cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Наталля Уладзіміраўна Карнеева
Біяграфія
Ужо ў дарослым узросце захапілася керамікай, навучалася спачатку ў прыватнай студыі, пазней атрымала адукацыю ў Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце па мастацкай спецыяльнасці. Працавала ў Свята-Елісавецінскім манастары ганчаром, адкуль сышла, каб займацца прыватнымі замовамі, а таксама навучаць іншых кераміцы.
Палітычны пераслед
Наталля Карнеева была затрымана 19 жніўня 2022 года ў межах крымінальнай справы па арт. 342 Крымінальнага кодэксу (Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак), таксама ў той дзень быў затрыманы муж Карнеевай, а іх непаўнагадовая дачка Багдана была змешчана ў прытулак. Сама Наталля была змешчана спачатку на Акрэсціна, пазней пераведзена ў СІЗА на Валадарскага.
1 верасня 2022 года шэрагам беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў і Беларускі ПЭН-цэнтр, Карнеева была прызнана палітычнай зняволенай.
Раманава
Назву Рама́нава маюць:
IC 4827
IC 4827 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лазар Карно
Лазар Карно (Lazare Nicolas Marguerite Carnot;, Налэ — , ) — французскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, інжынер і навуковец. Першым прапанаваў назву «Камплексны лік».
Закаменскі раён
Закаменскі раён (Захааминай аймаг) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Бурація Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Закаменск.
Геаграфія
Закаменскі раён размешчаны на паўднёвым захадзе Бураціі. Мяжуе на поўначы — з Тункінскім раёнам рэспублікі і са Слюдянскім раёнам Іркуцкай вобласці, на паўночным усходзе — з Кабанскім, на ўсходзе — з Джыдзінскім раёнамі Бураціі, на поўдні і захадзе праходзіць дзяржаўная мяжа Расійскай Федэрацыі з Манголіяй. Працягласць тэрыторыі раёна з захаду на ўсход складае 286 км, з поўначы на поўдзень — 148 км.
Гісторыя
Закаменскі аймак Бурат-Мангольскай АССР утвораны 26 верасня 1927 года.
29 ліпеня 1959 года цэнтр Закаменскага раёна быў перанесены з сяла Цакір у горад Закаменск.
1 лютага 1963 года Закаменскі аймак уключаны ў склад Джыдзінскага аймака.
4 сакавіка 1964 года Закаменскі аймак выдзелены са складу Джыдзінскага аймака.
13 студзеня 1965 года рабочы пасёлак Інкур з рэспубліканскага падпарадкавання перададзены ў Закаменскі аймак.
25 лістапада 1966 года рабочы пасёлак Інкур скасаваны.
У кастрычніку 1977 года Закаменскі аймак Бурацкай АССР перайменаваны ў Закаменскі раён.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна складае 30,5 тыс. чал. (станам на 1 студзеня 2006 г), у тым ліку ў горадзе — 13,1 тыс. чал.; у сёлах і улусах — 17,4 тыс. чал.
Нацыянальны склад
Асноўны склад жыхароў раёна — закаменскіх буратаў — утварылі выхадцы з Алары, Бохана, Тункі, Джыда, Халха-Манголіі і Джунгарыі.
Населеныя пункты
У Закаменскім раёне 27 населеных пунктаў.
NGC 2274
NGC 2274 (іншыя абазначэнні — UGC 3541, MCG 6-15-8, ZWG 175.15, KCPG 118A, PGC 19603) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Блізняты.
Макаўскі сельсавет
Ма́каўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Макаўе.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Пракопаўскага сельсавета.
Джэраблус
Джэраблус (جرابلس) — горад на поўначы Сірыі, размешчаны на тэрыторыі мухафазы Халеб. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна.
Насельніцтва
Паводле даных афіцыйнага перапісу 2004 года колькасць насельніцтва горада складала 11570 чалавек.
Статус
Горад кантралюецца сірыйскай апазіцыяй.
Мяжонка
Назву Мяжо́нка маюць:
Гарадзецкая (значэнні)
Гарадзецкая — шматзначны тэрмін.
Дублынкы
Дублынкы (Дубли́нки) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Равянькі
Равянькі — тапонім.
Акаралогія
Акаралогія (acarology, ад ἀράχνη ἀκάρι, akari — кляшчы; и -λογία — навука, веданне) — раздзел заалогіі беспазваночных, які вывучае кляшчоў. Вылучаюць ветэрынарны, медыцынскі, агульны і сельскагаспадарчы кірункі акаралогіі. Асноўныя пытанні акаралогіі даследуюцца сумесна ў першую чаргу ў ветэрынарыі і медыцыне, бо многія кляшчы з’яўляюцца ўзбуджальнікамі інвазіённых і інфекцыйных захворванняў жывёл і чалавека (энцэфаліт).
Губкін
Губкін — шматзначны тэрмін.
Партызанская брыгада імя А. К. Флегантава
'''Партызанская брыгада імя А. К. Флегантава (да красавіка 1943 года партызанская брыгада «За Радзіму»''') — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1942 года ў Чэрвеньскім раёне. Дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Чэрвеньскага, Пухавіцкага, Асіповіцкага, Бабруйскага, Маларыцкага, Дзівінскага раёнаў БССР і Камінь-Кашырскага раёна Валынскай вобласці.
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў Аляксея Канідзеевіча Флегантава (пачаў арганізоўвацца ў снежні 1941; пазней атрад «Баявы»), Уладзіміра Андрэевіча Ціхамірава (пазней імя Сталіна), Івана Захаравіча Кузняцова (пазней «Чырвоны сцяг»), 752-га, «Полымя». У снежні 1942 года ў брыгаду увайшоў атрад імя Варашылава, 752-і атрад быў вылучаны з брыгады для стварэння 1-й Бабруйскай партызанскай брыгады. У сакавіку атрад імя Сталіна быў разгорнуты ў 12-й кавалерыйскай партызанскай брыгады імя І. В. Сталіна. У чэрвені 1943 года на базе атрада «Полымя» і новасфарміраванага атрада імя Чапаева створана партызанская брыгада «Полымя». У жніўні 1943 на базе атрадаў «Чырвоны сцяг» і імя Варашылава створана партызанская брыгада «Чырвоны Сцяг». У брыгадзе дзейнічаў партызанскі атрад імя П. Л. Валькова, створаны ў кастрычніку 1943. У студзені 1944 атрад быў перадыслацыраваны да чыгуначнага ўчастка Ковель — Брэст, дзе дзейнічаў самастойна. 12 ліпеня 1944 года атрад (215 партызан) злучыўся з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
28 жніўня — 11 кастрычніка 1942 года атрад Флегантава зрабіў баявы рэйд у варожым тыле з Усвяцкага раёна Клінінскай вобласці ў Чэрвеньскі раён. У час рэйду 12 верасня 1942 года разам з партызанамі брыгады Дубава ў засадным баі на дарозе Камень — Лепель каля вёскі Бароўка знішчыў аўтатранспартную калону з канвоем. Разам з Сіроцінскай і 3-й беларускай партызанскай брыгадай і мясцовым насельніцтвам 31 жніўня 1942 года на ўчастку Лоўжа — Обаль разбурылі дзесяць кіламетраў чыгуначнага палатна. З 22 кастрычніка да 25 лістапада 1942 года падарвалі чатырнаццаць эшалонаў, у тым ліку два абстралялі і знішчылі. 19 верасня — 14 лістапада 1943 года брыгада перадыслацыравалася з Чэрвеньскага ў Маларыцкі раён. У час рэйду брыгада прайшла каля 860 кіламетраў праз 162 населеныя пункты, правяла тры сустрэчныя баі.
Пасля злучэння з Чырвонай Арміяй брыгада была ўключана ў склад 38-й гвардзейскай стралковай дывізіі. Трымала абарону каля вёскі Картэлісы Ратнэўскага раёна Валынскай вобласці, Воса Дзівінскага раёна і пераправы цераз Прыпяць каля вёскі Ветлы Камінь-Кашырскага раёна.
25 сакавіка 1944 года брыгада (895 партызан; атрады «Баявы» (да мая 1943 атрад Флегантава), 44-ы, імя Літвінава (нададзена імя камандзіра ўзвода атрада «Баявы» П. М. Літвінава, які загінуў у баі), 45-ы) злучылася з Чырвонай Арміяй. Расфарміравана ў красавіку — чэрвені 1944 года паатрадна.
Серыя танкаў ІС
ІС — серыя савецкіх цяжкіх танкаў. Абрэвіятура ІС азначае Іосіф Сталін. У гонар яго і была названая серыя танкаў.
Браняпалубны крэйсер
Браняпа́лубны крэ́йсер — распаўсюджаны ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя тып крэйсера, абарона механізмаў і гарматных скляпоў якога складалася з бранявой палубы, плоскай альбо выпуклай (карапаснай). Упершыню з'явіліся ў 1878 годзе, будаваліся ці набываліся большасцю марскіх дзяржаў да пачатку Першай сусветнай вайны, складалі на мяжы стагоддзяў найбольш шматлікую частку іх крэйсерскіх сіл. У замежнай літаратуры шырока распаўсюджаны англамоўны тэрмін «абаронены крэйсер» (Protected cruiser).
Аалогія
Аалогія (ад ωόν — яйка і λόγος — вучэнне) — раздзел заалогіі, які займаецца вывучэннем яйкаў жывёл, пераважна птушыных. Таксама іншы раз пад аалогіяй разумеюць калекцыяніраванне яек птушак.
IC 4828
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жэрэбыліўка (Наваград-Валынскі раён)
Жэрэбыліўка (Жеребилі́вка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Манітор (карабель)
Маніто́р (monitor — «назіральнік, кантралёр») — клас нізкабортных браняносных караблёў з магутным артылерыйскім узбраеннем, пераважна прыбярэжнага або рачнога дзеяння, для падаўлення берагавых батарэй і разбурэння берагавых аб'ектаў праціўніка. Характэрнымі асаблівасцямі манітораў з'яўляліся: малая асадка, вельмі нізкі надводны борт (усяго 60 — 90 см), размяшчэнне нешматлікіх цяжкіх гарматаў у паварочваючыхся вежах з амаль кругавым абстрэлам, магутнае браніраванне ўсёй надводнай часткі (бартоў, палубы, вежаў).
Беразнянскае
Беразня́нскае — бяссцёкавае возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Аўсянка, за 26 км у напрамку на поўнач ад горада Гарадок, прыкладна за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Церахі, за 7 км на паўночны ўсход ад аграгарадка Бычыха.
Плошча паверхні возера 0,2 км². Даўжыня 0,78 км, найбольшая шырыня 0,43 км. Даўжыня берагавой лініі 2,14 км. Найбольшая глыбіня возера 3,2 м, сярэдняя 2 м. Аб’ём вады ў возеры 0,41 млн м³. Плошча вадазбору 1,3 км².
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, лопасцевай формы, выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны невыразныя, усходнія спадзістыя вышынёй 2—3 м. Мелкаводдзе пясчанае, на большых глыбінях дно возера выслана сапрапелем. Возера бяссцёкавае. Каля берагоў зарастае.
Хадзі аль-Амеры
Хадзі аль-Амеры (هادي العامري; нар. 1 ліпеня 1954) — кіраўнік і генеральны сакратар арганізацыі «Бадра».
Біяграфія
У маладосці Хадзі аль-Амеры ўдзельнічаў ва ўзброенай барацьбе супраць рэжыму Садама Хусейна. Падчас ірана-іракскай вайны ён хаваўся ў Іране, дзе жыў да падзення ўрада Хусейна. Там ён удзельнічаў у стварэнні брыгады Бадра, узброенага крыла Вярхоўнага Савета Ісламскай рэвалюцыі ў Іраку, шыіцкай палітычнай партыі, якая змагалася з іракскім рэжымам падчас ірана-іракскай вайны 1980—1988 гадоў.
У 2011 годзе ён суправаджаў прэм’ер-міністра Ірака Нуры аль-Малікі падчас візіту ў Белы дом падчас прэзідэнцтва Барака Абамы ў якасці міністра транспарту.
Пазней, будучы камандуючым Сіл народнай мабілізацыі, Амеры прымаў актыўны ўдзел у аперацыях супраць ІДІЛ, у тым ліку аперацыі па вызваленні Джуфр аль-Сахара.
31 снежня 2019 года дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа заявіў, што менавіта ён узначаліў напад на пасольства Злучаных Штатаў у Багдадзе, разам з Абу Махдзі аль-Мухандзісам, Каісам Хазалі і Фаліхам Фаядам. Пасля авіяўдару па міжнародным аэрапорце Багдаду ў 2020 годзе, у выніку якога загінулі Касем Сулеймані і аль-Мухандзіс, аль-Амеры разглядаўся як кандыдат на замену аль-Мухандзіса ў якасці лідара Народных мабілізацыйных сіл.
Bésame mucho
Bésame Mucho (Бэсамэ муча), што перакладаецца з іспанскай як «Цалуй мяне шмат» ці «Цалуй мяне мацней» — песня, напісаная мексіканскім кампазітарам Кансуэлай Веласкес у 1940 годзе перад сваім шаснаццацігоддзем. Песня вельмі хутка стала адным з папулярных хітоў 20 стагоддзя.
Па словах самой Веласкес на напісанне песні яе натхніла арыя з оперы Goyescas, вядомага іспанскага кампазітара Энрыке Гранадаса.
У 1944 годзе Бэсамэ муча стала першай мексіканскай песняй, якая перамагла ў Нью-Ёркскім хіт-парадзе.
Кавер-версіі
і іншыя.
Беларускія выканаўцы песні
У альбоме Умные вещи (1995) гурта Neuro Dubel ёсць песня з назвай Бессаме муче, праўда да арыгінальнай версіі яна мае даволі ўскоснае дачыненне.
Фільмы
Кампазіцыя таксама выкарыстоўвалася ў якасці саўндтрэку да фільмаў: Вялікія спадзяванні (Great Expectations), A toda máquina, Месяц над матэлем (The moon over parador), Арызонская мара (Arizona Dream), Масква слязам не верыць (Москва слезам не верит) і Усмешка Моны Лізы (Mona Lisa Smile).
Сноўка (прыток Ушы)
Сно́ўка — рака ў Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Уша (басейн ракі Нёман).
Даўжыня Сноўкі 20 кіламетраў. Пачынаецца каля вёскі Малаеды, упадае ва Ушу за 900 метраў на ўсход ад вёскі Еськавічы. Рэчышча каналізаванае. Каля вёсак Каменка, Высокая Ліпа і Тарэйкі створаны сажалкі.
Назва
Назва старабалцкага паходжання. Пярвейшая назоўная форма — Сноў, што і адлюстравалася ў тапоніме Сноў.
Прамыя гідранімічныя адпаведнікі — назвы буйной дзесенскай ракі, малой ракі Сноўка (< Сноў) у басейне Прыпяці.
Назва ракі Сноў значыць «Плыткая (рака)».
Старабалцкае *Snāvas «цячэнне» (< індаеўрапейскае *sna-ṷo-s) захавалася на сёння толькі ў гідраніміі. Фанетычна падобная структура ў старабалцкага *Drāvas (таксама захавалася толькі ў гідраніміі), ад індаеўрапейскага *dreu- «бегчы, імкнуцца», ад якога рачныя назвы тыпу Адроў, Сухадроўка.
Пракопаўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Макаўскага і Чарацянскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Церахоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Добрушскага раёна, з 18 студзеня 1965 года ў складзе Гомельскага раёна. 20 верасня 1983 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Чарацянка, сельсавет перайменаваны ў Чарацянскі.
Быстраістоцкі раён
Быстраістоцкі раён (Быстроисто́кский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Быстры Істок, размешчанае за 112 км на поўдзень ад Барнаула.
Геаграфія
Раён размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы края па абодвух берагах ракі Об. Левабярэжная частка размешчана ў малалясных і багністых далінах рэк Пясчаная і Ануй. Правабярэжная — на высокім беразе ракі Об у Прыобскім бары. Мяжуе з Занальным і Троіцкім раёнамі края на правым беразе Обі, Смаленскім і Петрапаўлаўскім — на левым і Усць-Прыстанскім раёнам — на абодвух берагах.
Рэльеф
Рэльеф уваліста-хвалісты, над поймавай тэрасай рэк — раўнінны. На тэрыторыю раёна выходзіць Калыванская грыва. Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −18 °C; ліпеня +18,6 °C. Гадавая колькасць ападкаў — 470 мм.
Гідраграфія
Асноўнай ракой, якая працякае па тэрыторыі раёна, з’яўляецца Об. На левым беразе ў яе ўпадаюць Пясчаная (па якой праходзіць мяжа са Смаленскім раёнам), Ануй і Істок. На правым беразе буйных прытокаў няма. У раку ўпадаюць толькі ручаі, якія вынікаюць з Прыобскага бору. Адзіны вадацёк, якая мае статус ракі, які ўпадае ў Об на правым беразе — Амурка.
На тэрыторыі раёна размешчаны азёры Заўялава, Залатуха, Яроўскае, Казанка (усе на левым беразе).
Значная частка тэрыторый на левым беразе моцна забалочаная. Найбуйнейшыя балоты Воўчае, Істочнае і Ад.
Калыніўка (Наваград-Валынскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
NGC 2275
NGC 2275 (іншыя абазначэнні — UGC 3542, MCG 6-15-7, ZWG 175.16, KCPG 118B, PGC 19605) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Фёдаравіч Мадэстаў
Біяграфія
Працаваў ардынатарам Магілёўскай губернскай бальніцы з 1889 года, дырэктарам Магілёўскай цэнтральнай фельчарскай школы з 1892 года.
Навуковая дзейнасць
Працы па даследаванні спосабаў увядзення лекаў у арганізм.
Валафрыд Страбон
Ва́лафрыд Страбо́н ( ці Walafrid Strabo; Валафрыд Касы, Валафрыд з Райхенау; 808/809 —18 жніўня 849 ) — сярэдневяковы лацінскі паэт і багаслоў, з 838 года — абат кляштара Райхенау. Вядомы тым, што запісаў хроніку Тэгана.
Мікановіч
Мікановіч — прозвішча.
Валафрыд Страбон
Біяграфія
Нарадзіўся ў Алеманіі ў беднай сям’і. Прынамсі з 822 года знаходзіўся ў манастыры Райхенау. Разам з Гадэскалькам вучыўся ў лепшых тамтэйшых настаўнікаў: Ветына, Гата, Грымальда і Эрлебальда. Ужо ў раннім юнацтве адкрыў у сабе паэтычны дар, напісаў дзясяткі вершаў, гімнаў, пасланняў да сяброў і настаўнікаў, разважанняў на багаслоўскія тэмы. Там жа, у Райхенау, напісаў адну з самых вядомых сваіх паэм «Садок» ці «Пра садаводства» («Hortulus», «De cultura hortorum») з прысвячэннем абату Грымальду. Гэта невялікая паэма, дзе паэтычна апісаны сад Райхенаўскага манастыра, напісана, з аднаго боку, як перайманне антычных літаратурных помнікаў, з якімі ён быў добра знаёмы (перш за ўсё «Георгікам» Вергілія), з іншага — на аснове яго ўласнага вопыту. Пра тое, што за гэтай «мастацкай батанікай» стаяла рэальная практыка, сведчыць той факт, што многія з раслін згадваюцца ў «Капітулярыі аб імператарскіх маёнтках» Карла Вялікага («Capitulare de villis»).
У 826 годзе для працягу навучання Страбон быў накіраваны ў Фульдскі манастыр да Рабана Маўра і неўзабаве стаў яго ўлюблёным вучнем. У 829 годзе па пратэкцыі Грымальда і Хільдвіна, абата Сен-Дэні, запрошаны да двара імператара Людовіка I Набожнага ў Ахен у якасці выхавальніка шасцігадовага прынца Карла. Тут праславіўся як цудоўны стыліст, паэт і багаслоў.
Драматычныя падзеі бурнага палітычнага жыцця 830-х гадоў ніяк не адбіліся на яго творчасці. Відаць, Валафрыд не ўмешваўся ў палітыку, займаючыся выключна выкладаннем, сачыненнем панегірычных гімнаў і багаслоўскімі штудзіямі. У 838 годзе, калі Карлу споўнілася пятнаццаць гадоў і працэс навучання быў завершаны, ва ўзнагароду за працу імператар Людовік Набожны зрабіў Валафрыда абатам яго роднага Райхенау. Але палітычныя смуты не абмінулі гэты кляштар. Пасля смерці імператара манастыр апынуўся ў сферы ўплыву Людовіка Нямецкага, у той час як Валафрыд захоўваў вернасць імператару Лотару I, бачачы ў ім адзінага законнага спадчынніка. Яго прыхільнасці, не палітычныя, а хутчэй легітымісцкія, выразна прасочваюцца ў тытулах глаў да сачынення Тэгана. Калі пра мецяжы Людовіка Нямецкага і, асабліва, Піпіна Валафрыд гаворыць прама і нават рэзка, то несувымерна большыя злачынствы Лотара I максімальна згладжаны і як бы абезасоблены.
Творчасць
Акрамя багаслоўскіх і свецкіх празаічных сачыненняў пяру Валафрыда Страбона належаць шматлікія і дасканалыя з пункту гледжання формы верша, якія носяць на сабе, нягледзячы на прытрымліванне антычных узораў, адбітак яскравай індывідуальнасці. Сярод паэтычных твораў Валафрыда Страбона — агіяграфічныя паэмы, духоўная лірыка, вершы на выпадак і прыдворныя вершы. Валафрыд Страбон лічыцца найбуйнейшым паэтам Каралінгскага адраджэння.
Мэт Дэйман
Мэцью Пейдж Дэйман (Matthew Paige «Matt» Damon;, Кембрыдж, Масачусетс, ЗША) — амерыканскі акцёр, прадзюсар і сцэнарыст. Лаўрэат прэмій «Оскар» і «Залаты глобус» у 1998 годзе ў катэгорыі «Найлепшы арыгінальны сцэнарый фільма» за фільм «Разумнік Уіл Ханцінг» (1997) (сумесна з Бенам Афлекам).
Найбольш вядомыя фільмы з удзелам Мэта Дэймана — драма «Разумнік Уіл Ханцінг» (1997), «Выратаваць радавога Раяна» (1998), «Догма» (1999), крымінальная драма «Таленавіты містар Рыплі» (1999); тры часткі пра прыгоды сяброў Оўшэна: «Адзінаццаць сяброў Оўшэна» (2001), «Дванаццаць сяброў Оўшэна» (2004), «Трынаццаць сяброў Оўшэна» (2007); трылогія пра Джэйсана Борна: «Ідэнтыфікацыя Борна» (2002), «Перавага Борна» (2004) і «Ультыматум Борна» (2007); а таксама фільм Марціна Скарсэзэ «Адступнікі» (2006).
Юнацтва
Мэцью Пейдж Дэйман нарадзіўся 8 кастрычніка 1970 годзе ў амерыканскім горадзе Кембрыдж штата Масачусетс, дзе знаходзіцца вядомы Гарвардскі ўніверсітэт. Першыя два гады яго жыцця мінулі ў багатым бостанскім раёне Ньютан. Яго бацька Кент Дэйман (нар. 1943) быў падатковым інспектарам, а маці Нэнсі Карлсан-Пейдж — прафесарам коледжа Леслі, якая спецыялізуецца на адукацыі ў малодшых класах. У ягоным радаводзе ёсць шатландскія і англійскія карані, а яго дзядуля быў фінам. Таксама ў Мэта Дэймана ёсць старэйшы брат Кайл (нар. 1967), які пазней стаў скульптарам.
У 1973 годзе, калі Мэту Дэйману не было яшчэ 3 гадоў, яго бацькі развяліся, таму ён разам з братам застаўся на выхаванні ў маці ў Кембрыджы. Будучы акцёр вырас у хаце, дзе акрамя іх жыло яшчэ пяць сем’яў. Адным з суседзяў быў Говард Зін, аўтар кнігі «Гісторыя народа Злучаных Штатаў», якую Мэт Дэйман згадае ў сваім будучыні фільме «Разумнік Уіл Ханцінг».
У 1978 годзе ва ўзросце 8 гадоў Мэт Дэйман пазнаёміўся з сваім далёкім сваяком Бенам Афлекам, які жыў на яго вуліцы праз два кварталы. Ужо тады яны сталі лепшымі сябрамі, а ў будучыні — прафесійнымі партнёрамі на сцэне. Да 1986 года Мэт зразумеў, што жадае быць толькі акцёрам. Таму ён сказаў аб гэтым сваім бацькам і сабраўся адправіцца ў Нью-Ёрк, каб паспрабаваць прайсці кастынг у адным з агенцтваў. Але бацька і маці былі не вельмі гэтым усцешаныя: яны дазволілі яму паехаць, але з ўмовай, што сам аплаціць сабе дарогу. Да таго часу ўсё зберажэнні Дэймана складалі каля 200 долараў, якія яму прыйшлося выдаткаваць на падарожжа. У Нью-Ёрку будучаму акцёру атрымалася з’явіцца ў TJ Maxx commercial.
Кар’ера
Першыя свае невялікія ролі сыграў быўшы студэнтам. У 1996 годзе з’явіўся ў фільме «Мужнасць у бою» з Дэнзелам Вашынгтонам і Мег Раян. Разам з Бенам Афлекам яны працягнулі напісанне сцэнарыя да фільма «Разумнік Уіл Ханцінг», які быў пачаты яшчэ ў Прынстоне. Але кінастудыі адмаўляліся купляць яго праз тое, што Дэйман з Афлекам жадалі выконваць ролі ў фільме. У выніку сцэнарый набыла кінакампанія Miramax Films. Фільм «Разумнік Уіл Ханцінг» (1997) прынёс Дэйману і Афлеку «Оскар» за найлепшы сцэнарый. З бюджэтам у 10 млн долараў карціна сабрала 225 млн у сусветным пракаце. У 1995 годзе адмовіўся выканаць галоуную ролю ў фільме «Хуткі і мёртвы», якую ў выніку сыграў Леанарда дзі Капрыё. Акцёр мог сыграць адну з роляў у фільме «Памерці ў імя» (1995), але ў выніку роля дасталася Хаакіну Феніксу.
У 1998 годзе сыграў у фільме «Выратаваць радавога Раяна» Стывена Спілберга. У 1999 годзе з Бенам Афлекам здымаецца ў камедыі аб двух паўшых анёлах «Догма» Кевіна Сміта і «Таленавіты містар Рыплі» рэжысёра Энтані Мінгелы з Гвінет Пэлтрау і Джудам Лоу. Дзеля таго, каб выканаць галоуную ролю ў фільме «Таленавіты містар Рыплі», Мэт Дэйман пахудзеў на 13,5 кілаграмаў. Да таго ж яму прыйшлося вывучыцца ігры на піяніна.
Асабістае жыццё
Мэт Дэйман жанаты з Люсьянай Бароза (нарадзілася ў 1976 годзе ў Аргенціне). Пазнаёміліся будучыя супругі ў 2003 годзе ў Маямі, дзе Люсьяна працавала бармэнам. Вяселле адбылася 9 снежня 2005 года ў Нью-Ёрку. Рэгістрацыя шлюбу праводзілася ў Манхэтэнскім бюро рэгістрацыі шлюбаў.
11 чэрвеня 2006 года ў горадзе Маямі штата Фларыда ў іх нарадзілася дачка Ізабела. 20 жніўня 2008 года ў сям’і Мэта з’явілася другая дзяўчынка, яе назвалі Джыя Завала. У кастрычніку 2010 года нарадзілася трэцяя дачка, якой далі імя Стэла Завала. У Люсьяны таксама ёсць дачка Алексія ад першага шлюбу.
Акцёр паліў, але кінуў пасля візіту да гіпнатызёра.
Узнагароды і намінацыі
Да цяперашняга часу мае 19 узнагародаў і яшчэ 43 намінацыі, пакінутых без перамогі, у вобласці кіно.
Ніжэй пералічаныя асноўныя ўзнагароды і намінацыі. Поўны спіс гл. на IMDb.com
Канфлікт у Афары
Канфлікт у Афары — супрацьстаянне ў эфіопскім рэгіёне і эрытрэйскай правінцыі, дзе традыцыйна пражываў народ афар. Канфлікт быў часткай апасродкаванай вайны паміж Эфіопіяй і Эрытрэяй.
Сітуацыя
У 1990-х гадах паміж Эфіопіяй і Эрытрэяй пачаліся тэрытарыяльныя спрэчкі. Пагранічны канфлікт выліўся ў двухгадовую вайну, а затым працягваўся апасродкавана. У падзеі так ці інакш былі ўцягнуты апазіцыйныя гропоўкі варагуючых краін і часткова Самалі і Судан.
Галоўнымі ўдзельнікамі апасродкаванага канфлікту ў Афары сталі Фронт рэвалюцыйна-дэмакратычнага адзінства Афара (ФРДАА), падтрыманы Эрытрэяй, і (ДАЧМ), падтрыманая  (ЭФНВ) і Эфіопіяй. Падчас супрацьстаяння групоўкі з баз у адной краіне здзяйснялі напады на тэрыторыю іншай.
Прыкметна, што ў красавіку 2011 года лідар Эфіопіі Мелес Зенаўі адкрыта заявіў, што яго ўрад будзе працягваць падтрымліваць напады баевікоў, якія змагаюцца за звяржэння кіраўніка Эрытрэі Ісаяса Афеворкі.
7 верасня 2013 года да канфлікту далучыўся, сфармаваўшы альянс з ДАЧМ для сумеснай барацьбы з афіцыйнай Асмэрай.
Супраць Эфіопіі
У 1995 годзе баевікі ФРДАА выкралі, а затым вызвалілі італьянскага турыста. У 2003 годзе групоўка апублікавала заяву, у якой забараніла замежнікам уезд у эфіопскі Афар. У сакавіку 2007 года ФРДАА выкраў пяць еўрапейскіх турыстаў і 13 эфіопаў у.
У сакавіку 2011 года паўстанцы заявілі, што забілі 49 эфіопскіх салдат.
17 студзеня 2012 года байцы ФРДАА ля вулкана забілі пяцярых, паранілі траіх і выкралі чатырох чалавек. Большасць ахвяр былі замежнымі турыстамі.
15 сакавіка таго ж года эфіопская армія здзейсніла рэйд праз мяжу ў Эрытрэю, знішчыўшы тры лагеры баевікоў.
2 ліпеня 2015 года ў выніку сутыкненняў паміж баевікамі і эфіопскай арміяй было забіта 50 чалавек. 10 ліпеня сутычкі аднавіліся. Падчас новых баёў загінулі 30 чалавек.
Супраць Эрытрэі
1 студзеня 2010 года ДАЧМ і ЭФНВ узялі на сябе адказнасць за два напады ў Кукабоі і Кермеці, падчас якіх 25 эрытрэйскіх салдат былі забіты і 38 паранены. Страты нападнікаў склалі 10 чалавек забітымі. Яшчэ двое ўзяты эрытрэйцамі ў палон. Паводле крыніц амерыканскай і эрытрэйскай разведкі, атакі праведзены пры актыўнай падтрымцы Эфіопіі.
22 красавіка таго ж года ДАЧМ і ЭФНВ атакавалі некалькі эрытрэйскіх ваенных лагераў на поўдні краіны. Абедзве паўстанцкія групоўкі абвясцілі ў сумеснай заяве, што яны ненадоўга ўзялі пад свой кантроль базы і захапілі зброю і разведданыя. Напад адбыўся каля 3:00 па мясцовым часе. Баевікі ўтрымлівалі базы праціўніка яшчэ тры гадзіны, пакуль урадавыя сілы не вярнуліся з падмацаваннем. У агульнай складанасці 11 салдат эрытрэйскай арміі былі забіты і 20 паранены. Пра страты паўстанцаў не паведамлялася.
У 2012 годзе пры чарговым нападзе на базу ДАЧМ забіла 30 эрытрэйскіх салдат.
29 красавіка 2014 года баевікі ДАЧМ заявілі, што забілі 27 агентаў эрытрэйскай разведкі. 22 снежня дадзеная групоўка і ўзялі на сябе сумесную адказнасць за напад на ваенны лагер у Ады-Кале, у выніку якога меркавана загінулі 7 афіцэраў разведкі
Завяршэнне
У ліпені 2018 года новы прэм’ер-міністр Эфіопіі Абій Ахмед Алі сустрэўся з прэзідэнтам Эрытрэі Ісаясам Афеворкі. Палітыкі дамовіліся аб аднаўленні дыпламатычных адносін, пачатку супрацоўніцтва ў сферы палітыкі, эканомікі, культуры і бяспекі. Падпісанне дэкларацыі азначыла заканчэнне супрацьстаяння паміж дзвюма дзяржавамі.
Мечыслаў Францавіч Сцяпура
Мечыслаў Францавіч Сцяпура (нар., в. Сцяпуры, Капыльскі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне агародніцтва. Доктар сельскагаспадарчых навук (2013), дацэнт (2014). Загадчык аддзела бахчавых культур РУП «Iнстытут агароднiцтва».
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут (1971).
З 1971 года — у Беларускім навукова-даследчым інстытуце плодаагародніцтва і бульбаводства. Працаваў у Інстытуце агародніцтва НАН Беларусі. З 1994 года — загадчык лабараторыі прысядзібнага і дачнага гародніцтва, у 1998 годзе — загадчык аддзела абароненага грунту і аграхіміі, загадчык лабараторыі тэхналагічных даследаванняў.
Міхаіл Фадзеевіч Дзявочка
Міхаіл Фадзеевіч Дзяво́чка (, Мінск — ?) — першы вядомы беларускі спартсмен-веласіпедыст.
Альхоўскі сельсавет (Уваравіцкі раён)
Альхо́ўскі сельсавет (таксама Ру́дня-Альхо́ўскі сельсавет ) — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Рудня-Альхоўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Чабатовіцкага сельсавета.
Алег Анатолевіч Чарнышоў
Алег Анатолевіч Чарнышоў — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік старшыні Прэзідыума НАН Беларусі (з 18 кастрычніка 2021). Генерал-маёр, кандыдат юрыдычных навук.
Біяграфія
Скончыў Мінскае вышэйшае інжынернае зенітнае ракетнае вучылішча проціпаветранай абароны (1986). . Працаваў намеснікам начальніка Інстытута нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь. у 2002—2009 — начальнік Антытэрарыстычнага цэнтра КДБ Рэспублікі Беларусь, У 2009—2013 — камандзір Групы «А» пры Камітэце дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
4 красавіка 2014 года прызначаны намеснікам старшыні Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
18 кастрычніка 2021 года прызначаны намеснікам старшыні Прэзідыума НАН Беларусі.
Міжнародныя санкцыі
У сакавіку 2012 года быў уключаны ў Чорны спіс Еўрасаюза. Еўрапейскія санкцыі былі зняты 15 лютага 2016 года.
2 кастрычніка 2020 года быў зноў уключаны ў санкцыйны спіс ЕС. Акрамя таго, на яго распаўсюджаныя санкцыі Вялікабрытаніі, Канады , Швейцарыі. 20 лістапада да кастрычніцкага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя і Украіна.
Універсітэт Франш-Кантэ
Універсітэт Франш-Кантэ (Université de Franche-Comté) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Безансон.
Гісторыя
Універсітэт Франш-Кантэ быў заснаваны ў 1423 годзе ў горадзе Доль герцагам Бургундскім Філіпам ІІІ Добрым як універсітэт абедзвюх Бургундый (герцагства, цяперашняя Бургундыя, і графства, цяперашняе Франш-Кантэ) які ўключаў тры факультэты: тэалогіі, кананічнага і грамадзянскага права і медыцыны. 1 мая 1450 года Папа Мікалай V даў булу аб заснаванні ўніверсітэта ў Безансоне. Аднак герцаг Бургундыі і імператар адхілілі гэты праект. Пасля смерці герцага Карла Смелага кароль Францыі Людовік XI нападае, а затым займае графства Бургундыя і горад Безансон. Апошні падпарадкоўваецца непасрэдна каралю. Не дараваўшы гараджанам прыніжэння, які яны нанеслі яго арміі падчас аблогі Доля (1477 год), Людовік XI забараніў рэканструкцыю горада пасля аблогі 1479 года і загадаў перанесці ў 1481 годзе ўніверсітэт у Безансон. Пасля смерці караля ў жніўні 1483 года дачка Людовіка XI Ганна, якая забяспечвала рэгенцтва, дазволіла рэканструкцыю Доля, і ўніверсітэт быў зноў перанесены туды ў 1484 годзе. У 1691 годзе Людовік XIV прыняў рашэнне перанесці сталіцу правінцыі Франш-Кантэ і ўніверсітэт у Безансон у якасці меры ў адказ пасля занадта жорсткага супраціву Доля падчас войнаў за далучэнне рэгіёну і, у прыватнасці, аблогі ў 1636 годзе. Скасаванне старых універсітэтаў пасля рэвалюцыі ў 1793 годзе было нядоўгім, але Напалеон пастанавіў адкрыць тут факультэты літаратуры, навук (якія фактычна адкрыліся толькі ў 1845 годзе) і багаслоўя. Юрыспрудэнцыя тым часам абаснавалася ў новым універсітэце ў Дыжоне, які быў заснаваны ў 1722 годзе.
IC 4829
IC 4829 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герман Гесэ
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сям'і нямецкіх місіянераў. Пасля пераезду сям'і ў Базель у 1881 стаў вучнем мясцовай місіянерскай школы, а крыху пазней — хрысціянскага пансіяната. Самая ранняя яго літаратурная спроба — казка «Два браты», напісаная ў 1887 годзе для сястры Марулы.
Косэніў
Косэніў (Ко́сенів) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пішчыўскай вясковай абшчыны.
Герман Гесэ
Біяграфічныя звесткі
У 1890 Герман Гесэ паступае ў гёпінгенскую лацінскую школу, а праз год — у семінарыю пры манастыры Маўльброн. Праз паўгода ён пакідае Маўльброн. Пасля спробы самагубства, лячэння ў псіхіятрычнай клініцы ў Штэтэне і яшчэ аднаго няўдалага паступлення Г. Гесэ вяртаецца на радзіму, дзе ўладкоўваецца на працу.
Косэніў
Дыялект
У мове жыхароў характэрна цвёрдыя канчаткі слоў (што не харакцерна для ўкраінскай мовы), апошні склад якіх пачынаецца з літары «ц», напрыклад: «крыныця» (криниця) гучыць «крыныца» (криница), «ці» — «цы», «цю» — «цу». Такая ж асаблівасць вымаўлення сустракаецца ў вёсцы Крайня Дэражня.
Герман Гесэ
Біяграфічныя звесткі
З кастрычніка 1895 працуе ў Цюбінгене, займаецца самаадукацыяй. У 1899 на сэканомленыя грошы выдае кнігу «Рамантычныя песні» (Romantische Lieder), а пасля зборнік апавяданняў «Гадзіна пасля апоўначы». Невялікі тыраж абедзвюх кніг прадаецца кепска.
Паступова творы Гесэ набываюць папулярнасць у літаратурных колах Германіі. У 1903 пісьменнік адпраўляе ў Берлін рукапіс свайго першага рамана «Петэр Каменцынд», які прыносіць яму вядомасць і фінансавую незалежнасць. У 1904 годзе Герман Гесэ жэніцца з Марыяй Бернулі, і ўвосень сям'я пераязджае ў Гайнхофен. У 1906 выходзіць раман «Пад колам», у 1910 — «Гертруда» (Gertrud). Восенню 1911 пісьменнік едзе ў вялікае падарожжа.
З 1912 жыў у Швейцарыі; у 1923 атрымаў швейцарскае грамадзянства. У 1924 ажаніўся з Рут Венгер, дачкой швейцарскай пісьменніцы Лізы Венгер, але праз 3 гады разводзяцца.
У 1931 пісьменнік жэніцца трэці раз — з Нінон Дальбін — і ў тым жа годзе пачынае пісаць «Гульню шкляных перлаў» (Das Glasperlenspiel), якую заканчвае толькі ў 1942. Герамн Гесэ з асуджэннем ставіцца да палітыкі нацыянал-сацыялістаў, і яго кнігі ў Германіі больш не друкуюць. Пасля «Гульні шкляных перлаў» буйных твораў ён не піша.
Творчасць
Напачатку творчасці Г. Гесэ пісаў рамантычныя вершы і апавяданні. Сярод найбольш вядомых твораў — раманы «Петэр Каменцынд» (Peter Camenzind, 1904), «Пад колам» (Unterm Rad, 1906), «Гертруда» (Gertrud, 1910), «Дэміян» (1919), «Сідхарта» (Siddhartha, 1919—1922), «Стэпавы воўк» (Der Steppenwolf, 1927), «Нарцыс і Гальмгольд» (Narziss und Goldmund, 1930), «Падарожжа на Усход» (Die Morgenlandfahrt, 1932), раман-утопія «Гульня шкляных перлаў» (або «Гульня ў бісер»; Das Glasperlenspiel, 1943) і інш.
Творы Г. Гесэ атрымалі шырокую папулярнасць у краінах Захаду, што ў значнай ступені было абумоўлена не толькі высокімі мастацкімі якасцямі, але і наяўнасцю ў раманах і навелах матываў усходняй філасофіі і рэлігіі, папулярных ідэй З. Фрэйда, К. Г. Юнга, Ф. Ніцшэ. Для творчай манеры Г. Гесэ ўласцівы інтэлектуалізм, пастаноўка фундаментальных філасофскіх праблем, сімвалічнасць, дакладнасць псіхалагічных характарыстык. Г. Гесэ крытыкаваў сучасную яму буржуазную культуру, выступаў за актуалізацыю класічнай культурнай спадчыны.
Беларускія пераклады
Першы пераклад твора Гесэ на беларускую мову зроблены не пазней 1923 г., вершы «У імгле» пераклаў Янка Купала. Вершы Гесэ таксама перакладалі Уладзімір Папковіч і Васіль Сёмуха.
Англійская Прэм’ер-ліга 2012/2013
Англійская Прэм'ер-ліга 2013/2014 — 21-ы сезон Прэм'ер-лігі, англійская прафесійнай лігі вышэйшага ўзроўню. Сезон пачаўся 18 жніўня 2012 года і скончыўся 19 мая 2013.
22 красавіка 2013, «Манчэстэр Юнайтэд» выйграў свой 13-ты тытул Прэм'ер-лігі і 20-ы тытул чэмпіёна Англіі ў цэлым, перамогшы «Астан Вілу» 3:0 на Олд Трафард. Другое месца заняў «Манчэстэр Сіці», трэцім стаў лонданскі «Чэлсі». Прэм'ер-лігу пакінулі КПР, «Рэдынг» і «Уіган Атлетык».
Турнірная табліца
1 «Суонсі Сіці» кваліфікаваўся ў розыгрыш Лігі Еўропы 2013/14 у якасці ўладальніка Кубка Футбольнай лігі. 2 «Уіган Атлетык» кваліфікаваўся ў розыгрыш Лігі Еўропы 2013/14 ў якасці ўладальніка Кубка Англіі.
Чубатая сініца
Чубатая сініца (Lophophanes cristatus) — птушка сямейства сініцавых.
Апісанне
Даўжыня цела 11,5 см, размах крылаў 17-20 см. Верх карычняваты, ніз белаваты, на галаве востра заканчоны бела-чорны чуб. У маладых чуб крыху меншы. Песня — ціхі шчэбет, часцей чуваць позывы.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа (акрамя поўначы і паўднёвага ўсходу). Насяляе хваёвыя лясы (звычайна сасновыя), на поўдні — мяшаныя або лістападныя лясы. У Пірэнеях — букавыя лясы, у паўднёвай Іспаніі — лясы з коркавага дубу.
Аселая, частка папуляцыі мігрыруе.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо ў дупле з вузкай адтулінай (2,5-3,0 см), часам пад пнямі і ветраломам, рэдка на зямлі, у старых дуплах дзятлаў, вавёркі, драпежных птушак ці шпакоўнях. Звычайна нізка над зямлёй (да 2 м). Знешняя частка з моху і сухой травы (часам з прымессю лішайнікаў). Высцілка з густа сплеценай шэрсці і воўны з прымессю валосся (вельмі рэдка пёры).
Яйкі (5-6, часам 3-11) з вострым вузейшым канцом. Белыя, бліскучыя, з даволі густымі іржава- або фіялетава-чырвонымі плямкамі, большымі і згушчанымі на шырэйшым канцы.
Ракшынскі сельсавет (Парыцкі раён)
Ра́кшынскі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Парыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Ракшын.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Парыцкага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Парыцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Чыркавіцкага сельсавета.
(32) Памона
(32) Памона — астэроід галоўнага пояса, які належыць да светлага спектральнага класа S. Ён быў адкрыты 26 кастрычніка 1854 года нямецкім астраномам-аматарам Германам Гольдшмітам у Парыжы, Францыя і названы ў гонар старажытнарымскай багіні драўняных пладоў Памоны, жонкі Вертумна. 16 жніўня 2008 года аўстралійскі астраном-аматар Джонатан Брэдшау назіраў даволі незвычайнае пакрыццё зорак гэтым астэроідам. Чакаючы працягласць зацьмення складала 7,1 секунды, але відэазапіс паказаў два прыкладна аднолькавыя зацьменні, кожнае працягласцю 1,2 секунды, падзеленых прамежкам у 0,8 секунд. Пераліку на пройдзенае астэроідам за гэты час адлегласць атрымаюцца адрэзкі ў 15 км, 10 км і 15 км адпаведна. Такім чынам, сумарная даўжыня будзе складаць усяго 40 км, у той час як дыяметр астэроіда, паводле вымярэнні спадарожніка IRAS, складае 80,8 ± 1,6 км. Найбольш верагодным тлумачэннем такога выніку з’яўляецца, або наяўнасць у целе астэроіда значнай па памеры ўвагнутасці, або наяўнасць невялікага спадарожніка, роўнага па памерах асноўнаму целу.
Мікалай Мікалаевіч Андросік
Мікала́й Мікала́евіч Андро́сік (нар. 9 студзеня 1945, в. Каменка, Нясвіжскі раён, цяпер Мінская вобласць — 6 жніўня 2008) — беларускі мікрабіёлаг-ветэрынар і эпізаатолаг.
Акадэмік Акадэміі аграрных навук Беларусі, доктар ветэрынарных навук (1989) і прафесар. Аўтар навуковых прац па дыягностыцы, папярэджанні і захадах супраць інфекцыйных хвароб жывёл. Распрацаваў кірунак вывучэння малавядомых хвароб жывёл.
Біяграфія
У 1970 годзе скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут. У 1972 годзе працаўладкаваўся ў Беларускі навукова-даследчы інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі (пасёлак Кунцаўшчына, Мінскі раён) Акадэміі навук БССР. У 1989 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «Прафілактыка пнеўманій у свіней». У 1990 годзе выдаў у суатарстве па-руску «Слоўнік хвароб сельскагаспадарчых жывёл». У 1992 годзе атрымаў навуковае званне члена-карэспандэнта Акадэміі аграрных навук Беларусі. У 1994 годзе стаў начальнікам Галоўнага ўпраўлення аграрнай адукацыі Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Беларусі. У 1995 годзе выдаў у суаўтарстве з М. В. Якубоўскім і Я. А. Панкаўцом «Слоўнік хвароб маладняка жывёл».
У 1999—2003 гадах узначальваў Інстытут эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага НАН Беларусі.
ХК Юнацтва-Мінск
«Юнацтва-Мінск» (поўная назва: Дзяржаўная ўстанова фізічнай культуры і спорту «Хакейны клуб „Юнацтва-Мінск“») — беларускі клуб па хакеі з шайбай з горада Мінска, чэмпіён Беларусі, уладальнік Кантынентальнага кубка 2007 і 2011 гадоў.
Структура
У структуру клуба ўваходзяць каманда Вышэйшай хакейнай лігі ХК «Юнацтва-Мінск», якая выступае ў Беларускай экстралізе фарм-клуб «Юніёр», каманда Моладзевай хакейнай лігі «Юнацтва», СДЮШАР «Юнацтва» і арэна ў мінскім парку Горкага.
1977—1991
У 1977—1991 гадах каманда СДЮШАР «Юнацтва» ўдзельнічала ў чэмпіянаце БССР, які меў статус першынства КФК. Як правіла, каманда займала месцы ў ніжняй палове турнірнай табліцы і толькі аднойчы, у 1980 годзе, стала чэмпіёнам рэспублікі. Выступ у чэмпіянаце рэспублікі быў для школы толькі этапам у падрыхтоўцы да сустрэч моладзевага і юнацкага першынстваў СССР, лепшыя гульцы прыцягваліся ў беларускія каманды майстроў. У канцы 1980-х гадоў выхаванцы «Юнацтва» склалі касцяк мінскага «Дынама», які прабіўся ў вышэйшую лігу чэмпіянату СССР. Найбольш вядомым гульцом прайшоўшым школу «Юнацтва» з’яўляецца Сяргей Фёдараў, які бараніў колеры школы і «Дынама» ў 1984—1986 гадах. У будучыні выхаванцы «Юнацтва» 1980-х гадоў склалі аснову зборнай Беларусі.
З 1994
З 1994 года каманда СДЮШАР «Юнацтва» пачала выступаць у чэмпіянаце незалежнай Беларусі. У 1990-х гадах каманда камплектавалася ўласнымі выхаванцамі, якім складана было супрацьстаяць дарослым гульцам іншых калектываў, таму «Юнацтва», як правіла, замыкала турнірную табліцу. 19 сакавіка 2003 года на базе СДЮШАР «Юнацтва» Мінскі гарвыканкам заснаваў і зарэгістраваў некамерцыйную дзяржустанову «Хакейны клуб „Юнацтва-Мінск“». Пасля рэарганізацыі ў камандзе з’явіліся вопытныя беларускія гульцы і легіянеры. Узмацненне дазволіла «Юнацтву» ў першы ж сезон пасля пераўтварэння выйграць чэмпіёнскі тытул. Пачынаючы з 2004 года, каманда ні разу не заставалася без медалёў чэмпіянату Беларусі. У студзені 2007 года хакейная каманда «Юнацтва-Мінск» упершыню ў гісторыі беларускага хакея стала ўладальнікам Кантынентальнага кубка ІІХФ, адолеўшы ў вырашальным матчы Омсккі Авангард. Пасля выйгрышу ў 2010 чарговага чэмпіёнскага тытула «Юнацтва» стала самай тытулаванай камандай Беларусі.
У 2012 годзе каманда падала заяўку на ўдзел у Вышэйшай хакейнай лізе з сезона 2012/2013 па ініцыятыве Федэрацыі хакея і Міністэрства спорту і турызму. У далейшым «Юнацтва» мае намер заявіцца ў КХЛ. 2 ліпеня 2012 каманда была аднагалосна прынята ў склад лігі ўжо з сезона 2012/13.
Трэнерскі штаб
Галоўны трэнер: Асістэнты:
ХК «Юнацтва»
Хакейны клуб «Юнацтва» быў створаны ў 2010 годзе для ўдзелу ў Моладзевай хакейнай лізе. Выступае ў дывізіоне «Паўночны Захад». У сваім першым чэмпіянаце каманда заняла сёмае месца ў дывізіоне і не трапіла ў плэй-оф.
ХК «Юніёр»
Хакейны клуб «Юніёр» быў створаны летам 2003 года, пасля рэарганізацыі СДЮШАР «Юнацтва». Асноўнае прызначэнне каманды — прадастаўленне неабходнай спаборніцкай практыкі выхаванцам «Юнацтва». У сезоне 2003/2004 гадоў каманда выступала ў вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі, аднак апынулася неканкурэнтаздольнай і заняла апошняе месца, атрымаўшы толькі 2 перамогі. У наступным сезоне «Юніёр» быў заяўлены ў першую лігу у якасці фарм-клуба ХК «Юнацтва-Мінск» (раней ім была каманда «Юнацтва-2»). У другім дывізіоне (які з 2006 года стаў называцца вышэйшай лігай) «Юніёр» увесь час фінішаваў на п’едэстале, у 2008, 2010 і 2012 гадах становячыся чэмпіёнам.
Трэнерскі штаб
Галоўны трэнер: Асістэнт:
Арэна
Хатнія матчы ХК «Юнацтва-Мінск» у ВХЛ будзе праводзіла у Мінскім лядовым палацы спорту (вул. Прытыцкага, 27; 1823 гледача), з 2013 года — на Арэне «Чыжоўка» (8-9 тыс. гледачоў).
Трэніровачныя заняткі СДЮШАР праходзяць на базе крытага катка ў парку Горкага. Каток быў пабудаваны ў 1976 годзе па праекце архітэктараў Юрыя Грыгор’ева і Уладзіміра Бабашкіна. Акрамя вялікай лядовай пляцоўкі памерамі 28,5 x 59 метраў, пад дахам катка размешчана дзіцячая трэніровачная пляцоўка памерамі 8,5 x 19 метраў. Трыбуны комплексу ўмяшчаюць 767 гледачоў. На падземным узроўні размешчаны распранальні, складскія і тэхналагічныя памяшканні.
Плануецца, што ў будучыні асноўнай базай хакейнага клуба і школы стала «Чыжоўка-Арэна», якая будувалася да чэмпіянату свету 2014 года. .
Вязель
Вя́зель (Coronilla) — род кветкавых раслін сямейства бабовых.
Батанічнае апісанне
Адна- або шматгадовыя травяністыя расліны са шматлікімі галінастымі голымі ці валасістымі прамастойнымі, узыходнымі ці ляжачымі сцёбламі і карэнішчам, радзей паўкусты і кусты. Лісце няпарнаперыстаскладанае, чаргаванае з эліпсоіднымі лісцікамі і ланцэтнымі прылісткамі, рэдка простае або трайчастае. Кветкі дробныя, духмяныя, ружовыя, бела-ружовыя, бела-фіялетавыя або жоўтыя ў шарападобных парасоніках на доўгіх пазухавых ці верхавінкавых кветаносах. Плод — лінейны, прамы або сагнуты, дугападобны, рэдка смоўжападобна скручаны членісты струк.
Арэал
Выдзяляецца 55 відаў. Пашыраны ва ўмерана цёплых і субтрапічных рэгіёнах Еўропы, Азіі, Афрыкі, але пераважна ў краінах Міжземнамор’я і трапічнай Афрыкі. На Беларусі (пераважна ў паўднёвых раёнах) трапляецца вязель стракаты; расце на сухіх лугах, узлесках, каля дарог.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 10 відаў :
NGC 2276
NGC 2276 (іншыя абазначэнні — UGC 3740, IRAS07101+8550, MCG 14-4-28, KCPG 127A, ZWG 362.42, ZWG 363.27, 7ZW 134, ARP 25, Arp 114, PGC 21039) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Баянгол
Баянгол:
Ракшынскі сельсавет (значэнні)
Назву Ракшынскі сельсавет маюць:
Нікала Леанар Садзі Карно
Нікала Леанар Садзі Карно (Nicolas Léonard Sadi Carnot;  — ) — французскі фізік і матэматык.
Рыгор Дзянісавіч Мухін
Рыгор Дзянісавіч Мухін (1901—1992) — савецкі ваеначальнік, генерал-маёр (1942), камандзір 247-й стралковай дывізіі (1942—1945), удзельнік Грамадзянскай і Вялікай Айчыннай вайны
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1901 годзе ў пасёлку Добруш, цяпер Рудня-Марымонаўскага сельсавета Гомельскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
У РСЧА з 1918 года. Удзельнік Грамадзянскай вайны. Пасля заканчэння курсаў чырвоных камандзіраў у Маскве накіраваны на Паўднёвы фронт, ваяваў супраць генералаў Краснова і Дзянікіна на пасадзе камандзіра стралковай роты. Паміраў ад тыфу. Штурмаваў Перакоп, дабіваў войскі Урангеля ў Крыме, быў цяжка паранены.
З 1922 года камандаваў ротай ЧОН у Смаленску ў працягу 2-х гадоў. Асабіста сустракаўся з Тухачэўскім М. М., пасля гэтага з 1924 па 1926 год служыў у Віцебску, Бабруйску памочнікам камандзіра стралковага батальёна.
20 снежня 1926 года ў сям’і Мухіна нарадзіўся сын Валянцін Мухін які стаў пасля Заслужаным лётчыкам выпрабавальнікам і Героем Савецкага Саюза.
Мухін Р. Д. да 1931 года служыў у штабе БВА. Скончыў Вышэйшыя камандзірскія курсы «Стрэл» і быў накіраваны служыць на Далёкі Усход. Узнагароджаны медалём "ХХ гадоў РСЧА ".