cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яраслаў Міхайлавіч Яроцкі
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя да 17 і 19 гадоў. 14 лістапада 2014 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць зборнай Літвы. У студзені 2015 года ў складзе моладзевай зборнай выступаў на Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу, дзе двумя галамі дапамог беларускай зборнай здабыць бронзавыя медалі.
Сцяг Берліна
Сцяг Берліна — афіцыйны сімвал Берліна. Сцяг мае суадносіны бакоў 3:5 і складаецца з трох няроўных па шырыні палос: чырвонай, белай і яшчэ адной чырвонай. Кожная чырвоная паласа мае шырыню ў 1/5 шырыні сцяга, белая паласа, адпаведна, займае па шырыні 3/5. Два сучасныя варыянты — грамадзянскі і службовы, які выкарыстоўваецца ўстановамі федэральнай зямлі Берлін — адрозніваюцца фігурай, змешчанай на сцяг. На грамадзянскім сцягу белую паласу займае ўзняты на дыбкі чорны мядзведзь — гербавая фігура берлінскага герба. Службовы сцяг на белай паласе змяшчае выяву герба Берліна цалкам: чорны мядзведзь у белым шчыце, увянчаным каронай.
Гісторыя
Сцяг створаны нямецкім вексілолагам Отфрыдам Нойбекерам і зацверджаны 13 мая 1954 як афіцыйны сімвал Заходняга Берліна. Усходні Берлін таксама меў свой сцяг, які трохі адрозніваўся па дызайне: ён меў па краях па дадатковай белай паласе, а чорны мядзведзь у шчыце з чырвонай аблямоўкай, увянчаным чырвонай каронай, быў размешчаны роўна па цэнтры сцяга. Пасля аб'яднанні Германіі ў 1990 сцяг Нойбекера быў прыняты як агульны сімвал Берліна.
Штур
Штур (, Štúr) — польскае і славацкае прозвішча.
Забастоўка брытанскіх шахцёраў 1984—1985
Забастоўка брытанскіх шахцёраў 1984—1985 гадоў — адна з галоўных падзей у гісторыі рабочага руху ў брытанскай вугальнай прамысловасці. Забастоўка стала вырашальнай падзеяй у брытанскім рабочым руху на гэтым этапе і яе паражэнне значна саслабіла брытанскія прафсаюзы. Яна таксама разглядаецца ў якасці галоўнай палітычнай і ідэалагічнай перамогі Маргарэт Тэтчэр і Кансерватыўнай партыі. Забастоўка стала вельмі вострым актам барацьбы, таму што Нацыянальны саюз гарнякоў (NUM) быў адным з наймацнейшым прафсаюзаў у краіне, і паводле меркавання многіх, у тым ліку кансерватараў, якія знаходзіліся ва ўладзе, менавіта ён вымусіў урад Хіта сысці ў адстаўку падчас забастоўкі 1974 года. Наступныя забастоўкі скончыліся паражэннем гарнякоў і ўрад Тэтчэр змог умацаваць сваю кансерватыўную фінансавую праграму, а NUM як палітычная сіла перастаў існаваць. Забастоўка выклікала глыбокі раскол у брытанскім грамадстве і прывяла да значных наступстваў, асабліва ў Паўночнай Англіі і ва Уэльсе. У выніку падзей, звязаных з забастоўкай, загінулі дзесяць чалавек: шэсць пікетчыкаў, трое падлеткаў, якія шукалі вугаль, а таксама вадзіцель таксі, які даставіў шахцёра, які не ўдзельнічаў у забастоўцы, на працу.
На ход забастоўкі шахцёраў значна паўплывала падтрымка з боку ЛГБТ-руху, што пасля спарадзіла трывалы саюз паміж ЛГБТ і рабочым рухам і стала важным паваротным пунктам у барацьбе за правы актывістаў у Вялікабрытаніі.
На сустрэчы Маргарэт Тэтчэр з Міхаілам Гарбачовым у снежні 1984 года апошні заявіў, што СССР не аказвае фінансавай дапамогі NUM.
У кінематографе
Падзеі фільма Білі Эліят разгортваюцца на фоне стачкі шахцёраў.
Герфард
Ге́рфард (Herford, Hiarwede) — горад у Германіі, раённы цэнтр, ганзейскі горад, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Герфард. Насельніцтва складае 64 088 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 78,98 км². Афіцыйны код — 05 7 58 012.
Горад падзлены на 12 гарадскіх раёнаў.
Габес (горад)
Га́бе́с (قابس) — горад і порт у Тунісе, адміністрацыйны цэнтр вілаета Габес. Насельніцтва ў 1984 годзе складала 92 тыс. чалавек.
Горад размешчаны на беразе заліва Габес. З’яўляецца буйным транспартным і прамысловым вузлом разам з горадам-спадарожнікам Гануш. Чыгуначная станцыя і вузел аўтамабільных дарог. У горадзе дзейнічаюць прадпрыемствы хімічнай, нафтаперапрацоўчай і харчовай прамысловасці, рыбалоўства.
Заходняя Арменія
Заходняя Арменія (Արևմտյան Հայաստան) — заходняя частка гістарычнай Арменіі. Пасля страты Арменіяй дзяржаўнасці ўваходзіла ў склад Візантыі, з 16 стагоддзя — у склад Асманскай імперыі, з 1923 года ў складзе Турцыі. Армянскае насельніцтва рэгіёна было знішчана ў ходзе масавых забойстваў армян 1894—1896 гадоў і Генацыду армян 1915—1923 гадоў.
Часам таксама выкарыстоўваюцца гістарычныя тэрміны — «Візантыйская Арменія», «Асманская Арменія», «Турэцкая Арменія» і «Усходняя Анатолія».
На захадзе Заходняй Арменіі існавала дзяржава Малая Арменія.
I і II падзелы Вялікай Арменіі
У перыяд панавання Візантыі пад Заходняй Арменіяй разумеліся наступныя тэрыторыі:
Паняцце «Заходняя Арменія» ўвайшло ва ўжытак у 387 годзе, пасля падзелу Вялікай Арменіі на Заходнюю (Рымская імперыя) і Усходнюю (Сасанідскі Іран) часткі.
У 536 годзе візантыйскі імператар Юстыніян I (527—565) падзяліў Заходнюю Арменію на 4 адміністрацыйныя раёны — адпаведна I, II, III і IV Арменіі.
У выніку 20-летняй персідска-візантыйскай вайны (572—591) адбыўся новы падзел Арменіі: частка Усходняй Арменіі адышла да Візантыі.
Армянскае аўтаномнае княства
Каля 631 г. у межах Візантыйскай Арменіі паўстала аўтаномнае армянскае княства. Пазней у яго ўлучана частка Персідскай Арменіі, кіраўнік якой, Тэадорас Рштуні, плаціў даніну халіфу Муавію і падначальваўся яго намесніку. Пасля смерці Муавіі ў 680 годзе выплата даніны спынілася.
Нашэсце цюркаў
У 885 г. высілкамі прадстаўнікоў дынастыі Багратыдаў і іх прыхільнікаў незалежнасць Арменіі аднавілася ў пераважнай частцы Вялікай Арменіі — Васпураканскае царства, Таронскае княства, Арцахскае княства, Карскае ці Ванандскае, Сюнікскае царствы, Тайскае курапалацтва.
Пад уладай Асманскай імперыі
Паводле Амасійскага дагавора 1555 года 3ападная Арменія трапіла пад валадарства Асманскай Турцыі.
Становішча ў 3ападной Арменіі рэзка змянілася ў XIX ст. Армяне, як і астатнія хрысціянскія народы, што насяляюць Асманскую імперыю, падпадалі пад моцныя пераследы, былі пазбыты любых правоў на абарону жыцця і маёмасці.
Аднак армянскім Нацыянальным сходам Канстанцінопаля 24 мая 1860 г. была прынята Нацыянальная канстытуцыя пад назвай «Палажэнне пра армянскую нацыю» («Нізамнамеі мілеці эрманіян»). Яна была зацверджана Высокай Портай 17 сакавіка 1863 года. Гэтым асманскі ўрад імкнуўся павялічыць прэстыж Асманскай імперыі ў Еўропе, што адказвала абавязанням, узятым Асманскай імперыяй згодна Парыжскаму дагавору 1856 г.. Паводле Палажэння пра армянскую нацыю армянскі патрыярх прызнаваўся «галавой нацыі» і пасярэднікам у выкананні законаў дзяржавы. Для рашэння ўнутраных спраў Заходніх армян абіраўся Нацыянальны сход (заканадаўчы орган) у складзе 140 дэпутатаў (20 — ад духавенства, 120 — ад свецкіх колаў). Для рашэння царкоўных спраў у патрыярстве павінны быў дзеяць Духоўны сход, а для вядзення палітычных спраў — Палітычны сход, якія ў выпадку патрэбы маглі ўтварыць Агульны сход. Патрыярх і члены гэтых двух сходаў абіраліся агульным сходам, што складаўся з ганаровых членаў нацыі. Дэпутацкі сход, што зваўся Агульным нацыянальным сходам, склікаўся раз на два гады.
Руска-турэцкая вайна, 1877—1878, Сан-Стэфанскі дагавор і Берлінскі трактат (1878) стварылі новае становішча ў 3ападной Арменіі. Армянскае пытанне было прызнана міжнароднай праблемай, што прывяло да большага ўзмацнення жорсткасці мер у дачыненні армянскага насельніцтва Заходняй Арменіі. У выніку армянскіх пагромаў 1894—96 гг. загінулі па розных ацэнках ад 100 да 300 тыс. заходніх армян.
Заходняя Арменія і Першая сусветная вайна
Рускія войскі, якія занялі ў 1915—16 гг. большую частку тэрыторыі 3ападной Арменіі (возера Ван, гарады Ван, Эрзурум, Муш, Трапезунд, Эрзінджан) пасля Рускай рэвалюцыі былі змушаны пакінуць яе. Пасля сканчэння вайны мандат Арменіі перайшоў да ЗША: па Сеўрскаму мірнаму дагавору 1920 г., змешчаны ў акупаваным Антантай Канстанцінопалі ўрад Асманскай імперыі прызнаў Арменію як незалежную і свабодную дзяржаву і адмовіўся ад усіх праў на адышоўшыя да Арменіі тэрыторыі. Аднак падпісаны султанскім урадам дагавор не быў ратыфікаваны Вялікім нацыянальным сходам Турцыі. Надалей кемалісцкая Турцыя адмовілася ад якіх-небудзь саступак і аднавіла вайну. Па заключаных у 1921 г. Маскоўскаму і Карскаму дагавору, да Турцыі перайшлі Карс, Ардаган, Сурмалінскі павет. Пазіцыя турэцкага боку па армянскім пытанні яшчэ мацней была ўмацавана ў выніку Лазанскай канферэнцыі 1923 г.
У 1945—1953 гг. СССР настойваў на пераглядзе Маскоўскага і Карскага дагавораў і прэтэндаваў на частку Заходняй Арменіі (гл. Тэрытарыяльныя прэтэнзіі СССР да Турцыі).
Заходнеармянская мова (адзін з двух сучасных варыянтаў армянскай мовы) сёння галоўным чынам выкарыстоўваецца армянамі Турцыі, Лівана і шэрага іншых краін, выкладаецца ў школах і адмысловых навучальных установах армянскай дыяспары.
Насельніцтва
Яшчэ ў 17 стагоддзі ў Заходняй Арменіі армяне складалі 98 % насельніцтва. Дэмаграфічная сітуацыя ў рэгіёне пачала змяняцца ў XVIII стагоддзі. Асабліва моцна сітуацыя змянілася ў гады кіравання султана Абдул-Гаміда і партыі Іціхад. Так, у 1860—1912 гг. армянскае насельніцтва ў Заходняй Арменіі скарацілася больш за на 1 000 000 чалавек. Разам з тым на тэрыторыі армянскіх правінцый было паселена 850 000 мусульманскіх мухаджыраў, а каля 150 000 армян было сілком накіравана ў іслам. У выніку гэтай палітыкі мусульманскае насельніцтва Заходняй Арменіі ўзрасло з 100 000 (4 %) у 1844 годзе да 1 175 000 чалавек (45,1 %) у 1912 годзе, а армянскае насельніцтва скарацілася з 2 000 000 (87 %) чалавек у 1844 годзе да 1 018 000 (40 %) чалавек у 1912 годзе.
Нацыянальны склад Заходняй Арменіі ў 1912 годзе паводле дадзеных Канстанцінопальскага патрыярхату.
Рэлігійны склад Заходняй Арменіі ў 1912 годзе.
Па дадзеных Дзяржаўнага Дэпартамента ЗША, у 1922 годзе былі зарэгістраваны 817 873 заходнеармянскіх уцекачоў, яшчэ каля 376 000 заходніх армян засталася жыць у Турцыі, у тым ліку 226 000 на тэрыторыях Заходняй Арменіі і Кілікіі. Да 1922 года 95 000 з іх ужо былі накіраваны ў іслам, астатнія падпалі пад ісламізацыю (пераважна прымаючы алевізм), пасля абвяшчэння Турэцкай рэспублікі ў 1923 годзе. У гэты лік не ўваходзяць 150 000 заходніх армян, звернутых у іслам яшчэ раней, у 1895-96 гг, а таксама, трохі дзясяткаў тысяч хемшыл, звернутых у іслам у XVI стагоддзі. Іх нашчадкі сёння жывуць у Заходняй Арменіі. Гэта катэгорыя армян умоўна называецца крыптаармянамі і налічвае некалькі мільёнаў чалавек.
Сядзібна-паркавы ансамбль Богушаў-Шышкаў (Трокенікі)
Сядзібна-паркавы ансамбль Богушаў-Шышкаў — сядзібна-паркавы ансамбль, які знаходзіцца ў в. Трокенікі Астравецкага раёна. Помнік архітэктуры неабарока.
Гісторыя
Сядзіба была створана ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя на заходняй ускраіне вёскі
Апошні ўладальнік сядзібы — мастак прафесар, які з'ехаў за мяжу.
У савецкі час у будынку змяшчалася праўленне мясцовага калгаса. Цяпер тут знаходзіцца бібліятэка.
Планіроўка сядзібы
Комплекс створаны ў 2-й палове 19 — пачатку 20 ст. у в. Трокенікі. Уключае сядзібны дом, службовы флігель, стайні і невялікі парк эканамічнага тыпу.
Архітэктура
Планіроўка анфіладная. Вітая металічная лесвіца вядзе на мансардавы паверх, які мае выхад на балкон.
Парк
Вакол сядзібы быў створаны парк эканамічнага тыпу. Пладовыя сады абмежаваны пасадкамі дрэў мясцовых парод (клён, ліпа, каштан).
Парк займае жывапісны пагорак, парэзаны невялікім вадатокам. Парадная частка мае сіметрычнае размяшчэнне.
Частка парка за домам на пагорку мела пейзажнае афармленне. Яна з'яўлялася своеасаблівай аглядальнай пляцоўкай з відамі на ручай са стромкімі берагамі. Да яе непасрэдна прылягае рэгулярная частка парка. Яна займае выраўненую тэрыторыю і прадстаўлена некалькімі рознавялікімі баскетамі, у якіх вырошчваліся фруктовыя дрэвы. Маршрут для прагулак праходзіў па добра захаваным ліпавым і конскакаштанавым алеям.
Тыгель
Ты́гель (ад Tiegel — гаршчок) — пасудзіна, ёмістасць, у якой награваюць, плавяць, высушваюць, спальваюць розныя матэрыялы ў прамысловасці і лабараторных даследаваннях.
Тыглі маюць звычайна форму ўсечанага конуса або цыліндрычную. У залежнасці ад тэмпературы апрацоўкі і хімічных уласцівасцяў апрацоўваемых матэрыялаў тыглі вырабляюць з металаў (чыгуну, гарачатрывалых сталей і сплаваў) керамікі, карунду, графіту і інш.
Воляй абраны
«Воляю абраны» — раман Анатоля Бароўскага пра нацыянальна-вызваленчую барацьбу беларускага народа супраць Расійскай імперыі (1863-1864). Адзначаны літаратурнай прэміяй «Воін Святла» (2016).
Літаратурная спадчына Кастуся Каліноўскага невялікая — некалькі нумароў газеты «Мужыцкая праўда», «Лісты з-пад шыбеніцы» і вершы, прысвечаныя Марыі Ямант. Але ў другой палове XIX стагоддзя менавіта Каліноўскі, які напісаў свае творы мужыцкай мовай, звярнуў увагу на тое, што ёсць такі народ, як беларусы. Такім чынам, Кастусь Каліноўскі быў адным з першых стваральнікаў нацыянальнага адраджэння і станаўлення беларускага нацыяналізму.
Ірына Аляксандраўна Фядотава
Ірына Аляксандраўна Фядотава (, в. Садкі, ) — беларуская спартсменка-паралімпійка. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь, член зборнай каманды Беларусі па галболе.
Біяграфія
У 1986 годзе закончыла спецыяльную школу № 2 у горадзе Маладзечна і ўладкавалася на працу ў Слуцку рабочай на прыватнае ўнітарнае прадпрыемства «Ямпаль-Слуцк» грамадскага аб'яднання «Беларускае таварыства інвалідаў па зроку». Там Ірына пачала актыўна займацца спортам. У 1990 годзе І. А. Фядотава разам з інструктарам па спорце прадпрыемства «Ямпаль-Слуцк» Л. У. Гундзіловіч у Мінску на чэмпіянаце па веласпорце сярод людзей са слабым зрокам у розных намінацыях заваявала залатыя, сярэбраныя і бронзавыя медалі.
У 2000 годзе Ірына Аляксандраўна Фядотава стала двухразовай чэмпіёнкай ХІ летніх Паралімпійскіх гульняў ў Сіднеі (Аўстралія). У 2004 годзе ўдзельнічала ў ХІІ летніх Паралімпійскіх гульнях у Афінах (Грэцыя). У на ХІІІ летніх Паралімпійскіх гульнях у Пекіне (Кітай) І. А. Фядотава стала ўладальніцай залатога і сярэбранага медалёў.
На 2011 год працавала спартсменам-інструктарам Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь. Была ўключана ў склад нацыянальнай каманды па велатандэме для ўдзелу ў летніх Паралімпійскіх гульнях 2012 года ў Вялікабрытаніі.
Ганаровая грамадзянка горада Слуцка.
Логас (хрысціянства)
Логас ( «слова», «размова» ці «сэнс») — у хрысціянстве паняцце, што Хрыстос ёсць Логас, якое адыграла важную ролю ў стварэнні вучэнні аб Боскасці і сутнасці Ісуса Хрыста і Яго становішча як Бога Сына у Тройцы, выкладзеным у Халкідонскім сімвале веры.
Канцэпцыя зыходзіць з пачатку Евангелля ад Яна, які часта проста перакладаецца як: «„У пачатку было Слова, і Слова было ў Бога, і Слова было Бог.“» Логас перакладзена як «„Слова“», але ў тэалагічных размовах яно часта застаецца неперакладзеным.
Біблейскае апавяданне
Хрысціянскія багасловы часта лічаць Ян. 1:1 цэнтральным тэкстам, што Ісус ёсць Бог, у сувязі з ідэяй, што Айцец, Сын і Дух Святы роўныя. Хоць толькі ў гэтым вершы Ісус згадваецца як Слова Божае, сама тэма праходзіць праз ўсё Евангелле ад Яна. На думку даследчыкаў, Слова, якое становіцца целам, ўдарае ў самым корані па вучэнню, якое адмаўляе, што Бог становіцца чалавекам.
Хоць тэрмін Логас не выкарыстоўваецца за межамі пралогу, ва ўсім Евангеллі праходзіць гэтая думка. Як Логаса, Ісус Хрыстос ёсць Бог у самараскрыцці (Свет) і выкупленні (Жыццё). Ён ёсць Бог да такой ступені, што Ён можа быць прадстаўлены для разумення чалавеку. Логас — гэта Бог (Ян 1:1), як заявіў Фама: «Гасподзь мой і Бог мой» (20:28). Тым не менш, Логас з'яўляецца ў пэўным сэнсе Тым, што адрозніваўся ад Бога, бо «Логас было ў Бога.» (1:1) Бог і Логас не дзве істоты, і ўсё ж яны таксама не проста ідэнтычныя. Логас ёсць Бог, але ўсё ж гэта ў пэўным сэнсе адрозніваецца ад Бога ў тэкстах Евангелля. Логас як Бог прымае актыўны ўдзел у стварэнні, адкрыцці і выкупленні. Ісус Хрыстос не толькі дае Слова Божае для людзей; ён і ёсць Слова (1:14), сапраўднае слова, адкрытае ў Чалавеку. Гэтае вучэнне было абвешчана на Першым Сусветным саборы ў Канстанцінопалі (381 год).
Тыазол
Тыазол, 1, 3-тыазол — араматычнае гетэрацыклічнае злучэнне, адзін з асноўных азолаў.
Бясколерная вадкасць. Тэмпература кіпення 117—118 °С. Шчыльнасць 1198 кг/м³ (пры тэмпературы 20 °С). Раствараецца ў вадзе і арганічных растваральніках. З моцнымі кіслотамі ўтварае солі.
Вытворныя тыазолу выкарыстоўваюцца ў якасці фарбавальнікаў, лекавых сродкаў.
Гімн Філіпінаў
Гімн Філіпінаў — кампазіцыя пад назвай «Lupang Hinirang» (Абраная зямля). Аўтар музыкі — кампазітар Хуліан Феліпэ, словы — пераклад на тагальскую мову верша «Філіпіны», напісанага на іспанскай мове паэтам Хасэ Пальмай.
Тэкст
Bayang magiliw
Perlas ng Silanganan,
Sa dibdib mo’y buhay.
Lupang hinirang,
Sa manlulupig,
'Di ka pasisiil.
Sa dagat at bundok,
Sa simoy at sa langit mong bughaw,
May dilag ang tula at awit
Sa paglayang minamahal.
Ang kislap ng watawat mo’y
Tagumpay na nagniningning,
Ang bituin at araw niya
Kailan pa ma’y 'di magdidilim.
Lupa ng araw, ng luwalhati’t pagsinta,
Aming ligaya, na 'pag may mang-aapi
Ang mamatay nang dahil sa 'yo.
Пераклад на беларускую
Улюбёная краіна,
Палаючае сэрца
У тваіх грудзях вечна жыве.
Абраная краіна,
Ты — калыска адважных,
Захопнікам ты
Не здасі сябе ніколі.
У морах і ў гарах,
У паветры і ў блакіце нябёсаў,
Усюды слава ў вершах,
І песня пра мілую свабоду.
Іскра на тваім сцягу —
Бліскучая перамога,
Будуць вечныя, ніколі не згаснуць.
Краіна сонца, славы і нашай любові,
Жыццё ў тваіх абдымках — рай нябесны;
Для нас радасць, калі прыйдуць занявольнікі,
Памерці дзеля цябе.
КТГ-1
КТГ-1 (Кіеўскі Тралейбус Грузавы тып 1) (Киевский троллейбус грузовой тип 1) — тралейвоз, які вырабляўся на Кіеўскім заводзе электратранспарту з 1977 па 1993 год. Выкарыстоўваўся ў якасці машын тэхдапамогі ці грузавога тралейбуса.
Апісанне канструкцыі
За аснову кузава тралейвоза ўзяты кузаў тралейбуса ЗІУ-682. Кузаў мантуецца на стальным каркасе, які складаецца з трубчастай рамы складанай прасторавай формы, папярочных ферм і падоўжных ланжэронаў. Аддзелка кузава выканана са стальных лістоў. Кабіна цалкам аддзеленая ад грузавога адсеку і мае двое дзвярэй. У залежнасці ад мадыфікацыі замест грузавога можа быць пасажыркі адсек. Грузавы адсек мае дзве шырокія дзверы для пагрузачна-разгрузачных аперацый, а пасажырскі — адны пасажырскія і адны грузавыя дзверы.
Электраабсталяванне ўніфікавана з тралейбусам ЗІУ-682. Цягавы рухавік ДК-210А выраблены на заводзе Дынама (Масква) і мае рэастата-кантактарную сістэму кіравання. У сістэме аўтаномнага ходу выкарыстоўваецца радны 6-ці цыліндравы бензінавы карбюратарны рухавік унутранага згарання Урал-355АІ, аб'ёмам 5 550 см³ і максімальнай магутнасцю 95 к.с. Паліўны бак знаходзіцца пасярэдзіне тралейбуса, унізе рассоўных дзвярэй. Умяшчальнасць паліўнага бака — 150 літраў, аднак расход паліва на 100 кіламетраў дасягае 40 літраў. Працуе на бензіне А-67, А-66 і А-80.
Тралейвоз камплектаваўся каробкай перадач ад грузавога аўтамабіля ЗІЛ-164. Круцільны момант ад РУЗ на вядучы мост перадаваўся з дапамогай спецыяльнай раздатачнай каробкі, абмінаючы трансмісію электрарухавіка.
У элементах шасі выкарыстоўваюцца агрэгаты ад грузавога аўтамабіля МАЗ-500. Для палягчэння ўмоў працы вадзіцеля рулявое кіраванне абсталявана пнеўмаўзмацняльнікам. Падвеска пярэдняй і задняй восі — рысорная.
Выкарыстанне
У цяперашні час масава не выкарыстоўваюцца. Тралейвозы, якія захаваліся, у большасці выпадкаў выкарыстоўваюцца як цягачы для буксіроўкі няспраўных тралейбусаў у дэпо, але ёсць і выключэнні: напрыклад, у Маскве КТГ-1 працуюць пераважна па прамым прызначэнні.
Лазарысты
Лазарысты, Кангрэгацыя місій, вікенційцы, бацькі Поля (Congregatio Missions, CM, Congrégation de la Mission, CM) — каталіцкая мужчынская кангрэгацыя, заснаваная Св. Вікенціем дэ Полем у XVII стагоддзі. Лазарыстаў, разам з жаночай кангрэгацыяй дочак міласэрнасці Св. Вікенція дэ Поля часта называюць вікенційцамі.
Анатоль Мікалаевіч Бароўскі
Жыццяпіс
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка.
Лазарысты
Арганізацыя
Лазарысты ўяўляюць сабой таварыства апостальскага жыцця. У 2013 годзе лазарысты налічвалі 3347 членаў (з іх 2995 святароў). Кляштары лазарыстаў аб'яднаны ў правінцыі, поўнасцю ўсёй улады ў кангрэгацыі валодае генеральная асамблея, якая павінна збірацца не радзей аднаго разу ў 6 гадоў і складацца з дэлегатаў ад кожнага кляштара. Генеральная асамблея выбірае генеральнага настаяцеля, рэзідэнцыя якога знаходзіцца ў Рыме. Лазарысты прадстаўлены ў 86 краінах, агульная колькасць кляштароў — 510; больш за ўсё кляштароў лазарыстаў у Францыі, Іспаніі, Італіі, Польшчы.
Галоўныя кірункі дзейнасці кангрэгацыі — пропаведзь Евангелля сярод бедных, каталіцкая адукацыя, у тым ліку і адукацыя кліру, кіраўніцтва семінарыямі, аказанне дапамогі ў кіраванні прыходамі, місіянерская дзейнасць.
Анатоль Мікалаевіч Бароўскі
Жыццяпіс
Пасля заканчэння Асавецкай сярэдняй школы Мазырскага раёна (1960) працаваў у калгасе, затым на заводзе жалезабетонных вырабаў у Мазыры, настаўнікам пачатковых класаў у вёсцы Турбінка Мазырскага раёна.
Лазарысты
Гісторыя
Задума стварэння новай кангрэгацыі ўзнікла ў Св. Вікенція дэ Поля падчас яго службы капеланам у багатай сям'і Гондзі. Дзвюма галоўнымі праблемамі царквы напачатку XVII стагоддзя ў Францыі Святы Вікенцій лічыў нізкі ўзровень адукаванасці і рэлігійнасці сярод бедных слаёў грамадства, у першую чаргу, сялянства; а таксама нізкі ўзровень адукацыі і набожнасці сярод кліра. Рашэнне гэтых праблем і стала галоўнай задачай кангрэгацыі.
Анатоль Мікалаевіч Бароўскі
Жыццяпіс
У 1961—1962 гадах студэнт Мазырскага педагагічнага інстытута (скончыў завочна ў 1967 годзе).
У 1962—1964, 1968—1970 гадах служыў у Савецкай арміі.
Лазарысты
Гісторыя
Кангрэгацыя была зацверджана Папам Урбанам VIII 12 студзеня 1632 года, аднак яе статут распрацоўваўся Св. Вікенціем больш за 30 гадоў і прыняў канчатковы выгляд толькі ў 1658 годзе.
Анатоль Мікалаевіч Бароўскі
Жыццяпіс
Працаваў у Мазырскай раённай газеце «Камуніст Палесся», адказным сакратаром гарадскога таварыства «Веды», інструктарам гаркама партыі, намеснікам дырэктара Мазырскага вучылішча геалогіі.
З 1975 года — уласны карэспандэнт газеты «Чырвоная змена» па Гомельскай і Брэсцкай абласцях. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1990 года.
Лазарысты
Гісторыя
У адпаведнасці з запаветамі свайго заснавальніка вялікая ўвага надавалася семінарыям і багаслоўскай падрыхтоўцы будучых святароў. Да канца XVIII стагоддзя лазарысты ўзначальвалі амаль 100 семінарый (з іх 60 — у Францыі).
Анатоль Мікалаевіч Бароўскі
Творчасць
Друкуецца з 1963 года. Аўтар кніг прозы «Каліна пад акном» (1987), «Азірніся ў каханні» (1994), «Чорны бусел — белы цень» (1997), «Пякельны рай» (2002), «Спакуса» (2007), «Які будуецца заўтрашні дзень» (2008), «Мы — Юніцкі» (2010), «Раманы. Аповесці. Апавяданні» (двухтомнік, 2012), «Юніцкага нябесныя дарогі» (2014) і кнігі вершаў «Заручыцца з маланкай» (2007).
Лазарысты
Гісторыя
У XIX стагоддзі лазарысты аднавілі страчаныя пазіцыі і працягнулі сваё развіццё — былі заснаваны новыя місіі ў шматлікіх краінах Азіі, у тым ліку ў Персіі і Асманскай імперыі, а таксама ў Афрыцы — у Егіпце і Эфіопіі. Лазарыст Святы Юстын дэ Якобіс стаў першым апостальскім вікарыем Эфіопіі і адыграў вялікую ролю ў пераадоленні варожасці эфіёпаў да Каталіцкай царквы.
Анатоль Мікалаевіч Бароўскі
Грамадская дзейнасць
Больш за пятнаццаць гадоў узначальваў Гомельскую абласную арганізацыю Таварыства беларускай мовы. Старшыня Гомельскага абласнога аддзялення Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Лазарысты
Гісторыя
У XX стагоддзі кангрэгацыя панесла новыя цяжкія страты — падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі былі забіты некалькі дзясяткаў братоў і спустошана мноства кляштароў. Пасля ўсталявання камуністычных рэжымаў ва Усходняй Еўропе былі ліквідаваны ці на доўгі час апынуліся адарванымі ад зносін з кангрэгацыяй кляштары ў Польшчы, Венгрыі, Чэхаславакіі і Югаславіі. Нягледзячы на гэта, найбольшы росквіт кангрэгацыі прыпадае на 1960-я гады, калі яна налічвала амаль 6 тысяч чалавек.
Анатоль Мікалаевіч Бароўскі
Узнагароды
Лаўрэат літаратурнай прэміі «Воін Святла» ​​за раман «Воляй абраны» пра нацыянальна-вызваленчую барацьбу беларускага народа супраць Расійскай імперыі (1863—1864).
Лазарысты
Лазарысты ў Беларусі і Расіі, Украіне
У 2001 годзе ў Кіеў з Ірландыі прыехаў а. Поль Роўч, дзе заснаваў першы кляштар лазарыстаў. У гэтым жа годзе Генеральны настаяцель кангрэгацыі абвясціў пра стварэнне Віцэ-правінцыі Свв. Кірыла і Мяфодзія, якая аб'ядноўвае лазарыстаў Беларусі, Расіі і Украіны. Ва Украіне прыходы маюцца ў Кіеве, Адэсе, Харкаве, Пэрэчыне і Старажынцы, у Беларусі — у Гродне, у Расіі — у Ніжнім Тагіле. У наш час візітатарам віцэ-правінцыі з'яўляецца а. Томаж Маўрыч.
Выдатныя асобы
За час існавання кангрэгацыі больш 200 братоў, у тым ліку 2 біскупы прынялі мучаніцкую смерць, многія былі беатыфікаваны. Больш за ўсё лазарыстаў загінула падчас французскай рэвалюцыі (Ж. Франсуа, А. Груе і інш.), падчас праследавання хрысціян у Кітаі ў XIX стагоддзі (бл. Жан Габрыэль Пербуар, Франсуа Кле і інш.), падчас іспанскай грамадзянскай вайны ў 1930-х гадах. Да ліку лазарыстаў належалі «апостал Туніса» Ж. Герэн, музыкант К. А. Вакета, багаслоў П. Кале, місіянеры і навукоўцы Э. Гюк і Л. А. Даві і шматлікія іншыя.
Валожынская ешыва
Валожынская ешыва — ешыва ў Валожыне, таксама вядомая як «Эц Хаім» (у гонар заснавальніка Хаіма Валожынера). Была адкрытая ў 1803 годзе. У перыяд росквіту ў Валожынскай ешыве навучаліся больш за 400 вучняў з усёй Расійскай імперыі.
Гісторыя
Ешыва была заснаваная ў 1803 годзе равінам Хаімам Валожынерам, вучнем Віленскага гаона. У 1821 годзе яго пераемнікам на чале ешывы стаў ягоны сын Ісаак. Па смерці Ісаака ў 1849 годзе кіраўніком ешывы быў прызначаны рэбэ Эліэзэр Фрыд (Eliezer Fried). Неўзабаве Эліэзэр Фрыд сканаў, наступным кіраўніком ешывы ў 1854 годзе быў прызначаны яго намеснік рэбэ Нафталі Цві Егуда Берлін (Naftali Zvi Yehuda Berlin).
У 1896 годзе ешыва была афіцыйна закрыта, бо расійскі ўрад запатрабаваў увядзення ў навучальную праграму выкладання рускай мовы і свецкіх прадметаў. Рэбэ Берлін не пагадзіўся з умовамі ўраду. Паводле іншай версыі, рэбэ Берліна не задаволіла ў першую чаргу не тое, што давядзецца выкладаць свецкія прадметы, а сам загадны тон патрабавання ўраду: «Выкладчыкі ўсіх прадметаў мусяць мець дыпломы каледжаў... іўдзейскія прадметы нельга выкладаць ад 9 да 15 гадзін... начныя студыі не дазваляюцца... час навучання не можа перавышаць 10 гадзін у дзень.»
Некаторыя гісторыкі даводзяць іншую прычыну закрыцця ешывы. Паводле гісторыка Шаўэля Стампфера (Shauel Stampfer), нядаўна адкрытыя дакументы расійскага ўрада пацвярджаюць, што сапраўднай прычынай закрыцця стала процістаянне іншых выкладчыкаў спробам рэбэ Берліна прызначыць свайго сына дэканам Валожынскай ешывы. Рэбэ Рэфаэль Шапіра (Refael Shapiro), зяць рабіна Нацыва Валожынера, адкрыў ешыву наноў у 1899, хоць колькасць вучняў у ёй значна скарацілася.
Дэ факта ешыва існавала да 1939 года. Валожынская ешыва зрабілася прататыпам большасці літвакоўскіх ешываў свету.
Кіраўнікі ешывы
Ешыву ўзначальвалі (у храналагічным парадку):
Ваўчок
Ваўчок:
Огдэн Лівінгстан Мілс
Огдэн Лівінгстан Мілс (Ogden Livingston Mills) — 50-ы міністр фінансаў ЗША.
Біяграфія
Огдэн Мілс нарадзіўся ў горадзе Ньюпарт у штаце Род-Айленд 23 жніўня 1884 года. У 1907 годзе скончыў юрыдычны факультэт Гарвардскага ўніверсітэта. У 1908 годзе ён атрымаў права вядзення адвакацкай практыкі ў судзе і праходзіў яе ў Нью-Ёрку. У 1912 годзе Мілс няўдала абіраўся ў Кангрэс ЗША ад рэспубліканцаў. У 1912, 1916 і 1920 гадах ён быў дэлегатам на нацыянальным рэспубліканскім з’ездзе. З 1914 па 1917 гады Мілс быў членам заканадаўчага сходу Род-Айленда. У 1917 годзе ён уступіў у армію і служыў у званні капітана да заканчэння Першай сусветнай вайны. З 4 сакавіка 1921 года па 3 сакавіка 1927 года Мілс займаў пасаду кангрэсмена ад рэспубліканцаў. У 1926 годзе ён няўдала ўдзельнічаў у выбарах губернатара Нью-Ёрка. З 4 сакавіка 1927 года па 11 лютага 1932 года ён займаў пасаду намесніка міністра фінансаў. 12 лютага таго ж года прэзідэнт Гувер прызначыў Мілса міністрам фінансаў. Мілс быў прыхільнікам прывязкі долара да цаны золата. Новы курс Рузвельта падвяргаўся рэзкай крытыцы з яго боку.
11 кастрычніка 1937 года Мілс памёр у Нью-Ёрку.
Ашхарацуйц
Ашхарацу́йц (Աշխարհացույց, літар. «Паказ свету») — помнік геаграфіі і картаграфіі старажытнай Арменіі. Доўгі час аўтарам твора лічыўся Маўсес Харэнацы, аднак у наш час большасць гісторыкаў схільныя лічыць аўтарам «Ашхарацуйца» Ананія Шыракацы, мысляра VII стагоддзя.
Утрыманне
«Ашхарацуйц», напісаны па традыцыі антычнай геаграфіі, заснаваны на Геаграфіі Клаўдыя Пталемея. У першай частцы «Ашхарацуйц» прыводзяцца агульныя звесткі пра свет, аб яго рэльефе, кліматычных зонах, морах і да т.п. Другая, больш вялізная частка, утрымвае апісанне вядомых у той час мацерыкоў — Еўропы, Лівіі (Афрыкі) і Азіі. Паказваецца іх размяшчэнне, завуцца народы, якія насяляюць гэтыя мацерыкі, адзначаны галоўныя моры, горы, рэкі, карысныя выкапні, флора, фаўна і інш. Асноўная ўвага ў «Ашхарацуйц» нададзена апісанню краін Пярэдняй Азіі — Арменіі, Іберыі, Алуанку, Малой Азіі, Сірыі, Ірана, Месапатаміі, Азіяцкай Сарматыі.
Аўтарства
Ва ўступным артыкуле «Запіска пра эпоху стварэння „Геаграфіі“, што прыпісваецца Майсею Харэнскаму» (Mémoire sur ľépoque de la composition de la Géographie attribuée à Moyse de Khoren), Сен-Мартэн паказвае, што «Геаграфія» ўтрымвае цэлы шэраг звестак, назваў і словаўжыванняў, якія не маглі з'явіцца раней X стагоддзя, а таму не магла быць напісана Харэнацы; Сен-Мартэн датаваў тэкст каля 950 года. З пярэчаннямі Сен-Мартэну выступіў Гукас Інчычян, аднак Патканаў не знаходзіць гэтыя пярэчанні пераканаўчымі.
Цверджанні Сен-Мартэна падштурхнулі мхітарыстаў падрыхтаваць і выпусціць у 1843 г. у Венецыі, у складзе зборкі складанняў Маўсеса Харэнацы, выверанае выданне «Геаграфіі», заснаванае на параўноўванні шасці захаваных спісаў. У выніку гэтай працы значная частка анахранізмаў, што выклікала высновы Сен-Мартэна, была ўхілена. Тым не менш, і вывераны тэкст пакідаў шэраг неадхільных сведчанняў таго, што Харэнацы, які жыў у V стагоддзі, напісаць яго не мог, — прыкладам, простыя спасылкі на Казьму Індыкаплова, які жыў у VI стагоддзі. У той жа час, паводле думкі Патканава, у «Геаграфіі» не знайшоў адлюстравання ўвесь мацнейшы ўплыў арабаў на Персію, пачынаючы з VII стагоддзя, і гэта, разам з рознымі прыватнымі меркаваннямі, дало яму падставы датаваць кнігу першай паловай VII стагоддзя, а ў якасці яе аўтара прапанаваць Ананію Шыракацы.
Спіс аб’ектаў PGC (2080001—2081000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2080001—2081000)
Арышт
Арышт (Arrest, ад arrestum — судовая пастанова):
Леанід Аляксандравіч Дземідовіч
Леанід Аляксандравіч Дземідовіч (, Казань — ) — беларускі геолаг. Доктар геолага-мінералагічных навук (1981), прафесар (1989).
Біяграфія
Скончыў Казанскі ўніверсітэт у 1959 годзе. З 1959 года ў Беларускім геолага-разведачным НДІ (з 1970 года намеснік дырэктара, у 1975—1983 гадах дырэктар). З 1983 года ў БДУ. Навуковыя працы ў галіне геалогіі, пошуку і разведкі нафтавых і газавых радовішчаў. Стварыў схемы класіфікацыі парод-калектараў, стадый і этапаў літагенезу.
Людамір
Людамір — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 11 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 1,3 км на паўночны захад ад вёскі Боркі. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (фактычна знаходзіцца ў яе пойме).
Плошча каля 0,06 км², даўжыня 0,72 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі каля 2 км. Найбольшая глыбіня 2,5 м. Аб’ём вады 0,09 млн м³. Выцягнута з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. З'яўляецца возерам старычнага тыпу. Берагі пясчаныя, нізкія, на поўначы забалочаныя. На паўднёвым захадзе злучана вузкай пратокай з возерам Плоска і ракой Прыпяць.
У возеры водзяцца карась, шчупак, лешч, акунь, плотка і іншыя віды рыб.
Плоска (возера)
Плоска — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 10 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, каля вёскі Боркі. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (фактычна знаходзіцца ў яе пойме).
З'яўляецца пойменным возерам. Мае серпападобную ў плане форму. Злучана вузкімі пратокамі на паўночным захадзе з возерам Людамір, на паўночным усходзе з возерам без назвы. Мясцовасць нізінная, месцамі балоцістая, парослая хмызняком і рэдкалессем. На поўнач ад возера знаходзіцца вялікі лясны масіў.
Тымол
Тымол, 2-ізапрапіл-5-метылфенол, 3-гідраксі-4-ізапрапілталуол, CH6CH3(OH)(C3H7) — араматычнае злучэнне з хімічнымі ўласцівасцямі фенолаў.
Бясколерныя крышталі з характэрным пахам і пякучым смакам. Тэмпература плаўлення 50—51,5 °С, тэмпература кіпення 232,9 °С. Шчыльнасць 9257 кг/м³ (пры тэмпературы 20 °С). Добра раствараецца ў этаноле, дыэтылавым эфіры, воцатнай кіслаце, бензоле. Не раствараецца ў вадзе.
Атрыманне
Тымол у прамысловасці атрымліваюць алкіліраваннем м-крэзолу прапіленам пры тэмпературы 360—365 °С, ціску 4,8—5 МПа у прысутнасці каталізатара (актываваны Аl(ОН)3).
Выкарыстанне
Тымол выкарыстоўваецца ў вытворчасці ментолу, некаторых хімічных індыкатараў (тымолавага сіняга, тымолфталеіну). Антысептык. Таксама выкарыстоўваецца ў парфумерыі і ў якасці процігліставага сродку.
Абраз Маці Божай Троцкай
Абраз Маці Божай Троцкай (Мадонна Тракайская) — каталіцкая ікона. Знаходзіцца ў галоўным алтары касцёла Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Тракаі.
Гісторыя
Абраз напісаны ў сярэдзіне XV стагоддзя і часткова перапісаны ў пачатку XVII ст., хоць паводле легенды, гэта дар ад візантыйскага імператара Мануіла II Вітаўту з нагоды яго хрышчэння.
Перад троцкім абразам Маці Божай маліліся Стэфан Чарнецкі, каралі Ян Казімір і Ян III Сабескі.
Апісанне
На абразе намалявана Маці Божая, якая правай рукой падтрымлівае дзіцятка Ісуса, які сядзіць на яе каленах, а левай трымае галінку з трыма кветкамі.
У абразе прыкметныя гатычныя і рэнесансныя элементы. Ён спалучае старажытную іканаграфію з новымі для мясцовага іканапісу, навеянамі еўрапейскім мастацтвам формамі.
Абраз, які літоўскія даследчыкі лічаць беларускім, вызначаецца светлым лёгкім каларытам, мяккасцю форм і характэрнасцю тыпажу. Перадача індывідуальных рыс характару настолькі канкрэтная, а адчувальнасць фактуры жывога цела настолькі шчырая, што твор больш падобны на партрэт, чым на абраз.
Палацін (Венгрыя)
Палацін (nádorispán або ; nádvorný župan або, пазней або ; Palatin) — вышэйшая пасля караля дзяржаўная пасада ў Венгерскім каралеўстве да 1853 года. Часам называўся віцэ-каралём Венгрыі. Палацін сумяшчаў функцыі прэм’ер-міністра і вярхоўнага суддзі каралеўства.
Абіраўся сеймам Венгерскага каралеўства з ліку ключавых прадстаўнікоў венгерскай арыстакратыі. Найбольшы ўплыў на абранне палацінаў аказвалі імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі германскай нацыі, якія з’яўляліся каралямі Венгрыі пасля 1526 года.
Габсбургі, якія кіравалі Свяшчэннай Рымскай імперыяй, імкнуліся ўсяляк абмяжоўваць уплыў палацінаў, каб асобы, якія займалі гэту пасаду, не набывалі занадта вялікай улады. Былі выпадкі, калі пасада палаціна на працягу шэрагу гадоў з’яўлялася вакантнай, хоць і не была скасавана (пры Леапольдзе I, Карле VI, Марыі Тэрэзіі, Іосіфе II і інш.). Так, пры Марыі Тэрэзіі і Іосіфе II з-за канфлікту імперыі з венгерскай арыстакратыяй, якая супрацівілася рэформам і працягвала абараняць усе свае прывілеі (вызваленне ад падаткаў і інш.), Габсбургі пакідалі вакантнай пасада палаціна з 1765 па 1790 гг., перасталі склікаць венгерскі сейм (дзяржаўны сход) і самастойна прызначалі ў Венгерскае каралеўства намеснікаў. З канца XVIII стагоддзя, пасады палацінаў, як і пасады венгерскіх каралёў, сталі займаць Габсбургі.
З 1790 па 1848 гг. палацінамі Венгрыі былі толькі прадстаўнікі каралеўскай дынастыі Габсбургаў, а сама пасада палаціна перадавалася ім па спадчыне, хоць фармальна палацінамі іх выбіраў венгерскі сейм. Так, у 1790 годзе на пасаду палаціна, вакантную з 1765 года, быў абраны 18-гадовы сын імператара Леапольда II Аляксандр Леапольд Аўстрыйскі, пасля гібелі якога ў 1795 годзе палацінам па спадчыне стаў яго 20-гадовы малодшы брат Іосіф Аўстрыйскі. Апошнім палацінам з дынастыі Габсбургаў у 1847—1848 гг. быў сын Іосіфа Аўстрыйскага Стэфан Франц Аўстрыйскі, які адмовіўся ад палацінату падчас рэвалюцыі 1848—1849 гг.
Арэнбургская ваенная акруга
Арэнбургская ваенная акруга – ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная ў 1865 годзе згодна з Указам імператара Аляксандра ІІ. Першапачаткова ў яе ўваходзілі і.
Палацін (Венгрыя)
Пасля рэвалюцыі 1848—1849 гг. палацін меў сімвалічныя функцыі. Пасада намінальна захоўвалася да канца існавання Венгерскага каралеўства.
Садзіё Манэ
Садзіё Манэ́ (Sadio Mané; нар., Седзіу, Сенегал) — сенегальскі футбаліст, паўабаронца саудаўскага клуба «Аль-Наср» з Эр-Рыяда і нацыянальнай зборнай Сенегала.
Кар’ера
31 жніўня 2012 года Манэ перайшоў ў аўстрыйскі «Рэд Бул», як мяркуецца за 4 млн еўра.
16 мая 2015 года за тры хвіліны аформіў хет-трык у браму «Астан Вілы» (выніковы лік 6:1 на карысць «Саўтгемптана»), які стаў самым хуткім у гісторыі Прэм’ер-лігі.
28 чэрвеня 2016 года падпісаў кантракт з «Ліверпулам». 22 чэрвеня 2022 года было абвешчана пра пераход Манэ ў «Баварыю» за 32 млн еўра. У жніўні 2023 года стаў іграком саудаўскага «Аль-Насра».
Дасягненні
«Рэд Бул»
«Ліверпул»
«Аль-Наср»
Сенегал
Уільям Пеці
Імя Уільям Пеці (William Petty) можа абазначаць аднаго з наступных людзей:
Нараджэнне Маці Божай (Ляхаўцы)
Нараджэнне Маці Божай — абраз сярэдзіны XVII стагоддзя са Свята-Мікалаеўскай царквы ў в. Ляхаўцы, Маларыцкі раён. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.
Паходжанне
Мастацтвазнаўца Надзея Высоцкая так узгадвае пра знаходку :
Раскрыты ў Інстытуце «Рэстаўрацыя» А. М. Красіліным пад кіраўніцтвам С. В. Філатава ў 1979 годзе.
Апісанне
Абраз уключае ў выяўленчую тканіну яскравыя элементы бытавога, этнаграфічнага характару. Служанкі намаляваны ў строях беларускіх сялянак — андараках, кужэльных сарочках і гарсэтах са шнуроўкай. Асобныя дэталі ўбрання пакоя вабяць звычайнай прастатой: спавівальнік на дзіцячай калысцы, прошвы на падушках, разьбяныя ножкі стала. Дзякуючы дэталям, якія паказваюць на мясцовае паходжанне твора, абраз набывае значэнне ўзору, паводле якога ўвесь аналагічны яму жывапіс адносіцца да мясцовай школы.
Як і ў іншых вядомых абразах другой паловы XVI ст., захоўваюцца традыцыйныя іканапісныя прыёмы: перавага графічнага пачатку, рознамаштабнасць фігур, умоўнасць залатога арнаментаванага фону і, урэшце, спалучэнне розначасовага дзеяння ў адзіным сюжэце. Але разам з тым з’яўляюцца новыя нязвыклыя рысы, як, напрыклад, класічная яснасць і ўраўнаважанасць кампазіцыйных мас, гарызантальных і вертыкальных элементаў, колеравых рытмаў, а таксама блізкія да рэальных суадносіны чалавечых фігур і архітэктурных куліс. Здзіўляе наяўнасць на толькі адваротнай, але і прамой перспектывы. Своеасаблівым здаецца і мажорны каларыт, у якім пераважаюць плямы светлага кінавару і прыглушанага сіняга колеру, адцененыя золатам фону. Хаця трэба адзначыць, што ў гэтым абразе колер у цэлым, нягледзячы на мяккасць, больш інтэнсіўны, чым у падобных творах гэтага часу, што тлумачыцца яго больш познім паходжаннем.
Абраз асаблівасцямі капмазіцыйнай будовы, групоўкай сюжэтаў, характарам этнагафічных элементаў і каларытам нагадвае фрэскі Троцкага замка.
Усходне-Сібірская ваенная акруга (Расійская імперыя)
Усходне-Сібірская ваенная акруга – ваенная акруга Расійскай Імперыі, створаная ў 1865 годзе згодна з Указам імператара Аляксандра ІІ. У яе ўваходзілі тэрыторыі Усходняй Сібіры.
У 1884 акруга была падзелена на Іркуцкую ваенную акругу і Прыамурскую ваенную акругу.
Дабрамысленскі завулак
Завулак Дабрамы́сленскі — завулак у Маскоўскім раёне Мінска.
Этымалогія
Назва завулка паходзіць ад назвы гістарычнага прадмесця Мінска Добрыя Мыслі.
Размяшчэнне
Арыентаваны з паўднёвага усходу на паўночны захад. Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Маскоўскай, завяршаецца тупіком, не даходзячы да вуліцы Фабрыцыуса. Даўжыня вуліцы складае каля 150 м.
Добрыя Мыслі
На паўночны захад ад Добрых Мысляў пачынаецца Грушаўка, на паўночны ўсход — Уборкі, на паўднёвы ўсход — Сенажаны.
Гісторыя
Койданаўскі гасцінец — старажытны шлях у бок Койданава, Брэста, Варшавы і Берліна. Тут здаўна месцілася некалькі корчмаў, а на месцы сучаснай плошчы каля Палаца чыгуначнікаў узнікла Кавальская Слабада, дзе размяшчаліся майстэрні кавалёў.
Добрыя Мыслі ўзніклі каля невялікага Францысканскага балота (раён Універсітэта культуры і выхадаў з станцыі метро «Інстытут Культуры»), адкуль свой пачатак брала рэчка Няміга. Назва мясцовасці ўтварылася ад вёскі, пазней фальварка Добрай Мыслі. Тут, на выездзе з горада, яшчэ ў першай палове XIX ст. стаяла карчма «Дабрамысленская». У 1871 годзе па тэрыторыі прадмесця прайшла лінія Маскоўска-Брэсцкай чыгункі, быў пабудаваны драўляны чыгуначны вакзал. З’явіліся прамысловыя прадпрыемствы — заводы па вырабе шкла. На тэрыторыі Добрых Мыслей узнік найвялікшы рынак горада — Суражскі. У пачатку XX ст. Добрыя Мыслі ўваходзілі ў чацвертую паліцэйскую частку горада. Найбольшымі вуліцамі прадмесця былі Новазахар’еўская (Маскоўская), Дзяменцьеўская (завулак Фабрыцыуса), Рыгораўская (Фабрыцыуса), Вірская, Новамяшчанская, Старамяшчанская, Кірылаўская, Суражская і Каменная вуліцы, Койданаўскі тракт, Кавальскі (пачатак вуліцы Варанянскага) і Дабрамысленскі завулкі. Праз прадмесце ішла Брылеўская вуліца — старажытная дарога ў фальварак Брылевічы.
Перад Першай сусветнай вайной у прадмесці быў пабудаваны першы ў Мінску пуцеправод. У 1920-я—1930-я гады з’явіўся хіміка-фармацэўтычны завод і аэрадром. У гады Другой сусветнай вайны драўляная забудова прадмесця амаль не пацярпела, але з пачатку 1960-х яна была замененая на шматпавярховую.
У наш час пра існаванне Дабрамысленскага прадмесця напамінае аднайменны завулак.
Седзіу
Седзіу (Sédhiou) — горад на паўднёвым захадзе Сенегала, адміністрацыйны цэнтр аднайменных вобласці і.
Насельніцтва
Паводле даных перапісу 2002 года колькасць насельніцтва Седзіу складала 18 465 чалавек. Дынаміка колькасці насельніцтва горада паводле гадоў:
Транспарт
Найбліжэйшы знаходзіцца ў горадзе Колда.
Таўрагскі раён
Таўра́гскі раён (Таўрагскае раённае самакіраванне; Tauragės rajono savivaldybė) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Таўрагскім павеце Літвы.
Населеныя пункты
Колькасць насельніцтва (2001):
Староствы
Раён уключае 8 старостваў:
Яўген Іосіфавіч Бугаёў
Яўге́н Іо́сіфавіч Бугаё́ў (, в. Красова, Віцебская губерня, Расійская імперыя —, ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч, гісторык, публіцыст. Доктар гістарычных навук (1971).
Біяграфія
Нарадзіўся 11 снежня 1912 года ў в. Красова (цяпер — Верхнядзвінскі раён Віцебскай вобласці).
У 1940 годзе скончыў Маскоўскі інстытут гісторыі, філасофіі і літаратуры імя М. Г. Чарнышэўскага.
З 1942 года ў апараце ЦК ВКП(б). З 1944 года сакратар Гомельскага абкама, 1-ы сакратар Мінскага абкама і гаркама КП(б)Б, сакратар Омскага абкама ВКП(б). З 1954 года ў часопісе «Партийная жизнь», «Проблемы мира и социализма», галоўны рэдактар «Вопросы истории КПСС» у 1960-61 гадах, «Партийная жизнь» у 1961—1966 гадах, намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Коммунист» у 1966—1986 гадах. Адначасова з 1943 года выкладаў у ВНУ. У 1972—1987 гадах — прафесар Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1951 гадах, яго старшыня ў 1948—1950 гадах. Аўтар прац па гісторыі КПСС і КПБ. Упершыню ўвёў у гістарычную навуку невядомыя раней дакументы з архіва ЦК КПСС пра ўтварэнне БССР і КПБ.
Невясель
Плошча 0,04 км², даўжыня 0,58 км, найбольшая шырыня 0,34 км. Даўжыня берагавой лініі 1,58 км. Аб'ём вады 0,032 млн м³. Выцягнута з поўначы на поўдзень. З’яўляецца пойменным возерам. Схілы катлавіны вышынёй да 2 м, пад лугам, месцамі параслі хмызняком. Берагі нізкія, пясчаныя, на захадзе забалочаныя. Пратокай злучана з возерам Бяседка.
Глушэц (возера)
Глушэ́ц — возера ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі на пойме ракі Сож, за 20 км у напрамку на поўдзень ад Гомеля, за 1,2 км на паўночны захад ад вёскі Старыя Дзятлавічы.
Плошча паверхні возера 0,48 км². Даўжыня 4,77 км, найбольшая шырыня 0,15 км, даўжыня берагавой лініі 9,7 км.
Катлавіна возера старычнага тыпу, выгнутая ў форме падковы. Схілы катлавіны пясчаныя, стромкія, вышынёй 5—6 м. Берагавая лінія слабазвілістая. У паўночнай частцы ў возера ўпадае рака Случ-Мільча. На ўсходзе выцякае ручай у Сож.
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, акунь, плотка, язь, лінь, краснапёрка і іншыя віды рыб.
Яўген Аляксандравіч Чычваркін
Яўге́н Алякса́ндравіч Чычва́ркін (, Ленінград) — расійскі мільянер, прадпрымальнік, засноўнік і былы саўладальнік сеткі салонаў сотавай сувязі «Евросеть», некаторы час лідар маскоўскага аддзялення апазіцыйнай партыі «Саюз правых сіл». Палітычны эмігрант. З канца 2008 года пражывае ў Вялікабрытаніі, дзе заснаваў брэнд віна «Hedonism Wines».
У кастрычніку 2011 года Яўген Чычваркін быў адзначаны Анастасіяй Жохавай, рэдактарам рускай версіі часопіса «Форбс» як адзін з 9 самых незвычайных расійскіх бізнесменаў — дзівакоў і эксцэнтрыкаў.