cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Відзін
Транспарт
У 2007 г. пачалося будаўніцтва моста праз Дунай паміж Балгарыяй (г. Відзін) і Румыніяй (г. Калафат). Мост адкрыты 14 чэрвеня 2012 г. і ўведзены ў эксплуатацыю. Ён вядомы як мост Відзін - Калафат, але атрымаў новую назву — «Новая Еўропа». Чакаецца, што мост істотна палепшыць аўтатранспартныя зносіны захаду Балгарыі з краінамі Цэнтральнай і Заходняй Еўропы ў абыход Сербіі, якая пакуль не ўваходзіць у ЕС і Шэнгенскую зону.
Славутасці
Сярод славутасцей горада вылучаюцца:
Узнічы
У́знічы — рака ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Дабрыца.
Дарасун
Дарасун (Дарасун, Дараhан) — пасёлак гарадскога тыпу ў Карымскім раёне Забайкальскага края Расіі. Насельніцтва — 6488 чал. (2021). Размешчаны на рацэ Інгада (прыток ракі Шылкі) на ўсход ад Даурскага хрыбта. Чыгуначная станцыя на Транссібе за 65 км на паўднёвы ўсход ад Чыты. Завод горнага абсталявання.
За 65 км на поўдзень ад пасёлка Дарасун знаходзіцца курортны пасёлак (гарадскога тыпу) Курорт Дарасун.
Дзень Канстытуцыі Азербайджанскай Рэспублікі
Дзень Канстытуцыі Азербайджанскай Рэспублікі (Azərbaycan Respublikasının Konstitusiya günü). 12 лістапада 1995, шляхам усеагульнага народнага рэферэндуму, была прынятая Канстытуцыя незалежнай Азербайджанскай Рэспублікі. У той жа дзень у Азербайджане адбыліся першыя парламенцкія выбары.
NGC 2864
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тадэвуш Антонавіч Навагродскі
Тадэвуш Антонавіч Навагродскі (нар., в. Арцюшы, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі этнограф, этнолаг, гісторык і педагог.
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт БДУ (1991), паступіў у аспірантуру Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору (ІМЭФ) НАНБ. У 1994—1997 гадах — навуковы супрацоўнік аддзела этналогіі ІМЭФ НАНБ. З 1997 г. — дацэнт кафедры археалогіі, этнаграфіі і дапаможных гістарычных дысцыплін, з 2001 — дацэнт, з 2008 — загадчык кафедры этналогіі, музеялогіі і гісторыі мастацтва гістарычнага факультэта БДУ. Доктар гістарычных навук (2016). Прафесар (2017). На працягу 30 гадоў праводзіць палявыя этнаграфічныя даследаванні ў розных гістарычна-этнаграфічных рэгіёнах Беларусі, вынікі якіх часткова надрукаваны ў этнаграфічных зборніках. З 1997 кіраўнік студэнцкіх этнаграфічных экспедыцый БДУ. Сфера навуковых інтарэсаў: традыцыйная беларуская культура, гістарыяграфія этналогіі Беларусі, методыка палявых этнаграфічных даследаванняў, міжэтнічныя адносіны ў Рэспубліцы Беларусь.
Аўтар 210 прац, у т.л.8 манаграфій.
Жэзказган (пасёлак)
Жэзказган — пасёлак у Карагандзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Сатпаева. Код КАТА — 352337100.
Гімн Новай Зеландыі
God Defend New Zealand (Бог абараняе Новую Зеландыю) — дзяржаўны гімн Новай Зеландыі.
Словы на англійскай мове напісаны ў 1870-ых гг. Томасам Брэкенам. Музыка складзена ў 1876 г. Джонам Джозэфам Вудсам. Афіцыйна зацверджаны ў 1940 г. і 1977 г.
Версія на мове маары складзена ў 1878 г. (спачатку цалкам не адпавядала англійскай версіі).
Ва ўрачыстых цырымоніях выконваецца разам з "God Save the Queen".
Тэкст гімна
{| cellpadding=4 style="background:transparent;"
Эль-Баб
Эль-Баб (الباب) — горад у Сірыі, у мухафазе Халеб. З’яўляецца цэнтрам аднайменнага раёна. Эль-Баб знаходзіцца на паўночным ўсходзе ад Халеба (Алепа), мае плошчу каля 30 км². У 2007 годзе насельніцтва горада дасягнула 144 705 чалавек, такім чынам Эль-Баб стаў восьмым па насельніцтве горадам у Сірыі. Большасць гарадскога насельніцтва суніты.
Грамадзянская вайна ў Сірыі
Да красавіка 2012 года горад не закранала грамадзянская вайна. 20 красавіка сірыйская армія адкрыла агонь па пратэстоўцах у горадзе, што заахвоціла хвалю незадаволенасці і рэзкае ўзмацненне мясцовай апазіцыі. З сярэдзіны мая па сярэдзіну чэрвеня ў горадзе сфарміравалася каля 15 апазіцыйных груповак. Урадавыя войскі распачалі некалькі нападаў на горад, каля двух месяцаў працягваліся бітвы, і 10 ліпеня 2012 года апазіцыя захапіла апошнюю апору ўрадавых войскаў на тэрыторыі горада.
Апазіцыя, заняўшы Эль-Баб, сур’ёзна ўмацавалася. Сірыйская свабодная армія завалодала ўсёй тэрыторыяй на паўночны ўсход ад Алепа.
23 лютага 2017 года Сірыйская свабодная армія (ССА) пры падтрымцы ВС Турцыі зачысціла Эль-Баб ад баевікоў «Ісламскай дзяржавы».
Дом Гальперына — Івенскага
Дом Гальперына — Івенскага — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада, па адрасе вуліца Рэвалюцыйная, 32. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы.
Гісторыя
У XVIII — першай палове XIX стагоддзяў на гэтым пляцы знаходзіліся будынкі мінскага кляштара рахітаў, заснаванага ў 1752 годзе. У 1824 годзе кляштар рахітаў быў зачынены, а яго маёмасць перададзена мінскаму кляштару баніфратаў.
Пасля 1832 года зямельны пляц разам з будынкамі перайшоў ва ўласнасць горада. Да сярэдзіны XIX стагоддзя ўсе пабудовы былога кляштара рахітаў былі разбураны, а яго тэрыторыя паступова забудавана жылымі дамамі.
Падчас вялікага пажару 1881 года забудова, якая існавала на гэтым зямельным пляцы моцна пацярпела. Пасля пажару мінскі мешчанін Гальперын аднавіў двухпавярховы мураваны дом, які выходзіў на Койданаўскую вуліцу.
У канцы XIX стагоддзя ўладальнікам гэтага будынка стаў мінскі мешчанін Пейсах Гальперын. У пачатку XX стагоддзя гэтая маёмасць перайшла ва ўласнасць мінскага мешчаніна Шымона Івенскага. Паводле інвентарызацыі 1910 года ўсе памяшканні будынка выкарыстоўваліся пад жылыя кватэры.
Пасля 1920 года быў нацыяналізаваны, выкарыстоўваўся пад жылыя камунальныя кватэры. У гады Другой сусветнай вайны былы дом Гальперына не пацярпеў і да канца XX стагоддзя на першым і другім паверхах будынка былі жылыя кватэры.
Айка (фільм)
«А́йка» (Ayka, міжнародная назва — «Мой маленькі» (My Little One)) — драматычны фільм 2018 года, пастаўлены рэжысёрам. Прэм’ера фільма адбылася 18 мая 2018 года ў межах асноўнай конкурснай праграмы 71-га Канскага кінафестывалю, дзе атрымаў прыз за найлепшую жаночую ролю.
Сюжэт
Маладая кіргізская дзяўчына па імені Айка жыве і нелегальна працуе ў Маскве. Пасля нараджэння сына яна пакідае яго ў лякарні. Аднак праз нейкі час яе мацярынскі інстынкт прыводзіць прыводзіць да адчайных спроб вярнуць дзіцятка.
Баджнурд
Баджну́рд (, Bocnûrd, Буҷнӯрд) — горад у паўночна-усходнім Іране, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Паўночны Харасан. Насельніцтва — 210 тыс. чалавек. У горадзе пражываюць курды, таджыкі і туркмены.
Петра Вльгова
Пе́тра Вльго́ва (Petra Vlhová; нар., Ліптаўскі Мікулаш) — славацкая гарналыжніца, алімпійская чэмпіёнка 2022 года, чэмпіёнка свету 2019 года ў гіганцкім слаламе (першая чэмпіёнка свету па гарналыжным спорце ў гісторыі Славакіі), уладальніца Кубка свету 2020/21 у агульным заліку, 25-разовая пераможца этапаў Кубка свету. Чэмпіёнка першых юнацкіх Алімпійскіх гульняў. Спецыялізуецца ў тэхнічных дысцыплінах і камбінацыі. Найлепшая спартсменка года ў Славакіі (2019, 2020).
Рэнтэрыя
Рэнтэрыя (Rentería, Errenteria) — населены пункт і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Гіпускаа ў складзе аўтаномнай супольнасці Краіна Баскаў. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Сан-Себасцьян. Займае плошчу 32,26 км². Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). За 7 км адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Калгары Флэймз
Калгары Флэймз  — канадскі прафесійны хакейны клуб, выступае ў Нацыянальнай хакейнай лізе ў Паўночна-заходнім дывізіёне Заходняй канферэнцыі. Каманднай сталіцай з’яўляецца горад Калгары, правінцыя Альберта, Канада.
Год заснавання клуба: 1972
У залежнасці ад месца гульні, каманда выкарыстоўвае наступныя колеры формы: Чырвоны, залаты і чорны
Чэмпіёны ў 1989 годзе.
Анжэрскі сабор
Анжэрскі сабор (Cathédrale Saint-Maurice d'Angers) — кафедральны каталіцкі сабор у горадзе Анжэры, Францыя.
Сёння, сабор з'яўляецца цэнтрам епархіі Анжэр і адным з нацыянальных помнікаў Францыі.
Цікавыя факты
У сярэднія стагоддзі Анжэрскі сабор нараўне з Амьенскім саборам прэтэндаваў, каб займець адну з самых шанаваных хрысціянскіх рэліквій — галаву Іаана Хрысціцеля.
Шкуратоўка (Рослаўльскі раён)
Шкуратоўка (Шкуратовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Асцёрскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Шкуратоўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Рослаўльскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Магілёўская ГЭС
Магілёўская ГЭС – планаваная гідраэлектрастанцыя на рацэ Дняпро насупраць вёскі Паўлаўка Магілёўскага раёна ў чатырох кіламетрах на поўнач ад Магілёва. Усталяваная магутнасць 5,1 МВт. Выпрацаванне 25 млн. квт*гадзін электраэнергіі ў год. Будаўніцтва ГЭС абыдзецца ў 29,4 млн. долараў ЗША. ГЭС прапануецца пабудаваць у рамках дзяржаўна-прыватнага партнёрства па схеме «ВОС»(будаванне-эксплуатацыя-перадача).
Плануецца пабудаваць земляную плаціну вышынёй 8-10 метраў. У выніку ўзровень вады перад плацінай павялічыцца на 5 метраў. Плошча вадасховішча складзе 408 гектараў. Шырыня ў сярэднім будзе 500 метраў, даўжыня 8 кіламетраў, да вёскі Дабрэйка, а можа быць і далей, улічваючы невялікі ўхіл ракі ў гэтым месцы. Глыбіня дасягне 7 метраў у нармальным стане. Плаціна дазволіць рэгуляваць узровень вады ў Дняпры падчас вясновых паводак. Пасля ўзвядзення плаціны, узровень вады ў Дняпры павялічыцца да самага Шклова, а там, ледзь паўночней, плануецца пабудаваць Шклоўскую ГЭС з аналагічнымі тэхнічнымі характарыстыкамі. Ад Оршы да Магілёва рака Дняпро стане прыдатнай для суднаходства. Агадана будаванне шлюзаў для пропуску суднаў праз плаціны.
Скарб з Норыс Ло
Скарб з Норыс Ло — пікцкі срэбны, знойдзены каля 1819 года ў Бальман-Фарм, на поўнач ад Ларга Ло, , Файф, Шатландыя. Яго схавалі ў кургане бронзавага веку. Агульная вага скарба — каля 12,5 кг, утрымоўваў вялікую колькасць срэбных манет, якія былі прададзеныя на пераплаўку.
Лэдзі Дарэм у 1830-х гадах ахвяравала некалькі срэбных прадметаў са скарбу ў Нацыянальны музей Шатландыі.
Характэрныя сімвалы на некаторых са срэбных ювелірных вырабаў відавочна нагадваюць пікцкія сімвалы, якія, акрамя гэтых рэчаў, вядомыя толькі па выявах на камянях.
Кім Ён Чхун
Кім Ён Чхун (김영춘; - 16 жніўня 2018) — паўночнакарэйскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, міністр абароны КНДР (з лютага 2009), намеснік старшыні Дзяржкамітэта абароны КНДР (з 2007), маршал КНДР.
Біяграфія
Скончыў Рэвалюцыйнае вучылішча Мангендэ пад Пхеньянам і Ваенны ўніверсітэт імя Кім Ір Сена. Праходзіў вучобу ў СССР, у ваеннай акадэміі імя М. Фрунзэ. Займаў пасты кіраўніка Галоўнага мабілізацыйнага ўпраўлення, камандаваў 6-й арміяй, а ў 1995 годзе атрымаў званне маршала. У перыяд з 1998 па 2007 гады ён узначальваў Генштаб арміі, пакуль не стаў намеснікам старшыні Камітэта абароны.
Помнік Кірылу Тураўскаму (Тураў)
Помнік Кірылу Тураўскаму — помнік у г. Тураве Гомельскай вобласці. Усталяваны 11 мая 1993 года на Замкавай гары на беразе ракі Прыпяць у гонар царкоўнага дзеяча і асветніка Кірылы Тураўскага. Аўтары — скульптар Міхаіл Інькоў, архітэктар М. І. Лук’янчык.
Вышыня помніка — 7 метраў. Аснова кампазіцыі — сяміметровы крыж незвычайнай візантыйскай формы. З крыжом злучана постаць асветніка. Ён выступае наперад, падняўшы галаву. Рукі сагнуты на ўзроўні грудзей, у левай — кніга з крыжам на вокладцы, жэст правай накіраваны на кнігу. Вакол галавы — німб. Справа, побач з кнігай, надпіс: «Святы Кірыла Біскуп Тураўскі».
Ён выкананы ў тэхніцы выбівачкі (бетон, пакрыты меддзю).
Спасылкі
Ад Скарыны да Касьцюшкі — svaboda.org
Праспект Перамогі (Гомель)
Праспект Перамогі — вуліца ў цэнтры горада Гомеля. Былая вуліца Перамогі. Пераназвана 21 мая 2013 года. Працягласць — каля 1000 метраў. Размешчаная ў Цэнтральным і Чыгуначным раёнах. Пачынаецца ад плошчы Паўстання і сканчаецца каля Прывакзальнай плошчы. Гістарычная назва — Паштовая. Цяперашнюю назву атрымала ў 1957 годзе ў гонар перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне.
Другі закон Ньютана
Другі́ зако́н Нью́тана вызначае сувязь між уздзеяннем на цела (матэрыяльны пункт) і характарам яго руху. Закон сцвярджае, што вынікам дзеяння сілы ёсць паскарэнне, якое прама прапарцыянальнае гэтай сіле і адваротна прапарцыянальнае масе цела.
Сучасная фармулёўка:
Паскарэнне, якое атрымлівае матэрыяльны пункт, ёсць вынікам дзялення сілы, якая ўздзейнічае, на ягоную масу.
Калі на матэрыяльны пункт дзейнічае некалькі сіл, то паскарэнне, якое ён атрымае, раўняецца вектарнай суме паскарэнняў, якія атрымаў бы матэрыяльны пункт згодна з гэтым законам, калі разглядаць кожную сілу паасобку (прынцып суперпазіцыі). Здабытак гэтага паскарэння і масы матэрыяльнага пункта роўны раўнадзейнай гэтых сіл, якая роўная іх вектарнай суме. У такім разе другі закон Ньютана выглядае наступным чынам:
Маючы на ўвазе азначэнне імпульсу, другі закон Ньютана можна запісаць наступным чынам:
Другі закон Ньютана справядлівы як у інерцыяльных, так і ў неінерцыяльных сістэмах адліку, але ў неінерцыяльных сістэмах неабходна ўводзіць сілы інерцыі, дзеянне якіх абумоўлена паскораным рухам сістэмы адліку.
Прымяняць другі закон Ньютана да складаных механічных сістэм у агульным выпадку нельга. Тым не менш, для любой механічнай сістэмы мае месца закон змянення імпульса: дзе — вектарная сума вонкавых сіл, якія ўздзейнічаюць на сістэму; \mathbf{p} — імпульс сістэмы. Гэты закон вынікае з другога і трэцяга законаў Ньютана.
Фармулёўкі
Часам у рамках класічнай механікі прадпрымаліся спробы распаўсюдзіць сферу прымянення ўраўнення і на выпадак цел зменнай масы. Аднак разам з такім пашыраным тлумачэннем ураўнення прыходзілася істотным чынам мадыфікаваць прынятыя раней вызначэнні і змяняць сэнс такіх фундаментальных паняццяў, як матэрыяльная кропка, імпульс і сіла.
Ураўненні, якія адпавядаюць гэтаму закону, называюцца ўраўненнямі руху матэрыяльнай кропкі.
Ужывальнасць розных фармулёвак
Другі закон Ньютана ў выглядзе прыбліжана справядлівы толькі для скарасцей, шмат меншых за скорасць святла, і ў інерцыяльных сістэмах адліку.
У выглядзе другі закон Ньютана дакладна справядлівы таксама ў інерцыяльных сістэмах адліку спецыяльнай тэорыі адноснасці і ў лакальна інерцыяльных сістэмах адліку агульнай тэорыі адноснасці, аднак пры гэтым замест ранейшага выразу для імпульсу выкарыстоўваецца роўнасць дзе
— скорасць святла.
Вобласць прымянення закона
Другі закон Ньютана ў класічнай механіцы сфармуляваны ў дачыненні да руху матэрыяльнага пункта. Мяркуецца, што маса матэрыяльнага пункта нязменная ў часе Ўраўненні, адпаведныя дадзеным законе, завуцца раўнаннямі руху матэрыяльнага пункта або асноўнымі раўнаннямі дынамікі матэрыяльнай кропкі.
У выпадку, калі на матэрыяльную кропку дзейнічае некалькі сіл, кожная з іх паведамляе кропцы паскарэнне, якое вызначаецца другім законам Ньютана так, як калі б іншых сіл не было (прынцып незалежнасці дзеянні сіл). Таму выніковае паскарэнне матэрыяльнага пункта можна вызначыць па другому закону Ньютана, падставіўшы ў яго раўнадзейную сілу.
Акрамя матэрыяльнага пункта, раўнанне другога закона Ньютана дастасавальна таксама для апісання механічнага руху цэнтра мас механічнай сістэмы. Цэнтр мас рухаецца, як матэрыяльны пункт, якая мае масу, роўную масе ўсёй сістэмы, і якая знаходзіцца пад дзеяннем ўсіх знешніх сіл, прыкладзеных да кропак сістэмы (тэарэма аб руху цэнтра мас сістэмы).
Другі закон Ньютана выконваецца толькі ў інерцыйных сістэмах адліку. Тым не менш, дадаючы да сілам з боку іншых тэл сілы інэрцыі, для апісання руху ў неинерциальных сістэмах адліку можна карыстацца раўнаннем другога закона Ньютана. З улікам сіл інэрцыі для неинерциальной сістэмы адліку раўнанне другога закона Ньютана выконваецца ў той жа форме, што і для інерцыйных сістэмах: маса цела, памножаная на яго паскарэнне адносна неинерциальной сістэмы адліку, роўная па велічыні і кірунку раўнадзейнай усіх сіл, уключаючы і сілы інэрцыі, прыкладзеныя да цела.
Гл. таксама
<li> Законы Ньютана</li>
Канстанцін Антонавіч Андрэкус
Біяграфія
З польскай сялянскай сям’і. Скончыў гімназію, Магілёўскую духоўную семінарыю ў Санкт-Пецярбургу. Прыняў сакрамэнт святарства ў 1902 годзе. Прызначаны вікарыем ў Краснаярску, Расія. У 1905 годзе пераведзены ў парафію ў в. Варкаў (тагачасны паштовы адрас: ст. Прэлі) Дынабургскага павета, цяпер Латвія. У 1906 годзе в. а. адміністратара, з 1910 года пробашч парафіі Унебаўзяцця НПМ у в. Івандар Чэрыкаўскага павета. З 1911 года душпастыр касцёла Найсвяцейшай Тройцы ў в. Лазавіца Клімавіцкага павета.
З пачатку 1920-х гадоў адміністратар і дэкан кафедральнага касцёла Унебаўзяцця НПМ у Гомелі. Таксама служыў у капліцы Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса ў в. Рудня-Шлягіна Гомельскага павета.
Арыштаваны АДПУ ў 1932 годзе. У 1933 годзе Польскім Чырвоным Крыжам унесены ў спіс палітычных вязняў на абмен, але яго прозвішча не аказалася ў спісе 11 абмяняных літоўскіх святароў. Чарговы раз арыштаваны 5.7.1933 у Менску. Асуджаны калегіяй АДПУ 24.2.1934 за «правядзенне шпіёнска-дыверсійнай працы на карысць буржуазнай Польшчы» і «антысавецкую контррэвалюцыйную дзейнасць» да 10 гадоў ППЛ з канфіскацыяй маёмасці. Па адной справе з Андрэкусам праходзілі каталіцкія святары Адольф Крывіцкі, Мечыслаў Сабачынскі і парафіяне.
Зноў арыштаваны ў чэрвені 1937 года. Абвінавачваўся ў «шпіянажы», як «удзельнік паўстанцкай арганізацыі „ПАВ“» і ў «спробе звяржэння савецкай улады». 25.8.1937 прыгавораны (у адзін дзень з больш чым са 100 падследнымі) да ВМП. Расстраляны з каталіцкімі святарамі Пятром Аўглом, Янам Баравіком, Аляксандрам Прытулам, Станіславам Райко, Пятром Януковічам, Антоніем Ячэйкам і інш. (усяго больш за 70 чалавек).
Па групавой справе № 28053-с (захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі) рэабілітаваны пракуратурай БВА 31.5.1989.
NGC 2866
NGC 2866 (іншыя абазначэнні — OCL 774, ESO 212-SC3) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мак-Мілан
Макмілан (McMillan, MacMillan) — прозвішча шатландскага паходжання.
Цунамі ў Зондскім праліве (2018)
Цунамі ў Зондскім праліве — стыхійнае бедства, якое адбылося 22 снежня 2018 года на поўдні Інданезіі. Цунамі абрынулася на абодва бакі Зондскага праліва, як мяркуюць, яно было выклікана вывяржэннем вулкана Анак Кракатау. Загінула, па меншай меры, 429 чалавек, больш за 1400 былі паранены.
На думку навукоўцаў, абвалілася падводная частка вулканічнага конусу, гэта і выклікала магутную хвалю. Цунамі стала адным з самых разбуральных за ўсю гісторыю Інданезіі.
Сярод ахвяр апынуліся ўдзельнікі папулярнай у Інданезіі мясцовай групы Seventeen. Хвалі накрылі музыкаў і іх гледачоў проста падчас выступу ў курортным горадзе Танджунг-Лесунг.
Да пошукаў пацярпелых былі прыцягнутыя сотні вайскоўцаў і добраахвотнікаў — яны прачэсвалі пляжы правінцыяў, якія трапілі пад удар стыхіі.
Сядзіба Дмахоўскіх
Сядзіба Дмахоўскіх — сядзіба ў вёсцы Забалоцце Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.
Гсторыя
У канцы XVII ст. сядзіба належала Гірждам (Гірждавічам). У 1742 годзе яны пабудавалі сядзібу, якая з невялікімі зменамі захавалася да нашага часу. У 1743 годзе яе набывае сям’я Дмахоўскіх, якія жылі тут да 1939 года.
Калі пад час знаходжання Напалеона ў Глыбокім Забалацце наведаў генерал граф Антоні Друт, ён застаў сядзібу цалкам спустошаную салдатамі арміі Мюрата. Засаромеўшыся ўчынку сваіх суайчыннікаў, ён пакінуў на дошцы цудам уцалелага пісьмовага стала наступны запіс: «3 вялікім жалем знайшоў гэты будынак спустошаны маімі землякамі, бязмерна шкадую, што асобы, якія тут жылі, вымушаны былі пакінуць сваё паселішча — 20 ліпеня 1812 года».
Сядзіба даваеннай Польшчы была аб’яўлена помнікам архітэктуры, дзе ўсялякія перабудовы забараняліся. Апошнім уладальнікам Забалацця быў Уладзіслаў Дмахоўскі.
Да 1939 года стаяў лямус, пабудаваны таксама ў 1742 годзе, аб чым сведчылі лічбы на адной з бэлек.
Дом па Рэвалюцыйнай вуліцы, 24б
Дом па вуліцы Рэвалюцыйнай, 24б — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада. Пабудаваны ў пачатку XX ст. з цэглы.
Сядзіба Дмахоўскіх
Архітектура
Прыступкі былі зроблены з часаных валуноў, як і падмурак. Будынак меў адзін комін, да якога на гарышчы былі пракладзены дымаходы ад усіх печаў.
Дом па Рэвалюцыйнай вуліцы, 24б
Архітэктура
Двухпавярховы чатырохвугольны ў плане будынак з неатынкаваным 2-м паверхам накрыты двухсхільным дахам. Пад карнізам праходзіць пояс аб’ёмнага геаметрычнага арнаменту, выкладзены з цэглы. Атынкаваныя плоскасці прарэзаны аконнымі праёмамі прамавугольнай формы на 1-м паверсе, на 2-м — лучковымі сандрыкамі.
Сядзіба Дмахоўскіх
Архітектура
Дом па ўнутранай планіроўцы дзяліўся на дзве часткі, якія звязвалі вялікія сені. Справа ад уваходу быў самы вялікі пакой з двума вокнамі, які ў апошнія дзесяцігоддзі служыў сталовай. Прылягаючы пакой з адным акном быў спальняй. Квадратны пакой налева ад сяней — гульнёвы, побач з якім таксама месцілася спальня. 3 боку агарода ля сталовай знаходзілася вялікая спальня, а побач з ёй — жылыя памяшканні. Усюды столь перакрывалі бэлькі, сцены пабелены, падлога з лакіраваных дошак. Толькі ў сенях падлога была з цэглы.
Будынак ацяпляўся вялікімі мураванымі печамі. У левым гульнёвым пакоі знаходзіўся прыгожы камін з калонамі ў стылі класіцызму. Але ўжо ў сярэдзіне XIX ст. ён не выкарыстоўваўся па прызначэнні, а служыў замест алтара для адпраўлення імшы ў родным доме архібіскупам магілёўскім Казімірам Дмахоўскім (1780—1851).
Вакол дома месціліся сад і агарод плошчай 4 гектары. Тут раслі старыя дубы, ліпы, клёны, бярозы. Асаблівай пашанай быў акружаны пірамідальны дуб, пасаджаны мітрапалітам Дмахоўскім. Насупраць гаспадарчых пабудоў усяго за 200 метраў пачынаўся стары яловы бор, у якім штогод чаплі закладвалі каля 80 гнёздаў. Гэта было практычна адно ва ўсёй Еўропе гняздоўе такіх памераў. Але пад час безуладдзя 1917—1920 гадоў мясцовыя жыхары знішчылі лес, зніклі і птушкі.
Васільеўка (Асцёрскае сельскае паселішча)
Васільеўка (Васильевка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Асцёрскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Васільеўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Рэчка (значэнні)
Назву Рэ́чка маюць:
Падземны пераход (фільм)
«Падземны пераход» (Przejście podziemne) — чорна-белы кароткаметражны фільм, зняты ў 1973 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма адбылася 13 студзеня 1974 года.
Апісанне фільма
Жанчына звольнілася з настаўніцкай працы ў мястэчку, дзе раней жыла, і цяпер працуе афарміцелем крамы ў падземным пераходзе ў Варшаве. Яе шукае муж, спадзеючыся, што яна вернецца да яго.
Васіль Захаравіч Корж
Васіль Захаравіч Корж (, вёска Хорастава, цяпер Салігорскі раён, Мінская вобласць —, Мінск) — адзін з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху на Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну. Генерал-маёр (1943), Герой Савецкага Саюза (1944). Член УКП(б) з 1929 (з 1952 КПСС).
Удзельнік партызанскага руху ў Заходняй Беларусі ў 1922—1925, грамадзянскай вайны ў Іспаніі 1936—1939. З 1940 загадчык сектара Пінскага абкама КП(б)Б. Арганізаваў і ўзначаліў адзін з першых на Беларусі партызанскіх атрадаў, які з чэрвеня 1941 вёў баі з нацыстамі. Увосень 1941 на чале атрада разам з партызанамі Палесся і Міншчыны прайшоў рэйдам па раёнах Палескай і Мінскай абласцей. Член Пінскага падпольнага абкама КП(б)Б і камандзір Пінскага партызанскага злучэння. Скончыў Ваенную акадэмію Генштаба (1949). У 1949—1953 намеснік міністра лясной гаспадаркі БССР, потым да 1963 старшыня калгаса «Партызанскі край» Салігорскага раёна.
Рэчка (прыток Ушы)
Рэ́чка — рака ў Барысаўскім і Чэрвеньскім раёнах Мінскай вобласці, левы прыток ракі Уша.
Даўжыня 8,8 км. Пачынаецца за 2 км на паўночны захад ад вёскі Навішчына Барысаўскага раёна, вусце ў вёсцы Градно Чэрвеньскага раёна. Рэчышча ад вытоку на працягу 6 км каналізаванае.
Яроцінскі фестываль
Агульнапольскі Агляд Музыкі Маладога Пакалення ў Яроціне (пазней змяніў назву на Фестываль Рок-Музыкантаў) — рок-фестываль, які паўстаў у найбольш папулярнай форме у 1980 годзе па ініцыятыве, хоць музычныя фестывалі праводзіліся тут ужо з 1970 года. Даволі доўга быў самым вялікім фестывалем моладзевай музыкі, у асноўным рок-напрамкаў, у краінах Усходняга блоку.
Значэнне для публікі
У часы ПНР быў свайго роду адцягненнем ад шэрай рэчаіснасці і аазісам свабоды, хоць былі меркаванні, што гэта свядома арганізаванае ўладамі мерапрыемства, свайго роду «» для расчараваных моладзевых субкультур. На думку некаторых прадстаўнікоў «самвыдата» некаторыя гурты (напрыклад, з пэўнага часа, «Dezerter») не былі запрошаныя у Яроцін з-за занадта радыкальнай творчасці. Таму такія выканаўцы выступалі на варшаўскім фестывалі «Róbrege», які часткова меў тых жа арганізатараў, аднак лічыўся свайго роду канкурэнтам фестывалю ў Яроціне.
Папская царкоўная акадэмія
Папская царкоўная акадэмія (Pontificia Ecclesiastica Academia) — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам.
Гісторыя
Акадэмія была заснавана ў Рыме ў 1701 годзе абатам Пьетра Гарані па савеце благаслаўлёнага Себасцьяна Вальфрэ. На пачатку сваёй дзейнасці акадэмія размяшчалася ў палацы Габрыэлі. З самага пачатку акадэмія карысталася падтрымкай і адабрэннем Папы Клімента XI і праз 20 гадоў пасля заснавання налічвала больш за 150 выпускнікоў.
Кардынал Рэцоніка, студэнт акадэміі, стаў папам Кліментам XIII і вырашыў прыпыніць дзейнасць акадэміі. На 11 гадоў, калі акадэмію закрылі, яе памяшканне здавалі ў арэнду.
На канклаве 1775 года паўстала пытанне аб аднаўленні дзейнасці акадэміі. Адразу пасля абрання Папы Пія VI акадэмія была адкрыта (у лістападзе таго ж года) і яе прэзідэнтам быў прызначаны Паола Антоніа Паолі, генеральны пракурор Кангрэгацыі Маці Божай Кампітэла. У наступным годзе Папа пажадаў асабіста наведаць акадэмію. Акрамя таго, падчас яго пантыфікату было прынята, каб адзін са студэнтаў акадэміі выступаў з прамовай у прысутнасці Папы на свяце ў саборы Святога Пятра.
Пантыфікат Пія VI станоўча паўплываў на эканамічнае становішча акадэміі. У сакавіку 1778 года Папа другі раз наведаў акадэмію. У гэты перыяд студэнтам акадэміі быў Ганібал дэла Йенга, які ў 1823 годзе быў абраны папам пад імем Льва XII.
Пасля рэвалюцыі 1798 года акадэмію зноў зачынілі на пяць гадоў. Затым, у 1803 годзе, папам Піем VII яна была зноў адкрыта як царкоўная ўстанова з рэгулярнымі курсамі тэалогіі і права. Акадэмія мае права прадстаўляць двух студэнтаў кожны год ва ўніверсітэце «Ла Сапіенца» для атрымання ступені бакалаўра багаслоўя і права. У гэты перыяд, у першую чаргу з-за паслаблення дысцыпліны, акадэмія страціла ранейшую рэпутацыю.
У 1850 годзе акадэмія нарэшце змагла аднавіць сваю дзейнасць, атрымаць новы выгляд і больш канкрэтныя мэты. Пій IX даручыў акадэміі рыхтаваць маладых святароў для дыпламатычнай службы Святога Прастола або для службы ў Рымскай Курыі. Студэнты павінны былі атрымаць дыплом бакалаўра багаслоўя або права і скончыць трохгадовы курс дыпламатыі і замежных моў.
У 1878 годзе Папам быў абраны яшчэ адзін былы студэнт акадэміі — кардынал Джаакіна Печы, які прыняў імя Леў XIII. Ён паспрыяў яшчэ больш сур'ёзнай інтэлектуальнай падрыхтоўцы студэнтаў, увёўшы публічную абарону дысертацый.
У першыя дзесяцігоддзі ХХ стагоддзя, і асабліва, калі акадэмію ўзначаліў арцыбіскуп Рафаэль Меры дэль Валь, будучы Дзяржсакратар Святога Прастола, у акадэмію было залічана шмат англічан, якія вярталіся ў каталіцтва і рыхтаваліся да святарства.
На канклаве ў 1914 годзе Папам быў абраны кардынал Джакама Дэла К'еза, прыняўшы імя Бенедыкт XV. Раней ён быў студэнтам акадэміі, а потым працаваў у ёй прафесарам дыпламатычнага стылю.
Папы Пій XI і Пій XII надалі новы імпульс развіццю акадэміі. Першы вырашыў, што патронам акадэміі з'яўляецца Дзяржсакратар Святога Прастолу, а акадэміі была прысвоена сучасная назва. Другі ўстанавіў новыя правілы для акадэміі, якія былі выдадзены ў 1945 годзе і дзейнічаюць да гэтага часу.
Сківэ
Сківэ (Skive) — горад у Даніі, у вобласці Цэнтральная Ютландыя, адміністрацыйны цэнтр камуны Сківэ.
Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы паўвострава Ютландыя, на беразе Сківэ-фіёрда, які з’яўляецца часткай Лім-фіёрда, у вусці ракі Каруп-О. Сківэ знаходзіцца за 29 км на паўночны захад ад Вібарга; за 36 км на паўночны ўсход ад Струэра; за 40 км на паўночны ўсход ад Хальстэбро; за 51 км на поўнач ад Хернінга; за 92 км на паўднёвы захад ад Ольбарга і за 94 км на паўночны захад ад Орхуса.
Айка (значэнні)
Айка:
Селішчанскі сельсавет
Назву Селішчанскі сельсавет маюць:
Пракарыёты
Пракарыёты (Procaryota) — надцарства жывых арганізмаў, у клетках якіх адсутнічае аформленае ядро. У асноўным мікраскапічныя, аднаклетачныя ці каланіяльныя арганізмы.
Надцарства Пракарыёты ўключае два царствы:
Эдвін Матысан Мак-Мілан
Біяграфія
Скончыў Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут (1928). У 1933—1973 гадах у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі (з 1946 года прафесар), адначасова ў Радыяцыйнай лабараторыі імя Э.Лоўрэнса (у 1958—1971 гадах дырэктар).
Аўтар навуковых прац па ядзернай фізіцы і тэхніцы паскарэння элементарных часціц. Адкрыў першы штучны трансуранавы элемент — нептуній (1940; разам з Ф.Эйблсанам) і плутоній (1940; разам з Гленам Сібаргам). Прапанаваў прынцып аўтафазіроўкі (1945) і пабудаваў электронны сінхратрон на 330 МэВ (1947).
Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1947).
У 1963 годзе атрымаў спецыяльную ўзнагароду за даследаванні ў галіне мірнага прымянення атамнай энергіі.
Аляксандр Ламбсдорф
Аляксандр Себасцьян Леонс фон дэр Венгэ граф Ламбсдорф (Alexander Sebastian Léonce von der Wenge Lambsdorff;, ) — нямецкі дыпламат і палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кёльне ў арыстакратычнай сям’і. Вывучаў гісторыю ў Бонскім універсітэце, у 1991—1993 гг., затым вывучаў міжнародныя адносіны ў Джорджтаўнскім універсітэце ў межах праграмы Фулбрайта. Быў стажорам у Еўрапейскай камісіі працаўнікоў і Фондзе імя Фрыдрыха Наўмана ў Таліне. З сярэдзіны 1990-х гадоў працаваў у Міністэрстве замежных спраў Германіі, у прыватнасці быў прэс-аташэ пасольства Германіі ў Вашынгтоне (ЗША). Адзін з заснавальнікаў Атлантычнай ініцыятывы і Фонда Германія-Турцыя.
Ламбсдорф з’яўляецца сябрам Свабоднай дэмакратычнай партыі, уваходзіў у кіруючыя органы Альянсу лібералаў і дэмакратаў за Еўропу. У 2004 годзе ён упершыню быў абраны дэпутатам Еўрапарламента, пасля некалькі разоў пераабіраўся. У 2017 годзе абраны членам бундэстага.
З 1994 года Ламбсдорф жанаты, у пары двое дзяцей.
NGC 2867
NGC 2867 (іншыя абазначэнні — PK 278-5.1, ESO 126-PN8) — планетарная туманнасць у сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вільгельм IV (герцаг Баварыі)
Вільгельм IV (Wilhelm IV. Herzog von Bayern;, Мюнхен — , Мюнхен) — герцаг Баварыі з 1508 па 1550.
Піва
23 красавіка 1516 года Вільгельм IV стварыў агульнабаварскі «Закон аб чысціні» (Reinheitsgebot) які да гэтага часу рэгулюе баварскае піваварства.
Шклоўская ГЭС
Шклоўская ГЭС — планаваная гідраэлектрастанцыя на рацэ Дняпро насупраць вёскі Нізоўцы Шклоўскага раёна ў пяці кіламетрах паўночней Шклова. Усталяваная магутнасць 4,9 МВт. . Будаўніцтва ГЭС абыдзецца ў 28 млн долараў ЗША. ГЭС прапануецца пабудаваць у рамках дзяржаўна-прыватнага партнёрства па схеме «ВОС»(будаванне-эксплуатацыя-перадача). .
Плануецца пабудаваць земляную плаціну. Плошча вадасховішча складзе 443 гектары. Плаціна дазволіць рэгуляваць узровень вады ў Дняпры падчас вясновых паводак. Пасля ўзвядзення плаціны, узровень вады ў Дняпры павялічыцца да самой Оршы. Ад Оршы да Шклова рака Дняпро стане прыдатнай для суднаходства. Агадана будаванне шлюзаў для пропуску суднаў праз плаціны.
Хатман-Абральёс
Ха́тман-Абральёс (Houtman Abrolhos) — архіпелаг з 122 малых каралавых астравоў на паўднёвым усходзе Індыйскага акіяна. Уваходзіць у склад аўстралійскага штата Заходняя Аўстралія. Агульная плошча сушы — 16,4 км². Сталага насельніцтва няма.
Пеі-дэ-ла-Луар
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 32 082 км². Рэгіён уключае дэпартаменты Маен, Атлантычная Луара, Мэн і Луара, Сарта і Вандэя. Праз яго працякаюць рэкі Луара, Луар, Сарта і Маен.
Хатман-Абральёс
Геаграфія
Архіпелаг Хатман-Абральёс месціцца прыкладна ў 60 км на захад ад узбярэжжа Заходняй Аўстраліі. Выцягнуты з паўднёвага ўсходу на паўночны захад на 90 км. З'яўляецца найбольш паўднёвай групай каралавых атолаў у Індыйскім акіяне.
Паўлаўка (Асцёрскае сельскае паселішча)
Паўлаўка (Павловка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Асцёрскага сельскага паселішча.
Хатман-Абральёс
Геаграфія
У складзе архіпелага вылучаюць некалькі самастойных груп астравоў: Валабі, Істэр і Пелсарт. Найбуйнейшы востраў — Уэст-Валабі ў групе Валабі, які займае плошчу 6,21 км².
Лічыцца, што астравы ўзніклі 10 тысяч — 8 тысяч гадоў таму ў выніку ўзняцця ўзроўню акіяна, калі мацерыковыя часткі сушы Заходняй Аўстраліі апынуліся пад вадой. На падводных плато з'явіліся каралавыя рыфы, паступова з арганічных адкладанняў сфарміравалася новая суша.
Паўлаўка (Асцёрскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Хатман-Абральёс
Геаграфія
Клімат трапічны засушлівы. У лютым тэмпература можа дасягаць +28,5°C, у ліпені і жніўні апускацца да +15,3°C. Штогадовая колькасць ападкаў — 277 мм.
Паўлаўка (Асцёрскае сельскае паселішча)
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Хатман-Абральёс
Прырода
Флора астравоў Хатман-Абральёс блізкая да флоры мацерыковай Заходняй Аўстраліі. Пераважаюць хмызнякі-ксерафіты і зараснікі салянкі. Разам з гэтым на астравах ёсць мангры. Найбольшая разнастайнасць раслін на востраве Уэст-Валабі, дзе налічваецца 124 віды.
Наземная фаўна бедная, прадстаўлена дробнымі валабі, пацукамі, паўзунамі, марскімі птушкамі, крабамі і казуркамі. Дзякуючы дзейнасці чалавека сюды трапілі каты, мышы і трусы. Апошнія былі ліквідаваны. Вядзецца барацьба з увезенымі грызунамі. Аўстралійскія рыбакі садзейнічалі пашырэнню папуляцыі валабі, калі перавозілі іх на дробныя, раней незаселеныя астравы.
Падводны жывёльны свет вакол астравоў адрозніваецца разнастайнасцю. Вылучаюць 389 відаў рыб, 194 віды каралаў, 44 віды крабаў, 492 віды марскіх малюскаў. Сустракаюцца ластаногія, кіты, марскія чарапахі.
Гісторыя
Астравы былі выпадкова адкрыты ў 1619 г. галандскай экспедыцыяй на чале Фрэдэрыка дэ Хатмана. Мяркуецца, што былі названы ім у гонар паўднёваамерыканскіх астравоў Абральёс, якія Ф. дэ Хатман мог раней наведваць у 1598 г.
У 1840 г. астравы Хатман-Абральёс былі даследаваны экіпажам брытанскага карабля "Бігль", які разам з рэшткамі пацярпелых суднаў знайшоў радовішчы фасфатаў. У 1884 — 1896 гг. прыватная аўстралійская кампанія здабыла на астравах болей за 48 000 тон угнаенняў.
Гаспадарчая дзейнасць
Астравы Хатман-Абральёс сезонна наведваюцца аўстралійскімі рыбакамі, аднак іх дзейнасць рэгулюецца законам. З сярэдзіны 1990-х гг. на рыфах каля астравоў будуюцца аквафермы, акрамя таго вядзецца пошук нафты.
Астравы вабяць турыстаў, асабліва аматараў нырання з аквалангам. Развіццю турызма замінае забарона на стварэнне сталага жылля. Абмяркоўваецца магчымасць скасавання гэтай забароны.
Мен (рака)
Мен (фр. Maine) — рака ў цэнтры Францыі.
Мен з'яўляецца адным з асноўных прытокаў Луары. Утвараецца ад зліцця Маен і Сарта. Самы нізкі ўзровень вады ў рацэ летам, у перыяд з ліпеня па верасень уключна.
Даўжыня 12 км, сярэдні расход вады 132 м³/с. Плошча басейна 21194 км².
Віктар Канстанцінавіч Бурак
Віктар Канстанцінавіч Бурак (нар., Краснадарскі край) — беларускі дзяржаўны дзеяч, юрыст. Палкоўнік.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт.
Працаваў у органах КДБ Брэсцкай вобласці, Таджыкскай ССР. Намеснік начальніка Кіравання КДБ па Віцебскай вобласці (з 1994).
У 1995 годзе стаў дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання ад Віцебска-Чарняхоўскай выбарчай акругі № 66 Віцебскай вобласці. Быў дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання, чалец Камісіі па правах чалавека і нацыянальных адносінах.
Канферэнцыя Каталіцкіх Біскупаў Балгарыі
Канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Балгарыі, афіцыйная назва — Міжрытуальная біскупская канферэнцыя ў Балгарыі (Междуритуална епископска конференция в България) — канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Балгарыі. У яе склад паводле даных на 2014 год уваходзіць 5 чалавек: 3 біскупы, з іх два — лацінскага абраду (ардынарыі дыяцэзіі Сафіі-Плоўдзіва і дыяцэзіі Нікопала) і адзін біскуп візантыйскага абраду — ардынарый апостальскага экзархата Сафіі, утваралага сабой Балгарскую грэкакаталіцкую царкву; а таксама генеральны сакратар і прэс-аташэ.
Канферэнцыя каталіцкіх біскупаў Балгарыі была ўтворана ў 1970 годзе, яе першым старшынёй стаў кіраўнік Балгарскай грэкакаталіцкай царквы Мяфодзій Страціеў. Біскуп Страціеў быў главой канферэнцыі з 1970 па 1995 год, калі яго змяніў на гэтай пасадзе яго пераемнік на грэкакаталіцкай кафедры Хрыста Пройкаў.
О Гык Роль
О Гык Роль (오극렬) (нар. ) — паўночнакарэйскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, намеснік старшыні Дзяржкамітэта абароны КНДР (з лютага 2009).
Біяграфія
Падчас Карэйскай вайны (1950—1953 гг.) О Гык Роль прымаў удзел у баявых дзеяннях у званні лейтэнанта, а затым вучыўся ў Ваеннай акадэміі імя Фрунзэ ў СССР, стаўшы потым рэктарам паўночнакарэйскага лётнага вучылішча і камандуючым ВПС. Валодае рускай, кітайскай і англійскай мовамі. У 80-х гадах О Гык Роль быў на пасту начальніка Генштаба Карэйскай народнай арміі, быў членам Цэнтральнага ваеннага камітэта партыі і яе галоўнага палітупраўлення.
Ёсць меркаванне, што з-за канфлікту з тагачасным міністрам абароны КНДР О Дзін У быў вымушаны пакінуць гэтыя пасты, але добрыя зносіны з Кім Чэн Ірам дазволілі яму працягнуць работу. Ён стаў загадчыкам камітэту па справах грамадзянскай абароны ЦК ППК, затым узначаліў стратэгічны аддзел.
Дэпутат Вярхоўнага народнага сходу КНДР з 1967 года, у 1992 годзе быў узнагароджаны ордэнам Кім Ір Сена.
Жанаты, мае 7 дзяцей.
Супрацьтанкавая стрэльба
Супрацьтанкавая стрэльба (процітанкавая стрэльба, anti-tank rifle) - агнястрэльная ручная зброя з вялікай дульнай энергіяй кулі прызначаная для прабіцця брані баявых браніраваных машын, часцей за ўсё танкаў, бронетранспарцёраў і баявых машын пяхоты. Тэрмін звычайна выкарыстоўваецца для зброі, якую можа насіць і выкарыстоўваць адным чалавекам, але часам выкарыстоўваецца і для больш буйной зброі (напрыклад нямецкая 2,8 cm schwere Panzerbüchse 41 фармальна класіфікаваліся як цяжкая супрацьтанкавая стрэльба, але з-за адносна вялікай вагі і канструкцыі фактычна ўяўляла сабой малакаліберную супрацьтанкавую гармату).
Карыснасць вінтовак гэтага тыпу праглядваецца ад моманту з'яўлення танкаў (Першая сусветная вайна) да Карэйскай вайны. У той час як браня сярэдніх і цяжкіх танкаў стала занадта тоўстай, каб яе прабівалі цвёрдыя снарады з вінтовак, якія мог несці адзін салдат, супрацьтанкавыя стрэльбы працягвалі выкарыстоўвацца супраць іншых «мяккіх» мэтаў з бранёй да 30 мм, хоць безадкатныя вінтоўкі і рэактыўныя гранаты, такія як як і базука, таксама былі ўведзеныя для блізкай абароны пяхоты ад танкаў.
ФК Герта Берлін
«Герта» (Hertha BSC) — нямецкі футбольны клуб з горада Берлін. Заснаваны ў 1892 годзе. Двухразовы чэмпіён Германіі (1930, 1931) і Кубка нямецкай лігі (2001, 2002). Клуб быў адным з заснавальнікаў нямецкай футбольнай асацыяцыі ў Лейпцыгу ў 1900 годзе.
Раннія часы
Футбольны клуб «Герта» быў заснаваны 25 ліпеня 1892 года і называўся «БФК Герта 92». Маладыя людзі, якія заснавалі клуб доўга разважалі над назвай, пакуль адзін з іх не ўспомніў, як падарожнічаў з бацькам на параходзе «Герта». На трубе ў парахода былі бела-блакітныя палоскі, колеры якіх сталі колерамі формы каманды. А само слова «Герта» — варыяцыя слова «Нертус» (багіня ўрадлівасці ў старажытнагерманскай міфалогіі). Так што, у назве клуба аб’ядналіся мора, у выглядзе парахода, і суша, у выглядзе багіні. Мянушка «Герты» аналагічная «ювентусаўскай» — старая дама «Die Alte Dame». Прыстаўка BSC, якая азначае Berliner Sport-Club, з’явілася ў 1920 годзе, калі добра выступаючая ў футболе, але бедная фінансава «Герта» злілася з заможным Берлінскім спартыўным клубам.
Утварэнне Бундэслігі
Падчас фарміравання Бундэслігі, у 1963 годзе «Герта» была лепшым клубам Берліна і таму аўтаматычна атрымала права ўдзельнічаць у новым спаборніцтве. У першым сваім сезоне ў Бундэслізе «Герта» паказала сябе моцным серадняком, але ўжо на наступны сезон яе ўжо чакала паніжэнне ў класе з-за спробы подкупу ігракоў, а таксама па нейкіх палітычных матывах. Многія людзі ўсё роўна жадалі бачыць у Бундэслізе каманду з Берліна і таму на наступны сезон у Бундэслізе абгрунтавалася каманда «Тасманія-1900», якая ў тым сезоне паказала галоўны антырэкорд Бундэслігі, выйграўшы толькі два матчы, чатыры разы згуляўшы ўнічыю і прайграўшы 28 разоў пры розніцы мячоў 15:108. Пасля такога буйнога правалу берлінцы сталі спрабаваць знайсці спосаб вярнуць у галоўную лігу краіны «Герту» і ў сезоне 1968/69 яны здолелі гэта зрабіць.
Неўзабаве, у 1971 годзе клуб трапіў у фінансавыя непрыемнасці — утварылася запазычанасць на суму ў 6 млн марак. Берлінцы знайшлі выхад з гэтага становішча шляхам продажу былога стадыёну.
У 1970-х гадах «Герта» трывала замацавалася ў Першай Бундэслізе. У сезоне 1974/75 берлінцы занялі другое месца пасля мёнхенгладбахскай «Барусіі». У 1977 і 1979 гадах клуб выйшаў у фінал Кубка Германіі, і ў тым жа 1979 годзе ў паўфінал Кубка УЕФА. Аднак зноў камандзе рушыў услед спад і ў сезоне 1979/80 яна вылецела ў Другую Бундэслігу, адкуль вярнулася толькі ў сезоне 1990/91, пасля чаго зноў апусцілася ў Другую Бундэслігу. У 1997 годзе «Герта» вярнулася ў Бундэслігу.
Апошнія гады
У 2001 і 2002 гадах «Герта» заваявала Кубак лігі Германіі. У 2006 годзе каманда здолела перамагчы Кубак Інтэртота. У сезоне 2007/08, нягледзячы на фініш на 10 месцы, клуб перамог у рэйтынгу Fair Play і ўдзельнічаў у Кубку УЕФА 2008/09. У сезоне 2008/09 «Герта» заняла 4-е месца і атрымала права выступаць у еўракубках, але праз год вылецела ў Другую Бундэслігу. Клуб у сезоне 2010/11 выступаў у Другой Бундэслізе, за 3 туры да заканчэння чэмпіянату «Герта» заваявала пуцёўку ў элітны нямецкі дывізіён. Сезон 2011/12 берлінцы пачалі ў першай па значнасці лізе, аднак, заняўшы 16-е месца, саступілі ў плэй-оф «Фартуне» з Дзюсельдорфа і зноў выбылі ў Другую Бундэслігу. У сезоне 2012/13 «Герта» атрымала перамогу ў другім дывізіёне і зноў трапіла ў Бундэслігу.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Спіс аб’ектаў PGC (1822001—1823000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1822001—1823000)
Аляксей Ільіч Белы
Аляксей Ільіч Белы (нарадзіўся в. Міхнавічы Івацэвіцкага раёна) — беларускі паэт, член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 снежня 1952 года, але афіцыйна маці пазначыла дату нараджэння на 2 студзеня 1953 года.
Пасля заканчэння школы № 2 у Івацэвічах паехаў на Поўнач. Атрымаў спецыяльнасць штурман маламерных марскіх суднаў. Працаваў у Пінску памочнікам капітана цеплахода. Скончыў Гомельскі палітэхнікум, Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт, Кіеўскі інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання.
З 1977 года — у Баранавічах. Працаваў журналістам у газеце «Сцяг камунізму». Пасля быў галоўным рэдактарам газет «Текстильщик», «Шаг» і намеснікам галоўнага рэдактара газеты Intex-press, дырэктарам-галоўным рэдактарам ПУП «ІнтэксПрэс-Рэгіён». З 2016 года — на пенсіі.
Першыя вершы апублікаваў у 1971 г. у Карэліі.
У Баранавічах уступіў у літаратурнае аб’яднанне «Плынь», там было многа выбітных людзей, сярод якіх Венанцы Бутрым і Анатоль Станкевіч. Вершы публікаваліся ў гарадскіх і абласных газетах, «Літаратура і мастацтва», у часопісе «Дыялог», кнізе выбранай беларускай паэзіі «Агледзіны» (1998 г.), літаратурным альманаху г. Баранавічы «Святліца» (1997 г., 2000 г., 2006 г.), калектыўным зборніку «Паэзія Берасцейшчыны. Дзядзінец» (1999 г.).
Член Беларускай асацыяцыі журналістаў і Беларускага ПЭН-цэнтра.
Рафаэль Санці
Рафаэль, Рафаэль Санці, Рафаэла Санцыё (Raffaello Santi, Raffaello Sanzio, Rafael, Raffael da Urbino, Rafaelo; красавік, Урбіна — , ) — італьянскі жывапісец, графік і архітэктар, прадстаўнік , адзін з найвялікшых майстроў эпохі Адраджэння.
Урбіна. Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся ў сям'і жывапісца Джавані Санці. Джавані Санці быў прыдворным мастаком і ўзначальваў самую вядомую ва Урбіна мастацкую майстэрню (яе будынак захаваўся да нашых дзён). Пасля яго смерці майстэрняй кіравалі яго памагатыя, і, верагодна, менавіта тут (ва ўзросце ад 10 да 16 гадоў) Рафаэль набыў першыя навыкі рамяства. На стыль твораў, якія выйшлі з майстэрні ў гэтыя гады, аказаў прыкметны ўплыў Перуджына. Амаль усю сваю юнацкасць мастак правёў у Чыта дэль Кастэла, размешчаным у верхняй частцы даліны Тыбра. Захаваліся фрагменты вялікага алтарнага абраза (у музеях Неапалю і Брэшыі), напісанага Рафаэлем каля 1500 для гэтага горада. У кантракце згадваецца і іншы, меней вядомы мастак, але відавочна, што галоўная роля належала 17-гадоваму Рафаэлю, які названы ў гэтым дакуменце майстрам. Каля 1503 Рафаэль напісаў вялікі алтарны абраз —  (Рым, Ватыканская пінакатэка). Відаць, да гэтага часу ён ужо працаваў у майстэрні П’етра Перуджына. Гэты ранні перыяд творчасці Рафаэля завяршае карціна  (1504, Мілан, галерэя Брэра).