cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
1993—2004 гады
У 1998 годзе пад кіраўніцтвам У. У. Мацкевіча быў распрацаваны і запушчаны курс падрыхтоўкі менеджэраў адукацыі з мэтай падрыхтоўкі кадраў для рэформы адукацыі: спачатку — у РІПА (адбылося 2 выпускі), а затым — у Акадэміі паслядыпломнай адукацыі (Мінск) і Інстытуце павышэння кваліфікацыі (Гродна) (курс праводзіўся да 2005 года).
У 1999 годзе па замове Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь кіраваў падрыхтоўкай альтэрнатыўнага краінавага дакладу для ЮНЕСКА аб стане спраў у сферы адукацыі «Праблемы функцыянальнай граматнасці ў Беларусі» (Функциональная грамотность в системе образования Беларуси. — Мн., 2003. — ISBN 985-6643-57-0), які быў прадстаўлены на штогадовай канферэнцыі ЮНЕСКА ў Варшаве ў 2000 годзе. Распрацоўка тэмы «Функцыянальная граматнасць» таксама ажыццяўлялася ў рамках рэалізацыі «Оргпроекта рэформы адукацыі ў Беларусі»: з 1997 года — у лабараторыі метадалогіі прафесійнай адукацыі РІПА, затым — у аддзеле аналітычнай і прававой работы Міністэрства адукацыі і аддзеле сацыялогіі АПА (там, дзе працавалі эксперты і стажоры Агенцтва гуманітарных тэхналогій).
Пасля 2004 года
З 2004 года з-за апазіцыйнай адносна палітычнага рэжыму А. Г. Лукашэнкі дзейнасці фактычна знаходзіцца пад  — пазбаўлены магчымасці выкладаць у беларускіх ВНУ і працаваць у дзяржаўных установах і арганізацыях.
У 2006—2008 гадах ажыццяўляў канцэптуальную працу ў сферы грамадзянскай адукацыі, вынікам якой стала з’яўленне «Канцэпцыі грамадзянскай адукацыі ў Беларусі» і афармленне яе ў навучальны курс.
З 2009 года разгарнуў дзейнасць па стварэнні ў Беларусі сучаснага ўніверсітэта, у межах якой былі запушчаны:
Уваходзіць у склад Калегіума Лятучага ўніверсітэта.
У межах Лятучага ўніверсітэта чытае аўтарскія курсы: «Уводзіны ў сістэмны падыход» (2011—2014)  , «Педагогіка як практычная філасофія» (2012) , «Асабістая адукацыйная і кар’ерная траекторыя» (2013—2014) і інш., вядзе семінар па дыдактыцы курса «Уводзіны ў сістэмны падыход» (2014—2015).
Таксама чытае лекцыі ў Беларускім калегіуме.
Назлы Эджэвіт
Фатма Назлы Эджэвіт (Fatma Nazlı Ecevit; 4 студзеня 1900, Стамбул, Асманская імперыя — 14 жніўня 1985, Анкара, Турцыя) — педагог і мастак-рэаліст. Маці прэм’ер-міністра Турцыі Бюлента Эджэвіта.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Кансалтынгавая дзейнасць
З кон. 1980-х гадоў займаецца арганізацыйным і бізнес-.
Назлы Эджэвіт
Маладосць
Фатма Назлы нарадзілася 4 студзеня 1900 года ў Стамбуле, у тагачаснай сталіцы Асманскай імперыі. Яе продкі па бацькавай лініі былі вайскоўцамі, бацька — палкоўнік Эмін Саргут, а дзед па матчынай лініі Кірат Паша — памочнік асманскага султана. У сям’і было баснійскае паходжанне.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Кансалтынгавая дзейнасць
У 1988—1994 гадах працаваў у Рызе, Маскве, Краснаярску, Находцы, Цверы, Калінінградзе ды інш. рэгіёнах былога СССР, у пач. 1990-х гадоў дзейнасць галоўным чынам была звязана з удзелам у развіцці, у 1993—1994 гадах працаваў з адміністрацыямі Краснаярскага краю і Калінінградскай вобл. Пасля пераезду ў Мінск кансультаваў шэраг мясцовых бізнес-праектаў.
Назлы Эджэвіт
Маладосць
Пасля заканчэння ў 1915 Шапскай педагагічнай школы для дзяўчынак (Çapa İnas Dar-ül muallimat) па парадзе адной з першых турэцкіх мастачак Міхры Мюшфік вырашыла займацца жывапісам.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Кансалтынгавая дзейнасць
У 1995 годзе ўдзельнічаў у кансультацыях адносна аб’яднання Аб’яднанай дэмакратычнай партыі, Грамадзянскай партыі, Партыі народнай згоды, Аграрнай партыі і Беларускай партыі «Зялёны свет» і стварэнні на іх базе Аб’яднанай грамадзянскай партыі (АГП). У тым жа годзе кансультаваў і ўдзельнічаў у падрыхтоўцы Форума маладзёжных арганізацый, ініцыяванага Радай маладзёжных арганізацый.
Назлы Эджэвіт
Маладосць
У 1915—1922 гадах вучылася ў Школе вытанчаных мастацтваў для дзяўчынак Паколькі выпускныя экзамены для школы выяўленчых мастацтваў для дзяўчынак былі адмененыя з-за турэцкай вайны за незалежнасць, яна атрымала сертыфікат выкладчыка.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Кансалтынгавая дзейнасць
У 1998—1999 гадах супрацоўнічаў з незалежнымі прафсаюзамі: быў кансультантам Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў (БКДП), удзельнічаў у стварэнні газеты «Рабочы», распрацаваў «Канцэпцыю дзейнасці свабодных прафсаюзаў» (1998).
Назлы Эджэвіт
Маладосць
Назлы пачала працаваць настаўніцай малявання ў Бешыкташскай сярэдняй школе для дзяўчынак. Затым яна рушыла ўслед за бацькамі ў Кастамону ў Анатоліі і прыпыніла сваю кар’еру мастачкі на 25 гадоў. Спачатку яна выкладала ў Кастамону, а затым — у Балу і Ізміце.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Кансалтынгавая дзейнасць
У 2000—2003 гадах быў кансультантам сумеснага прадпрыемства «Альпіна-Кансалт», прымаў удзел у яго стварэнні. У 2001 годзе ажыццяўляў вывад з сітуацыі банкруцтва і санацыі прыватнай гімназіі «Альтасфера».
Назлы Эджэвіт
Маладосць
Яна выйшла замуж у 1924 годзе і пераехала ў Анкару. Праз год яна нарадзіла сына Бюлента, які пасля стаў лідэрам палітычнай партыі, а затым яшчэ чатыры разы прэм’ер-міністрам Турцыі. Яна працавала настаўнікам малявання ў музычнай школе настаўнікаў, якая стала папярэдніцай Анкарскай дзяржаўнай кансерваторыі універсітэта Хасетэпе. Акрамя таго, яна выкладала ў Вышэйшай школе Стамбула. Яе кар’ера настаўніка доўжылася 19 гадоў.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Кансалтынгавая дзейнасць
З’яўляецца ініцыятарам створанай у 2011 годзе Біржы арганізацыйнага развіцця НКА ў якасці аднаго з кірункаў рэалізацыі праграмы культурнай палітыкі.
Грамадска-палітычная дзейнасць
У старэйшых класах школы захапляўся рухам хіпі, быў удзельнікам «дэманстрацыі хіпі» ў Гародне ў жніўні 1971 года.
Гады перабудовы і аднаўлення Латвіяй незалежнасці
У гады перабудовы прымаў актыўны ўдзел у дэмакратычных пераўтварэннях у Ліепае, падтрымаў вяртанне Латвіяй незалежнасці, працаваў у цесным кантакце з Народным фронтам Латвіі і рускамоўным, аказваў прафесійную дапамогу першаму ўраду Латвійскай Рэспублікі ў адбудоўванні дзяржаўных інстытутаў, запуску рэформы сістэмы адукацыі (супрацоўнічаў з міністрам адукацыі Андрысам Піебалгсам, у 1991—1992 гадах быў дарадцай у Дэпартаменце па нацыянальных пытаннях латвійскага ўрада).
Назлы Эджэвіт
Творчая дзейнасць
Яе імпрэсіянізм заснаваны на традыцыях ваенных мастакоў Турцыі. З 1948 па 1975 год Эджэвіт амаль кожны год выстаўляла свае працы на дзяржаўнай выставе мастацтваў і скульптур. Пісала яна алеем, акварэллю, крэйдай і вуглём. У 1975 годзе, ва ўзросце 75 гадоў, яна была ганаравана медалём, прысуджаным Дырэкцыяй Стамбульскага археалагічнага музея.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Удзел у кампаніі па выбарах першага прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у 1994 годзе
Уключэнне ў грамадска-палітычнае жыццё Беларусі ў пер. пал. 1990-х гадоў, па словах У. У. Мацкевіча, было звязана з жаданнем запусціць працэс рэформы адукацыі ў Рэспубліцы Беларусь, выкарыстоўваючы для гэтага сітуацыю першых прэзідэнцкіх выбараў у краіне:
Атрымаўшы адмову ад лідара БНФ З. С. Пазняка, звярнуўся ў лютым 1994 года з той жа самай прапановай да экс-спікера Вярхоўнага Савета Беларусі С. С. Шушкевіча, які даў згоду на ўключэнне У. У. Мацкевіча ў свой перадвыбарчы штаб для забеспячэння падтрымкі. Аднак ужо ў траўні 1994 года з-за ўзніклых рознагалоссяў па іміджавых і змястоўных пытаннях перадвыбарчай кампаніі супрацоўніцтва было спынена.
Удзел у парламенцкіх выбарах 1995 года
Працягнуў супрацоўніцтва з Аб’яднанай дэмакратычнай партыяй (АДПБ), якую ачольваў А. А. Дабравольскі, праводзіў для членаў партыі навучанне і семінары, атрымаў прапанову ад кіраўніцтва АДПБ балатавацца ў дэпутаты на парламенцкіх выбарах 1995 года. Па словах У. У. Мацкевіча, ён скарыстаўся гэтай прапановай дзеля даследавання дзеяннем палітычнага поля Беларусі:
Назлы Эджэвіт
Вядомыя творы
У 2003 годзе прэм’ер-міністр Турцыі таго часу Рэджэп Таіп Эрдаган, уступіўшы на пасаду прэм’ера і абнаўляючы інтэр’ер, папрасіў павесіць яе працу «Саладжак» у холе рэзідэнцыі.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Удзел у парламенцкіх выбарах 1995 года
Балатаваўся па Ангарскай выбарчай акрузе г. Мінска, па адной акрузе з З. С. Пазняком, абраны не быў, аднак досвед удзелу ў выбарах быў абагульнены і прадстаўлены на старонках кнігі «Беларусская демократия: вопреки очевидности» (Мн., 1996. — УДК 321.7(476)+342.83(476)+323(476); СПб., 2006. — ISBN 5-94716-032-3 ([http://eurobelarus.info/files/File/Vopreki%20ochevidnosti_1.pdf ч. 1], [http://eurobelarus.info/files/File/Vopreki%20ochevidnosti_2.pdf ч. 2], [http://eurobelarus.info/files/File/Vopreki%20ochevidnosti_3.pdf ч. 3], [http://eurobelarus.info/files/File/Vopreki%20ochevidnosti_4.pdf ч. 4])) — адной з першых у Беларусі кніг, прысвечаных апісанню актуальнай палітычнай сітуацыі, зыходзячы з аналізу эмпірычнага матэрыялу.
Назлы Эджэвіт
Смерць
У чэрвені 1985 года Эджэвіт была шпіталізаваная ў Стамбуле, дзе яна жыла, з-за праблем са здароўем. Пазней яе перавялі ў Анкару, дзе жыў яе сын Бюлент Эджэвіт. 14 жніўня 1985 года яна памерла ва ўзросце 85 гадоў у бальніцы Універсітэта Хаджэтэпе. Яна была пахавана на могілках Джэбеджы Асры.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Удзел у стварэнні і дзейнасці АГП
У 1995 годзе ў якасці прымаў удзел у стварэнні Аб’яднанай грамадзянскай партыі (АГП) : у чэрвені пад выглядам журналісцкага інтэрв’ю сустракаўся з кіраўніком Нацбанка Беларусі С. А. Багданкевічам, чыя кандыдатура разглядалася ў якасці лідара новай партыі  ; пачынаючы з ліпеня, кансультаваў працэс аб’яднання Аб’яднанай дэмакратычнай партыі (АДПБ), Грамадзянскай партыі і Партыі народнай згоды  ; быў абраны ў склад Нацыянальнага камітэта АГП на Устаноўчым з’ездзе партыі. Займаўся арганізацыяй прэс-цэнтра АГП, з’яўляўся яго кіраўніком у перыяд кампаніі па давыбарах у Вярхоўны Савет 13-га склікання (кастрычнік-снежань 1995 года). Па словах У. У. Мацкевіча, быў зняты з пасады за змест прэс-рэліза, які не спадабаўся кіраўніцтву партыі:
Ходам стварэння АГП прапаноўваў свае версіі партыйнай праграмы, а таксама ў якасці партыйнай дактрыны «Дактрыну беларускага кансерватызму», сфармуляваную ў працэсе рэфлексіі досведу свайго ўдзелу ў парламенцкіх выбарах у траўні 1995 года , аднак гэтыя прапановы не знайшлі падтрымкі ў партыйным асяродку.
Не дабіўшыся жаданага выніку, у кон. 1998 года пакінуў склад Палітсавета АГП і спыніў далейшае супрацоўніцтва з партыяй.
Удзел у стварэнні «Хартыі’97»
Праз тры месяцы выйшаў з аргкамітэта «Хартыі’97», бо развіццё гэтай грамадзянскай ініцыятывы пайшло па шляху стварэння структуры, кшталту партыйнай, а не па шляху фарміравання шырокага грамадска-палітычнага руху, як тое прапаноўвалася У. У. Мацкевічам ад самага пачатку.
Тачыра
Тачыра (ісп. el Táchira) — адзін з 23 штатаў Венесуэлы. Назва штату паходзіць ад «tachure», назвы расліны (Jatropa gossypifolia) на мове чыбча. Сталіца штата - горад Сан-Крыстобаль.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Удзел у «дыялогу грамадска-палітычных сіл» у 1999—2000 годзе
У 1999—2000 годзе прымаў удзел у якасці эксперта ў дыялогу грамадска-палітычных сіл Беларусі, які праводзіўся пры садзейнічанні Кансультацыйна-назіральнай групы (КНГ) АБСЕ, працаваў у складзе экспертнай групы № 4 «Стратэгія развіцця грамадзянскай супольнасці». Па выніках удзелу напісаў вострапалемічную кнігу «Вопиющее молчание» (у 2007 годзе кніга была выдадзена пад назвай «Вызывающее молчание»).
Удзел у стварэнні хрысціянскай палітычнай партыі
Пачынаючы з 2003 года, удзельнічаў у ініцыятыве П. К. Севярынца па стварэнню ў Беларусі хрысціянска-дэмакратычнай партыі — «Беларускай хрысціянскай дэмакратыі» (БХД); выйшаў са складу аргкамітэта ў 2005 годзе па прычыне таго, што не было дасягнута згоды з астатнімі ўдзельнікамі аб прынцыпе далейшага развіцця ініцыятывы (аргструктура або рух), тым не менш, прапанаваная У. У. Мацкевічам у якасці ідэалагічнай асновы БХД «Дактрына беларускага кансерватызму» была часткова прынятая, асноўныя яе палажэнні ўключаныя ў праграмны дакумент партыі.
Праца на тэлебачанні
У 1994—1997 гадах быў распрацоўшчыкам, аўтарам і вядучым трох цыклавых перадач на Беларускім тэлебачанні (БТ) :
Байбы
Ба́йбы (, Байбы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Праца на тэлебачанні
У 1995 годзе атрымаў прапанову стаць вядучым новай інфармацыйна-аналітычнай перадачы «Рэзананс» на БТ, аднак супраць яго кандыдатуры выступілі ў Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Байбы
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Уладзімір Уладзіміравіч Мацкевіч
Праца на тэлебачанні
З 2012 года — вядучы праграмы «Размова дня» тэлеканала «Белсат».
Здарэнні
9 сакавіка 2016 года У. У. Мацкевіч атрымаў позву ў суд Цэнтральнага раёна Мінска з прадпісаннем з’явіцца ў якасці асобы, у дачыненні да якой вядзецца адміністрацыйны працэс за ўдзел у адбыўшымся 15 лютага таго ж года ў цэнтры Мінска несанкцыянаваным мітынгу індывідуальных прадпрымальнікаў.
15 сакавіка 2016 года ходам судовага разбіральніцтва тры супрацоўнікі міліцыі, якія выступалі ў якасці сведкаў, упэўнена апазналі ва У. У. Мацкевічу чалавека, які прымаў удзел у мітынгу, што таксама, па іх словах, нібыта пацвярджаецца матэрыяламі ажыццяўляўшайся фотаздымкі, на падставе якіх і быў складзены пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні. У сваю чаргу, У. У. Мацкевічам суду былі прадстаўлены доказы таго, што 15 лютага 2016 года ён не толькі не прысутнічаў на мітынгу, але і наогул знаходзіўся за межамі краіны: адзнакі ў пашпарце аб перасячэнні мяжы і авіябілеты, згодна з якімі ён паляцеў з Мінска ў Варшаву 14 лютага і вярнуўся назад 16 лютага. У выніку суд прыняў рашэнне вярнуць пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні ў на дапрацоўку.
Адразу пасля суда У. У. Мацкевіч заявіў пра намер прыцягнуць міліцыянераў, якія сведчылі супраць яго, да адказнасці за ілжэсведчанне, у тым ліку каб звярнуць увагу на падобную практыку пераследу грамадзян, незадаволеных дзеючым у Беларусі палітычным рэжымам.
30 сакавіка 2016 года У. У. Мацкевіч падаў заяву ў пракуратуру з просьбай даць прававую ацэнку сітуацыі.
5 красавіка 2016 года міністр унутраных спраў І. А. Шуневіч, адказваючы на пытанні журналістаў, акрэдытаваных у Палаце прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, прызнаў памылку, дапушчаную супрацоўнікамі міліцыі ў дачыненні да У. У. Мацкевіча:
Публіцыстычная дзейнасць. Бібліяграфія
Быў ініцыятарам і ўдзельнікам «Менскага філязофскага кола» — творчага аб’яднання мінскіх гуманітарыяў, якое дзейнічала ў др. пал. 1990-х — пач. 2000-х гадоў і ставіла перад сабой задачу падрыхтоўкі і выдання корпуса гуманітарна-філасофскіх слоўнікаў, хрэстаматый i вучэбных дапаможнікаў.
Удзельнічаў у працы над складаннем выданняў: «Новейший философский словарь» (Мн., 1999. — ISBN 985-6235-17-0) и «Всемирная энциклопедия: Философия» (Мн., 2001. — ISBN 5-17-007278-3). З’яўляецца аўтарам артыкулаў: «Антропотехника», «Деятельность», «Идеальных типов метод», «Мыследеятельность», «Мышление», «Образование», «Педагогика», «Подход» , «Практика» , «Проблематизация» , «СМД-методология» , «Схема», «Техника», «Функциональная грамотность», [http://www.philosophi-terms.ru/word/%D0%A9%D0%B5%D0%B4%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%86%D0%BA%D0%B8%D0%B9 «Щедровицкий Г. П.»].
Рыхтуецца да выдання аўтарскі цыкл лекцый «Уводзіны ў філасофію», які быў прачытаны У. У. Мацкевічам у рамках Мінскага метадалагічнага семінара ў 2008—2009 годзе.
З’яўляецца аўтарам вялікай колькасці публіцыстычных артыкулаў і каля 50 навуковых прац па пытаннях палітыкі, культуры і трансфармацыі адукацыі. Найбольш важныя з іх:
Гольнева (Навадугінскі раён)
Гольнева (Гольнево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
IC 482
IC 482 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 779
NGC 779 (іншыя абазначэнні — MCG -1-6-16, IRAS01571-0612, PGC 7544) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лістаблошкі
Лістаблошкі, таксама Медзяніцы, Псіліды, Лістаскочкі (Psyllidae) — сямейства дробных насякомых атраду раўнакрылых.
Апісанне
Ад 1 да 6 мм у даўжыню. Цела жоўтае, зеленаватае, чырв.-бурае. Ротавыя органы сысучыя. 2 пары крылаў. Заднія ногі скакальныя Кормяцца сокамі раслін. Сілкуюцца сокамі раслін, вялікую частку якіх не засвойваюць і вылучаюць разам з цукрамі. Экскрэменты лістаблошак утвараюць т.зв. «медзяную расу» (адсюль другая назва). Шкодзяць культурным раслінам.
Размнажэнне палавое, зрэдку партэнагенетычнае. Развіццё з няпоўным ператварэннем, у лічынак 5 узростаў.
Класіфікацыя
Acizziinae — Anomoneurinae — Arytaininae — Diaphorininae — Paurocephalinae — Psyllinae — Rhinocolinae — Spondyliaspidinae.
Капліца-пахавальня Скірмунтаў (Моладава)
Капліца-пахавальня Скірмунтаў — помнік архітэктуры неакласіцызму ў в. Моладава (Іванаўскі раён) пры галоўным уездзе ў сядзібна-паркавы комплекс Скірмунтаў (не захаваўся).
Архітэктура
Мураваны цэнтрычны храм-ратонда дыяметрам 8 м завершаны сферычным купалам. Ніжэйшая за астатні аб'ём прамавугольная, раскрапаваная пілястрамі апсіда і дарычныя порцікі з трох бакоў надаюць плану крыжападобную форму. Уваходы порцік чатырохкалонны, астатнія — дзвюхкалонныя. Апрацаваны гарызантальным рустам цыліндрычны аб'ём завершаны шырокім фрызам з поясам ляпных гірлянд і карнізам з сухарыкамі і мадульёнамі. Тымпаны франтонаў і ліштвы акон, якія мелі калісьці каляровыя вітражы, аздоблены ляпным раслінным арнаментам. У інтэр'еры сцены рытмічна раскрапаваныя пілястрамі і завершаны па перыметры карнізам.
У алтары была ўстаноўлена беламармуровая скульптура Хрыста, створаная скульптарам Броцкім (не захавалася). Аздабленне інтэр'ера не збераглося.
678
678 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 678 год нашай эры, 678 год 1 тысячагоддзя, 78 год VII стагоддзя, 8 год 8-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 9 год 670-х гадоў.
Во’
Во' (Vo') — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Падуя.
Насельніцтва складае 3421 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 168 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 35030. Тэлефонны код — 049.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій Рымскі.
Мацюшы
Мацюшы́ (, Матюши) — аграгарадок у Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Азінскага сельсавета.
Абхіджыт Банерджы
Абхіджыт Вінаяк Банерджы (Abhijit Vinayak Banerjee, অভিজিৎ বিনায়ক বন্দ্যোপাধ্যায়; нар., Бамбей, Індыя) — амерыканскі эканаміст індыйскага паходжання, прафесар Масачусецкага тэхналагічнага інстытута (ЗША). Лаўрэат прэміі па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля 2019 года.
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (2020).
Біяграфія
Скончыў Прэзідэнсі-каледж ў Калькуце, затым атрымаў ступень магістра па эканоміцы ў дэлійскім універсітэце Джавахарлала Нэру. У 1988 годзе атрымаў доктарскую ступень у Гарвардскім універсітэце. Выкладаў у Гарвардзе і Прынстане, затым у Масачусецкім тэхналагічным інстытуце. У 2003 годзе разам з Эстэр Дзюфло і Сендхілам Мулейнатанам заснаваў Лабараторыю змагання з беднатой, з’яўляўся прэзідэнтам даследчага бюро эканамічнага аналізу развіцця (Bureau for the Research in the Economic Analysis of Development), супрацоўнікам Нацыянальнага бюро эканамічных даследаванняў, Цэнтра эканамічных і палітычных даследаванняў і Кільскага інстытута сусветнай эканомікі. Сапраўдны член Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук і Эканаметрычнага таварыства.
З 2003 года Банерджы разам з Эстэр Дзюфло з дапамогай праграм іх лабараторыі барацьбы з беднасцю збіраў у Індыі і Афрыцы фактычны матэрыял аб праблеме беднасці з мэтай вызначыць мяжу паміж тым, чаго бедныя здольныя дамагчыся самастойна, і тым, дзе ім неабходная дапамога. Па словах даследчыка, ён і Дзюфло правялі ад 70 да 80 эксперыментаў у розных краінах, высвятляючы, што бедныя купляюць, як яны клапоцяцца пра здароўе сваіх дзяцей, колькі дзяцей яны хочуць мець, чаму іх дзеці ходзяць у школу, але ўсё ж не могуць даведацца шмат, чаму мікрафінансаванне карысна, але не здольна даць эфект цудоўнага рашэння задачы. Даследаванні ў 18 краінах дазволілі ім зрабіць выснову, што бедныя ў сельскай мясцовасці марнуюць на ежу ад 36 да 70 % даходаў, а бедныя ў гарадах — 53 да 74 %. Пры гэтым яны аддаюць перавагу дарагой смачнай і высокакаларыйнай ежы і гатовыя да іншых марнаванняў, якія робяць жыццё менш шэрай і аднастайнай. У прыватнасці, у Паўночным індыйскім штаце Раджастхан, дзе бедныя амаль не маюць доступу да тэлебачання, яны марнуюць 14 % сямейнага бюджэту на рознага роду святы, а ў Нікарагуа, дзе 56 % бедных у вёсках маюць радыё, а 21 % — тэлевізары, многія сем’і наогул не траціліся на якія-небудзь ўрачыстасці.
Вынікам шматгадовых даследаванняў стала выснова, што няма чароўнага спосабу разам вырашыць праблему. Простае павелічэнне даходаў не абавязкова прыводзіць да павышэння якасці харчавання, паколькі з’яўляюцца дадатковыя жаданні. Даследчыкі сфармулявалі пералік крокаў, якія вядуць у патрэбным кірунку: напрыклад, распаўсюджванне карыснай інфармацыі (як пазбегнуць інфікавання ВІЧ). Правільныя ўчынкі заснаваныя на тым, што мы ведаем (танная соль, узбагачаная жалезам і ёдам). Карысныя інавацыі (мікракрэдыты і грашовыя пераводы праз мабільныя тэлефоны). Вынікі праведзенай працы апублікаваныя ў кнізе Poor Economics: A Radical Rethinking of the Way to Fight Global Poverty (Эканоміка беднасці: радыкальнае пераасэнсаванне шляхоў барацьбы з беднасцю ў свеце).
Сям’я
Жонка — Эстэр Дзюфло, узнагароджана адначасова з Абхіджыт Банерджы і Майклам Крэмерам прэміяй па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля ў 2019 годзе. Дзюфло і Банерджы афіцыйна жанатыя з 2015, у іх двое дзяцей. У Банерджы быў сын (1991—2016) ад першага шлюбу, які загінуў у выніку няшчаснага выпадку.
Мёрскае
Мёрскае — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў межах горада Мёры. Належыць да групы Абстэрнаўскіх азёр.
Возера Мёрскае знаходзіцца ў басейне ракі Мёрыца. Плошча возера складае 1,15 км². Найбольшая глыбіня 13,2 м. Даўжыня — 3,49 км, найбольшая шырыня — 0,63 км. Даўжыня берагавой лініі — 8,8 км. Аб'ём вады ў возеры складае 5,24 млн м³, плошча вадазбору — 63,6 км².
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 6—9 метраў. Схілы пераважна разараныя, месцамі знаходзяцца пад хмызняком. Берагі пясчаныя, на поўдні і на захадзе знаходзяцца пад хмызняком. На паўднёвым усходзе берагі забалочаныя. Мелкаводдзе пясчанае, глыбакаводная зона высланая глеем. Возера мае востраў, якая знаходзіцца ў заходнім плёсе возера. Плошча вострава складае 0,044 км². Цэнтральны і заходні плёсы возера раздзяляюцца дамбай. Зарастае каля траціны плошчы возера. Расліннасць у возеры пашыраная да глыбіні 1,8—2 м.
Вадаём злучаны пратокай з возерам Асінаўка.
Дзедзюрава
Дзедзюрава (Дедюрево) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цёсаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Перамежнае
Пераме́жнае (, Перемежное) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Ольштын (Сілезскае ваяводства)
Ольштын  (Olsztyn, раней таксама вядомы як Ольштын Юрайскі) — горад у Чэнстахоўскім павеце Сілезскага ваяводства Польшчы, сядзіба аднайменнай гміны. У 2021 годзе горад налічваў жыхароў.
Эдуард Аляксандравіч Карніловіч
Эдуард Аляксандравіч Карніловіч (, в. Любанічы, Талачынскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі гісторык, палітолаг, пісьменнік. Кандыдат гістарычных навук (1971).
Біяграфія
Член КПСС з 1963 года. Скончыў Варанцэвіцкую сярэднюю школу, аддзяленне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. I. Леніна (1965), аспірантуру пры Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Працаваў рэдактарам, старшым рэдактарам маладзёжных праграм Беларускага тэлебачання (1962—1964), інструктарам Мінскага абкама ЛКСМБ (1964—1966), загадчыкам кабінета філасофіі і навуковага камунізму, выкладчыкам Беларускага тэхналагічнага інстытута імя С. М. Кірава (1966—1971).
З 1971 года — старшы выкладчык, дацэнт кафедры навуковага камунізму Беларускага інстытута народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава.
Навуковая дзейнасць
Збіраў і даследаваў матэрыялы пра ўдзел ураджэнцаў Беларусі ў рэвалюцыйным руху ў Расіі.
Складальнік зборнікаў успамінаў ураджэнцаў Беларусі пра У. I. Леніна «Правадыр, настаўнік і сябра» (разам з Э. А. Забродскім, 1980; 2 выд. 1985), успамінаў ураджэнцаў Беларусі пра Кастрычніцкую рэвалюцыю «У жалезных батальёнах рэвалюцыі» (разам з Э. А. Забродскім, 1987).
Адзін з аўтараў і рэдактараў навучальных дапаможнікаў «Палітычныя мысліцелі», «Пачатак геапалітыкі».
Прызнаны адным з найлепшых аўтараў часопісаў «Работніца і сялянка» (1987) і «Беларуская думка» (2003).
Віялета Урмана
Віялета Урманавічутэ-Урмана (Violeta Urmanavičiūtė-Urmana, 19 жніўня 1961, Капсукас, Літоўская ССР, СССР) — літоўская оперная спявачка (сапрана, мецца-сапрана).
Біяграфія
Нарадзілася 19 жніўня 1961 ў Капсукасе на паўднёвым захадзе Літвы.
Скончыла фартэпіянны, затым вакальны факультэт Віленскай кансерваторыі.
З 1991 года працягнула навучанне ў Астрыд Варнай у Вышэйшай школе музыкі ў Мюнхене. Неўзабаве была прынята ў студыю пры Баварскай дзяржаўнай оперы.
Спявачка набыла сусветную вядомасць, выконваючы партыі мецца-сапрана. У 2002 годзе Віялета Урмана пачала сваю «другую кар’еру» у якасці сапрана і зноў заваявала оперны свет.
Дэрвіш Эраглу
Доктар Дэрвіш Эраглу́ (Derviş Eroğlu, нарадзіўся 1938 годзе) — прэзідэнт часткова прызнанай дзяржавы Турэцкая Рэспубліка Паўночнага Кіпра (ТРПК) з 23 красавіка 2010 года. Быў прэм'ер-міністрам з 1985 па 1994 год і з 1996 па 2004 год. З’яўляецца лідарам Партыі нацыянальнага адзінства. Яго партыя перамагла на ўсеагульных выбарах у 2009 годзе, у выніку чаго Эраглу зноў стаў прэм’ер-міністрам.
Нарадзіўся ў Фамагуста. Вучыўся ў Стамбульскім універсітэце, Турцыя.
Абраны ў Парламент Паўночнага Кіпра, тады — «Турэцка федэратыўнай дзяржавы Паўночнага Кіпра», у 1976 годзе, быў міністрам адукацыі, культуры, моладзі і спорту ў 1976-77 гадах. З’яўляўся членам канстытуцыйнай асамблеі ТСПК ў лістападзе 1983 года. Як старшыня Партыі нацыянальнага адзінства, з’яўляўся прэм’ер-міністрам ТРПК ў чатырох складах кабінета міністраў з 1985 па 1993 гады. Быў лідарам апазіцыі з 1994 па 1996 год. Зноў быў прэм’ер-міністрам з 1996 года да таго часу, пакуль яго партыя не прайграла ў 2004 годзе ўсеагульныя выбары Турэцкай рэспубліканскай партыі Мехмета Алі Талата. Партыя Эраглу зноў атрымала большасць у парламенце на выбарах 18 красавіка 2009 (44 % ад агульнага ліку галасоў) і Эраглу праз 5 гадоў зноў стаў прэм’ер-міністрам.
21 лістапада 2005 а Эраглу сышоў з пасады старшыні Партыі нацыянальнага адзінства, заявіўшы, што «час маладым ўзяць на сябе кіраванне». Пераабраны старшынёй партыі ў лістападзе 2008 года.
18 красавіка 2010 а былі праведзены прэзідэнцкія выбары на пасаду прэзідэнта ТРСК. Асноўнымі сапернікамі на гэтых выбарах былі Дэрвіш Эраглу і дзеючы прэзідэнт Мехмет Алі Талат. Перамогу, з невялікай перавагай галасоў, атрымаў Дэрвіш Эраглу. Эраглу не з’яўляецца прыхільнікам уз’яднання вострава і лічыцца выразнікам «жорсткай лініі» па адносінах да грэчаскай часткі
Цяжкасці перакладу
«Цяжкасці перакладу» (Lost in Translation) — амерыканскі рамантычны камедыйна-драматычны фільм 2003 года, зняты рэжысёркай Сафіяй Копалай па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі выканалі Біл Мюрэй і Скарлет Ёхансан.
Немалады амерыканскі акцёр Боб Харыс прылятае ў Токіа на здымкі рэкламы мясцовага віскі, што абяцае яму вялікі ганарар. Стомлены ад жыцця і шматгадовага шлюбу Боб безуважна плыве па плыні быцця, нічому не дзівячыся і даўно забыўшыся на шчырыя пачуцці. У чужой краіне яго мучае бяссонніца, ратуючыся ад якой ён забівае час у гасцінічным бары. Там ён знаёміцца з юнай і чароўнай Шарлот, якая прыехала ў Японію ўслед за сваім мужам. Двое зусім розных людзей хутка знаходзяць агульную мову, адчуўшы роднасць душ.
У аснову сцэнарыя пра людзей, якія перажываюць рамантычную меланхолію ў Токіа, былі пакладзены ўласныя ўражанні Сафіі Копалы ад гэтага горада. У 1999 годзе рэжысёрка жыла ў гатэлі падчас прасоўвання свайго першага мастацкага фільма — драмы «» — куды ў выніку і пасяліла сваіх герояў. Копала з самага пачатку меркавала, што ролю Боба Харыса мусіць сыграць Біл Мюрэй, і на працягу цэлага года спрабавала залучыць яго ў каманду, нястомна дасылаючы яму тэлефонныя паведамленні і лісты. У рэшце рэшт акцёр пагадзіўся на ролю, але не падпісаў кантракт; тым не менш Копала выдаткавала чвэрць бюджэту карціны на ганарар акцёру, не ведаючы, ці прыбудзе ён на здымкі ў Токіа.
Здымкі пачаліся 29 верасня 2002 года і працягваліся 27 дзён. Падчас здымак Копала прытрымлівалася гібкага графіка з невялікай групай і мінімальным абсталяваннем. Сцэнарый быў кароткім, і Копала часта дапускала значную колькасць імправізацый падчас здымак. Аператар фільма часцей за ўсё выкарыстоўваў выкарыстоўваў, і многія японскія дзелавыя і грамадскія месцы выкарыстоўваліся ў якасці лакацыі для здымак. Пасля 10 тыдняў мантажу Копала прадала правы на распаўсюджванне ў Злучаных Штатах і Канадзе кампаніі Focus Features, і кампанія прасунула фільм, распаўсюдзіўшы станоўчыя водгукі перад яго паказам у кінатэатрах.
Прэм’ера фільма адбылася 29 жніўня 2003 года на. 31 жніўня карціна дэманстравалася на Венецыянскім кінафестывалі, а 5 верасня — на Кінафестывалі ў Таронта, дзе была прызнана найлепшым фільмам. Кінастужка выйшла ў абмежаваны амерыканскі пракат 12 верасня, а шырокі пракат карціны пачаўся 3 кастрычніка. Пры бюджэце ў 4 мільёны долараў, карціна сабрала больш за 118 мільёнаў.
Фільм атрымаў шырокае прызнанне крытыкаў, якія асабліва адзначылі ігру Біла Мюрэя, а таксама рэжысуру і сцэнарнае майстэрства Сафіі Копалы. На фільм быў адзначаны ў чатырох катэгорыях і перамог у намінацыі.
Сюжэт
Немалады амерыканскі акцёр Боб Харыс (Біл Мюрэй) прыбывае ў Токіа і спыняецца ў элітным гатэлі «» у цэнтры горада. Праца ў Харыса высокааплатная, і ў той жа час нескладаная — яму належыць зняцца ў рэкламе мясцовага віскі «». Тым не менш, не гледзячы на сваю вонкавую паспяховасць, Боб пакутуе на бяссонніцу. Маючы за плячыма 25-гадовы шлюб і яркую, але затухаючую акцёрскую кар’еру, ён перажывае крызіс сярэдняга ўзросту.
У адным гатэлі з Харысам пражывае маладая выпускніца Ельскага ўніверсітэта Шарлот (Скарлет Ёхансан), якая прыехала ў Токіа з мужам-фатографам Джонам. Шарлот амаль не бачыць свайго мужа, які большую частку часу праводзіць на працы. Яна таксама адчувае сябе дэзарыентаванай, паколькі сумняецца ў сваім нядаўнім шлюбе і не ўпэўнена ў будучыні. У дадатак да сваіх унутранных праблем, Боб і Шарлот пакутуюць ад змены гадзіннікавага поясу і паспытваюць культурны шоку ў Токіа, таму часта здараецца так, што яны бавяць час у бяздзейнасці ў гатэлі.
Ноччу, пасля таго, як Боб у чарговы раз не можа заснуць, ён прыходзіць у бар, дзе бачыць Шарлот, якая сядзіць разам з мужам і яго сябрамі. Боб і Шарлот усміхаюцца адзін адному, і яна падзывае афіцыянта, каб той перадаў Харысу невялікі кубачак з арэшкамі. Пасля гэтага кожную ноч Боб і Шарлот сустракаюцца ў тым жа бары, за тым жа столікам. Аднаго разу дзяўчына запрашае Харыса скласці ёй кампанію на вечарынцы ў сваіх сяброў. Пасля ночы танцаў, спеваў і прагулак яны пранікаюцца ўзаемна цёплымі пачуццямі, якія мяжуюць з моцнай сімпатыяй.
У наступныя некалькі дзён з імі адбываецца мноства прыгод: ад наведвання лякарні і стрып-клубу да пажарнай трывогі ў гатэлі. Паміж героямі перыядычна ўзнікае нялоўкасць, як паміж людзьмі, якія адчуваюць нешта большае, чым проста сяброўскія пачуцці, але не могуць пра гэта гаварыць у сілу многіх прычын. Адзін з апошніх вечароў героі праводзяць у адным нумары, глядзяць кіно і абмяркоўваюць сваё жыццё. Упершыню за доўгі час яны спакойна засынаюць.
Надыходзіць дзень ад’езду Боба з Токіа. Ён тэлефануе Шарлот, просіць прынесці ўніз яго пінжак, але ў нумары яе няма. Праз некаторы час яна ўсё ж прыходзіць да ўваходу з пінжаком і развітваецца з ім. Ужо ў таксі, на паўдарогі да аэрапорта, Боб разумее, што не змог сказаць усё, што хацеў. Праязджаючы міма вялізнага натоўпу, Боб выпадкова заўважае Шарлот і просіць таксіста спыніцца. Харыс даганяе дзяўчыну, і яны абдымаюцца. На развітанне ён нешта шэпча ёй на вуха і цалуе ў вусны. Затым Боб накіроўваецца ў аэрапорт, каб пакінуць сталіцу Японіі.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 98 кінаўзнагародамі і яшчэ 133 намінацыямі.
IC 483
IC 483 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прэзідэнт Паўночнага Кіпра
Прэзідэнт Паўночнага Кіпра — кіраўнік Турэцкай Рэспублікі Паўночнага Кіпра. Раўф Дэнкташ быў заснавальнікам і першым прэзідэнтам Турэцкай Рэспублікі Паўночнага Кіпра. Наступным прэзідэнтам стаў Мехмет Алі Талат.
Нараджэнне Хрыстова ва Украіне
Традыцыйныя ўкраінскія калядныя святы пачынаюцца напярэдадні Куцці, якую з 24 снежня да 6 студзеня (Хрышчэння Ісуса) па грыгарыянскім і новаюліянскім календарах адзначаюць Праваслаўная царква Украіны, грэка-католікі,, большасць і румынскія прыходы Украінскай праваслаўнай царквы Маскоўскага патрыярхату. Армянская каталіцкая царква ва Украіне традыцыйна для армян святкуе Раство Хрыстова 6 студзеня разам з Вадохрышчам Гасподнім па грыгарыянскім календары.
Украінская праваслаўная царква Маскоўскага патрыярхату, частка пратэстанцкіх цэркваў і некаторыя прыходы Праваслаўнай царквы Украіны святкуюць Каляды па юліянскім календары, таму па грыгарыянскім святы доўжацца з 6 па 19 студзеня.
Дата святкавання
З пачаткам расійска-ўкраінскай вайны і пасля таго, калі 16 лістапада 2017 года Нараджэнне Хрыстовае 25 снежня па грыгарыянскім календары стала дзяржаўным выходным ва Украіне, пераходу ўкраінскіх цэркваў на грыгарыянскі/наваюліянскі каляндар актывізавалася штогод з набліжэннем Нараджэння Хрыстовага. Пытанне каляндарнай рэформы востра паўстала пасля пачатку поўнамаштабнага ўварвання Расіі ва Украіну ў 2022 годзе, бо, як сцвярджаюць некаторыя публіцысты і царкоўнікі, праз выкарыстанне старога стылю разам з Маскоўскім Патрыярхатам Украіна знаходзіцца ў сферы «».
1-2 лютага 2023 г. у Львове-Брухавычах Сінод біскупаў УГКЦ пастанавіў, што з 1 верасня 2023 г. Украінская Грэка-Каталіцкая Царква ва Украіне пераходзіць на новы стыль (новаюліянскі каляндар) для нерухомых свят з захавання Пасхаліі, абвешчанай Вярхоўным Архіепіскапам Святаславам 6 лютага 2023.
24 мая 2023 года на Архіерэйскім Саборы ў Скінскай царкве Кіева-Пячэрскай лаўры Праваслаўная Царква Украіны вырашыла перайсці з 1 верасня на новаюліянскі каляндар. 27 ліпеня 2023 года Памесны Сабор зацвердзіў пераход.
28 чэрвеня 2023 года Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі ўнёс у Вярхоўную Раду законапраект пра адмену святкавання Раства Хрыстова 7 студзеня, і зацвярджэнні даты 25 снежня як адзінага дня святкавання, адлюстроўваючы змены ў календарах ПЦУ і УГКЦ і змяненне дат Дня абаронцаў Украіны і Дня дзяржаўнасці Украіны. Парламент ухваліў гэты закон 14 ліпеня 2023 года, закон падтрымаў 241 дэпутат. Зяленскі падпісаў закон 28 ліпеня 2023 года.
Святы Вечар
Украінцы пасцяцца на Святы вечар; толькі калі на вячэрнім небе з’явіцца першая зорка, можна пачынаць вячэру. Сям’я збіраецца на абед, які звычайна ўключае 12 страў (колькасць можа вар’іравацца ад 7-17). Гэтыя традыцыйна веганскія, а таксама рыба, і не змяшчаюць мяса, малака або яек. Хаця стравы, якія падаюцца, могуць адрознівацца як у розных рэгіёнах, так і ў розных сем’ях, дзве абавязковыя стравы — узвар і куцця, якія этнограф лічыць рэшткамі старажытных рытуалаў, што сягаюць каранямі ў эпоху неаліту. Куцця (страва з збожжа, мёду і маку) традыцыйна падаецца першай за трапезай, пасля таго, як галава дамачадца выносіць яе на мароз. Лыжку падкідваюць пад столь, а колькасць прыліплых макавых зярнят прадвесціць ураджайнасць палёў і жывёлы ў наступным годзе. У іншы час года яго падаюць рэдка. Узвар — гэта напой, прыгатаваны з вараных сушаных садавіны і ягад. Яе можна змяшаць з куццёй або падаць асобна ў канцы трапезы. Порцыі абедзвюх страў таксама адстаўляюцца на ноч на покуці, у куце хаты з абразамі, для продкаў.
Калядкі
У канцы Святой Вечары ў сям’і часта спяваюць калядкі. У многіх грамадах старажытную ўкраінскую традыцыю калядавання працягваюць групы маладых людзей і сяброў арганізацый і цэркваў, якія ходзяць па дамах і збіраюць ахвяраванні. Вядомы калядкі «», «», «», «», «», «» г.д.
Дзідух
У вёсках (земляробчых абшчынах) галава гаспадаркі ўносіць сноп збожжа пад назвай «» (яго яшчэ называюць: дзед, каляда, калядоўшчык, сноп, кароль ), які ўвасабляе значэнне старажытных і багатых ураджаяў пшаніцы Украіны, жыццёвы кадр стагоддзяў. Даслоўна «дзідух» азначае «дух дзеда», таму ён сімвалізуе продкаў роду. Ва ўкраінскіх гарадскіх хатах можна набыць дыдух, які часта складаецца з трох лапак, зробленых з плеценага збожжа і сухіх траў і кветак.
Шопка (Калядная батлейка)
Шопка (вяртэп) — традыцыйная пераносная батлейка, якая ўвасабляла рэлігійныя сюжэты фігурамі-лялькамі.
Ордэн Ушакова
Заснаваны указам Прэзідыума ВС СССР ад 3.03.1944 аб заснаванні ваенных ордэнаў: ордэна Ушакова I і II ступені і ордэнам Нахімава I і II ступені, адначасова з ордэнам Нахімава спецыяльна для ўзнагароджання афіцэраў Ваенна-Марскога Флоту. Было вызначана старшынство ордэна Ушакова над ордэнам Нахімава і пастаўленыя ў адпаведнасці: Ордэн выкананы па праекту архітэктара М. А. Шэпілеўскага.
Гісторыя
Першае ўзнагароджанне ордэнам Ушакова I ступені адбылося 16 мая 1944 года: яго былі ўдастоены камандзір брыгады падводных лодак Чарнаморскага флоту контр-адмірал П. І. Балбатуноў і камандуючы авіяцыяй Чарнаморскага флоту генерал-лейтэнант авіяцыі В. В. Ермачэнкаў, які пазней стаў кавалерам яшчэ аднаго ордэна Ушакова I ступені. Але уручаны ордэнскі знак № 1 быў камандуючаму Чырвонасцяжным Балтыйскім флотам віцэ-адміралу У. П. Трыбуцу, узнагароджанаму указам ад 22 ліпеня 1944 года, гэтым жа ўказам кавалерамі ордэна Ушакова I ступені стаў Наркам ВМФ адмірал флоту М. Г. Кузняцоў, яго намеснік адмірал І. С. Ісакаў і камандуючы Чарнаморскім флотам віцэ-адмірал П. С. Акцябрскі.
Усяго за гады вайны ордэнам Ушакова I ступені была ўзнагароджана 22 чалавекі, з іх 8 — двойчы: ужо згадвальныя М. Г. Кузняцоў, І. С. Ісакаў, П. С. Акцябрскі, У. П. Трыбуц, а таксама намеснікі Наркама ВМФ адміралы Л. М. Галер і Г. І. Леўчанка, камандуючы авіяцыяй ВМФ маршал авіяцыі С. Ф. Жаваранкаў і камандуючы Паўночным флотам адмірал А. Р. Галаўко. Акрамя таго, ордэна Ушакова I ступені былі ўдастоены 10 злучэнняў і частак ВМФ. Першымі з іх былі Чырвонасцяжная брыгада падводных лодак Паўночнага флоту і 9-я штурмавая авіяцыйная Ропшынская Чырвонасцяжная дывізія ВПС Чырванасцяжнага Балтыйскага флоту. Сярод узнагароджаных таксама Чырвонасцяжная Дняпроўская ваенная флатылія, 2-я Канстанцкая брыгада паляўнічых за падводнымі лодкамі Чарнаморскага флоту, а таксама тры брыгады тарпедных катараў. Пасля вайны ордэна Ушакова I ступені было ўдастоена Вышэйшае ваенна-марское вучылішча імя М. В. Фрунзе і іншыя часці. Кавалерамі двух ордэнаў Ушакова I ступені пасля вайны сталі былы камандуючы Дунайскай ваеннай флатыліяй віцэ-адмірал Г. М. Халасцякоў і марскія лётчыкі генерал-палкоўнік авіяцыі М. І. Самохін і генерал-лейтэнант авіяцыі В. В. Ермачэнкаў.
Ордэна Ушакова ІІ ступені былі ўдастоены 14 афіцэраў Паўночнага флоту ўказам ад 10 красавіка 1944 года. Гэта была група падводнікаў на чале з камандзірам брыгады падводных лодак (пазней таксама узнагароджанай ордэнам Ушакова, але I ступені) капітанам 1 рангу І. Колышкіным і група марскіх лётчыкаў. Знак ордэна II ступені № 1 атрымаў пазней камандуючы Кранштацкім марскім абарончым раёнам контр-адмірал Ю. Ф. Раль, далёкі сваяк вялікага Ф. Ф. Ушакова, які прыходзіўся дзядзькам прабабулі Ю. Ф. Раля. Вялікая група афіцэраў Чарнаморскага флоту была ўзнагароджана II ступенню ордэна указам ад 16 мая 1944 года за вызваленне Крыма.
Першымі ўзнагароджанымі ордэнам Ушакова ІІ ступені апынуліся: на Паўночным флоце — камандзір брыгады падводных лодак капітан 1 рангу І. А. Колышкін (10 красавіка 1944 года), на Чарнаморскім флоце — капітан-лейтэнант А. А. Глухаў (20 красавіка), на Балтыйскім флоце — капітан 2 рангу М. А. Белуш (26 чэрвеня).
Апошняе ўручэнне ордэна Ушакова адбылося ў 1968 годзе, калі яго I ступенню была ўзнагароджана Ваенна-марская акадэмія (цяпер імя Адмірала Флота Савецкага Саюза М. Г. Кузняцова). Усяго ордэн Ушакова I ступені быў уручаны 47 разоў, у тым ліку ўзнагароджання злучэнняў і часцей, у тым ліку 11 раз — другі раз. Ордэн Ушакова ІІ ступені ўручаўся 194 разы, у тым ліку 12 злучэнням і часцям ВМФ.
Ордэн захаваны ў сістэме узнагарод Расійскай Федэрацыі пастановай Вярхоўнага Савета РФ ад 20 сакавіка 1992 года № 2557-I.
Узнагароджаныя ордэнам Ушакова I ступені
Кавалеры 2 ордэнаў Ушакова I ступені — 11 чалавек (22 узнагароджання): Адным ордэнам Ушакова I ступені ўзнагароджаны 15 чалавек:
Злучэнні і навучальныя ўстановы ВМФ, узнагароджаныя ордэнам Ушакова I ступені — 10 узнагароджанняў:
У агульнай складанасці ордэнамі Ушакова I ступені былі ўзнагароджаны: Адміралы Флоту Савецкага Саюза — 3, маршал авіяцыі — 1, адміралы — 12, генерал-палкоўнікі — 4, віцэ-адміралы — 4, генерал-лейтэнант — 1, контр-адмірал — 1, адмірал ВМС Вялікабрытаніі — 1, злучэнняў ВМФ — 8, навучальных устаноў ВМФ — 2.
Статут ордэна
Узнагароджанне ордэнам Ушакова ажыццяўлялася указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. Ордэн Ушакова складаўся з двух ступеняў: I і II ступені. Вышэйшай ступенню ордэна з'яўлялася I ступень.
Ордэнам Ушакова I ступені ўзнагароджваліся афіцэры Ваенна-Марскога Флоту: Ордэнам Ушакова ІІ ступені ўзнагароджваліся афіцэры Ваенна-Марскога Флоту: Ордэн Ушакова I і II ступені носіцца на правым баку грудзей пасля ордэна Суворава адпаведных ступеняў.
Асаблівасці ордэна
Уласна знак ордэна складаецца з трох частак. Першай, асноўнай часткай, з'яўляецца пяціканцовая штралавая зорка, выкананая з плаціны. Другой часткай з'яўляецца срэбны якар з ланцугом, які мацуецца да асноўнай плацінавай зоркі чатырма заклёпкамі. Трэцяй часткай з'яўляецца круглявы залаты медальён з барэльефам Ушакова, пакрыты блакітны эмаллю. Медальён мацуецца да сярэбранага якара пры дапамозе двух заклёпак. Чацвёртай часткай можна лічыць круглявую прыціскную гайку, дыяметрам 33 мм.
На рэверсе плацінавая зорка мае адтуліну круглявай формы. Праз адтуліну бачная ўнутраная паверхня накладной срэбнай часткі (якар з ланцугом). Адтуліна ў плацінавай зоркі не з'яўляецца суцэльнай. Тры плацінавыя перамычкі (размешчаны на 12, 4 і 8 гадзін па цыферблаце), якія злучаюць у цэнтры адтуліны, вакол срэбнага наразнога штыфта, падзяляюць адтуліну на тры аднолькавых сегмента.
На рэверсе шэсць заклёпак. Па краю круглай адтуліны, на плацінавай зоркі, размешчаны чатыры заклёпкі, утрымліваючыя срэбны малюнак якара з ланцугом. Заклёпкі размешчаны на 12, 3, 6 і 9 гадзін па цыферблаце. Яшчэ дзве заклёпкі (утрымліваюць залаты цэнтральны медальён) знаходзяцца ў межах цэнтральнага круга. Першая размешчана непасрэдна над наразным штыфтам, прама на верхняй плацінавай перамычцы (на 12 гадзін). Другая размешчана пад наразным штыфтам і назіраецца на срэбнай часткі праз ніжні сегмент адтуліны цэнтральнага круга (на 6 гадзін).
Кляймо «МАНЕТНЫ ДВОР» на рэверсе выканана штампаванымі літарамі ў адзін радок і размешчана гарызантальна ў аснове верхняга прамяня плацінавай зоркі (паміж краем цэнтральнага круглай адтуліны і верхняй заклёпкі на 12 гадзін). Нумар ордэна наносіўся на рэверсе ўручную шціхелем і размяшчаўся на правым ніжнім промні плацінавай зоркі па дыяганалі знізу ўверх (на 5 гадзін).
Мінімальны вядомы нумар ордэна — 3, максімальны — 29.
Ордэн другой ступені па памерах, канструкцыі і малюнку практычна аналагічны ордэна першай ступені, аднак адрозніваецца матэрыялам вырабу. Так, штралавая зорка выканана з золата. Цэнтральны медальён, а таксама якар з ланцугом выкананы з срэбра. Эмаль у цэнтральным крузе сіняга колеру. У адрозненне ад ордэна першай ступені, маленькі серп і молат, размешчаны пад барэльефам Ушакова, не мае па баках лаўрова-дубовых галін. Кляймо манетнага двара і серыйны нумар на адваротным баку размешчаны і выкананы аналагічна ордэну першай ступені.
Ордэн у Расійскай Федэрацыі
Ордэн быў захаваны ў сістэме узнагарод Расійскай Федэрацыі пастановай Вярхоўнага Савета Расійскай Федэрацыі ад 20 сакавіка 1992 года № 2557, аднак як ўзнагарода Расійскай Федэрацыі да 2010 года не меў статусу і афіцыйнага апісання.
Дзмітрый Мікалаевіч Камеко
Дзмітрый Мікалаевіч Камеко (Дмитро Камеко, нар., г. Днепрапятроўск, Беларусь) — украінскі міні-футбаліст і трэнер па міні-футболу.
Кар’ера
Кар’еру гульца пачаў у камандзе роднага горада — «Будывел». Выступаў у родным чэмпіянаце і за мяжой.
У Беларусі ў якасці гульца выступаў у «Лідсельмашы», з якім выйграў бронзу чэмпіянату і Суперкубак.
Выступаў за моладзевую і Нацыянальную зборныя Украіны (з 2004 па 2013 гады). У 2012 стаў чэмпіёнам свету сярод студэнтаў.
Узначальваў украінскі «Тытан», беларускі «БЧ».
Густаў VI Адольф
Ганаровы член Брытанскай акадэміі (1953).
Старэйшы сын караля Густава V і Вікторыі Бадэнскай. Ад нараджэння насіў тытул герцага Сконскага. Яго першая жонка, Маргарыта Канаўцкая (з 1905) — унучка каралевы Вікторыі, дачка герцага Артура Канаўцкага.
Меў ад яе чатырох сыноў і дачку:
Маргарыта загінула ад заражэння крыві пры аперацыі 1 мая 1920 года, за 30 гадоў да ўступлення Густава на пасад. Другая жонка (з 1923), Луіза Батэнберг (Маўнтбетэн) — цётка герцага Філіпа Эдынбургскага, з 1950 года — каралева Луіза. У другім шлюбе дзяцей не было.