cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дэштэ-Кевір
Даўжыня каля 500 км, шырыня да 250 км. Плошча каля 55 тыс. км². Шэраг падзеленых вузкімі нізкімі градамі бяссцёкавых пласкадонных упадзін, дно якіх знаходзіцца на вышыні 600—800 м. Упадзіны заняты саланчакамі, такырамі, перасыхаючымі салёнымі балотамі. У час дажджу ўтвараюцца азёры непраходнай гразі. Летам паверхня саланчакоў пакрыта саляной скарынкай, пад якой ляжыць пясчана-глеевая багністая маса. На паўночнай ускраіне Дэштэ-Кевір вялікія аазісы. На вялікіх прасторах расліннасць адсутнічае. Абвадняецца перасыхаючымі вадатокамі, якія сцякаюць у асноўным з паўднёвых схілаў Эльбурса.
Нацыянальны парк Кевір, на ўсходзе пустыні — частка рэзервата Туран.
IC 4268
IC 4268 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 11 верасня 1988 года
Сонечнае зацьменне 11 верасня 1988 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 144 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9377 і дасягнула свайго максімуму ў 04:44:29 UTC у пункце з каардынатамі 20° пд. ш. 94° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 57 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 258 км.
Масавае забойства ў Хюэ
Масавае забойства ў Хюэ — масавае забойства жыхароў горада Хюэ вайскоўцамі паўночнав’етнамскай арміі і Нацыянальнага Фронту вызвалення Паўднёвага В’етнама ў 1968 годзе падчас В’етнамскай вайны.
Гэтыя падзеі ніяк не каментуецца сучаснымі в’етнамскімі ўладамі. Некаторыя крытыкі вайны ў В’етнаме вылучалі гіпотэзы пра тое, што ў рэчаіснасці асноўная частка забітых была ахвярамі амерыканскіх артабстрэлаў, і прыпісванне адказнасці за іх гібель сілам камуністаў было толькі прапагандысцкім ходам. Аднак і гэтыя крытыкі прызнаюць сам факт расстрэлаў, падвяргаючы сумневу толькі сапраўдную колькасць ахвяр.
Перадгісторыя
30—31 студзеня 1968 года ў Паўднёвым В’етнаме пачалося першае шырокамаштабнае наступленне камуністычных сіл, вядомае як Тэцкае наступленне. Адной з найважнейшых мэтаў аперацыі быў горад Хюэ, які меў вялікае гістарычнае і псіхалагічнае значэнне (у XIX стагоддзі ён быў сталіцай краіны). На той момант у горадзе знаходзіліся толькі нязначныя сілы паўднёвав’етнамскай арміі і адсутнічалі якія-небудзь амерыканскія баявыя падраздзяленні, што спрашчала яго захоп; акрамя таго, паўднёвав’етнамцы не чакалі, што праціўнік атакуе ў разгар Тэта — найважнейшага нацыянальнага в’етнамскага свята, на час якога варагуючыя бакі традыцыйна заключалі перамір’е. На Тэт 1968 года НФВПВ, як звычайна, абвясціў аб аднабаковым перамір’і, аднак раніцай 31 студзеня горад падпаў пад артылерыйскі і мінамётны абстрэл, пасля якога ў яго ўвайшлі два ўзмоцненых палка паўночнав’етнамскай арміі.
Да зыходу першага дня Тэцкага наступлення Хюэ практычна цалкам кантраляваўся сіламі камуністаў, што стала для іх значнай прапагандысцкай перамогай. Па-за іх кантролю заставаліся толькі штаб 1-й пяхотнай дывізіі Паўднёвага В’етнама і база камандавання па аказанні ваеннай дапамогі В’етнаму, захапіць якія так і не ўдалося. У горад пачалі прыбываць падраздзяленні УСПВ і амерыканскай марской пяхоты. На працягу наступных двух з паловай тыдняў Хюэ быў арэнай адной з самых разлютаваных бітваў вайны.
Забойства
Пасля пераходу Хюэ пад кантроль часовай адміністрацыі НФВПВ тут пачаліся арышты паўночнав’етнамскіх чыноўнікаў, рэлігійных дзеячаў, паліцэйскіх, вайскоўцаў і замежнікаў. Арышты ажыццяўляліся па спісах, загадзя складзеным мясцовымі пвдпольшчыкамі. З ліку арыштаваных некаторыя расстрэльвалі на месцы, іншыя адпраўляліся за межы горада да высвятлення ступені іх супрацоўніцтва з урадам Паўднёвага В’етнама. У залежнасці ад сваіх пасад і «віны перад народам В’етнама» яны падлягалі альбо расстрэлу, альбо перавыхаванню.
Аднак адміністрацыя НФВПВ не здолела выканаць свае доўгачасовыя планы з-за ціску, які аказвалі ўзброеныя сілы ЗША і Паўднёвага В’етнама. У ходзе надзвычайна зацятых баёў яны паступова, дом за домам і квартал за кварталам, аднаўлялі кантроль над горадам. Нягледзячы на адчайны супраціў паўночнав’етнамскай арміі, да канца лютага яна ўтрымлівала ў сваіх руках толькі асобныя раёны Хюэ. У пачатку сакавіка горад быў абвешчаны вызваленым ад камуністычных сіл. Да гэтага часу амерыканскія і паўднёвав’етнамскія салдаты ўжо выяўлялі масавыя пахаванні мясцовых жыхароў. Такія пахаванні выяўляліся яшчэ доўгі час пасля Тэцкага наступлення, частка з іх была за межамі горада. Некаторыя цела ў магілах былі звязаны або са слядамі катаванняў; паведамлялася, што некаторыя людзі меркавана былі пахаваны жыўцом.
Наступствы
Дакладная колькасць ахвяр разні ў Хюэ застаецца невядомай. Некаторыя аўтары сцвярджалі, што сама разня была разадзьмута паўднёвав’етнамскім урадам у мэтах прапаганды, а большасць загінулых мірных жыхароў сталі ахвярамі амерыканскіх артылерыйскіх абстрэлаў і авіяцыйных налётаў. Зрэшты, і гэтыя аўтары не адмаўляюць факту асобных распраў, якія праводзіліся НФВПВ, ставячы пад сумнеў толькі іх размах. Такім чынам, па самых мінімальных ацэнках ахвярамі разні сталі каля 200 чалавек. Існуюць і значна вялікія ацэнкі. Усяго ў масавых пахаваннях у Хюэ і яго ваколіцах было знойдзена каля 2800 чалавек.
Некалькі амерыканскіх аўтараў (у прыватнасці, Гюнтэр Леві ў кнізе «Амерыка ў В’етнаме») спасылаліся на трафейны в’етнамскі дакумент, дзе гаварылася, што ў Хюэ былі знішчаны 2700 чыноўнікаў, паліцэйскіх і «дэспатаў». У двух афіцыйных в’етнамскіх даследаваннях баявых дзеянняў у правінцыі Тхыатхіен прызнаецца факт масавых забойстваў, хоць адно з гэтых даследаванняў («Тэатр ваенных дзеянняў Чытхіен-Хюэ падчас пераможнай вайны супраціву супраць амерыканцаў і за выратаванне нацыі») сцвярджае, што забойствы ажыццяўляліся мясцовым грамадзянскім насельніцтвам, якое ўзяло ў рукі зброю і прынялося знішчаць «рэакцыянераў», «здраднікаў» і «варожых сакрэтных агентаў».
Разня ў Хюэ, нягледзячы на асобныя спробы паўднёвав’етнамскага ўрада выкарыстоўваць яе ў ваеннай прапагандзе, доўгі час заставаўся малавядомай падзеяй В’етнамскай вайны. Яна да гэтага часу застаецца дрэнна вывучанай тэмай; невялікая колькасць публікацый аб падзеях 1968 году з’явілася ў асноўным у ходзе вайны або адразу пасля яе завяршэння. Характэрна, што па часе гэтая трагедыя амаль супала з масавым забойствам мірных жыхароў у вёсцы Мілаі (абшчына Сангмі), самым вядомым ваенным злачынствам ЗША падчас В’етнамскай вайны.
Былы генерал паўночнав’етнамскай арміі Нгуен Ван Тху, які ўдзельнічаў у бітве за Хюэ, пасля называў гэтыя дзеянні нармальнымі для ваеннага часу і ў якасці апраўдання спасылаўся на арышты і забойствы праціўнікам падазраваных у супрацоўніцтве з сіламі Паўночнага В’етнама.
NGC 1618
NGC 1618 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-34, IRAS04336-0314, PGC 15611) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Эрыдан.
Заслужаны работнік прамысловасці Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік прамысловасці Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік прамысловасці Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным рабочым, майстрам, інжынерна-тэхнічным работнікам арганізацый, у тым ліку навукова-даследчых, праектна-канструктарскіх, розных галін вытворчасці, работнікам органаў кіравання вытворчасцю, якія працуюць у прамысловасці пятнаццаць і больш гадоў і зрабілі значны ўклад ва ўдасканаленне тэхнікі, тэхналогіі і арганізацыі вытворчасці, дасягненне высокіх паказчыкаў якасці прадукцыі, павышэнне прадукцыйнасці працы і эфектыўнасці вытворчасці.
Мантэкрэстэзэ
Мантэкрэстэзэ (Montecrestese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 1226 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 86 км². Паштовы індэкс — 28864. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Дзева Марыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Топарыў
Топарыў (То́порів) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Топарыўскага сельсавета.
Канскі кінафестываль 1975
28-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 9 па 23 мая 1975 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёра.
IC 4269
IC 4269 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 18 сакавіка 1988 года
Сонечнае зацьменне 18 сакавіка 1988 года — поўнае сонечнае зацьменне 139 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0464 і дасягнула свайго максімуму ў 01:58:56 UTC у пункце з каардынатамі 21° пн. ш. 140° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 46 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 169 км.
Лесазаводск
Лесазаводск (Лесозаводск) — горад (з 1938) краявога падпарадкавання ў Прыморскім краі Расіі. Насельніцтва 42,2 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1932 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Усуры (прыток Амура), за 349 км ад Уладзівастока.
У Лесазаводску размешчаны адзін з буйнейшых у Прымор'і чыгуначных вузлоў — станцыя Ружына, дзе ў канцы 2002 года была завершаная электрыфікацыя Транссібірскай магістралі. Найбольш вялікая колькасць працуючых занята на чыгуначных прадпрыемствах — вагоннае, лакаматыўнае дэпо, дыстанцыя пуці, дыстанцыя электразабеспячэння, дыстанцыя грамадзянскіх будынкаў. Дзейнічаюць прадпрыемствы дрэваапрацоўчай галіны.
Сродкі масавай інфармацыі
Лесазаводскае тэлебачанне і інш.
Герб Славакіі
Дзяржа́ўны герб Слава́цкай Рэспу́блікі, герб Слава́кіі складаецца з падвойнага срэбнага крыжа на чырвоным раннегатычным шчыце, які стаіць на сімвалічнай выяве трох гор сіняга колеру.
Апісанне
Падвойны крыж сімвалізуе хрысціянскі крыж, які выкарыстоўваўся, пачынальна з IX ст. ў Візантыі, і быў прынесены ў Славакію Кірылам і Мяфодзіем.
Тры гары сімвалізуюць Матру, Татру і Фатру, вобласць здаўна населеную славакамі. Тры гары з'явіліся на гербе прыблізна ў XIII ст., канчаткова былі ўсталяваныя ў XIV ст., пачынальна з 1848 года атрымалі сіні колер. На сённяшні дзень на тэрыторыі Славакіі знаходзяцца толькі Фатра і Татры, а Матра знаходзіцца на тэрыторыі сучаснай Венгрыі.
Чырвоны шчыт даўно быў папулярны на шматлікіх геральдычных знаках.
Гісторыя
Візантыйскі падвойны крыж упершыню выкарыстоўваўся ў Венгрыі як знак Нітранскага княства, пасля, як самы стары венгерскі знак, як сімвал хрысціянства. З XV ст. герб выкарыстоўваўся як знак верхневенгерскіх, г.з. славацкіх, земляў. З 1848 года выкарыстоўваўся патрыётамі як народны славацкі знак. У часы Чэхаславакіі герб быў часткай чэхаславацкага герба. У 1960 падвойны славацкі крыж быў выдалены з чэхаславацкага герба і заменены шчытом з выявай гары Крывань і партызанскага вогнішча, як сімвала Славацкага народнага паўстання. У 1990 стары герб быў вернуты на герб Чэхаславакіі. З 1992 года ўсталяваны герб Славакіі. Па традыцыі славацкі герб дагэтуль знаходзіцца на правым боку венгерскага герба - з тых часоў, калі Фельвідэк, г.з. цяперашняя Славакія, была ў складзе Венгрыі.
NGC 1126
NGC 1126 (іншыя абазначэнні — MCG 0-8-38, ZWG 389.38, PGC 10868) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Эрыдан.
Заслужаны работнік сферы абслугоўвання Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік сферы абслугоўвання Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік сферы абслугоўвання Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным работнікам арганізацый, якія працуюць у розных сферах абслугоўвання насельніцтва пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў аказанні насельніцтву гандлёвых, бытавых, жыллёвых, камунальных і іншых паслуг, у распрацоўцы і ўкараненні новых відаў паслуг, форм і метадаў абслугоўвання, у арганізацыі ўстойлівага і якаснага функцыянавання камунальнай гаспадаркі, сістэм водаачысткі і водазабеспячэння, службы ацяплення, асвятлення і захавання жыллёвага фонду, у пашырэнні і ўмацаванні матэрыяльна-тэхнічнай базы арганізацый, павышэнні ўзроўню падрыхтоўкі кадраў.
NGC 1620
NGC 1620 (іншыя абазначэнні — UGC 3103, MCG 0-12-52, ZWG 393.46, IRAS04340-0014, PGC 15638) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ігар Уладзіміравіч Кліменка
Ігар Уладзіміравіч Кліменка (Ігор Володимирович Клименко; 25 кастрычніка 1972, Кіеў, Украіна) — міністр унутраных спраў Украіны, з 18 студзеня па 7 лютага 2023 — выконваючы абавязкі міністра ; генерал паліцыі 1-га рангу (2021), доктар псіхалагічных навук (2019), у мінулым кіраўнік Нацыянальнай паліцыі Украіны.
Гарбачы (Бускі раён)
Гарбачы (Горбачі́) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Топарыўскага сельсавета.
Блакітны Ніл
Бярэ пачатак з возера Тана (Эфіопскае нагор’е) на вышыні 1830 м. Сцёк з возера зарэгуляваны плацінай з гідраэлектрастанцыяй. Блакітны Ніл суднаходны на 580 км ад вусця.
На працягу 500 км цячэ ў каньёне глыбінёй 900—1200 м. У Эфіопіі лічыцца святой ракой, якая цячэ з Эдэма. У гэтай сувязі ёй прыносяць дары ў выглядзе хлеба і іншых прадуктаў.
На тэрыторыі Судана рака носіць назву Бахр-эль-Азрак (ад араб. Бахр — «мора» і азрак — «блакітны»). На суданскай тэрыторыі збудавана буйное вадасховішча ля горада Расейрэс.
Ля горада Хартум Блакітны Ніл зліваецца з Белым Нілам, утвараючы раку Ніл.
Мантэскена
Мантэскена (Montescheno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 448 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 28843. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Carlo San Giovanni.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным работнікам сельскай гаспадаркі, у тым ліку работнікам сялянскіх (фермерскіх) гаспадарак, дзяржаўных органаў, навукова-даследчых і іншых арганізацый, у тым ліку арганізацый, абслугоўваючых сельскую гаспадарку, якія працуюць у сферы сельскай гаспадаркі пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў павелічэнні вытворчасці і рэалізацыі сельскагаспадарчай прадукцыі, забеспячэнні паспяховага функцыянавання сельскагаспадарчых прадпрыемстваў.
Сезон 2018 ФК Тарпеда Мінск
У 2018 годзе футбольны клуб «Тарпеда» з Мінска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Тарпеда» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку)
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды 2 У арэнду
Пакінулі клуб
1 Раней — у «Баранавічах» у арэндзе 2 Раней — у «Крумкачах» у арэндзе 3 У арэнду, раней — у «Энергетыку-БДУ» ў арэндзе
Прыйшлі ў клуб
1 У арэнду
Пакінулі клуб
1 З арэнды 2 У арэнду
Гута (Бускі раён)
Гута (Гу́та) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Топарыўскага сельсавета.
Велікаполле (Чэрвеньскі раён)
Велікапо́лле (, Великополье) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Да 27 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Калодзежскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 23 верасня 1987 года
Сонечнае зацьменне 23 верасня 1987 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 134 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9634 і дасягнула свайго максімуму ў 03:12:22 UTC у пункце з каардынатамі 14° пн. ш. 138° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 49 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 137 км.
Зацьменне 23 верасня 1987 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1987 годзе і 199-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 сакавіка 1987 года, наступнае — 18 сакавіка 1988 года.
Дом урача (Гомель)
Дом урача — аднапавярхоўны будынак у Гомелі, размешчаны па вуліцы Ірынінскай, 11. Помнік архітэктуры стылю мадэрн (архітэктар Станіслаў Шабунеўскі). Пабудаваны ў 1903 г. з цэглы.
Архітэктура
Цагляны 1-павярховы ў плане будынак. Кампазіцыя галоўнага фасада, які выходзіць на чырвоную лінію забудовы вуліцы, сіметрычная. Галоўны ўваход вырашаны ў выглядзе прамавугольнага ганка, завершанага фігурным атыкам, які падтрымліваюць дзве квадратныя калоны, плоскасць якіх упрыгожана ляпным дэкорам. Дэкаратыўныя ляпныя дэталі ўпрыгожваюць і прасценкі паміж 6 высокімі вокнамі, карнізныя плоскасці. На атыку — ляпны фамільны вензель былых уладальнікаў дома. Унутраная планіроўка змененая. Цяпер у будынку размешчаны Дом грамадзянскіх абрадаў.
IC 4270
IC 4270 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герб Даніі
Герб Даніі — джяржаўны сімвал Даніі. Малы герб Даніі ўяўляе сабой залаты шчыт, на якім паказана тры каранаваных блакітных льва і дзевяць чырвоных сэрцаў. Самая старая з вядомых выяў герба — пячатка, якая выкарыстоўвалася каралём Кнудам VI (каля 1194).
Заслужаны работнік сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным работнікам арганізацый сістэм сацыяльнай абароны насельніцтва, якія працуюць у гэтай сферы пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў арганізацыі сацыяльнай дапамогі грамадзянам, іх пенсійнага забеспячэння, ва ўкараненні розных форм і відаў дабрачыннасці, у развіцці навуковых даследаванняў па найважнейшых кірунках сацыяльнай абароны насельніцтва.
Сонечнае зацьменне 29 сакавіка 1987 года
Сонечнае зацьменне 29 сакавіка 1987 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 129 сараса.
Забалота
Забалота (Заболо́то) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Топарыўскага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 29 сакавіка 1987 года
Зацьменне мела велічыню 1,0013 і дасягнула свайго максімуму ў 12:49:47 UTC у пункце з каардынатамі 12° пд. ш. 2° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 8 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 5 км.
6-я асобная спецыяльная міліцэйская брыгада
На момант 2015 года, злучэнне выконвала практычна ўвесь спектр задач, пастаўленых перад унутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь, было ўкамплектавана на 2/3 ваеннаслужачымі кантрактнай службы, прапаршчыкамі і афіцэрамі.
Службова-баявыя задачы
Асноўнымі службова-баявымі задачамі, што выконваюцца злучэннем, з’яўляюцца:
Пры ўзнікненні абставін, якія прадстаўляюць пагрозу бяспецы грамадзян, дзейнасцi арганiзацый i грамадскаму парадку, а таксама ў інтарэсах абароны Рэспублікі Беларусь злучэнне можа прыцягвацца для выканання іншых задач у адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь «Аб унутраных войсках МУС Рэспублікі Беларусь» і іншымі актамі заканадаўства Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
За час сваёй службова-баявой дзейнасці вайсковая часць 5525 прайшла шляхам ад асобнага спецыяльнага матарызаванага батальёна міліцыі ўзводнага складу з месцам пастаяннай дыслакацыі ў г. Гомелі да асобнай спецыяльнай міліцэйскай брыгады батальённа-ротнага складу, чые падраздзяленні дыслакуюцца ў гарадах: Гомелі, Мазыры, Рэчыцы і Светлагорску.
145-ы асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі (1990—1992)
Вайсковая часць 5525 была ўтворана Загадам МУС СССР № 03 ад 18 студзеня 1990 года ў выкананне Пастановы СМ СССР ад 25 верасня 1989 года № 795-173 і Пастановы СМ БССР ад 22 лістапада 1989 года № 298 «Аб мерах па ўзмацненні барацьбы са злачыннасцю ў рэспубліцы», з пастаянным месцам дыслакацыі ў г. Гомелі, у мэтах забеспячэння аховы грамадскага парадку ў гэтым абласным цэнтры. Воінская часць была сфарміравана як 145-ы асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі ў складзе 43-й Чырванасцяжнай канвойнай дывізіі (в/ч 3403, г. Мінск). Дата 18 студзеня адзначаецца як Дзень часці.
Першым камандзірам воінскай часці 28 сакавіка 1990 года быў прызначаны маёр М. М. Веліканаў, які ўступіў у выкананне пасады 13 красавіка 1990 года на падставе Загада камандзіра 43 кд.
З моманту пачатку свайго фарміравання, воінская часць дыслакавалася ў размяшчэнні асобнага батальёна патрульна-паставой службы міліцыі (ППСМ) УУС Гомельскага аблвыканкама.
Перад камандаваннем воінскай часці адразу ж была пастаўлена задача арганізаваць прыём першага прызыву ваеннаслужачых тэрміновай службы і на базе 626-га канвойнага палка 43 кд (в/ч 6713, г. Магілёў) правесці пачатковую ваенную падрыхтоўку і вучэбны збор, а затым арганізаваць уводзіны асабістага складу ў службу па ахове грамадскага парадку ў г. Гомелі. Першым загадам па часці стаў Загад ад 12 мая 1990 года «Аб арганізацыі вучэбнага збору па падрыхтоўцы маладога папаўнення, прызванага ў маі—чэрвені 1990 года». На ўкамплектаванне часці паступіла маладое папаўненне ў колькасці 85 чалавек, прызваных з Беларускай, Маскоўскай і Прыволжскай ваенных акруг. 5 чэрвеня 1990 года з 8-га вучэбнага спецыяльнага матарызаванага палка міліцыі ўнутраных войскаў МУС СССР (в/ч 5440, г. Данецк) прыбылі першыя пяць сяржантаў, якія былі прызначаны камандзірамі аддзяленняў.
У жніўні 1990 года ўпраўленне часці і падраздзяленні забеспячэння (20 ваеннаслужачых, якія прыбылі пасля вучэбнага збору з г. Магілёва) былі перадыслакаваны ў п. Прыбор Гомельскага раёна ў будынак СПТВ № 185 для падрыхтоўкі жылых памяшканняў, дзе павінен быў быць размешчаны асабісты склад часці.
У жніўні 1990 года для прыёмкі меркаванага месца дыслакацыі прыбыў першы намеснік камандуючага ўнутранымі войскамі МУС СССР генерал-лейтэнант Б. К. Смыслоў. Паколькі за воінскай часцю быў замацаваны толькі 3-ці паверх будынка вучылішча, а астатнія памяшканні працягвалі займаць навучэнцы, генерал-лейтэнантам Б. К. Смысловым дадзенае месца было прызнана нездавальняючым для пастаяннай дыслакацыі часці і аддадзена распараджэнне аб перадыслакацыі ўпраўлення часці назад у г. Гомель, а ўсяго асабістага складу — у размяшчэнне 626 кп у г. Магілёў.
У сувязі з цяжкасцямі размяшчэння воінскай часці ў г. Гомелі, камандзірам 43 кд генерал-маёрам У. А. Барысенкам было прынята рашэнне аб арганізацыі ўцягвання асабістага складу ў баявую службу па ахове грамадскага парадку ў Кастрычніцкім раёне г. Магілёва. З гэтай мэтай з 11 верасня 1990 года была арганізавана першасная стажыроўка асабістага складу ў Кастрычніцкім РАУС г. Магілёва. У верасні 1990 года асабісты склад часці таксама прымаў удзел у складзе зводнага атрада 626 кп і 143-га асобнага спецыяльнага матарызаванага батальёна міліцыі (в/ч 5523, г. Магілёў) у спыненні масавых беспарадкаў асуджаных у ВПК № 19 г. Магілёва.
Новае месца пастаяннай дыслакацыі воінскай часці ў г. Гомелі было вызначана Рашэннем Гомельскага абласнога савета народных дэпутатаў ад 16 жніўня 1990 года № 197 «Аб размяшчэнні в/ч 5525 у горадзе Гомелі». Яно прадпісвала перадачу да 1 верасня 1990 года на баланс гарвыканкама тэрыторыі і ўсіх будынкаў піянерскага лагера «Арлёнак» і выкананне да 1 лістапада 1990 года бягучага рамонта і рэканструкцыі будынкаў і пабудоў пад штаб, казармы, сталовую, пакой захоўвання зброі і г. д. з мэтай далейшага размяшчэння воінскай часці. Аднак на новае месца пастаяннай дыслакацыі на тэрыторыю былога піянерскага лагера «Арлёнак» асабісты склад часці быў перадыслакаваны толькі ў лютым 1992 года.
З-за адсутнасці ўмоў для размяшчэння асабістага саставу прызыў у воінскую часць у кастрычніку—лістападзе 1990 года не праводзіўся. З 3 снежня 1990 года існуючы асабісты склад часці часова быў размешчаны ў спартыўнай зале асобнага батальёна ППСМ УУС Гомельскага аблвыканкама.
У перыяд з 22 снежня 1990 года па 30 сакавіка 1991 года ў мэтах ўводу асабістага складу ў баявую службу і выпрацоўкі неабходных службовых і прафесійных якасцей і прававой практыкі была арганізавана стажыроўка асабістага складу ў Цэнтральным, Чыгуначным, Навабеліцкім і Савецкім РАУС г. Гомеля, на якую было выдзелена 66 ваеннаслужачых.
27 лютага 1991 года воінская часць выконвала задачы па ахове грамадскага парадку ў сувязі з прыбыццём у г. Гомель прэзідэнта СССР М. С. Гарбачова.
З 17 чэрвеня па 25 верасня 1991 года асабісты склад воінскай часці ў колькасці 75 чалавек выконваў задачы па ахове грамадскага парадку і забеспячэнні рэжыму надзвычайнага становішча ў г. Сцепанакерце Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласці (НКАВ) Азербайджанскай ССР (з 30 жніўня 1991 года — Азербайджанскай Рэспублікі). У верасні 1991 года асабісты склад часці прымаў удзел у забеспячэнні аховы грамадскага парадку пры правядзенні масавых мерапрыемстваў, звязаных з прыбыццём у НКАВ з міратворчай місіяй прэзідэнтаў РСФСР і Казахскай ССР Б. М. Ельцына і Н. А. Назарбаева. Служба выконвалася на цэнтральнай плошчы г. Сцепанакерта ў першым ланцужку. За ўмелыя і рашучыя дзеянні амаль увесь асабісты склад быў узнагароджаны камендантам раёна надзвычайнага становішча і камандаваннем часці.
У 1991 годзе воінская часць прыступіла да самастойнага нясення службы ў Савецкім і Чыгуначным раёнах г. Гомеля.
Яшчэ да афіцыйнага роспуску СССР і здабыцця Рэспублікай Беларусь незалежнасці, згодна Загаду МУС СССР № 084 ад 28 лістапада 1991 года, 43-я канвойная дывізія ўнутраных войскаў МУС СССР была перададзена ў падпарадкаванне МУС Рэспублікі Беларусь і перайменавана ў 43-ю дывізію ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь, пры гэтым са складу дывізіі былі выведзеныя воінскія часці, якія дыслакаваліся на тэрыторыі РСФСР: 502-й канвойны полк (в/ч 7459, г. Смаленск), 649-й канвойны полк (в/ч 6703, г. Бранск) і 148-й асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі (в/ч 5528, г. Бранск).
3-ці асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі (1992)
Пастановай СМ Рэспублікі Беларусь ад 24 сакавіка 1992 года № 150 43-я дывізія ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь была перайменавана ва ўнутраныя войскі МУС Рэспублікі Беларусь. Загадам МУС Рэспублікі Беларусь ад 13 мая 1992 года № 016 была зацверджана арганізацыйна-штатная структура ўнутраных войскаў, згодна з якой, у прыватнасці, 145-ы асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі (в/ч 5525, г. Гомель) быў перайменаваны ў 3-ці асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі.
У адпаведнасці з Загадам начальніка Упраўлення ўнутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь ад 9 кастрычніка 1992 года, быў прызначаны і прыступіў да выканання абавязкаў камандзіра воінскай часці маёр В. П. Лапчанка.
3-ці асобны спецыяльны міліцэйскі батальён (1992—2004)
4 лістапада 1992 года, згодна Загаду МУС Рэспублікі Беларусь ад 30 кастрычніка 1992 года № 047, воінская часць была зноў перайменавана — у 3-ці асобны спецыяльны міліцэйскі батальён.
З 1 снежня 1992 года ў батальёне былі сфармаваныя падраздзяленні:
28 лютага 1994 года, згодна Загаду камандуючага ўнутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь, патрульная рота была перайменавана ў 1-ю патрульную роту, а таксама была сфарміравана 2-я патрульная рота з месцам дыслакацыі ў г. Мазыры (Гомельская вобласць), якая ўжо 6 верасня 1994 года была перадыслацыравана да ядра часці ў г. Гомель.
У студзені 1995 года была сфарміравана 3-я патрульная рота для выканання службова-баявых задач у 52 км ад пункта пастаяннай дыслакацыі ў г. Рэчыцы (Гомельская вобласць), але ўжо 28 красавіка 1995 года Загадам камандуючага ўнутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь гэтае падраздзяленне было скарочана ў поўным складзе.
12 ліпеня 1995 года новым камандзірам воінскай часці быў прызначаны падпалкоўнік А. В. Картыннік.
У арганізацыйна-штатнай структуры воінскай часці адбыліся істотныя змены: была адноўлена 3-я патрульная рота, стралковая рота перайменавана ў 4-ю стралковую роту, з узвода матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння сфарміравана 7-я рота матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння, на базе падраздзяленняў былога 14 аавб сфармаваныя інжынерныя падраздзяленні:
9 красавіка 1996 года палкоўнік А. В. Картыннік быў адкамандзіраваны на пасаду намесніка начальніка УУС Гомельскага аблвыканкама, новым камандзірам часці быў прызначаны падпалкоўнік А. І. Сцельмашок.
У лютым 1997 года была сфарміравана сапёрна-піратэхнічная група для аператыўнага рэагавання па сігналу «Аб’ект замініраваны» (для выканання задач па выяўленні, абясшкоджванні і знішчэнні неразарваўшыхся боепрыпасаў і нестандартных выбуховых прылад).
7 мая 1998 года на пл. Незалежнасці г. Мінска намеснік міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — камандуючы ўнутранымі войскамі генерал-маёр Ю. Л. Сівакоў ад імя прэзідэнта Рэспублікі Беларусь уручыў воінскай часці Баявы Сцяг і Грамату прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. 8 мая 1998 года ў ваенным гарадку Лешчынец (г. Гомель) адбыўся Урачысты рытуал сустрэчы Баявога Сцяга часці. 12 мая 1998 года ўпершыню з вынасам Баявога Сцяга адбылося ўрачыстае мерапрыемства, прысвечанае звальненню асабістага складу часці ў запас.
29 мая 1998 года, у рамках навукова-практычнай канферэнцыі ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь на тэму: «Вайсковая служба і Праваслаўная царква ў Рэспубліцы Беларусь», якая адбылася ў вайсковай часці 3310 (п. Аколіца Мінскага раёна), патрыяршы экзарх усяе Беларусі, мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт выканаў дарэнне іконы святога заступніка вайсковай часці 5525 — Святога велікамучаніка Трыфана.
У выкананне Распараджэння прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 снежня 1997 года № 365 «Аб некаторых мерах па патрыятычным выхаванні моладзі», дзе воінская часць была абвешчана пазаштатным абласным цэнтрам патрыятычнага выхавання, 30 лістапада 1998 года быў створаны цэнтр патрыятычнага выхавання «Дзяржынец», які ўзначаліў былы ваеннаслужачы часці старшы прапаршчык запасу Ю. Ю. Рахматаў.
Загадам міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь ад 6 верасня 1999 года № 393 л/с у мэтах захавання і ўмацавання баявых традыцый злучэнняў і воінскіх часцей унутраных войскаў Герой Савецкага Саюза, падпалкоўнік Д. Н. Пенязькоў быў залічаны ганаровым салдатам у 1-ы ўзвод 1-й патрульнай роты. Пасля сыходу з жыцця падпалкоўнік Д. Н. Пенязькоў быў навечна залічаны ў спісы вайсковай часці 5525.
У адпаведнасці з Указам прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 24 лістапада 2000 года № 614 «Аб удасканаленні дзяржаўнага кіравання грамадзянскай абаронай Рэспублікі Беларусь» штабы грамадзянскай абароны былі перададзеныя з Міністэрства ўнутраных спраў Міністэрству па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь. У 2001 годзе ў воінскай часці былі скарочаныя інжынерныя падраздзяленні, а іх маёмасць і тэхніка перададзеныя ў МНС.
У лістападзе 2001 года быў створаны ваенны аркестр вайсковай часці 5525.
У перыяд 2002—2003 гадоў у складзе воінскай часці былі сфарміраваныя асобныя патрульныя роты, якія дыслакуюцца ў трох гарадах Гомельскай вобласці :
6-я асобная спецыяльная міліцэйская брыгада (з 2004 года)
Згодна Указу прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 21 студзеня 2004 года № 21, на базе 3-га асобнага спецыяльнага міліцэйскага батальёна была сфарміравана 6-я асобная спецыяльная міліцэйская брыгада. Камандзірам брыгады быў прызначаны палкоўнік А. І. Сцельмашок.
18 сакавіка 2004 года ў брыгадзе быў сфарміраваны 2-гі асобны патрульны батальён (з месцам дыслакацыі ўпраўлення батальёна ў г. Мазыры) у складзе:
У рамках рэарганізацыі ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь з лістапада 2013 года ў штат гомельскага злучэння (са складу вайсковай часці 6713 ) быў уведзены 3-ці асобны стралковы батальён (з месцам дыслакацыі ўпраўлення батальёна ў г. Мазыры), які ажыццяўляе ахову выпраўленчых устаноў, а таксама канваіраванне і ахову асуджаных i асоб, якiя ўтрымлiваюцца пад вартай. У склад асобнага батальёна ўвайшлі:
У гэты перыяд брыгадай камандавалі: з 13 красавіка 2005 года — палкоўнік Ю. Х. Караеў, з 22 ліпеня 2008 года — палкоўнік Ігар Бурмістраў, з 24 кастрычніка 2008 года — падпалкоўнік У. А. Мандрык, з 13 верасня 2010 года — падпалкоўнік С. А. Грабеннікаў, з 15 красавіка 2013 года — палкоўнік Р. У. Шастапалаў, з вясны 2017 года — палкоўнік А. В. Смірноў.
IC 4271-1
IC 4271-1 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Баляслаў Грабінскі
Баляслаў Грабінскі (, Урачыншчына, Раманаўская воласць, Сакольскі павет —, Лонгвуд, ЗША) — доктар медыцыны (дантыст), беларускі грамадскі дзеяч. Старшыня партыі Беларуская хрысціянская дэмакратыя, старшыня Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні.
Лэнькіў (Бускі раён)
Лэнькіў (Ле́ньків) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Топарыўскага сельсавета.
Баляслаў Грабінскі
Біяграфічныя звесткі
Паходзіў з сялянскай сям’і. У 1910 годзе скончыў трохкласнае прыхадское вучылішча ў м. Дубровы. У 1911—1914 гадах вучыўся ў Гродзенскай гімназіі. Сябра Гродзенскага гуртку беларускай моладзі. У 1918 годзе працягваў вучобу ў Гродзенскай польскай гімназіі. Пасля скончыў медыцынскі факультэт Віленскага ўніверсітэта, атрымаўшы спецыяльнасць лекара-дантыста.
У 1922/1923 навучальным годзе абраны ў праўленне Беларускага студэнцкага саюза.
Працаваў асістэнтам кафедры анатоміі медыцынскага факультэта Віленскага ўніверсітэта. Трымаў уласную практыку як доктар-дантыст.
NGC 1132
NGC 1132 (іншыя абазначэнні — UGC 2359, MCG 0-8-40, ZWG 389.40, PGC 10891) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Эрыдан.
Баляслаў Грабінскі
Біяграфічныя звесткі
Старшыня партыі Беларуская хрысціянская дэмакратыя, старшыня Беларускага нацыянальнага камітэта ў Заходняй Беларусі. Заснавальнік БІГіК.
NGC 1132
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Баляслаў Грабінскі
Біяграфічныя звесткі
У 1942—1944 гг. быў старшынём Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні. У 1943 годзе пасля эвакуацыі Магілёўскага медыцынскага інстытута ў Новую Вілейку быў запрошаны на кіраўніка кафедры анатоміі. 6 верасня 1943 года арыштаваны літоўцамі і інтэрнаваны ў лагер Правянішкі.
NGC 1132
Галактыку атачае велізарнае гало з цёмнай матэрыі, праўзыходнае па масе саму NGC 1132 у тысячы разоў. Міжзоркавы газ галактыкі выпускае магутнае рэнтгенаўскае выпраменьванне. Арбітальны тэлескоп «Хабл» выявіў, што крыніца выпраменьвання знаходзіцца ў вобласці радыусам звыш 1 200 000 светлавых гадоў, тады як бачны радыус NGC 1132 у дзесяць разоў менш (для параўнання: радыус Млечнага шляху 49 000 светлавых гадоў).
Баляслаў Грабінскі
Біяграфічныя звесткі
У кастрычніку 1944 года прызначаны старшым урачом Першага кадравага батальёна БКА. З 1944 года ў эміграцыі, спачатку ў Германіі. Сябра Аб’яднання беларускіх лекараў на чужыне, аўтар артыкулаў у часопісе «Медычная думка».
У 1950-х гадах прыбыў у ЗША. Працягваў медыцынскую практыку, быў актыўны ў жыцці дыяспары: сябра Рады БНР, сябра Беларускага інстытута навукі і мастацтва, сябра Беларуска-амерыканскага згуртавання, удзельнік кіраўніцтва яго Чыкагскага аддзела.
Першым заўважыў пад час падарожжа ў Італію «Партрэт Скарыны ў Падуі», зроблены ў 1942 годзе італьянскім мастаком Джакома Форна ў так званай «Зале Сарака» славутага Падуанскага ўніверсітэта.
Дальнярэчанск
Дальнярэчанск (Дальнереченск) — горад (з 1917) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Дальнярэчанскага раёна Прыморскага края. Насельніцтва 29,4 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1894 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Вялікая Усурка (прыток Усуры), за 430 км ад Уладзівастока.
Да 1972 горад называўся Іма́н (па назве ракі на якой знаходзіўся, цяпер Вялікая Усурка). Перайменаваны ў выніку кампаніі па ліквідацыі кітайскіх назваў на Далёкім Усходзе, якая стала следствам савецка-кітайскага ўзброенага канфлікту на востраве Даманскім.
Кірыл VI Александрыйскі
Кірыл VI (свецкае імя - Азер Іосіф Ата, 2 жніўня 1902 - 9 сакавіка 1971) — 116-ы Патрыярх Копцкай Праваслаўнай Царквы, які ўзначальваў яе з 10 мая 1959 года да 9 сакавіка 1971 года.
Лахцінскі Разліў
Лахцінскі Разліў (Ла́хтинский Разли́в, Konnunlahti) — возера лагуна-ліманнага тыпу ў Прыморскім раёне Санкт-Пецярбурга, на паўночным беразе Неўскай губы Фінскага заліва.
У возера ўпадаюць рэкі Каменка, Юнталаўка, Глухарка.
NGC 1621
NGC 1621 (іншыя абазначэнні — NGC 1626, MCG -1-12-35, NPM1G -05.0207, PGC 15626) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1621, NGC 1626.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заслужаны работнік органаў унутраных спраў Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік органаў унутраных спраў Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік органаў унутраных спраў Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца асобам кіруючага і радавога складу органаў унутраных спраў, якія знаходзяцца на службе ў органах унутраных спраў пятнаццаць і больш гадоў у каляндарным вылічэнні, за заслугі ва ўмацаванні аховы грамадскага парадку, абароне дзяржаўнай уласнасці, высокія вынікі, дасягнутыя ў прафесійнай падрыхтоўцы, распрацоўцы і ажыццяўленні мер па паніжэнні узроўню злачыннасці, за самаадданыя дзеянні, звязаныя з выкананнем службовых абавязкаў.
Візавыя патрабаванні для грамадзян Беларусі
Візавыя патрабаванні для грамадзян Беларусі — сукупнасць устаноўленых правілаў краін свету, якія рэгламентуюць допуск на сваю тэрыторыю грамадзян Рэспублікі Беларусь. Асноўным дакументам, якія дазваляе перасекчы дзяржаўную мяжу замежнай дзяржавы, з'яўляецца віза. Шляхам заключэння міжнародных пагадненняў паміж краінамі можа быць усталяваны бязвізавы рэжым. Дзяржавы, могуць мець дадатковыя патрабаванні для допуску на сваю тэрыторыю замежнікаў (страхоўка жыцця і здароўя, аб суправаджэнні непаўналетніх, медыцынскія, зваротныя квіткі і інш.).
Гісторыя
Да 1 студзеня 2008 года беларускія грамадзяне вымушаны былі выкарыстоўваць дазвольныя штампы ў пашпарце для перасячэння мяжы Беларусі. Дазвольныя штампы давалі, калі не было канкрэтных прававых абмежаванняў для іх пераезду за мяжу.
У 2002 годзе Канстытуцыйны суд Беларусі заявіў у сваім рашэнні, што дазвольныя штампы былі не канстытуцыйнымі. Савету Міністраў было даручана прапанаваць розныя віды памежнага кантролю грамадзян да 31 снежня 2005 года.
З Указам Прэзідэнта РБ ад 17 снежня 2007 года дазвольныя штампы былі канчаткова адмененыя.
Пражыванне ў Расіі з'яўляецца неабмежаваным, але грамадзянін павінен зарэгістравацца, калі ён застаецца больш чым на 31 дзень; прычым пашпарт з'яўляецца адзіным дакументам, які патрэбны для рэгістрацыі.
З візай па прыбыцці або электроннай візай
Большасць пералічаных краін маюць абмежаванні па колькасці пунктаў пропуску, дзе магчыма атрыманне візы па прыбыцці.
Абмежаваныя магчымасці атрымання візы па прыбыцці з турыстычнымі мэтамі для грамадзян Беларусі таксама даюць Егіпет (так званая "сінайская віза" ў аэрапортах Хургада і Шарм-эль-Шэйх) і В’етнам (да 14 дзён праз папярэднюю электронную рэгістрацыю).
Альберт Іпель
Біяграфія
Альберт Іпель вывучаў класічную археалогію ў Фрайбургу, Берліне і Боне, і ў 1910 годзе скончыў дактарантуру ў Бонскім універсітэце.
Падчас Першай сусветнай вайны апынуўся ў складзе 10-й нямецкай арміі на Беларусі, Тут заняўся вывучэннем народнага мастацтва, у 1918 годзе зладзіў дзве выстаўкі — у Вільні і Менску, а таксама ўвёў тэрмін «беларускае мастацтва» (die weissruthenische Kunst) у адрозненне ад польскага і расійскага і выдаў на гэту тэму кнігу. У 1926 годзе Віцебскае акружное таварыства краязнаўства ініцыявала пераклад гэтай кнігі. Мастак-графік Зіновій Гарбавец пераклаў кнігу на рускую мову, а вядомы краязнаўца Мікола Каспяровіч з рускай мовы — на беларускую. Гэтая кніга стала адным з першых на Беларусі выданняў пра беларускае мастацтва. Зіновій Гарбавец аформіў выданне малюнкамі для вокладкі і тытульнага аркуша. .
У 1923—1940 гадах выкладаў у Брэславе і Берліне. У 1940 атрымаў званне ганаровага прафесара археалогіі Берлінскага ўніверсітэта. З 1947 года — ганаровы прафесар універсітэта Гамбурга. У той жа час працаваў дыктарам Імперская ўстанова фільмаў і выяў у навуцы і навучанні (Reichsanstalt für Film und Bild in Wissenschaft und Unterricht).
З 1954 года на пенсіі. У 1955 годзе ўзнагароджаны ордэнам «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія».
Сям’я
Быў жанаты з Лётай Эрман (1886—1972), дачкой эгіптолага Адольфа Эрмана.
NGC 1133
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Герб Брэста
Герб Брэста — адзін з афіцыйных сімвалаў горада Брэста. Герб Брэста адносіцца да гісторыка-геральдычных помнікаў Беларусі. Зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 1 чэрвеня 1994 г. № 1.
Апісанне герба: «У блакітным полі барочнага шчыта сярэбраны лук са стралою, накіраванаю наканечнікам уверх».
Гісторыя
У 1390 годзе Берасце атрымала прывілей на магдэбургскае права, аднак дакладна невядома, які герб выкарыстоўваўся на гарадскіх пячацях да сярэдзіны 16 ст.
Па некаторых звестках, права на атрыманне герба Берасцю было даравана вялікім князем Аляксандрам прывілеем 1494 года: «у блакітным полі сярэбраны лук са стралой, накіраванай уверх».
Згодна з прывілеем вялікага князя Жыгімонта ІІІ 1554 года, Берасце атрымала права карыстацца гербавай пячаццю з выявай чатырохвугольнай вежы на чырвоным полі на сутоках двух рэк (Буга і Мухаўца). Гэты герб зафіксаваны на пячатцы войтаўска-лаўніцкай калегіі гарадскога магістрата.
Акрамя гэтага Берасце мела іншую пячатку, пра якую ўпамінае ў сваім зборніку гербаў 1584 года Барташ Папроцкі:
У 1742—1775 гг. гербам Берасця з'яўляўся фігурны картуш, на якім адлюстраваны лук з нацягнутай цецівой з накіраванай уверх стралой. Над картушам — карона.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе, Берасце стала павятовым горадам Гарадзенскай губерні, і стары герб быў скасаваны. Новы герб Берасця быў зацверджаны расійскімі ўладамі 6 красавіка 1845 года разам з іншымі гарадамі Гарадзенскай губерні. Гэты варыянт герба быў утвораны на аснове герба 1554 года. Новы герб меў наступнае апісанне :
У канцы ХІХ ст. быў створаны праект новага герба Брэст-Літоўска: «''У лазуровым шчыце перакулены вілападобны сярэбраны крыж. У вольнай частцы герб Гродзенскай губерні''». Аднак ён не быў зацверджаны афіцыйна.
Сучасны герб горада быў зацверджаны Рашэннем Брэсцкага гарадскога Савета народных дэпутатаў 26 студзеня 1991 года: «На блакітным полі барочнага шчыта сярэбраны лук з нацягнутай цецівой і страла, накіраваная ўверх». Зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 1 чэрвеня 1994 г. № 1.
Сонечнае зацьменне 3 кастрычніка 1986 года
Сонечнае зацьменне 3 кастрычніка 1986 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 124 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0000 і дасягнула свайго максімуму ў 19:06:15 UTC у пункце з каардынатамі 60° пн. ш. 37° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 0 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 1 км.
Пэлхаўка
Пэлхаўка — рака ва ўсходняй Польшчы даўжынёй каля 32 км, левы прыток Нурца. Пэлхаўка упадае ў Нурэц у 3,6 км ад вусця таго. Працякае па Драгічынскаму ўзвышшу, што ў Падляскім ваяводстве.
Рака бярэ пачатак у ваколіцах вёскі Невярова-Сохі, на вышыні каля 180 м над узроўнем мора і ўпадае ў Нурэц на вышыні 106,3 м над узроўнем мора ніжэй вёскі Вайтковічы Старыя, на поўдзень ад Цеханаўца.
На працягу большай часткі сваёй даўжыні цячэ па натуральнаму звілістаму рэчышчу. Берагі Пэлхаўкі засаджаны рознымі дрэвамі, што зацяняюць да 90 % паверхні вады. Дно месцамі моцна зарослае сасудзістай расліннасцю. Субстрат разнастайны, а камяні і валуны складаюць на асобных участках да 40 % паверхні дна.
Правы прыток Пэлхаўкі: Месцёўка.
Вёскі на Пэлхаўцы: Пэлх, Тварогі Ляцке, Тварогі Руске, Лешчка Мала, Лешчка Дужа, Перлеева, Вайтковічы Старыя.
Ноніа
Ноніа (Nonio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 896 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 28891. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: