cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Міхайлаўскае
Нягледзячы на цяжкія перажыванні, першая Міхайлаўская восень была плённай для паэта. Пушкін завяршае распачатыя ў Адэсе вершы «Разговор книгопродавца с поэтом», дзе фармулюе сваё прафесійнае крэда, «К морю» — лірычны роздум пра лёс чалавека эпохі Напалеона і Байрана, пра бязлітасную ўладу гістарычных абставін над чалавечай асобай, паэму «Цыганы» (1827), працягвае пісаць раман у вершах. Увосені 1824 года ён аднаўляе работу над аўтабіяграфічнымі запіскамі, якую кінуў на самым пачатку ў кішынёўскую пору, і абдумвае сюжэт народнай драмы «Борис Годунов» (скончаная 1 (19) лістапада 1825; асобнае выданне ў 1831), піша жартаўлівую паэму «Граф Нулин». Усяго ў Міхайлаўскам паэтам было створана каля ста твораў.
Антон Іванавіч Дзянікін
Другая сусветная вайна
Гардзееў, спасылаючыся на атрыманыя ў архіўных дакументах звесткі, прыводзіць інфармацыю, што ў 1943 годзе Дзянікін на асабістыя сродкі накіраваў Чырвонай арміі вагон з медыкаментамі, чым збянтэжыў Сталіна і савецкае кіраўніцтва. Было прынята рашэнне медыкаменты прыняць, а імя аўтара іх адпраўкі не выдаваць.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Міхайлаўскае
У 1825 годзе сустракае ў суседнім маёнтку Трыгорскам Ганну Керн, якой прысвячае верш «Я помню чудное мгновенье…». Пад канец 1825 — пачатку 1826 года завяршае пятую і шостую главы рамана «Евгений Онегин», якія ў той час яму ўяўляюцца як канчатак першай часткі твора. У апошнія дні ў Міхайлаўскай ссылцы паэт піша верш «Пророк».
Антон Іванавіч Дзянікін
Другая сусветная вайна
Застаючыся перакананым праціўнікам савецкага ладу, заклікаў мігрантаў не падтрымліваць Германію ў вайне з СССР (лозунг «Абарона Расіі і звяржэнне бальшавізму»), неаднаразова называючы ўсіх прадстаўнікоў эміграцыі, якія супрацоўнічалі з немцамі, «цемрашаламі», «паражэнцамі» і «гітлераўскімі прыхільнікамі».
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Міхайлаўскае
Праз месяц пасля заканчэння ссылкі ён вярнуўся «вольным у пакінутую турму» і правёў у Міхайлаўскам каля месяца.
Антон Іванавіч Дзянікін
Другая сусветная вайна
Пры гэтым, калі восенню 1943 года ў Мімізане, дзе пражываў Дзянікін, быў раскватараваны адзін з, змякчыў сваё стаўленне да шараговых вайскоўцаў з былых савецкіх грамадзян. Ён лічыў, што іх пераход на бок ворага тлумачыўся нечалавечымі ўмовамі ўтрымання ў нацысцкіх канцлагерах і знявечанай бальшавіцкай ідэалогіяй нацыянальнай самасвядомасцю савецкага чалавека. Пагляды на рускі калабарацыянізм Дзянікін выказаў у двух неапублікаваных нарысах «Генерал Уласаў і ўласаўцы» і «Сусветная вайна. Расія і замежжа».
У чэрвені 1945 года пасля капітуляцыі Германіі Дзянікін вярнуўся ў Парыж.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Міхайлаўскае
Наступныя гады паэт перыядычна прыязджаў сюды, каб адпачыць ад рассеянага жыцця і каб пісаць на свабодзе. Напрыклад, тут у 1827 годзе Пушкін пачаў пісаць раман «Арап Петра Великого».
Антон Іванавіч Дзянікін
Пераезд у ЗША
Узмоцнены пасля Другой сусветнай вайны савецкі ўплыў у краінах Еўропы вымусіў генерала пакінуць Францыю. У СССР было вядома аб патрыятычнай пазіцыі Дзянікіна падчас Другой сусветнай вайны, і Сталін не ставіў перад урадамі краін антыгітлераўскай кааліцыі пытанне аб гвалтоўнай дэпартацыі Дзянікіна ў савецкую дзяржаву. Але сам Дзянікін не меў дакладных звестак на гэты конт і адчуваў пэўны дыскамфорт і неспакой за сваё жыццё. Да таго ж Дзянікін адчуваў, што пад прамым або ўскосным савецкім кантролем яму была абмежаваная магчымасць выказваць у друку свае погляды.
Атрымаць амерыканскую візу па квоце для рускіх эмігрантаў апынулася цяжка, і Дзянікін з жонкай як такія, што нарадзіліся на тэрыторыі сучаснай Польшчы, змаглі аформіць амерыканскую эміграцыйную візу праз польскае пасольства. Пакінуўшы дачку Марыну ў Парыжы, 21 лістапада 1945 года яны з’ехалі ў Дзьеп, адтуль праз Нью-Хейвен патрапілі ў Лондан. 8 снежня 1945 года сямейства Дзянікіна сышло з трапа парахода ў Нью-Ёрку.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Пасля ссылкі
У ноч з 3 на 4 верасня 1826 года ў Міхайлаўскае прыбывае нарачны ад пскоўскага губернатара Б. А. Адзеркаса: Пушкін у суправаджэнні фельд’егера павінен з’явіцца ў Маскву, дзе ў той час знаходзіцца Мікалай I, каранаваны 22 жніўня (ст. ст.).
Антон Іванавіч Дзянікін
Пераезд у ЗША
У ЗША працягнуў працу над кнігай «Маё жыццё». У студзені 1946 года звярнуўся да генерала Дуайт Эйзенхаўэр з заклікам спыніць гвалтоўную выдачу ў СССР былых савецкіх грамадзян, якія ўступілі ў гады вайны ў германскія ваенныя фарміраванні. Выступаў з публічнымі дакладамі: у студзені ён прачытаў у Нью-Ёрку лекцыю «Сусветная вайна і руская ваенная эміграцыя», 5 лютага выступіў перад аўдыторыяй у 700 чалавек на канферэнцыі ў манхэтэнскім цэнтры. Увесну 1946 года часта наведваў Нью-Ёркскую публічную бібліятэку на.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Пасля ссылкі
8 верасня, адразу пасля прыбыцця, Пушкін быў дастаўлены да цара для асабістай аўдыенцыі. Паэту па вяртанні з ссылкі гарантавалася асабістай найвышэйшае заступніцтва і вызваленне ад звычайнай цэнзуры.
Антон Іванавіч Дзянікін
Пераезд у ЗША
Перад сваёй смерцю па запрашэнні знаёмых з’ехаў на адпачынак на ферму каля возера Мічыган, дзе 20 чэрвеня 1947 года яго разбіў першы сардэчны прыступ, пасля чаго яго змясцілі ў шпіталь бліжэйшага да фермы горада Эн-Арбар.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Пасля ссылкі
Менавіта ў гэтыя гады ўзнікае ў творчасці Пушкіна цікавасць да асобы Пятра I, цара-рэфарматара. Ён становіцца героем запачткаванага рамана пра Абрама Ганібала, прадзядулю паэта, і новай паэмы «Полтава». У рамках аднаго паэтычнага твора («Полтава») паэт аб’яднаў некалькі сур’ёзных тэмаў: узаемаадносіны Расіі і Еўропы, аб’яднання народаў, шчасця і драмы асобнага чалавека на тле гістарычных падзей. Па асабістаму прызнанню Пушкіна яго прывабілі «моцныя характары і глыбокі, трагічны цень, набросаны на ўсе гэтыя жахі». Апублікаваная ў 1829 годзе, паэма не знайшла разумення ні ў чытачоў, ні ў крытыкаў. У чарнавым рукапісу артыкула «Возражения критикам „Полтавы“» Пушкін пісаў:
Дагэтуль ў творчасці паэта вызначыўся новы паварот. Цвярозы гістарычны і сацыяльны аналіз рэчаіснасці спалучаецца з усведамленнем складанасці таго, што часта праходзіць па-за ўвагай ад рацыянальнага тлумачэння навакольнага свету. Гэта напаўняе яго творчасць пачуццём трывожнага прадчування, вядзе да шырокага ўмяшання фантастыкі, нараджае тужлівыя, падчас хваравітыя ўспаміны, напружаную цікавасць да смерці. Але адначасова пасля яго паэмы «Полтава» стаўленне да яго ў крытыцы і сярод часткі чытацкай публікі стала больш халодным ці крытычным.
У 1827 годзе пачалося расследванне з нагоды публікацыі верша «Андрей Шенье» (напісанага яшчэ ў Міхайлаўскім у 1825 годзе), у якім быў угледзены водгук на падзеі 14 снежня 1825, а ў 1828 годзе ўраду стала вядома пра кішынёўскую паэму «Гавриилиада». Справы гэтыя былі па найвышэйшым загадзе прыпыненыя пасля тлумачэнняў Пушкіна, але неўзабаве за паэтам быў усталяваны негалосны паліцэйскі надзор.
У снежні 1828 года Пушкін знаёміцца з маскоўскай прыгажуняй Наталляй Ганчаровай. Па асабістаму прызнанню, ён пакахаў яе з першай сустрэчы. Пад канец красавіка 1829 года праз Фёдара Талстога-Амерыканца Пушкін зрабіў прапанову Ганчаровай. Няўпэўны адказ яе маці (прычынай была названа маладосць Наталлі), па словах Пушкін «свёл его с ума». Ён з’ехаў у армію Паскевіча, на Каўказ, дзе ў той час ішла вайна з Турцыяй. Сваё падарожжа ён апісаў у «Путешествии в Арзрум». Па патрабаванні Паскевіча, які не жадаў браць на сябе адказнасць за жыццё Пушкіна, ён пакінуў дзейную армію і жыў пэўны час у Тыфлісу. Вярнуўшыся ў Маскву, ён сустрэў у Ганчаровых халодны прыём. Магчыма, маці Наталлі пужалася рэпутацыі вальнадумцы, якая замацавалася за Пушкіным, як і яго беднасці.
Антон Іванавіч Дзянікін
Перанос рэшткаў у Расію
3 кастрычніка 2005 года прах генерала Антона Іванавіча Дзянікіна і яго жонкі Ксеніі Васільеўны (1892—1973) разам з парэшткамі рускага філосафа Івана Аляксандравіча Ільіна (1883—1954) і яго жонкі Наталлі Мікалаеўны (1882—1963) быў перавезены ў Маскву для пахавання ў Данскім манастыры. Перапахаванне было ажыццёўлена ў адпаведнасці з даручэннямі Прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна і Урада Расійскай Федэрацыі са згоды дачкі Дзянікіна Марыны Антонаўны Дзянікінай-Грэй (1919—2005) і арганізавана Расійскім фондам культуры.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Болдзіна
Пушкін адчувае неабходнасць жыцейскіх змен. У 1830 годзе яго паўторнае сватанне да Наталлі Мікалаеўны Ганчаровай, было прынятае, і ўвосені ён адпраўляецца ў ніжагародскі маёнтак свайго бацькі Болдзіна для ўступлення ва ўладанне прымежнай вёскай Кісценева, падараванай бацькам да вяселля. Халерныя карантыны затрымалі паэта на тры месяцы, і гэтаму часу наканавана было стаць знакамітай Болдзінскай восенню, найвышэйшай кропкай пушкінскай творчасці, калі з-пад яго пяра вылілася цэлая бібліятэка твораў: «Повести покойного Ивана Петровича Белкина» («Повести Белкина», «Опыт драматических изучений» («Маленькія трагедыі»), апошнія главы «Евгения Онегина», «Домик в Коломне», «История села Горюхина», «Сказка о попе и о работнике его Балде», некалькі накідаў крытычных артыкулаў і каля 30 вершаў.
Сярод болдзінскіх твораў, быццам бы наўмысна непадобных адно на другое паводле жанру і танальнасці, асабліва кантрастуюць адзін з адным два цыклі: празаічны і драматычны. Гэта два полюсы яго творчасці, да якіх імкнуцца астатнія творы, напісаныя ў тры восеньскіх месяцы 1830 года.
Антон Іванавіч Дзянікін
Агульныя
Адзін з асноўных савецкіх і расійскіх даследчыкаў біяграфіі Дзянікіна доктар гістарычных навук Георгій Іпалітаў назваў Дзянікіна яркай, дыялектычна супярэчлівай і трагічнай фігурай расійскай гісторыі.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Болдзіна
Вершаваныя творы гэтага перыяду ўяўляюць сабой усю разнастайнасць жанраў і шырокае тэматычнае кола. Адзін з іх — «Румяный критик мой…» перагукаецца з «Историей села Горюхина» і настолькі далёкі ад ідэалізацыі вясковай рэчаіснасці, што быў упершыню апублікаваны толькі ў пасмяротным зборы твораў пад змененай назвай («Каприз»).
Антон Іванавіч Дзянікін
Агульныя
Рускі эміграцыйны сацыёлаг, палітолаг і гісторык адзначаў, што Дзянікін увайшоў у гісторыю перш за ўсё як кіраўнік Узброеных сіл Поўдня Расіі, а яго войскі з усіх сіл Белага руху падышлі да Масквы ў гады Грамадзянскай вайны максімальна блізка. Такія ацэнкі падзяляюцца іншымі аўтарами.
Аляксандр Сяргеевіч Пушкін
Болдзіна
«Повести Белкина» з’явіліся першым завершаным творам пушкінскай прозы, які дайшоў да нас і захады да напісання якога рабіліся ім неаднаразова. У 1821 годзе ён сфарміраваў асноўны закон свайго празаічнага апавядання: «Дакладнасць і сцісласць — вось першыя вартасці прозы. Яна патрабуе думкаў і думкаў — без іх бліскучыя выразы ні да чаго не служаць». Гэтыя аповесці — таксама своеасаблівыя мемуары звычайнага чалавека, які, не знаходзячы нічога значнага ў сваім жыцці, напаўняе свае запіркіай запісы перасказам пачутых гісторый, якія паразілі яго ўяўленне сваёй незвычайнасцю. «Повести…» сведчылі пра завяршэнне распачатага ў 1827 годзе з «Арапа Петра Великого» станаўлення Пушкіна як празаіка. Цыкл вызначыў як далейшы кірунак творчасці Пушкіна: апошнія шэсць год яго жыцця ён звяртаўся пераважна да прозы, так і ўсяго, дагэтуль не развітага расійскага мастацкага празаічнага слова.
Антон Іванавіч Дзянікін
Агульныя
Частымі з'яўляюцца ацэнкі Дзянікіна як паслядоўнага рускага патрыёта, які захоўваў вернасць Расіі на працягу ўсяго свайго жыцця. Нярэдка даследчыкамі і біёграфамі высока ацэньваюцца маральныя якасці Дзянікіна. Дзянікін прадастаўляецца шматлікімі аўтарами непрымірымым ворагам савецкай улады, пры гэтым яго пазіцыя падчас Другой сусветнай вайны, калі ён падтрымліваў Чырвоную армію ў яе супрацьстаянні з вермахтам, называецца патрыятычнай.
Амерыканскі гісторык Пітэр Кенез пісаў, што Дзянікін на працягу ўсяго жыцця заўсёды выразна атаясамліваў сябе з праваслаўем і прыналежнасцю да рускай цывілізацыі і культуры, а падчас Грамадзянскай вайны быў адным з самых бескампрамісных абаронцаў адзінства Расіі, змагаючыся з аддзяленнем ад яе нацыянальных ускраін.
Гісторык Ігар Хадакоў, разважаючы пра прычыны паразы Белага руху, пісаў, што думкі Дзянікіна, як рускага інтэлігента-ідэаліста, былі зусім незразумелыя простым рабочым і сялянам, на аналагічную праблему звяртаў увагу амерыканскі гісторык Пітэр Кенез. Згодна з ацэнкай гісторыка Людмілы Антонавай, Дзянікін з'яўляецца феноменам рускай гісторыі і культуры, яго думкі і палітычныя погляды з'яўляюцца дасягненнем рускай цывілізацыі і «ўяўляюць пазітыўны патэнцыял для сённяшняй Расіі».
Доктар гістарычных навук Уладзімір Фядзюк піша, што Дзянікін у 1918 годзе так і не змог стаць харызматычным лідарам па прычыне таго, што ў адрозненне ад бальшавікоў, якія стваралі новую дзяржаўнасць на прынцыпе рэальнага вялікадзяржаўніцтва, працягваў заставацца на пазіцыях дэкларатыўнага вялікадзяржаўніцтва. Іофэ піша, што Дзянікін па палітычных перакананнях з'яўляўся прадстаўніком расійскага лібералізму, такім перакананням застаўся верны да канца, і менавіта яны згулялі з генералам у Грамадзянскай вайне «не лепшую ролю». Ацэнка палітычных перакананняў Дзянікіна як ліберальных характэрна таксама для многіх іншых сучасных аўтараў.
Сучасны стан вывучэння Дзянікіна ацэньваецца ў расійскай гістарыяграфіі як такі, што працягвае ўтрымліваць мноства нявырашаных дыскусійных пытанняў, а таксама, на думку Панова, і носіць адбітак палітычнай кан'юнктуры.
У савецкай гістарыяграфіі
У 1920-я гады савецкія гісторыкі характарызавалі Дзянікіна як палітыка, які імкнуўся знайсці «нейкую сярэднюю лінію паміж крайняй рэакцыяй і „лібералізмам“ і па сваіх поглядах „набліжаўся да правага акцябрызму“», а пазней праўленне Дзянікіна ў савецкай гістарыяграфіі стала разглядацца як «неабмежаваная дыктатура». Даследчык публіцыстыкі Дзянікіна, кандыдат гістарычных навук Дзяніс Паноў піша, што ў 1930—1950-я гады ў савецкай гістарыяграфіі склаліся штампы ў ацэнцы Дзянікіна (а таксама іншых дзеячаў Белага руху): «контррэвалюцыйныя адкіды», «лакей імперыялізму» і інш. «У некаторых гістарычных працах (А. Кабешава, Ф. Кузняцова) белыя генералы ператвараюцца „ў карыкатурныя персанажы“, іх зводзяць „да ролі злых разбойнікаў з дзіцячай казкі“», — піша Паноў.
Савецкай гістарыяграфічнай рэаліяй у даследаванні ваеннай і палітычнай дзейнасці Дзянікіна ў гады Грамадзянскай вайны з’яўлялася прадстаўленне Дзянікіна як стваральніка «Дзянікіншчыны», якая характарызуецца ў якасці ваеннай дыктатуры генерала, контррэвалюцыйнага, рэакцыйнага рэжыму. Характэрным з’явілася памылковая заява аб манархічна-рэстаўрацыйным характары палітыкі Дзянікіна, яго сувязі з імперыялістычнымі сіламі Антанты, якія ажыццяўлялі паход супраць Савецкай Расіі. Дэмакратычныя лозунгі Дзянікіна аб скліканні Устаноўчага сходу прадстаўляліся прыкрыццём манархічных мэтаў. У цэлым у савецкай гістарычнай навуцы склаўся выкрывальны ўхіл у асвятленні падзей і з’яў, звязаных з Дзянікіным.
На думку Антонавай, у сучаснай навуцы многія ацэнкі Дзянікіна савецкай гістарыяграфіяй пераважна ўспрымаюцца неаб’ектыўнымі. Іпалітаў піша, што ў вывучэнні гэтай праблемы ў савецкай навуцы не было дасягнута сур’ёзных поспехаў, таму што «ва ўмовах адсутнасці творчай свабоды не ўяўлялася магчымым даследаваць праблемы Белага руху, у тым ліку і дзейнасці генерала Дзянікіна». Паноў піша пра савецкія ацэнкі як пра «далёкія ад аб’ектыўнасці і бесстароннасці».
Ва ўкраінскай гістарыяграфіі пасля 1991 года
Сучасная ўкраінская гістарыяграфія вывучае Дзянікіна пераважна ў кантэксце знаходжання падкантрольных яму ўзброеных сіл на тэрыторыі Украіны і прастаўляе яго стваральнікам рэжыму ваеннай дыктатуры ва Украіне. Распаўсюджана яго крытыка за ярка выяўленую антыўкраінскую пазіцыю, якая знайшла адлюстраванне ў выдадзеным летам 1919 года звароце Дзянікіна «Да насельніцтва Маларосіі», згодна з якім забаранялася назва Украіна, якая замянялася на Поўдзень Расіі, адбывалася закрыццё ўкраінскіх устаноў, украінскі рух абвяшчаўся «здрадным». Таксама створанаму Дзянікіным рэжыму на тэрыторыі Украіны інкрымінуецца антысемітызм, яўрэйскія пагромы і карныя экспедыцыі супраць сялянства.
Частымі ва ўкраінскай гістарыяграфіі з'яўляюцца ацэнкі прычын паразы Белага руху, які ўзначальваўся Дзянікіным, як выніку непрымання ім супрацоўніцтва з нацыянальнымі рухамі, перш за ўсё, украінскім. Поспех Дзянікіна ва Украіне ў 1919 годзе тлумачыцца актыўнасцю ўкраінскіх партызанскіх рухаў, якія спрыялі паслабленню бальшавікоў ва Украіне, у якасці прычын паразы значная ўвага надаецца няўліку мясцовых асаблівасцей і ігнараванне Дзянікіным права ўкраінскага народа на самавызначэнне, што адштурхнула шырокія сялянскія масы Украіны ад дзянікінскіх палітычных праграм.
Асноўныя сачыненні
Нявыдадзенымі застаюцца рукапісы кніг Дзянікіна «Другая сусветная вайна. Расія і эміграцыя» і «Паклёп на Белы рух», якая з'яўлялася адказам Дзянікіна на крытыку генерала ў кнізе «Расійская контррэвалюцыя. 1917—1920 гг.»
Дубавое (Серкавіцкі сельсавет)
Дубаво́е (, Дубовое) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Да 17 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Валосаўскага сельсавета.
Карл Эрнст Вітцэль
Карл Эрнст Вітцэль (Karl Ernst Witzel; — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1941), начальнік Упраўлення ваенна-марскіх узбраенняў Вярхоўнага камандавання ВМФ.
Альбер Дзюбуа-Піе
Альбер Дзюбуа-Піе (Albert Dubois-Pillet;  — ) — французскі мастак-неаімпрэсіяніст і армейскі афіцэр. Сыграў важную ролю ў заснаванні «Таварыства незалежных мастакоў» і быў адным з першых мастакоў, якія прынялі пуантылізм.
Новыя Перасуды
Новыя Перасуды (Новые Пересуды) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Слуцк (станцыя)
Слуцк (, Слуцк)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Слуцку; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж станцыяй Навадворцы і прыпыначным пунктам Бязверхавічы.
IC 1875
IC 1875 — галактыка тыпу E/SB0 у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мстоў (гміна)
Мстоў (Mstów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чэнстахоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мстове. Плошча гміны складае 119,84 км². Станам на 2004 год у гміне Мстоў пражывалі 10 117 чалавек, шчыльнасць — 84,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 21 населены пункт.
Дубяні
Дубяні́ (, Дубени) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Бытчанскага сельсавета.
Дэскурайнія
Дэскурайнія (Descurainia) — род травяністых раслін сямейства. Сустракаецца ва ўмераным клімаце, галоўным чынам у Паўночнай Амерыцы, некалькі відаў у Еўразіі і Афрыцы.
Названы ў гонар французскага фармацэўта і батаніка (22 жніўня 1658 — 17 або 18 сакавіка 1740).
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя або шматгадовыя травы.
Лісце двойчы — ці тройчыпёрыстарассечанае на вузкія, да ніткападобных, долі.
Чашалісцікі стаяць коса ўверх або распасцёртыя. Пялёсткі розных адценняў жоўтага колеру.
Плод — тонкі, двухстворкавы струк.
Таксанамія
Род Дэскурайнія ўваходзіць у сямейства парадку.
Віды
Паводле базы дадзеных The Plant List, род уключае 46 відаў :
Санча IV Кастыльскі
Санча IV Кастыльскі (Sancho IV de Castilla) ці Санча IV Адважны (Sancho IV el Bravo) ( —, Таледа) — кароль Кастыліі і Леона з 1284 г. Сын Альфонса X Кастыльскага і Віяланты Арагонскай.
Шлюбы і дзеці
У 1282 г. Санча IV жаніўся на Марыі дэ Маліна. Ад гэтага шлюбу нарадзілася сямёра дзяцей.
Мшана (гміна)
Мша́на (Mszana) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадзіслаўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мшане. Плошча гміны складае 31 км². Станам на 2003 год у гміне Мшана пражывалі 6 965 чалавек, шчыльнасць — 222 чал./км².
Нянькавічы
Нянькавічы (Няньковичи) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1876
IC 1876 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Печ.
Спенсер Трэйсі
Спенсер Трэйсі (Spencer Tracy;  — ) — амерыканскі, двухразовы лаўрэат прэміі «Оскар» за лепшую мужчынскую ролю — з'яўляецца адным з двух акцёраў у гісторыі сусветнага кінематографа, якія атрымалі гэту ўзнагароду два гады запар.
Маўрэтанія
Маўрэтанія (Mauretania) — гістарычная вобласць на поўначы Афрыкі на тэрыторыі сучасных Заходняга Алжыра і Паўночнага Марока.
Да каланізацыі фінікійцамі асноўным насельніцтвам Маўрэтаніі з'яўляліся берберы. Пасля асваення афрыканскага ўзбярэжжа пунамі ў рэгіёне пачалі ўзнікаць гарады. Першым вядомым па імі кіраўніком гэтых месцаў быў нумідыйскі цар Сіфакс.
Маўрэтанскае царства
З канца II стагоддзя да н.э. рымскія гісторыкі згадваюць цароў Маўрэтаніі. Дакладным саюзнікам Рыма быў Бокх I, які праславіўся паланеннем свайго зяця — нумідыйскага цара Югурты. За гэту паслугу яму было дазволена акупаваць заходнюю частку Нумідыі.
Пасля смерці ў 33 годзе да н.э. Бокха II Маўрэтанскае царства страціла палітычную самастойнасць. Рымляне стварылі на яго тэрыторыі васальную дзяржаву на чале з Юбай II. У 40 годзе н.э. апошні маўрэтанскі цар Пталамей быў забіты, а яго землі перайшлі ў рукі імператара.
Рымская правінцыя
У 44 годзе рымскі імператар Клаўдзій па рацэ Мулуя падзяліў Маўрэтанію на дзве правінцыі — Цэзарэйскую з цэнтрам у Цэзарэі (захад Алжыра) і Тынгітанскую з цэнтрам у Тынгісе (поўнач Марока). У канцы III стагоддзя ўсходняя частка Цэзарэйскай Маўрэтаніі была выдзелена ў асобную правінцыю пад назвай Маўрэтаніі Сітыфенскай.
Рымскія імператары страцілі кантроль над Маўрэтаніяй у 420-я гг. у сувязі з нашэсцем вандалаў. Валадарства апошніх над гэтым рэгіёнам было намінальным, і аж да прыходу арабаў фактычнымі гаспадарамі Маўрэтаніі былі мясцовыя князькі.
Замошша (Серкавіцкі сельсавет)
Да 17 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Валосаўскага сельсавета.
Альфрэд Заальвахтэр
Альфрэд Заальвахтэр (Alfred Saalwächter; — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1941), начальнік Упраўлення ваенна-марскіх узбраенняў Вярхоўнага камандавання ВМФ.
XVIII з’езд КП(б)Б
Васемнаццаты з'езд Камуністычнай партыі (бальшавікоў) Беларусі. Адбыўся 15 — 20 мая 1940 годзе ў Мінску; 577 дэлегатаў з рашаючым і 194 з дарадчым голасам ад 59 853 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Рашэнні з'езда
За справаздачны перыяд у шэрагі КП(б)Б прынята 12 072 члена і 25 745 кандыдатаў у члены партыі, колькасць партыйных арганізацый павялічылася з 2336 да 4084, кандыдацкіх груп з 323 да 812. Выбраны ЦК КП(б)Б з 69 чалавек і 45 кандыдатаў, Рэвізійная камісія з 29 членаў. На пленуме 20 мая 1940 года ў Бюро ЦК КП(б)Б 1-м сакратаром ЦК КП(б)Б абраны П. К. Панамарэнка, сакратарамі — М. В. Кулагін, Н. Р. Грэкава, У. Н. Малін, Р. М. Байкачоў.
Курскі фронт
Ку́рскі фронт — фронт, створаны 23 сакавіка 1943 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК № 30077 ад 19 сакавіка 1943 года (16 ч 50 мін), шляхам выдзялення 60-й і 38-армій з Варонежскага фронту і пераўтварэнні штаба Рэзервовага фронту ў штаб Курскага фронту.
Склад
У склад фронту ўвайшлі: Размежавальныя лініі з іншымі франтамі, згодна з дырэктывай ВГК ад 19 сакавіка 1943 года № 30077, былі вызначаны наступным чынам:
б) злева, паміж Курскім і Варонежскім франтах: Баромля, Краснаполле, Пясчанае, далей па р. Псел, Казацкая, Стар[ы] Аскол (усё для Варонежскага фронту).
Расфарміраваны ў 24:00 27 сакавіка 1943 года на падставе дырэктывы ВГК ад 24 сакавіка 1943 года (12 гадзін 00 хвілін) у сувязі з тым, што «стварэнне якога [Курскага фронту] не выклікаецца ўжо ваеннай абстаноўкай». Палявое ўпраўленне перайменавана ў палявое ўпраўленне Арлоўскага фронту.
Камандуючы
Генерал-палкоўнік М. А. Рэйтэр (23 сакавіка 1943 года — 27 сакавіка 1943 года)
Аброк (Дзямідаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Пціцкая аперацыя
Пціцкая аперацыя — баявая аперацыя Мінскага і Палескага савецкіх партызанскіх злучэнняў па знішчэнні чыгуначнага моста цераз раку Пціч на лініі Брэст—Гомель у Капаткевіцкім раёне 3 лістапада 1942 года.
Савецкія партызаны неаднаразова перапынялі рух на гэтай магістралі. Каб надоўга вывесці дарогу са строю, Мінскі падпольны абком КП(б)Б і штаб партызанскага злучэння распрацавалі план аперацыі (кодавая назва «Рэха на Палессі») па падрыве чыгуначнага моста (даўжыня больш за 150 м) цераз раку Пціч, які кругласутачна ахоўвалі 2 узводы нямецкіх салдат у 4 дзотах з мінамётамі і гарматамі. За 800 м ад моста на ст. Пціч размяшчаўся гарнізон праціўніка (каля 750 чал.). У аперацыі ўдзельнічала 11 партызанскіх атрадаў (123-я Акцябрская, 130-я Петрыкаўская, 225-я і інш.; каля 1300 чал.). Стварыўшы бачнасць канцэнтрацыі сваіх сіл у Капаткевічах, савецкія партызаны ў ноч на 3 лістапада сканцэнтраваліся ў раёне ст. Пціч каля в. Млынок. Каб перашкодзіць падыходу падмацавання праціўніка, партызаны падарвалі чыгуначнае палатно за 13 км на захад ад станцыі і за 6 км на ўсход ад моста. 2 партызанскія атрады адкрылі агонь па гарнізоне ст. Пціч і дзотах моста. Група падрыўнікоў заклала пад мост больш за 300 кг узрыўчаткі і падарвала яго, праціўнік пасля супраціўлення пакінуў свае ўмацаванні і адступіў. Пры адыходзе пасля бою савецкія партызаны сустрэлі групу падмогі ворагу і знішчылі яе.
Паравоз каханьня
«Паравоз каханьня» ― студыйны альбом Зміцера Вайцюшкевіча і гурта «WZ-Orkiestra», які быў выдадзены ў 2004 годзе.
Мшана Дольна (гміна)
Мша́на До́льна (Mszana Dolna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мшане Дольне. Плошча гміны складае 169,83 км². Станам на 2014 год у гміне Мшана Дольна пражывалі 17339 чалавек, шчыльнасць — 102,09 чал./км².
Случ (прыпыначны пункт)
Случ (, Случь)  — зачынены прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 2 км на ўсход ад вёскі Пясчанікі; на лініі Калінкавічы — Лунінец, паміж прыпыначным пунктам Браніслаў і станцыяй Мікашэвічы.
Больцішскі сельсавет
Бо́льцішскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Больцішкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Помедскі сельсавет у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Помедзь. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 25 лютага 1961 года цэнтр перанесены ў вёску Пашкавічы, сельсавет перайменаваны ў Пашкавіцкі сельсавет. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 24 красавіка 1978 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Радунскага пассавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Даўгялішкі, Кемейшы, Пацялюнцы, Пашкавічы, Талькунцы і хутар Насавічы), у склад сельсавета са Старасмільгінскага сельсавета перададзены вёскі Пеляса і Сурканты, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Больцішкі, сельсавет перайменаваны ў Больцішскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 925 чалавек, з іх 63,0 % — палякі, 26,9 % — літоўцы, 7,7 % — беларусы, 1,3 % — рускія.
IC 1877
IC 1877 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Іванцееўка
Іванцееўка:
Стэфан Казімір Карп
Стэфан Казімір Карп (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Карпаў уласнага герба «Карп».
Падсудак жамойцкі з 1705 па 1712 гады, падстароста жамойцкі ў 1705 годзе, цівун шадаўскі з 1704 па 1712 гады, пісар гродскі жамойцкі ў 1698—1704 гадах, цівун бержаньскі ў 1695—1704 гадах, стольнік мазырскі ў 1674 годзе.
Ажогіна (Смаленская вобласць)
Ажогіна (Ожо́гино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Турная (Івацэвіцкі раён)
Турна́я (, Турная) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.
Полацкі кадэцкі корпус
Полацкі кадэцкі корпус — сярэдняя ваенная навучальная ўстанова закрытага тыпу ў горадзе Полацку, якая існавала ў 1835—1918 гадах.
Заснавана для падрыхтоўкі да вайсковай службы дваранскіх дзяцей з Віленскай, Віцебскай, Гродзенскай, Магілёўскай, Мінскай і Смаленскай губерняў. Знаходзілася на Корпуснай плошчы, у будынках колішняй езуіцкай акадэміі.
Гісторыя
Гісторыя стварэння Полацкага кадэцкага корпуса непасрэдна звязана з Полацкай езуіцкай акадэміяй. Рашэнне аб адкрыцці ў Полацку езуіцкай акадэміі было прынята ў студзені 1812 года і праіснавала да 1820 года, калі была забаронена дзейнасць ордэна езуітаў. Пасля гэтага на месцы езуіцкай акадэміі было створана Вышэйшае піярскае вучылішча.
3 мэтай «правядзення на Заходнім краі ідэі рускай асветы, рускага патрыятызму і рускай справы» царскі ўрад 26 красавіка 1830 года прыняў рашэнне аб заснаванні на месцы піярскага вучылішча Полацкага кадэцкага корпуса. Афіцыйнае адкрыццё корпуса адбылося ў дзень нараджэння імператара Мікалая I 25 чэрвеня 1835 года.
Акрамя агульных правіл прыёму для дваранства беларускіх губерняў існавалі некаторыя абмежавaннi: у адпаведнасці з загадам Мікалая I у Полацкі кадэцкі корпус было забаронена прымаць тых дваранскіх дзяцей, чые бацькі ўдзельнічалі ў паўстанні 1830—1831 гадоў, але былі памілаваны. Такіх падлеткаў было рэкамендавана накіроўваць у навучальныя ўстановы, якія знаходзіліся ўнутры імперыі.
У 1857 годзе былі створаны двухгадовыя спецыяльныя класы, пасля заканчэння якіх кадэты атрымлівалі афіцэрскае званне i накіроўваліся ва ўсе віды сухапутных войскаў. У 1859—1863 гадах выпускнікамі спецыяльных класаў сталі 172 афіцэры. У 1863 годзе гэтыя класы былі закрыты, i кадэты пасля паспяховага заканчэння навучання накіроўваліся ў Канстанцінаўскае ваеннае вучылішча ў Пецярбургу.
У сувязі з ваеннай рэформай, якая пачалася ў 1862 годзе, замест Полацкага кадэцкага корпуса ў 1865 годзе была створана Полацкая ваенная гімназія з шасцігадовым курсам вучобы (з 1873 года — сямігадовым) i штатам у 350 выхаванцаў. Курс ваеннай гімназіі быў набліжаны да курса рэальнага вучылішча, але перавышаў яго па колькасці гадзін на вывучаемыя дысцыпліны.
Екацярынаўка (Саратаўская вобласць)
Населены пункт утварае аднайменнае Екацярынаўскае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Чыгуначная станцыя Екацярынаўка Прыволжскай чыгункі (лінія Саратаў — Рцішчава). Пасёлак размешчаны за 145 км на паўночны захад ад Саратава. Насельніцтва — 5817 чалавек (2021 год).
Полацкі кадэцкі корпус
Гісторыя
22 чэрвеня 1882 года Полацкая ваенная гімназія зноў была рэарганізавана ў кадэцкі корпус, які праіснаваў пад першапачатковай назвай да 1917 года. Поўны курс навучання складаў 7 гадоў. Пасля заканчэння вучобы большая частка выхаванцаў накіроўвалася ў ваенныя вучылішчы.
Падчас Першай сусветнай вайны корпус знаходзіўся ў эвакуацыі. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі ў жніўні 1917 года перайменаваны ў Полацкую гімназію ваеннага ведамства. Згодна з новымі правіламi прыёму, у гімназіі ваеннага ведамства дазвалялася прымаць дзяцей ваеннаслужачых (генералаў, афіцэраў, салдат, ваенных чыноўнікаў), якія загінулі на фронце або cтaлі інвалідамі.
Структура
Складаўся з чатырох рот: грэнадзёрскай, неранжырнай і 2 мушкецёрных, якія ўтваралі батальён.
Полацкі кадэцкі корпус быў разлічаны на 400 навучэнцаў, прымаліся хлопчыкі ва ўзросце 9—11 гадоў. Належаў да ліку губернскіх кадэцкіх карпусоў, а гэта азначала, што ў ім былі толькі падрыхтоўчыя (2 гады) i агульныя (4 гады) курсы. Пасля заканчэння курса навук полацкія кадэты пераводзіліся ў Пецярбург у Дваранскі полк, дзе працягвалі адукацыю.
Згодна з правіламі прыёму навучэнцы кадэцкага корпуса падзяляліся на 2 катэгорыі: інтэрнаў (штатныя i звышштатныя) i экстэрнаў (прыходзячыя вучні). У сваю чаргу інтэрны падзяляліся на казённакоштных (утрымліваліся за дзяржаўныя сродкі), сваякоштных (утрымліваліся за кошт бацькоў) і стыпендыятаў, якія вучыліся на стыпендыі дваранства, арганізацый, прыватных асоб.
У корпусе выкладаліся Закон Божы, руская, нямецкая i французская мовы, руская i агульная гісторыі, геаграфія, матэматыка (арыфметыка, алгебра, геаметрыя, трыганаметрыя, аналітычная геаметрыя), фізіка, хімія, законазнаўства, чарчэнне, мінералогія, фізіялогія, батаніка, касмаграфія, маляванне, музыка, спевы, танцы. Шмат yвaгi надавалася страявым заняткам, плаванню, гімнастычным практыкаванням, фехтаванню. Сярод ваенных навук выкладаліся тактыка, артылерыя, ваенная гісторыя i фартыфікацыя.
Выпускнікі
За час існавання Полацкі кадэцкі корпус падрыхтаваў больш за 3 тысяч афіцэраў.
IC 1878-1
IC 1878-1 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Аляксандравіч Нечыпарэнка
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1971). Працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1980, медыка-псіхалагічны факультэт, 2-ая кафедра хірургічных хвароб, прафесар).
Заполле (Талачынскі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Мікалай Аляксандравіч Нечыпарэнка
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: праблемы анкауралогіі; урагенікалогія; хуткая ўралогія.
Заполле (Талачынскі раён)
Гісторыя
У 1674 годзе згадваецца як вёска ў складзе маёнтка Разаны ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Мікалай Аляксандравіч Нечыпарэнка
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2008), ганаровыя граматы Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь (2008, 2012), Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2013).
Заполле (Талачынскі раён)
Гісторыя
Да 17 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Валосаўскага сельсавета.
Віталь Іванавіч Варатнікоў
Віталь Іванавіч Варатнікоў (20 студзеня 1926, Варонеж — 19 лютага 2012, Масква) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, старшыня Савета Міністраў РСФСР (1983—1988), член Палітбюро ЦК КПСС (1983—1990), Герой Сацыялістычнай Працы (1986).
Іванцееўка (Саратаўская вобласць)
Іванцееўка (Иванте́евка) — сяло, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Іванцееўскага раёна Саратаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 5269 чалавек (2021). Сяло размешчана на берагах ракі Малы Іргіз (левы прыток Волгі) пры ўпадзенні ў яе прытока Чарнава, за 150 км ад горада Самары і за 300 км ад абласнога цэнтра — горада Саратава, за 35 км ад Пугачова. Чыгуначная станцыя Тапалёк на лініі Пугачоў — Чапаеўск размешчана за 4 км на паўночны захад ад цэнтра вёскі каля вёскі Арбузаўка.
Станіслаў Вінцэнтавіч Казура
Біяграфія
У 1910 годзе скончыў Варшаўскую кансерваторыю, акадэмію «Санта-Чэчыля» ў Рыме (1914), затым вучыўся ў Сарбоне (Парыж).
У канцы 1910-х гадоў арганізаваў хор «300 дзяцей Павісля» (раён Варшавы), аратарыяльны хор Варшаўскай філармоніі, Польскую народную капэлу і інш. У 1940—1944 гадах выкладаў у Тайнай варшаўскай кансерваторыі. У 1945—1951 гадах — прафесар і рэктар Вышэйшай музычнай школы ў Варшаве.
Памёр Станіслаў Вінцэнтавіч 30 лістапада 1961 года. Пахаваны на могілках у Варшаве.
Творчасць
Аўтар харавых і вакальна-сімфанічных твораў. Яму належаць таксама оперы «Казка» («Bajka», 1916) і «Вяртанне» («Powrot», 1936), араторыі, сімфанічная паэма «Маладосць» і інш. У канцы 1920-х гадоў у в. Камаі Пастаўскага раёна Станіслаў Казура запісаў беларускія народныя песні, частку з іх апрацаваў для аматарскіх хароў і голаса сола, у тым ліку «Чырвоная калінанька», «Малады дубочак».
Арлова (Дзямідаўскі раён)
Арлова (Орлово) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Мшчонаў (гміна)
Мшчо́наў (Mszczonów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жырардоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мшчонаве. Плошча гміны складае 144,87 км². Станам на 2004 год у гміне Мшчонаў пражывалі 10 895 чалавек, шчыльнасць — 75,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 65 населеных пунктаў.
Мескалін
Мескалін — псіхадэлік, энтэген, алкалоід з групы фенілэтыламінаў. Сістэматычная назва — 2 - (3,4,5-трыметоксіфеніл)-этыламін. У невялікіх колькасцях змяшчаецца ў кактусах роду Lophophora (Lophophora williamsii) і Trichocereus (Trichocereus pachanoi, Trichocereus peruviana), сінтэзуецца штучным шляхам з галавай кіслаты, таксама можа быць сінтэзаваны з ваніліну. У большасці краін вытворчасць і распаўсюд мескаліну забароненыя законам (у тым ліку ў Беларусі).
Гісторыя
Аб галюцынагенных уласцівасцях некаторых кактусаў здаўна ведалі індзейцы розных плямёнаў і ўжывалі гэтыя расліны падчас рэлігійных цэрымоній.
Упершыню мескалін быў атрыманы з кактуса пеёт 23 лістапада 1897 нямецкім хімікам Артурам Хефтэрам. Пазней, у 1919 у Эрнст Спаз ўпершыню сінтэзаваў мескалін хімічным шляхам.
Акрамя пеёта, мескалін змяшчаецца таксама ў кактусах Сан-Педра, якія больш папулярныя, чым пеёт, бо вырастаюць хутчэй за апошні.
У 1927 ў Германіі была апублікаваная першая навуковая праца, прысвечаная эфектам мескаліну «Der Meskalinrausch».
У маі 1953 Олдас Хакслі ўпершыню каштуе мескалін ў дозе 400 мг і ў 1954 публікуе эсэ «Дзверы ўспрымання», якое апісвае яго эксперымент.
У лабараторных умовах мескалін быў сінтэзаваны амерыканскім хімікам рускага паходжання Аляксандрам Шульгіным. Апісанне сінтэзу, уплыў рэчыва на чалавека і рэкамендаваныя дозы ён апублікаваў у сваёй кнізе PiHKAL.
Дозы і працягласць
Сярэдняя доза для пераральнага ўжывання ў мескаліна гідрахларыду складае 300 мг. Эфекты пачынаюць праяўляцца праз 45-60 хвілін пасля ўжывання. Пік актыўнасці доўжыцца каля 4 гадзін, пасля чаго ідзе спад працягласцю 4 гадзіны. Сульфат мескаліну крыху менш актыўны пры той жа дозе.
Заламбеская разня
Заламбеская разня — масавае забойства, здзейсненае з 13 па 17 лістапада 2020 года ў горадзе Заламбеса (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту, дзе загінула ад 56 да 72 чалавек. Падзеі пачаліся з абстрэлу горада з паўночнага боку, пасля чаго ў населены пункт увайшлі вайскоўцы Узброеных Сіл Эфіопіі і саюзнай эрытрэйскай арміі. Байцы ўрываліся ў дамы мясцовых жыхароў і забівалі гаспадароў. Целы загінулых забаранялі падбіраць, пакідаючы іх на з’ядзенне сабакам і гіенам. У адным з дамоў, дзе жыў Халека Тэволдэ Адханома і ягоная жонка Мініі Эмбафраш, вайскоўцы пасля забойства жыхароў прабылі 12 дзён, з’еўшы 30 коз, якія належалі забітым гаспадарам. Весткі пра падзеі ў Заламбеса трапілі ў СМІ толькі праз месяц пасля масавай разні, чаму віной стала адключэнне ўладамі электрычнасці. Першапачаткова эфіопскі ўрад адмаўляў факт разні, але ў сакавіку 2021 года было праведзена сумеснае расследаванне ЭКПЧ і УВКПЧ. Тады федэральныя сілы прызналіся ва ўчыненых забойствах.
Зыбалы (Талачынскі раён)
Зы́балы (, Зыбалы) — былая вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Серкавіцкага сельсавета.
Скасавана 28 снежня 2022 года.
Кухарчык
Кухарчык — беларускае і польскае прозвішча.
IC 1878-2
IC 1878-2 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рольф Карльс
Рольф Ганс Вільгельм Карл Карльс (Rolf Hans Wilhelm Karl Carls; — ) — нямецкі ваенна-марскі дзеяч, генерал-адмірал (1940), ажыццяўляў вышэйшае камандаванне германскім флотам падчас Грамадзянскай вайны ў Іспаніі ў 1936—1937, з’яўляўся адначасова камандуючым ВМС у Іспаніі (24 ліпеня — 26 жніўня, 5 кастрычніка — 13 лістапада 1936, 3 жніўня — 7 верасня 1937 года).
Шэршэль
Шэршэ́ль (شرشال) — горад і порт у Алжыры ў вілаеце Тыпаса, у 90 км ад сталіцы дзяржавы.
Гісторыя
Заснаваны фінікійцамі пад назвай Іол. У VI ст. да н.э. увайшоў у склад Карфагенскай дзяржавы, пасля Другой Пунічнай вайны — Нумідыі, а пасля далучэння большай часткі Нумідыі да Рыма стаў сталіцай незалежнага царства Маўрэтанія.
У 20 г. да н.э. маўрэтанскі цар Юба II перайменаваў горад у Цэзарэю, або Цэзарэю Маўрэтанскую, — у гонар імператара Аўгуста — і перабудаваў яго ў рымскім стылі. У 44 годзе Маўрэтанія была далучаная Клаўдзіем да Рымскай імперыі, і Цэзарэя стала адміністрацыйным цэнтрам правінцыі Маўрэтанія Цэзарэйская. У V ст. Цэзарэю спалілі вандалы, аднак з вяртаннем афрыканскіх правінцый пад візантыйскую ўладу горад быў адбудаваны.
У VIII ст. горад занялі арабы. Сучасная назва — Шэршэль — з'яўляецца пераробленым на берберскі лад рымскім імем горада.
Лысыя Горы (Саратаўская вобласць)
Лы́сыя Горы (Лы́сые Го́ры) — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Лысагорскага раёна. Утварае аднайменнае Лысагорскае муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе. Насельніцтва — 6852 чалавекі (2021).
Пасёлак размешчаны за 78 км на захад ад Саратава, на беразе ракі Мядзведзіца. Чыгуначная станцыя на тупіковай аднапуцявой лініі ад станцыі Красаўка да станцыі Калінінск-Саратоўскі.
Чара (альбом)
«Чара» ― студыйны альбом Зміцера Вайцюшкевіча і гурта «WZ-Orkiestra», які быў выдадзены ў 2011 годзе.
Джулі Эндрус
Джулі Элізабет Эндрус DBE (Julie Elizabeth Andrews; нар. 1 кастрычніка 1935 года) — англійская актрыса, спявачка і пісьменніца. Уладальніца прэмій «Эмі», «Грэмі», «Залаты глобус» і «Оскар».
Анастасія Аляксандраўна Рыбакова
Анастасія Рыбакова (нар. 23 красавіка 2000 —) — беларуская мастацкая гімнастка. Выступае ў адзіночных і групавых спаборніцтвах.
Макраус
Макраус (Мокроу́с) — пасёлак гарадскога тыпу ў Саратаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Фёдараўскага раёна. Размешчаны за 126 км на ўсход ад горада Саратава. Чыгуначная станцыя Макраус на лініі Саратаў — Азінкі Прыволжскай чыгункі.
Гісторыя
Населены пункт заснаваны ў 1894 годзе (па іншых дадзеных — у 1902 годзе), у сувязі з будаўніцтвам лініі Разанска-Уральскай чыгункі ад Пакроўска на Уральск. У 1939 годзе пасёлак становіцца цэнтрам Фёдараўскага кантона АССР немцаў Паволжа. З 1941 года — цэнтр Фёдараўскага раёна Саратаўскай вобласці.
Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1967 года.
Асіпенкі
Асіпенкі (Осипенки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цітоўшчынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1879
IC 1879 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Варшава-Гданьская
Варшава-Гданьская (Warszawa Gdańska) — чыгуначная станцыя ў Варшаве на левым беразе Віслы.
Гісторыя
Першая чыгуначная станцыя ў гэтым месцы была пабудавана ў 1878—1880 гадах у сувязі з будаўніцтвам Надвіслянскай чыгункі (Млава — Варшава — Люблін — Ковель). Аднапавярховы драўляны будынак першапачаткова дзейнічаў як Надвіслянскі вакзал. Ён быў пабудаваны ў межах першага пояса фартоў Варшаўскай цытадэлі, дзе мураваныя будынкі былі забароненыя. У пачатку ХХ стагоддзя ён змяніў назву на Ковельскі вакзал. Будынак вакзала згарэў у 1915 годзе пры адступленні рускіх войскаў з Варшавы. Яшчэ падчас Першай сусветнай вайны на месцы спаленага будынка вакзала былі ўзведзены тры драўляныя баракі. З таго часу станцыя атрымала назву Гданьскі вакзал. Усходні павільён быў знесены падчас будаўніцтва суседняга віядука ў 1936—1937 гадах. З самага пачатку побач з пасажырскім вакзалам працавала грузасартавальная станцыя, якая праз сетку пад’язных шляхоў абслугоўвала бліжэйшыя прамысловыя і складскія зоны. У 1932—1939 гадах быў пабудаваны Галоўны вакзал, які стаў важнейшым чыгуначным вакзалам горада. Тым не менш, доўгі час пасля Другой сусветнай вайны аб’ект выконваў ролю міжгародняй станцыі, з’яўляючыся, між іншым, прыпынкам транзітных цягнікоў паміж Савецкім Саюзам і Захадам — ​​у той час ён абслугоўваў замежныя зносіны з Масквой, Ленінградам, Берлінам, Парыжам, Прагай і Венай.
З канца 1980-х гадоў прыгарадныя перавозкі на станцыі зменшыліся. Адсутнасць інвестыцыйных выдаткаў прывяла да дэградацыі станцыі. Першыя якасныя змены адбыліся ў 2003 годзе. На першай лініі Варшаўскага метрапалітэна была адкрыта станцыя «Гданьскі вакзал». У 2004 годзе была створана кампанія Мазавецкія каляіны, для якой вакзал стаў адным з асноўных цэнтраў абслугоўвання пасажыраў.
Канчаткова станцыя павінна была стаць першым вузлом грамадскага транспарту ў Варшаве ў 2003 годзе, але падземнае злучэнне паміж станцыяй метро і платформамі чыгуначнай станцыі пабудавана не было. Акрамя таго, Гданьскі вакзал быў адзінай станцыяй Варшаўскага чыгуначнага вузла, якая не мела тыповых высокіх платформ, што ўскладняла выкарыстанне папулярных на гэтым маршруце цягнікоў. Агульная інфраструктура платформ усё яшчэ была ў дрэнным стане. Варта адзначыць, што сам будынак вакзала, у адрозненне ад многіх іншых аб’ектаў такога тыпу ў Польшчы, не падвергнуўся значнай дэградацыі. У 2007—2010 гадах быў мадэрнізаваны ўчастак чыгуначнай лініі да чыгуначнай станцыі Легіянова. У сакавіку 2010 года была запушчана лінія, якая дапоўніла расклад руху рэгіянальных цягнікоў па маршруце да Легіянова.
У верасні 2009 годзе Польская чыгунка падпісала пагадненне аб першым этапе мадэрнізацыі вакзала, у рамках якога, між іншым, былі знесены 4 платформы і пабудаваны 2 новыя, а таксама праведзена злучэнне чыгуначнага вакзала са станцыяй метро. Увесь кантракт каштаваў 129 мільёнаў злотых, і горад таксама ўдзельнічаў у выдатках. Рэканструкцыя была завершана завяршэннем будаўніцтва падземнага тунэля, які злучае станцыю метро з чыгуначным вакзалам і раёнам Жалібож. У выніку была створана першая ў горадзе развязка такога тыпу, якая злучае метро, трамваі і аўтобусныя лініі, гэта значыць грамадскі транспарт з агламерацыйнымі і рэгіянальнымі чыгункамі. У 2021 годзе станцыя абслугоўвала прыкладна 6 000 пасажыраў у дзень.
Сан-П’ера-а-Сьевэ
Насельніцтва складае 4065 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 114 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 50037. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Курчэўская Усвейка
Курчэ́ўская Усве́йка (, Курчевская Усвейка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Балканскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Астравецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гудагайскага сельсавета.
Доўгая (Івацэвіцкі раён)
До́ўгая (, Долгая) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Святавольскага сельсавета.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 197 чалавек у 37 дварах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў жніўні 1941 года гітлераўцамі было спалена 36 дамоў, забіта 9 чалавек.