cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Керэдж
Насельніцтва — 1 967 005 жыхароў. Керэдж з'яўляецца важным транспартным цэнтрам, праз які праходзяць усе грузы, якія накіроўваюцца ў Тэгеран з Каспійскага мора. Керэдж злучаны са сталіцай аўтамагістраллю, чыгункай і лініяй метро.
Ужэндаў (гміна)
Ужэ́ндаў (Urzędów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Красніцкага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Ужэндаве. Плошча гміны складае 119,06 км². Станам на 2004 год у гміне Ужэндаў пражывалі 8857 чалавек, шчыльнасць — 74,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 30 населеных пунктаў.
Юзаф Тэадор Акінчыц
Ю́заф Тэадо́р Акі́нчыц гербу «Аксак» (Joseph Théodore Okinczyc, Józef Teodor Okińczyc; 24 лютага 1879, Вільпро, Сена-і-Уаза, Францыя — 29 верасня 1954, Сэн-Шамасі, Дардонь, Францыя) — францускі хірург, сын польскага доктара Аляксандра Акінчыца.
Ажаніўся ў 1901 годзе.
Каменка (басейн Віслы)
Ка́менка — рака ў Брэсцкім раёне Беларусі, левы прыток ракі Мухавец (басейн Віслы).
Даўжыня ракі 17 км. Плошча вадазбору 194 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 ‰. Пачынаецца каля паўднёвай ускраіны вёскі Падлессе-Камянецкае, вусце за 1 км на поўдзень ад вёскі Ямна. Рэчышча каналізаванае. Асноўны прыток — Паднева (справа).
Opus Dei
Opus Dei (Praelatura Sanctae Crucis et Operis Dei, Прэлатура Святога Крыжа і Справы Божай) — свецкая каталіцкая кансерватыўная арганізацыя. Гэта інстытут Каталіцкай царквы, які вучыць, што кожны пакліканы да святасці, а звычайнае жыццё — гэта шлях да святасці. Большасць яго членаў - свецкія людзі, са свецкімі святарамі пад кіраўніцтвам прэлата, абранага асобнымі членамі і прызначанага Папай Рымскім. «Opus Dei» на латыні азначае «Справа Божая», таму члены і прыхільнікі часта называюць арганізацыю «Праца».
На 2016 год у ёй было 94 776 сяброў: 92 667 свецкіх і 2 099 святароў. Гэтыя лічбы не ўключаюць дыяцэзіяльных святароў Святарскага таварыства Святога Крыжа «Opus Dei», якое ацэньвалася ў 2 000 сябраў ў 2005 г. Сябры агранізацыі прысутныя больш чым у 90 краінах свету. Каля 70 % сябраў Opus Dei жывуць у прыватных дамах, маючы традыцыйныя каталіцкія сем'і, жывуць свецкай кар'ерай, а яшчэ 30 % жывуць у бясшлюбнасці, большасць з якіх жыве ў цэнтрах Opus Dei. Акрамя ўласнай дабрачыннасці і грамадскай дзейнасці, удзельнікі Opus Dei арганізоўваюць трэнінгі па каталіцкай духоўнасці, якія прымяняюцца ў паўсядзённым жыцці; члены задзейнічаны ў рабоце ўніверсітэтаў, школ, выдавецтваў, бальніц, а таксама тэхнічных і сельскагаспадарчых навучальных цэнтраў.
Дактрына
Opus Dei — арганізацыя Каталіцкага Касцёла. Падзяляе вучэнне каталіцкай царквы. У арганізацыі падкрэсліваюцца некаторыя аспекты каталіцкай дактрыны. Цэнтральнай асаблівасцю яе тэалогіі з'яўляецца засяроджанасць на жыцці простых католікаў, якія не з'яўляюцца святарамі або манахамі. У творчасці арганізацыі падкрэсліваецца «ўсеагульны заклік да святасці»: вера ў тое, што кожны павінен імкнуцца быць святым паводле запаведзі Ісуса «любі Бога ўсім сэрцам тваім» (Мц 22:37) і «Будзь дасканалым, як Айцец ваш нябесны». (Мц 5:48). Ён таксама вучыць, што святасць даступная ўсім, а не толькі некаторым асобам, улічваючы вучэнне Ісуса, што яго патрабаванні «лёгкія», таму што яны забяспечваюцца Ягонай Божай дапамогай (Мц 11: 28-30).
У Opus Dei няма манахаў і законніц, і толькі меншая частка яго сябраў — святары. Opus Dei падкрэслівае яднанне духоўнага жыцця з прафесійным, грамадскім і сямейным. Сябры Opus Dei вядуць звычайны лад жыцця ў традыцыйных сем’ях і робяць свецкую кар’еру, імкнуцца «асвяціць звычайнае жыццё». Папа Ян Павел ІІ назваў Хасэ Марыя Эскрыву дэ Балагера «святым звычайнага жыцця».
Біблейскія карані гэтай каталіцкай дактрыны, на думку заснавальніка, утрымліваюцца ў фразе «Бог стварыў чалавека для працы» (Быц 2, 15) і было доўгае жыццё Ісуса як звычайнага цесляра ў невялікім мястэчку. Заснавальнік падкрэсліў абавязак хрысціян прытрымлівацца прыкладу Хрыста, што паказвае на евангельскую думку Ісуса пра тое, што «ўсё рабіць добра» (Мк 7, 37).
Асновай хрысціянскага жыцця, падкрэсліў Эскрыва з’яўляецца ідэя, што хрысціяне – гэта дзеці Божыя, атаясамліваюцца з жыццём і місіяй Хрыста. Іншыя асноўныя рысы Opus Dei (паводле іх афіцыйнай літаратуры): свабода, павага да выбару і асабістая адказнасць, міласэрнасць, Божая любоў перш за ўсё і любоў да іншых.
Качка свойская
Ка́чкі свойскія (Anas domestica) — сельскагаспадарчыя птушкі.
Паходзяць ад дзікай качкі — крыжанкі (Anas platyrhynchos), прыручанай у старажытнасці ў Еўразіі, Паўночнай Амерыцы і Паўночнай Афрыцы. Падзяляюць на мясныя (пекінскія, шэрыя ўкраінскія, чорныя белагрудыя і інш.), мяса-яечныя або яечна-мясныя (хаю-кэмпбел, люстраныя і інш.) і яйцаноскія (індыйскія бегуны).
Маса качара да 4, качкі да 3,5 кг. Пачынаюць несціся ва ўзросце 160—180 дзён, за год даюць больш за 200 яец. Качка за год дае каля 140 качанят агульнай масай да 350 кг. Максімальная працягласць племяннога выкарыстання 4—5 гадоў. Затрата корму на 100 кг прыбаўлення ў масе 350—400 кармавых адзінак. Выхад выпатрашанай тушкі да 60%, тлушчу ў мясе да 30%. Яйцы выкарыстоўваюцца для інкубацыі, у харчовай прамысловасці (меланж, яечны парашок, кандытарскія вырабы).
Першамайскі сельсавет (Драгічынскі раён)
Першама́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Першае Мая.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Антопальскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Літоўскага сельсавета Драгічынскага раёна перададзена вёска Пігановічы. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Драгічынскага раёна. 8 сакавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Антопальскага пассавета.
Густаў Эрнесакс
Густаў Эрнесакс (Gustav Ernesaks; —) — эстонскі харавы дырыжор, кампазітар, педагог, публіцыст. Герой Сацыялістычнай Працы (1974). Народны артыст СССР (1956). Лаўрэат Ленінскай (1970) і дзвюх Сталінскіх прэмій (1947, 1951). Аўтар музыкі Дзяржаўнага гімна Эстонскай ССР.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 лістапада (12 снежня) 1908 года ў вёсцы Перыла (цяпер у воласці Раазіку, павет Хар’юмаа, Эстонія). У 1912 годзе сям’я пераехала ў Талін і пражывала ў раёне Ласнамяэ.
Адначасова з заняткамі ў Талінскай гімназіі вучыўся ў Талінскай кансерваторыі (цяпер Эстонская акадэмія музыкі і тэатра; 1924—1927, клас фартэпіяна і аргана). У 1929 годзе зноў паступіў у кансерваторыю, якую скончыў у 1931 годзе па класе музычнай педагогікі і ў 1934 годзе — па класе кампазіцыі ў А. Капа. У кансерваторыі таксама вучыўся ў Ю. Аавіка.
З 1931 года — выкладчык спеваў у навучальных установах (2-я Талінская гімназія для дзяўчынак (1931—1937), Талінская гарадская школа камерцыі і гандлю для хлопчыкаў (1932—1935), прыватная гімназія для дзяўчынак Эльфрыды Лендэр (1934—1941), Талінскі англійскі каледж (1937—1940)) і дырыжор хораў (хор «Välgumihklid», хор 2-й Талінскай гімназіі для дзяўчынак, змешаны хор Талінскага англійскага каледжа, Талінскі жаночы хор работнікаў адукацыі (1931—1941), Змешаны хор ÜENÜTO). У 1935—1937 гадах кіраваў Таварыствам мужчынскага харавога спеву ў Таліне.
У тыя ж гады прыступіў да творчай дзейнасці. З 1937 года — выкладчык педагагічнага аддзялення, у 1944—1946 гадах — дэкан выканальніцкага факультэта, з 1945 года — загадчык кафедры харавога дырыжыравання Талінскай кансерваторыі (прафесар з 1945 года).
У 1942—1944 гадах — кіраўнік і дырыжор хароў у эстонскіх мастацкіх ансамблях — аб’яднаннях сабраных у Яраслаўлі эвакуіраваных эстонскіх дзеячаў культуры.
У 1944 годзе заснаваў і ўзначаліў (мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор) мужчынскі хор Талінскай філармоніі (пазней — Дзяржаўны акадэмічны мужчынскі хор Эстонскай ССР, з 1989 — Нацыянальны мужчынскі хор Эстоніі; першы такі прафесійны калектыў у краіне). Кіраваў ім да 1975 года і за гэты час хор набыў вялікую вядомасць у Савецкім Саюзе.
З 1933 года — удзельнік, з 1947 года — кіраўнік і галоўны дырыжор Эстонскіх свят песні, якія праводзяцца ў Таліне кожныя пяць гадоў.
Сярод твораў кампазітара найбольш вядомыя яго песні, у тым ліку «Мая айчына, маё каханне». Аўтар шэрагу опер, харавых твораў, музыкі да драматычных спектакляў і кінафільмаў. Сачыненні кампазітара адзначаны прастатой і яснасцю стылю, у іх аўтар часта выкарыстоўвае народныя мелодыі.
Член праўлення Саюза кампазітараў Эстонскай ССР.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Эстонскай ССР 4—7 скліканняў. Член Рэспубліканскага камітэта абароны міру (з 1953 года), старшыня Эстонскага аддзялення Таварыства дружбы «СССР—Чэхаславакія».
Густаў Эрнесакс памёр 24 студзеня 1993 года ў Таліне. Пахаваны на Лясных могілках.
Гарадзецкі сельсавет (Кобрынскі раён)
Гарадзе́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Гарадзец.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Антопальскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Каменскага сельсавета. 31 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Акцябрскага сельсавета. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Кобрынскага раёна. 21 студзеня 1961 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Грушаўскага сельсавета, вёскі Вялікі Рудзец і Малы Рудзец перададзены ў склад Аніскавіцкага сельсавета, вёска Кустовічы — у склад Астроміцкага сельсавета, вёска Нятрэба — у склад Залескага сельсавета. У 1962 годзе ў склад сельсавета перададзены вёскі Кустовічы і Пясочнае з Астроміцкага сельсавета і вёска Нятрэба з Залескага сельсавета. У 1964 годзе ў склад сельсавета з Аніскавіцкага сельсавета вернуты вёскі Вялікі Рудзец і Малы Рудзец. У 1970 годзе скасавана вёска Варатынічы (злілася з вёскай Акцябр). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 21 населены пункт. 11 мая 2012 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Аніскавіцкага сельсавета (вёскі Аніскавічы, Выгада, Вялічкавічы, Добрае, Дубіны, Жукі, Забалацце, Залескі, Мелянкова, Соўплі, Старадубцы, Чалішчавічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (16 населеных пунктаў) — 3330 чалавек, з іх 89,8 % — беларусы, 4,6 % — украінцы, 3,5 % — рускія.
29 мая 2018 года скасавана вёска Добрае.
Старынскі сельсавет
Назву Стары́нскі сельсавет маюць:
Юхан Смуул
Юхан Смуул (да 1954 года — Ёганес Юр’евіч Шмуул; —) — эстонскі пісьменнік. Заслужаны пісьменнік Эстонскай ССР (1955), народны пісьменнік Эстонскай ССР (1965).
Біяграфія
Нарадзіўся 18 лютага 1922 года ў вёсцы Когува на востраве Муху ў Эстоніі ў сям’і рыбака-сяляніна. Скончыўшы ў 1936 годзе пачатковае вучылішча, пачаў займацца рыбалоўствам і сельскай гаспадаркай. У 1941 годзе быў прызваны ў РСЧА, але па стане здароўя на фронт не трапіў і ў 1944 годзе быў дэмабілізаваны.
З 1943 года ён быў літаратурным супрацоўнікам эстонскай газеты «Рахва хяаль» («Голас народа»), затым — намеснікам рэдактара газеты «Сірп я васар» («Серп і молат») і рэдактарам часопіса «Піянер» у Таліне. Член ВКП(б) з 1950 года.
У 1953—1971 гадах — намеснік старшыні і старшыня Саюза пісьменнікаў Эстонскай ССР.
Сакратар праўлення СП СССР (1954—1971). У 1956—1958 гадах член ЦК КП ЭССР. Памёр 13 красавіка 1971 года. Пахаваны на Лясных могілках у Таліне.
Джубга
Джу́бга (Джу́бга) — пасёлак гарадскога тыпу (курортны пасёлак) у Туапсінскім раёне Краснадарскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Джубгскага гарадскога паселішча. Пасёлак размешчаны на ўзбярэжжы Джубскай бухты Чорнага мора ў даліне і вусці ракі Джубга, у лясным масіве (лісцевыя і іглічныя пароды); за 52 км на паўночны захад ад раённага цэнтра — Туапсэ. Ад Краснадара да Джубгі праз Адыгейск, Гарачы Ключ і перавал Хрыбтавы вядзе аўтатраса (М4 і М27) працягласцю 108 км.
Пляжы ў Джубзе пераважна пясчаныя і пясчана-галькавыя.
Сінякі (Дзямідаўскі раён)
Сінякі (Синяки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Самойла
Самойла — прозвішча.
Каменка (басейн Нёмана)
Каменка — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Ілія (басейн Нёмана). Даўжыня 4,5 км. Пачынаецца каля вёскі Бухнавічы, цячэ ў межах Мінскага ўзвышша, упадае ў Ілію за 1,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Александрыно. На працягу 3 км угару ад вусця каналізаваная.
ЦСКА (станцыя метро)
«ЦСКА» (ЦСКА) — станцыя Вялікай кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна. З моманту адкрыцця станцыя з’яўлялася часткай двух маршрутаў: Солнцаўскай лініі і Вялікай кальцавой лініі.
Straż imienia Marii
«Варта імя Марыі» (у арыгінале Straż imienia Marii) — рэлігійны часопіс, заснаваны ў Мінску ў 1906 г.; выдаваўся самае позняе да 1910 г. Першы мінскі польскамоўны часопіс у XX ст.
Абставіны заснавання
Як вынік рэвалюцыі 1905 г. ў Расіі адбылася лібералізацыя права ў галіне друку. Царскі ўказ 24 лістапада 1905 г. ліквідаваў прэвентыўную цэнзуру прэсы, якая выдавалася ў гарадах, а таксама легалізаваў яе выданне на нацыянальных мовах, у тым ліку польскай. Палякі, якія жылі на гэтых землях, выкарыстоўвалі гэту магчымасць перш за ўсё ў Вільні.
У Мінску выданне польскамоўнай прэсы сустракалася з цяжкасцямі і развівалася павольна. Прычынай з'яўлялася малая цікавасць падобнымі ініцыятывамі з боку мясцовых палякаў. Яны аргументавалі, што іх патрэбы выконвае прэса, што выдаецца ў Вільні. У гэтых умовах польскамоўныя выданні ў Мінску абмяжоўваліся перш за ўсё календарамі і аднаднёўкамі.
Часопіс
«Straż imienia Marii» лічыцца першым у 20 стагоддзі польскамоўным часопісам, які выдаваўся ў Мінску. Яго заснавальнік, кнігар Юзаф Славінскі, атрымаў дазвол на выданне 28 лістапада 1906 г. ад мінскага губернатара Якава Эрдэлі. Рэдактарамі былі па чарзе: ксёндз Францішак Грабоўскі, Юзаф Нарэйка і Юзаф Славінскі. Часопіс займаўся выключна рэлігійнымі тэмамі і распаўсюджваўся толькі сярод сяброў каталіцкай Марыяцкай кангрэгацыі. З-за тэматыкі і абмежаванага кола чытачоў часопіс не значна ўплываў на мінскае грамадства. Ад красавіка 1910 г. пераемнікам «Straży imienia Marii» быў штомесячнік «Gwiazda Zaranna».
Шпіцбергенскае цячэнне
Шпіцбергенскае цячэнне, або Заходняе Шпіцбергенскае цячэнне - цёплае паверхневае цячэнне каля заходніх берагоў Шпіцбергена, працяг Нарвежскага цячэння (сістэма Гальфстрыма).
Тэмпература вады 3-5°С. Скорасць 0,9-1,8 км/гадз. Салёнасць каля 34,5‰. На поўначы ад вострава Заходні Шпіцберген паглыбляецца і дае пачатак патоку цёплых прамежкавых вод ў Паўночным Ледавітым акіяне.
IC 2500
IC 2500 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі па снукеры 2016
Пераможцам турніру ў другі раз стаў чэмпіён свету і лідар сусветнага рэйтынгу Марк Сэлбі з Англіі, які перайграў на свяім шляху да тытула Эндзі Хікса (6:1), Дэніэла Уэлса (6:4), Роберта Мілкінса (6:1), кітайца Чжана Аньду (6:1), Джона Хігінса ў чвэрцьфінале (6:5), Шона Мёрфі ў паўфінальным матчы (6:2) і Роні О’Салівана ў фінальным паядынку (10:7). Такім чынам, 33-гадовы англічанін выйграў свой 21-ы прафесійны, 10-ы рэйтынгавы і сёмы тытул Трайной кароны ў кар'еры, а таксама чацвёрты рэйтынгавы турнір у 2016 годзе (пасля перамог на чэмпіянаце свету, Пол Хантэр Класік і International Championship). Апроч таго, пасля гэтай перамогі Сэлбі стаў шостым снукерыстам у гісторыі, якія выйгравалі ўсе турніры Трайной кароны па меншай меры два разы.
Турнір
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2016 года стаў 40-м розыгрышам турніру, які быў засанаваны ў 1977 годзе і з 1984 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Турнір з'яўляецца адным з трох турніраў Трайной снукернай кароны (разам з Мастэрс і чэмпіянатам свету), а таксама самым прэстыжным і самым высокааплатным рэйтынгавым турнірам пасля чэмпіянату свету. З самога заснавання чэмпіянат Вялікабрытаніі праходзіў у такіх гарадах Англіі, як Блэкпул (1977), Прэстан (1978—1997), Борнмут (1998—2000), Ёрк (2001—2006) і Тэлфард (2007—2010). У 2011 годзе першынства зноў вярнулася ў Ёрк, дзе з таго часу штогод праходзіць у Barbican Centre.
Чэмпіянат Вялікабрытаніі 2016 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (англ.: World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся дзясятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
Матчы турніру гуляліся на васьмі сталах арэны ў Barbican Centre.
Прызавыя грошы
Кампанія Betway у другі раз запар спансавала чэмпіянат Вялікабрытаніі. Прызавы фонд чэмпіянату Вялікабрытаніі павысіўся ў параўнанні з мінулым годам на £118,000 і склаў £850,000, саступіўшы толькі найбуйнейшаму снукернаму спаборніцтву — чэмпіянату свету. Гэты прызавы фонд стаў найбуйнейшым у гісторыі чэмпіянату Вялікабрытаніі, перасягнуўшы папярэдні рэкорд у £755,250, які быў усталяваны ў 2001 годзе. Таксама на £20,000 больш у параўнанні з чэмпіянатам Вялікабрытаніі 2015 атрымаў пераможца турніру — £170,000, якія сталі новым рэкордным першым прызам гэтага турніру.
Згодна з рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста адлюстроўвае суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў чэмпіянату Вялікабрытаніі 2016.
Каяльныя псалмы
Каяльныя псалмы, або пакутныя псалмы — сем псалмоў, якія прысвечаны прызнанню грахоў і пакаянню:
Дэніс Родман
Дэніс Родман (нар., Трэнтан, штат Нью-Джэрсі) — амерыканскі баскетбаліст, гулец НБА, кінаакцёр.
Вядомы сваім стылем: актыўная барацьба на падборы. На сённяшні дзень Дэніс Родман мае найбольшую колькасць падбораў ў матчах плэй-оф (1676 — лепшы вынік сярод усіх, хто працягвае выступаць ў НБА) і найбольшая колькасць падбораў за гульню (13,1). Скончыў прафесійную спартыўную кар’еру. 4 красавіка 2011 г. Родман быў уведзены ў Залу баскетбольнай славы.
Шэляпіха (станцыя метро)
«Шэляпіха» (Шелепи́ха) — станцыя Вялікая кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна. З моманту адкрыцця станцыя з’яўляецца часткай двух маршрутаў: Сонцаўскай лініі і Вялікай кальцавой лініі.
Зачысцікі
Зачы́сцікі (, Зачистики) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Германавічы, з 1929 года ў складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Сакарова
Сакарова (Сокорево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 2501
IC 2501 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Харашоўская (станцыя метро)
«Харашоўская» (Хорошёвская) — станцыя Вялікай кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна. З моманту адкрыцця станцыя з’яўлялася часткай двух маршрутаў: Солнцаўскай лініі і Вялікай кальцавой лініі.
Ясудж
Ясу́дж  — горад у цэнтральным Іране, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Кахгілуе і Баерахмед. На 2006 год насельніцтва складала 96 786 чалавек.
Развіта саматужная вытворчасць прадметаў народнай творчасці — дываны, кошыкі, мазаіка. Ёссць буйны цагельны завод. Пад Ясуджам знаходзіцца горны перавал «Персідскія вароты», дзе ў 331 годзе да н.э. адбылася бітва македанян пад правадырствам Аляксандра Македонскага з персамі.
Новы каралеўскі палац (Пражскі Град)
Рэзідэнцыя кіраўнікоў была пабудавана паступова ў перыяд 1564—1616 гадоў для Максіміліяна II і Рудольфа II па праекце, Джавані Гарджыёлі і Джавані Марыя Філіпі. Пры Фердынандзе III быў збудаваны Новы палац па праекце Джузэпэ Матэа замест старога Летняга палаца. Новы палац ўтварыў пярэдняе крыло Другога двара. Увесь комплекс быў аб’яднаны і рэстаўраваны ў рамках перабудовы Нікола Пакасі ў стылі барока ў 1753—1775 гг.
Залы і салоны ў наш час служаць у якасці прадстаўніцкіх памяшканняў і прызначаны для афіцыйных прыёмаў Прэзідэнта Чэшскай Рэспублікі. Падчас дзяржаўных свят адкрыты для грамадскасці.
Уваходны салон
Уваходны салон таксама завецца Дзіцячым паводле палатна з пуці, якія гуляюць. Акрамя таго залу упрыгожвае габелен з цыклу «Антоній і Клеапатра»
Тронная зала
Тронная зала прызначаны для высокіх дзяржаўных прыёмаў, прызначэння ўрада, выкладчыкаў ВНУ. Залу ўпрыгожваюць крыштальныя люстры, палатно з каранацыяй Фердынанда (1836 г.), белы з пазалотай кафляны камін у стылі ракако, і тры вялікіх персідскіх дывана памерам 10 х 5 м.
Каэтан Андрэевіч Касовіч
Каэтан Андрэевіч Касовіч (,  —, ) — беларускі расійскі ўсходазнавец (санскрытолаг, іраніст і семітолаг).
Новы каралеўскі палац (Пражскі Град)
Габсбургскі салон
Габсбургскі салон заснаваны ў канцы XVIII стагоддзі ўпрыгожваюць партрэты членаў сям’і Марыі Тэрэзіі.
Каэтан Андрэевіч Касовіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і святара. Брат Ігнація Касовіча. Вучыўся ў Віцебскай гімназіі, потым на філалагічным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта. Працаваў выкладчыкам грэчаскай мовы ў Цвярской і 2-й Маскоўскай гімназіях. Яшчэ калі быў выкладчыкам, пачаў вывучаць і даследаваць яўрэйскую і арабскую мовы, потым санскрыт. Апошняй мовай ён валодаў так добра, што свабодна чытаў санскрыцкія помнікі «Махабхарата» і «Рамаяна», рабіў пераклады. Пераклаў «Сунд і Упесунд» (1844), «Сказанне пра Дгруву» (1848), «Васантазена, старажытнаіндыйская драма» (1849) і інш.
Новы каралеўскі палац (Пражскі Град)
Малы салон
Малы салон, у якім калісьці размяшчаўся туалетны пакой імператрыц, упрыгожаны карцінай Святога Паўла пэндзля Петра Брандля (Petr Brandl)
Люстраны салон
Люстраны салон абсталяваны пад абедзенную залу і ўпрыгожаны люстранымі панэлямі і пазалотай.
Камінны салон
Камінны салон калісьці служыў прыдворным дамам.
Музычны салон
Музычны салон упрыгожаны брусельскімі габеленамі, якія былі выраблены ў XVII стагоддзі і адлюстроўваюць жаночыя фігуры, якія сімвалізуюць кантыненты — Азію, Еўропу, Амерыку і Афрыку.
Свецкі салон
Свецкі салон калісьці выкарыстоўваўся як абедзенная зала.
Зала Янака
Зала была аформлена архітэктарам Паўлам Янакам і ўпрыгожана габеленамі XVII стагоддзя з цыклу Пярэстых месяцаў.
Шырокі калідор
Шырокі калідор раней былая Кунсткамерай Рудольфа II, у якой імператар захоўваў свае мастацкія калекцыі: зброю, посуд і розных кур’ёзных рэчы, якія былі выкрадзены шведамі ў 1648 годзе. Сёння ўпрыгожаны карцінамі, якія адлюстроўваюць марскія бітвы. У калідору так званыя.
Новыя салоны
Новыя салоны, якія прылягаюць да Шырокага калідора, маюць з размаляваныя бэлечныя столі, аформлены ў 60-х гадах XX стагоддзя архітэктарам Фрагнерам (Fragner): Чэрмака (Čermákův), Наўраціла (Navrátilův), Пуркінева (Purkyňův), Хітусі (Chitussiho) і Манеса (Mánesův).
Клінападобны калідор
Клінападобны калідор быў спраектаваны італьянскім архітэктарам Нікола Пакасі. У 1950-х гг. архітэктарам Ота Ротмаерам (O. Rothmayer) была праведзена рэканструкцыя. У калідоры размешчаны дзве чорныя іанічнага ордара калоны.
Зала Ротмаера
Зала Ротмаера аформлена архітэктарам Ота Ротмаер. Мае шырыню 12,5 м і даўжыню 40 м. Зала працуе на беламармуровую скульптуру Т. Г. Масарыка, выкананы Янам Штурсой (Jan Štursa).
Гардэроб Іспанскай залы
Гардэроб Іспанскай залы ў 2002 годзе аформіў архітэктар Боржэк Шыпек (Bořek Šípek).
Дуайт Ховард
Дуайт Дэвід Ховард (Dwight David Howard;, Атланта, штат Джорджыя —) — амерыканскі прафесійны баскетбаліст, які выступае за каманду Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі «Арланда Мэджык».
Спартыўная кар'ера
Ховард звычайна гуляе на пазіцыі цэнтравога, у пачатку кар’еры гуляў на пазіцыі цяжкага форварда. Пяць разоў удзельнічаў у Матчы усіх зорак НБА, чатыры разы абіраўся ў сімвалічную зборную усіх зорак НБА і тройчы — у зборную усіх зорак абароны, у 2009, 2010 і 2011 гадах быў прызнаны лепшым абарончым гульцом НБА.
Валдэка Ратасеп
Валдэка Ратасеп (Valdeko Ratassepp;, Ропка — , , Эстонская ССР) — эстонскі акцёр тэатра і кіно. Народны артыст Эстонскай ССР (1962).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і акцёраў Рудольфа і Эльзы Ратасеп. Пасля заканчэння гімназіі, з 1932 па 1937 гады вучыўся на юрыдычным факультэце Тартускага ўніверсітэта, наведваў тэатральную студыю. З 1932 года выступаў на сцэне тэатра «Ванемуйнэ». У 1939—1940 гады быў памагатым адваката ў Таліне.
У 1940 годзе — сакратар Хар’юскага павятовага камітэта кампартыі Эстоніі. У час Вялікай Айчыннай вайны быў артыстам Эстонскага дзяржаўнага нацыянальнага мастацкага ансамбля.
З 1944 года і да канца свайго жыцця працаваў акцёрам у Талінскім дзяржаўным акадэмічным тэатры драмы. Памёр у 1977 годзе. Пахаваны на Лясных могілках Таліна.
Бургас (Балгарыя)
Бургас (Бургас) — самы вялікі горад Паўднёва-Усходняй Балгарыі і чацвёрты па насельніцтве ў краіне пасля Сафіі, Плоўдзіва і Варны. Важным эканамічны, транспартны, адміністрацыйны і культурным цэнтр Паўднёва-Усходняй Балгарыі. Горад — адміністрацыйны цэнтр аднайменнай абшчыны і вобласці.
Па стане на 15 сакавіка 2016 года колькасць насельніцтва горада — 211 752 чалавек.
Геаграфія
Размешчаны на заходнім беразе Бургаскага заліва Чорнага мора, у самым усходнім пункце Бургаскай нізіны. Горад акружаны Бургаскім, Атанасаўскім азёрамі і вадасховішчам Мандру. Горад знаходзіцца на адлегласці 385 км ад Сафіі, 267 км ад Плоўдзіва і 133 км ад Варны.
Эканоміка
Пабудаваны ў 1960-х гадах Бургаскі нафтахімічны камбінат — самы буйны прамысловы комплекс у Паўднёва-Усходняй Еўропе. 15 сакавіка 2007 года ў Афінах паміж урадамі Расіі, Грэцыі і Балгарыі было падпісана пагадненне аб будаўніцтве нафтаправода «Наварасійск — Бургас — Александрупаліс».
Прадпрыемствы харчовай, тэкстыльнай, машынабудаўнічай прамысловасці. Развіта рыбалоўства. Курорты.
Сант’Эўзаніа-Фарканезэ
Сант'Эўзаніа-Фарканэзэ (Sant'Eusanio Forconese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 406 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 51 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 67020. Тэлефонны код — 0862.
Жураўнэ (Львоўская вобласць)
Жураўнэ (Журавне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Жыдачыўскага раёна, размешчаны ў 20 км ад райцэнтра і ў 70 км на поўдзень ад Львова ў міжрэччы Днястра і Свічы.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб мястэчку адносіцца да 1435 г. У кнігах Галіцкага гродскага суда за 1445 г. Жураўнэ ўжо фігуруе як мястэчка. Да канца XV ст. Жураўнэ належала сям'і Ходараўскіх-Жураўнінскіх. У 1468 г. уласнік паселішча Ян Ходараўскі (або Ян з Ходарава) заснаваў у Жураўнаму на рынку каталіцкую парафію і пабудаваў касцёл, які насіў тытул Звеставання Найсвяцейшай Панны Марыі і святых Войцеха, Валянціна, Кузьмы, Дзям'яна, Кацярыны, Барбары, Дароты і Маргарыты.
Цяпер касцёлу ўжо няма, а набажэнствы праходзяць у капліцы Чартарыйскіх і Скшынскіх на старых могілках.
Даўней мястэчка было цэнтрам здабычы і апрацоўкі алебастру. Паклады гэтага каштоўнага і рэдкага мармуру працягнуліся ўздоўж левага берага Днястра на гарах, званых "Бакоціна".
У пачатку XVI ст. мястэчка знаходзілася ў руках сям'і Рэеў, а ў другой палове зноў вярнуўся да папярэдніх уладальнікаў - Ходараўскіх-Жураўнінскіх. У канцы XVI ст. яно было ў валоданні Жалкеўскіх, затым перайшло да Сапегаў.
Паселішча выгадна размяшчалася сярод рэк. Яго атачалі земляныя фартыфікацыі. Іх узмацняў замак, які стаяў у паўночна-заходняй частцы над ракой. Да горада вялі чатыры брамы. Галоўнай была Стрыйская (або Заходняя) брама. На поўдзень ад яе ішла гарадская сцяна, якая працягвалася габрэйскай сінагогай. Усходнюю браму ўзмацняў каменны касцёл з контрфорсамі. З поўначы горад абаранялі рака Днестр і сцены манастыра. Гарадскія ўмацаванні і замак у Жураўным зафіксаваны на карце Баплана.
Магдэбургскае права нададзена мястэчку ў 1563 г. У 1676 г. войскі караля Яна III Сабескага амаль месяц вялі жорсткія баі са 100-тысячнай турэцкай арміяй Ібрагіма Шэйтана на Журавенскіх палях паміж рэкамі Днестр і Свіча. Неўзабаве ў ваколіцах мястэчка праціўнікі заключылі Журавенскі мір, які завяршыў польска-турэцкую вайну 1673-1676 гг. і спыніў турэцкую экспансію, ахвярай якой 4 гады перад тым стаў Камянец-Падольскі. У 200-ю гадавіну гэтай падзеі ў Жураўным усталявалі помнік у форме каменнай калоны на высокім пастаменце, які захаваўся дагэтуль.
У XVIII ст. шляхціц Станіслаў Цёлак Панятоўскі, бацька караля Станіслава Аўгуста, быў уладальнікам Жураўненскага ключа (горада і некалькі вёсак) у Жыдачыўскай зямлі (павеце) Рускага ваяводства.
3 сакавіка 1918 г. у мястэчку адбылося "Свята дзяржаўнасці і міру" (Веча) у падтрымку дзеянняў урада Украінскай Народнай Рэспублікі, на якім прысутнічалі каля 15000 чалавек. 1 красавіка 1927 г. да мястэчка Жураўнэ было далучана сяло Пабярэжжа Жыдачаўскага павета Станіслаўскага ваяводства. У 1939 г. у мястэчку пражывала 4300 жыхароў (2100 украінцаў грэка-каталікаў, 500 украінцаў рыма-каталікоў, 500 палякаў рыма-каталікоў і 1200 яўрэяў).
У 1939-1941 і 1944-1959 гг. мястэчка было цэнтрам Жураўненскага раёна.
Народны артыст РСФСР
«Народны артыст РСФСР» — ганаровае званне, якое прысвойвалася не раней чым праз пяць гадоў пасля прысваення ганаровага звання «Заслужаны артыст РСФСР» або «Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР» артыстам, рэжысёрам, балетмайстрам, дырыжорам, хормайстрам, музычным выканаўцам, якія стварылі высокамастацкія вобразы, спектаклі, кінастужкі, тэлеспектаклі, тэлестужкі, канцэртныя, эстрадныя, цыркавыя праграмы, музычныя, тэлевізійныя і радыётворы, якія ўнеслі выбітны ўклад у айчынную мастацкую культуру і атрымалі шырокае грамадскае прызнанне.
Устаноўлена ўказам Усерасійскага Цэнтральнага Выканаўчага Камітэта 10 жніўня 1931 года.
Нагрудны знак ганаровага звання быў заснаваны ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР ад 30 студзеня 1981 года «Аб заснаванні нагрудных знакаў „Народны артыст РСФСР“, „Народны мастак РСФСР“, „Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР“, „Заслужаны артыст РСФСР“, „Заслужаны мастак РСФСР“, „Заслужаны працаўнік культуры РСФСР“, „Заслужаны юрыст РСФСР“»
З 1992 года пасля змены наймення дзяржавы з «Расійская Савецкая Федэратыўная Сацыялістычная Рэспубліка» на «Расійская Федэрацыя» (гл. Закон РСФСР ад 25 снежня 1991 года № 2094-I) у назве звання, як і ва ўсіх ганаровых званнях, слова «РСФСР» было заменена словамі «Расійскай Федэрацыі», з адпаведнай зменай нагруднага знака.
Ганаровае званне «Народны артыст РСФСР» было скасавана Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі 30 снежня 1995 год № 1341 з адначасовай установай ганаровага звання Народны артыст Расійскай Федэрацыі.
Цікавыя факты
Званне «Народны артыст РСФСР» не мае жаночага роду: выраз «Народная артыстка …» — некарэктны.
Авангардная вуліца (Мінск)
Вуліца Авангардная — вуліца ў Партызанскім раёне Мінска.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад вуліцы Перадавой і да скрыжавання з вуліцай Сталетава арыентавана з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, перасякаючы вуліцы Дзвінскую, Анаева, Уральскую, Баграціёна, з заходнягу боку таксама прымыкае Авангардны завулак. Ад скрыжавання з вуліцай Сталетава да скрыжавання з вуліцай Запарожскай цягнецца на поўнач, далей арыентавана з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, перасякаючы 2-і завулак Баграціёна і выходзячы да Сляпянскай воднай сістэмы. Даўжыня вуліцы складае каля 1,25 км.
Эрак
Эрак — горад, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Цэнтральнага астана Ірана. Паводле перапісу, на 2006 год насельніцтва складала 438 338 чалавек.
Клімат
Эрак мае адносна халодны і сухі клімат. Надвор’е — цёплае і сухое летам, ветранае і халаднаватае восенню, халоднае і снежнае зімой, і ўмеранае вясной. Максімальная тэмпература можа складаць да 35 °C летам і можа падаць ніжэй −25 °C зімой. Сярэдняя колькасць ападкаў у год складае 300 мм. Адносная вільготнасць — 50 %.
IC 2502
IC 2502 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карэлы
Карэлы (карэл.: karjalaižet, карьялайзет) — фіна-вугорскі народ. Карэнныя насельнікі паўночнага-захаду Расіі і ўсходу Фінляндыі. Жывуць таксама ў іншых краінах. Агульная колькасць (2010 г.) — 87850 чал.
Адзіным адміністрацыйна-палітычным утварэннем, якое непасрэдна звязана з карэламі, у наш час з'яўляецца толькі Рэспубліка Карэлія (Расія). Аднак у ёй карэлы складаюць этнічную меншасць (каля 9,2 %), а карэльская мова не мае афіцыйнага статусу. Найбольшая нацыянальная арганізацыя — Саюз карэльскага народа (Karjalan Rahvahan Liitto, створаны ў 1989 г.).
Паходжанне
Генетычныя даследаванні паказваюць, што продкамі карэнных жыхроў Карэліі з'яўляюцца найстаражытнейшыя насельнікі Еўропы, якія з'явіліся ў верхнім палеаліце — неаліце. Іх міграцыя на поўнач Еўропы пакуль дасканала не вывучана. Раней на аснове лінгвістычных даследаванняў, высоўваліся гіпотэзы, што яна адбывалася напроста з поўдня, у тым ліку праз тэрыторыю Беларусі і Прыбалтыку. Але гэта не адпавядае сучасным ведам у галінах генетыкі і археалогіі, таму высоўваецца гіпотэза пра шлях праз басейн ракі Волга.
Фінамоўныя плямёны насялялі тэрыторыю Паўднёвай Карэліі, а таксама суседніх рэгіёнаў ужо каля 5 тысяч гадоў таму. У перыяд ранняга і высокага Сярэднявечча ў заходнееўрапейскіх і старажытнарускіх пісьмовых крыніцах узгадваецца адно з іх — карэла, якое і дало пазней назву ўсяму народу. З XI ст. пад ціскам усходніх славян продкі карэлаў пачалі прасоўвацца на поўнач, дзе асімілявалі такіх жа мігрантаў-іжорцаў, выхадцаў з Заходняй Фіндляндыі, а таксама тубыльцаў-саамаў.
Этнаграфія
Існуе падзел на некалькі этнаграфічных і лінгвістычных груп карэлаў. Большасць складаюць уласна карэлы (карьялани). Карэлы-лівікі (ливвикёй, ливгилайне) жывуць на паўднёвым захадзе Карэліі, у Ленінградскай вобласці і суседніх раёнах Фінляндыі. Іх дыялект блізкі да карэлаў-лююдыке (лююдикёй, лююдилайне) з Прыанежжа. У Цвярской вобласці жывуць карэлы-ціверцы (tiverin karielaizet), нашчадкі перасяленцаў пачатку XVII ст.
Асаблівасці традыцыйнай культуры
Карэлы здаўна займаліся комплекснай сельскай гаспадаркай. Ужо ў 2 тысячагоддзі да н.э. яны засвоілі земляробства. У нашы дні вырошчваюць жыта, ячмень, бульбу, лён, розныя віды гародніны. Акрамя таго, займаліся малочнай жывёлагадоўляй, авечкагадоўляй, на поўначы трымалі аленяў, лясной здабычай, паляваннем, рыбалоўствам, бортніцтвам. Традыцыйныя рамёствы — апрацоўка жалеза, выраб зброі, ткацтва, гафт і інш.
Сяліліся пераважна на берагах рэк і азёр. Вядомы вясковыя, радзей хутарскія тыпы паселішчаў, а таксама пагосты. Апошнія выконвалі ролю адміністрацыйных і рэлігійных цэнтраў. Жылі ў курных драўляных хатах, якія будавалі на драўляных палях. Знешняя частка хаты багата дэкаравалася разьбярствам.
Нацыянальная кухня карэлаў адметна вялікай колькасцю страў з прэснаводных відаў рыбы. Асаблівай папулярнасцю карысталася рыбная юшка. Наогул, рыбу звычайна ўжывалі ў вараным выглядзе, а мяса — сырым. Шмат розных відаў выпечкі, страў з гародніны, ячменнай і аўсянай мукі.
Асноўнай сацыяльнай адзінкай да пачатку XX ст. была пашыраная сям'я на чале адзінага гаспадара. Усе члены сям'і мелі аднолькавыя правы на бацькоўскую спадчыну.
Карэлы вядомы сваімі эпічнымі спевамі-рунамі. На аснове іх запісаў быў створаны карэла-фінскі эпас «Калевала». Таксама вядомы лірычныя, рытуальныя песні, гоманы, магічныя загаворы, загадкі, казкі і г. д.
Мова
Карэльская мова разглядаецца ці то як асобная мова, ці то як дыялект фінскай, хаця сама падзяляецца на некалькі дыялектаў. Першы запіс з карэльскімі словамі быў знойдзены ў Ноўгарадзе і адносіцца да пачатку XIII ст. У Карэліі афіцыйнай мовай лічацца руская, хаця на карэльскай мове вядзецца выкладанне ў некаторых школах, друкуюцца артыкулы ў перыядычных выданнях. З-за неяснага статусу як у Фінляндыі, так і Расіі шырока распаўсюджаны правапісы на аснове лацінкі, радзей кірыліцы.
Рэлігія
У карэлаў захаваліся шматлікія паганскія вераванні. Аднак большасць вернікаў адносяць сябе да праваслаўных. У Фінляндыі ёсць невялікая група вернікаў-лютэран.
Карэлы на Беларусі
У 2009 г. на Беларусі жыло 302 чал., якія атаясамлялі сябе з карэламі. З іх толькі 37 чал. лічылі сваёй роднай мовай карэльскую і 14 — беларускую.
Такаўнае
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Галель
Галель (‏הלל) — у іўдаізме — адна з урачыстых малітваў, якая чытаецца па асобных днях, каб хваліць і дзякаваць Госпаду. Складаецца з псалмоў 112—117, таксама празваных «Егіпецкім галелем». «Егіпецкі галель» уяўляе сабою суцэльны твор, магчыма, напісаны падчас падзей Ханукі, пра што гаворыць ягоная структура і звычай яго вымаўлення ва ўсе дні гэтага свята.
У Евангеллях
Прыкладам ужывання галеля ў Евангеллі можа паслужыць урывак аб уездзе Ісуса ў Іерусалім, калі яўрэі сустрэлі Ісуса пальмавымі галінамі і воклічам «асана!» («Выратуй жа!»).
Устроне Морске (гміна)
Устро́не Мо́рске (Ustronie Morskie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Калабжэгскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Устроне Морске. Плошча гміны складае 56,98 км². Станам на 2010 год у гміне Устроне Морске пражывалі 3601 чалавек, шчыльнасць — 63 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Павіццеўскі сельсавет
Паві́ццеўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт — аграгарадок (да 2011 года вёска) Павіцце.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзівінскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лелікаўскага сельсавета. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Кобрынскага раёна. 21 студзеня 1961 года ў склад Дзівінскага сельсавета перададзены вёскі Лелікава і Замосце. У 1970 годзе скасавана вёска Травы (злілася з вёскай Павіцце). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 1 населены пункт.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1528 чалавек, з іх 96,0 % — беларусы.
Каменка (прыток Бярэзіны)
Ка́менка — рака ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 19 км. Плошча вадазбору 82 км². Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Пачынаецца за 3 км на паўночны ўсход ад пасёлка Градзянка, вусце на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі Прыцерпа. Рэчышча каналізаванае на працягу 4 км (выток — 1,5 км на паўночны захад ад аграгарадка Каменічы).
Целяшоўскі сельсавет (Слаўгарадскі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Прапойскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Прапойскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 23 мая 1945 года Прапойскі раён быў перайменаваны ў Слаўгарадскі. 30 лістапада 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гіжэнкаўскага сельсавета.
22 лістапада 1963 года цэнтр Гіжэнкаўскага сельсавета Чавускага раёна Магілёўскай вобласці перанесены ў вёску Целяшы, сельсавет перайменаваны ў Целяшоўскі. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Слаўгарадскага раёна. 15 студзеня 1965 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гіжэнка, сельсавет перайменаваны ў Гіжэнкаўскі.
Кібаргі (фільм)
«Кібаргі» (Кіборги: Герої не вмирають) — украінскі поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра Ахтэма Сеітаблаева пра баі ў Данецкім аэрапорце, падчас узброенага канфлікту на ўсходзе Украіны. Фільм сняць па арыгінальным сцэнары Наталлі Варажбіт і прысвечаны гісторыі двухтыднёвага баявога дзяжурства ўкраінскіх вайскоўцаў у пашкоджаным будынку Данецкага аэрапорта (усё супрацьстаянне на яго тэрыторыі заняло шмат месяцаў).
Аспісанне
Фільм апавядае гісторыю аднаго двухтыднёвага баявога дзяжурства ў верасні 2014 год і паказвае баявыя дзеянні паміж узброенымі фармаваннямі ДНР і ўкраінскай арміяй на тэрыторыі Данецкага аэрапорта.
Зорка (Шаркаўшчынскі раён)
Зо́рка (, Зорька) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
У 1964 годзе годзе вёскі Астабожа, Рэдзікі і Сініцы былі аб’яднаны ў адну вёску Зорка.
Сяргей Віктаравіч Кісляк
Сяргей Кісляк (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца брэсцкага «Дынама». Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2009—2021).
Клубная кар’ера
Пачаў займацца футболам у родным Камянцы. Пазней вычыўся ў мінскім Рэспубліканскім вучылішчы алімпійскага рэзерву (РВАР). У 2003 годзе гуляў за каманду РВАР у Другой лізе. У 2004 годзе перайшоў у мінскае «Дынама». Спачатку гуляў за дубль дынамаўцаў, а з сезона 2006 трывала замацаваўся ў аснове. Пазней стаў капітанам «Дынама».
Улетку 2010 года знаходзіўся на праглядзе ў расійскім «Рубіне». З-за магчымага пераходу здарыўся канфлікт з кіраўніцтвам «Дынама», якое жадала атрымаць кампенсацыю за іграка. У выніку, Сяргей разам з таварышам па камандзе Антонам Пуцілам на некаторы час быў адпраўлены ў дубль, прапусціў некаторыя матчы дынамаўцаў у Лізе Еўропы. У снежні 2010 года афіцыйна стаў іграком «Рубіна».
У складзе «Рубіна» стаў звычайна выкарыстоўвацца на пазіцыі флангавага абаронцы (да таго гуляў выключна паўабаронцу). Трывала выступаў за казанскі клуб у еўракубках, у той час як у чэмпіянаце Расіі з’яўляўся на полі радзей з-за ліміту на легіянераў. У ліпені 2012 года быў арандаваны клубам «Краснадар» да канца года, пасля вярнуўся ў «Рубін».
У чэрвені 2016 года стала вядома, што па заканчэнні кантракта з паўабаронцам «Рубін» не будзе яго падаўжаць. 8 чэрвеня Сяргей у якасці свабоднага агента падпісаў пагадненне з турэцкім «Газіянтэпспорам», далучыўшыся да свайго суайчынніка Антона Пуцілы. Спачатку не меў трывалага месца ў аснове, але пазней стаў часцей з’яўляцца ў складзе. Па выніках сезона 2016/17 «Газіянтэпспор» страціў месца ў Суперлізе. Летам 2017 года з-за фінансавых праблем клуба перастаў за яго выступаць, трэніраваўся з мінскім «Дынама», аднак ФІФА не дазволіла пераход.
У студзені 2018 года далучыўся да паўладарскага «Іртыша» і праз два тыдні падпісаў з ім кантракт. Здолеў замацавацца ў стартавым складзе казахстанскага клуба. У ліпені 2018 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іртышом». Пасля зыходу з Іртыша» планаваў працягнуць кар’еру ў расійскім клубе, аднак на яго наклалі забарону на трансферы. Некаторы час падтрымліваў форму з мінскай аматарскай камандай «Трактар». Нарэшце, у верасні 2018 года падпісаў кантракт на 2,5 гады з брэсцкім «Дынама». У сезоне 2018 чаргаваў у брэсцкай камандзе выхады ў стартавым складзе і на замену, а ў сезоне 2019 замацаваўся ў аснове і дапамог камандзе стаць чэмпіёнам Беларусі.
У снежні 2020 года перайшоў у мінскае «Дынама». Стаў капітанам каманды, у сезоне 2021 шмат прапусціў з-за траўмы, у 2022 годзе стаў часцей з’яўляцца на полі. У студзені 2023 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб і вярнуўся ў брэсцкае «Дынама».
Міжнародная кар’ера
Выступаў у складзе моладзевай зборнай Беларусі на моладзевым чэмпіянаце Еўропы 2009 у Швецыі. Забіў на гэтым турніры абодва мячы сваёй каманды (у брамы Швецыі і Італіі).
Цверды
Цверды (Тверды) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Лудчыцкі сельсавет
Лу́дчыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Лудчыцы.
Гісторыя
15 студзеня 1965 года сельсавет утвораны зноў у складзе 16 населеных пунктаў (Асоўшчына, Дубавое, Дубоўка, Залеская Слабада, Заячэнне, Калініна, Камсамольскі, Красны Пахар, Лудчыцы I, Лудчыцы II, Няраж, Падлука, Савічаў Рог, Свірыдоўка, Станок, Стараселле), якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Быхаўскага гарсавета, з цэнтрам у вёсцы Лудчыцы-II.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1406 чалавек, з іх 94,0 % — беларусы, 4,5 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Пеньялара
Пеньялара (Peñalara) — гара ў Іспаніі. Вышыня над узроўнем мора — 2428 м, адносная вышыня — 1113 м. Найвышэйшы пункт горнага масіва Сьера-дэ-Гвадарама і адна з найвышэйшых вяршыняў усёй сістэмы Цэнтральных Кардыльер.
Размешчана вяршыня на мяжы аўтаномнай супольнасці Мадрыд і правінцыі Сеговія (Кастылія і Леон). Верхняя частка гары з’яўляецца прыродным паркам. На схілах гары мноства эскарпавых азёр. Схілы гары на вышыні 1000—1300 м пакрыты дубовымі лясамі, да 2000 м пераважае хвоя, вышэй — хмызнякі і лугі.
Уладзімір Меншык
Уладзі́мір Ме́ншык (Vladimír Menšík; 9 кастрычніка 1929, Іванчыцы, Чэхаславакія — 29 мая 1988, Брно, Чэхаславакія) — чэшскі акцёр мараўскага паходжання, вядоўца, шоўмен. Народны артыст Чэхаславакіі. Бацька актрысы і вядоўцы Марціны Меншыкавай. У тэатры гуляў вельмі мала — большасць са сваіх 150 роляў выканаў у фільмах і на тэлебачанні.
Біяграфія
Скончыўшы вучылішча, пэўны час працаваў на будоўлі. Пасля з другой спробы паступіў у Музычную акадэмію ў Брно, па сканчэнні ў 1953 прыйшоў працаваць у Весніцкі тэатр. Хоць там быў заангажаваны цалкам, усё ж марыў здымацца ў кіно. Упершыню паўдзельнічаў у здымках фільма «Вялікі шанец» у масоўцы. Пасля выканання ролі італьянскага механіка ў фільме «Дзядуля аўтамабіль» рэжысёра Альфрэда Радка нарэшце звярнуў на сябе ўвагу. Аднак гэта не спадабалася Эмілю Францішку Бур’яну, які недалюбліваў кінематограф, таму ў 1958 годзе Уладзімір Меншык сышоў з тэатра і падпісаў дагавор з кінастудыяй «Barrandov».
Яго кінематаграфічнае майстэрства поўнасцю раскрылася ў 50-я—60-я гады. Быў не толькі камедыйным акцёрам; бліскуча выконваў таксама трагікамічныя і нават драматычныя ролі. У 1970-х ужо граў пераважна ў камедыях, як у фільмах, так і ў казках і серыялах. З’явіўся ў сотнях тэлевізыйных перадач, зняўся ў больш чым 150 кіна- і тэлефільмах.
Цягам доўгіх гадоў цяжка хварэў на астму. Акрамя таго, шмат курыў і піў, што вельмі падкасіла ягонае здароўе. Апошні раз здымаўся ў тэлеперадачы «ABECEDA» ў маі 1988, праз два дні памёр у Брно. Пахаваны на пражскіх Альшанскіх могілках.
Памяць
У ягонай роднай хаце ў Іванчыцах ўсталяваная памятная дошка і дзейнічае пастаянная выстава.