cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Георгій Апалонавіч Гапон
Шэсце да цара і «Крывавая нядзеля»
''Вось, Гасудар, нашы галоўныя патрэбы, з якімі мы прыйшлі да Цябе! Загадай і пакляніся выканаць іх, і Ты зробіш Расію шчаслівай і слаўнай, а імя сваё захаваеш у сэрцах нашых і нашых нашчадкаў на вечныя часы. А не загадаеш, не адгукнешся на наша маленне, — мы памром тут, на гэтым пляцы, прад Тваім палацам. Нам няма куды больш ісці і няма чаго! У нас толькі два шляхі: — ці да волі і шчасця, ці ў магілу. Пакажы, Гасудар, любы з іх, мы пойдзем па ім беспярэчна, хоць бы гэта і быў шлях да смерці. Хай наша жыццё будзе ахвярай для змучанай Расіі! Нам не шкада гэтай ахвяры, мы ахвотна прыносім яе!
Ідэя шэсця да палаца «ўсей грамадай» паўстала 6 студзеня і прыналежала самому Гапону. Сутнасць ідэі была простай: петыцыю, пададзеную дэпутацыяй ад працоўных, можна пакласці пад сукно, але петыцыю, прынесеную дзясяткамі тысяч працоўных, нельга пакласці пад сукно. Цар так ці інакш павінен будзе адказаць на гэту просьбу, і з гэтага адказу стане ясна, з кім ён — з народам ці супраць народа.
6, 7 і 8 студзеня тэкст петыцыі чытаўся ва ўсіх аддзелах «Сходу», і пад ім збіраліся тысячы подпісаў. Паводле падліку гісторыка В. Я. Багучарскага, толькі 6 студзеня пад петыцыяй былі сабраны не менш 7 тысяч подпісаў. Паводле падліку журналіста Н. Сімбірскага, усяго былі сабраны не менш 40 тысяч подпісаў, а паводле ацэнкі самога Гапона, подпісаў было больш 100 тысяч.
Гапон раз’язджаў па аддзелах «Сходу», зачытваў петыцыю і даваў ёй тлумачэнне. Казаў Гапон проста і шчыра і лёгка авалодваў аўдыторыяй. Сакрэт прамоўніцкага талента Гапона складаўся ў тым, што ён гаварыў з працоўнымі на адной мове і выяўляў іх уласныя пачуцці і жаданні. Пасля кожнага пункта петыцыі Гапон даваў яму кароткае тлумачэнне і звяртаўся да натоўпу з пытаннем: «Ці трэба вам гэта, таварышы?» — «Трэба, трэба!» — адзіным уздыхам адказваў натоўп. Пад канец прамовы Гапон патрабаваў ад працоўных паклясціся, што яны з’явяцца ў нядзелю на плошчу і не адступяцца ад сваіх вымогаў, нават калі ім будзе пагражаць смерць.
Паводле сведчанняў сведак, натоўп, наэлектрызаваны Гапонам, знаходзіўся ў стане рэлігійнай экзальтацыі. Людзі плакалі, тупалі нагамі, стукалі крэсламі, біліся кулакамі ў сцены і кляліся, як адзін, з’явіцца на плошчу і памерці за праўду і волю. У «Сходзе» панавала атмасфера містычнага экстазу. Людзі складалі пальцы крыжыкамі, паказваючы, што гэтыя вымогі для іх святыя і іх клятва раўназначная прысязе на крыжы. Сведка падзей пісала: «Можа, ніколі і нідзе яшчэ рэвалюцыйны ўздым велізарных народных мас — гатовасць памерці за волю і абнаўленне жыцця — не злучаўся з такім урачыстым, можна сказаць, народна-рэлігійным настроем». Папулярнасць самага Гапона ў гэтыя дні дасягнула небывалых памераў. Многія бачылі ў ім прарока, пасланага Богам для вызвалення працоўнага народа. Кабеты падносілі да яго для дабраславення сваіх дзяцей. Людзі бачылі, з якой лёгкасцю спыняліся велізарныя фабрыкі і заводы, і прыпісвалі гэта «сіле» Гапона. Пракурор Пецярбургскай судовай палаты пісаў у запісцы на імя міністра юстыцыі: ''Названы святар набыў надзвычайнае значэнне ў вачах народа. Большасць лічыць яго прарокам, які з’явіўся ад Бога для абароны працоўнага люду. Да гэтага ўжо дадаюцца легенды пра яго непаражальнасць, няўлоўнасць і да т.п. Кабеты гавораць пра яго са слязьмі на вачах. Абапіраючыся на рэлігійнасць велізарнай большасці працоўных, Гапон захапіў усю масу фабрычных і рамеснікаў, так што ў наш час у руху бярэ ўдзел каля 200 000 чалавек. Скарыстаўшы менавіта гэты бок маральнай сілы рускага прастачыны, Гапон, па выразе адной асобы, «даў аплявуху» рэвалюцыянерам, якія страцілі любое значэнне ў гэтых хваляваннях, выдаўшы ўсяго 3 пракламацыі ў нязначнай колькасці. На загад а. Гапона працоўныя гоняць ад сябе агітатараў і знішчаюць лісткі, слепа ідуць за сваім духоўным бацькам. Пры такім кірунку складу думак натоўпу ён, без сумневу, цвёрды і пераканана верыць у правасць свайго жадання падаць чалабітную цару і мець ад яго адказ, лічачы, што калі пераследуюць студэнтаў за іх прапаганду і дэманстрацыі, той напад на натоўп, што ідзе да цара з крыжам і святаром, будзе выяўным довадам немагчымасці для падданых цара прасіць яго пра свае патрэбы.''
6 студзеня Гапон абвясціў пра пачатак усеагульнага страйку, і да 7 чысла ўсе заводы і фабрыкі Пецярбурга застрайкавалі. Гапонаўскія працоўныя праходзілі па прадпрыемствах і лёгка здымалі людзей з працы. Апошнім спыніўся. Дэлегат ад завода паведаміў Гапону, што іх працоўныя не жадаюць страйкаваць. «Скажы працоўным парцалянавага завода, — адказаў Гапон, — калі яны заўтра пад паўдня ўсе не кінуць працу, я дашлю туды тысячу чалавек, якія прымусяць іх зрабіць гэта». На іншы дзень казённы завод устаў, як адзін чалавек.
Каб забяспечыць мірны характар руху, Гапон уступіў у перамовы з прадстаўнікамі рэвалюцыйных партый. 6 і 7 студзеня ён сустракаўся з сацыял-дэмакратамі і эсэрамі і прасіў іх не ўносіць разлад у народны рух. «Пойдзем пад адным сцягам, агульным і мірным, да нашай святой мэты», — казаў Гапон. 7 студзеня Гапон уладкаваў сустрэчу з прадстаўнікамі рэвалюцыйных партый за. На сустрэчы ён пераконваў іх далучыцца да мірнага шэсця, не звяртацца да гвалту, не выкідваць чырвоных сцягоў і не крычаць «далоў самадзяржаўе». Паводле сведчанняў удзельнікаў сустрэчы, Гапон выяўляў упэўненасць у поспеху руху і меркаваў, што цар выйдзе да народа і прыме петыцыю. Гапон ахвотна развіваў свой план дзеянняў. У выпадку, калі цар прыме петыцыю, ён возьме з яго клятву неадкладна падпісаць указ пра ўсеагульную амністыю і пра скліканне ўсенароднага Земскага сабора. Пасля гэтага ён выйдзе да народа і махне белай хусткай, — і пачнецца ўсенароднае свята. Калі ж цар адмовіцца прыняць петыцыю і не падпіша ўказ, ён выйдзе да народа і махне чырвонай хусткай, — і пачнецца ўсенароднае паўстанне. У апошнім выпадку ўсім разбуральным сілам, да якіх Гапон прылічаў і рэвалюцыянераў, падавалася поўная свабода дзеянняў. «Тады выкідвайце чырвоныя сцягі і рабіце ўсё, што знойдзеце разумным», — казаў Гапон.
Такім чынам Гапону атрымалася прыцягнуць рэвалюцыянераў на свой бок, і яны цалкам падпарадкаваліся агульнаму руху. Пачынаючы з 6 студзеня, партыйным прамоўцам падаваўся свабодны доступ ва ўсе аддзелы «Сходу». Яны выступалі перад працоўнымі, заклікалі іх ісці да Зімовага палаца і зачытвалі гапонаўскую петыцыю. Бальшавік Д. Д. Гімер паражаўся арганізатарскай волі Гапона, які гэтак падпарадкаваў сабе партыйных працаўнікоў, што, выступаючы ў аддзелах, яны ва ўсім капіявалі Гапона і нават гаварылі з яго ўкраінскім акцэнтам.
Каб не даць уладам нагоды ўжыць сілу, Гапон вырашыў надаць руху максімальна мірны характар. Было вырашана, што народ пойдзе да цара абсалютна бяззбройным і не дапусціць ніякіх хваляванняў. Гэту думку Гапон настойліва ўнушаў працоўным у сваіх выступах. Паводле слоў сведкі, Гапон «грозна, падобна Саванароле, патрабаваў і замаўляў — і ўвесь народ голасна паўтараў услед за ім у сходах гэту клятву — не датыкацца да спіртных напояў, не мець пры сабе зброі, нават складаных нажоў, і не ўжываць грубай сілы пры сутыкненні з уладамі».
Прадбачачы, што цар не захоча выйсці да народа з боязі за сваё жыццё, Гапон запатрабаваў ад кіроўнага кружка працоўных паклясціся, што яны гарантуюць бяспеку цара цаной свайго ўласнага жыцця. «Калі што-небудзь здарыцца з царом, я першы скончу з сабой на вашых вачах, — казаў Гапон. — Вы ведаеце, што я ўмею трымаць слова, а ў гэтым я клянуся вам». Па дырэктыве Гапона з усіх аддзелаў былі вылучаны асаблівыя дружыны, якія павінны былі забяспечыць ахову цара. Такіх было да 1000 чалавек, і яны павінны былі назіраць за парадкам падчас мірнага шэсця.
Напярэдадні выступлення Гапон накіраваў ліста міністру ўнутраных спраў П. Д. Святаполк-Мірскаму і цару Мікалаю II з заклікам унікнуць кровапраліцця. У сваім лісце да цара Гапон пісаў:
''Гасудар, баюся, што Твае міністры не сказалі Табе ўсёй праўды пра сапраўдны стан рэчаў у сталіцы. Ведай, што працоўныя і жыхары г. Пецярбурга, верачы ў Цябе, беззваротна вырашылі з’явіцца заўтра ў 2 гадзіны папаўдні да Зімовага палаца, каб прадставіць Табе свае патрэбы і патрэбы ўсяго рускага народа. Калі Ты, вагаючыся душой, не явішся народу і калі разальецца нявінная кроў, то падзярэцца тая маральная сувязь, якая дагэтуль яшчэ існуе паміж Табой і Тваім народам. Давер, які ён сілкуе да Цябе, назаўжды знікне. З’явіся ж заўтра з мужным сэрцам прад Тваім народам і прымі з адкрытай душой нашу пакорлівую петыцыю. Я, прадстаўнік працоўных, і мае мужныя таварышы цаной свайго ўласнага жыцця гарантуем недатыкальнасць Тваёй асобы.''
8 студзеня таварышам міністра ўнутраных спраў К. Н. Рыдзеўскім быў падпісаны ордар на арышт Гапона. Аднак арыштаваць яго не атрымалася, бо Гапон быў аточаны шчыльным натоўпам працоўных і для яго арышту запатрабавалася б прынесці ў ахвяру не менш 10 чалавек паліцыі.
8 студзеня, выступаючы перад працоўнымі, Гапон ужо выказваў думку, што цар можа не выйсці да народа і выслаць супраць яго войскі. У такіх выпадках ён сканчаў сваю прамову словамі: «І тады ў нас больш няма цара!» — і ўвесь натоўп адказваў хорам: «Няма цара…». Напярэдадні шэсця важакі руху ўжо не верылі, што цар прыме петыцыю. Паводле слоў А. Я. Карэліна, «ні ў Гапона, ні ў кіроўнай групы не было веры ў тое, што цар прыме працоўных і што нават іх пусцяць дайсці да плошчы. Усё добра ведалі, што працоўных расстраляюць».
У адной з апошніх прамоў напярэдадні шэсці Гапон казаў: «Тут можа разліцца кроў. Помніце — гэта будзе святая кроў. Кроў мучанікаў ніколі не знікае — яна дае парасткі свабоды…». Вечарам 8 студзеня Гапон і кіраўнікі «Сходу» паехалі ў фатаграфію і зняліся «на развітанне», пасля чаго раз’ехаліся па сваіх аддзелах.
Раніцай 9 студзеня Гапон на чале Нарвскага аддзела «Сходу» рушыў у кірунку Зімовага палаца. З ім ішлі не менш 50 000 чалавек. Іншыя працоўныя ішлі ад сваіх аддзелаў, вылічваючы злучыцца на Палацавай плошчы. Перад выступам Гапон звярнуўся да натоўпу са словамі: «Калі цар не выканае нашу просьбу, значыць, у нас няма цара». У апошні момант было вырашана надаць працэсіі характар хроснага ходу. З найбліжэйшай капліцы былі ўзяты чатыры харугвы, абразы і святарская епітрахіль, у якую апрануўся Гапон. Наперадзе шэсці неслі партрэты цара і вялікі белы сцяг з надпісам: «Салдаты! Не страляйце ў народ!» Калі натоўп наблізіўся да Нарвскай заставе, яго атакаваў атрад кавалерыі. Гапон закамандаваў: «''Наперад, таварышы! Ці смерць, ці свабода!''» — пасля чаго натоўп стуліў шэрагі і працягваў рух.
«Наэлектрызаваныя агітацыяй, натоўпы працоўных, не паддаючыся ўплыву звычайных агульна-паліцэйскіх мер і нават атакам кавалерыі, зацята імкнуліся да Зімовага палаца», — гаварылася ва ўрадавым дакладзе. У гэты час па натоўпе былі здзейсненыя ружэйныя залпы, і першыя шэрагі паваліліся на зямлю. Залпамі былі забіты найбліжэйшыя паплечнікі Гапона — працоўны Іван Васільеў і целаахоўнік М. Філіпаў, якія ішлі каля яго. Сам Гапон атрымаў лёгкае раненне ў руку і быў павалены на зямлю агульным напорам натоўпу. Пасля апошняга залпа заднія шэрагі пусціліся наўцёкі, і шэсце было рассеяна. Гэты дзень увайшоў у гісторыю пад назвай «Крывавай нядзелі».
Забойства Георгія Гапона
28 сакавіка 1906 года Георгіq Гапон выехаў з Пецярбурга па і не вярнуўся назад. Паводле звестак працоўных, ён адпраўляўся на дзелавую сустрэчу з прадстаўніком партыі эсэраў. З’язджаючы, Гапон не ўзяў з сабой ні рэчаў, ні зброі, і абяцаў да вечара вярнуцца. Працоўныя занепакоіліся, ці не здарылася з ім якой-небудзь бяды. У сярэдзіне красавіка ў газетах з’явіліся паведамленні, што Гапон забіты членам партыі эсэраў. Паведамлялася, што Гапон быў задушаны вяроўкай і яго труп вісіць на адной з пуставалых дач пад Пецярбургам. Паведамленні пацвердзіліся. 30 красавіка на дачы Звяржынскай у Азёрках было выяўлена цела забітага чалавека, па ўсіх азнаках падобнага на Гапона. Працоўныя гапонаўскіх арганізацый пацвердзілі, што забіты з’яўляецца Георгіем Гапонам. Выкрыццё паказала, што смерць наступіла ад задушвання. Паводле папярэдніх дадзеных, Гапон быў запрошаны на дачу добра знаёмым яму чалавекам, падпаў пад напад групы асоб, быў задушаны вяроўкай і падвешаны на ўбіты ў сцяну крук. У забойстве бралі ўдзел каля 3—4 чалавек. Чалавек, які наймаў дачу, быў апазнаны дворнікам па фатаграфіі. Ім апынуўся інжынер Пётр Рутэнберг. Г. А. Гапон быў пахаваны на Успенскіх (цяпер — Паўночных) могілках Санкт-Пецярбурга.
Знешнасць
Паводле сведчанняў сучаснікаў, Гапон меў яркую, прыгожую і запамінальную знешнасць. Людзі, якія бачылі яго адзін раз, беспамылкова пазнавалі яго праз шмат гадоў. Гапон меў паўднёвы тып твару, з асмуглай скурай, буйным носам, чорнымі, як смоль, валасамі, барадой «колеру крумкачынага крыла» і чорнымі вачамі. Паводле розных ацэнак, ён быў падобны на цыгана, прадстаўніка горных рас, паўднёвага італьянца, яўрэя ці армяніна. У рызе святара, з доўгімі павойнымі валасамі і барадой ён здзяйсняў асабліва моцнае ўражанне. Некаторыя адзначалі, што ён падобны на Хрыста. Асаблівае ўражанне на сучаснікаў рабілі яго вочы. Гапон валодаў магнетычным паглядам, які было цяжка вытрымаць, мог гадзінамі, не адрываючыся, глядзець на суразмоўцу. Паводле сведчання А. Я. Карэліна, вочы Гапона «дакладна зазіралі ў душу, у самую глыбіню душы, будзілі сумленне чалавечае». Гапон ведаў сілу сваіх вачэй і пры патрэбе ёй карыстаўся. Узросту ён быў сярэдняга, меў стройны, хударлявы, амаль жаночы целасклад, слабое здароўе, пры гэтым валодаў вялікай фізічнай сілай. Адрозніваўся надзвычайнай рухомасцю, ніколі не сядзеў на месцы, валодаў нярвовымі, імпэтнымі рухамі. «Актыўнасць і рухомасць у якім б там ні было кірунку складалі характэрную асаблівасць самой натуры Гапона», — успамінаў А. Філіпаў.
Многія адзначалі вялікія асабістыя чары, таварыскасць, уменне завязваць адносіны і ўплываць на людзей. Гапон лёгка ўваходзіў у давер да незнаёмых людзей і знаходзіў з імі агульную мову. Не ведаючы ніводнай замежнай мовы, ён мог паразумецца з людзьмі любой нацыянальнасці. Ён таксама быў добрым акцёрам і ўмеў вырабляць на суразмоўцу эмацыйнае ўражанне. «На сустраканых з ім першым разам Гапон вырабляў, калі яму трэба было, самае лепшае ўражанне, а на кабет — чароўнае», — успамінаў І. І. Паўлаў. Паводле слоў Л. Р. Дэйча, з першага позірку ён рабіў уражанне жорсткага, сухога і падазронага чалавека. «Але сімпатычная ўсмешка, якая з’яўлялася ў гутарцы на яго твары, рэзка змяняла ўражанне: тады здавалася, што гутарыш з чалавекам цалкам шчырым». На працоўных яго чары дзеялі асабліва моцна. Сярод іх ён хутка заваяваў усеагульныя сімпатыі, асабліва сярод так званых «масавікоў», якія даверліва ставіліся да тых, у кому яны адчувалі аднаго са сваіх. Гапон падкупляў працоўных прастатой звароту, дэмакратызмам і гатовасцю дапамагчы кожнаму, хто меў патрэбу ў радзе ці ў грашах. Працоўныя яго вельмі любілі, а калі нехта з партыйных агітатараў спрабаваў выступіць супраць святара з асабістымі нападкамі, яго маглі прыстойна пабіць.
Мендэс
Мендэс — прозвішча.
Гарошак кансерваваны
Гарошак кансерваваны — зялёны гарошак, прыгатаваны з дапамогай спосаба кансервавання.
Гарох нарыхтощваюць з мэтай працяглага захоўвання, спрабуючы максімальна захаваць вітаміны і спажыўныя рэчывы. Кансервы вырабляюць з маладых зярняткаў (малочнай стадыі спеласці), калі яны яшчэ пяшчотныя і багатыя цукрам і вітамінамі. У адрознянне ад спелага гароху (збожжавая культура), зялёны гарошак лічыцца гароднінай. Кансервы складаюцца з 65—70 % зярняткаў і 30—35 % заліўкі і утрымліваюць гарох, ваду, соль, цукар, без кансервантаў.
Савіных
Савіных — прозвішча.
NGC 6461
NGC 6461 (іншыя абазначэнні — UGC 10954, MCG 12-17-4, ZWG 330.55, ZWG 340.17, PGC 60659) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Янка Юхнавец
Янка Юхнавец (псеўд. К. Юхневіч) (, в. Забродак,  —, Нью-Ёрк, ЗША) — беларускі і.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у эміграцыі. Дэбютаваў у друку ў 1948 годзе (часопісы «Шыпшына» і «Сакавік»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Шорах моўкнасці» (Нью-Ёрк, 1955), «Новая Элэгія» (Баварыя, 1964), «Калюмбы» (Нью-Ёрк, 1967). Выйшлі кнігі выбранай паэзіі «Творы» (Нью-Ёрк, 1989—1990), «Сны на чужыне» (Мінск, 1994; з серыі «Галасы беларускага замежжа» выдавецтва «Мастацкая літаратура»). Шмат твораў Я. Юхнаўца не выдана.
Генеральны сакратар ААН
Генеральны сакратар ААН — галоўная адміністрацыйная службовая асоба Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.
Генеральны сакратар прызначаецца Генеральнай Асамблеяй ААН па рэкамендацыі Савета Бяспекі ААН. Рашэнню Савета Бяспекі звычайна папярэднічаюць нефармальныя абмеркаванні і серыя рэйтынгавых галасаванняў. Акрамя таго, кожны з пяці пастаянных членаў Савета можа пры галасаванні скарыстацца правам вета. У адпаведнасці з агульнапрынятай практыкай Генеральнага сакратара не абіраюць з прадстаўнікоў краін - пастаянных членаў Савета Бяспекі.
Генеральны сакратар ААН абіраецца на пяць гадоў з магчымым перавыбраннем на новы тэрмін. Хоць няма ніякіх абмежаванняў на колькасць пяцігадовых тэрмінаў, на працягу якіх генеральны сакратар можа знаходзіцца ў сваёй пасадзе, да гэтага часу ніхто не займаў гэты пост больш за два разы.
Юрый Віктаравіч Раманенка
Юрый Віктаравіч Раманенка (нар. г., пас. Калтубанаўскі, Бузулукскі раён, Арэнбургская вобласць, РСФСР) — лётчык-касманаўт СССР (1978), двойчы Герой Савецкага Саюза (1978, 1980). Палкоўнік (1977; у адстаўцы).
Лагожскае княства
Лагожское (Лагойскае) княства — удзельнае княства з цэнтрам у горадзе Лагойск (Лагожск). Дакладныя межы княства не высветлены.
Лагойск у пісьмовых крыніцах згадваецца ў «Павучанні Уладзіміра Манамаха» пры апісанні падзей 1078 года. У 1-й трэці XII ст., магчыма, Лагойск уваходзіў у Ізяслаўскае княства, якое належала Давыду Усяславічу.
У 2-й палове XII ст. Лагожскае княства згадваецца ўжо як асобны ўдзел, аднак згадкі пра князёў адрывістыя, паводле Іпацьеўскага летапісу, у 1180 годзе тут княжыў саюзнік полацка-віцебскіх князёў Усяслаў Мікуліч; у 1186 годзе, паводле Лаўрэнцеўскага летапісу — Васілька Валадаравіч, які разам з наўгародцамі і смалянамі выступіў супраць палачан. Пасля 1186 года і да XIV ст. звестак пра княства няма.
Не пазней за 1-ю палову XIV ст. Лагойскае княства далучана да Вялікага Княства Літоўскага. Пэўны час княства трымалі Войшвіл і Рыт. У 1387 годзе вялікі князь Ягайла перадаў Лагойскае княства разам з Полацкім і Троцкім свайму брату Скіргайле, які фактычна быў яго намеснікам у Літве. У 1392 годзе Ягайла перадаў уладу Вітаўту, які пачаў раздаваць асобныя маёнткі з Лагойскага княства: Ганявічы, Корань, Гасцілавічы, Коцалі. Напэўна, да Лагойскага княства належала і Харэцкая воласць у вярхоўях Бярэзіны.
Не пазней за 1-ю палову XIV ст. з Лагойскага княства вылучыліся маёнткі Астрошыцы, Заазер'е і, відаць, Смалявічы. Пазней ад княства засталася невялікая частка з Лагойскам і Гайнай, якая належала князю кіеўскаму Алельку Уладзіміравічу, а з 1455 года — яго малодшаму брату Андрэю Уладзіміравічу. Па смерці Андрэя (1457) Гайну пакінулі ва ўладанні яго нашчадкаў, а Лагойск вярнуўся да вялікага князя, які і ў 1460 годзе надаў яго князю Аляксандру Чартарыйскаму на правах звычайнага маёнтка.
Даўбнёва
Да 18 кастрычніка 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Малазводскага сельсавета.
Арнальда Тамаё Мендэс
Арнальда Тамаё Мендэс (ісп. Arnaldo Tamayo Méndez, нар. года, Гуантанама) — першы кубінскі касманаўт,
Біяграфія
Асірацеўшы ў дзяцінстве, працаваў з 13 гадоў. У юнацтве ўдзельнічаў у Кубінскай рэвалюцыі. Скончыў Кубінскую акадэмію ВПС і стаў пілотам кубінскіх ВПС. Адабраны удзельнікам савецкай праграмы «Інтэркосмас» 1 сакавіка 1978 года. Запасным касманаўтам быў Хасэ Арманда Лопес Фалькон.
Стартаваў разам з Юрыем Раманенкам на караблі «Саюз-38» 18 верасня 1980 года ў 19:11 UTC. Пасля стыкоўкі са станцыяй «Салют-6» Тамайо і Раманенка правялі эксперыменты з мэтай высвятлення прычын сіндрому адаптацыі ў космасе. Здзейсніўшы вакол Зямлі 124 абароту (7 сутак 20 гадзін і 43 хвіліны), Тамаё і Раманенка прызямліліся ноччу за 180 км ад Жэзказгана.
Пазней Тамаё стаў дырэктарам Таварыства ваенна-патрыятычнага адукацыі SEPMI, кубінскага аналага ДТСААФ і байскаўтаў. Неўзабаве яму было прысвоена званне брыгаднага генерала, і ён быў прызначаны дырэктарам па міжнародных справах кубінскіх ВПС.
Пазней заняў пасаду начальніка Упраўлення знешніх зносін Міністэрства Рэвалюцыйных Узброеных сіл Рэспублікі Куба.
NGC 3849
NGC 3849 (іншыя абазначэнні — IC 730, NPM1G +03.0317, IRAS11430+0330, MCG 1-30-13, ZWG 40.40, PGC 36658) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Фрасілонга
Фрасілонга (Frassilongo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 339 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 38050. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Udalrico.
Казімеж Міхалоўскі
Казімеж Міхалоўскі (Kazimierz Józef Marian Michałowski;, Цярнопаль, Аўстра-Венгрыя — , Варшава) — польскі археолаг, егіптолаг, гісторык мастацтваў, член Польскай акадэміі навук, ардынарны прафесар Варшаўскага ўніверсітэта. Заснавальнік нубіалогіі і польскай школы міжземнаморскай археалогіі.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 снежня 1901 года ў Цярнопалі.
Скончыў Тэрнопальскую гімназію, пасля чаго атрымаў вышэйшую адукацыю на філасофскім факультэце Універсітэта Яна Казіміра ў Львове; там жа быў слухачом на лекцыях філосафа прафесара Казімежа Твардоўскага. Паглыбляў веды ў навучальных установах Берліна, Гайдэльберга, Парыжа, Рыма і Афін. Будучы яшчэ маладым навукоўцам, удзельнічаў у раскопках у Дэльфах, на Тасасе і Дэласе, якія праводзіла Французская школа ў Афінах. У 1926 годзе на Львоўскім універсітэце пад навуковым кіраўніцтвам Эдмунда Булянды абараніў доктарскую дысертацыю аб ніабідах ў грэцкім мастацтве (на працягу года дысертацыя была апублікаваная таксама на французскай мове). У 1931 годзе атрымаў габілітацыю, дзякуючы працы на тэму эліністычных і рымскіх партрэтаў Дэласа (праз год праца была апублікаваная ў Парыжы). Адразу пасля габілітацыі быў запрошаны ў Варшаўскі ўніверсітэт, дзе ў 1931 годзе арганізаваў кафедру класічнай археалогіі, у 1953 годзе перайменаваную ў міжземнаморскую, і стаў яе кіраўніком аж да выхаду на пенсію ў 1972 годзе. Па яго ініцыятыве ў 1936 годзе польскія археолагі з Варшаўскага ўніверсітэта пачалі археалагічныя працы ў егіпецкім Ідфу.
Падчас Другой сусветнай вайны знаходзіўся ў нямецкім лагеры для ваеннапалонных Афлаг II C Вольденберг (Oflag II C Woldenberg), у які трапіў як афіцэр запасу і ўдзельнік Вераснёўскай кампаніі. Там кіраваў адукацыйнай праграмай для палонных, праводзіў лекцыі і семінары па археалогіі і егіпталогіі.
Пасля вайны Міхалоўскі далучыўся да справы аднаўлення польскай культуры і навукі. Яшчэ з 1939 года, калі быў намеснікам дырэктара Нацыянальнага музея ў Варшаве, займаўся арганізацыяй галерэі старажытнага мастацтва, адкрытай для наведвальнікаў ў 1949 годзе, а пасля — Галерэі Фарас, адкрытай ў 1972 годзе. Арганізаваў шмат выстаў, на якіх дэманстраваліся помнікі, знойдзеныя на раскопках пад яго кіраўніцтвам. У 1945—1947 гадах быў дэканам гуманістычнага факультэта Варшаўскага ўніверсітэта, пасля — прарэктарам гэтай жа навучальнай установы (1947—1948). У Александрыі (1957—1958) і Абердзіне (1971) быў запрошаным прафесарам. У 1956 годзе стварыў Аддзяленне міжземнаморскай археалогіі Польскай акадэміі навук, якое сам і ўзначаліў. У 1960 годзе прывёў да адкрыцця Цэнтра міжземнаморскай археалогіі Варшаўскага ўніверсітэта ў Каіры, якім кіраваў да канца жыцця. Адкрыццё цэнтра лічыў сваім самым вялікім дасягненнем.
Памёр 1 студзеня 1981 года ў Варшаве. Пахаваны на могілках Брвінава паблізу Падковы-Лесьнай.
Сяброўства ў навуковых арганізацыях
Быў членам многіх польскіх і замежных акадэмій, навуковых таварыстваў і інстытутаў: Нацыянальнай акадэміі дэі Лінча, Брытанскай акадэміі, Акадэміі навук ГДР, Саксонскай акадэміі навук, членам прэзідыума камітэта навук аб антычнай культуры Польскай акадэміі навук, камітэта аріентальных навук Польскай акадэміі навук, Археалагічнага інстытута Амерыкі, Нямецкага археалагічнага інстытута, Егіпецкага інстытута, інстытута егіпталогіі Чэхаславацкай акадэміі навук, Французскага інстытута археалогіі Далёкага Усходу ў Каіры, Польскага археалагічнага таварыства (старшыня ў 1953—1957 гадах і ганаровы член), таварыства нубійскай даследаванняў (старшыня ў 1972 годзе), Міжнароднай асацыяцыі егіптолагаў (віцэ-старшыня ганаровага камітэта ў 1976 годзе), Міжнароднай асацыяцыі Лацінскай эпіграфікі (віцэ-старшыня), Варшаўскага навуковага таварыства (генеральны сакратар ў 1949—1952 гадах), Міжнароднай асацыяцыі класічнай археалогіі, Археалагічнага грэцкага таварыства, Саюза гісторыкаў мастацтваў, Французскай школы ў Афінах.
Займаў пасаду старшыні: Міжнароднага Камітэта экспертаў ЮНЕСКА па выратаванні Абу-Сімбела (1961—1970), Міжнароднага камітэта музеяў археалогіі і гісторыі ІКОМ (1965—1971).
Быў экспертам ЮНЕСКА па справах музеяў і археалагічных раскопак у Алжыры (1966) і членам Камітэта экспертаў ЮНЕСКА па Махенджа-Дара (1969). Атрымаў званне ганаровага доктара ўніверсітэтаў Страсбурга (1965), Кембрыджа (1971), Упсалы (1977).
Асабістае жыццё
Дзедам Казімежа Міхалоўскага быў Эміль Міхалоўскі, пасол на Галіцкі Сойм, дырэктар Настаўніцкай семінарыі ў Цярнопалі і бургамістр гэтага горада. Пасля Другой сусветнай вайны Міхалоўскі ажаніўся з Крысцінай Баневіч (польс. Krystyna Baniewicz), дачкой інжынера Тадэвуша Баневіча (польс. Tadeusz Baniewicz), аднаго з заснавальнікаў Падковы-Лесьнай. Крысціна Міхалоўская далучылася да працы мужа — у наступныя гады ў віле Баневічаў у Падкове-Лесьнай размясцілася Майстэрня міжземнаморскай археалогіі ПАН.
Ідфу
Па словах прафесара Міхалоўскага, не толькі для свету навукі, але і ў шырокай грамадскай думкі цывілізаванага грамадства фактычны ўзровень культуры той ці іншай краіны вымяраецца тым, ці мае яна ўласныя раскопкі ў Егіпце. У 1936 годзе, дзякуючы яго ініцыятыве пачаліся археалагічныя працы ў Ідфу, якія працягваліся да 1939 года. У экспедыцыі ўдзельнічалі археолагі з Варшаўскага ўніверсітэта і Французскага інстытута археалогіі Ўсходу. Гэта былі першыя раскопкі з удзелам польскіх археолагаў на тэрыторыі Міжземнамор’я. Работы праводзіліся на некропалі фараонаў і ў антычным горадзе грэка-рымскіх і візантыйскіх часоў. Колькасць і мастацкая якасць знаходак, выяўленых падчас першай кампаніі (1936 год), дазволіла стварыць экспазіцыю ў галерэі старажытнага мастацтва Нацыянальнага музея ў Варшаве (адкрытай у чэрвені 1937 года).
Мірмекій
Удзел польскіх археолагаў у раскопках у Ідфу выклікаў цікавасць навуковага свету да працы польскіх даследчыкаў і дазволіў пачаць наступныя замежныя раскопкі. Міхалоўскі арганізаваў супрацоўніцтва з савецкімі археолагамі ў Крыме. У ліпені 1956 года гурт польскіх археолагаў пачаў даследчыя працы ў антычнай грэцкай калоніі Мірмекій, якія праводзіліся да 1958 года. Працы не вяліся сумесна, як гэта было падчас польска-французскай місіі ў Ідфу. Навукоўцы працавалі ў двух асобных камандах, даследуючы два ўчасткі. Польскую групу ўзначальваў праф. Міхалоўскі, савецкую — праф. Віктар Гайдукевіч з Ленінградскага ўніверсітэта. Выяўлена вінакурню эліністычнага перыяду з усім абсталяваннем і фрагменты жылых будынкаў. Усе рухомыя знаходкі, знойдзеныя польскай экспедыцыяй, са згоды савецкага археалагічнага аддзела былі перавезены ў Варшаву.
Атрыбіс
Пасля Другой сусветнай вайны праф. Міхалоўскі хацеў працягнуць працу ў Егіпце. Ён мог аднавіць даследаванні ў Ідфу, аднак французам забаронена раскопкі. Праф. Міхалоўскі вырашыў, што, паколькі французскія археолагі падчас Другой сусветнай вайны не вярнуліся ў Ідфу без польскіх археолагаў, дык і ён гэтага не зробіць. Новай тэрыторыяй для раскопак стаў Атрыбіс, сталіца дзясятага нома Ніжняга Егіпта, сучасная Бенха. Работы працягваліся ў 1957—1969 гадах. Выяўлена рэшткі: вадаправоднай сістэмы рымскага горада, сакральных збудаванняў Позняга перыяду, падмуркі сьвятыні Амасіса II, дэпазіт, печы для абпалу вапны і рымскія лазні.
Пальміра
год 4 мая 1959 года група польскіх археолагаў пад кіраўніцтвам праф. Міхалоўскага пачала раскопкі ў Пальміры; яны працягваліся да 1973 года. Праца археолагаў трывала на двух участках. Першым з іх быў т.зв. лагер Дыяклетыяна ў заходняй частцы горада, даследаванні праводзіліся на тэрыторыі паміж прэтарыянскімі варотамі і Тэтрапілонам, на форуме перад т.зв. Святыняй сцягоў і ўнутры самой святыні. Таксама даследавана гарадскія сцены і адкапана фрагмент прэтарыянскага шляху. На другім участку, у т.зв. Даліне магіл, гэта значыць на Пальмірскім некропалі, адкрыта грабніцы Забды, Алаіна і Юлія Аўрэлія Гермеса. Раскопкі дазволілі даследаваць урбаністычнае развіццё горада і ажыццявіць датыроўкі адкрытых будынкаў на падставе знойдзеных эпіграфчных матэрыялаў. Сенсацыяй стала адкрыццё скарбу, у якім знаходзіліся ювелірныя вырабы і 27 залатых солідаў Фокі, Іраклія I і Канстанта. Багацце і значэнне адкрытага матэрыялу было настолькі вялікім, што з 1966 года ў Варшаве пачалі выдаваць штогоднік «Studia Palmyreńskie», які выходзіць і сучасна (2016). Польскія археолагі сталі экспертамі па даследаваннях старажытнай Пальміры.
Александрыя
Раскопкі ў Александрыі вяліся ў 1960—1973/74 гадах. Польскія археолагі сталі першай замежнай экспедыцыяй, якой удалося атрымаць дазвол на самастойнае вывучэнне гэтага горада. Групы італьянскіх, ангельскіх і нямецкіх навукоўцаў працавалі па кантракце пад патранатам Грэка-рымскага музея а Александрыі. Даследаванні былі цяжкія, паколькі ў 1740-х гадах Мухамед Алі Егіпецкі загадаў пабудаваць у гэтым месцы новы горад. Сляды мінулага знаходзяцца пад новай забудовай. Раскопкі канцэнтраваліся на тэрыторыі Ком эль-Дзік. Тут адкрыта манументальныя рымскія лазні з вялікай колькасцю басейнаў і цыстэрнаў і рымскую вілу. Польскія археолагі раскапалі таксама першы знойдзены на тэрыторыі Егіпта тэатр. Гэта адкрыццё было настолькі сенсацыйным, што праф. Міхалоўскі атрымаў ад гарадскіх уладаў дадатковыя сродкі на працяг працы. Антычны тэатр быў цалкам раскапаны і рэканструяваны. Цяпер гэта адзін з галоўных турыстычных аб’ектаў Александрыі, які выкарыстоўваецца для паказу спектакляў. Такім чынам удалося захаваць старажытны будынак паміж сучаснымі будынкамі. На тэрыторыі Ком эль-Дзік польскія археолагі даследавалі таксама два арабскія некропалі.
Дэйр эль-Бахр
Працы ў Дэйр эль-Бахры пачаліся ў 1961 годзе па просьбе егіпецкага міністра культуры, якому было важна аднавіць святыню ўладаркі Хатшэпсут. З 1968 года з групай археолагаў працавалі таксама інжынеры з Польскіх майстэрняў па рэстаўрацыі помнікаў, выконваючы будаўніча-рэканструкцыйныя работы ў гэтай жа святыні. Падчас работ праф. Міхалоўскі адкрыў невядомую да таго часу грабніцу Тутмоса III (ужо падчас першай кампаніі), што выклікала перанос большасці даследаванняў на гэты ўчастак. Святыня, з пункту гледжання размяшчэння і планавання, выключная, адрознівалася ад іншых сакральных будынкаў эпохі Новага царства. Раскопкі працягваліся да 1972 года.
Фарас
Фарас, антычны Пахорас, быў сталіцай паўночнага царства Нубіі. У 1961—1964 гадах тут прайшлі выратавальныя раскопкі пад кіраўніцтвам праф. Міхалоўскага. Гэтыя даследаванні былі часткай вялікага праекту, т.зв. Нубійскай кампаніі, якую праводзілі пад патранатам ЮНЕСКА. Яе мэтай было выратаванне помнікаў ад затаплення водамі Ніла з-за будаўніцтва Высокай Асуанскай плаціны. Тады былі знойдзены руіны сярэднявечнай базылікі фараскіх біскупаў, а ў ёй — сцянныя роспісы на рэлігійную тэматыку, датаваныя VII—XIV стагоддзямі. Комплекс т.зв. фрэсак з Фараса (на самай справе гэта не фрэскі, а роспісы, выкананыя тэмперай на сухой глеістай тынкоўцы), які налічвае больш за 150 малюнкаў, стаў адным з найбуйнейшых і самых цікавых адкрыццяў Нубійская кампаніі. 67 роспісаў, частка каменнага архітэктурнага ўбрання базілікі і іншых храмаў і будынкаў у Фарасе, эпітафіі мясцовых біскупаў і святароў, а таксама мясцовыя вырабы рамеснікаў, у тым ліку распісаны керамічны посуд, знаходзяцца ў Галерэі Фарас імя прафесара Казімежа Міхалоўскага ў Нацыянальным музеі ў Варшаве. Іншыя знаходкі з Фараса знаходзяцца таксама ў Нацыянальным музеі Судана ў Хартуме.
Абу-Сімбел
У Абу-Сімбеле праф. Міхалоўскі не займаўся раскопкамі, аднак разам з групай польскіх археолагаў ўдзельнічаў у аперацыі па ахоўных работах скальных святынь Рамсеса II, якія былі пад пагрозай затаплення водамі возера Насер. Удзельнікамі праекта былі і іншыя замежныя археолагі, у прыватнасці італьянскія і французскія. Па адной з ідэй, трэба было перанесці помнікі ў больш бяспечнае месца, па іншай — пакінуць іх на месцы. ЮНЕСКА склікала з гэтай нагоды спецыяльную камісію, у склад якой увайшлі Генеральны дырэктар ЮНЕСКА, кіраўнік дарадчага камітэта, і тры эксперта — сярод іх і праф. Міхалоўскі. Яны падтрымалі шведска-егіпецкі праект, у якім планавалася разрэзаць святыні на буйныя часткі вагой да 30 тон, перанесці іх у іншае месца і рэканструяваць. Праф. Міхалоўскі ўзначаліў экспертны камітэт з 7 чалавек, які назіраў за працамі па пераносе святынь Рамсеса II. Работы працягваліся 10 гадоў і скончыліся поспехам.
Неа Пафас
У ліпені 1965 года польская археалагічная місія Варшаўскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам праф. Міхалоўскага пачала раскопкі ў Неа Пафасе на Кіпры. Гэты горад быў заснаваны ў канцы IV стагоддзя да н.э. як порт для грэчаскіх паломнікаў, якія прыбывалі сюды ўшанаваць Афрадыту. Ужо ў першыя дні работ у паўднёва-заходняй частцы Пафасу былі адкрыты мармуровыя статуі Асклепія і Артэміды. Знойдзены і манеты з профілем Аляксандра Македонскага, якія пацвярджаюць дату заснавання горада. Адкрыта гарадскую забудову эліністычнага перыяду з захаванымі роспісамі ў т.зв. першым пампейскім стылі і палац рымскага праконсула з прыватнымі лазнямі. Гэта збудаванне ўпрыгожвала мазаіка Тэсея, які змагаецца ў лабірынце з Мінатаўрам, а за імі назіраюць Арыядна і жанчына-персаніфікацыя Крыта. Гэта самая прыгожая дэкарацыя падобнага тыпу на ўсім Міжземнамор’е. Польскія раскопкі паказалі, што горад Неа Пафас быў галоўным палітычным цэнтрам вострава. Працы, пачатыя праф. Міхалоўскім, працягваюцца Цэнтрам міжземнаморскай археалогіі ім. Казімежа Міхалоўскага.
Узнагароды і месцы памяці
У 1947 годзе «за заслугі ў справе абароны шэдэўраў польскай культуры» Міхалоўскі атрымаў Камандорскі крыж і Камандорскі крыж з зоркай Ордэна Адраджэння Польшчы, 21 ліпеня 1977 года — Ордэн Будаўнікоў Народнай Польшчы I класа. Таксама ён стаў лаўрэатам Дзяржаўнай ўзнагароды I і II ступеняў. Акрамя таго, атрымаў Ордэн «Знамя Працы»|Ордэн «Знамя Працы»]] I класа, крыж Virtuti Militari V класа (за кампанію 1939 года), Залаты Крыж Заслугі; егіпецкі Ордэн Рэспублікі II класа, сірыйскі Ордэн Заслуг I класа, Афіцэрскі і Камандорскі крыж французскага Ордэна Ганаровага легіёна, Камандорскі крыж Ордэна Кароны Італіі, Камандорскі крыж грэцкага Ордэна Фенікса, Вялікі афіцэрскі крыж бельгійскага Ордэна Леапольда I.
У яго гонар названы Цэнтр міжземнаморскай археалогіі Варшаўскага універсітэта і Галерэя Фарас ў Нацыянальным універсітэце ў Варшаве. У 2001 годзе Пошта Польская накладам 200 тыс. экземпляраў выдала паштоўку з нагоды 100-годдзя з дня нараджэння праф. Міхалоўскага з выявамі прафесара і аднаго з нефаў фараской базілікі. У парку Каірскага егіпецкага музея знаходзіцца бюст праф. Міхалоўскага, а ў калекцыі музея Варшаўскага універсітэта — шмат пакінутых ім прадметаў. Прозвішчам прафесара названа некалькі вуліц у польскіх гарадах.
З 2015 года публічнай гімназіі ў Падкове-Лесьнай прысвоена імя Казімежа Міхалоўскага.
Група армій «Дон»
Гру́па а́рмій «Дон» (Heeresgruppe Don) — створана 21 лістапада 1942 года на паўднёвым участку Усходняга фронту. 12 лютага 1943 года зноўку перафарміравана ў групу армій «Поўдзень».
Баявы шлях групы армій
Група армій «Дон» была створана на аснове штаба 11-й арміі (пад камандаваннем генерал-фельдмаршала Эрыха фон Манштэйн), на Сталінградскім участку Усходняга фронту. 6-я армія, якая ўваходзіла ў склад групы армій «Дон», і некаторыя іншыя часці былі акружаны ў Сталінградзе. Астатнія часці групы армій спрабавалі вызваліць 6-ю армію.
Склад групы армій
У снежні 1942: У лютым 1943:
Аляксандр Сабалеўскі
Аляксандр Сабалеўскі:
ФК Гандзасар Капан
«Гандзаса́р» (Ֆուտբոլային Ակումբ „Գանձասար“ Կապան) — армянскі футбольны клуб, заснаваны ў 1963 годзе ў горадзе Капан.
Найбольшыя перамогі і паражэнні
Найбольшыя перамогі:
У чэмпіянаце Арменіі:
Найбольшыя паражэнні:
У Кубку Арменіі:
У еўрапейскіх кубках:
Левенгаўпты
Левенгаўпты (Lewenhaupt) — старажытны шведскі арыстакратычны (графскі) род, пад нумарам 2 сярод графаў, найбольш прадстаўнічы ў Шведскім рыцарскім доме, пасля таго, як у 1930 вымерлі графы Брагэ. Род Левенгаўптаў з'яўляецца адгалінаваннем аднаго з найбольш старажытных шведскіх шляхецкіх родаў — Леянгувудаў. Дзеці графа Акселя Стэнсана (Леянгувуда), у якіх маці была немкай і якія мелі шэраг маёнткаў у Пфальцы і Эльзасе, пісалі сваё прозвішча на нямецкі лад: Levenkopff, Loewenkopf, von Löwenhaupt, што з'яўляецца перакладам са шведскай і азначае па-беларуску «ільвіная галава». «Löwenhaupt» сталі ў Швецыі вымаўляць і пісаць як «Lewenhaupt». Многія прадстаўнікі роду сталі генераламі і вызначыліся ў шматлікіх войнах XVII—XVIII стагоддзяў.
NGC 6462
NGC 6462 (іншыя абазначэнні — MCG 10-25-85, IRAS17443+6155, ZWG 300.63, KARA 829, ARAK 529, 7ZW 740, PGC 60790) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Альтэрнатыўны рок
Альтэрнатыўны рок (alternative rock) — разнавіднасць рок-музыкі, якая паўстала з розных жанраў панк-року ў 1980-ых гадах у Злучаным Каралеўстве і ЗША. У 1980-я гады азначэнне «альтэрнатыўны рок» выкарыстоўвалі таксама для абазначэння некаторых відаў панк-року і іншых музычных кірункаў, якія выйшлі з панк-року (напрыклад, нью-вейв і пеўст-панк).
Хаця такія музычныя акты, як R.E.M. і The Cure дасягнулі камерцыйнага поспеху ў 1980-я гады, у тыя часы альтэрнатыўны рок заставаўся пераважна малавядомай музыкай, і толькі з павелічэннем папулярнасці музычнага акту Nirvana і з узнікненнем брыт-попу, альтэрнатыўны рок стаў папулярным кірункам у музыцы.
Забастоўка
Гісторыя
Першая ў гісторыі Еўропы забастоўка адбылася ў 1345 годзе ў Фларэнцыі. У XVI-XVIII стагоддзях стачкі суправаджаліся палітычнымі патрабаваннямі і ўзброенай барацьбой (Ліёнскія паўстанні 1831 і 1834 гадоў, Сілескае паўстанне (1844)). Найбольшая палітычная стачка І паловы XIX ст. адбылася ў красавіку 1820 г. ў Брытаніі. Цягам 19 ст. з’явіліся заканадаўства аб стачках. У 1896—1905 гадох у ЗША адбылося 21 950 стачак. У Еўропе найбольш стачак адбылося ў Германіі ў 1900—1907 гг. — 14 790.
Беларусь
У 19 ст. у Беларусі адбыліся першыя мясцовыя абарончыя забастоўкі. У пачатку 20 стагоддзя яны сталі наступальнымі. У 1903 г. адбылося 20 палітычных забастовак, за 2 месяцы 1904-га — 17. У кастрычніку 1905 праходзіла ўсеагульная палітычная стачка, што ахапіла Баранавічы, Брэст, Оршу, Гомель, Лунінец, Пінск, усе прадпрыемствы, пошту і тэлеграф у Мінску і сельскагаспадарчых працаўнікоў у 25 з 35 паветаў Беларусі. У 1927—1928 гадах у Заходняй Беларусі (Беласток, Брэст, Ліда, Маладзечна, Наваградак і Пінск) было 370 гаспадарчых стачак, што спалучаліся з барацьбой за народнае вызваленне. У 1932—1933 гадах ладзіўся страйк у Белавежскай пушчы. У 1935—1939 гадох адбылося Нарачанскае выступленне рыбакоў. У красавіку 1990 г. у Гомелі і ў красавіку 1991 г. у Мінску ладзіліся забастоўкі супраць урада СССР. 15 снежня 1992 г. з’явілася беларускае заканадаўства аб стачках.
Каларада (плато)
Плато Каларада (Colorado Plateau) — плато ў Кардыльерах Паўночнай Амерыкі, на паўднёвым захадзе ЗША. Абмежавана на ўсходзе і паўночным усходзе Скалістымі гарамі, на захадзе гарамі Сьера-Невада, на паўночным захадзе Вялікім Басейнам, на поўдні Мексіканскім нагор’ем. Плошча больш за 300 км². Вышыня 1800—2500 метраў, асобныя хрыбты вышэй за 3000 м, астанцовыя і вулканічныя масівы да 3861 м (г. Хамфрыс-Пік).
Складзена з дакембрыйскіх крышталічных парод і магутнай палеазой-мезазойскай асадкавай тоўшчы, з якой звязаны буйнейшыя радовішчы ўрана-ванадыевых руд. У палеаген-неагенавы перыяд адбылося падняцце паверхні, якое суправаджалася актыўнымі тэктанічнымі і вулканічнымі працэсамі. Рэкі інтэнсіўна праразалі плато глыбокімі каньёнамі, у тым ліку і рака Каларада. Клімат субтрапічны кантынентальны, сухі. Ападкаў 200—500 мм за год. Стэпавая і пустынная расліннасць з сукулентамі.
Спіс вуліц Гарадзеі
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Гарадзея
Гарадзенская беларуская акружаная камендатура
Гарадзенская беларуская акружаная камендатура-орган беларускай вайсковай улады ў Гродна ў красавіку 1919 года. Падпарадкоўвалася ўладам Рэспублікі Летувы.
Гісторыя
Створана ў красавіку 1919 года ў Гродна, пасля перадачы немцамі ўлады ў горадзе Летуве (немцы не прызнавалі БНР).
Беларускі камендант Гродна-Л.Калугін.
Начальнік беларускага гарнізона Гродна-К.Езавітаў.
Склад беларускага гарнізона камендатуры Гродна
Дом камендатуры, беларускія вайскоўцы патрапілі на фотаздымкі мясцовых газет таго часу.
Індывідуальны прадпрымальнік
Індывідуа́льны прадпрыма́льнік (ІП) — фізічная асоба, якая ажыццяўляе прадпрымальніцкую дзейнасць без утварэння юрыдычнай асобы і зарэгістраваная ва ўстаноўленым законам парадку.
Беларусь
На 4 снежня 2012 года ў Беларусі налічвалася 808 995 улічаных індывідуальных прадпрымальнікаў (8,6% насельніцтва), з якіх 252 658 (31%; 2,7% насельніцтва) былі дзеючымі. Цягам апошняга тыдня чэрвеня 2013 года гандляры рынкаў і гандлёвых цэнтраў, якія складалі 70% індывідуальных прадпрымальнікаў Беларусі, правялі стачку. Прычынай паслужыла ўвядзенне абавязку мець пасведчанні якасці ад вытворцаў замежных тавараў, што прадугледжваў новы тэхнічны рэгламент Мытнага саюза Беларусі, Казахстана і Расіі.
Паводле звестак на 1 студзеня 2015 года, у Беларусі налічвалася індывідуальных прадпрымальнікаў. На пачатак 2016 г. засталося каля 243 тыс. ІП (2,6% насельніцтва). У гандлёвых цэнтрах і на рынках гандлявалі 110 тыс. ІП (45%), з якіх каля паловы таварамі лёгкай прамысловасці (адзенне, абутак). Па выніках 2015 года Міністэрства па падатках і зборах Беларусі атрымала ад індывідуальных прадпрымальнікаў 2 % падатковых паступленняў. У 2019 годзе на ІП прыпала 3,2% валавога ўнутранага прадукту Беларусі.
Тэарэма Менелая
Тэарэма Менелая — гэта класічная тэарэма афіннай геаметрыі.
Калі пункты A',B' і C' ляжаць адпаведна на прамых BC,CA і AB трохвугольніка, то яны калінеарныя, тады і толькі тады калі
Тут, і  азначаюць адносіны накіраваных адрэзкаў. У прыватнасці, з тэарэмы вынікаюць суадносіны для даўжынь:
Доказ
Правядзем праз пункт С прамую, паралельную прамой AB, і абазначым цераз K пункт перасячэння гэтай прамой з прамой A'C' . Трохвугольнікі і  падобныя (па двум вуглам), таму і, значыць —
З другога боку, падобнымі з’яўляюцца таксама і тровугольнікі і, таму і, такім чынам — Але ў такім выпадку або Магчымыя два размяшчэнні пунктаў A',B' і C', альбо два з іх ляжаць на адпаведных баках трохвугольніка і адзін на падаўжэнні, альбо ўсе тры ляжаць на падаўжэннях адпаведных бакоў, адсюль для адносін накіраваных адрэзкаў маем
Orange Moldova
«Orange Moldova» S.A. (Societatea pe Acţiuni "Orange Moldova" — Акцыянернае таварыства «Orange Moldova») — тэлекамунікацыйная кампанія ў Рэспубліцы Малдова.
Падае паслугі мабільнай сувязі, бесправоднага мабільнага інтэрнэта ў стандартах GSM і UMTS, бесправоднага мабільнага інтэрнэту па тэхналогіі 3G, 4G, паслугі фіксаванай сувязі (толькі для юрыдычных асоб), паслугі праваднога шырокапалоснага інтэрнэту (толькі для юрыдычных асоб) пад брэндам Orange.
З моманту запуску сеткі — 27 кастрычніка 1998 па 24 красавіка 2007 года ўлучна кампанія звалася Voxtel, а з 25 красавіка 2007 года перайшла на новы брэнд, які выкарыстоўваецца дагэтуль.
Таксама, Orange з'яўляецца адзіным у Малдове афіцыйным прадаўцом мабільных тэлефонаў iPhone 3G, iPhone 3GS, iPhone 4, iPhone 4S, iPhone 5, iPhone 5s і iPhone 5c.
Ашмянка
Ашмянка — рака ў Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток Віліі.
Даўжыня 105 км. Плошча вадазбору 1490 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 13,4 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰.
Назва
Назва балцкага паходжання. Адпачатны выгляд назвы. Балцкія таксама назвы яе прытокаў Балтупа, Вайгета, Лоша, Кернава, Лэйлупка, Панарка.
Ад пачатку назоўных даследаванняў назву звязвалі з літоўскім «астрыё», ажно пакуль не было ўдакладнена:  разам з akmuo «камень» абодва ўзыходзяць да варыянтаў аднаго і таго ж індаеўрапейскага кораня *ak'- / *ak- «востры». Назвы каменя ад двух гэтых варыянтаў размеркаваліся па розных моўных групах — у інда-іранскую і ў балцка-славянскую адпаведна. У мове балтаў захаваліся абодва гэтыя корані: ад *ak- — «камень», ад *ak'- —  «вастрыё» ды (на перыферыі мовы)  «камень».
Гэта ілюструе і наваколле ракі: прадмесце Ашмянаў — Акмянеі (ад «камень»), а на поўначы ад горада цячэ рэчка Каменка, назва якой — гэта пазнейшая «калька» з балцкай «каменнай» назвы ракі Ашмяны.
Дыялектным варыянтам асновы Ašm- з’яўляецца аснова Asm-, якая ў назвах возера Восмата, рэк з назвамі тыпу Осма / Восма / Восьма на Верхнім Падняпроўі і Верхнім Павоччы. Іх адпачатная форма аднаўляецца як *Asma.
Назва Ашмяны (Ашмянкі) значыць «Камяністая (рака)».
Асноўныя прытокі
Справа: Забалаць, Гаружанка, Панарка, Сікуня, Сікунка, Куна, Галянка. Злева: Лоша, Кернава, Гайголка.
На рацэ
Вадасховішча: Рачунскае. Зоны адпачынку: Ашмянка. ГЭС: Рачунская.
Агульнае
Пачынаецца каля вёскі Мураваная Ашмянка Ашмянскага раёна, у вярхоўі працякае па цэнтральнай частцы Ашмянскага ўзвышша, у сярэднім і ніжнім цячэнні па Нарачанска-Вілейскай нізіне. Каля вёскі Харанжышкі сажалка плошчай 0,02 км². У пойме меліярацыйныя каналы. Даліна выразная, яе шырыня 1—1,5 км. Пойма роўная, перасечаная, шырынёй ад 200 да 300 м, у ёй некалькі азёр — найбольшае возера Рыжае. Рэчышча ў межань да вусця ракі Гаружанка мае шырыню 3—5 м, ніжэй 15—20 м; на працягу 6,3 км каналізаванае (ад вёскі Мураваная Ашмянка да вусця ракі Забалаць). Берагі стромкія, абрывістыя, у ніжнім цячэнні параслі хмызняком. Замярзае ў сярэдзіне снежня, крыгалом у канцы сакавіка.
Онеатэ
Паходжанне
Назва культуры паходзіць ад ракі Онеатэ ў Аяве, дзе ў самым пачатку XX ст. была выяўлена кераміка ў форме шарападобных гліняных пасудзін.