cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цзінь Шужэнь
У кастрычніку 1933 года ў выніку чарговага палітычнага перавароту, здзейсненага белагвардзейцамі пры падтрымцы далучыўшыхся да іх шырокіх народных мас, Цзінь Шужэнь быў пазбаўлены ўлады і быў прымушаны выратоўвацца ў Савецкім Саюзе. На губернатарскую пасаду ўзышоў Шэн Шыцай (盛世才), прызначаны Цзінь Шужэнем у 1931 годзе афіцэрам кіравання нагляду (душу) і інструктарам пры ваенным вучылішчы.
Снежынск
Снежынск (Снежинск) — горад (з 1993 года) у Чалябінскай вобласці Расіі, закрытае адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (ЗАТУ), навукаград. Колькасць насельніцтва — 50,5 чалавек (2005). Горад заснаваны ў 1957 годзе.
Тэрыторыя ЗАТУ знаходзіцца ва ўсходніх перадгор’ях паўднёвага Урала паміж азёрамі Сінара, Сілач, Сунгуль, Іткуль. Сам горад размешчаны на паўднёвым беразе возера Сінара.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 1998/1999
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 1998/1999 — 7-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Першая чырвоная пагроза
Чырвоная пагроза або першая чырвоная пагроза (Red Scare) — гэта хваля рэпрэсій супраць анархістаў і радыкальных сацыялістаў у 1919 г. ў ЗША, якія суправаджаліся грамадзянскімі і расавымі хваляваннямі. У некаторых даследаваннях тэрмін «Чырвоная пагроза» звычайна ахоплівае толькі падзеі 1919 г., а ў іншых ёсць тэндэцыя дзяліць гэты перыяд на дзве ўмоўныя хвалі. Хваляванні і рэпрэсіі 1919 г. адносяць да «Першай чырвонай пагрозы», а барацьбу з падазронымі ў сімпатыях да камунізму ў 1940-50-х гг. называюць «Другой чырвонай пагрозай».
Традыцыйна пачатак Чырвонай пагрозы звязваюць з серыяй тэрактаў, якія ажыццявілі анархісты ЗША 29 красавіка 1919 г. Але ўжо да гэтага на федэральным узроўні і ў асобных штатах ЗША былі прыняты законы супраць анархістаў і сацыялістаў, у тым ліку і накіраваныя на абмежаванне колькасці прыхільнікаў «чырвоных» поглядаў у Злучаныя Штаты.
Таксама да гэтага перыяду адносяцца рэйды паліцыі і ФБР летам і ўвосень 1919 г. па пошуку тэрарыстаў і іх пасобнікаў і высылцы падазроных асоб з Амерыкі ў Еўропу, у прыватнасці ў Савецкую Расію. Гэты ж год стаў годам расавых сутыкненняў і нападаў кансерватыўных белых амерыканцаў на чорных, удзельнікаў прафсаюзаў і сацыялістаў. Падчас Чырвонай пагрозы адбылася і буйная забастоўка паліцэйскіх Бостана.
Перадумовы Першай чырвонай пагрозы
У канцы ХІХ-пач. ХХ стст. анархісты ажыццявілі шэраг тэрактаў на тэрыторыі ЗША, сярод якіх найбольш рэзанансным стала забойства 25-га прэзідэнта Ўільяма Мак-Кінлі. Рэакцыяй дзяржавы стала вывучэнне праблемы анархізму і сродкаў барацьбы з ім. У 1917-18 гг. прыймаюцца новыя федэральныя законы аб іміграцыі, якія сярод іншага забараняюць уваход на тэрыторыю ЗША анархістаў і людзей з такімі поглядамі"якія падтрымліваюць ідэі гвалтоўнага змяшчэння ўрада Злучаных Штатаў ці знішчэння ўсіх законаў, альбо асобы, якія не падпарадкоўваюцца якому-небудзь арганізаванаму ўраду, альбо асобы, якія падтрымліваюць ідэю забойства дзяржаўных служачых ці падтрымліваюць або распаўсюджваюць ідэю знішчення маёмасці; людзі, якія з’яўляюцца членамі арганізацый ці нейкім чынам звязаныя з арганізацыямі, якія падтрымліваюць ці распаўсюджваюць ідэі непадпарадкавання ці супраціўлення ўраду, якія падтрымліваюць ці распаўсюджваюць ідэю магчымасці ці неабходнасці насілля супраць дзяржаўных служачых ці іх забойства, пры гэтым гаворка можа быць і пра пэўных дзяжслужачых і пра дзяржслужачых увогуле, як тых што служаць ураду Злучаных Штатаў, так і якога-небудзь іншага ўрада…".
У верасні 1918 г. пачынае працаваць спецыяльная камісія па расследаванню розных відаў антыамерыканскай дзейнасці, якая ўключала шпіянаж на карысць Германіі (вайна з апошняй цягнулася яшчэ да 11 лістапада 1918 г.), бальшавізм і анархізм. Камісіяй кіраваў сенатар Лі Аверман, таму яна ўвайшла ў гісторыю як «Камісія Авермана». Камісія Авермана скончыла сваю работу ў чэрвені 1919 г. Асноўнымі яе прапановамі барацьбы з антыамерыканскай дзейнасцю былі дэпартацыя радыкалаў-імігрантаў, кантроль за абаротам выбуховых рэчываў і выданнямі на замежных мовах у ЗША.
Выбары ў Еўрапейскім саюзе
У краінах ЕС праводзяцца розныя выбары. Ва ўсіх краінах Еўрапейскага саюза праходзяць выбары членаў Еўрапейскага Парламента, як правіла ў чацвер, пятніцу, суботу, нядзелю другога тыдня чэрвеня кожныя пяць гадоў. Дэпутаты абіраюцца па нацыянальных правілах. Абіраецца парламент, у некаторых краінах маецца верхняя палата парламента, якая ці прызначаецца (ФРГ), ці абіраецца цалкам (Польшча), ці часткова (Францыя). У Дзяржавах з рэспубліканскай формай кіравання прэзідэнт можа абірацца парламентам (ФРГ), народам (Францыя), ці калі палітычныя партыі дамовяцца (парламентам), калі не (народам), у Ірландыі. У кожнай краіне ёсць абіраемыя прадстаўнікі мясцовага самакіравання, у некаторых раёнах дзе абіраюцца і рэгіянальныя ўрады.
Курчына (Цёмкінскі раён)
Курчына (Курчино) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Аносаўскага сельскага паселішча.
Ірыда
Іры́да (Ἶρις) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі першапачаткова ўвасабленне і багіня вясёлкі, дачка Таўманта і Электры, сястра гарпій. Жонка Зефіра. Паводле адной з версій, нарадзіла ад Зефіра Эраса.
Галоўная роля Ірыды — быць вястункай богаў, даручэнні якіх яна разносіць са шпаркасцю ветра па зямлі, у марскія глыбіні і нават у пекла. Зеўс пасылае яе з кубкам набраць вады са Стыкса.
Як багіня вясёлкі, якая з'яўляецца пасля дажджу ў хмары ці ў пырсках вады, Ірыда стаяла блізка да марскіх божастваў. У паэтаў яна з'яўляецца часам прыслужніцай Геры і выканаўцам яе даручэнняў, падобна таму як Гермес адыгрывае тую ж ролю пры Зеўсе. Яна рыхтавала ложа для Зеўса і Геры.
Малюецца Ірыда часцей за ўсё ў палёце, з распасцёртымі вялікімі крыламі, з кадуцэем ці чарай у руцэ. Называецца «златакрылай». Па рацыяналістычным вытлумачэнні, паходзіць з воблака.
Імем Ірыды таксама названы астэроід (7) Ірыда, адкрыты ў 1847 годзе
Наталля Віктараўна Яснагародская
Наталля Віктараўна Яснагародская (, Ташкент) — беларускі і ўзбекскі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Ташкенцкі політэхнічны інстытут у 1961 годзе. Працавала ў Ташкенце, з 1971 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: рэспубліканская музычная школа імя Успенскага (1965), інтэрнат для слухачоў партшколы (1968), Палац спорту (1970, у аўтарскім калектыве) у Ташкенце, рэспубліканская станцыя пералівання крыві па Даўгінаўскім тракце, 160 у пас. Навінкі (1981), паліклініка ветэранаў партыі і працы (1983) у Мінску.
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Яўгенам Яснагародскім.
Таўмант
Таўмант (Θαύμας, «цудоўны», таксама Фаўмант) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі бажаство марскіх цудаў, падводны волат, сын Понта і Геі (ці Понта і Тэфіі ), муж Электры, бацька Ірыды і гарпій.
Паводле Нона, бацька Ірыды і Гідаспа (ад Ірыды). Гл. Іран і Індыя ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Мялёгава
Мялёгава (, Мелёгово) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Рубаўскі дэндрапарк
Апісанне
Дэндрапарк «Рубаўскі» арганізаваны ў 2005 годзе. Плошча дэндрапарку складае 2,1 га, на яго тэрыторыі дэндрапарку маецца штучны вадаём, плошча якога складае 0,4 га.
Калекцыя раслін высаджана ўдзельнікам Вялікай Айчыннай вайны П. М. Шпадаруком. У наш час на тэрыторыі дэндрапарку расце 66 відаў дрэвава-кустовых раслін, у т. л. 7 відаў таполяў, 6 відаў клёна, 3 віды ясеня, 6 відаў вербаў, і, ,  і , ,  і , ,  і інш.
Трасянка
Трасянка — форма змешанага маўлення, у якім чаргуюцца элементы і структуры беларускай і рускай моў. Выяўляецца ў кантамінацыі беларускай мовы рускай лексікай, а часам і сінтаксісам. Трасянка — падобная да такіх моўных з'яў як крэольскія мовы і піджын. Ва Украіне падобная з'ява — украінска-рускае змешанае маўленне, называецца «суржык».
Этымалогія назвы
Змешанае маўленне называлася раней па-рознаму: «моўная жвачка», «моўны гібрыд», «моўны сурагат», «моўная хімера», «мешаніна», «ламаніна», «тарабаршчына». У 1920-я гады Вацлаў Ластоўскі называў дадзеную з'яву «чаўня» (магчыма ад слова «чаўпсці» — казаць лухту, плявузгаць). Прыжылося менавіта слова «трасянка»; адно з тлумачэнняў яго этымалогіі:
"Тэрмін «трасянка» пайшоў ад назвы корму для буйной рагатай жывёлы, то бок каровы. Калі ў гаспадара не хапае добрага сена — ён дабаўляе салому, старанна растрасаючы яе. Карова не заўважае падману — і з'ядае трасянку. "
Сваё новае значэнне («сумесь беларускай і рускай моў») слова атрымала адносна нядаўна — у другой палове 1980-х гадоў, калі цэлы шэраг публікацый на старонках літаратурнай газеты «Літаратура і мастацтва» раскрытыкаваў стан беларускай мовы ў савецкі перыяд. Лічыцца, што значную ролю ў папулярызацыі тэрміна «трасянка» ў адносінах да беларуска-рускага змешанага маўлення адыграў беларускі палітык і публіцыст Зянон Пазняк (параўн. Pozniak, 1988).
Змешанае маўленне ў дасавецкі і ранні савецкі перыяд
Змешванне беларускай і рускай моў на тэрыторыі сучаснай Беларусі мае працяглую гісторыю. Прычына ў тым, што беларускія (а таксама украінскія) землі цягам доўгага часу ўяўлялі сабой памежныя рэгіёны, у якіх мясцовыя дыялекты знаходзіліся ў кантакце з блізкароднаснымі і ў той жа час сацыяльна дамінантнымі мовамі: польскай і рускай.
Паводле некаторых даследчыкаў, да трасянкі трэба залічваць таксама «просту мову», на якой пісалі І. Вышанскі, З. Капысценскі, М. Сматрыцкі, П. Бярында, І. Ужэвіч і іншыя беларуска-ўкраінскія пісьменнікі сярэднявечча. Уладзімір Свяжынскі нават сцвярджае, што мова твораў Францішака Скарыны ўяўляе прыклад ранняй беларуска-царкоўнаславянскай трасянкі. Аднак пытанне пра тое, ці можна называць «трасянкай» гэтыя старыя формы змешвання беларускай і рускай моў, з'яўляецца спрэчным, бо ў той час змешанае маўленне не перадавалася ад аднаго пакалення да другога. Аб'ектам публіцыстычных дэбатаў беларуска-рускае маўленне стала не раней за 1920-я гады.
Паводле Генадзя Цыхуна, вялікую ролю ў пашырэнні трасянкі адыгралі сталінскія рэпрэсіі 1920—1930-х гадоў, скіраваныя супраць гэтак званых «нацдэмаў», калі фактычна пад уздзеяннем пануючай тады атмасферы тэрору адбываўся масавы пераход на рускую мову беларускамоўнай часткі жыхароў гарадоў і мястэчак. Міграцыя беларусаў у гарады пашырыла гэтую з'яву і ў гарадах, але трасянка не стала асноўным сродкам камунікацыі, бо ўспрымалася як «некультурная мова».
Пасля Другой сусветнай вайны
Зараджэнне феномена, які ў 1980-я гады атрымаў назву «трасянка», звязана з фундаментальнымі сацыя-дэмаграфічнымі зменамі, што адбываліся ў Савецкай Беларусі пасля Другой сусветнай вайны, а на тэрыторыі ўсходніх беларускіх абласцей, магчыма, яшчэ і да вайны. Індустрыялізацыя Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі (БССР) выклікала масавую міграцыю працоўнага насельніцтва з вёсак у гарады. Так, калі ў 1959 годзе ў гарадах пражывала толькі каля 31 % насельніцтва рэспублікі, то ў 1990 годзе доля гарадскога насельніцтва павялічылася да 66 %. У той жа час назіраецца наплыў этнічных рускіх з іншых рэгіёнаў Савецкага Саюза ў БССР, дзе яны часта займалі кіруючыя пасады ў Камуністычнай партыі Беларусі, у сферы дзяржаўнага кіравання і на дзяржаўных прадпрыемствах. У такіх умовах былыя вяскоўцы, носьбіты беларускай (пераважна дыялектнай) мовы былі вымушаны падладкоўвацца пад рускамоўнае асяроддзе, што, аднак, атрымлівалася не заўсёды. У выніку падобнага прыстасавання да рускай мовы ўзнікла так званая «трасянка» ў яе сённяшняй форме. Апрача таго, дзеці дадзенага пакалення засвойвалі беларуска-рускае змешанае маўленне ў якасці першай мовы.
Лінгвістычны статус трасянкі
Па прычыне негатыўнай канатацыі тэрміна «трасянка» — было прапанавана не ўжываць яго ў лінгвістычнай дыскусіі і выкарыстоўваць замест яго тэрмін «беларуска-рускае змешанае маўленне».
Пачатак лінгвістычнай дыскусіі пра беларуска-рускае змешанае маўленне адносіцца да першай паловы 1990-х гадоў. Вядомыя беларускія даследчыкі неаднаразова адзначалі спантанны, індывідуальны, бессістэмны і нават «хаатычны» характар змешвання беларускай і рускай моў. Аднак па прычыне адсутнасці корпуса змешанага маўлення — «раннія» дэбаты пра яе грунтаваліся пераважна на неафіцыйных назіраннях. Першае эмпірычнае даследаванне дадзенай з'явы было праведзена толькі ў 2000-х гадах у сталіцы — горадзе Мінску.
У 2008-2013 гады у межах навуковага праекта, праведзенага лінгвістамі і сацыёлагамі з Альдэнбургскага ўніверсітэта (у супрацоўніцтве з Беларускім дзяржаўным універсітэтам у горадзе Мінску) былі створаны два корпусы спантаннага змешанага маўлення. Атрыманыя ў межах гэтага праекта вынікі пацвярджаюць меркаванне, што беларуска-рускае змешанае маўленне на сённяшні дзень не можа быць ахарактарызавана як адносна стабільны на ўсёй тэрыторыі Беларусі «fused lect». З іншага боку, у змешаным маўленні на ўсіх моўных узроўнях назіраюцца пэўныя стабільныя мадэлі, характэрныя для ўсёй тэрыторыі Беларусі, якія з'яўляюцца або агульнымі для змешанага маўлення і адной з «моў-донараў» (беларускай ці рускай) або, наадварот, адрознымі ад абедзвюх «моў-донараў». У слоўнікавым складзе і марфасінтаксісе змешанага маўлення адназначна пераважаюць рускія элементы і структуры. Словазмяненне з'яўляецца змешаным, і нават у вымаўленні заўважаецца ўплыў рускай мовы. Увогуле беларуска-рускае змешанае маўленне на дадзеным этапе ў працах праекта класіфікуецца як сукупнасць рэгіянальных сацыялектаў. Іншыя ж працы працягваюць апісваць змешанае маўленне як «хаатычную» і «спантанную» форму змешвання моў.
Сацыялагічныя характарыстыкі змешанага маўлення
У сацыялагічнай і сацыялінгвістычнай частцы альдэнбургскага навуковага праекта па вывучэнні ўжывання змешанага маўлення ў Беларусі былі, сярод іншых, атрыманыя наступныя вынікі: на пытанне пра «родную мову» прыкладна 38 % з 1200 апытаных выбралі адказ «беларуска-рускае змешанае маўленне», 49 % назвалі беларускую мову і 30 % — рускую мову (было дазволена выбраць некалькі адказаў). Аднак у якасці іх «першай мовы» каля 50 % рэспандэнтаў назвалі змешанае маўленне, 42 % выбралі рускую мову і 18 % — беларускую (тут таксама дазвалялася выбраць некалькі адказаў). А ў якасці «асноўнай мовы» (гэта значыць той, якую рэспандэнт пераважна выкарыстоўвае ў штодзённым жыцці) каля 55 % апытаных назвалі рускую мову, 41 % — змешанае маўленне і толькі 4 % — беларускую мову.
Акрамя таго, вынікі дадзенага праекта пярэчаць распаўсюджанаму меркаванню, што ўжыванне беларуска-рускага змешанага маўлення з'яўляецца паказчыкам нізкага ўзроўню адукацыі і недастатковага валодання беларускай або рускай літаратурнай мовай. Змешанае маўленне распаўсюджана сярод беларусаў з розным узроўнем адукацыі і сярод прадстаўнікоў розных узроставых груп; яно ўжываецца паралельна з літаратурнай мовай, у большасці выпадкаў з рускай. Ступень прыбліжанасці змешанага маўлення да рускай або беларускай літаратурнай мовы залежыць ад такіх фактараў, як суразмоўца, месца і тэма размовы і г.д. Сярод маладога пакалення беларусаў доля ўжывання змешанага маўлення зніжаецца на карысць рускай мовы.
Ацэнкі
«Гвалтоўнае паняволенне адных народаў другімі, масавыя міграцыі, нераўнапраўныя стасункі між рознымі этнасамі складаюць той гістарычны фон, на якім фармуюцца піджыны» — піша М. Дзячкоў у кнізе «Крэольскія мовы» (1987). Але як адзначае беларускі мовазнавец Генадзь Цыхун: «няма падставаў цалкам атаясамліваць трасянку з піджынамі ці нават крэольскімі мовамі, найперш таму, што тут ідзе гутарка аб узаемадзеянні блізкароднасных моваў, у той час як пры ўтварэнні апошніх узаемадзейнічалі звычайна далёкія ў генетычным і тыпалагічным плане мовы. Яе можна вызначыць хутчэй як крэалізаваную мову ці, дакладней, крэалізаваны варыянт беларускай мовы». Большасць даследчыкаў лічаць яе аснову беларускай.
Герцагі Пармскія
Герцагі Пармскія — кіраўнікі герцагства Пармскага — маленькай італьянскай дзяржавы паміж 1545 і 1802, і зноў з 1814 па 1860. Герцаг Пармскі быў таксама герцагам П'ячэнцскім, за выключэннем першых гадоў кіравання Атавіа Фарнезэ (1549—1556), а таксама ў часы напалеонаўскіх войн, калі гэтыя два тытулы былі зацвержаны, як асобныя, і займаліся двума рознымі людзьмі. Герцаг Пармскі таксама звычайна меў тытул герцага Гуасталы з 1735 (калі Карл VI, імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі забраў гэты тытул у Мантуанскага герцага) па 1847 (калі тэрыторыі былі саступлены Модэне), зноў, за выключэннем напалеонаўскіх герцагаў, калі сястра Напалеона, Паліна Банапарт была герцагіняй Гуастала.
Тытул герцага Пармскага, П'ячэнцскага і Гуастальскага ў наш час належыць членам сям'і Пармскіх Бурбонаў, якія таксама маюць прэтэнзіі іспанскі трон. Таму, герцаг Пармскі законны (хоць не галоўны) прэтэндэнт на каралеўскі трон Іспаніі; сапраўды, цяперашні герцаг Пармскі, Карлас-Уга, быў прэтэндэнтам на Іспанскі трон у 1970-х (гл. карлізм).
Тытулярныя герцагі Пармскія (1808—1814)
Яны фактычна не кіравалі ніякімі тэрыторыямі Пармы і П'ячэнцы, але насілі спадчынныя тытулы феадальных валадароў, прадстаўленых ім Напалеонам у 1808 годзе.
Марцін Беерынк
Марцін Вілем Беерынк (Martinus Willem Beijerinck,, Амстэрдам, Нідэрланды — ) — галандскі батанік і мікрабіёлаг, адзін з заснавальнікаў вірусалогіі.
Біяграфія
Скончыў тэхнічную школу ў г.Дэлфт. Атрымаў ступень доктара навук у Лейдэнскім універсітэце ў 1877 годзе. . Працаваў настаўнікам мікрабіялогіі ў сельскагаспадарчай школе ў г. Вагенінген (цяпер Вагенінгенскі ўніверсітэт), а затым у Вышэйшай політэхнічнай школе ў г.Дэлфт (у цяперашні час Дэлфцкі тэхнічны універсітэт) (з 1895). Ён заснаваў Дэлфцкую школу мікрабіялогіі. Яго даследаванні ў сельскагаспадарчай і прамысловай мікрабіялогіі прынеслі фундаментальныя адкрыцці ў галіне біялогіі.
Марцін Беерынк лічыцца адным з заснавальнікаў вірусалогіі. У 1898 годзе ён паўтарыў вопыты Дз.І.Іваноўскага і назваў атрыманыя мікраарганізмы «фільтруючыміся вірусамі».
Беерынк, аднак, прытрымліваўся гіпотэзы аб тым, што вірус з'яўляецца нейкай вадкай матэрыяй, называючы вірусны раствор сontagium vivum fluidum - заразнай жывой вадкасцю. Дадзенае прадстаўленне аб вірусах, не як часціцах, а растваральнай матэрыі, было аспрэчана неўзабаве пасля смерці Беерынка.
Вылучыў чыстыя культуры азотфіксавальных клубеньчыкавых бактэрый (1888) і азотбактэру (1901).
Аўтар навуковых прац па жыццядзейнасці мікраарганізмаў, глебавай мікрабіялогіі, развіцці вышэйшых раслін, пра ролю бактэрый у кругавароце рэчываў у прыродзе.
Беерынк вынайшаў культуру накаплення — асноўны метад вывучэння мікробаў з навакольнага асяроддзя. Яму часта няправільна прыпісваюць распрацоўку ідэі экалагічнай мікрабіялогіі, што «усё ёсць усюды, але, навакольнае асяроддзе выбірае", якая належыць Лоўрэнсу Баасу Бэкінгу. Прафесар (1895).
Беерынк быў неардынарнай асобай. Ён зневажальна ставіўся да студэнтаў, ніколі не ажаніўся, і меў мала прафесійных супрацоўніцтваў. Ён быў таксама вядомы сваім аскетычным ладам жыцця і сваімі несумяшчальнымі поглядамі на навуку і шлюб. Яго нізкая папулярнасць сярод яго вучняў перыядычна прыгнятала яго, таму што ён вельмі любіў распаўсюджваць свой энтузіязм у біялогіі ў школе.
Памяць
У гонар Беерынка быў названы кратар на Месяцы.
Міжнародны дзень помнікаў і гістарычных мясцінаў
Дэвізам Міжнароднага дня помнікаў і гістарычных мясцінаў (International Day for Monuments and Sites) сталі словы: Захаваем нашу гістарычную радзіму.
Гэты Дзень усталяваны ў 1982 годзе Асамблеяй Міжнароднай рады па пытаннях аховы помнікаў і цікавасных месцаў (ICOMOS), што была створаная пры ЮНЕСКА. Адзначаецца з 18 красавіка 1984 года.
Ахова спадчыны ў Свеце
Першыя заканадаўчыя акты па Ахове спадчыны з'явіліся ў Аўстрыі амаль 250 год таму і датычыліся міланскіх палацаў ХV стагоддзя.
Міжнародная рада по захаванню помнікаў і і цікавасных месцаў (ІКАМОС) (англ. International Council on Monuments and Sites, фр. Conseil international des monuments et des sites) — гэта міжнародная арганізацыя, сябры якой сталі тым «аддзелам прафесіяналаў», чыя дзейнасць прысвечана захаванню і ахове культурна-гістарычных месцаў па ўсім свеце. ІКАМОС заснаваны ў 1965 годзе пасля прыняцця Венецыянскай хартыі 1964 года. Рада ажыццяўляе ацэнку аб'ектаў, што прапануюцца каб быць дададзенымі да Спісу сусветнай спадчыны ААН.
Папярэднічала ІКАМОС Афінская канферэнцыя па пытаннях рэстаўрацыі помнікаў культуры 1931 года, скліканая Міжнароднай радай па музеях. Афінская хартыя 1931 года ўпершыню ўжыла тэрмін «сусветная спадчына». Другі Кангрэс архітэктараў і спецыялістаў па ахове гістарычных помнікаў 1964 года, які прайшоў у Венецыі, прыняў 13 рэзалюцый. У межах першай рэзалюцыі, т. зв. Венецыянскай хартыі, была ратыфікавана Міжнародная хартыя па пытаннях захавання і рэстаўрацыі помнікаў і гістарычных месцаў, у межах другой рэзалюцыі, якая была высунутая ЮНЕСКА, – створана сама арганізацыя ІКАМОС, галоўнай задачай якой стала ажыццяўленне дактрын Венецыянскай хартыі.
У 1972 ЮНЕСКА прыняла Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны, якая набыла моц у 1975 г. і да сучаснага моманту ратыфікаваная 184-мя краінамі (СССР - у 1988 г). Менавіта ў працяг гэтай дзейнасці пачала дзейнічаць Міжнародная Рада па пытаннях помнікаў і гістарычных мясцін ICOMOS
Вынікам такой дзейнасці ёсць тое, што ў Еўропе да гісторыі ставяцца значна больш ашчадна, там захоўваюць нават гістарычныя краявіды і пейзажы мясцовасці. Напрыклад, у Францыі выконваюць аднаўленчыя працы краявідаў помных месцаў нават пасля археалагічных раскопак, а на поўначы Англіі, у практычна некранутым выглядзе захаваны Адрыянаў вал, даўжынёю ў 117 кіламетраў, пабудаваны пры рымскім імператары Адрыяне для аховы паўночных межаў імперыі.
Ахова спадчыны ў СССР
У 1924 годзе ў СССР быў выдадзены Указ (ад 7 ліпеня 1924 года) аб захаванні об'ектаў, што ўяўляюць культурную і гістарычную каштоўнасць.
Аднак у 1934 годзе выйшла пастанова, якая скасавала абарончыя артыкулы Указа. Яны былі прызнаныя састарэлымі і не адпавядаючымі размаху гаспадарчага будаўніцтва.
Толькі ў 1976 годзе быў прыняты Закон «Аб ахове і выкарыстанні помнікаў гісторыі і культуры», але дзейнічаў ён фрагментарна.
Ахова спадчыны ў Беларусі
Аднак у выніку стварэння нацыянальнай сістэмы аховы спадчыны быў ануляваны Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей БССР (блізу 24 тыс. аб'ектаў). І хоць значная частка з тым аб'ектаў былі помнікі падзеям II Сусветнай вайны, наступствы такога рашэння для аховы спадчыны ў Беларусі былі катастрафічныя. На дадзены момант у створаным нанова Дзяржаўным спісе гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь толькі блізу 5 тыс аб'ектаў...
Дзеючы Закон "Аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны Рэспублікі Беларусь" быў прыняты Палатай прадстаўнікоў 12 снежня 2005 года і ўхвалены Саветам Рэспублікі 21 снежня 2005 года. Гэты закон таксама адпавядае міжнароднаму заканадаўству датычна фармулёвак. У той жа час абодва законы былі і застаюцца дэкларацыямі без рэальнага механізму выканання.
Шматгадовае змаганне грамадскаіх абаронцаў спадчыны паказвае поўную няздольнасць дзяржавы навесці парадак у гэтай сферы.
Пачынаючы з 2003 года толькі зарэгістраваны Беларускі камітэт ІКАМОС, МГА "Гісторыка" і шэраг іншых арганізацый заснавалі і працягваюць традыцыю адзначэння Міжнароднага дня помнікаў і гістарычных мясцінаў. Актыўнасць скіраваная на асвету грамадзян Беларусі, а таксама чыноўнікаў, у галіне Аховы спадчыны і яе значнасці для культуры і эканомікі нашай краіны.
Буска-Здруй
Буска-Здруй (Busko-Zdrój) — горад у Польшчы, размешчаны за 220 км на поўдзень ад Варшавы. Бальнеалагічны курорт. Адміністрацыйны цэнтр Бускага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Буска-Здруй. Займае плошчу 12,28 км². Насельніцтва 16,5 тыс. чалавек.
27 ліпеня
27 ліпеня — дзвесце восьмы (дзвесце дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Азёрск (Калінінградская вобласць)
Азёрск (Озёрск) — горад (з 1724) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Азёрскага раёна Калінінградскай вобласці. У 1724—1937 гадах называўся Даркемен, у 1937—1945 Ангерап. Насельніцтва 5,5 чалавек (2005). Заснаваны ў 1724 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Анграпа (басейн Прэголі), за 120 км ад Калінінграда, за 8 км на поўнач ад мяжы з Польшчай.
Альвеста (камуна)
Камуна Альвеста (Alvesta kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Крунуберг у цэнтральнай Швецыі.
Альвеста 108-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Альвеста.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 18 927 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 6 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Міхаіл Іванавіч Казлоўскі
Міхаіл Іванавіч Казлоўскі (Михаи́л Ива́нович Козло́вский; 26 кастрычніка [6 лістапада] 1753,  — 18 [30] верасня 1802, ) — рускі скульптар, акадэмік Імператарскай Акадэміі мастацтваў.
Нарадзіўся ў 1753 годзе ў сям’і флоцкага трубача. Атрымаў выхаванне ў Санкт-Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, у якой яго найбліжэйшымі настаўнікамі былі прафесары Нікаля-Франсуа Жыле і Антон Паўлавіч Ласенка. Атрымліваў узнагароды Акадэміі мастацтваў: вялікі сярэбраны (1771), малы залаты (1772), вялікі сярэбраны і вялікі залаты (1773). Быў выпушчаны мастаком скульптуры з атэстатам 1-й ступені са шпагай.
Па заканчэнні курса (1773), стаў пенсіянерам акадэміі, быў адпраўлены ў Рым (з 1774 па 1779 год) і ў Парыж (з 1779 па 1780 год).
Вярнуўшыся ў Расію ў 1782 годзе, за скульптурную групу «Юпітэр з Ганімедам», вылепленую за мяжой, быў прызнаны «прызначаным у акадэмікі». З 1788 па 1797 год знаходзіўся зноў у Парыжы, дзе яму было даручана наглядаць за пенсіянерамі, адпраўленымі туды акадэміяй мастацтваў. У 1794 годзе збудаваны ў званне акадэміка, як мастак, ужо даказаў сваю таленавітасць, атрымаў званне прафесара. З 1794 года да канца свайго жыцця выкладаў скульптуру ў акадэміі. Памёр у 1802 годзе.
Кутня
Ку́тня (, Кутня) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца не пазней за 1633 год (калі Леў Сапега быў магілёўскім старастам) як сяло ў складзе Асавецкага войтаўства Магілёўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. У 1653 годзе згадваецца царква.
Георгій Кантарыя
Георгій Кантарыя (გიორგი ქანთარია; нар., ) — грузінскі футбаліст, абаронца азербайджанскага клуба «Кяпаз» з Гянджы.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у родным горадзе Зугдзідзі, а ва ўзросце 14 гадоў трапіў у акадэмію тбіліскага «Дынама». Выступаў за «Дынама» ў юнацкім першынстве Грузіі, у сезоне 2014/15 стаў яго пераможцам. У 2015 годзе пачаў дарослую кар’еру ў складзе клуба «Зугдзідзі». У сезоне 2015/16 каманда толькі ў стыкавых матчах захавала месца ў эліце, а ў скарочаным сезоне другой паловы 2016 года «Зугдзідзі» заняў апошняе месца ў сваёй групе і выбыў у Першую лігу.
У сакавіку 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Нёман» і неўзабаве падпісаў кантракт. У сувязі з траўмамі іншых абаронцаў здолеў замацавацца ў асноўным складзе гродзенцаў. У сезоне 2018 таксама быў трывалым іграком стартавага складу, толькі ў лістападзе не гуляў з-за траўмы. У лістападзе 2018 года падоўжыў кантракт з гродзенскім клубам на сезон 2019. У сезоне 2019 заставаўся асноўным абаронцам, у жніўні не гуляў з-за траўмы. У снежні 2019 года падпісаў новы двухгадовы кантракт з «Нёманам».
У сезоне 2020 чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, у 2021 годзе вярнуў трывалае месца ў аснове, толькі ў маі і чэрвені адсутнічаў з-за пяціматчавай дыскваліфікацыі. У снежні 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў гродзенскі клуб.
У лютым 2022 года папоўніў склад «Тэлаві», а ў ліпені 2022 года перабраўся ў азербайджанскі «Кяпаз».
Міжнародная кар’ера
У 2017 годзе пачаў прыцягвацца да моладзевай зборнай Грузіі. Дэбютаваў за моладзевую зборную 23 студзеня 2018 года ў таварыскім матчы супраць Азербайджана (1:1).
Пораслі
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Барабан (архітэктура)
Бараба́н — цыліндрычная або шматгранная верхняя частка будынка. Ніжняя частка барабана абапіраецца на сцены, ветразі, слупы або папружныя аркі, якія ўмацоўваюць або падтрымліваюць скляпенні. Зверху знаходзіцца купал або шацёр.
Звычайна барабан вянчае будынак не ратандальнай, а прамавугольнай формы. Для пераходу ад квадратнага ў плане падмурка да круглага ў сячэнні барабана выкарыстоўваюцца або асобыя трохвугольныя скляпенні — ветразі, або тромпы, г.зн. нішападобныя скляпеністыя канструкцыі па вуглах квадратнага падножжа.
Барабан, як правіла, прарэзаны выцягнутымі вокнамі, а знадворку можа быць аформлены аркатурным ці аркатурна-калончатым поясам і іншым архітэктурным дэкорам. Барабан часта выкарыстоўваецца ў архітэктуры купальных хрысціянскіх цэркваў, асабліва, праваслаўных.
У архітэктуры Беларусі барабан вядомы з XI ст.
ФК Орша
«Орша» — беларускі футбольны клуб з горада Орша, заснаваны ў 1951 годзе. Колеры — сіня-белыя. У цяперашні час выступае ў Першай лізе чэмпіянату Беларусі.
Адну з мянушак «раёншчыкі» клуб атрымаў з-за таго, што раней у горадзе адбываліся масавыя бойкі паміж жыхарамі розных раёнаў. Больш нейтральная мянушка — «ільняныя» — нарадзілася праз тое, што ў горадзе дзейнічае буйны ільнокамбінат.
Гісторыя
У 1990-х клуб меў назву «Легмаш» (з 1997 мае сучасную назву), здолеў выйсці ў Другую лігу, дзе правёў некалькі сезонаў да 2001, калі з-за фінансавых праблем зняўся з чэмпіянату.
Праз тры гады клуб вярнуўся ў Другую лігу, але на гэты раз клуб здолеў толькі ў 2005 выйсці ў дывізіён вышэй, пасля чаго зноў апынуўся ў Другой лізе, дзе доўгі час знаходзіўся ў канцы табліцы.
У сезоне 2015 каманда ішла ўнізе турнірнай табліцы і заняла 14-е месца з 16. У сезоне 2016 быў павялічаны бюджэт клуба, дзякуючы чаму яго склад папоўніў шэраг вопытных ігракоў, а галоўным трэнерам быў прызначаны Юрый Канаплёў, які доўгі час працаваў з «Віцебскам». «Орша» здолела замацавацца ў сярэдзіне турнірнай табліцы і заняла 7-е месца з 14. У сезоне 2017, нягледзячы на добры пачатак, «Орша» хутка апынулася ў сярэдзіне турнірнай табліцы і заставалася там да канца сезона, заняўшы 10-е месца з 16.
У пачатку 2018 года новым галоўным трэнерам каманды стаў Вячаслаў Акшаеў. «Орша» добра распачала сезон, але потым стала цярпець паражэнне за паражэннем. У жніўні трэнерам замест Акшаева быў прызначаны Сяргей Вехцеў, істотна змяніўся склад каманды, які быў папоўнены віцебскімі ігракамі. Сезон каманда скончыла на 12-м месцы з 15. Вехцеў заставаўся трэнерам і ў сезоне 2019, калі «Орша» стала 10-й, а нападнік клуба Дзмітрый Іваноў з 17 галамі стаў другім бамбардзірам Першай лігі. У сезоне 2020 «Орша» адмовілася ад актыўнага супрацоўніцтва з «Віцебскам», больш запрашалі ігракоў з Магілёва і з Расіі. Галоўным трэнерам сезон пачынаў Аляксандр Вопсеў, у кастрычніку яго замяніў Мікалай Бранфілаў, аднак вынікі амаль не змяніліся — «Орша» амаль увесь сезон правяла ў сярэдзіне і ніжняй палове табліцы, скончыла турнір на 11 месцы.
У сезоне 2021, нягледзячы на істотную змену складу, клуб працягваў рабіць стаўку на вопытных ігракоў, падмацаваўшыся таксама шэрагам маладых выканаўцаў і расійскімі ігракамі. Па турнірнай дыстанцыі каманда ішла роўна, знаходзілася амаль увесь час трохі ніжэй сярэдзіны табліцы. У верасні 2021 года галоўны трэнер каманды Мікалай Бранфілаў пакінуў клуб, некаторы час абавязкі галоўнага трэнера выконваў яго памочнік Алег Чарапнёў, а ў кастрычніку новым трэнерам стаў Ігар Чумачэнка, які раней узначальваў магілёўскі «Дняпро». На гэты час каманда ўжо ўпэўнена замацавалася на 9-м месцы з 12, дзе і скончыла сезон.
У сезоне 2022 каманда працягвала знаходзіцца пераважна ў сярэдзіне табліцы. Выступала нестабільна, буйныя паражэнні змяняліся перамогамі над фаварытамі. Чэмпіянат «Орша» завяршыла на 9-м месцы з 13.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Шэн Шыцай
Шэн Шыцай (盛世才; 1897 — 13 ліпеня 1970) — кітайскі ваенны дзеяч, губернатар Сіньцзяна.
Нарадзіўся ў Каюані ў правінцыі Ляанін. У 1931 годзе Шэн Шыцай быў прызначаны тагачасным генерал-губернатарам Цзінь Шужэнем (金樹仁) на пост афіцэра кіравання нагляду (душу) і пасаду інструктара пры ваенным вучылішчы. У кастрычніку 1933 года ў выніку чарговага палітычнага перавароту, здзейсненага белагвардзейцамі пры падтрымцы далучыўшыхся да іх шырокіх народных мас, Цзінь Шужэнь быў пазбаўлены ўлады. На губернатарскую пасаду ў Сіньцзяне ўзышоў Шэн Шыцай. Пры падтрымцы Савецкага Саюза падавіў мусульманскае паўстанне ў Сіньцзяне, але ўзамен на падтрымку быў вымушаны пайсці на некаторыя пагадненні з СССР, па якім Савецкі Саюз фактычна атрымліваў кантроль над Сіньцзянам. Па патрабаванню Сталіна, у 1939 годзе Шэн Шыцай уступіў у Камуністычную партыю Савецкага Саюза.
Дом Лур’е (Магілёў, Першамайская вуліца)
Дом Лур’е — будынак у Старым горадзе Магілёва, размешчаны па Першамайскай вуліцы, 15.
Гісторыя
Двухпавярховы дом пабудаваны ў канцы XVIII ст. з цэглы як жылы. Належаў Лур’е. Меў два цагляныя двухпавярховыя флігелі на 9 і 6 пакояў. На першым паверсе (8 пакояў) займала загатоўчая майстэрня і дзве крамы: тытунёвая Р. Ліўшыца і бакалейная Л. Х. Перальмана, акрамя таго тут размяшчалася пазыковая каса, адна жылая кватэра. На другім паверсе 12 пакояў займалі жылыя кватэры. У мезаніне мелася яшчэ 4 пакоі. У 1912 г. у будынку працаваў мужчынскі шавец С. Корын, мелася абутковая майстэрня Дусавіцкага. У 1927 г. будынак знаходзіўся ў паўразбураным стане. 28 лютага 1928 г. пераданы ў карыстанне гаркамгасу для ўпраўлення будаўніцтва дарогі Магілёў — Менск тэрмінам на 12 гадоў. Пазней верхні паверх быў жылым, на ніжнім — кафэ «Смажанка». Цяпер размясцілася і ювелірная крама «Зіка».
Мелвін Лэйрд
Мелвін Роберт Лэйрд (Melvin Laird;, Омаха, Небраска — ) — амерыканскі палітычны дзеяч, член Рэспубліканскай партыі.
Унук Уільяма Д. Конара (1864—1944), у 1907—1909 гадах намесніка губернатара Вісконсіна. Скончыў Карлтан-Каледж (1942) у Мінесоце са ступенню бакалаўра і з таго часу служыў у ВМС ЗША. У 1946—1952 гадах быў пераемнікам свайго бацькі ў Сенаце ЗША ад Вісконсіна, з 1952 — дэпутат у Палаце прадстаўнікоў ЗША. Прэзідэнт Рычард Ніксан у 1969 годзе прызначыў яго міністрам абароны ў сваім кабінеце.
Лэйрд заклікаў Ніксана працягнуць палітыку в’етнамізацыі, т.б. практыкі прыцягнення в’етнамцаў да ўдзелу ва В’етнамскай вайне. Для падтрымкі войскаў Паўднёвага В’етнама ў 1972 годзе пачаў праект «Enhance Plus», які даў кароткачасовыя станоўчыя вынікі.
Беерынк (кратар)
Кратар Беерынк (Beijerinck) — ударны кратар у экватарыяльнай вобласці зваротнага боку Месяца. Назва дадзена ў гонар галандскага мікрабіёлага і батаніка Марціна Вілема Беерынка (1851 - 1931) і зацверджана Міжнародным астранамічным саюзам у 1970 годзе. Утварэнне кратара ставіцца да данектарскаму перыяду.
Дуб’ё
Дуб'ё (, Дубьё) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нягневіцкага сельсавета.
Бабовыя
Бабовыя, Матыльковыя (Fabaceae) — сямейства двухдольных раслін з парадку бабовакветных.
Распаўсюджанне
Каля 650 родаў, больш за 18 тысяч відаў. Пашыраны па ўсёй сушы зямнога шара. У Беларусі 20 родаў, у тым ліку боб, гарох, пажытнік блакітны, сачавіца, соя, фасоля. Усе вельмі багатыя бялком, у сярэднявеччы былі адной з асноўных крыніц бялку. Утрымліваюць шмат вітамінаў, мінеральных рэчываў, засваяльнай клятчаткі, не ўтрымліваюць халестэрыну.
Сістэматыка
З 1985 года даследаванню сістэматыкі сямейства бабовых прысвечана Міжнародная праграма стварэння базы дадзеных і інфармацыйнай службы па бабовых (International Legume Database and Information Ser­vice, ILDIS), якая базуецца ў г. Рэдзінг (Вялі­ка­брыта­нія).
Паводле сайта «The Plant List», у сямейства Бабовыя ўключаюць 24 505 відаў, аб’яднаных у 946 родаў. Шырокае сямейства прынята дзяліць на тры падсямействы —, і. Іх у сваю чаргу падзяляюць на трыбы, вылучаючы ў некаторых падтрыбы:
Выкарыстанне
Сярод бабовых шмат харчовых, кармавых, сідэральных, лекавых, інсектыцыдных, дэкаратыўных, меданосных, лубяных, смаланосных, фарбавальных раслін.
Мікалай Новікаў
Мікалай Новікаў:
Міханавічы (вёска)
Мі́ханавічы (, Михановичи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Міханавіцкага сельсавета. Месціцца за 11 км на поўдзень ад Мінска, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Міханавічы, на рацэ Свіслач, пры шашы.
Вёска дала назву аднайменнаму аграгарадку.
Гісторыя
У 1582 годзе сяло ў Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, уласнасць Фёдара Іванавіча Масальскага. У 1590 годзе сяло маёнтка Гатава. У 1642 годзе ўласнасць каталіцкай царквы. У 1742 годзе ўласнасць Менскага жаночага бернардзінскага кляштара.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года тэрыторыя апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Мінскім павеце Мінскай губерні. У 1858 годзе дзяржаўная ўласнасць. У 1884 годзе адкрытая школа граматы, у 1890 годзе было 15 вучняў. У 1886 годзе дзейнічала праваслаўная Свята-Узвіжанская царква. У 1897 годзе ў вёсцы ёсць кузня, хлебазапасны магазін, царква на могілках, у Самахвалавіцкай воласці Мінскага павета. У 1917 годзе дзейнічала народнае вучылішча.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР. З 20 жніўня 1924 года ў Кайкаўскім сельсавеце Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). З 18 студзеня 1931 года ў Смілавіцкім раёне. З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі. Спаленыя 48 двароў, забітыя 3 жыхары.
Radiohead
Radiohead — англійскі рок-гурт з Оксфардшыра. Гурт быў заснаванны ў 1986 г., і яго склад з таго часу не змяняўся. Стыль Radiohead традыцыйна вызначаюць як альтэрнатыўны рок, хоць на розных этапах гучанне вар'іравалася ад брыт-попа да арт-рока і электроннай музыкі. Некаторыя трэкі з альбомаў Kid A і Amnesiac ставяцца да IDM, акрамя таго на Kid A прысутнічаюць кампазіцыі ў стылі мінімал-тэхна, фьюжн і эмбіент, а на Amnesiac — кампазіцыі з элементамі блюза і новаарлеанскага джаза.
Брацкая магіла савецкіх воінаў (Магілёў, каля Магілёўскага аўтамабільнага завода)
Брацкая магіла савецкіх воінаў — вайсковае пахаванне ў Магілёве, размешчанае за 1,2 км на ўсход ад Магілёўскага аўтамабільнага завода імя С. М. Кірава, у лесе.
Пахаваны 86 воінаў, якія загінулі ў чэрвені 1944 года ў баях за вызваленне Магілёва і Магілёўскага раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў ці памерлі ад ран у палявым шпіталі. У 1963 годзе на магіле пастаўлены абеліск.
Вагенінгенскі ўніверсітэт
Вагенінгенскі ўніверсітэт і навукова-даследчы цэнтр (Wageningen Universiteit en Researchcentrum) — буйны ўніверсітэт у Нідэрландах, які спецыялізуецца ў вобласці прыродазнаўчых навук. Універсітэт быў заснаваны як вышэйшая сельскагаспадарчая школа 9 сакавіка 1918 года ў горадзе Вагенінген, Нідэрланды.
У 1986 годзе Вышэйшая школа атрымала ўніверсітэцкія правы і стала называцца Вагенінгенскі сельскагаспадарчы ўніверсітэт, а з 2000 года — проста Вагенінгенскі ўніверсітэт. У 2009 годзе з уключэннем у склад універсітэта вышэйшай школы Van Hall Larenstein афіцыйнае імя было зменена на «Вагенінгенскі ўніверсітэт і навукова-даследчы цэнтр».
27 лістапада
27 лістапада — трыста трыццаць першы (трыста трыццаць другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Касцючкы
Касцючкы (Костючки́) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карукіўскай гарадской абшчыны.
Ганчароў
Ганчароў — прозвішча.
Яўген Фраімавіч Яснагародскі
Яўген Фраімавіч Яснагародскі (, пас. Вышчэальчэдаіў, Мурованакурылівецкі раён, Вінніцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Сярэднеазіяцкі політэхнічны інстытут у Ташкенце ў 1960 г. Працаваў архітэктарам, кіраўніком майстэрні ў Ташдзіпрагандлі. З 1971 па 1981 г. — галоўным архітэктарам праектаў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года. Пражывае ў Ташкенце.
Творчасць
Удзельнічаў у праектаванні грамадска-гандлёвага цэнтра жылога раёна, рэстарана на 600 пасадачных месцаў у Ташкенце, серыі буйнапанэльных жылых дамоў для Ташкента.
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве) у Беларусі: будынкі фізіка-тэхнічнага інстытута (1977) і НДІмікрабіялогіі АН БССР у Мінску, рэканструкцыя кінатэатра «Перамога» ў Оршы.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём, дыпломам III ступені на Усесаюзным аглядзе творчасці маладых архітэктараў за праект дзіцячага садка-ясляў на 140 месцаў (1962).
Сям’я
У шлюбе з архітэктарам Наталляй Яснагародскай.
Казімежа Велька
Казімежа Велька (Kazimierza Wielka) — горад у Польшчы, размешчаны за 270 км на поўдзень ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Казімежскага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Казімежа Велька. Займае плошчу 5,33 км². Насельніцтва 5,5 тыс. чалавек.
Пятры
Пятры́ (, Петры) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельсавета.
Марсіянін (фільм)
«Марсіянін» (The Martian) — навукова-фантастычны драматычны фільм рэжысёра Рыдлі Скота з Мэтам Дэйманам у галоўнай ролі. Прэм’ерны паказ адбыўся 11 верасня 2015 года ў рамках кінафестывалю ў Таронта. Выхад у пракат ЗША — 2 кастрычніка 2015 года. Дру Годард напісаў сцэнарый на аснове кнігі Эндзі Уіра «Марсіянін».
Сюжэт
На Зямлі спецыялісты NASA, аналізуючы спадарожнікавыя фатаграфіі, лічаць, што Уотні выжыў. На Марсе Уотні знаходзіць зонд Pathfinder, які не функцыянуе. Ён аднаўляе яго і выкарыстоўвае перадатчык зонда, каб паслаць сігнал на Зямлю. У NASA пачынаюць працу над наступнай пілатаванай місіяй Ares IV, з улікам аперацыі выратавання, але падрыхтоўка можа заняць вельмі шмат часу. Пакуль, для выжывання астранаўта, яму вырашаюць выслаць зонд з абсталяваннем і запасамі. Занадта паспешная падрыхтоўка запуску зонда прыводзіць да катастрофы, калі ракета ўзрываецца пры ўзлёце. Дапамагаюць кітайскія калегі, запускаючы зонд на сваім носьбіце. Ва Уотні ўзнікаюць праблемы: разгерметызацыя шлюза прыводзіць да таго, што загінула значная частка ўраджая. Яго выжыванне апыняецца пад пытаннем.
Тым часам экспедыцыя Ares III на караблі Hermes вяртаецца дамоў, але Зямля трымае іх у няведанні таго, што Марк выжыў. Каманда, аднак, даведваецца праўду і вырашае вярнуцца і выратаваць таварыша, не маючы на гэта загаду ад кіраўніцтва. Праходзіць сем месяцаў. Уотні, даведаўшыся пра вяртанне Ares III, рыхтуецца да свайго выратавання. Ён накіроўваецца на марсаходзе да месца, дзе загадзя, для наступнай місіі ўжо быў пакінуты пасадачны модуль Ares IV з абмежаваным запасам паліва. Максімальна палегчыўшы модуль, астранаўт стартуе з паверхні Марса. Яму не ўдаецца набраць дастатковую вышыню, і каманда карабля Hermes вымушана пайсці на небяспечны варыянт з няштатным тармажэннем карабля на арбіце. Уотні паспяхова вяртаецца на Hermes і потым на Зямлю.
Дома ён становіцца інструктарам па выжыванні ў складаных умовах для будучых астранаўтаў.
Вытворчасць
Рэжысаваць фільм павінен быў Дру Годард, але ён адмовіўся ў сувязі з абавязацельствамі перад кампаніяй Sony.
Страсбурскі ўніверсітэт
Страсбурскі ўніверсітэт (Université de Strasbourg) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Страсбур.
Агульная характарыстыка
Гэта шматпрофільны ўніверсітэт, у якім навучаецца амаль 50 тысяч студэнтаў, з якіх 20 % складаюць замежнікі, амаль 3 тысячы выкладчыкаў і даследчыкаў, які налічвае 35 структурных адзінак (факультэтаў, школ і інстытутаў) і больш за 70 даследчых падраздзяленняў. Ён уваходзіць у шэраг першых французскіх універсітэтаў, а таксама з’яўляецца адным з першых у краіне, хто стварыў адпаведны ўніверсітэцкі фонд. Установа з’яўляецца членам некалькіх прэстыжных універсітэцкіх аб’яднанняў, такіх як Еўрапейская ліга даследчых універсітэтаў і інш. У 2011 годзе ўніверсітэт увайшоў у тройку найлепшых ВНУ Францыі ў рамках ініцыятывы у галіне перадавога вопыту (IDEX). 18 выпускнікоў і выкладчыкаў універсітэта з’яўляюцца лаўрэатамі Нобелеўскай прэміі.
Гісторыя
Гісторыя ўтварэння ўніверсітэта ўзыходзіць да пратэстанцкай гімназіі, заснаванай у 1538 годзе, па якой пазней універсітэт называўся пратэстанцкай акадэміяй. У 1566 годзе імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Максіміліян II надаў гімназіі статус акадэміі, у 1621 годзе яна стала ўніверсітэтам, а ў 1631 годзе — каралеўскім універсітэтам. У 1681 годзе войскі французскага караля Людовіка XIV захапілі Эльзас, і па Вестфальскім дагаворы заходні бераг Рэйна, уключаючы і ўніверсітэт, адышоў да Францыі. Падчас Другой сусветнай вайны, калі Францыя была акупаваная нацысцкай Германіяй, універсітэт быў перамешчаны ў Клермон-Феран.
У 1970 годзе ўніверсітэт быў падзелены на тры асобных ВНУ:
У 2009 годзе яны былі зноў аб’яднаны ў адну пад назвай «Страсбурскі ўніверсітэт».
Знакі задыяка
Знакі задыяка - 12 сектараў па 30 °, на якія падзелены задыякальны пояс ва ўсіх асноўных астралагічных традыцыях. Адлік вядзецца ад знака Авена і канчаецца Рыбамі.
Часта астролагамі для вызначэння знака выкарыстоўваецца Грыгарыянскі каляндар (або трапічны год), таму ў выніку прэцэсіі зямной восі знакі задыяка ссоўваюцца адносна становішча Сонца ў задыякальным сузор’і, тым самым утвараючы астралагічныя эры.