cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леа фон Кленцэ
Біяграфія
Першапачаткова навучаўся юрыспрудэнцыі, але затым захапіўся архітэктурай. Вучыўся ў Германіі ў майстэрнях Ф. В. Хірта і Ф.Жылі (Берлін), затым у Францыі (Парыж) у Ш.Персье і Ф. В. Фантэна. Здзейсніў паездку па Італіі, што дало яму магчымасць азнаёміцца з антычнымі ўзорамі і творамі стылю Рэнесанс; быў прыдворным архітэктарам Жэрома Банапарта ў Каселі (1808—13).
Першая яго самастойная пабудова — палацавы тэатр у замку Вільгельмсхоэ (Касель), выкананы па заказе Жэрома Банапарта ў 1809—1810 гг. У 1828—1830 гг. тэатр быў перароблены ў бальную залу. У 1815 г. па заказе Яўгенія Багарнэ завяршыў перабудову замка Ісманінг у Баварыі.
З разгромам напалеонаўскай імперыі фон Кленцэ перайшоў на службу баварскага двара. У 1816 годзе ён выйграе конкурс на пабудову Гліптатэкі ў Мюнхене, пасля чаго становіцца прыдворным архітэктарам баварскага караля Людвіга I і ператварае горад у «новыя Афіны». Па заказе Людвіга Баварскага фон Кленцэ пабудаваў у Мюнхене ансамбль Кёнігсплац, Гліптатэку (1816—1830), Пінакатэку, 1826—36, Пантэон на лугу Тэрэзіі, (1833—1853), Прапілеі (1646—1860), каралеўскі палац, Марыенкірхе, будынак Ваеннага міністэрства, шэраг палацаў і жылых будынкаў.
Пад Рэгенсбургам ён узводзіць «Залу Славы» — Вальхалу (1830—1846), а над Кельхаймам — «Зала Вызвалення» -Бефраюнгсхале.
Памёр 27 студзеня 1864. Пахаваны на Старых паўднёвых могілках у Мюнхене.
Новы Эрмітаж
«Імператарскі музеум» (1839—1852), які атрымаў пасля назву «Новы Эрмітаж», стаў першым у Расіі будынкам, спецыяльна прызначаным для захоўвання і публічнай дэманстрацыі мастацкіх калекцый. Неабходнасць у такім будынку стала асабліва відавочнай пасля пажару ў Зімовым палацы ў снежні 1837 года. Да таго ж у Еўропе быў атрыманы дадатны вопыт пабудовы і эксплуатацыі будынкаў такога тыпу, пабудаваных да таго часу ў Мюнхене, Берліне і Лондане. Кленцэ, як архітэктар, быў добра вядомы ў Расіі, што пацвярджаецца абраннем яго ў 1834 годзе ганаровым вольным абшчыннікам Акадэміі мастацтваў. А пасля таго, як імператар Мікалай I у 1838 годзе наведаў Мюнхен і асабіста пазнаёміўся з творчасцю найбуйнейшага будаўніка сучасных музеяў, менавіта Кленцэ быў замоўлены праект будынка.
Калона Канстытуцыі
Калона Канстытуцыі (Konstitutionssäule) была збудавана па праекце Леа фон Кленцэ ў 1821—28 гадах у памяць пра дзесяцігадовы юбілей даравання Баварыі канстытуцыі каралём Максіміліянам Іосіфам. Заказчыкам збудавання быў граф Франц Эрвайн фон Шёнборн (Graf Franz Erwein von Schönborn), які знаходзіўся ў сяброўскіх адносінах з будучым каралём Людвігам, які, яшчэ кронпрынцам, заклаў першы камень у заснаванне помніка. Помнік асвячоны ў прысутнасці караля.
Вышыня полай калоны складае 32 метра. Калона Канстытуцыі ўстаноўлена на ўзвышшы ў кіламетры ад ніжнефранконскага паселішчы Гайбах (Gaibach, цяпер у складзе горада Фолькаха ў акрузе Кіцынген).
Зварот фон Кленцэ да антычных грэчаскіх узораў, прынамсі, у 1830-я гады, было прадыктавана «сямейнымі» матывамі Людвіга: яго другі сын Атон у 1833 стаў першым каралём незалежнай Грэцыі. У Рэгенсбургу фон Кленцэ пабудаваў Валгалу, пантэон вялікім немцам у форме грэчаскага храма (1830—1842). У 1839—1852 па яго праекце выбудаваны Новы Эрмітаж у Санкт-Пецярбургу. Горадабудаўнічыя працы Кленцэ ў Мюнхене (з 1816) і Афінах (1839—51) адрозніваюцца ўрачыстай, строгай рэгулярнасцю.
Імем Леа Кленцэ названа заснаваная ў 1996 г. узнагарода ўрада Баварыі за дасягненні ў архітэктуры і горадабудаўніцтве (Leo-von-Klenze-Medaille).
Алексіс Саблон
Ранні перыяд жыцця
Алексіс Саблон нарадзілася 12 жніўня 1986 года і вырасла у Олд-Сейбруку, штат Канектыкут. Калі ёй было дзевяць гадоў, Саблон пачала вучыць сябе катацца ў гаражы сваёй мамы, гледзячы старыя відэакасеты і імітуючы ўбачанае. Яна наведвала «The Country School» у суседнім Мэдысане, штат Канектыкут, дзе пазнаёмілася з іншымі скейтбардыстамі.
Ларыса Рыгораўна Кажарская
Ларыса Рыгораўна Кажарская (,, Віцебская вобласць) — беларускі педыятр, доктар медыцынскіх навук, прафесар, акадэмік Беларускай акадэміі медыцынскіх навук.
Біяграфія
З 1966 г. працуе ў БелДІУУ на 1-ай кафедры педыятрыі асістэнтам, затым дацэнтам, прафесарам і з 1980 па 1999 гг. — загадчыкам кафедры.
З 1 верасня 2006 года — прафесар кафедры паліклінічнай педыятрыі БелМАПА. У 1976 г. абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Электрафізіялагічныя даследаванні сэрца пры захворванні нырак у дзяцей», у 1979 г. зацверджана ў званні прафесара.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць па праблемах дзіцячай кардыярэўматалогіі, вегетатыўнай дысфункцыі, дыягностыкі, лячэння, рэабілітацыі сістэмных захворванняў злучальнай тканкі, сардэчнай недастатковасці ў дзяцей рознага ўзросту. Аўтар каля 300 навуковых публікацый. Пад яе кіраўніцтвам падрыхтавана 7 кандыдатаў і 2 доктара навук.
Бонская канвенцыя
Канвенцыя па захаванні мігруючых відаў дзікіх жывёл (таксама вядомая як CMS або Бонская канвенцыя, не блытаць з Бонскім пагадненнем) ставіць сваёй мэтай захаванне наземных і марскіх мігруючых жывёл, а таксама мігруючых птушак па ўсім арэале іх пражывання. Гэта міжнародны дагавор, заключаны ў рамках Праграмы ААН па навакольным асяроддзі, накіраваны на захаванне жывой прыроды і арэалаў пражывання жывёл у глабальным маштабе. З часу ўступлення Канвенцыі ў сілу, колькасць яе ўдзельнікаў паступова ўзрастала, і зараз складае больш за 100 краін Афрыкі, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі, Азіі, Еўропы і Акіяніі. Канвенцыя была падпісаная ў 1979 годзе ў горадзе Боне, і ўступіла ў сілу ў 1983 годзе.
Пагадненні ў рамках Канвенцыі
Некалькі Пагадненняў было заключана ў рамках Канвенцыі. Яны накіраваны на захаванне:
Алег Сідаравіч Камароў
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Машыны і тэхналогія ліцейнай вытворчасці», 1960 ; аспірантура, 1977).
Працаваў у 1960—1963 гадах у Мінскім філіяле Навукова-даследчага інстытута тэхналогіі аўтамабільнай прамысловасці Міністэрства аўтамабільнай прамысловасці СССР, з 1964 года на кафедры «Парашковая металургія, зварка і тэхналогія матэрыялаў» механіка-тэхналагічнага факультэта БПІ, прафесар.
Навуковыя інтарэсы: матэматычныя мадэлі фарміравання мікра- і макраструктуры чыгунных адлівак; заканамернасці кіравання структурай і ўласцівасцямі высокахромістых чыгуноў; замена сталі хромістым чыгуном пры вырабе хутказношваемых дэталей машын.
NGC 4996
NGC 4996 (іншыя абазначэнні — UGC 8235, MCG 0-34-9, ZWG 16.11, NPM1G +01.0370, PGC 45629) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карпыліўка (Камінь-Кашырскі раён)
Карпыліўка (Карпи́лівка) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Карагандзінская вобласць
Карагандзінская вобласць (Қарағанды облысы) — вобласць у цэнтральнай частцы Казахстана, знаходзіцца ў самым цэнтры кантынента Еўразія, амаль роўнааддалена ад Паўночнага Ледавітага і Індыйскага, Атлантычнага і Ціхага акіянаў. Клімат рэзка-кантынентальны і вельмі засушлівы. Вобласць займае найболей узнёслую частку Казахскага драбнасопачніка — Сары-Аркі.
У наш час Карагандзінская вобласць — самая буйная па тэрыторыі і прамысловым патэнцыяле, багатая мінераламі і сыравінай. Тэрыторыя вобласці ў новых межах складае 427 982 км² (15,7 % агульнай плошчы тэрыторыі Казахстана), займае 49-ае месца ў спісе найбуйнейшых адміністрацыйных адзінак першага ўзроўню ў свеце. У вобласці жыве амаль дзясятая частка ўсяго насельніцтва Казахстана.
На поўначы мяжуе з Акмолінскай вобласцю, на паўночным усходзе — з Паўладарскай, на ўсходзе — з Усходне-Казахстанскай, на паўднёвым усходзе — з Алмацінскай, на поўдні — з Жамбылскай, Паўднёва-Казахстанскай і Кызылардзінскай, на захадзе — з Акцюбінскай і на паўночным захадзе — з Кастанайскай.
Індэкс дарог M.
Васіль Леановіч
Васіль Леановіч (каля 1600 — пасля 5 мая 1668) — адзін з кіраўнікоў Магілёўскага паўстання 1661 года, бурмістр месца Магілёўскага.
Біяграфія
У 1661 Васіль Леановіч прыняў удзел у паўстанні, якое пачалося з-за рабаўніцтва на рынку маскоўскімі ратнікамі магілёўскіх гандлярак. Па папярэдняй дамоўленасці з магістратам мяшчане пачалі наўмысна гучна крычаць. На такі крык бурмістр Іосіф Івановіч, узброены катаўскім мячом, з воклічам «Пара! Пара!» кінуўся секчы крыўдзіцеляў. Зазваніў брацкі звон, які таксама быў сігналам да пачатку паўстання. На дапамогу мяшчанам прыйшлі выпушчаныя імі ваеннапалонныя. Маскоўскі гарнізон амаль цалкам быў вынішчаны, выратаваліся толькі некалькі чалавек, якія, дабегшы да Рослава, паведамілі, што «могилевские мещане… изменили… ратных людей в Могилеве всех порубили». У палон узялі ваявод С. С. Гарчакова, М. А. Палуэктава, стралецкага галаву С. І. Чэкіна і іншых афіцэраў. Васіль Леановіч быў абраны ў пасольства, якое даставіла палонных на сейм у Варшаву. За актыўны ўдзел у паўстанні атрымаў ад караля шляхецтва.
Апошні раз згадваецца ў дакументах 5 мая 1668.
Грып
Грып (Grippe) — вострае інфекцыйнае захворванне дыхальных шляхоў, якое выклікае вірус грыпа. Уваходзіць у групу вострых рэспіраторных вірусных інфекцый (ВРВІ). Перыядычна распаўсюджваецца ў выглядзе эпідэмій і пандэмій. У цяперашні час выяўлена больш за 2000 варыянтаў віруса грыпу, якія адрозніваюцца паміж сабой антыгенным спектрам.
Развіццё хваробы
Выклікаецца ортаміксавірусамі A, B і C. Пачынаецца з катаральнага запалення верхніх дыхальных шляхоў. Неўзабаве далучаюцца гарачка, агульная інтаксікацыя, паражэнне сярэдніх і ніжніх дыхальных шляхоў. Нярэдка бываюць бактэрыяльныя ўскладненні. Пасля хваробы застаецца працяглы тыпаспецыфічны імунітэт.
Лячэнне
Да апошняга часу лячэнне было звычайна сімптаматычнае, у выглядзе гарачкапаніжальных, адхарквальных, і супракашлевых сродкаў, а таксама вітаміны, асабліва вітамін С у вялікіх дозах. Цэнтр CDC рэкамендуе пацыентам спакой, дастатковую колькасць вадкасці, пазбягаць курэння і спіртных напояў.
Прафілактыка
Для прафілактыкі выкарыстоўваюць жывую інактываваную і субадзінкавую вакцыны, хіміяпрэпараты, гама-глабулін.
Піскы (Навапскоўскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Навапскоўскім раёне Луганскай вобласці Украіны.
Агрэгат (петраграфія)
Агрэга́т (ад aggregatus — далучаны) — у петраграфіі — сукупнасць мінеральных зерняў ці іх зросткаў, якія ўтвараюць горныя пароды, руды, друзы і інш. Бывае просты — з аднаго мінералу (напрыклад, мармур, кварцыт) і складаны — з некалькіх мінералаў (напрыклад, граніт, сіеніт). Адрозніваюць агрэгаты цэментаваныя, рыхлыя, зямлістыя, порыстыя, шчыльныя і інш.
Харытоны (Валожынскі раён)
Харыто́ны (, Харитоны) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Кірыл Сяргеевіч Клішчэўскі
Кірыл Сяргеевіч Клішчэўскі (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР  г. Брэст, трэнер — А. Л. Караткоў. У наш час асабісты трэнер — Л. У. Аніжук. Выступае за СК «Будаўнік» і.
Маркус Гарві
Маркус Гарві (Marcus Mosiah Garvey,, Ямайка — , Лондан) — актыўны дзеяч негрыцянскага руху за раўнапраўе і вызваленне ад прыгнёту. Заснавальнік Сусветнай асацыяцыі па паляпшэнні становішча неграў (the Universal Negro Improvement Association, UNIA).
Біяграфія
Нарадзіўся на востраве Ямайка. Да 14 гадоў наведваў школу, пасля чаго ў асноўным займаўся самаадукацыяй. 1 жніўня 1914 года разам з таварышам заснаваў на Ямайцы «Сусветную асацыяцыю па паляпшэнні становішча неграў», аднак, не дабіўшыся вялікіх поспехаў, з’ехаў у ЗША і там заснаваў некалькі філіялаў асацыяцыі. У 1922 Гарві асуджаюць за фінансавыя махінацыі і на пяць гадоў ён трапляе ў турму, пасля чаго губляе ўвесь свой аўтарытэт у негрыцянскім руху і памірае ў 1940 годзе ў Лондане, знаходзячыся ў палітычнай ізаляцыі.
Погляды
Надаваў вялікае значэнне расавай чысціні неграў і заклікаў амерыканскіх грамадзян афрыканскага паходжання перасяляцца ў Афрыку. На глебе расавага этнацэнтрызму зблізіўся нават з адкрыта расісцкай арганізацыяй Ку-клукс-клан. У сваіх прамовах прадказваў каранацыю чорнага караля на афрыканскім кантыненце, дзякуючы чаму эфіопскі Імператар Хайле Селасіе I быў абвешчаны прыхільнікамі растафарыянства увасабленнем Джа (Бога).
Бярвёнаўка
Бярвёнаўка (, Бервёновка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
На захадзе мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
У 31 км на паўднёвы захад ад Буда-Кашалёва, 25 км ад чыгуначнай станцыі Уза (на лініі Жлобін — Гомель), 58 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Драўляныя хаты сядзібнага тыпу ўздоўж прасёлкавай дарогі.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як ваколіца ў Чабатовіцкай воласці Гомельскага павета Магілёўскай губерні. Гаспадар побач размешчанага фальварка валодаў у 1897 годзе 1600 дзесяцінамі зямлі. У 1883 годзе дзейнічал малітоўны дом.
З 30 снежня 1927 года па 15 жніўня 1974 года цэнтр Бярвёнаўскага сельсавета Уваравіцкага, з 17 красавіка 1962 года Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акругі, з 20 лютага 1938 года Гомельскай вобласці.
У склад Бярвёнаўскага сельсавета ўваходзілі, у наш час не існыя: да 1963 года пасёлак Чыжоўка, да 1968 года пасёлак Фашчаўка, да 1969 года пасёлак Вялікі Рог.
Лажэчнікаў
Лажэчнікаў — прозвішча.
Піскы (Баштанскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Баштанскім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны.
Міхаіл Рыгоравіч Кісялёў
Міхаіл Рыгоравіч Кісялёў (нар., Гомель) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі машынабудавання (канструяванне і вытворчасць прыбораў, ультрагукавая тэхналогія). Доктар тэхнічных навук (1990), прафесар (1991). Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь (1995).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Прыборы дакладнай механікі», 1969; аспірантура, 1972). Працаваў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1972, механіка-тэхналагічны факультэт, кафедра «Канструяванне і вытворчасць прыбораў», з 1982 — загадчык кафедры, у 1985—1997 — дэкан факультэта).
Навуковыя інтарэсы: ультрагукавая тэхніка і тэхналогія; распрацоўка эфектыйных метадаў і сродкаў апрацоўкі цяжкаапрацоўваемых матэрыялаў шляхам прымянення акустычнай энергіі.
Сэм Бэйрд
Сэм Бэйрд (Sam Baird; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Удзельнік 1/8 фіналу чэмпіянату свету 2016 года і яшчэ чатырох рэйтынгавых турніраў. Уваходзіць у топ-48 сусветнага рэйтынгу.
Пачаў прафесійную кар'еру ў 2009 годзе ва ўзросце 21 года, але пратрымаўся ў мэйн-туры толькі адзін сезон, вярнуўшыся туды ў сезоне 2011/2012. У 2012 годзе дэбютаваў у асноўнай стадыі рэйтынгавага турніру на адкрытым чэмпіянаце Уэльса, а ў сезоне 2012/2013 упершыню выйшаў у 1/8 фіналу турніру рэйтынгавага ўзроўню на адкрытым чэмпіянаце Уэльса, дзе саступіў Роберту Мілкінсу (2:4), пасля чаго дэбютаваў у асноўнай стадыі чэмпіянату свету, дзе ў першым раундзе быў пераможаны Сцюартам Бінэмам (2:10). У сезоне 2013/2014 дайшоў да чвэрцьфіналу нізкарэйтынгавага кубку памяці Кей Сюзан і да паўфіналу нізкарэйтынгавага адкрытага чэмпіянату Гдыні, а ў наступным сезоне ў другі раз дайшоў да 1/8 фіналу рэйтынгавага спаборніцтва на турніры International Championship, дзе саступіў Марку Уільямсу (4:6). У сезоне 2015/2016 дайшоў да другога нізкарэйтынгавага паўфіналу на адкрытым чэмпіянаце Балгарыі і ўпершыню ўвайшоў у топ-64 сусветнага рэйтынгу, а таксама ў другі раз патрапіў у асноўную стадыю сусветнага першынства, дзе перамог Майкла Уайта ў першым раундзе (10:7), у трэці раз выйшаўшы ў стадыю 1/8 фіналу рэйтынгавага турніру, дзе прайграў будучаму пераможцу Марку Сэлбі (11:13), пасля чаго падняўся на найвышэйшае для сябе 46-е месца ў рэйтынгу. У сезоне 2016/2017 у чацвёрты раз дайшоў да 1/8 фіналу на рэйтынгавым Пол Хантэр Класік, дзе зноў саступіў будучаму пераможцу Марку Сэлбі (2:4) і да 1/8 фіналу на International Championship, дзе прайграў Шону Мёрфі (1:6).
У агульнай колькасці займаў 43-і радок у сусветным рэйтынгу менш за месяц. За сваю прафесійную кар'еру аформіў больш за 70 соценных брэйкаў і ўваходзіць у топ-80 снукерыстаў з найбольшай колькасцю соценных серый у гісторыі снукера, а таксама зарабіў больш за 150 тысяч фунтаў стэрлінгаў прызавых грошай, уваходзячы ў топ-150 снукерыстаў у гісторыі па іх колькасці.
Танават Тырапонгпайбун
Танават Тырапонгпайбун (ธนวัฒน์ ถิรพงศ์ไพบูลย์, Ṭhnwạtʹhn̒ T̄hirphngṣ̄̒phịbūly̒, нар., Тайланд) — былы тайскі прафесійны гулец у снукер.
Піскы (Наваадэскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Наваадэскім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны.
Падгасп (Карагандзінская вобласць)
Падгасп — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Агадырскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 356431105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 271 чалавек (153 мужчыны і 118 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 53 чалавекі (30 мужчын і 23 жанчыны).
Капрыята-д’Орба
Капрыята-д’Орба (Capriata d'Orba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1857 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 15060. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Пётр.
Клітыцк
Клітыцк (Клі́тицьк) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
NGC 4997
NGC 4997 (іншыя абазначэнні — MCG -3-34-5, PGC 45667) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Васілевіч Друцкі-Сакалінскі
Міхаіл Васілевіч Друцкі-Сакалінскі (каля 1510 — пасля 1559) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Васіля Сямёнавіча.
Уладальнік Саланевічаў, часткі Крывіна і Каменя, у 1556 купіў Стравенікі ў Літве.
Сям’я
Заснавальнік асобнай галіны Друцкіх-Сакалінскіх. Яго сын Васіль (у каталіцтве Вацлаў; ? — каля 1600) быў маршалкам полацкім (1591).
Белдзяржстрах
«Белдзяржстрах» — найбуйнейшае страхавое прадпрыемства Беларусі, якое мае прадстаўніцтвы ў кожным раёне Беларусі і займае больш за палову рынка страхавых паслуг.
Урад Беларусі ўтварыў прадпрыемства Пастановай ад 31 кастрычніка 1991 г. № 399 з Галоўнага ўпраўлення дзяржаўнага страхавання Міністэрства фінансаў. Паводле заканадаўства з 2004 г. прадпрыемства мае выключнае права на абавязковае страхаванне ад няшчасных выпадкаў на вытворчасці і прафесійных захворванняў, як і грамадзянскай адказнасці перавозніка перад пасажырамі.
Котуш
Котуш (Котуш) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Піскы (Казэльшчынскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Казэльшчынскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.
Сярэдняпрыпяцкая нізіна
Сярэдняпрыпяцкая нізіна — фізіка-геаграфічны раён Прыпяцкага Палесся, размешчаны ў Брэсцкай і Гомельскай абласцях, большай часткай па правым беразе Прыпяці ад вытокаў Мухаўца на захадзе да вусця Убарці на ўсходзе. Мяжуе з Маларыцкай раўнінай на захадзе, Ясельдзінска-Слуцкай нізінай на поўначы, Мазырска-Лельчыцкай раўнінай на ўсходзе, трапляе на тэрыторыю Украіны на поўдні.
Геалогія і рэлеф
У тэктанічных адносінах прымеркавана да Падляска-Брэсцкай упадзіны, Палескай седлавіны і Прыпяцкага прагіна. Карысныя выкапні: буры вугаль, гаручыя сланцы, пяскі шкляныя і фармовачныя, тугаплаўкія гліны, торф.
Абсалютныя адзнакі ад 128 м (на поўначы) да 157 м (на поўдні), пераважаюць 130—150 м. Асноўную тэрыторыю займаюць моцна забалочаныя пясчаныя алювіяльныя нізіны і даліны рэк. Пераважаюць пойма і пласкахвалістыя тэрасы Прыпяці з ваганнямі адносных вышынь 2-3 м, якія ўскладняюцца эолавымі ўтварэннямі (дзюнамі і бугрыста-градавымі масівамі), затарфаванымі лагчынамі. На крайнім захадзе пашыраны плоскія азёрна-алювіяльныя нізіны, на ўсходзе — спадзістахвалістыя водна-ледавіковыя раўніны.
Глебы і расліннасць
Глебы на большай частцы тэрыторыі (уздоўж Прыпяці і яе прытокаў) алювіяльныя дзярнова-глеевыя і тарфяна-балотныя; на плоскахвалістых міжрэччах дзярнова-падзолістыя забалочаныя на пародах рознага грануламетрычнага складу; на павышаных добра дрэніраваных участках усходу і захаду развіваюцца дзярнова-падзолістыя глебы на пясках.
Сельскагаспадарчая асвоенасць тэрыторыі менш за 30 % (на ўсходзе), 30-40 % (у цэнтры), больш за 60 % (на захадзе). Лясістасць да 20-30 % на захадзе, больш за 60 % на ўсходзе. Пашыраны хваёвыя і шыракаліста-хваёвыя лясы, на нізінных балотах чарнаальховыя, на вярховых хваёвыя, на пераходных пушыстабярозавыя. Лугі буйназлакавыя і злакавыя гідрамезафітныя ў поймах Сцвігі, Гарыні, Прыпяці з участкамі дуброў; спалучаюцца з нізіннымі разнатраўна-злакавымі і гіпнава-асаковымі балотамі.
Дамінуюць алювіяльныя тэрасаваныя ландшафты. Найважнейшы ахоўны аб’ект — нацыянальны парк Прыпяцкі, заказнікі.
Валянцін Сяргеевіч Кароўкін
Валянцін Сяргеевіч Кароўкін ( г., Новасібірск) — беларускі фтызіяпульманолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Бацька — вайсковец, маці-кінамеханік. Па месцы службы бацькі жыў у Сібіры, на Далёкім Усходзе (г. Уладзівасток). У 1948 г., у сувязі з цяжкай хваробай маці (рэўматызм), якая ўскладнілася сардэчнай недастатковасцю, бацька быў пераведзены для працягу службы ў Крым у г. Севастопаль. Скончыў сярэднюю школу ў 1954 г. і паступіў у Крымскі медыцынскі інстытут (г. Сімферопаль).
Пасля заканчэння інстытута і гадавой субардынатуры па фтызіятрыі быў прыняты ў аспірантуру з умовай «адпрацоўкі 2 гадоў у Казахстане». У 1960 г. накіраваны ў Паўднёва-Казахстанскую вобласць. Па вяртанні ў Крым працаваў участковым фтызіятрам у Севастопалі, вучыўся ў аспірантуры Крымскага медыцынскага інстытута на кафедры фтызіятрыі. Пасля заканчэння аспірантуры і абароны кандыдацкай дысертацыі працаваў намеснікам галоўнага ўрача ў санаторыі «Далосы» (Ялта), і ў 1968 г. — галоўным урачом Крымскага Упраўлення санаторыямі Міністэрства аховы здароўя УССР.
На кафедры фтызіяпульманалогіі БелМАПА працуе са студзеня 1969 г., спачатку асістэнтам, затым дацэнтам, прафесарам, а з 1983 г. загадчыкам кафедры. Асноўны напрамак навуковых прац прысвечана вывучэнню дыягностыкі і лячэння спалучаных захворванняў на сухоты лёгкіх і цукровым дыябетам. На гэтую тэму ў 1967 г. ім абаронена кандыдацкая, у 1979 г. — доктарская дысертацыі. Аўтар манаграфіі «Туберкулёз лёгкіх ў хворых цукровым дыябетам», даведнікаў «Лячэнне хвароб бронх і лёгкіх», «Кароткі даведнік па сімптаматыцы хвароб сістэмы дыхання» (два выданні). Усяго апублікаваў звыш 230 навуковых і звыш 30 навукова-папулярных прац.
Бернская канвенцыя
Канвенцыя аб ахове дзікай фауны і флоры і прыродных асяроддзяў пражывання ў Еўропе (анг.: Convention on the Conservation of European Wildlife and Natural Habitats), або Бернская канвенцыя (The Bern Convention) — міжнароднае пагадненне аб ахове дзікай фауны і флоры і прыродных асяроддзях пражывання ў Еўропе. Канвенцыя змяшчае палажэнні аб ахове як месцаў пражывання, так і саміх відаў флоры і фауны, якія падлягаюць ахове, і аб метадах палявання і спарудах лоўлі, якія павінны быць забароненыя.
Гісторыя прыняцця
Бернская канвенцыя была падрыхтавана Саветам Еўропы. Рашэнне аб заснаванні Канцэпцыі было прынята рэзалюцыяй Савета міністраў Савета Еўропы ў 1976 годзе. Канвенцыя была адкрыта для падпісання на 3-й Еўрапейскай канферэнцыі міністраў навакольнага асяроддзя ў Берне 19 верасня 1979 года. Уступіла ў сілу з 1 студзеня 1982 года. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Страсбургу (Францыя).
Зараз канвенцыя падпісана 39 дзяржавамі, якія ўваходзяць у Савет Еўропы, а таксама Еўрапейскім саюзам, Манака, Буркіна-Фасо, Марока, Тунісам і Сенегалам.
Алжыр, Беларусь, Боснія і Герцагавіна, Каба-Вердэ, Ватыкан, і Расія з'яўляюцца краінамі, якія не падпісалі канвенцыю і маюць статус назіральніка на пасяджэннях яе выканаўчага камітэта.
Ганконгскі трамвай
Трамвайная лінія размешчана на востраве Ганконг паміж раёнамі Сааў Гэй Ваан (Шаў Кей Ван) і Кенэдзі Таўн з адгалінаваннем на Хэпі Вэлі. Лініяй штодня карыстаюцца 240000 чалавек. Трамвайная лінія ў Ганконга была адкрыта ў 1904 годзе, такім чынам, гэта адзін з найбольш старых відаў грамадскага транспарту ў Ганконга. Трамваі Ганконга выконваюць не толькі транспартную функцыю, але таксама сталі славутасцю горада. Кіруе лініяй кампанія The Wharf.
Піскы (Лохвыцкі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Лохвыцкім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.
Верхняя Аўстрыя
Верхняя Аўстрыя — федэральная зямля Аўстрыі, якая знаходзіцца на самым яе поўначы, якую дзеліць на дзве часткі з захаду на ўсход Дунай. Яна мяжуе з Чэхіяй і Германіяй, а таксама з аўстрыйскімі землямі Ніжняй Аўстрыяй, Зальцбургам і Штырыяй. Працягласць Верхні Аўстрыі з поўначы на поўдзень складае 145 км, а з захаду на ўсход — 165 км. Верхняя Аўстрыя займае 14,3 % усёй плошчы Аўстрыі, з'яўляючыся чацвёртай па сваіх памерах сярод іншых зямель Аўстрыі — 11982 кв. км (плошча ўсёй Аўстрыі 83871 кв. км), саступаючы толькі землям Ніжняя Аўстрыя, Штырыя і Ціроль. У Верхняй Аўстрыі пражываюць 1402050 жыхароў, з іх працаздольных 605246 чалавек.
Барау (востраў)
Ба́рау (Barrow) — востраў у Індыйскім акіяне. Уваходзіць у склад аўстралійскага штата Заходняя Аўстралія. У нашы дні з’яўляецца нацыянальным паркам. Плошча — 202 км².
Геаграфія
Востраў Барау месціцца за 60 км ад паўночнага ўзбярэжжа Заходняй Аўстраліі. Быў утвораны каля 6 800 гадоў таму ў выніку падвышэння ўзроўню акіяна. Суша ўяўляе сабою невысокія вапняковыя ўзвышшы хваляпадобнай формы ў атачэнні шырокіх прыбярэжных раўнін, пакрытых лугамі. Найвышэйшы пункт дасягае 76 м. На востраве сустракаюцца саланчакі, пячоры, пясчаныя выдмы, уздоўж берагоў — каралавыя рыфы.
У 1964 годзе на поўдні вострава былі адкрыты радовішчы нафты. Яе здабыча з’яўляецца важнай крыніцай даходаў Заходняй Аўстраліі. З 2009 года вядзецца здабыча газа.
Клімат сухі трапічны. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае ўсяго 308,7 мм. Найбольш засушлівыя месяцы — жнівень і верасень. Улетку на ўзбярэжжа абрушваюцца цыклоны. У 1996 годзе зарэгістраваны выпадак, калі парывы ветру дасягалі 408 км у гадзіну.
Прырода
Востраў Барау з’яўляецца важным месцам гнездавання марскіх птушак і размножвання марскіх чарапах. Тут сустракаюцца рэдкія віды яшчарак і сумчатых сысуноў.
Гісторыя
Продкі аўстралійскіх абарыгенаў прыйшлі на землі вострава Барау каля 10 тысяч гадоў таму. Аднак пасля падвышэння ўзроўню акіяна 6 800 гадоў таму востраў быў аддзелены ад мацерыка шырокай марской прасторай. Карэннае насельніцтва пакінула яго. Да з’яўлення еўрапейцаў ён быў бязлюдным.
Відавочна, востраў быў адкрыты ў 1628 г. маракамі Галандскай Ост-Індскай кампаніі. У 1818 г. ён быў нанесены на карты і названы ў гонар Джона Барау, тагачаснага сакратара брытанскага адміралцейства. На ім спыняліся кітабоі, лаўцы жэмчугу і марскіх чарапах. У 1846 г. з'явілася першае навуковае апісанне флоры і фаўны. У далейшым прыродай ізаляванага вострава цікавіліся многія даследчыкі Заходняй Аўстраліі. У 1908 г. Барау быў абвешчаны запаведнікам, у 1910 г. — нацыянальным паркам.
У 1947 г. пачалося геалагічнае даследаванне Барау і прылеглых марскіх тэрыторый. У выніку ў 1964 г. былі адкрыты і пачалі эксплуатавацца радовішчы нафты. З 2009 года вядзецца здабыча газа. Кампаніі, якія здабываюць карысныя выкапні, удзельнічаюць у ахове мясцовага прыроднага асяроддзя. На востраве пабудаваны порт для транспартных суднаў і аэрапорт.
Агрэгат (тэхніка)
Агрэгат (ад aggregatus — далучаны)  — узбуйнены уніфікаваны (нармалізаваны) элемент машыны, які адрозніваецца поўнай узаемазамяняльнасцю і самастойна выконвае пэўныя функцыі (напрыклад, электрарухавік, помпа). Машыннымі агрэгатамі часам называюцца -аўтаматы, транспарцёры і інш.
Таксама агрэгатам называецца сукупнасць дзвюх і болей машын ці апаратаў, якія працуюць сумесна, у адным комплексе, напрыклад, ворны агрэгат складаецца з трактара, плугоў і барон; дызель-генератар — з дызельнага рухавіка і электрагенератара; турбакампрэсар — з турбіны і кампрэсара.
Яўген Барысавіч Лажэчнікаў
Яўген Барысавіч Лажэчнікаў (, Барысаў, Мінская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне машынабудаўнічага абсталявання і тэхналогіі, парашковай металургіі, апрацоўкі металаў ціскам. Доктар тэхнічных навук (1988), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1955). Працаваў у Міністэрстве вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі Беларускай ССР (з 1962 — начальнік аддзела), Галоўным рэдакцыі Беларускай савецкай энцыклапедыі (1968—1969, намеснік галоўнага рэдактара), Беларускім нацыянальным тэхнічным ўніверсітэце (1969—2009, кафедра «Машыны і тэхналогіі апрацоўкі металаў ціскам», прафесар).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і тэхналогія апрацоўкі матэрыялаў ціскам; машыны і працэсы атрымання, апрацоўкі кампазіцыйных матэрыялаў і перапрацоўкі вытворчых адходаў; распрацоўка канструкцый тэхналагічнага абсталявання.
Ушацка-Лепельскае ўзвышша
Ушацка-Лепельскае ўзвышша — фізіка-геаграфічны раён, узвышша на поўначы Беларусі, у цэнтральнай частцы Беларускага Паазер’я.
Займае частку Глыбоцкага, Лепельскага, Мёрскага, Полацкага і Ушацкага раёнаў Віцебскай вобласці. Мяжуе з Полацкай нізінай на паўночным захадзе, поўначы і ўсходзе, Чашніцкай раўнінай на паўднёвым усходзе, Верхнебярэзінскай нізінай на поўдні і захадзе, Свянцянскімі градамі на захадзе. Працягласць з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход 115 км, з захаду на ўсход ад 22 да 45 км, плошча 3,4 тыс. км². Максімальная вышыня 279 м.
Прымеркавана да Вілейскага пахаванага выступу Беларускай антэклізы. Асадкавы чахол складзены з адкладаў пратэразою, кембрыю, дэвону і антрапагену. Найбольш пашыраны адклады жывецкага і эйфельскага ярусаў дэвону (гліны, пяскі, мергелі, алеўрыты). У фарміраванні Ушацка-Лепельскага ўзвышша вялікае значэнне маюць антрапагенавыя адклады (магутнасць да 120 м) усіх ледавіковых эпох і міжледавікоўяў. Марэнныя ўзвышшы і раўнінныя ўчасткі складзены з чырвона-бурых валунных суглінкаў паазерскага ледавіка; у паніжэннях, паблізу азёр, у будове камаў і озаў пашыраны пяскі і пясчана-жвіровыя сумесі.
У сучасным рэльефе ўзвышша вылучаюць: Кубліцкае ўзшшша і Пышнагорскае ўзвышша на захадзе і Лукомскае ўзвышша на крайнім паўднёвым усходзе з вышынямі больш за 200 м. Большую частку тэрыторыі з вышынямі 150—200 м займае пласкахвалісты рэльеф з адноснымі перавышэннямі 8-10 м. На мяжы з Полацкай нізінай рэльеф найбольш парэзаны і кантрасны, дзе паміж азёрнымі і балотнымі катлавінамі ўзвышаюцца озы і камы з адносным перавышэннем 30-40 м.
Карысныя выкапні: легкаплаўкія гліны, пясчана-жвіровы матэрыял, сапрапель.
Найбольшыя рэкі Ушача, Дзіва (Тураўлянка), Нача, вытокі Улы. Шмат азёр, якія злучаюцца пратокамі і невялікімі рэкамі, у т.л. Лепельскае возера, Ушацкая група азёр. Гідралагічны заказнік Крывое.
Характэрна драбнаконтурнасць глеб, расліннасці, сельгасугоддзяў. Пераважаюць дзярнова-падзолістыя слаба- і сярэднеападзоленыя глебы, у нізінах — тарфяніста-глеістыя. Пад лесам да 30 % тэрыторыі. Найбольш захаваліся лясы на вяршынях узгоркаў, озавых градах, стромкіх схілах азёрных катлавін. Яловыя і ялова-шыракалістыя лясы пераважна заменены другаснымі — бярозавымі, асінавымі, чорнаальховымі, ёсць невялікія масівы хваёвых лясоў. У шматлікіх паніжэннях лугі і балоты. Пад ворывам да 60 % тэрыторыі.
Бярозавая Рошча (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
У 22 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 30 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На ўсходзе меліярацыйныя каналы, злучаныя з ракой Ліпа (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель. Деравяны дом каля прасёлкавай дарогі.
Гісторыя
Заснаваны ў 1920-х гадах перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1930 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Камінтэрн» (цэнтр — вёска Шырокае).
Катастрофа Х-32 Бекас у Росі
Катастрофа Х-32 Бекас у пасёлку Рось — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 9 ліпеня 2011 года ў п. Рось Ваўкавыскага раёна.
Абставіны
9 ліпеня 2011 аднаматорны двухмесны самалёт «Бекас» Х-32-912 авіяцыйнага атраду ТАА «Пружаны Авіяхімсервіс» па заяўцы Ваўкавыскага РАУС удзельнічаў у пошуках зніклай жанчыны ў лясным масіве, прылеглым да вёскі Мінеўшчына Ваўкавыскага раёна. Ён прыляцеў з аэрадрому Клепачы (Пружанскі раён Брэсцкай вобласці) ў вёску Мачуліна Краснасельскага пасялковага савета Ваўкавыскага раёна, дзе ўзяў на борт супрацоўніка МУС, які ўдзельнічаў у пошуках жанчыны. Пасля выканання задання камандзір паветранага судна вярнуўся на пляцоўку ў Мачуліне для высадкі пасажыра.
Атрымаўшы па тэлефоне дазвол на пералёт на кропку базавання ў Клепачы, а 17:00 пілот вылецеў, аднак у парушэнне палётнага задання накіраваўся не ў паўднёвым кірунку, а ў паўночна-заходнім, да г.п. Рось. Цягам 1,5 хвілін самалёт выконваў манеўры на малой вышыні над жылымі масівамі і прылеглай тэрыторыяй. Пры выкананні аднаго з левых разваротаў самалёт страціў астатнюю вышыню і ўпаў на дах гаража, размешчанага ў гаражным каапэратыве па вуліцы Чырвонаармейскай. Пілот загінуў на месцы авіякатастрофы. У выніку сутыкнення пашкоджана перакрыццё гаража і аўтамабіль ДЭУ, які знаходзіўся ў ім. Пацярпелых сярод мясцовага насельніцтва няма.
Самалёт
Самалёты Х-32 Бекас выпускае ўкраінская фірма «Ліліенталь». Серыйна выпускаецца з 1993 года. Лёгкі шматмэтавы двухмесны самалёт. Максімальная хуткасць — 180 км/г, максімальная вышыня палёту — 4 км.
За апошнія гады ў Беларусі, Расіі і Украіне зафіксаваныя 4 выпадкі крушэння самалётаў БЕКАС Х-32. Ва ўсіх выпадках пілёты гінулі.
Ахвяры
Пілот — 47-гадовы Аляксандар Сафонаў, былы вайсковы лётчык. Меў стаж лётнай працы з 1985 г; агульны налёт 1259 гадзін 21 хвіліну, а на дадзеным тыпе паветранага судна — 110 гадзін 43 хвіліны. Авіяцыйных здарэнняў у грамадзянскай авіяцыі ў мінулым не меў.
Расследаванне
Следства разглядала тры версіі:
Было ўстаноўлена, што пілот у парушэнне патрабаванняў эксплуатацыі манеўраваў на хуткасцях меней дапушчальных у дадзеных умовах і выконваў манеўры з вугламі крэну болей максімальна дапушчальных. Такім чынам, аварыя адбылася ў выніку недысцыплінаванасці і памылкі камандзіра самалёта, дапушчанай на малой вышыні, недастатковай для выхаду ў гарызантальны палёт.
Івянецкі раён
Івяне́цкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1962 гг. Утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Баранавіцкай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Івянец. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 15 сельсаветаў:
General Dynamics F-16 Fighting Falcon
General Dynamics F-16 Fighting Falcon (Джэнэрал Дайнэмікс F-16 «Баявы сокал») — амерыканскі аднаматорны звышгукавы знішчальнік, распрацаваны ў 1970-х гадах.
Івянецкі раён
З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Налібоцкі, Руднянскі, Сівіцкі, Церабейнаўскі сельсаветы, утвораны Прудскі сельсавет, Казарэзскі сельсавет перайменаваны ў Станюшкаўскі, Хотаўскі сельсавет — у Мешыцкі. 27 сакавіка 1959 года скасаваны Дзераўноўскі, Каменскі, Мешыцкі, Навікоўскі, Станюшкаўскі, Старынкаўскі, Таўкачоўшчынскі сельсаветы, утвораны Зарачанскі і Хотаўскі сельсаветы, Падневіцкі сельсавет перайменаваны ў Пральніцкі. З 20 студзеня 1960 года раён у складзе Мінскай вобласці.
17 красавіка 1962 года раён скасаваны, г.п. Івянец, Зарачанскі, Пральніцкі (Пральнінскі), частка Волменскага сельсаветаў перададзены Валожынскаму раёну, Літвенскі, Прудскі, Рубяжэвіцкі, Хотаўскі і частка Волменскага сельсаветаў — Стаўбцоўскаму раёну.
General Dynamics F-16 Fighting Falcon
Гісторыя
Прычынамі патрэбнасці амерыканскіх ВПС у яго распрацоўцы былі досвед В’етнамскай вайны, якая паказала неабходнасць сучаснага знішчальніка, накіраванага на барацьбу са знішчальнікамі праціўніка, і патрэба ў замене старых F-105 Thunderchief і F-4 Phantom II.
З самага пачатку чакаўся вялікі попыт на новы самалёт, акрамя амерыканскіх ВПС распрацоўкай і закупкамі таксама зацікавіліся некаторыя еўрапейскія хаўруснікі ЗША: Бельгія, Нідэрланды, Данія і Нарвегія — якія жадалі абнавіць свае ваенна-паветраныя сілы.
Самалёт быў распрацаваны і першапачаткова вытвараўся кампаніяй General Dynamics, якая ў 1993 г. прадала яго карпарацыі Lockheed (цяпер Lockheed Martin). Асноўны эксплуатант, ВПС ЗША, спынілі закупкі F-16 і паступова выводзяць яго са службы, замяняючы на F-35A, але яго вытворчасць працягваецца на экспарт з захавання попыту на міжнародным рынку як на адносна танны і якасны знішчальнік чацвёртага пакалення.
Асаблівасці
F-16 узброены хуткастрэльнай 20-мм авіяцыйнай гарматай M61 Vulcan, а таксама мае адзінаццаць пунктаў для падвескі ўзбраенняў і абсталявання (раннія мадэлі звычайна неслі ракеты «паветра-паветра» AIM-9 Sidewinder або AIM-7 Sparrow, сённяшнія могуць узбройвацца AIM-120 AMRAAM). Некаторыя канструкцыйныя асаблівасці самалёта былі інавацыйнымі падчас яго распрацоўкі: каплепадобны ліхтар, крэсла пілота, нахіленае на 30°, бакавая ручка кіравання прадстаўлялі лепшую агляднасць пілоту і дапамагалі яму хутчэй рэагаваць на сітуацыю на поле бою.
Выкарыстанне
F-16 выкарыстоўваўся ў многіх узброеных канфліктах, у асноўным на тэрыторыі Блізкага Усходу.
Ён удзельнічаў у баявых дзеяннях амерыканскіх ВПС падчас дзвюх войнаў у Персідскім заліве і падчас міжваеннага патрулявання беспілотных зон у Іраку, падчас інтэрвенцыі ў Баснійскай і Косаўскай войнах, Вайны ў Афганістане ў 2001 г. і ўвядзення беспалётных зон у Лівіі ў 2011 г.
Ізраіль стаў першай дзяржавай, якая ўпершыню прымяніла гэты самалёт у паветраным баю — у сутычках з сірыйскімі ВПС у 1981 г. — і ў ролі бамбавіка — для знішчэння іракскага ядзернага рэактара (7 чэрвеня 1981). F-16 таксама ўдзельнічаў і ў буйных рэгіянальных канфліктах — Ліванскіх войнах 1982 і 2006, аперацыі «Літы свінец» у Палесціне і падчас ізраільскай інтэрвенцыі ў Грамадзянскую вайну ў Сірыі. Іншыя саюзнікі ЗША (краіны НАТА, Пакістан, Іарданія, Бахрэйн і інш.) таксама выкарыстоўвалі гэты знішчальнік у большасці войнаў і памежных сутычак.
Аляксандр Міхайлавіч Радзівіновіч
Аляксандр Міхайлавіч Радзівіновіч (нар. ) — беларускі хакеіст (хакей на траве). Майстар спорту Беларусі.
Біяграфія
На ранніх этапах праходзіў падрыхтоўку ў СДЮШАР  г. Брэст, трэнер — А. Л. Караткоў. У наш час асабісты трэнер — Л. У. Аніжук. Выступае за СК «Будаўнік» і.
Колба
Колба (Kolben) — шкляны посуд з круглым ці плоскім дном, звычайна з вузкім доўгім горлам. Разнавіднасць тэхнічнай пасудзіны, якая ўжываюцца ў хімічных лабараторыях.
Класіфікацыя колбаў
Колбы адрозніваюць:
Колбамі таксама называюць балоны электравакуумных, газаразрадных і асвятляльных прыбораў.
Ручнік вышываны
Ручнік — прамавугольны кавалак ільнянога або канаплянага палатна, які мае па канцах, а часта і па ўсім палатне розныя вышываныя або тканыя кампазіцыі, якія адлюстроўваюць светапогляд і звычаі продкаў, а таксама нясуць інфармацыю пра дабро, багацце, здароўе. Ручнікі з’яўляюцца сімвалам матэрыяльнай культуры славян, важным кампанентам абрадаў і рытуалаў.
Ручнік — прадмет народнай культуры і народнай творчасці славян, у большай ступені ўсходніх. Да сённяшняга дня вышыты ручнік не страціў свайго значэння ў побыце. І цяпер імі ўпрыгожваюць інтэр’еры дамоў, алтары і абразы ў храмах. У далейшым ён застаецца атрыбутам народных звычаяў і абрадаў. На ручніку неслі нованароджанае дзіця на хрышчэнне, праводзілі ў апошні шлях.
Ручнік мае штодзённае і рытуальнае прызначэнне; надзяляецца семантыкай шляху, дарогі, злучэння, звязвання. У абрадах выступае ў якасці дару, абярэга, пакрывала, упрыгажэння, сімвала свята, мае знакавую і апавяшчальную функцыю. Абрадавыя функцыі і сімволіка ручніка шмат у чым аналагічныя палатну. Ручнік шырока выкарыстоўваецца ў разнастайных абрадавых сітуацыях: на пахаванні, вяселлі, радзімах і хрэсьбінах, у каляндарных абрадах, у магіі, медыцыне.
Альшанскі сельсавет (Чашніцкі раён)
Альша́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Альшанка.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Альшанскі (Вялікаальшанскі) сельсавет у складзе Чашніцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Вялікая Альшанка. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чашніцкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Чырвоная Зорка. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Бешанковіцкага раёна. 13 студзеня 1964 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Чашніцкага пассавета перададзены пасёлкі папяровай фабрыкі «Чырвоная Зорка» і Чашніцкага спіртзавода. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Чашніцкага раёна. У 1965 годзе ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Чашніцкага пассавета перададзены пасёлак Механізатараў. 16 жніўня 1965 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вяжоўскага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вялікая Альшанка. У 1968 годзе ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Акцябрскага пассавета перададзены 5 населеных пунктаў (Баяры, Вялікая Вядрэнь, Малая Вядрэнь, Міцькаўцы і Харакова). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Альшанскага сельсавета 24 населеныя пункты. 16 кастрычніка 1989 года ў склад сельсавета з Іванскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Казаноўка і Трылесіна). 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Пачаевіцкага сельсавета (12 населеных пунктаў: вёскі Дуброва, Дубровіцы, Дуброўкі, Закур’е, Калмакі, Лыскі, Навасёлкі, Неўгадава, Пачаевічы, Прыдвор’е, Слідцы і пасёлак Чырвоная Раніца) і частка скасаванага Акцябрскага пассавета (2 населеныя пункты: пасёлак Акцябрскі і вёска Міцькаўцы). 20 сакавіка 2009 года вёска Вялікая Альшанка атрымала статус аграгарадка і была перайменавана ў Альшанку. 27 кастрычніка 2015 года ў склад Іванскага сельсавета перададзены 4 населены пункты (Арэшанка, Асташова, Вяжоўка і Тарантова).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (35 населеных пунктаў) — 2446 чалавек, з іх 93,0 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 0,9 % — украінцы, 0,4 % — армяне.
Піскы (Лубэнскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Лубэнскім раёне Палтаўскай вобласці Украіны.
Карбанара-Скрывія
Карбанара-Скрывія (Carbonara Scrivia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1066 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 203 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ігар Міхайлавіч Кароль
І́гар Міха́йлавіч Каро́ль (нар., Чырвоны Сцяг, , Мінская вобласць) — беларускі отарыналарынголаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачых. Скончыў Уздзенскую сярэднюю школу (1955) і лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута (1961). Служыў у Савецкай Арміі (1961—1966).
Працаваў отарыналарынголагам у Мінску 5-й гарадской клінічнай бальніцы, 1966—1972 гг.; старшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам аддзела, намеснікам дырэктара па АСК БелНДІСГІ, 1972—1974 гг.; старшым выкладчыкам, загадчыкам кафедры спартыўнай медыцыны, дацэнтам Беларускага інстытута фізічнай культуры, 1974—1979 гг.; урачом ЛОР-аддзялення Мінскай абласной клінічнай бальніцы, 1979—1981 гг. У 1981 г. абраны асістэнтам кафедры отарыналарынгалогіі БелДІУУ, у 1990 г. зацверджаны ў званні і пасады дацэнта, а ў 1993 годзе — прафесара той жа кафедры. Кандыдат медыцынскіх навук (1971), доктар медыцынскіх навук (1991), прафесар (1993).
Аўтар больш за 100 навуковых публікацый, шэрагу вынаходніцтваў і рацыяналізатарскіх прапаноў, суаўтар дзвюх манаграфій.
Кастанайская вобласць
Кастанайская вобласць (Қостанай облысы) — вобласць на поўначы Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кастанай. Вобласць мяжуе з чатырма абласцямі Рэспублікі Казахстан (Акцюбінскай, Карагандзінскай, Акмалінскай і Паўночна-Казахстанскай) і трыма абласцямі Расійскай Федэрацыі (Арэнбургскай, Чалябінскай, Курганскай).
Індэкс дарог P.
Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю Рэспублікі Беларусь
Міністэ́рства антыманапо́льнага рэгулява́ння і га́ндлю Рэспублікі Беларусь (МАРГ)  — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае ажыццяўляць парадкаванне гандлю і рэгуляваць дзейнасць суб'ектаў натуральных манаполій, цэны (тарыфы), а таксама ажыццяўляць кантроль у гэтых сферах. Міністр антыманапольнага рэгулявання і гандлю прызначаецца і здымаецца з пасады прэзідэнтам. З 21 снежня 2021 года пасаду міністра займае Аляксей Ігаравіч Багданаў.
NGC 4998
NGC 4998 (іншыя абазначэнні — MCG 9-22-17, ZWG 271.15, IRAS13062+5054, PGC 45537) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цвіраўшчына
Цві́раўшчына (, Цвировщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Крымнэ (Камінь-Кашырскі раён)
Крымнэ (Кри́мне) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сарышы (Карагандзінская вобласць)
Сарышы — сяло ў Шэцкім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Агадырскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 356431500.
Казімір Леан Друцкі-Сакалінскі
Казімір Леан Друцкі-Сакалінскі (каля 1610 — ) — вялікалітоўскі землеўласнік, князь.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Крыштофа Міхала. Пасля смерці бацькі да яго перайшлі сёлы Казьяны, Роўнае, Тарапчаны і іншыя
Сям’я
Меў сына Антонія, пасля смерці якога ў 1676 маёнткі Бабіна, Камень-Астроўна ў Полацкім, Тулава ў Віцебскім павеце і інш. перайшлі да сястры Крысціны (спярша жонка С. Раецкага, потым М. Нарбута).
Іміграцыя ў Беларусь
Гісторыя
У цэлым, гісторыю іміграцыі ў рэспубліку можна падзяліць на чатыры перыяды. У адрозненне ад Расійскай Федэрацыі, сальда знешняга міграцыйнага абмену якой з'яўляецца станоўчым бесперапынна з 1975 года, колькасць імігрантаў у БССР да 1991 года ўключна была значна ніжэйшай за колькасць эмігрантаў. Гэта тлумачылася тым, што значная частка беларусаў выязджала па размеркаванні ў іншыя рэспублікі СССР, дзе і заставалася на ПМЖ.