cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мітраполія Маці Божай з цэнтрам у Маскве
Гісторыя
У 2014 годзе Расія здзейсніла анексію ўкраінскага паўвострава Крым. З таго моманту Крым de facto кантралюецца Расійскай Федэрацыяй, хаця большасць краін свету не прызнала юрыдычнай правамернасці акту далучэння Крыма да складу Расіі. Святы Прастол як суб’ект міжнароднага права прызнае Крым тэрыторыяй Украіны. Адпаведна, Апостальская Сталіца як адміністрацыйны цэнтр усёй Каталіцкай Царквы не стала змяніць межы ніводнай дыяцэзіі ў складзе мітраполіі Маці Божай з цэнтрам у Маскве. Такім чынам, тэрыторыя Крыма, з пункту гледжання кананічнага права Рымска-Каталіцкай Царквы, знаходзіцца ў складзе Адэска-Сімферопальскай дыяцэзіі Львоўскай мітраполіі. Аднак, дзеля дабрабыту крымскіх рыма-каталікоў і забеспячэння нармальнага функцыянавання рымска-каталіцкіх структур у Крыме, 22 снежня 2014 года Апостальская Сталіца прызначыла дапаможнага біскупа Адэска-Сімферопальскай дыяцэзіі (які прыбыў на паўвостраў яшчэ ў сакавіку 2014 года, фактычна ў самы разгар крымскага крызісу) дэлегатам пастырскай акругі Крыма і Севастопаля, аб чым была заключана адпаведная дамова з уладамі Расійскай Федэрацыі.
Варта адзначыць, што ў склад мітраполіі Маці Божай з цэнтрам у Маскве не ўваходзяць і тэрыторыі, права на валоданне якімі Расійскай Федэрацыяй аспрэчваецца Японіяй: паўднёвая частка вострава Сахалін і Курыльскія астравы — яны ўваходзяць у склад Паўднёва-Сахалінскай апостальскай прэфектуры, сітуацыя вакол якой нават стала прычынай дыпламатычнага канфлікту паміж Расіяй і Святым Прастолам, што пацягнула за сабой высылку з краіны біскупа Ежы Мазура, грамадзяніна Польшчы.
Адміністрацыйны падзел
У склад мітраполіі Маці Божай з цэнтрам у Маскве ўваходзяць чатыры дыяцэзіі:
NGC 2039
NGC 2039 — група зорак у сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кулынычы (Жоўкіўскі раён)
Кулынычы (Кули́ничі) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышкіўскага сельсавета.
Аранжавая
Аранжавая (Orange River, Oranjerivier) — рака ў паўднёвай Афрыцы.
IC 4638
IC 4638 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Геркулес.
Аранжавая
Бярэ пачатак у Драконавых гарах на мяжы ПАР і Лесота, працякае па тэрыторыі Намібіі і ўпадае ў Атлантычны акіян. Даўжыня ракі 2200 км, плошча вадазбору 973 тыс. км².
IC 4638
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аранжавая
На рацэ Аранжавая размяшчаецца вядомы 146-метровы вадаспад Аўграбіс (ПАР).
Назва ракі
Некаторыя з самых ранніх дакаланіяльных жыхароў называлі раку ǂNūǃarib, маючы на ўвазе яе чорны колер, а часам і проста Kai !Arib («Вялікая рака»), адкуль паходзіць афрыкаанская версія Gariep і ранняя галандская назва Groote Rivier, што азначае «Вялікая рака». Рака была названа Аранжавай ракой палкоўнікам Робертам Горданам, камандзірам гарнізона Аб’яднанай Ост-Індскай кампаніі (VOC) у Кейптаўне, падчас паездкі ва ўнутраныя раёны ў 1779 годзе Гордан назваў раку ў гонар Вільгельма V Аранскага.
Папулярнае, але няправільнае меркаванне: рака была названа ў гонар нібыта аранжавага колеру вады, у адрозненне ад колеру яе прытока — ракі Вааль, якая сама паходзіць ад назвы «ǀHaiǃarib» «бледная рака» («вааль» з афрыкаанс азначае «бледны» ці «шэры»). Пасля падзення рэжыму апартэіду ў Паўднёвай Афрыцы імя «Гарыеп» часцей выкарыстоўваецца ў афіцыйнай стылістыцы, назва «Аранжавая» мае большае міжнароднае прызнанне.
Віды рыб
Рака Аранжавая мае адносна мізерную разнастайнасць відаў. У выніку даследвання 2011 года з 13 762 рыб выяўлена толькі 16 відаў. Тры з іх — сазан, мазамбікская тыляпія і гамбузія — не карэнныя. Яшчэ адзін экзатычны від, стронга радужная, сустракаецца ў вярхоўях рэк Лесота.
Вялікія жывёлы
У рацэ Аранжавая няма буйных жывёл. Яна працякае за межамі арэала нільскага кракадзіла, і хоць бегемотаў калісьці было шмат, іх знішчылі на палявалях ў 1800-х гадах.
Тугела (вадаспад)
Тугела — другі па вышыні вадаспад свету. Ён уяўляе сабой пяць каскадаў у свабодным падзенні, найбольшы з іх складае 411 метраў.
Тугела падае вузкай стужкай з усходняга абрыву Драконовых гор, у Каралеўскім нацыянальным парку Наталь ў Квазулу, правінцыя Наталь, ПАР. Ён добра бачны пасля моцнага дажджу ці на сыходзе дня, бліскучы ў промнях Сонца. Выток ракі Тугелы размешчаны ў Mont-Aux-Sources ў некалькіх кіламетрах ад абрыву, з якога падае вадаспад. Вада вышэй вадаспаду чыстая і бяспечная для піцця. Абрыў часта пакрываецца снегам ў зімовыя месяцы.
На рацэ Аранжавая размяшчаецца вядомы 146-метровы вадаспад Аўграбіс (ПАР).
Cynodon
Cynodon — род травяністых раслін падсямейства Chloridoideae сямейства.
Таксанамія
Род уключае 10 відаў :
Масавае забойства ў Сангмі
Масавае забойства ў Сангмі (Thảm sát Sơn Mỹ) — ваеннае злачынства часоў В’етнамскай вайны, здзейсненае салдатамі Арміі ЗША 16 сакавіка 1968 года ў вясковай абшчыне Сангмі (акруга Санцінь, правінцыі Куангнгай у Паўднёвым В’етнаме). Вайскоўцы напалі на цывільнае насельніцтва вёсак Мілай, Біньтэй, Цалуй, Такунг і Мікхэ (Міхэ), знішчыўшы сотні мірных жыхароў. Асноўная частка байцоў не ўдзельнічала ў расстрэлах, экіпаж аднаго з верталётаў паведаміў кіраўніцтву аб забойствах, і камандаванне спыніла разню.
Злачынства выклікала абурэнне сусветнай грамадскасці і стала адной з самых вядомых і сімвалічных падзей вайны ў В’етнаме. Толькі адзін вайсковец быў прызнаны амерыканскім судом вінаватым, але правёўшы тры з паловай гады пад дамашнім арыштам, памілаваны.
Найменні
У літаратуры апісваныя падзеі сустракаюцца пад назвамі масавае забойства ў Сангмі (Thảm sát Sơn Mỹ, Son My Massacre) і масавае забойства ў Мілай (Thảm sát Mỹ Lai, My Lai Massacre). У В’етнаме і краінах сацыялістычнага лагера замацавалася найменне па сельскай абшчыне Сангмі, паколькі падчас трагедыі пацярпела некалькі населеных пунктаў з яе складу. Аднак у ЗША больш распаўсюджана назва па адной з вёсак — Мілай-4, дзе загінула больш за ўсё чалавек. У амерыканскіх крыніцах можа сустракацца і тэрмін «Пінквіль» (Pinkville), пад якім меўся на ўвазе ўвесь раён абшчыны. Адпаведна сам інцыдэнт — разня ў Пінквілі (Pinkville Massacre).
Перадгісторыя
Падчас вайны ў В’етнаме Узброеныя Сілы ЗША сутыкнуліся з моцным процідзеяннем з боку партызан НФВПВ, якіх падтрымлівала мясцовае насельніцтва. Салдаты маральна стаміліся ад партызанскіх нападаў, якія маглі адбыцца ў любым месцы і ў любы час, прычым атакі былі нават з боку звычайных жыхароў. Сяляне не толькі хавалі ў сябе партызан, але часам самі служылі ў НФВПВ, паралельна ведучы грамадзянскае жыццё. Амерыканскае камандаванне разглядала кожную паўднёвав’етнамскую вёску як апорны пункт праціўніка і пачало выкарыстоўваць тактыку выпаленай зямлі. Падчас Тэцкага наступлення са студзеня па люты 1968 года ваенныя акцыі ў правінцыі Куангнгай здзяйсняў 48-ы батальён НФВПВ. Сілы саюзнікаў у гэтым раёне, пасля сыходу адсюль паўднёвакарэйскіх войскаў, прадстаўляла аператыўная група «Баркер» (TF Barker, падраздзяленне 11-й лёгкай пяхотнай брыгады 23-й пяхотнай дывізіі «Амерыкал»). Брыгада была перакінута ў В’етнам у канцы 1967 года. Аператыўная група «Баркер» уяўляла сабой зводны батальён, у склад якога ўваходзіла па роце кожнага з трох батальёнаў 11-й брыгады. Камандаваў сіламі падпалкоўнік Фрэнк Баркер.
Да канца 1967 года ў правінцыі Куангнгай амерыканскія вайскоўцы для пазбаўлення партызан харчовай базы знішчылі большасць дамбаў, з дапамогай якіх мясцовыя жыхары вырошчвалі рыс, дзелячыся часткай з В’етконгам.
У сярэдзіне сакавіка 1968 г. камандаванне аператыўнай групы «Баркер» атрымала разведінфармацыю, што ў вясковай абшчыне Сангмі размяшчаюцца штаб і некаторыя падраздзяленні 48-га батальёна НФВПВ. Абшчына знаходзілася амаль у цэнтры В’етнама непадалёк ад Нацыянальнай шашы №1, якая злучае Ханой і Сайгон. Была спланавана аперацыя па знішчэнні штаба. Вылазцы надавалася вялікае значэнне, так як 48-ы батальён дагэтуль пазбягаў прамога бою з амерыканскімі часцямі. Паводле задумы камандавання, рота С («Чарлі») 1-га батальёна 20-га пяхотнага палка пад камандаваннем капітана Эрнэста Медына павінна была высадзіцца з верталётаў на захад ад абшчыны, другая рота — блакаваць раён з поўначы, а трэцяя — у выпадку неабходнасці ўзмацніць роту C, альбо высадзіцца ў іншым месцы. Да гэтага моманту рота C займалася толькі патруляваннем і арганізацыяй засад, падчас чаго панесла страты ад пастак і мін. 14 сакавіка рота страціла штаб-сяржанта Джорджа Кокса. На памінальнай службе па ім капітан Медына сказаў прамову, сэнс якой зводзіўся да неабходнасці адпомсціць ворагу.
Перад аперацыяй салдаты былі праінструктаваны, што населены пункт заняты праціўнікам, гатовым аказаць лютае супраціўленне, а прысутнасці мірнага насельніцтва не чакаецца. Мясцовыя жыхары раніцай нібыта адпраўляюцца на рынак, таму абшчына будзе пустая. Для салдат роты C гэты рэйд павінен быў стаць першым сур’ёзным боем і магчымасцю адпомсціць за загінулых таварышаў. Медына таксама распарадзіўся спаліць усе пабудовы, забіць жывёлу і знішчыць пасевы для прадухілення выкарыстання ўсяго гэтага партызанамі.
Забойствы
Аперацыя пачалася раніцай 16 сакавіка 1968 года, прыкладна ў 7:30. У 7:50, пасля пяціхвіліннага падрыхтоўчага артылерыйскага абстрэлу, рота С была высаджана з верталётаў каля Мілай. Як аказалася, у вёсцы не было ніводнага салдата праціўніка. Жыхарка Сангмі Ха Тхі Куй праз шмат гадоў пасля падзей сцвярджала, што ў абшчыне на той момант не было сталых мужчын, а толькі жанчыны, дзеці і старыя. Аднак амерыканцы разлічвалі ўступіць тут у бой з 48-м батальёнам НФВПВ.
Хоць байцы не былі абстраляны пасля прызямлення, яны ўсё яшчэ падазравалі, што пад зямлёй ці ў хатах хаваліся партызаны. Вайскоўцы адкрылі агонь па жыхарах вёскі на рысавых палях. Хутка з паднятых у паветра верталётаў выявілі чатырох узброеных мужчын, якіх бортстралкі агнём з кулямётаў знішчылі. Наземныя сілы ўспрынялі гэта як пацвярджэнне варожай прысутнасці ў Сангмі і прыступілі да рашучых дзеянняў. Першы ўзвод атакаваў паўднёвую частку абшчыны, другі — паўночную частку, а трэці спачатку ўзяў пад ахову пункт высадкі, а затым прайшоўся па Мілай.
У населеных пунктах салдаты пачалі закідваць хаты гранатамі і расстрэльваць жыхароў з аўтаматычнай зброі. Многіх перад забойствам катавалі, а жанчын гвалцілі. З некаторых трупаў здымалі скальпы, адной з цяжарных жанчын распаролі жывот. Як успамінала мясцовыя жыхарка Чыёнг Тхі Лэ, спачатку амерыканцы вывелі частку людзей з дамоў і адправілі да прыдарожнай канавы, сабраўшы ў ёй больш за сто чалавек. Сялян паставілі на калені і пачалі страляць у іх з кулямёта. З сям’і Лэ ў адзінаццаць чалавек засталіся ў жывых толькі яна сама і яе малодшае дзіця. Зверху на іх упалі яшчэ тры трупы, дзякуючы гэтаму Лэ з дзіцём выжылі. Праз некаторы час вайскоўцы знайшлі групу з пяцідзесяці чалавек, якія хаваліся ў яме ў далёкім канцы вёскі. Знойдзеных жыхароў па загадзе камандзіра першага ўзвода лейтэнанта Уільяма Кэлі расстралялі. Пазней былі знішчаны каля ста палонных сялян, схопленых салдатамі падчас рэйду. Тое ж самае было зроблена ў суседняй вёсцы Біньтэй.
Каля 9:20 другі ўзвод атрымаў загад спыніць аперацыю, але першы ўзвод працягваў здзяйсняць напады прыкладна да 10:30, да гэтага часу ён завяршыў абыход Сангмі.
Рота B («Брава») 4-га батальёна 3-га пяхотнага палка паміж 8:15 і 8:30 высадзілася з другога боку Сангмі. Перад дэсантаваннем быў праведзены артылерыйскі абстрэл. У час прасоўвання падраздзяленне страціла аднаго чалавека забітым і сем параненымі ад мін або пастак. Першы ўзвод рушыў на ўсход асобна ад астатняй часткі роты. Перайшоўшы мост праз раку Сангмі-Кхэ ён падышоў да ўскраіны Мікхэ, ведучы агонь па ўсім, каго сустрэлі байцы, і закідваючы выяўленыя хованкі гранатамі.
У расстрэлах прынялі ўдзел далёка не ўсе вайскоўцы. Многія засталіся ў баку, а радавы Картэр стрэліў сабе ў нагу, каб яго эвакуіравалі санітары. Усяго з роты С, дзе было каля ста амерыканскіх салдат, у забойствах удзельнічалі трыццаць. У роце B расправы здзяйснялі дзесяць чалавек.
Умяшанне
Пакуль у вёсках праходзілі расправы, назіральны верталёт Hiller OH-23 Raven уорэнт-афіцэра Х’ю Томпсана атрымаў заданне вылецець да Сангмі і дапамагчы пехацінцам у пошуку і ліквідацыі в’етконгаўцаў. У машыне з ім былі бортстралок Лоўрэнс Колберн і бортінжынер Глен Андрэота. Члены экіпажа, пралятаючы міма абшчыны, убачылі трупы сялян і вырашылі прызямліцца, каб высвятліць сітуацыю. Дзесьці пасля 9-ці гадзін раніцы Томпсан знайшоў лейтэнанта Кэлі і спытаў, што тут адбываецца. Аднак ён адшыў верталётчыка, папрасіўшы не ўмешвацца. Пакуль пілот размаўляў з афіцэрам, падпарадкаваны Кэлі сяржант Дэвід Мітчэл расстраляў у ірыгацыйнай канаве групу сялян. Каманда OH-23 была шакавана, але вымушана вярнулася ў паветра.
Неўзабаве яны заўважылі групу сялян, якія ўцякалі ад 2-га ўзвода пад камандаваннем Стывена Брукса. Пасадзіўшы верталёт паміж салдатамі і цывільнымі, што паспелі схавацца ў самаробным бамбасховішчы, Томпсан загадаў экіпажу ўзяць на прыцэл пяхотнікаў і, калі яны паспрабуюць нашкодзіць, адкрыць агонь. Томпсан сказаў Бруксу, што хоча вызваліць в’етнамцаў з бамбасховішча, папрасіўшы астудзіць запал падапечных. Узводны пажартаваў, што можна дастаць сялян з дапамогай ручной гранаты, але не пайшоў супраць верталётчыка, бо той быў старэйшы па званні. Удалося эвакуаваць адзінаццаць в’етнамцаў з бункера, яшчэ адно дзіця было падабрана ў арашальнай канаве, дзе ляжалі мёртвыя.
Ключавыя фігуры
Ахвяры
Дакладная колькасць ахвяр грамадзянскага насельніцтва ў Сангмі невядома. Называюцца лічбы ў межах ад 200 да 550 чалавек, у савецкіх крыніцах згадвалі 567 забітых. Паводле афіцыйных амерыканскіх даных, колькасць ахвяр склала 347 чалавек. Усталяваны ў вёсцы мемарыял пералічвае імёны 504 загінулых ва ўзросце ад аднаго да васмідзесяці двух гадоў, у тым ліку 173 дзіцяці (па іншых звестках загінула 210 непаўналетніх: 50 — да трох гадоў, 69 — ад чатырох да сямі гадоў, 91 — ад васьмі да дванаццаці гадоў ), 182 жанчыны (сярод іх 17 цяжарных), 60 мужчын старэйшых за 60 гадоў, 89 мужчын малодшых за 60 гадоў. Акрамя таго, у ходзе падзей 16-га сакавіка загінуў адзін амерыканскі вайсковец і па меншай меры два партызаны НФВПВ (іх целы і зброя былі выяўлены на поўнач ад вёскі Мілай ). Паводле следства, першы ўзвод роты C вывеў і расстраляў дзве групы грамадзянскіх асоб па 70—80 і 20—50 чалавек. Байцы другога ўзвода забілі не менш за 60—70 жыхароў. За трэцім узводам лічыцца забойства групы з 7—12 жанчын і дзяцей. Вайскоўцы роты B усяго забілі каля 90 чалавек.
Вуліца Багдана Хмяльніцкага
Вуліца Багдана Хмяльніцкага:
Масавае забойства ў Сангмі
Расследаванне і суд
Чуткі аб злачынстве распаўсюдзіліся сярод амерыканскіх салдат у В’етнаме. У сакавіку 1969 года Рональд Райдэнаўр, які чуў пра злачынства, дэмабілізаваўся і адправіў лісты Прэзідэнту ЗША Рычарду Ніксану, у Пентагон, Дзярждэпартамент і кангрэсменам. Яго лісты амаль нідзе не выклікалі рэакцыі, аднак яму ўдалося прыцягнуць увагу кангрэсмена Морыса Адэла, што ў рэшце прывяло да пачатку расследавання. Сабраных доказаў было дастаткова, каб адклікаць лейтэнанта Уільяма Кэлі з В’етнама і ў верасні прад’явіць яму абвінавачванне ў забойстве мірных жыхароў. Расследаваннем займалася камісія на чале з генерал-лейтэнантам Уільямам Пірсам, былым камандзірам 4-й пяхотнай дывізіі і 1-га палявога корпуса ў В’етнаме. На працягу чатырох месяцаў дзейнасці камісія Пірса дапытала каля 400 чалавек. У яе дакладзе было рэкамендавана прыцягнуць да крымінальнай адказнасці дзясяткі вайскоўцаў, вінаватых у згвалтаваннях, забойствах і змове з мэтай утойвання злачынства.
Першапачаткова па справе Сангмі праходзілі 80 амерыканскіх вайскоўцаў. З іх дваццаці пяці былі прад’яўлены абвінавачванні. Перад ваенным трыбуналам паўсталі ўсяго шэсць чалавек, усе яны былі апраўданы, за выключэннем Уільяма Кэлі. У ходзе суда над Кэлі яго абарона грунтавалася на тым, што лейтэнант выконваў загад камандзіра, хоць так і не ўдалося ўстанавіць, ці сапраўды Медына аддаваў відавочнае распараджэнне знішчаць мірных жыхароў.
29 сакавіка 1971 года Кэлі быў прызнаны вінаватым у забойстве дваццаці двух чалавек і прысуджаны да пажыццёвых катаржных работ. Праз тры дні адмысловым распараджэннем прэзідэнта Рычарда Ніксана ён быў пераведзены з турмы пад дамашні арышт у Форт-Бэнінгу (штат Джорджыя). Тэрмін зняволення некалькі разоў памяншаўся, пакуль у лістападзе 1974 года ён не быў памілаваны і вызвалены.
Ступень адказнасці капітана Медына не была ўсталявана. Сам ён сцвярджаў, што знаходзіўся на ўскраіне Мілай-4 і не ведаў пра разню; калі ж афіцэр увайшоў у вёску каля 10-ці гадзін раніцы, то ўбачыў целы загінулых і загадаў спыніць агонь. Некаторыя сведкі распавялі, што насамрэч Медына ўвайшоў у абшчыну бліжэй да 9-й гадзіны, калі забойствы яшчэ працягваліся. Сам капітан адмаўляў сваю віну, а таксама факт забойства мірных жыхароў. Пірс спрабаваў прыпісаць капітану гібель трох мірных жыхароў, якіх той нібыта асабіста забіў. Аднак даказаць гэта не ўдалося.
Рэакцыя ў грамадскасці
Навіна аб пачатку судовага працэсу прайшла практычна незаўважанай СМІ. Падзеі ў Сангмі заставаліся невядомымі шырокай грамадскасці да 12 лістапада 1969 года, калі журналіст Сеймур Хэрш паведаміў, што Уільям Кэлі абвінавачаны па справе аб забойстве 109 мірных в’етнамцаў. Шырокую вядомасць атрымалі здымкі ваеннага фатографа Рональда Хэберлі, які быў сведкам злачынства.
Амерыканская грамадскасць паставілася да справы Кэлі вельмі неадназначна. Некаторыя лічылі, што з яго зрабілі «казла адпушчэння», апраўдаўшы астатніх удзельнікаў разні, вінаватых не ў меншай ступені. Іншыя ўспрымалі Кэлі як героя, пацярпелага ад вайсковай бюракратыі. У Белы Дом былі накіраваны тысячы тэлеграм у яго падтрымку, а заканадаўчыя органы некалькіх штатаў прынялі рэзалюцыі з заклікам праявіць да лейтэнанта паблажлівасць. Паводле апытання кампаніі Opinion Reasearch Corporation у красавіку 1971 года, 78% амерыканцаў негатыўна ўспрынялі рашэнне суда, 51% лічылі, што прэзідэнт павінен памілаваць Кэлі, а 28 % — скараціць яму тэрмін зняволення. Міністр абароны ЗША Мелвін Лэйрд папярэдзіў прэзідэнта Рычарда Ніксана, што масавае забойства ў Сангмі можа паставіць урад у вельмі складанае становішча і згуляць на карысць пацыфістам. Дзяржсакратар ЗША Генры Кісінджэр прапанаваў, каб міністр абароны прадэманстраваў абурэнне і арганізаваў ваенны трыбунал, даказаўшы, што ўрад нібыта адразу ж адрэагаваў на масавае забойства. Сам Рычард Ніксан назваў падзеі ў Сангмі «адзінкавым інцыдэнтам».
Лёс удзельнікаў
Пасля вызвалення Уільям Кэлі працаваў у ювелірнай краме ў Калумбусе (штат Джорджыя). У 2009 годзе ён публічна папрасіў прабачэння за аддадзены загад па забойству жыхароў Сангмі :
Пілот Х’ю Томпсан пасля падзей у Сангмі працягваў служыць у В’етнаме, чатыры разы быў збіты і атрымаў пералом хрыбетніка. Ён заставаўся ў арміі да 1983 года. За выратаванне мірнага насельніцтва быў узнагароджаны Крыжом «За выбітныя лётныя заслугі». У ЗША, па словах пілота, яму пагражалі забойствам, падкідвалі да дзвярэй дома знявечаных жывёл. Борстралок Колберн ажаніўся, стаў бацькам сына, заняўся малым бізнесам. Праз трыццаць гадоў пасля трагедыі ўсе тры члены экіпажа верталёта былі ўзнагароджаны Салдацкімі медалямі — вышэйшай узнагародай арміі ЗША за дзеянні ў небаевой абстаноўцы.
У 1998 годзе, з нагоды трыццацігоддзя з дня трагедыі, Томпсан і Колберн у другі раз наведалі вёску Сангмі, дзе сустрэліся з некалькімі выратаванымі імі в’етнамцамі. Былы пілот памёр у 2006 годзе ў Александрыі (штат Луізіяна) ад рака. Бортстралок Колберн перажыў яго на дзесяць гадоў, сканаўшы ў 2016 годзе.
Гісторыя
У яго было два фотаапараты: армейскім ён здымаў чорна-белыя фатаграфіі, а асабістым рабіў каляровыя. Пасля звальнення са службы і вяртання ў родны Кліўленд Хэберлі захаваў каляровыя здымкі, аднак не паказваў іх да лістапада 1969 года, калі масавае забойства атрымала агалоску. Ён звязаўся са сваім сябрам, рэпарцёрам у кліўлендскай газеце The Plain Dealer. Выданне апублікавала здымкі ў чорна-белым колеры і дапамагло Хэберлі прадаць правы на каляровыя здымкі часопісу Life, нямецкаму Stern і лонданскай Sunday Times. Пазней, падчас судовага працэсу, выступаючы сведкам абвінавачвання, ён пацвердзіў, што асабіста бачыў, як амерыканскія салдаты расстрэльвалі мірных жыхароў. У дакладзе камісіі Уільяма Пірса гаварылася, што фатограф хаваў ад уладаў здымкі, нягледзячы на абавязак паведамляць аб відавочных ваенных злачынствах. Аднак па словах самога Хэберлі, ён хаваў фатаграфіі, баючыся, што яны будуць знішчаны ўладамі.
У 2009 годзе фатограф прызнаўся ў знішчэнні некалькіх фотаздымкаў, зробленых падчас разні. У адрозненне ад фатаграфій трупаў, знішчаныя адлюстроўвалі амерыканцаў у самім працэсе забойства мірных жыхароў.
Памяць
Праз некаторы час у наваколлях месца здарэння ўзнікла новае паселішча Тукунг. Са старых збудаванняў застаўся толькі калодзеж. У 1978 г. тут быў створаны мемарыял «Сангмі» і музей аб трагедыі абшчыны. Увесь комплекс мае плошчу 2,4 гектары. У рамках кампаніі па прымірэнні яго наведвалі некаторыя амерыканскія ветэраны. Доўгі час на пасадзе дырэктара комплексу знаходзіўся былы жыхар вясковай абшчыны Фан Тхань Конг, які выжыў падчас расстрэлаў. Конг і яго калегі старанна і скрупулёзна збіралі інфармацыю аб загінуўшых. Іх імёны і ўзрост на момант смерці выбіты на мармуровай пліце, усталяванай у адным з выставачных залаў. Па падліках работнікаў музея, колькасць ахвяр складае 504 чалавекі з 247 сем’яў. Музей мае даныя аб 407 ахвярах у Мілай-4 і 97 ахвярах у Мікхэ-4.
Асобная экспазіцыя аб разні ў Сангмі прадстаўлена ў Музеі ахвяр вайны ў Хашыміне.
Аб масавых забойствах у абшчыне было напісана больш за сотню песень. У перыяд вайны (з 1969 па 1973 гг.) каля паловы з іх выказвалі спачуванне лейтэнанту Кэлі, а ў іншых ён наадварот выступаў адмоўным персанажам. Ужо ў пасляваенныя гады апошнія сталі пераважаць. З камерцыйнага пункту гледжання самай паспяховай песняй была «The Battle Hymn of Lt. Calley» Тэры Нельсана, якая ў маі 1971 года дасягнула трыццаць сёмага радка ў топе ста хітоў па версіі часопіса Billboard, прадаўшы больш за мільён пласцінак.
Падзеям разні ў Сангмі прысвяцілі шэраг дакументальных фільмаў. Першы з іх, «Інтэрв’ю з ветэранамі падзей у Мілай (Сангмі)», выйшаў у 1971 годзе і атрымаў прэмію «Оскар» за найлепшы дакументальны кароткаметражны фільм. У ім пяцёра амерыканскіх салдат абмяркоўвалі свой удзел у масавых забойствах.
Ацэнкі
У кнізе «В’етнам: гісторыя трагедыі. 1945—1975» брытанскі гісторык Макс Гасцінгс адзначаў, што корань трагедыі ляжыць у псіхалагічных цяжкасцях вайны, абясцэньванні чалавечага жыцця і руйнаванні маральных рамак, з чым сутыкнуліся вайскоўцы 1-га батальёна 20-га пяхотнага палка. Гэта падраздзяленне і дывізія «Амерыкал» у цэлым, як адзначаў у кнізе «Узлёт і падзенне амерыканскай арміі» ўдзельнік і даследчык В’етнамскай вайны Шэлбі Стэнтан, мела шэраг значных праблем з асабістым складам :
Гісторык Корпуса ваенных адвакатаў узброеных сіл ЗША Фрэд Борч лічыў, што масавыя забойства ў абшчыне Сангмі прывялі да страты даверу амерыканскага насельніцтва да сваёй арміі. Пасля Сангмі, як дадаў Борч, вайскоўцы прыйшлі да высновы аб неабходнасці юрыдычнага суправаджэння ваенных кампаній. За наступныя пяцьдзясят гадоў ЗША задзейнічалі ваенных юрыстаў у аперацыях усіх узроўняў, каб камандаванне заўсёды мела кваліфікаваную юрыдычную дапамогу.
Масавае забойства ў Сангмі параўноўваюць з дзеяннямі акупантаў у гады Другой сусветнай вайны, паставіўшы ў адзін шэраг з трагедыяй беларускай вёскі Хатынь. Паэт Пятрусь Макаль напісаў:
Зноскі
Каментарыі
Крыніцы
Татарнік калючы
Тата́рнік калючы (Onopordum acanthium) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Назва
Татарнік калючы, чартапалох, чортавы пазуры , чортавы пузыры.
Батанічнае апісанне
Двухгадовая травяністая калючая расліна, можа вырастаць да 200 см.
Сцябло прамое.
Распаўсюджанне і экалогія
Сустракаецца на Еўрапейскай частцы Расіі, у Прыбалтыцы, паўночнай часткі Сярэдняй Азіі.
На акультураных тэрыторыях з’яўляецца шырока распаўсюджаным пустазеллем.
Значэнне і выкарыстанне
Гэта расліна ўжываецца ў ежу. Для гэтай мэты расліны збіраюць вясной, калі вышыня іх не перавышае 20 см. З маладых парасткаў і лісця падрыхтоўваюць салату, супы і баршчы. Ужываецца ў народнай медыцыне.
Альварэс
Альварэс — прозвішча.
Шэй Гівен
Шэмус Мак-Гівінь (Séamus Mac Dhuibhín), Шэймус Джон Джэймс Гівен (Seamus John James Given; нар., Ліфард, Ірландыя), больш вядомы як Шэй Гівен (Shay Given) — былы ірландскі футбаліст, брамнік. Бараніў браму нацыянальнай зборнай Ірландыі на працягу 16 гадоў да 2012 года, а пазней ізноў быў выкліканы ў зборную.
Іваніўка (Лугынская грамада)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Белакаровіцкай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Лушчыкы
Лушчыкы (Лу́щики) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышкіўскага сельсавета.
Тугела (рака)
Тугела — рака ў Паўднёвай Афрыцы.
Рака працякае ў паўночна-ўсходняй правінцыі ПАР Квазулу-Натал. Яе даўжыня складае 405 кіламетраў, плошча басейна — каля 29100 км². Упадае ў Індыйскі акіян.
KyivNotKiev
KyivNotKiev (частка больш шырокай кампаніі CorrectUA) — анлайн кампанія, распачатая Міністэрствам замежных спраў Украіны сумесна з Цэнтрам стратэгічных камунікацый «StratCom Ukraine», 2 кастрычніка 2018 года з мэтай пераканаць англамоўныя сродкі масавай інфармацыі і іншыя арганізацыі пачаць выкарыстоўваць для назвы горада Кіева на англійскай мове, транслітарацыю «Kyiv» (якая базуецца на ўкраінскай назве горада) замест «Kiev» (якая базуецца на рускай назве горада). Матывацыяй да правядзення кампаніі з’яўляецца тое, што МЗС Украіны, як і значная колькасць украінскіх грамадзян, лічыць транслітарацыю «Kiev» у англійскай мове «савецкім каланіяльным перажыткам» і спрабуе выбудаваць украінскую ідэнтычнасць, адкінуўшы ўсё, што далучае Украіну да савецкага і расійскага імперскага мінулага. Правядзенне кампаніі курыруе Кіраванне публічнай дыпламатыі МЗС.
Транслітарацыя «Kyiv» была зацверджана ўкраінскім урадам яшчэ ў 1995 годзе, з таго часу ўрад спрабуе тымі ці іншымі спосабамі, распаўсюдзіць выкарыстанне назвы «Kyiv» за мяжой. На міжнародным узроўні такая норма была зацверджана Дзясятай канферэнцыяй ААН па стандартызацыі геаграфічных назваў, хоць нават гэта не моцна паўплывала на сітуацыю. Норма «Kiev» глыбока ўкаранілася ў англійскую мову, таму не толькі СМІ і іншыя арганізацыі выкарыстоўваюць гэтую норму, а і звычайныя людзі. У 2014 годзе выпадкаў пераходу на назву «Kyiv» было няшмат, паколькі шмат людзей за межамі Украіны не разумелі, навошта гэта трэба ці лічылі што гэта пытанне «штучна створанае нацыяналістамі».
Форма «Kiev» на англійскай мове часам сустракаецца не толькі за мяжой, а і ў самой Украіне. Напрыклад, украінская авіякампанія МАУ доўгі час адмаўлялася пераходзіць на «Kyiv».
Незвычайнай робіць гэтую кампанію тое, што МЗС займаецца ёю не самастойна, а запрашае шырокую грамадскасць далучацца да яе. МЗС прапануе грамадзянам Украіны размяшчаць у сацыяльных сетках паведамленні з хэштэгамі #KyivNotKiev альбо #CorrectUA, пазначаючы ў іх замежныя СМІ або іншыя арганізацыі, з просьбамі да іх перайсці на транслітарацыю «Kyiv», і такім чынам удзельнічаць у гэтай кампаніі.
Пачатак кампаніі
Пачалася кампанія «KyivNotKiev» з двухтыднёвага «марафону», калі кожныя адзін або пару дзён МЗС Украіны публікавала пра адно замежнае медыя і ўкраінцы масава звярталіся да гэтых медыя ў сацыяльных сетках з просьбай выкарыстоўваць назву «Kyiv» замест «Kiev», што таксама суправаджалася тым, што ўкраінцы масава ставілі на фота сваіх профіляў рамку «#KyivNotKiev». Так былі ахоплены 10 вядучых, на думку МЗС, англамоўных медыя свету: Reuters, CNN, BBC News, Al Jazeera, The Daily Mail, The Washington Post, The New York Times, The Guardian, The Wall Street Journal і Euronews. У гэтым этапе кампаніі прынялі ўдзел некаторыя ўкраінскія чыноўнікі: Міністр замежных спраў Павел Клімкін, выканаўца абавязкаў Міністра аховы здароўя Ульяна Супрун, прадстаўнік Украіны пры Савеце Еўропы Дзмітрый Кулеба, народны дэпутат Украіны Ягор Собалеў. Кампанію падтрымалі тысячы ўкраінцаў, а хэштэг «#KyivNotKiev» убачылі каля 10 мільёнаў карыстальнікаў сацсетак. Падчас або неўзабаве пасля гэтага «марафону» на назву «Kyiv» перайшлі BBC і The Guardian. Пазней, кампанія пераключылася на замежныя аэрапорты, якія на той момант амаль усе выкарыстоўвалі назву «Kiev».
Вынікі
Пасля пачатку кампаніі назву «Kyiv» замест «Kiev» пачалі выкарыстоўваць BBC, The Guardian, Associated Press, The Wall Street Journal, The Globe and Mail, The Washington Post, Financial Times, The Economist, The Daily Telegraph, The New York Times і іншыя замежныя англамоўныя СМІ. Таксама новае імя пачалі выкарыстоўваць некаторыя міжнародныя арганізацыі.
У чэрвені 2019 года па просьбе Дзяржаўнага дэпартамента ЗША, Амбасады Украіны ў ЗША і ўкраінскіх арганізацый у Амерыцы, назва «Kyiv» была афіцыйна зацверджана Саветам ЗША па геаграфічных назвах як адзіна правільная, што мела вынікам тое, што новую назву пачаў выкарыстоўваць увесь федэральны ўрад ЗША. Да гэтага выкарыстоўваліся абедзве нормы.
Адной з асноўных мэтаў кампаніі з’яўляецца пераканаць міжнародныя аэрапорты па ўсім свеце перайсці з «Kiev» на «Kyiv». Раней, большасць аэрапортаў адмаўляліся гэта рабіць, тлумачачы гэта тым, што ў пераліку Міжнароднай асацыяцыі паветранага транспарту (IATA) і Міжнароднай арганізацыі грамадзянскай авіяцыі (ICAO) была паказаная менавіта назва «Kiev». Аднак у кастрычніку 2019 года IATA, на падставе рашэння Савета ЗША па геаграфічных назвах, змяніла назву на «Kyiv».
З моманту пачатку кампаніі 63 аэрапорты і 3 авіякампаніі (па стане на студзень 2020) па ўсім свеце перайшлі на выкарыстанне назвы «Kyiv», нават да таго, як новую назву зацвердзіла IATA, сярод іх Таронта-Пірсан, Лонданскі аэрапорт Лутон, Аэрапорт Манчэстэр, Аэрапорт Франкфурт-на-Майне і Аэрапорт Барселона — Эль-Прато.
Назва горада Кіева на нямецкай мове
Праблема з транслітарацыяй назвы Кіева з рускай мовы замест украінскай прысутнічае не толькі ў англійскай мове, але і ў большасці еўрапейскіх моў, напрыклад, у нямецкай мове, дзе транслітарацыя «Kiew» з’яўляецца значна больш распаўсюджанай за «Kyjiw», якую прасоўваюць украінскія дыпламаты і актывісты. Хоць форма «Kyjiw» і прызнаецца слоўнікам «Дудэн» як адзін з двух магчымых варыянтаў напісання назвы горада, МЗС Нямеччыны заявіла, што «для гарадоў рэкамендавана выкарыстанне звыклых нямецкіх назваў, калі такія ўжо існавалі да 1933 года». Пры гэтым большасць назваў іншых украінскіх гарадоў (акрамя тых, што ўваходзілі да Аўстра-Венгрыі) у нямецкай мове заснаваныя менавіта на ўкраінскіх назвах, паколькі яны не былі прынятыя да нядаўняга часу.
Паўліна Кірылаўна Казакова
Паўліна Кірылаўна Казакова (нар., г.п. Сасноўскае, Сасноўскі раён, Горкаўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. Працавала ў Белдзяржпраекце, з 1969 года — старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Мінскграмадзянпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: будынак Мінскграмадзянпраекта па вул. Калектарнай (1969) у Мінску; у аўтарскім калектыве: будынак гарвыканкама (1965), мікрараёны № 1, 2 (1966), забудова вул. Леніна (1964—1967, 1979—1985), кінатэатр «Зорка Венера» (1974), 125-кватэрны шумазасцерагальны жылы дом для маласямейных (1982) у Салігорску, комплекс анкалагічнай бальніцы з аперацыйна-рэанімацыйным корпусам НДІ анкалогіі ў Бараўлянах (1975—1983).
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1982).
Царква ў гонар Вобраза Спаса Нерукатворнага (Таргуны)
Царква ў гонар Вобраза Спаса Нерукатворнага — праваслаўны храм у в. Таргуны Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў XIX ст. з дрэва, пашырана ў 1993 годзе.
Архітэктура
Падоўжна-восевую кампазіцыю фарміруюць прамавугольныя зрубы прытвора, бабінца, малітоўнай залы, апсіды; рытмічнае спалучэнне іх двухсхільных дахаў, цэнтральны з якіх завершаны чатырохграннай шатровай вежачкай з крыжам. Гарызантальна ашаляваныя фасады (цокальная частка — вертыкальна) прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў плоскіх дашчаных ліштвах. Побач з храмам у пачатку 21 ст. пастаўлена двух’ярусная каркасная шатровая званіца.
Сцяпанкаўскі сельсавет
Сцяпа́нкаўскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Сцяпанкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Камянецкага раёна, з 25 снежня 1962 года — у складзе Кобрынскага раёна. З 4 студзеня 1965 года сельсавет у складзе 13 населеных пунктаў (Алізараў Стаў, Горкі, Грабаўцы, Жыцін, Канатопы, Лойкі, Малыя Сяхновічы, Меляшы, Падрэчча, Сенькавічы, Сцяпанкі, Хмялёўка і Шпіталі) у складзе Брэсцкага раёна, 5 населеных пунктаў сельсавета (Арэпічы, Вярхі, Налезнікі, Рэчыца і Селішчы) перададзены ў склад Крыўлянскага сельсавета Кобрынскага раёна. 31 сакавіка 1965 года вёскі Арэпічы, Вярхі, Налезнікі, Рэчыца і Селішчы вернуты ў склад сельсавета. З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Жабінкаўскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 18 населеных пунктаў. 19 жніўня 1985 года вёска Сенькавічы перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Жабінкаўскага гарсавета.
4-я памежная рота «Докшыцы»
4-я памежная рота «Докшыцы» (польск. Kompania graniczna KOP «Dokszyce») — пададдзел памежны Корпуса аховы памежжа на польска-савецкім памежжы.
Гісторыя
На момант восені 1920 г., пад час польска-савецкай вайны, усходняя мяжа польскай дзяржавы была адзначана лініяй фронту. Толькі 6 лістапада 1920 г. быў створаны Памежны кардон Міністэрства ваенных спраў (польск. Kordon Graniczny Ministerstwa Spraw Wojskowych). У сярэдзіне студзеня 1921 г. была зменена форма аховы межаў і пачалася арганізацыя Памежнага Кардона Вярхоўнага Галоўнакамандавання Войска Польскага (польск. Kordon Graniczny Ministerstwa Spraw Wojskowych). Яе павінны былі ўкамплектаваць палявая жандармерыя і вайсковыя часткі. Улетку 1921 г. было прынята рашэнне даручыць ахову ўсходняй мяжы мытным батальёнам. Камандна-штабныя падраздзяленні 31-га мытнага батальёна былі размешчаны ў Докшыцах. У другой палове 1922 г. была праведзена чарговая рэарганізацыя органаў аховы ўсходняй мяжы. 1 верасня 1922 г. мытныя батальёны былі перайменаваны ў пагранічныя батальёны. У зоне адказнасці будучай памежнай роты КОП «Докшыцы» пагранічную службу выконвалі падраздзяленні 31-га батальёна пагранічнай службы. Ужо ў наступным годзе Памежная варта была ліквідавана, і 1 ліпеня 1923 г. Дзяржаўнай паліцыі было даручана ажыццяўляць памежную службу на ўсходняй мяжы. У жніўні 1924 г. была прынята пастанова аб стварэнні Корпуса аховы памежжа.
Структура
На падставе загаду начальніка Генеральнага штаба Л. дз. 12044 / O.de B./24 ад 27 верасня 1924 г. на першым этапе арганізацыі Корпуса аховы мяжы быў сфарміраваны пагранічны батальён, у тым ліку 6 памежнай роты КАП. У лістападзе 1936 года рота складалася з 2 афіцэраў, 9 унтэр-афіцэраў, 5 звыштэрміновых і 99 салдат службы.
У 1939 г. 4-я памежная рота КАП «Докшыцы» падпарадкоўвалася камандзіру батальёна КОП «Будслаў».
Памежная служба
Памежны батальён быў асноўнай тактычнай адзінкай Корпуса аховы памежжа, прызначанай для выканання ахоўнай службы. Батальённая секцыя была падзелена на ротныя секцыі, а яны, у сваю чаргу, на секцыі вартавых вежаў, якія былі «асноўнымі падраздзяленнямі, якія выконвалі службу бяспекі», у сіле паўўзвода. Служба бяспекі ажыццяўлялася са зменнай сістэмай, якая складалася ў пастаянным патруляванні пагранічнай і тылавой зон, стварэнні сігналізацыі, назіральных і кантрольных пастоў, патруляванні і арганізацыі засад у месцах, якія прызнаны небяспечнымі, кантролі над дакументамі і затрыманні падазраваных, а таксама падтрыманні цесная сувязь паміж адзінкамі і адміністрацыйнымі органамі. Горад, дзе размяшчалася памежная рота, меў статус гарнізона Корпуса аховы мяжы.
У 1934 г. 4-я памежная рота «Докшыцы» ахоўвала 26-кіламетровы ўчастак дзяржаўнай мяжы шырынёй 70 метраў. З савецкага боку мяжу абаранялі «Тураўшчына» і «Вольберавічы».
Суседнія памежныя рота:
Другая сусветная вайна
Стражніцы 4-й роты «Докшыцы» ў асноўным не ўступалі ў баі. Выключэннем стала стражніца "Парэчча". Падчас бою за вартавую вежу загінулі два салдаты 13-й дывізіі памежных войскаў. Вартавую вежу захапілі ў 6:10. На стражніцу «Камайск» напаў 157-ы кавалерыйскі полк. Паводле савецкіх крыніц, польскія салдаты хаваліся ў лесе толькі ў бялізне з вінтоўкамі. Страт няма. Невялікая частка батальёна адправілася ў Літву і была там інтэрнавана.
Атручванне
Атручванне — засмучэнне жыццядзейнасці арганізма, якое ўзнікла з прычыны траплення ў арганізм яду або таксіну, а таксама дзеянне, якое выклікала такое захворванне (напрыклад, забойства або самагубства з дапамогай яду).
Блізкае паняцце — інтаксікацыя. Яно выкарыстоўваецца ў медыцыне і фармакалогіі. У беларускай мове слова «інтаксікацыя» мае больш вузкі сэнс і апісвае ўласна з’яву, але не знешняе ўздзеянне, у адрозненне ад слова «атручванне» (як, напрыклад, «атручванне Распуціна»).
Класіфікацыя па тыпах атручванняў таксічных агентаў
У залежнасці ад таго, які таксічны агент стаў прычынай атручвання, вылучаюць:
Пры характарыстыцы атручванняў выкарыстоўваюць існуючыя класіфікацыі ядаў па прынцыпе іх дзеяння (раздражняльныя, прыпякаючыя, гемалітычныя і інш.).
У залежнасці ад шляху паступлення ядаў у арганізм адрозніваюць інгаляцыйныя (праз дыхальныя шляхі), пераральныя (праз рот), перкутанныя (праз скуру), ін’екцыйныя (пры парэнтэральных уводзінах) і іншыя атручвання.
Клінічная класіфікацыя будуецца на ацэнцы цяжкасці стану хворага (легкае, сярэдняй цяжкасці, цяжкі, вельмі цяжкае атручванне), што з улікам умоў узнікнення (бытавое, вытворчае) і прычыны дадзенага атручвання (выпадковае, суіцыдальныя і інш.) мае вялікае значэнне ў судова-медыцынскім дачыненні.
Першая дапамога пры атручванні
Першая дапамога пацярпелым ад атручвання павінна быць аказана як мага раней, так як пры вострых атручваннях магчыма вельмі хуткае парушэнне дыхання, кровазвароту і сэрцабіцця. Своечасова аказаная першая дапамога часта прадухіляе магчымасць смяротнага зыходу.
Пры ўсіх выпадках атручванняў неабходна як мага хутчэй звярнуцца да лекара.
Paphiopedilum callosum
Paphiopedilum callosum — від архідэй, які сустракаецца ад В’етнама да Малайскага паўвострава. Від быў даследаваны і паказаў шматспадзеўныя вынікі ў лячэнні рака.
У культуры
У 2008 годзе выява архідэі была выкарыстана на паштовай марцы Тайланда.
NGC 2040
NGC 2040 (іншае абазначэнне — ESO 56-EN164) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мылява
Мылява (Миляво) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышкіўскага сельсавета.
Жэрэўці
Жэрэўці (Жере́вці) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Палац і крэпасць
«Палац і крэпасць» — савецкі фільм 1924 года рэжысёра, сюжэт заснаваны на рэальнай гісторыі , паводле рамана Вольгі Форш «Апранутыя каменем» і аповесці «Таямнічы вязень».
Сюжэт
Пра лёс, які без суда і следства, толькі адным загадам Аляксандра II, ва ўзросце 21 года быў зняволены ў Петрапаўлаўскай крэпасці і правёў там больш за дваццаць гадоў.
Пачатковыя тытры «У сценах Петрапаўлаўскай крэпасці пакутуюць ворагі рускага самадзяржаўя, а на іншым беразе Нявы красуецца Зімні палац…».
Недалёка ў маленькай кватэрцы са сваёй матушкай і сёстрамі жыве юнкер Бейдэман, закаханы ў Веру — дачку багатага памешчыка Лагуціна, рукі якой дамагаецца і князь Куракін. У гэты час нарадавольцы падрываюць карэту з царом, і ўлады ладзяць аблаву на праціўнікаў самадзяржаўя. І наступныя дваццаць гадоў Бейдэман правядзе ў сценах Петрапаўлаўскай крэпасці. Састарэлага, практычна страціўшага розум, яго вызваляюць з засценкаў крэпасці, але Бейдэман проста не ў стане гэта ўсвядоміць. Выпадковая сустрэча з Верай становіцца канцом для абодвух былых закаханых — яны ледзь пазнаюць адзін аднаго, і, ашаломленыя нечаканым спатканнем, паміраюць.
У ролях
У эпізодах:, , Аляксей Масееў і іншыя.
Крытыка
Фільм быў добра прыняты і савецкім гледачом і з поспехам дэманстраваўся на працягу доўгага часу.
Пры гэтым фільм, які меў высокі кошт — не менш за золатам, акупіўся ў пракаце. Фільм стаў адным з першых поспехаў савецкага кінематографа, прызнаным у шэрагу замежных краін, у прыватнасці ў Германіі. Дбайнасць, сур’ёзнасць у падыходзе да гістарычнага матэрыялу вылучалі карціну «Палац і крэпасць» з агульнай кінематаграфічнай прадукцыі пачатку 20-х гадоў. Прызнаны ўдалым, у гісторыі савецкага кіно заняў ганаровае месца як фільм, які вызначыў у 1920-х гадах тэму гісторыка-рэвалюцыйнага фільма, якой у далейшым наканавана было стаць галоўнай у савецкім кіно на дзесяцігоддзі.
Рудня-Жэрэўці
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Белакаровіцкай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
IC 4639
IC 4639 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паліцы
Паліцы (Police) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Паліцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Паліцы.
Цэнтр хімічнай прамысловасці. Порт на рацэ Одэр. Насельніцтва — 33 611 жыхароў (2014 год).
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Паліцы — Мінск 851 км, да Варшавы — 463 км.
Сцяг Буда-Кашалёва
Сцяг Буда-Кашалёва — сцяг горада Буда-Кашалёва Гомельскай вобласці. Сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад  года № 86.
Апісанне
На палотнішчы з суадносінамі бакоў 1:2 чаргуюцца трынаццаць роўнавялікіх перавязей зялёнага і чорнага колераў з левага верхняга ў правы ніжні вугал. У цэнтры правага боку палотнішча размешчана гербавая эмблема — выява звана жоўтага колеру.
Сцяг зацверджаны рашэннем Буда-Кашалёўскага раённага Савета дэпутатаў 27 снежня 2001 года № 58. Аўтар і мастак герба і сцяга М. М. Елінская.
NGC 2041
NGC 2041 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC16) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пыратын (Жоўкіўскі раён)
Пыратын (Пиря́тин) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бышкіўскага сельсавета.
Антон Іванавіч Сліц
Антон Іванавіч Сліц (17 мая 1894, вёска Анзулі, Латвійская ССР — 28 ліпеня 1945, Масква) — ваенны дзеяч, генерал-маёр, Герой Савецкага Саюза.
Па нацыянальнасці беларус. У 1917 годзе скончыў Дзвінскую школу прапаршчыкаў. У Чырвонай Арміі з 1928 года. Удзельнік Грамадзянскай вайны, баявых дзеянняў на Заходнім і Паўднёвым франтах.
У час Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года на Заходнім і 2-м Беларускім франтах. 42-я стралковая дывізія пад яго камандаваннем у наступальных баях з 28 чэрвеня 1944 года прайшла з баямі звыш 100 кіламетраў, фарсіравала рэкі Бася, Дняпро, Друць, захапіўшы плацдармы і забяспечыўшы поспех наступлення. З 23 па 30 чэрвеня дывізіяй вызвалена больш за 200 населеных пунктаў, знішчана 19 танкаў, 31 гармата, 119 аўтамашын, 1837 салдат і афіцэраў ворага. За гэтыя баі палкоўніку А. І. Сліцу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза 21 ліпеня 1944 года.
У 1943 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ.
Pumped Up Kicks
«Pumped Up Kicks» ( МПА: ; ) — песня амерыканскага гурта Foster the People. Яна была выдадзена на першым сінгле калектыву ў верасні 2010 года і пазней уключана ў міні-альбом Foster the People і дэбютную студыйную працу Torches. Кампазіцыя прынесла поспех гурту і стала адным з самых папулярных хітоў 2011 года. Песню склаў і запісаў у 2009 годзе Марк Фостэр, фронтмэн Foster the People, які ствараў у той час рэкламныя джынглы. Аптымістычная мелодыя «Pumped Up Kicks» кантрастуе з тэкстам, які апісвае думкі падлетка, які збіраецца здзейсніць масавае забойства.
Увага, якую прыцягнуў трэк, будучы выкладзеным у Інтэрнэт для вольнай запампоўкі ў 2010 годзе, дапамагло Foster the People падпісаць кантракт з лэйблам Startime International (падпадзел Columbia Records) на выпуск некалькіх альбомаў яшчэ да таго, як сінгл паступіў у продаж. У наступным годзе песня нечакана атрымала шырокую папулярнасць і загучала на радыёстанцыях рознага фармату, уключаючы CHR. «Pumped Up Kicks» узначаліла хіт-парад Alternative Songs і правяла восем тыдняў запар на трэцім месцы Billboard Hot 100. Песня атрымала высокія ацэнкі крытыкаў і была намінаваная на «Грэмі» у катэгорыі «Лепшае выкананне поп-кампазіцыі дуэтам ці гуртом», а таксама выкарыстоўвалася ў медыя.
Запіс і выпуск
Неўзабаве пасля таго, як Марк Фостэр арганізаваў гурт Foster The People у 2009 годзе, ён склаў «Pumped Up Kicks» і на працягу пяці гадзін запісаў яе на студыі Mophonics, размешчанай у Венісе (раён Лос-Анджэлес), дзе ён працаваў, ствараючы рэкламныя джынглы. Фостэр думаў, што запісвае дэма і сам сыграў на ўсіх інструментах. У выніку была выпушчаная менавіта гэтая версія.
9 лютага 2010 года з’явіўся анонс песні «Pumped Up Kicks» у музычным блогу Supergoodmusic.com, а на сайце гурта песня была размешчана для вольнай запампоўкі. Пасля гэтага трэк прыцягнуў увагу часопіса Nylon і быў выкарыстаны ім у анлайнавай рэкламнай кампаніі. У лютым гурт упершыню выканаў песню на дабрачынным канцэрце ў Венецыі.
Кампазіцыя працягвала атрымліваць ўвагу з боку розных блогаў і неўзабаве набыла стыхійную папулярнасць. Фостэру сталі прыходзіць электронныя лісты ад многіх людзей з нагоды песні, і ў сакавіку ён, маючы патрэбу ў савеце прафесіянала, звязаўся з Брэнтам Крэдэлам, музычным мэнэджэрам Monotone, Inc. Пасля ён і Брэт Уільямс былі наняты, каб разам займацца справамі Foster The People, і дапамаглі гурту заключыць кантракт з Startime International на выпуск некалькіх альбомаў. 14 верасня 2010 года адбыўся рэліз сінгла «Pumped Up Kicks».