cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Служба хуткай медыцынскай дапамогі (Мінск)
Гісторыя
У 70-90-х гадах Мінская Служба ХМД развівалася і ўдасканальвалася: адкрываліся новыя карпусы, арганізоўваліся новыя брыгады, асвойваліся новыя паходы ў лячэнні.
Высокую аператыўнасць, добрую арганізаванасць і выразнасць у працы, паказалі брыгады ХМД падчас надзвычайнай сітуацыі, якая адбылася на станцыі метро «Няміга» 30 мая 1999 года. Для аказання экстраннай медыцынскай дапамогі пацярпелым, на месца здарэння было накіравана 59 брыгад, якія аказалі ўсім неабходную медыцынскую дапамогу і забяспечылі тэрміновую дастаўку 105 найбольш цяжка пацярпелых у профільныя стацыянары горада. Праз 35 хвілін ад моманту атрымання паведамлення аб надзвычайнай сітуацыі ўсе пацярпелыя былі дастаўленыя брыгадамі ХМД у медыцынскія ўстановы.
З 2004 па 2007 гг. хуткай медыцынскай дапамогай г. Мінска кіраваў Віктар Іванавіч Сірэнка.
Сёння
У 2006 г. для выканання сацыяльнага стандарту па колькасці брыгад ХМД на колькасць жыхароў горада колькасць брыгад ХМД была павялічана да 144.
З 2007 г. ўстанову аховы здароўя «Гарадская станцыя хуткай медыцынскай дапамогі» г. Мінска (далей УАЗ ГССМП) узначальвае Э. В. Козыраў, які адначасова з'яўляецца кіраўніком рэспубліканскага цэнтра «Хуткая медыцынская дапамога». На 2010 год ва УАЗ ГСХМД працуе 148,5 брыгад ХМД, што адпавядае дзяржаўнаму мінімальнага сацыяльнаму стандарту па забяспечанасці брыгадамі ХМД насельніцтва (1 брыгада на 12500 насельніцтва). У іх ліку 58,5 спецыялізаваных (6 рэанімацыйных, 30 інтэнсіўнай тэрапіі, 2 неўралагічных, 4 псіхіятрычных, 16 педыятрычных і 0,5 уралагічнай), 15 урачэбных агульнапрофільных, 75 фельчарскіх брыгад. У структуры УАЗ ГСХМД 9 падстанцый ХМД. За 2009 год брыгады ХМД выязджалі больш, чым да 600 тысяч грамадзян (1600—1900 выездаў у суткі), 30 % з якіх дастаўляліся ў стацыянары горада; больш, чым 2700 раз выезды былі па нагоды розных ДТЗ, больш за 1100 раз — на пажары. Штогод больш за 120 пацыентаў у стане «сярэдняй» і «цяжкай» ступені цяжару дастаўляюцца ў стацыянары горада з іншых рэгіёнаў Рэспублікі Беларусь і з краін блізкага і далёкага замежжа (Расія, Украіна, Прыбалтыйскія дзяржавы, Турцыя і інш.) У 2009 г. медыцынскае забеспячэнне больш за 1300 грамадска-масавых і спартыўных мерапрыемстваў забяспечвалася брыгадамі ХМД.
Штодня ў аператыўны аддзел УАЗ ГСХМД па лініі «103» паступае от 5 да 7 тысяч тэлефонных званкоў.
Албу
Албу (Albu vald) — воласць у Эстоніі.
Геаграфія
Воласць Албу знаходзіцца на поўначы Эстоніі, у паўночна-заходняй частцы павета Ярвамаа, у 28 кіламетрах ад горада Пайдэ. Яе плошча складае 257 км². Колькасць насельніцтва па дадзеных на 2014 год — 1137 чалавек.
Сяргей Аляксеевіч Рутэнка
Сярге́й Рутэ́нка (нар., , Мінская вобласць) — беларускі гандбаліст, у мінулым меў таксама славенскае і іспанскае грамадзянства. Улетку 2009 года стаў найдаражэйшым гандбалістам свету праз заключэнне з іспанскай «Барселонай» кантракта сумай 1,2 млн еўра з гадавым заробкам каля 240 тыс. еўра.
Кар’ера
Выхаванец мінскай школы гандбола. Прафесійную кар’еру пачаў у «Аркатроне», дзе правёў два сезоны (1998—2000).
У 2000 годзе ў складзе моладзевай зборнай стаў срэбраным прызёрам чэмпіянату свету. Пасля гэтага поспеху ў 19-гадовым узросце перайшоў у славенскі «Гарэнье», а праз год — у наймацнейшы клуб краіны — «Цэле».
У 2004 годзе прыняў славенскае грамадзянства. Дэбютны матч за Славенію правёў на Алімпіядзе ў Афінах супраць зборнай Расіі. Агулам за Славенію Сяргей Рутэнка правёў 40 гульняў і закінуў 269 мячоў, стаўшы найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Еўропы 2006 года (51 гол).
У наступным сезоне «Цэле» саступіў у паўфінале Лігі чэмпіёнаў «Барселоне», аднак Сяргей Рутэнка зноў стаў найлепшым бамбардзірам спаборніцтва з 95 мячамі. Дадаткова ён стаў пераможцам, найлепшым бамбардзірам і найлепшым іграком Суперкубка 2004/05.
У 2005 годзе Рутэнка перайшоў у адзін з наймацнейшых клубаў Еўропы — іспанскі «Сьюдад-Рэаль», з якім цягам чатырох сезонаў здабыў тры перамогі ў Лізе чэмпіёнаў, Лізе ASOBAL і Кубку Іспаніі. У снежні 2008 з ініцыятывы кіраўніцтва клуба праз квоту на легіянераў прыняў грамадзянства Іспаніі. У той жа час Рутэнка выказаў жаданне вярнуцца ў беларускую зборную адразу па завяршэнні неабходнага трохгадовага тэрміна з часу яго апошняй гульні за Славенію.
Улетку 2009 года гандбаліст перайшоў у «Барселону», падпісаўшы з клубам кантракт на 5 гадоў. Сума трансферу склала €1,2 млн, што зрабіла Сяргея Рутэнку найдаражэйшым гандбалістам свету.
Улетку 2015 года перайшоў у катарскі клуб «Лехвія». У красавіку—маі 2016 года выступаў за мінскі СКА. У снежні 2016 года зноў апынуўся ў Катары, аднак не здолеў дамовіцца з клубам «Аль-Кіяда» аб умовах кантракта і абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
17 лістапада 2021 года абраны старшынёй Беларускай тэніснай федэрацыі.
NGC 4581
NGC 4581 (іншыя абазначэнні — UGC 7801, MCG 0-32-28, ZWG 14.83, PGC 42199) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дзева.
Аста Нільсен
Аста Нільсен (Asta Nielsen, народжаная Аста Сафі Амалія Нільсен Asta Sofie Amalie Nielsen;,  — , ) — дацкая нямога кіно, якая атрымала прызнанне ў Германіі. У Расіі была прызнана самай папулярнай актрысай да 1914 года.
NGC 4581
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аста Нільсен
Біяграфія
Аста Нільсэн вырасла ў Швецыі і Даніі. Яшчэ дзіцем яна пазнаёмілася са светам тэатра. З 1902 Аста Нільсэн пастаянна працавала ў Капенгагене. Першы ж фільм з яе ўдзелам «» (Afgrunden, 1910) забяспечыў ёй і рэжысёру кантракт на вытворчасць некалькіх фільмаў у Германіі, які пасля быў падоўжаны да 1915 года.
У пачатку Аста Нільсэн здымалася толькі ў фільмах свайго мужа рэжысёра Урбана Гада. Гэта былі пераважна ролі супярэчлівых жанчын, чыё паводзіны не адпавядала грамадскім нормам, як, напрыклад, у фільме «» (Der fremde Vogel, 1911) ці «» (Die arme Jenny, 1912). Але Нільсэн дэманстравала таксама талент у камічных ролях: роля ў фільме «» (Engelein, 1914) вырабіла такі фурор, што быў зняты працяг фільма.
У 1916 году Аста Нільсэн з’ехала ў Данію і вярнулася ў Германію толькі пасля заканчэння Першай сусветнай вайны. Цяпер яна здымалася пераважна ў экранізацыях літаратурных і драматычных твораў. У 1920—1922 годзе яна выступіла прадзюсарам трох уласных фільмаў, згуляўшы загалоўную ролю ў адным з іх, у «» (Hamlet, 1921). Набылі прызнанне вобразы жанчын з ніжэйшых слаёў грамадства, згуляныя Астай Нільсэн у «» (Die freudlose Gasse, 1925) і «» (Dirnentragödie, 1927).
У 1923—1930 гады была жонкай і партнёрам рускага акцёра.
Аста Нільсэн была прызнанай зоркай нямога кіно і лічылася адным з першых секс-сімвалаў. Яе кінакар’ера скончылася са з’яўленнем гукавога кіно, у якім яна знялася толькі адзін раз. Нільсэн звярнулася да тэатра, а ў 1946 годзе апублікавала аўтабіяграфію «Маўклівая муза» (Die schweigende Muse).
Веруна
Веруна (Veruno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1576 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 158 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 28010. Тэлефонны код — 0322.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іларый Піктавійскі.
Курмінскае
Курмінскае — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Курмінскай сельскай акругі. Код КАТА — 353263100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 944 чалавекі (453 мужчыны і 491 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1238 чалавек (622 мужчыны і 616 жанчын).
Губернатар
Губернатар (праз gubernator з ад κυβερνήτης (kybernētēs) — «стырнік»)  — глава вялікай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай, федэратыўнай адзінкі.
Цішкова (Смаленская вобласць)
Цішкова (Тишково) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Леанід Пракопавіч Падгайскі
Леанід Пракопавіч Падгайскі (, — ) — беларускі мовазнаўца.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і рабочых-беларусаў, якія праз год вярнуліся на радзіму ў Мсціслаў. У 1953 г. скончыў Мсціслаўскае педвучылішча. Настаўнічаў. У 1962 г. скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут. Кандыдат філалагічных навук (1980). Працаваў у Мінскім педагагічным інстытуце імя Горкага старшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры беларускай мовы, намеснікам дэкана, дэканам, прарэктарам па вучэбнай рабоце.
Даследваў сінтаксіс беларускай мовы і методыку яе выкладання ў пачатковых класах. У манаграфіі “Словазлучэнне ў беларускай мове: Дзеяслоўна-імянныя словазлучэнні з акалічнаснымі адносінамі” Л. П. Падгайскі разглядаў сістэму дзеяслоўна-іменных словазлучэнняў з прасторавымі, часовымі, прычыннымі і мэтавамі адносінамі, высвятляе ролю галоўнага і залежнага кампанентаў гэтых словазлучэнняў, а таксама прыназоўнікаў і суадноснасць іх з прыстаўкамі дзеясловаў прэфіксальнага ўтварэння.
Народ Рохана
Роханцы (Рахірымы) — народ Рохана, людзей у свеце Толкіна. Прыйшлі пазней гондарцаў.
Старасельскі сельсавет (Гомельскі раён)
Старасе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Стараселле.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Насовіцкага сельсавета.
Гімн Зімбабвэ
Арыгінальны тэкст Simudzai mureza wedu weZimbabwe
Yakazvarwa nomoto wechimurenga;
Tiidzivirire kumhandu dzose;
Tarisai Zimbabwe nyika yakashongedzwa
Namakomo, nehova, zvinoyevedza
Mvura ngainaye, minda ipe mbesa
Vashandi vatuswe, ruzhinji rugutswe;
Ngaikomborerwe nyika yeZimbabwe.
Nyika yamadzitateguru edu tose;
Kubva Zambezi kusvika Limpopo,
Navatungamiri vave nenduramo;
Англійскі варыянт
O lift high the banner, the flag of Zimbabwe
The symbol of freedom proclaiming victory;
We praise our heros' sacrifice,
And vow to keep our land from foes;
And may the Almighty protect and bless our land.
O lovely Zimbabwe, so wondrously adorned
May rain abound, and fertile fields;
May we be fed, our labour blessed;
Вязькуцін 2
Вязьку́цін 2 (, Вязькутин 2) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Каменнаборскага сельсавета.
Беспрацоўе
Беспрацоўе — працяглая адсутнасць занятасці працаздольнага чалавека. Азначае адсутнасць вытворчасці і даходу, прастой асноўнага капіталу і страту рабочых сродкаў. Беспрацоўнымі лічацца людзі працаздольнага (18-60 год) узросту, якія не маюць працы, пры гэтым не з’яўляюцца студэнтамі, пенсіянерамі ці ваеннаслужачымі і зарэгістраваныя ў цэнтры занятасці. Узровень беспрацоўя вымяраецца суадносінамі долі беспрацоўных у насельніцтве. Для вымярэння ўсіх працаздольных дзеляць на: эканамічна актыўных (занятыя, беспрацоўныя) і пасіўных (студэнты, ваенныя, пенсіянеры). Паводле закона Оўкена, 2%-ы рост вытворчасці змяншае на 1 % цыклічнае беспрацоўе. Выкананне ўрадамі антыманапольнага заканадаўства спрыяе пераадоленню беспрацоўя, бо дапамагай самазанятасці ў выглядзе дробнага прадпрымальніцтва. Скарачэнню працягласці беспрацоўя ў выніку паскарэння пошуку найма таксама спрыяе біржа працы. На 2012 г. у свеце налічвалася 200 млн беспрацоўных (6 % агульнага ліку працаўнікоў), з іх 74,8 млн (37 %) маладых людзей.
Гімн Зімбабвэ
O God, we beseech Thee to bless our native land;
Беспрацоўе
Беларусь
На 1890 г. 1127,8 тыс. вясцоўцаў Беларусі (38,9 % працаздольных дарослых на вёсцы) былі беспрацоўнымі да 5 месяцаў на год, што выклікала адыходніцтва. У 1900 г., у выніку пачатку сусветнага крызісу, лік беспрацоўных на вёсцы вырас да 2039,8 тыс. чалавек (56,9 % працаздольных вяскоўцаў). У 1903 г. каля 19 % прамысловых работнікаў Беларусі сталі беспрацоўнымі ў выніку спаду вытворчасці падчас ў Расійскай імперыі. За 1864—1914 гг., цягам 50 гадоў між паўстаннем Кастуся Каліноўскага і Першай сусветнай вайной, 1,4 млн беспрацоўных (18,7 % насельніцтва Беларусі) перасяліліся з Беларусі ў Амерыку і Сібір (Расійская імперыя), на расійскі Далёкі Усход і ў Заходнюю Еўропу. У 1921 г. у Беларускай ССР улічылі 7,8 тыс. беспрацоўных, у жніўні 1924 г. — 25,9 тыс., у 1928 г. — 64,4 тыс. беспрацоўных. Асноўнай прычынай беспрацоўя заставалася перанаселенасць вёскі. У 1931 г. індустрыялізацыя скараціла беспрацоўе да натуральнага (структурнае + фрыкцыйнае). У 1936 г. у Заходняй Беларусі (Польская рэспубліка: Беластоцкае, Віленскае, Наваградскае і Палескае ваяводствы) налічвалася 25 тыс. беспрацоўных. На пачатак 1994 г. у Рэспубліцы Беларусь налічвалася 66 тыс. беспрацоўных (1,4 % працаздольных), з іх 52 % атрымлівалі ўрадавыя страхавыя выплаты (дапамогу). Функцыю біржаў працы выконвалі цэнтры занятасці.
Гімн Зімбабвэ
The land of our fathers bestowed upon us all;
From Zambezi to Limpopo
Вышагор (пасёлак станцыі)
Вышагор (Вышегор) — пасёлак пры станцыі ў Сафонаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Вышагорскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 12 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчаны ў цэнтральнай частцы вобласці за 11 км на захад ад горада Сафонава, за 1,5 км на поўдзень ад аўтадарогі (Мінская шаша).
Гісторыя
Узнік як прыстанцыйнны пасёлак пры будаўніцтве чыгункі.
Герб Каба-Вердэ
Дзяржаўны герб Рэспублікі Каба-Вердэ зацверджаны ў 1992 годзе.
Сімволіка
Пачынаючы з цэнтра:
Амбла (воласць)
А́мбла (Ambla) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 166 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 2284 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Амбла.
Кузмішке (Дукштаская сянюнія)
Кузмі́шке (Kuzmiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Мексіканская кухня
Мексіканская кухня — кухня, што паходзіць з Мексікі. Атрымала вядомасць у свеце з-за мнагастайнасці яе водараў, маляўнічага ўпрыгожвання, і вялікай колькасці спецый і інгрэдыентаў, шматлікія з якіх родныя для краіны. Уяўляе сабой сінтэз ацтэкскіх і іспанскіх кулінарных традыцый.
Бадай што асноўная страва мексіканскай кухні — тарцільяс (Tortillas) (кукурузны лаваш) з прыправамі, першае месца сярод якіх займае перац чылі — «візітная картка» гэтай кухні. З тарцільяс вырабляюць разнастайныя рулецікі: бурыта (мясны піражок), энчылада (з сырам і памідорамі), чымічанга (курыца, мяса, фасоля загорнутыя у ляпёшку і палітыя сырам).
Сярод мясных страў першае месца займае фахіта (Fajita) — абсмажаная на грылі ялавічына.
З гарніраў найбольш распаўсюджаныя рыс і фасоля. Характэрныя спецыі: кінза, кумін, арэгана, перцы серана (Serrano) і халапенья (Jalapeno). Спецыфіку стравам мексіканскай кухні надае і соус сальса.
Знакаміты мексіканскі алкагольны напой — тэкіла (tequila). Месіканцы шырока ўжываюць піва (асноўныя брэнды — «Modelo» і «Corona») і, у значна меншай ступені, віно.
Важнае месца ў гісторыі мексіканскай кухні займае шакалад.
NGC 4582
NGC 4582 — зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Усходне-Франкскае каралеўства
Усходне-Франкскае каралеўства (Francia Orientalis; Ostfrankenreich)— дзяржава, створаная ў выніку Вердэнскага падзелу 843 г. Франкскай імперыі ў якасці спадчыннага ўладання Людовіка II Нямецкага і ўключалае тэрыторыі на ўсход ад Рэйна і на поўнач ад Альп. Усходне-Франкскае каралеўства было папярэднікам Свяшчэннай Рымскай імперыі і сучаснай Германіі.
Храналагічныя і геаграфічныя рамкі
Часцей за ўсё перыяд існавання Усходне-Франкскага каралеўства абмяжоўваюць, з аднаго боку, Вердэнскім дагаворам 843 г., а з іншай — 919 годам, калі было ўпершыню згаданы выраз regnum teutonicorum (германскае каралеўства). А менавіта, пад 919 годам у Зальцбургскіх аналах запісана, што «Арнульф, герцаг Баварыі, быў абраны кіраваць Германскім каралеўствам» (Baiuarii sponte se reddiderunt Arnolfo duci et regnare ei fecerunt in regno teutonicorum). Але афіцыйным тытулам каралёў заставаўся «кароль усходніх франкаў» (rex Francorum Orientalium ці проста rex Francorum) аж да 962 года, калі кароль Атон I прыняў тытул «імператар рымлян і франкаў» (imperator Romanorum et Francorum). Таму часам гісторыкі часавымі рамкамі існавання Усходне-Франкскага каралеўства лічаць 843—962 гады.
Тэрыторыя дзяржавы была адносна стабільнай і мела тэндэнцыю да пашырэння: у 870 г. была далучана ўсходняя частка Латарынгіі, уключаючы Нідэрланды, Эльзас і ўласна Латарынгію, пачалася каланізацыя населеных славянамі земляў уздоўж Эльбы, каралі ўсходніх франкаў спрабавалі ўсталяваць сюзерэнітэт над Вялікамараўскай дзяржавай.
Марс-3
«Марс-3» — савецкая аўтаматычная міжпланетная станцыя прызначанная для вывучэння Марса як з арбіты, так і з паверхні планеты. «Марс-3» — першы касмічны апарат які савяршыў мягкую пасадку на павёрхню Марса.
Андрэеўскі сельсавет (Церахоўскі раён)
Андрэ́еўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Андрэеўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Усоха-Будскага сельсавета.
Вугляны (Бярозаўскі раён)
Вугля́ны (, Угляны) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Здзітаўскага сельсавета.
У 1940—1988 гадах цэнтр Углянскага сельсавета.
Эмблема Непала
Эмблема Непала была зменена пасля Непальскай грамадзянскай вайны.
Новая эмблема была ўведзена 30 снежня 2006 года. На эмблеме намаляваны сцяг Непала, гара Эверэст, зялёныя ўзгоркі, якія сімвалізуюць пагорыстыя вобласці Непала, а жоўты колер — урадлівыя рэгіёны, злучаныя мужчынскія і жаночыя рукі, якія сімвалізуюць раўнапраўе палоў, і гірлянду рададэндранаў (нацыянальная кветка). Па-над гэтым — белы сілуэт у форме геаграфічных абрысаў Непала. У ніжняй частцы эмблемы цёмна-чырвоны (колер Непала) скрутак з нацыянальным дэвізам на санскрыце: जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपी गरीयसी (jananī janmabhūmiśca svargādapi garīyasī), які перакладаецца як «Маці і Радзіма больш, чым нябёсы». Тэкст дэвізу, які часта прымаецца за ўрывак з «Рамаяны», насамрэч адносіцца да твора «Анандамат» (аўтар — Банкім Чандра Чатападзьяй). Гэта эмблема з'яўляецца першай, на якой перасталі маляваць непальскія клінкі.
Эмблема Каралеўства Непал
На эмблеме, якая выкарыстоўвалася да 30 снежня 2006 года, прысутнічалі выявы белай каровы, зялёнага фазана (гімалайскі манал), Сонца і Месяца, двух салдатаў гуркха (у аднаго з іх за поясам крывой нож (кукры) і лук у руках, а ў іншага вінтоўка), пікаў Гімалаяў, двух перакрыжаваных непальскіх сцягоў і кукры, слядоў Гаратхака (бажаство апекуна Гуркха) і каралеўскага галаўнога ўбору. Гэта варыянт эмблемы таксама змяшчаў чырвоны скрутак з нацыянальным дэвізам.
Гімн Каба-Вердэ
Гімн Каба-Вердэ (Песня свабоды, парт. Cântico da Liberdade) зацверджаны ў 1996 г. як нацыянальны гімн. Да гэтага дзяржава мела такі ж гімн як Гвінея-Бісау (Esta é a Nossa Pátria Bem Amada). Кампазітар гімну - Адалберту Ігіну Таварыш Сілва (Adalberto Higino Tavares Silva), тэкст на партугальскім мове напісаў Амілкар Спенсер Лопіш (Amílcar Spencer Lopes).
Веспалатэ
Веспалатэ (Vespolate) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 2076 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 116 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 28079. Тэлефонны код — 0321.
Жумабек (Карагандзінская вобласць)
Жумабек — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Курмінскай сельскай акругі. Код КАТА — 353263200.
Чанцава
Чанцава (Чанцово) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Рамаданаўскага сельскага паселішча.
Жумабек (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 456 чалавек (224 мужчыны і 232 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 196 чалавек (98 мужчын і 98 жанчын).
Чанцава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Галынка (Бярэзінскі раён)
Галы́нка (, Голынка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Каменнаборскага сельсавета.
Селаўшчына
Се́лаўшчына (, Селовщина) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета. Размешчана за б км ад Бярозы, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Вядома ў XVIII ст. як маёнтак Сейлаўшчына ў Берасцейскім ваяводстве, які ротмістр Пётра Сербіеўскі завяшчаў кляштару картэзіянцаў у Бярозе.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1864 годзе ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Паводле перапісу 1897 года пад назвай Селаўшчызна ў Сялецкай воласці, дзейнічаў хлебазапасны магазін. Вёска межавала з выселкам і сядзібай той жа назвы, а таксама з вёскай, у якой дзейнічаў хлебазапасны магазін, і аколіцай Лазова. У 1905 годзе чыгуначная будка Селаўшчына з 4 жыхарамі адносілася да Бярозаўскай воласці.
Найноўшы час
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну загінулі 6 воінаў-землякоў. З 1964 года ў Бярозаўскім сельсавеце (цэнтр — г. Бяроза). Паводле перапісу 1970 года мелася ферма, вёска Лазова ў саўгасе «Прамень».
Імаверэ (воласць)
Імаверэ (Imavere) - воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа.
Селаўшчына
Найноўшы час
21 мая 1984 года выключана з рэестра в. Лазова, паколькі злілася з сучаснай вёскай.
Імаверэ (воласць)
Палажэнне
Плошча воласці — 139 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 1020 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Імаверэ.
NGC 4583
NGC 4583 (іншыя абазначэнні — MCG 6-28-17, ZWG 188.11, PGC 42198) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс вуліц Мінска
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы, праспекты, праезды, тупікі, набярэжныя Мінска.
Аляксандр Антонавіч Крывіцкі
Аляксандр Антонавіч Крывіцкі (, вёска Залессе, Мсціслаўскі раён — ) — беларускі мовазнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і, якая займалася таксама цяслярскім і бондарскім рамяством. У сакавіку 1944 года прызваны у Чырвоную Армію. Ваяваў на 2-м Украінскім фронце. Удзельнік баёў у Аўстрыі, Венгрыі, Чэхаславакіі. Пасля дэмабілізацыі, у 1947 годзе паступіў на філалагічны факультэт Магілёўскага педінстытута, які скончыў у 1951 годзе. Настаўнічаў у Карэлічах. У 1952—2007 гадах — навуковы супрацоўнік Інстытута мовазнаўства АН БССР. У 1959 годзе паспяхова абараніў кандыдацкую дысертацыю «Формы асабовых і зваротнага займеннікаў сучаснай беларускай мовы ў іх гісторыі». У 1971 годзе А. А. Крывіцкі стаў лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі СССР. У 2001 годзе ўзнагароджаны медалём Францыска Скарыны.
Навуковая дзейнасць
Пачаў вывучэнне беларускіх народных гаворак яшчэ ў студэнцкія гады ў Магілёўскім педінстытуце. Усе гады вучобы быў старастам дыялекталагічнага гуртка. У сектары дыялекталогіі інстытута мовазнаўства ён працягваў ездзіць у дыялекталагічныя экспедыцыі, складаў карты для «Дыялекталагічнага атласа беларускай мовы».
Брашуру «У рытме з развіццём мовы» аўтар прысвяціў стану беларускай моўнай культуры ў розныя перыяды нацыянальнай гісторыі, ролі мовазнаўства ў нацыянальным моўным развіцці народа. А. А. Крывіцкі асвятліў асноўныя набыткі лінгвістыкі на Беларусі у пасляваенны час у галіне лексікаграфіі, правапісу, даследавання розных праблем і пытанняў, актуальных аспектаў граматыкі, марфалогіі, фанетыкі, анамастыкі, вывучэння старабеларускай пісьмовай мовы 15-18 ст., развіцця славістыкі ў Беларусі.
Вынікам асэнсавання шляхоў развіцця беларускай дыялекталагічнай навукі на працягу усёй гісторыі яе функцыянавання стала манаграфія А. А. Крывіцкага «Дыялекталогія беларускай мовы» (2003). У манаграфіі Крывіцкі даў характарыстыку мовазабеспечвальных сродкаў дыялектнай гаворкі як комплексу асаблівасцей двухузроўневага тыпу — уласнадыялектных, ці этнагенетычных, і культурна-гістарычных, або фактаў маўлення; паказаў асаблівасці кожнай са структурных сістэм сродкаў маўлення ў іх тэрытарыяльным пашырэнні, а таксама раскрыў спецыфіку іх развіцця.
Займаўся Аляксандр Крывіцкі таксама і лексікаграфіяй. Галоўным набыткам у гэтай галіне з'явіліся «Тураўскі слоўнік» (Т.1-2, 1982; Т.3 — 1984; Т.4 — 1985; Т.5 — 1987), даведнікі дыялектнай лексікі «Жывёльны свет. Тэматычны слоўнік» (1999), «Раслінны свет. Тэматычны слоўнік» (2000), «Чалавек. Тэматычны слоўнік» (2006).
Навальніца
Навальні́ца — складаная атмасферная з'ява, неабходнай часткай якой з'яўляюцца шматразовыя электрычныя зарады паміж хмарамі альбо паміж хмарай і зямлёй (маланкі), якія таксама суправаджаюцца гукавой з'явай — громам.
Прырода навальніц
Навальніца звязана з развіццём магутных кублавата-дажджавых воблакаў, што таксама звязана з моцнай хісткасцю стратыфікацыі паветра пры высокім утрыманні вільгаці. З гэткай прычыны навальніца суправаджаецца моцнымі шквалістымі вятрамі і залевай, а часам разам з градам. У той самы час навальніца — з’ява адносна нядоўгатэрміновая, кожная навальніца рэдка цягнецца больш за 2 гадзіны. Вылучаюць навальніцы франтальныя і унутрымасавыя.
Геаграфія навальніц
На навальніцы ўплываюць таксама геаграфічныя асаблівасці мясцовасці: моцныя навальнічныя цэнтры знаходзяцца ў горных раёнах Гімалаяў і Кардыльераў.
Меры бяспекі
Пры навальніцы рэкамендуецца зачыняць вокны, не карыстацца электрапрыборамі, на вуліцы не шукаць схованку пад дрэвамі або лініямі электраперадачы. У час навальніцы катэгарычна забаронена купацца і лепш адысці далей ад вадаёма. Аўтамабілістам не трэба запраўляць машыну ў час навальніцы, а непагоду лепш перачакаць у салоне.
Вільготнасць паветра
Вільго́тнасць паве́тра — паказчык утрымання вады ў паветры. Дзеля вымярэння вільготнасці выкарыстоўваюцца розныя адзінкі, часта пазасістэмныя.
Паказчыкі вільготнасці паветра выкарыстоўваюцца ў розных галінах навукі, а таксама пры вывучэнні і прагнозе надвор’я.
Асноўнымі паказчыкамі вільготнасці паветра з’яўляюцца адносная і абсалютная вільготнасць. Пры гэтым адносная вільготнасць вымяраецца ў працэнтах (максімальнае значэнне — 100 %), а абсалютная — ў г/м³.
Пясочнік белахвосты
Пясочнік белахвосты (Calidris temminckii) — птушка сямейства.
Пашырэнне
Арэал: Шатландыя, Скандынавія, крайні паўночны ўсход Еўропы, поўнач Сібіры да Чукоткі. Насяляе пераважна арктычную тундру, таксама трапляецца ў Субарктыцы і нават у зоне тайгі. Часта жыве на астравах і фіёрдах, дэльтах, каля рэк і ручаёў. У фіёрдах і гарах даходзіць да 250—1200 м.
Пералётны від. Месца зімовак: Заходняя і Паўднёвая Еўропа (міжземнаморскі басейн), Месапатамія, Паўднёва-Усходняя і Усходняя Азія (Індыя, Індакітай, Філіпіны, Японія, Тайвань), Аравійскі паўвостраў, Паўночная і Цэнтральная Афрыка. Пад час пералётаў і на зімоўцы засяляе марскія ўзбярэжжы (звычайна адкрытыя — пясчаныя або глеевыя, эстуарыі) і берагі вялікіх кантынентальных вадаёмаў, менш або больш зарослыя балоты і нават арашаемыя ландшафты.
Асаблівасці біялогіі
У гнездавы перыяд трымаецца невялікімі чародамі. Гняздо ладзіць пад прыкрыццем травяністай расліннасці або на адкрытым месцы, часта ў купіне, пад кустамі вярбы або карлікавай бярозы, паміж камянямі і ў да т.п. сухіх месцах, непадалёк ад вады, у ямцы. Высцілка з лісця, асакі або траў. Часам гняздо без высцілкі.
Яек звычайна 4 (часам 2—3), грушападобныя з вострым вузейшым канцом, зеленавата-гліністыя або шаравата-зеленаватыя, з глыбокімі жоўта-палевымі, карычнева-папялістымі або блакітна-папялістымі і карычнева-аліўкавымі ці карычневымі паверхневымі плямамі.
Будынак сярэдняй школы № 4
'''Буды́нак сярэ́дняй шко́лы імя́ С. М. Кі́рава''' — збудаванне ў Мінску, якое месціцца на вуліцы Чырвонаармейскай, 11. Пабудаваны ў 1936 годзе з цэглы (архітэктар Герасім Якушка) у стылі постканструктывізму.
Гісторыя
У сярэдзіне 1930-х гадоў ў БССР ажыццяўлялася паскоранае і пашыранае будаўніцтва, якое характарызавалася пошукам новых архітэктурна-планіровачных вырашэнняў. Будынак школы імя Кірава ёсць адным з прыкладаў такіх пошукаў. У 1979 годзе крыло, што выходзіць на вуліцу Кірава, было падоўжанае. Да асноўнага прыбудаваны новы 6-павярховы корпус (архітэктары Віктар Карака і Вячаслаў Шалкоўскі), дзе размясціліся фізкультурны і актавы залы, басейн.
Архітэктура
Чатырохпавярховы Г-падобны ў плане будынак. Вуглавая частка выступае паўкруглым эркерам з каланадай на ўзроўні 2-га і 3-га паверхаў і галоўным уваходам. Рэзкае паніжэнне рэльефу па вуліцы Кірава абумовіла патрэбнасць цокальнага паверха, дзе былі размешчаныя майстэрні, гаспадарчыя памяшканні. Планіроўка калідорная з аднабаковым размяшчэннем памяшканняў. Тры лесвічныя клеткі па тарцах і ў цэнтральнай частцы будынка даюць сувязь паміж паверхамі.
Платон Андрэевіч Крэнь
Платон Андрэевіч Крэнь (4 красавіка 1896, фальварак Ярашова, Слонімскі павет, Гродзенская губерня, цяпер у складзе в. Кузявічы, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — 28 верасня 1962, в. Ярашова, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі паэт, мемуарыст, публіцыст, удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў.
Біяграфія
Платон Андрэевіч Крэнь нарадзіўся 4 красавіка 1896 года ў фальварку Ярашова і быў дзясятым дзіцём у сям'і. Бацька, Андрэй Крэнь, быў пісьменным, у доме панаваў культ кнігі: зімовымі вечарамі за сталом шкаляр Платон уголас чытаў творы Сянкевіча, Гогаля, Пушкіна.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі са снежня 1917 года П. А. Крэнь служыў у Чырвонай Арміі, быў накіраваны на Дон. Там захварэў, трапіў у шпіталь. Потым перайшоў у Белую гвардыю генерала Аляксея Каледзіна. З войскам адступіў у Крым, дзе змог сесці на параход «Дон» і эвакуіравацца ў Турцыю.
У жніўні 1921 года Платон Крэнь вярнуўся ў Беларусь у родную вёску. У 1920-я гады быў членам Беларускай сялянска-работніцкай грамады. Друкаваўся пад псеўданімамі Бім-Бом, Бух-Бом, Прохар Калавец, Шыпшына ў віленскіх беларускіх выданнях, ладзіў у вёсцы беларускія вечарыны і спектаклі.
Пасля вызвалення Заходняй Беларусі зімой 1939—1940 гадоў Платон Андрэевіч настаўнічаў. Пісаў у абласную газету «Чырвоная звязда». Але быў звольнены са школы з запісам «Кулак і белагвардзеец», занесены ў спісы на дэпартацыю з Беларусі. Высылцы перашкодзіў пачатак Вялікай Айчыннай вайны.
Перад альтэрнатывай вывазу ў Германію на прымусовыя работы П. А. Крэнь пайшоў працаваць у Баранавіцкую гарадскую ўправу. У гэты час публікуе фельетоны ў «Баранавіцкай газэце» і падтрымлівае сувязі з партызанамі. Вясною 1943 года па даносе П. А. Крэнь арыштаваны СД. Цудоўным чынам быў вызвалены, дзякуючы сваім фельетонам, якія спадабаліся нямецкаму начальству.
Пасля вайны П. А. Крэнь быў арыштаваны савецкімі органамі бяспекай у 1945 годзе. Асуджаны на 8 гадоў зняволення. Пакаранне адбываў ва Унжлагу МУС у Горкаўскай вобласці.
Пасля вызвалення ў лютым 1953 года Платон Андрэевіч вярнуўся ў Ярашова. Маці і жонка памерлі, дзеці раз'ехаліся. Жыў адзінока, доўга цяжка хварэў. Пачаў занатоўваць свае ўспаміны, выйшаў на магістральную тэму сваёй творчасці — ГУЛАГ. Пісаў на беларускай і рускай мовах. Частка яго рукапісных твораў была выкрадзена з хаты. Літаратурная спадчына паэта 1952—1962 гадоў была выдадзена ўжо пасмяротна.
Памёр 28 верасня 1962 года ў Ярашове.
Сям'я
У шлюбе меў дачку Ірыну (1929—2005), якая і Івана (1936—2014).
Дзяніс Аляксеевіч Рутэнка
Дзяні́с Рутэ́нка (нар., , БССР) — беларускі гандбаліст, правы крайні. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2003—2018). Брат гандбаліста Сяргея Рутэнкі.
Кар’ера
Упершыню згуляў за зборную Беларусі 6 снежня 2003 года супраць зборнай Румыніі.
У 2008 годзе вярнуўся ў Мінск, дзе выступаў за «Дынама». З дынамаўцамі ён пяць разоў станавіўся чэмпіёнам Беларусі і двойчы перамагаў у Кубку, а на міжнароднай арэне выходзіў у чвэрцьфінал Кубка ЕГФ 2011/12 і плэй-оф Лігі чэмпіёнаў ЕГФ 2012/13. Пасля расфарміравання клуба перайшоў у сакавіку 2014 года ў БГК імя Мяшкова, з якім у гэтым жа сезоне выйграў чэмпіянат і кубак краіны.
У ліпені 2019 года стаў іграком мінскага СКА. У маі 2020 года завяршыў кар’еру.
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісаў адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Ярва-Яані (воласць)
Ярва-Яаані (Järva-Jaani) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа.
Плошча воласці — 126 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 1760 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Ярва-Яані.
Харэй
Харэй (ορεῖος— танцавальны) — двухскладовы вершаваны памер, стапа якога ўтрымлівае доўгі і наступны кароткі (у квантытатыўным вершаскладанні) ці націскны і наступны за ім ненаціскны (у сілаба-танічным вершаскладанні) склады.
Прыклад харэя
Чатырохстопны: Гэй, на|перад|, покі| сэрца| Б'ецца|, рвецца| на пра|стор... (Янка Купала)
Кузмішке (Казіцішкіская сянюнія)
Ку́змішке (Kuzmiškė), традыцыйная беларуская назва — Кузьмішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Казіцішкіса. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Куб (значэнні)
Куб — шматзначны тэрмін:
Роўнапаскораны рух
Роўнапаскораны рух — рух цела, пры якім вектар паскарэння, г.зн. паскарэнне пастаяннае як па модулю, так і па кірунку.
Прыкладам такога руху з’яўляецца рух цела, якое кінулі пад вуглом \alpha да гарызонта ў аднародным полі сілы цяжару: цела ляціць з паскарэннем свабоднага падзення, накіраваным вертыкальна ўніз.
Пры роўнапаскораным руху па прамой скорасць цела вызначаецца формулай:
Вацлаў Раманоўскі
Вацлаў Раманоўскі ( (паводле іншых крыніц — у 1891) — пасля 1939) — каталіцкі святар заходняга абраду, удзельнік беларускага хрысціянскага руху XX стагоддзя, душпастыр.
Роўнапаскораны рух
Ведаючы, што, знойдзем формулу для вызначэння каардынаты x:
Вацлаў Раманоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся ў Сумілішскай воласці Віленскай губерні. Паходзіў з сялянскай сям’і: бацькі — Станіслаў і Міхаліна (з дому Міглікаў) Раманоўскія.
У 1908 годзе здаў экзамен на званне аптэкарскага вучня пры экзаменацыйнай камісіі Віленскай навучальнай акругі. Скончыў духоўную каталіцкую семінарыю ў Вільні (1913). Падчас вучобы прымаў удзел у працы культурна-асветнага гуртка беларусаў-семінарыстаў. Пасвячоны ў святары 16 чэрвеня 1913 года ў Вільні.
Душпастырскую дзейнасць пачаў у 1913 годзе на пасадзе вікарыя ў Троках. З 1922 года — пробашч у парафіі Германішкі Лідскага дэканата. Матэрыяльна падтрымліваў выданне каталіцкай газеты «Biełarus». З 1936 года працаваў на пасадзе пробашча ў парафіі Парэчча Віленскай архідыяцэзіі.
NGC 4584
NGC 4584 (іншыя абазначэнні — UGC 7803, MCG 2-32-162, ZWG 70.199, VCC 1757, NPM1G +13.0312, PGC 42223) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вікалунга
Вікалунга (Vicolungo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Абу-Гараб
Абу-Гараб — пірамідальны храм сонечнага бога Ра ў старажытнаегіпецкім Мемфісе, на беразе Абусірскага возера. Гісторыкі прымяркоўваюць яго ўзвядзенне да кіравання фараона Ніўсера (2400-я гады да н. э.), які актыўна добраўпарадкоўваў бліжэйшыя кварталы Мемфіса. Помнік быў упершыню грунтоўна даследаваны нямецкімі спецыялістамі з Егіпецкага музея ў 1898–1901 гадах.
Храм складаўся з дзвюх частак — дольнай і горнай. Першая з іх у наш час затоплена і мала даступная для археалагічнага даследавання. Адметнымі рысамі храма былі абеліск і дзевяць рэзервуараў невядомага прызначэння (магчыма, выкарыстоўваліся для збору ахвярнай крыві). На сценах храма намаляваны хеб-сед Ніўсеры і стварэнне свету богам Ра. З паўднёвага боку Абу-Гараба вучоныя выявілі сонечную ладдзю.
Дубраўка (Капланецкі сельсавет)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Ваенны ардынарыят Славакіі
Ваенны ардынарыят Славакіі (Vojenský rímskokatolícky ordinariát) — ваенны ардынарыят Рымска-Каталіцкай Царквы, які дзейнічае ў Славакіі. Ваенны ардынарыят Славакіі, падпарадкоўваючыся непасрэдна Святому Прастолу, забяспечвае пастырскае акармленне ваеннаслужачых Славацкай арміі і іх сем’яў. Кафедральным саборам ваеннага ардынарыята Славакіі з’яўляецца сабор Святога Себасцьяна ў Браціславе.
Гісторыя
20 студзеня 2003 года Рымскі Папа Ян Павел II выдаў булу Spiritalem progressionem, якой заснаваў Ваенны ардынарыят Славакіі.
Баербург
Баербург — замак на левым беразе Нёмана пабудаваны Ордэнам у 1337 г. адначасова з некалькімі інш. замкамі падчас вялікага пахода на Літву. Размяшчаўся амаль роўна паміж Рагнітай і Коўнам, каля Вялены. Планаваўся як сталіца Літвы, быў умацаваны трыма кольцавымі валамі, узброены агнястрэльнай зброяй, на той час навіной у вайсковай справе. У замку быў касцёл — планаваны як кафедральны.
Тарантулы
Тарантулы (Lycosa) — род буйных ядавітых аранеаморфных павукоў з сямейства павукоў-ваўкоў (Lycosidae). Даўжыня цела буйных прадстаўнікоў дасягае 3,5 см.
Словам «тарантул» па памылцы часта пазначаюць многіх буйных павукоў, у прыватнасці птушкаедаў, што ўносіць пэўную блытаніну.
Тарантулы жывуць у засушлівых раёнах: стэпах, пустынях. Днём яны хаваюцца ў вертыкальных норках, глыбіня якіх даходзіць да 60 см. Уначы павукі выбіраюцца на паверхню і актыўна перамяшчаюцца па зямлі, палюючы на насякомых. Тарантулы ня плятуць лоўчых сетак і выкарыстоўваюць павуцінне толькі ў якасці пакрыцця сцен норкі і пры будаўніцтве яйкавага кокана.
Як і ў іншых павукоў, у канечнасцях тарантулаў прысутнічаюць толькі цягліцы-згібальнікі: разгінанне адбываецца пад ціскам гемалімфы. У сувязі з гэтым паранены павук робіцца млявым.
Спаск (Карагандзінская вобласць)
Спаск — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Курмінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 32 км на ўсход ад раённага цэнтра, цэнтра горада Абай. Код КАТА — 353263300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 145 чалавек (76 мужчын і 69 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 73 чалавекі (38 мужчын і 35 жанчын).
Герб Камеруна
Герб Камеруна складаецца з шчыта з надпісамі вышэй і ніжэй яго. За шчытом два перасечаны фасцыі. Шчыт мае колер такі ж як і сцяг Камеруна, у цэнтры размешчана схематычна карта краіны. Шалі правасуддзя, накладзеных-над карты краіны.
Надпіс унізе паведамляе аб назве краіны, і дата абвяшчэння незалежнасці на французскай. Верхняя надпіс змяшчае нацыянальны дэвіз: Paix, Travail, Patrie. Фасцыі з'яўляюцца сімвалам улады ў рэспубліцы, а шалі правасуддзя ўяўляюць правасуддзе.
Дэйр эль-Бахры
Першыя важныя знаходкі ў Дэйр эль-Бахры былі зроблены Гастонам Масперо ў 1881 г. Наступнымі даследаваннямі былі адкрыты тры памінальныя храмы, якія належаць фараонам Ментухатэпу II (XXI ст. да н.э., абнесены каланадай і ўвянчаны пірамідай), Хатшэпсут (XV ст. да н.э., на трох тэрасах з гіпастылем) і Тутмасу III (XV ст. да н.э.).
, цара XI дынастыі (2050 да н.э.), складаўся з камернай грабніцы і піраміды, размяшчаўся ў дакладна спланаваным ансамблі з каланад і тэрас. , XVIII дынастыі (1480 да н.э.) аналагічнай планіроўкі, але без піраміды; знакаміты сваімі рэльефамі, адзін з якіх выяўляе гандлёвую экспедыцыю ў Пунт. Ад, цара XVIII дынастыі, засталіся толькі рэшткі.
Разам з іншымі помнікамі Фіваў ахоўваецца як помнік Сусветнай спадчыны.
Храм Хатшэпсут
Памінальны храм жанчыны-фараона Хатшэпсут у старажытнасці называўся Джэсер Джэсеру — «Найсвяшчэннейшы са свяшчэнных». Ён будаваўся на працягу 9 гадоў — з 7-га (меркавана, 1482 да н.э.) па 16-ы (1473 да н.э.) год кіравання царыцы. Яго архітэктарам быў Сенмут, і, хоць храм шмат у чым паўтараў храм фараона Сярэдняга царства Ментухатэпа II, які знаходзіцца побач, але яго велічныя калоны ўражваюць уяўленне і ў нашы дні. У свой час, гэты храм быў шмат у чым унікальны, дэманструючы бездакорную гармонію архітэктурнага комплексу за 1000 гадоў да ўзвядзення Парфенона ў Афінах.
Джэсер Джэсеру складаўся з трох вялікіх тэрас, упрыгожаных порцікамі з беласнежнымі вапняковымі протадарычнымі калонамі. У цэнтры тэрасы былі падзелены масіўнымі пандусамі, якія вядуць наверх, да свяцілішча храма. Тэрасы храма былі ўпрыгожаны шматлікімі ярка распісанымі асірычнымі пілястрамі царыцы, яе ўкленчанымі каласальнымі статуямі і сфінксамі, многія з якіх захоўваюцца ў зборах Егіпецкага музея ў Каіры і музея Метраполітэн у Нью-Ёрку. Да першай з тэрас вяла доўгая алея паліхромных пясчанікавых сфінксаў царыцы, абсаджаная завезенымі з Пунта міравымі дрэвамі. Сфінксы знаходзіліся з двух бакоў дарогі шырынёй прыблізна ў 40 метраў, якая вядзе ад ніжняй тэрасы храма да мяжы пустыні і арошаных палёў даліны Ніла, дзе быў узведзены гіганцкі пілон. Апроч самой царыцы, комплекс у Дэйр-эль-Бахры быў прысвечаны Амону-Ра, абагаўлёнаму бацьку Хатшэпсут Тутмасу I, правадыру ў замагільны свет Анубісу і Хатхор Іментэт — валадарцы некропаляў Заходніх Фіваў і вялікай абаронцы памерлых. Перад самім храмам быў разбіты сад з экзатычных дрэў і хмызнякоў, выкапаны Т-падобныя басейны.
Унікальныя рэльефы храма ў Дэйр-эль-Бахры, хвалюючыя найвышэйшым узроўнем свайго выканання, апавядаюць пра асноўныя падзеі царствавання Хатшэпсут. Так, на сценах порціка ніжняй тэрасы намалявана дастаўка абеліскаў царыцы з Асуана ў Карнак і рытуальныя сцэны, звязаныя з ідэяй аб’яднання Верхняга і Ніжняга Егіпта. Рэльефы другой тэрасы апавядаюць пра чароўны саюз бацькоў Хатшэпсут — бога Амона і царыцы Яхмес і пра знакамітую ваенна-гандлёвую экспедыцыю ў далёкую краіну Пунт, падрыхтаванай царыцай на 9-м годзе кіравання. Ідэя адзінства Абедзвюх зямель сустракаецца яшчэ раз на парэнчах пандуса, які злучае другую і трэцюю тэрасы храма. Ніжнія падножжы гэтай лесвіцы ўпрыгожаны скульптурнымі выявамі гіганцкай кобры — сімвала багіні Уаджэт, — хвост якіх паднімаўся ўгару па верхняй частцы парэнчаў. Галаву змяі, якая ўвасабляе заступніцу Ніжняга Егіпта Уаджэт, сваімі крыламі апраўляе сокал Хор Бехдэцкі, бог-заступнік Верхняга Егіпта.
Па краях другой тэрасы размешчаны свяцілішчы Анубіса і Хатхор. Абодва свяцілішча складаюцца з 12-калонных гіпастыльных зал, размешчаных на тэрасе, і ўнутраных памяшканняў, якія паглыбляюцца ў глыб скалы. Капітэлі калон свяцілішча Хатхор былі ўпрыгожаны пазалочанымі абліччамі багіні, накіраванымі на захад і ўсход; на сценах свяцілішча намалявана сама Хатшэпсут, якая п’е чароўнае малако з вымя свяшчэннай каровы Хатхор. Верхняя тэраса храма была прысвечана багам, якія падаравалі жыццё Егіпту, і самой Хатшэпсут. Па баках цэнтральнага двара трэцяй тэрасы размешчаны свяцілішчы Ра і бацькоў Хатшэпсут — Тутмаса I і Яхмес. У цэнтры гэтага комплексу размешчана Святая Святых, свяцілішча Амона-Ра, якое было самай галоўнай і самай патаемнай часткай усяго храма Дэйр-эль-Бахры.
Растрэл турыстаў у Дэйр-эль-Бахры
Раніцай 17 лістапада 1997 года група ісламісцкіх тэрарыстаў расстраляла наведвальнікаў храма Хатшэпсут у Дэйр-эль-Бахры. Загінула 62 чалавека: чацвёра егіпцян і 59 замежных турыстаў.
Карэда (воласць)
Карэда (Kareda) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ярвамаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 91 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 803 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Пээтры.
Георгій Пятровіч Давідзюк
Георгій Пятровіч Давідзюк (нар. 5 ліпеня 1923, в. Камень-Шляхецкі, Палескае ваяводства, Польшча) — беларускі сацыёлаг, прафесар, заслужаны работнік БДУ, стваральнік першага ў СССР «Слоўніка прыкладной сацыялогіі».
Біяграфія
Георгій Пятровіч Давідзюк нарадзіўся ў Польшчы, у вёсцы Камень-Шляхецкі 5 ліпеня 1923 года. Да вайны ён скончыў 2 класа гімназіі ў Кобрыне. Потым пачалася вайна. Георгій Пятровіч пайшоў на фронт. У 1942 годзе ўзначаліў аддзяленне партызан і атрымаў першае раненне ў адкрытым баі з нямецкай ротай пад Ганцавічамі У маі 1943 года быў прыняты ў партыю. У гэтым жа годзе стаў камандзірам партызанскай роты. У 1944 годзе падчас штурму пераправы ў в. Зарэчча атрымаў сур’ёзнае раненне і быў спісаны з фронту.
Пасля вайны працаваў у адміністрацыйных установах, у тым ліку быў загадчыкам аддзела культуры Брэсцкага гарвыканкама і адначасова вучыўся ў вячэрняй школе, у педінстытуце. У 1961 г. У свет выйшла першая кніга Г. П. Давідзюка  «Асноўныя рысы сучаснага рэвізіянізму», якую моцна раскрытыкавалі ў праўладнай югаслаўскай газеце «Барацьба»,  абвінавачваючы ў паклёпе на югаслаўскае кіраўніцтва, у тым ліку і на Іосіпа Броз Ціта. У 1952 г. Г. Давідзюк скончыў Мінскі педагагічны інстытут ім. М. Горкага.
Пасля абароны кандыдацкай дысертацыі (1959) перайшоў на навуковую працу. З 1962 па 1973 г. працаваў у Інстытуце філасофіі АН Беларусі загадчыкам аддзела сацыялагічных даследаванняў. У 1967 г. Г. П. Давідзюк выступае адным з стваральнікаў Праблемнай навукова-даследчай лабараторыі сацыялагічных даследаванняў. У 1968 г. у свет выйшла яго кніга "Крытыка тэорыі адзінага індустрыяльнага грамадства ", якая атрымала высокую ацэнку маскоўскіх сацыёлагаў. У 1969 г. Георгій Пятровіч абараніў доктарскую дысертацыю на тэму: «Крытыка тэорыі» адзінага індустрыяльнага грамадства ". У 1973 г. Г. П. Давідзюк перайшоў на працу ў БДУ.