cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Буркіна-Фасо
Эканоміка
Грашовая адзінка — франк КФА. ВУП на душу насельніцтва — каля 2000 долараў (2018). Вельмі высокія тэмпы росту насельніцтва ў сукупнасці з беднай разведанай рэсурснай базай, нестабільным кліматам і адсутнасцю выхаду да мора — усё гэта неспрыяльна адбіваецца на эканоміцы і робіць Буркіна-Фасо адной з бяднейшых дзяржаў свету. Вельмі высокі ўзровень карупцыі. Значную частку ВУП фарміруе міжнародная дапамога. 90 % працуючых займаюцца натуральнай сельскай гаспадаркай, якая пакутуе ад частых засух.
Асноўная экспартная культура — бавоўна. Таксама вырошчваюцца арахіс, алейная пальма, сорга, кукуруза. Гадуюцца авечкі і козы. Вядзецца здабыча золата і цынку. Буркіна-Фасо — чацвёрты ў Афрыцы вытворца золата. Апрацоўчай прамысловасць прадстаўлена вырабам напояў, апрацоўкай бавоўны. Чатыры пятых буркінійскага экспарту ў 2016 годзе склалі золата (58 %), цынк і бавоўна У канцы лістапада 2017 дала ток сонечная электрастанцыя магутнасцю 33 МВт у Загтулі, недалёка ад Уагадугу. На той момант гэта быў самы вялікі аб’ект сонечнай энергетыкі ў Заходняй Афрыцы
Святы
Святочныя і непрацоўныя дні: Новы год, 3 студзеня, канец Рамадана, першы панядзелак пасля Вялікдня, 1 мая, Табаскі, Ушэсце, 4 жніўня — Дзень Рэвалюцыі, Дзень нараджэнні прарока Мухамеда, 15 жніўня, 11 снежня — Дзень Незалежнасці (з 1993), Каляды. Выходны — нядзеля.
Культура
Буркіна-Фасо з’яўляецца адной з вядучых афрыканскіх краін у галіне кінематографа. Ідрыс Уэдраага з фільмам «Закон» (1990) стаў адзіным (на 2016 год) афрыканскім рэжысёрам, хто атрымаў Гран-пры Канскага кінафестывалю. У краіне кожны няцотны год праводзіцца «Фестываль кіно і тэлебачання краін Афрыкі» ў Уагадугу.
Спорт
Буркіна-Фасо прымала ўдзел у 9 летніх Алімпійскіх гульнях. Краіна дэбютавала на летніх Алімпійскіх гульнях у Мюнхене пад назвай Верхняя Вольта, аднак затым прапусціла Гульні ў Манрэалі, Маскве і Лос-Анджэлесе, вярнуўшыся ў алімпійскую сям’ю толькі ў 1988 годзе на Гульнях у Сеуле ўжо пад назвай Буркіна-Фасо. З тых часоў спартсмены Буркіна-Фасо ўдзельнічалі ва ўсіх летніх Гульнях. На жаль, у скарбонцы Буркіна-Фасо няма ніводнага алімпійскага медаля. Хочацца верыць, што краіна сумленных людзей абавязкова парадуе сваіх заўзятараў у 2020 годе ў Токіа.
На тэрыторыі краіны праходзіць штогадовая міжнародная велагонка Тур ёй Фасо, якая з’яўляецца афрыканскім аналагам Тур дэ Франс.
Умовы прыезду
Дабрацца да сталіцы Буркіна-Фасо — Уагадугу — можна праз сталіцы еўрапейскіх дзяржаў. Найбольш інтэнсіўная авіясувязь з Парыжам. Для ўезду ў Буркіна-Фасо абавязковыя: кароткатэрміновая віза (можна аформіць у аэрапорце Уагадугу на тэрмін да трох месяцаў) або доўгатэрміновая віза (афармляецца ва Упраўленні іміграцыйнага кантролю Міністэрства бяспекі на тэрмін да аднаго года). Абавязкова прышчэпка супраць жоўтай ліхаманкі, настойліва рэкамендуюцца прышчэпкі супраць дыфтэрыі, слупняку, поліяміэліту, менінгіту А і C, тыфу, гепатыту А і B. Па прыбыцці ў краіну мэтазгодна звязацца з консульскай установай сваёй краіны (для грамадзян Беларусі гэта консульства Расіі ў Рэспубліцы Кот-д’Івуар) з тым, каб атрымаць рэкамендацыі па нормах асабістай бяспекі з улікам асаблівасцей унутранай сітуацыі ў краіне. Абмежаванняў на ўвоз і вываз замежнай і мясцовай валюты няма. Пры вывазе з краіны прадметаў старажытнасці патрабуецца дазвол Савета па ахове нацыянальных і культурных помнікаў.
Беларуская маладзёжная
Назву Белару́ская маладзёжная мелі:
Багданава (Сямлёўскае сельскае паселішча)
Багданава (Богданово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Паўстанне Юр’евай ночы
Паўстанне Юр'евай ночы (1343—1345) — буйнейшае ў Сярэднявеччы выступленне эстаў супраць немцаў у Эстоніі.
Крыніцы
З разумелых прычын, крыніц эстонскага паходжання пра Паўстанне няма. Асноўныя крыніцы — тры хронікі нямецкага паходжання, але і яны дайшлі да нас не ў арыгінале.
Найбольш падрабязна звесткі пра Паўстанне дае г.зв. Лівонская малодшая рыфмаваная хроніка, яе аўтар Барталамей Гунеке быў сучаснікам падзей, займаў нейкую пасаду (найверагодней, святарскую) пры ордэнскім фогце ў Ярвэ і быў добра інфармаваны. Але хроніка Гунеке дайшла да нас толькі ў пераказе хронікі Іагана Рэнера, які ў 16 ст. быў служачым Ордэна і, як думаюць, значна адрэдагаваў звесткі Гунеке пра падзеі 1343 года. Другая значная крыніца — «Хроніка Лівоніі» Германа Вартберга, капелана пры Лівонскім ландмайстры Тэўтонскага ордэна ў 2-й палове 14 ст., які скончыў сваю Хроніку ў 1378 годзе і адлюстроўваў у ёй погляд Ордэна на Паўстанне. Трэцяя крыніца — рыфмаваная хроніка Віганда Марбургскага, складзеная ў канцы 14 ст., у ёй найбольш каштоўныя звесткі пра карную ордэнскую аперацыю восені 1343 года. Але з Хронікі Віганда ў арыгінале да нас дайшла нязначная частка, у асноўным яна вядома з лацінскага перакладу сярэдзіны 15 ст. З рускіх крыніц пра Паўстанне згадвае толькі Наўгародскі першы летапіс, пскоўскія летапісы абмежаваліся апісаннем паходу пскавічоў супраць Дэрпцкага біскупства летам 1343 года.
Гунеке характарызуе Паўстанне як палітычны рух скіраваны на поўнае знішчэнне нямецкага прыгнёту і самых немцаў у Эстоніі. Герман Вартберг апраўдвае дзеянні Ордэна, паказваючы Паўстанне як крывавы бунт адкінуўшых хрысціянства паганцаў. Віганд Марбургскі бачыў Паўстанне як сялянскае, прычынаю якога было цяжка сацыяльна-эканамічнае становішча сялян у дацкіх уладаннях у Эстоніі.
Прычыны
Падпарадкаваўшы ліваў і летаў, немцы ў 1208 годзе пачалі актыўныя дзеянні супраць эстаў. Сустрэўшы іх супраціўленне, а таксама дапамогу эстам з боку рускіх, рыжскі біскуп Альберт спадзяючыся замацавацца на поўдні Эстоніі заклікаў да дзеянняў на поўначы Эстоніі дацкага караля Вальдэмара II. Датчане здолелі завалодаць трымя паўночнымі раёнамі краіны — паветамі Равяля, Хар'ю і Віру. Але ў 1227 годзе дацкія ўладанні ў Эстоніі былі акупаваны немцамі і толькі ў 1238 годзе вернуты датчанам пасрэдніцтвам Папы рымскага.
За 1227—1238 г. большая частка зямель была раздадзена васалам нямецкага паходжання, якія да 1238 года складалі звыш 80 % ад агульнай колькасці васалаў у раёнах, якія вярталіся Даніі. Карпаратыўная супольнасць нямецкіх васалаў у дацкіх уладаннях у Эстоніі была мацнейшай чым у іншых частках Прыбалтыкі, тымчасова як улада дацкага караля тут была амаль намінальнай, таму фактычна ўлада ў рэгіёне належала нямецкіх феадалам. Гэты факт трэба мець на ўвазе пры разглядзе прычын Паўстання.
З 1270-1280-х пачалося прымусовае адчужэнне васаламі сялянскіх зямель пад маёнткі, а таксама павелічэнне павіннасцей сялян, у т.л. паншчыны — з-за гэтага ўзмацніўся антаганізм паміж немцамі-землеўласнікамі і эстамі-сялянамі. У параўнанні з заможнасцю эстаў у пачатку 13 ст., паводле Генрыха Латвійскага, да сярэдзіна 14 ст. яны былі загнаныя ў жабрацкія і паднявольныя ўмовы існавання. Таксама, хоць за 100 гадоў, паміж заваёвай датчанамі зямель эстаў і Паўстаннем, у Эстоніі і была праведзеная хрысціянізацыя, хрысціянства, якое прапаведвалася на чужой для народа мове, збольшага было сімвалам нямецкага гнёту. Пры гэтым у народзе на памяці былі паданні пра колішнюю самастойнасць і колішнія паўстанні супраць немцаў.
Падрыхтоўка
Паўстанне не было стыхійным, а стала вынікам эсцкага руху, ініцыятары якога спачатку паслалі скаргу дацкаму каралю, дзе прасілі абароны ад гнёту дацкіх васалаў-немцаў, кажучы каралю, што сялянам-эстам ужо «лепей памерці, чым працягваць нікчэмнае існаванне пад гэткім ярмом», бо немцы «гвалцілі іх жонак і дачок, аднімалі маёмасць і саміх заводзілі ў рабства». Аднак паслы эстаў былі затрыманыя служачымі Ордэна. Таксама, сяляне-эсты дацкіх уладанняў у Эстоніі звярталіся са скаргай на васалаў-немцаў да Лівонскага лайндмайстра Тэўтонскага ордэна, але і гэты зварот да вышэйшай улады не меў выніку. Верагодна, пасля гэтага пачалася падрыхтоўка да ўзброенага паўстання. Мэтай паўстання было поўнае фізічнае знішчэнне немцаў у Эстоніі, пад лозунгам «Смерць немцам!» яно і праходзіла. Ініцыятары паўстання паслалі па дапамогу да шведскіх фогтаў у Аба і Выбрагу, што на фінскім беразе, бо вядома, што Швецыя даўно мела планы на Эстонію. Таксама 2 паслоў эстаў былі дасланыя да Пскова. Сам пачатак Паўстання быў прымеркаваны да часу, калі войскі Ордэна былі заняты аблогай пскоўскага прыгарада Ізборска. Паміж сабою эсты выбралі 4 кіраўнікоў.
Першымі паўсталі эсты павета Хар'ю, да іх далучыліся сяляне суседняга павета Ляянемаа, а праз тры месяцы эсты на востр. Саарэмаа (востр. Эзель). Насельніцтва гэтых рэгіёнаў мела вядучую ролю і ў мінулых паўстаннях. Пра ўдзел у Паўстанні насельніцтва іншых раёнаў з крыніц невядома, але паводле ўскосных сведчанняў да Паўстання далучыліся эсты з павета Віру, што ў дацкіх уладаннях, і паветаў Ярва і Вільяндымаа, што ва ўладаннях Ордэна. Такім чынам, Паўстанне ахапіла ўсю Эстонію за выняткам тэрыторыі Дэрпцкага біскупства на паўднёвым усходзе краіны.
Ход паўстання
Паўстанне пачалося па сігнале, запаленай хаце на адным з узгоркаў, як казалася ўжо вышэй, у павеце Хар'ю ў ноч 23.4.1343 г. (вясенні Юр'я). Адначасова паўсталі эсты ў мацерыковай частцы Ляянэ-Саарэмааскага біскупства, т.б. у павеце Ляянемаа. Маёнткі, малыя замкі, цэрквы і капліцы былі спаленыя, немцы, якія трапілі ў рукі паўстанцаў — забітыя, у знішчэнні немцаў, не гледзячы на пол і ўзрост, удзельнічалі і жанчыны. У Падзіскім кляштары былі забіты 28 манахаў. Затым эсты пачалі аблогу замка і горада Таліна, які быў важнейшым цэнтрам Эстоніі, тут паўсталыя чакалі падыходу на дапамогу шведскага войска. У аблозе прымала ўдзел звыш 10 тысяч чалавек, паводле НПЛ — 14 тысяч. У павеце Ляянемаа паўстанцы трымалі ў аблозе Хаапсалу. Немцы былі бяссільны, адно схаваліся па вялікіх замках, і звярнуліся па дапамогу да Ордэна. Гэты зварот быў на руку Ордэну, каб пад відам узнаўлення законнага парадку заняць Дацкую Эстонію, таму ландмайстр хутка адгукнуўся, пагатоў Ордэн мог непакоіць магчымы распаўсюд паўстання і на яго ўладанні.
Аднак, ордэнскія войскі былі заняты аблогай Ізборска, каб выйграць час ландмайстр прапанаваў паўстанцам перамовы. Ён прапанаваў кіраўнікам паўстання прыйсці на перамовы да 4 мая 1343 года ў ордэнскі замак Вейсенштэйн (цяпер Пайдэ), што побач з раёнам паўстання і быў важнай крэпасцю і фарпостам Ордэна на поўначы Эстоніі. Кіраўнікі паўстання прынялі гэту прапанову. Тым часам да поўначы ад Вейсенштэйна адбылася першая сутычка эстаў з атрадам мясцовага ордэнскага фогта, у баі эсты страцілі 300 чалавек забітымі.
Ландмайстр Бурхардт фон Дрэйлебен зняў аблогу Ізборска і разам з войскамі Ордэна, Дэрпцкага біскупства і Рыжскага архібускупства да 4 мая 1343 г. прыбыў у Вейсенштэйн. Да гэтага часу ў Вейсенштэйн прыбылі і 4 кіраўнікі паўстання толькі з 3 праважатымі, а таксама талінскі біскуп. Матывы гэтага неабачлівага кроку кіраўнікоў паўстання цяжка растлумачыць, магчыма, яны таксама цягнулі час, каб дачакацца шведскага дапаможнага войска. Таксама, верагодна, яны атрымалі ад ландмайстра гарантыю бяспекі.
На перамовах у Вейсенштэйне, ландмайстр запытаўся ў кіраўнікоў Паўстання, чаму бязлітасна забіта столькі немцаў, у т.л. малых і старых. Адзін з кіраўнікоў адказаў, што немцы так доўга і жорстка прыгняталі эстаў, што яны болей ужо не маглі цярпець. Тады ландмайстр запытаўся за што былі забіты манахі Падзіскага кляштара. Кіраўнікі адказалі, што і гэтыя манахі заслужылі смерці і наогул, кожны немец, хаця б і ростам у локаць, заслугоўвае смерці. Аднак пры гэтым, кіраўнікі Паўстання заявілі, што калі б ландмайстр навёў парадак і ўзяў эстаў пад сваю ўладу, то яны б згадзіліся яму падпарадкавацца, але немцаў яны цярпець больш не могуць (тут яны відаць мелі на ўвазе немцаў дацкіх-васалаў), хоць на праўдзе не хацелі б мець над сабою паноў. Гатоўнасць кіраўнікоў падпарадкавацца Ордэну выглядае дзіўна, магчыма, гэтым яны толькі хацелі пазбегнуць умяшання Ордэна ў хаду Паўстання. Ландмайтр, заявіўшы, што не можа пакінуць масавыя забойствы без пакарання, загадаў затрымаць кіраўнікоў Паўстання ў Вейсенштэйне, пакуль ён не пакарае паўстанцаў і не вернецца. Кіраўнікі паўстання абурыліся гэтым загадам, патрабавалі адпусціць і аказалі супраціўленне затрыманню, у баі былі пасечаны на кавалкі, паводле Гунеке-Рэнера.
Пасля гэтага, ландмайстр павёў войскі да абложанага паўсталымі Таліна. На шляху немцы мелі некалькі сутычак з атрадамі эстаў, высланымі насустрач з лагеру паўсталых пад Талінам. У адной з сутычак атрад эстаў колькасцю 1,5 тыс. быў цалкам знішчаны, шлях да Таліна быў адкрыты, 14 мая 1343 г. войскі магістра былі ўжо ў 1 мілі ад Таліна. Ландмайстру было вядома, што галоўная частка паўстанцаў стаяла на ўзгорку паміж возерам і балотам. Каб не даць эстам адступіць у балота, дзе цяжкаўзброенаму рыцарству будзе цяжка весці бой супраць пяхоты эстаў, ордэнскаму авангарду была пастаўленая задача адрэзаць паўсталых ад балота. У баі з ордэнскім авангардам эсты страцілі 3 тыс. забітымі, астатнія рассеяныя. Эсты пацярпелі пад Талінам поўную паразу. Верагодна, ролю мела і страта кіраўнікоў.
У лагер ландмайстра прыбылі дацкія ўраднікі з Талінскага замка, якія асцерагаліся прыбыцця прыбыцця запрошаных эстамі шведскіх войскаў і заключылі з ландмайстрам дагавор, паводле якога ўсе дацкія ўладанні ў паўночнай Эстоніі былі перададзены пад абарону Ордэна. У талінскім замку быў размешчаны ордэнскі гарнізон на чале зільяндзіскага комтура Г. фон Герыке, які быў прызначаны часовым штатгальтэрам дацкіх уладанняў у Эстоніі. Пакараўшы смерцю палонных эстаў, ландмайстр з войскам пайшоў у суседні павет Ляанемаа, дзе зняў аблогу з Хаапсалу і неўзабаве задушыў Паўстанне.
18 мая 1343 г. на талінскі рэйд прыбыў выбаргскі фогт Іаган Гатаесан, а 20 мая — абоскі фогт Дан Ніглісан, але было ўжо позна. Часовы штатгальтэр Г. фон Герыке перашкодзіў высадцы шведаў і паведаміў ім, што эсты разбітыя і дацкія ўладанні знаходзяцца пад абаронай Ордэна. Пасля перамоў, 21 мая Герыке і шведскія фогты дамовіліся пра перадачу канфлікту на суд шведскага і дацкага каралёў.
26 мая 1343 г. у Дэрпцкае біскупства ўварвалася пскоўскае войска, пскавічы дайшлі да біскупскага замка Одэмпэ, на злучэнне з імі ійшоў атрад эстаў, астаткі разбітых пад Талінам, колькасцю 3-5 тыс. чалавек. Пра гэты атрад эстаў паведамляе НПЛ. Пскоўскі напад у некаторай ступені адцягнуў сілы немцаў ад задушэння паўстання ў павеце Ляанемаа. Немцам удалося разбіць пскавічаў каля Одэмпэ да злучэння з эстамі, пскавічы змушаныя былі адступіць, злучэнне з эстамі адбылося праз некалькі дзён у ваколіцах памежнага біскупскага замка Вастсэлійна. Пры Вастсэлійне 1.6.1343 г. адбылася бітва пскавічоў і эстаў з немцамі, страты абедзвух бакоў былі вялікія. Пскавічы і эсты адступілі на Русь, у немцаў не было сіл гнацца за імі. Аднак гэты паход пскавічоў ужо нічога не мог зрабіць, бо лёс паўстання быў вырашыны 14 мая пад Талінам.
Вечарам, у дзень Св. Якава 24.7.1343 г., паўстане пачалося і на востр. Эзель (цяпер Саарэма), эсты адначасова перабілі ўсіх немцаў на востраве і пачалі аблогу замка Пёйдэ — адзінага ўмацавання немцаў на востраве. Пасля 8-дзённай аблогі нямецкі гарнізон капітуляваў пад гарантыю безперашкоднага выхаду са зброяй, канямі і ўласнымі рэчамі. Аднак на выхадзе эсты пазабівалі немцаў каменнем. Нямецкая ўлада, і самі немцы фізічна, на Эзелі перастала існаваць — паўстаўшыя былі ўпэўненыя, што да зімы, калі замерзнуць пралівы ім няма чаго баяцца з боку Ордэна, які не меў свайго флоту.
Карная аперацыя Ордэна
Асабліва небяспечнымі кіраўніцтва Ордэна лічыла эстаў з Хар'ю, галоўных арганізатараў Паўстання. Лівонскі магістр Б. фон Дрэйлебен задумаў вынішчыць усіх эстаў, вялікі магістр Людольф Кёніг даў на гэта згоду і паслаў для гэтага з Прусіі ў Лівонію адборнае войска з 700 рыцараў на чале з дасведчаным кіраўніком, агульная колькасць войска магла складаць 2-4 тыс. Гэта самая буйная дапамога з Прусіі за ўсю гісторыю злучанага Ордэна.
З прыбылых у канцы верасня 1343 года прусакаў невялікая колькасць засталася ў Рызе, большая частка ўдзельнічала ў карных аперацыях супраць эстаў — адзін атрад быў размешчаны ў ордэнскім замку Фелін (цяпер Вільяндзі), другі — у замку Вейсенштэйн; трэці — у Таліне. Усім атрадам, паводле Віганда Марбургскага, была пастаўленая задача ў адзін дзень знішчыць эстаў, у т.л. жыхароў Хар'ю, астравіцян і наогул усіх «ворагаў веры». Такім чынам, знішчэнне эстаў было задумана Ордэнам у шырокіх маштабах.
Карная аперацыя ў Хар'ю была праведзеная ў 2-й пал. лістапада 1343 г. пад уласным кіраўніцтвам магістра Б. фон Дрэйлебена. Паводле Віганда, немцы знішчалі эстаў без разбору полу і ўзросту, забіралі маёмасць, палілі паселішчы. Эсты ў Хар'ю восенню 1343 г. не мелі ўжо сіл, каб аказаць актыўнае супраціўленне. Частка эстаў пакінула край, астатнія хаваліся па лясах і балотах. Да гэтага, хутка пачаўся голад, бо значная частка палёў з вясны была не засеяная. Аднак частка эстаў умацавалася на 2 гарадзішчах, якія немцам удалося ўзяць толькі пасля працяглай і крывавай аблогі, трапіўшыя ў палон эсты былі пакараныя смерцю.
Скончыўшы карную аперацыю на мацерыку, у сяр. лютага 1344 г. па лёдзе немцы пераправіліся на востр. Эзель. Немцы сабралі для гэтага вялікае войска, у т.л. дапамогу з Прусіі, ліваў, латгалаў і земгалаў, магчыма, агульнай колькасцю да 20 тыс. Для паходаў на астравы заўсёды збіралася значнае войска, бо час аперацыі быў абмежаваны перыядам замерзласці праліваў. Чакаючы немцаў, эсты на востраве пабудавалі моцную драўляную крэпасць, немцы, выпаліўшы наваколле, аблажылі яе. У дзень вырашальнага штурму немцы страцілі 500 чалавек, эсты — звыш 2000. Кіраўніка паўстання Весэ, які трапіў у палон, катавалі і павесілі. Нягледзечы на поспех, карная аперацыя на востраве не была завершаная, баючыся адлігі на пралівах, магістр адвёў войскі на мацярык.
Канчаткова задушыўшы паўстанне на Эзелі, немцы пачалі пабудову новых умацаванняў на востраве. Замест знішчага Пёйдэ жыхары абавязаныя былі пабудаваць на паўночным узбярэжжы новы замак пад назвай Зонебург (з ням. «замак у адплату»; цяпер Маасаліна), як памяць пра задушэнне паўстання. Таксама быў пабудаваны і біскупскі замак Арэнсбург (цяпер Курэсаарэ), які пазней стаў рэзідэнцыяй мясцовых біскупаў.
Вынікі
Дацкі кароль Вальдэмар IV разумеў, што не мае сілы трымаць свае заморскія ўладанні ў Эстоніі, 29 жніўня 1346 г. ён прадаў Тэўтонскаму ордэну за 19 000 кёльнскіх марак свае эстонскія ўладанні — паветы Хар’ю і Віру. У 1347 г. Тэўтонскі ордэн перадаў гэтыя правінцыі Лівонскаму ордэну.
Паўстанне, карная аперацыя і пераход Хар'ю і Віру да Ордэна мелі значныя сацыяльна-палітычныя наступствы, як для васалаў, так і для сялян. Ордэн, у адрозненне дацкага караля, быў моцным і жорсткім гаспадаром. Падчас паўстання асабліва пацярпелі мелкія васалы, многія загінулі, астатнія ў выніку разарыліся і сышлі з маёнткаў у гарады або наогул з'ехалі з края. Такім чынам, колькасць феадалаў у Эстоніі значна зменшылася. Прэтэнзіі буйных феадалаў Ордэн жорстка перапыняў. З гэтых прычын, хутка феадальны стан у Эстоніі сацыяльна знівеліраваўся і згрупаваўся, стаўшы нават узорам для іншых рэгіёнаў Прыбалтыкі.
Тым часам, эсты зразумелі, што пакуль існуе Ордэн паўстанні марныя, хоць Паўстанне Юр'евай ночы заставалася ў памяці эстаў. Да гэтага дадаліся вялікія людскія страты, асабліва ў паўночных паветах і на Эзелі. Толькі ў павеце Хар'ю колькасць загінулых сялян перасягнула 30 тысяч, т.б. мясцовае эсцкае насельніцтва тут было цалкам вынішчана, у 1346 годзе гэты павет называецца краем спустошаным і незаселеным.
Рагавыя каралы
Рагавыя каралы (Gorgonaria) — парафілетычная група васьміпрамянёвых каралаў (Octocorallia), якая раней разглядаўся ў рангу атраду. Каля 1200 відаў. Жывуць ва ўсіх морах, пераважна на плыткаводдзі і на сярэдняй глыбіні ў трапічнай зоне Атлантычнага, Індыйскага і Ціхага акіянаў. Некаторыя віды з'яўляюцца аб'ектам промыслу. Унутраны шкілет прадстаўнікоў утвораны вапнавымі спікуламі або канцэнтрычнымі слаямі бялку-калагену — гарганіну.
Красная (рака)
Кра́сная — рака ў Асіповіцкім, Бабруйскім і Глускім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Пціч (басейн Дняпра).
Даўжыня 16 км. Плошча вадазбору 80 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,69 v/rv. Пачынаецца з Краснай канавы (Карчанка) за 5 км на паўднёвы захад ад вёскі Тарасавічы Асіповіцкага раёна, вусце каля вёскі Гарадзішча Завалочыцкага сельсавета Глускага раёна. У нізоўі цячэ па лясістай мясцовасці. Рэчышча на працягу 13,6 км ад вытоку каналізаванае. Вадазбор у паўднёвай частцы Цэнтральнабярэзінскай раўніны.
Дыя
Ды́я (, Дыя) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 10 мая 2013 года
Сонечнае зацьменне 10 мая 2013 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 138 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9544 і дасягнула свайго максімуму ў 00:26:20 UTC у пункце з каардынатамі 2° пн. ш. 175° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 3 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 173 км.
Зацьменне 10 мая 2013 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2013 годзе і 27-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 13 лістапада 2012 года, наступнае — 3 лістапада 2013 года.
Ашмянскае благачынне
Ашмянскае благачынне, Ашмянская благачынная акруга — акруга ў Лідскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Пётр Петлеха.
Гайнік
Га́йнік (Epipactis) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны вышынёй да 1 м, з прамастойным сцяблом і моцным паўзучым або пакарочаным карэнішчам. Лісце чаргаванае, простае, сядзячае, з гладкім краем. Кветкі паніклыя, пераважна ў аднабокіх доўгіх і рыхлых гронках. Колер кветак белы, ружовы, цёмна-чырвоны, зеленаваты і інш. Плод — сухая каробачка.
Лекавыя і дэкаратыўныя расліны.
Распаўсюджанне
Род налічвае каля 25 (70 ) відаў, пашыраных ва ўмераных абласцях Еўразіі, Афрыцы і Паўночнай Амерыцы.
Bythograeidae
Bythograeidae — невялікае сямейства крабаў з падсекцыі, якое вылучаецца ў манатыпнае надсямейства Bythograeoidea. Жывуць на вялікай глыбіні паблізу гідратэрмальных крыніц сярэдзінна-акіянічных хрыбтоў. Сямейства змяшчае 16 відаў у шасці родах. Іх роднасныя адносіны з іншымі крабамі няясныя. Лічыцца, што яны харчуюцца бактэрыямі і іншымі мікраарганізмамі.
Гіпотэза Бёрча — Свінертан-Даера
У матэматыцы, гіпо́тэза Бёрча — Сві́нертан-Да́ера — адкрытая праблема ў тэорыі лікаў, матэматычная здагадка пра ўласцівасці эліптычных крывых.
Гіпотэза суадносіць арыфметычныя даныя, звязаныя з эліптычнаю крывою E над лікавым полем K, з паводзінамі L(E, s) крывой E у пункце s = 1. А іменна, выказана здагадка, што абелевай групы E(K) пунктаў крывой E раўняецца парадку нуля функцыі L(E, s) у пункце s = 1, а першы ненулявы каэфіцыент у раскладанні Тэйлара функцыі L(E, s) у s = 1 вызначаецца больш тонкімі арыфметычнымі характарыстыкамі крывой E над K.
Найбольш яркім дасягненнем па стане на 2014 год астаецца даказанае ў 1977 годзе Джонам Коўтсам і Эндру Уайлсам сцвярджэнне, справядлівае для вялікага класа эліптычных крывых аб тым, што калі крывая E утрымлівае бесканечна многа рацыянальных пунктаў, то L(E, 1) = 0.
Перадумовы
даказаў : група на эліптычнай крывой мае канечны. Гэта азначае, што для любой эліптычнай крывой існуе канечнае падмноства рацыянальных пунктаў на крывой, з якіх можна спарадзіць усе астатнія рацыянальныя пункты.
Калі колькасць рацыянальных пунктаў на крывой, то некаторы пункт з канечнага базіса павінен мець бесканечны парадак. Лік незалежных базісных пунктаў з бесканечным парадкам называецца крывой і з'яўляецца важнаю  ўласцівасцю эліптычнай крывой.
Калі ранг эліптычнай крывой роўны 0, тады крывая мае толькі канечны лік рацыянальных пунктаў. З другога боку, калі ранг крывой большы за 0, то крывая мае бесканечна многа рацыянальных пунктаў.
Хаця Мордэлава тэарэма паказвае, што ранг эліптычнай крывой заўсёды канечны, яна не дае эфектыўнага спосабу вылічэння рангу кожнай крывой. Ранг некаторых эліптычных крывых можна вылічыць, карыстаючыся лікавымі метадамі, але (на сённяшнім узроўні ведаў) яны не паддаюцца абагульненню на ўсе крывыя.
L-функцыя L(E, s) можа быць вызначана для эліптычнай крывой E пабудаваннем з колькасці пунктаў на крывой па модулю кожнага простага p. Гэтая L-функцыя з'яўляецца аналагам дзэта-функцыі Рымана і, вызначанага для бінарнай. Яна з'яўляецца адмысловым выпадкам.
Натуральнае азначэнне функцыі L(E, s) збягаецца толькі пры тых камплексных s, для якіх Re(s) > 3/2. выказаў здагадку, што функцыю L(E, s) можна на ўсю камплексную плоскасць. Гэтая здагадка была ўпершыню даказана Дойрынгам для эліптычных крывых з. Пазней было паказана, што гэта справядліва для ўсіх эліптычных крывых над Q, як вынік з.
Пошук рацыянальных пунктаў на эліптычных крывых агульнага выгляду — складаная праблема. Пошук пунктаў на эліптычнай крывой па модулю пэўнага простага p ідэйна няхітры, бо неабходна праверыць толькі канечнае мноства магчымасцей. Аднак, пры вялікіх простых знаходжанне пунктаў будзе вылічальна натужлівым.
Гісторыя
У пачатку 1960-х гг. займаўся на камп'ютары EDSAC у вылічэннем колькасці пунктаў па модулю p (абазначаецца як Np) для вялікай колькасці простых p на эліптычных крывых, ранг якіх быў вядомы. На аснове вынікаў вылічальных эксперыментаў Свінертан-Даер выказаў здагадку, што Np для крывой E з рангам r падпарадкоўваецца асімптатычнаму закону
дзе C — пастаянная.
Першапачаткова здагадка грунтавалася на не вельмі пераканаўчых заканамернасцях на графіках; гэта дало падставы для пэўнага скептыцызму. Праз нейкі час накапіліся лікавыя даныя на карысць здагадкі.
Гэта, у сваю чаргу, прывяло іх да агульнай здагадкі аб паводзінах L-функцыі крывой L(E, s) у пункце s = 1, а іменна, што яна будзе мець нуль парадку r у гэтым пункце. Гэта была праніклівая гіпотэза для таго часу, калі ўлічыць, што аналітычны працяг функцыі L(E, s) быў устаноўлены яшчэ толькі для крывых з камплексным множаннем, якія былі таксама асноўнаю крыніцай лікавых прыкладаў. (Варта заўважыць, што L-функцыі з пэўнага погляду з'яўляецца больш натуральным аб'ектам для даследавання; у такім выпадку гэта азначае, што трэба разглядаць, а не нулі.)
Гіпотэза пазней была пашырана, каб уключыць прадказанне дакладнага значэння першага ненулявога каэфіцыента рада Тэйлара L-функцыі ў пункце s = 1. Згодна з гіпотэзай гэты каэфіцыент раўняецца
дзе велічыні ў правай частцы — гэта інварыянты крывой, якія даследаваліся, , Шафарэвічам і іншымі: у формулу ўваходзяць парадак , парадак , і базіса рацыянальных пунктаў.
Цяперашні стан
Нічога не даказана для крывых з рангам, большым за 1, хоць на карысць гіпотэзы сведчыць вялікая колькасць лікавых дадзеных.
Вынікі
Як і з гіпотэзы Рымана, са здагадкі Бёрча — Свінертан-Даера вынікае мноства вывадаў, у тым ліку наступныя два:
Валадарэц
Валадарэц (Володарец) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Баеўскі раён
Баеўскі раён (Ба́евский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Баева, размешчанае за 230 км на захад ад Барнаула.
NGC 1511A
NGC 1511A (іншыя абазначэнні — ESO 55-5, IRAS04001-6756, PGC 14255) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Паўднёвая Гідра.
Баеўскі раён
Геаграфія
Раён размешчаны ў паўночна-заходняй частцы края. Мяжуе з Каменскім, Цюменцаўскім, Зав’ялаўскім, Благавешчанскім, Суецкім і Панкрушыхінскім раёнамі.
NGC 1511A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Баеўскі раён
Геаграфія
Рэльеф — слабахвалістая раўніна прыобскага лесастэпу. На тэрыторыі раёна размешчана больш за 130 азёр і натуральных вадаёмаў, у тым ліку Лена, Баева, Доўгае, Маставое, Чаротнае і інш. За 3 км ад сяла Баева знаходзіцца возера Салёнае. Працякаюць рэкі Кулунда, Праславуха, Чуман, Пайвёнак. З поўначы на поўдзень тэрыторыю раёна перасякае Кулундзінскі магістральны канал.
Глебы чарназёмныя, сустракаюцца саланчакі. У паўночнай частцы раёна бярозавыя калкі, ва ўсходняй — змяшаны лес, заходняя і паўднёвая — стэпавыя. Расце бяроза, асіна, таполя, хвоя, жоўтая акацыя, глог, шыпшына, каліна. Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −18,7 °C, ліпеня +19,4 °C. Гадавая колькасць ападкаў 330 мм.
Красноўка (рака)
Красноўка, Пружанка — рака ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Вузлянка (басейн Нёмана). Даўжыня 8 км. Пачынаецца за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Старынкі, упадае ў Вузлянку за 2 км на паўночны захад ад вёскі Ельніца. На ўсім працягу каналізаваная.
Спіс планетападобных аб’ектаў
Гэта табліца ўключае планеты, карлікавыя планеты і спадарожнікі планетных памераў (>1000 км у дыяметры), якія ўваходзяць у Сонечную сістэму. Яна аб'ядноўвае інфармацыю пра аб'екты планетных памераў у Сонечнай сістэме і іх уласцівасці, асабліва зважаючы на тыя, якія спецыфічны для планетападобных аб'ектаў і важны для магчымай будучай каланізацыі Сонечнай сістэмы. Таксама азначана ўнутраная структура (планеталагічная мадэль) для тых аб'ектаў, для якіх маюцца даныя. Целы згрупаваны па планета-спадарожнікавых сістэмах і асноўным рэгіёнам Сонечнай сістэмы. Спадарожнікі ідуць за аб'ектамі, вакол якіх яны абарачаюцца ў парадку ўзрастання адлегласці. Для кожнай сістэмы азначана сумарная плошча ўсіх аб'ектаў планетных памераў, якія ўваходзяць у гэту сістэму і маюць цвёрдую паверхню.
Астапкавічы (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Астапкавічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзяць аўтадарогі і. Ля вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Астапкавічы.
IC 4155
IC 4155 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Dendrobatidae
Dendrobatidae — сямейства бясхвостых земнаводных. Прадстаўнікі насяляюць у дажджавых лясах Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі. Невялікія амфібіі, якія дасягаюць памераў ад 1,5 да 6, радзей 7-8 см, якіх можна падзяліць на дзве групы: начных — якія валодаюць цёмнай ахоўнай афарбоўкай, і дзённых — якія валодаюць атрутным скурным сакрэтам і яркай папераджальнай афарбоўкай. Скурныя залозы некаторых відаў з роду Phyllobates вылучаюць батрахатаксін — наймацнейшы яд.
Таксанамія
На кастрычнік 2017 года сямейства ўключае 3 падсямействы, 15 родаў і 193 віда :
Colostethinae Cope, 1867
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="33 віда" data-collapsetext="Схаваць">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="20 відаў" data-collapsetext="Схаваць">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="7 відаў" data-collapsetext="Скрыть">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="2 віда" data-collapsetext="Схаваць">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="8 відаў" data-collapsetext="Схаваць">
Dendrobatinae Cope, 1865 (56 відаў)
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="3 віда" data-collapsetext="Схаваць">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="14 відаў" data-collapsetext="Схаваць">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="5 відаў" data-collapsetext="Схаваць">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="1 від" data-collapsetext="Схаваць"> <div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="9 відаў" data-collapsetext="Схаваць">
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="16 відаў" data-collapsetext="Схаваць">
Hyloxalinae Grant et al., 2006
<div class="mw-collapsible mw-collapsed" data-expandtext="59 відаў" data-collapsetext="Схаваць">
Incertae sedis:
Гранаўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Капанскага сельсавета.
Анастасія Мікалаеўна Клімава
Анастасія Клімава (нар., Адэса, Украіна) — украінская футбалістка, брамнік. Выступала за зборную Арменіі.
Клубная кар’ера
В 2019 годзе падпісала кантракт з мінскай «Іслач-РДВАР», дзе згуляла 10 матчаў і прапусціла 11 галоў.
NGC 1511B
NGC 1511B (іншыя абазначэнні — ESO 55-6, FGCE 368, PGC 14279) — галактыка ў сузор’і Паўднёвая Гідра.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Сонечнае зацьменне 13 лістапада 2012 года
Сонечнае зацьменне 13 лістапада 2012 года — поўнае сонечнае зацьменне 133 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0500 і дасягнула свайго максімуму ў 22:12:55 UTC у пункце з каардынатамі 40° пд. ш. 161° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 2 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 179 км.
Зацьменне 13 лістапада 2012 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2012 годзе і 26-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 20 мая 2012 года, наступнае — 10 мая 2013 года.
Тарыяна
Тарыяна (Torriana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыміні.
Насельніцтва складае 1401 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 47030. Тэлефонны код — 0541.
Тын Едвай
Тын Едвай (Tin Jedvaj; нар., Заграб) — харвацкі футбаліст, абаронца грэчаскага клуба «Панатынаікос» (у арэндзе з маскоўскага «Лакаматыва») і былы ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі.
Тарыяна
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vicino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Грэдзякіна (Смаленская вобласць, вёска)
Грэдзякіна (Гредякино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Тарсем Сінгх
Тарсем Дхандвар Сінгх (Tarsem Dhandwar Singh), больш вядомы як Та́рсем (Tarsem), нар. 26 мая 1961, Індыя) — рэжысёр індыйскага паходжання, вядомасць якому прынеслі музычныя відэакліпы і рэкламныя ролікі. Камерцыйны дырэктар кампаніі «Radical Media».
З 2000 года выступае таксама як кінарэжысёр; яго фільмы «Клетка» (2000) і «The Fall» (2006) адрозніваюцца вытанчаным відэарадам і балансаваннем на грані сну і рэальнасці.
Узнагароды
Поўны спіс узнагарод за рэкламныя ролікі: http://www.tarsem.org/#/about/awards.
Доміца
До́міца (Domica) — найбуйнейшая пячора Славацкага карста ў паўднёвай Славакіі. Частка пячорнай сістэмы Барадла-Доміца (працягласць ходаў 23,9 км, глыбіня — 116 м), размешчанай на мяжы з Венгрыяй. Працягласць славацкай часткі 5,3 км, з якіх  м абсталяваныя для наведванняў турыстамі.
У 1995 годзе Доміца была ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны ў якасці часткі пячораў Агтэлекскага і Славацкага карстаў.
IC 4157
IC 4157 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зайцы (Чэрвеньскі раён)
Зайцы́ (, Зайцы) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Кліноцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Чэрвеньскага сельсавета.
Эва Перон
Марыя Эва Дуартэ дэ Перон (María Eva Duarte de Perón), таксама вядомая пад імем Эвіта (Evita);, Лос Тольдас — , Буэнас-Айрэс) — першая лэдзі Аргенціны, другая жонка 29-га і 41-га прэзідэнта Хуана Перона.
Дзяцінства і юнацтва
Марыя Эва Ібаргурэн нарадзілася 7 мая 1919 года ў мястэчку Лос-Тольдас правінцыі Буэнас-Айрэс. Яна была малодшай з пяці пазашлюбных дзяцей Хуана Дуартэ, уладальніка невялікай жывёлагадоўчай фермы, і яго служанкі Хуаны Ібаргурэн, якая паходзіла з беднай сям’і імігранта- баска.
Бодружал
Бо́дружал (Bodružal; русінск.: Бодруджал) — вёска ў Прэшаўскім краі Славакіі. Знаходзіцца ў гістарычным рэгіёне Шарыш на колішнім гандлёвым шляху з Венгрыі ў Польшчу. Першыя згадкі пра вёску датуюцца 1600 годам.
Эва Перон
Дзяцінства і юнацтва
У 1926 годзе Хуан Дуартэ загінуў у аўтамабільнай аварыі, пасля чаго жыццё Хуаны і дзяцей рэзка змянілася. Законная жонка з дзецьмі, якія належалі да багатага памешчыцкага клану, прад’явілі правы на спадчыну, і «пабочная сям’я» пазбавілася хаты. Хуана здолела ўладкавацца з дзецьмі ў суседнім мястэчку Хунін. Нягледзячы на зневажальнае ў вачах многіх становішча «бязмужняй удавы», Хуана змагла знайсці тром старэйшым дочкам забяспечаных мужоў, а сына ўладкаваць на ваенную службу ў сталіцу. Малодшая дачка, з вялікім спазненнем скончыўшы пачатковую школу, абвясціла, што хоча з’ехаць у сталіцу і стаць актрысай.
Бодружал
Разам з іншымі драўлянымі цэрквамі славацкіх Карпатаў у 2008 годзе быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Эва Перон
Дзяцінства і юнацтва
У студзені 1935 года Марыя з’ехала ў Буэнас-Айрэс на цягніку. Яна пачала працаваць у невялікай акцёрскай трупе, якая выступала ў невялікіх сталічных тэатрах і гастралявала ў іншых гарадах, — такіх калектываў у тыя гады ў сталіцы было мноства. Ужо ў сакавіку 1935 года яна дэбютавала ў маленькай ролі ў сталічным тэатры «Камедыя». Прафесійна Марыя Эва Ібаргурен, або Эва Дуартэ, як яна стала сябе называць на сцэне, ніколі не вучылася акцёрскаму майстэрству. Яна пачала працаваць мадэллю ў рэкламе, дзе яна дабілася прыкметных поспехаў. Некаторыя часопісы, у тым ліку якія пісалі пра тэатр і кіно (напрыклад, «Сінтонія», «Антэна» і інш), змяшчалі час ад часу на вокладках яе фатаграфіі.
Актрыса
Вялікім поспехам для Эвы было падпісанне ў 1938 года кантракту на рэкламу па радыё прадукцыі вядомай кампаніі «Герэньё», якая выраблялай мыла. Эва пачала працаваць у якасці дыктара, але марыла аб радыётэатры. У 1939 годзе Эва арганізуе першую акцёрскую групу для працы над кароткімі радыёспектаклямі.
З 1941 года пакідае сцэну і цалкам засяроджваецца на радыёпастаноўках і радыёрэкламе. Імя маладой актрысы радыётэатра Эвы Дуартэ робіцца ўсё больш вядомым, яе фатаграфіі ўсё часцей з’яўляюцца на вокладках ілюстраваных часопісаў — да ўжо згаданага вышэй можна дадаць «Радыёландыю» і «Г’ён». Эва таксама атрымлівае некалькі невялікіх роляў у кіно.
Паспяховым для кар’еры Эвы Дуартэ на радыё быў 1943 год, калі часопіс «Антэна» анансаваў новы праект радыёканала «Бельграна» пры падтрымцы фірмы «Герэньё». Прадугледжвалася пастаноўка радыёсерыяла «Гераіні ў гісторыі» з Эвай ў якасці вядучай актрысы. Цыкл радыёп’ес, задума якіх належала самой Эве, уключаў спектаклі аб вядомых жанчынах — імператрыцах, каралевах, актрысах (Жазефіне, Кацярыне II, Аляксандры Фёдараўне, Ганне Аўстрыйскай, лэдзі Гамільтан, Сары Бернар, Элеаноры Дузе і іншых).
Сустрэча з Хуанам Перонам
1943 год стаў важным ў асабістым жыцці Эвы. Тады яна ўпершыню пачула пра палкоўніка Хуана Перона. Вядома, што Перон, зацікаўлены ў папулярызацыі сваёй сацыяльнай палітыкі, неаднаразова наведваў радыё «Бельграна», дзе працавала Эва. Аднак ва ўспамінах Перон паведамляе, што іх знаёмства адбылося ў студзені 1944 года, калі Эва ў складзе групы артыстаў была запрошана на афіцыйную сустрэчу па арганізацыі збору сродкаў у дапамогу ахвярам землятрусу ў горадзе Сан-Хуан. У сваю чаргу, пазней Эва ў шматлікіх выступах і аўтабіяграфічнай кнізе, апублікаванай у 1951 годзе, называла знаёмства з Перонам «чароўным днём», які стаў пачаткам яе «сапраўднага жыцця». Сапраўды, сустрэча і любоўная сувязь з Перонам крута змянілі жыццё маладой актрысы. У 1944 годзе па яго ініцыятыве, Эва стала дыктарам новай палітычнай радыёперадачы «Насустрач лепшай будучыні», якая выходзіла ў эфір некалькі разоў на тыдзень. Праграма прапагандавала дзейнасць сакратарыята працы і яго кіраўніка. Тады ж Эва пачала супрацоўнічаць з сакратарыятам як старшыня новага прафсаюза работнікаў радыё. Калі Перон стаў міністрам абароны і віцэ-прэзідэнтам, яе становішча на канале «Бельграна» яшчэ больш умацавалася. Яе аклад дасягнуў рэкорднай сумы ў 35 тыс. песа. У пачатку 1945 года Эва ўпершыню атрымала прапанову зняцца ў галоўнай ролі ў фільме «Марнатраўніца». Перон асабіста наведваў здымкі, якія дзякуючы шчодраму фінансаванню былі абстаўлены з вялікай помпай.
Х. Перон адкрыта з’яўляўся са сваёй маладой сяброўкай, шакуючы калег-афіцэраў сувяззю з актрысай. Дзякуючы яе хадайніцтву Ф. Муньас Аспіры, аўтар тэкстаў да «Гераіняў у гісторыі», узначаліў адно з падраздзяленняў аддзела прапаганды пры прэзідэнце краіны, а А. Ніколіна атрымаў прызначэнне на пасаду кіраўніка ведамства сувязі і камунікацый. Гэта пагоршыла супярэчнасці паміж Перонам і вайсковымі чынамі, якія і так ужо былі напалоханыя ростам яго папулярнасці сярод працоўных. У пачатку кастрычніка 1945 года пад ціскам групы афіцэраў-змоўшчыкаў улады былі вымушаныя арыштаваць Перона.
17 кастрычніка 1945 года ўвайшло ў гісторыю Аргентціны як дата «вызвалення Перона народам» і ўзнікнення перанісцкага руху. У гэты дзень тысячы рабочых і іх сем’і сабраліся на плошчы Мая Буэнас-Айрэса перад прэзідэнцкім палацам, патрабуючы «вярнуць палкоўніка». Распаўсюджанае ўяўленне, згодна з якім Эвіта ўдзельнічала ў арганізацыі гэтых масавых выступаў (як гэта прадстаўлена ў мюзікле Эндру Лойда Уэбера «Эвіта», па якім зняты вядомы фільм з Мадоннай у галоўнай ролі), не адпавядае рэчаіснасці: у гэты час яна яшчэ не займалася палітыкай і не валодала ніякім уплывам. Самі ж пераністы звычайна перабольшваюць месца Эвы ў падзеях кастрычніка 1945 года. Гэта тлумачыцца тым, што Перон, імкнучыся падкрэсліць «спантаннасць» народнай падтрымкі, неаднаразова пісаў, што ў тыя дні менавіта яна ўзначаліла «безрубашэчнікаў» і разам з прафсаюзамі накіравала выступленні рабочых. На самай справе Эва ў той час была амаль невядомая ў рабочым асяроддзі і, нягледзячы на ўсю сваю энергію, магла дзейнічаць толькі як «сяброўка палкоўніка». Нават выступ вызваленага Перона перад «безрубашэчнікамі» яна чула толькі па радыё.
Хвароба і смерць
Пра гэта сведчыць зварот да Эвы ў маі 1951 года CGT і жаночага аддзялення РР з просьбай даць згоду на вылучэнне яе кандыдатам у віцэ-прэзідэнты. Аднак супрацьдзеянне армейскага кіраўніцтва, якое не жадала бачыць на гэтай пасадзе жанчыну, і галоўнае, хвароба Эвы перашкодзілі ажыццяўленню гэтага плана. Пад ціскам ваенных Хуан Перон вымушаны быў адхіліць яе кандыдатуру. Праўда, пасля інаўгурацыі Перона ў чэрвені 1952 года яго жонцы быў дадзены сімвалічны тытул «Духоўнага лідара нацыі». У лістападзе 1951 года Эва перанесла аперацыю. У гэтыя дні па ўсёй краіне: у цэрквах, дамах і на вуліцах у самаробных алтарах — сотні тысяч аргенцінцаў запальвалі свечкі і маліліся аб тым, каб Бог дараваў Эвіце жыццё. Эва Перон памерла ва ўзросце 33 гадоў ад рака маткі 26 ліпеня 1952 года. Яе цела было забальзамавана і выстаўлена на ўсеагульны агляд да 1955 года, калі яе муж быў зрынуты падчас путчу. Цела была перавезена ў Мілан і пахавана пад імем Марыя Маджа Маджыстрыс. Хуан Перон вярнуўся з выгнання ў Аргенціну, зноў стаў прэзідэнтам і памёр у 1974 годзе. Пасля яго смерці цела Эвіты было перавезена назад у Аргенціну і неўзабаве канчаткова пахавана ў сямейным склепе сваякоў яе бацькі Дуартэ (нягледзячы на яе незаконнае паходжанне). Да гэтага часу многія пілігрымы наведваюць яе магілу.
Олтушскі сельсавет
О́лтушскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Олтуш.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Радзежскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў Брэсцкім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 15 населеных пунктаў. 17 верасня 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Маларыцкага сельсавета з вёскамі Гарохавішча, Збураж і Карпін.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (15 населеных пунктаў) — 2648 чалавек, з іх 91,1 % — беларусы, 6,2 % — украінцы.
Кармянскі сельсавет
Назву Кармя́нскі сельсавет маюць:
Аляксандр Яўменавіч Дзідзенка
Аляксандр Яўменавіч Дзідзенка (12.11.1923, с. Кірава, Няміраўскі раён, Вінніцкая вобласць, Украіна — 28.07.2015) — беларускі таксіколаг. Кандыдат медыцынскіх навук (1964), дацэнт (1966). Палкоўнік медыцынскай службы (1967). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Працаваў у Адэскай ваеннай акрузе (1945—1947, фельчар палкавога медыцынскага пункта); Беларускай ваеннай акрузе (1953—1958, старшы ўрач ваеннай часткі, з 1954 — старшы афіцэр аддзела кадраў); Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі (1958—2002; старшы выкладчык курса таксікалогіі ваеннай кафедры, у 1971—1973 — начальнік вучэбнай часткі кафедры, у 1978—1989 — прарэктар па вучэбнай рабоце, у 1989—1994 — супрацоўнік аддзела дактарантуры, аспірантуры і клінічнай ардынатуры, з 1994 — на кафедры сацыяльнай гігіены, эканомікі і арганізацыі аховы здароўя).
Памёр 28 ліпеня 2015, пахаваны ў Мінску на могілках «Калодзішчы».
Узнагароды
Ордэн Чырвонай Зоркі (1944, 1956), медалі «За баявыя заслугі», «За абарону Каўказа» і інш.
Дзяглева (Смаленская вобласць)
Дзяглева (Дяглево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сонечнае зацьменне 25 лістапада 2011 года
Сонечнае зацьменне 25 лістапада 2011 года — частковае сонечнае зацьменне 123 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9047 і дасягнула свайго максімуму ў 06:21:24 UTC у пункце з каардынатамі 69° пд. ш. 82° з. д..
Левашоўскі сельсавет
Левашо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Левашы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Заспенскага сельсавета.