cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Камунізм
Камуні́зм (ад лацінскага commūnis — агульны) — грамадска-эканамічная фармацыя, якая заснаваная на грамадскай уласнасці на галоўныя сродкі вытворчасці.
З пункту гледжання тэарэтыкаў камунізму, гэта вучэнне здольнае пераадолець узаемную адасобленасць працы і зрабіць магчымым свабоднае самаздзяйсненне чалавека ў матэрыяльнай і духоўнай вытворчасці. Канчатковай мэтай камунізму з’яўляецца стварэнне ўмоў для ўсебаковага развіцця кожнага індывіда і ўсяго грамадства. Канцэпцыя камунізму найбольш распрацавана ў марксізме.
Самі тэарэтыкі камунізму не могуць вывесці адзінае вызначэнне камунізму. Так, паводле Энгельса, камунізм — вучэнне пра ўмовы вызвалення пралетарыяту. А паводле Маа Цзэдуна — суцэльная ідэалогія пралетарыяту і разам з тым новы грамадскі лад.
Гістарычнае развіццё камунізму
Некаторыя з гісторыкаў лічаць, што камунізм і камуністычнае вучэнне існавалі задоўга да прац Карла Маркса і Фрыдрыха Энгельса. Такім камунізмам быў першабытны, ці прымітыўны камунізм, калі агульнасць маёмасці была адзінай формай чалавечага грамадства.
У 1848 годзе, падчас «вясны народаў», нямецкімі філосафамі Карлам Марксам і Фрыдрыхам Энгельсам была напісана праца «Маніфест камуністычнай партыі», у якой былі вызначаны асноўныя мэты, задачы і метады барацьбы зараджалых камуністычных арганізацый і партый. Менавіта дзякуючы маніфесту былі выведзены асноўныя тэзісы камунізму і асноўныя ідэалы камуніста. Таксама была заснавана новая палітычная плынь — марксізм. На марксізме, у далейшым, будавалася шмат камуністычных ідэалогій
У 1864 годзе быў створаны Першы інтэрнацыянал. Марксісты заснавалі сацыял-дэмакратычныя партыі, у якіх выдзелілася як радыкальны, рэвалюцыйны кірунак, так і ўмераны, рэфармісцкі. Ідэолагам апошняга стаў нямецкі сацыял-дэмакрат Эдуард Бернштэйн. У створаным у 1889 годзе Другім Інтэрнацыянале да пачатку 1900-х гадоў пераважаў рэвалюцыйны пункт гледжання. На кангрэсах прымаліся рашэнні пра немагчымасць саюза з буржуазіяй, недапушчальнасці ўваходжання ў буржуазныя ўрады, пратэсты супраць мілітарызму і вайны і г.д. У далейшым, аднак, больш значную ролю ў Інтэрнацыянале сталі іграць рэфармісты.
У першай палове XX ст. з найбольш радыкальнага крыла сацыял-дэмакратыі вылучыліся камуністычныя партыі.
У 1910-1920-я гады стварылася шмат розных леварадыкальных і камуністычных плыняў. Самым вядомымі былі марксізм-ленінізм і бальшавізм. Вядомасць сваю яны атрымалі пасля кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года ў Расіі.
У 1918 годзе было створана люксембургіянства, якое супрацьстаяла з аднаго боку сацыял-дэмакратыі, а з другога — бальшавізму. Яго заснавальнікам была нямецкая радыкальная сацыял-дэмакратка Роза Люксембург.
Першымі гадамі існавання першай камуністычнай краіны ў свеце — Савецкага Саюза — былі створаны новыя адгалінаванні марксізму-ленінізму. Напрыклад, левы камунізм, прыхільнікі якога абвінавачвалі Леніна ў скажэнні марксізму. На працягу каля 30-ці гадоў у СССР панавала ідэалогія сталінізму, апазіцыю якой складала трацкісцкая ідэалогія.
У 1956 годзе, пасля XX-га з’езду КПСС, сусветны камуністычны лагер перажыў раскол. Пасля выкрыцця сталінізму былі створаны такія ідэалогіі як мааізм, хаджаізм і чучхэ, які крытыкавалі Хрушчова і яго даклад на XX-м з’ездзе КПСС. У Заходняй Еўропе ж набіраў папулярнасць еўракамунізм, які таксама выступаў з крытыкай Савецкага Саюза і савецкага сацыялізму.
У 1991 годзе, з распадам СССР, камуністычныя ідэі сталі губляць папулярнасць. Большасць камуністычных партый адмовіліся ад непарламенцкіх спосабаў барацьбы і перайшлі на больш умераныя пазіцыі.
У сучасным свеце камуністычная ідэалогія і камуністычная партыя пануе ў наступных краінах: КНР, КНДР, Лаос, В’етнам, Непал.
Прымітыўны камунізм
Паводле Энгельса, самыя старажытныя чалавечыя супольнасці, якія існавалі да ўзнікнення класаў, можна назваць «прымітыўным камунізмам». Энгельс, аднак, лічыць, што сучасны, развіты камунізм можа з’явіцца толькі пасля таго, як гісторыя пройдзе праз усе астатнія грамадскія фармацыі, уключаючы рабаўладальніцкі лад, феадалізм, капіталізм і сацыялізм.
Утапічны камунізм
Класічнай выявай гэтага віду камунізму можа служыць праца Томаса Мора «Утопія» (1516), у якой малюецца ідылічная карціна прымітыўнага камунізму, якая супрацьпастаўляецца феадалізму. Да 1700 года афармляюцца новыя, болей развітыя версіі ўтапічнага камунізму, прадстаўленыя канцэпцыямі Сен-Сімона, Фур’е і Оўэна.
Ваенны камунізм
Назва эканамічнай палітыкі ў 1918—1920 г., пад час Грамадзянскай вайны, на тэрыторыі кантраляванай бальшавікамі. Складаўся з шэрагу надзвычайных мер: нацыяналізацыі прамысловай вытворчасці, жорсткай цэнтралізацыі кіравання эканомікай, забароны прыватнага гандлю харчовымі і найбольш дыфіцытнымі таварамі (асабліва хлебам), карткавай сістэмы размеркавання тавараў, частковай адмены грошаў, харчразверсткі і г.д. Увядзенне палітыкі ваеннага камунізму часткова тлумачыцца цяжкасцямі, якія перажываў бальшавіцкі рэжым у Грамадзянскую вайну і пад час іншаземнай інтэрвенцыяй, але вялікі ўплыў мелі і ідэялагічныя перакананні кіраўніцтва бальшавікоў. Пад час існавання Літбела (зіма-лета 1919 г.) палітыка ваеннага камунізму суправаджалася асабліва жорсткімі формамі ў сельскай гаспадаркі. Улады адмаўляліся размяркоўваць памешчыцкія землі паміж сялянамі, спадзеючыся, што створаныя на іх камуны і арцелі паступова выціскнуць прыватную сялянскую гаспадарку. Усё гэта выклікала масавую незадаволенасць сярод сялян і часткі гарадскога насельніцтва.
Поўны камунізм
З пункту гледжання марксізму — апошняя стадыя ў развіцці чалавечага грамадства, пры якой рэалізуецца асноўны лозунг камуністычнага руху: «ад кожнага па магчымасцях, кожнаму па патрэбам». Неабходнай умовай поўнага камунізму паводле Маркса з’яўляецца дастаткова працяглае існаванне сусветнай сацыялістычнай дзяржавы, якое прывяло б да знікнення класаў і адмірання ўрадавай улады.
Еўракамунізм
Умоўная назва палітыкі камуністычных партый Заходняй Еўропы, якія крытыкавалі недахоп палітычных свабод і самаізаляванасць партыі і ўладаў у тых краінах, якія прынялі савецкую мадэль сацыялізму. Расійскіх паслядоўнікаў еўракамунізму (або неаўтарытарнага камунізму) часта называюць трацкістамі, нягледзячы ані на аўтарытарызм самога Троцкага, ані на адсутнасць у ідэалогіі неаўтарытарных камуністаў нават схільнасці да трацкісцкага марксізму.
Ахвяры камунізму
За сем дзесяцігоддзяў з невялікім у выніку толькі грамадзянскіх войнаў, а таксама кампаній тэрору і голаду, арганізаваных камуністамі, было забіта не менш за 90 мільёнаў чалавек, або амаль 5 % насельніцтва краін, якія апынуліся пад іх частковым або поўным кантролем.
Таццяна Аляксееўна Рудэнка
Таццяна Аляксееўна Рудэ́нка (, г. Тбілісі, Грузія) — беларуская мастачка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Біяграфія
Скончыла ў 1976 годзе Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава, у 1976—1982 гадах выкладала ў ім. У 1986—2009 гадах працавала на Віцебскім камбінаце «Мастацтва». Удзельніца мастацкіх выстаў з 1976 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1990 года.
Жыве ў Віцебску.
Творчасць
Працуе ў галіне дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва (габелен, батык), займаецца афармленнем сцэн, ювелірным мастацтвам, станковым жывапісам.
Асноўныя працы (у сааўтарстве з Ю. Рудэнкам): габелены «Лістапад», «Зямля» (1987), «Камета», «Цень ад вясёлкі», «Зацьменне», «Стагоддзі», «Азёрны край» (1993); дэкарацыі для тэатра «Вячэрні паказ» (1983), «Урачыстая» (1986), «Кветка папараці» (1987), «Залацістая» (1989); бацікі «Першыя кветкі» (1981), «Бэз» (1990), «Японская акацыя», «Планета» (1991), «Усход» (1992), «Сусвет», «Белая ноч», «Палявыя кветкі» (1994); працы ў змяшанай і аўтарскай тэхніцы «Пачатак» (1988), «Хмара» (1989), «Сухія кветкі» (1991), «Зімовы сон», «Ліпеньская ноч», «Далёкі востраў» (1992), «Апошні ліст», «Код жыцця» (1995); трыпціх «Іерусалім» (2007); мноства ювелірных вырабаў, у тым ліку сімвалічныя пёры — прызы журналістам ІІІ Міжнароднага фестывалю «Славянскі базар».
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Віцебскім мастацкім музеі, фондах Беларускага саюза мастакоў, Епархіяльным музеі ў г. Катавіцы (Польшча).
Сям’я
У шлюбе з мастаком Юрыем Васілевічам Рудэнкам.
Віктар Ніканавіч Емяльянаў
Віктар Ніканавіч Емяльянаў (, г. Вінніца, Украіна —, Мінск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1985).
Ле Куанг Дао
Ле Куанг Дао (Lê Quang Đạo; 8 жніўня 1921 — 24 ліпеня 1999) — в’етнамскі ваенны і палітычны дзеяч, член ЦК КПВ, генерал-лейтэнант В’етнамскай народнай арміі, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў.
Віктар Ніканавіч Емяльянаў
Біяграфія
Скончыў у 1956 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут. 3 1956 года архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар аддзела, кіраўнік сектара, намеснік галоўнага інжынера інстытута па архітэктуры, у 1986—1989 галоўны архітэктар інстытута БелНДІдзіпрасельбуд.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года.
Ле Куанг Дао
Сапраўднае імя — Нгуен Дык Нгуен (Nguyễn Đức Nguyện).
Віктар Ніканавіч Емяльянаў
Біяграфія
Пражываў у Мінску.
Ле Куанг Дао
Біяграфія
Нарадзіўся 8 жніўня 1921 года ў вёсцы Дзінь Банг, акруга Ту Сон, правінцыя Бакнінь.
Рэвалюцыйная дзейнасць
У 1938 годзе стаў актыўным удзельнікам Дэмакратычнага моладзевага руху ў Ханоі. У 1940-м уступіў у Камуністычную партыю Індакітая. У гэты ж час, згодна з прынятай сярод рэвалюцыянераў традыцыі, змяніў сваё імя з Нгуен Дык Нгуен на Ле Куанг Дао. У жніўні абраны сакратаром першай ячэйкі партыі ў Дзінь Банг.
Віктар Ніканавіч Емяльянаў
Творчасць
Аўтар навуковых прац, у т.л. «Архітэктурна-планіровачная арганізацыя сельскіх населеных месцаў Беларусі» (Мінск, 1984).
Ле Куанг Дао
Рэвалюцыйная дзейнасць
У сярэдзіне 1941 года прызначаны сакратаром парткама раёна Ту Сон. Пазней, да 1942-га, займаў пасаду сакратара парткама правінцыі Бін Дуонг. Адначасова ён стаў членам Паўночнага камітэта партыі. У 1943—1945 з’яўляўся сакратаром партыйнага камітэта горада Ханоя. Акрамя таго, таксама быў пастаянным членам Танкінскага партыйнага камітэта, рэдактарам газеты «Нацыянальнае выратаванне» (Cứu quốc), «Сцяг вызвалення» (Cờ giải phóng) і «Рашучая перамога» (Quyết thắng). Стварыў навучальныя класы для падрыхтоўкі кадраў В’етміня ў ваеннай зоне Хаанг Хоа Тхам. Яму таксама было даручана чытаць лекцыі ў тэарэтычных навучальных класах па партыйнай і рэвалюцыйнай работы для членаў Ханойскага саюза моладзі за нацыянальнае выратаванне і Культурнай асацыяцыі нацыянальнага выратавання.
Са жніўня 1945 па 1946 год Ле Куанг Дао быў палітычным кіраўніком Вызваленчай арміі В’етнама па правінцыі з Бакзянг.
Віктар Ніканавіч Емяльянаў
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1979), шасцю медалямі ВДНГ СССР. 1-я прэмія на Усесаюзным конкурсе (1975, у аўтарскім калектыве) за лепшае рашэнне сельскіх пасёлкаў.
Ле Куанг Дао
Рэвалюцыйная дзейнасць
З красавіка да сярэдзіны 1946 года займаў пасаду сакратара Ханойскага парткама, з 1 лістапада 1946 па 1947 — намесніка сакратара парткама зоны XI, пасля да 1949 — сакратара міжправінцыйнага аддзела Ханой—Хадонг.
Ваенная служба
У 1950—1954 гадах адказваў за прапаганду Памежнай кампаніі, быў першым дырэктарам Дэпартамента прапаганды і агітацыі, намеснікам дырэктара па палітыцы ў кампаніі Д’енб’енфу, выконваў абавязкі палітычнага камісара 308-га батальёна. На Жэнеўскай канферэнцыі 1954 года прызначаны намеснікам кіраўніка дэлегацыі В’етнамскай народнай арміі ў Камітэце Саюза перамір’я.
У 1955—1976 займаў пасады намесніка дырэктара Галоўнага палітычнага ўпраўлення, непасрэдна кіраваў знешняй прапагандай і агітацыяй арміі, быў пастаянным членам Цэнтральнай Ваеннай Камісіі (з 1965). У 1961 годзе Ле Куанг Дао прызначаны дырэктарам Цэнтральнай ваеннай пракуратуры.
У 1968—1972 гадах з’яўляўся палітычным кіраўніком шэрагу буйных ваенных кампаній, у тым ліку аблога Кхешані і аперацыя «Lam Son 719». У 1975 годзе ўдзельнічаў у арганізацыі і правядзенні аперацыі «Хо Шы Мін» у ходзе Вясновага наступлення, якое паклала канец В’етнамскай вайне.
ЦК КПВ
На IV з’ездзе Камуністычнай партыі В’етнама ў 1976 годзе ён быў абраны членам членам Сакратарыята ЦК КПВ. Раней Ле Куанг Дао займаў пасады намесніка сакратара гаркама партыі і палітычнага камісара Ханойскага ваеннага камандавання (цяпер сталічнага камандавання Хано).
З 1982 года ён быў сакратаром ЦК партыі, кіраўніком Цэнтральнага Камітэта па навуцы і тэхналогіях, курыраваў навуковую і грамадскую дзейнасць і ўвайшоў у склад Прэзідыума ЦК В’етнамскага айчыннага фронту. У 1987—1992 — старшыня Нацыянальнага сходу, намеснік старшыні Дзяржсавета. З 1988 года — сакратар парткама ЦК В’етнамскага айчыннага фронту. У жніўні 1994 года прызначаны старшынёй Прэзідыума ЦК В’етнамскага айчыннага фронту.
Наталля Аляксандраўна Поляк
Наталля Аляксандраўна Поляк (нар., г. Слуцк) — беларускі гісторык. Спецыяліст па гісторыі дысідэнцкага пытання ў Беларусі ў XVII—XVIII ст. Кандыдат гістарычных навук (2007), дацэнт (2013).
Шарур
Шарур (Şərur) — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Шарурскага раёна Нахічэванскай Аўтаномнай Рэспублікі Азербайджана. 7,3 тыс. чалавек (2017).
Ле Куанг Дао
ЦК КПВ
Памёр 24 ліпеня 1999 года ў Ханоі. Быў пахаваны на могілках Май Дзіч, раён Ту Ліем, Ханой.
Сям’я
Яго бацька — Нгуен Дык Кунг, маці — Нгуен Тхі Лак.
Малодшы брат Нгуен Дык Нгіем і дзядзька Нгуен Дуй Тан разам з ім былі ўцягнуты ў рэвалюцыйную дзейнасць.
Ле Куанг Дао быў жанаты на пісьменніцы Нгуен Тхі Нгует Ту. У шлюбе нарадзілася чацвёра дзяцей: дачка Нгуен Нгует Цінь, сыны Нгуен Куанг Туэй, Нгуен Куанг Тханг і Нгуен Куанг Бак. Апошні стаў ваенным і даслужыўся да звання генерал-маёра.
Памяць
Яго імем названы вуліцы ў Ханоі, Хюэ і Дананге.
Наталля Аляксандраўна Поляк
Біяграфія
Нарадзілася ў 1979 годзе ў Слуцку.
У 2001 годзе скончыла гістарычны факультэт БДУ, пасля магістратуру БДУ, у 2006 годзе — аспірантуру Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы БДУ. У 2007 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Дысідэнцкае пытанне на Беларусі ў кантэксце міжнародных адносін (1660—1768 гг.)».
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: канфесійная гісторыя ВКЛ і Рэчы Паспалітай, узаемаадносіны хрысціянскіх канфесій і еўрапейскі кантэкст беларускага рэлігійнага фактару ў XVII—XVIII стагоддзях.
Прышчэпаўшчына
«Прышчэпаўшчына» — аграрная палітыка, якая праводзілася з 1924 па 1929 гады ў Беларусі наркамам земляробства Д. Ф. Прышчэпавым і заключалася ў свабодзе выбару сялянамі формаў землекарыстання, размяшчэнні сялянскіх гаспадарак на сялібах.
Сутнасць рэформы
З сярэдзіны 1920-ых гадоў па пачатак 1930-х, у часы НЭПу, Прышчэпаў праводзіў палітыку пад лозунгам: «Беларусь — чырвоная Данія», ці ж, як яе пазней назвалі, прышчэпаўшчына. Згодна ідэі Прышчэпава: «Беларусь у развіцці сельскай гаспадаркі павінна ісці па шляху Даніі і мусіць стаць Даніяй на Ўсходзе Еўропы». Да 1925 года каля 25 % сялянскіх гаспадарак БССР знаходзілася на хутарах. Народны камісарыят склаў пяцігадовы перспектыўны план развіцця лясной і сельскай гаспадаркі БССР на 1925—1929 гады, які прадугледжваў негвалтоўнае перасяленне на хутары i ў дробныя пасёлкі за 130 000 сялянскіх гаспадарак.
У 1927 годзе ў СССР паўстаў крызіс хлебазагатовак, па Беларусі план быў выкананы толькі на 71,5 %, так як ён быў істотна завышаны. Для таго каб узяць хлеб у сялянства і атрымаць сродкі для індустрыялізацыі стаў разглядацца план пераходу сельскай гаспадаркі на шлях буйной агульнай вытворчасці.
У траўні 1929 года Палітбюро ЦК ВКП(б) накіравала ў Беларускую ССР з інспекцыяй партыйную камісію, у высновах якой было сказана, што ў БССР адчуваецца «кулацкі наступ», змест якога прынял «нацыянальныя формы». Дзейнасць Прышчэпава была ахарактарызаваная як «насаджэнне кулацкіх аднаасобных гаспадарак». Яго таксама абвінавачвалі ў недаацэнцы складанай машыннай тэхнікі і перспектыў калгасна-саўгаснага будаўніцтва.
Барацьба з «правым ухілам» суправаджалася палітыкай калектывізацыі, раскулачваннем. 6 студзеня 1930 года пленум ЦК КП(б)Б прыняў рашэнне калектывізаваць 75—80 % сялянскіх гаспадарак. 10 лютага 1930 года ЦК КП(б)Б накіраваў у ЦК ВКП(б) запіску, у якой прасіў уключыць Беларусь у лік раёнаў суцэльнай калектывізацыі.
У савецкіх крыніцах «Прышчэпаўшчына» апісваецца як «праваўкланісцкія дзейнасць», «рассяленне сялян на хутарах, умацаванне індывідуальных гаспадарак шляхам прадастаўлення ім ільгот, то ёсць штучнае адраджэнне кулацтва».
Эберсвальдэ
Эберсвальдэ (Eberswalde) — горад на тэрыторыі зямлі Брандэнбург, Германія. Раённы цэнтр Барніма. Горад называюць Лясным (Вальдштат) (ням. Waldstadt), з-за таго, што вакол яго знаходзяцца шырокія лясныя масівы: на поўдзень ад горада знаходзяцца Лясныя масівы Эберсвальдэ агульнай плошчай 1080 га, на поўначы — біясферны запаведнік Шорфхайдэ-Хорын. Паняцце «Ляснога» горада ўзгадваецца ў працах гісторыка горада Рудольфа Шміта і ў шматлікіх публікацыях і паштоўках XIX—XX стагоддзяў.
Горад узгадваеца з XIV стагоддзя. Вакол горада знаходзіцца 1468 га лясоў, каля 1000 га рэкрэацыйных лясоў, 271 га запаведнікаў і экалагічна значных месц пражывання. Буйны прамысловы цэнтр, на тэрыторыі якога размяшчаюцца заводы, фабрыкі і інш.
Месцазнаходжанне
Эберсвальдэ з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Барніма. Ён знаходзіцца за 50 км на паўночны ўсход ад Берліна, і прыкладна за 22 км на захад ад Одэра. Непасрэдна на поўнач ад горада працякае Одэр-Хафэль-Канал. Праз цэнтр праходзіць Фіноўканал.
Геалогія
Эберсвальдэ размешчаны ў адпаведнасці з аднолькаімёным названнем ляснога масіва размешчанага вакол горада. Вісленскі ледніковы перяд наложыў свой след у ландшафце горада: дно старажытнай даліны, у якой знаходзіцца горад, рассечана. Пры чым, чым глыбей ісці ў даліну, тым больш рассечана дно. Толькі некаторыя часткі горада, як Нордскол, Остэнд і Судэнт знаходзяцца на ўзроўні старажытнай даліны або ўжо за яе межамі на схілах Барніма. Глебу горада, стварае пераважна пясок і жвір, але сустракаюцца і падзолістыя тыпы глеб.
Працягласць тэрыторыі горада і яго плошча
Эберсвальде цягнецца ўздоўж Фіноўканала на агульнай даўжынёй 14,1 км ва ўсходне-заходнім кірунку. Найбольшую працягласць горад мае у Паўночна-Паўдневым кірунку, паміж раёнам Нордсколе і Судэнт, даўжыней 7,7 км.
Горад - рэзідэнцыя курфюрстаў
Бліжэйшыя гарады: Бернау (у Паўднева-Заходнім кірунку), Ёахімсталь (у Паўночна-Заходнім кірунку ) і Одэрберг (Усходні кірунак). Эберсвальде мяжуе з наступнымі муніцыпалітэтамі (па гадзіннікавай стрэлцы, пачынаючы з Поўначы): Брыц, Корын, Нідэрфінаў, Хохэнфінаў, Брэйдын, Мельхоў і Шорфхайдэ (часам і камуна).
Гарадскія раёны
Цэнтр горада. Эберсвальде быў моцна пашкоджаны пад канец Другой сусветнай вайны, забудова па-ранейшаму мела вялікія праблемы, з-за прабелаў. Дзе да канца вайны яшчэ стаялі жылыя дамы, былі створаны паверхні ў эпоху ГДР, пераважна зяленыя, забудоўваць гэтыя раёны пачалі з 1990 года, паступова. Побач з гістарычнай рынкавай плошчай, фантан са львамі, павільен, які быў пабудаваны ў 2007 з падлог-мудрагелістычнага дому і новы адміністрацыйны будынак ствараюць сучасную рынкавую плошчу Эберсвальдэ. Цяперашні рынак у два разы большы, чым гістарычны. Першая палова ХХ стагоддзя — гэта толькі страты вайны. Некаторыя рэшткі сярэднявечнай гарадской сцяны ў Кіпцюрнай дарогі ставяцца да цэнтру горада, гэтак жа як Лейбніцкі раён (названы ў гонар ўсеагульнага вучонага Готфрыда Вільгельма Лейбніца), новазбудоўляныя паселішча ў часы ГДР. Першыя шматпавярховыя будынкі ў цэнтры горада узніклі паміж 1880 і 1914 гадамі, і ставяцца да грюндэрства. У гэтыя гады Эберсвальде моцна распаўсюдзіўся ў заходнім кірунку ад рынкавай плошчы, так як чыгуначны вакзал горада знаходзіўся прыкладна ў двух кіламетрах. Гэта адбылося, магчыма з-за таго, што мэр гораду тады моцна хацеў правесці жалезную дарогу цераз свой горад. Уздоўж чыгункі з'явіліся першыя жылыя дамы. Гэтая дарога можа разглядацца сёння ў якасці галоўнай вуліцы горада Эберсвальдэ.
Нардскол. Раён пачынаецца на дарозе Landesstraße L 200 і заканчываецца на схіле зялёнага кургана, побач з гарадской сцяной. Тут вы знойдзеце бальніцу Марцін-Гропіус і пераважна хатнія ўмовы забудовы.
Паўднёвы раён (Остэнд). Знаходзіцца ў паўдневай частцы даліны, дзе таксама пераважна хатняя ўмова забудовы. Абедзве часткі горада ўзніклі паміж двума сусветнымі войнамі, у час Веймарскай рэспублікі і Трэцяга рэйху.
Паўднёвы раён (Судэнд). Гэта былыя казармы на Паўдневай ускраіне вескі называюцца з канца 1990-х гадоў Паўночным раёнам. Былыя артылерыйскія казармы былі пабудаваныя ў часы нацыстаў, былі да 1994 года ў распараджэнні групы Савецкіх войскаў у Германіі (пазней Заходняй групы войскаў) і былі пашыраны, у большай ступені да ўлады, у цэнтры горада, падатковай інспекцыі і Галоўным паліцэйскім дэпартаментам гораду. Акрамя гэтых казармаў, у раёне распалагаюцца некалькі жылых будынкаў.
Заходні раён (Вэстэнд). Пасля Першай сусветнай вайны пачалося пашырэнне горада на захад ад чыгуначнага вакзала. У раене плошчы Луізэнплац у раёне вакзала і ўздоўж чыгуначнай вуліцы паявіліся шматпавярховыя жылыя збудаванні. На акраінах вуліцы былі пабудаваны заводы, гэта была эксплуатацыйныя металаапрацоўчыя заводы, якія моцна выкарыстоўваліся ў Трэцім рэйху ў 1933 па 1945 гады для абароннай прамысловасці. Для замежных работнікаў завода былі пабудаваны дамы ў Вэстэндзе. З 1950-ых гадоў, для заводаў Эберсвальдэ пачынаецца новая эпоха: ЗнешЭканомБанк Эберсвальдэ становіцца іх партнёрам, пасля чаго вакол Вэстэнда паынае стварацца раён Фінаў (Finow (раней Heegermühle)).
Некалі самастойнае месца Фінаў, у 1970 годзе аб'ядналася з горадам Эберсвальде. Раён Купфэрхаммер (Kupferhammer) знаходзіцца на поўнач ад Вэстэнда за Фінаў-каналам і характарызуецца хатнім і гарадскім будаўніцтвам.
Трошкі далей, распаўсюжан раён Волфсвінкел і былая прамысловая вобласць Эберсвальдэ. Таксама, гэтыя месцы называюцца Жалезным раёнам. Так гэтыя месцы назвалі месныя жыхары. Гэты раён, у агульным, займае плошчу 17 Га.
На поўдзень ад Жалезнага раёна ў канцы 1970-х гадоў было пачата будаўніцтва новага раёна. Першапачаткова квартал Макс-Райман, быў так назван павароту замка абсалютна кіравання раена.
Аглабіды
Аглабі́ды — арабская феадальная дынастыя ў Іфрыкіі (сучасны Туніс), якая кіравала ў 800 — 909 гадах. Заснавальнік — Ібрагім ібн аль-Аглаб (800 — 812), сын аднаго з ваеначальнікаў халіфата Абасідаў, намесніка Іфрыкіі ў 785 — 787 гадах.
Абапіраючыся на арабскую ваенную арыстакратыю і вярхі гарадскога насельніцтва, Аглабіды стварылі ў рамках Абасідскага халіфата незалежны суніцкі эмірат са сталіцай у Кайруане, але пад сюзерэнітэтам Абасідаў. У сістэме кіравання яны прытрымліваліся іх палітыкі; быў створаны цэнтралізаваны адміністрацыйны апарат на чале з візірам, кяцібамі (сакратарамі), якія загадвалі асобнымі галінамі кіравання, і вярхоўным кадзі  (суддзёй), які сачыў за захаваннем прынцыпаў шарыяту. Разумнае кіраванне, шырокае ірыгацыйнае будаўніцтва, укараненне новых прыёмаў земляробства прывялі да ўздыму сельскай гаспадаркі (суднабудаванне, выплаўка металаў, выраб зброі і асаднай тэхнікі, шаўковых, парчовых тканін, вырабаў са шкла, паласаў і інш.)
У эміраце са змяшаным араба-раманскім, часткова берберскім насельніцтва хутка ішоў працэс арабізацыя. Да гэтага ў значнай ступені прыводзілі шырокія сувязі з Усходам, заснаванне ў Кайруане акадэміі «Дом мудрасці» ( Байт аль-хікма), грамадскіх бібліятэк, пераклады на арабскую мову лацінскіх твораў па прыродазнаўчым навукам і г.д.. Хоць большасць насельніцтва пры Аглабідах складалі хрысціяне, вядучая роля ў рэлігійна-палітычным жыцці належала мусульманам-сунітам.
У VIII стагоддзі прадстаўнікі арабскай арыстакратыі Аглабідаў змагаліся з берберскімі харыджыцкімі паўстаннямі ібадзітаў, якія ахапілі ўсю Паўночную Афрыку. У 849 годзе вярхоўны кадзі Сахнун ібн Саід здзейсніў рэлігійную рэформу, зацвердзіў малікізм у якасці галоўнай рэлігійнай дактрыны. У галіне знешняй палітыкі Аглабіды выступалі як саюзнікі Абасідаў, супрацьстаялі Амеядскім кіраўнікам Іспаніі, Рустамідам, Ідрысідам і іншым  алідскім кіраўнікам Магрыба, у 1180 годзе адбілі напад егіпецкіх войскаў Тулунідаў. У 827—902 гадах падчас доўгай вайны, у перыяд кіравання Зіядэт-Алаха I, яны выгналі візантыйцаў з Сіцыліі, у 840 годзе высадзіліся на поўдні Апенінскага паўвострава (у Калабрыі), у 846 годзе здзейснілі напад на Рым. Аднак паўстанне арабскай арыстакратыі і апазіцыя факіхаў ( правазнаўцаў), якія абвінавачвалі Аглабідаў у пагардзе асноўнымі прынцыпамі ісламу, прымусілі эмір аў аддаліцца ад арабскага войска ( джунда) і мяшчан, усё больш абапіраючыся на асабістых кліентаў ( мавалі) са славян ( сакаліба) і лангабардаў, а таксама на чорную гвардыю абідаў (рабоў).
З прычыны падатковага ціску, эксплуатацыі чыноўнікаў і суперніцтва плямёнаў улада Аглабідаў аслабла і ў рэшце рэшт пала пад націскам шыіцкіх рухаў. Шыіты, якія абапіраліся на плямёны кетама разбілі Аглабідаў. Апошні эмір, Зіядэт-Алах ІІІ у 909 годзе бег з рэзідэнцыі эміраў Ракады, якая стала цэнтрам новаўтворанага халіфата Фацімідаў.
Хызы
Хызы (Xızı) — горад, адміністрацыйны цэнтр Хызынскага раёна Азербайджана, размешчаны за 104 км ад Баку.
Руднянскі сельсавет (Гарадоцкі раён)
Рудня́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Рудня.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Рудненскі (Руднянскі) сельсавет у складзе Мяжанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Мяжанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Гарадоцкага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе новаўтворанага Мехаўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 18 сакавіка 1958 года ў складзе Езярышчанскага раёна. 16 верасня 1960 года ў склад Мяжанскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Кавалёва, Каверзіна, Махалава, Немцава, Трубачова, Ціпоры і Шаўрова). З 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. 26 сакавіка 1973 года скасавана вёска Шаламова (злілася з вёскай Задрачча). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Марчанскага сельсавета (вёскі Вадзянікі, Горкі, Гукалы, Дубраўка, Кудзіны, Марчанкі і Саладухі) і частка скасаванага Газьбенскага сельсавета (вёскі Андрэева, Астапкавічы, Баркі, Газьба, Гаці, Лугаўскія, Рэпішча, Халіпы, Шмані).
13 верасня 2018 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя перададзена ў склад Езярышчанскага сельсавета (вёскі Балотніца, Бібіна, Вадзянікі, Горкі, Гукалы, Дарахі, Дубраўка, Задрачча, Кудзіны, Ляхаўка, Марчанкі, Прудок, Рудня, Саладухі), Мяжанскага сельсавета (вёскі Андрэева, Астапкавічы, Баркі, Газьба, Гаці, Лугаўскія, Рэпішча, Халіпы, Шмані) і Бычыхінскага сельсавета (землі сельскагаспадарчага прызначэння).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 591 чалавек, з іх 88,7 % — беларусы, 10,3 % — рускія.
Леапольд III (герцаг Аўстрыі)
Леапольд III (Leopold III.;,  — , Земпах) — герцаг Аўстрыі з 1365 года, з дынастыі Габсбургаў, заснавальнік Леапальдзінскай лініі габсбургскага дому.
Біяграфія
Леапольд III быў малодшым сынам аўстрыйскага герцага Альбрэхта II і Яганы Пфірт, дачкі Ульрыха III, графа Пфірта. У 1365 годзе, пасля смерці старэйшага брата Рудольфа IV, Леапольд разам са сваім братам Альбрэхтам III атрымалі ў спадчыну прастол Аўстрыі.
Спачатку браты кіравалі сумесна, прычым Леапольд III адказваў за кіраванне Ціролем, але ў 1379 годзе паміж імі быў заключаны Нойбергскі дагавор, які падзяліў уладанні Габсбургаў. Альбрэхту III дасталася ўласна герцагства Аўстрыя, а Леапольду III былі перададзены Штырыя, Карынтыя, Ціроль, Істрыя, Крайна і Пярэдняя Аўстрыя. Гэтым было пакладзена падзел Аўстрыйскай манархіі паміж Альберцінскай і Леапальдзінскай лініямі.
У сваіх уладаннях Леапольд III праводзіў жорсткую ўнутраную і агрэсіўную знешнюю палітыку. Ужо ў 1368 годзе яму ўдалося далучыць Фрайбург — буйны горад і важную крэпасць на беразе Рэйна ў паўднёва-заходняй Германіі. У 1375 годзе Леапольд III стаў кіраўніком Фельдкірха ў Форарльбергу. У 1381 годзе было далучана буйное княства Гогенберг у цэнтральнай Швабіі пасля згасання там дынастыі Гогенцолернаў. Затым пад кіраванне Леапольда III перайшлі швабскія лены караля Венцэля IV. Герцаг умяшаўся ў барацьбу Трыеста з Венецыянскай рэспублікай і абяцаннем абароны і шырокіх свабод і прывілеяў забяспечыў пераход Трыеста ў 1382 годзе пад уладу Габсбургаў. У выніку ў склад Аўстрыі ўвайшоў важны гандлёвы порт на Адрыятыцы.
Леапольд III таксама імкнуўся вярнуць пад кантроль Габсбургаў швейцарскія кантоны, якія яшчэ ў пачатку XIV стагоддзя зрынулі ўладу Аўстрыі. Аднак яго паход у Швейцарыю ў 1386 годзе скончыўся поўным правалам: у бітве пры Земпаху швейцарскія апалчэнцы нанеслі поўнае паражэнне рэгулярнай рыцарскай арміі Леапольда III, а сам герцаг быў забіты.
NGC 3193
NGC 3193 (іншыя абазначэнні — UGC 5562, MCG 4-24-27, ZWG 123.38, ARP 316, VV 307, HCG 44B, PGC 30099) — эліптычная галактыка (E2) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жан Батыст Гаспар Дэбюро
Жан Батыст Гаспар Дэбюро (Jean-Gaspard-Baptiste Deburau, сапр. — Ян Кашпар Дворжак ;, Колін, тады Свяшчэнная Рымская імперыя, цяпер Чэхія — , Парыж, Ліпеньская манархія) — французскі акцёр-мім.
Спадчына
З Дэбюро часта параўноўвалі Чарлі Чапліна. Яго вобраз развіў Марсель Марсо.
Хроніка Быхаўца
«Хроніка Быхаўца» — летапісны звод з ліку беларуска-літоўскіх летапісаў, адзін з агульнадзяржаўных зводаў Вялікага Княства Літоўскага. У літоўскай гістарыяграфіі азначаецца як 3-я рэдакцыя Літоўскай хронікі.
Гісторыя
Складзены ў сярэдзіне XVI ст. і дайшоў да нашых часоў у двух спісах — Быхаўца і Вавельскім. Спіс Быхаўца зроблены ў канцы XVII — пачатку XVIII ст., захоўваўся ў маёнтку Магілёўцы шляхціца Аляксандра Быхаўца, які ў 1834 годзе пераслаў рукапіс Тэадору Нарбуту.
Працяглы час хроніка лічылася фальсіфікатам, прыпісваным Т. Нарбуту, які ўпершыню выдаў яе ў серыі «Помнікі літоўскай гісторыі» (1846), пасля чаго рукапіс бязследна знік. Гэта, а таксама неадназначная рэпутацыя Т. Нарбута (які часам спасылаўся на няісныя крыніцы ), супярэчнасці і анахранізмы ў тэксце, дало падставы для думкі пра фальсіфікацыю. Але з сапраўднасцю хронікі згадзіліся шматлікія расійскія, беларускія і польскія гісторыкі. За некалькі гадоў перад Т. Нарбутам урывак з хронікі (фрагмент пра забойства вялікага князя Жыгімонта Кейстутавіча ў 1440 годзе) надрукаваў настаўнік Віленскай гімназіі Г. Клімашэўскі, які чытаў рукапіс яшчэ ў маёнтку А. Быхаўца.
Другім разам «Хроніка Быхаўца» была апублікавана ў XVII томе Поўнага збору рускіх летапісаў (1907). М. Улашчык даказаў, што ў спісе выдадзеным у 1846 годзе не хапае толькі 10 % тэксту арыгінала, складзенага ў 1530-я гады аўтарам, блізкім да магнатаў Гаштольдаў і Алелькавічаў.
У 2011 годзе літоўскі даследчык Кястуціс Гудмантас знайшоў у 1-м (вавельскім) аддзяленні Нацыянальнага архіва ў Кракаве ўрывак «Хронікі Быхаўца», перапісаны ў 1570-1580-я гады, што канечна абвяргае думкі пра фальсіфікацыю Т. Нарбута. Вавельскі ўрывак, у адрозненне ад тэксту «Хронікі», апублікаванага Т. Нарбутам, перапісаны кірыліцай.
Твор пачынаецца з апісання бегства «рымлян» і завяршаецца разгромам крымскіх татараў пад Клецкам у 1506 годзе. Асноўная тэма твору — ваенна-патрыятычная, таму падкрэслены факты тэрытарыяльнага росту ВКЛ, ухваляецца знешняя палітыка вялікага князя Вітаўта, яго роля ў Грунвальдскай бітве. Адчуваецца антыпольская скіраванасць у выкладанні матэрыялу. Так, Польшча апісваецца як галоўны вораг незалежнасці ВКЛ. Праз напісанне хронікі ў час да Люблінскай уніі, высока ацэнена роля беларуска-літоўскай знаці ў гісторыі краіны, выказана заклапочанасць яе лёсам.
Заслаўская хроніка
У сваёй «Хроніцы польскай, літоўскай, жамойцкай і ўсёй Русі» Мацей Стрыйкоўскі прыводзіць пачаткі двух летапісаў, выкарыстаных у сваёй працы. Адзін з гэтых летапісаў, атрыманы, паводле самога М. Стрыйкоўскага, ад князёў Заслаўскіх, надзвычай блізка супадае з Хронікай Быхаўца. Пры гэтым цытата змяшчае і першыя сказы летапісу, згубленыя ў спісе Быхаўца, дазволіўшы запоўніць гэтую лакуну пры выданні.
Ігнат Даніловіч лічыў, што гэты спіс, умоўна названы «Заслаўскім», тоесны спісу Быхаўца. Пазней стала прынятым меркаванне, што гэта быў іншы, але блізкі летапіс, лёс якога невядомы.
Талін (аэрапорт)
'''Талінскі аэрапорт ім. Ленарта Мэры (Lennart Meri Tallinna lennujaam, таксама Ulemiste lennujaam) (IATA: TLL, ICAO: EETN''') — галоўны міжнародны аэрапорт Эстоніі, дадатковы хаб латвійскай авіякампаніі airBaltic.
Падзішах-Імператар
Падзішах-Імператар Сусвету Людзей (Padishah Emperor; ад падзішах ( — «вялікі кароль», «кароль каралёў») і імператар) — спадчынны тытул кіраўнікоў выдуманай Імперыі ў сусвеце Дзюны.
Імперыя складалася з усе светаў, вядомых чалавецтву. Улада ў Імперыі была размеркавана паміж Імператарам, які з’яўляецца вярхоўным кіраўніком, Дамамі Ландсраада і Касмічнай гільдыяй, якая мела манаполію на касмічныя перавозкі і банкаўскія аперацыі. Адносіны паміж усімі трыма бакамі рэгулявала Вялікая Канвенцыя.
За апошнім імператарам Карына Шадамам IV пайшлі імператары з Дому Атрэйдэс Пол Атрэйдэс (Муад’Дзіб) і Лета Атрэйдэс II, які стаў паўчалавекам-паўчарвяком і апошнім імператарам, кіруючы 3,5 тысячы гадоў.
Булонскі лес
Булонскі лес (le bois de Boulogne) займае плошчу 846 га, знаходзіцца ў 16-й акрузе на захадзе Парыжа. Так званае «лёгкае» французскай сталіцы (другое «лёгкае» — Венсенскі лес на ўсходзе горада). У 2,5 разы больш Цэнтральнага парку ў Нью-Ёрку, у 3,3 разы больш Гайд-парку ў Лондане. Знаходзіцца на тэрыторыі старадаўняга лесу Руўрэ; пасярэдзіне лесу абсталяваны парк Багатэль.
У паўночнай частцы Булонскага лесу знаходзяцца акліматычны сад і дзіцячы парк атракцыёнаў са звярынцам, у паўночна-ўсходняй — сад з атэйскімі цяпліцамі і садам Прэ-Катэлан.
Паўстанне
Паўстанне — масавы ўзброены выступ супраць існуючага нелегітымнага парадку. Найчасцей паўстанне скіраваны супраць існуючай улады, тыраніі. Паўстанне з'яўляецца праявай дзейнага жадання людзей дасягнуць сваёй мэты. На працягу чалавечай гісторыі паўстанні разам з войнамі з'яўляюцца асноўным відам арганізаванага гвалту.
Праграмнае забеспячэнне
Прагра́мнае забеспячэ́нне — агульны тэрмін для абазначэння сукупнасці камп’ютарных праграм, працэдур і дакументацыі, якая выконвае пэўную задачу ў камп’ютарнай сістэме. Тэрмін ахоплівае як прыкладныя праграмы, такія як тэкставы рэдактар, што выконвае задачу карыстальніка, так і сістэмнае праграмнае забеспячэнне, якое стасуецца непасрэдна з апаратнай часткай і забяспечвае неабходныя для прыкладных праграм функцыі.
Тыпы
Існуюць розныя класіфікацыі камп’ютарных сістэм. Напрыклад, праграмнае забеспячэнне раздзяляюць па прызначэнні на наступныя класы:
Фізулі (горад)
Фізулі (Füzuli) — горад у Азербайджане, адміністрацыйны цэнтр Фізулінскага раёна.
Гісторыя
Горад перайшоў пад кантроль армянскіх сіл у 1993 годзе і пасля ўключаны ў склад непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі; у Гадруцкім раёне НКР, частка якога згодна з рэзалюцыямі СБ ААН ад 1993 года лічыцца акупаванай армянскімі сіламі. Уваходзіў у так званы пояс бяспекі Нагорнага Карабаха, за межамі заяўленай у 1991 годзе тэрыторыі Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. Горад быў разбураны, замініраваны. У адпаведнасці з пагадненнем аб спыненні агню вярнуўся ў склад Азербайджана ў 2020 годзе.
Мікалай Георгіевіч Гарын-Міхайлоўскі
Мікала́й Георгіевіч Га́рын-Міхайло́ўскі (Николай Георгиевич Гарин-Михайловский; 8 лютага (20 лютага) 1852, Санкт-Пецярбург — 27 лістапада (10 снежня) 1906, Санкт-Пецярбург) — рускі пісьменнік і інжынер
Біяграфія
Нарадзіўся ў старажытнай дваранскай сям'і, яго ахрышчвалі цар Мікалай I і маці рэвалюцыянеркі Веры Засуліч.
Вучыўся ў адэскай Рышэльеўскай гімназіі, на юрыдычным факультэце Пецярбургскага ўніверсітэта, адкуль перайшоў у Інстытут шляхоў паведамлення (скончыў у 1878 годзе). Праслужыўшы каля 4 год у Балгарыі і пры ўзвядзенні Батумскага порта, ён пажадаў «сесці на зямлю» і правёў 3 гады ў вёсцы, у Самарскай губерні, але гаспадарства не на звычайных пачатках не пайшло на лад, і ён ізноў паступіў на службу, прыняўшы ўдзел у будаўніцтве Трансіба.
Заўчасна сканчаўся ў Пецярбургу падчас пасяджэння ў рэдакцыі легальнага бальшэвіцкага часопіса «Веснік жыцця» ад параліча сэрца. Пахаваны на Літаратарскіх мастках Волкавых могілак.
Інжынерна-будаўнічая дзейнасць
У 1891 годзе Гарын-Міхайлоўскі кіраваў вышуквальнай партыяй, якая выбірала месца для будаўніцтва чыгуначнага моста цераз Об для Транссібірскай магістралі, і менавіта ён адхіліў варыянт узвядзення гэтага збудавання ў раёне Томска. Гэтае рашэнне ў далейшым прывяло да выбару ўчастка на тэрыторыі будучага Новасібірска і сыграла важную ролю ў развіцці горада.
Існуе легенда, што на адным з участкаў будаўніцтва чыгункі інжынеры сутыкнуліся з наступнай праблемай: неабходна было абагнуць буйны холм ці ўцёс, абраўшы для гэтага найбольш кароткую траекторыю (бо кошт кожнага метра чыгункі быў вельмі высокім). Гарын-Міхайлоўскі паведаміў, што ўвесь дзень назіраў за птушкамі — дакладней, за тым, якім шляхам яна абляталі холм. Ён падлічыў, што яны лятаюць больш кароткім шляхам, эканомячы высілкі, і вырашыў скарыстацца іх маршрутам. У далейшым дакладныя разлікі, заснаваныя на касмічных здымках, паказалі, што рашэнне Гарына-Міхайлоўскага, прынятае па назіранню за птушкамі, было верным.
Літаратурная дзейнасць
На літаратурную ніву выступіў у 1892 аповесцю «Детство Тёмы», якая мела вялікі поспех, і апавяданнем «Несколько лет в деревне». У часопісе «Русском богатстве ён надрукаваў затым працяг аповесці «Детства Тёмы» — аповесць «Гимназисты», і пасля аповесць «Студенты» — працяг «Гимназистов». Апошняя частка тэтралогіі — «Инженеры» была надрукавана ў 1907. «Деревенские панорамы» і іншыя аповеды выйшлі асобна пад загалоўкам «Очерки и рассказы» (Пецярбург, 1893—1895); асобна выдадзеныя таксама «Гимназисты» (Пецярбург, 1895). Як спецыяліст-інжынер, Мікалай Міхайлоўскі палка адстойваў у «Новом времени», «Русской жизни» і інш. выданнях пабудову таннай чыгункі.
Падарожнічаў па Далёкім Усходзе, пакіную пуцявыя зацемкі «По Корее, Маньчжурии и Ляодунскому полуострову» (1899), «Корейские сказки» (выд. 1899).
NGC 3195
NGC 3195 (іншыя абазначэнні — PK 296-20.1, ESO 19-PN2, AM 1009-803) — планетарная туманнасць у сузор’і Хамелеон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Восіп Андрэеевіч Выляжынскі
Восіп Андрэеевіч Выляжынскі (? - 1869) - беларускі архітэктар, займаў пасаду епархіяльнага архітэктара Мінскай праваслаўнай епархіі.
Біяграфія
Калежскі асэсар, мінскі епархіяльны архітэктар з 22 лютага 1846 года.
Творчасць
Прымаў удзел у пабудове Мінскай духоўнай семінарыі, архірэйскага дома і храма на Траецкай гары.
Быў архітэктарам дома пры царкве ў гонар Антонія Кіева-Пячэрскага на Архірэйскай Пустыні.
Самух
Самух (Samux) — горад у Самухскім раёне, на паўночным захадзе Азербайджана. Адміністрацыйны цэнтр Самухскага раёна. Насельніцтва 6 817 чалавек. З’яўляецца самым густанаселеным муніцыпалітэтам раёна. У 2008 годзе прэзідэнтам Азербайджана быў зацверджаны закон аб найменаванні пасёлка Набіягалы мястэчкам Самух і прысваенні пасёлку Самух статусу горада. Дрэваапрацоўчы завод.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2004
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2004 (14-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Вышэйшай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 2004 года.
У турніры, які праходзіў у два кругі, удзельнічалі 16 каманд.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў «Нафтан» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Дарыду» дзякуючы большай колькасці перамог. 2. Пры роўнай колькасці ачкоў МТЗ-РІПА змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Лакаматыў» па выніках дадатковага матча (4:1). 3. Пры роўнай колькасці ачкоў і перамог «Гомель» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Тарпеда-СКА» дзякуючы перавазе ў вочных паядынках. 4. У матчы «Зорка-ВА-БДУ» — МТЗ-РІПА (0:3) гасцям залічана тэхнічнае паражэнне (3:0) за ўдзел у гульні дыскваліфікаванага футбаліста. 5. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
Дадатковы матч за права застацца ў Вышэйшай лізе
Паколькі МТЗ-РІПА і «Лакаматыў» набралі аднолькавую колькасць ачкоў і толькі адна з іх павінна была пакінуць Вышэйшую лігу, то за права застацца ў Першай лізе быў праведзены адмысловы матч. У выніку, перамогу з лікам 4:1 атрымаў клуб МТЗ-РІПА і захаваў месца ў Вышэйшай лізе. «Лакаматыў» па выніках сезона страціў месца ў Вышэйшай лізе і адправіўся ў Першую лігу.
Пакроў (Маладзечна)
Пакроў — абраз, створаны ў 1751 годзе і выяўлены ў Маладзечне. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.
Сюжэт
На ружова-блакітным воблаку намалявана Маці Божая з каронай на галаве ў блакітным хітоне, вохрыстым кароткім адзенні, ружовым на чырвонай падкладцы мафорыі з пакрывалам у руках. Па баках на воблаках апосталы Пётр, Павел, прарокі Майсей, Ілья, архангелы Міхаіл, Гаўрыіл, айцы царквы, пакутніцы і анёлы ў зялёным, сінім, ружовым адзенні. Німбы, фон — разныя, пазалочаныя. Знізу на шэрым амбоне з белым скруткам — у светлым сподзе, ружовай далматыцы, з блакітнай епітрахіллю і паказвае на Маці Божую. Вакол яго стаяць епіскапы, цары, шляхціцы ў рыцарскіх даспехах, манахі і ў сінім гімаціі з кіем.
Асаблівую цікавасць выклікае размешчаная ў левым ніжнім вугле мужчынская фігура ў зялёным сподзе, чырвонай дэліі, з сіняй стужкай праз плячо і ордэнам Белага арла на грудзях, які быў устаноўлены Аўгустам II Моцным у 1705 годзе. У руках булава.
Паходжанне
Абраз выяўлены 14-й экспедыцыяй Дзяржаўнага мастацкага музея БССР у 1970 годзе на званіцы Пакроўскай царквы ў Маладзечне.
Ікона раскрыта рэстаўратарам Інстытута «Расрэстаўрацыя» А. І. Навумавым пад кіраўніцтвам С. В. Філатава ў 1979 годзе ў Маскве.
Рэстаўрацыя
Рэстаўрыраваны брыгадай рэстаўратараў Дзяржаўнага Рускага музея ў складзе І. В. Ярыгінай, С. І. Голубева, М. Г. Малкіна, А. Т. Дзеднянкова ў 1972-75 (Ленінград).
Counter-Strike
Counter-Strike, таксама вядомая як Half-Life: Counter-Strike — многакарыстальніцкая камп’ютарная гульня ў жанры шутара ад першай асобы, распрацаваная і выпушчаная для «Microsoft Windows» амерыканскай кампаніяй «Valve». Першапачаткова Counter-Strike уяўляла сабой карыстацкую мадыфікацыю да гульні Half-Life, распрацаваную энтузіястамі Мінэмам Ле і Джэсам Кліфам у 1999 годзе; у далейшым «Valve» наняла абодвух распрацоўшчыкаў на працу і набыла ў іх права інтэлектуальнай уласнасці на гульню, у 2000 годзе выпусціўшы дапрацаваную версію Counter-Strike ужо як самастойную гульню. Гульня была ў розныя гады партавана на шэраг платформаў, у тым ліку macOS, Linux і Xbox.
Гульнявы ​​працэс Counter-Strike праходзіць у фармаце разбітага на некалькі раўндаў матчу паміж двума камандамі гульцоў, адна з якіх мае ролю «тэрарыстаў», а іншая — контртэрарыстычнага спецназа; перад пачаткам кожнага матчу гульцы выбіраюць «карту», ​​на якой будзе адбывацца бітва. Каманда можа дамагчыся перамогі ў раўндзе, проста перабіўшы ўсіх праціўнікаў альбо выканаўшы пэўныя заданні, якія могуць адрознівацца для розных карт. У пачатку кожнага раўнда гульцы могуць купіць зброю і дапаможны рыштунак за гульнявую валюту; па выніках кожнага раўнда гульцы атрымліваюць пэўную суму віртуальных грошай, якія могуць выкарыстоўваць для набыцця больш магутнай і эфектыўнай зброі ў наступным раўндзе.
Counter-Strike атрымала надзвычай высокія водгукі крытыкаў і набыла велізарную папулярнасць сярод гульцоў, у тым ліку як адна з найбольш папулярных кіберспартыўных дысцыплін у 2000-х гадах. У далейшым быў выпушчаны шэраг гульняў-працягаў і нашчадкаў — серыя Counter-Strike; у прэсе і сярод гульцоў для больш дакладнага ўказання на першую гульню ў серыі таксама выкарыстоўваецца назва Counter-Strike 1.6, дзе «1.6» — апошняе буйное абнаўленне, якое гульня атрымала ў 2003 годзе.
Аўцюкі (фестываль)
У фестывалі прымаюць удзел творчыя калектывы з усіх рэгіёнаў Беларусі, таму ён мае назву «ўсебеларускі», у адрозненьне ад мясцовых фестываляў гумару, якія праводзяцца ў вёсках Спорава Бярозаўскага раёна, Баянічы Любанскага раёна, Дубіна Валожынскага раёну, горадзе Капыль Мінскай вобласці.
У 2008 годзе на фестывалі адбылося адкрыццё помніку Каласку і Калінцы, як называюць тутэйшых жыхароў. У 2012 годзе планавалася адкрыццё музея-сядзібы гумару «Сядзіба Каласка і Калінкі».
Варшава-Цэнтральная
Варшава-Цэнтральная (Warszawa Centralna), афіцыйна Цэнтральны вакзал імя Станіслава Манюшкі (Dworzec Centralny im. Stanisława Moniuszki) — галоўная чыгуначная станцыя Варшавы, размешчана ў цэнтры горада каля Палаца культуры і навукі. Буйны транспартна-перасадачны вузел.
Агульная характарыстыка
Станцыя мае 4 падземныя астраўныя платформы з 8 пуцямі. Абслугоўвае міжгароднія і міжнародныя цягнікі, а таксама некаторыя рэгіянальныя цягнікі, якія эксплуатуюцца Мазавецкай чыгункай.
Будаўніцтва пачалося ў 1972 годзе і было завершана ў 1975 годзе. Вакзал быў пабудаваны ў перыяд буму 1970-х гадоў, калі Польская Народная Рэспубліка атрымала шмат крэдытаў і стары галоўны вакзал ужо не мог прымаць усіх пасажыраў.
Станцыю пабудавалі вельмі хутка, што адбілася на якасці. На працягу 1980-х гадоў назіраліся прыкметы пагаршэння стану станцыі. Але, нягледзячы на ​​гэта, будынак на той час быў вельмі сучасным, з эскалатарамі і рассоўнымі аўтаматычнымі дзвярыма.
На думку многіх, станцыю трэба знесці, а на яе месцы пабудаваць новую. Еўра-2012, аднак, змяніла і адклала гэтыя планы. У 2011-2012 гадах Варшава Цэнтральная рэканструявана касметычна, у першую чаргу многія падземныя пераходы, якія вядуць непасрэдна на платформы.
Ад падземных пераходаў, якія злучаюць платформы з горадам, можна хутка дабрацца да розных трамвайных і аўтобусных прыпынкаў. Побач з вакзалам таксама знаходзіцца гандлёвы цэнтр «Залатыя тэрасы».
Сальяны
Сальяны (Salyan) — горад у Азербайджане, за 130 км на паўднёвы захад ад Баку, адміністрацыйны цэнтр Сальянскага раёна. Размешчаны на правым беразе ракі Кура.
Лжыца
Лжыца (ад царкоўнаслав.) — невялікая лыжка з крыжам на канцы рукаяці, якая ўжываецца для падачы прычасця з паціру вернікам. Лжыца, які і дыскас, пацір і звездзіца, вырабляецца з золата, срэбра, волава ці металічных сплаваў, якія не даюць вокісу.