cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пакланенне вешчуноў (Дрысвяты)
Вешчуны і Святы Іосіф
Паміж гэтым вешчуном і Марыяй як бы на заднім плане намалявана выява Іосіфа. Мы бачым толькі яго твар у фас і рукі, абапёртыя на спінку трона, дзе сядзіць Маці Божая. Яго рысы буйныя, характарныя, таксама партрэтныя. Твар амаль квадратны, ён абрамлены карычневай шырокай кучаравай барадой і пышнымі вусамі, апушчанымі ўніз. Па барадзе і вусах пракладзены тонкія бялільныя ажыўкі, якія нагадваюць аб немаладым узросце Іосіфа. Вочы недаверліва скошаны ў бок вешчуна. Нос буйны, унізе трошкі загнуты, каля ноздраў і на шчоках глыбокія маршчыны. Галава непакрытая, кароткія валасы спадаюць на лоб, адкрываючы лысіну. Іканаграфічна выява Іосіфа падобная на старабеларускія партрэты і разам з тым нагадвае партрэт Лукаса Кранаха Старэйшага.
У левай частцы кампазіцыі на пярэднім плане ўкленчыў вяшчун, які ўвасабляе сабою Захад. На ім ярка-чырвоная мантыя з гарнастаевым каўняром і такім жа сподам. Яго футравы галаўны ўбор з залатым абручом пакладзены на карычневы пазём перад нагамі Богамаці. Ён далікатна дакранаецца вуснамі да ручкі дзіцяці-Хрыста, асцярожна падтрымліваючы яе складзенымі рукамі. Стан вешчуна засяроджаны, з глыбокім унутраным пачуццём шанавання і веры. Яго поза застылая, спакойная ў адрозненні ад вешчуна-азіята, у якім сканцэнтраваны ўнутраная сіла і экспрэсія, выражаныя тым, што фігура паказана амаль франтальна, а галава павернута ў профіль.
За ім стаіць вяшчун-маўр, увасабляючы сабой Афрыку. Яго твар цалкам страчаны. На галаве блакітна-бялёсы цюрбан, адзенне ў выглядзе мантыі ізумрудна-зялёнае, паверх накінуты масіўны залаты ланцуг. У руках ён трымае залатую пасудзіну сферычнай формы з вітой ножкай. 3-за яго спіны выглядае даўганосы вусаты слуга ў мудрагелістай шапцы (яго можна палічыць за данатарскую выяву).
Фон
Пейзажны фон у алтарнай карціне даволі сціплы, але сімвалічна зразумелы. У цэнтры над галавой Богамаці на фоне блакітнага неба драўляная пабудова — канструкцыя прамавугольнай формы, якая нагадвас шопу, накрытую саломай. Яна мае афарбоўку вохрыстых колераў. Праз уваход бачна напаўразбураная цагляная сцяна, праз якую прарастае магутнае дрэва з зялёнай кучаравай кронай. 3 аднаго боку, тут паказана месца, дзе нарадзіўся Бог-чалавек: звычайны хлеў і яслі з саломай і дзвюма галовамі жывёл паміж Богамаці і вешчуном. Сімвалічны ж сэнс гэтага пейзажу азначае, што з нараджэннем Хрыста пачынаецца Новы Запавет; таму праз гэты сімвал аджыўшага Старога Запавету (напаўразбуранай цаглянай сцяны) прарастае магутнае маладое дрэва. Уверсе над дрэвам ззяе яркая залатая Віфлеемская зорка ў арэоле залатых промняў.
Сюжэт
У аснову зместу абраза пакладзена сведчанне Евангелля ад Матфея аб вешчунах, якія прыйшлі ў Віфлеем пакланіцца дзіцяці-Хрысту: «I вось зорка, якую бачылі ўсе на ўсходзе, ішла перад імі, нарэшце, прыйшла і спынілася над месцам, дзе было Дзіцё… I, увайшоўшы ў дом, убачылі Дзіця з Марыяю, Маці Яго, і, упаўшы, пакланіліся Яму, і, адчыніўшы скарбы свае, прынеслі Яму дары: золата, ладан і смірну». Лаканічную звестку Матфея пазней дапоўнілі царкоўныя і апакрыфічныя паданні. Раннехрысціянская літаратура лічыць радзімай вешчуноў Аравію, Клімент Александрыйскі назваў персідска-месапатамскі рэгіён. Арыген лічыў, што колькасць вешчуноў адпавядала колькасці дароў. Багасловы суадносілі іх з трыма асобамі Троіцы ці з траістым складам роду чалавечага. У эпоху Вялікіх геаграфічных адкрыццяў вешчуны становяцца ўвасабленнем белай, жоўтай і чорнай рас, ці трох частак свету — Еўропы, Азіі, Афрыкі. На Захадзе ўсталяваліся іх імёны: Каспар, Балтазар, Мельхіёр.
Мошчы вешчуноў зберагаліся ў Кёльнскім саборы, магчыма, таму «Пакланенне вешчуноў» было незвычайна папулярным у жывапісе Паўночнай Еўропы. Наўрад ці можна знайсці мастака XV—XVI стст. у Германіі ці Нідэрландах, які б не напісаў карціну на гэты сюжэт. У візантыйскім жа мастацтве (як і старажытнарускім), як правіла, паказваецца «Нараджэнне Хрыста», вешчуны з’яўляюцца бадай што ў XVII стагоддзі ўжо з Захаду.
Кошак
Кошак — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шарскай гарадской адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 22 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Чарска. Код КАТА — 634421400.
Пакланенне вешчуноў (Дрысвяты)
Сюжэт
Безумоўна, адтуль жа прыйшло «Пакланенне вешчуноў» і ў Дрысвяты. У італьянскіх мастакоў сам момант пакланення дзіцяці часам прыцемнены раскошнымі карцінамі рыцарскіх партрэтаў з воінамі, слугамі на конях і вярблюдах. На Поўначы «Пакланенне вешчуноў» знайшло шырокае прызнанне ў арыстакратычных колах як прыдворная іканаграфія мадонны з дзіцем, у якой дамінуе матыў пакланення. У нідэрландскім жывапісе дзея адбываецца на фоне масіўных архітэктурных руін з прагніўшай страхой. На другім плане бачны прыгожы пейзаж. У першай трэці XVI стагоддзя нідэрландскі жывапіс прымае «раманскі» характар. Мастакі-раманісты звяртаюцца да Італіі, любімай тэмай антверпенскіх маньерыстаў стала «Пакланенне вешчуноў». Мнагалюдныя сцэны сярод руін, вытанчаныя фігуры, багацце аксесуараў і адзення — характэрныя рысы іх карцін. Як прыклад можна назваць карціну Іоаса ван дэр Клевэ для царквы ў Генуі (каля 1520 года). Большай традыцыйнасцю адзначаюцца творы Яна Госарта. Аднак у першай палове XVI стагоддзя няма звестак аб нідэрландскіх мастаках на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага ці Польшчы. Толькі ў канцы стагоддзя ў Гданьску ўзнікае цэлая калонія выхадцаў з Фландрыі. У свой час вучань Макса Дворжака Марыян Маралёўскі прапагандаваў тэзіс аб нідэрландскіх сувязях у архітэктуры Вільні на прыкладзе касцёла Св. Ганны. Наогул Маралёўскі даказваў самастойнасць віленскага мастацтва і сцвярджаў, што калі нашы мастакі і чэрпалі з еўрапейскіх крыніц, то з самых лепшых, галоўным чынам італьянскіх, фламандскіх і французскіх. 3 гэтай думкай можна пагадзіцца, аднак адносна сярэдзіны XVI стагоддзя. Што датычыць пачатку XVI стагоддзя, то больш цесныя сувязі ўсталяваліся з Цэнтральнай Еўропай.
Кошак
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 611 чалавек (309 мужчын і 302 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 272 чалавекі (143 мужчыны і 129 жанчын).
Пакланенне вешчуноў (Дрысвяты)
Сюжэт
Студэнты і магістры з Літвы і Русі вучыліся ў Празе ўжо ў XV стагоддзі, а з пачатку XVI стагоддзя імёны іх можна знайсці ў аналах вышэйшых школ Германіі — Вітэнбергскага, Грэйфсвальдскага, Ростакскага, Базельскага ўніверсітэтаў. Рэнесансавы кандацьер Міхал Глінскі прабыў 12 гадоў за мяжой, служыў пры двары Альбрэхта Саксонскага, змагаўся ў Італіі ў войсках імператара Максімільяна I, стаў там католікам. Мікалай Радзівіл, якому Жыгімонт I загадаў пабудаваць касцёл у Дрысвятах, ведаў некалькі моў, выконваў даручэнні караля пры двары Максімільяна ў Вене, там жа атрымаў тытул князя Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Вядомы факты прысутнасці нямецкіх мастакоў у Вільні і Кракаве. Напрыклад, Якуб Бінк, вучань Дзюрэра, працаваў на мяжы XV і XVI стагоддзяў у Любеку, Антверпене і Вільні, Ганс Зюс з Кульмбаха (каля 1480—1522) у 1511, 1514, 1516 гадах — у Кракаве. Вучні Дзюрэра і Кранаха Крыспін Герант і Грэгар Пенч былі ў Кралеўцу, які геаграфічна і эканамічна асабліва звязаны з Вільняй. Звярнуўшыся да трактоўкі «Пакланення вешчуноў» нямецкай школай, мы ўбачым скарочаную рэдакцыю сюжэта з нешматлікімі дзеючымі асобамі, чым характэрны і дрысвяцкі абраз. Гэты лаканізм кампазіцыі можна бачыць ужо ў Конрада Віца і фон Зюста, дзе не паказаны нават Св. Іосіф. У гравюры Марціна Шонгаўэра размяшчэнне і паказ дзеючых асоб набліжаюцца да дрысвяцкай кампазіцыі. Адзін з каралёў стаіць на каленях, шапка яго ляжыць каля ног; вышэй стаіць другі кароль, злева ад яго — маўр. Справа, за Марыяй — Іосіф. Фон спалучае драўляныя будынкі і руіны. Можна знайсці асобныя падобныя элементы ў гравюрах Ганса Бальдунга Грына (1484/85—1545) да кнігі «Сад замкнёны ружанца Марыі» (Нюрнберг, 1505), які ў 1503—1507 гадах працаваў у майстэрні Дзюрэра адначасова з Гансам Зюсам; яму належыць алтар Трох вешчуноў у Гале (каля 1507 года).
Аднак найбольш блізкія аналогіі да дрысвяцкага абраза мы бачым у Лукаса Кранаха (1472/73—1553), які з 1502 года амаль бязвыезна жыў у Вітэнбергу. Да 1520-х гадоў кранахаўскі стыль сфарміраваўся, тады ж творчасць самога мастака змешваецца з масай маляўнічай прадукцыі яго вучняў. Гісторыкі мастацтва характарызуюць карціны Кранаха як сплаў прыдворнага рэнесансу і народнай казачнасці. 3 яго майстэрні выйшла вялікая колькасць паўтораў, часам прызначаных для пасылкі ў выглядзе падарункаў нават за межы Германіі. Л. Кранах не раз звяртаўся да сюжэта «Пакланенне вешчуноў», найбольш удалай лічыцца карціна з Гале (каля 1514 года). Да дрысвяцкага абраза бліжэй больш позняя карціна, што захоўваецца ў Наўмбургу (пасля 1518 года). Кампазіцыйнае падабенства вельмі вялікае, аднак гэта зусім не сведчыць, што дрысвяцкі абраз выйшаў з майстэрні Кранаха. Кранахаўскія творы простыя і лёгка запамінаюцца, уражваюць больш, чым некаторыя больш глыбокія шэдэўры, што, магчыма, і стала прычынай паўтору ў кампазіцыі дрысвяцкага «Пакланення». Аднак тып твару Марыі зусім не падобны на кранахаўскі — з вузкімі раскосымі вачыма, вострым падбародкам і крыху салодкай усмешкай. Некаторыя рысы твару дрысвяцкай Марыі нагадваюць дзюрэраўскіх мадоннаў. Пры жаданні можна знайсці нямала кампазіцыйных і іканаграфічных элементаў, якія пераклікаюцца з графікай і жывапісам паўночнанямецкага рэнесансу; разам з тым немагчыма прыпісаць дрысвяцкі абраз ні аднаму з вядомых майстроў, у тым ліку і Зюсу з Кульмбаха. У дрысвяцкім абразе няма падкрэсленай нямецкай «скульптурнасці» твараў, рысы змякчаныя, славянскія; няма грубаватай манернасці, характэрнай для кранахаўскай майстэрні. Думаецца, яго выканаўца ведаў не толькі нямецкі рэнесансавы жывапіс, але таксама і беларускі іканапіс таго часу. Хутчэй за ўсё мы тут маем твор невядомага віленскага мастака першай паловы XVI стагоддзя.
NGC 6887
NGC 6887 (іншыя абазначэнні — PGC 64427, ESO 186-27, AM 2013-525, IRAS20135-5257) — галактыка ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лабада
Лабада — прозвішча.
Дзяменцьева
Дзяменцьева — жаночая форма прозвішча Дзяменцьеў, таксама тапонім.
Бог Айцец
Бог Айцец (Deus Pater) — назва, дадзеная Богу ў сучасных монатэістычных рэлігіях, такіх як хрысціянства, іўдаізм і бахаі.
У іўдаізме Бог апісваецца як бацька, Творца, жыццёдаўца, заканадаўца, і абаронца. Аднак, у іўдаізме выкарыстанне слова Бацька, як правіла, метафарычна і з’яўляецца адной з многіх назваў, якой іўдзеі звяртаюцца да Бога.
З другога стагоддзя, у хрысціянскае веравызнанне ўключана зацвярджэнне веры ў «Бога-Айца (Усемагутнага)», у першую чаргу, як яго якасці «Бацька і Стваральнік Сусвету». Тым не менш, у хрысціянстве паняцце Бога як бацька Ісуса адрозніваецца ад паняцця Бога як Творцы і Айца ўсіх людзей, як паказана ў Апостальскім сімвале веры, дзе выраз веры ў «Айца Усемагутнага, Стварыцеля неба і зямлі» адразу ж, але асобна ад веры ў «Ісуса Хрыста, Сына Свайго Адзінароднага, Госпада нашага», тым самым выказваючы абодвух сэнсах бацькоўства.
Ісламскі погляд на Бога бачыць Бога як адзінага Творцу сусвету і як жыццёдаўцу, але не прымае тэрмін «бацька» па стаўленні да Бога.
Ганчары (Ляхавіцкі раён)
Геаграфія
Знаходзіцца за 12 км у напрамку на поўдзень ад горада Ляхавічы, за 208 км ад Брэста, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Райтанаў. Праз вёску пралягае аўтамабільная дарога Івацэвічы — Слуцк.
Еўрапейская кінапрэмія 2003
16-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 6 снежня 2003 года ў Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Цэрынгены
Цэ́рынгены (Zähringer) — старажытны нямецкі (швабскі) род з Швабіі, прадстаўнікі якога былі герцагамі Карынтыі і маркграфамі Вероны (1061—1077), герцагамі Швабіі (1092—1097), герцагамі Цэрынгенскімі (1097—1218), намеснікамі і герцагамі Бургундыі (1127—1218) і герцагамі Тэкскімі (1187—1432), а таксама кіраўнікамі (з 1112 года маркграфамі, з 1803 года курфюрстамі, з 1806 года вялікімі герцагамі) Бадэна (да 1918 года).
Узвышэнне Цэрынгенаў
Цэрынгены прыпісвалі сабе паходжанне ад швабскага герцага Эрхангеры, пакаранага смерцю ў 917 годзе каралём Конрадам I, а таксама ад Гунтрама Багатага (пам. пасля 973 года), графа ў Брэйсгау, нібыта агульнага продка як Цэрынгенаў, так і Габсбургаў.
Першым дакладана вядомым прадстаўніком роду лічыцца Бертольд, ці Бецэлін (пам. 15 ліпеня 1024 года), граф Ортэнау. Паклаў пачатак магутнасці Цэрынгенаў яго сын граф Бертольд I Барадаты, які прад’явіў пасля смерці імператара Генрыха III прэтэнзіі на абяцанае яму нібыта Генрыхам швабскае герцагства. Удава Генрыха, імператрыца Агнеса, аддала гэты лен Рудольфу Швабскаму і зрабіла Бертольда замест гэтага герцагам Карынтыі і маркграфам Вероны (1061 год). Аднак Бертольд не змог замацавацца ў Карынтыі і перайшоў на бок ворагаў франконскага дому, падтрымаўшы кандыдатуру на нямецкі прастол герцага Рудольфа Швабскага. За гэта ён быў пазбаўлены Генрыхам IV карынтыйскага і веронскага ленаў (1072 год, канчаткова ў 1077 годзе).
Са смерцю Бертольда I у 1078 годзе род Цэрынгенаў падзяліўся на дзве лініі: бадэнскую, якая захавалася да нашых дзён, і цэрынгенскую, дзве галіны якой згаслі ў 1218 і 1439 гадах. Старэйшы сын Бертольда, Герман I Святы (пам. 25 красавіка 1074 года), які насіў тытул маркграфа веронскага, набыў праз шлюб бадэнскія ўладанні. Яго сын Герман II (пам. 7 кастрычніка 1130 года) з 1112 года называўся маркграфам Бадэна. Нашчадкі Германа II кіравалі Бадэнам да 1918 года.
Малодшы сын Бертольда I, Бертольд II, які атрымаў у спадчыну землі ў Брэйсгау, спачатку працягваў варожую палітыку ў адносінах да франконскага дому. Ён ажаніўся ў 1079 годзе з дачкой антыкараля Рудольфа, герцага Швабіі, і пасля смерці Рудольфа (1080 год) і яго сына Бертольда I Рэйнфельдэнскага (1090 год) абвясціў сябе герцагам Швабіі (1092 год). Тым самым ён уступіў у канфлікт з Фрыдрыхам I Гогенштаўфенам, герцагам Швабіі з 1079 года і верным прыхільнікам Генрыха IV. Канфлікт Цэрынгенаў з Гогенштаўфенамі цягнуўся, то разгараючыся, то згасаючы, яшчэ амаль сто гадоў.
Герцагі Цэрынгенскія
У 1097 Бертольд II прымірыўся з імператарам: ён адмовіўся ад прэтэнзій на швабскае герцагства, захаваўшы герцагскі тытул і ўладанні ў Брэйсгау; акрамя таго Генрых IV даў яму званне імперскага фохта ў Тургау і Цюрыху, а неўзабаве фохцкая ўлада Цэрынгенаў распаўсюдзілася на ўсю ўсходнюю Бургундыю (цяперашняя Швейцарыя). Па назве сваёй рэзідэнцыі Бертольд II стаў называцца герцагам Цэрынгенам. Новае герцагства, хоць і вылучанае са складу Швабіі, не прызнавалася сучаснікамі раўназначным старым племянным герцагствам. Атон Фрайзінгскі пісаў, што Цэрынгены не маюць сапраўднага герцагства і валодаюць толькі пустым тытулам, хоць у іншых адносінах не саступаюць найбольш уплывовым родам Германіі («Дзеянні Фрыдрыха Барбаросы», I, 9).
Бертольд IV (герцаг Цэрынген у 1152—1186) прымірыўся з Фрыдрыхам Барбаросам, прыняў удзел у італьянскіх паходах імператара і атрымаў ад яго імперскі бургундскі лен (1152) і фогтства ў Жэневе, Лазане і Сьёне (1156). Наступны канфлікт з Фрыдрыхам Барбаросай завяршыўся іх прымірэннем у 1166. Пазней Бертольд IV кансалідаваў уладанні Цэрынгенаў, заснаваў многія гарады і набыў фохцтва ў Цюрыху (1173).
Пасля смерці Бертольда IV яго землі былі падзелены паміж сынам, Бертольдам V, і братам, Адальбертам (пам. пасля 1195), якія з 1187 года насілі тытул герцага Тэкскага.
Бертольд V Багаты (герцаг Цэрынген у 1186—1218) значна ўмацаваў уладу Цэрынгенаў у Бургундыі. Ён нажыў велізарны стан. Сваю кандыдатуру на імперскі прастол пасля смерці Генрыха VI Бертольд V саступіў Філіпу Швабскаму за 11000 марак срэбра. Ён пачаў перабудову знакамітага фрайбургскага сабора, заснаванага яго дзедам Конрадам, каб стварыць пахавальню для свайго роду, але сабор так і застаўся недабудаваным, калі Бертольд V памёр, не пакінуўшы нашчадкаў мужчынскага полу. Бургундскія імперскія лены перайшлі да імператара (пры гэтым Цюрых і Берн сталі вольнымі імперскімі гарадамі), а ўладанні ў Брэйсгау, Швабіі, Шварцвальдзе і Швейцарыі — па жаночай лініі да графаў Урах і Кібург. Уладанні графаў Кібург былі ў другой палове XIII стагоддзя атрыманы па спадчыне Габсбургамі.
Герцагі Тэкскія
Род герцагаў Тэкскіх падзяліўся ў канцы XIII стагоддзя на лініі Оберндорф і Авен. Першая з іх вельмі збяднела і спынілася ў 1363. Фрыдрых IV (пам. 1390) з лініі Авен набыў Міндэльгайм (1365) і прадаў Обернсдорф графам Гоэнберга (1374), а Тэк — графам Вюртэмберга (1381). Род згас са смерцю сыноў Фрыдрыха IV Ульрыха (пам. 7 сакавіка 1432), апошняга герцага Тэкскага, і Людвіга (пам. 19 жніўня 1439), патрыярха Аквілеі.
Бадэнскі дом
З сярэдзіны XII да пачатку XVI стагоддзя бадэнскія ўладанні Цэрынгенаў былі падзелены паміж старэйшай лініяй (уласна Бадэнскай) і малодшай (Гахбергскай). Маркграфы Гахбергскія, часткай уладанняў якіх (нароўні з уладаннем Рэтэльн пад Базелем) было княства Ноенбургскае, атрыманае ў спадчыну пасля Арлеанскім домам (гл. Лангвілі), былі цесна звязаны з Бургундыяй і нярэдка былі на службе ў Бургундскага дому.
Глава старэйшай лініі, маркграф Крыстаф I (1453—1527), падзяліў у 1515 годзе свае ўладанні паміж сынамі Бернхардам (Бадэн-Бадэн), Філіпам (Бадэн-Шпонгайм) і Эрнстам (Бадэн-Дурлах). У Філіпа не было спадчыннікаў мужчынскага полу, а «бернардзінская» лінія Цэрынгенаў (нашчадкі Бернарда IV) згасла ў 1771 годзе. Найбліжэйшым сваяком апошняга маркграфа Бадэн-Бадэна быў герцаг Арлеанскі, але паводле сямейнага пагаднення ўсе ўладанні Цэрынгенаў атрымаў у спадчыну глава «эрнесцінскай» лініі — маркграф Бадэн-Дурлаха, Карл Фрыдрых Бадэнскі (1728—1811).
У перыяд Напалеонаўскіх войнаў дзякуючы лаяльнасці Напалеону маркграф Бадэнскі павялічыў свой тытул да курфюрста (1803) і вялікага герцага Бадэнскага (1806). Свайго ўнука і пераемніка ён ажаніў са Стэфаніяй Багарнэ — траюраднай сястрой прынца Яўгенія Багарнэ. Гэты, на першы погляд, нераўнародны шлюб быў вельмі неадназначна ўспрыняты пры еўрапейскіх дварах, бо бадэнскія прынцэсы (унучкі курфюрста) да гэтага сталі каралевамі-кансортамі Баварыі і Швецыі, а Луіза Марыя Аўгуста — расійскай імператрыцай Лізаветай Аляксееўнай, жонкай Аляксандра I.
У Стэфаніі Багарнэ і вялікага герцага Карла не было нашчадкаў мужчынскага полу (хоць пагалоска называе яе сынам загадкавага Каспара Хаўзера), але былі тры дачкі — за шведскім кронпрынцам Густавам (сынам зрынутага дзядзькі), князем Антонам Гогенцолерн-Зігмарынгенам (бацькам першага румынскага караля) і 11-м герцагам Гамільтанам (бабуля князя Манака, Луі II). Бадэнскі прастол па чарзе займалі два малодшыя сыны курфюрста Карла Фрыдрыха і іх нашчадства. З падзеннем Германскай імперыі (1918) бадэнскія манархі пазбавіліся кароны.
Гарадзішча (Ляхавіцкі раён)
Гарадзі́шча (, Городище) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Цэрынгены
Бадэнскі дом
Сучасныя прадстаўнікі роду займаюць не бліскучыя рэзідэнцыі продкаў у Карлсруэ і Раштаце, а толькі толькі замак Штаўфенберг у Шварцвальдзе і замак Цвінгенберг на Некары. Цяперашні глава Бадэнскага дому, Макс фон Бадэн (нар. 1933), — блізкі сваяк грэчаскага і брытанскага манархаў. Яго жонка паходзіць з тасканскай галіны дому Габсбург-Латарынгскіх.
Гарады, заснаваныя Цэрынгенамі
Цэрынгенамі было заснавана шмат кляштароў, сёл і гарадоў на тэрыторыі сучасных Германіі (Бадэн—Вюртэмберг) і Швейцарыі, сярод іх Фрайбург у Брэйсгау (1120) і Берн (1191). Геральдычны арол Цэрынгенаў упрыгожвае герб швейцарскага горада Нёўшатэль, якім малодшыя Цэрынгены валодалі ў XV—XVI стагоддзях (гл. Нёўшатэльскае княства).
Валерый Сяргеевіч Залатухін
Валерый Сяргеевіч Залатухін (, в. Быстры Істок, Алтайскі край, РСФСР —, Масква) — расійскі акцёр тэатра і кіно.
Біяграфія
Нарадзіўся 21 чэрвеня 1941 года ў вёсцы Быстры Істок (цяпер — Алтайскі край Расіі). З 1964 года акцёр, у 2011—2013 гадах — мастацкі кіраўнік маскоўскага Тэатра на Таганцы.
У кіно дэбютаваў у фільме У. Назарава «Пакет» паводле аповесці Л. Панцялеева пра прыгоды чырвонаармейца Трафімава. Таксама зняўся ў фільмах «Гаспадар тайгі» (1969, участковы Сярожкін), «Бумбараш» (1972), «Сказ пра тое, як цар Пётр арапа жаніў» (1976) і інш.
Аўтар некалькіх кніг успамінаў, у т.л. пра У. Высоцкага.
Памёр 30 сакавіка 2013 года ў Маскве ў бальніцы ад пухліны мозгу.
Лісаўшчына (Дзяржынскі раён)
Лі́саўшчына (, Лисовщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Кызылшар
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 20 чалавек (10 мужчын і 10 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 10 чалавек (6 мужчын і 4 жанчыны).
Каплан
Каплан — прозвішча яўрэйскага паходжання.
Руднямарымонаўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў складзе Лоеўскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Рэчыцкага раёна. З 15 студзеня 1964 года ў складзе Гомельскага раёна.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 728 чалавек, з іх 91,8 % — беларусы, 6,2 % — рускія, 1,4 % — украінцы.
Блакітная ордэнская стужка
Апісанне
Самая буйная са стужачніц Расіі і адна з самых буйных еўрапейскіх совак — даўжыня пярэдняга крыла можа дасягаць 4,5 см, а размах крылаў — 110 мм (дыяпазон — ад 85 да 110 мм).
Афарбоўка пярэдніх крылаў «сінявата-светла-шэрая з чорным апыленнем» і светлымі, да белага, з папярочнымі лініямі, акружанымі аблямоўкай. Пупышкападобная светлая пляма, з цёмнай аблямоўкай, пад ім размяшчаецца светлая або нават белая пляма няправільнай формы.
Хвалісты малюнак імітуе кавалачак кары дрэва і служыць для матылька абаронай, калі днём ён спакойна сядзіць на ствале.
Заднія крылы чорныя ці цёмна-бурыя, з шырокай блакітнай паласой (перавяззю) і белай махрынкай. Паласа не зубчастая, а паўкруглая.
Арэал
Амаль уся Еўропа (Сярэдняя і, часткова, Паўночная ), адсутнічае на крайнім поўдні, а таксама ў зоне росту іглічных лясоў, амаль уся Расія, Каўказ, Паўднёвая Сібір, Прыамур’е, Прымор’е, Паўднёвыя Курылы, Цэнтральная Азія, Карэя, Кітай, Японія. Увогуле, у сваім распаўсюдзе прымеркаваны да лясной зоне.
Месцапражыванні і спосаб жыцця
Лётае па ўзлесках лісцвена-мяшаных лясоў, па берагах рэк. Сустракаецца ў садах і парках. У гарах падымаецца да мяжы лісцяных лясоў.
Матылёк актыўны ноччу, ляціць на святло, але, як і Catocala sponsa садзіцца побач з крыніцай святла, а не на ім.
Залужжа (Ганчароўскі сельсавет)
Залу́жжа (, Залужье) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Лізавета Рыгораўна Дзяменцьева
Лізавета Рыгораўна Дзяменцьева (Кіслава) (, в. Васільева, Палеская вобласць, БССР —, ) — савецкая спартсменка (веславанне на байдарках), алімпійская чэмпіёнка 1956 года, чэмпіёнка свету. Заслужаны майстар спорту СССР (1957).
Біяграфія
Нарадзілася 15 лістапада 1928 года ў вёсцы Васільева Палескай вобласці.
У 1943 годзе пераехала ў Кастраму з Ржэва. Пасля пераезду пачала сур’ёзна займацца лыжным спортам і народным веславаннем, затым працягнула заняткі веславаннем у Ленінградзе. У 1952 годзе яна засяродзілася на выступах на байдарках. Трэнер — Н. В. Смірнова.
NGC 6889
NGC 6889 (іншыя абазначэнні — PGC 64464, ESO 186-29, IRAS20151-5406) — галактыка ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лізавета Рыгораўна Дзяменцьева
Біяграфія
У 1959 годзе скончыла Інстытут фізкультуры імя Лесгафта, працавала трэнерам; з 1968 года да выхаду на пенсію выкладала ў Ленінградскім індустрыяльным тэхнікуме будаўнічых матэрыялаў і дэталяў.
Памерла 27 ліпеня 2022 года ў Санкт-Пецярбургу.
Вестран
Вестрон (Westron), ці Усеагульная мова (Common Speech) - у творах Дж. Р. Р. Толкіна родная мова практычна ўсіх народаў заходняга Міжзем'я.
Паходжанне і развіццё
Калі нуменорцы пачалі асвойваць заходняе ўзбярэжжа Міжзем'я, стала зразумела, што іх мова цесна звязана з мясцовымі. У выніку іх змяшэння і ўзнікла адзіная мова, пасля названая вестран. Ад нуменорскіх застаў і ўмацаванняў вестран распаўсюдзіўся ў глыбіню мацерыка - Эрыядор і прылягаючыя землі (у якіх адбываліся падзеі Хобіта і уладара пярсцёнкаў). Народы Раваніёна, які знаходзіўся па-за Туманнымі гарамі, слаба кантактавалі з нуменорцамі, таму там захаваліся іх уласныя мовы. Таксама вестран амаль не паўплываў на мовы гвайтурым (сінд. Gwathuirim) (продкаў дунладнцаў і народа Белых гор, якія часта змагаліся з Нуменарам.
Пасля гібелі вострава, тыя хто выжылі з ліку Верныз заснавалі ў Міжзем'і каралеўствы Арнор і Гондар. У адрозненні ад таго, як іх суродзічы некалі змагаліся супраць эльфаў, жыхары каралеўстваў засяродзіліся на вывучэнні і выкарыстанні эльфійскіх моў, што прывяло да пэўнага заняпаду Усеагульнай мовы. Пазней, дунэдайн дапоўнілі і ўзбагацілі вестран эльфійскімі запазычаннямі. Больш развітая мова стала мовай гандлю і дыпламатыі на ўсіх землях і гасцінцах каралеўстваў, закранаючы Дэйл і Эрэбар. Нават оркі Саўрана ўжывалі скажоную форму вестрана для зносін паміж сабой.
Згадкі ў творах Толкіна
Тэрмін вестран ужываецца як пераклад на англійскую мову арыгінальнай назвы Аду́ні (Adûni). У сіндарыне яна вядома як Анну́найд (сінд. Annúnaid ці Фала́трэн (сінд. Falathren). Альтэрнатыўны тэрмін Усеагульная мова перадаецца вестранскім словазлучэннем Со́вал Фа́рэ (Sôval Phârë) у тым жа сэнсе.
У "Хобіце" і "Уладары пярсцёнкаў" вестранскія імёны і назвы перакладзены на англійскую мову. Гэта мае сур'ёзныя падставы: імёны ўласныя былі перакладзены для таго, каб найбольш дакладна перадаць сэнс, які яны маюць. Такія імёны і назвы як Baggins, Bagshot Row, Peregrin, Rivendel прыведзены не як сапраўдныя вестранскія, а як іх англійскі пераклад у тым жа сэнсе, у якім яны ўжываліся ў вестране.
Імя Мэрыядака Брэндзібака (Meriadok Brandybuck) верагодна было Калімак Брандгамба (Kalimak Brandgamba), ці каротка Калі (Kali), у сэнсе "jolly, merry" ("вясёлы"). Англамоўны варыянт Meriadok, ці каротка Merry, быў створаны, каб перадаць весялосць імя.
Аналагічна былі перакладзены імёны Перыгрына Тука (Peregrin Took) i Сэмуайза Гэмджы (Samwise Gamgee), арыгінальныя імёны якіх былі Разанур Тук (Razanur Tûc) і Баназір Галбасі (Banazir Galbasi) адпаведна. Арыгінальнае імя Фрода Бэгінса на хобітскім дыялекце вестрана гучала як Маура Лабінгі (Maura Labingi).
Геаграфічныя назвы былі таксама перакладзены з вестрана на англійскую мову: напрыклад, Рывендэл (Rivendell) быў перакладам назвы Карнінгул (Karningul), а Бэг Энд (Karningul) - Лабін-нэк (Labin-nec).
Структура
Аб вестране вядома не так ужо і шмат. Толкін практычна паўсюль пераклаў яе на англійскую мову. Некаторыя словы згадваюцца ў дадатках да "Уладара пярсцёнкаў", параўнальна болей - у Народах Міжзем'я.
NGC 6888
NGC 6888 (іншае абазначэнне — LBN 203) — эмісійная туманнасць у сузор’і Лебедзь. Памеры туманнасці складаюць прыкладна 25 на 18 светлавых гадоў. Яна размяшчаецца на адлегласці прыкладна 4700 светлавых гадоў ад Зямлі. NGC 6888 утварылася ў выніку выкідаў супергіганта HD 192163, размешчанага ў цэнтры туманнасці. Маса гэтага свяціла складае каля 10 сонечных.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Біл Расел
Уільям Фелтан «Біл» Расел (William Felton "Bill" Russell;, Манро, Луізіяна — , Мерсер-Айленд, Вашынгтон) — амерыканскі прафесійны баскетбаліст. Гуляў на пазіцыі цэнтравога, за каманду НБА «Бостан Селтыкс». Пяць разоў прызнаваўся самым каштоўным гульцом НБА і 12 разоў браў удзел у матчах усіх зорак. Расел быў асноватворнай часткай дынастыі Селтыкс, выйграўшы 11 разоў тытул чэмпіёна НБА за свае 13 гадоў кар’еры. Разам з хакеістам Анры Рышарам, які гуляў за клуб НХЛ «Манрэаль Канадыенс», Раселу належыць рэкорд па колькасці выйграных тытулаў чэмпіёна ў паўночнаамерыканскіх спартыўных лігах. Да пачатку прафесійнай кар’еры, Расел гуляў за каманду Універсітэта Сан-Францыска і выйграў два тытулы чэмпіёна NCAA (1955, 1956). Таксама выйграў залатыя медалі на Летніх Алімпійскіх гульнях 1956 года, з’яўляючыся капітанам зборнай ЗША.
Расел быў адным з першых цемнаскурых гульцоў НБА нароўні з такімі гульцамі, як Эрл Лойд, Чак Купер і Натаніель Кліфтан, стаўшы першым афраамерыканцам, якія дамагліся статусу суперзоркі НБА. Ён тры сезоны (1966—1969) выконваў абавязкі гуляючага трэнера, стаўшы першым цемнаскурым трэнерам НБА. За свае дасягненні па абароне грамадзянскіх правоў як на паркеце, так і па-за ім, Расел быў удастоены Прэзідэнцкага медаля Свабоды ад Барака Абамы ў 2011 годзе.
Сарыарка (Жармінскі раён)
Сарыарка — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шарскай гарадской адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 70 км на ўсход ад цэнтра горада Чарска. Код КАТА — 634421700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 319 чалавек (154 мужчыны і 165 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 204 чалавекі (107 мужчын і 97 жанчын).
Усходне-Афрыканскае пласкагор’е
Усходне-Афрыканскае пласкагор'е — пласкагор'е ў Афрыцы, размешчанае на паўднёвым усходзе мацерыка, ва ўсходняй частцы Цэнтральнай Афрыкі. На поўначы пласкагор'я размешчаны вулкан Меру, гара Кенія і вулкан Кіліманджара, а таксама найбуйнейшае афрыканскае возера Вікторыя. Плато моцна раздробнена Усходне-Афрыканскай рыфтавай далінай і абмежавана яго паўднёвай часткай. У цэнтры размешчана Кратарнае нагор'е з кальдэрай Нгорангора. На пласкагор'і знаходзяцца вытокі самых буйных рэк Афрыкі: Ніла, Конга, Замбезі.
Сінаптычныя Евангеллі
Сінаптычныя Евангеллі (συνοπτικός, букв. «са-назіраючы» от σύν, «разам» и όψις, «бачанне, глядзельнае ўяўленне») — называюць Евангеллі ад Матфея, Марка і Лукі, таму што яны ўключаюць у сябе шматлікія аднолькавыя гісторыі, часта ў той жа паслядоўнасці, і падобныя фармулёўкі. Гэтая ступень паралелізму ў змесце, апавяданні і размяшчэнні, мовы і структуры прапановы можа быць растлумачана за кошт літаратурнай ўзаемазалежнасці. Шматлікія навукоўцы лічаць, што гэтыя Евангеллі напісаны з аднаго пункту гледжання і выразна звязаныя паміж сабой.
На думку большасці даследчыкаў, Марк быў першым, хто напісаў сваё Евангелле. Матфей і Лука затым выкарыстоўваюць Евангелле паводле Марка як крыніцу, а таксама прыводзяцца гіпатэтычныя выказванні аб існаванні Евангелля вядомага як Крыніца Q. Евангеллі паводле Матфея і Лукі таксама ўключаны унікальныя матэрыялы і крыніцы для гэтага матэрыялу вызначаны адпаведна як M і L.
Апакрыфічныя Евангеллі, а таксама кананічнае Евангелле паводле Яна, моцна адрозніваюцца ад сінаптычных Евангелляў.
Назва сінаптычныя Евангеллі выкарыстоўваецца з XVIII стагоддзя, калі Іяган Якаў Грысбах выдаў тры Евангеллі ў 1776 у выглядзе Сінопсіса паралельнымі радкамі.
Філарэт Родзька
Філарэт Родзька ( — ) — беларускі настаўнік, грамадскі і ваенны дзеяч. Бацька дзеяча Усевалада Родзькі і мастачкі Галіны Русак.
Біяграфія
Нарадзіўся 27 студзеня 1890 г. у вёсцы Вераскава Навагрудскага павета Гродзенскай губерні ў Расійскай імперыі. Скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю. Настаўнічаў у вёсцы Грычынавічы.
Падчас Першай сусветнай вайны у 1915 годзе быў мабілізаваны ў царскае войска, скончыў афіцэрскую школу, ваяваў на фронце, быў атручаны газамі і кантужаны. У 1918 г. вярнуўся на Палессе. Паводле адной версіі, далучыўся да арміі генерала Булак-Балаховіча, а паводле іншай — настаўнічаў. Ажаніўся з мясцовай дзяўчынай Верай з Гулевічаў. У 1921 годзе вярнуўся ў вёску Вераскава, дзе працаваў кіраўніком школы.
Азёрная школа
Азёрная школа (Lake Poets) — назва групы англійскіх паэтаў-рамантыкаў канца XVIII — першае паловы XIX, названая гэтак па месцы дзейнасці яе важнейшых прадстаўнікоў: Уордсварта, Колрыджа і Саўці. Апошнія, утварыўшы цесны сяброўскі кружок, услаўлялі на берагах азёраў паўночнай Англіі — Камберленда і Уэстмарленда (іншае найменне гэтае школы — лейкісты, ад lake — возера) чароўную прыгажосць натуральнага жыцця на ўлонні маляўнічае прыроды.
Філарэт Родзька
Біяграфія
Падчас Другой сусветнай вайны у 1942—1943 гг. — настаўнік Наваградскай настаўніцкай семінарыі, з 1943 г.— дырэктар беларускай прагімназіі ў Наваградку.
Азёрная школа
Азёрная школа з'явілася пратэстам супраць асветніцкага класіцызму XVIII ст., з яго рытарычнай напышлівасцю і ўзнікла збольшага пад уплывам нямецкіх рамантыкаў. Адмовіўшы рацыяналістычныя ідэалы асветніцтва, паэты Азёрнай школы супрацьпаставілі ім веру ў ірацыянальнае, у традыцыйныя хрысціянскія каштоўнасці, у ідэалізаванае сярэднявечнае мінулае. Уордсварт і яго сябры, якія былі ў маладосці заўзятымі рэспубліканцамі і прыхільнікамі французскай рэвалюцыі, робяцца на «азёрах» строгімі торы, якія недалюбліваюць крытычнага стаўлення да існуючага дзяржаўнага ладу.
Філарэт Родзька
Біяграфія
Памёр 5 сакавіка 1977 года і пахаваны ў Іст-Брансуіку на могілках царквы Жыровіцкай Божай Маці БАПЦ.
Міхаіл Якаўлевіч Каплан
Міхаіл Якаўлевіч Каплан (, Свяцілавічы, Гомельская вобласць, Беларуская ССР —, Ізраіль) — савецкі і расійскі драматычны акцёр і тэатральны педагог, народны артыст Расійскай Федэрацыі (1997).
Біяграфія
Нарадзіўся 29 жніўня 1932 года ў пасёлку Свяцілавічы Гомельскай вобласці БССР. Вырас у Свярдлоўску, куды ў 1941 годзе з двума дзецьмі эвакуіравалася яго маці.
У 1954 годзе скончыў Ленінградскі тэатральны інстытут імя А. М. Астроўскага. З верасня па кастрычнік 1954 года служыў у Рэспубліканскім тэатры рускай драмы Карэла-Фінскай ССР (Петразаводск). З верасня 1957 па верасень 1958 года быў акцёрам Чыцінскага абласнога драматычнага тэатра. З верасня 1958 па жнівень 1971 года выступаў на сцэне Стаўрапольскага тэатра драмы.
Апошнія 10 гадоў жыў у Ізраілі, дзе праходзіў працяглы курс лячэння. Памёр 7 ліпеня 2022 года на 90-м годзе жыцця ў Ізраілі. Пахавалі яго там жа 8 ліпеня 2022 г.
Мазуры (Дзяржынскі раён)
Мазуры́ (, Мазуры) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Волта
Во́лта — рака ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Заходняя Дзвіна.
Даўжыня — 32 км. Плошча вадазбору — 207 км². Сярэдні расход вады ў вусці — 1,5 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні — 1,3 м/км.
Выцякае з возера Белае ў межах ландшафтнага заказніка «Ельня», цячэ па заходняй частцы Полацкай нізіны. Упадае ў Заходнюю Дзвіну за 2 км ніжэй ад вёскі Пуцінава.
Даліна трапецападобная (шырынёй 200—500 м), у верхняй частцы невыразная. Абалона ў вярхоўях зліваецца з прылеглай мясцовасцю, у сярэднім і ніжнім цячэнні — перарывістая, шырыня яе складае 100—150 м. У верхнім цячэнні рэчышча каналізаванае. У Волту ўпадае пратока без назвы з возера Грэцкае. У басейне ракі знаходзяцца азёры Акністае, Жучына, Таболкі, Лебядзінае, Вялікае, Курганістае.
Камберленд (значэнні)
Ка́мберле́нд (Cumberland):
Таксама завецца і шэраг геаграфічных аб'ектаў у ангельскамоўных краінах (гэтак жа сустракаецца варыянт Кумберленд).
Пасамакуоды
Пасамакуоды (саманазва: Pestomuhkati) — алганкінскі народ, карэнныя жыхары ўсходу Паўночнай Амерыкі. Жывуць пераважна на тэрыторыі амерыканскага штата Мэн і ў канадскай правінцыі Нью-Брансуік. Агульная колькасць (2016 г.) - 5 400 чал.
Гісторыя
Да прыходу еўрапейцаў пасамакуоды ўваходзілі ў канфедэрацыю Вабанакі. У 1606 г. былі ўсталяваны кантакты з французамі. У 1617 г. усходнія алганкіны перажылі пандэмію, якая прывяла да зруйнавання папярэдніх сацыяльных структур і змены палітычнай сітуацыі. Яны трапілі ў залежнасць ад французскіх і англійскіх гандляроў футрам, што ў выніку прывяло да сутычак з іракезамі. Пасамакуоды фактычна заключылі саюз з французамі. Ён суправаджаўся распаўсюджаннем каталіцызму і сумеснымі шлюбамі. У 1689 - 1760 гг. пасамакуоды ўдзельнічалі ў пяці ваенных канфліктах супраць англічан і іх саюзнікаў. Войны садзейнічалі ўмацаванню адносін з пенабскот.
Падчас вайны за незалежнасць ЗША падтрымалі амерыканскіх каланістаў супраць Вялікабрытаніі. У 1794 г. заключылі пагадненне з садружнасцю Масачусетс, якое садзейнічала перадачы болей за 93 км² індзейскіх тэрыторый перасяленцам. Федэральны ўрад ЗША не падцвердзіў пагаднення, што пазней стала зачэпкай для прэтэнзій у дачыненні да Масвчусетса. На тэрыторыі штата Мэн для пасамакуоды былі створаны 2 рэзервацыі, у іх карыстанне таксама былі перададзены незаселеныя землі агульнай плошчай 373 888 км².
Раз’езд 6
Раз’езд 6 — былы раз’езд у Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Скасаваны ў 2013 годзе. Уваходзіў у склад Шарскай гарадской адміністрацыі. Код КАТА — 634421780.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 40 чалавек (18 мужчын і 22 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 28 чалавек (12 мужчын і 16 жанчын).
NGC 6890
NGC 6890 (іншыя абазначэнні — PGC 64446, ESO 284-54, MCG -7-41-23, IRAS20148-4457) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эфес
Эфе́с:
Бубнава
Бубнава — тапонім.
Глухая
Глуха́я — рака ў Сенненскім і Аршанскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне Заходняй Дзвіны.
Даўжыня 5 км. Выцякае з возера Ардышэва. Упадае ў возера Дзевінскае з поўдня каля вёсак Дзевіна і Замасточча. Рэчышча на працягу 4,8 км ад вытоку каналізаванае.
Каля ракі вёска Сафіёўка.
Меляхі (Ляхавіцкі раён)
Меляхі́ (, Мелехи) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
NGC 6891
NGC 6891 (іншае абазначэнне — PK 54-12.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Дэльфін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мандрыкі
Ма́ндрыкі (, Мандрики) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
NGC 6892
NGC 6892 — чацвярная зорка ў сузор’і Страла.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Раз’езд 7 км
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 30 чалавек (17 мужчын і 13 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 23 чалавекі (12 мужчын і 11 жанчын).
NGC 6894
NGC 6894 (іншае абазначэнне — PK 69-2.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Машчонае
Машчо́нае (, Мощёное) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сталінскага сельсавета.
Аляксандр Трафімавіч Кічкайла
Алякса́ндр Трафі́мавіч Кічка́йла (нар. ) — беларускі гаспадарчы і дзяржаўны дзеяч, былы намеснік старшыні Савета Міністраў БССР, старшыня Магілёўскага аблвыканкама. Ганаровы грамадзянін Брэсцкай вобласці (2009), заслужаны будаўнік БССР, кандыдат тэхнічных навук (1975).
Біяграфія
Ажыццяўляў кіраванне будаўніцтвам мемарыяльнага комплексу Брэсцкая крэпасць, у 1971 годзе пасля яго адчынення па асабістаму запрашэнню  П. М. Машэрава пераехаў у Мінск і стаў старшынёй міжкалгасных будаўнічых арганізацый. Пры яго ўдзеле былі пабудаваны аграпрамышленыя комплексы «Белавежскі», «Астрамечава», «Заходні», «Жамчужны».
У 1987—1989 гадах быў старшынёй Магілёўскага аблвыканкама, пасля быў зноў пераведзены у Мінск на пасаду намесніка старшыні Савета Міністраў БССР, курыраваў пытанні ліквідацыі наступстваў аварыі на ЧАЭС.
У 1991—1992 гадах быў намеснікам міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
У 1995 годзе паставіў свой подпіс пад лістамі, змешчанымі ў газеце «Звязда», якія заклікалі да змены дзяржаўных сімвалаў і надання рускай мове статусу дзяржаўнай.
Мінічы (Ляхавіцкі раён)
Мі́нічы (, Миничи) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
У 1954—1979 гадах цэнтр Мініцкага сельсавета.
Суырлы
Суырлы — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шарскай гарадской адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 20 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Чарска. Код КАТА — 634421900.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 80 чалавек (40 мужчын і 40 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 62 чалавекі (31 мужчына і 31 жанчына).
Аляксандр Іосіфавіч Бабашынскі
Аляксандр Іосіфавіч Бабашы́нскі (,  —, ) — вучоны ў галіне ветэрынарыі, доктар ветэрынарных навук (1945), прафесар (1946).
Біяграфія
А. І. Бабашынскі нарадзіўся ў Віцебску. У 1932 годзе скончыў Данскі ветэрынарны інстытут. У 1933—1938 гг. працаваў старэйшым навуковым супрацоўнікам на Растоўскай абласной ветэрынарнай доследнай станцыі, з 1938 па 1948 год дырэктарам Ленінградскага навукова-даследчага ветэрынарнага інстытута. У 1949—1950 гг. і з 1962 па 1969 год у Віцебску — загадчык кафедры зоагігіены Віцебскага ветэрынарнага інстытута.
Навуковая дзейнасць
А. І. Бабашынскі займаўся пытаннямі атручэння сельскагаспадарчай жывёлы ядавітымі раслінамі, даследаваў патагенез пры паратуберкулёзным энтэрыце буйной рагатай жывёлы, распрацаваў спосаб аптымізацыі мікраклімату свінарнікаў і птушнікаў шляхам выкарыстання цеплагенератараў і каларыфераў і інш.
Сярод апублікаваных прац:
Эвандэр Холіфілд
Эвандэр Холіфілд (Evander Holyfield; нар. 19 кастрычніка 1962, Этмар, Алабама, ЗША) — амерыканскі баксёр. Адзіны ў гісторыі прафесійнага бокса чатырохкратны чэмпіён свету ў суперцяжкай вазе.
Сярэбраны прызёр Панамерыканскіх гульняў у паўцяжкай вазе (1981). Бронзавы прызёр XXIII Алімпійскіх гульняў у паўцяжкай вазе (1984). Абсалютны чэмпіён свету ў першай цяжкай вазе (1988). Чэмпіён свету ў першай цяжкай вазе па версіях WBA (1986—1988), IBF (1987—1988), WBC (1988). Абсалютны чэмпіён свету ў цяжкай вагавой катэгорыі (1990—1992). Чэмпіён свету ў цяжкай вагавой катэгорыі па версіях WBC (1990—1992), IBF (1990—1992, 1993—1994, 1997—1999), WBA (1990—1992, 1993—1994, 1996—1999, 2000—2001),WBF (2010—2011). Тройчы станавіўся «Баксёрам года» па версіі часопіса «Рынг» (1987, 1996, 1997). У дзень свайго 50 годдзя 19 кастрычніка 2012 года абвясціў пра завяршэнне кар’еры.
NGC 6896
NGC 6896 — двойная зорка ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Набярэжная (вёска)
Набярэ́жная (, Набережная) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Да 1971 года вёска мела назву Вонькі.
NGC 6897
NGC 6897 (іншыя абазначэнні — PGC 64513, MCG -2-52-1, IRAS20182-1224) — галактыка ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навінка (Дзяржынскі раён)
Наві́нка (, Новинка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Нівішча (Ляхавіцкі раён)
Ні́вішча (, Нивище) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Калбатау
Калбатау — сяло ў Жармінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Георгіеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 48 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Чарска. Код КАТА — 634430100.
NGC 6898
NGC 6898 (іншыя абазначэнні — PGC 64517, MCG -2-52-2, IRAS20183-1231) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Філіпа (значэнні)
Філіпа (Filippo) — італьянскае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Падбарочча
Падбаро́чча (, Подборочье) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ганчароўскага сельсавета.
Ост-Індская кампанія
Ост-Індская кампанія — назва шэрагу гандлёвых таварыстваў у еўрапейскіх краінах каланіяльнай эпохі. У кожнай з буйных дзяржаў была заснавана ўласная кампанія, надзеленая манапольным правам гандлю з Ост-Індыяй:
Бурлыагаш
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 111 чалавек (53 мужчыны і 58 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 68 чалавек (34 мужчыны і 34 жанчыны).
Павялкова
Павялко́ва (, Павелково) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Фаніпальскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома прынамсі з 1600 года, са справы земяніна Марціна Тупальскага ў менскім судзе супраць падданых Крыштафа Радзівіла з вёскі Павелкава вязынскага маёнтка. Радзівілаўскія падданыя, браты Марцін і Томаш Петрашонкі і іх саўдзельнікі Лукаш і Фёдар Кірэнкі, напіўшыся збілі ў стадоле арандатара Тупальскага—Івана Хведаровіча, яго жонку Ганну і яе “служэбніцу” Альжбету, а таксама пагражалі спаліць і стадолу, бо арандатар быццам робіць вёсцы "вялікі ўціск".
Эдуарда дэ Філіпа
Эдуарда дэ Філіпа (Eduardo De Filippo; 24 мая 1900, Неапаль — 31 кастрычніка 1984, Рым) — італьянскі камедыёграф,, , , і.
Біяграфія
Эдуарда дэ Філіпа, яго сястра Ціціна і брат Пепіна — пазашлюбныя дзеці неапалітанскага акцёра Эдуарда Скарпеты.
У 1981 годзе Прэзідэнтам Італіі Алесандра Перціні прызначаны пажыццёвым сенатарам.
Выбраная бібліяграфія
Аўтар 55 п’ес для тэатра, сярод іх:
NGC 6899
NGC 6899 (іншыя абазначэнні — PGC 64630, ESO 234-22, FAIR 896, IRAS20207-5035) — галактыка ў сузор’і Тэлескоп.
Кніга прарока Сафонія
Кні́га праро́ка Сафонія (צְפַנְיָה; Prophetia Sophoniae; Σοφονίας) — 36-я кніга кананічнага Старога Запавету, дваццаць трэцяя частка Танаху. Дзявятая з кніг г. зв. малых прарокаў.
Аўтар
Імя Цфанія (צְפַנְיָה şəfanjāh) — гэта скарочаны варыянт формы ад «Зефаньягу» (צְפַנְיָהוּ şəfanjāhû) і азначае «Яхвэ ўратаваў». Пра аўтара няма дакладнай інфармацыі, акрамя самога імя, і ёсць крыху інфармацыі пра ягоную сям’ю ў першым радку яго кнігі: «Слова Гасподняе, якое было Сафону, сыну Хусіі, сыну Гадаліі, сыну Амарыі, сыну Эзэкіі, у дні Ісаі, сына Амонавага, сына Юдавага».
Час напісання
Прыблізна праз сто гадоў пасля смерці Ісаі ў гісторыі абранага народа пачынаецца вырашальны перыяд. Ізраільскае царства больш не існавала. Іўдзейскае царства была абмежавана кавалкам зямлі вакол Іерусаліма і нагадвала толькі цень суверэннай дзяржавы. Тут усё больш і больш адкрыта пакланяюцца багам Асірыі, якая перамагла, і ў той жа час людзі незразумелым чынам спадзяюцца, што Яхве не дазволіць канчаткова загінуць вернікам Запавету. Пры такіх абставінах падчас кіравання цара Іасіі і выканаў сваю прарочую місію Сафоній. Сваёй дзейнасцю ён нейкім чынам падрыхтаваў вялікую рэлігійную рэформу цара Іасіі (кіраваў ў 639—609 да н.э.). Калі рэформа пачалася (628 г. да н. э.), прарока, верагодна, ужо не было ў жывых.
Змест
Кніга мае ўсяго 3 раздзелы, цалкам паэтычныя.
Галоўная тэма Кнігі — «Дзень Гасподні», які ахопіць усіх, уключаючы абраны народ. І ўсё ж Ізраіль, ачышчаны ад сваіх беззаконняў, стане цэнтрам выратавання свету. Пазней былі дададзены некаторыя прамовы, асабліва тыя, у якіх ён намякае на вавілонскі палон, які, як вядома, адбыўся пасля смерці Сафонія.
Эдуард V
Эдуа́рд V (4 лістапада 1470 — 1483-1516?) — кароль Англіі з 9 красавіка па 25 чэрвеня 1483, сын Эдуарда IV; не каранаваны.