cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кларкія
Кларкія (Clarkia) — род травяністых раслін сямейства скрыпнёвых. Род Кларкія вельмі блізкі да роду Godetia, які часта ўключаецца ў род Кларкія. Сцёблы тонкія, дужыя, 30-90 см вышынёй. Лісце авальнае, шыза-зялёае з чырвонымі жылкамі, па баках няправільна-рэдкозубчастае. Каля 40 відаў на захадзе Паўночнай Амерыкі. Як дэкаратыўныя расліны выкарыстоўваюць Clarkia unguiculata, Clarkia elegans і Clarkia pulchella.
Віды
Некаторыя віды:
Вілачны пагрузчык
Вілачны пагрузчык з процівагай (counter-balanced forklift truckcounter-balanced forklift truck) — выгляд спецыяльнага складскога падлогавага транспарту, прызначанага для ўзняцця, перамяшчэння, разгрузкі, пагрузкі, складзіравання (штабелявання) палетаў, паддонаў і іншых розных грузаў пры дапамозе вілаў або іншых рабочых прыстасаванняў (навяснога абсталявання).
Гісторыя
Папярэднікі сучасных пагрузчыкаў з'явіліся яшчэ ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя. У 1906 годзе Пенсільванская чыгунка прадставіла першую платформу з электрапрывадам для перавозкі багажу, якая выкарыстоўвалася на яе станцыях.
Сучасны вілачны пагрузчык з'явіўся ў канцы 1920-х гадоў сіламі адразу некалькіх амерыканскіх і еўрапейскіх кампаній, вядучых незалежныя распрацоўкі. Пэўны штуршок развіццю гэтай галіны дала Першая сусветная вайна, падчас якой недахоп працоўнай сілы прывёў да таго, што адразу некалькі распрацоўшчыкаў пачалі незалежна весці распрацоўкі тэхнікі для складскіх аперацый. Непасрэднымі папярэднікамі прамысловых пагрузчыкаў лічацца автолесовоз кампаніі Hyster (Хайстер) і машына кампаніі Clark Equipment для перавозкі пяску. У СССР першы «портальный автолесовоз» Hyster з'явіўся ў 1930 годзе, пастаўлены разам з іншым тэхналагічным абсталяваннем фірмай «Albert Kahn Inc.» пры будаўніцтве цэхаў Чэлябінскага трактарнага завода.
Другая сусветная вайна паскорыла развіццё вытворчасці пагрузчыкаў, у першую чаргу ў ЗША. Амерыканская кампанія Hyster пастаўляла пагрузчыкі для патрэб арміі ЗША, пасля Другой сусветнай вайны яны засталіся працаваць у Еўропе на аднаўленні разбураных гарадоў і сталі легендарны дзякуючы сваёй магутнасці і надзейнасці. Пасля вайны аднаўленне эканомікі Еўропы прывяло да эканамічнага ўздыму, у першую чаргу нямецкіх вытворцаў пагрузчыкаў Jungheinrich, Linde, STILL GmbH і Steinbock.
У СССР у 1948 годзе быў пабудаваны і ўведзены ў эксплуатацыю Львоўскі завод аўтапагрузчыкаў.
Ўсходнееўрапейскія вытворцы гулялі ў гісторыі развіцця пагрузчыкаў не менш значную ролю. Раней былі вядомыя брэнды V. T. A. Kraft (ГДР), Desta (Чэхаславакія), «Львоў» (Украіна) і «Балканкар» (Балгарыя). У СССР пагрузчыкі Balkancar з'явіліся ў 1950-х гадах і хутка занялі сур'ёзную долю рынку. У 1980-х гадах на савецкім рынку з'явіліся японскія пагрузчыкі ТСМ, Nissan, Komatsu, Toyota.
Класіфікацыя і разнавіднасці
У цяперашні час распрацавана і выкарыстоўваецца велізарная колькасць розных мадэляў і мадыфікацый пагрузчыкаў. Пры гэтым не існуе адзінай агульнапрынятай класіфікацыі пагрузчыкаў. Найбольш сістэматызаванай з'яўляецца класіфікацыя ITA : Гэтая класіфікацыя не адлюстроўвае некаторых спецыфічных характарыстык, таму на сённяшні дзень далёка не ўсе вытворцы ідуць ёй у публічных прапановах. Акрамя таго, для некаторых класаў і разнавіднасцяў пагрузчыкаў у рускай мове часта выкарыстоўваюць асобныя прыжыліся назвы, у прыватнасці: штабелёр, гідраўлічная каляска, рычтрак (reach truckreach truck).
Мачта пагрузчыка
Таксама бывае «вагонны варыянт», калі мачта ў складзеным становішчы не павінна перавышаць 2200 м па ўсім погрузчикам.
NGC 1762
NGC 1762 (іншыя абазначэнні — UGC 3238, MCG 0-13-67, ZWG 394.73, IRAS05010+0130, PGC 16654) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Арыён.
Вілачны пагрузчык
Колы пагрузчыка
Колы вілачныя пагрузчыкаў часам абсталёўваюцца ланцугамі для паляпшэння счэпных уласцівасцяў на складаных і абледзянелых паверхняў. Часцей за ўсё — на пнеўматычных колах.
Дадатковыя прылады (навясное абсталяванне)
Дадатковыя прылады і механізмы (навясное абсталяванне) закліканы пашырыць магчымасці стандартнага пагрузчыка, пры гэтым істотна адлюстроўваючыся на яго кошту.
NGC 1762
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Падар (Чэрвеньскі раён)
Пада́р (, Подар) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Вілачны пагрузчык
Вытворчасць пагрузчыкаў
Галоўная дзясятка вытворцаў пагрузчыкаў ў свеце па стане на 2013 -2015 гады: У другой дзясятцы вытворцаў асноўны трэнд — паступовае ўзмацненне пазіцый кітайскіх вытворцаў, якія адціскаюць больш старых вытворцаў. Так, яшчэ 3 гады таму вытворцаў з КНР не было нават у дваццатцы.
IC 4420
IC 4420 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Ігаравіч Хавалка
Іван Хавалка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца мінскага «Дынама».
Клубная кар’ера
З 2020 года пачаў выступаць за дубль мінскага «Дынама», на наступны год замацаваўся ў складзе дубля. Летам 2022 года пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 27 жніўня 2022 года, калі выйшаў на замену ў другім тайме матча з бабруйскай «Белшынай» (0:0).
Гарадоцкае ўзвышша
Гарадоцкае ўзвышша — фізіка-геаграфічны раён Беларуска-Валдайскай правінцыі. Знаходзіцца на паўночным усходзе Беларусі.
Уваходзіць у склад Беларускага Паазер’я. Прымеркавана да паўночна-заходняй часткі Аршанскай упадзіны. Займае тэрыторыю амаль усяго Гарадоцкага раёна, частку Віцёбскага і Шумілінскага раёнаў Віцебскай вобласці. На ўсходзе мяжуе з Суражскай нізінай, на поўдні — па даліне Заходняй Дзвіны з Віцебскім узвышшам, на захадзе — з Полацкай нізінай, на поўначы адгор’і ўзвышша пераходзяць у межы Расіі і зліваюцца з Невельскім узвышшам. 3 поўначы на поўдзень узвышша працягнулася на 60—70 км, з захаду на ўсход — на 40—45 км, плошча 3,3 тыс. км². Вышыні над узроўнем мора ад 135 (урэз ракі Заходняя Дзвіна ля вёскі Курына ў Віцебскім раёне) да 263 метраў (ля вёскі Загараны Гарадоцкага раёна). Узвышша прыўзнята над суседнімі нізінамі на 100 м. У фарміраванні рэльефу ўдзельнічалі ледавікі ўсіх зледзяненняў, канчаткова аформлена ў час адступання паазерскага ледавіка (браслаўская стадыя). У аснове ўзвышша падняцце з верхнедэвонскіх вапнякоў і даламітаў. Паверхня — сістэма канцова-марэнных град даўжынёй 8—10 км і шырынёй 2—3 км, падзеленых глыбокімі (да 40 метраў) рачнымі далінамі, упадзінамі і лагчынамі. Трапляюцца адзінкава і ў групах камавыя ўзгоркі вышынёй да 20 м са стромкімі (да 30°) схіламі. Карысныя выкапні: керамічныя гліны, пясчана-жвіровы матэрыял, торф, прэсныя і мінеральныя падземныя воды.
Рачная сетка належыць да басейна Заходняй Дзвіны: рэкі Усыса, Чарнаўка, Чарнуйка (прытокі Обалі), Лужаснянка, Аўсянка; на ўсходнім схіле ўзвышша пачынаецца рака Ловаць (басейн Нявы). Найбольшыя азёры: Езярышча, Лосвіда, Кашо, Вымна, Заронава. Глебы дзярнова-падзолістыя, дзярнова-падзолістыя забалочаныя, тарфяна-балотныя і поймавыя. Разарана 25 %, пад лесам 30 % тэрыторыі. Трапляюцца ўчасткі сфагнавых балот.
У межах Гарадоцкага ўзвышша знаходзяцца заказнікі мясцовага значэння Сурміно, Цёста, Паташэнскі і гідралагічны заказнік рэспубліканскага значэння «Карыценскі мох».
Сефевіды
Сефеві́ды ( — Safaviyân; Səfəvilər, صفوی‌لر;, სეფიანთა დინასტია, سەفەوییەکان,Sefewî, الصفويين, Sefewiler, Սեֆեւյան) — іранская шахская дынастыя, якая кіравала з пачатку XIV стагоддзя раёнам Ардэбіля Іранскай правінцыі Азербайджан, а з 1502 па 1722 гг. усім Іранам.
Заснавальнікам дынастыі быў Ісмаіл I (1501—1524 гг.), нашчадак заснавальніка ордэна Сефевіе, родам з Ардэбіля ў Іранскім Азербайджане. Пасля перамогі над Алванд-ханам, кіраўніком цюркскай дзяржавы Ак-Каюнлу, пад Шарурам (у Нахічэвані), Ісмаіл з трыўмфам ўвайшоў у Тэбрыз, дзе ў ліпені 1501 года абвясціў сябе шахам Азербайджана. Пазней Ісмаіл падпарадкаваў сабе ўвесь Іран і ў маі 1502 года каранаваў сябе шахам Ірана. Створаная дзяржава часцей за ўсё называлася даўлет-э кызылбаш (Кызылбашская дзяржава). Сталіцай Сефевідскай дзяржавы стаў горад Тэбрыз; пазней сталіца была перанесена ў Казвін, а адтуль — у Ісфахан.
Сефевіды называлі сябе сасанідскім тытулам «шахіншах» (цар цароў). На першы план яны высунулі, аднак, не нацыянальны прынцып, а шыізм, абвясціўшы яго дзяржаўнай рэлігіяй. Менавіта ў эпоху Сефевідаў шыізм зацвярджаецца ў якасці пануючай плыні ў Іране.
Пячорскае мора
Пячорскае мора (Печорское море) — назва паўднёва-ўсходняй часткі Баранцава мора, паміж астравамі Калгуеў і Вайгач.
Гэты гідронім сустракаецца ў Атласе Меркатара 1595 года. Тэрмін «Пячорскае мора», згодна з Пастановай ЦВК СССР ад 28.11.1935 г, выкарыстоўваецца і ў дачыненні да акваторыі паўднёва-ўсходняй часткі Баранцава мора, размешчанай на ўсход ад межаў па лініі мыс Чорны (Новая Зямля, паўднёвы ўваход у губу Косцін Шар) — паўночны ўскраек вострава Калгуеў і затым паўднёвы ўскраек вострава Калгуеў (Плоскія Коткі) — мыс Святы Нос Ціманскі. Пры гэтым пралівы Карскія Вароты і Югорскі Шар да Пячорскага мора не адносяцца.
Памеры Пячорскага мора: у шыротным кірунку — ад вострава Калгуеў да праліва Карскія Вароты — каля 300 км і ў мерыдыянальным кірунку — ад мыса Рускі Заварот да Новай Зямлі — каля 180 км. Плошча акваторыі мора складае 81 263 км², аб’ём вады 4380 км³. Глыбіні да 210 м.
У паўднёва-ўсходняй частцы мора маецца заліў Хайпудырская губа, у які ўпадаюць рэкі Мора-Ю (Хайпудыра) і Каратаіха.
NGC 1763
NGC 1763 (іншае абазначэнне — ESO 85-EN20) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуліца Дзяржынскага (Наваполацк)
Вуліца Дзяржынскага (, улица Дзержинского) — вуліца ў паўночна-заходняй частцы Наваполацка, названая ў гонар савецкага дзяржаўнага дзеяча і рэвалюцыянера Фелікса Дзяржынскага.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (1-ы мікрараён) і цягнецца з паўднёвага ўсходу на паўночны захад ад вуліцы Ктатарава ўглыб мікрараёна ў напрамку вуліцы Гайдара. Працягласць вуліцы складае 530 метраў. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае.
Цяцюшнік прамастаячы
Цяцю́шнік прамастаячы (Euphrasia stricta) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна вышынёй 5—50 см. Сцябло прамое, апушанае, чырвона-бурага колеру. Лісце супраціўнае, простае, суцэльнае, шырокаяйцападобнай формы, з зубчастым краем, апушанае. Кветкі белага колеру з ліловым або ружовым адценнем. Пялёсткаў 5. Тычынак 4. Плод — каробачка.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі. Святлолюбівая расліна-паразіт. Мезафіт. Расце на горных лугах, узлесках і палянах, камяністых і засмечаных мясцінах, па берагах вадаёмаў, на аблогах, пустках, пашах і агародах, каля жылля і дарог. Цвіце ў чэрвені—верасні.
Ахоўваецца на тэрыторыі Луганскай вобласці Украіны і шэрагу рэгіёнаў Расіі.
Выкарыстанне
Лекавая расліна. Настой травы выкарыстоўваецца ў якасці вяжучага, процізапаленчага і гіпатэнзіўнага сродку.
IC 4421
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Брацкая магіла (Комсенічы)
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан — вайсковае пахаванне ў аграгарадку Комсенічы Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца у цэнтры аграгарадка, каля клуба.
Апісанне
На могілках пахаваны 24 воіны і партызаны, якія загінулі летам 1944 года ў баях пры вызваленні Круглянскага раена ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Рыгор Іванавіч Шыбанаў, воіны 873-га знішчальнага процітанкавага палка, 187, 329, 757-га стралковых палкоў, 391-га асобнага санітарнага батальёна.
У 1967 годзе на магіле устаноўлены помнік: скульптура воіна са сцягам.
Венро
Гісторыя
У першай палове XVII ст. венро займалі адносна невялікую тэрыторыю на поўдзень ад возера Антарыа. Гэта быў адносна малы народ, які ўключаў каля 1200 - 2000 чалавек, меў некалькі вёсак і традыцыйна знаходзіўся ў саюзных адносінах з нейтраль. Да 1639 г. не мелі кантактаў з еўрапейцамі. Пісьмовыя сведчанні захаваліся дзякуючы французскім езуітам, што займаліся місіянерскай дзейнасцю сярод гуронаў.
Па невядомых прычынах у 1639 г. саюз паміж нейтраль і венро быў разарваны. Магчымай прычынай была эпідэмія. Разрыў саюза выклікаў напад з боку іракезаў. Каля 600 уцекачоў перайшлі на бок гуронаў. Большасць венро ўцяклі да нейтраль і працягвалі барацьбу з захопнікамі да 1643 г.
Балтыйская каса
Балтыйская каса — вузкая палоска сушы (каса), якая аддзяляе Калінінградскі заліў ад асноўнай часткі Балтыйскага мора.
Даўжыня касы — 65 км (з якіх 35 км на паўночным усходзе належаць Расіі (Калінінградскай вобласці), астатнія — Польшчы), шырыня — 300—1800 м у сярэдняй і паўднёвай частках і 8—9 км у паўночнай. Пакрыта пясчанымі пляжамі і часткова дзюнамі. Злучаная з мацерыком на паўднёва-заходнім канцы (у Польшчы), з расійскага боку аддзелена ад мацерыка суднаходным каналам у Балтыйску.
Зелянуха (прыток Серакаратнянкі)
Зеляну́ха — рака ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Серакаратнянка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 16 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,4 м/км. Плошча вадазбору 60 км². Бярэ пачатак у паўночнай частцы возера Ардышэва, упадае ў Серакаратнянку прыкладна за 500 м у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Філёва. Асноўны прыток — Паграбёнка (упадае справа каля вёскі Рэчкі).
Бярозаўка (рака)
Бяро́заўка — ручай у Латвіі і Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Росіца (басейн Заходняй Дзвіны).
Эміль Гадлеўскі
Эміль Гадлеўскі (, вёска Красоцын -, Кракаў) — польскі фізіёлаг раслін і аграхімік.
Бярозаўка (рака)
Даўжыня ручая 21 км, з іх 13 км на тэрыторыі Верхнядзвінскага раёна. Плошча вадазбору 54 км². Выток ракі знаходзіцца на тэрыторыі Латвіі. Працякае праз возера Росіца.
Эміль Гадлеўскі
Біяграфія
Скончыў універсітэт у Варшаве (1869). Прафесар Кракаўскага ўніверсітэта (1878-1919), загадчык аддзела інстытута сельскай гаспадаркі ў Пулавах (1919-28). Асноўныя працы прысвечаны фотасінтэзу раслін - выяўленню яго першасных прадуктаў, а таксама залежнасці ад канцэнтрацыі вуглякіслага газу і інтэнсіўнасці асвятлення. Назіраючы за рытмічнасцю роставых рухаў днём і ноччу ў залежнасці ад узросту раслін, тэмпературы і асветленасці, Гадлеўскі высунуў некаторыя ўяўленні аб механізме росту. Вывучаў дыханне раслін, паглынанне імі і перамяшчэння ў іх вады, мінеральных рэчываў і інш; усталяваў, што пры паспяванні алеістага насення і утварэнні алею з вугляводаў дыхальны каэфіцыент дасягае 4,75; даказаў, што вуглярод у працэсе нітрыфікацыі засвойваецца з CO2 паветра. Гадлеўскі распрацаваў методыку ацэнкі урадлівасці глеб па хімічным складзе вырашчаных на іх раслін. Асноўныя вынікі даследаванняў абагульнены Гадлеўскі ў працы "Роздум аб фізіялогіі раслін" (т. 1-2, 1923-33).
Выстаўка
Адрозніваюць выстаўкі: мясцовыя, нацыянальныя, міжнародныя і сусветныя, а таксама ўсеагульныя, якія ахопліваюць усе галіны чалавечай дзейнасці (напрыклад, Выстаўка дасягненняў народнай гаспадаркі СССР ВДНГ, Беларускі павільён (ВДНГ)) і спецыялізаваныя, прысвечаныя толькі адной вобласці дзейнасці чалавека. Да апошніх адносяцца мастацкія, прамысловыя і сельскагаспадарчыя. Таксама адрозніваюць выстаўкі перыядычныя (часовыя) і пастаянныя.
Шандра (Кіеўская вобласць)
Шандра (Ша́ндра) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Рыгор Паўлавіч Мясаедаў
Рыгор Паўлавіч Мясаедаў (1901-1943) — старшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Рыгор Мясаедаў нарадзіўся 27 верасня 1901 года ў сяле Новосергиевка (цяпер — пасёлак у Арэнбургскай вобласці). Рускі. У 1925 годзе пераехаў у Акцюбінская, дзе скончыў Вышэйшую камуністычную сельскагаспадарчую школу і загадваў Домам партыйнай асветы. У 1941 годзе Мясаедаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З чэрвеня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года старшы сяржант Рыгор Мясаедаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём.
Галіцкая мітраполія (1302—1401)
Галіцкая мітраполія — утвораная ў 1302 (1303) мітраполія Канстантынопальскай праваслаўнай царквы, якой падпарадкоўваліся Галіцкая, Перамыская, Уладзімірская, Холмская, Луцкая і Тураўская епархіі. Як мітраполія з перапынкамі праіснавала да 1347 г., калі была ператворана ў звычайную епархію Кіеўскай мітраполіі. Адноўлены ў 1371 г., а ў 1401 г. у трэці раз падпарадкаваны Кіеўскай мітраполіі.
У часы Царства Рускага
У канцы XIII стагоддзя ў сувязі з заняпадам Кіева кіеўскі мітрапаліт Кірыл III і яго наступнік Максім фактычна перайшлі ва Уладзіміра-Суздальскае княства, якое было галоўным канкурэнтам Галіцка-Валынскага княства за спадчыну Кіеўскай Русі. Таму князі Леў Данілавіч і яго наступнік Юрый Львовіч хадайнічалі перад Канстанцінопальскім патрыярхам аб утварэнні новай мітрапаліты для паўднёва-заходніх рускіх княстваў, у прыватнасці, Галіцка-Валынскага.
У 1302-1303 гадах Канстанцінопальскі патрыярх Афанасій I і візантыйскі імператар Андронік II Палеалог выдалі грамату, паводле якой Галіцкая епархія атрымала статус мітраполіі. Уключала Галіцкую, Пярэмышльскую, Уладзімірскую, Холмскую, Луцкую і Тураўскую епархіі. Яна атрымала нумар 81 у дыптыху мітрапалітаў Канстантынопальскай праваслаўнай царквы.
Першым мітрапалітам Галіцыі быў грэк Ніфонт ( 1305 г.), Успенскі сабор у Галічы — галоўны храм. Князь Юрый Львовіч прапанаваў Пятру, ігумену Раценскага манастыра, заняць галіцкую кафедру, на што той пагадзіўся. Яго адправілі ў Канстанцінопаль. У гэты час памёр мітрапаліт Кіеўскі Максім, які дэ-факта знаходзіўся ва Уладзіміры-на-Клязьме. Таму князь Уладзімірскі Міхаіл Яраслававіч накіраваў да патрыярха свайго кандыдата на кіеўскі прастол — Ігумена Геронція. Пасля доўгіх спрэчак, якія працягваліся да 1308 г., патрыярх вырашыў аб'яднаць абедзве мітрапаліты на чале з мітрапалітам Кіеўскім і ўсяе Русі, на якога ён прызначыў Пятра. Сваёй рэзідэнцыяй спачатку абраў Уладзімір-на-Клязьмі і папрасіў палітычнага прытулку ў Маскве.
У 1331 г. намаганнямі галіцка-валынскага князя Юрыя II (Баляслава Трайдэнавіча) і яго цесця - вялікі князь літоўскі Гедымін — Канстанцінопальскі патрыярх Ісая аднавіў Галіцкую мітраполію, прызначыўшы мітрапалітам Гаўрыіла. У гэты час па заходніх землях Русі падарожнічаў мітрапаліт Кіеўскі і ўсяе Русі Феагност. Дамогся прызнання свайго першынства большасцю расійскіх епархій; толькі Галіцкая мітраполія засталася непадпарадкаванай Кіеўскай мітраполіі. Таму ў 1332 годзе мітрапаліт Феагност наведаў Канстанцінопаль, дзе дамогся ад патрыярха ліквідацыі Галіцкай мітраполіі.
Каля 1337-1338 гадоў галіцкі епіскап Фёдар (Феадор) знаходзіўся ў Канстанцінопалі, дзе дамогся ад патрыярха аднаўлення Галіцкай мітраполіі. Пасля смерці Фёдара ў 1347 годзе зноў быў адменены.
У часы Каралеўства Рускага ў саюзе з Польшчай
Пасля згасання дынастыі Раманавічаў у 1340 -х гадах у выніку вайны за Галіцка-Валынскую спадчыну тэрыторыя Галіцкай епархіі адышла да Каралеўства Русі, якое таксама ўзначальваў польскі кароль Казімір III. Ён, не жадаючы, каб яго падданыя падпарадкаваліся залежным ад Вялікага княства Маскоўскага мітрапалітам, накіраваў ліст Канстантынопальскаму патрыярху Філатэю з просьбай аднавіць Галіцкую мітраполію, у адваротным выпадку абяцаў перавесці ўсіх праваслаўных галічан у каталіцтва:Галіч спакон вякоў быў вядомы ўсім краінам як мітраполія, спрадвеку тут была мітрапалічая стала. Першым мітрапалітам быў, з вашага благаславення, Ніфонт, другім мітрапаліт Пётр, трэцім мітрапаліт Гаўрыіл, чацвёртым мітрапаліт Феадор. Усе яны былі на галіцкім стале ... Пастаў Антонія мітрапалітам, каб закон русінаў не прапаў і не прапаў. А калі не будзе блаславення Божага і вашага на гэтага чалавека, то не наракайце на нас: нам давядзецца хрысціць русінаў у лацінскую веру з-за адсутнасці мітрапаліта на Русі. У такой сытуацыі, нягледзячы на пратэсты кіеўскага мітрапаліта Аляксея Бяконты, які ў той час меў рэзыдэнцыю ў Маскве, у 1371 годзе патрыярх высьвяціў прысланага кандыдата ў мітрапаліты Галіцка-Валынскі і Літоўскі - Антонія. Галіцкі мітрапаліт атрымаў права пасвячэння епіскапаў і юрысдыкцыю над Галіцкай, Перамышльскай, Тураўскай і Уладзімірскай епархіямі. У 1376 годзе вяршэнства мітрапаліта Антонія прызнаў епіскап Холмскі і Белзскі Каліст.
У другой палове 14 — у пачатку XV ст. праваслаўныя епіскапы Малдовы прызналі юрысдыкцыю Галіцкага мітрапаліта. У 1371 і 1376 гадах мітрапаліт Антоній рукапалажыў у малдаўскіх епіскапаў Іосіфа і Мялеція.
Паралельна з гэтым кіеўскі мітрапаліт Кіпрыян, які раней аб'яднаў Кіеўскую, Літоўскую і Маскоўскую мітраполіі, патрабаваў ад патрыярха падпарадкавання Кіеву і Галіцкай мітраполіі. У 1391 г. памёр мітрапаліт Антоній. Пасля яго смерці галіцкая кафедра была вакантнай каля двух гадоў. У гэты час мітрапаліт Кіпрыян падпарадкаваў Кіеўскай мітраполіі Холмскую і Ўладзімірскую епархіі, якія знаходзіліся на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага, а не Каралеўства Рускага. У той час кароль Русі Уладзіслаў II Ягайла перадаў епіскапу Луцкаму і Астрожскаму Івану (Іаану) Галіцкую і Перамыскую епархіі, за што заплаціў каралю 200 грыўняў. Цар накіраваў Івана ў Канстанцінопаль як кандыдата на Галіцкі мітрапалічы прастол, але патрыярх не зацвердзіў яго з-за скаргі мітрапаліта Кіпрыяна Кіеўскага, у юрысдыкцыі якога знаходзілася Луцкая епархія, кіруючы епіскап якой не мог перайсці ў іншую мітраполію без яго згоды, а тым больш стаць мітрапалітам. Іван вярнуўся дадому і пачаў кіраваць мітраполіяй. Некаторы час Канстанцінопальскі патрыярх не перашкаджаў яму, але пазней прызначыў мітрапалітам Галіцкім Віфлеемскага біскупа Міхаіла, які, прыбыўшы ў Галічыну, спрабаваў пазбавіць Івана права кіраваць мітраполіяй.
У 1401 г. Кіеўскі мітрапаліт Кіпрыян канчаткова дамогся ліквідацыі Галіцкай мітраполіі. Пераемнік непрызнанага мітрапаліта Івана — Сава быў скінуты ў той жа год на саборы ў Маскве. З 1414 года Галіцкая епархія была ператворана ў намесніцтва, прадстаўніком якога быў не епіскап, а вікарый Кіеўскага мітрапаліта. У 1458 годзе, пасля самавольнага падзелу Маскоўскай мітраполіі, Канстанцінопальскі патрыярх рэарганізаваў Кіеўскую мітраполію, у прыватнасці, надаўшы Кіеўскім мітрапалітам тытул «мітрапаліт Кіеўскі, Галіцкі і ўсяе Русі».
Правячыя архірэі
Мітрапаліты Галіцкія:
Мітрапаліты Галіцка-Валынскі і Літоўскі:
Падасінаўка
Падасі́наўка (, Подосиновка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Хутарскага сельсавета.
Юхны
Юхны (Ю́хни) — вёска ў Мыроніўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Яўген Станіслававіч Глінскі
Біяграфія
Нарадзіўся года ў Мінску ў сям’і рабочых. Беларус. Вучыўся ў сярэдняй школе № 207 г. Мінска, у 2004—2006 гадах — у Ліцэі БДУ.
Скончыў у 2011 годзе гістарычны факультэт БДУ, у 2012 годзе — магістратуру, у 2015 — аспірантуру БДУ.
З 2014 года працуе ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі: старшы навуковы супрацоўнік, вядучы навуковы супрацоўнік аддзела навукова-даследчай і публікацыйнай дзейнасці.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: грамадская думка Вялікага Княства Літоўскага XV—XVI стагоддзяў, шляхецкая генеалогія XVI — першай паловы XIX стагоддзяў, крыніцазнаўства, гісторыя гістарычнай думкі, постмадэрнізм у гісторыяпісанні, гістарычная памяць і гістарычная свядомасць.
Спецыяліст па генеалогіі зямянска-баярскіх родаў Вялікага Княства Літоўскага XVI—XVIII стагоддзяў, кіраўнік аўтарскага калектыву праекта Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі «Гербоўнік беларускай шляхты».
Узнагароды
Лаўрэат Спецыяльнага фонда Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў. Узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, прэміяй Кангрэса даследчыкаў Беларусі за лепшы артыкул на сацыяльна-гуманітарную тэматыку за 2018 г. (Фальсіфікацыі дакументаў аб дваранстве ў Слуцкім павеце Мінскай губерні ў канцы XVIII — першай палове XIX ст. // Беларускі гістарычны часопіс. 2018, № 5).
Мікалай Мікалаевіч Януш
Мікалай Януш (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік. Двойчы станавіўся найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Беларусі (2014, 2015).
Клубная кар’ера
Выхаванец мікашэвіцкага футбола, доўгі час гуляў за «Граніт», пасля вылету мікашэвіцкага клуба з Вышэйшай лігі перайшоў у брэсцкае «Дынама». У першым туры чэмпіянату 2011 атрымаў траўму, з-за якой прапусціў амаль увесь сезон.
«Шахцёр»
У снежні 2011 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». Спачатку выхадзіў на замену, але потым замацаваўся ў стартавым складзе на пазіцыі цэнтральнага нападніка. У чэрвені 2012 года атрымаў траўму, вярнуўся ў верасні і неўзабаве зноў стаў з’яўляцца ў стартавым складзе.
У сезоне 2013, пасля зыходу з каманды Дзмітрыя Камароўскага, яшчэ больш замацаваўся на пазіцыі адзінага форварда. У снежні 2013 года падоўжыў кантракт з гарнякамі. Выдатна правёў сезон 2014, калі з 15 галамі стаў найлепшым бамбардзірам Вышэйшай лігі. Акрамя таго, 14 верасня 2014 года за 5 хвілін аформіў хет-трык у браму мінскага «Дынама», пасля чаго нават атрымаў выклік у нацыянальную зборную Беларусі, хоць на полі так і не з’явіўся.
У сезоне 2016 забіў 12 галоў у чэмпіянаце Беларусі, заняўшы трэцяе месца ў спісе бамбардзіраў пасля прадстаўнікоў барысаўскага БАТЭ Міхаіла Гардзейчука і Віталя Радзівонава. З ліпеня па верасень 2016 года амаль не гуляў з-за траўм. У снежні 2016 года падпісаў новае пагадненне з салігорцамі. У першай палове сезона 2017, гуляючы ў якасці нападніка, нярэдка выхадзіў на замену, пазней стаў выкарыстоўвацца на пазіцыі атакуючага паўабаронцы і замацаваўся ў стартавым складзе. У кастрычніку 2017 года стала вядома, што Януш падоўжыў кантракт з салігорскім клубам.
Вяртанне ў «Шахцёр»
Да сезона 2019 рыхтаваўся з «Шахцёрам» і ў выніку пачаў сезон у яго складзе. Спачатку разглядаўся як ігрок ратацыі і звычайна выхадзіў на замену, аднак неўзабаве дзякуючы добрай выніковасці стаў часам з’яўляцца і ў стартавым складзе. У выніку з 11 галамі стаў налепшым бамбардзірам «Шахцёра» ў чэмпіянаце. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў салігорскі клуб.
«Іслач»
У студзені 2021 года пакінуў «Іслач» і неўзабаве абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У верасні 2014 года быў упершыню выкліканы ў нацыянальную зборную Беларусі, але тады так і не з’явіўся на полі. Дэбютаваў у зборнай 30 сакавіка 2015 года, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Габона.
Трэнерская кар’ера
У красавіку 2021 года стала вядома, што Мікалай Януш далучыўся да салігорскага «Партызана» з Другой лігі ў якасці гуляючага трэнера. Пазней было вызначана, што ён не будзе выхадзіць на поле, а засяродзіцца на трэнерскай працы.
У ліпені 2022 года быў заяўлены за «Партызан» у якасці іграка, 23 ліпеня выйшаў на замену ў канцы матча супраць слуцкага «Спартака» (7:1).
Грамадскае жыццё
Мікалай Януш першым з беларускіх футбалістаў стаў выкарыстоўваць беларускую мову ў публічных выступах, а таксама сацыяльных сетках. У ліпені 2016 года разам з беларускім каментатарам Уладзімірам Навіцкім у жывым эфіры каментаваў гульню Лігі Еўропы «Шахцёр» (Салігорск) — «Рунавік» (Фарэры). Гэта першы выпадак, калі дзейны футбаліст працаваў на матчы па-беларуску.
Ніна Анатолеўна Шыдлоўская
Ні́на Шыдло́ўская (нар. 1 студзеня ; вёска Баканава, Круглянскі раён, Магілёўская вобласць, Беларуская ССР, СССР) — грамадская дзяячка Беларусі.
Старшыня Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына» (з 19 ліпеня 2009 года). Сузаснавальніца кампаніі «Будзьма беларусамі!» (2008).
Біяграфія
1 кастрычніка 2008 года выступіла каардынатаркай-сузаснавальніцай кампаніі «Будзьма!» разам са старшынёй Рады ЗБС «Бацькаўшчына» Аленай Макоўскай. У той дзень паведаміла: «Цэлы шэраг мерапрыемстваў, якія будуць здзейсненыя падчас кампаніі, прадэманструюць жыхарам Беларусі, што беларуская мова і культура — гэта сучасна, гэта цікава, гэта перспектыўна і гэта запатрабавана сучасным светам». У ліпені 2009 года была старшынёй працоўнай групы падрыхтоўкі 5-га з’езда беларусаў свету. 16 сакавіка 2012 года прадставіла відэапраект «Захапленні» кампаніi «Будзьма беларусамі!», які ўключаў 30 рэпартажаў пра беларускіх музыкантаў. Увесну 2013 года рыхтавала 4-ы фестываль беларускамоўнай рэкламы AD.NAK!, які адбыўся 27 чэрвеня. 14 кастрычніка 2013 года адзначыла: «Фестываль задумваўся для таго, каб беларускамоўнай рэкламы ў нас было болей. Гэта адна з тых сфер, якая ўплывае на свядомасць людзей і нам важна, каб рэклама была на беларускай мове, гэта відавочна. І другі важны для нас момант — беларуская арыентаванасць рэкламы: каб і ў падсвядомасць людзей у тым ліку і праз рэкламу закладалася беларуская канструкцыя. Да ўсяго, мы даем камерцыйным кампаніям інструмент — скарыстаць беларускую мову як адметнасць». Шыдлоўская таксама прыгадала: «мы пачыналі фестываль разам з нашым партнёрам і аднадумцам Сяргеем Скараходам». Яна падкрэсліла: «Найперш у нашую краіну з беларускамоўнай рэкламай прыходзяць буйныя міжнародныя карпарацыі, бо для іх натуральна рабіць прадукт на мове тытульнай нацыі. Яны як бы гавораць: «Мы прыйшлі да вас, але мы свае!» Урэшце Шыдлоўская патлумачыла: «паколькі рэклама ў іх якасная, то яна з’яўляецца ўзорам для нашых кампаній».
29 мая 2015 года прывяла ў якасці поспеху 6-га фестывалю AD.NAK! рост грамадскай падтрымкі рэкламы па-беларуску: «паводле даных сацапытанняў (Міжатлантычная ўстанова продажаў і маркетынгу, 2014) не меней за 60 % жыхароў Беларусі вітаюць беларускую мову ў рэкламе». 2 ліпеня 2015 года ўвайшла ў склад Кансультацыйнай рады сувязі з беларусамі замежжа пры Міністэрстве замежных спраў Беларусі. 15 ліпеня 2017 года на 7-м з’ездзе беларусаў свету міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей падтрымаў яе ў якасці старшыні Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына»: «Мы ўсе розныя. Я згодны са спадарыняй Шыдлоўскай, якая таксама звярнула на гэта ўвагу. У кожнага з нас свой погляд на жыццё краіны. І я лічу гэта нармальным. Я не заклікаю вас спяваць панегірыкі ўладзе, усхваляць кагосьці ці штосьці. У гэтым вы можаце вызначыцца самі. Але кожны з нас можа штосьці зрабіць дзеля нашай галоўнай мэты — умацавання незалежнасці нашай дзяржавы. Гэта патрабуе ад нас аб’яднання перад знешнімі і ўнутранымі выклікамі». 7 ліпеня 2020 года распрацавала і прадставіла з Аленай Макоўскай калекцыю летніх сарафанаў, спадніцаў, хустак і шалікаў па матывах узораў слуцкіх паясоў і карцінаў Язэпа Драздовіча.
NGC 1764
NGC 1764 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC30) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Барэйка
Аляксандр Барэйка (1927) — удзельнік беларускага патрыятычнага падполля ў 1946—1947 гг. у Баранавіцкай вобласці, адзін з кіраўнікоў арганізацыі «Чайка».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і ў 1927 г. у в. Малы Сялок Навагрудскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы (Любчанскі раён Маладзечанскай вобласці БССР). Вучыўся ў Наваградскай настаўніцкай семінарыі, у 1945 г. скончыў Навагрудcкую педагагічную навучальню, потым паступіў у Баранавіцкі настаўніцкі інстытут.
У 1946 г. спрычыніўся да стварэння падпольнай арганізацыі «Чайка», якая ставіла за мэту змаганне за нацыянальныя правы і годнасць беларусаў, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць Беларусі. Быў кіраўніком групы пры Баранавіцкім настаўніцкім інстытуце, а потым намеснікам кіраўніка Цэнтру Беларускага Вызваленчага Руху. У 1947 годзе вучыўся на другім курсе інстытута. У сярэдзіне 1947 г. арганізацыя была выкрытая ў сувязі з дэканспірацыяй Саюза вызвалення Беларусі, які выдаў савецкі агент Алесь Бажко. «Чайка» таксама была дэканспіраваная: некаторыя сябры «Чайкі» утрымлівалі сувязь з СВБ у выніку канспірацыйнай памылкі.
Аляксандр Барэйка быў арыштаваны органамі МДБ БССР 30 мая 1947 г. і засуджаны ваенным трыбуналам войскаў МУС Баранавіцкай вобласці 18 кастрычніка 1947 г. паводле артыкулаў 63-I і 76 КК БССР (цывільная здрада СССР і антысавецкая агітацыя) да 25 гадоў зняволення і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Пакаранне адбываў у турмах Баранавічаў і канцлагерах Магаданскай вобласці. Вызвалены ў 1956 г. на падставе рашэння камісіі Вярхоўнага Савету СССР.
Далейшы лёс не вядомы.
Настаўнік
Настаўнік — цяпер адна з самых распаўсюджаных грамадскіх прафесій, якая ўзнікла як з прычыны неабходнасці выхавання і навучання наступных пакаленняў (шырэй - навучэнцаў) для больш паспяховага і хуткага іх уваходжання ў грамадскае жыццё, так і росту грамадскіх магчымасцяў для падтрымання асобных людзей, якія выконваюць гэтыя задачы.
Мікалай Аляксеевіч Рабых
Мікалай Рабых (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Маладзечна» (у арэндзе з мазырскай «Славіі»).
Клубная кар’ера
У 2023 годзе працягваў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, выхадзіў на замену. У жніўні 2023 года быў аддадзены ў арэнду ў «Маладзечна».
Мхінічы
Мхінічы (, Мхиничи)  — былая вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Цэнтр Мхініцкага сельсавета.
IC 4422
IC 4422 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Мхінічы
Геаграфія
Размяшчалася за 17 км на паўднёвы захад ад Краснаполля, за 126 км ад Магілёва, за 68 км ад чыгуначнай станцыі Камунары на лініі Крычаў — Сураж (Расія). Рэльеф раўнінны. На поўначы і паўднёвым захадзе межавала з лесам. Праз вёску цячэ р. Каўпіта (прыток р. Беседзь). Транспартныя сувязі па шашы Выдранка—Краснаполле, якая праходзіць праз вёску.
IC 4422
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Капітанская дачка (фільм)
«Капітанская дачка» («Гвардыі сяржант») — савецкі мастацкі фільм Юрыя Тарыча па сцэнары Віктара Шклоўскага. Фільм зняты паводле «» Пушкіна, аднак сцэнарыст вырашыў унесці ў сюжэт значныя змены. прадстаўлены баязлівым недалёкім недалеткам, чалавекам без добрых якасцяў.
Мхінічы
Гісторыя
На паўднёвай ускраіне вёскі, на левым беразе р. Каўпіта захаваўся археалагічны помнік — старажытны курган (мясцовая назва «Шведскі курган»), што сведчыць аб засяленні гэтых месц у далёкай старажытнасці.
Паводле пісьмовых крыніц вёска вядома з 16 ст. У 1563 г. сяло ў Прапойскай воласці, дзяржаўная ўласнасць.
У 1909 г. пачала дзейнічаць казённая вінная крама. У 1918 г. арганізаваны камітэт беднаты. З 20 жніўня 1924 года цэнтр Мхініцкага сельсавета. У склад сельсавета ўваходзілі 13 вёсак. У 1925 г. дзейнічала працоўная школа 1-й ступені, у якой у 1925 г. было 65 вучняў. У 1930-я г. вяскоўцы ўступілі ў калгас. У канцы 1930-х г. на тэрыторыі сучаснага Мхініцкага с/с былі вёска Пакацкая (да 1982) і пасёлак Шамаўшчына (да 1980).
У Вялікую Айчынную вайну з жніўня 1941 г. да 30 верасня 1943 г. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У 1943 г. гітлераўцы спалілі вёску. 99 вяскоўцаў змагаліся на фронце, 64 з іх загінулі.
У 1986 годзе ў складзе саўгаса «Халмянскі» (цэнтр — в. Халмы), размяшчаліся 2 фермы буйной рагатай жывёлы, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, фельчарска-акушэрскі пункт, аптэка, аддзяленне сувязі, магазін.
Пасля катастрофы 1986 года на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі вёска адселена ў сувязі з радыяцыйным забруджаннем.
Планіроўка
Рака падзяляла вёску на паўднёва-ўсходнюю (прамалінейная з завулкамі вуліца — адрэзак шашы, арыентаваны з паўднёвага захаду на паўночны ўсход) і паўночна-заходнюю (дугападобная вуліца з завулкамі, арыентаваная з паўднёвага захаду на паўночны ўсход) часткі; вытворчы сектар быў на паўночным усходзе.
Фердынанд Ходлер
Фердынанд Ходлер (Годлер) (Ferdinand Hodler;, Берн — , Жэнева) — швейцарскі мастак. Адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў «мадэрну».
Пісаў пейзажы, партрэты ў духу рэалізму. У 1875 наведаў Базель, вывучыўшы там творчасць Ханса Хольбейна Малодшага, асабліва скрупулёзна яго карціну «Мёртвы Хрыстос», што абумовіла ў далейшым яго ўвагу да тэмы смерці. У працах 1890-х гадоў прасочваецца ўплыў некалькіх жанраў, у тым ліку сімвалізму і «мадэрну». Ходлер распрацаваў стыль, які назваў «паралелізм», які характарызуецца сіметрычным размяшчэннем фігур у танцавальных або рытуальных позах.
Ходлер вядомы сваімі карцінамі, якія паказваюць людзей падчас працы. Адна з карцін — «Дрывасек» — была надрукаваная на купюрах наміналам 50 швейцарскіх франкаў, выпушчаных у 1911 годзе.
1-я Дрысенская партызанская брыгада
1-я Дрысенская партызанская брыгада (у жнўні 1942 — кастрычніку 1943 Дрысенская партызанская брыгада) — партызанская брыгада, створаная ў жніўні 1942 года на базе асобнай групы атрадаў Дрысенскага раёна (група ўваходзіла ў брыгаду «За Савецкую Беларусь», пазней брыгада імя К. К. Ракасоўскага). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Дрысенскага, Расонскага і Асвейскага раёнаў. 12 ліпеня 1944 брыгада (281 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
У 1943 годзе атрад «Бясстрашны» быў накіраваны ў Баранавіцкую вобласць (1-я Баранавіцкая партызанская брыгада), атрады імя Калініна і імя Кутузава былі вылучаны для фарміравання 2-й Дрысенскай партызанскай брыгады. У выніку баёў з карнікамі брыгада (729 партызан) у снежні 1943 года выйшла ў савецкі тыл, дзе атрад «КІМ» быў расфарміраваны. У студзені 1944 года брыгада (153 партызаны) вярнулася ў раён баявых дзеянняў, дзе аб’ядналася з партызанамі, якія асталіся ў нямецкім тыле. На дату злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунцы Полацк — Даўгаўпілс і шашэйных дарогах. Разам з брыгадамі Асвейскай імя М. В. Фрунзэ і «За Савецкую Беларусь» правялі ў кастрычніку 1942 года аперацыю па адначасовым разгроме нямецкіх гарнізонаў на чыгуначных станцыях Боркавічы і Дрыса. У студзені 1943 года ўдзельнічалі ў разгроме гарнізона ў вёсцы Вецслабада Латвійскай ССР. Разграмілі гарнізоны ў вёсках Балдышы (красавік 1943 года), Кабылінцы (красавік 1944 года) Дрысенскага раёна. У студзені — сакавіку, маі — снежні 1943, лютым — чэрвені 1944 гадоў вялі баі супраць карнікаў. На лініі Боркавічы — Бігосава падарвалі і пашкодзілі больш за 2 тысячы рэек.
Памяць
У 1964 годзе ў вёсцы Маторына Расонскага раёна ў гонар брыгады быў насыпаны курган, пастаўлены абеліск, у 1970 годзе ў вёсцы Дзёрнавічы Верхнядзвінскага раёна — стэла.
Паркавая вуліца (Наваполацк)
Апісанне
Размешчана ў паўночнай частцы горада (1-ы, 2-гі і 3-ці мікрараёны) і цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Дзвінскай да вуліцы Калініна, перасякаючы вуліцу Ктатарава. Працягласць вуліцы складае 2,5 км. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае. Да вуліцы з паўночнага боку прымыкае гарадскі Парк культуры і адпачынку, размешчаны ў пойме Заходняй Дзвіны.
Новы Сцепаноў
Но́вы Сцепано́ў (, Новый Степанов) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (13 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 32 км на поўдзень ад Брагіна, 61 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 149 км ад Гомеля.
Размешчана на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з крывалінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі. Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў у выніку раздзела вёскі Сцепаноў на вёскі Стары Сцепаноў і Новы Сцепаноў. У 1920-я гады пачала дзейнічаць школа. У 1927—1931 гадах цэнтр Сцепаноўскага (Новастэфаноўскага) сельсавета. У 1931 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны у траўні 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 41 жыхара. У 1959 годзе ўваходзіла ў саўгас «Савічы» (цэнтр — вёска Савічы). Да 12 лістапада 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Сцепаноўскага сельсавета, пасля — у склад Савіцкага сельсавета, які 26 сакавіка 1987 года быў перайменаваны ў Хракавіцкі сельсавет.
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай (Баркалабава)
Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай — праваслаўны храм у вёсцы Баркалабава Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Размешчаны на галоўнай вуліцы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Падоўжна-восевую аб’ёмную шматпланавую кампазіцыю храма фарміруюць накрытыя рознымі дахамі прытвор, малітоўная зала з бакавымі прыдзеламі, пяцігранная апсіда з трохграннымі рызніцамі. Уваход аформлены рундуком на чатырох слупах-дыньках з перакінутымі праз іх лучковымі аркамі. Неатынкаваныя фасады насычаны архітэктурнай пластыкай: карнізы з сухарыкамі, ліштва з какошнікамі, парныя калонкі, зубчастыя і парэбрыкавыя фрызы і інш.
Рамашкы (Ракытнянскі раён)
Рамашкы (Рома́шки) — вёска ў Ракытнянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Міхал Брунон Слізень
Міхал Ігнацы Брунон Слізень (? — да 12 мая 1729) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Слізняў, сын Аляксандра Казіміра, стольніка ашмянскага. Генеральны стражнік войска ВКЛ з 1698 года, падстолі ашмянскі ў 1708—1715 гадах, пісар скарбовы ВКЛ з 1715 года.
IC 4423
IC 4423 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1766
NGC 1766 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC29) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Сяргеевіч Карніенка
Аляксáндр Сяргéевіч Карніéнка (Олександр Сергійович Корнієнко; нар. 12 мая 1984, Кіеў, УССР, СССР) — украінскі палітычны дзеяч. Кіраўнік партыі «Слуга народа» з 3 жніўня 2019 года. Першы намеснік старшыні Вярхоўнай Рады Украіны з 19 кастрычніка 2021 года.
Кіраўнік перадвыбарчага штабу партыі «Слуга народа», № 7 у спісе партыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кіеве 12 мая 1984 года. У 2001—2007 гадах навучаўся ў Кіеўскім політэхнічным інстытуце, дзе атрымаў кваліфікацыю магістра хімічнай тэхналогіі і інжынерыі. З 2008 па 2010 год праходзіў навучанне ў Вісбадэнскай акадэміі псіхатэрапіі (Германія) і ва ўкраінскім інстытуце пазітыўнай псіхатэрапіі, дзе атрымаў кваліфікацыю базавага кансультанта па пазітыўнай псіхатэрапіі. З 2015 па 2019 год вывучаў псіхалогію ў праекце нефармальнай адукацыі «Экзістэнцыйны коўчынг» (на курсе Юрыя Краўчанкі). Жанаты. Разам з жонкай выхоўваюць дачку.
Дзейнасць
У 2004—2006 гг. — заснавальнік і выдавец незалежнай студэнцкай газеты «Студэнтка».
У 2005—2008 і 2011—2013 гг. быў канцэртным дырэктарам і менеджарам украінскага рок-гурта «Крихітка» (у мінулым «Крихітка Цахес»).
У 2006—2008 гг. — выканаўчы прадзюсар творчага аб’яднання «Апошняя барыкада», у межах якога арганізаваў шэраг художніх акцый і фестываляў, у прыватнасці, Дзень Незалежнасці з Махно.
Сузаснавальнік маладзёжнай арганізацыі «СІМ — Саюз ініцыятыўнай моладзі», якая займалася нефармальнай адукацыяй і крэатыўнай арганізацыяй вольнага часу моладзі (2005—2010 гг.).
З 2008 па 2010 гг. працаваў сацыяльным трэнерам. Правёў больш за 100 асветных мерапрыемстваў для моладзі і студэнтаў.
З 2015 г. — старшыня наглядовай рады ГА «Біржа маладзёжных праектаў».
У 2016—2018 гг. дапамагаў праекту GoCamp by GoGlobal, займаўся арганізацыяй прыезду ва Украіну 1000+ замежных валанцёраў для ўдзелу ў прышкольных моўных лагерах.
У красавіку 2019 года прыяняў рашэнне аб завяршэнні кар’еры бізнес-трэнера і выхадзе з бізнесу.
Палітычная дзейнасць
У 2004—2005 гг. — актыўны ўдзельнік студэнцкага пратэстнага руху падчас Аранжавай рэвалюцыі.
З 2006 года — палітычнае кансультаванне на выбарчых кампаніях. Працаваў з рознымі сіламі і кандыдатамі. Пасля падзей рэвалюцыі годнасці — толькі з новымі сіламі і кандыдатамі. У 2015 годзе працаваў у штабе кандыдата на пасаду гарадскога галавы Мікалаева ад партыі «Самадапамога» Аляксандра Сянкевіча.
З лістапада 2018 года — у камандзе Уладзіміра Зяленскага. Каардынаваў валанцёрскі праект «ЗеКаманда», які набраў рэкордную колькасць наглядальнікаў-валанцёраў. Таксама арганізоўваў працу па напаўненні выбарчых камісій — праект «Дзень выбараў».
2 красавіка 2019 года прыняў рашэнне пайсці ў палітыку разам з Уладзімірам Зяленским і «ЗеКамандай».
З 3 жніўня 2019 года — старшыня партыі «Слуга народа» з-за таго, што Дзмітрый Разумкоў з 29 жніўня стаў старшынёй Вярхоўнай Рады, а Давід Арахамія стаў кіраўніком фракцыі.
На мясцовых выбарах 2020 года ўзначальваў тэхналагічны штаб партыі «Слуга народа», займаўся пошукам і каардынацыяй паліттэхнолагаў.
7 снежня 2020 года ўключаны ў спіс украінскіх фізічных асоб, супраць якіх расійскім урадам уведзеныя санкцыі.
Святлана Леанідаўна Абрамовіч
Святлана Леанідаўна Абрамовіч (нар., г. ) — беларуская мастачка.
Біяграфія
Скончыла ў 1970 годзе Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Вучылася ў П. Масленікава і А. Бельцюковай. Удзельніца мастацкіх выставак з 1977 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1993 года. Жыве ў г. Мінску.
Творчасць
Працуе ў дэкаратыўна-прыкладным мастацтве (габелен, батык), а таксама ў галіне мастацкай распрацоўкі інтэр'ераў, жывапісе, акварэлі. Стварае касцюмы для аматарскіх калектываў. Сярод твораў: габелены «Музы» ў Салігорскім музычным вучылішчы (1988 ), «Купалле на Палессі» ў Мазырскім музычна-педагагічным вучылішчы (у сааўтарстве), «Трывожны кліч» у рэстаране «Беларусь» (Брэст), «Прарастанне» (2000), «Вытокі» (2002), дамавік «Балака» (2005), дамавік «Гарэза» (2007), «Далеч» (2008); батыкі «Світанак» (1982), «Песня» (1983), «Мая Радзіма» (1985) , «Колас» , «Поры года» (1986), «Музы» (1988); жывапісныя палотны «Думы на Сянежы» (1991), «Сустрэча з Гурзуфам» (1992), «Тупік» (1993), «Ніць Арыядны» (1994), «Настальгія» (1995); акварэлі «Па той бок» (1996), «Кветкі познія» (1997) і інш.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, Рэчыцкім краязнаўчым музеі, фондах БСМ.
Міхаіл Андрэевіч Белуш
Міхаіл Андрэевіч Белуш (, в. Руда Ліпічанская, Мастоўскі раён, Гродзенская вобласць —, в. Купіск, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) — удзельнік партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі ў Вялікую Айчынную вайну , загінуў у баі.