cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Мартынавіч Мандэльштам
Сям’я
Мелі чатырох сыноў і дачку:
Лозкаўскі сельсавет
Ло́зкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Лозкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Васілевіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Нахаўскага сельсавета.
Віленская канфедэрацыя (1599)
Віленская канфедэрацыя — саюз кальвінісцкай і праваслаўнай шляхты ў Вялікім Княстве Літоўскім супраць наступу контрарэфармацыі. Створана ў Вільні 28 мая 1599 г. пад пратэкцыяй ваяводы кіеўскага Канстанціна Астрожскага і вялікага гетмана літоўскага Крыштафа Радзівіла Пяруна. Асноўнай мэтай канфедэрацыі было выкананне палажэнняў Варшаўскай канфедэрацыі 1573 г. і сумесная абарона пратэстанцкіх і праваслаўных цэркваў. Канфедэрацыя, якая стаяла на глебе супраціўлення каталіцызму, насіла толькі палітычны характар.
IC 3896A
IC 3896A — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Журомін
Журомін (Żuromin) — горад у Польшчы, за 135 км на паўночны захад ад цэнтра Варшавы, адміністрацыйны цэнтр Журамінскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Журомін. Займае плошчу 11,02 км². Насельніцтва 8,9 тыс. чалавек (на 2018).
Арыстоцель
Арысто́цель (Aristotelēs/Ἀριστοτέλης; 384 да н.э., Стагіра, Грэцыя — 322 да н.э., Халкіда на Эўбеі, Грэцыя) — старажытнагрэчаскі філосаф, вучоны-энцыклапедыст, заснавальнік шэрагу навуковых дысцыплін, заснавальнік асобнай філасофскай плыні і фармальнай логікі. Паводле энцыклапедыі «Брытаніка» «Арыстоцель быў першым сапраўдным навукоўцам у гісторыі… [і] кожны вучоны ў абавязку перад ім».
Біяграфія
Нарадзіўся ў македонскім горадзе Стагіра на паўвостраве Халкідзікі на паўночнай перыферыі Класічнай Грэцыі ў грэчаскай калоніі ў Фракіі. Паходзіў з высакароднай сям'і. Яго бацька, Нікамах, быў лекарам македонскага караля Аміны ІІІ, маці — Фестыда. Бацька памёр калі Арыстоцель быў дзіцём, пасля чаго яго апекуном стаў Праксен. У васямнаццаць гадоў ён уступіў у акадэмію Платона ў Афінах і заставаўся там да трыццаці сямі (347 да н.э.).
Каля 20 гадоў правёў у Афінскай акадэміі, філасофскай школе Платона, спачатку вучнем, а пасля паўнапраўным членам. Тэмы яго работ ахопліваюць мноства прадметаў — у тым ліку фізіку, біялогію, заалогію, метафізіку, логіку, этыку, эстэтыку, паэзію, тэатр, музыку, рыторыку, лінгвістыку, палітыку, такім чынам стварыўшы першую комплексную сістэму Заходняй філасофіі.
Неўзабаве пасля смерці Платона [347 да н.э.), Арыстоцель пакінуў Афіны і па просьбе Філіпа Македонскага ў 343 да н.э. на тры гады стаў настаўнікам яго сына Аляксандра. Выхаванне працягвалася каля трох гадоў, пасля яго заканчэння Арыстоцель быў шчыра ўзнагароджаны царом.
У 335 да н.э. адкрыў у Афінах філасофскую школу — Лікей (адсюль назва навучальнай установы ліцэй). Заняткі Арыстоцель праводзіў, гуляючы па алеях саду, таму яго вучняў сталі называць «перыпатэтыкамі» (тыя, што прагульваюцца). Падчас выкладання ў Лікеі займаўся логікай, эпістэмалогіяй, фізікай біялогіяй, паліталогіяй, этыкай, эстэтыкай.
Пасля смерці Аляксандра Македонскага ў 323 г. да н.э. Арыстоцель быў вымушаны пакінуць Афіны, бо праз свае былыя стасункі з Македоніяй не карыстаўся сімпатыяй у афінян. Больш за тое, ён ратаваўся ад пераследу па абвінавачванні ў злачынстве супраць рэлігіі. Праз год, у 322 да н. э., ён памёр у г. Халкідзе на востраве Эўбеі.
Светапогляд
Арыстоцель, які пад уплывам свайго настаўніка прытрымліваўся поглядаў Платанізму, пасля смерці Платона пагрузіўся ў эмпірыстычныя даследаванні і паступова перайшоў ад Платанізму да эмпірызму. Ён верыў, што канцэпцыі і веды ўсіх людзей заснаваны на асабістым пачуццёвым досведзе.
Арыстоцель лічыў, што ўсе рэчы, якія рэальна існуюць, створаны з формы і матэрыі. Паводле яго, матэрыя — субстанцыя без формы, якая ёсць матэрыялам для ўсіх рэчаў. Форма ж робіць матэрыю нейкім канкрэтным прадметам, іншымі словамі — гэта сутнасць кожнай рэчы. Форма не можа існаваць без матэрыі і наадварот. Пачаткам усяго існага ёсць Бог. Арыстоцель сістэматызаваў і развіў практычна ўсе галіны тагачасных ведаў — логіку, філасофію, фізіку, прыродазнаўства, гісторыю, палітыку, этыку, літаратуру, эстэтыку.
Ім напісаны сотні кніг («Катэгорыі», «Аналітыкі», «Метафізіка», «Фізіка», «Гісторыя жывёл», «Пра душу», «Палітыка», «Паэтыка»), з якіх захавалася 47 твораў. Арыстоцель лічыў, што людзі пачалі філасофстваваць, каб пазбавіцца ад няведання, і неабходна стварыць асаблівую навуку, якая б даследавала «пачаткі і прычыны». Пазней гэта навука была названа «метафізікай». Арыстоцель крытыкаваў вучэнне Платона пра ідэі як першакрыніцу рэальнага свету. У аснове быцця бачыў чатыры пачаткі: форму, матэрыю, крыніцу руху і мэты. Паводле яго вучэння форма (актыўны пачатак) пераўтварае матэрыю (пасіўны пачатак) як магчымасць рэчы ў рэальны, канкрэтны прадмет. Першарухавіком свету і найвышэйшай мэтай яго развіцця лічыў Бога. Гэта абумовіла аб’ектыўна-ідэалістычны характар яго філасофіі. У касмалогіі Арыстоцель стаяў на пазіцыях геацэнтрызму (Зямля — цэнтр). Прызнаваў мэтазгоднасць у жывой прыродзе, апісаў шматлікія віды жывёл.
Працэс пазнання ён разумеў як рух ад адчуванняў да агульных паняццяў, паколькі «ўсялякія навуковыя веды ёсць веды пра агульнае». Разглядаючы ўзаемаадносіны індывіда і грамадства, прыйшоў да высновы, што чалавек — «істота палітычная, …, грамадская». Таму важную ролю адводзіў дзяржаве. Найлепшай формай дзяржаўнага ладу лічыў такую ўладу, пры якой выключаліся б злоўжыванне ўладай, падаўленне свабодаў грамадзян, прычыненне шкоды дабрабыту і годнасці людзей. Але пры гэтым ён апраўдваў рабаўладальніцкі характар антычнага грамадства і лічыў, што рабства існуе «ад прыроды».
Шматлікія працы Арыстоцеля ахопліваюць амаль усе вобласці тагачасных ведаў, якія ў ягоных працах атрымалі больш глыбокае філасофскае абгрунтаванне, былі прыведзены ў строгі, сістэматычны парадак, і яго эмпірычны базіс значна вырас. Некаторыя з гэтых твораў не былі выдадзеныя ім самім пры жыцці, а многія іншыя фальсіфікавана прыпісаныя яму пазней. Але нават некаторыя месцы тых твораў, якія бясспрэчна належаць яму, можна паставіць пад сумнеў, і ўжо старажытныя стараліся растлумачыць сабе гэтую няпоўнасць і ўрыўкавасць складанасцю лёсу рукапісаў Арыстоцеля. Паводле падання, якое захавалася ў Страбона і Плутарха, Арыстоцель завяшчаў свае сачыненні Тэафрасту, ад якога яны перайшлі да Нэлія са Скепсіса. Спадчыннікі Нэлія схавалі каштоўныя рукапісы ад прагных пергамскіх цароў ў склеп, дзе яны моцна пацярпелі ад вільгаці і цвілі. У I стагоддзі да н. э. яны былі прададзеныя за высокую цану багацею і аматару кніг Апелікону ў самым убогім стане, і ён пастараўся аднавіць пацярпелыя месцы рукапісаў сваімі ўласнымі прыпіскамі, але не заўсёды ўдала. Пасля, пры Суле, яны патрапілі ў ліку іншай здабычы ў Рым, дзе Тыраніян і Андронік Радоскі выдалі іх у іх цяперашнім выглядзе ..
Арыстоцель імкнуўся не толькі вызначыць прадмет кожнай паасобнай навукі, але і правесці між імі мяжу. Ён дасягнуў падобнай дэмаркацыі, увёўшы адрозненне паміж прыкладной матэматыкай, якая ўжываецца ў складаных навуках, і чыстай матэматыкай, якая мае дачыненне да абстрактных лікаў і лічбаў.
Спадчына
Творы Арыстоцеля перакладаў арабскі філосаф і лекар, прадстаўнік арабскага арыстоцелізму Авероэс.
Разня ў Бора
Разня ў Бора — масавае забойства, здзейсненае 8—10 студзеня 2021 года ў вёсцы Бора і суседніх населеных пунктах (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. Тут вайскоўцамі Узброеных Сіл Эфіопіі было забіта 187 чалавек. Салдаты хадзілі па будынках у Бора і пакаралі смерцю больш за 160 чалавек. Здзейсніўшы забойства, яны не дазволілі сем’ям забраць сваіх загінуўшых. Толькі праз два дні пасля бойні магільшчыкам дазволілі прыступіць да работы; адзін з іх пахаваў 26 трупаў на могілках царквы Абуне Арэгаві. Пасля гэтага масавыя забойствы дасягнулі бліжэйшых вёсак Ады Шэгла, Чамела і Чэлена
Віктар Іванавіч Казлоўскі
Віктар (Вінцэсь, Вінцусь) Іванавіч Казлоўскі (, Мрочкі, Уздзенскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Менскі беларускі педагагічны тэхнікум, а ў 1931 г. — літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне БДУ. Працаваў у рэдакцыях газет і часопісаў, Беларускім дзяржаўным выдавецтве. Да вясны 1935 г. — карэспандэнт газеты «Звязда». З-за хваробы пераехаў у вёску.
Памёр 24.02.1975 г.
Творчасць
Упершыню выступіў з вершамі ў друку ў 1925 г. (газета «Савецкая Беларусь»). Выдаў у 1932 г. зборнікі вершаў «Слова аб юнай краіне», «Музыка працы» і паэму «Рахіль».
Пераклаў на беларускую мову паасобныя творы М. Асеева, М. Ісакоўскага, І. Уткіна.
Асабняк
Асабняк — добраўпарадкаваны гарадскі або загарадны асобна стаячы прыватны жылы дом, часта вялікі і багата дэкарыраваны, часам палацавага тыпу.
Асабнякі пашырыліся ў XVIII—XIX ст. у краінах Заходняй і Усходняй Еўропы. На Беларусі паводле архітэктурна-планіровачнай структуры блізкія да сядзібных дамоў. Вызначаліся лаканізмам у вырашэнні планаў і фасадаў. Паводле планіровачнай кампазіцыі — пераважна 6-часткавыя з вылучанай у цэнтры залай і анфіладай меншых памяшканняў. У асабняках 1-й паловы XIX ст. з'явілася калідорная сістэма. Фасады аздаблялі 4-калонным порцікам. Выкарыстанне цэглы і дрэва ў будаўніцтве асабнякоў абумовіла спалучэнне стылявых дэталяў класічнай архітэктуры з элементамі народнага дойлідства.
Асабнякі адыгрывалі важную ролю ў гарадскім асяроддзі і стваралі архітэктурныя акцэнты забудовы. Сучасныя будаўнічыя матэрыялы і канструкцыі значна ўзбагацілі архітэктуру асабнякоў новымі выразнымі сродкамі і прыёмамі. У прыгарадзе і сельскай мясцовасці па індывідуальных праектах будуюцца добраўпарадкаваныя катэджы.
У адрозненне ад загараднай вілы, асабняк разлічаны на сталае пражыванне. Загарадны асабняк з прылеглымі зямельнымі ўгоддзямі называецца сядзібай.
Цэдзіяні
Цэдзіяні (Zeddiani) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1190 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 100 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 9070. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
10 cm K 04
10 cm Kanone 04  (10 cm K 04) — нямецкая палявая гармата ўзору 1904 года. Стаяла на ўзбраенні Германскай імперыі, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны. Гэта была другая ў вайсковай гісторыі Германіі артылерыйская гармата з сучаснай на той час сістэмай гашэння аддачы. 10 cm K 04 паступіла на замену састарэлым гарматам 10 cm K 99 і Lang 15 cm Kanone 92. У стандартнай версіі не было гарматнага шчыта, аднак у 1912 годзе быў распрацаваны варыянт з вялікім шчытом і шэрагам дапрацовак. До канца вайны было выпушчана 32 такія гарматы бо дадзеныя гарматы хутка выцясняліся больш сучаснымі 10 см К 14 і 10 см К 17. Гармата магла перавозіцца адным экіпажам з шасці коней, таксама яе можна было падзяліць на дзве часткі і перавесці на двух экіпажах.
Лясны Хутар
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 301 чалавек (203 мужчыны і 98 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 122 чалавекі (62 мужчыны і 60 жанчын).
NGC 1567
NGC 1567 (іншыя абазначэнні — ESO 202-10, AM 0419-482, PGC 14934) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Разец.
Вісячыя сады
Вісячыя сады (Hanging garden (cultivation)) — разнавіднасць садоў, пераважна ў арыстакратычнай культуры, якія ствараюць на штучных тэрасах, каланадах і да таго падобнае. Прыход у будаўніцтва і ў канструкцыі бетону і стандартызацыі звярнулі і сучасных архітэктараў да стварэння верхавых садоў і садоў на дахах (як сродак сыходу ад стандартнай манатоннасці і падтрымкі экалагічных патрабаванняў). Адначасова гэта сыход і ад арыстакратычнага характару верхавых садоў, таму што сучасныя верхавыя сады і сады на дахах страцілі выключнасць і раскошу і могуць быць створаны толькі з культурных або дзікіх траў і камянёў.
Легендарныя верхавыя сады
Радзімай верхавых садоў лічаць Вавілон і Асірыю. Сады там ўтваралі на асаблівых тэрасах і ступеністых канструкцыях. Сквозь стагоддзі прайшла слава дзівосных садоў царыцы Семіраміды.
Існуе і альтэрнатыўная версія. Апошняя грунтуецца на новым тлумачэнні клінапісных надпісаў, якія паказваюць на Ніневію, сталіцу Асірыйскай дзяржавы. Згодна з клінапіснымі крыніцамі стварэнне верхавых садоў там датуюць сёмым стагоддзем да н. э.
Вавілонскі цар Навухаданосар II (605-562 да н. э.) пакутаваў ад агрэсіі Асірыйскай дзяржавы, што двойчы рабавала і разбурала сталічны Вавілон. Навухаданосар II пайшоў на ваеннае пагадненне з царом Мідыі і разам яны атрымалі перамогу над войскамі асірыйцаў. Асірыя знікла, бо яе тэрыторыі падзялілі паміж сабой два пераможцы. Цары таксама парадніліся і Навухаданосар II узяў жонкай дачку Кіяксара — Амітыс. Пустынныя пейзажы Вавілоніі душылі прынцэсу Амітыс, што прывыкла да лясоў Мідыі. Каб суцешыць жонку, Навухаданосар II загадаў стварыць сады на тэрасах. Вісячымі яны былі толькі ў пустэльным мараве.
У гісторыі замацавалася назва «сады Семіраміды». На самай справе Семіраміда жыла на два стагоддзі раней Амітыс.
Сады Амітыс (Семіраміды) хвалявалі ўяўленне людзей стагоддзямі пазней, хоць яны даўно зніклі, і ніхто не бачыў іх наглядна. Гэта адкрыла магчымасці для нястрымнай фантазіі і шматлікіх рэканструкцый старажытных садоў, у гэтых рэканструкцый прыклалі намаганняў шматлікія мастакі і графікі. Старажытныя грэкі прылічылі тыя сады да сямі цудаў (вядомага ім) свету.
Вісячыя сады антычнасці
Рэшткі саду на тэрасе былі знойдзеныя пры раскопках вілы Містэрый. Сад размясцілі на плоскім даху галерэі, якая з трох бакоў атачала пабудову загараднага палаца. Спрошчаны сад быў створаны таксама на тэрасах маўзалея старажытнарымскага імператара Аўгуста. На тэрасы насыпалі ўрадлівы грунт, куды высаджвалі маладыя кіпарысы. Маўзалей меў некалькі тэрас, самая высокая размяшчалася на вышыні сорак чатыры (44) метра ад узроўню зямлі.
Верхавыя сады ў эпоху адраджэння і маньерызму
Верхавыя сады не былі забытыя і ў эпоху адраджэння, але ўтрымлівалі выключны і арыстакратычны характар. Захаваныя звесткі ад 1400 года аб садзе на даху вілы Медычы. Гэтаму спрыяла гаршковая культура, калі расліны высаджвалі ў гаршкі і летам выносілі на балконы і дахі. Сад на даху меў і у горадзе Мантуя.
Імператар Свяшчэннай рымскай імперыі германскай нацыі Фрыдрых III (1415-1493) загадаў стварыць сад у 1487 годзе ў горадзе Нюрнберг у паўднёвай частцы, дзе былі кветкі, вінаградныя лозы і невялікія дрэвы. Арцыбіскуп Ёган-Філіп ў Пасау загадаў стварыць сад на двух узроўнях. Яго сад быў абаронены сценамі з трох бакоў і быў адкрыты на поўдзень. У гэтым садзе пераважалі кветкі, а невялікія расліны і дрэўцы ўтрымліваліся ў гаршках. Цудам быў і сад на даху замка у халоднай Швецыі.
Значна больш умоў для стварэння садоў мела Іспанія. Вісячы сад стварылі і для іспанскага караля Карла V, дзе ў гаршках красаваліся апельсінавыя і лімонныя дрэвы, лекавыя расліны (для хваравітага караля) і кветкі. Фанатычны сын Карла Філіп II меў вісячы сад, які стварылі на адным з дахаў яго манастыра Эскарыял, які быў «палацам для Бога і халупай для самога караля». Гэтыя сады мелі адкрыта арыстакратычны характар.
Барочныя вісячыя сады
Вісячыя сады або сады на дахах і галерэях атрымалі распаўсюджанне ў эпоху барока. Яны былі абмежаваныя памерамі галерэі або даху, на якім разпланоўваліся. Такі садок ці ўтваралі, выносячы расліны і кветкі ў гаршках, або утвараючы гідраізаляцыйны пласт са свінца, які засыпалі пластом глебы, куды высейвалі кветкі або пераносілі кусты і нават невялікія дрэвы.
Вісячыя сады 17-18 стагоддзяў у вяльможаў і каралеўскіх сем'яў мелі адкрыта геаметрычныя, рэгулярныя планіроўкі і багата ўпрыгожваліся сцяжынкамі, кветкамі, садовымі лавамі, малымі скульптурамі або вазамі, перспектывы заканчваліся асаблівымі, маляванымі мастакамі карцінамі.
IC 3897
IC 3897 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Янкавічы (Стаўбцоўскі раён)
Я́нкавічы (, Янковичи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Гісторыя
Да 1798 года ў вёсцы Янкавічы працаваў шліфавальны цэх Налібоцкай шкляной мануфактуры князёў Радзівілаў.
Якуб Татаркевіч
Якуб Татаркевіч (Jakub Tatarkiewicz ;, Варшава, — , Варшава) — польскі скульптар і мастак.
Біяграфія
Якуб Татаркевіч вучыўся ў такіх майстроў, як і. У перыяд з 1823 да 1828 год адправіўся ў Італію і вучыўся ў Рыме ў майстэрні Бертэля Торвальдсена. Пасля гэтага жыў і працаваў у Варшаве. Да яго твораў мастацтваў ставяцца скульптура «Паміраючай Псіхеі», якая ўпрыгожвае франтон Вялікага тэатра ў Варшаве, неагатычны роду Патоцкіх у, шмат помнікаў і бюстаў (напрыклад — пісьменніцы ), таксама быў майстрам партрэтнага медальёна.
Пахаваны на старых вайсковых могілках у Варшаве.
Я. Татаркевіч быў дзядзькам польскага філосафа, акадэміка Уладзіслава Татаркевіча.
Джурджу (жудзец)
Джу́рджу (Judeţul Giurgiu) — румынскі жудзец у рэгіёне Валахія. Плошча — 3526 км².
Мяжуе з жудзецамі Кэлэрашы — на ўсходзе, Тэлеарман — на захадзе, Ілфаў і Дымбавіца — на поўначы, з Русэнскай і Сілістранскай абласцямі Балгарыі — на поўдні. У 2007 годзе насельніцтва жудзеца складала (у тым ліку мужчынскае насельніцтва —  і жаночае — ), шчыльнасць насельніцтва — 80,37 чал./км². У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпіі, 2 гарады і 51 камуна.
Музей Фіцуільяма
Музей Фіцуільяма (Fitzwilliam Museum) — музей мастацтваў і гісторыі пры Кембрыджскім універсітэце ў горадзе Кембрыдж (Вялікабрытанія).
Агульныя звесткі
Музей быў утвораны ў 1816 годзе са спадчыны Рычарда Фіцуільяма, якая складалася са збору рэдкіх кніг і твораў мастацтва і якую ён завяшчаў універсітэту, а таксама 100 тысяч фунтаў стэрлінгаў. Будынак музея пабудаваны ў 1848 годзе архітэктарам Чарльзам Кокерэлам. Штогод музей Фіцуільяма наведвае да 300 тысяч чалавек. Уваход у музей бясплатны.
Мурашкі (Шумілінскі раён)
Мура́шкі (, Мурашки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Навікоўскага сельсавета, да 13 студзеня 1984 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Сусветная спадчына
Сусветная спадчына (World Heritage, Patrimoine Mondial, Patrimonio Mundial) — выдатныя культурныя і прыродныя каштоўнасці, якія складаюць здабытак усяго чалавецтва.
У 1972 ЮНЕСКА прыняла Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны (уступіла ў сілу ў 1975). Ратыфікавалі канвенцыю ў пачатку 1992 года 123 краіны-ўдзельніцы.
Статус аб'екта Сусветнай спадчыны дае наступныя перавагі:
Новаандрэеўка (Акмолінская вобласць)
Новаандрэеўка — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Златопольскай сельскай акругі. Код КАТА — 117051300.
Сусветная спадчына
Станам на 2006 год у спісе Сусветнай спадчыны 830 аб'ектаў (у тым ліку 644 культурных, 162 прыродных і 24 змешаных).
Дзяржавы, на тэрыторыі якіх размешчаныя аб'екты Сусветнай спадчыны, бяруць на сябе абавязацельствы па іх захаванню.
Гісторыя
У 1889 годзе ў рамках Сусветнай выстаўкі ў Парыжы прайшоў «Першы міжнародны кангрэс па ахове твораў мастацтва і помнікаў». Абмяркоўвалася неабходнасць забяспечыць ахову культурнай спадчыны ў ваенны час. Прапаноўвалася стварыць сусветнае дабрачыннае «таварыства аховы помнікаў», накшталт «таварыства Чырвонага крыжа».
Наступны этап фарміравання міжнароднай сістэмы аховы помнікаў культуры наступіў як рэакцыя на вынікі Першай сусветнай вайны.
У 1976 годзе ў рамках Арганізацыі сусветнай спадчыны быў заснаваны і сфармаваны «Міжурадавы камітэт па ахове культурнай і прыроднай спадчыны» (Камітэт сусветнай спадчыны). Камітэт закліканы кантраляваць выкананне Канвенцыі і ўпаўнаважаны прымаць канчатковае рашэнне аб уключэнні ў Спіс сусветнай спадчыны таго ці іншага аб'екта.
Крытэрыі
Галоўная мэта спіса Сусветнай спадчыны — зрабіць вядомымі і абараніць аб'екты, якія з'яўляюцца ўнікальнымі ў сваім родзе. Для гэтага і з-за імкнення да аб'ектыўнасці былі складзеныя ацэначныя крытэрыі. Першапачаткова (з 1978 г.) існавалі толькі крытэрыі для аб'ектаў культурнай спадчыны — гэты спіс налічваў шэсць пунктаў. Затым для ўзнаўлення раўнавагі паміж рознымі кантынентамі з'явіліся прыродныя аб'екты і для іх спіс з чатырох пунктаў. І, нарэшце, у 2005 г., усе гэтыя крытэрыі былі зведзеныя разам, і зараз кожны аб'ект Сусветнай спадчыны мае ў сваім апісанні хоць адзін з іх.
Святошын (станцыя метро)
«Святошын» (Святошин, ) — 14-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна. Размешчана на Святошынска-Броварскай лініі, між станцыямі «Ніўкі» і «Жытомірская». Побач знаходзіцца авіязавод «Авіянт» і завод «АТЭК» (былы «Чырвоны экскаватар»).
Гісторыя
Адкрыта 5 лістапада 1971 года пад назвай «Святошына». Цяперашняя назва — з 1991 года, ад размешчанай непадалёк гістарычнай мясцовасці Святошын. Пасажыраплынь — 36,8 тыс. чал./суткі.
Рэжым работы
Адкрыццё — 5:36, закрыццё — 0:07
Адпраўленне першага цягніка ў кірунку: ст. «Лясная» — 5:40 ст. «Акадэмгарадок» — 6:09
Адпраўленне апошняга цягніка ў кірунку: ст. «Лясная» — 0:10 ст. «Акадэмгарадок» — 0:37
Каралеўскі палац (Амстэрдам)
Каралеўскі палац (Koninklijk Paleis) — былая амстэрдамская ратуша, цяпер адзін з трох палацаў у Нідэрландах, якія знаходзяцца ў распараджэнні манарха.
Для будаўніцтва палаца быў закладзены магутны падмурак з 13.659 драўляных паль, а сцены збудаваны з жоўтага пясчаніка, прывезенага з Германіі. Тры паверхі вянчае купал з флюгерам у выглядзе марскога судна. Унутранае аздабленне выраблена з дапамогай мармуру. Цэнтральная зала мае памеры 36х18 м і вышыню 27,5 м; на поле намаляваны паўшар'і Землі.
Палац быў пабудаваны ў эпоху Рэспублікі і выкарыстоўваўся як ратуша да 1808 года, пасля чаго ў ім знаходзілася рэзідэнцыя Луі Банапарта. Пасля палац быў перададзены ў вядзенне Аранскага каралеўскага дому, а ў 1935 годзе дзяржава выкупіла Каралеўскі палац у сваю казну.
У шматлікіх залах і галерэях палаца выстаўлены карціны галандскіх мастакоў — Рэмбрандта, Говерта Флінка, Якаба Ёрданса, Яна Лівенса і Фердынанда Боля. Менавіта для новай ратушы Рэмбрандт выканаў самае буйнамаштабнае сваё палатно, «Змова Юлія Цывіліса», якое было адпрэчана і заменена кампазіцыяй Говерта Флінка, якую той не паспеў скончыць па прычыне смерці. За 48 гульдэнаў кампазіцыю скончыў жывапісец Юрген Овенс.
NGC 1568-1
NGC 1568-1 (іншыя абазначэнні — UGC 3031, MCG 0-12-26, ZWG 393.16, VV 809, 2ZW 10, PGC 15034) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пераклад Бібліі Клышкі
Перакла́д Клышкі — пераклад Новага Запавету, выдадзеныя ў 2014 годзе ў Мінску ў перакладзе Анатоля Клышкі. Да гэтага ў 1989—1992 у часопісе «Спадчына» выйшла перакладзенае ім жа на беларускую мову Евангелле паводле Мацвея.
Крыніцы перакладу
Новы Запавет — пераклад са старажытнагрэчаскай мовы паводле штутгарцкага выдання Нэстле-Аланда.
Віленскі пасад
Віленскі пасад — гістарычны раён Магілёва, прымыкаў з паўночна-заходняга боку да Шклоўскага пасада. Слаба вывучаны ў археалагічным плане. Культурны пласт ад 0,4—0,6 да 1,2 м. Найбольш раннія знаходкі — кераміка другой паловы XVI ст., цэгла-пальчатка, фрагменты зялёнапаліванай каробчатай кафля XVII ст. Назвы вуліц Віленскага пасада — 1-я і 2-я Кавальскія, Пушкарэвічаўскі завулак, якія захаваліся да канца XIX ст. нязменнымі, дазваляюць выказаць меркаванне, што яго паўноўчная частка была заселена кавалямі і гарматнікамі.
Ісламскі фронт (Сірыя)
Ісламскі фронт (‏الجبهة الإسلامية) — паўстанцкая ісламісцкая арганізацыя, якая дзейнічала на тэрыторыі Сірыі. Утворана ў лістападзе 2013 года падчас узброенага канфлікту ў краіне. У яе склад увайшлі некалькі ўплывовых радыкальных ісламісцкіх груповак, якія дзейнічалі на поўначы Сірыі. Аб’яднанае фарміраванне стала самым буйным у дадзеным рэгіёне краіны. Лідарам арганізацыі стаў Ахмед Абу Іса.
Паводле ацэнак экспертаў, агульная колькасць баевікоў групоўкі дасягала 45 000. Ісламісты ваявалі як з сірыйскімі ўрадавымі сіламі, так і з іншымі паўстанцкімі групоўкамі. Таксама прадстаўнікі арганізацыі заявілі, што не будуць супрацоўнічаць з нацыянальнай кааліцыяй сірыйскай апазіцыі і ўдзельнічаць у мірнай канферэнцыі «Жэнева-2». Адначасна баевікі групоўкі захапілі шэраг складоў і аб’ектаў, падкантрольных «Свабоднай сірыйскай арміі» (ССА).
Стварэнне
22 лістапада 2013 года Захран Алуш і Хасан Абуд заявілі аб зліцці сваіх узброеных апалчэнняў у адзіную структуру, а таксама заклікалі іншых паўстанцаў далучыцца да яе. Новая арганізацыя атрымала назву «Ісламскі фронт». Першапачаткова ў яе склад увайшлі шэсць буйных ісламісцкіх груповак, у тым ліку «Ліва ат-Таўхід», «Ахрам аш-Шам», «Ансар аш-Шам», «Армія ісламу», «Ліва аль-Хак» і «Сукур аш-Шам». Пры гэтым, у склад фронту не ўвайшлі звязаныя з «Аль-Каідай» групоўкі «Фронт ан-Нусра» і «Ісламская дзяржава Ірака і Леванта» (ІДІЛ), якія супернічалі з гэтымі ісламісцкімі арганізацыямі.
Па папярэдняй дамоўленасці, баевікі аб’ядналіся на тры месяцы. Як дзейнічаць далей, яны мелі намер вырашыць па заканчэнні гэтага тэрміну. Аб’яднанне ісламістаў ў паўночнай Сірыі адбылося праз некалькі дзён пасля гібелі Абдула-Кадзіра Салеха, які ўзначальваў «Брыгаду Таўхід». Камандзір загінуў ад ран, атрыманых у ходзе бамбардзіроўку. Да аб’яднання сірыйскіх ісламістаў падштурхнулі нядаўнія поспехі ўрадавых сіл у раёне Алепа, дзе баевікі за апошнія тыдні страцілі адразу некалькі важных аб’ектаў.
Ідэалогія
Дактрына групоўкі цалкам супадала з экстрэмісцкімі ўстаноўкамі тэрарыстычнай арганізацыі «Фронт аль-Нусра» — узброеным крылом «Аль-Каіды» ў Сірыі. Арганізацыя мела на мэце свегнуть урад Сірыі і шляхам гвалту і тэрору ўсталяваць на тэрыторыі краіны ісламісцкі эмірат — дзяржаву, пабудаваную на аснове законаў шарыяту, але, у адрозненне ад ІДІЛ, у тлумачэнні шарыяту салафізм з выкарыстаннем дасягненняў аравійскіх навук. Незадаволеныя тым, што ІДІЛ ператварыла джыхад у відэагульню, а адрубаннем галоў замест расстрэлаў у патыліцу значна знізіла колькасць асоб, якіх можна і трэба пакараць смерцю за здраду ісламу. Хоць сапраўдная прычына вайны паміж ІФ і ІД больш банальна — барацьба за ўладу, выкліканая ўзаемнымі пераходамі баевікоў з адной арганізацыі ў іншую гэтак жа, ІФ стваралася як саюз бандфармаванняў з раўнапраўным членствам, а ІД была цэнтралізаванай групоўкай, якой прысягалі на вернасць іншыя апалчэнні.
Злачынствы
Групоўка «Армія Іслама» пад камандаваннем Захрана Алуша ўдзельнічала разам з радыкаламі арганізацыі «Фронт ан-Нусра» ў разні, наладжанай баевікамі ў працоўным пасёлку Адра, што паблізу Дамаска. Напад баевікоў на горад апынуўся жахліва жорсткім нават па мерках кровапралітнай сірыйскай вайны. У лістападзе 2015 года Армія ісламу выкарыстала сотні людзей у якасці жывога шчыта ад авіяўдараў ВПС Сірыі. Па паведамленні сірыйскай абсерваторыі па правах чалавека, гэта былі жыхары падкантрольных урадавым войскам частак Усходняй Гуты.
Сынкавіцкі сельсавет
Сы́нкавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Елка.
Утвораны 31 сакавіка 1967 года ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці БССР з часткі Пляцяніцкага сельсавета (5 населеных пунктаў: Елка, Казловічы, Сынкавічы, Шулякі, Ярнева). Цэнтр — вёска Сынкавічы. 7 кастрычніка 1977 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Елка. 24 жніўня 1981 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чырвонасельскага сельсавета (6 населеных пунктаў: вёскі Дзешкавічы, Драпаўцы, Зялёная Рошча, Раўтовічы, Чырвонае Сяло і хутар Франкова).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 960 чалавек, з іх 90,6 % — беларусы, 3,9 % — палякі, 3,8 % — рускія.
Луга (Расія)
Луга — горад (з 1777 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лужскага гарадскога паселішча і Лужскага муніцыпальнага раёна Ленінградскай вобласці. Размешчаны на рацэ Луга, за 136 км на поўдзень ад Санкт-Пецярбурга. Чыгуначная станцыя Луга I на лініі Санкт-Пецярбург — Пскоў — Варшава.
Найбуйнейшы населены пункт Лужскага муніцыпальнага раёна. Колькасць пастаяннага насельніцтва на 1 студзеня 2010 года — 38106 чалавек.
Сільвестр III
Сільвестр III (Silvester PP. III, свецкае імя Джаванні дэі Крэсчэнці-Атавіяні (Giovanni dei Crescenzi–Ottaviani); памёр 1062 ці 1063) — Папа Рымскі з 20 студзеня па 10 сакавіка 1045 года. У шэрагу даследаванняў называецца антыпапай.
Біяграфія
Да абрання Папам быў біскупам Сабіны. Абраны Папам падчас выгнання Бенедыкта IX з Рыма. Стаўленік сям'і Крэсчэнці. Праз некалькі два месяцы пасля свайго абрання быў зрушаны Бенедыктам IX.
Сабор у Сутры ў снежні 1046 года пазбавіў яго святарства і адправіў у манастыр. Нягледзячы на гэтае рашэнне, ён выконваў функцыі біскупа Сабіны як мінімум да 1062 года, а яго пераемнік уступіў на гэты пост у 1063 годзе.
Цэрфаліу
Цэрфаліу (Zerfaliu) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 1157 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 9070. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santissima Trasfigurazione.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дымбавіца (жудзец)
Дымбавіца (Judeţul Dâmbovița) — румынскі жудзец у рэгіёне Валахія. Плошча — 4054 км². Мяжуе з жудзецамі: Ілфаў і Прахава на ўсходзе; Арджэш на захадзе; Брашоў на поўначы; Тэлеарман і Джурджу на поўдні. У 2007 годзе насельніцтва жудзеца складала (у тым ліку мужчынскае насельніцтва —  і жаночае — ), шчыльнасць насельніцтва — 131,55 чал./км². У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпіі, 3 гарады і 33 камуны.
Леў Маркавіч Шлосберг
Леў Ма́ркавіч Шло́сберг (Лев Ма́ркович Шло́сберг; нар. 30 ліпеня 1963; Пскоў, Пскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі апазіцыйны палітычны дзеяч, праваабаронца, журналіст. Старшыня Пскоўскага рэгіянальнага аддзялення і член федэральнага Палітычнага камітэта партыі «Яблака».
З 15 снежня 2011 па 24 верасня 2015 года быў дэпутатам Пскоўскага абласнога Сходу дэпутатаў, намеснікам старшыні камітэта па заканадаўстве, эканамічнай палітыцы і мясцовым самакіраванні, член пастаяннай камісіі па супрацьдзеянні карупцыі. Пазбаўлены паўнамоцтваў па рашэнні абласнога Сходу ад 24.09.2015. Суд у далейшым адмовіў у абскарджанні рашэння аб пазбаўленні паўнамоцтваў.
У 2016 годзе ізноў абраны дэпутатам Пскоўскага абласнога Сходу дэпутатаў ад партыі «Яблака».
Вядомасць у Расіі атрымаў дзякуючы свайму выступу на пасяджэнні Пскоўскага абласнога Сходу дэпутатаў пры разглядзе падтрымкі «Закона Дзімы Якаўлева». Відэа выступу паглядзелі больш за 140 000 карыстальнікаў відэахостынгу YouTube.
На федэральным узроўні стаў вядомы пасля публікацыі 25 жніўня 2014 года ў выдаванай ім тады газеце «Пскоўская губерня» звестак пра гібель вайскоўцаў-кантрактнікаў 76-й гвардзейскай дэсантна-штурмавой дывізіі Леаніда Кічаткіна і Аляксандра Осіпава. У выданні была выказана версія, што загінулыя маглі ўдельнічаць у вайне на ўсходзе Украіны на баку праціўнікаў украінскай улады, дзе і былі забітыя. Журналісты, якія займаліся гэтай справай, атрымлівалі пагрозы і падвергліся нападу каля могілак.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 ліпеня 1963 года ў Пскове ў яўрэйскай сям’і настаўнікаў. Скончыў сярэдняю школу № 8 горада Пскова.
У 1980 годзе паступіў на гістарычны факультэт Пскоўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя С. М. Кірава. Паспяхова скончыў яго ў 1985 годзе, абараніў дыпломную працу на тэму «Абаронныя збудаванні Пскова ў XVII — пачатку XVIII стст. па матэрыялах Разраднага прыказа, малюнкаў і іншых крыніц» (навуковы кіраўнік Інга Канстанцінаўна Лабуціна).
Адразу пасля заканчэння інстытута пачаў працаваць выхавальнікам і настаўнікам у Себежскім спецыяльным прафтэхвучылішчы № 1 Пскоўскай вобласці (для старэйшых юнакоў-правапарушальнікаў). Працу перапыняў прызыў у Савецкую Армію, у 1985—1987 гадах служыў у (гарнізон Вазіяні Чырванасцяжнай Закаўказскай ваеннай акругі). Пасля тэрміновай службы працягнуў працу ў Себежскім спецыяльным прафтэхвучылішчы (1987—1990).
З 1990 года — заснавальнік і (да студзеня 2015 года) дырэктар Цэнтра сацыяльнага праектавання «Адраджэнне». У 1991 годзе Л. М. Шлосбергу прысвоена званне «Сацыяльны інаватар СССР». Аўтар праекта недзяржаўнай вышэйшай навучальнай установы Пскоўскага Вольнага інстытута, заснаванага ім у 1992 годзе; у 1992—1998 гадах быў членам Савета апекуноў і Кансультатыўнай навуковай рады гэтай установы. З 1993 года — арганізатар і першы кіраўнік Пскоўскай гарадской службы псіхалагічнай дапамогі па тэлефоне (Тэлефона даверу).
Палітычная дзейнасць
У чэрвені 1994 года ўступіў у Пскоўскае абласное грамадска-палітычнае аб’яднанне «Яблака», з студзеня 1995 года — член агульнарасійскага грамадска-палітычнага Аб’яднання «Яблака» (у цяперашні час — Расійская аб’яднаная дэмакратычная партыя «Яблака») і звязаў з ім сваю палітычную кар’еру. З 1996 года — старшыня Пскоўскага рэгіянальнага аддзялення Аб’яднання «Яблака». У 1996 і 2000 гадах быў даверанай асобай кандыдата на пасаду Прэзідэнта РФ Р. А. Яўлінскага. З 2008 года — член Федэральнага Бюро РАДП «Яблака» ; з 2015 года — член Федэральнага Палітычнага камітэта партыі.
У 1998 годзе скончыў федэральны клас Маскоўскай школы палітычных даследаванняў. Уладальнік сертыфіката «Школы дэмакратыі» Савета Еўропы. У 2003 годзе быў слухачом Асветніцкага цэнтра Маскоўскай школы палітычных даследаванняў.
З сярэдзіны 1990-х гадоў актыўна ўдзельнічае ў грамадска-палітычным жыцці Пскова і вобласці (удзельнічае ў розных выбарах, як на рэгіянальным, так і на федэральным узроўнях). Так, балатаваўся ў Дзярждуму па спісах «Яблака» на ўсіх выбарах, пачынаючы з 1995 года, у тым ліку ў 2016 годзе ў федэральнай частцы спісу пад нумарам 4; у 2003 і 2016 гадах удзельнічаў таксама ў выбарах у Дзярждуму як кандыдат у аднамандатнай акрузе, якая ўключае ў сябе ўсю Пскоўскую вобласць — набраўшы ў першым выпадку 1,93 % галасоў, у другім 5,92 %.
У 2002 годзе ўзначаліў спіс партыі на першых выбарах абласнога сходу дэпутатаў, якія праводзіліся па змяшанай сістэме (Спіс набраў 2,16 % і не пераадолеў бар’ер для праходу ў сход). На наступных абласных выбарах балатаваўся па аднамандатнай акрузе (партыя, вылучыўшы спіс, адклікала яго з-за масавага ціску на кандыдатаў з боку працадаўцаў), заняў 2 месца з 20,95 % галасоў. Упершыню стаў дэпутатам Пскоўскага абласнога сходу дэпутатаў у 2011 годзе, узначаліўшы спіс «Яблака» і атрымаўшы адзіны мандат, які дастаўся партыі, якая набрала 6,72 % галасоў (зноў балатуючыся ў аднамандатнай акрузе, Шлосберг атрымаў 16,79 %, заняўшы 3 месца). Зноў атрымаў мандат праз пяць гадоў на новых выбарах, калі 6,09 % галасоў хапіла «Яблаку» зноў на 1 дэпутацкае месца ў сходзе — яно дасталася Шлосбергу, што ўзначальваў спіс.
Летам 2014 года не быў зарэгістраваны кандыдатам на выбарах губернатара Пскоўскай вобласці, не здолеўшы выканаць драконаўскія патрабаванні сістэмы муніцыпальнага фільтра па зборы подпісаў муніцыпальных дэпутатаў у падтрымку свайго вылучэння. Шлосберг сабраў толькі 149 з 157 патрэбных подпісаў, доступ да астатніх быў загадзя заблакаваны кандыдатамі-спойлерамі, збор подпісаў за якіх ажыццяўляўся цэнтралізавана абласной уладай (муніцыпальны дэпутат можа пакінуць подпіс толькі адзін раз за аднаго кандыдата, а колькасць дэпутатаў абмежавана).
У 1998—2000 гадах — старшыня Грамадскай палаты горада Пскова. З чэрвеня 2000 года па снежань 2003 года — памочнік дэпутата, старшыні камітэта Дзяржаўнай Думы РФ па адукацыі і навуцы А. У. Шышлова па працы ў Пскоўскай вобласці. У 2006—2007 гадах — сустаршыня Круглага стала некамерцыйных арганізацый Пскоўскай вобласці.
У 2007 годзе стаў намеснікам старшыні, членам прэзідыума Пскоўскага абласнога аддзялення Усерасійскага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры, а з 2008 года — член Грамадскага савета па культурнай спадчыне Пскоўскай вобласці. Адначасова, з снежня 2011 года па 24 верасня 2015 года быў дэпутатам Пскоўскага абласнога Сходу дэпутатаў, намеснікам старшыні камітэта па заканадаўстве, эканамічнай палітыцы і мясцовым самакіраванні, членам пастаяннай камісіі па супрацьдзеянні карупцыі .У снежні 2012 года выступіў на пасяджэнні Пскоўскага абласнога Сходу дэпутатаў пры разглядзе падтрымкі так званага закона Дзімы Якаўлева. Відэа выступу прагледзелі амаль 150 тыс. карыстальнікаў відэахостынгу Youtube.
19-20 снежня 2015 года на з’ездзе партыі «Яблака» Леў Шлосберг балатаваўся на пасаду яе старшыні, аднак атрымаў у першым туры галасавання 38 галасоў і выйшаў у другі тур. У другім туры 91 голасам супраць 56 дэлегаты абралі падтрыманую лідарам партыі Рыгорам Яўлінскім і дзейным на той момант старшынёй Сяргеем Мітрохіным, Эмілію Слабунову. Падчас папярэдніх кансультацый перад унутрыпартыйнымі выбарамі Леў Шлосберг выказваўся за стварэнне «шырокай дэмакратычнай кааліцыі» на аснове «Яблака» падчас выбарчай кампаніі ў Дзяржаўную Думу ў 2016 годзе. Быў абраны для перамоў з дэмакратычнымі партыямі аб узаемадзеянні на выбарах і размежаванні выбарчых акруг.
13 кастрычніка 2016 года Леў Шлосберг заявіў аб сваёй гатоўнасці замяніць прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна.
Выданне газеты «Пскоўская губерня»
Л. М. Шлосберг вядомы як журналіст і выдавец. З красавіка 2001 года ён быў выдаўцом, дырэктарам (да лютага 2015 года) і галоўным рэдактарам (да лістапада 2013 года) рэгіянальнай грамадскай газеты «Пскоўская губерня». За цыкл публікацый аб гібелі пскоўскіх дэсантнікаў пад чачэнскім сялом Улус-Керт 29 лютага — 1 сакавіка 2000 года стаў лаўрэатам прэміі Саюза журналістаў Расіі «Залатое пяро Расіі» за 2010 год. З 2004 года — генеральны дырэктар Паўночна-заходняга рэгіянальнага цэнтра публічнай палітыкі (Пскоў). У 2011 годзе за артыкул «Галоўнае — дабудаваць дом?» пра лёс астанкаў 75 тысяч савецкіх ваеннапалонных, пахаваных на тэрыторыі канцэнтрацыйнага лагера «Шталаг-372» у 1941—1944 гг., стаў лаўрэатам усерасійскага конкурсу журналістаў «Залаты гонг» — 2011 у спецыяльнай намінацыі «Вядомы салдат».
Расследаванне гібелі расійскіх салдат у 2014 годзе
25 жніўня 2014 года газета «Пскоўская губерня» (дырэктарам якой на той момант з’яўляўся Л. М. Шлосберг) першай апублікавала інфармацыю аб закрытым пахаванні ў Выбутах (пад Псковам) вайскоўцаў-кантрактнікаў 76-й гвардзейскай дэсантна-штурмавой дывізіі Леаніда Кічаткіна і Аляксандра Осіпава, якія загінулі на мінулым тыдні «пры нявысветленых абставінах». У выданні была выказана версія аб тым, што загінулыя маглі прымаць прамы ўдзел у вайне на ўсходзе Украіны на баку праціўнікаў украінскіх улад, дзе і былі забітыя.
Сам Л. М. Шлосберг, як і лідар партыі «Яблака» С. С. Мітрохін, наўпрост звязваюць збіццё з публікацыяй інфармацыі аб пахаванні расійскіх дэсантнікаў, а таксама з будучымі губернатарскімі выбарамі ў рэгіёне, дзе Л. М. Шлосберг меў намер удзельнічаць. Па словах прэс-сакратара Р. А. Яўлінскага, Ігара Якаўлева, пскоўская паліцыя адпусціла траіх чалавек, затрыманых па падазрэнні ў нападзе.
16 верасня 2014 года Л. М. Шлосберг накіраваў дэпутацкі запыт Галоўнаму вайсковаму пракурору Расіі Сяргею Фрыдзінскаму з просьбай аб расследаванні гібелі дэсантнікаў 76-й гвардзейскай дэсантна-штурмавой дывізіі, пошуку вінаватых у іх гібелі і прыцягненні да крымінальнай адказнасці. 2 кастрычніка 2014 года, упершыню пасля нападу, прыняў удзел у пасяджэнні Пскоўскага абласнога Сходу дэпутатаў.
Пазбаўленне дэпутацкіх паўнамоцтваў
24 верасня 2015 года на пасяджэнні Пскоўскага абласнога сходу дэпутатаў (далей — аблсход, ПАСД) Леў Шлосберг быў пазбаўлены дэпутацкіх паўнамоцтваў большасцю галасоў калег. «За» прагаласаваў 41 дэпутат, «супраць» — тры. Паказваецца прычына — прадстаўніцтва ў судзе, што па законе недапушчальна для дэпутата (акрамя выпадкаў законнага прадстаўніцтва).
Як адзначаў (у лісце ад 15 верасня на імя старшыні аблсхода Аляксандра Котава) пракурор вобласці Сяргей Бялоў, Шлосберг удзельнічаў у судовых разглядах па справе аб уключэнні Цэнтр сацыяльнага праектавання «Адраджэнне» у рэестр «замежных агентаў», як прадстаўніка гэтай АНА. Пры гэтым Шлосберг ажыццяўляў дзейнасць у аблсходзе на прафесійнай сталай аснове, што, згодна з федэральным законам «Аб агульных прынцыпах арганізацыі заканадаўчых (прадстаўнічых) і выканаўчых органаў дзяржаўнай улады суб’ектаў Расійскай Федэрацыі», накладвае абмежаванні на магчымасць удзелу ў судовых разглядах. Пракурор палічыў, што Шлосберг не з’яўляўся законным прадстаўніком АНА і такім чынам парушыў дадзеную норму ; Шлосберг, заснавальнік гэтай АНА, аспрэчвае гэта, спасылаючыся ў тым ліку на атрыманне даверанасці ад яе цяперашняга дырэктара. Таксама, са слоў Шлосберга, Пскоўскі гарадскі суд палічыў яго прадстаўніцтва законным, ведаючы, што ён дэпутат аблсходу, які працуе на пастаяннай аснове, аднак вышэйстаячая інстанцыя — абласны суд — пры разглядзе апеляцыі, пададзенай цэнтрам «Адраджэнне», не дапусціла дэпутата да працэсу як прадстаўніка інтарэсаў гэтай арганізацыі. 16 верасня рашэннем Савета Сходу пытанне аб парушэнні Шлосбергам заканадаўства было ўключана ў парадак дня пасяджэння (45-й сесіі ПАСД пятага склікання), прызначанага на 24 верасня. 17 верасня Камісія па кантролі за дакладнасцю звестак аб даходах, аб маёмасці і абавязацельствах маёмаснага характару, прадстаўленымі дэпутатамі абласнога Сходу прыйшла да высновы, што Шлосберг «парушыў абмежаванні і забароны, устаноўленыя актамі Расійскай Федэрацыі». 18 верасня праект пастановы аб датэрміновым спыненні паўнамоцтваў Шлосберга, падпісаны шасцю членамі ПАСД, быў накіраваны для разгляду. 23 верасня дванаццаць дэпутатаў Заканадаўчага сходу Санкт-Пецярбурга накіравалі ліст дэпутатам ПАСД, у якім звярнулі ўвагу, што федэральны закон не прадугледжвае датэрміновае спыненне дэпутацкіх паўнамоцтваў за парушэнне абмежаванняў на ўдзел у судовых разглядах, а закон Пскоўскай вобласці і яго тлумачэнні не могуць супярэчыць федэральнаму заканадаўству (згодна з Канстытуцыяй РФ) .Сам Шлосберг заявіў (размаўляючы з журналістамі 24 верасня 2015 года пасля агучвання рашэння ПАСД), што юрыдычных прычын для пазбаўлення яго мандата няма; ён лічыць рашэнне, прынятае ПАСД, чыста палітычным і мае намер абскардзіць яго ў судзе. Таксама ён сцвярджае, што на дэпутатаў аблсходу аказваўся ціск. Незадоўга да пасяджэння ПАСД Леў Шлосберг (у звароце да грамадзян, апублікаваным у выданні «Пскоўская губерня») заявіў: «''Палітычным заказчыкам пазбаўлення мяне мандата з’яўляюцца губернатар Пскоўскай вобласці Андрэй Турчак і яго група. Я вельмі моцна надакучыў гэтым людзям: сваёй працай у Сходзе, дэпутацкімі запытамі, барацьбой з карупцыяй, кантролем за расходаваннем бюджэтных грошай, умяшаннем у справы, якія яны хацелі б ніколі не выводзіць у грамадства''».
28 верасня 2015 года Шлосберг падаў іскавую заяву ў Пскоўскі гарадскі суд, патрабуючы прызнаць пастанову ПАСД аб датэрміновым спыненні яго паўнамоцтваў незаконнай. 21 кастрычніка 2015 года Шлосберг паведаміў у Facebook, што Пскоўскі гарадскі суд адмовіў яму ў іскавых патрабаваннях, а матываванае рашэнне будзе выраблена на працягу пяці дзён. Палітык плануе абскардзіць гэтае судовае рашэнне ў апеляцыйным парадку.
5 кастрычніка 2015 года было паведамлена, што вакантнае (пасля пазбаўлення Шлосберга паўнамоцтваў) месца адзінага прадстаўніка «Яблака» у ПАСД зойме Любоў Жыльцова.
Другі дэпутацкі тэрмін
У верасні 2016 года па выніках выбараў Л. М. Шлосберг зноў стаў дэпутатам Пскоўскага абласнога сходу дэпутатаў (VI склікання) па спісе партыі «Яблака». У студзені 2017 года Пскоўскі гарадскі суд прыняў пастанову аб ліквідацыі Цэнтра сацыяльнага праектавання «Адраджэнне», заснавальнікам і дырэктарам якога доўгі час з’яўляўся Шлосберг. Рашэнне аб ліквідацыі было прынята па іску Міністэрства юстыцыі Расійскай Федэрацыі. На момант прыняцця судовага рашэння аб ліквідацыі Шлосберг ужо не быў дырэктарам «Адраджэння».
У маі 2019 года Леў Шлосберг прадставіў у Пскоўскім абласным сходзе тры законапраекты аб пакаранні дэпутатаў за непавагу да грамадзян. Ні адзін з іх не быў падтрыманы яго калегамі.
З кастрычніка 2019 года Леў Шлосберг выступае за захаванне Пскоўскага стадыёна «Электрон» і ахоўнай тэрыторыі вакол.
У перыяд эпідэміі каранавіруса Леў Шлосберг шматкроць выступаў па пытаннях недастатковасці ўведзеных уладамі Пскоўскай вобласці супрацьэпідэмічных мер і, акрамя іншага, абвінаваціў абласныя ўлады ў штучным прыніжэнні статыстыкі смяротнасці ад гэтага захворвання.
У верасні 2020 года Шлосберг выступіў у падтрымку кіраўніка карэльскага аддзялення праваабарончай арганізацыі «Мемарыял» Юрыя Дзмітрыева, чыё справу ён лічыць сфабрыкаванай.
У кастрычніку 2020 года Леў Шлосберг пратэставаў супраць паездкі афіцыйнай дэлегацыі Пскоўскай вобласці ў Беларусь, разглядаючы гэты візіт як форму падтрымкі нелегітымнага дыктатара.
Затрыманне 23 студзеня 2021 года
23 студзеня 2021 года ў горадзе Пскове прайшла найбуйнейшая са снежня 2011 года палітычная акцыя пратэсту, частка агульнарасійскіх пратэстаў у падтрымку Аляксея Навальнага. Людзі сабраліся каля помніка княгіні Вользе на Кастрычніцкім праспекце і затым прайшлі па вуліцах горада.
Леў Шлосберг прапанаваў пратэстоўцам прайсці да ракі Пскавы, гайд-парку — адзінага ў Пскове месца, дзе жыхары могуць збірацца без апавяшчэння ўлад. Але туды людзей не прапускала паліцыя, блакіраваўшы ўсе спускі да пляцоўкі.
Палітык звярнуўся да старэйшага афіцэра паліцыі ў званні палкоўніка і папрасіў прапусціць грамадзян на тэрыторыю гайд-парку. Афіцэр, не прадставіўшыся, паведаміў, што пачуў меркаванне дэпутата, але праз 3 хвіліны людзей з гайд-парку сталі выцясняць.
Праз чвэрць гадзіны Леў Шлосберг быў затрыманы супрацоўнікамі паліцыі побач з гайд-паркам, на рагу вуліц Гогаля і Вароўскага. Паліцыянты не прадставіліся, прычын сваіх дзеянняў не патлумачылі. Сярод удзельнікаў затрымання быў начальнік УМВД па горадзе Пскову палкоўнік Сяргей Сурын.
Шлосберга даставілі ў Завяліченскі аддзел паліцыі, куды былі дастаўлены 17 чалавек, у тым ліку яго калега валасны дэпутат ад «Яблака» Мікалай Кузьмін.