cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эмоцыя
Мікравыражэнні
Паводле тэорыі Пола Экмана, эмоцыі чалавека заўсёды суправаджаюцца па меншай меры мікравыражэннямі, кароткімі міжвольнымі выразамі асобы, якія з’яўляюцца на твары чалавека, які спрабуе схаваць ці здушыць эмоцыю. Мікравыражэнні не паддаюцца свядомаму кантролю, гэта значыць з’яўляюцца незалежна ад жадання чалавека.
Псіхалагічныя тэорыі эмоцый
Па шэрагу пытанняў аб унутранай структуры, функцыях і іншым асаблівасцям эмоцый ў псіхалогіі да гэтага часу няма адзінага меркавання. Існуе цэлы шэраг тэорый, якія спрабуюць даць свае адказы на гэтыя пытанні — напрыклад, біялагічная тэорыя Дарвіна.
Фармальныя мадэлі эмоцый
Фармальныя мадэлі эмоцый у даследаваннях па штучным інтэлекце ставяць мэтай вызначэнне эмоцый у форме прыдатнай для канструявання робатаў. Асноўнымі падыходамі ў цяперашні час з’яўляюцца OCC (Ortony-Clore-Collins) мадэль і так ці інакш заснаваныя на ёй KARO, EMA, CogAff, мадэль Фаміных-Лявонцьева, мадэль PAD (Pleasure-Arousal-Dominance), прапанаваная Mehrabian, і мадэль Плутчыка.
Эмацыянальны водгук
Эмацыянальны водгук — аператыўная эмацыйная рэакцыя на бягучыя змены ў прадметнай асяроддзі (убачылі прыгожы краявід — захапіліся). Эмацыянальны водгук вызначаецца эмацыйнай узбудлівасцю чалавека. Адным з відаў эмацыйнага водгуку з’яўляецца сінтанія. Сінтанія — здольнасць гарманічна адгукацца на стану іншых людзей і ў цэлым з’яў навакольнага свету (адчуваць сябе ў гармоніі з прыродай, з людзьмі ці чалавекам). Гэта эмацыйнае сугучча.
Цікавыя факты
Па тэорыі заснавальніка псіхалагічнай школы права прававеда Л. І. Петражыцкага, «праўдзівымі матывамі, рухавікамі чалавечага паводзінаў» з’яўляюцца эмоцыі, а сацыяльна-гістарычныя адукацыі ёсць толькі іх праекцыі (Петражицкий, 1908).
Клімава (Бранская вобласць)
Клімава (Климово) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Клімаўскага раёна Бранскай вобласці Расіі. Чыгуначная станцыя на лініі Навазыбкаў — Ноўгарад-Северскі, за 233 км на паўднёвы захад ад Бранска.
Несельніцтва — 14,1 тыс. жыхароў (2009).
Крухмальна-патачны камбінат, кансервавы (садавінагародніныя кансервы) завод па вытворчасці масла і сыра, цагельня, швейная фабрыка. Вытворчасць асфальтабетона.
Помнік архітэктуры — царква Дзмітрыя Салунскага.
Людвігсбург
Людвігсбург (Ludwigsburg) — горад у Германіі, раённы цэнтр у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Людвігсбург. Насельніцтва складае чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 43,33 км². Афіцыйны код — 08 1 18 048.
Галоўная славутасць — Людвігсбургскі палац. У Людвігсбургу размешчаны Федэральны цэнтр расследаванняў злачынстваў нацыстаў.
Гарналыжны спорт на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — хуткасны спуск (мужчыны)
Спаборніцтвы па хуткаснаму спуску ў гарналыжным спорце сярод мужчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 прайшлі 9 лютага. Месцам правядзення спаборніцтваў стаў гарналыжны курорт Роза Хутар. Спаборніцтвы пачаліся ў 11:15 па мясцовым часе (UTC+4) з 15-хвіліннай затрымкай адносна раскладу. Гэта быў першы від гарналыжнай праграмы, у якім былі разгуляныя медалі на Гульнях у Сочы. У мужчынскім хуткасным спуску прынялі ўдзел 49 спартсменаў з 23 краін (адзін гарналыжнік на старт не выйшаў). Дзеючым чэмпіёнам у гэтай дысцыпліне з'яўляўся швейцарскі гарналыжнік Дзідзье Дэфаго, які выступаў і ў Чырвонай Паляне, але не здолеў патрапіць нават у 10-ку лепшых.
Маціяс Маер, сын віцэ-чэмпіёна Алімпійскіх гульняў 1988 года ў супергіганце Хельмута Маера, ні разу не быў нават у тройцы лепшых на этапах Кубка свету ў хуткасным спуску. На рахунку Маціяса толькі два другія месцы ў супергіганце. Аўстрыйцы, якія не выйгралі ніводнага медалю ў мужчынскім гарналыжным спорце на Алімпіядзе 2010 года ў Ванкуверы, у Сочы ўжо ў першым старце ўзялі золата.
Крыстаф Інерхофер выйграў сваю першую ў кар'еры алімпійскі медаль (італьянцы выйгралі медаль у гэтай дысцыпліне ўпершыню з 1976 года, калі трэцім на Гульнях у Інсбруку стаў Херберт Планк). К’етыль Янсруд дадаў бронзу Сочы да свайго срэбра Ванкувера-2010 у гіганцкім слаламе.
Маер досыць павольна прайшоў верхнюю частку трасы: на другой кантрольнай адсечцы з пяці ён саступаў Інерхоферу 0,44 сек, Бодэ Мілеру — 0,31 сек, Янсруду — 0,15 сек, аднак другую частку трасы прайшоў больш упэўнена.
Яан Крос
Я́ан Крос (эст. Jaan Kross; 19 лютага 1920, Талін, Эстонія - 27 снежня 2007, Талін, Эстонія) — эстонскі пісьменнік, пераклаў на эстонскую мову творы Янкі Купалы.
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Тартускага ўніверсітэта ў 1945 годзе. У 1944 годзе арыштоўваўся немцамі, правёў у зняволенні паўгода. Затым выкладаў у Тартускім універсітэце. У 1946 годзе арыштаваны савецкімі ўладамі, знаходзіўся ў зняволенні ў лагеры ў Комі АССР і на пасяленні ў Краснаярскім краі. Вярнуўся ў Эстонію ў 1954 годзе і стаў прафесійным пісьменнікам. Аўтар зборнікаў вершаў «Каменныя скрыпкі» (1964), «Песні на баку» (1966), «Цудоўныя справы творыць дождж» (1969), «Паток і трызубец» (1971; літаратурная прэмія ім. Ю. Смуула, 1971).
Беларускія пераклады
Верш «Па пяску выдмаў прабягаючы…» на беларускую мову пераклаў Лявон Баршчэўскі.
Уладзімір Барысавіч Праабражэнскі
Уладзімір Барысавіч Праабражэнскі (нар., г. Гродна) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1972 годзе БІБІ па спецыяльнасці «Архітэктар». У 1972—1988 гадах працаваў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў, галоўным архітэктарам праектаў у інстытуце «Гроднаграмадзянпраект»; у 1994—1997 гадах начальнік Упраўлення горадабудаўніцтва і архітэктуры Гродзенскага гарвыканкама; з 1988 года галоўны архітэктар праектнага ўпраўлення «Гроднажылбуд».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражывае ў Гродне.
Творчасць
Асноўныя працы: УУС Гродзенскага аблвыканкама па вул. Акадэмічнай (1968—1977); Дом навукі і тэхнікі па вул. Горкага (пры ўдзеле В. В. Бажко, 1977—1984); рэканструкцыя з прыбудовай будынка аблвыканкама на пл. Леніна (у суаўтарстве, ГАП У. М. Еўдакімаў); паліклініка КДБ па вул. Болдзіна; будынак будаўнічых арганізацый «Гроднажылбуд» па вул. Суворава (1987—1988). Жылыя будынкі: мікрараён «Пярэселка-3» у межах вул. Каліноўскага — Болдзіна — БЛК (1975—1977; у складзе аўтарскага калектыва, ГАП Клепікаў), па вул. Чайкінай (1975—1983), Дзевятоўка-2 (1986), група жылых дамоў на рагу вул. М. Горкага і бульвара Ленінскага камсамола (1982), лёгкаатлетычны манеж (1986) ; 9-павярховы дом на пл. Дзекабрыстаў (пры ўдзеле Б.  Шмыгі) — усе ў г. Гродна ; прафілакторый у в. Залессе Смаргонскага раёна (1982), жылыя дамы ў г.п. Рось Ваўкавыскага раёна (1993—1994, сааўтары У. В. Аўсянка, А. М. Пяндзюрын); група жылых дамоў у г. Віднае Маскоўскай вобласці (2001—2003, сааўтары А. М. Пяндзюрын, У. В. Аўсянка, Т. І. Гусачок).
IC 1174
IC 1174 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Змяя.
Стонішкі
Сто́нішкі (, Стонишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Хаўса (мова)
Хаўса — найбуйнейшая па колькасці носьбітаў мова чадскай галіны. Распаўсюджана ў Заходняй Афрыцы, шырока выкарыстоўваецца як мова міжэтнічных зносін, асабліва сярод мусульман.
Лора-Пічэна
Лора-Пічэна (Loro Piceno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 2532 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 79 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 62020. Тэлефонны код — 0733.
Хаўса (мова)
Распаўсюджанне
На хаўса кажуць у наступных краінах:
Лора-Пічэна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Liberato, San Giorgio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фарбованэ
Фарбованэ (Фарбо́ване) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бэрэзавэ (Ракытніўскі раён)
Гісторыя
Першая згадка пра вёску датуецца 1780 годам.
Згодна з перапісам 30 верасня 1929 года ў вёсцы (у маёмасці Караля Радзівіла) меўся паравы млын, які перапрацоўваў 2400 кг зерня на дзень, і 2 рабочых. Бліжэйшая станцыя Ракітна.
5 снежня 1939 года вёска была перададзена (разам з Высоцкай і Бяразоўскай валасцямі) у склад Украінскай ССР, да гэтага ў складзе Бярозаўскай гміны Столінскага павета Беларускай ССР.
Да 1940 года цэнтр гміны. З 1940 года цэнтр сельсавета.
Інсаляцыя
Інсаляцыя, апраменьванне зямной паверхні сонечнай радыяцыяй. Улічвацца можа як прамая, так і сумарная радыяцыя. Велічыня інсаляцыі залежыць ад воблачнасці, нахіла сонечных промняў, празрыстасці атмасферы і г. д. і можа значна мяняцца як напрацягу сутак, так і па сезонах. Інсаляцыя з’яўляецца адным з галоўных чыннікаў, якія фарміруюць клімат.
Білавіж
Білавіж (Білові́ж) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Медыцынскі ўніверсітэт імя Караля Марцінкоўскага ў Познані
Гісторыя
Традыцыі медыцынскай адукацыі ў Познані пачынаюцца ў 1919 годзе, калі лекарскія курсы арганізоўвае Познаньскае таварыства сябраў навук, якія у 1920 годзе становяцца асобным факультэтам Пазнаньскага ўніверсітэта. Лячэбны і фармацэўтычны факультэты гэтага ўніверсітэта ў 1950 годзе ўтвараюць самастойную вышэйшую навучальную ўстанову - Медыцынскую акадэмію ў Познані. У 1984 годзе акадэміі нададзена імя Караля Марцінкоўскага - польскага лекара, грамадскага дзеяча і філантропа першай паловы ХІХ стагоддзя. У 2007 годзе вучэльня атрымала сучасную назву.
Сарнацкае
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Юр'еўскага сельсавета.
Фэдарыўка (Ягатынскі раён)
Фэдарыўка (Фе́дорівка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Камёнка (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Алег Васілевіч Румо
Алег Васілевіч Румо (нар., в. Таліца, , Мінская вобласць) — беларускі ўрач і палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 жніўня 1941 года ў в. Таліца Слуцкага раёна.
Бацька, Васіль Цімафеевіч Румо (1909—1983), нарадзіўся ў сялянскай сям’і ў вёсцы Мастычыне Сенненскага павета. Працаваў дырэктарам кансервавага завода ў Слуцку, загадчыкам аддзела прапаганды Клецкага райкама КП(б)Б, пасля вайны — на партыйнай працы, пазней — старшынёй калгаса. Маці, Вольга Мікалаеўна Румо (Балвановіч), усё жыццё працавала фельчарам.
У 1958 годзе Алег Румо скончыў школу ў Слуцку з залатым медалём і паступіў у Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, які скончыў у 1964 годзе.
У 1963 годзе ўзяў шлюб з Валянцінай Міхайлаўнай Драко, якая вучылася разам з ім у медыцынскім інстытуце на медыка-педыятра. Пасля медыцынскага інстытута працаваў у медыцынскай амбулаторыі (в. Пасека Старадарожскага раёна), пазней — анколагам, хірургам у Слуцкай бальніцы. У 1976 годзе прызначаны на пасаду намесніка галоўнага ўрача Слуцкага раёна.
У 1995 годзе абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996). 27 лістапада 1996 года ўвайшоў у склад Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання.
Пасля заканчэння дэпутацкіх паўнамоцтваў працягнуў працаваць урачом. У 2010 годзе выйшаў на пенсію.
Карл Вайпрэхт
Біяграфія
У 1872-74 разам з Ю. Паерам узначальваў экспедыцыю на судне "Тэгетхоф", якая павінна была прайсці Паўночна-ўсходнім праходам з Баранцава мора да Берынгава праліву. Ля Новай Зямлі карабель быў зацёрты льдамі. Падчас 372-сутачнага дрэйфу на поўнач і паўночны ўсход была адкрыта зямля, названая ад імя аўстрыйскага імператара Зямлёй Франца-Іосіфа. За час зімовак Вайпрэхт зрабіў каштоўныя навуковыя назіранні ў галіне геафізікі і вывучаў прыроду палярных льдоў.
Прызба
Прызба — збудаванне-насып уздоўж вонкавых сцен каля фундамента па перыметры драўлянага дома (лазні), служыць для засцярогі пабудовы ад прамярзання зімой і для абароны пабудовы ад холаду і сырасці звонку.
Драўляны насціл над прызбай абараняе засыпанне ад пранікнення вільгаці і ператварае прызбу ў доўгую і шырокую лаўку, на якой зручна адпачываць дамачадцам.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Харомск)
Гісторыя
Пабудавана ў 1995 годзе.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Падоўжна-восевую кампазіцыю фарміруюць прамавугольныя ў плане аб’ёмы нізкага прытвора пад бочкавым пакрыццём, трапезнай, малітоўнай залы і апсіды. Маляўнічы сілуэт храма фарміруюць 5 цыбулепадобных купалоў на 4 гранных барабанах, узведзеныя над трапезнай, малітоўнай залай і апсідай. Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з арачнымі броўкамі.
Южнае
Южнае — тапонім.
IC 1175
IC 1175 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Казацкія
Каза́цкія (, Казацкие) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Більск (Ракытніўскі раён)
Більск (Більськ) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Ціват
Ціват  — горад у Чарнагорыі. Размешчаны на беразе Котарскага заліва Адрыятычнага мора. Размешчаны на паўвостраве Врмац, на паўднёвым схіле аднайменнага горнага масіва. Міжнародны аэрапорт. Насельніцтва — 9467 жыхароў (2003).
Мікашэвічы (станцыя)
Мікашэ́вічы (, Микашевичи)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў горадзе Мікашэвічы; на лініі Калінкаівчы — Лунінец, паміж п.п. Браніслаў і ст. Сітніца.
Гісторыя
Станцыя была пабудавана ў XIX стагоддзі на Палескай чыгуначнай лініі. У першай палове XX стагоддзя станцыя была польскай памежнай на мяжы з Савецкім Саюзам. Станцыя мела пасажырскі рух Брэст — Мікашэвічы з прамымі вагонамі з Варшавы, Вільні. З савецкага боку Жыткавічы былі памежнай станцыяй. Прымежны пасажырскі рух праводзіўся, за выключэннем першых гадоў пасля ўключэння Заходняй Беларусі ў склад Польшчы. У напрамку СССР цягнікі з Мікашэвічаў рухаліся да Гомеля.
Зімой 1947 года ў будынку вакзала Якуб Колас прымаў выбаршчыкаў як кандыдат у дэпутаты Вярхоўнага Савета БССР ад Мікашэвіцкай выбарчай акругі, аб чым сведчыць шыльда на вакзале сёння.
Шэўчэнкавэ (Ягатынскі раён)
Шэўчэнкавэ (Шевче́нкове) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Каратузскае
Каратузскае (Каратузское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Каратузскага раёна Краснаярскага края Расіі. Знаходзіцца за 100 км на паўднёвы ўсход ад чыгуначнай станцыі Мінусінск і за 45 км ад станцыі Туба (абедзве — на лініі Абакан — Тайшэт).
Антон Іосіфавіч Гастыловіч
Антон Іосіфавіч Гастыловіч ( — ) — савецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1959), (1957),  (1959).
Каратузскае
Насельніцтва — 7456 чал. (2010).
Антон Іосіфавіч Гастыловіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў фальварку Пянькоўшчына, цяпер Гродзенскай вобласці Рэспублікі Беларусь.
У Чырвонай Арміі з 1919 года. У гады Грамадзянскай вайны А. І. Гастыловіч удзельнічаў у разгроме паўстанцаў ва і Арэнбургскай губернях і барацьбе з басмачаствам у Туркестане, быў памочнікам начальніка штаба асобнага батальёна.
У 1924 годзе А. Гастыловіч скончыў 1-ю Ленінградскую пяхотную школу. З верасня 1924 камандзір узвода, з кастрычніка 1927 года — курсавы камандзір 1-й Ленінградскай пяхотнай школы. У 1931 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. Пасля яе заканчэння з 1931 года — начальнік 1-й часткі штаба стралковай дывізіі, памочнік начальніка сектара штаба Украінскай ваеннай акругі. З 1935 года — камандзір і камісар стралковага палка. У 1938 годзе скончыў Акадэмію Генштаба, старшы выкладчык акадэміі. З верасня 1939 года — начальнік штаба 1-й армейскай групы савецкіх войскаў у Мангольскай Народнай Рэспубліцы. 4 лістапада 1939 А. Гастыловічу прысвоена званне «камбрыг», з 4 чэрвеня 1940 года, пасля ўстанаўлення генеральскіх званняў — «генерал-маёр». З чэрвеня 1940 года — начальнік штаба 17-й арміяй Забайкальскай ваеннай акругі.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны на ранейшай пасадзе. З 15 маня 1942 года па 18 лістапада 1943 года — камандуючы той жа 17-й арміяй ЗабВА. Са студзеня 1944 года — у дзеючай арміі на 1-м і 4-м Украінскіх франтах : камандзір 17-га гвардзейскага стралковага корпуса (з 12 красавіка 1944 г.). У ходзе Карпацка-Ужгарадскай наступальнай аперацыі ў цяжкіх умовах горнай і лясіста-балоцістай мясцовасці А. Гастыловіч умела кіраваў часткамі корпуса. За адзнаку пры пераадоленні Карпацкіх гор корпусу прысвоена ганаровае найменне «Карпацкі». З 7 лістапада 1944 г. А. Гастыловіч — камандуючы 18-​​й арміяй 4-га Украінскага фронту, якая пад яго камандаваннем удзельнічала ў, Львоўска-Сандамірскай, , і Пражскай аперацыях. 20 студзеня 1945 года А. Гастыловічу прысвоена званне «генерал-лейтэнант». У атэстацыі за 1945 камандуючы 4-м Украінскім фронтам А. І. Яроменка адзначаў, што: «А. І. Гастыловіч — разумны генерал, у ваенных адносінах пісьменны. Практычны вопыт камандавання буйнымі злучэннямі мае. З камандаванне арміяй спраўляецца, аднак мала напорыстасці ў выкананні пастаўленых задач…» За ўмелае кіраўніцтва войскамі А. Гастыловіч узнагароджаны ордэнам Суворава 1 ступені.
Пасля вайны А. Гастыловіч — камандуючы арміяй. З чэрвеня 1946 года начальнік кафедры Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Я. Варашылава. З 1948 года — памочнік камандуючага войскамі Прыбалтыйскай ваеннай акругі, з 1958 года — намеснік начальніка Ваеннай акадэміі генштаба. 25 мая 1959 года А. І. Гастыловічу прысвоена званне «генерал-палкоўнік». З 1964 года кансультант той жа акадэміі. З 1965 года ў адстаўцы. Памёр 23 лістапада 1975 года ў Маскве, пахаваны на Галавінскіх могілках.
Дзяржаўная ДЮСШ Полацкага раёна
Гісторыя
Школа вядзе сваю гісторыю з 8 мая 1946 года. На падставе Пастановы дзяржаўнай штатнай камісіі пры Савеце Міністраў СССР, загадам Полацкага аблана была адкрыта дзіцячая спартыўная школа.
З 1970 года на базе школы сталі працаваць 2 спартыўныя школы: ДЮСШ № 1 — лёгкая атлетыка, гімнастыка; ДЮСШ № 2 — баскетбол, гандбол, футбол, хакей. Цэлая плеяда маладых трэнераў стала працаваць з юнымі спартсменамі. Некаторыя з іх былі самі ў ліку выпускнікоў Полацкай спартыўнай школы.
У 2002 годзе адбылося аб’яднанне 2 спартыўных школ.
У цяперашні час у школе працуе 34 трэнеры-выкладчыкі, навучаюцца каля 1000 чалавек.
За час існавання трэнерамі спартыўнай школы было падрыхтавана 6 майстроў спорту міжнароднага класа, 31 майстар спорту і больш за 60 кандыдатаў у майстры спорту.
Ніна Сяргееўна Савіна
Ніна Сяргееўна Савіна (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бегу на 5000 м. Майстар спорту Беларусі.
Палітычныя погляды
Падпісала адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Блажовэ
Блажовэ (Блажо́ве) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Чэрванэ (Ягатынскі раён)
Чэрванэ (Червоне́) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ігба (мова)
Пісьменнасць
Пісьменнасць на лацінскай графічнай аснове; розныя дыялекты маюць уласныя пісьмовыя традыцыі, адзіная літаратурная норма адсутнічае. У апошнія дзесяцігоддзі ўсё большае распаўсюджванне, асабліва ў сферы пісьмовага ўжывання, атрымлівае т.зв. цэнтральная ігба, арыентаваная на нормы дыялектаў цэнтральнай зоны, хоць гэта сустракае супраціў некаторых перыферыйных дыялектаў.
Прэзбітэрый
Прэзбітэрый ці прэзбітэрыум (presbyterium — «месца для выбраных», ад πρεσβυτέριον — «сход святароў») — частка каталіцкага храма між асноўным аб’ёмам і алтарнай апсідай, прызначаная для царкоўнага кліра.
Дораці Кроўфут-Ходжкін
Дораці Мэры Кроўфут-Ходжкін (анг.Dorothy Mary Crowfoot Hodgkin, Дораці Ходжкін;, — ) — англійскі хімік і біяхімік, член Лонданскага каралеўскага таварыства (з 1947).
Біяграфія і працы
Вучылася ў Оксфардскім універсітэце (1928-1932), дзе пачала спецыялізавацца па рэнтгенаструктурным аналізе. З 1932 года працуе ў Кембрыджскім універсітэце. У супрацоўніцтве з Дж. Берналь даследавала структуру стэрынаў, пептыдаў і амінакіслот. Ажыццявіла рэнтгенаструктурны аналіз пеніцыліну (1946) і вітаміна B12 (1956), які прывёў да высвятлення яго будовы. Упершыню ўсталявала ў металаарганічным злучэнні (адным з В12-каферментаў) непасрэдную сувязь паміж металам (кобальтам) і вугляродам (1961).
Член шэрагу акадэмій навук, у тым ліку замежны член Акадэміі навук СССР (1976), Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1971).
Пасад
Пасад — гарадское гандлёва-рамеснае паселішча за межамі ўмацаванняў дзядзінца або вакольнага горада.
Гандлёва-рамесны пасад — галоўнае адрозненне сярэднявечных гарадоў, у т.л. Русі, ад вёсак і феадальных сядзіб — замкаў. Ад вёсак пры замках пасады адрозніваліся больш высокай занятасцю насельніцтва ў гандлі і рамястве. З часам, але не абавязкова, пасады умацоўваліся і ператвараліся ў вакольныя гарады, але маглі захоўваць назву пасада. Напрыклад Вялікі пасад ў Полацку ўжо з 1030-х гадах быў вакольным горадам. На пасадзе звычайна жыла асноўная частка насельніцтва горада і знаходзіўся торг. Пры нападзе на горад неўмацаваны пасад знішчаўся, часта самімі абаронцамі, а насельніцтва хавалася ў дзядзінцу або вакольным горадзе.
Канстанцінава (Свірскі сельсавет)
Канстанці́нава (, Константиново) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 40 км у напрамку на захад ад горада Мядзел, за 180 км ад Мінска, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Лынтупы. Праз вёску праходзіць аўтамабільная дарога рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
У XVIII ст. маёнтак Ашмянскага павета. З 1785 г. мястэчка Ашмянскага павета Віленскага ваяводства, прыватная ўласнасць. У 1847 г. маёнтак Свянцянскага павета Віленскай губерні, валоданне памешчыка Д. Адамовіча (купчы 1829); складаўся з фальварка, 4 дваровых сялян. У 1868 г. мястэчка ў Свірскай воласці Свянцянскага павета, 136 жыхароў. У 1885 г. у мястэчку 7 двароў, 81 жыхар, 30 мяшчан, тут знаходзіліся касцёл, заезны дом. У 1897 г. 10 двароў, 64 жыхары, касцёл, народнае вучылішча, крама, карчма. У 1904 г. на месцы вёскі фальварак (4 жыхары) і мястэчка (167 жыхароў) — валоданне памешчыкаў Старжынскіх, было народнае вучылішча, у якім у 1896/97 навучальным годзе навучаліся 53 хлопчыка і 2 дзяўчынкі, казённая вінная крама. У 1907 годзе ў пасёлку 58 жыхароў. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр Канстанцінаўскага сельсавета Свірскага раёна Вілейскай, з 20 верасня 1944 года Маладзечанскай абласцей, з 31 жніўня 1959 года ў Мядзельскім раёне, з 20 студзеня 1960 года Мінскай вобласці, з 10 мая 1960 года ў Свірскім гарпасялковым Савеце.
У 1949 г. арганізаваны калгас «Бальшавік», працавалі Дом культуры, бібліятэка, магазін, аддзяленне сувязі, медпункт, сямігадовая школа. З 1964 вёска ў складзе саўгаса «Канстанцінава» (цэнтр — вёска Камарова), з 4 верасня 1991 г. — калгаса «Канстанцінава».
У 2013 г. Свірскі пасялковы савет быў скасаваны, і Канстанцінава ўвайшло ў склад Свірскага сельсавета.
Інфраструктура
Жывёлагадоўчая ферма, аддзяленне сувязі, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, базавая школа, клуб, крама, база адпачынку «Лясная Паляна».
Памятныя мясціны
Помнік архітэктуры — касцёл (2-я палова 19 стагоддзя).
Чарэра
Чарэра — дакалумбава культура, якая існавала ўздоўж ракі Гуаяс (Эквадор) з 18 па 3 ст. да н. э.
Аказала вялікі ўплыў на значную частку тэрыторыі сучаснага Эквадор а, уплыў распаўсюджваўся на некаторыя рэгіёны Амазоніі. Займаліся натуральнай сельскай гаспадаркай і зборам ядомых малюскаў, такіх, як Spondylus. Уяўляла сабой моцна іерархізаванае грамадства.
Вальтэр Флемінг
Вальтэр Флемінг (Walther Flemming;, г. Заксенберг, Германія — ) — нямецкі вучоны ў галіне гісталогіі.
Скончыў універсітэт у г. Ростак (1868). Прафесар універсітэтаў у Празе (з 1873) і Кілі (1876—1901).
Стукаўшчына
Сту́каўшчына (, Стуковщина) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Лынтупскага сельсавета.
Гісторыя
20 чэрвеня 2008 года вёска ліквідавана рашэннем Пастаўскага раённага Савета дэпутатаў.
Піроўскае
Піроўскае (Пировское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Піраўскага раёна Краснаярскага края.
Мірсаід Міршакар
Мірсаід Міршакар (сапр. Міршакараў) (, кішлак Сіндэў, Шугнанскі раён —, , Таджыкістан) — таджыкскі паэт, адзін з пачынальнікаў таджыкскай дзіцячай літаратуры, пісьменнік, драматург, рэдактар, сцэнарыст, грамадскі і дзяржаўны дзеяч. Старшыня Вярхоўнага Савета Таджыкскай ССР (1961—1975), адказны сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў Таджыкскай ССР (1940—1943; 1946—1959), член праўлення Саюза пісьменнікаў СССР, дэпутат Вярхоўнага Савета Таджыкскай ССР (3-9 скліканняў), член ЦК КП Таджыкістана і Саюза кінематаграфістаў СССР з 1963 года, вучоны сакратар з 1966 года, старшыня Камітэта па прысуджэнні Дзяржаўных прэмій Таджыкскай ССР імя А. Рудакі з 1978 года, лаўрэат Сталінскай прэміі (1950), Народны паэт Таджыкскай ССР (1962), Старшыня Таджыкскага камітэту салідарнасці краін Азіі і Афрыкі.
Піроўскае
Цэнтр вёскі размяшчаецца на вышыні 159 м над узроўнем мора.
Заснаваны ў 1668 годзе.
Тродавічы
Тро́давічы (, Тродовичи) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснапольскага сельсавета.
Гісторыя
У XV—XVI стст. родавы маёнтак Скарынаў.
У 1924—1939 і 1962—1966 гадах цэнтр Тродавіцкага сельсавета.
У маі 1942 г. вёска была занята савецкімі партызанскімі атрадамі. 17 студзеня 1943 г. карны атрад нямецкіх акупацыйных улад спалілі ў хаце Сідаравай 107 жыхароў вёскі. 7 падлеткаў было сагнана на прымусовыя працы.
Міхаіл Паўлавіч Сасонка
Біяграфія
Нарадзіўся 28 кастрычніка 1953 года ў вёсцы Станіслаўцы Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
IC 1177
IC 1177 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міхаіл Паўлавіч Сасонка
Біяграфія
У 1975 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (інжынер-электрык), Мінскую вышэйшую партыйную школу (палітолаг).
Працоўную дзейнасць пачаў інжынерам-электрыкам у племянным саўгасе «Краснаполле» Расонскага раёна (1975—1976). Працаваў галоўным інжынерам, старшынёй Расонскага раённага аб’яднання «Сельэнерга» (1976—1980), першым сакратаром Расонскага райкама ЛКСМБ (1980—1981), старшынёй калгаса «Новы свет» Расонскага раёна (1981—1985), першым сакратаром Расонскага райкама КПБ (1985—1991), намеснікам дырэктара цаглянага завода акцыянернага таварыства «Расоны» (1991—1994), дырэктарам навукова-вытворчага прадпрыемства «Агат» у Наваполацку (1994—1996).
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996), быў намеснікам старшыні Камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце, членам Савета Палаты прадстаўнікоў. З’яўляўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання, быў намеснікам старшыні Камісіі па пытаннях эканомікі; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання, быў старшынёй Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання, быў членам Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце.
Пасля заканчэння дэпутацкіх паўнамоцтваў працаваў першым намеснікам адказнага сакратара Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі.
Уладзімір Янокавіч Агабекаў
Уладзімір Янокавіч Агабекаў (нар., г. Грозны, Расія) — беларускі хімік. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003; чл.-кар. З 1996), доктар хімічных навук (1981), прафесар (1987). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2008).
Біяграфія
Скончыў Грозненскі нафтавы інстытут (1963).
У 1963—1969 гадах стажор-даследчык, аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік, у 1985—1987 гадах загадчык лабараторыі, з 1988 года загадчык аддзела Інстытута фізіка-арганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 1998 па 2020 год — дырэктар Інстытута хіміі новых матэрыялаў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, з 2020 года — ганаровы дырэктар.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «Ветэран працы» (1994), Францыска Скарыны (2000).
Лаўрэат спецыяльнай прэміі Старшыні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2021) за распрацоўку аднастадыйнага метаду сінтэзу мадыфікатара «Брамід-3», новай тэхналогіі атрымання імпартазамяшчальнага святлостабілізатара «ДНС» і стварэнне іх прамысловых вытворчасцей, якія забяспечваюць выпуск высакаякаснага, вогнетрывалага, тэрмастабільнага айчыннага валакна «Арселон» спецыяльнага прызначэння і новага пакалення супалімераў.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па фізічнай хіміі. Адкрыў новую рэакцыю аксіду вугляроду з пераксіднымі радыкаламі ў вадкай фазе з утварэннем дыяксіду вугляроду. Устанавіў, эксперыментальна пацвердзіў і колькасна ахарактарызаваў мультдыпольнае ўзаемадзеянне ансамбля палярных груп, якое аказвае істотны ўплыў на рэакцыйную здольнасць кіслародзістых злучэнняў. Распрацаваў уніфікаваную методыку тэсціравання разнастайных класаў радыкальных ініцыятараў, новыя метады і каталітычныя сістэмы для атрымання шэрагу каштоўных кіслародзістых злучэнняў (двухатамных фенолаў і сінтэтычных тлустых кіслот). Устанавіў узаемасувязь паміж хімічнай структурай арганічных злучэнняў і механізмам фарміравання адпаведных танкаплёначных матэрыялаў, іх фізіка-хімічнымі характарыстыкамі, уласцівасцямі і пераўтварэннямі пад уплывам разнастайных выпраменьванняў, спецыфіку працякання радыкальных рэакцый пры пераходзе ад вадкай фазы да парашкоў і плёнак. Адкрыў уласны парамагнетызм нізкамалекулярных фарбавальнікаў у танкаплёначным стане і даў тлумачэнне яго прыроды. Стварыў метады фарміравання на цвёрдай паверхні мона- і мультымалекулярных плёнак (плёнкі Ленгмюра-Бладжэт) з індывідуальных арганічных злучэнняў і іх кампазіцый, вывучыў марфалогію паверхні. Распрацаваў прынцыпова новыя фота- і электранарэзісты для працэсаў сухой вакуумнай літаграфіі, кантрастуючыя пакрыцці для прамысловай тэхналогіі вытворчасці вялікіх інтэгральных схем, высокаадчувальныя арганічныя матэрыялы для кантролю дэфектнасці металічных вырабаў электраразрадным спосабам. Стварыў паляроідныя плёнкі прасветнага, паўпрасветнага і адлюстравальнага тыпаў, распрацаваў тэхналогіі іх атрымання для вадкакрышталёвых устройстваў адлюстравання інфармацыі. Распрацаваў тэхналагічныя працэсы фарміравання арыентуючага пакрыцця для твіст-нематычных і супер-твіст-нематычных вадкакрышталёвых устройстваў, атрымання аптычна адбельваючых рэчываў для палімерных матэрыялаў, змазачна-ахаладжальных вадкасцей для металаапрацоўкі, клеявых кампазіцый разнастайнага функцыянальнага прызначэння і інш.
Аўтар 900 навуковых прац, у т.л. 4 манаграфій, адна з якіх перавыдадзена ў ЗША, 110 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў.
Анаіт Міхайлаўна Цыцыкян
Анаіт Міхайлаўна Цыцыкян (Անահիտ Ցիցիկյան; 26 жніўня 1926,  — 2 мая 1999, ) — армянская, і музыказнавец.
Раннія гады і навука
Анаіт Цыцыкян нарадзілася 26 жніўня 1926 года ў Ленінградзе (цяпер — Санкт-Пецярбург), Расія, у сям'і службоўцаў: бацька — інжынер, маці — лекар-акуліст.
Анаіт пачала гуляць на скрыпцы з 6 гадоў. Педагогамі былі выдатныя музыканты Леман і Рыгор Гінзбург, а пазней праф. Леў Цэйтлін.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны, у 1941 годзе пераехала ў Ерэван. Дзяцінства праведзенае ў Ленінградзе, гэты прыгожы горад, пакінуў велізарны след на фармаванні скрыпачкі як асобы, чалавека і музыканта: шчырая, тонкая манера ў выканальніцтве, асцярожнае, трапятлівае дачыненне да гістарычнай спадчыны, інтэлігентная, паважлівая манера камунікавання з сябрамі, калегамі, студэнтамі.
У 1946—1950 гг. Анаіт Цыцыкян была студэнткай Ерэванскай кансерваторыі (клас праф. Карпа Дамбаева), была ганаравана Сталінскай стыпендыі. У 1954 г. скончыла аспірантуру Маскоўскай кансерваторыі (кіраўнік праф. Канстанцін Мострас).
Канцэртная дзейнасць
Са школьнай лавы шмат іграла, давала сольныя канцэрты, выступала з аркестрам, канцэртавала таксама ў студэнцкія гады.
З 1961 года — салістка Армянскай філармоніі. Гастралявала ў многіх гарадах СССР і 27 краінах свету, выпусціла 4 грамкружэлкі на фірме «Мелодыя». Характэрна, што гэта быў першым дыскам з запісамі армянскай скрыпічнай музыкі.
Рэпертуар Анаіт Цыцыкян быў вельмі размаіты. Яна выконвала і еўрапейскую, і рускую класіку, і армянскія творы, ад найстаражытных мелодый да сучасных складанняў. Але заўсёды аддавала перавагу ісці непракладзенымі шляхамі — знаходзіць невядомыя перліны еўрапейскай музыкі, падбіраць новыя для армянскага слухача ансамблі інструментаў, як скрыпка і орган, скрыпка і гітара… Але асаблівае месца ў рэпертуары Цыцыкян займала музыка маладых армянскіх кампазітараў. Гэтым тлумачыцца, што ў большасці выпадкаў яна з'яўлялася рэдактарам, часам суаўтарам, першым выканаўцам і прапагандыстам гэтых твораў.
Выкладніцкая дзейнасць
З 1950 г. выкладала ў Ерэванскай дзярж. кансерваторыі. Заснавала і вяла тры новыя курсы лекцый: «Гісторыя і тэорыя смыковага мастацтва», «Гісторыя армянскага выканальніцтва» і «Педпрактыка».
З 1982 г. ёй было прысвоена званне прафесара.
Навуковая дзейнасць
Са студэнцкіх гадоў пачала займацца навукова-даследчыцкай дзейнасцю. Ёй прыналежаць больш 300 артыкулаў і навуковых пошукі ў вобласці гісторыі музыкі: смыковага выканальніцтва, прылада-ведання. У 1969 годзе абараніла дысертацыю. Кандыдат мастацтвазнаўства (1970). Да канца жыцця працягвала глыбокія даследаванні ў вобласці Музычнай археалогіі — галіны навукі, заснавальнікам якой у Арменіі яна, фактычна, з'явілася.
З дакладамі выступала на міжнародных навуковых канферэнцыях. Валодала 5 мовамі: чытала лекцыі на нямецкай, французскай, англійскай.
Выдавалася ў Арменіі і за мяжой. Аўтар манаграфіі «Армянскае смыковае мастацтва», выдадзенай у 1977 г. і атрымалай высокую ацэнку спецыялістаў (кніга перавыдавалася ў 2004 годзе на рускай, а ў 2011 г. на армянскай мове).
Дасягненні
На працягу творчай дзейнасці Анаіт Цыцыкян мела больш 1000 канцэртных выступаў, ужыццявіла 60 фондавых запісаў, аўтар больш 300 артыкулаў, дакладаў, радыё- і тэлеперадач.
Салістка Армянскай дзяржаўнай філармоніі (з 1961). Заслужаная артыстка Армянскай ССР (1967)
Яна з'яўлялася членам Саюза кампазітараў Арменіі і Муз. Фонду СССР, Армянскага тэатральнага таварыства, Саюза журналістаў, Камітэта жанчын СССР, Армянскага Таварыства Культурных Сувязей з Замежжам, Савета па комплекснай праблеме «Гісторыі сусветнай культуры» АН СССР, Міжнароднай навуковай Асацыяцыі Музычная археалогія («World Archaelogy») і інш.
Сканала ва ўзросце 72 гадоў, 2 мая 1999 года ў Ерэване.
Камёнка Велька (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 8 населеных пунктаў.
Сутокі (Смалявіцкі раён)
Суто́кі (, Сутоки) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Усяжскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Юр'еўскага сельсавета.
Баравэ (Ракытніўскі раён)
Баравэ (Борове́) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Флемінг
Флемінг — прозвішча.
Сямён Львовіч Абугаў
Сямён Львовіч Абугаў (, Беразіно, Мінская губерня— ) — расійскі жывапісец і педагог родам з Беларусі.
Біяграфія
У 1900 годзе скончыў Адэскую малявальную школу. Па яе заканчэнні паступіў у Вышэйшае мастацкае вучылішча пры Імператарскай Акадэміі мастацтваў у Санкт-Пецярбургу. Займаўся ў Дзмітрыя Кардовского і Уладзіміра Макоўскага. У 1908 годзе атрымаў званне мастака жывапісу за карціну «Мацярынства».
Удзельнік выстаў з 1908 года. Пісаў партрэты, пейзажы. У 1918 годзе ўдзельнічаў у афармленні да першай гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі вуліц Васільеўскага вострава. З 1920 пераважна займаўся педагагічнай дзейнасцю, спачатку ў мастацкіх школах і студыях Ленінграда, а з 1932 года ў Ленінградскім інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры пры Усерасійскай Акадэміі мастацтваў. Прафесар з 1939 года.
Яго творы знаходзяцца ў музеях і прыватных зборах у Расіі і за мяжой.
Памёр 3 мая 1950 года ў Ленінградзе на семдзесят трэцім годзе жыцця. Пахаваны на габрэйскіх Праабражэнскіх могілках Ленінграда.
Чэрвонэ Зарычча
Чэрвонэ Зарычча (Черво́не Зарі́ччя) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Матэліка
Матэліка (Matelica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Насельніцтва складае 10316 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 126 чал./км². Займае плошчу 81 км². Паштовы індэкс — 62024. Тэлефонны код — 0737.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кудзеркі
Кудзе́ркі (, Кудерки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Першамайскага сельсавета.
Яслішча
Я́слішча (, Яслище) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2016 годзе.
Чэркасіўка (Ягатынскі раён)
Чэркасіўка (Черкасі́вка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Юта Джаз у сезоне 2018/2019
Сезон 2018/2019 стаў 45-м сезонам у НБА ў гісторыі франшызы Юта Джаз.
Спіс музеяў Мінска
Тут знаходзіцца спіс музеяў Мінска. Музеі Мінскай вобласці размешчаны ў асобным спісе: Спіс музеяў Мінскай вобласці.
Крапоткін (Іркуцкая вобласць)
Крапоткін (Кропоткин) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бадайбінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі. Здабыча золата. Размешчаны на Патомскім нагор’і, за 135 км на паўночны захад ад горада Бадайба на прытоку Ныгры ракі Вачы (басейн Чары).
Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1938 года.
Віктар Аляксандравіч Рабаў
Віктар Аляксандравіч Рабаў (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў бегу на 60 м, 100 м. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
На Кубку Беларусі 2016 года заняў 4 месца ў бегу на 100 метраў з вынікам 10.64.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2009
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2009 (19-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Вышэйшай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 2009 года.
У турніры прымала ўдзел 14 каманд. Турнір прайшоў у два кругі. Вышэйшая ліга ў апошні раз праходзіла ў такім фармаце — у наступным сезоне гуляла 12 каманд у тры кругі.
Чэмпіёнскі тытул чацвёрты раз запар заваяваў клуб БАТЭ з Барысава (шосты тытул у гісторыі клуба).
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў «Нафтан» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй, чым брэсцкае «Дынама» і «Шахцёр», а «Нёман» — вышэй «Тарпеда» дзякуючы большай колькасці перамог. 2. Пры роўнай колькасці ачкоў, перамог і выніках вочных паядынкаў брэсцкае «Дынама» змешчана ў турнірнай табліцы вышэй, чым «Шахцёр», дзякуючы лепшай агульнай розніцы забітых і прапушчаных мячоў. 3. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
Колькасць галоў па турах
{| Cellpadding="0" CellSpacing="1" style="font-size:100%; border:1px solid #a0a0a0; padding:1px; text-align:center;"
Бенедэта Крочэ
Бенедэта Крочэ (італ. Benedetto Croce; 25 лютага 1866, Пескасеролі, рэгіён Абруца, Італія — 20 лістапада 1952, Неапаль, Італія) — італьянскі інтэлектуал, крытык, філосаф, палітык, гісторык. Прадстаўнік неагегельянства. Крочэ моцна паўплываў на эстэтычную думку першай паловы XX стагоддзя. Яго самая вядомая праца называецца «Эстэтыка як навука выяўлення і як агульная лінгвістыка» (1902).
Мікелеўшчына (прыпыначны пункт)
Мі́келеўшчына (, Микелевщина)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 2,2 км на поўдзень ад вёскі Мікелеўшчына; на лініі Ліда — Масты, паміж прыпыначным пунктам Тур'я і станцыяй Масты.
Будкы-Кам’янскі
Будкы-Кам’янскі (Будки-Кам'янські) — вёска ў Ракытніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Lincoln Continental SS-100-X
SS-100-X — прэзідэнцкі кабрыа-лімузін. Аўтамабіль, у якім быў забіты прэзідэнт ЗША Джон Фіцджэральд Кенэдзі.
Апісанне
Створаны кампаніяй Hess & Eisenhardt па замове. Агульную зборку ажыццяўляў завод кампаніі Lincoln. Прадстаўлены ў студзені 1961 года, паступіў у гараж Белага дома 15 чэрвеня 1961 года.
Асновай машыны стаў серыйны кабрыялет з адкрытым шасцімесным апорным кузавам Lincoln Continental Convertible (мадэль 74А) узору 1961 года. Між дзвярэй была зроблена ўстаўка і ў цэнтральнай частцы салона за пярэднімі сядзеннямі была ўсталявана папярочная перагародка са ссоўным шклом, якая пераходзіла ў дзве трывалыя стойкі з вузкімі бакавымі акенцамі і арку для ўсталявання даху. У задняй частцы пасажырскага салона знаходзілася шырокае сядзенне для першай асобы, якое з дапамогай гідрапрывада магло прыўздымацца на вышыню да 27 сантыметраў. Унутры аб'ёмнай перагародкі меліся два дадатковыя складаныя сядзенні для ахоўнікаў. У салоне таксама меліся асвятленне, ацяпляльнік, кандыцыянер паветра з дзвюма панэлямі кіравання, вогнетушыцель і светлавыя індыкатары адкрыцця і закрыцця дзвярэй. Абіўка была выканана з камбінацыі натуральнай цёмна-сіняй скуры, шэрай ворсавай тканіны і коцікавага футра на поручнях сядзенняў і дзвярных кішэнях.
На машыне была прыменена сістэма зменных элементаў даху, якія па выбары службы аховы можна было аператыўна здымаць або ўсталёўваць на аўтамабіль у залежнасці ад надвор'я ці ступені небяспекі. На выбар меліся тры віды плоскіх празрыстых плексігласавых панэляў для ўстаноўкі над рознымі часткамі салона і чатыры Г-падобных пластыкавых ці сталёвых каўпака для ўсталявання над заднім сядзеннем. З кожнага боку аўтамабіля пад кузавам меліся дзве кароткія высоўныя падножкі, на якіх падчас павольнага прасоўвання прэзідэнцкага картэжу стаялі ахоўнікі. Яшчэ два ахоўнікі стаялі на невялікіх пляцоўках, размешчаных з абодвух бакоў задняга бампера, і трымаліся за сталёвыя поручні на крышцы багажніка.
На пярэдніх крылах мантавалі два флагштокі, на задніх — дзве антэны бартавой радыёсістэмы.
У параўнанні з базавай машынай ўласная маса павялічылася з 2,3 да 3,5 тон. Пасля забойства Джона Кенэдзі аўтамабіль быў адпраўлены на фабрыку Hess & Eisenhardt, дзе было ўсталявана браніраванне, куленепрабівальнае шкло. Перабудаваны аўтамабіль быў адпраўлены ў гараж Белага дома і выкарыстоўваўся да 1967 г. У 1967 аўтамабіль зноў быў адпраўлены на дапрацоўку, пасля якой эксплуатаваўся Белым домам да 1977 г., пасля чаго машына адправілася ў музей Генры Форда.
IC 1178
IC 1178 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Энозіс
Перадумовы
З прычыны сваёй доўгай гісторыі прысутнасці ў рэгіёне (больш за 3 тыс. гадоў), грэчаскае насельніцтва Міжземнамор'я мела адну з самых складаных дэмаграфічных сітуацый у Еўропе канца XIX стагоддзя, што тлумачылася наступнымі фактарамі. Так, пры фарміраванні дэмаграфічнага арэала і дэмаграфічнай гісторыі грэкаў, выразна вылучаюцца два перыяды: антычны і сярэдневяковы, якія маюць розныя наступствы для гэтага этнаса. Старажытнагрэчаская каланізацыя, актыўнае прасоўванне эліністычнай культуры ў часы Аляксандра Македонскага, другі залаты век элінізму ў часы грэка-рымскага адзінства пад сцягамі Рыма, і, нарэшце, захаванне Усходне-Рымскай імперыі спрыяльна адбіліся на становішчы грэчаскага насельніцтва рэгіёна, умацаваўшы пазіцыі грэчаскай мовы. Тым не менш, грэчаская мова і культура на ўсходзе імперыі апынуліся па шэрагу прычын меней жыццяздольнымі за раманскую культуру і латынь Заходняй Рымскай імперыі. Ужо ў VII стагоддзі становіцца відавочнай доўгачасовая тэндэнцыя большасці грэкаў да канцэнтрацыі на прыморскіх раўнінах і слабым пранікненні іх ва ўнутраныя рэгіёны мацерыка (Балканы, Анатолія). Славяне, якія масава засялілі Балканы ў VI—VIII стагоддзях, не асімілююцца, як кельты ў Рымскай Галіі. Тое ж самае, хоць і ў меншай ступені, тычыцца валахаў і албанцаў, якія захоўваюць культурна-моўную аўтаномію ў рамках імперыі. Асабліва паказальны прыклад Анатоліі і Леванта, унутраныя раёны якіх, нягледзячы на працяглы эліністычны і візантыйскі перыяд, так і не сталі ядром грэчаскай нацыі. Мясцовыя плямёны (курды, армяне, а таксама яўрэі і арамеямоўныя нехалкідонскія хрысціяне), верагодна, вывучалі грэчаскую мову толькі на вельмі паверхневым узроўні, але не засвойвалі яе. Гэта шмат у чым тлумачылася іх пастаяннымі кантактамі з больш шматлікімі, а затым і больш магутнымі персідска-арабскімі дзяржавамі. Жыццё і побыт сярэдневяковых грэкаў, верагодна, таксама арыенталізуецца да такой ступені пад уплывам ісламу, што грэкі самі імкнуцца да ўсходніх моў і культур, а таму грэчаская мова і культура страчваюць прывабнасць у вачах іншых народаў імперыі. У выніку асіміляцыйных працэсаў Малая Азія, якая была амаль цалкам хрысціянскай і грэкамоўнай яшчэ ў XII стагоддзі, да пачатку XV ператвараецца ў мусульманскі цюркамоўны эмірат, дзе грэчаскае насельніцтва прысутнічала галоўным толькі на вузкай прыбярэжнай паласе на поўначы і захадзе паўвострава, а ўнутры захоўваецца толькі ў выглядзе шэрагу ізаляваных анклаваў т.з. кападакійскай гаворкі.
Васіль Пятровіч Хрол
Васіль Пятровіч Хрол (, Малыя Грыдзюшкі,, Віцебская вобласць — ) — беларускі палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 студзеня 1957 года ў вёсцы Малыя Грыдзюшкі Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці.
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут, інжынер-канструктар — тэхнолаг электронна-вылічальнай апаратуры. Працаваў намеснікам начальніка цэха Мінскага механічнага завода імя Вавілава, выканаўчым дырэктарам Рэспубліканскага цэнтра гандлю нерухомасцю, прэзідэнтам Беларускай асацыяцыі «Нерухомасць».
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання (1995—1996), быў старшынёй Камісіі па прамысловасці, транспарце, будаўніцтве, энергетыцы, гандлі і іншых паслугах насельніцтву, сувязі і інфарматыцы. З’яўляўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання, быў намеснікам старшыні Камісіі па пытаннях эканомікі; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання, быў старшынёй Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы, будаўніцтве, гандлю і прыватызацыі; дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання, быў намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па бюджэце, фінансах і падатковай палітыцы.
Памёр 4 чэрвеня 2020 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Чэрняхіўка (Ягатынскі раён)
Чэрняхіўка (Черняхі́вка) — вёска ў Ягатынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кампінас (гміна)
Кампі́нас (Kampinos) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Варшаўскага заходняга павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кампінасе. Плошча гміны складае 84,25 км². Станам на 2013 год у гміне Кампінас пражывалі 4313 чалавек, шчыльнасць — 50 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.