cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6800
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Санрайз Койні
Крысціна Санрайз Койні (Christina Sunrise Coigney; 17 верасня 1972, Сан-Францыска, Каліфорнія, ЗША) — амерыканская акцёрка тэлебачання і кіно.
Біяграфія
Крысціна Санрайз Койні нарадзілася 17 верасня 1972 года ў Сан-Францыска, штат Каліфорнія, ЗША. Яе бацькі маюць французскае паходжанне. Некаторы час яна працавала ў Францыі.
Асабістае жыццё
Санрайз Койні замужам за акцёрам з 11 чэрвеня 2000 года. Яны маюць трое дзяцей, сын і дзве дачкі: Кін ( 2001), Бэла Ноче ( 2005) і Одет ( 2007). Пасля нараджэння трэцяга дзіцяці Санрайз скончыла кар'еру ў кіно і прысвяціла сябе выхаванню ўласных дзяцей.
Бяруньска-Ляндзінскі павет
Бяруньска-Ляндзінскі павет (Powiat bieruńsko-lędziński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Сілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Берунь. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 158,15 км². Насельніцтва павета складае 59 тыс. чалавек.
Маўрыкій (востраў)
Маўрыкій — востраў у заходняй частцы Індыйскага акіяна. Асноўная частка Рэспублікі Маўрыкій.
Востраў Маўрыкій уваходзіць у склад Маскарэнскіх астравоў. Тэрыторыя вострава складае 1865 км².
Востраў Маўрыкій быў адкрыты ў X стагоддзі арабамі і атрымаў назву Дына Аробі. Напачатку XVI стагоддзя на ім высадзіліся партугальцы і назвалі яго Сішна, па імі аднаго з партугальскіх караблёў. У 1598 годзе была пачата яго каланізацыя галандцамі. Востраў атрымаў назву па лацінскай форме імя Морыца Аранскага.
Вялікую частку вострава займае амаль плоскае ўзвышша. Найвышэйшы пункт — гара Пітон (826 м).
Клімат трапічны марскі. Сярэднямесячная тэмпература лютага складае +23 градусу Цэльсія, жніўня — +19 градусаў Цэльсія. Сярэднегадовая колькасць ападкаў размеркавана нераўнамерна — ад 1 500 (у горных раёнах) да 5 000 (на прыбярэжных раўнінах).
Каля трэці тэрыторыі вострава займаюць трапічныя лясы. Маецца разнастайная фаўна, у тым ліку эндэмічныя віды (мурашка Proceratium avium і іншыя).
Джон Гарысан
Джон Гарысан (Харысан; англ. John Harrison; 24 сакавіка 1693 - 24 сакавіка 1776) — англійскі вынаходнік, гадзіншчык-самавук. Вынайшаў марскі хранометр, які дазволіў вырашыць праблему дакладнага вызначэння даўгаты падчас працяглых марскіх падарожжаў. Праблема лічылася гэтак няпростай і надзённай, што Парламент Вялікабрытаніі прызначыў ўзнагароду за яе рашэнне ў памеры 20 000 фунтаў стэрлінгаў (што супастаўна з 4,72 мільёнамі долараў).
Асінаўская шкляная мануфактура
Асі́наўская шкляна́я мануфакту́ра — мануфактура, якая дзейнічала ў 1881—1905 гадах ва ўрочышчы Асінаўка, непадалёку ад в. Дамамерычы Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці. У 1884 годзе мела шклаварную печ, у 1895 — 2 конныя рухавікі. У 1890 годзе працавалі 40 рабочых, выпушчана 240 тыс. лістоў аконнага шкла. У 1895 годзе было 142 рабочых (у тым ліку 15 хлопчыкаў і 18 дзяўчынак). У 1905 годзе працавалі 125 рабочых. Спыніла работу ў сувязі з крызісам.
NGC 6801
NGC 6801 (іншыя абазначэнні — PGC 63229, UGC 11443, MCG 9-32-5, ZWG 281.3, IRAS19264+5416) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Любажэрдзе
Любажэ́рдзе (, Любожердье) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 11 жніўня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018
Спаборніцтвы па біятлоне на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 года ў Пхёнчхане прайшлі з 10 па 23 лютага ў цэнтры біятлона «Альпензія», размешчанага ў курорце Альпензія.
У рамках спаборніцтваў, як і на папярэдніх Алімпійскіх гульнях разыграна 11 камплектаў узнагарод.
Кваліфікацыя
Агулам квота МАК для ўдзелу ў спаборніцтвах па біятлоне складае 230 месцаў для спартсменаў (115 мужчын і 115 жанчын). Асноўныя квоты паводле краін вызначаюцца на падставе заліку Кубка нацый па выніках сезона 2016/2017. Астатнія ліцэнзіі размяркоўваюцца паводле кваліфікацыйнага спісу IBU (IBU qualifying points list), складзенаму па завяршэнні 6-га этапу Кубка свету па біятлоне сезона 2017/2018 у Антхольцы. .
Малачайныя
Малачайныя (Euphorbiaceae) — сямейства кветкавых двухсемядольных раслін.
Апісанне
Побач з дрэвамі, хмызнякамі і травамі звычайнага выгляду ў складзе сям’і ёсць формы арыгінальнай будовы, якія нагадваюць, напрыклад, верасовыя ці бязлістыя сцябловыя сукуленты — кактусы. Лісты большай часткай маюць прылісткі і простыя, радзей складаныя, разнастайныя па форме пласцінкі, іншы раз рэдукаваныя, у сувязі з чым назіраецца ўтварэнне філакладыяў. Для многіх малачаевых характэрны млечныя трубкі, клеткі ці мяшкі. Кветкі ў простых ці складаных суквеццях, пры гэтым элементарныя суквецці часцей за ўсё цымозныя, нагадваюць будову асобнай кветкі. Кветкі з двайнымі калякветнікамі, ці ў калякветніках рэдукаваныя венчыкі (пралеснік), а часта рэдукаваныя чашачкі, у выніку кветкі становяцца голымі. Лік тычынак розны, ад мноства да адной. Гінецэй цэнакарпны, звычайна з 3 пладалісцікамі, з трохгняздовай верхняй завяззю, адным (у выніку поўнага зрастання) ці 3 стылодыямі і з 3 ці 6 рыльцамі. Семязачаткі звычайна маюць абтуратар — выраст плацэнты, які прыкрывае мікропіле, праз які адбываецца пранікненне пылковай трубкі. Плод — большай часткай каробачка, якая распадаецца на 3 арэшкі, радзей плод мясісты, ягадападобны ці ў форме касцянкі.
Пашырэнне
Да сям’і малачайныя адносіцца не менш 300 родаў і каля 7500 відаў. Гэта расліны тропікаў і субтропікаў Афрыкі, Паўднёвай Амерыкі, Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі. Сустракаюцца яны і ва ўмераных абласцях зямнога шара. У Беларусі расліны гэтай сям’і ўключаюць 18 відаў.
Класіфікацыя
Да сямейства адносяць не менш за 230 родаў і больш за 6500 відаў.
Роды
Некаторыя роды:
Выкарыстанне
У малочным соку малачайных іншы раз утрымліваецца каўчук. Найбольш важны каўчуканос —. У некаторых людзей пры пападанні на скуру сок можа выклікаць даволі моцныя алергічныя рэакцыі.
Сярод малачайных шмат алейных раслін. Многія трапічныя віды малачайных выкарыстоўваюцца як фарбавальны і дубільны матэрыял. Некаторыя з гэтых раслін даюць каштоўную драўніну. Плады, насенне і клубні многіх відаў ядомыя, і іх выкарыстоўваюць як харчовыя прадукты (у трапічных краінах).
NGC 6802
NGC 6802 (іншае абазначэнне — OCL 114) — рассеянае скопішча ў сузор’і Лісічка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Берэнгар I
Біяграфія
Берэнгар і герцаг Гвіда Спалецкі ў канцы IX стагоддзя былі самымі магутнымі сеньёрамі ў Італіі. У той час, калі апошні дамагаўся заходне-франкскай кароны, спадзяючыся на свае вялікія ўладанні і роднасныя сувязі ў Франконіі, Берэнгар пасля звяржэння Карла Толстага ў выніку перамоў з італьянскімі магнатамі быў абраны італьянскім каралём у перыяд з 30 снежня 887 года па 6 снежня 888 года і каранаваны ў Павіі. Тым часам Гвіда вярнуўся з няўдалага паходу ў Францыю, пры Брэшыі ўступіць у бой з Берэнгарам і, хоць быў ім пераможаны, але да таго саслабіў яго, што Берэнгар павінен быў падпарадкавацца германскаму імператару Арнульфу.
Напачатку 889 года, аднак, Гвіда ўдаўся атрымаць значную перамогу над войскамі Берэнгара пры Трэбіі, і ён быў абраны каралём, а ў 891 годзе нават каранаваны імператарам. Паход Арнульфа да сцен Рыма не прынёс Берэнгару істотнай карысці; пасля хуткага адступлення нямецкага войска Берэнгар заключыў дагавор з Ламбертам, сынам памерлага Гвіда, па якім яны абодва падзялілі паміж сабой панаванне ў Італіі. Калі ж Ламберт, няўдала зваліўшыся з каня на паляванні, памёр (898 год), Берэнгару ўдалося авалодаць усёй Ламбардыяй. Неўзабаве, аднак, ён страціў увесь свой прэстыж, з прычыны таго, што не ў стане быў спыніць драпежніцкіх набегаў венграў і даць адпор арабам, якія ўварваліся ў Італію з поўдня. З гэтай прычыны італьянскія патрыцыі заклікалі Людовіка, караля Ніжняй Бургундыі, які ў 901 годзе быў каранаваны ў Рыме каралём Італіі.
Аднак пры зменлівасці, карысталюбстве і вераломстве італьянскіх сеньёраў месца моцнай каралеўскай уладзе не было, і Людовік ізноў быў выцеснены Берэнгарам, на якога Папа Ян X 24 сакавіка 916 года ўсклаў імператарскую карону. Але, з прычыны таго, што, па справядлівай заўвазе Ліўтпранда Крэмонскага, італьянцам заўсёды хацелася мець двух каралёў, каб пры дапамозе аднаго з іх трымаць у страху іншага, то праз некалькі гадоў ізноў утварылася партыя незадаволеных, на чале з зяцем самога Берэнгара, Адальбертам Іўрэйскім, жанатым на яго дачцы Гізеле, і архібіскупам Ламбертам Міланскім, якія заклікалі на дапамогу (919 год) караля Рудольфа II Бургундскага. Пацярпеўшы ад апошняга 29 ліпеня 923 года рашучае паражэнне, Берэнгар заклікаў венграў, чым канчаткова паадштурхваў ад сябе сваіх прыхільнікаў. Берэнгар быў па-здрадніцку забіты 7 красавіка 924 года.
Юбілейны медаль «60 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў»
Юбіле́йны меда́ль «60 год вызвале́ння Рэспу́блікі Белару́сь ад няме́цка-фашы́сцкіх захо́пнікаў» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 28 мая 2004 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар вызвалення терыторыі Беларусі ад нямецкай акупацыі.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца: Агульны тыраж медалёў склаў 70000 штук. Вытворчасцю медалёў займалася прадпрыемства «СЭНС-ГЕРАЛЬДЫКА»
Бэндзінскі павет
Бэндзінскі павет (Powiat będziński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Сілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Бэндзін. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 368,02 км². Насельніцтва павета складае 150 тыс. чалавек.
Любачын
Люба́чын (, Любачин) — аграгарадок у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
У 1940—1975 гг. цэнтр Любачынскага сельсавета.
Юбілейны медаль «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў»
Юбіле́йны меда́ль «65 год вызвале́ння Рэспу́блікі Белару́сь ад няме́цка-фашы́сцкіх захо́пнікаў» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 4 снежня 2008 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар вызвалення терыторыі Беларусі ад нямецкай акупацыі.
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца:
Пячэрскі раён (Кіеў)
Пячэрскі раён (Печерський район) — адзін з цэнтральных раёнаў Кіева.
У склад Пячэрскага раёна ўваходзяць тэрыторыі: Чорная гара, Верхняя Тэлічка, Сапёрнае Поле, Звярынец, Пячэрск, Чэрэпанава гора, Берастава, Клоў, Бесарабка, Ліпкі, Лаўра
У часы Кіеўскай Русі
Гісторыя Пячэрскага раёна Кіева непадзельна звязана уласна з узнікненнем і развіццём сталіцы Украіны. Займаючы тэрыторыю гістарычных мясцовасцяў і ўрочышчаў на правым беразе Дняпра, сучасны Пячэрскі раён увабраў у сябе Ўладзімерскую горку, Перавесішчэ-Хрэшчатык, Ліпкі, Кіева-Пячэрск, Угорскае ўрочышча, Аскольдава магіла, Берастава, Наводнічы, Звярынец, Выдубічы, Верхняя Тэлічка, Сапёрная Слабодка, горы: Лысая, Чорнуя, Багрынава, даліны Клова і часткова Лыбідзі.
Паблізу ўрочышча Угорскае, 882 г. Алег забіў кіеўскіх князёў Аскольда і Дзіра і стаў панаваць у Кіеве, сказаўшы: «Гэта будзе маці гарадоў рускіх». Князь Уладзімір Святаславіч 988г. увёў на Русі хрысціянства, на месцы хрышчэння кіяўлян узвышаецца помнік-калона. А потым, 1051 г. манахі Антоній Пячэрскі і Феадосій Пячэрскі заснавалі ў выкапаных паблізу княжацкай вёскі Берастава ў пячорах праваслаўны манастыр - будучую Кіева-Пячэрскую Успенскую лаўру. Адсюль і пайшла назва раёна. Акрамя Лаўрскай, вядомыя яшчэ не менш старажытныя Звярынецкія пячоры і іншыя пячоры на тэрыторыі раёна.
Першыя каменныя будынкі ў раёне з'явіліся яшчэ ў XI ст. у Пячэрскім манастыры, а ў XII ст. тут ужо існавала значнае паселішча.
XVII-XVIII стагоддзя
У канцы XVII ст. Пячэрскі гарадок становіцца ваенна-адміністрацыйным цэнтрам Кіева. Гетман Іван Самойлавіч пачынае збудаванне земляной крэпасці, а затым гетман Іван Мазепа зводзіць абарончыя сцены з вежамі, цэрквамі вакол лаўры, дае вялікія сродкі на царкоўнае будаўніцтва. Палкоўнікі Войска Запарожскага таксама прадастаўляюць сродкі на развіццё і ўпрыгажэнні Пячэрскага, Нікольскага, Выдубіцкага, Міхайлаўскага Златаверхняга манастыроў, на развіццё ўкраінскай нацыянальнай культуры; яе распаўсюджвалі і Лаврская школа, лаўраўская друкарня і іканапісная майстэрня. Рознапланавае значэнне Пячэрскага расце на працягу наступнага часу. У сярэдзіне XVIII ст. тут зводзяцца Царскі (Марыінскі) і Клоўскі палацы, дом кіеўскіх генерал-губернатараў, каменныя вароты і парахавыя склепы, ўдасканальваюцца фартыфікацыйныя збудаванні Пячэрскай крэпасці. У канцы XVIII ст. насупраць лаўры будуецца велізарны арсенал з жоўтай кіеўскай цэглы. Зялёную гліну для абпалу гэтай цэглы здабывалі тут жа, на схілах Дняпра і Лыбідзі, і тыя цагляныя сталі першымі прамысловымі прадпрыемствамі раёна. З такой жа цэглы пабудавана пасля ўсю новую Пячэрскую крэпасць на велізарным тэрыторыі плато - Васількоўскага і Шпіталёвага ўмацавання, казармы, абарончыя вежы, сцены, новы арсенал, а яшчэ - інстытут высакародных дзяўчын, быкі ланцуговага моста праз Дняпро.
XIX стагоддзя
З развіццём капіталізму Кіеў хутка расце і развіваецца. У XIX ст. ўзнікае вуліца Хрэшчатык, і стары Кіеў зліваецца з пячэрскім. Утвараюцца характэрныя ўчасткі забудовы і рассялення кіяўлян. Дзелавы Хрэшчатык - банкі, канторы, біржы. Адзіным прамысловым прадпрыемствам Пячэркі застаецца завод «Арсенал». Лысагорскі форт становіцца месцам пакаранняў смерцю. На мяжы XIX-XX стст. на тэрыторыі сучаснага Пячэрскага раёна ўжо дзейнічалі гарадскі музей старажытнасцей і мастацтваў, зала Дваранскага і Купецкага сходу, іпадром.
XX-XXI стагоддзя
Падчас першай сусветнай вайны Пячэрка хутка мілітарызуецца: пашыраецца арсенал, зводзяцца ваенныя вучылішча, пракладваюцца чыгуначныя шляхі да ўсіх ваенных аб'ектаў. Вызваленчы рух 1917-1920 гг. робяць Пячэрскі раён арэнай братазабойчых баявых дзеянняў, а карныя органы кожнага супрацьстаялага боку выбіраюць за свой двор панскія Ліпкі.
Новы ўздым перажывае Пячэрскі раён пасля 1934г., калі сталіцу Украіны з Харкава ў Кіеў, у Ліпках размясціліся ўрадавыя ўстановы. У той жа час было знішчана мноства помнікаў культавай архітэктуры, могілкі «Аскольдава магіла». У 30-х гадах пабудавана Вярхоўная Рада, гіганцкі дом НКУС (зараз - Кабінет Міністраў), клубы, школы, дзіцячыя сады і яслі, шматлікія жылыя дамы, стадыён «Дынама», набярэжную Дняпра. Даваенны праект планіроўкі Пячэрска-Звярынецкага раёна распрацаваў архітэктар Іван Доўгалюк. Праект перапланіроўкі Пячэрска-Звярынецкага раёна было здзейснена часткова, мясцовасць у раёне сучаснага бульвара Лесі Украінскі заставалася спланаванай і маланаселенай.
Другая сусветная вайна нанесла страшныя раны Пячэрке. Доўгі час заставаўся разбураным Успенскі сабор лаўры, знішчаны падчас акупацыі горада агентамі НКУС.
У пасляваенныя гады аднымі з першых масава былі забудаваны катэджамі наваколлі - Багрынавай гары, Старанавадніцкая вуліца, потым пачалося масавае будаўніцтва шматпавярховых жылых дамоў у паўднёвай частцы раёна - вуліцы Бастыённай, Кіквідзе, бульвар Дружбы Народаў. У 60-х гадах перанесены і забудавана бульвар Лесі Украінкі і прылеглыя вуліцы. У старадаўнім Аносаўскім саду 1957 уладкованы парк Славы з абеліскам і Вечным агнём над магілай Невядомага Салдата.
У апошнія дзесяцігоддзі ў раёне з'явілася шмат новых грамадскіх будынкаў і ўстаноў, жылыя масівы. У 1981 г. быў урачыста адкрыты Мемарыяльны комплекс «Нацыянальны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны 1941-1945 гадоў» (цяпер называецца Музей гісторыі Украіны ў Другой сусветнай вайне). На беразе Дняпра ўсталяваны памятны знак падставы Кіева, а ў Кловском палацы адкрыты Музей гісторыі Кіева.
NGC 6803
NGC 6803 (іншае абазначэнне — PK 46-4.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Арол.
Аляксандр Іванавіч Жук
Аляксандр Іванавіч Жук (нар., Мінск) — беларускі педагог, доктар педагагічных навук (1998), прафесар (1999), рэктар Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта (з 2014), галоўны рэдактар часопісаў «Адукацыя і выхаванне», «Весці БДПУ».
Біяграфія
Нарадзіўся 10 кастрычніка 1956 года ў Мінску. У 1979 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт імя У. І. Леніна па спецыяльнасці «матэматыка». З 1979 года — асістэнт кафедры тэорыі функцый БДУ. У 1983 годзе паступіў у аспірантуру Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага, якую скончыў у 1986 годзе, датэрмінова абараніўшы кандыдацкую дысертацыю па методыцы выкладання матэматыкі. У 1998 годзе абараніў доктарскую дысертацыю.
Працаваў настаўнікам матэматыкі ў СШ № 34 і № 170 г. Мінска, сакратаром камітэта камсамола БДУ, выкладчыкам кафедры геаметрыі, тапалогіі і методыкі выкладання матэматыкі, дацэнтам гэтай жа кафедры. У 1989—1992 гадах — першы дырэктар ліцэя БДУ. З 1992 года — рэктар Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых работнікаў і спецыялістаў адукацыі. З 1997 года — рэктар Акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
У 2000 годзе прызначаны першым прарэктарам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 2001 года па 2014 год працаваў на пасадзе першага намесніка Міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь.
З 3 мая 2014 года — рэктар Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
Навука
Заснавальнік і кіраўнік навуковай школы па праблемах бесперапыннай педагагічнай адукацыі, у склад якой уваходзяць 3 дактары навук і больш за 20 кандыдатаў навук. Аўтар 235 публікацый, у тым ліку 5 манаграфій, навучальных дапаможнікаў, а таксама навуковых і навукова-метадычных артыкулаў.
Упершыню ў нацыянальнай сістэме бесперапыннай педагагічнай адукацыі пад кіраўніцтвам А. І. Жука створаны вучэбна-навукова-інавацыйны кластар, які забяспечвае інтэграцыю патэнцыялаў адукацыі, навукі і эфектыўнай практыкі, у склад якога ўваходзяць установы адукацыі, якія адносяцца да розных узроўняў адукацыі, навуковыя і навукова-метадычныя арганізацыі, грамадскія аб’яднанні, педагагічныя класы.
З’яўляецца ганаровым доктарам Паўднёваўкраінскага нацыянальнага педагагічнага ўніверсітэта імя К. Д. Ушынскага і Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта эканомікі, статыстыкі і інфарматыкі, ганаровым прафесарам Армянскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Хачатура Абовяна.
Міхаіл Маркавіч Барадзін
Міхаі́л Ма́ркавіч Барадзі́н (Грузенберг) (,, Віцебская губерня — ) — расійскі рэвалюцыянер, агент Камінтэрна , савецкі дзяржаўны і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
У 1903 уступіў у РСДРП, бальшавік.
У канцы 1906 эміграваў у Вялікабрытанію. З пачатку 1907 да ліпеня 1918 жыў у ЗША, дзе арганізаваў школу для палітычных эмігрантаў, стаў бачным дзеячам рускай палітычнай эміграцыі ў ЗША. «Адзін рускі бальшавік, які ўдзельнічаў у рэвалюцыі 1905 года і затым шмат гадоў правёў у вашай краіне», — пісаў пра яго ў жніўні 1918 года ў Лісце да амерыканскіх рабочых Ленін.
Праца ў Камінтэрне
У 1918 годзе паводле ўказання Леніна накіраваны ў Швецыю для ўрэгулявання пытанняў, звязаных з дарэвалюцыйным фінансаваннем партыі бальшавікоў, адкуль у студзені 1919 года (пасля паразы Германіі ў Першай сусветнай вайне) высланы разам з групай бальшавікоў і англійскіх агентаў (Вацлаў Вароўскі, Максім Літвінаў, агент MI6 Артур Рэнсам і іншыя).
У 1919 быў першым савецкім консулам у Мексіцы, дзе стаяў у вытокаў адной з паралельна ўзніклых камуністычных партый і спрыяў стварэнню Лацінаамерыканскага бюро III Інтэрнацыянала. Паводле некаторых звестак, сустракаўся з прэзідэнтам Мексікі Венусціяна Карансай, якому прапанаваў ідэю антыімперыялістычнай барацьбы. У Мексіцы пазнаёміўся з індыйскім эмігрантам-нацыяналістам Манабендра Нат Роем, якога звярнуў у марксізм і прывёў у шэрагі Камуністычнага Інтэрнацыянала.
Пасля працы ў Мексіцы Барадзін кароткі час быў саветнікам у Шатландыі. У Турцыі, ізноў у якасці саветніка, Барадзін сустракаўся з Кемалем Атацюркам.
У 1919—1922 працаваў у Камінтэрне. У 1922 як агент Камінтэрна быў арыштаваны ў Глазга (Вялікабрытанія) і пасля паўгадавога зняволення высланы з краіны.
З 8 верасня 1923 па ліпень 1927 — палітычны саветнік ЦВК Гаміньдана (Кітай). Барадзін змяніў на гэтай пасадзе Аляксандра Іванавіча Чарапанава. Быўшы саветнікам і асабістым сябрам Сунь Ятсена, арганізоўваў саюз паміж партыяй Гаміньдан і кітайскімі камуністамі. Пасля здрады Чан Кайшы ў 1927 быў адкліканы ў Савецкі Саюз разам з жонкай, двума сынамі і Ганнай Стронг.
Праца ў СССР
Пасля вяртання ў СССР быў прызначаны намеснікам наркама працы. У 1932—1934 намеснік дырэктара ТАСС. З 1932 года — галоўны рэдактар англамоўнай газеты Московские новости (Moscow News). У 1941—1949 галоўны рэдактар Саўінфармбюро.
Арышт
Арыштаваны ў 1949 годзе падчас кампаніі па барацьбе з «касмапалітамі». Памёр 29 мая 1951 года у выпраўленча-працоўным лагеры ў Сібіры. Паводле іншых звестак ён пасля закрыцця газеты «Московские новости» быў арыштаваны, сядзеў у Лефортаўскай турме і быў расстраляны.
Сям’я
Жонка — Фаіна (Фані) Сямёнаўна Барадзіна (у дзявоцтве Арлюк). Барадзін пазнаёміўся з жонкай у 1908 годзе на партыйным зборы ў Чыкага.
Дзеці:
Смітсанаўскі Нацыянальны заалагічны парк
Смітсанаўскі Нацыянальны заалагічны парк (Smithsonian National Zoological Park) размяшчаецца на 163 акрах зямлі на тэрыторыі Рок Крык парку (Rock Creek National Park) у Вашынгтоне, Акруга Калумбія. Паколькі Нацыянальны заалагічны парк з'яўляецца часткай Смітсанаўскага інстытута, уваход у яго, як і ва ўсё Смітсанаўскія музеі Вашынгтона, бясплатны.
Жывёлы
У заапарку ўтрымліваецца больш 400 відаў жывёл, найбольш папулярнымі з якіх з'яўляюцца панды, іншыя мядзведзі, тыгры, львы, жырафы і малпы. Акрамя гэтага ёсць птушкі, рыбы, рэптыліі, амфібіі. Некаторыя жывёлы, якія ўтрымліваюцца ў заапарку, у прыродзе знаходзяцца пад пагрозай знішчэння. У заапарка вялікая тэрыторыя, таму мае сэнс спачатку ўзяць карту і распланаваць візіт, разлічваючы на некалькі гадзін знаходжання.
Адрас
Нацыянальны заалагічны парк размяшчаецца па адрасе: 3001 Connecticut Ave., NW, Washington, DC 20008.
Цяшынскі павет
Цяшынскі павет (Powiat cieszyński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Сілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Цешын. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 730,29 км². Насельніцтва павета складае 177,6 тыс. чалавек.
Смітсанаўскі Нацыянальны заалагічны парк
Адрас
Найбліжэйшыя станцыі метро: Woodley Park/ Zoo /Adams Morgan і Cleveland Park.
Гадзіны працы: улетку — з 6 раніцы да 8 вечара, узімку — з 6 раніцы да 6 вечара.
Паркоўка аўтамабіляў каштуе $4 за першую гадзіну, $12 за час да трох гадзін і $16, калі ваш візіт перавысіў тры гадзіны.
Гларыёса
Астравы Гларыёса (Îles Glorieuses) — атол на захадзе Індыйскага акіяна, у склад якога ўваходзіць 5 малых астравоў. Належыць да Французскіх Паўднёвых і Антарктычных тэрыторый. Агульная плошча сушы — 5 км². На атоле працуе метэаралагічная станцыя. Яе персанал — адзінае насельніцтва Гларыёса.
Геаграфія
Астравы знаходзяцца ў Індыйскім акіяне на паўночным захадзе ад Мадагаскара.
Архіпелаг уключае два астравы: Grande Glorieuse і Île du Lys.
Артур Джон Эванс
Артур Джон Э́ванс (Arthur John Evans;, Нэш-Мілз, , Вялікабрытанія — , Юлберы, ) — англійскі археолаг.
Скончыў Оксфардскі ўніверсітэт і Гётынгенскі ўніверсітэт. У 1884—1908 гг. у музеі Ашмала ў Оксфардзе. З 1909 г. прафесар Оксфардскага ўніверсітэта, у 1916—1919 гг. прэзідэнт Брытанскай акадэміі.
У 1893—1930 гг. (з перапынкамі) вёў раскопкі на востраве Крыт, дзе выявіў рэшткі Кноскага палаца. Знойдзеныя рэчы дазволілі даследаваць невядомую раней культуру, якую Эванс назваў Мінойскай (ад імя легендарнага цара Мінаса, гл. Крыта-мікенская культура). У сваёй працы «Палац Мінаса ў Кносе» (т. 1-5, 1921-36) сістэматызаваў знойдзеныя помнікі старажытна-крыцкай культуры і зрабіў яе храналагічную перыядызацыю, якая прызнана і ў сучаснай гістарычнай навуцы; рэканструяваў дзяржаўны лад крыцкага грамадства.
Фінал Players Tour Championship 2014/2015 (снукер)
Фінал «Players Tour Championship 2014/2015» (таксама вядомы як «Players Championship Grand Final 2015» ці проста «Players Championship 2015») — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры і выніковы турнір серыі PTC 2014/2015, які праходзіў з 24 па 28 сакавіка 2015 года ў «Montien Riverside Hotel», у Бангкоку, Тайланд. Прызавы фонд турніру склаў £, з якіх £ атрымаў пераможца.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру павысіўся на £50,000 у параўнанні з леташнім спаборніцтвам, склаўшы £350,000. Прызавыя грошы пераможцы турніру засталіся на тым жа ўзроўні — £100,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Пры гэтым, у адрозненне ад большасці рэйтынгавых турніраў сезона 2014/2015 нават тыя снукерысты, якія прайгравалі ў стартавых матчах атрымлівалі рэйтынгавыя ачкі.
Удзельнікі
У Гранд-фінале PTC 2015 года прымалі ўдзел 24 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў асобным рэйтынгу еўрапейскага тура PTC, а таксама 8 снукерыстаў, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу азіяцкага тура PTC. Пасеў гульцоў на турніры быў утвораны паводле сумы гэтых двух рэйтынгаў.
Джымі Робертсан заняў 15-е месца ў рэйтынгу еўрапейскага тура, аднак атрымаў месца ў Гранд-фінале паводле вынікаў азіяцкага тура, у рэйтынгу якога заняў восьмую пазіцыю, а Джо Пэры, які заняў 17-е месца ў рэйтынгу еўрапейскага тура, таксама атрымаў месца ў Гранд-фінале паводле вынікаў азіяцкага тура, лідарам рэйтынгу якога стаў. Такім чынам, у Гранд-фінал патрапілі Дамінік Дэйл і Джон Хігінс, які займаў 25-еі 26-е месцы ў рэйтынгу еўрапейскага тура.
З снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-32 афіцыйнага рэйтынгу перад пачаткам турніру, 8 не патрапілі ў Гранд-фінал: Роні О’Саліван, Грэм Дот, Сяа Гадун, Лян Вэньбо, Бэн Вуластан, Алістэр Картэр, Фергал О’Браен і Мэцью Стывенс. З снукерыстаў, якія не ўваходзілі ў топ-32 сусветнага рэйтынгу, на турніры прынялі ўдзел Марк Кінг, Род Лоўлер, Мэцью Сэлт, Джымі Робертсан, Лука Брэсэль, Цепчая Ун-Ну, Крыс Уэйклін і Олівер Лайнс.
Тры снукерысты прымалі ўдзел у пятым (з пяці) розыгрышы турніру запар: Марк Сэлбі (4), Джад Трамп (6) і Марк Дэвіс (14).
9 удзельнікаў сталі дэбютантамі Гранд-фіналу PTC: Мэцью Сэлт (10), Пітэр Эбдан (13), Олівер Лайнс (18), Лука Брэсэль (20), Цепчая Ун-Ну (21), Алан Мак-Манус (23), Майкл Уайт (25), Марк Кінг (26), Крыс Уэйклін (30).
З усіх удзельнікаў спаборніцтва раней пераможцамі станавіліся Шон Мёрфі ў 2011 годзе, Дзін Цзюньхуэй у 2013 годзе і Бары Хокінс у 2014 годзе.
Самым узроставым удзельнікам фінальнага турніру PTC стаў 44-гадовы Пітэр Эбдан. Алану Мак-Манусу падчас турніру таксама было 44 гады, Роду Лоўлеру і Дамініку Дэйлу — па 43 гады, а Марку Дэвісу — 42. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 19-гадовы Олівер Лайнс. Луку Брэсэлю было 20 гадоў, а Крысу Уэйкліну і Майклу Уайту — па 23.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Першы дзень (24 сакавіка)
Выбылі: Олівер Лайнс (18),  Бары Хокінс (16),  Джымі Робертсан (12),  Джон Хігінс (31),  Роберт Мілкінс (8),  Марка Фу (27),  Дзін Цзюньхуэй (17),  Раян Дэй (29).
Другі дзень (25 сакавіка)
Выбылі: Майкл Уайт (25),  Род Лоўлер (19),  Дамінік Дэйл (32),  Рыкі Уолдэн (22),  Лука Брэсэль (20),  Алан Мак-Манус (23),  Цепчая Ун-Ну (21),  Пітэр Эбдан (13)
Трэці дзень (26 сакавіка)
Выбылі: Шон Мёрфі (1),  Крыс Уэйклін (30),  Марк Ален (2),  Энтані Мак-Гіл (28),  Ніл Робертсан (5),  Стывен Магуайр (3),  Марк Сэлбі (4),  Марк Кінг (26)
Чацвёрты дзень (27 сакавіка)
Выбылі: Майкл Холт (24),  Марк Дэвіс (14),  Мартын Гоўлд (15),  Мэцью Сэлт (10)
Пяты дзень (28 сакавіка)
Выбылі: Сцюарт Бінэм (11),  Джад Трамп (6),  Марк Уільямс (9)
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Лідарам па колькасці соценных серый стаў фіналіст Марк Уільямс з трыма сэнчуры-брэйкамі. Ён жа стаў і лідарам па колькасці серый «50+» з 15-цю брэйкамі, а пераможца Джо Пэры і паўфіналіст Сцюарт Бінэм выканалі 13 і 12 паўсоценных брэйкаў адпаведна. У матчы 1/8 фіналу супраць Марка Дэвіса Ніл Робертсан здзейсніў брэйк у 138 ачкоў, які стаў найвышэйшым на турніры.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Поле (Лунінецкі раён)
По́ле (, Поле) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
NGC 6804
NGC 6804 (іншае абазначэнне — PK 45-4.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Арол.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ян IX
Ян IX (Ioannes PP. IX; 840—900) — Папа Рымскі з студзеня 898 па студзень 900. Родам з Цівалі, манах Бенедыктынскага ордэна.
Біяграфія
Яго абранню папярэднічалі Трупны сінод і падазроныя смерці двух яго папярэднікаў. Ян прадстаўляў у Латэране партыю нябожчыка Фармоза, якой процідзейнічала партыя Сергія, адлучанага Янам ад царквы. Яго галоўнымі мерапрыемствамі былі царкоўныя саборы ў Равене і Рыме, што прызналі несапраўднасць Трупнага сінода і пастанавілі знішчыць яго дакументы. Вымушаны каранаваць імператарам Берэнгара Фрыульскага, пасля яго аддалення Ян IX прызнаў законным імператарам яго суперніка Ламберта, з дапамогай якога і ўтрымаўся на прастоле. У надзеі спыніць перыяд нестабільнасці вакол папскага прастола ён аднавіў «рымскую канстытуцыю» Лотара I, па якой на папскіх выбарах абавязкова павінен быў прысутнічаць прадстаўніка імператара.
Юбілейны медаль «70 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў»
Юбіле́йны меда́ль «70 год вызвале́ння Рэспу́блікі Белару́сь ад няме́цка-фашы́сцкіх захо́пнікаў» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 10 студзеня 2014 г. .
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца ў гонар вызвалення терыторыі Беларусі ад нямецкай акупацыі.
Да ўзнагароджвання прадстаўляліся:
Агульны тыраж медалёў склаў 77000 штук. Вытворчасцю медалёў займалася прадпрыемства «Сэнс-Геральдыка».
Эпаксідныя смолы
Эпаксі́дныя смолы — сінтэтычныя смолы, алігамеры, малекулы якіх утрымліваюць адну або больш глыцэрыдных або эпаксідных груп.
Уласцівасці
Эпаксідныя смолы — бясколерныя вадкасці або цвёрдыя рэчывы з малекулярнай масай 300—3500. Шчыльнасць 1,16—1,25 г/см³. Раствараюцца ў кетонах, хлараваных вуглевадародах. Устойлівы да ўздзеяння акісляльнікаў, шчолачаў, большасці неарганічных кіслот. Ацверджаным эпаксідным смолам уласцівы высокая адгезія да шкла, металаў, бетону і іншых матэрыялаў, механічная трываласць, водаўстойлівасць.
Атрыманне
Эпаксідныя смолы атрымліваюць узаемадзеяннем шмататамных спіртоў, амінаў, фенолаў з эпаксіднымі злучэннамі (пераважна з эпіхлоргідрынам) і эпаксідаваннем поліалефінаў.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваюцца у вытворчасці эпаксідных кляёў, эпаксідных лакаў, герметыкаў, напоўненых і арміраваных пластмас.
Нікола Васілевіч
Нікола Васілевіч (Никола Васиљевић; нар., Лазаравац, Сербія) — сербскі футбаліст, абаронца клуба «Калубара» з Лазараваца.
Клубная кар’ера
Нарадзіўся ў сербскім горадзе Лазаравац і пачынаў займацца футболам у мясцовым клубе «Калубара». Ва ўзросце 17 гадоў пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды, якая гуляла ў Першай лізе Сербіі, і пазней замацаваўся ў складзе. У пачатку 2012 года перайшоў у клуб Суперлігі ОФК, дзе таксама стаў асноўным іграком, а пазней і капітанам каманды.
У студзені 2015 года паведамлялася аб цікавасці да абаронцы з боку барысаўскага БАТЭ, але Васілевіч перайшоў у румынскі клуб «Пандурый». У сезоне 2015/16 дапамог камандзе заняць трэцяе месца ў чэмпіянаце Румыніі, а ў пачатку сезону 2016/17 дэбютаваў у Лізе Еўропы, згуляўшы у абодвух матчах трэцяга кваліфікацыйнага раўнда супраць тэль-авіўскага «Макабі» (1:3, 1:2). У 2017 годзе гуляў у другім дывізіёне Японіі за клуб «Такусіма Вортыс».
Музей польскай песні ў Аполі
Музей польскай песні — музейная ўстанова ў горадзе Аполе.
Нікола Васілевіч
Клубная кар’ера
У лютым 2018 года перайшоў у беларускі клуб БАТЭ з Барысава. Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе, у красавіку не гуляў з-за траўмы, пазней звычайна заставаўся на лаўцы запасных, а з ліпеня з-за чарговай траўмы перастаў з’яўляцца ў складзе. У лютым 2019 года кантракт абаронцы з барысаўчанамі быў разарваны.
У ліпені 2019 года далучыўся да «Вайводзіны», аднак так і не згуляў за яе. У лютым 2020 года вярнуўся ў «Калубару», дзе замацаваўся ў складзе і стаў капітанам каманды, па выніках сезона 2020/21 дапамог клубу выйсці ў Суперлігу.
Музей польскай песні ў Аполі
Гісторыя
Музей быў адкрыты летам 2016 года ў Амфітэатры Тысячагоддзя, у якім штогод адбываецца фестываль польскай песні «Аполе».
Выстаўка мае сучасны, мультымедыйны характар. Яна паказвае гісторыю польскай песні пачынаючы з 20-х гадоў ХХ стагоддзя па сучаснасць.
На двух сценах залы, у якой знаходзіцца выстаўка, змешчаныя сэнсарныя экраны. На іх можна пабачыць музычныя кліпы, фестывальныя канцэрты, праграмы, справаздачы і размовы з артыстамі.
У гэтых «музычных сценках» таксама ўсталяваныя лінзы, праз якія, як праз дзірку ад ключа, наведвальнікі могуць паглядзець ролікі з гістарычнымі падзеямі з розных перыядаў. Галоўным экспанатам музея з’яўляюцца кабіны, у якіх, як у прафесійнай студыі, можна праспяваць і запісаць сваю любімую песню, а пазней адправіць запіс на сваю электронную пошту.
Імператар Захаду
Імператар Захаду (Empereur d’Occident) — умоўнае абазначэнне тытула кіраўніка Франкскай дзяржавы пасля таго, як кароль Карл Вялікі быў 25 снежня 800 года каранаваны Папам Львом III у Рыме імператарскай каронай. Апошні імператар Захаду, Берэнгар I, памёр у 924 годзе.
Гісторыя тытула
Да 800 годзе Карл Вялікі стварыў магутнае каралеўства, якое ўключала ў сябе сучасныя Францыю, Германію і Паўночную Італію. А 25 снежня Папа Рымскі Леў III на святочнай імшы, якая праходзіла ў саборы Святога Пятра ў Рыме каранаваў Карла імператарскай каронай як рымскага імператара. У выніку было абвешчана пра аднаўленне Заходняй Рымскай імперыі, што адлюстроўвалася ў афіцыйным тытуле, які з гэтага часу насіў Карл: імператар Рымскай імперыі. Такім чынам франкскае каралеўства апынулася ператворана ў імперыю. Афіцыйна яно звалася Імперыя Захаду Empire d’Occident, аднак у гістарыяграфіі гэту дзяржаву завуць Франкская ці Каралінгская імперыя.
Імператары Візантыйскай імперыі (імператары Усходу, Empereur d'Orient), якія самі лічылі сябе пераемнікамі Рымскай імперыі, спачатку адмовіліся прызнаць імператарскі тытул за Карлам. Толькі ў 812 годзе візантыйскі імператар Міхаіл I Рангаві фармальна прызнаў новы тытул імператара ў разліку на падтрымку Захаду ў барацьбе з Балгарыяй, якая разграміла візантыйскае войска ў 811 годзе. За прызнанне свайго імператарскага тытула Карл саступіў Візантыі Венецыю і Далмацыю. Аднак прызнанне гэтага тытула аспрэчвалася Візантыяй у XII і XIII стагоддзях.
Атрымаўшы ў 814 годзе ў спадчыну імперыю, Людовік I Набожны, сын Карла, жадаючы замацаваць спадчынныя правы сваіх сыноў, апублікаваў у ліпені 817 года ў Ахене Акт аб парадку ў Імперыі» (Ordinatio imperii). У ім старэйшы сын Людовіка, Лотар абвяшчаўся суправіцелем бацькі з тытулам су-імператара і атрымліваў у кіраванне значную частку Франкскага каралеўства: (Нейстрыю, Аўстразію, Саксонію, Цюрынгію, Алеманію, Септыманію, Праванс і Італію). Іншыя сыны Людовіка таксама атрымалі надзелы: Піпін — Аквітанію, Васконію і Іспанскую марку, Людовік — Баварыю і Карынтыю. Аднак на граматах імя Лотара сустракаецца побач з бацькаўскім толькі з 825 года. Каранаваны імператарскай каронай Лотар быў 5 красавіка 823 года Папам Пасхаліем I у саборы Святога Пятра ў Рыме. Пазней Лотар не раз паўставаў разам з братамі супраць Людовіка I, некалькі разоў звергаючы яго, але ў 834 годзе армія Лотара была разбіта. Сам Лотар быў вымушаны вымольваць прабачэнне. У выніку тытул су-імператара быў у яго адняты, а пад уладай Лотара фактычна засталася толькі Італія.
Пасля смерці Людовіка Набожнага ў 840 годзе Лотар паспрабаваў атрымаць усю бацькаўскую спадчыну, што, аднак, выклікала супрацьдзеянне яго братоў, Людовіка Нямецкага і Карла II Лысага. У 841 годзе Лотар быў разбіты ў бітве пры Фантэнэ. У 843 годзе паміж братамі быў заключаны Вердэнскі дагавор, у выніку якога імперыя апынулася падзеленай на 3 часткі. Лотар захаваў за сабой Італію, а таксама так званае Сярэдняе каралеўства, якое ўключала ў сябе будучую Латарынгію, Бургундыю і Праванс. Лотар захаваў за сабой таксама імператарскі тытул. Пасля смерці Лотара ў 855 годзе яго ўладанні таксама былі падзелены паміж сынамі. Імператарскі тытул, які з гэтага моманту фактычна апынуўся прывязаны да тытула караля Італіі, дастаўся старэйшаму сыну Лотара, Людовіку ІI, каранаванаму імператарскай каронай яшчэ пры жыцці бацькі.
Людовіку II удалося пашырыць свае ўладанні за кошт падначалення Паўднёвай Італіі, Праванса, атрыманага ў спадчыну пасля смерці малодшага брата, а таксама часткі Латарынгскага каралеўства. Аднак у канцы яго кіравання герцагства ў Паўднёвай Італіі пры падтрымцы Візантыі фактычна выйшлі з яго падначалення.
Пасля смерці Людовіка II у 875 годзе італьянская імператарская галіна Каралінгаў загасла. Італія разам з імператарскай каронай дасталася Карлу II Лысаму, каралю Заходне-Франкскага каралеўства. У 877 годзе Карл памёр. Італьянскім каралеўствам завалодаў Карл III Тоўсты, пляменнік Карла II. У 881 годзе Карл III каранаваўся імператарскай каронай, а да 884 годзе яму ўдалося на час аднавіць адзіную Каралінгскую імперыю, але аб'яднанне апынулася недаўгавечным. Ужо ў канцы 887 года Карл быў зрынуты, а імперыя канчаткова распалася на некалькі каралеўстваў.
З гэтага часу імператарскі трон фактычна страціў свой статус, але барацьба за яго ўсёткі працягвалася. Спачатку каралём Італіі каранаваўся маркграф Фрыуля Берэнгар I, звязаны сваяцтвам з Каралінгамі (яго маці была дачкой імператара Людовіка Набожнага). Аднак неўзабаве Берэнгар апынуўся выцеснены ў Фрыуль герцагам Спалета Гвіда III, які таксама каранаваўся як кароль Італіі. Італьянскае каралеўства на нейкі час фактычна апынулася падзелена на-двое. У 891 годзе Гвіда быў каранаваны імператарам. Больш таго, у 892 годзе яму ўдалося дамагчыся каранавання свайго сына Ламберта.
Пасля смерці Гвіда ў 894 годзе Берэнгар Фрыўльскі аднавіў барацьбу за каралеўства, але ў 895 у Італію ўварваўся кароль Усходне-Франкскага каралеўства Арнульф Карынтыйскі, пляменнік Карла III, што прывяло да заключэння перамір'я паміж Берэнгарам і Ламбертам Спалецкім. Арнульфу ўдалося ўзяць штурмам Рым, дзе ён у лютым 896 каранаваўся імператарскай каронай. Развіць поспех яму перашкодзіла хвароба, у выніку якой Арнульф быў вымушаны вярнуцца ў Германію, дзе і памёр праз 3 годы. Да канца 896 года Ламберту і Берэнгару ўдалося выбіць германцаў з Італіі. Ламберт і Берэнгар афіцыйна падзялілі каралеўства на дзве часткі.
Пасля смерці Ламберта ў 898 Берэнгар застаўся адзіным каралём Італіі, аднак неўзабаве ён быў зрынуты каралём Ніжняй Бургундыі Людовікам III Сляпым, маці якога была дачкой імператара Людовіка II. Людовік III Сляпы быў закліканы незадаволенай Берэнгарам італьянскай знаццю. Увосень 900 года Людовік быў каранаваны як кароль Італіі, а 22 лютага 901 года Папа Бенедыкт IV увянчаў яго ў Рыме імператарскай каронай. Але Берэнгар не склаў зброі. 21 ліпеня 905 года яму ўдалося ўзяць Людовіка III у палон у Вероне. Людовіка асляпілі і выслалі ў Праванс, дзе ён і заставаўся да канца жыцця.
Толькі ў 916 годзе Берэнгар стаў імператарам. Яго каранаваў Папа Ян X. Праз некалькі гадоў ізноў утварылася партыя, незадаволеная імператарам, якая заклікала ў 919 на дапамогу караля Рудольфа II Бургундскага. Пацярпеўшы ад апошняга 29 ліпеня 923 года рашучае паражэнне, Берэнгар заклікаў на дапамогу венграў, чым канчаткова аддаліў ад сябе сваіх прыхільнікаў, і быў па-здрадніцку забіты 7 красавіка 924 года.
Пасля забойства Берэнгара імператарскі тытул знік, а ўлада над Італіяй на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў аспрэчвалі прадстаўнікі шэрагу арыстакратычных родаў Паўночнай Італіі і Бургундыі. Папскі прастол у Рыме апынуўся пад поўным кантролем мясцовага патрыцыяту. Толькі ў 962 годзе кароль Германіі Атон I Вялікі, атрымаўшы перамогу над італьянскай знаццю, быў памазаны на царства і каранаваны імперскай каронай. Гэта дата лічыцца датай адукацыі Свяшчэннай Рымскай імперыі. Хоць сам Атон Вялікі, відавочна, не намерваўся засноўваць новую імперыю і разглядаў сябе выключна як пераемніка Карла Вялікага, фактычна пераход імператарскай кароны да германскіх каралёў азначаў канчатковае адасабленне Германіі (Усходне-Франкскага каралеўства) ад Заходне-Франкскага (Францыі) і фарміраванне новага дзяржаўнага ўтварэння на аснове нямецкіх і паўночнаітальянскіх тэрыторый, якое прэтэндавала на ролю спадчынніка Рымскай імперыі і заступніка хрысціянскай царквы.
NGC 6805
NGC 6805 (іншыя абазначэнні — PGC 63413, ESO 338-14, MCG -6-43-2) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ракітна (Лунінецкі раён)
Ракі́тна (, Ракитно) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 11 жніўня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
Аляксей Генадзевіч Дзюмін
Аляксей Генадзевіч Дзюмін (нар., Курск, РСФСР, СССР) — губернатар Тульскай вобласці, расійскі военачальнік і дзяржаўны дзеяч. Раней займаў пасаду часовага выканаўцы абавязкаў губернатара Тульскай вобласці (2 лютага 2016 — 19 верасня 2016). Герой Расійскай Федэрацыі. Намеснік Міністра абароны Расійскай Федэрацыі (24 снежня 2015 — 2 лютага 2016), генерал-лейтэнант (2015). Кандыдат палітычных навук (2009). 2 лютага 2016 года Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі прызначаны выконваючым абавязкі губернатара Тульскай вобласці, змяніў на пасадзе Уладзіміра Груздзева.
6 красавіка 2018 года ўключаны ў санкцыйны спіс ЗША ў ліку 17 чыноўнікаў і 7 бізнесменаў з Расіі.
Сілы абароны Тыграя
Сілы абароны Тыграя, САТ (ሓይልታት ምክልኻል ትግራይ, ሓምት) — узброеныя атрады прыхільнікаў кіраўніка эфіопскага рэгіёну Тыграй Дэбрэцыана Гебрэмікаэля і партыі НФВТ, узніклыя ў пачатку Тыграйскага канфлікту для процідзеяння Узброеным сілам Эфіопіі і федэральнаму ўраду Абія Ахмеда Алі.
Узнікненне
9 верасня 2020 года ў эфіопскім рэгіёне Тыграй прайшлі мясцовыя парламенцкія выбары, па выніках якіх перамогу атрымаў Народны фронт вызвалення Тыграя Дэбрэцыана Гебрэмікаэля з 98,2% галасоў і 100% з 152 месцаў. Цэнтральным урадам прэм’ер-міністра Абія Ахмеда Алі выбары былі прызнаны незаконнымі, паколькі яны адклалі іх з-за пандэміі COVID-19. Спрэчка вакол гэтага стала падставай да пачатку ўзброенага канфлікту паміж Тыграем і федэральнымі ўладамі. На першым этапе баявых дзеянняў антыўрадавыя сілы выкарыстоўвалі класічную тактыку вядзення вайны, але з канца лістапада 2020, калі паўстанцы былі выбіты ў горы, САТ перайшлі да партызанскіх метадаў.
Склад
У сакавіку 2021 года галоўнакамандуючым САТ быў прызначаны генерал-лейтэнант Тадэс Верадэ Тэсфай. Да яго дадзеную пасаду займаў Цадкан Гебрэцінсаі, былы галоўнакамандуючы ВПС Эфіопіі, што пасля стаў членам Цэнтральнага камандавання САТ. У верхавіне групоўкі таксама ёсць пасада камандуюшага арміяй, якія займаюць брыгадныя генералы Мігбі Хейлі, Хайлесіласі Гірмай, брыгадны генерал Цяклай Ашэбір, Абраха Тэсфай і генерал-маёр Ёханэс Вальдэгіаргіс.
Дзейнасць
У 2020—2021 гадах байцы САТ разгарнулі партызанскую вайну. Справаздачы аб баях публікаваліся прэс-сакратаром Гебры Гебрэтсадзікам. Баевікі валодалі двума кампанентамі, найбольш важнымі для вядзення партызанскай барацьбы: глыбокімі ведамі геаграфічнай мясцовасці і спачуваннем насельніцтва. САТ таксама мелі схованкі са зброяй і багатых фінансістаў з ліку сваіх жа байцоў, а таксама прафесійна падрыхтаваных афіцэраў.
Пасля таго, як федэральныя сілы захапілі буйныя гарады Тыграя да канца 2020 года, члены САТ адступілі ў апорныя пункты ў горных раёнах. Там яны аб’ядналі свае сілы і рэарганізаваліся для пераходу да партызанскіх баёў. САТ ператварыліся ў невялікія, высокамабільныя, лёгка ўзброеныя атрады колькасцю ад дзесяці да васьмідзесяці байцоў. Гэтыя падраздзяленні былі дадаткова падзелены на асобныя атрады, прызначаныя для канкрэтных місій. Тактыка складалася ў тым, каб здзяйсняць напады ноччу, забіваць эфіопскіх і эрытрэйскі салдат, забіраць іх рыштунак і выкарыстоўваць яго супраць іх жа.
Улетку САТ праводзіць аперацыю «Алула», вызваляючы ўсходнія і цэнтральныя раёны Тыграя, у тым ліку рэгіянальную сталіцу Мэкэле. Пазней паўстанцы ўрываюцца на тэрыторыі суседніх рэгіёнаў.
5 лістапада быў заснаваны антыўрадавы альянс «Аб’яднаны фронт эфіопскіх федэралісцкіх і канфедэралісцкіх сіл», куды ўвайшоў НФВТ. З гэтага часу САТ пачалі дзейнічалі ў кааперацыі з іншымі паўстанцкімі групоўкамі краіны. Самым цесным стала супрацоўніцтва з «Вызваленчай арміяй Арома» (гл. падрабязней Сумеснае наступленне САТ і ВАА).
Сасноўка (Лунінецкі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 11 жніўня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Язвінскага сельсавета.
NGC 6806
NGC 6806 (іншыя абазначэнні — PGC 63416, ESO 338-15, IRAS19336-4224, MCG -7-40-3, VV 411, FAIR 1162, AM 1933-422) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».