cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свалы
Гісторыя
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Данькаўскага сельскага паселішча.
Краснахолмскі раён
Гісторыя
Краснахолмскі раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Аркуата-дэль-Тронта
Аркуата-дэль-Тронта (Arquata del Tronto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Насельніцтва складае 1361 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 93 км². Паштовы індэкс — 63043. Тэлефонны код — 0736.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro.
Новае Сяло (Багданаўскі сельсавет)
Но́вае Сяло́ (, Новое Село) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля ўсходняга берага возера Навасельскае.
Тушчыбек
Тушчыбек (Тұщыбек) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Атпан.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 258 чалавек (136 мужчын і 122 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 258 чалавек (135 мужчын і 123 жанчыны).
Дубнякы
Дубнякы (Дубняки́) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Касцёл Божага Цела (Мінск)
Гісторыя
Аб заснаванні парафіі Божага Цела ў Мінску было вырашана падчас святкавання ў Касцёле Года Эўхарыстыі (2005). Падпісаў гэтае рашэнне кардынал Казімір Свёнтак. Выкананне заснавання парафіі было даручана кс. Ігару Лашуку. Пасля тагачасны Апостальскі Адміністратар Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі біскуп Антоні Дзям’янка даручыў апеку парафіяй айцам кармелітам босым. 18 студзеня 2007 года парафія Божага Цела ў Мінску была зарэгістравана. Спачатку вернікі збіраліся на малітву ў прыватных памяшканнях, а пасля (з павелічэннем колькасці парафіянаў) — у актавай зале ЖЭСа № 74.
У 2010 годзе быў абраны ўчастак зямлі пад будаўніцтва святыні, а праз год выдзены парафіяльнай супольнасці.
Асвячэнне пляцоўкі пад будаўніцтва святыні адбылося 8 жніўня 2011 года. 3 ліпеня 2012 года Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў капліцу Маці Божай Шкаплернай.
У 2017 годзе распачалося будаўніцтва касцёла Божага Цела і кляштара кармелітаў босых пад тытулам Св. Тэрэзы ад Езуса. 31 мая 2018 года на ўрачыстай св. Імшы мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч умураваў капсулу і благаславіў вуглавы камень пад будаўніцтва новага касцёла і кляштара. Вуглавы камень быў прывезены з кляштара св. Тэрэзы ад Езуса ў Авіле (Іспанія).
На сёняшні дзень трываюць мантажна-будаўнічыя працы.
Карма (пасёлак, Чэрыкаўскі раён)
Карма́ (, Корма) — пасёлак у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Верамейскага сельсавета.
Да 18 лютага 1972 года пасёлак уваходзіў у склад Рэчыцкага сельсавета, да 21 лістапада 1989 года — у склад Сормаўскага сельсавета.
Валянчыцы
Валя́нчыцы (, Валянчицы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Канавалава (Веткаўскі раён)
Канава́лава (, Коновалово) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Неглюбскага сельсавета.
Скарачэнні Узброеных сіл Беларусі (1992—1996)
Скарачэнні Узброеных сіл Беларусі ў 1992—1996 гадах — комплекс мерапрыемстваў, накіраваных галоўным чынам на скарачэнне колькасці і аптымізацыю Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Савецкая спадчына
Згодна з Дэкларацыяй аб дзяржаўным суверэнітэце БССР 1990 года, Беларусь атрымала права на ўласныя сілы бяспекі, падкантрольныя Вярхоўнаму Савету. Пасля здабыцця незалежнасці ў 1991-м востра паўстала пытанне аб стварэнні беларускай арміі. 20 сакавіка 1992 года Саветам Міністраў з частак Беларускай ваеннай акругі УС СССР былі сфармаваныя Узброеныя сілы Рэспублікі Беларусь.
Ад Савецкага Саюза краіне дасталася вялікая спадчына: 1410 воінскіх фарміраванняў БВА, групоўка стратэгічных ядзерных сіл (каля 180 злучэнняў, часцей і ўстаноў колькасцю каля 40 тыс. чалавек). Канцэнтрацыя войскаў у рэспубліцы з’яўлялася самай высокай у Еўропе. Так, напрыклад, адзін вайсковец прыходзіўся на 43 чалавекі грамадзянскага насельніцтва. Да Беларусі цалкам адышлі вайсковыя часці сухапутных войскаў і СПА, прыкладна 90% знішчальнай і бамбардзіровачнай авіяцыі, полк транспартнай авіяцыі, полк стратэгічных бамбардзіроўшчыкаў, паветрана-дэсантная дывізія. На тэрыторыі маладой дзяржавы знаходзілася групоўка ў 240 тысяч чалавек. З іх 125 тысяч чалавек вясной 92-га непасрэдна склалі беларускую армію.
На 1990 год у ваеннай акрузе налічвалася 3457 танкаў, 3824 браняваных машын, 1562 адзінкі артылерыі (звыш за 100 мм) і 79 верталётаў.
Самастойна рэспубліка была не ў сілах утрымліваць такі кантынгент.
Прававыя перадумовы
У красавіку 1992 года краіна падпісала Лісабонскі пратакол, які абавязваў скараціць стратэгічныя наступальныя ўзбраенні. Таксама Беларусь далучылася да дамовы аб нераспаўсюджванні ядзернай зброі.
Тора-Муэрта
Петрагліфы Тора-Муэрта — калекцыя старажытных петрагліфаў на пустэльным ўзбярэжжы Перу ў правінцыі Касцілья ў рэгіёне Арэкіпа. Тут выяўлена каля 3000 вулканічных камянёў з петрогліфамі, якія адносяцца да культуры Уары XIX-XII стст. н. э.
Бруслыніўка
Бруслыніўка (Брусли́нівка) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Скарачэнні Узброеных сіл Беларусі (1992—1996)
Прававыя перадумовы
10 ліпеня 1992 года ў Хельсінкі (Фінляндыя) беларуская дэлегацыя падпісала выніковы акт перамоваў аб колькасці асабовага складу звычайных узброеных сіл у Еўропе. Дакумент абавязваў краіну скараціць свае войскі да 100 тысяч чалавек.
Адначасова Рэспубліка Беларусь у якасці раўнапраўнага члена ААН прыняла на сябе шэраг міжнародных абавязацельстваў у сферы раззбраення і кантролю над узбраеннямі, узятых яшчэ пры СССР. У прыватнасці, краіна прынялася за рэалізацыю ўмоў Дамовы аб звычайных узброеных сілах у Еўропе 1990 года. Пагадненне абавязвала рэспубліку прытрымлівацца курсу на ўсталяванне бяспечнага і стабільнага балансу армій, а таксама змагацца з няроўнасцю і ваенным патэнцыялам, якія могуць быць выкарыстаны для ажыццяўлення раптоўнага нападу і пачатку буйнамаштабных наступальных дзеянняў у Еўропе.
Часці і асабісты склад
Некаторыя часці расфарміраваліся цалкам (як, напрыклад, 50-я Данецкая база захоўвання ўзбраення і тэхнікі). У іншых фарміраваннях адбывалася паніжэнне ўзроўню — у першую чаргу шляхам пераўтварэння дывізій у брыгады. У прыватнасці, 51-я гвардзейская артылерыйская дывізія стала 51-й брыгадай, 6-я гвардзейская танкавая дывізія — 6-й механізаванай, 11-ы гвардзейскі танкавы корпус — 11-й, 103-я гвардзейская паветрана-дэсантная дывізія — 103-й мабільнай, 50-я гвардзейская стралковая дывізія — 50-й гвардзейскай асобнай механізаванай брыгадай. У сваю чаргу авіяпалкі пераўтварылі ў авіябазы (спачатку такіх было 8). Так, на баранавіцкім аэрадроме пачала грунтавацца 61-я знішчальная авіябаза, у Мачулішчах — 50-я змяшаная, у Лідзе — 116-я гвардзейская бамбардзіровачная авіябаза, у Бярозе — 927-я знішчальная.
У 1993 годзе 28-я агульнавайсковая Чырванасцяжная армія была ператворана ў 28-й армейскі корпус. Адначасова 7-я танкавая армія перайменавана ў 7-й армейскі корпус у складзе Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, а ў 1994 годзе — у 65-й армейскі корпус.
Акрамя таго, з тэрыторыі краіны ў 1992—1994 гадах былі выведзены ў Расію або расфармаваны на месцы некаторыя авіяцыйныя часці Далёкай авіяцыі, франтавой авіяцыі, авіяцыі СПА і ваенна-транспартнай авіяцыі. Сярод іх — 22-я гвардзейская цяжкая бамбардзіровачная авіяцыйная Данбаская Чырванасцяжная дывізія.
Узбраенне і тэхніка
Поўным ходам вялася ліквідацыі ўзбраенняў і тэхнікі. Усяго ў пачатку 90-х гадоў Беларусь за свой кошт скараціла ўзбраенняў і ваеннай тэхнікі ў 2,8 разы больш, чым Вялікабрытанія, Францыя і ЗША (на тэрыторыі Еўропы) разам узятыя. Краіна ліквідавала 1773 баявых танка, 1341 баявую браняваную машыну і 130 баявых самалётаў, што складала каля 10% узбраенняў і ваеннай тэхнікі, ліквідаваных усімі трыццаццю дзяржавамі-удзельнікамі Дагавора аб звычайных узброеных сілах. У перыяд 1992—1996 гадоў цалкам з узбраення зняты звышгукавы рэактыўны самалёт Як-28 і знішчальнік-перахопнік 3-га пакалення МіГ-25.
Адным з ключавых мерапрыемстваў стала ракетна-ядзерная дэмілітарызацыя Беларусі. З тэрыторыі краіны ў Расію былі выведзены 1120 боезарадаў. 584 ракеты падлягалі ліквідацыі па савецка-амерыканскай дамове 1987 года. Астатнія забралі Стратэгічныя ядзерныя сілы Расійскай Федэрацыі.
Выдаткі на скарачэнне толькі баявых самалётаў і бранятэхнікі складалі амаль паўмільярда рублёў (у цэнах 1992 года). Для гэтых мэтаў былі задзейнічаны 140-ы танкарамонтны завод у Барысаве (разукамплектаванне і пераабсталяванне танкаў і БМП для выкарыстання ў народнай гаспадарцы), 558-ы авіяцыйны рамонтны завод у Баранавічах (разборка самалётаў), спецыяльная база ў Станькава (разделка БТРаў і МТ-ЛБ), Жлобінскі металургічны завод (пераплаўка карпусоў бранятэхнікі). Кіраўніцтва лічыла, што ліквідацыя баявой тэхнікі дасць рэспубліцы каля 50 тысяч тон высакаякаснага металу. Акрамя таго, частка вузлоў, агрэгатаў, механізмаў можна выкарыстоўваць для грамадзянскіх мэтаў.
Вынікі
Да 1996-га армія скарацілася да 85,5 тысяч, а ў другой палове 90-х — да 65. У краіне на захоўванні або ў абароце заставаліся 1684 танкі, 2483 браняваных машын, больш за 200 верталётаў і самалётаў. У адпаведнасці з Дагаворам аб звычайных узброеных сілах у Еўропе, у рэспубліцы скарочаны 1773 танка, 130 баявых самалётаў, 1341 баявая браніраваная машына.
Уплыў
Надзеі на даходы за кошт ліквідацыі запасаў узбраенняў не апраўдаліся. Ужо ў канцы снежня 1993 года кіраўніцтва ваеннага ведамства вымушана было звярнуцца да ўрада з дакладам пра недахоп сродкаў на выкананне праграмы па пагадненню аб звычайных узброеных сілах у Еўропе. Гаворка ішла пра тое, што даводзіцца расходаваць сродкі, прызначаныя на сацыяльныя праграмы, у тым ліку на будаўніцтва жылля для вайскоўцаў і закупку матэрыяльнатэхнічных сродкаў, неабходных для жыццядзейнасці арміі. Не апраўдалася і практыка пакрыцця выдаткаў за кошт рэалізацыі металалому замежным фірмам праз пасрэдніцкія фірмы Белхім, Белметал, Белэлектрапрыбор і інш. Гэтыя фірмы за адпаведныя паслугі спаганялі плату ад 20% і больш ад кошту прадукцыі. Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь Аляксандр Лукашэнка так ахарактарызаваў становішча спраў са скарачэннем тэхнікі :
Скарачэнне колькасці Узброеных Сіл і зніжэнне ўзроўню ўзбраенняў сталі аднымі з ключавых прычын з’яўлення ў пачатку 2000-х Войск тэрытарыяльнай абароны. Стварэнне падобных фарміраванняў было найбольш эканамічным шляхам кампенсацыі сіл і сродкаў, падтрымання абараназдольнасці дзяржавы на належным узроўні.
Ваенны аналітык і журналіст газеты «Беларусы і рынак» Аляксандр Алесін у гутарцы з палітычным аглядальнікам «Радыё Свабода» Валерыем Карбалевічам адзначыў, што палітыка скарачэння арміі і ўзбраення вымусілі краіну ўтылізаваць, а таксама распрадаваць сваю зброю. Гэта прывяло да ўсплёску экспарту беларускай ваеннай прадукцыі ў 1990-х гадах. Сярод іншых наступстваў Алесін называў распаўсюджванне замежных падпрацовак і наёмніцтва сярод экс-вайскоўцаў, якіх скарацілі ў сувязі з дэмілітарызацыяй. Былых ваенных спецыялістаў пачалі выкарыстоўваць беларускія ўлады для аказання ваенных паслуг пэўным краінам, у тым ліку ў «гарачых кропках», каб не прыцягваць да гэтага дзейныя кадры.
Як заявіў кіраўнік аналітычнага цэнтра ЕсооМ, член Навукова-экспертнай групы пры дзяржаўным сакратарыяце Савета Бяспекі і праўлення Саюза пісьменнікаў Беларусі Сяргеем Мусіенка ў праекце «Гонар за Беларусь» для выдання «СБ. Беларусь Сегодня», мерапрыемствы 1992—1996 гадоў негатыўна адбіліся на стане ваенных гарадкоў (такіх было больш за 200 у краіне). У выніку скарачэння арміі многія з іх пачалі пусцець, руйнавалася інфраструктура паселішчаў.
IC 1267
IC 1267 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Баксо
Баксо́, радзей басо́ (bakso, ba'so) — нацыянальная страва Інданезіі, уяўляе сабой фрыкадэлькі практычна з любых відаў мяса, рыбы і морапрадуктаў. Падаюцца, як правіла, у булёне або супе, часта з даданнем локшыны ці гародніны, часам абсмажанай. Страва карыстаецца папулярнасцю ў розных рэгіёнах краіны, перш за ўсё, на Яве і Суматры. Мае некаторае распаўсюджванне за межамі Інданезіі.
Паходжанне і распаўсюджванне
Рэцэпт баксо быў запазычаны з кітайскай кухні і распаўсюдзіўся ў Інданезіі па меры рассялення там выхадцаў з Кітая. Назва «баксо» паходзіць ад кітайскага «ба-са » (, пэвэдзі: bah-so; літаральна — «рассыпчастае мяса»). Разам з тым, у XX стагоддзі баксо набыло настолькі шырокую папулярнасць у розных інданезійскіх рэгіёнах — перш за ўсё, на Яве і Суматры, што ўспрымаецца як у самой краіне, так і за мяжой як адна з асноўных страў інданезійскай кухні.
У другой палове XX стагоддзя баксо атрымала распаўсюджванне і за межамі Інданезіі, перш за ўсё, у сумежных краінах — Малайзіі, Сінгапуры, а таксама ў Нідэрландах, былой метраполіі Інданезіі.
Прыгатаванне
Баксо можна гатаваць практычна з любых бялковых прадуктаў: ​​усіх відаў мяса, уключаючы субпрадукты, рыбы, морапрадуктаў і, радзей, з тофу, тэмпэ або некаторых відаў гародніны. Найбольш папулярнымі з'яўляюцца ялавічнае, курынае, крэветачнае баксо і баксо з ялавічных трыбухоў. Існуюць рэцэпты, якія прадугледжваюць змешванне фаршу з розных прадуктаў — напрыклад, з некалькіх гатункаў мяса ці з мяса і гародніны. Выраб баксо з свініны шырока практыкуецца сярод этнічных кітайцаў, аднак з улікам прыналежнасці большасці інданезійцаў да мусульманскай канфесіі яго распаўсюджванне досыць абмежавана. Вядомы выпадкі крымінальных спраў па факце продажу аптавікамі базарным вытворцам баксо са свініны пад выглядам ялавічыны — напрыклад, у Джакарце ў 2012 годзе.
Прадукты, прызначаныя для баксо, старанна адбіваюцца і перапрацоўваюцца ў вельмі дробны глейкі фарш (у рыбным варыянце ён практычна ідэнтычны японскаму сурымі). Традыцыйна для гэтых мэтаў выкарыстоўваюцца спецыяльныя металічныя сякеркі, аднак у цяперашні час усё часцей выкарыстоўваюцца ручныя і электрычныя мясасечкі і кухонныя камбайны.
У фарш дадаецца невялікая колькасць мукі — звычайна тапіёкавай або сагавай, радзей кукурузнай, соль і молаты перац па смаку. З яго робяцца круглыя ​​фрыкадэлькі дыяметрам, як правіла, 3-5 сантыметраў. Менавіта кансістэнцыя фаршу адрознівае баксо ад большасці іншых сечаных кулінарных вырабаў — з-за яго асаблівай глейкасці фрыкадэлькі атрымліваюцца выключна шчыльнымі і тугімі. Часам унутр фрыкадэлькі памяшчаецца начынка, напрыклад, варанае перапёлчынае яйка ці кавалачак тофу.
Баксо часцей за ўсё вараць у вялікай колькасці вады. Аднак таксама папулярны і смажаны варыянт, які гатуецца на патэльні або на патэльні-вок у невялікай колькасці расліннага алею. Часам абсмажваюцца ўжо вараныя фрыкадэлькі.
Цікавыя факты
Прэзідэнт ЗША Барак Абама, які правёў сваё дзяцінства ў Джакарце, у тэлефоннай размове з прэзідэнтам Інданезіі Сусіла Бамбангам Юдаёна, якая адбылася ў лістападзе 2008 года, прызнаўся, што вельмі сумуе па інданезійскай ежы, у прыватнасці, па баксо.
Мілян Яблан
Клубная кар’ера
Гуляў у Сербіі за розныя клубы. У студзені 2012 перайшоў у гродзенскі «Нёман», аднак з-за траўмы ўпершыню з’явіўся на полі толькі 18 мая ў матчы 11 тура супраць «Гомеля». Дэбют атрымаўся няўдалым: з-за яго памылак каманда прапусціла два галы, а сам ён быў заменены ўжо на 30-й хвіліне. Пазней, аднак, замацаваўся ў асноўным складзе.
Сезон 2013 пачынаў асноўным цэнтральным абаронцам каманды, але пазней быў пераведзены на пазіцыю апорнага паўабаронцы, дзе таксама выступаў паспяхова. 28 верасня 2013 адпомсціў «Гомелю», забіўшы ў яго вароты прыгожы мяч з 40 метраў.
У лютым 2014 перайшоў у казахстанскі клуб «Кайсар». Згуляў за «Кайсар» 18 матчаў, але па закачэнні сезону 2014 пакінуў Кызыларду. У лютым 2015 падпісаў кантракт з «Акжайыкам».
Улетку 2015 года вярнуўся ў Сербію, стаўшы іграком клуба «Борац». З лютага па жнівень 2016 года выступаў за літоўскую «Судуву», пазней вярнуўся ў «Борац». У пачатку 2017 года стаў іграком чарнагорскага клуба «Младаст», з якім заваяваў бронзавыя медалі чэмпіянату Чарнагорыі. Улетку 2017 года перайшоў у «Алашкерт», аднак пасля першай паловы сезону 2017/18 з-за траўмы пакінуў каманду.
У ліпені 2018 года далучыўся да клуба «Пролетар», які выйшаў у сербскую Суперлігу. У лютым 2020 года перайшоў у «Кабел» з Першай лігі, а сезон 2020/21 пачаў у іншым клубе з Нові-Сада — «Младасці», але пеазней перайшоў у «Тэкстылац». У жніўні 2021 года стаў іграком «Дравы» з другой славенскай лігі, але хутка пакінуў каманду. У 2022 годзе гуляў за клуб «ЧСК Півара», а ў лютым 2023 года перайшоў у харвацкі «Борац» з Бобаты.
Звонкая раніца
«Звонкая раніца» — конкурс па падтрымцы юных вакалістаў, які праводзілі з 2011 года як рэкламную кампанію ў падтрымку дзіцячай беларускай газеты «Раніца», а з 2-га сезона як самастойны праект без сувязі з «Раніцай». Пастаянныя арганізатары конкурсу — рэдакцыя газеты «Настаўніцкая газета» і Нацыянальны дзіцячы адукацыйна-аздараўленчы цэнтр «Зубраня» (Мядзельскі раён Мінскай вобласці). У розныя гады сярод арганізатараў былі турыстычныя кампаніі «Матэп-90» і «Юмай-тур», аператар мабільнай сувязі «Белсел».
Адбылося 5 сезонаў праекта (2011, 2011—2012, 2012—2013, 2013—2014, 2014—2015).
Парадак адбору ўдзельнікаў
Кастынгі конкурсу праходзяць у раённых цэнтрах Рэспублікі Беларусь (за час існавання кастынгі прайшлі ў 73 гарадах). У кастынгах прымаюць удзел навучэнцы агульнаадукацыйных навучальных устаноў Беларусі 7—11 класаў ва ўзросце 12—17 гадоў. Па выніках кастынгаў (як правіла, 300—400 чалавек у адным сезоне) журы адбірае фіналістаў (у розныя гады колькасць вагаецца ад 42 да 75 чалавек), якія ўдзельнічаюць у фінале конкурсу ў НДЦ «Зубраня».
Фінал конкурсу
Фінал конкурсу праходзіць у навучальным фармаце на працягу 21 дзён. Фіналісты наведваюць заняткі па вакале, харэаграфіі, сцэнічным руху, гісторыі эстраднай музыкі, сцэнічным макіяжы, зносінам з прэсай, а таксама ўдзельнічаюць у справаздачных канцэртах, рыхтуючы новы музычны матэрыял пад кіраўніцтвам педагогаў.
Пераможцы конкурсу
Пры вызначэнні пераможцаў конкурсу арганізатары першапачаткова адмовіліся ад жорсткага ранжыравання пераможцаў (у конкурсе няма 1, 2 і 3 месцаў, як гэта прынята традыцыйна) — пераможцамі конкурсу лічацца 10 фіналістаў, якія набралі найбольшую колькасць балаў. Сума балаў складаецца з сумы балаў прафесійнага журы, балаў галасавання гледачоў у зале, балаў галасавання ўдзельнікаў праекта, балаў СМС-галасавання (з трэцяга сезона конкурсу), балаў прадзюсара конкурсу і балаў спецыяльных гасцей.
Гран-пры конкурсу
Згодна з умовамі конкурсу, з дзясяткі пераможцаў можа быць абраны уладальнік гран-пры конкурсу. Уладальнікамі гран-пры ў розныя гады былі:
Вядомыя госці
Штогод конкурс наведваюць вядомыя асобы, у розныя гады гасцямі фіналу конкурсу былі Заслужаная артыстка Рэспублікі Беларусь Іна Афанасьева, Пётр Ялфімаў, Алекс Дэвід (гурт «Атлантыка»), Дзядзя Ваня, Віталь Маціеўскі (гурт «Open Space»), актрыса Ірына Нарбекава.
Зносычы
Зносычы (Зно́сичі) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Завыхад
Завы́хад (, Завыход) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даманавіцкага сельсавета.
Ухуру Кеніята
4 сакавіка 2013 года, па выніках усеагульных выбараў быў абраны прэзідэнтам Кеніі.
Слабада (Пачынкаўскі раён)
Слабада (Слобода) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Слабада абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Данькаўскага сельскага паселішча.
Заветнае
Заве́тнае (, Заветное) (да 30 ліпеня 1964 года Гапо́ны ) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Вокны Атуска
Вокны Атуска (Ventanillas de Otuzco) — археалагічны помнік Перу, у дэпартаменце Кахамарка, правінцыя Кахамарка. Уяўляе сабой старажытны некропаль, высечаны ў скалах. Паколькі некропаль быў разрабаваны некалькі стагоддзяў таму, вызначыць яго культурную прыналежнасць няпроста, часцей за ўсё археолагі адносяць яго да мясцовай даінкскай культуры Кахамарка.
Станіслаў Панятоўскі (сын Францішка)
Станіслаў Панятоўскі ( — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай. Падстолі (1722) і падскарбі вялікі літоўскі (1722—1731), ваявода мазавецкі (1731—1752), кашталян кракаўскі (з 1752); генерал літоўскай артылерыі (1707—1709) і кавалерыі шведскага войска, генерал-лейтэнант польскага войска.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Панятоўскіх герба «Цёлак», сын Францішка, лоўчага падляшскага, і Алены з Невяроўскіх.
Атрымаў адукацыю ў Вене. Потым запісаўся ў аўстрыйскае войска, ваяваў пад кіраўніцтвам прынца Яўгена Савойскага. Вярнуўся на радзіму, у канфлікце паміж Сапегамі і шляхтай выступіў на баку Сапегаў, разам з імі перайшоў у часе Паўночнай вайны (1700—1721) на бок караля Швецыі Карла XII. Удзельнічаў у бітвах супраць сіл Аўгуста Моцнага і расійскіх войскаў. Наблізіўся да новаабранага караля і вялікага князя Станіслава Ляшчынскага. Удзельнічаў у бітвах пад Галоўчынам (1708) і Палтавай (1709), дзе ўратаваў жыццё Карлу XII.
У 1718 пасяліўся ў Каралеўстве Польскім, дзе яму вярнулі канфіскаваныя маёнткі. У 1720 ажаніўся ў другім шлюбе з князёўнай Канстанцыяй Чартарыйскай, якая ў 1721 набыла маёнтак Воўчын у Берасцейскім павеце, дзе неўзабаве збудавалі касцёл і палац — рэзідэнцыю Панятоўскіх. Увайшоў у шэрагі магнатаў, карыстаўся графскім тытулам. Яго сыны на сойме 1764 атрымалі княжацкі тытул.
Кенія (значэнні)
Назву Кенія маюць:
Станіслаў Панятоўскі (сын Францішка)
Біяграфія
Першы раз ажаніўся з Тэрэза Вайнянкай, другі — з Канстанцыяй Чартарыйскай. У другім шлюбе нарадзіліся дзеці:
Вус
Вус — рака ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Удава (басейн Морачы). Даўжыня 6,4 км. Пачынаецца каля вёскі Аргелаўшчына, вусце за 1 км на паўночны захад ад вёскі Доктаравічы. Рэчышча ад вусця на працягу 1,5 км каналізаванае. На рацэ за 0,6 км на поўдзень ад Аргелаўшчыны на рацэ створана сажалка.
Новазеландскія субантарктычныя астравы
Ахова
У 1998 годзе Новазеландскія субантарктычныя астравы трапілі ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Міхал Казіміравіч Міцкевіч
Міха́л Казімі́равіч Міцке́віч (1850, в. Мікалаеўшчына, Стаўбцоўскі павет —, леснічоўка , Стаўбцоўскі павет) — аб’ездчык Акінчыцкага лясніцтва Нясвіжскай ардынацыі князя Радзівіла, бацька Якуба Коласа, правобраз лясніка Міхала ў паэме «Новая зямля».
Паходжанне
Міхал Міцкевіч нарадзіўся ў сям’і Казіміра Мікалаевіча Міцкевіча, нёманскага плытагона і яго жонкі Ганны Міцкевіч (Белай). Продкі Міхала Казіміравіча — прыгонныя сяляне мястэчка Мікалаеўшчына, паводле веравызнання — каталікі, ахрышчаныя ў парафіяльным касцёле.
Дакладнай даты нараджэння Міхала Міцкевіча не захавалася. У рэвізскім спісе сяла Мікалаеўшчына за 25 мая 1858 г. пазначана, што яму тры гады. Паводле «Службовага фармуляру лясной варты Акінчыцкага лясніцтва на 1884—85 год», вартаўнік Міцкевіч меў 34 гады. На надмагільным помніку, які ўсталяваны на могілках «Церабяжы» у Мікалаеўшчыне напісана: «Жыў 52 гады, памёр 8 лютага 1902».
У Міхала Казіміравіча было чатыры браты (Пятрусь, Яўхім, Ігнась, Антось) і тры сястры (Магда, Каруся і Кацярына).
Служба ў лясніцтве
Службовы фармуляр лясніцтва сведчыць: «Міхась Міцкевіч у выкананні абавязкаў — старанны, акуратны; характарам — спакойны; не штрафаваўся і вымоў не атрымліваў».
Пісьменнік у сваёй аўтабіяграфіі ўзгадваў:
У 1878 годзе пабраўся шлюбам з аднавяскоўкай Ганнай Лёсік. Ад гэтага шлюбу нарадзілася 9 дзяцей: Уладзь (1879—1954), Алесь (1880—1940), Кастусь (1882—1956), Міхаліна (1887—?), Юзэфа (1891—1964), Алена (1893—?), Іосіф (1895—1980), Міхась (1897—1991), Марыя (1900—?).
Язэп Міцкевіч, сын Міхаіла Казіміравіча, які працаваў наглядчыкам Коласавага музея ў Смольні, так успамінаў аб бацьку:
У творчасці Якуба Коласа
У паэме «Новая зямля» вобраз лесніка Міхала, прататыпам для якога стаў бацька Коласа — галоўны ў творы. Ён паказаны клапатлівым і спагадлівым чалавекам. Міхась з маленства працуе не шкадуючы сіл, здароўя. Ён ахоўвае лес, даглядае статак, «правіць» сенакосы, «ставіць» рабочых, выконвае шматлікія загады і даручэнні пана ляснічага. У працы ён знаходзіць задавальненне, верыць у яе як аснову жыцця і дабрабыту, спадзяецца сваімі рукамі здабыць сваё шчасце. Дзякуючы руплівай і стараннай працы, неабжытыя і занядбалыя куткі, у якіх апынаецца герой паэмы, становяцца ўтульнымі і квітнеючымі. Міхась — яскравы вобраз беларуса, які нясе ў сабе лепшыя рысы нацыянальнага характару — працавітасць, прагу свабоды і справядлівасці, высакародства, высокую духоўнасць, цярплівасць, дабрыню і пачуццё чалавечай годнасці, жаданне жыць у згодзе з суседзямі, дапамагаць бліжняму.
Калюшкі (гміна)
Калю́шкі (Koluszki) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лудзкага Усходняга павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Калюшках. Плошча гміны складае 157,19 км². Станам на 2008 год у гміне Калюшкі пражывалі 23 125 чалавек, шчыльнасць — 146 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 35 населеных пунктаў.
Крысціна Сяргееўна Радзіванюк
Крысціна Сяргееўна Радзіванюк (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бегу на кароткія дыстанцыі. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў бегу на 200 метраў з вынікам 24.36.
Кент (значэнні)
Назву Кент маюць:
Прынстан (Нью-Джэрсі)
Пры́нстан (Princeton) — горад у акрузе Мёрсер штата Нью-Джэрсі, ЗША, у 70 км ад Філадэльфіі і на аналагічнай адлегласці ад Нью-Ёрка.
Насельніцтва — 14 200 жыхароў (2010).
У Прынстане размешчаны Прынстанскі ўніверсітэт, адна з найстарэйшых вышэйшых навучальных устаноў ЗША, заснаваная ў 1746 годзе ў Элізабеттаўне і пераведзена ў Прынстан у 1756 годзе.
Вышэнька (Літынскі раён)
Вышэнька (Ви́шенька) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
15 бекет
15 бекет (15 бекет) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Атпан.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 390 чалавек (204 мужчыны і 186 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 103 чалавекі (57 мужчын і 46 жанчын).
Карпавічы (Шчучынскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Наталля Мелікаўна Мелікян
Наталля Мелікаўна Мелікян (Նատալյա Մելիքի Մելիքյան; 20 мая 1906, с. Муршудалі, Расійская імперыя — 25 ліпеня 1989, г. Ерэван, Арменія) — армянскі навуковец, доктар біялагічных навук, прафесар, Заслужаны дзеяч навукі Армянскай ССР (7.03.1967).
Біяграфія
Наталля Мелікян (Тэр-Меліксецян) нарадзілася 20 мая 1906 года ў буйным армянскім сяле Муршудалі Сурмалінскага павета Эрыванскай губерні. 2 гады правучылася ў пачатковай школе Ігдыра. Выратаваўшыся ад Генацыду армян, у 1918 годзе сям'я Мелікян знаходзіць сховішча ў Ерэване.
У 1926 годзе ў Ерэване сканчае школу імя Аляксандра Мяснікяна і 2 гады працуе настаўнікам пачатковай школы, у Разданскім раёне.
У 1934 годзе пасля вяртання ў Ерэван Мелікян пачала працаваць у Ерэванскім дзяржаўным універсітэце, у новаствораным факультэце Біялогіі на кафедры Анатоміі і фізіялогіі раслін як асістэнт прафесара Акіма Бедэляна, а пазней як кіруючая лабараторыяй. У 1939 годзе ў Ленінградскім універсітэце пад кіраўніцтвам кіруючага кафедрай Фізіялогіі раслін прафесара Сяргея Львова, абараніла дысертацыю на спашуканне навуковай ступені кандыдата біялагічных навук па тэме «Вывучэнне алею лёну-кучаравага ва ўмовах Арменіі». У 1940 годзе атрымала навуковае званне дацэнта. Вяла курс анатоміі і фізіялогіі раслін. У тыя гады Мелікян разам з біёлагам Аляксандрам Арарацянам займалася даследаваннем дзікарослых тлушча-алейных раслін Арменіі, з мэтай прамысловага ўжывання. Другая сусветная вайна перапыніла ўсе планы. У 1942 годзе на вайне загінуў муж Н. Мелікян (Керч, май 1942).
Разам з прыбылым з Масквы прафесарам Міхалам Чайлахянам, які падтрымваў цесныя сувязі з кафедрай на працягу 50 гадоў, Мелікян пачала вывучаць назапашанні лігніна і анатамічныя характарыстыкі сцёблаў раслін. Вынікі даследаванняў былі абагульнены ў манаграфіі «Структурныя змены і назапашанне лігніну ў раслінах у сувязі з умовамі асяроддзя», апублікаванай у 1959 г., якая мае важную тэарэтычную і практычную значнасць. Пазней, у 1964 г. на аснове гэтых даследаванняў Мелікян абараніла дысертацыю на спашуканне навуковай ступені доктара біялагічных навук, a у 1966 г. атрымала навуковае званне прафесара.
З 1962 па 1977 гг. Мелікян кіравала кафедрай Анатоміі і фізіялогіі раслін Ерэванскага дзяржаўнага ўніверсітэта, а пазней, з 1977 па 1985 гг. была прафесарам-кансультантам кафедры. З 1962 па 1982 гг. яна была навуковым кіраўніком на кафедры па праблеме «Анатамічныя, фізіялагічныя і біяхімічныя асаблівасці клубні адукацыі раслін». На грунце гэтых і іншых даследаванняў на кафедры быў абаронены шэраг кандыдацкіх дысертацый.
Супольна з навукова-педагагічнай дзейнасцю Мелікян прымала актыўны ўдзел у грамадскім жыцці. За асаблівыя заслугі яна была ўзнагароджана ордэнам «Знак пашаны» (1953), а таксама іншымі медалямі і граматамі. У 1967 г. Наталлі Мелікян было прысвоена званне Заслужанага дзеяча навукі Армянскай ССР.
Н. Мелікян памерла ва ўзросце 83 гадоў у Ерэване (1989).
IC 1268
IC 1268 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Галубоўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Зачэпіцкі сельсавет у складзе Жалудоцкага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Зачэпічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Галубоўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Галубы. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Мастоўскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Шчучынскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Мастоўскага раёна. 26 лютага 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Курылавіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 649 чалавек, з іх 95,2 % — беларусы, 3,5 % — палякі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў: Воля-Крупіцы, Галубы, Маскалі, Руда Ліпічанская, Стукалы, Шасцілы, Шымкі і Ярчакі.
Кулоціна (Наўгародская вобласць)
Кулоціна (Куло́тино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Акулаўскім муніцыпальным раёне Наўгародскай вобласці Расіі, цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Кулоцінскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 3024 жыхара (на 1 студзеня 2010 года). Размешчаны на рацэ Пярэтне, за 4 км на паўночны ўсход ад горада Акулаўка.
Санкоўскі раён
Санкоўскі раён (Сонковский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Санкова.
Геаграфія
Санкоўскі раён мяжуе з Краснахолмскім, Кесавагорскім і Бежацкім раёнамі, а таксама з Яраслаўскай вобласцю. Плошча раёна складае 970,58 км², ён з’яўляецца адным з самых маленькіх раёнаў вобласці.
Гісторыя
Санкоўскі раён быў утвораны 12 ліппеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. У 1935 годзе быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Ферзь з Лукомля
Ферзь з Лукомля — шахматная фігурка ферзя XII ст., знойдзеная ў г. Лукомль. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага гістарычнага музея Беларусі.
Апісанне
Фігурка адлюстроўвае чалавека, які сядзіць на невялікай авальнай падстаўцы, склаўшы па-ўсходняму ногі і скрыжаваўшы на грудзях рукі. З-пад галаўнога ўбору, магчыма, чашападобнага шлема, які бытаваў у Еўропе ў X-XIII стагоддзях, звісаюць валасы. Рысы твару некалькі грубаватыя: падбароддзе выступае наперад, нос прыплясканы. Ва ўсёй паставе — спакой і ўладарнасць.
Шаціла
Шаці́ла — беларускае прозвішча.
Калыніўка (Сарнэнскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кам’янэ-Случанскэ
Кам’янэ-Случанскэ (Кам'яне-Случанське) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Партызаны (Сенненскі раён)
Партыза́ны (, Партизаны) (да 30 ліпеня 1964 года То́рбінка ) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ульянавіцкага сельсавета.
Кулна (прыпыначны пункт)
Кулна (Kulna) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Хар’юмаа. Знаходзіцца ля вёсак Кулна і Охту на лініі Талін — Хаапсалу.
Муаен (востраў)
Муаен (ад moyenne, «сярэдні») — невялікі востраў у Індыйскім акіян, адносіцца да Сейшэльскіх астравоў. З’яўляецца часткай Нацыянальнага марскога парка Сент-Ан.
Геаграфія
Востраў Муаен размешчаны за 4,5 км на поўнач ад вострава Маэ. Адміністрацыйна адносіцца да акругі Мон-Флеры. Востраў адносіцца да так званых Унутраных Сейшэльскіх вастравоў і з’яўляецца гранітным. Даўжыня вострава складае 480 м, шырыня — 300 м.
Гісторыя
Брэндан Грымшоў памёр у ліпені 2012 года. Яго прыёмны сын Рэнэ Антуан Лафартун памёр ад раку ў 2007 годзе.
У 2008 годзе востраву афіцыйна быў нададзены статус запаведніка. Па стане на лістапад 2012 года востраў з’яўляецца часткай нацыянальнага парку.
Цікавыя факты
Хадзілі чуткі аб закапаных на востраве скарбах коштам £30 млн. Брэндан Грымшоў на працягу свайго пражывання на востраве дарэмна шукаў іх.
Вінныкіўці
Вінныкіўці (Вінниківці) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Куты (Веткаўскі раён)
Куты́ (, Куты) — былы пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Неглюбскага сельсавета.
Пудакоўскі сельсавет
Пудако́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Пудакоў.
Запераходнае
Заперахо́днае (, Запереходное) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даманавіцкага сельсавета.
Бельмонтэ-Пічэна
Бельмонтэ-Пічэна (Belmonte Piceno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 663 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 63020. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Esaltazione della Santa Croce.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Заазер’е (Багушэўскі сельсавет)
Заазе́р’е (, Заозерье) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Гаўрышыўка (Літынскі раён)
Гаўрышыўка (Гавриші́вка) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ігар Уладзіміравіч Луцкі
Ігар Луцкі (нар., Столін) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Міністр інфармацыі Рэспублікі Беларусь (2020—2021), намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (з 2021).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1994 годзе і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце ў 2000 годзе.
У 1995—2000 гадах працаваў спецыялістам першай катэгорыі, вядучым спецыялістам, галоўным спецыялістам, начальнікам аддзела праектавання і адміністрацыі баз даных Міністэрства па кіраванні дзяржаўнай маёмасцю і прыватызацыі, у 2000—2002 гадах — саветнік-кансультант, намеснік загадчыка аддзела інфарматыкі і аргтэхнікі канцылярыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, у 2002—2004 гадах працаваў загадчыкам аддзела інфарматыкі і аргтэхнікі галоўнага ўпраўлення дакументацыйнага забеспячэння і інфармацыйных тэхналогій апарату Савета Федэрацыі Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.
У 2004—2006 гадах — намеснік генеральнага дырэктара БелТА, у 2006—2008 гадах — дырэктар прыватнага ўнітарнага прадпрыемства «Новага радыё» Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі, у 2008—2014 гадах — першы намеснік генеральнага дырэктара БелТА.
У 2014—2018 гадах — першы намеснік Міністра інфармацыі Рэспублікі Беларусь, у 2018—2020 гадах узначальваў тэлеканал «Сталічнае тэлебачанне».
З 4 чэрвеня 2020 года па 5 красавіка 2021 года быў Міністрам інфармацыі Рэспублікі Беларусь.
IC 1269
IC 1269 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Геркулес.
Ігар Уладзіміравіч Луцкі
Біяграфія
5 красавіка 2021 года прызначаны намеснікам кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
IC 1269
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ігар Уладзіміравіч Луцкі
Біяграфія
17 снежня 2020 года яго ўнёс у свой санкцыйны спіс Еўрасаюз, 18 лютага 2021 года — Вялікабрытанія , 22 сакавіка — Швейцарыя , 21 чэрвеня — Канада. 26 студзеня 2021 года да снежаньскага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
Карасын (Сарнэнскі раён)
Карасын (Кара́син) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Канцовае
Канцо́вае — возера ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Свінка, за 10 км у напрамку на паўночны ўсход ад Чашнікаў, паміж вёскамі Малая Вядрэнь і Вялікая Вядрэнь.
Плошча паверхні возера 0,1 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 1,12 км. Плошча вадазбору 3,25 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 10 м. Берагавая лінія слабазвілістая. У паўднёва-ўсходняй частцы ў возера ўпадае ручай. У паўночна-заходняй частцы выцякае рака Свінка.
Кесавагорскі раён
Кесавагорскі раён (Кесовогорский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Цвярской вобласці Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца сяло Кесава Гара.
Геаграфія
Кесавагорскі раён мяжуе з Санкоўскім, Кашынскім і Бежацкім раёнамі, а таксама з Яраслаўскай вобласцю. Плошча раёна складае 962,22 км². Найменшы сярод усіх раёнаў вобласці.
Гісторыя
Кесавагорскі раён быў утвораны 12 ліпеня 1929 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР у складзе Маскоўскай вобласці. 29 студзеня 1935 года быў перададзены ў склад Калінінскай вобласці, як на той час называлася Цвярская вобласць.
Крупава (Шчучынскі раён)
Кру́пава (, Крупово) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Ракавіцкага сельсавета.
Саятэс
Саятэс (Сай-Өтес) — сяло ў Мангістаўскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Саятэскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1918 чалавек (943 мужчыны і 975 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 2272 чалавекі (1163 мужчыны і 1109 жанчын).
Пожанькі (вёска, Сенненскі раён)
По́жанькі (, Поженьки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Карпыліўка (Сарнэнскі раён)
Карпыліўка (Карпи́лівка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мархлеўскі сельсавет
Мархле́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Мархлеўск.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Паселіцкага сельсавета.
Ян Забярэзінскі
Імя Ян мела некалькі прадстаўнікоў роду Забярэзінскіх:
Юрый Станкевіч
Юрый Станкевіч або Юры Станкевіч, сапраўднае Георгій Васільевіч Харытановіч (нар.,  — 22 кастрычніка 2021) — беларускі празаік, драматург, сцэнарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Барысаве. Бацька пісьменніка ў 1946 годзе быў рэпрэсаваны па 58-м артыкуле ў Карагандзінскі папраўча-працоўны лагер. Юрый рана кінуў школу і пачаў працаваць. Скончыў факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, працаваў у барысаўскай аб’яднанай газеце. Неўзабаве пераехаў у Мінск. Быў літсупрацоўнікам, загадчыкам аддзела часопіса «Маладосць», загадчыкам аддзела часопіса «Крыніца». З 1990 года — член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Пачаў літаратурную дзейнасць у 1988 годзе. Напісаў некалькі раманаў, шмат аповесцей і апавяданняў, а таксама каля дзясятка п’ес і кінасцэнарыяў.
Памёр 22 кастрычніка 2021 года ў сябе дома. Як паведаміў Леанід Галубовіч, пісьменнік заразіўся COVID-19, яго разам з жонкай забірала хуткая ў бальніцу, але ён адмовіўся ехаць у шпіталь.
Творчасць
Важнейшымі кнігамі Ю. Станкевіча з’яўляюцца «Любіць ноч — права пацукоў» (2000), «Апладненне ёлупа» (2005), «Мільярд удараў» (2008), «П’яўка» (2010). Творы перакладзены на некалькі моў.
У большасці сваіх твораў выяўляе апакаліптычную карціну рэчаіснасці, што чакае чалавецтва ў недалёкай будучыні. У сваёй творчасці таксама закранае нацыянальную тэматыку. Літаратурны крытык Ірына Шаўлякова адзначае: Трагічнае светаадчуванне, уласцівае мастацтву fin de siècle, для беларускага літаратара ўзмацняецца стратаю нацыянальнай самасці. Сітуацыя «нацыянальнага чакання» (знікнення, заняпаду, распаду і г.д.), якая абмяркоўваецца ўжо бяз колішняга імпэту, у значнай ступені спрыяе пашырэнню амаль кафкіянскай мадэлі мастацкага асэнсавання рэчаіснасці. Найбольш поўнае і паслядоўнае ўвасабленне гэтая мадэль набывае ў творчасці Юрыя Станкевіча.
Уладзімір Мікалаевіч Нічыпаровіч
Уладзі́мір Мікала́евіч Нічыпаро́віч (г.п. Астрына, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць, БССР — ;, Рэспубліка Беларусь) — дзяржаўны дзеяч Беларусі. Міністр статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь (1994—1998).
Юрый Станкевіч
Прызнанне
Двойчы намінаваны на літаратурную прэмію «Гліняны Вялес» за раман «Мільярд удараў» (2008) і раман «П’яўка» (2010).
Уладзімір Мікалаевіч Нічыпаровіч
Біяграфія
У 1967 годзе скончыў БДІНГ імя В. У. Куйбышава, а ў 1982 годзе — Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС.
Юрый Станкевіч
Прызнанне
У 2013 годзе раман «Шал» увайшоў у шорт-ліст прэміі імя Гедройца.
Уладзімір Мікалаевіч Нічыпаровіч
Біяграфія
У 1952 годзе загадваў аргінструктарскім аддзелам Васілішкаўскага райкама ЛКСМБ Гродзенскай вобласці. Адслужыўшы ў арміі, у 1957 годзе стаў старшынёй Камітэта па фізічнай культуры і спорце Васілішкаўскага райвыканкама, затым кіраваў Шчучынскім раённым саветам Саюза спартыўных таварыстваў і арганізацый Гродзенскай вобласці. У 1963 годзе быў прызначаны інспектарам-арганізатарам парткама ў Шчучынскім вытворчым калгасна-саўгасных кіраванні, затым — інструктарам Шчучынскага райкама КПБ Гродзенскай вобласці. У 1965 годзе ўзначаліў планавую камісію Шчучынскага райвыканкама Гродзенскай вобласці. У 1967 годзе перайшоў у сістэму Дзяржплана БССР, працаваў старшым эканамістам, пазней — намеснікам начальніка аддзела. У 1975 годзе быў запрошаны ў апарат ЦК КПБ інструктарам, затым загадчыкам сектара, намеснікам загадчыка аддзела. У 1980 годзе заняў пасаду начальніка Цэнтральнага статыстычнага ўпраўлення БССР, у 1987 годзе — Старшыні Дзяржаўнага камітэта БССР па статыстыцы і аналiзу, у 1994 годзе — Міністра статыстыкі і аналізу Рэспублікі Беларусь. З 1999 года працаваў эканамічным саветнікам міністра.
Абіраўся членам прэзідыума кантрольнай камісіі КПБ (1990), дэлегатам XXIX і XXX з’ездаў КПБ, дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР дзясятага і адзінаццатага скліканняў.
Памёр у 2002 годзе, пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Качава
Качава́ (, Кочева) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даманавіцкага сельсавета.
IC 1270
IC 1270 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта
Дзеючым старшынёй Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта з’яўляецца Уладзімір Яўгенавіч Кухараў.
Абавязкі
Кіраўніцтва дзейнасцю гарвыканкама, грамадзянскай абаронай горада.
Узаемадзеянне з Адміністрацыяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь, гарадскім Саветам дэпутатаў.
Беларуская вуліца (Кіеў)
Вуліца Беларуская (Білоруська вулиця) — вуліца ў Шаўчэнкаўскім раёне Кіева.
Гісторыя
Вуліца з’явілася ў 1940-х гадах як вуліца без назвы. Праз пракладзеную тут ў 1946 годзе трамвайную лінію № 4, вуліца атрымала назву 4-га трамвайнага маршруту. З 1955 года носіць сучасную назву.
Забудова
Забудова вуліцы пераважна прадстаўлена пяціпавярховымі жылымі дамамі.
Помнікі і памятныя знакі
Тут размешчаны памятны знак работнікам Кіеўскага рамонтна-эксплуатацыйнага дэпо імя У. І. Леніна, якія загінулі ў Вялікай Айчыннай вайне. Таксама каля дома № 3 размешчана скульптура чаравік 92-га памера «Чаравікі страхавога агента, знасіўся ў пошуках кліентаў» насупраць кампаніі заказчыка Брокбізнес.
28 сакавіка 2016 года на доме № 22 размешчаны помнік беларусам, якія загінулі за Украіну.
Тэадор Дэнгаф
Імя Тэадор мела некалькі прадстаўнікоў роду Дэнгафаў:
Партызанская брыгада А. М. Крыўскага
'''Партызанская брыгада А. М. Крыўскага''' — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1943 года з часткі асабовага складу партызанскай брыгада «Няўлоўныя». Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Полацкага раёна і Латвійскай ССР. 3 студзеня 1944 года брыгада (146 партызан, атрады 1-ы, 2-і, 3-і) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Шпола
Шпола (Шпола) — горад у Чаркаскай вобласці Украіны. Плошча 61,29 км². Насельніцтва 17 994 чал. (1 студзеня 2012).
Катэрыніўка (Сарнэнскі раён)
Катэрыніўка (Катери́нівка) — вёска ў Сарнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Нагараны (прыпыначны пункт)
Нагара́ны (, Нагораны)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Нагараны; на лініі Баранавічы-Цэнтральныя — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Цукровы Завод і прыпыначным пунктам Харытоны.