cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оса (паўвостраў)
Геаграфія
Паўвостраў аддзяляе заліў Гольфа-Дульсе ад Ціхага акіяна і з’яўляецца другім па велічыні ў Коста-Рыцы пасля паўвострава Нікоя. Уваходзіць у склад правінцыі Пунтарэнас.
На паўвостраве маецца некалькі невялікіх рэк — Рынкон, Каркавада, Рыа Клара. Ля заходняга ўзбярэжжа знаходзіцца невялікае возера Каркавада. Вышэйшай кропкай паўвострава з’яўляецца гара Рынкон (745 м).
Паўвостраў заняты вільготнымі трапічнымі лясамі. На яго тэрыторыі засяроджана амаль палова ўсёй флоры і фаўны краіны. Большую яго частку займае нацыянальны парк Каркавада. У парке сустракаюцца больш 10 тысяч відаў насякомых, каля 400 відаў птушак і больш за 100 відаў земнаводных і паўзуноў. Таксама тут жывуць каля 140 відаў млекакормячых. Журнал «National Geographic» прызнаў прыроду паўвострава самай біялагічна насычанай з усіх вядомых экасістэм у свеце. . Дзеля вывучэння прыроднага багацця паўвострава ў рэгіёне быў створаны навукова-даследчы цэнтр «Cerro Osa».
Гатавічы
Га́тавічы (, Гатовичи) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1846 г. вёска адносілася да фальварка Вузла аднайменнага маёнтка Віленскай губерні, уваходзіла ў валоданне Канстанціна Ігнатавіча Тызенгаўза, налічвала 15 двароў, 113 жыхароў. У 1868 г. вёска ў Мядзельскай воласці Вілейскага павета: 15 двароў, 70 жыхароў. З 1894 г. тут працавала школа граматы, у якой у 1896/97 навучальным годзе вучыліся 12 хлопчыкаў. У 1904 г. налічвала 297 жыхароў. Побач знаходзіўся аднайменны маёнтак, уладанне памешчыкаў Пшаздзецкіх — 11 жыхароў. У 1907 г. у вёсцы мелася 290 жыхароў. У 1921 г. вёска адносілася да Мядзельскай гміны Дунілавіцкага (з 1925 г. Пастаўскага) павета Віленскага ваяводства, 55 двароў, 317 жыхароў. У 1921 г. 59 двароў, 340 жыхароў. З 12.10.1940 г. і з 25.01.1996 г. — ў Мядзельскім сельсавеце (з 17.11.1959 г. гарпассавет) Мядзельскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай, з 20.01.1960 г. Мінскай абласцей. У 1940 г. налічвала 68 двароў, 311 жыхароў. Падчас Другой Сусветнай вайны, менавіта ў ліпені 1943 г. ў вёсцы нямецкімі акупантамі было спалена 17 сельскіх гаспадарак. У 1948 г. вяскоўцы стварылі калгас «Сталінскі шлях». З 11.02.1960 г. вёска ўваходзіла ў склад калгаса «Ленінскі шлях» (цэнтр — вёска Баяры, да 20.11.1961 г. калгас «Сталінскі шлях»).
Інфраструктура
Крама, на беразе возера Нарач — санаторый-прафілакторый «Сосны» (пабудаваны ў 1976 г.), дзе ёсць дзіцячы сад, аддзяленне сувязі. У возеры ля вёскі знаходзяцца так званыя Гатаўскія ямы (глыбіня 24,8 м).
Сяляне-слугі
Сяляне-слугі — тэрмін у савецкай гістарыяграфіі, пад якім абазначалася катэгорыя насельніцтва у Вялікім Княстве Літоўскім у XV—XVIII стст., асноўнай павіннасцю якіх было выкананне спецыяльных службаў — вайсковай і тых, якія патрабавалі большай кваліфікацыі, чым службы даннікаў, цяглых сялян і чыншавых сялян. Гістарычна гэтыя людзі маглі менавацца служэбнымі людзьмі. Да служэбных людзей належалі вайсковыя людзі : панцырныя баяры і путныя баяры (слугі вайсковыя, лат. servitores expeditionarii), выбранцы, і інш., адміністрацыйна-гаспадарчыя службовыя асобы (гіст. «чэлядзь дворная» — старцы, войты, цівуны, гуменнікі, падвойскія, дзесятнікі і інш.), прадстаўнікі дворных службаў (кухары, конюхі і інш.), прамыславікі (асочнікі, баброўнікі, рыбаловы, стральцы і інш.), вясковыя рамеснікі (кавалі, цесляры, ганчары, калеснікі, кушняры і інш.). Служэбныя людзі былі ў дзяржаўных, прыватных і царкоўных уладаннях.
Да 1-й паловы XVI ст. яны часта жылі цэлымі вёскамі. Зыходзячы са спецыфічнасці павіннасцей, мелі больш высокі сацыяльны статус, чым цяглыя і чыншавыя сяляне. Гэта выяўлялася ў большай набліжанасці да пануючага класа — шляхты, у большых памерах штрафаў за злачынствы супраць служылага насельніцтва. Так, у Статуце ВКЛ 1588 вызначаны наступныя памеры галоўшчыны: за забойства панцырнага слугі — 60 коп грошаў, путнага слугі — 50 коп, цівуна, войта, бортніка — 40 коп, рамесніка, псяра — 30 коп, у той час як за цяглага чалавека — 25 коп грошаў (у 1638 памер галоўшчыны ўраўнаваны для ўсіх катэгорый сялян). Службовыя абавязкі некаторых катэгорый слуг (путных баяр, стральцоў, цівуноў і інш.) маглі выконваць шляхціцы. Служэбныя людзі мелі такое ж права пераходу, як і інш. сяляне, маглі быць як з людзей пахожых, так і з людзей непахожых. Пытанні пра змену іх становішча (замена аб’ёму павіннасцей, перавод у стан ці са стану сялян-слуг) канчаткова вырашаў уласнік уладання.
Павіннасці г.зв. сялян-слуг насілі комплексны характар, у іх уваходзіла асноўная служба і дадатковыя. Слугі, што выконвалі спецыяльную службу, поўнасцю ці часткова вызваляліся ад іншых сялянскіх павіннасцей. Пэўная служба спаганялася з вызначанага памеру зямельнага надзелу, калі сяляне-слугі мелі больш зямлі, то ў асноўным за лішак яны плацілі толькі чынш; калі ж зямельны надзел быў недастатковы, то прапарцыянальна змяншаўся аб’ём павіннасцей. Пасля валочнай памеры служба сялян-слуг стала спаганяцца з валок. У дзяржаўных уладаннях служба, выконваць якую патрабавался конна (путныя баяры, служкі, стральцы, асочнікі, войты), спаганялася з 2 валок, а іншыя службы — з 1 валокі; сяляне-слугі былі абавязаны несці толькі службу. У прыватных уладаннях сяляне часта сумяшчалі асноўную павіннасць з адработачнымі і натуральнымі. Яны карысталіся выганамі, снажацямі, борцямі, прыёмнымі землямі і інш. у асноўным на роўных умовах з іншымі сялянамі. Плацілі дзяржаўныя падаткі (сярэбшчыну, падымнае і інш.), адказвалі разам з іншымі сялянамі за эксплуатацыю аб’ектаў агульнага карыстання (грэбляў, мастоў і інш.). Агульнай тэндэнцыяй у павінасным становішчы сялян-слуг было імкненне ўласнікаў абысціся іх меншай колькасцю, а на існуючых накласці дадатковыя павіннасці ці зменшыць памер «вольнага» зямельнага надзелу (з якога ішла служба). У XVI—1-й палове XVII стст. гэта выяўлялася ў пераводзе непатрэбных сялян-слуг на чынш (асабліва рамеснікаў), а радзей на паншчыну. У гэты і наступны час сяляне-слугі ў большай меры захавалі свой стан у буйных уладаннях.
На працягу XVII—XVIII ст. значная частка былых вайсковых слуг прыватных уладанняў (баяры панцырныя і путныя) увайшлі ў склад зямян з абавязкам коннай вайсковай службы, або на ўмовах выплаты за зямлю грашовай паконьшчыны. Некаторыя захавалі назву «баяры» і трымалі землі на чыншу, а таксама вазілі лісты, давалі падводы і здавалі палавіны мёд на карысць двара, іншыя былі пераведзены на асаду, або звычайны чынш. Пэўная частка зямян і баяр да канца XVIII ст. увайшла ў мясцовае дробнашляхецкае асяроддзе, а іх нашчадкі ў часы Расійскай імперыі рабілі вывад шляхецтва.
З канца XVI ст. і асабліва ў 2-й палове XVII ст. характэрна змяншэнне «вольнага» зямельнага надзелу, а з пачаткам XVIII ст. сама служба сялян-слуг стала абцяжарвацца новымі павіннасцямі (пераважна адработачнымі). пры гэтым сяляне-слугі прыватных уладанняў захавалі на больш працяглы час «вольныя» надзелы, хоць іх колькасць і тут змяншалася. Для абароны свайго становішча сяляне-слугі выкарыстоўвалі скаргі на новаўвядзенні адміністрацыі ці арандатараў, дамагаліся надання ім пацвярджальных грамат пра іх павіннасці, адмаўляліся выконваць нетрадыцыйныя павіннасці. Такія сродкі барацьбы былі больш эфектыўнымі ў дзяржаўных уладаннях.
З далучэннем у канцы XVIII ст. беларускіх зямель да Расійскай імперыі сяляне-слугі перасталі лічыцца асобнай сацыяльнай групай, і ў афіцыйных дакументах іх адносілі да іншых разрадаў сялян (вольных, паўцяглых і інш.), хоць у інвентарах уладанняў яны згадваюцца. У 1-й палове XIX ст. рамеснікі, якія жылі з рамяства, плацілі чынш і ператварыліся ў чыншавых сялян; прамыславікі станавіліся цяглымі ці чыншавымі сялянамі, а іх функцыі мог выконваць любы падданы ўладаеея ці прышлы чалавек.
Галоўкы (Малынскі раён)
Галоўкы (Голо́вки) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Новааляксандраўка (Віцебскі раён)
Новаалякса́ндраўка (, Новоалександровка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Сабор Панагія Спіліётыса
Сабор Панагія Спіліётыса (Ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Κέρκυρας Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης) — кафедральны сабор Керкірскай мітраполіі, размешчаны ў цэнтры горада Керкіры на востраве Корфу. Асвячоны ў гонар іконы Божай Маці Спіліётыса («Пячорная»), Святога Уласія Севастыйскага і блажэннай Феадоры.
Сабор быў пабудаваны ў 1577 годзе на месцы старажытнай царквы ў гонар святога Уласія Севастыйскага. У XVIII стагоддзі сабор рэканструяваны ў барочным стылі.
У 1841 годзе сабор стаў кафедральным храмам Керкірскай мітраполіі Эладской праваслаўнай царквы.
Дзвюма галоўнымі святынямі сабора з’яўляюцца — ікона Божай Маці Спіліётыса («Пячорная») і мошчы блажэннай Феадоры, перанесеныя ў 1460 годзе ў Корфу.
Гарынь (Малынскі раён)
Гарынь (Гори́нь) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ралаўшчына
Ра́лаўшчына (, Раловщина) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Іван Данілавіч Юркевіч
Іван Данілавіч Юркевіч (нар., в. Сяргеевічы, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны-геабатанік, фенолаг, лесавод. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1956; член-карэспандэнт з 1953), доктар сельскагаспадарчых навук (1948), прафесар (1949). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1968).
Біяграфія
Прэзідэнт Беларускага рэспубліканскага батанічнага таварыства з 1956 года.
Навуковая дзейнасць
Работы па пытаннях лясной, лугавой і балотнай расліннасці, феналогіі, плоданашэння, унутрывідавых формаў драўняных раслін. Распрацаваў геабатанічнае раянаванне Беларусі, даў класіфікацыю тыпаў лясоў, правёў даследаванні па ацэнцы стану і аднаўленні сусветна вядомых беларускіх дуброў. Вывучаў структуру расліннага покрыва, заканамернасці яго размяшчэння на тэрыторыі Беларусі і ахове каштоўнага мясцовага генафонду расліннага покрыва. Сумесна з вучнямі абагульніў найважнейшыя вынікі даследаванняў асноўных фармацый лясоў, распрацаваў прынцыпы і рэгіянальную методыку картаграфавання расліннасці і на гэтай аснове стварыў серыю геабатанічных карт рэспублікі і асобных рэгіёнаў.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія СССР 1951 года і Дзяржаўная прэмія БССР 1972 года.
Папаратна
Па́паратна (, Папоротно) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Нарвасадата
Нарвасадата — сурагатная форма палавых зносін шляхам увядзення палавога члену паміж грудзей жанчыны. У «Кама-Сутры» гэты від зносін рэкамендуецца ў выпадках, калі жадаюць пазбегнуць цяжарнасці.
Валерый Рыгоравіч Слюнчанка
Валерый Рыгоравіч Слюнчанка (, Старадуб, Бранская вобласць —, Мінск) — беларускі архітэктар, рэстаўратар, мастак.
Біяграфія
У 1964 годзе скончыў сярэднюю школу і паступіў вучыцца на архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута. Аднім з выкладчыкаў, якія аказалі вялікі ўплыў на фарміраванне творчай асобы будучага архітэктара, быў Алег Хадыка, выдатны беларускі мастацтвазнаўца і рэстаўратар. Ад бацькі Валерыю таксама перадалася сувязь з рускай культурнай традыцыяй. У 1968 годзе два студэнцкія праекты Слюнчанкі — «Павуцінне» і «Эскімос» — былі паказаны на семінары маладых работнікаў мастацтва на возеры Свіцязь. Зацікаўленасць яго праектамі выказаў нават пісьменнік Уладзімір Караткевіч.
У 1971 годзе Валерый Слюнчанка паспяхова абараніў дыпломны праект. Фрагменты гэтай працы былі апублікаваны ў часопісе «Строительство и архитектура Белоруссии» (№ 4, 1971), у артыкуле «Новый отряд зодчих Белоруссии». У 1972 годзе на Усесаюзным аглядзе дыпломных работ выпускнікоў архітэктурных ВНУ гэты праект Слюнчанкі быў узнагароджаны дыпломам 1-й ступені Саюза архітэктараў СССР.
У жніўні 1971 года атрымаў пасаду архітэктара ў Спецыяльных навукова-рэстаўрацыйных вытворчых майстэрнях Міністэрства культуры БССР.
Сям'я
У 1974 годзе Валерый Слюнчанка абраў шлюб з Валянцінай — таксама архітэктарам, з якой разам працаваў. У гэтым самым годзе ў іх нарадзіўся сын Антон, які таксама стаў мастаком.
Творчасць
З 1974 года Валерый займаў пасаду начальніка архітэктурна-рэстаўрацыйнага аддзела Навукова-даследчага праектнага бюро вытворчага аб’яднання «Белрэстаўрацыя». У гэты перыяд былі створаны яго асноўныя работы ў галіне рэстаўрацыі культурнай спадчыны Беларусі. Сярод архітэктурных помнікаў, якія былі адрэстаўраваны пад кіраўніцтвам Валерыя Слюнчанкі:
Валерый Слюнчанка выдатна працаваў і з матэрыялам традыцыйнага народнага дойлідства. З'яўляўся аўтарам адметных праектаў прыдарожных знакаў у Вязынцы і Мікалаеўшчыне, зробленых у 1982 годзе да 100-годдзя Янкі Купалы і Якуба Коласа.
У канцы 1980-х Слюнчанка спраектаваў будынак хрысцільні на Вайсковых могілках у Мінску.
У 1979 годзе Валерый Слюнчанка быў прыняты ў Саюз архітэктараў СССР.
Актыўна прымаў удзел у дзейнасці Таварыства аховы помнікаў, займаўся папулярызацыяй культурнай спадчыны, выступаў з публічнымі лекцыямі, друкаваўся ў рэспубліканскіх перыядычных выданнях. У 1980-х напісаў некалькі выдатных гістарычна-архітэктурных нарысаў, прысвечаных помнікам беларускай архітэктуры — полацкім Сафійскаму сабору і Спасаўскай царкве, гарадзенскай Каложскай царкве, барокавым фрэскам Мсціслава.
Адначасова з архітэктурна-рэстаўратарскай дзейнасцю займаўся жывапісам і графікай. Пад уплывам мастака Вячаслава Дубінкі захапіўся традыцыйным беларускім мастацтвам выцінанкі. Калекцыя выцінанак Валерыя Слюнчанкі захоўваецца ў гарадзенскім Музеі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Быў адораным літаратарам і музычным выканаўцам. Спяваў народныя песні і гарадскія рамансы на шасці мовах. Бліскуча ведаў паэтычную творчасць Буніна, Блока, Мандэльштама, музычную Булата Акуджавы. Пры жыцці Валерыя быў апублікаваны толькі адзін зборнік яго паэзіі.
У другой палове 1980-х гадоў з-за стану здароўя Валерый Слюнчанка быў вымушаны перайсці на пасаду галоўнага спецыяліста тэхнічнага аддзела Беларускага рэстаўрацыйна-праектнага інстытута. У лютым 1987 года перанес аперацыю на сэрцы ў Літве. Пайшоў з жыцця 21 чэрвеня 1992 года. Пахаваны на могілках у вёсцы Слабада Плешчаніцкага раёна, побач з бацькам.
Сям’я
Меў сына Антона, мастака.
Паташня (Дрыбінскі раён)
Пата́шня (, Поташня) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхееўскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Расненскага сельсавета, да 23 снежня 2009 года — у склад Цемналескага сельсавета.
Партызанаўка (Віцебскі раён)
Партыза́наўка (, Партизановка) (да 30 ліпеня 1964 года Жыраспё́ры ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Гуцянскэ
Гуцянскэ (Гутя́нське) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Расюкоўшчына
Расюко́ўшчына (, Расюковщина) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Гуска (Малынскі раён)
Гуска (Гу́ска) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дзіброва (Малынскі раён)
Дзіброва (Дібро́ва) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Крэўскае княства
Крэўскае княства — удзельнае княства ў басейне Бярэзіны, прытока Нёмана, якое існавала ў XIV ст. Цэнтрам княства было Крэва. Каля 1338 года вялікі князь літоўскі Гедзімін аддаў Крэўскае княства свайму сыну Альгерду. Пазней належала сыну Альгерда Ягайлу. Відаць, ужо ў XIV ст. страціла значэнне ўдзела, пазней пераўтворана ў староства ў Віленскім ваяводстве. У навуковай літаратуры часам сцвярджаецца, што ў 1387—1391 гг. Крэўскае княства належала брату Ягайлы князю Вігунту (Аляксандру), на самай справе той валодаў Кернавам у Літве.
Марына Іванаўна Даўгаполава
Мар́ына Ів́анаўна Даўгап́олава  — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Нарадзілася 15 мая 1960 у г. Бабруйск Магілёўскай вобласці.
У 1984 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 1999 годзе Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
1984 — 1985 — юрысконсульт Гомельскага абласнога аграпрамысловага аб’яднання
1985 — 1992 — праца ў маладзевых грамадскіх арганізацыях
1992 — 1996 — праца ў банкаўскай сістэме (АКБ «Белпрамбудбанк», АКБ «Элітбанк», АКБ «Інфабанк»)
1996 — 1998 — галоўны саветнік Апарату Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
1998 — 2000 — праца ў Апараце Выканаўчага Камітэта Саюза Беларусі і Расіі.
2000 — 2002 — намеснік начальніка ўпраўлення Расіі і Саюзнай дзяржавы Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
2002 — 2008 — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Арменія.
2008 — 2013 — начальнік упраўлення Расіі і Саюзнай дзяржавы, начальнік Галоўнага ўпраўлення Расіі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
10 верасня 2013 была прызначана Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Латвійскай Рэспубліцы.
26 снежня 2019 была прызначана пастаянным паўнамоцным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры статутных і іншых органах Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
Гімн Нікарагуа
Вітаем цябе, Нікарагуа (Salve a ti, Nicaragua) — дзяржаўны гімн Нікарагуа. Мелодыя гімна заснавана на іспанскім літургічным гімне XVIII стагоддзя, які ў 1835-1837 гадах быў гімнам краіны. Затым да 1876 года ў якасці гімна выкарыстоўвалася толькі мелодыя гэтага гімна. У 1919 годзе гэта ж мелодыя, аранжыраваная ў больш хуткім тэмпе Луісам Абраамам Дэльгадыльё, была зноў абвешчаная гімнам краіны. У 1939 годзе былі прыняты словы Саламона Ібары Маёргі. У 1971 гімн быў афіцыйна зацверджаны.
Іспанскі тэкст гімна
¡Salve a ti, Nicaragua! En tu suelo
ya no ruge la voz del cañón,
ni se tiñe con sangre de hermanos
tu glorioso pendón bicolor.
Brille hermosa la paz en tu cielo,
nada empañe tu gloria inmortal,
¡que el trabajo es tu digno laurel
y el honor es tu enseña triunfal!
Пічаўка
Пі́чаўка (, Пичевка) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхееўскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Расненскага сельсавета, да 23 снежня 2009 года — у склад Цемналескага сельсавета.
Керкірская, Паксійская і Дыяпантыйскіх астравоў мітраполія
Керкірская, Паксійская і Дыяпантыйскіх астравоў мітраполія (Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων) — адна з найстаражытных епархій Эладскай праваслаўнай царквы.
Заснавана не пазней за X стагоддзе на востраве Керкіра з цэнтрам у горадзе Керкіра. Першы архіепіскам Арсеній Керкірскі (†953) прыоічаны ў ліку святых.
З 1864 года, пасля ўтварэння Грэчаскай дзяржавы і перадачы горада і ўсяго вострава з-пад пратэктарата Вялікабрытаніі ў дар грэчаскаму каралю Георгу I, кафедральным храмам Керкірскай мітраполіі стаў Сабор Панагія Спіліётыса.
У юрысдыкцыю епархіі ўвайшлі праваслаўныя прыходы і манастыры на востраве Керкіра, востраве Паксас і найбліжэйшых астравоў — Эрыкусы, Афоні, Мафракі, Аўліёты.
Дружнэ (Малынскі раён)
Дружнэ (Дру́жне) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Лічфілдскі сабор
Сабор Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Чэда (Cathedral Church of the Blessed Virgin Mary and St Chad) — сярэднявечны гатычны кафедральны сабор у Лічфілдзе (Стафардшыр), рэзідэнцыя біскупа Лічфілдскага.
Лічфілдскі сабор пачаў будавацца з пясчаніку з узнаўленнем дыяцэзіі ў 1200-я, будаўніцтва было завершана да 1340 года. Унутры сабор мае даўжыню 113 м, шырыня нефа складае 21 м. Шпіль цэнтральнай вежы дасягае вышыні 77 м, а шпілі заходніх вежаў — 58 м. Лічфілдскі сабор — адзін з трох сабораў Вялікабрытаніі, якія маюць тры шпілі. Аднак, два іншыя саборы, у Трура і Эдынбургу, былі пабудаваны толькі ў канцы XIX — пачатку XX стст.
На тэрыторыі сабора пахаваны шматлікія біскупы Ковентры і Лічфілда, у тым ліку і Чэд Лічфілдскі, легендарны святы VII стагоддзя. У рызніцы захоўваецца Лічфілдскае евангелле, манускрыпт меркавана VIII стагоддзя.
Парэчча (Віцебскі раён)
Парэ́чча (, Поречье) (да 30 ліпеня 1964 года Дрычалу́кі ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Еліўка
Еліўка (Єлівка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Джон Традэскант старэйшы
Джон Традэскант старэйшы (John Tradescant the elder, каля 1570 — 15 (16) красавіка 1638) — англійскі натураліст, садоўнік, батанік і падарожнік; калекцыянер рэдкасцей.
Кароткая біяграфія
Верагодна, нарадзіўся ў Сафалку, Англія. Працаваў на пасадзе старэйшага садоўніка ў графа Солсберы. У 1610 годзе той адправіў Джона Традэсканта ў яго першае падарожжа — у Нідэрланды за фруктовымі дрэвамі.
У 1615—1623 гадах займаўся праектаваннем садоў на тэрыторыі кентэрберыйскага абацтва Святога Аўгусціна.
У 1618 годзе Джон Традэскант пабываў у расійскай Арктыцы — у Нікало-Карэльскім манастыры на Белым моры (сучасны Северадзвінск). Ён стаў «першым навукоўцам, хто заняўся вывучэннем рускай фаўны і флоры».
У 1620 годзе разам з экспедыцыяй, адпраўленай на барацьбу з піратамі, быў у Леванце і Алжыры.
Пазней ён працаваў садоўнікам у Джорджа Вільерса, першага герцага Бекінгема, фаварыта караля і міністра, займаючыся пераабсталяваннем яго садоў. Па заданні герцага ў 1624 годзе ён ізноў ездзіў у Нідэрланды. Разам з герцагам ён ездзіў у Парыж, а таксама ўдзельнічаў у якасці інжынера ў няўдалай ваеннай кампаніі англійскіх войскаў на востраве Рэ (Ile de Re) з мэтай зняцця аблогі Ла-Рашэлі (1627). Пасля таго, як герцаг Бекингем у 1628 годзе быў забіты, у 1630 Джон Традэскант быў нечакана прызначаны каралём на пасаду захавальніка садоў, вінаграднікаў і шаўкапрада Яго Вялікасці ў палацы ў Сурэі.
Калекцыі
Ва ўсіх сваіх падарожжах ён збіраў насенне і цыбуліны, а таксама розныя прыродныя і этнаграфічныя дзівы. Усе гэтыя прадметы, а таксама ўзоры, якія Традэскант атрымліваў праз амерыканскіх каланістаў, паступалі ў яго вялікі дом у Ламбеце (цяпер гарадская акруга Лондана), вядомы пад імем «каўчэг» (The Ark). Калекцыя Традэсканта стала асновай першага публічнага музея ў Англіі — Musaeum Tradescantianum. Яго збор раслін склаў аснову Эшмалеанскага музея ў Оксфардзе.
Іншая інфармацыя
Сын Джона Традэсканта, таксама Джон, вядомы пад імем Джон Традэскант малодшы (1608—1662), быў, як і бацька, падарожнікам, садоўнікам, батанікам і збіральнікам рэдкасцей, ездзіў за раслінамі для ламбецкага саду ў Вірджынію (ЗША).
Карл Ліней у гонар Джона Традэсканта старэйшага і яго сына назваў род паўночнаамерыканскіх травяністых раслін сямейства Commelinaceae —.
Джон Традэскант старэйшы — герой рамана англійскай пісьменніцы Філіпы Грэгары (нар. 1954) «Зямныя радасці» (Earthly Joys, 1998).
Джон Традэскант старэйшы сябраваў з іншым вядомым англійскім батанікам — Джонам Паркінсанам.
Жабоч
Жабоч (Жобоч) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Віртуальны секс
Віртуальны секс — маніпуляцыі з камп’ютарам, якія дазваляюць выкарыстоўваць яго тэхнічныя магчымасці ў сексуальных мэтах; адна з папулярных навацый канца XX — пачатку XXI стагоддзяў. З дапамогай інтэрнэта людзі знаходзяць сексуальных партнёраў, фліртуюць, абмяркоўваюць інтымныя праблемы, гуляюць у гульні эратычнага і сексуальнага зместу, займаюцца кібер-сексам.
Адрозніваюць: 1) анлайнавую сексуальную актыўнасць, г.зн. выкарыстанне інтэрнэта ў сексуальных мэтах (адпачынак, набыццё і абмен сексуальных матэрыялаў, сексуальная адукацыя, пошук партнёраў і г.д.); 2) кібер-секс — выкарыстанне камп'ютарызаваных матэрыялаў (тэкстаў, гукаў, вобразаў і інш.) для сексуальнай стымуляцыі і дасягнення палавога задавальнення, прагляд парнаграфічных фільмаў, удзел у секс-чатах, узаемнае сексуальнае ўзбуджэнне і атрыманне аргазму з дапамогай спецыяльных прыстасаванняў.
Сексуальнае рабства
Сексуальнае рабства — форма рабства, якая праяўляецца ў прымусе асобы да аказання сексуальных паслуг. Сексуальнае рабства разглядаецца разам з праблемай гандлем людзьмі, у прыватнасці жанчынамі і дзецьмі, таксама у сувязі з гвалтам, які сыходзіць ад сутэнёраў і кліентаў і здзяйсняецца з мэтай сексуальнай эксплуатацыі.
Смегма
Смегма, прэпуцыяльная змазка — сакрэт залоз крайняй плоці, назапашваецца пад яе ўнутранай лісцінкай і ў венечным разоры палавога члена. Асноўныя кампаненты — тлушчы і амярцвелыя клеткі палавога члена і крайняй плоці. Прысутнічае спецыфічная непатагенная мікрафлора — мікабактэрыі смегмы, здольныя актыўна асіміляваць утрымальныя ў ёй тлушчы. Утварэнне смегмы пачынаецца ў перыяд палавога выспявання, павялічваецца ў перыяд найбольшай палавой актыўнасці (18-25 год) і практычна адсутнічае ў старым узросце. Свежыя вылучэнні маюць белы колер і раўнамерна размеркаваны на паверхні галоўкі.
Доўгі застой смегмы ў прэпуцыяльным мяшку пры фімозе, пры парушэнні правіл асабістай гігіены спрыяюць развіццю баланіта, балапастыта, узнікненню пераракавых захворванняў.
Пруднікі (Запольскі сельсавет)
Пру́днікі (, Прудники) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Таўкачы (Дрыбінскі раён)
Таўкачы́ (, Толкачи) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхееўскага сельсавета.
Сенкаўшчына
Се́нкаўшчына (, Сенковщина) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Да 21 снежня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Граўжышкоўскага сельсавета.
Оксфардскі слоўнік Візантыі
Оксфардскі слоўнік Візантыі (The Oxford Dictionary of Byzantium, скарочана ODB) — трохтамовы гістарычны слоўнік, апублікаваны ў чэрвені 1991 года выдавецтвам Оксфардскага ўніверсітэта. Змяшчае ўсебаковую інфармацыю па Візантыйскай імперыі. Галоўны рэдактар — А. П. Каждан.
Апісанне
Слоўнік даступны як у друкаваным відзе, так і ў электроннай версіі ў «The Oxford Digital Reference Shelf» (пры ўмове рэгістрацыі).
У слоўніку больш за 200 ілюстрацый, табліцы і карты ў якасці даведкавага матэрыялу для вывучэння візантыйскай цывілізацыі.
Узнагароды
Оксфардскі слоўнік Візантыі ганараваны шматлікіх узнагарод, у тым ліку:
Забранэ
Забранэ (За́бране) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Загрэбля (Малынскі раён)
Загрэбля (Загре́бля) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Стадольнікі
Стадо́льнікі (, Стодольники) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Заліскы (Малынскі раён)
Заліскы (Залі́ски) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Асфіксіяфілія
Асфіксіяфілія, аўтаасфіксіяфілія — сексуальная цяга да (сама)задушэння с мэтай найхутчэйшага дасягнення і/альбо абвастрэння аргазму, часта разам з незавершаным палавым актам, які папярэднічае асфіксіяфіліі.
Цёмны Лес
Цёмны Лес (, Тёмный Лес) — аграгарадок у Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхееўскага сельсавета.
Зэлэны Гай (Малынскі раён)
Зэлэны Гай (Зелений Гай) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Зыбын
Зыбын (Зи́бин) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Цёмны Лес
Геаграфія
Знаходзіцца за 12 км на паўднёвы ўсход ад Дрыбіна, за 76 км ад Магілёва. Чыгуначная станцыя на лініі Орша—Крычаў.
Аксілізм
Аксілізм (Axilla — падмышка) — цяга да здзяйснення дзеянняў сексуальнай накіраванасці ў вобласці падмышкі партнёра, у т.л.палавы акт. Сексуальным стымулам можа быць таксама наяўнасць альбо адсутнасць валос у падмышцы, іх колер, пах і смак поту і іншае.
Суглобішкі
Сугло́бішкі (, Суглобишки) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Нацыянальны парк Ла-Тыгра
Нацыянальны парк Ла-Тыгра (Parque Nacional La Tigra) — першы нацыянальны парк Гандураса, створаны 1 студзеня 1980 года, займае плошчу ў 238,21 км². Знаходзіцца на вышыні паміж 1800 і 2185 метраў, у 25 км ад Тэгусігальпы.
Цёмны Лес
Гісторыя
Да 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Расненскага сельсавета. У 1966—2009 гадах цэнтр Цемналескага сельсавета.
Гамесвестызм
Гамесвестызм — спалучэнне трансвестызму з фетышызмам. Суб'ект атрымоўвае сексуальную асалоду пры апрананні адзення іншых асоб аднолькавага з ім полу. Цяга да пераапранання ў чужое адзенне маскіруецца жаданнем прыгожа выглядаць і часцей змяняць свой гардэроб.
Кам’янка (Малынскі раён)
Кам’янка (Ка́м'янка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Шаблавы
Шабла́вы (, Шаблавы) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхееўскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Расненскага сельсавета, да 23 снежня 2009 года — у склад Цемналескага сельсавета.
Граўшпіц
Граўшпіц (Grauspitz) — найвышэйшая гара Ліхтэнштэйна, знаходзіцца на поўдні камуны Трызен на мяжы са Швейцарыяй. Вышыня — 2599 м. Двайная вяршыня Граўшпіц складаецца з Хінтэрграўшпіца (вышынёй 2574 м), таксама завецца Шварцхорн, і Фордэрграўшпіца (вышынёй 2599 м). Гэтая гара ўваходзіць у склад горнага масіва Рэтыкон.
Іваніўка (Малынскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Суслішкі
Су́слішкі (, Суслишки) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Царква Святых Феадораў (Афіны)
Храм Святых Феадораў (Ναός των Αγίων Θεοδώρων) — адна з найстарэйшых прыхадскіх цэркваў Афін. Царква прысвечана адразу двум святым, Св. Феадору Тырану і Св. Феадору Стратылату.
Простая крыжова-купальная пабудова. У фасад умуравана мармуровая таблічка, якая кажа пра тое, што царква была паноўлена ў 1065 годзе Мікалаем Каламалам. Гэтыя звесткі, разам з аналізам архітэктурнага стылю, даюць дату ante quem будаўніцтва царквы. Барабан купала васьмігранны. Перагародкавы мур opus mixtum сведчыць пра майстэрства дойлідаў. Вялікія камяні ўнізе мура ўтвараюць крыжы. Царква ўпрыгожана пласцінамі ў псеўда-куфічным стылі.
Напачатку Грэчаскай рэвалюцыі 1821 года храм быў моцна пашкоджаны і адрамантаваны толькі ў 1840 годзе. Візантыйскія фрэскі страчаны, храм нанова распісаны ў XIX стагоддзі.
Алюты
Алю́ты (, Алюты) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Квітнэвэ (Малынскі раён)
Квітнэвэ (Квітне́ве) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Рыа-Платана
Рыа-Платана (Río Plátano) — біясферны запаведнік Гандураса. Размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы краіны, на тэрыторыі трох дэпартаментаў: Грасьяс-а-Дзьёс, Калон, Аланха. Названы ад ракі Рыа-Платана, якая працякае па запаведніку і ўпадае ў Карыбскае мора. Утвораны ў 1982 годзе. Агульная плошча 5250 км². Унесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. На тэрыторыі запаведніка пражывае каля 2000 чалавек народнасці маскіта, якія вядуць традыцыйны лад жыцця.
Большая частка запаведніка ўяўляе сабой вільготныя, трапічныя лясы, якія дасягаюць месцамі ў вышыню 130 метраў, сасновыя саванны, галерэйныя лясы ў далінах рэк, пальмавыя балоты і мангравыя зараснікі на марскім узбярэжжы.
У Рыа-Платана сустракаецца 5 відаў сямейства каціных (ягуар, пума, ацэлот, ягуарундзі і даўгахвостая котка), 400 відаў птушак, сярод якіх гарпія, гока, папугаі ара і іншыя.
Салмакіда
Салмакі́да (Салма́ція) — персанаж старажытнагрэцкай міфалогіі, німфа, якая жыла пры крыніцы, у якой ў свой час спыніўся адпачыць Гермафрадыт. Ўмілаваная Гермафрадыта у возеры ў Карыі злілася з ім у адно цэлае.
Міф пра яе выклаў Авідзій ў сваім творы «Метамарфозы». Дзяўчына валодала чароўнай знешнасцю, якая спалучалася ў ёй з невынішчальнай лянотай. Іншыя німфы, узброенныя дзідамі і лукамі, забаўлялі сябе паляваннем; Салмакіда вышэй за ўсё шанавала «непарушны спакой». Купацца ў крыніцы, расчэсваць раскошныя валасы, прыбіраць галаву кветкамі, любуючыся сабою ў люстэрку вод, — іншых заняткаў яна не жадала. «Навошта ў бяздзейнасці сваю ты маладосць губіш?» — наперабой дакаралі яе сяброўкі. Але поспеху не мелі.
Згодна з пазнейшай традыцыі, крыніца ў Галікарнасе, дзе гэта адбылося, спрыяла спешчанасці тых, хто п'е з яе. .
Салмакіда ў позняй культуры
У 1992 годзе выйшаў расійскі кароткаметражны мультфільм «Німфа Салмака» рэжысёра А. А. Пятрова.
Міф пра Салмакіду і Гермафрадыта выкарыстаны ў кампазіцыі брытанскага гурта Genesis «Fountain Of Salmacis», якая выйшла ў альбоме 1971 года «Nursery Cryme».
Ігар Васільевіч Назарук
Ігар Васільевіч Назарук  — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 снежня 1965 года.
У 1992 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Аўтаматызацыя і комплексная механізацыя машынабудавання». У 1984—1986 гадах — служба ў радах Савецкай Арміі. У 1986—1992 гадах — праца ў ЦКБсОП Акадэміі навук БССР і вучоба на факультэце робатаў і робататэхнічных сістэм Беларускага політэхнічнага інстытута. У 1992—1994 гадах — інжынер, СП «Дыялог-Мінск», СП «Інвест-Холдынг». У 1994—2005 гадах — на розных пасадах у мытных органах Рэспублікі Беларусь.
У 2005—2008 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення рэгулявання знешнеэканамічнай дзейнасці Дэпартамента знешнеэканамічнай дзейнасці Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
У 2008—2011 гадах — саветнік, кіраўнік гандлёва-эканамічнай службы Пасольства Беларусі ў Латвійскай Рэспубліцы. У 2011—2015 гадах — намеснік дырэктара Дэпартамента, дырэктар Дэпартамента знешнеэканамічнай дзейнасці Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
25 чэрвеня 2015 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Арменія. 21 верасня 2020 года ўзначаліў Дэпартамент гандлёвай палітыкі Еўразійскай эканамічнай камісіі.
10 лютага 2022 года прызначаны намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Валодае англійскай і іспанскімі мовамі.
Пудаць
Пу́даць (, Пудоть) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Косня
Косня (Косня) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пудаць
Гісторыя
У 1876—1914 гг. у фальварку дзейнічала кардонная і драўніннамасная фабрыка, якая ў розныя гады мела 3 паравыя машыны рознай магутнасці, вадзяную турбіну, 2 паравыя катлы. Вырабляла драўнінную масу з асінавага лесу, кардон, у 1900 г. малола муку. У 1900 працавалі 50 рабочых, выраблена 20,6 тыс. пудоў драўніннай масы.
У 1924—1954 гадах цэнтр Пудацкага сельсавета.
Біёніка
Біёніка (адβίον — элемент жыцця, літаральна які жыве) — кірунак у кібернетыцы, засяроджаны на вывучэнні асаблівасцяў будовы і жыццядзейнасці арганізмаў з мэтай стварэння больш дасканалых тэхнічных сістэм або ўстройстваў.
Існуюць тры кірункі біёнікі:
Першай спробай мадэлявання жывога (крыла птушкі) лічаць працы Леанарда да Вінчы (1452—1519).
Як самастойная навукавылучылася з кібернетыкі ў 1960 годзе на першым сімпозіуме па біёніцы ў Дайтане (ЗША).
На Беларусі распрацоўваюцца біятэхнічныя сістэмы, сукупнасці біялагічных і тэхнічных элементаў, звязаных паміж сабой у адзіным контуры кіравання. Створаны комплекс маніторных дыягнастычных і біятэрапеўтычных сістэм, якія выкарыстоўваюцца ў кардыялогіі (Г. І. Сідарэнка). Прапанавана эксперыментальнае мадэляванне кіруючых сістэм (эмбрыябіёніка), што рэалізуецца ў выглядзе аперацыі органапексіі (Д. М. Голуб).
Сякераўцы
Сяке́раўцы (, Секеровцы) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Сабор Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы (Афіны)
Кафедральны сабор Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы ў Афінах (Καθεδρικός Ναος Ευαγγελισμού της Θεοτόκου), часта скарочана называецца Мітропалі — кафедральны сабор архіепіскапа Афінскага і ўсёй Элады.
Архітэктура комплексу
Сабор купальны, трохнефны. Унутры храма знаходзяцца грабніцы двух святых Грэцыі, забітых туркамі ў часы асманскай улады: Святога Філафея і Патрыярха Канстанцінопальскага Рыгора V. Першы быў закатаваны туркамі ў 1559 годзе за выкуп грачанак з турэцкіх гарэмаў, другі — павешаны па загадзе турэцкага султана Махмуда II, а яго цела кінута ў Басфор у 1821 годзе ў адказ на грэчаскае паўстанне 25 сакавіка, што прывяло да Грэчаскай вайны за незалежнасць. Яго цела было выратавана грэчаскімі маракамі, знаходзілася ў Адэсе, а ў 1871 годзе было перанесена ў Афіны.
Побач з саборам з поўначы збудавана невялікая Царква Святога Элефтэрыёса, яе часта называюцца Малым Метраполісам.
На плошчы перад саборам усталяваны дзве статуі: святому Канстанціну XI Драгашу і архіепіскапу Дамаскіну, які ў перыяд Другой сусветнай вайны стаў архіепіскапам Афінскім і ўсяе Элады, а таксама рэгентам караля Георга II і адначасова прэм'ер-міністрам Грэцыі ў 1946 годзе.
У 2009 годзе сабор па патрабаванні архіепіскапа Ераніма II быў зачынены на летнюю рэканструкцыю.
Крушныкы
Крушныкы (Крушники́) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Патрык Ален
Патрык Лінтан Ален (Patrick Linton Allen; нар. 7 лютага 1951) — ямайскі палітык, рэлігійны дзеяч, генерал-губернатар Ямайкі з 26 лютага 2009 года.
На працягу шматлікіх гадоў займаў кіруючыя пасады ў арганізацыях Царквы адвентыстаў сёмага дня на Ямайцы. Стаў генерал-губернатарам замест Кенета Хола, які пакінуў пасаду з-за праблем са здароўем.
Караліўка (Малынскі раён)
Караліўка (Королі́вка) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дубніца
Назву Дубніца маюць:
Харанжышкі
Харанжы́шкі (, Хоронжишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Кутышчэ (Малынскі раён)
Кутышчэ (Ку́тище) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вуліца Серафімовіча (Мінск)
Вуліца Серафімовіча — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска. Названа ў гонар Аляксандра Серафімовіча, рускага савецкага пісьменніка, лаўрэата Сталінскай прэміі першай ступені (1943). У 1930-х гг. разам з вуліцай Пуліхава была часткай Фрунзенскай вуліцы.
Апісанне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Судмаліса побач з станцыяй метро «Пралетарская» і чыгуначнай станцыяй «Мінск-Усходні» і цягнецца ў бок Партызанскага праспекта, пераходзячы ў Рабочы завулак.
Ксавэрыў
Ксавэрыў (Кса́верів) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Яхімішкі
Яхі́мішкі (, Яхимишки) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Кальчунскага сельсавета.
Говард Кук
Говард Фелікс Ганлан Кук (Howard Felix Hanlan Cooke; нар. 13 лістапада 1915, Сент-Джэймс) — ямайскі палітык, генерал-губернатар Ямайкі з 1 жніўня 1991 года па 15 лютага 2006 года.
У сямідзесятых гадах ХХ стагоддзя Кук працаваў міністрам ва ўрадзе Майка Мэнлі. У 1991 годзе ён змяніў на пасадзе генерал-губернатарa Ямайкі Эдвард Зака. Праз 15 гадоў яго змяніў на гэтай пасадзе Кенет Хол.
Застаецца адным з найстарэйшых палітыкаў XX і XXI стагоддзяў, якія жывуць на планеце ў XXI стагоддзі.
Белая (Дрыбінскі раён)
Бе́лая (, Белая) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 16 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета Дрыбінскага раёна, пасля — у складзе Горацкага раёна, дзе 28 верасня 1959 года ўключана ў склад Любіжскага сельсавета. 11 красавіка 1960 года перададзена ў склад Чэрнеўскага сельсавета Шклоўскага раёна.
Глінішча (Міхалішкаўскі сельсавет)
Глі́нішча (, Глинище) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года хутар уваходзіў у склад Жукойненскага сельсавета, пасля — у склад Спондаўскага сельсавета.
Лыпляны (Малынскі раён)
Лыпляны (Липля́ни) — вёска ў Малынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
П’ера дэла Франчэска
П'ера дэла Франчэска (Piero della Francesca; каля, Борга-Сан-Сеполькра, Сіньёрыя Рыміні — , Борга-Сан-Сеполькра, Фларэнційская рэспубліка) — італьянскі мастак і тэарэтык, прадстаўнік Ранняга Адраджэння.
Біяграфія
П’ера (П’етра) ды Бэнедэта дэі Франчэскі больш вядомы як П’ера дэла Франчэска (па імені маці, «…бо яна засталася цяжарнай ім, калі яго бацька і яе муж памёр…»).
Працаваў у Перуджы, Ларэта, Фларэнцыі, Арэца, Мантэркі, Ферары, Урбіна, Рыміні, Рыме, але заўсёды вяртаўся ў родны гарадок, дзе з 1442 года ён з’яўляўся гарадскім дарадцам і апошнія два дзесяцігоддзі жыцця правёў менавіта там.
Айнтопф
Айнтопф (Eintopf) — страва нямецкай кухні. Айнтопф уяўляе сабой густы суп, які варыцца на вадзе або булёне. Інгрэдыентамі могуць быць: гародніна — бульба, морква, бручка, а таксама розныя віды капусты (белакачанная, каляровая, брусельская) і інш .; бабовыя — гарох, сачавіца, фасоля, струкі зялёнай фасолі і інш .; крупы, хлеб, макаронныя вырабы, мяса, вяндліна, сасіскі або іншыя мясныя прадукты. Традыцыйна айнтопф гатуюць не толькі ў Германіі, але і ў Бельгіі, Іспаніі і Францыі, Венгрыі. У бельгійскі айнтопф часта дадаюць светлае піва.
П’ера дэла Франчэска
Творчасць
Творчасць мастака фактычна паклала пачатак. Ён працаваў спачатку ў Фларэнцыі, затым у Арэца і Урбіна, ведаў Брунелескі і, і да самога Тыцыяна заставаўся адным з лепшых каларыстаў. Мастак умеў перадаваць розную насычанасць колераў і аб'ядноўваць іх святлопаветраным асяроддзем, таму гісторыкі мастацтва называлі яго адным з першых пленэрыстаў заходнееўрапейскага мастацтва. Ён запаўняў геаметрычна пабудаваную прастору жывым святлом. Сярэдневяковыя мастакі як быццам не заўважалі святла, плоскія фігуры ў іх жывапісе не адкідваюць ценяў. Ужо Мазачыа быў піянерам у гэтай галіне, але ніхто не раскрыў самых багатых магчымасцей святла з такой паўнатой, як П'ера дэла Франчэска.
П'ера дэла Франчэска валодаў вялікім пачуццём прыгажосці, выдатным малюнкам, пяшчотным каларытам і незвычайным для яго часу веданнем тэхнічных бакоў жывапісу, асабліва перспектывы.
Вучні
Ён быў настаўнікам знакамітага. Стыль мастака адбіўся ў творах Мелоца да Форлі, бацькі Рафаэля Джавані Санці і іншых умбрыйскіх майстроў, нават у ранніх працах самога Рафаэля.
Васільеўка (Дрыбінскі раён)
Васі́льеўка (, Васильевка) — вёска ў Дрыбінскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрнеўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета Дрыбінскага раёна, пасля — у складзе Шклоўскага раёна, дзе 28 верасня 1959 года ўключана ў склад Чэрнеўскага сельсавета.
Аляхнова
Аляхно́ва (, Олехново) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Майсей Ісакавіч Пэўзнер
Майсей Ісакавіч Пэўзнер (Певзнер Моисей Исаакович;,  — , ) — савецкі вучоны ў галіне тэрапіі, інфекцыённых захворванняў. Доктар медыцынскіх навук (1893).
Біяграфія
Паходзіў з мяшчанскай сям'і. У 1870 годзе сям'я пераехала ў Вятку. Пасля заканчэння класічнай гімназіі ў 1884 годзе Пэўзнер паступіў на натуральны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта, але быўшы на другім курсе перавёўся на медыцынскі факультэт.
С 1896 жыў і працаваў у Смаленску. У 1922 быў абраны загадчыкам кафедры семіётыкі медыцынскага факультэта Смаленскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1925 годзе кафедра была зачыненая і Пэўзнер пераведзены прафесарам на кафедру інфекцыйных хвароб. Пад яго кіраўніцтвам на кафедры вывучаліся пытанні эпідэміялогіі і лячэння шкарлятыны, пранцаў і іншых інфекцыйных захворванняў. У 1941 быў эвакуіраваны ў Казельск, а затым — у Саратаў, дзе быў прыняты на пасаду дацэнта кафедры інфекцыйных хвароб медыцынскага інстытута. У 1942 годзе пераведзены ў Чалябінск, дзе загадваў кафедрай інфекцыйных хвароб эвакуяванага Кіеўскага медыцынскага інстытута. У верасні 1944 вярнуўся ў Смаленск на загадванне кафедры інфекцыйных хвароб, дзе прапрацаваў да 1946 года.
Кенет Хол
Кенет Актавіус Хол (Sir Kenneth Octavius Hall, нар. ) — генерал-губернатар Ямайкі з 16 лютага 2006 па 26 лютага 2009, змяніў Говарда Кука. Да гэтага выкладаў ва ўніверсітэце Вест-Індыі як прафесар. У 1994—1996 быў намеснікам генеральнага сакратара Карыбскай супольнасці.
Егермайстар
Егермайстар (Jägermeister) — папулярны нямецкі моцны лікёр, настоены на зёлках. Андосіцца да катэгорыі бітараў. Атрымліваюць лікёр шляхам мацэрацыі 56 кампанентаў — раслін (у тым ліку лакрыцы), карэння, лупін, — дакладны склад трымаецца пад сакрэтам, вытрымліваюць 12 месяцаў, шэсць з якіх — у дубовых бочках. На этыкетцы бутэлькі з лікёрам намаляваны алень з крыжом паміж рагоў, паводле легенды гэты алень з'явіўся перад святым Губертам — заступнікам паляўнічых.
Егермайстар п'юць астуджаным ў чыстым выглядзе (малымі кілішкамі) як дыжэстыў альбо ў кактэйлях. Выпускаецца з 1934 года кампаніяй Mast-Jägermeister AG, размешчанай у горадзе Вольфенбютэль (зямля Ніжняя Саксонія). Рэцэпт лікёру першапачаткова распрацавалі як лекавы сродак для паляпшэння стрававання і інш. З 1970-х гадоў экспартуецца ў дзесяткі краін свету.
Баяры (Каменналогскі сельсавет)
Бая́ры (, Бояры) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналогскага сельсавета.
Хананій Самсонавіч Замскі
Хананій Самсонавіч Замскі (Хананий Самсонович Замский;,  — , ) — савецкі дэфектолаг, спецыяліст у галіне алігафрэнапедагогікі. Прафесар (1983).
Біяграфія
У 1939 годзе скончыў Маскоўскі дзяржаўны педагагічны дэфекталагічны інстытут. Працаваў у Навукова-практычным інстытуце спецыяльных школ (цяпер Інстытут карэкцыйнай педагогікі), супрацоўнічаў з А. Р. Лурыя, Ж. І. Шыф,. У 1950 годзе загадчык кафедры агульнай педагогікі ў педагагічным інстытуце г. Баранавічы. З 1951 года ў МДПІ імя У. І. Леніна, у 1951—1974 гадах загадчык кафедры алігафрэнапедагогікі, больш 10 гадоў дэкан дэфекталагічнага факультэта.
Па яго ініцыятыве і пры яго ўдзеле адкрыты дэфекталагічныя факультэты ў педагагічных інстытутах Свярдлоўска, Іркуцка, Ташкента.
Аўтар больш за 70 навуковых работ. Распрацоўваў шырокае кола праблем навучання і выхавання дзяцей з парушэннямі разумовага развіцця.
Сонечнае зацьменне 14 лютага 1953 года
Сонечнае зацьменне 14 лютага 1953 года — частковае сонечнае зацьменне 149 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,7596 і дасягнула свайго максімуму ў 00:59:30 UTC у пункце з каардынатамі 62° пн. ш. 105° у. д..
Зацьменне 14 лютага 1953 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1953 годзе і 122-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 жніўня 1952 года, наступнае — 11 ліпеня 1953 года.
Святаслаў Іванавіч Вакарчук
Святаслаў Вакарчук (нарадзіўся 14 мая 1975 года, г. Мукачава, УССР) — украінскі музыкант, кампазітар, лідар гурта «Океан Ельзи», з 24 ліпеня 2019 г. — лідар палітычнай партыі «Голас».