cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Езуіты
Гісторыя
Высокі ўзровень навучання і перадавая методыка выкладання прынеслі вялікую папулярнасць езуітам. Шматлікія ахвяраванні бацькоў і дабрадзеяў зрабілі Ордэн адным з найбуйнейшых уладальнікаў у Еўропе. Ва ўмовах росту рацыяналізму і секулярызацыі мыслення яго маёмасць стала прывабным «кавалкам» для шмат якіх заходнееўрапейскіх манархаў. У 1759 годзе дзейнасць орджна была забаронена ў Партугаліі, у 1764 годзе — у Францыі, у 1767 годзе — у Іспаніі, і на Сіцыліі. Было вядома, што Папа Клімент XIII збіраецца 3 лютага 1769 года аб’явіць рашэнне аб роспуску ордэна езуітаў, але ў ноч перад гэтым ён раптоўна памёр. Папа Клімент XIV, нягледзячы на актыўныя захады з боку езуітаў пераканаць новага Папу ў адсутнасці сур’ёзных падстаў для такога рашэння усё ж падпісаў 21 ліпеня 1773 года булу аб забароне дзейнасці «Таварыства Ісуса». У Беларусі ён праіснаваў да 1820 года (рэзідэнцыя генерала была ў Полацку), да забароны яго расійскім урадам.
Паля вяртання ў Рым Папы Пія VII з-пад французскага арышту, ён адразу выдаў булу аб аднаўленні дзейнасці ордэна езуітаў.
У цяперашнім часе Ордэн езуітаў дзейнічае ў Злучаных Штатах Амерыкі, Іспаніі, Партугаліі і некаторых іншых краінах.
На Беларусі
У гады першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772 год) члены «Таварыства Ісуса» ў гэты час валодалі 550 тыс. гектараў зямлі і 47 610 сялянамі.
У Расіі
На мяжы стагоддзяў езуіты робяць спробу пашырыць свой уплыў на ўсю Расійскую імперыю. Былі створаны навучальныя ўстановы у Астрахані, Адэсе, Рызе, таварыствы ў Казані, Маскве, Варонежы, Тамбове, Саратаве, Харкаве і іншых гарадах. Ордэн рабіў спробы перанесці цэнтр сваёй дзейнасці ў Санкт-Пецярбург: у красавіку 1801 года — адкрываецца езуіцкае вучылішча, а ў 1803 годзе — калегіум (інстытут), рэктарам якога прызначаецца былы прафесар Полацкага калегіума, генерал ордэна з 1802 года Г. Грубер. Пажар 1805 года, у вогнішчы якога загінула не толькі рэзідэнцыя езуітаў, але і сам Г. Грубер, знізіў магчымасць пашырэння ўплыву ордэна ў сталіцы.
Пасля вяртання Папы Пія VII у Рым і аднаўлення ордэна езуітаў, ён страчвае ролю сродка па ўмацаванні манархічнага ладу ў Расійскай імперыі. У 1815 годзе езуіты былі абвінавачаны ў росце даўгоў, і ім было забаронена ў далейшым наведваць Маскву і Санкт-Пецярбург і загадага, «…снабдя на дорогу теплой одеждою, расадить по саням, и под надзором полиции отправить в Полоцк». Адначасова былі зачынены пецярбургскія ўстановы езуітаў. У 1817 годзе кіраўнікі ўсіх езуіцкіх навучальных устаноў, якія падпарадкоўваліся акадэміі, як і рэктар самой акадэміі, былі абвінавачаны (і не без падстаў) Міністэрствам духоўных спраў і народнай адукацыі ў тым, што выкладчыкі падчас вучэбнага працэсу імкнуцца пераканаць юнакоў праваслаўнай і іншых веравызнанняў прыняць каталіцтва. Як вынік — чарговы ўказ Аляксандра I, у адпаведнасці з якім бацькі юнакоў іншых веравызнанняў, акрамя каталіцкага, былі вымушаны ў чэрвені—ліпені гэтага ж году забраць сваіх дзяцей. У 11 езуіцкіх навучальных установах імперыі такіх дзяцей аказалася 160 чал., у т. л. Полацкай акадэміі — 3, у Полацкім вучылішчы — 7, у Магілёўскім — 10, у Адэскім — 31, у Астраханскім — 13, у Віцебскім — 6, у Раманаўскім — 12.
Ацэнкі
Дзейнасць ордэна прыцягнула скрайнія ацэнкі. Станоўчыя сцвярджаюць, што наватарскія, энергічныя дзеянні Ордэна сталі сапраўдным выратаваннем для каталіцкай царквы ў час надзвычай небяспечнага для яе крызісу 1-й палове XVI ст. і ў час пазнейшай царкоўнай рэформы; наватарскія падыходы езуітаў да адукацыі і да дактрынальных пытанняў заклалі падмурак для далейшай дзейнасці ўсяе Каталіцкае царквы. Адмоўныя асноўваюцца на нетыповай для каталіцкіх ордэнаў таямнічасці «Таварыста Ісуса», яго магутнасці і сталым, маштабным умяшанні ў свецкія справы; паведамляецца, што слова «езуіт» стала назоўным і сімвалізуе ва ўсіх еўрапейскіх мовах крывадушнасць, падступнасць, хітрасць. Езуітам таксама прыпісваюць следаванне прынцыпу «мэта апраўдвае сродкі».
Петрыкоўка (Акмолінская вобласць)
Петрыкоўка — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Берлікскай сельскай акругі. Код КАТА — 116438600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 319 чалавек (152 мужчыны і 167 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 291 чалавек (132 мужчыны і 159 жанчын).
Антоніа Кабрыні
Антоніа Кабрыні (Antonio Cabrini; нар. ) — італьянскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1982 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Ганаровыя грамадзяне Полацка
Ганаро́вы грамадзяні́н го́рада По́лацка — званне за выбітны ўклад у развіццё і росквіт горада Полацка.
Гісторвя
У 1967 годзе, калі па ўсёй краіне святкавалася 50-годдзе Савецкай улады, у Полацку было зацверджана Палажэнне аб прысваенні звання «ГАНАРОВЫ ГРАМАДЗЯНІН ГОРАДА ПОЛАЦКА» «за шматгадавую і плённую дзейнасць у розных арганізацыях горада, а таксама за заслугі ў справе камуністычнага выхавання». У лік узнагароджаных увайшло 9 чалавек, удзельнікаў грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войнаў, якія пражылі дастойнае жыццё і сталі прыкладам для моладзі. У наступныя гады званне прысвойвалася некалькі разоў: у 1970, 1979 і 1987 гадах.
У пачатку ХХІ стагоддзя гарадскім кіраўніцтвам было перагледжана і абноўлена Палажэнне аб прысваенні звання, і з 2003 па 2016 год яго атрымала 12 чалавек. На сённяшні дзень званне Ганаровага грамадзяніна горада Полацка прысвоена 36 людзям розных сфер дзейнасці, сярод якіх кіраўнікі прадпрыемстваў і арганізацый, працоўныя, ваеннаслужачыя, настаўнікі, пісьменнікі, музыкі, святары і інш. З гонарам і гордасцю гэтыя людзі носяць званне «ГАНАРОВЫ ГРАМАДЗЯНІН ГОРАДА ПОЛАЦКА».
Веліканегнавіцкі сельсавет
Велікане́гнавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Вялікія Негнавічы.
Утвораны 21 жніўня 1925 года ў складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 17 жніўня 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лошніцкага сельсавета.
Ян ван Амстэл
Ян ван Амстэл, таксама Ян дэ Холандэр (нідэрл. Jan van Amstel; каля 1500,  — каля 1542) — фламандскі мастак, прадстаўнік Паўночнага Адраджэння.
Біяграфія
Нідэрландскага паходжання. У гарадскіх кнігах запісаны як Ян Ван Амстэл Артсанэ. Верагодна, старэйшы брат Пітэра Артсена і зяць Пітэра Кука ван Альста.
Папярэднік Пітэра Брэйгеля. Пісаў карціны на рэлігійныя тэмы і жанравыя палотны, якія паказваюць сцэны ў карчмах і інш.
Памёр у Антверпене.
Ізацыяніды
Ізацыяніды (ізанітрылы, карбіламіны) — арганічныя злучэнні агульнай формулы, ізамерныя нітрылам R-C ≡ N. IUPAC рэкамендуе выкарыстоўваць назву «ізацыяніды». Ізацыяніды таксічныя і маюць моцны агідны пах, ніжэйшыя ізацыяніды ўяўляюць сабой вадкасці.
Уласцівасці
Структуру ізацыяніднай групы можна прадставіць як рэзанансны гібрыд дзвюх кананічных формаў - біпалярнай з адмоўным зарадам на атаме вугляроду і карбенавай з двухвалентным вугляродам: Ізацыянідная група, падобная нітрыльнай, з'яўляецца лінейнай (вугал CN-C складае 180°), даўжыня сувязі C=N у ізацыянідах - 0,117 нм таксама блізкая даўжыні нітрыльнай сувязі - 0,116 нм, блізкія і параметры ВК-спектраў у ізанітрылаў характарыстычная паласа пры 2100-2200 см-1, у нітрылаў - пры 2200-2250 см-1, што сведчыць аб большым укладзе біпалярнай структуры.
У ЯМР-спектрах 13C ізацыянідны атам вугляроду дае сігнал пры 150-160 м.д.
Азёрскі сельсавет (Гродзенскі раён)
Азё́рскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Азёры.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Скідзельскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — гарадскі пасёлак Азёры. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Стралецкага сельсавета. 16 снежня 1955 года статус Азёраў паніжаны да вёскі. З 25 снежня 1962 года ў Гродзенскім раёне. У 1965 годзе на тэрыторыі сельсавета ўтворана вёска Светлая. 11 лютага 1972 года скасавана вёска Камчатка (злілася з вёскай Азёры). 29 верасня 1972 года ў склад Наварудскага сельсавета перададзены вёскі Дубінка, Маркішы і Саламянка. 22 верасня 1975 года да сельсавета далучана частка скасаванага Жытамлянскага сельсавета (вёскі Губінка, Канявічы, Пруды, Пыра). У 1986 годзе скасаваны вёска Светлая і хутар Дунаеўка. 16 сакавіка 1987 года скасаваны хутары Крушнікі і Шкленск.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3453 чалавекі, з іх 81,2 % — беларусы, 9,4 % — палякі, 7,1 % — рускія.
Эжэн Ларманс
Барон Эжэн Ларманс (фр. Eugène Laermans;, Маланбек-Сен-Жан, цяпер тэрыторыя Бруселя — , ) — бельгійскі мастак, ілюстратар і графік. Член Каралеўскай акадэміі навук, пісьма і прыгожых мастацтваў Бельгіі з 1922 года.
Біяграфія
У адзінаццацігадовым узросце захварэў на менінгіт, з-за якога аглух і стаў амаль нямым, што прымусіла яго засяродзіцца на зроку, і прывяло да рашэння стаць мастаком.
З 1887 па 1889 год Ларманс вучыўся ў Каралеўскай Акадэміі прыгожых мастацтваў у Бруселі, пад кіраўніцтвам Жана-Франсуа Партальса.
Знаходзіўся пад уплывам творчасці Фелісьена Ропса, цесна звязанага з мадэрнісцкім і сімвалісцкім рухамі. Акрамя таго, на мастака зрабілі вялікае ўражанне творы Бадлера, пасля чаго жывапісец стаў вызнаваць дэкадэнцтва. У 1890 годзе ён стварыў ілюстрацыі для кнігі вершаў Бадлера «Кветкі зла» («Fleurs du mal»).
Да 1893 года мастак усё часцей звяртаўся да асобных мастацкіх прыёмаў Брэйгеля Старэйшага. У 1894 годзе ён пачаў выстаўляцца на брусэльскіх Салонах. Праз два гады праілюстраваў раман Георгеса Еэхуда «Новы Карфаген» («La Nouvelle Carthage»), і натхнёны сюжэтам кнігі стварыў трыптых «Landverhuisers» («Эмігранты»), які сам лічыў свае лепшым творам.
У 1924 годзе зрок Ларманса пачаў пагаршацца. Раней каралева Лізавета прыцягнула да лячэння свайго бацькі, прынца Карла Тэадора, па адукацыі афтальмолага, які кіраваў клінікай у Мюнхене. На час зрок аднавіўся, але мастак быў вымушаны пакінуць жывапіс. У 1927 годзе, за яго заслугі кароль Альберт узвёў яго ў дваранства.
Неўзабаве пасля гэтага ён цалкам аслеп, жыў адасоблена і памёр у 1940 годзе. Быў пахаваны ў Маленбек-Сен-Жан.
Сяргей Сяргеевіч Карыцька
Сяргей Сяргеевіч Карыцька (нар. 1952, Калоднае, Столінскі раён) — беларускі ўрач і паэт. Кандыдат медыцынскіх навук. Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2002). Галоўны ўрач Рэспубліканскага цэнтра медыцынскай рэабілітацыі і бальнеалячэння.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Калоднае Столінскага раёна. У 1975 годзе скончыў лячэбны факультэт Гродзенскага медінстытута. Інтэрнатуру праходзіў на базе Пінскай гарбальніцы па тэрапіі, затым працаваў урачом, а са жніўня 1977 года па жнівень 1979 года галоўным урачом Парэцкай участковай бальніцы Пінскага раёна.
З 1 верасня 1979 года па жнівень 1981 года вучыўся ў клінічнай ардынатуры па ўнутраных хваробах на 2-й кафедры шпітальнай тэрапіі Мінскага медінстытута. Размеркаваны кіраўніком аддзялення рэабілітацыі інфарктных хворых, а затым і галоўным урачом санаторыя «Аксакаўшчына».
З 2004 года галоўны ўрач Рэспубліканскага цэнтра медыцынскай рэабілітацыі і бальнеалячэння.
Справа ўрачоў
У 2018 годзе стаў фігурантам карупцыйнай «справы ўрачоў». З чэрвеня па жнівень 2018 года пад вартай у следчым ізалятары, пасля пад хатнім арыштам. Паводле суда, Сяргей Карыцька як галоўны ўрач рэабілітацыйнага цэнтра атрымаў ад бізнесмена Уладзіміра Ладуцькі 2 тысячы долараў у якасці «падзякі» за тое, што бальніца закупіла ў фірме, якую прадстаўляў Ладуцька, апарат ультрагукавой дыягностыкі. Яшчэ адзін такі апарат, паводле Ладуцькі, мусілі закупіць пазней. Хоць угода не адбылася, тэндар выйграў іншы пастаўшчык, бізнесмен усё роўна вырашыў аддзячыць медыку, з якім быў добра знаёмы.
28 студзеня 2019 года Заводскі раённы суд Мінска прызнаў вінаватым і асудзіў Карыцьку на 2,5 года абмежавання волі (так званая «хатняя хімія») без канфіскацыі маёмасці. Суд пастанавіў канфіскаваць у яго 2 тысячы долараў, але вярнуць яму 3100 долараў, 1200 еўра, зямельны ўчастак і аўто. Падсудны прызнаў сваю віну цалкам і заявіў, што абскарджваць яго не будзе.
Дзейнасць
Мае вышэйшую кваліфікацыйную катэгорыю па спецыяльнасцях «Арганізацыя аховы здароўя», «Тэрапія». Аўтар больш як 40 артыкулаў і тэзісаў (частка ў сааўтарстве), мае патэнт на вынаходства.
Член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Аўтар пяці паэтычных зборнікаў. На вершы Карыцькі складалі музыку Эдуард Зарыцкі і Алег Чыркун, песні выконвалі Якаў Навуменка, ансамбль «Бяседа», Уладзімір Правалінскі.
Сям’я
У шлюбе з Наталляй (гематолаг, займаецца прамянёвай дыягностыкай) мае трох дочак Ірыну, Алену, Надзею.
Узнагароды
Узнагароджаны знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», Граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, медалём «За працоўныя заслугі».
Лаўрэат прэміі ў вобласці паэзіі па Мінскай вобласці (2013) за зборнік «Зачараваны родным краем».
Халмы (Веліжскі раён)
Халмы (Холмы) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Крутоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Лардоз
Лардоз (λορδός — сутулы, гарбаваты) — скрыўленне пазваночніка ўперад. Першапачатковы лардоз узнікае пры паталогіі пазваночніка (заганы развіцця, пухліны, запаленчы працэс). Другасны паталагічны лардоз  — сімптом прыроджанага ці паталагічнага вывіху бядра.
Праяўляецца дэфармацыяй пазваночніка, пры якой актыўныя рухі хворага аддзела пазваночніка абмежаваны, і болямі. Вядзе да апускання ўнутраных органаў (страўніка, кішак, нырак).
Лячэнне — гімнастыка, масаж, у некаторых выпадках нашэнне бандажа; прафілактыка — выхаванне ў дзяцей правільнай.
Унанову
Унанову (Unannovu) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і ўваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Вуліца Максіма Багдановіча (Мінск)
Вуліца Максіма Багдановіча — вуліца ў Цэнтральным і Савецкім раёнах Мінска.
Назва
Названа ў гонар беларускага паэта, публіцыста, літаратурнага крытыка Максіма Багдановіча (1891—1917). Да перайменавання насіла імя Максіма Горкага. Гістарычная (першапачатковая) назва — Вялікая Барысаўская.
Размяшчэнне
Вуліца Багдановіча бярэ пачатак ад праспекта Пераможцаў і заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Кальцова.
Няцотны бок
Траецкае прадмесце:
Новая ўсходняя палітыка
Новая ўсходняя палітыка (Neue Ostpolitik), або ўсходняя палітыка (Ostpolitik) — тэрмін, які выкарыстоўваецца для характарыстыкі знешняй палітыкі сацыял-дэмакратычнага ўрада ФРГ Вілі Бранта па паляпшэнні адносін з камуністычнымі дзяржавамі Цэнтральнай і Усходняй Еўропы.
У 1970 годзе паміж ФРГ і СССР быў падпісаны маскоўскі дагавор, які прызнаў непарушнасць межаў ФРГ і ГДР. У кастрычніку гэтага ж года Вілі Брант наведаў Варшаву — гэта быў першы візіт канцлера Германіі ў Польшчу пасля заканчэння вайны. Падчас візіту быў падпісаны варшаўскі дагавор, якая таксама прызнаў непарушнасць межаў ФРГ і ПНР. Таксама падчас візіту Вілі Брант схіліў калені перад помнікам ахвярам паўстання ў Варшаўскім гета, што стала знакавым жэстам пакаяння перад палякамі з боку немцаў.
У 1971 годзе пры ўдзеле ФРГ было падпісана чатырохбаковае пагадненне па Берліне, які прызнаваў Заходні Берлін як горад-дзяржаву. У 1972 годзе быў заключаны асноватворны дагавор паміж ГДР і ФРГ, якая прызнае мяжу паміж ГДР і ФРГ.
За свае намаганні ў разрадцы міжнароднай напружанасці Вілі Брант атрымаў Нобелеўскую прэміі міру ў 1971 годзе.
Дождж
Дождж — атмасферны ападак, які падае з аблокаў і дасягае зямлі ў выглядзе кропель вады, у сярэднім ад 0,5 мм. Калі дыяметр кропель меншы за 0,5 мм, дождж называюць імжой.
Вялікія кроплі вады (большыя за 8 мм), падаючы, распадаюцца. Кроплі дажджу могуць мець паходжанне з высокіх аблокаў, якія складаюцца з крышталікаў лёду, яны пераўтвараюцца ў кроплі вады ў цяплейшых слаях атмасферы блізка ад зямлі (кроплі могуць быць вялікімі і малымі, у залежнасці ад вільготнасці паветра).
Гарадскі цеплавы эфект прыводзіць да павелічэння колькасці і інтэнсіўнасці ападкаў. Глабальнае пацяпленне таксама выклікае змены ў рэжыме ападкаў у глабальным маштабе, гэтак клімат станвіцца боль вільготным ува ўсходняй частцы Паўночнай Амерыкі і больш сухім у тропіках. Антарктыда з’яўляецца самым сухім кантынентам. Ападкі з’яўляецца адным з асноўных кампанентаў воднага цыклу, і яны нясуць адказнасць за дэпаніраванне найбольш прэснай вады на планеце. Дождж назіраецца і на іншых планетах, і можа складацца з метану, неону і сернай кіслаты, а не толькі з вады.
Воданасычэнне паветра
Паветра ўтрымлівае вадзяны пар, а колькасць вады ў дадзенай масе сухога паветра, вядомая як прапорцыі змешвання, вымяраецца ў грамах вады на кілаграм сухога паветра. Колькасць вільгаці ў паветры таксама часта паведамляецца як адносная вільготнасць паветра, што ўяўляе сабой працэнт ад агульнага вадзянога пара паветра, якое можа ўтрымоўвацца пры пэўнай тэмпературы паветра. Колькасць вадзянога пару, які аб’ём паветра можа ўтрымліваць да таго каб стаць насычаным, гэта значыць мець 100 % адноснай вільготнасць, а таксама форма аблокаў (група бачных і малюсенькіх часціц вады і лёду, падвешаны над паверхняй Зямлі) залежаць ад яго тэмпературы. Цёплае паветра можа ўтрымоўваць больш вадзянога пара, чым халодны паветра, перш чым стаць насычаным. Такім чынам, адзін са спосабаў насыціць паветра, гэта астудзіць яго.
Існуюць чатыры асноўных механізмаў для астуджэння паветра: адыябатычнае астуджэнне, праводзячае астуджэнне, радыяцыйнае астуджэнне і астуджэнне выпарэннем. Адыябатычнае астуджэнне адбываецца, калі паветра паднімаецца на большую вышыню і пашыраецца. Паветра можа падняцца за кошт канвекцыі, буйнамаштабных атмасферных рухаў, альбо з-за фізічнага бар’ера, як то горы. Праводзячае астуджэнне адбываецца, калі паветра датыкаецца халоднай паверхні, як правіла, калі паветра перамяшчаецца ад адной паверхні да іншай, як то ад паверхні вадкасці вады на халодную зямлю. Радыяцыйнае астуджэнне адбываецца за кошт выпраменьвання інфрачырвонага выпраменьвання, альбо ў эфіры або па паверхні пад ім. Астуджэнне выпарэннем адбываецца, калі вільгаць дадаецца ў паветра за кошт выпарэння, якая прымушае тэмпературу паветра паніжацца, пакуль яно не дасягне насычэння.
Каалісцэнцыя
Каалісцэнцыя адбываецца, калі кропелькі вады зліваюцца ў больш буйныя кроплі вады, ці калі кроплі вады замярзаюць у крышталі лёду. Супраціў паветра звычайна можа захоўваць кропелькі вады ў воблаку, таму яны застаюцца нерухомымі. Калі ўзнікае турбулентнасць паветра, кропелькі вады сутыкаюцца, вырабляючы вялікія кроплі. Паколькі гэтыя буйныя кроплі вады апускаюцца, зліццё працягваецца, так што кроплі становяцца цяжкімі, і яны ўжо здольныя пераадолець супраціў паветра і таму выпадаюць у выглядзе дажджу. Зьліццё звычайна адбываецца найбольш часта ў аблоках вышэй за пункт замярзання. У аблоках ніжэй пункту замярзання, калі крышталі лёду атрымоўваюць дастатковую масу, яны пачынаюць падаць. Як правіла, гэта патрабуе большай масы, чым маса сумесі, якая складаецца з крышталёў лёду і суседніх кропель вады. Гэты працэс залежыць ад тэмпературы, а пераахалоджаныя кроплі вады існуюць толькі ў аблоках, якія знаходзяцца ніжэй за пункт замярзання. Акрамя таго, з-за вялікай розніцы тэмператураў паміж воблакам і зямлёй, гэтыя крышталі лёду могуць растаць, таму, падаючы, яны становяцца дажджом.
Дажджавыя кроплі маюць памеры ад 0,1 да 9 мм у дыяметры, кроплі вышэйшыя за гэты паказчык, як правіла, распадаюцца. Меншыя кроплі называюццца хмарнымі кроплямі і іхныая форма звычайна сферычная. Калі кропля павялічваецца ў памерах, яе форма становіцца ўсё больш пляскатай. Вельмі буйныя кроплі маюць форму парашутаў. Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, форма кропеляк дажджу не падобная на слёзы. Самыя вялікія кроплі дажджу на зямлі былі зафіксаваны ў Бразіліі і на Маршалавых астравах у 2004 годзе, некаторыя з іх даходзілі да памеру ў 10 мм.
Урынбой Рахмонаў
Урынбой Рахмонбердыевіч Рахмонаў (Уринбой Рахмонбердиевич Рахмонов) (,, Кыргызстан — ) — савецкі кіргізскі і тэатральны дзеяч, заснавальнік тэатра імя Бабура ў горадзе Ош, , ,.
Біяграфія
Урынбой Рахмонаў нарадзіўся 4 сакавіка 1910 года ў горадзе Ош, у сям'і служачых. Яго бацька Рахмонберды Мадазімаў быў заснавальнікам тэатральнага руху ў Кыргызстане, першым заснавальнікам і арганізатарам узбекскага драматычнага тэатра горада Ош, рэвалюцыянерам, актыўным удзельнікам барацьбы з басмацтвам. Калі Урынбою Рахмонаву споўнілася 17 гадоў, ён ў 1927 годзе пачаў сваю творчую дзейнасць у Ошскім тэатры. Працаваў там артыстам, акрамя таго, у цяжкія гады станаўлення і арганізацыі тэатра дадаткова выконваў дзесяць пасад: быў памочнікам рэжысёра, драматургам, спеваком, музыкантам, суфлёрам, мастаком, грымёрам, паэтам, пісаў невялікія п'есы і вершы для песень, пад якія ў тую пару танцавала народная артыстка Кіргізскай ССР першая танцорка Разія Мумінава.
Урынбой Рахмонаў з 1949 па 1952 гады працаваў адказным сакратаром Кызыл-Кыштакскага сельсавета, з 1952 па 1965 гады працаваў начальнікам пошты ў сяле Кызыл-Кыштак, Кара-Суйскага раёна. З 1965 года працаваў у сістэме гандлю. Але, нягледзячы на ​​тое, што ён у 1949 году сышоў з тэатра ён яшчэ доўга аж да 1958 года, пазаштатна пасля працы іграў там галоўныя і эпізадычныя ролі. Апублікаваны яго вершы. Выхаваў 12 дзяцей. Старэйшы сын Дылдарбек таксама працаваў у Ошскім тэатры імя Бабура артыстам і сыграў эпізадычныя ролі ў двух кінафільмах. Другі сын Дарвішбек Рахмонаў таксама прысвяціў сваё жыццё служэнню мастацтву і працуе мастацкім кіраўніком цыркавой трупы «Калдыргоч».
Памяць артыста
Рашэннем мясцовых уладаў была ўвекавечана памяць заснавальніка тэатра шляхам прысваення яго імя вуліцы Ошскай вобласці.
У гонар Урынбоя Рахмонава была названая вуліца ў вёсцы Кызыл-Кыштак Кара-Суйскага раёна Ошскай вобласці.
Асабістае жыццё
Бацька: Рахмонберды Мадазімаў (1875—1933)- заснавальнік і арганізатар тэатральнага руху ў Кыргызстане, пісьменнік. Маці — Бібіхон (1884—1922) ураджэнка горада Уратэпа. Першая жонка: Турсунхон Туйчыбоева (1918—1954). Дзеці: Дылдарбек (1941), Дыларамхон (1943), Даўлатбек (1949—2006), Дарвишбек (1952), Бахрыдылхон (1954), Данішбек (1957), Дылфузахон (1960), Сталін (1962), Махфузахон (1964), Дылрабо (1971).
Ролі ў Ошскім тэатры
Акрамя таго, ён удзельнічаў у шматлікіх канцэртных праграмах.
ВАЗ-2103
ВАЗ-2103 (на экспарт ішоў пад назвай Lada 1500) — савецкі заднепрывадны малы седан II групы. Быў распрацаваны сумесна з італьянскай фірмай Fiat на базе мадэлі Fiat 124 і серыйна вырабляўся на Волжскім аўтамабільным заводзе з 1972 па 1984 год. За 12 гадоў было выпушчана 1 304 899 аўтамабіляў.
Інтэр'ер
Першыя 1500 машын, якія былі выраблены ў 4-м квартале 1972 года, камплектаваліся салонам ад ВАЗ-2101 з-за праблемаў з пачаткам вытворчасці дэталяў афармлення салону, і мелі індэкс ВАЗ-2103В. Яны не трапілі ў рознічны гандаль, а былі прададзеныя працаўнікам самога ВАЗа і заводаў-сумежнікаў.
Адрозненні ў аздабненні салона 2103 ад ВАЗ-2101 былі значнымі. Прастора над галавой павялічана на 15 мм, а адлегласць ад столі да сядзення складала 860 мм. Зменена цалкам панэль прыладаў, у якой з'явіліся гадзіннік і тахометр. З'явіліся тоўстыя тканкавыя дываны на падлозе, якія палепшылі знешні выгляд і шумаізаляцыю. Былі ўведзены дадатковыя пластыкавыя накладкі, дзякуючы чаму ў салоне прыктычна не засталося пафарбаванага метала — у адпаведнасці са стандартамі сямідзясятых гадоў. Багажнік «люксавага» варыянта таксама меў аздабленне з фармаванага пластыку.
Рухавік
Базавы 77-сільны рухавік ВАЗ-2103 дазваляў дасягнуць хуткасці ў 100 км/г за 16 секундаў, што рабіла яго самым дынамічным з масавых савецкіх аўтамабіляў тых гадоў.
Шасі
ВАЗ-2103 атрымаў новыя дыскі з шаснаццаццю круглымі адтулінамі. У параўнанні з 2101 шырыня вобада павялічылася да пяці цаляў, а вылет, наадварот, паменшыўся да 29 мм. На дыск усталёўваўся каўпак тыпу 2101. Шыны — Ия-170 — радыяльныя, з шырынёй профілю 165 мм (на ВАЗ-2101 155 мм).
Вайна на моры (Першая сусветная вайна)
Ваенныя дзеянні на моры ў Першую сусветную вайну ў асноўным складаліся ў марской блакады флатамі Антанты Германіі і спробах Германіі парушыць брытанскае і французскае суднаходства з дапамогай падводных лодак і рэйдэраў.
Перадгісторыя
Ваенна-марская гонка узбраенняў паміж Брытанскай імперыяй і Германскай імперыяй была адной з найважнейшых прычын Першай сусветнай вайны. Германія хацела павялічыць свой ваенны флот да велічыні, якая дазволіла б германскаму заморскаму гандлю не залежаць ад добрай волі Брытаніі. Аднак павелічэнне германскага флоту да велічыні супастаўнай з брытанскім флотам непазбежна ставіла пад пагрозу само існаванне Брытанскай імперыі.
Тэхналогіі
Асноўным відам баявога карабля ў Першую сусветную быў лінейны карабель, пабудаваны па ўзоры дрэдноўта. Ваенна-марская авіяцыя толькі пачынала сваё развіццё. Вялікую ролю набылі падводныя лодкі і марскія міны.
Раскрыццё германскага кода
26 жніўня 1914 года расійскія крэйсеры «Палада» і «Волат» захапілі сігнальную кнігу з германскага лёгкага крэйсера Магдэбург, які сеў на мель паблізу вострава Асмусар у Фінскім заліве. Расейскія ўлады перадалі кнігу брытанскаму Адміралцейству, што адыграла вырашальную ролю ў раскрыцці ваенна-марскога кода Германіі. Раскрыццё кода сталася пасля велізарным уплывам як на баявыя дзеянні на мора, так і на ход вайны ў цэлым.
Паўночнае мора
Паўночнае мора было асноўным тэатрам вайны для надводных караблёў. Тут адзін аднаму супрацьстаялі брытанскі Гранд-Фліт і германскі Флот адкрытага мора. Значна большы па колькасці брытанскі флот падтрымліваў блакаду Германіі, адрэзаўшы яе ад заморскіх рэсурсаў. Нямецкі флот у асноўным заставаўся ў гавані, чакаючы, ці не ўзнікне выгадная сітуацыя для бою. Калі Германія сутыкнулася з сітуацыяй блакады нямецкіх партоў брытанскім флотам, і адмовай ад выканання Брытаніяй «Лонданскай дэкларацыі якая тычыцца законаў вайны на моры», згодна з якой прадукты харчавання і неваенныя грузы павінны прапускацца ў блакаваныя парты, пачалася распрацоўка планаў выкарыстання падводных лодак для нанясення суразмернага страт Брытаніі.
Было некалькі буйных бітваў: Першая бітва пры Гельгаландзе, бітва пры Доггер-Банцы, Ютландская бітва, і Другая бітва пры Гельгаландзе. У цэлым, брытанскі флот, хоць і не заўсёды дамагаўся тактычных поспехаў, змог падтрымліваць блакаду і ўтрымліваць нямецкі флот у гавані, хоць да канца вайны германскі флот заставаўся сур'ёзнай пагрозай, прыцягваючы да сябе большасць брытанскіх сіл.
Атлантычны акіян
У той час як Германія адчувала значныя цяжкасці з-за брытанскай марской блакады, брытанская метраполія моцна залежала ад імпарту харчавання і сыравіны. Немцы выявілі, што іх падводныя лодкі, хоць і малаэфектыўныя супраць надводных баявых караблёў, добра спраўляюцца з гандлёвымі караблямі і могуць лёгка патруляваць Атлантыку нават пры панаванні брытанскіх сіл на паверхні мора. У 1915 немцы паспрабавалі ўсталяваць блакаду Брытаніі з дапамогай падводных лодак. Ім удалося нанесці значны ўрон брытанскаму суднаходству, але спыніць яго не ўдалося.
Чорнае мора
У пачатку вайны ні ў Расійскай, ні ў Асманскай імперыі не было дрэдноўтаў на Чорным моры. Два дрэдноўта, якія будаваліся для турэцкага флоту ў Англіі, былі з пачаткам вайны рэквізаваны і ўключаны ў каралеўскі флот пад назвамі HMS Erin і HMS Agincourt. Восенню 1914 года Германія перадала Асманскай імперыі лінейны крэйсер SMS Goeben і лёгкі крэйсер SMS Breslau. Нашмат большыя за браняносныя караблі ЧФ Расіі, «Гёбен» адыграў вырашальную ролю ў далейшых падзеях.
Баявыя дзеянні на Чорным моры пачалася ў кастрычніку 1914 года з бамбардзіроўкі германа-турэцкімі сіламі прыбярэжных рускіх гарадоў, пры гэтым «Гёбен» і «Брэслау» атакавалі галоўную базу ЧФ — Севастопаль. Гэтая бамбардзіроўка прывяла да абвяшчэння Расіяй вайны Турцыі і, адпаведна, уступленню апошняй у вайну на баку Цэнтральных дзяржаў. 5 лістапада 1914 года галоўныя сілы ЧФ раптам сустрэлі «Гёбен» і «Брэслау» у раёне Ялты. Нягледзячы на спрыяльны для рускіх збег абставін, дамагчыся вырашальнага выніку не ўдалося — пасля абмену залпамі сапернік змог сысці (Гл. Бой ля мыса Сарыч). Аж да пачатку 1916 года «Гёбен» і «Брэслау» заставаліся косткай у горле расійскага флоту. Толькі ў пачатку 1916 года чарнаморскі флот атрымаў першыя лінкары-дрэдноўты — «Імператрыца Марыя» і «Імператрыца Кацярына Вялікая», што радыкальна змяніла суадносіны сіл на карысць ЧФ Расіі.
Уваходжанне ў строй новых лінейных караблёў дазволіла расійскаму флоту ўсталяваць блакаду вугальнага раёна ў Анатоліі (парты Зунгулдак, Козлу, Эраглі, Кілімлі), які служыў адзінай крыніцай мясцовага вугалю для Канстанцінопаля, турэцкага флоту і чыгуначнага транспарту. Да кастрычніка 1916 года падвоз вугалю з Зунгулдака ў Канстанцінопаль практычна спыніўся. Блакада прывяла да рэзкага скарачэння аперацый турэцкага флоту, у тым ліку спынення тральных работ у вусце Басфора. З-за адсутнасці вугалю ў 1917 годзе «Гёбен» ні разу не выйшаў у мора.
Неўзабаве пасля бальшавіцкага перавароту ў Петраградзе і насталай з прычыны гэтага анархіі Чарнаморскі флот страціў баяздольнасць. Па Брэсцкаму мірнаму дагавору паміж урадам Леніна і Германіяй, галоўная база флоту ў Севастопалі перайшла пад кантроль немцаў.
Балтыйскае мора
Балтыйскае мора разглядалася вядучымі марскімі дзяржавамі — Вялікабрытаніяй і Германіяй — як другарадны тэатр. Брытанцы лічылі, што рускі флот, марудна аднаўляючыся пасля паражэння ў Руска-японскай вайне 1904—1905 гадоў, не зможа аказаць колькі-небудзь істотнай дапамогі брытанскаму флоту, а немцы асцерагаліся ў першую чаргу флоту Вялікабрытаніі, таму трымалі на Балтыцы толькі састарэлыя караблі. Асноўнай баявой задачай расійскага флоту з'яўлялася супраціўленне пранікненню саперніка ў Фінскі заліў шляхам бою на загадзя падрыхтаванай пазіцыі. Для вырашэння гэтай задачы была прызначаная абарончая пазіцыя ў вузкасці заліва, утворанай востравам Норген і мысам Поркала-Вуд — так званая цэнтральная мінна-артылерыйская пазіцыя. Ваенныя дзеянні на Балтыцы пачаліся 31 ліпеня. У 6:56 рускія мінныя загараджальнікі пад прыкрыццём лінкораў пачалі ставіць першыя міны.
Захоп «Магдэбурга»
26 жніўня 1914 года на Балтыцы адбылася падзея, якая аказала значны ўплыў на далейшы ход вайны. У Фінскім заліве ля вострава Асмусар сеў на мель германскі лёгкі крэйсер «Магдэбург». Спробы выратаваць карабель скончыліся няўдачай і неўзабаве ён быў захоплены рускімі крэйсерамі «Волат» і «Палада». Галоўным поспехам была паднятая з мора сігнальная кніга крэйсера, якая затым была перададзена брытанскаму Адміралцейству, што адыграла вырашальную ролю ў раскрыцці ваенна-марскога кода Германіі. Раскрыццё кода аказала пасля значны ўплыў, як на баявыя дзеянні на мора, так і на ход вайны ў цэлым.
Пачатковы перыяд вайны
11 кастрычніка тарпедай нямецкай падводнай лодкі U-26 быў затоплены крэйсер «Палада». У сярэдзіне кастрычніка на Балтыку прарваліся дзве брытанскія падводныя лодкі. 17 лістапада падарваўся на мінах і затануў нямецкі крэйсер «Friedrich Carl». У канцы 1914 года былі дабудаваныя чатыры новых лінкара «Палтава», «Гангут», «Петрапаўлаўск» і «Севастопаль», што змяніла суадносіны сіл у Балтыйскім моры.
25 студзеня 1915 года падарваліся на мінах і атрымалі пашкоджанні нямецкія крэйсеры «Augsburg» і «Gazelle».
19 чэрвеня 1915 года адбыўся Готландскі бой паміж рускім і нямецкім атрадамі крэйсераў. Быў затоплены нямецкі мінны загараджальнік «Альбатрос».
Абарона Рыжскага заліва ў 1915 годзе
8 жніўня 1915 года нямецкія сілы, якія складаюцца з 7 лінкараў, 6 крэйсераў, 24 эсмінцаў і 14 тральшчыкаў, паспрабавалі прарвацца ў Рыжскі заліў праз Ірбенскі праліў. Ім супрацьстаялі браняносец «Слава», кананерскія лодкі «Пагражаючы», «Адважны», «Сівуч», мінны загараджальнік «Амур», 16 эсмінцаў і дывізіён падводных лодак. У 4 гадзіны раніцы нямецкія тральшчыкі пачалі рабіць праход у мінным полі. Іх заўважылі рускія самалёты, неўзабаве да месца бітвы падышлі кананерскія лодкі «Пагражаючы» і «Адважны» і эсмінцы, якія адкрылі агонь па тральшчыкам. У 10 гадзін 30 хвілін браняносец «Слава» прыбыў да месца бою і ўступіў у артылерыйскую дуэль з двума нямецкімі лінейнымі караблямі — «Эльзас» і «Браўншвайг». Страціўшы два тральшчыка «T-52» і «T-58» на мінах, немцы адмовіліся ад спробы прарыву. 10 — 15 жніўня мінны загараджальнік «Амур» паставіў дадатковае міннае поле ў Ірбенскім праліве.
16 жніўня нямецкія сілы паўтарылі спробу прарвацца праз Ірбенскі праліў. На працягу дня немцам атрымалася пратраліць Ірбенскі праліў, хоць яны страцілі тральшчык T-46. «Слава» была вымушаная адысці пасля бою з нямецкімі лінкарамі «Насаў» і «Позэн». У ноч на 17 жніўня германскія эсмінцы «V-99» і «V-100» праніклі ў Рыжскі заліў. У баі з рускім эсмінцам «Новік» «V-99» быў пашкоджаны, а затым падарваўся на мінах і быў затоплены экіпажам. Удзень 17 жніўня «Слава» зноў уступіла ў бой з лінкарамі «Насаў» і «Позэн», атрымала тры траплення і адышла да Маанзунду. 19 жніўня падарваўся на мінах і затануў нямецкі эсмінец «S-31», а брытанская падлодка «E-1» тарпедавала нямецкі крэйсер «Мольтке». Пасля гэтага германскія сілы сышлі з Рыжскага заліва.
Бой за Рыжскі заліў 1917 года
12 — 20 кастрычніка 1917 года адбылася бітва паміж нямецкім і рускім флотам за Маанзундскія выспы, падчас якога нямецкі флот высадзіў дэсант на астравы Эзэль, Маан і Дага, захапіў іх і, пратраліў мінныя загароды ў Ірбенскім праліве, прарваўся ў Рыжскі заліў. Але яны зноў страцілі шмат тральшчыкаў, а фарватэр быў зачынены затопленым браняносцам «Слава».
Рэвалюцыя
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі рускі флот цалкам страціў баяздольнасць. Па Брэст-Літоўскай мірнай дамове руская армія і флот павінны былі пакінуць берагавыя ўмацаванні атрымоўваўшым незалежнасць Фінляндыі і Эстоніі.
Ціхі і Індыйскі акіян
Невялікая частка германскіх марскіх сіл, размешчаная ў Ціхім акіяне, з пачаткам вайны ўдзельнічала ў рэйдэрскіх аперацыях. Германскі крэйсер «Эмдэн» ў баі пры Пенанга нечаканай атакай ў порце знішчыў рускі крэйсер «Жэмчуг» і французскі мінаносец «Mosquet» («Мушкет») і патапіў каля трыццаці гандлёвых судоў у рэйдавых аперацыях, перш чым быў затоплены ў баю ў Какосавых астравоў.
Германская Усходне-Азіяцкая крэйсерская эскадра адмірала Максіміліяна фон Шпее у бітве пры Каранэлі разграміла крэйсерскую эскадру контр-адмірала К. Крэдака, патапіўшы браняносныя крэйсеры «HMS Good Hope» і «HMS Monmout». У снежні 1914 года гэтая эскадра была знішчана ў бітве пры Фалклендскіх астравах.
Германскі крэйсер «Кёнігсберг» у пачатку вайны знаходзіўся ў Дар-эс-Саламе, сталіцы Германскай Усходняй Афрыкі. Ён таксама правёў некалькі аперацый: захапіў англійскі параход ў Адэнскім заліве, абстраляў узбярэжжы Мадагаскара; 20 верасня 1914 года у порце вострава Занзібар патапіў ў баі англійскі крэйсер «Пегасус». 11 ліпеня 1915 года «Кёнігсберг» быў затоплены ў дэльце Руфіджы ў баі з чатырма англійскімі караблямі.
NTP
Network Time Protocol (NTP) — сеткавы пратакол для сінхранізацыі ўнутранага гадзінніка камп’ютара з выкарыстоўваннем сетак са змяняльнай латэнтнасцю. Выкарыстоўваецца з 1985 г., адзін з найстарэйшых пратаколаў. Быў распрацаваны Дэвідам Мілзам (David L. Mills) з Дэлавэрскага ўніверсітэту. Стваральнік пратаколу дасюль удасканальвае і абслугоўвае яго разам з камандай добраахвотнікаў.
Апісанне
NTP аддае карыстальніку Ўніверсальны каардынаваны час з папраўкай на высакосную секунду. Інфармацыя пра часавыя паясы і пераход на летні час не перадаецца. Пратакол выкарыстоўвае алгарытм Марзула (Marzullo's algorithm), які дазваляе паменшыць уздзеянне змяняльнай латэнтнасці сеткі. NTP можа аддаваць час з хібнасцю ў дзесяць мілісекунд праз агульнадаступныя серверы Інтэрнэту, ці з хібнасцю да адной мілісекунды праз лакальныя сеткі ў ідэальных умовах.
Пратакол выкарыстоўвае UDP-порт 123.
Найпрасцейшая рэалізацыя гэтага пратаколу - SNTP (Simple Network Time Protocol) выкарыстоўваецца ва ўбудаваных сістэмах і тых праграмах, што не патрабуюць высокай дакладнасці.
NTP ужываецца для арганізацыі сервераў дакладнага часу, перадачы часу на камп'ютары лакальных сетак і г.д.
Часавыя пласты
NTP выкарыстоўвае іерархічную сістэму крыніц часу. Кожны ўзровень гэтай іерархіі называюць пластом (stratum) і нумаруюць ад нуля ўверсе. Варта адзначыць, што нумар пласта не з'яўляецца паказчыкам якасці — крыніца трэцяга пласта можа даваць дакладнейшы час за крыніцу другога ўзроўню. Пласты ўжываюцца для размеркавання нагрузкі на сетку.
Нулявы пласт (stratum 0) — гэта апаратная крыніца часу: эталонны атамны, квантавы, радыёгадзіннік, GPS-прыёмнік. Звычайна гэтыя прылады не далучаныя да Інтэрнэту, але звязаныя з лакальным камп'ютарам, напр., праз COM-порт і перадаюць PPS-сігналы для сінхранізацыі.
Першы пласт (stratum 1) — камп'ютар, які мае непасрэднае злучэнне з апаратным гадзіннікам. Ён з'яўляецца серверам часу, адказваючы на NTP-запыты ад камп'ютараў другога ўзроўню.
Камп'ютары ў startum 2 атрымліваюць інфармацыю праз NTP ад камп'ютараў пласта 1. Звычайна камп'ютары з пласта 2 звяртаюцца да некалькіх сервераў часу. Выкарыстоўваючы NTP-алгарытм, яны адкідаюць звесткі з відавочна няправільным часам (сервер, які не сінхранізуецца з крыніцай часу, мае статус stratum 16). Камп'ютары могуць параўноўваць свае значэнні часу з іншымі ЭВМ свайго пласта, каб атрымаць у выніку стабільныя звесткі. Да таго ж, камп'ютары з другога пласта з'яўляюцца серверамі часу для камп'ютараў з трэцяга пласта.
Трэці пласт (stratum 3) працуе гэтак жа, як і камп'ютары startum 2, але крыніца часу для іх — не stratum 1, а камп'ютары stratum 2. ЭВМ з трэцяга пласта могуць з'яўляцца серверамі часу для камп'ютараў з чацвёртага і г.д.
Прыклад ужывання NTP-сінхранізацыі
Ніжэй прыведзены просты bash-скрыпт для сінхранізацыі часу ў сістэме Linux. Выкарыстоўваецца праграма-дэман ntpd: : /etc/init.d/ntp stop ntpdate -q by.pool.ntp.org ntpdate by.pool.ntp.org /etc/init.d/ntp start exit 0
Скрыпт спыняе ntp-кліент на камп'ютары, паказвае інфармацыю пра сервер, атрымлівае дакладны час і запускае ntp. Інфармацыя ад дэмана выглядае наступным чынам: Stopping NTP server: ntpd. server 86.57.151.18, stratum 4, offset -0.012289, delay 0.08080 server 93.84.115.2, stratum 2, offset 0.017060, delay 0.12947 server 31.130.200.2, stratum 3, offset 0.021241, delay 0.13731 server 82.209.245.153, stratum 3, offset -0.002228, delay 0.08522 30 Sep 01:09:52 ntpdate[1021]: adjust time server 93.84.115.2 offset 0.017060 sec 30 Sep 01:09:59 ntpdate[1035]: adjust time server 93.84.115.2 offset 0.017371 sec Starting NTP server: ntpd.
Пасля спынення ntp-кліента, мы бачым інфармацыю пра крыніцы часу (чатыры серверы з рознымі IP і пластамі ад 2 да 4). Дэман ntpd абірае крыніцу stratum 2 са зрухам у 0,17 с ад часу на камп'ютары карыстальніка і затрымкай каля 0,13 с. У момант паказу інфармацыі ў камандным радку зрух часу складаў 0,01706 с, а ў момант сінхранізацыі — 0,017371 с.
Бяспека
Толькі некалькі праблем з бяспекаю пратаколу былі зафіксаваныя за яго шматгадовую гісторыю. NTP праглядаўся і аналізаваўся на працягу свайго існавання. Паводле стану на студзень 2011, пратакол не мае праблем з бяспекай. Справаздачы ад Каардынацыйнага Цэнтру CERT пра сур'ёзныя памылкі ў рэалізацыі пратаколу не зафіксаваныя. Актуальная праграмная рэалізацыя пратаколу рэгулярна зведвае аўдыт коду, які паказвае, што крытычныя памылкі, звязаныя з бяспекай, адсутнічаюць.
Пітэр Артсен
Пітэр Артсен (нідэрл. Pieter Aertsen; 1508,  —, там жа) — нідэрландскі мастак. Вядомы таксама па мянушцы Пітэр Доўгі (нідэрл. Lange Pier).
Сын панчошніка з Амстэрдама Арта Пітэрса. Вучыўся ў Антверпене ў Аларта Класа, у 1535 годзе стаў членам мясцовай гільдыі Святога Лукі. У сярэдзіне 1550-х гадоў вяртаецца ў Амстэрдам для выканання царкоўных заказаў, у 1563 годзе атрымлівае правы грамадзянства і застаецца ў горадзе да самай сваёй смерці.
Пітэр Артсен спачатку набыў вядомасць сваімі жанравымі сцэнамі («Малочніца», 1543), у якія часта ўводзіў евангельскія матывы, якія надаюць выяве павучальны характар ​​(«Хрыстос у Марфы і Марыі», 1557 і Мясная крама, 1551). Ствараў рэлігійныя і алтарныя кампазіцыі, многія з якіх былі разбураны ў перыяд іканаборства.
Сярод яго вучняў былі Ян ван дэр Страт і яго пляменнік Іаахім Бейкелар.
Звесткі пра яго жыццё і творчасць прыводзіць Карэл ван Мандэр у сваёй «Кнізе пра мастакоў».
1-е Пухавіцкае благачынне
1-е Пухавіцкае благачынне, 1-я Пухавіцкая благачынная акруга — акруга ў Барысаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. З 1999 г. да 2015 г. акруга была вядома пад назвай Пухавіцкае благачынне. Аб’ядноўвае прыходы на паўдню Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У 1999 г. Мітрапаліт Філарэт багаславіў стварэнне Пухавіцкай благачынніцкай акругі. Благачынным быў прызначаны протаіерэй Аляксандр Цалкоў.
У 2014 годзе ў склад благачынствы ўваходзяць 20 прыходаў. На тэрыторыі благачынствы было размешчана 13 храмаў.
Васільеўка (Акмолінская вобласць)
Васільеўка — сяло ў Сандыктаўскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Васільеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 116439100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 555 чалавек (269 мужчын і 286 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 394 чалавекі (194 мужчыны і 200 жанчын).
Барыс Анатольевіч Бараўскі
Барыс Анатольевіч Бараўскі (, Маскоўская вобласць — ) — урач, тэрапеўт. Заслужаны ўрач БССР (1941).
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне. У 1922 годзе разам з вайсковай часцю прыбыў у Полацк, дзе і застаўся працаваць. З таго ж года ўзначальваў тэрапеўтычнае аддзяленне полацкай гарадской бальніцы. Пасля Вялікай Айчыннай вайны вярнуўся на папярэдняе месца працы.
Яго артыкулы, у тым ліку і па гісторыі медыцыны, публікаваліся ў часопісах.
Памёр у 1952 годзе. Пахаваны ў Полацку.
Узнагароды
У ліку першых чатырох урачоў у 1941 годзе Б. Бараўскаму было прысвоена званне «Заслужаны ўрач БССР». Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнам Чырвонай Зоркі, ганаровымі граматамі і падзякамі.
Пнёўка
Пнё́ўка — рака ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці і Горацкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Проня (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 36 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,5 м/км. Пачынаецца ў Дубровенскім раёне, за 1,5 км у напрамку на поўнач ад вёскі Пнявічы. Цячэ па захаду Смаленскага узвышша. Вусце за 1 км у напрамку на поўдзень ад вёскі Малыя Шарыпы (Горацкі раён).
Каля ракі вёскі Пнявічы, Вялікая Дзяцель, Лугавая (Дубровенскі раён), Малыя Шарыпы (Горацкі раён).
Пітэр Ластман
Пі́тэр Ла́стман (нідэрл. Pieter Lastman; каля 1583,  —, там жа) — нідэрландскі жывапісец. Брат Нікаласа Ластмана.
З кнігі Карэла ван Мандэра вядома, Пітэр Ластман вучыўся ў мастака Герыта Пітэрса Свейлінка. Пасля заканчэння навучання ён адправіўся ў Італію і некаторы час пражываў у Рыме і Венецыі. Там ён пазнаёміўся з творчасцю Караваджа, які аказаў уплыў на яго ўласны стыль. У Рыме ён уваходзіў у кола мастакоў, якія аб’ядналіся вакол Адама Эльсгаймера. У 1607 годзе ён вярнуўся ў Амстэрдам. Яго першыя работы датаваны 1606 годам. Ластман пісаў карціны на біблейскія і міфалагічныя сюжэты на фоне прыгожых пейзажаў, напрыклад уцёкі ў Егіпет, Адысей і Наўсікая, Мідас і Уваскрасенне Лазара.
Ластман хутка заваяваў славу мастака, які піша на гістарычныя тэмы, у яго была багатая майстэрня, карціны прадаваліся па добрых коштах. У 1618 г. Ластман быў прызнаны самым выдатным мастаком свайго роднага горада Амстэрдама. У 1619 годзе ён прыняў на навучанне Яна Лівенса. У 1625 годзе на працягу паўгода ў Ластмана вучыўся кампазіцыі Рэмбрант.
Чэмпіянат свету па трэкавых велагонках 1923
Чэмпіянат свету па трэкавых велагонках 1923 года прайшоў з 18 па 26 жніўня ў Цюрыху (Швейцарыя).
Audio-CD
Гукавы кампакт-дыск (CDDA, Compact Disc Digital Audio, таксама званы Audio CD і Red Book) — міжнародны стандарт захоўвання аблічбаванага гуку на кампакт-дысках, прадстаўлены фірмамі «Philips» і «Sony».
Гукавая інфармацыя прадстаўлена ў з частатой дыскрэтызацыі 44,1 кГц і бітрэйт, 16 біта стэрэа.
Гісторыя
Даследаванні пачаліся яшчэ ў 1969 годзе і натхнілі італьянца Антоніа Руббіяні (Antonio Rubbiani), які прадэманстраваў прататып сістэмы відэадыск за 12 гадоў да з’яўлення яго на рынку.
Ў 1970 годзе «Philips» пачала працаваць над сістэмай аўдыёдыска, якая называлася ALP (audio long play — доўгайграючая аўдыёсістэма), канкуруючай з грамзапісам, але якая выкарыстоўвае лазерную тэхналогію. Тэхнічны дырэктар фірмы «Philips» Лу Оттенс (Lou Ottens) першым прапанаваў, што сістэма ALP павінна быць фізічна менш доўгайграючай грампласцінкі і змяшчаць да 1 гадзіны гукавога матэрыялу.
На ранняй стадыі праекта прапрацоўвалася ідэя запісу квадрафанічнага гуку, але дыск з гадзінным запісам у такім выпадку атрымліваўся дыяметрам 20 см, і ад яе адмовіліся.
Ў 1977 годзе фірма «Philips» прыступіла да распрацоўкі новага аўдыёфармату больш сур’ёзна. Абмяркоўвалася назва прадукту, разглядаліся такія варыянты, як «Mini Rack», «MiniDisc» і «Compact Rack». Каманда сышлася на назве «кампакт-дыск» з-за здагадкі, што гэта нагадае пакупнікам пра поспех кампакт-касеты.
У сакавіку 1979 года «Philips» правяла прэс-канферэнцыю, дзе прадставіла якасць гуку кампакт-дыска, а таксама каб зрабіць уражанне на канкурэнтаў. Праз тыдзень у Японіі было заключана пагадненне з фірмай «Sony» па стварэнні стандарту на кампакт-дыск.
Ў 1980 годзе «Philips» і «Sony» выпусцілі стандарт «Red Book», які стаў затым стандартам кампакт-дыскаў. У далейшым кампаніі паасобна працавалі над прыладамі для прайгравання CD.
У красавіку 1982 года «Philips» прадставіў свой першы прайгравальнік кампакт-дыскаў. Першымі камерцыйнымі дыскамі сталі «» групы ABBA і Рыхарда Штрауса у запісе дырыжора Герберта фон Караяна.
Ў 1985 годзе альбом «» групы «» стаў першым дыскам, прададзеным мільённым накладам.
Ў 1988 годзе ў СССР былі прынятыя два стандарты, якія апісваюць кампакт-дыскі, — ДАСТ 27667-88 «Сістэма лічбавая гукавая „кампакт-дыск“. Параметры» і ДАСТ 28376-89 «Кампакт-дыск. Параметры і памеры».
У 2000 годзе сусветныя продажу альбомаў на CD дасягнулі свайго піку на адзнацы 2,455 млрд. у 2006 годзе гэта значэнне зменшылася да 1,755 млн штук.