cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Біткойн
Рэзкія скокі курсу
Так як эмісія абмежавана і запраграмавана, а агульная колькасць ніколі не перавысіць 21 000 000 БТК, у будучыні цалкам верагодна дэфляцыя біткойна. З-за чаго ў гульцоў рынку можа мецца стымул да накаплення манет з мэтай спекуляцыі, калі яны вырашаць, што курс будзе няспынна расці. Пры гэтым належыць улічваць, што на доўгатэрміновае ўмацаванне біткойна наўпрост будзе ўплываць рост колькасці толькі тых тавараў і паслуг, якія можна будзе за іх набыць, а не тавараў і паслуг увогуле, таму з абмежаванай колькасці біткойнаў зусім не вынікае непазбежны рост іх курса. Напрыклад, у сярэдзіне 2011 года з-за спекуляцыйнага попыту курс рэзка вырас да больш чым трыццаці долараў ЗША за біткойн, пасля чаго ўпаў прыкладна да двух.
Ценявая эканоміка
Па прычыне ананімнасці і некантралюемасці, біткойн ідэальна падыходзіць для ценявой эканомікі, што можа паслужыць фармальнай падставай юрыдычнай атакі на біткойн з быку тых, каму ён эканамічна не выгадны. Хоць наяўныя грошы не менш ананімны, а здзелкі па ім таксама некантралюемыя, яны менш зручныя для аддаленых плацяжоў.
Крадзяжы
Так як у Bitcoin няма кантралюючага цэнтра, магчымы іх крадзеж без магчымасці адмены несанкцыянаваных транзакцый. Таксама магчымы ўзломы біткойн-біржаў і пулаў сумеснай здабычы, што насамрэч адбывалася.
Схаваны майнінг
В чэрвені 2011 года Symantec заявіла, што майнінг можа быць запушчаны на ботнэтах. Такім чынам, сотні і тысячы камп’ютараў пачнуць працаваць над генерацыяй крыптавалюты без ведама іх уладальнікаў. Таксама магчыма ўжыванне супрацоўнікамі карпаратыўных рэсурсаў для генерацыі біткойнаў.
Патрабаванні да дыскавай прасторы для захоўвання гісторыі транзакцый
З-за асаблівасцей функцыянавання сістэмы, аб’ём інфармацыі, якую павінен трымаць і апрацоўваць кожны ўдзельнік абмену, ўвесь час расце. Ужо зараз (пры прыкладна 210 000 выпушчаных у зварот блоках і прыкладна 5000 транзакцыях у суткі) аб’ём базы даных, што захоўвае кожны ўдзельнік абмену, перавышае 3000 Мб, а яе першапачатковая загрузка/стварэнне/праверка/сінхранізацыя (пасля першай усталёўкі праграмы-кліента) займаюць каля сутак работы сярэдняга камп’ютара і велізарны аб’ём дыскавых аперацый (больш 700 Гб). У выпадку росту папулярнасці павелічэнне аб’ёму транзакцый да ўзроўняў параўнальных са звычайнымі плацёжнымі сістэмамі (ад 100 000 транзакцый у суткі і больш) зробіць немагчымым ужыванне bitcoin на звычайных персанальных камп’ютарах без істотных змен у прынцыпах работы сістэмы. Па гэтай прычыне актыўна ідзе распрацоўка альтэрнатыўных кліентаў, рэалізаваных у адпаведнасці з ідэалогіяй «тонкага кліента», гэта значыць не трымаючых на цвёрдым дыску змесціва блокаў, а замест гэтага захоўваючых толькі іх загалоўкі.
Манета біткойна (зрэшты, як і фіятныя грошы) не падмацавана каштоўным металам ці іншым фізічным аб’ектам. Па некаторых прыкметах BTC паказваў сябе бурбалкай, што не прамінулі адзначыць прыхільнікі традыцыйных фінансаў. Ён вельмі валацільны і моцна залежыць ад увагі СМІ і карыстальнікаў. Паступова хваляванне змяншаецца, па меры таго як крыптавалюта становіцца мейнстрымам.
На бцяперашні час Bitcoin значна больш запатрабаваны як інвестыцыя, а не як плацёжны інструмент. На думку некаторых экспертаў, ён увогуле не адбыўся як сродак плацяжоў, і наўрад ці калі-небудзь адбудзецца, таму гэта хутчэй аналаг золата, у якім можна захоўваць свае зберажэнні і пры выпадку выгадна прадаць, калі кошт вырасце. Для плацяжоў больш падыходзяць іншыя манеты, напрыклад, Ripple.
Тоамас Хендрык Ільвес
Біяграфія
Тоамас Хендрык Ільвес нарадзіўся 26 снежня 1953 ў сталіцы Швецыі Стакгольме.
Пазней сям’я эмігравала ў ЗША, дзе прайшлі дзіцячыя і юнацкія гады будучага прэзідэнта Эстоніі. У 1972 годзе скончыў сярэднюю школу ў Лявоніі, Нью-Джэрсі. У 1976 годзе скончыў Калумбійскі ўніверсітэт, атрымаў ступень бакалаўра псіхалогіі, а ў 1978 годзе — Пенсільванскі ўніверсітэт (магістр псіхалогіі).
Наталля Пятроўна Лаўрыненка
Наталля Пятроўна Лаўрыне́нка (нар., г. , Магілёўская вобласць, БССР) — беларуская вяслярка. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класу (1996). Заслужаны майстар спорту Беларусі (1997).
Біяграфія
Скончыла ў 1999 годзе Магілёўскае вучылішча алімпійскага рэзерву. Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 1996 года ў Атланце (ЗША) у складзе васьмёркі з рулявой. 5-е месца на ў  (Францыя) у складзе чацвёркі парнай. Уладальніца Кубка свету (1999) і сярэбраны прызёр (1998) у складзе чацвёркі парнай. У 1994—2000 спартсмен-інструктар па акадэмічным веславанні Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь. З 2001 года метадыст-інструктар Магілёўскага вучылішча алімпійскага рэзерву.
Сірыя (рымская правінцыя)
Сірыя — была рымскай правінцыяй. Далучана ў 64 годзе да н.э. Пампеем, як следства яго ваеннай прысутнасці пасля перамогі ў Трэцяй Мітрыдатавай вайне. Яна заставалася пад уладай Рыма, а потым і Візантыі, на працягу сямі стагоддзяў, да 637 г., калі пала падчас арабскіх заваяванняў.
Перыяд прынцыпату
Сірыйская армія складалася з трох легіёнаў і абараняла парфянскую мяжу. У 69 г. сірыйскія войскі падтрымалі новага імператара Веспасіяна. З канца II стагоддзя некалькі знатных сірыйцаў уваходзілі ў Рымскі сенат, напрыклад, Тыберый Клаўдзій Пампеян і Гай Авідзій Касій. У 193 г. ад правінцыі адлучылася т.зв. Полая Сірыя. У III стагоддзі сірыйцы нават дасягнулі імперскай улады, стварыўшы дынастыю Севераў. З 260 па 273 гг. Сірыя была часткай Пальмірскага царства, якое адкалолася ад імперыі.
Перыяд дамінату
Пасля рэформаў Дыяклетыяна абедзве правінцыі сталі часткай дыяцэзіі Усход. У 330—350 гг. з тэрыторый Полай Сірыі уздоўж заходняга берага Еўфрата і былой вобласці Камагена была створана Еўфрацкая правінцыя, са сталіцай Іераполіс. Затым, пасля каля 415 г., Полая Сірыя падзялілася на Syria I, са сталіцай у Антыёхіі, і Syria II, са сталіцай ў Апамеі на Аронце.
Візантыйскі перыяд
У 528 г. імператар Юстыніян I з тэрыторый абедзвюх правінцый вылучыў невялікую прыбярэжную правінцыю Феадорыю. Рэгіён заставаўся адным з найважнейшым у Візантыйскай імперыі. У 609—628 гг. ён быў акупаваны Сасанідамі, затым адноўлены імператарам Іракліем I, але зноў страчаны з-за мусульманскіх заваяванняў пасля бітвы пры Ярмуку і падзення Антыёхіі ў 637 г.
Іван Ільіч Кустаў
Іван Ільіч Кустаў (, сяло Манчаж, Арцінская воласць, Кунгурская акруга, Уральская вобласць, РСФСР, СССР —, , Беларусь) — палкоўнік Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
14 студзеня 1945 года рота Кустава прарвала нямецкую абарону ў раёне вёскі Выбараў за 12 кіламетраў ад Магнушава. Пераследуючы адыходзячага суперніка, яна паспяхова адбіла некалькі яго контратак і па лёдзе пераправілася цераз Піліцу, захапіўшы і ўтрымаўшы да падыходу ўсяго палка плацдарм на яе заходнім беразе.
Указам Прэзідыума Вярхоўнай Рады СССР ад 27 лютага 1945 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя ў наступальных баях і пры фарсіраванні ракі Піліцы» капітан Іван Кустаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля.
Пасля заканчэння вайны Кустаў працягнуў службу ў Савецкай арміі. У 1979 годзе ў званні палкоўніка Кустаў быў звольнены ў запас. Працаваў начальнікам штаба грамадзянскай абароны інстытута Белпрампраект.
Памёр 3 сакавіка 2022 г. ва ўзросце 98 гадоў.
Ход каралевы (міні-серыял)
«Ход каралевы» (The Queen’s Gambit, «Ферзевы гамбіт») — амерыканскі серыял пра шлях дзяўчынкі-сіраты да шахматнай славы, прэм'ера якога адбылася 23 кастрычніка 2020 года. Стаў самым папулярным міні-серыялам у гісторыі стрымінгавай платформы Netflix, атрымаў станоўчую ацэнку крытыкаў, а таксама сабраў пазітыўныя водгукі ў шахматнай супольнасці.
Сюжэт
Серыял з’яўляецца адаптацыяй рамана Уолтэра Тэвіса 1983 года з той жа назвай.
Бэт Харман, галоўная гераіня серыяла, становіцца сіратой у 9 гадоў і трапляе ў прытулак. Там яна знаёміцца з прыбіральшчыкам, які вучыць яе гуляць у шахматы. Дзяўчынка захапляецца гульнёй, да якой у яе ёсць выключныя здольнасці. З ранняга ўзросту Бэт Харман сутыкаецца з праблемай злоўжывання псіхаактыўнымі рэчывамі, якія дапамагаюць ёй штоноч уяўляць шахматную дошку і прыдумляць розныя шахматныя камбінацыі.
Пазней Бэт трапляе ў прыёмную сям’ю і пачынае браць удзел у прэстыжных шахматных турнірах. Мужчыны-канкурэнты і арганізатары турніраў спачатку сумняюцца ў яе здольнасцях, але Бэт Харман (у дарослым узросце яе грае Ані Тэйлар-Джой) разгромна перамагае сваіх апанентаў. Такім чынам дзяўчына становіцца ўсё больш вядомай у краіне.
Кансультанты
Кансультантамі для шахматных сцэн сталі былы чэмпіён свету Гары Каспараў і вядомы амерыканскі трэнер па шахматах Брус Пандальфіні.
Ацэнкі
«Ход каралевы» паказвае шахматы як высокаэстэтычную гульню, серыял паспрыяў адраджэнню грамадскай цікавасці да шахматаў. Толькі за першы месяц пасля выхаду яго паглядзелі 62 мільёны карыстальнікаў Netflix.
Судовая медыцына
Судо́вая медыцы́на — галіна агульнай медыцыны, сукупнасць ведаў і спецыяльных метадаў даследавання, што ўжываюцца ў мэтах вырашэння пытанняў медыка-біялагічнага характару, якія ўзнікаюць у дзейнасці праваахоўных органаў, а таксама канкрэтных задач аховы здароўя.
Кола навуковых інтарэсаў і пытанняў, што вырашаюцца, звязвае судовую медыцыну з рознымі галінамі медыцыны (паталагічнай анатоміяй, хірургіяй, акушэрствам, педыятрыяй і інш.), а таксама шэрагам іншых дысцыплін — крыміналістыкай, грамадзянскім і крымінальным правамі і працэсамі, фізікай, хіміяй, біялогіяй, матэматыкай і інш. Гэта абумоўлівае шырокае выкарыстанне ў судовай медыцыне падыходаў і методык, якія прымяняюцца ў сумежных дысцыплінах.
Тэрмін «судовая медыцына» таксама ўжываюць як назву адпаведнай вучэбнай дысцыпліны, якую абавязкова вывучаюць студэнты медыцынскіх і юрыдычных вышэйшых навучальных устаноў (факультэтаў). Акрамя гэтага, тэрмінам вызначаецца ўрачэбная спецыялізацыя, гэтак жа як хірургія, тэрапія, педыятрыя і інш. Спецыяліст у галіне судовай медыцыны, які мае адпаведную вышэйшую адукацыю, спецыяльную падрыхтоўку і атэстацыю, вызначаецца як дзяржа́ўны судо́ва-медыцы́нскі экспе́рт.
Агульная характарыстыка
Вельмі важным сведчаннем павелічэння патрэб у медыцынскіх ведах, падпарадкаваных аспектам следства і суда, з'яўляецца кодэкс Юстыніяна (VI ст. н. э.). У гэтым кодэксе, у прыватнасці, трактаваліся пытанні аб атручэннях, устанаўленні ўзросту, цяжарнасці, аб псіхічных захворваннях і інш. Несумненна, патрабаванні гэтага кодэкса служылі і развіццю судова-медыцынскіх ведаў.
Да IX ст. сфарміравалася серыя юрыдычных зборнікаў, якія падрыхтоўвалі глебу для выкарыстання медыцынскай экспертызы ў судовых справах: яны паклалі пачатак стварэнню (1507 г.).
Аул імя Мукажана Жумажанава
Аул імя Мукажана Жумажанава — аул у Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр сельскай акругі ім.Мукажана. Код КАТА — 354441100.
Судовая медыцына
Агульная характарыстыка
У канцы XVIII ст. судова-медыцынскае анатаміраванне трупаў было ўведзена ў большасці дзяржаў і рэгулявалася спецыяльнымі інструкцыямі і дапаможнікамі.
Аул імя Мукажана Жумажанава
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 611 чалавек (306 мужчын і 305 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражываў 731 чалавек (377 мужчын і 354 жанчыны).
Судовая медыцына
Агульная характарыстыка
Прагрэсіўнае значэнне ў гісторыі судовай медыцыны мела ўвядзенне галоснага суда замест тайнага інквізіцыйнага: у заканадаўцаў і суддзяў паявілася разуменне даказальнай значнасці навукова абгрунтаваных судова-медыцынскіх заключэнняў у пытаннях, якія датычацца здароўя і жыцця чалавека.
У XIX ст. поспехі прыродазнаўства і медыцынскіх навук спрыялі далейшаму развіццю і ўзнікненню судова-медыцынскіх школ. Сярод замежных вучоных у галіне судовай медыцыны павінны быць названы (Германія),  (Англія),  і  (Францыя),  і  (Аўстрыя). Вялікую цікавасць маюць «Атлас судовай медыцыны» Э. Гофмана і яго падручнік па судовай медыцыне, які неаднаразова перавыдаваўся.
Савецкая судовая медыцына
Савецкая судова-медыцынская экспертыза вядзе свой пачатак ад заснавання Народнага камісарыята аховы здароўя РСФСР 11 ліпеня 1918 г. У ім быў арганізаваны аддзел грамадзянскай медыцыны з пададдзелам медыцынскай экспертызы, задачамі якога былі распрацоўка законапалажэнняў і інструкцый па медыцынскай экспертызе, скліканне з'ездаў судовых медыкаў і адкрыццё лабараторый, канчатковае вырашэнне спрэчных і складаных спраў, што датычацца медыцынскай экспертызы. Пры пададдзеле была створана дарадчая камісія з аўтарытэтных спецыялістаў. У 1919 г. былі выдадзены «Палажэнні аб правах і абавязках дзяржаўных медыцынскіх экспертаў», «Правілы аб парадку анатаміравання трупаў асоб, якія памёрлі ў бальніцах і лячэбных установах», «Часовыя правілы класіфікацыі цялесных пашкоджанняў», «Часовая пастанова для медыцынскіх экспертаў аб парадку правядзення доследу трупаў» і «Палажэнне аб лабараторыях судова-медыцынскай экспертызы для хімічных, мікраскапічных і біялагічных даследаванняў». Такім чынам, усе асноўныя віды і формы судова-медыцынскай экспертызы былі рэгламентаваны ўжо ў 1919 г.
У 1920 г. адбыўся I Усерасійскі з'езд судова-медыцынскіх экспертаў, на якім былі абмеркаваны актуальныя пытанні арганізацыі судова-медыцынскай экспертызы, заслуханы шэраг навуковых дакладаў.
У рабоце II Усерасійскага з'езда судова-медыцынскіх экспертаў у 1926 г. прыняў удзел народны камісар аховы здароўя, які падкрэсліў важнае значэнне судова-медыцынскай экспертызы пры ажыццяўленні сацыялістычнага правасуддзя.
У гэты ж перыяд ва ўніверсітэцкіх гарадах, у якіх у складзе медыцынскіх факультэтаў універсітэтаў былі кафедры судовай медыцыны, па ініцыятыве відных вучоных —, , , , М. І. Іжэўскага , А. І. Шыбкова і інш. — сталі стварацца рэгіянальныя судова-медыцынскія таварыствы (Паўночна-Каўказскае, Ленінградскае, Маскоўскае). На пасяджэннях таварыстваў абмяркоўваліся вынікі выказаных навуковых работ і экспертных назіранняў, а таксама пытанні арганізацыйнага характару; пры гэтым адной з формаў дзейнасці было сумеснае абмеркаванне сумежных навуковых пытанняў з таварыствамі патолагаанатамаў, псіхіятраў і інш.
У судова-медыцынскай экспертызе СССР пастаянна дзейнічала сістэма распрацоўкі і выдання правілаў, інструкцый, метадычных указанняў. Гэта спрыяла ўдасканаленню судова-медыцынскіх даследаванняў і выкананню іх на сучасным навуковым узроўні.
У 1925—1930 гг. быў выдадзены шэраг дакументаў, якія вызначалі ўмовы дзейнасці судова-медыцынскіх экспертаў, а таксама правілы арганізацыйна-метадычнага характару ў адносінах даследавання трупаў, устанаўлення ступені цяжкасці пашкоджанняў і інш. У 1934 г. распрацавана «Палажэнне аб правядзенні судова-медыцынскай экспертызы», якое дзейнічала да 1952 г. У названы перыяд вынікі навукова-даследчай і навукова-практычнай работ кафедр судовай медыцыны, таварыстваў судовых медыкаў і судова-медыцынскіх экспертаў рэгулярна публікаваліся ў зборніках «Судова-медыцынскай экспертызы».
Важнае значэнне для развіцця судова-медыцынскай навукі ў СССР мела арганізацыя ў 1931—1932 гг. у сістэме Народнага камісарыята аховы здароўя РСФСР Навукова-даследчага інстытута судовай медыцыны на базе Цэнтральнай судова-медыцынскай лабараторыі Народнага камісарыята аховы здароўя РСФСР і кафедр судовай медыцыны I і II Маскоўскіх медыцынскіх інстытутаў.
Дзейнасць Навукова-даследчага інстытута судовай медыцыны, кафедр судовай медыцыны вышэйшых медыцынскіх навучальных і практычных судова-медыцынскіх устаноў (у абласцях і краях) спрыяла развіццю навуковых даследаванняў у галіне судовай танаталогіі, таксікалогіі, экспертызы рэчавых доказаў і вырашэнню сумежных праблем крыміналістыкі.
Важнае значэнне для развіцця судовай медыцыны ў СССР мела пастанова Савета Народных Камісараў СССР ад 4 ліпеня 1939 г. «Аб мерах па ўмацаванні і развіцці судова-медыцынскай экспертызы», у якой былі ўказаны парадак арганізацыі і змест судова-медыцынскай экспертызы, колькасць гадзін на выкладанне судовай медыцыны, арганізацыі падрыхтоўкі кадраў, павелічэнне кантынгенту аспірантуры, пашырэння сеткі кафедр судовай медыцыны пры інстытутах удасканалення ўрачоў і інш.
Вялікая роля ў распаўсюджванні інфармацыі аб стане навуковых даследаванняў у галіне судовай медыцыны, абмене вопытам, правядзенні навуковых дыскусій і г. д. належыць Усесаюзнаму навуковаму таварыству судовых медыкаў, арганізаванаму ў 1946 г. Многія гады (да 1981 г.) навуковае таварыства ўзначальваў заслужаны дзеяч навукі РСФСР, прафесар У. М. Смальянінаў, які многа зрабіў для падрыхтоўкі судова-медыцынскіх кадраў.
На рэгулярных усесаюзных і рэспубліканскіх канферэнцыях, пленумах і з'ездах (1976 г., 1982 г., 1988 г.) таварыства абмяркоўваліся актуальныя пытанні траўматалогіі, танаталогіі, таксікалогіі; шляхі і перспектывы выкарыстання сералагічных, фізіка-тэхнічных і іншых лабараторных метадаў пры даследаванні судова-медыцынскіх аб'ектаў; патагенез, марфалагічныя асаблівасці і прафілактыка хуткай смерці. У пастановах гэтых канферэнцый былі дадзены рэкамендацыі для ўкаранення навуковых дасягненняў у судова-медыцынскую практыку. У гэтым жа напрамку дзейнічаюць рэспубліканскія, абласныя, краявыя, гарадскія навуковыя таварыствы, якія функцыянуюць на базе былога СССР.
Прадмет, мэты, задачы і аб'екты судовай медыцыны
Задачы судовай медыцыны:
Аб'екты судова-медыцынскай экспертызы:
Заходняя паласа
Заходняя паласа (Franja de Ponent, Francha Oriental), Фра́нжа-да-Пуне́н — каля 60 населеных пунктаў у іспанскай аўтаномнай супольнасці Арагон, на мяжы з Каталоніяй, дзе гутарковай мовай з'яўляецца каталонская (дыялекты каталонскай, уключаючы пераходныя гаворкі ад арагонскай і іспанскай да каталонскай). Заходняя паласа не з'яўляецца цэласным адміністрацыйным утварэннем.
Пячуркас
Пячу́ркас (Pečiurkos), традыцыйная беларуская назва — Пячуркі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Цвярачуса. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Заходняя паласа
Заходняя паласа складаецца з наступных камарак: Альта-Рыбагорса (правінцыя Уэска), Рыбагорса (Уэска), Ла-Літэра (Уэска), Баха-Сінка (Сарагоса), Матаранія (Тэруэль).
У цэлым у Заходняй паласе на каталонскай гавораць 88,8 % дарослага насельніцтва  — гэта самы вялікі паказчык сярод усіх каталонскіх земляў. Аднак на сённяшні дзень гэта мова не мае афіцыйнага статусу (каталонскую не выкарыстоўваюць у мясцовым справаводстве, у навучальных установах яе вывучаюць толькі факультатыўна). З мэтай нармалізацыі моўнай сітуацыі ў Заходняй паласе быў створаны законапраект, аднак нават у ім каталонскую мову на тэрыторыі Арагона прапануецца называць «арагонскай» (хоць насамрэч арагонская мова распаўсюджана ў іншай частцы Арагона — а менавіта на поўначы вобласці). Закон быў прыняты ў 2009 годзе.
Асека
Асе́ка (, Осека) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сялецкага сельсавета. Размешчана за 19 км ад Бярозы, 15 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская. Насельніцтва 8 двароў, 20 жыхароў (2005).
Гісторыя
У 1864 годзе вядома пад назвай Асіўкі ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Жыхары ўваходзілі ў Зубачаўскае сельскае таварыства, якое разам з жыхарамі в. Зубач налічвала 74 душы сялян-уладальнікаў, 78 працаўнікоў, выкарыстоўвалася 208 дзес. зручнай і 5 дзес. нязручнай зямлі.
У канцы XIX ст. ў Сялецкай воласці У 1890 годзе Зубацкаму (Зубачаўскаму) сельскаму таварыству належалі 82 дзес. сялянскай зямлі. Паводле перапісу 1897 года дзейнічаў хлебазапасны магазін. Вёска межавала з выселкам, які належаў В. К. Курыевічу (1 двор, 7 жыхароў), яго ж маёнткам (1 двор, 11 жыхароў) і маёнткам Ф. Ф. Стацкага (1 двор, 5 жыхароў) пад той жа назвай.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 года на кароткі час устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска ў Сялецкай гміне Пружанскага павета Палескага ваяводства, 17 будынкаў. З 1939 года ў БССР. У 1940 годзе вёска ў Сашыцкім сельсавеце. У 1941—1944 гадах акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінулі 6 воінаўземлякоў.
З 16 ліпеня 1954 года ў Сялецкім сельсавеце. Паводле перапісу 1970 годзе ў калгасе «Усход».
Планіроўка
Планіровачна складаецца з кароткай вуліцы з двухбаковай забудовай, арыентаванай з поўначы на поўдзень.
Ліпня (Смаленская вобласць)
Ліпня (Липня) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Дзяржава В’етнам
Дзяржава В’етнам (Quốc gia Việt Nam) — дзяржава, якая прэтэндавала на ўладу над усёй тэрыторыяй В’етнаму ў 1949—1954 гадах.
Перадгісторыя
Да Другой сусветнай вайны В’етнам уваходзіў у склад каланіяльнай адзінкі Індакітайскі Саюз: Кахінхіна была французскай калоніяй і знаходзілася ў падпарадкаванні Міністэрства гандлю і калоній, а Анам і Тонкін — пратэктаратамі, узаемаадносіны з якімі ажыццяўляліся па лініі французскага міністэрства замежных спраў.
Пасля Другой сусветнай вайны 2 верасня 1945 года на ўсёй в’етнамскай тэрыторыі камуністамі была абвешчана Дэмакратычная Рэспубліка В’етнам. 6 сакавіка 1946 года Францыя прызнала незалежнасць Дэмакратычнай Рэспублікі В’етнам у складзе Індакітайскага Саюза, а 2 чэрвеня 1946 Французскія каланіяльныя ўлады ў В’етнаме абвясцілі Аўтаномную Рэспубліку Кахінхіна. 6 ліпеня 1946 пачалася франка-в’етнамская мірная канферэнцыя ў Фантэнбла. Хо Шы Мін заявіў аб згодзе на асацыяцыю ДРВ з Францыяй і аб непрызнанні Аўтаномнай Рэспублікі Кахінхіна. Аднак у канцы 1946 года пачалася Індакітайская вайна.
У 1948 годзе Францыя прыйшла да высновы, што трэба стварыць палітычную альтэрнатыву дзяржаве камуністаў. 27 мая 1948 года быў створаны Часовы цэнтральны ўрад В’етнама, які ўзначаліў прэзідэнт Кахінхіны Нгуен Ван Суан. 14 ліпеня 1949 года Кахінхіна, Анам і Тонкін аб’ядналіся ў Дзяржаву В’етнам.
Дзяржава В’етнам
Пад ціскам французаў кіраўніком дзяржавы В’етнам стаў былы імператар Бао Дай, аднак неўзабаве ён вярнуўся ў Францыю і прымаў у в’етнамскай палітыцы толькі абмежаваны ўдзел. Урад дзяржавы В’етнам узначальвалі Нгуен Фан Лонг, Чан Ван Хыу, Нгуен Ван Там, Фам Быу Лок, Фан Хюі Куат, Нго Дзінь З’ем. Дзяржаўная палітыка была арыентавана на падтрымку Францыі ў Індакітайскай вайне.
Тым часам ваенная абстаноўка складвалася неспрыяльна для французаў і іх саюзнікаў, і ў 1954 годзе адбылася Жэнеўская канферэнцыя.
У адпаведнасці з рашэннямі канферэнцыі, В’етнам быў часова падзелены на дзве часткі па 17-й паралелі (дзе стваралася дэмілітарызаваная зона), з перагрупоўкай В’етнамскай народнай арміі на поўнач і сіл Французскага саюза на поўдзень. У ліпені 1955 года ў абедзвюх частках В’етнама павінны былі быць праведзены свабодныя выбары з мэтай вызначэння будучага палітычнага рэжыму і ўз’яднання краіны.
Утварэнне Рэспублікі В’етнам
Прэм’ер-міністр Нго Дзінь З’ем пачаў будаваць планы па звяржэнні Бао Дая. Ён прызначыў на 23 кастрычніка 1955 года рэферэндум, мэтай якога было вызначыць будучую форму кіравання ў краіне, і фактычна «выштурхнуў» Бао Дая з палітычнай сцэны, нягледзячы на спробы былога імператара сарваць рэферэндум. У перыяд да галасавання агітацыя за Бао Дая фактычна была забаронена, а выбарчая кампанія Нго Дзінь Зема была сканцэнтравана на асабістых выпадах супраць Бао Дая. У выніку рэферэндуму ў Дзяржаве В’етнам яна была пераўтворана ў Рэспубліку В’етнам.
Барысаглебскі Каложскі манастыр (Гродна)
Гро́дзенскі Барысагле́бскі (Кало́жскі) манасты́р — колішні праваслаўны манастыр, які існаваў у Гродне у 15—20 ст.
Гісторыя
Узнік пры Гродзенскай Барысаглебскай царкве. У 1480 пры першым вядомым ігумене Каліксце гродзенскі мешчанін І. Сергіевіч завяшчаў манастыру фальварак Панямонь, Г. Хадкевіч — штогадовую даніну ў 20 бочак мукі. Каля 1500 вялікі князь Аляксандр падараваў манастыру сад на беразе Нёмана, а кцітар (стараста з міран) каралеўскі пісар Б. Багавіцінавіч — фальварак Чашчаўляны (Чашчэвічы).
У сярэдзіне 16 ст. манастыр заняпаў і ў ім не было манахаў. У канцы 16 ст. адрадзіўся і стаў уніяцкім. Сярод уніяцкіх ігуменаў быў вядомы пісьменнік-палеміст Леў Крэўза.
З сярэдзіны 17 ст. тут вядомы цудатворны абраз Маці Божай Каложскай (эвакуіраваны ў 1915, месца яго знаходжання невядома).
У пачатку 18 ст. пры ігумене Воўку-Ланеўскім манастыр зноў заняпаў, а ігумен Яхімовіч аддаў усю зямельную маёмасць гродзенскім кармелітам. Пасля скасавання ў 1839 Берасцейскай уніі 1596 манастыр стаў зноў праваслаўным, у сярэдзіне 19 ст. ён пераведзены ў будынкі закрытага Гродзенскага кляштара бернардзінак. Спыніў існаванне ў 1-ю сусветную вайну.
Сезон 2019 ФК Орша
У 2019 годзе футбольны клуб «Орша» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на верасень 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Кірсан Мікалаевіч Ілюмжынаў
Кірсан Мікалаевіч Ілюмжынаў (нар. 5 красавіка 1962, Эліста) — расійскі дзяржаўны дзеяч, першы Прэзідэнт Рэспублікі Калмыкія (1993—2005), першы Кіраўнік Рэспублікі Калмыкія (з 2005 па 2010). Прэзідэнт Міжнароднай шахматнай федэрацыі (ФІДЭ).
Жаліна
Жа́ліна (, Жалино) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сялібскага сельсавета.
Байкот
Байкот (boycott) — адзін з прыёмаў палітычнай барацьбы, які выяўляецца ў поўным або частковым спыненні зносін з дзяржавай, арганізацыяй, установай, пэўнай асобай як пратэст супраць чаго-небудзь. Насельніцтва часам выкарыстоўвае байкот як частковае або поўнае адмаўленне ад удзелу ў выбарах у прадстаўнічыя органы і г.д. Тэрмін «байкот» паходзіць ад прозвішча англічаніна Ч.К.Байкота - аканома маёнтка, дзе ўпершыню ў 1880 ірландскія арандатары выкарысталі такі метад барацьбы.
Павукі-кругапрады
Павукі-кругапрады (Araneidae) — сямейства аранеаморфных павукоў. Уключае каля 3 000 відаў, якія аб’ядноўваюцца ў 170 родаў. Трэцяе па колькасці відаў сямейства павукоў, якое саступае толькі і. Апісана каля 70 выкапнёвых відаў, найбольш старажытныя рэшткі датуюцца мелавым перыядам.
Мароцца
Мароцца (Morozzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2034 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 97 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 12040. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Magno.
Варакушка
Варакушка, таксама Кралька і Сіняшыйка (Luscinia svecica) — птушка атраду вераб'інападобныя (Passeriformes), сямейства Драздовыя (Turdidae).
Апісанне
Дробная зграбная птушка. Даўжыня цела 14-15 см, маса каля 20 г. Палавы дымарфізм добра выяўлены. У самца горла і грудзі ярка-сінія, аблямаваныя знізу чорнай і рыжай палосамі. На сінім фоне горла ў цэнтры рыжая або белая плямінка. Верх цела аліўкавы, ніз светлы. Хвост рыжы з чорнымі палосамі па краях. У самкі горла і грудзі светлыя з чорнымі стракацінамі.
Арэал
Арэал віду займае большую частку Еўразіі. Тэрыторыя Беларусі цалкам знаходзіцца ў межах арэала, але часцей варакушка трапляецца на Палессі, дзе месцамі не стварае ўражання рэдкай птушкі. Знаходкі гнёздаў або сустрэчы вывадкаў вядомы ў Пінскім, Лунінецкім, Жыткавіцкім, Гродзенскім, Лідскім, Лепельскім, Мядзельскім, Петрыкаўскім, Столінскім і Гарадоцкім раёнах. Сустрэчы з самцамі ў час спеваў вядомы і ў іншых раёнах краіны.
NGC 4735
NGC 4735 (іншыя абазначэнні — MCG 5-30-104, ZWG 159.91, KUG 1248+291, IRAS12485+2911, PGC 43509) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Піраміда (збудаванне)
Піраміда — манументальнае збудаванне ў форме звычайнай правільнай геаметрычнай піраміды, у якой бакавыя стораны сыходзяцца ў адной кропцы. Паводле функцыянальнага прызначэння піраміды ў старажытнасці былі месцам пахавання, або адпраўлення культу. Аснова піраміды можа быць трохкутнай, чатырохкутнай або ў форме многавугольніка з адвольным лікам вяршынь, але найбольш распаўсюджанай версіяй з'яўляецца чатырохвугольная аснова. Часта піраміды не з'яўляюцца ідэальнымі геаметрычнымі пірамідамі, а пабудаваныя ў форме асобных тэрас, памер якіх памяншаецца з вышынёй.
У суцэльнай пірамідзе цэнтр масы знаходзіцца даволі нізка, а верхнія частка канструкцыі ляжыць на шырокіх і стабільных ніжніх пластах, што дазваляла старажытным цывілізацыям, якія не мелі дастатковых ведаў аб будаўніцтве, будаваць стабільныя манументальныя збудаванні.
Паводле функцыянальнага прызначэння піраміды ў старажытнасці былі месцам пахавання, або адпраўлення культу. У сваёй класічнай форме піраміды склаліся ў IIІ—II тыс. да н.э. ў Старажытным Егіпце як пахаванні фараонаў (грабніцы). Іх налічваецца каля 100 разнастайных па памерах і функцыях у рознай ступені захаванасці. Самыя вялікія піраміды пабудаваны ў Гізе для фараонаў IV дынастыі: піраміда Хеопса (вышыня 146,6 м), Хефрэна (вышшыня 143,5 м), Мікерына (выш. 66,5 м). Паводле Герадота, піраміда Хеопса будавалі 100 тыс. чал. на працягу 20 гадоў (з'яўляецца адным з 7 дзівосаў свету). Кожная піраміда, акрамя наземнай часткі з калідорамі і рытуальнымі камерамі, мае падземную частку з сістэмай лабірынтаў, шахтаў і інш. Функцыі пірамід канчаткова не высветлены. Яны выраслі з мегалітычнай традыцыі першабытнасці і ўключаюць у сябе сінтэз розных ідэйных, рытуальных, мемарыяльных мэтаў. Асноўны будаўнічы матэрыял — каменныя блокі, часам цэгла і разнастайнае запаўненне ўнутраных частак.
У Шумеры, Вавілоне і Асірыі ступеньчатыя збудаванні пірамідальнага тыпу — зікураты — выкарыстоўвалі ў якасці асновы для храма ці іншага месца пакланення багам (напр., Вавілонская вежа). У І тыс. да н.э. ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы будавалі насыпныя храмы ў выглядзе ўсечаных пірамід (Тыкаль, Гватэмала; Чычэн-Іца, Мексіка). У старажытна-рымскім і новаеўрапейскім мастацтве матыў піраміды часта выкарыстоўвалі ў збудаваннях мемарыяльнага тыпу.
Нарвежскі даследчык Тур Хеердал называў пірамідамі апісаныя ім малагабарытныя пабудовы на востраве Тэнерыфэ пад назвай піраміды Гуімар і на Мальдыўскіх астравах. З нядаўна пабудаваных пірамідаў вядомыя шкляныя піраміды ў парыжскім Луўры, піраміда Міру ў Астане і піраміды Голаду ў Расіі.
Сартай
Сартай — возера ў Літве.
Адно з значных азёр краіны. Возера знаходзіцца на паўночным усходзе Літвы. Плошча возера складае 13,32 км². Даўжыня 14,8 км. Найбольшыя глыбіні размешчаны ў цэнтры возера, сярэдняя глыбіня 5,7 м. Берагі большай часткай пясчаныя. Ёсць шэсць астравоў на возеры.
Праз возера працякае рака Швянтойі.
Іван Міхайлавіч Дзюба (пісьменнік)
Іва́н Міха́йлавіч Дзю́ба (Іван Михайлович Дзюба;, Мікалаеўка, Валнавахскі раён, Данецкая вобласць, Украінская ССР, СССР — , , Украіна) — украінскі літаратуразнавец, і праваабаронца, літаратурны. Савецкі дысідэнт, Герой Украіны (2001). Доктар філалагічных навук. Сапраўдны член НАНУ. Акадэмік-сакратар аддзялення літаратуры, мовы і мастацтвазнаўства, галоўны рэдактар часопіса «Сучасність», другі міністр культуры Украіны (лістапад 1992 — жнівень 1994).
Віла Адрыяна
Віла Адрыяна (Villa Adriana) — зруйнаваная імператарская віла паблізу Рыма, асноўная загарадная рэзідэнцыя імператара Адрыяна, адкуль ён кіраваў Рымскай імперыяй на зыходзе свайго жыцця. У склад вілы ўваходзіла каля трыццаці будынкаў, якія былі раскіданыя па плошчы ў 1 км2. Пабудаваны паміж 118 і 134 г. н.э.
Нягледзячы на пагаршаемы з кожным годам стан руін, ЮНЕСКА палічыла магчымым унесці вілу Адрыяна ў лік помнікаў Сусветнай спадчыны, як узор імператарскай вілы і александрыйскага саду, тыповага для Рыма часоў імперыі.
Выкапнёвы лёд
Выкапнёвы лёд — рэліктавы падземны лёд, які захаваўся ад мінулай геалагічнай эпохі.
Паходжанне выкапняў льдоў разнастайнае. Найбольш распаўсюджаныя ад замерзлай вады ў тоўшчы шматгадовамерзлых грунтоў. Радзей сустракаюцца выкапныя льды ад заносу асыпкамі і марэнамі ледавікоў, фірнаў, наледзі.
Алена Аладка
Алена Аладка (, Мінск) — беларуская мадэль, «Міс фота» на конкурсе «Міс Беларусь-2004», прадстаўляла Беларусь на міжнародным конкурсе «Міс Свету-2007» (Кітай).
Байгул (Карагандзінская вобласць)
Байгул — сяло ў Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі ім.Мукажана. Код КАТА — 354441200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 243 чалавекі (128 мужчын і 115 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 256 чалавек (114 мужчын і 142 жанчыны).
Лукі (Смаленская вобласць)
Лукі (Луки) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Лысаўка (Ельнінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Пякарышке
Пякары́шке (Pekoriškė), традыцыйная беларуская назва — Пякарышкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Міхаіл Дзмітрыевіч Юдзін
Міхаіл Дзмітрыевіч Юдзін (, пас. імя Свярдлова, Камешкаўскі раён, Уладзімірская вобласць, Расія — ) — беларускі матэматык, спецыяліст у галіне тэорыі імавернасцей і матэматычнай статыстыкі. Доктар фізіка-матэматычных навук (1997), прафесар (1999).
Біяграфія
Скончыў Іванаўскі педагагагічны інстытут (фізіка-матэматычны факультэт, матэматычнае аддзяленне, 1954; аспірантура, 1957).
Працаваў у Іванаўскім педагагагічным інстытуце, вышэўных навучальных установы РСФСР, Мазырскім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя І. П. Шамякіна (1978—2007, фізіка-матэматычны факультэт, кафедра матэматычнага аналізу, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: рашэнне цэнтральнай лімітавай праблемы тэорыі імавернасцей для сум залежных выпадковых складаемых; мадэляванне выпадковых працэсаў з залежнымі прырашчэннямі.
Honda Prelude
Honda Prelude — чатырохмясцовае купэ вытворчасці кампаніі Honda. Выраблялася з 1978 г. Знята з вытворчасці ў 2001 г. з-за высокага кошту і нізкага попыту.
NGC 4737
NGC 4737 (іншыя абазначэнні — MCG 6-28-36, ZWG 188.25, NPM1G +34.0263, PGC 43490) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Honda Prelude
Агульны аб'ём продажаў склаў 826,082 штук.
Аксамітніца юта
Аксамітніца юта (Oeneis jutta) — матыль атраду лускакрылыя (Lepidoptera), сямейства аксамітніцы (Satyridae).
Honda Prelude
Першае пакаленне (1978-1982)
Першае пакаленне з’явілася ў 1978 годзе на базе мадэлі Accord.
Аксамітніца юта
Апісанне
Размах крылаў 42-48 мм. Асноўны тон афарбоўкі шэра-карычневы. Зверху на крылах цёмныя круглыя вочкі ў вохрыстых плямах. Спод задніх крылаў шэры са струменістым малюнкам і больш цёмнай перавяззю на ўнутранай частцы, вочак няма або яны вельмі дробныя.
Honda Prelude
Першае пакаленне (1978-1982)
Аўтамабіль абсталёўваўся рухавіком аб'ёмам 1,6 л. магутнасцю 80 к.с. На аўтамабіле выкарыстоўвалася пяціступеністая механічная трансмісія або двухступеністая аўтаматычная.
Аксамітніца юта
Арэал
Таёжная зона Еўразіі. У Беларусі пашырана лакальна па ўсёй тэрыторыі.
Honda Prelude
Другое пакаленне (1982-1987)
Prelude другога пакалення з’явіўся ў лістападзе 1982 года.
Трэцяе пакаленне (1987-1991)
Трэцяе пакаленне (код — BA4) было прадстаўлена ў сакавіку 1987 года. Аўтамабіль захаваў сілуэт свайго папярэдніка — нізкі і шырокі профіль з нізкім капотам і ўсплываючымі фарамі.
Аксамітніца юта
Асаблівасці біялогіі
Аселы від. Дае звычайна 1 пакаленне за 2 гады. У Беларусі трапляецца кожны год, што, магчыма, з'яўляецца вынікам несінхроннага развіцця. Лёт матылёў у другой палове траўня — першай дэкадзе чэрвеня. Вусені кормяцца на асоках і злаках, развіваюцца ўсё лета, зімуюць, жывуць наступнае лета, зноў зімуюць, потым акукліваюцца вясною.
Honda Prelude
Трэцяе пакаленне (1987-1991)
На машынах гэтага пакалення ўпершыню ўжылі сістэму кіравання ўсімі чатырма коламі 4WS.
У 1990 годзе праведзены фэйсліфтынг, у выніку якога злёгку зменены дызайн задняй частцы мадэлі і бампераў. Былі змененыя і многія дэталі інтэр’еру, палепшаная эрганоміка пярэдняй панэлі.
Выраблена 160.909 адзінак.
Чацвёртае пакаленне (1991-1996)
Камплектацыя «S» абсталёўвалася рухавіком F22B 160 к.с., «Si-VTEC» абсталёўвалася H22A 200 к.с., «Si» — H23A1 «2.0i» 133 к.с. (93 кВт). Пазначэнне «Si-VTEC» выкарыстоўвалася да канца 1993 года, пасля чаго яго скарацілі да проста «VTEC».
Пятае пакаленне (1996-2001)
Honda Prelude пятага пакалення з’явілася ў канцы 1996 года.
Аўтамабіль стаў даўжэй папярэдняга на 35 мм, што спрыяла больш камфортнаму размяшчэнню пасажыраў, асабліва ў задняй частцы салона.
Рухавікоў было два: 2,0-літровы магутнасцю 133 к.с. і 2,2-літровы. Апошні выпускаўся ў двух версіях: VTI (185 к.с.) і VTI-S (200 к.с.). Аўтамабіль абсталёўваўся як механічнымі, так і аўтаматычнымі каробкамі перадач.
З-за досыць высокага кошту гэта пакаленне не карысталася вялікім попытам на рынку. Увосень 2000 года вытворчасць Honda Prelude вырашана было спыніць.
Базавая мадэль Prelude была абсталявана: сістэмай кандыцыянавання паветра, люкам з электрапрывадам, круіз-кантролем, рэгуляваным па вышыні вадзіцельскім сядзеннем, скураным тэлескапічным рулём, лямпачкай для прагляду карты, вокнамі, бакавымі люстэркамі і замкамі з электрапрывадам, і функцыяй дыстанцыйнага адчынення дзвярэй. AM / FM / CD стэрэасістэма на шэсць дынамікаў выкарыстоўвае маленькія мікрафоны для вымярэння глыбіні гучання і настройвае гучнасць. Для мадэлі SH прапанаваўся скураны рычаг пераключэння перадач. З элементаў бяспекі ўсталёўваліся: антыблакіровачная тармазная сістэма, падвойныя падушкі бяспекі і сістэма абароны ад бакавога ўдару; фіксатары дзіцячых крэслаў.
Васіль Васілевіч Шапялевіч
Васіль Васілевіч Шапялевіч (нар., д. Каўняцін, Пінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі фізік-оптык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў Брэсцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна (спецыяльнасць «Фізіка», 1969), Інстытут фізікі АН БССР (аспірантура, 1974). Працаваў у Гомельскім дзяржаўным універсітэце (1974—1975), Мазырскім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя І. П. Шамякіна (з 1975, у 1975—1976 — загадчык кафедры фізікі, 1976—1987 і з 2005 — загадчык кафедры тэарэтычнай фізікі і прыкладной інфарматыкі, у 1992—1998 — прарэктар па навуковай рабоце).
Навуковыя інтарэсы: крышталяоптыка; акустаоптыка; гіратрапія; галаграфія ў фотарэфрактыўных крышталях; галаграфічная інтэрфераметрыя; методыка выкладання фізікі; лексіка і фальклор вёскі. Пазапрафесійная дзейнасць: літаратурная творчасць (паэт).
Узнагароды
Значкі «Выдатнік народнай асветы Беларускай ССР» (1982), «Выдатнік асветы СССР» (1985), фэйкавыя званні «International Man of 2000/2001 year» (Міжнародны біяграфічны цэнтр, Кембрыдж, Вялікабрытанія), «The most influential scientist of decade» (Амерыканскі біяграфічны інстытут, 2001), «The person of year» (Амерыканскі біяграфічны інстытут, 2003), прэміі імя Ю. І. Астроўскага ў галіне галаграфіі і інтэрфераметрыі (Фізіка-тэхнічны інстытут імя А. Ф. Іофе РАН, 2003), імя акадэміка Ф. І. Фёдарава (НАН Беларусі, 2011).
Лядзяш
Лядзяш — ледзяны сталактыт (радзей - вісячая наледзь), які ўтворыцца ў краёў прадметаў, якія навісаюць, на скальных выступах, берагавых абрывах, дратах, ветках дрэў і г. д., а таксама ў падземных поласцях горных парод. Ледзяшы звычайна маюць конусападобную форму з вяршыняй дыяметрам некалькі міліметраў унізе. Будова ледзяшоў падобная з будовай градзін.
Пры выпадзенні снегу з дажджом часта ўтвараюцца так званыя снежныя ледзяшы (сталактыты), якія маюць канцэнтрычную слаістасць, якая звычайна парушаецца агрэгатамі ўмёрзлых снежных крышталёў. Ледзяшы, якія зліліся, могуць утвараць гірлянды дастаткова працяглай формы і мудрагелістых абрысаў.
Утварэнне ледзяшоў
Ледзяшы ўтвараюцца пры нізкіх (адмоўных па шкале Цэльсія) тэмпературах, звычайна — некалькі градусаў ніжэй за нуль, і пры паступленні вады. Вада можа, напрыклад, сцякаць з даху дома, дзе снег растае пад уздзеяннем сонечных прамянёў або цяпла з паддашкавых памяшканняў. Адталая вада пад уздзеяннем сілы цяжару сцякае ўніз, і, дзякуючы халоднаму навакольнаму паветру, замярзае. З прычыны такога намярзання вады памер ледзяшоў павялічваецца. Калі сіла цяжару, якая дзейнічае на ледзяшы, у выніку росту масы ледзяшоў перавысіць мяжа трываласці лёду ў кропцы пачатку росту, то лядзяш абвальваецца. Пры спыненні паступлення адталай вады рост ледзяшы спыняецца, а пры тэмпературы вышэй за нуль адбываецца памяншэнне памераў і масы ледзяшоў за кошт раставання. Пры тэмпературы ніжэй за нуль ледзяшы хоць і павольней, але таксама памяншаюцца ў выніку сублімацыі (выпарэння лёду).
Шкода, якую прычыняюць ледзяшы
Утварэнне ледзяшоў на брылях, карнізах будынкаў і дратах уяўляе сабой сур'ёзную праблему для гарадскога гаспадаркі і энергетыкі.
Падалі з дахаў будынкаў ледзяшы нярэдка прычыняюць траўмы прахожым, а часам прыводзяць і да смяротнага зыходу. Пад цяжарам ледзяшоў могуць абрывацца электраправады, ламацца канструкцыі будынкаў і збудаванняў.
Утварыўшыяся лядовыя нарасты могуць ствараць запруды на дахах, прыводзячы да іх працёку. Прычым працёкі адбываюцца на ўзроўні знешніх сцен, прыводзяць да іх намакання і паскоранаму разбурэнню ў выніку замарожвання і эрозіі. Працёкі, якія ж дасягаюць ацяплянага памяшкання, часта прыводзяць да росту небяспечных для чалавечага арганізма грыбоў і мікраарганізмаў.
Зорка (Бярэзінскі раён)
Зо́рка (, Зорька) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Сялібскага сельсавета.
Мурацана
Мураццана (Murazzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 845 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 31 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Максакі (Смаленская вобласць)
Максакі (Максаки) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Вілейка)
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы — праваслаўная царква ў горадзе Вілейка Мінскай вобласці, пабудавана з цэглы, самы вялікі праваслаўны храм горада. Месціцца ва ўсходняй частцы Вілейкі, у мікрараёне Воўкаўшчына. Афіцыйны адрас: вул. Каралёва 39.
Гісторыя
Пачатак будаўніцтва храма — 1 кастрычніка 2010 г. на месцы некалі даўно існавалай каплічкі Пакрова Прасвятой Багародзіцы. Царкву будавалі агульнымі намаганнямі прыхаджан, арганізацый Вілейшчыны, і цагліны ў сценах — імянныя. Будынак узведзены за адзін год, і амаль адразу пачаліся службы.
28 ліпеня 2012 г., у дзень памяці Роўнаапостальнага вялікага князя Уладзіміра, узвялі тытанавыя купалы. Адна з верніц, невядомая кабета пажылога веку, ахвяравала храму сапраўдныя залатыя манеты, за якія і купілі дарагі тытан.
14 мая 2013 г. каля дзвюх гадзін правіца Трыміфунцкага Цудадзея знаходзілася ў Пакроўскай царкве. Грэчаскай дэлегацыяй у дарунак прыходу быў перададзены абраз свяціцеля Спірыдона, напісаны на Корфу (Керкіры) і асвячоны на мошчах святога.
28 верасня 2013 г. адбылося асвячэнне званоў і Паклоннага крыжа.
Асвячэнне адбылося 22 лістапада 2015 года.
Старасельскі сельсавет (Чашніцкі раён)
Старасе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Стараселле.
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Вілейка)
Прастольнае свята
Пакрова Прасвятой Багародзіцы — 14 кастрычніка [па н.с.]
Старасельскі сельсавет (Чашніцкі раён)
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці БССР шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Вяцерскага і Замацкага сельсаветаў. 16 верасня 1957 года ў склад Слідчанскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Асяродкі, Бараўцы, Жукі, Коравічы і Ракаўшчына). 10 мая 1958 года ў склад Чарэйскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Бельнякі, Замачак і Сабалі). 1 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лазукоўскага (14 населеных пунктаў: вёскі Аўсянікі, Баркі, Блажэўшчына, Вялікія Ліпавічы, Вятны, Вяцера, Вяціцераўка, Горы, Гразіна, Кавельшчына, Малыя Ліпавічы, Навіны, Стараселле і пасёлак Вяцера) і Пачаевіцкага (7 населеных пунктаў: вёскі Барок, Восава, Жучкі, Зялезькі, Камянец, Мялешкавічы і Слабодка) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 21 населены пункт.
Джанфранка Барукела
Пасля Другой сусветнай вайны Барукела скончыў юрыдычны факультэт. У 1947 годзе ён працаваў у хімічнай кампаніі Delfini Bombrini Parodi, якая спецыялізавалася на выбуховых рэчывах. Прамысловае асяроддзе пакідае ў 1959 годзе, каб цалкам прысвяціць сябе мастацтву — жывапісу.
У 1960 годзе пераехаў у Парыж, пазнаёміўся з мастаком Раберта Мата. У 1963 годзе, знаходзячыся ў Нью-Ёрку, ён зблізіўся з Марселем Дзюшанам, які пазнаёміў яго з авангарднай сцэнай і нават зрабіў сваім вучнем.
Бітва за Хадзіту
Бітва за Хадзіту — баі паміж амерыканскімі войскамі і іракскімі паўстанцамі ў пачатку жніўня 2005 года на ўскраінах горада Эль-Хадзіта, які быў адным з многіх гарадоў, што знаходзіліся пад кантролем баевікоў у даліне ракі Еўфрат. Бітва пачалася, калі дзве групы з трох чалавек Корпуса марской пяхоты ЗША былі атакаваны і захоплены невялікім паўстанцкім атрадам. Усе шэсць чалавек былі знойдзены мёртвымі пасля бою. Праз два дні пасля гэтых забойстваў кааліцыйныя сілы пачалі аперацыю «Хуткі ўдар» (Quick Strike), каб пазбавіцца ад прысутнасці паўстанцаў у гэтым раёне.