cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Ільіч Далідовіч
Біяграфія
У канцы студзеня 1945 года у баў за населены пункт Клайн-Кюдэ сяржант Далідовіч першым пайшоў у атаку на ворага і сваімі дзеяннямі натхніў астатніх байцоў. У гэтым баю забіў трох немцаў, у тым ліку аднаго афіцэра, які спрабаваў узарваць мост. Падчас бою за населены пункт Ной-Хютэн, будучы абкружаны немцамі, расстрэльваў іх з аўтамата. Рассеяўшы большую частку з іх і бачачы, што яшчэ група немцаў насядае на няго, інсцэніраваў здачу ў палон і калі яны падышлі да яго на блізкую адлегласць — трох з іх забіў, а астатніх захапіў у палон і даставіў на камандны пункт палка. За гэтыя баі 5 сакавіка 1945 года камандзірам палка быў прадстаўлены да ўзнагароды ордэнам Чырвонай Зоркі, але камандзір дывізіі вырашыў інакш.
За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, загадам па 272-й стралковай дывізіі (015/н) ад 8 сакавіка 1945 года малодшы сяржант Далідовіч Аляксандр Ільіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені. Уручаны толькі ў 1949 годзе.
28 студзеня 1945 года снайпер узвода пешай разведкі 1063-га стралковага палка (272-я стралковая дывізія, 19-я армія, 2-гі Беларускі фронт) сяржант Аляксандр Далідовіч падчас наступальных баёў забіў трох гітлераўцаў. 14 сакавіка 1945 года у баю за горад Кольберг (цяпер — горад Калабжэг, Польшча) сяржант Далідовіч падпоўз да агнявой кропкі ворага і закідаў яе гранатамі, падарваўшы кулямёт з трыма гітлераўцамі. За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, загадам камандуючага войскамі 19-й арміі № 0176/н ад 17 красавіка 1945 года малодшы сяржант Далідовіч Аляксандр Ільіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
4 красавіка 1945 года група разведчыкаў на чале з сяржантам Аляксандрам Далідовічам пад ураганным артылерыйска-мінамётным агнём ворага пераадолела драцяныя загароды, пранікла ў варожыя траншэі і знішчыла вялікую колькасць гітлераўцаў, што аблягчыла захоп населеннага пункта Погарш, размешчанага ў пяці кіламетрах на поўнач ад горада Гдыня. У гэтым баі сяржант Далідовіч асабіста знішчыў шасцярых гітлераўскіх салдатаў.
У 1946 годзе старшыня Далідовіч А. І. дэмабілізаваны. Жыў у горадзе Мінске. Працаваў бухгалтарам у Міністэрстве фінансаў Беларускай СССР, потым у Міністэрстве дзяржаўнага кантролю Беларускай СССР.
Памер 29 сакавіка 1950 года. Пахаваны на Кальварыйскіх могілках.
Сардана Уладзіміраўна Аўксенцьева
Сарда́на Уладзі́міраўна Аўксе́нцьева (Сардаана Владимировна Авксентьева; нар. 2 ліпеня 1970 года, с. Чурапча, Якуцкая АССР, РСФСР, СССР) — расійская дзяржаўная і палітычная дзяячка. Кіраўніца гарадской акругі «Горад Якуцк» з 17 верасня 2018 года па 14 студзеня 2021 года.
Сант’Анджэла-а-Фазанела
Сант'Анджэла-а-Фазанела (Sant'Angelo a Fasanella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 801 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 84027. Тэлефонны код — 0828.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Маўнт-Магнет
Маўнт-Магнет (Mount Magnet) — горад у Заходняй Аўстраліі. Заснаваны як пасёлак золатаздабытчыкаў. 470 жыхароў (2016). За 573 км ад Перта.
Прафесарскі корпус Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Прафесарскі корпус  — будынак у г. Горкі, знаходзіцца на паўночай ускраіне ансамбля Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі.
Велета
Велета (Pico Veleta) — горная вяршыня на поўдні Іспаніі, на тэрыторыі правінцыі Гранада ў Андалусіі. З’яўляецца часткай горнага масіву Сьера-Невада. Адзін з самых высокіх пунктаў Іберыйскага паўвострава.
Вышыня — 3396 м над узроўнем мора.
Веласіпедная дарожка
Веласіпедная даро́жка (веладарожка) — частка дарогі, прызначаная для руху веласіпедаў, вылучаная дарожнай разметкай і абазначаная адпаведнымі дарожнымі знакамі. Веладарожка канструкцыйна афармляецца ў выглядзе адасобленай паласы. Веладарожкамі таксама лічацца палосы для веларуху, якія мяжуюць з пешаходнымі дарожкамі, або знаходзяцца на праезжай частцы дарогі. Дзяржстандартам Беларусі веладарожкі аднесеныя да 4-га, узроўню патрабаванняў да эксплуатацыйнага стану вуліц і праездаў, у выніку чаго паводле эксплуатацыйных характарыстык веладарожкі звычайна саступаюць аўтамабільным дарогам.
У Мінску да 2007 года было 2 веладарожкі і 1 веладарожка ў Мінскім раёне (Мінск — Раўбічы).
Асаблівасці руху па веладарожках у Беларусі
У Беларусі ўмовы і характарыстыка арганізацыі веладарожак, руху па іх, догляду за імі ўсталёўваюцца Правіламі дарожнага руху і дзяржаўнымі стандартамі, у прыватнасьці СНБ 3.03.02-97 «Вуліцы і дарогі гарадоў, пасёлкаў і сельскіх населеных пунктаў», СТБ 1291—2001 «Дарогі аўтамабільныя і вуліцы. Патрабаванні да эксплуатацыйнага стану, дапушчальнага па ўмовах забеспячэння бяспекі руху», БНіП 3.06.03-85 «Аўтамабільныя дарогі».
У адпаведнасці з беларускімі Правіламі дарожнага руху (ад 28 лістапада 2005 года) па веладарожцы дазваляецца рухацца ня толькі веласіпедыстам, але таксама пешаходам і групам дзяцей. Рух па веладарожцы мапедаў і прыраўняных да іх транспартных сродкаў у Беларусі забаронены. У Беларусі пры адсутнасці веладарожкі рух раварыстам дазваляецца па ўзбочыне, ходніку, пешаходнай дарожцы, і толькі пры немагчымасці руху па іх — па праезжай частцы дарогі. Веласіпедыстам нельга рухацца па веладарожцы ў часе снегападу або галалёду. Па-за скрыжаваннямі на нерэгуляваным скрыжаванні веладарожкі з дарогай веласіпедыст абавязаны даць дарогу транспартным сродкам, якія рухаюцца па гэтай дарозе.
Мапед
Мапед — двух-або трохколавы транспартны сродак з рухавіком аб'ёмам не больш за 50 см³ і максімальнай канструктыўнай хуткасцю не больш за 50 км/гадз.
Размежаванне матацыклаў і мапедаў ў Правілах дарожнага руху звязана з тым, што матацыкл можа ехаць у агульным патоку аўтамабіляў, а мапед едзе істотна павольней, і таму правілы загадваюць яму рухацца толькі ля правага краю дарогі, разам з веласіпедамі.
Папулярнасць мапедаў вызначаецца ў першую чаргу тым, што яны не патрабуюць дзяржаўнай рэгістрацыі, тэхаглядаў і абавязковага страхавання; для кіравання мапедам не патрабуецца вадзіцельскага пасведчання (ёсць краіны, дзе гэта не так). Акрамя таго, мапеды каштуюць даволі танна і расходуюць мала бензіну.
Мігел Велозу
Міге́л Луі́ш Пі́нту Вело́зу (Miguel Luís Pinto Veloso; нар., , Партугалія) — партугальскі футбаліст, апорны паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Партугаліі (2007—2015).
«Спортынг»
Велозу паспрабаваў пачаць сваю футбольную кар’еру ў «Бенфіцы», дзе яго бацька Антоніа Велозу быў капітанам і гуляў на пазіцыі абаронцы на працягу многіх гадоў, але не быў прыняты ў каманду з-за залішняй вагі. Пазней ён быў прыняты ў склад галоўных супернікаў «Бенфікі» — «Спортынг», дзе гуляў на працягу пяці гадоў, і ў сезоне 2004/05 яго ўзялі ў галоўную каманду. Сваю футбольную кар’еру Велозу пачынаў на пазіцыі цэнтральнага абаронцы.
Для атрымання вопыту і навыкаў у 2005 годзе Мігел быў адпраўлены ў арэнду ў «Алівайш і Маскавіды». У выніку добрай гульні, паказанай у клубе другога дывізіёна, Велозу вярнуўся назад у «Спортынг». Дэбют Велозу за «Спортынг» адбыўся ў матчы Лізе чэмпіёнаў супраць «Інтэра». «Спортынг» перамог з лікам 1:0, а Мігел быў прызнаны найлепшым іграком матча. Велозу стаў праходзіць у асноўны склад каманды, вытрымліваючы канкурэнцыю з больш дасведчанымі ігракамі, як Тонел, Андэрсан Полга, Куштодыу, Марка Канейра.
У студзені 2007 года Велозу падоўжыў кантракт са «Спортынгам» да 2013 года.
«Джэноа» і «Дынама»
30 ліпеня 2010 года Мігел перайшоў у італьянскі клуб «Джэноа».
4 ліпеня 2012 года Мігел перайшоў у склад украінскага клуба «Дынама», падпісаўшы з камандай чатырохгадовы кантракт. У ліпені 2016 года вярнуўся ў «Джэноа». Пакінуў генуэзскую каманду па заканчэнні сезона 2017/18, аднак у кастрычніку 2018 года падпісаў новы кантракт з клубам.
«Элас Верона»
У ліпені 2019 года ў якасці свабоднага агента далучыўся да клуба «Элас Верона». Пакінуў веронскі клуб па заканчэнні сезона 2022/23.
Міжнародная кар’ера
Пасля добрага выступу Велозу на чэмпіянаце Еўропы сярод моладзевых каманд у 2007 годзе, трэнер зборнай Партугаліі Луіс Феліпэ Скалары выклікаў Мігела ў асноўную каманду. Дэбют Велозу за зборную Партугаліі адбыўся 13 кастрычніка 2007 года ў матчы супраць зборнай Азербайджана.
Першы гол за нацыянальную каманду Мігел забіў 14 кастрычніка 2008 года ў адборачным турніры да чэмпіянату свету 2010 года супраць зборнай Мальты.
Дасягненні
Спортынг
Марціна Саблікава
Марці́на Са́блікава (, Martina Sáblíková, нар., Нове-Места-на-Мораве, раён Ждзяр-над-Сазаваў, Паўднёвамараўскі край у ранейшых межах) — канькабежка з Чэхіі, першая ў гісторыі алімпійская чэмпіёнка Чэхіі ў бегу на каньках, шматразовая чэмпіёнка свету і Еўропы, рэкардсменка свету. Віцэ-чэмпіёнка Алімпійскіх гульняў 2014 у Сочы на дыстанцыі 3000 м. Спецыялізуецца на дыстанцыях 1500 м, 3000 м, 5000 м і 10000 м (неафіцыйная).
Старэйшая сястра канькабежка Мілана Сабліка.
Шалінскі раён
Шалінскі раён (Шали́нский райо́н, Шелан кӏошт) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Шалі.
Геаграфія
Раён знаходзіцца ў перадгорнай зоне, у цэнтральнай частцы рэспублікі. На поўдні мяжуе з Шатойскім, на ўсходзе — з Ведзенскім і Курчалоеўскім, на захадзе — з Грозненскім раёнамі, а на поўначы — з гарадской акругай горад Аргун.
Плошча тэрыторыі раёна — 598,89 км² (па іншых дадзеных — 635,73 км²).
Па яго тэрыторыі працякае мноства рэк, найбольш буйнымі з якіх з’яўляюцца — Аргун, Бас, Джалка, Хулхулау і іншыя.
Эфі Ахцыёглу
Біяграфія
Нарадзілася 4 студзеня 1985 года ў Яніцы.
У 2009—2013 гадах працавала на юрыдычным факультэце Універсітэта Арыстоцеля ў Салоніках. Таксама працавала адвакатам, даследчыкам у некамерцыйнай арганізацыі (скар. CIEEL/ΚΔΕΟΔ) у Салоніках, затым — палітычным саветнікам дэпутата Еўрапейскага парламента ад партыі СІРЫЗА.
З’яўляецца членам Цэнтральнага Камітэта СІРЫЗА.
5 лістапада 2016 года атрымала партфель міністра працы і сацыяльнай абароны. Стала самым маладым (31год) міністрам у другім кабінеце Цыпраса.
Па выніках парламенцкіх выбараў 7 ліпеня 2019 года абраная дэпутатам.
Онслаў
Онслаў (Onslow) — горад у Заходняй Аўстраліі. Знаходзіцца за 1361 км на поўнач ад Перта. Каля 700 жыхароў. Заснаваны ў 1883 годзе як партовы горад на рацэ Ашбертан.
Актам (Чыілійскі раён)
Актам — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Гіганцкай сельскай акругі. Код КАТА — 435239200.
Валерый Данілавіч Анісенка
Валерый Данілавіч Анісенка (, Талачын) — беларускі тэатральны рэжысёр і акцёр. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР.
Актам (Чыілійскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 145 чалавек (76 мужчын і 69 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 88 чалавек (47 мужчын і 41 жанчына).
Валерый Данілавіч Анісенка
Біяграфія
Яшчэ ў школьныя гады захапляўся тэатральнай дзейнасцю, быў акцёрам Талачынскага народнага тэатра. Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1965). Працаваў акцёрам у Віцебску ў Беларускім дзяржаўным драматычным тэатры імя Я. Коласа (1965—1967) і ў Купалаўскім тэатры (1969—1977).
Незапатрабаванасць у якасці акцёра падштурхнула Анісенку да атрымання рэжысёрскай адукацыі. У 1978 годзе скончыў Вышэйшыя рэжысёрскія курсы пры Дзяржінстытуце тэатральнага мастацтва ў Маскве. Працаваў галоўным рэжысёрам Беларускага рэспубліканскага тэатра юнага гледача (1979—1980), Тэатра-студыі кінаакцёра (1980—1982), Беларускага радыё (1982—2000), мастацкім кіраўніком (пазней адначасова і дырэктарам) Рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі (2000—2012). У апошнім тэатры выходзіў на сцэну ў якасці акцёра.
Творчасць
Паставіў шмат спектакляў (у тым ліку, больш за 100 радыёспектакляў), 2 тэлефільмы: «Паляванне на апошняга жураўля» А. Жука (2-х серыйны, мастацкі) і «Крык чайкі» А. Асіпенкі (кароткаметражны).
Аўтар тэкста лекцый «Канспект па Шэкспіры» на рускай, іспанскай і англійскай мовах (Мінск, «Арлекін», 1997 г.), кніг «Споведзь дылетанта» (Мінск, «Чатыры чвэрці», 2011), «Нататкі пачаткоўца» (Мінск, АТ «Беллітфонд», 2004), а таксама шэрагу артыкулаў у рэспубліканскай і замежнай прэсе.
IC 2415
IC 2415 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Янкі Купалы
Вуліца Янкі Купалы — назва вуліц у гонар беларускага паэта Янкі Купалы.
Карнарван (Заходняя Аўстралія)
Карнарван (Carnarvon) — цэнтр рэгіёну Гаскойн Заходняй Аўстраліі, насельніцтва каля 4550 жыхароў. Размешчаны ў вусці ракі Гаскойн, прыкладна за 900 км на поўнач ад Перта. Марскі порт. Заснаваны ў 1883 годзе і названы ў гонар брытанскага каланіяльнага сакратара, лорда Карнарвана.
Аляксандр Мікалаевіч Шумідуб
Біяграфія
Выхаванец мінскай хакейнай школы «Юнацтва» (трэнер — Ю. Туманаў).
За нацыянальнай зборнай Беларусі выступаў з 1996 па 1998 год. Правёў 12 матчаў, прапусціў 28 шайбаў, зарабіў 2 хвіліны штрафнога часу.
Дасягненні
Лепшы хакеіст Беларусі (1991).
Гаршвяйская сялянская арганізацыя
У суполку ўваходзілі 9 кніганош і 45 асоб, якія дапамагалі матэрыяльна. Бухгалтарам таварыства быў А. Ладукас.
Гэта арганізацыя займалася кантрабандай не толькі малітоўнікаў і іншых рэлігійных кніжак, але і грамадска-палітычнай літаратуры, часопісаў, якія выдаваліся ў Германіі і ЗША. Куплялі кнігі за граніцай Бялініс і Удра. Праз мяжу кнігі праносілі спецыяльна нанятыя прафесійныя кантрабандысты. На зборны пункт у Гаршвяй кнігі прывозіў Ладукас. Прывезеныя кнігі складаліся ў гумне селяніна Юргіса Дзілкуса. Потым у Гаршвяй за кнігамі прыязжалі жыхары ваколічных вёсак, далей размешчаныя населеныя пункты забяспечваліся праз выпадковых падарожных, ці ўласных падаўцоў. Дзейнасць арганізацыі ў Гаршвяй ахапіла большую частку Ковенскай губерні, а таксама некаторыя раёны Віленскай.
У 1895 г. арганізацыя была выкрыта паліцыяй. Было канфіскавана 5156 экз. кніг, брашур і 4287 экз. перыядычных выданняў. Бялініс і Нятэцкіс пазбеглі арышту, аднак К. Удра, А. Ладукас, Бружас і іншыя трапілі ў турму і ў 1899 г. былі сасланыя ў Сібір на шматгадовую катаргу.
Чула-Віста
Чула-Віста (Chula Vista) — горад у ЗША, у акрузе Сан-Дыега (штат Каліфорнія). Насельніцтва — 210 000 чалавек (2005). Размешчаны на ўсходнім узбярэжжы заліва Сан-Дыега.
Хеніль
Хеніль (Rio Genil) — рака на поўдні Іспаніі, найважнейшы левы прыток ракі Гвадалквівір.
Даўжыня — 358 км. Плошча басейна — 8278 км². Цячэ ў межах Кардыльера-Бетыка, у ніжнім цячэнні — па Андалускай нізіне. Выдатак вады — 40 м³/с. На рацэ створаны вадасховішчы. Рака выкарыстоўваецца для арашэння.
Тчоў (гміна)
Тчоў (Tczów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Зваленьскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тчова. Плошча гміны складае 72,12 км². Станам на 2004 год у гміне Тчоў пражывалі 4906 чалавек, шчыльнасць — 68 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Порт-Хедленд
Порт-Хедленд (Port Hedland) — горад на паўночным захадзе штата Заходняя Аўстралія, за 1322 км ад Перта. Насельніцтва горада на 2011 год — 15 044 чалавека. Порт.
Талстой-Юрт
Талстой-Юрт (Толсто́й-Юрт, Девкар-Эвла; да 1944 года — Стары-Юрт) — сяло ў Чачэнскай Рэспубліцы. Названа ў гонар рускага пісьменніка Льва Талстога.
Адміністрацыйны цэнтр Грозненскага муніцыпальнага раёна (з 21 чэрвеня 2021 г.), адпаведнага адміністрацыйнага раёна і Талстой-Юртаўскага сельскага паселішча.
Сяло размешчана ля паўночнага падножжа Церскага хрыбта, за 12 км на паўночны ўсход ад горада Грозны.
Найбліжэйшыя населеныя пункты: на поўначы — станіца Мікалаеўская і пасёлак Набярэжны, на паўночным усходзе — сяло Вінаграднае, на паўднёвым усходзе — сяло Петрапаўлаўская, на поўдні — сяло Гарачаісточненская, на паўднёвым захадзе — сяло Алхан-Чурт (цяпер у складзе горада Грозны)) і на паўночным захадзе — сяло Правабярэжнае.
Сынадворцы
Сынадво́рцы (, Сынодворцы) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
Раз’езд 22
Раз’езд 22 — раз’езд у Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Гіганцкай сельскай акругі. Код КАТА — 435239300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 186 чалавек (110 мужчын і 76 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе проживал 141 чалавек (72 мужчыны і 69 жанчын).
Брум (горад)
Брум (Broome) — горад у паўночна-заходняй частцы аўстралійскага штата Заходняя Аўстралія, цэнтр графства Брум. Насельніцтва горада паводле ацэнак на 2006 год складала прыкладна 11,5 тысяч чалавек, а насельніцтва ўсяго раёна — 15,4 тысяч чалавек (2008). Турызм.
Сант’Арсеніа
Сант'Арсеніа (Sant'Arsenio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 2726 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 136 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 84037. Тэлефонны код — 0975.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Arsenio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2416
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Таксатарскі корпус Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Таксатарскі корпус  — будынак у г. Горкі, размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы ансамбля Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, па адрасе вул. Ціміразева, 6.
Архітэктура
Пабудаваны ў пачатку 20 ст. з цэглы. Злучаны з будынкам дзіцячага сада. Двухпавярховы аб’ём, у плане блізкі да квадрата. Галоўны фасад сіметрычны, вылучаны невялікім рызалітам і 3 прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Будынак не мае дэкаратыўных элементаў. Сістэма планіроўкі нерэгулярная. Выкарысоўваецца як жылы дом.
Ордэн святой праведнай Сафіі, княгіні Слуцкай
Ордэн святой праведнай Сафіі, княгіні Слуцкай (Орден святой праведной Софии, княгини Слуцкой) — узнагарода Беларускай праваслаўнай царквы. Заснаваны рашэннем Сінода Беларускай Праваслаўнай Царквы ад 12 студзеня 2012 года і зацверджаны Найсвяцейшым Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Кірылам 21 лютага 2012 года ў адзначэнне 400-годдзя смерці святой праведнай Сафіі, княгіні Слуцкай. З імем святой княгіні Сафіі непарыўна звязаны падзвіжніцкія працы па абароне і захаванні праваслаўнай веры на зямлі Беларусі.
Статут ордэна
Ордэн святой праведнай Сафіі, княгіні Слуцкай, мае адну ступень.
Духоўныя асобы носяць ордэн на стужцы на шыі, свецкія асобы на ўзроўні грудзей на стужцы праз правае плячо. Без стужкі ордэн носіцца на правым баку грудзей і размяшчаецца пасля ордэна прападобнамучаніка Афанасія Брэсцкага і перад ордэнам прападобнай Ефрасінні Полацкай.
Ордэнам узнагароджваюцца Прадстаяцелі, іерархі і клірыкі Памесных Праваслаўных Цэркваў, архірэі і клірыкі Беларускай Праваслаўнай Царквы за шматгадовае служэнне ў архірэйскім і святарскім сане ці за заслугі перад Беларускай Праваслаўнай Царквой. Ордэнам могуць быць узнагароджаны царкоўныя і грамадскія дзеячы за працы на карысць праваслаўя, за шматгадовую духоўна-асветніцкую, катэхізічную і місіянерскую дзейнасць.
Апісанне
Пярэдні бок (аверс) ордэна ўяўляе сабой злёгку выпуклую васьміканцовую залацістую зорку, у цэнтры якой размешчаны белы эмалевы грэчаскі крыж з залатой акантоўкай. Адлегласць паміж процілеглымі прамянямі зоркі 68 мм. У цэнтры крыжа размяшчаецца бэжавы эмалевы медальён з выявай святой праведнай Сафіі, княгіні Слуцкай, у княжацкіх адзеннях з шасціканцовым крыжам у правай руцэ. Дыяметр медальёна 21,5 мм. Медальён акружаны чырвоным эмалевым кольцам, верх якога займае надпіс на царкоўнаславянскай мове ў адзін шэраг: «СВЯТАЯ ПРАВЕДНАЯ КН. СОФИЯ СЛУЦКАЯ». Ніжнюю частку кольца ўпрыгожвае лаўровы паўвянок. Ордэн выраблены з тампаку з гальванічным залачэннем.
На рэверсе ордэн мацуецца вертыкальнай шпількай да шаўковай стужкі. Стужка ордэна выраблена з белага рабрыстага шоўка шырынёй 95 мм, з залатой аблямоўкай. Абрэз стужкі прамы. Канцы змацаваны бантам шырынёй 165 мм. Ордэн выдаецца ў белай скураной скрынцы.
Уладзімір Львовіч Машкоў
Уладзімір Львовіч Машкоў (нар., Тула) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, Заслужаны артыст Расійскай Федэрацыі (1996 год), Народны артыст Расійскай Федэрацыі (2010 год).
Біяграфія
Нарадзіўся 27 лістапада 1963 года ў Туле. Бацька яго быў акцёрам лялечнага тэатра, а маці, італьянка па паходжанні, працавала рэжысёрам у тым жа тэатры. У сярэдзіне 1960-х гадоў сям’я Машкова пераехала ў Новакузнецк, а ў канцы 1970-х — у Новасібірск, дзе Уладзімір Машкоў паступіў на біялагічны факультэт універсітэта, але змяніўшы рашэнне, праз год ён паступіў у Новасібірскае тэатральнае вучылішча.
Характар ​​ў студэнта быў няпросты, і ў 1984 годзе яго выключылі з вучылішча за бойку. Аднак Машкоў не змірыўся і адправіўся ў Маскву, дзе паступіў у Школу-студыю МХАТ, у майстэрню Тарханава. Адтуль яго таксама выгналі за залішне буяны нораў, і ён уладкаваўся дэкаратарам ў МХАТ.
Неўзабаве пасля гэтага, Уладзімір Машкоў стаў займацца ў Алега Табакова, а пасля граць у тэатры, якім той кіраваў.
Дэбют Уладзіміра Машкова ў кіно адбыўся ў 1989 годзе ў фільме «Зялёны агонь казы», ​​у тым жа годзе ён зняўся ў фільмах «Рабі — раз!» І «Каханне на востраве смерці». У 1990 годзе скончыў школу-студыю МХАТ (курс Алега Табакова).
Выступіў як тэатральны рэжысёр, паставіўшы на сцэне Тэатра-студыі Алега Табакова спектаклі «Зорная часіна па мясцовым часе», «Страсці па Бумбарашу» і «Смяротны нумар». На сцэне МХТ імя А. П. Чэхава Уладзімірам Львовічам пастаўлены спектакль «№ 13», а ў тэатры «Сатырыкон» — «Трохграшовая опера».
У 1997 годзе Уладзімір Машкоў сыграў галоўную ролю ў фільме «Злодзей» — пасля намінаваны на «Оскар».
Тэлятын (гміна)
Тэля́тын (Telatyn) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тэлятыне. Плошча гміны складае 109,66 км². Станам на 2004 год у гміне Тэлятын пражывалі 4529 чалавек, шчыльнасць — 41,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Тэшык-Таш
Тэшык-Таш(Teshik-Tosh — дзіравы камень) — пячора-грот у гарах Байсунтау (Сурхандар’інскі вілает, Узбекістан). У пячоры ў 1938—1939 гадах археолаг Аляксей Паўлавіч Акладнікаў адкрыў пахаванне з мусцьерскай культуры неандэртальскай дзяўчынкі ..
У 1938—1939 гадах археолаг А. П. Акладнікаў выявіў стаянку мусцьерскай культуры і пахаванне з рэшткамі шкілета (чэрап і некаторыя косткі) дзіцяці-неандэртальца 8-9 гадоў. Пахаванне было акружана рагамі горных казлоў, укапанымі ў зямлю, што, магчыма, сведчыць пра існаванне рэлігійна-рытуальных культаў у неандэртальцаў. Чэрап з Тэшык-Таша даволі вялікі (1490 см³), характэрны для неандэртальцаў надвочны валік не надта развіты, значна выступае нос, а падбародак, як звычайна ў неандэртальцаў, адсутнічае. Згодна з больш познімі даследаваннямі, шкілет належыць дзяўчынцы.
У 2007 годзе Свантэ Пааба з групай даследчыкаў з Інстытута эвалюцыйнай антрапалогіі імя Макса Планка ў Лейпцыгу вывучылі мітахандрыяльную ДНК з левай сцегнавой косткі неандэртальца з Тэшык-Таш, а таксама костак з пячоры Акладнікава. Было праведзена параўнанне з раней расшыфраванымі геномамі 13 еўрапейскіх неандэртальцаў, якое паказала падабенства мітахандрыяльнай ДНК сібірскіх і еўрапейскіх неандэртальцаў. Радыёвуглеродны аналіз костак з Тешик-Таш правесці не ўдалося з-за занадта малой колькасці калагена, неабходнага для такога аналізу.
Прылады
У культурных пластах пячоры (да 1,5 м) знойдзеныя косткі дзікага каня, горнага казла, аленя, мядзведзя і іншых жывёл, на якіх палявалі насельнікі стаянкі. Каштоўнымі знаходкамі сталі шматлікія каменныя вырабы (напрыклад, дыскападобныя нуклеусы, скрабкі).
Вуліца Янкі Купалы (Львоў)
Вуліца Янкі Купалы — вуліца ў Шаўчэнкаўскім раёне Львова, у мясцовасці Падзамча.
Вуліца Янкі Купалы размешчана паміж вуліцамі Кветкававай і Усходняй. Спачатку ідзе з паўднёвага захаду на паўночны ўсход (паралельна з вуліцай Дашкевіча), прыкладна пасярэдзіне змяняе напрамак пад прамым вуглом налева — на паўночны захад. Даўжыня вуліцы 350 м. Дарожнае пакрыццё — асфальт, рух двухбаковы.
Вуліца забудавана жылымі адна- і двухпавярховымі дамамі, узведзенымі ў першай палове XX ст, ёсць некалькі прыватных аднапавярховых дамоў, а таксама адзін чатырохпавярховы шматкватэрны дом савецкага ўзору. Да вуліцы прымыкае некалькі невялікіх садоў, таксама незабудаваныя ўчасткі.
Гатавальня
Гатавальня — набор чарцёжных інструментаў, складзеныя ў спецыяльны футарал. У гатавальню ўваходзяць: цыркуль, рэйсфедар, чарцёжны кронцыркуль, разметачны кронцыркуль, прапарцыйны цыркуль і іншыя інструменты.
Майкл Фелпс
Майкл Фрэд Фелпс II (Michael Fred Phelps II; нар. 30 чэрвеня 1985 г., Балтымар, штат Мэрыленд, ЗША) — выбітны амерыканскі плывец, адзіны ў гісторыі спорту 28-разовы алімпійскі чэмпіён (16 раз — на індывідуальных дыстанцыях, 12 — у эстафетах), 26-разовы чэмпіён свету ў 50-метровым басейне.
Спартыўная мянушка - «Балтымарская куля» (англ.: The Baltimore Bullet).
Майкл найбольш моцны ў плаванні вольным стылем і батэрфляем, крыху слабей выглядае ў плаванні на спіне і брасам. Таксама паспяхова выступае ў комплексным плаванні.
Сусветныя рэкорды Фелпса
На дадзены момант з'яўляецца уладальнікам 7 сусветных рэкордаў (50-метровы басейн/доўгая вада: 100 м і 200 м батэрфляем, 400 м комплекс, эстафета 4 × 100 м вольным стылем, эстафета 4 × 200 м вольным стылем, камбінаваная эстафета 4 × 100 м ; 25-метровы басейн/кароткая вада: камбінаваная эстафета 4х100 м).
Усяго на 1 жніўня 2011 г. Фелпс усталяваў 37 сусветных рэкордаў на «доўгай вадзе» (29 індывідуальных і 8 у эстафеце) і перасягнуў вышэйшае дасягненне Марка Спіца, які ўсталяваў за кар'еру 33 сусветныя рэкорды (26 індывідуальных і 7 у эстафеце). Яшчэ 2 сусветныя рэкорды ў эстафеце на рахунку Майкла ў 25-метровым басейне.
23 з сваіх 37 рэкордаў Фелпс ўсталяваў на 3 дыстанцыях: 200 м батэрфляем (8 рэкордаў), 200 (8 рэкордаў) і 400 м (7 рэкордаў) комплексным плаваннем. Сусветным рэкордам на дыстанцыях 200 м батэрфляем валодае бесперапынна больш за 10 гадоў, а на дыстанцыі 400 м комплексам - ужо больш за 9 гадоў.
Летнія Алімпійскія гульні 2012
Майкл Фэлпс 31 ліпеня 2012 выйграў срэбра на дыстанцыі 200 м батэрфляем, а таксама золата ў эстафеце 4х200 м вольным стылем. Такім чынам, на рахунку Фэлпса стала 19 медалёў на Алімпійскіх гульнях (15 залатых, 2 сярэбраныя і 2 бронзавыя). Ён стаў абсалютным рэкардсменам па колькасці алімпійскіх медалёў. Па агульнай колькасці алімпійскіх узнагарод ён абышоў савецкую гімнастку Ларысу Латыніну (9-5-4). 2 жніўня Майкл Фэлпс заваяваў дваццаты ў кар'еры алімпійскі медаль, перамогшы на дыстанцыі 200 метраў комплексным плаваннем. Затым ён перамог на дыстанцыі 100 м батэрфляем і ў складзе зборнай ЗША ў камбінаванай эстафеце 4x100 м.
Фізіка-хімічны корпус Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі
Фізіка-хімічны корпус  — будынак у г. Горкі, размешчаны ў паўночнай частцы ансамбля Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, па адрасе вул. Агранамічная, 1.
Архітэктура
Пабудаваны ў пачатку 20 ст. з цэглы. Двухпавярховы будынак, у плане складанай кампазіцыі. Галоўны фасад сіметрычны. Цэнтральная частка паглыблена і вышэй за бакавыя. Высокія паўцыркульныя вокны надаюць будынку парадны выгляд. У дэкоры выкарастыны плоскія лапаткі, сухарыкі над аконнымі праёмамі. Астатнія фасады пазбаўлены дэкору і несіметрычныя па сваёй кампазіцыі.
Грозненскі раён
Грозненскі раён (Гро́зненский райо́н, Соьлжа-ГӀалин кӀошт) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Чачэнскай Рэспублікі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Талстой-Юрт, паводле Статута горад Грозны.
Пры гэтым адміністрацыя муніцыпальнага раёна знаходзілася ў станіцы Гарачаісточненскай, а 21 чэрвеня 2021 г. адміністрацыйны цэнтр Грозненскага муніцыпальнага раёна перанесены ў сяло Талстой-Юрт.
Геаграфія
Раён знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Чачэнскай Рэспублікі.
Прыродна-кліматычныя і эканамічныя ўмовы дазваляюць поўнасцю забяспечыць патрэбнасці насельніцтва муніцыпальнага ўтварэння сельскагаспадарчай прадукцыяй: збожжам, агароднінай, садавінай, ягадамі, жывёлагадоўчымі прадуктамі мясамалочнага напрамку.
З 1 студзеня 2020 года, пасля ўступлення ў сілу закона № 41-РЗ адбыліся змены межаў Чачэнскай Рэспублікі.
Працягласць раёна з поўначы на поўдзень складае — 18 км, з захаду на ўсход — 74 км, з поўначы на паўднёвы ўсход — 30 км, з поўначы на паўднёвы захад — 43 км.
Плошча тэрыторыі раёна складае 1236,26 км² (да 1 студзеня 2020 года — 1480,43 км²).
Цёплая Гара
Цёплая Гара́ (, Тёплая Гора) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Заходнефламандская група дыялектаў
Заходнефламандская група дыялектаў — група дыялектаў нідэрландскай мовы, распаўсюджаная ў Заходняй Фландрыі, Французскай Фландрыі і Зеландскай Фландрыі. Існуе некалькі заходнефламандскіх дыялектаў (пабярэжны дыялект, бругскі дыялект, дыялект Французскай Фландрыі і г.д.), але розніца паміж імі адносна невялікая, і яна не перашкаджае паразуменню носьбітаў. Найбольш блізкія зеландскаму дыялекту. Часам заходнефламандскі разглядаецца як самастойная мова (гл. Праблема «мова ці дыялект»). Мае свой код ISO 639, трохлітарны ідэнтыфікатар — vls. Заходнефламандскі дыялект (мова) не мае афіцыйнага статусу. Стандартызаваная норма адсутнічае. Існуе Вікіпедыя на заходнефламандскіх дыялектах.
Агульная колькасць носьбітаў — каля 1,06 мільёна чалавек, з іх большасць жыве ў Бельгіі (першым чынам правінцыя Заходняя Фландрыя і некаторыя заходнія раёны Усходняй Фландрыі, больш мільёна носьбітаў), Францыі (Французская Фландрыя, каля 20 тысяч носьбітаў) і Нідэрландах (Зеландская Фландрыя, каля 90 тысяч носьбітаў).
IC 2417
IC 2417 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яраслаў Расціслававіч Чупрыс
Яраслаў Расціслававіч Чупрыс; нар. 12 верасня 1981 г., Мінск, БССР) — беларускі хакеіст, нападнік. У цяперашні час выступае за Юнацтва-Мінск і нацыянальную зборную Беларусі.
Байсын
Байсын — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жанатурмыскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 4 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435241100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 846 чалавек (418 мужчын і 428 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 875 чалавек (432 мужчыны і 443 жанчыны).
Габрыэль Дуглас
Габрыэль Крысціна Вікторыя «Габа» Дуглас (Gabrielle Christina Victoria "Gabby" Douglas, нар. г., Вірджынія, ЗША) — амерыканская гімнастка, трохразовая алімпійская чэмпіёнка (2012 года ў абсалютным і камандным першынствах, 2016 у камандным). Чэмпіёнка свету ў камандным першынстве 2011 года. Першая гімнастка ЗША, якая выйграла каманднае і абсалютная першынство на адной Алімпіядзе і першая афраамерыканскага гімнастка-алімпійская чэмпіёнка.
Аляксандр Мікалаевіч Арлоў
Алякса́ндр Мікала́евіч Арло́ў (,  — 1942, нацысцкі канцлагер) — беларускі скульптар.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі мастацкі тэхнікум (1929). Член Віцебскага філіяла Аб’яднання моладзі Асацыяцыі мастакоў рэвалюцыі (1929—1930).
Удзельнічаў у скульптурным афармленні Дома ўрада (1933), Акруговага Дома афіцэраў (1935), Палаца піянераў (1936; усе ў Мінску), беларускага павільёна на Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўцы ў Маскве (1939).
ФК Спортынг Лісабон
«Спортынг» (Sporting) — партугальскі футбольны клуб з горада Лісабон. 19-разовы чэмпіён Партугаліі, 17-разовы ўладальнік Кубка Партугаліі. Уладальнік Кубка кубкаў (1964).
Клуб быў заснаваны ў Лісабоне 1 ліпеня 1906 года, ён з’яўляецца клуб «Вялікай тройкі» (Tres Grandes) футбольных клубаў Партугаліі разам з «Бенфікай» і футбольным клубам «Порту». У спартыўным клубе «Спортынг», куды ўваходзяць не толькі футбольныя ігракі, але і спартсмены іншых відаў спорту, налічваецца звыш за 100 тысяч зарэгістраваных членаў. Спартсмены і заўзятары часцяком называюць сябе «ільвамі» (Leões). На працягу першага стагоддзя існавання клуба, каманда і спартсмены заваявалі 3 спартыўныя алімпійскія залатыя медалі, а таксама шмат сярэбраных і бронзавых медалёў і тысячы нацыянальных і рэгіёнальных перамогаў. У перыяд стварэння клуба Жазэ Алваладэ жадаў зрабіць яго ў самы вялікі клуб Еўропы. На сёння колькасць прыхільнікаў клуба па ўсім свеце налічвае больш за тры мільёны.
«Спортынг» быў адным з членаў-заснавальнікаў Партугальскай лігі ў 1933 годзе, клуб ніколі не вылятаў з галоўнага дывізіёна партугальскага футбола, разам з іншымі грандамі партугальскага футболу «Порту» і «Бенфікай». «Спортынг» з’яўляецца трэцім самым паспяховым партугальскім футбольным клубам, маючы на сваім рахунку 44 тытулы.
Заснаванне
Клуб паўстаў у 1906 годзе ў выніку расколу спартыўна-грамадскага таварыства, бо адны лічылі, што клуб павінен засяродзіць увагу на грамадскіх мерапрыемствах, а іншыя адчувалі, што ўсе сілы павінны быць накіраваны на спартыўныя аспекты клуба. Жуліа дэ Араўжа, які пасля стаў прэзідэнтам «Спортынга», адзначыў што рознагалоссі адбываліся не толькі ў дачыненні да размяшчэння клуба, бо ў клубе мелася некалькі штаб-кватэр, але таксама і ў дачыненні да мэтаў клуба — перавага сацыяльных або спартыўных аспектаў клуба.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Тэракотавая армія
Тэракотавая армія — пахаванне па не менш 8099 поўнапамерных тэракотавых статуй кітайскіх ваяроў і іх коней. Выяўлена ў 1974 годзе побач з магілай кітайскага імператара Цынь Шыхуандзі непадалёк ад горада Сіянь.
Стварэнне
Тэракотавыя статуі былі пахаваныя разам з першым імператарам дынастыі Цынь - Цынь Шыхуандзі (аб'яднаў Кітай і злучыў усе часткі Вялікай сцяны) у 210-209 гг. да н.э.
Гэтыя статуі павінны былі, верагодна, даць яму магчымасць задавальняць свае ўладныя амбіцыі ў тым свеце гэтак жа, як ён рабіў гэта пры жыцці. І хоць замест жывых ваяроў насуперак звыклай традыцыі разам з імператарам былі пахаваныя іх гліняныя копіі, што некаторымі спецыялістамі расцэньваецца як вельмі прагрэсіўны крок, акрамя статуй ваяроў разам з Цынем было закапана па розных ацэнках да 70 тысяч працоўных разам са сваімі сем'ямі. Гэтыя людзі, у адрозненне ад салдат, былі цалкам рэальнымі.
Абрагам Война
Абрагам Война ( — ) — вялікалітоўскі рымска-каталіцкі і дзяржаўны дзеяч. Канонік віленскі, біскуп-суфраган віленскі (ад 1611), тытулярны біскуп метонскі, біскуп жамойцкі (1627—1630), біскуп віленскі (1630—1649).
З роду Войнаў-Грычынавічаў, сын кашталяна мсціслаўскага Сямёна. Запрасіў у Вільню кармелітаў і гаспітальераў, які пазней заснавалі шпіталь і аптэку. Змагаўся з пратэстантызмам, кіраваў пераследавальнікамі кальвіністаў.
Дэрбі (Заходняя Аўстралія)
Дэрбі (Derby) — горад на паўночным захадзе Аўстраліі, на тэрыторыі штата Заходняя Аўстралія. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам графства Дэрбі-Уэст-Кімберлі. Знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы штата, на ўсходнім беразе заліва Кінг Індыйскага акіяна, паблізу ўпадзення ў яго ракі Фіцрой. Абсалютная вышыня — 7 метраў над узроўнем мора. За 1770 кіламетраў на паўночны ўсход ад Перта.
Гісторыя
Заснаваны ў 1883 годзе і названы ў гонар Эдуарда Генры Стэнлі, 15-га графа Дэрбі, на той час брытанскага дзяржаўнага сакратара па справах калоній. Падчас Другой сусветнай вайны аэрадром, размешчаны паблізу Дэрбі, выкарыстоўваўся сіламі саюзнікаў у барацьбе з Японіяй. Гэтая акалічнасць паслужыла прычынай бамбаванняў горада з боку японскіх ваенна-паветраных сіл.
Куінана
Куінана (Kwinana) — горад, раён мясцовага самакіравання ў аўстралійскім штаце Заходняя Аўстралія. З’яўляецца адным з прыгарадаў горада Перт, размешчаны прыкладна за 40 км на поўдзень ад гарадскога дзелавога цэнтра Перт. Паводле перапісу 2006 года, колькасць насельніцтва горада складала 19 907 чалавек.
Чырвоны інтэрнацыянал прафсаюзаў
Чырвоны інтэрнацыянал прафсаюзаў (Чырвоны прафінтэрн, Прафінтэрн) — міжнароднае аб’яднанне прафсаюзаў, створанае як альтэрнатыва Амстэрдамскаму інтэрнацыяналу прафсаюзаў.
Папярэднікам Прафінтэрна быў Міжнародны савет прафесійных і вытворчых саюзаў, які быў створаны на другім кангрэсе Камуністычнага Інтэрнацыянала ў ліпені 1920 года і ў які ўвайшлі прадстаўнікі расійскіх, італьянскіх, брытанскіх, французскіх і балгарскіх прафсаюзаў. Савет узначаліў Саламон Лазоўскі, яго намеснікамі сталі Том Ман з Брытанскай сацыялістычнай партыі і Альфрэд Росмер з Усеагульнай канфедэрацыі працы Францыі.
Першы ўстаноўчы кангрэс Прафінтэрна прайшоў у ліпені 1921 года ў Маскве. На кангрэсе прысутнічала 380 дэлегатаў ад 41 краіны. З самага заснавання Прафінтэрн быў фактычна залежным ад Камуністычнага інтэрнацыянала, нягледзячы на ​​тое, што некаторыя арганізацыі-члены Прафінтэрна былі супраць гэтага (напрыклад, Індустрыяльныя працоўныя свету пад кіраўніцтвам Уільяма Дадлі Хейвуда).
Двума вышэйшымі органамі Прафінтэрна з’яўляліся Цэнтральны савет і Выканаўчае бюро. Вядучымі постацямі ў інтэрнацыянале былі: Саламон Лазоўскі (генеральны сакратар Прафінтэрна ў 1921—1937 гадах), Андрэў Нін (намеснік генеральнага сакратара Прафінтэрна і член Выканаўчага бюро), Міхаіл Томскі (старшыня УЦСПС).
Прафінтэрн быў распушчаны улетку 1937 года, калі большасць яго аддзяленняў перастала існаваць.
Сант’Эджыдзіа-дэль-Мантэ-Альбіна
Сант'Эджыдзіа-дэль-Монтэ-Альбіна (Sant'Egidio del Monte Albino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 8199 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1367 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 84010. Тэлефонны код — 081.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Зміцер Алегавіч Казлоў
Зміцер Алегавіч Казлоў (нар., Барань, Аршанскі раён, Віцебская вобласць, БССР, СССР) — беларускі блогер, кандыдат у дэпутаты на парламенцкіх выбарах у Беларусі 2019 года , актывіст супраць інтэграцыі Беларусі з Расіяй, палітычны зняволены.
Біяграфія
Скончыў аграбіялагічны факультэт Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі па спецыяльнасці «Аграномія». З 2017 года вёў сацыяльна-палітычны відэаблог пад псеўданімам «Шэры Кот» на «YouTube».
У маі 2019 года прымаў удзел у акціі «Кава з блогерами» на Сафійскай плошчы ў Кіеве. Летам 2019 года балатаваўся ў ППНС ад Партыі БНФ па Оршы. У снежні 2019 года прымаў актыўны ўдзел у акцыях пратэсту супраць інтэграцыі Беларусі з Расіяй. Упершыню быў затрыманы 26 снежня 2019 года.
Быў арыштаваны 10 чэрвеня 2020 года па абвінавачванні па ч. 1 арт. 342 КК «Арганізацыя або актыўны ўдзел у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак», яму пагражала 3–4 гады турмы. 1 ліпеня 2020 года праваабарончая супольнасць Беларусі прызнала яго палітвязнем. Утрымліваўся ў СІЗА-1 Мінска (Пішчалаўскі замак).
20 верасня 2020 года Ніклас Нінас, дэпутат Еўрапейскага парламента, узяў шэфства над палітвязнем.
25 мая 2021 года Магілёўскі абласны суд (суддзя – Ірына Ланчава) пакараў Казлова пяццю гадамі пазбаўлення волі за «падрыхтоўку да ўдзелу ў пратэстах у Беларусі». Казлоў – вязень турмы №4 Магілёва.
IC 2418
IC 2418 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тэрэсін (гміна)
Тэрэ́сін (Teresin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сахачэўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тэрэсіне. Плошча гміны складае 87,98 км². Станам на 2011 год у гміне Тэрэсін пражывалі 11 356 чалавек, шчыльнасць — 129 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
ВДНХ (станцыя метро)
«ВДНХ» (ВДНХ) — станцыя Калужска-Рыжскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Камуністычная вуліца (Мінск)
Камуністычная вуліца (гістарычныя назвы: Міхайлаўская, Караля Чапскага — 1919-1920 (перайменаванне планавалася яшчэ ў 1904—1910 гг., было зацверджана Мінскай гарадской думай у 1910 г., але мінскі губернатар Я. Я. Эрдэлі катэгарычна адмовіўся падпісваць хадатайства), Мопраўская — да 1946 года, Калініна — да 1961 года) — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Пачынаецца ад праспекта Незалежнасці.
Джэралтан
Джэралтан (Geraldton) — горад у Заходняй Аўстраліі, за 424 км на поўнач ад Перта. 31350 жыхароў (2011). З’яўляецца пятым па велічыні горадам у Заходняй Аўстраліі. Важны цэнтр рыбалоўства і турызму. Порт.
Адміністрацыйны будынак па вуліцы Горкага, 1 (Горкі)
Адміністрацыйны будынак — будынак у г. Горкі, размешчаны па вул. Горкага, 1. Помнік эклектычнай архітэктуры.
Пабудаваны ў канцы 19 — пачатку 20 стагоддзя з цэглы. Цяпер тут размяшчаецца Цэнтр пазашкольнага выхавання.
Архітэктура
Аднапавярховы Г-падобны ў плане будынак накрыты двухсхільным дахам, які ўтварае ў тарцах трохвугольныя франтоны. Галоўны фасад сіметрычны, з неглыбокім рызалітам у цэнтры. Фасады члянёны лучковымі аконнымі праёмамі з ліштвамі ў замковым каменем. Вуглы ўмацаваны плоскімі лапаткамі. Пад дахам па перыметры будынка праходзіць шматслойны карніз. Уваходная частка вылучана невысокім мураваным ганкам і арачным казырком на чыгунных ажурных кранштэйнах. Сістэма планіроўкі калідорня з двухбаковым размяшчэннем памяшканняў.
Французская Фландрыя
Францу́зская Фла́ндрыя (Flandre française, Frans-Vloandern, Frans-Vlaanderen), таксама званая Паўднёвай Фландрыяй — гістарычны (неадміністратыўны) рэгіён на поўначы Францыі. Уяўляе сабой частка былога графства Фландрыя, якое адышло да Францыі паводле Німвегенскага міру 1678 года. Складае частка рэгіёна Нор-Па-дэ-Кале. Падпадзяляецца на тры субрэгіёна: Вестхук, ці прыморская Фландрыя, раманская Фландрыя і фламандская Артуа.
Галоўныя гарады: Ліль, Дуэ, Касель, Дзюнкерк, Азбрук, Баёль, Арас, Бецюн, Сент-Аман-лез-О, Ланс, Сент-Амер, Булонь-сюр-Мэр.
Гістарычна гэты рэгіён з’яўляўся двухмоўным: тут размаўлялі па-французску (пікардыйскі дыялект), а таксама па-нідэрландску (заходнефламандскія дыялекты), хоць да пачатку XXI стагоддзя фламандскі дыялект практычна выйшаў з ужывання. Існуюць арганізацыі ў падтрымку заходнефламандскай і нідэрландскай моў.
Мядведкава (станцыя метро)
«Мядведкава» (Медве́дково) — паўночная канцавая станцыя Калужска-Рыжскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Вяземскае ўзвышша
Вяземскае ўзвышша (Вяземская возвышенность) — узвышша ў Еўрапейскай частцы Расіі ў Смаленскай вобласці. Найвышэйшая частка Смаленскага ўзвышша. Тэрытарыяльна размяшчаецца пераважна ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці. Найвышэйшы пункт: 319 метраў над узроўнем мора каля вёскі Мар’іна на паўднёвым захадзе ад Вязьмы, ён таксама з’яўляецца найвышэйшым пунктам Смаленскай вобласці і Смаленска-Маскоўскага ўзвышша.
Вяземскае ўзвышша ўзнікла ў дачацвярцічны час. Яно падсцілаецца адкладамі карбону: вапнякамі, даламітамі, пяскамі і глінаамі з праслоямі бурага вугалю. Магутнасць чацвярцічных адкладаў ад 20 да 120 м. Яны прадстаўлены марэнамі, пясчана-жвіровым матэрыялам, на большай частцы перакрытая лёсападобнымі суглінкамі. Рэльеф: буйна-ўзгорыста-градавы краявых утварэнняў з ваганнем вышынь у 20-25 м у выглядзе добра выяўленых палос, падзеленых участкамі спадзіста-хвалістых марэнных раўнін. Даліны рэк глыбока ўрэзаныя. Узвышша ўтварае натуральны водападзел басейнаў рэк Угры, Дняпра і Вазузы.
Аніва (заліў)
Шырыня заліва 104 км, даўжыня 90 км, найбольшая глыбіня 93 метра. Звужаная частка заліва вядомая пад назвай бухты Ласосяў. Цёплае цячэнне Соя аказвае ўплыў на тэмпературны рэжым і дынаміку цячэнняў унутры заліва, якая носіць зменлівы характар. Заліў багаты рыбай.
Каля берагоў заліва знаходзяцца гарады Карсакаў і Аніва.
Міхась Мушынскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага-чыгуначніка. Скончыў філалагічны факультэт БДУ (1955). Працаваў рэдактарам выдавецтва БДУ (1955—1956). З 1956 года — у Інстытуце літаратуры імя Я. Купалы Акадэміі навук (цяпер Інстытут мовы і літаратуры імя Я. Коласа і Я. Купалы НАН Беларусі). Спачатку малодшы навуковы супрацоўнік, з 1968 — старшы навуковы супрацоўнік. У 1979—2002 гадах загадчык сектара (потым аддзела) выданняў і тэксталогіі, з 2002 года галоўны навуковы супрацоўнік.
Сябра СП БССР (з 1973).
Творчасць
Дэбютаваў у жанры крытыкі і літаратуразнаўства ў 1955 годзе. Выдаў звыш 340 навуковых прац, у тым ліку 12 індывідуальных і 31 калектыўных манаграфій.
Індывідуальныя манаграфіі і кнігі:
Сааўтар манаграфій «Шляхі развіцця беларускай савецкай прозы» (з Віктарам Каваленкам, Алесем Яскевічам, 1972), «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (1969), «Истории белорусской дооктябрьской литературы» (1977) і «Истории белорусской советской литературы» (1977) і інш.
Як тэкстолаг кіраваў падрыхтоўкай і ажыццяўленнем выдання 13 навукова каменціраваных Збораў твораў: Я. Купалы у 7, Я. Коласа у 12, 14 і 20 т., І. Мележа ў 10, М. Лынькова ў 10, М. Гарэцкага ў 4 (і 4-х дадатковых), П. Пестрака ў 5, Зм. Бядулі ў 5, П. Броўкі ў 8, М. Зарэцкага ў 4 тамах, поўных збораў твораў Я.Купалы у 9 т. (10 кн.) і М. Багдановіча у 3 тамах.
Рэйсфедар
Рэйсфедар (Reißfeder) — чарцёжны інструмент для правядзення ліній на паперы тушшу ці фарбай.
Выкарыстанне пры чарчэнні
Рэйсфедарам можна працаваць ад рукі (пераважна пры мастацка-афарміцельскіх працах), а таксама з дапамогай спецыяльнай лінейкі (якая мае выступ, які прадухіляе падцяканне тушы пад лінейку), цыркуля, лякала. Шырыня лініі рэгулюецца завароткам невялікай гайкі з насяканнем.
Выкарыстанне для каліграфіі
Рэйсфедар акрамя чарчэння выкарыстоўваецца таксама для каліграфіі.
Амстэрдамскі інтэрнацыянал прафсаюзаў
Амстэрдамскі інтэрнацыянал прафсаюзаў  — міжнароднае аб’яднанне прафсаюзаў, створанае летам 1919 года на ўстаноўчым кангрэсе ў Амстэрдаме. У момант стварэння аб’яднаў прафцэнтры 14 краін, агульная колькасць якіх склала 17 мільёнаў чалавек.
Чарнічкі
Чарні́чкі (, Чернички) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Ева Экеблад
Біяграфія
У 1746 годзе Ева зрабіла найбольш вядомае яе вынаходства — тэхналогію вытворчасці мукі і алкаголю з бульбы. У 1748 годзе яна стала першай жанчынай, абранай членам Шведскай каралеўскай акадэміі навук. Наступная жанчына, удастоеная такога ж гонару, была абраная толькі праз 203 года.
У 1751 годзе Ева таксама адкрыла метад адбельвання баваўнянай тканіны і пражы мылам. Праз год яна распрацавала спосаб замены небяспечных інгрэдыентаў, якія выкарыстоўваліся ў касметыцы у той час, на парашок з клубняў бульбы. Па чутках, Экеблад рэкламавала выкарыстанне бульбы, выкарыстоўваючы кветкі расліны ў якасці ўпрыгожвання для валасоў.