cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Радаслаў Астроўскі
Маладосць і рэвалюцыйныя гады
3 прыходам бальшавікоў Астроўскі ў снежні 1918 года падаўся ва Украіну, далучыўся да расійскай Добраахвотнай арміі генерала Антона Дзянікіна. У снежні 1920 года вярнуўся на Случчыну. Удзельнік Слуцкага паўстання 1920 года. Увосень 1920 года падчас палескага паходу генерала Станіслава Булак-Балаховіча, разам з Паўлам Алексюком, бацькам ды сынам Адамовічамі, увайшоў у склад Беларускага палітычнага камітэта, з’яўляўся «міністрам асветы» ў цывільным урадзе Булак-Балаховіча.
У Заходняй Беларусі
З 1921 года знаходзіўся ў Вільні, Заходняя Беларусь. У пачатку 1920-х гадоў працаваў у Польска-амерыканскім камітэце дапамогі дзецям. У 1923 годзе ён стаў настаўнікам Віленскай беларускай гімназіі, а з 1924 па 1936 гады (з перапынкам) быў яе дырэктарам.
У другой палове 1920-х гадоў рэзка змяніў свой палітычны курс. У лютым 1924 года стаў адным з закладчыкаў праўрадавага Польска-беларускага таварыства, а пасля яго распаду — супрацоўнік КП(б)Б і КПЗБ, куратар падпольнага камсамолу ў гімназіі. З 1925 па 1926 гады быў намеснікам старшыні Беларускай сялянска-работніцкай грамады, старшыня Таварыства беларускай школы (ТБШ), Беларускага дабрачыннага таварыства і дырэктар Беларускага кааператыўнага банку ў Вільні, праз які праходзілі з СССР грошы, прызначаныя на падтрымку дзейнасці БСРГ. У 1926 годзе становіцца членам Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі. У студзені 1927 года арыштаваны і абвінавачаны па працэсе Грамады.
У астрозе знаходзіцца ў поўнай ізаляцыі. Дзеля вызвалення Астроўскага, яго жонка даводзіла інстанцыям, што, выйшаўшы на волю, яе муж будзе супрацоўнічаць з адміністрацыйнымі ўладамі. Пасля выхаду на волю мяняе палітычны курс і робіцца арганізатарам і прапагандыстам супрацоўніцтва з санацыяй (1928—1936). У 1929 годзе Астроўскі быў адным з ініцыятараў стварэння Беларускага прафесійнага настаўніцкага саюза і адным з заснавальнікаў Цэнтрсаюза ў 1930 годзе. У тым жа годзе стаў дырэктарам новаадкрытай Віленскай беларускай настаўніцкай семінарыі імя Багушэвіча. У 1931 годзе апублікаваў у часопісе «Беларуская думка» даклад «Беларуская справа высоўваецца на парадак дзённы польскім грамадзянствам». Пад псеўданімам «Эра» друкаваўся ў беларускіх кнігах-календарах, газетах «Наперад!» і «Родны край» (1933—1936).
На судовым працэсе супраць Грамады апраўданы, але палітыка польскіх уладаў адносна беларускага насельніцтва пагаршаецца разам са згортваннем беларусізацыі ў БССР. У 1934 годзе закрываецца Цэнтрсаюз. Адносіны Астроўскага з многімі дзеячамі заходнебеларускага нацыянальнага руху значна пагаршаюцца і ў маі 1934 — снежні 1935 гадоў яны праводзяць над ім грамадскі суд. Антон Луцкевіч, Уладзімір Самойла і былы старшыня Цэнтрасаюза Антон Трэпка вінавацілі яго ў дэмаралізацыі моладзі і адвольным распараджэнні фондамі. У 1936 годзе ўлады закрываюць Таварыства беларускай школы, у 1937 годзе — Настаўніцкі саюз. Астроўскі вымушаны пакінуць Вільню і пераехаць у Лодзь.
3 чэрвеня 1937 года Галоўнае ўпраўленне ў справах літаратуры і выдавецтваў (Галоўліт) Беларускай ССР выдала Загад № 33 «Спіс літаратуры, якая падлягае канфіскацыі з бібліятэк грамадскага карыстання, навучальных устаноў і кнігагандлю». Паводле Загаду, «усе кнігі» Радаслава Астроўскага прадугледжвалася «спальваць».
Падчас Другой сусветнай вайны
З пачаткам Другой сусветнай вайны актыўна супрацоўнічаў з нямецкімі акупацыйнымі ўладамі. Увосень 1941 года прыехаў у Мінск, працаваў у цывільнай адміністрацыі; пасля быў бургамістрам у Смаленску, Бранску, Магілёве. Са снежня 1943 года прэзідэнт Беларускай цэнтральнай рады (БЦР), стварэнне якой было дазволена немцамі, якія пачалі цярпець паразы на ўсходнім фронце, і спадзяваліся набыць сімпатыі беларусаў, каб потым мабілізаваць іх супраць Чырвонай Арміі; адзін з галоўных арганізатараў у чэрвені 1944 года Другога Усебеларускага кангрэса.
Астроўскі і яго паплечнікі падтрымлівалі генацыд яўрэйскага насельніцтва, але прымалі адносна мінімальны ўдзел у ажыццяўленні масавых забойстваў.
Эміграцыя і апошнія гады жыцця
Пасля вайны — палітычны дзеяч у эміграцыі, жыў у Заходняй Германіі на вуліцы Фольксгартэнштрасэ 1 у Лангенфельдзе, з 1956 года ў Саўт-Рыверы ў ЗША. Уваходзіў у кіраўніцтва Антыбальшавіцкага блока народаў. Кіраўнік і ідэолаг «бэцээраўскай» плыні беларускай эміграцыі, лічыў БЦР легітымным беларускім урадам у выгнанні і адмаўляў такі статус у Рады БНР.
Памёр 17 кастрычніка 1976 года ў Бентан-Харбар, Мічыган. Пахаваны на могілках Св. Еўфрасінні ў Саўт-Рыверы.
Сям’я
Меў двух дзяцей: Віктара і Галіну.
Страдань
Страдань:
Заленіна
Заленіна (Заленино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 32 км на ўсход ад горада Сафонава, за 4 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 1 км на ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава.
Гімн Прыднястроўя
Дзяржаўным Гімнам Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі з’яўляецца музычны твор, створаны на аснове музыкі Б. А. Аляксандрава на словы Б. Парменава, Н. Бажко, В. Пішчанкі.
Гімн выконваецца на рускай мове.
МЫ СЛАВИМ ТЕБЯ, ПРИДНЕСТРОВЬЕ
I
Мы славу поем Приднестровью, Здесь дружба народов крепка, Великой сыновней любовью Мы спаяны с ним навека. Восславим сады и заводы, Поселки, поля, города - В них долгие славные годы На благо Отчизны труда.
ПРИПЕВ: Пронесем через годы Имя гордой страны И Республике свободы Как правде, мы будем верны.
II
Аўтаноя (дачка Кадма)
Аўтаноя (Αὐτονόη) — старэйшая дачка Кадма і Гармоніі, сястра Агавы, Іно і Семелы, жонка Арыстэя, маці Актэона.
Гімн Прыднястроўя
Мы славим родные долины, Седого Днестра берега. О подвигах помним былинных, Нам слава отцов дорога. Восславим мы всех поименно, Погибших за наш отчий дом. Пред памятью павших священной Отечеству клятву даем.
Аўтаноя (дачка Кадма)
Была сярод вакханак, якія разадралі Пенфея. Засмучаная смерцю сына, перасялілася з Фіваў у пасёлак Эрэній (каля Мегараў), там паказвалі яе надмагільны помнік.
Гімн Прыднястроўя
ПРИПЕВ:
Пронесем через годы Имя гордой страны И Республике свободы Как правде, мы будем верны.
Карарскі мармур
Карарскія каменяломні выкарыстоўваліся ўжо ў медным веку. У рымскую эпоху здабыча мармуру набыла вялікія маштабы. Пачынаючы з кіравання Юлія Цэзара карарскі белы мармур выкарыстоўваўся для пабудовы грамадскіх будынкаў і хат патрыцыяў. Транспартаванне ў Рым ажыццяўлялася праз порт Луні, дзякуючы якому мармур і атрымаў сваю лацінскую назву «marmor lunensis». Сярод захаваных з тых часоў аб'ектаў з карарскага мармуру — Пантэон і калона Траяна.
З V стагоддзя здабыча мармуру практычна спыняецца з-за набегаў варвараў. Пазней, дзякуючы паўсюднаму распаўсюджанню хрысціянства, мармур у вялікіх колькасцях выкарыстоўваўся для рэлігійных збудаванняў і аздаблення іх інтэр'ера. З карарскім мармурам працавалі шматлікія італьянскія архітэктары і скульптары, у прыватнасці Нікола Пізана і Джавані Пізана. Мікеланджэла асабіста выбіраў блокі для сваіх твораў, яго «Давід» высечаны менавіта з карарскага мармуру. З яго таксама выкананы фасад Сіенскага сабора і Мармуровая арка ў Лондане.
Залазна
Залазна (Залазно) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 1 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 12 км на поўнач ад горада Сафонава, за 12 км на поўнач ад аўтадарогі. За 2,5 км на ўсход ад вёскі чыгуначная станцыя Вадзіна на галінцы Дурава — Уладзімірскі Тупік. Уваходзіць у склад Бяленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Нягледзячы на тэрор, ацалелыя жыхары знішчаных вёсак, пад кіраўніцтвам старшыняў падпольных калгасаў і сельсаветаў на месцы хат будавалі зямлянкі і працягвалі тайна дапамагаць партызанам.
Тэрыторыя, на якой да вайны знаходзілася вёска вызвалена ў 1943 годзе.
Ford Fusion
Апісанне
Дэбютаваў у сакавіку 2002 года. Створаны на базе Fiesta. У іх агульная платформа, агульныя вузлы і агрэгаты. Адрозніваюцца толькі дызайн, архітэктура салона і налады падвесак. Багажнае аддзяленне ў Ford Fusion — 337 літраў (на 53 літры больш, чым у Fiesta). Аб'ём можна павялічыць да 1175 літраў, склаўшы задні шэраг сядзенняў (складваецца ў прапорцыі 60/40).
На Ford Fusion усталёўваліся бензінавыя рухавікі 1,25 (75 к.с.), 1,4 (80 к.с.) і 1,6 (100 к.с.) і турбадызельныя 1,4 TDCi (68 к.с.) і 1,6 TDCi (90 к.с.); каробкі перадач — механічная, аўтаматычная і рабатызаваныя. Пярэдняя падвеска — незалежная (МакФерсан), задняя — паўзалежная (тарсіённая бэлька).
EcoSport (2003–2012)
У 2003 годзе для рынка Паўднёвай Амерыкі дэбютаваў кампактны красовер Ford EcoSport на базе Ford Fusion. Знешні выгляд стылістычна прыбліжаны да амерыканскага Ford Escape: новая святлатэхніка і рашотка радыятара. Аўтамабіль таксама атрымаў ахоўныя накладкі на бамперы, парогі і колавыя аркі. Запасное кола размешчана на задніх дзвярах. Салон амаль ідэнтычны Ford Fusion. Рухавікі, трансмісія і падвеска таксама агульныя з Fusion. Акрамя таго, Ford выпусціў 2,0-літровую версію 4x4, з рухавіком і трансмісіяй ад Mazda Tribute.
Нікалас Кейдж
Нікалас Кейдж (англ.: Nicolas Cage; імя пры нараджэнні Нікалас Кім Копала (англ.: Nic(h)olas Kim Coppola); нар. 7 студзеня 1964 года, Лонг-Біч, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі акцёр, прадзюсар і рэжысёр. Уладальнік прэміі «Оскар».
Зар’ева
Зар’ева (Зарьево) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 40 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 12 км на паўночны захад ад горада Сафонава, за 7 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Ведоса. За 8 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Вышагор.
Тадані
Тадані (Тада́ні) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дарава
Да́рава (, Дарово) — аграгарадок у Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Конькаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома, што навагарадскі намеснік Петраш Манцігірдавіч, які займаў гэту пасаду з 1430 па 1434 даў грошы на пабудову першага драўлянага касцёла ў Дарава. Храм збудавалі ў 1440 на высокім беразе па-над Шчарай, дзе знаходзіцца сучасны касцёл.
У Дарава на старых могілках насупраць касцёла пахаваны вядомы польска-беларускі асветнік, філосаф, пісьменнік Фларыян Бохвіц. Магіла разрабаваная пасля 1945-га. Помнік з надпісам Twoj przyklad niech nam pokazuje drogi prawdy не знойдзены. У 2003 годзе магіла знішчана і ў той самы год на ёй з’явіліся новыя пахаванні. Побач знаходзяцца магілы іншых Бохвіцаў.
Каля вёскі пад час Першай сусветнай вайны 1915—1918 размяшчалася лінія фронту. У 1916 годзе адбывалася Скробава-Гарадзішчанская аперацыя. Большасць будынкаў і касцёл былі знішчаны.
Новы пробашч Станіслаў Шаплевіч узяўся за адбудову храму. У 1933—1938 бетонныя нямецкія бліндажы побач з вёскаю былі разабраны мясцовымі жыхарамі на пабудову касцёла. Праект храму распрацаваў інжынер з Баранавіч Браніслаў Іванчык.
Пасля Другой сусветнай вайны касцёл зачынены савецкімі ўладамі. У ім размяшчаўся склад.
У 1940—1954 гадах цэнтр Дараўскага сельсавета.
МФК Светлагорск
МФК «Светлагорск» — беларуская каманда па пляжным футболе і міні-футболе з горада Светлагорск.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 1992 годзе і выступае ў вышэйшай лізе з сезона 1992/1993.
Пляжны футбол
Чэмпіянат Беларусі:
Кубак Беларусі:
Міні-футбол
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе
Маргарыта Захараўна Савіцкая
Маргарыта Захараўна Савіцкая (, Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі жывапісец.
Біяграфія
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1959). У мастацкіх выстаўках удзельнічае з 1959 года. Працуе ў бытавым жанру, жанру пейзажа і партрэта.
Бяндарышке
Бя́ндарышке (Bendoriškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Казокіне. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Апуанскія Альпы
Апуанскія Альпы (Alpi Apuane) — горны хрыбет у Італіі, у паўночнай Таскане. Частка сістэмы Апенінскіх гор.
Апуанскія Альпы сфармаваліся ў сярэдзіне трыясавага перыяду, некалькі раней, чым астатняя частка Апенін. Тут шырока распаўсюджаны карставыя формы рэльефу, а таксама мармуровыя скалы (знакаміты карарскі мармур, які лічыцца адным з найкаштоўных гатункаў у свеце).
Вышэйшы пункт хрыбта — пік Монтэ-Пізаніна (1946 м).
Соз-дзі-Чэзана
Соз-дзі-Чэзана (Sauze di Cesana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 240 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3 чал./км². Займае плошчу 77 км². Паштовы індэкс — 10054. Тэлефонны код — 0122.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Restituto.
Міхаіл Яфрэмавіч Мацапура
Міхаіл Яфрэмавіч Мацапу́ра (, вёска Барбароў, Мазырскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне механізацыі сельскай гаспадаркі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1947), акадэмік Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР (1957—1961), акадэмік УАСГНІЛ (1964), доктар тэхнічных навук (1945), прафесар (1947). Двойчы лаўрэат Сталінскай прэміі (1951, 1952). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1962). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1954).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі ў 1932 годзе. З 1933 года старшы навуковы супрацоўнік, дырэктар Беларускай навукова-даследчай станцыі механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі, з 1938 года загадчык лабараторыі Усесаюзнага НДІ механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі. У 1947—1950 гадах акадэмік-сакратар Акадэміі навук БССР, адначасова ў 1947—1957 гадах дырэктар Інстытута механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі Акадэміі навук БССР. У 1957—1961 гадах віцэ-прэзідэнт, адначасова ў 1957—1959 акадэмік-сакратар Аддзялення механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР, у 1961—1965 гадах дырэктар Цэнтральнага НДІ механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі Нечарназёмнай зоны СССР (Мінск). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1951—1967 гадах.
Навуковы і практычны ўклад
Працы па стварэнні сельскагаспадарчых машын і прыстасаванняў да іх, тэхналогіі і сістэм машын для асушэння балот, асваення забалочаных зямель, для нарыхтоўкі торфу і тарфяных угнаенняў, падрыхтоўкі кармоў для жывёлагадоўлі, уборкі бульбы і збожжавых культур ва ўмовах пераўвільгатнення. Аўтар звыш 130 навуковых прац, у тым ліку 5 манаграфій.
Узнагароды
Узнагароджаны 2 ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга (1949, 1958), ордэнам «Знак Пашаны» (1951), медалямі. Сталінскія прэміі СССР 1951 і 1952 гадоў за распрацоўку комплексу машын для асваення забалочаных зямель і зямель, парослых хмызняком. Ленінская прэмія 1962 года.
Іман
І́ман Муха́мед Абдулмаджы́д (Iman Mohamed Abdulmajid;, Магадыша, Самалі) — амерыканская супермадэль самалійскага паходжання.
Нарадзілася ў сям'і самалійскага дыпламата. Першае імя было Зара. Аднак у маленстве выхоўвалася дзядуляй і бабуляй, якія далі ёй мужчынскае імя Іман (літаральна «вера»). Навучалася ў Каіры і Найробі.
У 1976 г. падчас навучання ва ўніверсітэце Найробі была заўважана амерыканскім фатографам і запрошана для працы мадэллю ў часопісе Vogue (ЗША). Пазней працавала з такімі вядомымі дызайнерамі, як Джані Версачэ, Кельвін Кляйн, Іў Сен Ларан і інш. У 2007 г. прадставіла асабістую калекцыю адзення «Global Chic». Здымалася ў эпізадычных ролях у некалькіх амерыканскіх кіно і серыялах.
Была тройчы замужам. Апошнім, найбольш знакамітым мужам стаў брытанскі музыкант Дэвід Боўі. Мае 2 дзяцей.
Займаецца прадпрымальніцтвам і філантрапіяй.
Тартак (Кам’янка-Бузькі раён)
Тартак (Тарта́к) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гульдбаргсун (камуна)
Гульдбаргсун (Guldborgsund Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Зеландыя. Плошча — 903,42 км², што складае 2,10 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 63496 чал. (мужчыны — 31434, жанчыны — 32062; іншаземныя грамадзяне — 2160).
Касцёл
Касцёл (ад «умацаванае месца, невялікая крэпаць») — традыцыйная назва храма рымска-каталіцкай царквы ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе, у тым ліку ў Беларусі. У іншым значэнні — Рымска-Каталіцкая Царква як арганізацыя.
Пачаткі касцельнага будаўніцтва адносяцца да 4 ст., раней існавалі толькі хатнія касцёлы.
У акце асвячэння (кансекрацыі), які адпраўляе біскуп, касцёл атрымлівае імя патрона — у каталіцкай царкве гэта часцей за ўсё імя святога альбо Маці Божай.
У Каталіцкай царкве паводле значнасці адрозніваюцца наступныя касцёлы: базіліка, кафедра, калегіят, парафіяльны касцёл, фара, дапаможны касцёл i кляштарны касцёл.
NGC 4323
NGC 4323 (іншыя абазначэнні — MCG 3-32-16, ZWG 99.31, VCC 608, PGC 40171) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Звягіна (Сафонаўскі раён)
Звягіна (Звягино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 11 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 15 км на ўсход ад горада Сафонава, за 5 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Дняпро. У 2,2 км на паўночны захад ад вёскі чыгуначная станцыя 300 км на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сафія Копала
Сафія Копала (Sofia Carmina Coppola, нар. 14 мая 1971,, ЗША) — амерыканскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар, якая стварыла шэсць поўнаметражных фільмаў: «Нявінніцы-самагубкі», «Цяжкасці перакладу», «Марыя-Антуанэта», «Недзе», «Элітнае кола» і «Ашуканы».
Вячаслаў Францавіч Заганек
Вячаслаў Францавіч Заганек (,, — ) — рускі савецкі жывапісец. Народны мастак СССР (1985). Сапраўдны член АМ СССР, член Санкт-Пецярбургскага Саюза мастакоў (да 1992 года — Ленінградскай арганізацыі Саюза мастакоў РСФСР), майстар пейзажу.
Тычок
Тычок (Тичо́к) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дама з Эльчэ
Дáма з Э́льчэ (Dama de Elche, Dama d'Elx) — самы значны помнік іберыйскага (старажытнаіспанскага) мастацтва, быў выяўлены 4 жніўня 1897 года ў прыватных уладаннях каля Эльчэ (горад у іспанскай правінцыі Алікантэ). У лічаныя тыдні скульптура была прададзена французскаму калекцыянеру і вывезена ў Парыж, дзе яе дэманстрацыя ў Луўры стварыла грандыёзную сенсацыю і адкрыла для вучоных дагэтуль невядомую старонку антычнага мастацтва.
У 1941 годзе рэжым Вішы ў якасці жэсту добрай волі перадаў экспанат іспанскаму дыктатару Франка, які загадаў змясціць яго ў мадрыдскім музеі Прада. У наш час скульптура, нароўні са скульптурай Дамы з Басы (en), экспануецца ў Нацыянальным археалагічным музеі ў Мадрыдзе. У Валенсіі дзейнічае фонд, які выступае за яе вяртанне ў Эльчэ.
Статуя, датаваная IV стагоддзем да н.э., уяўляе сабою каменны паліхромны бюст жанчыны (хоць апошняе спрэчна) у багатым уборы і з незвычайна складанай прычоскай. Адтуліна, якая знаходзіцца ззаду, сведчыць, што аб’ект мог выкарыстоўвацца ў якасці пахавальнай урны. Даволі тонкае разуменне канонаў эліністычнай скульптуры дазволіла некаторым даследчыкам выказаць здагадку, што скульптар прайшоў навучанне ў адной з грэчаскіх калоній Заходняга Міжземнамор’я. Паводле іншага пункта гледжання, у помніку знайшлі адлюстраванне прынцыпы пунічнага мастацтва, а намаляваная жанчына — не хто іншая як фінікійская багіня Астарта.
У 1995 годзе высунута гіпотэза, паводле якой Дама з Эльчэ — падробка, вырабленая пад уплывам мадэрну каля таго часу, калі яна была выяўлена. Аднак гэта тэорыя не заваявала агульнага прызнання. Праведзены ў 2005 годзе тэхнічны аналіз пакрыцця, каменя і рэштак пігмента статуі паказаў старажытную дату і адпаведнасць іншым вядомым помнікам іберыйскай скульптуры.
Need for Speed: Undercover
«Need for Speed: Undercover» — камп’ютарная гульня серыі «Need for Speed» ​​ў жанры аркадных аўтагонак, выдадзеная кампаніяй «Electronic Arts» для гульнявых кансоляў, персанальных кампутараў і мабільных прылад у лістападзе 2008 года. У Расіі «Need for Speed: Undercover» была выдадзена кампаніяй «1С-СофтКлаб» цалкам на рускай мове.
Па сюжэце гульні федэральны агент Чэйз Лін (Мэгі Кью) наймае героя для працы пад прыкрыцьцём з мэтай выкрыцця міжнароднага злачыннага сіндыката. Гульцу прадастаўлена свабода перамяшчэння па трох гарадах, з агульнай працягласцю дарог каля 160 км. З новаўвядзенняў у «Need for Speed: Undercover» можна вылучыць павелічэнне навыкаў ваджэння (падобна ролевым гульням), новы рэжым «Бітва на шашы» і крымінальныя заданні. Як і ў папярэдніх частках серыі, у «Undercover» прадстаўлены вулічныя гонкі, паліцыйныя пагоні і цюнінг аўтамабіляў.
Гульня, у адрозненне ад папярэднікаў, мае большы тэрмін распрацоўкі — 16 месяцаў, так як з лета 2007 года распрацоўшчыкі серыі «Need for Speed» ​​былі падзелены на дзве каманды, якія будуць выпускаць гульні па чарзе. У выніку новыя гульні серыі павінны мець 24 месячны цыкл вытворчасці замест 12, з захаваннем штогадовага выпуску. «Need for Speed: Undercover» атрымала неадназначныя, у асноўным негатыўныя водгукі ад гульнявой прэсы. Галоўным недахопам гульні ў асноўным называецца яе празмерная прастата.
Duke Nukem: Critical Mass
«Duke Nukem: Critical Mass» — платформер для «Nintendo DS» з серыі «Duke Nukem». Створаны «Apogee Software», выдадзены «Deep Silver».
Тышыця (Кам’янка-Бузькі раён)
Тышыця (Тишиця) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ворсинки и катышки
Крытыка
Музычныя крытыкі выдання «Музыкальная газета» адзначалі, что альбом ужо не з’яўляецца чыстым панк-рокам, які гурт граў на працягу сваёй гісторыі. Тым не менш, на іх погляд гэта лепшы рускамоўны рок-альбом года.
Ёнас Білюнас
Ёнас Білю́нас (Jonas Biliūnas; 11 красавіка 1879, в. Нюроніс, Анікштаўская воласць, цяпер, Літва — 8 снежня 1907, Закапанэ, ) — літоўскі пісьменнік, крытык, паэт, публіцыст; родапачынальнік літоўскай лірычнай прозы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1891—1899 гадах вучыўся ў гімназіі ў Лібаве (цяпер Ліепая). У 1893 годзе памерлі бацькі; зарабляў на жыццё прыватнымі ўрокамі. У 1900 годзе паступіў на медыцынскі факультэт Дэрпцкага ўніверсітэта. У наступным годзе быў выключаны за ўдзел у студэнцкай дэманстрацыі. У 1901—1902 жыў у Лібаве, Шаўлях і Панявежы, зарабляючы ўрокамі. Пісаў для літоўскіх газет. Удзельнічаў у дзейнасці Сацыял-дэмакратычнай партыі Літвы. У 1903 годзе ў Лейпцыгу вучыўся ў Вышэйшай камерцыйнай школе. У 1904 годзе ва ўніверсітэце Цюрыха вывучаў літаратуру. У 1905 вярнуўся ў Літву. У тым жа годзе пераехаў лячыцца ад сухот у Закапанэ. Летні час бавіў у Літве (Нюроніс, Разалімас, Качаргіне). Памёр у Закапанэ; прах у 1953 годзе перавезены ў Літву і пахаваны ў кургане Людзішкей пад Анікшчэй. Аўтар помніка на магіле скульптар Бронюс Вішняўскас (архітэктар Вітаўтас Габрунас).
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1898 годзе. Першая кніга прозы «Розныя аповеды» (, 1906). Аўтар публіцыстычных, літаратурна-крытычных і гісторыка-літаратурных артыкулаў, брашур навукова-папулярнага і палітычнага зместу. Працаваў у газетах «Vilniaus žinios», «Lietuvos ūkininkas», часопісе «Varpas» і іншых літоўскіх перыядычных выданнях.
Першым у літоўскай літаратуры пачаў пісаць пра рабочых, рост класавай свядомасці (апавяданні «Без працы», 1903, «Першая стачка», 1903). У апавяданнях «Светач шчасця» (1905), «Па Нёмане» (1905), у аповесці «Сумная казка» (1907) пісаў пра цяжкае жыццё рабочых. Некалькі апавяданняў сталі класікай літоўскай дзіцячай літаратуры.
Падпісваўся псеўданімамі Jonas Anykštėnas, Jonas Barzdyla, J. Niuronis, Jonas B-nas, Jonas Bežemis, Jonas Gražys, Jonas Žaltys, Jonelis, Kazys Tauškutis.
Творы перакладаліся на беларускую, а таксама на рускую, латышскую, нямецкую, польскую, таджыкскую, шведскую, эсперанта, эстонскую і іншыя мовы.
Монтэ-Пізаніна
Монтэ-Пізаніна (Monte Pisanino) — горная вяршыня ў Італіі, рэгіёне Таскана. Найвышэйшы пункт Апуанскіх Альпаў (1946 м).
Вяршыня адміністрацыйна размешчана на тэрыторыі камуны Мінучана (правінцыя Лука).
Паводле легенды гара атрымала сваю назву ад пізанскіх салдат, якія тут хаваліся.
Martialis heureka
Martialis heureka — від дробных па памеры мурашак роду Martialis з новага падсямейства Martialinae, самы прымітыўны і найстаражытны сярод усіх груп сямейства Formicidae.
Апісанне
Маюць даўжыню каля 2-3 мм. Родавая назва перакладаецца як «знаходка з Марса» або «мурашка з Марса» («Ant from Mars»), што звязана з унікальнымі прыкметамі новага віду мурашак. Бледна-жоўты і без вачэй, то ёсць падземны. У яго доўгія хваткія сківіцы, якія, на думку даследчыкаў, прызначаныя для перамолвання «мяккіх бесхрыбтовых». Заднія ногі мурашкі доўгія і тонкія, а пярэднія — моцныя. Верагодна, гэты від вылучыўся з агульнага ствала ў самым пачатку эвалюцыі мурашак.
Распаўсюджанне
Трапічныя дажджавыя лясы Бразіліі (Манаус).
Класіфікацыя
Дадзены від ставіцца да новага падсямейства мурашак — Martialinae.
Асіннікі
Асіннікі (Осинники) — горад (з 1938) у Расіі, у складзе Кемераўскай вобласці. Насельніцтва 49,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1926 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Кондама, за 354 км ад Кемерава. Чыгуначная станцыя, вуглездабыча.
Касцёл зняцця з крыжа Збавіцеля (Грозава)
Грозаўскі касцёл зняцця з крыжа Збавіцеля — былы каталіцкі касцёл у аграгарадку Грозава Капыльскага раёна.
Гісторыя
Касцёл пабудаваны ў 1802 годзе з цэглы на месцы драўлянага касцёла на сродкі прадвадзіцеля дваранства Слуцкага павета М. Барновіча. У 1866 закрыты «за возмутительное пение польских гимнов» і «согласно Высочайшему указу от 1 февраля 1800 г. о том, что римско-католическмй приход может существовать лишь там, где не менее 100 дворов прихожан». У 1877 годзе перабудаваны пад царкву. Дзвярныя і аконныя праёмы былі закладзены, прабіты новыя. Сакрысцію разабралі, зрабіўшы рызніцу пры дапамозе перагародкі, якая падзяліла апсіду на дзве часткі. Над цэнтральнай часткай паставілі пяцікупалле, над уваходам — высокую гранёную званіцу з шатром і галоўкай. Новую царкву асвяцілі ў імя святога Мікалая і перанеслі з былой Мікалаеўскай царквы ўнікальны цудадзейны абраз свяціцеля Мікалая (быў чаканены з суцэльнага сярэбранага ліста), падараваны раней існаваўшаму праваслаўнаму манастыру расійскім фельдмаршалам Б. П. Шарамецьевым у 1711 годзе. У 1962 царква зачынена. У 1968 годзе перабудавана пад клуб і праўленне калгаса. Па стане на 2017 год у будынку дзейнічае клуб.
У старажытнасці тут стаяў праваслаўны мужчынскі Мікалаеўскі манастыр, апякунамі якога былі слуцкія князі Алелькавічы, якія заснавалі яго ў пачатку XVI ст. і надзялілі зямлёй і ўгоддзямі. У 1600 г. мясцовы праваслаўны памешчык М. Валадковіч, жадаючы абмежаваць уплыў каталіцызму, заснаваў у 100 сажнях ад ужо існуючага манастыра яшчэ адзін мужчынскі прыстанак у імя Іаана Багаслова.
Перад касцёлам стаіць крыж у памяць аб Другім грозаўскім палку БНР, які ўдзельнічаў у Слуцкім паўстанні ў лістападзе-снежні 1920 г.
Архітэктура
Касцёл (да перабудовы) уяўляў сабой твор архітэктуры класіцызму з рудыментамі барока. Трохнефавы бязвежавы з прамавугольнай апсідай аб’ём пад двухсхільным гонтавым дахам. Галоўны фасад завяршае вялікі трохвугольны франтон. Плоскасныя фасады крапаваны вуглавымі пілястрамі.
Прастора інтэр’ера была размежавана шасцю магутнымі чатырохграннымі пілонамі на тры нефы, кожны з якіх заканчваўся алтаром. Малітоўная зала перакрывалася драўлянай столлю. На хорах знаходзіўся арган «о семи голосах». Справа ад апсіды — сакрысція, пад храмам крыпта.
Гвінейскі заліў
Гвінейскі заліў (Gulf of Guinea, golfe de Guinée, Golfo de Guinea, Golfo da Guiné) — заліў Атлантычнага акіяна ля берагоў Экватарыяльнай Афрыкі. Удаецца ў сушу паміж мысамі Пальмас на паўночным захадзе (Ліберыя) і Палмейрын’яш (Ангола) на паўднёвым усходзе. Плошча 1533 тыс. км². Дно акіяна ўтварае Гвінейскую катлавіну глыбінёй да 6363 м. Тэмпература вады 25-27 °C. Салёнасць 34-35 ‰, паблізу вусцяў рэк паніжаецца да 20-30 ‰. Прылівы паўсутачныя, іх велічыня да 2,7 м.
Складовымі часткамі Гвінейскага заліва з’яўляюцца залівы Бенін (на поўначы) і Біяфра (на ўсходзе). Найбуйнейшыя Біёка, Сан-Тамэ, Прынсіпі, Анабон. Праз заліў з захаду на ўсход праходзіць цёплае Гвінейскае цячэнне, а з поўначы на поўдзень Ангольскае цячэнне. У заліў упадаюць рэкі Вольта, Агавэ, Нігер і інш.
Электра (плеяда)
Эле́ктра (Ἠλέκτρα, познелац. Electra; часам Электрыёна) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі адна з Плеяд. Дачка Атланта і Плеёны.
Легенды пра Электру прымяркоўваліся да вострава Самафракіі, які атрымаў назву «вострава Электры», і дзе, паводле падання, Зеўс уступіў з Электрай у сувязь. Рэчка Электра была ў Месеніі.
Стала зоркай, але зорка свеціць слаба, з прычыны таго, што страціла Трою. Гледзячы на загінулую Трою, яна сышла з нябёсаў.
Зімнік (Сафонаўскі раён)
Зімнік (Зимник) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 7 жыхароў (2007).
Узнацкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Халопеніцкага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Халопеніцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Крупскага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе Халопеніцкага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Халопеніцкага сельсавета.
Зімнік (Сафонаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Царква Святой Параскевы Пятніцы (Чарневічы)
Свята-Параскева-Пятніцкая царква — праваслаўны храм у аграгарадку Чарневічы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры паселішча.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Вырашана 4-часткавай падоўжна-восевай кампазіцыяй: прытвор-званіца, кароткая трапезная, кубападобная малітоўная зала, паўкруглая апсіда з бакавымі акруглымі рызніцамі. Шацёр 3-яруснай 4-граннай званіцы завершаны макаўкай, шацёр малітоўнай залы — цыбулепадобнай галоўкай на 8-гранным барабане. Плоскасныя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў плоскіх і кілепадобных ліштвах, апяразаны прафіляванымі карнізамі і зубчастымі фрызамі, крапаваны рэльефнымі крыжамі. Тры ўваходы вылучаны кілепадобнымі парталамі.
Брама і капліца
Перад храмам пастаўлена мураваная брама-вартоўня накрытая шатровым дахам з цыбулепадобнай галоўкай. За храмам узведзена мураваная кубападобная капліца пад шатровым дахам.
Таўмач (Кам’янка-Бузькі раён)
Таўмач (Товма́ч) — вёска ў Кам’янка-Бузькім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (875001—876000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (875001—876000)
Касач сібірскі
Касач сібірскі (Iris sibirica) — від кветкавых карэнішчавых роду сямейства.
Назва
Касач сібірскі, касіца, дзікія агуркі, зязюльчын гашт, касач , калацец.
Батанічнае апісанне
Касач сібірскі — травяністая шматгадовая расліна, дасягае вышыні 50-120 см.
Лісце шыза-зялёнае, вузкае, лінейнае і даволі жорсткае, не цвёрдае, у форме ляза, звычайна значна карацей сцябла, да 40-80 см даўжынёй і 2—4 см шырынёй.
Распаўсюджанне
Еўрасібірскі барэальны від з высокімі дэкаратыўнымі якасцямі. Пашырэнне: Еўропа, Каўказ, Заходняя і Усходняя (паўднёва-заходняя частка) Сібір. На тэрыторыі Беларусі пашыраны спарадычна па ўсёй тэрыторыі. Месцы росту: ускрайкі шыракалістых, драбналістых і мяшаных лясоў, лясныя і поймавыя лугі, ускрайкі балот, парослыя хмызняком, берагі вадаёмаў і канаў.
Сарты
Сучасныя сібірскія касачы — гэта вынік унутрывідавага адбору або, значна часцей, гібрыды прыкладна адзінаццаці відаў (дакладны лік пад пытаннем), якія складаюць серыю Сібірскія касачы (Sibiricae).
Звычайна вышыня сартавых сібірскіх касачоў ад 60 см да 120 см. Існуюць і карлікавыя сарты. Кветкі могуць быць блакітнымі, пурпурнымі, чырвона-фіялетавымі і жоўтымі, у афарбоўцы могуць прысутнічаць карычневыя і аранжавыя адценні. Акрамя прывабных кветак сібірскія касачы папулярныя з-за высокай дэкаратыўнасці лісця на працягу ўсяго тэрміну вегетацыі.
Арганізацыяй, якая рэгіструе новыя сарты, з’яўляецца.
Агратэхніка
Сібірскія касачы патрабуюць мінімальнага сыходу і з’яўляюцца аднымі з самых вынослівых шматгадовых раслін.
Зоны марозаўстойлівасці: 3-9.
Тэрміны цвіцення прыкладна супадаюць з тэрмінамі цвіцення барадатых касачоў.
Аптымальная кіслотнасць глебы pH = 5,5—6,5. Пасадку ажыццяўляюць такім чынам, каб ад верхняй часткі карэнішча да паверхні глебы было каля 2 см. У раёнах з халодным кліматам рэкамендуецца восеньскае мульчаванне глебы.
Старыя расліны могуць быць падзеленыя і перасаджаны, калі пагаршаецца іх красаванне, як правіла, ва ўзросце 4—10 гадоў. У зонах 3—5 перасадку лепш праводзіць вясной, у зонах 6—9 — у пачатку восені. Увосень, пасля адмірання лісця, яго рэкамендуецца зрэзаць і выдаліць з саду.
Выкарыстанне
Касач сібірскі шырока вырошчваецца ў садах у зонах умеранага клімату па ўсім свеце. З-за прывабнага лісця і здольнасці развівацца ў шырокім дыяпазоне кліматычных умоў, на базе гэтага віду створана мноства гібрыдаў, якія адрозніваюцца афарбоўкай колераў.
Ахова
Касач сібірскі уключаны ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь 1-га, 2-га і яшчэ аднаго 2-га выданняў (1981, 1993, 2006). Ахоўваецца ў Латвіі, Літве, Эстоніі, Расіі і на Украіне.
Skolta Esperanto Ligo
Skolta Esperanto ligo, Sel — саюз, аб'ядноўваючы скаўцкі рух і эсперантыстаў.
Бейдэн-Паўэл і эсперанта
У 1907 Роберт Бейдэн-Паўэл, заснавальнік скаўтскага руха, выдае карманную кнігу "Разведка лдя хлопчыкаў" (Skouting for Boys). У наступным годзе яна выдаецца шасцю брашурамі, трэцяя з якіх утрымлівае саветы Бейдэн-Паўэла аб ужыванні эсперанта як "сакрэтнай мовы".
Гісторыя SEL
Падчас першай сусветнай вайны, да брытанскага эсперантыста Аляксандру Уільямц Томсану (пмеўданім "Avoto") прыйшла ідэя аб'яднаць скаўцкі рух і эсперанта. З гэтай мэтай, ён каля французскай вёскі Рансар напісаў невялікую кнігу. Яна была выдадзена ў кастрычніку 1918 года пад назвай "Прапановы аб Скаўтскім эсперантыстскім саюзе", пяць з якіх растлумачывалі мэты саюза: У тым жа самым годзе была створана SEL - першая сусветная скаўтская арганізацыя. На дадзены момант SEL актыўна супрацоўнічае з:
Таксама, на ўсіх кантынентаз існуюць афіцыйныя прадсатніцтвы SEL.
Aфіцыйны сайт: http://www.skolta.org
Зімніцы (Сафонаўскі раён)
Зімніцы (Зимницы) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 5 км на паўночны ўсход ад Іздзешкава і ў 1 км на поўдзень ад аўтамагістралі. Адміністрацыйны цэнтр Зімніцкага сельскага паселішча.
Соз-д’Улькс
Соз-д’Улькс (Sauze d'Oulx) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1157 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 17 10 км². Паштовы індэкс — 10050. Тэлефонны код — 0122.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Гэта вы можаце
«Гэта вы можаце» (рус.«Это вы можете» або «Э.В.М.») - тэлевізійная праграма, прысвечаная папулярызацыі навукі, навукова-тэхнічнай творчасці і вынаходнікам. Выходзіла на першым канале у перыяд з 1973 па 1993 год (21 сезон). У пік папулярнасці праграмы яе аўдыторыя складала каля 100 мільенаў гледачоў.
Сюжэт
Праграма ўяўляла сабой дэманстрацыю розных вынаходніцтваў і самаробных тэхнічных канструкцый з наступным іх публічным абмеркаваннем (з удзелам запрошаных экспертаў і удзельнікаў мерапрыемства, якія прысутнічалі ў студыі), асобна для кожнага вынаходства абмяркоўвалася магчымасць яго прамысловай вытворчасці. Працягласць адной серыі складала 45-60 хвілін, выпуск выходзіў два разы на тыдзень (прамы эфір і паўтор). Вытворчасцю займалася Галоўная рэдакцыя праграм для дзяцей і моладзі Цэнтральнага тэлебачання СССР. У якасці экспертаў запрашаліся навукоўцы, вынаходнікі, пісьменнікі-фантасты, пошукам і адборам праектаў для ўдзелу ў праграме займаўся сам вядучы і некаторыя з чальцоў журы. Сярод вядомых гасцей былі, , Леў Гумілеў і іншыя.
У 1989 годзе пачаў выходзіць дадатак да праграмы пад назвай «Аўкцыён», дзе на продаж выстаўляліся вынаходніцтвы, паказаныя ў праграме і любы чалавек мог гэту рэч набыць. У 1993 годзе праграма была зачынена, але ў 2013 годзе была спроба ўзнавіць выпуск на канале з новымі вядучымі. Выйшла ўсяго 7 серый, якія не атрымалі асаблівай увагі гледачоў.
Удзельнікі
Вядучы:
Колькасць экспертаў магла змяняцца, асноўнымі удзельнікамі ўсіх выпускаў былі:
Вынаходнікі
За час існавання перадачы дэманстравалі свае вынаходніцтвы мноства чалавек. Найбольш вядомымі былі:
Хольбек (камуна)
Хольбек (Holbæk Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Зеландыя. Плошча — 578,74 км², што складае 1,34 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 69010 чал. (мужчыны — 34097, жанчыны — 34913; іншаземныя грамадзяне — 2946).
Аляксандр Юр’евіч Барадай
Аляксандр Юр’евіч Барадай (Алекса́ндр Ю́рьевич Борода́й; нар. года, ) — расійскі палітолаг, журналіст, палітык. З 16 мая 2014 па 7 жніўня 2014 года — старшыня Савета Міністраў непрызнанай Данецкай Народнай Рэспублікі. З 8 жніўня 2014 года па 20 кастрычніка 2014 года — генеральны саветнік, намеснік старшыні Савета Міністраў ДНР Аляксандра Захарчанкі.
Цепленскі сельсавет
Це́пленскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уздзенскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Цеплень.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Самахвалавіцкага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Самахвалавіцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года ў складзе Уздзенскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Дзяржынскага раёна. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Дзешчанскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 422 чалавекі, з іх 96,0 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 1,2 % — азербайджанцы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: Зелень, Каладзіно, Каранеўскія, Кашканы, Ладыга, Подзелень, Прохады, Русакова, Рыбакоўшчына, Сянное, Трысцянец і Цеплень.
Сіпурка (рака)
Сіпу́рка — рака ў Польшчы і Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці.
Кірстэн Данст
Кірстэн Кэралайн Данст (Kirsten Caroline Dunst, нар. 30 красавіка 1982, Пойнт-Плезант, штат Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканская, , , , мадэль і. Найбольшую вядомасць атрымала дзякуючы ролі Мэры Джэйн Уотсан ў трылогіі пра Чалавека-павука (2002, 2004, 2007). Уладальніца прэміі «Сатурн» лепшаму маладому акцёру ці актрысе, а таксама намінанткай на «Залаты глобус» за экраннае ўвасабленне персанажа Клод ў фільме «Інтэрв’ю з вампірам: Хроніка жыцця вампіра». З 2012 года сустракаецца з Гарэтам Хедлундам.
Сіпурка (рака)
Назва
Назва *Сіпура (> Сіпурка) мае балцка-яцвяжскае паходжанне.
Той жа корань у назве ракі Сіпа (прыток нёманскай Шчары ў гэтым жа рэгіёне).
Літоўскі гідранімічны аналаг — назва ракі *Šipė. Заходнябалцкім мовам (прускай і яцвяжскай) уласцівы пераход š, ž > s, z. На гэтай падставе да яцвяжскіх таксама залучаюцца назвы Свіцязь, Зэльва, *Zeita (> Zietela > Дзятлава), бо ва ўсходнябалцкім літоўскім афармленні яны мелі б выгляд Švit-, Želv-, Žiet-. Апошнія два, апроч таго, у непасрэднай блізкасці да Сіпы.
У сіпурскай назве корань Sip- пашыраны пашыральнікам -ur-, які вядомы ў літоўскім словаўтварэнні: dubti «угінацца» — duburys «вір», у рачных назвах Ind-ura, Vint-ura.
Гідраграфія
Даўжыня 18 км. Плошча вадазбору 258 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 ‰. Пачынаецца на тэрыторыі Польшчы, цячэ па паўночнай частцы Прыбугскай раўніны. Зліваецца з ракой Палічна на поўдзень ад вёскі Стаўповіскі, утвараючы раку Белая. Рэчышча на працягу 12 км (ад сажалкі каля вёскі Сіпурка да вусця) каналізаванае.
Мельхіёр дэ Хондэкутэр
Мельхіёр дэ Хондэкутэр (нідэрл. Melchior d’Hondecoeter, каля 1636—) — нідэрландскі мастак-анімаліст, прадстаўнік дынастыі Хондэкутараў. Сын Гісберта дэ Хондэкутэра, унук Гіліса Класа дэ Хондэкутэра.
Біяграфія
Мельхіёр дэ Хондэкутэр нарадзіўся ў 1636 годзе ў горадзе Утрэхце; яго дзед, бацька і дзядзька (вядомы Ян Баптыст Венікс) і некаторыя іншыя сваякі былі мастакі, што, вядома, і паўплывала на выбар ім мастацкай кар’еры. Юнак атрымаў добрую літаратурную і багаслоўскую адукацыю і валодаў дарам слова. Першым яго настаўнікам быў бацька, а потым Ян Баптыст Венікс, які цудоўна пісаў жывёл.
З 1659 года працаваў у Гаазе, з 1663 — у Амстэрдаме.
На сваіх карцінах маляваў пераважна птушак — часта экзатычных або ў выглядзе паляўнічых трафеяў — на фоне паркавых ландшафтаў. Сучаснікі празвалі яго «Птушыным Рафаэлем» (нідэрл.: Raphaël van de vogels). Некалькі яго работ («Птушкі ў парку», «Свойскія птушкі», «Паляўнічыя трафеі») захоўваецца ў калекцыі «Эрмітажа» (Санкт-Пецярбург).
Мельхіёр дэ Хондэкутэр памёр 3 красавіка 1695 года ў горадзе Амстэрдаме.
NGC 4324
NGC 4324 (іншыя абазначэнні — UGC 7451, MCG 1-32-32, ZWG 42.63, VCC 613, IRAS12205+0531, PGC 40179) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Плеса (рака)
Плеса — рака ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Лясная. Даўжыня 6 км. Пачынаецца за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Свішчова, вусце за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Кругель. Цячэ па Прыбугскай раўніне. За 0,5 км на паўночны захад ад вёскі Бучамля 1 на рацэ створана сажалка.
Палысаева
Палысаева (Полысаево) — горад (з 1989) у Расіі, у складзе Кемераўскай вобласці. Насельніцтва 28,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1989 годзе шляхам вылучэння са складу горада Ленінск-Кузнецкі. Плошча 34,4 км².
Горад размешчаны на правым беразе ракі Іня (прыток Обі), за 5 км на поўдзень ад горада Ленінск-Кузнецкі, за 139 км ад Кемерава.
Гільдэсгайм
Гільдэсгайм (Hildesheim) — горад у Германіі, цэнтр аднайменнага раёна Гільдэсгайм зямлі Ніжняя Саксонія. Размешчаны за 25 км на паўднёвы ўсход ад Гановера. Насельніцтва — каля 100 тыс. жыхароў. Вядомы з IX стагоддзя.
Гісторыя
У пачатку IX стагоддзя, у 815 годзе, было заснавана мясцовае епіскапства. На працягу некалькіх стагоддзяў Гільдэсгаймам кіравала духавенства, перш чым была пабудавана ратуша і грамадзяне атрымалі некаторы ўплыў на кіраванне.
Пасля Напалеонаўскіх войнаў Гільдэсгайм увайшоў у склад Ганзы, часткі Каралеўства Гановера, але быў захоплены Каралеўствам Прусіі, пасля Аўстра-прускай вайны, і зроблены абласным горадам Гановера.
Гільдэсгайм быў моцна пашкоджаны падчас Другой сусветнай вайны ў выніку паветраных налётаў у 1945 годзе, асабліва 22 сакавіка 1945 года. Цэнтр горада, які да гэтага захоўваў характар ​​Сярэднявечча, проста спыніў сваё існаванне. Пасля вайны ён перабудоўваўся ў зусім розных стылях. На шчасце, большасць буйных цэркваў, дзве з іх у цяперашні час сусветная спадчына ЮНЕСКА, былі адноўлены неўзабаве пасля вайны.
У 1980 годзе пачалася рэканструкцыя гістарычнага цэнтра. Некаторыя са старых будынкаў вакол галоўнай плошчы былі знесены і заменены копіямі сапраўдных пабудоў.
Насельніцтва
¹ даныя перапісу
Славутасці
Іншыя славутасці ўключаюць тэатр, аперэту, мюзіклы, драму, балет.
Эканоміка
Карпарацыі, якія знаходзяцца ў Гільдэсгайме:
Транспарт
Гільдэсгайм мае эфектыўную транспартную інфраструктуру — рэгіянальны цэнтр для чыгункі (Intercity-Express), звязаны з аўтастрадай (Autobahn), мае гавань у Сярэднегерманскім канале.
Вядомыя асобы
У горадзе працаваў і памёр беларускі рэлігійны і культурна-грамадскі дзеяч Міхась Маскалік (1903—1965).
Персідская казачая дывізія
У задачы брыгады ўваходзіла ахова шаха і вышэйшых службовых асоб Персіі, каравульная служба пры консульствах, дыпламатычных місіях, міністэрствах, арсеналах, аддзяленнях банкаў, падаўленне беспарадкаў у краіне і спагнанне падаткаў з насельніцтва.
У 1916 годзе брыгада была перафарміравана ў дывізію. Для падтрымання парадку ў Персіі і барацьбы з паўстанцамі з восені 1916 былі сфармаваныя атрады, якія ўваходзілі ў дывізію.
Расфарміравана ў пачатку 1920-х гадоў.
Хондэкутэр
Хондэкутэр — прозвішча.
Пакроў (Гагарынскі раён)
Пакроў (Покров) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Пакроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Мікалай Мікітавіч Пушкар
Мікалай Мікітавіч Пушкар (, г.п. Барысаўка, Белгародская вобласць — 29 снежня 1993) — беларускі мастак, скульптар-кераміст. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1990), член Беларускага саюза мастакоў (1969).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1919 годзе ў сям’і іканапісцаў у Расіі, на Белгарадчыне, у пасёлку Барысаўка. З маленства, застаўшыся без бацькоў, рос у дзіцячай калоніі імя М. Горкага — ёй кіраваў вядомы педагог, пісьменнік Антон Макаранка. Там і выявіліся здольнасці да малявання, у 1932 годзе таленавіты юнак па хадайніцтве Максіма Горкага быў залічаны на вучобу ў Харкаўскае мастацкае вучылішча. Паспяхова скончыў яго ў 1937 годзе.
Пачатак Вялікай Айчыннай вайны сустрэў у Чырвонай арміі, танкістам. У жніўні 1941 года яго танкавы полк быў разгромлены, цяжка паранены воін апынуўся ў нямецкім палоне. Амаль чатыры гады знаходзіўся ў нямецкім канцлагеры Гамерштэйн. Пасля вызвалення савецкімі войскамі ў 1945 годзе трапіў у зняволенне ўжо ў савецкіх лагерах. Толькі ў 1954 годзе Мікалай Пушкар выйшаў на волю і быў цалкам рэабілітаваны.
Працаваў скульптарам у Карагандзе, затым у Калінінградзе — там і спаткаў сваю жонку Ганну Міхайлаўну, ураджэнку Мазыра, куды яны і пераехалі разам на сталае жыццё.
Творчасць
Працаваў галоўным мастаком на Мазырскім заводзе меліярацыйных машын і адначасова ствараў мастацкія творы. Наведваў аддаленыя палескія вёскі, знаёміўся з іх жыхарамі, простымі сялянамі, іхнім побытам, фальклорам. Мікалай Пушкар стварыў з гліны цэлую галерэю вобразаў мясцовых жыхароў-палешукоў. Моцных людзей, якія не пасуюць перад цяжкасцямі, аптымістаў, шчырых сэрцам, з працавітымі рукамі ды мяккім беларускім гумарам.
Яго работы выкананы ў мяккіх акруглых формах, з натуральных матэрыялаў (пераважна шамот, тэракота), вызначаюцца лірычнасцю, выразным псіхалагізмам, добрым веданнем народных традыцый, часта гумарыстычнай трактоўкай сюжэтаў і персанажаў. Сярод твораў: «Беларуская бульба», «Браткі-беларусы» (абодва 1966), «Мы з табою, як рыбка з вадою», «Дамашняя баталія» (абодва 1975), «Паляшук-пясняр» (1976), «Дударыкі-дудары» (1978), «Кум і кума» (1979), «Палескія напевы» (1980), «Мой родны кут» (1981), «Сон палешука» (1982), «Гарманіст», «Музыка» (абодва 1983), «Несцерка» (1984), «Сямейны хор» (1985) і інш.