cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Літоўская духоўная семінарыя
Праваслаўны перыяд
Акрамя багаслоўскіх дысцыплін вывучаліся і свецкія прадметы: заалогія, мінералогія, батаніка, асновы геалогіі, геаметрыя. Апроч гэтых агульнаабавязковых прадметаў вучні семінарыі займаліся па абедні і мовамі: габрэйскай, французскай і нямецкай. У навучальным працэсе Літоўскай духоўнай семінарыі мовы і матэматыка стаялі трохі ў цені; імі займаліся большасць вучняў толькі дзеля пераводу ў вышэйшыя класы; затое сельская гаспадарка, медыцына, багаслоўскія і царкоўна-гістарычныя навукі вывучаліся з вялікім поспехам. Вялікая ўвага надавалася практычным заняткам. Семінарысты наведвалі Віленскі музей старажытнасцяў. Падчас летніх шпацыраў выхаванцы збіралі камяні і расліны, якія сустракаліся ў наваколлі Вільні. Камяні вызначаліся па родах, а расліны засушваліся. На семінарскай зямлі сеялі розныя сарты хлеба; у гародзе разводзілі гародніну; у садзе, што належыў Траецкаму манастыру завялі пітомнік дрэваў, якія перасаджвалі і прышчаплялі; у семінарскім двары ўладкоўвалі кветнік і прыглядалі за кветкамі. Прысутнічалі ў семінарскім шпіталі пры аглядзе хворых, дзе вучыліся рабіць перавязкі. Па ўказанні доктара, складалі простыя лекі, папаўняючы невялікую семінарскую аптэчку. Пры вывучэнні геаметрыі ўпор таксама рабіўся на практычную геаметрыю: вучні з выкладчыкамі выходзілі за Вільню, мералі некаторыя месцы ў наваколлі горада, здымалі з іх планы і вылічалі пляцы іх паверхні Асноўную частку навучэнцаў складалі дзеці з сем’яў духоўных асоб, якія змяшчаліся за казённы кошт. Было таксама 15 казённых вакансій для дзяцей з бедных свецкіх сем’яў. За свой рахунак вучылася прыкладна дзесяць працэнтаў ад агульнага ліку семінарыстаў. З 1853 года ўсталявалі квоту ў 50 чалавек для ліку навучэнцаў вышэйшага (багаслоўскага) аддзялення. Па сканчэнню семінарыі і выніках вучобы выпускнікам вызначаўся разрад — ад 1-га (вышэйшага) да 3-га (ніжэйшага) разраду. Яны паступалі ў Духоўныя акадэміі ці вызначаліся настаўнікамі і нагляднікамі епархіяльных Духоўных вучылішч. Лепшыя выпускнікі Семінарыі для працягу навучання накіроўваліся ў Санкт-Пецярбургскую і Маскоўскую Духоўныя Акадэміі. Колькасць навучэнцаў семінарыі ў перыяд з 1839 па 1915 год штогод у сярэднім складала 170—195 чалавек.
У 1864 г., з нагоды 25-годдзя «возсоединенія западно-русских уніатовъ съ восточной церковью» М. М. Мураўёв «ассигновалъ из контрибуціонныхъ суммъ » 60.000 рублёў на капітальную перабудову Літоўскай семінарыі. І ў 1865—1866 гг. у семінарскіх будынках адбыўся выразны рамонт. Сталовая і бібліятэчная залы, памяшканні выхаванцаў значна пашыраны, уладкаваны асобна агульныя спальні і класы. Вучні тым часам жылі ў Андрэеўскай вучэльні. У 1866 годзе былі выдалены з праграмы медыцына, сельская гаспадарка і прыродазнаўчая гісторыя, а дададзена педагогіка (як прадмет патрэбны для будучых пастыраў і настаўнікаў народа); заснавана пры семінарыі нядзельная школа.
Указам Свяшчэннага Сінода ад 27 мая 1867 года згодна новага Статута духоўныя семінарыі ставіліся ў непасрэднае вядзенне епархіяльных архірэяў. У 1872 годзе ў семінарскім навучанні адбыліся значныя змены: замест трох двухгадовых аддзяленняў былі ўведзены 6 класаў па аднаму году навучання. Былі дададзеныя новыя прадметы: асноўнае багаслоўе, філасофія, касмаграфія і трыганаметрыя. Палепшылася ўтрыманне, вучэбны матэрыял, гімнастычныя снарады і мэбля, пабудаваны шпіталь у семінарскім садзе, перабудавана лазня. Сапраўднай скарбніцай па ўсіх абласцях ведаў была фундаментальная бібліятэка духоўнай семінарыі (у 1885 годзе ў ёй налічвалася 12500 тамоў, сярод якіх былі рэдкія выданні XV—XVII ст. ). У 1873 г. адкрыўся клас іканапісу.
З пачаткам Першай сусветнай вайны, у 1915 годзе Літоўская духоўная семінарыя была эвакуявана ў Разань і да 1917 года месцілася ў памяшканнях Гаўрылаўскага прытулку.
У складзе Польскай Рэспублікі
У 1919 годзе семінарыя вяртаецца ў Вільню і восенню аднаўляюцца заняткі. У выніку Польска-савецкай вайны 1919—1921 гг. Вільня апынулася ў складзе Сярэдняй Літвы, а з 1922 г. у складзе Польскай Рэспублікі. На пачатку 1920-х гг. высілкамі беларускай інтэлігенцыі і са згоды царкоўнай іерархіі ў семінарыі былі ўведзены новыя прадметы — беларуская мова, гісторыя і геаграфія Беларусі. Сярод выкладчыкаў семінарыі, якія найбольш спрычыніліся да беларусізацыі, быў яе новы рэктар Вячаслаў Багдановіч, выпускнік, які дагэтуль займаў пасаду інспектара семінарыі. Беларуская актыўнасць у ёй падтрымлівалася дзякуючы такім выкладчыкам, як Вінцэнт Грышкевіч, Янка Станкевіч і іншыя. А першым выкладчыкам беларускай мовы семінарыі быў класік літаратуры Максім Гарэцкі. У 1923 годзе з 292 слухачоў семінарыі 221 заявілі сябе беларусамі, 63 рускімі, 7 украінцамі і 1 польскім грамадзянінам. У той жа час, 210 чалавек паведамілі, што дома размаўляюць на рускай мове, 63 па-беларуску, па аднаму назвалі роднай украінскую і польскую мовы, а 11 навучэнцаў назвалі сумесь з двух або трох моў. Ва ўмовах абвяшчэння аўтакефаліі Польскай праваслаўнай царквы у 1924 г. пачалася рэарганізацыя сістэмы навучання ў Віленскай духоўнай семінарыі. У першую чаргу змены датычылі пераходу ад пераважна рускай мовы навучання да польскай, але за беларусамі яшчэ заставалася права выкладання каля паловы прадметаў па-беларуску. У 1927 г. у рамках агульнадзяржаўнай школьнай рэформы Духоўныя семінарыі ў Вільні і Крамянцы былі пераўтвораны на ўзор дзяржаўных 9-гадовых гімназій з правамі сярэдняй навучальнай установы. Напалову скарацілася колькасць гадзін на багаслоўскія дысцыпліны, абавязковым прадметам стала польская мова, гісторыя і геаграфія Польшчы, а беларускамоўныя прадметы былі фактычна забаронены. Па адзнакам навучэнца той пары Яўстаха Баслыка: ''гэта ўжо была не Праваслаўная Духоўная семінарыя. Яна толькі намінальна насіла гэтую назву. Яна стала ў 1929—1930 гг. філіялам польскай класічнай гімназіі з польскай мовай выкладання і толькі з некаторай праваслаўнай праслойкай: царкоўны спеў, царкоўны статут, наведанне набажэнстваў і да т. п''.
У 1932 годзе ацаніў узровень выкладання ў семінарыі як нізкі, прагрэс паланізацыі (нягледзячы на тое, што многія заняткі праводзіліся на польскай мове) як нязначны з-за таго, што захоўваецца прэстыж рускай мовы. У 1935—1936 навучальных гадах, паводле планаў дзяржаўных органаў і Польскай царквы, абодва бакі пагадзіліся ліквідаваць Віленскую і Крамянецкую духоўныя семінарыі і замяніць іх на адзін багаслоўскі ліцэй у Варшаве. Аднак гэты працэс не спраўдзіўся ў сувязі з пачаткам Другой сусветнай вайны.
У час Другой сусветнай вайны
У 1939 г. частка Віленскага края была перададзена Літве (у тым ліку і Вільня), а ў 1940 г. створаная Літоўская ССР ўвайшла ў склад СССР. Літоўская (Віленская) духоўная семінарыя спыніла сваё існаванне. У час нямецка-фашысцкай акупацыі працамі экзарха мітрапаліта у Вільні былі арганізаваныя пастырска-багаслоўскія курсы для падрыхтоўкі праваслаўных святароў як для Прыбалтыкі, так і для прыходаў, што адчыняліся ў «вызваленых ад бальшавікоў» раёнах Ленінградскай вобласці. Вясной 1944 года адбыўся першы выпуск навучэнцаў і ў тым жа годзе, пасля ўзнаўлення ў Літве савецкай улады, курсы былі зачыненыя.
У складзе СССР
У 1946 году семінарыю аднавілі, прыняўшы на першы курс 25 чалавек (з іх пяць вольных слухачоў). Але місіянерскія планы, у прыватнасці, правядзенне набажэнстваў на літоўскай мове, не ажыццявіліся, а семінарыю пад ціскам мясцовых уладаў у жніўні 1947 года закрылі, перавёўшы групу віленскіх другакурснікаў ў Жыровіцкі манастыр.
Павел Юр’евіч Катовіч
Павел Юр’евіч Катовіч — ураднік і рэлігійны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Катовічаў герба «Корчак».
Дваранін каралеўскі ў 1556 годзе, падкаморы гарадзенскі ў 1568 годзе, архімандрыт гарадзенскі і супрасльскі ў 1568—1580 гадах.
Арці
Арці (Арти́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Арцінскай гарадской акругі і Арцінскага раёна. Пасёлак размешчаны ў ніжнім цячэнні ракі Арці (левага прытока Уфы), пры ўпадзенні ў яе ракі Чэкмаш, за 169 кіламетраў на паўднёвы захад ад Екацярынбурга (максімальная адлегласць — 203 кіламетры) і за 62 кіламетры ад Краснаўфімска.
Міхал Мацкевіч (сын Крыштафа)
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Мацкевічаў герба «Ястрабец». Нарадзіўся ў сям’і Крыштафа, капітана войскаў літоўскіх, палкоўніка Мінскага ваяводства, дэпутата Галоўнага трыбунала ВКЛ (1787), і Рэгіны са Шкультэцкіх, дачкі Багуслава Шкультэцкага, аршанскага гараднічага. Меў братоў Тамаша, маёра войск літоўскіх; Аляксандра; Яна, харунжага ВКЛ.
Прызнаны ў дваранстве 10(21).12.1798 года.
Сям’я
У трэцім шлюбе з Тэкляй з Багдановічаў меў дочак :
Хокан IV Хокансан
Хокан IV Хокансан (Håkon Håkonsson; -) — кароль (конунг) Нарвегіі з 1217 па 1263 гг, незаконнанароджаны сын караля Хокана III, прадстаўнік дынастыі Інглінгаў. Праўленне Хокана IV лічыцца свайго роду «залатым стагоддзем» Нарвегіі. У гэты перыяд быў заснаваны каралеўскі савет, да каралеўства далучаны Ісландыя, Грэнландыя і частка спрадвечна дацкіх зямель. Развіваўся знешні гандаль, у прыватнасці, з Англіяй. Акрамя таго, кароль быў вядомы як заступнік мастацтваў. Прыкладна ў 1251 Хокан IV заключыў дамову з князем наўгародскім Аляксандрам (Неўскім). Пазней праўленне Хокана IV адзначана абвастрэннем адносін з Шатландыяй і пачаткам вайны з Шатландыяй за кантроль над Гебрыдскімі астравамі. У ходзе супрацьстаяння нарвежская армія пацярпела паразу пры Ларгсе. Раптоўная смерць Хокана IV на Аркнейскіх астравах 16 снежня 1263 таксама спрыяла поспеху шатландцаў і прывяла да страты Нарвегіяй спрэчных тэрыторый.
Следнева (Дарагабужскі раён)
Следнева (Следнево) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1732
IC 1732 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Ламаносава (Віцебск)
Вуліца Ламаносава — вуліца ў паўднёва-заходняй частцы Віцебска ў Першамайскім раёне. Названая ў гонар М. В. Ламаносава. Былая назва — Артылерыйская.
Адам Якабі
Адам Якабі (Віленскі) (Adam Jacobi (Vilnensis); каля 1551, Вільня — 19 красавіка 1626, Полацк) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, педагог.
Вуліца Ламаносава (Віцебск)
Забудова вуліцы Ламаносава пачалася ў 1930-я гады пераважна аднапавярховымі дамамі. Працягласць ад чыгуначных пуцей да вуліцы Акадэміка Паўлава складае 500 м. Перасякаецца з вуліцай 43-й Арміі. Грамадскі транспарт адсутнічае.
Аціг
Утварае гарадское паселішча рабочы пасёлак Аціг Ніжнесяргінскага муніцыпальнага раёна як адзіны населены пункт у складзе гэтага муніцыпальнага ўтварэння. Аціг знаходзіцца за 7 км ад горада Ніжнія Сяргі і за 93 км ад Екацярынбурга. Праз Аціг праходзіць аўтадарога, якая злучае Дружыніна і Ніжнія Сяргі, і чыгуначная лінія Чусаўская — Дружыніна — Міхайлаўскі Завод — Бярдзяўш. У пасёлку размешчана станцыя Аціг Свярдлоўскай чыгункі.
Аціг размешчаны на заходнім схіле Уральскіх гор.
Пціч (прыпыначны пункт)
Пці́ч (, Птичь)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 1,1 км на поўнач ад вёскі Забалацце, за 9,0 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Пціч; на лініі Інстытут Культуры — Баранавічы-Палескія, паміж станцыяй Памыслішча і прыпыначным пунктам Воўчкавічы.
Цікавосткі
28 лютага 2015 года на станцыі загінуў пад таварным цягніком архітэктар Юрый Ананіч.
Заазер’е (Аболецкі сельсавет)
Заазе́р'е (, Заозерье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Джон Осбарн
Джон Джэймс Осбарн (John James Osborne,  — ) — англійскі драматург і сцэнарыст, адзін з лідараў літаратурнага руху Angry Young Men. Вядомасць Осбарну прынесла п’еса «Азірніся ў гневе» («Look Back in Anger», 1956), якая выклікала наймацнейшы грамадскі рэзананс.
Осбарн — аўтар некалькіх кінасцэнарыяў, у тым ліку да фільмаў «Азірніся ў гневе» і «Камедыянт», а таксама «Том Джонс» (паводле рамана Г. Філдынга), за які ён атрымаў «Оскара».
Дзітвянскае балота
Флора
Вырошчваюць шматгадовыя травы. На неасушаных участках расце хмызняк з вярбы, асокі. На поўдні балота сустракаюцца пясчаныя грады, парослыя хмызняком. Пастаянным кампанентам з’яўляюцца бярозы пушыстая і барадаўчатая.
Джункун’яна
Джункун'яна (Giuncugnano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 538 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 55030. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Зора
Зора з’яўляецца персанажам народных апавяданняў жыхароў Новай Іспаніі, вядомы з пачатку XVII стагоддзя. Паводле паданняў пад маскай Зора быў не адзін канкрэтны чалавек, а розныя людзі. Калі надыходзілі цяжкія часы і народу патрабавалася дапамога, кожны ахвочы мог апрануць самаробны касцюм Зора і ананімна прыйсці на выручку. Вядомыя выпадкі, калі асобу Зора прыпісвалі розным авантурыстам, злачынцам і лідарам партызанскага руху часоў амерыкана-мексіканскай вайны. Славу літаратурнага персанажа ён атрымаў значна пазней у прыгодніцкіх кнігах пісьменніка. Упершыню ў друкаванай літаратуры ён з’яўляецца ў аповесці «», апублікаванай у 1919 годзе. На наступны год з’явіўся першы фільм «Знак Зора» з Дугласам Фэрбенксам у галоўнай ролі. Пазней пра Зора было знята мноства фільмаў як у Амерыцы, так і за яе межамі.
Паводле народных легенд першым, хто апрануў касцюм Зора, быў багаты дваранін дон Дыега дэ ла Вега (Don Diego de la Vega) — майстэрскі фехтавальшчык, які жыў у Каліфорніі ў гады іспанскага валадарання, хоць вызначыць, ці існаваў такі чалавек насамрэч, не ўяўляецца магчымым. Іншым вядомым прататыпам быў ірландскі авантурыст (1615—1659),  ў Мехіка па абвінавачанні ў ерасі, бурным прыгодам якога прысвяціў свой раман «Мемуары самазванца: дон Гільен дэ Лампарт, кароль Мексікі» (Memorias de un impostor, don Guillén de Lampart, rey de México, 1872) мексіканскі пісьменнік-белетрыст. Персанаж з часам зведаў змены, аднак нязменнай застаецца выява высакароднага і адважнага героя, які апрануты ва ўсё чорнае і хавае твар пад чорнай маскай. Ён абараняе людзей ад самаўпраўнасці ўладаў і злачынцаў.
Любімая зброя Зора — рапіра, якую ён часта выкарыстоўвае, каб пакінуць свой адметны знак — літару Z, якую наносіць трыма хуткімі рухамі. Ён таксама выкарыстоўвае. У яго ёсць верны сябар — чорны конь па мянушцы «Тарнада».
Ачыт
Ачы́т (Ачи́т) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ачыцкай гарадской акругі. Пасёлак размешчаны на берагах ракі Ачыт — правага прытока Бісерці, за 196 кіламетраў на захад ад Екацярынбурга і за 13 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Уфімка (на лініі Казань — Екацярынбург).
На поўдзень ад Ачыта праходзіць аўтадарога федэральнага значэння Р242 Перм — Екацярынбург.
Луіс Гільерма Саліс
Луіс Гільерма Саліс Рывэра (Luis Guillermo Solís Rivera; нар. 25 красавіка 1958, Сан-Хасэ, Коста-Рыка) — левацэнтрысцкі коста-риканский палітычны дзеяч, член партыі «Грамадзянскае дзеяньне», кандыдат у прэзідэнты Коста-Рыкі на выбарах 2014 года, прэзідэнт Коста-Рыкі з 8 траўня 2014 года. Прафесар гісторыі і паліталогіі, дэкан факультэта сацыяльных навук Універсітэта Коста-Рыкі.
Патус (возера)
Па́тус (Lagoa dos Patos) — возера-лагуна ў паўднёва-ўсходняй частцы Бразіліі, у штаце Рыу-Гранды-ду-Сул.
Даўжыня возера 241 км, шырыня 48 км, плошча паверхні 10 100 км². Вузкай пратокай злучаецца з Атлантычным акіянам, пратокай Сан-Гансалу з возерам Лагоа-Мірын.
У паўночнай частцы знаходзіцца сталіца штата — горад Порту-Алегры.
Любовідз (гміна)
Любо́відз (Lubowidz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Журамінскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любовідзе. Плошча гміны складае 190,81 км². Станам на 2004 год у гміне Любовідз пражывалі 7409 чалавек, шчыльнасць — 38,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 41 населены пункт.
IC 1733
IC 1733 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андрэй Францішак Катовіч
Андрэй Францішак Катовіч (Andrzej Franciszek Kotowicz; ? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Катовічаў герба «Корчак». Нарадзіўся ў сям’і Рыгора.
У 1638 падарожнічаў з каралевічам Янам Казімірам па Еўропе. Стараста гарадзенскі з 1652 года, кухмістр вялікі літоўскі ў 1657—1658 гадах, адначасова гараднічы і драўнічы віленскі ў 1657—1665 гадах, вялікі пісар літоўскі ў 1658—1672 гадах, адміністратар Кобрынскай эканоміі ў 1670—1679, кашталян віленскі з 1672 года.
Камотэс
Камотэс (Camotes Sea) — міжастраўное мора ў Філіпінскім архіпелагу, паміж астравамі Лейтэ, Бахол і Себу. На поўначы злучаецца з морам Вісаян, на поўдні пралівамі Канігаа і Бахол — з морам Мінданаа.
Глыбіня да 323 м. У цэнтральнай частцы узвышаецца група астравоў Камотас. Клімат трапічны, мусонны. З чэрвеня па кастрычнік частыя тайфуны. Тэмпература вады ўзімку 24—27 °С, улетку 28—29 °C. Салёнасць каля 34,5 праміле. Прылівы няправільныя паўсутачныя, іх велічыня 1—2 м.
ФК Чарнаморац Адэса
«Чарнамо́рац» (Чорноморець) — украінскі футбольны клуб з горада Адэса. Заснаваны ў 1936 годзе. Двухразовы ўладальнік Кубка Украіны (1992, 1994).
Пухавічы (станцыя)
Пу́хавічы (, Пуховичи)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў горадзе Мар’іна Горка, за 7,3 км на паўднёвы захад ад аграгарадка Пухавічы.
Валянціна Ніканораўна Шчадрына
Валянціна Ніканораўна Шчадрына́ (, в. Вербавічы, Нараўлянскі раён, Гомельская вобласць — 27 снежня 2008) — расійская перакладчыца. Заслужаны работнік культуры Беларусі (1977).
Біяграфія
Скончыла ў 1951 годзе БДУ. Працавала ў беларускіх і расійскіх выдавецтвах, перыядычным друку, настаўнічала. У 1968—1987 гадах у сакратарыяце праўлення Саюза пісьменнікаў СССР, кансультант па беларускай літаратуры.
Пераклады
Друкуецца з 1961 года. На рускую мову пераклала творы: «Кастры завірухі» Л. Арабей (1970), «Пачакай, затрымайся…» А. Васілевіч (1972), «Халады ў пачатку вясны» (1973) і «Дзень перад святам» (1980) А. Кудраўца, «Белы камень» А. Асіпенкі (1974), «Каласы пад сярпом тваім» (1974, 1979), «Сівая легенда» (1981), «Дзікае паляванне караля Стаха» (1983, 1990) і «Чорны замак Альшанскі» (1984) У. Караткевіча, «Чорныя буслы» Л. Гаўрылкіна, «Порт прызначэння» А. Крыгі, «Найдорф» І. Пташнікава (усе 1977), «Дажынкі» М. Тычыны (1981), «Ранішнія сны» М. Гіля, «Адзін дождж на ўсіх» М. Кацюшэнкі, «Рукі на кляновым лісце» Я. Скрыгана (усе 1985), «Стронга» У. Ягоўдзіка (1987), «Белыя брады» Х. Лялько, «У крутаверці дзён» Р. Семашкевіча (абодва 1989), асобныя апавяданні і аповесці В. Быкава, В. Віткі, B. Коўтун, М. Купрэева, У. Рубанава, І. Чыгрынава і інш.
Белаярскі
Белаярскі:
Бісерць
Бісерць размешчана за 95 км (па аўтадарозе за 100 км) на захад ад горада Екацярынбурга. Праз пасёлак працякае рака Бісерць (правы прыток Уфы), на якой утворана Бісерцкая сажалка. Рака Бісерць прымае ў межах пасёлка і ў яго ваколіцах мноства рэк-прытокаў. У паўднёвай частцы пасёлка Бісерць з захаду на ўсход праходзяць аўтадарога федэральнага значэння Р242 Перм — Екацярынбург і чыгуначная магістраль Масква — Казань — Екацярынбург. У Бісерці размешчана станцыя Бісерцкі Завод Іжэўскага рэгіёна Горкаўскай чыгункі.
Малайцы Шры-Ланкі
Мала́йцы Шры-Ланкі (Melayu Sri Lanka) — крэольскае насельніцтва Шры-Ланкі інданезійскага паходжання. Агульная колькасць (2012 г.) - 40 189 чал.
Гісторыя
Зносіны паміж жыхарамі Шры-Ланкі і Зондскага архіпелага пачаліся ў VI - VII стст. У XIII ст. малайцы, узброеныя атручанымі стрэламі, на чале раджы Чандрабхану ўрываліся на поўнач вострава. Аднак перасяленне жыхароў Зондскіх астравоў і Малакі на Шры-Ланку адбывалася пераважна ў перыяд каланіяльнага панавання галандцаў (1640 - 1796 гг.). Большасць з іх служыла ў галандскай каланіяльнай арміі. За службу яны атрымоўвалі магчымасць набываць зямлю і іншую маёмасць. У 1723 г. на Шры-Ланку былі высланы 44 высакародныя асобы з Явы разам са служкамі і рабамі.
Пасля падпарадкавання Шры-Ланкі брытанцамі (1796 - 1818 гг.) малайцы атрымалі магчымасць удзельнічаць у працы мясцовых органаў кіравання і займаць пасады ў каланіяльнай адміністрацыі. Згодна брытанскаму заканадаўству 1924 - 1965 гг., малайцы мелі магчымасць мець асобнага прадстаўніка ў Заканадаўчай радзе. У 1922 г. было створана Малайскае таварыства Цэйлона (у нашы дні — Малайскае таварыства Шры-Ланкі). У 1944 г. была заснавана партыя Усецэйлонскі малайскі палітычны саюз, якая вітала антыкаланіяльную барацьбу народаў Інданезіі і Шры-Ланкі.
Пасля набыцця незалежнасці Шры-Ланкі частка малайскага насельніцтва пакінула краіну. Палітычныя змены прывялі да змяншэння ўплыву гэтай нацыянальнай меньшасці. Але з 1980-х гг. назіраецца адраджэнне культуры малайцаў Шры-Ланкі, усталяванне сувязяў з Малайзіяй і Інданезіяй.
Рэлігія
Большасць вернікаў — мусульмане-суніты.
Мова
Малайцы Шры-Ланкі размаўляюць на крэольскай мове, асновай якой з'яўляюцца аўстранезійскія мовы, запазычванні з тамільскай і сінгальскай моў. Малайская мова Шры-Ланкі пераважна ўжываецца ў вуснай форме. Запісы на аснове сінгальскага, тамільскага і арабскага алфавітаў рэдкія.
Сялец (Маісееўшчынскі сельсавет)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Любранец (гміна)
Любра́нец (Lubraniec) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Улацлаўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любранцы. Плошча гміны складае 148,18 км². Станам на 2011 год у гміне Любранец пражывалі 9 956 чалавек, шчыльнасць — 67,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 32 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 50 населеных пунктаў.
Трагедыя ў Краснаполлі
Абрушванне даху спартыўнай залы ў школе Краснаполля адбылося 27 студзеня 2004 года. У выніку трагедыі загінула 4 чалавекі.
Ход падзей
Трагедыя набыла агульнанацыянальны характар. Для аказання больш аператыўнай дапамогі брыгада сталічных медыкаў на чале з намеснікам міністра аховы здароўя Віктарам Калбанавым на верталёце вылецела ў Краснаполле. Па даручэнні Прэзідэнта Беларусі створана камісія па расследаванні прычын трагедыі. Камісію ўзначаліў намеснік прэм’ер-міністра Анатоль Цюцюноў, у вядзенні якога знаходзіцца Міністэрства па надзвычайных сітуацыях. На месца здарэння выехаў першы намеснік міністра па надзвычайных сітуацыях Энвер Барыеў, які ў той час выконваў абавязкі міністра. На ліквідацыі наступстваў надзвычайнай сітуацыі ў пасёлку працавала больш за сто чалавек, у тым ліку 30 супрацоўнікаў МНС, кінолагі з сабакамі, грамадзянскія рабочыя, мабілізаваны ўвесь асабісты склад раённага аддзела ўнутраных спраў. На месцы абвальвання працавала тэхніка — пад’ёмныя краны, аўтамабілі. Для аказання псіхалагічнай дапамогі пацярпелым школьнікам і іх бацькам з Мінска прыбыла брыгада псіхатэрапеўтаў і псіхолагаў.
Па факце гібелі людзей пракуратурай Магілёўскай вобласці ўзбуджана крымінальная справа.
Будынак
Трохпавярховая Краснапольская школа была адкрыта ў 2002 годзе. Будаўніцтва было пачата ў 1988 годзе, але закансервавана на 11 гадоў з-за недахопу грошай. Сродкі на новую школу знайшліся ў 1999 годзе. Уводзілася школа ў два этапы. Спачатку ў 2001 годзе здалі прыбудову, у якой размясціліся 396 дзяцей з пачатковай школы. А праз год быў здадзены асноўны будынак. Усяго ў школе па праекце мог вучыцца 1251 вучань.
На думку спецыялістаў, па характары абвальвання трагедыя можа быць вынікам памылкі праекціроўшчыкаў ці тых, хто праводзіў паўторную экспертызу будынка пасля кансервацыі.
Васіль Майсеевіч Гарошка
Васіль Майсеевіч Гарошка (, в. Селішча, Пінскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1978).
Кандыдат сельскагаспадарчых навук (1976). Скончыў БСГА ў 1967 годзе. З 1969 года галоўны аграном калгаса «Аснежыцкі» Пінскага раёна.
Потым стаў старшынёй калгаса імя Горкага, потым дырэктарам і пазней намеснікам кіраўніка Пінскага філіяла Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі.
Узнагароды
Званне Героя прысвоена за поспехі ў выкананні планаў і абавязацельстваў па павелічэнні вытворчасці і продажу дзяржаве сельскагаспадарчых прадуктаў. Член ЦК КПБ у 1971-76.
Хокан III
Біяграфія
Пры жыцці бацькі Хокан удзельнічаў у шматлікіх бітвах супраць баглераў («біскупаў»), у прыватнасці ў 1197 годзе каля Осла. Перад смерцю Сверыраў прызначыў яго спадчыннікам, напісаўшы яму ліст з завяшчаннем памірыцца з царкоўнымі іерархамі. Стаўшы каралём, Хокан хутка прызнаў усе патрабаванні біскупаў-выгнаннікаў, і той жа вясной вярнуліся ў Нарвегію. Таксама Хокан заручыўся падтрымкай землеўладальнікаў і сялян, фактычна пазбавіўшы баглераў усякай апоры. Увосень 1202 года яны забілі Інгэ Магнусана, і партыя баглераў фактычна распалася. Нягледзячы на тое, што ў іх неўзабаве з'явіўся новы прэтэндэнт на прастол, Эрлінг Магнусан, яны разумелі, што на той момант не ў сілах змагацца з Хоканам, які стаў аднаасобным кіраўніком усёй Нарвегіі.
У Хокана быў канфлікт з мачахай Маргарэтай. Пасля смерці Сверыра яна жадала вярнуцца дамоў у Швецыю разам з дачкой Крысцінай, але Хокан сілком разлучыў іх, бо жадаў пакінуць Крысціну пры двары.
Хокан не быў жанаты, і яго спадчыннікам стаў малалетні пляменнік Гутарм Сігурдсан. Але неўзабаве нейкая Інга з Вартэйга, якая звала сябе палюбоўніцай Хокана, абвясціла, што яе сын Хокан народжаны ад караля. Летам 1218 года Інга паспяхова прайшла выпрабаванне гарачым жалезам і даказала паходжанне дзіцяці.
Замошша (Аболецкі сельсавет)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Вуліца Ламаносава (Санкт-Пецярбург)
Вуліца Ламаносава — вуліца ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, якая праходзіць ад набярэжнай канала Грыбаедава да Загараднага праспекта (да «Пяці вуглоў»).
Гісторыя
З 1739 года праезд ішоў толькі ад Садовай вуліцы да ракі Фантанкі і называўся Чарнышовым завулкам, па прозвішчы землеўладальнікаў — графаў Чарнышовых, спачатку — былога дзеншчыка Пятра I, у часы Ганны Іаанаўны — сенатара, генерал-аншэфа Рыгора Пятровіча Чарнышова, а затым — яго сына графа Івана Рыгоравіча Чарнышова. Участак паміж Екацярынінскім каналам (цяпер канал Грыбаедава) і Садовай вуліцай на планах сярэдзіны XVIII стагоддзя называецца Праезжай вуліцай. Ва ўжытку гэта назва не ўжывалася, і з 1776 года праезд называўся Рынкавым завулкам, бо на яго выходзілі гарбарныя, мясныя і рыбныя рады Марскога рынку. У 1787 годзе з’явілася яшчэ адно імя — Банкаўскі завулак, ад Асігнацыйнага дзяржаўнага банка (цяпер — Універсітэт эканомікі і фінансаў). Нарэшце, участак паміж Фантанкай і Загарадным праспектам з 1739 года афіцыйна менаваўся Куракіным завулкам, па прозвішчы землеўладальніка графа Аляксандра Барысавіча Куракіна. Аднак у побыце ўжывалася іншая назва, вядомая з 1776 года: Гнеўшаў або Гневушаў завулак — па прозвішчы купца, які адкрыў у завулку Гнеўшаў кабак. Толькі ў 1809 годзе на ўсім працягу ад Екацярынінскага канала да Загараднага праспекта замацавалася адзіная назва — Чарнышовы завулак. У 1834 годзе архітэктар Карл Росі стварыў на скрыжаванні вуліцы з набярэжнай Фантанкі паўкруглую плошчу, якая з 1836 года называлася Чарнышоўскай, а з 1844 — Чарнышова.
Пад гэтымі імёнамі завулак і плошча праіснавалі больш за стагоддзе, пакуль у жніўні 1948 года рашэннем Ленінградскага гарвыканкама іх не перайменавалі ў вуліцу і плошчу Ламаносава, у гонар Міхаіла Васільевіча Ламаносава. З 8 жніўня 2019 года ўчастак вуліцы Ламаносава ад канала Грыбаедава да Садовай па выхадных і святочных днях з’яўляецца пешаходнай зонай.
Полацк — геаграфічны цэнтр Еўропы
«Полацк — геаграфічны цэнтр Еўропы» — помнік у Полацку. Знаходзіцца ў скверы на праспекце Францыска Скарыны.
Гісторыя
Помнік «Полацк — геаграфічны цэнтр Еўропы» быў урачыста прэзентаваны жыхарам і гасцям горада 31 мая 2008 года ў рамках святкавання Дня горада. Аўтарамі памятнага знака з’яўляюцца архітэктар Іван Баравік і скульптар Аляксандр Прохараў.
Апісанне помніка
У падмурку скульптурнай кампазіцыі знаходзіцца ружа вятроў з пазначэннем бакоў свету. На наступным узроўні паказана Паўночнае паўшар’е зямлі. Тут разгорнута карта Еўропы, з вызначэннем яе цэнтра. Сімвалічныя дугі-мерыдыяны ўпрыгожаны гербавай адзнакай Полацка — трохмачтавым караблікам, які пераадолеў нямала перашкод на шляху «з варагаў у грэкі». Надпіс «Геаграфічны цэнтр Еўропы» перакладзены на пяць моў: з поўначы — надпіс на шведскай мове, з усходу — на рускай, з поўдня — на грэчаскай, з захаду — на англійскай і па крузе — на беларускай. Акрамя таго, на спецыяльных таблічках пазначаны каардынаты крайніх кропак Еўропы і яе цэнтра.
Пышма
Пышма:
Рыгор Юзаф Катовіч
Рыгор Юзаф Катовіч (Grzegorz Józef Kotowicz; ? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Катовічаў герба «Корчак».
У час Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў спачатку ваяваў супраць шведаў, потым на баку караля Станіслава Ляшчынскага. Пасля рэстаўрацыі Аўгуста II у 1709 годзе ваяваў супраць шведаў і Сапегаў, выступаў за вывад расійскіх войск з Вялікага Княства Літоўскага.
IC 1734
IC 1734 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вячаслаў Аляксандравіч Аўчыннікаў
Вячаслаў Аляксандравіч Аўчы́ннікаў (Вячеслав Овчинников;, Варонеж — , Масква) — савецкі і расійскі кампазітар, аўтар музыкі для больш чым 40 фільмаў. Народны артыст РСФСР (1986).
Сулу (мора)
Сулу (Dagat Sulu, Laut Sulu) — міжастраўное мора Ціхага акіяна.
Тэрыторыя мора Сулу даволі выразна абмежаваная астравамі: Тагальскім архіпелагам з паўночнага ўсходу і ўсходу, доўгім востравам Палаван з паўночнага захаду, Калімантанам з паўднёвага захаду і архіпелагам Сулу з паўднёвага ўсходу. Паміж астравамі пралівы, якія злучаюць мора Сулу з іншымі, вузкія і неглыбокія. Максімальная глыбіня праліва Міндора, які злучае мора Сулу і Паўднёва-Кітайскім, усяго каля 450 м, тады як максімальная глыбіня мора дасягае 5576 м. Пралівы, якія злучаюць з марамі Сулавесі і Мінданаа яшчэ драбнейшыя.
Тэмпература паверхневых вод цэлы год высокая: вагаецца ад 25,5 °С узімку да 29 °С улетку. Салёнасць вагаецца ў межах 33—34,5 ‰. Прылівы ў моры Сулу няправільныя паўсутачныя, велічынёй да 2—3 м сярэднедзённая тэмпература паветра ў мора вагаецца ад 26 °C да 29 °C. Ападкі выпадаюць з мая да снежня.
Галоўныя парты: Ілаіла, Пуэрта-Прынсеса, Замабаанга, Сандакан.
Белаярскі (Свярдлоўская вобласць)
Белаярскі (Белоя́рский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белаярскай гарадской акругі паводле муніцыпальнага ўладкавання і Белаярскага раёна паводле адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання вобласці. Насельніцтва — (2021).
Масароза
Насельніцтва складае 22 334 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 326 чал./км². Займае плошчу 69 км². Паштовы індэкс — 55040, 55054. Тэлефонны код — 0584.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Старынцы (Смаленская вобласць)
Старынцы (Старинцы) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Любжа (гміна, Любушскае ваяводства)
Лю́бжа (Lubrza) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Свебадзінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любжы. Плошча гміны складае 122,28 км². Станам на 2008 год у гміне Любжа пражывалі 3415 чалавек, шчыльнасць — 27,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Ушакова (Дарагабужскі раён)
Ушакова (Ушако́во) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Дацын
Дацын (大庆) — горад на захадзе правінцыі Хэйлунцзян у Кітаі. Горад вядомы як нафтавая сталіца Кітая.
Андрэй Віктаравіч Варонін
Андрэй Варонін (Андрій Воронін; нар., ) — украінскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (2002—2012).
У лютым 2015 года абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры. У студзені 2017 года ўзначаліў клуб «Бюдэрых» з сёмага нямецкага дывізіёна, пакінуў яго ў чэрвені таго ж года. З кастрычніка 2020 года па сакавік 2022 года працаваў у маскоўскім «Дынама» ў якасці памочніка галоўнага трэнера Сандра Шварца.
Віды роду Валадушка
Спіс відаў, якія ўваходзяць у род
Homo cepranensis
Homo cepranensis — імя, прапанаванае  для віду трыбы гамініні, апісанага ў 2003 годзе толькі па чарапному веку. Акамянеласць была выяўлена археолагам Італа Бідзіту і атрымала назву «чалавек з Чэпрана» па размешчаным паблізу гораду італьянскай правінцыі Фразіноне, 89 км на паўднёвы ўсход ад Рыма.
Нумарныя знакі ў Беларусі
Рэгістрацыйныя знакі для аўтамабільнага транспарту ў Беларусі стандартызаваныя Беларускім дзяржстандартам у 2004 (стандарт СТБ 914.99). Дапушчаныя да выкарыстання таксама знакі ранейшых узораў.
Узор 1992 года
Знак узору 1992 года складаўся з 4 лічбаў і 2 літар чырвонага колеру на белым фоне. Паміж лічбамі і літарамі змяшчалася круглая эмблема чырвонага колеру з выявай гербу «Пагоня». З 1996 года эмблема была замененая на фрагмент нацыянальнага арнаменту і надпіс «BELARUS».
Узор 2000 года
На знаках 2000 года колькасць літар была павялічаная да трох.
Коды рэгіёнаў
З 2004 года выкарыстоўваецца таксама код рэгіёна 0, які пазначае прыналежнасць транспартнага сродка Міністэрству абароны, Дзяржаўнаму памежнаму камітэту або ўнутраным войскам Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі.
Знакі ўзору 2004 года
Знак узору 2004 года з'яўляе сабою спалучэнне літар беларускага алфавіту і арабскіх лічбаў. Дазволена выкарыстоўваць толькі 12 літар, якія падобныя на лацінскія (А|А, В|В, Е|Е, І|І, К|К, М|М, Н|Н, О|О, Р|Р, С|С, Т|Т, Х|Х). На знаках усіх тыпаў, з выняткам 1а, асобна пастаўленая лічба ў канцы ці ў пачатку знака азначае код рэгіёна. На знаках транспартных сродкаў фізічных і юрыдычных асоб Рэспублікі Беларусь таксама змяшчаецца выява дзяржаўнага сцягу і літарны код BY (спачатку чорнага колеру, з 1 ліпеня 2020 года колер распазнавальнага знака BY стаў зялёным ).
У чэрвені 2007 года былі ўведзеныя знакі для аўтамабіляў-таксі (тып 13).
У ліпені 2020 года для электрамабіляў былі ўведзеныя адмысловыя нумары, на якіх усё сімвалы зялёнага колеру.
Пышма (Свярдлоўская вобласць)
Пышма (Пышма́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пышмінскай гарадской акругі і Пышмінскага раёна. Пасёлак знаходзіцца пры ўпадзенні ракі Юрмач у Пышму. Насельніцтва — 9224 чал. (2021).
Размешчаны на Транссібірскай магістралі Свярдлоўскай чыгункі (станцыя Ашчэпкава) і аўтатрасе Р351 (Екацярынбург — Цюмень).
У 1943 годзе Пышма атрымала статус рабочага пасёлка.
Пушча (прыпыначны пункт)
Пу́шча (, Пуща)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,6 км на поўнач ад вёскі Пушча; на лініі Віцебск — Полацк, паміж станцыяй Лоўша і станцыяй Обаль.
Кірдзеі
Кірдзеі (Кірдзеі-Радзіваноўскія) — шляхецкі род герба «Бэлты». Родапачынальнік Кірдзей жыў на мяжы XVI—XVII стагоддзяў, валодаў маёнткам Радзівонавічы ў Гарадзенскім павеце (адсюль падвойнае прозвішча яго нашчадкаў Кірдзеі-Радзіваноўскія), у 1612 годзе атрымаў маёнтак Пелеўцы ў Лідскім павеце. Быў жанаты з Соф’яй Валовіч, якая трымала Варварынскі манастыр у Пінску, меў сыноў Якуба, Яна, Уладзіслава, Гераніма і Яўстафія.
Рэфцінскі
Рэфцінскі (Ре́фтинский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі. Утварае гарадскую акругу Рэфцінскую. Рэфцінскі размешчаны ў цэнтральнай частцы Свярдлоўскай вобласці, у лукавіне ракі Рэфт. Адлегласць да Екацярынбурга па аўтадарозе — 110 кіламетраў. За 20 кіламетраў на паўднёвы захад ад Рэфцінскага знаходзіцца горад Асбест, на паўднёвы ўсход ад пасёлка размешчаны гарады Сухі Лог і Багдановіч, на паўночным усходзе — горад Арцёмаўскі.
Катастрофа Як-12 пад Мінскам
Катастрофа Як-12 пад Мінскам — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 20 ліпеня 1966 года каля вёскі Кунцаўшчына (цяпер мікрараён Кунцаўшчына ў Мінску) БССР падчас выканання авіяхімапрацоўкі бульбянога поля.
Ход падзей
Пілот 272 лётнага атрада і авіятэхнік 20 ліпеня 1966 года ў 07:05 вылецелі з а/п Мінск у саўгас Ждановічы Мінскага раёна для працягу апрацоўкі бульбы супраць фітафторы (на базу экіпаж прылятаў для выканання 300 гадзінных рэгламентных работ).
Выканаўшы два палёту на ўчастак, які апрацоўваўся раней, і скончыўшы яго, пілот заправіў самалёт растворам хімікатаў і ў 08:20 вылецеў на новы ўчастак бульбы. Гэты ўчастак памерамі 1000х200 … 300 м быў размешчаны за 60 м перпендыкулярна ЛЭП з апорамі вышынёй 36 м. Агляд поля пілот вырабіў напярэдадні, калі ехаў у цэнтр саўгаса на абед. Нягледзячы на ​​відавочную непрыдатнасць поля для апрацоўкі з паветра, ён не адмовіўся ад яго апрацоўкі.
Палётная вага 1443 кг не выходзіла за ўстаноўленыя межы. Цэнтроўка складала 40,2 %. Фактычная надвор’е пры выкананні работ было ясным, бачнасць 10 км, вецер 50° 3 м/с, тэмпература + 20 °C.
Прычыны катастрофы
Галоўнай прычынай катастрофы камісія, якая рассследавала здарэнне, вызначыла недысцыплінаванасць пілота, якая выказалася ў тым, што ён прыняў да апрацоўкі непрыдатны ўчастак і вырабляў работы на недапушчальна малой вышыні над ЛЭП і над перасечанай мясцовасцю. У якасці дадатковай прычыны азначылі недастатковую патрабавальнасць і веданне свайго лётнага складу з боку камандавання лётнага атрада 272.
Хатунь (Смаленская вобласць)
Хатунь (Хатунь) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Камароўская ГЭС
Камароўская ГЭС — піка ГЭС у в. Камарова Свірскага сельсавета Мядзельскага раёна.
Гісторыя
Створана на двух штучных ставах, пабудаваных у пачатку XX стагоддзя ў сядзібна-паркавым комплексе Камарова з мэтай выкарыстання энергіі вады для работы млына і сталярнага цэха. Млына і цэху ўжо даўно няма, але ставы і дамбы добра захаваліся. Электрычнасцю з піка ГЭС плануецца частковага задаволіць патрэбы ў электрычнай энергіяй в. Камарова і, перш за ўсё, вулічнага асвятлення сядзібна-паркавага комплексу. У канцы 2008 года ўзведзены фундамент будынка гідраэлектрастанцыі, устаноўлены зруб, набыты неабходныя будаўнічыя матэрыялы і электраабсталяванне. Апроч гэтага, выкананы комплекс мерапрыемстваў па добраўпарадкаванні вадаёма, вадатокаў, берага плаціны, прылягаючай тэрыторыі, пад’ездаў, у ставе пасаджаны ліліі. Распрацаваны таксама праект электратэхнічнай схемы вулічнага асвятлення, завезена абсталяванне, набыты асвятляльныя прыборы.
У 2009 годзе міні-ГЭС пачала працаваць, аднак з-за недахопу вады ГЭС працуе шэсць гадзін у суткі і вырабляе тры кілаваты электраэнергіі.
Уцеха (Барысаўскі раён)
Уце́ха (, Утеха) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Хэнціны
Хэнціны (Chęciny) — горад у Польшчы, размешчаны за 190 км на поўдзень ад Варшавы і за 105 км на поўнач ад Кракава. Уваходзіць у склад Кялецкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Хэнціны. Займае плошчу 14,13 км². Насельніцтва 4,4 тыс. чалавек.
IC 1735
IC 1735 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зікурат Этэменанкі
Зікура́т Этэменанкі («этэменанкі»: дом асновы неба і зямлі), «Вавілонская вежа» — зікурат у Вавілоне, пазней вядомы як «Вавілонская вежа», правобраз біблейскай Вавілонскай вежы. Быў збудаваны яшчэ да часоў Хамурапі, шмат разоў разбураўся, пашкоджваўся, перабудоўваўся. У апошні раз быў адбудаваны дойлідам Арадахешам пры аднаўленні Вавілону ў праўленне Асархадона. Апошняя, і, адначасова, няўдалая, спроба адбудаваць зікурат (пасля разбурэння яго Ксерксам) была зроблена Аляксандрам Македонскім.
Дакладны выгляд зікурата невядомы, існуюць розныя варыянты рэканструкцый, паводле апісанняў старажытных аўтараў. Ён складаўся з 7 ярусаў. Вышыня магла дасягаць 91 м. Не так, як большасць старажытных храмавых вежаў, зікурат меў квадратную аснову, (з даўжынёю боку ~91,5 м), а яго сцены былі строга вертыкальнымі. Зікурат быў збудаваны ў сваім унутраным ядры з неапаленай цэглы, абліцоўка — з апаленых цаглін 32x32 см, пакладзеных на бітум.
Пхоў
Пхо́ў (, Пхов)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана на паўночнай ускраіне горада Мазыра.
Любжа (гміна, Апольскае ваяводства)
Лю́бжа (Lubrza) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Прудніцкага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любжы. Плошча гміны складае 83,15 км². Станам на 2004 год у гміне Любжа пражывалі 4531 чалавек, шчыльнасць — 54,5 чал./км².
Праспект Францыска Скарыны (Полацк)
Праспект Францыска Скарыны — праспект у цэнтральнай частцы Полацка. Названы ў гонар ураджэнца горада, беларускага і ўсходнеславянскага першадрукара Францыска Скарыны.
Гісторыя
Праспект утвораны з 2 старых вуліц.
Паўднёвая цотная частка праспекта ў XVI—XVIII стагоддзях называлася Іллінская, яна выходзіла за межы абарончых умацаванняў горада. Назву Іллінская мела адна з гарадскіх абарончых вежаў, што стаяла на гэтай вуліцы. Назва вуліцы, верагодна, паходзіць ад назвы Іллінскай царквы, згаданай пад 1552 г.
На вул. Іллінскай да 1780 г. (прыезду ў Полацк Кацярыны ІІ) быў пабудаваны вялікі трохпавярховы корпус езуіцкага калегіума, размешчаны насупраць паўднёвага фасада касцёла св. Стэфана. На заходнім канцы вул. Іллінскай былі пабудаваны два карпусы, адзін насупраць другога, па розныя бакі вуліцы. Вуліца заставалася праезджай нядоўга — пасля 1780 г. яна была перагароджана трохпавярховым будынкам езуцкага калегіума (корпус зруйнаваны ў 1964 г.)
Паўночная няцотная частка праспекта ў XVII—XVIII згадваецца пад назвай Бацечкавая. Абодве вуліцы, Іллінская і Бацечкавая праходзілі праз гарадскі рынак. У актавай кнізе 1656—1657 гг. згадваецца пляц паміж вул. Бацечкавай і Спаскай уздоўж паркана. Па трасе вул. Бацечкавай у 1738 г. быў закладзены мураваны касцёл св. Стэфана. З заходняга боку вуліца была перагароджана двухпавярховым флігелем езуіцкага калегіума. Падчас археалагічнага нагляду А. А. Салаўёва ў 2009 г. за рэканструкцыяй былога флігеля былі адкрыты сляды брамы, ад якой пачынаўся драўляны мост праз Чорны ручай на Верхні замак. Гэтая брама была размешчана па трасе былой вул. Бацечкавай і вяла праз Чырвоную (Каралеўскую) вежу.
У пачатку XX стагоддзя вуліца мела назву Віцебская. У 1912—1918 гадах звалася Аляксандраўская. Бальшавікі перайменавалі вуліцу ў гонар Карла Маркса.
У 1948 годзе было вырашана на паваенных руінах зрабіць велічны праспект. Дзеля гэтага зносіліся ўсе будынкі паміж вуліцамі К. Маркса і Арджанікідзэ з ліквідацыяй рынкаў. Усё гэта было прадугледжана генеральным планам рэканструкцыі горада, зацверджаным 30 жніўня 1948 года. Праспект атрымаў імя Карла Маркса.
22 мая 2009 года праспект быў перайменаваны ў гонар Францыска Скарыны.
Няцотны бок
Падчас Кастрычніцкай рэвалюцыі тут пэўны час быў райвыканкам і праводзілася рэгістрацыя дэлегатаў першага павятовага з’езду саветаў. Пасьля вайны ў гэтым будынку месціўся Полацкі аблвыканкам.
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі на першым паверсе знаходзілася канцылярыя полацкага таварыства ўзаемнага крэдыту пад кіраўніцтвам полацкага банкіра Баркана, а на другім была кватэра. У часы НЭПа на першым паверсе было казіно, дзе гулялі ў лато, а потым — сталовая Нархарчу. Сутарэнне выкарыстоўвалася пад сховішча гародніны. Прыканцы 30-х гадоў тут знаходзіўся райкам камсамолу. Падчас рамонтных работ і капання траншэяў для вадаправода, каналізацыі, электракабеля ў двары дома быў адрыты магутны культурны пласт, рэшткі драўлянага зруба на глыбіні каля 0,5 м, а ў паўночна-ўсходняй частцы двара знойдзены вялікі падмурак з буйных глыжоў на вапнавай заправе таўшчынёй каля 1 м. Глыбіня траншэй не перавышала 2 м, і не дайшла да мацерыковага грунту. У верхняй частцы пласта бачныя рэшткі будаўнічага спарахнелага смецьця і вуголля. На карысць таго што будынак стары і некалі меў вялікае значэнне, сведчыць той факт, што калі ён замінаў планаванню вуліцы, якая ішла ад Дзвіны, будаўнікі вымушаныя былі абысці яго па ўсходнім фасадзе, па былой вул. Узнясенскай. Гэта выпадак істотнага адступлення ў гарадскім планаванні.
Цотны бок
Ансамбль плошчы Свабоды (былая Парадная, Корпусная): будынак павятовага і ніжняга земскага судоў, дом віцэ-губернатара, дом каменданта, будынак магістрата, дом губернатара, дом верхняй і ніжняй управаў, дом генерал-губернатара
Жытомірскі тралейбус
Жытомірскі тралейбус (Жито́мирський троле́йбус) — тралейбусная сістэма ў горадзе Жытоміры.
Чамава (Смаленская вобласць)
Чамава (Ча́мово) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Алексінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Таджын
Таджын або Тажын (кабіл. taǧin) — страва з мяса і гародніны, папулярная ў краінах Магрыба, а таксама спецыяльны посуд для прыгатавання гэтай стравы.
Таджын першапачаткова ўяўляў з сябе масіўны керамічны гаршчок, шчыльна закрыты высокім канічным вечкам. Пры павольным шматгадзінным тушэнні стравы пар, які ўздымаецца, кандэнсуецца ў адносна халоднай верхняй частцы вечка і сцякае ўніз. Дзякуючы сабранай у ніжняй частцы вадкасці ўтвараецца вадзяны затвор, які прадухіляе прапусканне пару і паху ад стравы. Паходжанне такой посуду абумоўлена кліматам: высокай тэмпературай, засушлівасцю і дэфіцытам прэснай вады ў Марока.
Страва
Таджын па-мараканску гатуюць з буйных кавалкаў мяса ці птушкі на костцы і гародніны (таматаў, бульбы, баклажанаў, цыбулі). У якасці прыправы выкарыстоўваюць розныя вострыя спецыі, мёд, садавіну, ягады. Мяса не абсмажваюць (або злёгку абсмажваюць пасля доўгага тушэння). Гародніну, мяса і прыправы закладваюць у таджын без дадання булёна і тушаць на вельмі слабым агні ва ўласным соку на працягу некалькіх гадзін.
Таджын па-туніску падобны да амлету. Мяса або птушку дробна сякуць, змешваюць з загушчальнікамі (фасоляй, нутам, бульбай) і тушаць на слабым агні. Затым дадаюць спецыі, сыр і яйкі, перакладаюць сумесь у глыбокі керамічны гаршчок і запякаюць у печы або духоўцы да ўтварэння хрумсткай скарыначкі.
Пабла Лараін
Пабла Лараін (Pablo Larraín, нар.) — чылійскі кінарэжысёр і прадзюсар. Намінант на прэмію «Оскар» у катэгорыі «Лепшы фільм на замежнай мове» за фільм «Не».
Біяграфія
Пабла Лараін нарадзіўся ў 1976 годзе. Яго бацька — палітык Эрна Лараін, маці Магдалена Матэ таксама занятая ў палітыцы.