cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Барыс Кіт
Біяграфія
У 1941 з пачаткам нацысцкай акупацыі Беларусі, каб пазбегнуць арышту, некаторы час жыў у вёсцы Лебедзева Маладзечанскага раёна, дзе пазней настаўнічаў у мясцовай народнай школе. У 1943 арганізаваў настаўніцкія семінарыі ў Маладзечне і Паставах, стаў іх дырэктарам, заснаваў Адміністрацыйна-гандлёвы інстытут у Маладзечне. Пасля закрыцця гэтых навучальных устаноў у 1944 Барыс Кіт арыштаваны гестапа. Быў зняволены ў турме ў Вілейцы. Ад расстрэлу яго выратавалі былыя вучні А. Дасюкевіч і К. Касяк. У канцы вайны эміграваў у Германію, у 1945—1948 вывучаў медыцыну ў Мюнхенскім універсітэце і адначасова выкладаў матэматыку ў мясцовых гімназіях.
У 1948 г. пераехаў у ЗША, стаў актыўна дапамагаць іншым сваім суродзічам-беларусам, якія знаходзіліся ў лагерах для перамешчаных асобаў ў Германіі, атрымаць адпаведныя дакументы і перабрацца ў ЗША. Спачатку прыехаў у Нью-Ёрк, але хутка пераехаў у гарадок Саўт-Рывер, дзе жыло шмат беларусаў, уладкаваўся на працу ў фармацэўтычную фірму. Дзякуючы Б. Кіту быў створаны Беларуска-амерыканскі дапамогавы камітэт, які распачаў сярод беларускіх імігрантаў культурную, сацыяльную, палітычную работу. Барыс Кіт быў старшынёю камітэту з 1949 па 1950. Пасля пераязджае ў Каліфорнію, дзе таксама арганізоўвае беларускую групу, маючы памочнікам свайго былога вучня Часлава Найдзюка. Тут, у Лос-Анджэлесе, Барыс Кіт працуе ў фірме North American Aviation, дзе ажыццяўляліся касмічныя праекты: стратэгічныя ракеты Navaho, праект падарожжа чалавека на Месяц Apollo, чаўночны карабель Shuttle. Першай яго навуковай працай было паспяховае даследаванне якасцей вадкага вадароду як будучага касмічнага паліва. У 1951—1955 г. быў другім віцэ-старшынём Беларускага кангрэсавага камітэту Амерыкі. У 1958 Барыса Кіта запрасілі ў горад Вашынгтон, дзе ён пачаў працаваць у Міністэрстве паветраных сіл ЗША ў аддзеле касманаўтыкі. Адышоў ад актыўнай грамадскай дзейнасьці. Выконваў абавязкі эксперта ў развіцці міжнароднай касманаўтыкі, перад усім савецкай. У 1960 з выхадам навукова-папулярнай кнігі «Дапаможнік па ракетным паліве» пачынаецца літаратурная дзейнасць Барыса Кіта. У 1964 ён напісаў сваю другую кнігу «Гісторыя і сучасны стан савецкай касманаўтыкі». З 1963 Барыс Кіт працуе ў аддзеле касманаўтыкі карпарацыі IT&T, дзе даследавалі і будавалі спадарожнікі сувязі, што з’яўлялася першым этапам у справе падрыхтоўкі падарожжа амерыканцаў на Месяц. Займаўся матэматычнай распрацоўкай сродкаў сувязі ў праектах касмічных караблёў. Барыс Кіт выступае з рэфератамі, піша і публікуе артыкулы, чытае даклады на міжнародных кангрэсах па касманаўтыцы. Пад канец 1960-ых ён наведаў з лекцыямі Японію, Індыю, Мексіку, Іспанію, Канаду, Англію, Швецыю, Фінляндыю, Нарвегію, Германію і інш.
З 1972 жыве ў Германіі, месцам свайго сталага жыхарства выбірае горад Франкфурт-на-Майне. Дапамагаў у арганізацыі Беларускага музея ў Ляймене. Вяртаецца да педагагічнай працы. Яшчэ ў Вашынгтоне ён выкладаў матэматыку ў Мэрылендскім універсітэце, а ў Франкфурце-на-Майне Барыс Кіт стаў прафесарам Еўрапейскага аддзелу Мэрылендскага ўніверсітэта. Тэмай доктарскай дысертацыі ён выбраў жыццё і навуковую дзейнасць польскага матэматыка Антоні Зыгмунда, свайго колішняга прафесара ў Віленскім універсітэце. Дысертацыю «Antoni Zygmund, his life and his contribution to the mathematics of 20th century» Барыс Кіт паспяхова абараніў у 1982 на вучонай радзе Рэгенсбургскага ўніверсітэта і атрымаў за гэтую працу навуковае званне доктара філасофіі ў галіне матэматыкі і гісторыі навукі. У 1987 яму ўручылі дыплом заслужанага прафесара, а ў 1990 — дыплом ганаровага прафесара. У 1991 яму быў уручаны дыплом акадэміка Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі. Барыс Кіт член многіх навуковых таварыстваў свету.
Барыс Кіт з’яўляўся фундатарам многіх эміграцыйных беларускіх выданняў, кніг М. Сяднёва. У 1990-я г. наведваў Беларусь. Аўтар успамінаў.
Памёр у Франкфурце-на-Майне на 108-м годзе жыцця. 15 лютага 2018 пахаваны на могілках праваслаўнай царквы Святой Елізаветы ў нямецкім горадзе Вісбадэне, дзе каля 30 гадоў таму ён сам выкупіў участак.
Цікавыя факты
Рыгор Барадулін прысвяціў Барысу Кіту чатырохрадкоўе, якое ўвайшло ў кнігу «Дуліна ад Барадуліна»:
Кабул
Кабу́л (کابل, Kābul) — горад у Афганістане, сталіца краіны, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Кабул. 3,5 млн жыхароў (2009). Знаходзіцца на рацэ Кабул, на вышыні 1820 метраў. Вузел аўтадарог. Міжнародны аэрапорт Кабул. Галоўны эканамічны і культурны цэнтр краіны.
Гісторыя
Упершыню згадваецца грэчаскім вучоным Пталамеем (II стагоддзе) як Кабур або Карур — горад у Кушанскім царстве. З VI стагоддзя правіцелямі былі Кабул-шахі. У час арабскіх заваяванняў трапіў пад уладу халіфа Муавіі I (кіраваў у 661—680 гадах). У IX стагоддзі заваяваны Сафарыдамі, пазней ім валодалі Саманіды, Газневіды, Цімурыды. У XIII стагоддзі зруйнаваны Чынгісханам. Найбольшага росквіту дасягнуў у XVI стагоддзі, калі Бабур зрабіў Кабул сталіцай (з 1504 года) дзяржавы Вялікіх Маголаў. У 1738 годзе захоплены Надзір-шахам. З 1747 года ў складзе Дуранійскай дзяржавы, з 1773 года яе сталіца. З 1818 года цэнтр Кабульскага княства. З 1880 года сталіца афганскай дзяржавы, з 1929 года — каралеўства Афганістан. Значна разбураны ў час грамадзянскай вайны з 1978 года. У 2021 годзе заняты талібамі.
Эканоміка
Прамысловасць: аўтарамонтная, будаўнічая (у тым ліку домабудаўнічы камбінат), фармацэўтычная, метала- і дрэваапрацоўчая, гарбарна-абутковая, харчовая і тэкстыльная. Вытворчасць дываноў.
Транспарт
Сувязь з навакольным светам ужыццяўляецца праз міжнародны аэрапорт Кабул, які знаходзіцца за 16 міль ад цэнтра Кабула. Новы міжнародны тэрмінал аэрапорта Кабула быў пабудаваны з дапамогай урада Японіі і пачаў сваю працу ў 2008 годзе. Кабульскі аэрапорт таксама з’яўляецца вайскова-паветранай базай як ВПС Афганістана, так і сіл НАТА.
BMW X3
BMW X3 — кампактны красовер нямецкай кампаніі BMW.
Першае пакаленне
X3 першага пакалення (E83) быў распрацаваны і выпускаўся сумесна з кампаніяй Magna Steyr на заводзе ў Грацы, Аўстрыя. Выпускаўся з 2003 па 2010 год, у 2006 годзе быў мадэрнізаваны.
Рухавікі
На E83 ставілі маторы двух пакаленняў: аўтамабілі першых гадоў выпуску абсталёўваліся рухавікамі М-серыі, пасля 2006 года — N-серыі.
Трансмісія
На Х3 кампанія BMW прадставіла сваю новую схему поўнага прывада xDrive: сталы прывад на заднія колы, а цяга да пярэдніх колаў перадаецца праз электронна-кіраваную муфту, ступень блакавання якой змяняецца ад 0 да 100% па камандзе блока кіравання. Па змаўчанні размеркаванне цягі складае 40:60.
Бяспека
Аўтамабіль прайшоў тэст Euro NCAP у 2008 годзе:
Другое пакаленне
X3 2011 мадэльнага года пабудаваны ў стылі папярэдніка, аднак красовер стаў некалькі буйней і атрымаў павялічаны на 12 мм дарожны прасвет, а таксама павялічаную на 15 мм колавую базу.
У ЗША і Еўропе будзе даступная мадыфікацыя BMW X3 xDrive 35i, якая аснашчана бензінавым шасціцыліндравым радным рухавіком аб'ёмам 3 літра і магутнасцю 306 к. с. з падвойным турбанаддзіманнем. Таксама ў Штатах будзе прапанаваны X3 xDrive 28i з бітурбіраваным маторам (243 к. с.), а ў Еўропе прадставяць турбадызельны X3 xDrive 20d (184 к. с.). Базавай каробкай перадач для ўсіх мадыфікацый стане 8-ступеньчатая АКПП, для мадыфікацыі xDrive 20d прапануюць і 6-ступеньчатую МКПП.
Вытворчасць красовера другога пакалення была разгорнута на заводзе BMW у Грырэ (Паўднёвая Караліна, ЗША) 1 верасня 2010 года, адразу ж пасля сходу з канвеера апошняга X3 у кузаве (E83). Для выпуску гэтага аўтамабіля было прыцягнута дадаткова 500 працоўных.
Аўтамабілі першага пакалення адрозніваліся высокай надзейнасцю. Аб характарыстыках і якасцях новага аўтамабіля казаць пакуль рана, аднак вядома, што падвеска X3 2011 мадэльнага года выканана з выкарыстаннем алюмінія.
У 2013 годзе базавы аднарадны шасціцыліндравы рухавік без турбанаддзімання быў заменены на турбіраваны 2-х літровы чатырохцыліндравы рухавік. Такім чынам вытворца палепшыў паказчык расходу паліва на два літры. Эканамічнасць рухавіка ў сярэднім паднялася да 10,23 л/100км на паліве прэміум-класа. Гэты рухавік забяспечвае ўражлівыя хадавыя характарыстыкі, але ён не такі вытанчаны, як яго папярэднік. Палепшаны аўтамабіль BMW X3 35i, кошт якога вышэй за базавы, абсталяваны 3-х літровым турбіраваным шасціцыліндровым рухавіком з магутнасцю ў 300 конскіх сіл. Новым для 2015 года варыянтам стаў аўтамабіль з апцыянальным 2-х літровым чатырохцыліндравым дызельным рухавіком на 180 к. с. У 2016 годзе пашырыліся магчымасці выкарыстання USB і Bluetooth.
Трэцяе пакаленне
Над дызайнам запланаванага на 2018 мадэльны год трэцяга пакалення працаваў аўстралійскі дызайнер Калвін Люк (Calvin Luk).
Новая версія будзе мець індэкс G01 і ў цяперашні час вядзецца актыўная работа над прататыпам. Новы красовер X3 будзе ўжываць гібрыдныя тэхналогіі і будзе даступны з дызельным двухлітровым рухавіком B47 (наступнае пакаленне трохлітровых дызельных рухавікоў B57) і бензінавы варыянт B58: турбіраваны шасціцыліндравы рухавік аб'ёмам 2998 см3.
Вопытны
Во́пытны (, Опытный) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Валянціна Іванаўна Гаявая
Валянціна Іванаўна Гаявая (, пас., Валгаградская вобласць) — беларускі. Народны артыст Беларускай ССР (1989).
Біяграфія
Скончыла Вышэйшую прафсаюзную школу ВЦСПС у Ленінградзе (1965). З 1967 года мастацкі кіраўнік дзіцячай харэаграфічнай студыі Дома культуры завода імя Кірава ў Магілёве, з 1973 балетмайстар Белдзяржфілармоніі. З 1974 мастацкі кіраўнік і галоўны балетмайстар ансамбля «Харошкі», створанага ёй разам з Мікалаем Дудчанкам.
Творчасць
У пастаўленых сюіце «Субота», харэаграфічнай кампазіцыі «Тураўская легенда», харэаграфічных карцінках «Валачэбнікі», «Местачковы вальс», танцах «Мітусь», «Танок», «Кросны», танцах народаў СССР шырока выкарыстаны гістарычны, этнаграфічны, фальклорны матэрыял, элементы прыкладнога мастацтва.
Дахран
Дахран — горад на ўсходзе Саудаўскай Аравіі ў правінцыі Эш-Шаркія, недалёка ад Персідскага заліва (8 кіламетраў). У Дахране жывуць каля 11300 чалавек, з іх 6 200 амерыканцаў (у асноўным працоўныя і ваенныя). Усяго ў акрузе Дахран пражываюць да 97 446 чалавек (2004).
Дацыншань
Дацыншань — горны хрыбет у сістэме Іньшань, у аўтаномнай вобласці Унутраная Манголія ў Кітаі. Працягласць хрыбта складае 260 км, максімальная вышыня — 2187 м. Хрыбет складзены гнейсамі, пясчанікамі і базальтамі. Паўднёвы схіл спускаецца да даліны ракі Хуанхэ, — круты, моцна раздзелены; паўночны — спадзісты. Расліннасць пераважна стэпавая. Насельніцтва займаецца жывёлагадоўляй.
Харацыёпсіс
Харацыёпсіс (Characiopsis) — род аднаклетачных жоўта-зялёных водарасцей сямейства харацыёпсавых.
Апісанне
Клеткі рознай формы, прамыя або крыху сагнутыя, скучаныя, прымацаваныя да субстрату пры дапамозе дыска або ножкі. Абалонка тонкая або тоўстая, гладкая, часам з патаўшчэннем на верхнім канцы ў выглядзе сасочка, бародаўкі або шыпа. Хларапласты (ад аднаго да мноства) прысценныя, карытападобныя, пласціністыя або дыскападобныя, без пірэноідаў. Клетачнае ядро часцой адно. У цытаплазме ёсць алей, тлушч, лейказін, хрызаламінарын.
Пашырэнне
Вядома некалькі дзясяткаў відаў, пашыраных у прэсных вадаёмах і глебе. Эпіфіты на водарасцях і вышэйшых водных раслінах, трапляюцца на жывёлах, часцінках дэтрыту і іншых субстратах у вадзе.
Асаблівасці біялогіі
Размнажэнне бясполае — зааспорамі, аўтаспорамі, апланаспорамі. Утвараюць цысты з вельмі тоўстай абалонкай.
Бісер
Бісер — невялікія круглыя альбо шматгранныя пацеркі, найчасцей са шкла, з дзіркай для нанізвання. Бісер вядомы з часоў старажытнага Егіпта; пазней, у X ст., сакрэт яго вырабу асвоіла Венецыя. На Беларусі шкляны і бронзавы бісер знойдзены з часоў ранняга жалезнага веку, VI – III стст. да н.э., у Рэчыцкім, IV ст. да н.э. – у Брагінскім раёнах. Знойдзены бісер і больш позняга часу.
У XVIII бісеры вырабляліся на Гродзенскай мануфактуры шкляных пацерак, у Любаньскім раёне. Бісерныя вырабы XIX ст. (вышываныя сумачкі, кісеты, футаралы, пано, партрэты і інш.) захоўваюцца ў Гродзенскім гісторыка-археалагічным музеі, Віцебскім абласным краязнаўчым музеі і ў некаторых Мінскіх музеях.
У наш час бісер выкарыстоўваецца для вырабу пацерак, маністаў, завушніц, для аздаблення сцэнічнага і святочнага адзення.
Мерэнешты
Мерэнешты — сяло ў Слабадзейскім раёне Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі. Знаходзіцца на правым беразе Днястра паміж сялом Кіцканы і горадам Бендэр. Уваходзіць у склад Кіцканскага сельсавета.
International Music Score Library Project
International Music Score Library Project (IMSLP, Міжнародны праект бібліятэкі музычных партытур) — вікі-праект, які ставіць сваёй мэтай стварыць музычную бібліятэку, якая будзе змяшчаць усе свабодныя (паводле заканадаўства Канады) партытуры, што перайшлі ў грамадскі здабытак як па даўнасці часу, так і добраахвотна перададзеныя кампазітарамі, якія жадаюць падзяліцца імі са светам.
Праект існуе з 16 лютага 2006 года, быў часова закрыты ў лістападзе 2007 года з-за праблем з аўтарскім правам і зноў адкрыты 30 чэрвеня 2008 года. У бібліятэцы знаходзяцца больш за 49 000 кампазіцый (160 000 партытур) больш чым 7000 кампазітараў (на 13 лютага 2012 года).
Вярбіцкія
Вярбі́цкія (, Вербицкие) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Зеленалужскага сельсавета.
Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый імя Ф. Р. Шклярава
'''Веткаўскі музей стараабрадніцтва і беларускіх традыцый імя Ф. Р. Шклярава''' — музей, заснаваны ў г. Ветка паводле рашэння Гомельскага аблвыканкама ад 30 лістапада 1978 г. Адкрыты для наведвальнікаў 1 лістапада 1987 г. У 2005 г. пад экспазіцыйныя плошчы перададзены будынак — дом купца Грошыкава (1897 г. пабудовы). Аснову экспазіцыі склала асабістая калекцыя Ф. Р. Шклярава, які стаў першым дырэктарам музея. З 1988 г. дырэктар Г. Р. Нячаева.
Колькасць экспанатаў на канец 2016 г. — 11283 адзінкі захоўвання. Агульная плошча — 454 м², экспазіцыйная — 380 м². Экспазіцыя музея размяшчаецца на 3 паверхах асноўнага будынка.
Экспазіцыя
На 1-м паверсе размешчаны экспазіцыі «Падарожжа па гісторыі Веткі», «Кузня», «Майстэрня золатакавалёў». Першая зала прысвечана гістарычнаму мінуламу Веткі і легендам пра яе заснаванне. Экспазіцыя 2-й уяўляе кузню і раскрывае асаблівасці кавальскага рамяства. Сярод экспанатаў 3-й залы вырабы мясцовых чаканшчыкаў-золатакавалёў (каваныя аклады на абразы і кнігі), прылады майстроў, іх дзелавая і асабістая перапіска і інш.
Трэці паверх займае вялікая экспазіцыя «Кніжная культура Веткі». Тут захоўваюцца старадрукі XVI — пачатку XIX стст. — «Евангелле» П. Мсціслаўца (1575), выданні І. Фёдарава, В. Гарабурды, старавераў, ілюмінаваныя евангеллі XVI—XVII стст. і інш., а таксама манускрыпты XVI — пачатку XX стст., пеўчыя «крукавыя» рукапісы і інш. Паводле надпісаў на кнігах (даравальных, купецкіх) складзена і экспануецца карта «Шлях кніг на Ветку».
Узнагароды
Адзначаны спецыяльнай прэміяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва 2008 г. «За духоўнае адраджэнне».
Фiлiялы
Філіял Веткаўскага музея стараабрадніцтва і беларускіх традыцый імя Ф. Р. Шклярава ў Гомелі.
Жукаў Луг
Жу́каў Луг (, Жуков Луг) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Калодзішчанскага сельсавета.
Партрэт Альбрэхта Станіслава Радзівіла
Партрэт Альбрэхта Станіслава Радзівіла, дзяржаўнага дзеяча Рэчы Паспалітай, аўтарства ананімнага мастака. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь.
Параўнанне з творамі дазваляе прыпісаць партрэт з мінскай калекцыі мастакам яго кола.
Гісторыя
Паходзіць з калекцыі Радзівілаў у Нясвіжы (№ 74; да 1941). Захоўваўся ў Дзяржаўнай карціннай галерэі БССР да 1941 года, фондах Музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны (з 1948), у Дзяржаўным музеі БССР (з 1957 да 1968 года).
Рэстаўрыраваны ў Нясвіжы ў XIX стагоддзі, у Дзяржаўным Рускім музеі М. М. Маркавым у 1968—1975 гадах (Ленінград).
Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі (Мінск).
Апісанне
Альбрэхт Станіслаў апрануты ў французскі палацавы касцюм па іспанскай модзе (costume d'espagnole). Ён складаецца з кароткага чорнага каптана, які аблягае стан і па засцежцы да таліі аздоблены вузкай паскай белага шоўку, і кароткіх да каленяў штаноў, калашыны якіх заканчваюцца фестонамі. На каптан апрануты кароткі шырокі плашч-накідка, паверх якога выпушчаны блакітны адкладны каўнер, абшыты белымі карункамі. Манжэтамі з блакітнага шоўку з карункамі аздоблены і рукавы каптана.
На нагах Альбрэхта Станіслава абуты чорныя тупаносыя боты з залатымі шпорамі і вялізнымі адваротамі, запоўненымі белымі карункамі.
Дацыт
Дацыт — высокасілікатная магматычная вулканічная парода. Па сваім складзе займае прамежкавае становішча паміж андэзітам і рыялітам. Аналагічна андэзіту, складаецца, у асноўным, з плагіяклазавых палявых шпатаў з біятытам, амфіболам і піраксенам (аўгіт і/або энстатыт). Мае тэкстуру ад схаваназярністай да парфірытавай з украпінамі кварца.
Многія апрацаваныя амфіболавыя і біятытавыя дацыты маюць шэры або бледна-карычневы колер з белымі украпінамі палявога шпата і чорнымі крышталямі біятыта і амфмбола. Іншыя дацыты, асабліва аўгітавыя і энстатытавыя, афарбаваныя больш цёмна.
Пароды дадзенай групы сустракаюцца ў Румыніі, Альмерыі (Іспанія), Аргайле і іншых частках Шатландыі, у Лестэршыры, Новай Зеландыі, у Андах, на Мартыніцы, у Невадзе і іншых раёнах заходняй Паўночнай Амерыкі, у Грэцыі. Часта асацыююцца з андэзітамі і трахітамі, утвараюць лававыя патокі і дайкі, а часам — масіўныя інтрузіі ў цэнтры вулкана.
Прыднястроўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі
Прыднястроўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі (Universitatea de Stat din Transnistria „Taras Șevcenko”) — вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, які знаходзіцца ў горадзе Ціраспаль на тэрыторыі Рэспублікі Малдова, што часова кантралюецца ўладамі няпрызнанай Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі.
Створаны ў 1992 годзе шляхам аб’яднання Ціраспальскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Т. Р. Шаўчэнкі і Ціраспальскага дзяржаўна-карпаратыўнага ўніверсітэта Прыднястроўскага рэгіёна. На іх базе быў створаны Прыднястроўскі дзяржаўна-карпаратыўны ўніверсітэт імя Т. Р. Шаўчэнкі. У 1992 годзе ён быў прыняты ў Асацыяцыю ВНУ Расіі.
Дваццаць адно патрабаванне
Дваццаць адно патрабаванне — патрабаванні, якія прад'явіла Японія Кітаю 18 студзеня 1915 года ў мэтах ўстанаўлення эканамічнага і палітычнага кантролю Японіі ў Кітаі. Складаліся з 5 груп. 1 -я група патрабавала ад Кітая даць згоду на ўсе ўмовы, пра якія Японія ў будучыні на мірнай канферэнцыі дамовіцца з Германіяй па пытанні аб германскай "арандаванай" тэрыторыі ў Шаньдуне, захопленай японцамі ў 1914 годзе. 2 - я група ўтрымоўвала патрабаванні падаўжэння тэрміну "арэнды" Люйшунь (Порт- Артура), Даляня і паўднёва-маньчжурскай чыгункі да 99 гадоў. 3-я група прадугледжвала ператварэнне Ханьепінскага металургічнага камбіната ў сумеснае япона-кітайскае прадпрыемства. 4-я група патрабавала ад Кітая ўзяцць на сябе абавязацельствы не даваць якой-небудзь трэцяй дзяржаве гавані, бухты або астравы. 5-я група ўтрымоўвала патрабаванні Японіі аб запрашэнні Кітаем японскіх дарадцаў, адзінай япона-кітайскай паліцыі ў найважнейшых гарадах і г.д. Пасля ультыматуму Японіі (у траўні 1915) патрабаванні, за выключэннем агульнапалітычных пунктаў 5-й групы, ад якіх Японія з прычыны процідзеяння іншых дзяржаў часова адмовілася, былі прынятыя ўрадам Юань Шыкая.
Зайцава (археалагічны помнік)
Зайцава — археалагічны помнік: гарадзішча. Знаходзіцца каля в. Лёпіна (Віцебскі раён), на левым беразе р. Каспля пры ўпадзенні ў яе ручая, на мысе вышынёй 30 м. Пляцоўка трохвугольнай формы, даўжыня бакоў каля 50—60 м. З боку поля — рэшткі вала вышынёй 1,5 м.
У 1955 і 1956 гадах Л. В. Аляксееў выявіў і даследаваў гарадзішча.
Калінкавіцкі дзяржаўны краязнаўчы музей
Калінкавіцкі дзяржаўны краязнаўчы музей — музей, створаны ў г.Калінкавічы паводле рашэння Калінкавіцкага гарвыканкама ад 26 сакавіка 1991 г. Адкрыты для наведвальнікаў 14 студзеня 1994 г. Музеем кіравалі Р.С.Атаманава, В.А.Арцёмава. З 1996 г. дырэктар Р.І.Кандрацюк.
Асноўная экспазіцыя размешчана ў 4 залах, дзе знаходзіцца больш за 200 прадметаў і дакументаў. У зале «Прырода роднага краю» сабрана інфармацыя пра Калінкавіцкі раён — пра глебу, ландшафт, прыродныя асаблівасці, раслінны і жывёльны свет, змешчана карта Калінкавіцкай зямлі.
Cyclamen hederifolium
Cyclamen hederifolium — вид кветкавых раслін роду.
Батанічнае апісанне
Гэта адзін з найбольш распаўсюджаных відаў цыкламенаў, другі па распаўсюджанасці пасля і самы трывалы ў акіянічных кліматычных умовах. Ён з’яўляецца родным для рэдкалессяў і скалістых раёнаў у Міжземнаморскім рэгіёне ад паўднёвай Францыі да заходняй Турцыі і на астравах Міжземнага мора. Натуралізаваны далей на поўнач у Еўропе і на Ціхаакіянскім Паўночным Захадзе.
Арма (раён)
Арма (Armagh City and District Council) — раён у графстве Арма.
У 2011 годзе планавалася аб'яднаць раён з раёнамі Банбрыдж і Крэйгаван, аднак у чэрвені 2010 года Кабінет міністраў Паўночнай Ірландыі паведаміў, што не можа пагадзіцца з рэформай мясцовага самакіравання і існая сістэма раёнаў застанецца ранейшай у бліжэйшай будучыні.
Каралёў Стан
Каралёў Стан (, Королёв Стан) — вёска ў Беларусі, у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Калодзішчанскага сельсавета.
Курганы (Бараўлянскі сельсавет)
Курганы́ (, Курганы) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Астрашыцка-Гарадоцкага сельсавета.
Універсітэт Усходняга Кітая
Універсітэт Усходняга Кітая (або літаральна Класічны ўніверсітэт Усходняга Кітая, 华东师范大学, East China Normal University) — кітайская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая мае статус універсітэта і знаходзіцца ў горадзе Шанхай.
Разам з Пекінскім універсітэтам і Цэнтральна-Кітайскім універсітэтам ва Ухані з'яўляецца адным з трох самых прэстыжных універсітэтаў Кітаю.
Агульная характарыстыка
У цяперашні час універсітэт складаецца з больш чым 22 школ, каледжаў і інстытутаў, размешчаных у двух кампусах па ўсім Шанхаі. Універсітэт ўключае ў сябе 2 даччыныя школы: Нью-Йоркскі ўніверсітэт у Шанхаі, Азіяцка-еўрапейская бізнес-школа ў Міжнародным адукацыйным парку Цзыжу.
Ён часта лічыцца адным з самых прэстыжных універсітэтаў Кітая і прызнаны на міжнародным узроўні, аб чым сведчаць яго партнёрскія адносіны з ўстановамі па ўсім свеце. Універсітэт з'яўляецца лідарам у галіне даследаванняў і інавацый у краіне і часта неафіцыйна называецца "Калумбійскі ўніверсітэт Усходу" (па аналогіі з Калумбійскім універсітэтам у ЗША). Універсітэт таксама мае трывалыя сувязі з Метэаралагічным упраўленнем Кітаю, Дзяржаўным упраўленнем акіянічных даследаванняў і Кітайскай акадэміяй навук.
Аганус
Аганус (Ağanus) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
Добрушскі раённы краязнаўчы музей
Асноўны фонд музея (2008) налічвае 5011 адзінку захоўвання, навукова-дапаможны — 1898 адзінак. Агульная плошча экспазіцый 213 м², размешчана ў 5 залах. Дзейнічаюць таксама 2 выставачныя залы агульнай плошчай 50 м².
Экспазіцыі
У музеі працуюць наступныя экспазіцыі: «Гісторыя народнай адукацыі Добрушскага раёна», «Добрушскі край. Ад здабыч да прамысловасці», «Добрушчына партызанская», «Добрушскі парцалян». 13 кастрычніка 2008 года адкрыта «Мастацкая галерэя Уладзіміра Пракапцова». 3 верасня 2022 г. адкрыта пастаянна дзеючая экспазіцыя, прысвечаная Івану Шамякіну.
Агульная колькасць музейных прадметаў — 9256. У фондах музея захоўваюцца калекцыі этнаграфіі, жывапісу сучасных беларускіх мастакоў і інш.; распрацавана і дзейнічае музейна-адукацыйная праграма «Мой край — ты песня і легенда».
Дрыколле (археалагічны помнік)
Дрыколле, мясцовая назва Царкавішча — археалагічны помнік: гарадзішча перыяду ранняга жалезнага веку (V стагоддзе да н.э. — V стагоддзе н.э). Знаходзіцца за 2 км на паўднёвы захад ад в. Дрыколле (Віцебскі раён). Пляцоўка памерам 35х45 м, умацавана валам вышынёй 2—2,5 м, і ровам глыбінёй 1,5—2 м. Уваход з паўднёвага боку.
Абследавалі ў 1955 годзе Л. В. Аляксееў, у 1972 годзе Г. В. Штыхаў, у 1981 годзе Л. У. Калядзінскі. Раскопкі не праводзілі.
Да некаторага часу захоўвалася пабудаваная на месцы гарадзішча царква (адзначана на мапах 1920-х — 1930-х гадоў і на трохверставой мапе Шуберта 1867—1869 гадоў). Мяркуючы па застаўшымся рэшткам цэглы ды раскіданым у наваколлі часаным каменні, яна была мураваная. Камяні і цэгла маюць сляды змацавальнага раствора. Таксама захаваліся каменныя крыжы (частка ляжыць на верхняй пляцоўцы гарадзішча, а частка скінута па схілах). Па іх знешнему выгляду магчыма сказаць, што яны былі ўсталяваны на магілах (імаверна на царкоўных могілках хавалі служачых гэтай царквы). Відаць, што ў пасляваенны час царква прыйшла ў заняпад, а потым была разабрана мясцовымі жыхарамі на будаўнічыя матэрыялы (цэглы амаль не засталося, толькі адзінкавыя кавалкі).
Ахоўнай шыльды дзяржаўнага ўзору не ўсталявана, нягледзячы на тое, што археалагічны помнік уключаны ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь пастановай Савета Міністраў № 578 ад 14.05.2007.
Васілёк сонечны
Васілёк сонечны (Centaurea solstitialis) — від травяністых раслін сямейства.
Арэал
Радзімай расліны з'яўляецца Міжземнаморскі рэгіён, але пасля завозу яе ў Амерыку ў XIX стагоддзі, яна стала небяспечным пустазеллем на яе тэрыторыі. Як заносны від вядома ў Беларусі.
BMW F15
BMW F15 — трэцяе пакаленне знакамітага сярэднепамернага красовера BMW X5 нямецкай кампаніі BMW. Выпуск мадэлі быў пачаты ў лістападзе 2013 года ў Еўропе. Адначасова з запускам новай мадэлі з вытворчасці была знятая папярэдняя — E70.
З’яўленне
Яшчэ да рашэння запуску новага пакалення X5 французскае выданне l’automobile Magazine паказала магчымыя малюнкі мадэлі, прытым даволі падобныя на будучы аўтамабіль. У маі 2012 года наступнае пакаленне было заўважана падчас тэсціравання на Паўночнай пятлі. Тады ж брытанскае выданне Autoevolution праінфармавала аб некаторых рухавіках і новаўвядзенні аўтамабіля. Праз некалькі дзён з’явіліся фота закамуфліраванага салона і, адпаведна, раскрытыя некаторыя асаблівасці інтэр’еру. Яшчэ праз 2 месяцы выданнем l’automobile Magazine былі паказаныя здымкі ўжо не закамуфліраванага салона. У канцы 2012 года на адной з вуліц Германіі быў зноў заўважана замаскіраванае новае пакаленне, аднак камуфляжу было прыкметна менш. У сярэдзіне студзеня 2013 года кампаніяй Jadi Modelcraft былі апублікаваныя фатаграфіі канчатковага аўтамабіля. У маі 2013 года кампанія прадаставіла афіцыйную інфармацыю і выявы аўтамабіля.
Новаўвядзенні
Нягледзячы на чуткі і зацвярджэння кампаніі, 3 пакаленне не атрымала новую платформу і нават мае тыя жа яе памеры, аднак з папярэднім пакаленнем новае не мае ні адной агульнай кузаўной дэталі. Салон таксама якасна змяніўся (напрыклад, з’явіліся новая скура і павялічаны дысплей), хоць размяшчэнне кнопак засталося ранейшым. Аўтамабіль атрымаў практычна ўсе сучасныя сістэмы бяспекі: сістэмы аўтаматычнага тармажэння, кругавога агляду, кантролю за паласой руху і стомленасцю вадзіцеля і нават самастойнага руху ў корках — машына можа не толькі разганяцца і тармазіць, але і паварочваць.
Рухавікі і каробка перадач
Аўтамабіль аснашчаецца 4 турбарухавікамі: 2 бензінавымі і 2 дызельнымі. Усе яны даступныя толькі з поўным прывадам (звычайная 2-літровая таксама даступная з заднім) і 8-ступеньчатай аўтаматычнай каробкай перадач кампаніі ZF Friedrichshafen AG.
Гібрыдная версія
У жніўні кампанія абвясціла аб гібрыднай версіі аўтамабіля — X5 eDrive, якая зможа праехаць на акумулятарах да 30 км, а максімальная хуткасць будзе складаць 120 км/г. Яна была паказана на Франкфурцкім аўтасалоне. Заяўлены сярэдні расход паліва — 3,8 л/ 100 км, разгон да 100 км/г — 7 секунд.
Ціраспальская і Дубасарская епархія
Ціраспальская і Дубасарская епархія — епархія праваслаўнай царквы Малдовы. Уключае ўсю тэрыторыю Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі. Складаецца з пяці благачыній: Каменскае, Рыбніцкае, Дубасарскае, Грыгарыёпальскае, Слабадзейскае.
Гісторыя
2 верасня 1990 года было створана Бендэрскае вікарыяцтва (вікарны епіскап Вікенцій (Марар)), куды ўвайшла таксама левабярэжная частка Малдовы. 18 ліпеня 1995 года створана Дубасарскае вікарыяцтва Малдаўскай мітраполіі, якое ў 1998 годзе было ператворана ў Ціраспальска-Дубасарскую епархію.
Дзейнічае духоўнае вучылішча і два манастыры: мужчынскі Прарока і Хрысціцеля Гасподняга Яна Прадцечы (Рыбніцкі раён) і жаночы свв. першавярхоўных апп. Пятра і Паўла (Бендэр).
Архіерэй — архіепіскап Ціраспальскі і Дубасарскі Юсцініян (Аўчыннікаў).
Кузьмянцы (археалагічны помнік)
Кузьмянцы — археалагічныя помнікі: 3 селішчы каля в. Кузьмянцы (Віцебскі раён).
Селішча—1
Знаходзіцца за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі, на правым беразе р. Лучоса, ва ўрочышчы Царкавішча. Пляцоўка памерам 40х60 м абкружана ярамі. Культурны пласт 0,4 м. Сабрана ганчарная кераміка.
Селішча—2
Знаходзіцца за 0,4 км на поўнач ад урочышча Царкавішча, сярод перасечанай ярамі мясцовасці, каля вусця р. Сухадроўка. Полшча каля 2 га. Культурны пласт 0,4 м. Сабрана ганчарная кераміка.
Селішча—3
Знаходзіцца побач з селішчам—2 каля вусця р. Сухадроўка. Займае плошчу да 2 га. Селішчы адносяцца да перыяду феадалізму.
Ірана-іракская вайна
Ход вайны
22 верасня 1980 іракская армія ўварвалася ў Хузестан, захапіўшы праз 5 дзён буйны горад Ахваз. У пачатковы перыяд вайны (да снежня 1980 г.) яны валодалі ініцыятывай, што дазволіла ў ходзе наступлення прасунуцца да 80 км і акупаваць каля 20 тыс. кв. км іранскай тэрыторыі, захапіўшы шэраг гарадоў. Пры гэтым разбураліся іранскія нафтавыя тэрміналы. Упартай абаронай і шляхам контрудару іранцам атрымалася да канца лістапада спыніць прасоўванне ворага.
14 кастрычніка пачалася аблога горада Абадан. 18 кастрычніка сілы 5-й іракскай танкавай дывізіі паспрабавалі зайсці ў тыл гарнізону Абадана па мосце над ракой Арванд, але былі адкінутыя. 24 кастрычніка іракцамі быў узяты г. Харэмшэхра. У ходзе цяжкіх вулічных баёў у «іранскім Сталінградзе» іракцы страцілі 2000 салдат забітымі і 6000 параненымі супраць 1500 ахвяр з боку Ірана. Цяжкія страты вымусілі іракскае камандаванне адмовіцца ад ўзяцця Абадана.
3 лістапада іракскі наступленне ў Хузестане аднавіўся. 1-я і 10-я іракскія бранятанкавыя дывізіі, кінутыя на захоп Дызфуля, у баях з 16-й бранятанкавай дывізіяй Ірана страцілі 60 Т-55 і Т-62 супраць 40 знішчаных M60 праціўніка і былі вымушаны адступіць. 150 танкаў іракскай 9-й бранятанкавай дывізіі, што наступала на Ахваз, ва ўмовах распачатага сезону дажджоў завязлі ў бруду і пад агнём іранскіх часцей былі часткова кінуты экіпажамі, часткова знішчаны. Працягвалася асада Абадана, які іракскія войскі не змаглі цалкам акружыць.
Са снежня 1980 да верасня 1981 годзе ва ўмовах прыкладнай роўнасці сіл супрацьлеглых бакоў вяліся зацятыя пазіцыйныя баі. Кіраўніцтва ІРІ, абвясціўшы вайну з Іракам абарончай, выкарыстоўвала патрыятычныя настроі мас і здолела нарасціць баявы патэнцыял сваіх войскаў. Іранскае камандаванне, якое падрыхтавала і паспяхова правяло шэраг наступальных аперацый.
4 красавіка 1981 года Іран разбамбіў іракскай авіябазы H-3, размешчанай у 50 км ад мяжы Ірака з Іарданіяй. З-за сваёй аддаленасці ад іранскага мяжы яна выкарыстоўвалася для размяшчэння бамбардзіроўшчыкаў Ту-16 і Ту-22, мела буйную рамонтную базу і служыла прамежкавым аэрадромам для дастаўкі ў Ірак французскіх знішчальнікаў Mirage F1 і 10 «Фантомаў». У ходзе авіаналёта загінула каля 30 авіятэхнікаў, якія працавалі на базе, у тым ліку замежных. Камандуючы СПА авіябазы палкоўнік Фахры Хусейн Джабер быў адкліканы ў Багдад і расстраляны, як і пяцёра іншых афіцэраў, 20 афіцэраў былі звольнены з войска і селі ў турму.
7 чэрвеня 1981 года Ізраіль правёў аперацыю «Опера» па бамбардзіроўцы іракскага рэактара «Асірак». У аперацыі прымалі ўдзел 8 F-16 і 6 F-15. У выніку авіаналёта рэактар ​​і некалькі будынкаў комплексу, у тым ліку падземная лабараторыя, былі знішчаны.
У верасні 1981 года часці КВІР і 84-я бранятанкавая дывізія разгарнулі наступленне на іракскія пазіцыі паблізу горада Шуш. Поўнамаштабных баявых дзеянняў весці не меркавалася, іранскі генштаб спадзяваўся выматаць праціўніка і пераканаць яго ў тым, што агульнае наступленне плануецца менавіта на гэтым участку. За тры тыдні баёў іранскім войскам удалося прасунуцца на 10 км. Тым часам іранцы сцягнулі падмацавання да Ахваза. У ноч на 27 верасня іранскія войскі разгарнулі наступленне на Абадан. Іракцы, заспетыя знянацку, не змаглі аказаць годны супраціў і ў беспарадку адступілі, страціўшы каля 50 Т-55, 200 адзінак бранятэхнікі і значная колькасць артылерыі. Да 29 верасня іранцы цалкам кантралявалі ўсходні бераг ракі Каруна. Гарнізон Абадана далучыўся да наступленне і адкінуў іракцаў ад горада. Аблога Абадана спынілася, аднак іранцы, страціўшы за 2000 чалавек забітымі і 5000 параненымі, не маглі працягваць наступленне.
Да канца 1981 года Іран адбіў каля 40 адсоткаў захопленай Іракам тэрыторыі.
Вясной 1982 іранцы вызвалілі Харэмшэхр.
У сакавіку 1982 г. іранскім камандаваннем была праведзена наступальная аперацыя «Фатх» па вызваленні горада Шуш. Хоць іранскім войскам і ўдалося ўзяць горад, аднак гэты поспех быў дасягнуты цаной вялікіх людскіх страт. Услед за тым іранскае камандаванне правяло новую аперацыю — «Бейт-оль-Макадас» («Святы храм»), у выніку якой іракскія войскі пакінулі Харэмшэхр. Іран ўзяў курс на вайну на знясіленне.
Страціўшы ініцыятыву, Ірак да ліпеня 1982 г. адвёў войскі на лінію дзяржаўнай мяжы, пакінуўшы за сабой толькі спрэчныя раёны, якія павінны былі адысці яму па дамове 1975 г. З боку Ірана рушыла ўслед прапанова аб міры, але яна была адмоўлена. З ліпеня 1982 г. узброеная барацьба ўступіла ў новую фазу. Іранцы паспрабавалі прарвацца да Басры. Зрабіць гэта не ўдалося. Яны спыніліся ў 3-5 км ад мяжы на іракскай тэрыторыі, зноў пачалася пазіцыйная вайна. Паступова ў раёне баявых дзеянняў сканцэнтравалася да 1,5 мільёна чалавек.
1 кастрычніка іранскія войскі разгарнулі наступленне ля Касра-Шырына. За ноч іранцам удалося прасунуцца на 10 км углыб іракскай тэрыторыі, аднак днём 1 кастрычніка іх контратакавала іракская пяхота пры падтрымцы танкаў. Не маючы падтрымкай танкаў, якія знаходзіліся ў тыле, іранцы адступілі. 2 кастрычніка іранцы зноў паспрабавалі атакаваць, але іракскія часці ўжылі супраць іх слезацечны газ CS, якім размяшчалі ў вялікіх колькасцях. Ірак таксама актыўна задзейнічаў ўласныя ВПС. У ноч на 6 кастрычніка іранскія войскі паспрабавалі ўзяць горад Мандала, але беспаспяхова. Наступленне правалілася.
Каломба
Каломба (කොළඹ, கொழும்பு) — фактычная сталіца Шры-Ланкі (месцазнаходжанне ўрада і рэзідэнцыя прэзідэнта). Размешчаны ў Заходняй правінцыі, у акрузе Каломба. Насельніцтва — 672,7 тыс. жыхароў (2007), насельніцтва Вялікага Каломба (які ўключае таксама буйныя гарады Маратува, Дэхівала-Маўнт-Лавінія і Шры-Джаявардэнепура-Катэ — афіцыйную сталіцу краіны) — 5361 тыс. жых. (2001).
Гісторыя
Назва горада паходзіць ад сінгальскага «Kola-amba-thota», гэта значыць «мангавая гавань». Арабскія, кітайскія, рымскія купцы наведвалі гавань Каломба больш 2000 гадоў назад. У VIII стагоддзі н.э. тут надоўга абгрунтаваліся арабы, якія кантралявалі амаль увесь марскі гандаль сінгальскіх каралеўстваў. Партугальцы прыбылі сюды ў XVI стагоддзі і ператварылі ў цэнтр сваёй калоніі. У наступным стагоддзі горад захапілі галандцы, а ў 1802 Каломба стаў сталіцай брытанскай калоніі Цэйлон. З 1948 — сталіца дамініёна Цэйлон, з 1972 — дэмакратычнай сацыялістычнай рэспублікі Шры-Ланка. У 1983 афіцыйная сталіца была перанесена ў Шры-Джаявардэнепура-Катэ.
Ірана-іракская вайна
Ход вайны
У лютым 1983 года, у выніку аперацыі «Перад світаннем», іранскай арміі ўдалося вызваліць звыш за 200 000 кв. км. сваёй тэрыторыі.
Каломба
Гарады-пабрацімы
Каломба з’яўляецца горадам-пабрацімам наступных гарадоў:
Ірана-іракская вайна
Ход вайны
У пачатку 1984 г. іранскія войскі паспрабавалі адрэзаць Ірак ад выхаду ў заліў і фарсіраваць Тыгр. Але і тут іх поспехі былі абмежаванымі.
8 сакавіка 1985 г. іранскія войскі паспрабавалі перарэзаць шашы, якое злучае Багдад з Басрай. У адказ на гэта Ірак нанёс бомбавы ўдар па тэрыторыі Ірана. Запалалі Тэгеран, Ісфахан, Тэбрыз і Шыраза. У адказ Іран пачаў бамбёжкі Багдаду і Басры.
У лютым 1986 г. іранцы ўзялі важны горад Фао на поўдні Ірака і глыбока уклініліся на іракскую тэрыторыю на поўначы. Але вясной тактычную ініцыятыву перахапіў Ірак, дасягнуўшы поспеху на цэнтральных участках фронту.
З мая 1987 г. на фронце ўсталявалася зацішша. Савет Бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю № 598, якая прапанавала праціўнікам спыніць агонь.
З красавіка па ліпень 1988 г. Ірак правёў чатыры паслядоўных наступленняў. У ходзе аперацыі «Блаславёны Рамадан» іракцы вярнулі сабе страчаныя пазіцыі на поўдні.
Генеральны сакратар ААН абвясціў 20 жніўня днём спынення агню.
Страты
У ходзе канфлікту загінула прыблізна 180 000 іракскіх салдат і 500 000 іранскіх, а таксама не менш за 20 000 мірных жыхароў. Раненні атрымалі каля 1,5 мільёна чалавек з абодвух бакоў. У агульнай складанасці Ірак і Іран страцілі да 1,3 адсотка свайго насельніцтва. Бакі таксама панеслі значныя матэрыяльныя страты: 4600 танкаў (2500 у Ірака і 2100 у Ірана), 1650 артылерыйскіх гармат, 485 самалётаў (305 у Іраку і 180 ў Ірана), 30 ваенных караблёў.
Уплыў на ваенную думку
Ірана-іракская вайна стала апошнім буйным канфліктам у рамках Халоднай вайны і адным з самых працяглых ўзброеных канфліктаў XX стагоддзя, а таксама апошняй «татальнай вайной» стагоддзя. Важную ролю ў ходзе вайны згулялі разведка, вайсковыя вучэнні і баявы дух салдат, камандная структура войскаў. Вялікая была роля ландшафту, інжынерных часцей і лагістыкі. У ходзе ірана-іракскай вайны шырока ўжываліся хімічнае і ракетнае ўзбраенне.
У ходзе паветраных баёў былі апрабаваны тэхналогіі «электроннай вайны», шырока ўжываліся дазапраўкі ў паветры. Яшчэ раз была даказана важнасць бамбардзіровак аэрадромаў праціўніка — 60 адсоткаў іранскіх самалётаў было знішчана іракцамі на зямлі. Паветраныя баі мелі месца на працягу ўсяго канфлікту, хоць іх інтэнсіўнасць і знізілася з ходам вайны з-за недахопу запчастак ў Ірана. У межах кампаніі на моры добра сябе паказалі ракеты «Экзасет» і «Гарпун», горш — кітайскія HY-2. Іран актыўна выкарыстаў мініраванне вод Персідскага заліва. Баявы вопыт, атрыманы ў ходзе ірана-ірацкай вайны, спрыяў развіццю зброевых тэхналогій.
Крываўнік птарміка
Крыва́ўнік птарміка, чхальная трава Achilléa ptármica — распаўсюджанае ў Еўропе шматгадовая травяністая расліна; від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з паўзучым карэнішчам. У вышыню дасягае аднаго метра (20—125 см). Сцябло прамое, апушанае.
Лісце простае, лінейнае або лінейна-ланцэтнае, з зубчастым краем, сядзячае. Кветкавыя кошыкі белыя з фіялетавым адзеннем, радзей — белыя. Плод — сухая сямянка.
Распаўсюджанне і асяроддзе пасялення
Прыродны арэал — практычна ўся Еўропа ад Нарвегіі на поўначы да паўночнай часткі Італіі і Іспаніі на поўдні, ад Брытанскіх астравоў на захадзе да Польшчы і Прыбалтыкі на ўсходзе.
У Расіі расце на еўрапейскай частцы.
Выгляд занесены і натуралізаваўся у Паўночнай Амерыцы.
Іншае прымяненне
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна ў садках. Выведзена мноства сартоў:
Сінонімы
Спіс створаны паводле базы дадзеных The Plant List :
Брыён Раш
Кар’ера
Пачынаў сваю баскетбольную кар’еру ў камандзе ўніверсітэта Грамбліна. У 2003 годзе быў прызнаны лепшым навічком паўднёва-заходняй атлетычнай канферэнцыі (SWAC), чатыры гады падрад уключаўся ў сімвалічную зборную, а ў 2006 годзе быў прызнаны лепшым гульцом. У сезоне 2005-06 ў коледжы Раш у сярэднім за гульню набіраў 25,8 ачкоў і рабіў 7 падбораў. У агульнанацыянальным студэнцкім рэйтынгу ён займаў трэцяе месца, аднак з-за пералому нагі, атрыманага ў лютым 2006 года, ён змушаны быў прапусціць канцоўку сезону, а таксама зборы перад драфтам 2006 года, у выніку чаго ніводны з клубаў НБА яго не выбраў.
Прафесійную кар’еру Раш пачаў у Еўропе ў складзе клуба другога італьянскага дывізіёна «Джэзі». З 2007 па 2009 гады выступаў у Францыі ў складзе «Роана» і «Страсбура», двойчы браў удзел у матчы ўсіх зорак французскай лігі, а ў 2008 годзе дапамог «Роану» стаць віцэ-чэмпіёнам Францыі. Затым у кар’еры амерыканца былі расійскія «Трыумф» і «Чырвоныя крылы». З апошнімі ён выйграў Кубак Расіі і быў прызнаны самым каштоўным гульцом Фіналу чатырох.
У снежні 2018 года падпісаў кантракт баскетбольнм клубам «Цмокі-Мінск».
Забалоцце (Мінскі раён)
Забало́цце (, Заболотье) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Зеленалужскага сельсавета.
Лескаўка
Ле́скаўка (, Лесковка) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўлянскага сельсавета.
Да 9 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Астрашыцка-Гарадоцкага сельсавета.
Таццяна Герасімаўна Мдывані
Таццяна Герасімаўна Мдыва́ні (Вараб’ёва;, г. Полацк, Віцебская вобласць) — беларускі музыказнавец, педагог. Доктар мастацтвазнаўства (2005), дацэнт (1988).
Біяграфія
Нарадзілася года ў г. Полацку ў сям’і беларуса Герасіма Аляксандравіча Вараб’ёва і рускай.
Скончыла Беларускую кансерваторыю (1972, клас Г. Куляшовай). 3 1967 года выкладала музычна-тэарэтычныя дысцыпліны ў Маладзечанскім музычным вучылішчы, з 1972 — у Беларускай кансерваторыі. У 1979 годзе скончыла аспірантуру (навуковы кіраўнік Ю. Халопаў). У 1983 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю «Праблемы познерамантычнай гармоніі ў творчасці аўстра-нямецкіх кампазітараў канца 19 — пач. 20 стст. (А. Брукнер, Х. Вольф, Г. Малер, М. Рэгер)».
3 1989 года старэйшы навуковы супрацоўнік у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай АН Беларусі, з 2006 г. — вядучы навуковы супрацоўнік аддзела музычнага мастацтва. У 2005 г. абараніла доктарскую дысертацыю «Заходні рацыяналізм у музычным мысленні ХХ стагоддзя (асаблівасці эвалюцыйнага працэсу)».
Член Беларускага саюза кампазітараў і Беларускага саюза музычных дзеячаў.
Навуковая дзейнасць
Даследуе праблемы сучаснай беларускай і заходне-еўрапейскай музыкі. Выступае як музычны крытык.
Сям’я
Прыкладна з 1972 года ў шлюбе з кампазітарам Андрэем Мдывані.
Карцінная галерэя імя Леаніда Ніканоравіча Дробава
Карцінная галерэя імя Леаніда Ніканоравіча Дробава — мастацкая галерэя ў г.п. Акцябрскі. Заснавана па ініцыятыве Акцябрскага райвыканкама як карцінная галерэя. Адкрыта для наведвальнікаў 6 лістапада 1990 г. У 1995 у сувязі з ліквідацыяй галерэі і Музея народнай славы рэарганізавана ў Цэнтр гісторыі і культуры Акцябрскага раёна. У 2005 г. паводле рашэння Акцябрскага райвыканкама галерэя выведзена са складу цэнтра з сучаснай назвай. Галерэяй кіравалі С. А. Кавалёва, Т. А. Семака, А. Ф. Гарбар. З 2006 г. дырэктар Н. В. Заброцкая.
Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі
Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі, тытул прадстаяцеля Рускай праваслаўнай царквы.
Карцінная галерэя імя Леаніда Ніканоравіча Дробава
Агульная экспазіцыйна-выставачная плошча галерэі 127 м², плошча пастаяннай экспазіцыі 42 м². Асноўны фонд (2008) налічвае 166 адзінак захоўвання, навукова-дапаможны — 91 адзінку.
Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі
Поўны тытул зараз (2008)Свяцейшы Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі. Ён быў прыняты ў 1943 годзе пры абранні патрыярхам Сергія (Старгародскага).
Карцінная галерэя імя Леаніда Ніканоравіча Дробава
У фондзе калекцыі жывапісных работ Л. Дробава, графікі, скульптуры, фотаздымкаў фотакарэспандэнта газеты «Звязда» Я. Пясецкага і інш. Першыя экспазіцыі прадстаўлены творамі беларускага мастака, доктара мастацтвазнаўства, прафесара, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі, ганаровага грамадзяніна г.п. Акцябрскі Л.Дробава.
Галерэя мае 3 выставачныя залы. Дзейнічае пастаянная экспазіцыя, прысвечаная жыццю і дзейнасці Л.Дробава. Тут прадстаўлены асабістыя рэчы мастака, дакументы, навуковыя працы і інш.
Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі
Патрыярства заснавана ў Маскве ў 1589: першым Патрыярхам стаў Іоў. Скасавана ў 1721; адноўлена рашэннем Памеснага Сабора Расійскай Царквы 28 кастрычніка (10 лістапада) 1917.
Спіс Патрыярхаў Маскоўскіх:
Паводле дзеючага Статуту ад 2000 года, сан Патрыярха з'яўляецца пажыццёвым; права суду над Патрыярхам і нізлажэння яго, роўна як і рашэнне пытання аб яго сыходзе на пакой, належыць Архірэйскаму сабору. У перыяд вакансіі Патрыяршай кафедры Свячшэнны сінод абірае з ліку сваіх сталых членаў Месцаблюсціцеля Патрыяршага Прастолу. «Не пазней шасці месяцаў па вызваленні Патрыяршага Пасаду Месцаблюсціцель і Свячшэнны сінод… склікаюць Памесны сабор для абрання новага Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі». Кандыдат у Патрыярхі павінен быць архірэем РПЦ не маладзей за 40 гадоў, мець «вышэйшую багаслоўскую адукацыю, дастатковы досвед епархіяльнага кіравання». Працэдура абрання Патрыярха Статутам не дэталізаваная; «працэдуру абрання ўсталёўвае Свячшэнны Сінод».
Патрыярх уступае ў сан падчас адмысловай урачыстай цырымоніі — інтранізацыі, якая праводзіцца праз некалькі дзён пасля абрання.
ФК Дынама Брэст
«Дынама-Брэст» — беларускі футбольны клуб з горада Брэст. Заснаваны ў 1960 годзе. Трывалы ўдзельнік усіх суверэнных чэмпіянатаў Вышэйшай лігі чэмпіянату Беларусі з яе заснавання ў 1992 годзе. Чэмпіён Беларусі (2019), бронзавы прызёр (1992), трохразовы ўладальнік Кубка Беларусі (2007, 2017, 2018), трохразовы ўладальнік Суперкубка Беларусі (2018, 2019, 2020). Першы беларускі футбольны клуб, які двойчы раз запар перамагаў у Кубку Беларусі па футболе.
У канцы 2010-х гадоў самы наведваемы клуб Беларусі, адзін з самых папулярных клубаў Беларусі.
Гісторыя
Брэсцкі футбольны клуб быў заснаваны ў 1960 годзе пад імем «Спартак» і дэбютаваў у другім дывізіёне чэмпіянату СССР (клас «Б»). З часу свайго стварэння каманда некалькі разоў мяняла назву. Да 1972 года яна называлася «Спартак». З 1973 па 1975 — «Буг». А з 1976 — «Дынама» (акрамя сезона-2012, калі каманда называлася «Брэст»).