cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Піцемскі вялікі камень
Піцемскі вялікі камень — валун у Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны за 2,5 км на паўднёвы захад ад в. Багуслаўка Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці, каля былога хутара Піцемскі. Валун парфірападобнага граніту з крышталямі палявога шпату і біятыту. Даўжыня валуна складае 2,3 м, шырыня 1,3 м, вышыня 1,4 м, у абводзе 5,8 м, аб’ём 2,2 м³, маса каля 5,9 т. Прынесены ледавіком каля 320—250 тыс. г. назад з Фінляндыі. Доўгая вось валуна арыентавана з поўначы на поўдзень, што адпавядае напрамку руху ледавіка. Ахоўны статус нададзены ў 1997 годзе.
Euphorbia densiuscula
Euphorbia densiuscula — від двухдольных раслін роду сямейства. Расліна ўпершыню апісана расійскім батанікам Міхаілам Рыгоравічам Паповым у 1923 годзе.
Распаўсюджанне, апісанне
Эндэмік Узбекістана.
Лісце простае, без дзялення. Суквецце — парасон, нясе кветкі жоўтага колеру. Плод — каробачка альбо шматарэшак. Ядавітае.
Заўвагі па ахове
Уключаны ў Чырвоную кнігу Узбекістана.
Псалом 63
Псалом 63 (64 паводле масарэцкай нумарацыі) канчае 8-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — малітва за дапамогу Божую супраць тайных ворагаў.
IC 2893-2
IC 2893-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарохіўскі раён
Утвораны 20 студзеня 1940 года. Насельніцтва раёна на года складае 52111 чалавек, плошча — 1122 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх, 2 пасялковых і 36 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 90 сёлаў.
Гале-Вітэнбергскі ўніверсітэт імя Марціна Лютэра
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца арыентаванай на даследаванні вышэйшай навучальнай установай і прапануе адукацыйныя праграмы вышэйшай адукацыі на нямецкай і англійскай мовах, якія вядуць да атрымання акадэмічных і навуковых ступеняў, такіх як бакалаўр, магістр, доктар і хабілітаваны доктар.
Сучасны ніверсітэт быў створаны ў 1817 годзе ў выніку зліцця Вітэнбергскага ўніверсітэта (заснаваны ў 1502 годзе) і ўніверсітэта ў Гале (заснаваны ў 1694 годзе). Універсітэт названы ў гонар дзеяча Рэфармацыі Марціна Лютэра, які быў прафесарам у Вітэнбергу. Сёння ўніверсітэт юрыдычна размешчаны ў Гале. І Гале, і Вітэнберг знаходзяцца прыкладна ў гадзіне язды ад Берліна па чыгунцы, па якой курсіруюць экспрэсавыя цягнікі.
Станіслаў Уладзіслаў Патоцкі
Станіслаў Уладзіслаў Патоцкі (? — 27 чэрвеня 1732) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Лоўчы ВКЛ у 1704—1710, вялікі стражнік літоўскі у 1710—1729, ваявода белзскі з 1729.
Неаднаразова быў паслом на соймы.
Сям'я
Сын Фелікса Казіміра Патоцкага, вялікага кароннага гетмана, і Крысціны Любамірскай.
Двойчы быў жанаты: спачатку з Альжбетай Ганнай Францкевіч-Радзімінскай, дачкой старосты слонімскага Стэфана Францкевіча-Радзімінскага, а ў 1712 другі раз ажаніўся з Марыянай Жавускай, дачкой вялікага кароннага гетмана Станіслава Матэвуша Жавускага. Дзяцей не пакінуў.
Васіль Савельевіч Кудзін
Васіль Савельевіч Кудзін (, Талачын, Віцебская вобласць — ) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
З 1954 года працаваў механізатарам, а з 1964 года — звеннявым механізаванага звяна па вырошчванні бульбы ў калгасе імя Энгельса Талачынскага раёна.
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена 30 красавіка 1966 года за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчых культур.
Дэлегат XIV з’езда прафсаюзаў СССР і XV з’езда прафсаюзаў БССР.
IC 2894
IC 2894 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Райнсберг
Райнсберг (Rheinsberg) — горад у Германіі, у акрузе Усходні Прыгніц-Рупін федэральнай зямлі Брандэнбург. Горад стаіць на рацэ Рын, папулярнае месца адпачынку. Па займаемай плошчы Райнсберг стаіць у адным шэрагу з Брэменам і Дрэздэнам і з’яўляецца адной з (тэрытарыяльна) найбуйнейшых абшчын Германіі.
Уваходзіць у склад раёна Усходні Прыгніц-Рупін. Плошча — 324,82 км². Афіцыйны код — 12 0 68353.
Горад падзяляецца на 17 гарадскіх раёнаў.
Каноза-дзі-Пулья
Каноза-дзі-Пулья (Canosa di Puglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Барлета-Андрыя-Трані.
Насельніцтва складае 31271 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 209 чал./км². Займае плошчу 150 км². Паштовы індэкс — 70053. Тэлефонны код — 0883.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Эжэн Дэлакруа
Эжэ́н Фердына́нд Вікто́р Дэлакруа́ (Eugène Delacroix;, Сен-Марыс, каля Парыжа — , Парыж) — выбітны французскі жывапісец і графік эпохі рамантызму, творчасць мастака моцна паўплывала на ўзнікненне новага жывапіснага кірунку — імпрэсіянізму.
Творчасць
Вучыўся ў П. Герэна (1816—22), зазнаў уплыў Т. Жэрыко. У Луўры вывучаў жывапіс старых майстроў (асабліва П. П. Рубенса), сучасны англійскі жывапіс (Дж. Констэбл).
Творам Э. Дэлакруа ўласціва акрэсленая грамадзянская пазіцыя, жыццёвасць вобразаў, дынамічнасць кампазіцый, экспрэсіўнасць мазка, насычаны каларыт з кантрастамі светлаценяў і колеру. Карціна «Разня на Хіясе» (1823—24) — водгук на сучасныя яму падзеі: паказаў пакуты грэкаў пад турэцкім ярмом і выказаў пратэст супраць жорсткасці і гвалту. Звяртаўся да твораў У. Шэкспіра, І. В. Гётэ, В. Скота і інш. («Таса ў доме звар'яцелых», 1824; «Смерць Сарданапала», 1827; «Забойства епіскапа Льежскага», 1829). У 1830 пад уздзеяннем Ліпеньскай рэвалюцыі ў Францыі напісаў карціну «Свабода, якая вядзе народ» («Свабода на барыкадах»). Аўтар твораў на тэмы Французскай рэвалюцыі 1789—99 і нацыянальнай гісторыі («Бітва пры Пуацье», 1830, і інш.). Пасля паездак у Алжыр і Марока напісаў па замалёўках з натуры шэраг карцін, прасякнутых своеасаблівасцю нацыянальнага быту («Алжырскія жанчыны», 1833—34, «Яўрэйскае вяселле ў Марока», 1839). Пісаў партрэты (аўтапартрэт: 1829; «Ф. Шапэн», 1838, і інш.), працаваў у галіне манументальнага жывапісу (размалёўкі Бурбонскага палаца ў Парыжы, 1833—47, і інш.).
Месроп Маштоц
Месроп Маштоц (Մեսրոպ Մաշտոց; каля 362, с. Хацэкац, правінцыя Тарон, каля возера Ван Арменія — ) — вучоны, асветнік, місіянер, перакладчык Бібліі, стваральнік армянскага алфавіту. Пачынальнік пісьменнасці, асветніцкага руху ў Арменіі.
Залатая буца
«Залатая буца» — футбольная ўзнагарода. З 1997 года ўручаецца найлепшаму бамбардзіру нацыянальных чэмпіянатаў краін, якія ўваходзяць у УЕФА. Арганізатарамі з’яўляюцца асацыяцыя спартыўных выданняў (European Sports Magazines (ESM)) і Адыдас.
Месроп Маштоц
Біяграфічныя звесткі
Адукацыю атрымаў у мясцовых грэчаскамоўных школах. Валодаў некалькімі мовамі, у т.л. сірыйскай, персідскай, грэчаскай. Займаўся прапаведніцкай і перакладчыцкай дзейнасцю.
Прыняў манаства і прапаведаваў хрысціянства сярод армянаў-язычнікаў. Вывучыўшы гукавую сістэму армянскай мовы, склаў у 405-406 гг. армянскі алфавіт. Пераклаў са сваімі вучнямі частку Бібліі і яшчэ некаторыя філасофскія і рэлігійныя творы з сірыйскай на армянскую мову. Укараненне алфавіту спрыяла барацьбе за захаванне культурнай самастойнасці армянскага народа. Узнік асветніцкі рух, з'явілася багатая арыгінальная і перакладная літаратура. У 5 ст. многія з вучняў Маштоца сталі пісьменнікамі (Езнік, Карун, Егішэ, Харэнацы і інш.)
Аўтар кнігі хрысціянскіх павучанняў, духоўных песень ("шараканаў-пакаянняў", усяго каля 130)
Памёр у Эчміядзіне. Пахаваны ў Ашакане. Армянскай царквой прылічаны да ліку святых.
Хірага Гэнай
Хірага Гэнай (яп. 平賀 源内, 1728 год — 24 студзеня 1780 года) — японскі вынаходнік, фармацэўт, пісьменнік. Сапраўднае імя — Хірага Кунітома.
Паходзіў з правінцыі Санукі. Вывучаў фармацэўтыку, галандскія навукі, эканоміку, японскія навукі. Спрыяў тавараабмену паміж рэгіёнамі, арганізуючы выстаўкі прадукцыі з розных японскіх княстваў. Вынайшаў спосаб вырабу тканіны з азбесту, самастойна змайстраваў першы японскі тэрмометр і на аснове галандскіх распрацовак стварыў, генератар статычнай электрычнасці.
Зарабляў напісаннем сатырычных раманаў і драм для тэатра лялек, якія карысталіся вялікім поспехам у Эда. Сярод найбольш вядомых яго твораў — «Паданне пра элегантнага Сідакена» (яп. 風流志道軒伝 ), «Перакаці-поле» (яп. 根無草 ), «Свяшчэнная пераправа Ягуці» (яп. 神霊矢口渡 ). У бытавой сварцы забіў чалавека, пасля чаго быў заключаны ў турму. Памёр у наступным годзе ў камеры.
Псалом 64
Псалом 64 (65 паводле масарэцкай нумарацыі) распачынае 9-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца Давіду. Галоўная тэма гэтага псалма — сіла і даброць Божая.
Ілюстрацыя
Ілюстрацыя — візуалізацыя, такая як малюнак, фатаграфія або іншая праца, створаная з мэтай вылучыць суб'ект, а не форму. Ілюстрацыі тлумачаць і дэкаруюць тэкставае змесціва кнігі, часопіса, газеты.
Ілюстрацыі выкарыстоўваюцца для: перадачы эмацыйнай атмасферы мастацкага твора; візуалізацыі выяў герояў апавядання; дэманстрацыі аб'ектаў, апісваных у кнізе (батанічная ілюстрацыя); адлюстравання пакрокавых інструкцый у тэхнічнай дакументацыі (тэхнічная ілюстрацыя).
Мастацтва ілюстрацыі
У наш час расце цікавасць да калекцыянавання арыгінальных ілюстрацый, выкарыстаных у кнігах, часопісах і постарах. Шматлікія музейныя выстаўкі, часопісы і галерэі мастацтваў вылучаюць месцы для ілюстратараў мінулага.
У свеце візуальных мастацтваў ілюстратараў шануюць звычайна менш у параўнанні з графічнымі дызайнерамі. Аднак, у выніку росту цікавасці да камп'ютарных гульняў і коміксаў, ілюстрацыі сталі вельмі папулярным і прыбытковым відам візуальнага мастацтва.
Паўлючэнка
Паўлючэнка — прозвішча.
IC 2895
IC 2895 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раман Аляксандравіч Піляр
Раман Аляксандравіч Піляр (, Вільня, паводле іншых звестак, ураджэнец Ломжынскай губерні Польшчы — ) — Старшыня ДПУ БССР (1925—1929).
Біяграфія
У 1915 годзе скончыў Арэнбургскую гімназію, у 1917 годзе — 2 курсы юрыдычнага факультэта Петраградскага ўніверсітэта.
У 1917—1919 гадах — старшыня ВРК Літвы, член Прэзідыума і сакратар ЦВК Савета рабочых дэпутатаў Літвы і Беларусі. З 1920 года ў органах дзяржаўнай бяспекі — асобаўпаўнаважаны АА ВЧК на Заходнім фронце, начальнік аддзялення, памочнік начальніка АА САУ ВЧК пры СНК РСФСР намеснік начальніка КРА АДПУ пры СНК СССР.
У 1925—1929 гадах — старшыня ДПУ БССР і адначасова паўнамоцны прадстаўнік АДПУ пры СНК СССР па Заходнім краі. У 1929 годзе назначаецца паўнамоцным прадстаўніком АДПУ пры СНК СССР па Паўночна-Каўказскім краі, затым — па Сярэдняй Азіі (з 1934 года — начальнік УНКУС СССР па Сярэдняй Азіі) і ў гэтым жа годзе — начальнікам УНКУС СССР па Саратаўскай вобласці.
За ўдзел у аперацыі «Сіндыкат-2» па захопе Б. В. Савінкава і разгроме яго падпольнай арганізацыі ў 1924 годзе ўзнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Арыштаваны 15 мая 1937 года як удзельнік «Польскай арганізацыі вайсковай» і агент польскіх разведорганаў.
Пастановай Камісіі НКУС СССР, Пракуратуры СССР і старшыні Ваеннай Калегіі Вярхоўнага суда СССР ад 2 верасня 1937 года прыгавораны па арт. 58-1 «а» КК РСФСР да ВМП. Прыгавор прыведзены ў выкананне ў той жа дзень. Рэабілітаваны пастановай Ваеннай Калегіі Вярхоўнага суда СССР ад 14 ліпеня 1957 года.
Пётр Пятровіч Пракаповіч
Пётр Пятро́віч Пракапо́віч (нар., вёска Казлы або вёска Роўна , цяпер Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня праўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь у 1998—2011 гадах. Віцэ-прэм'ер Рэспублікі Беларусь.
Сен-Жэрмен-ан-Ле
Сен-Жэрмен-ан-Ле (Saint-Germain-en-Laye) — горад і камуна ў Францыі, у рэгіёне Іль-дэ-Франс, у дэпартаменце Івелін, на р. Сена, на адлегласці каля 20 км на захад ад Парыжа, 11 км на поўнач ад Версаля. Насельніцтва — чалавекі (2011). З часоў Сярэднявечча вядомы як месцазнаходжанне загараднай рэзідэнцыі каралёў Францыі — Сен-Жэрменскага палаца.
Эрнст Ягоравіч Ляшнеўскі
Эрнст Ягоравіч Ляшнеўскі (нар., в. Свідэршчына, Талачынскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы (1986).
Біяграфія
З 1954 года працаваў у калгасе імя Дзімітрава Талачынскага раёна. З 1963 года — член КПСС.
З 1975 года — брыгадзір трактарна-паляводчай брыгады, якая першая ў раёне ўкараніла метад брыгаднага падраду.
У 1983 годзе стаў лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі СССР, яму прысвоена ганаровае званне «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі БССР».
Дэлегат XXVII з’езда КПСС, член бюро РК КПБ.
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1986 годзе за поспехі ў выкананні планаў па павелічэнні вытворчасці і продажу дзяржаве сельскагаспадарчай прадукцыі.
Бабок
Бабок, бабок трохлісты, бабоўнік, трыфоль, трыліснік (Menyanthes) — род кветкавых раслін сямейства. Уключае адзін від — бабок трохлісты (Menyanthes trifoliata L.).
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 20—35 см з тоўстым, доўгім, паўзучым карэнішчам. Лісце трайчастае, суцэпьнакрайняе, чаргаванае, прыкаранёвае, на доўгіх чаранках. Кветаноснае сцябло бязлістае, бакавое. Кветкі двухполыя, бледна-ружовыя або белыя, духмяныя, з нектарнікамі, у густых прамастойных гронках. Плод — акруглая каробачка.
Распаўсюджанне
Пашыраны ў Паўночным паўшар’і. На тэрыторыі Беларусі трапляецца на нізінных і сфагнавых балотах, па забалочаных берагах рэк, азёр, канаў, утварае зараснікі.
Выкарыстанне
Лекавая (жаўцягонны сродак і ўзбуджальнік апетыту), фарбавальная, меданосная і дэкаратыўная расліна, мае гліказіды меніянцін, меліянцін, алкалоід генцыянін, вітамін С, дубільныя рэчывы і інш.
Мікалай Фядотавіч Беляшэўскі
Мікалай Фядотавіч Беляшэўскі (, Умань, Кіеўская губерня, Расійская імперыя (цяпер — Чаркаская вобласць, Украіна) —, Канеў, Канеўскі раён, Украінская ССР) — украінскі археолаг, этнограф, мастацтвазнавец, грамадскі дзеяч. Акадэмік Акадэміі навук Украінскай ССР (1919).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і святара. Яго дзяцінства прайшло ў вёсцы Астрыйкі Белацаркоўскага павета. Неўзабаве сям’я пераехала да сваякоў, у Кіеў. Вучыўся ў 2-й Кіеўскай гімназіі, дзе гісторыю выкладаў У. П. Навуменка. Усялякім чынам вывучаць і збіраць мясцовую старажытнасць, заклікаў М. Беляшэўскага дырэктар царкоўна-археалагічнага музея на Падоле М. І. Пятроў.
Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт Св. Уладзіміра, дзе ў той час выкладалі прафесары У. Б. Антановіч і А. В. Прахаў.
З 1886 года праводзіў даследаванні помнікаў неаліту, трыпольскай культуры, позняга, скіфскага і славянскага часу. У выніку, знаходкі з раскопак летапіснага горада Родзеня і Княжай гары каля Канева ўпрыгожваюць калекцыі музеяў у Кіеве, Чарнігаве, Маскве і Парыжы.
Неаднаразова прымаў удзел у археалагічных з’ездах, быў членам рэдакцыі выдання «Киевская старина». Рэдактар зборніка «Археологическая летопись Южной России» (т. 1—3. Кіеў, 1899—1901) і часопіса з той жа назвай (1903—1905). У 1902—1923 гадах арганізатар і дырэктар Кіеўскага гарадскога мастацка-прамысловага і навуковага музея (сёння — Нацыянальны музей гісторыі Украіны і Нацыянальны мастацкі музей Украіны). У 1906 годзе быў абраны дэпутатам 1-й Дзяржаўнай думы, дзе ўваходзіў ва ўкраінскую парламенцкую супольнасць. У 1910 годзе Мікалай Беляшэўскі стаў адным з заснавальнікаў Кіеўскага таварыства аховы старажытнасцей і мастацтваў, дзейнасць якога распаўсюджвалася на ўсе малароскія і навароскія землі Расійскай імперыі.
З 7 красавіка па 7 жніўня 1917 года — член Украінскай цэнтральнай рады 2-га складу. У маі 1920 года, у час кароткатэрміновай улады УНР, узначальваў мастацкую секцыю ўкраінскага грамадскага камітэта на чале з В. Пракаповічам.
Пахаваны ў Канеўскім прыродным запаведніку.
У гонар Мікалая Беляшэўскага названа адна з вуліц Кіева.
Навуковыя інтарэсы
Праводзіў археалагічныя даследаванні помнікаў Валыні і Кіеўшчыны, аўтар шматлікіх прац па музейным мастацтве, археалогіі, нумізматыцы, шмат зрабіў для развіцця музейнай справы ва Украіне. Аўтар прац па ўкраінскай арнаментыцы.
Таварыства прыяцеляў беларусаведы
Таварыства прыяцеляў беларусаведы — навуковы гурток студэнтаў-беларусаў пры Віленскім універсітэце ў 1931—1939 г.
Вуліца 23 Гвардзейцаў (Полацк)
Вуліца 23 Гвардзейцаў — вуліца ў мясцовасці Задзвінне горада Полацка.
Гісторыя
Да 1984 года насіла назву Лепельская, бо пераходзіла ў дарогу ў бок Лепеля.
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі паміж Задзвінскай (сучасная вуліца Свярдлова) і Лепельскай вуліцамі існавала паромная пераправа цераз Дзвіну.
Падчас нямецкай акупацыі ў Першую сусветную вайну ў 1918 годзе мела назву Lepel-Str.
Сучасную назву атрымала ў гонар групы лейтэнанта Аляксандра Грыгор’ева, што захапіла збудаваны немцамі ў 1944 годзе драўляны мост цераз Дзвіну і стварыла плацдарм на яе правым беразе 3 чэрвеня 1944 года, у выніку чаго горад быў вызвалены ад нацысцкіх захопнікаў.
Апісанне
Вуліца цягнецца ад вуліцы Тусналобавай-Марчанка на поўначы да паўднёвай мяжы горада.
Факты
Планавалася стварэнне пешаходнага маста праз Дзвіну ад вуліцы Свярдлова да вуліцы 23 Гвардзейцаў, але ад плана адмовіліся.
Бяла Падляска
Бя́ла Падля́ска (Biała Podlaska), традыцыйная беларуская назва — Бе́лая — горад на правах павета ў Польшчы, у Люблінскім ваяводстве, паблізу мяжы з Рэспублікай Беларусь. Адлегласць па прамой паміж гарадамі Бяла Падляска — Мінск 356 км, да Варшавы — 147 км.
Горад ляжыць на Паўднёвым Падляшшы ў даліне ракі Кшны, левага прытока Буга, за 36 км ад мяжы з Беларуссю. Адыгрывае вялікую ролю ў сувязях з усходнімі краінамі з-за блізкага знаходжання буйных памежных пераходаў у Тэрэспалі і Карошчыне, а таксама наяўнасці консульства Беларусі.
Гісторыя
У гістарычных дакументах Белая ўпершыню згадваецца ў 1481 годзе. Яе першымі ўладальнікамі былі Ільінічы, а заснавальнікам лічыцца Пётр Мантыгірдавіч Белы, ваявода троцкі і вялікі гетман. У гэты час Белая ўваходзіла ў склад Берасцейскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У другой палове XVI стагоддзя горад пераходзіць ва ўладанне роду Радзівілаў, гэта адбылося ў 1569 годзе, калі памёр апошні прадстаўнік роду Ільінічаў Юрый, які завяшчаў асноўныя свае маёнткі свайму стрыечнаму брату Мікалаю Крыштафу Радзівілу Сіротку. Пад уладай Радзівілаў Белая дасягнула вялікага росквіту. У 1622 годзе сын Сіроткі Аляксандр Людвік Радзівіл пабудаваў тут крэпасць і замак. З фундацыі Крыштафа Цыбаровіча Вільскага (Krzysztofa Ciborowicza Wilskiego) была закладзена ў 1628 годзе Бельская акадэмія, якая ад 1633 годзе існавала як філіял Кракаўскай акадэміі.
У 1655—1660 гадах горад быў значна зруйнаваны шведамі і казакамі. Аднак дзякуючы наступнаму ўладальніку Міхалу Радзівілу і яго жонцы Кацярыне Сабескай (сястра Яна III Сабескага) Белая хутка аднавілася. У 1670 годзе Міхал Радзівіл надаў гораду магдэбургскае права, а таксама герб — Міхаіл Арханёл, які стаіць на драконе.
У XVII стагоддзі горад шырока вядомы з-за вытворчасці сукна і фаянсу, пазней таксама з-за дрэваперапрацоўкі.
У 1720 годзе Ганна Кацярына Радзівіл распачала будаўніцтва вежы і ўязной брамы (сёння гэта найцікавейшыя рэшткі замку), а таксама перабудавала палац у стылі ракако.
Горад і палацавы ансамбль шматразова разбураны ў XVIII—XIX стагоддзях (між іншым у часе Паўночнай вайны, а таксама падчас ганенняў на падляшскіх уніятаў). Апошні спадчынік Дамінік Геранім Радзівіл, палкоўнік польскага войска Варшаўскага княства, памёр у Францыі 11 лістапада 1813 года. Палац разабралі як руіны ў 1883 годзе.
У Белай навучаўся знакаміты польскі пісьменнік і публіцыст Юзаф Ігнацы Крашэўскі (Józef Ignacy Kraszewski). Мужчынская гімназія, якую ён наведваў, сёння носіць яго імя.
Наступнае хуткае развіццё горада прыпадае на міжваенны час: тут паўстала фабрыка Raabego, гарадская электрастанцыя, а ў 1923—1939 гадах існавала Падляская фабрыка самалётаў (Podlaska Wytwórnia Samolotów — PWS), якая была разбурана савецкімі войскамі пасля 17 верасня 1939 года.
Даўганосік серабрысты
Даўганосік серабрысты (Phyllobius argentatus) — від жукоў з сямейства даўганосікаў (Curculionidae).
Біялагічнае апісанне
Даўжыня цела серабрыстага даўганосіка звычайна не перавышае 5 міліметраў. Надкрылы жука амаль што цалкам пакрытыя залёнай бліскучай луской. Цела прадаўгаватай формы. Шырока распаўсюджаны ў Еўропе. Селіцца на лісцевых дрэвах, асабліва на бярозах, ў разнастайных жыццёвых арэалах.
Пліскія вялікія камяні
Пліскія тры вялікія камяні — валуны ў Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны каля в. Пліса Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Першы валун з шэрага гнейсу размешчаны на паўночны ўсход ад вёскі. Даўжыня валуна складае 3,8 м, шырыня 1,7 м, вышыня 1,3 м, у абводзе 8,9 м, аб'ём 8,4 м³, маса каля 23 т.
Другі валун шаравата-ружовага граніту рапаківі размешчаны на паўночны захад ад вёскі. Даўжыня валуна складае 3,4 м, шырыня 2,2 м, вышыня 2 м, у абводзе 8,8 м, аб'ём 13,6 м³, маса каля 35 т.
Трэці валун рудавата-шэрага граніту размешчаны на захад ад вёскі. Даўжыня валуна складае З м, шырыня 2,5 м, вышыня 1,9 м, у абводзе 8,5 м, аб'ём 14,3 м³, маса каля 35 т. На яго паверхні растуць імхі і лішайнікі 9 відаў, з іх 7 рэдкія.
Валуны прынесены ледавіком каля 20—15 тыс. г. назад з паўднёвага ўсходу Фінляндыі. Ахоўны статус нададзены ў 1997 годзе.
Дакольскі сельсавет
Дако́льскі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Даколь.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Клятнянскага сельсавета.
Нейтрынная астрафізіка
Нейтры́нная астрафі́зіка — раздзел астрафізікі, які вывучае фізічныя працэсы ў касмічных аб’ектах, што адбываюцца з удзелам нейтрына.
У Сусвеце адрозніваюць нейтрына:, зорныя і касмічныя нейтрына вялікіх энергій.
Рэліктавыя нейтрына знаходзіліся ў цеплавой раўнавазе з рэчывам на працягу ~1 с пасля пачатку расшырэння Сусвету. Гарачы газ рэліктавых нейтрына з таго часу астыў, цяпер яго тэмпература 1,9 К і сярэдняя энергія нейтрына ~5×10 эВ.
Асноўныя галактычныя крыніцы нейтрына — падвойныя зоркі, маладыя абалонкі звышновых зорак, пульсары і чорныя дзіры.
Антоні Міхал Патоцкі
Сын Аляксандра Яна Патоцкага, смаленскага ваяводы.
Вышаградскія могілкі
Вышаградскія могілкі — могілкі ў Празе ў гістарычным раёне Вышаград пры царкве Св. Пятра і Паўла. З XIX стагоддзя могілкі сталі месцам пахавання амаль 600 найбуйнейшых фігур чэшскага нацыянальнага адраджэння. Галерэя могілкавых пластык і надмагілляў, створаных лепшымі скульптарамі таго часу (І. В. Мысльбек, Ф. Білек, Б. Кафка, О. Шпаніель і іншыя). Тэрыторыя могілак падзелена на 15 сектараў.
Антоні Міхал Патоцкі
Падстолі ВКЛ у 1728—1732, пасля ваявода белзскі.
Вышаградскія могілкі
Ва ўсходняй частцы могілак знаходзіцца магільны склеп Сла́він — агульная магіла мужчын і жанчын, якія ўславілі сваімі справамі чэшскі народ. Славін узнік у 1889—1893 гадах па праекце архітэктара Антаніна Віела (Antonín Wiehl). Сімвалам Славіна стаў цэнтральны помнік з фігурай крылатага генія Радзімы. Скульптурнае афармленне з'яўляецца творам Іозефа Маўдзера (Josef Mauder).
Антоні Міхал Патоцкі
Валодаў мястэчкамі Галоўчын, Горы-Горкі ў Аршанскім павеце, Краснаполле ў Мазырскім павеце, праз шлюб з Марыяй Людвікай Сапегай, дачкой вялікага літоўскага маршалка Аляксандра Паўла Сапегі, набыў мястэчка Зэльва ў Ваўкавыскім павеце, сяло Чарлёна ў Гарадзенскім павеце і іншыя маёнткі.
Вышаградскія могілкі
Гісторыя
У 1860-я гады распаўсюдзілася ідэя стварыць на Вышаградзе нацыянальныя могілкі. У 1875 годзе тэрыторыя інуючых пры царкве Св. Пятра і Паўла могілак была пашырана.
Антоні Міхал Патоцкі
У 1745 узнагароджаны Белага Арла, таксама кавалер расійскіх ордэнаў Андрэя Першазванага і Аляксандра Неўскага.
Арцёмаўскі
Арцёмаўскі — тапонім.
Тасеева (значэнні)
Тасеева — тапонім.
Ніна Дзмітрыеўна Кавалёва
Ніна Дзмітрыеўна Кавалёва (, в. Еськаўка Дрыбінскага раёна Магілёўскай вобласці —, Горкі) — беларуская паэтэса, сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Біяграфія
Нарадзілася ў сялянскай сям’і Дзмітрыя Андрэевіча і Ганны Ягораўны. Бацькі працавалі ў сельскай гаспадарцы, выхавалі дзвюх дачок і сына. У 1964 г. Ніна скончыла Еськаўскую васьмігодку, а ў 1965 годзе — 9 класаў Дрыбінскай сярэдняй школы. Потым яна паступіла на вучобу ў Аршанскае прафтэхвучылішча. Скончыўшы яго, працавала ткачыхай на льнокамбінаце. Але аднойчы, зімой яна падсклізнулася на лесвіцы, што вядзе на чыгуначны вакзал і спіной упала на ганкі. Спачатку не прыдала гэтаму ўвагу, але ўжо праз кароткі час сур’ёзна захварэў пазваночнік. «Да 21 года жыла нармальным чалавечым жыццём, — піша ў аўтабіяграфіі паэтэса, — і раптам усё абвалілася: надзеі, мары. Цяжкая хвароба прыкавала мяне да ложка. І я вярнулася ў вёску. Але не гэта было страшным, а тое, што я не магла працаваць і з кожным годам усё больш слабела… Вось тут я ацаніла прымаўку: „Сябры пазнаюцца ў бядзе“. Мае сяброўкі забыліся пра мяне. Я разумела, што ў здаровых людзей іншае жыцце, іншыя інтарэсы, і як магла супакойвала сябе». 3 гэтага часу для Ніны пачаліся цяжкія выпрабаванні. Хутка яна не змагла хадзіць і стала інвалідам першай групы, але перамагла цяжкую хваробу і ва ўзросце 28 год пачала складаць вершы.
Літаратурная творчасць
Першыя яе творы былі надрукаваны ў раённай газеце «Ленінскі шлях» у 1978 годзе. А ў 1979 годзе ёй пашчасціла пазнаёміцца з загадчыкам аддзела культуры газеты «Советская Белоруссия» Раманам Ярохіным, які дапамог удасканаліць майстэрства пачынаючай паэтэсы. З гадамі яе вершы пачалі з’яўляцца ў абласным і рэспубліканскім друку. Яны былі ўключаны ў калектыўныя зборнікі «Первая встреча», «Надежда», «Петя зяблик и его кораблик», «У кого какие сны», якія выйшлі ў Мінску. Яе вершы друкаваліся таксама ў часопісах «Нёман», «Рабочая смена», штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», «Первая встреча», «Надежда», «Камена» (Масква), у зборніках «Дзень паэзіі», у калектыўных выданнях Саюза пісьменнікаў Беларусі і інш.
У 1986 годзе Ніна Дзмітрыеўна атрымала кватэру ў Горках і пераехала сюды жыць разам з бацькамі. І тут пачаўся новы этап ў яе жыцці. У 1993 годзе яна склала сваю першую кнігу — зборнік вершаў «Напиток певчих птиц». Пачатак быў добры і зараз на рахунку Ніны Кавалёвай — 24 паэтычных зборнікаў. У 1997 годзе яго прынялі ў Саюз пісьменнікаў Беларусі, яна сябра народнага аматарскага літаратурнага аб’яднаня «Роднае слова», якое працуе пры Горацкім гісторыка-этнаграфічным музеі.
Некаторыя яе вершы пакладзены на музыку і сталі песнямі. Музыку пісалі кампазітары Аляксандр Кажурын (г. Магілёў), Сяргей Ганаболеў (г. Петразаводск, Расія), Барыс Магаліф, Валянціна Макеева, Ганна Калікінская (г. Горкі) і інш.
Асноўныя тэмы творчасці
Тэмы творчасці — памяць аб мінулым, аб падзеях Вялікай Айчыннай вайны, аб тых, хто выратаваў нас ад фашызму. Яна аўтар кнігі вершаў- «Мы стали обелисками». Як лічыць сябра Саюза журналістаў Беларусі Мікалай Панкратаў, галоўныя героі верша «… помнікі і абеліскі ў горадзе і на тэрыторыі нашага раёна. З канкрэтнымі імёнамі і ў імя іх памяці» Як кожны паэт, Н. Кавалёва не можа абысці і самога чалавека, і шматграннасць яго пачуццяў, самае багатае з якіх — каханне. Яна піша пра каханне шчаслівае і няшчаснае і не стамляецца паўтараць, што галоўнае, чым трымаецца чалавек у жыцці, — гэта каханне і дабрыня. Не рабіць людзям дрэнна — вось дэвіз жыцця і паэзіі Н. Кавалёвай. У апошнія гады Н. Кавалёва робіць спробу асэнсавання векавых праблем чалавецтва: узаемаадносіны чалавека і свету, чалавека і грамадства, чалавека і Бога, І гэта не даніна модзе. Для паэтэсы Бог — гэта любоў, міласэрнасць, дабрыня, прыгажосць. Усё светлае і чыстае. Шмат вершаў Н. Кавалёвай прысвечана дзецям. Героі яе вершаў любяць сваіх родных і сяброў, разумеюць прыроду і жывёлу. Цікавыя і вершаваныя загадкі паэтэсы аб прыродзе, тэхнніцы — аб усім, што акружае чалавека. Зборнік вершаў «Божья заповедь», які благаславіў епіскап Магілеўскі і Мсціслаўскі Сафроній, дапамагае дзецям адшукаць ў сваім сэрцы вугалок для Бога, будзе абярэгам на іх жыццевай дарозе. Яе лірыка іскрыцца радасцю жыццём, разуменнем мудрасці яе і сэнсам, жаданнем данесці да чытачоў гэтую светлую радасць і мудрасць. Калі чалавек не ведае, што яна інвалід першай групы і ўжо 40 гадоў прыкаваная да ложка, ён здзівіцца. Гэта ўсё таму, што яна ў сваім горы ўмее быць шчаслівай. Яна навучылася прымаць ўсё ў жыцці як належнае, без нараканняў і ў пакоры волі Божай. У гэтым найвялікшая мудрасць і сіла духу, і гэтаму вельмі хочацца ў яе павучыцца. Н. Кавалёва рэдка скардзіцца ў вершах на свой лёс. Яна разумее, што чалавек, чытаючы яе радкі, павінен адпачыць ад маркоты і клопатаў, адчуць, што нягледзячы ні на што, свет цудоўны, а жыццё — найвялікшы цуд, дадзены людзям.
Герман Цітоў (спявак)
Ге́рман Ціто́ў, сапраўднае імя Дзмі́трый Сярге́евіч Карпі́нчык (нар., г. , Брэсцкая вобласць, БССР, СССР) — беларускі эстрадны спявак, кампазітар, тэле- і радыёвядучы.
Біяграфія
Нарадзіўся год ў Кобрыне ў сям’і Сяргея і Таццяны Карпінчыкаў (у дзявоцтве Цітова). Вучыўся ў СШ № 2 і Дзіцячай школе мастацтваў г. Кобрына. Скончыў Гродзенскі дзяржаўны каледж мастацтваў. Дыпламант II Усебеларускага фестывалю «Беларусь — мая песня», пераможца тэлепраекта «Зорны дыліжанс» (2005), фіналіст расійскага тэлепраекта «Сакрэт поспеху» (2007).
Псеўданім Герман узяў пасля сыходу з прадзюсарскага цэнтра «Спамаш», пазней дадалося Цітоў па дзявоцкім прозвішчы маці. Прадзюсаваўся ў Уладзіміра Кубышкіна.
З чэрвеня 2009 года вядучы праграмы «Наша раніца» тэлеканала АНТ. У 2012 годзе скончыў Факультэт інфармацыйна-дакументных камунікацый Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў.
Сям’я
Не жанаты. Мае сястру Анастасію. Маці Таццяна доўгі час працавала таваразнаўцам у краме прамтавараў.
Псалом 65
Псалом 65 (66 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 9-ю кафізму. Галоўная тэма гэтага псалма — падзяка.
Віёрбан
Віёрбан (Villeurbanne) — горад у Францыі, у складзе Ліёнскай метраполіі (да 2015 года ў дэпартаменце Рона). Размешчаны на паўночным усходзе ад Ліёна, разам з якім фармуе другі па велічыні ў Францыі мегаполіс пасля Парыжа. Насельніцтва каля 130 тысяч жыхароў.
Іванычаўскі раён
Іванычаўскі раён (Іваничівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Іванычы (Іваничі).
Віёрбан
Вядомы з рымскіх часоў. Назва паходзіць ад лацінскага Villa Urbana — «гарадскі дом».
Іванычаўскі раён
Утвораны ў 1966 (раней існаваў у 1946—1962) годзе. Насельніцтва раёна на года складае 32237 чалавек, плошча — 645 км².
IC 2896
IC 2896 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іванычаўскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 58 сёлаў.
Віёрбан
Віёрбан уваходзіў у склад Французскага каралеўства з 1355 года. У той час ён быў аддзелены ад Ліёна прытокам Роны Рызай. З пачаткам прамысловай рэвалюцыі ў Віёрбане пачынае развівацца прамысловасць — спачатку тэкстыльная, затым хімічная і машынабудаванне.
Стара Нэкрасіўка
Стара Нэкрасіўка (Стара Некра́сівка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Хойніцкі замак
Хойніцкі замак — фартыфікацыйнае збудаванне XVII—XVIII стагоддзяў у Хойніках, цяпер у Гомельскай вобласці Беларусі. Пабудаваны ў першай палове XVII стагоддзя, напярэдадні «хмяльніччыны», напэўна, панам Максіміліянам Бжазоўскім. Пазней належаў князям Шуйскім, панам Прозарам. Ёсць апісанне замка станам на 1721 год.
Апісанне
Займаў невялікую пясчаную дзюну ў забалочанай пойме ракі Квесі. Выцягнутая з поўначы на поўдзень авальная пляцоўка замка (35 × 25 м) была акружана запоўненым вадой ровам, які з боку мястэчка меў шырыню 28—30 м, з іншых бакоў — 10—18 м. Акрамя таго, быў абаронены вялікай поймай. На земляным вале стаялі драўляныя абарончыя сцены-гародні, была і ўязная вежа з варотамі. Сувязь з горадам ажыццяўлялася па дамбе і драўляным мосце. Паводле інвентара за 1721 год, Хойніцкі замак быў акружаны парканам, меў 2-павярховую ўязную вежу, зрубленую з брусоў і накрытую дранкай. Першы паверх вежы займалі ўязны праезд з варотамі і 2 памяшканні, адведзеныя пад турму, на 2-м паверсе зала са шклянымі вокнамі ў драўляных рамах. На ўзроўні 2-га паверху ўкругавую ішоў балкон. На замкавым двары размяшчаліся гаспадарчыя пабудовы. Хойніцкі замак стаяў да 2-й паловы 18 ст.
Эйтор Віла-Лобас
Эйтор Віла-Лобас (Heitor Villa-Lobos;, Рыа-дэ-Жанейра - ) — бразільскі кампазітар. Аўтар мноства твораў для аркестра, камернага, інструментальнага і вакальнага выканання. У сваіх творах злучаў традыцыі бразільскай народнай музыкі з матывамі еўрапейскай класікі і джазу.
Борна Чорыч
Борна Чорыч (Borna Ćorić; ) — прафесійны харвацкі тэнісіст. Пераможца Grand Prix Hassan II 2017 года серыі ATP 250 і паўфіналіст BNP Paribas Open 2018 года серыі ATP Мастэрс 1000. Лічыцца адным з найбольш таленавітых маладых тэнісістаў свету.
Спасылкі
Профіль на сайте ATP
Катэхізіс Каталіцкай Царквы
«Катэхізіс Каталіцкай Царквы» (скарочана ККЦ) - афіцыйнае тлумачэнне веравучэння і прынцыпаў маралі Каталіцкай Царквы. Бягучая версія Катэхізіса была створана па рашэнні Надзвычайнага Сінода біскупаў, які адбыўся ў 1985 годзе і зацверджаны Папам Янам Паўлам II 25 чэрвеня 1992 года Папскім пасланнем Laetamur magnopere. Апублікавана 11 кастрычніка таго ж года апостальскай канстытуцыяй Fidei depositum.
Катэхізіс змяшчае ў сабе зразумелае тлумачэнне найбольш важных прынцыпаў веры, маралі і культу, якіх прытрымліваюцца вернікі Каталіцкай Царквы. Ён уключае 2865 артыкулаў, звязаных перакрыжаванае спасылкамі. У структуры Катэхізіс базуецца на чатырох «слупах»: на вызнанні веры, атрыманай пры Хросце (Сімвал веры), сакраментах (таінствах) веры, жыцці ў веры (Запаведзі), малітве верніка (Ойча наш).
Арыгінальны тэкст Катэхізіса напісаны на латыні. Ён быў падрыхтаваны спецыяльнай Катэхетычнай камісіяй пры Папскай Кангрэгацыі Дактрыны Веры і канчаткова зацверджаны Папам Рымскім.
Папярэднія катэхізісы
Першым усеагульным катэхізісам ў Каталіцкіай Царкве быў Рымскі Катэхізіс, выдадзены праз некалькі гадоў пасля Трыдэнцкага сабора (1566) і быў адказам на Рэфармацыю.
На аснове сабраных у Катэхізісе праўдаў веры, быў падрыхтаваны шэраг катэхізісаў для простых, неадукаваных людзей. Аднымі з аўтараў папулярных катэхізісаў былі кардынал Роберт Бэллармін (мяжа 16-17 стагоддзяў) і кардынал П'етра Гаспары (мяжа 19-20 стагоддзяў).
Стварэнне Катэхізіса Каталіцкага Царквы
У 1980-х гадах у Каталіцкай Царкве паўстала неабходнасць стваэння рэкамендацый новых спосабаў евангелізацыі, новых указанняў, якія тычацца прымянення прынцыпаў веры ў паўсядзённым жыцці. У вернікаў ўзнікалі цяжкасці са зразумелым выяўленнем ісцін, якія Царква лічыла годнымі даверу і прынятымі праз традыцыі. Таксама былі неабходныя ўказанні, якія тычацца маральнага жыцця, як рэакцыя на зменлівыя ўмовы жыцця і працэсы секулярызацыі, асабліва ў высокаіндустрыяльных грамадствах.
У 1992 годзе быў апублікаваны афіцыйны тэкст на французскай мове. Ян Павел II лічыў гэта адной з «найважнейшых падзей найноўшай гісторыі Царквы».
Тэкст быў перакладзены на нацыянальныя мовы і накіраваны вернікам, каб яго пракаментавалі. Наступным этапам быў збор каментароў ад біскупаў і падрыхтоўка афіцыйнага тэксту на латыні.
Лацінская editio typica была выдадзена ў 1998 годзе. На яе аснове былі распрацаваны новыя пераклады.
Адной з важных карэкціровак з'яўляецца рэдакцыя Папам Францішкам пунктаў 2266-2267, у якіх гаворыцца пра смяротнае пакаранне, якое цяпер лічыцца недапушчальным: «Царква у святле Евангелля вучыць, што „смяротнае пакаранне недапушчальнае, бо з’яўляецца замахам на непарушнасць і годнасць чалавека“, і з рашучасцю спрыяе яго адмене ва ўсім свеце». Дадзеная праўка аспрэчваецца вялікай колькасцю маральных тэолагаў як супячэрная каталіцкай веры.
Структура і змест Катэхізіса
Катэхізіс, апублікаваны ў 1992 годзе, складаецца з уводнай частцы апостальскай канстытуцыі Яна Паўла II, Fidei depositum, і чатырох частак.
Першая частка ўяўляе сабой падрабязны аналіз розных элементаў Крэда (Сімвала веры).
У другой частцы апісана здзяйсненне хрысціянскай таямніцы, ці ж тэма пасхальнай таямніцы - таямніцы смерці і ўваскрасення Хрыста, а таксама асобныя 7 сакраментаў Царквы.
Чацвёртая частка апісвае рысы хрысціянскай малітвы, звяртаючы ўвагу на малітву Ойча наш.
Гэтая структура адпавядае структуры посттрыдэнцкіх катэхізісаў.
Кампендый Катэхізіса Каталіцкага Касцёла
28 чэрвеня 2005 года на італьянскай мове быў апублікаваны ''Catechismo della Chiesa Cattolica. Compendio'', (бел. Кампендый Катэхізіса Каталіцкага Касцёла), які ўяўляе сабой сінтэз Катэхізіса Каталіцкай Царквы, які ў кароткай форме ясна і дакладна перадае ўсе істотныя і фундаментальныя элементы веры Каталіцкай Царквы. Зборнік быў падрыхтаваны спецыяльнай камісіяй, прызначанай Янам Паўлам II пад старшынствам кардынала Ёзэфа Ратцынгера, пасля Папы Бенедыкта XVI.
Міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй
Міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй (The International Day Against Homophobia (IDAHO)) — адзначаецца 17 мая ў памяць пра выключэнне гомасексуальнасці з Міжнароднай класіфікацыі хвароб 17 мая 1990 года.
Катэхізіс Каталіцкай Царквы
Кампендый Катэхізіса Каталіцкага Касцёла
Па сваёй сутнасці Кампендый уяўляе сабой просты і вычарпальны выклад каталіцкай веры ў форме дыялогу паміж катэхетам і слухачом (схема пытанне - адказ). Кампендый, як і Катэхізіс Каталіцкай Царквы, складаецца з чатырох узаемазвязаных частак.
Міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй
Гісторыя
У 2003 годзе ў франкамоўнай канадскай правінцыі Квебек арганізацыяй Fondation Emergence быў абвешчаны і праведзены ў чэрвені Народны дзень супраць гамафобіі (National Day Against Homophobia). Услед за гэтай ініцыятывай у жніўні 2004 года французскі ўніверсітэцкі лектар і актывіст кампаній за правы чарнаскурых, геяў, лесбіянак, бісексуалаў і транссексуалаў, Луі-Жорж Тэн прапанаваў адзначаць аналагічны дзень у сусветным маштабе.
Асноўнай задачай мусіла стаць прыцягненне грамадскай увагі да геяў, лесбіянак, бісексуалаў і транссексуалаў (ЛГБТ), асабліва ў тых краінах, дзе пытанні сексуальнасці дагэтуль лічацца табу, а ЛГБТ-людзі падвяргаюцца дыскрымінацыі. Дзень быў выбраны невыпадкова — менавіта 17 мая 1990 года Генеральная асамблея Сусветнай арганізацыі аховы здароўя выключыла гомасексуальнасць са спісу псіхічных захворванняў.
Для заснавання Міжнароднага дня барацьбы з гамафобіяй арганізацыйным камітэтам была апублікавана напісаная Луі-Жорж Тэнам петыцыя «За міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй», звернутая да ААН і ўрадаў і парламентаў усіх краін.
Да 17 мая 2005 года, пасля кампаніі, якая доўжылася год, «апеляцыю IDAHO» падпісалі каля 24 тысяч чалавек з такіх арганізацый, як Міжнародная асацыяцыя лесбіянак і геяў (ILGA), Міжнародная камісія па правах геяў і лесбіянак (IGLHRC), Сусветны кангрэс ЛГБТ-іўдзеяў, Кааліцыя афрыканскіх лесбіянак і т.п.
У 2006 годзе ў Еўрапейскім парламенце адбыўся семінар па тэме Міжнароднага дня барацьбы з гамафобіяй. На семінары выступіў Луі-Жорж Тэн. Старшыня Еўрапарламента Жазеп Барэль зрабіў заяву аб прызнанні міжнароднага дня.
Інцыдэнт са сцягам на пасольстве Вялікабрытаніі
17 мая 2018 года на будынку пасольства Вялікабрытаніі ў Мінску з’явіўся ЛГБТ-сцяг. Пасол Вялікабрытаніі ў Беларусі Фіёна Гіб растлумачыла рашэнне вывесіць сцяг садзейнічаннем прасоўванню правоў ЛГБТ-супольнасці і жаданнем звянуць увагу грамадскасці на ЛГБТ-людзей і дыскрымінацыю, з якой яны сутыкаюцца. Таксама на афіцыйнай старонцы пасольства ў Facebook з’явіўся відэазварот пасла, дзе яна распавядае пра пазіцыю Вялікабрытаніі ў стаўленні да правоў ЛГБТ. Таксама ў знак салідарнасці з ЛГБТ-супольнасцю сцяг вывесіла і пасольства ЗША.
20 мая Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі апублікавала на сваім сайце матэрыял пад назвай «Мы за сапраўднае!» (Мы за подлинное!), у якім выказала шкадаванне аб тым, што над пасольствам Вялікабрытаніі быў вывешаны вясёлкавы сцяг — сімвал гомасексуалаў, назвала аднаполыя адносіны падробкай і заявіла, што Беларусь абапіраецца на падмурак традыцыйных інстытутаў сям’і і шлюбу. Падобная заява выклікала абурэнне ў дэмакратычнай часткі грамадства. Эксперты назвалі выпадак недарэчным, паколькі замежныя дыпламатычныя прадстаўніцтвы належаць да юрысдыкцыі Міністэрства замежных спраў, а не ўнутраных.
22 мая ў перадачы «Размова з прэзідэнтам» на тэлеканале «Беларусь-1» міністр унутраных справаў Ігар Шуневіч сярод іншага патлумачыў рэакцыю МУС на вывешванне сцягу на пасольстве Вялікабрытаніі. Ён заявіў, што «не рэагаваць на падобнага кшталту падзеі мы не маем ніякага права», бо «гэта ўнутраная справа, у тым ліку нашага міністэрства», дадаўшы, што «праблема пранікнення ў наша грамадства ўсіх неўласцівых, ненатуральных і іншых дэструктыўных асаблівасцей, ідэалогіі, і да т. п., безумоўна, адбываецца, і большых імунітэтаў, на жаль, апроч нашай гісторыі і рэлігіі, няма».
23 мая міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей, адказваючы на пытанні журналістаў пасля адкрыцця форума «Мінскі дыялог» адмовіўся каментаваць крытыку Міністэрства ўнутраных спраў на адрас брытанскага пасольтва, аднак заявіў, што, выступаючы з той ці іншай заявай, «трэба думаць пра наступствы».
31 мая Фіёна Гіб заявіла, што мэтай вывешвання сцяга было кінуць выклік дыскрымінацыі, а рэакцыя МУС пацвярджае, што «ў Беларусі яна ёсць».
7 чэрвеня міністр унутраных справаў Ігар Шуневіч заявіў, што грамадзянская супольнасць «не прайшла праверку» вясёлкавым сцягам на пасольстве Вялікабрытаніі, бо ніводная арганізацыя не абурылася ім і не запатрабавала зняць «гэты прадмет, які быў вывешаны ў парушэньне Венскай канвенцыі». Заяву МУС ён назваў «вельмі карэктнай і дыпламатычнай», а таксама заявіў, што «мы ж дыскрымінуем злачынцаў», але наконт ЛГБТ-супольнасці «ніякай дыскрымінацыі няма, ёсць правілы суіснавання, акрамя законаў, якія павінны паважаць усе». 17 мая 2019 года сітуацыя паўтарылася. Пасольства Вялікабрытаніі зноў вывесіла ЛГБТ-сцяг, а Міністэрства ўнутраных справаў Беларусі ў адказ апублікавала на сваім сайце паведамленне з абурэннем з гэтай нагоды. МУС сцьвярджае, што ахоўвае каштоўнасці мацярынства, дзяцінства і інстытут сям’і, а «штучнае раздзьмуванне тэмы аднаполых стасункаў дэструктыўнае, парушае нормы маралі, вядзе да росту злачынстваў сэксуальнага характару ў дачыненні дзяцей».
Катэхізіс Каталіцкай Царквы
YOUCAT
У 2011 годзе была выпушчаная версія Катэхізіса, прызначаная ў першую чаргу для моладзі, пад назвай YOUCAT. Выданне, якое складаецца з 527 пытанняў і адказаў, заснавана на Катэхізісе і яго Кампендыуме. YOUCAT быў дапоўнены цытатамі са Святога Пісання, а таксама ілюстрацыямі, кароткімі азначэннямі, выслоўямі святых і заслугоўваючых даверу настаўнікаў веры, а таксама урыўкамі з твораў нерэлігійных аўтараў.
Міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй
У Расіі
У 2007 годзе адбыўся Тыдзень барацьбы з гамафобіяй у Маскве. Актывісты правялі прэс-канферэнцыі, кінапаказы, дыскусіі, шэсці. Скончыўся тыдзень прайдам на Цвярской вуліцы, які быў разагнаны правымі радыкаламі і паліцыяй. У 2009 годзе па ініцыятыве Расійскай ЛГБТ-сеткі адбылася акцыя «Вясёлкавы флэшмоб», у час якой прадстаўнікі ЛГБТ-супольнасці запусцілі ў неба паветраныя шарыкі з «запіскамі да свету». Акцыя прайшла ў больш як 30 гарадах Расіі, па сцвярджэнні ЛГБТ-арганізацыі Выхад (арганізатара флэшмоба ў Санкт-Пецярбургу) мерапрыемства сабрала больш за 200 чалавек і стала самай масавай ЛГБТ-праваабарончай акцыяй за ўсю гісторыю Расіі.
Пэршатраўнэвэ (Ізмаільскі раён)
Пэршатраўнэвэ (Першотравне́ве) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Полтараўшчынскі вялікі камень
Полтараўшчынскі вялікі камень — валун у Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны за 500 м на захад ад в. Полтараўшчына Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Валун сярэднезярністага гнейсу з крышталямі кварцу і палявога шпату. Даўжыная бачнай часткі складае 4,8 м, шырыня 2,3 м, вышыня 1,8 м, у абводзе 10,7 м, аб'ём 20 м³, маса каля 53 т. Прынесены ледавіком каля 150—130 тыс. гадоў назад з тэрыторыі Фенаскандыі. Ахоўны статус нададзены ў 1995 годзе.
Параперагравальнік
Па́рапераграва́льнік — прыстасаванне для павышэння тэмпературы пары вышэй тэмпературы яе насычэння (тэмпературы, пры якой ажыццяўляецца пераход вады з вадкаснага стану ў паравы).
Выкарыстоўваецца ў парасілавых устаноўках — на ЦЭС, раней на паравозах, магчыма выкарыстоўванне параперагравальнікаў і на АЭС (але яно пакуль абмежаванна з-за нерэнтабельнасці ці тэхнічнай немагчымасці гэтага мерапрыемства). Выкарыстоўванне перагрэтай пары дазваляе павысіць ККДз паравой устаноўкі.
На паравых катлах параперагравальнік уяўляе сабою трубную сістэму, якая звычайна знаходзіцца на выхадзе з топкі.
На ЦЭС з магутнымі энергаблокамі выкарыстоўваюцца прамежкавыя (другасныя) параперагрвальнікі, у якіх пара награваецца да больш высокай тэмпературы пасля таго, як яна здзейсне працу ў цыліндры высокага ціску паравой турбіны, а пасля ідзе ў цыліндар нізкага ціску. Пры гэтым пара ў другасным параперагравальніку знаходзіцца пры больш нізкім ціску, чым у асноўным параперагравальніку. На ЦЭС прамежкавы параперагравалнік таксама з’яўляецца часткай паравого катла і ўяўляе трубную сістэму.