cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Таццяна Пятроўна Пенязькова
Таццяна Пятроўна Пенязькова (, Гомель) — беларускі архітэктар. Кандыдат тэхнічных навук (1958), дацэнт (1971).
Біяграфія
Скончыла Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1950 г. Працавала ў Кемераўскім аблпраекце, з 1953 года — у ІБіА Дзяржбуда БССР, з 1971 года — дацэнт кафедры тэорыі і гісторыі архітэктуры Беларускага політэхнічнага інстытута.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1958 года. Пражывала ў Мінску.
Сусветная баксёрская асацыяцыя
Сусветная баксёрская асацыяцыя (СБА, WBA) — міжнародная арганізацыя прафесійнага бокса.
У 1921 годзе ў ЗША створана Нацыянальная баксёрская асацыяцыя (National Boxing Association). У 1962 годзе перайменаваная ў Сусветную баксёрскую асацыяцыю.
На верасень 2011 года суперчэмпіёнам у цяжкай вазе па версіі WBA з’яўляецца Уладзімір Клічко, дзеючым (рэгулярным) чэмпіёнам у цяжкай вазе па версіі WBA з’яўляецца Аляксандр Паветкін.
Ханфард (Каліфорнія)
Ханфард (Hanford) — горад у штаце Каліфорнія, ЗША. Адміністрацыйны цэнтр акругі Кінгс. Насельніцтва - 53967 чалавек (перапіс 2010). У 1877 годзе была пракладзена Паўднёвая ціхаакіянская чыгунка з Гашэна ў Каалінга праз тэрыторыю цяперашняга Ханфарда.
Таіса Іванаўна Данілевіч
Таіса Іванаўна Данілевіч (, в. Вусце,, Гродзенская вобласць) — беларускі педагог і палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 13 мая 1958 года ў в. Вусце Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага, настаўнік гісторыі; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, эканаміст-менеджар.
Працавала настаўнікам, арганізатарам пазакласнай і пазашкольнай работы, намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце Чаланецкай пачатковай школы Салігорскага раёна Мінскай вобласці, у сярэдніх школах № 5 і № 1 г. Салігорска Мінскай вобласці; загадчыкам аддзела арганізацыйна-кадравай работы, загадчыкам аддзела адукацыі Салігорскага гарадскога выканаўчага камітэта; старшынёй Салігорскага гарадскога Савета дэпутатаў; начальнікам упраўлення адукацыі Мінскага абласнога выканаўчага камітэта.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Мае дзве падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Сяргей Васілевіч Бялецкі
Сяргей Васілевіч Бялецкі (21 жніўня 1953, Ленінград — 19 лютага 2022, Санкт-Пецярбург) — савецкі і расійскі археолаг,. Доктар гістарычных навук, вядучы навуковы супрацоўнік Аддзела славяна-фінскай археалогіі Інстытута гісторыі матэрыяльнай культуры АН СССР (РАН).
Біяграфія
Маці — Аляксандра Сямёнаўна Касцова (1920—2006), супрацоўніца Эрмітажа, працавала ў Аддзеле гісторыі рускай культуры болей за 50 гадоў, захавальніца эрмітажнага збору старажытнарускіх абразоў і кніг. Аўтар каля 100 публікацый. Бацька — Васіль Дзмітрыевіч Бялецкі (1919—1997), археолаг, доктар гістарычных навук, болей за 40 гадоў вывучаў гісторыю старажытнага Пскова.
Скончыў кафедру археалогіі гістарычнага факультэта Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. А. Жданава ў 1976 годзе.
Тэма кандыдацкай дысертацыі «Кераміка Пскоўскай зямлі другой паловы I — пачатку II тысячагоддзяў н. э. як гістарычная крыніца (культурная стратыграфія рэгіёну)» (1980; навуковы кіраўнік акадэмік В. В. Сядоў). Доктарская дысертацыя «Сфрагістыка Пскоў XIV—XV стст. (Матэрыялы для гісторыі ўладных структур у сярэднявечным горадзе)» (1995).
У 1970—1971 гадах працаваў у Дзяржаўным Эрмітажы, у майстэрні рэстаўрацыі манументальнага жывапісу, у 1979—1989 гадах — у аддзеле археалагічных зводаў Інстытута археалогіі РАН, з 1989 года — у Інстытуце гісторыі матэрыяльнай культуры АН СССР (РАН) і на кафедры музеязнаўства ў СПбДУК.
Асноўны круг навуковых зацікаўленняў — рускае сярэднявечча, дапаможныя гістарычныя дысцыпліны (сфрагістыка, геральдыка), археалагічны фальклор.
Памёр раніцай 19 лютага 2022 года ў рэанімацыі ад COVID-19.
Рыгор (Барышкевіч)
Епіскап Рыгор (свецкае імя Георгій Барышкевіч;, вёска Межрынская, Украіна — , Чыкага, ЗША) — праваслаўны дзеяч, епіскап Гомельскі і Мазырскі.
Біяграфія
У 1910 годзе скончыў Валынскую семінарыю, Імператарскую духоўную акадэмію ў Казані (1914). Служыў на Валыні, быў настаяцелем сабора ва Уладзіміры-Валынскім (1927—1932), затым у Крамянцы. Са студзеня 1939 года — настаяцель сабора ў Гродне. У 1942 годзе пастрыжаны ў манахі пад імем Рыгора (Грыгорыя), узведзены ў архімандрыты, а ў кастрычніку 1943 года прызначаны епіскапам Гомельскім і Мазырскім. З лета 1944 года ў эміграцыі. У 1946 годзе перайшоў у лона РЗПЦ. 3 1947 года — епіскап Манрэальскі і Усходнеканадскі, з 1954 года — архіепіскап. У 1954 годзе ўзначаліў Чыкагска-Кліўлендскую епархію (з 1957 года епархія Чыкагска-Дэтройцкая і Сярэдняга Захаду).
Пармезан
Пармезан (арыгінальная назва Парміджана Рэджана (Parmigiano Reggiano) — італьянскі гатунак цвёрдага сыру. Мае крохкую тэкстуру, крышыцца пры наразанні. Называецца так, бо спачатку вырабляўся ў некалькіх правінцыях рэгіёну Эмілія-Раманья: Парма, Рэджа-Эмілія, Мадэна, а таксама ў Мантуі і Балонні. Ім пасыпаюць пасту, дадаюць у суп і рызота, а таксама ядуць з бальзамічным воцатам. У Эміліі-Раманья яго часта спажываюць з ігрушамі і грэцкімі арэхамі ў канцы яды.
Дароніна
Дароніна — прозвішча.
Бешамель
Бешамель (béchamel) — базавы соус на аснове ру і малака. Ужываецца ў якасці падліўкі да шматлікіх страў еўрапейскай кухні, а таксама асновы для розных соусаў. Ужываецца, у прыватнасці, пры прыгатаванні суфле і лазаньі.
Паходжанне
Існуюць дзве версіі паходжання падліўкі. Паводле першай з іх, яго вынаходства прыпісваецца Луі дэ Бешамелю (Béchamel), маркізу дэ Нуантэлю, гофмайстру пры двары Людовіка XIV, сыну вядомага арыенталіста, этнографа і дыпламата, стваральніка музея ўсходніх мастацтваў у Парыжы Шарля М.-Ф. дэ Нуантэля-і-Д'Аржэнвій. Згодна з другой версіяй, бешамель быў створаны каралеўскім кухарам Франсуа дэ ла Варэна, заснавальнікам высокай кухні ў Версалі.
Апанас Дзмітрыевіч Шамянкоў
Апанас Дзмітрыевіч Шамянкоў (, вёска Гніліца, цяпер аграгарадок Леніна,, Магілёўская вобласць — , ) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Аўтар кнігі «Штурм цытадэлі» (1969).
Ольштынска-Гданьская епархія
Ольштынска-Гданьская епархія — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (епархія) Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы з цэнтрам у горадзе Ольштын, Польшча.
Гісторыя
Епархія ўтворана на частцы тэрыторыі Перамышльска-Варшаўскай архіепархіі і ранейшай Уроцлаўска-Гданьскай епархіі. Пры гэтым назва апошняй была зменена на Уроцлаўска-Кашалінскую епархію.
Апостальскім адміністратарам новай епархіі стаў Мітрапаліт Перамышльска-Варшаўскі архібіскуп Яўген Паповіч.
6 лютага 2023 года Ольштынска-Гданьская епархія, як уся Перамышльска-Варшаўская мітраполія, улічваючы папярэдняе рашэнне УГКЦ ва Украіне і меркаванне дэлегатаў Аб’яднанага епархіяльнага сабору ў Паршэвіцку ў чэрвені 2022 года, вырашыла перайсці на новаюліянскі каляндар з 1 верасня 2023 года.
Старадворскае
Старадворскае — тапонім:
Сасноўка
Назву Сасно́ўка маюць:
NGC 5817
NGC 5817 (іншыя абазначэнні — MCG -3-38-41, NPM1G -15.0520, PGC 53567) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Слонімская камвольна-прадзільная фабрыка
ААТ «Слонімская камвольна-прадзільная фабрыка» — прадпрыемства лёгкай прамысловасці Рэспублікі Беларусь па выпуску паўшарсцяной камвольнай пражы ў г. Слонім Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Будаўніцтва фабрыкі пачата ў 1971 г. 1-я чарга здадзена з эксплуатацыю ў 1977 г., 2-я — у 1978 г. Асноўнае тэхналагічнае абсталяванне, у т.л. лабараторнае і для ачысткі фарбавальных сцёкаў было закуплена ў Італіі. З 1995 г. адкрытае акцыянернае таварыства.
У лютым 2014 г. была затрымана, а ў 2016 г. абвінавачана дырэктарка фабрыкі за падрыхтоўку да злачынства (ч. 1 арт. 13 КК), атрыманне хабару (ч. 3 арт. 430), перавышэнне ўлады або службовых паўнамоцтваў (ч. 2 арт. 426 КК), прысваенне або растрата (ч. 1 ст. 211 КК), крадзеж шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі (ч. 2 арт. 210 КК) і асуджана да 6,5 гадоў пазбаўлення волі з адбываннем у калоніі агульнага рэжыму, з канфіскацыяй маёмасці, а таксама з пазбаўленнем права займаць пасады, звязаныя з выкананнем арганізацыйна-распарадчых абавязкаў, тэрмінам на 5 гадоў.
Прадукцыя
Паўшарсцяная трыкатажная пража высокіх і сярэдніх нумароў.
Людвінова (Вілейскі раён)
Людвіно́ва (, Людвиново) — аграгарадок у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета, яго цэнтр з 2013 года.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Аркадзь Анатолевіч Малчанаў
Аркадзь Анатолевіч Малчанаў (27 лютага 1947 — 18 ліпеня 2010) — расійскі гісторык, археолаг і нумізмат. Большая частка прац Малчанава прысвечана гісторыі, археалогіі і нумізматыцы Старажытнай Русі, але вядомы ён болей як даследчык крыцкага пісьма.
Мікалай Уладзіміравіч Собалеў
Мікалай Уладзіміравіч Со́балеў (Николай Владимирович Соболев;, Ленінград — ) — савецкі і расійскі вучоны, геолаг, доктар геолага-мінералагічных навук, акадэмік Акадэміі навук СССР (РАН) (1990, член-карэспандэнт з 1981).
Аркадзь Анатолевіч Малчанаў
Прааналізаваў лагічныя блокі, з якіх складзены надпісы крыцкімі іерогліфамі, і выявіў словы, якія значаць «цар» і «сын», а таксама прачытаў шэраг імён. Таксама прапанаваў дэшыфроўку фесцкага дыска, аднак большасць даследчыкаў лічыць яе спрэчнай.
Суборная субота
У Беларусі
Вечарам у суботу ў доме нявесты збіраліся яе сяброўкі, сваякі, суседкі. Яны прыбіралі нявесту, запляталі ёй касу, спявалі песні, плялі вянкі. Ад вянка залежаў лёс маладых, таму яго стараліся рабіць прыгожым, роўным, круглым і тугім. Таксама рыхтавалі ўпрыгажэнні з кветак для сябе і для сяброў жаніха.
Аркадзь Анатолевіч Малчанаў
Памяць
У 2011 годзе ў памяць А. А. Малчанава выйшаў «Альманах антычнай нумізматыкі № 4», навуковым рэдактарам якога ён быў да сваёй смерці.
У 2014 годзе выйшаў зборнік «ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΣ. Зборнік навуковых артыкулаў памяці Аркадзя Анатолевіча Малчанава (1947—2010)» (пад рэдакцыяй Т. Джаксан і А. Акапяна), які ўключае артыкулы па антычнай гісторыі, генеалогіі і геаграфіі, па гісторыі, генеалогіі і геаграфіі Закаўказзя, па гісторыі Візантыі, Старажытнай Русі і Скандынавіі, па антычнай, закаўказскай і ўсходняй нумізматыцы і эпіграфіцы, а таксама публікацыі архіўных матэрыялаў.
Мікалай Уладзіміравіч Собалеў
Біяграфія
Нарадзіўся 28 мая 1935 года ў Ленінградзе. Сын У. С. Собалева.
Скончыў Львоўскі ўніверсітэт у 1958 годзе і працаваў у ім загадчыкам Мінералагічнага музея. З 1960 года працаваў у Інстытуце геалогіі і геафізікі Сібірскага аддзялення Акадэміі навук СССР у Новасібірску. З 1981 года займаў пасаду намесніка дырэктара, з 1984 года — дырэктара інстытута. У 1990—2006 гадах дырэктар Інстытута мінералогіі і петраграфіі Сібірскага аддзялення Расійскай акадэміі навук (у складзе Аб’яднанага інстытута геалогіі, геафізікі і мінералогіі). З 2006 года М. У. Собалеў працаваў у Інстытуце геалогіі і мінералогіі Сібірскага аддзялення РАН, саветнік РАН.
Памёр 25 сакавіка 2022 года.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Асноўныя працы М. У. Собалева па выяўленню ўмоў утварэння прыродных алмазаў і іх радовішчаў розных генетычных тыпаў. Распрацаваў мінералагічныя крытэрыі алмазаноснасці кімберлітаў, методыку прэцызійнага аналізу сілікатных мінералаў з выкарыстаннем мікразандзіравання і інш.
Член бюро Аддзялення навук аб Зямлі Сібірскага аддзялення РАН з 2002 года, ганаровы член з 1987 года і віцэ-прэзідэнт з 2004 года Расійскага мінералагічнага таварыства, ганаровы член Еўрапейскага саюза геалагічных навук з 1989 года, Лонданскага геалагічнага таварыства з 1994 года, замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША з 1993 года, член Еўрапейскай акадэміі навук з 1993 года, Мінералагічнага таварыства Амерыкі з 1998 года, віцэ-прэзідэнт Міжнароднай мінералагічнай асацыяцыі ў 1990—1994 гадах. Член Навуковага савета INTAS (2001—2003). Галоўны рэдактар часопіса «Геалогія і геафізіка» Сібірскага аддзялення РАН (з 1997 года).
Таццяна Васілеўна Дароніна
Тройчы была прызнана чытачамі часопіса «Савецкі экран» лепшай актрысай года (1967, 1968 і 1973).
Біяграфія
У восьмым класе сярэдняй школы, у траўні 1950 года, Таццяна запісалася на праслухоўванне ў Школу-студыю МХАТ у трох першых турах (атэстат аб адукацыі для гэтага не патрабаваўся), якія праводзіліся ў Ленінградзе ўслаўленымі сталічнымі артыстамі, якія ездзілі па гарадах з мэтай пошуку талент. На чале экзаменацыйнай камісіі быў народны артыст РСФСР Павел Уладзіміравіч Масальскі. Усе тры туры Таццяна паспяхова прайшла. Але аказалася, што для масквічоў для паступлення ў Школу-студыю МХАТ было дастаткова прайсці тры туры, а ленінградцам неабходна было ехаць у Маскву, прад’явіць там прыёмнай камісіі атэстат аб адукацыі і прайсці чацвёрты тур. Таццяна з Марынай Паповай, якая таксама прайшла трэці тур, адправіліся ў сталіцу, дзе ім зноў трэба было прайсці тры туры, трэці прайшла толькі Таццяна. Але, даведаўшыся пра адсутнасць у Даронінай атэстата, рэктар Школы-студыі МХАТ Веніямін Захаравіч Радамысленскі, не даў згоды на яе навучанне і параіў прыйсці праз два гады адразу на другі тур. Таццяне прыйшлося працягнуць навучанне ў ленінградскай сярэдняй школе, пасля заканчэння якой у 1952 годзе яна зноў паехала ў Маскву, дзе вытрымала ўступныя іспыты адразу ў некалькіх тэатральных ВНУ, але выбрала ўсё тую ж Школу-студыю МХАТ.
З’яўлялася членам УЛКСМ.
У 1956 годзе скончыла Школу-студыю МХАТ у Маскве (кіраўнік курса — Павел Уладзіміравіч Масальскі). Вучылася на адным курсе з Я. А. Еўсцігнеевым, М. М. Казаковым, А. В. Басілашвілі, В. М. Сергачовым. Майстэрства акцёра на гэтым курсе выкладаў Барыс Ільіч Вяршылаў.
Мікалай Лявонцьевіч Часнык
Мікалай Лявонцьевіч Часнык (, Орша — ) — Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
У 1941 г. скончыў Барысаглебскую школу ваенных лётчыкаў, у 1952 г. — Ваенна-паветраную акадэмію. У Чырвонай Арміі з 1940 г. 3 1941 г. на Паўночна-Заходнім фронце: лётчык-знішчальнік, камандзір звяна, авіяэскадрыллі знішчальнага палка асобага прызначэння. Зрабіў 685 баявых вылетаў, удзельнічаў у 46 паветраных баях, збіў 27 варожых самалётаў. 7 ліпеня 1944 г. быў збіты і трапіў у палон. Удзельнік паўстання вязняў у канцлагеры Бухенвальд. Герой Савецкага Саюза (22.08.1944 г.). Да 1958 г. служыў у ВПС СССР. 3 1959 г. палкоўнік у запасе. Працаваў у Паўночна-Каўказскім упраўленні грамадзянскай авіяцыі.
Чэрэтэ
Чэрэтэ (Cerete) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1378 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 106 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 24020. Тэлефонны код — 0346.
Нань (тытул)
Прыблізна адпавядае еўрапейскаму тытулу барон.
Падчас дынастыі Чжоу быў ніжэйшым рангам знатнасці з пяці: гун, хоу, бо, цзы, нань.
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе
Чэмпіянат Польшчы па баскетболе (Polska Liga Koszykówki) — гэта нацыянальная ліга Польшчы, першы розыгрыш у форме ліговай быў праведзены ў сезоне 1947/1948.
Луі Булонь Старэйшы
Пасля некалькіх гадоў, праведзеных у Італіі, Булонь пасяліўся ў Парыжы. Зрабіў вялікі ўклад у арганізацыю Акадэміі жывапісу, дзе ён працаваў на пасадзе выкладчыка да канца свайго жыцця.
Для Сабору Парыжскай Маці Божай Луі Булон напісаў «Святога Сімяона», «Цуд Святога Паўла ў Эфесе» і «Усячэнне святога». Ён уласнаручна выгравіраваў дзве апошнія фрэскі, а таксама «Выкраданне Алены» ў Рыме ў 1637 годзе.
У яго было два сыны, вядомыя як Бон Старэйшы і Луі Малодшы, і дзве дачкі, Жэнеўева і Мадлен; усе чацвёра былі мастакамі. Жэнеўева была замужам за скульптарам Жан-Жакам Клер’ёнам (каля 1640—1714).
Палікарп (Сікорскі)
Епіскап Палікарп (свецкае імя Пётр Сікорскі;, Зэлэнькы, Украіна — , Францыя) — украінскі праваслаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Кіеўскую духоўную семінарыю. У 1919—1921 гадах быў віцэ-дырэктарам Дэпартамэнта агульных справаў ва ўрадзе Пятлюры. 3 1921 года жыў у Польшчы, з 1922 года — епіскап Луцкі. 2 жніўня 1941 года мітрапаліт Варшаўскі Дыянісій прызначыў яго архіепіскапам Луцкім і Ковельскім, а 24 снежня 1941 года — адміністратарам Аўтакефальнай Украінскай Праваслаўнай Царквы. 3 мая 1942 года — мітрапаліт Кіеўскі. 3 1944 года — за мяжой, жыў у Парыжы, кіраваў Украінскай Замежнай Праваслаўнай Царквой.
Джэйн Адамс
Джэйн Адамс (Jane Addams;, Седарвіль, штат Ілінойс — , Чыкага) — амерыканскі сацыёлаг і філосаф, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1931) разам з Нікаласам Мюрэем Батлерам. Вучылася ў Рокфардскай жаночай семінарыі. Разам з сяброўкай Э. Стар арганізавала ў Чыкага дзіцячыя яслі, бібліятэку, гімнастычную залу, пераплётныя майстэрні, камунальную кухню, мастацкую студыю, музей працы, пансіён для маладых работніц і інш. Прэзідэнт Міжнароднай жаночай лігі за мір і свабоду (1919-29).
Сан-Луіджы-дэі-Франчэзі
Сан-Луіджы-дэі-Франчэзі (Sancti Ludovici Francorum de Urbe) — тытулярная царква (з 7 чэрвеня 1967 года) у Рыме, размешчана недалёка ад П'яцца Навона.
Чарэйскі Троіцкі манастыр
Чарэйскі Троіцкі манастыр — колішні манастыр.
Заснаваны ў 1454 годзе братамі смаленскім епіскапам Місаілам і Міхаілам Пструхам. Размяшчаўся на поўнач ад мястэчка Чарэя над возерам Галаўля (цяпер Чарэйскае). У канцы XVI ст. канцлер вялікі літоўскі Л. Сапега аднавіў манастыр на новым месцы, даў яму вёскі Вобчына-Манастыр, Будзілава, Плескачы, Рыдомля і Клубінічы. У 1599 годзе ён пабудаваў мураваную Троіцкую царкву (ад яе белых сцен манастыр пазней атрымаў назву Белацаркоўскі), у склепах якой пахаваны бацька Сапегі. У царкве была копія вядомага наўгародскага абраза «Маці Божая Знаменне», перададзеная (ці вернутая) у 1640 годзе з Ружан сынам канцлера Казімірам Сапегаю. У 1834 годзе манастыр скасаваны, царква стала прыходскай. Да Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года ў Магілёўскім царкоўна-археалагічным музеі захоўваўся сярэбраны стацыянальны крыж 1596 года, падараваны ў Чарэю Л. Сапегам.
Сан-Луіджы-дэі-Франчэзі
Царква была пабудавана ў 1518—1589 гадах пры садзейнічанні французскіх майстроў і прысвечана каралю Францыі Людовіку IX. Праект фасада быў, магчыма, выкананы Джакама дэла Порта. У капэле Кантарэлі вывешаны працы Караваджа (1597—1602), прысвечаныя жыццю апостала Матфея.
Чарэйскі Троіцкі манастыр
Царква захавалася ў напаўразбураным стане.
Сан-Луіджы-дэі-Франчэзі
Тытулярная царква
Царква Святога Людовіка Французскага з'яўляецца тытулярнай царквой, кардыналам-святаром з тытулам царквы Святога Людовіка Французскага з 24 лістапада 2007 года, з'яўляецца французскі кардынал Андрэ Вен-Труа.
Васыліўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Васыліўка (Василівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2018
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2018 — 13-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.
Вільні Хутары
Вільні Хутары (Вільні Хутори) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Сапоцкін
Сапоцкін  — гарадскі пасёлак у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, каля Аўгустоўскага канала. Адміністрацыйны цэнтр Сапоцкінскага сельсавета. Размешчаны за 21 км на паўночны захад ад Гродна, з якім злучаны аўтамабільнай дарогай. Насельніцтва 983 чал. (2017).
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Сапоцкін згадваецца ў XVI ст. як мястэчка Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У Вялікую Паўночную вайну ў красавіку 1703 мястэчка занялі шведскія войскі пад камандай Карла XII.
У 1786 Сапоцкін атрымаў права на рэгулярныя кірмашы. У 1793 мястэчка ўвайшло ў Гродзенскае ваяводства. У гэты час Сапоцкін меў уласны герб: «у блакітным полі срэбны вол з залатымі рагамі».
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Сапоцкін апынуўся ў складзе Прусіі, з 1807 — у Варшаўскім герцагстве. У 1815 мястэчка далучылі да Царства Польскага Расійскай імперыі (спачатку ў Аўгустоўскай губерні, а з 1867 — у Аўгустоўскім павеце Сувалкаўскай губерні).
Станам на 1827 у Сапоцкіне было 98 дамоў. У 1858 колькасць будынкаў узрасла да 160, з іх 3 мураваныя. На 1900 тут працавалі маслабойныя і шкляныя заводы.
Найноўшы час
З 1915 да 1918 года акупаваны германскімі войскамі. Па заканчэнні польска-савецкай вайны, паводле Рыжскага мірнага дагавора (1921) Сапоцкін апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе стаў цэнтрам гміны Валавічоўцы ў Аўгустоўскім павеце Беластоцкага ваяводства. Станам на 1921 год у мястэчку было 294 дамы.
У 1939 Сапоцкін увайшоў у БССР, дзе стаў цэнтрам раёна Беластоцкай, з 1944 — Гродзенскай вобласці. У Другую сусветную вайну з 22 чэрвеня 1941 да 18 ліпеня 1944 Сапоцкін знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
У 1959 Сапоцкінскі раён скасавалі, а мястэчка ўвайшло ў склад Гродзенскага раёна. У 1978 утварыўся Сапоцкінскі батанічны заказнік.
Эканоміка
Прадпрыемствы лясной прамысловасці.
Інфраструктура
У Сапоцкіне працуюць сярэдняя і музычная школа, дашкольная ўстанова
Медыцынскія паслугі надае бальніца.
Дзейнічаюць дом культуры, 2 бібліятэкі.
У Сапоцкіне размяшчаецца Упраўленне біялагічнага заказніка Сапоцкінскі. Спыніцца можна ў местачковай гасцініцы.
Планіроўка і забудова
У наш час цэнтральная вуліца Сапоцкіна (былая Леніна) завецца ў гонар Папы Рымскага Яна Паўла II, з ёй перасякаецца вуліца імя генерала Юзафа Альшыны-Вільчынскага (былая Кастрычніцкая). Месца расстрэлу генерала і яго ваяроў адзначае бела-чырвоны крыж.
Тэалін — прадмесце Сапоцкіна, названае ў гонар жонкі Антонія Валовіча. Па адрасе вул. Тэалінская, 45 размяшчаецца Касцёл Унебаўзяцця Найсв. Дзевы Марыі.
Вуліца Гагарына (Магілёў)
Вуліца Гагарына (улица Гагарина) — вуліца ў паўднёвай частцы Магілёва. Размешчана ў Задняпроўскім жылым раёне, у Кастрычніцкім раёне.
Размяшчэнне
Арыентавана з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Пачынаецца ад скрыжавання з Пушкінскім праспектам, з паўднёвага захаду прымыкаюць вуліцы Дзям'яна Беднага, Герцэна, Крылова, бульвар Непакорных, завяршаецца скрыжаваннем з праспектам Шміта на плошчы Гагарына. Даўжыня вуліцы складае каля 1680 м.
Забудова
Сучаснае аблічча вуліцы пачало фарміравацца ў канцы 1960-х гадоў, забудавана 5-9-павярховымі жылымі дамамі. На ўчастку ад Пушкінскага пр. да бульвара Непакорных захавалася забудова прыватнымі жылымі дамамі. Да вуліцы прымыкаюць мікрараёны Задняпроўе 1 і Задняпроўе 4.
NGC 5818
NGC 5818 (іншыя абазначэнні — UGC 9643, MCG 8-27-46, ZWG 248.39, NPM1G +50.0301, PGC 53530) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уржум
Уржум (Уржум) — горад (з 1796 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Уржумскага раёна Кіраўскай вобласці. Насельніцтва 11,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1584 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Уржумкі, якая 10 км ніжэй па цячэнні ўпадае ў Вятку, у паўднёва-усходняй частцы вобласці.
Ханс Буркмайр
Ханс Буркмайр, у літаратуры называюць Старэйшым (ням. Hans Burgkmair [der Ältere];,  — , там жа) — нямецкі жывапісец, графік і скульптар эпохі Адраджэння.
Біяграфія
Ганс Буркмайр нарадзіўся ў 1473 годзе ў горадзе Аўгсбургу; паходзіў з сям’і мастакоў. Першапачатковае навучанне ён прайшоў у свайго бацькі, мастака Томана Буркмайра (1444—1523). З 1488 па 1490 год Буркмайр праходзіў навучанне ў Кальмары ў Эльзасе ў Марціна Шонгаўэра. Каля 1507 года мастак пабываў у Італіі, дзе яго прыцягнула творчасць Карла Крывелі і Віторэ Карпача.
Нараўне з жывапісам Буркмайр займаўся ксілаграфіяй. Ханс Буркмайр прыцягваўся неаднаразова да прац самім імператарам Максіміліянам I (ілюстраванне рамана Theuerdank) і карыстаўся вялікай славай як у сябе ў Аўгсбургу, так і за яго межамі.
Ленка Бартакова
Ленка Бартакова (нар., Сокалаў, Чэхія) — прафесійная чэшская баскетбалістка. Выступала за зборную Чэхіі.
Біяграфія
У жніўні 2018 года далучылася да мінскіх «Цмокаў». Яна правяла ў складзе «Цмокаў» 6 гульняў жаночага Еўракубка (9.5 ачка + 3.0 падбору + 3.8 асіста ў сярэднім), 5 гульняў Еўрапейскай жаночай баскетбольнай лігі (8.4 ачка + 3.0 падбору + 5.2 асіста) і 6 гульняў нацыйнага чэмпіянату (5.3 ачка + 1.7 падбору + 3.8 асіста). У студзені 2019 года спыніла супрацу з «Цмокамі» і працягнула сваю кар’еру ў «Кралёвым поле» з Брно.
Выступала за зборную U-19 (2009), ў 2012 годзе дэбютавала за зборную Чэхіі.
Вадзянэ (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Вадзянэ (Водяне) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Васіль Ільіч Перадзерый
Васіль Ільіч Перадзерый (, с. Іскрыўцы, Лохвыцкі раён, Палтаўская вобласць) — беларускі інжынер-канструктар. Заслужаны будаўнік Таджыкскай ССР (1962).
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1957 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
У Таджыкістане ім запраектаваны ў аўтарскім калектыве: драмтэатр імя Лахуці, жылыя дамы па праспекце Леніна, рэканструкцыя Галоўпаштамта, буйнапанэльныя дамы ў Душанбэ, аэрапорт у Ленінабадзе.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1962), Ганаровай граматай (1960) і Граматай (1958) Прэзідыума Вярхоўнага Савета Таджыкскай ССР.
Пятро (Лаза)
Пятро Лаза (нар. {ДН|3|6|1976}}, в. Калодэнці, Кам’янка-Бузькі раён Львоўская вобласць Украіна) — біскуп Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы.
Біяграфія
У 1997 годзе ўступіў у Кангрэгацыю Найсвяцейшага Адкупіцеля (айцы рэдэмптарысты), у якой у 2003 годзе прынёс вечныя манаскія абяцанні.
Святарскую фармацыю распачаў у семінарыі айцоў рэдэмптарыстаў у Львове (1998—2001), а завяршыў тэалагічную адукацыю ва ўніверсітэце Інсбрука (Аўстрыя), дзе вучыўся ў 2001—2009 гадах.
Прэзбітэрскае пасвячэнне прыняў 26 жніўня 2008 года, пасля чаго нёс душпастырскае служэнне ў якасці вікарыя ў Вінніцы, а потым — у Гняздычаве-Кахавіне, дзе быў адміністратарам парафіі.
Пераклад Бібліі Сёмухі
Васіль Сёмуха, які спярша пачынаў працу над перакладам Біблійнай камісіі Беларускай праваслаўнай царквы, у 1995 годзе выдаў уласны пераклад Новага Запавету і Псалтыру.
Пятро (Лаза)
Біяграфія
З 2011 года па 2014 год быў правінцыйным радцам Львоўскай правінцыі Кангрэгацыі Найсвяцейшага Адкупіцеля.
Пераклад Бібліі Сёмухі
У 2002 выйшаў пераклад усяе Бібліі, здзейснены пад рэдакцыяй місіянера Юркі Рапецкага (Канада) з дапамогай мітрапаліта Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы Мікалая.
Пятро (Лаза)
Біяграфія
З 2014 года служыў адміністратарам парафіі Святых Пятра і Паўла ў Чарнігаве, а таксама капеланам у дзвюх мясцовых вязніцах.
12 красавіка ў Ватыкане папа Францішак зацвердзіў кананічнае абранне Сінодам Епіскапаў Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы святара Пятра Лазы дапаможным епіскапам Сакальска-Жоўкаўскай епархіі, менаваўшы яго тытулярным епіскапам Панійскім (Panitanus).
Пераклад Бібліі Сёмухі
Асновай гэтых выданняў стаў рускі Сінадальны пераклад 1876 года. Сёмухаў пераклад вельмі багаты моўна, аднак крытыкуецца за «непрыкрытую вольнасць у перакладзе цяжкіх месцаў, дыялектнае напісанне біблейскіх імёнаў, нарэдка да страты іх запаветнай этымалогіі» ; акрамя таго, даследніца Ірына Дубянецкая, доктар сакральнай філасофіі, заўважае, што крыніца перакладу — руская Сінадальная Біблія — мае сама па сабе шмат тэкстуальных памылак.
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2017
Суперкубак Польшчы па баскетболе 2017 — 12-ы штогадовы розыгрыш суперкубка Польшчы па баскетболе, які складаецца з аднаго матча паміж пераможцам чэмпіянату Польшчы і ўладальнікам Кубка Польшчы.
Каледж бізнесу і права
Каледж бізнесу і права (КБП) — прыватная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. Мінску. З 2017 года размешчаны па адрасе вуліца Калеснікава, 3.
Гісторыя
Каледж бізнесу і права заснаваны ў 1995 годзе і першапачаткова размяшчаўся ў будынку па адрасе пр. Ракасоўскага, 166А, да 2000х гадоў меў назву Беларускі тэхнікум бізнэсу і права.
Першы выпуск адбыўся ў 1998 гаду. Да 2016 года калледж размяшчаўся ў прамысловых будынках на Партызанскім праспекце 2А.
Жан Бурдышон
Жан Бурдышон (1457 або 1459—1521) — французскі мастак-мініяцюрыст і афарміцель рукапісаў пры двары Францыі ў канцы XV стагоддзя і пачатку XVI стагоддзя, у часы кіравання Людовіка XI і Карла VIII, Людовіка XII і Францыска I. Верагодна, ён нарадзіўся ў Туры і быў вучнем Жана Фуке. Памёр у Туры.
Дзве з самых вядомых твораў Бурдышона — гэта «Часасловец Людовіка XII» (пачаты ў 1498 годзе) і Вялікі часасловец Ганны Брэтонскай.
Косаўскія албанцы
Косаўскія албанцы (Shqiptarët e Kosovës) — субэтнічная група албанцаў, асноўнае насельніцтва Косава. У Рэспубліцы Косава (2011 г.) косаўскае албанскае насельніцтва складае 1 616 869 чалавек. Косаўскія албанцы таксама жывуць у Турцыі, Германіі, Албаніі і іншых краінах. Іх агульная колькасць перавышае 2 млн чалавек.
Кін’ёла-д’Ізола
Кін'ёла-д'ізола (Chignolo d'Isola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 3029 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 564 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 24040. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro e San Paolo.
Ваяводзіўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Ваяводзіўка (Воєводівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Балаш
Балаш:
Уладзімір Міхайлавіч Дзедушкін
Уладзімір Міхайлавіч Дзедушкін (, в. Бахань,, Магілёўская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 студзеня 1954 года ў в. Бахань Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, вучоны аграном; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання.
Працаваў інжынерам-гідратэхнікам, кіраўніком саўгаса «Камаровічы» Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці, галоўным аграномам калгаса «Савецкая Беларусь», галоўным аграномам, намеснікам старшыні — начальнікам аддзела па вытворчасці і перапрацоўцы прадукцыі раслінаводства РАПА Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці, дырэктарам племсаўгаса «Жалезінскі», старшынёй калгасаў «Зарэчанскі», «Зара» Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці, першым намеснікам старшыні — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй Аршанскага раённага выканаўчага камітэта.
Узнагароды
Мае Падзяку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «60 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941 — 1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», ганаровымі граматамі Віцебскага абласнога, Аршанскага раённага выканаўчых камітэтаў, Аршанскага раённага Савета дэпутатаў. Удастоены звання «Чалавек года Віцебшчыны».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дзвюх дачок.
Уладзімір Мікалаевіч Перасадзька
Уладзімір Мікалаевіч Перасадзька (, г.п. Тэрны, Нэдрыгайліўскі раён, Сумская вобласць) — савецкі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1973 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. З 1973 года — асістэнт кафедры архітэктурнага праектавання, з 1980 года — старшы выкладчык Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута, з 1983 года — галоўны архітэктар Луцка.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Член КПСС з 1970 года. Пражывае ў г. Луцк.
Творчасць
Асноўныя працы: клуб цукровага завода ў Жабінцы (1975), гандлёвы цэнтр па вуліцы Скрыпнікава ў Брэсце (1981).
Аўтар навуковых прац, у т.л. «Архітэктурна-планіровачная арганізацыя сельскагаспадарчых вытворча-сялібных комплексаў» (Метадычныя ўказанні, 1981, з А. Д. Кудзіненкам).
Яраслава Аляксееўна Магучых
Біяграфія
Нарадзілася 19 верасня 2001 года ў Днепрапятроўску. Бацькі вырашылі аддаць Яраславу на каратэ, дзе трэніравалася яе старэйшая сястра Анастасія, сярэбраны прызёр чэмпіянату Еўропы па каратэ і ўладальнік карычневага пояса. Але Яраславе каратэ не спадабалася і яна занялася лёгкай атлетыкай. Паралельна з трэніроўкамі яна пачала сур’ёзна займацца маляваннем у стылі абстракцыі, нават удзельнічала ў конкурсах да 2015—2016 гадоў, пасля чаго канчаткова вырашыла сканцэнтравацца на лёгкай атлетыцы: займалася бегам з бар’ерамі і скачкамі ў даўжыню і вышыню.
Пачала ўдзельнічаць у буйных спаборніцтвах у 2016 годзе. Трэніруецца пад кіраўніцтвам Таццяны Сцяпанавай.
У 2018 годзе стала рэкардсменкай свету сярод юнакоў.
У маі 2019 года перамагла на этапе Брыльянтавай лігі ў Дохе (Катар).
Аляксандр Уладзіміравіч Паветкін
Аляксандр Уладзіміравіч Паветкін (Алекса́ндр Влади́мирович Пове́ткин; 2 верасня 1979, Курск, СССР) — расійскі баксёр-прафесіянал, які выступае ў цяжкай вагавой катэгорыі.
Яраслава Аляксееўна Магучых
Біяграфія
30 верасня 2019 года на чэмпіянаце свету ў Дохе саступіла толькі Марыі Ласіцкенэ і заваявала сярэбраны медаль з тым жа вынікам і асабістым рэкордам — 204 см, які стаў новым сусветным рэкордам сярод юніёраў.
Аляксандр Уладзіміравіч Паветкін
Чэмпіён Расіі 2000 года (катэгорыя да 91 кг) і 2001—2002 гадоў (катэгорыя звыш 91 кг), чэмпіён Гульняў добрай волі (2001), абсалютны чэмпіён Расіі (2002), двухразовы чэмпіён Еўропы (2002, 2004), чэмпіён свету (2003), алімпійскі чэмпіён (2004) у аматарскіх спаборніцтвах. Рэгулярны чэмпіён свету WBA ў цяжкой вазе (2011). Рост — 188 см. Баявая вага — 103 кг.
Яраслава Аляксееўна Магучых
Біяграфія
1 лютага 2020 года на другім этапе World Athletics Indoor Tour у нямецкім горадзе Карлсруэ Яраслава Магучых устанавіла сусветны рэкорд для юніёрак у скачку ў вышыню ў памяшканні 202 см. 16 лютага выйграла лёгкаатлетычны турнір «World Athletics Indoor Tour 2020» у Глазга (Шатландыя), скокнуўшы на 1,93 м. Яраслава Магучых стала пераможцай сезону World Athletics Indoor Tour у скачках у вышыню і атрымала wild card на зімовы чэмпіянат свету 2021 года, які павінен быў адбыцца ў сезоне 2020 года ў Кітаі, але з-за ўспышкі каранавіруснай інфекцыі COVID-19 быў перанесены.
У 2020 годзе была ўдастоена звання «Заслужаны майстар спорту Украіны».
2 лютага 2021 года Яраслава Магучых выйграла спаборніцтвы па скачках у вышыню ў памяшканнях у славацкай Банска-Бістрыцы, пераадолеўшы планку на вышыні 206 см. Адначасова 19-гадовая Яраслава ўстанавіла новы рэкорд Украіны і сусветны юніёрскі рэкорд. За ўсю гісторыю вышэй скакалі ў памяшканні толькі дзве лёгкаатлеткі.
На Алімпійскіх гульнях у Токіа ўзяла бронзу з вынікам 200 см.
У сакавіку 2022 года, праз некалькі дзён пасля вымушанага ад’езду са свайго роднага горада Дняпра, у сувязі з уварваннем расійскіх войскаў на Украіну, Магучых заваявала залаты медаль на чэмпіянаце свету ў памяшканні з вынікам 202 см. Каб дабрацца з Украіны, у якой ішлі баявыя дзеянні, да Сербіі, дзе праходзіў чэмпіянат свету, ёй давялося здзейсніць трохдзённае падарожжа ў 2000 км на аўтамабілі.
На чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы 2022 года ў Мюнхене заваявала золата, стаўшы першай чэмпіёнкай Еўропы па скачках у вышыню ў гісторыі Украіны.
Іаан (Харашэвіч)
Протаіерэй Іаан (пры нараджэнні Іван Аляксандравіч Харашэвіч;, в. Краснае, цяпер Маладзечанскі раён Мінскай вобласці — ) — беларускі праваслаўны царкоўны дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 14 студзеня 1933 года ў вёсцы Краснае на Маладзечаншчыне, якая тады знаходзілася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.
16 кастрычніка 1975 года, згодна з пастановай Свяшчэннага Сінода Рускай Праваслаўнай Царквы, камандзіраваны ў ГДР і прызначаны настаяцелем Алексіеўскага Храма-помніка Рускай Славы ў горадзе Лейпцыгу. 15 верасня 1983 года прызначаны ключаром Уваскрасенскага кафедральнага сабора ў Заходнім Берліне. 6 верасня 1984 года рашэннем Сінода накіраваны ў распараджэнне мітрапаліта Мінскага і Беларускага Філарэта.
29 кастрычніка 1984 года прыняты ў клір Мінскай епархіі і прызначаны на пасаду штатнага святара Свята-Духава кафедральнага сабора ў Мінску. 30 жніўня 1985 года пераведзены на пасаду ключара сабора. У 1988—1994 гадах па сумяшчальніцтве з’яўляўся сакратаром Мінскага епархіяльнага ўпраўлення. 12 жніўня 1989 года прызначаны настаяцелем храма святой Марыі Магдаліны. Гэта была першая царква ў Мінску, якой дазволілі службы ў часы СССР пасля доўгага перыяду забароны на адкрыццё храмаў. 15 жніўня 2011 года прызначаны адказным за духоўную апеку аб капліцы ў гонар іконы Божай Маці «Знаменне» на брацкіх могілках воінаў Першай сусветнай вайны ў Мінску. З 4 жніўня 2014 года член Царкоўнага суда Беларускай Праваслаўнай Царквы.
Протаіерэем Іаанам была праведзена вялікая праца па ўпрыгожванню інтэр’еру храма і добраўпарадкаванню прылеглай тэрыторыі, пабудавана хрысцільная царква ў гонар святога Іаана Прадцечы. У 1993 годзе быў збудаваны і ўсталяваны помнік у гонар усіх пахаваных на Старажоўскіх могілках. У 1998 годзе каля храма святой Марыі Магдаліны узведзена капліца ў гонар Сабора Беларускіх святых. У 2000 годзе завершаны роспіс храма. У 2019 годзе пад кіраўніцтвам протаіерэя Іаана Харашэвіча узведзены будынак парафіяльнага Дома духоўнай асветы.
У 2019 годзе айцец Іаан скончыў экстэрнам магістратуту Мінскай духоўнай акадэміі. У гэты час ён быў адным з найстарэйшых святароў Мінска.
Памёр 6 мая 2020 года пасля цяжкай хваробы.
Прэміі і ўзнагароды
Протаіерэй Іаан удастоены богаслужбова-іерархічных, агульнацаркоўных узнагарод і ўзнагарод Беларускай Праваслаўнай Царквы. Ён узнагароджаны ордэнамі Рускай Праваслаўнай Царквы роўнаапостальнага вялікага князя Уладзіміра II і III ступеняў; прападобнага Сергія Раданежскага II і III ступеняў; дабравернага князя Данііла Маскоўскага I ступені; ордэнам свяціцеля Кірыла Тураўскага I ступені Беларускай праваслаўнай царквы (2019) ; вышэйшай свяшчэнніцкай царкоўна-богаслужбовай узнагародай — правам нашэння Патрыяршага нагруднага крыжа.
У 2020 годзе протаіерэй Іаан Харашэвіч стаў лаўрэатам прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне».
Іаланда Балаш
Іаланда Балаш (рум.: Iolanda Balaș, пасля замужжа — Іаланда Сётэр,, , Каралеўства Румынія — , , Румынія) — румынская лёгкаатлетка, першая ў гісторыі двухразовая алімпійская чэмпіёнка па скачках у вышыню (як сярод жанчын, так і сярод мужчын), шматразовая рэкардсменка свету. Лічыцца адной з лепшых спартсменак у гісторыі гэтага віду лёгкай атлетыкі.
Акрамя таго, што Балаш — першая ў гісторыі, хто выйграў 2 алімпійскія золата ў скачках у вышыню (пасля яе гэта ўдалося толькі немцы Ульрыке Мейфарт у 1972 і 1984), Іаланда адзіная прадстаўніца Румыніі (як сярод жанчын, так і мужчын), хто паднімаўся на алімпійскі пастамент у гэтым відзе лёгкай атлетыкі.
14 сусветных рэкордаў
Свой першы сусветны рэкорд Балаш устанавіла ў 19-гадовым узросце ў ліпені 1956 года ў Бухарэсце — 1 м 75 см. У чэрвені 1958 года Балаш устанавіла планку сусветнага рэкорду на вышыні 1 м 78 см і за наступныя 3 гады яна яшчэ 11 разоў устанаўлівала сусветныя рэкорды. . У ліпені 1961 года ў Сафіі Балаш устанавіла свой апошні сусветны рэкорд — 1 м 91 см. Гэта дасягненне пратрымалася больш за 10 гадоў і было перавышана на 1 см толькі ў верасні 1971 года аўстрыйкай Ілонай Гузенбаўэр, якая скакала спосабам «перакідны».
Агулам на рахунку Іаланды ў 1956—61 гадах было 14 сусветных рэкордаў. Ніхто са скакуноў у вышыню, акрамя Балаш, не здолеў устанавіць больш за 7 сусветных рэкордаў: у мужчын лепшае дасягненне на рахунку Валерыя Брумеля (6 рэкордаў), у жанчын — Розмары Акерман (7 рэкордаў).
Польская літаратура
Гісторыя
Літаратура дахрысціянскага перыяду амаль не захавалася. Старажытная польская літаратура (966 — пачатак XIX ст.) падзяляецца на некалькі перыядаў: Сярэднявечча, Адраджэнне (Рэнесанс), барока, Асветніцтва.
Іаланда Балаш
14 сусветных рэкордаў
Іаланда Балаш скакала састарэлым спосабам «нажніцы», распрацаванай ёй разнавіднасцю. На Алімпійскіх гульнях 1960 года з вынікам 185 см яна абышла бліжэйшую саперніцу на 14 см.
Балаш за 5 гадоў падняла планку сусветнага рэкорду на 16 см. Пасля яе апошняга дасягнення за наступнае паўстагоддзе сусветны рэкорд быў павялічаны толькі на 18 см.
Польская літаратура
Сярэднявечча
Літаратура Сярэднявечча (XI—XV стст.) развівалася на лацінскай мове пад уплывам каталіцтва. Першыя пісьмовыя помнікі адносяцца да XI стагоддзя. Асноўныя жанры: казанні, малітвы, жыціі. Вялікую ролю ў станаўленні польскай літаратуры адыгралі летапісы і гістарычныя хронікі (Гал Ананім, Вінцэнты Кадлубак). Адметнай была «Велікапольская хроніка» (?, XIV ст.), які выкарыстаў старажытна славянскае паданне пра Леха, Чэха, Руса (прабацькоў палякаў, чэхаў і ўсходніх славян) і заходне-еўрапейскі эпас. Важную ролю ў развіцці польскай культуры адыграў Кракаўскі ўніверсітэт. Найбольш значны твор — 6-томная «Гісторыя Польшчы» Яна Длугаша. Разам з вучонай лацінскай літаратурай узнікла літаратура на польскай мове: з сярэдзіны XIII стагоддзя рэлігійнага зместу (пераклады, ), з XV стагоддзя  — паўсвецкага і свецкага характару (, дыялогі).
Адраджэнне
У эпоху Адраджэння (XVI ст.) пашырыліся ідэі гуманізму і Рэфармацыі. У цэнтры новай культуры — Кракаве — наладжана кнігадрукаванне перакладаў з лацінскай, чэшскай і нямецкай моў першых падручнікаў па польскай арфаграфіі і граматыцы. Працы Мікалая Каперніка і Анджэя Маджэўскага-Фрыча паўплывалі на развіццё сусветнай навукі і грамадскую думку. Побач з лацінскай паэзіяй ствараліся арыгінальныя творы на польскай мове, дзе закраналіся палітычныя, сацыяльныя, рэлігійныя і бытавыя праблемы. Мікалай Рэй у «» (1543) і «» (1568) адстойваў палітычныя інтарэсы шляхты, але выступаў і ў абарону сялян, праслаўляў рэнесансавыя ідэалы. Буйнейшым паэтам польскага Адраджэння быў Ян Каханоўскі, які заклаў асновы нацыянальнай паэзіі.
На мяжы XVI—XVII стст. росквіту дасягнула гарадская літаратура: творы прадстаўнікоў адукаванага, заможнага мяшчанства і т.зв. , мяшчанска-плебейская літаратура (гумарэскі, песні, драматычныя сцэнкі, інтэрмедыі).
Аляксандр Іванавіч Чарныш
Аляксандр Іванавіч Чарныш (, вёска Кромавічы,, Віцебская вобласць — , ) — Герой Савецкага Саюза (24.3.1945).
Польская літаратура
Барока
XVII — сярэдзіна XVIII ст. — перыяд. У выніку феадальнай анархіі, спусташальных войнаў, аслаблення ўплыву шляхты ў літаратуры ўзмацніліся песімістычныя тэндэнцыі, уплыў мастацтва Іспаніі, Італіі, Францыі. Вядучае месца заняла творчасць прыдворных пісьменнікаў (тэарэтык Мацей Казімір Сарбеўскі, паэт і перакпадчык Ян Анджэй Морштын, драматург ). Шляхецкую літаратуру прадстаўлялі паэт В. Патоцкі, празаік, мемуарыст.
Аляксандр Іванавіч Чарныш
Біяграфія
Скончыў Мар'інагорскі сельскагаспадарчы тэхнікум у 1935 годзе. З 1938 года ў Чырвонай Арміі. Удзельнік вызвалення Заходняй Беларусі ў 1939 г. і савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гг. З чэрвеня 1941 г. на Ленінградскім, Закаўказскім, Беларускім і 1-м Беларускім франтах. Капітан, камандзір стралковай роты А. Чарныш вызначыўся 28-29 чэрвеня 1944 г. пры вызваленні Магілёўскай вобласці. 29 чэрвеня 1944 г. рота А. Чарныша, прарваўшыся ў тыл праціўніка, захапіла ўчастак шашы Бабруйск—Мінск. Было адбіта 14 контратак, узятыя ў палон 80 гітлераўцаў. А. Чарныш загінуў у гэтым баі. Пахаваны ў брацкай магіле савецкіх воінаў у вёсцы Чарніца Бабруйскага раёна.
Польская літаратура
Эпоха Асветніцтва
Літаратура эпохі Асветніцтва (2-я палова XVIII — пачатак XIX ст.) адлюстравала працэс перабудовы грамадства, звязаны з ліберальнымі рэформамі. Узніклі літаратурна-мастацкія і грамадска-палітычныя часопісы, створаны публічная бібліятэка і (1765), актывізаваліся выдавецкая дзейнасць і кнігадрукаванне. Правадніком новых ідэй стала драматургія («бацька нацыянальнай сцэны» Войцех Багуслаўскі, Юльян Урсын Нямцэвіч).
Класіцызм
Пісьменнікі-класіцысты Ігнацы Красіцкі (стваральнік першага польскага асветніцкага рамана), Адам Нарушэвіч, Станіслаў Трамбецкі, Францішак Заблоцкі, ў сатырычных і іроікамічных паэмах, байках, камедыях, памфлетах выкрывалі абмежаванасць і заганы магнатаў, манаскія ордэны, прыхільнікаў старых парадкаў.
Сентыменталізм
Развівалася паэзія ракако і сентыменталізму (Францішак Дыянізы Князьнін, Францішак Карпінскі). На мяжы XVIII—XIX стст. з’явілася група пісьменнікаў-«псеўдакласікаў», якія знаходзіліся пад уплывам заходне-еўрапейскай літаратуры (,, Юльян Урсын Нямцэвіч). Літаратура XIX ст. развівалася ва ўмовах нацыянальнага і сацыяльнага прыгнёту з боку рускага царызму, аўстрыйскай і нямецкай манархій. На яе развіццё паўплывала паўстанне дзекабрыстаў (1825), нацыянальна-вызваленчыя паўстанні ў Польшчы, на Беларусі і Літве 1830—1831, 1863—1864.
Рамантызм
Рамантычны кірунак у літаратуры звязаны з творчасцю Адама Міцкевіча, які ўвёў новага героя — простага чалавека з яго мовай, паэзіяй, ідэаламі. Творы паэта прасякнуты народнасцю, рэвалюцыйна-вызваленчымі ідэямі, лірычнымі ўспамінамі пра «малую айчыну» — Навагрудчыну. Вострым пачуццём трывогі за лёс Польшчы вызначалася паэзія Юльюша Славацкага — заснавальніка рамантычнай драмы. Мальераўскія традыцыі развіваў, да гістарычнай хрысціянскай праблематыкі звяртаўся Зыгмунт Красінскі, вылучалася інтэлектуальна багатая лірыка Цыпрыяна Каміля Норвіда. У цыкле раманаў пра айчынную гісторыю Юзафа Ігнацыя Крашэўскага (заснавальніка польскай рэалістычнай прозы), творах, Уладзіслава Сыракомлі выявіліся антыпрыгонніцкія настроі.
Рэалізм
Пасля паражэння паўстання 1863—1864 гадоў пачаўся новы этап у развіцці польскай літаратуры: узмацніліся яе сувязі з грамадскім рухам. Літаратура зазнала ўплыў пазітывізму (прапагандавалася арган. праца і разважлівы стасунак да жыцця, увага да сацыяльнай праблематыкі, асветніцкая дзейнасць сярод сялянства). Гэта сцвярджала прынцыпы рэалізму і ўзмацняла ролю публіцыстыкі. 3 твораў Э. Ажэшкі пачаўся росквіт польскага рэалістычнага рамана. Галощная тэма сацыяльнай паэзіі Марыі Канапніцкай — цяжкая доля народа; праблемам сацыяльнага расслаення грамадства прысвечана творчасць Баляслава Пруса; майстрам гістарычнай эпікі з моцнай патрыятычнай тэндэнцыяй быў Генрык Сянкевіч.