cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Варатар
Хакей з мячом
У хакеі з мячом варатар гуляе бяз клюшкі ў межах штрафной плошчы (паўкруга радыусам 17 м). Касцюм варатара па колеры павінен адрознівацца ад касцюма астатніх гульцоў каманды. Варатару дазваляецца для засцярогі ад удараў пры падзенні і прамым трапленні мяча апранаць ахоўнае экіпіяванне, а таксама спецыяльныя шчыткі, якія шчыльна абліпаюць ногі. Для абароны кісцей дазваляецца апранаць спецыяльныя пальчаткі, але пальцы пальчатак варатара павінны быць падзеленыя і не павінны мець паміж сабой перапонак або пастак. Дазваляецца на пальчатку наляпляць пласт губкі, паралону або іншага матэрыялу, які не павялічвае іх памераў. Варатар таксама павінен быць на каньках і ў шлеме. Выкарыстанне варатарам ахоўнай маскі з’яўляецца абавязковым.
Хакей з шайбай
У хакеі з шайбай варатар носіць спецыяльнае экіпіяванне, якое складаецца з маскі, шчыткоў, пасткі і спецыяльнай клюшкі. Варатар можа прыціскаць шайбу да лёду або заціскаць яе ў пастцы, каб спыніць гульню. Напад на варатара гульцамі каманды суперніка лічыцца парушэннем.
Хакей на траве
У хакеі на траве варатар носіць ахоўнае экіпіяванне, і яму дазваляецца адбіваць мяч любой часткай цела.
Воднае пола
У водным пола варатар можа чапаць мяч двума рукамі, дакранацца крыса басейна і удараць мяч кулаком на адлегласці 4-х метраў ад варот. Таксама варатар можа забіваць галы, аднак яму пры гэтым забараняецца пераплываць на чужую палову поля.
Элізабет Олін
Элізабет Олін (Elisabeth Olin,, Стакгольм — , Стакгольм) — шведская оперная спявачка і кампазітар. Выканала галоўную жаночую ролю на адкрыцці Шведскай каралеўскай оперы ў 1773 годзе, яе называюць першай шведскай опернай прымадонай. Разам з была самай паспяховай актрысай у XVIII стагоддзі ў Швецыі.
Першая жанчына, якая атрымала тытул (Hovsångare) (1773), і першая жанчына, якая стала членам Шведскай каралеўскай акадэміі музыкі (1782).
Біяграфія і кар’ера
Маці Элізабет, Ліза Сёдэрман-Лільстром, была спявачкай і актрысай, прымадонай на сцэне ў тэатры Сторы Болхусет і членам праўлення тэатра, а яе бацька, Петэр Лільстром, быў музыкам у аркестры тэатра. Яна дэбютавала на сцэне ў якасці дзіцячага акцёра ў п’есе «Сірын» з боку сваёй маці ў 1747 годзе. Калі ў 1753—1754 гадах шведская тэатральная група была звольненая, яна стала вядомай як канцэртная спявачка. Такім чынам, яна павінна была дэбютаваць ў 1750-х гадах, але яе імя не было пацверджана яшчэ некалькі год. Яна вядомая як вучаніца італьянскай опернай спявачкі Джавані Крочэ, якая тады працавала ў Стакгольме. У 1761 годзе яна ўпершыню была пацверджана ў якасці канцэртнай спявачкі на канцэрце Фердынанда Зеллбелла. Апублікавала сваю ўласную кампазіцыю ў 1768 годзе. З’яўлялася адным з кампазітараў-укладальнікаў Густавіяды — гераічнага верша ў дванаццаці песнях Эрыка Ск’ёльдэбранда, на які шведскія кампазітары стварылі калекцыю з дванаццаці твораў — яе ўкладам была песня нумар восем.
Грала Галатаў у Асіс і Галатаў Гендэля ў Стэнборга (1773), Эўрыдыку ў Арфеі і Эўрыдыцы (опера) Глюка ў Стэнборга і Сілву ў Сілва Бертана, трыяле ў Стэнборга (сезон 1773—1774), Аліну ў Аліне, каралеву Галконды з Качыныя у Стэнборга 1775—1776, Пракрысу ў Аракрысе і Цефале ў Стэнборга 1777—1778, Клітаймнесту ў Іфігеніі ў Аўлісе Глюка ў Стэнборга (1778—1779) і Зульму ў Карэ і Алонзо 1782—1783.
У 1774 годзе яна згуляла Мечтільду ў Біргер-графе і Метільда супраць Стэнборга ў Ріксалене на вяселлі герцага Карла. У 1776 годзе ў Аталі яе пераканалі згуляць галасавую ролю на песенных вечарынак. Рэжысёр Зібет піша Густаву III, што яна выкарыстоўвала свае адносіны са Стэнборгам: яна, несумненна, занадта далікатная, каб жадаць зняважыць свайго палюбоўніка, адмаўляючыся з’яўляцца ў п’есе, у якой ён не можа адысці ад гульні. Олін дзякуючы свайму сацыяльнаму статусу члена вышэйшага класа мела перавагу ва ўсіх перамовах, таму што гэта было расцэнена як вялікае вызваленне чалавека ад яго сацыяльнага класа, каб выступаць наогул. У той час актрысы лічыліся прастытуткамі, хоць Олін ніколі не была закранута гэтай рэпутацыяй. Калі ў «Оперным тэатры» шукалі спевакоў, адзінай, хто адважыўся, была Олін. Гэта дало ёй вельмі добрую перамоўную пазіцыю, і пасьля перамоваў па зарплаце Густаў расказаў: «Яна застаецца вельмі дарагой». Яна атрымлівала большы заробак, чым любая іншая мастачка ў Швецыі, і большы, чым любая іншая жанчына, незалежна ад прафесіі. У якасці адзінага акцёра ў краіне яна мела прыватны домік.
Яе называлі «першым драматычным мастаком Швецыі», «Шведскай Маранай» (у гонар славутай нямецкай опернай спявачкі Элізабэт Мара) і «адным з патрыярхаў оперы». Яна атрымала заробак у 666 рыксдалераў і 32 шылінгі, што было вышэй, чым у любога іншага супрацоўніка оперы. Стэнборг, зорка мужчынскага полу, штогод атрымліваў 444 рыксдалераў, а таксама бенефіцыяры.
5 снежня 1782 года Олін была абрана членам № 85 у Каралеўскай музычнай акадэміі і стала першай жанчынай у акадэміі. Олін папрасілася сысці з Оперы ў 1782 годзе, але сышла ў адстаўку толькі ў 1784 годзе. Прычынай, меркавана, былі адносіны з дачкой Стэнборга (?). Фармальна яна заставалася ў прафесіі да 1803 года, але на самой справе не з’яўлялася на сцэне, за выключэннем некалькіх гастроляў. Яе запрасілі выступіць на вяселлі караля ў 1797 годзе. 27 лютага 1808 года яна зрабіла сваё апошняе публічнае выступленне, калі выканала арыю Траеты на канцэрце ў Рыдархусеце пры ўдзеле Хафнера, канцэртмайстра Мюлера, Жанет Васеліўс і піяністкі Караліны Стэнборг, якая дэбютавала ў Нарчопінге ва ўзросце дзесяці гадоў у 1804 годзе ў гонар Карла Стэнборга, які спяваў у апошні раз.
Незадоўга да сваёй смерці ў 1828 году Олін асабіста з’явілася да вядомай опернай спявачцы Анжалікі Каталані, якая, як казалі, была ўражаная яе здольнасцямі.
Каменка (прыток Сухадроўкі)
Каменка — рака ў Віцебскім і Лёзненскі раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Ольша (басейн Лучосы).
Даўжыня ракі 10 км, з іх 2 км у Віцебскім раёне. Пачынаецца на поўнач ад вёскі Фокіна Віцебскага раёна. Упадае ў Ольшу каля аграгарадка Стасева Лёзненскага раёна.
Каля ракі вёскі Фокіна, Шарыкі, Кляўцы, Пыжы.
Бушава
Бу́шава (, Бушево) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Пырагіўці (Прылуцкі раён)
Пырагіўці (Пирогі́вці) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Бушава
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Айхах-Фрыдберг (раён)
Айхах-Фрыдберг (Landkreis Aichach-Friedberg) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Айхах. Раён уваходзіць у зямлю Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Швабія. Займае плошчу 783,09 кв. км. Насельніцтва 127246 чал. Шчыльнасць насельніцтва 162 чалавек/кв.км. Афіцыйны код раёна 09 7 71.
Раён падзяляецца на 24 абшчыны.
Мікіта Міхайлавіч Нікалаевіч
Мікіта Нікалаевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца салігорскага «Шахцёра».
Клубная кар’ера
Выхаванец футбольнага клуба «Мінск», з 2014 года пачаў выступаць за дубль і хутка замацаваўся ў яго складзе. Увосень 2015 года гуляў за «Мінск» у Юнацкай лізе УЕФА. У сезоне 2016 стаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды, але тады так і не дэбютаваў у афіцыйных матчах.
19 сакавіка 2017 года дэбютаваў у асноўнай камандзе «Мінска» ў матчы чвэрцьфіналу Кубка Беларусі супраць БАТЭ (1:2), выйшаўшы на замену на 84-й хвіліне. У Вышэйшай лізе дэбютаваў 15 чэрвеня 2017 года ў гасцявым матчы супраць гродзенскага «Нёмана» (1:3), выйшаўшы на замену ў другім тайме. Да канца сезона 2017 згуляў яшчэ ў 6 матчах, пераважна выходзячы на замену.
У студзені 2018 года падоўжыў кантракт з «Мінскам». Сезон 2018 пачынаў у дублі, неўзабаве стаў выхадзіць на замену ў асноўнай камандзе, а з ліпеня пачаў трывала з’яўляцца ў стартавым складзе.
У студзені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск» і неўзабаве стаў іграком жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», падпісаўшы трохгадовы кантракт. У жодзінскай камандзе рэгулярна з’яўляўлся на полі, але не меў трывалага месца ў аснове, звычайна чаргаваўся выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Тарпеда-БелАЗ».
У лютым 2022 года стаў іграком сафійскай «Славіі». У жніўні 2022 года пакінуў балгарскі клуб, а ў верасні далучыўся да харвацкага «Дугаполя».
У красавіку 2023 года вярнуўся ў Беларусь, падпісаўшы кантракт з салігорскім «Шахцёрам».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2013 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17) прымаў удзел у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
10 лістапада 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Літвы (0:0).
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
19 лютага
19 лютага — пяцідзесяты дзень года па Грыгарыянскім календары
Джонатан Разенбаўм
Джонатан Разенбаўм (Jonathan Rosenbaum; нар. ) — амерыканскі артхаусны кінакрытык. Супрацоўнічаў са спецыялізаванымі выданнямі «'» і «'». З 1987 па 2008 гады публікаваўся пераважна ў штотыднёвіку «Chicago Reader»
Цібо I дэ Блуа
Цібо I дэ Блуа, па мянушцы Шэльма або Махляр (Thibaut I le Tricheur de Blois; каля 910 — ) — першы граф Блуа, Шартра, Тура, Шатадзёна, сеньёр В’ерзона, Сансера, Шынона, Самюра і Бажансі. Сын Цібо Старога, віконта Тура.
Кіраванне
Спачатку Цібо быў адным з васалаў Гуга Вялікага, герцага Франкаў (Францыі). У 945 годзе апошні даручыў яму ахову палоненага караля Людовіка IV. Наўзамен за свабоду, якую Цібо павінен быў даць каралю па заканчэнні года палону, Гуга Вялікі аддаў Цібо горад Лан.
У 943 ці 944 годзе Цібо ажаніўся з удавой герцага Вільгельма I Нармандскага, Літгардай дэ Вермандуа, дачкой графа Герберта II дэ Вермандуа. Жонка прынесла яму ў пасаг Правен, які пры яго нашчадках стаў цэнтрам графства Шампань (першым, хто афіцыйна выкарыстоўваў тытул графа Шампані, быў Гуга I Шампанскі).
У 952 годзе памёр герцаг Ален II Брэтонскі, муж сястры Цібо, і Цібо на час непаўналецця свайго пляменніка Дрогана стаў апекуном герцагства Брэтань. Скарыстаўшыся гэтай акалічнасцю, ён стварыў зону свайго ўплыву ў графстве Рэн.
У 956 годзе, скарыстаўшыся смерцю герцага франкаў і маленствам яго сына Гуга Капета, Цібо ўзяў сабе тытул графа Тура, а таксама захапіў Шартр і Шатадзён.
Затым ён выдаў сваю сястру за графа Фулька Анжуйскага. Хронікі, якія апавядаюць пра сустрэчу Цібо з графам Фулькам Анжуйскім, што адбылася ў 958 годзе, называюць іх «намеснікамі і кіраўнікамі каралеўства Нейстрыя» і «графамі ласкай божай».
У 960-х гадах Цібо ўстаў на бок караля Лотара, сына Людовіка IV Заморскага, супраць свайго сюзерэна Гуга Капета, а таксама выступіў супраць герцага Рычарда I Нармандскага. У 961 годзе ён здзейсніў паход у графства Эўро. У адказ нарманы напалі на Дзюнуа. У 962 годзе Цібо арганізаваў буйны ваенны паход супраць Руана, аднак, пацярпеў няўдачу. Нарманы ж дашлі да Шартрскага графства і спалілі Шартр.
Цібо ўзяў пад свой кантроль крэпасці Сент-Эньян і В’ерзон, а таксама, магчыма, Ла Шапель-д’Энгіён у Беры. У перыяд непаўналецця Гуга Капета ён умацаваў Шартр і Шатадзён, а да 960 годзе выбудаваў новую крэпасць Самюр.
У выніку, да канца жыцця Цібо стварыў княства, якое стала адным з самых магутных на Луары. Яно дамінавала над Цэнтральнай Францыяй і пагражала ўладзе саміх Раберцінаў. Гуга Капет, адчуваючы гэту небяспеку, уступіў у саюз з графамі Анжу.
Сям’я і дзеці
Жонка: (з 943/944 ) Літгарда, дачка Герберта II дэ Вермандуа, удава Вільгельма I, герцага Нармандыі. Мелі 4 дзяцей:
Санава (Холм-Жыркоўскі раён)
Санава (Саново) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Аляксей Андрэевіч Аракчэеў
Аляксей Андрэевіч Аракчэеў (Алексе́й Андре́евич Аракче́ев; 23 верасня (4 кастрычніка) 1769, маёнтак бацькі ў Наўгародскай губерні — 21 красавіка (3 мая) 1834, с. Грузіна Наўгародскай губерні) — рускі дзяржаўны і ваенны дзеяч, граф (1799), генерал ад артылерыі (1807). Паходзіў з дваранскага роду Аракчэевых.
Стары горад Іерусаліма
Стары горад Іерусаліма  (іўр. העיר העתיקה, Ха-Ір ха-Аціка, араб. البلدة القديمة, Аль-Балда аль-Кадзіма, арм. Երուսաղէմի հին քաղաք, Erusałemi hin k'ałak') — акружаны сценамі раён плошчай 0,9 км² ва Усходнім Іерусаліме. Да 1860 года, калі быў заснаваны яўрэйскі квартал Мішкенот Шаананім, уяўляў сабою ўвесь Іерусалім. Манументальныя сцены Іерусаліма былі ўзведзенныя ў 1538 годзе асманскім султанам Сулейманам Пышным. Працягласць сцен складае каля 4,5 км, яны маюць вышыню ад 5 да 15 метраў і таўшчыню да 5 метраў. Сцены Старога горада ўключаюць 35 вежаў, большасць з якіх (15) прылягаюць да паўночнай сцяны.
У цэнтры сценаў Старога горада размяшчаецца шэраг святых мясцін ключавой важнасці:
Адной з важных хрысціянскіх святынь Старога горада з’яўляецца Вія Далароза — крыжовы шлях Ісуса Хрыста ад Ільвінай брамы Старога горада да Галгофы. Ён пачынаецца ў мусульманскім квартале і скончваецца ў храме Гроба Гасподняга. Традыцыйна Стары горад падзяляецца на чатыры кварталы, сучасныя межы якіх сфарміраваліся толькі ў XIX стагоддзі: Мусульманскі квартал, Хрысціянскі квартал, Яўрэйскі квартал, Армянскі квартал. Цяперашняе насельніцтва Старога горада жыве ў асноўным у Мусульманскім і Хрысціянскім кварталах. Агульная колькасць насельніцтва ў 2007 годзе складала 36 965 чалавек.
Размеркаванне па рэлігійнай прыналежнасці:
У 1980 годзе Іарданія прапанавала ўключыць Стары горад у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, што і адбылося ў 1981 годзе. У 1982 годзе Іарданія прапанавала дадаць Стары горад у Спіс сусветнай спадчыны, якая знаходзіцца пад пагрозай.
Мусульманскі квартал
Мусульманскі квартал з’яўляецца самым вялікім па плошчы і насельніцтву кварталам Старога горада і займае яго паўночна-ўсходнюю частку. Непасрэдна ў квартал вядуць Дамаскія (Шхемскія) вароты, Ільвіныя вароты і Вароты Ірада. Насельніцтва на 2005 год складала 22 тыс. чалавек.
Хрысціянскі квартал
Хрысціянскі квартал размешчаны на паўночным захадзе, пашыраючыся ад Новых варот на поўначы да Дамаскіх варот на ўсходзе і Яфскіх варот на захадзе. Цэнтрам Хрысціянскага квартала з’яўляецца Храм Гроба Гасподняга.
Армянскі квартал
Армянскі квартал (арм. Հայկական թաղամաս, іўр. הרובע הארמני, араб. حارة الأرمن), самы маленькі з чатырох кварталаў Старога горада, займае паўднёва-заходнюю частку, на поўдзень ад Яфскіх варотаў паміж вежай Давіда і гарой Сіён. У Армянскі квартал можна трапіць праз Яфскія і Сіёнскія вароты. У цэнтры Армянскага квартала размяшчаецца Патрыярхія. Пры Патрыярхіі дзейнічае музей і бібліятэка, у якой налічваецца больш за 30 тыс. кніг. Некаторыя манускрыпты адносяцца да XIII стагоддзя.
Герб Чэрвеня
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 25 лютага 1999 года. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 59.
Афіцыйнае апісанне:
Пэрэвалочна (Прылуцкі раён)
Пэрэвалочна (Переволо́чна) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Пэрэвалочна было ў складзе Пэрэвалочнай воласці Прылуцкага павета Палтаўскай губерні.
Раіса Міхайлоўская
Раіса Міхайлоўская (нар. ) — беларуская праваабаронца, узначальвае Беларускі дакументацыйны цэнтр.
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў Клайпедзе 3 сакавіка 1960 года. Вучылася ў БДУ. У 1993 годзе прыйшла на працу ў выдавецтва СП «Мока-Далфінг». У 1995 годзе яе запрасілі на пасаду начальніка выдавецка-паліграфічнага аддзела ў другую фірму «Красіка-Прынт», якая належала бізнесмену Анатолю Красоўскаму. У гэты перыяд пазнаёмілася з праваабаронцам Алегам Волчакам, які быў дэпутатам Мінскага гарсавета і як юрыст актыўна дапамагаў пацярпелым. У іх нарадзілася думка аб’яднацца ў праваабарончую структуру. Летам 1998 года прыхільнікі гэтай ідэі сабраліся на ўстаноўчы сход, а 10 верасня міністэрства юстыцыі зарэгістравала грамадскую арганізацыю «Прававая дапамога насельніцтву». Раіса Міхайлоўская працавала ў «Прававой дапамозе насельніцтву» выканаўчым дырэктарам, была заснавальнікам і галоўным рэдактарам газеты «Грамадзянін і закон». Паступіла ў Мінскі інстытут кіравання на спецыяльнасць «Правазнаўства». Скончыла праваабарончыя курсы ў Варшаве, стажыравалася ў ЗША і праходзіла трэнінг у Канадзе.
У 2008 годзе ўзначаліла Цэнтр па правах чалавека і кіравала ім да 2012 года. У кастрычніку 2012 года пачаў сваю дзейнасць зарэгістраваны ў Літве «Беларускі дакументацыйны цэнтр». Аўтар сцэнару фільма-расследавання крывавай дзейнасці «эскадронаў смерці» «Банда», 2015 год. Раіса Міхайлоўская аказвае дапамогу сем’ям зніклых беларускіх палітыкаў, задзейнічае пры гэтым нацыянальныя і міжнародныя механізмы абароны. У тым ліку працавала з кейсамі ў КПЧ ААН Ульяны Захаранка (права на жыццё і прызнанне Юрыя Захаранкі памерлым).
У 2013 годзе стала першай жанчынай, узнагароджанай прэміяй Юрыя Захаранкі «Рыцар года — З адкрытым забралам», якая ўручаецца праваабаронцамі і аргкамітэтам па стварэнні руху ветэранаў баявых дзеянняў у Афганістане «Абаронцы Айчыны». У 2017 годзе стала лаўрэатам дзявятай Нацыянальняй прэміі беларускіх праваабаронцаў у намінацыі «Праваабаронца года».
Замужам, мае дачку, унучку і ўнука.
Самуйлавічы Горныя
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Анатоль Віктаравіч Красуцкі
Анатоль Віктаравіч Красуцкі (нар., Мінск) — беларускі палітык. Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь. Акадэмік Міжнароднай акадэміі інфармацыйных тэхналогій. Член Нацыянальнага алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь. Старшыня грамадскага аб’яднання «Беларуская федэрацыя хакея на траве».
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (юрыст), Мінскую вышэйшую партыйную школу (палітолаг), Расійскую акадэмію дзяржаўнай службы пры Прэзідэнце Расійскай Федэрацыі (менеджар-эканаміст). Працоўную дзейнасць пачаў слесарам-інструментальшчыкам вытворчага аб’яднання цацак «Мір». Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў памочнікам пракурора Савецкага раёна горада Мінска, кансультантам аддзела памілавання, старшым рэферэнтам прыёмнай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, загадчыкам аддзела, начальнікам Упраўлення пісем і прыёму грамадзян Сакратарыята Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання, Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога і трэцяга склікання. Прызначаўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь першага склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Садружнасць» (Міжпарламенцкая Асамблея дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў), медалямі «Ветэран працы», «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў, Ганаровай граматай Міжпарламенцкай Асамблеі Еўразійскага эканамічнага супольніцтва, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь .
Грушнае
Гру́шнае (, Грушное) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чамярыскага сельсавета.
Знаходзіцца за 20 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 48 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 139 км ад Гомеля, на рацэ Брагінка (прыток ракі Дняпро).
Гісторыя
Ці не ўпершыню Грушнае (Грушна) згаданае ў люстрацыі старостваў Кіеўскага ваяводства Каралеўства Польскага 1616 года. Належала яно да Любецкай воласці аднаіменнага староства, якое пажыццёва трымаў пан Мікалай Струсь. У вёсцы на той час было 20 падданых, агульны пабор з якіх складаў 62 злотых і 24 грошы. Прысутная вёска Грушна таксама ў люстрацыях Любецкага староства 1622 і 1636 гадоў.
Ёсць яшчэ сведчанне пра наведванне ваколіцаў Грушнага гайдамакамі : Тот же секунд-майор Галцов 25 августа 1750  г. рапортовал: «сего августа 25 дня писал к нему польского местечка Лоева, владельца конюшенного и ротмистра Антония Рокицкого местечка Брагина управитель шляхтич Верига, что сего августа против 25-го числа разбойников 12 ч-к, в ночи при селе Игрушине попа Павла Лазниченка разбили и двор огнем спалили, и жида разбили и огнем сожгли, а жидовку до смерти скололи; да в деревне Сувиде жида разбили, а жидовку огнем же зжгли и жиденка до смерти скололи, которое де село Игрушин и дер. Сувида разстоянием от Днепра против Любич с 15 верст»
Сустракаецца згадка пра Грушнае і ў датаваным 15 лютага 1754 года запісе «wieczystego prawa darownego» на добра Ёлча, Бярозкі, Савічы, Грушна «і іншых», відавочна, прыналежных да Ёлчанскага ключа, ад падканцлера літоўскага графа Міхала Сапегі войскаму ашмянскаму пану Францішку Ракіцкаму, за подпісам вялікага канцлера літоўскага князя Міхала Чартарыйскага, замацаваным вялікай пячаткай. Найранейшыя звесткі пра жыхароў ёсць у метрычнай кнізе ўніяцкай Грушнаўскай Свята-Пакроўскай царквы 1765 года, складзенай яе прэсвітарам айцом Гаўрылам Сафаневічам. 3-м днём ліпеня 1784 года датаваны рэфармацыйны дэкрэт генеральнай візітацыі царквы ў сяле Грушнае Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства Каралеўства Польскага, выкананы візітатарам айцом А. Рубановічам, дэканам чарнобыльскім.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) паселішча апынулася ў межах Рэчыцкай акругі Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. З крыніцы, заснаванай на матэрыялах рэвізіі 1795 года, даведваемся, што сяло Грушна, слабада Нежыхаў, вёскі Савічы, Калыбань, Піркі, Капоранка, Крукі, Кулажын, хутар Чэрнеў і іншыя былі ў заставе ў пана Ігнацыя Шышкі, а належалі (зноў жа застаўным правам) ротмістру троцкаму пану Валенцію Зялёнку.
Як тое вынікае з ведамасцяў прыходскай царквы Пакрова Найсвяцейшай Багародзіцы за 1801, 1814 і 1818 гады, сяло Грушнае і вёскі, прыналежныя да прыходу, заставаліся ў спадчынным уладанні паноў Людзвіка і Міхала Ракіцкіх. У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело] : 1857 г.» засведчана, што 129 жыхароў сяла Грушнае належалі да прыходу Пакроўскай царквы.
У парэформенны перыяд Грушнае — у Савіцкай воласці Рэчыцкага павета. У спісе прыходаў і прычтаў па чатырох благачынных акругах (у межах Рэчыцкага павета) Мінскай епархіі на 1876 год у складзе прычту Пакроўскай царквы ў Грушным названыя настаяцель а. Сымон Бруй, в. а. штатнага псаломшчыка Фёдар Мігай і звышштатны Міхаіл Загароўскі, просфірня Ганна Плышэўская. На 1879 год да прыходу належалі 1365 душ мужчынскага і 1410 душ жаночага полу сялянскага саслоўя з жыхароў сяла Грушнае, вёсак Савічы, Сувіды, Перкі, Пучын, Крукі, Цалуйкі, Кулажын, Нежыхаў, Выграбная Слабада, Верхавая Слабада і Слабада Міхалёўка. На 1886 год у сяле 28 двароў, 289 жыхароў, конны млын. У 1897 годзе працавала школа граматы. На 1909 год у сяле Грушнае налічвалася 58 двароў, 376 жыхароў.
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Берасьцейскай мірнай дамовы з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. грушнае, аднак, апынулася ў складзе часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. Ад 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы».
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езду КП(б) Беларусі Грушнае ўвайшло ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі перададзена ў склад РСФСР.
Пасля ўз'яднання з БССР, з 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года вёска — цэнтр Грушанскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Вольны шлях», працавалі вятрак (з 1907 года), гамарня. У 1989 годзе ў складзе калгаса імя В. І. Чапаева (цэнтр — вёска Старыя Хракавічы). Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.
Забудова
Планоўка складаецца з 4 прасталінейных вуліц, паралельна-мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Заўвагі
<references group="Заўв"/>
Саку (прыпыначны пункт)
Саку (Saku) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Саку павета Хар’юмаа. Знаходзіцца ў мястэчку Саку на лініі Талін — Вільяндзі.
Volat V1
МЗКТ-490100 Volat V1 — беларускі бронеаўтамабіль, створаны на Мінскім заводзе колавых цягачоў.
Гісторыя
Праект «Волат» V-1 быў створаны інжынерамі Мінскага завода колавых цягачоў. Прадпрыемства атрымала заказ міністэрства абароны, дзякуючы якому мае шанцы выйсці на сусветны рынак браніраваных аўтамабіляў. Вопытны выраб новага V1 быў створаны ў 2016 годзе. Упершыню машыны з’явілася ў Парыжы на выставе Eurosatory. Бронеаўтамабіль прыцягнуў увагу наведвальнікаў. Пасля заканчэння выставы выпрабаванні V1 працягнуліся. Наступны паказ бронеаўтамабіль Volat адбыўся ў мае 2017 года ў рамках выставы MILEX-2017. Было прадстаўлена тры машыны.
На дадзены момант, ні адна краіна не выказала жаданне закупіць V1, аднак у самой Беларусі машына ўжо (з 2016 г.) стаіць на ўзбраенні сіл спецыяльных аперацый, пагранвойскаў і ўнутраных войскаў МУС.
Яўген Карлавіч Цікоцкі
Яўген Карлавіч Цікоцкі (,  — ) — беларускі кампазітар.
Пасля дэмабілізацыі, з 1920 жыў у Бабруйску, з 1934 — у Мінску. Пісаў музыку для Беларускага радыё, выкладаў у музычнай школе. Пасля Вялікай Айчыннай вайны Я. Цікоцкі кіраваў Беларускай філармоніяй, потым на працягу 13 год узначальваў Саюз кампазітараў БССР. Адзін з заснавальнікаў беларускай оперы і сімфоніі ў БССР. У 1970-х, калі гарадскія ўлады руйнавалі гістарычны цэнтр Мінска, Я. Цікоцкі быў адным з актыўных абаронцаў архітэктурнай спадчыны. Бацька літаратуразнаўца М. Я. Цікоцкага.
Сіла Наўман
Сіла Наўман (Cilla Naumann;, Стакгольм) — шведская пісьменніца і журналістка.
Вольга Віктараўна Шубіна
Вольга Віктараўна Шубіна (, г. Новакузнецк, Кемераўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Сіла Наўман
Сіла Наўман дэбютавала ў 1995 годзе з «Водным сэрцам», якое было ўдастоена «Прыза катапульты» за лепшы дэбют гэтага года. Вялікі прарыў адбыўся з раманам «Дом» 2000 года. Гаворка ідзе пра добра арганізаванай шлюбнай пары, сын якой падазраецца ў забойстве і з’явіўся ў перакладзе ў некалькіх краінах. У 2008 годзе яна была ўдастоена «Зімовага прыза Ніас». У наступным годзе быў апублікаваны раман «У колах вакол», які атрымаў прызнанне крытыкаў. Яна была намінавана на «Прыз жніўня» двойчы, за моладзевы раман «Кулі у сэрца» 2009 года і за раман «Бяжы з вёсламі» 2012 года. Яна таксама двойчы была намінавана на прэмію Шведскага радыё за раман «Дом». 2000 і для «нясення дома дзіцяці» у 2016 годзе.
Вольга Віктараўна Шубіна
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1966 годзе. З 1966 г. — старшы архітэктар у Мінскпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.
Давід Рыкарда
Давід Рыкарда (David Ricardo,,  — , Гаткам-Парк) — англійскі эканаміст, класік палітычнай эканоміі, паслядоўнік і адначасова апанент Адама Сміта, выявіў заканамерную ва ўмовах свабоднай канкурэнцыі тэндэнцыю нормы прыбытку да паніжэння, распрацаваў тэорыю пра формы зямельнай рэнты. Развіў ідэі Адама Сміта пра тое, што вартасць тавараў вызначаецца колькасцю працы, неабходнай для іх вытворчасці, і распрацаваў тэорыю размеркавання, якая тлумачыць, як гэтая вартасць размяркоўваецца паміж рознымі класамі грамадства.
Фільмаграфія Тэрэнса Маліка
Тэрэнс Малік (нар. 1943) — амерыканскі кінарэжысёр, сцэнарыст і кінапрадзюсар.
Фільмы рэжысёра
Кароткаметражныя фільмы:
Поўнаметражныя фільмы:
NGC 7693
NGC 7693 (іншыя абазначэнні — PGC 71720, MCG 0-60-3, ZWG 381.6, NPM1G -01.0596) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Метамарфоз
Метаморфо́з (ад μεταμόρφωσις), метабалія ў жывёл — глыбокае пераўтварэнне будовы арганізма, у выніку якога лічынка ператвараецца ў дарослую асобіну. Характэрны для большасці груп беспазваночных і некаторых пазваночных — міног, шэрагу рыб (напр., дваякадыхальных), земнаводных.
Звычайна метамарфоз звязаны з рэзкай пераменай спосабу жыцця жывёлы ў антагенезе (напр., з пераходам ад свабоднаплаваючага да прымацаванага спосабу жыцця, ад воднага да наземнага, ад скрытага ў субстраце да адкрытага паветранага і інш.). У жыццёвым цыкле жывёл, якія развіваюцца з метамарфозам, бывае адна і больш лічыначныя стадыі. Пры развіцці з метамарфозам жывёлы на розных стадыях антагенезу выконваюць розныя функцыі, якія спрыяюць захаванню і працвітанню віду.
Часам метамарфоз ускладняецца чаргаваннем пакаленняў (фаз развіцця), якія размнажаюцца бясполым або палавым шляхам. Выпадкі метамарфозу, калі лічыначная стадыя нагадвае велігер марскіх форм і адбываецца ў яйцы, называюцца крыптаметабаліяй (напр., у вінаграднага смаўжа). Змены, звязаныя з павелічэннем колькасці сегментаў цела і членікаў вусікаў, называецца анамарфозам (напр., у мнаганожак і бязвусікавых насякомых). Развіццё без істотных змен, характэрнае для большасці прымітыўных насякомых, называецца протаметабалія (эпімарфоз).
Развіццё крылаў у насякомых прывяло да змен у антагенезе. Няпоўнае ператварэнне, або геміметабалія, адбываецца, калі лад жыцця ранніх стадый і імага падобныя, а лічынка (німфа) падобная на дарослую асобіну, і змены арганізацыі суправаджаюцца ў асноўным паступовым ростам зачаткаў крылаў (характэрна для аўсянікаў, багамолавых, паўцвердакрылых, прамакрылых, раўнакрылых, стракоз, тараканавых, тэрмітаў). Поўнае ператварэнне, або голаметабалія, настае, калі ў антагенезе адбываецца рэзкі падзел асноўных функцый (напр., харчаванне ў стадыі лічынкі, а рассяленне і размнажэнне на дарослай стадыі); характэрна для двухкрылых, лускакрылых, перапончатакрылых, цвердакрылых і інш. атрадаў насякомых. У гэтым выпадку чэрвепадобная лічынка не падобна на дарослае насякомае, і пераход адбываецца на стадыі кукалкі.
Рэгуляцыя метамарфозу ажыццяўляецца гармонамі.
Сяльцо (Холм-Жыркоўскі раён)
Сяльцо (Сельцо) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Пэтрыўскэ (Прылуцкі раён)
Пэтрыўскэ (Петрі́вське) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Кузьма Сяргеевіч Пятроў-Водкін
Кузьма Сяргеевіч Пятроў-Водкін (, Хвалынск — ) — расійскі жывапісец. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1930).
Бычыншчына
Бычы́ншчына (, Бычинщина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Букіт-Джаліль
Нацыянальны стадыён  Букіт-Джаліль (малайскі: Stadium Nasional Bukit Jalil) размешчаны на базе нацыянальнага спартыўнага комплекса на поўдзень ад сталіцы Малайзіі Куала-Лумпур. Многафункцыянальны стадыён і хатняя арэна зборнай Малайзіі па футболе. З умяшчальнасцю 87 411 чалавек гэта самы вялікі ў Паўднёва-Усходняй Азіі і восьмы па велічыні футбольны стадыён у свеце.
Ён быў афіцыйна адкрыты чацвёртым прэм’ер-міністрам Малайзіі 11 ліпеня 1998 г. перад правядзеннем Гульняў краін Садружнасці 1998 г. З тых часоў стадыён таксама стаў галоўным месцам правядзення іншых міжнародных спартыўных спаборніцтваў, такіх як Гульні Паўднёва-Усходняй Азіі 2001 года і Гульні Паўднёва-Усходняй Азіі 2017 года, і ў цяперашні час там праводзіцца большасць малазійскіх міжнародных футбольных матчаў, фіналы спаборніцтваў па футболе нацыянальнага ўзроўню, спартыўныя спаборніцтвы і музычныя канцэрты.
Гісторыя
Умяшчэальнасць нацыянальнага стадыёна «Букіт Джаліл» робіць яго 21-м найбуйнейшым стадыёнам і 9-м найбуйнейшым футбольным стадыёнам у свеце. Ён быў пабудаваны Асацыяцыяй інжынераў Малайзіі, Bhd і распрацаваны Arkitek FAA, а работы былі скончаны за тры месяцы датэрмінова. Нацыянальны стадыён, прызначаны для правядзення мностваў мерапрыемстваў, з’яўляецца цэнтральным і самым вядомым спартыўным месцам у Нацыянальным спартыўным комплексе ў Букіт-Джаліле. Стадыён лічыцца лепшым стадыёнам Малайзіі.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Наваселле)
Царква ў гонар Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Наваселле Мінскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца каля каля шашы Мінск — Гродна на вул. Раждзественская, 2.
Гісторыя
Пабудавана ў пачатку XXI стагоддзя.
Архітэктура
Архітэктар храма Генадзь Іванавіч Чырван.
Пабудавана з цэглы. Вырашана ў стылі драўлянага дойлідства Рускай Поўначы XVII стагоддзя. Цэнтрычны квадратны ў плане аб’ём узняты на высокі подыум, завершаны 8-гранным шатровым барабанам. Па баках далучаны прытворы і апсіда, завершаныя 2-яруснымі 2-схільнымі дахамі.
Курманава (аграгарадок)
Да 2013 года Курманава ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Каля аграгарадка ў даліне ракі Рамясцвянка вадасховішча.
Рашкы
Рашкы (Ря́шки) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Манаблок
Манаблок (μονος — адзін) — тып выканання тэхнікі, некалькі прылад у адным корпусе, ўжываецца для памяншэння займанай абсталяваннем плошчы, спрашчэння зборкі канчатковым карыстальнікам, надання эстэтычнага выгляду.
Бялугі
Бялу́гі (Huso) — род рыб сямейства асятровых.
Уключае два віды буйных рыб з характэрным вялікім паўмесяцавым ротам:
Рыбці (Прылуцкі раён)
Рыбці (Рибці́) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Сарокіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Рыхард Зоргэ
Рыхард Зоргэ (Richard Sorge, агентурны псеўданім Рамзай;, Сабунчы, Бакінскі павет, Бакінская губерня, Расійская імперыя (цяпер Азербайджан) — , Токіа, Японская імперыя) — савецкі разведчык часоў Другой сусветнай вайны, Герой Савецкага Саюза (1964, пасмяротна).
NGC 7694
NGC 7694 (іншыя абазначэнні — PGC 71728, MCG -1-60-4) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аркадзь Сцяпанавіч Казлоў
Аркадзь Сцяпанавіч Казлоў (, г. Полацк, Віцебская вобласць —, г. Наваполацк) — будаўнік, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
У гады Вялікай Айчыннай вайны разам з маці і сястрой быў вывезены акупацыйнымі ўладамі ў Літву. Летам 1944 года сям’я вярнулася ў Полацк. У пасляваенны час скончыў гарадскую сярэднюю школу № 4, у 1957—1960 гадах служыў у войску. Пасля службы па камсамольскай пуцёўцы быў накіраваны на будаўніцтва Полацкага нафтаперапрацоўчага завода (1960).
Працаваў рознарабочым у БУ-125 трэста № 16 «Нафтастрой». У 1961 года скончыў Наваполацкае тэхнічнае вучылішча нафтавікоў. Праходзіў стажыроўку на Новаўфімскім нафтаперапрацоўчым заводзе. Працаваў памочнікам аператара ўстаноўкі атмасферна-вакуумнай трубчаткі № 1, затым аператарам на Полацкім НПЗ.
Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР (1966—1970), быў членам Віцебскага абкама і Полацкага гаркама Кампартыі Беларусі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1971), двума ордэнамі Леніна. У 1981 годзе ўдастоены звання Герой Сацыялістычнай Працы з уручэннем залатога медаля «Серп і Молат». У 2008 г. прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін горада Наваполацка».
Itransition
Itransition Group (Itransition) – міжнародная ІТ-кампанія, адзін з найбуйнейшых вытворцаў заказнога праграмнага забеспячэння ў СНД. Рэзідэнт Парку высокіх тэхналогій Беларусі (ПВТ), а таксама член навукова-тэхналагічнай асацыяцыі «Інфапарк». Уваходзіць у пяцёрку найбуйнейшых экспарцёраў праграмнага забеспячэння з ліку кампаній-рэзідэнтаў ПВТ. Кампанія мае прадстаўніцтвы ў ЗША, Вялікабрытаніі, Нідэрландах, Расіі, а таксама 5 цэнтраў распрацоўкі ў Беларусі.
Гісторыя
Кампанія паўстала ў складзе холдынгу «БелХард». У 1998 годзе Сяргей Гвардзейцаў, працаваўшы ў той час дырэктарам па распрацоўцы, стварыў сваё падраздзяленне з 10 Java-спецыялістаў. У 2005 годзе гэтае падраздзяленне вылучылася ў незалежную кампанію Itransition, стаўшы адным з першых рэзідэнтаў ПВТ. У 2006 годзе кампанія была ператворана ў холдынг.
Рэйтынгі і ўзнагароды
З 2009 года Itransition штогод уваходзіць у спіс «100 сусветных аўтсорсэраў» (The Global Outsourcing Top 100). У 2016 годзе кампанія ўвайшла ў топ рэйтынгу ў намінацыях «Водгукі кліентаў» і «Інавацыйныя праграмы», а таксама стала «суперзоркай» рэйтынгу за прысутнасць у спісе на працягу апошніх 8 гадоў.
Па выніках 2015 года кампанія Deloitte уключыла Itransition у спіс самых дынамічна развіваючыхся кампаній Паўночнай Амерыкі – Deloitte Technology Fast 500.
Рэйтынгавае агенцтва «Эксперт РА» па выніках 2013—2015 гадоў уключыла Itransition у спіс найбуйнейшых расійскіх кампаній у галіне інфармацыйных і камунікацыйных тэхналогій, а таксама ў Топ-30 распрацоўшчыкаў праграмнага забеспячэння. У 2015 годзе Itransition увайшла ў пяцёрку найбуйнейшых распрацоўшчыкаў.
Па дадзеных «Камерсанта», па выніках 2013—2015 гадоў Itransition трапіла у спіс найбуйнейшых ІТ-кампаній Расіі, а таксама ў спіс найбуйнейшых распрацоўшчыкаў праграмнага забеспячэння.
Itransition з’яўляецца лаўрэатам першай прэміі «HR-брэнд Беларусі 2014», двухразовым пераможцам у намінацыі «Сацыяльна адказны брэнд» конкурсу «Брэнд года» , арганізатарам самага значная праэкта КСА Беларусі за 2016 год у намінацыі «Узаемадзеянне с мясцовымі супольнасцямі» па версіі фонду «Ідэя».
Адукацыйная дзейнасць
З 2005 года працуе навучальны цэнтр Itransition, які штогод навучае больш за шэсцьсот студэнтаў тэхналогіям Java, .NET, Ruby, PHP, SAP і тэставанню ПЗ.
Кампанія актыўна супрацоўнічае з вядучымі тэхнічнымі ВНУ Беларусі. На сённяшні дзень з дапамогай Itransition абсталяваны 12 навучальных лабараторый у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (БНТУ), Беларускім дзяржаўным універсітэце (БДУ) , Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (БДУІР).
Itransition з’яўляецца пастаянным партнёрам па арганізацыі і правядзенні міжнародных навукова-практычных канферэнцый у галіне інфармацыйных тэхналогій (ITS, OSTIS), інтэлектуальнага конкурсу Itransition Opener, а таксама студэнцкага форуму па праграмнай інжынерыі SEF.BY2Students.
Рудзіўка (Прылуцкі раён)
Рудзіўка (Ру́дівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Вусце (Холм-Жыркоўскі раён)
Вусце (Устье) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Самуйлавічы Дольныя
Саму́йлавічы До́льныя (, Самуйловичи Дольные) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1940—1961 гадах цэнтр Самуйлавіцкага сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Лужкі (Мсціслаўскі раён)
Лужкі́ (, Лужки) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Смош
Смош (Смош) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Здвінск
Здвінск размешчаны ў Барабінскай нізіне на рацэ Каргат, за 280 км на паўднёвы захад ад Новасібірска, за 80 км на поўдзень ад горада Барабінск, які мае чыгуначную станцыю на Транссібірскай магістралі і побач з якім праходзіць федэральная аўтамабільная дарога М-51 «Байкал».
Марыяна Бернадот
Гіллан Марыяна Бернадот (народжаная Ліндберг , нарадзілася 15 ліпеня 1924 у Хельсінкі, таксама вядомая як Прынцэса Мар’яна Бернадот, з’яўляецца шведскай актрысай і філантропам, з 1961 года ў шлюбе з Cігвардам Бернадотам, другім сынам караля  Густава VI Адольфа . Пасля смерці Гунілы Бернадот ў 2016 годзе, яна (па шлюбе) з’яўляецца апошняй цёткай караля Карла XVI Густава і таксама афіцыйна ўключана ў шведскую каралеўскаю сям’ю.
Бернадот была адзначана за яе працу ў падтрымку людзей з фізічнымі недахопамі.
19 ліпеня
19 ліпеня — двухсоты (дзвесце першы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Марыяна Бернадот
Адукацыя і прафесійная жыццё
У падлеткавым узросце яна работала у тэатры пад адкрытым небам у сваім родным горадзе, потым Бернадот была прынята ў Каралеўскі драматычны тэатр і прайшла іх поўны курс у 1945—1948. Паміж семестраў яна працавала ў якасці гіда ў турах ў Нямеччыну і Францыю. Пасля заканчэння адукацыі, яна працавала ў якасці актрысы ў Каралеўскім драматычным тэатры ў Стакгольме на працягу адзінаццаці гадоў.
Тэатр быў зачынены на рэканструкцыю ў 1956 годзе. Праз некалькі гадоў яна прайшла курсы ў культурнай камунікацыі і мастацтва ў Стакгольмскім універсітэце.
Каракал (СТРК)
Каракал — беларуска-ўкраінскі супрацьтанкавы ракетны комплекс, распрацаваны кампаніяй «Белтэх Холдынг» пры ўдзеле Кіеўскага дзяржаўнага канструктарскага бюро «Прамень». Упершыню быў прадстаўлены шырокай грамадскасці ў лютым 2011 года на выставе IDEX-2011 у Абу-Дабі, а ў маі таго ж года на выставе MILEX-2011 у Мінску. З’яўляецца першым гатовым вырабам узбраення створаным ВПК Беларусі.
СТРК «Каракал» можа ўключаць у сябе падраздзяленне з 4—6 самаходнымі пускавымі ўстаноўкамі, машыны баявога кіравання, машыны разведкі і кіравання з камплектам БПЛА, машын тэхнічнай падтрымкі і забеспячэння з разліку адна машына на тры самаходных пускавых ўстаноўкі.
Самаходная пускавая ўстаноўка ўяўляе сабой мабільны комплекс на базе аўтамабіля беларускай вытворчасці з колавай формулай 4х4. Ракетнае ўзбраенне прадстаўлена супрацьтанкавымі кіраванымі ракетамі «Скіф» або «Бар’ер». Пры пераходзе з паходнага ў баявы рэжым пускавая ўстаноўка вылучаецца ўверх і пры стрэле боекамплекта аўтаматычна вяртаецца ў зыходнае становішча для перазарадкі. У кармавым адсеку машыны размяшчаецца дадатковая пераносная ўстаноўка СТРК «Скіф». Машына падзелена на два адсекі, пярэдні прызначаны для размяшчэння экіпажа ў колькасці двух чалавек, сярэдні і кармавы месцяць высоўную пускавую ўстаноўку і боекамплект ў 12 ракет. Машына абаронена шматслаёвай камбінаванай палімернай бранёй, што па заяве распрацоўшчыкаў зніжае радыёлакацыйную прыкметнасць
Стрыльныкы (Прылуцкі раён)
Стрыльныкы (Стрі́льники) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мяніку (прыпыначны пункт)
Мяніку (Männiku) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў воласці Саку павета Хар’юмаа. Знаходзіцца ў вёсцы Мяніку на лініі Талін — Вільяндзі.
Крот (значэнні)
Крот — прозвішча і жывёла, сямейства млекакормячых атрада Землярыйкападобныя.
Бяляны (Мёрскі раён)
Бяля́ны (, Беляны) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Сярэднястогаўская археалагічная культура
Сярэднястогаўская культура (Середньостогівська культура, Среднестоговская культура) — археалагічная культура меднага веку ва Усходняй Еўропе. Ахоплівала тэрыторыю лесастэпавай Украіны і суседнія раёны Расіі. Перыяд існавання: канец 5 тысячагоддзя да н. э. — пачатак 4 тысячагоддзя да н. э..
Асаблівасці
Галоўнымі заняткамі носьбітаў Сярэднестогаўскай культуры былі мясная жывёлагадоўля (каровы, авечкі, коні), рыбалоўства і паляванне. Хаця рэштак коней не болей за 12% і ўзрост жывёл сведчыць пра тое, што іх трымалі на мяса, некаторыя даследчыкі высоўваюць меркаванне, што сярэднястогаўцы аднымі з першых асвоілі верхавую язду. Прычынай з'яўляюцца рогавыя калодачкі, якія археолагі доўгі час прымалі за частку аброцяў.
Для керамікі характэрны пасудзіны з вузкім акругленым дном, выпуклай шыйкай, грабеністымі ўзорамі, зубчастымі або вусеневымі штампамі. У гліну дадаваліся раздробленыя ракавіны. Ва ўсходнім арэале культуры таксама выкарыстоўвалася чырвонагліняная кераміка, характэрная для Паўночнага Каўказа. Шырока выкарыстоўваліся крэмневыя пласціны, з якіх выраблялі скрэблы, навершы стрэл, сякеры. З косці выразалі шылы і рыбалоўныя гаплікі.
Сувязі
Матэрыяльныя артэфакты Сярэднястогаўскай культуры блізкія да прадметаў, знойдзеных пры раскопках помнікаў Хвалынскай культуры. Прадстаўнікі абедзьвюх культур — еўрапеоіды. Генетычныя даследаванні таксама падцвярджаюць іх шчыльную сувязь і блізкасць да сучаснага насельніцтва Заходняй Еўропы. Археолагі высоўваюць ідэю існавання Сярэднястогаўскай—Хвалынскай злучнасці ў лесастэпавых раёнах Усходняй Еўропы. Можна меркаваць, что носьбіты гэтых культур мелі адзінае паходжанне і, магчыма, размаўлялі на супольнай прота-індаеўрапейскай мове.
Валдэку (прыпыначны пункт)
Валдэку (Valdeku) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі. Знаходзіцца ў адным з раёнаў Таліна на лініі Талін — Вільяндзі.
Прыпыначны пункт існаваў і раней, але верагодна ў 1960-х гадах быў закрыты разам з перашыўкай лініі з вузкай каляіны на шырокую.
NGC 7695
NGC 7695 (іншыя абазначэнні — PGC 71726, MK 931, NPM1G -02.0521, IRAS23306-0259) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сухаліскы
Сухаліскы (Сухолі́ски) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Леанід Канстанцінавіч Шулаеў
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. Працаваў у Мінскпраекце, ІБіА Дзяржбуда БССР, у Белжылпраекце, з 1981 года — старшы навуковы супрацоўнік БелНДІдзіпрасельбуда.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Пражывае ў Мінску.