cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пыха і перадузятасць (міні-серыял, 1995)
Шостая серыя
Пасля вяселля Лідыя і Уікхэм прыязджаюць пагасціць у Лонгбарн. У адной з размоў Лідыя неасцярожна прагаворваецца пра тое, што на іх з Уікхэмам вяселлі быў містэр Дарсі. Элізабэт гэта моцна здзіўляе, і яна піша ліст цётцы, каб атрымаць тлумачэнні. Місіс Гардынер адказвае пляменніцы, што гэта Дарсі знайшоў Лідыю і аплаціў ўсе выдаткі, уключаючы даўгі Уікхэма. Пагасціўшы некаторы час у Лонгбарне, маладыя адпраўляюцца на поўнач, дзе Уікхэм атрымаў месца ў рэгулярнай арміі. Не паспявае жыццё сям’і Бэнэт увайсці ў звычайную каляіну, як ваколіцу аблятае навіна: Бінглі вяртаецца ў Нэзэрфілд. Пасля некалькіх візітаў у Лонгбарн, Дарсі пераконваецца ў пачуццях Джэйн і просіць прабачэння ў свайго сябра за ўмяшальніцтва. Той неадкладна едзе ў Лонгбарн і робіць Джэйн прапанову. У гэты час да лэдзі Кэтрын даходзяць чуткі, што яе пляменнік заручаны з Элізабэт. Раз’юшаная, яна наносіць нечаканы візіт у Лонгбарн, дзе ў гутарцы з Элізабэт дапытваецца пра яе заручыны з Дарсі. Яна настойвае, каб Элізабэт адмовілася ад сваіх намераў і абвяшчае, што Дарсі мусіць ажаніцца з яе дачкой Эн. Элізабэт адмаўляецца абяцаць, што яна не прыме прапанову Дарсі, калі ён яе зробіць, і дашчэнту раззлаваная лэдзі Кэтрын з’язджае. Падчас чарговага візіту Дарсі ў Лонгбарн Элізабэт дзякуе яму за дапамогу ў справе Лідыі. Ён жа, падбадзёраны тым, што распавяла яму лэдзі Кэтрын, прызнаецца Элізабэт, што яго пачуцці і намеры ў дачыненні да яе не змяніліся. Элізабэт згаджаецца выйсці за яго замуж. Неўзабаве адбываецца двайное вяселле Бінглі з Джэйн і Дарсі з Элізабэт.
Адаптацыя
Раман Джэйн Осцін «» неаднаразова станавіўся прадметам тэле- і кінаадаптацый. Да сярэдзіны 1980-х гадоў існавала прынамсі 6 экранізацый рамана: тэлефільм 1938 года, фільм 1940 года і міні-серыялы 1952, 1958, 1967 і 1980 гадоў. Ідэя чарговай тэлеадаптацыі ўзнікла ў прадзюсара восенню 1986 года падчас перадпаказу іншай экранізацыі Осцін — тэлефільма «». Біртвістл звярнулася з гэтай ідэяй да сцэнарыста, які таксама прысутнічаў на перадпаказе, і той пагадзіўся заняцца адаптацыяй рамана.
Не гледзячы на намер Біртвістл і Дэвіса прытрымлівацца тона і духа рамана, ім хацелася стварыць «свежую, жывую гісторыю пра сапраўдных людзей», а не «старую студыйную драму ад BBC, якую будуць паказваць у нядзелю з пяці да сямі». Зрабіўшы акцэнт на сексе і грошах, Дэвіс пераключыў увагу з Элізабэт на Элізабэт і Дарсі, вызначыўшы наперад ролю апошняга ў зыходзе гэтай гісторыі. У мэтах надання чалавечнасці персанажам рамана, Дэвіс дадаў некалькі кароткіх сцэн, такіх як адзяванне дачок сямейства Бэнэт, якія намагаюцца выгадна зарэкамендаваць сябе на рынку нявест. Новыя сцэны, якія выяўляюць вольны час мужчын, згладзілі акцэнт рамана на жанчынах. Найбольшай тэхнічнай складанасцю была адаптацыя доўгіх лістоў у другой частцы гісторыі. Дэвіс выкарыстоўваў такія тэхнікі як закадравы голас, успаміны, чытанне лістоў героямі ўслых адно аднаму. Было дададзена некалькі дыялогаў з мэтай паяснення некаторых нюансаў рамана сучаснай аўдыторыі, большая ж частка дыялогаў, аднак, засталася некранутай.
Каб пашырыць аўдыторыю серыяла, аўтары ідэі вырашылі не звяртацца да BBC, якая спецыялізуецца на «класічных драмах», але прапанаваць ідэю тэлевізійнай карпарацыі ITV, якая мае больш шырокую аўдыторыю. Ужо ў канцы 1986 года Біртвістл і Дэвіс прадставілі першыя тры сцэнарыі, і хоць іх версія выклікала зацікаўленасць, справу вырашылі адкласці ў «доўгую скрыню», бо з моманту папярэдняй тэлеадаптацыі прайшло ўсяго шэсць гадоў. Інтарэс ITV да гэтай тэлеадаптацыі ўзнавіўся ў 1993 годзе, аднак ініцыятыву перахапіла BBC. Ужо ў канцы года праекту было дадзена «зялёнае святло», а ў студзені 1994 года Сайман Лэнгтан быў зацверджаны рэжысёрам, і пачаўся этап прэпрадукцыі.
Агулам ад моманту ўзнікнення ідэі восенню 1986 года да выхаду міні-серыяла на экраны восенню 1995 года мінула 9 гадоў.
Кастынг
Падчас на шматлікія ролі ў фільме, прадзюсар  і рэжысёр Сайман Лэнгтан шукалі дасціпных, абаяльных і харызматычных акцёраў, якія ў той жа час маглі б арганічна глядзецца ў гістарычным кантэксце фільма. Паколькі сцэнарый атрымаўся ўдалым, а праект сам па сабе даволі громкім, то жадаючых паспрабавацца на ролі было шмат. На першым этапе кастынгу зацікаўленых акцёраў і актрыс запрашалі на сустрэчу з прадзюсарам і рэжысёрам, дзе кандыдатам прапаноўвалася прачытаць некалькі сцэн. Тыя з іх, хто зрабіў найлепшае ўражанне, былі запрошаны на тэлестудыю, дзе мусілі сыграць некалькі загадзя падрыхтаваных сцэн у гістарычных касцюмах і грыме. Некаторым жа прызнаным акцёрам прапановы рабіліся без папярэдніх праслухоўванняў.
Зыходнай кропкай пры падборы акцёрскага складу стаў пошук выканаўцаў галоўных роляў — 20-гадовай Элізабэт Бэнэт і 28-гадовага містэра Дарсі. Пасля першага этапу праслухоўванняў, на ролю Элізабэт, любіміцы бацькі і самай разумнай з пяці сясцёр Бэнэт, разглядалася з паўтузіна сур’ёзных кандыдатак. У выніку роля дасталася 25-гадовай брытанска-амерыканскай актрысе Джэніфер Эль. З усяго акцёрскага складу, яна была адзінай, хто быў задзейнічаны на працягу ўсяго перыяду здымкаў. На ролю містэра Дарсі быў запрошаны адносна малавядомы ў той час брытанскі акцёр Колін Фёрт, з якім у сярэдзіне 1980-х Сью Біртвістл працавала над фільмам «». Акцёр неаднаразова адхіляў прапанову, бо лічыў, што тэматыка Джэйн Осцін яму няблізкая, і да таго ж баяўся, што можа не справіцца з роллю. Аднак угаворы прадзюсара і больш глыбокае асэнсаванне персанажа Дарсі ўрэшце пераканалі Фёрта ўзяцца за ролю. Падчас здымкаў фільма паміж Фёртам і Эль пачаліся рамантычныя стасункі, пра якія стала вядома толькі пасля іх расстання.
Апроч Коліна Фёрта без папярэдняга адбора прапановы былі зробленыя, якая сыграла місіс Бэнэт, і  — лэдзі Кэтрын дэ Бур.
Здымкі
Праца над міні-серыялам заняла 20 здымачных тыдняў: з чэрвеня па лістапад 1994 года. Такі перыяд здымкаў дазволіў адлюстраваць у сюжэце змену пораў года. Здымачны тыдзень складаўся з пяці працоўных дзён, кожны з якіх у сваю чаргу доўжыўся па 10,5 гадзін, не ўлічваючы часу на падрыхтоўчыя працы, такія як адзяванне акцёраў у касцюмы і налажэнне грыму. Таму для некаторых членаў каманды працоўны дзень мог складаць да 15 гадзін. За два тыдні да здымкаў каля 70 % акцёраў і здымачнай групы сабраліся для чыткі сцэнарыя, рэпетыцый, танцавальных урокаў, верхавой язды, фехтавання і набыцця іншых неабходных навыкаў.
Падчас здымкаў было задзейнічана 24 лакацыі, большасць з якіх належыць, а таксама восем студыйных пляцовак. Розніца ў матэрыяльным становішчы сем’яў галоўных персанажаў павінна была адлюстроўвацца ў месцы іх пражывання: так Лонгбарн, маёнтак Бэнэтаў, павінен быў быць прадстаўлены невялікім утульным домам, у той час як рэзідэнцыя містэра Дарсі ў павінна была выглядаць як «найпрыгажэйшае месца», быць узорам добрага густу і арыстакратычнасці.
Першым месцам, якое зацвердзілі прадзюсары, стала вёсачка у графстве Уілтшыр, якая стала правобразам вёскі Мэрытан. Асабняк у вёсцы паслужыў адначасова і экстэр’ерам, і інтэр’ерам Лонгбарна. Маёнтак у графстве Чэшыр быў абраны для стварэння вобразу Пэмбэрлі, аднак арганізацыйныя праблемы вымусілі перанесці здымкі інтэр’ераў у, графства Дэрбішыр.
Касцюмы, грым і прычоскі
Паколькі «Пыха і перадузятасць» з’яўляецца гістарычным творам, патрабавалася грунтоўная прапрацоўка касцюмаў і знешняга выгляду персанажаў. Асабістыя якасці і дастатак героеў былі адлюстраваны ў іх уборах. Так, напрыклад, заможныя сёстры Бінглі ніколі не апраналі сукенак з прынтамі і заўсёды насілі вялікія пёры ў прычосках. Паколькі прыналежны BBC касцюмны фонд плаццяў XIX стагоддзя быў абмежаваны, мастачка па касцюмах сама стварыла большасць убораў, наведваючы для натхнення музеі адпаведнай тэматыкі. Колін намагалася зрабіць так, каб створаныя ёй мадэлі адпавядалі гістарычнаму перыяду, але ў той жа час былі прывабныя для сучаснай глядацкай аўдыторыі. У выніку толькі некаторыя з касцюмаў, у большасці сваёй касцюмы для масоўкі, былі запазычаны з больш ранніх пастановак або арандаваны, астатнія ж створаны непасрэдна для фільма.
Сукенкі Элізабэт былі вытрыманы ў зямлістых танах і пашыты такім чынам, каб у іх было лёгка рухацца. Гэта выдатна адпавядала жвавасці і жыццярадаснасці гераіні. Сукенкі ж астатніх сясцёр Бэнэт былі вытрыманы ў адценнях крэмавага колеру, каб падкрэсліць іх нявіннасць і прастату. Ва ўбраннях сясцёр Бінглі і лэдзі Кэтрын дэ Бур выкарыстоўваліся больш насычаныя колеры. Колін Фёрт, выканаўца ролі містэра Дарсі, актыўна ўдзельнічаў у абмеркаваннях сваіх касцюмаў, што нямала паспрыяла працоўнаму працэсу. Для сваіх касцюмаў акцёр прапанаваў аддаваць перавагу цёмным колерам, але пазбягаць чорнага. У выніку мастачка па касцюмах спынілася на цёмна-зялёных і шэрых танах. У супрацьвагу ўбранням містэра Дарсі, яго сябру, містэру Бінглі, дасталася адзенне цёплых таноў.
Прадзюсары бачылі містэра Дарсі брунетам, хаця ніякіх прамых указанняў на гэта ў рамане не было, і Фёрту прапанавалі перафарбаваць у чорны колер валасы, бровы і вейкі. Усім акцёрам-мужчынам было загадана адпусціць валасы перад здымкамі і згаліць вусы. Для Джэніфер Эль было зроблена тры чорныя парыкі, каб прыкрыць яе кароткія светлыя валасы, яшчэ адзін парык быў зроблены для (місіс Бэнэт), так як яе валасы былі занадта густыя і цяжкія. Валасы (Джэйн) былі крыху высветлены для стварэння большага кантрасту з Элізабэт і ўкладзены ў класічным грэчаскім стылі, каб падкрэсліць прыгажосць гераіні. Прастата Мэры была дасягнута пры дапамозе плямак, нанесеных на твар, яе валасы былі прамаслены для стварэння эфекту нямытасці і ўкладзены такім чынам, каб падкрэсліць крыху адтапыраныя вушы актрысы. Паколькі Лідзія і Кіці былі занадта маладыя і свавольныя, каб іх прычоскі ўкладала прыслуга, валасы актрыс моцна не змянялі. Што тычыцца містэра Колінза, мастачка па грыме Кэралайн Нобл заўсёды ўяўляла яго сабе потным персанажам з вільготнай верхняй губой. Яна таксама прамасліла валасы Дэвіда Бамбера і зрабіла яму касы прабор, каб намякнуць на наяўнасць лысіны.
Музычнае суправаджэнне
Амерыканска-брытанскі кампазітар пісаў саўндтрэкі для адаптацый класічных літаратурных твораў канала BBC з сярэдзіны 1970-х гадоў. Ён пазнаёміўся са на этапе прэпрадукцыі міні-серыяла. Праз напісаныя ім для міні-серыяла музычныя тэмы ён хацеў падкрэсліць дасціпнасць і жывасць рамана, а таксама закрануць тэму замужжа і кахання ў невялікім мястэчку ў пачатку XIX стагоддзя. У сваёй працы ён натхняўся класічнымі музычнымі творамі, папулярнымі ў той час, у прыватнасці Бетховена. Галоўная тэма серыяла пераклікаецца з фінальнай часткай «».
Саўндтрэк быў запісаны ў перыяд з 7 лютага па 21 красавіка 1995 года і выдадзены лэйблам EMI 21 мая 1996 года.
Выхад на экраны
Прэм’ера міні-серыяла адбылася на канале BBC One, дзе ён трансліраваўся нядзельнымі вечарамі з 24 верасня па 29 кастрычніка 1995 года (па адной 55-хвіліннай серыі раз на тыдзень). Паводле розных вытокаў трансляцыю паглядзела ад 10 да 11 мільёнаў гледачоў. Кожную новую серыю на тым жа тыдні паўтараў канал BBC Two. Амерыканская сетка A&E ўпершыню паказала серыял з 14 па 16 студзеня 1996 года (тры дні па дзве серыі запар). Трансляцыю паглядзелі 3,7 мільёнаў чалавек. У 1996 годзе прэм’еры міні-серыяла адбыліся яшчэ ў шэрагу краін, сярод якіх Аўстралія (2 сакавіка), Фінляндыя (17 сакавіка), Нідэрланды (3 верасня), Японія (22 лістапада). Прэм’ера ў Германіі адбылася 28 сакавіка 1997 года.
Ацэнкі
Паводле дадзеных папулярнага агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» сярод 17 прафесійных крытыкаў 15 далі станоўчую ацэнку фільму, што складае 88 %. Глядацкі рэйтынг міні-серыяла дасягнуў 95 %. Абагуленае меркаванне крытыкаў сфармулявана наступным чынам: На іншых папулярных сайтах, прысвечаных кіно, міні-серыял таксама ўдастоіўся высокіх ацэнак гледачоў: 4.5/5 на сайце «AllMovie», 4.0/5 на сайце «AlloCiné» , 7.8/10 на сайце «FilmAffinity» , 8.8/10 на сайце «IMDb» , 8.7/10 на сайце «TV.com» , 8.8/10 на сайце «КиноПоиск».
Рэакцыя крытыкаў
Пераважная большасць крытыкаў станоўча ацаніла новую экранізацыю «Пыхі і перадузятасці». Так, яшчэ за дзень да брытанскай прэм’еры Джэрард Гілберт з газеты «The Independent» парэкамендаваў да прагляду першы эпізод серыяла, заявіўшы, што новая тэлевізійная адаптацыя настолькі ўдалая, наколькі гэта толькі магчыма ў выпадку літаратурнай класікі. Гілберт адзначыў, што, у прыватнасці, акцёрскі склад заслугоўвае вылучэння на прэмію BAFTA: «Фёрт ні ў якай ступені не мяккі і пушысты, а Джэніфер Эль дэманструе выдатны ўзор жывога розуму ў вобразе Элізабэт». Аглядальнік таксама адзначыў, што містэр Бэнэт у выкананні літаральна крадзе ўсе свае сцэны, аднак выказаў сумненні наконт вобразу місіс Бэнэт у выкананні. Аглядаючы першую серыю на наступны дзень пасля прэм’еры, пахваліў сцэнарыста  за тое, што ён «надаў падзеям тэмп і энергію, якія, нарэшце, ствараюць візуальнае асяроддзе, каб аддаць належнае дасціпнасці кнігі».
За некалькі дзён да амерыканскай прэм’еры з «Los Angeles Times» назваў новую адаптацыю «відавочна прымальнай», нягледзячы на некаторыя вольнасці па адносіне да тэксту рамана. з «The New York Times» прызнаў серыял «цудоўнай адаптацыяй з надзвычай дакладным і далікатна прапрацаваным сцэнарыем». Паводле яго меркавання, Джэніфер Эль здолела зрабіць Элізабэт «надзіва разумнай і аўтарытэтнай, аднак не фанабэрлівай», а Колін Фёрт «бліскуча перадаў снабісцкую пыху містэра Дарсі, у той жа час паказваючы, у асноўным праз пільныя позіркі, што ён міжволі ўлюбляецца». О’Конар таксама пахваліў за яе вобраз лэдзі Кэтрын дэ Бур, гэтай «дзівосна ўладнай вядзьмаркі», і назваў яе сцэны з  (містэрам Колінзам) «пацешнымі».
Уплыў і спадчына
Міні-серыял «Пыха і перадузятасць» заняў пачэснае месца ў шэрагу найбольш папулярных праектаў BBC і A&E і стаў «культурным феноменам, які паслужыў натхненнем для соцень газетных артыкулаў і зрабіў раман улюбёным чытвом пасажыраў прыгарадных цягнікоў». Выйшаўшы на экраны ў канцы 1995 года, серыял выдатна ўпісаўся ў хвалю кіна- і тэлеадаптацый Джэйн Осцін. У тым жа годзе BBC выпусціла яшчэ адзін тэлевізійны праект — «», апроч таго адбылася прэм’ера аскараноснай кінастужкі «Розум і пачуцці». Наступны, 1996 год адзначыўся адразу дзвюма экранізацыямі рамана «» — кінафільмам студыі «Miramax» і брытанскай тэлеадаптацыяй ад «ITV». Надзвычайны ўздым увагі да твораў пісменніцы прывёў да таго, што колькасць сяброў Таварыства Джэйн Осцін у Паўночнай Амерыцы ўзрасла на пяцьдзясят працэнтаў у 1996 годзе і перавысіла 4000 чалавек увосень 1997 года. Некаторыя газеты, такія як «», тлумачылі гэтую «осцінаманію» камерцыйным ходам тэле- і кінаіндустрыі, у той час як іншыя бачылі прычыны папулярнасці Осцін у.
Тым часам, як Джэніфер Эль адмовілася скарыстацца поспехам серыяла і далучылася да ў Стратфард-он-Эйване, Колін Фёрт раптоўна ўзнёсся на вяршыню славы. Вобраз містэра Дарсі прымацаваў да акцёра ярлык «рамантычнага куміра» і «афіцыйна пераўтварыў яго ў сэрцаеда», і хаця ён не супраціўляўся гэтаму, аднак выказваў жаданне ў далейшым не асацыявацца з адной толькі «Пыхай і перадузятасцю» і адмаўляўся ад падобных роляў. Сярод наступных яго акцёрскіх прац былі такія вядомыя фільмы, як «Англійскі пацыент» (1996), «Закаханы Шэкспір» (1998), «'» (2001), «Дзяўчына з жамчужнай завушніцай» (2003), «'» (2003) і іншыя.
Брыджыт Джонс
У 1995 годзе журналістку Хелен Філдынг запрасілі весці аўтарскую калонку ў газеце «The Independent». Ёй прапаноўвалася ад свайго імя апісваць спосаб жыцця 37-гадовай незамужняй забяспечанай жыхаркі Лондана. Ідэя аўтаіяграфічнасці, аднак, не спадабалася журналістцы, і яна вырашыла стварыць выдуманага, камічна-гіпербалізаванага персанажа, ад імя якога і весці сваю калонку. Такім персанажам стала.
Поспех кнігі паспрыяў хуткаму з’яўленню яе, якая выйшла на экраны ў 2001 годзе. Самарэферэнцыйная сувязь праектаў пераканала Коліна Фёрта ўзяцца за ролю Марка Дарсі, паколькі гэта давала яму магчымасць высмеяць свайго культавага персанажа і такім чынам раз і назаўсёды вызваліцца з-пад яго ўплыву. Апроча Фёрта ў праекце прыняў удзел сцэнарыст серыяла, а ў другапланавых ролях з’явіліся (містэр Бінглі) і  (місіс Хёрст).
К’юзана-д’Асці
К'юзана-д'Асці (Chiusano d'Asti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П'емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 236 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 14025. Тэлефонны код — 0141.
Цыганова
Цыгано́ва — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Лужаснянка, на поўнач ад пасёлка Доўжа, за 1 км на поўнач ад вёскі Герасімава.
Плошча паверхні возера 0,24 км². Даўжыня 1,2 км, найбольшая шырыня 200 м. Даўжыня берагавой лініі 4 км.
Катлавіна возера серпападобнай формы, моцна выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Берагі забалочаныя. У Цыганова ўпадае ручай з возера Лосвіда і выцякае рака Даўжанка.
Зазерка (значэнні)
Зазерка — тапонім:
Вабалішке
Ва́балішке (Vaboliškė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Руская Іванаўка
Руская Іванаўка — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Сарыазек. Код КАТА — 355635200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 261 чалавек (131 мужчына і 130 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 180 чалавек (90 мужчын і 90 жанчын).
Парыж (значэнні)
Назву Парыж маюць:
Астравы
Назву Астравы́ маюць:
Артрадэсмус
Артрадэсмус (Arthrodesmus) — род зялёных водарасцяў сямейства.
Віды
Вядома каля 15 відаў. На Беларусі адзначаны 6 відаў і 2 формы.
Бібліятэка БДПУ імя Максіма Танка
Бібліятэка БДПУ імя Максіма Танка — бібліятэка Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
Артрадэсмус
Віды
Некаторыя віды :
Бібліятэка БДПУ імя Максіма Танка
Фонд бібліятэкі складае звыш 700 000 экзэмпляраў, сярод якіх навучальная, навуковая, мастацкая, даведкавая літаратура на беларускай, рускай і замежных мовах. Фонд складаюць перыядычныя, інфармацыйныя, электронныя выданні, дысертацыі і аўтарэфераты дысертацый і інш.
Артрадэсмус
Значэнне
Некаторыя віды — індыкатары алігасапробных водаў.
Бібліятэка БДПУ імя Максіма Танка
У бібліятэцы маецца фонд рэдкіх кніг XVIII, XIX і пачатку XX стагоддзяў. Да паслуг карыстальнікаў прадстаўлена 6 абанементаў, 6 чытальных залаў і 25 бібліятэк кафедраў (кабінетаў) на 515 пасадачных месц. Даведкава-пошукавы апарат прадстаўлены традыцыйнымі каталогамі, картатэкамі і электронным каталогам (11 БД, з іх 5 паўнатэкставыя). З 1 кастрычніка 2014 года функцыянуе Рэпазітарый БДПУ.
NGC 4887
NGC 4887 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-87, IRAS12580-1423, PGC 44796) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Павел Паўлавіч Кракалёў
Павел Паўлавіч Кракалёў (, г. Порхаў, Пскоўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1955 годзе Харкаўскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1961 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў у Новасібірскім філіяле Дзіпраавіяпрама, з 1966 года — галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік майстэрні Мінскпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Член КПСС з 1976 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы: будынак НДІ меліярацыі і воднай гаспадаркі (1974), новыя карпусы будынка ЦК КПБ (1975—1984), вытворчая база будуправы «Саюзмантажлегмаш» (1976) у Мінску, праект аднаўлення і рэканструкцыі сядзібы І. Я. Рэпіна — Здраўнёва Віцебскай вобласці (1983); у аўтарскім калектыве: будынак Мінскпраекта (1975), комплекс будынкаў Дома мод і Белбыттэхпраекта (1981), 9-павярховыя жылыя дамы па праспект Ракасоўскага і вуліцы Пляханава (1973—1982), будынак партархіва (1986).
Узнагароды
1—2-я прэміі на міжрэспубліканскім конкурсе за праект помніка беларускім і літоўскім партызанам (1970).
Бромавадарод
Бромавадарод, бромісты вадарод — хімічнае злучэнне брому з вадародам, HBr. Бясколерны газ з непрыемным пахам, дыміць на паветры.
Уласцівасці
Малекулярная маса 80,91 а.а.м. Тэмпература плаўлення −86,9 °C. Тэмпература кіпення −66,8 °C. Шчыльнасць 0,003645 г/см³ пры тэмпературы 20 °C. Шчыльнасць у вадкім стане 2170 кг/м³ пры тэмпературы −68 °C. Раствараецца ў вадзе (193 г/100 г пры тэмпературы 25 °C). Раствараецца ў этаноле. Таксічны.
Раствор бромавадароду ў вадзе — броміставадародная кіслата.
Атрыманне
Бромавадарод атрымліваюць узаемадзеяннем пары брому і вадароду пры тэмпературы 500—550 °C у прысутнасці плацінавага каталізатара, таксама як пабочны прадукт брамавання арганічных рэчываў.
Курган (горад)
Горад размешчаны на рацэ Табол, за 1973 км ад Масквы.
Насельніцтва
У свой час рост насельніцтва ў горадзе падштурхнула стварэнне 6 лютага 1943 года Курганскай вобласці. Па некаторых дадзеных, на момант стварэння вобласці, у горадзе пражывала не больш за сто тысяч чалавек.
Пасля развалу СССР колькасць насельніцтва пачынае падаць з максімуму ў 1991 годзе (больш за 360 тысяч жыхароў) да мінімуму ў 2008 (324 тысячы). Назіраецца інтэнсіўны міграцыйны адток.
Паводле ўсерасійскага перапісу 2010 года :
Асобы па якіх няма дадзеных аб нацыянальнай прыналежнасці або не паказаная нацыянальнасць у перапісным лісце складаюць 15 516 чал. або 4,6 % ад усяго насельніцтва горада. З іх 13 871 — няма звестак аб нацыянальнай прыналежнасці, 1 217 — нацыянальнасць у перапісным лісце не паказаная, і 428 — адмова ад адказу.
Палац Карнякта
Палац Карнякта — помнік архітэктуры Украіны, які знаходзіцца ў Львове на пл. Рынак, 6.
Гісторыя
Купец-вінагандляр, па паходжанні грэк з Крыта, Канстанцін Карнякт атрымаў шляхецтва ад караля Жыгімонта II Аўгуста за сваю верную службу на пасадзе асабістага каралеўскага сакратара. Наступны кароль Стэфан Баторый спецыяльным дэкрэтам у 1576 годзе дазволіў ўзвесці Карнякту на плошчы Рынак у Львове палац з 6-ю вокнамі — прывілей, які ў горадзе, дзе дзейнічала магдэбургскае права, нельга было купіць ні за якія грошы, толькі атрымаць за асабліва выдатныя заслугі перад горадам і дзяржавай.
Нашчадкі Карнякта ў 1623 годзе прадалі дом манахам-кармелітам. 1642 годзе дом купіў Якуб Сабескі, у 1647 годзе, пасля яго смерці дом атрымаў у спадчыну яго сын Ян — так палац Карнякта перайшоў у сям’ю караля Яна ІІІ Сабескага і з тых часоў (1674) стаў называцца Каралеўскім. У 1686 годзе тут быў падпісаны «Вечны мір» паміж Расіяй і Рэччу Паспалітай.
З 1723 года камяніца належала сям’і Жавускіх (яе ў Сабескіх купіў польны гетман Станіслаў Матэвуш Жавускі). У 1804 годзе збор карцін і бібліятэку разам з домам за 377 тысяч залатых купіў генерал Аляксандр Францішак Хадкевіч, які вывез адсюль карціны і бібліятэку ў свой маёнтак у Млынаве. У 1816 годзе дом ён прадаў Панінскім, ад якіх дом перайшоў да сям’і Любамірскіх.
У 1908 годзе будынак выкупіў горад, і тут ужо больш за 100 гадоў працуе Львоўскі гістарычны музей. 12 верасня 1908 года да 225-й гадавіны разгрому Янам III Сабескім турак пад Венай у Палацы Карнякта адкрыўся музей, які ў гонар гэтай падзеі атрымаў назву Нацыянальнага музея імя караля Яна ІІІ. Пасля савецкай рэарганізацыі тут размясціўся цэнтральны корпус Львоўскага гістарычнага музея. Упрыгожваннем экспазіцыі палаца Корнякта з’яўляюцца так званыя «Каралеўскія залы», мэбляваныя ў стылі львоўскіх палацаў XVIII-XIX стагоддзяў.
У будынку пасля рэнесанснай перабудовы захавалася гатычная зала — адзіны на тэрыторыі Украіны помнік свецкай готыкі XV стагоддзя. Таксама тут працуе антыкварны магазін. Незвычайным упрыгожваннем палаца з’яўляецца «італьянскі» падворак, дзіўна падобны на тыповыя панадворкі Фларэнцыі і Рыма. Ужо ў XVIII стагоддзі тут ставілі п’есы Шэкспіра. У гэтым двары ў цёплы час года працуе кафэ, тут праходзяць традыцыйныя канцэрты, фестывалі класічнай і джазавай музыкі, унікальная акустыка стварае моцнае ўражанне. У двары таксама можна агледзець прангер — ганебны слуп, каля якога ў часы сярэднявечча выконвалі пакаранне злачынцаў.
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band
«Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band» ― восьмы альбом брытанскага рок-гурта «The Beatles», выдадзены 26 мая 1967 года ў Злучаным Каралеўстве, а на наступны дзень у ЗША. Альбом запісваўся 129 дзён, пачынаючы з 6 снежня 1966 года. Гэта першы кампакт-дыск, запісаны «Бітлз» з канца канцэрта і прысвечаны працы студыі. Яго адрознівае незвычайная разнастайнасць стыляў, загадкавыя тэксты песень, выкарыстанне інавацыйных прыёмаў запісу і нетыповыя для поп-музыкі таго часу музычныя інструменты.
Батчынскі сельсавет
Ба́тчынскі сельсавет (Батчинский сельсовет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Батчы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 4 верасня 1972 года ў склад сельсавета з Пецькаўскага сельсавета пералічаны пасёлак Фруктовы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 12 населеных пунктаў.
Курган (значэнні)
Назву Курга́н маюць:
Батчынскі сельсавет
Батчынскаму сельсавету адміністрацыйна падпарадкавана 12 населеных пунктаў: аграгарадок Батчы, вёскі Агароднікі, Андронава, Батчы, Гуцкі, Літвінкі, Мазічы, Мельнікі, Паляцічы, Чаравачыцы, Шыповічы ды два пасёлкі — Птушкафабрыка і Фруктовы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3003 чалавекі, з іх 88,3 % — беларусы, 6,3 % — украінцы, 4,4 % — рускія.
Ігнат Аляксеевіч Агіевіч
Ігнат Аляксеевіч Агіевіч (1857, Брашэвічы, Кобрынскі павет, Гродзенская губерня — не раней 1918) — дырэктар народных вучылішчаў Гродзенскай і Віленскай губерняў, правадзейны стацкі саветнік.
Біяграфія
Памочнік наглядчыка і член праўлення Віленскага духоўнага вучылішча (1881), адначасова выкладчык гісторыі і геаграфіі ў вучылішча пры Марыінскім жаночым манастыры, надворны саветнік (1885).
Інспектар народных вучылішчаў Віленскай губерні (1895).
Дырэктар настаўніцкай семінарыі ў горадзе Свіслач, стацкі саветнік (1900).
Дырэктар народных вучылішчаў Гродзенскай губерні (1902), затым Віленскай губерні (1904), сапраўдны стацкі саветнік (1910), член Літоўскага епархіяльнага вучэльнага савета і Апякунскага савета Віленскай навучальнай акругі, казначэй Віленскага аддзела аб’яднання «Русское зерно». Жыў у горадзе Дзісне.
У 1917—1918 гадах член Памеснага сабору расійскай Праваслаўнай царквы па абранні як свецкі чалавек ад Літоўскай епархіі, удзельнічаў у 1-й і 3-й сесіях, член IV, VI, VII, XIV, XVII аддзелаў.
Узнагароды
Ордэны Святога Станіслава 3-й, 2-й і 1-й (1916) ступені, Святой Ганны 3-й і 2-й (1903) ступені, Святога Уладзіміра 3-й ступені (1914).
Масавае забойства ў Гамбургу (2023)
9 сакавіка 2023 года на вуліцы Дыльбёгэ ў горадзе Гамбург (ФРГ) адбыўся ўзброены напад. Пад атакай апынулася Сведак Іеговы. Па меншай меры 8 чалавек загінулі і 25 атрымалі раненні.
Напад
З 19:00 па 25:45 9 сакавіка ў Зале Царства праходзіла набажэнства, дзе прысутнічала 36 чалавек. Каля 21:00 невядомы баевік адкрыў агонь па людзях на стаянцы храма. Затым нападнік працягнуў стральбу непасрэдна ў Зале. Пачынаючы з 21:04 у паліцыю і МНС паступіла 47 званкоў, і ўжо праз чатыры хвіліны брыгады экстранных службаў прыбылі на месца. Хутка тут з’явіліся байцы гамбургскага паліцэйскага спецназа. У 21:11 яны ўвайшлі ў будынак. Супрацоўнікі экстраных службаў пачулі стрэл. На верхнім паверсе (будынак быў трохпавярховым) яны выявілі цела злачынца.
Прынамсі восем чалавек загінулі, у тым ліку ненароджанае дзіця, 25 атрымалі раненні, восем з якіх знаходзіліся ў крытычным стане. Сярод пацярпелых былі грамадзяне Уганды (1 чал.) і Украіны (1 чал.).
Нападнік
Як стала вядома пазней, нападнікам быў 35-гадовы Філіп Фус, былы член Царквы Сведак Іеговы, які называў сябе бізнес-коўчам. Ён нарадзіўся ў Мемінгене і вырас у Кемптэне ў строгай евангелічнай сям’і. У 2014 годзе Фус пераехаў у Гамбург, дзе працаваў пазаштатным кансультантам па пытаннях кіравання. Адначасна напісаў кнігу пад назвай «The Truth About God, Jesus Christ and Satan: A New Reflected View of Epochal Dimensions».
Фус на законных падставах валодаў пісталетам, які быў выкарыстаны пры забойстве.
У студзені 2023 года ў паліцыю паступіла ананімнае паведамленне аб тым, што ў Філіпа Фуса падазраюць псіхічнае захворванне, якое не было дыягнаставана лекарам. Таксама была перасцярога з нагоды агрэсіўнага стаўлення да Сведкаў Іеговы. У выніку ў лютым была праведзена пазапланавая праверка ўзбраення і псіхалагічнага стану, але істотных парушэнняў не выяўлена.
Рэакцыя
На сваім сайце Сведкі Іеговы заявілі, што яны «глыбока занепакоены» здарэннем і выказалі спачуванні сем’ям загінулых. Каталіцкая і царквы прынеслі свае спачуванні.
Канцлер Германіі і былы мэр Гамбурга Олаф Шольц назваў інцыдэнт «жорсткім актам гвалту». Дзеючы кіраўнік горада выказаў глыбокае спачуванне сем’ям загінулых у сваім Твітэр-акаўнце. Міністр унутраных спраў і федэральны прэзідэнт Франк-Вальтэр Штайнмаер таксама выказалі салідарнасць з ахвярамі і іх сем’ямі.
Прэзідэнт Францыі Эмануэль Макрон выказаў спачуванні «нямецкім сябрам».
25 сакавіка 2023 г. Сведкамі Іеговы была праведзена спецыяльная сустрэча ў памяць загінулых гамбурскіх аднавернікаў з анлайн трансляцыяй у YouTube На сустрэчы прысутнічалі 3000 чалавек і было 90000 падключэнняў да яе трансляцыі.
Подбалаць
По́дбалаць (, Подболоть) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Канстанцін Сцяпанавіч Кракасевіч
Канстанцін Сцяпанавіч Кракасевіч (, Мінск —, Мінск) — беларускі тэхнік-архітэктар.
Біяграфія
Працаваў у Белдзяржпраекце, з 1970 па 1974 г. — у БелНДІПгорадабудаўніцтва. Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года.
Творчасць
Браў удзел у распрацоўцы і афармленні генпланаў, ПДП жылых раёнаў і мікрараёнаў Мінска, Барысава, Оршы, Бабруйска, Баранавічаў, Маладзечна.
Пакровы Прасвятой Багародзіцы
Пакровы Прасвятой Багародзіцы (няма адз. л. ) або Трэцяя Прачыстая, Пакровы — свята, адзначанае пераважна ва ўсходнеславянскім праваслаўі; у Беларускай Царкве лічыцца адным з Вялікіх свят. Мае нерухомы дзень святкавання — 1 кастрычніка паводле юліянскага календара (14 кастрычніка паводле новага стылю).
З’яўленне Божай Маці
У 910 годзе, пры імператары Льве Мудрым і патрыярху Макарыі, візантыйская імперыя вяла вайну з сарацынамі — мусульманамі (у шэрагу крыніц — з плямёнамі русаў), і Канстанцінопалю пагражала небяспека.
У нядзелю 1 кастрычніка ў час усяночнага чування, калі Влахернская царква была перапоўнена людзьмі, якія маліліся, святы Андрэй, Хрыста дзеля юродзівы (Андрэй, які назіраў гэтае з’яўленне, быў славянінам, у маладосці трапіў у палон і быў прададзены ў Канстанцінопалі ў рабства мясцоваму жыхару Феагносту) а чацвёртай гадзіне ночы, падняўшы вочы да неба, убачыў Прасвятую Багародзіцу, што ішла па паветры і была асветленая нябесным святлом, акружаная ангеламі і святымі (Багародзіцу суправаджалі Іаан Хрысціцель і Іаан Багаслоў).
Асаблівасці богаслужэння
Богаслужэнне шмат у чым адпавядае Багародзічным дванадзясятым святам, хаця самі Пакровы — вялікае, а не дванадзясятае свята.
Народныя традыцыі
У народнай традыцыі ў гэты дзень адзначалася сустрэча Восені з Зімою, карані гэтага свята ідуць у глыбокую старажытнасць.
Саму назву народныя вераванні звязвалі з першым інеем, які «пакрываў» зямлю, паказваючы на блізкасць зімовых халадоў.
Астраўлянка
Назву Астраўлянка маюць наступныя рэкі:
Пакровы Прасвятой Багародзіцы
Народныя традыцыі
Прыкладна з гэтага часу пачыналі паліць печы ў хатах і ацяпляць жытло, пачыналі сваю працу ткачыхі і папрадухі.
Таксама са святам Пакроваў звязвалі і заканчэнне працы ў полі.
Зніклая паэзія
«Зні'клая паэ'зія» — беларускі дакументальны кароткаметражны фільм, зняты рэжысёрам Ільёй Бажко на тэлеканале «Белсат» у 2017 годзе.
Сюжэт
У 1937 годзе ў Мінску на «законнай» падставе была расстраляна вялікая колькасць прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі, у тым ліку паэты. Праз некалькі гадоў іх імёны былі рэабілітаваныя. Аднак, нягледзячы на гэта, большасць з іх дагэтуль знаходзіцца ў забыцці. Праз 80 гадоў пасля трагедыі, маладая сцэнарыстка пачынае па крупінках збіраць партрэты чатырох з гэтых паэтаў… Кім былі гэтыя людзі? Іх асабістыя дзівацтвы. Чым яны натхняліся, аб чым марылі і сумавалі, якім быў іх побыт у 1920—1930-я гады?
Вайцыекавас
Вайцыека́вас (Vaiciekavas) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Цвярачуса.
Уруп
Уру́п (, Уру́п) — рака на Паўночным Каўказе, левы прыток ракі Кубань.
Даўжыня ракі — 231 км, плошча вадазборнага басейна — 3220 км². Бярэ пачатак на схілах гары Уруп (3232 м). У вярхоўях Уруп — горная рака, ля станіцы Удобнай выходзіць на раўніну. Найбуйнейшыя прытокі — Вялікі Тэгінь (злева), Малы Тэгінь і Джэлтмес.
Жыўленне змяшанае, з перавагай дажджавога. Расход вады — 16,5 м³/с. У некаторыя гады рака замярзае (са снежня па люты).
ФК Рэал Мадрыд
«Рэал Мадрыд» (Real Madrid Club de Fútbol) — іспанскі футбольны клуб, названы ФІФА найлепшым футбольным клубам XX стагоддзя. Па дадзеных арганізацыі «Deloitte», «Рэал» з’яўляецца клубам з самым вялікім бюджэтам у свеце. 14 разоў перамагаў у Лізе чэмпіёнаў (у тым ліку 5 разоў запар у 1956—1960).
Заснаванне
Клуб заснаваны 6 сакавіка 1902 года братамі Падрасам і Хуліянам Паласіясамі пад назвай Madrid Football Club. 29 чэрвеня 1920 года кароль Іспаніі прысвоіў клубу тытул Каралеўскі, што па-іспанску гучыць як Real. Адгэтуль сучасная назва клуба — Real Madrid.
З моманту заснавання клуб стаў прэтэндаваць на лідарства ў Іспанскім футболе: ужо ў 1903-м ён выйшаў у фінал Кубка краіны, аднак прайграў «Атлетыку» з Більбаа. Праз некалькі гадоў ганаровы трафей надоўга пераехаў у сталіцу: «Мадрыд» заваёўваў Кубак чатыры разы запар. Чэмпіянаты Іспаніі сталі праводзіцца толькі з сезона 1928/29, а да таго клубы вызначалі наймацнейшых па рэгіёнах. «Мадрыд» (а з 1920 года — «Рэал») за гэты час першынстваваў у сталічнай акрузе 16 раз.
Росквіт
Да сярэдзіны 1950-х гадоў, калі ў Еўропе вырашылі стварыць кантынентальную федэрацыю, якая наладзіла бы рэгулярнае правядзенне спаборніцтваў як клубных, так і нацыянальных каманд, мадрыдскі «Рэал» не з’яўляўся галоўным аўтарытэтам у Іспаніі. Але так здарылася, што якраз у той момант «Рэал» ізноў выйграў першынство, дзякуючы чаму стаў першым іспанскім дэлегатам у Кубку чэмпіёнаў. З таго моманту «Рэал» зацвердзіўся на еўрапейскай вяршыні на пяць гадоў. Поспехам на міжнароднай арэне спадарожнічалі і перамогі ва ўнутраным чэмпіянаце, якіх у перыяд з 1954 па 1969 год набралася 12. Прычым на працягу паўтары дзясяткаў гадоў атрымлівалася так, што калі мадрыдцы дома і саступалі першынство, то абавязкова выйгравалі Кубак чэмпіёнаў. Такім чынам, яны стала ўдзельнічалі ў самім прэстыжным еўрапейскім турніры на працягу 15 гадоў, упершыню не патрапіўшы ў яго толькі ў 1970 годзе. У тую залатую эпоху ў «Рэале» бліскалі натуралізаваны аргенцінец Альфрэда Ды Стэфана (найлепшы футбаліст Еўропы 1957 і 1959 гадоў), француз Раймон Капа (уладальнік «Залатога мяча» 1958), венгр Ферэнц Пушкаш (другі футбаліст Еўропы 1960 года), Франсіска Хента — шасціразовы ўладальнік Кубка чэмпіёнаў. У сярэдзіне 1960-х кампанію «доўгажыхару» Хента складалі Хасэ Сантамарыя, Амансіё, Піры.
Але паступова, па меры сыходу ветэранаў, пераможныя традыцыі ў Еўропе былі згубленыя. Наступнага ўзлёту прыйшлося чакаць амаль дваццаць гадоў, калі прыйшло новае пакаленне на чале з Эміліа Бутрагенья, найблізкімі паплечнікамі якога былі Мічэл, Манола Санчыс, Марцін Васкес і Мігель Пардэса. Яны выйгралі два Кубка УЕФА і пяць чэмпіянатаў запар.
90-я гады
Падмурак сёмага трыумфу ў Кубку чэмпіёнаў заклаў Фабіа Капэла, які запрасіў у каманду Раберта Карласа, Зеедорфа, Міятавіча, Шукера, Панучы. Яны нароўні з Раулем, Ера, Рэдонда, Каньісарэсам і прыйшэлым праз год Мар’ентэсам склалі касцяк каманды, якая выйграла пад кіраўніцтвам Юпа Хайнкеса Лігу чэмпіёнаў-1998. Праўда, ва ўнутраным першынстве фінішавалі толькі чацвёртымі, і Хайнкес саступіў месца галандцу Гусу Хідынку. Той заставаўся на пасту толькі да лютага 1999 года, пасля чаго прызначылі валійца Джона Тошака, якога звольнілі ў лістападзе. Каманду даверылі Вісентэ Дэль Боске, які правёў у клубе практычна ўсю кар’еру. Становішча ў чэмпіянаце ён кардынальна не выправіў («Рэал» з 8-га месца падняўся на 5-е), затое прывёў каманду да чарговага трыумфу ў Лізе чэмпіёнаў.
Прэзідэнцтва Перэса
Як раз у той год у «Рэале» новым прэзідэнтам быў абраны амбіцыйны Фларэнтына Перэс, які вырашыў сабраць у «Рэале» усіх лепшых футбалістаў планеты. Сваю дзейнасць Перэс пачаў з нашумелай пакупкі партугальца Луіша Фігу ў «Барселоны» за рэкордныя 60 мільёнаў еўра. Праз год у шэрагі «Рэала» ўліўся Зінедзін Зідан, за якога заплацілі «Ювентусу» яшчэ больш — 76 мільёнаў. Яшчэ праз год з «Інтэра» прыбыў Раналду, улетку 2003-га — Бекхэм, 2004-га — Оўэн. Такім чынам, у сезоне 2004/05 разам гулялі чатыры футбалісты, якія ганараваліся «Залатога мяча»: Раналду (найлепшы футбаліст Еўропы ў 1997 і 2002 гадах), Зідан (найлепшы ў 1998 годзе), Фігу (найлепшы ў 2000 годзе), Оўэн (найлепшы ў 2001 годзе). Нядзіўна, што гэты збор зорак сталі зваць «Галактыкас». Але грандыёзныя намеры Фларэнтына Перэса так і не ажыццявіліся. За пяць з лішнім год кіравання Перэса (ён склаў паўнамоцтвы ў лютым 2006 года) «Рэал» толькі двойчы станавіўся чэмпіёнам і адзін раз выйграў Лігу чэмпіёнаў.
Прэзідэнцтва Кальдерона
Пасля Фларэнтына Перэса прэзідэнтам Рэала быў абраны Рамон Кальдэрон, стыль кіраўніцтва якога адрозніваўся ад стылю папярэдніка. Кальдэрон не ставіў сваёй мэтай куплю лепшых ігракоў, хоць яго перадвыбарным абяцаннем была купля Крыштыяну Раналду, што ў яго так і не атрымалася. За час прэзідэнцтва Кальдэрона былі прададзеныя Бекхэм, Раберту Карлус, Рабінью, Раналду, гэта значыць уся «спадчына» Переса, хоць у часы кіравання Кальдерона былі зроблены ўдалыя куплі. У 2009 годзе з-за скандалу, з падтасоўкай галасоў на выбарах 2006 года, Рамон Кальдэрон падаў у адстаўку. За чатыры года кіравання Кальдэрона «Рэал» два разы запар станавіўся чэмпіёнам Іспаніі і адзін раз браў Суперкубак Іспаніі.
Вяртанне Перэса
1 чэрвеня 2009 года Фларэнтына Перэс ізноў стаў прэзідэнтам «Рэала», прычым без галасавання, бо ўсе канкурэнты знялі свае кандыдатуры. Пасля свайго вяртання Перес пачаў узнаўляць цалкам новы «галактыкас». Для пачатку ў камандзе адбыліся змены ў кіраўніцтве: саветніка прэзідэнта стаў былы ігрок «Рэала» Зінедзін Зідан. 9 чэрвеня пасля доўгіх перамоў і розных чутак у «Рэал» перайшоў паўабаронца італьянскага «Мілана» і зборнай Бразіліі Кака за 68 млн еўра. Ён падпісаў шасцігадовы кантракт з клубам і стаў першым зорным пачаткоўцам пасля другога прыходу Перэса. Затым быў падпісаны кантракт з найлепшым гульцом свету 2008 года Крыштыяну Раналду, які даўно марыў надзець майку «сметанковых». За партугальца «Рэал» выклаў 80 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў (93,4 мільёна еўра). 25 чэрвеня «Рэал» падпісаў 23-гадовага Рауля Альбіёля з «Валенсіі», сума трансферу Альбіёля склала 15 мільёнаў еўра. 1 ліпеня 2009 года «Ліён» афіцыйна пацвердзіў пераход Карыма Бензема ў «Рэал». Сума трансферу склала 35 мільёнаў еўра. У склад «Рэала» вярнуліся хаўбэк Эстэбан Гранера і правы абаронца Альвара Арбелоа з «Ліверпула». Сума трансферу Арбелоа склала 4 млн еўра, кантракт падпісаны на 5 гадоў. Пару Арбелоа склаў Хабі Алонса, таксама які перайшоў з «Ліверпула» 5 жніўня. Алонса быў ацэнены ў 30 млн фунтаў стэрлінгаў.
Нягледзячы на самавітыя набыцці, камандзе так і не атрымалася заваяваць хоць які-небудзь трафей за сезон. У чэмпіянаце Іспаніі «Рэал» заняў выніковае другое месца, саступіўшы пальму першынства «Барселоне», пры гэтым прайграўшы ў абедзвюх асабістых сустрэчах. Клуб ізноў няўдала выступіў у Лізе чэмпіёнаў, у шосты раз запар не здолеўшы пераадолець стадыю 1/8 фіналу. А ў Кубку Іспаніі каманда выбыла з барацьбы ўжо на першым этапе ў супрацьстаянні з камандай з трэцяга іспанскага дывізіёна «Алькарконам». Па выніках сезона галоўны трэнер Мануэль Пелегрыні быў звольнены з пасады за незадавальняльныя вынікі. Пасля недоўгачасовых перамоў галоўным трэнерам «Рэала» быў прызначаны партугалец Жазэ Маўрынью, які толькі што аформіў з італьянскім «Інтэрам» пераможны хет-трык. З гэтым прызначэннем кіраўніцтва і заўзятары клуба ўскладалі вялікія надзеі ў плане вяртання мадрыдскага «Рэала» на лідыруючыя пазіцыі ў краіне і ў Еўропе. Пры Жазэ Маўрынью «Рэал» 3 разы запар выходзіў у паўфінал Лігі чэмпіёнаў. Але летам 2013 года трэнерам «Рэала» стаў Карла Анчэлоці.
Броськаў
Бро́ськаў (, Броськов) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 28 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 46 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1930 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас. У 1959 годзе ў складзе эксперыментальнай базы «Пянчын» (цэнтр — вёска Пянчын).
Да 24 кастрычніка 2002 года ў складзе Бярвёнаўскага сельсавета.
Вераніка Аляксандраўна Чарняхоўская
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і вядомай пісьменніцы і паэтэсы Л. Старыцкай-Чарняхоўскай і прафесара-медыка Кіеўскага ўніверсітэта А. Р. Чарняхоўскага. Унучка пісьменніка, драматурга і грамадскага дзеяча М. П. Старыцкага.
Пасля заканчэння ў 1918 годзе з адзнакай Другой украінскай гімназіі ім. Кірыла-Мяфодзіеўскага брацтва навучалася на эканамічным факультэце Кіеўскага камерцыйнага інстытута і курсах замежных моў.
Разам з бацькам, прафесарам медыцыны А. Р. Чарняхоўскім, па заданні Наркамата аховы здароўя, дзе яна працавала рэферэнтам — перакладчыкам, з’ездзіла ў камандзіроўку ў Германію. Там выйшла замуж за нямецкага падданага, з якім пазнаёмілася ў Кіеве, швейцарца Тэадора Гекена.
За мяжой Вераніка ўдасканальвала свае веды нямецкай і англійскай у Берлінскім універсітэце. Пабывала ў Швейцарыі і Італіі. З 1920 года была ў ліку актыўных удзельнікаў украінскай літаратурна-мастацкай групы «Грона»
Увосень 1929 года Вераніка Чарняхоўская была арыштаваная па абвінавачанні ў датычнасці да «справы СВУ». Утрымлівалася ў харкаўскай турме. У студзені 1930 г. яе выпусцілі, маці ўгаварыла чэкістаў і замяніла дачку падчас працэсу на лаве падсудных. Тэрмін пакарання быў умоўным. Але арыштавалі бацьку і маці.
Другі раз Вераніку арыштавалі 8 студзеня 1938 года па абвінавачанні ў правядзенні «шпіёнска-контррэвалюцыйнай дзейнасці». Нагодай стала тое, што яна з бацькам у 1928—1929 гадах пабывала ў творчай камандзіроўцы ў Германіі. Падчас зняволення ў Лук’янаўскай турме Вераніка Чарняхоўская звар’яцела.
Плечаногія
Плечаногія, Брахіяподы (Brachiopoda, ад Βραχίων — плячо, Πούς — нага) — тып беспазваночных марскіх жывёл.
Вераніка Аляксандраўна Чарняхоўская
Біяграфія
22 верасня 1938 года яна была прыгаворана да расстрэлу. Прыгавор прыведзены ў выкананне ў той жа дзень. Месца яе пахавання невядома.
Плечаногія
Апісанне
Вядомы, пераважна марскія, прымацаваныя формы (бентас). Цела мяккае, укрыта са спіннога і брушнога бокоў двухстворкавай вапняковай ракавінай даўжынёй ад 5 да 10 см (у сучасных форм, ў выкапнёвых відаў дасягала 37,5 см) з-за чаго плечаногія знешне нагадваюць двухстворкавых малюскаў. Афарбоўка жоўтая, ружаватая або шэрая; у некаторых відаў чорная, аранжавая ці чырвоная. Вонкавая паверхня ракавіны бывае гладкай, рабрыстай або складкавай; у некаторых выкапнёвых відаў (прадуктыды) меліся шыпы.
Заднія краі створак злучаюцца асобымі вырастамі замка або толькі мышцамі. Да грунту прымацоўваюцца а дапамогай ножкі (сцяблінкі) або прырастаюць адной створкай. Цела размешчана ў задняй частцы ракавіны, пярэдняя частка занята мясістым органам («рукі», або лафафор), шчупальцы якога забяспечваюць пастаянны прыток вады да ротанай поласці.
Бягомльскае патрыятычнае падполле
Бягомльскае патрыятычнае падполле — савецкае падполле для барацьбы з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі ў Бягомлі. Дзейнічала з ліпеня 1941 да верасня 1942 года.
Чынальё
Чынальё (Cinaglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Бягомльскае патрыятычнае падполле
Мела 2 групы, каля 20 падпольшчыкаў. Група ў Бягомлі, якую ўзначальваў Я. А. Шаўцоў, была створана ў жніўні 1941 годзе па заданні сакратара Бягомльскага РК КП(б)Б С. С. Манковіча, пакінутага ў тыле ворага для падпольнай работы. Група ў в. Нябышына ўзнікла ў ліпені 1941 года, яе арганізатар і кіраўнік А. Ф. Фрол.
Чынальё
Насельніцтва складае 469 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 87 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 14020. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Felice di Valois.
Бягомльскае патрыятычнае падполле
Падпольшчыкі былі звязаны з партызанскімі групамі і атрадамі, збіралі і перадавалі ім зброю, боепрыпасы, звесткі аб праціўніку, харчы, цёплую вопратку, бланкі дакументаў; вялі работу па выкрыцці лжывай фашысцкай прапаганды; на канспіратыўных кватэрах мелі радыёпрыёмнікі, запісвалі зводкі Саўінфармбюро і распаўсюджвалі іх сярод насельніцтва. У канцы мая 1942 года нямецкія акупацыйныя ўлады раскрылі падпольную групу ў Бягомлі. У чэрвені 1942 года пасля катаванняў многія з іх пакараны смерцю. У верасні 1942 года палавіна нябышынскіх падпольшчыкаў пайшла ў партызаны, і група спыніла дзейнасць. Астатнія падпольшчыкі былі сувязнымі партызанскай брыгады «Жалязняк» да вызвалення раёна.
У 1979 годзе ў Бягомлі, у памяць пра падпольшчыкаў, устаноўлена мемарыяльная дошка.
NGC 4888
NGC 4888 (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-66, VV 680, PGC 44766) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зборная Італіі па футболе
Зборная Італіі па футболе прадстаўляе Італію на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Кіруецца Італьянскай федэрацыяй футбола. Чатырохразовы чэмпіён свету (1934, 1938, 1982, 2006). Мянушка: «Squadra Azzurra» — «Блакітная каманда».