cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пол Ромер
Акадэмія
Выкладаў у Рочэстэрскім універсітэце, Чыкагскім універсітэце, Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі, Стэнфардскім універсітэце і Нью-Ёркскім універсітэце. У Нью-Ёркскім універсітэце заснаваў Інстытут гарадскога кіравання Марона. Яго мэта складаецца ў тым, каб дапамагчы гарадам у планаванні будучага развіцця, у прыватнасці, у паляпшэнні бяспекі, здароўя і мабільнасці грамадзян.
Бізнес
Ромер часова пакінуў акадэмічныя колы ў 2001 годзе, каб заснаваць Aplia, кампанію, якая вырабляе онлайн-наборы задач для студэнтаў каледжа. На вэб-сайце Aplia студэнты прадставілі больш за 2,4 мільярда адказаў на хатнія заданні. Aplia была набыта ў 2007 годзе кампаніяй Cengage Learning.
Яму прыпісваюць цытату «Крызіс — гэта страшная рэч, каб яе марнаваць», якую ён сказаў падчас сустрэчы венчурных капіталістаў у лістападзе 2004 года ў Каліфорніі. Нягледзячы на тое, што ён меў на ўвазе хутка растучы ўзровень адукацыі ў іншых краінах у параўнанні са Злучанымі Штатамі, цытата стала аб’ядноўваючым паняццем для эканамістаў і кансультантаў, якія шукаюць канструктыўныя магчымасці на фоне Вялікай рэцэсіі.
Хартыйныя гарады
Урад Гандураса разглядаў стварэнне чартэрных гарадоў, хоць і без нагляду з боку ўрада трэцяга боку, што некаторыя лічаць неакаланіялізмам. Ромер займаў пасаду старшыні «камітэта па празрыстасці», але сышоў у адстаўку ў верасні 2012 года, калі ўрадавае агенцтва Гандураса, адказнае за праект, падпісала пагадненні з міжнароднымі распрацоўшчыкамі без удзелу камітэта.
Сусветны банк
Ромер стаў галоўным эканамістам Сусветнага банка ў кастрычніку 2016 года. Сышоў у адстаўку 24 студзеня 2018, пасля спрэчкі, у якой ён заявіў у інтэрв’ю The Wall Street Journal 12 студзеня , што падчас знаходжання на пасадзе прэзідэнта Чылі сацыяліста Мішэль Бачэлет з 2014 года рэйтынг Чылі па лёгкасці вядзення бізнесу быў паніжаны Сусветным банкам у выніку змяненняў метадалогіі, якія, як ён сцвярджаў, маглі быць палітычна матываванымі , прэтэнзію адхіліў былы эканаміст Сусветнага банка, адказны за складанне чылійскага рэйтынгу, чылійскі эканаміст Аўгуста Лопес-Кларас.
Прэмія па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля
Ромер падзяліў прэмію 2018 года з Уільямам Нордхаўсам. Выбіраючы Ромера адным з лаўрэатаў па эканоміцы 2018 года, Каралеўская шведская акадэмія навук заявіла, што ён паказаў, «як веды могуць функцыянаваць у якасці рухавіка доўгатэрміновага эканамічнага росту…. [Папярэднія макраэканамічныя даследаванні] не мадэлявалі, як эканамічныя рашэнні і кан’юнктура рынку вызначаюць стварэнне новых тэхналогій. Пол Ромер вырашыў гэтую праблему, прадэманстраваўшы, як эканамічныя сілы кіруюць гатоўнасцю фірмаў вырабляць новыя ідэі і інавацыі».
Атрымаўшы прэмію, Ромер распавёў, як пачаў задумвацца пра ўзаемасувязь паміж ростам і інавацыямі: «Я спачатку задаў пытанне: чаму прагрэс… паскараецца з часам? Ён ўзнікае з-за гэтай асаблівай характарыстыкі ідэі, якая заключаецца ў тым, што калі [мільён людзей спрабуюць] нешта адкрыць, калі хтосьці знойдзе гэта, кожны можа выкарыстаць ідэю».
У той жа дзень, калі ён атрымаў узнагароду, Ромер ажаніўся з Кэралін Вебер, прафесарам французскай літаратуры каледжа Барнард.
Саламаха
Саламаха — беларускае прозвішча.
Пілавойці
Пілаво́йці (, Пиловойти) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Hail to the King
«Hail To The King» — шосты студыйны альбом амерыканскга гурта «Avenged Sevenfold». У ЗША афіцыйна вышаў 27 жніўня 2013 года на лэйбле «Warner Bros. Records». Прадзюсарам альбома з’яўляецца Майк Элизондо. Гэта першы альбом з новым бубначом Arin Ilejay, які далучыўся да групы ў 2011 годзе і стаў афіцыйным удзельнікам у 2013 годзе. Таксама гэта першы альбом «Avenged Sevenfold» без якога-небудзь ўкладу былога бубнача групы Джымі Саллівана.
«Hail To The King» атрымаў статус залатога (разыйшоўся ў колькасці больш за копіяў). Стаў другім альбомам у творчасці гурта, які дэбютаваў у «Billboard» на першым месцы.
IC 449
IC 449 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 744
NGC 744 (іншае абазначэнне — OCL 345) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Персей.
Эраклея
Эраклеа (Eraclea) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Concetta.
Нермін Бязмен
Нермін Бязмен (Nermin Bezmen; 30 красавіка 1954, Анталья) — турэцкая пісьменніца.
Біяграфія
Бязмен нарадзілася ў Антальі ў 1954 годзе. Яна вучылася ў пачатковай школе Мака. У апошні год вучобы ў сярэдняй школе для дзяўчынак імя Атацюрка яна паехала ў ЗША па стыпендыі AFS Intercultural Programs. Па вяртанні яна вучылася ў школе менеджменту Султанахмета і скончыла яе ў 1974 годзе. У студзені 1975 года ва ўзросце 21 года яна выйшла замуж за Паміра Бязмена, 39-гадовага бізнэсмэна. У іх было двое дзяцей. Ён памёр 29 студзеня 2009 года. У 2015 годзе яна ў другі раз выйшла замуж за акцёра Толга Савачы і пасялілася ў Нью-Джэрсі, ЗША.
Фундацыя імя Пётры Крэчэўскага
Фундацыя імя Пётры Крэчэўскага ў Нью-Ёрку — грамадская дабрачынная навукова-культурная арганізацыя беларускай эміграцыі ў ЗША. Мае ўласнае памяшканне ў Нью-Ёрку (Куінс), дзе сярод іншага размешчаны архіў і бібліятэка.
Гісторыя
Заснавана ў 1958 годзе. Першымі падпісчыкамі рэгістрацыйнага дакумэнту былі В. Тумаш, А. Адамовіч, К. Мерляк, В. Кажан і Наталля Арсеннева. У 1963 годзе фундацыя набыла жылыя дамы ў Нью-Ёрку, якія ў выніку іх здачы ў арэнду прыносяць фінансавы прыбытак, што выкарыстоўваецца на падтрымку дзейнасці Беларускага інстытута навукі і мастацтва, устаноў культуры, асобных даследчыкаў.
Фундацыя падтрымлівае вывучэнне беларускай спадчыны. Тут захоўваюцца архівы Я. Пятроўскага і Ю. Віцьбіча. Пры дапамозе фундацыі былі выдадзены шэраг навуковых кніг і ўспамінаў.
26 кастрычніка 2019 года ўрачыста адзначана 60-годдзе дзейнасці.
Мэта
Ставіць сабе за мэту «ўтрымліваць у Злучаных Штатах Амерыкі беларускі культурны цэнтр, у якім будуць сабраны і захаваны гісторыя і традыцыі Беларусі».
Архіўныя фонды
У 2008 годзе Янка Запруднік перадаў у архіў фундацыі тэксты дакументаў «архіва Захаркі», якія ў пачатку 1960-х гадоў былі перададзены Міколам Абрамчыкам Янку Запрудніку для меркаванай доктарскай дысертацыі.
Allium rupestristepposum
Allium rupestristepposum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Бураціі Расіі.
Распаўсюджанне
Эндэмік Бураціі Расія.
Расце на камяністых стэпавых схілах у басейне ракі Баргузін.
Высокае (сяло, Навадугінскі раён)
Высокае (Высо́кое) — сяло ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны сяло было пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Лебяда
Лебяда (Chenopodium) — род кветкавых раслін сямейства лебядовых.
Апісанне
Адна-, радзей шматгадовыя травяністыя расліны і кусцікі. Лісце чаргаванае, пераважна надрэзана-зубчастае, часта пакрытае, як і сцёблы, мучністым налётам. Кветкі двухполыя з зялёным калякветнікам, сабраныя клубочкамі ў коласападобныя або мяцёлчатыя суквецці. Плод — арэшак.
Распаўсюджанне
Уключае каля 100 відаў, распаўсюджаных ва ўмеранай і субтрапічнай зонах абодвух паўшар'яў. Найбольшая колькасць гаспадарча значных відаў паходзіць з заходніх і цэнтральных штатаў ЗША і ўнутраных раёнаў Аўстраліі. На Беларусі найбольш вядомая.
Выкарыстанне
Харчовыя, кармавыя, лекавыя, тэхнічныя, інсектыцыдныя і дэкаратыўныя расліны; некаторыя ядавітыя.
Ака (пігмеі)
А́ка, таксама яка, баяка (саманазва: Bayaka) — этнічная супольнасць пігмеяў. Жывуць пераважна ў Рэспубліцы Конга і ЦАР. Агульная колькасць (2019 г.) — 60 000 чалавек.
У 2008 годзе паліфанічныя спевы ака былі ўключаны у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Паходжанне
Пігмеі ака маюць агульнае паходжанне з іншымі пігмеямі захаду Цэнтральнай Афрыкі, з якімі складалі адзіную папуляцыю да перыяда, які скончыўся 2800 гадоў таму. Найбольш блізкімі да ака з'яўляюцца пігмеі бака, што жывуць на захад ад іх. Абодва народа прынята аб'ядноўваць агульнай назвай мбенга. Каля 500 гадоў таму адбыўся моўны падзел дзвюх груп. Сучасныя ака размаўляюць на мове банту, у той час як бака — на ўбангійскай мове. Акрамя таго, сфарміраваліся іншыя адрозненні ў формах палявання і рытуалах.
Паліфанічныя спевы
Музыка, танцы і песні — неад'емная частка паўседзённага жыцця ака. Яны суправаджаюць цырымоніі пасялення ў лясных лагерах, палявання і пахавання. Ака на паўднёвым захадзе ЦАР развілі своеасаблівую вакальную традыцыю з складаным тыпам контрапунтной паліфоніі, заснаванай на чатырох галасах. Гэта вакальная традыцыя дапушчае спантаны выраз і імправізацыю. Кожны спявак можа змяніць свой голас, каб прайграць мноства варыяцый. Такім чынам ствараецца ўражанне сталага развіцця спеву. Песні суправаджаюцца ўдарнымі і струннымі інструментамі, у тым ліку барабанам энзека і арфападобнай прыладай геедалэ-багонга, а таксама танцамі. Танцоры пляскаюць у далоні.
У 2008 г. паліфанічныя спевы ака былі ўнесены ў спіс нематэрыяльнай сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Пільцы
Пі́льцы (, Пильцы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
IC 450
IC 450 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гідраметалургія
Гідраметалургія — атрыманне металаў з руд, канцэнтратаў і адходаў розных вытворчасцяў воднымі растворамі хімічных рэагентаў з наступным вылучэннем металаў з раствораў.
Грэта Арвідсан
Біяграфія
Грэта Арвідсан нарадзілася ў 1906 годзе ва Упсале. Яе бацька, Івар Арвідсан, быў выкладчыкам заалогіі ва Упсальскім універсітэце. Акрамя таго, ён займаўся вывучэннем старажытных метадаў і прылад рыбнай лоўлі для Музея паўночных краін. Яго жонка, Ганна Арвідсан, таксама прымала ўдзел у гэтай даследчай дзейнасці. У 1936 годзе бацька і маці Грэты памерлі, і Грэта засталася адна з двума братамі.
Першапачаткова Грэта збіралася стаць настаўніцай, і толькі ў 1930 годзе, ужо маючы ступень бакалаўра, яна пачала вывучаць археалогію скандынаўскіх краін пад кіраўніцтвам прафесара Сунэ Ліндквіста. Разам з ім яна прымала ўдзел у археалагічных экспедыцыях, дзе, у прыватнасці, вынайшла спосаб здабываць артэфакты з зямлі, не пашкодзіўшы іх, пры дапамозе расплаўленага парафіну. У 1932 годзе яна апублікавала свой першы артыкул пра знаходкі ў Вальсгердзе. Пасля Грэта Арвідсан абараніла дысертацыю, тэмай якой сталі ўзоры на зброі і шчытах, знойдзеных у пахавальных ладдзях пры яе ўдзеле. Працуючы над тэмай, яна здзейсніла ў 1938—1939 гадах паездку па розных краінах Еўропы, з мэтай наведаць музеі Германіі, Нідэрландаў, Бельгіі, Францыі і Вялікабрытаніі і, нягледзячы на ​​напружаную перадваенную абстаноўку, паспела сабраць вялікую колькасць фактычнага матэрыялу. Абараніўшы дысертацыю, яна стала выкладчыкам археалогіі ва Упсальскім ўніверсітэце.
У 1946 годзе Грэта Арвідсан атрымала месца галоўнага архівіста і захавальніка культурнай спадчыны Готланда, стаўшы першай жанчынай, якая заняла пасаду такога роду. Пераехаўшы ў Готланд, Арвідсан шмат зрабіла для захавання і аднаўлення готландских гістарычных помнікаў, у тым ліку гарадской сцяны Вісбю. Яна таксама працягвала займацца археалагічнымі пошукамі: спачатку ў Готландзе, а затым на востраве Ловён, дзе было выяўлена буйное пахаванне. У 1954 годзе, калі вызвалілася пасада выкладчыка археалогіі ў Стакгольмскім каледжы (цяпер універсітэт), Арвідсан падала заяўку і атрымала прызначэнне. Пазней, з 1958 па 1961 год, яна таксама была дэканам гуманітарнага факультэта і членам праўлення ўніверсітэта. У 1963 годзе яна стала членам Каралеўскай Шведскай акадэміі славеснасці, гісторыі і старажытнасцей, у 1974 годзе — членам лонданскага Каралеўскага таварыства старажытнасцяў, а ў 1978 годзе — членам Германскага археалагічнага інстытута.
Выйшаўшы ў 1973 годзе на пенсію, Грэта Арвідсан працягнула пачатае раней даследаванне археалагічных знаходак у Вальсгердзе і апублікавала шэраг прац на гэтую тэму. Акрамя таго, яна сабрала, прааналізавала і абагульніла ўсе матэрыялы па пахаваннях у Бірцы, і, дапоўніўшы іх уласнымі даследаваннямі, апублікавала ў трох тамах, апошні з якіх выйшаў у 1989 годзе.
Асіннік
Асі́ннік (, Осинник) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 27 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Фіеса-д’Артыка
Фіеса-д'Арціка (Fiesso d'Artico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Насельніцтва складае 7204 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 143 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 30032. Тэлефонны код — 041.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Carlo Borromeo.
Валодзькаўскі сельсавет (Докшыцкі раён)
Вало́дзькаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Валодзькі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года да сельсавета далучаны часткі скасаваных Грабучоўскага (9 населеных пунктаў: Бароўка, Варганы, Дуброўка, Іванаўка, Лапліна, Рэчкі, Чарэмшына, Шантараўшчына і Яблонка) і Порплішчанскага (6 населеных пунктаў: Асінаўка, Брычанькі, Крывашына, Порплішча, Раёўка і Чачукі) сельсаветаў. 24 красавіка 1959 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Крулеўшчынскага сельсавета.
615
615 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 615 год нашай эры, 615 год 1 тысячагоддзя, 15 год VII стагоддзя, 5 год 2-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 6 год 610-х гадоў.
Альянс лібералаў і дэмакратаў за Еўропу
Гісторыя
Група лібералаў і саюзнікаў заснавана 23 чэрвеня 1953 года як палітычная фракцыя ў Усеагульнай Асамблеі Еўрапейскага аб’яднання вугля і сталі (папярэднік сучаснага еўрапейскага парламента). Як Асамблея ператварылася ў парламент, французскія галісты аддзяліліся ад групы 21 студзеня 1965 года. У 1976 годзе група становіцца Ліберальнай і дэмакратычнай фракцыяй, 13 снежня 1985 года — Групай лібералаў, дэмакратаў і рэфармістаў, а 19 ліпеня 1994 — групай Еўрапейскіх ліберальных дэмакратаў і рэфарматараў (ЕЛДР). 20 ліпеня 2004 года пашыраецца і становіцца Групай Альянс лібералаў і дэмакратаў за Еўропу.
Склад
Дэпутаты Еўрапарламента, якія складаюць групу:
NGC 745-1
NGC 745-1 (іншыя абазначэнні — ESO 152-32, AM 0152-565, PGC 7054) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васілевічы (станцыя)
Васіле́вічы (, Василевичи)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці.
Размешчана ў горадзе Васілевічы на скрыжаванні аднакалейных цеплавозных ліній Гомель — Лунінец — Брэст (паміж станцыямі Бабічы і Нахаў) і Васілевічы — Хойнікі. У межах станцыі знаходзяцца платформы: Ведрыч (на гомельскім кірунку), Зашчоб’е і Маканавічы (на Хойніцкім кірунку). Станцыя была адкрыта ў 1886 годзе ў складзе лініі Гомель-Брэст, у 1911 была пабудавана лінія на Хойнікі і станцыя стала вузлавой.
IC 451
IC 451 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свілэлі
Свілэ́лі (, Свилели) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Васютнікі
Васютнікі (Васютники) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Бунакава (Навадугінскі раён)
Бунакава (Бунаково) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Алентанскі бегемот
Алентанскі бегемот (Allenton hippopotamus)— шкілет бегемота Hippopotamus amphibius, знойдзены ў англійскім селішчы Алентан, прыгарадзе Дэрбі, у 1895 годзе. Побач з месцам выяўлення шкілета ўсталявана скульптура, трохмятровы (у даўжыню) шкілет захоўваецца ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
Алентан (Allenton) — вёска за 5 км ад Дэрбі. У сакавіку 1895 года пры правядзенні земляных прац для пабудовы сцяны ў Crown Inn адчуўся благі пах, а следам былі выяўлены вялікія косткі.
Было вырашана ўкласці сродкі ў далейшыя пошукі і падзяліцца гэтай знаходкай з грамадскасцю. Раскопкі працягваліся на пляцы ў 4,5 кв. м., хоць дно раскопак пакрылася вадой, якая праступіла на глыбіні ў 1,8 м. Вада адпампоўвалася; за працай назіралі Бемроўз (H.H. Bemrose) і Дзілі (R.M. Deeley), які пазней напісаў справаздачу пра раскопкі. Косткі былі перададзены ў Музей Дэрбі, на той момант ужо 16 гадоў як адкрыты.
Усяго было знойдзена 127 костак, якія галоўным чынам належалі гіпапатаму, але сустракаліся і тыя, што належалі насарогу і слану. Арнольд Бемроўз (Arnold Bemrose) выказаў здагадку, што дадзеныя косткі з'яўляюцца доказам існавання некалі вялікага моста паміж Брытаніяй і Еўропай, бо гэта было самым відавочным тлумачэннем знаходжання такіх костак. Цяпер лічыцца, што косткі даказваюць, што 120 000 гадоў назад, у міжледніковы перыяд, клімат быў цяплей, і сярэдняя летняя тэмпература ў тых месцах была больш 18 градусаў па Цэльсіі, а ўзімку не было ярка выяўленых перыядаў замаразак.
Усе гэтыя косткі былі знойдзены на так званай Allenton Terrace — адклады жвіру, якія месцамі перавышаюць сучасны ўзровень ракі Дэрвент на 6 метраў.
У 2006 годзе для ўвасаблення ў скульптуры гісторыі рэгіёна ў Алентан быў запрошаны Майкл Дан Арчэр (Michael Dan Archer). Ён выкарыстоўваў лазернае сканаванне костак у музеі Дэрбі для далейшага іх атбітку. Скульптура ўяўляе сабой тры секцыі разарванага круга дастатковага памеру, каб сядзець на іх; на паліраванай іх паверхні змесцаваны чыгунныя копіі костак бегемота.
Севіл Шайдэх
Севіл Шайдэх (Sevil Shhaideh; 4 снежня 1964, Канстанца, Румынія) — румынскі эканаміст і палітык.
Біяграфія
Нарадзілася 4 снежня 1964 года ў Канстанцы. Яе маці, Мюэзель Джамбек, — крымская татарка, бацька, Саэдзін Джамбек, — турак. У 1987 Севіл Шайдэх скончыла факультэт эканамічнага планавання і кібернетыкі Эканамічнай акадэміі ў Бухарэсце. Затым працавала ў сферы дзяржкіравання ў жудцэ Канстанца. Таксама Севіл Шайдэх займала пасаду каардынатара Нацыянальнага саюза саветаў жудцоў Румыніі. З 2012 года працавала дзяржсакратаром у Міністэрстве рэгіянальнага развіцця.
З мая па лістапад 2015 года Шайдэх займала пасаду міністра рэгіянальнага развіцця.
21 снежня 2016 года Альянс лібералаў і дэмакратаў і Сацыял-дэмакратычная партыя сумесна прапанавалі кандыдатуру Севіл Шайдэх на пасаду прэм’ер-міністра. 27 снежня 2016 года прэзідэнт Клаўс Яханіс адхіліў кандыдатуру Шайдэх. У выпадку прызначэння Севіл Шайдэх магла стаць першай жанчынай і першай мусульманкай, якая займае пасаду прэм’ер-міністра Румыніі.
Асабістае жыццё
Севіл знаходзіцца ў шлюбе з сірыйскім бізнэсмэнам Акрамам Шайдэхам.
Плавушка
Плаву́шка (, Плавушка) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Allium sabalense
Allium sabalense — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана. 2n=32.
Распаўсюджанне
Эндэмік Ірана.
Гідрацэле
Гідрацэле — скопішча сярознай вадкасці ў абалонках яечкаў, якое ўзнікае з прычыны цяжкасці яе адтоку па лімфатычных сасудах. Можа быць прыроджаным або узнікаць пры запаленчых захворваннях яечка (архіт), яго прыдаткаў (эпідыдыміт), насеннага канаціка, пры хваробе альбо наваўтварэннях. Развіццю гідрацэле спрыяюць пахвінныя кілы і пашырэнне вен насеннага канаціка. Лячэнне: пры вострым гідрацэле, якое не суправаджаецца моцнымі болямі і павышэннем тэмпературы цела, - ліквідацыя асноўнага захворвання, пры хранічным гідрацэле - хірургічнае аперацыя.
Маланкі Кататумба
Маланкі відаць з адлегласці да 400 кіламетраў. Іх нават выкарыстоўвалі для навігацыі, з-за чаго з'ява таксама вядома пад назвай «Маяк Маракайба».
Лічыцца, што маланкі Кататумба з'яўляюцца найбуйнейшымі адзінкавым генератарам азона на Зямлі. Вятры, якія прыходзяць з боку Андаў, выклікаюць навальніцы. Метан, якімі багатая атмасфера гэтых забалочаных месцаў, падымаецца да аблокаў, падсілкоўваючы разрады маланак.
Мясцовыя абаронцы навакольнага асяроддзя лічаць, што гэтая ўнікальная вобласць павінна знаходзіцца пад абаронай ЮНЕСКА.
Бабі Лес
Ба́бі Лес (, Бабий Лес) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Да 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Юр’еўскага сельсавета.
Фоса
Фоса (Fossò) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Насельніцтва складае 6582 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 658 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 30030. Тэлефонны код — 041.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Luigi.
617
617 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 617 год нашай эры, 617 год 1 тысячагоддзя, 17 год VII стагоддзя, 7 год 2-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 8 год 610-х гадоў.
NGC 746
NGC 746 (іншыя абазначэнні — UGC 1438, MCG 7-5-3, ZWG 538.4, IRAS01548+4441, PGC 7399) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Вішнявецкія
Вішнявецкія, Карыбут-Вішнявецкія — старажытны вялікалітоўскі княжацкі род герба «Карыбут», галіна князёў Збаражскіх, якія, у сваю чаргу, былі галіной князёў з Валыні. У мужчынскай лініі згас у 40-х гадах XVIII стагоддзя. Вішнявецкім належалі вялізныя зямельныя ўладанні на тэрыторыі Украіны і Беларусі.
NGC 746
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вішнявецкія
Пісаліся таксама князямі Карыбут-Вішнявецкімі па меркаваным паходжанні Нясвіцкіх ад князя ноўгарад-северскага Змітра Карыбута Альгердавіча, сына вялікага князя літоўскага Альгерда ; у цяперашні час няма адзінага меркавання пра тое, дакладная ці гэтая генеалагічная легенда. У 1644, які служыў у Вішнявецкіх, склаў іх першы радавод.
Меркаваны праўнук Змітра Карыбута, Васіль, меў сына Міхайлу Васілевіча Збаражскага (? — пасля 1516), які і стаў родапачынальнікам князёў Вішнявецкіх. Ён валодаў Вішнявецкім замкам у Крамянецкім павеце на Валыні, адсюль прозвішча. Ад сыноў Міхайлы, Івана і Аляксандра, народжаных у розных шлюбах, адбыліся дзве лініі князёў Вішнявецкіх, з якіх другая спынілася на польскім каралі Міхале (пам. 1673), а першая — на князі Міхале Сервацы, гетмане літоўскім (пам. 1744).
У 16 ст. Вішнявецкія падзяліліся на дзве лініі: старэйшую (пайшла ад старосты прапойскага, чачэрскага і варнянскага князя Івана Міхайлавіча) і малодшую (пайшла ад старосты рэчыцкага князя Аляксандра Міхайлавіча). Першая лінія згасла ў 1744, другая — у 1673 годзе.
Маёнткі
Па радаводным паданні, брат Васіля, Солтан, заснаваў (цяпер Вышнівэць — пасёлак гарадскога тыпу ў Цярнопальскай вобласці Украіны). Тут да гэтага часу захавалася праваслаўная царква, пабудаваная Вішнявецкімі да пераходу ў каталіцызм. Акрамя гэтага мястэчка і многіх іншых маёнткаў на Валыні, Літве і ў Кіеўскай вобласці, князям Вішнявецкім належалі яшчэ шырокія землі на левым беразе Дняпра з Лубнамі і Ромнамі. Міхаіл Грушэўскі пісаў, што гэтая латыфундыя Вішнявецкіх (т. зв. Вішнявеччына) была самай вялікай «не толькі на Украіне і ў Польшчы, але, магчыма, і ва ўсёй Еўропе». Па ініцыятыве князя Іераміі Вішнявецкага атрымалі Магдэбургскае права і гарадскі статус Лубны, Палтава, Пыратын. Гэтыя валоданні польскі навуковец лічыў нават не латыфундыяй, а асобнай Задняпроўскай дзяржавай.
Сярод іншых замкаў і палацаў Вішнявецкіх замкі ў Лубнах,, і палац у.
На тэрыторыі сучаснай Беларусі Вішнявецкім належалі ў тым ліку Брагін, Столін, Целяханы.
Сіўцы (Пастаўскі раён)
Сі́ўцы (, Сивцы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Ярэўскага сельсавета.
Эрык Шапялявы
Эрык Шапялявы (Erik Eriksson, Erik XI, Erik läspe och halte; таксама Эрык Эрыксан) (1216-) — кароль Швецыі ў 1222—1250 гг.
Біяграфія
Яго бацькам быў кароль Эрык Кнутсан. Маці Эрыка, каралева Рыкіца, была сястрой дацкага караля Вальдэмара II, пасля смерці мужа ў 1216 годзе адправілася ў Данію, дзе і нарадзіла будучага шведскага караля.
У 1222 Эрык быў абраны каралём Швецыі. Праз некаторы час супраць яго выступіў Кнут Хальмгерсан Доўгі, які паходзіў з малодшай лініі роду Эрыка Святога. 28 лістапада 1229 г. ён разбіў войска Эрыка ў бітве пры Олюструме (верагодна, цяперашняя Остра ў Сёдэрманланд), і кароль быў вымушаны бегчы ў Данію. Эрык зноў вярнуў сабе карону толькі пасля смерці Кнута ў 1234 г. Аднак рэальная ўлада знаходзілася ў руках яго ярлаў, спачатку Ульфа Фасэ, затым Біргера Магнусана.
У 1237 Рымскі Папа Рыгор IX заклікаў Эрыка здзейсніць крыжовы паход супраць паганскага Тавастланда. Паход ўзначаліў швагер караля Біргер ярл, які, па паведамленні «Хронікі Эрыка», заснаваў там крэпасць Тавастгус. У 1240 г., паводле рускіх крыніц, шведы распачалі паход на Ладагу, але былі разбітыя новагародскім князем Аляксандрам у вусці Нявы.
У 1247 сын Кнута Доўгага Хольмгер падняў супраць Эрыка паўстанне, аднак пацярпеў паразу каля Спарсетры ва Упландзе і ў 1248 быў пакараны.
Эрык быў жанаты з дачкой Сунэ Фолькесана Катарынай, якая паходзіла з роду Фолькунгаў. Памёр кароль 2 лютага 1250 і быў пахаваны ў царкве кляштара Варнхем. З яго смерцю згасла мужчынская лінія роду Эрыка Святога.
Мянушка Эрыка «Шапялявы» паходзіць з радкоў рыфмаванай «Хронікі Эрыка», у якой гаворыцца «конунг няцвёрда валодаў мовай, быў шаплявы, ды да таго ж і кульгавы».
Бубнава (Навадугінскі раён)
Бубнава (Бубново) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Эма Хердэлін
Эма Хердэлін (швед. Emma Härdelin; нар., Швецыя) — шведская спявачка, музыкант. Вакалістка фолк-рок гуртоў Garmarna і Triakel.
Біяграфія
Эма Хердэлін нарадзілася ў сям’і музыкантаў. Бацька — Тор Хердэлін — вядомы скрыпач, які грае традыцыйную шведскую музыку. Эма вырасла ў гарадах Клук (лен Емтланд) і Дэльсбу (лен Еўлебарг). Вучылася ў вальдорфской школе. Вучылася шведскім традыцыйным спевві пад кіраўніцтвам Марыі Роёс (Maria Röjås) у Malungs Folkhögskola. У 1993 годзе ўвайшла ў склад групы Garmarna.
З 1995 года ўдзельнічае ў фолк-гурце Triakel.
IC 453
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васькаўшчына (прыпыначны пункт)
Ва́ськаўшчына (, Васьковщизна, нарматыўная назва —, да 1965 — раз’езд 4 км)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны за 0,7 км на захад ад вёскі Новае Хорабрава; на лініі Орша-Цэнтральная — Лепель, паміж станцыяй Орша-Цэнтральная і прыпыначным пунктам Слабодскі.
Знамя (Слуцкі раён)
Зна́мя (, Знамя, да 1964 — Ста́рцавічы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці, каля ракі Лакнея. Адміністрацыйны цэнтр Знаменскага сельсавета. За 18 кіламетраў на захад ад Слуцка, 123 кіламетры ад Мінска.
Гісторыя
30 ліпеня 1964 года вёска Старцавічы была перайменавана ў вёску Знамя.
Аляксандрына (Навадугінскі раён)
Аляксандрына (Александрино) — пасёлак станцыі ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалены ў сакавіку 1943 года.
Вольга Аліфіравец
Вольга Аліфіравец (,, Беларуская ССР) — шведская біятлоністка беларускага паходжання, удзельніца Кубка IBU, прызёр чемпіяната Швецыі па біятлоне і летняму біятлону. У складзе зборнай Беларусі — прызёр юніёрскага чэмпіяната свету, уладальніца юніёрскага Кубка IBU.
Біяграфія
Пачала займацца біятлонам у Наваполацку з 1995 года, трэнеры — Васіль Міхайлавіч і Наталля Феліксаўна Лешчанка, трэнер у зборнай — Фёдар Свабода.
З сезона 2004/05 прымала удзел у гонках юніёрскага Кубка IBU. На чемпіянаце свету сярод юніёраў 2005 года ў Контыялахты ў катэгорыі «да 19 год» здабыла бронзовыя медалі ў гонцы пераследвання, саступіўшы Дар’і Домрачавай і Святлане Сляпцовай, а таксама заняла чецвёртае месца ў спрынце, дзясятае — у індывідуальнай гонцы і шостае — у эстафете. На наступным чэмпіянаце свету, у 2006 годзе у Прэск-Айле, лепшым вінікам стала сёмае месца ў гонцы пераследвання.
Юніёрская кар’ера
На юніёрскім чэмпіянаце свету 2007 года ў Валь-Мартэла выступала ў катэгорыі «да 21 года» і не поднялася вышей за 24-е месца ў асабістых відах. У тым жа годзе упершыню прыняла ўдзел у юніёрскім чэмпіянаце Еўропы, дзе была ў сёмай у індывідуальнай гонцы, восьмай — у спрынце, 14-й у гонцы пераследвання і шостай — у эстафеце.
У сезоне 2007/08 стала пераможцам агульнага заліку юніёрскага Кубка IBU. На асобных этапах здабыла дзве перамогі (у спрынтах в Гейло и Вальрамее) і некалькі разоў падымалася на подыум. На юніёрскім чэмпіянаце света ў Рупольдзінгу і чэмпіянаце Еўропы ў Нове-Места выступала не так паспяхова, не падымалася ў асабістых відах вышей за 10-е месца. Па сканчэнні сезона 2007/08 выйшла замуж і вырашыла завяршыць спартыўную кар’еру. Эмігрыравала разам з мужам у Швецыю, нарадзіла дзіцяці.
Дарослая кар’ера
У снежні 2015 года здабыла бронзавы медаль чэмпіяната Швецыі ў індывідуальнай гонцы. У летнім біятлоне станавілася срэбраным прызёром у спрынце і бронзавым — у пасьюце (2015).
З сезона 2015/16 выступала на Кубку IBU, дэбютавала ў лістападзе 2015 года на этапе ў Ідры, заняла 65-е месца ў спрынце. У тым жа сезоне на этапе ў Нове-Места ўпершыню набрала ачкі, заняўшы 38-е месца ў спрынце. На чэмпіянаце Еўропы 2016 года ў Цюмені займала 24, 25 і 26 месцы. Таксама прымала ўдзел у чэмпіянаце Еўропы 2017 года ў Душнікі-Здруй, лепшым вынікам стала 24-е месца. У сакавіку 2017 года на этапе Кубка IBU в Контыялахты паказала лепшы вынік у дарослай кар’еры, заняўшы трэццяе месца ў індывідуальнай гонцы.
Агні Святога Эльма
Агні Святога Э́льма ці Агні Святога Э́лма, Агні Эльма (Saint Elmo's fire, Saint Elmo's light, Elms Fener) — разрад у форме святлівых пучкоў або кутасікаў (або каронны разрад), які ўзнікае на вострых канцах высокіх прадметаў (вежы, мачты, дрэвы, які адзінока стаяць, вострыя вяршыні скал і т. п.) пры вялікай напружанасці электрычнага поля ў атмасферы. Яны ўтворацца ў моманты, калі напружанасць электрычнага поля ў атмасферы ў вострыя дасягае велічыні парадку 500 В/м і вышэй, што часцей за ўсё бывае падчас навальніцы або пры яе набліжэнні, і ўзімку падчас мяцеліц. Па фізічнай прыродзе ўяўляюць сабой асаблівую форму кароннага разраду. Можа ўзнікаць на абшыўцы самалёта, які патрапіў у воблака вулканічнага попелу. Распрацаваны метады, якія дазваляюць атрымліваць падобны разрад штучным шляхам.
Назва з'явы паходзіць ад назвы царквы Святога Эльма ў Германіі, на вежах якой яны часта назіраліся.
Маракам іх з'яўленне абяцала надзею на поспех, а ў час небяспекі — і на выратаванне.
Погар’е
По́гар'е (, Погорье) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Зухра Акчурына
Зухра Акчурына (Зөһрә Акчурина), Бібі-Зухра Асфандыяр кызы Гаспралы (Гаспрынская) (Биби-Зөһрә Әсфәндияр кызы Гаспралы (Гаспринская); дзявочае прозвішча — Акчурына, у рускамоўных дакументах: Зухра (Бібі-Зегра) Асфандыяраўна Акчурына (Зухра (Биби-Зегра) Асфандияровна Акчурина); 1862, Старацімошкіна, Сімбірская губерня — 13 красавіка 1903, Таўрычаская губерня) — першая татарская жанчына-журналістка, адна з выдаўцоў газеты «Терджыман».
Жонка вядомага крымскататарскага асветніка Ісмаіла Гаспрынскага, маці журналістаў Рыфата Гаспрынскага і Шэфікі Гаспрынскай, якія таксама з’яўляліся выдаўцамі газеты «Терджыман».
Біяграфія
Зухра Акчурына нарадзілася ў 1862 годзе ў вёсцы Старая Цімошкіна Сенгілееўскага павета Сімбірскай губерні ў вядомым татарскім княжым родзе Акчурыных. Бацька — Асфандыяр Акчурын, маці — Фаціма Акчурына.
Дзяцінства Зухры прайшло ў сяле Карамыслаўка. Ужо з дзяцінства яна адрознівалася ад сваіх аднагодкаў: была «прыгожая, спрытная, адрознівалася асаблівым, уласцівым менавіта ёй, складам розуму, з’яўлялася добрым суразмоўцам». З дзяцінства яна вучылася дома, у яе была руская гувернантка, якая яе вучыла. Атрымлівала добрую па тых часах адукацыю і мусульманскае хатняе выхаванне. Па прыкладзе сям’і Асылзат яе бацькі нанялі гувернантку рускага паходжання, якая навучала Зухру рускай мове, рускай літаратуры і музыцы. Аб гувернантцы Гаяз Ісхакі у газеце «Іл» ў 1914 годзе пісаў наступнае:
"’’Хоць гувернантка і не валодала вялікімі ведамі, ужо тое, што яна прыйшла з іншага свету, з рускага жыцця, была хоць трохі знаёмая з расквітнелай літаратурай Расіі, дало добрую глебу для фантазій маленькай Зухры, спрыяла пашырэнню яе далягляду, яе мыслення.’’"
Знаёмства і вяселле з Ісмаілам Гаспрынскім
Вярнуўшыся ў Сімбірск, Зухра першай напісала ліст Ісмаілу Гаспрынскаму. Абмяняўшыся лістамі, праз некаторы час яны вырашаюць «звязаць свой лёс». Сустрэўшыся ў 1881 годзе на Макарджынскім кірмашы, Гаспрынскі папрасіў Ібрагіма Акчурына стаць пасярэднікам паміж ім і бацькам Зухры, але не атрымаў згоды. Ісмаіл вырашыў сам адправіцца ў Карамыслаўку. Спыніўшыся ў суседнім рускім сяле, ён паслаў паведамленне, што едзе да Зухры. Аднак Асфандыяр-эфендзі не пагадзіўся выдаць дачку за выхадца з шляхетнага роду Ісмаіла Гаспрынскага. Але маладыя людзі вырашаюць быць разам. Ноччу ў Акчурынскім садзе пры ўдзеле двух сведак быў падпісаны своеасаблівы дагавор аб шлюбе тых часоў — алдым-бірдэм («узяў-аддаў»). Раніцай яго прадставілі Асфандыяру. Бацька дзяўчыны загадаў прыпыніць працу на фабрыцы і збіць рабочым няпрошанага госця. У той час Зухра выбегла на балкон са словамі: «Я твая! Я навекі буду тваёй!». Гаспрынскага выратавала наяўнасць над ім мундзіра гарадскога галавы, вышытага золатам, і таму працоўныя не вырашаліся падняць руку на чалавека ў такім мундзіры.
Ісмаіл Гаспрынскі, спадзеючыся на абарону, паехаў ва Уфу да муфтыя Салімагерэя Тафкілева. Муфтый палічыў падпісаны ў прысутнасці сведак дагавор правільным і прапанаваў кіраўніку роду Цымербулату Курамшынавічу Акчурыну (1826—1906) вырашыць справу мірным шляхам. Пасля гэтага Акчурыны прынялі рашэнне зладзіць вясельную ўрачыстасць.
Артыкул Гаяза Ісхакі аб вясельнай падзеі «Ісмаіл-бек, Зухра-ханум Гаспрынскія», якая выйшла ў газеце «Іл» пасля смерці І. Гаспрынскага, выклікала незадаволенасць у родзе Акчурыных. Ібрагім Акчурын і Махбубзамал Акчурына напісалі артыкулы ў адказ, у якіх зрабілі акцэнт на тым, што, хоць вясельная падзея спачатку кінула цень на адносіны паміж двума сем’ямі, пасля паміж імі ўсталявалася сяброўства. Рызаітдзін Фахрэтдзін у сваёй працы «Знакамітыя дамы» называе Зухру Акчурыну «жамчужынай сярод татарскіх жанчын», адзначаючы, што з-за моцнага жадання служыць асвеце, нягледзячы на нязгоду сваякоў, яна пакінула родную Сімбірскую губерню і з’ехала ў Крым у Бахчысарай.
Праца ў газеце
Калі пачынаўся выпуск газеты, друкаваную машыну пара ўручную пераварочвала, друкавала, фальцавала, пісала адрас, ляпіла марку, дастаўляла на пошту. Пасля адпраўкі чарговага нумара газеты падпісчыкам прыступалі да працы над новым. Ісмаіл Гаспрынскі пісаў артыкулы для рускай часткі газеты звычайна па-руску, а Зухра Акчурына выпраўляла, спрашчала і перакладала на татарскую мову, якую ведала лепш за мужа, напісаныя тэксты. Газета выходзіла па 1—2 нумары на тыдзень, на адным баку газеты малога фармату размяшчаўся тэкст на рускай мове, на другім — на татарскай.
Рос і тыраж газет. Калі ў першы год (1883) газета атрымала 320 падпісчыкаў, то ў 1884 годзе — 406 падпісчыкаў, а ў 1885 годзе — 1000 падпісчыкаў. Газета пачала пакрываць свае выдаткі толькі ў пачатку XX стагоддзя. За 20 гадоў Ісмаіл Гаспрынскі і Зухра Акчурына змаглі падрыхтаваць сваіх пастаянных вучняў. У той час, калі Ісмаіл ад’язджаў з працай у іншыя гарады, выпуск газеты цалкам знаходзіўся пад кантролем Зухры Акчурынай. Яна пісала адказы на лісты, рыхтавала і публікавала для газеты артыкулы, прысвечаныя волга-уральскаму рэгіёну.
Гарадскі галава Бахчысарая Мустафа Давыдовіч назваў Зухру Акчурыну «першай журналісткай сярод мусульманскіх жанчын Расіі» і ад імя крымскіх цюрак падарыў ёй залатую брошку. Прадстаўнікі Казані назвалі яе «маці нацыі».
Школа
У 1893 Зухра Акчурына на ўласныя сродкі адкрыла ў Бахчысараі ўласную пачатковую школу новага метаду для дзяўчынак і на працягу дзесяці гадоў ўзначальвала яе. У якасці ўзору для сваёй школы яна ўзяла пачатковую школу для хлопчыкаў, якая дзейнічала з 1883 года пры Зынджырлы-медрэсэ.
Смерць
13 красавіка 1903 года Зухра Акчурына захварэла на брушны тыф і памерла на 41-м годзе жыцця. Яе магіла знаходзіцца ля ўваходу ў маўзалей першых крымскіх ханаў. Калі Ісмаіл Гаспрвнскі памёр у 1914 годзе, яго пахавалі на адных могілках з Зухрой Акчурыной на тэрыторыі медрэсэ «Зынджырлы».
Рызаітдзін Фахрэтдзін адзначыў, што пасля смерці Зухры-ханум на імя Ісмаіла Гаспрынскага прыйшло каля трохсот спачувальных лістоў і тэлеграм з усіх куткоў Расіі.
Памяць
У жніўні 2015 года прайшла Міжнародная канферэнцыя «Юсуф Акчура: спадчына і сучаснасць», дзе на працягу некалькіх дзён — спачатку ў Казані, затым ва Ульянаўску і ў радавым маёнтку Старацімошкіна — навукоўцы з Расіі і Турцыі чыталі даклады аб гісторыі роду Акчурыных. У рамках гэтай канферэнцыі сельскай бібліятэцы Старацімошкіна было прысвоена імя Зухры Гаспрынскай-Акчурынай.
Інстытут мяса-малочнай прамысловасці НАН Беларусі
Інстытут мяса-малочнай прамысловасці НАН Беларусі — навуковая ўстанова, якая ўваходзіць у структуру Навукова-практычнага цэнтра па харчаванні Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Гісторыя
У жніўні 1960 года у Беларускім навукова-даследчым інстытуце прамысловасці харчовых тавараў была створана навукова-даследчая лабараторыя малочнай галіны. У 1960 годзе пастановай Саўнаргаса Беларускай ССР на базе лабараторыі малочнай прамысловасці быў створаны Беларускі філіял Усесаюўнага НДІ малочнай прамысловасці (БФ УНДІМП) Міністэрства мясной і малочнай прамысловасці СССР. У 1978— 1979 гадах быў пабудаваны новы будынак філіяла, механічная эксперыментальная вытворчасць і вопытны малочны завод.
У 1986 годзе ў адпаведнасці з пастановай Дзяржаграпрама СССР на базе Беларускага філіяла УНДІМП, праектна-канструктарскага бюро мясной і малочнай прамысловасці Дзяржаграпрама Беларускай ССР, і іншых арганізацый было створана Дзяржаўнае прадпрыемства «Беларускі навукова-даследчы і канструктарска-тэхналагічны інстытут мясной і малочнай прамысловасці».
У 2000 годзе згодна загаду Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання ДП прадпрыемства «БелНДКТІММП» перайменавана ў Навукова-вытворчае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «БелНДКТІММП». Паводле Загаду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 18 красавіка 2006 года № 242 УП «БелНДКТІММП» увайшло ў склад Навукова-практычнага цэнтра Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па харчаванню. У гэтым жа годзе УП «БелНДКТІММП» перайменавана ў Навукова-вытворчае рэспубліканскае дачыннае ўнітарнае прадпрыемства «Інстытут мяса-малочнай прамысловасці» Рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Навукова-практычны цэнтр Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па харчаванню» (РУП «Інстытут мяса-малочнай прамысловасці»).
Агульная характарыстыка
Дзейнасць інстытута накіравана на ўдасканаленне і навуковае суправаджэнне малочнай і мясной галін Рэспублікі Беларусь і ўключае наступныя асноўныя напрамкі:
Знешні доўг
Знешні доўг — агульная запазычанасць дзяржавы па непагашаных знешніх пазыках, абавязацельствах, крэдытах і нявыплачаных па іх працэнтах перад крэдыторамі. Адрозніваюць доўгатэрміновы (больш як адзін год) і кароткатэрміновы знешні доўг.
Можа спаганяцца:
Іван Раманавіч Макаранка
Іван Раманавіч Макаранка (2 чэрвеня 1907, Гута, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць — 16 мая 1971, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць) — камандзір сапёрнага ўзвода; памошнік камандзіра сапёрнага ўзвода 446-га стралковага палка 397-й стралковай дывізіі 61-й арміі, старшы сяржант, поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 мая (2 чэрвеня) 1907 года ў вёсцы Гута Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Скончыў 4 класы. Працаваў у сельскай гаспадарцы.
У Чырвонай Арміі з 1943 года. У баях Вялікай Айчыннай вайны з 6 кастрычніка 1943 года. Ваяваў на Бранскім, Беларускім, 1-м Беларускім і 2-м Беларускім франтах. удзельнічаў у вызваленні Украіны, Беларусі, Польшчы, баях на тэрыторыі Германіі.
Камандзір аддзялення сапёрнага ўзвода 446-га стралковага палка чырвонаармеец Іван Макаранка 16 сакавіка 1944 года ў раёне вёскі Терэбжуў-Гура ў ваколіцах беларускага горада Пінска замяніў камандзіра сапёрнага ўзвода, і ўмела кіраваў чатырма групамі сапёраў, якія зрабілі праходы ў мінных палях праціўніка. Пры адбіванні контратак ворага асабіста знішчыў каля дзесяці варожых салдатаў.
Барсукі (Смалявіцкі раён)
Барсукі́ (, Барсуки) — аграгарадок у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзінскага сельсавета.
Іван Раманавіч Макаранка
Біяграфія
Загадам па 397-й стралковай дывізіі ад 31 сакавіка 1944 года № 011 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Макаранка Іван Раманавіч узнагароджаны Ордэнам Славы 3-й ступені.
Загадам па 61-й арміі ад 3 верасня 1944 года № 300, за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях, малодшы сяржант Макаранка Іван Раманавіч узнагароджаны Ордэнам Славы 2-й ступені.
Памошнік камандзіра сапёрнага ўзвода 446-га стралковага палка старшы сяржант Іван Макаранка ў перыяд з 14 па 17 красавіка 1945 года ў раёне населеннага пункта Хоэн-Вутцаў забяспечваў пераправу войскаў праз раку Одэр. З воінамі-сапёрамі даручанага яму ўзвода ён пабудаваў плот грузапад'ёмнасцю ў паўтары тоны і перавёз на ім артылерыю, пяхоту і баепрыпасы. Асабіста выратаваў адзінаццаць параненых савецкіх байцоў.
На працягу чатырохсот пяцідзесяці кіламетраў наступлення 446-ы стралковы полк не меў ніводнага выпадку падрывання на мінах, дзякуючы дзеянням сапёраў старшага сяржанта Івана Макаранка.
24 мая 1945 года камандуючы 61-й арміяй генерал-палкоўнік Бялоў П. А. прадставіў І. Р. Макаранка да ўзнагароджвання ордэнам Славы 1-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі старшы сяржант Макаранка Іван Раманавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1945 годзе старшына Макаранка І. Р. дэмабілізаваны. Жыў у роднай вёсцы. Працаваў у калгасе і саўгасе «Рэчкі». Памер 16 мая 1971 года.
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Славы 1-й, 2-й, 3-й ступені, медалямі.
NGC 747
NGC 747 (іншыя абазначэнні — MCG -2-6-7, PGC 7366) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Allium sabzakense
Allium sabzakense — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Афганістане.
IC 454
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ліля Рустэмаўна Буджурава
Ліля Рустэмаўна Буджурава (Lilâ Rustem qızı Bucurova, Лиля Рустем къызы Буджурова, Ліля Рустемівна Буджурова; 1 лістапада 1958, Ангрэн, Ташкенцкая вобласць, Узбекская ССР) — крымска-татарская паэтэса і. Заслужаны журналіст Украіны (2005).
Біяграфія
Нарадзілася 1 лістапада 1958 года ва ўзбекскім горадзе Ангрэн. Скончыла ў 1979 годзе факультэт філалогіі Ташкенцкага абласнога дзяржаўнага педагагічнага інстытута. У 1979—1991 гадах працавала там жа выкладчыцай рускай і замежнай літаратуры.
Творчая дзейнасць
У 1989 годзе апублікавала першы самвыдатаўскі зборнік «Некуплены квіток», затым зборнік «Калі мы вернемся». У Крым пераехала ў 1991 годзе. З 1991 па 1997 год працавала галоўным рэдактарам крымскататарскай газеты «Аўдзет»: па яе словах, была звольненая за крытыку Мустафы Джамілева.
З 1991 па 2011 гады працавала спачатку рэдактарам крымскататарскай рэдакцыі, затым вядучым рэдактарам Дзяржтэлерадыёкампаніі «Крым». У розныя гады вяла тут аўтарскія праграмы «Ана-Юрт», «Небяспечная зона», «Галоўны рэдактар». З 2004 па 2014 год працавала галоўным рэдактарам газеты «Першая Крымская», з 1992 па 2009 год — карэспандэнтам тэлеканала «СТБ», з 1992 года і па гэты дзень — карэспандэнт агенцтва «France Press». Друкавалася ў інтэрнэт-газеце «Украінская праўда». Старшыня Крымскай Асацыяцыі свабодных журналістаў з 1997 года.
Палітыка
У 1991 годзе была абрана дэлегатам II Курултая крымскататарскага народа. Двойчы абіралася ў Меджліс крымскататарскага народа (член з 1991 па 1997 год), з 1994 па 1998 год — дэпутат Вярхоўнага Савета Аўтаномнай Рэспублікі Крым. 2 лістапада 2015 года паведаміла, што ў яе доме быў праведзены ператрус у сувязі з заведзенай крымінальнай справай у дачыненні Ленура Іслямава.
620
620 — высакосны год, пачаўся ў аўторак. 620 год нашай эры, 620 год 1 тысячагоддзя, 20 год VII стагоддзя, 10 год 2-га дзесяцігоддзя VII стагоддзя, 1 год 620-х гадоў.
Міра (правінцыя Венецыя)
Міра (Mira) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Венецыя.
Насельніцтва складае 38 761 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 392 чал./км². Займае плошчу 99 км². Паштовы індэкс — 30034. Тэлефонны код — 041.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Горкі (Навадугінскі раён)
Горкі (Го́рки) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Высокаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кнут II (кароль Швецыі)
Кнут II Хальмгерсан Доўгі (Knut Holmgersson Långe till Sko, памёр у ) — кароль Швецыі (1229—1234).
Біяграфія
Спачатку Кнут узначальваў рэгенцкую раду пры малалетнім каралі Эрыку Шапялявым. У 1229 ён здзейсніў дзяржаўны пераварот, абвясціў сябе каралём і кіраваў да самай смерці. Абодва яго сыны былі, як відаць, пакараныя ярлам Біргерам падчас паўстанняў супраць Фолькунгаў.
Навукова-даследчы цэнтр праблем рэсурсазберажэння НАН Беларусі
Гісторыя
Утвораны ў 1990 годзе ў Гродне як Аддзел праблем рэсурсазберажэння АН БССР. Пастановай Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі ад 21.06.2001 г. № 77 Аддзел праблем рэсурсазберажэння перайменаваны ў Дзяржаўную навуковую ўстанову «Навукова-даследчы цэнтр праблем рэсурсазберажэння Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі».