cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Юры Ворбэк-Летаў
Аляксандр Юры Ворбэк-Летаў (,, Рэч Паспалітая—да ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Стражнік польны літоўскі (1688—1700), скарбнік старадубскі (1664—1670), стольнік старадубскі (1672—1686), харунжы старадубскі (1687—1689), падкаморы старадубскі (1689—1692), маршалак старадубскі (1692—1707).
Малодшы сын Мацея Ворбэк-Летаў, які працаваў лекарам караля польскага і вялікага князя літоўскага Уладзіслава Пасол Старадубскага павета на надзвычайным сойме 1672 г.
Вішы (тканіна)
Клетка Вішы (gingham) — узор двухколернай тканіны, на якім утвораны ромбы, часцей за ўсё з саржавага перапляцення па чарзе з 2 (або 4) белых і каляровых нітак. Вішы часам лічаць спалучэннем і.
Характарыстыка
У XX—XXI стагоддзях кашулі ў клетку ўваходзілі ў моду некалькі разоў. У 2018 годзе амерыканская прэса крытыкавала мужчын за тое, што яны малпуюць адзін аднаго і носяць толькі кашулі з такім узорам, быццам іншай моды не існуе. Акрамя клеткі, вядомая таксама палоска Вішы (якую часам блытаюць з зефірам). З яе шыюць кашулі, фартухі, а раней з яе часта рабілі.
Любаш (гміна)
Лю́баш (Lubasz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чарнкоўска-Тшцянэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любашы. Плошча гміны складае 167,27 км². Станам на 2011 год у гміне Любаш пражывалі 7337 чалавек, шчыльнасць — 43,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Такна (рэгіён)
Та́кна (Tacna, на кечуа: Taqna suyu) — адзін з 24-х рэгіёнаў Перу. Адміністрацыйны цэнтр — Такна.
Міхаіл Якаўлевіч Фрадкін
Міхаіл Якаўлевіч Фрадкін (Фрадкин Михаил Яковлевич;,  — , ) — савецкі вучоны ў галіне афтальмалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1939), прафесар (1939).
Біяграфія
Член праўлення Маскоўскага навуковага таварыства афтальмолагаў.
IC 1714
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Ян Касцюшка
Аляксандр Ян Касцюшка (Aleksander Jan Kościuszko;  — 1707?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага, прадзед Тадэвуша Касцюшкі.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Фёдаравічаў) герба «Рох III». Нарадзіўся ў сям’і Івана (Яна).
Зямянін, падсудак берасцейскі, пасол на соймы, удзельнік выбараў караля Яна III Сабескага (1674).
Чотава
Чо́тава (, Чётово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Сіманаўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Жукнеўскага сельсавета.
Міхаіл Дзмітрыеў
Міхаіл Дзмітрыеў:
Ласкагоўка
Ласкаго́ўка — рака ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Свольна. Даўжыня 3,6 км. Пачынаецца за 1,5 км на захад ад вёскі Роўнае Поле, вусце за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Маторына. Цячэ па лясістай мясцовасці.
Чацвёрты крыжовы паход
Чацвёрты крыжовы паход (1201—1204) — крыжовы паход, арганізаваны супраць Егіпту, каб пазбавіць Святую зямлю ад мусульманскай пагрозы.
Венецыя, якая мусіла вылучыць свае караблі дзеля транспартавання войскаў, баялася за свае наладжаныя трывалыя гандлёвыя сувязі з Егіптам, і яго спусташэнне прынесла б ёй вялікія страты, прытым, што на той час Канстанцінопаль з’яўляўся яе галоўным гандлёвым канкурэнтам. Таму венецыянцы, калі перавозілі рыцараў на сваіх караблях, прапанавалі ім адправіцца ў Канстанцінопаль.
У 1204 крыжаносцы ўзялі Канстанцінопаль. Падчас штурму і рабавання былі беззваротна страчаныя найвялікшыя каштоўнасці сусветнай культуры, таму што пачынаючы з падзення Рымскай імперыі менавіта Канстанцінопаль з’яўляўся адзіным злучальным звяном паміж культурай антычнасцю і сучаснасцю, а пасля галоўным культурным цэнтрам хрысціянства. Тэрыторыі Візантыйскай імперыі былі падзеленыя паміж еўрапейскімі феадаламі на некалькі дзяржаў, у т.л. Лацінская імперыя, якая праіснавала да 1261, калі грэкі вярнулі сабе Канстанцінопаль.
Такім чынам, замест збавення Святой зямлі ад пагрозы з боку мусульман, гэты крыжовы паход з’явіўся каталізатарам пашырэння мусульманскага ўплыву ў Міжземнамор’і, таму што Візантыя з’яўлялася наймацнейшым фактарам, які стрымліваў іх.
Дуброва (Барысаўскі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Вынаградар (станцыя метро)
Вынаградар (Виногра́дар) — станцыя, знаходзіцца ў стадыі будаўніцтва, Кіеўскага метрапалітэна, на Сырэцка-Пячэрскай лініі. Плануецца адкрыць у канцы 2021 года.
Любава (гміна)
Люба́ва (Lubawa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ілаўскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любаве. Плошча гміны складае 236,64 км². Станам на 2004 год у гміне Любава пражывалі 10 386 чалавек, шчыльнасць — 43,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 27 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 38 населеных пунктаў.
Сонечнае зацьменне 20 лістапада 1854 года
Сонечнае зацьменне 20 лістапада 1854 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 140 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0144 і дасягнула свайго максімуму ў 09:56:58 UTC у пункце з каардынатамі 49° пд. ш. 13° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 7 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 57 км.
Зацьменне 20 лістапада 1854 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1854 годзе і 134-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 мая 1854 года, наступнае — 16 мая 1855 года.
IC 1715
IC 1715 — галактыка тыпу Im у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Еркская абсерваторыя
Еркская абсерваторыя (Yerkes observatory) — астранамічная абсерваторыя, змешчаная ва Уільямс-Бэй, штат Вісконсін. Заснаваная ў 1892 на сродкі, якія дараваў Ц. Т. Еркс, першы дырэктар Дж. І. Хэйл. Абсерваторыя знаходзіцца пад адміністрацыяй Чыкагскага ўніверсітэта, і займаецца, у першую чаргу, астраметрыяй, вывучэннем камет, галактык, міжзорнага асяроддзя. Галоўны інструмент: 102 см рэфрактар (1897), найбольшы ў свеце. Іншыя інструменты: 1 104 см і 2 61 см рэфлектары, іншыя спецыяльныя інструменты.
Гістарычнае месца працы Э. Хабла, В. дэ Сітэра і інш.
Шапчына (Талачынскі раён)
Ша́пчына (, Шапчино) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
У 1624 годзе ў складзе Старасельскай воласці ва ўласнасці ў Льва Сапегі.
Славутыч (станцыя метро)
Славутыч (Славу́тич, ) — станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Сырэцка-Пячэрскай лініі. Размешчана на левым беразе Дняпра.
Оравілская плаціна
Оравілская плаціна (Oroville Dam) - збудаванне на рацэ на ўсход ад горада Оравіл, штат Каліфорнія, ЗША; утварае вадасховішча Оравіл. Земляны насып плаціны дасягае вышыні 235 метраў, дамба з'яўляецца самай высокай у ЗША.
Будаўніцтва было ініцыявана ў 1961 годзе, земляны насып завершаны ў 1967, само будаўніцтва ў 1968 годзе. Плаціна ўрачыста адкрыта 4 мая 1968 года.
Аварыя 2017 года
Дамба абсталявана асноўным і аварыйным вадаскідамі. Аварыйны вадаскід ніколі не выкарыстоўваўся. Пачынаючы з 2006 года, на асноўным вадаскідзе дамбы назіраліся нязначныя парушэнні цэласнасці. Тым не менш, вадаскід прызнаваўся прыдатным да эксплуатацыі.
У пачатку лютага 2017 года ўзровень вадасховішча пачаў хутка расці ў сувязі з моцнымі дажджамі. Было прынята рашэнне пачаць актыўны скід вады. 7 лютага 2017 года пачалося разбурэнне бетоннага жолаба асноўнага вадаскіда і размыванне асадкавых парод вакол вадаскіда. Да 10 лютага размыў вырас да 90 метраў у шырыню, 150 метраў у даўжыню і 14 метраў у глыбіню. Тым не менш, скід вады працягнуўся ў сувязі з перапаўненнем вадасховішча. Пачалася падрыхтоўка да переліву вады праз грэбень аварыйнага вадаскіда плаціны. 11 лютага вада пайшла праз грэбень аварыйнага вадаскіда, і пачалася эрозія грунтавога падмурка пад аварыйным вадаскідам. Эрозія апынулася вышэй за чакаемую, і 12 лютага было прынята рашэнне аб эвакуацыі насельніцтва ніжэй па плыні, якое магло пацярпець у выпадку размыву і разбурэння сценак аварыйнага вадаскіда. Для зніжэння рызыкі дадаткова павялічылі паток праз асноўны вадаскід, і да вечара 12 лютага ўдалося спыніць паток праз грэбень. Тым не менш, захоўваецца рызыка поўнага разбурэння асноўнага вадаскіда і страты кантролю над дамбай.
Да 13 лютага было эвакуявана 188 тыс. чалавек. Падмурак аварыйнага вадаскіда пачалі засыпаць мяшкамі з пяском і камянямі з верталётаў для зніжэння рызыкі размыцця пры магчымых паўторных перахлёстах.
Вышкаў
Назву Вы́шкаў маюць:
Пярэсна еўрапейская
Пярэсна еўрапейская (Trollius europaeus) — травяністая расліна, якая расце ў Еўропе і Заходняй Сібіры у асноўным на ўзлесках змешаных лясоў, сырых лясных палянах і лугах; від роду сямейства.
Біялагічнае апісанне
Травяністая шматгадовая расліна. У залежнасці ад умоў пражывання яе вышыня вар’іруе ад 20 см (у тундры) да 1 м (пры культываванні ў спрыяльных умовах).
Лісце ў гэтай расліны двух тыпаў: сцябловае і прыкаранёвае. Сцябловыя лісты размяшчаюцца ў верхняй траціне кветаносных парасткаў. Прыкаранёвыя сабраны ў разетку ля аснавання сцябла і маюць пальчатараздзельную форму.
Формула кветкі:.
Плод — лістоўка з маленькім, крута загорнутым ўнутр носікам.
Пашырэнне
Пашырэнне: Скандынавія, Сярэдняя і Атлантычная Еўропа, Міжземнамор’е, Балканскі паўвостраў, Малая Азія, Заходняя Сібір. У Беларусі знаходзіцца паблізу паўднёвай мяжы арэала, большасць месцазнаходжанняў размешчана на Мінскім узвышшы.
Гаспадарчае значэнне і выкарыстанне
Від занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Ахоўваецца ў Польшчы. У культуры вядомая з XVI стагоддзя.
Цэніцца як ранні майска-чэрвеньскі меданос, які дае вялікую колькасць нектара.
Фармалагічныя ўласцівасці
У свежай траве змяшчаецца протаанемін, сляды іншых алкалоідаў, сапаніны, вітамін C, арганічныя кіслоты, дубільныя рэчывы.
Ужыванне ў народнай медыцыне
У народнай медыцыне Беларусі выкарыстоўваюць траву пры страўнікавых захворваннях. Ва Украіне — вонкава пры нарывах.
Дэкаратыўная расліна
Арыгінальная прыгажосць кветак гэтай расліны з’яўляецца прычынай зрыву іх у вялікай колькасці на букеты, у выніку чаго яе становіцца ўсё менш.
Цёплы, сонечны колер кветак пярэсны робіць іх асабліва жаданымі ў садах і парках, на берагах вадаёмаў, ручаёў.
Размнажэнне
Размножваецца вегетатыўна і насеннем, якое мэтазгодна высейваць пад зіму — тады ўсходы з’яўляюцца вясной Цвіце на другі год жыцця. Лепш расце на ўрадлівых шчыльных глебах.
Нарыхтоўка
Траву нарыхтоўваюць падчас цвіцення, сушаць на гарышчы пры добрай вентыляцыі.
Пярэсна еўрапейская ў культуры
Расліна была абрана Выяву пярэсны еўрапейскай змяшчалі на паштовых марках Беларусі і Германіі.
Тана (рака)
Та́на, Оза — рака ў Афрыцы, у Кеніі.
Даўжыня ракі каля 800 (1000 ) км, плошча вадазбору 19 000 (68 000, 100 000 ) км². Сярэднегадавы расход вады каля 240 (330 ) м³/с. Рака бярэ пачатак у гарах хрыбта Абердэр. Працякае па ўскраіне Усходне-Афрыканскага пласкагор'я. Упадае ў заліў Фармоза (Індыйскі акіян), утвараючы дэльту плошчай каля 1300 км². На рацэ парогі і вадаспады. У вусці ракі пясчаны бар. Суднаходная ў ніжнім цячэнні.
Люці (рака)
Даўжыня 13 км. Плошча вадазбору 31 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 ‰. Пачынаецца за 1,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Глаты, упадае ў Клясціцкае вадасховішча за 1,4 км на поўнач ад вёскі Клясціцы. Цячэ па лясістай забалочанай мясцовасці.
Поле ратнай славы (гісторыка-культурны комплекс)
Поле ратнай славы — фартыфікацыйны гістарычны комплекс на тэрыторыі Беларусі, знаходзіцца каля вёскі Гомель Полацкага раён. Комплекс быў адкрыты ў верасні 2006 года.
Гісторыя
Комплекс прысвечаны гісторыі Полацкага ўмацаванага раёна, які з’яўляўся часткай «Лініі Сталіна», — сістэмы абарончых збудаванняў, пабудаваных у канцы 1920-х гадоў уздоўж мяжы з Польшчай.
Пад Смаленскам немцы так і не здолелі акружыць асноўныя сілы Заходняга фронту таму, што іх танкавы корпус надоўга завяз пад Полацкам.
Менавіта на гэтым участку, дзякуючы яго своечасоваму аснашчэнню і інжынернаму ўмацаванню, савецкія воіны ўтрымлівалі наступленне праціўніка на працягу 21 дня.
Сёння частка абарончай паласы Полацкага ўмацаванага раёна адноўлена.
Рослаўскі гісторыка-мастацкі музей
Рослаўскі гісторыка-мастацкі музей — краязнаўчы музей у Рослаўле Смаленскай вобласці.
Гісторыя
У ліпені 1918 годзе створана Рослаўскае таварыства вывучэння мясцовага краю, пры якім тады ж ім быў заснаваны натуральна-гістарычны музей. Аснову музея склалі археалагічная і мінералагічная калекцыі Сакалоўскага. Рослаўскі Увыканкам вылучыў двухпавярховы асабняк Фунцікава, рэквізаваны новай уладай у гаспадара для патрэб музею, аднак яшчэ два гады экспазіцыя была недаступная для наведвальнікаў з-за адсутнасці музейнага абсталявання.
Падчас Другой сусветнай вайны ўвесь збор Рослаўскага музея быў страчаны. Цудам уцалеў каменны ідал.
Ізноў музей быў адкрыты 20 кастрычніка 1962 г. З 1977 па 1990 гг. ён з’яўляўся філіялам Смаленскага гістарычнага і архітэктурна-мастацкага музея-запаведніка.
У цяперашні час музей займае два будынкі. Пастаянная экспазіцыя размешчана ў былым гатэлі I класа (помнік архітэктуры XIX стагоддзя), які знаходзіцца па адрасе вул. Пралетарская, 63. Галоўнай выставачнай пляцоўкай горада стала Выставачная зала, адкрытая ў 1985 г. у памяшканні былой Казанска-Пятніцкай царквы. Цяпер зала размешчана ў будынку гарадскога Дома культуры на пл. Леніна.
Ордэн Заслуг (Вялікабрытанія)
Ордэн Заслуг (Order of Merit) — знак адрознення членаў абмежаванага таварыства (ордэна), заснаванага ў Вялікабрытаніі ў 1902 каралём Эдуардам VII. Глава ордэна — Брытанскі манарх.
Створаны па аналогіі з прускім Pour le Mérite. Членства ў ордэне падаецца як узнагарода за выбітную службу ва ўзброеных сілах або за адменны ўклад у развіццё навукі, мастацтва, літаратуры, культуры. Від знака адрознення, прысвойваецца ў якасці ваеннай узнагароды, адрозніваецца ад грамадзянскага парай скрыжаваных мячоў за цэнтральным медальёнам. Прызначэнні ў ордэн — асабістае рашэнне манарха, у адрозненне ад большасці іншых ордэнаў, якія прысуджаюцца рашэннем урада.
Членства ў ордэне абмежавана 24 членамі і главой, але замежнікі дадаткова могуць быць уключаны ў ордэн на правах «ганаровых членаў». З моманту ўтварэння ордэн быў адкрыты для жанчын; Флорэнс Найцінгейл была першай жанчынай, якая атрымала ордэн у 1907 годзе. Ордэн не дае рыцарства або іншага статусу, але члены ордэна могуць выкарыстоўваць літары OM пасля свайго імя. У канадскай узнагароднай сістэме займае самую старэйшую пазіцыю. Медаль ордэна мае выгляд чырвонага крыжа з залатой каронай наверсе. Стужка чырвона-сіняя.
Жартайка (вёска)
Жарта́йка (, Жортайка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Канстанцін Васільевіч Гораў
Канстанцін Васільевіч Гораў (, в. Лінёва, Борскі раён, Ніжагародская (Горкаўская) вобласць  —, Мінск) — беларускі савецкі вучоны ў галіне металазнаўства і тэрмічнай апрацоўкі металаў. Акадэмік АН БССР з 1938 годзе, прэзідэнт АН БССР у 1938—1947 гадах, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР, аўтар больш за 130 навуковых прац, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1938—1947). Першы прэзідэнт АН БССР, які памёр натуральнай смерцю.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і, вучыўся на рабфаку, у Маскоўскай горнай акадэміі, Маскоўскім інстытуце каляровых металаў і золата, дзе скончыў таксама аспірантуру. Вучыўся ў дактарантуры пад кіраўніцтвам. У лютым 1938 года быў накіраваны ў АН БССР і ўжо ў сакавіку таго ж года стаў яе прэзідэнтам. У 1947 годзе пайшоў з посту Прэзідэнта, быў дырэктарам Фізіка-тэхнічнага інстытута гэтай ж Акадэміі ў 1947—1948, з 1949 старшы навуковы супрацоўнік, у 1950—1973 загадчык лабараторыяй металазнаўства там жа. З 1976 года старэйшы навуковы супрацоўнік-кансультант Фізіка-тэхнічнага інстытута АН БССР.
У 1968—1987 гадах галоўны рэдактар навуковага журнала «Весці АН БССР Серыя фізіка-тэхнічных навук».
Асакаркы (станцыя метро)
Асакаркы (Осокорки́, ) — станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Сырэцка-Пячэрскай лініі.
Сезон 2012 ЖФК Надзея-СДЮШАР-7
У 2012 годзе жаночы футбольны клуб «Надзея-СДЮШАР-7» з Магілёва прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Шылаўка
Шы́лаўка (, Шиловка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Аўгусцін Касцюшка
Аўгусцін Касцюшка (Augustyn Kościuszko;  — да 1722) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Фёдаравічаў) герба «Рох III». Нарадзіўся ў сям’і Аляксандра Яна.
IC 1716
IC 1716 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Кіт.
Аўгусцін Касцюшка
Біяграфія
Суддзя гродскі троцкі.
IC 1716
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечныя зацьменні XI стагоддзя
Спіс зацьменняў XI стагоддзя
Ніжэй прыведзена табліца, у якой пералічаны ўсе сонечныя зацьменні XI стагоддзя ў храналагічным парадку. Табліца змяшчае наступныя слупкі:
Любаўка (гміна)
Люба́ўка (Lubawka) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Каменнагурскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любаўцы. Плошча гміны складае 138,08 км². Станам на 2004 год у гміне Любаўка пражывалі, шчыльнасць — 84,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Афоніна (Дарагабужскі раён)
Афоніна (Афонино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Помнік 23-м воінам-гвардзейцам
Гісторыя
Помнік 23-м савецкім салдатам, якія пад камандаваннем лейтэнанта А. М. Грыгор’ева захапілі і ўтрымлівалі плацдарм праз Заходнюю Дзвіну 3 ліпеня 1944 года. Помнік усталяваны ў 1989 годзе па праекце скульптара А. І. Пянькова.
Апісанне помніка
Помнік уяўляе сабой скульптурную кампазіцыю — група салдат, якія супрацьстаяць праціўніку, і стэла, з вяршыні якой у неба ляцяць бронзавыя журавы. На стэле знаходзіцца таблічка, на якой пералічаны імёны воінаў-гвардзейцаў.
Іаган Хрысціян Фабрыцый
Іаган Хрысціян Фабрыцый (7 студзеня 1745 - 3 сакавіка 1808) — дацкі энтамолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 студзеня 1745 г. у камуне Цёндэр (дацк. Tønder) у герцагстве Шлезвіг (Schleswig, цяпер тэрыторыя Даніі).
Жан-Франсуа Штаерт
Жан-Франсуа Штаерт (Jean-François Steiert, Jean-François Steiert) (нар., Берн, кантон Берн, Швейцарыя) – швейцарскі палітык Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі, дэпутат Нацыянальнага Савета Федэральнага Сходу Швейцарыі 47, 48, 49 і 50 скліканняў ад кантона Фрыбур.
Біяграфія
Вучыўся ў пачатковай школе Марыі Уорд у Фрыбуры з 1967 па 1972 год, а затым перайшоў у ў тым жа горадзе, дзе вучыўся з матэматычна-прыродазнаўчым ухілам з 1972 па 1978 год. Затым паступіў ва Універсітэт Фрыбура, дзе з 1978 па 1989 год вывучаў з большага гісторыю Швейцарыі. У меншай ступені займаўся сучаснай гісторыяй і камунікатыўнымі даследаваннямі.
З 2002 года Штаерт быў дэлегатам па міжкантанальных справах ва ўпраўленні адукацыі кантона Во. Стаў вядомы швейцарскай грамадскасці дзякуючы сваёй прафесійнай дзейнасці ў Сацыял-дэмакратычнай партыі Швейцарыі: у 1993–1998 гадах – цэнтральны сакратар па друку і інфармацыі, у 1998–2000 гадах – генеральны сакратар партыі і яе парламенцкай групы ў Федэральным Сходзе.
Быў дэпутатам. Са студзеня 2002 па снежань 2007 года быў членам. Пасля смерці у чэрвені 2007 года Штаерт заняў яе крэсла ў Нацыянальным Савеце Федэральнага Сходу Швейцарыі. У Нацыянальны Савет Федэральнага Сходу Швейцарыі пераабіраўся ў 2007, 2011 і 2015 гадах. 15 ліпеня 2011 года ўзяў шэфства над, беларускм палітвязьнем, удзельнікам Плошчы 2010. Падаў у адстаўку з пасады дэпутата Нацыянальнага Савета Федэральнага Сходу Швейцарыі ў пачатку 2017 года.
У лістападзе 2016 года Штаерт быў пераабраны ў у другім туры. На 2020 год быў віцэ-прэзідэнтам і дырэктарам па планаванні, ахове навакольнага асяроддзя і будаўніцтву.
Эстонія на летніх Алімпійскіх гульнях 1924
Эстонія брала ўдзел у Летніх Алімпійскіх гульнях 1924 года ў Парыжы (Францыя) у другі раз за сваю гісторыю, і заваявала адзін залаты, адзін сярэбраны і чатыры бронзавыя медалі. Зборная краіны складалася з 37 спартсменаў (усе — мужчыны).
Аляксандр Іванавіч Яцэнка
Аляксандр Іванавіч Яцэнка (Олександр Яценко; нар., ) — украінскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец кіеўскага «Дынама», пазней гуляў у розных клубах Украіны. У лютым 2012 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну». У сакавіку 2013 года вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком харкаўскага «Геліяса».
З 2014 года выступаў на аматарскім узроўні ў чэмпіянаце Харкаўскай вобласці і аматарскім чэмпіянаце Украіны.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Украіны. У 2005 згуляў адзін матч за нацыянальную зборную. У 2006 у складзе нацыянальнай зборнай трапіў на чэмпіянат свету ў Германію, але так і не выйшаў на поле.
Ніна Данілаўна Чараднічэнка
Ніна Данілаўна Чараднічэ́нка (нар., в. Лісава, Нараўлянскі раён, Гомельская вобласць, БССР, СССР) — беларуская спявачка (1-ы альт). Заслужаная артыстка Беларусі (1997).
Біяграфія
Скончыла ў 1972 годзе Магілёўскае культурна-асветніцкае вучылішча. З 1969 года ў Дзяржаўным акадэмічным народным хоры імя Г. Цітовіча. Валодае прыгожым выразным голасам шырокага дыяпазону, сцэнічнай культурай. Выканаўца (сола і ў дуэце) многіх твораў беларускіх кампазітараў, народных беларускіх, рускіх і ўкраінскіх песень.
Член Беларускага саюза музычных дзеячаў ‎з 2000 года.
Даманаўскі сельсавет
Дама́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Даманава.
Колькасць двароў — 720, колькасць жыхароў — 1541.
Старшыня — Казленя Сяргей Грыгор'явіч, кіраўнік спраў — Мархель Жанна Вячаславаўна.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Быценскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Івацэвіцкага раёна, з 25 снежня 1962 года — Бярозаўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Івацэвіцкага раёна. 9 жніўня 2022 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Быценскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2092 чалавекі, з іх 91,6 % — беларусы, 5,3 % — рускія.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 4 населеныя пункты: аграгарадок Даманава, вёскі Вішнёўка, Дабрынева і Каханова.
Амброжы Казімір Касцюшка
Амброжы Казімір Касцюшка (Ambroży Kazimierz Kościuszko;  — 1722?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага, дзед Тадэвуша Касцюшкі.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Фёдаравічаў) герба «Рох III». Нарадзіўся ў сям’і Аляксандра Яна.
Пісар земскі берасцейскі, падчашы оўруцкі, войт кобрынскі і гарадзецкі.
Сям’я
У шлюбе з Барбарай з Глеўскіх. У другім шлюбе Барбара была за Марцінам Касцюшкам.
Дэвід Боўі
Дэвід Боўі (David Bowie, сапраўднае імя Дэвід Роберт Джонс, англ. David Robert Jones; ,  — ) — брытанскі рок-музыкант, вакаліст, , мастак, , прадзюсар, аўтар песень. На працягу пяцідзесяці гадоў займаецца музычнай творчасцю і часта мяняе імідж, таму яго называюць «хамелеонам рок-музыкі». Пры гэтым Боўі ўдаецца захоўваць уласны вядомы стыль, паспяхова сумяшчаючы яго з актуальнымі музычнымі напрамкамі. Боўі лічыцца наватарам, у прыватнасці, дзякуючы сваім работам 1970-х гадоў. Ён аказаў уплыў на многіх музыкантаў, вядомы сваім характэрным голасам і інтэлектуальнай глыбінёй створаных ім работ.
Выпусціўшы ў першыя гады сваёй дзейнасці альбом «David Bowie» і некалькі сінглаў, Дэвід Боўі тым не менш стаў вядомы шырокай публіцы толькі ўвосень 1969 года, калі яго песня «Space Oddity» дасягнула першай пяцёркі у брытанскім хіт-парадзе. Пасля трох гадоў эксперыментаў ён ізноў з’явіўся на публіцы ў 1972 годзе падчас росквіту глэм-рока, стварыўшы яскравы, андрагінны вобраз персанажа па імі Зігі Стардаст. Яго хіт-сінгл «Starman» са знакамітага альбома «The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» увайшоў у першую дзясятку хіт-параду Вялікабрытаніі. У перыяд адносна нядоўгага выкарыстання вобраза Зігі Стардаста Боўі часта ўжываў музычныя інавацыі і незвычайныя візуальныя пастаноўкі.
У 1975 годзе Боўі дамогся першага буйнога поспеху ў Амерыцы з сінглам нумар адзін «Fame», напісаным у суаўтарстве з Джонам Ленанам, і хіт-альбомам «Young Americans», стыль якога спявак апісаў як «пластыкавы соўл» (plastic soul). Гук альбома ўяўляе сабой радыкальны зрух у музычным стылі Боўі, які першапачаткова адштурхнуў многіх брытанскіх фанатаў спевака. Затым ён апраўдаў чаканні свайго лэйбла і амерыканскіх прыхільнікаў, выпусціўшы мінімалісцкі альбом «Low» (1977) — першы з трох дыскаў так званай «Берлінскай трылогіі Боўі», запісаных сумесна з Браянам Іна на працягу наступных двух гадоў. Усе тры альбома ўвайшлі ў пяцёрку лепшых хіт-параду Вялікабрытаніі і на доўгі час набылі вельмі станоўчыя водгукі крытыкаў.
У 2002 годзе ў апытанні BBC «100 найвялікшых брытанцаў» Боўі заняў 29-е месца. На працягу сваёй кар’еры ён прадаў больш за 136 мільёнаў пласцінак, і тым самым увайшоў у дзясятку самых паспяховых артыстаў у гісторыі папулярнай музыкі Вялікабрытаніі. Шэсць яго альбомаў уваходзяць у спіс «500 найвялікшых альбомаў усіх часоў» па версіі часопіса «Rolling Stone» (прычым першыя тры з іх выйшлі запар у перыяд з 1972—1973, астатнія тры — у 1976—1977 гады). У 2004 годзе часопіс «Rolling Stone» паставіў яго на 39-е месца ў спісе «100 найвялікшых выканаўцаў рок-музыкі ўсіх часоў» і на 23 месца ў спісе «100 найвялікшых вакалістаў усіх часоў».
Storm Shadow
Storm Shadow  — кіраваная ракета класа «паветра — зямля» прызначаная для паражэння нерухомых цэляў на вялікай адлегласці. Ракета мае боегалоўку вагой 450 кг, якая можа знішчыць умацаваныя пабудовы кшталту бункераў. Вытворца характарызуе ракеты як малазаўважныя для сродкаў супрацьпаветранай абароны.
Апісанне
Ракеты Storm Shadow былі распрацаваныя ў 1990-я гады французскай кампаніяй Matra і брытанскай British Aerospace. У французскай арміі гэтая ракета мае назву Scalp (па першых літарах на французскай мове — «шматцэльная высокадакладная крылатая ракета вялікай далёкасці з аўтаномным навядзеннем»).
Storm Shadow выкарыстоўваліся ў Іраку, Лівіі і Сірыі.
Пазнякы (станцыя метро)
Пазнякы (Позняки́, ) — станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Сырэцка-Пячэрскай лініі.
Дніпроўскі тралейбус
Дніпроўскі тралейбус (Дніпрóвський троле́йбус) — адзін з відаў грамадскага транспарту горада Дніпра. Рух адкрыты 7 лістапада 1947 года.
Гісторыя
1947 год — пры кіраванні днепрапятроўскага трамвая створана тралейбусная служба.
1948 — пабудавана новая лінія ад гарвыканкама да парку імя Т. Шевченкі. Быў запушчаны маршрут № 2 «Вакзал — парк імя Т. Шаўчэнкі».
1949 год — пабудавана новая лінія ад вул. Цэнтральная да гарвыканкама АНД (укр.) праз Дняпро па драўляным мосце.
1 верасня 1949 года — кіраванне трамвая перайменавана на Днепрапятроўскае трамвайна-тралейбуснае ўпраўленне.
1957 год — пабудавана новая лінія даўжынёй 16 км, якая звязала працоўны раён па пр. Калініна (цяпер — прасп. Сяргея Нігояна) з паркам імя Т. Шаўчэнкі.
1960 год — адкрыты новыя маршруты № 6 «Вакзал — прасп. К. Маркса (цяпер — прасп. Дзмітрыя Яварніцкі) — Падстанцыя» і № 7 "Вакзал — вул. Халадзільная ".
1961 год — ўведзена ў эксплуатацыю тралейбуснае дэпо № 1 у вёску Новае Клачко на 100 машын. Запушчаныя новыя колцавыя маршруты: «А» і «Б» агульнай працягласцю 32,7 км.
1963 год — адкрыты маршрут № 5, які запушчаны ад вуліцы Сярова (вул. Андрэя Фабры) да вул. Паркавай (вул. Цітова).
1969 год — адкрыты маршрут № 9 "пл. Кастрычніцкая (цяпер пл. Саборная) — завод «Палімермаш» (працягласць 15,2 км).
1971 год — адкрыты маршрут № 10 "пл. Кастрычніцкая (цяпер — пл. Саборная) — ж/м «Перамога» (працягласць 9 км).
1972 год — адкрыты маршрут № 11.
1973 год — адкрыты маршрут № 12 Цэнтр — ж/м «Перамога» и № 13 Рачпорт — ж/м «Чырвоны Камень».
1974 год — пачалося ўкараненне перадавога вопыту кіяўлян. На вуліцах Днепрапятроўска з’явіліся тралейбусныя цягніка кіеўскага вынаходніка Уладзіміра Векліча. Яны складаліся з двух адзінак тралейбусаў Škoda 9Tr, злучаных паміж сабой па сістэме Уладзіміра Векліча. Цягнікамі пачалі замяняць адзінкавыя тралейбусы, што вырашыла праблему дэфіцыту кіроўцаў, а таксама дало істотную эканомію фонду заработнай платы.
Адкрыты новыя маршруты № 14 «ЦУМ — вул. Восеньская» и № 15 «пл. Астроўскага (пл. Старамаставая) — вул. Восеньская». Працягласць маршрутаў павялічылася на 12 км.
1975 год — адкрыты маршрут № 16 "пл. Кастрычніцкая (цяпер пл. Саборная) — ж/м «Топаль» (працягласць 17,4 км).
1976 год — адкрыты новы маршрут ад завода «Палімермаш» до ж/м «Топаль».
1979 год — падоўжаныя маршруты № 11 і № 16.
1981 год — адкрыты маршрут № 17 Вуліца Еўрапейская — ж/м «Клачко-6» (ныне — ж/м «Калиновский-6») (протяжённость 17,9 км).
1990 год — адкрыты маршрут № 18 Вуліца Еўрапейская — ж/м Бярэзінскі
1992 год — адкрыты маршрут № 20 Вуліца Еўрапейская — ж/м «Левабярэжны-3».
2017 год — адкрыты маршрут № 14 Вуліца Глінкі — ж/м Сонечны. Па маршруце курсуюць тралейбусы з аўтаномным ходам.
2017 год — адкрыты маршрут № 2 Вуліца Глінкі — ж/м Парус-2.
Дзеючыя маршруты
Тралейбусныя маршруты па стану на жнівень 2017:
Ваніль
Ваніль (Vanilla) — род кветкавых раслін сямейства ятрышнікавыя. Існуе каля 110 відаў. Пашыраны ў тропіках. Некалькі відаў, пераважна ваніль духмяная (Vanilla fragnas), помпавая (Vanilla pompona) і таіцянская (Vanilla tahitensis), культывуюцца ў трапічных краінах для атрымання пладоў, у якіх ёсць ванілін. На Беларусі як дэкаратыўныя расліны вырошчваюцца ў аранжарэі Цэнтральнага батанічнага саду АН Беларусі і аматарамі.
Апісанне
Наземныя або эпіфітныя шматгадовыя травяністыя ліяны. Сцябло доўгае, лазячае з дапамогай шматлікіх паветраных каранёў. Лісце простае, сядзячае, бліскучае. Кветкі пераважна белавата-жоўтыя або белавата-зеленаватыя, сабраныя па 15-20 у суквецці. Плод — доўгая струкападобная каробачка з шматлікім вельмі дробным насеннем.
Ваніль — харчовая, дэкаратыўная і лекавая расліна.
IC 1717
IC 1717 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Паўднёвая Гідра.
Алёнавічы
Алёнавічы (, Алёновичи) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Жортай
Жо́ртай (, Жортай) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. У 1924—1959 гадах цэнтр Жортайскага сельсавета.
Кастыльёнэ-дзі-Гарфан’яна
Кастыльёнэ-дзі-Гарфан'яна (Castiglione di Garfagnana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 1877 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 55033. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Carmine.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Барсукі (Дарагабужскі раён)
Барсукі (Барсуки́) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Міраслаў Цэрар (палітык)
Міраслаў Цэрар-малодшы (Miroslav Cerar;, , Югаславія) — славенскі палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Славеніі з 26 жніўня 2014 года па 13 верасня 2018 года.
Міраслаў Цэрар-малодшы з’яўляецца прафесарам універсітэта Любляны. З’яўляецца сынам гімнаста Міраслава Цэрара-старэйшага і Здэнкі Цэрар — былога пракурора і міністра юстыцыі Славеніі. Удзельнічаў у напісанні Канстытуцыі Рэспублікі Славеніі. Таксама прызнаны адным з 12 самых уплывовых юрыстаў Славеніі.
У 2013 годзе Міраслаў Цэрар-малодшы стварыў уласную Партыю Міра Цэрар. Усяго за паўгады яна набрала папулярнасць і Міраслаў Цэрар змог выйграць парламенцкія выбары.
Уладзімір Георгіевіч Кудраеў
Уладзі́мір Гео́ргіевіч Кудра́еў (, Рагачоў  — 25 сакавіка 1963) — савецкі партыйны дзеяч, член бюро ЦК КП(б)Б (1947), 1-ы намеснік старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР (1950 — 1952).
Біяграфія
У 1920—1921 гадах — загадчык лясной гаспадаркай у родным горадзе, у 1925 годзе ўступіў у УКП(б).
З 1925 года — старшыня абласнога савета прафсаюза работнікаў харчовай прамысловасці ў Бабруйску, пазней адказны сакратар абласнога савета прафсаюзаў у Бабруйску, адказны сакратар Цэнтральнага праўлення Беларускага рэспубліканскага саюза хімікаў, член Калегіі Народнага камісарыята забеспячэння Беларускай ССР.
У 1933 — 1936 гадах — начальнік палітаддзела саўгаса, затым інструктар і сакратар раённага камітэта КП(б)Б у Парычах, у 1938 — 1940 гадах намеснік начальніка арганізацыйна-інструктарскага аддзела ЦК КП(б)Б, адначасова 2-гі сакратар Мінскага абласнога камітэта КП(б)Б, да студзеня 1940 года — 1-ы сакратар Палескага абласнога камітэта КП(б)Б, з студзеня 1941 года па 20 ліпеня 1944 года — 1-ы сакратар Беластоцкага абласнога камітэта КП(б)Б, у 1941 — 1942 гадах — 3-і сакратар, а ў 1942—1943 гадах — 2-гі сакратар Чкалаўскага абласнога камітэта КПСС.
З 20 ліпеня 1944 па ліпень 1950 года — 1-ы сакратар Віцебскага абласнога камітэта КП(б)Б.
З ліпеня 1950 па 1952 год — 1-ы намеснік старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР, у 1952 — 1956 гадах — намеснік старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР, у 1956 — 1958 гадах — міністр хлебапрадуктаў Беларускай ССР.
З 20 мая 1940 па 15 лютага 1949 года кандыдат у члены ЦК КП(б)Б, з 1949 па 1960 гады член ЦК КПБ, з 16 лютага па 6 чэрвеня 1947 года — член бюро ЦК КП(б)Б; з 18 лютага 1949 года па 17 лютага 1960 года — член ЦК КП(б)Б/КПСС.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1947 — 1959), дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1946 — 1954).
П’юра (рэгіён)
П’ю́ра (Piura, на кечуа: Piwra suyu) — адзін з 24-х рэгіёнаў Перу. Месціцца на паўночным захадзе краіны і мяжуе на поўначы з рэгіёнам Тумбес і Эквадорам, з рэгіёнам Ламбаеке — на поўдні, з рэгіёнам Кахамарка — на ўсходзе, Ціхім акіянам — на захадзе. Адміністрацыйны цэнтр — П’юра.
Зносіны Польшчы і Вялікага Княства Літоўскага
Дзяржаўныя зносіны Польшчы і ВКЛ да 1569.
14 стагоддзе
Пасля кароткага перыяду супольных з ВКЛ дзеянняў супраць Тэўтонскага ордэна Польшча выйшла з кааліцыі, а з 1340-х гадоў уступіла ў збройную барацьбу з ВКЛ за падзел аслабелага Галіцка-Валынскага княства (: вайна Польшчы і ВКЛ, 1349-1356).
У канцы 14 ст. ВКЛ трапіла ў цяжкае ваеннае становішча, а таксама аслаблялася ўнутрыдзяржаўным канфліктам. Ягайла, шукаючы саюзнікаў, адхіліў саюз з Масквой, і зрабіў выбар на карысць Польшчы, што абумовіла падпісанне Крэўскай уніі (1385).
...
16 стагоддзе
У 16 ст. феадалы і духавенства Польшчы ўзмацнілі свае намаганні да прававой і культурнай асіміляцыі земляў ВКЛ (: Паланізацыя).
Пагранічныя канфлікты на заходняй граніцы ВКЛ не аднойчы разбіраліся на соймах Вялікага княства. Так, на соймах 1547, 1551 і 1554 слухаліся скаргі «на кривды несносные, которые мають... от панов поляков и мазовшан». З польскага боку заяўлялася, што набегі спыняцца, калі прыгранічныя землі ВКЛ увойдуць у склад Польшчы. Афіцыйныя асобы слаба процідзейнічалі гэтай напружанасці і нават спрыялі падрыхтоўцы ліквідацыі самастойнасці ВКЛ.
Актыўнымі дзеячамі ў падрыхтоўцы ліквідацыі Вялікага княства былі ўдава Жыгімонта I Бона Сфорца і яе сын Жыгімонт Аўгуст (з 1548 — і польскі кароль). Актыўную прапагандысцкую кампанію за зліццё Вялікага княства з Польшчай вяло і каталіцкае духавенства.
Пагадненне Жыгімонта Аўгуста з Габсбургамі (1549) абяцала яму ўзброеную дапамогу супраць непаслушэнства падданых. Выданы Жыгімонтам Аўгустам прывілей для праваслаўнай шляхты (1563) афіцыйна касаваў дыскрымінацыйныя нормы Гарадзельскага акта (1413), практычнае ж значэнне яго было вельмі малое, бо нічога не мянялася ні ў гаспадарскай Радзе, ні на іншых дзяржаўных пасадах.
У дэкларацыі 13 сакавіка 1564 Жыгімонт Аўгуст абвясціў, што адмаўляецца ад сваіх спадчынных правоў на землі Вялікага Княства Літоўскага, добраахвотна адракаецца і ўступае іх Польшчы. Аднак, дэкларацыя не стала юрыдычнай падставай далучэння Беларусі, Літвы і Украіны да Польшчы, бо супраць яе выступілі феадалы ВКЛ, якія не прызнавалі вотчыннага характару ўлады вялікага князя. Гэта было выказана ў Статуце, зацверджаным 1 ліпеня 1564 і ўведзеным у дзеянне ў 1566. У арт. 2 раздз. 3, які быў, фактычна, адказам на дэкларацыю 13 сакавіка, гаварылася, што вялікі князь абавязваецца захоўваць правы і вольнасці ўсіх людзей у вялікім княстве, «в котором они, яко люде вольные, вольно обираючи из стародавна из вечных своих продков собе панов и господарей великих князей литовских».
Пасля няўдачы дэкларацыі афіцыйная прапаганда пачала тлумачыць, што акт сведчыць толькі пра адмаўленне ад тытула вялікага князя на карысць Польшчы. Наогул, мяркуецца, што з пункту гледжання тагачаснага крымінальнага права такая дэкларацыя была актам дзяржаўнай здрады, здзейсненай галавой дзяржавы.
Перад 1569
Ідэю уніі з Польшчай на ўмовах раўнапраўя падтрымлівала большасць феадалаў княства – яны бачылі ў ёй магчымасць умацаваць сваё становішча ўнутры краіны і атрымаць ваенную дапамогу ў вайне з Расіяй. Таму разыходжанне паміж феадаламі княства і Польшчы было толькі ва ўмовах уніі, а самую яе ідэю падтрымлівала большасць іх. Калі б феадалы княства былі супраць уніі, яны наогул не паехалі б у Люблін на агульны сойм, нягледзячы на ўсе ўгаворы і абяцанні польскіх феадалаў і караля. Пра такія абяцанні сведчаць перагаворы прадстаўнікоў Польшчы ў Лебедзеве і Маладзечне, а таксама граматы, выдадзеныя Жыгімонтам Аўгустам.
Так, у грамаце, выдадзенай у кастрычніку 1568 г., гаварылася, што саюз абодзвюх дзяржаў будзе заснаваны на «милости, згоды братское, который бы был однако и заровно во всем пожиточный обеюм тым панствам». У інструкцыях, разасланых у паветы, Жыгімонт Аўгуст запэўніваў, што дзякуючы уніі княства атрымае ад Польшчы дапамогу ў Лівонскай вайне. Падробная гісторыя ВКЛ Але прадстаўнікі княства не спяшаліся на агульны сойм, хоць і не супраць былі атрымаць абяцаную дапамогу. Каб рассеяць іх недавер, Жыгімонт у снежні 1568 г. выдаў грамату, дзе клятвенна абяцаў ахоўваць правы і інтарэсы княства і не прымушаць яго прадстаўнікоў да уніі, а ў выпадку, калі не будзе дасягнута ўзаемная згода, гарантаваў, што кожны з іх «мает и мети будет вольное, учтниое, ни от кого инчим не затрудненное и спокойное одъеханне с того сейму». Далей ён абяцаў не выдаваць ніякіх грамат без згоды радных паноў Вялікага ккяства, захоўваць Падляшча ў складзе яго. А.насельнікі Падляшча «не мають быти инак захованы... одно заровно со всими обывателями Великого княства Литовского, яко тубыльцы н родичи здешнего панства... и никоторои рецессы соймовыя ани декреты в той всей справе спольной на сторону Великого княства Литовского не мають быти ани будуть выдаваны под печатью Коруны польское, одно под печатью Великого князства Литовского». Клятвенныя абяцанні і ўгаворы, а таксама надзея атрымаць дапамогу схілілі прадстаўнікоў княства з'явіцца ў Люблін на перагаворы, бо справы на Лівонскай вайне былі вельмі цяжкімі.
1569
Пасля таго, як дэлегаты ВКЛ пакінулі, у знак пратэсту, паседжанні Люблінскага сойму, Жыгімонт Аўгуст самадзяржаўна выдаў шэраг актаў аб перадачы земляў ВКЛ Польшчы: 5 сакавіка — Падляшскай зямлі з гарадамі Драгічынам, Мельнікам, Бельскам і інш. (феадалам і службовым асобам Падляшча было загадана пад страхам канфіскацыі маёмасці прысягнуць на вернасць Польшчы), пазней, зважаючы на адсутнасць рэальнага супраціўлення з боку феадалаў ВКЛ, былі пераданыя і ўкраінскія землі – Валынь, Падолле, Кіеўшчыну.
1 ліпеня 1569 Польшчай і ВКЛ быў зацверджаны акт Люблінскай дзяржаўнай уніі.
Пасля 1569
Аднак і пасля падпісання акту уніі Вялікае княства працягвала існаванне. Гэтаму спрыяла тое, анексіраваўшы Украіну і частку заходняй Беларусі, польскія феадалы разлічвалі скарыстоўваць княства як шчыт для прыкрыцця ўсходніх граніц Польшчы. У 1572 г. ў вярхах Польшчы нават абмяркоўвалася пытанне аб вяртанні княству Падляшча і далучэнні да яго этнаграфічна польскай вобласці Мазовіі. Пасля смерці караля і вялікага князя Жыгімонта Аўгуста (1572) не толькі фактычна, але і юрыдычна было прызнана захаванне адасобленасці Вялікага Княства Літоўскага. Найбольш поўна гэтая адасобленасць была замацавана ў зборы законаў Вялікага княства, які атрымаў назву Статута 1588.
Пасля 1569 дзяржаўна-прававыя сувязі паміж Вялікім княствам і Польшчай фактычна будаваліся не на аснове акта Люблінскай уніі, а на ўмовах, якія прадугледжвалі адасобленасць абедзвюх дзяржаў пры адным гасудары і адным парламенце (сойме). Разам з тым гэтае аб'яднанне спарадзіла і новую дзяржаву – Рэч Паспалітую, у кампетэнцыю якой уваходзілі ў асноўным пытанні сумеснай міжнароднай палітыкі і ўзаемнай абароны. Таму трэба прызнаць, што акт Люблінскай уніі 1569г. фактычна не быў ажыццёўлены. А паколькі ён быў навязаны прадстаўнікам Вялікага княства гвалтоўна, то і з юрыдычнага боку быў несапраўдны.
Аналіз дзяржаўна-прававых сувязяў Вялікага Княства Літоўскага ў XVII–XVIII стст. паказвае, што іх прававы характар за гэты час моцна не змяняўся. Разам з тым працэс гвалтоўнага акаталічвання і апалячвання беларусаў і ўкраінцаў паступова захопліваў усё большыя пласты насельніцтва і пагражаў поўным знішчэннем беларускай народнасці, садзейнічаў усё большай залежнасці Вялікага княства ад Польшчы.
Святлана Васільеўна Новікава
Святлана Васільеўна Новікава (нар., Крычаў, Беларусь) — беларуская футбалістка, брамнік. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
У футбол прыйшла ў 25 гадоў з гандбола, была 12-кратнай чэмпіёнкай краіны, паралельна з кар’ерай працавала трэнерам дзяўчынак у ДЮСШ прафзвязаў «Бярэзіна».
У кастрычніку 2011 года гуляла за зборную ў 1/4 фіналы Лігі чэмпіёнаў супраць лонданскага «Арсенала».
Афіпскі
Афіпскі (Афи́пский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Северскім раёне Краснадарскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Афіпскага гарадскога паселішча. 20 115 жыхароў (на 2016 год). Размешчаны за 16 км на паўднёвы захад ад горада Краснадар на левым беразе ракі Афіпс. Чыгуначная станцыя Афіпская на лініі Краснадар — Новарасійск.
Trigonurinae
Trigonurinae Erichson, 1839 — адно з падсемействаў жукоў-стафілінід.
Апісанне
Вусікі ніткападобныя, галава маленькая, значна вужэйшыя за пярэднеспінкі. Афарбоўка бураватая.
Фаўстын Бенядзікт Касцюшка
Фаўстын Бенядзікт Касцюшка (Faustyn Benedykt Kościuszko;  — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Касцюшкаў (галіны Фёдаравічаў) герба «Рох III». Нарадзіўся ў сям’і Аляксандра Яна.
Падстолі, стражнік берасцейскі, харужы кіеўскі.
Сузун
Сузун — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Сузунскага раёна Новасібірскай вобласці Расіі. Знаходзіцца за 150 км на паўднёвы захад ад Новасібірска, за 88 км на паўднёвы захад ад горада Чарапанава, за 112 км на паўночны захад ад Барнаула, за 70 км на ўсход ад Каменя-на-Обі.
Насельніцтва Сузуна — 15 491 чал. (2017). Сузун — адзін з найбуйнейшых пасёлкаў у Расіі. У 2007 годзе Сузун па колькасці насельніцтва знаходзіўся на 68 месцы з 1348 пасёлкаў у Расіі і на 4 месцы ў Новасібірскай вобласці пасля Лінёва, Краснаобска і Качанёва.
IC 1718
IC 1718 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бярозаўка (Дарагабужскі раён)
Бярозаўка (Берёзовка) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Харкаўская (станцыя метро)
Харкаўская (Ха́рківська, ) — станцыя Кіеўскага метрапалітэна, на Сырэцка-Пячэрскай лініі.
Бярозаўка (Дарагабужскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Таментгіпнум бліскучы
Таментгі́пнум бліскучы (Tomentypnum nitens) — від брыевых імхоў сямейства брахітэцыевых, адзіны прадстаўнік рода Tomenthypnum.
Загоцец
Заго́цец (, Заготец) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Таментгіпнум бліскучы
Апісанне
Двухдомная лістасцябловая расліна. Дзярнінкі шчыльныя, карычнева-зялёныя, у сухім стане бліскучыя. Сцябло прамастойнае, даўжынёй 5—15 см, перыста-разгалінаванае, з вострымі верхавінкамі, з аднаго боку ржава-карычнявата-лямцавае. Лісце шорсткае, прамаадыходнае, прадаўгавата-ланцэтнае, доўга- і тонказавостранае, з доўгай жылкай. Спарагоны на кароткіх бакавых галінках. Каробачка нахіленая або гарызантальная, прадаўгавата-цыліндрычная, сагнутая, на доўгай чырвонай ножцы. Перыстом двайны. Вечка востраканічнае, з дзюбкай. Каўпачок клабукападобны.
Пашырэнне
Пашыраны ў Паўночным паўшар’і ад Арктыкі да паўднёвай мяжы лясоў. На Беларусі трапляецца ўсюды на балотах і забалочаных лугах, на глебе. Рэлікт ледавіковай эпохі.
Уладзімір Уладзіміравіч Навасяд
Уладзімір Уладзіміравіч Навасяд (Владимир Владимирович Новосяд; нар., Кіеў) — беларускі грамадскі дзеяч, палітык.
У 1995 г. стварыў і ўзначаліў Рэспубліканскую моладзевую арганізацыю «Грамадзянскі форум». У 1997 г. — ініцыятар стварэння першай моладзевай кааліцыі пад назвай «Маладая Беларусь».