cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нэшвіл Прэдатарз
Нэшвіл Прэдатарз  — амерыканскі прафесійны хакейны клуб, выступае ў Нацыянальнай хакейнай лізе ў Цэнтральным дывізіёне Заходняй канферэнцыі. Каманднай сталіцай з’яўляецца горад Нэшвіл, штат Тэнесі, ЗША.
Год заснавання клуба: 1998
У залежнасці ад месца гульні, каманда выкарыстоўвае наступныя колеры формы: Сіні, срэбны і залаты
IBM PC/XT
IBM PC/XT ці IBM 5160 (скарачэнне ад eXtended Technology) — сямейства персанальных камп’ютараў карпарацыі IBM, другое пакаленне IBM PC. Прэзентаваны ў сакавіку 1983 на базе шаснаццацібітнага (з васьмібітнай шынай даных) працэсара Intel 8088. Выраб працягваўся да 1986 года. У адрозненні ад арыгінальнага IBM PC уключае ў сябе ўсталяваны ў сістэмны блок MFM-цвёрды дыск з інтэрфейсам ST-412, аб'ёмам 10 Мбайт (у пазнейшых мадыфікацыях — 20 Мбайт), АЗП ёмістасцю 128 (базавая мадыфікацыя) ці 256 Кбайт з недакументаванай магчымасцю пашырэння да 640 Кбайт, заменай мікрасхем памяці на мацярынскай плаце ці пашырэння з дапамогай карт памяці, якія ўсталёўваюцца ў адзін з васьмі (замест пяці ў мадэлі 5150) раз'ёмаў шыны ISA. Дыскаводы для гнуткіх дыскаў сталі двухбаковымі, і іх ёмістасць падвоілася ў параўнанні з папярэдняй мадэллю. У IBM PC/XT можна было дадаць другі дыскавод 5¼" і цвёрды дыск. Базавая канфігурацыя была ўкамплектавана манахромным (чорна-белы) MDA ці 16-каляровым (з практычнай магчымасцю адначасова адлюстроўваць толькі 4 розных колеры) CGA відэаадаптарам. У пазнейшых мадыфікацыях выкарыстоўваўся ўжо відэаадаптар EGA. Клавіятура мела 84 клавішы: у адрозненні ад сучаснай, на ёй адсутнічаў сегмент кіравання курсарам (гэта функцыя была на лічбавым сегменце справа); пазней пачалі выпускаць універсальныя клавіятуры XT/AT (з адпаведным пераключальнікам на дне корпусу). У якасці базавай АС ужывалася PC-DOS 2.0
Вішнёвая вуліца
Вішнёвая вуліца – тапонім.
Дмітраўка (Вяземскі раён)
Дмітраўка (Дмитровка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Старае Перакатнае
Старае Перакатнае — сяло ў Жаксынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кайрактынскай сельскай акругі. Код КАТА — 115261400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 153 чалавекі (74 мужчыны і 79 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 70 чалавек (37 мужчын і 33 жанчыны).
NGC 3035
NGC 3035 (іншыя абазначэнні — MCG -1-25-52, IRAS09494-0635, PGC 28415) — галактыка ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс беларускіх фільмаў
Ніжэй прадстаўлены спіс фільмаў, знятых з 1924 года студыяй «Беларусьфільм», якая была заснавана ў снежні 1924 года пад назвай «Белдзяржкіно» і пераназвана ў 1946 годзе ў «Беларусьфільм».
Шырокі прагрэсіўны фронт (Аргенціна)
Шырокі прагрэсіўны фронт (Frente Amplio Progresista, FAP) — левацэнтрысцкая кааліцыя ў Аргенціне, створаная ў 2011 годзе, якая ўключае прагрэсіўныя і сацыял-дэмакратычныя палітычныя партыі з упорам на перадавыя і празрыстай сацыяльнай дзяржавы, якія выступаюць за развітую і празрыстую сацыяльную дзяржаву.
FAP быў утвораны 11 чэрвеня 2011 года, пасля V Надзвычайнага нацыянальнага кангрэса Сацыялістычнай партыі. Да фронту далучыліся таксама Новая партыя супраць карупцыі, за сумленнасць і празрыстасць, Рэвалюцыйная камуністычная партыя, Сапраўдная сацыялістычная партыя, партыя Буэнас Айрэс для ўсіх, партыя Народнага Адзінства і некаторыя іншыя дробныя левыя партыі.
Некаторыя з асноўных прапаноў Шырокага прагрэсіўнага фронту:
Вішнёвая вуліца (Наваполацк)
Вішнёвая вуліца (, Вишневая улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада ў раёне прамзоны БВК на тэрыторыі садовага таварыства "Энергетык" каля былой вёскі Шніткі, якая ўвайшла ў межы Наваполацка ў 1968 годзе. Працягласць вуліцы складае каля 520 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. З цэнтральнай часткі горада грамадскім транспартам да вуліцы можна даехаць аўтобусамі № 8 "Падкасцельцы - БВК" і № 12 "Падкасцельцы - Шніткі". У гэтай мясцовасці таксама існуе яшчэ 9 вуліц з падобнай назвай (1-я Вішнёвая, 2-я Вішнёвая і гэтак далей).
Верчэлі
Верчэлі — горад у італьянскім рэгіёне П’емонт, на рацэ Сезія, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Заступнікам горада лічыцца святы Еўсевій. Свята горада - 1 жніўня.
Гісторыя
У старажытнасці - Верцелы (Vercellae), цэнтр аднаго з плямёнаў Лігурыя. Пры Верцэлах Ганібал разбіў рымлян, а Гай Марый - кімбраў. У Сярэднія стагоддзі ў Верчэлы ўсталявалася рэспубліканскае праўленне. Канец яму паклалі ў 1335 міланскія Вісконці. Ў 1427 годзе іх змянілі савойскіх кіраўнікі. З 1638 па 1659 гады - пад іспанскай акупацыяй.
Свята-Мікалаеўская царква (Кажан-Гарадок)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўная царква ў аграгарадку Кажан-Гарадок Лунінецкага раёна, Брэсцкай вобласці.
Удоўкі
Удоўкі (Удовки) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чысцікоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 8 жыхароў (2007). Станам на 2013 год вёска вымерла. Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 14 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 14 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 15 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Плоская на лініі Смаленск — Віцебск.
Свята-Мікалаеўская царква (Кажан-Гарадок)
Інтэр’ер
У адрозненне ад іншых храмаў, Кажан-гарадоцкая царква ўнутры багата аздоблена. Унутры зала храма перакрыта пірамідальным скляпеннем на ветразях. Бабінец падзелены на два ярусы, на верхнім з якіх размешчаны хоры, раскрытыя ў залу фігурнай аркай. Інтэр’ер багата аздоблены паліхромнай драўлянай скульптурай і разьбой. Абразы: «Звеставанне» (XVIII ст.), «Нараджэнне Хрыстова» (мяжа XVIII—XIX ст.), «Маці Божая з дзіцем», «Святыя Кузьма, Аляксей і Дзям’ян» (абодва XIX ст.)
Удоўкі
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Кашубінцы)
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — рымска-каталіцкі храм у в. Кашубінцы Гродзенскага раёна. Помнік драўлянага дойлідства з рысамі стылю барока.
Гісторыя
Драўляны касцёл пад тытулам Маці Божай Беззаганнага Зачацця быў заснаваны тут у 1750 годзе гродзенскімі езуітамі, якія распачалі пры святыні сваю місію. З часам вакол касцёла ўтварыліся могілкі.
У 1962 годзе касцёл быў зачынены савецкімі ўладамі і з часам пераўтварыўся ў руіны. Будынак былой плябаніі быў прыстасаваны пад жылы дом. У 1989 годзе касцёл вернуты парафіянам, пачалася яго рэстаўрацыя, а праз некалькі гадоў ён быў ізноў асвечаны пад гістарычным тытулам Маці Божай Беззаганнага Зачацця.
Архітэктура
Касцёл прамавугольны ў плане з пяціграннай алтарнай часткай і адзінай сакрыстыяй, вуглы галоўнага фасада завершаны дзвюма чацверыковымі шатровымі вежамі. Святыня перакрыта высокім двухсхільным шыферным дахам з вальмамі над апсідай. Побач з касцёлам раней стаяла званіца (не захавалася). Перад бакавым уваходам у касцёл стаіць фігура Маці Божай з маленькім Езусам, перавезеная сюды з в. Котра.
Інтэр’ер
Залавы інтэр’ер, перакрыты плоскай падшыўной дашчанай столлю, у ім тры алтары. У галоўным змешчаны тытульны абраз Маці Божай Беззаганнай (абраз мае подпіс па-польску: «Супольнасць АА. Місіянераў, Сыноў Беззаганнага Сэрца Марыі — аа. кларэтыны. А. Станіслаў Гаўлік. Мастак Відмантас Велювіс, 1991») у акружэнні абразоў свв. Яўхіма (злева) і Ганны. Над алтаром знаходзіцца надпіс «AMEN ALLELUJA», а над аркай прэсбітэрыя — «Вочы мае будуць адчынены, і вушы мае гатовыя да малітвы таго, хто будзе на тым месцы маліцца». Бакавыя алтары двух’ярусныя. У левым над абразом св. Мікалая, біскупа, змешчаны абраз Езуса Міласэрнага, у правым над абразом Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса знаходзіцца абраз Маці Божай Вастрабрамскай. Над нартэксам зроблены арганныя хоры, але ад старажытнага аргана захаваўся толькі каркас-фасад. Цяпер хоравая агароджа ўпрыгожана рознымі варыянтамі польскага дзяржаўнага герба.
Аўсянікі (Вяземскі раён)
Аўсянікі (Овсяники) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Манджул Бхаргава
Манджул Бхаргава (Manjul Bhargava; нар., Гамільтан, Канада) — амерыканскі матэматык індыйскага паходжання. Працы ў асноўным прысвечаны тэорыі лікаў. Член Лонданскага каралеўскага таварыства. Лаўрэат Філдсаўскай прэміі (2014).
Біяграфія
Атрымаў шэраг узнагарод, у лік якіх уваходзяць Стыпендыя Пакардаў (2004) і Прэмія Коўла (2008).
У 2014 годзе зрабіў пленарны даклад на Міжнародным кангрэсе матэматыкаў і стаў лаўрэатам Філдсаўскай прэміі. У 2015 годзе атрымаў Падма Бхушан.
З’яўляецца членам Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (2013), правадзейным членам Амерыканскага матэматычнага таварыства.
Культурызм
Культурызм (ад culturisme), бодыбілдынг — сістэма сілавых практыкаванняў для развіцця мускулатуры. Вядомы з часоў Старажытнай Грэцыі і Рыма. Асновы сучаснага культурызму распрацаваны ў канцы 19 стагоддзя, сістэмы трэніровак — у 1960-я гады (у ЗША). Міжнародныя конкурсы культурыстаў праводзяцца з 1901 года, штогадовыя чэмпіянаты свету — з сярэдзіны 20 стагоддзя. Міжнародная федэрацыя па культурызме створана ў 1946 годзе, федэрацыя культурызму Беларусі — у 1985 годзе. Сярод беларускіх культурыстаў: Э.Зайкін, бронзавы прызёр чэмпіяната свету сярод юніёраў (1994), чэмпіёны Еўропы М.Шыла (1989) і А.Крыксін (1996), Аляксей Алегавіч Шабуня.
Прафесійны культурызма
У сучаснай індустрыі культурызма прафесіяналам звычайна называюць культурыста, які перамог у кваліфікацыйных спаборніцтвах, як аматар, і які зарабіў «Pro Card» ад IFBB. Уладальнікі дадзенай карты атрымліваюць права выступаць на прафесійных турнірах, напрыклад, "Арнольд Класік».
Сент-Луіс Блюз
Сент-Луіс Блюз  — амерыканскі прафесійны хакейны клуб, выступае ў Нацыянальнай хакейнай лізе ў Цэнтральным дывізіёне Заходняй канферэнцыі. Каманднай сталіцай з’яўляецца горад Сент-Луіс, штат Місуры, ЗША.
Год заснавання клуба: 1967
У залежнасці ад месца гульні, каманда выкарыстоўвае наступныя колеры формы: Цёмна-сіні, блакітны і залаты
Глікахолевая кіслата
Глікахолевая кіслата — крышталічнае рэчыва, якое плавіцца пры тэмпературы 132—134 °C. Эмпірычная формула — C26H43NO6. Адносіцца да жоўцевых кіслот. Сустракаецца ў выглядзе натрыевай солі ў жоўці, асабліва бычынай. Падобна гіпуравай кіслаце, са шчолачамі яна распадаецца і ўтварае глікаколь, а замест бензойнай — холевую кіслату.
Глікахолевая кіслата выдзелена ў 1824 годзе з жоўці нямецкім хімікам Леапольдам Гмеліным (1788—1853).
Апісанне
Утвараецца ў печані чалавека і некаторых жывёл, як злучэнне (кан’югат) холевай кіслаты і гліцыну і таму адносіцца да так званых парных кіслот. Акрамя гліцыну холевая кіслата таксама кан’югуе з таўрынам, у выніку чаго ўзнікае іншая парная кіслата — таўрахолевая.
У кішэчніку глікахолевая кіслата эмульгуе тлушчы, актывуючы ліпазу і стымулюючы ўсмоктванне свабодных тлустых кіслот. Да 90-95 % глікахолевай кіслаты (у выглядзе холевай кіслаты і іншых злучэнняў) усмоктваецца ў кішэчніку ў кроў і па варотнай вене назад трапляе ў печань, дзе холевая кіслата пераносіцца з крыві ў жоўць і зноў кан’югуецца з гліцынам і таўрынам. На працягу сутак так званая адбываецца да 10 разоў.
Пуцінка
«Пуцінка» — гарэлка, якая вырабляецца расійскім заводам «Кристалл» з 2003 г. Брэнд належыць кампаніі «Винэксим», 80% продажаў якой прыпадае на «Пуцінку». Паводле звестак РБК-daily, па стане на май 2008 года штомесячны аб’ём продажаў — каля 250 тыс. дэкалітраў.
Паводле словў стваральніка брэнду (аўтарам брэнду «Пуцінка» з’яўляецца вядомы маркетолаг Станіслаў Каўфман), выбіраючы назву для гарэлкі, ён згуляў на папулярнасці прэзідэнта Расіі. Абмежаванняў з рэгістрацыяй атрымалася пазбегнуць, бо слова «пуцінка» не з’яўляецца дакладнай копіяй прозвішча, акрамя таго, яно пазначае рускі рыбалоўны тэрмін «пуціна». Як заявілі ў кампаніі «Винэксим» у 2007 годзе, пры вывадзе брэнду на рынак разлік рабіўся на папулярнасць Пуціна сярод расіян, і выпуск прадукту плануецца працягнуць нават пасля яго сыходу з пасады прэзідэнта: «Гэтая гарэлка атаясамляецца з чымсьці вельмі добрым. Пасля 2008 года яе папулярнасць толькі ўзрасце». З іншага боку, па словах прадстаўніка кампаніі, аб’ёмы продажаў у рэгіёнах г. зв. «Чырвонага пояса Расіі» з моцнай падтрымкай апазіцыйнай КПРФ адстаюць у параўнанні з іншымі рэгіёнамі. У 2008 годзе кампанія, якая валодае правамі на брэнд «Путинка», падала ў Распатэнт заяўку на рэгістрацыю таварнага знаку «Путинка министерская».
Гарэлка «Пуцінка» неаднаразова атрымлівала розныя ўзнагароды. У 2004 року экспертны савет кампаніі «Супербрэнд» пад старшынствам Аляксандра Шохіна прысвоіў гарэлцы званне «Супербрэнд-2004». У 2006 годзе «Путинка» атрымала нацыянальную прэмію «Тавар года» ў катэгорыі «Гарэлка стандарт». У 2007 годзе дэпартамэнт кашруту пры галоўным равінаце Расіі выдаў сертыфікат кашэрнасці гарэлцы (гатунку «Путинка Перцовая» і «Путинка ограниченная партия»).
Папская акадэмія хрысціянскіх мучанікаў
Папская акадэмія хрысціянскіх мучанікаў (Pontificia Academia Cultorum Martyrum) — навуковая арганізацыя са статусам акадэміі пры Святым Прастоле, створаная ў 2012 годзе для пашырэння культу святых і мучанікаў, правядзення даследаванняў гісторыі ранняга хрысціянства, уключаючы дзейнасць у катакомбах.
Акадэмія працуе пад кіраўніцтвам і пры падтрымцы з боку Кангрэгацыі богаслужэння і дысцыпліны таінстваў і Рымскай Курыі.
Акадэмія была створана 2 лютага 1879 года чатырма вядомымі даследчыкамі ранняга хрысціянства — Мар'яна Армеліні, Адольфа Хайтрэкам, Арацыо Марукі і Энрыка Стывенсанам пры падтрымцы Папскай акадэміі навук і Кангрэгацыі богаслужэння і дысцыпліны таінстваў.
Артур Авіла
Артур Авіла (Artur Ávila Cordeiro de Melo; нар., Рыа-дэ-Жанэйра) — бразільскі матэматык, які працуе пераважна ў галіне дынамічных сістэм і спектральнай тэорыі. Лаўрэат Філдсаўскай прэміі (2014). Член Бразільскай акадэміі навук. Замежны член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (2019).
Папская акадэмія хрысціянскіх мучанікаў
Акадэмія пакутнікаў штогод праводзіць прынамсі два агульныя сходы, яны праходзяць у Ватыкане.
Артур Авіла
Біяграфія
Ва ўзросце 16 гадоў Авіла выйграў залаты медаль на Міжнароднай матэматычнай алімпіядзе 1995 года і атрымаў стыпендыю для Нацыянальнага інстытута матэматыкі «Pura e Aplicada» (IMPA). Пазней ён паступіў у Федэральны ўніверсітэт Рыа-дэ-Жанэйра (UFRJ), атрымаўшы ступень бакалаўра матэматыкі.
У 19 гадоў Авіла пачаў пісаць доктарскую дысертацыю па тэорыі дынамічных сістэм. У 2001 годзе ён скончыў працу і атрымаў доктарскую ступень у IMPA. У тым жа годзе Авіла пераехаў за мяжу ў Францыю для правядзення постдоктарскіх даследаванняў. У даследаваннях ён працаваў з аднамернай дынамікай і галаморфнымі функцыямі.
З 2003 года Авіла працаваў даследчыкам у Нацыянальным цэнтры навуковых даследаванняў (CNRS) у Францыі, а затым стаў дырэктарам па даследаваннях у 2008 годзе. Яго навуковым кіраўніком пасля дактарантуры быў Жан-Крыстоф Ёкоз.
Чукчагірскае
Чукчагі́рскае (Чукчаги́рское)  — возера ў раёне імя Паліны Асіпенка Хабараўскага края Расіі, у басейне ракі Амгунь (басейн Амура).
Плошча паверхні возера 366 км². Даўжыня 31 км, найбольшая шырыня 22 км. Найбольшая глыбіня 5 м, сярэдняя 2 м. Плошча вадазбору 1060 км². Аб’ём вады ў возеры 0,8 км³. Знаходзіцца ў Эварон-Чукчагірскай упадзіне. Вышыня ўрэзу вады — 70 м над узроўнем мора. Катлавіна возера мае няправільную форму. Берагавая лінія звілістая, утварае залівы (Мета, Ялта і Таўкі). Прыкладна трэцяя частка берагоў нізкія, забалочаныя, са сплавінамі (каля паўночных берагоў). На возеры шмат лясістых астравоў. Упадаюць 48 невялікіх вадацёкаў даўжынёй да 10 км, выцякае рака Альджыкан (прыток ракі Амгунь). Замярзае возера ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў першай палове мая.
Віктар Цой
Віктар Робертавіч Цой, (21 чэрвеня 1962, Ленінград — 15 жніўня 1990, Латвія) — савецкі і расійскі музыкант, заснавальнік і лідар рок-гурта «Кино».
Біяграфія
Віктар Цой нарадзіўся ў Ленінградзе ў сям’і выкладчыка фізкультуры Валянціны Васільеўны Цой і інжынера Роберта Максімавіча Цоя. Адзінае дзіця ў сям’і. З 1974 да 1977 наведвае сярэднюю мастацкую школу, дзе ўзнікае гурт «Палата № 6» на чале з Максімам Пашковым. Пасля выключэння за непаспяховасць з мастацкага вучылішча імя В. Сярова (зараз імя Мікалая Рэрыха) паступае ў СГПТВ-61 на спецыяльнасць разбяра па дрэве. У маладосці быў прыхільнікам акцёра Міхаіла Баярскага і Уладзіміра Высоцкага, пазней Бруса Лі, імідж якога пачаў пераймаць. Захапляўся ўсходнімі адзінаборствамі, прафесійна маляваў, выразаў фігуркі нэцкэ з дрэва.
Творчасць
У канцы 1970-х Віктар Цой пазнаёміўся з Аляксеем Рыбіным з аматарскай групы «Пілігрымы». Віктар тады граў на бас-гітары ў гурце «Палата № 6» пад кіраўніцтвам Максіма Пашкова. Віктар Цой і Аляксей Рыбін заходзілі ў госці да Міхаіла Навуменкі («Майка») ці да Андрэя Панова («Свіна»), на кватэры якога рэпетыравала панк-група «Аўтаматычныя здавальняльнікі». У складзе «Аўтаматычных здавальняльнікаў» Цой і Рыбін ездзілі ў Маскву і гралі панк-рок на кватэрніках Арцемія Троіцкага. Пасля адной з такіх паездак Віктара Цоя, які спяваў пад гітару ў электрычцы, заўважыў аўтарытэтны прадстаўнік рок-андэрграўнда Барыс Грабеншчыкоў. Ен прапанаваў Віктару дапамогу і падтрымку не толькі са свайго боку, але і з боку музыкаў гурта «Акварыум».
Першыя запісы
Летам 1981 году Віктар Цой, Аляксей Рыбін і Алег Валінскі заснавалі групу «Гарын і Гіпербалоіды», якая ўжо ў верасні 1981 года падала заяўку на ўступленне ў Ленінградскі рок-клуб. Неўзабаве Валінскага прызвалі ў Савецкую армію. У студзені 1982 года гурт быў пасля «выпрабавальнага тэрміну» фармальна прыняты ў рок-клуб і, змяніўшы назву на «Кіно», прыступіў да запісу першага альбома. У сакавіку 1982 года Віктар Цой пазнаёміўся з Мар’янай Кавалёвай, якая пачала выконваць у гурце абавязкі касцюмера і грымёра (пазней, пасля сыходу Рыбіна — адміністратара). Увесну 1982 года «Кіно» з дапамогай Барыса Грабеншчыкова запісвалі свой першы альбом на студыі Андрэя Трапілы ў ленінградскім Доме юнага тэхніка. У красавіку 1982 года «Кіно» выступілі на канцэрце маладых гуртоў у Ленінградскім рок-клубе з сям’ю песнямі. Выступленне ішло пад драм-машыну, Віктару Цою і Аляксею Рыбіну дапамагалі Барыс Грабеншчыкоў, Майк (Міхаіл Навуменка) і Панкер (Ігар Гудкоў).
Да лета 1982 альбом быў завершаны, працягласць яго гучання складала 45 хвілін, адкуль і з’явілася назва. Але пазней з канчатковага варыянту была прыбрана песня «Я — асфальт», якую можна знайсці ў перавыданні альбому «45», дзе яна прыкладаецца ў якасці бонус-трэка.
Запіс разышоўся па буйных гарадах СССР, пра гурт загаварылі, пачасціліся канцэрты ў Маскве і Ленінградзе. Часам у складзе «Кіно» ў той перыяд выступаў барабаншчык «Акварыума» Пётр Трошчанкаў. «У Маскве мы гралі ў самых розных месцах — на кватэрах, у клубах, дзе на сцэне стаялі бюсты Леніна і іншых партыйных дзеячаў, у прэс-цэнтры ТАСС, куды нас зацягнуў Арцём Троіцкі, у маленькіх тэатрах, куды пратэжыраваў [Сяргей] Рыжэнка… Пасябравалі з Сашам Ліпніцкім і сталі спыняцца ў яго…» — успамінаў Аляксей Рыбін.
Увосень, разам з барабаншчыкам «Заапарка», «Кіно» запісваюць у студыі Кускова некалькі песень, у тым ліку «Вясна» і «Апошні герой», якія пазней увайшлі ў зборнік «Невядомыя песні Віктара Цоя» (усяго чатыры выданні). У 1982 годзе запіс быў забракаваны і не пашыраўся, бо Цой забраў стужку сабе.
19 лютага 1983 года праходзіць сумесны электрычны канцэрт «Кіно» і «Акварыума», музыкі выступалі з цёмным макіяжам і ў касцюмах са стразамі. Пры гэтым яны спявалі песні «Электрычка», «Тралейбус» і «Алюмініевыя агуркі», але якасць выканання, паводле ўспамінаў М. Цой і А. Рыбіна, пакідала жадаць лепшага. Увесну 1983 з-за рознагалоссяў з Цоем Рыбін пакінуў гурт «Кіно». Лета прайшло ў рэпетыцыях з новым гітарыстам; у выніку Віктар Цой і Юры Каспаран запісалі альбом «46», які спачатку задумваўся як дэмазапіс «Начальніка Камчаткі». Гукарэжысёр Аляксей Вішня без ведама музыкаў «скінуў» запіс некалькім сябрам на стужку, «46» атрымаў шырокае распаўсюджванне і быў успрыняты як паўнавартасны альбом, хаця Цой яго такім не лічыў. Восенню 1983 года Віктар Цой лёг на абследаванне ў псіхіятрычную бальніцу на Пражцы, дзе правеў паўтара месяца, пазбягаючы прызыву ў войска. Пасля выпіскі з клінікі ён піша песню «Транквілізатар». Вясной 1984 года выступіў на другім фестывалі рок-клуба, дзе «Кіно» атрымала лаўрэацкае званне, а песня «Я аб’яўляю свой дом бяз’ядзернай зонай» была прызнана лепшай антываеннай песняй фестывалю 1984 года.
Другі склад «Кіно»
Вясной 1984 года ў студыі Андрэя Трапілы пачаўся запіс альбома «Начальнік Камчаткі», да якога, акрамя Віктара Цоя, Юрыя Каспарана, Георгія Гур’янава, Аляксандра Цітова, прыклалі руку Барыс Грабеншчыкоў, Сяргей Курохін і іншыя вядомыя музыкі. Альбом быў дароблены да чэрвеня 1984 года.
Вясной 1985 года ўдзельнікі «Кіно» атрымалі яшчэ адно званне лаўрэата на рок-фестывалі і паспрабавалі запісаць альбом «Ноч» у студыі А. Трапілы. Працэс запісу зацягнуўся з-за жадання стварыць музыку з новымі прыемамі ігры. Альбом не атрымліваўся, Віктар кінуў «Ноч» недаробленай і ў студыі Аляксея Вішні заняўся запісам альбома «Гэта не каханне», які быў падрыхтаваны ўсяго за тыдзень з невялікім. Да восені 1985 года альбом «Гэта не каханне» быў зведзены і ўдала разышоўся па СССР, а ў студзені 1986 выйшла «Ноч», сярод песень якой былі «Маці-Анархія» і «Бачылі ноч». Паралельна з распаўсюдам стужкі расце папулярнасць Віктара Цоя. У лютым 1986 года на 4-м фестывалі рок-клуба «Кіно» атрымлівае дыплом за лепшыя тэксты. У той час канчаткова сфармавалася творчае ядро гурта: Віктар Цой, Юрый Каспаран, Георгій Гур’янаў, Ігар Ціхаміраў (апошні замяніў гітарыста Аляксандра Цітова, які граў з «Кіно» ў 1984—1985 гг., але ў рэшце рэшт зрабіў выбар на карысць «Акварыума»).
Летам 1986 года ўдзельнікі групы едуць у Кіеў на здымкі фільма «Канец вакацый» (рэжысер Сяргей Лысенка), а крыху пазней даюць сумесны канцэрт з «Акварыумам» і «Алісай» у Маскве, з гэтымі ж групамі ў ЗША выходзіць кружэлка «Чырвоная хваля» (прадзюсар — Джаана Стынгрэй). Увосень 1986 года Віктар Цой пачаў працаваць качагарам у ленінградскай кацельні «Камчатка» (зволіўся ў студзені 1988 года). У ёй адбыліся здымкі кароткаметражнага фільма «Йа-Хха» Рашыда Нугманава, там жа часткова здымаўся фільм «Рок» Аляксея Учыцеля — абодва фільмы з удзелам Цоя. Восень і зіма праходзяць у Ялце на здымках «Ассы» Сяргея Салаўёва.
Вясна 1987 была багатая на падзеі: прэм’ера «Ассы», апошні ўдзел у фестывалі рок-клуба, дзе «Кіно» атрымалі прыз «За творчае паўналецце».
На порта-студыі «Yamaha MT44» «Кіно» пачалі запісваць альбом «Група крыві». Восенню 1987 года Віктар ляціць да Рашыда Нугманава ў Алма-Ату на здымкі свайго апошняга фільма «Ігла», у сувязі з гэтым «Кіно» дапрацоўвалі «Групу крыві» і на нейкі час спынілі канцэртную дзейнасць. У 1988 годзе выйшаў фільм «Ігла» і альбом «Група крыві», якія спарадзілі «кінаманію».
Пачынаюцца трыумфальныя гастролі па СССР — «Кіно» збірае аншлагі на ўсіх канцэртах.
16 лістапада 1988 г. на канцэрце памяці Аляксандра Башлачова публіка паводзіць сябе вельмі актыўна; па плане канцэрт павінна была завяршаць песня Башлачова «Час званочкаў» (у запісе), памяці якога быў прысвечаны канцэрт, але па нявысветленых прычынах падчас выступу Цоя (ён граў на гітары) раптам уключылі «Час званочкаў», Цой спыніў граць, не разумеючы, адкуль ідзе гук і што наогул адбываецца. Адміністрацыя абвяшчала, што ўсім трэба разыходзіцца, канцэрт скончаны. Цой не сыходзіў, ен некалькі разоў падыходзіў да выключаных мікрафонаў і правяраў, ці працуюць яны. Потым разводзіў рукамі — «не працуе», і хадзіў па сцэне туды і сюды. Публіка не разыходзілася, людзі шумелі. Стваралася ўражанне, што нейкая злая воля вырашыла спыніць канцэрт і ўключыла фінальную песню прама падчас выступу Цоя. Праз 10 хвілін гэтага супрацьстаяння адміністрацыя ўключыла мікрафон. Цой, у чарговы раз падышоўшы правяраць мікрафон, пачуў, што ён уключаны, і абвясціў людзям, што па незразумелых прычынах несвоечасова была ўключана фінальная песня Сашы Башлачова, што пасля гэтага спяваць і граць ужо не вельмі зручна. Пасля гэтага ён стаў збірацца і публіка пацягнулася да выхаду.
Вясной 1988 запісваецца чарнавік, а зімой канчатковы варыянт альбома «Зорка па імені Сонца». Цой знаёміцца з Юрыем Айзеншпісам, які з 1989 стаў прадзюсарам «Кіно». Ю. Айзеншпіс, які замяніў Юрыя Бялішкіна, арганізоўваў для «Кіно» маштабныя канцэртныя туры і частыя выступленні на тэлебачанні, што значна павялічыла папулярнасць гурта. У дзень 50-годдзя Цоя Аляксандр Градскі ў эфіры канала «Масква-24» распавёў, што ў той перыяд Арцемій Троіцкі інспіраваў ліст у Маскоўскі гаркам, які павінен быў настроіць маскоўскіх рок-музыкаў супраць Віктара Цоя.
На тэлебачанні Віктар Цой дэбютаваў у праграме «Погляд», пра гэта расказана ў кнізе «Погляд» — бітлы перабудовы.
У пачатку 1989 гурт «Кіно» едзе ў Францыю, дзе музыкі запісваюць і выпускаюць альбом «Апошні герой». У маі 1989 года адбыліся канцэрты гурта на чале з Віктарам Цоем у Беларусі (Мінск, Віцебск). Летам Віктар з Юрыем Каспаранам едуць у ЗША. Тым часам «Ігла» выйшла на другое месца ў пракаце савецкіх фільмаў, а на кінафестывалі «Залаты Дзюк» у Адэсе Віктара Цоя прызнаюць лепшым акцёрам СССР.
24 чэрвеня 1990 года прайшоў апошні канцэрт «Кіно» ў Маскве на Вялікай спартыўнай арэне Лужнікоў. Пасля гэтага Цой з Каспаранам на дачы пад Юрмалай пад акустычную гітару працавалі над новым альбомам. Гэтыя запісы, даробленыя музыкамі групы «Кіно» ўжо пасля смерці Цоя, выйшлі ў снежні 1990 года па ініцыятыве Юрыя Айзеншпіса і атрымалі сімвалічную назву «Чорны альбом», з адпаведным афармленнем вокладкі.
Смерць у аўтакатастрофе
15 жніўня 1990 года ў 12 гадзін 28 хвілін Віктар Цой загінуў у аўтакатастрофе. Трагедыя адбылася на 35 кіламетры трасы «Слока — Талсі» пад Тукумсам у Латвіі, у некалькіх дзесятках кіламетраў ад Рыгі. Згодна з найбольш праўдападобнай афіцыйнай версіяй, Цой заснуў за рулём, пасля чаго яго «Масквіч-2141» цёмна-сіняга колеру выляцеў на сустрэчную паласу і сутыкнуўся з аўтобусам «Ікарус», мадэлі 250 (часам гэты аўтобус ідэнтыфікуюць як 280 мадэль ).
Столкновение автомобиля «Москвич-2141» тёмно-синего цвета с рейсовым автобусом «Икарус-280» произошло в 12 час. 28 мин. 15 августа 1990 г. на 35 км трассы Слока — Талси. Автомобиль двигался по трассе со скоростью не менее 130 км/ч, водитель Цой Виктор Робертович не справился с управлением. Смерть В. Р. Цоя наступила мгновенно, водитель автобуса не пострадал. …В. Цой был абсолютно трезв накануне гибели. Во всяком случае, он не употреблял алкоголь в течение последних 48 часов до смерти. Анализ клеток мозга свидетельствует о том, что он уснул за рулем, вероятно, от переутомления.
19 жніўня Віктар Цой быў пахаваны на Багаслоўскіх могілках у Ленінградзе.
Фільмаграфія
У 1988 годзе, паводле вынікаў апытання кінакрытыкаў часопіса «Советский экран», за выкананне ролі Мора ў фільме «Ігла», Цой быў названы лепшым акцёрам года.
Багданцава (Смаленская вобласць)
Багданцава (Богданцево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Жак Макдональд
Біяграфія
Паходзіў з шатландскай сям’і якабітаў, якая перасялілася ў Францыю пасля Славутай рэвалюцыі.
Вызначыўся ў бітве пры Жамапэ (6 лістапада 1792); у 1798 годзе камандаваў французскімі войскамі ў Рыме і Царкоўнай вобласці; у 1799 годзе, прайграўшы бітву на рацэ Трэбіі (гл. Італьянскі паход Суворава), быў адкліканы ў Парыж.
На працягу некалькіх гадоў ён знаходзіўся пад апалай Напалеона з прычыны стараннасці, з якой абараняў свайго былога паплечніка, генерала Маро. Толькі ў 1809 годзе ён быў зноў прызваны на службу ў Італію, дзе камандаваў корпусам. За бітву пры Ваграме атрымаў званне маршала.
NGC 3036
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жак Макдональд
Біяграфія
У войнах 1810, 1811 (у Іспаніі), 1812—1814 гадах ён таксама прымаў значны ўдзел.
Халмок (Смаленская вобласць)
Халмок (Холмок) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чысцікоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 11 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўднёвы ўсход ад Рудні, за 5 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Альшанка. За 5 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Плоская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Вуліца Сядова (Мінск)
Вуліца Сядова — вуліца ў Мінску, названая ў гонар Г. Я. Сядова. Цягнецца ад вул. Лазо, перасякае Шасейную вул. і пераходзіць у вул. Будаўнікоў.
Віларбойт
Віларбойт (Villarboit) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 547 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 13030. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Pietro e Paolo, San Marco (Frazione San Marco), Santissima Vergine del Rosario (Frazione Busonengo.
Асака павіслая
Асака павіслая (Carex flacca) — травяністая расліна сямейства асаковых.
Апісанне
Шматгадовая шызавата-зялёная травяністая расліна з паўзучым карэнішчам. Сцёблы вышынёй 15-40 см, прамыя, трохгранныя. Лісце двухскладкаватае, карацейшае за сцябло, у ніжняй частцы сцябла — чырвона-бурае, лускападобнае. Ніжні крыючы ліст суквецця карацейшы за суквецце або роўны яму. Суквецце з 1-2 верхавінкавых мужчынскіх каласкоў і 2-4 жаночых. 3 рыльцы. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае.
Пашырэнне
Барэальны атлантычна-еўрапейскі рэліктавы від. Пашырэнне: Скандынавія, Сярэдняя і Атлантычная Еўропа, Паўночная Амерыка і Новая Зеландыя. У Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах за паўднёва-ўсходняй мяжой суцэльнага арэала. Месцы росту: сырыя забалочаныя лугі на карбанатных глебах. Расце невялікімі групамі.
Кызылсай (Акмолінская вобласць)
Кызылсай — сяло ў Жаксынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кызылсайскай сельскай акругі. Код КАТА — 115265100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 403 чалавекі (209 мужчын і 194 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 97 чалавекі (51 мужчына і 46 жанчын).
Беларуская асацыяцыя гісторыкаў
Беларуская асацыяцыя гісторыкаў (БАГ) — грамадская навуковая арганізацыя ў Беларусі. Створана года ў Мінску на Усебеларускай канферэнцыі гісторыкаў. Ініцыятарамі стварэння сталі М. П. Касцюк, У. М. Міхнюк, П. А. Шупляк. Яе першым старшынёй выбралі тагачаснага дэкана гістфака БДУ П. А. Шупляка, якога ў 1997 г. змяніў акадэмік М. П. Касцюк.
Пазней на аснове асацыяцыі быў арганізаваны Нацыянальны камітэт гісторыкаў Рэспублікі Беларусь. Ён у 1995 г. упершыню прадстаўляў рэспубліку на ХVІІІ Міжнародным кангрэсе гістарычных навук у Манрэалі, а праз два гады — у італьянскім Спалета афіцыйна прыняты ў склад Міжнароднага камітэта гістарычных навук.
Аб’ядноўвае вучоных гісторыкаў, выкладчыкаў і настаўнікаў гістарычных дысцыплін, бібліятэчных, музейных, архіўных работнікаў, краязнаўцаў.
Мае на мэце садзейнічаць развіццю фундаментальных даследаванняў па гісторыі Беларусі і ўсеагульнай гісторыі, пашыраць гістарычную адукаванасць грамадства, папулярызаваць і распаўсюджваць гістарычныя веды, фарміраваць нацыянальную гістарычную свядомасць насельніцтва Беларусі. Удзельнічае ў каардынацыі навуковых даследаванняў у галіновых навуковых установах Беларусі і ВНУ, у рабоце па павышэнні кваліфікацыі кадраў гістарычнай навукі, садзейнічае публікацыі вынікаў навуковых даследаванняў, праводзіць навуковыя канферэнцыі, супрацоўнічае з органамі дзяржаўнай улады і кіравання.
Складаецца з індывідуальных і калектыўных членаў. Вышэйшы орган БАГ — з’езд, які склікаецца раз у 3 гады. Кіруючы орган — рада. У перыяд паміж з’ездамі і пасяджэннямі рады дзейнасць БАГ накіроўвае прэзідыум.
Цэнтнераўка
Цэнтнераўка (Центнеровка) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Казіміраўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 25 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 4 км на поўдзень ад Рудні, за 6 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Малая Бярэзіна. За 5 км на поўнач ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Чэска-Ліпа
Чэска-Ліпа (Česká Lípa, Böhmisch Leipa) — горад у Чэхіі, у раёне Чэска-Ліпа Ліберэцкага края. У склад горада ўваходзяць 14 мікрараёнаў з насельніцтвам 38181 чалавек.
Першая пісьмовая згадка паселішча адносіцца да 1263 года.
Гісторыя горада цесна звязана з вядомым чэшскім дваранскім родам Ронавічаў, прадстаўнікі якога (у прыватнасці Індржых з Ліпы) пабудавалі тут замак Ліпа, які стаў умацаваным пунктам на гандлёвых шляхах Паўночнай Багеміі. Яго будаўніцтва вялося паблізу ад старой славянскай вёскі з аднайменнай назвай, якая пазней была перайменавана ў Старую Ліпу, а яшчэ пазней увайшла ў склад горада. У 1319 годзе Індржых з Ліпы пакідае паселішча і з’яжджае ў Маравію, прадаўшы яго свайму сваяку — Гінку Бернэ з Дубы (паплечнік пражскага бургграфа). Замак застаўся ў руках дваран з Дубы на многія гады. Са знамянальных падзей можна адзначыць выданне найстарэйшай гарадской граматы, датаванай 23 сакавіка 1381 года, якая змяшчае ў сабе ўказ аб выдзяленні дадатковых паўнамоцтваў пасяленню вакол замка, наданню яму статусу горада і далейшага яго добраўпарадкавання.
У першай палове XIV стагоддзя былі пабудаваны ахоўныя валы і першы касцёл (знішчаны пры пажары 1341 года). Развіццё горада, як і ўсёй Багеміі, прыпыніла эпідэмія чумы 1380 года.
Папружная арка
Папружная арка — апорная канструкцыя перакрыцця, якая ўспрымае нагрузку скляпення або купала і перадае яе на слупы, сцены, пілястры, лапаткі, контрфорсы; від канструкцыйнай аркі. Бываюць паўцыркульныя і спічастыя (у гатычных збудаваннях). Папружныя аркі расчляняюць скляпенне на шэраг квадратных або прамавугольных у плане ўчасткаў. З’яўляюцца адным з элементаў рытму і маштабу ў інтэр’еры. У некаторых пабудовах дэкарыраваны лепкай, кесонамі, арнаментальна-дэкаратыўнай размалёўкай.
Палац
Пала́ц — манументальны парадны будынак з вялікай колькасцю разнастайных памяшканняў. У першапачатковым значэнні — жыллё знаці, месца афіцыйных прыёмаў. У старажытна-ўсходніх антычных, феадальных дзяржавах палацы складалі цэлыя комплексы з жылых, культавых і дапаможных памяшканняў (Рамесеум у Старажытным Егіпце, 13 ст. да н. э.). У сярэдневяковай Еўропе палацамі феадалаў былі замкі. У эпоху Адраджэння ў Фларэнцыі сфарміраваўся новы тып асабняка-палаца. У 16—18 ст.,у эпоху абсалютызму ствараліся вялікія палацы (Луўр у Парыжы, Эскарыял каля Мадрыда) і палацава-паркавыя ансамблі (Версаль каля Парыжа і інш.).
На Беларусі ў 14—16 ст. мураваныя палацы будавалі ўнутры замкаў, іх архітэктура мела рысы готыкі і рэнесансу. Мураваным палацава-замкавым пабудовам 16—17 ст. характэрна сумяшчэнне рыс абарончага і грамадзянскага дойлідства. Драўляныя звычайна 1- ці 2-павярховыя палацы канца 16 — 1-й пал. 17 ст. мелі рысы стылю рэнесансу. Фасады аздабляліся аркаднымі галерэямі, дахі з вежачкамі, купаламі, каванымі пазалочанымі флюгерамі складанай формы. Замкавыя палацы мелі абарончыя прыстасаванні ў выглядзе абламаў. У 18 ст. склаўся тып развітога барочнага палацава-паркавага ансамбля, якому характэрны буйнамаштабнасць, паўадкрытыя парадныя двары, рэгулярныя паркі з вадаёмамі і малымі архітэктурных формамі, шэраг службова-гаспадарчых пабудоў. У будаўніцтве палацаў удзельнічалі вядомыя архітэктары I. К. Глаўбіц, М. Д. Пёпельман, Джузэпэ Сака, К. Спампані і інш. У 2й пал. 17 — 18 ст. барочныя палацы з флігелямі-крыламі нярэдка ўтваралі замкнёны парадны двор — курданёр. Многія палацы былі значнымі па памерах манументальнымі збудаваннямі з мезанінамі, складанымі яруснымі або ламанымідахамі. Архітэктура палацаў 3-й чвэрці 18 ст. мела рысы ракако ці пераходныя да стылю класіцызму. У дэкоры ўжывалі ордэрную пластыку, арнаментальную і геральдычную лепку. Пераважала сіметрычна-восевая анфіладная планіроўка, у якой вылучаліся парадныя памяшканні — вестыбюль з лесвіцай, цэнтрычная зала (круглая ці квадратная, часта перакрытая купалам).У канцы 18 — 1-й пал. 19 ст. Мастацка-стылявое вырашэнне палацаў грунтавалася на прынцыпах стылю класіцызму. У планіроўцы пераважала калідорная сістэма з цэнтральнай групай парадных памяшканняў. Палацава-паркавыя ансамблі найчасцей мелі пейзажную арганізацыю навакольнага асяроддзя. У сярэдзіне 19 — пач. 20 ст. стылявое адзінства ў палацавым будаўніцтве парушана. Пашырыліся палацы ў рэтраспектыўна-замкавым стылі, рэнесансавыя, у стылі неакласіцызму, несапраўднай готыкі, мадэрна, неабарока і інш. Тэрмін «палац» у сучаснай архітэктуры не звязаны з пэўным тыпам збудавання — палац культуры, палац мастацтваў, палац шлюбу і інш.
Наваполацкі трамвай
Наваполацкі трамвай — від грамадскага транспарту ў Наваполацку. Існуе фактычна ў выглядзе хуткаснага трамвая. Адкрыццё адбылося 21 мая 1974 года. Выкарыстоўваецца ў асноўным персаналам заводаў «Нітрон» і «Палімір».
Трамвайная сістэма ў Наваполацку з'яўляецца трэцяй хуткаснай сістэмай, адкрытай у СССР і трэцяй, адкрытай у Беларусі.
Па стане на студзень 2016 года ў горадзе дзейнічае адна трамвайная лінія, 2 маршруту, эксплуатуюцца 41 трамвайны вагон (36 лінейных і 5 службовых).
Перадумовы стварэння
Адразу пасля заснавання завода «Палімір» паўстала пытанне аб хуткім і экалагічным транспарце, які б падвозіў працоўнікаў да завода. Першапачаткова планавалася стварыць тралейбусную лінію, аднак гэта было прызнана эканамічна нявыгадным. Было вырашана стварыць трамвайныя сістэму.
Будаўніцтва
У 1967 годзе пачалося будаўніцтва трамвайнай сістэмы ў Наваполацку. Асноўным яго прызначэннем быў падвоз працоўных да такіх заводаў, як «Палімір», «Нітрон» і «Вымяральнік».
У перыяд будаўніцтва ў трамвайным парку № 1 існаваў злучальны шлях (гейт) з чыгункай, па ім перавозілі будаўнічыя матэрыялы з усяго СССР з чыгункі ў горад. Пазней ён быў разабраны, а яго тэрыторыя была аддзеленая шырокай вуліцай і платамі.
Часта праекты змяняліся, напрыклад, было вырашана адмовіцца ад падземных пераходаў у некалькіх прыпынкаў.
Развіццё
Трамвайны парк быў адкрыты 26 снежня 1973 года. Ў лютым 1974 года трамвай КТМ-5М3 № 001 (спісаны ў жніўні 2009 года) першым выйшаў на абкатку. Ім кіравала Кацярына Пархімовіч.
Раніцай 21 мая 1974 года першы наваполацкі трамвай выйшаў на лінію. Ім кіравала Кацярына Гаўрыльчык.
У 2000 годзе сістэма перавезла рэкордная колькасць пасажыраў - 5,3 мільёна чалавек.
3 чэрвеня 2004 года быў афіцыйна адкрыты скарочаны трамвайны маршрут №Д «Трамвайны парк - завод Вымяральнік».
Летам 2004 года ўпершыню ў гісторыі сістэмы прыбыў новы трамвайны вагон - АКСМ-60102 № 050 (пабудаваны ў ліпені 2004). Апошні вагон гэтай мадэлі прыбыў у трамвайны парк 22 жніўня 2012 года.
1 верасня 2011 года ў трамвайны парк № 1 прыбыў першы ў Наваполацку вагон АКСМ-62103 № 059.
25 лістапада 2014 года ў трамвайны парк № 1 прыбыў першы аднасекцыйны эксперыментальны вагон АКСМ-802 № 061. Ён быў заснаваны на сучлененыя трохсекцыйным АКСМ-843. На студзень 2016 года гэты вагон - адзіны мадэлі АКСМ-802.
У цяперашні час шляхі і кантактная сетка моцна зношаныя, яны маюць патрэбу ў замене.
Маршруты
Усяго на лініі трамвая 13 прыпынкаў. Сярэдняе адлегласць паміж імі - 0,76 км.
Існуе два кольца: «Завод "Вымяральнік"», які мае 4 шляху і «Нітрон», на якім 3 шляху. На першым коле 3 адстойных шляху, на другім - 2. на левых адстойных шляхах абодвух кольцаў ёсць назіральныя ямы, цяпер яны не выкарыстоўваюцца.
Па стане на студзень 2016 года ў Наваполацку дзейнічаюць два трамвайных маршруту. Афіцыйна ў іх няма нумарацыі, аднак на некаторых вагонах можна ўбачыць шыльды з лічбай 1.
Мадэлі і колькасць эксплуатаваных вагонаў
Парк рухомага складу складаецца з наступнай колькасці вагонаў: Большасць рухомага складу вагоны КТМ-5 і АКСМ-60102. Вагоны КТМ-5 былі вырабленыя ў 1973 і 1986 гадах, АКСМ-60102 былі вырабленыя ў 2004-2012 гадах. У 2011 годзе ў трамвайны парк прыбыў першы і адзіны ў Наваполацку вагон АКСМ-62103, а ў 2014 - эксперыментальны вагон АКСМ-802. Вагоны АКСМ былі вырабленыя на мінскім прадпрыемстве "Белкамунмаш", вагоны КТМ - на Усць-Катаўскі вагонабудаўнічым заводзе. Пэўнай афарбоўкі ў вагонаў няма, напрыклад, вагон АКСМ-802 афарбаваны ў казанскую афарбоўку, вагоны КТМ-5 наогул могуць быць афарбаваныя ў жоўты, сіні, блакітны, зялёны колеру, часам нават вагоны могуць быць двухколерныя.
Сістэма многіх адзінак
У Наваполацку эксплуатуецца некалькі вагонаў КТМ-5, якія працуюць па сістэме многіх адзінак. За дзень на лінію выпускаецца адзін-два трамвайных цягніка, якія працуюць па СМА. Усяго існуе 7 сцепок, счэпкі № 1, 3, 6, 11, 12 адмененыя праз спісання аднаго з трамвайных вагонаў, які працуе па сістэме.
Мазырскі трамвай
Трамвайная лінія ў Мазыры адкрылася 1 жніўня 1988. Адзіны маршрут мазырскага трамвая - «дэпо-МНПЗ». На працягу маршруту ёсць 4 разваротныя кольцы. Маршрут злучае горад з прамысловай зонай, у прыватнасці, з Мазырскім нафтаперапрацоўчым заводам, які стварыў і эксплуатуе маршрут. Асноўныя пасажыры - работнікі НПЗ і жыхары прыгарадных населеных пунктаў, праз якія праходзіць трамвай. Даўжыня маршруту крыху больш за 20 кіламетраў, якія трамвай праходзіць за 40 хвілін. Раніцай у бок завода, а вечарам у бок горада трамвай ідзе без прыпынкаў у прыгараднай зоне. Трамваі працуюць без кандуктараў - аплата кіроўцу на прыпынку. На лініі сустракаюцца кантралёры.
У эксплуатацыі знаходзяцца каля пяцідзесяці вагонаў КТМ-5 1987 і 1988 гадоў выпуску, і на сённяшні дзень знаходзяцца ў выдатным стане.
З 04.09.2009 г. кошт праезду ў Мазырскім трамваі ў прыгараднай зоне (да прып. Пянькі, Бібікаў) 880 бел. руб., у прамысловай зоне (MK ГП "Этанол", МНПЗ) 2300 бел. руб. Тарыф для праезду ў межах складае 500 бел. руб.
З 1.02.2010 павялічыўся кошт праезду ў Мазырскім трамваі - у межах - 600 рублёў; па маршруце Горад - Крынічны, Раеўскі, Бібікаў, Пянькі, Дружба - 1060 рублёў; па маршруце Горад - прамзона - 2760 рублёў.
Станіслаў Канстанцінавіч Смірноў
Станіслаў Канстанцінавіч Смірноў (нар., , СССР) — расійскі і швейцарскі матэматык, лаўрэат Філдсаўскай прэміі (2010), уваходзіць у склад Грамадскай рады пры Мінадукнавукі (2012). З 2003 года прафесар Жэнеўскага ўніверсітэта. Член Еўрапейскай акадэміі Academia Europaea (2013).
Пасля заканчэння СПбДУ быў запрошаны Мікалаем Георгіевічам Макаравым (яго курс слухаў у Санкт-Пецярбургскім аддзяленні Матэматычнага інстытута Сцяклова) у аспірантуру ў Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут, дзе ў 1996 годзе атрымаў ступень Ph.D. Стажыраваўся ў Ельскім універсітэце, некаторы час працаваў у Прынстане (Інстытут вышэйшых даследаванняў) і ў Боне (Інстытут матэматыкі Макса Планка).
Пазней стаў прафесарам Каралеўскага тэхналагічнага інстытута ў Стакгольме і даследчыкам у Шведскай каралеўскай акадэміі навук (2001).
З 2003 года працуе ў Жэнеўскім універсітэце. Там у яго займаўся над доктарскай і як постдак Юго Дзюмініль-Капен.
Броўкіна (Вяземскі раён)
Броўкіна (Бровкино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сезон 2016 ФК Іслач
У 2016-м годзе футбольны клуб «Іслач» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Пакінулі клуб
* З арэнды ** У арэнду
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды
Валата
Валата (італ. Vallata) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 3103 чалавека, шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км ². Займае плошчу 47 км ². Паштовы індэкс - 83059. Тэлефонны код - 0827.
NGC 3037
NGC 3037 (іншыя абазначэнні — ESO 499-10, MCG -4-24-2, AM 0949-264, PGC 28381) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Даліна збаноў
Даліна збаноў — група пляцовак з гісторыка-археалагічнымі мегалітычнымі помнікамі ў Лаосе, у правінцыі Сіангкхуанг. У Даліне збаноў знаходзяцца тысячы вялікіх каменных гаршкоў, раскіданых па горных далінах і плато. ЮНЕСКА не спяшаеца ўключыць аб’ект ў спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны праз вялікую колькасць нездэтанаваўшых амерыканскіх авіяснарадаў ў зямлі Даліны. Па гэтай жа прычыне значная частка тэрыторыі даліны застаецца недаступнай для турыстаў.
Даліна знаходзіцца ў высокай паўночнай частцы гор Чыангшон (Анамскіх гор). Збаны ў асноўным размешчаны ў межах кластараў у колькасці ад аднаго да некалькіх соцень. Усяго на тэрыторыі даліны знаходзіцца больш за 60 пляцовак са збанамі. На думку археолагаў, «экстрэмальны посуд» быў створаны 2500—1500 гадоў таму старажытны народам, іншыя праявы культуры якога засталіся цалкам невядомымі. Паводле найбольш распаўсюджаных меркаванняў археолагаў, збаны выкарыстоўваліся ці то ў якасці пахавальных урнаў, ці то для збору дажджавой вады, ці для захоўвання прадуктаў харчавання. Першай версіі прытрымлівалася французскі археолаг Мадлен Калані, што працавала тут ў 1930-х. Пазней слушнасць яе думак пацведзілі японскія і лаоскія археолагі.
Лаоскія легенды гавораць, што ў гэтай даліне жылі калісьці волаты. Паданні больш гістарычнага характару сцвярджаюць, што кароль Кхунг Чынг, здабыўшы перамогу над ворагамі, загадаў вырабіць збаны для прыгатавання вялікай колькасці рысавага віна лао лао.