cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аканкагуа (культура)
Асноўнымі заняткамі аканкагуанцаў былі падсечнае земляробства, рыбалоўства, збіральніцтва і паляванне. У сухіх мясцінах узводзілі ірыгацыйныя збудаванні. Вырошчвалі кукурузу, бульбу, гарбузы, аксамітнік і інш. У XV ст. інкі або дыягіта распаўсюдзілі жывёлагадоўлю. Паселішчы будавалі на тэрасах рэк і горных схілах. Асноўнай сацыяльнай адзінкай была вялікая пашыраная сям'я. Відавочна, былі вядомы тэрытарыяльныя саюзы, але дзяржавы не сфарміраваліся.
Знікненне культуры звязана з іспанскай каланіяльнай экспансіяй.
Сезар (прэмія, 2006)
31-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 25 лютага 2006 года ў Парыжы.
Вэсэлы Гай (Ахтырскі раён)
Вэсэлы Гай (Веселий Гай) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Уладзімір (Ціханіцкі)
Епіскап Уладзімір (свецкае імя: Вячаслаў Міхайлавіч Ціханіцкі;, Быстрыца, Вяцкая губерня, Расійская імперыя — , Парыж, Францыя) — праваслаўны дзеяч, епіскап Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы.
Біяграфія
Скончыў Вяцкую духоўную семінарыю (1893), Казанскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1898). У 1897 годзе пастрыжаны ў манаства з імем Уладзімір, затым рукапаложаны ў іерадыякана і іераманаха. У 1898 годзе накіраваны ў Кіргізскую місію Омскай епархіі, з 1901 года кіраўнік місіі з узвядзеннем у сан архімандрыта. 11 ліпеня 1906 года пастановай Сінода прызначаны настаяцелем Супральскага Свята-Благавешчанскага манастыра Гродзенскай епархіі. У 1907 годзе рукапаложаны ў епіскапа Беластоцкага, вікарыя Гродзенскай епархіі.
З пачаткам Першай сусветнай вайны разам з клірам епархіі эвакуіраваўся ў Расію. Пражываў у Маскоўскім Чудавым манастыры. Прымаў удзел ва Усерасійскім Памесным саборы 1917—1918 гг. У верасні 1918 года вярнуўся у Гродна. З-за адсутнасці архіепіскапа Гродзенскага і Брэсцкага Міхаіла уступіў у кіраванне Гродзенскай, а таксама Холмскай епархіямі. Аднаўляў царкоўнае жыццё на Гродзеншчыне, арганізаваў Гродзенскае епархіяльнае ўпраўленне. Прымаў актыўны ўдзел у гродзенскім грамадска-палітычным жыцці, быў адным з арганізатараў губернскага беларускага з’езда 1-2 снежня 1918 г., членам Гродзенскай губернскай беларускай управы. Меў трывалыя кантакты з дзеячамі беларускага нацыянальнага руху, у тым ліку з урадам БНР В. Ластоўскага. Паслядоўна выступаў супраць канфіскацыі католікамі праваслаўных храмаў. Паводле звестак дыпламатычнай місіі БНР у Берліне, арыштаваны летам 1919 года польскімі ўладамі ў Гродне. У 1922 годзе адмовіўся прызнаць аўтакефалію Польскай Праваслаўнай Царквы і падпісаць «Часовыя правілы» аб узаемаадносінах з польскай дзяржавай. 12 кастрычніка 1922 года адхілены ад кіраўніцтва Гродзенскай епархіяй. У студзені 1923 годзе быў вывезены з Гродна і заключаны ў Дзерманскі Свята-Троіцкі манастыр на Валыні.
У лістападзе 1923 годзе патрыярхам Ціханам узведзены ў сан архіепіскапа. 14 кастрычніка 1924 года высланы за межы Польшчы — у Чэхаславакію. У 1925 годзе мітрапалітам Еўлогіем прызначаны вікарыем цэркваў поўдня Францыі і настаяцелем праваслаўнага сабора ў Ніцы. У 1931 г. перайшоў пад юрысдыкцыю Канстанцінопальскага Патрыярхата. З 1947 года мітрапаліт-экзарх Заходнееўрапейскага экзархата Канстанцінопальскага Патрыярхата.
Фрэдэрык Вілем дэ Клерк
Фрэдэрык Вілем дэ Клерк (Frederik Willem de Klerk,, Яганэсбург, Паўднёва-Афрыканскі Саюз, Брытанская імперыя — , Кейптаўн, ПАР) — апошні дзяржаўны прэзідэнт Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі (1989—1994), лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1993) разам з Нельсанам Мандэлам.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 сакавіка 1936 года ў Яганэсбургу.
У 1958 годзе скончыў універсітэт Почэфструма.
У 1961 годзе пачаў адвакацкую практыку ў Ферэніхінгу.
З 17 верасня 1984 года па 15 жніўня 1989 года быў Міністрам адукацыі ПАР.
З 15 жніўня 1989 года па 10 мая 1994 года быў дзяржаўным прэзідэнтам Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі.
З 10 мая 1994 года па 30 чэрвеня 1996 года быў Віцэ-прэзідэнтам Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі.
Памёр 11 лістапада 2021 года.
Клапагон еўрапейскі
Клапаго́н еўрапейскі (Actaea europaea) — від кветкавых травяністых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Расліна можа дасягаць у вышыню 1,5 метра. Сцябло (адно або некалькі ) прамастаячае, жорсткае, разгалінаванае, пакрытае лісцем. Падземная частка заканчваецца карэнішчам. Лісце буйное, даўжынёй да 40 см, перыстае, яйкападобнае, з зубчастым краем, з ніжняга боку рэдка апушанае. Ніжняе лісце на доўгіх, пашыраных унізе чаранках, верхняе — амаль сядзячае.
Кветкі зеленаватыя, сабраныя ў разгалінаваныя суквецці. Калякветнік складаецца з 4—5 рана ападаючых белаватых пялёсткаў. Плод з кручкаватым носікам. Насенне пакрыта бурымі лускавінкамі.
Арэал і экалогія
Па паходжанні сярэднееўрапейскі лесастэпавы від. Пашырэнне: Сярэдняя Еўропа і заходнія раёны Усходняй Еўропы. На тэрыторыі Беларусі гэты рэліктавы від знаходзіцца за паўночна-ўсходняй мяжой арэала.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў ліпені—жніўні. Размнажаецца насеннем і вегетатыўна.
Ахова
Пад дзяржаўную ахову на тэрыторыі Беларусі ўпершыню ўзяты ў 1964 г. Занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі 1-га і 2-га выданняў (1981, 1993). Ахоўваецца ў Польшчы.
NGC 6691
NGC 6691 (іншыя абазначэнні — PGC 62202, UGC 11318, MCG 9-30-31, ZWG 279.22, IRAS18382+5535) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гімн Афганістана
Спасылкі
Запісы гімна знаходзяцца на некалькіх сайтах:
Германскі імперскі флот
Герма́нскі імпе́рскі флот (Kaiserliche Marine, Кайзерліхмарынэ) — ваенна-марскія сілы Германіі, створаныя пасля аб’яднання германскіх дзяржаў у складзе Германскай імперыі на аснове ваенна-марскіх сіл Каралеўства Прусія, асноўнай задачай якіх з'яўлялася берагавая абарона. Яны існавалі з 1871 па 1919 год. Асабліва значна яны павялічыліся ў перыяд праўлення Вільгельма II, пры статс-сакратары марскога міністэрства Альфрэдзе фон Тырпіц, у якога знайшлі падтрымку ідэі амерыканскага тэарэтыка марскіх сіл Альфрэда Тайер Мэхэна. Вынікам стала гонка марскіх ўзбраенняў з Вялікабрытаніяй, падчас якой германскія ВМС сталі адной з самых значных марскіх сіл у свеце, саступаючы толькі брытанскім. Надводныя сілы аказаліся малаэфектыўнымі падчас Першай сусветнай вайны, удзельнічалі толькі ў адной вялікай бітве — Ютландскай, вынік якой можна ахарактарызаваць як нявызначаны. У той жа час, падводны флот значна пашырыўся, і ўяўляў сабой галоўную пагрозу шляхам забеспячэння Вялікабрытаніі. Пасля заканчэння вайны вялікая частка караблёў была інтэрнавана саюзнікамі, а пасля затопленая пакінутымі германскімі экіпажамі на базе Скапа Флоў у 1919 годзе.
Арганізацыя
У 1889 годзе было скасавана германскае адміралцейства з заменай яго трыма органамі:
У 1899 годзе паступіў загад кайзера Вільгельма II, змяніўшы існуючы да гэтага часу сістэму кіравання германскім ваенна-марскім флотам. У першым квартале 1899 года выйшлі две найважнейшых пастановы кабінета міністраў Германіі.
Першай пастановай ад 27 лютага 1899 года ўвялі папраўку да закона 1898 года аб флоце аб увядзенні новай класіфікацыі тыпаў караблёў. Браняносцы 1-га класа, і браняносцы 3-га класа атрымлівалі адзінае пазначэнне «лінейны карабель» (скар. лінкар).
З прычыны прынятага кайзерам рашэння ўзяць на сябе непасрэднае кіраўніцтва ваенна-марскімі сіламі імперыі, другой пастановай кабінета міністраў ад 14 сакавіка 1899 года вышэйшае камандаванне ваенна-марскога флоту скасавалі, паколькі зрабілася непатрэбным існаванне галоўнага камандавання як прамежкавай інстанцыі паміж кіраўніком дзяржавы і вышэйшымі марскімі службовымі асобамі. Пры гэтым яго функцыі перайшлі да шасці непасрэдна падначаленых кайзеру камандным інстанцыям:
Галоўную ролю ў камандаванні ігралі імперскае марское міністэрства і марскі кабінет. Аднак штабное аддзяленне вышэйшага камандавання пакінулі і прысвоілі яму на будучыню назву марскога генеральнага штаба, чым рэгламентавалі яго непасрэдны ўдзел у планаванні будучых аперацый ваенна-марскога флоту Германіі. Начальнік штабнога аддзялення віцэ-адмірал Бендэман стаў першым начальнікам марскога генеральнага штаба. Адначасова 1-ю эскадру прама падпарадкавалі непасрэдна самому кайзеру, а на чале галоўнага інспектарскага бюро флоту паставілі аднаго з найстарэйшых адміралаў. Марскі кабінет таксама захаваў сваё існаванне, прычым, акрамя сваіх пастаянных функцый, у круг яго кампетэнцыі ўключылі рашэнне кадравых пытанняў (прызначэння, узнагароды, шлюбы і інш. афіцэрскага складу флоту).
Тактычнай дзейнасцю і аператыўнымі распрацоўкамі цяпер ведаў галоўны марскі штаб з дапамогай сваіх службовых інстанцый, асноўным з якіх стаў марскі генеральны штаб. Да Першай сусветнай вайны на пасадзе начальніка марскога генеральнага штаба змянілася сем адміралаў.
Пытанні баявой падрыхтоўкі былі даручаны імперскаму марскому міністэрству і галоўнаму марскому штабу. Ідэю генерала фон Капрыві — нападзенне на паўночнае ўзбярэжжа Францыі — падзялялі і вышэйшае камандаванне флотам, і марскі генеральны штаб, і яе паклалі ў аснову аператыўных планаў як на выпадак ізаляванага канфлікту з Францыяй, так і ваеннага сутыкнення Дваістага або Траістага саюзаў.
Калюхі
Калюхі́ (, Калюхи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
Міхалёўка (Буда-Кашалёўскі раён)
Міхалёўка (, Михалёвка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Шырокаўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 20 км на паўднёвы ўсход ад Буда-Кашалёва, 28 км ад Гомеля, 17 км ад чыгуначнай станцыі Лазурная (на лініі Жлобін — Гомель).
Гідраграфія
На поўначы меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да цэнтра якой далучаецца з захаду кароткая прамалінейная вуліца. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як вёска ў Дудіцкай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. Згадваецца ў «Географа-статыстычным слоўніку Расійскай імперыі», выдадзеным у 1863 годзе. У 1880 годзе адкрыта школа граматы. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: хлебазапасны магазін, 2 вятракі, карчма. У 1909 годзе 711 дзесяцін зямлі.
Міжнародны рух за забарону супрацьпяхотных мін
Міжнародны рух за забарону супрацьпяхотных мін (International Campaign to Ban Landmines) — аб'яднанне грамадскіх арганізацый, якія выступаюць за забарону вытворчасці і выкарыстання супрапяхотных мін.
Рух быў заснаваны ў 1992 годзе, аб'яднаў агульнымі інтарэсамі Human Rights Watch, Medico International, Міжнародную арганізацыю інвалідаў (анг.: Handicap International), Фонд амерыканскіх ветэранаў вайны ў В'етнаме і іншыя арганізацыі. На сённяшні дзень у рух уваходзіць больш за 1400 груп, якія дзейнічаюць больш чым у 90 краінах свету. Арганізацыйная структура руху ўключае ў сябе кіруючы камітэт, які складаецца з чатырох членаў, кансультатыўны савет (21 чалавек) і пяць прадстаўнікоў.
У 1997 годзе намаганнямі руху быў падпісаны Атаўскі дагавор аб забароне супрацьпяхотных мін, які ўступіў у сілу ў 1999 годзе. На дадзены момант дагавор быў ратыфікаваны 156 краінамі.
Высокэ (Ахтырскі раён)
Высокэ (Висо́ке) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Таўсталобік стракаты
Таўсталобік стракаты (Hypophthalmichthys nobilis) — буйная хуткарослая рыба сямейства карпавых.
Пашырэнне
Пашыраны ў вадаёмах Кітая і басейна Амура. Выкарыстоўваецца для акліматызацыі па-за межамі прыроднага арэала. На Беларусь упершыню завезоны ў 1965 для вырошчвання ў сажалкавых гаспадарках.
Братаўка
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя травяністыя паўпаразітныя расліны з прамастойным простым або разгалінаваным сцяблом і слаба развітым коранем, на якім размешчаны гаўсторыі. Лісце супраціўнае ці амаль супраціўнае, ад лінейнага да лінейна-яйцападобнага, суцэльнае і суцэльнакрайняе. Кветкі жоўтыя, ружовыя або белаватыя, размешчаны па адной у пазухах буйных лістападобных, часта ярка афарбаваных прыкветкаў, сабраны у канцавыя гронка- ці коласападобныя суквецці. Плод — сціснутая з бакоў каробачка з дзвюма створкамі.
Пашырэнне
Адрозніваецца каля 50 відаў. Пашыраны ў Еўропе, Азіі і Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі найчасцей трапляюцца, і ; растуць у лясах, хмызняках, на палянах, лугах і балотах. трапляецца на поймавых лугах і ў хмызняках;  — у лясах,  — каля дарог і на палях.
Выкарыстанне
Дэкаратыўныя, лекавыя, меданосныя і ядавітыя (насенне мае ядавітыя алкалоіды і гліказід рынанцін) расліны; некаторыя віды — пустазелле.
Рачное (Усходне-Казахстанская вобласць)
Рачное — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Краснаярскай сельскай акругі. Код КАТА — 633851200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 157 чалавек (81 мужчына і 76 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 116 чалавек (66 мужчын і 50 жанчын).
NGC 6692
NGC 6692 (іншыя абазначэнні — PGC 62268, UGC 11330, MCG 6-41-18, ZWG 201.33, KAZ 491) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Англія
А́нглія (England ) — найбуйнейшая краіна Злучанага Каралеўства. Займае паўднёва-ўсходнюю частку вострава Брытанія.
Назва паходзіць ад англаў (Engla land, літаральна «зямля англаў») — германскага народа, якое пасяліўся тут у V — VI ст.
Геаграфія
Англія займае дзве траціны востраву Брытанія. На поўначы мяжуе з Шатландыяй, на захадзе — з Уэльсам.
Ландшафт Англіі складаецца ў асноўным са спадзістых пагоркаў, да поўначы мясцовасць становіцца больш гарыстай. Горная і раўнінная мясцовасць умоўна падзяляюцца па лініі, якая праходзіць паміж вусцем ракі Ціс на паўночным усходзе і вусцем ракі Экс на паўднёвым захадзе. На ўсходзе размяшчаецца нізінная балоцістая мясцовасць, якая ў асноўным была асушаная для сельскагаспадарчага выкарыстання.
Шэсць найбуйнейшых гарадоў Англіі: Лондан, Бірмінгем, Лідс, Шэфілд, Ліверпул і Манчэстэр. Сярод славутасцей Англіі — знакамітыя ўніверсітэты: Кембрыджскі і Оксфардскі.
Гісторыя
Тэрыторыя сучаснай Англіі на момант уварвання Юлія Цэзара ў 55 г да н. э., як і стагоддзе праз, да часу захопу імператарам Клаўдзіем, была населеная кельцкімі плямёнамі, якія зваліся брытамі. У выніку захопу ўся паўднёвая частка вострава (сучасныя Англія і Уэльс) стала часткай Рымскай Імперыі да яе распаду ў V стагоддзі н. э.
Без дапамогі рымскіх легіёнаў Рымская Брытанія не магла доўга процістаяць варварам-германцам, якія з’явіліся ў V—VI стст., як сведчаць хронікі, па запрашэнні саміх брытаў, якія з іх дапамогай разлічвалі абараніцца ад кельцкіх плямёнаў з поўначы — піктаў і скотаў. Прышэльцы ўяўлялі сабой тры групы — юты, саксы і англы. Асвоіўшы тэрыторыі брытаў, гэтыя германцы сталі адціскаць іх на тэрыторыю Уэльса і Карнуола. З часам на занятымі германскімі прышэльцамі землях сфармаваліся асобныя каралеўствы, якія склалі, у прыватнасці, «Англасаксонскую гептархію» («Сем каралеўстваў»). Час ад часу адзін з сямі англа-саксонскіх каралёў, якога называлі «Брытвальда» (прыблізна азначае «Кіраўнік Брытаніі»), атрымліваў кантроль над большай часткай Англіі. Наогул, цяжка назваць момант, калі Англія была канчаткова аб’яднаная. Па некаторых апісаннях, аб’яднанне наступіла разам з нашэсцем дацкіх вікінгаў, якія захапілі ўсходнюю частку Англія. Эгберт, кароль Уэссекса (памёр у 839), часта завецца першым каралём усёй Англіі, хоць тытул «Кароль Англіі» з’явіўся толькі праз два пакаленні — у перыяд кіравання Альфрэда Вялікага (871—899).
Некаторыя гісторыкі пачынаюць адлік кіраўнікоў з нарманскай заваёвы ў 1066 г., нумарацыя англійскіх манархаў таксама выкарыстоўвае гэтую падзею як нулявую кропку (напрыклад, Эдуард I, каранаваны ў XIII стагоддзі, не быў першым каралём з такім імем — але ён быў першым Эдуардам з 1066 г.). Аднак Вільгельм Заваёўнік не заснаваў і не аб’ядноўваў краіну, а толькі захапіў уласна Англію, насадзіўшы франка-нарманскае кіраванне.
У канцы XIII стагоддзя суседняе княства Уэльс было канчаткова заваяванае Англіяй і стала часткай Англійскага каралеўства. Гісторыя Англіі як незалежнай дзяржавы ідзе праз Сярэднявечча і Адраджэнне да перыяду кіравання Елізаветы I, апошняй каралевы з дынастыі Цюдараў, пасля якой валадарыў Якаў I, былы каралём Шатландыі пад імем Якава VI. Звяз Англіі і Шатландыі быў дапоўнены стагоддзем пазней Актам аб звязе (1707), які канчаткова аб’яднаў Англію і Шатландыю ў Злучанае Каралеўства (United Kingdom).
Палітычная сістэма
Ёсць рух у падтрымку стварэння самастойнага парламента і ўрада Англіі. Незадаволенасць прыхільнікаў руху выклікае тое, што рашэнні, якія дзейнічаюць у Шатландыі, прымае парламент Шатландыі (і аналагічна з Нацыянальнай асамблеяй Уэльса, Асамблеяй Паўночнай Ірландыі), але рашэнні, якія дзейнічаюць у Англіі, прымае агульнадзяржаўны парламент, дзе галасуюць шатландскія, валійскія і паўночнаірландскія дэпутаты.
Ідэю самастойнага парламента падтрымліваюць многія члены Кансерватыўнай партыі, тым часам Лейбарысцкая партыя лічыць, што стварэнне самастойных органаў кіравання прывядзе да рэзкага змяншэння ролі Шатландыі, Уэльса і Паўночнай Ірландыі, што прывядзе да распаду дзяржавы.
Адміністрацыйнае дзяленне
Самакіраванне ў межах графства пасля аб’яднання практычна адсутнічала, таму межы графстваў не былі сапраўды вызначаныя і не мелі практычна ніякай ролі. Пасля прамысловай рэвалюцыі ў выніку ўзнікненні буйных індустрыяльных цэнтраў утварыліся метрапольныя графствы, цэнтрамі якіх сталі найбуйнейшыя гарады.
У цяперашні час Англія складаецца з 39 графстваў, 6 метрапольных графстваў і Вялікага Лондану.
Эканоміка
Важную ролю ў англійскай эканоміцы выконвае сельская гаспадарка, прамысловая вытворчасць, індустрыя высокіх тэхналогій і спартыўная індустрыя. У 2010 годзе спорт забяспечыў 1,9 % ВУП Англіі і ўвайшоў у лік 15 найбуйнейшых галін англійскай эканомікі, перасягнуў такія галіны, як паслугі сувязі, юрыдычныя паслугі, бухгалтарскі ўлік, выдавецкая справа, рэклама і камунальныя паслугі. У 2010 годзе са спортам звязана болей за 400 000 працоўных месцаў, то бок каля 2,3 % усёй занятасці ў Англіі. Паводле ацэнак спецыялістаў, карысць здароўю людзей, якія рэгулярна займаюцца спортам, прынесла англійскай эканоміцы каля £ 11,2 млрд. Правядзенне масавых спартыўных спаборніцтваў, такіх як марафоны, павялічвае пазнавальнасць месцаў іх правядзення і дазваляе павялічыць прыбыткі ад турызму пры мінімальных інвестыцыях у інфраструктуру.
Восьмэ Бэрэзня (Ахтырскі раён)
Восьмэ Бэрэзня (Восьме Березня) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
За межамі зла
За межамі зла (Beyond Evil) — амерыканскі звышнатуральны фільм жахаў 1980 года рэжысёр Херба Фрыда, з і Ліндай Дей Джордж у галоўных ролях. Прэм'ера адбылася 9 мая 1980 года
Сінопсіс
Амерыканскі архітэктар Лары Эндрус (Джон Саксан) і яго жонка Барбара (Лінда Дэй Джордж) прыязджаюць на невялікі востраў недалёка ад узбярэжжа Філіпін, дзе Лары атрымаў новую працу. Дэл Джордж (Майкл Дантэ), дзелавой партнёр Лары, прапануе сям'і Эндрус пасяліцца ў вялікай каланіяльным асабняку пад назвай Каса Фартуна. Неўзабаве пасля пераезду мужа і жонкі даведваецца, што ў гэтага месца ёсць некалькі змрочных сакрэтаў. У асабняку калісьці жыла Альма Марцін (Джэніс Ліндэ), дачка багатага партугальскага суднаўладальніка, яка практыкувала акультызм, і якую забіў яе муж Эстэбан. Аднак Альма вярнулася з мёртвых і адпомсьціла благавернаму, і зараз жыве ў сценах Каса Фартуна, наводзячы жах на мясцовых жыхароў. Сямейства Эндрус не верыць гэтай легендзе, і вырашаюць застацца ў гэтым цудоўным асабняку ...
Муравей
Мураве́й (, Муравей) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Патапаўскага сельсавета.
Мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
У 9 км на паўночны захад ад Буда-Кашалёва, 57 км ад Гомеля, 2 км ад чыгуначнай станцыі Шарыбаўка (на лініі Жлобін — Гомель).
Гідраграфія
На ўсходзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з ледзь скрыўленай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, якая на поўначы раздвойваецца. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомы XX стагоддзя. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. У 1929 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас, 10 жыхароў загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У 1959 годзе ў складзе гаспадаркі Буда-Кашалёўскага аграрна-тэхнічнага каледжа (цэнтр — горад Буда-Кашалёва).
Баст
Баст (Бастэт, Убастэт, Бубасціс, Пушт) — у Старажытным Егіпце багіня радасці, весялосці і кахання, жаночай прыгажосці, урадлівасці і хатняга агменю, якая адлюстроўвалася ў выглядзе коткі ці жанчыны з галавой коткі. У перыяд ранніх дынастый, да прыручэння коткі, яе малявалі ў выглядзе львіцы, а раней — з галовой ільва, што намякала на яе двойчую прыроду (спалучэнне мужчынскага і жаночага пачатку).
Бацька яе — Сонца; маці — Хатор — Месяц. Нут, багіня нябёсаў, — сястра ёй, а брат яе — Хонсу, выганяе злых духаў.
Гісторыя культу
Верагодна, спачатку была іншароднай багіняй, якая распаўсюдзілася на Егіпет у вельмі раннія часы і стала атоесамлівацца з жаночай паловай багоў сонца - Птаха, Ра, а таксама Асірыса і Тэма. Культ Баст найболей дынамічна развіваўся ў Ніжнім Егіпце. На вобраз багіні напластаваліся некаторыя рысы Ісіды, якая таксама шырока ўваноўвалася ў городзе Абу-Пушт ("горад Пушт"), названы ў гонар Баст (Пушт - адно з яе імёнаў). У Абу-Пушт са старадаўніх часоў коткі лічыліся сакральнымі жывёламі: пасля смерці коткі яе гаспадары сбрывалі бровы ў знак жалобы, а калі памірала сакральная котка, што жыла ў гарадскім храме, то ў жалобу ўпадаў увесь горад. Вазака, які пераехаў котку, натоўп забіваў камянямі насмерць. Існуе паданне, што пярсідскі цар Камбіз II узяў егіпецкі горад Пілузу, прымусіўшы сваіх воінаў узяць замест шчытоў у рукі па котцы: жыхары не пажадалі забіваць сакральных жывёл і здалі горад.
Згадваецца яшчэ ў "Тэкстах пірамід", у Кнізе мёртвых яе імя сустракаецца вельмі рэдка. Горад Бубасціс (таксама названы ў гонар Баст), размяшчаўся на ўсход ад дэльты Ніла, у тым месцы ўсё яшчэ знаходзіцца высокі насып Тэл-Баст, які згадваецца таксама ў біблейскай кнізе прарока Іезэкіля як Пай-Бісет (егіп. Пу-Бастум). У часы фараона Аменхатэпа III культ Баст шырока распаўсюдзіўся па Егіпту: ва ўсякім выпадку, на многіх статуях Баст у Брытанскім музеі можна разгледзець імя Аменхатэпа.
У перыяд позняга Егіпту развіццё культаў замарудзілася, тэолагі таго часу амаль не ўносілі ў рэлігію новые элементы, зрабіўшы галоўнымі лозунгамі кансерватызм і ахавальніцтва. У позняй міфалогіі Баст часта малявалі ў выглядзе каршака з галавой коткі. Верагодна, падрэслівала тоеснасць Баст з Ісідай, якая ў міфе лятала над целам памерлага мужа Асірыса ў выглядзе каршака-перапёлачника і ўзмахамі крылаў нагнятала паветра ў яго памерлыя лёгкія, чым ажывіла бога.
Хаця імя Баст перакладаецца як "якая плача", "якая аддае", у супрацьвес грознай Сехмет, багіне вайны, якая ўвасабляла ў сабе разбуральную моц сонечнай арбіты, Баст ўвасабляла добрае сонца, якое давала жыццё. Яна лічылася таксама алегорыяй карысных рыс агню, багіняй шчаслівага лёсу.
Свята ў гонар Баст
У Бубасцісе знаходзіўся найвялікшы храм багіні Баст: паводле Герадота, ён стаяў на востраве, які цалкам атачала вада, акрамя праходу, які вёў да брамы. Два асобныя каналы вялі ад Нілу да ўваходу ў храм, апаясваючы культавае месца справа і злева. Каналы былі па 100 футаў шырынёй, а на іх берагах раслі дрэвы. Рэшткі велічнага будынку, які захаваўся ў часы Герадота, гаварылі аб тым, што храм меў да 500 футаў у вышыню. Паводле Герадота, адно з галоўных святаў у гонар Баст ладзілася ў красавіку ці ў траўні. Грэчаскі гісторык лічыць, што гэта было галоўнае свята ва ўсім Егіпце. Паводле Герадота, у час свята па Нілу ішло шмат лодак, напоўненых людзьмі. Некалькі жанчын білі ў бубны, некаторыя мужчыны ігралі на флейтах, астатнія пелі і пляскалі ў далоні. Пад'ехаўшы да гораду, яны выцягвалі лодкі на бераг, тысячы людзей крычалі да знямогі, жартоўна здзекваліся з жыхароў горада, цягнулі іх за адзенне, а тыя танцавалі. Тая ж гульня адбывалася ў многіх іншых гарадах. Па словах мясцовых жыхароў, якія перадае Герадот, удзел у святкаваннях прымала не меней за 700 тысяч людзей, не ўлічваючы дзяцей.
Баст у міфалогіі
Ёсць міфічны сюжэт з узелам багіні Сехмет, якую часам атоесамлівалі з Баст, альбо лічылі яе агрэсіўнай, жорсткай, "ільвінай" іпастассю. Калі бог Ра жыў на зямлі і кіраваў людзьмі, як фараон, людзі паўсталі супраць яго і пажадалі забіць багоў. Тады багіня Сехмет разганяе іх войскі. Але яна не можа спыніць сваю лютасць, і над чалавецтвам навісае пагроза вынішчэння. Тады багі прыдумваюць, як спыніць Сехмет: яны паліваюць зямлю півам, афарбаваным чырвонымі мінераламі, ад чаго яно робіцца падобным да крыві. Сехмет злізвае яго і засынае.
Кісялёўцы
Кісялёўцы (, Киселёвцы) — аграгарадок у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 9 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Кобрын, за 55 км ад Брэста.
Мбенга
Востраў Мбе́нга (фідж.: Beqa) — востраў у складзе Фіджы на поўдзень ад Віці-Леву. Агульная плошча — 36 км². Насельніцтва — 3000 чал. (2006 г.).
Востраў Мбенга мае вулканічнае паходжанне. Месціцца ў 42 км на паўднёвы захад ад Сувы. Рэльеф гарысты. Найвышэйшы пункт — 462 м. Усходні і паўднёвы берагі перасечаны глыбокімі залівамі. Вакол вострава цягнецца шырокае кола каралавых рыфаў.
Жыхары вёскі Руква з племені савау на востраве Мбенга вядомы сваім ўменнем хадзіць басанож па распаленым камяням. Згодна паданню, гэты дар яны атрымалі ў старажытныя часы ад духа-вугра. Першапачаткова хаджэнне па распаленым камяням праводзілася ў рытуальных мэтах і суправаджала традыцыйныя рэлігійныя святы. У наш час арганізуецца для забаў турыстаў.
Дзякуючы блізкасці да Сувы і цудоўнай прыродзе востраў Мбенга лічыцца на Фіджы папулярным дарагім курортам. Мясцовыя жыхары таксама займаюцца сельскай гаспадаркай і прыбярэжным рыбалоўствам.
NGC 6695
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Амінаспірты
Амінаспірты, амінаалкаголі — аліфатычныя арганічныя злучэнні, якія змяшчаюць —NH2, і —OH групы ля розных атамаў вугляроду ў малекуле. Ніжэйшыя амінаспірты ўяўляюць сабой высокакіпячыя масляністыя вадкасці з уласцівасцямі асноў.
Па ўзаемным размяшчэнні аміна- і гідраксільных груп адрозніваюць 1,2-, 1,3-, 1,4-амінаспірты і т. п.; па ступені замяшчэння амінагрупы амінаспірты, падобна амінам, дзеляць на першасныя, другасныя і трацічныя.
Атрыманне і ўласцівасці
α-Амінаспірты атрымліваюць далучэннем аміяку і амінаў да эпаксідаў, для сінтэзу іншых амінаспіртоў выкарыстоўваюць стандартныя сінтэтычныя метады ўвядзення амін — і гідраксільнай груп.
Для амінаспіртоў характэрныя рэакцыі як спіртоў, так і амінаў, аднак у выпадку блізкага размяшчэння амінавай і гідраксільнай групы з-за ўзаемнага ўплыву іх рэакцыйная здольнасць некалькі паніжаная.
Аминоспирты ў біяхіміі
Да амінаспіртоў ставіцца халін, якому належыць важная роля ў абмене рэчываў у чалавека і жывёл; прэпараты халіну ўжываюць для лячэння печані. Некаторыя алкалоіды, напрыклад эфедрын, з'яўляюцца амінаспіртамі, да іх належыць таксама важны гармон адрэналін.
Крывая вежа ў Торуні
Крывая вежа ў Торуні — сярэднявечная абаронная вежа, назва якой узнікла з-за яе значнага адхілення ад вертыкалі. Аб’ект размешчаны на тэрыторыі Старога горада Торуні на вуліцы «Пад Падаючай вежай», 1.
Гісторыя
Вежа была пабудаваная ў другой палове XIII стагоддзя як элемент абароннай сістэмы горада. Яе вышыня складала 15 метраў. Праз адтуліну ў бакавой сцяне праходзіў мост для аховы, які спалучаў вежу з гарадскімі мурамі. Боепрыпасы ў вежу дастаўляліся з тыльнага боку, дзе вежа не мела сцяны. Ужо ў сярэднявеччы грунт, на якім была пабудаваная вежа, пачаў ссоўвацца пад яе цяжарам. У выніку вежа пачала нахіляцца, пакуль яе фундамент не абапёрся на больш цвёрдую аснову.
У канцы 2006 і пачатку 2007 гадоў нахіл вежы складаў больш за 5°, адхіленне верхняй часткі вежы ад вертыкалі складала больш за 146 см.
У XVIII стагоддзі вежа перастала выконваць абарончую функцыю. Менавіта тады была дабудаваная ейная чацвёртая сценка, і аб’ект быў ператвораны ў турму для жанчын. У XIX стагоддзі ў вежы размяшчалася кузня і жыллё збройніка, а ў другой палове гэтага стагоддзя, яна была цалкам аддадзеная на жыллёвыя патрэбы.
У 1960-я гады аб’ект стаў сядзібай некалькіх культурных асацыяцый. У 1970-х і 1980-х гадах тут размяшчаўся філіял Польскай асацыяцыі джазу і Куяўска-Паморскае культурнае таварыства. У вежы быў таксама адкрыты сувенірны шапік і кавярня. Сёння вежа выконвае культурніцкія функцыі і з’яўляецца адным з найбольш адметных аб’ектаў торуньскага Старога горада.
Дона Тарт
Біяграфія
У 1981 годзе паступіла ва ўніверсітэт Місісіпі і стала чальцом брацтва «Капа Капа Гама». У 1982 годзе перайшла ў Бенінгтанскі каледж (штат Вермонт, ЗША), які спецыялізуецца ў вобласці вольных мастацтваў. У 1986 годзе скончыла каледж па спецыяльнасці класічнай філалогіі.
У 1992 годзе выдала першы раман «Таемная гісторыя» (The Secret History), якія стаў бестсэлерам і быў перакладзены на 24 мовы. У 2002 годзе выйшаў другі раман «Маленькі сябар» (The Little Friend).
У 2013 годзе апублікавала трэці раман «Шчыгол» (The Goldfinch), у 2014 годзе раман атрымаў Пулітцэраўскую прэмію. Кампаніі Warner Bros. і RatPac Entertainment набылі правы на экранізацыю кнігі, фільм выйшаў у 2019 годзе.
Бітва на Марне (1918)
Друга́я Ма́рнская бі́тва (15 ліпеня — 5 жніўня 1918 года) — буйная бітва паміж нямецкімі і англа-франка-амерыканскімі войскамі, якая адбылася каля ракі Марна падчас Першай сусветнай вайны. Гэта быў апошні генеральны наступ нямецкіх войскаў за ўсю вайну. Бітва была прайграна немцамі пасля контратакі французаў.
Бітва пачалася 15 ліпеня, калі 23 нямецкія дывізіі 1-й і 3-й арміі пад кіраўніцтвам Фрыца фон Бюлава і Карла фон Айнема напалі на 4-ю французскую армію пад кіраўніцтвам Анры Гуро на ўсходзе ад Рэймса. У гэты ж час 17 дывізій 7-й нямецкай арміі пры падтрымцы 9-й атакавалі 6-ю французскую армію на захадзе ад Рэймса. Людэндорф спадзяваўся падзяліць сілы французаў.
На дапамогу французскім войскам прыйшлі амерыканскія войскі (85 000 чалавек) і Брытанскі экспедыцыйны корпус. Нямецкі напад на ўсход ад Рэймса быў спынены ў той жа дзень, але на захадзе нямецкія войскі зламалі супраціўленне 6-й французскай арміі і прасунуліся на 15 км. Наступ на гэтым участку быў спынены 17 ліпеня сумеснымі высілкамі войскаў Францыі, Вялікабрытаніі, ЗША і Італіі.
Пасля спынення нямецкага наступу Фердынанд Фош (камандуючы саюзнымі войскамі) аддаў загад аб контрнаступленні, якое пачалося 18 ліпеня. 24 французскія дывізіі пры падтрымцы саюзнікаў (у тым ліку 8 амерыканскіх дывізій і 350 танкаў) атакавалі ўтвораны выступ лініі фронту. Контратака была паспяховай: 10-я і 6-я арміі прасунуліся на 8 км, у той час як 5-я і 9-я арміі атакавалі немцаў на захадзе. 20 ліпеня нямецкае камандаванне аддало загад аб адступленні, і немцы вярнуліся на пазіцыі, якія яны займалі да вясновага наступлення. Да 6 жніўня контратака саюзнікаў выдыхнулася пасля таго, як немцы замацаваліся на старых пазіцыях.
Катастрафічнае паражэнне Германіі пацягнула за сабой адмову ад плана Людэндорфа ўварвацца ў Фландрыю і стала першай з серыі перамог саюзнікаў, якія завяршылі вайну.
Магдалін
Магда́лін (, Магдалин) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
Чорная Афрыка
Чорная Афрыка  (Афрыка на поўдзень ад Сахары, Трапічная Афрыка; Sub-Saharan Africa, скарочана SSA, Africa South of the Sahara, Black Africa, Dark Africa) — назва часткі афрыканскага кантынента, размешчанай на поўдзень ад пустыні Сахара. Гэта частка Афрыкі населена пераважна негроіднымі народамі (у адрозненне ад еўрапеоідаў Паўночнай Афрыкі), што паслужыла падствай для больш ранняй назвы «Чорная Афрыка».
Падзел Афрыканскага кантынента адносяць прыкладна да сярэдзіны 3-га тыс. да н.э., калі пачынаецца высыханне Сахары, якая стала практычна непераадольнай перашкодай для культурных кантактаў. Адзіным сувязным звяном застаецца даліна Ніла, уздоўж якой узнікла некалькі цывілізацый, якія зведалі моцны ўплыў Старажытнага Егіпта.
У Чорнай Афрыцы ў 1 тыс. да н.э. паўсюдна распаўсюджваецца металургія жалеза. Тут не склалася культуры бронзавага веку, і адбыўся непасрэдны пераход ад неаліту да жалезнага веку. Культуры жалезнага веку распаўсюджваюцца як на захадзе (Нок), так і на ўсходзе (паўночны ўсход Замбіі і паўднёвы захад Танзаніі) Трапічнай Афрыкі. Распаўсюджанне жалеза спрыяла асваенню новых тэрыторый, перш за ўсё — трапічных лясоў, і стала адной з прычын рассялення па большай частцы Трапічнай і Паўднёвай Афрыкі народаў, якія размаўлялі на мовах банту і выціснулі на поўнач і поўдзень прадстаўнікоў эфіопскай і капоіднай рас.
Паводле сучаснага палітычнага падзелу Чорная Афрыка ўключае 48 краін. Часам да гэтага спісу дадаюць па прычыне геаграфічнай блізкасці і Мадагаскар, хоць краіна ляжыць на востраве, а не на кантыненце.
Сезар (прэмія, 2008)
33-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 22 лютага 2008 года ў Парыжы.
Loxosceles
Небяспека для чалавека
Яд небяспечны для чалавека: выклікае некроз значнага ўчастка скуры ў раёне ўкусу. Асноўны кампанент яду — сфінгаміеліназа D. Атручэнне ядам павука з роду Lохоsсеles характарызуецца гангрэнавым струпам на месцы ўкусу, млоснасцю, недамаганнем, ліхаманкай, гемолізам і трамбацытапеніяй. У большасці выпадкаў укус павука нязначны і абыходзіцца без некрозу, аднак у вялікіх дозах здольны справакаваць утварэнне некратычнай язвы, знішчаюць мяккую тканку. У дыяметры язва можа дасягаць 25 см і больш, а пасля гаення, якое займае 3-6 месяцаў, застаецца уціснуты рубец.
Пясчанка (Барадуліхінскі раён)
Пясчанка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Ленінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 50 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633855100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1244 чалавекі (613 мужчын і 631 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 878 чалавек (422 мужчыны і 456 жанчын).
Надзеждзіна
Надзе́ждзіна (, Надеждино; да 1937 года Угольцы) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўскага сельсавета.
Размяшчэнне
На поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 75 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе, затым па шашы Доўск — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, да якой на поўначы пад прамым вуглом далучаецца кароткая прамалінейнай вуліца. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая XIX стагоддзя як вёска ў Гарадзецкай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1850 годзе ў валоданні памешчыка Кеневіча. Па рэвізіі 1858 года ў складзе маёнтка Самойлаў. З 1884 года дзейнічаў хлебазапасны магазін. Па перапісу 1897 года знаходзіліся 2 вятракі. У 1909 годзе 762 дзесяцін зямлі.
У 1925 годзе ў Прыбарскім сельсавеце Гарадзецкага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Чырвоная Зорка», працаваў вятрак. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 59 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Шлях Ілліча» (цэнтр — вёска Мікалаеўка).
NGC 6696
NGC 6696 (іншыя абазначэнні — PGC 62215, MCG 10-26-47) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гімн Бахрэйна
Гімн Бахрэйна афіцыйна прыняты ў 1971 годзе. Аўтар тэксту — Махамед Судкі Аяш (1925—2000)
Арабскі тэкст
بحريننا مليكنا
Рыбна (Кобрынскі раён)
Ры́бна (, Рыбна) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Кіселявецкага сельсавета.
Гімн Бахрэйна
Арабскі тэкст
رمــــز الوئام
دســــتورها عالــي المــكانة و المــقام
ميثاقها نهج الشريعة و العروبة و القيم
عاشت مملكة البحرين
بــلــد الــكرام
مــهد الســلام
Дарога Н2417
— мясцовая аўтамабільная дарога агульнага карыстання Віцебскай вобласці Беларусі даўжынёй 4,2 км, якая злучае аграгарадок Мнюта 2 з вёскай Вялец. Аўтадарога мае IV катэгорыю і асфальтавае пакрыццё, аднак сучасны стан дарожнага палатна (адзення) не адпавядае патрабаванням СТБ 1291—2007.
Гімн Бахрэйна
Транскрыпцыя МФА
baḥrainuna:, mali:kuna:
ramzu l-wiˀa:m,
mi:θa:quha: nahʤu ʃ-ʃari:ˁati wa l-ˁuru:bati wa l-qiyam,
ˁa:ʃat mamlakatu l-baḥrain!
baladu l-kira:m,
mahdu s-sala:m,
dustu:ruha: ˁali: al-makanati wa l-maqa:m;
Літаральны пераклад
Наш Бахрэйн, наш кароль —
Сімвал гармоніі,
Яго канстытуцыя — найвышэй за ўсё,
Яго закон — шлях шарыяту, арабскіх традыцый і каштоўнасцяў,
Жыве каралеўства Бахрэйн!
Краіна высакародных,
Зыбка свету,
NGC 6697
NGC 6697 (іншыя абазначэнні — PGC 62354, UGC 11349, MCG 4-44-14, ZWG 143.21) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксееўка (Барадуліхінскі раён)
Аляксееўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ленінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633855200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 87 чалавек (45 мужчын і 42 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 46 чалавек (25 мужчын і 21 жанчына).
Сезар (прэмія, 2009)
34-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 27 лютага 2009 года ў Парыжы.
Стронга радужная
Апісанне
Даўжыня цела 50—90 см, маса да 2, радзей 6 кг. Падобна да стронгі ручаёвай, адрозніваецца больш доўгім целам, выемчатым хваставым плаўніком, шырокай радужнай палосай уздоўж бакавой лініі, адсутнасцю на целе чырвоных плямін.
Пашырэнне
Аселая форма. Пашырана ў горных рэках, ручаях, азёрах ціхаакіянскага ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі. Часам лічыцца падвідам або прэснаводнай формай ціхаакіянскага стальнагаловага ласося (Salmo gairdneri). Акліматызавана ў Еўропе, Аўстраліі, Новай Зеландыі, Паўднёвай Афрыцы, на Мадагаскары. Аб'ект сажалкавай рыбагадоўлі.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца воднымі беспазваночнымі, дробнай рыбай і насякомымі; у сажалкавых гаспадарках — спецыяльна прыгатаваным кормам.
Тэмпературны оптымум каля 20 °С. Палавая спеласць на 3—4-м годзе жыцця. У прыродных умовах нерастуе ў сакавіку—красавіку на ўчастках з камяністым грунтам, ікру закопвае ў гальку. Плоднасць 1,6—2 тыс. ікрынак на 1 кг масы цела. Развіццё ікры каля 1,5—2 месяцаў.
Кулінарнае выкарыстанне
Мяса цэніцца як дыетычны прадукт.
Аранеаморфныя павукі
Аранеаморфныя павукі (Araneomorphae) — інфраатрад павукоў (Araneae). Ва ўмераных шыротах людзі часцей за ўсё сутыкаюцца з павукамі з гэтай групы. Працягласць жыцця большасці прадстаўнікоў — каля года.
Будова
Хеліцэры большасці прадстаўнікоў інфраатраду валодаюць лабідагнатнай будовай: іх другія членікі складваюцца ў медыяльным кірунку — насустрач адзін аднаму. У параўнанні з артагнатнымі хеліцэрамі павукоў інфраатраду Mygalomorphae, лабідагнатныя хеліцэры дазваляюць атакаваць больш буйную здабычу, з чым звязваюць вялікую колькасць карлікавых формаў у гэтай групе. Прадстаўнікі адной з груп інфраатраду — сямейства Hypochilidae — захоўваюць прымітыўную артагнатную будову хеліцэр і сляды раздзялення брушка на сегменты.
Таксанамія
Інфраатрад падзяляюць на два таксона:
Палын
Палы́н (Artemisia) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя, пераважна апушаныя травяністыя расліны і паўкусты. Вышыня да 1,5 м. Большасць мае характэрны «палынны» пах. Сцёблы прамастойныя, узыходныя ці ляжачыя. Лісце перыстарассечанае, лопасцевае ці суцэльнае. Жоўтыя ці чырванаватыя кветкі ў дробных шматлікіх кошыках, якія сабраны ў агульныя гронкападобныя або мяцёлчатыя суквецці. Плод — сямянка.
Арэал
Пашыраны ў Еўразіі, Афрыцы, Паўночнай Амерыцы. Некаторыя віды дамінуюць у раслінным покрыве засушлівых, пераважна засоленых абласцей (напрыклад, палынныя пустыні Паўднёвага Казахстана, Сярэдняй Азіі). На тэрыторыі Беларусі найбольш вядомыя, ,. Растуць на сухіх лугах, пясках, у агародах, садах, каля жылля.
Выкарыстанне
Лекавыя, кармавыя, фарбавальныя, эфіраалейныя, вострапрыпраўныя, інсектыцыдныя і дэкаратыўныя расліны. Як лекавы сродак ужываюць, , і інш. Культывуецца.
Віды
Род налічвае каля 400 (па іншых звестках 250) відаў. Паводле сайта The Plant List — 481 від. Некаторыя з іх:
Гімн Ірана
«سرود ملی جمهوری اسلامی ایران», («Sorude Melliye Jomhuriye Eslâmiye Irân») — нацыянальны гімн Ісламскай Рэспублікі Іран. Аўтар музыкі Хасан Рыяхі, словы напісаны калектывам аўтараў. Гэты гімн быў прыняты ў 1990 годзе, замяніўшы гімн, які выкарыстоўваўся ў часы аяталы Хамейні.
Запіс кірыліцай (таджыкская мова)
Сар зад аз уфуқ меҳри ховарон
Фуруғи дидаи хақ боварон
Баҳман, фарри имони мост
Паёмат эй Имом, истиқлол, озодӣ, нақши ҷони мост
Поянда мониву ҷовидон
Ҷумҳурии исломии Эрон!
Каціныя
Каціныя, кашэчыя (Felidae) — сямейства млекакормячых атрада драпежных. Найбольш спецыялізаваныя з драпежнікаў.
Апісанне
Да сямейства належаць буйныя і сярэднія па памерах жывёлы, якія з’яўляюцца падпільноўваючымі драпежнікамі. Цела ў іх стройнае, гнуткае, з акруглай галавой. Каціныя валодаюць добра развітым слыхам і зрокам. Знаходзячыся ў засадзе, яны непрыметна падкрадваюцца да здабычы і, зрабіўшы кароткі кідок, хапаюць яе. Бясшумна падкрадвацца ім дазваляюць развітыя на ніжнім боку пальцаў падушачкі і ўцяжныя кіпцюры, якія пры хадзьбе не стукаюць і не тупяцца.
Памеры шырока вагаюцца: ад 34 см і масы 1 кг (плямістай-рудая котка) да 3,8 м і больш за 300 кг (тыгр). Канечнасці пальцаходзячыя, пярэднія — 5-пальцавыя, заднія — 4-пальцавыя. Ва ўсіх відаў, акрамя гепарда і суматранскай коткі, кіпцюры ўцягвальныя. Зубоў менш, чым у астатніх драпежных (28-30), таму пыса кароткая, а галава выглядае круглявай. Зубная сістэма рэзка выяўленага драпежнага тыпу. Язык пакрыты дробнымі, завостранымі рагавымі смочкамі, якія дапамагаюць кашэчым саскабляць мяса з касцей і чысціць поўсць. Хвост у большасці відаў доўгі. Афарбоўка ад шэрай да рудавата-бурай, як правіла з палосамі, плямамі, плямкамі або разеткамі. Валасяное покрыва нізкае, больш пухнатае ў паўночных і высакагорных відаў. З органаў пачуццяў лепш развітыя слых і зрок; нюх слабей. Коткі здольныя чуць вельмі высокія гукі — частатой да 80 000 Гц (чалавек да 20 000 Гц).
Спосаб жыцця
Спосаб жыцця пераважна змрочны і начны. Жывуць у адзіночку ці сем'ямі; ільвы ўтвараюць прайды. Дробныя віды размножваюцца штогод або часцей (свойскі кот); буйныя — раз у 2-3 гады. Дзіцянят у дробных відаў да 5-6, у буйных 2-4. Дзіцяняты нараджаюцца сляпымі і бездапаможнымі. Выхоўвае дзіцянят маці, бацька клапоціцца пра іх толькі ў рэдкіх выпадках. Працягласць жыцця да 30 гадоў.
NGC 6698
NGC 6698 — группа звёзд ў сузор’і Стралец.
Альхоўка (Кобрынскі раён)
Альхо́ўка (, Ольховка) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Авалау
Востраў Авалау (Ovalau) — востраў у складзе Фіджы на ўсход ад Віці-Леву. Агульная плошча — 102,3 км². Насельніцтва — 9100 чал. (2014 г.).
Геаграфія
Востраў Авалау знаходзіцца ў 54,2 км на паўночны ўсход ад Сувы, сталіцы Фіджы. Мае вулканічнае паходжанне. Даволі гарысты. Найвышэйшы пункт — 625 м. Абрысамі нагадвае авал, выцягнуты з поўначы на поўдзень. Даўжыня — 14,86 км. Найбольшая шырыня — 10,26 км. Частка ўзбярэжжа ахоплена колам каралавых рыфаў.
Гісторыя
Авалау вядомы тым, што з 1830-ых гг. на ўсходзе вострава сяліліся еўрапейскія гандляры сандалам і місіянеры. Вёска Левука на некаторы час ператварылася ў важны транзітны порт, дзе меліся хрысціянскія храмы, друкарня і нават перыядычныя выданні (з 1869 г.). Адносіны паміж правадырамі Авалау, многія з якіх мелі крэольскае паходжанне, і еўрапейцамі былі складанымі. У 1844 г. частка еўрапейцаў пакінула востраў з-за пагрозы сутычак з мясцовым насельніцтвам, але паселішча ў Левука хутка адрадзілася дзякуючы брытанскім місіянерам, тут з’явіліся консульствы Вялікабрытаніі і ЗША.
У 1840-ыя гг. Авалау фармальна трапіў пад уладу правадыроў вострава Мбау, аднак пасля прыходу да ўлады Такамбау ў 1852 г. мясцовыя правадыры разам з саюзнікамі на Віці-Леву паднялі паўстанне. Толькі ў 1865 г. яны пагадзіліся заключыць з Такамбау саюз тавата. У 1871 г. на Авалау па ініцыятыве брытанцаў адбылася каранацыя Такабау, але сепаратысцкія настроі працягвалі дамінаваць. У 1877 г. сталіца Фіджы была перанесена з вёскі Левука ў Суву.
Эканоміка
Вёска Левука з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам вострава Авалау і навакольных тэрыторый. На востраве маюцца порт, аэрапорт, рыбаперапрацоўчыя прадпрыемствы. Мясцовае насельніцтва займаецца сельскай гаспадаркай і абслугоўваннем турыстаў.
Гай-Мошэнка
Гай-Мошэнка (Га́й-Мо́шенка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрнэччынскай вясковай абшчыны.
Хіпі
Хіпі (анг. hippy або hippie; ад разм. Hip або hep, — «разумее, дасведчаны» (hipster — старую назву субкультуры прыхільнікаў Бібоп) — філасофія і субкультура, першапачаткова ўзнікла ў 1960-х гадах у ЗША.
Росквіт руху прыйшоўся на канец 1960-х — пачатак 1970-х гадоў. Першапачаткова хіпі пратэставалі супраць пурытанскай маралі некаторых пратэстанцкіх цэркваў, а таксама прапагандавалі імкненне вярнуцца да прыроднае чысціні праз любоў і пацыфізм. Падтрымлівалі вольны і незалежны лад жыцця, аскетызм, свабоду сексуальных зносін і ўжывання наркотыкаў. Многія хіпі былі вегітарыянцамі альбо веганамі, падарожнічалі аўтастопам, цікалівіся ўсходнімі рэліягіямі і філасофіямі (будызм, індуізм, даасізм, усходняя містыка). Праводзілі массавыя акцыі пратэсту супраць вайны ў В'етнаме, а таксама за правы жанчын, у абарону экалогіі. Сярод людзей, якія натхнілі рух хіпі, былі пісьменнік Кен Кізі, паэт Джэк Керуак, вучоны і грамадскі дзеяч Цімаці Ліры (таксама вядомы як ЛСД-гуру), пясняры Джон Ленан і Скот Макензі інш.
Адзін з самых вядомых лозунгаў хіпі: «Make love, not war!», што прыблізна азначае: «Кахайце, а не ваюйце». Рух хіпі меў месца ў ЗША, краінах Заходняй і Цэнтральнай Еўропы, у СССР і ў БССР у прыватнасці. У сацыялістыных краінах хіпі былі аб'ектам крытыкі і асуджэння ў СМІ. Доўгі перыяд часопіс «Вожык» амаль у кожным нумары публікаваў карыкатуры на прадстаўнікоў субкультуры.