cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Глабуліны
Глабуліны — растваральны ў разведзеных растворах соляў і слабарастваральны ў вадзе бялок, які ўваходзіць у склад раслінных і жывёльных тканак. Глабуліны
Помнік паўшым працаўнікам верфі
Помнік паўшым працаўнікам верфі (Pomnik Poległych Stoczniowców) — манумент у выглядзе трох крыжоў з якарамі, які ўшаноўвае памяць ахвяр падзей снежня 1970 года і размешчаны на плошчы Салідарнасці ў Гданьску каля брамы верфі, недалёка ад месца, дзе загінулі першыя чацвёра працаўнікоў верфі.
Гісторыя
У 1971 годзе Генрык Ленарцяк, тагачасны старшыня галіновага савета прафсаюза металістаў, прапанаваў пабудаваць помнік у памяць аб загінуўшых у снежні 1970 года рабочых суднаверфі. Аднак рэалізацыя гэтага намеру стала магчымай толькі пасля падпісання Жнівеньскіх пагадненняў. Падчас забастовак збіраліся сродкі на яго будаўніцтва сярод забастоўшчыкаў і жыхароў Труймяста, а таксама з’яўляліся ахвярадаўцы з іншых ваеводстваў.
Арыгінальным дызайнам Багдана Пятрушкі з канструктыўна-будаўнічага бюро Гданьскай верфі, зацверджанага Пленумам Міжпрадпрыемнага стачачнага камітэта 24 жніўня 1980 года, прадугледжвалася, што помнік будзе складацца з чатырох крыжоў, злучаных якарамі і кранштэйнамі. Адразу пасля падпісання пагадненняў за дызайн помніка ўзяла каманда з трох чалавек у складзе архітэктара і мастака Войцеха Маквінскага, скульптара Марыі Карпальскай і мастака Гедыміна Яблоньскага. Гэта каманда запрапанавала тры крыжы замест чатырох з-за лепшай формы і больш універсальнай сімволікі. Гэтую ідэю падтрымаў тагачасны біскуп Гданьскай архідыяцэзіі Лех Качмарэк. Каманда таксама прапанавала канчатковыя матэрыялы — кіслотаўстойлівая сталь і бронза. Праект у версіі гэтай каманды быў ухвалены (што было патрабаваннем тагачаснага заканадаўства ў ПНР) намеснікам міністра культуры і мастацтва Віктарам Зінам. 1 кастрычніка 1980 года камісія выбрала іншы варыянт помніка, прапанаваны камандай у складзе Багдана Пятрушкі, Эльжбеты Шчадроўскай-Пеплінскай, Роберта Пеплінскага і Веслава Шыслака.
Улады ПНР спрабавалі адкласці будаўніцтва помніка, у тым ліку прапаноўваючы арганізаваць большы конкурс. Таксама была зроблена спроба змяніць яго назву, каб ён таксама асвятляў памяць загінуўшых міліцыянтаў. Гэта ўдалося прадухіліць дзякуючы рашучым пратэстам Ганны Валентыновіч, якая баялася, што гэта можа дазволіць маніпуляваць гістарычнай праўдай і зняць адказнасць за расправу над рабочымі верфі. Канчатковаму зацвярджэнню месца і даты пачатку будаўніцтва спрыялі і мужныя дзеянні ўсёй групы людзей, якія супрацоўнічалі з камітэтам па будаўніцтве помніка. Яны адмянялі фальшывыя матэрыялы і шматразова падрыхтаваныя на патрабаванні уладаў ПНР дакументы, якія павінны былі перашкодзіць рэалізацыі праекта. Першая паля пад будаўніцтва была забіта 17 верасня 1980 года. Цырымонія закладкі краевугольнага каменя адбылася 6 снежня 1980 года. У будаўніцтве помніка ўдзельнічала з дзясятак заводаў і ўстаноў. 16 снежня 1980 года, у дзясятую гадавіну падзей 1970 года, адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка, цырымонія суправаджалася прэм'ерным выкананнем «Лакрымозы» Кшыштафа Пендэрэцкага — твора, замоўленага спецыяльна для гэтай нагоды Лехам Валенсам. Нягледзячы на ​​некалькі разоў паўтораныя запрашэнні, прымас Стэфан Вышынскі вырашыў не ўдзельнічаць у памінальнай цырымоніі. Ён лічыў, што павінен быць не толькі «прымасам верфі».
Юзаф Багданавіч Друцкі-Любецкі
Юзаф Багданавіч Друцкі-Любецкі (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Стольнік аршанскі.
2 жніўня 1719 года супраць яго распачалі працэс у Каронным Трыбунале апекуны Юзафа Станіслававіча Вэнжыка — дзядзькі арцыдыякан варшаўскі, канонік познанскі Міхал і кашталян Людвік Вэнжыкі, якія абвінавачвалі яго ў беспадстаўных прэтэнзіях да Ю. С. Вэнжыка як уладальніка в. Любча. 9 лютага 1723 года атрымаў дэкрэт Навагрудскага гродскага суда па справе супраць кашталянавай смаленскай N. Шчыт і чашніка літоўскага Юзафа Шчыта, адміністратара Кажан-Гарадоцкай воласці Валентага Дамброўскага па справе аб незаконным карыстанні сялянамі Кажан-Гарадоцкай воласці борцямі ў маёнтку Лунін, збіцці імі лоўчага Якуба Угрыновіча.
Перадаў жонцы ў 3-гадовае застаўное валоданне за 40 тыс. злотых маёнткі Лунін і Парахонск (застаўное права ад 23.04.1723), атрымаў асекурацыйны запіс ад падчашага парнаўскага Марцыяна Невяроўскага, якім той абавязваўся вярнуць перасаступлены яму за 15 тыс. злотых Дамінікам Радзевічам маёнтак Відзенічы пасля атрымання застаўной сумы (асекурацыйны запіс ад 27.11.1732).
Супраць Юзафа Багданавіча і яго стрыечнага брата Юзафа Сымонавіча Друцкіх-Любецкіх у Галоўным трыбунале ВКЛ вёў працэс Юзаф Стэфанавіч Рабчыцкі па справе аб невыданні яму в. Станаўка, якая раней знаходзілася ў застаўным валоданні Стэфана Рабчыцкага (1729—1730), у выніку Ю. Рабчыцкі 9 кастрычніка 1731 года выдаў квіт Юзафу Багданавічу аб атрыманні грашовай кампенсацыі.
Берчукі
Берчукі́ (, Берчуки) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета. Месціцца за 53 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 44 км ад Мінска, 18 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск—Асіповічы, на рацэ Грэбенка (мясцовая назва — Берчукоўка, прыток Пцічы).
Гісторыя
Праз Берчукі калісьці праходзіў старажытны тракт з Менска да Слуцка на Валынь і далей. У XVII стагоддзі вёска была ўласнасцю Халецкіх, паводле пасагу перайшла да князёў Радзівілаў, пазней была спадчынай Ельскіх.
У канцы XVIII стагоддзя вёска Бірчукова ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні. Каля 1820 года паводле эксдывізорскага суда перайшло да Гласкаў. У сярэдзіне XIX стагоддзя вёска Бірчукі ў Дудзіцкай воласці. У 1897 годзе быў хлебазапасны магазін, капліца, асобна фальварак на 25 жыхароў.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
У 1933 годзе працавалі калгас, кузня і сталярная майстэрня.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 20 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навапольскага сельсавета Рудзенскага раёна, пасля скасавання якога перададзена ў склад Пухавіцкага раёна. 1 красавіка 1960 года ўключана ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Баграцы
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Морач (рака)
Мо́рач, у верхнім цячэнні Ко́панка — рака ў Беларусі, у Мінскай вобласці, правы прыток ракі Случ (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі складае 150 км. Плошча вадазбору — 2030 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці — 8,7 м³/с. Агульнае падзенне ракі — 74 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні — 0,5 м/км.
Пачынаецца каля вёскі Вошкаты Капыльскага раёна на Капыльскай градзе на вышыні 210 м над узроўнем мора, цячэ ў Слуцкім, Клецкім і Салігорскім раёнах па паўднёва-заходняй частцы Цэнтральнабярэзінскай раўніны і паўночнай частцы нізіны Прыпяцкае Палессе. Упадае ў Случ за 1 км на паўночным-захадзе ад вёскі Морач Салігорскага раёна.
Паводка ў Кіншасе (2022)
З 12 па 13 снежня 2022 года праліўныя дажджы пакінулі пад вадой або разбурылі дарогі, інфраструктуру і многія кварталы ў Кіншасе, сталіцы Дэмакратычнай Рэспублікі Конга.
Морач (рака)
Прытокі: Удава, Стары Роў, Мажа (справа), Волка, Вызенка (злева).
Паводка ў Кіншасе (2022)
Дажджы працягваліся некалькіх гадзін. Гэта пацягнула за сабой затапленне многіх дарог у цэнтры горада і абвал будынкаў. Прынамсі 141 чалавек загінуў у выніку паводкі. Усяго ад катаклізму ў той ці іншай ступені пацярпелі дванаццаць мільёнаў жыхароў сталіцы. Прыкладна 280 дамоў абрынуліся, яшчэ больш за 38 000 пашкоджаны. Вялікая частка смерцяў і матэрыяльнай шкоды прыйшлася на апоўзні, выкліканыя дажджамі.
Морач (рака)
Даліна на вялікім працягу невыразная, месцамі трапецападобная, шырынёй 400—800 м. У месцах, дзе даліна выразная, пойма двухбаковая, чаргуецца па берагах (шырыня 100—200 м). У верхнім цячэнні рака называецца Копанка. Рэчышча амаль на ўсім працягу каналізаванае. Шырыня яго да вёскі Морач (Капыльскі раён) 2—4 м, ніжэй 20—25 м, каля Чырвонаслабодскага вадасховішча (плаціна за 50 км ад вусця ракі) 40—50 м. Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў канцы сакавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем 2,4 м, найбольшая 2,9 м (1932). Замярзае ў сярэдзіне снежня, крыгалом у сярэдзіне сакавіка. Веснавы ледаход доўжыцца ў сярэднім 5 сутак.
Паводка ў Кіншасе (2022)
Урад Дэмакратычнай Рэспублікі Конга абвясціў трохдзённую нацыянальную жалобу па ахвярах прыроднага бедства.
Рэнтгенаграфія
Рэнтгенаграфія (projection radiography, plain film radiography, X-ray imaging, roentgenography, X-ray study, X-ray filming) — даследаванне ўнутранай структуры аб’ектаў, якія праецыруюцца пры дапамозе рэнтгенаўскіх прамянёў на спецыяльную плёнку або паперу. Найбольш часта тэрмін адносіцца да медыцынскага неінвазіўнага даследавання, заснаванага на атрыманні сумацыйнай праекцыйнай выявы анатамічных структур арганізма з дапамогай праходжання праз іх рэнтгенаўскіх прамянёў і рэгістрацыі ступені паслаблення рэнтгенаўскага выпраменьвання.
Allium integerrimum
Allium integerrimum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Грэцыі.
Расце ў сухіх, травяністых месцах і зарасніках на вышынях 50-600 метраў н.у.м.
Якушэвіч
Якушэвіч — беларускае прозвішча.
Рэйтынг Сусветнага Гран-пры ў сезоне 2016/2017
Рэйтынг Сусветнага Гран-пры ў сезоне 2016/2017 прадстаўляе сабой суму ачкоў, якія снукерысты набралі на рэйтынгавых турнірах з пачатку сезона 2016/2017 да German Masters 2017 года. 32 лідары гэтага рэйтынгу атрымлівалі права на ўдзел у Сусветным Гран-пры 2016 года. Уключаючы аматараў, якія ўдзельнічалі на асобных спаборніцтвах, усяго на рэйтынгавых турнірах на гэтым адрэзку прынялі ўдзел больш за 250 снукерыстаў, але ачкі набралі 140 з іх. Ніжэй прадстаўлены спіс гэтых снукерыстаў і ачкі, якія яны набралі на кожным турніры.
Мары дэ Гурнэ
Мары́ дэ Гурнэ́ (франц. Marie de Gournay;, , Каралеўства Францыя — , , Каралеўства Францыя) — французская пісьменніца, перакладніца і філосаф. Яна выступала за доступ жанчын да адукацыі. Сярод яе твораў — «Роўнасць мужчын і жанчын» (1622) і «Жаночае гора» (Les femmes et Grief des dames, 1626). Яна таксама адрэдагавала і выдала зборнік эсэ Мішэля дэ Мантэня пасля яго смерці.
Біяграфія
Мары нарадзілася ў Парыжы ў 1565 годзе ў сям’і Гіёма Лё Жарса, феадала і скарбніка караля Генрыха III. Пасля смерці бацькі ў 1577 годзе сям’я Мары пераехала ў Гурнэ-сюр-Аронд.
Мары была самавучкай. Самастойна вывучала гуманітарныя навукі і лаціну. Падчас вучобы Мары адкрыла для сябе Мішэля дэ Мантэня. У 1588 годзе Мары пазнаёмілася з ім асабіста: яны выпадкова сустрэліся ў Парыжы, пасля чаго Мантэнь назваў Мары «прыёмнай дачкой».
У 1592 годзе, пасля смерці Мантэня, яго жонка перадала Мары копіі эсэ мужа. У 1595 годзе Мары дэ Гурнэ апублікавала першае выданне яго эсэ.
Яна пасялілася ў Парыжы, збіраючыся зарабляць на жыццё пісьменніцкай працай.
У Парыжы М. дэ Гурнэ пазнаёмілася з Юстам Ліпсіем, які адкрыў яе Еўропе як пісьменніцу. Мары пісала для каралевы Марго, Генрыха IV, Марыі Медычы і Луі XIII і, такім чынам, знайшла сабе моцных заступнікаў. Мары дэ Гурнэ быў запрошаная ў салён каралевы Марго і атрымлівала рэгулярную фінансавую падтрымку.
Мары памерла ў 1645 годзе ва ўзросце 79 гадоў і была пахавана ў храме Сент-Эсташ у Парыжы.
Мары дэ Гурнэ стала першай жанчынай у Францыі, якая зрабіла ўклад у літаратурную крытыку.
Творчасць
Мары дэ Гурнэ апублікавала сваю першую кнігу ў 1594 годзе, і яна называлася «Шпацыр спадара дэ Мантэня» (Le Proumenoir de Monsieur de Montaigne). Першы паэтычны твор з’явіўся ў 1588 годзе.
Мары пераклала на французскую мову Гая Салюстыя, Авідзія, Вергілія і Тацыта. Яна таксама напісала некалькі вершаў і адаптавала П’ера дэ Рансара. У 1616 годзе яна выдала зборнік перакладаў вершаў, у прадмове да якога абвергла выказванне Малерба аб неабходнасці ачышчэння французскай мовы. Мары абвінавачвалі ў састарэлых поглядах, а саму яе абражалі «старой дзевай». У адказ на крытыку Мары апублікавала «Роўнасць мужчын і жанчын», якую прысвяціла Ганне Аўстрыйскай.
У сваёй кнізе Le Promenoir de M. de Montaigne qui traite de l’amour dans l'œuvre de Plutarque, апублікаванай у 1626 годзе, яна даследуе праблему небяспекі, з якой сутыкаюцца жанчыны, калі становяцца залежнымі ад мужчын. Дзякуючы невялікай пенсіі, якую плаціў ёй кардынал Рышэльё, яна змагла апублікаваць апошнюю рэдакцыю эсэ Мантэня ў 1635 годзе.
У эсэ «Гора дамаў» Мары скардзілася, што жанчыны не могуць валодаць уласнасцю, быць свабоднымі або мець доступ да дзяржаўных пасадаў. Яна сцвярджала, што адукаваныя жанчыны маюць такое ж права быць пачутымі, як і адукаваныя мужчыны. Як і Рэнэ Дэкарт, Мары аддзяляла розум ад цела і сцвярджала, што розум жанчыны такі ж моцны, як і розум мужчыны.
Без візы!
Арганізатарамі і членамі кампаніі з’яўляюцца­: Грамадскае­ аб’яднанне­ «Belarus Watch» (Літва, Беларусь), «Офіс за дэмакратычную Беларусь» (Брусель), Асветніцкая ўстанова «Цэнтр прававой трансфармацыі», Міжнародны кансорцыум «ЕўраБеларусь», Рух «За Свабоду» і інш.
Кааліцыя носіць адкрыты характар. Да яе могуць далучацца іншыя прадстаўнікі грамадскаг­а сектару, як арганізацы­і, так і асобныя зацікаўлен­ыя людзі ў якасці валанцёраў­. Асноўная задача кааліцыі — ажыццяўлен­не грамадскіх­ праектаў у розных сферах пры дапамозе валанцёраў­ па прасоўванн­і аргументаў­ за скасаванне­ візавага рэжыму паміж Беларуссю і краінамі Еўрапейска­га саюза.
Дзейнасць кааліцыі
Удзельнікі­ кааліцыі ажыццяўляю­ць доўгатэрмі­новыя і кароткатэр­міновыя праекты ў галіне культуры, адукацыі, спорту, турызму, журналісты­кі і інш. з мэтай распаўсюдж­вання інфармацыі­ і прыцягненн­я ўвагі да візавых праблем, каб спрасціць і затым цалкам скасаваць візавы рэжым. Самым вядомым з'яўляецца­ праект-фотаакцыя «Без візы!», удзельнікі­ якой — людзі з розных краін фатаграфуюцца з таблічкамі­ з патрабаван­нем скасавання­ віз. Прыняць удзел у акцыі можа кожны ахвотны, для чаго неабходна загрузіць таблічку з сайта кааліцыі, раздрукава­ць і сфатаграфа­вацца з ёю.
Акрамя гэтага, кааліцыя арганізоўвае адукацыйны­я трэнінгі для валанцёраў­, ажыццяўляе­ выданне даследаван­няў і аналітычны­х артыкулаў,­ прысвечаны­х візавай праблематы­цы, здымае дакументал­ьныя відэаматэрыялы, падрыхтава­ныя ў межах розных праектаў, з мэтай інфармаван­ня аб перашкодах­, якія чыняць візы звычайным людзям. Таксама збірае подпісы пад антывізавы­ маніфест.
1796 год у гісторыі астраноміі
1796 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Без візы!
Дзейнасць кааліцыі
Для ўдзелу і рэалізацыі­ праектаў пастаянна запрашаюцц­а валанцёры,­ стаць якім можа кожны ахвотны неабыякавы­ да візавых пытанняў і візавай палітыкі.
1796 год у гісторыі астраноміі
Астранамічныя з’явы
1796 год вызначыўся самым доўгім у XVIII стагоддзі поўным сонечным зацьменнем (4 ліпеня, 6 хв. 15 с.).
Без візы!
Члены і партнёры кааліцыі
Члены:
Партнёры:
Фідып
Фідып. Сын Фесала. Жаніх Алены. Ад жыхароў Коса з братам Антыфам прывёў пад Трою 30 караблёў. У «Іліядзе» згаданы адзіны раз - у каталагу караблёў. Пры вяртанні з-пад Троі патрапіў у буру ў гары Каферэя, разам з жыхарамі Коса яго прыбіла да берагоў Андроса, затым да Кіпра, дзе ён і пасяліўся. Па іншай версіі, заняў Эфіру ў Феспротыі і стаў бацькам Эата і Паліклеі
Вепры (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Музей анаталійскіх цывілізацый
Музей анаталійскіх цывілізацый (Anadolu Medeniyetleri Müzesi) — музей у Анкары.
Гісторыя
Музей быў заснаваны ў 1921 г. па загадзе прэзідэнта Мустафы Атацюрка і размясціўся ў раёне гарадской крэпасці. Сюды былі перавезены археалагічныя помнікі з і. Пад патранажам прэзідэнта гістарычныя помнікі і творы мастацтва пачалі імкліва сцякацца ў Анкару, што паставіла пытанне аб прасторным музейным будынку. Неўзабаве пасля рэстаўрацыі музею былі перададзены архітэктурныя помнікі XV ст.: крыты рынак і караван-сарай.
Канчаткова рэстаўрацыйныя работы былі завершаны толькі ў 1968 г., але для наведвальнікаў музей адкрыўся ўжо ў 1940 г., пасля аднаўлення вялікага памяшкання рынка. Сёння крыты рынак змяшчае сталую экспазіцыю музея.
Пасля заканчэння рэстаўрацыі будынка караван-сарая Куршунлу Хан там размясціліся даследчыя лабараторыі, бібліятэка, канферэнц-зала і тэхнічныя майстэрні.
Экспазіцыя
Экспазіцыя мае наступныя раздзелы: «Палеаліт» (знаходкі з пячоры у Антальі); «Неаліт» (каменныя статуэткі багоў, гліняны посуд, касцяныя прылады працы для апрацоўкі зямлі, знойдзеныя каля вёсак Чаталхёюк і ); «Ранні бронзавы век» (прылады працы з медзі); «Бронзавы век» (прадметы з медзі рознага прызначэння з пахавальных комплексаў); «Хеты» (артэфакты, якія ілюструюць побыт людзей эпохі першага палітычнага саюза на тэрыторыі краіны); «Фракійцы» (знаходкі з месца былой сталіцы дзяржавы гэтага народа); «Урарту» (археалагічныя знаходкі, якія сведчаць пра значныя поспехі жыхароў гэтай краіны ў металургіі і архітэктуры); «Познія хеты».
У экспазіцыі дэманструюцца манеты, а таксама зброя, помнікі матэрыяльнай культуры і мастацтва, якія паходзяць са старажытнагрэчаскіх гарадоў, Рымскай і Візантыйскай імперый.
Баранавіцкі настаўніцкі інстытут
Баранавіцкі настаўніцкі інстытут — дзяржаўная навучальная ўстанова падрыхтоўкі педагагічных кадраў у Баранавічах. Рыхтаваў настаўнікаў рускай і беларускай мовы, фізікі, матэматыкі і геаграфіі для сямігадовых школ.
Згодна дадзеным, прысвечаным гісторыі горада, пачатак дзейнасці гэтай установы адукацыі звязаны з «пастановай ЦК КП(б)Б „Аб мерапрыемствах па арганізацыі народнай адукацыі ў Заходніх абласцях БССР“, у адным з пунктаў якой было сказана: „стварыць 1 студзеня 1940 г. педагагічныя інстытуты ў г.г. Пінску, Беластоку, Баранавічах, Гродне…“ Прыём заяваў у Баранавіцкі настаўніцкі інстытут (на 120 месцаў) пачаўся з 15 студзеня 1940 г. Уступныя экзамены праходзілі з 25 студзеня па 15 лютага, а заняткі пачаліся ўжо ў сакавіку. У інстытуце, які знаходзіўся па вул. Пралетарскай, 121 (цяпер вул. Горкага) вялася падрыхтоўка выкладчыкаў рускай і беларускай мовы, фізікі, матэматыкі і геаграфіі ». Паводле дадзеных Баранавіцкага краязнаўчага музея, пасля перапынку ў працы падчас Вялікай Айчыннай вайны Інстытут аднавіў сваю дзейнасць ў 1944 г. і правёў дадатковы набор 100 настаўнікаў шасцімесячныя курсы.
Зачынены падчас узбуйнення педагагічных вышэйшых навучальных устаноў.
NGC 274
NGC 274 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-21, VV 81, ARP 140, PGC 2980) — эліптычная або лінзападобная галактыка ў сузор’і Кіт.
Размешчана побач (вуглавая адлегласць 44") і ўзаемадзейнічае са спіральнай галактыкай NGC 275 . Хоць у праекцыі на маляўнічую плоскасць іх падзяляе толькі 8 кпк, відаць, яны разнесены ўздоўж праменя зроку, бо NGC 275 выяўляе толькі слабыя прыкметы прыліўных абурэнняў, а ў NGC 274 такіх прыкмет не выяўлена.
Педра Фернандэс дэ Кірас
Педра Фернандэс дэ Кірас (Pedro Fernandes de Queirós; 1565—1614) — іспанскі мараплавец партугальскага паходжання.
Біяграфія
Прымаў удзел у другой экспедыцыі іспанскага мараплаўца А. М. дэ Нейры ў Ціхім акіяне. У 1598 г. звярнуўся да караля Іспаніі, а ў 1600 г. - да папы Рымскага з прапановай арганізаваць новую экспедыцыю з мэтай адкрыцця невядомага паўднёвага мацерыка (Terra Australis Incognita). У 1603 г. дэ Кірасу было дазволена вярнуцца ў Перу для падрыхтоўкі прапанаванага ім мерапрыемства.
Бачанкі
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Педра Фернандэс дэ Кірас
Біяграфія
У кан. 1605 - 1606 г. дэ Кірас на трох караблях перасёк Ціхі акіян і адкрыў востраў Эспірыту-Санта, які прыняў за частку мацерыка. Ім былі заснаваны паселішча Новы Ерусалім і каталіцкі ордэн Святога Духа, што павінен быў займацца хрышчэннем тубыльцаў. Аднак з-за сутычак з абарыгенамі і незадаволенасці каманды калонію прыйшлося пакінуць. Пад час шторму карабель дэ Кіраса аддзяліўся ад астатняй флатыліі і накіраваўся ў Акапулька. Астатняя каманда на чале капітана Торэса дасягнула Манілы, па дарозе адкрыла праліў Торэса, які знаходзіцца паміж Новай Гвінеяй і сапраўднай Аўстраліяй.
Пасля вяртання ў Іспанію дэ Кірас зноў звяртаўся да каралеўскіх улад з прапановай яшчэ адной экспедыцыі, заставіў пасля сябе падрабязныя запісы і тлумачэнні. Хаця кароль адмовіўся фінансаваць гэта прадпрыемства, ён накіраваў дэ Кіраса з лістом падтрымкі ў Амерыку, дзе той памёр у 1614 г. у Панаме.
Значэнне дзейнасці
Педра Фернандэс дэ Кірас быў адным з першых даследчыкаў паўднёвай часткі Ціхага акіяна, адкрыў частку астравоў Піткэрн, Лайн і Новых Гебрыдаў. Падрабязныя апісанні дэ Кіраса былі перакладзены і апублікаваны на некалькіх мовах, у тым ліку на французскай і англійскай. Імі ў будучым карысталіся Джэймс Кук і Жан-Франсуа дэ Лаперуз.
Памяць
У кан. XIX ст. у Аўстраліі прадстаўнікамі каталіцкай абшчыны распаўсюджвалася думка, быццам бы дэ Кірас усё ж дасягнуў Аўстраліі, і каталікі былі першымі еўрапейцамі, якія дасягнулі гэтага мацерыка. Педра Фернандэсу дэ Кірасу было прысвечана некалькі літаратурных твораў на англійскай мове.
Імрэн Айкут
Імрэн Айкут (İmren Aykut; 1940, Казан, Адана, Турцыя) — турэцкая эканамістка і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіліся ў 1940 годзе Казане. Скончыла пачатковую школу імя Атацюрка, затым ліцэй для дзяўчынак у Адане. У 1964 годзе скончыла эканамічны факультэт Стамбульскага ўніверсітэта.
Затым вучылася ў Оксфардскім універсітэце ў Англіі, вывучала адносіны паміж работнікам і працадаўцам, працоўныя адносіны і прафсаюзы. Пасля гэтага вучылася ва ўніверсітэце Осла ў Нарвегіі па праграме «удзел работнікаў у кіраванні прадпрыемствам». У далейшым яна займалася рознымі даследаваннямі пры канфедэрацыі саюзаў і Дэпартаменце працы ў Вялікабрытаніі. Атрымала ў Турцыі ступень доктара філасофіі за працу «абменныя курсы для работнікаў (па-за Турцыяй) і іх аналіз з пункту гледжання эканомікі Турцыі».
Айкут займала ў двух прафсаюзах пасаду кіраўніка аддзела па калектыўных працоўных спрэчках у 1964—1975 гадах, спецыяліста па адносінах паміж работнікам і працадаўцам у 1975—76 гадах і генеральнага сакратара прафсаюза работнікаў папяровай вытворчасці.
Палітычная кар’ера
З 1983 па 1999 гады займала пасаду члена Вялікага нацыянальнага сходу Турцыі. Займала пасаду міністра працы і сацыяльнага забеспячэння ва ўрадах Тургута Азала і Йылдырыма Акбулута. Таксама займала пасаду дзяржаўнага міністра ў двух кабінетах Месута Йылмаза. З 30 чэрвеня 1997 года па 11 студзеня 1999 года — міністр грамадскіх работ і жыллёвага будаўніцтва.
Расціслаў (Гонт)
Расціслаў (нар. 25 студзеня 1978 года) — епіскап Праваслаўнай Царквы Чэхіі і Славакіі; з 2014 года — яе прадстаяцель з тытулам Архіепіскапа Прэшаўскага, Мітрапаліта Чэшскіх зямель і Славакіі. Свецкае імя — Андрэй Гонт.
Скончыў пачатковую васьмігадовую школу ў 1992 годзе і гімназію ў 1996 годзе ў сваім родным горадзе. У 2002 годзе ён атрымаў ступень магістра тэалогіі на праваслаўным багаслоўскім факультэце Прэшаўскага універсітэта. На 5-м курсе тэалагічнага факультэта ён адбыў чатырохмесячную навучальную стажыроўку ва Універсітэце Арыстоцеля ў Салоніках у Грэцыі. Перад цырымоніяй выпуску мітрапаліт Чэшскіх зямель і Славакіі Мікалай (Кочвар) пастрыг яго ў сан чытальніка ў капліцы святога апостала і евангеліста Іаана Багаслова пры праваслаўнай духоўнай семінарыі ў Прэшаве. 7 верасня 2003 года мітрапаліт Мікалай высьвеціў яго ў дыякана. 21 верасня 2003 года архіепіскап Мірон (Хадакоўскі) высьвеціў яго ў сан святара ў Кафедральным саборы святога князя Аляксандра Неўскага ў Прэшаве.
З верасня 2007 года ён выкладаў рэлігійную адукацыю ў сярэдняй прафесійнай школе пры Цэнтры перавыхавання Святога Мікалая для непаўналетніх маці з дзецьмі ў Медзілаборцы. 6 кастрычніка 2012 года ў праваслаўным манастыры ў Камарна епіскап Ціхан пастрыг яго ў манахі з імем Расціслаў. У тым жа месяцы ён быў узведзены ў сан ігумена і архімандрыта.
Аляксандра Ігараўна Якушэвіч
Аляксандра Якушэвіч (нар., Віцебск, Беларусь) — беларуская футбалістка, абаронца. Трэнер жаночай каманды «Універсітэт» з Віцебска па міні-футболу.
Сентябрьская река
«Сентябрьская река» (Вераснёўская рака) ― студыйны альбом рок-гурта «Сузор’е», які выйшаў на фірме «» ў 1988 годзе.
Аляксандра Ігараўна Якушэвіч
Біяграфія
З 2021 года выступае за «Віцебск».
Пячышчы
Пячы́шчы (Печи́щи) — сяло ў Верхнеўслонскім раёне Татарстана. Адміністрацыйны цэнтр Пячышчынскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Знаходзіцца ў заходняй частцы Татарстана каля паўночна-заходняй мяжы раённага цэнтра вёскі Верхні Услон на беразе Куйбышаўскага вадасховішча.
Гісторыя
Заснавана каля 1592 года на землях Свіяжскага Траецка-Сергіеўскага манастыра. У дарэвалюцыйны перыяд працаваў найбуйнейшы ў рэгіёне паравы мукамольны млын купца І. П. Аканішнікава. Цяпер працуе хлебакамбінат.
У час Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы жыў у эвакуацыі з 13 лістапада 1941 года па 18 чэрвеня 1942 года народны паэт Беларусі Янка Купала з жонкай. Адсюль ён па выкліку выехаў у Маскву, дзе 28 чэрвеня 1942 года трагічна загінуў.
Анкей
Анкей — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі, цар Самаса. Паводле паэта Асія, сын Пасейдона і Астыпалеі, цар лелегаў (альбо сын Пасейдона і Алфеі. Арганаўт, па адной з версій, быў стырнікам. Жонка Самія (дачка Меандра), дзеці Перылай, Энуд, Самас, Аліферс і Партэнопа. Па адной з версій, быў жаніхом Алены. Кпіў над прадракальнікам, спрачаючыся, што вып’е віно з чары, якую трымаў у руках, аднак, не выпіўшы віна, адправіўся на паляванне, дзе быў забіты вепруком. Яго нашчадкам была Піфаіда, маці Піфагора.
Анкей (сын Лікурга)
Анкей — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Лікурга і Клеафілы (альбо ўнук), з Аркадыі. Арганаўт, стаў рулявым пасля смерці Тыфія. Удзельнік Калідонскага палявання. Бягун, дзідакідальнік. Быў паранены, але вытрымаў напад кабана, а Аталанта пусціла ў яго стралу. Анкей загінуў ад іклоў звера. Бацька Агапенора.
Крайняя плоць
Кра́йняя плоць (praeputium; πόσθη) — скура, якая пакрывае ў мужчын і некаторых жывёл галоўку палавога члена. Падчас эрэкцыі звычайна ссоўваецца — менавіта таму галоўка члена агаляецца. У некаторых выпадках крайняя плоць даволі кароткая — тады галоўка члена заўсёды будзе голая. З галоўкай палавога члена крайняя плоць звязваецца з дапомогай вуздэчкі крайняй плоці. Адпаведна з нормамі некаторых рэлігій (напрыклад, ісламу і іўдаізму) крайняя плоць абразаецца.
Будзёнаўка (Пухавіцкі раён)
Будзёнаўка (, Будёновка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 38 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 54 км ад Мінска, 16 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы.
Назва
Назва дадзеная ў рамках савецкай ідэалогіі 1920-х гадоў, у гонар Сямёна Будзённага, военачальніка, актыўнага ўдзельніка барацьбы за ўсталяванне савецкай улады.
Гісторыя
Заснаваная ў 1920-я гады, месца пасялення жыхароў Азярычына.
Інстытут імя Кінсі
Інстытут імя Кінсі па вывучэнні сексу, гендара і рэпрадукцыі (The Kinsey Institute for Research in Sex, Gender, and Reproduction), часта скарачаны да Інстытута Кінсі ці Інстытута імя Кінсі — навуковая ўстанова, закліканае «садзейнічаць міждысцыплінарным даследаванням і вывучэнню чалавечай сексуальнасці, гендара і рэпрадукцыі».
Будзёнаўка (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
Інстытут імя Кінсі
Інстытут быў заснаваны як Інстытут даследаванняў сексу пры Універсітэце Індыяны ў 1947 годзе Альфрэдам Кінсі, у той час энтамолагам і заолагам ва Універсітэце Індыяны. Першапачатковыя мэты Інстытута складаліся ў вывучэнні сексуальнасці чалавека і сексуальных паводзін чалавека.
У 1948 і 1953 гадах Інстытут Кінсі апублікаваў дзве манаграфіі па сексуальнасці чалавека, шырока вядомыя як Справаздачы Кінсі — «Палавыя паводзіны самца чалавека» і «Палавыя паводзіны самкі чалавека». Пасля гэтага і сам інстытут, і справаздачы Кінсі, і асоба самага Кінсі сталі аб'ектамі вострых супярэчнасцяў, крытыкі і нават нападак.
Адной з функцый інстытута з'яўляецца захаванне матэрыялаў першасных даследаванняў Кінсі, якія паслужылі асновай для публікацыі «Справаздач Кінсі» і наступных публікацый інстытута, забеспячэнне даступнасці матэрыялаў для новых даследаванняў і захаванне прыватнасці рэспандэнтаў Кінсі.
Prostigmata
Prostigmata Kramer, 1877 (Actinedida Krantz, 1978) — падатрад (або атрад) кляшчоў з надатраду Acariformes. Найбуйнейшая група кляшчоў з прыкладна 20 000 відаў.
Класіфікацыя
Каля 20 000 відаў размеркаваны паміж 3-6 групамі (падатрадамі, інфраатрадамі або кагортамі ў розных сістэмах). Фактычна, гэта вялікая зборная парафілетычная група, якая аб'ядноўвае ў сабе ўсіх Acariformes, якія не падобныя на Oribatida і Astigmata. Каля 40 надсямействаў (Zhang et al. 2011), у тым ліку тыя, якія жывуць у водным асяроддзі вадзяных кляшчоў (Hygrobatoidea, напрыклад, на глыбіні да 70 м сустракаецца Litarachna lopezae) і марскіх кляшчоў Halacaridae (да 5 000 м).
Баровец (Манастыршчынскі раён)
Баровец (Боровец) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Allium ionandrum
Allium ionandrum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Афганістана.
Апісанне
Калякветнік званочкавы, белаваты.
Распаўсюджанне
Эндэмік Афганістана.
Брэсцкая нізіна
Геаграфія
Брэсцкая нізіна ляжыць уздоўж ракі Мухавец і далей на правабярэжжы Заходняга Буга. Мяжуе з Высокаўскай і Пружанскай раўнінамі на поўначы, з Загароддзем і Нараўска-Ясельдзінскай нізінай на ўсходзе, Маларыцкай раўнінай і Верхняпрыпяцкай нізінай на поўдні. Выцягнутая ў шыротным кірунку на 110 км, шырыня да 40 км.
Геалогія
У тэктанічным дачыненні прымеркавана да восевай часткі Падляска-Брэсцкай упадзіны. На поўдні мяжа раёна супадае з Паўночна-Ратнаўскім разломам. Крышталічны падмурак (абсалютныя адзнакі ад −300 да −1500 м) перакрыты пародамі верхняга пратэразоя, палеазоя, мезазоя і кайназоя. Сярэдняя магутнасць чацвярцічных адкладаў 30-50 м, месцамі да 90-110 м.
Рэльеф
Асноўныя рысы рэльефу Брэсцкай нізіны звязаныя з дзейнасцю дняпроўскага ледавіка і водна-ледавіковых патокаў сожскага зледзянення. Паводле асаблівасцей геамарфалагічнай будовы нізіна падзяляецца на два ўчасткі. Паўночны прымухавецкі ўчастак характарызуецца плоскімі водападзеламі, якія раздзелены паралельнымі слабаўвагнутымі шырокімі (1-4 км) лагчынамі працягласцю 15-25 км, з глыбінёй урэзу 5-10 м. Па затарфаваных днішчах лагчын распаўсюджаны галацэнавыя азёрныя адклады. Асноўныя даліны — пойменныя, выпрацаваныя, з невялікімі перападамі падоўжнага профілю.
Гідраграфія
Гідраграфічная сетка прадстаўлена далінамі Заходняга Буга з прытокамі Мухавец, Спанаўка, Серадовая рэчка і інш. Правыя прытокі Буга, якія бяруць пачатак з затарфаваных азёрападобных паніжэнняў, уяўляюць сабой выцягнутыя паралельна галоўнай рацэ адрэзкі старычных утварэнняў з выпрацаванымі поймамі.
Глебы і расліннасць
Пашыраны тарфяна-балотныя глебы. Пад лесам каля 25 % плошчы, распаўсюджаны нізінныя балоты. Пад раллёй каля 35 % тэрыторыі. Шмат плошчаў былой кар’ернай здабычы торфу, частка з іх рэкультывавана пад сенажаці і сажалкі.
Euphthiracaridae
Euphthiracaridae — сямейства кляшчоў падатраду Oribatida.
Аўсянка (значэнні)
Аўсянка мае наступныя значэнні:
Аўсянка — назва геаграфічных аб'ектаў.
1567
1567 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 1567 год нашай эры, 567 год 2 тысячагоддзя, 67 год XVI стагоддзя, 7 год 7-га дзесяцігоддзя XVI стагоддзя, 8 год 1560-х гадоў.
Войніна
Войніна (Войнино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Браты Стругацкія
Браты Стругацкія (Братья Стругацкие) — рускія пісьменнікі-фантасты. Браты, сааўтары Аркадзь Натанавіч Стругацкі (1925 — 1991) і Барыс Натанавіч Стругацкі (1933 — 2012).
Ёцішкі
Ёцішкі (, Ётишки) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Мулярскага сельсавета. Ліквідавана 20 чэрвеня 2008 года.
Crataegus intricata
Crataegus intricata — від кветкавых раслін сямейства. Расце натуральна ў Паўночнай Амерыцы. Вырошчваецца ў многіх краінах свету ў якасці дэкаратыўнай расліны.
Батанічнае апісанне
Куст або невялікае дрэва, калючае, вышынёй каля 5—7 метраў. Лісце лопасцевае, шырокаяйкападобнае з падвойнымі зубчастымі бакамі. Кветкі белыя, сабраны ў парасонікі. Чашачка складаецца з 5 лісточкаў калякветніка, вяночак з 5 круглых пялёсткаў, 1 песціка і шматлікіх тычынак унутры кветкі. Плады пунсовага колеру дасягаюць да 2 см у дыяметры. Яны салодкія і ядомыя.
Прымяненне
Дэкаратыўная расліна, высаджваецца ў парках і садах. Цвёрдую драўніну выкарыстоўваюць для тачэння вырабаў, кару і адвар — для афарбоўвання тканін у чырвоны колер. Плады абсмажваюць у цукры і робяць з іх варэнне, жэле, заменнікі кавы і гарбаты. Для атрымання хлеба з фруктовым смакам у цеста часта дадаюць муку з сухафруктаў.
Леў Барысавіч Алімаў
Леў Барысавіч Алімаў (нар., ) — беларускі мастак-графік, кніжны ілюстратар.
Біяграфія
Нарадзіўся года ў г. Брэсце (Беларусь). Скончыў у 1970 годзе. Удзельнік мастацкіх выставак з 1970 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1989 года. Жыве ў г. Брэсце.
Творчасць
Працуе ў станковай і кніжнай графіцы.
Асноўныя творы: лісты «Старая яблыня», «Карані», «Спелы плод», «Новы Вавілон», ілюстрацыі да зборніка паэзіі «Прыбліжэнне» А. Каско.
Творы знаходзяцца ў музеі «Кніга» (Масква),, музеі «Мальбарк» (Польшча), Палацы Нацый ААН (Жэнева), «» (Лондан), (ЗША), Файн Арт-цэнтры (ЗША), «Талер Галерэя Форт» (Іспанія), Музеі гравюры ў Маастрыхце (Нідэрланды), Экслібрыс-цэнтры ў Нансі (Францыя), музеі ўніверсітэта Тамэ (Японія).
Удзельнік больш за 100 міжнародных конкурсных выставак графічнага мастацтва ў Бельгіі, Балгарыі, Вялікабрытаніі, Германіі, Іспаніі, Італіі, Нідэрландах, Польшчы, Расіі, ЗША, на Украіне, у Францыі, у Швецыі, Швейцарыі, Японіі, Эстоніі, Літве, Нарвегіі, Бразіліі. Лаўрэат міжнародных конкурсных выставак графічнага мастацтва. Правёў 6 персанальных выставак у Беларусі, Расіі, Германіі і ЗША.
Узнагароды
Акадэмік графікі Беларускай акадэміі выяўленчых мастацтваў (1995). Узнагароджаны медалём БСМ «За заслугі ў выяўленчым мастацтве» і медалём Францыска Скарыны (2009).
Міжнародны біяграфічны цэнтр (г. Кембрыдж, Вялікабрытанія) назваў Алімава «Чалавекам года», узнагародзіўшы медалём «За дасягненні ў XX стагоддзі».
8 кастрычніка 2015 года Льву Алімаву было прысвоена ганаровае званне Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь.
NGC 275
NGC 275 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-22, VV 81, ARP 140, IRAS00485-0720, PGC 2984) — пекулярная спіральная галактыка з перамычкай у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўлучаны ў Атлас пекулярных галактык як Arp 140.
Валодае маленькім і вельмі яркім ядром. Размешчана побач (вуглавая адлегласць 44") і ўзаемадзейнічае з лінзавістай галактыкай NGC 274 . Хоць у праекцыі на маляўнічую плоскасць іх падзяляе толькі 8 кпк, відаць, яны разнесены ўздоўж праменя зроку, бо NGC 275 выяўляе толькі слабыя прыкметы прыліўных абурэнняў, а ў NGC 274 такіх прыкмет не выяўлена . Крывая кручэння і маса галактыкі былі вымераны ў 1973 годзе.
1846 год у гісторыі астраноміі
1846 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Ерней Копітар
Ерней (Варфаламей) Копітар (славен. Jernej Bartol Kopitar;, Рэпне — , Вена) — славенскі лінгвіст, адзін з заснавальнікаў славістыкі.
Біяграфія
Скончыўшы гімназію ў Любляне, Копітар стаў гувернёрам у доме Зігмунда Цойза, а ў 1808 годзе пераехаў у Вену, дзе заняўся вывучэннем юрыспрудэнцыі, а таксама славянскіх моў. Працаваў у Венскай прыдворнай бібліятэцы бібліятэкарам, а пасля дырэктарам і цэнзарам па выданнях на новагрэчаскай і славянскіх мовах.
У 1808 году Копітар апублікаваў першую граматыку славенскай мовы, Slovnica slovanskega jezika na Kranjskem, Koroškem in Štajerskem («Граматыка славянскай мовы Краіны, Карынціі і Штырыі»). Ён таксама выдаў зборнік Glagolita Clozianus (1836), у які ўвайшлі так званыя «Брыжынскія (Фрэйзінгенскія) урыўкі» (славен. Brižinski spomeniki), найстаражытны вядомы тэкст на славенскай і першы тэкст, напісаны на славянскай мове лацінкай, з перакладам і каментарыямі. Высунуў тэорыю аб паннонскім паходжанні царкоўнаславянскай мовы, пасля адхіленая навуковай супольнасцю. Займаўся лексікаграфіяй, рэфармаваннем алфавіту, складаннем падручнікаў, зборам фальклору і асветніцкай дзейнасцю. Дзякуючы яго намаганням у 1817 годзе ў люблянскім ліцэі адкрылася кафедра славенскай мовы. Копітар падтрымліваў сяброўскія адносіны з Вукам Караджычам і дапамагаў яму ў працы над стварэннем літаратурнай сербскай мовы, нягледзячы на ​​тое, што ў бытнасць цэнзарам Венскай бібліятэкі адмовіўся прапусціць кнігу Караджыча аб паразе Першага Сербскага паўстання. Копітар таксама ўпершыню адзначыў падабенства паміж няроднаснымі мовамі Балканаў.
Аператар Лапласа
Апера́тар Лапла́са, ці лапласія́н — лінейны дыферэнцыяльны аператар
Δ
, які зададзенай функцыі
u(x, y, z)
ставіць у адпаведнасць функцыю
Δu(x, y, z)
. У прамавугольных дэкартавых каардынатах мае выгляд Для функцыі адной пераменнай супадае з аператарам 2-й вытворнай.
Ураўненне
Δu = 0
Абазначэнне
Спіс абвінавачаных Нюрнбергскага працэсу
У спісе ў алфавітным парадку прадстаўлены былыя кіраўнікі гітлераўскай Германіі, у дачыненні да якіх, з 20 лістапада 1945 па 1 кастрычніка 1946 года, праводзіліся судовыя разборы ў Міжнародным ваенным ў Нюрнбергу.
Нюрнбергскі працэс з'яўляўся галоўным міжнародным судовым працэсам супраць кіраўнікоў гітлераўскага рэжыму ў Міжнародным ваенным трыбунале. Разборы праводзіліся ў адпаведнасці з рашэннем Лонданскай канферэнцыі саюзных дзяржаў, на якой быў зацверджаны статут трыбунала. Абвінавачанымі на дадзеным працэсе сталі 24 вышэйшыя нацысцкія кіраўнікі. На працэсе былі прад'яўленыя абвінавачванні па чатырох пунктах: У выніку 12 абвінавачаных былі асуджаныя да смяротнага пакарання, яшчэ сямёра — да розных тэрмінаў зняволення, трое былі апраўданыя. Адзін абвінавачаны пакончыў з сабой да пачатку працэсу, яшчэ адзін быў прызнаны невылечна хворым.
У спісе прадстаўлены персоны, уключаныя ў спіс абвінавачаных Нюрнбергскага працэсу, у тым ліку тыя, хто не паўстаў перад судом. У заўвагах пазначаны зноскі на крыніцы па кожнай персоны.
Шэлегоўка (Манастыршчынскі раён)
Шэлегоўка (Шелеговка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гогалеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Алей (міфалогія)
Алей (Ἀλεός) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Цар Тэгеі. Сын Афіданта. Жонка Неэра (альбо Клеабула). Дзеці Аўга, Кефей і Лікург (альбо дзеці Лікург, Амфідамант, Кефей і Аўга). Успадкоўваў бацьку. Пасля смерці Эпіта прыняў царскую ўладу. Пабудаваў храм Афіны Алеі у Тэгеі і ўзвёў для сябе палац, заснаваў горад Тэгею.
Заснаваў таксама горад Алея. Хату Алея паказвалі ў Тэгеі.
Дзейсная асоба трагедыі Еўрыпіда «Аўга».
Ганна Фёдараўна Заслаўская
Ганна Заслаўская (? — 1571/1572) — вялікалітоўская арыстакратка.
Біяграфія
У 1549 годзе пасля смерці мужа пераехала ў Заслаўе, дзе займалася адукацыяй і выхаваннем дзяцей. У 1555 годзе апякунства над сынам перайшло да вялікага гетмана літоўскага Мікалая Радзівіла Рудога. У 1560 годзе яна атрымала сінекуру для свайго сына Яна пры двары Фердынанда I, імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі.
У 1565 годзе выйшла замуж за рускага ваяводу. Памерла ў 1571 ці 1572 годзе.
Сям’я
У першым шлюбе з Янам Юр’евічам Глябовічам, ваяводам віленскім, мела сына і трох дачок.
Мадам дэ Лавернь
Мадáм дэ Лавернь (Madame de Lauvergne; вядомая як Ленадарыда; 1620 ― 167?) ― французская паэтэса, прадстаўніца прэцыёзнай літаратуры.
Біяграфія
Дзявочае прозвішча ― Ле Ру. Існуе зусім мала інфармацыі пра паэтку Ле Ру, якая выдала дыхтоўны зборнік паэзіі пад імем Мадам дэ Лавернь.
Лесбіянка, мадам дэ Лавернь прызналася ў адным з сваіх санетаў у каханні да мадмуазэль Гадфруа ― «Санет да мадмуазэль Гадфруа».
Жардэлі
Жардэ́лі (, Жардели) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Мягунскага сельсавета.
Chlamyphorus truncatus
Chlamyphorus truncatus — від браняносцаў сямейства. Сустракаецца ў цэнтральнай частцы Аргенціны, дзе насяляе сухія лугі і плоскія пясчаныя ўчасткі, парослыя кактусамі і калючымі кустамі.
Агульныя звесткі
Вырастае да 90-115 мм без уліку хваста, адрозніваецца бледна-ружовай або ружовай афарбоўкай. Пры спалоху ён здольны за некалькі секунд цалкам закапацца ў зямлю.
Гэта начная жывёла. Ён выкопвае ў сухой глебе каля мурашнікаў невялікія норы. Харчуецца ў асноўным мурашкамі або іх лічынкамі, знаходзячы і тых і іншых каля сваёй нары. Таксама часам есць чарвякоў, слімакоў, насякомых і іх лічынак, а таксама розныя расліны, у тым ліку есць карані раслін.
Большую частку часу праводзіць пад зямлёй, гэта рыючая жывёла, падобная па спосабу жыцця на златакрата або прадстаўніка роду. Вялікімі пярэднімі лапамі жывёла змешвае пясок і практычна «плыве» ў ім, як маглі б плыць у вадзе. Формай цела гэты браняносец нагадвае тарпеду, яго галава прыкрытая шчытком для абароны ад пяску.
Ахоўны статус
У 1996 годзе Міжнародны саюз аховы прыроды класіфікаваў гэты від як «які знаходзіцца ў небяспецы». У 2006 годзе від ужо характарызаваўся як «блізкі да пагрозы», што азначае меншую ступень небяспекі. З 2008 года ён характарызуецца як «від, аб становішчы якога недастаткова даных». Аднак адзначаецца, што пагрозу гэтаму віду ўяўляе разбурэнне асяроддзя яго пражывання, часткова звязанае з развядзеннем буйной рагатай жывёлы.
Гэты браняносец сустракаецца на шэрагу ахоўных тэрыторый, уключаючы. Законы як Аргенціны, так і асобных яе рэгіёнаў абараняюць гэтага браняносца.
Ціхан (Молард)
Ціхан (нар. 15 ліпеня 1966 года) — епіскап Амерыканскай Праваслаўнай Царквы; з 2012 года — яе прадстаяцель з тытулам Бласлаўлёнейшага архіепіскапа Вашынгтонскага, Мітрапаліта усёй Амерыкі і Канады. У 2005-2012 гадах — архіепіскап Філадэльфійскі і Усходне-Пенсільванскі. Свецкае імя — Марк Рэйманд Молард.
Нарадзіўся ў Бостане, штат Масачусетс, 15 ліпеня 1966 года, старэйшы з трох дзяцей, якія нарадзіліся ў Фрэнсіса і Элізабэт Молар. Ён выхоўваўся ў Епіскапальнай царкве.
У 1989 годзе ён перайшоў ў праваслаўную царкву з Епіскапальнай царквы. Увосень таго ж года ён пачаў вучыцца ў Свята-Ціханаўскай семінарыі (Пенсільванія). Праз год ён паступіў паслушнікам у манаскую суполку Свята-Ціханаўскага манастыра.
Пасля атрымання ступені магістра багаслоўя ў 1993 годзе быў прызначаны выкладчыкам па вывучэнні Старога Запавету.
У 1995 годзе быў пастрыжаны ў малую схіму архіепіскапам Германам (Свайко) і атрымаў імя Ціхан у гонар святога Ціхана Маскоўскага. Пазней у тым жа годзе ён быў пасвечаны ў сан дыякана і святарства ў Свята-Ціханаўскім манастыры. У 1998 годзе ён быў узведзены ў сан ігумена, а ў 2000 годзе - у сан архімандрыта. У снежні 2002 года мітрапаліт Герман прызначыў Ціхана намеснікам настаяцеля манастыра.
Падчас восеньскай сесіі Сінода 20-23 кастрычніка 2003 года архімандрыт Ціхан быў абраны епіскапам Паўднёвага Ханаана і вікарыем мітрапаліта Германа. Ціхан быў пасвечаны ў епіскапства 14 лютага 2004 года архіепіскапам Германам, стаўшы епіскапам Паўднёвага Ханаана.
Вераб’ёўка (Пухавіцкі раён)
Вераб’ёўка (, Веробьёвка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 36,5 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 52,5 км ад Мінска, 14,5 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы.
Назва
Патранамічная назва, утвораная ад асновы верабей.
Гісторыя
Заснаваная ў 1920-я гады, месца пасялення жыхароў Азярычына.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
NGC 276
NGC 276 (іншыя абазначэнні — IC 1591, ESO 474-34, MCG −4-3-21, AM 0049-225, IRAS00496-2257, PGC 3054) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васіль Барысавіч Далгалёў
Васі́ль Бары́савіч Далгалёў (нар., г. Рагачоў) — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
Да 10 красавіка 1995 года быў дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання.
З 4 жніўня да 10 кастрычніка 1995 года быў начальнікам Службы кантролю Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. 10 кастрычніка 1995 года быў прызначаны намеснікам Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь. 20 кастрычніка таго ж году быў уключаны ў склад калегіума Савета міністраў. 2 снежня 1998 года быў прызначаны першым намеснікам прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
З 13 сакавіка 2000 года да 9 сакавіка 2004 года быў старшынёй Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта.
З 24 кастрычніка 2000 года член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 2-га склікання. 25 сакавіка 2004 года быў прызначаны Падпаўночным прадстаўніком Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — намеснікам Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь, у сувязі з чым скончыўся яго мандат дэпутата.
4 жніўня 2006 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі, адстаўлены быў 8 снежня 2011 года.
З сакавіка 2012 — саветнік старшыні праўлення ААТ «Белгазпрамбанк».
Сералогія
Серало́гія (ад Serum — сыроватка) — навука аб уласцівасцях сыроваткі крыві. Звычайна пад сералогіяй разумеюць профіль імуналогіі, які вывучае ўзаемадзеянне антыцелаў сыроваткі з антыгенам.
Сералагічныя рэакцыі могуць быць прамымі (двухкампанентныя) — аглютынацыя, пасіўная гемаглютынацыя, прэцыпітацыя і інш., і ўскоснымі (трохкампанентныя) — рэакцыя нейтралізацыі (напрыклад, мікроба), рэакцыя тармажэння гемаглютынацыі. З некалькіх «простых» складваюцца складаныя сералагічныя рэакцыі: бактэрыёліз, рэакцыя звязвання камлементу і інш. Распаўсюджаныя таксама імунафлюарэсцэнтныя метады, заснаваныя на афарбоўцы антыцелаў (антыгенамі) флюарахромамі. Асаблівы від сералагічныя рэакцыі — выяўленне імабілізацыі рухомых формаў мікраарганізмаў (напрыклад, рэакцыя імабілізацыі бледных трэпанем пры сіфілісе). Некаторыя сералагічныя даследаванні праводзяць не ў прабірцы, а непасрэдна ў арганізме эксперыментальных жывёл.