cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лжыца
У першыя тры стагоддзі хрысціянства яна не ўжывалася, а вернікі атрымоўвалі Святое Прычасце непасрэдна з рук святара. Упершыню пачаў ужываць лыжку святы Іаан Златавуст ў 4-м стагоддзі. Лацінская назва «лязіс» у сапраўднасці азначае клешчы. Такімі клешчамі ў Кнізе прарока Ісаі адзін з серафімаў узяў тлеючы вугаль з алтара Божага і ачысціў ім вусны прарока (Іс. 6, 2-6).
Верасень (часопіс)
«Верасень» — беларускі літаратурна-мастацкі часопіс для моладзі.
Быў заснаваны па ініцыятыве Таварыства беларускай мовы імя Ф. Скарыны, каб падтрымаць маладых літаратараў. Перыядычнасць выхаду часопіса «Верасень» — два разы на год. Першы нумар убачыў свет ў 2009 годзе. Да канца 2020 года выйшла 23 нумары.
Сцяг Нью-Джэрсі
Гісторыя
Гісторыя сцяга ўзыходзіць да вайны за незалежнасць. 23 сакавіка 1779 год кантынентальны кангрэс ўпаўнаважыў і загадаў галоўнакамандуючаму распрацаваць колер і аздабленне мундзіраў пяхотнікаў Нью-Джэрсі. Згодна з гэтым даручэннем, генерал Джордж Вашынгтон 2 кастрычніка таго ж года па прапанове маёра Эйсы Гардзінера зацвердзіў жоўта-карычневы і цёмна-сіні колеры ў якасці асноўных колераў мундзіра. Гэтыя колеры былі ім абраныя ў гонар галандцаў, чыёй калоніяй некалі быў Нью-Джэрсі. 28 лютага 1780 года кантынентальным саветам афіцэраў была выдадзена пастанова аб тым, што ўсе палкі Нью-Джэрсі павінны валодаць двума сцягамі, а менавіта: сцягам Злучаных Штатаў і сцягам штата, фонам якога павінен стаць колер аздаблення мундзіраў пяхотнікаў. Фармальна сцяг быў прыняты ў якасці афіцыйнага сімвала Нью-Джэрсі на пасяджэнні ніжняй палаты заканадаўчага сходу штата 11 сакавіка 1896 года.
У 2001 годзе Вексілалагічная Асацыяцыя ЗША правяла сярод сваіх членаў апытанне аб дызайне 72 сцягоў штатаў ЗША, тэрыторый ЗША і канадскіх правінцый. Сцяг Нью-Джэрсі размясціўся на 46 месцы.
Рэзанатар
Рэзанатар — вагальная сістэма, у якой могуць адбывацца ваганні найбольшай амплітуды (рэзананс), пры ўздзеянні знешняй сілы пэўнай частаты і формы. Гэта значыць, што ён вагаецца з большай амплітудай на некаторых частотах, якія называюцца рэзананснымі, чым на іншых частотах. Ваганні ў рэзанатары могуць быць як электрамагнітнымі, так і механічнымі (у тым ліку акустычнымі). Рэзанатары выкарыстоўваюцца альбо для генерацыі хваль пэўных частот, альбо для выбару пэўных частот з сігналу.
Аперацыя «Вясна»
Падставай для аперацыі была пастанова Савета Міністраў СССР № 417 ад 21 лютага 1948 года. Аперацыя была накіравана на ліквідацыю г. зв. лясных бандаў і іх памочнікаў, але ахвярамі дэпартацыі станавіліся таксама заможныя гаспадары, якія не жадалі ўступаць у калгасы — часцей за ўсё літоўцы, але таксама палякі і беларусы. Усяго было выселена 49 331 чалавек.
Нілоцкія мовы
Нілоцкія мовы — сям'я моў, распаўсюджанных ва Усходняй Афрыцы. Уключае 53 самастойныя мовы. Часам нілоцкія мовы адносяць да меркаванай групы суданскіх моўных сем'яў.
Сухана
Су́хана — найбуйнейшая і самая доўгая рака ў Валагодскай вобласці Расіі, левы і асноўны складнік Паўночнай Дзвіны (правы — рака Юг).
Геаграфія
Даўжыня Суханы 558 км, плошча басейна 50 300 км². Бярэ пачатак з Кубенскага возера, сцёк з якога зарэгуляваны плацінай з суднаходным шлюзам. У вярхоўях пойма шырокая; ў сувязі з нязначнымі ўхіламі вясной з-за падпора рэк Волагда і Лежа назіраецца адваротная плынь у Кубенскае возера. У сярэдняй плыні глыбіня даліны да 80—100 м, рэчышча мае шмат перакатаў; ёсць парогі і камяністыя астравы; ў нізоўях хуткасць плыні невялікая. Сярод прытокаў — рака Дзвініца (злева).
На рацэ гарады Сокал, Вялікі Усцюг, Тоцьма.
NGC 3196
NGC 3196 (іншыя абазначэнні — ZWG 153.35, ZWG 154.1, NPM1G +27.0264, PGC 30121) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дэфанс
Дэфанс або Ла-Дэфанс (La Défense) — сучасны дзелавы і жылы квартал у блізкім прыгарадзе Парыжа, на захад ад XVI акругі, у дэпартаменце О-дэ-Сен. Лічыцца самым вялікім дзелавым цэнтрам Еўропы. Яго таксама называюць «парыжскім Манхэтанам». У ім пражываюць 20 000 чал., І кожны дзень на працу прыязджаюць 150 000 служачых 1500 фірм і арганізацый, якія размясціліся ў Дэфансе.
Будаўніцтва квартала, з яго пешаходнай зонай даўжынёй 1,2 км і шырынёй 250 м, пачалося ў 1955 годзе. Першы офісны будынак быў адкрыты ў 1958 годзе. Зараз у Дэфансе размяшчаецца мноства штаб-кватэр розных банкаў і страхавых кампаній. Найбольш ўражальнымі будынкамі з’яўляюцца Вежа Areva, Manhattan, Gan, CNIT (Цэнтр найноўшай індустрыі і Тэхналогій). Аднак самай вядомай пабудовай па праве лічыцца Вялікая арка Дэфанс, сучасны варыянт Трыумфальнай аркі.
Назва Дэфанс паходзіць ад назвы помніка La Défense de Paris, пастаўленага ў гонар салдат, што абаранялі Парыж падчас франка-прускай вайны 1870.
Субкамандантэ Маркас
Субкаманда́нтэ Інсурхе́нтэ Ма́ркас (Subcomandante Insurgente Marcos) — левы мексіканскі палітык, пісьменнік, філосаф, лідар і ідэолаг руху сапатыстаў, кіраўнік САНВ (1994—2014), аўтар больш за 200 эсэ і 21 кнігі.
Імя
Мяркуюць, што сапраўднае імя субкамандантэ — Рафаэль Себасцьян Гільен Вісэнтэ (Rafael Sebastián Guillén Vicente), але сам ён гэта абвяргаў, сцвярджаючы, што «Маркас нарадзіўся 1 студзеня 1994 года» (дзень пачатку індзейскага паўстання). Маркас — сапраўднае імя аднаго з памерлага сябра субкамандантэ. Лідар сапатыстаў заявіў, што таго, кім ён быў у пачатку 80-х, «больш не існуе», таму яго былое імя «не мае ніякага значэння».
Да 1994
Мексіканскі ўрад сцвярджаў, што Маркас наведваў езуіцкую школу ў Тампіка, дзе ён азнаёміўся з тэалогіяй вызвалення. Вышэйшую адукацыю атрымаў у Нацыянальным аўтаномным універсітэце Мексікі, пасля чаго атрымаў званне прафесара філасофіі ў сумежным універсітэце UAM.
У 1983 годзе Маркас адправіўся ў горы Ч’япас, каб пераканаць бедных індзейцаў майя арганізаваць і запусціць пралетарскую ревалюцыю супраць мексіканскай буржуазіі і федэральнага ўрада. Выслухаўшы яго прапанову, жыхары Ч’япаса «проста глядзелі на яго», а пасля адказалі, што яны не гарадскія рабочыя.
Ходзяць чуткі, што Маркас пакінуў Радзіму ў сярэдзіне 1980-х гадоў, з’ехаўшы ў Нікарагуа, каб служыць у сандыністаў пад псеўданімам El Mejicano. У канцы 1989 года Маркас вярнуўся ў Мексіку, каб дапамагчы стварыць «Сапатысцкай Арміі Нацыянальнага Вызвалення» (СВНВ) пры падтрымцы сандыністаў і сальвадорскага левага партызанскага атрада ФНВФМ.
САНВ
Зімой 1994 пачалося індзейскае паўстанне ў мексіканскім штаце Ч’япас, якое рух сапатыстаў падтрымаў. Аднак урад хутка здушыў мяцеж, а САНВ прыйшлося ненадоўга залегчы на ​​дно.
У красавіку 2001 Субкамандантэ Маркас узначаліў мірны паход на Мехіка.
У ліпені 2012 года Энрыке Пенья Ньета быў абраны прэзідэнтам Мексікі. Новы кіраўнік дзяржавы працягнуў праамерыканскую палітыку сваіх папярэднікаў. Сапатысты правялі пратэстныя акцыі ў штаце Ч’япас супраць новай улады. Сярод дэманстрантаў быў Субкамандантэ Маркас.
Сыход з САНВ
У маі 2014 года ў заяве «Паміж святлом і ценем», размешчаным на сайту САНВ, субкамандантэ Маркас заявіў, што пакідае арганізацыю, сказаўшы, што «голас Сапатысцкай арміі нацыянальнага вызвалення больш не з’яўляецца маім голасам», патлумачыўшы гэта рашэнне «ўнутранымі зменамі» ў руху. Ён заявіў, што «мы вырашылі, што сёння Маркаса больш не існуе», дадаўшы, што гэта было яго апошняе паведамленне ў якасці лідара арміі і аспрэчыўшы чуткі пра сваю хваробу, сказаў, што яго місія — пракласці шлях для новага пакалення, якому трэба будзе з гэтага часу гаварыць ад імя арміі.
Творчасць
Творчасць Субкамандантэ накіравана, па большай частцы, на барацьбу з неалібералізмам. Вельмі часта ў сваіх эсэ ён выкарыстоўвае іронію, прыпавесці і паэтычныя прыёмы, а таксама стыль магічнага рэалізму. Палітычная філасофія Маркаса, якую называюць таксама неасапатызмам, можа быць ахарактарызаваная як сумяшчэнне асноўных прынцыпаў марксізму і анархізму.
Усевалад Глебавіч
Усевалад Глебавіч — князь ізяслаўскі (да 1159), стрэжаўскі (пасля 1159).
2003 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
2003 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Аміліна гара
Аміліна гара — геалагічны помнік прыроды мясцовага значэння ў Беларусі, размешчаны за 4 кіламетры на ўсход ад будынка сельсавета вёскі Гародзькі Валожынскага раёна Мінскай вобласці і 15,6 кіламетры на паўночны захад ад цэнтра горада Валожына. Ахоўны статус нададзены 19 студзеня 2009 года.
Апісанне
Плошча ахоўнай зоны помніка прыроды складае 0,2 км². Граніца праходзіць на поўначы ўздоўж дарогі Гародзькі-Гарадзілава, на ўсходзе па мяжы вёскі Ганькавічы, на поўдні ўздоўж чыгункі Ліда-Маладзечна, на захадзе ўздоўж мясцовай дарогі, якая злучае чыгунку з дарогай Гародзькі-Гарадзілава.
Аміліна гара ўяўляе сабой вузкую, выразна выяўленую ў рэльефе водна-ледавіковая граду, якая выгнулася на поўнач з канцамі, арыентаванымі на паўднёвы захад і паўднёвы ўсход. Яна мае даўжыню 0,6 км, шырыню — да 50 м. Форма складзена слаістымі водна-ледавіковымі пяскамі і пясчана-жвірова-галечнымі адкладамі. Слаі пяску і пясчана-жвіровых адкладаў маюць схіл на поўдзень да лагчыны з далінай ракі Заходняя Бярэзіна. Паверхня Амілінай гары няроўная і ўтворана са мноства ўзвышшаў. Самы высокі ўзгорак на поўначы помніка. Абсалютная вышыня вяршыні дасягае 204,9 м над узроўнем мора, адносная — 20 м. У бок Бярэзінскай лагчыны ўзгоркі памяншаюцца і робяцца больш дробнымі, але застаюцца з вельмі выразнымі схіламі (22 — 25) і вузкімі грэбнямі. На іх паверхні размешчана мноства валуноў крышталічных парод да 1,5 м па перыметры. На поўдні гара паступова пераходзіць у роўную пляцоўку, нахіленую да лагчыны. Аміліна гара — параўнальна рэдкая для вобласці беларускіх узгоркаў форма водна-ледавіковага рэльефу і сведка найбольш тыповых геалагічных працэсаў эпохі адступлення перадапошняга ледавіка. Яна ўтварылася 220—150 тыс. гадоў назад падчас сожскага зледзянення ў выніку накаплення пяску, жвіру, галькі, валуноў і марэнных супескаў каля краю актыўнай крыніцы ў перыяд яе часовага спынення.
Помнік Аміліна гара захаваўся ў прыродным стане, не быў закрануты актыўнай антрапагеннай дзейнасцю. Ён з'яўляецца эталонам марэнных град і ўзгоркаў канцова-марэнных узвышшаў цэнтральнай Беларусі.
Лангедок
Лангедок (Languedoc, Lengadòc) — гістарычная вобласць на поўдні Францыі, насельніцтва якой традыцыйна гаварыла на аксітанскай мове, частка Аксітаніі. Галоўны горад — Тулуза. Насельніцтва Лангедока — парадку 2,5 млн чалавек (1982).
Назва Лангедок стала выкарыстоўвацца з XIII стагоддзі, пасля таго як у 1271 г. графства Тулузскае было далучана да французскай кароны. Спалучэнне langue d’oc літаральна азначае «мова ок»: oc — паўднёвафранцузскі варыянт вымаўлення часціцы «да», у супрацьлегласць паўночнафранцузскаму oïl (сучаснае oui).
Чэмер
Чэмер (Helleborus) — род раслін сямейства, які налічвае каля 20 відаў шматгадовых травяністых кветкавых раслін, Род даў назву трыбе Helleboreae. Многія віды атрутныя.
Лангедок
Да 1790 г. Лангедок меў статус правінцыі, у наш час на яго тэрыторыі размяшчаюцца два рэгіёна — Лангедок-Русільён і Поўдзень-Пірэнеі (дэпартаменты Од, Тарн, Эро, Гар, Ардэш, Лозер, Гарона Верхняя, Тарн і Гарона, Луара Верхняя. Лангедок займае плошчу парадку 42,7 тыс. км² — адносна дакладных меж былой правінцыі існуюць рознагалоссі.
Чэмер
Апісанне і распаўсюджанне
Род распаўсюджаны на большай частцы Еўропы: Вялікабрытанія, Іспанія і Партугалія, Міжземнаморскі рэгіён, Цэнтральная Еўропа, Усходняя Еўропа (Украіна і Румынія), а таксама ўздоўж паўночнага ўзбярэжжа Турцыі да Каўказа.
Найбольшая канцэнтрацыя відаў назіраецца на Балканах. Адзін атыпічны від паходзіць з заходняга Кітая, арэал іншага атыпічнага прадстаўніка  — невялікая тэрыторыя на мяжы паміж Турцыяй і Сірыяй.
Кветкі маюць пяць пялёсткаў (чашалісцікаў), што атачаюць кольцам тычынкі. Чашалісцікі не ападаюць, як пялёсткі, а застаюцца на расліне часам на працягу многіх месяцаў. Нядаўнія даследаванні ў Іспаніі пацвярджаюць, што ўстойлівыя чашачкі спрыяюць развіццю насення (Herrera 2005).
Хоць некаторыя кветкі гэтага віду нагадваюць дзікія ружы (іншая назва расліны — калядная ружа), чэмер не належыць да сямейства.
Віды са сцяблом
Гэтыя чатыры віды маюць сцеблы з лісцем (у сцеблы штогод адміраюць), а таксама базальнае лісце.
Віды без сцябла
Гэтыя віды маюць базальнае лісце. У іх няма сапраўднага лісця на сцеблах (ёсць ліставыя прыкветкі ў месцы галінавання кветканосаў).
Ліман (Азербайджан)
Ліман (Liman) — горад у Ленкаранскім раёне Азербайджана. Размешчаны на беразе заліва Кызыл-Агач, за 12 км на поўнач ад Ленкарані.
Гісторыя
Пасёлак быў заснаваны ў 1921 годзе на месцы пункта Прывал. У 1924 годзе населены пункт быў перайменаваны ў гонар Уладзіміра Леніна ў Порт-Ільіч. У 1956 годзе востраў Сара быў злучаны грунтавой дарогай-дамбай з тэрыторыяй Порт-Ільіча і востраў прыняў выгляд паўвострава. У 1971 годзе пасёлак Порт-Ільіч атрымаў статус горада. У 1999 годзе Порт-Ільіч быў перайменаваны ў Ліман.
Сітняк
Сітняк
Праліў Святога Георга
Праліў Святога Георга (St George's Channel; Sianel San Siôr; Muir Bhreatan) — праліў паміж Ірландыяй і Вялікабрытаніяй. Даўжыня праліва 154 кіламетра, шырыня 75 км, найбольшая глыбіня 82 метра. Праліў злучае Ірландскае мора з Кельцкім морам.
Прырода
Экалогія праліва досыць спрыяльная. Прыцягнутыя чыстымі водамі і багаццем ежы ў праліў часта заплываюць такія буйныя жыхары акіяна як дэльфіны, гіганцкія акулы, марскія свінні. У праліве водзяцца таксама шэрыя цюлені, марскія чарапахі, амары.
Казанская царква (Мінск)
Царква Казанскай іконы Божай Маці (чыгуначная) — колішні праваслаўны храм у Мінску, які размяшчаўся на цяперашняй плошчы Мяснікова.
Гісторыя
У 1890 годзе была ўзведзена драўляная Казанская прывакзальная чыгуначная царква. У пачатку XX стагоддзя з’явілася ідэя стварыць вялікі мураваны храм. Працэс праектавання і пошуку грошай зацягнуўся, і канчатковы праект новай царквы быў зацверджаны толькі ў 1909 годзе. Тады ж быў атрыманы дазвол на ўзвядзенне храма. Усе сродкі на будаўніцтва храма збіралі са служачых чыгункі. Акрамя таго былі вялікія ахвяраванні ад самой управы Лібава-Роменскай чыгункі. Быў створаны спецыяльны будаўнічы камітэт, пад кіраўніцтвам якога вялося ўзвядзенне гэтага храма.
Будаўніцтва мураванай Казанскай прывакзальнай чыгуначнай царквы побач з драўлянай царквой завершана ў 1914 годзе. Плошча новага храма складала 1224 кв. арш. Сярод мінчукоў гэта царква атрымала назву Жоўтай, таму што яе сцяны былі складзены з жоўтай ліцавой цэглы. Інтэр’еры новай царквы мелі багаты дэкор. Былі адліты па спецыяльным заказе новыя медныя званы. Настаяцель — Уладзімір Хіраска, святар — Уладзімір Біруля. Перад царквой знаходзілася мураваная капліца ў памяць цудоўнага выратавання Імператарскага сямейства, пабуданая ў 1898 годзе.
Царква не пацярпела ні ў гады Першай сусветнай вайны падчас бамбардзіровак нямецкай авіяцыяй мінскага чыгуначнага вакзала, ні ў гады Грамадзянскай вайны.
Пасля закрыцця ў будынку ў 1922—1928 гадах знаходзіліся Кастрычніцкі раённы камітэт КП(б)Б, Кастрычніцкі раённы камітэт ЛКСМБ, вячэрняя школа Кастрычніцкага раённага камітэта КП(б)Б.
У газеце «Звязда» ад 5 студзеня 1930 года апублікаваны артыкул пра сход рабочых і службоўцаў Беларускай чыгункі, якія запатрабавалі ад урада БССР неадкладна перадаць яе пад культустанову. Рашэнне гарадскія ўлады прынялі літаральна праз месяц. Прычым, званы з Казанскай царквы, як пісалі ў газеце, былі перададзены ў «кацёл індустрыялізацыі». У 1930 годзе былі скінуты пазалочаныя крыжы, якія ўпрыгожвалі купал храма, а на іх месцы стаў лунаць чырвоны сцяг.
Ліман (значэнні)
Ліман:
Казанская царква (Мінск)
Гісторыя
У 1932—1935 — Клуб чыгуначнікаў імя 12-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі, у 1935—1936 — Клуб 13-годдзя Кастрычніцкай рэвалюцыі.
У 1936 годзе, у часы «бязбожнай пяцігодкі» было прынята рашэнне знішчыць царкву. У канцы мая 1936 года храм быў узарваны, кіраваў работамі накіраваны з Масквы ваенны інжынер. У сваіх успамінах у кнізе «В подполье можно встретить только крыс…» ён так апісвае гэта:
На працу спецыяліста прыйшлі паглядзець кіраўнікі беларускага ўрада, сярод якіх былі М. Гікала, М. Галадзед, А. Чарвякоў. Для зручнасці яны размясціліся на балконе левага крыла Дома ўрада. Каб бачнасць была добрая, узрыў прызначылі на шэсць гадзін раніцы, на досвітку.
Праз некаторы час участак, дзе знаходзіўся храм, расчысцілі і назвалі плошчай імя Мяснікова. На ёй паставілі камень з надпісам, што тут будзе збудаваны помнік Мяснікову.
Архітэктура
Твор манументальнай архітэктуры візантыйскага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Мела складаную шматаб’ёмную ярусную кампазіцыю. Яе дамінантай з’яўляўся вялікі цыліндрычны (16-гранны) светлавы барабан пад сферычным купалам. Барабан завяршаў высокі чацверыковы аб’ём сяродкрыжжа, які меў бакавыя паўкруглыя светлавыя эркеры пад сферычнымі пакрыццямі. 3 франтальнага боку храм вылучала шмат’ярусная званіца, верхні ярус-звон якой быў адкрыты арачнымі праёмамі, меў цыліндрычную форму і завяршаўся паўсферычным купалам. Больш нізкім цыліндрычным купальным барабанам завяршаўся аб’ём трапезнай. Яруснасць агульнай кампазіцыі ўзмацнялася больш нізкімі прыбудовамі капліц да трапезнай, рызніц да апсіды, якія пластычнай формай сваіх пакрыццяў узмацнялі маляўнічую кампазіцыю. Абліцаваныя светлай цэглай фасады мелі паласатую муроўку з радоў чырвонай цэглы, чляніліся бакавымі вокнамі-трыфорыумамі і 23 аконнымі праёмамі, у апсідзе 5 круглымі люкарнамі, у барабанах 5-купалля 40 аконных праёмаў. Мела 6 уваходаў у магутных арачных парталах-рундуках. Акрамя галоўнага быў прыдзел у імя мітрапаліта маскоўскага свяціцеля Аляксія у інтэр’еры меліся 3 іканастасы (2 прыдзельных).
Мост цераз Дзебру
Мост цераз Дзебру — мост цераз раку Дзебру ў Магілёве. Злучае цэнтр горада (правы бераг) і жылы раён Юбілейны (левы). Па мосце праходзіць праспект Міру. Узведзены ў 1973 годзе з жалезабетону і мае 4 пралёты, яго даўжыня складае 120 метраў, шырыня — 27 метраў.
Камянецкі раён
Камянецкі раён — адміністрацыйная адзінка на паўночным захадзе Брэсцкай вобласці. Утвораны 15 студзеня 1940 г. Падзелены на 14 сельскіх саветаў.
Геаграфія
Камянецкі раён знаходзіцца на паўночным захадзе Брэсцкай вобласці. Мяжуе з Пружанскім і Кобрынскім раёнамі на ўсходзе, з Жабінкаўскім раёнам на паўднёвым усходзе, з Брэсцкім раёнам на поўдні, а таксама з Польшчай на захадзе і поўначы.
У паўночнай частцы Камянецкага раёна знаходзіцца нацыянальны парк «Белавежская пушча». Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі: Лясная, Белая, Жабінка, Зубрыца, Крывуля, Перавалока, Пульва і іншыя.
Гісторыя
Камянецкі раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 12 кастрычніка 1940 года раён быў падзелены на 14 сельсаветаў: Агародніцкі, Відамлянскі, Войскі, Дварцоўскі, Дзмітровіцкі, Мікалаеўскі, Навіцкавіцкі, Падбельскі, Пашукоўскі, Пелішчанскі, Прускаўскі, Ратайчыцкі, Рэчыцкі, Турнаўскі. 16 жніўня 1945 года да раёна далучаны Бялоўскі сельсавет Гайнаўскага раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Войскі, Дварцоўскі, Мікалаеўскі, Навіцкавіцкі, Падбельскі, Прускаўскі, Турнаўскі сельсаветы, Бялоўскі сельсавет перайменаваны ў Ражкоўскі. 8 жніўня 1959 года да раёна далучаны Крыўлянскі, Мацеевіцкі, Сакскі, Сцяпанкаўскі сельсаветы і гарадскі пасёлак Жабінка скасаванага Жабінкаўскага раёна. 17 лістапада 1959 года скасаваны Ражкоўскі сельсавет. 13 кастрычніка 1961 года Мацеевіцкі сельсавет перайменаваны ў Якаўчыцкі. 17 красавіка 1962 года да раёна далучаны горад Высокае, Агародніцкі, Баршчэўскі, Бушміцкі, Воўчынскі, Вярховіцкі, Расненскі сельсаветы скасаванага Высокаўскага раёна 15 студзеня 1962 года Пашукоўскі сельсавет перайменаваны ў Навіцкавіцкі. 25 снежня 1962 года гарадскі пасёлак Жабінка, Крыўлянскі, Сакскі, Сцяпанкаўскі, Якаўчыцкі сельсаветы перададзены Кобрынскаму раёну. 14 красавіка 1964 года ўтвораны Войскі, Камянецкі, Камянюцкі сельсаветы, скасаваны Агародніцкі сельсавет. 26 ліпеня 1968 года Бушміцкі сельсавет перайменаваны ў Каленкавіцкі, 3 ліпеня 1972 года — Баршчэўскі ў Малазводскі. 18 кастрычніка 1982 года Малазводаўскі сельсавет скасаваны, частка яго тэрыторыі перададзена ў Брэсцкі раён. 24 чэрвеня 1983 года гарадскі пасёлак Камянец аднесены да катэгорыі гарадоў раённага падпарадкавання. 19 мая 1986 года скасаваны Камянецкі сельсавет. 18 жніўня 1986 года ўтвораны Белавежскі сельсавет. 23 чэрвеня 2011 года скасаваны Каленкавіцкі сельсавет.
Транспарт
Па тэрыторыі раёна праходзіць чыгунка Брэст — Высока-Літоўск і рэспубліканскія аўтадарогі:
Сантандэр
Сантандэ́р (Santander) — партовы горад на паўночным узбярэжжы Іспаніі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна, а таксама правінцыі і Аўтаномнай супольнасці Кантабрыя.
Насельніцтва — 183,8 тыс. жыхароў (2004).
Сантандэр размешчаны на беразе Атлантычнага акіяна і як тыповы прыморскі горад выцягнуўся ўздоўж берага. Пасля катастрафічнага пажару ў 1941 годзе, які доўжыўся двое сутак, цэнтр горада быў перабудаваны, і таму Сантандэр небагаты на гістарычныя славутасці.
Уладзімір Якаўлевіч Калпакчы
Уладзімір Якаўлевіч КАЛПАКЧЫ́ (, г.  — ) — савецкі вайсковы дзеяч. Герой Савецкага Саюза (1945).
Колер з іншых светаў
«Колер з іншых светаў» (The Colour Out of Space, таксама «Касмічны колер», «Колер з космасу», «Ззянне звонку») — напісанае ў сакавіку 1927 года апавяданне амерыканскага пісьменніка Говарда Філіпса Лаўкрафта. Твор сумяшчае ў сабе элементы жахаў і навуковай фантастыкі. Сам Лаўкрафт лічыў «Колер…» сваім лепшым творам. Апавяданне было ўпершыню апублікавана праз паўгода пасля напісання — у вераснёвым нумары часопіса Amazing Stories.
Твор апісвае жудасныя падзеі, якія здарыліся з сям'ёй амерыканскіх фермераў пасля падзення загадкавага метэарыта. Асноўны прыём апавядання — колер, нябачаны раней для чалавецтва (адгэтуль і назва). Гэта адлюстроўвае адну з галоўных ідэй Лаўкрафта — наяўнасць нейкіх рэчаў за гранню людскага разумення і пазнання і мізэрнасць чалавечых ведаў пра Сусвет.
Папскі біблейскі інстытут
Папскі біблейскі інстытут (Pontificium Institutum Biblicum) — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам.
Гісторыя
У 1902 годзе Папа Леў XIII аб'явіў аб сваім рашэнні заснаваць біблейскі інстытут у Рыме. Яго рашэнне ажыццявіў Папа Пій X, які 7 мая 1909 года выдаў апостальскае пасланне “Vinea Electa”, якім заснаваў біблейскі інстытут універсітэцкага ўзроўню, які спецыялізуецца на выкладанні, вывучэнні і крытычным даследаванні біблейскіх тэкстаў. Біблейскі інстытут быў перададзены пад кіраванне манаскага ордэна езуітаў. Першапачаткова студэнты здавалі іспыты ў Папскай біблейскай камісіі. У 1916 годзе Біблейскі інстытут атрымаў ад Папы Бенедыкта XV ліцэнзію з правам надаваць навуковыя ступені.
У 1927 годзе ў Іерусаліме быў адчынены філіял інстытута. У 1932 годзе Папа Пій XI рэарганізаваў Біблейскі інстытут, дадаўшы да яго Каледж старажытнага Блізкага Усходу, які быў пераўтвораны ва ўсходазнаўчы факультэт.
У Біблейскім інстытуце дзейнічаюць усходазнаўчы факультэт і факультэт біблейскай экзегетыкі.
Батанічная ілюстрацыя
Батанічная ілюстрацыя — мастацтва адлюстравання формы, колеру, дэталей раслін.
Батанічныя ілюстрацыі часта друкуюцца побач з батанічным слоўным апісаннем раслін у кнігах, часопісах і іншых навуковых батанічных выданнях.
Гісторыя
Многія раннія фармакапеі ўключалі выявы раслін. Гэта рабілася з мэтай лепшага пазнавання таго ці іншага віду, як правіла, у лячэбных мэтах. Дакладнае апісанне і малюнак раслін да з’яўлення таксаноміі былі прынцыпова важнымі пры вырабе лекавых прэпаратаў.
У XVI стагоддзі швейцарац Конрад Геснер (1516—1568), вывучаючы расліны, рабіў тысячы малюнкаў розных частак раслін. Пастаянна практыкуючы руку і вока, ён удасканальваў свае накіды. Геснер выяўляў характэрныя для раслін прыкметы, паляпшаючы якасць навуковага малюнка. Аўтарскія накіды сталі эскізамі для ілюстрацый яго кнігі «Enchiridion historiae plantarum» (1541).
Са з’яўленнем і выданнем сістэм батанічнай наменклатуры з іх гранічна дакладным апісаннем раслін графічныя ці жывапісныя батанічныя ілюстрацыі сталі неабавязковымі. Аднак менавіта тым часам сярод мастакоў з’явілася спецыялізацыя, а затым і прафесія батанічнага ілюстратара. Батанічныя ілюстрацыі ў той час (зрэшты, як і ўсе іншыя) ствараліся ў тэхніцы ксілаграфіі.
У XVIII стагоддзі паляпшэнне друкарскай справы дазволіла друкаваць ілюстрацыі больш дакладна ў колеры і дэталях. Гравюра на метале паступова замяняла ксілаграфію ў якасці асноўнай тэхнікі батанічнай ілюстрацыі. Кожны ілюстраваны аркуш кнігі размалёўваўся ад рукі акварэллю. Гэта была карпатлівая і дарагая справа. Выданне вялікіх, падрабязных і раскошных батанічных кніг тыпу «Флоры» было справай дзяржаўнай важнасці — па іх судзілі, у тым ліку, аб тэхнічных і інтэлектуальных магчымасцях цэлых дзяржаў.
Усё большая цікавасць да батанічных кніг вядучых батанікаў і натуралістаў, а таксама заможных уладальнікаў маёнткаў, паркаў і садоў, прывяла да павелічэння попыту: ілюстрацыі сталі з’яўляцца і ў кнігах, разлічаных не толькі на вузкіх спецыялістаў, але і на масавага, хоць і нябеднага, чытача. Гэтаму спрыяла і развіццё ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў тарцовай гравюры на дрэве, тэхнікі, дасканалейшай за абразную ксілаграфію, якая дазваляла вялікім майстрам перадаваць найскладанейшыя каляровыя і танальныя адценні, не звяртаючыся да размалёўвання адбітка (эстампа) ад рукі; у той жа час гравюра на дрэве была не такой дарагой, як гравюра на метале.
Батанічныя ілюстрацыі сталі ўключаць у сябе такія віды выданняў, як палявыя вызначальнікі, апісанні гербарыяў і калекцый, журналы. Развіццё фатаграфіі і звязаных з ёй спосабаў друку не зрабіла да канца ілюстрацыю, выкананую мастаком, непатрэбнай. Батанічны ілюстратар здольны стварыць гармонію дакладнасці і вобразнасці, сплесці некалькі прыродных узораў, каб паказаць адзінае цэлае, адначасова паказаць і пярэдні і адваротны бакі прадметаў (напрыклад, ліста). Акрамя таго, дробныя дэталі і часткі раслін можна павялічыць, каб паказаць іх нібы пад мікраскопам, і размясціць іх па свабодных месцах малюнка.
NGC 3197
NGC 3197 (іншыя абазначэнні — UGC 5500, MCG 13-8-9, ZWG 351.10, ZWG 350.45, PGC 29870) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юрый Васілевіч Рудэнка
Біяграфія
Скончыў у 1979 годзе Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава. З 1980 года выкладаў у адной з мастацкіх школ г. Віцебска. З 1983 года працуе на Віцебскім камбінаце «Мастацтва». Удзельнік мастацкіх выстаў з 1976 года.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1990 года.
Жыве ў Віцебску.
Творчасць
Працуе ў ювелірнай пластыцы, шырока выкарыстоўвае разнастайныя традыцыйныя і нетрадыцыйныя матэрыялы. Аўтар прызоў для Шагалаўскага пленэру, фестываляў «Белая мода», «Славянскі базар у Віцебску» (усе 1992—2000): «Афіцыйны прыз» (1999); статуэткі «Медуза Гаргона» (2003) і інш. Сярод твораў, што зробленыя сумена з Т. Рудэнка: габелены «Зямля» (1987), «Расколіна» (1990), «Горад Шагала» (1992), «Азёрны край» (1993), «Знакі задыяка» (2001), канцэртныя заслоны для тэатральных сцэн «Вячэрні паказ» (1983), «Урачыстая» (1986), «Кветка папараці» (1987), «Залацістая» (1989); бацікі «Першыя кветкі» (1981), «Бэз» (1990), «Планета» (1991), «Усход» (1992), «Палявыя кветкі» (1994); працы ў змяшанай і аўтарскай тэхніцы «Пачатак» (1988), «Хмара» (1989), «Сухія кветкі» (1991), «Далёкі востраў» (1992), «Код жыцця» (1995); трыпціх «Іерусалім» (2007) і інш.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Віцебскім мастацкім музеі, фондах Беларускага саюза мастакоў, Епархіяльным музеі ў г. Катавіцы (Польшча).
Сям’я
У шлюбе з мастачкай Таццянай Аляксееўнай Рудэнка.
Мікалай Васілевіч Сініцын
Мікалай Васілевіч Сініцын (нар. 1935) — расійскі і беларускі савецкі вучоны ў галіне лугаводства. Доктар сельскагаспадарчых навук (1984), прафесар (1987).
Навуковае званне
Навуковыя інтарэсы: пытанні паляпшэння лугавых зямель; павышэнне прадуктыўнасці поймавых лугоў; стварэнне і выкарыстанне культурных пашы; праблемы лугавой кормавытворчасці.
Геалогія карысных выкапняў
Геалогія карысных выкапняў — прыкладны раздзел геалогіі, які вывучае радовішчы карысных выкапняў, іх будынак, склад, умовы адукацыі і заканамернасці размяшчэння ў нетрах Зямлі. Мэтай геалогіі карысных выкапняў з’яўляецца стварэнне навуковай асновы для прагнозу распаўсюджвання, пошукаў, адзнакі і разведкі радовішчаў карысных выкапняў.
Раздзелы геалогіі карысных выкапняў
Геалогія карысных выкапняў рэзка дыферэнцыравана па відах мінеральнай сыравіны. Яна падзяляецца на геалогію радовішчаў рудных і геалогію радовішчаў нярудных карысных выкапняў. Раздзел геалогіі карысных выкапняў які вывучае заканамернасці размяшчэння рудных радовішчаў і іх сувязь з працэсамі асадкаўтварэння, тэктонікі, магматызму і метамарфізму развіўся ў самастойную галіну ведаў, якая атрымала назву металагенія. Геалогія нярудных карысных выкапняў падзяляецца на геалогію гаручых выкапняў або геалогію каустобиолитов, якая ўключае ў сябе геалогію цвёрдых гаручых выкапняў (у асноўным выкапняў вуглёў, гаручых сланцаў) і геалогію нафты і газу, і геалогію негаручых выкапняў. Раздзел геалогіі негаручых карысных выкапняў, прысвечаны падземным водам, з’яўляецца ў той жа час часткай гідрагеалогіі.
Альбрэхт II (герцаг Аўстрыі)
А́льбрэхт II Му́дры (Albrecht II der Weise;, замак Габсбург, Швейцарыя — , Вена) — герцаг Аўстрыйскі і Штырыйскі c 1 мая 1308 года (сумесна з братамі), а з 26 лютага 1339 года аднаасобна, герцаг Карынтыі (з 1335 года) з дынастыі Габсбургаў.
Узыходжанне на прастол
Альбрэхт II быў чацвёртым сынам германскага караля і аўстрыйскага герцага Альбрэхта I і Лізаветы Гарыцкай, дачкі Мейнхарда II, герцага Карынтыі. У 1330 годзе, пасля смерці свайго старэйшага брата Фрыдрыха I, Альбрэхт II атрымаў у спадчыну прастол Аўстрыі, падзяліўшы ўладу з малодшым братам Атонам, а пасля смерці брата стаў кіраваць аднаасобна. Быўшы жанатым са спадчынніцы эльзасскага графства Пфірт, Альбрэхт II далучыў гэту вобласць да ўладанняў Габсбургаў. У 1335 годзе, пасля смерці апошняга прадстаўніка Гарыцка-Цірольскай дынастыі, у склад аўстрыйскіх уладанняў увайшло шырокае герцагства Карынтыя. Праўда, Ціроль з-за супраціўлення мясцовай арыстакратыі далучыць не ўдалося: там стала кіраваць графіня Маргарыта Маўльташ.
Знешняя палітыка
Альбрэхт II дзякуючы сваёй разважлівасці і адсутнасці агрэсіўных замежнапалітычных памкненняў заваяваў значны аўтарытэт у Германіі. У 1335 годзе, напрыклад, Папа Рымскі Бенедыкт XII перадаў на пасродніцтва Альбрэхта II сваю спрэчку з імператарам Людвігам IV. У 1337 годзе па дапамогу Альбрэхта II супраць імператара і Англіі звярнуўся французскі кароль Філіп VI. Аднак аўстрыйскі герцаг адмовіўся выступіць супраць Людвіга IV і да канца жыцця заставаўся лаяльным імператару.
Унутраная палітыка
На час кіравання Альбрэхта II у Аўстрыі прыйшліся вялікія ўнутраныя ўзрушэнні: паводкі, землетрасенне, чума «Чорная смерць» 1348—1349 гадах. Складанае становішча склалася ў радавых пярэдне-аўстрыйскіх уладаннях Габсбургаў: тут умацоўваўся ўплыў Швейцарскага саюза, да якога ў 1351 годзе далучыўся Цюрых. Паход Альбрэхта II на Цюрых у 1352 годзе апынуўся няўдалым, і горад разам з наваколлямі быў страчаны для герцага.
Альбрэхт II надаваў шмат увагі ўпарадкаванню дзяржаўнай сістэмы сваіх уладанняў. Для Штырыі і Карынтыі ён распрацаваў і зацвердзіў асноўныя законы, якія захоўвалі моц да падзення манархіі Габсбургаў, у тым ліку штырыйскую «Горную кнігу» (Bergbüchel).
У 1355 годзе Альбрэхт II зацвердзіў закон, які забараняў падзел уладанняў Габсбургаў, — так званае «Правіла Альберцінскага дому» (Albertinische Hausordnung). Нягледзячы на тое, што ўжо дзеці Альбрэхта II парушылі гэты закон і падзялілі паміж сабой аўстрыйскія землі, дзеянне «Правіла Альберцінскага дому» было адноўлена імператарам Максіміліянам I, а пазней увайшло ў тэкст Прагматычнай санкцыі і заставалася адным з краевугольных законаў Аўстрыйскай манархіі да 1918 года.
Трыўмфальная арка (Парыж)
Трыўмфальная арка (arc de triomphe de l’Étoile) — манумент у 8-й акрузе Парыжу на плошчы Шарля-дэ-Голя (Зоркі).
Апісанне
Вышыня 49,51 м, шырыня 44,82 м, вышыня звода 29,19 м. Пабудаваная ў 1806—1836 па распараджэнні Напалеона архітэктарам Жанам Шальгрэнам. Упрыгожана чатырма скульптурнымі групамі: з боку Елісейскіх палёў — «Марсельеза» скульптара Руда (справа) і «Трыумф 1810 г.» скульптара Карто; з боку авеню дэ ла Гранд-Армэ - «Супраціўленне» (справа) і «Мір» скульптара Этэкса. На сценах аркі выгравіраваныя назвы 128 бітваў, выйграных рэспубліканскай і імператарскай арміяй, а таксама імёны 558 французскіх военачальнікаў. Арку атачаюць 100 гранітных тумб (у гонар «ста дзён» кіравання Напалеона), злучаных паміж сабой чыгуннымі ланцугамі.
Магіла Невядомага Салдата
28 студзеня 1921 года пад скляпеннямі аркі былі пахаваны астанкі Невядомага салдата, які загінуў падчас першай сусветнай вайны.
Фрыдрых III (герцаг Аўстрыі)
Фрыдрых III (Friedrich III.;, — , ) — герцаг Аўстрыі ў 1358—1362 гг. з дынастыі Габсбургаў.
Біяграфія
Фрыдрых III быў другім сынам аўстрыйскага герцага Альбрэхта II і Яганы Пфірт. Пасля смерці бацькі ў 1358 г. кіраўніком Аўстрыі стаў старэйшы брат Фрыдрыха Рудольф IV, а адзінаццацігадовы Фрыдрых быў абвешчаны герцагам Карынтыі і суправіцелем Рудольфа. Рэальнай улады Фрыдрых III не меў, цалкам падпарадкоўваючыся свайму старэйшаму брату. Ва ўзросце пятнаццаці гадоў ён нечакана сканаў у Вене і быў пахаваны ў саборы Святога Стэфана там жа.
Фрыдрых III не быў жанаты і дзяцей не меў.
Фабіа Канавара
Фабіа Канавара (Fabio Cannavaro; нар. ) — італьянскі футбаліст (абаронца) і трэнер. Чэмпіён свету 2006 у складзе зборнай Італіі.
Вуліца Сядых (Мінск)
Вуліца Сядых — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар В. Я. Сядых. Пачынаецца ад скрыжавання вул. Лагойскі тракт і Гамарніка і ідзе ўздоўж Сляпянскага вадасховішча да месца, дзе вул. Кедышкі пераходзіць у вул. Карбышава. Уся забудова адносіцца да цотнага боку вуліцы, на няцотным знаходзяцца парк і вадасховішча. Разам з вул. Каліноўскага ўтварае спальны мікрараён.
Кантабрыя
Кантабрыя (Cantabria) — аўтаномная супольнасць і аднайменная правінцыя на поўначы Іспаніі. Сталіца і найбуйнейшы горад — Сантандэр.
Геаграфія
Тэрыторыя 5321 км ² (15-е месца сярод аўтаномных супольнасцяў). Па тэрыторыі правінцыі праходзяць Кантабрыйскія горы.
Дэмаграфія
Насельніцтва — 562,3 тыс. (16-е месца; дадзеныя 2005 г.).
Need for Speed: Underground
Need for Speed: Underground (скар. NFSU) — камп’ютарная гульня серыі Need for Speed у жанры аркадных аўтагонак, распрацаваная студыяй «EA Black Box» і выдадзеная кампаніяй «Electronic Arts» для гульнявых кансоляў і персанальных кампутараў у 2003 годзе. У Расіі Need for Speed: Underground была выдадзеная кампаніяй «Софт Клаб» першапачаткова з рускай дакументацыяй, а з 2006 года — цалкам на рускай мове. У сакавіку 2005 года гульня была выпушчаная для аркадных аўтаматаў.
Гульня прыкметна адрозніваецца ад папярэдніх частак серыі сэцінгам і стылем. Дзеянні Need for Speed: Underground адбываюцца ў выдуманым начным горадзе пад назвай Алімпік-Сіці. Па сюжэце галоўны герой атрымлівае павагу, удзельнічаючы ў вулічных гонках, і імкнецца перасягнуць лепшага гоншчыка ў горадзе — Эдзі. У гульні прысутнічае некалькі розных тыпаў гонак, кожны з якіх мае свае асаблівасці. За перамогу ў спаборніцтвах зарабляюцца акуляры стылю і наяўныя грошы, а таксама адкрываюцца новыя аўтамабілі і разнастайныя дэталі цюнінгу і стайлінгу.
Гульня была заснавана на вулічных гонках, якія сталі папулярнымі дзякуючы фільму «Фарсаж». Распрацоўшчыкі хацелі адрадзіць серыю Need for Speed, у сувязі з яе зніжаючымся ўзроўнем продажаў. Новая частка стала перазагрузкай франшызы. Гульнявая прэса станоўча сустрэла Need for Speed: Underground. Рэцэнзенты хвалілі гульнявы ​​працэс, графіку і музыку, але крытыкавалі інтэлект супернікаў. Underground стала камерцыйна паспяховай — усяго было прададзена больш за 15 мільёнаў асобнікаў гульні. У 2004 годзе выйшаў сіквел — Need for Speed: Underground 2.
Успенская царква (Львоў)
Успенская царква — праваслаўны храм у Львове, пабудаваны ў 1591—1629 гг. па праекце Паўла Рымляніна, з удзелам Войцеха Капінаса і Амвросія Прыхільнага, па замове Львоўскага брацтва.
Гісторыя
Пабудаваны Успенскім брацтвам храм меў трох сваіх папярэднікаў. Першая Успенская царква існавала, магчыма, яшчэ ў княжацкія часы і была спалена падчас нападу на Львоў польскіх феадалаў у 1340 г. Другая, мураваная царква, упершыню згадваецца пад 1421 г., праіснавала да пажару 1527 г. Знішчаны пажарам храм адбудоўвае ў 1547—1559 гг. архітэктар Пётр Італьянец — ураджэнец горада Лугана. Сродкі на яго будаўніцтва даў, акрамя мясцовага насельніцтва, малдаўскі гаспадар Аляксандр Лапушанін (Лэпушняну) і яго жонка Раксана: ў памяць пра гэта царкву называлі Валашскай. Яна таксама прастаяла нядоўга, згарэўшы пры пажары 1571 г. Схематычны малюнак гэтага храма захаваўся на пячатцы Стаўрапігіяльнага брацтва.
3 студзеня 1584 г. львоўскі каталіцкі архібіскуп Ян Дымітр Салікоўскі напаў на храм, выгнаў з яго прыхаджан, зняважыў святара, запячатаў царкву; так ён хацеў прымусіць брацтва святкаваць новы грыгарыянскі каляндар.
Будаўніцтва апошняй чацвёртай Успенскай царквы брацтва распачала ў 1591 г. адразу пасля асвячэння капліцы Трох Свяціцеляў. Аўтарам праекта і кіраўніком будаўнічых работ быў Павел Рымлянін (памёр 1618: з 1597 г. яму дапамагаў Войцех Капінас, праз год далучыўся Амвросій Прыхільны. Спачатку царкву ўзводзілі з цэглы, але пасля ўзвядзення часткі сцен брацтва прыняло рашэнне замяніць цэглу на часаны камень. Будаўніцтва скончана ў 1629 г., асвячэнне 26 студзені 1631 правёў львоўскі ўладыка Ерамія Тысароўскі пры ўдзеле кіеўскага архімандрыта Пятра Магілы і многіх гасцей.
У другой палове XVIII ст. Украінская шляхцянка Феадосія з роду Стрыльбіцкіх — жонка святара в. Міклашаў а. Алексія Стрыльбіцкага — ахвяравала Успенскай царкве 6000 злотых, у памяць пра што яе партрэт быў устаноўлены ў царкве. Сёння гэты партрэт знаходзіцца ў зборы Барыса Вазніцкага — Львоўскай нацыянальнай галерэі мастацтваў у экспазіцыі Алескага замка.
Стыль
Структура царквы вытрымана ў стылі італьянскага рэнесансу, але на аснове традыцый ўкраінскага будаўніцтва: на восі захад-усход — трохчастковая і трох’ярусная, як асноўны тып ўкраінскіх драўляных цэркваў.
Сцены расчлянёны пілястрамі, аркамі вокнаў і барэльефамі на метопах, разьбянымі вушакамі паўночных і паўднёвых дзвярэй, а на парусах уверсе выразаны гербы ахвярадаўцаў (Сімяона і Ярэмы Магілаў); разьбярскія працы выканалі львоўскія разьбяры Канстанцін і Якаў Кульчыцкі.
У царкве захаваліся помнікі мастацтва XVII—XVIII стст. Самыя каштоўныя з іх — абразы цыкла Мукаў Хрыстовых, якія засталіся ад першапачатковага Успенскага іканастаса 1630—1638, выкананага львоўскімі мастакамі Фёдарам Сяньковічам, 1630 (згарэў) і Мікалаем Петрахновічам, 1638 (цяпер у царкве в. Вялікія Грыбовічы каля Львова), які ў XIX ст. заменены іканастасам Марціна Яблонскага.
З 20 ікон, змантаваных ў дыптых, тры належаць пэндзлю Ф. Сяньковіча («Уезд у Іерусалім», «Сашэсце ў пекла» і «Уваскрэсенне Лазара»), чатырнаццаць — М. Петрахновіча, астатнія паходзяць з другой паловы XVIII, ст. Сам іканастас знаходзіцца ў в. Грыбовічы каля Львова, куды ён быў прададзены ў 1767.
У 1779 царква была пашкоджана пажарам. Адбудавалі ў 1796, пры гэтым змены закранулі дах і цэнтральны купал. 1926—1927 — царква ўпрыгожана высокамастацкімі вітражамі Пятра Халоднага-Старэйшага.
У 1965—1973 г. праведзены рамонтна-рэстаўрацыйныя працы.
Архітэктура
У інтэр’еры храма, які складаецца з 3-х прасторавых аб’ёмаў — бабінца, галоўнага нефа і алтарнай частцы, — асноўную эстэтычную ролю адыгрывае матэрыял — белы часаны камень пры лаканічнай архітэктурнай пластыцы калон, арак, пілястраў. Цэнтральны купал, асновай якога служыць дарычны фрыз, упрыгожаны кесонамі з разеткамі. У яго парусах змешчаны выразаныя ў камені гербы ахвярадаўцаў, якія давалі сродкі на будаўніцтва храма. Асновай двух іншых купалоў — у прытворы і алтарнай частцы, служыць дарычны фрыз з метопамі і трыгліфамі. Сцены, як і звонку, расчлянёны пілястрамі, а архітэктурнае рашэнне інтэр’еру ўзбагачаюць два маршы лесвіцы, якая вядзе на бакавыя галерэі пры паўночнай і паўднёвай сценах. Святло ў царкву трапляе праз высокія вокны, аздобленыя вітражамі львоўскага мастака першай трэці XX ст. Пятра Халоднага. На сценах засталіся ўзоры станковага жывапісу XVII ст.
Капліца Трох Свяціцеляў
Пазней была пабудавана капліца Трох Свяціцеляў (1590, асвячоная 1591 года) (названая імем цэркаўкі, разбуранай падчас спусташэння Львова 1340 года). Абноўлена ў 1671 г. на сродкі грэка Аляксандра Балабана. Мае простую канструкцыю: прамавугольнік з трыма купаламі, завершанымі ліхтарамі. Партал, упрыгожаны рэльефным арнаментам з вінаграднай лазы, належыць да архітэктурных шэдэўраў Львова. Будынак капліцы прыпісваюць Пятру Красоўскаму.
Царкоўнае брацтва
Да брацтва маглі належаць прадстаўнікі любога сацыяльнага стану, мяшчане і мяшчанка, выбітныя людзі з па-за Львова, у прыватнасці, казацкія гетманы Ружынскі, Іван Выгоўскі, Павел Цяцера і іншыя. Уступны ўзнос складаў 6 грошаў, летні — 6 грошаў. Акрамя гэтага, рабіліся добраахвотныя ахвяраванні на дейнасць брацтва, у завяшчанні рабіліся вялікія адпісальныя адмовы (легаты). Членаў брацтва ў 1586 годзе было 14, потым — 50. Акрамя ўкраінцаў да брацтва належалі грэкі, у прыватнасці, Канстанцін Карнякт, прадстаўнікі сем’яў Папараў, Лянгішаў.
Песах
Песах (פֶּסַח, літар. «мінуў, абышоў», у ашкеназскім вымаўленні - пейсах /пайсах; арам. פִּסְחָא, пісха; па-беларуску - Вялікдзень, Пасха) — цэнтральнае іўдзейскае свята ў памяць аб Сыходзе з Егіпта. Пачынаецца на чатырнаццаты дзень вясновага месяца Нісан і святкуецца на працягу 7 дзён у Ізраілі і 8 - па-за межамі Ізраіля.
NGC 3199
NGC 3199 (іншае абазначэнне — ESO 127-EN14) — эмісійная туманнасць у сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гродзенскі павет (Расійская імперыя)
Гродзенскі павет (Гродненский уезд) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Слонімскай, Літоўскай і Гродзенскай губерняў, якая існавала ў 1795—1920 гадах. Цэнтр — горад Гродна.
Гісторыя
Гродзенскі павет у складзе Слонімскай губерні Расійскай імперыі быў утвораны ў 1795 годзе на тэрыторыі, якая адышла да Расійскай імперыі ў выніку Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай. У 1797 годзе павет адышоў да Літоўскай губерні, а ў 1801 — да Гродзенскай. У 1920 годзе павет адышоў да Польшчы.
Вуліца Ігнаценкі (Мінск)
Вуліца Ігнаценкі — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар Іларыёна Мяфодзьевіча Ігнаценкі (1919—2002), беларускага гісторыка, акадэміка Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Вуліца Ігнаценкі пачынаецца ад вуліцы Ціміразева і заканчваецца скрыжаваннем з праспектам Пераможцаў.
Гродзенскі павет (Расійская імперыя)
Гісторыя
У 1921 г. Гродзенскі павет паводле Рыжскага міру трапіў у склад Польшчы, дзе замест яго быў створаны новы Гродзенскі павет.
Насельніцтва
Паводле перапісу 1897 года ў павеце пражывала 204,9 тыс. чал. У тым ліку беларусы — 65,7 %; яўрэі — 19,9 %; рускія — 6,2 %; палякі — 5,7 %; літоўцы — 1,4 %. У павятовым горадзе Гродна пражывала 46 919 чал.
Спіс аб’ектаў PGC (1831001—1832000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1831001—1832000)
Герб Камбоджы
Каралеўскі герб Камбоджы — сімвал камбаджыйскай манархіі. Ён існаваў у падобным да яго сённяшней формы выглядзе з часоў утварэння незалежнага Каралеўства Камбоджы ў 1953 годзе. З’яўляецца сімвалам кіруючага караля Камбоджы.
Цеплавая сетка
Цеплавая сетка — сістэма трубаправодаў (цеплаправодаў) цэнтралізаванага цеплазабеспячэння, па якіх цепланосбіт (гарачая вада або пар) пераносіць цяпло ад крыніцы (кацельні) да спажыўцоў і вяртаецца зваротна да крыніцы. У склад цеплавой сеткі ўключаюцца будынкі і збудаванні цеплавых сетак: помпавыя, цеплавыя пункты, павільёны, камеры, дрэнажныя прылады і г.д.
Цеплавыя сеткі падпадзяляюцца на магістральныя, размеркавальныя (у тым ліку квартальныя) і адгалінаванні ад магістральных і размеркавальных цеплавых сетак да асобных будынкаў і збудаванняў. Размеркаванне цеплавых сетак ўсталёўваюць праектам або эксплуатуючай арганізацыяй.
Літаратура
ТКП 45-4.02-182-2009 (02250) ЦЕПЛАВЫЯ СЕТКІ Будаўнічыя нормы праектавання
Эсперанта-бібліятэкі
Эсперанта-бібліятэка - зборы кніг, брашур, часопісаў, а таксама іншых носьбітаў інфармацыі (такіх як відэакасеты, аўдыёзапісы і іншае) на мове эсперанта, дасянгальныя для карыстання і вывучэння прыватнымі асобамі. Часцей за ўсё падобныя бібліятэкі узнікаюць з прыватных калекцый. Улічваючы адносна слабае развіццё рынка літаратуры на эсперанта і значную распаўсюджаннасць яго носьбітаў па ўсяму свету (што часта робіць складаным дасягненне неабходгай літаратуры), эсперанта-бібліятэкі граюць важную ролю ў эсперанта-рухе, як для ажыццяўлення доступа да асобных рэдкіх выданняў, так і для ажыццяўлення навуковых даследванняў у галіне эсперанталогіі і гісторыі эсперанта.
Сцяг штата Нью-Ёрк
Сцяг штата Нью-Ёрк (Flag of New York) - адзін з афіцыйных знакаў амерыканскага штата Нью-Ёрк. Фон сцяга выкананы ў цёмна-сінім колеры. У цэнтры сцяга размешчаны малюнак герба штата.
Гісторыя
Гісторыя сцяга ўзыходзіць да вайны за незалежнасць і пераплятаецца з гісторыяй сцяга Нью-Джэрсі. 23 сакавіка 1779 года кантынентальны кангрэс ўпаўнаважыў і загадаў галоўнакамандуючаму распрацаваць колер і аздабленне мундзіраў пяхотнікаў Нью-Джэрсі. Згодна з гэтым даручэннем, генерал Джордж Вашынгтон 2 кастрычніка таго ж года зацвердзіў жоўта-карычневы і цёмна-сіні колеры ў якасці асноўных колераў мундзіра. Гэтыя колеры былі ім абраныя ў гонар галандцаў, чыімі калоніямі некалі былі Нью-Джэрсі і Нью-Ёрк. Такім чынам, цёмна-жоўты колер быў выбраны ў якасці фону для абодвух сцягоў. Аднак першапачатковы варыянт сцяга, афіцыйна прыняты 8 красавіка 1896-га, не набыў асобай папулярнасці. Гэта стала адной з прычын, па якой легіслатурай штата Нью-Ёрк 2 красавіка 1901-га было вырашана змяніць колер фону на цёмна-сіні.
Тодар Мінкаў
Тодар (Фёдар Мікалаевіч) Мінкаў (Тодор Николов Минков, Фёдор Николаевич Минков;, Рушчук, цяпер г. Русэ, Асманская імперыя — , Равіны, Берасцейшчына) — балгарскі грамадска-палітычны дзеяч, настаўнік.