cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ваенны спадарожнік
Конкурс ідэй
З мэтай паскорыць распрацоўку новых ваенных спадарожнікаў і тэхналогій, ВПС ЗША, пачынаючы з сакавіка 2019 года праводзяць конкурсы прадуктыўных ідэй, якія дазваляюць атрымаць выйгрыш у касмічнай вайне. Аўтары прынятых ідэй атрымліваюць неадкладнае ўзнагароджанне ў памеры ад 100 тысяч долараў ЗША. Так, на конкурсе ідэй, які праходзіў з 5 па 6 лістапада 2019 года было заключана падобных кантрактаў на агульную суму $22,5 млн долараў.
Таксаномія
Таксано́мія (ад τάξις — лад, парадак і νόμος — закон) — навука, якая займаецца класіфікацыяй і сістэматызацыяй (напрыклад, відаў жывых арганізмаў).
Гісторыя
Слова «таксаномія» ўпершыню прапанаваў Агюстэн Дэкандоль у 1813 годзе. Ён займаўся класіфікацыяй раслін і аднёс гэтае паняцце да біялогіі. Пазней з’явіліся таксаномія ў лінгвістыцы, геаграфіі і геалогіі.
Сучасныя погляды на таксаномію
З пункту погляду матэматыкі, таксаномія займаецца пабудовай дрэвападобнай структуры класіфікацыі пэўных аб’ектаў. Уверсе гэтай структуры агульная класіфікацыя (карнявы таксон). Ён уключае ўсе аб’екты пэўнай таксаноміі. Таксоны больш нізкага ўзроўню класіфікуюць аб’екты больш спецыфічна. Яны адносяцца да падмностваў гэтых аб’ектаў. Сучасная біялагічная класіфікацыя, напрыклад, з’яўляецца іерархічнай сістэмай, у падмурку якой знаходзяцца асобныя арганізмы (індывідуумы). На розных узроўнях іерархіі гэтай сістэмы знаходзяцца таксоны, кожны з якіх падпарадкаваны аднаму і толькі аднаму таксону больш высокага рангу. Адна з найбольш фундаментальных праблем таксаноміі заключаецца ў вызначэнні спосабу існавання таксону.
Словы «таксаномія» і «сістэматыка» часта выкарыстоўваюць як сінонімы, але строга кажучы, таксаномія з’яўляецца часткай сістэматыкі.
Валенсійскі ўніверсітэт
Валенсійскі ўніверсітэт (Universidad de Valencia) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Валенсія ў аўтаномнай супольнасці Валенсія.
Мацей Рыбінскі
Мацей Рыбі́нскі (Maciej Rybiński;, Славута, Рэч Паспалітая — , Парыж, Францыя) — польскі генерал, апошні кіраўнік паўстання 1830—1831 гадоў. Вінаваціўся ў перамовах аб капітуляцыі з генералам Паскевічам. Удзельнік напалеонаўскіх войнаў (1809—1814).
Біяграфія
У 1805 годзе ўступіў у армію Напалеона. Служыў ад’ютантам у будучага маршала Луі Габрыэля Сюшэ, з 1807 года — у арміі Варшаўскага герцагства.
Удзельнік Напалеонаўскіх войнаў: з Аўстрыйскай імперыяй (1809), з Расіяй (1812—1813). Адзначыўся ў бітвах пад Смаленскам, Малаяраслаўцам, бітве народаў. Пад Лейпцыгам быў узяты ў палон.
У 1815—1831 гадах служыў у чыне маёра ва ўзброеных сілах Царства Польскага.
У паўстанні з 10 сакавіка 1831 года генерал брыгады, 11 верасня 1831 года генерал дывізіі. 10 верасня 1831 года прызначаны вярхоўным галоўнакамандуючым польскіх войскаў. У 1831 удзельнічаў у бітве пад Астралэнкай. У лістападзе таго ж года быў абвінавачаны ў перамовах аб капітуляцыі з генералам Паскевічам.
5 кастрычніка 1831 года на чале атрада перайшоў межы Прусіі. Пасля здушэння паўстання з красавіка 1832 года ў эміграцыі ў Францыі. Жыў у Парыжы. У 1843 годзе заснаваў сярод польскіх эмігрантаў Ваенную партыю (Stronnictwo Wojskowe). Пакінуў «Запіскі» пра час польскага лістападаўскага паўстання.
Памёр года ў Парыжы, пахаваны на Манмартры.
ФК Валенсія
«Вале́нсія» (Valencia) — іспанскі футбольны клуб, які выступае ў Ла Лізе. Заснаваны ў 1919 годзе, базуецца ў аднайменным горадзе Валенсія. У цяперашні час хатняй арэнай з’яўляецца стадыён «Месталья», што быў пабудаваны ў 1923 годзе і ўмяшчае 55 000 гледачоў, але каманда плануе годзе перабрацца на новы стадыён на паўночна-заходзе горада «Новая Месталья» (кат. Nou Mestalla). Валенсія шэсць разоў станавілася чэмпіёнам краіны, а апошнім разам гэта адбылося ў 2004 годзе. У гістарычнай класіфікацыі Ла Лігі клуб займае трэцяе месца, адразу пасля «Рэала» (Мадрыд) і «Барселоны».
На пачатак сезона 2006/07 «Валенсія» ў спісе самых заможных клубаў свету займала 17-ы радок. У рэйтынгу найлепшых еўрапейскіх клубаў «Валенсія» рэгулярна знаходзіцца ў першай дзясятцы. З 2002 па 2008 гады клуб з’яўляўся членам арганізацыі еўрапейскіх футбольных клубаў G-14.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 1919 годзе дзвюма сябрамі Актавіа Аўгуста Мілега Дыясам і Гансала Медынэ Пернасам, прычым першы з іх стаў прэзідэнтам клуба дзякуючы падкінутай манеткі. Клуб згуляў свой ​​першы матч на выездзе 21 мая 1919 года з «Хімнастыка» і атрымаў паражэнне з лікам 0:1.
«Валенсія» перамясцілася на пляцоўку «Месталья» (яшчэ не стадыён да таго часу, была пабудавана толькі адна трыбуна) у 1923 годзе, а да гэтага гуляла свае хатнія матчы на ​​поле «Альгірас» з 7 снежня 1919 года. Першы матч на «Местальі» «Валенсія» згуляла ўнічыю 0:0 з камандай «Кастэльён Кастылія», а на наступны дзень перамагла ў гэтай жа каманды з лікам 1:0. «Валенсія» атрымала перамогу ў рэгіянальным чэмпіянаце ў 1923 годзе і ўпершыню ў сваёй гісторыі патрапіла ў Кубак Іспаніі. Першы кубак для валенсійцаў быў правальным: перамогшы ў хатнім матчы ў «Спортынга» з лікам 1:0, каманда саступіла ў адказнай сустрэчы 1:6. У выніку быў прызначаны трэці матч, які валенсійцы таксама прайгралі з лікам 0:2.
Грамадзянская вайна ў Іспаніі прыпыніла ўзыходжанне валенсійскай каманды, але ненадоўга: у 1940 годзе «Валенсію» узначаліў самы вядомы ў гісторыі клуба прэзідэнт — Луіс Касанова. У 1941 годзе каманда заняла ў першынстве Іспаніі 3 месца і стала ўладальнікам Кубак Іспаніі, абыграўшы ў фінале «Эспаньёл». У сезоне 1941/42 клуб упершыню выйграў нацыянальны іспанскі чэмпіянат. 1940-я гады сталі часам росквіту «Валенсіі»: каманда на роўных канкурыравала з тагачаснымі лідарамі іспанскага футбола: «Барселонай», мадрыдскім «Атлетыка» і «Севільяй», тройчы (у 1942, 1944 і 1947 гадах) стаўшы чэмпіёнам і двойчы перамогшы ў Кубку Іспаніі — у 1941 і 1949 гадах.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1726001—1727000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1726001—1727000)
IC 2285
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іаган Маціяс Кагер
Іаган Маціяс Кагер (каля 1575,  —, ) — нямецкі жывапісец, гравёр і архітэктара.
ВУчыўся ў Фрыдрыха Сустрыса ў Мюнхене. Пасля вяртання туды пасля Італіі, зрабіўся прыдворным жывапісцам Максіміліна І Баварскага. У 1631—1632 гадах быў бургамістрам Аўгсбурга. Там ён стварыў галоўны свой твор — роспіс Залатой залы ў ратушы.
Казакоўшчынскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 2 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Радунскага пассавета.
Антс Антсан
Антс Антсан (Ants Antson;, , Эстонія — ) — савецкі эстонскі канькабежац, алімпійскі чэмпіён 1964 года на дыстанцыі 1500 м, Чэмпіён Еўропы 1964 года ў мнагабор’і, чэмпіён 1964 года ў мнагабор’і. Заслужаны майстар спорту СССР (1964).
Біяграфія
Займаўся тэнісам пад кіраўніцтвам Эвальда Крээ, а таксама лёгкай атлетыкай пад кіраўніцтвам Аляксандра Чыкіна. Трэнерам па канькабежным спорце быў лёгкаатлет Олаф Альман.
У 1961 годзе стаў майстрам спорту. На Алімпіядзе 1964 года заваяваў залаты медаль на дыстанцыі 1500 м. Быў прызнаны найлепшым канькабежцам 1964 года і атрымаў прыз імя нарвежскага канькабежца Оскара Мацісена, атрымаў званне Заслужанага майстра спорту.
З 1964 года выступаў за талінскі ДСА «Калеў». У 1975 годзе скончыў Талінскі педагагічны інстытут імя Эдуарда Вільдэ.
З 1962 па 1970 гады працаваў інструктарам, а ў 1970—1972 гадах трэнерам у ДСА «Калеў», у 1973—1977 гадах быў дырэктарам школы веласіпеднага спорту на веладроме «Калеў», з 1977 года з’яўляўся спартыўным кіраўніком па раёнах Таліна, у 1993—2000 гадах быў кіраўніком і дарадцам аддзела культуры і спорту Цэнтральнай раённай управы Таліна.
Падчас цырымоніі адкрыцця Алімпіяды 1992 года ў Альбервілі Антсан быў сцяганосцам каманды Эстоніі.
Ганаровы член Алімпійскага камітэта Эстоніі (1997), лаўрэат прыза Оскара Мацісена (1964).
Насельніцтва Канады
Насельніцтва Канады пераважна эмігранцкага паходжання. Перасяленцы з усяго свету згуртаваныя тут у стракатую мульцікультурную супольнасць. Пры гэтым Канада — класічная двухмоўная краіна (каля 40 % насельніцва — англаканадцы, 26 % — франкаканадцы) з дзвюма дзяржаўнымі мовамі на ўсіх узроўнях. Найбуйнейшымі гарадамі з'яўляюцца Таронта, Манрэаль і Ванкувер. Для Канады характэрны адзін з самых нізкіх у свеце паказчыкаў шчыльнасці насельнітва (3,9 чал/кв.км.). Большасць канадцаў жыве ўздоўж мяжы з ЗША.
Дэмаграфія
Насельніцтва Канады на пачатак 2019 года складае 37,5 мільёнаў чалавек (38 месца ў свеце). Перапіс 2001 зарэгістраваў 30.007.094 канадцаў. Такім чынам, за 18 гадоў жыхароў краіны стала амаль на чвэрць больш. У другой палове 2010-х для Канады характэрныя невысокія, але стабільныя дадатныя тэмпы росту насельніцтва — каля 0,7 % штогод). Натуральны прырост блізкі да нуля (1,4 на 1000 у 2018) . 70 % канадцаў жывуць у сем'ях. Сярэдні памер канадскай сям'і — 2,5 чалавекі. Нараджальнасць змяншаецца, і насельніцтва — як і паўсюль у развітым свеце — старэе. Сярэдняму канадцу ў 2018 было 42,5 гады. Да такой статыстыкі спрычынілася і вялікая працягласць жыцця, якая ў 2018 склала 82 гады.
Іміграцыя
У ХХІ стагоддзі прырост адбываецца, як і калісьці, у асноўным за кошт іміграцыі (5,7 чалавек на 1000 у 2018, адзін з найвышэйшых паказчыкаў у свеце).Такім чынам, доля мігрантаў у агульным прыросце складае больш за 75 %. Варта дадаць, што і канадскае грамадства, і канадскі ўрад падтрымліваюць іміграцыю, якая ў апошнія дзесяцігоддзі набыла выразныя азіяцкія вытокі. Перасяленцы аддаюць перавагу буйным гарадам, асабліва Ванкуверу і Таронта. Канада ахвотна дае прытулак і бежанцам — на краіну кляновых лісцяў прыходзіцца 10 % іх сусветнага прыёму.
Этнічны склад
Паводле перапісу 2016 года ў Канадзе жывуць 43 этнічныя групы, якія складаюцца як мінімум з 100 000 чал. Самая вялікая этнічная група называе сябе канадцамі (32,3%). Далей ідуць англічане (18,3), шатландцы (14), французы (13,6), ірландцы (13,4), немцы (9,6), італьянцы, кітайцы, украінцы, галандцы, палякі, індыйцы, беларусы (10505 чалавек). Да карэннага насельніцтва адносяцца індзейцы (каля 4 %) і эскімосы — прадстаўнікі мангалоіднай расы. За апошнія паўстагоддзі з 2 да 22 % (паводле перапісу 2016) вырасла доля так званых visible minorities. Так называюць жыхароў краіны, вонкава адрозных ад еўрапейскіх мігрантаў і карэннага насельніцтва. Сярод visible minorities найбольшую ўдзельную вагу маюць кітайцы, паўднёваазіяты (па 5 %) і афраканадцы (3,5 %). Многія жыхары Канады не могуць вызначыцца з этнічнай прыналежнасцю і называюць адразу некалькі групаў, што робіць суму нацый нашмат большую за 100 %.
Мовы
У Канадзе выкарыстоўваецца мноства моваў, але галоўных дзве: англійская, родная для 56 % канадцаў і французская, матчыная для 21 %. Гэтыя мовы з'яўляюцца ў Канадзе афіцыйнымі, на іх вядуцца ўсе дзяржаўныя і прыватныя справы. Тым не менш, кожная правінцыя мае адну "афіцыйную" мову (8 — англійскую, 1 (Квебек) — французскую). Адзінай афіцыйна двухмоўнай правінцыяй з'яўляецца Нью-Брансуік. Больш за 20 % жыхароў Канады назвалі роднай нейкую іншую мову, найбуйнейшыя сярод якіх — кітайская (1,23 млн носьбітаў), пенджабская, іспанская, тагальская, арабская (кожная 0,4-0,5 млн). Нацыяльным меншасцям гарантаваныя школы на родных мовах ва ўсіх правінцыях і на ўсіх тэрыторыях.
Рэлігіі
Са стракатага этнічнага складу вынікае выключная рэлігійная разнастайнасць Канады, дэмакратычны лад гарантуе свабоднае веравызнанне і павагу да правоў усіх вернікаў. Царква ў сучаснай Канадзе аддзелена ад дзяржавы і мае ўсё меншую ролю ў паўсядзённым жыцці людзей. Пры гэтым большасць канадцаў верыць у Бога. Згодна з апытаннем 2011, 68 % жыхароў Канады — хрысціяне, з іх большая палова — каталікі, яшчэ дзве пятых — пратэстанты (найбуйнейшая пратэстанцкая дэнамінацыя — Аб'яднаная царква Канады, следам ідуць англікане і баптысты). Колькасць атэістаў і агностыкаў у 2001 - 2011 павялічылася з 16 да 22 %. Разам з іміграцыяй расце кольскасць мусульман, індуістаў, сікхаў (3,2 %, 1,5 %, 1,4 % у 2011 адпаведна).
Размяшчэнне насельніцтва
Канада вылучаецца вельмі нізкай шчыльнасцю насельніцтва (каля 4 чал на кв. км.) і даволі нераўнамерным яго размяшчэннем. Нягледзячы на вялікую плошчу, прыблізна ¾ насельніцтва Канады пражывае ў межах 160 км ад мяжы з ЗША, а 95 % — на поўдзень ад 55° пн.ш. . Найбольш населеныя правінцыі — Антарыа і Квебек. Ва ўсіх тэрыторыях узятых разам налічваецца 120 тысяч чалавек. Палова канадцаў жыве ў калідоры Квебек-Уінсар ўздоўж Вялікіх азёр і ракі Святога Лаўрэнція. Вялізныя абшары поўначы Канады маюць рэдкае тубыльскае (эскімосы) насельніцтва, дзе-нідзе сустракаюцца пасёлкі гарнякоў, метэастанцыі.
Гарады
Канада адносіцца да высокаўрбанізаваных краін свету. Гарадское насельніцтва, якое складае 81 %, сканцэнтравана ў калідоры Квебек-Уінсар (у прыватнасці гарадскія агламерацыі Таронта-Гамільтан, Манрэаль і Атава-Гатына), на кантынентальных раўнінах Брытанскай Калумбіі (ад ваколіц Ванкувера да канца даліны ракі Фрэйзер) і ў калідоры Калгары-Эдмантан ў Альберце. каля 40 % гаражан жывуць у трох найбуйнейшых агламерацыях: Таронта (ў агламерацыі жыве 5,9 млн), Манрэалі (4,1), Ванкуверы (2,5). Усяго мільённых агламерацый 6: ад 1,3 да 1,5 млн. жыхароў перапіс 2016 адзначыў таксама ў Калгары, Атава-Гатына, Эдмантане.
Майдаколь
Майдаколь — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Акжонскай сельскай акругі. Код КАТА — 434431100.
Шчытнікі
Шчытнікі (Pentatomidae) — сямейства клапоў. Часцей гэтыя клапы у даўжыню дасягаюць ад 8 да 18 мм.
Распаўсюджанне
У сусветнай фаўне налічваецца больш за 4000 відаў гэтага сямейства. У Еўропе сустракаюцца 228 відаў, у Сярэдняй Еўропе каля 70 відаў. У Паўночнай Амерыцы жыве 221 від з 61 роду. На Беларусі каля 50 відаў.
Антсан
Антсан — прозвішча.
Дзмітрый Генрыхавіч Голец
Дзмітрый Генрыхавіч Голец (нар. 2 лістапада 1962, в. Забалаць, Воранаўскі раён) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 лістапада 1962 г. у вёсцы Забалаць Воранаўскага раёна. Скончыў Забалоцкую сярэднюю школу ў 1980 годзе і сваю працоўную дзейнасць пачаткаў слесарам у саўгасе імя Янкі Купалы Воранаўскага раёна. Затым паступіў у Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут, які скончыў у 1985 годзе, атрымаўшы спецыяльнасць вучонага агранома. Службу ў шэрагах Савецкай Арміі ў войсках МУС праходзіў у Мінску.
Дэмабілізаваўшыся, працаўладкаваўся ў калгас імя Жданава (зараз СПК «Цецяроўка») Бераставіцкага раёна загадчыкам вытворчага ўчастка. Праз 6 гадоў быў прызначаны намеснікам старшыні гэтага калгаса і агулам адпрацаваў у гэтай гаспадарцы 13 гадоў. З 1998 года Голец прызначаецца дырэктарам саўгаса «Бераставіцкі» Бераставіцкага раёна, і ў гэтай пасадзе працаваў да жніўня 2002 года. А са жніўня 2002 па кастрычнік 2007 г. — першы намеснік старшыні Ваўкавыскага райвыканкама, начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання. У 2001 г. паступіў у Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, і ў 2003 г. скончыў яе з адзнакай па спецыяльнасці эканаміст-менеджар. 4 кастрычніка 2007 г. Прэзідэнт даў згоду на прызначэнне Гольца старшынёй Ваўкавыскага райвыканкама. На гэтай пасадзе прапрацаваў па ліпень 2011 года.
З верасня 2011 па 2014 год — дырэктар УДП «Гродзенскі кансервавы завод» Гродзенскага абласнога ўнітарнага прадпрыемства харчовай прамысловасці «Гроднахарчпрам». З 2014 г. спецыяліст Ваўкавыскага сектара метралогіі Гродзенскага цэнтра стандартызацыі метралогіі і сертыфікацыі.
Сям’я
Жанаты, мае дваіх сыноў.
Стшэгам (гміна)
Стшэ́гам (Strzegom) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свідніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стшэгаме. Плошча гміны складае 144,71 км². Станам на 2004 год у гміне Стшэгам пражывалі 27 220 чалавек, шчыльнасць — 188,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Дэні Морысан
Дэні Морысан (Denny Morrison, нар., Чэтвінд, Брытанская Калумбія) — канадскі канькабежац, алімпійскі чэмпіён у каманднай гонцы, віцэ-чэмпіён Алімпійскіх гульняў 2014 на дыстанцыі 1000 м і бронзавы прызёр на дыстанцыі 1500 м, двухразовы чэмпіён свету на дыстанцыі 1500 м, уладальнік 9 узнагарод сусветнага першынства.
Біяграфія
Упершыню стаў на канькі ў тры гады. Першапачаткова бегаў як шорт-трэку, так і на вялікім авале. Пасля 2003 года сканцэнтраваўся на канькабежным спорце. На Алімпіядзе 2006 у Турыне выйграў срэбра, у фінале зборная Канады саступіла італьянцам. У тым жа годзе стаў уладальнікам Кубка свету ў каманднай гонцы.
У наступным сезоне 2006/2007 на чэмпіянаце свету па асобных дыстанцыях выйграў тры медалі — срэбра на 1000 м і ў каманднай гонцы, бронза на 1500 м. Стаў трэцім у Кубку свету на 1500 м. У сезоне 2007/2008 стаў чэмпіёнам свету на 1500 метраў, быў трэцім на 1000 м. У Кубку свету — другі на 1000 м і ў каманднай гонцы. У 2009 годзе на чэмпіянаце свету стаў другім на 1000 м і трэцім на 1500 м. Заваяваў другое золата ў Кубку свету ў каманднай гонцы.
У 2010 годзе ў Ванкуверы стаў алімпійскім чэмпіёнам у камандным гонцы сумесна з Мацье Жыру і Лукасам Макоўскім.
У наступным сезоне 2010/2011 не змог заваяваць ніводнага подыўма на чэмпіянаце свету і заваяваў два подыўма на этапах Кубка свету. У 2012 годзе другі раз стаў чэмпіёнам свету на дыстанцыі 1500 метраў.
Сезон 2012/2013 пачаў з перамогі на дыстанцыі 1000 на першым этапе Кубка свету. Аднак у снежні 2012 года, катаючыся на лыжах, зламаў нагу, і прапусціў вялікую частку перадалімпійскага сезону.
Рэкорд свету
14 сакавіка 2008 года на этапе Кубка свету ў Калгары прабег 1500 м за 1.42,01, пабіўшы рэкорд Эрбена Венемарса. Праз год 6 сакавіка 2009 года Шані Дэвіс у Солт-Лэйк-Сіці прабег гэтую дыстанцыю за 1.41,80.
Траццякоўская (станцыя метро)
«Траццякоўская» (Третьяко́вская) — крос-платформавая станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Калужска-Рыжскай і Калінінскай лініях.
Інстытут пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Інстытут пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь» — вышэйшая навучальная ўстанова органаў пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь.
Інстытут з’яўляецца правапераемнікам факультэта пагранічных войскаў пры Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 29 снежня 2020 г. калектыў Інстытута ўзнагароджаны Спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва «за значны ўклад у фарміраванне духоўных асноў падрастаючага пакалення, рэалізацыю маладзёжнага патрыятычнага праекта „Тым, хто мужнасцю сваёй у неўміручасць крочыў“».
Структура
Факультэты: Кафедры: Навучальныя цэнтры:
Музыка
Пад патранажам Інстытута дзейнічае аднайменны ансабль і хор.
Кандзіда (муніцыпалітэт)
Кандзіда (Candida) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1129 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 208 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 83040. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Filippo Neri.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Індыйскі нацыянальны кангрэс
Індыйскі нацыянальны кангрэс (ІНК; Indian National Congress, Congress Party, INC), буйнейшая палітычная партыя Індыі, найстарэйшая палітычная арганізацыя краіны. Базіруецца на сацыял-дэмакратычнай ідэалогіі.
Заснавана ў 1885 заможнымі ліберальнымі коламі пры непасрэдным удзеле англічан як лаяльная апазіцыя англійскаму каланіяльнаму рэжыму. У 1920-я пад кіраўніцтвам Махатмы Гандзі і Джавахарлала Нэру ператварылася ў масавую партыю з шырокай сацыяльнай базай і нацыянальна-вызваленчай праграмай. Ад пачатку незалежнасці Індыі ў 1947 да 1977, у 1980—89, 1991—96 — кіруючая партыя. У пачатку 1990-х страціў большасць у парламенце, але застаецца самай уплывовай партыяй Індыі. У 2004 разам з саюзнымі арганізацыямі, злучанымі ў Аб'яднаны прагрэсіўны альянс, перамог на ўсеагульных выбарах і сфарміраваў федэральны ўрад.
Унутрыпартыйныя спрэчкі прывялі да расколу ІНК ў 1967 і стварэння былым левым крылом партыі пад кіраўніцтвам Індзіры Гандзі новага ІНК, таксама вядомага як «Новы кангрэс». Былое правае крыло ІНК перайменавала рэшткі партыі ў Індыйскі нацыянальны кангрэс (арганізацыя) (неафіцыйная назва: «Стары кангрэс»), які пазней зліўся з Джаната парты. Наступнае выпрабаванне наступіла ў 1977, калі ў ІНК на фоне крытыкі аўтарытарных памкненняў І.Гандзі ўтварыліся шматлікія фракцыі, адна з якіх, лаяльная сваёй старшыні, за што атрымала нефармальную назву Індыйскі нацыянальны кангрэс (Індзіра), выступала ад імя ўсяго ІНК, не маючы агульнай падтрымкі. У тым годзе ІНК (Індзіра) на выбарах саступіў Джаната парты, але здолеў яе перамагчы ў 1980.
Пасля забойства І.Гандзі ў 1984 ІНК ўзначаліў яе сын Раджыў Гандзі. Пад яго кіраўніцтвам партыя перамагла на выбарах-1984, але пацярпела паражэнне на наступных выбарах-1989. У 1991 Р.Гандзі быў забіты падчас перадвыбарчай кампаніі, кіраўніцтва перайшло да Нарасімхі Рао, які прывёў ІНК да чарговай перамогі і стаў прэм'ер-міністрам.
Кіраўнікі партыі традыцыйна належаць да сям'і Нэру—Гандзі: Матылал Нэру (старшыня ІНК у 1919 і 1928), яго сын Джавахарлал Нэру (1929—30, 1936—37, 1946, 1951—54), яго ўнучка (дачка Дж.Нэру) Індзіра Гандзі (1959, 1977—84), яе сын Раджыў Гандзі (1985—91), удава Р.Гандзі Соня Гандзі (з 1998).
Спасылкі
Сайт партыі
IC 2286
IC 2286 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Калматка малая
Калма́тка малая (Filago minima) — від кветкавых раслін з роду  сямейства.
Апісанне
Аднагадовая трава, 18—25 см вышынёй. Расліна нягуста-лямцавая. Сцябло ўверсе вілкава галінастае, па ўсёй даўжыні густа аблісцвенае. Лісце 0,7—11 × 0,2—1,5 мм, плоскае. Кветкі 1,4—1,9 мм, бялёса-жаўтлявыя. Лісточкі абгорткі прыціснута-лямцавыя, з прыкметнымі жылкамі на спінцы; унутраныя — з кароткай саламяна-жоўтай бліскучай верхавінай. 2n = 28.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны на захадзе Паўночнай Афрыцы (Алжыр, Марока, Канарскія астравы), у Еўропе (акрамя поўдня і поўначы Расіі), на паўднёвым захадзе Сібіры; інтрадуцыраваны ў штаты Масачусетс, Нью-Ёрк, Арэгон, Пенсільванія.
Ва Украіне від расце ў пясчаных і гліністых месцах — у лясных раёнах і лесастэпе (пераважна ў заходняй частцы), зрэдку.
Фелічэ Казараці
Фелічэ Казараці (іт. Felice Casorati,, Навара — , ) — італьянскі мастак.
Ф. Казараці нарадзіўся ў сям'і афіцэра. У дзяцінстве і юнацтве Казараці часта пераязджалі з месца на месца, жылі ў Мілане, на Сардзініі, у Падуі. Будучы мастак першапачаткова вучыўся на піяніста, затым скончыў факультэт права ў Падуанскім універсітэце. Паралельна ён браў урокі жывапісу - перш у Павіі, а з 1908 года - у Неапалі. У 1907 і 1909 гадах прайшлі выставы яго карцін у Венецыі. У гады Першай сусветнай вайны быў прызваны ў войска. У 1923 годзе Казараці быў арыштаваны за ўдзел у антыфашысцкім руху.
Перова (станцыя метро)
«Перова» (Перо́во) — станцыя Калінінскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Грунт
Грунты з’яўляюцца аб’ектам вывучэння грунтазнаўства.
Агрэставыя
Агрэставыя (Grossulariaceae) — сямейства двухдольных кветкавых раслін парадку Каменяломнікакветныя. Большасць сучасных публікацый разглядае сямейства як манатыпнае, якое ўключае адзіны род, які змяшчае каля 190 відаў.
Раней у склад роду Grossularia вылучалі пад назвай Grossularia uva-crispa (L.) Mill., ці Grossularia reclinata (L.) Mill. або іншымі.
Распаўсюджаныя ў абласцях ўмеранага клімату паўночнага паўшар’я, а таксама ў гарах Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі. Шэраг відаў адносіцца да ліку харчовых (ягадных) раслін; некаторыя разводзяцца як дэкаратыўныя.
Батанічнае апісанне
Плады — сакавітыя шматнасенныя ягады. Насенне з эндаспермамам.
Ківі
Ківі:
Універсітэт Алікантэ
Універсітэт Алікантэ (Universidad de Alicante) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Алікантэ ў аўтаномнай супольнасці Валенсія.
Канстанцінава (Чашніцкі раён)
Канстанці́нава (, Константиново) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чарэйскага сельсавета.
Смалянская вобласць
Смалянская вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў СМ. Вобласць займае плошчу 3 193 км² і мае насельніцтва 130 043 тыс. жыхароў. Адміністрацыйны цэнтр Смолян.
Насельніцтва
У вобласці пражывае 130 043 тыс. жыхароў, з усяго ліку балгары складаюць 122 806, туркі 6 212, 686 цыгане і 10 362 жыхароў іншых нацыянальнасцей.
Новакасіно (станцыя метро)
«Новакасіно» (Новокосино́) — станцыя Калінінскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Стшэгова (гміна)
Стшэго́ва (Strzegowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Млаўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стшэгове. Плошча гміны складае 214,23 км². Станам на 2004 год у гміне Стшэгова пражывалі 8044 чалавекі, шчыльнасць — 37,58 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 39 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 51 населены пункт.
Туктыбаеў (сяло)
Туктыбаеў — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Алгінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 53 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Айтэке-Бі. Код КАТА — 434432100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1819 чалавек (934 мужчыны і 885 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1803 чалавекі (944 мужчыны і 859 жанчын).
Эвэ Ківі
Эвэ Ківі (Eve Kivi, імя пры нараджэнні Ээве, Eeve; нар., , Эстонія) — эстонская актрыса. Заслужаная артыстка Эстонскай ССР.
Біяграфія
Нарадзілася 8 мая 1938 года ў горадзе Пайдэ. У 1959 годзе скончыла Тэатральную студыю пры Дзяржаўным акадэмічным драматычным тэатры імя У. Кінгісепа ў Таліне. У кіно здымаецца з 1955 года. У некаторых фільмах у тытрах пазначана як Ківі-Антсан (па мужу Антсу Антсану).
Актрыса кінастудый «Масфільм» і «Талінфільм». З 1993 года працуе ў рэкламнай рэдакцыі эстонскага тэлевізійнага канала «Kanal 2».
Марксісцкая (станцыя метро)
«Марксісцкая» (Маркси́стская) — станцыя Калінінскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Валерый Францавіч Жукоўскі
Валерый Жукоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца рагачоўскага «Макслайна».
Клубная кар’ера
Выхаванец лідскага футбола, гуляў у бабруйскай «Белшыне» і салігорскім «Шахцёры». У ліпені 2009 года падпісаў кантракт з наваполацкім «Нафтанам», дзе быў адным з асноўных ігракоў.
У снежні 2012 года перайшоў у «Гомель». Разглядаўся як адзін з асноўных ігракоў, але ў маі 2013 года атрымаў траўму і вярнуўся толькі ў канцы сезона.
У студзені 2014 года вярнуўся ў «Нафтан». Пасля вяртання стаў лідарам наваполацкай каманды, трывала гуляў на пазіцыі атакуючага паўабаронцы ў стартавым складзе. 2 жніўня 2014 года аформіў хет-трык у матчы з брэсцкім «Дынама». У сезоне 2015 застаўся іграком асновы «Нафтана», з 13 галявымі перадачамі стаў найлепшым асістэнтам чэмпіянату 2015.
14 снежня 2015 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». У першай палове сезона 2016 трывала гуляў у аснове дынамаўцаў на пазіцыі атакуючага паўабаронцы, у чэрвені, пасля зыходу з каманды Аляксандра Гутара, нават стаў капітанам «Дынама». Пасля прыходу ў ліпені на пасаду галоўнага трэнера Сяргея Бароўскага, аднак, страціў месца ў аснове і на полі з’яўляўся нячаста. У снежні 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У студзені 2017 года далучыўся да гродзенскага «Нёмана» і неўзабаве падпісаў кантракт. У складзе гродзенскай каманды стаў асноўным атакуючым паўабаронцам. У лістападзе 2017 года падоўжыў кантракт з «Нёманам» на наступны сезон. У сезоне 2018 заставаўся іграком стартавага складу, стаў капітанам каманды. У снежні 2018 года падпісаў новы кантракт з гродзенцамі.
У пачатку 2023 года з-за забароны Міністэрства спорту і турызму новы кантракт «Нёманам» не быў падпісаны, з-за чаго паўабаронца не трапіў у заяўку клуба на сезон і не ўдзельнічаў у афіцыйных матчах каманды ў 2023 годзе, хоць працягваў трэніравацца з гродзенцамі. У ліпені 2023 года пакінуў гродзенскі клуб і далучыўся да рагачоўскага «Макслайна».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
IC 2287
IC 2287 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крахаль вялікі
Вялікі крахаль ці вялікі савук (Mergus merganser) — буйная качка з вузкай падоўжанай дзюбай.
Апісанне
Самы буйны і найбольш распаўсюджаны з крахалёў, сваімі памерамі праўзыходзіць крыжанку. Даўжыня цела 60-70 см, маса да 2 кг. Шыя і дзюба доўгія. Характэрная афарбоўка апярэння дазваляе лёгка распазнаць птушку. У самца галава і верхняя частка шыі чорныя, з металічным зеленаватым бляскам. Астатняя яе частка, бакі і ніз цела белыя. Пярэдняя частка спіны чорная, сярэдзіна і надхвосце цёмна-попельна-шэрыя. У самкі бакі, галава і шыя рыжавата-бурыя, пёры на баках з светлай аблямоўкай. Спіна попельна-шэрая з чарнаватымі стракацінамі. Брушка белае.
У адрозненне ад большасці іншых качак, харчуецца не расліннымі кармамі, а рыбай — пра гэта сведчаць вострыя зубы на кручкаватай дзюбе, якімі птушкі трымаюць слізкую здабычу.
Пашырэнне
На большай частцы арэала нешматлікая пералётная птушка. Гнездавая вобласць ахоплівае пераважна лясную зону Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі, а таксама горныя мясцовасці Сярэдняй Азіі, Гімалаяў і Тыбета. Асноўныя зімоўкі паблізу атлантычнага і ціхаакіянскага ўзбярэжжаў Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі, у раёнах Міжземнамор'я і Чорнага мора, на поўдні Каспійскага мора і ў шэрагу іншых паўднёвых раёнаў Азіі. У Беларусі вельмі рэдкі на гнездаванні (толькі ў паўночнай палове краіны), пералётны, транзітна мігрыруючы і ў нязначнай колькасці зімуючы від.
Асаблівасці біялогіі
Як правіла, трымаецца парамі альбо невялікімі групамі, але часам у месцах зімовак фарміруе вялікія чароды, якія складаюцца з некалькіх тысяч асобін. Корм выключна жывёльны, аснову якога складае разнастайная рыба, часам даўжынёй да 18 см.
Эскіерскае вадасховішча
Эскіерскае вадасховішча (Eskiyer suv ombori, Эскиер Сув Омбори) — вадасховішча ў.
Крахаль вялікі
Асаблівасці біялогіі
Для гнездавання вялікі крахаль выбірае мясціны з хуткаплыннымі рэкамі і чыстымі, глыбокімі і багатымі рыбай азёрамі, чым, уласна, і тлумачыцца яго абмежаванае пашырэнне ў Беларусі (іх тут няшмат). Гнёзды будуе часцей за ўсё ў дуплах дрэў паблізу вадаёмаў на вышыні ад 1 да 18 м. Там, дзе гэтыя птушкі не рэдкасць, яны ахвотна засяляюць штучныя гняздоўі.
Эскіерскае вадасховішча
Напоўнена ў 1978 годзе.
Крахаль вялікі
Асаблівасці біялогіі
Гняздуецца з сярэдзіны траўня. У поўнай кладцы 8-15 белых ці белаватых яек памерамі 55-74 x 37-50 мм. Наседжванне на працягу 32 сутак. Птушаняты растуць павольна і толькі ва ўзросце 60-70 дзён набываюць здольнасць лётаць.
Эскіерскае вадасховішча
Апісанне
Поўны аб’ём 18,5 мільёнаў м³. Упадаюць Гірвансай і. Вышыня плаціны 23 метраў. Вада выкарыстоўваецца для абрашэння зямель у, і  раёнах.
Цагляная готыка
Цагляная готыка (Backsteingotik) — від гатычнай архітэктуры, пашыраны ў рэгіёнах вакол Балтыйскага мора, бедных будаўнічым камнем, асабліва ў Паўночнай Германіі. Будынкі гэтага стылю ўзводзіліся пераважна ці цалкам з чырвонай цэглы. Цагляныя гатычныя будынкі іспанскіх мурынаў утвараюць незалежны стыль, званы мудэхарская готыка, які не разглядаецца ў гэтым артыкуле. У рэчышчы цаглянай готыкі развівалася гатычная архітэктура ВКЛ.
Цагляная готыка прыходзіць на змену цаглянаму раманэску, а пазней у сваю чаргу змяняецца цагляным рэнесансам. Межы паміж цаглянай готыкай і абодвума названымі стылямі досыць расплывістыя.
Адсутнасць у цаглянай готыцы архітэктурнай скульптуры, пашыранай у іншых кірунках готыкі, але недасягальнай пры замене камня цэглаю, кампенсуецца складанай арнаментацыяй сцен, у тым ліку пры дапамозе колеравых кантрастаў паміж чырвонаю цэглаю, паліванаю цэглаю і белаю вапнаю.
Збудаванні цаглянай готыкі можна сустрэць у Беларусі, Даніі, Германіі, Латвіі, Літве, Нідэрландах, Польшчы, Расіі (у Калінінградскай вобласці), Украіне, Фінляндыі, Швецыі, Эстоніі.
Цэгла
У адрозненні ад каменных блокаў звычайнай готыкі, якія рыхтаваліся проста на будаўнічай пляцоўцы, цэгла выраблялася на асобных спецыялізаваных прадпрыемствах. Шырокае распаўсюджанне атрымала цэгла так званага манастырскага фармату, памерам прыблізна ад 28x15x9 см да 30x14x10 см, якая клалася са швамі шырынёй каля 15 мм.
Беліцкае
Назву Беліцкае маюць:
Авіяматорная (станцыя метро, Калінінска-Солнцаўская лінія)
«Авіяматорная» (Авиамото́рная) — станцыя Калінінскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Кісялі (Чашніцкі раён)
Кісялі́ (, Кисели) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукомльскага сельсавета.
Касана-Ірпіна
Касана-Ірпіна (Cassano Irpino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo Apostolo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гаршчок
Гаршчо́к — гліняная пасудзіна для гатавання гарачай стравы, захоўвання вадкіх і сыпкіх рэчываў і іншых.
Вядомы з эпохі неаліту. Напачатку гаршчкі ляпілі, у тым ліку з глінянай стужкі, з 10 ст. іх сталі вырабляць на ганчарным крузе. Рэгіянальныя асаблівасці гаршчкоў у іх выкарыстанні, формах, памерах у Беларусі замацаваліся ў мясцовых назвах: абеднік, адынец, варэйка, гарлач, гладыш, збан, злівач, склепнік, слоік, спарыш і інш. Форма гаршчка добра прыстасавана для хуткага і раўнамернага награвання ў напаленай печы: круглы з пукатымі бакамі, звужаным плоскім дном і вусцем, абкружаным венцам. Выраблялі з фармовачнай масы павышанай вогнетрываласці з дамешкам жарствы, пяску, а пасля абпальвання гартавалі ў абвары. Дэкор стрыманы альбо зусім адсутнічаў. Аздаблялі звычайна глянцаваным і прачэрчаным па сырой паверхні геаметрычным арнаментам. 2 ці 3 замацаваныя ручкай гаршчкі, у якіх бралі ежу на поле, называлі адпаведна спарышамі і траячкамі. Гаршчок — найбольш семіятызавана рэч хатняга начыння. Антрапамарфізацыя гаршчка праяўляецца як на ўзроўні найменняў (носік, ручка), так і ў фальклорных тэкстах, перадусім у загадках: «Малады Ягор сеў на конь, паехаў у агонь»; «Радзіўся — не хрысціўся, памёр — не праводзіўся», У шматлікіх рытуальных практыках сімвалічна прадстаўляў сабой чалавека — яго галаву і ўлонне — і ў такіх кантэкстах уваходзіў у абрады жыццёвага цыклу: радзіны, вяселле, памінкі. У пахавальнай абраднасці гаршчок выступае як ёмішча душы памерлага, як посуд для вады, што служыць пасярэднікам паміж светамі. У Пінскім раёне за труной неслі ў гаршчку пасвечаную ваду, вадой крапілі магілу, рэшткі там жа вылівалі, а гаршчок, перавярнуўшы дагары дном, ставілі ў голаў магілы. Сувязь гаршчка з душамі продкаў, з печчу і прасторай каля яе, а таксама непасрэднае сутыкненне з агнём тлумачаць суаднясенне яго з дамавіком. Па ўсёй Беларусі вядома павер’е аб перасяленні дамавіка ў новую хату менавіта ў гаршчку з жарам. На ўсходнеславянскай тэрыторыі дзіравы гаршчок уваходзіць у шэраг рэчаў, што выконвалі ў народнай свядомасці ролю абярэга. У рытуальных дзеяннях абыгрываецца пустата посуду, яго патэнцыяльная магчымасць «змяшчаць» у сабе тыя ці іншыя якасці: у гаршчку лічылася магчымым пабачыць чараўніцу, у ім пасля пэўных аперацый можа быць сканцэнтравана персаніфікаваная хвароба, менавіта ў гаршчку знаходзілі прыстанак атмасферныя з'явы.
Шасэ Энтузіястаў (станцыя метро)
«Шасэ Энтузіястаў» (Шоссе́ Энтузиа́стов) — станцыя Калінінскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Эльчэўскі ўніверсітэт імя Мігеля Эрнандэса
Эльчэўскі ўніверсітэт імя Мігеля Эрнандэса (Universidad Miguel Hernández de Elche) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Эльчэ ў аўтаномнай супольнасці Валенсія.
Д-3
Гісторыя карабля
Першапачаткова падводная лодка звалася «Чырвонагвардзеец», 21 жніўня 1934 была пераназвана ў Д-3, аднак як ва ўжытку так і ў афіцыйных дакументах звалася як «Д-3» так і «Чырвонагвардзеец». Лодка была закладзена 5 сакавіка 1927 на Балтыйскім заводзе № 189 у Ленінградзе, завадскі № 179, спушчана на ваду 12 ліпеня 1929 і 20 лістапада 1931 года ўвайшла ў склад Балтыйскага флота.
Улетку 1933, лодка здзейсніла пераход па Беламорска-Балтыйскаму каналу і 5 жніўня увайшла ў склад брыгады падводных лодак Паўночнага флота. У 1938 Д-3 стала першай савецкай лодкай, якая перасекла Грынвіч і ўвайшла ў заходняе паўшар’е. У 1938—1940 была ў рамонце.
Баявыя паходы
17 студзеня 1942 узнагароджана ордэнам Чырвонага Сцяга 3 красавіка 1942 атрымала ганаровае званне «Гвардзейская»
Магчымымі прычынамі згубы адмыслоўцы завуць падрыў на міне, памылку асабовага склада ці адмову тэхнікі. Усё 53 члены экіпажа зніклі разам з лодкай.
Стшэльцы (гміна)
Стшэ́льцы (Strzelce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кутноўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Стшэльцах. Плошча гміны складае 90,09 км². Станам на 2014 год у гміне Стшэльцы пражывалі 4065 чалавек, шчыльнасць — 45 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Сіваграк
Сіваграк, таксама Сіваваронка (Coracias) — род птушак сямейства, атрад.
Даўжыня цела сіваграка звычайнага да 35 см, маса да 190 г. Апярэнне зеленавата-блакітнае з яркім адлівам. На крылах і хвасце ёсць цёмна-сінія ўчасткі. Спіна рыжавата-карычневая. Сярэдняя пара пёраў хваста цёмна-бурая з ліловым напылам. Дзюба моцная, крыху кручкаватая. Корміцца буйнымі жукамі, прамакрылымі, радзей дробнымі пазваночнымі. Нясе 4—6 яец.
Распаўсюджанне
Існуе 8 відаў. Пашыраны ў Еўразіі і Афрыцы. Жывуць у лесастэпах, лясах, на ўзлесках, каля высечак, у парках і гаях, саваннах, на акультураных землях. На тэрыторыі Беларусі жыве 1 від: (народныя назвы: краска, сінюга) — пералётная птушка. Зімуе ў Афрыцы.
Анніўка
Анніўка (Аннівка) — сяло ў Білагірскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Наважыліўскаму сельскаму савету.
Новагірэева (станцыя метро)
«Новагірэева» (Новогире́ево) — станцыя Калінінскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Diplotomma
Diplotomma  — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1849 годзе.
Класіфікацыя
Род Diplotomma налічвае 114 відаў:
Клара Аляксандраўна Заменгоф
Біяграфія
Нарадзілася ў Коўна (цяпер — Каўнас, Літва) у сям’і ўладальніка мылаварнага завода Аляксандра (Сендэра Лейбовіча) Зільберніка.
У 1886 годзе пазнаёмілася з Людвікам Заменгофам і ў 1887 выйшла за яго замуж.
Была аднадумцай мужа ў яго імкненні стварыць міжнародную мову — эсперанта. Каб дапамагчы яму выдаць першы падручнік эсперанта, Unua Libro, аддала на выпуск падручніка свой пасаг: дзесяць тысяч рублёў.
Яе бацька быў гаспадаром мылаварны завод у Коўна, эсперантыст Аляксандр (Сендэр Лейбавіч) Зільбернік (1832—1903 або 1831—1906), фінансаваў першы падручнік эсперанта — «Першая кніга» (1887).
Кажабахы
Кажабахы — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Арандзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 434433100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1876 чалавек (970 мужчын і 906 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1698 чалавек (868 мужчын і 830 жанчын).
Клара Аляксандраўна Заменгоф
Біяграфія
Яе брат — Канстанцін (Кадыш) Аляксандравіч Зільбернік (1853 або 1855— 1920), Расійскі лекар, выпускнік Харкаўскага універсітэта (1878), арганізатар аховы здароўя і стваральнік хірургічнай службы ў Лэбэдынскім павеце Харкаўскай губерні, ганаровы грамадзянін Лэбэдына.
У шлюбе ў іх было трое дзяцей: Адам (1888—1940), Сафія (1889—1942) і Лідзія (1904—1942).
Глыбоцкія скамарохі-мядзведнікі
Мядзведзяў прывучалі танцаваць, выводзячы на гарачую падлогу-патэльню. Перад гэтым заднія лапы абувалі ў анучы або лапці, а пярэднія пакідалі голымі. Пры гэтым мядзведнік пачынаў іграць на скрыпцы, жалейцы або дудзе, а мядзведзь, адчуўшы ў пярэдніх лапах гарачыню, станавіўся на заднія лапы і пачынаў «танцаваць». Гэтая рэакцыя замацоўвалася і асацыіравалася мядзведзем з гукамі музыкі, адсюль таксама сувязь і ўзаемадапаўненне паміж двума ўменнямі. Ад 1 лістапада да 15 лютага «акадэмікі» пакідалі сваю alma mater і вандравалі па вёсках і мястэчках, забаўляючы мясцовае насельніцтва. Тэатральны талент прыцягваў увагу не толькі простага люду, але быў таксама надзвычай папулярным сярод магнатаў, якія запрашалі мядзведнікаў для выступленняў у свае замкі і палацы.
Гісторыя
Паводле гарадcкіх інвентароў у Глыбокім на пачатку XVIII ст. сярод рамеснікаў былі скамарохі і мядзведнікі (каля 10 чалавек) і каля 15 чалавек ва ўсім Глыбоцкім краі. Па колькасці згадак у літаратуры і актыўнасці мясцовых мядзведнікаў можна лічыць, што мядзведніцтва было пашыраным заняткам сярод глыбачан. Вядома, што з канца XV ст. і да пачатку XIX ст. Глыбокае і Смаргонь, дзе існавала знакамітая Смаргонская мядзведжая акдэмія належалі адным уладальнікам — спачатку Зяновічам, а з 1628 года Радзівілам. Раней прынята было лічыць, што мядзведжая акадэмія ў Смаргоні заснавана Радзівіламі, але навейшыя звесткі паказваюць на Зяновічаў, як заснавальнікаў і Радзівілаў, як пераемнікаў гэтай справы.
У працы «Сацыяльная тапаграфія м. Глыбокае» даследчыца Надзея Храпавіцкая піша: «Звяртае на сябе ўвагу таксама наяўнасць 9-12 гаспадароў, спецыялізацыя якіх у інвентары 1752 г. акрэсліваецца як „мядзведнікі“, а ў 1761 г. — „скамарохі“, а таксама існаванне і музыкаў. У сярэдзіне XVIII ст. майстры-хрысціяне не канцэнтраваліся ў нейкай адной частцы мястэчка, а былі досыць раўнамерна расселеныя на ўсіх вуліцах: і на Замкавай (там іх адсотак у адносінах да агульнай колькасці хрысціянскіх дворагаспадарак вуліцы складаў 80 %), і на Дворнай, што ішла ад Рынку да Двору, і на Віленскай, і на Друянскай (што цікава, менавіта ў канцы Друянскай купна сяліліся „скамарохі“). Скамарохі-мядзведнікі, магчыма, мелі дачыненне да „Смаргонскай акадэміі“, заснаванай Радзівіламі ў XVII ст. Па некаторых звестках, „акадэмія“ працягвала існаваць і ў XIX ст. Але ў XIX ст. згадак пра мядзведнікаў у інвентарах няма. Магчыма, скамарохі пакінулі Глыбокае, а можа быць, былі знішчаныя як група пад ціскам забароны расійскіх уладаў».
Краязнавец Кастусь Шыталь тлумачыць, што Антоні Падбіпента валодаў Плісай станам на 1765 год. То бок, інцыдэнт, пра які згадвае Гедэман, здарыўся ў сярэдзіне ці другой палове 18 ст. Гэта быў залаты час для мядзведніцтва — бо свае мядзведнікі былі і ў Глыбокім і ў Плісе, і ўсім заробку хапала. Варта згадаць, што тыя Пліскія мядзведнікі самі таго мядзведзя і дрэсіравалі. Значыць, рабілі гэта на месцы — і, відаць, у Глыбокім таксама мядзведзяў на месцы вучылі, а не імпартавалі са Смаргоняў. «Смаргонскі прафесар» устойлівы, прысмешлівы выраз, які абазначаў мядзведнікаў. Отан Гедэман можа памыляцца, што Рэчпаспалітая абкладвала дудароў-мядзведнікаў вялікімі падаткамі таму, што іх не паважала. Наадварот, вялікія падаткі спаганялі з тых хто найбольш зарабляў. Ва ўсёй Польшчы дудары плацілі высокія падаткі, бо прафесія і заробак лічыліся прэстыжнымі. Пра гэта піша ў сваіх кнігах прафесар Збігнеў Пшэрэбскі.
У кнізе «Литовские епархиальные ведомости» № 23 за 1869 год пра візітаванне ў грэкакаталіцкіх цэрквах, у 1784 годзе, напісана, што ў Глыбокім была царква Святой Тройцы, якая мела філіяльную царкву на вуліцы Дворнай (вядомая па інвентарах царква Святога Пятра). Пры царкве Святога Пятра было брацтва Святога Антонія, якое падзялася на тры аддзелы: св. Антонія (шаўцоў і гарбароў), Трох Свяціцеляў (краўцоў) і св. Мікалая — мядзведнікаў. Паводле інвентароў — мясцовых скамарохаў хавалі разам са схізматыкамі на пагорку каля возера Глыбокага (пазней Кагальнага), які цяпер мае неафіцыйную назву Капітаніха (цяпер там усталяваны самалёт Су) — у той чаc ускраіна горада.
Паводле спісу Рамеснікаў-хрысціян прыватнаўласніцкага мястэчка Глыбокага 1752—1820 гг. (па звестках інвентароў) у Глыбокім налічвалася наступная колькасць скамарохаў-мядзведнікаў: 1752 (9 асоб), 1761 (12 асоб), а ў 1783 ужо толькі адзін чалавек. У той жа час разам са знікненнем скамарохаў нязначна павялічваецца колькасць музыкаў (3 асобы), што можа ўказваць на сувязць мядзеднікаў з музыкамі, верагодна дударамі. У інвентарах 1807 года няма ўжо згадах ні пра адных ні пра другіх. Дзякуючы інвентарам ведаем прозвішчы глыбоцкіх скамарохаў-мядзведнікаў: Даніэль Іраховіч, Ян Таўкач, Васіль Галецкі, Ян Сарока, Ян Вяхляцкі, Ян Лідніковіч, Антоні Маркевіч, Ян Пашкевіч, Сымон Людніковіч, Юзэф Грындзюк, Ян Галецкі. Таксама вядомыя імёны музыкаў: Ян Блашэвіч, Мацей Блашэвіч, Ян Блашэвіч, Грыгор Сядуновіч, Аляксандар Сейдановіч. Адсутнасць згадак у інвентарах аднак не сведчыць пра поўнае знікненне скамарохаў-мядзведнікаў. Кастусь Шыталь спасылаецца на кнігу Яна Ходзькі «Pan Jan ze Swisłoczy, kramarz wędrujący (Пан Ян са Свіслачы, падарожны крамнік)», якая была напісаная ў 1821 годзе і рэкамендаваная для навучання ў парафіяльных школах. Паводле сюжэту, галоўны герой ездзіць па кірмашах і прадае кніжкі, а па дарозе пры сустрэчах з людзьмі дае ім розныя маральныя, грамадскія, гаспадарчыя, медыцынскія настаўленні. Шлях галоўнага героя пралягаў і праз Глыбокае, і частка дзеяння і дыялогаў у кнізе адбываецца ў Глыбокім. Але перад тым, недзе ў ваколіцах Кублічаў, герой сутыкаецца з мядзведнікамі — махлярамі, якія вадзілі па вёсках мядзведзяў, і прапаноўвалі гаспадарам, у чые хаты «адмаўляўся» заходзіць дрэсіраваны мядзведзь, за пэўную аплату «зняць чары» з хаты. Аўтар выкрывае гэтую з’яву. Відаць, гэта была адна з прычын адмыслова нізкага статуса мядзведнікаў і скамарохаў у мясцовым грамадстве — яны не займаліся карыснай працай, а то смяшылі людзей, каб зарабіць, а то дурылі сялянаў.