cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Максім Гарэцкі
Творчасць
Першае апавяданне Гарэцкага «У лазні» было змешчанае ў «Нашай Ніве» 25 студзеня 1913 года пад псеўданімам Максім Беларус, напісанае было 31 снежня 1912 года. Пасля гэтага пачалі з’яўляцца новыя мастацкія творы: апавяданні «Стогны душы», «Роднае карэнне», «У панскім лесе», драматычны абразок «Атрута». Усё гэта было апублікавана на працягу 1913 года ўсё ў той жа «Нашай Ніве» пад псеўданімамі Максім Беларус і М. Г.. Сваім сапраўдным прозвішчам Гарэцкі падпісаўся толькі ў 1914 годзе, калі Беларускім выдавецкім таварыствам у Вільні была выдадзеная кніга «Рунь». Гарэцкі востра адчуваў патрэбы літаратурнага развіцця беларусаў, аб чым сведчаць яго артыкулы «Наш тэатр» і «Развагі і думкі», апублікаваныя ў 1913—1914 гадах. У іх аўтар выявіў сябе як тэарэтык, публіцыст, зацікаўлены праблемамі развіцця нацыянальнай культуры, мовы, тэатру.
22 лютага 1914 года была завершаная кніга Гарэцкага «Антон». Надрукаваная яна была толькі ў 1918 годзе ў віленскай газеце «Гоман». У 1919 годзе выйшла асобнае выданне. Твор мае падзагаловак «Абразы жыцця» і складаецца з 15 асобных абразкоў. Франтавыя ўражанні і назіранні 1916—1917 гадоў пісьменнік акуратна заносіў у дзённік, матэрыялы якога ён пазней выкарыстаў для напісання дакументальна-мастацкай аповесці «На імперыялістычнай вайне». Пасля 1917 года шмат піша на тэму рэвалюцыі. У 1918—1919 гадах у палемічных допісах рэзка крытыкуе «буржуазных беларускіх дзеячоў», услаўляе бальшавізм; адначасова, крытыкуе «новую (камуністычную) буржуазію», кладзе выразны націск на неглыбокую далучанасць «буржуазных дзеячоў» да нацыянальнага руху.
У 1918 годзе Максім разам з братам Гаўрылам працаваў над «Руска-беларускім слоўнікам», які быў выдадзены ў Смаленску ў 1918 годзе, а ў 1921 годзе ў Вільні. Гэта быў першы беларускі слоўнік такога тыпу, надрукаваны пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, і першы вопыт самога пісьменніка ў галіне лексікаграфіі. Аўтарству Гарэцкага належыць «Невялічкі беларуска-маскоўскі слоўнік», выдадзены ў Вільні ў 1919 годзе, які меў тры выданні, апошняе пад назвай «Беларуска-расійскі слоўнічак» выйшла ў Савецкай Беларусі ў 1925 годзе. На год раней у Менску з’явіўся складзены Гарэцкім разам з Міколам Байковым «Практычны расійска-беларускі слоўнік», які ахоплівае каля 20000 словаў.
На працягу 1919—1923 гадоў ён напісаў больш за 20 твораў: апавяданні, аповесць «Дзве душы», крытычныя артыкулы. Звяртаўся да жыцця беларускіх перасяленцаў у Сібіры («Сібірскія абразкі», апавяданні «Хадзяка», «Моцнае каханне», «Хоцімка» і інш.). У групе апавяданняў, створаных у 1921—1922 гадах, Гарэцкі наблізіўся да асэнсавання вобразу інтэлігента як усвядомленага суб’екта ў гістарычным быцці свайго народа. Здарылася гэта пад уплывам вайны, якая ў 1914 годзе абрынулася на беларускія землі, рэвалюцыяў 1917 года, абвастрэнняў нацыянальнай барацьбы ў краі.
У 1926 годзе ў Менску быў выдадзены зборнік апавяданняў «Досвіткі». У гэты час Гарэцкі прымаў удзел у розных дыскусіях, выступаў з навуковымі дакладамі па літаратуразнаўстве і фалькларыстыцы, друкаваў артыкулы пра творчасць многіх савецкіх пісьменнікаў, рабіў фальклорныя запісы. У 1928 годзе выйшаў зборнік «Народныя песні з мелодыямі», падрыхтаваны Гарэцкім у суаўтарстве з кампазітарам Ягоравым. Там змешчана 318 беларускіх песень, запісаных Гарэцкім ад маці. У канцы 20-х гадоў пісьменнік займаўся таксама перакладамі мастацкай прозы: «Разгром» Фадзеева, апавяданні Горкага «Канавалаў», «Чалкаш». Пераклады былі падпісаныя псеўданімам А. Мсціслаўскі, але іх прыналежнасць Гарэцкаму не выклікае сумнення. У 1928 годзе Гарэцкі падрыхтаваў да выдання вялікую кнігу сваіх выбраных твораў, нанова адрэдагаваўшы некаторыя з іх. Гэтая кніга не была надрукаваная.
Гарэцкі звяртаўся да праблемы ўзаемаадносін інтэлігента і народа, да ролі і місіі інтэлігенцыі ў нацыянальным развіцці (аповесць «Меланхолія», апавяданні «Фантазія» і інш.). Расцэньваў ролю беларускага літаратара як надзвычай адказную і патрабавальную да грамадзянскай і нацыянальнай свядомасці. Выступаў супраць правінцыйнай замкнёнасці маладой беларускай літаратуры.
У творчасці Гарэцкага вызначаюцца наступныя перыяды (так, як іх акрэсліў Гаўрыла Гарэцкі ў лісце да А. Адамовіча):
Творы Гарэцкага перакладзеныя на рускую, украінскую, балгарскую, латышскую, літоўскую, нямецкую, польскую мовы.
Архіў
Пасля высылкі Максіма Гарэцкага ў Вятку, ён атрымліваў ад жонкі матэрыялы па пошце, а ў канцы чэрвеня 1932 года ў Вятку быў прывезены і архіў цалкам. Архіў пасля 4 снежня 1937 года перахоўвала жонка Гарэцкага (у Пясочні, Кіраве, Ленінградзе). 12 сакавіка 1971 амаль усе рукапісы былі перададзеныя ў Фундаментальную бібліятэку Акадэміі навук БССР (архіў № 7, 119 адзінак захавання). Рэшта рукапісаў знаходзіцца ў Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва.
Ушанаванне памяці
У 1993 годзе ў роднай вёсцы да 100-годдзя з дня народзінаў пісьменніка, што адзначалася таксама ў рамках Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па пытаннях адукацыі, навукі і культуры, адкрылі Літаратурны музей Максіма Гарэцкага. У 1993 годзе да стагоддзя з дня нараджэння Максіма Гарэцкага беларуская пошта выпусціла ў абарачэнне паштовую марку. З 1997 года дзейнічае Міжнародны фонд братоў Гарэцкіх. Яго імя носяць бібліятэка ў Горках, вуліцы ў Мінску, Мсціславе і Горках. У Мінску і Вязьме пастаўлены помнікі. З 1992 года рэгулярна ладзяцца Гарэцкія чытанні. У 2007 годзе была адкрытая памятная дошка на будынку Віленскай беларускай гімназіі. 24 мая 2013 года ў Кіраве (Расія) на будынку былой Пясочанскай сярэдняй школы № 1 (цяпер у будынку размяшчаецца школа-інтэрнат для дзяцей з праблемамі слыху) адкрыта памятная дошка. Таксама памятная дошка ўсталяваная ў Горках на вучэбным корпусе № 4. У гэтым корпусе працуе музей-кабінет Максіма Гарэцкага, а таксама яго імем названа вучэбная аўдыторыя. З 2015 года рэктарат акадэміі ўручае імянную стыпендыю імені Максіма Гарэцкага замежнаму студэнту за поспехі ў вывучэнні мовы. Заір Азгур стварыў скульптурны партрэт Максіма Гарэцкага. У 2012 годзе пры падрыхтоўцы да рэспубліканскага свята «Дажынкі» ў Горках, нягледзячы на пратэсты грамадства, быў знесены дом, у якім у 1926—1928 гадах жыў Максім Гарэцкі, на доме была ўсталяваная памятная дошка.
У 2013 годзе кінастудыя Беларусьфільм прэзентавала кароткаметражны фільм «Рускі» рэжысёра Віктара Аслюка паводле аднайменнай аповесці Максіма Гарэцкага. У красавіку 2016 года ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы адбылася прэм’ера спектакля «Дзве душы» паводле аповесці Максіма Гарэцкага ў пастаноўцы Мікалая Пінігіна, аўтарамі інсцэніроўкі аповесці з’яўляюцца Максім Клімковіч і Уладзіслаў Ахроменка.
Літаратура
Дысертацыі:
Рудня-Іваніўска
Рудня-Іваніўска (Рудня-Іванівська) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
11-я армія
Назву Адзіна́ццатая а́рмія мелі:
Гур’еў
Гур’еў — шматзначны тэрмін:
Сегален Руаяль
Мары-Сегален Руаяль (Marie-Ségolène Royal;, , Сенегал) — французскі палітык-сацыяліст, прадстаўнік новага пакалення гэтай партыі, якая ўзмацнілася пасля няўдач правых кабінетаў у 2005—2006, член Нацыянальнай Асамблеі, кандыдат на пасаду прэзідэнта Францыі ад Сацыялістычнай партыі Францыі на прэзідэнцкіх выбарах-2007 (першая жанчына, вылучаная ў прэзідэнты ад найбуйнейшых партый). Выйшла з Нікаля Сарказі ў другі тур, дзе пацярпела паражэнне, набраўшы амаль 47 % галасоў.
Рудня-Мыкалаіўка
Рудня-Мыкалаіўка (Рудня-Миколаївка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 2400
NGC 2400 — патройная зорка ў сузор’і Малы Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марсела Марцінс Марэна
Марсела Марцінс Марэна (Marcelo Martins Moreno; нар., Санта-Крус-дэ-ла-Сьера, Балівія) — балівійскі футбаліст, нападнік парагвайскага клуба «Сера Партэнья» і нацыянальнай зборнай Балівіі.
Рамельскі сельсавет
Раме́льскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Рамель.
Марсела Марцінс Марэна
Кар’ера
27 мая 2008 года падпісаў кантракт з данецкім «Шахцёрам», які выклаў за іграка 9 млн еўра. Пасля некаторы час правёў у арэндах, дзе выступаў няўдала. У 2012 годзе вярнуўся ў Бразілію, дзе выступаў за шэраг клубаў, у тым ліку за сваю былую каманду «Крузейру». У лютым 2015 года перайшоў у склад кітайскага клуба «Чанчунь Ятай».
Рамельскі сельсавет
Гісторыя
Сельсавет утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Давыд-Гарадоцкага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Альшанскага сельсавета.
Марсела Марцінс Марэна
Кар’ера
У пачатку 2017 года перабраўся ў іншы кітайскі клуб, «Ухань Чжаэр». У сезоне 2017 з 23 галамі стаў найлепшым бамбардзірам другога кітайскага дывізіёна, а з лета 2018 года страціў месца ў аснове і стаў гуляць за рэзервовую каманду. У студзені 2019 года перайшоў у «Шыцзячжуан Эвер Брайт».
У лютым 2020 года зноў стаў іграком «Крузейру», дзе гуляў на працягу двух сезонаў. У лютым 2022 года далучыўся да парагвайскага клуба «Сера Партэнья».
Рамельскі сельсавет
Гісторыя
Адноўлены 4 мая 1981 года ў складзе Столінскага раёна, у склад сельсавета ўключаны 4 населеныя пункты (вёскі Мачуль і Рамель, якія раней уваходзілі у Альшанскага сельсавета, і вёскі Аздамічы і Цераблічы, якія раней уваходзілі ў склад Аздаміцкага сельсавета).
Марсела Марцінс Марэна
Кар’ера
У складзе нацыянальнай зборнай Балівіі дэбютаваў 12 верасня 2007 года ў матчы супраць зборнай Перу.
Рамельскі сельсавет
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 3732 чалавекі, з іх 99,2 % — беларусы.
Марсела Марцінс Марэна
Дасягненні
«Віторыя»:
«Крузейру»:
«Шахцёр»:
«Фламенгу»:
«Ухань Чжаэр»:
Бабруйскаграмаш
«Бабруйскаграмаш» — дзяржаўнае машынабудаўнічае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў верасні 1974 года ў якасці «Бабруйскага завода раскідвальнікаў угнаенняў» (Магілёўская вобласць).
Вытворчасць
На 2021 год плошча завода «Бабруйскаграмаш» складала 60 гектараў. З іх 29 га прыпадала на будынкі, у тым ліку 16,8 га — на вытворчыя, 3,8 га — на побытава-кіраўнічыя і 1,1 га на склады. Прадпрыемства налічвала 1972 прылады абсталявання і 5 вытворчасцей:
Вырабы
На 2021 год «Бабруйскаграмаш» выпускаў 247 узораў тэхнікі, з іх 88 дапаможнай:
Збытавая сетка
Збыт праз пазыку ў Беларусі фінансавалі «Белаграпрамбанк» і «Беларусбанк», а праз лізінг — «Прамагралізінг». Пры пастаўцы за мяжу збыт фінансавалі «Банк развіцця Рэспублікі Беларусь» і «Прамагралізінг», а ў Казахстане і Украіне дадаткова — «Казаграфінанс» і «Укргазбанк». Гарантыйны тэрмін выкарыстання тэхнікі «Бабруйскаграмаш» у Беларусі складаў 2 гады, а за мяжой — 1 год. На прадпрыемстве дзейнічала 5 выязных брыгад, якія аднаўлялі тэхніку ў Магілёўскай вобласці. У астатніх 5 абласцях Беларусі тэхніку абслугоўвалі 15 тэхнічных цэнтраў: 1) 3 у Брэсцкай — Бяроза, Жабінка і Пінск; 2) 4 у Віцебскай — Віцебск, Орша, Глыбокае і Полацк; 3) 1 у Гродзенскай — Іўе; 4) 3 у Гомельскай — Гомель, Петрыкаў і Шацілавічы; 5) 4 у Мінскай — Барысаў, Любань, Фаніпаль (Койданаўскі раён) і Юбілейны пасёлак (Мінскі раён). За мяжой такія тэхнічныя цэнтры працавалі ў 14 краінах:
БССР
23 верасня 1974 года Міністэрства машынабудавання для жывёлагадоўлі і кормавытворчасці СССР ухваліла Указ № 166 аб стварэнні «Бабруйскага завода раскідвальнікаў угнаенняў» (Беларуская ССР). Прадпрыемства налічвала 988 супрацоўнікаў. У верасні 1975 года выпусцілі першыя 11 доследных узораў раскідвальнікаў вадкіх арганічных угнаенняў "РЖТ-8. Да канца 1975 года выпусцілі 250 такіх раскідвальнікаў. У 1981 годзе дасягнулі праектнай магутнасці завода ў 26 000 машын. Спачатку выпускалі 4 узоры раскідвальнікаў арганічных угнаенняў: «РЖТ-8» для вадкіх грузападымальнасцю 8 тон, «ПРТ-10» на 10 тон, «РЖТ-16» для вадкіх падымальнасцю 16 тон і «ПРТ-16» на 16 тон.
У снежні 1982 года раскідвальнік «ПРТ-10» атрымаў Дзяржаўны знак якасці, бо вызначаў дозу ўнясення ўгнаення ў глебу. У складзе прадпрыемства стварылі Дзяржаўнае спецыялізаванае праектна-канструктарскае тэхналагічнае бюро (ДСПКТБ). На заводзе ўкаранілі плазменную рэзку дэталяў і гарачую накатку зубцоў зорак, аўтазварку пад своем флюсу і аўтацынкаванне, афарбоўку струменевым аблівам і апрацоўку станкамі дэталяў хадавой сістэмы на лініі. Таксама ўвялі лініі штампоўкі ланжэронаў, выраб днішчаў і бартоў машын. Абнавілі лінію абечкаў машын, канвеер зборкі балансіраў і аўтаматычную лінію афарбоўкі бартоў і рам.
Незалежная Беларусь
У 1991 годзе пачалі распрацоўку кормазагатовачных машын. Спачатку асвоілі вытворчасць рулонных прэс-падборшчыкаў «ПРФ». У серыйную вытворчасць запусцілі «ПРФ-110», «ПРФ-145» і «ПРФ-180». Пазней запусцілі вытворчасць перавозчыкаў рулонаў «ТР-Ф-5» і размотчыкаў-раздатчыкаў грубых кармоў «РГ-1». Урэшце пачалі выраб 4-ротарных дыскавых касілак «КДН-210», грубляў-варашылак «ГВР-630» і кормараздатчыкаў «КРФ-10». Пасля 2000 года сталі выпускаць машыны ўнясення мінеральных угнаенняў «МСВД-0,5», «РШУ-12», «МТТ-4У» і «МТТ-4Ш». У 2005 годзе ўнітарнае прадпрыемства «Бабруйскаграмаш» пераўтварылі ў адкрытае акцыянернае таварыства.
19 кастрычніка 2012 года Савет міністраў Беларусі ўхваліў Пастанову № 948 аб стварэнні холдынгу «Бабруйскаграмаш», у склад якога ўвайшлі 5 ААТ: «Бабруйсксельмаш», «Оршааграпраммаш» (Віцебская вобласць), «Маладзечанскі станкабудаўнічы завод» (Мінская вобласць), «НДІбудаўталінія» (Магілёў) і «Брэсцкі электрамеханічны завод» (апошні ў 2020-м пасля выхаду «Тэхналіт Полацк»).
У 2015 годзе ў Расіі адчынілі Гандлёвы дом «Бабруйскаграмаш», які да 2021 года стварыў звыш 100 дылераў і прадстаўніцтваў у большасці абласцей. На май 2015 года ў Казахстане дзейнічала сумесная зборачная вытворчасць прэс-падборшчыкаў «Бабруйскаграмаша». На красавік 2016 года працавала прадстаўніцтва «Бабруйскаграмаша» ў Румыніі. У 2017 годзе «Бабруйскаграмаш» выступіў сузаснавальнікам зборачнай вытворчасці «УзБелАграмаш» ва Узбекістане. У лістападзе 2017 года зборачная вытворчасць запрацавала ў таджыкскім горадзе Гісар. У снежні 2017 года ў Грузію паставілі 120 машын «Бабруйскаграмаш». 22 сакавіка 2018 года на Беларуска-грузінскім бізнес-форуме ў Тбілісі заключылі пагадненне з ТАА «Гермес» аб гандлёвым прадстаўніцтве ў Грузіі. Пры гэтым падпісалі кантракт на пастаўку 70 машын у 1-м паўгоддзі. На сакавік 2018 года «Бабруйскаграмаш» вырабляў 70 відаў навясной і прычапной сельгастэхнікі. У ліпені 2018 года ў Каіры (Егіпет) запусцілі зборачную вытворчасць касілак, прэс-падборшчыкаў і раскідвальнікаў угнаенняў сумесна з прадпрыемствам «Хэлван».
8 жніўня 2019 года на Міжнароднай выставе харчавання і сельскай гаспадаркі ў Найробі (Кенія) падпісалі Мемарандум аб узаемаразуменні з прадпрыемствам «Пэвін» і дасягнулі дамоўленасці аб пастаўцы тэхнікі праз яго. 30 жніўня 2019 года Навукова-практычны цэнтр механізацыі сельскай гаспадаркі прадставіў на Шклоўскім ільнозаводзе 4 машыны для поўнага цыкла зборкі льну. У стварэнні машын узяў удзел і «Бабруйскаграмаш». На верасень 2019 года на 6 заводах холдынгу «Бабруйскаграмаш» працавала 2400 чалавек, з якіх каля 1900 на заводзе ў Бабруйску. Сярэднемесячны заробак складаў 820 рублёў (392 долары ЗША). 18 лютага 2020 года з Міністэрствам прамысловасці Беларусі падпісалі дарожную карту пра выхад з холдынгу ААТ «Тэхналіт Полацк», месца якога да восені заняў «Брэсцкі электрамеханічны завод». «Бабруйскаграмаш» вырабляў звыш 90 мадэляў сельскагаспадарчых машын.
На лістапад 2020 года прадпрыемства мела за мяжой 5 зборачных вытворчасцей, у тым ліку ў Казахстане, Расіі і Таджыкістане. Каля 75 % агрэгатаў адгружалі ў Расію па перадаплаце праз уласны гандлёвы дом. У 2020 годзе на прэс-падборшчыкі прыпала 39 % вытворчасці. У 2021 годзе прадпрыемствы холдынгу выпускалі звыш 150 найменняў тэхнікі, якую пастаўлялі ў больш як 50 краін. 15 чэрвеня 2021 года распрацавалі камп’ютарызаваны размеркавальнік мінеральных угнаенняў, які дазваляў вызначаць дозу ўнясення ўгнаення з кабіны трактара.
IC 4984
IC 4984 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Апостальская нунцыятура ў Аб’яднаных Арабскіх Эміратах
Апостальская нунцыятура Святога Прастола ў Аб’яднаных Арабскіх Эміратах — дыпламатычнае прадстаўніцтва (пасольства) Святога Прастола ў Аб’яднаных Арабскіх Эміратах.
Гісторыя
Святы Пасад і Аб’яднаныя Арабскія Эміраты ўстанавілі поўныя дыпламатычныя адносіны ў 2007 годзе. У 2019 годзе Папа Францішак стаў першым Пантыфікам у гісторыі, які наведаў Аравійскі паўвостраў, у прыватнасці Абу-Дабі.
У 2022 годзе архібіскуп Эдгар Пенья Пара ўзначаліў цырымонію адкрыцця Апостальскай нунцыятуры ў сталіцы Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў.
Кульбакі
Назву Кульба́кі маюць:
Вядомыя асобы Ліпецка
Вядомыя ўраджэнцы Ліпецка:
Раснэ (Ямільчынскі раён)
Раснэ (Рясне́) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Залозніца цяністая
Залозніца цяністая, Маташнік (Scrophularia umbrosa) — від кветкавых раслін з роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 60—120 см. Сцябло прамастойнае, крылатае. Лісце супраціўнае, простае, суцэльнае, на кароткіх чаранках, пілаватае па краі. Трубка кветкавага вяночка і сярэдняя доля ніжняй губы зялёнага колеру, верхняя губа і спінка бура-чырвоныя. Плод — гладкая каробачка яйцападобнай формы.
Расліна ядавітая.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы і ўмераных і трапічных абласцей Азіі. Расце па берагах вадаёмаў, на балотах, у чорнаалешніках, на вільготных лугах. Мезафіт, гіграфіт і мезатроф. Добра пераносіць цень. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
Рэдкі і ахоўваемы від на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў.
Іван Срацімір
Іван Срацімір (Иван Срацимир; 1324—1396) — балгарскі цар у 1356—1396; адзін з дзвюх, разам з братам Іванам Шышманам, апошніх балгарскіх цароў, сын цара Івана Аляксандра.
З 1356, пасля каранацыі свайго брата Івана Шышмана, Іван Срацімір кіраваў Відзінскай вобласцю як незалежнай дзяржавай. У 1365 Відзінскае царства было акупавана венгерскім каралём Людовікам I, а сам Іван Срацімір быў узяты ў палон. У 1369 Відзінскае царства было адноўлена з дапамогай балгарскага (тырнаўскага) цара Івана Аляксандра, влашскага князя Уладзіслава I і Даброціцы, кіраўніка Дабруджы.
Яго брат Іван Шышман у самым пачатку свайго кіравання, у 1371—1372 гадах, падвергся нападу туркаў, але выратаваўся саступкай часткі сваіх уладанняў. У 1393—1394 туркі ўзялі сталіцу царства Івана Шышмана, Тырнава, і зрынулі яго. Відзінскае царства Івана Сраціміра было падпарадкавана туркамі ў 1396, яго сын і суправіцель Канстанцін II Асень стаў васалам турэцкага султана і апошнім царом Балгарыі.
Сям’я
Іван Срацімір быў жанаты двойчы. Пра першы шлюб не вядома нічога. Другі шлюб быў з Ганнай, дачкой влашскага князя Мікалая Аляксандра. Ад другога шлюбу ў Івана Сраціміра былі:
Леў Уладзіміравіч Голуб
Леў Уладзі́міравіч Го́луб (,, Кацярынаслаўская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі , ,. Народны артыст Беларускай ССР (1964), заслужаны дзеяч мастацтваў ПНР (1975). Лаўрэат усесаюзных і міжнародных прэмій у галіне кінематаграфіі.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 верасня 1904 года ў Екацярынаславе (цяпер — Дніпро, Украіна).
У 1922—1928 гг. вучыўся ў настаўніцкай семінарыі ў горадзе Екацярынаслаў. У 1928 г. скончыў Дзяржаўны тэхнікум кінематаграфіі (цяпер Усерасійскі дзяржаўны інстытут кінематаграфіі імя С. А. Герасімава).
Затым працаваў рэжысёрам:
З 1949 года быў мастацкім кіраўніком вучэбнай студыі кінаакцёра пры Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце.
Творчасць
Леў Уладзіміравіч Голуб — адзін з рэжысёраў, якія паслядоўна працавалі ў галіне дзіцячага фільма, ён унёс прыкметны ўклад у развіццё савецкага кіно. Галоўнай тэмай творчасці рэжысёра былі юныя героі рэвалюцыі і Вялікай Айчыннай вайны.
Вырашаныя ў прыгодніцкім жанры, яго карціны адметныя веданнем дзіцячай псіхалогіі, здольнасцю раскрыць мастацкія здольнасці юных выканаўцаў.
Мастацкія фільмы
Паставіў шэраг ваенных (у гады вайны), дакументальных і, у тым ліку першых кіначасопісаў «Піянер Беларусі» (1950—1952).
Прызы і ўзнагароды
а таксама,
Памяць
У 2004 годзе ў паштовы зварот уведзена паштовая картка Беларусі з арыгінальнай маркай, прысвечаная 100-годдзю з дня нараджэння Л. У. Голуба.
Айкідо
Айкідо ( у перакладзе “дарога да арганізацыі энергіі” ) — японскае баявое мастацтва (від кэмпо), распрацаванае ў 1920-я гады ветэранам расійска-японскай вайны 1904-1905 гадоў Марыхэем Уэсібам.
Айкідо ў Беларусі
Першая секцыя айкідо ў Мінску з'явілася ў 1990. Першым трэнерам айкідо быў Валерый Буяк, Цэнтр усходняй культуры «Сэкай». Выкладаў ён гэты від кэмпа з 1990 па 1996. Частка яго першых вучняў у наступным аддзялілася і арганізавала новыя клубы і асацыяцыі айкідо, як, напрыклад, Аляксандр Лепяшкевіч. З'явіліся і іншыя спецыялісты, якія навучаліся ў СНД ці ў далёкім замежжы.
На дадзены момант у краіне ёсць Федэрацыя Айкідо, якая шчыльна супрацоўнічае з Міжнародным Цэнтрам Айкідо - Айкікай Хомбу Дадзё (Токіё, Японія) і некалькі клубаў па розных стылях і кірунках:
== Стылі Айкідо ==
Дзмітрый Міхайлавіч Тамела
Дзмітрый Тамела (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца наваполацкага «Нафтана».
Клубная кар’ера
Некаторы час займаўся ў мінскай школе «Змена», пазней на аматарскім узроўні гуляў за «Іслач». Дарослую кар’еру пачаў у 2012 годзе ў клубе «Зорка-БДУ» ў Другой лізе. Пачынаючы з сезона 2014 выступаў разам з клубам у Першай лізе, стаў адным з лідараў і капітанам каманды.
У ліпені 2019 года перайшоў у наваполацкі «Нафтан», дзе замацаваўся ў якасці трывалага іграка асновы. Гуляў у клубе да канца сезона 2021.
У сакавіку 2022 года падпісаў кантракт са «Смаргонню», якой дапамог па выніках сезона 2022 выйсці ў Вышэйшую лігу. У студзені 2023 года вярнуўся ў «Нафтан», у лютым афіцыйна падпісаў кантракт з клубам.
Цалуйкі
Цалу́йкі — былая вёска ў Хракавіцкім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары пераселены ў чыстыя месцы. У 2005 годзе вёска была выключана са звестак па ўліку населеных пунктаў.
Размяшчэнне
У 18 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 46 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 137 км ад Гомеля.
Гідраграфія
Рака Брагінка.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планавальна складаецца з 2 кароткіх прасталінейных, паралельных паміж сабой вуліц, арыентаваных з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаваных драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
У 1930 годзе арганізаваны калгас «Цалуйкі», працавалі млын (з 1905) і гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны фашысты ўвосень 1943 года забілі 5 жыхароў (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму). У 1959 годзе ўваходзіла ў склад саўгаса «Савічы» (цэнтр — вёска Савічы).
Сухарава (курганны могільнік)
Су́харава — курганныя могільнікі ў колішняй вёсцы Сухарава (цяпер мікрараён Мінска).
Курганныя могільнік-1
Месціцца за 0,5 км на поўнач ад колішняй вёскі Сухарава на высокім пагорку левага берага перасохлага ручая, на тэрыторыі вясковых могілак кан. XIX — пач. XX ст. за 0,15 км на поўдзень ад дамоў № 39 і 41 па вуліцы Шаранговіча.
12 курганоў дыяметраў 4—15 метраў, вышынёй 1,15—3 метры. Амаль усе насыпы пашкоджаныя познімі пахаваннямі. Вакол некаторых курганоў прасочваюцца раўкі. Мясцовая назва — Шведскія магілы.
Курганны могільнік-2
Месціўся за 0,4 км на паўднёвы ўсход ад першага могільніка, за 0,6 км на паўночны ўсход ад колішняй вёскі Сухарава.
4 насыпы дыяметрам 12—14 метраў, вышынёй 1,5—2 метры. У 1995 годзе Леанід Калядзінскі даследаваў курган дыяметрам 12,5—13 метраў, вышынёй 1,6 метра. Выяўленае жаночае пахаванне (узрост 17—20 гадоў) на гарызонце, галавой на захад. Знойдзеныя фрагменты кругавога гаршка з кляймом на днішчы (крыж упісаны ў круг), 2 металічныя спражкі круглай формы, дыяметрам 22—25 мм. Датуецца XI—XII стагоддзямі.
У 1997 годзе могільнік быў знішчаны ў часе будоўлі.
Сяргей Уладзіміравіч Марцэлеў
Сяргей Уладзіміравіч Марцэлеў, або Марцалеў (нар., Мінск) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, былы кіраўнік маладзёжнай арганізацыі «Маладая грамада», палітвязень, вязень сумлення.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 красавіка 1977 г. у Мінску.
Пасля заканчэння сярэдняй школы вучыўся на факультэце міжнародных адносін БДУ (1994—1997). Адлічаны па палітычных матывах пасля адміністрацыйных арыштаў (факт прызнаны ў дакладзе Дзярждэпа ЗША за 1997 г.).
З 1996 па 1999 год быў у ЦК БСДП, у 1998—2000 гадах узначальваў маладзёжную арганізацыю «Маладая грамада».
Скончыў Познанскі ўніверсітэт імя А. Міцкевіча па спецыяльнасці «Паліталогія».(2000—2007).
Удзельнік больш за 12 нацыянальных выбарчых кампаній у Беларусі, Польшчы і Украіне, у якіх выконваў адміністрацыйныя функцыі ці быў палітычным кансультантам.
Падчас выбараў 2006 года працаваў прэс-сакратаром А. Казуліна, мадэратарам і рэдактарам сайта kozylin.org, пісаў публіцыстычныя матэрыялы для сайтаў naviny.by і eurobelarus.info.
На прэзідэнцкіх выбарах 2010 г. кіраваў перадвыбарчым штабам М. Статкевіча.
Пераслед за грамадска-палітычную дзейнасць
За правядзенне пікета 10 снежня 1996 года, падчас якога выступалі ў абарону С. Адамовіча арыштаванага за за верш «Забі прэзідэнта!» і раздавалі ўлёткі з Дэкларацыяй правоў чалавека, быў затрыманы і дастаўлены ў РУУС.
У сакавіку 1997-га за ўдзел у агранізаваным сацыял-дэмакратычнай моладдзю пікеце супраць прымусовага размеркавання ў чарнобыльскую зону студэнтаў быў асуджаны 10-цю суткамі адміністрацыйнага арышту.
На Акрэсціна, дзе адбываў пакаранне, С. Марцалеў абвясціў сухую галадоўку.
У 2010 годзе А. Марцалеў быў кіраўніком штаба кандыдата ў прэзідэнты М. Статкевіча.
19 снежня падчас разгону плошчы С. Марцалеў не быў затрыманы. Арыштавалі С.Марцалева ўначы 23 снежня, знялі з цягніка, калі ён ехаў у Варшаву для ўдзелу ў перадачы «Белсата».
Праваабарончая арганізацыя Amnesty International прызнала С.Марцалева вязнем сумлення.
4 красавіка 2011 года абвінавачанне зменена на больш мяккае — арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх (ч.1 арт. 342 КК РБ).
У гэты ж дзень ён быў вызвалены.
25 сакавіка 2017 года С.Марцалеў быў затрыманы на акцыі пратэсту на Дзень Волі ў Мінску. Асуджаны на 5 сутак арышту.
Данілу Луіс да Сілва
Дані́лу Лу́іс да Сі́лва (Danilo Luiz da Silva; нар., Бікас, Бразілія), больш вядомы як проста Данілу або Даніла — бразілійскі футбаліст, правы абаронца італьянскага клуба «Ювентус» і нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Клубная кар’ера
У 1/16 фінала Лігі чэмпіёнаў 2014/2015 Данілу забіў гол з пенальці ў першым матчы супраць «Базеля», такім чынам забяспечыўшы клубу нічыю. У матчы ў адказ 10 сакавіка 2015 года ўжо ў першым тайме Данілу атрымаў пашкоджанне, сутыкнуўшыся са сваім партнёрам Фабіяну, і быў адвезены ў шпіталь.
31 сакавіка 2015 года мадрыдскі «Рэал» абвясціў аб набыцці Данілу, які далучыўся да новага клуба 30 чэрвеня. Сума трансферу склала 31,5 млн еўра. 9 ліпеня 2015 года на стадыёне «Сант’яга Бернабеу» прайшла прэзентацыя новага іграка «Рэала», які атрымаў 23-і нумар. У складзе «Рэала» не меў трывалага месца ў аснове, звычайна выкарыстоўваўся для ратацыі, падмяняючы Дані Карвахаля на пазіцыі правага абаронцы.
У ліпені 2017 года было абвешчана аб пераходзе Данілу ў «Манчэстэр Сіці» за 30 млн еўра.
У жніўні 2019 года за 37 млн еўра перайшоў з «Манчэстэр Сіці» ў «Ювентус», пры гэтым у адваротным кірунку направіўся Жуан Канселу.
Міжнародная кар’ера
Яшчэ выступаючы за «Сантус», Данілу дэбютаваў у складзе зборнай Бразіліі 14 верасня 2011 года ва ўзросце ўсяго толькі 20 гадоў у матчы супраць зборнай Аргенціны (0:0).
Дасягненні
«Сантус»:
«Порту»:
«Рэал»:
«Ювентус»
Міхалішкі (Астравецкі раён)
Міхалішкі — былое мястэчка гістарычнай Віленшчыны.
Назва
Тапонім «Міхалішкі» ўтварыўся ад прозвішча ўладальнікаў маёнтка Міхальскіх.
Гісторыя
24 чэрвеня 1604 года Міхалішкі набыў Ян Цыпрыян Бжастоўскі, які ў 1622 годзе фундаваў тут кляштар аўгусцінаў. Пры кляштары дзейнічаў шпіталь. Сын Я. Ц. Бжастоўскага Цыпрыян Павел збудаваў у мястэчку касцёл Святога Міхаіла Арханёла.
Адам Кіркор у нарысе на польскай мове пад назвай «Краязнаўчыя вандроўкі па губерні Віленскай» ад 8 ліпеня 1855 г. піша наступнае:
"«Мястэчка Міхалішкі колішняя ўласнасць гр. Бжастоўскага, над ракой Віліяй, уключае ў сябе 50 дамоў, мае прыгожы касцёлчык з могільнікам і шпіталем, яўрэйскую бажніцу, бровар, гасцінны дом і 8 шынкоў. Міхалішскі касцёл пад назвай Св. Міхала, фундаваны праз Цыпрыяна Паўла Бжастоўскага ў 1615 годзе, адноўлены ў 1820 годзе мясцовым пробашчам кс. Юзафам дэ Блокам. Унутры касцёл па-майстэрску аздоблены гіпсатурай работы Пензы, родам з Фларэнцыі, у 1620 годзе»."
У 1669 кароль і вялікі князь Міхал Вішнявецкі надаў Міхалішкам прывілей, паводле якога новыя пасяленцы на 10 гадоў вызваляліся ад падаткаў, жыхары мелі свой суд, праводзілася 4 кірмашы ў год. У Вялікую Паўночную вайну ў маі 1705 года тут спыняўся цар маскоўскі Пётр I. У 1771 годзе мястэчка перайшло ў валоданне Ю. Пузыны.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Міхалішкі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце Віленскай губерні. У 1832 годзе, па здушэнні вызваленчага паўстання расійскія ўлады ліквідавалі аўгусцінскі кляштар. Станам на 1885 год у мястэчку дзейнічалі касцёл, сінагога, яўрэйская школа, працаваў бровар, праводзіліся кірмашы ў нядзелі.
У 1920 Міхалішкі апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Віленскім павеце Віленскага ваяводства.
У 1939 Міхалішкі ўвайшлі ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 сталі цэнтрам сельсавета Астравецкага раёна. Статус паселішча панізілі да вёскі. З 25 снежня 1962 да 6 студзеня 1965 Міхалішкаўскі сельсавет уваходзіў у склад Смаргонскага раёна.
Інфраструктура
У Міхалішках працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, бальніца, бібліятэка, дом культуры, пошта.
Вядомыя выхадцы
У Міхалішках нарадзіўся амерыканскі яўрэйскі паэт Менке Кац (1906—1991)
(6827) Вомбат
(6827) Вомбат  — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 27 верасня 1990 года японскім астраномам-аматарам Такэсі Урата ў абсерваторыі Ніхандайра і названы ў гонар вомбата — невялікай сумчатай жывёлы, якая жыве ў Аўстраліі.
Садкы (Ямільчынскі раён)
Садкы (Садки́) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
IC 4985
IC 4985 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сэрбы (Ямільчынскі раён)
Сэрбы (Серби́) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 2401
NGC 2401 (іншае абазначэнне — OCL 588) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сацыялістычная адзіная партыя Германіі
Кіраўніцтва
Старшыні
Генеральныя (першыя) сакратары ЦК
Пост называўся «Першы сакратар» з 1953 да 1976 г.
Баранавіцкі гарадскі выканаўчы камітэт
Баранавіцкі гарадскі выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі горада Баранавічы Брэсцкай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Брэсцкаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Баранавіцкаму гарадскому Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю гарвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Баранавічы, у будынку на плошчы Леніна, 2. Раней размяшчаўся ў Доме Саветаў (1978, архітэктар Л. Макарэвіч).
Корсіка
Корсіка (Corse) — чацвёрты па велічыні востраў у Міжземным моры і адзін з 26 рэгіёнаў Францыі. Галоўны горад Аяча. Насельніцтва 272 тыс. чалавек (25-е месца сярод рэгіёнаў).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 8680 км². Рэгіён уключае дэпартаменты Корсіка Паўднёвая і Корсіка Верхняя.
Гісторыя
З 850 па 1034 г. Корсіка знаходзілася пад уладай маўраў. Пасля востраў перайшоў пад кантроль Генуэзскай рэспублікі. У 1768 г. Генуя перадала востраў Францыі за даўгі.
На Корсіцы нарадзіўся Напалеон Банапарт, а таксама сям’я вайскоўцаў і дзяржаўных дзеячаў Абатучы. Таксама па адной з версій на Корсіцы нарадзіўся Хрыстафор Калумб.
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Жукаўка)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Жукаўка Мінскага раёна.
Гісторыя
На ўскраіне вёскі. Пабудавана ў 1824 годзе з дрэва, адноўлена ў 1990-я гады.
Архітэктура
Вырашана ў традыцыях народнага дойлідства. 1-зрубны храм пераходзіць у трохгранную апсіду. Да фасада далучаны прытвор, завершаны над двухсхільным дахам макаўкай. Над франтонам фасада ўзведзена цыбулепадобная галоўка. Вертыкальна ашаляваныя фасады прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі. Перад храмам адасоблена пастаўлена драўляная званіца народна-этнаграфічнай трактоўкі — чатырохграннае двух’яруснае збудаванне пад шатровым дахам.
Бардоскі ўніверсітэт імя Мішэля дэ Мантэня
Бардоскі ўніверсітэт імя Мішэля дэ Мантэня (Université Bordeaux-Montaigne) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бардо.
Гісторыя
Універсітэт быў створаны ў 1970 годзе ў выніку падзелу Бардоскага ўніверсітэта на тры асобныя ВНУ. Першапачатковага будынка на даволі хутка стала мала, улічваючы павелічэнне колькасці студэнтаў, што прывяло да шэрагу дапаўненняў, сярод якіх варта ўзгадаць будаўніцтва спецыялізаваных даследчых цэнтраў (Цэнтр навук пра чалавека ў 1974 годзе, Дом мастацтваў у 1994 годзе і інш.). Гэта істотна не палепшыла «перанаселенасць» універсітэта, што прывяло да новага этапу будаўніцтва ў 1990-я гады. У 1990 годзе ўніверсітэт атрымаў назву ў гонар Мішэля дэ Мантэня. 1 верасня 2010 года ўніверсітэт правёў буйную рэарганізацыю, скараціўшы колькасць факультэтаў з 11 да 3 шляхам зліцця.
Універсітэт вядомы актыўнымі выступленнямі і страйкамі сваіх студэнтаў і выкладчыкаў па розных пытаннях сацыяльнага, палітычнага і эканамічнага жыцця горада і краіны, з-за чаго праца ўніверсітэта даволі часта блакуецца.
У верасні 2010 года савет універсітэта прагаласаваў супраць праекта зліцця ўстановы з Бардоскім універсітэтам, баючыся, што зліццё прывядзе да моцнага дысбалансу сродкаў паміж дакладнымі і гуманітарнымі навукамі. У канцы красавіка 2013 года новая каманда кіраўніцтва ўстановы правяла ўніверсітэцкі рэферэндум па пытанні аб удзеле ў праекце адзінага ўніверсітэта ў Бардо: колькасць галасоў «супраць» перавысіла 85 %. 12 сакавіка 2014 года ўніверсітэт, які да гэтага зваўся таксама Універсітэтам Бардо III, быў канчаткова перайменаваны ў Бардоскі ўніверсітэт імя Мішэля дэ Мантэня з-за завяршэння зліцця трох астатніх універсітэтаў Бардо ў адзіны Бардоскі ўніверсітэт. Такім чынам, з 2014 года ў Бардо функцыянуюць два ўніверсітэты: Бардоскі ўніверсітэт і Бардоскі ўніверсітэт імя Мішэля дэ Мантэня.
Познань-Лавіца
Аэрапорт Познань-Лавіца (Port Lotniczy Poznań-Ławica im. Henryka Wieniawskiego) — адзін з найстарэйшых аэрапортаў Польшчы, размешчаны каля Познані. Ён размешчаны за 5 кіламетраў на захад ад цэнтра горада. Аэрапорт ажыццяўляе мясцовыя, міжнародныя і гандлёвыя рэйсы.
Паўночная частка аэрапорта з 1913 года і да 23 снежня 2009 года выкарыстоўвалася як ваенны аэрадром.
Пілоты часам блытаюць гэты аэрапорт з размешчанай паблізу ваенна-паветранай базай у Кшэсінах; у іх прыкладна аднолькавая даўжыня ўзлётна-пасадачнай паласы і яе арыентацыя.
У 2015 годзе аэрапорт абслужыў пасажыраў, што на 3,8 % больш за папярэдні год. Сціплы рост тлумачыцца працяглым рамонтам узлётна-пасадачнай паласы і часовым закрыццём аэрапорта.
IC 4986
IC 4986 — галактыка тыпу SBd ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэрвеньскі структурны заліў
Чэрвеньскі структурны заліў — адмоўная тэктанічная структура ў Чэрвеньскім, Бярэзінскім, Круглянскім і Бялыніцкім раёнах. Ускладняе Аршанскую ўпадзіну, глыбока ўразаецца ва ўсходні схіл Беларускай антэклізы, дзе прымыкае на поўначы да Прыаршанскай монакліналі, на поўдні — да Бабруйскага пахаванага выступу. Выдзелены комплексам электра-, сейсмаразведачных і аэрамагнітных даследаванняў.
Па паверхні крышталічнага фундамента даўжыня Чэрвеньскага структурнага заліва больш за 90 км, глыбіня апускання ад -0,5 да -0,8 км. У яго межах выяўлены лакальныя падняцці тыпу брахіантыкліналей з амплітудай 50—100 м, большасць з іх выцягнута на паўночны ўсход. У асадкавым чахле заліў адасабляецца па паверхнях рыфейскіх і ніжнявендскіх адкладаў. Па верхнявендскіх і дэвонскіх адкладах, якія ляжаць вышэй, размешчана паўднёва-заходняе крыло Маскоўскай сінеклізы; па юрскіх, мелавых і кайназойскіх даантрапагенавых адкладах — паўночнае крыло Украінскай сінеклізы. Фарміраванне заліва і супадпарадкаваных лакальных падняццяў пачалося ў рыфеі.
Да паўднёва-заходняга схілу Чэрвеньскага структурнага заліва прымеркавана Асіповіцкае падземнае сховішча газа, створанае ў 1976 годзе ў межах мясцовага валападобнага падняцця. Штучная залеж знаходзіцца ў адным з ваданосных гарызонтаў на глыбіні 450-500 м, пласты-калектары перакрытыя непранікальнымі тылітамі.
Nomascus
Nomascus — род чалавекападобных прыматаў, якія жывуць у Паўднёва-Усходняй Азіі. Nomascus — адзін з 4 родаў сямейства Hylobatidae, якіх называюць «малымі гамінідамі».
Сістэматыка
Вядома 6 відаў:
Жывёлы маюць найбольшы ў сямействе дыплоідны набор храмасом — 52. Nomascus быў узняты да статусу роду, паколькі апошнія даследаванні паказалі, што адлегласць паміж падродамі гібонаў аказалася больш, чым паміж родамі Pan і Homo.
Кладаграма
Hylobatinae |--Symphalangus |--N.N.     |--Nomascus |--N.N.        |--Hoolock |--Hylobates
Сэрэды
Сэрэды (Сере́ди) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
СТБ (украінскі тэлеканал)
Гісторыя
Заснавальнікамі тэлеканала з’яўляюцца ЗАТ «Міжнародны медыя цэнтр» і карпарацыя «Інтэрньюз Нэтварк» (ЗША).
З 1997 года СТБ кантраляваўся Уладзімірам Сіўковічам, якому ўласна і належыць ідэя стварэння канала на базе інфраструктуры, створанай «Інтэрньюз-Украіна», каманды, якая з верасня 1996 года на частотах «УТ-2» стварала навіны пад назвай «Вокны» і дадатковых магчымасцей кампаніі «ПроТБ». Бягучы менеджмент узначаліў Мікалай Княжыцкі.
Пакрыццё
Эфірнае аналагавае і лічбавае DVB-T2 — больш 95 % тэрыторыі Украіны, кабельнае, спадарожнікавае.
Рэйтынг
У 2012 годзе доля канала трохі знілізася — да 9,8 %, у 2013 дасягнула 10,6 %, у 2014 скарацілася да 8,71 %.
Паходжанне і мова кантэнту
З’яўляецца адным з нямногіх украінскіх каналаў, які выкарыстоўвае асобныя правілы харкаўскага правапісу ў некаторых тэлеперадачах, тым самым падвяргаючы сябе як станоўчым, так і крытычным каментарам з боку грамадства.
У той жа час, паводле даных маніторынгу актывістаў кампаніі «Байкот расійскага кіно», які яны правялі 27 верасня 2014 года, на тэлеканале СТБ доля рускамоўнага кантэнту складала каля 54 %.
Віктар Уладзіміравіч Ярац
Віктар Уладзіміравіч Ярац (, пасёлак Красны Мост,, Гомельская вобласць) — беларускі паэт, літаратуразнавец, крытык.
Біяграфія
У кастрычніку 1968 г. разам з Алесем Разанавым і Львом Барташам выступіў ініцыятарам калектыўнага ліста студэнтаў філфака ў ЦК КПБ на імя Пятра Машэрава. Подпісы пад лістом паставіла большасць студэнтаў факультэта. У лісце патрабавалася перавесці выкладанне на беларускім аддзяленні філфака на беларускую мову. Ліст выклікаў вялікую незадаволенасць партыйнага начальства, яго ініцыятараў бэсцілі на партыйных і камсамольскіх сходах. За студэнтаў заступаліся некаторыя выкладчыкі, у тым ліку Ніл Гілевіч (які быў куратарам іх групы) і Алег Лойка. Леў Барташ прыгадваў, як іх траіх вадзілі да рэктара ўніверсітэта Сеўчанкі і як гэты вучоны-оптык высокага ўзроўню, калі трое толькі пераступілі парог кабінету, адразу пачаў называць іх «буржуазнымі нацыяналістамі». Пасля таго як Алесь Разанаў, Віктар Ярац і Валянціна Тоўкун з'ездзілі ў Зэльву да Ларысы Геніюш, два першыя ўзімку 1969 былі выключаны з БДУ праз няздачу заліку па ваеннай падрыхтоўцы (да гэтага яны былі выдатнікамі вучобы). Ярац узгадваў, як яму казалi тады: «Як можа быць, вы ж – не заходнiк, i пайшлi на такое».
З дапамогай Максіма Танка працягнуў навучанне ў Гомельскім педагагічным інстытуце, на базе якога ў 1969 г. быў адкрыты ўніверсітэт (скончыў у 1970). Быў некалькі месяцаў загадчыкам сельгасаддзела рагачоўскай раённай газеты «Камунар». У 1970—1971 гг. служыў у Савецкай Арміі. Працаваў на Гомельскай студыі тэлебачання. У 1975 г. скончыў аспірантуру пры кафедры беларускай літаратуры Гомельскага ўніверсітэта, у 1976 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю «Рытмічны лад сучаснай беларускай лірыкі». Працуе выкладчыкам гэтага ўніверсітэта, з 1978 г. — дацэнт.
Творчасць
Першыя вершы апублікаваў у газеце «Піянер Беларусі» ў школьныя гады. Актыўна пачаў выступаць у друку з 1966 г. Аўтар зборнікаў вершаў «Уваходзіны» (1976), «Добрыца» (бібліятэка часопіса «Маладосць», 1989), «Дняпроўскі бакен» (1992). У 1980 годзе ўступіў у Саюз беларускіх пісьменнікаў.
Выступае ў перыядычным друку па праблемах развіцця сучаснай беларускай паэзіі. Напісаў вучэбна-метадычны дапаможнік для студэнтаў-філолагаў «Беларускія паэты — лаўрэаты Ленінскай і Дзяржаўнай прэмій СССР» (Гомель, 1983).
Перакладае творы балгарскіх, літоўскіх, рускіх, украінскіх паэтаў на беларускую мову.
Нью-Хэйвен (Канектыкут)
Нью-Хэйвен (New Haven) — другі па велічыні горад у штаце Канектыкут (ЗША).
Горад размешчаны ў аднайменнай гавані на беразе праліва Лонг-Айленд. Горад быў заснаваны ў 1638 годзе пурытанскай суполкай, і праз год былі пракладзеныя першыя восем вуліц у форме квадрата 4*4, што стала значнай інавацыяй у амерыканскім гарадскім планаванні. У цэнтры горада — зялёны Прамавугольнік грамадскага парку New Haven Green, прызнаны нацыянальным гістарычным помнікам.
Анфіладжына Гуарызі
Амфіло́кіа Гуары́зі Ма́ркіс (Amphilóquio Guarisi Marques;  — ), у Італіі таксама вядомы як Анфіладжы́на Гуары́зі (Anfilogino Guarisi), у Бразіліі як Філо́ (Filó) — бразільскі і італьянскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1934 у складзе зборнай Італіі.
Сыманы
Сыманы (Симони́) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Этнаграфічны музей (Познань)
Этнаграфічны музей (Muzeum Etnograficzne) — музей, які знаходзіцца ў Познані, Польшча. Этнаграфічны музей — філіял пазнаньскага Нацыянальнага музея.
Гісторыя
Музей размешчаны ў будынку былой масонскай ложы, якая была пабудавана ў пачатку XIX стагоддзя. У музеі экспануюцца матэрыялы, звязаныя з этнаграфічнай культурай Вялікай Польшчы. У музеі дзейнічае пастаянная выстаўка «Народнае мастацтва Вялікай Польшчы», якая экспануе этнаграфічныя матэрыялы ХІХ—ХХ стагоддзяў. У музеі ёсць аддзелы, прысвечаныя азіяцкай, лацінаамерыканскай і афрыканскай этнаграфіі.
Заходні фронт
Заходні фронт:
Сіфонавыя водарасці
Сіфо́навыя водарасці (Bryopsidales) — парадак зялёных водарасцей класа. Агульная колькасць сучасных відаў — 564. Некаторыя сістэматыкі надаюць гэтаму таксону ранг класа — Bryopsidophyceae.
Апісанне
Слаявіны буйныя (вышыня да 0,5 м), няклетачнай будовы (без папярочных перагародак) са шматлікімі ядрамі і дыскападобнымі хларапластамі. Маюць пігменты. Размнажэнне вегетатыўнае, бясполае і палавое.
Пашырэнне
Адрозніваюць каля 30 родаў, 300 відаў. Пашыраны пераважна ў трапічных морах ад берагавой зоны да глыбині 70 м, некаторыя трапляюцца ў морах умераных паясоў, напрыклад,. У выкапнёвым стане вядомыя з ардовікскага перыяду.
Значэнне і выкарыстанне
Ужываюцца ў ежу.
Сантуш
Са́нтуш (Santos — «святыя») — партугальскае прозвішча.
IC 4987
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Goanna
Goanna — рухавічок браўзера з адкрытым зыходным кодам, створаны на аснове рухавічка Mozilla Gecko. Ён выкарыстоўваецца ў браўзерах Pale Moon і Basilisk, у паштовым кліенце Interlink, а таксама ў браўзерах K-Meleon і Mypal.
Goanna як незалежны форк Gecko быў упершыню выпушчаны ў студзені 2016 года. Заснавальнік і вядучы распрацоўшчык праекта, M. C. Straver, зрабіў гэта ў кантэксце ўсё большага разыходжання Pale Moon з Firefox. Асноўныя адрозненні Goanna ад Gecko: у ім няма кампанентаў мовы Rust, якія былі дададзены ў Gecko падчас праекта Mozilla Quantum, і праграмы, якія выкарыстоўваюць Goanna, заўсёды працуюць у рэжыме аднаго працэсу, у той час як Firefox стала шматпрацэсным дадаткам.
Сыняўка (Ямільчынскі раён)
Сыняўка (Синя́вка) — вёска ў Ямільчынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 2402-1
NGC 2402-1 (іншыя абазначэнні — UGC 3891, MCG 2-19-4, ZWG 57.15, PGC 21176) — галактыка ў сузор’і Малы Пёс.
Паперня
Назву Паперня маюць таксама гідронімы, айконімы і прадпрыемствы:
Праванс — Альпы — Лазурны Бераг
Праванс — Альпы — Лазурны Бераг (Provence-Alpes-Cote d’Azur) — рэгіён на паўднёвым усходзе Францыі. Галоўны горад Марсель. Насельніцтва 4,666 млн чалавек (3-е месца сярод рэгіёнаў).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 31 400 км². Рэгіён уключае дэпартаменты Альпы Верхняга Праванса, Прыморскія Альпы, Буш-дзю-Рон, Вар, Верхнія Альпы і Ваклюз. Праз яго працякаюць рэкі Дзюранс, Вар і Рона.