cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паводле Лукі Святое Дабравесце
Месца і час напісання
Дакладны час напісання невядомы. Лічыцца, што Евангелле з’явілася на свет паміж 70 і 90 гг. У ліку яго крыніц былі Евангелле ад Марка (каля 50 % тэксту) і, магчыма, Евангелле ад Мацвея ці так званыя «логіі», напісаныя апосталам. Яно прызначалася для хрысціян з былых язычнікаў і было створана ў Ахаі ці Беотыі, дзе, згодна з паданнямі, Лука жыў да самай сваёй смерці; аднак магчымым месцам напісання з’яўляецца таксама Кесарыя ці Антыёхія Сірыйская.
Асаблівасці Евангелля
Евангелле знаходзіцца на трэцім радку ў спісе кніг Новага Запавету, яно самае вялікае па аб’ёме. Аўтар задумаў напісаць твор, у якім расказвалася пра дзеянні Ісуса Хрыста, а таксама пра працяг Ягонага служэння Царквой пад уздзеяннем Святога Духа. Пазней атрымалася так, што твор аказаўся падзеленым: першая частка сталася Евангеллем паводле Лукі, а другая — кнігай Дзеянняў апосталаў.
Евангелле вылучаецца сярод астатніх сінаптычных Евангелляў высокім літаратурным узроўнем, яго творца быў адораным пісьменнікам і дасведчаным гісторыкам. Аўтар Евангелля не немудрагелісты апавядальнік, а пісьменнік, які ўжо меў перад вачыма «многія» спробы выкласці жыццё і вучэнне Ісуса Хрыста. Ён, хутчэй за ўсё, не быў іўдзеем, у яго кнізе мала семітызмаў. Ён шырока выкарыстоўвае Евангелле ад Марка, аднак мае ў распараджэнні і іншыя крыніцы. Некаторыя з іх узніклі, магчыма, у асяроддзі хрысціян-яўрэеў, ці нават вучняў Яна Хрысціцеля.
Ключавымі словамі гэтага Евангелля з’яўляюцца радасць, мір і ўратаванне. У ягоным цэнтры стаіць Хрыстос, Які прынёс выратаванне ўсяму сусвету. Нездарма Лука прагледжвае радавод Ісуса да першага чалавека — Адама, які названы сынам Бога. Гэтым падкрэсліваецца ўніверсальны характар Радаснай весткі. Выратаванне прызначана для ўсіх людзей, у тым ліку і для тых, каго лічылі самымі цяжкімі грэшнікамі: для зборшчыкаў падаткаў, для самарыцян, для язычнікаў. Выратаванне адчынена для людзей заўсёды, нават да апошніх хвілін жыцця: так разбойнік атрымоўвае выратаванні перад самай смерцю на крыжы. Нягледзячы на тое, што ў мінулым жанчыны ўваходзілі ў лік бяздольных, аўтар Евангелля выкарыстоўвае самую вялікую колькасць жаночых імёнаў, а звесткі на дзяцінства Ісуса дадзены, хутчэй за ўсё, Марыяй, маці Ісуса. Хрыстос у Евангеллі перш за ўсё Збаўца, поўны любові і ласкі. У яго твары Божае валадарства ўжо прыйшло до людзей. Вялікую ролю ў Евангеллі грае малітва, асабліва падзячная, поўная радасці і хвалы. У Евангеллі значна часцей за іншыя апавядаецца пра малітвы Ісуса. Таксама ў Евангеллі самая вялікая колькасць прыпавесцей. Усе самыя вядомыя прыпавесці: пра міласэрнага Самарыцяніна, пра блуднага сына, пра малітвы фарысея і зборшчыка падаткаў, — знаходзяцца ў Евангеллі. Хаця Евангелле прызначана для былых язычнікаў, Лука ўвесь час падкрэслівае яўрэйскія карані хрысціянскай веры. Падзеі пачынаюцца ў Храме, дзе Анёл прадказвае святару Захарыі аб нараджэнні сына Яна, і заканчваецца таксама ў Храме, дзе пасля ўваскрасення і узнясення Хрыста вучні Ісуса увесь час застаюцца ў малітве і радасці.
Структура кнігі
Евангелле складаецца з 24 раздзелаў. Яно пачынаецца з пралогу, у якім Лука паведамляе пра падставу і мэту напісання Евангелля, а таксама пра метады працы з крыніцамі. Ён прысвячае сваю працу нейкаму хрысціяніну пад іменем Феафіл. У першых раздзелах паведамляецца не толькі пра нараджэнне Хрыста, але і пра нараджэнне Яна Хрысціцеля. Далей апавяданне вядзецца гэтак жа як і ў Марка, за выключэннем тэкстаў Мк -, якую бібліязнаўцы назвалі «вялікім пропускам». Пасля служэння ў Галілеі Ісус накіроўваецца ў Ерусалім. Большая частка Евангелля (больш за 10 раздзелаў) апавядае пра гэты шлях, таму часта кнігу называюць Евангеллем Шляху. Таксама гэтым словам «Шлях» называла сабе першая Хрысціянская Царква.
Станіслаў Чупурна
Станіслаў Чупурна (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Першы вядомы маршалак земскі (1407 ).
Біяграфія
Згадваецца ў гістарычных дакументах 1396—1411. Набліжаны баярын вялікага князя Вітаўта. 12 кастрычніка 1398 году падпісаў Салінскі мір з крыжакамі. У 1401 годзе адзін з аўтараў Віленска-Радамскай уніі. У 1411 годзе браў удзел у падпісанні Торунскага міру (1411).
Уладзімір Вольфавіч Жырыноўскі
Уладзімір Вольфавіч Жырыноўскі (Влади́мир Во́льфович Жирино́вский; прозвішча пры нараджэнні і да паўналецця — Эйдэльштэйн;, Алма-Ата, Казахская ССР — , Масква, Расія) — расійскі палітычны дзеяч, намеснік Старшыні Дзяржаўнай думы (з 2000 года). Старшыня Ліберальна-дэмакратычнай партыі Савецкага саюза (ЛДПСС), старшыня Ліберальна-дэмакратычнай партыі Расіі (ЛДПР) (1992—2022), член Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы (1996—2008). Удзельнік чатырох прэзідэнцкіх выбараў у Расіі ў 1991—2008 гадах, дэпутат Дзяржаўнай думы Федэральнага збору Расійскай федэрацыі І-VIII скліканняў.
Біяграфія
Вучыўся ў:
Праца: У 1983—1990 гадах — юрысконсульт, затым кіраўнік юрыдычнага аддзела ў выдавецтве «Свет». Загадам міністра абароны ад 27 сакавіка 1995 годзе яму прысвоена воінскае званне падпалкоўнік запасу. На прэзідэнцкіх выбарах 2000 года за Жырыноўскага прагаласавала больш за 2 млн выбаршчыкаў.
25 сакавіка 2022 года шэраг СМІ паведаміў пра смерць Жырыноўскага, аднак неўзабаве інфармацыя была абвергнутая.
Памёр 6 красавіка 2022 года ў Маскве. Пахаваны на Новадзявочых могілках.
Асабістае жыццё
З 1971 года быў жанаты з Галінай Аляксандраўнай Лебедзевай, меў сына. Галіна Лебедзева — урач, кандыдат біялагічных навук. Па словах Жырыноўскага, у 1978 годзе яны развяліся і з тых часоў іх звязвае царкоўны шлюб. У 1993 годзе Жырыноўскія на сваім сярэбным вяселлі бралі шлюб у праваслаўнай царкве.
Старэйшы сын Ігар Уладзіміравіч Лебедзеў нарадзіўся ў 1972 годзе. Мае юрыдычную адукацыю (Юрыдычная акадэмія). У студзені 2000 года абраны старшынёй суполкі ЛДПР у Дзяржаўнай Думе трэцяга склікання. У Дзярждуму абраны па спісе «Блока Жырыноўскага». Да абрання ў Думу працаваў у Міністэрстве працы і сацыяльнага развіцця РФ на пасадзе дарадцы міністра (Сяргея Калашнікава, былога сябра суполкі ЛДПР у Дзярждуме другога склікання).
Унукі-блізняты Аляксандр і Сяргей (нар. 1998), вучацца ў пансіёне пры МДУ.
З лета 2013 года Жырыноўскі з’яўляўся траваедам. У лістападзе 2013 г. ён заявіў аб тым, што члены ЛДПР паступова пяройдуць на травяную ежу, бо мяса вельмі шкодзіць здароўю.
Помнік
11 красавіка 2016 года ў Маскве ўсталявалі помнік Уладзіміру Жырыноўскаму. Скульптуру вырабіў Зураб Цэрэтэлі. Постаць вышынёй больш за тры метры ўсталявалі ў двары Інстытута сусветных цывілізацый, заснаванага Жырыноўскім.
Санкцыі ЕС, іншых краін
Быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза 12 верасня 2014 года. Савет Еўрапейскага саюза адзначыў, што як член Савета Дзярждумы, старшыня партыі ЛДПР Жырыноўскі актыўна падтрымаў размяшчэнне расійскіх узброеных сіл ва Украіне і анэксію Крыма; актыўна выступаючы за падзел Украіны, ад імя партыі падпісаў пагадненне з «Данецкай Народнай Рэспублікай». Быў унесены і ў санкцыйны спіс Канады 28 красавіка 2014 года.
Фаянс
Фаянс (faience, ад назвы італьянскага горада Фаэнца, дзе вырабляўся фаянс), керамічныя вырабы (абліцавальныя пліткі, архітэктурныя дэталі, посуд, рукамыйніцы, унітазы і інш.), якія маюць шчыльны мелкасітавы чарапок (звычайна белы), пакрытыя празрыстай ці глухой (непразрыстай) глазурай. Для вырабу фаянсу ўжываюцца тыя ж матэрыялы, што і для вытворчасці фарфору (змяняецца толькі суадносіны кампанентаў), і падобная тэхналогія (адрозненні ў рэжыме абпалу). Вышэйшым сортам фаянсу лічыцца Апак.
У асноўным складаецца з SiO2, Al2O3 i K2O.
Гісторыя фаянсу
Лічаць, што фаянс з'явіўся ў Паўночнай Афрыцы ў Старажытным Егіпце. Там цанілі блакітныя і сінія напаўкаштоўныя камяні. Попыт на іх выклікаў з'яўленне танных замяняльнікаў з абпаленай керамікі, пакрытай непразрыстым блакітнымі паліваннямі. Са Старажытнага Егіпта рамяство выпрацоўкі фаянсу распаўсюдзілася ў Вавілон, Малую і Пярэднюю Азію, Персію.
У Персіі ўзнік свой ​​спосаб дэкарыравання керамікі - роспіс люстэркам залацістых адценняў. Паводле легенды, Каран забараняў мусульманам выкарыстанне залатога пасуду, але вельмі хацелася. Танным і незабароненым замяняльнікам стаў фаянс, пакрыты залацістым люстэркам. Керамічныя вырабы з фаянсу распаўсюдзіліся па ўсім мусульманскім рэгіёне ад Індыі да маўрытанскай Іспаніі. Фаянсавыя вырабы маўрытанскай Іспаніі капіравалі ў горадзе Фаэнца, ад якога пайшла сучасная назва гэтых вырабаў.
Еўрапейскі фаянс
Асаблівую вядомасць атрымалі іранскія вырабы з роспісам каляровымі эмалямі па крэмавай глазуры. У Еўропе фаянс пачалі выпускаць у сярэдзіне XVI стагоддзі ў Францыі, гэта былі вырабы са шматколернімі або сінімі кобальтавымі падглазурнымі роспісамі. У XVIII—XX стст. высокай якасці фаянсавыя вырабы выраблялі керамісты Англіі, Германіі, Расіі. Вызначыліся характэрныя рысы мастацкага фаянсу: мяккасць ліній, абагульненасць форм, разнастайнасць спосабаў упрыгожвання — роспісам, рэльефам, каляровымі глазурамі.
.NET Framework
.NET Framework — праграмная платформа, выпушчаная кампаніяй Microsoft у 2002 годзе. Асновай платформы з’яўляецца агульнамоўнае асяроддзе выканання Common Language Runtime (CLR). Функцыянальныя магчымасці CLR падыходзяць для розных моў праграмавання, якія ўваходзяць у гэтае асяроддзе.
Лічыцца, што платформа .NET Framework з’явілася адказам кампаніі Microsoft на набраўшую да таго часу вялікую папулярнасць платформу Java кампаніі Sun Microsystems (цяпер належыць Oracle).
Хаця .NET з’яўляецца патэнтаванай тэхналогіяй карпарацыі Microsoft і афіцыйна разлічана на работу пад аперацыйнымі сістэмамі сямейства Microsoft Windows, існуюць незалежныя праекты (перш усяго гэта Mono и Portable.NET), якія дазваляюць запускаць праграмы .NET на некаторых іншых аперацыйных сістэмах. У цяперашні час .NET Framework атрымлівае развіццё ў выглядзе .NET Core, якая пачаткова прадугледжвае кросплатформавую распрацоўку і эксплуатацыю.
Мэты і задачы
Падчас прэс-канферэнцыі, якая праходзіла ў той дзень, Балмер заявіў, что, нягледзячы на вялізныя магчымасці дамашніх камп’ютараў, карпарацыя лічыць важным забяспячэнне гарантаванай работы служб новага пакалення і на прыладах, якія адрозніваюцца ад ПК. Што датычыцца Гейтса, то аналітык кампаніі Patricia Seybold Group Энн Томас Мейнс, прааналізаваўшы ягоныя словы, заявіла пра тое, што кампаніі будзе карысны адыход ад арыентацыі выключна на стацыянарныя камп’ютары і пераход да распрацоўкі пад мабільныя прылады. Паводле яе адзнакі, Гейтс увазвесціў курс на пераход да новай эры работы з камп’ютарам, якая не будзе цвёрда прывязаная да Windows.
З прычыны невялікай магутнасці крыніц сілкавання мабільных прылад захоўванне і перадача даных павінна ажыццяўляцца серверамі, тады як на той момант практычна ўся карыстальніцкая інфармацыя і ПО захоўваліся на стацыянарных камп’ютарах лакальна. Тады ідэя пераходу да «серверацэнтрычнай» мадэлі мела моцную падтрымку сярод кіраўнікоў буйнейшых IT-кампаній. Так, напрыклад, Скот МакНілі, кіраўнік Sun Microsystems, абвясціў пра набыццё кампаніі офіснага ПЗ, які канкурыраваў с Microsoft Office, для пераходу да сервер-кліенцкага ПЗ.
Езяжаны (гміна)
Езяжа́ны (Jeziorzany) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любартоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Езяжанах. Плошча гміны складае 66,63 км². Станам на 2004 год у гміне Езяжаны пражывалі 2964 чалавекі, шчыльнасць — 44,5 чал./км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 9 населеных пунктаў.
Джугастра
Джугастра (Джуга́стра) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Эстэлі (дэпартамент)
Дэпартамент Эстэлі знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Нікарагуа. Яго плошча складае 2335 км². Колькасць насельніцтва — 220 000 чалавек (ацэнка, на 2006 год). Шчыльнасць насельніцтва — 94 чал./км ². Галоўны горад дэпартамента — горад Эстэлі.
У адміністрацыйным плане тэрыторыя дэпартамента Эстэлі падзяляецца на 6 муніцыпій:
Вавілонскі палон
Вавілонскі палон (іўр. גָּלוּת בָּבֶל) — перыяд у гісторыі яўрэйскага народа з 598 па 539 год да н. э. Зборная назва серыі гвалтоўных высялення вавілонскай значнай часткі яўрэйскага насельніцтва Іўдзейскага царства ў часы праўлення Навухаданосара II.
Гэтыя выгнанні адбываліся на працягу 16 гадоў (598-582 гг. да н. э.) і былі карнымі мерамі ў адказ на антывавілонскія паўстанні ў Іўдзеі. Гэты перыяд завяршыўся з вяртаннем часткі яўрэяў у Іўдзею пасля заваявання Вавілоніі персідскім царом Кірам Вялікім.
Вавілонскі палон прывёў да з'яўлення буйной яўрэйскай дыяспары і зрабіўся паваротным пунктам у развіцці яўрэйскай рэлігійна-нацыянальнай свядомасці.
Сан-Марчэла
Сан-Марчэла (San Marcello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 1988 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 78 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 60030. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Papa Marcello I.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Міжнародны цэнтр правоў прафсаюзаў
Міжнародны цэнтр правоў прафсаюзаў (МЦПП) (International Centre for Trade Union Rights (ICTUR)) — міжнародная праваабарончая арганізацыя, якая спецыялізуецца на абароне правоў прафсаюзаў, прафсаюзных актывістаў і дзеячаў. Арганізацыя была заснавана ў 1987 годзе і мае акрэдытацыю Арганізацыі Аб'яднаных Нацый і Міжнароднай арганізацыі працы.
Арганізацыя займаецца маніторынгам і кантролем за выкананнем правоў прафсаюзаў у больш чым 50 краін свету, у тым ліку і ў Беларусі.
Далынка (Крыжопільскі раён)
Далынка (Доли́нка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 1129
IC 1129 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зямлянка
Зямлянка — паглыбленае ў зямлю жыллё, прамавугольнае або круглявае ў плане, з перакрыццем з жэрдак або бярвення, засыпаных зямлёй. Адзін з самых старажытных і паўсюль распаўсюджаных відаў уцепленага жылля; вядомая з эпохі неаліту. Усярэдзіне звычайна знаходзіўся ачаг, а ўздоўж сцен — нары. У славянскіх землях паўзямлянкі (зямлянкі з бервяновым зрубам, вялікая частка якога ўзвышаецца над зямлёй) захоўваліся да позняга Сярэднявечча XIII—XIV стагоддзяў.
Усевалад Міхайлавіч Рэзнікаў
Усевалад Міхайлавіч Рэ́знікаў (Всеволод Михайлович Резников;  — ) — вучоны ў галіне арганічнай хіміі, доктар хімічных навук (1972), прафесар (1972). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Харкаве. Скончыў сярэднюю школу і ў 1941 годзе Харкаўскі хіміка-тэхналагічны інстытут па спецыяльнасці «Тэхналогія арганічных фарбавальнікаў». У ліпені 1941 года быў прызваны на службу ў Чырвоную Армію і накіраваны на курсы тэхнікаў Артылерыйскай акадэміі імя Ф. Э. Дзяржынскага. Пасля вучобы праходзіў службу на артылерыйскай базе Уральскай чыгункі, ваенным заводзе ў горадзе Каўроў, а ў канцы 1942 года, па асабістай просьбе, накіраваны ў дзеючую армію. Удзельнік баявых дзеянняў у складзе 1319-га стралковага палка 185-й стралковай дывізіі (47-я армія, 1-ы Беларускі фронт). Прайшоў шлях да Берліна. Інжынер-капітан. Дэмабілізаваны 3 мая 1946 года, вярнуўся ў Харкаўскі хіміка-тэхналагічны інстытут і працаваў у ім навуковым супрацоўнікам, потым асістэнтам на кафедры арганічнай хіміі, дзе ў 1954 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю.
У 1955 годзе У. М. Рэзнікаў быў абраны на пасаду дацэнта Сібірскага тэхналагічнага інстытута ў Краснаярску і ў 1956—1962 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры тэхналогіі драўніны. У 1962 годзе ён пераязджае ў Мінск і ўзначальвае аналітычную лабараторыю ў Інстытуце торфу Акадэміі навук БССР. У 1963—1994 гадах У. М. Рэзнікаў працуе ў Беларускім тэхналагічным інстытуце імя С. М. Кірава. У 1963—1964 гадах загадчык кафедры тэхналогіі драўніны, у 1964—1989 гадах — загадчык кафедры арганічнай хіміі, з 1989 годая — прафесар. У 1975—1981 гадах выконваў абавязкі дэкана факультэта тэхналогіі арганічных рэчываў.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы У. М. Рэзнікава ў галіне тэхналогіі лігніну, вывучэння працэсаў дэлігніфікацыі, хіміі драўніны і працэсаў хімічнай яе перапрацоўкі. Даследаваў хімічную будову і рэакцыйную здольнасць лігніну розных раслін, водарасцей і парод дрэў. Прапанаваў новую тэорыю паходжання лігніну. Займаўся пытаннямі ўдасканалення спосабаў атрымання цэлюлозы. Сааўтар шэрагу патэнтаў.
Сяргеева (Расонскі раён)
Сярге́ева (, Сергеево) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Клясціцкага сельсавета.
Пэршэ Траўня (Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён)
Пэршэ Траўня (Перше Травня) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Улцынь
Улцынь  — горад у Чарнагорыі на ўзбярэжжы Адрыятычнага мора. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта. Самы паўднёвы горад краіны. Насельніцтва 10828 жыхароў (2003).
Ян Флемінг
У 2007 г. Флемінгу была пасмяротна прысуджана прэмія Edgar за лепшы сцэнарый да фільма "Казіно "Раяль".
Карла Бергонцы
Карла Бергонцы (Carlo Bergonzi;  — ) — італьянскі оперны спявак. Лічыўся самым выбітным выканаўцам твораў Дж. Вердзі.
Упершыню выступіў на сцэне ў 1953 годзе ў міланскім тэатры «Ла Скала». Росквіт кар’еры прыйшоўся на 1960-я — 1980-я гады: ён спяваў у найбуйнейшых оперных тэатрах свету, актыўна запісваўся і даваў шматлікія канцэрты. За сваю 40-гадовую тэатральную кар’еру К. Бергонцы выканаў шмат сур’ёзных оперных партый. Пасля завяршэння выканальніцкай кар’еры ў 1990-х працаваў выкладчыкам, а таксама кіраваў уласным гатэлем.
Туніс (вілает)
Туніс (ولاية تونس) — самы маленькі вілает (адзінка адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення) Туніса. Размешчаны на поўначы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Туніс, які з'яўляецца адначасова сталіцай усёй краіны.
Геаграфія
На поўдні мяжуе з вілаетам Бен-Арус, на захадзе з вілаетам Мануба, на поўначы з вілаетам Арыяна. На ўсходзе абмываецца водамі Міжземнага мора (Туніскі заліў).
IC 1130
IC 1130 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
(206) Герсілія
(206) Герсілія — даволі буйны астэроід галоўнага пояса, прыналежны да цёмных багатым вугляродам астэроідаў класа C. Ён быў выяўлены 13 кастрычніка 1879 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы ў гонар Герсіліі, жонкі Ромула ў рымскай міфалогіі.
Загор’е (Драчкаўскі сельсавет)
Заго́р'е (, Загорье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Плэскачы
Плэскачы (Плескачі́) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Жан Гужон
Жан Гужон (Jean Goujon; каля 1510 — 1566—68) — французскі скульптар.
Яго творчы шлях пачаўся ў Нармандыі, дзе ў Руанскім саборы ён стварыў пышнае і складанае па кампазіцыі надмагілле Луі дэ Брэзэ (каля 1535). Пахавальня мае складанае вырашэнне: уверсе ў пралёце аркі, паміж выявамі карыятыд змешчана конная статуя рыцара, вобраз якога павінен сцвярджаць ваенную славу нябожчыка. Унізе паказаны ён сам у акружэнні манахаў. Перад гледачом паўстае ва ўсёй трагічнасці змрочнае ўвасабленне смерці. Тым не менш пануючай тэмай мемарыяльнай кампазіцыі з'яўляецца праслаўленне высакародства, велічы і сілы.
3 1544 Жан Гужон працуе ў Парыжы разам з П'ерам Леско над упрыгожваннем царквы Сен-Жэрмен л'Оскеруа. У створаным скульптарам убранні амбона (рэльефы «Чатыры евангелісты», «Аплакванне Хрыста») адчуваецца моцны ўплыў позняга этапу Італьянскага Адраджэння і маньерызму. Пластычнае вырашэнне выяў, трактоўка вобразаў падпарадкаваны знешняму дэкаратыўнаму эфекту. Аднак скульптуры дасканалыя ў тэхнічных адносінах, яны вызначаюцца высокім майстэрствам выканання. Значнымі работамі майстра можна лічыць рэльеф з фігурай Славы ў палацавай капліцы ў Экуане, дэкаратыўныя кампазіцыі «Вясна»,«Лета»,«Восень»,«Зіма» ў парыжскім атэлі «Карнавал» (усе — 1545).
Найбольш вядомы твор Гужона — «Фантан німфаў» (1547—49), які ўпрыгожвалі дванаццаць рэльефаў (зараз захоўваюцца ў Луўры). Тут паказаны персанажы антычнай міфалогіі, якія ўвасабляюць сілы прыроды. На шасці вузкіх вертыкальных рэльефах выяўлены німфы крыніц — стройныя, вытанчаныя дзяўчыны з прыгожымі адухоўленымі тварамі. Яны трымаюць у руках вазы, з якіх ліецца вада. Плаўныя лініі фігур, іх складаныя павароты, зграбныя прапорцыі гарманічна спалучаюцца са складкамі адзення,ствараючы ўражанне струменяў, суцэльнага арнаменту. Аналагічнае рашэнне скульптар знаходзіць і ў трох гарызантальных рэльефах, дзе паказаны наяды і трытоны, у трох рэльефах з выявамі амураў.
Культавая, мемарыяльная і дэкаратыўная пластыка, убранне фасадаў і залаў Луўра, пластыка фантана замка Анэ, Залы задыяка Парыжскай ратушы — толькі частка работ Гужона. Астатнія скульптуры майстра страчаны. Аднак і гэтыя творы пераканаўча адлюстроўваюць пэўны этап у развіцці пластыкі Францыі. Яны паказваюць і тое, што мастацтва Адраджэння набыло сталасць, вызначаныя нацыянальныя рысы — чысціню стылю, стрыманасць, тонкае пачуццё рытму і гармоніі.
Яжэва (гміна)
Яжэ́ва (Jeżewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свецкага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Яжэве. Плошча гміны складае 155,93 км². Станам на 2009 год у гміне Яжэва пражывалі 7902 чалавекі, шчыльнасць — 50,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 20 населеных пунктаў.
Прастора-час
Прастора-час (прасторава-часавы кантынуум) — фізічная мадэль, якая дапаўняе прастору раўнапраўным часовым вымярэннем і такім чынам стварае тэарэтыка-фізічную канструкцыю, якая называецца прасторава-часовым кантынуумам. Прастора-час бесперапынна і з матэматычнага пункту гледжання ўяўляе сабой разнастайнасць з лорэнцавай метрыкай.
У нерэлятывісцкай класічнай механіцы выкарыстанне эўклідавай прасторы, якая не залежыць ад аднамернага часу, замест прасторы-часу дарэчы, так як час разглядаецца як ўсеагульны і нязменны, будучы незалежным ад стану руху назіральніка. У выпадку рэлятывісцкіх мадэляў час не можа быць аддзелена ад трох вымярэнняў прасторы, таму што назіраная хуткасць, з якой цячэ час для аб’екта, залежыць ад яго хуткасці адносна назіральніка, а таксама ад сілы гравітацыйнага поля, якое можа запаволіць працягу часу.
У касмалогіі і рэлятывісцкай фізіцы наогул канцэпцыя прасторы-часу аб’ядноўвае прастору і час у адзі абстрактны Сусвет. Матэматычна яна з’яўляецца разнастайнасцю, якія складаюцца з «падзей», апісаных сістэмай каардынат. Звычайна патрабуецца тры прасторавых вымярэнні (даўжыня, шырыня, вышыня) і адно часовае вымярэнне (час). Вымярэнні — гэта незалежныя складнікі каардынатнай сеткі, неабходныя для лакалізацыі кропкі ў пэўнай абмежаванай «прасторы». Напрыклад, на Зямлі шырата і даўгата — гэта дзве незалежныя каардынаты, якія разам адназначна вызначаюць становішча. У прасторы-часу каардынатная сетка, якая распасціраецца ў 3+1 вымярэннях, лакалізуе падзеі (замест проста кропкі ў прасторы), г. зн. час дадаецца як яшчэ адно вымярэнне ў каардынатнай сетцы. Такім чынам, каардынаты вызначаюць дзе і калі адбываюцца падзеі. Аднак адзіная прырода прасторы-часу і яго незалежнасць ад выбару каардынат дазваляюць выказаць здагадку, што каб выказаць часовую каардынату ў адной сістэме каардынат, неабходныя як часовая, так і прасторавая каардынаты ў іншай сістэме каардынат. У адрозненне ад звычайных прасторавых каардынат, у прасторы -часу ўзнікае паняцце светлавога конусу, які накладае абмежаванні на дапушчальныя каардынаты, калі адна з іх ўсюды павінна быць часовай. Гэтыя абмежаванні цвёрда звязаныя з асаблівай матэматычнай мадэллю, якая адрозніваецца ад эўклідавай прасторы з яе відавочнай сіметрыяй.
У адпаведнасці з тэорыяй адноснасці, Сусвет мае тры прасторавых вымярэнні і адно часовае вымярэнне, і ўсе чатыры вымярэнні арганічна звязаны ў адзінае цэлае, з’яўляючыся амаль раўнапраўнымі і ў пэўных рамках (гл. нататкі ніжэй) здольнымі пераходзіць адно ў адно пры змене назіральнікам сістэмы адліку.
Да пачатку XX стагоддзя час лічыўся незалежным ад стану руху, які праходзіць з пастаяннай хуткасцю ва ўсіх сістэмах адліку; аднак затым эксперыменты паказалі, што час запавольваецца пры вялікіх хуткасцях адной сістэмы адліку адносна іншага. Гэта запаволенне, названае рэлятывісцкім запаволеннем часу, тлумачыцца ў спецыяльнай тэорыі адноснасці. Запаволенне часу пацвердзілі шматлікія эксперыменты, такія як рэлятывісцкае запаволенне распаду мюонаў ў патоку касмічных прамянёў і запаволенне атамнага гадзінніка на борце касмічнага чоўна, ракеты і самалётаў адносна устаноўленага на Зямлі гадзінніка. Працягласць часу таму можа мяняцца ў залежнасці ад падзей і сістэмы адліку.
Тэрмін прастора-час атрымаў шырокае распаўсюджванне далёка за межамі трактоўкі прасторы-часу з нармальнымі 3+1 вымярэннямі. Гэта сапраўды злучэнне прасторы і часу. Іншыя прапанаваныя тэорыі прасторы-часу ўключаюць дадатковыя вымярэнні, звычайна прасторавыя, але існуюць некаторыя абстрактныя тэорыі, якія ўключаюць дадатковыя часовыя вымярэнні, і нават такія, якія ўключаюць вымярэнні, якія не з’яўляюцца ні часовымі, ні прасторавымі (напрыклад, суперпрастора). Колькі вымярэнняў неабходна для апісання Сусвету — гэтае пытанне да гэтага часу адкрытае. Абстрактныя тэорыі, такія як тэорыя струн, прадказваюць 10 або 26 вымярэнняў (з М-тэорыяй, якая прадказвае 11 вымярэнняў: 10 прасторавых і 1 часовае), але існаванне больш за чатыры вымярэнняў мела б значэнне толькі на субатамныя узроўні.
Сучасныя фізічныя прадстаўленні
Першы разгорнуты варыянт мадэлі натуральнага аб’яднання прасторы і часу, прастора Мінкоўскага, быў створаны Германам Мінкоўскага ў 1908 годзе на аснове спецыяльнай тэорыі адноснасці Эйнштэйна, а некалькі раней (ў 1905 годзе), ключавое прасоўванне на гэтым шляху зрабіў Анры Пуанкарэ, які заклаў асновы чатырохмернага прасторава-часовага фармалізму.
Канцэпцыю прасторы-часу дапускае і класічная механіка, але ў ёй гэта аб’яднанне штучна, так як прастора-час класічнай механікі — прамы здабытак прасторы на час, г. зн. прастора і час незалежныя адзін ад аднаго. Аднак ужо класічная электрадынаміка патрабуе пры змене сістэмы адліку пераўтварэнняў каардынат, якія ўключаюць час «нароўні» з прасторавымі каардынатамі (т. зв. пераўтварэнняў Лорэнца), калі жадаць, каб ураўненні электрадынамікі мелі аднолькавы выгляд у любой інерцыяльнай сістэме адліку. Непасрэдна назіраныя часавыя характарыстыкі электрамагнітных працэсаў (перыяды ваганняў, часы распаўсюджвання электрамагнітных хваль і т. п.) ужо ў класічнай электрадынаміцы аказваюцца такімі, што залежаць ад сістэмы адліку (ці, інакш кажучы, ад адноснага руху назіральніка і аб’екта назірання), гэта значыць аказваюцца не «абсалютнымі», а пэўным чынам звязанымі з прасторавым рухам і нават становішчам у прасторы сістэмы адліку, што і з’явілася першым штуршком для фарміравання сучаснай фізічнай канцэпцыі адзінай прасторы-часу.
Ключавым матэматычным адзнакай прасторы-часу (прасторы Мінкоўскага, або, у выпадку агульнай тэорыі адноснасці — чатырохмернай разнастайнасці з лорэнцавай метрыкай) ад звычайнага эўклідавай 4-мернай прасторы з’яўляецца тое, што пры вылічэнні адлегласці (інтэрвалу) квадраты значэнняў рознасцей часу і даўжынь прасторавых каардынат бяруцца з процілеглымі знакамі (у звычайнай прасторы адпаведныя значэнні раўнапраўныя для любой восі каардынат і маюць аднолькавы знак). З гэтага вынікае наступнае: прамая паміж двума кропкамі гэтага кантынууму (пад прамой разумеецца рух па інерцыі) дае максімальную працягласць ўласнага часу (інтэрвалу). Для прасторавай жа даўжыні прамая — гэта мінімальная, а не максімальная велічыня.
У кантэксце тэорыі адноснасці час неаддзельна ад трох прасторавых вымярэнняў і залежыць ад хуткасці назіральніка (гл. Уласны час).
Колькасць вымярэнняў, неабходных для апісання Сусвету, канчаткова не вызначана. Тэорыя струн (суперструн), напрыклад, патрабавала наяўнасці 10 (лічачы час), а цяпер нават 11 вымярэнняў (у рамках М-тэорыі). Мяркуецца, што дадатковыя (неназираемыя) 6 ці 7 вымярэнняў згорнутыя (кампактыфікаваныя) да планкаўскіх памераў, так што эксперыментальна яны пакуль не могуць быць выяўленыя. Чакаецца, тым не менш, што гэтыя вымярэнні нейкім чынам праяўляюць сябе ў макраскапічным маштабе. У самым старым — базонным — варыянце тэорыя струн патрабуе 26-мерную ўсеабдымную прастору-часу; мяркуецца, што «лішнія» вымярэнні гэтай тэорыі таксама павінны або могуць быць кампактыфікаваныя спачатку да 10, зводзячыся такім чынам да тэорыі суперструн, а пасля ўжо, як згадана тут крыху вышэй, да 4 звычайных вымярэнняў.
Асаблівы характар ​​прасторы-часу з памерам 3+1
Існуе два выгляду размернасцей: прасторавая і часовая. Прасторавую размернасць пазначаюць літарай N, а часовую літарай Т. Прасторава-часовы кантынуум з памерам N=3 і Т=1 мае перавагу з пункту гледжання антропнага прынцыпу.
Новаўкраінскэ (Радывыліўскі раён)
Новаўкраінскэ (Новоукраї́нське) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
IC 1131
IC 1131 — галактыка тыпу E1 у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хаданы
Хаданы́ (, Ходаны) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Клясціцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Юхавіцкага сельсавета.
Жэрмен Пілон
Жэрмен Пілон (Germain Pilon; каля 1530 — ) — французскі скульптар.
Працаваў пераважна ў круглай пластыцы, выконваў мемарыяльныя і партрэтныя выявы, звяртаўся да сюжэтаў і персанажаў антычных міфаў. Творы Пілона, у большай ступені, чым работы яго сучаснікаў, утрымліваюць рысы маньерызму. Гэта добра бачна нават у такіх кананічных скульптурах, як надмагіллі. Да лепшых адносяцца пахавальні Генрыха II (1563—1570): адно — у выглядзе выяў трох грацый — ушаноўвала месца супакаення сэрца караля, другое ўяўляла сабой велічны маўзалей для цела манарха. У сталых работах Пілон вызначае дамінуючую ролю скульптуры, вызваляючы яе ад падпарадкавання архітэктурнаму ансамблю. Менавіта гэта асаблівасць праявілася ў надмагіллях кардынала Рэне дэ Бірага (1583—1585) і Валянціны Бальбіяні (1583). Жану Пілону належаць выразная выява «Дзіяны» (1555), вострапсіхалагічныя партрэтныя бюсты каралёў Генрыха II (1570) і Карла IX (1580-ыя).
Сан-Паала-дзі-Эзі
Сан-Паала-дзі-Эзі (San Paolo di Jesi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 873 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 87 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 60038. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Paolo di Tarso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Палажаі
Палажаі (Положаї́) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Пэрэнятын
Пэрэнятын (Переня́тин) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Свята-Пакроўская царква (Хойнікі)
Свята-Пакроўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Хойнікі Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Сялянская, 163.
Гісторыя
Храм узведзены ў 1988—1989 гадах. У 1992 годзе пры храме быў заснаваны манастыр.
Архітэктура
Царква вырашана складанай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыяй — працяглы аб’ём малітоўнай залы пераходзіць у акруглую апсіду, з франтальнага боку фланкіраваны 2 шмат’яруснымі 4-граннымі шатровымі вежамі. Асноўны аб’ём перакрыжаваны трансептам, у сяродкрыжжы ўзведзены магутны чацвярык, над якім 8-гранны драўляны барабан пад сферычным купальным пакрыццём. Над цэнтральным франтонам, шатрамі вежаў, 2-схільнымі дашкамі трансепта, купалам барабана, вальмавым дахам апсіды — макаўкамі, што фарміруюць стракаты сілуэт будынка. Пластыку фасадам надаюць буйныя лішвы арачных аконных праёмаў. Малітоўная зала перакрыта цыліндрычным скляпеннем з мастацкай размалёўкай, апсіда вылучана драўляным іканастасам.
Царкоўе (Буда-Кашалёўскі раён)
Царко́ўе (, Церковье) — вёска ў Беларусі, у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўскага сельсавета.
У 1939—1973 гадах цэнтр Прыбарскага сельсавета. З 30 ліпеня 1964 года па 20 ліпеня 2010 года вёска насіла назву Саўхо́зная (, Совхозная).
Геаграфія
Знаходзіцца за 42 км у напрамку на поўнач ад горада Буда-Кашалёва, за 68 км ад Гомеля, за 42 км ад чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская. Праз вёску працякае рака Чачора.
Даярня
Даярня (Доя́рня) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Апавяданне
Апавяда́нне, ці раска́з, — невялікі празаічны твор, сюжэт якога грунтуецца на пэўным (рэдка некалькіх) эпізодзе з жыцця аднаго (часам некалькіх) персанажа.
Невялікія памеры апавядання патрабуюць неразгалінаванага, як правіла, адналінейнага, выразнага па будове сюжэту. Характары паказаны пераважна ў сфарміраваным выглядзе. Апісанняў мала, яны кароткія, лаканічныя. Важную ролю адыгрывае мастацкая дэталь (дэталь побыту, псіхалагічная дэталь і інш.).
Апавяданне вельмі блізка да навелы. Часам навелу лічаць разнавіднасцю апавядання. Адрозніваецца апавяданне ад навелы выразнай кампазіцыяй, наяўнасцю апісанняў, разважанняў, адступленняў. Канфлікт у апавяданні, калі ёсць, то не такі востры, як у навеле. Аповед у апавяданні часта вядзецца ад асобы апавядальніка.
Генезіс апавяданне — у сагах, нарысах, апавядальных творах антычнай гістарыяграфіі, хроніках, легендах. Як самастойны жанр апавяданне аформілася ў 19 ст. З таго часу і да сёння — гэта прадуктыўны жанр мастацкай літаратуры.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Вензавец)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Вензавец Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў цэнтры аграгарадка.
Гісторыя
Папярэдні драўляны храм быў збудаваны ў 1755 годзе ў стылі барока ў традыцыях народнага драўлянага дойлідства. Да 1845 года царква струхнела і патрабавала капітальнага рамонту. У 1860 годзе яна была канчаткова закрыта для набажэнстваў.
21 верасня 1865 года святар А. Васілеўскі звярнуўся да гродзенскага губернатара І. М. Скварцова з хадатайствам аб будаўніцтве новага храма. Праект царквы ў тым жа годзе прадставіў гродзенскі архітэктар Мікалай Ціхвінскі, аднак ён не быў ажыццёўлены.
У 1871 годзе старая царква была разабрана і на яе месцы ў цэнтры Вензаўца, пры паштовым тракце Навагрудак — Вільня, у 1872—1875 гадах з цэглы і бутавага каменю была збудавана царква.
Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 21 верасня 2010 года царкве быў нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Падоўжна-восевая сіметрычная прасторавая кампазіцыя храма паслядоўна ўключае трох’ярусную шатровую званіцу (2 васьмерыкі на чацверыку), кароткую трапезную, кубападобны асноўны аб’ём і паўкруглую апсіду. Пакаты чатырохсхільны дах асноўнага аб’ёму завершаны пяцікупаллем, якое дапаўняецца макаўкай званіцы. Атынкаваныя фасады насычаны масіўнай архітэктурнай пластыкай, запазычанай са старажытнарускага царкоўнага дойлідства: вялікія фасадныя арачныя парталы ў кілепадобным абрамленні, какошнікі, прамавугольныя панелі цокаля і званіцы, круглыя прафіляваныя разеткі, плоскасныя ліштвы арачных аконных праёмаў, буйнапрофільны карніз з сухарыкамі. Галоўны ўваход вырашаны масіўным і глыбокім арачным парталам на буйных пілонах.
Новасібірск
Новасібірск (Новосибирск) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Новасібірскай вобласці, цэнтр Сібірскай федэральнай акругі. Стаіць на рацэ Об. Заснаваны ў 1893 годзе. Горад з 1903 года. З 1895 па 1925 гады называўся Нова-Нікалаеўск (пры савецкай уладзе пісалася Нованікалаеўск). У 1925—1930 гадах — цэнтр Сібірскага края.
Новасібірск — буйнейшы прамысловы, транспартны, навуковы і культурны цэнтр Сібіры, знаходзіцца за 3303 км ад Масквы. Размешчаны на Прыобскім плато, якое прымыкае да даліны ракі Об, ля вадасховішча, якое было ўтворана плацінай Новасібірскай ГЭС.
Новасібірск — трэці горад у Расіі па колькасці насельніцтва (1 633 тыс. чал.) пасля Масквы і Санкт-Пецярбурга.
Клімат кантынентальны. Сярэднегадавая тэмпература паветра +0,2oC. Чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі. У горадзе значная колькасць ВНУ і каля паўсотні навукова-даследчых інстытутаў (у асноўным яны сканцэнтраваны ў Акадэмгарадку — частцы Савецкага раёна Новасібірска, якая размешчана на адлегласці каля 20 км ад асноўнага гарадскога контуру).
Транспарт
З Новасібірска пачынаецца магістральная федэральная аўтамабільная дарога М52 «Чуйскі тракт». У горадзе працуюць Новасібірскі метрапалітэн і Новасібірскі трамвай.
У горадзе ёсць тры аўтамабільныя масты праз Об — Дзімітраўскі, Акцябрскі, Бугрынскі. Дадатковая пераправа — праз плаціну ОбГЭС. Вядзецца будаўніцтва чацвёртага моста ў створы вуліц Іпадромскай і Станцыйнай (групай «ВІС» ). У Новасібірскім раёне каля пасёлка Мочышча знаходзіцца паўночны мост праз Об, ён выкарыстоўваецца транзітным транспартам і жыхарамі Новасібірска для выезду з горада. У межах горада размешчаны 2 вялікія аўтамабільныя масты праз раку Іня.
Яжовэ (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 10 населеных пунктаў.
Апошні бой Кастэра
«Апошні бой Кастэра» (Custer's Last Fight) — амерыканскі чорна-белы нямы кароткаметражны біяграфічны вестэрн 1912 года рэжысёра Фрэнсіса Форда. Першы фільм пра генерала Джорджа Армстранга Кастэра і яго апошні бой каля Літл-Бігхорн. Прэм'ера адбылася 4 кастрычніка 1912 года.
Сінопсіс
Фільм апавядае пра падзеі 1876 года і бітву паміж індзейцамі і 7-м кавалерыйскім палком арміі ЗША каля ракі Літл-Бігхорн. Рэшткі амерыканскіх войскаў пад камандаваннем Джорджа Кастэра вымушаны трымаць апошнюю абарону на ўзгорку пад націскам індзейцаў.
Стварэнне
Фільм здымаўся на студыі «Inceville», каньён Санта-Інэс, Лос-Анджэлес. У фільме бралі ўдзел больш за 2000 статыстаў. З бюджэтам у 30 000 долараў фільм быў самым дарагім на момант выхаду.
У 1924 годзе выйшла другая, дапоўненая версія фільма працягласцю 54 хвіліны. Другая версія выпушчана ў 2005 годзе на DVD.
Маскоўскі авіяцыйны інстытут
Гісторыя
У канцы 1920-х гадоў, у сувязі з шырокім разваротам работ па індустрыялізацыі СССР і, у прыватнасці, стварэнню савецкай авіяцыі, паўстала пытанне аб неабходнасці значнага пашырэння падрыхтоўкі інжынерных кадраў. У сувязі з гэтым 20 сакавіка 1930 года было прынята рашэнне аб падзеле Маскоўскага вышэйшага тэхнічнага вучылішча на пяць спецыялізаваных інжынерных ВНУ, у ліку якіх было і Вышэйшае аэрамеханічнае вучылішча. 20 жніўня 1930 года Вышэйшае аэрамеханічнае вучылішча было пераназвана ў Маскоўскі авіяцыйны інстытут.
Пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны Савет народных камісараў СССР прыняў рашэнне аб эвакуацыі інстытута з Масквы ў Алма-Ату. Эвакуацыя пачалася ў кастрычніку 1941 года. Аднак ужо ў лютым 1942 года, пасля паражэння немцаў пад Масквой, інстытут вярнуўся ў Маскву.
У 2009 годзе інстытуту быў прысвоены статус нацыянальнага даследчага інстытута.
19 мая 2011 года навучальная ўстанова была перайменавана ў «Маскоўскі авіяцыйны інстытут (нацыянальны даследчы універсітэт)».
31 сакавіка 2015 года была праведзена рэарганізацыя Маскоўскага авіяцыйнага інстытута шляхам далучэння да яго Расійскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта імя Цыялкоўскага.
Навела
Навела — літаратурны жанр, кароткі ці сярэдні па памеры празаічны твор, як і апавяданне. Ад апавядання, аднак, адрозніваецца тым, што ў навеле інтэнсіўна распрацоўваецца адна драматычная сітуацыя, без апісанняў, разважанняў і развіцця персанажаў. Звычайна канец навелы выразны, раптоўны і ўяўляе сабой пэўную развязку драматычнай гісторыі.
Гісторыя жанру навела
Навела з'явілася ў 14 — 16 ст. у Італіі, хоць карані яго выходзяць са старажытных літаратур Захаду і Усходу. У эпоху Адраджэнне навела — гэта невялікае апавяданне, нярэдка з гумарыстычнай або сатырычнай афарбоўкай, перадавала «навіны дня» (адсюль назва жанру). «Дэкамерон» Дж. Бакача з'яўляецца характэрным цыклам навел той эпохі. Не без уплыву Бакача з'яўляецца зборнік навел Маргарыты Наварскай «Гептамерон» (1558).
У 17 ст. навелу прадстаўляе М. дэ Сервантес («Павучальныя  навелы», 1613). Але найбольшага росквіту дасягае яна ў 19 ст. Уласна, тады і ў 20 ст. працягваюць развівацца яе разнавіднасці — псіхалагічная, фантастычная, сенсацыйная і іншыя навелы. Непераўзыдзеным майстрам вострасюжэтных навел 19 ст. быў Праспер Мерымэ («Матэа Фальконэ», «Таманг», «Каломба», «Кармэн»). У рускай літаратуры 19-20 ст. навелу дастойна прадстаўляюць А. Пушкін, І. Тургенеў, І. Бунін, у польскай літаратуры — Б. Прус, Генрык Сянкевіч, Стэфан Жэромскі.
Пунсон
Пунсо́н, ці пуансо́н (poinçon ) — шматзначны тэрмін.
Рэлятывісцкая часціца
Рэлятывісцкая часціца — часціца, якая рухаецца з рэлятывісцкай скорасцю, то-бок скорасцю, параўнальнай са скорасцю святла. Рух такіх часціц, якія разглядаюцца як класічныя (няквантавыя) матэрыяльныя кропкі, апісваецца спецыяльнай тэорыяй адноснасці. Безмасавыя часціцы (фатоны, гравiтоны, глюоны і г. д.) заўсёды з’яўляюцца рэлятывісцкімi, бо могуць існаваць, толькі рухаючыся са скорасцю святла.
Масіўныя часціцы называюцца рэлятывісцкімi, калі іх кінетычная энергія супаставiмая або перавышае энергію mc², якая адпавядае іх масе спакою (гэта ўмова азначае, што іх скорасць набліжаецца да скорасці святла). Калі энергія часціцы значна больш яе энергіі спакою, такая часціца называецца ультрарэлятывiсцкай.
Масіўныя рэлятывісцкія часціцы ствараюцца ў паскаральніках часціц. У прыродзе яны існуюць у касмічным выпраменьванні. Электроны і пазітроны, якія нараджаюцца пры бэта-распадзе атамных ядраў, таксама часта з’яўляюцца рэлятывісцкімi (калі іх энергія блізкая да 511 кэВ — масы электрона — або перавышае гэтую велічыню). Нейтрына і антынейтрына, якія выпраменьваюцца пры бэта-распадзе, практычна заўсёды з’яўляюцца ультрарэлятывiсцкiмi, бо іх маса вельмі малая (менш за 1 эВ). У астрафізіцы рэлятывісцкія струмені рэчыва, якія складаюцца з рэлятывісцкіх часціц, генерыруюцца ў ядрах актыўных галактык і квазараў.
Перасячэнне мяжы двух асяроддзяў з рознай дыэлектрычнай пранікальнасцю зараджанай рэлятывісцкай часціцай суправаджаецца выпусканнем пераходнага выпраменьвання. Рух у асяроддзі рэлятывісцкай зараджанай часціцы са скорасцю, якая перавышае скорасць святла ў гэтым асяроддзі, суправаджаецца эмісіяй чаранкоўскага выпраменьвання. Абедзве з’явы выкарыстоўваюцца для дэтэктавання і вымярэння энергіі зараджаных часціц.
Квантавая механіка недастатковая для квантавага апісання руху рэлятывісцкіх часціц; самаўзгодненай тэорыяй рэлятывісцкіх квантавых сістэм з’яўляецца квантавая тэорыя поля.
Памаклі
Памаклі (Помоклі́) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 1132
IC 1132 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Змяя.
(207) Геда
(207) Геда (Hedda) — даволі буйны астэроід галоўнага пояса, прыналежны да цёмнага спектральнага класа C, які складаецца з найпростых вугляродных злучэнняў. Ён быў выяўлены 17 кастрычніка 1879 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у абсерваторыі горада Пула ў Харватыі і названы ў гонар Гедвіг Вінніке, жонкі нямецкага астранома Фрыдрыха Вініке.
Підзамчэ (Радывыліўскі раён)
Підзамчэ (Підза́мче) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Радывыліўскай гарадской абшчыны.
Орля (Шчучынскі раён)
О́рля (, Орля) — аграгарадок у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Нёман. Цэнтр Орлеўскага сельсавета. Насельніцтва 511 чал. (2001). Знаходзіцца за 25 км на паўднёвы ўсход ад Шчучына, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Ражанка; на аўтамабільнай дарозе Жалудок — Курылавічы.
Гісторыя
У Вялікую Паўночную вайну (1700—1721) каля Орлі ў лютым — сакавіку 1706 года шведы пад камандай генерала М. Стэнбака збудавалі мост праз Нёман для пераправы сваіх палкоў. 8 сакавіка 1706 года ў часе інспекцыйнай паездкі на будоўлю моста ледзь не загінуў кароль Швецыі Карл XII. Ён спрабаваў перайсці праз Нёман веснавым лёдам і праваліўся ў ваду, быў выратаваны сваімі афіцэрамі. У 1783 годзе ў мястэчку збудавалі грэка-каталіцкую царкву.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Орля апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Лідскага павета Віленскай губерні. Станам на 1829 год у мястэчку было 45 будынкаў (31 хрысціянскі і 14 іудзейскіх), на 1863 год — 58 жылых дамоў, на 1886 год — 83 двары, драўляная царква, яўрэйскі малітоўны дом, прыстань. У 1905 годзе існавалі лекарскі ўчастак, народнае вучылішча. На 1909 год — 29 двароў, валасная ўправа, царква, сінагога, школа, 2 крамы, 2 корчмы, шынок.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Орля апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Лідскім павеце Навагрудскага ваяводства. У гэты час у мястэчку было 99 дамоў. Станам на 1933 год — 127 двароў, царква, сінагога, пошта, клуб, школа.
У 1939 годзе Орля ўвайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года зрабілася цэнтрам сельсавета Жалудоцкага раёна (з 17 красавіка 1962 года ў Шчучынскім раёне). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1940 год у Орлі было 129 двароў, няпоўная сярэдняя школа, хата-чытальня, пошта, тэлефон, бальніца; на 1998 год — 219 двароў, на 1 студзеня 2001 года — 215.
Інфраструктура
У Орлі працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Турыстычная інфармацыя
За 2,5 км на паўднёвы захад ад Орлі знаходзіцца селішча XII—XIII стагоддзяў.
Задвор’е (Смалявіцкі раён)
Задво́р'е (, Задворье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Жабокрыч
Жабокрыч (Жабо́крич) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Зянюк
Зянюк — прозвішча.
Спіс аб’ектаў NGC (1001—2000)
На гэтай старонцы размешчаны спіс аб’ектаў 1001-2000 «Новага агульнага каталога» (NGC).
Інфармацыя пра сузор’і ўзята ў праз Web-сервіс VizieR. Марфалагічныя тыпы галактык і аб’ектаў Малога Магеланавага воблака вызначаны паводле базы дадзеных NASA/IPAC Extragalactic Database. Іншая інфармацыя, калі крыніца не паказаная асабліва, — з базы дадзеных SIMBAD.
Роні О’Саліван
Ро́нальд Анто́ніа «Роні» О’Са́ліван (Ronnie O’Sullivan,, , графства Уэст-Мідлендс, Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Лідар сусветнага рэйтынгу, сяміразовы чэмпіён свету (2001, 2004, 2008, 2012, 2013, 2020, 2022), шасціразовы чэмпіён Вялікабрытаніі (1993, 1997, 2001, 2007, 2014, 2017), сяміразовы пераможца Мастэрс (1995, 2005, 2007, 2009, 2014, 2016, 2017) і, такім чынам, адзін з дзесяці снукерыстаў у гісторыі, якія выйгралі ўсе тры турніры трайной снукернай кароны. З’яўляецца рэкардсменам па колькасці зробленых соценных брэйкаў у гісторыі снукера, а таксама па колькасці максімальных серый з 13 максімумамі.