cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Honda Element
Апісанне
Маркетолагі "Хонды" вырашылі звярнуць на сваю мадэль ўвагу сабакагадоўцаў, у выніку чаго красовер атрымаў апцыянальны пакет для хатніх жывёл. Пакет дадатковага абсталявання ўключаў у сябе спецыяльнае ўстойлівае да кіпцюроў пакрыццё задняй канапы, падлогавыя дыванкі з выявай костак, а таксама спецыяльныя аксэсуары (у тым ліку міска для вады). У багажніку паставілі будку, а пад ёй размясціўся трап для сабак.
Інах
Іна́х (Ἴναχος) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі:
IC 1555
IC 1555 — галактыка тыпу Scd у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тор Чуан Леонг
Тор Чуан Леонг  — малайзійскі прафесійны гулец у снукер.
Огаст Бруксбэнк
Огаст Бруксбэнк (August Philip Hawke Brooksbank;, ) ― член брытанскага каралеўскага дома, сын прынцэсы і яе мужа. Як дзявяты па ліку праўнук каралевы Лізаветы II адразу пасля нараджэння заняў 11-е месца ў.
Мадлібажыцы
Мадлібажыцы (Modliborzyce) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Яноўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Мадлібажыцы. Займае плошчу 7,88 км². Насельніцтва 1,5 тыс. чалавек (на 2018).
Сяргей Апанасавіч Максіменка
Сяргей Апанасавіч (Афанасьевіч) Максіменка (нар., Крывічы, Мядзельскі раён, Мінская вобласць) — беларускі фізік, доктар фізіка-матэматычных навук (1996), прафесар (2014).
Біяграфія
У 1976 годзе скончыў фізічны факультэт БДУ. Працаваў у НДУ «Інстытут ядзерных праблем» БДУ з 1986 года. У 1997—2000 гадах займаў пасаду намесніка дырэктара па навуковай рабоце НДІ ЯП БДУ. У 2000—2005 гадах — намеснік прарэктара па навуцы БДУ — начальнік Галоўнага ўпраўлення навукі БДУ. З 1992 па 2012 гады — загадчык лабараторыі электрадынамікі неаднародных асяроддзяў НДІ ЯП БДУ. Са студзеня 2013 года па цяперашні час — дырэктар НДУ «Інстытут ядзерных праблем» БДУ. У 2004—2008 гадах і з 2013 года па цяперашні час з’яўляецца членам агульнага сходу НАН Беларусі. У 2007 годзе С. А. Максіменку ўстаноўлена персанальная надбаўка за выдатны ўклад у сацыяльна-эканамічнае развіццё Рэспублікі Беларусь. З 2008 года з’яўляецца членам экспертнага савета ВАК РБ.
Навуковая дзейнасць
Максіменка С. А. — фізік-тэарэтык у галіне электрамагнетызму і фізікі ўзаемадзеяння электрамагнітнага выпраменьвання з цвёрдым целам, электрамагнітных уласцівасцяў нанаструктур. Спіс публікацый уключае больш за 280 назваў, з якіх сем працаў — часткі ў калектыўных манаграфіях, адна — заказны агляд і больш за 180 артыкулаў у рэферыруемых выданнях. Ён з’яўляецца членам праўлення Беларускага фізічнага таварыства, членам Еўрапейскага таварыства матэрыялаведаў (EMRS), Міжнароднага таварыства аптычных інжынераў (SPIE), намеснікам галоўнага рэдактара міжнароднага навуковага часопіса «Journal of Nanophotonics». Член Паміжведамственнага каардынацыйнага савету па развіцці нанаіндустрыі ў РБ. Член Навуковага савету Аб’яднанага інстытута ядзерных даследваваняў (Дубна, Расія). Неаднаразова выступаў з запрошанымі дакладамі на буйных міжнародных канферэнцыях, з’яўляўся членам аргкамітэтаў шэрагу міжнародных канферэнцый і сустаршынёй канферэнцый «Нанатрубкі і нанаправады» (ЗША, 2003) і «Нанамадэляванне» (ЗША, 2004, 2006), старшынёй канферэнцый «Фундаментальны і прыкладны нанаэлектрамагнетызм» (Мінск, 2012, 2015 і 2018 ), а таксама XIV Міжнароднай школы-канферэнцыі «Актуальныя праблемы фізікі мікрасвету» (2018). У 2005—2010 гг. С. А. Максіменка з’яўляўся членам навуковых саветаў па ДПАФД «Нанатэх» і «Электроніка», а ў цяперашні час — ДПАФД «Канвергенцыя», а таксама экспертам савета фонду «Сколкава» і міжнароднай праграмы Еўрасаюза «Гарызонт 2020».
Работы С. А. Максіменкі заслужылі шырокае міжнароднае прызнанне, яны апублікаваныя ў такіх аўтарытэтных фізічных часопісах, як Physical Review Letters, Physical Review, Applied Physics Letters і інш. С. А. Максіменка кіраваў ці удзельнічаў у выкананні шэрагу міжнародных праектаў у рамках праграм INTAS, BMBF, SfP, DFG, МНТЦ, FP7, «Horizon 2020». Выконвае сумесныя даследаванні з Тэхнічным універсітэтам Берліна, Універсітэтам г. Намюр (Бельгія), Інстытутам неарганічнай хіміі і Інстытутам каталізу СА РАН. З’яўляецца першым у Беларусі каардынатарам праекта 7-ай Рамачнай праграмы Еўрасаюза: FP7-266529BY-NanoERA і кіраўніком адынай за межамі Еўрасаюза каманды навукоўцаў — удзельнікаў еўрапейскага мегагранта Graphene Flagship, які аб’ядноўвае 149 інстытутаў і кампаній з усіх краін ЕС.
Пачынаючы з сярэдзіны 1990-х гадоў С. А. Максіменка ў суаўтарстве з супрацоўнікамі лабараторыі, беларускімі і замежнымі вучонымі выканаў піянерскія працы ў галіне мадэлявання электроннага пераносу ў аптычных працэсах у нанаструктурах і, у прыватнасці, у вугляродных нанатрубках і паўправадніковых гетэраструктурах на аснове квантавых кропак. Работы калектыву, які ўзначальвае С. А. Максіменка, прывялі да стварэння і хуткага развіцця новай дысцыпліны — нанаэлектрамагнетызму, якая аб’ядноўвае метады і падыходы класічнай электрадынамікі ЗВЧ і сучаснай квантавай фізікі кандэнсаванага стану і фізічнай электронікі з мэтай мадэлявання аптычных і электронных уласцівасцяў нанаструктур. За ўклад у развіццё нанаэлектрамагнетызму адзіным з Беларусі ён абраны ганаровым членам міжнароднай супольнасці оптыкі і фатонікі (SPIE Fellow). Пад яго кіраўніцтвам абаронены тры кандыдацкія дысертацыі і адна доктарская (М. У. Шуба).
Асінаўка (Хаценчыцкі сельсавет)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Крыніцы (гміна)
Крыні́цы (Krynice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Крыніцах. Плошча гміны складае 73,58 км². Станам на 2004 год у гміне Крыніцы пражывалі 3 697 чалавек, шчыльнасць — 50,2 чал./км².
Іван Іосіфавіч Купчынаў
Іван Іосіфавіч Купчы́наў (, — ) — вучоны ў галіне геадэзіі і педагог, доктар тэхнічных навук (1962), прафесар (1963), Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1968).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Горкі. У 1931 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію. Працаваў ва ўстановах Народнага камісарыята земляробства БССР, выкладаў у сельскагаспадарчых навучальных установах. З 1945 года працаваў у тапаграфічных і пошукавых экспедыцыях. З 1954 года — у Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту, з 1962 года на пасадзе загадчыка кафедрай інжынернай геадэзіі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 70 навуковых прац і падручнікаў інжынернай геадэзіі, ураўноўванню геадэзічных сетак, праграмаванню ўраўняльных вылічэнняў на ЭВМ. Займаўся даследаваннямі тэрыторыі БССР і пытаннямі абгрунтавання перспектыўнага развіцця народнай гаспадаркі.
Іпіялес
Іпіялес (Ipiales) — горад у Калумбіі.
Горад Іпіялес размешчаны на крайнім паўднёвым захадзе Калумбіі, у дэпартаменце Нарыньё, за 5 км ад мяжы з Эквадорам, на вышыні больш 200 метраў над узроўнем мора. У наш час у горадзе пражывае больш 109 тысяч чалавек, большасць з якіх складаюць метысы і індзейцы.
Іпіялес завецца таксама «горадам трох вулканаў» (la ciudad de los tres volcanes), бо адсюль адкрываецца краявід на 3 вулкана — Кумбаль, Чылес і Азуфраль. Месцазнаходжанне горада ў памежнай зоне надае яму асаблівае эканамічнае і гандлёвае значэнне. Іпіялес таксама з’яўляецца вядомым цэнтрам рэгіянальнай абутковай прамысловасці, куды за пакупкамі з’язджаюцца як жыхары Калумбіі, так і Эквадора.
Каля Іпіялеса знаходзіцца знакамітая каталіцкая царква Лас-Лахас (El Santuario de la Virgen del Rosario de Las Lajas en Ipiales), месца паломніцтва. Яна пабудавана на мосце, пракладзенаму над прорвай, а алтар ляжыць на адной са скал ля асновы царквы.
У Іпіялесе нарадзіўся сучасны калумбійскі кампазітар Густава Пара Арэвала.
Вярхуціна
Вярху́ціна (, Верхутино) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Гісторыя
У 1905—1918 гадах у вёсцы дзейнічаў лесапільна-фанерны завод, на якім у 1913 годзе працавала 400 рабочых. Выпускаў фанеру і лесапіламатэрыялы. У 1910 годзе было выраблена 1200 вагонаў дошак на 260 тыс. руб.
Ангорская воўна
Ангорская воўна — разнавіднасць трусінай воўны.
Апісанне
Поўсць дае самую тонкую воўну (12-17 мкм) з даўжынёй валокнаў 12-75 мм, гладкую і вельмі лёгкую. Валакно тлустае на паверхні, таму яно адштурхвае вільгаць, лёгка зараджаецца электрастатычным зарадам і захоўвае цяпло. Верагодна, трус родам з турэцкай правінцыі Ангора (недалёка ад Анкары).
Эканоміка і вытворчасць
Вытворчасць валакна і цана моцна вагаюцца. Напрыклад, у канцы XX стагоддзя гадавы продаж у свеце складаў ад 1000 да 10 000 тон, а цэны вагаліся ад 20 да 50 долараў ЗША/кг, кошт вырошчвання трусоў у краінах Заходняй Еўропы быў амаль удвая вышэйшы за сусветныя цэны на ангорскую воўну. З першых гадоў XXI стагоддзя вядома толькі, што сусветнае штогадовае спажыванне ацэньвалася ў 2500-3000 тон, адпускная цана — 27-35 USD/кг і каля 90 % паставак прыйшлося з Кітая.
Мяркуецца, што від трусоў пад назвай Цэрэра быў выведзены ў Еўропе ў 1980-х гадах. Гэта жывёла дае да 1100 г у год якаснай воўны з вельмі нізкім утрыманнем грубых валасінак (з паверхні поўсці) і кароткіх валокнаў. У той час Чэхаславакія павінна была мець істотную долю з 300 тон гадавой вытворчасці.
У 2014 годзе, напрыклад, у Германіі для вытворчасці воўны было разведзена каля 2500 трусоў. Ангорскае валакно прадавалася прыкладна па 20 еўра/кг, пража для ручнога вязання па 12 еўра/25 г.
Перапрацоўка
Ангорскія валокны (у адрозненне ад авечай воўны) не трэба мыць перад перапрацоўкай у пражу. прадуць з чыстай ангорскай і у сумесі воўны мерыносаў або. Вельмі добра зарэкамендавалі сябе, у якіх сарцавіна з поліэфірных валокнаў абпрадзена ангорай, тонкасць пражы даходзіць да 7 тэкс.
Выкарыстанне
Ангорская пража асабліва падыходзіць для вырабу ніжняй бялізны пры рэўматызме, але вядомая і вязаная верхняя вопратка.
У XX стагоддзі тканіна з ангорскай пражы, вядомая пад гандлёвай назвай ангора, выкарыстоўвалася для жаночых сукенак і касцюмаў.
Пытанні экалогіі і аховы жывёл
У лістападзе 2013 года Брытанскае таварыства абароны жывёл апублікавала таемна запісанае відэа, дзе кітайскі селекцыянер рэзка вырываў валокны са скуры ангорскіх трусоў. Па карціне немагчыма зрабіць выснову, ці гэта выключны выпадак, ці звычайная практыка.
Святлана (кампанія)
ПАТ «Святлана» (да 1992 года — Ленінградскае аб’яднанне электроннага прыладабудавання «Святлана») — савецкі і расійскі холдынг, які займаецца распрацоўкай і выпускам магутных электравакуумных прылад і вырабаў мікраэлектронікі.
Раней асноўная пляцоўка прадпрыемствы займала шырокую тэрыторыю, абмежаваную праспектам Энгельса, Святланаўскай плошчай, Святланаўскім праспектам, праспектам Тарэза і Манчэстэрскай вуліцай.
Юрыдычны адрас — Расія, 194156, Санкт-Пецярбург, пр. Энгельса, д. 27.
Гісторыя
Фірма заснавана ў 1889 годзе і пачынала сваю дзейнасць з майстэрні па вырабе папяросных гільзаў.
Аддзяленне асвятляльных электралямпаў «Святлана» («Светлана», па легендзе названа ад імя дачкі ўладальніка прадпрыемства, насамрэч гэта абрэвіятура Светлавыя лямпы напальвання — СВЕТовые ЛАмпы НАкаливания) было створана ў машынабудаўнічым акцыянерным таварыстве «Я. М. Айваз», якое выпускала гільзанабівальныя машыны для папяросных фабрык, у 1913 годзе. У 1914 годзе ў акцыянерным таварыстве былі: завод зброевых прыцэлаў (600 рабочых), завод тытунёвых машын (400 рабочых) і аддзяленне «Святлана» (250 рабочых).
У верасні 1918 года прадпрыемства было нацыяналізавана; у 1920 годзе створаны самастойны завод «Святлана» па выпуску лямпаў напальвання; 22 мая 1928 года да яго быў далучаны электравакуумны завод, які выпускаў узмацняльныя і генератарныя лямпы і рэнтгенаўскія трубкі.
У час Вялікай Айчыннай вайны завод эвакуіравалі ў Новасібірск.
Інах (міфалогія)
Іна́х (Ἴναχος) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі рачны бог. Сын Акіяна і Тэфіі. Таксама бацькам Інаха называлі Айнея. Сястра і жонка Інаха — Аргія, бацька Фаранея і Эгіялея, паводле адной з версій таксама бацька Іо. Паводле падання, Інах быў ракой і разам з Кефісам і Астэрыёнам вырашаў спрэчку паміж Пасейдонам і Герай аб валоданні краінай. Абвясціў што зямля належыць Геры, і ў гневе Пасейдон высушыў у ёй крыніцы. Паводле іншых апавяданняў, Пасейдон паводкай заліў большую частку краіны. На тым месцы, адкуль стала спадаць вада, пабудавалі храм Пасейдону Прасклістыю.
Або Інах быў царом, назваў раку сваім імем і заснаваў ахвярапрынашэнні Геры. Ёсць апавяданне, што першыя аргівяне, якіх Інах прывёў з іх земляў у даліну, харчаваліся дзікімі грушамі. Пабудаваў горад Аргас. . Паводле Герадота яго дачка Іо была выкрадзена фінікійцамі падчас іх знаходжання ў Аргасе, у які яны прыбылі для продажу тавара.
Дзеючая асоба сатыраўскай драмы Сафокла «Інах» (фр.269-289 Рат) і п’есы невядомага аўтара «Іо».
Сабрына (фільм, 1954)
«Сабрына» (Sabrina) — амерыканская чорна-белая рамантычная кінакамедыя Білі Уайлдэра (1954) з удзелам Одры Хепбёрн, Хамфры Богарта і Уільяма Холдэна. Варыяцыя на сюжэт «Папялушкі». У 1995 годзе Сідні Полак зрабіў рэмейк пад гэтай жа назвай. Прэмія «Оскар» за дызайн касцюмаў Эдзіт Хэд, яшчэ пяць намінацый. Карціна заняла 54-е месца ў спісе 100 лепшых амерыканскіх меладрам па версіі AFI.
Сюжэт
Пачатак фільма парадыруе традыцыйныя зачыны казак. У раскошнай сядзібе на заходнім беразе Лонг-Айленда жыве сям’я мільянераў Лэрабі. Бацька, маці і два сыны. Старэйшы — Лайнус — разумны, малодшы — Дэвід, шалапут, у якога закахалася маладая дачка шафёра сям’і Сабрына. Каб «вылечыць» дачку ад любоўнай ліхаманкі, бацька адпраўляе яе ў Парыж у школу кухараў. Праз некалькі гадоў дадому вяртаецца вытанчаная, грацыёзная прыгажуня. Яе пачуцці не прайшлі, але цяпер ужо і Дэвід пакораны ёю. Сямейныя планы пашырэння бізнесу за кошт удалай жаніцьбы сына пад пагрозай: старэйшы брат гатовы мужна прыняць удар на сябе і пазаляцацца да непажаданай нявестай …
Куркума
Куркума (Cúrcuma) - род аднадольных травяністых раслін сямейства імбірныя. Карэнішчы і сцёблы многіх відаў гэтага роду ўтрымліваюць эфірны алей і жоўтыя фарбавальнікі (куркумін) і культывуюцца ў якасці прыпраў і лекавых раслін. Найбольшае распаўсюджанне ў якасці спецыі атрымала куркума доўгая (Curcuma longa) (іншыя назвы - Куркума хатняя (Curcuma domestica), турмерык), парашок высушаных каранёў якой вядомы як прыправа куркума.
Народны артыст Украіны
Народны артыст Украіны  (Народний артист України) — ганаровае званне, якое прысвойваецца выдатным дзеячам мастацтва Украіны, асабліва якія вызначыліся ў справе развіцця тэатра, музыкі і кіно.
IC 1556
IC 1556 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сервільяна
Насельніцтва складае 2354 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 63029. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Marco Evangelista.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Храм Уваскрасення Хрыстова ля Варшаўскага вакзала
Царква Уваскрасення Хрыстова ля Варшаўскага вакзала — дзеючая царква ў Санкт-Пецярбургу на набярэжнай Абводнага канала, побач з былым Варшаўскім вакзалам. Храм належыць Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы. Уваходзіць у склад Адміралцейскай дабрачыннай акругі. Будавалася з 25 ліпеня 1904 па 1905 год, асвечаная 14 снежня 1908 года.
Freedom House
Гісторыя
Арганізацыя была створана ў 1941 годзе па ініцыятыве Вэндала Уілкі і Элеаноры Рузвельт. Каля 80% яе бюджэту забяспечвае Федэральны ўрад ЗША, за што крытыкі арганізацыі абвінавачваюць яе ў прасоўванні інтарэсаў ЗША.
Нягневічы
Нягне́вічы (, Негневичи) — аграгарадок у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Нягневіцкага сельсавета. Насельніцтва 1098 чал. (2008). Знаходзяцца за 20 км на паўночны ўсход ад Навагрудка, за 44 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Нягневічы датуецца 1401. У 1428 сяло ўваходзіла ў склад Наваградскай зямлі і знаходзілася ва ўладанні вялікага князя Вітаўта, які падараваў яго сваёй жонцы Ульяне Гальшанскай.
У сяр. XV ст. Нягневічы сталі цэнтрам маёнтка Радзівілаў у Наваградскім павеце. З 1600 у мястэчку праводзілся кірмашы.
У часы Вялікай Паўночнай вайны (1700—1721) у 1706 Нягневічы спаліла шведскае войска. Станам на 1757 тут было 67 хрысціянскіх і 29 яўрэйскіх дамоў, працавала карчма.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Нягневічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Наваградскім павеце. У 1809 мястэчка набыў граф А. Храптовіч. Паводле вынікаў перапісу (1897) — 90 двароў, 98 дамоў, народнае вучылішча, 2 царкоўнапрыходскія школы, 2 царквы, сінагога, яўрэйскі малітоўны дом, хлебазапасны магазін, мяшчанская ўправа, 8 крам, сыраварня, карчма.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Нягневічы апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Наваградскім павеце. У гэты час тут было 53 жылыя будынкі.
У 1939 Нягневічы ўвайшлі ў склад БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі. На 1998 тут было 414 двароў.
Інфраструктура
У Нягневічах працуюць гімназія (на 1 верасня 2007 — 262 дзяцей), бальніца сястрынскага дагляду (на 25 ложкаў), амбулаторыя, пошта, філіял АСБ Беларусбанк № 416, лазня на 30 месцаў.
Славутасці
На могілках знаходзіцца пахаванне салдат Першай і Другой Сусветных войнаў
Славутыя землякі
У вёсцы пахаваны беларускі грамадскі актывіст Георгій Мікалаевіч Каржанеўскі (1949—2014).
Слаўскэ
Слаўскае ці Слаўскэ (Славське) — пасёлак у Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Цэнтр пасялковай аб’яднанай тэрытарыяльнай абшчыны. Вядомы цэнтр гарналыжнага турызму ў Карпатах.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны глыбока ва Украінскіх Карпатах за 28 км ад горада Сколэ, у маляўнічай даліне ракі Опір і яе правага прытоку Слаўка, сярод пакрытых лясамі і лугамі храбтоў Бяскідаў і Гарганаў, на схілах гор Трасцян (1235 м над узроўнем мора), Ільзы (1066 м), Пісанай або Даўбушанкі (1236 м), Мянчэла (1014 м), якія атачаюць пасёлак з усіх бакоў. На поўнач ад пасёлка узвышаецца гара Клыва (1069 м).
Гісторыя
На тэрыторыі мястэчка знойдзены крэмневыя прылады эпохі неаліту. Першыя пасяленцы на тэрыторыі мястэчка з’явіліся каля 10 стагоддзя. Слаўскае — старадаўняе мястэчка, размешчанае па старажытным шляху з Галіча у Венгрыю.
Што ж тычыцца паходжання назвы мястэчка і ракі Слаўка, найбольш верагодна, што яна паходзіць ад мянушкі «слаўныя», якое атрымалі мясцовыя жыхары за іх удзел у паходах князя Святаслава Уладзіміравіча, забітага паміж Сколем і Грэбенавым у час княжацкіх міжусобіц (у 1015 г.). Паводле падання, што перадаецца тут з пакалення ў пакаленне, дружыннікі князя Святаслава, якія засталіся ў жывых, не вярнуліся ў родныя мясціны, а пасяліліся ў гарах ля рэчкі Опір, у прыватнасці, каля ўпадзення ў яе ракі Слаўкі.
Упершыню мястэчка згадваецца ў дакументальных крыніцах пад 1483 г. як ужо існае паселішча. У запісах Пярэмышльскага земскага суда згадваецца, што шляхціц Іванка з Крыніцы пісьмова аформіў права сваёй жонкі Марусі на палову яго маёмасці ў Крыніцы і Слаўскім Пярэмышльскай акругі.
Пасля ўстанаўлення панавання Польшчы мясцовыя сяляне абкладаюцца падаткамі і павіннасцямі. Нярэдка атрады шляхцічаў і іх прыслужнікаў здзяйснялі набегі на вёскі, палілі і рабавалі, калечылі і забівалі падданых сваіх праціўнікаў. Шляхецкія напады і рабаванні ў 16-17 стагоддзях былі часам настолькі жахлівымі, крывавымі і беспакаранымі, што нават польскі гісторык Уладзіслаў Лазінскі, распавядаючы пра іх, пісаў з абурэньнем: «Што за свет! Цёмны, дзікі, забойны. Свет без ўрада, без ладу, без справядлівасці, без міласэрнасці. Кроў у ім танней віна, чалавек танней каня. Свет, у якім лёгка забіць, цяжка не быць забітым…».
Серыфас
Серы́фас (Σέριφος) — адзін з Кікладскіх астравоў на поўдні Эгейскага мора. Уваходзіць у склад Грэцыі. Агульная плошча - 75,2 км². Насельніцтва (2011 г.) - 1420 чал.
Слаўскэ
Гісторыя
Невыносны феадальны прыгнёт прымушаў сялян ўступаць у барацьбу. Нямала горцаў ўступала ў атрады паўстанцаў, якія больш за тры стагоддзі наводзілі жах на шляхту і яе прыслужнікаў. У прыватнасці ў раёне Бяскідаў амаль на працягу дзесяці гадоў (1671—1681) вёў барацьбу апрышкаўскі атрад, ўзначалены былым пастухом Андрэем Дзыгановічам. На гары, што ўзвышаецца паблізу мястэчка, у пячоры знаходзілі прытулак апрышкі Алексы Доўбуша (адсюль і цяперашняя назва гары — Даўбушанка).
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай Галічына ўваходзіць у склад імперыі Габсбургаў (з 1804 года — Аўстрыйскай імперыі). З 1820 года мястэчка належыць польскаму графу Патоцкаму.
Серыфас
Геаграфія
Востраў Серыфас знаходзіцца на захадзе Кікладскага архіпелага ў 110 км на паўднёвы ўсход ад Афінаў, сталіцы Грэцыі. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 12,96 км. Найбольшая шырыня — 10,5 км. Найвышэйшы пункт — 582 м.
Слаўскэ
Гісторыя
У апошняй чвэрці XIX стагоддзя праз мястэчка пракладзена чыгунка, якая злучыла Сколе з Мукачава. Першы цягнік па гэтай лініі прайшоў 4 красавіка 1887 года.
Серыфас
Геаграфія
Паўночная частка вострава складзена пераважна з граніту. Паўднёвая — асадкавымі горнымі пародамі. Тут сустракаюцца радовішчы гематыту, магнетыту, меднай руды, малахіту. У мінулым здабывалі золата, срэбра і іншыя мінералы. У нашы дні радовішчы спустошаны ў выніку доўгатэрміновай здабычы. На Серыфасе маецца 12 пляжаў.
Слаўскэ
Гісторыя
Даведзеныя да адчаю галечай, бяспраўем і панскай самаўпраўнасцю жыхары мястэчка і іншых навколішніх сеў прынялі актыўны ўдзел у паўстанні 1824—1826 гг. на Сколіўшчыне, якое прыцягнула ўвагу нават Івана Франка і Мікалая Усціяновіча. У 1902 годзе завершана будаўніцтва новай царквы па праекце Васіля Нагорнага. 10 ліпеня таго ж года яе асвяціў мітрапаліт Андрэй Шаптыцкі.
У 1934—1939 гг. мястэчка было адміністрацыйным цэнтрам Слаўскай гміны (воласці) Другой Польскай Рэспублікі.
У 1939—1941 і 1944—1959 гг. было цэнтрам Слаўскага раёна УССР.
Серыфас
Гісторыя
У V ст. да н. э. востраў быў фактычна падпарадкаваны Афінамі. У 146 г. да н. э. Серыфас заваявалі рымляне. Аднак нават у складзе старажытнарымскай дзяржавы астравіцяне мелі пэўную аўтаномію. У сярэднявеччы ён належыў візантыйцам і венецыянцам. У 1537 г. быў далучаны да Асманскай імперыі. У 1830 г. — да Грэцыі.
Слаўскэ
Гарналыжны курорт
Слаўскае — вядомы гарналыжны курорт. Турыстычны бізнэс у мястэчку пачалі прадпрымальнікі Грэдлі (Grödl), якія ў 19 стагоддзі зладзілі тут гатэль і клімататэрапеўтычную станцыю. У 1820-х — 1830-х гадах Грэдлямі і Шмідтамі былі збудаваныя гарналыжныя пад’ёмнікі і трампліны на гарах Пагар і Ільза. Найбуйнейшага турыстычнага развіцця Слаўскае набыло ў 1970-х — 1980-х гадах, калі было пабудавана больш за 10 пад’ёмнікаў і заснаваныя спартыўныя гарналыжныя школы.
Тут сёння працуюць установы харчавання (кафэ, рэстараны, грыль-бары і інш.), гатэлі, аптэкі, магазіны, бальніца.
Серыфас
Гісторыя
У 1870 г. была ўзноўлена здабыча карысных выкапняў. Гэта выклікала эканамічны бум. Аднак цяжкія ўмовы працы прывялі да забастовак рабочых. У 1916 г. адбыліся сутычкі з паліцыяй, якія скончыліся чалавечымі ахвярамі. Забастоўшчыкі захапілі рудні і запыталі абароны з боку Францыі. У 1963 г. здабыча карысных выкапняў была спынена. Мясцовыя законы забараняюць вываз мінералаў з вострава.
Слаўскэ
Гарналыжны курорт
У перыяд палаводдзя і паводак Опір становіцца прыдатным для заняткаў водным турызмам і рафтынгам.
Асноўнымі лыжнымі трасамі з’яўляюцца:
Серыфас
Інфраструктура
Адміністрацыйна востраў Серыфас утварае адзіны муніцыпалітэт, у склад якога ўваходзяць 19 населеных пунктаў. Працуе порт са сталай паромнай пераправай. Аснова эканомікі — турызм. Наведвальнікаў прыцягваюць рэшткі антычнай спадчыны, пакінутыя рудні, адпачынак на моры. Мясцовыя жыхары славутыя сваёй адметнай кухняй — нутавым супам, сырам, салёнай ялавічынай і інш.
Каралеўскі тэатр Ковент-Гардэн
Каралеўскі тэатр у Ковент-Гардэн (Theatre Royal, Covent Garden) — тэатр у Лондане, з 1946 г. служыць месцам правядзення оперных і балетных спектакляў, хатняя сцэна Лонданскай Каралеўскай оперы і Лонданскага Каралеўскага балета. Размешчаны ў раёне Ковент-Гардэн, па якім і атрымаў назву.
Сучасны будынак тэатра - трэці па ліку размешчаны на гэтым месцы. Ён быў пабудавана ў 1858 г. і падвергнуўся кардынальнай рэканструкцыі ў 1990-я гг. Зала Каралеўскай оперы месціць 2268 гледачоў. Шырыня прасцэніума 12,2 м, вышыня 14,8 м.
Крыпна (гміна)
Кры́пна (Krypno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Манецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Крыпне. Плошча гміны складае 112,69 км². Станам на 2004 год у гміне Крыпна пражывалі 4170 чалавек, шчыльнасць — 37 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 15 населеных пунктаў.
C/2021 A1 Leonard
C/2021 A1 Leonard — рэтраградная камета, выяўленая 3 студзеня 2021 года амерыканскім астраномам Грэгары Дж. Леанардам у абсерваторыі. Свой перыгелій камета пройдзе праз год пасля свайго адкрыцця, 3 студзеня 2022 года. Па стане на 14 снежня 2021 года яе бачная зорная велічыня складае каля +2,6m.
IC 1557
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пушкары (Сенненскі раён)
Пушкары́ (, Пушкари) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Нацыянальная галерэя Косава
Нацыянальная галерэя Косава (Galeria Kombëtare e Arteve e Kosovës, Национална галерија Косова) — мастацкая галерэя, размешчаная ва ўніверсітэцкім гарадку Прышціны непасрэдна за Нацыянальнай бібліятэкай Косава. Заснавана ў лютым 1979 года. Названа ў гонар аднаго з самых вядомых косаўскіх мусульманскіх мастакоў Мусліма Мулікі.
Гэта найбуйнейшая ўстанова ў галіне выяўленчых мастацтваў у Рэспубліцы Косава. Галерэя дае выставачную прастору для розных выстаў мясцовых і замежных мастакоў. Публікуе кнігі, каталогі і брашуры.
Будынак галерэі
Будынак нацыянальнай мастацкай галерэі Косава быў пабудаваны прыкладна ў 1935 годзе як ваенныя казармы Югаслаўскай арміі. У 1955—1981 гадах там размяшчалася бібліятэка. У 1982—1983 гадах памяшканне было пераабсталявана ў выставачную залу Рэвалюцыйнага музея архітэктарам Агушам Бекіры. У 1995 годзе там размясцілася цяперашняя мастацкая галерэя.
Фасад будынка аздоблены каменем з ваколіц горада Печ.
Фундамент
Нацыянальная мастацкая галерэя Косава была заснавана ў 1979 годзе як культурная ўстанова для экспанавання твораў выяўленчага мастацтва, а таксама для збору і захоўвання каштоўных твораў мастацтва. Яна была названая ў гонар аднаго з самых выбітных косаўскіх мастакоў Мусліма Мулікі. Галерэя была створана ў сувязі з неабходнасцю візуальнай дэманстрацыі косаўскай культуры.
На працягу дзесяці пасляваенных гадоў Нацыянальная мастацкая галерэя Косава арганізавала больш за 200 калектыўных і індывідуальных выстаў як нацыянальных, так і замежных мастакоў. З 2013 года дырэктарам галерэі з’яўляецца Арта Аган.
Супрацоўніцтва
У выніку супрацоўніцтва паміж Міністэрствам культуры, моладзі і спорту, якое з’яўляецца адказным за галерэю, і міжнароднымі арганізацыямі, галерэя прымала шматлікіх гасцей з Албаніі і іншых суседніх дзяржаў.
Нацыянальная мастацкая галерэя Косава наладзіла супрацоўніцтва з наступнымі арганізацыямі:
ДР1
ДР1 (Дызель-цягнік Рыжскі 1-ы тып) — серыя савецкіх дызель-цягнікоў Рыжскага вагонабудаўнічага завода. Дызель-цягнік ДР1 базавай мадэлі з’яўляецца першым серыйным дызель-цягніком, створаным у СССР.
ДР1 (першы варыянт)
У пачатку 60-х на Чыгуначны транспарт у СССР паступілі дызель-цягніка серыі Д венгерскай вытворчасці. Вывучыўшы замежны вопыт, СССР пачаў распрацоўку айчынных дызель-цягнікоў.
У 1963 годзе Рыжскі вагонабудаўнічы завод пабудаваў першы айчынны дызель-цягнік серыі ДР1. Праект дызель-цягніка быў выкананы пад кіраўніцтвам вядучага канструктара П. І. Курдзюмава. У канцы 1963 года быў пабудаваны другі цягнік серыі, а ў 1964—1965 гадах яшчэ некалькі дызель-цягнікоў.
На працягу 1964 года ЦНДІ МПС праводзіў цягава-эксплуатацыйныя выпрабаванні другога дызель-цягніка на прыбалтыйскія чыгунцы, якія паказалі здавальняючыя цягавыя і дынамічныя ўласцівасці новага віду рухомага саставу. Па выніках выпрабаванняў пачалася серыйная вытворчасць дызель-цягнікоў ДР1.
Усяго да 1966 года было пабудавана 8 такіх складаў (з нумарамі з 01 па 08), пасля чаго быў праведзены рэстайлінг і прадоўжыўся выпуск ДР1 ужо абноўленага дызайну.
ДР1, ДР1М (рэстайлінг)
З 1966 гады ДР1 (пачынаючы з цягніка № 09) атрымалі змены ў планіроўцы месцаў для пасажыраў, а таксама новую форму галаўной часткі (кабіны машыніста), якая была выканана па тыпу галаўных частак вопытнага дызель-цягніка ДР2.
Вядома, што на таблічках такіх цягнікоў сустракалася пазначэнне «ДР-1М» (напрыклад, на цягніку № 010), аднак такое абазначэнне не прыжылося — у маркіроўцы на кузавах вагонаў літары М не назіралася. У літаратуры падобных пазначэнняў не выяўлена.
Кузавы вагонаў ДР1 былі выкананы ў габарыт 02-ВМ («еўрагабарыт»), як і кузавы дызель-цягнікоў Д і Д1. Па адной з версій, такім чынам павінен быў забяспечвацца беспраблемны праход дызель-цягніка праз старыя чыгуначныя збудаванні заходняй часткі СССР, якія будаваліся па еўрапейскіх стандартах да таго, як гэтыя тэрыторыі ўвайшлі ў склад СССР.
У працэсе выпуску дызель-цягнікоў у іх канструкцыю і далей уносіліся асобныя змены. У 1967 годзе нязначна змянілася знешняе афармленне галаўных вагонаў, і дызель-цягнікі ДР1 здабылі звыклы для іх выгляд. Сутнасць змен складаецца ў тым, што, пачынаючы з складу ДР1-014, буферныя ліхтары былі ўсталяваныя ў прастакутныя каробкі. У канцы 1960-х гадоў падобнае рашэнне таксама ўкараняецца РВЗ на экспартных электрацягніках ЭР25, пазней, напрыклад, на вопытных электрацягніках ЭР22М, ЭР22В і серыйных ЭР2 і ЭР9П.
Абноўленыя ДР1 будаваліся да 1970 года ўключна, з прысваеннем нумароў ад 09 да 029 і ад 031 да 053. Усяго (з улікам васьмі цягнікоў першага ўзору) было пабудавана 52 саставы ДР1, пасля чаго завод перайшоў на серыйную вытворчасць версіі ДР1П.
ДР1П
На цягніку № 030 ў 1969 годзе не ставіліся дапаможныя дызелі, а генератары прыводзіліся ў дзеянне асноўнымі дызелямі. Такія дызель-цягнікі атрымалі назву ДР1П (Прывадныя, мадэль 63-319).
Цягнікі ДР1П выпускаліся серыйна з 1970 да 1976 г., з прысваеннем нумароў ад 054 да 122, а таксама пазачарговых нумароў ад 400 да 404. Гэтыя пазачарговыя нумары былі прысвоены пяці двухсекцыйным цягнікам з кампазіцыяй 2×(Мг+Пп+Пг). Калі лічыць кожны такі састаў за адзін цягнік, то ўсяго было выпушчана 75 цягнікоў ДР1П.
ДР1А
У 1973 годзе быў пабудаваны першы дызель-цягнік ДР1А-405, генератар якога мог працаваць як старцёр дызеля. Ён атрымаў пазачарговай нумар, і, як і ДР1П 400-х нумароў, меў кампазіцыю 2×(Мг+Пп+Пг). Серыйныя цягнікі ДР1А, вытворчасць якіх пачалася ў 1976 годзе, працягнулі скразную нумарацыю серыі (ДР1А-123 і г.д.), і звычайна пастаўляліся ў класічнай аднасекцыйнай кампаноўцы. У 1977 годзе быў выпушчаны вопытны дызель-цягнік ДР1А-144 (першапачатковае абазначэнне ДР1Б), ланцугі кіравання якога дубляваліся апаратурай, якая змяшчае бескантактавыя лагічныя элементы. У 1979 годзе быў пабудаваны вопытны дызель-цягнік ДР1А-168, які мае пражэктар пад лабавым шклом і які атрымаў кабіну машыніста выпрамленай формы, аналагічную ужытай на пабудаваным пазней вопытным дызель-цягніку ДР6. Таксама змянілася размяшчэнне чырвоных буферных ліхтароў (два ліхтары размяшчаліся адразу пад лабавым шклом). Аднак вытворчасць цягнікоў ДР1А з падобнымі кабінамі пачалася ўжо пасля распаду СССР ў 1993 годзе, пачынаючы з цягніка ДР1А-318. Пражэктар быў вернуты на месца над лабавое шкло; таксама былі вернутыя на звыклыя месцы чырвоныя буферныя ліхтары.
Дызель-цягнікі ДР1А (мадэлі 63-323, 63-341, 63-349) выпускаліся да 1998 года.
Апошні састаў (ДР1А-333) быў закладзены ў сямівагоннай састаўнасці Мг + 5Пп + Мг. Чатыры прычапных вагоны былі пасля пераабсталяваныя для выкарыстання ў саставах ДРБ1. Далейшы лёс складу невядомы. Калі не лічыць ДР1А-333, а кожны двухсекцыйны састаў лічыць за адзін цягнік, то ўсяго былі выпушчаныя 211 саставы ДР1А. Акрамя гэтага, РВЗ выпусціў два асобных вагоны Мг, прысвоіўшы ім нумары 4501 і 4511; пазней яны ўвайшлі ў склад трохвагонных дызель-цягнікоў.
ДР1Б (серыя 500)
У далейшым вытворчасць дызель-цягнікоў серыі ДР1 была адноўленая толькі ў 2005 годзе. Мадыфікацыя выпускалася пад заказ Беларускай чыгункі пад пазначэннем ДР1Б (Беларускі, мадэль 63-555). Паколькі нумарацыя гэтых складаў не працягнулася непасрэдна з мінулых нумароў, а пачалася адразу з нумара 500, гэтая мадэль часта згадваецца як «ДР1Б 500-й серыі» — каб не блытаць з мадэрнізаванымі ДР1А ў Эстоніі і былым ДР1Б-144.
Усяго ў перыяд з 2005 па 2012 год было пабудавана 17 цягнікоў гэтай мадыфікацыі, прычым апошнія два атрыманыя падзелам набору з пяці вагонаў для аднаго састава (ДР1Б-515, у службовай камплектацыі).
Цягнікі з нумарамі 500—514 (15 саставаў), пабудаваныя з 2005 па 2008 год, паступілі на Беларускую чыгунку; з іх тры цягнікі (з нумарамі 500, 501 і 506) былі пабудаваныя ў шасцівагоннай састаўнасці (Мг + 4Пп + Мг), а астатнія — у трохвагоннай з прычапным галаўным вагонам (Мг + ПП + ПГ). У 2011—2012 гадах быў пабудаваны яшчэ адзін састаў (ДР1Б-515) з дадатковымі галаўнымі вагонамі. Заказ выкананы ў службовай камплектацыі для кіраўніцтва Кастрычніцкай чыгункі. У выніку былі сфармаваныя два самастойных саставы. Пры гэтым нумар аднаго з іх быў зменены даданнем лічбы 1 у яго пачатак (меркавана для таго, каб пазбегнуць блытаніны). Цягнік з нумарам 515 стаў двухвагонным (у кампазіцыі Мг + ПГ), з нумар 1515 — трохвагонным (у кампазіцыі Мг + ПП + Мг). Гэтыя цягнікі маюць шэраг канструктыўных адрозненняў ад цягнікоў для БЧ — у галаўных вагонаў адсутнічаюць пярэднія пасажырскія тамбуры (за кошт чаго павялічана даўжыня салона), дзверы ў тамбурах аднастворкавыя прыхіна-ссоўныя і маюцца толькі з левага боку тамбура (па напрамку ад краю вагона да яго цэнтра), вокны салона таніраваныя і звонку маюць шкляную паверхню без разрыву. Таксама змененая планіроўка салонаў: замест пасажырскіх крэслаў у вагонах маюцца адлучаныя перагародкамі купэ класа люкс і кухня з бакавым праходам, частка прасторы займае пакой для перамоваў.
Састаўнасць
Звычайна дызель-цягнікі серыі ДР1 пастаўляліся ў кампазіцыі з двух маторных галаўных вагонаў (Мг), якія маюць сілавую ўстаноўку і кабіну кіравання, і чатырох прычапных прамежкавых вагонаў (ПП), складзеных па схеме Мг + 4×Пп + Мг. Колькасць вагонаў ПП магла быць менш, а часам і больш за чатыры. Напрыклад, вопытны ўзор ДР1 (ДР1-01) быў пастаўлены ў чатырохвагоннай састаўнасці, а перадапошні састаў ДР1А-332 быў пабудаваны ў сямівагонным выкананні ; аналагічная састаўнасць была прадугледжаная для апошняга цягніка ДР1А (ДР1А-333).
Таксама некаторыя цягнікі былі пастаўленыя ў двухсекцыйныя выкананні — у кампазіцыі (Мг + Пп + Пг) + (Пг + Пп + Мг), дзе ПГ — прычапны галаўны вагон. Па сутнасці, такі састаў уяўляе сабой два трохвагонныя дызель-цягнікі, для якіх прадугледжана магчымасць эксплуатацыі па сістэме дзвюх адзінак; аднак увесь шасцівагонны састаў атрымліваў адзін нумар, то-бок афармляўся як адзін цягнік. Аднак пасля з’яўлення ў 2005 годзе мадыфікацыі ДР1Б, некаторыя саставы пастаўляліся ў кампазіцыі Мг + ПП + ПГ з індывідуальнымі нумарамі і без аб’яднання ў адзін цягнік (напрыклад, трохвагонныя ДР1Б-502 і ДР1Б-503). Варта таксама заўважыць, што на лабавых частках вагонаў ДР1Б не назіраецца злучальных прылад, якія забяспечваюць працу па сістэме шматлікіх адзінак.
Сілавая ўстаноўка
У машынным аддзяленні галаўнога маторнага вагона ўстаноўленыя дызельны рухавік і гідраперадача, змантаваныя на агульнай раме на амартызатарах.
Дызельны рухавік
На дызель-цягніках ужываецца V-падобны 12-цыліндравы чатырохтактны дызельны рухавік М756Б (12ЧН18/20) вытворчасці ленінградскага завода «Звезда», які ўжываецца таксама на аўтаматрысах АЧ2. Рухавік мае газатурбінны наддуў ад аднаго турбакампрэсара. Змазка дызеля выкананая па прынцыпе сухога картэра, гэта значыць аліва не захоўваецца ў картэры дызеля, а падаецца ў яго з асобнага масленага бака. Максімальная магутнасць дызеля складае 736 кВт (1000 к.с.), частата кручэння пры максімальнай магутнасці — 1500 аб/хв, удзельны расход паліва — 215 г/кВтг. Даўжыня рухавіка складае 2 405 мм, шырыня — 1240 мм, вышыня — 1475, маса — 2000 кг.
Гідраўлічная перадача
Наперадзе дызеля ў машынным аддзяленні ўстаноўленая гідрадынамічная каробка перадач ГДП-1000 вытворчасці Калужскага машынабудаўнічага завода. Гідраперадача ажыццяўляе злучэнне дызеля з колавымі парамі вядучай цялежкі ў рэжыме цягі без суцэльнай жорсткай сувязі з перадачай намагання праз турбіннае масла і раз’ядноўвае іх пры стаянцы цягніка або яго руху не ў рэжыме цягі. Ніжняя частка каробкі перадач выступае з-пад дна галаўнога вагона і перадае кручэнне праз карданны вал да восевым рэдуктараў пярэдняй цялежкі.
Гідраперадача шматцыркулярная, мае пачарговае запаўненне і апаражненне гідраапаратаў і аўтаматычнае электрагідраўлічнае кіраванне. Скрынка перадач складаецца з павышаючага рэдуктара, двух гідратарнсфарматараў і рэверсіўнага механізма. Гідратрансфарматары ператвараюць круцільны момант дызеля з аптымальным выкарыстаннем яго магутнасці, забяспечваючы плаўны пачатак руху і змяненне хуткасці ў залежнасці ад магутнасці, якую атрымліваюць ад дызеля. Сярэдні ККД перадачы ў працоўным дыяпазоне хуткасцяў руху складае парадку 83 %. Маса гідраперадачы складае 3350 кг.
ДР1А
Сілкаванне энергіяй электрычных ланцугоў і падзарадка акумулятарных батарэй ажыццёўляюцца ад старцёра-генератара СТГ-7 магутнасцю 41 кВт. Рэгуляванне напружання — аўтаматычнае.
Асвятленне
Вагоны асвятляюцца лямпамі напальвання ад сеткі пастаяннага току напругай 110 В, у пасажырскіх салонах свяцільні размешчаны ў два шэрагу над сядушкамі. Прадугледжанае дзяжурнае асвятленне салонаў і тамбураў, машыннага аддзялення, хадавых частак і шаф з электраабсталяваннем.
Вентыляцыя і ацяпленне
Прадугледжана тры рэжыму працы вентыляцыйнай сістэмы: летні, пераходны і зімовы. Пры летнім рэжыме ў кожны вагон паступае не менш 9000 м³/г, пры пераходным — не менш за 4500 м³/г і пры зімовым рэжыме не менш 2200 м³/г свежага паветра. Вагоны 1-га класа і кабіны кіравання міжабласной састаўнасці ДР1Б абсталяваны сістэмай кандыцыянавання.
Інтэр’ер вагонаў
Пасажырскі салон аддзелены ад тамбураў перагародкамі з рассоўнымі дзвярамі. Вокны пасажырскага салона з падвойным шклом пакетнага тыпу маюць у верхняй частцы форткі. Ліштва вокнаў выкананы з шклапластыка. Службовае аддзяленне маторнага вагона пры неабходнасці можна выкарыстоўваць у якасці паштовага або багажнага аддзялення або арганізаваць там буфет. Вагоны цягнікоў ДР1Б 500-й серыі выпускаюцца ў міжабласным варыянце і маюць розныя класы: Мг (3-ы клас) + ПП (2-гі клас) + ПП (1-ы клас) + ПП (1-ы клас і бар) + Пп (2-гі клас) + Мг (3-ы клас).
Эна Раўд
Эна Раўд (Eno Raud,,  — , , Ляэнемаа) — эстонскі дзіцячы пісьменнік, аўтар тэтралогіі «Муфта, Паўбота і Махавая Барада» і цыкла апавяданняў пра Сіпсіку. Заслужаны пісьменнік Эстонскай ССР (1978).
Немцы ў Польшчы
Немцы ў Польшчы — найбуйнейшая неславянская меншасць рэспублікі Польшча. Перапіс 2002 года ў Польшчы зафіксаваў пражыванне ў краіне 152 900 этнічных немцаў (0,38 % насельніцтва краіны), хоць паводле даных паваеннага перапісу 1946  года ў краіне па-ранейшаму знаходзілася звыш 2,3 млн так зв. фольксдойчэ, якія складалі 41 % насельніцтва перададзеных Польшчы абласцей, былі прыкметнай меншасцю Польскага калідора, а таксама складалі невялікую долю насельніцтва былой кангрэсаўскай Польшчы. Большая частка немцаў Польшчы была дэпартавана, хоць многія аддавалі перавагу рэпатрыявацца ў Германію самастойна. Адносна талерантна ўлады паваеннай Польшчы паставіліся толькі да невялікай групы сілезскіх немцаў, якія захавалі каталіцтва (большасць іншых да гэтага часу перайшло ў пратэстанцтва). Гэтым тлумачыцца тое што большасць сучасных немцаў Польшчы пражывае ў Апольскім ваяводстве, Сілезія, дзе яны складаюць 9,9 % насельніцтва.
Эна Раўд
Біяграфія
Эна Раўд нарадзіўся 15 лютага 1928 года ў сям’і вядомага паэта Марта Раўда.
Скончыў універсітэт па спецыяльнасці «эстонская мова» ў 1952 годзе. З 1952 па 1956 год працаваў у Эстонскай нацыянальнай выдавецкай асацыяцыі, пасля чаго заняўся пісьменніцкай працай.
Свае першыя творы Эна апублікаваў яшчэ ў канцы 1930-х гадоў у дзіцячым часопісе Laste Rõõm пад псеўданімам Эна Самальхабэ (Eno Sammalhabe — «Эно — Махавая Барада»). Вядомасць атрымала яго казачная аповесць для старэйшых дашкольнікаў «Сіпсік» (Sipsik, 1962). Раўд таксама напісаў шэраг кніг для старэйшых школьнікаў, у прыватнасці аповесць «Агонь у прыцемненым горадзе» (Tuli pimendatud linnas, 1967) сюжэт якой разгортваецца летам у гады нямецкай акупацыі Эстоніі. Міжнародную вядомасць пісьменніку прынесла тэтралогія «Муфта, Паўбота і Махввая Барада» (Naksitrallid, 1972—1982) пра прыгоды наксітраляў. Таксама з-пад пяра пісьменніка выйшла некалькі сцэнарыяў да мультфільмаў.
ДР1
Кабіна кіравання
Кабіна размешчаная ў пярэдняй частцы галаўнога вагона. Лабавыя і бакавыя вокны зробленыя з безаскепкавага шкла і забяспечаныя шклоачышчальнікамі і электраабагравальнікамі.
Для машыніста і яго памочніка ўстаноўленыя мяккія паваротныя крэслы з рэгуляванымі спінкамі, а на задняй сцяне кабіны — дадаткова ўмацаванае адкідное сядзенне.
Службовыя дызель-цягнікі
Да стварэння серыі ДР1 для службовых паездак па сетцы савецкіх чыгунак ужываліся аўтаматрысы, галоўным чынам АС1 і АС1А. Новыя дызель-цягнікі можна было выкарыстоўваць для тых жа мэт больш камфортна. Некаторыя саставы былі дапрацаваныя (часам змены ўводзіліся ў асноўным у планіроўку салона, а ў некаторых выпадках мела месца сур’ёзнае змяненне канструкцыі).
Адным з найбольш вядомых саставаў, пераведзеных на службовую эксплуатацыю, з’яўляецца вопытны ўзор цягніка ДР1А (ДР1А-405). Гэты састаў быў пабудаваны двухсекцыйным, у кампазіцыі (Мг + ПП + ПГ) + (ПГ + ПП + Мг). Па неправераных дадзеных у адным з прамежкавых вагонаў адбыўся пажар. Пасля састаў раз’ядналі па секцыях, а таксама перакампанавалі.
Вагоны з нумарамі 4051 (Мг) і 4057 (ПГ) аб’ядналі ў адзін двухвагонны састаў, які і быў пераабсталяваны ў службовы дызель-цягнік. Змененыя былі салон і ўваходныя дзверы (выдаленыя некаторыя дзверы вагона ПГ, іх месца закрылі корпуснымі панэлямі). Эксплуатацыя вялася на тэрыторыі Латвійскай ССР (пасля распаду СССР — у незалежнай Латвіі).
Галаўныя вагоны, што засталіся (нумары 4053 і 4055), таксама аб’ядналі ў двухвагонны састаў, які атрымала начальства Паўднёва-заходняй чыгункі (г. Кіеў). Акрамя дапрацоўкі салона змены закранулі ўваходныя дзверы (некаторыя замянілі аднастворкавымі, астатнія выдалілі, закрыўшы іх месца корпуснымі панэлямі). Некаторы час гэты склад эксплуатаваўся ва Украінскай ССР (затым — у незалежнай Украіне) са змененай маркіроўкай АДР1-405, аднак затым маркіроўка была адноўленая.
Варта таксама адзначыць састаў ДР1А-285, пераабсталяваны для кіраўніцтва Львоўскай чыгункі. Змены былі настолькі сур’ёзныя, што можна казаць аб стварэнні новага цягніка на базе старога.
Некаторыя саставы былі арыентаваныя для службовай эксплуатацыі ўжо пры вырабе на РВЗ. Так, пасля пабудовы саставаў ДР1Б мадэлі 63-555 для Беларусі былі створаны цягнікі для ААТ «РЖД» (ДР1Б-515 і ДР1Б-1515).
Мадэрнізацыя і капітальны рамонт
Паралельна з пабудовай і набыццём новага рухомага саставу ў многіх краінах, якія эксплуатуюць склады серыі ДР1, былі разгорнутыя праграмы па іх глыбокай мадэрнізацыі, правядзенні капітальна-аднаўленчага рамонту (КАР) альбо капітальнага рамонту з прадаўжэннем тэрміну службы (КРП). Пры гэтым часта мяняліся дызайн вагонаў і кампаноўка саставаў, а таксама абазначэнні. Часам пры гэтым мянялася сілавая ўстаноўка.
Рыгор Савіч Скаварада
Рыго́р Са́віч Скаварада́ (Григорій Савич Сковорода, Григорий Савич Сковорода;, Чарнухі, Любенскі полк — , Іванаўка, Харкаўская губерня) — украінскі асветнік-гуманіст, філосаф і паэт.
ДР1
Дызель-цягнік ДР1АМ у Латвіі
У Латвіі некаторыя саставы прайшлі КРП з заменай штатнай сілавой ўстаноўкі дызельным рухавіком фірмы MTU мадэлі 8V396TC14 (чатырохтактны, V-падобны, васьміцыліндравы, магутнасць 475 кВт) з гідраўлічнай перадачай Voith L520rzU2. Пры гэтым шмат саставаў падзялілі на дзве секцыі Мг + ПП + ПГ (па аналогіі з першым ДР1А і ДР1П 400-х нумароў). Для гэтага два прычапныя вагоны абсталёўваліся кабінамі выпрамленага тыпу (што прымяняюцца на ДР1А з нумара 318). КРП праводзіўся на ТАА RPM-RRA. Некаторыя мадэрнізаваныя склады атрымалі пазначэнне ДР1АМ (DR1AM).
Клятное (Старадарожскі раён)
Клятно́е (, Клетное) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Рыгор Савіч Скаварада
Рыгор Скаварада прыходзіцца стрыечным прадзедам рускаму філосафу Уладзіміру Салаўёву.
Жыццё і дзейнасць
Нарадзіўся 22 лістапада (3 снежня) 1722 года ў ваколіцах Палтавы ў сяле Чарнухі Лубенскага палка, які ўваходзіў у рысу Кіеўскай губерні. Адукацыю атрымаў у Кіеўскай акадэміі. З-за праследаванняў свецкіх і духоўных улад з 1769 года Рыгор Скаварада па большай частцы вёў жыццё вандроўнага філосафа-багаслова, блукаючы па Маларосіі, Прыазоўі, па Слабадской, Варонежскай, Арлоўскай і Курскай губернях. Вядомы сваімі асветніцка-этычнымі ідэямі, заснаванымі на ўслаўленні працоўнага народа, крытыцы сацыяльнай няроўнасці. Лічыў, што шчасце чалавека заключаецца ў працы, якая адпавядае яго прыродным схільнасцям. У педагагічных поглядах знайшлі адлюстраванне гуманізм, дэмакратызм, любоў да радзімы і народа. Перакладаў творы Гарацыя, Вергілія, Авідзія, Плутарха, Цыцэрона, новалацінскіх паэтаў. У паэтычных зборніках «Сад божых песень», «Байкі харкаўскія» (30 баек) асуджаў тагачасную сацыяльную сістэму, апяваў свабоду, прыгажосць роднай прыроды, сцвярджаў высокія маральныя пачаткі ў чалавеку. Лічыў, што чалавек і свет — гэта дзве бездані: «Ён у табе, а ты ў ім». Распрацоўваючы тэмы гуманістычнай псіхалогіі, аддаваў перавагу чалавечаму інтэлекту, яго магчымасцям удасканальваць індывідуальнае і грамадскае жыццё («Наркіс. Разглагол пра тое: пазнай сябе», да 1767; «Сімфонія, названая кніга Асхань, пра пазнанне самога сябе», 1767; «Размова пяці пра ісціннае шчасце ў жыцці», 1773—1774 і інш.).
ДР1
Дызель-цягнік ДР1АМ у Латвіі
Мадэрнізацыя праводзілася не толькі для самой Латвіі, але і для іншых краін. Напрыклад, ДР1А-183 з Грузіі пасля мадэрнізацыі паступіў у ТЧ7 Тбілісі-Пасажырскі (ДР1АМ-183) ; ДР1А-197 з дэпо Цярнопаль (Украіна) паступіў назад як ДР1Ам-197 (літара м у маркіроўцы такіх цягнікоў на Украіне выконваецца маленькай).
Дызель-цягнікі ДР1Б, ДР1БЙ у Эстоніі
У Эстоніі некаторыя дызель-цягнікі ДР1А падвергліся мадэрнізацыі па схемах, вельмі падобным з ужытымі ў Латвіі (без падзелу і з падзелам саставы).
Саставы з захаванай пасля мадэрнізацыі кампаноўкай Мг + 4×Пп + Мг (напрыклад, ДР1А-230) атрымалі абазначэнне ДР1Б (DR1B; трэба не блытаць з ДР1Б 500-х нумароў для БЧ і з ДР1Б-144). Пры гэтым памянялася нумарацыя вагонаў (маторныя атрымалі нумары ў фармаце 37ХХ, прычапныя ў фармаце 47ХХ, дзе 37 (47) — серыя вагона, а ХХ — інвентарны нумар). Варта адзначыць, што нумарацыя вагонаў ДР1А (як і іншага рухомага складу ў Эстоніі) была змененая яшчэ да мадэрнізацыі — фарматы 36ХХ і 46ХХ адпаведна).