cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларускі рок
1990-я гады
З’явай становіцца гурт «Ляпіс Трубяцкі», першы паўнавартасны альбом якога «Ранетое сердце» (1996) робіць гурт папулярным у Беларусі, а наступны альбом «Ты кинула» (1998) прыносіць славу на ўсёй постсавецкай прасторы. У 1990-х гадах у прафесійных музыкаў прачынаецца цікавасць да фальклору. З’яўляюцца музычныя калектывы, якія сінтэзуюць традыцыйнае інструментальнае выканальніцтва Беларусі з рок-музыкай. Ва ўжытак уваходзяць такія інструменты, як дуда, дудка, жалейка, гуслі, варган, акарына, ліра. Найбольш яркімі прадстаўнікамі такога эксперыментальнага фалькларызму сталі: «Палац», «Юр’я», KRIWI, «Бан-Жвірба», этна-трыа «Троіца». Яны змаглі атрымаць прызнанне сярод прафесіяналаў і аматараў народнага мастацтва.
Сумесныя альбомы
У канцы 1990-х гадоў у беларускай рок-музыцы мела месца такая з’ява, як сумесныя альбомы. Гэта былі не проста зборнікі. У кожнага альбома была свая канцэпцыя. Першым такім праектам стаў «Народны альбом» (1997), ідэю якога прыдумаў мастак Міхал Анемпадыстаў. Альбом быў прысвечаны міжваеннаму перыяду Заходняй Беларусі, а ўсе песні ў ім былі стылізаваны пад народныя. У запісе прынялі ўдзел: Лявон Вольскі, Кася Камоцкая, Аляксандр Памідораў, Зміцер Вайцюшкевіч і іншыя. Альбом меў вялікі поспех, польская Gazeta Wyborcza назвала «Народны альбом» у 1997 годзе «Падзеяй года» ў Польшчы.
Пазней з’явіліся і іншыя сумесныя альбомы, але такога поспеху як «Народны альбом» яны не мелі: альбом калядных песень «Сьвяты вечар 2000» (1999), альбом прысвечаных Беларусі песень «Я нарадзіўся тут» (2000), альбом з песнямі на вершы паэта і пісьменніка Уладзіміра Караткевіча «Скрыпка дрыгвы» (2001).
2000-я гады
Гурт Бі-2 з’явіўся яшчэ ў канцы 1980-х гадоў. У пачатку 1990-х гадоў Шура і Лёва пераехалі з Беларусі ў Ізраіль, затым у Аўстралію, а ў канцы 1990-х гадоў перабраліся ў Расію. У гэты час некалькі песень Бі-2 трапілі на расійскія радыёстанцыі, але сапраўдны поспех да гурта прыйшоў, калі песня «Полковнику никто не пишет» трапіла ў фільм «Брат 2» (2000) Аляксея Балабанава.
У 2001 годзе Лявон Вольскі паралельна N.R.M. заснаваў гурт «Крамбамбуля». Новы гурт павінен быў стаць вясёлым і забаўляльным, у адрозненне ад N.R.M., які быў сур’ёзным праектам. Група адразу ж стала папулярнай. За першыя 2,5 гады існавання «Крамбамбуля» выдала тры альбомы, з якіх выйшла некалькі хітоў. У гэты час супрацоўнічалі з гуртом Сяргей Міхалок («Ляпіс Трубяцкі») і Аляксандр Кулінковіч (Neuro Dubel). Адначасова набірае папулярнасць малады гурт B:N:, які працягвае музычныя традыцыі N.R.M. У пачатку 2000-х гадоў сольную кар’еру пачаў Зміцер Вайцюшкевіч, які ў 1990-х гадах іграў у гуртах «Палац» і KRIWI. Цяпер жа Вайцюшкевіч выступаў сольна альбо са сваім гуртом WZ-Orkiestra. Першы час Зміцер выкарыстаў псеўданім Тодар. У гэты ж час пачынаюць граць такія гурты, як «Дай дарогу!», «Без Билета», ##### (5diez), «Аддис Абеба», J:морс, якія пазней стануць вядомымі.
Гурт «Ляпіс Трубяцкі» ў 2007 годзе выпускае знакавы для сваёй творчасці альбом «Капитал». На гэтым альбоме змяняецца музыка гурта. З «Капиталом» звязана новая хваля папулярнасці «Ляпіса Трубяцкога».
У 2000-я гады на беларускай музычна-тэатральнай сцэне з’яўляецца рок-опера ў рэпертуары Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра. Да гэтага спробы стварэння рок-оперы рабіліся ў 1970-я гады.
2010-я гады
У пачатку 2011 года з-за ўнутраных супярэчнасцей музыкамі N.R.M. з гурта быў выключаны яе лідар Лявон Вольскі. Без Вольскага гурт стаў «дазволеным» і правёў тур па Беларусі, затым музыкі выпусцілі альбом і прынялі ўдзел у адборы на «Еўрабачанне-2013». Падобныя паводзіны былі неадназначна ўспрыняты фанатамі і паступова дзейнасць гурта сышла на нішто. Лявон Вольскі пачаў сольную кар’еру. Акрамя сольных альбомаў ім быў запісаны і адзін альбом з «Крамбамбуляй». Музычныя крытыкі аднагалосна прызналі «Чырвоны штраль» адным з найлепшых альбомаў гурта. За адсутнасцю магчымасці выступаць дома прэзентацыі альбомаў Вольскага праходзяць у Вільнюсе. Амбасада Літвы ў такіх выпадках ішла насустрач і выдавала бясплатныя візы гледачам.
Некаторыя музыкі атрымліваюць прызнанне за мяжой. Гурт «Петля Пристрастия» расійскі часопіс «Афіша» называе «адным з наймацнейшых сучасных рускамоўных рок-гуртоў». Сярэдневяковы фолк-рок-гурт «Стары Ольса», які грае старадаўнія беларускія песні часоў Вялікага Княства Літоўскага, становіцца вядомым у Амерыцы дзякуючы відэа на YouTube, на якім музыкі выконваюць песню гурта Metallica. З гэтага моманту «Стары Ольса» перыядычна гастралюе па ЗША.
У пачатку 2017 года на тэлеканале «Белсат» (спадарожнікавы беларускамоўны канал, вяшчае з Польшчы) з’явілася музычная праграма «Belsat Music Live». У студыю праграмы прыходзяць розныя беларускія музыкі, якія адказваюць на пытанні вядучых і выконваюць некалькі песень. У праграме бываюць і рок-музыкі, у тым ліку і забароненыя.
У 2018 годзе гурт Nizkiz выпускае кліп на песню «Небяспечна», які стаў адным з першых беларускамоўных музычных відэа, якое перакрочыла адзнаку ў 1 мільёнаў праглядаў на YouTube.
Беларускі рок пасля 2020 года
Пасля выбуху масавых пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе многія рок-музыкі далучаліся да пратэстоўцаў, публічна падтрымлівалі іх , запісвалі пратэстныя трэкі. Пасля гэтага наступілі рэпрэсіі, якія прымусілі беларускую рок-сцэну масава выехаць з Беларусі, а магчымасць даваць канцэрты ўнутры краіны практычна знікла.
З пачаткам новай актыўнай фазы вайны ва Украіне ў 2022 годзе Сяргей Міхалок абвясціў аб адраджэнні праекту «Ляпіс Трубяцкі», але з новым складам. Адразу з перазапускам быў абвешчаны дабрачынны еўрапейскі тур у падтрымку Украіны.
Беларускі рок і беларуская палітыка
Як паказвае гісторыя, канфлікты паміж рок-музыкамі і ўладамі назіраюцца яшчэ прынамсі з 1980-х гадоў, але праблема цэнзуры працягвае заставацца актуальнай і пасля набыцця Беларуссю незалежнасці. Даследчыкі паведамлялі ў 2006 годзе, што «незалежнае стварэнне музыкі ў Беларусі сёння становіцца ўсё больш цяжкім і рызыкоўным прадпрыемствам» і што беларускі ўрад «аказвае ціск на „неафіцыйных“ музыкантаў, у тым ліку забараняе доступ да афіцыйных сродкаў масавай інфармацыі і навязвае жорсткія абмежаванні на канцэрты».
У 2001 годзе стаў вядомы чарговы чорны спіс з музыкаў, якім было забаронена даваць канцэрты па Беларусі; сярод іх апынуліся гурты «Крама», «Крамбамбуля», «Ляпіс Трубяцкі», N.R.M., Naka, Neuro Dubel, «Палац», Зміцер Вайцюшкевіч ды іншыя.
21 ліпеня 2004 года ў Мінску на плошчы Бангалор прайшоў дазволены ўладамі мітынг апазіцыі, прысвечаны 10-годдзю кіравання Аляксандра Лукашэнкі, а таксама чаканага рэферэндуму, дзе павінна было ставіцца пытанне аб магчымасці для Лукашэнкі пераабірацца на трэці тэрмін. Пасля мітынгу адбыўся рок-канцэрт, пасля якога ўсе яго ўдзельнікі («Палац», Drum Ecstasy, Neuro Dubel, N.R.M., Зміцер Вайцюшкевіч, Zet і Pomidor/OFF) трапілі пад забарону. Песні музыкаў зніклі з эфіраў радыёстанцый, самі яны перасталі згадвацца ў прэсе і на тэлебачанні, але галоўнае — музыкі больш не маглі атрымаць дазвол на правядзенне канцэртаў. З-за немагчымасці выступаць дома значная частка апальных гуртоў стала выступаць у Польшчы або ва Украіне. Асноўнай пляцоўкай у Польшчы па-ранейшаму заставаўся фестываль беларускай музыкі «Басовішча». Гурты N.R.M. і «Крамбамбуля» выступалі на Майдане падчас Аранжавай рэвалюцыі. У Варшаве з 2006 года штогод праходзіць серыя канцэртаў «Салідарныя з Беларуссю» ў падтрымку правоў чалавека ў суседняй краіне. На гэтыя канцэрты рэгулярна запрашаюцца беларускія музыкі. У Польшчы і Украіне сталі з некаторай цікавасцю ставіцца да беларускамоўнай музыцы, у адрозненне, напрыклад, ад Расіі, куды змаглі прабіцца толькі некалькі рускамоўных гуртоў. Аднак, як бы тое ні было, забарона музыкам выступаць у сябе на радзіме негатыўна адбілася на развіцці беларускай рок-музыкі.
З іншага боку, у гэты час з’яўляюцца новыя гурты (Indiga, P.L.A.N., IQ48, «Глюкі»), якія могуць выступаць, бо яны не ў канфлікце з уладамі, але пры гэтым іх песні могуць быць нават больш «антырэжымныя», чым у «старых». На дзяржаўным тэлебачанні ў гэты час рок-музыка прадстаўлена апалітычнымі J:морс і хрысціянскім гуртом «Новы Іерусалім». У 2007 годзе музыкі з «чорнага спісу» правялі сустрэчу з намеснікам кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Алегам Праляскоўскім, які паабяцаў зняць забарону на выступы пры ўмове, што рокеры больш не будуць спяваць на мітынгах апазіцыі.
У канцы снежня 2010 года ў Беларусі прайшлі чарговыя прэзідэнцкія выбары, пасля якіх адбыліся акцыі пратэсту. Большасць кандыдатаў у прэзідэнты апынулася ў турме. Ужо ў пачатку сакавіка 2011 года з’явіўся новы «чорны спіс», куды былі ўключаныя дзеячы культуры, якія так ці інакш выказалі падтрымку палітычным зняволеным. Новы спіс аказаўся больш шырокім, чым першы, акрамя музыкаў у яго ўвайшлі таксама пісьменнікі, паэты, мастакі і кінарэжысёры. У спіс патрапілі таксама і замежнікі. Рок-музыкі ў спісе апынуліся тыя ж, што і ў мінулы раз, плюс «Крама», «Ляпіс Трубяцкі», «Крамбамбуля» і Naka.
З 2004 года і да 2015 года прадстаўнікі ўлады адмаўлялі існаванне якіх-небудзь «чорных спісаў». Музыкі заяўляюць, што канцэрты адмяняюцца без тлумачэння прычын. Адной з прычын скасавання называецца пункт 5 раздзелу 2 указа № 257. У гэтых умовах музыкі паведамляюць, што ім даводзіцца праводзіць падпольныя канцэрты.
Удзел у міжнародных конкурсах
Прадстаўнікі беларускага року ўдзельнічаюць у «Еўрабачанні». Так, N.R.M. прымала ўдзел у адборы на «Еўрабачанне-2013». У 2012 годзе прадстаўнікамі краіны на «Еўрабачанні» стаў рок-гурт Litesound. У 2017 годзе Беларусь на «Еўрабачанні-2017» прадстаўляў інды-гурт NaviBand, якая прайшоў у фінал конкурсу, дзе заняў 17-е месца. Песня «Гісторыя майго жыцця» стала першай песняй на беларускай мове, якая была выканана на конкурсе песні «Еўрабачанне».
Нумарацыя дамоў
Нумарацыя дамоў — спосаб прысваення дамам нумароў. Нумар дома — ідэнтыфікатар будынка, унікальны ў некаторай наваколлі (на вуліцы, у квартале, раёне), які з'яўляецца часткай адраса.
Як правіла, нумар дома з'яўляецца лікам, да якога часам дадаецца літара (літарны індэкс), нумар корпуса, будынка або нумар праз дроб.
Самым распаўсюджаным спосабам нумарацыі з'яўляецца нумарацыя ўздоўж вуліцы. Пры гэтым дома нумаруюць па парадку, альбо па адлегласці ад пачатку вуліцы.
Розныя сістэмы нумарацыі дамоў у свеце
Самая распаўсюджаная схема нумарацыі дамоў у свеце ставіцца да еўрапейскай схемы, калі няцотныя нумары знаходзяцца на адным баку вуліцы, а цотныя на супрацьлеглым, а нумарацыя ўзрастае ад цэнтра. Гэтая схема ўпершыню была ўжытая ў 1805 годзе ў Францыі. Пачынаючы з сярэдзіны XIX стагоддзя, з прычыны сваёй выгоды, распаўсюдзілася па ўсім краінам Еўропы і іх былым калоніям. У цяперашні час паступова выцясняе архаічныя не звязаныя паміж сабой нумарацыі дамоў на адной вуліцы. Напрыклад, новыя вуліцы ў Паўднёвай Карэі нумаруюцца па еўрапейскай схеме. Улады Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў прынялі рашэнне перанумараваць дома ў адпаведнасці з еўрапейскай схемай.
Нумарацыя дамоў ў Еўропе
Нумарацыя дамоў служыць адназначнай ідэнтыфікацыі будынка ў межах вуліцы або населенага пункта. У Германіі, Аўстрыі і Швейцарыі нумарацыя вызначаецца камунай. Абавязак маркіроўкі будынка шчытом з нумарам (аншлагам) у Германіі вызначаецца § 126 пункта 3 Будаўнічага закона.
Часта для абазначэння на будынку яго нумара (у залежнасці ад мясцовых правілаў) выкарыстоўваюць металічныя пласціны нармаваных памераў, пакрытыя эмаллю. Выкарыстанне асветленых нумарных знакаў на дамах шырока распаўсюджана, і ў Берліне яны з 1975 года абавязковыя.
У Еўропе найбольш распаўсюджаная схема нумарацыі дамоў, пры якой на адным баку дарогі размяшчаюцца будынкі з павялічэннем няцотнымі нумарамі, пачынаючы з 1, а на іншы — з павелічэннем цотнымі нумарамі, пачынаючы з 2, а часам і з 0. Няцотныя нумары, як правіла, знаходзяцца на левай баку дарогі, у напрамку ўзрастання лікавых значэнняў нумароў. Нумарацыя часцей за ўсё пачынаецца ў цэнтры населенага пункта. Для «дадатковых» будынкаў (флігеляў, карпусоў, будынкаў) часта выкарыстоўваюць літары A, B і г. д. (лацінскі алфавіт; у Іспаніі і Францыі таксама прымяняюцца абазначэння біс, цёр, кватэра). Будынкі, якія існавалі асобна, але затым аб'яднаныя, могуць нумаравацца толькі адным з ранейшых нумароў, або аб'яднаць раней якія выкарыстоўваліся нумары («13/15»), альбо паказваць дыяпазон адрасоў (напрыклад, «13-17», без уключэння цотных лікаў 14 і 16). Гэта можа адбыцца пры аб'яднанні суседніх зямельных участкаў — напрыклад, пры куплі іх адным уладальнікам ў некалькіх ранейшых.
Брытанскія дамы пачалі нумаравацца з «Паштовага закона (акта)» 1765 года. У сельскай мясцовасці многія дамы маюць уласныя імёны, але не нумарацыю. Прамежкавыя будынкі, як правіла, маюць нумар з літарай A, B, C і г. д., але ёсць некалькі з дробавым нумарам, напрыклад, стары паліцэйскі ўчастак у 20 ½ Camberwell Чэрч-стрыт. Да пачатку-сярэдзіны дзевятнаццатага стагоддзя ў Англіі было прынята прысвойваць нумары дамоў па адным баку дарогі, а затым працягваць яе ў зваротным кірунку па супрацьлеглым. Такі падыход — нумарацыя ўсіх участкаў на адным баку вуліцы запар, працягваючы па гадзіннікавай стрэлцы ўніз на супрацьлеглым баку вуліцы — да гэтага часу існуе, напрыклад, у Пэл-Мэл. Паслядоўная нумарацыя выкарыстоўваецца таксама ў некаторых выпадках, калі забудоўваецца толькі адзін бок дарогі, як у выпадку Crayfield Road, Levenshulme, чый паўднёвы бок — былая чыгунка (у цяперашні час веласіпедная дарожка). Некаторыя мясцовыя ўлады Вялікабрытаніі пазбягаюць колькасці 13 у нумарацыі дамоў, таму што гэта лік лічыцца нешчаслівым.
У Чэхіі дзейнічае яшчэ старая габсбургскай сістэма канскрыпцыйных нумароў. Пры гэтым нумарацыя вырабляецца па чарговасці ўзвядзення будынкаў. Гэта значыць, чым больш будынак, тым менш нумар. У вялікіх гарадах існуюць, да таго ж, дадатковыя нумары для арыентацыі. Канскрыпцыйныя нумары знаходзяцца на чырвоных дошчачках, арыенціровачныя — на сініх.
У Генуі і Фларэнцыі жылыя дамы адзначаны чорнымі (у Фларэнцыі часам таксама сінімі) лікамі, а адміністрацыйныя, офісныя будынкі, як правіла (але не заўсёды), маюць дзве розныя серыі нумароў па кожнай вуліцы.
Расія і краіны былога СССР
У Расіі нумарацыя дамоў існуе з XIX стагоддзя, і з XX стагоддзя моцна не адрозніваецца ад еўрапейскіх стандартаў: амаль заўсёды па адным баку вуліцы размешчаны цотныя нумары, па іншай — няцотныя; нумары ўзрастаюць ад выбару пункту пачатку.
Ранні варыянт нумарацыі — «праваняцотная»: няцотныя нумары знаходзяцца справа, цотныя — злева ад кропкі пачатку вуліцы. Напрыклад, большасць вуліц Санкт-Пецярбурга маюць першапачаткова менавіта «праваняцотную» нумарацыю. Больш позні варыянт — «леваняцотная» нумарацыя: няцотныя нумары — злева, цотныя — справа. Гарады ў цэлым маюць пераважна адзін з гэтых варыянтаў нумарацыі, але часта сустракаюцца выключэнні. Напрыклад, праваняцотны Сімферопаль мае леваняцотную вуліцу Вішнёвую, а леваняцотная Адэса мае праваняцотные Праабражэнскую, Чарняхоўскага, Картамышаўскі, Лазневы, Ламаны завулкі. У выключных выпадках цэлы раён можа цалкам або часткова мець іншы варыянт нумарацыі, чым прынята ў цэлым у горадзе. Так, заходняя частка пасёлка Катоўскага ў Адэсе — леваняцотная, а ўсходняя — праваняцотная; ўмоўнай мяжой служыць праспект Касманаўта Георгія Дабравольскага. Вуліцы, якія перасякаюць праспект Дабравольскага, маюць адпаведны тып нумарацыі ў заходняй і ва ўсходняй ад праспекта часткі; то бок нумары ад праспекта ўзрастаюць ў абодва бакі: пачынаюцца ў заходні бок, і пазней працягваюцца ад праспекта ва ўсходні. Аналагічная сітуацыя назіраецца і ў Кемерава, вуліцы, размешчаныя на правым беразе ракі Томь, маюць пераважна леваняцотную нумарацыю, на левым — праваняцотную.
Першапачаткова для зручнасці паштовых службаў будынкаў, якія знаходзяцца на скрыжаваннях, было прынята прысвойваць нумары ўсіх тых тапанімічных адзінак, на якія гэты будынак трапляў. Такім чынам, у некаторых гарадах, якія рана атрымалі нумарацыю дамоў, дома на рагу вуліц маюць дробавы (двайны) нумар, і знак дробу падзяляе лікавыя значэння нумароў дадзенага будынка па кожнай з вуліц (гл. фота).
Будынкі, якія знаходзіліся на плошчах на стыку двух вуліц, мелі трайную нумарацыю, якая запісвалася праз два дробы. Пазней ад гэтай практыкі было вырашана адмовіцца, а пытанне прысваення нумары спрэчнаму будынка ў кожным выпадку вырашаць асобна.
Катастрофа Fokker 100 пад Алма-Атой
Катастрофа Fokker 100 пад Алма-Атой — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 27 снежня 2019 года. Авіялайнер Fokker 100 авіякампаніі Bek Air выконваў планавы ўнутраны рэйс Z92100 па маршруце Алма-Ата — Нур-Султан, але пры ўзлёце страціў вышыню, прабіў бетонную агароджу і ўрэзаўся ў жылы дом у раёне сяла Альмерэк. На яго борце знаходзіліся 98 чалавек (93 пасажыраў і 5 членаў экіпажа); загінулі 12 чалавек.
Нумарацыя дамоў
Расія і краіны былога СССР
Пры пабудове новых будынкаў ім прысвойваюць нумар аднаго з бліжэйшых дамоў з паметкай аб нумары корпуса. Таксама магчыма прысваенне нумара дома з літарай, напрыклад 1а.
Катастрофа Fokker 100 пад Алма-Атой
Самалёт
Fokker 100 (рэгістрацыйны нумар UP-F1007, серыйны 11496) быў выпушчаны ў 1996 годзе (першы палёт здзейсніў 9 красавіка пад тэставым б/н PH-JCP). Аснашчаны двума двухконтурнымi турбарэактыўнымi рухавікамі Rolls-Royce Tay 650-15. 15 красавіка таго ж года быў перададзены авіякампаніі Formosa Airlines, у якой атрымаў бартавы нумар B-12292; ад яе 2 сакавіка 2004 гады перавёўся ў авіякампанію Mandarin Airlines (б/н не змяніўся). 1 лістапада 2009 года быў набыты авіякампаніяй Contact Air (борт D-AFKC), ад яе з 1 верасня 2012 года па 13 ліпеня 2013 года здаваўся ў лізінг авіякампаніі OLT Express Germany.
Нумарацыя дамоў
Расія і краіны былога СССР
У СССР у пасляваенныя гады, у перыяд пачатку масавага будаўніцтва шматкватэрных вышынных дамоў, была прынятая рэкамендацыя, паводле якой уласны нумар дома даецца толькі будынку, які выходзіць на вуліцу, а якія знаходзяцца ўнутры квартала будынка павінны мець дробавы нумар, дадатковы нумар корпуса або нумар з літарай. Далёка не ўсюды яе прытрымліваліся. Напрыклад, на вуліцы Касманаўтаў у Адэсе няцотны бок пранумаравалі з ужываннем гэтага прынцыпу, а цотны — без прымянення. Іншым спосабам з'яўляецца нумарацыя па кварталах. Пры гэтым часта выкарыстоўваецца скразная нумарацыя, дзе кожны квартал мае свой уласны нумар, які таксама з'яўляецца сотнямі нумары дома. Такім чынам, напрыклад, дом нумар 1507 азначае, што гэта сёмы дом у пятнаццатым квартале. Напрыклад, у горадзе Ціхвіне Ленінградскай вобласці кожны мікрараён, аддзелены чатырма вуліцамі, мае ўласнае імя і ўласную нумарацыю дамоў. Аналагічная нумарацыя (па карпусам — нумар мікрараёна ў адрас не ўваходзіць), за некаторым выключэннем, прынятая ў маскоўскім Зеленаградзе (Зеленаградскай адміністрацыйнай акрузе).
У Калінінградзе прынята нумараваць не будынка, а пад'езды, такім чынам, першая кватэра першага пад'езда у пачатку вуліцы ў дакументах будзе мець выгляд: ''д. 1 кв. 1, першая кватэра ж другога пад'езда — д. 3 кв. 1'' (дзяленне на цотны і няцотны бок вуліцы ў Калінінградзе агульнапрынятае). На «пярэднім» баку шматпад'езднага будынка (не на фасадзе, а на тым баку, які звернуты да праезнай часткі вуліцы, гэта можа быць і тарэц будынка) — таблічка, напрыклад: Ленінскі праспект, 52-58 (па цотнаму/няцотнаму нумары на кожны пад'езд). Непасрэдна нумар дома пішацца над пад'ездам — 52, 54, 56, 58. Для шматпад'ездных будынкаў, асабліва калі яны размешчаны перпендыкулярна самай вуліцы, тарцом да яе праезнай часткі, магчымая такая нумарацыя дамоў: першы пад'езд — дом 74а, другі пад'езд — дом 74б і гэтак далей. А шыльда на самім будынку — вул. Кіеўская, 74а-74е (шасціпад'ездны будынак).
На вельмі доўгіх дарогах таксама можа быць выкарыстана прыгарадная сістэма нумарацыі кіламетровых зон (як у аўстралійскай сістэме адрасавання сельскіх раёнаў). Напрыклад, 9-ы км Воткінскай шашы і Шабердзінскі тракт, 7-ы км.
Катастрофа Fokker 100 пад Алма-Атой
Экіпаж і пасажыры
Склад экіпажа рэйса Z92100 быў такім :
Нумарацыя дамоў
Аўстралія
У Аўстраліі большасць адрасоў паказваюцца гэтак жа, як і ў Еўропе (няцотныя нумары па левым баку вуліцы, цотныя — па правай). Вельмі доўгія вуліцы (напрыклад, Parramatta Road ў Сіднэі) могуць мець больш складаную сістэму нумарацыі: пры перасячэнні мяжы раёна або прыгарада нумары перастаюць расці і пачынаюцца з 1 або 2 зноўку. Таму нумары дамоў на доўгай вуліцы могуць паўтарацца. У сельскіх раёнах, дзе адлегласць паміж дамамі можа быць вельмі вялікім, нумарацыя грунтуецца на адліку дзясяткаў метраў. Так, ферма, размешчаная ў 2300 метраў ад пачатку вуліцы, па правай баку, можа мець нумар 230.
Тымор
Тымор — востраў у паўднёвай частцы Малайскага архіпелага, падзелены паміж дзвюма незалежнымі дзяржавамі: Усходнім Тыморам і Інданезіяй.
Катастрофа Fokker 100 пад Алма-Атой
Храналогія падзей
У 07:21 рэйс Z92100 вылецеў з Алма-Аты, але ўжо праз хвіліну (у 07:22) пазнака рэйса знікла з радараў, трывога была абвешчаная ў 07:25. Выклік на пульт 103 паступіў у 07:43.
Тымор
Плошча вострава 30,8 тыс. км². Назва з'яўляецца варыянтам імя «Цімур», што на малайскай азначае «ўсход»; назва вострава адлюстроўвае той факт, што ён знаходзіцца на ўсходнім канцы ланцуга астравоў. Рэльеф пераважна гарысты, сустракаюцца гразевыя вулканы. Клімат субэкватарыяльны мусонны. Раслінны свет у выглядзе трапічных мусонных лясоў і высакатраўнай саванны.
Нумарацыя дамоў
Японія
У Японіі нумары дамоў не маюць ніякай сувязі з іх месцазнаходжаннем — нумарацыя вырабляецца ў парадку забудовы.
Катастрофа Fokker 100 пад Алма-Атой
Храналогія падзей
Першымі на месца катастрофы прыбылі супрацоўнікі аэрапорта Алматы — служба пошукавага і аварыйна-выратавальнага забеспячэння, служба авіяцыйнай бяспекі і медыцынская служба. Пачаліся мерапрыемствы па эвакуацыі пасажыраў. Параненых перавозілі ў медыцынскі пункт аэрапорта, дзе ім аказвалася экстраная медыцынская дапамога. На месца падзення рэйса 2100 прыбытку 16 брыгад хуткай і неадкладнай дапамогі Алмацінскай вобласці (5 з Талгарскага раёна, 6 з Ілійскага раёна, 2 з сяла Баралдай, 3 з Енбекшыказахскага раёна) і 35 брыгад Алма-Аты, якія дастаўлялі параненых у клінікі горада і вобласці. На 16:00 лік загінулых склаў 12 чалавек — 11 пасажыраў і 1 член экіпажа (КПС); усе грамадзяне Казахстана. У розныя медыцынскія ўстановы Алма-Аты былі шпіталізаваны 49 чалавек, з іх 18 — у цяжкім стане.
У сувязі з катастрофай міжнародны аэрапорт Алматы не ўвёў ніякіх абмежаванняў на палёты, усе рэйсы выконваліся ў штатным рэжыме з другой узлётна-пасадачнай паласы.
Рэакцыя
Прэзідэнт Рэспублікі Казахстан Касым-Жамарт Такаеў абвясціў дзень 28 снежня 2019 года днём агульнанацыянальнай жалобы.
Расследаванне
Вядома, што самалёт два разы зачапіў хвастом УПП ужо пасля таго, як былі прыбраны шасі, і змяніў курс рэзка направа.
Абодва бартавыя самапісцы былі знойдзеныя і адпраўленыя на аналіз праз некалькі гадзін пасля катастрофы.
Перад вылетам лайнер прастаяў каля двух дзён на стаянцы. Крылы самалёта абледзянелі, але не апрацоўваліся, што парушыла дзейнасць закрылкі і павялічыла ўзлётную вагу.
ФК Лацыа
«Ла́цыа» (S.S. Lazio) — італьянскі футбольны клуб з горада Рым. Заснаваны ў 1900 годзе. Двухразовы чэмпіён Італіі (1974, 2000), сяміразовы ўладальнік Кубка Італіі. Уладальнік Кубка ўладальнікаў кубкаў УЕФА (1999) і Суперкубка УЕФА (1999).
Каманда была заснавана ў 1900 годзе, і большую частку сваёй гісторыі праводзіць найвышэйшай лігі краіны Серыі A. Клуб меў першы буйны поспех у 1958 годзе, калі перамог у Кубку лігі. У 1974 годзе яны выйгралі свой першы тытул Серыі А. Апошнія 15 гадоў былі самым паспяховым перыядам у гісторыі «Лацыа», калі яны перамаглі ў Кубку ўладальнікаў кубкаў і Суперкубку УЕФА ў 1999 годзе, чэмпіянат Італіі ў 2000 годзе, некалькі кубкаў лігі і дасягнулі да фіналу Кубка УЕФА ў 1998 годзе.
«Лацыа» традыцыйна мае блакітныя кашулі і шорты з белымі шкарпэткамі. Іх стадыён Стадыа Алімпіка мае ўмяшчальнасць у 72 689 чалавек, які яны падзеляюць з «Ромай». «Лацыа» мае даўнюю канкурэнцыю з «Ромай», дэрбі паміж гэтымі клубамі называецца Рымскім дэрбі, супрацьстаянне вядзецца з 1929 года.
Клуб «Лацыа» з’яўляецца спартыўным клубам, які аб’ядноўвае каманды ў сарака спартыўных дысцыплін, больш чым любое іншае спартыўнае аб’яднанне ў свеце.
Гісторыя
Спартыўная арганізацыя «Società Podistica Lazio» была заснавана 9 студзеня 1900 года ў раёне Праці ў Рыме былым ваенным Луіджы Біджарэлі. «Лацыа» з’яўляецца першай футбольнай камандай з Рыма, якая пачала ўдзельнічаць у розыгрышу лігі ў 1912 годзе, як толькі Італьянская федэрацыя футбола стала арганізоўваць чэмпіянаты ў цэнтры і на поўдні Італіі. Клуб у першыя гады існавання лігі выходзіў у фінал плей-оф нацыянальнага чэмпіянату тры разы, але гэтак ніводнага разу не атрымліваў перамогу, прайграўшы ў 1913 годзе клубу «Про Верчэлі», у 1914 годзе — «Казале», а ў 1923 годзе — «Джэноа».
У 1927 годзе клуб быў адзінай буйной рымскай камандай, якая супраціўляўся спробам фашысцкага рэжыму на аб’яднанне ўсіх клубаў горада ў адзіную каманду «Рома». Клуб гуляў у першым сезоне Серыі А, якая была арганізавана ў 1929 годзе, на чале з легендарным італьянскім нападнікам Сільвіа Піёлай. Найвышэйшай выніковай пазіцыяй клуба ў даваенныя часы ёсць другое месца ў 1937 годзе.
У 1950-я гады клуб займаў пазіцыі ў сярэдзіне ці верхняй палове выніковай табліцы, а таксама атрымаў перамогу ў Кубку Італіі 1958. «Лацыа» ўпершыню вылецела з вышэйшага дывізіёна італьянскага чэмпіянату ў 1961 годзе ў Серыю B, але вярнулася ў вышэйшы дывізіён праз два гады. Пасля шэрагу фінішаў у сярэдзіне табліцы, клуб зноў атрымаў паніжэнне ў класе ў сезоне 1970/71. Вярнуўшыся ў Серыю А ў сезоне 1972/73, «Лацыа» адразу ж нечакана стала адным з прэтэндэнтаў на скудэта, разам з «Міланам» і «Ювентусам», толькі параза ў апошні дзень чэмпіянату не дазволіла камандзе заняць першае месца. У тыя часы за клуб гулялі такія ігракі, як капітан Джузэпэ Уілсан, а таксама паўабаронцы Лучана Рэ Чэконі і Марыа Фрусталупі і нападнік Джорджа Чыналья. Пасаду галоўнага трэнера займаў Тамаза Маэстрэлі.
Склад
Станам на жнівень 2023 года.
Панкратыён
Панкратыён (на старажытнагрэчаскай мове πανκράτιον, ад пан – поўная, ўсеагульная, і кратос - сіла, моц; улада) – спартыўная дысцыпліна ў Старажытнай Грэцыі, якая была сумессю бокса і барацьбы, уключаная ў праграму старажытных Алімпійскіх гульняў у 648 годзе да н. э.
Пераможаны барэц сігналізаваў сваю здачу падняццем рукі. Паводле гістарычных крыніц, большасць паядынкаў у панкратыёне канчалася здачай, смяротныя выпадкі былі незвычайна рэдкімі. У барацьбе існавалі толькі тры правілы – нельга было атакаваць праціўніка ў вочы, грызці ці атакаваць геніталіі суперніка. Палегчаная форма алімпійскага панкратыёна прадугледжвалася для маладых хлопцаў.
Сярод майстроў гэтай дысцыпліны вылучаецца перадусім Дыяксоп, які перамог у некалькіх алімпіядах і быў сябрам Аляксандра Македонскага. Выкліканы на бой адным з жаўнераў Аляксандра, нейкім Карагусам, Дыяксоп выступіў без зброі супраць узброенага і апранутага ў латы Карагуса і перамог яго, пасаромеўшы тым самым самога Аляксандра, які, не могучы перанесці прыніжэння свайго войска, змусіў Дыяксопа да самагубства.
Панкратыён быў сюжэтам старажытнагрэчаскага мастацтва, асабліва ў скульптараў і ганчароў, якія размалёўвалі свае творы.
Гаспар дэ Краер
Гаспар дэ Краер або Яспер дэ Краер (,  —, ) — фламандскі мастак, вядомы сваімі шматлікімі контррэфармацыйнымі алтарамі і партрэтамі. Ён быў прыдворным мастаком губернатараў Паўднёвых Нідэрландаў і працаваў у галоўных гарадах Фландрыі, дзе спрыяў распаўсюджванню стылю Рубенса.
Гор Відал
Гор Відал (Gore Vidal;, Вест-Пойнт, штат Нью-Ёрк, ЗША — ) — амерыканскі пісьменнік, эсэіст, кіна- і тэатральны , прызнаны класік амерыканскай літаратуры другой паловы XX стагоддзя. Выбітная фігура культурнага і палітычнага жыцця ЗША на працягу апошніх шасцідзесяці гадоў.
Біяграфічныя звесткі
Сваё першае апавяданне Г. Відал напісаў у 19 гадоў. Вядомасць яму прынёс апублікаваны ў 1948 годзе раман «Горад і стоўп», у якім ён адным з першых у амерыканскай літаратуры звярнуўся да праблематыкі гомасексуальнасці. За сваё жыццё ён напісаў 25 раманаў, мноства эсэ, у якіх закранаюцца тэмы палітыкі, рэлігіі, літаратуры і сексу.
Належаў да вядомай у ЗША палітычнай дынастыі. У 1960-я і 1970-я быў палітычным каментатарам на тэлебачанні. Прытрымліваўся леваліберальных поглядаў, удзельнічаў у кампаніі супраць вайны ў Іраку, выступаў за рэлігійныя свабоды. Пісьменнік актыўна займаўся палітыкай. Так, у 1960 годзе ён балатаваўся ў Палату прадстаўнікоў ЗША ад дэмакратаў.
Памёр у сваёй кватэры пасля перанесенага запалення лёгкіх.
Творчасць
Аўтар раманаў «Ураган» (1946), «Юліян Адступнік» (1964), «Стварэнне» (1981), «Галівуд» (1990) і інш.; п'ес «Візіт на малую планету» (1956), «Вечар з Рычардам Ніксанам» (1972). Пісаў кіна- і тэлесцэнарыі, эсэ і крытычныя артыкулы. Перавагу аддае мастацкаму асэнсаванню гістарычных асоб і падзей. Дакументальны пачатак спалучае з сацяльным аналізам, гістарычную стылізацыю — з сатырай, псіхалагізм — з натуралістычнымі тэндэнцыямі.
З раманам «Ураган», базуючыся на ўласным досведзе ўдзелу ў Другой сусветнай вайне, ён уваходзіць у свет літаратуры. Але не вайна, а згуба першага кахання на фронце робіць з яго пісьменніка, які прысвяціў твор не проста абстрактнай вайне, а заўчасна забітаму каханку Джэймсу Трымблу. Скандал рамана «Горад і стоўп» (The City and the Pillar) усчаўся з-за таго, што вайна і пасляваеннае пурытанскае жыццё «пэцкалася» гомасексуальнай тэмай. 1948 год, калі з'явіўся твор, стаў пачаткам складанага і пакручастага шляху вольніцы, эмансіпацыі і новых разуменняў. Згубіўшы кансерватыўнага чытача, аўтар набыў новага альтэрнатыўнага і стаўся класікам не толькі амерыканскай літаратуры наагул, але і гей-літаратуры. У назве кнігі прыхаваная біблейная алюзія, але зацяты бязбожнік смяецца і перакручвае на свой капыл старазапаветныя цытаты, кідае выклік табу.
Аўтар быў вымушаны пісаць пад псеўданімамі (Cameron Kay, Edgar Box, Katherine Everard). Неўзабаве слава прыйшла да яго: прагрэс тэлевізіі і папулярнасць Брадвея, для якіх ён пачаў пісаць, паспрыялі раскрыццю яго талентаў. Аўтар не спыняе працаваць на карысць роўніцы і сексуальных правоў. Творчасцю (раманы «Юліян Адступнік» і «Майра Брекэнрыдж», эсэ «Евангелле ад Гора Відала», «Размовы пра секс», кніга мемуараў «Палімсэст» і інш.) ды ўласным прыкладам пісьменнік раздражняе афіцыйны бамонд, хрысціяністую і гетэрасексуальную Амерыку. Крытыкуе палітыку інтэрвенцыі ЗША ва ўсім свеце, асабіста ганіць прэзідэнтаў Бушаў, падзеі 11 верасня тлумачыць крытычна: гэта натуральная расплата амерыканцаў за тое, што яны нарабілі ва ўсім свеце. Як ветэран Другой сусветнай вайны, шкадуе, што ЗША ўлезлі ў гэтую вайну, бо менавіта там амерыканцы пакаштавалі смак інтэрвенцыі.
Творы Г. Відала перакладзены на рускую, польскую і іншыя мовы.
Мастоўскі дэканат
Мастоўскі дэканат — дэканат Гродзенскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Алег Віктаравіч Таргонскі
Алег Віктаравіч Таргонскі (нар. 22 жніўня 1980, г.п. Акцябрскі) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 жніўня 1980 года ў г.п. Акцябрскі. Скончыў Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя І. П. Шамякіна і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. З 2005 па 2009 гады працаваў настаўнікам англійскай мовы СШ № 2 г.п. Акцябрскі. У 2009 годзе прызначаны начальнікам аддзела па справах моладзі Акцябрскага райвыканкама. Дэпутат Акцябрскага раённага Савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў ад Рассветаўскай акругі № 26. З 2014 года старшыня Акцябрскага раённага Савета дэпутатаў. 3 кастрычніка 2022 года прызначаны старшынёй Лоеўскага райвыканкама.
Прамысловасць Францыі
У прамысловай галіне ствараецца каля 20 % ВУП і большая палова экспарту Францыі. Значная частка галіны кантралюецца сусветна вядомымі кампаніямі. У шматгаліновай прамысловасці вядучую ролю адыгрываюць машынабудаванне і хімічная прамысловасць. Адметная роля Францыі ў авіяракетнай індустрыі (еўрапейскі кансорцыум Airbus, штаб-кватэра якога знаходзіцца ў Тулузе). Развітая хімічная прамысловасць цягне за сабой усе іншыя галіны.
Паліўная прамысловасць
У партовых гарадах дзейнічаюць нафтаперапрацоўчыя прадпрыемствы. Французскім нафтавым гігантам і адной з найбуйнейшых ТНК у свеце з'яўляецца кампанія Total.
Электраэнергетыка
Францыя — адзін з найбуйнейшых вытворцаў і экспарцёраў электраэнергіі ў Еўропе і свеце. Энергетыка Францыі функцыянуе ва ўмовах вострага недахопу ўласных паліўных рэсурсаў. Аднак наяўнасць буйных запасаў уранавай сыравіны спрыяла развіццю атамнай электраэнергетыкі, па маштабах якой Францыя саступае толькі ЗША. У 2016 годзе ў Францыі працавала 58 ядзерных рэактараў, на якіх ў 2017 годзе было выпрацавана 71,6 % электраэнергіі. Дзякуючы атамнай энергетыцы, Францыя займае апошняе месца ў G7 па выкідах дыяксіду вугляроду. Вуглевадародная электраэнергетыка ў 2016 забяспечвала ўсяго 8,6 % патрэб краіны. На ўзнаўляльныя крыніцы прыходзіцца 19,8 % выпрацаванай электраэнергіі (2016). Большая іх палова (12,2 % у 2014 годзе) прыпадае на невялікія ГЭС у Цэнтральным масіве, Пірэнеях і Альпах. Хуткімі, але павальнейшымі чым у Германіі ці Іспаніі, тэмпамі развіваюцца ветравая і сонечная энергетыка.
Металургія
Металургія, якая некалі адыгрывала вырашальную ролю ў структуры прамысловасці, сёння страціла сваё вызначальнае значэнне. У 2018 Францыя выплавіла 15,4 млн тон сталі — 15 месца ў свеце і 3-е ў ЕС пасля Германіі і Італіі. Выкарыстанне пераважна імпартнай сыравіны абумовіла зрух вытворчасці ў прыморскія раёны. Буйныя металургічныя камбінаты працуюць у партовых цэнтрах Дзюнкерк і Фос (раён Марселя).
Машынабудаванне
Машынабудаванне забяспечвае каля 40 % кошту прадукцыі апрацоўчай прамысловасці. Вядучую ролю ў ім адыгрывае транспартнае машынабудаванне, якое спецыялізуецца на вытворчасці аўтамабіляў (канцэрны «Пежо-Сітраэн» — 6-ы ў свеце і другі ў Еўропе аўтаканцэрн і «Renault S.A.»), авіяцыйнай («Аэробус») і ракетнай («Аэраспэйс») тэхнікі, у меншай ступені — суднаў (ваенных і спецыялізаваных). Найбуйнейшыя цэнтры размешчаны ў Ліёнскай і Парыжскай агламерацыі. У 2010-х Францыя штогод вырабляе каля 2 млн аўтамабіляў (2,2 млн і 10-е месца ў свеце ў 2018, у 1990-х французскі аўтапрам быў чацвёртым у свеце) Па вытворчасці прадукцыі авіяракетнай прамысловасці (цэнтры Тулуза, Бардо, Буржэ) Францыя лідзіруе ў Еўропе. Развіта вытворчасць электронікі і электратэхнікі.
Хімічная прамысловасць
І ўсё ж такі найбольш развітай і маштабнай галіной недарэмна лічыцца хімічная прамысловасць. Францыя — адзін з найбуйнейшых у свеце вытворцаў хімічнай і нафтахімічнай прадукцыі, у тым ліку каўстычнай соды, сінтэтычнага каўчуку, пластмас, мінеральных угнаенняў, фармацэўтычных тавараў (самы значны вытворца — кампанія Sanofi). Кампанія «Мішлен» уваходзіць у Топ-3 сусветных вытворцаў шын. Вялікай папулярнасцю на сусветным рынку карыстаюцца французская парфумерыя і касметыка. На апошняй спецялізуецца кампанія L'Oreal, якая па маштабах вытворчасці не мае роўных у свеце.
Інфамышка (конкурс)
Гульня-конкурс «Інфамышка» — інтэлектуальны конкурс, які штогод арганізуе Беларуская асацыяцыя «Конкурс» сумесна з Акадэміяй паслядыпломнай адукацыі пры падтрымцы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Упершыню конкурс быў праведзены ў мае 2008 года.
Агульныя палаженні
Гульня-конкурс «Інфамышка» праводзіцца з мэтай развіцця і падтрымкі цікавасці школьнікаў да вывучэння інфарматыкі.
Конкурс праводзіцца згодна з правіламі міжнароднага матэматычнага конкурса «Кенгуру». У адрозненні ад алімпіяд удзельнікамі конкурсу «Інфамышка» могут быць усе вучні 3—11 класаў. Папярэдні адбор удзельнікаў не праводзіцца.
Удзел у конкурсе платны. Арганізацыйныя ўзносы расходуюцца на арганізацыю конкурсу, набыццё прызоў.
Правіла правядзення конкурса
Конкурс праводзіцца ў тых школах, ліцэях, гімназіях, дзе навучаюцца ўдзельнікі, у адзін і той жа дзень, у адзін і той жа час. Работа непасрэдна над заданнем працягваецца роўна 1 гадзіну 15 хвілін. У час выканання задання ўдзельнікам забараняецца карыстацца камп'ютарамі, калькулятарамі, даведачнай літаратурай, падручнікамі, канспектамі і г. д. Кожны ўдзельнік выконвае заданне самастойна.
Удзельнікам конкурса прапануецца заданне з 30 пытанняў. Кожнае пытанне мае 5 варыянтаў адказа, сярод якіх толькі адзін дакладны. На старце кожны ўдзельнік атрымлівает 30 балаў.
За кожны дакладны адказ у залежнасці ад складанасці пытання ўдзельніку налічваюцца 3, 4 ці 5 балаў. За кожны недакладны адказ аднімаюцца адпаведна 3/4, 1 ці 5/4 бала. За адсутнасць адказа балы не налічаюцца і не аднімаюцца. Складанасць пытанняў вызначаецца па колькасці ўдзельнікаў, што адказалі на ніх дакладна. 10 найбольш лёгкіх пытанняў ацэньваюцца па 3 бала, 10 найбольш цяжкіх пытанняў ацэньваюцца па 5 балаў, астатнія 10 пытанняў аценьваюцца па 4 бала. Пераможцы конкурса вызначаюцца па найбольшай колькасці набраных балаў. Максімальная колькасць балаў, што можа набраць удзельнік — 150.
Падвядзенне вынікаў і ўзнагароджанне ўдзельнікаў
У конкурсе няма прайграўшых. Незалежна ад выніка кожны ўдзельнік атрымлівае прыз «для ўсіх». Прадугледжана дадатковае заахвочванне ўдзельнікаў, што паказалі лепшыя вынікі ў сваіх раёнах (гарадах), вобласцях і краіне.
Вуліца Маякоўскага (Мінск)
Вуліца Маякоўскага — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска, якая злучае цэнтр горада з паўднёвай часткай (мікрараён Лошыца, раён камвольнага камбіната). Названа ў гонар паэта Уладзіміра Маякоўскага.
Інфамышка (конкурс)
Падвядзенне вынікаў і ўзнагароджанне ўдзельнікаў
Камандныя вынікі паміж класамі, школамі, раёнамі і вобласцямі не падводзяцца.
Вуліца Маякоўскага (Мінск)
Транспарт прадстаўлены аўтобусамі, якія ідуць з Лошыцы, Чыжоўкі і Гатава, тралейбусамі і чыгуначнай станцыяй Мінск-Паўднёвы.
Інфамышка (конкурс)
Колькасць ўдзельнікаў конкурса
За кароткі час конкурс набыў шырокую вядомасць і папулярнасць у беларускіх школьнікаў і педагагічнай грамадскасці краіны.
У конкурсе «Інфамышка-2010» прынялі ўдзел 34370 вучняў з 2265 устаноў адукацыі 146 раёнаў (гарадоў) Беларусі.
Вуліца Маякоўскага (Мінск)
Размяшчэнне
Вуліца Маякоўскага э’яўляецца працягам вуліцы Свярдлова (ад скрыжавання з вуліцай Аранскай), за мостам цераз раку Лошыцу працягваецца Ігуменскім трактам. Менш чым у кіламетры заходней вуліцы праходзіць чыгуначная лінія на Асіповічы, на якой знаходзіцца станцыя Мінск-Паўднёвы. Даўжыня — 3,9 км.
Інфамышка (конкурс)
Прызы
Кожнаму ўдзельніку ўручаецца пасведчанне ўдзельніка конкурсу «Інфамышка», кнігі ці дыскі па інфарматыцы, значкі, каляндары. Удзельнікі конкурса, якія паказалі лепшыя вынікі ў краіне, у абласцях і раёнах, узнагароджваюцца адпаведнымі сувенірнымі медалямі.
Вуліца Маякоўскага (Мінск)
Гісторыя
Вуліца размешчана на месцы старога гандлёвага гасцінца. У XVI—XVII насіла назву Лошыцкай дарогі, пазней была вядомая як Ігуменскі тракт, з 1923 года — Чэрвеньскі тракт. Праходзіла праз гістарычнае прадмесце Серабранка (сучасны аднайменны мікрараён размяшчаецца паўднёва-усходней). Пазней была пераназвана ў гонар Уладзіміра Маякоўскага, які неаднаразова бываў у Мінску.
Забудова вуліцы пераважна шматпавярховая. З 1950-х паходзіць забудова пасёлка пры камвольным камбінаце, у 1967 годзе пачата будаўніцтва мікрараёна Маякоўскага-1 (архітэктары У. Марцьянаш, С. Баткоўскі, У. Мінькін і інш.), у 2000-я гады актыўна забудоўваюцца паўночны і цэнтральны ўчасткі вуліцы, дзе захаваўся прыватны сектар. У паўднёва-усходняй частцы вуліцы размяшчаецца Лошыцкі парк.
У 2009—2011 гадах вялася рэканструкцыя вуліцы, пасля якой яна на ўсім працягу стала васьміпалоснай, а напружанае скрыжаванне з вуліцай Дзянісаўскай было заменена шляхаправодам. У 2017 годзе пачалося будаўніцтва шляхаправода ў пачатку вуліцы на скрыжаванні з вуліцай Аранскай.
Касцёл Звеставання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Міжэрычы)
Касцёл Звеставання Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм у аграгарадку Міжэрычах Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Помнік архітэктуры неаготыкі. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Парафія ўтворана ў XVII стагоддзі, першы драўляны касцёл пабудаваны ў 1622 годзе па фундацыі Войцеха Клочкі, на ўнутранае ўбранне ахвяраваў грошы яго сын Мацей. У 1891 годзе зачынены.
Пабудаваны ў 1906—1912 гадах з цэглы па праекце гродзенскага архітэктара Вільгельма Срокі.
У 1936 годзе асвячоны віленскім біскупам Рамуальдам Ялбжыкоўскім. Зачынены ў 1946 годзе, адноўлены ў 1989 годзе.
Архітэктура
Аднанефны аднавежавы храм з развітым трансептам і трохграннаю апсідай. Цэнтральная частка галоўнага фасада вылучана трох’яруснай вежай-званіцай з невысокім шатровым дахам, бакавыя дэкарыраваны зубчастымі атыкавымі сценкамі. Тарцы трансепта завершаны франтонамі зубчастага профілю. Сцены храма ўмацаваны ступеньчатымі контрфорсамі і прарэзаны стральчатымі аконнымі праёмамі. Другі ярус вежы і тарцы трансепта дэкарыраваны шырокім аркатурным поясам. У інтэр’еры — плоская столь.
NGC 2427
NGC 2427 (іншыя абазначэнні — ESO 208-27, IRAS07350-4731, PGC 21375) — галактыка ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5018
IC 5018 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзеясловы англійскай мовы
Дзеясловы англійскай мовы (English verbs) - гэта часціны англійскай мовы, якія абазначаюць дзеянні ў розныя моманты часу. Спрагаюцца па часу і, у абмежаванай ступені па ліку і асобе. Большасць дзеясловаў англійскай мовы маюць граматычныя катэгорыі трывання, пераходнасці, стану і ладу.
Можна ўмоўна падзяліць дзеясловы англійскай мовы на наступныя катэгорыі: дапаможныя дзеясловы, асноўныя (якія ў сваю чаргу могуць быць правільнымі ці няправільнымі), мадальныя і фразавыя. Існуюць таксама 3 неасабовых формы дзеясловаў англійскай мовы - інфінітыў, герундый і дзеепрыметнік.
Дапаможныя дзеясловы
Дапаможныя дзеясловы (auxilliary verbs) выкарыстоўваюцца для выражэння граматычных катэгорый часу і ў некаторых выпадках ліку і асобы. У сучаснай англійскай мове іх толькі 4 - do, be, have i will. Гэтыя 4 дзеясловы звычайна не перакладаюцца на беларускую мову, калі выступаюць у ролі дапаможных, але ў сказах, дзе яны выступаюць у ролі асноўных дзеясловаў, яны перакладаюцца наступным чынам: do - рабіць, be - быць, have - мець і will - жадаць, загадываць (мадальны дзеяслоў). Усе вышэй пералічаныя дзеясловы з'яўляюцца няправільнымі, і маюць свае формы прошлага часу, прыслоўя прошлага часу (3-й формы) і г.д. Выкарыстанне do, be, have i will як дапаможных дзеясловаў можна праілюстраваць на наступных прыкладах.
Дапаможны дзеяслоў do: Do you like coffee? - Вы любіце каву? (do выражае пытанне); He does not read such books - Ён не чытае такія кнігі (does перадае 3-ю асобу адзіночнага ліку і "суправаджае" адмоўную часціцу not (не/ня)); I did study - Я сапраўды вучыў/Я займаўся, займаўся (did выкарыстоўваецца для перадачы прошлага часу, у сцвярджальных сказах дапаможны дзеяслоў do ўзмацняе сэнс асноўнага дзеяслова ("сапраўды, але ж")).
Ве ў якасці дапаможнага дзеяслова выкарыстоўваецца ў працяглым часе: What is he looking for? - Што ён шукае? (is перадае 3-ю асобу адзіночнага ліку цяперашняга часу, стаіць перад дзейнікам he (ён) і такой пазіцыяй выражае пытанне і з'яўляецца часткай канструкцыі выражэння працяглага часу). Таксама be служыць дапаможным дзеясловам у канструкцыях з пасіўным (залежным) станам (She was asked a lot of questions - Ей задалі шмат пытанняў) і перфектнымі (завершанымі) формамі (I have been waiting for a friend - Я чакаю сябра).
Выкарыстанне have i will як дапаможных дзеясловаў носіць больш абмежаваны характар. Have ставіцца ў канструцыях з перфектнымі (завершанымі) формамі асноўных дзеясловаў, прычым у завершана-працяглых формах ён яшчэ суправаджаецца 3-й формай дзеяслова be, як гэта паказана на вышэй прыведзеным прыкладзе "I have been waiting for a friend". А will выкарыстоўваецца для перадачы будучага часу і нярэдка выступае ў камбінацыі з дапаможнымі дзеясловамі be і have (I will have finished the work by 5 - Я скончу работу да пяці). У адрозненні ад have, які мае форму 3-й асобы адзіночнага ліку has, will як дапаможны дзеяслоў можа ставіцца толькі ў прошлы час (Future-in-the-Past), звычайна, ў канструкцыях з даданым сказам умовы каб перадаць тое, што магло б адбыцца ў цяперашнім ці будучым часе, але так і не адбылася: I would go there if I had time - Я пайшоў бы туды, калі б меў час.
Спражэнне дзеясловаў англійскай мовы
Найбольш распаўсюджанай формай дзеяслова англійскай мовы з'яўляецца просты інфінітыў (так званая 1-я форма няправільных дзеясловаў), якім выражаецца просты цяперашні час амаль для ўсіх лікаў і асоб, а таксама загадны лад (go to work - ідзі(це) на работу). Усе дзеясловы, акрамя мадальных, маюць форму 3-й асобы адзіночнага ліку цяперашняга часу выражаную суфіксам s(es) (he wants - ён хоча). Таксама ўсе дзеясловы, акрамя мадальных і некаторых іншых ставяцца ў працяглую форму з дапамогай суфікса ing і адпаведнай формы дапаможнага дзеяслова be. Правільныя дзеясловы (regular verbs) ў форме простага прошлага часу (Past Simple), ва ўсіх завершаных формах (Perfect Tenses) і ў залежным стане (Passive Voice) набываюць суфікс ed: I worked (я працаваў), he has finished (ён (толькі што) скончыў), it was discussed (гэта было абмяркавана). Няправільныя дзеясловы (irregular verbs) маюць спецыяльныя формы выражэння простага прошлага часу (2-я форма) і формы прошлага дзеепрыметніка для завершанага часу і залежнага стану. Звычайна ў падручніках па англійскай мове для чужынцаў і білінгвальных слоўніках (напрыклад, беларуска-англійскіх) прыводіцца спіс няправільных дзеясловаў англійскай мовы з пералічэннем усіх іх форм.
Мадальныя дзеясловы
Усе мадальныя дзеясловы (modal verbs, modals) аб'ядноўваюць наступныя рысы. Яны перадаюць розны настрой у спалучэнні з іншымі дзеясловамі, якія ставяцца ў розныя інфінітыўныя формы. Яны могуць мець форму прошлага часу, але не маюць форм будучага часу (для выражэння прошлых і будучых дзеянняў нярэдка выкарыстоўваюцца немадальныя сінонімы гэтых дзеясловаў). Большасць мадальных дзеясловаў не ставіцца разам з дапаможнымі дзеясловамі.