cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дмытрыўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Дмытрыўка (Дмитрівка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Міжнародная баксёрская федэрацыя
Міжнародная баксёрская федэрацыя (МБФ, IBF) была ўтворана ў 1983 годзе і аб'яднала баксёраў-прафесіяналаў ЗША і іншых краін, якія не ўвайшлі ў іншыя баксёрскія арганізацыі. Больш за 90 баксёраў-чэмпіёнаў свету па версіі IBF былі прызнаныя іншымі вядучымі міжнароднымі прафесійнымі баксёрскімі арганізацыямі, такімі як СБС (WBC), СБА (WBA) і СБАр (WBO).
Калачэеўскі раён
Калачэ́еўскі раён (Калачеевский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Калач.
Геаграфія
Калачэеўскі раён мяжуе з Петрапаўлаўскім, Верхнемамонскім, Паўлаўскім і Вараб’ёўскім раёнамі, а таксама Тамбоўскай і Растоўскай абласцямі. Плошча раёна складае 2105,83 км².
Гісторыя
Калачэеўскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР.
Эканоміка
Эканоміку раёна вызначае аграпрамысловы комплекс, у склад якога, акрамя апрацоўчых прадпрыемстваў, уваходзяць сельскагаспадарчыя прадпрыемствы розных форм уласнасці і сялянскія гаспадаркі.
Казлоўшчына
Казлоўшчына  — гарадскі пасёлак у Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, цэнтр Казлоўшчынскага сельсавета. Знаходзіцца на аўтадарозе Слонім—Дзятлава. У 20 км да поўдня ад Дзятлава, 30 км ад чыгуначнай станцыі Слонім на лініі Баранавічы—Ваўкавыск. Насельніцтва 1 656 чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню Казлоўшчына згадваецца ў XVIII ст. Мясцовасць уваходзіла ў склад Слонімскага павета Новагародскага ваяводства. Станам на 1773 тут існавала ўніяцкая царква.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Казлоўшчына апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Слонімскім павеце Гродзенскай губерні. У 2-й пал. XІХ ст. тут заснавалі сядзібу і парк. Паводле вынікаў перапісу (1897) у мястэчку было 42 двары, 2 яўрэйскія малітоўныя дамы, народнае вучылішча, суконная фабрыка, млын, 11 крамаў і 2 шынкі.
У 1939 года Казлоўшчына ўвайшла ў склад БССР, дзе ў 1940 годзезрабілася цэнтрам раёна (у 1960—1962 гадах у Дзятлаўскім раёне, у 1963—1965 гадах у Слонімскім раёне). У Другую сусветную вайну з чэрвеня 1941 да 13 ліпеня 1944 мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. У 1948 годзе (28 чэрвеня 1968 года) паселішча атрымала афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу.
Эканоміка
Прадпрыемствы дрэваапрацоўчай і харчовай прамысловасці.
Культура
Дзейнічаюць 3 бібліятэкі, дом культуры, дом дзіцячай і юнацкай творчасці.
Адукацыя
У Казлоўшчыне працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова.
Медыцына
Медыцынскія паслугі надае бальніца.
Валдас Адамкус
Біяграфія
Нарадзіўся 3 лістапада 1926 года ў Каўнасе. Падчас Другой сусветнай вайны ўдзельнічаў у руху супраціўлення. Падчас Нацысцкай акупацыі выдаваў падпольную газету. Пасля вяртання Саветаў працягнуў барацьбу супраць іх. У ліпені 1944 года з бацькамі з’ехаў у Германію, дзе наведваў лекцыі на факультэце прыродазнаўчых навук Мюнхенскага ўніверсітэта Людвіга-Максіміліяна. У 1948 годзе заваяваў два залатыя і два сярэбраныя медалі на Алімпійскіх гульнях сярод падняволеных нацый. У 1949 годзе разам з сям’ёй эміграваў у ЗША. Пасяліўся ў літоўскай абшчыне ў Чыкага і спачатку працаваў рабочым на аўтазаводзе. У 1951 годзе ажаніўся з Альмай Нутаўрайтэ (Alma Nutautaitė). У 1951 заснаваў акадэмічны спартыўны клуб літоўцаў ЗША «Lituanica». У 1960 годзе скончыў Ілінойскі інстытут тэхналогій па спецыяльнасці будаўніцтва. У 1950-я — 1960-я быў актыўным дзеячам эмігранцкай палітыкі. Ад 1958 да 1965 году быў намеснікам старшыні літоўскай эмігранцкай арганізацыі Santara-Šviesa. У 1967 годзе абраны старшынёй гэтай арганізацыі. Падчас свайго жыцця ў ЗША быў актывістам акцый пратэсту супраць далучэння Літвы да СССР, ініцыяваў збор подпісаў пад шэрагам петыцый. У 1970 годзе пачаў працаваць у Федэральнам Агенцтве ЗША па абароне навакольнага асяроддзя (Environment Protection Agency), якая тады адчынілася. Спачатку ўзначальваў цэнтр даследавання навакольнага асяроддзя. У 1971 г. абраны намеснікам старшыні па Сярэднім Захадзе ЗША, праз 10 гадоў стаў старшынёй па гэтым рэгіёне. Сярод ягоных дасягненняў падчас гэтай працы было паляпшэнне якасці вады ў Вялікіх азёрах. Таксама дапамагаў у вырашэнні праблем навакольнага асяроддзя ва Усходняй Еўропе, рабіў кансультатыўныя і іншыя паслугі. На момант свайго звальнення з Агенцтва па абароне навакольнага асяроддзя ў 1997 годзе працаваў там даўжэй за ўсіх кіраўнікоў.
У 1997 годзе аб’явіў пра свой намер вярнуцца ў Літву, атрымаць літоўскае грамадзянства і балатавацца ў прэзідэнты. Ня ўсе літоўцы прынялі гэтую заяву прыязна. Іншыя ўспрынялі яго як сына літоўскай зямлі, які вяртаўся дадому. Ён атрымаў паразу ў першым туры выбараў прэзідэнта Летувы, які адбыўся пад канец 1997 года. Але ў другім туры, які адбыўся 4 студзеня 1998 года, ён перамог з перавагай менш за 1 працэнт. Заступіў на пасаду 26 лютага 1998 года. Ён выступаў за далучэнне Літвы да НАТА і Еўрасаюза, але адначасова працаваў над змягчэннем напружанасці з Расіяй і ўсталявання сяброўскіх стасункаў з астатнімі суседзямі Літвы. Ён сутыкнуўся з далейшымі складанасцямі пост-савецкай эканомікі, але здолеў павялічыць эканамічны рост і паменшыць беспрацоўе. У 2003 годзе Адамкус не быў пераабраны, атрымаўшы паразу ад Раландаса Паксаса. Стаў амбасадарам добрай волі ЮНЕСКА. У гэтай сферы ЮНЕСКА займаецца распаўсюджваннем Інтэрнэту, мадэрнізацыяй бібліятэк, укараненнем інфармацыйных тэхналогій у сістэму асветы. Быў старшынёй аргкамітэта першых Сусветных гульняў літоўцаў (1983). На пазачарговых выбарах у 2004 годзе пасля імпічменту Паксаса быў пераабраны прэзідэнтам Літвы.
Мікіта Ігаравіч Рочаў
Мікіта Рочаў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Ураджэнец беларускага горада Ліда, у шасцігадовым узросце разам з бацькамі пераехаў у Маскву, дзе пачаў займацца футболам у СДЮШАР-76. У 2010 годзе вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком дубля барысаўскага БАТЭ. У ліпені 2012 года разам з Яўгенам Шыкаўкам быў аддадзены ў арэнду першалігаваму «Полацку», а ў сакавіку 2013 года, па заканчэнні кантракта з БАТЭ, падпісаў трохгадовае пагадненне са «Слуцкам».
У складзе «Слуцка» атрымаў перамогу ў Першай лізе ў сезоне 2013, аднак замацавацца ў складзе не здолеў. У сакавіку 2014 года абаронца быў аддадзены ў арэнду «Іслачы», дзе стаў іграком асновы. У лютым 2015 года, разарваўшы кантракт са «Слуцкам», стаў іграком «Іслачы» на трывалай аснове і дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. У лютым 2016 года падоўжыў кантракт з «Іслаччу». У Вышэйшай лізе працягваў гуляць у асноўным складзе на пазіцыі левага (часам правага) абаронцы.
У студзені 2017 года пакінуў «Іслач», аднак пасля няўдалага прагляду ў «Слуцку» вярнуўся ў каманду і ў сакавіку падпісаў новае пагадненне. У жніўні 2017 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Іслаччу» і неўзабаве стаў іграком «Ліды». Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года пакінуў лідскі клуб.
У сакавіку 2018 года далучыўся да латвійскага клуба «Валміера», аднак пазней вярнуўся ў Беларусь і стаў іграком «Чысці». У ліпені 2018 года перайшоў у славацкі клуб «Партызан» з Бардзеёва. Пакінуў «Партызан» у студзені 2020 года.
У сакавіку 2020 года стаў іграком бабруйскай «Белшыны», а ў ліпені пакінуў клуб і перайшоў у «Крумкачы», дзе стаў выхадзіць пераважна ў стартавым складзе. У студзені 2021 года падоўжыў кантракт са сталічным клубам. У сезоне 2021 стаў радзей з’яўляцца на полі. Па заканчэнні сезона 2021 пакінуў «Крумкачы».
Міжнародная кар’ера
У 2012—2013 гадах гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Генрых IX Чорны
Генрых IX Чорны (Heinrich IX. der Schwarze; каля 1074, замак Равенсбург, Альтдорф — ) — герцаг Баварыі з 1120 года, малодшы сын герцага Баварыі Вельфа IV і Юдыт Фландрскай. Мянушка «Чорны» з’явілася ў гістарыяграфіі ў XIII стагоддзі, абавязаны ён яму быў тым, што ў канцы жыцця стаў манахам і насіў чорную манаскую рызу.
Біяграфія
Нарадзіўся Генрых каля 1074 года.
Як яго бацька і старэйшы брат Вельф V, Генрых браў удзел у барацьбе за інвестытуру. Першапачаткова Вельфы былі сярод праціўнікаў імператара Генрыха IV. Але ў 1096 годзе Вельф IV прымірыўся з імператарам, пасля чаго яму была вернутая Баварыя.
Генрых Чорны заставаўся верным імператару Генрых IV да паўстання ў 1104 годзе супраць яго спадчынніка, будучага імператара Генрыха V. У адрозненне ад старэйшага брата Вельфа V, Генрых Чорны падтрымаў паўстанне. Генрых Чорны быў у шлюбе са старэйшай дачкой герцага Саксоніі Магнуса, апошняга прадстаўніка дынастыі Білунгаў. Магнус памёр у 1106 годзе. Паколькі ён не меў сыноў, то першымі прэтэндэнтамі на тытул герцага былі Генрых Чорны і граф Баленштэта Атон Багаты (муж другой дачкі Магнуса). Аднак Генрых V не быў зацікаўлены ва ўсталяванні ў Саксоніі моцнай улады, таму ён абыйшоў абодвух прэтэндэнтаў, прызначыўшы новым герцагам графа Лотара Суплінбургскага. Аднак большую частку асабістых уладанняў Білунгаў у Саксоніі атрымаў у спадчыну Генрых Чорны.
У 1115 годзе памерла магутная маркграфіня Мацільда Тасканская. Яна завяшчала свае ўладанні Папе, аднак на яе спадчыну прад’явіў прэтэнзіі імператар, які жадаў далучыць багатыя ўладанні. Падставай паслужыла тое, што многія ўладанні Мацільды былі імперскім ленам. Акрамя таго, Генрых V быў сваяком Мацільды. Пры гэтым на спадчыну мог прэтэндаваць і Вельф V як былы муж Мацільды. Асцерагаючыся, што вернасць Вельфа V можа пахіснуцца, Генрых V гарантаваў, што спадчыннікам бяздзетнага герцага ў Баварыі будзе яго брат Генрых Чорны. У лютым імператар адправіўся ў Італію, разам з ім адправіўся і Генрых Чорны. У выніку паходу Генрыху V удалося авалодаць спадчынай Мацільды.
У 1122 годзе Генрых Чорны ўдзельнічаў у падпісанні Вормскага канкардата.
У 1125 годзе памёр імператар Генрых V, які не пакінуў сыноў. Тым часам Генрых дзякуючы ўдалым дынастычным шлюбам дочак, а таксама багатым уладанням у Баварыі і Саксоніі, быў адным з самых магутных імперскіх князёў. Асноўным прэтэндэнтам на германскую карону лічыўся герцаг Швабіі Фрыдрых II Аднавокі, пляменнік памерлага імператара з боку маці. Але кандыдатура Фрыдрыха не задавольвала многіх царкоўных князёў, у першую чаргу — архібіскупа майнцкага Адальберта I фон Саарбрукен. Царкоўныя іерархі асцерагаліся, што Фрыдрых працягне царкоўную палітыку Саліяў. У выніку Адальберт 24 жніўня склікаў у Майнцы рэйхстаг, на якім акрамя Фрыдрыха былі высунуты яшчэ два кандыдаты — маркграф Леапольд III Аўстрыйскі і герцаг Лотар Саксонскі.
Паколькі Фрыдрых Швабскі быў у шлюбе з дачкой Генрыха Чорнага, то ён разлічваў на падтрымку цесця. Першапачаткова Генрых сапраўды падтрымліваў кандыдатуру Фрыдрыха. Аднак 25 жніўня каралём быў абвешчаны Лотар. Супраць гэтага выступілі баварцы, але нечакана Лотара падтрымаў іх герцаг Генрых Чорны. Верагодна прычынай падтрымкі паслужыла тое, што Генрых ужо тады дамовіўся з Лотарам пра шлюб свайго сына Генрыха з адзінай дачкой і спадчынніцай Лотара, дзякуючы чаму Вельфы змаглі б атрымаць пасля смерці Лотара Саксонію. У выніку 30 жніўня Лотар быў афіцыйна абвешчаны каралём і 13 верасня яго каранавалі ў Ахене. Падтрымка Генрыхам праціўніка Фрыдрыха Швабскага ў будучым сталі прычынай канфлікту паміж Вельфамі і Гогенштаўфенамі.
У 1126 годзе Генрых Чорны, каб не быць абавязаным выступаць супраць зяця, які не прызнаў абранне Лотара, прыняў манаскі сан і адрокся ад свайго тытула. Паколькі старэйшы сын Генрыха, Конрад, верагодна быў фізічна слабым і хваравітым, то для яго была вызначана духоўная кар’ера. Прыняў манаства і памёр раней бацькі падчас паломніцтва ў Іерусалім. Герцагам Баварыі быў абвешчаны другі сын Генрыха Чорнага — Генрых Горды.
У манастыры Генрых Чорны прабыў нядоўга. Ён памёр 13 снежня 1126 года ў замку Равенсбург у Альтдорфе. Яго жонка Вульфхільда перажыла мужа ненадоўга, яна памерла 29 снежня. Генрыха і яго жонку пахавалі ў Вайнгартэнскім манастыры.
Шлюб і дзеці
Жонка: Вульфхільда Саксонская (каля 1075 — 29 снежня 1126), дачка герцага Саксоніі Магнуса і Ульфхільды Нарвежскай. Дзеці:
Таксама ў Генрыха быў незаконнанароджаны сын ад невядомай палюбоўніцы:
Вясёлка над плёсам
«Вясёлка над плёсам» — студыйны альбом Зміцера Вайцюшкевіча і гурта «WZ-Orkiestra», які выйшаў у 2021 годзе. Музычны альбом прадстаўляе сабой супольны праект для дзіцячай аўдыторыі, у якім прынялі ўдзел «Naviband», «Чароўны аркестр», Лявон Вольскі, Святлана Бень, Ганна Шаркунова, Пафнуці, Саша Захарык, Ірына Старавойтава, Платон Яцына. Разам з альбомам была прэзентавана і яго анімаваная версія, якую стварылі Андрусь Такінданг і Дзяніс Міжуй.
NGC 5822
NGC 5822 (іншыя абазначэнні — OCL 937, ESO 176-SC9) — рассеянае скопішча ў сузор’і Воўк.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эрых Бухгольц
Эрых Бухгольц ( — ) — нямецкі мастак у галіне жывапісу і гравюры. Цэнтральная фігура ў развіцці неаб’ектыўнага ці канкрэтнага мастацтва ў Берліне ў 1918—1924 гадах. Ён перапыніў сваю мастацкую дзейнасць у 1925 годзе спачатку з-за эканамічных цяжкасцей, а з 1933 года — з-за забароны маляваць нацыянал-сацыялістамі. Мастацкую дзейнасць аднавіў у 1945 годзе. У 1955 годзе ўдзельнічаў у Салоне «Новых рэальнасцяў» у Парыжы.
Дніправакам’янка
Дніправакам’янка (Дніпровокам'янка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Андрэевіч Дзмітрук
Біяграфія
У гады Вялікай Айчыннай вайны ўся сям’я Дзмітрукоў прымала актыўны ўдзел у партызанскім руху. У 1944 годзе Аляксандр быў адпраўлены праз лінію фронту на работу ў тыл Чырвонай арміі.
У 1951 годзе Аляксандр Дзмітрук закончыў юрыдычны факультэт Львоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1951—1953 гадах ён працаваў інструктарам гаркама, сакратаром райкама камсамола ў Львове, з 1953 па 1958 год — у Брэсцкім абкаме ЛКСМБ, у 1961—1976 гадах — лектар, загадчык сектара аддзела прапаганды і агітацыі ЦК КПБ.
У 1961 годзе А. А. Дзмітрук закончыў Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС. З 1976 па 1982 год Аляксандр Андрэевіч — начальнік кафедры, намеснік начальніка па навуковай рабоце Мінскай вышэйшай школы МУС СССР, у 1982—1991 гадах — старшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі партыі пры ЦК КПБ.
Аляксандр Андрэевіч апублікаваў больш за 30 навуковых прац.
Памёр 9 снежня 1996 года.
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі, Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР.
Штольберг (Гарц)
Штольберг (Stolberg) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія-Ангальт. Уваходзіць у склад раёна Зангергаўзен. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Росла-Зюдгарц. Насельніцтва — 1378 чалавек (31 снежня 2006 года). Займае плошчу 67,52 км². Афіцыйны код — 15 2 66044.
Першы ў Германіі горад, якому быў прысвоены статус гістарычнага горада Еўропы. Сімвалам горада з’яўляюцца фахверкавыя пабудовы.
Рэстаўрацыя Бурбонаў
Гісторыя
6 красавіка 1814 года сенат, дзейнічаючы па намове Талейрана і па жаданні саюзнікаў, абвясціў аднаўленне манархіі Бурбонаў, у асобе Людовіка XVIII, пры ўмове, аднак, прынясення ім прысягі на вернасць складзенай сенатам канстытуцыі, значна больш свабоднай, чым напалеонаўскія. Прысяга прызнавала свабоду слова і рэлігіі і побач з прызначаным каронай спадчынным сенатам ставіла заканадаўчы корпус, які выбіраўся насельніцтвам. Людовік XVIII спачатку адмаўляўся падпарадкавацца патрабаванню напалеонаўскага сената, але, па патрабаванні імператара Аляксандра I, падпісаў дэкларацыю з абяцаннем канстытуцыі (Déclaration de Saint-Ouen), пасля чаго ўрачыста ўехаў у Парыж.
30 мая 1814 года Людовікам XVIII быў падпісаны першы Парыжскі мір, якім Францыя вярталася да меж 1792 года, але з прыбыткам Савоі.
4 чэрвеня таго ж года набыла моц Хартыя 1814 года, актраіраваная каралём; яна ўяўляе развіццё канстытуцыі 6 красавіка (дзве палаты — пэраў і дэпутатаў; выбарчае права абумоўлена плацяжом 300 франкаў прамых падаткаў.
Гэта канстытуцыя ў рэчаіснасці не выконвалася; ужо ў кастрычніку 1814 года была адноўлена цэнзура для твораў ніжэй за 20 друкаваных аркушаў, а таксама патрабаванне папярэдняга дазволу для часопісаў, друкарань і бібліятэк.
Людовік XVIII не імкнуўся да крутой ломкі: ён прыняў установы імперыі (арганізацыю дэпартаментаў і акруг, Ганаровы легіён і многае іншае), не ўносячы ў іх сур'ёзных змен. З большага былі захаваны нават чыноўнікі імперыі. Тым не менш рэакцыя адбівалася не толькі ў абмежаваннях свабоды слова (не новых для краіны, якая перажыла напалеонаўскі прыгнёт), не толькі ва ўвядзенні абавязковага святкавання нядзельнага дня і ў патрабаванні ўпрыгожвання дамоў з нагоды хроснага ходу; яна закранала ці пагражала закрануць эканамічныя інтарэсы мноства асоб.
Землі, канфіскаваныя рэвалюцыяй, але чамусьці яшчэ не прададзеныя, былі вернутыя эмігрантам, якія вярнуліся назад у Францыю. Стала ясна, што эмігранты жадаюць дамагчыся вяртанню і ўсёй іншай, страчанай імі маёмасці, нават калі яна перайшла ў рукі новых уладальнікаў.
Вялікае практычнае значэнне мела таксама звальненне са службы ці перавод на палавінны аклад значнай колькасці (звыш 20 000 чалавек) напалеонаўскіх афіцэраў (мера гэта была неабходна з фінансавых меркаванняў, каб скараціць расходы на армію). Афіцэры, якія засталіся на службе, і ўся армія адчувалі, што новы ўрад адносіцца да іх з грэбаваннем.
Сто дзён
22 чэрвеня 1815 года, пасля паражэння пры Ватэрлоа, Напалеон I ізноў падпісаў у Парыжы адрачэнне ад прастола на карысць свайго сына і жадаў адправіцца ў Амерыку, але добраахвотна здаўся англічанам.
Другая рэстаўрацыя
Саюзнікі другі раз уступілі ў сталіцу Францыі і другі раз ўслед за імі — у іх багажы, як гаварылі тады, — вярнуўся Людовік. Ён неадкладна прызначыў новыя выбары ў палату дэпутатаў, на аснове хартыі 1814 года і выдадзенага ў форме ардананса выбарчага закона. Міністрам-прэзідэнтам быў прызначаны спачатку Талейран, а ў верасні 1815 года — герцаг Рышэльё.
Выбарчая сістэма, на падставе якой была абрана палата дэпутатаў, адрознівалася крайняй складанасцю, злучаючы ў сабе некаторыя прынцыпы напалеонаўскай эпохі (многаступеннае абранне і ўплыў улады на выбары) з новым прынцыпам маёмаснага цэнзу. Усяго выбаршчыкаў (замест 5 млн, якія лічыліся пры Напалеоне I) было ва ўвесь час дзеянні хартыі 1814 года ад 88 000 да 110 000.
Для абрання дэпутатаў выбаршчыкі групаваліся ў акруговыя і дэпартаменцкія выбарчыя калегіі; першыя выбіралі кандыдатаў, спісы якіх дапаўняліся новымі асобамі аднаасобнай уладай прэфекта, а дэпартаменцкія калегіі з гэтых спісаў абіралі ўжо дэпутатаў. Пры ўмове публічнай падачы галасоў, гэта сістэма забяспечвала ўраду палату дэпутатаў, якая выконвае яго волю. На выбарах 1815 года дзейнічаў, у дадатак, страх перад помстай прыхільнікам старога рэжыму. Натуральна, таму, што выбары далі вельмі моцную палату дэпутатаў (une chambre introuvable, паводле выразу караля). Абапіраючыся на яе, урад мог смела распраўляцца са сваімі ворагамі. Мноства палітычных праціўнікаў было аддадзена ваеннаму суду і пакарана смерцю або падверглася іншым пакаранням.
Асабліва жорсткім быў «белы тэрор» на поўдні; але і ў Парыжы, па прысудзе пэраў, быў расстраляны маршал Ней за пераход на бок Напалеона падчас Ста дзён.
Усё гэта супярэчыла ўрачыстаму абяцанню Людовіка XVIII не караць за палітычныя злачынствы.
Сам кароль быў настроены параўнальна міралюбна і аддаваў перавагу не абвастраць адносіны паміж урадам і апазіцыяй; але сярод эмігрантаў, якія вярнуліся і атрымалі пануючае становішча, вяршэнствавала партыя ўльтрараялістаў, якая імкнулася да поўнага аднаўлення дарэвалюцыйных парадкаў. На чале гэтай партыі стаяў граф д'Артуа, брат і спадчыннік бяздзетнага караля. Гэта партыя зрынула міністэрства Талейрана, хоць ніхто не зрабіў столькі для аднаўлення ўлады Бурбонаў, як ён.
Аднак і новае міністэрства пад старшынствам герцага Рышэльё, з Дэказам на пасадзе міністра паліцыі, не задавальняла яе. Поўнае вяртанне да даўніны было немагчыма. Пра аднаўленне феадальных правоў нельга было і думаць; нават узнагарода эмігрантаў за іх страты не магла быць ажыццёўлена ў блізкай будучыні, бо прыходзілася лічыцца з фінансавымі цяжкасцямі, створанымі вайной, выплатай кантрыбуцыі ў 700 млн і ўтрыманнем замежных акупацыйных войскаў.
Неймаверна было адмяніць Кодэкс Напалеона і іншыя кодэксы, з якімі прызвычаілася насельніцтва; магчымыя былі толькі частковыя рэформы, напрыклад адмена разводу, ажыццёўленая міністэрствам герцага Рышэльё ў маі 1816 года.
Незадаволены фанатызмам палаты дэпутатаў, Рышэльё, па патрабаванні Дэказа, распусціў яе (увосень 1816 года). Выбары далі міністэрству ўмераную большасць у 60 галасоў.
У 1817 годзе Рышэльё правёў новы выбарчы закон, які некалькі паменшыў магчымасць урадавага ціску на выбары; былі адменены акруговыя выбарчыя калегіі, пакінуты толькі дэпартаменцкія; выбары зроблены прамымі (але засталіся адкрытымі); права прэфектаў уносіць сваіх кандыдатаў у спісы ліквідавана, але высокі маёмасны цэнз выбаршчыкаў і яшчэ вышэйшы — кандыдатаў захаваны.
Адначасова з гэтым была ўсталявана сістэма штогадовага абнаўлення палаты дэпутатаў на адну пятую яе складу. Параўнальная ўмеранасць міністэрства Рышэльё не перашкодзіла яму правесці ў 1817 годзе аднаўленне цэнзуры на гадавы тэрмін (цэнзура, створаная ў 1814 годзе, была адменена Напалеонам і да 1817 года не аднаўлялася).
На выбарах у палату ў 1818 годзе прайшло некалькі лібералаў (Лафает, Манюэль і іншыя), і потым іх колькасць толькі расла, а ў 1819 годзе выбраны быў нават «царазабойца», абат Грэгуар. Рост апазіцыі тлумачыўся тым, што буйная буржуазія, цалкам гатовая падтрымліваць урад Людовіка XVIII, не жадала пераходу ўлады ў рукі старога дваранства і асцерагалася, каб крайнасці рэакцыі не прывялі да новых рэвалюцыйных выбухаў.
Герцаг Рышэльё спалохаўся праяў апазіцыйнага духу і гатовы быў ісці на саступкі правай, але сустрэў процідзеянне ў Дэказе і выйшаў у адстаўку ў канцы 1818 года. Перад адстаўкай ён дамогся ад дзяржаў на Ахенскім кангрэсе вызвалення Францыі ад акупацыйнай арміі, якая займала яе з 1815 года і абыходзілася ёй вельмі дорага.
Новае міністэрства генерала Дэсоля, з Дэказам на пасадзе міністра ўнутраных спраў, а потым (з 1819 года), пасля адстаўкі Дэсоля, міністэрства Дэказа ішло, увогуле, па тым жа шляху, што і Рышэльё. Найважнейшай яго справай былі два законы 1819 года пра друк і пра злачынствы друку. Імі адмяняліся цэнзура і папярэдні дазвол часопісаў; апошняе замянялася высокім грашовым закладам (у 10 000 франкаў і вышэй; гэта лічба пасля падвяргалася зменам), і за злачынствы друку прызначаліся вельмі строгія пакаранні — напрыклад за абразу караля ад 6 месяцаў да 5 гадоў турмы і штраф ад 500 франкаў да 10 000 франкаў, за абразу члена каралеўскай сям'і — да 3 гадоў турмы і да 5000 франкаў штрафу (у 1822 годзе гэты апошні закон быў зменены ў падрабязнасцях; пакаранні трохі паменшаны).
13 лютага 1820 года забойства герцага Берыйскага, здзейсненае фанатыкам Лувелем на свой страх, гэта значыць без падтрымкі ці намовы якой б там ні было партыі, дало ўльтрараялістам жаданую падставу зрынуць міністэрства Дэказа. Кароль ізноў прызначыў першым міністрам Рышэльё, які прыняў у свой кабінет Вілеля і яшчэ двух ультрараялістаў.
Ва ўгоду гэтай партыі міністэрства правяло выбарчы закон 1820 года, якім выбаршчыкі былі падзелены на дзве катэгорыі: усе выбаршчыкі, якія плацяць не менш за 300 франкаў падаткаў, абіралі з гэтага часу 258 дэпутатаў, а найбольш багатыя з іх — яшчэ 172 дэпутаты. Гэты закон прывёў да ўзмацнення крайняй рэакцыйнай партыі на выбарах 1820 года і наступных гадоў, так што палата ў 1823 годзе магла пастанавіць выдаленне з яе на ўсю сесію Манюэля, за прамову, у якой выказаўся након таго, што рэакцыйная палітыка можа прывесці да тых жа вынікаў, што і палітыка Людовіка XVI. У відзе пратэсту супраць гэтага выгнання, ажыццёўленага сілай, бо Манюэль адмовіўся яму падпарадкавацца, палату пакінулі 62 ліберальныя дэпутаты.
У снежні 1821 года міністэрства Рышэльё саступіў месца міністэрству Вілеля. Гэта міністэрства паспрабавала ачысціць склад чынавенства ад усіх падазроных у палітычным сэнсе элементаў, падпарадкавала народную асвету духавенству, стварыла міністэрства духоўных спраў, падтрымлівала суровымі пакараннямі абавязковае святкаванне нядзельнага дня. У вобласці замежнай палітыкі міністэрства (часткова пад уплывам жадання абараніць інтарэсы шматлікіх у Францыі ўласнікаў іспанскіх дзяржаўных папер) аказала садзейнічанне Фердынанду Іспанскаму ў прыгнечанні іспанскай рэвалюцыі.
У 1823 годзе зноў была ўведзена цэнзура, адмененая ўжо ў 1824 годзе.
У канцы 1823 годзе міністэрства распусціла палату, каб канчаткова выдаліць з яе апазіцыю. Новая палата, абраная пад моцным адміністрацыйным ціскам, сапраўды задаволіла ўсе чаканні міністэрства; у ёй было ўсяго 17 лібералаў і вельмі мала ўмераных; яе называлі Chambre retrouvee. Адной з першых яе спраў быў закон, які адмяняў частковае абнаўленне палаты і замяняў 5-гадовы тэрмін дэпутацкіх паўнамоцтваў 7-гадовым, прычым палата распаўсюдзіла дзеянне гэтага закона і на сябе, хоць была выбрана на 5 гадоў.
У 1824 годзе памёр Людовік XVIII і трон атрымаў у спадчыну Карл X. Цяпер палата, міністэрства і кароль цалкам адпавядалі адзін аднаму; цяжка было чакаць якіх-небудзь канфліктаў. Аднак, у асяроддзі крайніх праявілася моцнае рознагалоссе па пытанні аб стаўленні да царквы; яны распаліся на раялістаў клерыкальных і свецкіх. Кароль быў, безумоўна, на баку клерыкалаў (што ён урачыста заявіў аднаўленнем падчас сваёй каранацыі ўсіх сярэднявечных звычаяў, да ўскладання каралеўскіх рук на некалькіх хворых для іх вылячэння).
У грамадстве расла апазіцыя. Лафает, Манюэль і іншыя правадыры апазіцыі сустракалі паўсюдна захопленых прыхільнікаў, у іх гонар задавольваліся банкеты; краіна пакрылася мноствам таварыствам, часам легальных, але часцей тайных, якія пераследвалі палітычныя мэты («Таварыства сяброў друку», «Таварыства карбанарыяў» у Парыжы, «Рыцары свабоды» ў Самюры, «Aide toi et le ciel t'aidera» і іншыя). Да таварыстваў, нават тайных, належалі такія асобы, як Лафает. Урад, ведаючы гэта, не мог нічога зрабіць з-за адсутнасці доказаў і немагчымасці іх адшукаць пры добрай канспірацыйнай арганізацыі таварыстваў.
Нягледзячы на законы аб друку, грамадская незадаволенасць знаходзіла выраз у прэсе, сярод якой толькі апазіцыйныя газеты мелі сапраўднае распаўсюджанне і ўплыў; турмы і штрафы для рэдактараў і аўтараў не дзейнічалі.
У 1825 годзе Вілель правёў закон аб узнагародзе эмігрантаў мільярдам франкаў; сума гэта павінна была быць пакрыта пазыкай. Шматлікія з крайніх знаходзілі гэту меру недастатковай, патрабуючы вяртання маёмасці, у чыіх бы руках яна ні знаходзілася; але так далёка не магло пайсці нават міністэрства Вілеля. І гэты падарунак на сродкі дзяржаўнага казначэйства выклікаў моцную незадаволенасць, хоць фінансы да таго часу былі настолькі ўмацаваны, што адначасова Вілель мог прыступіць да канверсіі 5 % дзяржаўных аблігацый у трохпрацэнтныя. Гэта мера выклікала незадаволенасць сярод уласнікаў аблігацый, гэта значыць як раз у тым класе, які панаваў у краіне ў сілу выбарчага закона.
У 1826 годзе праведзены закон аб святатацтве, які караў смерцю за крадзеж у цэрквах і апаганенне свяшчэнных прадметаў.
Рэакцыйны закон аб друку ў 1827 годзе хоць і прайшоў у палаце дэпутатаў, але выклікаў такую абуранасць у грамадстве, што палата пэраў палічыла патрэбным падвергнуць яго змяненням, а ўрад узяў яго назад, адпомсціўшы за сваё паражэнне спагнаннямі з чыноўнікаў і членаў акадэміі, якія пратэставалі супраць законапраекта.
Нацыянальная гвардыя была распушчана за маніфестацыю на карысць хартыі. Каб атрымаць вотум даверу ад краіны, міністэрства распусціла палату дэпутатаў, але памылілася ў сваіх разліках: у новай палаце лібералы мелі вельмі значную колькасць прыхільнікаў; безумоўных прыхільнікаў міністэрства было ўсяго 125.
Неўзабаве пасля выбараў (студзень 1828 года) міністэрства Вілеля павінна было саступіць месца міністэрству ўмеранага раяліста Марціньяка. Кароль гучна выражаў шкадаванне наконт неабходнасці даць адстаўку Вілелю, казаў, што палітыка Вілеля — яго палітыка, і неахвотна саступіў Марціньяку, які патрабаваў, каб у троннай прамове караля былі абяцаны рэформы. Жан Батыст Марціньяк некалькі палегчыў становішча друку, знішчыў чорны кабінет (у якім адбывалася перлюстрацыя прыватнай перапіскі) і атрымаў ад Карла X два арданансы, якімі езуіцкія школы падпарадкоўваліся дзяржаўнаму кантролю, а ў 1829 годзе Марціньяк унёс праект закона аб мясцовым самакіраванні, якім сістэма прызначэння генеральных і муніцыпальных саветаў замянялася сістэмай абрання, на аснове высокага маёмаснага цэнзу. Супраць закона паўсталі раялісты, якія бачылі ў мясцовым самакіраванні трыумф рэвалюцыйнага прынцыпу, але таксама і шматлікія лібералы, прыхільнікі цэнтралізацыі. Праект быў адхілены гэтай кааліцыяй, што дало каралю нагоду даць адстаўку кабінету.
У жніўні 1829 года было сфарміравана ўльтрараялісцкае міністэрства князя Паліньяка. Яго прызначэнне выклікала ў краіне пратэсты; сталі засноўвацца таварыствы для адмовы ад выплаты падаткаў у выпадку чаканай адмены хартыі. Паездка Лафаета звярнулася ў трыўмфальнае шэсце, і на абедах у яго гонар былі прагучалі пагрозлівыя прамовы ў адрас урада. Урад пачаў шэраг працэсаў супраць членаў таварыстваў і аратараў, але суды галоўным чынам апраўдвалі абвінавачваных. У «Journal des Débats» быў надрукаваны артыкул, у якім гаварылася:
«Хартыя мае цяпер такую сілу, што аб яе разаб'юцца ўсе намеры дэспатызму… Адначасова з незаконным спагнаннем падаткаў народзіцца новы Гампдэн, які знішчыць беззаконне… Няшчасная Францыя, няшчасны кароль!»
У студзені 1830 года ўзнікла новая апазіцыйная газета «National», на чале якой стаялі Цьер, А. Карэль, Мінье; яе праграмай была вернасць Бурбонам, калі яны будуць выконваць хартыю — а з прычыны таго, што яны не жадаюць гэтага, то лепшым кандыдатам на трон з'яўляецца герцаг Арлеанскі. Газета пісала вельмі абуральным тонам па адрасу урада і карысталася вялікім поспехам (гл. Цьер).
Сесія палат 1830 года была адкрыта троннай прамовай, у якой была пагроза звярнуцца да асаблівых мер для падтрымання грамадскага міру. Палата дэпутатаў выбрала сваім прэзідэнтам ліберала Рае-Калара і прыняла, большасцю 221 супраць 181 голасу, адрас, у якім пратэставала супраць недаверу, выказанага да яе каралём, і выражала занепакоенасць за вольнасці французскага народа. Кароль адказваў адтэрміноўкай сесіі парламента, а затым роспускам палаты дэпутатаў. Зыход новых выбараў мог быць толькі неспрыяльным для міністэрства, а з прычыны таго, што кароль атаясамліваў сябе з ім, то асабістае ўмяшанне яго ў выбары не магло дасягнуць мэты. Амаль усе дэпутаты, якія падалі голас за адрас, былі пераабраны; агульная колькасць прыхільнікаў апазіцыі ўзрасла да 272. Аднак кароль і тут не зразумеў сапраўднага становішча рэчаў. Не склікаючы палат і не прадбачачы ніякай сур'ёзнай небяспекі, ён падпісаў Арданансы 25 ліпеня 1830 года (увядзенне цэнзуры, змяненне выбарчага закона ў сэнсе пазбаўлення выбарчых правоў уласнікаў рухомых маёмасцей і паданні іх толькі землеўладальнікам і інш.), якія выклікалі ліпеньскую рэвалюцыю. У вобласці замежнай палітыкі рэстаўрацыі найбольш выдатныя факты — збліжэнне з Расіяй, якое адбылося ў міністэрства Вілеля, і сумесны з ёй удзел у вызваленні Грэцыі. У 1830 годзе, пад маркай пакарання алжырскага бея за абразу, нанесеную французскаму консулу, Францыя пачала заваяванне Алжыра.
Корна-Іманья
Корна-Іман'я (Corna Imagna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 923 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 231 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 24030. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы s.s. Simone e giudafestivo:28 ottobre.
Цепламасаабмен
Цепламасаабмен — дысцыпліна, якая вывучае заканамернасці працэсаў цеплаабмену, што суправаджаюцца пераносам рэчыва, то ёсць,.
Цепламасаабмен у тэхніцы
На практыцы, цепламасаабмен адбываецца ў многіх тэхнічных сістэмах, якія выкарыстоўваюць у сваёй працы вадкія або газападобныя асяроддзі. Гэта-кацельныя ўстаноўкі, цеплавыя сеткі, ліцейная вытворчасць, рознае цеплаабменнае абсталяванне, напрыклад, электрастанцый, канструкцыі будынкаў і збудаванняў і г. д. Уласна працоўнае асяроддзе, пры гэтым, чыстае рэчыва або розныя сумесі і растворы, можа заставацца пастаянным або, змяняючы агрэгатны стан, ажыццяўляць фазавыя пераходы, такія як, выпарэнне ў парапаветранае асяроддзе, кандэнсацыя пара з сумесі «пар-паветра», астыванне расплаваў і т. п.
Да тэхналогій, у аснове якіх ляжаць цепламасаабменныя працэсы, адносяць наступныя :
Прадмет вывучэння цепламасаабмену
Працэс цепламасаабмену не можа быць зведзены да простай сумы цеплаперадачы і перамяшчэння масы. Прычына ў тым, што, у тэхніцы, звычайна, цячэнне вадкасцяў або газаў суправаджаецца нераўнамерным размеркаваннем тэмпературы, а часам, як следства, ціску. Пры гэтым механічныя ўласцівасці асяроддзя — шчыльнасць, вязкасць, цеплаправоднасць, могуць самі значна залежаць ад гэтых параметраў. Гэта значыць, пытанні распаўсюджвання цяпла ў асяроддзі і рух асяроддзя становяцца звязанымі. Дадатковай складанасцю можа стаць няўстойлівасць бягучага стану такіх асяроддзяў.
Такім чынам, у залежнасці ад канкрэтных умоў, працэсаў цепламасаабмену працякаюць па-рознаму. Яны маюць розныя заканамернасці развіцця і апісваюцца рознымі матэматычнымі раўнаннямі. Даследаванне падобных асаблівасцяў і з’яўляецца прадметам вывучэння цепламасаабмену.
Дадатковыя звесткі
Цепламасаабмен, у адрозненне ад тэрмадынамікі, разглядае развіццё працэсаў у прасторы і часе. Разлік працэсаў цепламасаабмену дазваляе вызначыць размеркаванні тэмператур, канцэнтрацый кампанентаў сумесі, а таксама патокаў цеплыні і масы асяроддзя як функцыі каардынатаў і часу.
Істотны ўклад у развіццё тэорыі цепламасаабмену сярод айчынных навукоўцаў, ўнеслі: А. Ё. Вейнік, , , А. В. Лыкаў, ,.
Рыгор Сямёнавіч Друцкі
Рыгор Сямёнавіч з князёў Друцкіх (да 1408 — ?) — арыстакрат.
Біяграфія
Сын друцкага князя Сямёна Дзмітрыевіча. Згаданы разам з бацькам у 1422 годзе.
Сям’я
Меў сына Васіля, жанатага з дачкой валынскага баярына Алізара Шылавіча з роду Кірдзеяў. Сястра Алізара Федка, удава пана Юршы, у 1488 годзе з дазволу вялікага князя завяшчала маёнтак Любча на Валыні сынам Васіля — Багдану і Раману, ад апошняга пайшоў род Друцкіх-Любецкіх.
Saxifraga arendsii
Saxifraga arendsii — шматгадовая вечназялёная травяністая расліна, гібрыдны від роду сямейства. Прадстаўляе сабой групу складаных садовых гібрыдаў розных відаў гэтага роду — Saxifraga hypnoides, Saxifraga decipiens, Saxifraga granulata, а таксама Saxifraga exarata, Saxifraga moschata і Saxifraga rosacea. У культуры — з пачатка XX стагоддзя.
Значэнне і выкарыстанне
Папулярная дэкаратыўная садовая расліна, якая культывуецца па ўсім свеце, актыўна выкарыстоўваецца ў альпінарыях, можа выкарыстоўвацца для вырошчвання ў расколінах камянёў.
Нацыянальны музей Фінляндыі
Нацыянальны музей Фінляндыі — музей знаходзіцца ў сталіцы Фінляндыі - Хельсінкі. У экспазіцыі музея прадстаўлена вялікая колькасць экспанатаў звязаных з гісторыяй Фінляндыі.
Будынак нацыянальнага музея Фінляндыі створаны архітэктарамі Г. Гезеліусам, Э. Саарыненам і А. Ліндгрэнам, што працавалі ў архітэктурнай фірме Gesellius-Lindgren-Saarinen. Размешчана яно на праспекце Манергейма. Будаўніцтва пачалося ў 1905 годзе, завершана ў 1910 годзе. У 1916 годзе музей быў адкрыты для наведвальнікаў.
Экспазіцыя Нацыянальнага музея падзелена на шэсць частак. У ёй прадстаўлены калекцыі манет, медалёў, ордэнаў і знакаў адрознення, срэбра, ювелірныя вырабы і зброя. Шматлікія экспанаты знойдзены пры археалагічных раскопках на тэрыторыі Фінляндыі.
Чалавек Божы (фільм, 2021)
«Чалавек Божы» (Man of God, Ο Άνθρωπος του Θεού) — грэчаскі драматычны фільм 2021 года рэжысёркі Алены Паповіч, прысвечаны жыццю аднаго з найбольш шанаваных у Грэцыі святых. Галоўныя ролі выканалі, Мікі Рурк і Аляксандр Пятроў.
Сюжэт
Мітрапаліт Пентапольскі абылганы і выгнаны з Егіпта. Ён перажывае аб тым, што не можа сустрэцца з патрыярхам і вытлумачыцца. Бо да Сафронія ён ставіўся як да роднага бацькі. Сустрэча адбудзецца, але гэта ўжо будзе магіла Патрыярха. Пачынаюцца бадзянні па Грэцыі, затым клопат аб уладкаванні. Ізноў паклёп і недастатковае разуменне з боку сваіх жа субратаў.
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Чалавек Божы» напісаў польскі кампазітар Збігнеў Прайснер.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 10 кінаўзнагародамі і яшчэ 13 намінацыямі.
Ястрабок парасоністы
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 50—70 (да 100) см з кароткім вузлаватым карэнішчам. Сцябло прамастойнае, шурпатае. Лісце даўжынёй 5—7 см, чаргаванае, сядзячае, простае, ланцэтападобнай формы, з зубчастым або суцэльным краем, апушанае. Зверху лісце зялёнага колеру, знізу — шызаватае. Кветкі залаціста-жоўтыя, у кошыках, сабраных па 8 (15) — 40 (80) у парасонападобныя мяцёлкі. Плод — сямянка цёмна-карычневага колеру з брудна-жоўтым чубком.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы, Паўночнай Амерыкі, умераных і трапічных (Індыя, Пакістан) абласцей Азіі.
Святлолюбівая, ценевынослівая расліна. Мезафіт і мезатроф. Расце ў стэпах, на лугах, узлесках і палянах, камяністых россыпах, па берагах вадаёмаў, на аблогах, пустках, пашах і агародах, каля дарог, у парках і садах.
Петрапаўлаўскі раён (Варонежская вобласць)
Петрапаўлаўскі раён (Петропавловский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Петрапаўлаўка.
Геаграфія
Петрапаўлаўскі раён мяжуе з Калачэеўскім, Багучарскім і Верхнемамонскім раёнамі, а таксама з Растоўскай вобласцю. Плошча раёна складае 1680 км².
Гісторыя
Петрапаўлаўскі раён быў утвораны ў 1928 годзе ў складзе Цэнтральна-Чарназёмнай вобласці РСФСР. Пасля яе падзелу раён застаўся ў складзе Варонежскай вобласці.
Дабрагірскэ
Дабрагірскэ (Доброгірське) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Царкоўка
Царко́ўка, канал Царко́ўка — рака ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Сасноўка (басейн Дняпра). Даўжыня 6,3 км. Пачынаецца за 1,2 км на захад ад вёскі Круглае, вусце за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Царковішча. Рэчышча каналізаванае.
Залісці (Турыйскі раён)
Залісці (Залі́сці) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лукіўскай пасялковай абшчыны.
Алітэрацыя
Алітэрацыя — паўтарэнне аднолькавых ці аднародных зычных у вершы, што прыдае яму асаблівую гукавую выразнасць (у вершаскладанні).
Ладзеніцкі сельсавет
Ладзе́ніцкі сельсавет  — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Ладзенікі.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Жданавіцкі сельсавет у складзе Навагрудскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Жданавічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ладзенікі, сельсавет перайменаваны ў Ладзеніцкі. . 11 лютага 1972 года Ладзеніцкі сельсавет быў скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Метрапольскага сельсавета, таксама скасаваны хутар Каменка.
22 снежня 1986 года ў сувязі з уключэннем вёскі Мітраполь у рысу горада Навагрудак цэнтр Мітрапольскага сельсавета перанесены ў вёску Ладзенікі, а сельсавет перайменаваны ў Ладзеніцкі сельсавет.
13 снежня 2011 года скасаваны хутар Мітраполь.
22 жніўня 2017 года да Ладзеніцкага сельсавета далучаны землі плошчай 4753 га і наступныя населеныя пункты: аграгарадок Гарадзечна, вёскі Брацянка, Іспась, Літоўка, Мотча, Сялец, Слабодка, Стары Лес, Сунчыцы, хутары Слухавічы, Эканомія, якія былі выключаны са складу Брольніцкага сельсавета.
Склад
Станам на 2017 год у склад сельсавета ўваходзіла 20 населеных пунктаў, пасля рэарганізацыі – 31 населены пункт (01.01.2018 г.). Колькасць насельніцтва ў населеных пунктах сельсавета дадзена згодна з перапісам 2009 г.: Скасаваныя населеныя пункты:
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (20 населеных пунктаў) — 1206 чалавек, з іх 86,2 % — беларусы, 6,2 % — палякі, 5,4 % — рускія.
Насельніцтва, жыхароў: 1206 (2009 г.), 1080 (2017 г.), 1745 (2018 г.).
Спасылкі
Навагрудскі раённы выканаўчы камітэт
Даматкань (вёска)
Даматкань (Домоткань) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
NGC 5823
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зальцведэль
Зальцведэль (Salzwedel, або Ljaudit, Soltwedel) — горад у Германіі, у зямлі Саксонія-Ангальт. Уваходзіць у склад раёна Зальцведэль. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 106,66 км². Афіцыйны код — 15 3 70 097.
У сярэднія вякі з’яўляўся сталіцай графства Остэрвальд. Зальцведэль знаходзіцца з паўночна-ўсходняй часткі Альтмарка ў вусці ракі Зальцведэлер-Думэ, якая ўпадае ў Ецэ-Ецель. Суседнімі гарадамі рэгіянальнага значэння з’яўляюцца Ільцэн (на захадзе, 44 км), Люхаў (на поўначы, 12 км), Гардэлеген (на поўдні, 41 км) і Арэндзэ (на ўсходзе, 24 км).
Малышкі (Вілейскі раён)
Малы́шкі (, Малышки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Сом
Звычайны сом, еўрапейскі сом (Silurus glanis) — буйная прэснаводная бязлускавая рыба сямейства сомавыя (Siluridae) атраду сомападобныя. Самая вялікая рыба вадаёмаў Беларусі.
Апісанне
Даўжыня цела да 5 м, вага да 300 кг. Цела верацёнападобнае, без лускі. Спіна чорная, бакі жоўта-зялёныя з плямамі няправільнай формы, бруха белае або светла-шэрае. Скура мяккая, слізкая. Галава вялікая, пляскатая. Рот шырокі, вялізны, з дробнымі вострымі зубамі па краях, ніжняя сківіца даўжэйшая за верхнюю. На верхняй сківіцы пара доўгіх вусікаў, якія даходзяць да канца грудных плаўнікоў; на ніжняй — дзве пары кароткіх вусікаў. Вочы невялікія. Спінны і парныя плаўнікі невялікія, анальны плаўнік вельмі доўгі, пачынаецца адразу за брушным і зліваецца з закругленым хваставым, тлуставы плаўнік адсутнічае, няпарныя плаўнікі не маюць шыпоў. У мяккай скуры ўтрымліваецца вялікая колькасць слізістых залоз.
Малышкі (Вілейскі раён)
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Сом
Пашырэнне
Пашыраны ў Еўропе на ўсход ад ракі Рэйн (акрамя басейна Паўночнага Ледавітага акіяна і Балканскага паўвострава) і ў Азіі ў басейне Аральскага мора, ракі Амур.
На Беларусі сустракаецца ў сярэдніх і буйных рэках, некаторых буйных азёрах і вадасховішчах. У выніку развядзення сама ў Любанскім вадасховішчы з 1980-х гадоў там сфарміравалася значная папуляцыя, што дазволіла весці яго рассяленне ў іншыя вадаёмы Беларусі.
Малышкі (Вілейскі раён)
Гісторыя
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Жарскага сельсавета.
Кіраў (Кіраўская вобласць)
Кіраў (Киров), горад (з 1374 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кіраўскай вобласці. Насельніцтва 464,6 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1181 годзе. Ранейшыя назвы — Вятка, Хлынаў. Горад размешчаны на рацэ Вятка, у 896 км ад Масквы. Цэнтр вытворчасці Дымкаўскай цацкі.
Гісторыя
Пад назвай Хлынаў упершыню згадваецца ў летапісе пад 1457 годам, але як заснаванае наўгародцамі паселішча і ваеннае ўмацаванне існаваў значна раней (1374). Да Маскоўскай дзяржавы канчаткова далучаны ў 1489 годзе. З 1708 года ў складзе Сібірскай губерні, з 1727 года — Казанскай губерні. У 1781 года Хлынаў перайменаваны ў Вятку, якая з утварэннем Вяцкай губерні (1796) становіцца яе адміністрацыйным цэнтрам. У 1929 годзе горад увайшоў у Ніжагародскі край; з 1934 года (з перайменаваннем Вяткі ў Кіраў) — цэнтр Кіраўскага краю; з 1936 года — абласны цэнтр.
Сом
Асаблівасці біялогіі
Вядзе адзіночны, аселы спосаб жыцця. Пасяляецца ў ямах, вірах, пад стромкімі берагамі, каранямі дрэў, ля плацін, мастоў. Дзённы час праводзіць у сховішчы, на кармленне выходзіць пасля заходу сонца і палюе да світання. Інтэнсіўна корміцца ўсё лета да восені, з надыходам пахаладання вады сом залягае ў зімовую спячку.
Драпежнік. Корміцца галоўным чынам рыбай, пераважна з засады, уцягваючы здабычу ў велізарную пашчу разам з токам вады. Есць таксама жаб, буйных малюскаў, вядомыя выпадкі паядання вадаплаўных птушак і дробных сысуноў.
Палаваспелым становіцца ў 4-5-гадовым узросце. Нераст парцыённы. Пачатак нерасту звязаны з праграваннем вады да 18-20 °C і вышэй. У нерасце ўдзельнічае толькі адна пара — самец і самка. Нерасцілішчамі з’яўляюцца прыбярэжныя ўчасткі вадаёмаў, зарослыя воднай расліннасцю. Ікра адкладаецца на папярэдне расчышчаных пляцоўках, акружаных валікамі з раслінных рэшткаў. Інкубацыйны перыяд доўжыцца каля 3 сутак, на працягу якіх самец ахоўвае ікру і лічынак. Абсалютная пладавітасць даволі высокая, у залежнасці ад памераў самкі змяняецца ад 60-80 тыс. да 500 тыс. ікрынак і больш.
Промысел
Аб’ект промыслу, доля ва ўловах нязначная.
Ахоўваецца ў Еўропе ў рамках Бернскай канвенцыі. Занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь (дадатак).
Malus coronaria
Malus coronaria sweet crabapple, garland crab) — дрэва, від роду сямейства, якое расце ў Паўночнай Амерыцы.
Батанічнае апісанне
Дрэва вышынёй да 10 метраў з шырокай кронай. Галіны з калючкамі, кара чырванавата-карычневая, з падоўжнымі расколінамі, адслойваецца вузкімі пласцінкамі. Пупышкі ярка-чырвоныя з цёмнай каёмкой, расніцавыя па краю.
Лісце яйкападобнай формы, да 10 см даўжынёй, часам бывае неглыбока лопасцевым. Маладое лісце апушанае, пры распусканні мае бронзава-чырвоны колер, пазней становяцца голым, цёмна-зялёным з верхняга боку і больш бледным знізу. Увосень жоўкне. Хвосцікі тонкія, да 5 см даўжынёй. Прылісткі завостраныя, даўжынёй да 1,3 см.
Кветкі белыя або светла-ружовыя, духмяныя, дыяметрам 3-5 см, з тонкімі Кветаножкамі, сабраны ў малакветкавыя (3-6 кветак) суквецці. Гіпантый з белым апушэннем, слупкі ля аснавання валасістыя.
Плады круглявыя, жоўта-зялёныя з васковым налётам, дыяметрам да 3,5 см. Яны вельмі духмяныя, але маюць даўкі і кіслы смак.
Ужыванне
У ЗША часта вырошчваецца ў якасці дэкаратыўнай расліны. Сок з пладоў выкарыстоўваюць для падрыхтоўкі сідру.
Спіс аб’ектаў PGC (1906001—1907000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1906001—1907000)