cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага
Імператарскі Ордэн Святога Дабравернага Князя Аляксандра Неўскага (Императорский О́рден Святого Благоверного Князя Алекса́ндра Не́вского, ордэн Святога Аляксандра Неўскага (орден Святого Александра Невского)) — дзяржаўная ўзнагарода Расійскай імперыі з 1725 да 1917 года. Заснаваны Кацярынай I і стаў трэцім расійскім ордэнам пасля ордэна Св. Андрэя Першазванага і жаночага ордэна Св. Вялікамучаніцы Кацярыны.
Знак ордэна ўяўляў сабой чатырохканцовы прамы крыж з канцамі, якія пашыраюцца да канцоў, і характэрнымі двухгаловымі арламі, размешчанымі паміж канцамі крыжа. У цэнтры крыжа размяшчаўся круглы медальён з выявай коннай фігуры Аляксандра Неўскага. Таксама да знакаў ордэна адносілася сярэбраная васьміпрамянёвая зорка з дэвізам ордэна «ЗА ПРАЦЫ І АЙЧЫНУ» (ЗА ТРУДЫ И ОТЕЧЕСТВО).
Гісторыя ордэна
Ордэн Святога Аляксандра Неўскага быў задуманы Пятром I для ўзнагароджання за ваенныя заслугі. Аднак заснаваны ўжо пасля яго смерці 1 чэрвеня года Кацярынай I ордэн стаў выкарыстоўвацца і для ўзнагароджання грамадзянскіх асоб.
Упершыню кавалерамі ордэна сталі 18 чалавек у дзень вяселля дачкі Кацярыны і Пятра I, царэўны Ганны і герцага Шлезвіг-Гольштэйн-Готарпскага Карла-Фрыдрыха. Мяркуючы па спісе ўзнагароджаных асоб, ордэн прызначаўся для ўзнагароджання не самых вышэйшых ваенных і дзяржаўных чыноў, якія адпавядаюць прыкладна генерал-лейтэнанту ці генерал-маёру. Аднак ужо 10 верасня года, у гадавіну перанясення з Уладзіміра мошчаў святога дабравернага вялікага князя Аляксандра Неўскага, імператрыца Кацярына I узнагародзіла ордэнам сябе, а таксама яшчэ 21 чалавека з вышэйшай знаці, у тым ліку польскаму каралю і вялікаму князю літоўскаму Аўгусту II і каралю Даніі Фрэдэрыку IV. У спіс не трапіў ніводны генерал-маёр. Ордэн зацвердзіўся як узнагарода для чыноў ад генерал-лейтэнанта і вышэй.
Да валадарання Кацярыны II ордэнам Святога Аляксандра Неўскага ўзнагародзілі каля 300 чалавек. Імператрыца Кацярына II выдала яшчэ 250 ордэнаў. За Паўлам I у 1797 годзе ордэн упершыню атрымаў афіцыйны статут і апісанне: «''Крыж чырвоны, які мае ў прамежках двухгаловых арлоў, а ў сярэдзіне выяву Святога Аляксандра на кані. На іншым баку ў белым полі яго вензель з Княжацкаю Каронаю. Зорка сярэбраная, у сярэдзіне якой у сярэбраным полі вензельнае імя Святога Аляксандра Неўскага пад Княжацкаю Каронаю.''». У 1860-я гады, па тагачаснай модзе, знак ордэна нярэдка пакрывалі чорнай эмаллю. У Паўлаўскі час засноўваецца асобая камісія з шасці кавалераў ордэна Аляксандра Неўскага, якая займалася дабрачыннай дзейнасцю на разавыя ўнёскі ў 200 рублёў ад новых узнагароджаных. Пры Аляксандру I унёскі павялічыліся.
У перыяд войнаў з Напалеонам 1812—1814 гадоў ордэн Святога Аляксандра Неўскага выдаваўся 48 раз, з іх 14 ордэнаў з дыяментамі. За Барадзінскую бітву Аляксандр I дараваў 4 ордэны вядомым генералам Д. С. Дахтурову, М. А. Міларадавічу, А. І. Астэрману-Талстому і М. М. Раеўскаму.
Вядома 3674 факты ўзнагароджання за час існавання ордэна, найбольш шчодра ўзнагарода раздавалася ў 1916 годзе (105 фактаў узнагароджання). Капітульным храмам ордэна з'яўляўся Траецкі сабор Аляксандра-Неўскай Лаўры. Як дзяржаўная ўзнагарода ордэн быў скасаваны ў 1917 годзе.
Ордэн захаваны ў эміграцыі домам Раманавых як дынастычная ўзнагарода. Пра ўзнагароджанне ордэнам пасля 1917 гады гл. артыкул Падараванні тытулаў і ордэнаў Расійскай імперыі пасля 1917 года.
29 ліпеня 1942 года ў СССР быў заснаваны новы ордэн Аляксандра Неўскага для ўзнагароджання каманднага саставу Чырвонай Арміі.
Пасля распаду Савецкага Саюза ордэн быў захаваны ў сістэме дзяржаўных узнагарод Расійскай Федэрацыі Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1992 года № 2424-1 «Аб дзяржаўных узнагародах Расійскай Федэрацыі» і Пастановай Вярхоўнага Савета Расійскай Федэрацыі ад 20 сакавіка 1992 года № 2557-I «Аб зацвярджэнні Указу Прэзідыума Вярхоўнага Савета Расійскай Федэрацыі „Аб дзяржаўных узнагародах Расійскай Федэрацыі“». Аднак, да 2010 года расійскі ордэн не меў статуту і афіцыйнага апісання, узнагароджанне ордэнам дзяржавай не адбывалася.
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Д. Мядзведзева ад 7 верасня 2010 года № 1099 «Аб мерах па ўдасканаленні дзяржаўнай узнагароднай сістэмы Расійскай Федэрацыі» зацверджана, што ордэн Аляксандра Неўскага ізноў уваходзіць у дзяржаўную ўзнагародную сістэму Расійскай Федэрацыі, а таксама зацверджаны яго статут і апісанне. Знак ордэна Аляксандра Неўскага Расійскай Федэрацыі капіруе дызайн дарэвалюцыйнага ордэна.
Уот Тайлер
Уолтэр (Уот) Тайлер (Walter "Wat" Tyler;  — ) — правадыр найбуйнейшага ў сярэднявечнай Англіі сялянскага паўстання 1381.
Школа імя Горкага (вёска)
Школа імя Горкага (Школа имени Горького) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Пячора Гаўешціца
Гісторыя даследаванняў
Гаўешціца доўгі час заставалася невядомай і ўпершыню была выяўлена толькі ў пачатку XX стагоддзя, калі ў 1906 годзе ў выніку будавання чыгуначнай лініі Сараева—Вішаград адбылося абвальванне часткі скальных парод і адкрыўся ўваход у пячору. Першыя згадванні пра даследаванне пячоры датуюцца 1911 годам, але даследчыкам атрымалася прайсці ўглыб толькі на 100 метраў — далейшае пасоўванне было занадта небяспечным і патрабавала адмысловага абсталявання. З гэтых пор пячора стала даволі папулярнай сярод турыстаў, хоць сур'ёзным яе вывучэннем тады ніхто не займаўся. У біялагічнай і палеанталагічнай літаратуры 1960-х — 1970-х гадоў Гаўешціца згадваецца толькі мімаходзь без якіх б там ні было навуковых дадзеных.
Сур'ёзны зрух у вывучэнні пячоры адбыўся толькі ў 2010 годзе, калі прыехала група італьянскіх спелеолагаў з Балонні і Навары — у супрацоўніцтве з мясцовымі навукоўцамі з Босніі і Герцагавіны пры спрыянні Цэнтра карсту і спелеалогіі Сараева яны дамагліся вызначаных поспехаў у даследаванні: склалі падрабязную карту тунэляў, задакументавалі новыя адгалінаванні, з якімі агульная даўжыня пячоры складала каля 1200 метраў. Усяго ў перыяд 2010—2013 гадоў былі распачаты некалькі навуковых экспедыцый, недалёка ад уваходу з'явіўся невялікі даследчыцкі лагер, да працэсу вывучэння далучыліся многія спецыялісты з іншых гарадоў. З часам даследчыкі прасоўваліся ўсё далей і далей, так, у 2011 годзе даўжыня вывучанай часткі пячоры складала 3800 метраў, у 2012 годзе — ужо 7715 метраў і, нарэшце, у 2013 годзе даследчыкі назвалі канчатковую на дадзены момант даўжыню — 9682 метры. Такім чынам, Гаўешціца з'яўляецца самай вялікай пячорай на тэрыторыі Босніі і Герцагавіны, апераджаючы па даўжыні папярэдніх лідараў Печына Ізвор Макраньске Міляцке (7200 м) і В'етраніцу (6700 м).
Падчас экспедыцый праводзіліся біялагічныя даследаванні залаў пячоры, збіраліся ўзоры мінеральных і арганічных матэрыялаў. У пячоры была выяўлена калонія кажаноў, былі знойдзены множныя аскепкі чэрапаў і костак пячорнага мядзведзя дагістарычнага віду, які, як лічыцца, вымер каля 15 тыс. гадоў назад. Апроч таго, усярэдзіне навукоўцамі знойдзены рэдкія насякомыя сямейства леядзідаў.
Гаўешціца ўваходзіць у лік аб'ектаў, якія падпадаюць пад абарону па класіфікацыі Міжнароднага саюзу аховы прыроды.
Дзень народнага адзінства
Дзень народнага адзінства — назва святаў у Беларусі і Расіі.
Порса
По́рса (, Порса) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
28 мая 2013 года частка вёскі ўвайшла ў склад Вілейкі.
NGC 5925
NGC 5925 (іншыя абазначэнні — OCL 938, ESO 177-SC6) — рассеянае скопішча ў сузор’і Навугольнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Voices from Belarus
«Voices From Belarus» (Галасы з Беларусі) — арганізацыя, створаная ў ліпені 2020 года ініцыятыўнай групай валанцёраў пад кіраўніцтвам Аляксандры Зверавай для распаўсюду за межамі краіны актуальных навін і інфармацыі пра сацыяльнай і палітычнай сітуацыі ў Рэспубліцы Беларусь.
Апісанне
Спачатку праект ствараўся, каб паказаць пераслед палітычных апанентаў і іх прыхільнікаў у перадвыбарны перыяд. З часам больш сфакусаваўся на навінах, а таксама гісторыях людзей, на жыццё якіх паўплывалі падзеі пасля прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня 2020 года.
3 снежня 2021 года МУС Рэспублікі Беларусь прызнала Voices from Belarus экстрэмісцкім фарміраваннем.
Мэта
Зараз галоўная мэта праекта — інфармаванне сусветнай супольнасці пра парушэнні правоў чалавека, гвалт і іншыя злачынствах супраць цывільнага насельніцтва, якія адбываюцца ў Беларусі. Для гэтага каманда збірае і перакладае артыкулы ў прэсе, пасты ў сацыяльных сетках і відэа, якія змяшчаюць праўдзівыя гісторыі ахвяр і злачынстваў. Створаны кантэнт распаўсюджваюць праз каналы праекта ў сацыяльных сетках.
Брандзіка
Брандзіка (Brandico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1041 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 130 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 25030. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Шутаўка (Кардымаўскі раён)
Шутаўка (Шутовка) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Яхорына
Яхорина — гара і гарналыжны курорт у абшчыне Пале, на тэрыторыі Рэспублікі Сербскай. Вышыня гары складае 1 916 метраў над узроўнем мора. У сярэднім, 175 дзён у годзе — з кастрычніка па май Яхорына пакрыта снегам. У сярэднім таўшчыня снежных пакроваў у лютым складае 106 сантыметраў. Гарналыжны цэнтр на Яхорыне выкарыстоўваўся і ў час зімовых Алімпійскіх гульняў у Сараеве.
Ад Сараева гара знаходзіцца на адлегласці ў 30 кіламетраў, ад Пале — 15 кіламетраў.
Мар’ян Яворскі
Мар’ян Яворскі (, Львоў —, Кракаў) — арцыбіскуп Львоўскі.
Біяграфія
У 1950 годзе атрымаў прэзбітэрскае пасвячэнне. Вывучаў тэалогію і філасофію ў Ягелонскім універсітэце ў Кракаве, Люблінскім каталіцкім універсітэце і Каталіцкай тэалагічнай акадэміі ў Варшаве. Займаўся выкладчыцкай і душпастырскай дзейнасцю. З 1981 года па 1987 год — першы рэктар Папскай тэалагічнай акадэміі ў Кракаве.
У мае 1984 года быў прызначаны Апостальскім адміністратарам польскай часткі Львоўскай архідыяцэзіі, праз месяц прыняў біскупскую сакру. З 1991 годзе — арцыбіскуп і Мітрапаліт Львоўскі. З 1992 года па 2008 год — старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў Украіны. Іерарх прымаў актыўны ўдзел у адраджэнні касцёльных структур і рэлігійнага жыцця ва Украіне. З 1996 года па 1998 год — быў таксама Апостальскім адміністратарам Луцкай дыяцэзіі, а з 1997 года — рэктарам Львоўскай духоўнай семінарыі. У 1998 годзе Ян Павел II надаў яму кардынальскую годнасць. У 2008 годзе сышоў на пенсію, пражываў на тэрыторыі Кракаўскай архідыяцэзіі.
Сычоўка (Паўладарская вобласць)
Сычоўка — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чарнаярскай сельскай акругі. Код КАТА — 556067200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 478 чалавек (226 мужчын і 252 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 475 чалавек (234 мужчыны і 241 жанчына).
Казармы Жалезнай Дарогі 397 км
Казармы Жалезнай Дарогі 397 км (Казармы Железной Дороги 397 км) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Джакама да Віньёла
Джакама ды Віньёла, часта проста Віньёла (Il Vignola; сапр. імя Якопа дэ Бароцы; ( — ) — архітэктар-маньерыст з Балонні, які аспрэчвае ў Паладыя і Серлія званне самага ўплывовага майстра позняга Адраджэння. Яго цэнтральныя творы — царква Іль-Джэзу ў Рыме і віла Фарнезэ ў Капрароле — адкрылі шлях да фарміравання стылю барока.
Атрымаўшы адукацыю ў родным горадзе, Віньёла паехаў у Рым вучыцца ў Сангала і замалёўваць старажытнасці для ілюстрацыі новага выдання Вітрувія. Па запрашэнні Францыска I ездзіў на 18 месяцаў (у 1541—43 г.) да каралеўскага двара ў Фантэнбло, дзе, магчыма, зблізіўся з Серлія і Прыматыча. Па вяртанні ў Рым паступіў на службу папы Юлія III, для якога з Джорджа Вазары і Барталамеа Аманаці будаваў па ўзоры старажытнарымскіх віл у 1551—55 г. вілу Джулія. Кампазіцыя ансамбля развіваецца па глыбіннай восі і ўключае два павільёны, размешчаныя на розных узроўнях, звернутыя сваімі лоджыямі ў два паўкруглых двара з гротамі і фантанамі.
Яшчэ адзін комплекс — велізарны замак Капрарола (1559—62) — уяўляе сабой пяціграннае збудаванне з велічным круглым дваром у цэнтры. Віньёла эфектна проціпастаўляе глухія кутныя выступы-бастыёны і высокія сцены, расчлененыя аконнымі праёмамі розных памераў з ордэрнымі элементамі.
У 1550-я г. Віньёла пад кіраўніцтвам Мікеланджэла узводзіў 2 малыя купалы на саборы св. Пятра, а пасля смерці майстар узначаліў працу над саборам. Адначасова пабудаваў на віа Фламіні царкву Сант-Андрэа — першую, у якой купал набыў выцягнутую форму авала. Наступным крокам Віньёлы ў бок барока была царква Санта-Анна-Дэі-Палафрэньеры, ужо цалкам ўпісаная ў авал. Выконваў абавязкі сакратара Вітрувіянскай акадэміі.
На працягу трохсот гадоў еўрапейскія архітэктары вывучалі ордэрную сістэму па трактату Віньёлы «Правіла пяці ордэраў архітэктуры» (1562). Як і трактаты Паладыя, кніга Віньёлы стала асноўнай крыніцай, з якой аб архітэктуры Адраджэння пазнавалі па-за межамі Італіі.
Дзень народнага адзінства (Беларусь)
Дзе́нь наро́днага адзі́нства — дзяржаўнае свята Рэспублікі Беларусь, якое адзначаецца штогод 17 верасня. Уведзена 7 чэрвеня 2021 года ў гонар уз’яднання Заходняй Беларусі з БССР, якое пачалося 17 верасня 1939 года з паходу Чырвонай арміі ў Заходнюю Беларусь і Украіну (тагачасную Польскую Рэспубліку).
Створанае на ўзор Дня народнага адзінства ў Расіі, як рэакцыя на пратэсты супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і далейшае абвяшчэнне рэжымам Аляксандра Лукашэнкі 2021 года «Годам народнага адзінства».
Святкаванне ў 2021 годзе
17 верасня 2021 года засталося працоўным днём. Яго святкаванне прыняло форму мерапрыемстваў, арганізаваных дзяржаўнымі структурамі і праўладнымі грамадскімі аб’яднаннямі. Сярод іншага яно ўключыла ў сябе правядзенне флэшмобаў з дзяржаўнай сімволікай, у тым ліку кулінарнага ў Бабруйску, аўтапрабегаў, канцэртаў у буйных гарадах, галоўны канцэрт адбыўся на Мінск-Арэне. У гонар новага свята ў Брэсце была ўсталявана мемарыяльная дошка чырвонаармейцам, якія загінулі ў 1939 годзе ў Заходняй Беларусі, помнік васільку ў Магілёве, новы помнік на тэрыторыі былога канцлагера ў Бярозе, у Баранавічах быў адкрыты Музей народнага адзінства.
Крытыка
Гісторык Аляксандр Пашкевіч адзначае, што далучэнне Заходняй Беларусі да БССР прывяло да масавых сталінскіх рэпрэсій у гэтай частцы Беларусі, таму дата не можа адзначацца як свята. Таксама адной з прычын выбару дату Пашкевіч называе канфлікт паміж Польшчай і рэжымам Лукашэнкі, які працягваецца пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года, а таксама жаданне спадабацца Расіі.
Кіраўнік Міністэрства замежных спраў Літвы Габрыэлюс Ландсбергіс крытычна выказаўся пра рашэнне Лукашэнкі: «''17 верасня — адна з самых балючых дат у гісторыі Польшчы. Рашэнне Мінска аб прызначэнні 17 верасня „Днём народнага адзінства“ паказвае, што цяперашні ўрад Беларусі мае цынічнае і скажонае стаўленне да гістарычнай памяці і ігнаруе злачынствы, учыненыя двума самымі жорсткімі таталітарнымі рэжымамі ХХ стагоддзя''». Міністэрства замежных спраў Польшчы назвала незразумелым базаванне беларускай палітыкі «на спадчыне пакта Гітлера і Сталіна» (гл. Пакт Молатава — Рыбентропа), таксама ў заяве гаворыцца, што заснаванне свята «Гэта жэст, які з’яўляецца часткай дзеянняў Расіі, накіраваных на пераасэнсаванне надзвычай складанай гісторыі нашага рэгіёна, што сур’ёзна перашкодзіць Беларусі ў дыялогу і ўзаемаразуменні з суседнімі краінамі, а таксама з краінамі ўсёй Еўропы». Інстытут нацыянальнай памяці Польшчы назваў свята «Днём адзінства двух таталітарызмаў».
Палітолаг Вольф Рубінчык адзначаў, што да 1941 года мяжа паміж усходняй і заходняй часткамі Беларусі, нягледзячы на адміністрацыйнае «ўз’яднанне», фактычна заставалася, без адмысловага дазволу праз яе не пускалі, і ўжо ў пасляваенныя гады «заходнікі» працяглы час заставаліся ў СССР грамадзянамі другога гатунку. Паводле даследчыка, сапраўднае адзінства дасягаюць не штыкамі, а 17 верасня ў канцы ХХ ст. — пачатку ХХІ ст. амаль не адзначалі ў народзе як свята.
NGC 5926
NGC 5926 (іншыя абазначэнні — MCG 2-39-26, MK 853, ZWG 77.109, 8ZW 468, IRAS15210+1253, PGC 54950) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анатоль Восіпавіч Бонч-Асмалоўскі
Анатоль Восіпавіч Бонч-Асмалоўскі (, Віцебск —, Масква) — грамадска-палітычны дзеяч, публіцыст, мемуарыст, рэвалюцыянер-народнік, член арганізацый «Зямля і воля» і «Чорны перадзел», член ЦК партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў. Паходзіць са старажытнага шляхецкага роду герба «Бонча».
Біяграфія
Пасля Маскоўскага ліцэя ў 1875 годзе паступіў у Інстытут інжынераў шляхоў зносін. У 1876 перайшоў на юрыдычны, а затым на прыродазнаўчы факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта. Стаў прыхільнікам арганізацыі народнікаў «Зямля і воля», распаўсюджваў сярод студэнтаў нелегальныя выданні. У 1879 увайшоў у гурток «Маладыя землявольцы», які пасля расколу ў жніўні 1879 «Зямлі і волі» далучыўся да арганізацыі «Чорны перадзел».
У лістападзе 1879 арыштаваны за ўдзел у студэнцкіх хваляваннях; пазбаўлены права вучыцца ў ВНУ і высланы ў бацькоўскі маёнтак Блонь Ігуменскага павета (цяпер Пухавіцкі раён). У 1880 садзейнічаў арганізацыі друкарні «Чорнага перадзелу». Арыштаваны ў красавіку 1882, зняволены ў Мінскай турме на працягу 5 месяцаў. Разам з жонкай Варварай і пры ўдзеле А. Я. Багдановіча арганізаваў у Блоні сялянскі гурток самаадукацыі.
Арыштаваны ў красавіку 1886 у Канатопе Чарнігаўскай губерні, дзе быў па справах нелегальнай друкарні. Адзін з арганізатараў і кіраўнікоў Рабочай партыі палітычнага вызвалення Расіі (канец 1890-х гадоў). Арыштаваны ў 1901 разам з сынам Іванам і сасланы ва Усходнюю Сібір. У 1904 вярнуўся па амністыі і ўвайшоў у партыю эсэраў, у 1905 кааптаваны ў ЦК. Удзельнік рэвалюцыі 1905-07. У красавіку 1908 арыштаваны, у лютым 1910 аддадзены пад суд. Вядомы мінскі ўрач Т. Куодзіс і яго калега Ф. Ульянаў выехалі ў маёнтак А. Бонч-Асмалоўскага і зрабілі яму «ўяўную аперацыю». Сведчанне пра «аперацыю» дазволіла рэвалюцыянеру зацягнуць судовую справу.
У 1911 апраўданы, але ў 1912 зноў арыштаваны і прыгавораны да 8 месяцаў зняволення.
У час 1-й сусветнай вайны ў эвакуацыі, працаваў у арганізацыях дапамогі бежанцам-беларусам. Дэлегат 1-га Усебеларускага з’езда (1917). З 1918 у Мінску, удзельнічаў у кааператыўным руху. У час акупацыі Беларусі польскімі войскамі на нелегальным становішчы. З 1926 у Маскве, член Усесаюзнага таварыства паліткатаржан і ссыльнапасяленцаў. Пісаў успаміны. Валодаў маёнткам Блонь да 1917 года, пакуль не прыйшла савецкая ўлада. Драўляная сядзіба існуе і зараз у якасці раённага краязнаўчага музея.
Бонч-Асмалоўскі развёўся з Варварай Іванаўнай і ў 60 год завёў новую сям’ю, з’явіліся дзеці ад другога шлюбу. Іван Анатольевіч — самы старэйшы сын — памёр у 1969-м, пражыўшы 88 гадоў. Сын Радзівон, эканаміст, у 1930 годзе арыштаваны органамі ГПУ БССР разам з Гаўрыілам Гарэцкім. Працаваў на будаўніцтве Беламорканала. У чэрвені 1938-га быў арыштаваны паўторна і расстраляны. Сын Глеб, археолаг, рэпрэсаваны ў 1934 годзе. Пасля 3 гадоў лагераў вярнуўся пад Ленінград. У 1942 годзе рэабілітавалі. Памёр годам пазней. Дачка Ірына, лекар, з 1933 года жыла ў Ленінградзе. Памерла ў снежні 1941 года.
Партызанскае садоўніцтва
Партызанскае садоўніцтва (таксама вядома як Партызанскае азеляненне) — азеляненне закінутых або грамадскіх аб’ектаў і тэрыторый людзьмі, у якіх няма на дадзеныя ўчасткі. Звычайна прадугледжвае неардынарны падыход да азелянення з мэтай прыцягнуць з дапамогай раслін ўвагу да праблем інфраструктуры і экалогіі горада. Некаторыя партызанскія садоўнікі працуюць ноччу, саджаючы насенне і саджанцы ананімна. Іншыя могуць рабіць гэта адкрыта, не хаваючыся ад грамадскасці, а часам і з мэтай быць заўважаным, каб паказаць людзям, што яны маюць права мяняць аблічча горада.
Метады і тэхніка
Адзін з метадаў партызанскага азелянення —, які прадугледжвае закідванне на цяжкадаступныя ўчасткі «насенных бомбаў» (шароў з насення раслін, перагною і гліны).
Адзін з кірункаў партызанскага садаводства — агародніцтва. Партызанскія агароднікі абгрунтоўваюцца на невыкарыстоўваемых тэрыторыях з мэтай устаноўкі мабільных агародаў. У выпадку вяртання зямлі ўласніку-агароднікі лёгка пераязджаюць.
Гэты від грамадзянскай ініцыятывы зарадзіўся ў ЗША у 1970-х гадах. За гэты час актыўнасць зялёных партызан была дакументальна зафіксавана як мінімум у 30 краінах.
Данія
У Даніі партызанскі садоўніцкі рух праявіўся кампаніяй «Have på en nat»(«Начны сад»), якая была арганізавана дацкай кампаніяй Igangsættere («Арганічныя закускі»). Пусты ўчастак у цэнтры горада Гульдбергсгадзе (Данія) за ноч ператварыўся ў сад, дзякуючы амаль 1000 чалавек, якія прынялі ўдзел у акцыі.
Польшча
Нефармальная група «Miejska Partzantka Ogrodnicza» («Парцантка гарадскога садоўніцтва»), заснаваная Вітольдам Швядкоўскім, дзейнічае ў Польшчы з 2005 года. У 2010 годзе яны запусцілі «Прытулак для непажаданых раслін». У 2017 годзе яны заснавалі «Сусветны дзень пасадкі гарбуза ў грамадскіх месцах» (16 мая), а з 2020 года — кампанію «Нацыянальнае прыпыненне газонакасілак» — кампанія па скарачэнні частаты стрыжкі ў горадзе.
Расія
Першымі ў Расіі асвоілі партызанскае азеляненне жыхары Санкт-Пецярбурга, якія ў 2007 годзе ў рамках барацьбы з ушчыльняльнай забудовай стварылі Сад Уладзіміра Пуціна № 1. Забудоўшчык паставіў сіні плот вакол двух дзіцячых пляцовак для будаўніцтва вышынных дамоў у двары жылога дома. Жыхары выступілі супраць і арганізавалі серыю суботнікаў. Мясцовы жыхар, садоўнік Уладзімір Верхавых арганізаваў дастаўку саджанцаў, спланаваў ландшафт будучага саду і арганізаваў кампанію ў СМІ. У будаўнікоў і чыноўнікаў не хапіла рашучасці знішчыць зялёную зону, звязаную з імем прэзідэнта. Зялёнай зоне надалі афіцыйны статус: сад Уладзіміра Пуціна № 1 уключаны ў пералік зялёных зон, абароненых законам Санкт-Пецярбурга аб абароне зялёных насаджэнняў.
У красавіку 2015 года жыхары Санкт-Пецярбурга заклалі другую партызанскую зялёную зону супраць ушчыльняльнай забудовы: Севастопальскі сквер — прысвечаны далучэнню Севастопаля да Расіі.
У Расіі рух партызанскага садоўніцтва вылучыўся вясной 2012 года. Актывісты займаюцца азеляненнем пустак, закінутых аб’ектаў і зялёным стрыт-артам, вучаць людзей азеляняць свае двары, робячы з іх сад, аб’ядноўваюць людзей, якія ўжо займаюцца азеляненнем, раскідваюць і раздаюць насенныя бомбы.
Браонэ
Браёнэ (Braone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 636 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 25040. Тэлефонны код — 0364.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Purificazione di Maria Vergine (Candelora.
Ядвіга Станіславаўна Яскевіч
Яскевіч Ядвіга Станіславаўна (нар. 26 верасня 1949, Горад Барысаў, БССР) — савецкі і беларускі філосаф, прафесар, доктар філасофскіх навук, загадчыца кафедры сацыяльных камунікацый БДУ.
Біяграфія
Нарадзілася 26 верасня 1949 г. у г. Барысаве. Вышэйшую адукацыю атрымала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце на гістарычным факультэце, аддзяленне філасофіі (1969—1974 гг.). Паступіла ў аспірантуру пры БДУ (1978—1981 гг.), кандыдацкую дысертацыю абараніла ў 1983 годзе. З 1981 г. па 1998 г. — асістэнт, дацэнт, прафесар кафедры філасофіі і метадалогіі навукі БДУ. Дактарантура пры БДУ (1989—1991 гг.), доктарская дысертацыя выканана на тэму: «Структура и дынаміка аргументацыі ў навуцы»(1992 г.). З 1998 г. па 2005 г. — загадчыца кафедры філасофіі і культуралогіі, прарэктар Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы БДУ. З 2005 г. па 2016 г. — дырэктар Інстытута сацыяльна-гуманітарнай адукацыі установы адукацыі «Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт». " З красавіка 2016 і цяперашні час — загадчыца кафедры сацыяльных камунікацый.
Навуковая дзейнасць
Сфера навуковай дзейнасці : філасофія, метадалогія навукі, сацыяльная філасофія, метадалагічныя праблемы сучаснай гістарычнай, палітычнай і эканамічнай навукі, гісторыя і тэорыя культуры, філасофія адукацыі, логіка і этыка бізнэсу. Я. С. Яскевіч з'яўляецца аўтарам 512 навуковых прац, у тым ліку, 18 аўтарскіх манаграфій; 28 падручнікаў і навучальных дапаможнікаў с грыфам Міністэрства адукацыі РБ па сацыялогіі, філасофіі, логіцы, рэлігіязнаўству, этыцы, філасофіі і метадалогіі навукі, паліталогіі, асновам ідэалогіі беларускай дзяржавы. З'яўляецца ўдзельніцай Сусветных філасофскіх кангрэсаў (Масква, Бостан, Cтамбул, Сеул, Афіны и інш.), міжнародных кангрэсаў па аргументацыі і логіцы (Амстэрдам), распрацоўшчыкам дзяржаўных стандартаў і вучэбных праграм для сістэмы вышэйшай адукацыі Рэспублікі Беларусь, зацверджаных Міністэрствам адукацыі РБ, па філасофіі, логіцы, рэлігіязнаўству, эстэтыцы, правах чалавека, палітычнаму мэнэджмэнту. Ініцыявала адкрыццё інавацыйных міждысцыплінарных спецыялізацый па эканамічнай сацыялогіі, палітычнаму мэнэджмэнту, псіхалогіі прадпрымальніцкай дзейнасці, навуковай магістратуры па палітычных і філасофскіх навуках, практыка-арыентаваных міждысцыплінарных магістарскіх праграм «Эканамічная палітыка і сацыялогія бізнэсу», "Эканоміка і псіхалогія бізнэсу ", " Эканоміка і псіхалогія спорту ", " Камунікатыўны мэнэджмэнт ", " Псіхалогія ў бізнэсе "(сумесна з кафедрай псіхалогіі БДУ).
Педагагічная дзейнасць
Прымае актыўны ўдзел у падрыхтоўцы і атэстацыі навуковых кадраў вышэйшай кваліфікацыі, з'яўляецца членам Спецыялізаваных саветаў БДУ па абароне доктарскіх дысертацый па філасофскіх і палітычных навуках. Падрыхтавала 1 доктара, 10 кандыдатаў навук. За перыяд прафесійнай дзейнасці чытала розныя лекцыйныя курсы па філасофіі, філасофіі і метадалогіі навукі, эпістэмалогіі, аўтарскія спецкурсы. Сярод іх:
Грамадская дзейнасць
Сяброўства ў рэдакцыйных саветах навуковых выданняў, спецыялізаваных саветах:
Ганаровыя ўзнагароды
Я. С. Яскевіч з'яўляецца пераможцам I Рэспубліканскага конкурсу па грамадскіх навуках для вышэйшых навучальных устаноў і ўладальнікам 1 прэміі за падрыхтоўку вучэбнай літаратуры для ВНУ; мае Дыплом спецыяльнага фонду Прэзідэнта РБ па падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў, неаднаразова ўзнагароджвалася Граматамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Прэзідыума Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі, Беларускага дзяржаўнага універсітэта, Беларускага дзяржаўнага эканамічнага універсітэта, ўзнагароджана нагрудным знакам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі» (1999), медалём Францыска Скарыны (2009). За выбітны ўнёсак у развіццё вышэйшай адукацыі двойчы прызначаная персанальная стыпендыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2003; 2007 г.).
Казармы Жалезнай Дарогі 570 км
Казармы Жалезнай Дарогі 570 км (Казармы Железной Дороги 570 км) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Pycanum rubens
Pycanum rubens — від блашчыц сямейства.
Арэал
Від шырока распаўсюджаны і быў зарэгістраваны на Калімантане, у М’янме, Кітаі (Юньнань), Індыі (Індастан), Інданезіі, Яве, Малайскім паўвостраве, Малукскіх астравах, Філіпінах, Суматры і В’етнаме.
Тэбрызская школа мініяцюры
Тэбрызская школа мініяцюры — школа мініяцюрнага жывапісу , якая зарадзілася ў Тэбрызе і развівалася ў гэтым горадзе.
Тэбрызская школа мініяцюры заснавана мангольскімі ільханамі ў пачатку XIV стагоддзя і была актыўная да другой паловы XVI стагоддзя. Стыль уяўляе сабой упершыню поўнае пранікненне ўсходне-азіяцкіх традыцый у ісламскі жывапіс. Мініяцюры Тэбрызскай школы ствараліся і ў далейшым, у XIV—XV стст. пры кіраванні Цімурыдаў, а потым і.
Але перыядам росквіту Тэбрызскай школы лічыцца XVI стагоддзе, час праўлення дынастыі Сефевідаў. Калі Сефевіды прыйшлі да ўлады ў пачатку XVI стагоддзя, Ісмаіл I прывёў у Тэбрыз майстра Гератскай школы, і Тэбрызская школа была адроджана з радыкальным змяненнем стылю. Яркімі прадстаўнікамі Тэбрызскай школы ў гэты перыяд былі такія мастакі, як, , , , і інш.
Мініяцюры на асобных лістах, не звязаныя кнігай, ствараліся дзякуючы асаблівым заканамернасцям жывапісу, арганічна ўваходзячы ў сінтэз дэкаратыўных вартасцей вокладкі сярэдневяковых кніг, вытанчанай графікі лістоў і ўзорыстых арнаментаў. На многіх мініяцюрах Тэбрызскай школы намаляваныя бытавыя сцэны, сцэны з прыдворнага жыцця, а таксама сюжэты і вобразы герояў паэтычных твораў класікаў Нізамі Гянджэві, Фірдаўсі, Саадзі, Хафіза Шыразі,, а таксама Наваі, Джамі і іншых пісьменнікаў.
XIV стагоддзе
Раннія працы Тэбрызскай школы характарызуюцца светлымі, лёгкімі мазкамі, больш мяккай (у параўнанні з яркай персідскай) расфарбоўкай, спробамі стварыць ілюзію прасторавасці. Прыкладам можа служыць малюнак (датаваны 1330—1340 гг.) з кнігі «Шах-намэ» персідскага паэта Фірдаўсі, які захоўваецца ў. Ілюстрацыя пахавання перадае смутак, не характэрны персідскаму мастацтву. У тэхніцы, прынесенай манголамі ў Цэнтральную Азію, прастора і глыбіня дасягаюцца шляхам размяшчэння вялікай колькасці фігур на розных узроўнях, аднаго над адным. Пазней, малюнак таго ж тэксту (1380 года), які захоўваецца ў кембрыджскім Музеі Мастацтваў, паказвае стадыю паспявання Тэбрызскай школы.
Малюнак сцэны, дзе князь Бахрам Гур забівае ваўка, выкананы майстэрскімі адценнямі і нагадвае месапатамскі жывапіс. Спроба малюнка трох вымярэнняў вельмі паспяховая, як і спалучэнне ўрачыстай сімволікі і рэалістычных дэталей.
Тэбрызская школа дасягнула свайго апагею пасля перамогі над ільханамі Цімурыдаў (1370—1506). Школа працягвае дзейнічаць у гэты перыяд, хоць яе ўжо адсоўваюць на задні план школы Шыраза і Герата.
У пазнейшай культуры
Тэбрызскія мініяцюры згадваюцца ў рамане Архана Памука «Мяне клічуць Чырвоны».
Пётр Геркуліян Мальчук
Пётр Геркуліян Мальчук (, Малдова —, Гродна) — архібіскуп Кіеўска-Жытомірскай дыяцэзіі.
Біяграфія
Пасля заканчэння Вышэйшай духоўнай семінарыі ў Рызе атрымаў прэзбітэрскае пасвячэнне. Належаў да Ордэна меншых братоў. Вучыўся ў Рыме ў Папскім універсітэце «Antonianum», дзе атрымаў ступень доктара тэалогіі. У 2008 годзе Бенедыкт XVI прызначаныў яго дапаможным біскупам Адэска-Сімферопальскай дыяцэзіі, а ў 2011 годзе — архібіскупам Кіеўска-Жытомірскім.
24-26 мая 2016 года прымаў удзел у Нацыянальным эўхарыстычным кангрэсе, які праходзіў у Гродне, дзе ў ноч з 26 на 27 мая ў яго сталі праблемы з сэрцам і ён памёр.
NGC 5927
NGC 5927 (іншыя абазначэнні — GCL 35, ESO 224-SC4) — шаравое скопішча ў сузор’і Воўк.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джо Луіс
Джозеф Луіс Бэроў (Joseph Louis Barrow, больш вядомы як Джо Луіс (Joe Louis); 13 мая 1914, Лафает, штат Алабама, ЗША — 12 красавіка 1981, Лас-Вегас, ЗША) — амерыканскі баксёр-прафесіянал, чэмпіён свету ў суперцяжкай вазе.
Гіпербала (рыторыка)
Гіпербала (ὑπερβολή — празмернасць) — троп, рэзкае перабольшанне якіх-небудзь уласцівасцей чалавека, прадмета ці з'явы з мэтай звярнуць на гэтыя ўласцівасці асаблівую ўвагу. У гіпербале, якую нельга разумець літаральна, выяўляюцца эмацыянальныя (станоўчыя або адмоўныя) адносіны пісьменніка да таго, што адлюстроўваецца. Гіпербала надзвычай характэрная для народнай творчасці, асабліва для легендаў і казак, дзе яна выступае не толькі як троп, стылістычны прыём, але і як адзін з асноўных сродкаў стварэння характару.
Нанастомус
Нанастомус (Nannostomus) — род рыб атрада харацынападобных.
Апісанне
Даўжыня цела 4—6 см. Характэрна паяўленне ў цемнаце «начной» афарбоўкі.
Пашырэнне
Вядомы як акварыумныя рыбы. Гадуюць у акварыумах з «мяккай», злёгку кіслай «старой» вадой, вялікай колькасцю раслін, слабым асвятленнем.
Сіўцы (Любанскі сельсавет)
Сі́ўцы (, Сивцы) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Іжа, пазней у складзе гміны Куранец.
Чарнаярка (Паўладарская вобласць)
Чарнаярка — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чарнаярскай сельскай акругі. Код КАТА — 556067300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 646 чалавек (327 мужчын і 319 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 653 чалавекі (327 мужчын і 326 жанчын).
Казармы Жалезнай Дарогі 568 км
Казармы Жалезнай Дарогі 568 км (Казармы Железной Дороги 568 км) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эзард Чарлз
Эзард Мак Чарлз (Ezzard Mack Charles) больш вядомы як Эзард Чарлз (анг. Ezzard Charles, 7 ліпеня 1921, Лоўрэнсвіл, штат Джорджыя, ЗША — 28 мая 1975, Чыкага, ЗША) — амерыканскі баксёр-прафесіянал, чэмпіён свету ў суперцяжкай вазе.
Кай Афі Джэймс
Кай Афі Джэймс (Kai Afi James; нар., Уэст-Палм-Біч, ЗША) — амерыканская баскетбалістка.
Кар’ера
У ліпені 2017 года мінскія «Цмокi» падпісалі кантракт з амерыканскай цэнтравой.
Энрыке Капрылес Радонскі
Энрыке Капрылес Радонскі (Henrique Capriles Radonski;, Каракас, Венесуэла) — венесуэльскі палітык.
З 2000 па 2008 гады Капрылес быў мэрам Баруты, муніцыпалітэта Каракасу. У лістападзе 2008 года Капрылес быў абраны губернатарам штата Міранды. Быў кандыдатам ад ліберальнай апазіцыі на выбарах прэзідэнта Венесуэлы, якія прайшлі 7 кастрычніка 2012 года, і заняў другое месца пасля Уга Чавеса з вынікам у больш, чым 40% галасоў. 16 снежня 2012 пераабраны на пост губернатара штата Міранда. Пасля смерці Уга Чавеса ў сакавіку 2013 года, ізноў стаў кандыдатам ад апазіцыі на датэрміновых прэзідэнцкіх выбарах, прызначаных на 14 красавіка 2013 года.
Ранняя жыццё
Нарадзіўся 11 ліпеня 1972 года ў Каракасе ў сям'і каталікоў габрэйскага паходжання. Вывучаў права ў Каталіцкім універсітэце Андрэса Бэлья ў Каракасе, дзе атрымаў дыплом юрыста; спецыялізаваўся на бізнес-праве. Вывучаў падатковае заканадаўства ў Цэнтральным універсітэце Венесуэлы. Браў удзел у міжнародных праграмах студэнцкага абмену, у прыватнасці, з Італіяй і ЗША.
Палітычная дзейнасць
У 1998 годзе быў абраны дэпутатам ад Сацыял-хрысціянскай партыі «Капэй» і стаў самым маладым у гісторыі краіны спікерам ніжняй палаты Нацыянальнага кангрэса Венесуэлы. З 2000 да 2008 быў алькальдам (мэрам) Барута, муніцыпалітэта Каракаса, абраным ад партыі «За справядлівасць». У 2008 годзе вылучыў сваю кандыдатуру на пасаду губернатара штата Міранда. У лістападзе 2008 года Капрылес быў абраны новым губернатарам Міранды. 16 снежня 2012 пераабраны на гэту пасаду. Пасля смерці Уга Чавеса ў сакавіку 2013 года ізноў стаў кандыдатам ад апазіцыі на датэрміновых прэзідэнцкіх выбарах, што прайшлі 14 красавіка 2013 года. Аднак яго апярэдзіў Н. Мадура.
Сям'я
Абодва прадзеды Капрылеса па мацярынскай лініі — выхадцы з беларускага горада Радунь. Яны загінулі ў канцлагеры Трэблінка. Бацькі Капрылеса эмігравалі ў Венесуэлу, дзе сталі вельмі заможнымі людзьмі.
Паштовая плошча (станцыя метро)
Канструкцыя
Станцыя дробнага залажэння, калонная. Мае падземную залу з астраўной пасадачнай платформай. Скляпенні залы абапіраюцца на два рады калон. Зала злучана лесвіцай з падземным вестыбюлем, які выходзіць у падземны пераход. Наземны вестыбюль адсутнічае. На станцыі два рады па 25 калон, з крокам 4 метры.
Абсталяванне
Архітэктура станцыі прысвечана Дняпру і воднай тэматыцы. Пасажыры, трапляючы ў касавую зала, бачаць у цэнтры калону, абліцаваную чорнымі паліраванымі плітамі грузінскага мармуру Садахло. Яе колер кантрастуе са светлай абліцоўваннем сцен з узбекскага мармуру Газган. Па версе падоўжных сцен касавай залы выкананы разьбяны фрыз па беламу мармуры з раслінна-жывёльным арнаментам, малюнак якога нагадвае аб блізкасці старажытнага Славуціча.
Шляхавыя сцены станцыі аздаблялі блакітнай керамічнай пліткай, стваралай каляровы фон рачной роўнядзі, калоны - белым Уральскім мармурам Коелга з ультрамарынавага маёлікавымі вертыкальнымі ўстаўкамі. У 2013 годзе быў праведзены рамонт на станцыі, блакітная абліцавальная плітка на шляхавых сценах заменена бэжавай. Шэрагі калон ствараюць у перспектыве апраўленне размешчанай у тарцы платформы каляровых вітражоў, які атаясамляе стылізаваную панараму сучаснага і старажытнага Кіева ўздоўж берагоў Дняпра. Падсвятленне вітража знутры павялічвае ўражанне глыбіні і прастору дняпроўскіх далечынь.
Мастацкія кампазіцыі, размешчаныя ў цэнтры шляхавых сцен, выкананы ў тэхніцы чаканкі па медзі і прысвечаны тэме «Шлях ад Дняпра на княжацкую гару». На іх намаляваны Дняпро, прыгонныя сцены Княжы граду, а паміж імі - глінабітныя і драўляныя домікі на Падоле, старажытная рака Глубочыца, прыродная гавань пры ўпадзенні ракі Пачайны ў Дняпро. Мастакі як бы працягнулі тэму Славуціча, тэму старажытнага шляху «з варагаў у грэкі», увасоблены ў мазаічным пано рачнога вакзала.
Своеасабліва было вырашана асвятленне цэнтральнай залы платформы: светлавыя папярочныя лініі з апалавага аргшкла складанай формы з накладкамі з адліваных алюмініевых кольцаў, аддаляючыся ў перспектыву, стваралі суцэльную светлавую паверхню, асацыюем з чайкамі і хвалямі Дняпра. Пасля пажару на станцыі «Асакаркі» у сакавіку 2012 года на «Паштовай плошчы» была дэмантаваная пластыкавая ашалёўка свяцілень, якая таксама была прызнана пажаранебяспечнай. Наўзамен ўстаноўлены тыпавыя люмінісцэнтныя свяцільні.
Платформа на станцыі некалькі звужана (замест стандартных 12 метраў - 8) - гэта было зроблена вымушана з-за вузкасці вуліцы, пад якой пабудавана станцыя і немагчымасці яе пашырэння шляхам пераносу або зносу будынкаў і дамоў.
Расклад адпраўлення цягнікоў
Адпраўка першага цягніка ў напрамку:
Адпраўка апошняга цягніка ў напрамку:
Расклад адпраўлення цягнікоў увечары (пасля 22:00) ў накірунку:
Алесандра Альгардзі
Алесандра Альгардзі (італ. Alessandro Algardi, 31 ліпеня 1598, Балоння — 10 чэрвеня 1654, Рым) — італьянскі скульптар, найбуйнейшы прадстаўнік барока ў італьянскай скульптуры разам з Берніні.
Біяграфія
Пачаў працаваць у майстэрні Агасціна Карачы. У 1608 г. паступіў на службу да герцага Мантуі Фердынанда Ганзага. Затым пераехаў у Венецыю, а ў 1625 г. — у Рым. Працаваў у царкве Сан-Сільвестр, Санта-Марыя-дэль-Попала, саборы Святога Пятра, Палаца дэі Кансерваторы. Супернічаў з Берніні. Карыстаўся заступніцтвам Папы Інакенція Х. Быў блізкі да Даменікіна, сябраваў з Франсуа Дзюкенуа, Андрэа Сакі, Нікаля Пусэнам, падзяляў іх арыентацыю на класічную норму ў рамках барочнай стылістыкі. Працаваў таксама як рэстаўратар. Пад 1650 г. пазнаёміўся з Веласкесам, пераехаў у Іспанію. Працаваў у Аранхуэсе і Саламанцы.
Вульгарызм
Вульгары́зм (vulgaris — простанародны) — грубае, лаянкавае слова ці выраз, якія ўжываюцца ў паэзіі для сацыяльна-палітычнай або маральнай характарыстыкі пэўнай асобы. Вульгарызмы знаходзяцца за межамі літаратурнай лексікі, таму карыстацца імі трэба надзвычай асцярожна. Часам паэт звяртаецца нават да нецэнзурнага слова, якое на пісьме замяняецца шматкроп'ем, але даволі лёгка ўгадваецца чытачамі:
Азарава (Кардымаўскі раён)
Азарава (Азарово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5928
NGC 5928 (іншыя абазначэнні — UGC 9847, MCG 3-39-27, ZWG 106.42, KCPG 465B, PGC 55072) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брыёнэ (правінцыя Брэшыя)
Брыёнэ (Brione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 665 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 79 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 25060. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Тракі (Каліфорнія)
Тракі (раней станцыя Коберн) — горад у акрузе Невада, штат Каліфорнія, ЗША. Агульная плошча горада — 33,7 км², з іх — 32,3 км² зямель і 3,4 км² — вада. Водная паверхня — гэта пераважна рака Тракі, якая выцякае з возера Таха, і возера Донер. Насельніцтва — 16180 чалавек (2010).
Жанна Мікалаеўна Мішур
Жанна Мікалаеўна Мішур (, г. ) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 24 сакавіка 1962 года ў г. Бабруйску.
Скончыла Мазырскі дзяржаўны педагагічны інстытут, настаўнік матэматыкі.
Працавала старшай піянерважатай у сярэдняй школе № 20 г. Бабруйска; выкладчыкам матэматыкі Бабруйскага сярэдняга прафесіянальна-тэхнічнага вучылішча № 142; настаўнікам матэматыкі ў сярэдняй школе № 28 г. Бабруйска; намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце ў сярэдняй школе № 24 г. Бабруйска; намеснікам дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце школы-інтэрната для слабых на слых дзяцей Ленінскага раённага аддзела адукацыі г. Бабруйска; намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце ў сярэдняй школе № 24 г. Бабруйска; дырэктарам дзяржаўнай установы адукацыі «Сярэдняя школа № 30 г. Бабруйска».
З'яўлялася дэпутатам Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць пятага склікання і Бабруйскага гарадскога Савета дэпутатаў дваццаць шостага склікання.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджана граматай упраўлення адукацыі Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта, ганаровымі граматамі аддзела адукацыі Бабруйскага гарадскога выканаўчага камітэта, Бабруйскага гарадскога Савета дэпутатаў, адміністрацыі Першамайскага раёна г. Бабруйска, аддзела адукацыі адміністрацыі Першамайскага раёна.
Асабістае жыццё
Замужам, мае дачку.
Астрогань
Астрогань (Астрогань) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кіеўскі фунікулёр
Кіеўскі фунікулёр (Київський фунікулер) — фунікулёрная сістэма з Падола ў Верхні горад у Кіеве (Украіна). Адзін з першых фунікулёраў у былой Расійскай імперыі, адкрыты пасля Крамлёўскага і Пахвалінскага элеватараў ў Ніжнім Ноўгарадзе (1896) і Адэскага фунікулёра (1902).
Канструкцыя
На раз'ездзе крайнія рэйкі суцэльныя, ўнутраныя - разразныя. У аднаго вагона левыя колы з двума рэбордамі, а правыя цыліндрычныя; гэты вагон заўсёды ездзіць па левым боку раз'езда. У другога рэборды на правых колах - ён ездзіць па правым боку. Левы ад дыспетчара (гэта значыць, адносна верхняй станцыі) вагон падпісаны літарай «Л», правы - «П».
Тросы пракладзены на ўзроўні рэек; для таго, каб яны ішлі па крывалінейнай маршруце, ужываецца сістэма блокаў, устаноўленых паміж рэйкамі.
Цікавыя факты
Узімку, пры наяўнасці дастатковай колькасці снегу, кіеўскі фунікулёр выкарыстоўваецца гарналыжнікамі і сноўбардыстамі як танны гарналыжны пад'ёмнік для катання па тэрыторыі Уладзімірскай горкі паміж верхняй і ніжняй станцыямі фунікулёра
Брытанская бібліятэка
Брытанская бібліятэка (British Library) — нацыянальная бібліятэка Вялікабрытаніі. Закон аб яе стварэнні шляхам аб'яднання бібліятэкі Брытанскага музея і шэрагу менш значных збораў быў прыняты парламентам ў 1972 г.; новы будынак бібліятэкі ў Лондане расхінуў свае дзверы 1 ліпеня 1973. Найбуйнейшая бібліятэка свету (лік адзінак захоўвання перавышае 150 млн.)
Бібліятэка Брытанскага музея паўстала у 1753 г. на аснове кніжнага збору сэра Ханса Слоўна, у якое ўваходзілі англасаксонскія і лацінскія сярэднявечныя манускрыпты, набытыя ім у Роберта Котана і Роберта Гарлея. Кароль Георг II падтрымаў распачынанне і паднёс у дар музею каралеўскую бібліятэку (якую пачаў збіраць Эдуард IV), а разам з ёй і права абавязковага экзэмпляра ўсіх кніг, якія выходзяць у межах Вялікабрытаніі.
Снежкава
Сне́жкава (, Снежково) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Паэтычная вольнасць
Паэты́чная во́льнасць (licentia poetica) — наўмыснае або міжвольнае адступленне ад агульнапрынятых моўных нормаў у вершаваных творах дзеля захавання ў іх метрычнага малюнка ці рыфмы. Гэта могуць быць неўласцівыя для літаратурнай мовы словы, націскі, слоўныя скарачэнні і г. д. Так, у вершы Я. Купалы «Беларускім партызанам» сустракаецца слова «гітлерцы» замест «гітлераўцы»: «Рэжце гітлерцаў паганых».
Злоўжываць паэтычнай вольнасцю нельга. Разам з тым яе трэба адрозніваць ад звычайнай моўнай неахайнасці аўтара.
Шакат
Шакат — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шакацкай сельскай акругі. Код КАТА — 556069100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 869 чалавек (417 мужчын і 452 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 774 чалавекі (375 мужчын і 399 жанчын).
Дэкрэт аб развіцці лічбавай эканомікі
Дэкрэт № 8 «Аб развіцці лічбавай эканомікі — дэкрэт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Лукашэнкі, які ўключае меры па лібералізацыі ўмоў вядзення прадпрымальніцкай дзейнасці ў сферы інфармацыйных тэхналогій, у прыватнасці, лічбавай эканоміцы. Праект быў ініцыяваны беларускім IT-прадпрымальнікам Віктарам Пракапеня і ў далейшым сумесна распрацаваны Паркам высокіх тэхналогій і прадстаўнікамі беларускага рынку інфармацыйных тэхналогій. Ключавым аўтарам тэксту Дэкрэта называецца беларускі юрыст Дзяніс Алейнікаў  , які распрацаваў юрыдычную канцэпцыю смарт-кантракту. Дэкрэт № 8 падпісаны 21 снежня 2017 года. У выніку яго прыняцця Беларусь стала першай у свеце краінай, якая ўзаконіла смарт-кантракты.