cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Украінскі правапіс 1933 года
Выкараненне спецыфічных асаблівасцей украінскай мовы
А. Хвыля, старшыня новастворанага 1933г р. Арфаграфічная камісія пры Народным камісарыяце асветы сцвярджала:"«Правапіс, зацверджаны М. Скрыпнікам 6 верасня 1928 года скіраваў развіццё ўкраінскай мовы на польскую, чэшскую буржуазную культуру. Гэта стварала бар'ер паміж украінскай і расійскай мовамі, перашкаджала вывучэнню пісьменнасці шырокімі працоўнымі масамі <…>. Камісія, створаная НДА, перагледзела ўкраінскі правапіс <„>. Асноўныя выпраўленні тычыліся ліквідацыі ўсіх правілаў, якія арыентавалі ўкраінскую мову на польскую і чэшскую буржуазныя культуры, скажалі сучасную ўкраінскую мову і ставілі бар'ер паміж украінскай і расійскай мовамі <…>. Адкінутыя смяротныя кансерватыўныя нормы, устаноўленыя нацыяналістамі, якія скажаюць сучасную ўкраінскую мову, жывую мову практыкі працоўных мас Украіны»."Без усялякіх дыскусій і канферэнцый названая камісія «перапрацавала» 1933 год выдаў новыя правілы. З алфавіту была выкінута літара ґ, кардынальна зменены напісанне іншамоўных слоў, зменены парадыгмы склонавых лексем. У правілы ўнесена каля 126 паправак, цалкам зменены раздзел аб напісанні іншамоўных слоў. Новыя правілы правапісу ўпершыню былі апублікаваныя ў часопісе «Політэхнічная адукацыя» (933, « 6), у канцы 1933 г. яны выдалі асобную кнігу «Украінскі правапіс».
З абвінавачваннямі ва ўбіванні клін паміж расійскай і ўкраінскай моўнымі практыкамі:
Пачалі адмяняцца такія назвы, як назоўнікі: із Старобільська, під Волочинськом, а не як прыметнікі: із Старобільського, під Волочинським.
Прыметнікі, утвораныя з назваў гарадоў перемиський, радомиський, звернуты на перемишльський, радомишльський.
Знішчэнне тэрміналогіі і лексікі
Пасля фізічнай расправы над мовазнаўцамі тэрміналагічная справа нанесла чарговы ўдар. Былі створаны спецыяльныя брыгады для прагляду слоўнікаў і выдалення «нацыяналістычных» слоў і тэрмінаў; гвалтоўнымі метадамі ўся тэрміналогія (тэхнічная, навуковая) прыводзіцца ў поўную адпаведнасць з расійскай. Нават у мовазнаўстве была ўведзена расійская граматычная тэрміналогія, якая адкінула ўсе дасягненні ўкраінскіх навукоўцаў.
Шуйскае (Акмолінская вобласць)
Шуйскае — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Макеевскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 32 км на поўнач ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113841100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 971 чалавек (472 мужчыны і 499 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 749 чалавек (368 мужчын і 381 жанчына).
Украінскі правапіс 1933 года
Знішчэнне тэрміналогіі і лексікі
Рэформа «правапісу» фактычна ператварылася ў барацьбу з самабытнымі і самабытнымі асаблівасцямі ўкраінскай мовы. З гэтай мэтай змагар з «нацыяналізмам» у мовазнаўстве Андрэй Хвыля, сам пазней рэпрэсаваны за нацыяналізм, высунуў перад нагляднымі органамі партыі наступныя патрабаванні аб тэрміналагічнай дзейнасці:
Украінская лексіка была пастаўлена ў залежнасць ад расійскай, адбывалася сістэматычная ліквідацыя спецыфічнай украінскай лексікі і замена яе расійскай. Прыклад: Спецыфічнае ўкраінскае слова закотистий (закотистий комір) выдаленае са слоўнікаў і ўведзенае слова відкладний (відкладний комір), таму што яно прытрымліваецца формы расійскай отложной (отложной воротник).
Калі правапісцы 1933 г. былі рэпрэсаваныя, у часы страху і моўнага хаосу ўсе перыядычныя выданні, а таксама выдавецтвы Украінскай ССР рэгулярна атрымлівалі спісы слоў, якіх трэба пазбягаць, ад вядучага камуністычнага партыйнага выдання.
Дакладна такая ж моўная палітыка прымяняецца да беларускай мовы. Таксама ў 1933 годзе быў уведзены новы беларускі правапіс - у беларускую мову ўнесены каля 30 фанетычных і марфалагічных прыкмет, узятых жыўцом з расійскай мовы. Актыўная русіфікацыя беларускай лексікі пачалася з накіравання лексікаграфічнай практыкі.
Тэкст
(Альтернативне посилання: .)
NGC 4045A
NGC 4045A (іншыя абазначэнні — MCG 0-31-21, ZWG 13.45, ARAK 343, PGC 38033) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Міхаіл Фёдаравіч Навіцкі
Міхаіл Фёдаравіч Наві́цкі (, г. Лагойск, Мінская вобласць — ) — беларускі жывапісец.
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1962 годзе.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1963 года.
Творчасць
Працаваў у жанрах тэматычнай карціны, партрэта, пейзажа. Сярод работ: «Год сорак другі», «Памяці герояў Брэста» (абедзве 1962), «Студзень», «Адліга», «Фестывальны засяляецца» (усе 1963), «Партрэт штурмана Галіны Дакутовіч» (1964), «Снегапад», «Жураўлі» (абедзве 1969), «Восень на Мазыршчыне» (1971), «Світанне» (1972) і інш.
Картэзіянцы
Ордэн Картузіянцаў — кантэпляцыйны манаскі Ордэн, заснаваны ў канцы XI стагоддзя, які атрымаў назву ад кляштара «Grande Chartreuse» (лат. Cartusia)
Гісторыя
На чале заснавальнікаў Ордэну стаяў святы Бруна Кёльнскі, які разам з шасцю аднадумцамі, у 1084 годзе ў мястэчку Шартроз, побач Грэнобля, заснаваў першы картузіянскі кляштар. Першапачаткова Ордэн атрымаў распаўсюджванне толькі ў Францыі, але да другой паловы XII стагоддзя такія кляштары меліся ўжо ў шматлікіх краінах Еўропы: у Швейцарыі (1146), Швецыі (1162), Іспаніі (1163), Італіі (1171), Англіі (1178), Ірландыі (1252), Германіі (1320), Польшчы (1360) і інш.
У перыяд найвышэйшага росквіту (кан. XV — пач. XVI ст.) Ордэн налічваў 196 кляштараў.
Ва Усходняй Еўропе найбольш вядомым быў кляштар, заснаваны ў 1648 годзе ў мястэчку Бяроза (цяпер Беларусь). Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай кляштар апынуўся на тэрыторыі Расійскай Імперыі, і быў зачынены ў 1831 г. Манахі гэтага манастыра пераехалі ў іншыя кляштары картэзіанцаў, а апошні настаяцель-Прыор айцец Павел Геніуш перайшоў у Ордэн бенэдыктынцаў. З часам ён стаў там настаяцелем і памёр на тэрыторыі сучаснай Польшчы, маючы рэпутацыю мудрага і святога манаха.
У XVI стагоддзі картэзіянцы падзялілі лёс усіх манаскіх супольнасцяў той эпохі. З пачаткам Рэфармацыі і рэлігійных войнаў Ордэн страціў 94 кляштара, а ў Англіі і Германіі больш за 50 манахаў загінулі пакутніцкай смерцю. Тым не менш ў XVII ст. картузіянцы змаглі аднавіць свае пазіцыі, і да 1676 г. налічвалі 173 кляштара па ўсім свеце. Моцны ўдар па Ордэну нанесла Французская Рэвалюцыя, падчас якой быў закатаваны 51 картузіянец. У канцы жа XX — пач. XXI стагоддзя, з прыходам ліберальных улад, пачаўся масавы пераслед картузіянцаў у Еўропе. Вынікам такой палітыкі стала зачыненне мноства кляштараў у Францыі, Італіі, Германіі і інш. Да цяперашняга часу 7 манахаў — картузіянцаў кананізаваныя і 22 беатыфікаваныя. Беатыфікацыйныя працэсы, згодна з традыцыяй Ордэна, пасля першых стагоддзяў існавання, больш не праводзяцца.
За амаль тысячагадовую гісторыю картузіянцы не раз падвяргаліся масавым пераследам, разбурэнням кляштараў і мноства манахаў атрымалі пакутніцкі вянок. Але, не гледзячы на ўсе цяжкасці, Ордэн выстаяў і змог захаваць непахіснасць векавых традыцый духоўнага жыцця.
Жаночая галіна
Картэзіянкі з'явіліся ў якасці жаночай галіны Ордэна ў XII стагоддзі ў Францыі. Вядучы кантэпляцыйнае малітоўнае жыццё, жанчыны лаканічна ўліліся ў стройную структуру Ордэна. Рэгула жаночай галіны не мае ніякіх паслабленняў у аскетычных практыках і колькасці малітваў, дакладнага захавання святой цішыні (лац. silentium sacrum), і прадпісаннях, адносна выхаду па-за межы келіі і кляштара. Малітва, інтэлектуальная і фізічная праца, а таксама ўмераны адпачынак спрыяюць інтэгральнаму развіццю кожнай асобы ў Ордэне.
Цяперашні час
На сённяшні дзень Картэзіянскі Ордэн налічвае па ўсім свеце каля 400 манахаў і манашак, якія жывуць у 23 кляштарах Францыі, Іспаніі, Італіі, Англіі, Аргенціне, Бразіліі, Германіі, Партугаліі, Славеніі, Злучаных Штатах Амерыкі, Швейцарыі і Паўднёвай Карэі. Пакуль што няма ніводнага мужчынскага ці жаночага кляштараў на тэрыторыях славянскіх краінаў, які б актыўна дзейнічаў, хоць Ордэн і мае прадстаўнікоў гэтай этна-моўнай супольнасці. Апроч унутранага жыцця ў кляштары, манахі таксама займаюцца напісаннем духоўнай літаратуры, якая карыстаецца вялікім попытам.
Духоўнасць
Асновай духоўнасці картэзіянцаў з'яўляецца поўны зыход ад свету, кантэмпляцыйнае і адасобленае жыццё, напоўненая фізічнай і інтэлектуальнай працай, сталай малітвай. Картэзіянскі Ордэн быў заснаваны дзеля праслаўлення Бога, шукання Яго і ўз'яднання з Ім. Не гледзячы на тое, што гэта агульная мэта жыцця ўсіх хрысціян, але асаблівасць Ордэна ў тым, што ў яго членаў няма іншых мэтаў. Увесь іх жыццёвы ўклад падпарадкаваны гэтай адзінай мэце, каб яны маглі «старанна шукаць, хутка знайсці і здабыць Пана Бога», дайшоўшы менавіта такім чынам «да дасканалай любові» (Statuta). Таму картузіянец выракаецца ўсяго, што не вядзе яго да гэтай адзінай, галоўнай мэты.
Ордэн мае сваё асаблівае апостальства: манахі, якія прысвяцілі сябе Богу, жыццём і малітвай заступаюцца за ўсіх людзей, а іх адзінота (solitudo) і самаахвяраванне з'яўляецца яркім сведчаннем веры для ўсяго астатняга свету.
Разам з гэтым, картузіянцы выконваюць місію, даручаную ім Касцёлам: падобна крывяносным венам, Ордэн распаўсюджвае жыццёвую моц па ўсім Містычным Целе Хрыста. «Адасобленыя ад усіх, але трываючыя ў сувязі з ўсімі, мы стаім ад імя свету перад Жывым Богам» (Statuta).
Адрозненні ад іншых манашскіх супольнасцяў
Істотнымі адрозненнямі Ордэна Картэзіянцаў, ад астатніх кантэмпляцыйных супольнасцяў (Цыстэрцы, Бэнэдыктынцы, Камедулы і інш.) з'яўляюцца: Супольнасць картэзіянцаў складаецца з манахаў-святароў і тых, хто рыхтуецца імі стаць, а таксама манахаў-братоў. Ёсць таксама і тыя браты-манахі, якія не складаюць Урачыстых шлюбаў (professio Sollemnis) і прабываюць у манастыры нейкі час, або ўсё жыццё. Усе яны жывуць у строгай адзіноце і маўчанні, не пакідаючы келіі ў гадзіны не вызначаныя ў Рэгуле, акрамя як тройчы ў дзень на Літургію і часцей ў нядзелю.
Браты таксама займаюцца забеспячэннем унутранага жыцця кляштара (кухня, агарод, рамонт і інш.) і маюць больш вольнага руху, чым манахі-айцы. Такім чынам, кожны навіцый можа абраць той лад служэння, які яму бліжэйшы. Браты прысвячаюць больш часу фізічнай працы, чым айцы, аднак, не больш сямі гадзін у дзень. «Варта ім клапаціцца аб тым, каб старанна захоўваць у сваім сэрцы памяць аб Богу, як у адзіноце келлі, так і ў сваёй працы»(Statuta).
Картэзіянская літургія
На пачатку існавання Ордэна, святы Бруна і яго браты адаптавалі літургію да сваёй эрэміцкай формы жыцця. У параўнанні з Рымскім, Картузіянскі рытуал мае прасцейшую і суровую структуру: працяглаю адарацыю, маўчанне, медытацыю і кантэмпляцыю. На працягу стагоддзяў Ён апынуўся пад ўплывам Галіканскай літургіі. Пры служэнні святой Імшы перавага аддаецца лацінскай мове, а сам рыт, непасрэдна, бярэ свае карані ў высокім сярэднявеччы, і застаецца нязменным дагэтуль, толькі часткова ўвабраўшы ў сябе элементы II Ватыканскага Сабора.
Асноўныя характарыстыкі літургіі Ордэна:
Склад жыцця манахаў
На світанку цэлебруецца канвентуальная Імша з удзелам усіх манахаў кляштара, што з'яўляецца выразам іх унутранага адзінства. Акрамя яе, кожны айцец, у сваёй асабістай капліцы, штодня мае прыватную Еўхарыстыю. Яго сустрэча з Хрыстом, працякае ў поўнай цішыні і адзіноце, даючы святару выдатную магчымасць пагрузіцца ў містэрыю адкуплення чалавека.
У канцы дня, картузіянцы зноў сустракаюцца ў касцёле для сумесных Нешпараў (Ad Vesperas). Іншыя жа часткі Літургіі Гадзін (Ad Primam, Tertiam, Sextam, Nonam) праводзяцца кожным манахам у сваёй келіі, акрамя святочных дзён, калі Афіцый спяваецца ў касцёле.
Валодаючы вялікай пашанай да Багародзіцы, манахі далучылі да штодзённай Літургіі Гадзін паралельны Афіцый да Найсвяцейшай Панны Марыі.
Картэзіянскі шпацыр
Раз на тыдзень манахі-пустэльнікі маюць шпацыр па-за межамі кляштара. Яны ідуць парамі. Гэта рэдкі момант, калі картэзіянцы могуць пагутарыць. Пары складаюцца такім чынам, каб з часам усе манахі паразмаўлялі адзін з адным. У братоў такі шпацыр бывае раз у месяц, але ён не абавязковы. Акрамя яго і нейкіх надзвычайных выпадкаў, накшталт візіту да лекара, манахі ніколі не пакідаюць кляштар. Родныя могуць прыязджаць да іх адзін раз у год на два-тры дні, або два разы на год па адным дні.
У выніку адасобленасці ад свету Ордэн ніколі за сваю гісторыю не быў рэфармаваны. Картэзіянцы кажуць, што «Сartusia numquam reformata, quia numquam deformata». Дэвізам жа Ордэна з'яўляецца выраз «Stat crux dum volvitur orbis» («Крыж стаіць, пакуль круціцца Зямля»).
Франсуаза Саган
Франсуаза Сага́н, сапр.: Куарэ́ (Françoise Sagan (Quoirez);  — ) — французская пісьменніца.
Біяграфія
Вучылася ў Сарбонскім універсітэце, але не скончыла яго. Першы раман «Вітаю цябе, сум» (Bonjour Tristesse) напісала у 18 гадоў, раман надрукаваны ў 1954 і адразу зрабіў Ф. Саган вядомай, перакладзены на 22 мовы і выдадзены агульным накладам больш за 5 млн асобнікаў. Ф. Саган з'яўляецца аўтаркай больш як 50 кніг (раманы, п'есы, аповесці), значная колькасць якіх экранізаваная. З нагоды смерці Ф. Саган прэзідэнт Францыі Жак Шырак адзначыў, што яна была «вядучай прадстаўніцай свайго пакалення» і дапамагла вызваленню французскай жанчыны.
Джэймі Вардзі
Джэймі Рычард Вардзі (Jamie Richard Vardy; нар., , Англія) — англійскі футбаліст, нападнік клуба «Лестэр Сіці» і нацыянальнай зборнай Англіі.
Ніжэйшыя дывізіёны
Джэймі пачынаў сваю кар’еру ў акадэміі клуба «Шэфілд Уэнсдэй». З самага дзяцінства гуляў у атацы. У шаснаццацігадовым узросце быў адлічаны з акадэміі з-за нізкага росту. Правёўшы адзін год без футбола, Джэймі вырашыў аднавіць кар’еру і стаў футбалістам юнацкай каманды клуба восьмага англійскага дывізіёна «Стоксбрыдж Парк Стылс».
На працягу трох першых сезонаў малады ігрок выступаў за юнацкую і рэзервовую каманды гэтага клуба. У дваццацігадовым узросце ён дэбютаваў за першую каманду «Стоксбрыджа» і на працягу трох сезонаў быў лідарам атацы гэтага сціплага клуба. Затым на яго звярнулі ўвагу скаўты клуба «Галіфакс Таўн», куды ён у выніку і перабраўся. За гэты клуб Джэймі правёў толькі адзін сезон, затое ён быў досыць прадуктыўным, больш сур'ёзны «Флітвуд Таўн» з Нацыянальнай Канферэнцыі звярнуў сваю ўвагу на нападніка. У складзе сваёй новай каманды Джэймі таксама правёў толькі адзін, але вельмі ўражальны сезон, унёсшы значны ўклад у павышэнні сваёй каманды ў класе — выхадзе ў Другую лігу.
Міжнародная кар’ера
Свой першы выклік у нацыянальную каманду Джэймі атрымаў 21 мая 2015 года на матчы з ірландцамі і славенцамі. Яго дэбют у складзе зборнай Англіі адбыўся 7 чэрвеня 2016 года ў матчы супраць зборнай Ірландыі. 26 сакавіка 2016 года забіў свой першы гол у складзе зборнай Англіі ў матчы супраць зборнай Германіі, другі гол за зборную ён забіў у матчы супраць зборнай Нідэрландаў.
Стыль гульні
Адна з самых галоўных якасцей футбаліста — высокая скорасць, якая дапамагае яму хутка дзейнічаць падчас контратак сваёй каманды і з дапамогай высокага ўзроўню галявога нюху і дакладна пастаўленага ўдару завяршаць іх паражэннем брамы саперніка. Нападнік таксама адрозніваецца уменнем упэўнена кантраляваць мяч як на звычайнай, так і на высокай скарасцях.
Камандныя
Флітвуд Таўн
Лестэр Сіці
Браніслаў Алегавіч Самойлаў
Браніслаў Алегавіч Самойлаў (, Талачын) — беларускі велагоншчык.
Пераможца шматдзёнкі «Сецімана Ламбардыя»-2008, трох аднадзённых гонак.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года катэгорыі шаша, дзе заняў 78 з 144.
Сусветны дзень донара крыві
Сусветны дзень донара крыві — міжнародны дзень, заснаваны ў маі 2005 г., падчас 58-й сесіі Сусветнай асамблеі аховы здароўя, у Жэневе (Рэзалюцыя WHA58.13). Штогод праводзіцца 14 чэрвеня.
Слова донар паходзіць ад лацінскага «donare» — «дарыць». У выпадку з донарамі крыві падарункам для рэцыпіента часта з'яўляецца жыццё.
У гэты дзень у 1868 годзе нарадзіўся Карл Ландштэйнер, аўстрыйскі лекар, імунолаг, які атрымаў у 1930 годзе Нобелеўскую прэмію за адкрыццё груп крыві чалавека.
Ініцыятарамі правядзення 14 чэрвеня Сусветнага дня донара выступілі чатыры міжнародныя арганізацыі, якія заклікаюць да добраахвотнай і бясплатнай здачы крыві — СААЗ, Міжнародная федэрацыя Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца, Міжнародная Федэрацыя Арганізацый Донараў Крыві і Міжнароднае таварыства па пераліванні крыві.
Штогадовыя тэмы «Дня донара крыві»
Штогод мерапрыемствы ў Дзень донара крыві акцэнтаваны на якой-небудзь вызначанай тэматыцы.
Манеў
Манеў (Манев) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Брахлоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак узнікае на месцы былога хутара ў 1930-х на мяжы з Украінскай ССР, у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Станам на 2020 год пасёлак фактычна не існуе.
Тымайлаўка
Тымайлаўка (Тымайловка) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Брахлоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
На месцы пасёлка ў XIX ст. размяшчаўся буйны бровар, але пасля Другой сусветнай вайны пасёлак стаў асобным населеным пунктам, ад сяла Брахлоў пасёлак аддзяляе рака Сноў.
Станам на 2020 год ад пасёлка захавалася воінскае пахаванне і рэшткі савецкага калгаса.
Ашмянскі павет (1920—1940)
Ашмянскі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка.
З кастрычніка 1920 г. Ашмянскі павет знаходзіўся ў складзе Сярэдняй Літвы, з сакавіка 1922 г. да верасня 1939 г. — у Віленскім ваяводстве Польшчы. У 1931 г. тэрыторыя павета складала 2352 км², насельніцтва налічвала 101 542 чалавек. У 1940 г. на яго тэрыторыі былі ўтвораны Ашмянскі, Астравецкі і Смаргонскі раёны БССР.
Вынаградавэ (Крым)
Вынаградавэ (Виноградове) — вёска ў Сакскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Вінаградаўскаму сельскаму савету.
Конашскі раён
Геаграфія
Размешчаны на Конашскім узвышшы на паўднёвым захадзе Архангельскай вобласці. Плошча — 8459 км². Конашскі раён прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы. Мяжуе на захадзе з Каргапольскім раёнам, на поўначы з Няндамскім раёнам, на ўсходзе з Вельскім раёнам, на поўдні з Валагодскай вобласцю. На тэрыторыі раёна знаходзіцца больш за 40 рэк і рэчак, каля 70 азёр, вялікая колькасць невялікіх азёр рачнога паходжання. Самым вялікім з’яўляецца возера Святое плошчай 5 км², затым у парадку змяншэння азёры: Назараўскае, Сасновае, Вельскае. Па глыбіні першае месца займае возера Глыбокае (16 м).
Тэрыторыя раёна з’яўляецца водападзелам трох вялікіх рэк Паўночнай Дзвіны, Анегі і Кубены.
Абсерваторыя Белаградчык
Астранамічная абсерваторыя Белаградчык або Белаградчыцкая абсерваторыя — гэта астранамічная абсерваторыя, якая належыць і кіруецца Інстытутам астраноміі Балгарскай акадэміі навук. Яна размешчана недалёка ад горада Белаградчык на паўночным захадзе Балгарыі, ля падножжа Заходніх Балканскіх гор. Другой абсерваторыяй, якой кіруе той жа інстытут, з’яўляецца абсерваторыя Ражэн.
Гісторыя
Будаўніцтвам абсерваторыі займалася група астраномаў-энтузіястаў на чале са школьным выкладчыкам фізікі і прафесарам Сафійскага універсітэта Хрыста Кастова (1932—1982). Абсерваторыя Белаградчык стала першай вучэбнай абсерваторыяй у Балгарыі. Цырымонія адкрыцця адбылася 21 чэрвеня 1965 года ў прысутнасці доктара Аляксандра Томава (1930—2009) і Хрыста Кастова, на цырымоніі прысутнічалі таксама такія вядучыя балгарскія астраномы, як акадэмік Нікола Бонеў (1898—1979), прафесар Маліна Папова (1922—2011), Цветан Бонч, Атанас Стрыгачоў і Багаміл Ковач. У 1964—1974 гадах абсерваторыя выкарыстоўвалася як дапаможная навучальная база для адсочвання траекторый руху савецкіх спадарожнікаў.
У 1960-я гады былі дабудаваны дадатковыя памяшканні. Томаў, будучы дырэктарам з 1964 па 1988 гады, выкарыстаў савецкі вопыт у развіцці інфраструктуры абсерваторыі, супрацоўнічаючы з савецкімі астраномамі Б. А. Варанцовым-Вельямінава (аўтар Марфалагічнага каталога галактыкаў), А. Г. Масевічам, І. Д. Карачанцавым і іншымі членамі Дзяржаўнага астранамічнага інстытута імя П. К. Штэрнберга і АН СССР. У 1976 годзе кіраванне абсерваторыяй прыняла Балгарская акадэмія навук: Белаградчыцкая абсерваторыя стала выкарыстоўвацца выключна для навуковых даследаванняў у супрацоўніцтве з астраномамі аддзялення астраноміі фізічнага факультэта Сафійскага ўніверсітэта і членамі замежных інстытутаў. У 1995 годзе Інстытут астраноміі стаў асобнай структурай, і абсерваторыя была пераабсталяваная ў 1990-я і 2000-я гады (дадатковую вежу дабудавалі ў 1994 годзе). Дырэктарам абсерваторыі з’яўляецца Антон Стрыгачоў. У ліпені 2015 года абсерваторыя адзначыла сваё 50-годдзе правядзеннем X штогадовай канферэнцыі Балгарскага астранамічнага таварыства.
Тэлескопы
Першым тэлескопам абсерваторыі стаў 15-сантыметровы рэфлектар Касегрэна вытворчасці кампаніі з ГДР Carl Zeiss, а у жніўні 1969 года яго замяніў 60-сантыметровы тэлескоп Касегрэна (таксама вытворчасці Carl Zeiss), усталяваны на 5-метровай вышыні. Першасная фокусная адлегласць — 2400 мм, фокусная адлегласць тэлескопа Касегрэна — 7500 мм з адносным адтулінай аб’ектыва f/12,5. Кут агляду — 20 хвілін. Таксама да абсталявання належыць невялікі 110-мм рэфрактар з фокуснай адлегласцю 750 мм і кутом агляду ў 2 градусы. З 1969 па 1980 гады гэта быў найбуйнейшы тэлескоп на Балканах, які саступаў толькі 2-метроваму тэлескопу RCC з абсерваторыі Ражэн, які утрымліваў гэты тытул да 2007 года. Кошт 60-сантыметровага тэлескопа Касегрэнаскладаў 200 тысяч балгарскіх леў. Сувязі з вытворцам дазволілі пазней закупіць абсталяванне і для абсерваторыі Ражэн, якая атрымала двайны 60-сантыметровы тэлескоп Касегрэна. Бягучы 15-сантыметровы тэлескоп выкарыстоўваецца толькі для дэманстрацый. У асобнай вежы з 1994 года выкарыстоўваецца 36-сантыметровы тэлескоп Шміта-Касегрэна.
Інструменты
У 1973 годзе быў пабудаваны і ўсталяваны першы балгарскі аднаканальны электрафатаметр на галоўным прыборы, які працаваў у рэжыме падліку фатонаў, выкарыстоўваючы фотаметрычную сістэму UBV фільтраў і пяць дыяфрагм (0,5-5 мм). Праз некалькі гадоў ён быў удасканалены дзякуючы фотаэлектроннаму памножніку EMI-9789 QF. У 1997 годзе модуль папярэдняга ўзмацняльніка фотаметра быў заменены на новы ўкраінскай вытворчасці і часам выкарыстоўваецца для яркіх зорак. З 1997 па 2008 гады выкарыстоўвалася ПЗС-камера FLI PL-9000 вытворчасці амерыканскай кампаніі Finger Lakes Instrumentation, у складзе якой ёсць чып KAF-9000 з разрознасцю 3056x3056 без бінінга і 16-бітавым аналага-лічбавым пераўтваральнікам. Памер пікселя —12 мікраметраў, які дае маштаб ў 0,330 кутніх секунд на піксель без бінінга і 1 кутнюю секунду на піксель пры бінінгу 3 на 3. Агляд — 17’x17'. Выкарыстоўваюцца стандартныя фільтры BVRcIc Джонсана-Кузінса.
Назіранні
Першапачаткова абсерваторыя выкарыстоўвалася для назірання за спадарожнікамі: з 1964 па 1974 гады былі асочаны траекторыі больш за тысячу савецкіх спадарожнікаў, інфармацыя пра якія перадавалася ў савецкі ЦКП у Маскве. У 1970-я і 1980-я гады былі праведзены фотаэлектрычныя даследаванні больш чым 200 падвойных галактык і мульцігалактык. Эфект Холмберга выкарыстоўваўся для пацверджання або выключэння фізічных і візуальных сістэм (бінарных і мультыплетаў). Выдатныя вынікі назіранняў абсерваторыі Белаградчыка былі ўключаныя ў «Агульны каталог фотаэлектрычных велічынь і кветак у сістэме UBV 3578 галактык ярчэй 16-й велічыні V 1936—1982)», складзены Лонга дэ Вакулерам і Корвінам.
У 1990-я разам з хуткай зорнай электрафатаметрыяй зменных зорак абсерваторыя выкарыстоўвалася для дбайных назіранняў за малымі целамі Сонечнай сістэмы, у тым ліку і Каметы Шумейкераў-Леві 9, што сутыкнулася з Юпітэрам ў ліпені 1994 года. Румынскія астраномы выкарыстоўвалі абсерваторыю для астраметрычнага праекта, звязанага з распрацоўкай касмічнага тэлескопа Gaia, запушчанага ў снежні 2013 года. Да таго моманту ў сумежным ізаляваным адсеку быў усталяваны аўтаматычны сейсмограф, які выкарыстоўваюць балгарскія і румынскія сейсмолагі.
У цяперашні час у поле даследаванняў ўключаны ПЗС-назіранні за вялікім дыяпазонам зменных зорак, актыўнымі ядрамі галактык і блазарамі. Назіранні вядуць адразу некалькі каманд у рамках нацыянальных і інтэрнацыянальных навуковых праектаў. Абсерваторыя супрацоўнічае з Крымскай астрафізічнай абсерваторыяй, абсерваторыяй Пік Церскол (Расія), Бюраканскай астрафізічнай абсерваторыяй (Арменія), Ідскай і Хелмаскай абсерваторыяй (Грэцыя), абсерваторыяй Скалнатэ Плес (Славакія), абсерваторыяй Ондржееў (Чэхія), Піўніцкай астранамічнай абсерваторыяй (Польшча), абсерваторыямі Сербіі, Румыніі, Францыі, Германіі і Індыі. Праводзяцца сумесныя даследаванні з абсерваторыяй Ражэн, час назірання вызначаецца адмысловым камітэтам.
Гладкі
Гладкі — прозвішча.
Апцені
Гісторыя
Вёска ўпершыню згадваецца ў XVII ст.
Да Лютаўскай рэвалюцыі вёска ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года вёска абвяшчалася часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года вёска ўключана ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго была перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Бранскай вобласці.
Пасля распаду СССР вёска апынулася на дзяржаўнай мяжы з Украінай. Станам на 2012 год вёска фактычна не існуе.
Шэфкет Верладжы
Шэфкет Бей Верладжы (Shefqet Bej Verlaci; 15 снежня 1877 — 21 ліпеня 1946) — албанскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Албаніі ў 1924 годзе і падчас італьянскай акупацыі з 1939 па 1941 год.
Біяграфія
Шэфкет Верладжы нарадзіўся ў сям’і сярэдняга албанскага землеўладальніка, калі Албанія яшчэ знаходзілася пад уладай туркаў.
Да пачатку 20-ых гадах Верладжы стаў найбуйнейшым землеўладальнікам Албаніі, лідарам Кансерватыўнай Прагрэсіўнай партыі, супрацьстаяў любым спробам зямельнай рэформы.
У канцы 1922 года вядомы албанскі палітык Ахмет Зогу ажаніўся з дачкой Верладжы, і дзякуючы падтрымцы апошняга стаў прэм’ер-міністрам Албаніі.
У пачатку 1924 года Зогу саступіў пасаду прэм’ер-міністра самому Верладжы з-за фінансавага скандалу і выкрыцця ўдзелу Зогу ў спробе замаху. Верладжы ўступіў на пасаду 5 сакавіка 1924 года і займаў яе да чэрвеня 1924 года, пасля чаго збег у Італію. Пры дыктатуры Фана Нолі быў завочна прысуджаны да смерці з канфіскацыяй усёй маёмасці.
Увесну 1939 г. Італія акупуе Албанію. Італьянцы пачынаюць фармаваць марыянеткавы ўрад, на чале якога становіцца Верладжы. 12 красавіка ён у другі раз заступае на пасаду прэм’ер-міністра. Абапіраючыся на італьянскую падтрымку, запатрабаваў ўключэння ў склад Албаніі населеных албанцамі зямель Югаславіі (Косава) і Грэцыі.
У снежні 1941 года ён сышоў у адстаўку.
Шэфкет Верладжы памёр у Цюрыху ў 1946 годзе, пахаваны на пратэстанцкіх могілках у Рыме.
Хэйлунцзянская кампанія
Хэйлунцзянская кампанія — серыя бітваў у правінцыі Хэйлунцзян паміж войскамі Кітайскай рэспублікі і Японскай імперыі, што адбыліся ў час японскага ўварвання ў Маньчжурыю.
Да пачатку наступу японцаў на Маньчжурыю губернатар Хэйлунцзяна Вань Фулінь знаходзіўся ў Пекіне. 16 кастрычніка Чжан Сюэлян тэлеграфаваў Ма Чжаньшаню пра яго прызначэнне часовым кіраўніком і ваенным камандуючым правінцыі. Прыбыўшы ў Цыцыкар 20 кастрычніка, Чжаньшань заявіў, што не здасць горад. 4 лістапада Ма Чжаньшань парушыў загад Гаміньдана і сустрэў агнём японскі авангард ля моста праз Нуньцзян. Адступіўшы, кітайцы пазней контратакавалі, аднак пад агнём танкаў і артылерыі не змаглі адбіць мост і адышлі да Цыцыкара. 15 лістапада, да якога кітайцы страцілі 400 чалавек забітымі і 300 параненымі, японцы высунулі ўльтыматум пра здачу горада, на які Ма Чжаньшань адказаў адмовай. 17 лістапада ліку ў паўднёвым прыгарадзе Цыцыкара адбылася вырашальная сутычка: 3500 японцаў супраць 8000 кітайцаў. Японская кавалерыя атакавала ў першым шэрагу, за ёй ішла пяхота. Кітайская кавалерыя паспрабавала зайсці з фланга, але была пабіта агнём артылерыі і бамбардзроўшчыкаў, неўзабаве з поля бою бегла і пяхота. 18 лістапада Ма Чжаньшань адступіў з горада да вярхоўяў Нуньцзяна, дзе здолеў рэарганізаваць войскі. Японцы ж засцераглі тылы і маглі наступаць на Харбін.
IC 3838
IC 3838 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэнкурскі раён
Шэнкурскі раён (Ше́нкурский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) у Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў яго межах функцыянуе муніцыпальнае ўтварэнне Шэнкурская муніцыпальная акруга (з 2004 да 2022 гг. — муніцыпальны раён).
Геаграфія
Шэнкурскі раён размешчаны ў паўднёвай частцы Архангельскай вобласці і прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы. Плошча — 11 297,67 км² (1,9 % тэрыторыі вобласці). У склад муніцыпальнага ўтварэння ўваходзяць горад Шэнкурск і 253 сельскія населеныя пункты, якія ўтвараюць 11 сельскіх адміністрацый і адміністрацыю горада.
Мяжуе на захадзе з Няндамскім раёнам, на паўночным захадзе з Плясецкім раёнам, на паўночным усходзе з Вінаградаўскім раёнам, на ўсходзе з Верхнятоемскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Усцьянскім раёнам, на поўдні з Вельскім раёнам.
Найбуйнейшыя рэкі: Вага, Неленга, Сюма, Ледзь, Поча, Шэньга, Шэлаша, Падзеньга, Сельменьга, Шэраньга, Пуя, Суланда. Найбуйнейшае возера раёна — Лум.
Гарошкаўскі сельсавет (Хойніцкі раён)
Гаро́шкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Гарошкаў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Карчоўскага сельсавета.
Гарошкаўскі сельсавет
Назву Гаро́шкаўскі сельсавет маюць:
Макееўка (Акмолінская вобласць)
Макееўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Макеевскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 37 км на поўнач ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113841200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 519 чалавек (324 мужчыны і 195 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 147 чалавек (73 мужчыны і 74 жанчыны).
NGC 4047
NGC 4047 (іншыя абазначэнні — UGC 7025, MCG 8-22-58, ZWG 243.37, IRAS12002+4854, PGC 38042) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Сезон 2021 ФК Гомель
У 2021 годзе футбольны клуб «Гомель» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на жнівень 2021 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Запаведнік дзікай прыроды Качскага Рана
Запаведнік дзікай прыроды Качскага Рана (Rann of Kutch Wildlife Sanctuary) месціцца на паўднёвым усходзе пакістанскай правінцыі Сінд у раёне Качскі Ран. Займае тэрыторыю 5663,75 км².
Запаведнік быў створаны ў 1980 г. для захавання ўнікальнай прыроды вялікай саланчаковай пустыні і навакольных зямель. Большую яго частку займаюць пясчаныя выдмы, саланчак, саланаватыя лагуны, прыліўныя глеевыя водмелі і вусці. Мае статус Рамсарскага ўгоддзя (гл. Рамсарская канвенцыя).
На тэрыторыі запаведніка дзікай прыроды Качскага Рана гняздуюць і размножваюцца фламінга, сустракаюцца такія птушкі, як пеліканы, журавы, чырок, сокалы, сіпы і інш. Акрамя таго, яго насяляюць дзікія парнакапытныя, ваўкі, змеі, земнаводныя.
Ільінцы (Дабейскі сельсавет)
Ільі́нцы (, Ильинцы) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Украінскі правапіс 1904 года
Украінскі правапіс 1904 года (Український правопис 1904 року) — афіцыйны ўкраінскі правапіс у Аўстра-Венгрыі на пачатку 20 стагоддзя. Правапіс быў афіцыйна аформлены ў выданні «Русінскі правапіс са слоўнікам» (Руська правопись зі словарцем), якое падрыхтавала і зацвердзіла Навуковае таварыства імя Шаўчэнкі ў Львове. У стварэнні гэтага правапіснага дапаможніка ўдзельнічалі не толькі заходнеўкраінскія лінгвісты, але і, між іншым, такія прыдняпроўскія вучоныя, як Агатангель Крымскі, Яўген Тымчанка, Міхаіл Грушэўскі, В. Дарашэнка.
Шыша
Шыша́ — рака ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Адносіцца да басейна ракі Ловаць.
Баэцый
Аніцый Манлій Северын Баэцый (Anicius Manlius Severinus Boëthius; каля 480—524/5) — філосаф, пісьменнік і палітык са знатнай рымскай сям’і, аўтар кніг па матэматыцы і музыцы, багаслоўскіх трактатаў (у тым ліку супраць арыянства і нестарыянства). Радца готскага караля-арыяніна Тэадорыха Вялікага. Быў пакараны смерцю на загад Тэадорыха па падазрэнні ў змове на карысць імператара Усходняй Рымскай імперыі. У чаканні смерці напісаў свой найзначнейшы твор, «».
Біяграфія
Яго бацька быў консулам у 487 годзе, аднак ён памёр, калі Баэцый быў яшчэ дзіцем. Быў узяты на выхаванне Квінтам Аўрэліем Меміем Сімахам — консулам у 485 г., затым главой сената і прэфектам Рыма, адным з найбольш аўтарытэтных дзяржаўных дзеячаў свайго часу, знаўцам і знатаком грэчаскай і рымскай антычнасці. Сімахі былі прыхільнікамі ідэі абароны вечнага Рыма, на той момант ужо хрысціянскага, які быў для іх сусветнай апорай сапраўднай веры.
У сям’і сенатара ён атрымаў цудоўнае выхаванне, а затым і адукацыю. Дакладна не вядома, дзе ён вучыўся, але, хутчэй за ўсё, дзесьці ў Італіі (Рыме ці Равене), а не ў Александрыі ці (паводле больш ранняй версіі) у Афінах. Баэцый ажаніўся з дачкой свайго выхавальніка Рустыцыяне. Два яго сыны ад гэтага шлюбу — Флавій Сімах і Флавій Баэцый.
Да трыццаці гадоў набыў вядомасць як рознабакова адукаваны, эрудзіраваны чалавек, які глыбока ведаў грэчаскія навукі і філасофію і займаўся апрача іншага механікай.
Пра пачатак яго палітычнай кар’еры вядома мала, аднак у кіраванне караля остготаў Тэадорыха Вялікага, які захапіў Італію, Баэцый займаў адказныя дзяржаўныя пасады: сенатар, у 510 г. консул, у 522—24 гг. — «магістр усіх службаў» (magister officiorum, першы міністр каралеўства, гэта значыць вышэйшая адміністрацыйная пасада). Баэцый згадваў пра сваё консульства ў адным са сваіх сачыненняў, наракаючы на недахоп часу для навуковых заняткаў.
У 523, датаванне бургундскага храніста VI стагоддзя, ці 524 годзе у выніку прыдворнай інтрыгі быў абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе, пасаджаны ў турму, верагодна, падвергнуты катаванням і праз год ці два пакараны смерцю (у 524, 525 ці 526 годзе). Пакаранню смерцю папярэднічаў суд, які ў сутнасці быў інсцэноўкай і праходзіў у адсутнасць Баэцыя — сам ён сядзеў у турме. Яго вінавацілі ў шэрагу злачынстваў: змове супраць улады, імкненні вярнуць Рыму страчаную свабоду і святатацтве (апаганенні святынь ці злоўжыванні магіяй).
Грабніца (сімвалічная) Баэцыя знаходзіцца ў павійскай царкве Чэль д'Ора.
Смерць Баэцыя глыбока ўразіла сучаснікаў і нашчадкаў. У Павіі ў раннім Сярэднявеччы існаваў культ Баэцыя як мучаніка царквы. У 1883 Каталіцкі Касцёл прылічыў Баэцыя да святых, ягоная памяць — 23 кастрычніка. Яго традыцыйна ўшаноўваюць у Павіі і ў касцёле Санта-Марыя-ін-Порціка ў Рыме.
Творчасць і навуковая дзейнасць
Баэцый яшчэ ў юнацтве напісаў трактаты па арыфметыцы, геаметрыі, астраноміі і музыцы (да нашых дзён захаваліся толькі першы і апошні з іх). У Сярэднявеччы яны карысталіся надзвычайнай папулярнасцю, а па «Настаўленню да музыкі» Баэцыя вучыліся студэнты Оксфардскага ўніверсітэта яшчэ ў XVIII ст. Трактаты Баэцыя былі падручнікамі па адпаведных дысцыплінах, у якіх ён даў і філасофскае абгрунтаванне квадрывіума як адной з дзвюх частак «сямі вольных мастацтваў». Паводле Баэцыя, дысцыпліны квадрывіума з’яўляюцца неабходнай ступенню падрыхтоўкі чалавечага розуму да заняткаў сапраўднай навукай — філасофіяй, вяршыняй усіх навук. Вывучэнне дысцыплін квадрывіума дазваляе розуму паступова вызваляцца ад пачуццёвага, цялеснага ўспрыняцця свету, выпрацоўвае здольнасць абстрагавання, аперыравання агульнымі паняццямі (універсаліямі).
Дысцыпліны квадрывіума (у тым ліку і музыка), паводле Баэцыя, у сутнасці сваёй матэматычныя. Прадмет іх вывучэння — лічбы, таму пачынаць навучанне трэба з арыфметыкі (а не геаметрыі, як меркаваў ). Арыфметыка аперыруе абстрактнымі лічбамі, фарміруе абстрактны лад мыслення. Геаметрыя ж аперыруе лічбамі ўжо ў дачыненні да матэрыяльных аб’ектаў (даўжыня, вышыня і г. д.). У, адлюстроўваюцца разнастайныя спалучэнні лічбаў. Астраномія вывучае лічбы, якія абазначаюць рух нябесных цел, узносіць душу да неба. Баэцый надаваў асаблівую ўвагу праблеме суадносін паміж і адзінкавымі рэчамі. Вырашэнне ім гэтай праблемы было даволі супярэчлівым, але яго можна звесці да створанай ім жа формулы: універсаліі існуюць, але па-за цялеснай субстанцыяй. Гэтая абагульненая формула пазней стала асновай для вострых спрэчак паміж сярэдневяковымі схаластамі, асабліва паміж і. Праблема, сфармуліраваная Баэцыем, на доўгія стагоддзі стала галоўнай у схаластыцы, і невыпадкова Баэцый заслужыў званне «бацькі схаластыкі».
Паказальна, што ў сваіх трактатах аб адукацыі Баэцый абапіраўся толькі на традыцыі антычнай культуры, ён не звязваў адукацыю наўпрост з хрысціянскай верай. Мэтай навучання па сістэме «сямі вольных мастацтваў» выступае падрыхтоўка да разумення ісцін філасофіі, а не веры. Баэцый зусім не быў язычнікам, якім яго нярэдка ўяўляюць. Ён напісаў шэраг багаслоўскіх твораў. Аднак даволі паказальным з’яўляецца той факт, што, знаходзячыся ў зняволенні па абвінавачванню ў антыгоцкіх сувязях з Візантыяй, Баэцый звярнуўся за суцяшэннем не да хрысціянскай веры, а да філасофіі. У чаканні смерці ён стварыў свой выдатны твор «». У ім няма ўпамінанняў аб Ісусе Хрысце, аб хрысціянстве. Толькі ў самым канцы свайго твора Баэцый гаворыць аб тым, што надзея на Бога і малітвы выратуюць яго.
«Суцяшэнне філасофіяй» выкладзена ў форме дыялога вязня Баэцыя з Філасофіяй, якая з’явілася да яго ў абліччы жанчыны з кнігамі ў правай руцэ і скіпетрам у левай. Твор напісаны вершамі, якія чаргуюцца з прозай. Першыя дзве з пяці кніг «Суцяшэння» — гэта своеасаблівая споведзь Баэцыя, роздумы пра сваё жыццё. Паступова ўдзельнікі дыялога пераходзяць да разважанняў аб зменлівасці лёсаў вядомых людзей старажытнасці. Напрыклад, Баэцый успамінае пра рымскага консула, пад камандаваннем якога рымская армія ў гады першай Пунічнай вайны атрымала важную перамогу каля Карфагена. На хвалі поспеху пераможца запатрабаваў у пераможаных знішчыць увесь іх ваенны флот. Але ў гэтай, здавалася б, безвыходнай сітуацыі карфагеняне здолелі сабрацца з сіламі і разграміць армію Рэгула, у выніку чаго той, хто надзеў кайданы на мноства палонных пунійцаў, сам апынуўся ў кайданах. Далей дыялог губляе асабістую аснову і будуецца на шырокіх філасофскіх абагульненнях.
Баэцый, пазбаўлены ў зняволенні сваёй багатай бібліятэкі, дэманструе глыбокія веды ў антычнай філасофіі, гісторыі, літаратуры. Ён звяртаецца да Платона, Арыстоцеля, Цыцэрона, Сенекі, Гарацыя, Вергілія, Авідзія і іншых выдатных прадстаўнікоў антычнай культуры. Але ў яго няма зваротаў да Бібліі і прац айцоў царквы. Толькі філасофія, на думку Баэцыя, здольная адкрыць яму шлях да пакутлівых пошукаў ісціны, разумення сутнасці. Крыніцай светабудовы і вышэйшым дабром, паводле Баэцыя, з’яўляецца Бог. У створаным ім свеце ўсё надзелена дабром і пабудавана па Божаму наканаванню, якое ёсць праяўленне і закон вышэйшага розуму, а ў свеце рэальных рэчаў наканаванне рэалізуецца праз лёс (фартуну). Чалавек, які не спасціг філасофскіх абагульненняў, успрымае лёс як ланцуг выпадковасцей. Чалавечы розум часам не ў стане ўсвядоміць, што тое, што здаецца яму несправядлівасцю ў зямным жыцці, на самай справе з’яўляецца вышэйшай справядлівасцю. Божае наканаванне вядзе людзей да дабрачыннасці рознымі шляхамі. Гэта можа быць лёгкі шчаслівы шлях, а можа і цярністая сцежка праз цяжкія выпрабаванні. Нават калі ўлада даруецца нягодным, агідным людзям, то і гэты негатыўны вопыт выхоўвае дабрадзейнасць у іншых людзях. Чалавек, дасведчаны ў філасофіі, здольны зразумець сутнасць лёсу, правільна ацаніць яго зменлівасці, узняцца вышэй за іх і захоўваць спакой, атрымліваючы асалоду ад вышэйшых ведаў. Час бясконцы, жыццё чалавека ў часе — толькі імгненне, у вечнасці ж усё гарманічна, усё звязана ў адзінстве. Жыццё чалавека — толькі адзін з мноства элементаў светабудовы, свет — гэта злучэнне канечнага і бясконцага.
У сярэднявеччы творы Баэцыя былі надзвычай папулярнымі і ўплывовымі. У пачатку Рэнесансу Дантэ ў «Боскай камедыі» выявіў Баэцыя сярод мудрых у Раі.
Асола
Асола (Assolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 485 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 9080. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Sebastiano.
Macrocilix maia
Macrocilix maia — від матылькоў з сямейства. Распаўсюджаны ў Індыі, Японіі, Тайвані, Карэі, Кітаі, Малайзіі, Суматры і Барнеа.
Упершыню апісаны ў 1888 годзе Джонам Генры Лічам як Argyris maia.
Апісанне
Размах крылаў складае 37-45 мм. Імага можна назіраць у маі.
Спосаб жыцця
Вусень харчуецца лісцем. Яе цела крэмавага колеру з чорным узорам.
Мімікрыя
Малюнак на крылах дарослага матыля паказвае двух мух, якія харчуюцца птушыным памётам. Матылёк мае непрыемны пах. Гэта форма мімікрыі.
NGC 4048
NGC 4048 (іншыя абазначэнні — UGC 7023, IRAS12002+1817, MCG 3-31-20, VV 384, ZWG 98.30, KUG 1200+182, PGC 38040) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Такса
Такса — паляўнічая парода сабак. Канстытуцыя моцная, сухая; з кароткімі лапамі і доўгім тулавам. Вышыня ў карку 16—27 см. Існуе некалькі разнавіднасцяў такс - стандартныя, карлікавыя, трусіныя, якія, у сваю чаргу, дзеляцца на гладкашэрсных, даўгашэрсных і жорсткашэрсных.
Вынаграднэ (Лэнінскі раён)
Вынаграднэ (Виноградне) — сяло ў Лэнінскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Вынаградненскаму сельскаму савету.
Натаніэл Клайн
Натаніэл Эдвін Клайн (Nathaniel Edwin Clyne; нар., Лондан) — англійскі футбаліст, правы крайні абаронца клуба «Крыстал Пэлас» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Англіі.
IC 3839
IC 3839 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арад (жудзец)
Арад (Județul Arad) — румынскі жудзец у рэгіёне Трансільванія (гістарычная вобласць Крышана).
Геаграфія
Плошча — 7754 км² (3,6 % ад тэрыторыі Румыніі). Арад мяжуе з жудзецам Біхор на поўначы і паўночным усходзе, з жудзецом Алба на ўсходзе, з жудзецам Хунедаара на паўднёвым усходзе, з жудзецам Тыміш на поўдні і з Венгрыяй на захадзе. Тэрыторыю жудзеца Арад можна падзяліць на 2 геаграфічныя рэгіёны: горы — на ўсходзе і раўніна — на захадзе. Кожны з іх займае прыкладна палову ад плошчы Арада. Вышыня рэгіёна над узроўнем мора мяняецца ад 1489 м (на ўсходзе) да 100 м (на захадзе).
Арад мае тыповы ўмераны кантынентальны клімат. Сярэднегадавая тэмпература мяняецца ад 10 °C (на раўнінах) да 6-8 °C (ва ўзгорыстых і гарыстых раёнах). Сярэднегадавы ўзровень ападкаў змяняецца ад 565—600 мм (на раўнінах) і 700—800 мм (ва ўзгорыстай мясцовасці) да 800—1200 мм (у гарах).
Асноўныя рэкі — Мурэш і Крышул-Алб, рачная сетка прадстаўлена іх прытокамі.
Лешуконскі раён
Лешуконскі раён (Лешуко́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) у Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў яго межах функцыянуе муніцыпальнае ўтварэнне Лешуконская муніцыпальная акруга (з 2004 да 2022 гг. — муніцыпальны раён).
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Лешуконскае.
Геаграфія
Лешуконскі раён размешчаны на паўночным усходзе Архангельскай вобласці і адносіцца да раёнаў Крайняй Поўначы. Мяжуе на поўначы з Мязенскім раёнам, на захадзе з Пінежскім раёнам, на ўсходзе з Усць-Цылемскім раёнам Рэспублікі Комі, на поўдні з Удорскім раёнам Рэспублікі Комі.
Арджэш
Арджэш:
Арджэш (жудзец)
Арджэш (Județul Argeș) — румынскі жудзец у рэгіёне Валахія. Размешчаны ў цэнтры краіны, у Паўднёвых Карпатах. На тэрыторыі жудзеца размешчана гара Малдавяну (2544 м) — найвышэйшы пункт Румыніі.
Мяжуе з жудзецамі Дымбавіца — на ўсходзе, Вылча і Олт — на захадзе, Сібіу і Брашоў — на поўначы і Тэлеарман — на поўдні. У жудзецы знаходзяцца 3 муніцыпіі, 4 гарады і 95 камун.
Падсосна
Назву Падсо́сна маюць:
НКУС БССР
Наро́дны камісарыя́т уну́траных спраў БССР (НКУС БССР) (Народный комиссариат внутренних дел БССР) — рэспубліканскі орган дзяржаўнага кіравання па барацьбе са злачыннасцю і падтрыманню грамадскага парадку. Меў непасрэдную датычнасць да разгортвання і ажыццяўлення ў БССР масавых рэпрэсій і забойстваў (напрыклад, расстрэлаў у Курапатах).
Гісторыя
Першапачаткова быў утвораны ў снежні 1920 года згодна з Дапаўненнямі да Канстытуцыі ССРБ, якія былі прыняты II Усебеларускім з'ездам Саветаў. 25 студзеня 1921 года была зацверджана структура і штаты НКУС БССР. Цэнтральны апарат НКУС складаўся з аддзелаў (агульнага; упраўлення; інфармацыйна-інструктарскага; запісаў актаў грамадзянскага стану; прымусовых грамадскіх работ; каштарысна - фінансавага), Галоўнага ўпраўлення міліцыі і аддзела камунальнай гаспадаркі.
26 кастрычніка 1921 года ўводзіцца новая структура НКУС БССР. Замест існаваўшых аддзелаў ствараюцца пяць упраўленняў: арганізацыйна-адміністрацыйнае ўпраўленне; Галоўнае ўпраўленне міліцыі; упраўленне прымусовых работ; упраўленне камунальнай гаспадаркі; упраўленне справамі.
Пастановай Прэзідыума ЦВК БССР ад 13 снежня 1922 года ў веданне НКУС былі перададзеныя з распараджэння НКЮ (наркамат юстыцыі) месцы зняволення. У адпаведнасці з гэтым НКУС і НКЮ БССР прынялі пастанову «Аб рэарганізацыі кіравання месцамі зняволення». Перадаваемы ў веданне НКУС Цэнтральны выпраўленчы-працоўны аддзел (ЦВПА) НКЮ з яго органамі быў рэарганізаваны ў Галоўнае ўпраўленне месцаў зняволення НКУС БССР, а Упраўленне прымусовых работ НКУС БССР было скасавана.
22 сакавіка 1924 года Упраўленне крымінальнага вышуку было ліквідавана, а функцыі яго перададзеныя Галоўміліцыі БССР. У сувязі з гэтым Галоўнае ўпраўленне рабоча-сялянскай міліцыі БССР было перайменавана ва Упраўленне міліцыі і крымінальнага вышуку БССР.