cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прафесійны саюз
Вялікабрытанія
На ранняй стадыі развіцця брытанскіх прафсаюзаў сярод працоўных Вялікабрытаніі асаблівай папулярнасцю карыстаўся рух лудзітаў. Аднак ужо ў 1790-ых гадах рух лудзітаў перарос у страйкавы рух. Страйкавалі ў асноўным рабочыя прадпрыемстваў тэкстыльнай прамысловасці і шахцёры. У гэты ж час пачаліся першыя спробы стварэння прафсаюзных цэнтраў. У 1799 годзе ўтварылася асацыяцыя ланкашырскіх ткачоў, якая аб’яднала 14 мясцовых прафсаюзаў і якая налічвала каля 10 тысяч сяброў. У ХIХ стагоддзі пачалі ўтварацца нацыянальныя прафсаюзныя цэнтры, напрыклад такія як Вялікі нацыянальны саюз трэд-юніёнаў, які быў створаны ў 1834 годзе, але спыніў сваё існаванне ўжо ў 1835 годзе.
У 1830-х гадах Вялікабрытанію закрануў эканамічны крызіс. На яго фоне ўтварыўся новы масавы рух працоўнага класа — чартызм. Не гледзячы на тое, што ў выніку рух чартыстаў пацярпеў крах пасля еўрапейскіх рэвалюцый 1848 года, ён меў вялікае гістарычнае значэнне. Так, дзякуючы руху чартыстаў, у Англіі быў уведзены 10-гадзінны працоўны дзень і забаронена праца жанчын і дзяцей на шахтах.
У 1868 годзе ў Манчэстэры быў створаны Брытанскі кангрэс трэд-юніёнаў (БКТ), які існуе да гэтага часу з’яўляецца асноўным каардынуючым органам прафсаюзнага руху Вялікабрытаніі.
У ХХ стагоддзі прафсаюзы пачынаюць улівацца ў палітычнае жыццё Вялікабрытаніі. У 1900 годзе па ініцыятыве БКТ быў створаны Камітэт працоўнага прадстаўніцтва, які ў 1906 годзе стаў Лейбарысцкай партыяй. Дзейнасць Лейбарысцкай партыі да бягучага моманту цесна звязаная з БКТ.
Англійскія прафсаюзы, акрамя барацьбы за правы працоўных, адыгралі вялікую ролю ў барацьбе за правы ЛГБТ. У 1984—1985 гадах, падчас страйку брытанскіх шахцёраў, брытанскай ЛГБТ-супольнасцю была створана ініцыятыва па збору грошаў для шахцёраў-страйкоўцаў — Lesbians and Gays Support the Miners. У выніку гэтай ініцыятывы групы шахцёраў пачалі падтрымліваць, ухваляць і ўдзельнічаць у розных прайдах па ўсёй Вялікабрытаніі. На канферэнцыі Лейбарысцкай партыі Вялікабрытаніі ў Борнмуце ў 1985 годзе ўпершыню была прынята рэзалюцыя аб падтрымцы партыяй правоў ЛГБТ, у значнай ступені дзякуючы галасам Нацыянальнага саюза гарнякоў, які і арганізоўваў забастоўкі шахцёраў.
Майсей Саламонавіч Напельбаўм
Майсей Саламонавіч Напельбаўм (14(26) снежня 1869, Мінск — 13 чэрвеня 1958, Масква) — беларускі, расійскі і савецкі фотамайстар, стваральнік уласнай творчай манеры студыйнага фотаздымка.
Біяграфія
У 1884 годзе паступіў вучнем у фотаатэлье мінскага фатографа Восіпа Барэці. Пільны вучань паслядоўна авалодаў капіроўкай здымкаў, рэтушшу і быў дапушчаны да самастойнай здымкі, пазней фотамастак з удзячнасцю ўспамінаў свайго настаўніка.
У 1888 годзе пакінуў Мінск, вандраваў па Расіі і іншых краінах. Пабываў у Смаленску, Маскве, Варшаве, Вільні, Еўпаторыі. У час знаходжання ў Амерыцы працаваў у Нью-Ёрку, Філадэльфіі, Пітсбургу. У 1895 годзе вярнуўся ў Мінск і адкрыў павільён партрэтнай фатаграфіі.
У 1910 годзе пераехаў у Санкт-Пецярбург і супрацоўнічаў з часопісам «Сонца Расіі».
У Маскве атэлье Напельбаўма размяшчалася ў доме Аненкавых на рагу Пятроўкі і Кузнецкага Моста, у Петраградзе — на Неўскім, 72.
У студзені 1918 года робіць выдатны партрэт Леніна — адзін з лепшых у фатаграфічнай Ленініяне. У тыя ж гады зрабіў шэраг партрэтаў паплечнікаў Леніна. Сярод іх асабліва ўдалыя Фелікса Дзяржынскага, Вацлава Вароўскага, Луначарскага і іншых.
У 1919 годзе пры падтрымцы Якава Свярдлова арганізоўвае пры УЦВК — першую дзяржаўную фатаграфію.
У 1920—1930 гады фатаграфуе выдатных людзей краіны — артыстаў, пісьменнікаў, мастакоў і навукоўцаў.
Памёр у 1958 годзе. Пахаваны на Вастракоўскіх могілках.
Сям’я
Бацька паэтак Лілі, Іды і Фрэдэрыкі Напельбаўм, літаратуразнаўкі Вольгі Грудцовай.
Творчасць
У аснову сваёй манеры паклаў асаблівыя прыёмы работы са святлом, якія дазваляюць ствараць аскетычны і адначасова яркі і дакладны вобраз партрэтаванага. Напельбаўм — майстар кампазіцыйнага рашэння кадра, выяўленчага нюансу. Пры ўяўнай прастаце партрэты Напельбаўма поўныя ўнутранага драматызму, тыповага для рускай мастацкай традыцыі. Па-майстэрску спалучаў у сваіх працах элементы фармалізму і разуменне фатаграфіі як дакумента.
Нягледзячы на відавочную апалітычнасьць, яшчэ ў 1918 годзе Напельбаўм зрабіў партрэт Леніна, пазней — Сталіна.
У 1938 годзе, падпісаўшы дагавор з прэзідыумам Акадэміі навук СССР, зрабіў вядому серыю партрэтаў правадзейных членаў АН СССР.
Pomacanthus asfur
Pomacanthus asfur- від марскіх рыб, добра вядомы за выкарыстанне ў марскіх акварыумах.
Апісанне
Вырастаюць да максімальнай даўжыні 40 см. Дарослыя асобіны, як правіла, цёмна-шаравата-чорныя з шырокім, паўлунным жоўтым плаўніком і жоўтым хвастом. Спінны плаўнік мае 12 шыпоў і 19-20 мяккіх прамянёў, выцягнутых у ніткі, якія развіваюцца за рыбай у час плавання. Анальны плаўнік мае 3 шыпа і ад 18 да 20 мяккіх прамянёў. Грудныя плаўнікі маюць ад 17 да 18 прамянёў. Маладыя асобіны маюць зусім іншы знешні выгляд. У іх асноўны колер сталёва-сіні з шэрагам вертыкальных, звілістых палос белага і бледна-блакітнага колераў.
Распаўсюджанне і месцы пражывання
Сустракаецца ўздоўж ўсходняга ўзбярэжжа Афрыкі на глыбіні да 15 метраў. Яго арэал распасціраецца ад Чырвонага мора і Адэнскага заліва да Занзібара. Можа быць знойдзены таксама ў Персідскім заліве. Ёсць непацверджаныя назіранні гэтага віду ля ўзбярэжжа Фларыды. Яго месцапражыванні ўключаюць прыбярэжныя рыфы з цвёрдымі і мяккімі караламі, расколіны і вусці пячор. Від баязлівы, што робіць цяжкімі яго назіранні.
Біялогія
Харчуецца пераважна абалонікамі і губкамі. Ікру адкладаюць па адной ікрынцы на марскім дне.
Мала Біла
Мала Біла (Мала Біла) — пасёлак у Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 1668
IC 1668 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пазнякова (прыпыначны пункт)
Пазняко́ва (, Поздняково)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Пазнякова; на лініі Алёшча — Полацк, паміж прыпыначным пунктам Юравічы і прыпыначным пунктам Сякераўшчына.
Курапава
Кура́пава (, Курапово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Дунай (басейн Нёмана)
Ду́най — рака ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нявіша (басейн Нёмана). Даўжыня 11 км. Пачынаецца на паўднёвы захад ад вёскі Трайгі, упадае ў Нявішу на ўсход ад вёскі Вялікія Пугачы. На працягу 3,5 км каналізаваная (ад вытоку да вёскі Лычкаўцы).
Ганна Казіміраўна Вяржбіцкая
Га́нна Казімі́раўна Вяржбі́цкая (, г. Барысаў — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966). Заслужаны аграном БССР.
Біяграфія
Скончыла у Мічурынску ў 1940 годзе. З 1947 года аграном, у 1961-71 дырэктар саўгаса «Стара-Барысаў». З 1973 года старшы аграном Мінскага абластнога ўпраўлення прафесійна-тэхнічнай адукацыі.
Званне Героя прысвоена за поспехі ў развіцці жывёлагадоўлі, павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі.
Пылыпэнкавэ
Пылыпэнкавэ (Пилипенкове) — пасёлак у Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аналага-лічбавы пераўтваральнік
Аналага-лічбавы пераўтваральнік (АЛП, англ. Analog-to-digital converter, ADC) - прылада, якая пераўтварае ўваходны аналагавы сігнал у дыскрэтны код (лічбавы сігнал). Адваротнае пераўтварэнне ажыццяўляецца з дапамогай ЛАП (лічба-аналагавага пераўтваральніка).
Звычайна, АЛП - электронная прылада, якая пераўтварае напружанне ў двайковы лічбавы код. Найпростым аднаразрадным двайковым АЛП з'яўляецца кампаратар.
Разрозненне
Разрозненне АЛП - мінімальнае змяненне велічыні аналагавага сігналу, якое можа быць пераўтворана дадзеным АЛП - звязанае з ягонай разраднасцю. У выпадку адзінкавага змянення без уліку шумоў дазвол наўпроста вызначаецца разраднасцю АЛП.
Разраднасць АЛП характарызуе колькасць дыскрэтных значэнняў, якія пераўтваральнік можа выдаць на выхадзе. У двайковых АЛП вымяраецца ў бітах, у трайковых - у трытах. Напрыклад, двайковы васьміразрадны АЛП здольны выдаць 256 дыскрэтных значэнняў (0...255), таму што 2^8 = 256, трайковы васьміразрадны АЛП здольны выдаць 6561 дыскрэтнае значэнне, таму што 3^8=6561.
Тыпы пераўтварэння
Паводле тыпу скарыстаных алгарытмаў АЛП падзяляюць на:
Перадаткавая характарыстыка АЛП - залежнасць лікавага эквівалента выхаднога двайковага кода ад велічыні ўваходнага аналагавага сігналу.
Лінейныя АЛП
Тэрмін лінейны азначае, што дыяпазон уваходных значэнняў, які адпавядае выходнаму лічбаваму значэнню, звязаны па лінейным законе з гэтым выхадным значэннем, то бок выхадное значэнне k дасягаецца пры дыяпазоне ўвахадных значэнняў ад
да
дзе m і b - некаторыя канстанты. Канстанта b, зазвычай, мае значэнне 0 ці −0.5. Калі b = 0, АЛП называюць квантавальнікам з ненулявой ступенню (mid-rise), калі ж b = −0,5, АЛП называюць квантавальнікам з нулём у цэнтры кроку квантавання (mid-tread).
Нелінейныя АЛП
Калі б шчыльнасць імавернасці амплітуды ўваходнага сігналу мела раўнамернае размеркаванне, то адносіны сігнал/шум былі б максімальна магчымымі. З гэтай прычыны звычайна перад квантаваннем па амплітудзе сігнал прапускаюць цераз безінэрцыйны пераўтваральнік, перадаткавая характарыстыка якога паўтарае функцыю размеркавання самога сігналу. Гэта паляпшае трапнасць перадачы сігналу, бо найбольш важныя вобласці амплітуды сігналу квантуюцца з лепшым разрозненнем. Адпаведна, пры лічба-аналагавым пераўтварэнні трэба апрацаваць сігнал функцыяй, адваротнай функцыі размеркавання зыходнага сігналу.
Дакладнасць
Ёсць некалькі крыніц хібы АЛП. Памылкі квантавання і (калі лічыць, што АЛП мае быць лінейным) нелінейнасці ўласцівыя любому аналага-лічбаваму пераўтваральніку. Акрамя гэтага існуюць так званыя апертурныя памылкі, якія з'яўляюцца вынікам джытэра тактавага генератара, яны праяўляюцца пры пераўтварэнні сігналу цалкам (а не аднаго адліку).
Гэтыя памылкі вымяраюцца ў адзінках, званых МЗР - малодшы значачы разрад. У прыведзеным вышэй прыкладзе 8-бітнага двайковага АЛП памылка ў 1 МЗР складае 1/256 ад поўнага дыяпазону сігналу, то бок 0,4 %, у 5-трытным трайковым АЛП памылка ў 1 МЗР складае 1/243 ад поўнага дыяпазону сігналу, то бок 0,412 %, у 8-трытным трайковым АЛП памылка ў 1 МЗР складае 1/6561, то бок 0,015 %.
Памылкі квантавання
Памылкі квантаванння з’яўляюцца вынікам абмежаванага разрознення АЛП. Гэтага недахопу немагчыма пазбавіцца ні пры якім тыпе аналага-лічбавага пераўтварэння. Абсалютная велічыня памылкі квантавання пры кожным адліку знаходзіцца ў межах ад нуля да паловы МЗР.
Ліня (гміна)
Лі́ня (Linia) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вэйхероўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліні. Плошча гміны складае 119,82 км². Станам на 2015 год у гміне Ліня пражывалі 6 147 чалавек, шчыльнасць — 51,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Ёдчыкі
Ёдчыкі (, Ёдчики) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
Гісторыя
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені 1944 года гітлераўцамі было спалена 86 дамоў, забіта 25 чалавек.
Барыс Іванавіч Кляпацкі
Барыс Іванавіч Кляпацкі (, г. Санкт-Пецярбург, Расія — ) — хірург. Доктар медыцынскіх навук (1959), прафесар (1961). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: патагенез, дыягностыка і лячэнне тромбааблітэрыруючых захворванняў сасудаў ніжніх канечнасцей.
Памёр 27 сакавка 1966 года, пахаваны ў г. Гродна.
Узнагароды
Ордэны Вялікай Айчыннай вайны I і II ступеняў і інш.
IC 1669
IC 1669 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вільянова (Барысаўскі раён)
Вільяно́ва (, Вильяново) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Мірыям Радрыгес Марцінес
Біяграфія
Мірыям Элізабет Радрыгес Марцінес жыла ў Сан-Фернанда, Мексіка. Абшчына Сан-Фернанда знаходзіцца ў Тамауліпасе, адным з самых жорсткіх рэгіёнаў Мексікі. Паводле дадзеных урада, у рэгіёне самая вялікая колькасць зніклых без вестак у Мексіцы.
Дачка Мірыям, Карэн Алехандра Салінас Радрыгес, знікла ў 2012 годзе. Праз два гады ў 2014 годзе яна знайшла цела дачкі. Яна стварыла групу «Colectivo de Desaparecidos de San Fernando» (Калектыў зніклых Сан-Фернанда). Падазраваныя ў забойстве збеглі з турмы.
Мірыям працягвала пошукі амаль два гады, да 2014 года, калі цела дачкі знайшлі ў таемнай магіле. Пасля гэтага жанчыне таксама перашкодзіла спроба наркартэля «Лос-Сетас» выкрасці яе мужа. Яна пераследавала членаў банды ў сваёй машыне і адначасова паведамляла пра армію, якая пасля арыштавала злачынцаў. Аднак адзін з падазраваных, арыштаваных па справе дачкі, уцёк з турмы пасля арышту.
Мірыям Радрыгес у інтэрв’ю заявіла, што атрымлівала пагрозы расправы і забойствам з боку злачынных арганізацый, але не была абаронена мясцовымі ўладамі. Разам з пошукам дачкі Мірыям Радрыгес Марцінес прыклала намаганні, каб дапамагчы іншым бацькам, дзеці якіх зніклі. Пасля гэты праваабарончы рух аформіўся ў арганізацыю «Colectivo de Desaparecidos» (Калектыў зніклых).
Мірыям Радрыгес Марцінес забілі 10 мая 2017 года, у дзень, калі Мексіка адзначае Дзень маці. Група байцоў уварвалася ў дом Мірыям. Яна атрымала сур’ёзныя раненні і памерла па дарозе ў бальніцу.
Развіццё праваабарончага руху
Мексіканская камісія па правах чалавека заклікала правесці поўнае расследаванне забойства. У 2012 годзе Мірыям Радрыгес Марцінес арганізавала ў сваім горадзе групу сем’яў ахвяр гвалту.
У знак пратэсту 10 мая 2017 года ўдзельнікі акцыі ў падтрымку акцыі Мірыям Элізабет Радрыгес Марцінес патрабавалі ад урада Мексікі і Федэральнага ўрада Злучаных Штатаў Амерыкі забяспечыць бяспеку і абарону праваабаронцаў.
Підліснэ (Вінніцкі раён)
Підліснэ (Підлісне) — пасёлак у Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мікалай Сяргеевіч Давыдаў (лётчык)
Мікалай Сяргеевіч Давыдаў ( — ) — савецкі лётчык, маёр, намеснік камандзіра эскадрыллі. Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся 2 лістапада 1921 у вёсцы Вялікае Андосава цяпер Пільнінскага раёна Ніжагародскай вобласці ў сям'і селяніна. Рускі. Член КПСС з 1944. Скончыў 7 класаў і школу ФЗВ. З 1940 у Чырвонай Арміі. У 1942 годзе скончыў Варашылаўградскую ваенную авіяцыйную школу пілотаў.
У дзеючай арміі з сакавіка 1943. Намеснік камандзіра эскадрыллі (75-га гвардзейскага штурмавога авіяцыйнага палка 1-я гвардзейская штурмавая авіяцыйная дывізія, 1-я паветраная армія, 3-і Беларускі фронт) гвардыі старшы лейтэнант Давыдаў да сакавіка 1945 года здзейсніў 187 баявых вылетаў на штурмоўку абарончых умацаванняў, аэрадромаў, скопішчаў войскаў і тэхнікі праціўніка. Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 19 красавіка 1945 года.
У 1948 годзе скончыў Вышэйшыя авіяцыйныя курсы сляпой і начной падрыхтоўкі лётчыкаў.
16 жніўня 1949 маёр Давыдаў загінуў у авіяцыйнай катастрофе пад горадам Лунінец (Беларусь). Пахаваны там жа.
Кампарджана
Кампарджана (Camporgiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Дзяржаўны музей мастацтваў
Дзяржаўны музей мастацтваў (Statens Museum for Kunst) — дацкі музей мастацтваў, размешчаны ў Капенгагене.
Кампарджана
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Дзяржаўны музей мастацтваў
Асноўны будынак музея быў пабудаваны паміж 1889 і 1896 гадамі па планах архітэктараў Вільгельма Далерупа і Г. Е. В. Мёлера ў стылі італьянскага адраджэння. Увосень 1998 года было адкрыта новае крыло, пабудаванае пад кіраўніцтвам Ганны Марыі Індрыё і Мэдса Мёлера. Яно размешчана ў парку за старым будынкам і злучана з ім крытай шкляной галерэяй, у якой знаходзіцца калекцыя скульптур. Там праводзяцца канцэрты і розныя прадстаўленні.
Кампарджана
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уладзімір Канстанцінавіч Сарокін
Уладзі́мір Канстанці́навіч Саро́кін (,, Віцебская губерня, Расійская імперыя — 1997) — беларускі кампазітар, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Полацку ў сям’і рабочага. Навучаўся ў Ленінградзе, у Мінскім музычным тэхнікуме імя Глінкі, на кампазітарскім факультэце Ленінградскай кансерваторыі (1932—1937).
У 1931—1932 — піяніст Упраўлення кінафікацыі ў Ленінградзе. Член Саюза кампазітараў з 1934 года.
Творчасць
Першыя выдадзеныя творы — зборнік песень пра грамадзянскую вайну ў Расіі, рамансы на вершы А. Глебы, масавыя і эстрадныя песні, сюіта для сімфанічнага аркестра. Да Вялікай Айчыннай вайны напісаў два балеты для.
У часы вайны займаўся складаннем песень, мноства якіх увайшлі ў рэпертуар ваенных ансамбляў песні і танцу.
Пасля вайны працаваў над творамі аратаральна-кантатнага жанру. Працаваў з ансамблем «Сябры», пасля выкладаў майстэрства аранжыроўкі на кафедры эстрады Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў.
Мінкус
Мінкус — прозвішча.
Медиазона
«Медыязона» (Медиазона) — расійскае інтэрнэт-СМІ, заснаванае ў верасні 2014 года ўдзельніцамі гурта «Pussy Riot» і. Навіновае выданне робіць і аналітыку на судовыя і праваахоўныя органы, пенітэнцыярную сістэму Расіі, а таксама на пераслед грамадзян Расіі за іх палітычныя погляды. З 2019 года сайт таксама аглядвае навіны Казахстана і Кыргызтана, з 2020 — мае асобнае аддзяленне ў Беларусі.
Гісторыя
Неўзабаве пасля запуску ў снежні 2014 года «Медыязона» была дададзена ў сетку медыяпартнёраў «Новы Усход» (New East) брытанскай газеты «The Guardian».
У снежні 2017 года ў сувязі з недахопам грантаў і датацый ад замежных арганізацый уладальнік Пётр Вярзілаў перавёў фінансаванне «Медыязоны» на ахвяравання ад чытачоў.
У жніўні 2019 года выданне знаходзілася на восьмым месцы сярод расійскіх вэб-сайтаў навін па цытуемасці ў іншых СМІ і на сёмым месцы — па цытуемасці ў сацыяльных медыярэсурсах.
23 студзеня 2020 года было абвешчана пра запуск «Медыязоны. Цэнтральная Азія» для Казахстана і Кыргызтана. 1 ліпеня 2020 года быў запушчаны праект «Медыязона. Беларусь», але ўжо ў жніўні сайт «Медыязоны» быў заблакаваны ў Беларусі.
Тэльмана (Лыпавэцкі раён)
Тэльмана (Тельмана) — пасёлак у Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Броўд-Пік
Броўд-Пік (раней ужывалася назва К3, мясцовая назва — Файчан кангры) — гара на мяжы Пакістана і Кітая, дванаццатая па вышыні вяршыня ў свеце. Знаходзіцца на хрыбце Балтара Музтаг непадалёк ад вяршыні К2 у горным масіве Каракарум. Назва гары (Broad — шырокая) тлумачыцца тым, што шырыня вяршыні складае больш 1,5 кіламетра. Акрамя галоўнай вяршыні вышынёй 8047 метраў (па іншых дадзеных — 8051 м), гара мае таксама цэнтральную вяршыню (вышыня 8028 м) і паўночную вяршыню (7550 м).
Першае ўзыходжанне на вяршыню здзейснілі аўстрыйцы Фрыц Вінтэрштэлер, Маркус Шмук, Курт Дзімбергер і Герман Буль 9 чэрвеня 1957 года. Да сярэдзіны 2003 ажыццёўлена 255 паспяховых узыходжанняў на вяршыню. Пры спробе заваяваць Броўд-Пік загінулі 18 альпіністаў.
Ягуль
Ягуль (Yagul) — дакалумбава гарадзішча (цяпер месца археалагічных раскопак) у мексіканскім штаце Аахака. Старажытныя сляды селішча датуюцца 3 тыс. да н. э. Горад заснавалі ў 5 ст. да н. э. сапатэкі, пазней горад захапілі і развілі міштэкі. Каля 900 г. н. э. было пабудавана некалькі пірамід, а ў 1300-1400 гг. - некалькі палацаў.
Хальфдан Х’ерульф
Хальфдан Х’ерульф (К’ерульф) (Halfdan Kjerulf;, Хрысціянія-) — нарвежскі кампазітар, піяніст, дырыжор; адзін з заснавальнікаў нарвежскай кампазітарскай школы. У 1845-49 гг. кіраўнік мужчынскага хору Студэнцкага таварыства, у 1857-59 гг - сімфанічных абанементных канцэртаў у Хрысціяніі. Буйнейшы папярэднік Эдварда Грыга. Для яго музыкі ўласцівы нацыянальны рамантычны каларыт, лірызм, прыгажосць мелодый. Стваральнік нарвежскага нацыянальнага раманса (каля 200). Сярод іншых твораў хары, фартэпіянныя п'есы, апрацоўкі народных мелодый. Аўтар музычна-крытычных артыкулаў.
Кум
Назву Кум маюць:
Ісламскі кансультацыйны савет
Ісламскі кансультацыйны савет (меджліс; — Меджлісэ шурае ісламі) — аднапалатны парламент Ірана. Складаецца з 290 дэпутатаў (да 18 лютага 2000 года — з 270 чалавек). Апошнія выбары былі праведзены ў лютым 2016 года. Першае пасля выбараў пасяджэнне прайшло 28 мая 2016 года.
Пасля ісламскай рэвалюцыі 1979 года меджліс — ніжняя палата двухпалатнага парламента Ірана (складаўся з Сената і Меджліса) — быў распушчаны. Замест Сената і Меджліса быў утвораны Ісламскі кансультацыйны савет. З 1979 года старшынямі Ісламскага кансультацыйнага савета былі Алі Хашэмі Рафсанджані з 1980 года па 1989 год. Затым быў Мехдзі Карубі з 1989 года па 1992 год, Алі Акбар Натэк-Нуры з 1992 па 2000 гады, Мехдзі Карубі з 2000 па 2004 год, Галям-Алі Хадад Адэль з 2004 па 2008 год, Алі Ларыджані з 2008 па 2020 год, і з 2020 года па сённяшні дзень старшынёй з’яўляецца Махамад-Багер Галібаф. Дэпутаты абіраюцца шляхам простых выбараў на 4 гады. Усе кандыдаты павінны быць адобраныя Саветам вартавых канстытуцыі. Меджліс зацвярджае законапраекты, міжнародныя дагаворы, скарбовыя расходы дзяржавы. Пасля выбараў у меджліс 9-га склікання (пасля ісламскага перавароту 1979 года) 63,5 % паслоў паходзілі з кансерватыўных партый, 26,2 % — з рэфармісцкіх партый, 6,2% — рэлігійныя меншасці.
Думанка
Дума́нка, Дама́нка — рака ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Рудня (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 4 км. Пачынаецца за 3,5 км на захад ад былой вёскі Марковічы Запольскага сельсавета, вусце каля той жа вёскі. У вярхоўі цячэ па лясістай мясцовасці.
Ясэнэцкэ
Ясэнэцкэ (Ясенецьке) — пасёлак у Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Oecetis
Oecetis — род ручайнікаў сямейства. Апісана не менш за 410 відаў у родзе.
Джытэр
Джытэр (jitter — трымценне) ці фазавае трымценне лічбавага сігналу даных — непажаданыя фазавыя і/ці частотныя выпадковыя адхіленні перадаванага сігналу. Узнікаюць з прычыны нестабільнасці задавальнага генератара, змен параметраў лініі перадачы ў часе і рознай хуткасці распаўсюду частотных складнікаў аднаго і таго ж сігналу.
Палевачы (прыпыначны пункт)
Палевачы́ (, Полеваче, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Палевачы; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж раз'ездам Кульгаі і станцыяй Зябкі.
IC 1670-1
IC 1670-1 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скупліно
Скупліно́ (, Скуплино) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зембінскага сельсавета.
Старыя часы
Цяпер немагчыма дакладна высветліць час заснавання вёскі Скупліно. Найбольш старое пісьмовае сведчанне пра яе адносіцца да ХVII стагоддзя.
У 1724 годзе вёска мела 18 двароў. На 1800 год іх было ўжо 51 (290 жыхароў). Аднак XIX стагоддзе з вайной 1812 года і паўстаннямі было вельмі цяжкім для Скупліна. Як вынік, перад яго заканчэннем — у 1890 годзе — тут было ўсяго 13 сялянскіх гаспадарак. На мяжы XIX—XX стагоддзяў, асабліва на пачатку апошняга назіраецца хуткі рост вёскі. У 1908 годзе тут было ўжо 39 двароў і 265 жыхароў, што, аднак, было ўсё роўна меней, чым на сто год раней.
Адміністрацыйна Скупліно (па стане на 1870 год) адносілася да Карсакавіцкай воласці. Пазней (у прыватнасці, па стане на 1908 год) яна ўжо лічылася вёскай Зембінскай воласці.
Маёнтак
Найбольш старыя звесткі пра маёнтак у Скупліне адносяцца да 1635 года. У 1724 годзе ў маёнтку ўжо быў млын. Гаспадарка належала К. Белазору. У далейшым маёнтак перайшоў да Ф. Канарскага. Не пазней як з 1800 года ім валодаў Л. Радзевіч. У гэты час акрамя панскага двара тут было два млыны, капліца. Па стане на 1834 год да маёнтку адносілася 1834 прыгонныя селяніны. У 1843 годзе па закладным праве маёнтак пераходзіць ад Радзевіча да А. Наркевіча-Ёдкі, які валодае ім некалькі дзясяткаў гадоў. Уладальнік сам кіруе гаспадаркай. Па стане на 1847 год да маёнтку адносілася два фальваркі. У 1875 годзе маёнтак у Скупліне меў 1845 дзесяцін зручнай зямлі (1000 дзесяцін лесу і 845 дзесяцін астатняй) і 886 дзесяцін нязручнай.
У другой палове XIX стагоддзя ў маёнтку пачынае працаваць бровар. Пад канец XIX — пачатку XX стагоддзя ў маёнтку адбываюцца значныя пераўтварэнні. На яго ўскрайку будуюцца з часаных камянёў новыя будынкі для бровара. Адзін з іх, двухпавярховы, вылучаўся нязвыкла вялікімі памерамі для навакольных вёсак. Праз шмат год, у 1930 годзе, вядомы тутэйшы краязнаўца В. Уладзіміраў пісаў, што пры набліжэнні да вёскі «мімавольна звяртаеш увагу на велізарны двухпавярховы каменны будынак».
У другім дзесяцігоддзі XX стагоддзя гаспадарка маёнтку, відаць, перастала прыносіць даходы ў тым памеры, у якім прыносіла раней. А. Наркевіч-Ёдка ў сувязі з гэтым звярнуўся да ўладаў з просьбай паменшыць яму падаткаабкладанне. Гэта пытанне разглядалася ў лістападзе 1912 года на другім чарговым Барысаўскім павятовым сходзе. У выніку разгляду справы А. Наркевічу-Ёдку было адмоўлена.
Напярэдадні рэвалюцыі
Пры набліжэнні да маёнтку па дарозе з Палянаў на Карсакавічы перад невялікай рачулкай з левага боку ад шляху знаходзіліся будынкі бровара. З правага боку ад дарогі за рачулкай і да рэчкі — былі гаспадарчыя будынкі маёнтку. Там жа знаходзіўся вялікі аднапавярховы драўляны панскі дом. Уніз па рэчцы ад дарогі за метраў 200—300 знаходзіўся млын. Перад млыном была маляўнічая сажалка. Меўся ў маёнтку і парк з экзатычнымі для нашых мясцін раслінамі.
У больш старыя часы (яшчэ пад канец XIX стагоддзя) акрамя асноўнага быў другі млын, які знаходзіўся меней чым за кіламетр ніжэй ад першага па плыні ракі. Была ў маёнтку на пачатку XX стагоддзя і каплічка. Па стане на 1908 год у маёнтку Скупліна было 39 жыхароў.
Вёска ў гэты час размяшчалася паралельна рэчцы з левага яе боку налева ад дарогі з Палянаў у Карсакавічы.
Гаспадары маёнтку
Працяглы час гаспадарамі маёнтку з’яўляліся Наркевічы-Ёдкі. У XIX стагоддзі гэта быў вядомы род, які праславіўся сваімі прадстаўнікамі — навукоўцамі. Якуб Наркевіч-Ёдка (1847—1905) праславіўся сваёй дзейнасцю па даследаванні ўплыву электрычнасці на расліны, распрацаваў метады кантролю стану здароўя чалавека праз атрыманне фатаздымкаў з дапамогай электрычных разрадаў, ставіў доследы па прыёме і перадачы электрычных сігналаў без правадоў і іншыя. Пра Якуба і яго навуковую дзейнасць была выдадзена ў 1896 годзе ў Парыжы кніга.
Вітальд Наркевіч-Ёдка (1834—1898) быў вядомым вучоным-хірургам. Яго сын, які таксама насіў імя Вітальд (1864—1924) — польскі палітычны дзеяч, адзін з заснавальнікаў Польскай сацыялістычнай партыі.
Іван Наркевіч-Ёдка (1845 — ?) актыўна ўдзельнічаў у паўстанні 1863 года, быў сасланы ў Сібір. Пасля скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт. Быў жанаты на пляменніцы генерала Я. Дамброўскага. Пасля падзей 1905 года эмігрыраваў у ЗША, дзе набыў вядомасць як будаўнік мастоў.
Поўныя звесткі пра ўсіх яго гаспадароў Наркевічаў-Ёдкаў адсутнічаюць. Сярод тых звестак, што маюцца, нідзе не ўзгадваюцца ні Якуб, ні Вітальд, ні Іван. Пра тутэйшага А. А. Наркевіча-Ёдку (у прыватнасці, па стане на 1863 год) вядома, што ён меў землі не толькі ў Барысаўскім павеце (толькі ў Скупліне), але і ў Слуцкім (цікава адзначыць, што ўсе Наркевічы-Ёдкі — гаспадары маёнтку ў Скупліне ў XIX — пачатку XX стагоддзя мелі ініцыялы А. А.). Звяртае ўвагу, што бацька Якуба — Антон Ануфрыевіч меў тыя самыя ініцыялы і валодаў, у прыватнасці, землямі ў Слуцкім павеце і не толькі. Аднак больш дакладныя пошукі паказалі, што Наркевіч-Ёдка з Барысаўшчыны быў Аляксандрам Аляксандравічам. Акрамя таго вядома, што Якуб нарадзіўся ў маёнтку Турын на Случчыне, а сваю навуковую дзейнасць распачаў упершыню ў маёнтку Антонава там жа.
Па ўсіх «параметрах» (узросце, імі па бацьку) да «скуплінцаў» можа быць аднесены Вітальд Наркевіч-Ёдка (старэйшы), які з’яўляўся стрыечным братам Якуба. Дакладна вядома, што бацьку Вітальда звалі Аляксандр.
У сталым узросце Вітальд жыў і працаваў у Варшаве (быў доктарам). На схіле сваіх гадоў жыў у сваім маёнтку ў Слуцкім павеце.
Такім чынам выглядае на тое, што Скупліным кіраваў спачатку бацька Вітальда, а потым адзін з яго братоў і яго нашчадкі. Відавочна, што сам Вітальд у гэтым выпадку ў дзяцінстве мог жыць тут, а ў далейшым павінен быў часта бываць у Скупліне. Не чужы павінен быць маёнтак і для яго сына, таксама Вітальда.
Гэта ўсё меркаванне, якое грунтуецца хай сабе на ўскосных, але дастаткова праўдападобных фактах. Каб пераканацца, што гэта было сапраўды так, неабходна праводзіць далейшыя даследаванні. Але бясспрэчным з’яўляецца тое, што тутэйшыя Наркевічы-Ёдкі належалі да вядомага беларускага роду, які праславіўся сваімі сынамі ў XIX стагоддзі, і былі іх блізкімі сваякамі.
Змены ладу жыцця
Пасля 1917 года ў вёсцы (і асабліва ў маёнтку) былі вялікія змены. Амаль увесь 1918 год тут гаспадарылі немцы, з канца лета 1919 года амаль да сярэдзіны 1920 — палякі. Пазней пачалі стварацца калгасы. Не ўсе яны змаглі доўга праіснаваць. У 1925 годзе на месца маёнтку быў утвораны калгас «Чырвоная зорка». Першапачаткова гэта была выключна яўрэйская гаспадарка. Яе ўтварылі 13 сем’яў (усяго 33 чалавекі, дарослых: 14 мужчын, 13 жанчын). Паі сем’яў склалі ад 50 да 100 рублёў. У 1929 годзе ў калгасе ўжо было 18 сем’яў (80 чалавек). У пачатку 1930 года было прынята яшчэ 12 сем’яў. Пазней калгас быў перайменаваны ў «Чырвоны баец». У 1934 годзе яго наведаў Янка Купала і прысвяціў яму адзін са сваіх вершаў.
Тым часам частка панскай гаспадаркі выкарыстоўвалася па прызначэнні (млын і іншае), а частка не. Так бровар ужо болей не існаваў. У яго будынках былі размешчаны скуплінская школа і клуб. Велізарны кацёл ад яго быў проста выкінуты на двор і ляжаў у такім выглядзе тут шмат гадоў.
Вёска, нягледзячы на войны і крывавую барацьбу за ўладу, працягвала расці. У 1926 годзе ў ёй было ўжо 70 двароў і 374 жыхары. Перад апошняй вайной — (у 1940 годзе) у Скупліне было 110 двароў і 447 жыхароў. Вайна нанесла цяжкі ўдар па вёсцы. Загінула шмат яе жыхароў. У гэты ж час былі знішчаны будынкі маёнтку, комплекс будынкаў бровара.
У 1960 годзе ў Скупліне быў усяго 191 жыхар. За далейшым ростам было яшчэ большае памяншэнне яе жыхароў. У 2006 годзе іх у Скупліне істотна меней за сотню (у тры разы меней чым у 1800 годзе). Ад былога бровара засталіся толькі фрагменты будынкаў. Яшчэ прасочваецца былая сажалка, у наваколлях маёнтку можна сустрэць рэдкія для тутэйшых мясцін расліны. Але тут ужо няма прадстаўнікоў славутых родаў, якія б былі добра вядомы сваёй навуковай дзейнасцю, няма і будынкаў, якія б уражвалі выпадковых вандроўнікаў.
Кучына (Талачынскі раён)
Ку́чына (, Кучино) — былая вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Коханаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска Кучын у складзе маёнтка Жураўлі ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пярэвалачненскага сельсавета.
Скасавана 28 снежня 2022 года.
Сядоў
Сядоў — прозвішча:
Бэрэсціўка (Лыпавэцкі раён)
Бэрэсціўка (Бере́стівка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тайланд у Першай сусветнай вайне
Каралеўства Сіям (цяпер Тайланд), магчыма, з’яўляецца адным з найменш вядомых удзельнікаў Першай сусветнай вайны. Сіям змагаўся вельмі актыўна супраць цэнтральных дзяржаў, нягледзячы на рэальную ваенную каштоўнасць, у адну з самых знясільваючай і крытычнай кампаніі вайны. Сіям накіраваў экспедыцыйныя сілы, якія прыбылі ў Францыю, каб служыць на Заходнім фронце.
Сіям уступіў у вайну ў ліпені 1917 г., абвясціўшы вайну Германіі і Аўстра-Венгрыі. Пасля акліматызацыі, як ваеннай, так і метэаралагічнай, і падрыхтоўкі спецыялістаў, сіямскі кантынгент пачаў аперацыі на Заходнім фронце ў сярэдзіне верасня 1918 года. Вайна скончылася неўзабаве пасля гэтага, але пасля перамір’я 11 лістапада 1918 г. сіямскія войскі таксама ўнеслі свой уклад у першапачатковую акупацыю Рэйнланда, калі яны захапілі горад Нойштадт-на-Дэр-Харце.
Перадпасылкі
Першая сусветная вайна не мела прамога ўплыву на Сіям з-за вялікай адлегласці не толькі ад Еўропы, але і ад каланіяльных тэрыторый Германіі ў Ціхім акіяне і на ўзбярэжжы Кітая. Аднак вайна дала каралю Раму VI магчымасць адначасова ўмацаваць і пазіцыю сваёй краіны на міжнароднай арэне і пазіцыю манархіі ў рамках сіямскай дзяржавы.
Рама VI таксама выкарыстаў вайну ў якасці сродку для прасоўвання канцэпцыі сіямскай нацыі і для пацверджання яго перавагі ў якасці кіраўніка нацыі — статусу, які быў аспрэчаны ў Палацавым паўстанні 1912 года.
Вайна
22 ліпеня 1917 года Сіям абвясціў вайну Германіі і Аўстра-Венгрыі. Дванаццаць нямецкіх суднаў, якія прыбылі ў сіямскія парты, былі неадкладна канфіскаваныя. Экіпажы і іншыя грамадзяне Цэнтральных дзяржаў былі затрыманыя і адпраўлены ў Індыю, каб далучыцца да сваіх суграмадзян у існуючых грамадзянскіх лагерах інтэрнаваных у Брытанскай Індыі.
Сіям быў адзінай краінай у Паўднёва-Усходняй Азіі, якая падтрымала поўную незалежнасць ад вялікіх імперый падчас каланіяльнай эпохі. Гэта была адзіная ў рэгіёне дзяржава, якая ўступіла ў канфлікт па ўласнай волі, як роўная еўрапейскім краінам, а не як частка іх імперскіх кантынгентаў. У якасці выразнага сімвала новай двухбаковай стратэгіі актыўнага аб’яднання з сусветнымі дзяржавамі, а таксама абнаўлення і рэструктурызацыі ўнутры краіны, кароль упаўнаважыў змяніць нацыянальны сцяг. Новы сцяг меў дадатковы колер сіняга колеру і яго дызайн быў вырашаны паласамі. Было сказана, што яны прадстаўляюць тры элементы нацыі: сімвал веры, карона і супольнасць. Характэрна, што было выключана прадстаўніцтва ваенных паміж каралём і людзьмі. Новыя колеры сіняга, белага і чырвонага колераў шырока выкарыстоўваліся у сцягах Сербіі, Расіі, Францыі, Вялікабрытаніі і ЗША. Новы сцяг з’явіўся 28 верасня 1917 года. Першапачаткова былі два варыянты: бягучы мінімалісцкі з пяццю гарызантальных палос і варыянт, які падтрымліваў бесперапыннасць і прэстыж старога сцяга, з традыцыйным белым сланам на чырвоным дыску са старога сцяга, накладзенага на новыя паласы, цяперашні варыянт сцяга Каралеўскіх ВМС Тайланда. Калі сіямскія экспедыцыйныя сілы выйшлі на парад перамогі 1919 года, яны ішлі пад гібрыдным сцягам.
1 жніўня, калі французскія і брытанскія падраздзяленні прасоўваліся на нямецкія пазіцыі на Марне, французы адабралі некаторых мужчын з сіямскага атрада для фарміравання першага сіамскага працоўнага добраахвотніцкага атрада. Яны прайшлі кароткую падрыхтоўку і прыбылі на фронт 4 жніўня 1918 г. падчас Другой бітвы пры Марне. Фія Біджай Джанрыддзі падчас бітвы выконваў абавязкі назіральніка. Гэта быў першы сіямскі кантынгент, які ўбачыў франтавыя траншэі. Пасля гэтага ў сярэдзіне верасня наземныя войскі актыўна ішлі на баявы фронт.
У тым жа месяцы медыцынскія і аўтамабільныя атрады былі адпраўлены на перадавыя лініі і прынялі ўдзел у наступальных дзеяннях Шампані і Мёз-Аргона 1918 года. Сіямскія авіятары не паспелі скончыць сваё навучанне, калі быў падпісаны перамір’е 11 лістапада 1918 года. З іншага боку, сухапутныя войскі вызначыліся пад агнём і былі ўзнагароджаны ордэнамі Круа дэ Гера і ордэнам Рамы. Сухапутныя войскі ўдзельнічалі ў акупацыі Нойштат-на-Хаарце ў рэгіёне Рэйнланд Германіі, а таксама ўдзельнічалі ў парыжскім парадзе Перамогі ў 1919 годзе.
Пасля вайны
У канцы вайны Сіям удзельнічаў у Версальскай мірнай канферэнцыі і стаў членам-заснавальнікам Лігі Нацый. Да 1925 года ЗША, Вялікабрытанія і Францыя адмовіліся ад сваіх экстэрытарыяльных правоў. Сіяму таксама перадалі канфіскаваныя нямецкія гандлёвыя караблі.
У выніку вайны загінула 19 чалавек. Двое салдат загінулі да іх ад’езду ў Францыю, а астатнія загінулі ад няшчасных выпадкаў або хвароб. Мемарыял добраахвотнікаў Сусветнай вайны ў гонар сіямскіх салдат, якія загінулі ў канфлікце, быў адкрыты 22 ліпеня 1921 г. у Санам Луанг, у цэнтры горада Бангкок. Апошні з выжыўшых член Сіямскага экспедыцыйнага корпуса Ёд Сангрунгруанг памёр 9 кастрычніка 2003 г.
Наннамінстэрская кніга
Наннамінстэрская кніга (Book of Nunnaminster; Лондан, Брытанская бібліятэка, Harley MS 2965) — англасаксонскі малітоўнік IX стагоддзя.
Гісторыя
Яна была напісана ў каралеўстве Мерсіі, з выкарыстаннем «астраўнога» почырку (як на Брытанскіх астравах), звязанага з каралінгскім мінускулам. Верагодна, пазней належала, жонцы Альфрэда Вялікага. Стаіць у адным шэрагу з такімі асобнікамі кніжнага мастацтва, як, Каралеўскі малітоўнік і Малітоўнік Харлі.
Апісанне
Як і ў Сернскай кнізе, ў ім утрымліваецца апавяданні пра Мукі Хрыстовы з чатырох Евангелляў і збор нелітургічных малітваў, многія з якіх ставяцца да Мук. Наннамінстэрская кніга мае некаторыя агульныя вершы з Сернскай кнігай. Яна ўключае некалькі сюжэтных ініцыялаў.
Ласі (Талачынскі раён)
Ласі́ (, Лоси) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 15 сакавіка 1858 года
Зацьменне мела велічыню 0,9996 і дасягнула свайго максімуму ў 12:05:28 UTC у пункце з каардынатамі 33° пн. ш. 21° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 2 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 2 км.
Генерал-адмірал
Генерал-адмірал — воінскае званне (званне) вышэйшых афіцэраў у ваенна-марскіх сілах некаторых краін. У катэгорыі ваеннаслужачых арміі званню генерала-адмірала ў Расійскай імперыі адпавядала званне фельдмаршала, у Германіі (1871—1918, 1933—45) — генерал-палкоўнік.
Расія
У Расійскай імперыі — вышэйшы ваенны чын (званне) і пасада на флоце, уведзены ў Табелі аб рангах Пятром I ў 1722 годзе, роўна чыну (званню) генерал-фельдмаршала ў сухапутных войсках, а таксама грамадзянскім чынам канцлера і сапраўднага тайнага саветніка I класа. Як пасада яна існуе з 1695 года.
У гісторыі ВМФ Расійскай імперыі генерал-адміралаў было шэсць; часам спадарожнікі Пятра I таксама дадаюцца ў гэты спіс: Ф. А. Галовін (1700) (таксама першы рускі фельдмаршал ) і Ф. Я. Ляфорт (1695), які насіў гэты тытул, але яго статус незразумелы (гэта тытул ці пасада? ) у канцы ХVII ст.
У 1796 годзе граф Іван Чарнышоў (1726—1797) атрымаў званне фельдмаршала па флоту, роўны званню генерала-адмірала.
Германія
У германскім флоце (Kriegsmarine) генерал-адмірал (Generaladmiral) — другі самы высокі чын у флоце ніжэй Грос-адмірала, але вышэй адмірала, адпавядаў сухапутнаму званню Генерал-палкоўніка.
Біла (Вінніцкі раён)
Бі́ла (Бі́ла) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 1670-2
IC 1670-2 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пінокіа (мультфільм)
Пінокіа (Pinocchio) — амерыканскі анімацыйны фільм. Фільм атрымаў дзве прэміі «Оскар». Амерыканская Кінаасацыяцыя прысудзіла рэйтынг G, які азначае адсутнасць узроставых абмежаванняў.
Альшаніца (Івацэвіцкі раён)
Альша́ніца (, Ольшаница) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Альшаніцкага сельсавета. Да 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Бялавіцкага сельсавета.
Палескі Парк
Пале́скі Па́рк (, Полесский Парк)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў горадзе Гродна; на лініі Масты — Гродна, паміж ст. Аульс і Гродна.
Білазэрыўка
Білазэрыўка (Білозе́рівка) — вёска ў Лыпавэцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Чалавек з Ліндау
Чалавек з Ліндау (Lindow man) — так назвалі чалавека, які памёр у эпоху жалезнага века, і які быў знойдзены ў тарфяным балоце паблізу пасёлка  ў графстве Чэшыр, Англія.
З’яўляецца адным з найбольш добра захаваных балотных цел і адной з самых сенсацыйных археалагічных знаходак, зробленых у Вялікабрытаніі ў 1980-х гадах. Мясцовыя журналісты спачатку назвалі яго Пітам Маршам (гульня слоў з англійскай peat marsh, то бок тарфяное балота).
Завулак Акадэміка Жэбрака (Мінск)
Завулак Акадэміка Жэбрака — завулак у Фрунзенскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач. Да 2004 года быў завулкам вёскі Кунцаўшчына, папярэдняя назва — завулак Садовы.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае. Паблізу размешчана станцыя метро «Каменная Горка».
Камы
Ка́мы (ад кам, хам — шаман) — узгоркі, бугры, кароткія грады акруглай, конусападобнай ці падоўжанай у плане формы ў абласцях апошняга мацерыковага зледзянення. Гэтыя формы рэльефу складзеныя з сартаваных слаістых пяскоў, галечнікаў і жвіраў.
Вышыня вагаецца каля 10—15 м, зрэдку дасягае 80—100 м, дыяметр (па аснове) да некалькіх соцень метраў, стромкасць схілаў 10—20°, зрэдку 20—40°. Плошча ад дзесяткаў да тысяч м².
Камы ўзнікаюць ля ўнутранага боку мацерыковых ледавікоў пры раставанні мёртвага лёду. Часам яны прыкрытыя зверху плашчом марэны. Камавыя адклады сфарміраваны расталымі водамі пасіўнага або дэградуючага «мёртвага» лёду ва ўнутры-, пад- і надледавіковых трэшчынах, праталінах, паглыбленнях і іншых пустотах ва ўмовах кантрастнага рэльефу ледавіковага ложа. Пры раставанні лёду гэтыя адклады апусціліся і ўтварылі камавы рэльеф.
Паводле генезісу і будовы камы бываюць водна-ледавіковыя, складзеныя са слаістых розназярністых пяскоў і галечна-жвіровага матэрыялу, азёрна-ледавіковыя алеўрыта-гліністага складу са стужачнай гарызантальнаслаістай будовай і мяшаныя (складаныя), трапляюцца разнастайныя пераходныя да озаў формы.
Камы пашыраны ў Паўночным паўшар'і (Фінляндыя, Польшча, Германія, Канада, ЗША). На Беларусі сустакаюцца ў межах рэльефу паазерскага і сожскага зледзяненняў — на Браслаўскай, Свянцянскай і Асвейскай градах, Гродзенскім, Віцебскім, Нешчардаўскім узвышшах і інш.
Многія камы змяшчаюць невялікія радовішчы пяску і жвіру.
Азіяцкі экстрым
Азіяцкі экстрым (Asia Extreme) — жанр кінематографа, які ўзнік у Паўднёва-Усходняй Азіі ў канцы 1990-х гадоў, які адрозніваецца хуткім і гладкім мантажом у стылі MTV, падвышанай сентыментальнасцю і ўсёахопнай гратэскнасцю аж да адчування сюррэальнасці таго, што адбываецца, часта з экстрэмальным гвалтам і псіхічна нездаровымі галоўнымі героямі. Тэрмін быў прыдуманы англійскім дыстрыбутарам у 2001 годзе для серыі DVD-дыскаў з падобнымі фільмамі, а затым замацаваўся як назва жанру.
Агляд жанру
Класічнымі ўзорамі азіяцкага экстрыму лічацца фільмы японскага рэжысёра Такасі Міікэ, напрыклад, «Кінапроба» (1999), а таксама «Трылогія аб помсце» паўднёвакарэйскага рэжысёра Пак Чхан Ука (2002-2004), «Востраў» паўднёвакарэйскага рэжысёра Кім Кі Дука (2000) і дылогія «Каралеўская бітва» японскага рэжысёра Кіндзі Фукасаку (2000-2003).
Чхве і Вада-Марчыяна адзначаюць, што гэта вылучэнне ўяўляе сабой першапачаткова не жанр вытворчасці фільмаў, а жанр іх маркетынгу, падобна «баевіку». Аднак адваротны ўплыў тэрміна на кінематограф Паўднёва-Усходняй Азіі аказаўся значным і фактычна прывяло да яго пераходу ў ролю своеасаблівага ўзору, прытрымліванне, інтэрпрэтацыі або спрэчка з якой вызначаюць аблічча многіх фільмаў, напоўненых ілюзіямі і упісаных у кантэкст агульнага развіцця мясцовага кіно. Маскоўскі міжнародны кінафестываль некалькі разоў меў у сваёй праграме падраздзяленне «Азіяцкі экстрым».
Акрамя таго, папулярнасць гэтых фільмаў звязваюць з немэйнстрымным адносна еўрапейскага і амерыканскага кінематографа разглядам і развіццём у іх тэм сэксу, «расчлянёнкі» (gore) і гвалту. Маладзёжная амерыканская аўдыторыя прыцягваецца гэтым падобна да таго, як гэта прывяло да папулярнасці свабодных замежных фільмаў у Амерыцы 1960-х гадоў, задушанай цэнзурнымі абмежаваннямі.
Олівер Дз'ю сцвярджае, што здабыццё серыяй культавага статуса сярод прыхільнікаў артхауса Вялікабрытаніі звязана з маргінальнасць гэтых фільмаў: яны не толькі не з'яўляюцца англамоўнымі, але таксама і адносяцца да занядбоўных «нізкіх» жанрах, такім як гангстарскі баявік або фільм жахаў, а ў дадатак перапоўненыя эксцэсамі сэксуальнага і гвалтоўнага характару. Маргінальнасць гэтых фільмаў цэніцца не сама па сабе ці як крыніца для шчыпання нерваў, а як спосаб выйсці за межы традыцыйных формаў апавядання і этыкі. Такім чынам, маркетынгавая стратэгія прасоўвання серыі абапіралася на існуючую ў англамоўнай асяроддзі асацыяцыю паміж неангламоўнымі фільмамі і экзотыкай экранных празмернасцяў, якая планамерна перабольшваецца пракатчыкамі па параўнанні з рэальнай распаўсюджанасцю і папулярнасцю падобных фільмаў у Азіі. Ён адзначае, што дзякуючы гэтай серыі ўмацавалася і пацвердзілася няправільнае, але якое існуе ў свядомасці еўрапейцаў ўяўленне аб японцах як «каралях фрыкаў-вычварэнцаў» (world-class perversion freaks). .
Гісторыя брэнда
Ідэя аб выпуску серыі азіяцкіх фільмаў пад такой назвай прыйшла ў галаву ўладальніку Metro Tartan Хэмішу Макалпіну (Hamish McAlpine) ў 1999 годзе. Неяк у выхадныя ён прагледзеў японскія фільмы «Званок» і «Кінапроба», і застаўся глыбока ўражаны. Калі праз некаторы час ён убачыў тайскі «Небяспечны Бангкок» і паўднёвакарэйскі «няма Дзе схавацца[en]», ён зразумеў, што ў Паўднёва-Усходняй Азіі ёсць цэлы паток такіх «цудоўных фільмаў» (brilliant films), і вырашыў раскрыць яго заходняй аўдыторыі.
З гэтай мэтай у 2001 годзе была запушчана серыя Tartan Asia Extreme, якая хутка стала значнай падзеяй ў распаўсюджванні і папулярызацыі кінематографа Паўднёва-Усходняй Азіі на Захадзе. У выніку гэты жанр увайшоў у мэйнстрым сусветнай кінадыстрыбуцыі, хутка перайшоўшы ад катэгорыі аматараў рэдкасцяў да ахопу знатакоў артхауса. Па выразе Макалпіна, кампанія знайшла залатую жылу, наступны прарыў (next big thing) у кінематографе, першапачаткова дамінуючы на гэтым рынку.
Ліпцы Рэймантоўске (гміна)
Лі́пцы Рэйманто́ўске (Lipce Reymontowskie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Скернявіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпцах Рэймантоўске. Плошча гміны складае 42,7 км². Станам на 2004 год у гміне Ліпцы Рэймантоўске пражывалі 3359 чалавек, шчыльнасць — 78,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Падбярэззе (Барысаўскі раён)
Падбярэ́ззе (, Подберезье) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Баркун
Баркун, таксама Буркун (Melilótus) — род травяністых раслін сямейства.