cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юрый Мікалаевіч Гарбуноў
Біяграфія і кар’ера
Быў нязменным вядучым усіх сезонаў рэйтынгавага шоу «Танцы з зоркамі», за якое ў 2007 і 2008 гадах разам з Цінай Караль атрымаў яшчэ дзве прэміі «Тэлетрыумф». Таксама быў вядучым шоу «Смакуем», «Зорка + Зорка» і «Суперзорка» на канале 1+1. З верасня 2010 года — адзін з вядучых эксперыментальнага гумарыстычнага шоў «ГПУ» на канале 1+1. У снежні 2011 года — вядучы шоу «Прыгажосць па-ўкраінску». У 2012 годзе вёў гульнявое шоу «Я люблю Украіну». З лютага 2013 года — вядучы забаўляльнага «ПРОСТА шоу». Восенню 2013 года на канале 1+1 стартавала кулінарнае шоу «Вялікі пякарскі турнір», вядучым якога таксама стаў Юрый Гарбуноў. З 11 кастрычніка 2015 года — член журы ў шоу «Маленькія гіганты» на 1+1.
1 снежня 2015 года стаў заслужаным артыстам Украіны.
Вільнёў (Швейцарыя)
Вільнёў (Villeneuve) — камуна і курорт на ўсходнім ускрайку Швейцарскай Рыўеры, на захадзе Швейцарыі, у франкамоўным кантоне Во, у акрузе Эгль. Вільнёў размешчаны на ўсходнім ускрайку Жэнеўскага возера, у цэнтры традыцыйнага вінаробнага рэгіёна (гістарычная вобласць Шабле).
Бас Дост
Бас Дост (Bas Dost; нар., , Нідэрланды) — нідэрландскі футбаліст, нападнік клуба «Утрэхт». Ігрок нацыянальнай зборнай Нідэрландаў (2015—2018).
Клубная кар’ера
Бас дэбютаваў у прафесійным футболе ў 2007 годзе ў камандзе «Эмен», аднак у 2008 годзе перайшоў у клуб Эрэдывізіі «Хераклес». Гэтае пагадненне абышлося для клуба з Алмела ў 300 тысяч еўра. Дзякуючы добраму сезона ў новай каманды з’явіліся чутка пра пераход іграка ў амстэрдамскі «Аякс», аднак 18 мая 2010 года Дост стаў футбалістам «Херэнвена».
У новым клубе Бас працягваў паказваць добрую гульню, а 10 снежня 2011 года нават забіў усе 5 галоў у браму клуба «Эксельсіёр» (0:5). 1 чэрвеня 2012 года стала вядома пра пераход іграка ў нямецкі «Вольфсбург». У дэбютнай гульні 25 жніўня 2012 года супраць «Штутгарта» Бас адразу адзначыўся голам. 14 лютага 2015 года Дост адзначыўся чатыры разы ў звышвыніковай гульні супраць «Баера», якая скончылася перамогай «Вольфсбурга» з лікам 4:5.
У жніўні 2016 года перайшоў у лісабонскі «Спортынг». У маі 2018 года пацярпеў пры нападзенні на каманду фанатаў, і ў чэрвені разам з шэрагам іншых ігракоў у аднабаковым парадку разарваў кантракт са «Спортынгам». Аднак, пасля звальнення прэзідэнта клуба Бруну ды Карвалью ў ліпені 2018 года вярнуўся ў партугальскі клуб.
У жніўні 2019 года вярнуўся ў Германію, падпісаўшы трохгадовы кантракт з франкфурцкім «Айнтрахтам». У снежні 2020 года была дасягнута дамоўленасць аб пераходзе нападніка ў бельгійскі «Бругэ». Пакінуў «Бругэ» па закачнэнні кантракта ў чэрвені 2022 года.
У ліпені 2022 года далучыўся да «Утрэхта».
Міжнародная кар’ера
28 сакавіка 2015 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Нідэрландаў у адборачным матчы Еўра-2016 супраць Турцыі (1:1).
Дасягненні
«Вольфсбург»:
«Спортынг»:
«Бругэ»:
Варонка (Шаркаўшчынскі раён)
Варо́нка (, Воронка) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1940—1954 гадах цэнтр Варонкаўскага сельсавета.
Таніўка
Таніўка (Танівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кодзі Сміт-Мак-Фі
Кодзі Сміт-Мак-Фі (Kodi Smit-McPhee; нар. ) — аўстралійскі акцёр. Уладальнік прэміі «Залаты глобус» (2022). Ён найбольш вядомы па ролях Хлопчыка ў фільме «Дарога», Оўэна ў фільме «Упусці мяне. Сага», Нормана Бэбкока ў мультфільме «Паранорман, ці Як прыручыць зомбі», Аляксандра ў фільме «Планета малпаў: Рэвалюцыя» і Пітэра Гордана ў фільме «Улада сабакі».
IC 2577
IC 2577 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аракамчэчан
Аракамчэчан (Аракамчечен, Иръыкамчечъын, Кыгынин, ) - востраў у Берынгавым праліве ля ўзбярэжжа Чукоткі. Плошча 267,8 км². Адносіцца да тэрыторыі Чукоцкай аўтаномнай акругі.
Шартугай
Шартугай складаецца з 6 асобных пагоркаў на левым беразе ракі Пяндж. Археалагічныя раскопкі праводзіліся толькі на 2 пагорках і ахоплівалі плошчу 150x50 м і 200x50 м. Было выяўлена, што паселішча ўзнікла на мяжы 3 і 2 тысячагоддзяў да н.э. Відавочна, прадстаўнікоў Індскай цывілізацыі прыцягваў лазурыт, што здабываўся непадалёк. Шартугай таксама мог з’яўляцца месцам кантактаў і гандлёвых зносін з прадстаўнікамі Бактрыйска-Маргіянскага археалагічнага комплексу.
На месцы раскопак археолагамі былі знойдзены пацеркі з лазурыту і сердаліку, тэракотавыя выявы, пячатка з выявай насарога і некалькімі піктаграмамі, бронзавыя прадметы, бранзалеты з ракавін і г. д.
Фрайнэ
Фрайнэ (Fraine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 463 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 66050. Тэлефонны код — 0873.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уладзіслаў Пятровіч Даркевіч
Уладзіслаў Пятровіч Даркевіч (,  — 20 мая 2016, Масква) — беларускі археолаг, гісторык. Доктар гістарычных навук (1978).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (1958). З 1959 года працаваў у Інстытуце археалогіі АН СССР. Вывучае гісторыю і культуру Сярэднявечча, міжнародныя сувязі Старажытнай Русі, старажытныя гарады. Сакратар Нацыянальнага камітэта па падрыхтоўцы міжнароднай энцыклапедыі «Ранняя гісторыя Еўропы».
Даследаваў творы заходняга мастацкага рамяства XII—XIII стст., выяўленыя на тэрыторыі Беларусі — бронзавы вадалей (Гродна), касцяное наверша ў выглядзе галавы льва, які паглынае чалавека (Ваўкавыск), лыжачка для прычасці з выявай святога (Мінск), шахматныя фігуркі (Гродна, Ваўкавыск). Вывучаў шляхі з’яўлення на Русі арабскіх манет.
Уляніўка (Бэрэзіўскі раён)
Уляніўка (Уля́нівка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вішніцы (гміна)
Вішні́цы (Wisznice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вішніцах. Плошча гміны складае 173 км². Станам на 2011 год у гміне Вішніцы пражывалі 5214 чалавек, шчыльнасць — 30,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Алканы
Алканы (таксама насычаныя вуглевадароды, парафіны, аліфатычныя злучэнні) — ацыклічныя вуглевадароды лінейнай або разгалінаванай будовы, якія змяшчаюць толькі простыя сувязі і ўтвараюць гомалагічны рад з агульнай формулай CnH2n+2.
Алканы з'яўляюцца насычанымі вуглевадародамі і ўтрымоўваюць максімальна магчымы лік атамаў вадароду. Кожны атам вугляроду ў малекулах алканаў знаходзіцца ў стане sp3-гібрыдызацыі - усё 4 гібрыдныя арбіталі атама С роўныя па форме і энергіі, 4 электронныя аблокі накіраваныя ў вяршыні тэтраэдра пад вугламі 109 ° 28 '. За кошт адзінарных сувязяў паміж атамамі С магчыма свабоднае кручэнне вакол вугляроднай сувязі. Тып вугляроднай сувязі - σ-сувязі, сувязі малапалярныя і дрэнна палярызуемыя. Даўжыня вугляроднай сувязі - 0,154 нм.
IC 2578
IC 2578 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іосіф Абрамовіч Збароўскі
Іосіф Абрамовіч Збароўскі (, Рагачоў, Гомельская вобласць —, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года. Пражываў у Мінску.
Памёр у 2007 годзе.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): школа ў пасёлку Калодзішчы (1961), генплан Барысава (1964—1981), забудова Цэнтральнай плошчы (1964—1977), будынак гаркама і гарвыканкама (1965), мемарыяльны сквер (1967), будынак Дома сувязі (1973—1976), майстэрні Саюза мастакоў БССР па вул. Някрасава ў Мінску (1984).
Alarmsignal
Alarmsignal («Сігнал трывогі») — нямецкі панк-гурт.
Праз выступленні з такімі гуртамі, як «Knast», «Dritte Wahl» і «Daily Terroristen» гурт стаў вядомым на панк-сцэне. Апошнія альбомы выпускаліся на «White Line Studio» у супрацоўніцтве з Увэ Гольц.
Гісторыя
Заснаваны пад назвай Endzeit («Канец часу») у 2000 годзе ў Цэле. Калі сябры гурта даведаліся, што існуе праварадыкальны калектыў з такой самай назвай, яны змянілі назву.
Арыяна Дэбос
Біяграфія
Атрымала вядомасць дзякуючы ролі Аніты ў фільме Стывена Спілберга «Вестсайдская гісторыя» (2021). За гэтую ролю яна была ўзнагароджана прэміямі «Оскар», «Залаты глобус», Гільдыі кінаакцёраў ЗША і BAFTA ў намінацыі «Лепшая жаночая роля другога плана».
Мікалай Чацвярцінскі
Мікалай Святаполк-Чацвярцінскі (? — 1659 ці ) — князь, дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян менскі (1649—1661).
Біяграфія
Паходзіў з роду князёў Святаполк-Чацвярцінскіх герба ўласнага «Руская Пагоня», сын брацлаўскага падкаморага Стафана і Ганны Бокій.
Пасол на соймы 1632, 1639, 1648, дэпутат Кароннага трыбунала ў 1649, каралеўскі ротмістр. 5 лютага 1649 года прызначаны кашталянам менскім «па Гедэоне Раецкім».
Быў актыўным абаронцам праваслаўя. Адхіліў прапанову Багдана Хмяльніцкага далучыцца да казацкага паўстання, як каралеўскі ротмістр прыняў удзел у бітвах з казакамі пад Зборавам (1649) і Берасцечкам (1651).
Ажаніўся з дачкой князя Льва Саламярэцкага Даміцыляй, ад якой атрымаў маёнткі Сэхаў, Курчыца і Варонне, і меў трох сыноў: каралеўскага ротмістра Стэфана, Мікалая Адама і Аляксандра Гіларыя.
Чэрвонэ (Бэрэзіўскі раён)
Чэрвонэ (Черво́не) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Патвін
Патвін (саманазва: Patwin, літаральна "народ") — індзейскі народ у Каліфорніі (ЗША), паўднёвая галіна вінтун. Агульная колькасць (1910 г.) - 1000 чал.
Да сярэдзіны XIX ст. патвін насялялі даліну ракі Сакрамента. Археалагічныя раскопкі 1948 - 1955 гг. сведчаць пра тое, што продкі патвін жылі ў гэтай мясцовасці каля 1500 гадоў. Падзяляліся на паўночную і паўднёвую групы, кожная з якіх размаўляла на асобнай мове. Яны не мелі агульнай саманазвы. Сучасная саманазва патвін была ўведзена амерыканскім журналістам і этнографам Стывенам Паўэрсам.
Асноўнымі заняткамі з'яўляліся збіральніцтва, паляванне і рыбалоўства. Адзінай свойскай жывёлай быў сабака, мяса якога лічылася неядомым па рэлігійных прычынах.
Першыя кантакты з еўрапейцамі пачаліся ў 1808 г. Пасля далучэння Каліфорніі да ЗША былі пераселены ў некалькі рэзервацый, дзе актыўна змешваліся з іншымі вінтун. У 1910 г. Альфрэд Льюіс Кробер ацэньваў іх агульную колькасць у 1000 чалавек.
У нашы дні ў жывых застаўся толькі 1 чалавек, што размаўляе на паўночнай мове патвін. Паўднёвая мова патвін мёртвая. У Каліфорніі дзейнічае шэраг праектаў па адраджэнню паўночнай мовы.
Азіяцкі тур PTC 2014/2015 – Этап 1 (снукер)
Азіяцкі тур PTC 2014/2015 – Этап 1 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Ісіна 2014) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 17 па 21 чэрвеня 2014 года ў спартыўным цэнтры Ісіна, у Ісіне, Кітай. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў £50,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Азіі. Пераможца спаборніцтва атрымаў £10,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Алкены
Алкены (алефіны, этыленавыя вуглевадароды) — ацыклічныя неданасычаныя вуглевадароды, якія змяшчаюць адну двайную сувязь паміж атамамі вугляроду і якія ўтвараюць гамалагічны рад з агульнай формулай CnH2n. Атамы вугляроду пры двайной сувязі знаходзяцца ў стане sp ² гібрыдызацыі ды маюць валентны вугал 120 °. Найпростым алкенам з'яўляецца этылен (C2H4). Па наменклатуры IUPAC назвы алкенаў утвараюцца ад назваў адпаведных алканаў заменай суфікса «-ан» на «-ен»; становішча двайной сувязі паказваецца арабскай лічбай.
Вуглевадародныя радыкалы, утвораныя ад алкенаў маюць суфікс «-еніл». Трывіяльныя назвы: CH2=CH— «вініл», CH2=CH—CH2—-«аліл».
Міхаіл Пятровіч Шэйбак
Міхаіл Пятровіч Шэйбак (, вёска Капашчава, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне педыятрыі. Доктар медыцынскіх навук (1974), прафесар (1975).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1954). У 1958-61 гг. у НДІ аховы мацярынства і дзяцінства Беларусі, у 1962-98 гг працаваў у Гродзенскім медыцынскім інстытуце (загадчык кафедры). Навуковыя працы па хваробах органаў дыхання, даследванні мікраэлементаў у арганізме дзіцяці.
Будаўнічая катастрофа ў Эрфурце (1184)
Катастрофа ў Эрфурце ў 1184 — будаўнічае здарэнне падчас каралеўскага Хофтагу ў 1184 годзе, якое выклікала шмат ахвяр.
У ліпені 1184 нямецкі кароль Генрых VI у час экспедыцыі-марскога флоту ў Польшчу прыбыў у Эрфурт, каб прайсці Хофтаг. Валадар хацеў урэгуляваць спрэчку паміж архібіскупам Майнца  і ландграфам Цюрынгіі .
26 ліпеня Генрых сядзеў разам з вялікай світай на верхнім паверсе будынка  ў Эрфурце. У гэты час падлога, верагодна, ад прахласці і залішняй вагі абрынулася пад нагамі людзей. Большасць сабраных павалілася ўніз. Ад удару канструкцыя абрынулася і людзі патрапілі ў. Многія людзі загінулі (сучасныя крыніцы кажуць пра 60 ахвяр): частка патанула, астатнія загінулі або былі параненыя ад удараў падаючых бэлек і камянёў.
Хроніка  пералічвае сярод ахвяр графаў, , бургграфа , графа , бургграфаў Бурчарда фон Вартбурга і Берынгера фон.
Кароль Генрых сядзеў у каменнай нішы акна ў вонкавай сцяне і не пацярпеў. Ён здолеў выбрацца з яе з дапамогай лесвіцы.
У літаратуры
Эрфурцкая катастрофа падрабязна апісана ў рамане пра падзеі нямецкага пісьменніка  «Вайна спевакоў» (Krieg der Sänger).
Гарнастаевіцкі сельсавет
Гарнаста́евіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Гарнастаевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Міхайлаўскі сельсавет у складзе Поразаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Міхайлы. З 20 верасня 1944 года ў Гродзенскай вобласці. Пасля скасавання Поразаўскага раёна 20 студзеня 1960 года ўвайшоў у склад Свіслацкага раёна. 2 снежня 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Крапіўніцкага сельсавета. 25 снежня 1962 года ў склад Ваўкавыскага раёна перададзены вёскі Азярыска, Аляксандраўка, Бакі, Бяляўшчына, Камяніца, Малая Лапеніца, Мітрані. 18 верасня 1967 года перайменаваны ў Гарнастаевіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Гарнастаевічы. 14 лютага 1977 года скасаваны, тэрыторыя перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Поразаўскага пассавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: вёскі Брыкі, Валіскаўшчына, Гарнастаевічы, Геруцева, Грушчаны, Грынявічы, Дзямідавічы, Загаране, Кабузі, Кавалі, Карэвічы, Крывулічы, Кусянцы, Міхайлы, Палуянкі, Пушчыкі, Ракаўшчына, Сідаркі і Талачманы.
Чыгырын (вёска)
Чыгырын (Чигири́н) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мануэл I
Біяграфія
Сын інфанта Фернанду, герцага Візеу і інфанты Беатрысы. Яго бацька быў другім сынам караля Эдуарда (Дуарты), а яго маці — унучкай караля Жуана I. Мануэл стаў спадчыннікам пасля гібелі прынца Афонсу, адзінага законнага сына караля Жуана II.
Кіраванне
Мануэл працягнуў палітыку сваіх папярэднікаў, накіраваную на пашырэнне ўладанняў Партугаліі. Яго кіраванне адзначылася эпохай геаграфічных адкрыццяў. Пры ім Васка да Гама дасягнуў берагоў Індыі ў 1498 годзе, а Педру Алварыш Кабрал адкрыў Бразілію. Гэты час быў перыядам вышэйшай магутнасці Партугаліі, перыядам яе росквіту як марской дзяржавы.
Па імі караля Мануэла I названы архітэктурны стыль — мануэліна, у якім знайшла свой выраз эпоха геаграфічных адкрыццяў.
У снежні 1496 года Мануэл I выдаў дэкрэт аб выгнанні яўрэяў з Партугаліі і абавязковым хрышчэнні ўсіх дзяцей. 20 000 яўрэяў пакінулі краіну. Тыя, хто засталіся былі гвалтоўна ахрышчаны паводле дэкрэту ад 19 сакавіка 1497 года.
Сям’я
У 1497 годзе Мануэл ажаніўся з Ізабелай Астурыйскай (1470—1498), дачкой Фердынанда II Арагонскага і Ізабелы I Кастыльскай і ўдавой спадчынніка прастола інфанта Афонсу. Шлюбны дагавор патрабаваў выгнання яўрэяў з Партугаліі, што было неадкладна выканана. Праз год Ізабела памерла пры родах доўгачаканага спадчынніка.
IC 2580
IC 2580 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мануэл I
Сям’я
Трэцяй жонкай Мануэла стала пляменніца двух папярэдніх — дачка іх сястры Хуаны Вар’яткі Элеанора Аўстрыйская (1498—1558). Дзеці:
Катынь (рака)
Ка́тынь, канава Катынь — рака ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Ведрыч (басейн Дняпра).
Буха
Буха (анг. Boukha, іўр. בּוּכה) — нацыянальны туніскі алкагольны напой моцнасцю 36 — 40 %. Вырабляецца шляхам збражывання і наступнай простай дыстыляцыяй фінікаў туніскага ці турэцкага паходжання. Дакладна не вядома, калі і як з’явілася буха. На мясцовым яўрэйска-арабскім слэнгу «буха» азначае «пары алкаголю». Прамысловую вытворчасць бухі заснаваў Абрагам Бакобса ў 1880 годзе ў вінакурне «La Soukra» каля Туніса, ён жа заснаваў кампанію, якая з’яўляецца асноўным вытворцам бухі — «Bokobsa».
Весялова (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Рускае ваяводства
Рускае ваяводства (Руське воєводство, Ру́сское воево́дство, Województwo ruskie) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Польскага каралеўства, якая ўвайшла ў яго склад як спадчына каралеўскага дамена, якая складала частку Малой Польшчы. Ваяводства ўтворана каля 1434 г., з тых земляў Галіцка-Валынскага княства (Каралеўства Русі), якія былі захоплены ў апошняй чвэрці XIV ст.. Адміністрацыйным цэнтрам Рускага ваяводства быў горад Львоў.
Да заняцця гэтых земляў Казімірам Вялікім (1340 г.) тут знаходзіліся тры асобныя старажытнарускія княствы (Львоў, Галіч, Перамышль), пасля аб’яднаных пад назваю Каралеўства Русь ці Руская зямля. У 1254 г. Данііл Галіцкі прыняў у г. Драгічыне тытул «караля Русі» ад Папы Рымскага Інакенція IV, заснаваўшы Галіцкі каралеўскі Дом. Нашчадкі Данііла Раманавіча Галіцкага мелі тытул «Rex Russiae» (часцей «Regis Rusie») і «duces totius terrae Russiae, Galicie et Ladimirie» («кароль Русі» і «князь уся зямлі рускай, Галіцкай і Уладзімірскай».
Каля 1434 кароль Уладзіслаў III Варненчык выдаў прывілей, які зраўняў у правах галіцка-рускіх баяраў з польскаю шляхтай, з гэтага часу ўсе шляхцічы і магнаты не плацілі падаткі, а абавязаны былі несці толькі ваенную службу. Назва «баярын» замянялася паняццем «пан». На чале адміністрацыі стаяў рускі ваявода (Wojewoda ruski, воєвода руський), якога прызначаў кароль з ліку буйных землеўладальнікаў.
Армянскі пагром у Баку (1990)
Армянскі пагром у Баку — хваляванні на этнічнай глебе ў горадзе Баку, сталіцы Азербайджанскай ССР, 13—20 студзеня 1990 года, якія суправаджаліся масавым гвалтам у дачыненні армянскага насельніцтва, рабаваннямі, забойствамі, падпаламі і знішчэннем маёмасці. Ахвярамі пагромаў сталі, паводле розных дадзеных, ад 48 да 90 (згодна некаторых крыніц — да трохсот) чалавек. Паводле чытара Human Rights Watch Роберта Кушэна, «пагромы не былі цалкам (ці, магчыма, цалкам не) стыхійнымі, бо пагромнікі мелі спісы армян і іх адрасоў». Часам армянскі пагром разглядаецца як частка падзей «Чорнага студзеня», якія прывялі да ўводу савецкіх войскаў у Баку.
Ранейшыя падзеі
Да пачатку Карабахскага канфлікту ў Баку жылі каля 200 тыс. армян пры агульнай колькасці насельніцтва 1,7 млн.
20 лютага 1988 года сесія народных дэпутатаў НКАВ звярнулася да Вярхоўных Саветаў Армянскай ССР, Азербайджанскай ССР і СССР з просьбай разгледзець пытанне пра перадачу вобласці, у якой армяне складалі большасць насельніцтва, у склад Арменіі. 21 лютага ў пастанове Палітбюро ЦК КПСС гэта вымога была пададзена як прынятая ў выніку дзеянняў «экстрэмістаў» і «нацыяналістаў». Ужо на іншы дзень у Баку і іншых гарадах Азербайджана адбыліся першыя мітынгі ў падтрымку рашэння Палітбюро пра недапушчальнасць перагляду існай нацыянальна-тэрытарыяльнай структуры. Сітуацыю напальвала тое, што ў гэты час у Баку і прылеглых раёнах ужо знаходзіліся першыя групы ўцекачоў-азербайджанцаў з Кафанскага і Мегрынскага раёнаў Армянскай ССР, што распаўсюджвалі чуткі пра нібы перажытыя жахі і ўжывальны да іх гвалт. У той перыяд, аднак, гвалт у самым Баку ўдалося запабегчы. Пагром са шматлікімі ахвярамі сярод армян адбыўся ў Сумгаіце, недалёка ад сталіцы Азербайджана. Сумгаіцкі пагром з’явіўся знакавай падзеяй і паваротным пунктам у абвастрэнні міжнацыянальнага канфлікту ў Закаўказзі, што выклікаў першыя патокі армянскіх уцекачоў з Азербайджана. Аналагічныя падзеі адбыліся 28 лютага ў Кіравабадзе (цяпер Гянджа).
Вясна і лета 1988 года характарызаваліся бесперапынным нарастаннем грамадскай напругі і нацыянальнай варожасці паміж азербайджанскім і армянскім насельніцтвам. Пасля сумгаіцкай трагедыі пачалося выдушванне азербайджанцаў з Арменіі і армян з Азербайджана.
15 мая ў Баку адбыўся першы агульнагарадскі мітынг антыармянскай скіраванасці на плошчы імя Леніна (пазней пераназванай у плошчу Свабоды), які сабраў каля 15 тысяч чалавек і ледзь не завяршыўся нападам асабліва агрэсіўных удзельнікаў на прадстаўнікоў рэспубліканскай улады. Ужо неўзабаве мітынгі прынялі рэгулярны характар і сталі яшчэ больш масавымі. Каардынацыю масавых мітынгаў у Баку ўзяла на сябе арганізацыя «Варлыг» («Рэальнасць»), якую ўзначальваў працоўны Неймат Панахаў (Панахлы). Дзейнасць гэтай арганізацыі расійскі даследчык Д. Фурман познае ахарактарызаваў як «падпальшчыцкую і фанатычную». З 17 лістапада мітынгі прынялі бесперапынны характар, прытым частка дэманстрантаў (да 20 тыс.) нават начавалі на плошчы, а ўдзень іх лік даходзіў, па некаторых ацэнках, да паўмільёна.
5 снежня 1988 года ў Баку падахвочваныя натоўпы людзей, рухаючыся да плошчы Леніна, урываліся на тэрыторыю заводаў, уладкоўвалі пагромы дзяржаўных устаноў і прыватных кватэр. Паўсюдна ўзнікалі масавыя бойкі, а таксама распачыналіся спробы нападу натоўпу на ваярскія падраздзяленні і асобных вайскоўцаў, на раённыя аддзяленні МУС і паляўнічыя крамы дзеля захопу зброі і боепрыпасаў. Усяго ў сутыкненнях у гэты дзень 14 вайскоўцаў атрымалі целавыя пашкоджанні. Сярод грамадзянскага насельніцтва траўмы атрымалі 30 чалавек. Толькі да канца дня атрымалася ўціхамірыць сітуацыю ў горадзе.
Тымчасам паток уцекачоў з абедзвюх рэспублік нарастаў. Да пачатку 1989 года практычна ўсе азербайджанцы былі змушаны пакінуць Арменію. Многія з іх аселі ў Баку. Што да армянскага насельніцтва Азербайджана, то да гэтага часу армяне засталіся практычна толькі ў месцах кампактнага жыцця (НКАВ, Шаўмянаўскі і частка Ханларскага раёна) і ў Баку.
Да канца лета 1989 года масавыя пратэсты ў Баку, выкліканыя карабахскай праблемай, аднавіліся. У мітынгах і дэманстрацыях бралі ўдзел сотні тысяч чалавек. Э. Мамедаў і Н. Панахаў арганізавалі масавыя мітынгі і заручыліся грамадскай падтрымкай для сваёй разбуральнай тактыкі: поўнай блакады чыгуначнага паведамлення з Арменіяй.
Да пачатку 1990 года ў Баку засталіся каля 30—40 тыс. армян, галоўным чынам жанчыны і пенсіянеры.
У пачатку 1990 года ў Шаўмянаўскім і Ханларскім раёнах (месцах кампактнага жыцця армян паўночней Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласці) адбываюцца сутыкненні паміж армянамі і азербайджанцамі. На мяжы паміж Армянскай ССР і Азербайджанскай ССР пачаліся баі з ужываннем артылерыі.
Шыман Друцкі-Любецкі
Шыман Дамінік Друцкі-Любецкі (каля — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, кашталян менскі (1710).
Біяграфія
Паходзіў з роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк зменены», сын Мікалая, уладальніка Любавіч (Аршанскі павет), Луніна і Пагоста (Пінскі павет), і Крысціны Статкевіч, дачкі новагародскага кашталяна Багдана.
уладзімірскі староста ў 1695, оўруцкі стольнік у 1707, маршалак Трыбунала ВКЛ у 1693. 28 лютага 1710 года перад смерцю прызначаны кашталянам менскім.
Разам з братам Багданам актыўна ўдзельнічаў на баку «рэспубліканцаў» у грамадзянскай вайне ў Вялікім Княстве Літоўскім 1696—1702 гадоў.
Крапыўныцкы
Крапіўніцкі ці Крапыўны́цкы (Кропивницький) — горад у цэнтры Украіны, адміністрацыйны цэнтр Кіраваградскай вобласці і Крапыўныцкага раёна (у яго склад не ўваходзіць); прамысловы і культурны цэнтр; вузел аўтадарог, чыгуначная станцыя на лініі Чарналеская — Памошная, аэрапорт.
Назва
Да 1924 г. — Елісаветград, у 1924—1934 гг. — Зіноўеўск, у 1934—1939 гг. — Кірава, да 2016 — Кіраваград.
Геаграфія
Крапыўныцкы размешчаны на Прыдняпроўскім ўзвышшы, у даліне і на берагах ракі Інгул (прыток ракі Паўднёвы Буг), пры ўпадзенні ў яе меншых рэк Сугакліі і Біянкі. Плошча населенага пункта — 10,3 тыс. га. Насельніцтва — 222.695 жыхароў (01.01. 2021 года).
Эканоміка
Эканоміка горада прадстаўлена прадпрыемствамі машынабудавання, лёгкай, харчовай і горнай прамысловасці. Асноўныя заводы:
Віткова (гміна)
Вітко́ва (Witkowo) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гнязненскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Віткове. Плошча гміны складае 184,4 км². Станам на 2007 год у гміне Віткова пражывалі 13 372 чалавекі, шчыльнасць — 72,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Ніна Аляксандраўна Зельтэн
Ніна Аляксандраўна Зельтэн (, Баку) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1958), дацэнт (1972).
Біяграфія
Скончыла Азербайджанскі індустрыяльны інстытут у 1947 годзе. Працавала ў Белдзяржпраекце, Упраўленні па справах архітэктуры пры Савеце Міністраў БССР, з 1950 па 1953 г. — галоўным архітэктарам Ліепая ЛатвССР, у ІБіА Дзяржбуда БССР, з 1969 года — выкладчык, дацэнт кафедры тэорыі і гісторыі архітэктуры Беларускага політэхнічнага інстытута.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1950 года. Член КПСС з 1955 года. Пражывае ў г. Мінск.
Навуковая дзейнасць
Аўтар манаграфіі «Архітэктура і планіроўка малых гарадоў Беларусі» (Мінск, 1968), мае больш за 40 публікацый у спецыяльным друку.
Узнагароды
Узнагароджана дзвюма Граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1960, 1968).
Фларыдскі праліў
Флары́дскі праліў (Strait of Florida) — праліў, які злучае Мексіканскі заліў і Атлантычны акіян. З поўначы паўвостраў Фларыда з ланцугом астравоў Фларыда-Кіс, з поўдня — востраў Куба і Багамскія астравы.
Даўжыня 650 км, шырыня 80 км, сярэдняя глыбіня 150 метраў. Глыбіня на фарватэры ад 150 да 2085 м. Праз праліў праходзіць Фларыдскае цячэнне.
Галоўныя парты — Гавана (Куба), Маямі (ЗША).
Чыжовэ (Бэрэзіўскі раён)
Чыжовэ (Чижо́ве) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Фрэзаграндзінарыя
Фрэзаграндзінарыя (Fresagrandinaria) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 1088 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 66050. Тэлефонны код — 0873.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna Grande.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Некананічныя біблейскія кнігі
Не варта блытаць з Другакананічнымі кнігамі.
Некананічныя біблейскія кнігі, або некананічныя кнігі Бібліі: 1) кнігі, ў праваслаўі ўключаныя ў склад Святога Пісьма, уважаюцца карыснымі для чытання, але пазначаюцца зорачкай; 2) кнігі, якія не ўваходзяць у біблейскі канон большасці цэркваў і ўключаюцца ў канон толькі паасобных цэркваў.
Дадаткі да кананічных кніг
=== Другая кніга Ездры, Трэцяя кніга Ездры, Кніга Тавіта, Юдзіф, Прамудрасць Саламона, Прамудрасць Ісуса Сірахава, Ліст Ераміі, Баруха, Макавеяў (1-я, 2-я, 3-я) === Вышэйадзначаныя кнігі у каталіцызме аднесены да другакананічных, у праваслаўі — да некананічных, а у пратэстантызме і іўдаізме — да апокрыфаў. Трэцяя кніга Макавеяў і Трэцяя кніга Ездры уключаюцца ў склад Бібліі толькі ў праваслаўі.
Псалтыр
Псалом 151 уваходзіць толькі ў праваслаўны канон, але не выкарыстоўваецца ў богаслужэнні, хаця і прымыкае да ХХ кафізмы.
Псалмы 152—155 уваходзяць у біблейскі канон і, адпаведна, ў богаслужбовую практыку толькі ў Сіра-Якавіцкай Праваслаўнай Царкве, а астатнімі ўважаюцца за апокрыфы.
Кніга Эноха, Кнігі Мекабян, Кніга Юбілеяў, Рэшта слоў Баруха
Эфіопская Праваслаўная Царква ўключае гэтыя кнігі ў свой канон. Астатнімі хрысціянскімі цэрквамі яны ўважаюцца за апокрыфы.
Брат
Брат:
Брат (фільм)
«Брат» (Брат) — мастацкі фільм у жанры. Чацвёрты фільм рэжысёра Аляксея Балабанава. Першая частка дылогіі (працяг — «») пра героя гадоў, ролю якога адыграў Сяргей Бадроў-малодшы. Фільм уключаны ў спіс «100 галоўных рускіх фільмаў па версіі ». Бадроў і Балабанаў атрымалі гран-пры фестывалю «» (1997) як найлепшы актёр і найлепшы рэжысёр адпаведна.
Вінту
Вінту (саманазва: Wintu) — індзейскі народ у Каліфорніі (ЗША), паўночная галіна вінтун. Агульная колькасць у 2018 годзе — 2 700 чалавек.
Да сярэдзіны XIX ст. вінту насялялі паўночную частку даліны ракі Сакрамента і навакольныя перадгор'і. Яны займаліся паляваннем, збіральніцтвам і сезонным рыбалоўствам, гандлявалі з суседзямі зброяй, рыбнай мукой, скурамі дзікіх жывёл і інш.
Першыя кантакты з мексіканцамі і амерыканцамі пачаліся з 1820-х гадоў. Вінту моцна пацярпелі ад эпідэміі малярыі ў 1830-я галы. У 1846 годзе некалькі дзесяткаў прадстаўнікоў гэтага народа загінулі падчас нападу амерыканскіх здабытчыкаў золата. У 1852—1866 гадах былі пераселены ў рэзервацыі.
У выніку асіміляцыі сучасныя вінту амаль страцілі родную мову, у жывых захаваўся толькі адзін яе носьбіт.
IC 2581
IC 2581 — галактыка тыпу I3m ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барыс Уладзіміравіч Аракчэеў
Барыс Уладзіміравіч Аракчэеў (, в. Турбанава, Яраслаўская вобласць, СССР —, ) — беларускі мастак, педагог. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі (1996). Працаваў у станковым жывапісе, у жанрах пейзажа, нацюрморта, тэматычных карцін і батальных сцэн.
Табора (рака)
Табо́ра, канал С-1 — рака ў Беларусі, у Аршанскім і Дубровенскім раёнах Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Дняпро.
Даўжыня ракі 6,8 км, з іх 1,5 км у Аршанскім раёне. Пачынаецца за 1,9 км на паўночны захад ад вёскі Махначы. Вусце ў лясным урочышчы Лугаўцы, за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Гацькаўшчына. Рэчышча ад вытоку на працягу 4,5 км каналізаванае. Паўночней вёскі Свіракі на рацэ створана сажалка (плошча 6,9 га).
Барыс Уладзіміравіч Аракчэеў
Біяграфічныя звесткі
У 1950 годзе паступіў у Мінскае мастацкае вучылішча, якое датэрмінова, за добрую паспяховасць, скончыў у 1953. Затым Барыс Аракчэеў паступіў у толькі што адчынены ў Мінску Тэатральна-мастацкі інстытут. Яго настаўнікам і пасля кіраўніком дыплома стаў вядомы беларускі жывапісец і педагог Віталь Цвірка. Адначасова з Барысам Аракчэевым першымі выпускнікамі гэтага інстытута ў 1959 у сталі народныя мастакі Анатоль Анікейчык, Віктар Грамыка, Арлен Кашкурэвіч і Леанід Шчамялёў.
Творчасць
Дыпломная праца Барыса Аракчэева «Этапы вялікага шляху», напісаная на «выдатна», была адабрана для экспазіцыі ў Маскве на Усесаюзнай выставе, надрукавана ў шматлікіх маскоўскіх выданнях і цяпер знаходзіцца ва ўласнасці і пастаяннай экспазіцыі Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі. Сярод твораў Аракчэева — пейзажы, нацюрморты, серыя партрэтаў сучаснікаў і знакамітых людзей. З’яўляўся адным з чатырох стваральнікаў дыярамы «Мінскі кацёл» (1969—1972) у Музеі гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, разам з мастакамі Фёдарам Бараноўскім, Мікалаем Залозным і Леанідам Асядоўскім. Член Беларускага Саюза мастакоў з 1964 года. З 1964 па 1971 Барыс Аракчэеў выкладаў жывапіс і кампазіцыю ў Мінскім мастацкім вучылішчы імя Глебава. З 1971 па 1996 — у Беларускай Акадэміі мастацтваў, дзе атрымаў званне дацэнта кафедры. З’яўляўся настаўнікам многіх вядомых беларускіх мастакоў, сярод якіх Уладзімір Кожух, Аляксей Кузьміч, Вячаслаў Рускевіч, Фелікс Янушкевіч, Васіль Іларыёнавіч Ясюк і іншыя. З 1968 па 1977 Барыс Аракчэеў уваходзіў у праўленне Саюза мастакоў БССР.
Творы Аракчэева знаходзяцца ў многіх музеях Рэспублікі Беларусь: 18 работ у Нацыянальным мастацкім музеі, столькі ж у Фондзе Саюза Мастакоў Беларусі, яшчэ 17 работ у Магілёўскім мастацкім музеі, а таксама працамі Аракчэева валодаюць Музей сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, Літаратурны музей Максіма Багдановіча, Музеі гісторыі горада Мінску, мастацкія галерэі Гомеля, Светлагорска, Полацка, Крупак, Баранавічаў, і прыватныя калекцыянеры замежных краін. Жыў у Мінску.
Бацька трох дачок, кожная з якіх з’яўляецца мастаком-прафесіяналам.
Майстэрня мастака знаходзілася ў раёне Плошчы Свабоды, на скрыжаванні вуліц Леніна і Інтэрнацыянальнай.
Галерэя ў Крупках
2 красавіка 2015 года Крупскай мастацкай галерэі было прысвоена імя Барыса Аракчэева. Плошча галерэі складае 60 квадратаў. Яна размешчана ў двух пакоях раённага цэнтра культуры. Галерэя была адкрыта ў 2005 годзе і яе першым жывапісным палатном стаў твор Барыса Аракчэева «Генерал Кульнеў і гродзенскія гусары ў бітве пры Клясціцах». Праца над карцінай ішла 36 месяцаў. Два гады мастак рабіў замалёўкі, эскізы, складаў кампазіцыі і год пісаў. Аракчэеў асабіста падарыў карціну на адкрыццё культурнай установы ў 2005 годзе. Памеры твора не дазваляюць выстаўляць яго непасрэдна на галерэйных плошчах. Таму маштабныя батальныя творы Аракчэева — акрамя алейнага летапісу 1812 года, тут яшчэ і твор Барыса Аракчэева «Подзвіг абаронцаў Брэсцкай крэпасці» — экспануюцца ў адным з залаў краязнаўчага музея. Галерэя — філіял музея. Штогод галерэйны фонд папаўняўся творамі Барыса Аракчэева, які рыхтаваў і праводзіў там асабістыя і дынастычныя выстаўкі.
Чарнагірка
Чарнагірка (Чорногі́рка) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мікалай Аляксеевіч Северцаў
Мікалай Аляксеевіч Се́верцаў (Николай Алексеевич Северцов;  — ) — рускі заолаг, зоагеограф і падарожнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Варонежы (па іншых звестках — у радавым маёнтку ў сяле Пятроўскае Баброўскага павета Варонежскай губерні) у сям’і ўдзельніка Айчыннай вайны 1812 года А. П. Северцава. Атрымаў хатнюю адукацыю. У 1846 годзе скончыў фізіка-матэматычнае аддзяленне філасофскага факультэта Імператарскага Маскоўскага ўніверсітэта. Вучань К. Ф. Рулье. У 1855 годзе абараніў дысертацыю на званне магістра.
Памёр М. А. Северцаў пасля трагічнага здарэння на рацэ. Пахаваны на радзіме. Магіла не захавалася.
Навуковая дзейнасць
У 1857—1879 гадах даследаваў цэнтральную частку Цянь-Шаня, пустыню Кызылкум, сабраў багаты матэрыял па флоры і фаўне Паміра. Склаў першыя фізіка-геаграфічныя апісанні даследаваных рэгіёнаў Сярэдняй Азіі. Распрацоўваў прынцыпы зоагеаграфічнага падзелу Палеарктыкі і асновы яе экалогіі. Сабраў вялікі матэрыял па распаўсюджванню, сістэматыцы і ладзе жыцця птушак у Расіі і Туркестанскім краі. Быў прыхільнікам дарвінізму.
Памяць
У гонар М. А. Северцава пік у хрыбце Пятра I на Паміры, ледавікі на Паміры і Заілійскім Алатау, некаторыя віды раслін і жывёл. У Музеі Земляробства Маскоўскага дзяржаўнага інстытута ўстаноўлены бюст М. А. Северцава. Адна з вуліц Варонежа названая ў гонар вучонага.
Чудскэ
Чудскэ (Чудське) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Прапілен
Прапіле́н, прапэн СН2=СН-СН3 — ненасычаны алефатычны вуглевадарод шэрагу этылену, гаручы газ. Наркотык з наркатычным дзеяннем больш моцным, чым у этылена. Клас небяспекі — чацвёрты
Фізічныя ўласцівасці
Прапілен уяўляе сабой газападобнае рэчыва з нізкай тэмпературай кіпення −47,7 ° C і тэмпературай плаўлення −187,6 ° C, аптычная шчыльнасць d204 = 0,5193. У сумесі з паветрам (2—11,1 % па аб’ёму) выбухованебяспечны. Раствараецца ў ацэтоне, дыэтылавым эфіры. У вадзе раствараецца мала.
Сацінет
Сацінет — тонкатканая тканіна з аздабленнем, якое нагадвае атлас, але зроблена часткова або поўнасцю з бавоўны або сінтэтычных валокнаў. Валокны могуць быць натуральнымі (напрыклад, з бавоўны, воўны, у тым ліку кашаміру) або сінтэтычнымі.
У Злучаных Штатах Амерыкі
Працэс вытворчасці сацінету ў Злучаных Штатах Амерыкі пачаўся на заводзе ў Аксбрыджы, штат Масачусэтс. У 1820 годзе на прадпрыемстве «» былі ўстаноўлены першыя ткацкія станкі. Яны згарэлі 21 ліпеня 2007 года.
Hockanum Mill у Роквіле/Вернан, Канектыкут быў першапачаткова пабудаваны ў 1814 годзе кампаніяй Bingham & Nash. Яны сталі вядучым вытворцам сацінету. Кампанія Hockum Mills у Канектыкуце была створана ў 1836 годзе і пабудавала буйнейшы завод для вытворчасці сацінету. Яны працягвалі вырабляць яго да 1869 года. Сацінэт таксама быў важным таварам для жыхароў, на востраве у штаце Масачусетс. Old Mill Pond у гэтым горадзе быў набыты Дэвідам Лукам у 1809 годзе, і ён ператварыў тое, што калісьці было млынам для збожжа, у. Ён усталяваў часальную машыну для вытворчасці шарсцяной пражы і ткацкія станкі для вырабу гэтай воўны ў тканіны пад назвами каразея і сацінет. Маючы патрэбу ў большай магутнасці, чым можа даць сама рака, Лук усталяваў плаціну, каб падняць узровень вады ў сажалцы. Яго фабрыка вырабляла сацінет, воданепранікальную тканіну, якая выкарыстоўвалася для вопраткі для кітабойнага промыслу і марскога плавання. Томас Брэдлі набыў маёмасць у 1845 годзе і пабудаваў новую тэкстыльную фабрыку, якая квітнела да 1860-х гадоў, у асноўным дзякуючы папулярнасці выкарыстання сацінету ў воданепранікальнай ваеннай форме грамадзянскай вайны. Гэты будынак млына, дзе цяпер знаходзіцца штаб-кватэра садовага клуба Martha’s Vineyard, стаіць і сёння.
Monopis monachella
Monopis monachella — від молей сямейства. Шырока распаўсюджаны ў Еўразіі, Афрыцы, Індыі, Шры-Ланцы, Бірме, Суматры, Яве, на Філіпінах, Тайвані, Японіі, Новай Гвінеі, Самоа, Паўночнай Амерыцы і Паўднёвай Амерыцы.
Лічынкі сілкуюцца рэшткамі жывёл.
Уоліс
Уоліс (Wallis) — архіпелаг у Ціхім акіяне. Уваходзіць у склад Уоліс і Футуна. Агульная плошча — 96 км². Насельніцтва (2008 г.) — 9207 чал.
Большую частку архіпелага займае востраў Увеа (77,6 км²), які мае старажытнае вулканічнае паходжанне, спярэшчаны шматлікімі малымі кратэрамі, у якіх сфарміраваліся азёры. Найвышэйшы пункт — 151 м. Астатнія 22 астравы нізкія, маюць каралавае паходжанне. Клімат трапічны пасатны.
Каля 1400 г. астравы Уоліс былі населены палінезійцамі. У 1450 г. заваяваны танганцамі. У канцы XVIII ст. тут узнікла самастойная дзяржава ўвеа, далучаная ў 1887 г. да Францыі. Астравы атрымалі сваю назву ў гонар іх першаадкрывальніка, брытанскага мараплаўца Сэмюэля Уоліса (16 жніўня 1736 г.).
Соф’я Дзмітрыеўна Лі
Соф’я Дзмітрыеўна Лі ( — ) — беларускі мастак. Заслужаны работнік культуры БССР (1975). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
С. Дз. Лі нарадзілася ў вёсцы Обаль (сучасны Сенненскі раён Віцебскай вобласці). У 1931 годзе скончыла Беларускі мастацкі тэхнікум у Віцебску.
Член Беларускага саюза мастакоў (1946).
Творчасць
У мастацкіх выставах удзельнічала з 1929 года. Працавала ў жанры пейзажа, тэматычнай карціны, нацюрморта.
Сям'я
Выйшла замуж за ваеннага лётчыка-выпрабавальніка — карэйца, які прыняў савецкае грамадзянства. У 1928 годзе нарадзіла сына Германа, праз 12 дзён пасля нараджэння сына муж загінуў у авіякатастрофе.
Сайменскі канал
Сайменскі канал (Saimaan kanava) — суднаходны канал паміж возерам Сайма ў Фінляндыі і Фінскім залівам непадалёк ад горада Выбарга. Агульная працягласць канала складае 57,3 кіламетра. Канал быў пабудаваны ў 1845-1856 гады ў Фінляндскім вялікім княстве. Упершыню пушчаны 7 верасня 1856. Капітальна рэканструяваны ў 1963-1968 гады. У 2006 годзе прайшлі святкаванні, прысвечаныя 150-годдзю пабудовы канала. Максімальная праектная прапускная здольнасць канала складае 11,5 тысячы судоў. Па канале могуць праходзіць як рачныя, азёрныя, так і марскія судны. З 42,9 км канала 23,3 км належаць Фінляндыі, а 19,6 км - Расіі. Аднак Фінляндыя арандуе ў Расіі яе частку. За арэнду Фінляндыя выплачвае 1,220 млн. еўра ў год, выдаткі на ўтрыманне ацэньваюцца ў 10 млн EUR. Гістарычнае развіццё і сучасны стан Сайменскага канала адлюстраваны ў экспазіцыі Музея Сайменскага канала (фін. Saimaan kanavan museo) у Лапеэнранце.
Шэўчэнкавэ (Бэрэзіўскі раён)
Шэўчэнкавэ (Шевче́нкове) — вёска ў Бэрэзіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вітніца (гміна)
Вітні́ца (Witnica) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гажоўскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вітніцы. Плошча гміны складае 278,25 км². Станам на 2004 год у гміне Вітніца пражывалі 13 034 чалавекі, шчыльнасць — 46,8 чал./км².
IC 2582
IC 2582 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзеравіж
Дзе́равіж — рака ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Крапівенка (басейн Дняпра). Даўжыня 10 км. Пачынаецца за 0,4 км на поўдзень ад вёскі Суднікі, упадае ў вадасховішча Крапівенка за 1 км на ўсход ад вёскі Есіпава. Рэчышча на працягу 2,4 км (ад вытоку да вёскі Макараўка) каналізаванае.
Воўкаўшчына (Шаркаўшчынскі раён)
Во́ўкаўшчына (, Волковщина) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Джэсі Баклі
Джэсі Баклі (Jessie Buckley, нар., ) — ірландская актрыса і спявачка, якая атрымала вядомасць дзякуючы ролям Мары Балконскай у шасцісерыйнай экранізацыі BBC рамана «Вайна і мір» Льва Мікалаевіча Талстога і Лорны боў у тэлесерыяле «Табу». Уладальніца прэміі Лорэнса Аліўе. Трохразовая намінантка на прэмію BAFTA, у тым ліку ў катэгорыі «Узыходзячая зорка», і намінантка на прэмію «Оскар» у катэгорыі «Лепшая жаночая роля другога плана» за ролю ў фільме «Незнаёмая дачка».
Лара Фабіян
Лара Фабіян (Lara Fabian, сапраўднае прозвішча - Крокарт (Crokaert); нар., , Бельгія) — франкамоўная спявачка бельгійска-італьянскага паходжання, грамадзянка Канады. Выконвае песні на французскай, англійскай, італьянскай, іспанскай, партугальскай, нямецкай, рускай і іншых мовах. 31 кастрычніка 2010 года адбыўся яе канцэрт у Палацы Рэспублікі ў Мінску.
Фердынанд I (кароль Румыніі)
Фердынанд I (Ferdinand I, поўнае імя Фердынанд Віктар Мейнард Альберт,  — ) — кароль Румыніі з дынастыі Гогенцолернаў-Зігмарынгенаў з 10 кастрычніка 1914 да сваёй смерці.
Біяграфія
Сын Леапольда Гогенцолерн-Зігмарынген і Антоніі Партугальскай. Пляменнік Караля I, апынуўся на прастоле з прычыны адмовы ад правоў бацькі (1880) і старэйшага брата Вільгельма (1888) стаць спадчынікамі. Пры гэтым, кіруючы праваслаўнай краінай, Фердынанд застаўся каталіком, з той умовай, што яго дзеці будуць выхоўвацца ў праваслаўнай веры.
У 1893 годзе ажаніўся з Марыяй, герцагіняй Эдынбургскай (1875—1938). Для сям’і спадчынніка прастола Караль I загадаў пабудаваць побач з каралеўскай рэзідэнцыяй замак Пелішор.
Кіраванне Фердынанда пачалося неўзабаве пасля таго, як разгарэлася Першая сусветная вайна; у адрозненне ад дзядзькі, прыхільніка Германіі, ён прытрымліваўся нейтральных пазіцый, а ў 1916 пасля доўгіх перамоў Румынія ўступіла ў вайну на баку Антанты, што было ўспрынята Вільгельмам II як здрада дому Гогенцолернаў. Неўзабаве яна была разгромлена, і аўстра-германскія войскі занялі Бухарэст; Фердынанд быў вымушаны на некаторы час эміграваць.
Паваенныя гады былі азмрочаны канфліктам з сынам і спадчыннікам, кронпрынцам Каралем, які ўступіў у скандальны шлюб з адной са сваіх палюбоўніц і пакінуў краіну. Пазбавіўшы сына права атрымання ў спадчыну прастола, Фердынанд зрабіў непасрэдным пераемнікам малалетняга ўнука, Міхая I. Аднак праз тры гады пасля смерці Фердынанда Караль вярнуўся з-за межы, зрынуў сына і стаў валадарыць як Караль II.
Сям’я
Дзеці Фердынанда і Марыі:
Іван Сяргеевіч Зорын
Іван Сяргеевіч Зорын (нар., с. Аляксандраўка-Данская, Паўлаўскі раён, Варонежская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Член КПСС з 1961 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): Дом быту на 265 рабочых месцаў (1979), 7-, 9-павярховыя жылыя дамы з блокамі камунальна-бытавога і гандлёвага абслугоўвання па праспекце Міру (1980—1983), аддзяленне Будбанка (1981), 12-павярховы жылы дом у Салігорску, рэканструкцыя ўнівермага (1981), Дом культуры (1987) у Слуцку.
Ошская разня (1990)
Перадгісторыя падзей
У кіргізскім горадзе Ош, у якім жыве значная колькасць узбекаў, з ранняй вясны 1990 года пачалі актывізаваць сваю дзейнасць нефармальныя аб’яднанні «Адалат» і крыху пазней «Ош-аймагы» (Ош-аймагы, «Ошскі раён»). Асноўнай задачай «Адалат» было захаванне і развіццё культуры, мовы, традыцый узбекскага народа. Мэты і заданні «Ош-аймагы» — рэалізацыя канстытуцыйных праў чалавека і забеспячэнне людзей зямельнымі дзяльніцамі для жыллёвага будавання — ядналі галоўным чынам кіргізскую моладзь.
У маі 1990 года маламаёмныя маладыя кіргізы запатрабавалі даць ім пляцоўкі для жыллёвага будаўніцтва на землях калгаса імя Леніна каля горада Ош, улады пагадзіліся. З 30 мая на атрыманай пляцоўцы калгаса кіргізы праводзілі мітынгі з патрабаваннем зняць з пасады першага намесніка старшыні Вярхоўнага Савета Кіргізскай ССР, былога першага сакратара абкама партыі, які, па іх думцы, не вырашаў праблемы прапіскі, працаўладкавання і жылля для кіргізскай моладзі і спрыяў таму, што ў сферы гандлю і абслугоўвання ў Ошы працавалі галоўным чынам узбекі.
Узбекі вельмі негатыўна ўспрынялі вылучэнне кіргізам зямлі. Яны таксама правялі мітынгі і прынялі зварот да кіраўніцтва Кіргізіі і вобласці з патрабаваннем стварыць узбекскую аўтаномію ў Ошскай вобласці, надаць узбекскай мове статус адной з дзяржаўных, стварыць узбекскі культурны цэнтр, адкрыць узбекскі факультэт пры Ошскім педагагічным інстытуце і зняць з пасады першага сакратара абкама, які нібы бароніць інтарэсы толькі кіргізскага насельніцтва. Яны запатрабавалі даць адказ да 4 чэрвеня.
З 1 чэрвеня ўзбекі, якія здавалі жыллё кіргізам, пачалі іх высяляць, у выніку чаго больш за 1500 кіргізскіх кватарантаў таксама сталі патрабаваць вылучэнне зямельных дзяльніц для забудовы. Кіргізы таксама запатрабавалі ад улады даць ім даканцовы адказ пра падаванне земляў да 4 чэрвеня.