cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларусь 3
«Беларусь-3» — культурна-асветніцкі тэлеканал Белтэлерадыёкампаніі, першы лічбавы тэлеканал Беларусі. Вяшчае на дзвюх мовах — беларускай і рускай. Пачаў вяшчанне 8 лютага 2013 года. Мэта тэлеканала — забяспечыць асвятленне дзяржаўнай інфармацыйнай палітыкі ў галіне культурнага жыцця краіны.
Эфірнай дамінантай будных дзён з’яўляецца тэматычная падборка відавых фільмаў пад назвай «Мая Беларусь», якая ўключае найлепшыя ўзоры кіна- і тэлевізійнай дакументалістыкі. На працягу эфірнага дня транслююцца праграмы, аб’яднаныя ў рубрыкі: «Тэатр», «Кіно», «Літаратура», «Музыка», «Асобы», «Гісторыя», «Каляровы свет», «Прырода», «Традыцыі», «Дойлідства», «Навука», «Музеі».
Гісторыя
Тэлеканал «Беларусь 3» — транслюецца ў якасці восьмага слота ў складзе першага мультыплекса, у бясплатным пакеце лічбавых тэлевізійных праграм.
IC 1291
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Асінаўка 1
Асі́наўка 1 (, Осиновка 1) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Ра
Ра (Ρα; Ra) — бог Сонца ў старажытнаегіпецкай рэлігіі, творца свету. Часцей за ўсё, на выявах выглядаў чалавекам, што замест звычайнай галавы меў галаву ястраба. Яго асноўныя сімвалы — сонечны круг і абеліск. Часам, яго выяўлялі ў выглядзе барана.
Пагадненнем, бог Ра быў звязаны з іншымі багамі старадаўняга Егіпту, у тым ліку, з Амонам і Горам. Егіпцяне таго часу цягнуліся да пакланення таму, ад чаго залежала іхняе штодзённае жыццё — Сонцу. Таму, пад імем «Ра» яны абагаўлялі гаспадара неба, які штодня плыў з усходу на захад, а з надыходам ночы працягваў свой небяспечны шлях у падземным царстве. Вока Ра, ці «Правае вока Гора»
Андрэй Юр’евіч Мдывані
Андрэ́й Ю́р’евіч Мдыва́ні (, Тбілісі — ) — беларускі кампазітар, педагог. Народны артыст Беларусі (2013).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся 1 кастрычніка 1937 года ў Тбілісі (Грузінская ССР). Грузін па паходжанні. Пляменнік (1932—2016), грузінскага і расійскага фізіка, лаўрэата Ленінскай прэміі, з якім сябраваў.
Скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю імя А. В. Луначарскага па класе кампазіцыі прафесара А. В. Багатырова (1969) і пад яго ж кіраўніцтвам (сумесна з М. І. Пяйко) асістэнтуру-стажыроўку (1972).
Працаваў загадчыкам музычнай часткай у драматычных тэатрах Смаленска (1961—1963), Дзяржынска (1963), Кірава (1963). У 1964 годзе — канцэртмайстар педагагічнага вучылішча ў Смаленску. З 1969 года — выкладчык Мінскага музычнага вучылішча і Беларускай кансерваторыі. З 1972 года — загадчык музычнай часткай Тэатра імя Янкі Купалы ў Мінску, з 1984 года — дацэнт, з 1993 года — прафесар кафедры кампазіцыі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Памёр 19 ліпеня 2021 года.
Творчасць
Найбольш значныя дасягненні кампазітар меў у галінах сцэнічнай, аркестравай (сімфанічнай і для народных інструментаў) і харавой музыкі. Асноўныя тэмы творчасці — гісторыя і сучаснасць, філасофскія ідэі і канцэпцыі, своеасабліва звязаныя з нацыянальнай праблематыкай. Адметная рыса стылю — накіраванасць на прыгажосць. Як мастак ён належыць да экспрэсіўнага крыла рамантызму, узбагачанага практыкай ХХ ст. У галіне сімфанічнай музыкі — прыхільнік высокага сімфанізму, адзін з заснавальнікаў праграмнай сімфоніі на нацыянальную тэматыку; у харавой музыцы аднавіў на новай аснове традыцыі візантыйскага песнапення і праваслаўнага спеву, стварыў падставу для фальклорна арыентаванага кірунку; у музыцы для народнага аркестра — жанрыст, стваральнік народнааркестровага сімфанізму. Тэатральнай музыцы ўласцівы яскравая вобразнасць і эмацыянальнае спалучэнне эпічнасці з напружаным дынамізмам і кантрастнасцю. Індывідуальны стыль кампазітара характарызуюць тэатральнасць мыслення, змястоўнасць і глыбіня мастацкіх задум, каларыстычнасць, прыгажосць інтанавання і выразнасць музычнай мовы.
Сям’я
Прыкладна з 1972 года ў шлюбе з музыказнаўцам Таццянай Мдывані.
Івановы-Івановы
Івановы-Івановы (Ивановы-Ивановы) — расійскі камедыйны тэлесерыял (сітком) вытворчасці кампаній Yellow, Black and White (сезоны 1-2), Pick Up Film па замове СТС. Гэта арыгінальны расійскі сітком, аўтары ідэі — Виталь Шляппо, Аляксей Міхновіч і Аляксей Татаренко.
У Беларусі «Івановы-Івановы» транслююцца на тэлеканале ВТБ.
Сюжэт
20 жніўня 2001 года ў радзільні прымалі роды ў однофамилиц Івановых-Паліны і Лідзіі. Праз 16 гадоў абедзве сям’і даведаюцца, што іх дзяцей выпадкова пераблыталі санітаркі радзільні. Дарослыя вырашаюць аднавіць гістарычную справядлівасць, памяняўшы дзяцей назад: цяпер Ваня вымушаны вучыцца выжываць у доме сваіх бедных біялагічных бацькоў, а Даніла — знаёміцца з правіламі паводзінаў у свецкім грамадстве. Аднак неўзабаве дом бедных Івановых згарае, і яны пасяляюцца пад адным дахам з багатымі Івановымі. Нягледзячы на тое, што сумеснае жыццё дзвюх сем’яў аказваецца няпростай, ім атрымоўваецца прыходзіць да кампрамісаў. Пры гэтым бацькі збліжаюцца са сваімі «новымі» сынамі, а таксама не забываюць пра «ранейшых».
Ідэя
Па словах прадзюсара серыяла Виталя Шляппо: "Ідэю праекта мы ўбачылі ў адной тэлепраграме ["Хай кажуць"] шмат гадоў таму. Там быў сюжэт пра тое, як у радзільні пераблыталі дзяўчынак, пра блытаніну даведаліся толькі тады, калі дзяўчынкі выраслі — і вось дзве сям’і сядзелі ў студыі і не ведалі, як жыць далей. Мы падумалі: сапраўды, а як жыць далей? Так з’явіўся праект «Івановы-Івановы»".
Рэйтынг серыяла
Серыял паспяхова стартаваў у эфіры тэлеканала СТС. Паводле звестак кампаніі «Mediascope», доля расейскіх гледачоў, якія паглядзелі першыя дзве серыі, склала 16,8 % у аўдыторыі «10-45».
Першы і другі сезоны ў слоце 20:30-21:00 занялі першае месца па аўдыторыі «10-45», апярэдзіўшы ўсе астатнія перадачы, якія выходзілі ў гэтым жа слоце на іншых расійскіх тэлеканалах.
Чацвёрты сезон тэлесерыяла ў слоце 19:30-20: 00 таксама заняў першае месца па аўдыторыі «10-45», апярэдзіўшы ўсе астатнія перадачы, якія выходзілі ў гэтым жа слоце на іншых расійскіх тэлеканалах.
П36
П36 (паравоз 36-га тыпу, часта ў літаратуры пазначаецца як тып 2-4-2; мянушка — Генерал (за характэрныя каляровыя паласы («лампасы») па баках), часам памылкова — Перамога) — савецкі магістральны пасажырскі паравоз, які выпускаўся Каломенскім заводам з 1950 па 1956 гады. Па магутнасці ён быў эквівалентны паравозу серыі ІС, але меў нагрузку ад восяў на рэйкі не больш за 18 тс, дзякуючы гэтаму мог эксплуатавацца на большасці савецкіх чыгунак, замяніў паравозы серыі Су і прыкметна падвысіў вагу пасажырскіх цягнікоў. Апошні паравоз серыі (П36-0251) стаў для Каломенскага заводу апошнім пабудаваным паравозам.
Насуперак распаўсюджанаму памылцы, паравозам «Перамога» з’яўляецца зусім не П36, а Л. Паравозы серыі Л выпускаліся з 1945 года і першапачаткова (да студзеня 1947 года) насілі абазначэнне серыі П — «Перамога».
П36 у Беларусі
Адзін паравоз П36 экспануецца ў Брэсцкім чыгуначным музеі, другі стаіць на пасажырскай платформе паміж левым і правым бокам Оршы-Цэнтральнай.
Гротамарэ
Гротамарэ (Grottammare) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Насельніцтва складае 15286 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 866 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 63013. Тэлефонны код — 0735.
Дэвід Лойд Джонстан
Дэвід Лойд Джонстан (David Lloyd Johnston, нар. 28 чэрвеня 1941 г., Садберы) — канадскі выкладчык універсітэта. Заслужаны выкладчык права. З 1999 па 2010 ён з’яўляўся прэзідэнтам Універсітэта Уотэрлу, а з 1979 па 1994 — кіраўніком і намеснікам рэктара Універсітэта Макгіл. З 1 кастрычніка 2010 года ён з’яўляецца генерал-губернатарам Канады.
Хвойнінскі раён
Хвойнінскі раён (Хвойнинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і скасаванае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — рабочы пасёлак Хвойная. У сакавіку 2020 года Хвойнінскі муніцыпальны раён ператвораны ў муніцыпальную акругу, усе сельскія і гарадское паселішча скасаваныя.
Народнае Апалчэнне (станцыя метро)
«Народнае Апалчэнне» (Народное Ополчение) — станцыя Вялікай кальцавой лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Шэйка (Веткаўскі раён)
У 1926—1927 гадах цэнтр Шэйкагуткаўскага сельсавета.
Малая Трасцянка (Пачынкаўскі раён)
Малая Трасцянка (Малая Тростянка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Малая Трасцянка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Княжынскага сельскага паселішча.
Ліхаслаўльскі раён
Геаграфія
Ліхаслаўльскі раён мяжуе з Максаціхінскім, Рамешкаўскім, Калінінскім, Таржоцкім і Спіраўскім раёнамі. Плошча раёна складае 1783,43 км².
Гісторыя
Ліхаслаўльскі раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. 29 студзеня 1935 года быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Фарамір
Фа́рамір (Faramir) — адзін з галоўных персанажаў «Уладара пярсцёнкаў» Дж. Р. Р. Толкіна. Малодшы сын намесніка Гондара Дэнетара II і яго жонкі Фіндуілас, брат Бораміра. Муж Эавін, бацька Элбарана, дзед Барахіра. Апошні кіруючы Намеснік Гондара.
Біяграфія
З усяго пачутага, Фарамір зрабіў выснову — хобіты неслі легендарную Пагібель Ісілдура. Фарамір расказаў пра сваю здагадку хобітам і ўведаў сапраўдную мэту паходу. Тут Фарамір паказвае сваё найбольшае адрозненне ад брата. Ён кажа: "Ты можаш не баяцца. Я не вазьму гэтай рэчы, не падыму яе, нават калі тая будзе ляжаць на дарозе. Калі б Мінас Тырыт занепадаў і толькі я мог яго выратаваць, я б не адважыўся ўжыць зброі Чорнага Уладара дзеля славы. Такой славы мне не трэба, ведай гэта, Фрода — сын Дрога." Фарамір усведамляе, што ягоны бацька не пахваліць яго за гэта рашэнне, але ўсё адно паступае паводле свайго сумлення. Ён папярэджвае хобітаў пра старажытны жах на перавале Кірыт Унгал і пра Голума, якому не давярае. Апрача таго, хобіты атрымліваюць дазвол праз увесь год быць на землях Гондара (гэты дазвол пазней пацвердзіць і зробіць пажыццёвым Арагорн).
Перад тым як хобіты пакінулі Хенет Анун Фарамір праявіў вялікадушнасць, загадаўшы запоўніць іх заплечныя мяшкі правізіяй і вадой, і даўшы падарожнікам па посаху з лівіфрану для падарожжаў па горах.
Фарамір біўся за землі Гондара з атрадам Следапытаў Ітыліэна ў Вайне Пярсцёнка. Ён быў цяжка паранены (меркавана, атручаным дроцікам харадца ці назгула) падчас адступлення з Асгіліята і траха не загінуў ад рук уласнага бацькі, які, звар’яцеўшы, хацеў спаліць яго і сябе ў пахавальні продкаў.
У Палатах Лекавання Мінас Тырыта Фарамір сустрэў параненую роханскую прынцэсу Эавін і пазней ажаніўся з ёй. Пасля ўзыходжання Арагорна на прастол Гондара атрымаў княства Ітыліэн, апрача таго, яму быў пацверджаны і тытул намесніка Гондара.
Характарыстыка
Асоба Фараміра апісана ў Дадатках да «Уладара пярсцёнкаў»:
Аблічча Фараміра апісваецца вачамі Перэгрына Туку ў кнізе «Вяртанне Караля»:
Фарамір звонку нагадваў Бораміра, які, у сваю чаргу, паказаны як «высокі чалавек з адкрытым і высакародным тварам, цёмнавалосы і шаравокі»..
Мелкавічы
Ме́лкавічы (, Мелковичи) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доўгаўскага сельсавета.
Дамуцеўцы
Даму́цеўцы (, Домутевцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчучынскага сельсавета.
Пешка
Пешка — асноўная адзінка вымярэння шахматнага матэрыялу (у шахматах пешкі не лічаць фігурай). У пешачным эквіваленце вымяраюць «кошт» усіх астатніх фігур (лёгкая фігура прыкладна роўная тром пешкам, ладдзя — пяці). Паводле Франсуа Філідора пешка — «душа шахматнай партыі», структура пешачнага размяшчэння вызначае стратэгічны малюнак партыі. У эндшпілі роля пешак значна ўзрастае, асабліва тых, якія прасунутыя далёка (блізкія да поля пераўтварэння).
Дэнетар II
Дэ́нетар II  — персанаж рамана Дж. Р. Р. Толкіна «Уладар Пярсцёнкаў», намеснік (рэгент) каралеўства Гондара (парадкавы нумар II гаворыць пра тое, што ён быў другім намеснікам з гэтым імем). Сын намесніка Эктэліяна II, бацька Бораміра і Фараміра.
Пешка
У шахматнай натацыі літарнае азначэнне пешкі звычайна не ўжываецца.
Дэнетар II
Удзел Дэнетара ў Вайне Пярсцёнка
Першапачаткова Дэнетар быў мудрым кіраўніком і стрыманым палкаводцам, аднак яго саманадзейнасць і ўласцівая многім нашчадкам нуменарцаў фанабэрыстасць прывяла Намесніка да памылковай высновы, што ў супрацьстаянні з Саўранам ён можа спадзявацца толькі на сябе самога і на тых, хто беспярэчна выконвае яго волю. Для барацьбы з Саўранам ён упершыню з дзён апошніх каралёў Гондара адважыўся скарыстацца паланцірам Мінас Тырыта, якія захоўваўся ў Белай Вежы крэпасці — і сутыкнуўся пры гэтым з магутным праціўнікам. Саўран усё ж не змог падпарадкаваць Намесніка сваёй волі, аднак пастаяннае сузіранне незлічоных полчышчаў Мордара ўрэшце падкасіла баявы дух Дэнетара.
Пешка
Праз сваю індывідуальную слабасць параўнальна з іншымі фігурамі, пешка ў метафарычным сэнсе ўяўляе сабой бездапаможнасць (напрыклад, «Ён быў усяго толькі пешкай у маіх руках»).
Хады пешкі
Глядзіце Правілы гульні ў шахматы.
Дэнетар II
Удзел Дэнетара ў Вайне Пярсцёнка
Яшчэ адзін удар лёсу Дэнетар атрымаў, калі даведаўся пра гібель свайго старэйшага сына — Бораміра. Пасля гэтага ў дзеяннях Намесніка стала выразна праяўляцца вар'яцтва — так, угневаўшыся на малодшага сына, калі той адпусціў Фрода з Пярсцёнкам Усеўладдзя, ён адправіў Фараміра ўтрымліваць умацаванні Рамас Эхара ў прадмесцях Мінас Тырыта, нягледзячы на відавочную растрату сіл. Калі Фарамір вярнуўся з поля бою цяжка параненым і ў дадатак паражоным Чорнай Хваробай, Дэнетар канчаткова страціў цікавасць да жыцця, з-за чаго паспрабаваў скончыць жыццё самагубствам — спаліць сябе і Фараміра, якога меркаваў безнадзейным. Пры гэтым ён да апошняй гадзіны не жадаў прызнаваць Арагорна каралём і падазраваў Гэндальфа ў жаданні ўзвесці на прастол Гондара сваю марыянетку. Аднак дзякуючы мужнасці Перэгрына Тука і варты крэпасці Берэганда, а таксама хуткаму ўмяшанню Гэндальфа, Фарамір не быў спалены, а пазней вылечаны. Дэнетар жа, які канчаткова звар'яцеў, маладушна пакінуў армію на Гэндальфа, а сам загінуў у агні.
Пешка
Віды пешак
У залежнасці ад узаемнага размяшчэння пешак існуюць:
На дыяграме:
Пастушкі (Сенненскі раён)
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Багушэўскага пассавета.
Пешка
Віды пешак
Белыя:
Чорныя:
Санья
Санья можа значыць:
Пала (рака)
Пала (Пола́) — рака на паўночным захадзе еўрапейскай часткі Расійскай Федэрацыі, у Цвярской і Наўгародскай вобласці, упадае ў возера Ільмень.
Даўжыня — 268 км, плошча вадазбору — 7420 км², расход вады — 63 м³/с. Вышыня вусця — 18,1 м над узроўнем мора. Буйныя прытокі — Лорынка, Ладамірка, Карпаўка, Шчабярэха, Явонь, Каменка, Мароўка, Руна (усе правыя). Найбуйнейшы прыток — Поламець.
Найбуйнейшы населены пункт на рацэ — пасёлак Пала.
(144) Вібілія
(144) Вібілія (Vibilia) — даволі вялікі астэроід галоўнага пояса, прыналежным да цёмнага спектральнага класа C, з прычыны чаго яго паверхня багатая рознымі простымі вугляроднымі злучэннямі. Вібілія ўзначальвае аднайменнае сямейства астэроідаў і з’яўляецца адзіным буйным астэроідам гэтага сямейства. Гэты астэроід быў выяўлены 3 чэрвеня 1875 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы ў гонар старажытнарымскай багіні вандраванняў Вібіліі, у сувязі з тым, што Петэрс незадоўга да адкрыцця вярнуўся з падарожжа па ўсім свеце, каб назіраць праходжанне Венеры па дыску Сонца.
Мацвеева (Пачынкаўскі раён)
Мацвеева (Матвеево) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мацвеева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Нор-Азнаберд
Нор-Азнаберд (Նոր Ազնաբերդ) — сяло ў марзе Ваёц-Дзор у цэнтральнай частцы Арменіі. У 2001 годзе ў сяле пражывалі 182 чалавекі. Размешчана за 26 км на паўднёвы ўсход ад горада Ехегнадзор, за 13 км на паўднёвы захад ад сяла Зарытап. Назва сяла перакладаецца як «Новы Азнаберд», яно заснаванае жыхарамі сяла Азнаберд у Нахічэвані, якія перасяліліся ў Арменію з-за карбахскага канфлікту, і названае ў яго гонар.
Vr1
Паравоз Vr1 (фін. Vaihtoveturi - манеўровы паравоз, raskas - цяжкі, да 1942 года - L1, мянушка - Курыца) — фінскі цяжкі манеўровы танк-паравоз.
Праект паравоза быў распрацаваны ў 1912 годзе па заданні Suomen Valtion Rautatiet (VR), якой для манеўровай працы патрабаваўся лакаматыў з вялікай счэпнай вагай, бо наяўныя на чыгунцы манеўровыя лакаматывы аказаліся слабыя для вывазу манеўровых саставаў падвышанай даўжыні. У 1913 годзе выпуск гэтых паравозаў, якім прысвоілі серыю L1 (у 1942 годзе змянілася на Vr1), быў наладжаны спачатку ў Германіі (завод Hanomag), а неўзабаве і ў самой Фінляндыі (Tampella). Будаваліся паравозы да 1927 г. невялікімі партыямі, усяго было выпушчана 43 штукі. Паравозы першапачаткова будаваліся для працы на насычаным пары, аднак з 1925 года на іх у ходзе мадэрнізацыі сталі ўсталёўваць параперагравальнікі пры адначасова скарацілі выпаральную паверхню паравога катла.
Паравоз апынуўся досыць моцным і магутным, і ў той жа час вельмі кампактным, што забяспечыла яму высокую рэпутацыю. На фінскай чыгунцы паравозы гэтай серыі працавалі да 1975 года, гэта значыць больш за 50 гадоў.
Таўшык
Таўшык (Таушық) — сяло ў Тупкараганскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Таўшыкскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2116 чалавек (1083 мужчыны і 1033 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 2604 чалавекі (1347 мужчын і 1257 жанчын).
Ардыната
Ардынатай (ад ordinatus — размешчаны ў парадку) пункта A завецца каардыната гэтага пункта на восі Y’Y у прамавугольнай сістэме каардынат. Велічыня ардынаты пункта A роўная даўжыні адрэзка OC (гл. мал. 1). Калі пункт C належыць дадатнай паўвосі OY, то ардыната мае дадатнае значэнне. Калі пункт C належыць адмоўнай паўвосі Y’O, то ардыната мае адмоўнае значэнне. Калі пункт A ляжыць на восі X’X, то яе ардыната роўная нулю.
У прамавугольнай сістэме каардынат вось Y’Y завецца «воссю ардынат».
Пры пабудове графікаў функцый, вось ардынат звычайна выкарыстоўваецца як вобласць значэнняў функцыі.
Ірына Анатольеўна Старавойтава
Ірына Анатольеўна Старавойтава (нар. 19 ліпеня 1974, Слаўгарад, Магілёўская вобласць) — беларуская дзяржаўная дзеячка. Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь шостага склікання (2016—2019). Першы намеснік Міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь (2018—2023). Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання (з 2023).
Біяграфія
Нарадзілася 19 ліпеня 1974 года ў Слаўгарадзе Магілёўскай вобласці.
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. А. Куляшова, аспірантуру Акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
Працавала настаўнікам біялогіі сярэдняй школы № 31 г. Магілёва, выкладчыкам прыродазнаўчага цыкла Магілёўскага педагагічнага каледжа, загадчыкам кафедры дашкольнай і пачатковай адукацыі Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кіруючых работнікаў і спецыялістаў адукацыі г. Магілёва, старшым выкладчыкам кафедры педагогікі і пачатковага навучання Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. А. Куляшова, загадчыкам кафедры дашкольнай і пачатковай адукацыі інстытута развіцця адукацыі г. Магілёва, рэктарам установы адукацыі «Магілёўскі дзяржаўны абласны інстытут развіцця адукацыі».
26 чэрвеня 2018 года прызначана першым намеснікам Міністра адукацыі Рэспублікі Беларусь, дзе працавала да студзеня 2023 года. 20 студзеня 2023 года прызначана членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Анато́ль Алякса́ндравіч Сабча́к (Анато́лий Алекса́ндрович Собча́к) — (10 жніўня 1937, Чыта — 20 лютага 2000, Светлагорск, Калінінградская вобласць) — савецкі і расійскі вучоны-правазнаўца, палітычны дзеяч, сааўтар Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, першы мэр Санкт-Пецярбурга.
Біяграфія
Дзед па бацьку — Антон Сямёнавіч Сабчак — паляк, бабуля — Ганна Іванаўна — чэшка; па маці — дзед рускі, бабуля украінка. Бацька, Аляксандр Антонавіч Сабчак — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны (1909 г.н .; у РККА з лістапада 1944 гады, член ВКП(б), на фронце з лютага 1945 году, загадам па 8 пмбр № 29 ад 1945/05/18 года малодшы лейтэнант Сабчак узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі за падрыхтоўку асабістага складу да фарсіравання заліва Фріш Гат). Пасля вайны працаваў чыгуначным інжынерам, маці Надзея Андрэеўна Літвінава па прафесіі бухгалтар.
Дзяцінства правёў ва Ўзбекістане (Каканд, Ташкент). У 1956 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта.
З 1959 года, пасля заканчэння універсітэта, па размеркаванні працаваў адвакатам у Стаўрапольскай краёвай калегіі адвакатаў, затым загадчыкам юрыдычнай кансультацыі ў Стаўрапольскім краі.
Палітычная дзейнасць
Член КПСС з 1988 года, выйшаў з КПСС у 1990 годзе.
У 1989 годзе, згодна кнізе М. К. Сванідзэ, малады аспірант, будучы прэзідэнт Расіі, Дз. А. Мядзведзеў і некалькі яго таварышаў былі ягонымі даверанымі асобамі, расклейвалі афішы і агітавалі за Сабчака перад выбарамі народных дэпутатаў СССР. Анатоль Сабчак таксама быў навуковым кіраўніком кандыдацкай дысертацыі Дз. А. Мядзведзева. У сваім інтэрв’ю тэлеканалу Расія-1 Мядзведзеў пацвярджае, што асабіста расклейваў фатаграфіі кандыдата ў народныя дэпутаты СССР Сабчака на вуліцах Ленінграда. Пазней Сабчак запрасіў яго на працу ў Ленсавет. У 1990 годзе ў каманду Сабчака увайшоў у той час малавядомы памочнік рэктара Ленінградскага дзяржаўнага універсітэта падпалкоўнік 1-га ўпраўлення КДБ У. У. Пуцін.
У 1989 годзе абраны народным дэпутатам СССР. На першым з’ездзе ўвайшоў у склад Вярхоўнага Савета СССР. Быў старшынёй падкамітэта ВС СССР па гаспадарчым заканадаўству Камітэта па заканадаўстве, законнасці і правапарадку. У чэрвені 1989 увайшоў у склад Міжрэгіянальнай дэпутацкай групы.
Уваходзіў у камісію па раследаванні тбіліскіх падзей у красавіку 1989 года. Сцвярджаў, што пры разгоне мітынгу сіламі Савецкай арміі выкарыстоўваліся сапёрнай лапаткі. Пазней стаў ганаровым грамадзянінам горада Тбілісі і Грузіі.
У красавіку 1990 гады абраны дэпутатам Ленсавета. 23 мая 1990 года абраны старшынёй Ленсавета.
Пасаду старшыні Ленсавета меркавала залежнасць старшыні ад меркавання савета. Сабчака як старшыні Ленсавета ў любую секунду маглі зняць тыя ж дэпутаты. Таму дэпутатаў пераканалі ўвесці ў Ленінградзе пасаду мэра, як у Маскве. Рашэнне аб увядзенні пасады было прынята з перавагай у адзін голас.
Бранявы пояс
Бранявы пояс — тоўсты слой металічнай брані, размешчаны на вонкавай паверхні бартоў ці з унутранага боку корпуса ваенных караблёў, звычайна браняносцаў, лінкараў, крэйсераў і лінейных крэйсераў, а таксама авіяносцаў, пераабсталяваных пад новыя задачы з прыведзеных вышэй тыпаў суднаў.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Палітычная дзейнасць
12 чэрвеня 1991 году А. А. Сабчак абраны мэрам Ленінграда на выбарах, якія праходзілі адначасова з выбарамі прэзідэнта Расіі. Адначасова на рэферэндуме прынята рашэнне аб вяртанні Ленінграду назвы Санкт-Пецярбург. Сабчак адыграў вырашальную ролю ў вяртанні Санкт-Пецярбургу яго гістарычнай назвы і пасля лічыў гэта сваім самым значным палітычным дасягненнем. Ён з аптымізмам ацэньваў магчымасць пераносу сталіцы новай Расіі ў Санкт-Пецярбург і адкрыта дэманстраваў свае манархічныя сімпатыі. А ў лістападзе 1991 гады Анатолем Аляксандравічам быў арганізаваны прыезд у Расію вялікага князя Уладзіміра Кірылавіча.
Бранявы пояс
Пры трапленні ў ваенны карабель артылерыйскага снарада (з зямлі ці іншага судна) ці падводнай тарпеды, бранявы пояс прадухіляе пранікненне паражальных элементаў унутр карабля, з'яўляючыся або перашкодай для фугаснай часткі, або адводзячы снарад (а таксама сілу выбуху) дзякуючы нахіленаму размяшчэнню брані. Часта асноўныя пліты браняпояса дапаўнялі супрацьтарпедныя пераборкі, якія размешчаны некалькі метраў далей, яны служаць для захавання воданепранікальнасці корпуса пры пашкоджанні асноўнай часткі брані. Акрамя гэтага, у некаторых праектах адсекі, якія прылягаюць да браняпояса, запаўняліся рэзервуарамі з нафтай, марской ці прэснай вадой. Вадкасць у цыстэрнах паглынае ці рассейвае энергію выбуху боегаловак і снарадаў. У іншых выпадках, як гэта ілюстравана на чарцяжы папярочнага разрэзу «Кінг Джорджа V» і «Тырпіца», гэтыя адсекі пакідаліся пустымі, дазваляючы ўзрыўной хвалі часткова рассеяцца, у той час як наступныя «вадкія» слаі абароны паглынаюць любыя аскепкі і размяркоўваюць энергію дэтанацыі па шырэйшай плошчы, канструктыўныя ж пераборкі прадухіляюць з'яўленне працёкаў з гэтых адсекаў.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Палітычная дзейнасць
У ліпені 1991 году выступіў адным са стваральнікаў Руху дэмакратычных рэформаў.
Актыўна выступаў супраць дзеянняў ДКНС у жніўні 1991 года і фактычна ўзначаліў супраціў путчыстам ў Ленінградзе (па сцвярджэнні Марыны Салье, ён падтрымаў ДКНС). Ужо раніцай 19 жніўня на дачы Б. М. Ельцына ў Архангельску А. А. Сабчак ўдзельнічаў у складанні адозвы «Да грамадзян Расіі» і ўказа «Аб незаконнасці дзеянняў ДКНС», падпісаных Б. М. Ельцыным, затым у той жа дзень ён прыбыў у Ленінград, правёў перамовы з генералам В. Н. Самсонавым, утрымаць апошняга ад актыўных дзеянняў у падтрымку ДКНС, выступіў на надзвычайнай сесіі Ленсавета, а затым па ленінградскаму тэлебачанні з заявай аб незаконнасці дзеянняў ДКНС і заклікам да гараджан прыйсці на мітынг 20 жніўня на Палацавай плошчы, собраўш ім сотні тысяч маніфестантаў. Дзякуючы гэтым мерам ўказы ДКНС на тэрыторыі Ленінграда не дзейнічалі. Дэпутат Ленсавета Галіна Спіца выказала сумнеў, што менавіта Сабчак спыніў танкі, якія ішлі на горад падчас путчу ДКНС:
Бранявы пояс
Паветраная прастора паміж бранявым поясам і корпусам таксама дадае судну плавучасці. Апроч гэтага такая канструкцыя часта выконвалася ў якасці дадатковай абароны ад тарпед і артылерыйскіх снарадаў, як гэта адзначалася вышэй. Некаторыя тыпы баявых караблёў неслі бранявыя пояса меншай таўшчыні, чым таго патрабавала іх абароны. Як правіла, такое канструктарскае рашэнне выкарыстоўвалася на лінейных крэйсерах і авіяносцах для памяншэння вагі, што станоўча адбівалася на хуткасных якасцях караблёў, паколькі прыярытэтнай, для гэтых тыпаў суднаў, з'яўлялася хуткае перакіданне ўдарнай сілы ці, у выпадку авіяносцаў, адпаведнасць хуткасных магчымасцей патрабаванням для ўзлёту і пасадкі ваенных самалётаў. Гэта працэдура выконваецца пры руху авіяносца супраць ветру. Амаль усе вялікія караблі гэтага тыпу мелі хуткасць парадку 30 вузлоў і больш: для прыкладу, караблі-сёстры «USS Лексінгтан (CV-2)» і «USS Саратога (CV-3)», другі і трэці авіяносцы, якія паступілі на ўзбраенне Ваенна-марскіх сіл ЗША ў 1927 годзе, былі выкананы на базе карпусоў лінейных крэйсераў з магутнымі рухальнымі ўстаноўкамі, атрымаўшы ў выніку цудоўныя хуткасныя характарыстыкі.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Палітычная дзейнасць
Я не верю в такие совпадения: якобы он договорился, чтобы танки развернули, именно в тот момент, когда мы, депутаты Ленсовета, встретились с руководителями колонны военной техники и поговорили с ними.
Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь
Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь (КК Беларусі) — асноўная крыніца крымінальнага права Беларусі, адзіны нарматыўны акт, які ўстанаўлівае злачыннасць і каральнасць дзеянняў на тэрыторыі Беларусі.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Постсавецкі перыяд
Становішча Сабчака ў якасці «першай асобы» горада зусім не было бясспрэчным. Шчырая прыхільнасць да дэмакратыі спалучалася ў ім з цягай да аўтарытарных метадаў кіраўніцтва, што прыводзіла да бясконцых канфліктаў з мясцовай заканадаўчай уладай. Сабчак быў вялікім аматарам красамоўнічаць і прадстаўніцтваваць.
Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь
Дзеючая рэдакцыя Крымінальнага кодэкса Беларусі была падпісана прэзідэнтам Беларусі А. Р. Лукашэнкам 9 ліпеня 1999 года і ўступіла ў сілу з 1 студзеня 2001 года, змяніўшы папярэдні Крымінальны кодэкс Беларускай ССР 1960 года, які прымяняўся да тых часоў.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Постсавецкі перыяд
У 1992 годзе Марына Салье выконвала абавязкі пастаяннага прадстаўніка Санкт-Пецярбургскага гарсавета пры Вярхоўным Савеце Расіі і была кіраўніком дэпутацкай групы па пытанні рэалізацыі камітэтам знешніх сувязяў пры мэры Санкт-Пецярбурга квот на сыравіну і матэрыялы пад бартэрныя пастаўкі прадуктаў харчавання ў горад у студзені-лютым 1992 гады, якія праводзяцца пад кіраўніцтвам старшыні камітэта па знешніх сувязях мэрыі Санкт-Пецярбурга Уладзіміра Пуціна. Згодна з вынікамі расследавання, тады гарадскому бюджэту быў нанесены ўрон больш чым на 100 мільёнаў даляраў. Дэпутацкая група Гарадскога Савета Санкт-Пецярбурга запатрабавала звальнення Пуціна з займаемай пасады з узбуджэннем крымінальнай справы. Выніковы справаздачу групы на чале з Марынай Салье быў ухвалены і падтрыманы рашэннем Малога Савета Петрасавета на чале з Аляксандрам Бяляевым. Марына Салье звярнулася таксама па садзейнічанне да начальніка кантрольнага кіравання адміністрацыі прэзідэнта РФ Юрыю Болдырава, які зацікавіўся матэрыяламі, але неўзабаве быў звольнены. Мэр Санкт-Пецярбурга Анатоль Сабчак выканаць рэкамендацыі камісіі Петрасавета адмовіўся. Усе справы былі спыненыя, і доўгі час пра іх не ўспаміналі.
Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь
Структура кодэкса
Асаблівая частка ўключае ў сябе артыкулы, якія апісваюць склады канкрэтных злачынстваў. Структура Асаблівай часткі адлюстроўвае іерархію каштоўнасцяў, якія ахоўваюцца крымінальным законам: на першым месцы стаяць злачынствы супраць міру, бяспекі чалавецтва і ваенныя злачынствы, далей злачынствы супраць чалавека, і толькі затым злачынствы супраць уласнасці, грамадскіх і дзяржаўных інтарэсаў.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Постсавецкі перыяд
А. А. Сабчак актыўна ўдзельнічаў у працэсе стварэння новай Канстытуцыі Расіі. Па рашэнні палітрады Расійскага руху дэмакратычных рэформаў ён кіраваў напісаннем аднаго з яе альтэрнатыўных варыянтаў, які ён прадставіў сумесна з С. С. Аляксеевым ў 1992 годзе. Яго дачка К. А. Сабчак і некаторыя палітыкі (В. Л. Шейнис, В. І. Мацвіенка) называлі яго адным з асноўных аўтараў праекта дзеючай Канстытуцыі РФ.
Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь
Асаблівасці кодэкса
КК Беларусі характарызуецца спецыялістамі як досыць самастойны і тэарэтычна прадуманы, пры гэтым ён шмат у чым заснаваны на палажэннях Мадэльнага Крымінальнага кодэкса для дзяржаў — удзельніц СНД, а многія нормы запазычаныя з Крымінальнага кодэкса Расійскай Федэрацыі 1996 года.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Постсавецкі перыяд
У кастрычніку 1993 году ўзначаліў агульнафедэральныя спіс кандыдатаў у Дзяржаўную Думу ад Расійскага руху дэмакратычных рэформаў. На выбарах 12 снежня 1993 года блок не набраў неабходнай для праходжання ў Дзярждуму колькасці галасоў. Антон Антонаў-Аўсеенка ў рэцэнзіі на кнігу «бітла перабудовы» адзначаў :
Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь
Асаблівасці кодэкса
Кодэкс улічвае становішча міжнароднага права, усталёўваючы адказнасць за злачынствы, прадугледжаныя міжнароднымі дамовамі і канвенцыямі: гандаль людзьмі; выкраданне чалавека; вярбоўка людзей для эксплуатацыі; легалізацыя («адмыванне») матэрыяльных каштоўнасцяў, набытых злачынным шляхам; тэрарызм, захоп закладнікаў.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Постсавецкі перыяд
"Анатолий Александрович жаловался на своего пресс-секретаря Муравьёву, которая находилась в подчинении и получала зарплату у него как у губернатора, но на всех углах его же и ругала."
Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь
Асаблівасці кодэкса
У кодэкс рэгулярна ўносяцца змены, якія адлюстроўваюць змены рэгулюемых ім грамадскіх адносін і з’яўленне новых відаў і формаў грамадска небяспечных дзеянняў.
Анатоль Аляксандравіч Сабчак
Постсавецкі перыяд
Па сведчанні палітолага і грамадскага дзеяча Б. Л. Вішнеўскага, менавіта Сабчак дамогся таго, што быў разагнаны Ленсавета 21-га склікання. Ён быў абраны 1990 годзе і распушчаны 21 снежня 1993 года ўказам № 2252 Б. М. Ельцына пасля таго як выступіў супраць указу Прэзідэнта РФ № 1400 (аб спыненні дзейнасці З’езду народных дэпутатаў і Вярхоўнага Савета РФ).
З 1994 года Анатоль Сабчак быў старшынёй урада Санкт-Пецярбурга.
Сяргей Станкевіч пераконваў Сабчака вылучыцца на пасаду прэзідэнта Расіі на выбарах 1996 года, аднак «бліжэй да снежня 1995 гады ён (Сабчак) канчаткова адмовіўся ад гэтай ідэі, пра што паведаміў цалкам катэгарычна … ў іх была на гэтую тэму асабістая гутарка з Ельцыным, у ходзе якой Сабчак зразумеў: Ельцын пойдзе на другі тэрмін, нягледзячы ні на што». Менавіта праз гэта, сцвярджае Станкевіч, «у пачатку 1996 году супраць Сабчака была развязана беспрэцэдэнтная па маштабах і выдатках траўля з боку тых сілаў».
У лютым 1996 года ўступіў у Пецярбургскае аддзяленне руху «Наш дом — Расія». 16 чэрвеня 1996 года прайграў выбары губернатара Санкт-Пецярбурга свайму намесніку Уладзіміру Якаўлеву. Афіцыйна кіраўніком перадвыбарчага штаба Сабчака быў У. У. Пуцін, хоць фактычна выбарчай кампаніяй кіравалі розныя людзі.
14 лютага 2000 года быў прызначаны даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты Расійскай Федэрацыі У. У. Пуціна і ўзначаліў Палітычны кансультатыўны савет дэмакратычных партый і рухаў Пецярбурга. Памёр падчас паездкі ў Калінінградскую вобласць, зробленай у рамках перадвыбарнай кампаніі.
Быў членам першага складу апякунскага савета ЕУСПб.
Смерць
Памёр у ноч з 19 на 20 лютага 2000 года ў гасцініцы «Русь» у Светлагорску, у выніку, як паведамлялася ў афіцыйным заключэнні, вострай сардэчнай недастатковасці. Неадкладна з’явіліся чуткі пра забойства з прычыны таго, што Сабчак «занадта шмат ведаў», і версіі аб атручэнні алкаголем і уздзеянні віягры. У выніку 6 мая пракуратурай Калінінградскай вобласці была ўзбуджаная крымінальная справа па факце забойства (атручвання). Аднак выкрыццё ў Санкт-Пецярбургу канстатавала адсутнасць як алкаголю, так і атручэнні. 4 жніўня Калінінградская пракуратура спыніла справу.
Выжныця
Віжніца ці Выжныця (Вижниця) — горад у Чарнавіцкай вобласці Украіны. Плошча 2,7 км². Насельніцтва 4230 чал. (1 студзеня 2012).
Чэмпіянат свету па веласіпедным спорце на трэку 2013
Чэмпіянат свету па веласіпедным спорце на трэку 2013 года прайшоў у Мінску з 20 па 24 лютага пад эгідай UCI. На чэмпіянаце было разгуляна як і ў 2012 годзе 19 камплектаў узнагарод: 10 у мужчын і 9 у жанчын. Спаборніцтвы пройдуць у мультыспартыўным комплексе «Мінск-Арэна».
Перамогу ў неафіцыйным камандным заліку атрымала зборная Вялікабрытаніі, якая заваявала 5 залатых узнагарод.
IC 1292
IC 1292 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Асінаўка 2
Асі́наўка 2 (, Осиновка 2) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Латыгальскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Ульянавіцкага сельсавета.
Даўлюдаўшчына
Даўлю́даўшчына (, Давлюдовщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчучынскага сельсавета.
Бэрэгамэт
Берагамет ці Бэрэгамэт  — пасёлак гарадскога тыпу Выжныцкага раёна Чарнавіцкай вобласці Украіны. Праз пасёлак працякае рака Серэт.
У пасёлку працуюць гімназія і 4 школы, Берагамецкі політэхнічны тэхнікум, аўташкола, чыгуначная станцыя, завод, лясгас, бальніца, ратуша і рынак. Развітая прыватная прамысловасць у галіне перапрацоўкі драўніны.
У цэнтры мураваная Міхайлаўская царква (пабудавана ў 1888).
Пяэскюла (маторвагоннае дэпо)
Дэпо Пяэскюла (Pääsküla depoo) — маторвагоннае дэпо эстонскіх чыгунак, якое належыць кампаніі Elron.
Гісторыя
Дэпо адкрыта ў 1962 годзе для абслугоўвання прыгарадных электрацягнікоў, якія курсуюць у прыгарадзе Таліна. Да 1991 года з’яўлялася філіялам дэпо Талін-Коплі (закрытае ў 2003 годзе).
З 1 студзеня 2014 года кампанія Edelaraudtee спыніла працу на лініях унутры краіны, усе маршруты былі перададзеныя кампаніі Elron. Усе цягнікі кампаніі (дызельныя і электрацягнікі) абслугоўваюцца ў дэпо Пяэскюла.
У цяперашні час дэпо абслугоўвае цягнікі усіх ўнутрыэстонскіх пасажырскіх ліній. Да перадачы Elron ўсіх ліній ўнутры краіны і закупкі новых цягнікоў дэпо абслугоўвала выключна электрацягніка кампаніі Elektriraudtee, якія курсавалі па электрыфікаванай лініях (Талін — Палдыскі, Талін — Аэгвійду і інш.). Раней у дэпо меліся і дызельныя цягнікі Д1, але яны былі перададзеныя ў дэпо Талін-Вяйкэ, дзе былі спісаныя ў 2008 годзе.
Навасель
Навасе́ль (, Новосель) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Доўгаўскага сельсавета.
Ківімяэ (прыпыначны пункт)
Ківімяэ (Kivimäe) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі. Знаходзіцца ў горадзе Талін на лініі Талін — Хаапсалу.
Ігар Фёдаравіч Крывабок
Ігар Крывабок (нар., Харкаў, Украіна) — былы ўкраінскі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Гуляў за розныя ўкраінскія клубы ніжэйшых дывізіёнаў. У 2006 трапіў у склад гродзенскага «Нёмана», дзе стала выхадзіў у аснове. Пасля гуляў у беларускіх клубах, у студзені 2012 зноў апынуўся ў Гродна. 24 мая 2012 у матчы супраць мазырскай «Славіі» адзначыўся хет-трыкам.
«Нафтан»
У ліпені 2013 вярнуўся ў Вышэйшую лігу, падпісаўшы кантракт з наваполацкім «Нафтанам». Стаў асноўным нападнікам навапалачан, у першым жа матчы (14 ліпеня 2013 супраць «Белшыны») адзначыўся дублем. 19 кастрычніка 2013 у матчы з «Белшынай» у сутыкненні з брамнікам бабруйчан Антонам Кавалеўскім прычыніў таму цяжкую траўму, за што быў дыскваліфікаваны на тры матчы.
Вяртанне ў «Нёман»
На полі, аднак, Ігар з’яўляўся рэдка. Адзіны поўны матч правёў 17 чэрвеня, калі голам і галявой перадачай дапамог «Нёману» перамагчы «Нафтан». 7 ліпеня 2015 года па заканчэнні кантракта пакінуў гродзенскі клуб.
Апошнія гады
Неўзабаве пасля зыходу з «Нёмана» Крывабок падпісаў кантракт з клубам Першай лігі «Смаргонь». У сакавіку 2016 года зноў апынуўся ў складзе «Ліды», пакінуў клуб у жніўні таго ж года і зноў стаў іграком «Смаргоні» , аднак да канца сезону 2016 толькі двойчы выйшаў на замену ў канцы матчу. Па заканчэнні сезону 2016 пакінуў «Смаргонь» і завяршыў кар’еру.
Гротаццаліна
Гротаццаліна (Grottazzolina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 3355 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 356 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 63024. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Petronilla.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Марозава (Пачынкаўскі раён)
Марозава (Морозово) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Марозава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Княжынскага сельскага паселішча.
Фрэнк Дональд Дрэйк
Фрэнсіс Дональд Дрэйк (Frank Donald Drake 28 мая 1930 — 2 верасня 2022) — амерыканскі астраном.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Чыкага, вучыўся на факультэце электронікі Карнэльскага ўніверсітэта. Праслухаўшы цыкл лекцый славутага астранома О. Струвэ аб фарміраванні планетных сістэм, на ўсё жыццё прасякнуўся цікаўнасцю да пытанняў пазаземнага жыцця і цывілізацый. Адслужыўшы ў амерыканскіх ВМС, паслядоўна працаваў у Нацыянальнай радыёастранамічнай абсерваторыі (NRAO), Карнельскім універсітэце і Каліфарнійскім універсітэце (горад Санта-Круз). Пры падтрымцы Струвэ Дрэйк арганізаваў стварэнне 28-мятровага радыётэлескопа на базе NRAD (праект «Озма») — першага ў свеце вымяральна-рэгіструючага прыбора, спецыяльна створанага для спробы выяўлення пазаземнага жыцця. Стваральнік так званага «ураўнення Дрэйка».
Аб Фрэнке Дрэйке магчыма сказаць, што ён, па меньшай меры тройчы, быў першым — першым у свеце пачаў пошук сігналаў іншых цывілізацый — Праект «Озма», першым у свеце (разам з Карлам Саганам і інш.) стварыў пасланне для іншапланетных цывілізацый — «Pioneer Plaque», і першым у свеце стварыў і адправіў міжзорнае радыёпасланне — «Arecibo Message».
Камічнае
Камічнае (κωμικός — смешны) — эстэтычная адлюстраванасць неадпаведнасці між недасканалым, нежыццёвым зместам з'явы і яе вонкавым выяўленнем, што прэтэндуе на паўнавартаснасць і значнасць або маскуецца пад іх. Мае вытокі ў гульнявым, супольным самадзейным смеху (карнавал) і ў прадметных супярэчнасцях грамадскага жыцця. У ходзе развіцця культуры адасобіліся віды: гумар, іронія і сатыра. Суадносіцца з агіднасцю, нізкасцю і прыгажосцю. Ёсць процілегласцю трагедыі і ўзнёсласці. Пры гэтым мае здольнасць да сінтэзу з імі (трагікамедыя, камічны бок узнёсласці). Пры адлюстраванні супярэчнасці рэчаіснасці важнай ёсць гульня на перабольшванне велічы прадметаў (карыкатура), на фантастычных спалучэннях (гратэск) і збліжэнні далёкіх паняццяў (досціп). На ёй грунтуецца камедыя.
Абсцыса
У прамавугольнай сістэме каардынат прамень (прамая) X’X завецца «воссю абсцыс». Пры пабудове графікаў функцый, вось абсцыс звычайна выкарыстоўваецца як вобласць вызначэння функцыі.
Спіраўскі раён
Спі́раўскі раён (Спировский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак гарадскога тыпу Спірава.
Геаграфія
Спіраўскі раён мяжуе з Максаціхінскім, Ліхаслаўльскім, Таржоцкім і Вышневалоцкім раёнамі. Плошча раёна складае 1514,50 км².
Гісторыя
Спіраўскі раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Бражнік асінавы
Апісанне
Матыль вялікі, з масіўным брушкам. Размах крылаў 80—90 мм. Крылы цёмна-шэрыя з бураватым адценнем і слабым больш цёмным малюнкам з хвалістых палос рознай шырыні плям. Заднія крылы колерам і малюнкам падобныя да пярэдніх. Крылы звонку слаба вышчарбленыя, пры аснове крылаў — цёмна-шэры пух.
Philonotis fontana
Philonotis fontana — від моху з сямейства.
Ахова
Расліна часткова абаронена ў Польшчы пастановай міністра аховы навакольнага асяроддзя ад 9 кастрычніка 2014 года аб ахове відаў раслін.
Валянціна Васільеўна Сярых
Валянціна Васільеўна Сярых (нар., ) — беларускі , стваральнiк i кiраўнiк першай дзiцячай эстраднай вакальнай студыi «Званочак».
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і ваенаслужачага. Адной з першых настаўніц музыкі для маленькай Валі стала беларуская оперная спявачка і музычны педагог Любоў Сямашка.
Закончыла (Масква) па класу кампазіцыі прафесара М. I. Пяйко (1975) і аспірантуру пад кіраўніцтвам і  (1985).
Член СК Беларусі (1978).
Творчасць
Валянціна Сярых найбольш поўна праявіла сябе ў камернай музыцы. Яе фартэпіянныя п’есы, інструментальныя ансамблі, а таксама рамансы і песні вызначаюцца выразнасцю мелодыкі, маляўнічасцю гучання, шчырасцю і эмацыянальнасцю.
Асобнае месца ў творчасці кампазітара займае музыка для дзяцей. В. Сярых напісала шмат камерна-інструментальных мініяцюр і песень, якія вызначаюцца меладыйнасцю і лірычнай напоўненасцю.
Землі кароны Святога Іштвана
Землямі кароны Святога Іштвана працяглы час называліся дзяржавы, аб'яднаныя з Венгерскім каралеўствам асабістай уніяй.
Склад земляў
Тэрмін шырока выкарыстоўваўся ў XVIII і XIX стст., каб пазначыць Транслейтанскую частку Габсбургскай манархіі (з 1867 года — Аўстра-Венгрыя), і пад ім разумелася тры краіны:
У той час як Сейм Венгрыі выступаў супраць вылучэння Трансільваніі, якая з'яўлялася неад'емнай часткай сярэдневяковай Венгрыі, таксама не ўдалося аднавіць гістарычныя сувязі з Далмацыяй, Босніяй і Галіцыяй і Ладамерыяй, якія паводле венгерскай традыцыі лічыліся часткай земляў кароны Святога Іштвана. Пасля ўсталявання уніі з Трансільваніяй у 1848 і 1867 гадах, землямі кароны Святога Іштвана пазначалі толькі Венгрыю і Харватыю і Славонію.
Атрадная
Атра́дная (, Отрадная) (да 30 ліпеня 1964 года Абі́даўка ) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
У 1924—1925 гадах цэнтр Абідаўскага сельсавета Талачынскага раёна Аршанскай акругі.
Ад мора да мора
Ад мора да мора (A mari usque ad mare) — нацыянальны дэвіз Канады, які бярэ свой ​​пачатак з восьмага верша псалма 71 (у некаторых перакладах і арыгінале - 72) Псалтыра Бібліі. З канадскага пункту гледжання ён азначае Ад акіяна да акіяна (ад Атлантычнага да Ціхага). Ён быў абраны міністрам Джорджам Манро Грантам, сакратаром Сэндфарда Флемінга ў часы канфедэрацыі.
У 1872 годзе, праз некаторы час пасля далучэння да федэрацыі Брытанскай Калумбіі Грант апублікаваў сваю газету, названую Ocean to Ocean, што красамоўна казала пра ўвасабленне мары транскантынентальнай дзяржавы.
Кароль з Традэнса
Кароль з Традэнса — шахматная фігурка караля, знойдзеная ў 1964 годзе пры раскопках паселішча Традэнс ў Нарвегіі.
Апісанне
Фігурка выразана, як мяркуюць даследчыкі, з елкі. Яна ўяўляе сабой постаць мужчыны, які сядзіць на троне, зробленым у выглядзе куба. Валасы ў мужчыны доўгія — даходзяць да сярэдзіны шыі. Твар абрамляюць барада і вусы. На галаве крыху стылізаваная карона заходнееўрапейскага ўзору. На спінцы трона, якая па вышыні даходзіць да сярэдзіны спіны мужчыны, знаходзяцца сем аднолькава круглых вярхушак.
Рабства
Рабства — прымусовае падпарадкаванне адной асобы іншай, або адной групы людзей іншай. Раб не мае асабістых правоў уласнасці, яго можна было прадаць, забіць.