cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іосіф Давыдавіч Левін
Біяграфія
Быў членам Саюза архітэктараў СССР з 1955 года, Савета ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны. Член КПСС з 1946 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: Палац культуры і тэхнікі МАЗа (1977), аэрапорт «Мінск-1», будынкі выдавецтва «Беларуская энцыклапедыя імя Петруся Броўкі» пры АН Беларусі, інстытута «Белдзіпразем», Гідраметэаралагічнага цэнтра па Ленінскім праспекце (1968); карпусы 5-й і 7-й клінічных гарадскіх бальніц; ветэрынарная санітарная станцыя; новы корпус Рэспубліканскай пракуратуры па вул. Інтэрнацыянальнай (1969); скурна-венералагічны НДІ; сярэдняя спецыяльная музычная школа; НДІ Дзяржплана БССР; кінатэатр «Піянер»; стадыён «Трактар»; Мінскі мастацка-вытворчы камбінат; комплекс інтэрнатаў па вул. Ангарскай (1974), жылыя дамы, школы, дзіцячыя сады; транспартная развязка пл. Ванеева; праведзена добраўпарадкаванне Парку культуры і адпачынку імя 50-годдзя Вялікага Кастрычніка і іншае, мікрараён па вул. Кнорына (1963), дзіцячая бальніца па вул. Арлоўскай (1966), тэрапеўтычны корпус 6-й клінічнай бальніцы (1974), Інстытут нейралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі (1983) у Мінску.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступені (1944, 1985), двума ордэнамі Чырвонай Зоркі (1945); медалямі «За адвагу», «За абарону Ленінграда», «За ўзяцце Кёнігсберга», «За Перамогу над Германіяй», «За Перамогу над Японіяй», медалём Мангольскай Народнай Рэспублікі, «Ветэран працы», юбілейнымі медалямі, Ганаровымі граматамі, каштоўнымі падарункамі.
Спіс аб’ектаў PGC (2551001—2552000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2551001—2552000)
Фіджыйскі хіндзі
Фіджыйскі хіндзі — мова, якая распаўсюджана на востраве Фіджы сярод перасяленцаў з Індыі (інда-фіджыйцаў), якія на дадзены момант складаюць каля 37% насельніцтва краіны, амаль не змешваючыся з карэнным насельніцтвам. Паходзіць ад дыялектаў авадхі і бходжпуры мовы хіндзі, утрымлівае запазычаныя словы з іншых індыйскіх моў, фіджыйскай мовы і англійскай мовы.
Біл Роўлінг
Сэр Уолас Эдвард Роўлінг (Wallace Edward Rowling), вядомы як Біл Роўлінг (Bill Rowling) ( — ) — 30-ы прэм’ер-міністр Новай Зеландыі (1974—1975). Быў прызначаны на пасаду кіраўніка ўрада пасля смерці вельмі папулярнага Нормана Кёрка і займаў гэтую пасаду каля года. Апынуўся няздольны ўтрымаць уладу, але працягваў займаць пасаду кіраўніка Лейбарысцкай партыі пасля паразы на выбарах.
Спіс аб’ектаў PGC (2552001—2553000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2552001—2553000)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла (Вялікае Сяло)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Вялікае Сяло Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Касцёл быў збудаваны ў канцы XX стагоддзя, у 1990-х гадах з цэглы. Фундатарам будаўніцтва выступіў біскуп, што нарадзіўся ў суседняе вёсцы Стараволя — Казімір Велікаселец.
Архітэктура
Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам з бакавымі сакрысціямі, накрытымі агульным двухсхільным дахам, над карнізам якога выступаюць двухгранныя ліштвы арачных аконных праёмаў бакавых фасадаў. Да франтальнага фасада далучана чатырохгранная вежа-званіца пад двухгранным пакрыццём; яе першы ярус вырашаны двухгранным парталам арачнага ўваходнага праёма.
Смольнае
Смольнае — тапонім.
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Петрыкаў)
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі — мураваны каталіцкі храм у горадзе Петрыкаве Гомельскай вобласці. Размяшчаецца на вуліцы Карла Маркса.
Гісторыя
У 1638 годзе віленскі кашталян Крыштаф Хадкевіч фундаваў у Петрыкаве драўляны каталіцкі касцёл.
Каталіцкая парафія ў Петрыкаве існавала да Першай сусветнай вайны. Драўляны касцёл быў закрыты царскімі ўладамі ў другой палове XIX стагоддзя. Святыня не дзейнічала да 1902 года, вернікі маліліся ў капліцы на могілках. Драўляныя касцёл і капліца былі знішчаны падчас Першай сусветнай вайны.
Мураваны храм узведзены ў 1999—2001 гадах з цэглы.
Архітэктура
У архітэктуры храма адчуваюцца гатычныя рэмінісцэнцыі. Лапідарную аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць прамавугольная ў плане малітоўная зала пад двухсхільным дахам і далучаная да яе з франтальнага боку трох’ярусная чатырохгранная шатровая званіца. Плоскасныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны стральчатымі аконнымі праёмамі. На белакаменным фоне сцен вылучана чырвона-цагляная арнаментыка фрызаў, ліштвы вокнаў і прамавугольнага ўваходнага праёма, між'ярусныя паясы.
Клякачкавыя
Клякачкавыя (Staphyleáceae) — сямейства кустоў і невялікіх дрэў, якое ўключае тры рода з Амерыкі і Еўразіі.
У сістэме класіфікацыі Кронквіста (1981) сямейства Клякачкавыя ўваходзіць у парадак.
Роды
У рамках сямейства вылучаюць тры рода:
Раней у гэта сямейства таксама ўключалі род з Кітая і род  з Вест-Індыі, Калумбіі і Перу. У Сістэме APG II гэтыя роды выдзелены ў асобнае сямейства, якое ўваходзіць у групу Эўразіды II.
Праабражэнка
Праабражэнка — тапонім.
Касцёл Святога Юзафа (Жыткавічы)
Гісторыя
У пачатку ХХ стагоддзя ў мястэчку існавала рымска-каталіцкая парафія пад тытулам св. Тэрэзы ад Дзіцятка Езус. Парафіяльныя набажэнствы адбываліся ў невялікай капліцы. Драўляны касцёл быў пабудаваны ў 1935 годзе ў цэнтры мястэчка. 30 чэрвеня 1936 года біскуп Казімір Букраба правёў урачыстае асвячэнне святыні. У 1939 годзе жыткавіцкая парафія налічвала каля 250 вернікаў. Стары будынак касцёла не захаваўся.
Архітэктура
Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Плоскасныя бакавыя фасады члянёны на два ярусы высока ўзнятымі арачнымі аконнымі і дзвярным праёмамі. Уваход вырашаны аркадным ганкам пад двухсхільным пакрыццём, якое рытмуецца з двухгранным шчытом фасада, завершаным арачным аконным праёмам. .
Рагозавыя
Рагозавыя, Пухоўкавыя (Typhāceae) — сямейства аднадольных раслін парадку. Упершыню вылучана французскім батанікам Антуанам Ларанам дэ Жусье.
Сістэматыка
У склад сямейства ўключаюць два рода раслін :
Часам сямейства Рагозавыя лічаць манатыпным з адзіным родам Рагоз, а род Плюшчай вылучаюць у асобнае сямейства. Да цяперашняга часу Sparganiaceae звычайна лічыцца сінонімам Typhaceae.
Распаўсюджанне, агульная характарыстыка
Прадстаўнікі распаўсюджаныя ад умераных да трапічных шырот.
Падзел абодвух родаў адбыўся 89 млн гадоў таму. Аднадомныя расліны, якія растуць у водным асяроддзі. Кветкі вельмі дробныя, сабраныя ў шчыльныя суквецці. Плады не раскрываюцца, насенне пылападобнае.
Спіс аб’ектаў PGC (2553001—2554000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2553001—2554000)
Касцёл Святых Пятра і Паўла (Івацэвічы)
Касцёл Святых Пятра і Паўла — мураваны каталіцкі храм у горадзе Івацэвічы Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Першы парафіяльны храм быў пабудаваны каля 1750 года родам Глухоўскіх. Месціўся касцёл на тэрыторыі сучаснай выхаваўча-працоўнай калоніі (у той час на вуліцы Юрздзіка).
У 1866 годзе касцёл быў забраны пад праваслаўную царкву. У 1922 годзе вернуты вернікам і існаваў да 1944 года. Быў разбураны пры вызваленні горада ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. У 1962 годзе, пры выкананні будаўнічых работ, прыкладна ў 300 метрах ад касцёла былі знойдзены сляды пахаванняў.
Сучасны касцёл пабудаваны ў пачатку 21 ст. з цэглы.
Архітэктура
Дынамічна-асіметрычную кампазіцыю храмавага комплексу фарміруюць касцёл і злучаная з ім аднапавярховым крылом званіца. Касцёл вырашаны манументальным прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам, які выходзіць на фасад двухгранным шчытом, фланкіраваным трох’яруснымі трохграннымі вежамі-рызалітамі пад двухсхільнымі пакрыццямі. Вось сіметрыі фасада адзначана круглым акном-ружай (уплыў готыкі) і ўваходнай тэрасай-аркадай. Плоскасныя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з трохвугольнымі сандрыкамі. Пастаўленая вуглом высотная чатрох’ярусная чатырохгранная вежа-званіца завершана спічастым шатром.
Сяргей Віктаравіч Абадоўскі
Сяргей Віктаравіч Абадоўскі (, Магілёў  —, Магілёў) — беларускі праваабаронца, прафсаюзны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Магілёве. З 1968 года па 1977 год (за выключэннем гадоў тэрміновай вайсковай службы з 1968 па 1970) вучыўся ў Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце (атрымаў кваліфікацыю — інжынер-механік). У 1996 годзе паступіў, і ў 2000 скончыў Беларускі інстытут правазнаўства па спецыяльнасці «Правазнаўства» з прысваеннем кваліфікацыі «юрыст».
З 1967 года па 1968 год працаваў рабочым у Магілёўскім вагонным дэпо. З 1971 года па 1990 год працаваў на рабочых і інжынерна-тэхнічных пасадах на магілёўскім заводзе «Строммашына». З 1990 года па 1993 год — радыёмеханік па рамонце тэле-радыёапаратуры ў магілёўскай фірме «Гарант». У 1993 годзе быў абраны на пасаду Старшыні Магілёўскай абласной рэгіянальнай арганізацыі Свабоднага прафсаюза Беларусі, дзе працаваў да 1999 года. З 1997 года працаваў юрыстам Свабоднага прафсаюза Беларускага.
З 1998 года — намеснік старшыні магілёўскага аддзялення Беларускага Хельсінкскага камітэта. Быў стваральнікам, і ў 1998—2003 гадах — дырэктарам грамадскага аб’яднання «Магілёўскі праваабарончы цэнтр». У 1991 годзе быў адным з заснавальнікаў Свабоднага прафсаюза Беларусі (у далейшым — Свабодный прафсаюз Беларускі, СПБ), дзе працаваў на розных пасадах (старшыня пярвічнай арганізацыі СПБ фірмы «Гарант» з 1992 года па 1993 год, старшыня абласной рэгіянальнай арганізацыі СПБ з 1993 года па 1999 год, сябра Рэспубліканскай Рады СПБ з 1992 года па 2000 год).
У якасці трэнера праводзіў шматлікія семінары з актывістамі і лідарамі НУА, прафсаюзаў і палітычных партыяў па тэмах «Савет Еўропы і правы чалавека», Юрыдычная абарона сябраў прафсаюзаў", «Вядзенне калектыўных перамоваў», «Агульныя прынцыпы маніторынгу правоў чалавека», «Працэдуры прыватных зваротаў у Камітэт ААН па правах чалавека», «Права грамадзянаў пры затрыманні», ды іншых. Кіраваў і ўдзельнічаў у праграмах, што праводзіліся Магілёўскім праваабарончым цэнтрам: «Праваабарончая грамадская прыёмная», «Развіццё Магілёўскага праваабарончага цэнтру», «Маніторынг судовых працэсаў у судах г. Магілёва», «Абарані сябе сам». Удзельнічаў у выдавецкай дзейнасці МПЦ, быў ініцыятырам выдання «Шэрай кнігі», прысвечанай працы судоў у г. Магілёве.
Пахаваны на Грузаўскіх могілках у Магілёве.
Спаская (станцыя метро)
«Спаская» (Спасская) — станцыя Правабярэжнай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Лігаўскі праспект (станцыя метро)
«Лігаўскі праспект» (Лиговский проспект) — станцыя Правабярэжнай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Лідзія Анатолеўна Леснякова
Лідзія Анатолеўна Леснякова (нар., Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 2002 годзе мастацкі каледж № 26 у г. Мінску, у 2007 годзе архітэктурны факультэт БНТУ на кафедры «Дызайн архітэктурнага асяроддзя», спецыялізацыя — урбадызайн.
Працоўную дзейнасць пачала ў 2003 старэйшым тэхнікам-архітэктарам, затым архітэктарам УП «ТМ архітэктара Л. А. Нардштэйн» і паралельна з 2007 выконвала работы па дагаворах падраду ў «ТМ архітэктара Г. Р. Штэйнмана». З 2010 года архітэктар у ДП «МГІ добраўпарадкавання і гарадскога дызайну»; з 2011 года архітэктар УП «ART de Vita»; з 2012 — архітэктар 1-й катэгорыі ў ТАА «СіціБудСэрвіс»
Член Беларускага саюза архітэктараў і Беларускага саюза дызайнераў (2010).
Узнагароды
Стыпендыят спецыяльнага фонду Прэзідэнта РБ па падтрымцы таленавітай моладзі. Узнагароджана медалём «Таленты Беларусі» (2000).
Пячора Арэні
Пячора Арэні (Արենի-1 կամ Թռչունների քարանձավ) — комплекс пячор, што знаходзяцца блізу сяла Арэні ў Ваёцдзорскай вобласці на поўдні Арменіі. У пячоры, што знаходзіцца на вышыні каля 1080 м над узроўнем мора, вывучальнікамі было выяўлена некалькі культурных пластоў, улучаючы комплекс эпохі медзяна-каменнага стагоддзя (энеаліта) з глінабітнымі будынкамі, датаваны 4200-3500 гадамі да нашай эры. Найранейшы культурны пласт ставіцца да VI—V тыс. да. н.э. , а самы позны да XII—XIV стагоддзям.
Месцаванне і структура пячоры
Карставая пячора Арэні вядомая таксама пад назвай Птушыная пячора (Թռչունների քարանձավ), знаходзіцца на паўднёвым усходзе Арменіі ў Ваёцдзорскай вобласці, за 12 км ад горада Ехегнадзора. Пячора, якая складаецца з трох залаў, з'явілася ў вапняковых скальных утварэннях даліны ракі Арпа. Плошча пячоры складае паводле розных дадзеных ад 400 да больш за 600 кв.м, ад яе адыходзяць убакі некалькі адсекаў ці галерэй. Усярэдзіне помніка зверху навісаюць пакрытыя чорным налётам зборы. У пячоры ёсць мноства калідораў і пераходаў, якія часткова былі закладзены яшчэ ў старажытнасці.
Гісторыя
У старажытныя часы пячора з'яўлялася значным селішчам гавара Ваёц Дзор Сюнікскага ашхара Вялікай Арменіі. Гісторыкам V стагоддзя Егішэ Арэні было памянёна пад імем Арпанял, Арпунял, (Арбанял). Селішча з'яўлялася дарожным вайсковым пунктам і вузлом, што перакрывае цясніна, якая злучала раўніну Шарур з Ваёц Дзорам. Яно мела гандлёвыя сувязі з рознымі тэрыторыямі па ўсім Блізкім Усходзе, сведчаннем гэтага з'яўляецца знойдзеная ў пячоры кераміка чатырох тыпаў, і толькі адзін з іх лічыцца посудам мясцовай вытворчасці.
На блізкіх ад пячоры ўзвышшах (цясніну Амагу) у старажытныя часы знаходзіліся крэпасць і замак, разваліны якіх захаваліся да нашых дзён.
Пячора была адкрыта навуковым супрацоўнікам інстытута археалогіі і этнаграфіі НАН РА археолагам Барысам Гаспаранам, у ёй былі шмат птушыных гнёздаў, дзякуючы чаму за пячорай замацавалася альтэрнатыўная назва — Птушыная. Непадалёк знаходзіцца рэстаран, які за кошт пячоры вырашылі пашырыць, уладкаваўшы ў ёй новую залу. Аднак неўзабаве пасля пачатку пашырэння гаспадар рэстарана памёр. Мясцовыя жыхары кажуць, што духам пячоры ўладкаваныя для пашырэння выбухі не спадабаліся і яны панеслі душу неасцярожнага будаўніка з сабой углыб гары. Пачынаючы з 2007 года пячора даследуецца больш за 12 археалагічнымі інстытутамі з 9 краін свету.
Раскопы
Археалагічныя працы ў пячоры вядуцца з 2007 года, экспедыцыю ўзначальваюць Барыс Гаспаран (Арменія), Рыгор Арэшан (ЗША) і Рон Пінхасі (Ірландыя). У раскопах прымаюць удзелы навуковыя з Інстытута археалогіі і этнаграфіі Армянскай АН, Каліфарнійскага інстытута імя Лойда Котсена, Коркскага ўніверсітэцкага каледжа Ірландыі, Універсітэта штата Канектыкут (UConn, ЗША), а таксама ўніверсітэтаў Хайфы і Тэль Авіва (Ізраіль). У выніку папярэдняй выведкі атрымалася ўсталяваць, што пячора мае не менш 5-6 пластоў энеалітычнай эпохі, глыбінёй больш чатырох метраў (радыевугляродныя даты вагаюцца ў межах 4300-3500 гг. да н.э.). Ва ўваходу ў пячору на плошчы 85 м² падчас раскопаў было выяўлены рэшткі жылля, выбрукаваныя панадворкам і глінабітнымі структурамі. У задняй частцы пячоры на плошчы 40 м² было адкрыта складское памяшканне з укапанымі ў адклады пасудзінамі для захоўвання харчовых запасаў і круглымі глінянымі структурамі вытворчага прызначэння.
Кераміка выяўленая археолагамі падобна з посудам першай фазы куро-аракскай культуры падобнай з артэфактамі знойдзенымі пры раскопах іншых помнікаў Арменіі як Талін і Элар. Тэхніка-тыпалагічныя адрозненні керамікі гэтых дзвюх, розных у храналагічным дачыненні пластоў мяркуе магчымасць наяўнасці дзвюх ранняй (4000-3700 гг. да н.э.) і пазней (3600-3500 гг. да н.э.) фаз у позным энеаліце Паўднёвага Каўказа. Знаходжанне керамікі па тэхніка-технологичеким асаблівасцям паўтарае энеалітычны посуд, а па формах блізкай да ўзораў керамікі куро-аракскай культуры ў раскапаных пластах (пры гэтым у першым гарызонце колькасць падобных узораў узрастае), кажа пра зараджэнне керамікі куро-аракскай культуры з энеалітычнай.
Знаходкі, зробленыя ў пячоры, сведчаць пра зараджэнне цывілізацыі на тэрыторыі сучаснай Арменіі на 800 гадоў раней, чым лічылася раней, то бок прыкладнае ў той жа час, што і на тэрыторыях Паўднёвага Ірана. Дзякуючы гэтым жа раскопам атрымалася ўсталяваць, што Майкопская культура, і культура Куро-Аракс з'явіліся і пашырыліся на 1000 гадоў раней, чым да гэтага лічылі ў навуковых колах.
Энеалітычны пласт 1
1-ы пласт прыналежны эпосе энеаліту раскапаны быў ва ўваходу ў пячору, уяўляў сабою два жылых будынкі няпэўнай формы. У выніку карпатлівай працы былі выяўлены каменныя сцены аднаго з будынкаў, а таксама глінабітная падлога, датаваўся 3500 гг. да н.э. З іншых знаходак першага пласта вылучаюцца керамічныя знаходкі: таўстасценнага пясочна-саламянага посуду (жароўні, пасудзіны для захоўвання, варачныя катлы) і танкасценнай кухоннай і параднай пясочна-саламянай і саламяным посудам (шклянкі, міскі, збанкі і інш.) Выяўленая ў першым пласце кераміка з'яўляецца класічным узорам керамікі куро-аракскай культуры.
Структура керамікі першага пласта
Керамічны матэрыял пласта фрагментарны, пададзены профільнымі чарапкамі і асобнымі часткамі (венцамі, гарлавінамі, ручкамі) высакаякаснага параднага посуду.
Кераміка ўяўляе сабою шаравістыя і выцягнутыя яйкападобныя буйныя пасудзіны пазбытыя гарлавіны, грушаватыя пасудзіны з закругленай падставай і горлачкам, якое звужаецца ці, наадварот, пашыраецца. Дны буйных пасудзін, ці карасаў, плоскія з плыўным пераходам да прыдона (хоць часам сустрэты і грубыя, вылучаныя дны). Збаны знойдзеныя ў першым пласце пададзены размаітымі формамі: слоікавай, канічнай, біканічнай, галоўным чынам пазбыты гарлавіны і маюць рэзка адагнуты вонкі і завостранае да канца венца. Сярод знаходак пласта таксама ёсць адзін амаль цэлы збан, чарапок якога выраблены з прасеянай, добра адмучанай гліны з невялікім даданнем дробназярністага пяску ці зусім без дамешкаў. Большасць пасудзін мае чорна-глянцаваную (часта са срабрыстым водбліскам), шэра-глянцаваную і светла-карычневую паверхню з падкладкай іншага колеру.
Міскі і чары маюць звонападобную форму з разбежнымі сценкамі, пазбытымі венца, пераход ад дна да прыдновай часткі плыўны. Жароўні — круглявай ці авальнай формы, іх сценкі роўныя і невысокія са скразнымі адтулінамі ў закраіны борта. Знойдзены былі таксама фрагмент плоскай свяцільні з ручкай і круглявая судзінка дыяметрам 5.4 см і вышынёй 5.7 см са злівам.
Энеалітычны пласт 2
2-і пласт згодна радыевугляроднай экспертызы датуецца 3900-3800 гг. да н.э, адкрыты быў непасрэдна пад падлогамі будынкаў 1 -га пластуючы. Пададзены галоўным чынам глінабітнымі структурамі. Кераміка гэтага пласта знойдзеная пры раскопах галоўным чынам сярэдне- і танкасценная.
Структура керамікі другога пласта
Керамічны посуд знойдзеная ў гэтым пласце ў чарапку мае дамешкі дробназярністага пяску і дробнай арганікі (поўсць, салома), атрымалай добры абпал. Колер посуду — гарчычны, шаравата-карычневы, карычневы, чорны. Вялікая частка з выяўленага ў гэтым пласце посуду пакрыта вохрай. Гэта галоўным чынам збаны сярэдніх памераў і буйныя пасудзіны з шаравістай і яйкападобнай падставай, круглявымі днамі, раструбнай, невялікай цыліндрычнай ці лейкападобнай гарлавінай, пазбытай венца. Сустракаюцца пасудзіны з размешчанымі на плечуку гарызантальна пастаўленымі дугаватымі ці трохвугольнымі ручкамі. Сустракаюцца таксама пасудзіны сярэдніх і малых памераў з шаравістай падставай, што плыўна ці рэзка пераходзіць у невысокае горлачка без выяўленага венца. Знойдзены былі таксама высакаякасныя міскі і «куфалявістыя» чары, якія знаходзяць свае аналогіі з посудам іншых энеалітычных селішчаў Закаўказзя.
Пахаванні людзей
Армянскія археолагі выявілі ў пячорным комплексе Арэні 1 унікальную знаходку — пахаванні выдатна захаваных людзей (сталых і дзяцей) эпохі энеаліту. Пры раскопах было выяўлена, што дзеці пахаваны цалкам, а сталыя былі рассечаны. Як адзначыў кіраўнік экспедыцыі Барыс Гаспаран: знаходка дае ўнікальную магчымасць з дапамогай аналізу ДНК вызначыць увесь генетычны код дзіцяці, паводле яго ж вызначэнне генетычнага кода мае велізарнае значэнне, бо дасць шмат новых і ўнікальных звестак пра генетычную эвалюцыю чалавека У выніку анатамічнага аналізу, праведзенага трыма рознымі антраполагамі, было ўсталявана, што дзве дзяўчынкі былі забіты дубінкамі, напэўна, падчас рытуальнай цырымоніі. А ў трэцім вучоныя выявілі рэшткі высахлага, але добра захаванага мозгу, на паверхні якога захаваліся крывяносныя судзіны. Паводле навукоўцаў, знаходка з'яўляецца найстаражытнейшай з калі-небудзь знойдзеных рэшткаў першабытнага чалавека.
Абутак
Падчас раскопаў, праводжаных у пячоры Арэне Дыянай Зардарян, быў выяўлены старажытны абутак, які знаходзіўся разам з казінымі рагамі ў акуратна апрацаванай яме глыбінёй 45 см і дыяметрам 44-48 см. Абутак ідэальна захаваўся шмат у чым дзякуючы адменнаму мікраклімату пячоры (халаднаватаму і сухому) і знаходжанню пад тоўстым пластом экскрэментаў авечак, дзейнічалым як цвёрдая пячатка. Паводле навукоўцаў, абутак адпавядаў 37-му памеру. Абутак для падтрымання формы ці захоўвання быў напоўнены саломай і травой, даўжыня знаходкі складае 24,5, а шырыня 7,6-10 см. Мяркуючы па форме, яго насілі на правай назе, зроблены ён быў з аднаго суцэльнага кавалка скуры. На ім захаваліся шнуркі і адтуліны пад іх дыяметрам 2-3 мм, пра гэта Дыяна Зардарян заявіла ў інтэрв'ю аднаму з найбуйнейшых навінавых агенцтваў «Рэйтэрc» (Reuters) сказаўшы:
Унікальнасць палягае ў тым, што тым часам як аналагічныя знаходкі старажытнага абутку зроблены з аборкі, абутак з пячоры Арэні зроблены з апрацаванай скуры, яна адрозніваецца таксама ад сваіх аналогаў па тэхналогіі вытворчасці і стылі. Дадзеная знаходка з'яўляецца найстаражытнейшым у свеце скураным абуткам і найстарэйшай знаходкай абутку на тэрыторыі Еўразіі, якая на некалькі стагоддзяў старэй чаравіка «арктычнага вандроўніка», знойдзенага ў 1991 годзе ў ледавіках Аўстрыі, які лічыўся да апошняга часу найстарэйшым абуткам мацерыка.
14 чэрвеня 2010 года на прэс-канферэнцыі дырэктар інстытута археалогіі і этнаграфіі Нацыянальнай Акадэміі Навук (НАН) Павел Авецісян заявіў, што знаходка застанецца ў краіне, дзе будзе выстаўлена ў Нацыянальным Музеі Арменіі
«Спадніца» і льняныя тканіны
У кастрычніку 2010 года на прэс-канферэнцыі дырэктар Інстытута Археалогіі і Этнаграфіі НАН РА Павел Авецісян расказаў пра вынікі мінулых летам раскопаў, падчас якіх былі выяўлены старажытныя прадметы адзення. У іх ліку льняныя тканіны, а таксама «спадніца» з трыснягу:
Дзякуючы мікраклімату пячоры знаходкі добра захаваліся. На пляцёнках з трыснягу разглядаюцца ўзоры, якія маюць шмат агульнага з сучасным дывановым мастацтвам. Па словах дырэктара экспедыцыі Барыса Гаспарана «захаваныя кавалкі тканіны даюць уяўленні пра рамесніцтва ў 4 тысячагоддзі да н.э.». Узрост адзення дакладна не вядомы, яго мае быць удакладніць у лабараторыях Оксфарда і Каліфарнійскага ўніверсітэта, але нягледзячы на гэта, ужо цяпер армянскія спецыялісты сходзяцца ў тым, што прадметы прыбіральні старажытней знакамітага абутку. Паводле Авецісяна, дзякуючы апошнім знаходкам у пячоры ў навукоўцаў з'явіўся ключ у далёкае мінулае.
Спіс аб’ектаў PGC (2554001—2555000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2554001—2555000)
Латышы (археалагічны помнік)
Латышы — археалагічны помнік — стаянка бронзавага веку за 1,5 км на захад ад в. Латышы (Дзятлаўскі раён, Гродзенская вобласць), на валападобным павышэнні левабярэжнага поплаву р. Нёман.
Выявіў у 1970 г. М. М. Чарняўскі. Культурны пласт таўшчынёй да 0,3 м утрымлівае крамянёвы інвентар — трохвугольныя наканечнікі стрэл, нажы, разнастайныя скрабкі, нуклеусы і інш., фрагменты гліняных ляпных пасудзін, у т.л. са штрыхоўкай паверхні. Частка матэрыялу адносіцца да познабронзавага часу і характарызуе пачатковы этап культуры штрыхаванай керамікі.
Валяр’янавыя
Валяр’янавыя (Valerianoideae) — падсямейства аднагадовых і шматгадовых раслін сямейства, распаўсюджаных галоўным чынам ва ўмераных абласцях Амерыкі, Еўразіі і Афрыкі.
Віды роду больш вядомыя як палявая салата. Апрацоўваюць пераважна ў краінах Заходняй Еўропы і ў ЗША; лісце ўжываюць як салату.
Батанічнае апісанне
Травы, рэдка паўкусты і кусты.
Лісце супратыўнае, суцэльнае, тройчатае або рассечанае, без прылісткаў.
Кветкі двухполыя або раздзельнаполыя, часцей 5-членныя, больш ці менш асіметрычныя, радзей амаль правільныя, звычайна дробныя, у шматкветкавых складаных суквеццях. Тычынак 4 або 3-1. Гінецэй з 3 пладалістцікаў, з якіх 2 недаразвіваюцца. Завязь ніжняя.
Плод часта забяспечаны крылападобнай або пёрыстай лятучкай.
Латыгаўка (археалагічны помнік)
Латыгаўка — археалагічны помнік — курганны могільнік старажытнарускага часу каля в. Латыгаўка Талачынскага раёна Віцебскай вобласці.
Размешчаны на тэрыторыі сучасных могілак. 10 курганоў дыяметрам 15—20 м, вышынёй 0,5—0,6 м, падножжы абкладзены камянямі. Абследавалі ў 1959 г. Л. В. Аляксееў, у 1972 г. А. Р. Мітрафанаў. У 1973 г. З. М. Сяргеева даследавала 3 курганы.
Пахавальны абрад — трупапалажэнне галавой на захад. У адным пахаванні на поясе нябожчыка з левага боку знойдзена падковападобная спражка, на руцэ — драцяны пярсцёнак з заходзячымі канцамі, на чэрапе — бронзавая бляшка з рэшткамі эмалі.
Касцёл Божай Міласэрнасці (Пагошча)
Касцёл Божай Міласэрнасці — мураваны каталіцкі храм у аграгарадоку Пагошч Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Дэкрэт, выдадзены кардынал Казімірам Свёнткам у 1994 г., паклаў пачатак будаўніцтву касцёла. У 2000 г. касцёл быў накрыты бляшаным дахам, атынкаваны ўнутры і зашклёны.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Ахрэмаўцы)
Гісторыя
Касцёл пад тытулам Узвышэння Святога Крыжа быў пабудаваны ў 1768 г. фундатарам Юзафам Гілзенам. У 30-я гады ХІХ ст. касцёл быў знішчаныя падчас пажару.
У 1938 г. распачалася падрыхтоўка да будаўніцтва новага касцёла, але ў 1939 г., у сувязі з ваеннымі дзеяннямі яго будаўніцтва не было завершана. У 1947 г. касцёл зачынілі, а пасля і цалкам зруйнаваны.
Новы касцёл пабудаваны ў 1988—2003 гг. з цэглы на месцы старога касцёла.
Архітэктура
Твор сучаснай сакральнай архітэктуры постмадэрнізму. Вырашаны перакрыжаванымі прамавугольнымі ў плане аб’ёмамі нефа і трансепта; з тыльнага боку далучана прамавугольная апсіда з папярочнай нізкай сакрысціяй. Фасад завершаны двухгранным шчытом, па восі сіметрыі прарэзаны прамавугольным уваходным праёмам і паўкруглай люкарнай над ім, акаймаванымі агульнай рэльефнай аркай. Бакавыя фасады расчлянёны высокаўзнятымі арачнымі аконнымі праёмамі.
Інтэр’ер малітоўнай залы атрымаў суровую трактоўку ў стылі раманскага сярэднявечча: адкрытая цагляная муроўка пазбаўленых архітэктурнага дэкору сцен і адкрытая канструкцыя корабавага скляпення з драўлянымі фермамі. На плоскай алтарнай сцяне навешаны высокі крыж са скульптурай «Укрыжаванне». Уздоўж бакавых сцен навешаны гіпсавыя пано на сюжэты «Крыжовага шляху». Над уваходам антрэсоль хораў.
Латка
Латка — непаліванае, паліванае ці дымленае керамічнае начынне для пражання страў.
У Беларусі вядомы 2 разнавіднасці латак: глыбокія міскападобныя з загнутымі ўнутранымі краямі (Падняпроўе, Палессе) і плыткія, падобныя да патэльняў авальнай ці круглай формы (Панямонне, Цэнтральная Беларусь).
Гісторыя выкарыстання на тэрыторыі Беларусі
У Беларусі самыя раннія латкі сустракаюцца ў пластах XII—XIII стст. Да XVI ст. іх аздаблялі традыцыйным для пэўнага рэгіёна відам дэкору: пазногцевымі насечкамі па плечуку, часам у спалучэнні з паглыбленымі стужкамі (Мазыр), хвалістым арнаментам (Панямонне), а ў Падняпроўі да канца XVII ст. пальцавымі зашчыпамі. На сценках начынняў XVIII ст. выразна прасочваюцца барозны — сляды пальцаў ганчара. Найбольш пашыраны латкі былі ў XVII—XIX стст. у жыхароў усходняй і паўночна-ўсходняй Беларусі. У XVI—XVIII стст. распаўсюджаны пераважна непаліваныя пасудзіны. Першыя паліваныя латкі зафіксаваны ў пластах XVII ст. (Магілёў). Масавы ўжытак іх прыпадае на XVIII—XIX стст. Ва Усходняй Беларусі для пражання прадуктаў у гэты час выкарыстоўвалі пакрытыя знутры бясколернай палівай латка з адхіленым вонкі борцікам шырынёй 2—2,5 см. Паліваныя латкі XVIII—XIX стст. (Магілёў), як правіла, імітуюць форму непаліваных: маюць піялападобнае тулава, невялічкае, злёгку адхіленае венца або даволі шырокі (да 2 см), адагнуты вонкі борцік. Вышыня звычайна не перавышае 10 см. Не выключана, што латкі маглі адначасова ўжывацца ў якасці місак. Выкарыстоўваліся да пачатку XX ст.
Спіс аб’ектаў PGC (1100001—1101000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1100001—1101000)
Мора ўнутры
«Мора ўнутры» (Mar adentro) — фільм Алехандра Аменабара. Заснаваны на рэальных падзеях аповед пра два апошнія гады жыцця галісійца Рамона Сампедра, на працягу амаль 30 гадоў змагаўся за права на ўласную эўтаназію. Назва фільма — словы з аднайменнага верша, напісанага галоўным героем і ўключанага ў яго кнігу «Лісты з пекла» (Cartas desde el Infierno). Уладальнік прэмій «Оскар», «Залаты глобус», «Гоя» і іншых.
Сюжэт
Фільм распавядае пра жыццё паралізаванага іспанца Рамона Сампедра (Хаўер Бардэм). Рамон вырашае памерці, і наймае адваката — Хулію (Белен Руэда). Яна спачувае Рамону і спрабуе дамагчыся для Рамона дазволу на эўтаназію. Аднойчы ў дом Рамона выпадкова заходзіць Роза (Лола Дуэн’яс) і гутарыць з ім. У далейшым Роза і Хулія з’яўляюцца бліжэйшым сяброўскім асяроддзем Рамона.
Пасля некалькіх сустрэч Рамон пачынае адчуваць каханне да Хуліі, але яна пакутуе на невылечнае захворванне і пасля інсульту губляе здольнасць самастойна перасоўвацца. Яны разам вырашаюць скончыць жыццё самагубствам, як толькі выйдзе першы асобнік кнігі з вершамі Рамона пад назвай «Лісты з пекла». Аднак Хулія аказваецца не гатовая зрабіць гэты крок.
Роза ўсімі сіламі спрабуе выклікаць у Рамона жаданне жыць, але яе ўласнае жыццё далёкае ад дасканаласці. У ходзе гутарак з ёй Рамон аказвае ёй магутную маральную падтрымку. Роза улюбляецца ў Рамона, але ён пераконвае яе, што той, хто яго сапраўды любіць, дапаможа яму памерці.
На судзе Рамону адмаўляюць у праве на добраахвотную смерць. Тады менавіта Роза, зразумеўшы яго, дапамагае зладзіць самагубства. Рамон выпівае раствор цыяністага калію праз трубачку, каб суддзі не вінавацілі нікога ў яго смерці. Рамон, нягледзячы на жаданне смерці, раскрывае сваім сябрам і блізкім каштоўнасць і сэнс жыцця.
Мікалай Уладзіміравіч Лапацін
Мікалай Уладзіміравіч Лапацін (Николай Владимирович Лопатин) (нар., , СССР) — расійскі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (2000).
Біяграфія
У 1983 г. скончыў гістарычны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава. У 1983—1985 гг. працаваў у аддзеле археалогіі Дзяржаўнага музея мастацтва народаў Усходу. 3 1989 г. у Інстытуце археалогіі Расійскай АН. З 2004 г. загадчык інфармацыйна-выдавецкай групы, а з 2018 г. — аддзела навуковай інфармацыі і падрыхтоўкі публікацый. Адначасова ў 1989—1993 гг. у часопісе «Советская (Российская) археология», з 1994 г. член рэдкалегіі штогодніка «Археологические открытия», а з 2005 г. — адказны рэдактар.
У 2000 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю «Культурные традиции населения Верхнего Поднепровья и Подвинья в III—V вв. н.э.» (навук. кіраўнік — В. В. Сядоў).
Навуковыя інтарэсы
Вывучае старажытнасці I-га тыс. ў Верхнім Падняпроўі і Падзвінні. Разам з А. Г. Фурасьевым распрацаваў канцэпцыю культурнай групы кола Заазер’е—Узмень (заходнядзвінскі варыянт кіеўскай культурна-гістарычнай супольнасці III—V стст.) як сувязнога звяна паміж раннеславянскімі старажытнасцямі Падняпроўя і паўночнымі культурамі.
Працы
Аўтар больш за 150 навуковых прац.
Спіс аб’ектаў PGC (2555001—2556000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2555001—2556000)
Левашы (археалагічны помнік)
Левашы — археалагічны помнік — курганны могільнік каля в. Левашы Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Размешчаны каля былога фальварка Брыгідава, налічваў 25 курганоў.
У канцы XIX ст. У. З. Завітневіч даследаваў 3 курганы вышынёй 0,8—1,6 м, дыяметрам 7—9 м. Пахавальны абрад — трупапалажэнне нагарызонце (1), у яме глыбінёй да 0,7 м (2), галавой на захад. У адным пахавапні знойдзены рэшткі дамавіны. Суправаджальны інвентар — сярэбраныя скроневыя кольцы, 3 вялікія пацеркі (верагодна, дрыгавіцкія) і кольца, бронзавы медальён, сердалікавыя і хрустальная пацеркі.
Паўлу Фрэйрэ
Паўлу Фрэйрэ (Paulo Freire, 19 верасня 1921, Рэсіфі, Бразілія — 2 мая 1997, Сан-Паўлу, Бразілія) — бразільскі псіхолаг-педагог, тэарэтык педагогікі. У сваёй філасофіі педагогікі ён аб’яднаў класічныя падыходы Платона, сучасную марксісцкую крытыку і тэорыю барацьбы з каланіялізмам.
Біяграфія
Ураджэнец сям’і сярэдняга дастатку з Рэсіфі (штат Пернамбуку), Фрэйрэ спазнаў голад і галечу ў гады эканамічнага крызісу 1930-х, калі цяжкае эканамічнае становішча не дазваляла яму атрымаць паўнацэнную адукацыю. У 1931 годзе сям’я перабралася ў Жабоатан-дус-Гуарарапіс.
У 1943 годзе Фрэйрэ паступіў ва Універсітэт Рэсіфі. Хоць ён вучыўся на юрыста, але шмат часу надаваў вывучэнню філасофіі (асабліва фенаменалогіі) і псіхалогіі мовы. Пасля выпуску ён вырашыў не працаваць па спецыяльнасці, а стаў настаўнікам партугальскай мовы ў сярэдняй школе. У 1944 годзе ажаніўся з Эльзай Майі Костка дэ Алівейра, з якой разам працаваў у школе і выхаваў пецярых дзяцей.
У 1946 годзе Фрэйрэ быў прызначаны дырэктарам аддзела адукацыі і культуры сацыяльнай службы штата Пернамбуку.
У 1962 годзе ён атрымлівае магчымасць прымяніць сваю тэорыю на практыцы і навучае 300 непісьменных работнікаў цукровых плантацый чытаць і пісаць за 45 дзён. Пасля гэтага бразільскі ўрад левацэнтрысцкага прэзідэнта Жуана Гуларта ўхваляе стварэнне тысяч падобных культурных гурткоў па ўсёй краіне.
У 1967 годзе Фрэйрэ публікуе сваю першую кнігу «Адукацыя як практыка волі». Яго самая вядомая кніга «Педагогіка прыгнечаных» упершыню апублікаваная ў Партугаліі ў 1968 годзе. У 1970 годзе кніга была перакладзеная на іспанскую і англійскую мовы. У самой Бразіліі кніга была выдадзена толькі ў 1974 годзе ва ўмовах паслаблення аўтарытарнага рэжыму.
Правёўшы год у Кембрыджы (штат Масачусэтс), дзе ён выкладаў у педагагічнай школе Гарвардскага ўніверсітэта, Фрэйрэ перабраўся ў Жэневу (Швейцарыя), дзе быў спецыяльным саветнікам Сусветнага савета цэркваў у пытаннях адукацыі. Акрамя таго, ён кансультаваў левыя рухі, якія прыйшлі да ўлады ў былых партугальскіх калоніях (у тым ліку ў Мазамбіку і Гвінеі-Бісау), у галіне стварэння адукацыйных сістэм і барацьбы з непісьменнасцю.
На радзіму Фрэйрэ змог вярнуцца толькі ў 1980 годзе. Фрэйрэ ўступіў у Партыю працоўных і адказваў за партыйную праграму ліквідацыі непісьменнасці сярод дарослага насельніцтва Сан-Паўлу з 1980 па 1986 год. Калі ПП перамагла на муніцыпальных выбарах 1988 года, Фрэйрэ быў прызначаны сакратаром па адукацыі штата Сан-Паўлу.
Творчасць
Паўлу Фрэйрэ працаваў у галіне народнай адукацыі і займаўся філасофіяй адукацыі, што дазволіла аб’яднаць не толькі класічныя падыходы Платона, але і сучасную марксісцкую крытыку і тэорыю барацьбы з каланіялізмам. «Педагогіку прыгнечаных» можна разглядаць як развіццё або адказ на кнігу Франца Фанона «Праклятыя заклеймённыя», у якой падкрэсліваецца неабходнасць забеспячэння карэннага насельніцтва такой адукацыяй, якая будзе з’яўляцца адначасова сучаснай (замест традыцыйнай, патрыярхальнай) і антыкаланіяльнай (а не проста асалодаю культуры каланізатараў).
Новачаркаская (станцыя метро)
«Новачаркаская» (Новочеркасская) — станцыя Правабярэжнай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Касцёл Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Гарадок)
Касцёл Адведзінаў Найсвяцейшай Дзевы Марыі — мураваны каталіцкі храм у горадзе Гарадку Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Вакзальная 2а.
Гісторыя
У 1893 годзе ў Гарадку была пабудавана капліца на могілках пад тытулам Адведзінаў Найсвяцейшай Панны Марыі, якая належала да парафіі Святой Барбары ў Віцебску. У 1906 годзе былі дзве каталіцкія капліцы, у якія прыязджаў кс. Ігнацый Рудзіс, пробашч парафіі св. Барбары. У 1922—1926 гадах пробашчам капліцы быў кс. Міхал Ружыцкі.
Сучасная парафія ў Гарадку была зарэгістравана 21 чэрвеня 2001 года. Касцёл пабудаваны ў пачатку 21 ст. з цэглы.
Архітэктура
Твор архітэктуры постмадэрнізму. Вырашаны двухпавярховым будынкам няправільнай чатырохграннай планіровачнай канфігурацыі. Накрыты пакатым ламаным шматсхільным дахам. 3 вуліцы фасад рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі і кансольнымі пілонамі на кароткіх калонках у прасценках. Бакавыя плоскасныя фасады асіметрычна прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Лагойскае замчышча
Лагойскае гарадзішча-замчышча — археалагічны помнік, размешчаны на правым беразе ракі Гайна (цяпер — Парк культуры і адпачынку, горад Лагойск, Мінская вобласць, Беларусь).
Пляцоўка плошчай 1,5 га умацавана валам вышынёй 3 м і ровам. Даследаваў у 1966, 1968, 1971 гадах Г. В. Штыхаў, раскапана 420 м². Культурны пласт 0,8—1,2 м, у паўночна-ўсходняй частцы раскопу — да 1,7 м; мае 2 гарызонты з пясчанай праслойкай паміж імі. У ніжнім гарызонце знойдзены невялікі гаршчок з лінейным арнаментам 2-й паловы X стагоддзя, некалькі абломкаў ляпнога посуду, шмат фрагментаў кухонных гаршкоў, пашыраных у Полацкай зямлі ў XI—XIII стагоддзях, жалезныя наканечнікі стрэл, шпоры, стрэмя, дэталі замкоў, спружынныя нажніцы, фігурны разец (лыжкар), ключы ад навясных замкоў, гіра ад вагаў, шыферныя прасліцы, фрагменты шкляных каляровых бранзалетаў, касцяныя трапецападобныя грабяні, абломкі амфар, керамічныя пліткі для падлогі (адна з іх квадратная, памерамі 8x8 см, таўшчынёй 2 см, пакрытая жоўтай палівай, у гліне шмат жарствы), вырабы з каляровых металаў (бронзавыя падвеска-канёк з цыркульным арнаментам, падковападобная спражка). У верхнім гарызонце знойдзены абломкі пасудзін з зялёнай палівай і пячная кафля, непаліваныя гаршкі XIV—XVII стагоддзяў, будаўнічыя матэрыялы XVI—XVIII стагоддзяў — цэгла і зялёная паліваная кафля. Пры зачыстцы вала з унутранага боку на глыбіні 1 м знойдзены фрагменты паліванай кафлі і посуду XVI—XVIII стагоддзяў разам з абломкамі керамікі XII—XII стагоддзяў. 3 поўдня да замчышча прымыкаў пасад старажытнага горада, культурны пласт якога моцна пашкоджаны перакопамі. Славянскае паселішча на рацэ Гайна ўзнікла раней, чым звесткі пра Лагойск трапілі ў пісьмовыя крыніцы.
Спіс аб’ектаў PGC (2556001—2557000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2556001—2557000)
Пратэсты ў Гвінеі (2019)
Пратэсты ў Гвінеі (2019) — акцыі пратэсту ў Гвінеі, нагодай для якіх паслужыла ініцыятыва прэзідэнта краіны Альфа Кандэ ўнесці папраўку ў канстытуцыі, якая дазваляла яму пераабірацца на трэцi тэрмін.
Раніцай 14 кастрычніка ў Канакры пачаліся сутыкненні паміж пратэстоўцамі і сіламі бяспекі. З-за пратэстаў была паралізавана работа крам, школ і дзяржустаноў. СМІ паведамілі аб адным загінуўшым у выніку сутыкненняў. Паводле інфармацыі крыніц радыёстанцыі RFI, у выніку сутыкненняў загінулі чатыры чалавекі. Такая колькасць загінулых і пацярпелых зафіксавана пасля першага дня пратэсту. Пратэстоўцы кідалі ў праваахоўнікаў камяні, тыя ў адказ ўжывалі слезацечны газ, спрабуючы разагнаць натоўп. Гэтую інфармацыю пацвярджае часопіс Jeune Afrique, якому звесткі аб загінуўшых і пацярпелых падала апазіцыя, што арганізавала пратэсты. У сваю чаргу ўрад Гвінеі паведамляў у Facebook аб двух загінуўшых і двух пацярпелых. Пры гэтым выданне Guinee Matin пісала, што на момант 15 кастрычніка праходзіла чарговая маніфэстацыя. У Канакры прыбылі падмацаванні паліцыі, закрыты крамы і амаль спынены вулічны рух.
Тым часам былі арыштаваныя лідары групы грамадзянскай супольнасці «Нацыянальны фронт абароны апазіцыі».
Міхаіл Іванавіч Лашанкоў
Міхаіл Іванавіч Лашанкоў (, в. Новае Хорабрава,, Віцебская вобласць, Беларуская ССР) — беларускі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (1990).
Біяграфія
У 1977 годзе скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. Горкага. 3 1978 года ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.
Даследаваў гарадзішчы Ліпнякі, Ліскі, Міхалёва, Паліцкае, Пятровічы, Рассвет, Сарачы, Старакраснае, Чорнае, Эсьмоны, Ястрабка.
Навуковыя інтарэсы
Вывучае этнакультурныя працэсы ў эпоху жалезнага веку на поўдні Беларусі, старажытнасці насельніцтва мілаградскай, зарубінецкай культур і культуры штрыхаванай керамікі. Адкрыў звыш 20 помнікаў.
Спіс аб’ектаў PGC (2557001—2558000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2557001—2558000)
Карла дэль Понтэ
Карла дэль Понтэ (Carla Del Ponte, нар. ) — былы генеральны пракурор Швейцарыі, былы пракурор Міжнароднага трыбунала ААН па былой Югаславіі і Міжнароднага трыбунала ААН па Руандзе. З 2008 па 2011 год з'яўлялася паслом Швейцарыі ў Аргенціне.
Біяграфія
Карла дэль Понтэ нарадзілася ў 1947 годзе ў горадзе Лугана ў італамоўнай частцы Швейцарыі. Вывучала права ва ўніверсітэтах Берна, Жэневы і Лондана. У 1972 годзе атрымала ступень магістра права і ўладкавалася на працу ў адну з юрыдычных фірмаў. У 1975 годзе адкрыла ўласную юрыдычную кампанію.
У 1981 годзе дэль Понтэ пачатку працу ў апараце акруговага пракурора Лугана. За расследаванні, звязаныя з адмываннем грошай, кантрабандай зброі, міжнародным наркагандлем, а таксама ў цэлым за бескампрамісную барацьбу з арганізаванай злачыннасцю атрымала мянушку «Карліта-Чума» (Carlita La Pesta). Сваю працу яна вяла ў цесным кантакце з італьянскім суддзёй Джавані Фальконэ, які загінуў у 1992 годзе ад выбуху, арганізаванага сіцылійскай мафіяй.
У 1994 годзе дэль Понтэ была прызначана на пасаду генеральнага пракурора Швейцарыі. Шырокую вядомасць у Расіі ёй прынесла справа аб падазрэнні ў карупцыі ў асяроддзі першага прэзідэнта РФ Барыса Ельцына (вядомая як «справа Mabetex»): сцвярджалася, што прадстаўнікі расійскага кіраўніцтва атрымлівалі хабары ад швейцарскай будаўнічай фірмы, якую ўзначальваў будучы прэзідэнт Рэспублікі Косава Бехджэт Пацолі і якая атрымала буйны кантракт на рэканструкцыю будынкаў маскоўскага Крамля. Гэта была не адзіная яе гучная справа на пасадзе генпракурора: таксама ў свой час яна замарозіла рахункі былога прэм'ер-міністра Пакістана Беназір Бхута і дамаглася арышту 118 мільёнаў долараў на рахунках брата экс-прэзідэнта Мексікі Рауля Салінаса.
У жніўні 1999 года Савет бяспекі ААН прызначыў яе на пасаду абвінаваўцы ў Міжнародны трыбунал па былой Югаславіі (МТБЮ), які расследаваў ваенныя злачынствы падчас Балканскіх канфліктаў, а таксама ў Міжнародны трыбунал па Руандзе (МТР), што займаўся расследаваннем генацыду ў Руандзе. На гэтых пасадах яна змяніла Луізу Арбур.
У 2003 годзе, не атрымаўшы сур'ёзнага поспеху ў МТР, дэль Понтэ цалкам прысвяціла сябе справе былой Югаславіі. Слуханні абвінавачвання працягваліся з 2002 па 2004 гады, а са жніўня пачаліся слуханні абароны. Галоўны абвінавачваны, Слабодан Мілошавіч, адмовіўся ад адваката і прадстаўляў свае інтарэсы сам. Слуханні МТБЮ шмат разоў перарываліся з-за пагаршэння здароўя падсуднага, а ў сакавіку 2006 года Мілошавіч сканаў у турме ад спынення сэрца. Даказаць яго віну так і не ўдалося. Пасля гэтага ўвага абвінаваўцы пераключылася на лідараў баснійскіх сербаў Ратку Младзіча і Радавана Караджыча, якія абвінавачваліся ў масавых забойствах у Срэбраніцы. Ратка Младзіч быў злоўлены сербскімі спецслужбамі і выдадзены Гаагскаму трыбуналу ў чэрвені 2011 года.
У 2008 годзе дэль Понтэ выдала кнігу «Паляванне. Я і ваенныя злачынцы», у якой распавядае пра выпадкі выразання і продажы органаў у жывых сербскіх палонных косаўскімі албанцамі. Акрамя таго ў сваёй кнізе яна вінаваціць у процідзеянні трыбуналу не толькі Маскву і Бялград, але таксама і ЦРУ, ААН, Вашынгтон і НАТА.
З верасня 2012 года дэль Понтэ стала членам міжнароднай камісіі па расследаванні падзей у Сірыі пад эгідай Вярхоўнага камісара ААН па правах чалавека. У маі 2013 года яна заявіла, што менавіта антыўрадавыя фарміраванні ўжываюць хімічную зброю падчас грамадзянскай вайны. Гэта меркаванне было дыяметральна процілегла меркаванню большасці еўрапейскіх палітыкаў, якія абвінавачвалі ў прымяненні хімічнай зброі ўрадавыя войскі.
Асабістае жыццё
Дэль Понтэ была замужам, цяпер разведзена. Мае сына, пра якога практычна нічога не вядома.
Анатоль Іванавіч Кісялеўскі
Анатоль Іванавіч Кісяле́ўскі (, Мінск — ) — беларуcкі мовазнавец. Доктар філалагічных навук (1980), прафесар (1981).
Біяграфія
Старэйшы брат беларускага фізіка, акадэміка АН БССР Леаніда Кісялеўскага.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Докшыцы)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — мураваны каталіцкі храм у горадзе Докшыцы Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў заходняй частцы горада на вул. Пушкіна, 46-а.
Гісторыя
Будаўніцтва касцёла было распачата ў 1991 г. 14 кастрычніка 1991 г. арцыбіскуп Казімір Свёнтэк асвяціў вуглавы камень, а 4 кастрычніка 1995 г. арцыбіскуп Аўгустыно Маркетто асвяціў касцёл.
Архітэктура
Касцёл пабудаваны з абліцаванай цэглы, унутры атынкаваны і пабелены вапнаю. Падлога мармуровая, столь — з яловага дрэва. Унутры зала перакрыта драўляным сафітам Храма вырашаны прамавугольным у плане будынкам пад двухсхільным дахам. Да фасада асіметрычна далучана чатырохгранная вежа-званіца пад пакатым шатровым пакрыццём, адкрытая наверсе трайнымі арачнымі прасветамі (2 званы 40 і 120 кг). Вежа завершана крыжам, дах пакрыты меддзю. Плоскасны фасад завершаны двухгранным шчыпцом, вылучаны па цэнтры арачным уваходным парталам і круглай люкарнай над ім. Бакавыя фасады расчлянёны высокімі арачнымі і вузкімі аконнымі праёмамі.
Кляштар
24 снежня 1991 г. арцыбіскуп Казімір Свёнтэк даручыў айцам капуцынам пастаянную апеку над парафіяй у Докшыцах, а касцёл і прылягаючыя да яго збудаванні кляштара і гаспадарчыя пабудовы перадаў ва ўласнасць Варшаўскай правінцыі закона братоў меншых капуцынаў.
3 кастрычніка 2001 г. айцы-францысканцы заклалі вуглавы камень у падмурак будынка кляштара, які далучаны да касцёла ў выглядзе прамавугольнага ў плане двухпавярховага аб’ёму пад двухсхільным дахам. Адасоблена ўзведзены другі двухпавярховы корпус складанай асіметрычнай аб’ёмна-прасторавай пабудовы.
Руцянэ-Ніда
Руцянэ-Ніда (Ruciane-Nida, Niedersee) — горад у Польшчы ў рэгіёне Мазуры, на рацэ Нідка. Уваходзіць у склад Пішскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Руцянэ-Ніда. Займае плошчу 17,07 км². Насельніцтва 4 579 чалавек (на 2018). Буйны рэкрэацыйны цэнтр.
Спіс аб’ектаў PGC (2558001—2559000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2558001—2559000)
Не капітуляцыі!
«Не капітуляцыі!» (Ні капітуляції!) — пратэстныя акцыі ва Украіне супраць палітыкі прэзідэнта Уладзіміра Зяленскага па ўрэгуляванні ўзброенага канфлікту на паўднёвым усходзе Украіны. Удзельнікі акцый лічылі рэалізацыю Мінскіх пагадненняў па «формуле Штайнмаера» капітуляцыяй перад Расіяй.
Перадумовы
1 кастрычніка 2019 года расійскія СМІ абвясцілі, што ўкраінская дэлегацыя падпісала формулу Штайнмаера на чарговым пасяджэнні Трохбаковай кантактнай групы.
Праз некалькі гадзін офіс прэзідэнта Украіны анансаваў тэрміновы брыфінг. На брыфінгу Уладзімір Зяленскі паведаміў, што Украіна ўзгадніла так званую формулу Штайнмаера па выбарах у Данбасе, па якіх прадугледжваецца вывад любых войскаў з Данецкай і Луганскай абласцей і правядзення там выбараў.