cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лучай
Вялікае Княства Літоўскае і Рэч Паспалітая
Першымі вядомымі ўладальнікамі ў 1-й палове XVI ст. быў род Забярэзінскіх, «які хутка стаў адным з самых заможных у краі, але таксама хутка і згас» (Ч. Янкоўскі), росквіт гэтага дому прыпаў на мяжу XV-XVI cтагоддзяў. Са згасаннем роду Забярэзінскіх па мужчынскай лініі і звязаная першая згадка Лучая. Пасля смерці Барбары Забярэзінскай Лучай разам з возерам Нарач пераходзяць ва ўладанне яе брата, жамойцкага старосты Станіслава Станіслававіча Забярэзінскага. Станіслаў Забярэзінскі, які меў толькі адну дачку Ганну, аддаў Лучай у 1542 годзе як залог Войцеху Юндзілу, віленскаму цівуну і гараднічаму. Пасля смерці Станіслава Забярэзінскага кароль Жыгімонт Аўгуст апекуном асірацелай Ганны прызначыў Станіслава Кязгайлу, які ў сваю чаргу апякунства над ёю аддаў віленскаму ваяводзе Яну Глябовічу. Той выкупіў у Юндзіла закладзены Лучай і па сваёй жонцы, крэўнай Забярэзінскім, стаў яго гаспадаром. У 1550 годзе дачка Яна, Альжбета Глябовіч, узяўшы шлюб з біржайскім цівуном Мельхіёрам Шэметам, прынесла яму Лучай як пасаг. Пасля смерці бацькі Лучай успадкаваў смаленскі кашталян Вацлаў Шэмет. Яго сын Юры Шэмет 18 жніўня 1617 года прадаў уладанні ксяндзу-іезуіту Андрэю Рудаміне-Дусяцкаму, які праз год перапрадаў іх свайму стрыечнаму брату Пятру Рудаміне-Дусяцкаму, пазнейшаму смаленскаму кашталяну. Пасля яго смерці Лучай атрымаў у спадчыну яго сын Мікалай, браслаўскі маршалак. Пасля яго бяздзетнай смерці Лучай быў падзелены паміж шасцю стрыечнымі братамі з роду Рудамінаў, у 1655 годзе Лучай у сваіх братоў выкупляе Крыштаф Рудаміна. У валоданні Рудамінаў Лучай быў да 1731 года, калі ўдава радуньскага старасты Пятра Рудаміны (сына Крыштафа) Кацярына прадала маёмасць за 90 000 злотых Эльжбеце з Агінскіх Пузыне, жонцы князя Антонія Пузыны, літоўскага надворнага харунжага.
Эльжбета Пузына была вельмі адукаванай жанчынай, прыхільніцай навук, заснавала астранамічную лабараторыю пры Віленскай іезуіцкай акадэміі і падтрымлівала яе матэрыяльна. У яе Лучайскім маёнтку праводзіліся астранамічныя назіранні дзеля вызначэння геаграфічнага становішча. У 1766 г. Э. Пузына заснавала пры касцёле ў Лучаі дом для місіі іезуітаў. Акрамя таго, яна адпісала іезуіцкай місіі 160 000 злотых і перадала манахам два пляцы для будаўніцтва дома і новага касцёла ў гонар Святога Тадэвуша Апостала.
У 1755 г. Э. Пузына падаравала Лучай свайму роднаму брату, троцкаму ваяводзе Тадэвушу Агінскаму. Той дабудаваў да 1776 г. касцёл святога Тадэвуша.
Тадэвуш Агінскі аддае ў заклад Лучай за 400 000 злотах Тадэвушу Ваньковічу, лоўчаму мінскага ваяводства, і яго жонцы, Ганне са Святарэцкіх. Сыны Тадэвуша Агінскага, Андрэй і Францішак Касверы, не змаглі аддаць закладзеныя грошы і таму вырашылі прадаць Лучай Ваньковічам ў 1786 г.
Мынькіўці (Дубенскі раён)
Мынькіўці (Ми́ньківці) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.
Лучай
Расійская імперыя
Каля 1820 года дачка мінскага маршалка Антонія Ваньковіча і Ганны з Солтанаў Клемянціна выходзіць замуж за Эдварда Мастоўскага, уласніка Цэрклішак, і як пасаг Лучай пераходзіць да сям'і Мастоўскіх. У Лучайскім маёнтку графа Мастоўскага наліваўся 91 двор, 495 рэвізскіх душ. У 1861 г. супраціўленне жыхароў Лучая прыгонніцкім парадкам і намерам расійскіх уладаў скасаваць мястэчка прывяло да Лучайскага бунту. Пасля другога бунту ў 1863 г. маёмаць яго ўдзельнікаў была канфіскавана ў казну.
Старэйшы сын Багдан, жанаты на Соф'і Хамінскай, атрымаў у спадчыну Лучай. Яго сын Эдвард у 1893 г. прадаў Лучай расіяніну Юліяну Юліянавічу Зэндраву за 366 000 рублёў срэбрам, той, аднак, праз некалькі месяцаў прадаў Лучай княгіні Кантакузен-Сперанскай. Пазней Лучай належаў барону Клейгельсу, які на касцёльных землях пабудаваў лютэранскую кірху. Рэлігійныя пачуцці жыхароў былі зняважаны, і ў 1905 г. яны разбурылі кірху, удзельнікі акцыі былі арыштаваны. Гэтыя падзеі адлюстраваны ў народнай паэме невядомага аўтара "Кірха" (напісана на мясцовым дыялекце ў 1906-07 гадах). Пасля гэтага бунту вялікую частку зямель Лучая (у т.л. палац, пабудовы для службы і гаспадаркі, 2 рыбныя сажалкі, парк) купіла група старавераў. Стараверы ўзвялі новы культавы драўляны будынак з франтальнай вежай.
Станам на 1886 год у мястэчку была валасная ўправа, багадзельня, заезны дом. На 1905 год працавала народнае вучылішча і крама.
БССР і Рэспубліка Беларусь
У 1939 годзе Лучай увайшоў у БССР, дзе ў 1941 годзе стаў цэнтрам Лучайкаўскага сельсавета Пастаўскага, потым Дунілавіцкага раёнаў. Станам на 1947 год у вёсцы было 47 гаспадарак. 27 сакавіка 1959 года Лучайкаўскі сельсавет расфарміравалі, само паселішча ўвайшло ў склад Дунілавіцкага сельсавета. 20 мая 1960 года Лучай перададзены ў Варапаеўскі пассавет. На 1972 год у Лучаі працавалі 8-гадовая школа, фельчарска-акушэрскі пункт, клуб, бібліятэка, пошта, крама. Да 27 снежня 1985 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Варапаеўскага пассавета, да 27 верасня 1991 года ўваходзіла ў склад Юнкаўскага сельсавета.
Інфраструктура
У Лучаі працуюць базавая школа, фельчарска-акушэрскі пункт, клуб, бібліятэка, пошта.
Windows Vista
Windows Vista — аперацыйная сістэма сямейства Microsoft Windows NT, лінейкі аперацыйных сістэм, якія выкарыстоўваюцца на карыстальніцкіх персанальных камп’ютарах. У стадыі распрацоўкі гэта аперацыйная сістэма мела кодавую назву «Longhorn».
У лінейцы прадуктаў Windows NT Windows Vista носіць нумар версіі 6.0 (Windows 2000 — 5.0, Windows XP — 5.1, Windows Server 2003 — 5.2). Для абазначэння «Windows Vista» часам выкарыстоўваюць абрэвіятуру «WinVI», якая аб'ядноўвае назву «Vista» і нумар версіі, запісаны рымскімі лічбамі.
Windows Vista, як і Windows XP, — выключна кліенцкая сістэма. Microsoft таксама выпусціла серверную версію Windows Vista — Windows Server 2008.
30 лістапада 2006 года Microsoft афіцыйна выпусціла Windows Vista і Office 2007 для карпаратыўных кліентаў.
Па даных вэб-аналітыкі ад W3Schools, па стане на кастрычнік 2011 года, доля рынка Windows Vista роўная 5,5 %; гэта значэнне дасягала максімуму ў 18,6 % у кастрычніку 2009 года.
Гісторыя
На раннім этапе распрацоўкі сістэма была вядомая пад кодавым імем Longhorn (па імі бара Longhorn Saloon блізка ад лыжнага курорта Вістлер у Брытанскай Калумбіі). Назва «Vista» была абвешчана 22 ліпеня 2005 года. Праз некалькі месяцаў Microsoft таксама пераназвалі Windows Longhorn Server у Windows Server 2008. З 8 лістапада 2006 года паўнавартасная версія Windows Vista даступная для вытворцаў абсталявання. Публічны рэліз для канечных карыстальнікаў адбыўся 30 студзеня 2007 года.
Варта заўважыць, што шматлікія функцыі, якія намячаліся ў Windows Vista, былі апушчаны Microsoft з-за абуранасці грамадскасці. Напрыклад, меркавалася, што OpenGL будзе рэалізаваны як надбудова над Direct3D. Гэта прывяло б да сур'ёзнага падзення прадукцыйнасці OpenGL у параўнанні з Direct3D і да фіксацыі версіі OpenGL. Асцярогі не апраўдаліся, падтрымка OpenGL у Windows Vista засталася. Не ўвайшла ў Windows Vista і файлавая сістэма WinFS — на гэты раз з-за праблем з прадукцыйнасцю.
Відаўка
Ві́даўка (, Видовка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Жана Жанбай
Жана Жанбай — сяло ў Ісатайскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нарынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 24 км на паўднёвы ўсход ад сяла Акістау. Код КАТА — 234241300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 249 чалавек (133 мужчыны і 116 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 296 чалавек (164 мужчыны і 132 жанчыны).
Дзявятая брама
«Дзявятая брама» (The Ninth Gate) — містычны трылер 1999 года рэжысёра Рамана Паланскага, пятнаццаты поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Фільм зняты па матывах рамана «». Галоўныя ролі выканалі Джоні Дэп, Эманюэль Сенье, Лена Олін, Фрэнк Ланджэла і іншыя.
Сюжэт
Дзін Корса, адзін з найлепшых спецыялістаў па пошуку, ацэнцы і скупцы рарытэтных выданняў, прымае ад уладальніка найбуйнейшай у свеце бібліятэкі акультных кніг незвычайную, але вельмі выгадную замову: вызначыць сапраўднасць фаліянта XVII стагоддзя пад назвай «Дзевяць брам у царства прывідаў», з дапамогай якога, паводле падання, можна выклікаць самаго Люцыфера. Яго чакае поўнае небяспек і таямніц падарожжа па Еўропе. Але толькі тады, калі на шляху да разгадкі таямніцы «Дзявятай брамы» пачынаюць трапляцца трупы тых, з кім Дзін Корса сустракаўся зусім нядаўна, яму адкрываецца злавесная праўда. Ён разумее, што ў гэтай д’ябальскай гульні на кон пастаўлена не толькі яго жыццё, але і душа…
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 5 намінацыямі.
Ян Янавіч Зяновіч
Ян Зяновіч (каля 1550 — 1614) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Вялікі падстолі літоўскі (1576—1594), кашталян віцебскі (1594—1600) і смаленскі (з 1600).
Вызнаваў кальвінізм.
Лежневічы
Ле́жневічы (, Лежневичи) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лелюкінскага сельсавета.
Ёсць сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, лясніцтва, магазін, пошта, дом быту. Праз вёску з 1969 года праходзіць аўтатраса «Мінск-Гродна». Могілкі знаходзяцца амаль у цэнтры вёскі. На могілках ёсць надмагіллі канца 19-га стагоддзя.
Гісторыя
Час заснавання вёскі Лежневічы невядомы. У сярэдзіне XVII ст. сяло ў Дудскім старостве Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. У 1665 г. уласнасць Гарбачэўскага, стольніка рэчыцкага, затым Валовіча, Замойскіх, Пацаў і інш. уладальнікаў. У 1789 г. належала Зяньковічам, 15 аселых гаспадарак, каля 6 валок зямлі. У сярэдзіне XIX — пачатку XX ст. вёска ў Лугамавіцкай воласці Ашмянскага павета Віленскай губерні. У 1861 г. 61 рэвізская душа, у складзе маёнтка Лугамавічы памешчыцы Мілеўскай. Калі ў вёсцы ў 1960-х праводзілі электрычнае святло, то пры капанні находзілі манеты 19-га стагоддзя расійскія і польскія грошы. Праз вёску праходзіў руска-нямецкі фронт у першай сусветнай вайне (1914-17). Да цяперашняга часу недалёка ад вёскі засталіся траншэі і акопы. У 1921 — 1939 гг. вёска ў Лугамавіцкай гміне Валожынскага павета Навагрудскага ваяводства Польшчы. У 1921 г. 56 двароў, 265 жыхароў. Падчас знаходжання пад Польшчай дзеці з вёскі навучаліся ў польскай школе пры касцёле. Калі ў 1939-м прышлі саветы, то праз вёску адступалі войскі Арміі Польскай. Шмат зброі было выкінута з моста праз раку каля Лежневіч. 3 12.10.1940 г. вёска (89 двароў, 389 жыхароў) у Лаздунскім сельсавеце, з 16.7.1954 г. цэнтр Лежневіцкага сельсавета Юрацішкаўскага, з 20.1.1960 г. Іўеўскага раёнаў. Дзейнічаў смалакурны завод. У другой сусветнай вайне ў партызанах афіцыйна быў толькі адзін жыхар вёскі. Але шмат хто ўдзельнічаў у партызанскіх атрадах Арміі Краёвай. Дарэчы адна хата ў вёсцы спалена менавіта партызанамі. На франтах Вялікай Айчыннай вайны змагаліся 16 жыхароў, трое з іх загінулі. Пасля вайны савецкай урадзе было адкрытае супраціўленне жыхароў, якія пайшлі ва ўзброеныя атрады Арміі Краёвай. Частка жыхароў была асуджана на вялікія прысуды. Адзін з іх Францішак Буяк, асуджаны быў у 1950-м на 25 гадоў. Калектывізацыя ў пасляваенныя гады была праведзена каля 1952 года. У Лежневічах калгас назвалі «17 верасня». 22 снежня 1986 года пасля скасавання Лежневіцкага сельсавета вёска ў складзе Лелюкінскага сельсавета.
NGC 7314
NGC 7314 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Паўднёвай Рыбы. Бачная зорная велічыня: 11,0. Размер: 4,6'x2,3'. Прамое ўзыходжанне: 22 гадз. 35 мін. 48 сек. Схіленне: -26°03'00".
Лісава Паляна (Бахмацкі раён)
Лісава Паляна (Лісова́ Поля́на) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Батурынскай гарадской абшчыны.
Нава Мыкалаіўка (Дубенскі раён)
Нава Мыкалаіўка (Нова́ Микола́ївка) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай АТГ.
Ганс фон Зальмут
Ганс Эберхард Курт фон Зальмут (Hans Eberhard Kurt von Salmuth; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1943), камандуючы пяхотнымі арміямі.
Анышкіўці (Дубенскі раён)
Анышкіўці (Они́шківці) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.
Мічынес
Мічынес (раней пісалася Мікінес або Мюгенес, вымаўляецца блізка да «Мічынес», Mykines) — самы заходні востраў Фарэрскага архіпелага.
Пастаяннае насельніцтва пражывае ў аднайменнай вёсцы і ў 2006 годзе складала ўсяго 20 чалавек, хоць у канцы XIX стагоддзя і аж да 1950-х насельніцтва перавышала 150 жыхароў.
Сёння востраў звычайна выкарыстоўваецца як месца летняга адпачынку многіх фарэрцаў.
IC 814
IC 814 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зашчыта
Зашчы́та (, Защита) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Універсітэт мастацтваў у Познані
Універсітэт мастацтваў у Познані (Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы культуры і мастацтваў, якая знаходзіцца ў Познані.
Агульная характарыстыка
Паўстаў у 1919 годзе як Дзяржаўная школа дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. З'яўляецца адным з двух універсітэтаў мастацкага профілю, якія функцыянуюць у Польшчы. Галоўны будынак універсітэта, дзе змяшчаецца рэктарат, знаходзіцца ў цэнтры горада на рагу Алеі Караля Марцінкоўскага і вуліцы 23 лютага ў будынку даваеннага краёвага староства.
У 1996 годзе вучэльня атрымала статус акадэміі мастацтваў, а ў 2010 годзе - статус мастацкага ўніверсітэта.
Універсітэт мае агулам 6 навучальных будынкаў, размешчаных у самым цэнтры горада. У 2020 і 2021 гадах плануецца адкрыццё яшчэ аднаго аб'екта на вуліцы Шкіперскай і на вуліцы Мельжынскага. Да універсітэту таксама адносіцца плэнэрны дом у Скоках.
З кастрычніка 2016 года дзейнічае пяць універсітэцкіх галерэй, створаных у супрацоўніцтве з уладамі горада: галерэя "Вялікая сцэна UAP", галерэя "Малая сцэна UAP", галерэя "Curators'lab", галерэя дызайну і галерэя R20 (у цяперашні час галерэя "Адкрытая сцэна"). У 2020 годзе да іх далучылася галерэя факультэта жывапісу і малявання – Шэўская галерэя 16. У гарадскіх галерэях вучэльні праводзяцца выставы, у першую чаргу студэнтаў, выпускнікоў і выкладчыкаў універсітэта, а таксама семінары як для дзяцей, так і для дарослых.
Мацііўка (Бахмацкі раён)
Мацііўка (Маті́ївка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Батурынскай гарадской абшчыны.
Цяцерына
Цяцерына:
Мынтабе
Мынтабе — сяло ў Ісатайскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нарынскай сельскай акругі. Код КАТА — 234241600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 254 чалавекі (125 мужчын і 129 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 156 чалавек (82 мужчыны і 74 жанчыны).
Скувай
Пастаяннае насельніцтва пражывае ў аднайменнай вёсцы і ў 2007 годзе складала ўсяго 50 чалавек.
Гаравыя (Гомельскі сельсавет)
Гаравы́я (, Горовые) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Сапаніўчык
Сапаніўчык (Сапанівчик) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.
Масты (Бахмацкі раён)
Масты (Мости́) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Батурынскай гарадской абшчыны.
NGC 7361
NGC 7361 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Паўднёвай Рыбы. Бачная зорная велічыня: 12,3. Размер: 3,9' × 1,0'. Прамое ўзыходжанне: 22 гадз. 42 мін. 17,9 сек. Схіленне: −30°03'27".
Alluaudia
Арэал
Усе віды Alluaudia з’яўляюцца эндэмікамі паўднёвай фларыстычнай вобласці Мадагаскара, дзе яны складаюць важны кампанент.
Апісанне роду
Віды роду з’яўляюцца калючымі сукулентнымі хмызнякамі і дрэвамі 2-20 м вышынёй, з лісцем, якое ападае падчас доўгага сухога сезону. Лісце ў парах, 0,5-3,5 см даўжынёй, з адным або двума шыпамі 2-2,5 см даўжынёй у пазусе кожнай пары лісця. Кветкі маленькія.
Віды
Род уключае 6 відаў:
Выкарыстанне
Некалькі відаў вырошчваюцца ў якасці дэкаратыўных раслін у крытых памяшканнях у спецыялізаваных калекцыях сукулентаў.
Навэ Палісся
Навэ Палісся (Нове́ Полі́сся) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Батурынскай гарадской абшчыны.
Вялікая Нявіша
Вялі́кая Няві́ша (, Великая Невиша) — былая вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіла ў склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Бакштаўскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2017 годзе.
Нож у вадзе
Прэм’ера адбылася 9 сакавіка 1962 года. Па звестках польскіх кіназнаўцаў, да 1991 года ў Польшчы адбылося 8956 кінасеансаў фільма і яго паглядзелі 1064059 гледачоў.
Сюжэт
У фільме ўсяго тры дзеючыя асобы — двое мужчын і жанчына. Сямейная пара адпраўляецца на ўласнай яхце ў адпачынак па Мазурскіх азёрах. Выпадкова ім сустракаецца малады чалавек без гроша ў кішэні, якога муж і жонка бяруць на яхту ў якасці спадарожніка. Паміж двума мужчынамі ўзнікае саперніцтва, і не ў апошнюю чаргу за ўвагу жанчыны. Муж імкнецца зрабіць на хлопца ўражанне сваім гламурным ладам жыцця, постаццю і спрытам. Як саркастычна заўважае яму жонка, ён падабраў хлопца, каб «павыпендрывацца» перад ім. Аднак юнак не спяшаецца заняць становішча падпарадкавання, і жонка, здаецца, сімпатызуе яму. З’яўленне незнаёмца выкрывае схаваны разлом у адносінах мужа і жонкі. Усё часцей у кадры з’яўляецца нож, паміж мужчынамі завязваецца бойка, адзін з іх падае за борт…
Фільм завяршаецца адкрытым фіналам. Машына з мужам і жонкай стаіць на ростанях. Муж хоча ехаць у паліцыю, каб заявіць пра злачынства. Жонка ведае, што злачынства не было, аднак яе тлумачэнне занадта балюча б’е па самалюбстве мужа, ён не жадае яму верыць.
Транспарт у Тунісе
Транспартная сістэма Туніса сфармавалася яшчэ ў каланіяльныя часы. Сёння яна ў асноўным мадэрнізуецца. Горад Туніс з’яўляецца цэнтрам транспартнай сістэмы краіны, як самы буйны горад з самым вялікім портам і зручнай транзітнай сістэмай.
Стара Мыкалаіўка (Дубенскі раён)
Стара Мыкалаіўка (Стара Микола́ївка) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.
Транспарт у Тунісе
Аўтамабільны транспарт
Важную ролю ва ўнутраных перавозках адыгрываюць аўтадарогі. На 1973 год працягласць шашэйных дарог складала 18,8 тыс. км, з іх палепшаных — 10,6 тыс. км. На 2010 год працягласць шашэйных дарог складала 19,4 тыс. км, з іх палепшаных — 14,7 тыс. км
Чыгуначны транспарт
Чыгуначны транспарт развіты на населенай поўначы, дзе сфармавалася чыгуначная сетка. Даўжыня чыгуначнай сеткі краіны, кіруемай кампаніяй SNCFT (Société Nationale des Chemins de Fer Tunisiens), звыш 2152 км, з іх з шырынёй каляіны 1435 мм — 468 км і 1674 км з шырынёй каляіны 1000 мм. Вузкакалейная чыгунка Гафса-Сфакс з каланіяльных часоў выкарыстоўваецца для вывазу да мора жалезнай руды і фасфарытаў. Маецца чыгуначнае злучэнне з Алжырам, чыгункі ў Лівію існуюць толькі на паперы.
Трубаправодны транспарт
Туніс мае разгалінаваную сетку трубаправодаў, уключаючы 3059 км газаправодаў, 1203 кіламетраў нафтаправодаў і 345 км нафтапрадуктаправодаў
Марскі транспарт
Міжнародныя грузавыя перавозкі ажыццяўляюцца марскім транспартам. Асноўныя порты краіны: Хальк-эль-Уэд, Сфакс, Бізерта, Сехіра, Сус.
Паветраны транспарт
Паветраны транспарт злучае Туніс з краінамі Афрыкі і Еўропы, абслугоўваюцца таксама ўнутраныя паветраныя лініі. У краіне восем міжнародных аэрапортаў, агульная колькасць аэрапортаў 29 (на 2013 год). Аэрапорты: Туніс-Карфаген, Манасцір імя Хабіба Бургібы і інш.
IC 815
IC 815 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 7412
NGC 7412 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Жураўля. Бачная зорная велічыня: 11,4. Размер: 3,8' × 2,8'. Прамое ўзыходжанне: 22 гадз. 55 мін. 46,1 сек. Схіленне: −42°38'29".
Аул Хаміта Ергаліева
Аул Хаміта Ергаліева — аул у Ісатайскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Камыскалінскай сельскай акругі. Код КАТА — 234243100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 3347 чалавек (1682 мужчыны і 1665 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у ауле пражываў 3451 чалавек (1742 мужчыны і 1709 жанчын).
Chloromyia formosa
Chloromyia formosa — від двухкрылых насякомых з сямейства мух-ільвінак (Stratiomyidae).
Апісанне
Даўжыня дарослых насякомых складае 7-10 мм. Брушка самак сіне-зялёнае з фіялетавым адценнем, самцоў — з медна-зялёным бляскам. Крылы насякомых — жаўтлява-карычневыя. Ногі чорныя, з жоўтымі каленамі.
Распаўсюджанне
Да нядаўняга часу від быў вядомы толькі ў Палеарктыцы: гэтыя насякомыя шырока распаўсюджаныя на тэрыторыі Еўропы — ад цэнтральнай Скандынавіі да Паўночнай Афрыкі  — і Азіі — аж да усходу Сібір і Манголіі. Некаторы час таму адбылася інтрадукцыя ў Паўночную Амерыку. На поўначы мяжа арэалу праходзіць прыкладна па 60° паўночнай шыраты.
Экалогія
Chloromyia formosa насяляюць лясы, жывыя загарадзі, сады і паркі. Дарослыя насякомыя сілкуюцца на кветках і часам выступаюць у ролі адзіных апыляльнікаў рэдкіх відаў раслін. Самкі адкладаюць яйкі ў месцы скаплення гніючай расліннай арганікі, у кампосце, на водных раслінах або на паверхні вады, дзе і адбываецца развіццё лічынак.
Лічынкі сілкуюцца арганічнымі адходамі, а дарослыя асобіны — нектарам раслін.
Смерць і дзяўчына (фільм)
«Смерць і дзяўчына» (Death and the Maiden) — драматычны трылер 1994 года рэжысёра Рамана Паланскага, чатырнаццаты поўнаметражны мастацкі фільм рэжысёра. Фільм з’яўляецца экранізацыяй. Галоўныя ролі выканалі Сігурні Уівер, Бен Кінгслі і.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 5 намінацыямі на кінаўзнагароды.
Часныкіўка (Бахмацкі раён)
Часныкіўка (Часникі́вка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Батурынскай гарадской абшчыны.
Слабодка (Бабруйскі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Слабодкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца 10 км у напрамку на захад ад Бабруйска, за 120 км ад Магілёва, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Бабруйск, на аўтамабільнай дарозе.
Вядомыя асобы
Радзіма Героя Савецкага Саюза Аляксандра Карпавіча Болбаса.
Борай
Пастаяннае насельніцтва пражывае ў васьмі паселішчах і ў 2007 годзе складала 5002 чалавека. Найбольшае паселішча: горад Клаксвуйк.
Студзянка (Дубенскі раён)
Студзянка (Студя́нка) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.
Дзіда
Дзіда — колючая, кідальная або колюча-сякучая халодная зброя. Даўжыня дзіды складала ад 3 да 4 метраў. Дзіды падзяляліся на кідальныя і цяжкія, апошнія прызначаліся для блізкага бою. У Рымскай арміі, дзіды выкарыстоўвалі цяжкія конныя легіёны (якія з'явіліся толькі ў V стагоддзі, бо былі скапіраваныя ў «варвараў», напрыклад «нямецкая кавалерыя»). Таксама дзіды выкарыстоўваліся фалангамі (дзіданосцы). Звычайная дзіда складаецца з драўлянага тронка і металічнага наканечніка, форма якога можа быць самай разнастайнай (але не больш за 50 см).
Наканечнікі старажытных дзідаў да гэтага часу сустракаюцца пры архелагічных раскопках курганных могільнікаў.
Ашур (міфалогія)
А́шур (А́сур) (акад. ) — бог вайны, бог-ваяўнік, галоўнае бажаство старажытных асірыйцаў, якое ўвайшло затым у пантэон шумера-акадскіх багоў.
Ашур — гарадскі бог аднайменнай сталіцы Асірыі. Як і належыць мясцоваму бажаству, Ашур асацыяваўся з прысвечанай яму гарой Эпіх. Храм гэтага бога ў Ашуры насіў шумерскую назву Э-харсаг-курэй-кура, што азначае «Дом гары земляў». Першапачаткова Ашур быў племянным богам асірыйцаў. Ён працяглы час не лічыўся звязаным са з'явамі прыроды, а з'яўляўся спачатку богам-заступнікам палявання і адлюстроўваўся часцей за ўсё ў выглядзе паляўнічага з лукам, разам з быкамі — упадабанымі жывёламі асірыйцаў. Пазней, калі пачалася эпоха пастаянных войнаў і калі горад Ашур стаў цэнтрам самай магутнай дзяржавы таго часу, Ашур стаў галоўным чынам богам войнаў. Тэолагі надалі яму ўсе рэгаліі ўладара сусвету, стваральніка і ўпарадніка космасу і зрабілі бацькам багоў. Жонкай Ашура ў гэту эпоху асірыйскіх заваяванняў была абвешчана багіня Іштар. Вярхоўным жрацом Ашура быў сам цар Асірыі.
NGC 7421
NGC 7421 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Жураўля. Бачная зорная велічыня: 11,7. Размер: 2,0' × 1,9'. Прамое ўзыходжанне: 22 гадз. 56 мін. 54,6 сек. Схіленне: -37°20'46".
Камароўка (Шклоўскі раён)
Камаро́ўка (, Комаровка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменналаўскага сельсавета.
Тэхналагічна-прыродазнаўчы ўніверсітэт імя Яна і Анджэя Снядэцкіх у Быдгашчы
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца найстарэйшым дзяржаўным універсітэтам Быдгашчы, вытокі якога сягаюць 1951 года (не лічачы паўакадэмічнай сельскагаспадарчай акадэміі, якая існавала ў Быдгашчы ў 1920-1923 гадах). Універсітэт тройчы мяняў свой характар, мяняючы структуру і назвы:
Шэсць факультэтаў вучэльні сёння маюць паўнамоцтвы для прысваення навуковай ступені доктара, а 4 з іх таксама прысвойваць ступень доктара хабілітаванага з магчымасцю правядзення працэдуры для прысваення навуковага звання прафесара. Універсітэт супрацоўнічае з мясцовымі прадпрыемствамі і з'яўляецца акцыянерам Быдгашцкага індустрыяльнага парку. Штогод ён з'яўляецца арганізатарам дзясяткаў навуковых канферэнцый.
Сёння ВНУ навучае каля 10 тыс. студэнтаў па 33 спецыяльнасцях і 90 спецыялізацыях. Сцены універсітэта пакінулі больш за 55 тыс. выпускнікоў. У агульнанацыянальных рэйтынгах вышэйшых навучальных устаноў у 2004-2010 гадах універсітэт займаў першае месца сярод дзяржаўных ВНУ Быдгашчы.
Бакінская губерня
Бакі́нская губе́рня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі, Расійскай рэспублікі і Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі. Утвораная ў 1859 годзе і скасавана ў 1920 годзе.
Янкі
Янкі́ (, Янки) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Докшыцкага сельсавета. За 3 кіламетры на паўднёвы ўсход ад горада Докшыцы, 197 кіламетраў ад Віцебска, 15 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Параф’янава, на аўтадарозе Докшыцы — Бягомль.
1615—1921
Упершыню згаданы каля 1615 года як маёнтак. У 1640 годзе Юзаф Корсак перадаў Янкі кармелітам босым з Глыбокага. У маёнткавай гаспадарцы быў бровар і вытворчасць попелу—калійна-фосфарнага ўгнаення, праз спаленне драўніны.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай, у 1793—1797 гадах у складзе Докшыцкага павета Мінскай губерні. У 1795—1916 гадах вёска ў складзе Докшыцкай парафіі.
Пасля паўстання 1830—1831 гадоў маёнтак канфіскаваны ў кармелітаў (1842), а іх глыбоцкі кляштар закрыты пасля паўстання 1863—1864 гадоў. У 1870 годзе «за заслугі перад дзяржавай расійскай» маёнтак нададзены роду Арскіх. На закінутых могілках захаваўся склеп з пахаваннем Ганны Арскай (Анна Арская; 1902—1920), разрабаваны ў 1990-я гады.
1921—1939
Пасля польска-савецкай вайны, паводле Рыжскага мірнага дагавора, вёска ў складзе Польскай Рэспублікі ў Докшыцкай гміне. Вёска належала да рыма-каталіцкага і праваслаўнага прыходаў у Докшыцах. Падпарадкоўвалася Гарадскому суду ў Докшыцах Акруговага суда ў Вільні. Знаходзілася ў зоне абслугоўвання пошты ў Докшыцах.
Адзін з апошніх гаспадароў маёнтка Янкі паблізу вёскі — Ян Арскі (Jan Orski), які ў 1922 годзе спрабаваў пацвердзіць свае правы ў Магістраце Докшыц.
Пазней на тэрыторыі маёнтка месцілася Калонія Янкі (Kol. Janki), у якой станам на 1939 год было 18 гаспадарак, пераважна асаднікаў. Пры калоніі была адзінка Саюза Стральцоў (СГ «Стралец»).
Паводле успамінаў, побач маёнтка быў цагляны будынак школы расійскага часу, які выкарыстоўвалі і пад польскую школу.
Гарнаполле
Гарнапо́лле (, Горнополье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Янкі
1945 — цяперашні час
Пасля вызвалення частка мужчын была мабілізавана ў Чырвоную армію, значная частка іх загінула ў баях за Кёнігсберг, гэты сюжэт лёг у аснову некаторых апавяданняў Івана Стадольніка. Імёны загінулых зафіксаваны на помніку ў вясковым парку. У 1949 годзе створаны калгас імя Суворава. У 1980-х гадах узведзены новы будынак Янкоўскай базавай школы-сада, стары знаходзіўся ў фальварку Гарна, каля вёскі Козікі. Прыкладна гэтым жа часам пастаўлены помнік вяскоўцам, палеглым пад Кёнігсбергам у гады Другой сусветнай вайны. У 1980-я гады ўзводзілі вясковы клуб і будынак сельсавета, але недабудавалі і разабралі ў канцы 2000-х гадоў.
Шумын
Шумын (Шуми́н) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Батурынскай гарадской абшчыны.
Кніга Быццё
Кніга «Быццё» (בְּרֵאשִׁית, Бэ-рэшы́т — «У Пачатку»; Genesis; Γένεσις — «Паходжанне») — кніга, якой адкрываецца кананічны звод Старога запавету. Створана ў 5 ст. да н.э. на старажытнаяўрэйскай мове, у 2 ст. да н.э. перакладзена на грэчаскую мову і названа «Генезіс», г.зн. «Паходжанне».
У гэтай кнізе выкладаецца гісторыя стварэння Богам свету і чалавека, распавядаецца пра Адама і Еву, іх грэхападзенне, пра першых патрыярхаў, Іосіфа Прыгожага і пра егіпецкі палон, у якім знаходзіўся яўрэйскі народ. Апісваецца гісторыя чалавецтва да Патопу і пасля яго, а таксама сам Патоп. Падзеі даведзены да часоў легендарных патрыярхаў Аўрама, Ісака і Якава. Смерцю апошняга і яго сына Іосіфа завяршаецца апавяданне ў кнізе «Быццё».
Бог стварыў свет за шэсць дзён. У першы дзень было створана святло і аддзелена ад цемры, у другі дзень утворана неба і аддзелена вада нябесная ад вады зямной, у трэці дзень раздзелены суша і мора, а таксама створана расліннасць. У чацвёрты дзень Бог пачаў упрыгожваць, засяляць Зямлю, зрабіўшы яе зручнай для жыцця. Ён стварыў свяцілы (Сонца, Месяц і зоркі) для асвятлення Зямлі і для разліку часу. У пяты дзень Ён засяліў водную стыхію і паветра рыбамі і птушкамі, у шосты дзень стварыў жывёл і чалавека. Бог убачыў, што атрымалася добра, і прызначыў чалавека быць уладаром над усім зямным светам. Закончыўшы працу, Бог аддаў сёмы дзень адпачынку, блаславіў і асвяціў яго. Тут заключаны глыбокі сэнс: рэлігійны сюжэта паказвае паслядоўнасць эвалюцыі Космасу і жыцця, паэтапнасць утварэння розных касмічных, прыродных формаў. А «дзень» Бога неабходна разумець метафарычна: «дзень у Бога як тысяча гадоў», інакш кажучы, «дзень» — нейкі перыяд.
Свет гарманічны і прыгожы, бо створаны Богам. Чалавека ж Бог стварае падобным да сябе, чалавек падобны да Бога сваім творчым патэнцыялам, яму даравана свабода выбару, ён свабодны, як і Бог, і гэтым адрозніваецца нават ад анёлаў. Але прырода чалавека дваістая, бо цела яго — матэрыяльнае, ён створаны з зямлі (Адам па-яўрэйску «чырвоная зямля»). Першачалавека Адама сімвалічна неабходна разглядаць як увасабленне ўсяго чалавецтва. Жонка яго Ева — сімвал матэрыяльнага аспекту жыцця, яна маці ўсяго Існага. 3 духоўнага пункту гледжання Ева — антыпод Дзевы Марыі, духоўнай Маці ўсіх людзей.
Бог пасяліў першую чалавечую пару ў садзе Эдэм (у старажытнаславянскай мове перакладзена як Рай), каб чалавек даглядаў яго і ахоўваў, дазволіўшы Адаму і Еве есці любую садавіну з дрэў саду, акрамя плода з Дрэва спазнання дабра і зла. Змей спакушае Еву парушыць забарону. Змей у хрысціянскай традыцыі лічыцца ўвасабленнем зла, спакушальнікам, д'яблам. Бог праклінае змея і выганяе першалюдзей з Эдэма. 3 таго часу наканаванне Адама — у поце здабываць хлеб свой, а Евы — у пакутах нараджаць дзяцей.
Сюжэт пра грэхападзенне, нягледзячы на знешнюю займальнасць, надзвычай складаны ў філасофскім сэнсе, і яго неабходна разумець алегарычна. Грэх першалюдзей у тым, што яны зрабілі ўчынак паводле волі, супрацьлеглай волі Бога, таму выйшлі са сферы закону, пакладзенага Богам у аснову свету. У чалавека з'явілася функцыя спазнання, функцыя розуму, які, аднак, не ўсёмагутны. Першародны грэх сказіў сапраўднасць чалавека, створанага нявінным, бязгрэшным.
Пасля выгнання з раю Адам і Ева сталі жыць на Зямлі і працаваць. У іх нараджаюцца дзеці. Адзін з сыноў, Каін, робіцца земляробам, другі, Авель, — пастухом. Раззлаваўшыся на брата за тое, што яго ахвяра больш падабаецца Богу, Каін забівае Авеля. Гэта другі грэх чалавецтва — братазабойства. Ад яго — усе канфлікты, злачынствы, войны.
Пасля забойства Авеля Адам сто трыццаць гадоў не набліжаўся да Евы. Але аднойчы Анёл параіў яму пачаць зноў жыць з жонкай. Нарадзіўся трэці сын — Сіф, які ўвасабляе шчодрае і любячае чалавечае сэрца.
Нашчадкі Каіна былі пакараны Сусветным Патопам. Гэта алегарычная карціна пагібелі цывілізацыі, разбурэння культуры. Але сапраўды каштоўнае выратоўваецца ў каўчэгу. У Сіфа быў бязгрэшны нашчадак — Ной, такі ж любімы Богам, як і Сіф. Ной пабудаваў каўчэг і выратаваўся ў ім са сваёй сям'ёю. Пасля выратавання Ной першы заняўся земляробствам. Адам памёр, калі яму было 950 гадоў. Ад яго сыноў паходзяць усе народы Зямлі: ад Сіма — семіты (аліўкавая раса), ад Хама — афрыканцы (чорная раса), ад Яфета — еўразійскія народы (белая раса).
Шматлікія нашчадкі Ноя спачатку гаварылі на адной мове. I вырашылі яны пабудаваць вежу да неба ў мясцовасці пад назвай Вавілон (у перакладзе «Брама Бога»). Бог абурыўся такім нахабствам і аднойчы зрабіў так, што ўсе будаўнікі загаварылі на розных мовах. Пачалася неразбярыха, бязладдзе («вавілонскае перамяшэнне», «вавілонскі вэрхал»), і будаўніцтва засталося незакончаным.
Пасля гісторыі пра Патоп і пра Вавілонскую вежу ў кнізе «Быццё» распавядаецца пра першапродкаў яўрэйскага народа: Аўраама, яго сына Ісака, унука Іакава. Аповед пра сына Іакава — Іосіфа Прыгожага — сюжэт пра няшчасці, пакуты, прыгоды чалавека, нарэшце ўзнагароджанага за праведнае жыццё. Лёс Іосіфа — парадыгма чалавечага лёсу ўвогуле. Бацька з усіх сыноў найбольш любіў сына ад любімай жонкі — прыгожага, добрага, разумнага Іосіфа. Зайздроснікі-браты прадаюць Іосіфа ў рабства. Ён трапляе ў Егіпет і служыць у доме, дзе жонка гаспадара заляцаецца да яго, а пасля сваёй няўдачы яго ж і абвінавачвае ў згвалтаванні. Іосіфа кідаюць у засценак. У турме ён разгадвае сны іншых вязняў, і яны спраўджваюцца. У гэты час фараон бачыць незвычайны сон пра сем тлустых і сем худых кароў. Ніхто не можа растлумачыць сон, акрамя Іосіфа. Ён прадказвае надыход сямі ўраджайных гадоў і сямі галодных, дае парады, як дзяржаве неабходна падрыхтавацца. Узрадаваны фараон робіць Іосіфа сваім першым міністрам. Калі сапраўды надышоў голад і суседнія народы пацягнуліся ў багаты Егіпет, Іосіф сустрэўся з братамі, дараваў ім і пакінуў іх каля сябе, бо не хацеў памятаць благое. На ім ляжала місія: у цяжкі момант выратаваць свой народ.
Цесна звязаная сваім зместам з усім Пяцікніжжам Майсея, Кніга «Быццё» ўяўляе сабой своеасаблівыя ўводзіны да наступных біблейскіх кніг («Выхад», «Левіт», «Лічбы» і «Другі закон»), змест якіх прысвечаны апісанню станаўлення і развіцця жыцця шматпляменнага старажытнаяўрэйскага народа і зараджэнню ў ім прыкмет арганізаванага грамадскага ладу з уласцівай яму сістэмай светапогляду, традыцый і заканадаўства, прасякнутых міфалагічнымі ўяўленнямі, характэрнымі не толькі яму, але і іншым старажытным народам тагачаснага Блізкага Усходу. Змест, вобразы, сюжэты кнігі «Быццё» шырока выкарыстоўваліся ў фальклоры, літаратуры і мастацтве.
Гайкаўшчына
Га́йкаўшчына (, Гайковщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Кольнік
Кольнік (Phyteuma) — род кветкавых раслін сямейства.
Янелі
Я́нелі — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Друйка, на поўдзень ад вёскі Войса, за 27 кіламетраў у напрамку на паўночны ўсход ад Браслава.
Плошча паверхні 0,2 км². Даўжыня 0,7 км, найбольшая шырыня 0,38 км. Найбольшая глыбіня 4,2 м, сярэдняя 2,7 м. Даўжыня берагавой лініі 1,91 км. Аб’ём вады ў возеры 0,54 млн м³. Плошча вадазбору 1,4 км².
Кольнік
Віды
Паводле базы даных The Plant List (2013), род уключае 26 відаў.
Янелі
Катлавіна тэрмакарставага тыпу, лопасцевай формы, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 15—17 метраў, стромкія, у ніжняй частцы задзернаваныя, у верхняй — разараныя. Берагі нізкія, пясчаныя або затарфаваныя, на паўднёвым усходзе і паўднёвым захадзе месцамі сплавінныя, на поўдні і захадзе ўкрыты хмызняком. На поўдні і паўднёвым захадзе забалочаная пойма шырынёй да 250 метраў. Дно да глыбіні 1—1,5 м выслана пяском і апясчаненым глеем, ніжэй — сапрапелем. Зарастае каля 15 % плошчы возера, шырыня паласы расліннасці 15—25 метраў. На паўночным усходзе упадае ручай, на паўднёвым захадзе выцякаюць 2 ручаі.
Калядка
Калядка — беларускае прозвішча.
Мяснікоў
Мяснікоў — прозвішча.
Аукайран
Аукайран — сяло ў Ісатайскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Камыскалінскай сельскай акругі. Код КАТА — 234243200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 255 чалавек (137 мужчын і 118 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 140 чалавек (74 мужчыны і 66 жанчын).
Пітэр Усцінаў
Пітэр Аляксандр Усцінаў (Peter Alexander Ustinov; 16 красавіка 1921, Лондан — 28 сакавіка 2004, Жэналье, кантон Во, Швейцарыя) — брытанскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, пастаноўшчык опер і драматычных спектакляў, драматург, сцэнарыст, пісьменнік, газетны і часопісны калумністаў, тэле- і радыёвядучы, прадзюсар. Лаўрэат прэмій «Оскар», «Эмі», «Грэмі», BAFTA, камандор ордэна Брытанскай імперыі, рыцар-бакалаўр.
Паходжанне
Пітэр Усцінаў нарадзіўся ў Швейцарскім катэджы (Лондан) у шматнацыянальнай сям’і Усцінавых-Бенуа. Пры нараджэнні атрымаў імя Пітэр Аляксандр фон Усцінаў (Peter Alexander von Ustinov) і намаганнямі бабулі-верніцы быў ахрышчаны паводле пратэстанцкага абраду як «Пэтэрус Аляксандрус» у адной з цэркваў Гамбурга.
Бацька — нямецкі падданы рускага, армянскага, нямецкага, эфіёпскага і яўрэйскага паходжання (Jona von Ustinov) па мянушцы «Клоп». У Першую сусветную вайну быў лейтэнантам Люфтштрайткрэфтэ. У 1930-х Ёна працаваў прэс-сакратаром нямецкага пасольства ў Лондане, а пасля прыходу да ўлады Гітлера атрымаў брытанскае грамадзянства і стаў супрацоўнікам брытанскай разведкі. Баронскі тытул, нададзены (паводле сямейнага падання) Платону Усцінаву імператарам Вільгельмам I, з пачаткам вайны з Германіяй выглядаў падазрона, таму Усцінавы мусілі яго пазбыцца.
Маці Пітэра — мастачка рускага, французскага, італьянскага і нямецкага паходжання Надзея Бенуа, адна з дачок пецярбурскага архітэктара Лявонція Бенуа. З будучым мужам пазнаёмілася і абвянчалася ў 1920 годзе ў Петраградзе, куды Ёна прыбыў, паводле біёграфаў, каб адшукаць маці і сястру. Неўзабаве па падробных дакументах яны з’ехалі на шведскім параходзе ў Амстэрдам, а праз пэўны час перабраліся ў Лондан.
Пітэр навучаўся ва Уэстмінстэрскім коледжы, дзе ягоным аднакласнікам быў старэйшы сын Рыбентропа Рудольф.
Кар’ера
Дэбютаваў на сцэне ў 17-гадовым узросце. У вайну служыў у брытанскім войску, дзе пэўны час пісаў сцэнарый для фільма Дэвіда Нівена «Шлях наперад». У 1942 годзе ўпершыню зняўся ў кіно («Адзін з нашых самалётаў не вярнуўся»), пасля яшчэ ў некалькіх прапагандысцкіх фільмах.
У 1950-я пачаў пісаць і ставіць уласныя п’есы і граць у іх. Найбольш вядомай ягонай п’есай стала «Раманаў і Джульета» (1956). Здымаўся не толькі ў Вялікабрытаніі, але і ў ЗША. Неаднакроць выконваў ролю знакамітага шпега Эркюля Пуаро, выконваў ролі імператара Нерона («Кама градзешы»), Лентула Батыята («Спартак»), капітана Верэ («Білі Бад»). Быў сцэнарыстам і рэжысёрам некалькіх фільмаў: «Школа для сакрэтаў» (1946), «Гарачыя мільёны» (1968), «Леў і ястраб» (1984). Агулам здымаўся ў 88 фільмах.
Цягам шасці гадоў быў рэктарам Дарэмскага ўніверсітэта. У 1977 годзе выйшла ягоная аўтабіяграфічная кніга «Дарагі я» (Dear Me).
З канца 1960-х сцэнічная дзейнасць адышла на другі план пасля таго, як Пітэр Усьцінаў далучыўся да дзейнасці ЮНІСЭФ — быў ейным Паслом добрай волі і збіральнікам сродкаў. У гэтай ролі ён наведваўся ў дамы гаротных дзяцей, каб іх весяліць сваімі выступамі.
З 1991 да смерці быў прэзідэнтам Сусветнага федэралісцкага руху, верыў у непазбежнасьць і неабходнасць сусветнага ўрада.
Тур’я (Дубенскі раён)
Тур’я (Тур'я́) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.
Пітэр Усцінаў
Кар’ера
Чатыры разы лаўрэат прэміі «Эмі», лаўрэат прэміі Акадэміі.
У 1960-х прыняў швейцарскае грамадзянства, каб пазбегнуць вялізных брытанскіх падаткаў. Тым не меней, у 1990 атрымаў званне рыцара-бакалаўра, а ў 1992 быў прызначаны канцлерам Дарэмскага ўніверсітэта, да гэтага двойчы абіраўшыся рэктарам універсітэта Дандзі.
Сям’я
Усцінаў быў жанаты тройчы. Першая жонка — Ізольда Дэнгам (1920—1987), з якой ён ажаніўся ў 1940 і развеўся ў 1950 годзе; ад гэтага шлюбу меў дачку Тамару. Другая жонка — актрыса Сюзана Клуцье; шлюб доўжыўся з 1954 да разводу ў 1971, і прынёс дачок Паўлу і Андрэю ды сына Ігара.
Трэці раз Пітэр ажаніўся ў 1972 годзе з Хеленай дзю Лаў д’Алеманс. Памёр у Швейцарыі ад сардэчнай недастатковасці ва ўзросце 82 гадоў.
Каменка (Слабодкаўскі сельсавет, Бабруйскі раён)
Ка́менка (, Каменка) — вёска ў Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабодкаўскага сельсавета.
Шчура Грэбля
Шчура Грэбля (Щу́ча Гре́бля) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
IC 816
IC 816 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аб’ём
Аб'ём — колькасная характарыстыка прасторы, якуе займае цела або рэчыва. Аб'ём цела або ёмістасць сасуду вызначаецца яго формай і лінейнымі памерамі. З паняццем аб'ёму цесна звязана паняцце ёмістасць, гэта значыць аб'ём унутранай прасторы сасуду, пакавальнай скрыні і г. д. Словам ёмістасць пазначаюць таксама сасуды.
Прынятыя адзінкі вымярэння — у СІ і вытворных ад яе — кубічны метр, кубічны сантыметр, літр (кубічны дэцыметр) і г. д. Пазасістэмныя — галон, барэль.
Слова «аб'ём» таксама ўжываюць у пераносным значэнні для пазначэння агульнай колькасці або бягучай велічыні. Напрыклад, «аб'ём попыту», «аб'ём памяці», «аб'ём працы».
У выяўленчым мастацтве аб'ёмам завецца ілюзорная перадача прасторавых характарыстак адлюстраванага прадмета мастацкімі метадамі.
Матэматычна
У агульным выпадку матэматычна аб'ём цела вылічаецца па наступнай інтэгральнай формуле: дзе  — характарыстычная функцыя геаметрычнай вобраза цела.
Для шэрагу целаў з простай формай зручнейшым з'яўляецца выкарыстанне адмысловых формул. Напрыклад, аб'ём куба з даўжынёй боку, роўнай a, роўны V = a^3.
Праз шчыльнасць
Аб'ём знаходзіцца па формуле:
Эканоміка Туніса
Нават паміж краін Паўночнай Афрыкі Туніс вылучаеца даволі высокім узроўнем эканамічнага развіцця. Аб гэтым сведчыць ВУП на душу насельніцтва ў 12 тыс.долараў, што трошкі менш чым у суседніх Лівіі і Алжыра, аднак у Туніса няма столькі нафты і газу. Развіццю краіны спрыяюць выгаднае геаграфічнае становішча, кампактная, даволі багатая прыроднымі рэсурсамі тэрыторыя, кваліфікаваная працоўная сіла, адносная палітычная стабільнасць.
У каланіяльны перыяд пачынаецца будаўніцтва чыгунак і шашэйных дарог, партоў, банкаў, прадпрыемстваў па здабычы карысных выкапняў (свінец, фосфар, жалезная руда). Сённяшні Туніс — аграрна-індустрыяльная краіна, аснову эканомікі якой складае сельская гаспадарка. Туніс займае 4 месца ў свеце па вырошчванню і экспарту алівак (вырошчваюцца ў асноўным на раўніне Сахель). Таксама маюцца бахчы, вінаграднікі; вырошчваюцца гранаты, цытрусавыя.
Другое месца ў нацыянальным даходзе займае турызм, трэцяе — лёгкая прамысловасць, у асноўным тэкстыльная (дае каля чвэрці экспартных паступленняў). Створана вытворчасць кампанентаў для электратэхнікі.
Здабыўная прамысловасць
Буйныя радовішчы фасфарытаў. Здабыча нафты складае 5 млн тон, але гэта забяспечвае унутраныя патрэбы краіны і дае да 40 % экспартнай выручкі (у 2016 — толькі 6 % .)
Транспарт
Горад Туніс з’яўляецца цэнтрам транспартнай сістэмы краіны, як самы буйны горад з самым вялікім портам і зручнай транзітнай сістэмай. Важную ролю ва ўнутраных перавозках адыгрываюць аўтадарогі. На 2010 год працягласць шашэйных дарог складала 19,4 тыс. км, з іх палепшаных — 14,7 тыс. км. Чыгуначны транспарт развіты на населенай поўначы, дзе сфармавалася чыгуначная сетка. Даўжыня чыгуначнай сеткі краіны— каля 2152 км. Вузкакалейная чыгунка Гафса-Сфакс з каланіяльных часоў выкарыстоўваецца для вывазу да мора жалезнай руды і фасфарытаў. Маецца чыгуначнае спалучэнне з Алжырам, чыгункі ў Лівію існуюць толькі на паперы. Туніс мае разгалінаваную сетку трубаправодаў, уключаючы 3059 км газаправодаў, 1203 кіламетраў нафтаправодаў і 345 км нафтапрадуктаправодаў. Міжнародныя грузавыя перавозкі ажыццяўляюцца марскім транспартам. Асноўныя порты краіны: Хальк-эль-Уэд, Сфакс, Бізерта, Сехіра, Сус. Паветраны транспарт злучае Туніс з краінамі Афрыкі і Еўропы, абслугоўваюцца таксама ўнутраныя паветраныя лініі. Аэрапорты: Туніс-Карфаген, Манасцір імя Хабіба Бургібы і інш.
Дартс
У мінулым выкарыстоўваліся розныя віды мішэняў і правілы, у цяперашні час тэрмін дартс звычайна спасылаецца на стандартызаваную гульню з пэўнай канструкцыяй мішэні і правіламі. Гульня зарадзілася некалькі стагоддзяў таму на Брытанскіх астравах. Да гэтага часу дартс з'яўляецца традыцыйнай гульнёй, у якую гуляюць у пабах Вялікабрытаніі, Нідэрландаў, Скандынавіі, ЗША і некаторых іншых. Акрамя гэтага, у дартс гуляюць і на прафесійным узроўні.
Шаўчэнка (Бахмацкі раён)
Шаўчэнка (Шевченка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Шэпэтын
Шэпэтын (Шепе́тин) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смыгскай пасялковай абшчыны.
NGC 7424
NGC 7424 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Жураўля. Бачная зорная велічыня: 10,2. Памер: 9,5' × 8,1'. Прамое ўзыходжанне: 22 гадз. 57 мін. 18,4 сек. Схіленне: −41°04'15".
Бурна-Бурыяш I
Бурна-Бурыяш I (mBur-na-Bu-ri-ia-aš) — касіцкі цар Вавілоніі, кіраваў у другой палове XVI стагоддзя да н.э.
Біяграфія
Каля 1510 г. да н.э. заключыў мірны дагавор з кіраўніком Ашура Пузур-Ашурам III, паводле якога граніца паміж абедзвюма дзяржавамі павінна была праходзіць па сярэднім цячэнні Тыгра.
Звесткі пра колькасць гадоў яго кіравання не захаваліся.
Эрвін Ёнеке
{{Ваенны дзеяч Першая сусветная вайна Другая сусветная вайна Германская імперыя {{{!}} {{{!}} {{!}} {{Жалезны крыж 1-га класа}} {{!!}} {{Жалезны крыж 2-га класа}} {{!!}} {{Крыж Фрыдрыха Аўгуста}} {{!}}- {{!}}{{!!}} {{!}}} Трэці рэйх {{{!}} {{!}} {{Рыцарскі крыж Жалезнага крыжа}} {{!!}} {{Нямецкі крыж у золаце}} {{!!}} {{!}}- {{!}} {{Ганаровы крыж ветэрана вайны (з мячамі)}} {{!!}} {{Медаль За выслугу гадоў у вермахце 1 класа}} {{!!}} {{Медаль За выслугу гадоў у вермахце 2 класа}} {{!}}- {{!}} {{Медаль За выслугу гадоў у вермахце 3 класа}} {{!!}} {{Медаль За выслугу гадоў у вермахце 4 класа}} {{!!}} {{Медаль «У памяць 13 сакавіка 1938»}} {{!}}- {{!}} {{Медаль «У памяць 1 кастрычніка 1938» са спражкай «Пражскі замак»}} {{!!}} {{Нагрудны знак За раненне ў чорным}} {{!!}} {{Ордэн Міхая Адважнага}} {{!}}} }} Эрвін Ёнеке (Erwin Jaenecke; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1944), камандуючы 17-й арміяй (1943—1944).
Мырагошча Пэрша
Мырагошча Пэрша (Мирого́ща Пе́рша) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Мырагошчанскай вясковай абшчыны.