cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марыя Тальёні
Марыя нарадзілася ў сям’і балетмайстра і харэографа Філіпа Тальёні. Унучка прыдворнага спевака Крыстафера Крысціяна Карстэна, саліста Каралеўскай оперы ў Стакгольме. Марыя вучылася ў Вене, Стакгольме, а затым у Парыжы ў Франсуа Кулона. Пазней бацька займаўся з Марыяй сам. У 1822 годзе ён паставіў балет «Прыём маладой німфы да палаца Тэрпсіхоры», з якім Марыя дэбютавала ў Вене. Танцорка адмовілася ад уласцівых у той час балету цяжкіх нарадаў, парыкоў і грыму, выходзячы на ​​сцэну толькі ў сціплай лёгкай сукенцы.
Парыжскую публіку Марыя заваявала ў 1827 годзе ў «Венецыянскім карнавале», з тых часоў яна часта танчыла ў парыжскай Гранд-Опера. Затым яна танчыла ў Лондане, у тэатры Ковент-Гардэн. У сакавіку 1832 года ў парыжскай Гранд-Опера адбылася прэм’ера балета «Сільфіда», адзначыла пачатак эпохі балетнага рамантызму. Менавіта яна тады ўвяла ў балет пачку і тады ж упершыню прадэманстравала танец на пуантах-пальцах ног.
Наступныя пятнаццаць гадоў Марыя Тальёні гастралявала па ўсёй Еўропе: ад Лондана да Берліна і ад Мілана да Санкт-Пецярбурга. Яе рэпертуар складаўся, пераважна, з пастановак бацькі. Лепшыя ролі яе былі ў балетах: «Бог і Баядэрка», «Сільфіда», «Зефір і Флора».
Казаны
Казаны́ (, Казаны) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Яўген Аляксандравіч Еўсцігнееў
Яўген Александровіч Еўсцігнееў (, Ніжні Ноўгарад, РСФСР —, , Вялікабрытанія) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно, тэатральны педагог; народны артыст СССР (1983), кавалер ордэна Леніна (1986), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1974) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1990).
Біяграфія
З 1957 года — акцёр тэатра «Сучаснік». Першую сваю значную ролю ў тэатры сыграў у 1960 годзе ў спектаклі «Голы кароль» паводле п’есы Я. Л. Шварца. У 1964 годзе сыграў ролю Дыніна ў дэбютным фільме рэжысёра Э. Г. Клімава «Сардэчна запрашаем, або Староннім уваход забаронены».
У 1971 годзе ўслед за А. М. Яфрэмавым перайшоў у трупу МХАТа. Першай яго роляй на новай сцэне стаў Валодзя ў спектаклі «Валянцін і Валянціна» паводле п’есы М. М. Рошчына.
У 1988 годзе сыграў ролю прафесара Праабражэнскага ў двухсерыйным тэлефільме «Сабачае сэрца».
На мяжы 1990-х гадоў сыграў у Тэатры Антона Чэхава Фірса ў «Вішнёвым садзе», у 1991 годзе — у АРТэлі АРТыстаў Сяргея Юрскага — Глава ў спектаклі «Гульцы-XXI».
Агулам зняўся больш у ста стужках у кіно і на тэлебачанні. Акрамя вышэйпералічаных фільмаў запамінальныя ўдалыя ролі былі ў фільмах «Зімовы вечар у Гаграх», «Сцеражыся аўтамабіля», «Залатое цяля», «Старыя-разбойнікі», «Семнаццаць імгненняў вясны», «Неверагодныя прыгоды італьянцаў у Расіі», «Месца сустрэчы змяніць нельга», «Стары Новы год», «Гардэмарыны, наперад!», «Начныя забавы». Апошняй роляй акцёра ў кіно быў цар Іван Грозны ў фільме В. І. Ускова і В. А. Краснапольскага «Ярмак».
У 1976—1985 гадах вёў педагагічную працу ў Школе-студыі МХАТ, з 1977 года — прафесар. Таксама выкладаў на Вышэйшых курсах сцэнарыстаў і рэжысёраў курс акцёрскага майстэрства.
Грэвесмюлен
Грэвесмюлен (Grevesmühlen) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Уваходзіць у склад раёна Паўночна-Заходні Мекленбург. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2013 года). Займае плошчу 52,32 км². Афіцыйны код — 13 0 58 034.
Аляксей Дзмітрыевіч Баклажац
Аляксей Баклажац (нар. ) — беларускі гандбаліст, правы вуглавы. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Кар’ера
Выхаванец гродзенскай СДЮШАР-8, з 2012 года на працягу пяці сезонаў выступаў за мінскі «Віцязь». У ліпені 2017 года перайшоў у гродзенскі клуб «Кронан», дзе выступаў да канца сезона 2017/18.
Замак Барнард
Замакрэў Барнард (Barnard Castle)  — закінуты сярэднявечны замак, размешчаны ў горадзе Барнард-Касл у графстве Дарэм (Вялікабрытанія).
Цяплівады (Жамчужненскі сельсавет)
Цяплі́вады (, Тепливоды) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жамчужненскага сельсавета. Размешчаны за 15 км на захад ад Баранавічаў, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Палонка, на аўтадарозе Новая Мыш — Слонім.
Замак Барнард
Гісторыя замка
Замак быў пабудаваны з каменя ў 1095—1125 гадах баронам Гі з роду Баліялаў (Guy I de Balliol). Паміж 1125 і 1185 гадамі яго пляменнік Бернар дэ Баліял і яго сын Бернар II пашырылі будынак.
Цяплівады (Жамчужненскі сельсавет)
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя маёнтак у Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
Замак Барнард
Гісторыя замка
У 1216 годзе замак быў абложаны Аляксандрам II. Замак па-ранейшаму ўтрымліваўся Баліяламі, хоць іх правы аспрэчваліся біскупам дарэмскім. Калі Іаана I зрынулі з шатландскага каралеўскага трона ў 1296 годзе, замак быў перададзены біскупам дарэмскаму. Прыкладна ў 1300 годзе англійскі кароль Эдуард I перадаў замак графу Уорыку. У 1477 годзе падчас вайны Пунсовай і Белай ружы, Рычард, герцаг Глостэрскі (пасля Рычард III) авалодаў замкам, які стаў адной з яго ўпадабаных рэзідэнцый. У XV стагоддзі ў выніку жаніцьбы Рычарда III з Ганнай Невіл замак быў перададзены яе сям'і.
Цяплівады (Жамчужненскі сельсавет)
Гісторыя
З1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, засценак у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. Побач з засценкам размяшчаліся 3 аднайменныя фальваркі, у якіх разам было 6 дамоў, 38 жыхароў.
Замак Барнард
Гісторыя замка
На працягу наступных двух стагоддзяў сямейства Невіл пашырыла замак. Аднак, калі Чарлз Невіл, 6-ы граф Уэстморленд быў пазбаўлены правоў за яго кіруючую ролю ў паўстанні, замак быў канфіскаваны. У 1626 годзе замак Барнард (а таксама замак Рэбі) былі перададзены Генры Вейну (Sir Henry Vane).
Цяплівады (Жамчужненскі сельсавет)
Гісторыя
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
Замак Барнард
Гісторыя замка
Вейн вырашыў зрабіць Рэбі сваім асноўным месцам пражывання, а замак Барнард застаўся закінутым. Частка яго муроў была знята і выкарыстана для дабудовы Рэбі.
Цяплівады (Жамчужненскі сельсавет)
Гісторыя
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Замак Барнард
Сучасны стан
Сёння замак знаходзіцца ў распараджэнні Фонду англійскай спадчыны і адкрыты для наведвання. Асаблівую цікавасць уяўляюць руіны XII стагоддзя цыліндрычная вежа, а таксама вялікая зала і вялікая палата XIV стагоддзя.
Цяплівады (Жамчужненскі сельсавет)
Гісторыя
Да 1985 года ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.
NGC 5910-2
NGC 5910-2 (іншыя абазначэнні — MCG 4-36-35, NPM1G +21.0426, VV 139, HCG 74B, PGC 54688) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Фэрфілд (Каліфорнія)
Фэрфілд (Fairfield) — горад у ЗША (штат Каліфорнія), цэнтр акругі Салана. Размешчаны паміж гарадамі Сан-Францыска і Сакрамента. Плошча — 97,475 км². Першыя еўрапейцы з'явіліся на тэрыторыі сучаснага Фэрфілда ў 1810 годзе. Горад быў заснаваны ў 1856 годзе капітанам Робертам Уотэрманам і названы ў гонар яго роднага горада Фэрфілда ў штаце Канектыкут. Статус горада з 1903 года.
Гадзіна Быка
«Гадзіна Быка» — сацыяльна-філасофскі навукова-фантастычны раман-антыўтопія Івана Антонавіча Яфрэмава.
Гісторыя
Разам з больш раннімі творамі І. А. Яфрэмава: раманам «Туманнасць Андрамеды» (1956) і аповесцю «Cor Serpentis» (з лат. «Сэрца змеі» 1958), раман «Час Быка» утварае трылогію
Раман ствараўся на працягу сямі гадоў і быў апублікаваны 1968—1969 гадах у часопісах «Техника молодёжи» і «Молодая гвардия».
Першае кніжнае выданне рушыла ўслед у 1970 годзе.
Раман прысвечаны апошняй жонцы пісьменніка Таісіі Іосіфаўне Яфрэмавай (1929—2019).
Сюжэт
Твор распавядае пра падарожжа людзей з далёкага будучыня: жыхар камуністычнай Зямлі — на планету на зоркалёце «Цёмнае Полымя» (рус. Тёмное Пламя), які перасоўваўся ў гіперпрасторы, адпраўленым у космас планетай Зямля з гуманітарнай місіяй. На планеце Тарманс (рус. Торманс) зоркалётчыкі выяўляюць нашчадкаў людзей, якія раней паляцелi з Зямлі і пабудавалі закрытае алігархічнага грамадства.
Ідэю і філасофію рамана аўтар выклаў у эпіграфе: «Дзі пхi юй чхоу — Зямля народжана ў гадзіну Быка (інакш — дэмана, другой гадзіны ночы)».
Ылені Эфіопская
Ылені альбо Алена (памерла ў красавіку 1522 г.), таксама вядомая як Каралева Зейлы з’яўлялася жонкай Зэра-Яыкоба (кіраваў у 1434—1468), была рэгенткай у перыяд з 1507 па 1516 года ў часы непаўналецця Лібнэ-Дынгыля (Давіта II). Пры жыцці яна адыгрывала значную ролю ва ўрадзе Эфіопіі, выступаючы дэ-факта сурэгентам альбо дарадцам шэрагу імператараў; адным з сведчанняў гэтага з’яўляецца рукапіс Брус 88, у якім гаворыцца, што яна была ў палацы трох славутых імператараў: Зары-Яыкаба; яго сына ад іншай жонкі Баэды-Марыяма I (кіраваў 1468—1478) і Наода (кіраваў 1494—1505).
Біяграфія
Дачка караля Хадыі, краіна Ылені, была захоплена імператарам Зэра-Яыкобам за адмову плаціць штогадовую даніну, што прывяло да зняволення Ылені, пераход у хрысціянства і шлюб з Зэра-Яыкобам. Пазней кіраўнікі Хадыі звярнуліся да Адальскага султаната з просьбай аб дапамозе, якая прывядзе да кульмінацыі канфлікту ў рэгіёне падчас абісіна-адальскай вайны. Хоць партугальскі гісторык Бальтасар Цялес пісаў, што у Ылені не было дзяцей, ў некаторых рукапісах Францыска Альварэша «The Prester John of the Indies», сваяк Лібнэ-Дынгыля па мужчынскай лініі, які ўцёк з Амба Гашэна апісваецца, як сын Ылені, тэкст у якім гэта гаворылась з’яўляўся перакладам, але арыгінальны тэкст да нас не дайшоў
Палітычная справа
Пасля смерці Зэра-Яыкоба наступны імператар Бэыдэ-Марям I прысвоіў Ылені тытул каралевы-маці, бо яго ўласная маці Цыён-Магэса была збітая да смерці падчас праўлення бацькі. Ылені аказалася эфектыўным членам каралеўскай сям’і; Пол Б. Хенцэ каментуе, што падчас яе кіравання яна «была практычна сакіроўцам». Калі Ыскындыр змяніў свайго бацьку, каралеву-маці Ылені першапачаткова лішылі ўлады Амдэ-Мікаэль і іншыя прыбліжонныя да імператара. Аднак прыблізна ў 1486 г. яна ўдзельнічала ў палацавым перавароце, які прывёў да скідвання Амду і яго прыхільнікаў і да іх пакарання, а пасля гэтага Ылені адыграла вядучую ролю ва ўрадзе ў перыяд праўлення імператара Наода.
Абуна Маркас, цэркоўны эфіопскі дзеяч, сказаў партугальскаму місіянеру Францыску Альварэшу, што пасля смерці імператара Наода «ён і каралева Ылені зрабілі яго [Лібнэ-Дынгыля] каралём, бо яны кантралявалі ўсех вялікіх людзіей». Гэта заява сведчыць аб ўладзе, якой валодала Ылені.
Рэгенцтва
Разумеючы ўзрастаючую пагрозу, з якой Эфіопія сутыкнулася з-за пашырэння асманскага ўплыву ў рэгіёне, саветнік Ылені Перо да Ковільяна прапанаваў накіраваць ёй Матэуса (таксама вядомага як Мацей Армянін) паслом да караля Партугаліі і да Папы Рымскага. Хутчэй за ўсё, партугальцы зразумелі характар місіі Мацея толькі пасля прыбыцця ў Эфіопію, што ўскладніла місію дона Радрыга дэ Лімы да эфіопскага імператара, які чакай не дыпламатычнай місіі, а ваеннай дапамогі і спецыялістаў рознага кшталту. Ылені служыла у якасці галоўнай рэгенткі непаўналетняга Лібнэ-Дынгыля, разам с яго маці, жонкай памерлага імператара Наода, Наод- Магэсай, і Уосэн-Сэгэдам з Годжама, старэйшым сваяком Імператара па мужчынскай лініі.
Альварэш таксама адзначае, што Ылені валодала шматлікімі маёнткамі ў правінцыі Годжам. Іншыя казалі, што «яна была савершэнна ва ўсім: перад Богам, яна праяўляла праведнасць і мела моцную веру, малілася і прымала Святую Камунію; перад свецкім атачэннем, яна накладала на стол [імператарскай дынастыі і блізкаму атачэнню], яна любіла кнігі, ведала закон і разумела дзяржаўныя справы. За гэтыя якасці кароль вельмі любіў нашу каралеву Ылені. Ён лічыў яе сваёй маці.»
Зялёны (Буда-Кашалёўскі раён)
Зялёны (да 30 ліпеня 1964 года Старая Жэзленка) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 21 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 49 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны ў XIX стагоддзі як вёска Жэзленка, якая пазней падзялілася на дзве: Старая Жэзленка і Новая Жэзленка. У 1929 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Чабатовічы» (цэнтр — вёска Чабатовічы).
Іспанія на конкурсе песні Еўрабачанне
Іспанія дэбютавала на конкурсе песні «Еўрабачанне» у 1961 годзе, калі Канчыта Баўтыста з песняй «Estando contigo» заняла 9-е месца. З 1999 года ўваходзіць у «Вялікую пяцёрку», разам з Вялікабрытаніяй, Германіяй, Італіяй і Францыяй, гэта дае ёй права аўтаматычнага праходу ў фінал.
Іспанія перамагала ў конкурсе двойчы: першы раз у 1968 годзе, калі краіну прадстаўляла Масіль з песняй «La, la, la», і другі раз у наступным годзе, калі ад краіны ўдзельнічала Саломе з песняй «Vivo Cantando». Аднак конкурс праводзіўся ў краіне толькі адзін раз. Пасля другой перамогі было вырашана, што конкурс пройдзе ў Нідэрландах. Таксама Іспанія чатыры разы займала другое месца, і адзін раз трэцяе. Акрамя таго, краіна пяць разоў займала апошняе месца, у тым ліку, тры разы не атрымала ні аднаго бала. З 2005 года краіна не мае вялікіх поспехаў на конкурсе. За апошнія 15 гадоў Іспанія патрапіла ў топ-10 толькі 2 разы (пры гэтым двойчы на 10 месцы).
Іспанія ўдзельнічае ў конкурсе бесперапынна з 1961 года, і за ўвесь час удзелу набрала 2738 балаў.
Лес
Лес — прыродны комплекс згуртаванняў лясных раслін і жывёл з пэўным геаграфічным асяроддзем; адзін з асноўных тыпаў расліннага покрыва Зямлі.
Складаецца з сукупнасці дрэвавых, кустовых і травяністых раслін, дзе галоўная роля належыць дрэвам. Пашыраны на ўсіх кантынентах (акрамя Антарктыды). Займае больш за 27% сушы. Палова гэтай плошчы належыць трапічным лясам. Біямаса лясоў — 90% наземнай біямасы.
Структура лясоў залежыць ад фізіка-геаграфічных умоў асяроддзя, відавога складу і біялагічных асаблівасцей раслін (гл. біягеацэноз). Для лесу характэрна ярусная будова. Звычайна вылучаюць дрэвавыя ярусы (дрэвастой), ярус кустовага падлеску, кусцікавае, паўкусцікавае і травяністае покрыва, ярус імхоў і лішайнікаў, па-за ярусныя расліны (ліяны, эпіфііныя расліны на ствалах і ў кронах дрэў). У залежнасці ад складу, умоў і асаблівасцей развіцця вылучаюць вечназялёныя (вільготныя трапічныя лясы, мангравыя лясы, хвойныя лясы), лістападныя (дробна- і шыракалістыя лясы, мусонныя, саванныя і інш.). Паводле тыпу аднаўлення адрозніваюць насенныя і парасткавыя, паводле паходжання — натуральныя і штучнаствораныя, паводле гісторыі фарміравання — карэнныя і другасныя, па складзе парод — чыстыя і мяшаныя.
Лес уздзейнічае на працэсы глебаўтварэння, клімат, кругаварот вільгаці, з'яўляецца адным з планетарных акумулятараў жывога рэчыва ў біясферы; актыўна ўзаемадзейнічае з трапасферай і вызначае ўзровень кіслароднага і вугляроднага абмену. Выконвае водаахоўную, глебаахоўную, рэкрэацыйную і інш. функцыі. Выключная роля лесу ў экалагічнай раўнавазе біясферы, захаванні генетычнай разнастайнасці раслін і жывёл, як крыніц рэсурсаў для розных галін прамысловасці, сельскай гаспадаркі і інш. робяць неабходнымі мерапрыемствы па ахове лясоў, аднаўленні лясоў, лесаразвядзенні.
Структура лесу
У залежнасці ад біялагічных асаблівасцяў найважнейшых раслін, іх узросту і вызначаных фізіка-геаграфічных умоў у лесе развіваецца некалькі ярусаў раслін. Ярусы — досыць выразна адмежаваныя гарызонты канцэнтрацыі дзейных органаў раслін. Ярусы могуць быць утвораны адным ці двума і больш відамі. У лясах адрозніваюць ярусы : Яна складаецца з апалых лістаў, галінак, кветак, пладоў, кары і іншых рэшткаў раслін, фекалій і трупаў жывёл, абалонак кукалак і лічынак. Бывае, што ў лясной подсцілцы знаходзіцца трохі мільёнаў насельнікаў на кожным квадратным метры, ад найпрасцейшых і бактэрый да мышэй і іншых дробных сысуноў. Таму звычайна подсцілка і есці самы густанаселены ярус. Пласт рэшткаў адмерлых раслін уяўляе сабою мёртвае покрыва. Роля лясной подсцілкі вельмі вялікая, яна выконвае наступныя функцыі:
Сустракаецца па-за ярусная расліннасць з павойных раслін, і эпіфітаў.
Асноўным кампанентам з'яўляецца дрэвастой. Падлесак і падрост, а ў лясах з густым шчыльным полагам і жывое наглебавае покрыва, могуць адсутнічаць. Жывое наглебавае покрыва складаецца з наяўныя імхі, лішайнікі, травяністыя расліны і хмызнячкі.
Узлесак лесу
Узлесак лесу — паласа пераходу да сумежнага тыпу расліннасці. Звычайна, на ўзлеску дрэвы пакрыты лісцем на ўсю вышыню, тут больш хмызнякоў, ліян і падроста. Узлесак адрозніваецца ад суседніх тыпаў расліннасці краявідным складам раслін і жывёл. Многія віды сустракаюцца выключна на ўзлеску.
Ламачча
Ламачча — паваленыя на зямлю ствалы дрэў ці іх часткі: суччына, галіны, сухія і гнілыя.
Свежае ламачча можа выкарыстоўвацца ў якасці паліва.
Свежае ламачча, у выпадку ўзнікнення ляснога пажару, спрыяе яго хуткаму распаўсюджванню. Апроч таго, ламачча дазваляе размнажацца казуркам, асабліва караедам, і развівацца грыбным хваробам, якія могуць перакінуцца на жывыя дрэвы. Таму свежае ламачча па магчымасці ў патрэбных колькасцях выдаляюць з лесу. Згнілае ламачча робіцца бясшкодным, і тады яго выдаленне з лесу прыносіць ужо не карысць, а шкода, дарма пазбываючы лясную глебу прыроднага ўгнаення.
Ламачча з'яўляецца сталым ці часовым жыллём для шматлікіх насельнікаў: мікраарганізмаў, грыбоў, суставаногіх, малюскаў, земнаводных і паўзуноў, птушак і нават дробных сысуноў. Для паспяховага развіцця раслін некаторых відаў трэба, каб іх насенне прарасло ў ламаччы.
Ламачча гуляе значную ролю як даўгачасны рэзервуар вугляроду. Прыкладам, у хваёвых лясах у ламаччы разам з глебай можа змяшчаць да 25—30% назапашанага ў лесе вугляроду.
Лес як экасістэма
Лес — гэта не проста сукупнасць дрэў і хмызнякоў, лес з'яўляецца экасістэмай — складанай супольнасцю з цесна злучаных паміж сабой элементаў, сюды ўваходзяць як жывыя арганізмы (біёта), так і нежывая, абіятычны складнік — паветра, глеба і вада. Лясная біёта складаецца з, расліннасць, жывёл і мікраарганізмы, прытым лясная расліннасць — гэта не толькі драўняная расліннасць, — гэта таксама травы, імхі, грыбы, багавінне і лішайнікі. Струмені энергіі і рэчываў (прыкладам, кісларода) цыркулююць у экасістэме, утвараючы колазварот і злучаючы ў адно цэлае ўсе элементы жывой і нежывой прыроды. Прыкладам з'яўляюцца працэсы, злучаныя з фотасінтэзам — працэсам утварэння пажыўных рэчываў з вады і вуглякіслага газу з выкарыстаннем энергіі сонечнага святла. Здольнасцю да фотасінтэзу валодаюць толькі зялёныя расліны, таму ўсе астатнія змушаны сілкавацца або гэтымі раслінамі, або іншымі арганізмамі, якія выкарыстоўваюць у ежу расліны, і такім чынам расліны, адкрыта ці ўскоснае, з'яўляюцца крыніцай сілкавання для ўсіх арганізмаў. Вельмі важная роля бактэрый і іншых арганізмаў, што раскладаюць адыходы памену рэчываў і рэшткі раслін і жывёл, утвараючы прасцейшыя рэчывы, якія могуць быць выкарыстаны надалей у абмене рэчываў.
Насаджэнні
Насаджэнне (лясны фітацэноз) — аднастайная пляцоўка лесу, адрозныя ад суседніх па характары расліннасці, галоўным кампанентам з'яўляецца дрэвастой. Яны могуць адрознівацца паходжаннем, складам, узростам, ступенню стуленасці ці формай.
Найбольшае значэнне мае адрозненне паміж выносістымі і нізкастволымі насаджэннямі. Выносістыя ўтвораны дрэвамі, што выраслі з насення, а нізкастволыя — што адбыліся ад парасніку. У адным і тым жа насаджэнні могуць быць дрэвы рознага паходжання.
Хваёвыя насаджэнні, звычайна, насеннага паходжання, а натуральныя насаджэнні лісцяных парод — змяшанага паходжання.
Бойцэнбург
Бойцэнбург (Boizenburg/Elbe) — горад у Германіі, у зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Уваходзіць у склад раёна Людвігслуст-Пархім. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2011 г.). Займае плошчу 47,26 км². Афіцыйны код — 13 0 54 013.
Лес
Насаджэнні
Калі насаджэнні доўга растуць на адным месцы, не змяняючы складу драўняных парод, то яны з'яўляюцца карэннымі. Вытворныя, ці другасныя, вырастаюць на месцы карэнных лясоў, якія загінулі з-за стыхійных бедстваў — пажараў, ураганаў, экстрэмальных марозаў, працяглых засух, інфекцыйных хвароб дрэў ці нашэсцяў казурак, а таксама лясоў, высечаных чалавекам.
Па паходжанні насаджэння могуць быць натуральнымі ці штучнымі. Асаблівае месца сярод штучных насаджэнняў займаюць ахоўныя лясныя насаджэнні — штучныя насаджэнні для абароны ад неспрыяльных прыродных фактараў, у тым ліку для змагання з засухай, воднай і ветравой эрозіяй. Апроч іншага, ахоўныя лясныя насаджэнні спрыяльна ўплываюць на мікраклімат, снего-размеркаванне, гідралагічны рэжым глебы. Іх уладкоўваюць пасадкай ці пасевам, галоўным чынам, у стэпавых, лесастэпавых і паўпустынных раёнах. Яны могуць служыць для абароны многіх аб'ектаў, у тым ліку сельскагаспадарчых угоддзяў, глеб, вадаёмаў, дарог, населеных пунктаў.
Ступень стуленасці насаджэння (ступень зацянення змешчанай пад ім глебы) — акалічнасць, мелае велічэзнае значэнне: на зацененай полагам насаджэння глебе адбываецца назапашанне лясной подсцілкі, дзякуючы якой падтрымваецца ўрадлівасць глебы. З парушэннем стуленасці сонечныя прамені пракрадаюцца да глебы, з-за чаго подсцілка хутчэй раскладаецца, з'яўляецца травяністая расліннасць, глеба ўшчыльняецца, і ўсё гэта неспрыяльна адлюстроўваецца на ўзросце дрэў. Да вызначанага веку аднавекавыя насаджэнні застаюцца стуленымі, потым пачынаецца натуральнае вырэжванне. З маладога веку паміж дрэвамі, утваральнымі насаджэнне, ідзе змаганне з-за абшару, патрэбнага для паступова разрасталых вяршынь; многія дрэвы пры гэтым змаганні аказаваюцца адсталымі і ў выніку гінуць. Такім чынам, змаганне паміж дрэвамі абумаўляе натуральнае змяншэнне ствалоў у насаджэнні, якая асабліва рэзка заўважная ў маладых і сярэдневекавых насаджэннях. Дрэвы, што адміраюць у маладым веку, маюць невялікія вяршынкі, адміранне якіх выклікае ўтварэнне малых прасветаў, якія хутка зачыняюцца дзякуючы разрастанню вяршынь астатніх дрэў. У больш высокім веку адміраюць буйныя дрэвы, вяршыні якіх займалі так шмат месца, што якія ўтвараюцца прасветы не могуць ужо зачыняцца вяршынямі астатніх дрэў, якія да таго ж растуць, з прычыны старэчага веку, даволі павольнае. Такім чынам, у вызначаным веку, больш высокім для ценетрывалых парод, прыкладам, елкі, піхты, бука, граба, і маладзейшым для святлалюбных, прыкладам, хвоі, дуба, бярозы, у насаджэннях пачынаюць з'яўляцца прасветы, што не могуць зачыніцца і парушаюць стуленасць.
Гаспадарчая ацэнка
Вызначэннем колькасных параметраў лясоў, прыкладам, запасаў драўніны, вышыні і якасці дрэў і дрэвастояў займаецца дэндраметрыя, ці лясная таксацыя. Гэта трэба як доўжачы камерцыйнай ацэнкі лясоў, так і для вывучэння іх развіцця і ацэнкі эфектыўнасці іх выкарыстанні і гадоўлі.
Старажытная гісторыя
Першымі лясамі былі нізкарослыя лясы з гіганцкіх хвошчаў і плаўнаў, якія мелі вышыню больш 7,5 м, з падлескам з прымітыўных папарацей і іншых дробных раслін.
Каля 345 млн гадоў назад пачаўся каменнавугальны перыяд, цягам якога на сушы пашырыліся густыя, шырокія лясы з гіганцкіх хвашчоў, дзеразы і дравяністых папарацей, якія мелі вышыню каля 30 м. У гэты ж час з'явіліся першыя прымітыўныя голанасенныя расліны — насенныя папараці і кардаіты. У каменным вугалі, утвораным у той перыяд, часта прысутнічаюць шматлікія выкапнёвыя рэшткі раслін.
Напачатку пермскага перыяду (280 млн гадоў назад) адбываліся працэсы гораўтварэння, магутнага зледзянення Паўднёвага паўшар'я і глабальнага пераразмеркавання сушы і мора, клімат рабіўся ўсё сушэйшым. У гэты час шырыліся прымітыўныя сагаўнікавыя і хвойныя, выцясняючы гіганцкія хвашчы, дзеразу і дравяністыя папараці.
Эра дыназаўраў
Каля 225 млн гадоў назад пачалася эпоха дыназаўраў — мезазойская эра. У трыясавым і юрскім перыядах асноўны дрэвастой утваралі сагаўнікавыя і хваёвыя (шмат секвой), пашырылася вялікая колькасць гінкгавых. Ва Усходнім Кітаі дагэтуль расце гінкга двулопастны, адзіны захаваны дагэтуль прадстаўнік класа гінгкавых. Найболей пашыранымі былі хваёвыя лясы з дрэў, падобных на сучасныя араўкарыі.
У трыясавым перыядзе з'явіліся першыя пакрытанасенныя (кветкавыя) расліны. Цягам юрскага перыяду паступова павялічвалася разнастайнасць кветкавых, а хваёвых парод і іншых голанасенных рабілася ўсё менш. Кветкавыя расліны сталі дамінаваць у дрэвастоі падчас мелавога перыяду (135-65 млн гадоў назад), сярод іх былі продкі сучасных фікусаў, магнолій, падубаў, дубоў, сасафрасаў, вербаў і клёнаў. Метасеквоя — дрэва з ігліцай, якая ападае — пашырылася па ўсім Паўночным паўшар'і падчас мелавога і палеагенавага перыяду.
Нядаўні час
Чацвярцёвы перыяд, якім завяршылася кайназойская эра, пачаўся прыкладна 1,8 млн гадоў назад і працягваецца цяпер. Яго асаблівасці: чаргаванне эпох шырокіх мацерыковых абледзяненняў (гляцыялаў) і цёплых міжледавіковых эпох (інтэргляцыялаў). З-за гэтага змерлі многія выгляды дрэў і іншых раслін, заўважна і паўсюдна зменшыўся плошча лясоў.
Ахова лесу
На жаль, сёння аб'ём высечкі лесу нярэдка ў некалькі разоў перавышае аб'ём яго натуральнага аднаўлення. У сувязі з гэтым у цывілізаваных краінах надаецца шмат увагі ўзнаўленню лесу, як шляхам лесапасадак, так і поўнай забароны ў некаторых лясах кожнай гаспадарчай дзейнасці. Дзякуючы гэтаму ў гэтых раёнах забяспечваецца натуральнае ўзнаўленне лясоў, а ў некаторых краінах існуюць у невялікай колькасці лясныя пляцоўкі, дзе ніколі не мела месца ўмяшанне чалавека ў жыццё лесу. Ахова лесу з'яўляецца адным з кірункаў дзейнасці па ахове навакольнага асяроддзя і ахове прыроды і вырабляецца:
Імпрэзы, злучаныя з аховай лесу, можна падзяліць на наступныя групы:
Уміт апа
Уміт апа (да 2018 года Бярозаўка) — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мічурынскай сельскай акругі. Код КАТА — 556055300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 298 чалавек (157 мужчын і 141 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 248 чалавек (126 мужчын і 122 жанчыны).
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2020
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2020 года прайшоў 29 сакавіка на стадыёне ФК «Мінск». У матчы сустрэліся чэмпіён і ўладальнік кубка 2019 года мінскі клуб «Мінск» і срэбны прызёр чэмпіянату і фіналіст кубка 2019 года клуб «Зорка-БДУ».
Вера Якаўлеўна Ляшук
Вера Якаўлеўна Ляшук (, в. Марозавічы, цяпер Брэсцкі раён) — беларуская літаратуразнаўца. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі адукацыі (1995). Кандыдат філалагічных навук (1987). Прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыла Брэсцкі педагагічны інстытут (1959). З 1963 года — у Брэсцкім універсітэце (у 1980—85 гадах — дэкан філалагічнага факультэта).
Друкуецца з 1957 года. Асноўнымі тэмамі яе даследаванняў ёсць беларуская літаратура, літаратурнае краязнаўства, методыка выкладання беларускай і рускай літаратур і моў у школе, праблемы педагогікі вышэйшай школы. Аўтар вучэбных дапаможнікаў і манаграфій, адна са складальнікаў падручнікаў-хрэстаматый для школ, зборніка «Паўлюк Багрым» (1994) і інш.
Узнагароды
Заслужаны работнік вышэйшай школы Беларусі (1987).
Уладзіслаў Яўгенавіч Іваноў
Уладзіслаў Іваноў (нар., , Малдаўская ССР) — малдаўскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Малдовы (2013—2018).
Клубная кар’ера
Выхаванец ціраспальскага «Шэрыфа», аднак гуляў толькі за другую каманду. Пазней выступаў у розных малдаўскіх камандах.
У жніўні 2017 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Крумкачы». У складзе «Крумкачоў» стаў адным з асноўных ігракоў. Па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года пакінуў беларускі клуб.
У сакавіку 2018 года далучыўся да «Петракуба», дзе гуляў да канца года, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Вігола
Вігола (Vigolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 661 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Юлій Таўбін
Юлій Таўбін, сапр.: Юдаль Абрамавіч Таўбін (, Астрагожск, Варонежская губерня, цяпер Варонежская вобласць, Расія — 29 або 30 кастрычніка 1937, Менск, НКУС) — беларускі паэт, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і аптэкара. У 1921 г. пераехаў з бацькамі ў Мсціслаў. Пасля заканчэння сямігодкі (1928) паступіў у Мсціслаўскі педагагічны тэхнікум.
Дэбютаваў у прэсе, найбольш верагодна, у 1925 (нататка «Трэба падцягнуцца!» у часопісе «Беларускі піонэр» ), а першая публікацыя верша адбылася ў 1926 (часопіс «Маладняк Калініншчыны», Клімавічы). Увосень 1930 г. выйшаў першы зборнік вершаў «Агні». Стаў членам БелАППа. Тагачасная крытыка ставілася да паэта насцярожана; яго абвінавачвалі ў рабскіх адносінах да старой буржуазнай літаратуры. У 1931—1933 г. вучыўся ў Мінску.
Арыштаваны ў канцы лютага 1933 г. Прыгавораны 10.8.1933 г. да 2 гадоў ссылкі (паводле звестак дачкі паэта Аркадзя Куляшова Валянціны, «повадам для першага арышту Юлія Таўбіна стаў ліст з-за мяжы ад цёткі, якая нібыта пераехала з Польшчы ў Амерыку»). Тэрмін адбываў у Цюмені. Настойліва вывучаў англійскую мову, многа перакладаў з яе. Перакладаў таксама творы Г. Гейнэ, У. Маякоўскага. 4.11.1936 г. паўторна арыштаваны і этапаваны ў Мінск. 29.10.1937 г. выязная сесія ваеннай калегіі Вярхоўнага суда СССР прысудзіла паэта да расстрэлу. Рэабілітаваны 29.8.1956.
У 2010-х гадах даследаваннем творчасці Ю. Таўбіна актыўна займаўся В. Жыбуль. У 2017 А. Хадановіч уклаў зборнік Ю. Таўбіна «Выбранае» для серыі «Паэты планеты» і падрыхтаваў адкрытую лекцыю, прысвечаную Таўбіну. У тым жа годзе з’явіўся беларуска-польскі фільм «Зніклая паэзія», дзе папулярна распавядаецца пра Т. Кляшторнага, М. Кульбака, Ю. Таўбіна, І. Харыка.
Касцёл Святога Клімента (Севастопаль)
Касцёл Святога Клімента — мураваны касцёл у Севастопалі.
Таццяна Авяніраўна Праскуракова
Таццяна Авяніраўна Праскуракова (Tatiana Avenirovna Proskouriakoff; 10 студзеня (23 студзеня) 1909,, Расійская імперыя — 30 жніўня 1985, Уотэртаўн, Масачусетс, ЗША) — амерыканскі археолаг, ілюстратар, мастацтвазнавец, зрабіла значны ўклад у вывучэнне цывілізацыі мая.
Касцёл Святога Клімента (Севастопаль)
Гісторыя
Фундатарам севастопальскай каталіцкай парафіі ў першай палове XVIII стагоддзя быў заснавальнік горада расійскі контр-адмірал шатландскага паходжання Томас Мак-Кензі, па веравызнанні католік.
Касцёл быў пабудаваны ў 1911 годзе. Ён складаўся з галоўнай залы для набажэнстваў і дапаможных памяшканняў, хору з арганамі і званіцы, якая стаяла перад касцёлам. Дзейнічала да снежня 1936 года, пасля чаго савецкія ўлады яе закрылі, арыштаваўшы мясцовага пробашча, які пазней, а парафія знішчана. Праз год у святыні размясцілася мясцовая радыёстанцыя.
Эліу Рут
Эліу Рут (Elihu Root,  — ) — амерыканскі палітык і дзяржаўны дзеяч, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1912).
Таццяна Авяніраўна Праскуракова
Таццяна Праскуракова пераехала ў ЗША разам з бацькамі ў 1916 годзе; у 1924 годзе прыняла амерыканскае грамадзянства. Скончыла Архітэктурную школу Каледжа штата Пенсільванія (1930). У 1936—1937 гадах прыняла ўдзел у двух сезонах археалагічнай экспедыцыі ў П’едрас-Неграс (Мексіка), у 1939 годзе здзейсніла навуковыя паездкі ў Капан і Чычэн-Іцу. У 1940—1958 гадах — штатны супрацоўнік Інстытута Карнегі, распрацоўвала метады даціроўкі старажытных помнікаў мая на аснове асаблівасцяў стылю выяўленчага мастацтва. У 1950—1955 гадах працавала на раскопках Маяпана. З 1958 года перайшла ў штат Музея Пібадзі Гарвардскага ўніверсітэта, у якім працавала да адстаўкі ў 1977 годзе. У апошнія гады жыцця пакутавала на хваробу Альцгеймера.
Эліу Рут
Біяграфія
У 1899—1904 гг. займаў пасаду ваеннага міністра ЗША пры прэзідэнтах Мак-Кінлі і Рузвельта. На пасадзе міністра абароны заснаваў Ваенны каледж, пашырыў Ваенную акадэмію ў Вэст-Пойнце і ўзмацніў федэральны кантроль над Нацыянальнай гвардыяй.
Пярлая
Пярлая́ (Perloja, традыцыйная беларуская назва — Пералая) — вёска ў Варэнскім раёне Алітускага павета Літвы. Уваходзіць у склад Варэнскай сянюніі. Размешчана на рацэ Мяркіс, за 19 км на захад ад Варэны. Насельніцтва на 2001 год — 586 чалавек.
Эліу Рут
Біяграфія
У 1905 годзе, пасля смерці Джона Хэя, прэзідэнт Рузвельт прызначыў Рута дзяржаўным сакратаром. На пасадзе дзяржаўнага сакратара рэфармаваў консульскую службу, падтрымліваў палітыку адчыненых дзвярэй на Далёкім Усходзе. У 1906 годзе наведаў 3-ю Панамерыканскую канферэнцыю ў Рыа-дэ-Жанэйра, пераконваў урады лацінаамерыканскіх краін удзельнічаць у Гаагскай мірнай канферэнцыі. У 1907 годзе арганізаваў цэнтральнаамерыканскую мірную канферэнцыю ў Вашынгтоне. У 1908 годзе заключыў пагадненне Рута-Такахіры з Японіяй.
Пярлая
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Пералаю датуецца 1478 годам. У 1413 годзе яна ўвайшла ў склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.
У XV стагоддзі ў Пералаі быў пабудаваны касцёл. У 1710 годзе мястэчка пацярпела ад мору. У 1792 годзе кароль і вялікі князь Станіслаў Аўгуст Панятоўскі надаў Пералаі Магдэбургскае права.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Пералая апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Троцкім павеце Віленскай губерні.
Каля 1888 года ў Пералаі было 113 будынкаў.
Найноўшы час
Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Пералая апынулася ў складзе Літвы. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
Касцёл Святога Клімента (Севастопаль)
Гісторыя
У часы Другой сусветнай вайны Севастопаль быў моцна разбураны, аднак будынак касцёла пацярпеў адносна няшмат.
З 1960 года па 2009 год у закрытай святыні размяшчаўся дзіцячы кінатэатр «Дружба». На пачатку 1990 гадоў супольнасць севастопальскіх католікаў распачала намаганні па вяртанні сваёй святыні. Іх хадайніцтва было задаволена толькі ў 2017 годзе. Першая Св. Імша ў святыні пасля яе вяртання вернікам адбылася 23 лістапада 2018 года.
Дэмін
Дэмін (Demmin) — горад у Германіі, раённы цэнтр, ганзейскі горад, размешчаны ў зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Уваходзіць у склад раёна Мекленбургскае Паазер’е. Насельніцтва складае чалавек (на 31 снежня 2020 года). Займае плошчу 81,56 км². Горад падзяляецца на 11 гарадскіх раёнаў. Афіцыйны код — 13 0 52 018.
Таццяна Авяніраўна Праскуракова
Галоўная навуковая заслуга Таццяны Праскураковай — паслядоўнае прымяненне структурнага метаду да надпісаў мая класічнага перыяду, у выніку чаго яна даказала, што на манументах былі зафіксаваны гістарычныя падзеі. Публікацыі пра гэта выходзілі, пачынаючы з 1960 года. У 1967 годзе напісала прадмову для англійскага перакладу манаграфіі Юрыя Кнарозава «Пісьменнасць індзейцаў мая»; тым не менш яна не спрабавала агучыць тэксты мая, хоць і прызнала метад дэшыфроўкі пісьменства. Яе працы заклалі надзейны падмурак для разумення гістарычных тэкстаў мая і рэканструкцыі палітычнай гісторыі маяскіх гарадоў-дзяржаў. У 1974 годзе падрыхтавала каталог 1000 нефрытавых вырабаў са святога сенота Чычэн-Іцы, якія захоўваюцца ў музеі Пібадзі. Праскуракова больш за 20 гадоў працавала над зводнай гісторыяй мая, якая была апублікавана пасмяротна ў 1994 годзе.
З’яўлялася сапраўдным членам Амерыканскай антрапалагічнай асацыяцыі. У 1971 года прызнана жанчынай года ў намінацыі Універсітэта штата Пенсільванія. Ганаровы доктар Тулейнскага ўніверсітэта (1977). Удастоена медаля Альфрэда В. Кідэра (у 1962 годзе), і ў 1984 годзе — гватэмальскага ордэна Кетцаля.
Яўген Валер’евіч Папакуль
Яўген Валер'евіч Папакуль (нар. ) — беларускі гандбаліст, лінейны. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Камкор
Камкор — воінскае званне вышэйшага каманднага саставу ў Чырвонай Арміі. Скарачэнне ад «камандзір корпуса». Вышэй камдзіва, ніжэй камандарма 2-га рангу і жаргонная назва пасады камандзіра корпуса ў УС СССР і Расіі.
Гісторыя
Уведзена Пастановай ЦВК СССР і СНК СССР ад 22 верасня 1935 года «Аб увядзенні персанальных ваенных званняў начальніцкага складу РСЧА».
Усяго званне камкор было прысвоена 146 асобам. Значная частка першых савецкіх камкораў (59) была рэпрэсаваная ў 1937—1938 гадах. Пры пераатэстацыі ў 1940 годзе, адзін камкор атрымаў званне генерал арміі (Г. К. Жукаў), 51 званне генерал-лейтэнант, а 6 званне генерал-маёр. Яшчэ адзін камкор Леанід Рыгоравіч Пятроўскі атрымаў званне генерал-лейтэнант у 1941 годзе.
Знакі адрознення
Знакі адрознення камкора — тры цёмна-чырвоных «ромба» ў пятліцах, тры шэўрона на рукаве і гэтак далей.
Форт-Браг (Каліфорнія)
Форт-Браг (Fort Bragg) — горад на беразе Ціхага акіяна ў акрузе Мендасіна (Каліфорнія, ЗША). Заснаваны як ваенны форт 11 чэрвеня 1857 года незадоўга да Грамадзянскай вайны ў ЗША. Гарацыа Гібсан, заснавальнік форта, назваў яго ў гонар свайго ранейшага камандзіра, Брэкстана Брэга.
Папулярны турыстычны курорт. Насельніцтва — 7026 чалавек (перапіс 2000 года).
NGC 5911
NGC 5911 (іншыя абазначэнні — MCG 1-39-19, ZWG 49.133, NPM1G +03.0475, PGC 54731) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дом Ліўшыца (Магілёў)
Дом Ліўшыца — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва, размешчаны па Камуністычным завулку, 6.
Гісторыя
Пабудаваны на Пішчыкавым завулку ў канцы XIX ст. як жылы даходны дом. Да Кастрычніцкай рэвалюцыі ў ім размяшчаліся мэбляваныя пакоі. Дом належаў Ліўшыцу. У 1918—1924 гг. не выкарыстоўваўся, значыўся як нежылы і безнаглядны.
Нацыяналізаваны і ўзяты на ўлік Гарадскім жыллёвым камітэтам у 1924 г. Першапачаткова, па звестках на 1924 г., на першым паверсе мелася 9 пакояў, 14 дзвярэй, 14 вокнаў, на другім паверсе — 2 пакоі, 18 вокнаў, 10 дзвярэй, падлога драўляная. Адна руская, тры галандскія печкі і адна печка невызначаных канструкцыі і вытворчасці.
Ацэначны кошт дома на 1924 г. складаў 4 675 руб., знос складаў 60 %. У двары знаходзілася гаспадарчая пабудова. З 1925 г. здадзены ў арэнду членам Саюза будаўнікоў Ісаку Лэйзеру, Арону Волу і Лэйбу Фарберу. З 1928 г. будынак перададзены Магілёўскаму акружному Савету працоўных калектываў абутнікоў пад жыллё і адрамантаваны ў 1928—1929 гг.
У 1941—1944 гг. падчас Вялікай Айчыннай вайны будынак пашкоджаны. Адноўлены ў канцы 1940-х гг. і выкарыстоўваўся Гаржылкамунгасам як камунальнае жытло.
Пасля адсялення жыхароў у апошняй чвэрці XX ст. у будынку ў 2012 г. праведзены капітальны рамонт з рэстаўрацыяй. Уласнікам з’яўляецца ТАА «Віталтрэйд Компані». Тут размяшчаліся жылыя і адміністрацыйна-гаспадарчыя аб’екты: навучальны корпус Магілёўскага музычнага вучылішча, Магілёўскі абласны навукова-метадычны цэнтр народнай творчасці і культурна-асветніцкай работы, ТДА «Спектр», Цэнтр культуры і мастацтва Магілёўскай вобласці.
Архітэктура
Помнік жылой архітэктуры. Двухпавярховы мураваны будынак, сіметрычны, прамавугольны ў плане, з высокім цокальным паверхам і сутарэннямі. Маюцца цокальныя вокны. Дах двухсхільны. Гладкія, атынкаваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі без абрамлення, аздоблены падаконнымі цягамі. Паверхі падзелены прафіляваным гзымсавым паяском, на другім паверсе — прафіляваны гзымс.
З левага тарца сцены з аднаго боку ўмацаваныя магутным контрфорсам. З бакоў тарцовых фасадаў у 1980-х гг. зроблены прыбудовы. Прыбудова з левага боку мае выгляд рызаліту з фігурным франтонам, у ёй размешчаны галоўны ўваход з лесвіцай і ганкам. Да супрацьлеглага тарца прыбудаваны гараж. Планіроўка паверхаў калідорнага тыпу.
Вольгаст
Вольгаст — партовы горад у Германіі, у зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Уваходзіць у склад раёна Усходняя Пярэдняя Памеранія. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Афіцыйны код — 13 0 59 101.
Уэст-Кавіна
Уэст-Кавіна (West Covina) — горад у акрузе Лос-Анджэлес (штат Каліфорнія, ЗША). Насельніцтва — 106.098 чалавек (перапіс 2010 года). Агульная плошча — 41,673 км², з якіх 41,546 км² — суша і 0,127 км² — вада. Плошча водных рэсурсаў складае 0,3 % ад усёй яго плошчы. Горад Уэст-Кавіна размешчаны на вышыні 117 метраў над узроўнем мора.
Каловічы
Кало́вічы (, Коловичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
У 1940—1980 гадах цэнтр Каловіцкага сельсавета.
Віла-д’Ада
Віла-д'Ада (Villa d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 4649 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 775 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 24030. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Andrea Apostolo.
Дзяржынава
Дзяржы́нава — радавы маёнтак сям’і Дзяржынскіх за 15 км ад гарадскога пасёлка Івянец Валожынскага раёна Мінскай вобласці, радзіма Ф. Э. Дзяржынскага — рэвалюцыянера, савецкага дзяржаўнага дзеяча і заснавальніка ВЧК.
Гісторыя
Сядзібны дом з надворнымі пабудовамі, узведзены ў 1870-я г., дзе прайшло дзяцінства Ф. Э. Дзяржынскага, быў спалены фашысцкімі акупантамі ў час карнай аперацыі «Герман» летам 1943 г.
Гісторыя музея-сядзібы пачалася ў 1963 г., калі Савет Міністраў БССР аб’явіў сядзібу Дзяржынава з прылеглай тэрыторыяй агульнай плошчаю 80 га помнікам прыроды рэспубліканскага значэння. У 1972 г. у Дзяржынаве адкрыўся мемарыяльны комплекс — філіял Івянецкага мемарыяльнага музея Ф. Э. Дзяржынскага (заснаваны ў 1957 г.).
На 10-м пасяджэнні Савета кіраўнікоў органаў бяспекі і спецыяльных службаў дзяржаў-удзельніц СНД 25.05.2001 г. прынята рашэнне аб аднаўленні мемарыяльнага комплексу «Дзяржынава». 28.02.2002 г. ён уключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь. Былі адноўлены жылы дом з мансардай і частка сядзібы пры фінансавай падтрымцы спецслужбаў Расіі і Украіны, ААТ «Беларусбанк». 07.10.2004 г. адбылося адкрыццё адноўленага мемарыяльнага комплексу. Экспазіцыя, створаная ў доме-музеі сям’і Дзяржынскіх, атрымала высокую ацэнку Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі, кіраўнікоў дэлегацый-удзельнікаў 17-га пасяджэння Савета кіраўнікоў органаў бяспекі і спецслужбаў дзяржаў-удзельніц СНД, кіраўніцтва Камітэта дзяржаўнай бяспекі (КДБ) Рэспублікі Беларусь. Паводле рашэння Мінскага аблвыканкама з 07.06.2005 г. мемарыяльны комплекс у падпарадкаванні Стаўбцоўскага райвыканкама, з 17.04.2006 г. мае сучасны статус і назву. З 01.07.2006 г. дырэктар Т. М. Чуйко.
GNU IceCat
GNU IceCat (раней вядомы як GNU IceWeasel) — гэта цалкам свабодная версія вэб-браўзера Mozilla Firefox, якая распаўсюджваецца праектам GNU. IceCat сумяшчальны з Linux, Windows, Android і macOS.
Дзяржынава
Гісторыя
У 2007 годзе Музей-сядзіба «Дзяржынава» атрымаў заахвочвальны дыплом Прэміі ФСБ у намінацыі «Выяўленчае мастацтва» за стварэнне высокамастацкай экспазіцыі, прысвечанай жыццю і дзейнасці Ф. Э. Дзяржынскага.
GNU IceCat
IceCat падтрымлівае вялікі спіс свабодных пашырэнняў браўзера. Таксама ён мае некаторыі функцыі бяспекі і канфідэнцыяльнасці, якіх няма ў браўзеры Firefox.
Распаўсюджванне
GNU IceCat можна бясплатна спампаваць для розных дыстрыбутываў Linux з архітэктурамі IA-32, x86 64 і PowerPC.
IceCat таксама даступны для macOS 10.4 і вышэй праз Fink, падтрымліваюцца архітэктуры IA-32 і PowerPC.
Дадатковыя функцыі бяспекі і прыватнасці
IceCat мае магчымасць блакіроўкі старонніх выяў нулявой даўжыні, якія выкарыстоўваюцца для адсочвання паводзінаў карыстальнікаў на сайце. IceCat таксама папярэджвае аб перанакіраванні на іншы URL.
Пашырэнне GNU LibreJS выяўляе і блакуе несвабодны JavaScript.
Ліцэнзаванне
IceCat даступны пад трайной ліцэнзіяй MPL/GPL/LGPL, якую Mozilla выкарыстоўвала для зыходнага кода. У адрозненне ад Mozilla, звычайныя значкі IceCat знаходзяцца пад той жа трайной ліцэнзіяй.
Імерэцінскае царства
У канцы XVI стагоддзя Імерэцінскае царства было абмежавана тэрыторыяй Імерэціі. Паводле ірана-турэцкага міру 1555 года Імерэцінскае царства было падпарадкавана асманскай Турцыі і плаціла даніну нявольнікамі або грашыма і натурай. Гісторыя Імерэцінскага царства адзначана пастаяннымі феадальнымі смутамі і росквітам рабагандлю.
Зялёны Востраў (Буда-Кашалёўскі раён)
Зялёны Во́страў (, Зелёный Остров) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Уваравіцкага сельсавета.
Імерэцінскае царства
Феадальныя міжусобіцы асабліва ўзмацніліся ў XVII стагоддзі. Толькі цару Саламону I (кіраваў у 1752-84 гадах) удалося ўмацаваць царскую ўладу. Ён забараніў рабагандаль, а таксама імкнуўся да аб'яднання Заходняй Грузіі. Шматгадовая вайна Саламона I з туркамі адзначылася Хрэсільскай перамогай 1757 года і ваенным саюзам з царом Картлі Іракліем II у 1758 годзе. У XVIII стагоддзі імерэцінскія цары неаднаразова звярталіся па дапамогу да Расіі, але просьбы адхіляліся, каб пазбегнуць ускладнення адносін з Асманскай імперыяй. Паводле Кючук-Кайнарджыйскага руска-турэцкага дагавора 1774 года даніна Імерэцінскага царства Турцыі была адменена.
У 1804 годзе імерэцінскі цар Саламон II прыняў заступніцтва Расіі. У 1811 годзе Імерэцінскае царства было пераўтворана ў Імерэцінскую вобласць Расійскай імперыі.
Гл. таксама
Цары Грузіі
Зялёны Востраў (Буда-Кашалёўскі раён)
Размяшчэнне
У 21 км на поўдзень ад Буда-Кашалёва, 27 км ад Гомеля, 2 км ад чыгуначнай станцыі Ціхінічы (на лініі Жлобін — Гомель).
Гідраграфія
На ўсходзе і поўначы ўскраінах меліярацыйны канал, злучаны з ракой Уза (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Уваравічы. Забудова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. У 1929 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ў складзе эксперыментальнай базы «Уваравічы» (цэнтр — гарадскі пасёлак Уваравічы).
Майнц
Майнц (Mainz) — горад у Германіі, сталіца федэратыўнай зямлі Рэйнланд-Пфальц. Насельніцтва 209 779 чалавек (31 снежня 2015).
Алег Фёдаравіч Леўшуноў
Алег Фёдаравіч Леўшуноў (, в. Малыя Нямкі,, Гомельская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V і VI скліканняў.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 жніўня 1964 года ў в. Малыя Нямкі Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыў Атыраускі педагагічны інстытут (Казахская ССР), настаўнік біялогіі; Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны, практычны псіхолаг; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, менеджар сацыяльнай сферы.
Працаваў аграномам саўгаса «Паўночны» Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці; кіраўніком ваеннай падрыхтоўкі сярэдняй школы № 1 г. Гур’ева Казахскай ССР; намеснікам дырэктара сярэдняй школы № 35 г. Гомеля; намеснікам дырэктара сярэдняй школы № 26 г. Гомеля; дырэктарам сярэдняй школы № 11 г. Гомеля; начальнікам аддзела адукацыі адміністрацыі Цэнтральнага раёна г. Гомеля.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.