cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сувязь незалежнасці і непадзельнасці Беларусі
«Сувязь незалежнасці і непадзельнасці Беларусі» — беларуская палітычная арганізацыя, дзейнічала ў 1916-1918 гадах у Вільні. У арганізацыю ўваходзілі Вацлаў Ластоўскі, Вінцэнт Святаполк-Мірскі, Казімір Шафнагель і іншыя. З 2.6.1917 да 22.4.1918 года выдала прынамсі 5 лістовак з выкладам сваіх поглядаў (іх аўтарам лічыцца Ластоўскі). Адмаўляла ідэю Канфедэрацыі Вялікага княства Літоўскага, паводле якой на беларускіх і літоўскіх землях, акупіраваных Германіяй, прапаноўвалася стварыць беларуска-літоўскую дзяржаву; выступала за злучэнне падзеленай фронтам Беларусі ў «адзін суцэльны і незалежны арганізм». Прапаноўвала ўстанавіць у незалежнай дзяржаве рэспубліканскі лад, правесці беларусізацыю школ, рэлігійных і дзяржаўных устаноў з забеспячэннем правоў нацыянальных меншасцей. Выступала за тое, каб прадстаўнікі беларускага народа «з абедзвюх старон фронту» былі дапушчаны на мірную канферэнцыю і каб яна прызнала незалежнасць Беларусі; выказвала надзею, што польскае грамадства не будзе чыніць перашкоды ў культурным і нацыянальным будаўніцтве. Прызнаючы права літоўскага народа на незалежнасць, арганізацыя выступала супраць анексіянісцкіх памкненняў дзеячаў Літвы. Лічыла, што палітычная раўнавага ў Еўропе цесна звязана з вырашэннем украінскага пытання, вітала Украінскую раду і жадала, каб Украіна была прызнана незалежнай дзяржавай. Адначасова выказвалася за федэратыўныя сувязі з суседнімі народамі, вылучала ідэю «Беларуска-Украінскай федэратыўнай дзяржавы». Палажэнні праграмы, распрацаванай «Сувяззю незалежнасці і непадзельнасці Беларусі», прыняты Беларускім народным камітэтам (БНК), канферэнцыяй БНК, Беларускай сацыял-дэмакратычнай работніцкай групай і Віленскім камітэтам Беларускай сацыялістычнай грамады (верасень 1917), а таксама Беларускай канферэнцыяй у Вільні (1918). Палажэнні гэтай праграмы спрабаваў ажыццявіць урад Беларускай Народнай Рэспублікі.
Спагнанне
Стягненне — прававое пакаранне, якое наступае за парушэнне адміністрацыйнага або дысцыплінарнага заканадаўства. Існуюць:
Спагнанне за правіну — мера адказнасці, якая ўжываецца з мэтай выхавання асобы, якая ўчыніла правіну, у духу захавання законаў краіны, павагі да правілаў сужыцця, а таксама прадухілення здзяйснення новых правапарушэнняў, як самім правапарушальнікам, так і іншымі асобамі.
За ўчыненне праступкаў могуць прымяняцца такія спагнанні: папярэджаньне; штраф; выплатнае канфіскацыя прадмета, які стаў прыладай здзяйснення або непасрэдным аб'ектам правіны; канфіскацыя: прадмета, які стаў прыладай здзяйснення або непасрэдным аб'ектам правіны; грошай, атрыманых з прычыны здзяйснення правіны; пазбаўленне спецыяльнага права, прадастаўленага дадзеным грамадзяніну (права кіравання транспартнымі сродкамі, правы палявання); грамадскія працы; папраўчыя працы; адміністрацыйны арышт за здзяйсненне правіны. Законамі могуць быць устаноўлены і іншыя, віды спагнанняў за правіну.
Выплатная канфіскацыя і канфіскацыя прадметаў могуць ужывацца як асноўныя, так і дадатковыя спагнання за правіну; іншыя спагнанні за правіну, могуць прымяняцца толькі як асноўныя.
За адзін правіну можа быць накладзена асноўнае або асноўнае і дадатковае спагнанне.
Законамі дзяржавы можа быць прадугледжана выдварэнні за межы беларусі іншаземцаў і асоб без грамадзянства за здзяйсненне правіны, якія груба парушаюць правапарадак.
Альбуміны
Альбуміны (лац.: albus, белы) — простыя растваральныя ў вадзе бялкі, умерана растваральныя ў канцэнтраваных растворах солі і згортваемыя пры награванні (дэнатурацыя бялку). Іх адносная малекулярная маса складае прыкладна 65000, не ўтрымоўваюць вугляводаў. Рэчывы, якія ўтрымоўваюць альбумін, такія як яечны бялок, завуцца альбуміноіды. Альбуміноідамі з’яўляюцца таксама сыроватка крыві, насенне раслін.
Рынкаўцы (Шчучынскі раён)
Ры́нкаўцы (, Рынковцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Нікалае Петрэску
Нікала́е Петрэ́ску-Гэінэ (Nicolae Petrescu-Găină; 31 сакавіка 1871, Краёва, Румынія — 15 лютага 1931, Бухарэст, Румынія) — румынскі карыкатурыст. Ён быў заснавальнікам румынскае карыкатуры, робячы карыкатуры на палітыкаў свайго часу, скульптараў, мастакоў і інтэлектуалаў, якія жылі ў апошняе дзесяцігоддзе XIX стагоддзя і першыя тры дзесяцігоддзі XX стагоддзя. Яго карыкатуры маюць дакументальную і мастацкую каштоўнасць, бо яны былі адзначаны крыхай іроніі.
У 1898 годзе выдаў адзін з першых альбомаў мультфільмаў у Румыніі, які назваў «Кантымпаранул». Ён складаўся з 26 каляровых твораў. Гэты альбом Петрэску стварыў пад магутным уплывам аналагічнае працы Анарэ Дам’е. Удзельнічаючы ў пасяджэнні румынскага парламента ў сакавіку 1908 года, ён стварыў новы альбом — ''«Коміксы. Адпачынак у нядзелю ў Сенаце»''. У 1913 годзе карыкатурыст выдаў наступны свой альбом пад назвай «Мой альбом», які змяшчаў 42 чорна-белыя ілюстрацыі.
Петрэску быў добра вядомы і ацэнены крытыкамі свайго часу, гэта значыць ён быў адным з нешматлікіх вядучых карыкатурыстаў канца XIX стагоддзя. Яго творы актыўна друкаваліся ў тагачасных газетах. У дадатак да сатыры на палітыкаў і дзеячаў культуры Петрэску стварыў мноства прац на антываенныя тэмы, як сатырычныя карыкатуры на нямецкі мілітарызм і жахі вайны, які каштавалі яму дэпартацыяй і ўтрыманнем у лагеры ў Балгарыі, дзе ён знаходзіўся больш за год.
Стэфан Жаромскі
Стэфан Жаромскі, таксама сустракаецца Жэромскі (Stefan Żeromski;, Страўчын, Келецкае ваяв., Польшча — , Варшава) — польскі пісьменнік і публіцыст, «сумленне польскай літаратуры».
Біяграфія
Працаваў хатнім настаўнікам, у 1892—1904 бібліятэкарам у Польскім музеі ў Раперсвілі і ў бібліятэцы Замойскіх у Варшаве. У 1909—12 у эміграцыі ў Парыжы. Выказваўся супраць дыскрымінацыі і ўціску беларусаў у Заходняй Беларусі ў міжваенныя гады.
Беларускія пераклады
На беларускую мову творы С. Жаромскага перакладалі М. Дубянецкі (зборнік «Верная рака», 1985), А. Сёмуха, Л. Баршчэўскі і інш.
Марыя Ластоўская
Марыя Ластоўская (Marija Lastauskienė, пры нараджэнні Марыя Іваноўская (Marija Ivanauskaitė), поўнае імя Марыя Іваноўская-Ластоўская (Marija Ivanauskaitė-Lastauskienė); 15 мая 1872, Шаўлі, Літва — 19 ліпеня 1957, Каўнас, Літва) — літоўская пісьменніца, больш вядомая пад псеўданімам Lazdynų Pelėda (Лаздзíну Пялéда, гэта значыць Ляшчынная Сава).
Псеўданім
Lazdynų Pelėda — унікальная з’ява ў гісторыі літоўскай літаратуры. Дзве сястры Іваноўскія — Сафія Пшыбіляўскене і Марыя Ластоўская — з канца 19 ст. да 1926 года падпісвалі і публікавалі свае празаічныя творы — апавяданні, аповесці, раманы — пад супольнай літаратурнай мянушкай — Лаздзіну Пяледа. Дакладнае аўтарства некаторых іх твораў дасюль не ўстаноўленае.
Біяграфія
Марыя Іваноўская, пазней Ластоўская нарадзілася ў 1872 годзе. Паходзіла з шляхецкай сям’і. Жыла з бацькамі і сястрой Сафіяй у маёнтку ў Парагах да 16 гадоў. Пазней вучылася шыццю ў Шаўлях, праз тры гады пераехала ў Варшаву, працавала ў майстэрні па вышыўцы. Марыя пражыла ў Варшаве 9 гадоў, а потым паехала шукаць працу ў Санкт-Пецярбург. Там пазнаёмілася і ў 1903 годзе ажанілася з Вацлавам Ластоўскім, студэнтам, будучым беларускім пісьменнікам і дзеячом. У 1907 пераехала ў Вільню, занялася літаратурнай працай. Яна пісала на польскай мове, яе сястра перакладада творы на літоўскую і выдавалі пад агульнай мянушкай Lazdynų Pelėda. Гэта літаратурнае супрацоўніцтва не было вядома грамадскасці, яно было выяўлена пісьменнікам Людасам Гірам у 1930 годзе. Толькі з 1926 года, калі памерла сястра Сафія, М. Ластоўская пачала пісаць па-літоўску і публікаваць іх пад сваім сапраўдным прозвішчам. У 1938 годзе яна пераехала ў Коўну, дзе актыўна займалася літаратурнай творчасцю. Памерла ў 1957 годзе. Пахаваная на Пятрашунскіх могілках у Коўне.
Творчасць
Пісаць пачала ў 17 год. Першыя вершы і апавяданні пісала па-польску. У сваіх працах пісьменніца засяродзіла ўвагу на псіхалагічных зменах вяскоўца, які прыехаў у горада, на сацыяльныя прычыны чалавечай жорсткасці, прастытуцыі і злачынстваў беспрытульных дзяцей (апавяданні «Vanka» (Ванька, 1911), «Paša» (Паша, 1912), аповесць «Auka» (Ахвяра, 1907). Самы вядомы твор — аповесць «Šiaurės sostinėje» (У паўночнай сталіцы), напісаны ў 1928—1930 гг., апублікаваны ў 1955 г.) адлюстроўвае жыццё пецярбургскіх рабочых напачатку 20 ст. Марыя Ластоўская лічыцца пачынальніцай фемінізму Літве і ў мастацкай літаратуры ў прыватнасці. Так, у рамане «Šviesuliai ir šešėliai» (Святло і цені) яна першай узняла ідэал незалежнай, самастойнай, спрычыненай, свабоднай жанчыны, а таксама ідэю вольнага кахання.
Уілмар (Мінесота)
Уілмар (Willmar) — горад у акрузе Кандыяхай, штат Мінесота, ЗША. Паводле перапісу 2002 года пражываў 18351 чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 598,4 чал./км².
Леа фон Капрыві
Леа фон Капрыві, поўнае імя Георг Леа граф фон Капрыві дэ Капрэра дэ Монтэкуколі (Georg Leo Graf von Caprivi de Caprera de Montecuccoli), (24 лютага 1831, Шарлотэнбург, каля Берліна, — 6 лютага 1899, Скірэні, Брандэнбург) — нямецкі ваенны і палітычны дзеяч, генерал-маёр нямецкай арміі, пераемнік Ота фон Бісмарка на пасадзе канцлера Германскай імперыі (другога рэйха) (з 20 сакавіка 1890 па 28 кастрычніка 1894).
Біяграфія
У 1849 годзе ён уступіў у прускую армію; прайшоў усе ступені армейскай кар'еры. Удзельнічаў у Аўстра-прускай вайне (1866) у чыне маёра генеральнага штаба пры галоўнакамандуючым Першага корпуса. У час Франка-прускай вайны (1870—1871) — у чыне падпалкоўніка на пасады главы штаба Пятага корпуса. У 1877 годзе атрымаў чын генерала, у 1882 быў прызначаны камандуючым 30-й дывізіі ў Мецы. З 1883 па 1888 год ён узначальваў Імперскае Адміралцейства і выявіў на гэтай пасадзе выдатны адміністратарскі талент.
На кароткі час ён быў прызначаны камандуючым Дзясятага корпуса, пасля чаго ў лютым 1890 года быў выкліканы кайзерам Вільгельмам II у Берлін. Ён быў паінфармаваны, што кайзер жадае бачыць яго на пасадзе рэйхсканцлера замест Ота фон Бісмарка, калі той не пагодзіцца на прапанаваныя кайзерам змены ва ўрадзе. Пасля адстаўкі Бісмарка 18 сакавіка 1890 года, Капрыві быў прызначаны канцлерам Германскай імперыі і міністрам-прэзідэнтам (прэм'ер-міністрам) Прусіі.
Урад Капрыві праводзіў палітыку, вядомую сярод гісторыкаў як «новы курс», якая ва ўнутраных справах характарызавалася паразуменнем з сацыял-дэмакратамі (урад Капрыві не стаў працягваць антысацыялістычны закон 1878 года). Астатнія навіны былі малаважнымі: усталяваны абавязковы нядзельны дзень адпачынку і 11-гадзінны рабочы дзень для жанчын. Забаранялася дзіцячая праца да 13 гадоў. У Прусіі ўведзены прагрэсіўны падаходны падатак. Значна павялічаны армія і флот.
На знешнім фронце адбыўся разрыў саюзных адносін з Расіяй і збліжэнне з Вялікабрытаніяй, лепшым прыкладам якога стаў падпісаны ў ліпені 1890 года Занзібарскі дагавор. Паводле гэтага дагавора Германія атрымала востраў Гельгаланд у Паўночным моры ў абмен на свабоду дзеянняў ў адносінах да султаната Занзібар. Яму таксама ўдалося набыць у Афрыцы для Германіі так званую Паласу Капрыві, якая злучыла калонію Германская Паўднёва-Заходняя Афрыка з ракой Замбезі.
Капрыві таксама спрыяў зняволенню гандлёвых пагадненняў з Аўстра-Венгрыяй, Італіяй, Бельгіяй, Швейцарыяй, Румыніяй і Расіяй, завошта 18 снежня 1891 года яму быў падараваны тытул графа.
Занзібарскі дагавор выклікаў абурэнне дзейнасцю Капрыві сярод уплывовых пракаланіяльных палітычных груп, тады як яго палітыка свабоднага гандлю сустрэла супраціўленне сярод кансерватыўных аграрнікаў — прыхільнікаў пратэкцыянізму.
У 1892 годзе пасля няўдачы свайго праекта закона аб адукацыі ў прускім парламенце, Капрыві падаў у адстаўку з пасады прускага міністра-прэзідэнта, і яго змяніў граф Бота фон Эйленбург. Гэта стала прычынай нязручнага падзелу ўлады паміж канцлерам і прускім прэм'ерам; двоеўладдзе завяршылася адстаўкай абодвух 28 кастрычніка 1894 года і заменай іх на князя Хлодвіга цу Гогенлоэ-Шылінгсфюрста.
Урган
Урга́н — возера ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусіў басейне ракі Дняпро, за 15 км у напрамку на поўнач ад горада Быхаў, прыкладна за 0,9 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Дальняе Ляда.
Плошча паверхні возера 0,13 км². Даўжыня 1,4 км, найбольшая шырыня 0,09 км. Даўжыня берагавой лініі 2,9 км.
Катлавіна возера старычнага тыпу, знаходзіцца на правабярэжнай пойме Дняпра злучаецца з ім ручаём даўжынёй каля 350 м. Катлавіна моцна выгнутая ў форме падковы.
Кішчына Слабада
Кі́шчына Слабада́ (, Кищина Слобода) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Нача. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета. За 20 кіламетраў на поўнач ад горада і 25 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Барысаў, 96 кіламетраў ад Мінска. Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Міжнародная федэрацыя кінапрэсы
Міжнародная федэрацыя кінапрэсы (абр. ФІПРЭСІ́, FIPRESCI, Fédération internationale de la presse cinématographique) — міжнародная арганізацыя, якая аб'ядноўвае кінакрытыкаў і кіназнаўцаў розных краін свету. Заснавана 6 чэрвеня 1930 года ў Парыжы. Мэта арганізацыі — спрыяць развіццю сусветнага кінамастацтва, а таксама адстойваць інтарэсы прафесіяналаў, што пішуць пра кіно. Генеральная асамблея ФІПРЭСІ знаходзіцца ў Італіі. Афіцыйныя мовы ФІПРЭСІ — англійская і французская. Мае свой анлайнавы кінематаграфічны часопіс пад назвай Undercurrents, які выпускаецца кінакрытыкам Крысам Фудзівара.
Прыз ФІПРЭСІ
Міжнародная федэрацыя кінапрэсы мае сваю спецыяльную ўзнагароду (The FIPRESCI Prize), якая мае выгляд дыплома з імем рэжысёра і назвай фільма. Прысуджаецца ўзнагарода спецыяльным журы, якое складаецца прынамсі з трох, але не больш чым з дзевяці членаў ФІПРЭСІ, якія абавязкова павінны быць з розных краін. Уручаецца дыплом на міжнародных кінафестывалях (такіх як Канскі кінафестываль або  кінафестываль у Венецыі). Прэміі ФІПРЭСІ маюць значную вагу ў кінематаграфічным свеце.
Пазушна
Пазушна — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 22 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Старыя Турасы, у басейне ракі Тураўлянка.
Плошча паверхні 0,12 км². Даўжыня 0,83 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Найбольшая глыбіня 20,1 м, сярэдняя — 5,0 м. Даўжыня берагавой лініі 1,94 км. Аб’ём вады ў возеры 0,6 млн м³. Плошча вадазбору 3,83 км².
Схілы катлавіны вышынёй 12—19 м (на захадзе, паўночным захадзе і поўначы 5—9 м), пераважна пад хмызняком, на поўдні пад лесам, на поўначы і ўсходзе ў верхняй частцы разараныя. Берагі на ўсходзе і паўднёвым усходзе зліваюцца са схіламі, пад хмызняком, астатнія сплавінныя. Дно ілістае і сапрапелістае, уздоўж берагоў пясчанае. Зарастае да глыбіні 2 м, усходні заліў зарос поўнасцю. Злучана пратокай з возерам Атолава.
Брошка Фулера
Брошка Фулера (Fuller Brooch) — англа-саксонская сярэбраная брошка, вырабленая ў другой палове IX стагоддзя. Цудоўна захаванае ўпрыгожванне знаходзіцца ў цяперашні час у Брытанскім музеі і лічыцца значным артэфактам раннесярэднявечнай Англіі і ўзорам ювелірнага мастацтва англасаксаў.
Апісанне
Брошка зроблена з ліставога серабра з ужываннем чарнення, яе дыяметр складае 114 мм (4,5 цалі). Цэнтр брошкі ўпрыгожваюць персаніфікаваныя малюнкі пяці пачуццяў — Зроку (у цэнтры, лічыўся ў Сярэдявеччы найважнейшым з органаў пачуццяў), Смаку (злева уверсе; фігура, якая ўвасабляе смак, змяшчае руку ў рот), Нюху (справа уверсе; стаіць сярод высокіх раслін, рукі трымае за спіной); Слыху (злева ўнізе; прыслухоўваецца, прыклаўшы руку да вуха) і Дотыку (справа ўнізе; пацірае рукі). Асноўная кампазіцыя акружаная арнаментам з 16-ці маленькіх медальёнаў з выявамі людзей, жывёл, птушак або раслінных узораў.
Брошку Фулера параўноўваюць з іншай вядомай англа-саксонскай брошкай таго ж перыяду, брошкай Стрыкленда, таксама вырабленай са срэбра з чарненнем, якая таксама  захоўваецца ў Брытанскім музеі. Абодве брошкі ставяцца да так званага.
Гісторыя
Брошка захавалася ў выдатным стане, хоць іголка і яе мацаванне былі выдаленыя, а ў верхняй частцы дыска былі зробленыя адтуліны, каб выкарыстоўваць брошку як падвеску. З-за гэтакай добрай захаванасці выраб першапачаткова быў прыняты за падробку, пасля чаго яго набыў капітан па цане срэбра. Пасля таго як у 1949 годзе стала вядомай брошка Стрыкленда, дадатковыя даследаванні пацвердзілі сапраўднасць брошкі Фулера. Капітан Фулер у 1952 годзе перадаў брошку Брытанскаму музею з умовай, што яна будзе называцца ў яго гонар.
Строй
Строй — назва традыцыйнага комплексу беларускага народнага адзення на тэрыторыі Беларусі і прылеглых краін: Польшчы, Украіны і Расіі. Строі былі сфарміраваныя і існавалі ў канцы XIX — сярэдзіне XX стагоддзяў.
На тэрыторыі Беларусі вылучаюць зоны лакальных асаблівасцей традыцыйнага адзення ў тэхніцы выканання, у спосабе нашэння дэталяў вопраткі, у характары арнаменту і да т. п. Такія мясцовыя адмены касцюму і вызначаюцца тэрмінам «строй». Пры вылучэнні асобнага строю ўлічваюць супольнасць паўсядзённае і святочнае вопраткі, верхняй адзежы, абутку, галаўных убораў і ўпрыгажэнняў. Унутры строю адрозніваюць мужчынскі і жаночы касцюмы.
Даследчыкі вылучаюць больш за 30 строяў. Асноўныя з іх :
Крысціна Сяргееўна Ціманоўская
Крысці́на Сярге́еўна Цімано́ўская (нар., Клімавічы, Беларусь) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бегу на кароткія дыстанцыі. Майстар спорту Беларусі.
Біяграфія
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года ў бегу на 200 метраў з вынікам 23.87.
Пераможца Рэспубліканскай універсіяды 2016 года ў бегу на 200 метраў з вынікам 23.74.
Сярэбраная прызёрка Чэмпіяната Еўропы сярод моладзі 2017 года ў бегу на 100 метраў з вынікам 11,54.
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў 17 жніўня 2020 года разам з іншымі спартсменамі Нацыянальнай каманды Рэспублікі Беларусь па лёгкай атлетыцы і членамі калектыва Рэспубліканскага цэнтра па лёгкай атлетыцы асудзіла гвалт і назвала дзеянні сілавых структур незаконнымі і непрымальнымі.
У 2021 годзе Крысціна Ціманоўская кваліфікавалася для ўдзелу ў летніх Алімпійскіх гульнях у Токіа на дыстанцыях 100 і 200 метраў. Пасля таго як дзве беларускія спартсменкі не былі дапушчаны да ўдзелу ў эстафеце 4х400 метраў з прычыны недастатковай колькасці допінг-проб, беларускае спартыўнае кіраўніцтва ўключыла ў спіс удзельніц Крысціну Ціманоўскую, якая не ўдзельнічала ў спаборніцтвах на данай дыстанцыі на прафесійным узроўні. 30 ліпеня спартсменка заявіла, што яна не ўдзельнічала ў прыняцці гэтага рашэння і даведалася пра яго постфактум, а таксама раскрытыкавала спартыўнае кіраўніцтва. Вечарам таго ж дня на дзяржаўным тэлеканале «Беларусь 1» пачалося цкаванне спартсменкі.
1 жніўня беларуская дэлегацыя адхіліла Крысціну Ціманоўскую ад далейшага ўдзелу ў Алімпійскіх гульнях «у сувязі з эмацыйна-псіхалагічным станам» і паспрабавала пасадзіць спартсменку на самалёт, каб вывезці ў Мінск. Ціманоўская назвала хлуснёй афіцыйную прычыну і заявіла, што дактары яе не аглядалі. Спартсменка адмовілася пакідаць Токіа і запрасіла дапамогі ў Міжнароднага алімпійскага камітэта.
28 чэрвеня 2022 года атрымала польскае грамадзянства па рашэнню Прэзідэнта Польшчы Анджэя Дуды. У лютым 2023 года Крысціна Ціманоўская выйграла свой першы медаль на чэмпіянаце Польшчы, заняўшы другое месца ў бегу на 60 м. У 2023 годзе на студэнцкім чэмпіянаце стала першай на дыстанцыі 200 метраў.
Абацтва
Аба́цтва (Abbatia) — каталіцкі кляштар, які належыць якому-небудзь манаскаму ордэну, кіруемы абатам (мужчынскі) ці абатысай (жаночы), падпарадкоўваецца біскупу, а часам непасрэдна Рымскаму Папе. Некаторыя абацтвы, якія не трапляюць пад юрысдыкцыю мясцовага біскупа, разам са сваёй тэрыторыяй і духавенствам утвараюць удзельныя (abbas nullius) ці тэрытарыяльныя абацтвы (abbas territorialis).
Першае каталіцкае абацтва — бенедыкцінскае — узнікла ў VI стагоддзі ў Монтэ-Касіна (Італія).
Буйныя і багатыя кляштары ў феадальнай Заходняй Еўропе нярэдка карысталіся вялікім уплывам і аўтарытэтам у грамадстве, гулялі важную эканамічную ролю, аказвалі істотны ўплыў на рэлігійную і свецкую палітыку. Абацтвы з'яўляліся галоўнымі ачагамі заходнееўрапейскай культуры, у якіх захоўваліся і перапісваліся старажытныя рукапісы, вяліся хронікі, ажыццяўлялася навучанне. Абацтвы аказалі ўплыў на развіццё еўрапейскай архітэктуры: першыя ўзоры раманскага стылю з'явіліся ў абацтве Клюні, а гатычнага — у абацтве Сен-Дэні.
Найбольш вядомыя абацтвы — Клюні, Сен-Дэні, Пор-Руаяль, Санкт-Гален, Фульда, Монтэкасіна. У Свяшчэннай Рымскай імперыі найбольш магутныя абацтвы мелі статус імперскіх.
У XVI—XVII стагоддзях абацтвы паступова страцілі свой уплыў на грамадскае жыццё еўрапейскіх краін. Шматлікія абацтвы былі ліквідаваны, але некаторыя працягваюць існаваць і цяпер.
Ясень (гміна)
Я́сень (Jasień) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жарскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ясені. Плошча гміны складае 127,02 км². Станам на III 2011 год у гміне Ясень пражывалі 7314 чалавек, шчыльнасць — 57,58 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 18 населеных пунктаў.
Зборыў (Млыніўскі раён)
Зборыў (Збо́рів) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Астражэцкай вясковай абшчыны.
Народныя амбасады Беларусі
Народныя амбасады Беларусі — праект беларускай дыяспары замежжа, заснаваны ў сувязі з непрызнаннем ёй афіцыйных вынікаў выбараў 9 жніўня 2020 года прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Iнiцыятыва па стварэнні Народных амбасад была часткай павесткі Сусветнага кангрэсу беларусаў 31 кастрычніка — 1 лістапада 2020 года і было замацавана ў яго рэзалюцыі. 10 снежня 2020 года ўжо дзейнічалі прадстаўніцтвы ў Бразіліі, Вялікабрытаніі, Германіі, Ірландыі, Іспаніі, Літве, Партугаліі, Славеніі, Украіне, Фінляндыі, Францыі, Чэхіі, Швецыі і Паўднёвай Карэі.
Гранд-Марэ (Мінесота)
Гранд-Марэ (Grand Marais) — горад у штаце Мінесота, ЗША. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам акругі Кук. Паводле перапісу 2010 года ў горадзе пражываў 1351 чалавек. Назва горада перакладаецца з французскай як «Вялікія балоты». Гранд-Марэ размешчаны на паўночна-заходнім беразе возера Верхняе на паўночным усходзе штата Мінесота. Плошча населенага пункта складае 7,5 км².
Абеліск
Абелі́ск (ὀβελίσκος — obeliskos — «невялікі ражон») — манументальны гранёны каменны слуп, звычайна квадратны ў сячэнні, больш шырокі ўнізе і пірамідальна завостраны ўверсе. Пашыраны від помнікаў і манументаў.
Вядомы з часоў Старажытнага Егіпта як помнік каля храма ці палаца. Цяпер ужо немагчыма высветліць былі першыя абеліскі фалічным сімвалам урадлівасці або своеасаблівым каменным прамянём святла.
У эпоху Рэнесансу абеліскі сталі выкарыстоўвацца італьянскімі архітэктарамі, у т.л. на п'яцца Сан-П'етра і п'яцца дэль Попала, з мэтай арганізацыі гарадской прасторы і выконваў ролю вертыкальнай дамінанты. У XIX стагоддзі былі вывезены з Егіпта тры «іголкі Клеапатры» (насамрэч — абеліскі часоў Рамзеса II), якія зараз стаяць на плошчы Згоды ў Парыжы, на набярэжнай Тэмзы ў Лондане і ў Цэнтральным парку Нью-Ёрка.
Форма абеліска выкарыстоўваецца ў мемарыялах (напрыклад, шчыткі-пілоны, уласна абліскі), у помніках на ушанаванне памяці і ўвекавечанне гераічных подзвігаў народа ў барацьбе супраць нямецкіх фашыстаў.
Рылі
Рылі́ (, Рыли) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Абеліск
Беларусь
У Беларусі вядомы з 18 ст. Нярэдка абеліскі ў выглядзе калон ставілі ў памяць аб значных грамадскіх падзеях. Найбольш цікавыя ў архітэктурна-мастацкіх адносінах абеліскі ўзведзены ў памяць аб падзеях вайны 1812 года ў Віцебску (архіт. І. Фамін), Верхнядзвінску і в. Вароны Віцебскага раёна; на магіле М. Свентаржэцкага ў в. Маліноўшчына Маладзечанскага раёна (усе 1912).
Асабліва пашырылася будаўніцтва абеліскаў пасля Вялікай Айчыннай вайны з мэтай ушанавання памяці і ўвекавечвання гераічнага подзвігу беларускага народа ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Класічная форма абеліска змянілася, набыла новыя контуры ў плане: квадрат, прамавугольнік, шматграннік, акружнасць. Да найбольш значных абеліскаў у Беларусі адносяцца Манумент Перамогі ў Мінску, абеліск у мемарыяльным ансамблі Брэсцкая крэпасць-герой (шпіль-абеліск), у архітэктурна-скульптурным комплексе «Мінск — горад-герой», на месцы лагера смерці каля в. Вялікі Трасцянец Мінскага раёна (1963, архіт. Л. Каджар) і інш. У выглядзе абеліска вырашаны штыкі-пілоны ў мемарыялах Курган Славы Савецкай Арміі — вызваліцельніцы Беларусі, Помнік вызваліцелям у Віцебску.
У апошні час абеліск выкарыстоўваецца як дэкаратыўна-мастацкі элемент у архітэктуры.
Цікавыя факты
Самы высокі існуючы абеліск — манумент Вашынгтона — быў адкрыты ў сталіцы ЗША ў 1884 годзе; яго вышыня перавышае 169 метраў.
IC 1098
IC 1098 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Каміла Скалімоўская
Каміла Скалімоўская (Kamila Skolimowska;,  — , ) — польская кідальніца молата.
Была чэмпіёнкай Алімпійскіх гульняў у Сіднеі (2000), здабытчыцай сярэбранага (2002) і бронзавага медалёў чэмпіянату Еўропы (2006). 2 разы была рэкардсменкай свету сярод юніораў (2000, 2001), 12 разы рэкардсменкай Польшчы, 7 разоў чэмпіёнкай Польшчы. Была самай малодшай у гісторыі польскай медалісткай Алімпійскіх гульняў (менш за 18 гадоў), чэмпіёнкай і рэкардсменкай Польшчы (13 гадоў, 229 дні).
З 2004 года працавала ў паліцыі, мела званне сяржанта.
Арцава
Арца́ва — гістарычная вобласць і старажытнае дзяржаўнае ўтварэнне на захадзе Малой Азіі ў 2 тысячагоддзі да н. э.
Упершыню хецкія запісы, якія сведчылі пра існаванне Арцавы былі выяўлены толькі ў 1927 г. Большасць сучасных даследчыкаў лічаць, што яна месцілася на паўднёвым захадзе Анатоліі, аднак існуе меркаванне, што ў склад Арцавы ўключаліся і больш паўночныя тэрыторыі. Палітычны цэнтр краіны знаходзіўся або на тэрыторыі будучай Фрыгіі, або ў Апашы, на месцы Эфеса. Асноўную масу насельніцтва складалі заходнія лувійцы.
На ўсходзе Арцава межавала з Хецкай дзяржавай, на поўдні — з Лікіяй, на паўднёвым захадзе — з ахейскай Мілавандай. Яна не мела поўнага палітычнага адзінства, паколькі ў яе складзе ўзгадваюцца самастойныя дробныя манархіі. Валадары Арцавы вялі перапіску на хецкай мове, шанавалі багоў Тархуна (бога маланкі) і Уху.
У першай палове XV ст. да н. э. Мадуватас, князь заходняга арцаўскага княства Сіпасла, перамог хецкага стаўленіка Купанту-Куранту, заключыў дагавор з Ахіявай і захапіў багаты волавам востраў Алаша. Яго сын Тархундарадус пацясніў хетаў на захадзе цэнтральнай Анатоліі і меў дыпламатычныя стасункі з Егіптам. Каля 1350 г. да н. э. хецкае войска здолела перамагчы арцаўскага валадара Анцапахаду, а яго землі былі падзелены паміж некалькімі дзяржавамі, залежнымі ад хетаў.
У далейшым на месцы Арцавы ўзгадваліся дзяржавы Міра, Хапала і Зямля ракі Сэх. У 1330-х гг. князь Ухазіці з Апашы ўзнавіў супольнае кіраванне, але ў 1327 г. да н. э. пацярпеў паражэнне ад хетаў. У канцы XIV ст. да н. э. няўдалую спробу авалодаць Арцавай рабіў Піямарадус, збеглы хецкі высакародны авантурыст, які знайшоў прытулак у Мілавандзе.
Мярукуецца, што у канцы XIII ст. да н. э. Арцава была разбурана народамі мора.
Ліліян Гіш
Ліліян Даяна Гіш (Lillian Diana Gish;  — ) — амерыканская актрыса з 75-гадовай кінакар’ерай, найбольш вядомая па ролях у нямых фільмах Дэвіда У. Грыфіта. Сястра актрысы Дораці Гіш.
Сялец (Буда-Кашалёўскі раён)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалёўскага сельсавета.
Львоўскі інстытут эканомікі і турызму
Львоўскі інстытут эканомікі і турызму (Львівський інститут економіки і туризму) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, падпарадкаваная Міністэрству адукацыі і навукі Украіны, якая размяшчалася ў Львове. Заснаваны ў 1899 годзе загадам аўстра-венгерскага імператара Франца-Іосіфа як Львоўская імператарска-каралеўская гандлёвая школа. 25 чэрвеня 2020 года на падставе распараджэння Кабінета міністраў Украіны інстытут быў далучаны да Львоўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Івана Франко.
Гісторыя
У 1899 годзе ў Львове была заснавана навучальная ўстанова пад назвай «Імператарска-каралеўская гандлёвая школа». У 1899—1900 гг. школа часова знаходзілася ў доме С. Скарбэка (сучасны будынак тэатра імя М. Занкавецкай). У 1900 г. для Гандлёвай школы было выдзелена асобнае памяшканне (зараз — будынак аднаго з факультэтаў інстытута на вул. Лесі Украінкі, 39). У 1902—1903 гг. Гандлёвая школа атрымала статус Імператарска-каралеўскай гандлёвай акадэміі. У акадэміі ажыццяўлялі падрыхтоўку спецыялістаў для сферы гандлю і абслугоўвання. У ёй рыхтавалі камерсантаў, купцоў, стэнографаў, вывучалі нямецкую і французскую мовы.
Падчас Першай сусветнай вайны калектыў вымушаны быў эміграваць у Вену, вярнуўшыся ва Украіну часова спыніў навучанне студэнтаў з-за ваеннага часу. І толькі ў 1919 г. Імператарска-каралеўская гандлёвая акадэмія аднаўляе сваю працу і атрымлівае ад новых польскіх уладаў назву «Дзяржаўная гандлёвая акадэмія ў Львове». Месца яе размяшчэння — вул. Скарбкаўская, 39 (цяпер вул. Л. Украінкі, 39).
У верасні 1939 г. пасля ўсталявання ў Львове савецкай улады на базе акадэміі быў арганізаваны тэхнікум савецкага гандлю і тэхнікум грамадскага харчавання. Падчас Другой сусветнай вайны тэхнікумы часова прыпынілі сваю дзейнасць і аднавілі яе ў верасні 1944 г.
24 сакавіка 2004 г. распараджэннем Кабінета міністраў Украіны быў створаны Львоўскі інстытут эканомікі і турызму — вядучая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў галіне развіцця навукі аб турызме і падрыхтоўцы персаналу для вытворчасці і развіцця турыстычнай і гасцінічна-рэстараннай індустрыі.
Вучэбная дзейнасць
Інстытут ажыццяўляе падрыхтоўку спецыялістаў, бакалаўраў і магістраў па спецыяльнасцях:
У інстытуце ажыццяўляецца падрыхтоўка на дзённай і завочнай формах навучання па дзяржаўнай замове і па кантракце. Па заканчэнні інстытут выдае дыпломы дзяржаўнага ўзору.
Шанхайскі крыты стадыён
Шанхайскі крыты стадыён (上海體育館) — шматфункцыянальная спартыўная зала ў Шанхаі, Кітай, пабудаваная ў 1975 годзе.
Будынак, які падчас будаўніцтва быў абвешчаны як вялікі подзвіг інжынернага майстэрства, зараз лічыцца састарэлым і не адпавядае па класе сучасным спартовым аб'ектам. У цяперашні час выкарыстоўваецца ў асноўным для забаўляльных мерапрыемстваў, а не для спартовых спаборніцтваў.
Драфа
Драфа — шматзначны тэрмін
Кейданская гімназія
Кейданская гімназія («Lyceum Caiodunense», «Collegium Caiodunense») — кальвінісцкая сярэдняя навучальная ўстанова ў горадзе Кейданы, якая дзейнічала ў 1629—1824 гг. У 1824 г. кальвінісцкая гімназія была пераўтворана ў дваранскае вучылішча (1824—1859), а ў 1859 г. — у свецкую Кейданскую гімназію (1859—1864). У 1864 г. гімназія была зачынена расійскай уладай у сувязі са Студзеньскім паўстаннем (1863—1864). У 1922 г. у будынку былой кальвінісцкай гімназіі была адкрыта школа з літоўскай мовай навучання, а з 1997 г. гімназія, якая дзейнічае там дагэтуль.
Кальвінісцкая гімназія (1629—1824)
У 1625 г. кальвінісцкі Віленскі правінцыяльны сінод выдаў пастанову аб адкрыцці ў ВКЛ 2 новых кальвінісцкіх гімназій — Слуцкай і Кейданскай гімназіі. Гімназія ў Кеданах была адкрыта ў 1629 г., пасля таго як у 1629 г. на Віленскім правінцыяльным сінодзе быў прыняты агульны школьны статут, а на кальвінісцкім Кейданскім сінодзе — праграма навучання гімназіі. Спачатку адукацыйная ўстанова была рэлігійнай школай, дзе да 1631 г. выкладаў (на польскай мове) толькі адзін настаўнік — катэхіст. Кальвінісцкая гімназія ў Кейданах (гэтак жа як кальвінісцкія гімназіі ў Біржах і Слуцку) знаходзілася пад апекай біржанскай (кальвінісцкай) галіны князёў Радзівілаў. У школе выкладаў выдатны філосаф і педагог Адам Расій (каля 1575—1627/1628).
Фактычна ўстанова стала гімназіяй у 1631 г., калі апякуны і калятары школы князі Радзівілы (князь Крыштаф Радзівіл (1585—1640) і яго жонка Ганна з роду Кішкаў) далі грошы для набыцця ў горадзе мураванага будынку пад школу і выдалі на гімназію фундуш у 2,5 тыс. злотых штогод, што дазволіла ў Кейданах адкрыць алюмнат (інтэрнат) для навучэнцаў. Адна палова будынка гімназіі была адведзена пад класы, а другая — пад пакоі для жыхарства настаўнікаў. Гімназія з той пары стала чатырохкласнай, дзе вывучаліся чытанне, пісьмо, мовы (польская, лацінская, старажытнагрэчаская), тэалогія, этыка, рыторыка, логіка і арыфметыка. Выкаладанне (акрамя рэлігіі) вялося на польскай і лацінскай мовах. У штаце было 5 асоб: рэктар; два памочнікі рэктара; і спецыяльна (для розных моўных груп) два святары, якія паасобна вусна выкладалі ў гімназіі асновы хрысціянскага веравучэння, — адзін выкладаў на польскай мове для славянамоўных вучняў, а другі асобна — на літоўскай мове (а ў прыватнасці — на заходніх гаворках аўкштайцкага дыялекту сучаснай літоўскай мовы (гаворкі вакол гарадоў Кейданы і Шаўлі), якія ў тыя часы атрымалі назву «жамойцкая мова» тапанімічна — па назве Жамойцкага староства). Як асобныя прадметы ні літоўская мова, ні жамойцкая мова не выкладаліся. Моўная сегрэгацыя захоўвалася і ў набажэнстве — у Кейданах мелася два кальвінісцкія храмы (зборы), у адным з якіх служба вялася на мясцовых балцкіх гаворках, а ў другім — на польскай і шатландскай мове (скотс).
Працэс адукацыі знаходзіўся пад кантролем апякуноў і кальвінісцкіх сінодаў, якія зацвярджалі ўстаў гімназіі і праграму адукацыі, прызначалі рэктара, святароў і настаўнікаў. Галоўная ўвага надавалася рэлігійнай адукацыі, класічнай латыні і старажытнагрэцкай мове. Пры вывучэнні старажытных моў выкарыстоўваліся працы і антычных аўтараў (Цыцэрона, Катона, Дэмасфена, Лукіяна і інш.). Пры гімназіі мелася бібліятэка. Выкарыстоўваліся падручнікі і методыкі навучання Яна Амоса Каменскага. Штотыдзень праводзіліся дыспуты на лацінскай мове, на якім вучні павінны былі складаць пахвальныя тэксты ў прозе і вершах з нагоды розных ўрачыстых дат.
У 1640-ыя гг. у гімназіі выкладаў матэматыку Адам Фрэйтаг (1608—1650), матэматык і вайсковы інжынэр, які знаходзіўся на службе ў гетмана князя Януша Радзівіла (1612—1655) — быў асабістым лекарам князя і кіраваў будаўніцтвам фартыфікацыйных умацаванняў у Біржах і Кейданах.
У часы шведскага «патопу» (1655—1660) і смерці апякуна гімназіі князя Ю. Радзівіла адукацыйная ўстанова перажывала не лепшыя часы і амаль не фунцыянавала. Паўнавартаснае аднаўленне дзейнасці пачалося толькі з канца 1660-х гг.
У 1670-ыя гг. гімназія стала пяцікласнай і мела ў штаце 5 настаўнікаў, а з канца 1670-х гг. — трохкласнай. У 1684 г. гімназія пацярпела ад пажару, які знішчыў паміж іншага, бібліятэку гімназіі.
У часы Паўночнай вайны гімназія была разбурана з-за ваенных падзей.
Дваранскае вучылішча (1824—1859)
У 1824 г. кальвінісцкая гімназія ў Кейданах (Літоўска-Віленская губерня) была закрыта па распараджэнні расійскіх улад і пераўтворана ў дваранскае вучылішча (пяцікласнае), пры якім меліся падрыхтоўчыя класы (аналагічныя як у звычайных гімназій).
Рускамоўная гімназія (1859—1864)
На момант адкрыцця ў гімназіі налічвалася 18 чыноўнікаў і выкладчыкаў, а таксама 141 вучань. Міністэрства народнай асветы выдаткоўвала ў пачатку 1860-х гг. на ўтрыманне гімназіі і штату 6880 рублёў срэбрам штогод. Самі вучні плацілі па 10 рублёў срэбрам штогод за навучанне, а гэтыя грошы ішлі ў распараджэнне кіраўніцтва Віленскай навучальнай акругі.
Гімназія насіла свецкі характар, але выкладалася і рэлігія. Курс навучання быў сямігадовы, а ў праграме былі наступныя прадметы: катэхізіс, свяшчэнная і царкоўная гісторыя, руская мова (вялікаруская мова), «славянская мова» (г. зн. царкоўнаславянская мова), польская мова, латынь, французская мова, нямецкая мова, тэорыя рускай славеснасці, гісторыя рускай літаратуры, арыфметыка, алгебра, геаметрыя, натуральная гісторыя, палітычная гісторыя, чыстапісанне, маляванне і чарчэнне. Навучанне вялося на рускай мове.
У дваранскім вучылішчы і гімназіі з 1858 г. працаваў настаўнікам Міхал Беркман (1823—1913), які быў жанаты з Юліяй Далеўскай, у 1840-х гг. быў членам тайнай арганізацыі «Братэрскі саюз літоўскай моладзі», а ў 1863 г. — дзеячом тайнай ковенскай паўстанчай арганізацыі і ўдзельнікам Студзенькага паўстання.
З-за Студзеньскага паўстання (1863—1864) у краі па палітычным матывам гімназія ў Кейданах была зачынена летам 1864 г. па распараджэнні віленскага генерал-губернатара, гэтак жа як і гімназіі ў Навагрудку і Панявежы, а таксама прагімназіі ў Цельшах і Свіслачы. На Міністэрства народнай асветы Расійскай Імперыі быў ускладзены абавязак аформіць гэтую надзвычайную меру юрыдычным чынам і вызначыць новы ўжытак грошай, асігнаваных на ўтрыманне зачыненых адукацыйных устаноў. 15 чэрвеня 1865 г. рашэннем Дзяржаўнага Савета Расійскай Імперыі было афіцыйна зацверджана закрыццё і рэарганізацыя адпаведных гімназій і вучылішч Віленскай навучальнай акругі. Гімназіі ў Кейданах і Панявежы, а таксама прагімназія ў Свіслачы, паралельныя класы гімназій у Беластоку і Драгічынскае дваранскае вучылішча канчаткова былі скасаваны; дваранскія вучылішчы ў Брэсце-Літоўскім і Бабруйску былі пераўтвораныя ў адукацыйныя ўстановы больш нізкага ўзроўню і статусу — у прагімназіі. У той жа час у 1864—1865 гг. гімназіі ў Коўна і Шаўлях, а таксама прагімназія ў Цельшах былі пераўтвораны ў адукацыйныя ўстановы больш высокага ўзроўню — у поўныя класічныя гімназіі Расійскай Імперыі. Матывацыяй стварэння і захвання гэтых гімназій у губернскім цэнтры (Коўна) і значных гарадах (Шаўлі і Цельшы) было жаданне расійскай улады мець моцныя цэнтры распаўсюджання рускай мовы. Папячыцель Віленскай навучальнай акругі Іван Карнілаў (1811—1901) тлумачыў: «Пакінуць Жмудзь пры адных толькі народных вучылішчах і без адной сярэдняй навучальнай установы небяспечна таму, што гэта паслабіць рускі кірунак. Павятовыя і народныя вучылішчы самі па сабе яшчэ даволі слабыя».
Літоўскамоўная школа і гімназія (з 1922 г.)
Пасля стварэння Літоўскай рэспублікі, у 1922 г. у будынку колішняй гімназіі была адкрыта агульнаадукацыйная школа, дзе навучанне пачало весціся на літоўскай мове і мець свецкі характар. У 1946 г. (у сувязі з тым, што школа стала не адзінай у горадзе) атрымала назву — (агульнаадукацыйная) сярэдняя школа № 1 г. Кедайней.
З 1971 г. у школе пачынаюць паглыблена вывучаць матэматыку, а з 1976 г. — англійскую мову.
У 1981 г. школе далі імя ў гонар літоўскага пісьменніка — школа імя (Juozas Paukštelis).
Пасля распаду СССР і абвяшчэння незалежнасці Літоўскай рэспублікі, у 1993 г. ініцыятыўная група ўзняла пытанне аб наданні школе статусу гімназіі. У 1994—1995 гг. у школе вылучаюцца класы гуманітарнага і практычнага профіляў. У 1997 г. школа была рэарганізавана ў гімназію імя Юозаса Паўкштэліса.
З 1 верасня 2002 г. у Кедайней адбылося афіцыйнае разлучэнне гімназіі імя Юозаса Паўкштэліса на дзве адукацыйныя ўстановы — сярэднюю школу імя Юозаса Паўкштэліса (Kėdainių Juozo Paukštelio pagrindinė mokykla), якая пераехала ў іншы будынак (на Віленскую вуліцу), і Светлую гімназію (Kėdainių Šviesioji gimnazija), якая размесцілася ў будынку былой кальвінісцкай гімназіі.
Малын (Млыніўскі раён)
Малын (Ма́лин) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Астражэцкай вясковай абшчыны.
Лупалава (станцыя)
Лу́палава (, Луполово)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскай вобласці. Размешчана ў горадзе Магілёве ; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж станцыяй Магілёў III і прыпыначным пунктам Бароўка.
Праз станцыю ажыццяўляюцца пасажырскія перавозкі на Магілёў, Крычаў, Чавусы, Унечу, Гродна.
Рыталеўшчына
Ры́талеўшчына (, Рытолевщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Мантэмарчыяна
Мантэмарчыяна (Montemarciano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 10184 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 461 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 60018. Тэлефонны код — 071.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Macario.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ваўкавыска-Камянецкі строй
Жаночая вопратка складалася з кашулі, спадніцы, фартуха, пояса, галаўнога ўбору і ўпрыгажэнняў. Мужчынская вопратка складалася з кашулі, нагавіц, рознакаляровага тканага пасу. Верхняя вопратка — сярмяга, куртка, кажух і інш. Дынамічнасць і ўзнёсласць мастацкага вобразу дасягалася каскадам складак андарака, світкі і выбеленага кужалю наміткі.
Інтэрнашэнал-Фолс
Інтэрнашэнал-Фолс (International Falls) — горад на поўначы ЗША, у штаце Мінесота, адміністрацыйны цэнтр акругі Кучычынг. Насельніцтва 6424 чалавека (2010). Размешчаны на левым беразе ля вытокаў ракі Рэйні-Рывер, на мяжы з Канадай. Насупраць яго, на правым беразе ракі, знаходзіцца канадскі горад Форт-Франсес. За 11 км на ўсход ад горада размяшчаецца нацыянальны парк. Паселішча было заснавана ў красавіку 1895 года, статус горада прысвоены ў 1909 годзе.
Тэдзі (кінапрэмія)
«Тэдзі» (Teddy) — спецыяльная ўзнагарода Берлінскага кінафестывалю, якая ўручаецца лепшым фільмам, паказаным у рамках агляду, якія закранаюць праблемы гомасексуальных людзей.
У наш час узнагарода прысуджаецца міжнародным журы з дзевяці чалавек у трох намінацыях: «лепшы кароткаметражны фільм», «лепшы мастацкі фільм» і «лепшы дакументальны фільм». Сярод уладальнікаў «Тэдзі» такія рэжысёры як Дэрэк Джармен, Себасцьен Ліфшыц, Лукас Мудысан, Франсуа Азон і Тод Хейнс. У 2007 годзе таксама быў заснаваны прыз сімпатый гледачоў «Тэдзі».
Навасілкы (Млыніўскі раён)
Навасілкы (Новосі́лки) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Астражэцкай вясковай абшчыны.
Алея
Але́я (allée, aller — ісці) — дарога, пешаходная ці праезная (звычайна ў парку, садзе, часам па-за імі), абсаджаная паабапал дрэвамі, часам у спалучэнні з хмызнякамі.
Тыпы алей — прамыя ў рэгулярных і крывалінейныя ў пейзажных парках і садах — вызначаюцца архітэктурнай задумай, якая і дыктуе іх будову: двухрадные і шматрадныя, аднаярусныя і шмат'ярусныя, з падзяляльнай паласой, аркавыя (так званыя пергалы), з жывой загараддзю і іншыя.
Дрэвы і хмызнякі могуць быць свабодна растучымі або фармаванымі. Для алей ужываюць дрэвы з кампактнай кронай, даўгавечныя і ўстойлівыя да неспрыяльных умоў вырастання; з іглічных — лістоўніцу, елку, піхту, кіпарыс і іншыя, з ліставых — ліпу, дуб, вяз, бярозу, бук, граб, платан, гледычыю, клён і іншыя.
Сярэдняя адлегласць паміж дрэвамі ў радзе 5 м, паміж радамі — 10 м; у залежнасці ад памераў і формы кроны яна можа быць павялічана ці паменшана.
Пэўжа
Пэўжа (Пе́вжа) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Астражэцкай вясковай абшчыны.
Ясяноўка (гміна)
Ясяно́ўка (Jasionówka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Манецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ясяноўцы. Плошча гміны складае 96,73 км². Станам на 2004 год у гміне Ясяноўка пражывалі 3023 чалавекі, шчыльнасць — 31,3 чал./км².
IC 1099
IC 1099 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
2017 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
2017 год уключае шэраг падзей, якія пакінуць след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Аблога Шклова (1654)
Аблога Шклова (1654) — эпізод вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў.
Пасля бітвы пад Шкловам (12.8.1654), войскі А. М. Трубяцкога падышлі да горада толькі 20 жніўня. Трубяцкой спадзяваўся з дапамогай копыскага мешчаніна Г. Паўлава, які ўжо прысягнуў цару, угаварыць шклоўскіх мяшчан здаць горад, але яны адмовіліся.
Аблога пачалася 26 жніўня, першы прыступ адбыўся 27 жніўня, але быў адбіты. Пасля гэтага Трубяцкой загадаў рабіць шанцы і пачаць абстрэл ўмацаванняў і гарадской забудовы. Пасля некалькіх дзён абстрэлу, рускія падрыхтаваліся да новага прыступу.
Абарону горада трымала 11 «сотняў» мяшчан, страты якіх ад першага прыступу і абстрэлу склалі толькі 8 чалавек. Аднак, шклоўскі магістрат пасля дэбатаў вырашыў не чакаць новага прыступу і 31 жніўня здаў горад рускім.
Барыс Васільевіч Батура
Бары́с Васі́льевіч Бату́ра  — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта (2000—2008), старшыня Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2008—2010), старшыня Мінскага аблвыканкама (2010—2013). Генерал-маёр рэзерву (2011).
Біяграфія
Нарадзіўся 28 ліпеня 1947 года ў горадзе Ваўкавыск Гродзенскай вобласці.
У 1970 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці інжынер-механік. Працоўную дзейнасць пачаткаў майстрам цэха, інжынерам-тэхнолагам. Займаў шэраг кіруючых пастоў у ворганах дзяржаўнай улады.
Старына (Расонскі раён)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Барыс Васільевіч Батура
Біяграфія
З 1973 па 1979 гг. — начальнік Ваўкавыскага камбіната камунальных прадпрыемстваў кіравання камунальнай гаспадаркі Гродзенскага аблвыканкама. З 1979 па 1983 гг. — намеснік начальніка кіравання жыллёва-камунальнай гаспадаркі Гродзенскага аблвыканкама. З 1983 па 1987 гг. — першы намеснік, начальнік вытворчага кіравання жыллёва-камунальнай гаспадаркі пры Гродзенскім аблвыканкаме.
Старына (Расонскі раён)
Да 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Дудчынскага сельсавета.
Барыс Васільевіч Батура
Біяграфія
У 1987—1990 гг. — намеснік міністра жыллёва-камунальнай гаспадаркі БССР, намеснік старшыні Гродзенскага аблвыканкама. З 1990 па 1999 гг. — міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь. З чэрвеня 1999 да 13 лістапада 2000 г. — намеснік прэм’ер-міністра. 6 кастрычніка 2000 г. прызначаны прадстаўніком дзяржавы ў ААТ «Белбізнесбанк». 13 лістапада 2000 г. указам прэзідэнта прызначаны старшынёй Магілёўскага аблвыканкама (заняў вакантнае месца пасля адстаўкі Міхаіла Дражына). 14 лістапада 2000 г. зацверджаны на пост старшыні Магілёўскага аблвыканкама Магілёўскім абласным Саветам дэпутатаў.
24 лістапада 2000 года ўказам прэзідэнта № 607 прызначаны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. 24 кастрычніка 2008 года прызначаны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання. 31 кастрычніка 2008 года абраны старшынёй Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвертага склікання. 20 мая 2010 года прызначаны на пасаду старшыні Мінскага аблвыканкама.
Фатаграфіі зондэркаманды
Фатаграфіі зондэркаманды ― чатыры размытыя фатаграфіі, зробленыя таемна ў жніўні 1944 года ў канцэнтрацыйным лагеры Асвенцім у акупаванай немцамі Польшчы. Разам з некалькімі фотаздымкамі ў, яны з’яўляюцца адзінымі здымкамі падзей каля.
Фотаздымкі былі пранумараваны 280―283. На №№ 280 і 281 паказана спаленне трупаў у вогнішчы, сфатаграфаванае праз чорную раму дзвярэй ці акна газавай камеры. На № 282 прадстаўлена група аголеных жанчын перад уваходам у газавую камеру. № 283 ― гэта выява дрэў, вынік таго, што фатограф прыцэліўся занадта высока.