cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Сяргеевіч Аслікоўскі
Біяграфія
У Чырвонай Арміі — з сакавіка 1919 года. З красавіка 1919 года — камандзір эскадрона і ад‘ютант дывізіѐна Правабярэжнай групы войскаў 12-й арміі. З верасня 1919 года — ад‘ютант кавалерыйскага дывізіѐна брыгады Паўлава. З сакавіка 1920 года — камандзір коннага атрада 137-й стралковай брыгады, а са снежня 1920 года — камендант штаба гэтай брыгады ў Севастопалі. Ваяваў на Паўднѐвым фронце супраць армій Дзянікіна і Урангеля. У чэрвені 1919 года за бой у вѐсцы Багданаўка быў прадстаўлены да ордэна Чырвонага Сцяга. Вайну скончыў у Крыму.
У 1922 годзе скончыў Вышэйшую ваенную школу камсастава Харкаўскай ваеннай акругі. Са снежня 1937 года — выкладчык тактыкі Кіеўскага артылерыйскага вучылішча. У ліпені 1938 года, у разгар рэпрэсій і «чыстак» у арміі, палкоўніку Аслікоўскаму ўзгадалі яго «дваранскае паходжанне» і звольнілі з войска. Ён з‘ехаў у Ташкент, уладкаваўся на працу ў кінастудыю ў якасці дырэктара карціны «Рубінавыя зоркі».
У студзені 1941 года адноўлены ў РСЧА, прызначаны памочнікам камандзіра 9-й Крымскай кавалерыйскай дывізіі Адэскай ваеннай акругі. На франтах Вялікай Айчыннай вайны — з чэрвеня 1941 года. Вайну сустрэў у Бесарабіі на рацэ Прут.
Уснежні 1942 года стаў камандзірам 3-га кавалерыйскага корпуса. Летам 1944 года конна-механізаваная група генерала М.Аслікоўскага (3- ці гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 3-ці гвардзейскі механізаваны корпус) у складзе 3-га Беларускага фронту брала ўдзел у наступальнай аперацыі «Баграціѐн».
Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках (участак 7).
Узнагароды
Узнагароджаны 2 ордэнамі Леніна (1945/02/21, 1945/05/29), 3 ордэнамі Чырвонага Сцяга (1941/08/02, 1944/11/03), ордэнамі Суворава 1-й (1945/04/10) і 2-й ступені, Кутузава 2-й ступені, Айчыннай вайны 1-й ступені (1943), 2 ордэнамі Чырвонай Зоркі, медалямі, а таксама вышэйшай узнагародай Польшчы — ордэнам «Віртуці мілітары». Ганаровы грамадзянін гарадоў Ліда (1964) і Гродна (1968).
Лустра
Лустра (Lustra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1108 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 74 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 84050. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дварышча (Шаркаўшчынскі раён)
Двары́шча (, Дворище) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Эхінацэя пурпуровая
Эхінацэ́я пурпуровая (Echinacea purpurea) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 90—120 см са стрыжнёвым карэнішчам. Сцябло прамое, разгалінаванае, зялёнага колеру з карычневымі штрыхамі. Лісце простае, суцэльнае. Прыкаранёвае лісце ў разетцы, на доўгіх чаранках, зубчастае па краі, звужанае да чаранка. Сцябловае — сядзячае, чаргаванае, ланцэтнай формы, шурпатае. Суквецце — кошык дыяметра да 5 см і болей. Язычковыя кветкі пурпуровага колеру, трубчастыя — чырвона-карычневыя. Плод — сямянка з чубком.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна паходзіць з Паўночнай Амерыкі. Святлолюбівая расліна, зімаўстойлівая, мезафіт і эўтроф. Пераносіць лёгкі цень. Цвіце ў ліпені—жніўні. Плады паспяваюць у верасні. Размнажаецца насеннем і дзяленнем карэнішча.
Выкарыстанне
Лекавая і дэкаратыўная расліна.
Слава (гміна)
Сла́ва (Sława) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Усхоўскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Славе. Плошча гміны складае 326,78 км². Станам на 2014 год у гміне Слава пражывалі 12 625 чалавек, шчыльнасць — 37,2 чал./км².
Брыта Штэфен
Першага сур’ёзнага поспеху дабілася ў 1999 годзе, выйграўшы шэсць чэмпіёнскіх тытулаў на юнацкім чэмпіянаце Еўропы, у 2000 годзе была ўключана ў алімпійскую зборную Германіі на гульні ў Сіднеі, дзе ў складзе эстафетнай каманды ў заплыве 4 × 200 м плавання вольным стылем стала ўладальніцай бронзавага медаля. Пасля завяршэння Алімпіяды на год сышла з вялікага спорту, дзеля атрымання адукацыі. Наступнага поспеху дабілася ў 2006 годзе на чэмпіянаце Еўропы, на якім выйграла 4 залатыя ўзнагароды, пабіўшы пры гэтым 3 сусветныя рэкорды (на стометроўцы вольным стылем і два ў складзе зборнай Германіі ў эстафетных заплывах). На чэмпіянаце свету 2007 года ў Мельбурне атрымала дзве срэбраныя ўзнагароды ў эстафетных заплывах. На Алімпійскіх гульнях 2008 года ў Пекіне Брыта становіцца двухразовай алімпійскай чэмпіёнкай, дабіўшыся поспеху ў заплывах на 50 і 100 метраў вольным стылем, пры гэтым у чарговы раз пабіўшы сусветны рэкорд на 100 метрах. У 2009 годзе на чэмпіянаце свету ў Рыме спартсменка ўпершыню становіцца чэмпіёнкай свету, выйграўшы заплывы на 50 і 100 метраў, паралельна абнавіўшы сусветныя рэкорды на абедзвюх дыстанцыях.
Сернаводскае (Чачня)
Сернаводскае (Серново́дское, Эна-Хишка) — сяло на захадзе Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр Сернаводскага раёна. Утварае Сернаводскае сельскае паселішча.
У сяле размешчаны рэспубліканскі бальнеялагічны курорт «Сернаводск-Каўказскі». Сяло размешчана ля падножжа паўднёвага схілу Сунжанскага хрыбта, па абодвух берагах ракі Сунжа, за 58 км на захад ад горада Грозны і за 8 км на ўсход ад горада Сунжа.
Томас Гейдж
Томас Гейдж (Thomas Gage, 2 сакавіка 1781 — 27 снежня 1820) — англійскі батанік-аматар, даследчык флоры Ірландыі і Партугаліі.
Біяграфія
Томас Гейдж нарадзіўся 2 сакавіка 1781 года.
9 студзеня 1809 года ён ажаніўся з Мэры Эн Браўн.
Томас Гейдж памёр 27 снежня 1820 года.
Навуковая дзейнасць
Томас Гейдж займаўся даследаваннем флоры Ірландыі і Партугаліі.
Мюнхенская акадэмія выяўленчага мастацтва
Мюнхенская акадэмія выяўленчага мастацтва (Akademie der Bildenden Künste München) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Мюнхен.
Гісторыя
Умоўнай назвай «Мюнхенская школа» называюць таксама групу мастакоў, якія працавалі ў Мюнхене або навучаліся ў акадэміі з 1850 па 1918 год. Карціны іх характарызуюцца натуралістычнасцю і цёмнай святлаценю. Тыповыя сюжэты жывапісу ўключаюць пейзажы, партрэты, нацюрморты і жывапіс на гістарычную тэматыку.
У 1946 годзе Каралеўская акадэмія прыгожых мастацтваў была аб’яднаная са Школай мастацтваў і рамёстваў і Школай прыкладнога мастацтва. У 1953 годзе назва навучальнай установы была зменена на цяперашнюю.
Спартак (станцыя метро)
«Спарта́к» (Спарта́к) — станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Правы ЛГБТ у Латвіі
Прававое становішча
Крымінальны кодэкс Латвійскай ССР, які зведаў значныя змены, захаваў сілу і пасля абвяшчэння незалежнасці Латвіі і выхаду яе са складу СССР у 1991 годзе. Пры гэтым артыкул за «педэрастыю» быў адменены ў 1992 годзе. Новы Крымінальны кодэкс Латвійскай Рэспублікі, які дзейнічае сёння, быў прыняты 17 чэрвеня 1998 года і ўступіў у сілу з 1 красавіка 1999 года.
У 2005 годзе Сейм Латвіі прыняў папраўкі да канстытуцыі, паводле якіх быў зменены артыкул 110, дзе ў новай рэдакцыі было відавочна прапісана, што шлюб — гэта саюз паміж мужчынам і жанчынай. Такім чынам, у канстытуцыі былі забароненыя аднаполыя шлюбы. За папраўкі прагаласавалі 73 дэпутаты, супраць — тры, 12 — устрымаліся.
У лістападзе 2020 года Канстытуцыйны суд Латвіі вырашыў, што жанчына-партнёр маці павінна мець права на адпачынак па нараджэнні дзіцяці, роўныя адпаведным правам бацькі. У красавіку 2021 года Канстытуцыйны суд Латвіі вырашыў, што Канстытуцыя забараняе спаганяць з асобы, якая перажыла свайго аднаполага партнёра, такую ж пошліну на спадчыну, як з старонняга спадчынніка, і запатрабаваў выправіць адпаведны падзаконны акт да чэрвеня 2022 года.
У лютым 2022 года стала вядома, што рабочая група пры юрыдычнай камісіі парламента Латвіі пры падтрымцы Міністэрства юстыцыі падрыхтавала законапраект, які легалізуе аднаполыя грамадзянскія саюзы.
Гісторыя
Часовы ўрад Латвіі законам ад 6 снежня 1918 года пакінуў у сіле ўведзенае раней рускае Крымінальнае ўкладанне 1903 года. З 1 жніўня 1933 года ў рэспубліцы быў уведзены новы крымінальны кодэкс, які ўяўляў сабой перапрацаванае ўкладанне 1903 года з запазычаннямі з крымінальнага права Германіі і Італіі. У наступныя гады прымаўся шэраг змяненняў у крымінальнае заканадаўства.
Пасля далучэння Латвіі да СССР у 1940 годзе на яе тэрыторыю было часова распаўсюджана дзеянне Крымінальнага кодэкса РСФСР 1926 года. Такім чынам, у Рэспубліцы ўступіў у дзеянне артыкул 154-ы КК РСФСР, які карае за педэрастыю. Дзеянне КК РСФСР было спынена ў 1961 годзе пасля выдання Крымінальнага кодэкса Латвійскай ССР. У новы кодэкс таксама ўвайшоў аналагічны артыкул па савецкім узоры — артыкул 124 КК Латвійскай ССР. '''Артыкул 124. Педэрастыя''' Педэрастыя караецца пазбаўленнем волі на тэрмін не больш за пяць гадоў. Педэрастыя, здзейсненая з ужываннем гвалту ці пагрозы гвалту, з выкарыстаннем бездапаможнасці ахвяры ці яе залежнага становішча, а таксама ў дачыненні непаўналетняга, караецца пазбаўленнем волі на тэрмін ад трох да васьмі гадоў.
Ва ўрадзе Латвіі знаходзіліся два адкрытых прадстаўніка ЛГБТ: з 3 чэрвеня 2021 года па 16 мая 2022 года — Міністр унутраных спраў Марыя Голубева — лесбіянка, з 25 кастрычніка 2011 года па 31 мая 2023 года — Міністр замежных спраў Эдгар Рынкевіч — гей.
Кандыду Партынары
Кандыду Партынары (парт. Candido Portinari,, Брадоўскі, Сан-Паўлу — , Рыа-дэ-Жанейра) — найбуйнейшы бразільскі мастак XX стагоддзя.
Веліж
Веліж (Велиж) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Веліжскага раёна і Веліжскага гарадскога паселішча Смаленскай вобласці. Насельніцтва 7326 чалавек (2010). Заснаваны ў 1536 годзе. Размешчаны на рацэ Заходняя Дзвіна, за 134 км ад Смаленска на трасах Смаленск — Невель і  Веліж — Сенькава, 93 км ад чыгуначнай станцыі Рудня. Адлегласць ад Віцебска па аўтадарозе  — 87 км.
Назва
Назва Веліж (Вялі́ж) паходзіць ад назвы рэчкі Вялі́жкі, ля ўтоку якой у Дзвіну паселішча знаходзіцца.
Пярвейшая форма гэтага гідроніма — Вялі́жа. На гэта паказвае назва ракі Буліжа, што цячэ недалёка ад Вяліжы (прыток дзвінскай ракі Касплі, што ў Дзвіну ўцякае ніжэй за ўток Вяліжы). У абодвух гэтых гідронімаў карані пашыраныя пашыральнікам тыпу -iž-, як у літоўскіх гідронімах тыпу Gabižis, Gumyža.
Пашыральнік -ž- выкарыстоўваецца ў літоўскім слова- і назваўтварэнні, утвараючы вытворныя формы (varlė «жаба» — varlėža «жабка»).
Гідранімічны корань Vel- на Верхнім Падзвінні таксама ў балцкіх назвах возера Веліста, ракі Веляса (Vel- + -st-, -s-). Балцкія гідранімічныя адпаведнікі — літоўскія Veliuona, Velionė, Vel-upys, Vėlys, латышскія Vel-upīte, Vellezers.
У складзе ВКЛ і Рэчы Паспалітай
Упершыню ўпамінаецца ў «Хроніцы Быхаўца»: у 1-й палове XV стагоддзя горад падпарадкоўваўся ўладзе вялікага князя Вітаўта, які прызначыў намеснікам у Веліжы пінскга князя Юрыя Носа. Горад з’яўляўся цэнтрам аднайменнай воласці. У выніку вайны Маскоўскай дзяржавы з Вялікім княствам Літоўскім 1500—1503 гадоў адышоў да Масквы. У 1522 годзе віцебскі намеснік спрабаваў яго адваяваць. У 1536 годзе паводле загаду маскоўскіх улад тут пабудаваны замак з 9 вежамі. Рускія летапісцы падцвярджаюць факт пабудовы наступнай фразай:
Гэты год лічыцца афіцыйнай датай заснавання.
У Інфлянцкую вайну (1558—1583) 6 жніўня 1580 года войскі канцлера Я. Замойскага ўзялі замак і горад «чрез подане добровольное». Паводле Ям-Запольскага перамір’я 1582 года зноў у складзе Вялікага Княства Літоўскага. 20 сакавіка 1585 года горад атрымаў магдэбургскае права, меў герб: у блакітным полі залаты крыж, пад якім знаходзіўся аголены меч. У вайну Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў у 1655 годзе захоплены расійскімі войскамі. Паводле Андросаўскага перамір’я 1667 года застаўся ў складзе Расіі, у 1678 годзе вернуты Вялікаму Княству Літоўскаму. Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай (1772) у складзе Расійскай імперыі.
У складзе Расійскай імперыі
21 верасня 1781 года Кацярына II даравала гораду новы герб.
У 1799 годзе ў горадзе было 689 дамоў, 7 уніяцкіх цэркваў (3 каменныя, 4 драўляныя), 2 мураваныя касцёлы, 3 млыны, народнае вучылішча.
У 1860 годзе ў горадзе былі 1322 дамы, з іх — 17 мураваныя; 10 цэркваў, з іх — 3 драўляныя.
У кастрычніку 1861 года пажар знішчыў большую частку горада. У 1871 годзе было 11 цэркваў, 9 сінагог, 1 касцёл. У 1886 годзе праваслаўных — 12103 чалавекі, каталікоў — 234, іудзеяў — 5070 (пры агульнай колькасці жыхароў — 17405).
У 1891 годзе ў горадзе было 2033 драўляных і 154 мураваных дамоў, 67 прамысловых прадпрыемстваў (1279 рабочых). Агульная колькасць насельніцтва — 18367 чалавек. Вакол горада было 4 прадмесці — Усвяцкае, Таропецкае, Віцебскае і Смаленскае.
Веліжская справа
Веліжская справа — судовы працэс у 1821—1835 гадах па ілжывым абвінавачванні групы яўрэяў у рытуальным забойстве 3-гадовага хлопчыка. З-за недахопу доказаў справа ў Віцебскім губернскім судзе была спынена, але ў 1825 годзе па настаянні ўлад адноўлена. На падставе ілжэсведчанняў былі арыштаваны 42 чалавекі. У 1835 годзе паводле Дзяржаўнага савета справу спынілі, абвінавачаныя былі апрыўданыя, ілжэсведкі сасланы ў Сібір. Галоўную ролю ў выкрыцці нагавору адыграў М. С. Мардвінаў, старшыня дэпартамента грамадзянскіх і духоўных спраў Дзяржаўнага савета. Пад уражаннем Веліжскай справы М. Ю. Лермантаў напісаў п’есу «Іспанцы».
У складзе РСФСР
З 1917 года Віцебская губерня ў складзе Заходняй вобласці, з 1918 года ў Заходняй камуне РСФСР. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў Беларускую ССР, дзе Веліж меў стаць цэнтрам павета («падраёна»), аднак 16 студзеня ЦК РКП(б) пастанавіў выключыць Віцебскую губерню са складу рэспублікі. I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, прызнаў губерню часткай РСФСР.
19 лютага 1920 года Віцебскі губрэўкам абвясціў аб зняцці ваеннага становішча. 28 студзеня 1921 года быў зацверджаны народна-гаспадарчы план: будаўніцтва лесазавода і чыгуначнага моста пра Дзвіну. У 1921—1922 гадах пачалі працаваць 3 спіртзаводы, маслабойны завод і лесазавод. Праведзена электрыфікацыя. Была створана міліцыя (400 чалавек). Паводле актаў за перыяд 1928—1938 гадоў у Веліжы было расстраляна 468 чалавек з 3500 рэпрэсаваных, у тым ліку наркам земляробства БССР І. З. Зіноўеў.
У 1941 годзе горад акупаваны германскімі вой­ска­мі, моцна разбураны. 20 верасня 1943 года часці 4 ударнай арміі вызвалілі горад. Па звестках надзвычайнай камісіі ад 5 жніўня 1944 года, 19391 веліжанін прапаў без вестак, былі расстраляныя, павешаныя, закатаваныя, жыўцом спаленыя і замардаваныя голадам. 2059 чалавек былі выгнаныя ў рабства. За перыяд з 1941 па 1945 год у войска болю закліканы 15686 веліжан, 11272 з іх не вярнуліся з фронту. У канцы студзеня 1942 года нацысцкія захопнікі па-зверску знішчылі Веліжскага гета, у якім жыўцом згарэлі больш за 2 тысячы яўрэяў.
Планіроўка
На вялікім баку горада 27 кварталаў, 51 вуліца і завулкаў.
На малым баку — 21 квартал — 28 вуліц і завулкаў.
Веліжскі гісторыка-краязнаўчы музей
Даваенны музей знаходзіўся ў будынку ратушы. Сучасны створаны ў 1986 годзе. Грамадскую раду па яго стварэнні ўзначаліў М. Ф. Карпоўскі. Музей знаходзіцца на плошчы Дзяржынскага ў аднапавярховым будынку ХІХ стагоддзя (належыў А. М. Кісялёву). Мае наступныя раздзелы:
Дырэктар — Качуліна Ліна Аляксандраўна.
Транспарт
Рэгулярнымі аўтобуснымі маршрутамі злучаны з Віцебскам, Смаленскам, Санкт-Пецярбургам.
Чыгунка адсутнічае, бліжэйшая станцыя Рудня — 93 кіламетра.
З 1945 года пачалося будаўніцтва вузкакалейкі. У 1947 яна пачала функцыянаваць. Належала Веліжскаму леспрамгасу. Мела агульную працягласць 78 км, асноўная магістраль да Мяздрэні — 38 км. Станцыі: Веліж, Паланея, Люкаўцы, Галоддзе. Працавала 128 чалавек. У 1995 годзе спыніла сваё існаванне. Захаваліся рэйкавыя ўчасткі да Галадні — 30 км, таксама 6-я галіна — 7 км.
У 1888 годзе ў Веліжы працавалі дзве параходныя кампаніі, а першыя параходы з’явіліся на год раней. У 1890 г. было перавезена 147 тыс.куб. метраў грузаў. Рэгулярныя рэйсы з Віцебскам пачаліся ў 1891 годзе. У 1990-я рачная гаспадарка прыйшла ў заняпад.
Грамадскі транспарт, акрамя таксі, адсутнічае.
Капфенберг
Капфенберг (Kapfenberg) — горад у Аўстрыі, у федэральнай зямлі Штырыя. Уваходзіць у склад акругі Брук-на-Муры. Насельніцтва складае 22 020 чалавек (на 1 студзеня 2006 года). Займае плошчу 61,2 км². Афіцыйны код — 60209.
Чарняста
Чарня́ста — возера ў Беларусі, у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ловаць (працякае праз возера). Знаходзіцца за 40 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок.
Плошча люстра возера Чарняста складае 1,9 км², даўжыня 2,1, найбольшая шырыня 1,43 км. Найбольшая глыбіня возера каля 9 метраў, сярэдняя — 4,9 м. Аб’ём вады 9,4 млн км³. Плошча вадазбору 275 км².
Катлавіна Чарняста тэрмакарставага тыпу, выцягнутая з поўдня на поўнач. Схілы катлавіны ва ўсходняй частцы стромкія і высокія (да 20 метраў), на захадзе нізкія і спадзістыя. Берагавая лінія (8,4 км) ўтварае 2 залівы. Берагі нізкія і пясчаныя. Пойма забалочаная. Літараль вузкая, пераходзіць у выразную сублітараль і плоскае дно. Да глыбіні 2—2,5 м дно пясчанае, глыбей глеістае (ва ўсходнім заліве выслана крэменязёмістым сапрапелем). Возера зарастае ў прыбярэжнай частцы паласой 2—20 метраў да глыбіні 1,2 м. У паўднёвай частцы возера востраў плошчай 0,008 км².
Возера Чарняста эўтрофнае, праточнае. Працякаючая праз Чарняста рака Ловаць злучае яго з азёрамі Сосна і Сясіта. Упадаюць 2 ручаі.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, лінь, акунь і іншыя віды рыб. Сустракаюцца ракі.
На паўночна-заходнім беразе возера вёска Лялеўшчына.
Бесарык (Сырдар’інскі раён)
Бесарык — сяло ў Сырдар’інскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Бесарыкскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 51 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Церэназек. Код КАТА — 434839100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2137 чалавек (1131 мужчына і 1006 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2258 чалавек (1155 мужчын і 1103 жанчыны).
Тушынская (станцыя метро)
«Ту́шынская» (Ту́шинская) — станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Уладзімір Іванавіч Кулішаў
Уладзімір Іванавіч Кулішаў (, в. Слабада, Лёзненскі раён, Віцебская вобласць  — ) — беларускі акцёр.
Біяграфія
У 1954 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Працаваў у драматычных тэатрах Расіі, Казахстана, Беларусі, у тым ліку у Гомельскім абласным (1954—1957) і Брэсцкім тэатры драмы і музыкі (з 1960).
У вобразах сучаснікаў выкарыстоўваў прыёмы псіхалагічнага рэалізму, сцэнічныя характары вызначаліся інтэлігентнасцю, глыбінёй, шматпланавасцю. Стварыў шэраг вобразаў у спектаклях класічнага і сучаснага рэпертуару: Лявон («Раскіданае гняздо» Я. Купалы), Мікола, Сербаноўскі («Глыбокая плынь», «Сэрца на далоні» паводле І. Шамякіна), Даніла Антонавіч, Дораш, Зоммер («Калі можаш, прабач», «Брэсцкая крэпасць», «Людзі і камяні» К. Губарэвіча), Людавіка («Сабака на сене» Лопэ дэ Вегі), доктар Эмет («Дзіўная місіс Сэвідж» Дж. Патрыка), Джэнтльмен («Лаліта» Э. Олбі) і інш.
IC 2385
IC 2385 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Акультызм
Акультызм (ад occultus — патаемны, скрыты) — агульная назва вучэнняў і поглядаў, якія прызнаюць існаванне звышнатуральных, не даступных навуковаму даследаванню феноменаў і сіл у чалавеку і космасе. Акультызм цесна злучаны з такімі паняццямі як «магія», «вядзьмарства», «экстрасенсорыка», «паранармальные з’явы» і інш. Часцяком тэрміны «акультызм» і «эзатэрызм» ужываюцца як сінонімы. У наш час большасць акультных вучэнняў навукаю класіфікуецца як псеўданавука ці як паранармальные вераванні.
Узнік у антычнасці, як паняцце «акультны» ўпершыню выкарыстаны ў XVI стагоддзі. З таго часу акультызм імкнецца злучыць матэрыялістычны светапогляд і рэлігійную веру, выдае сябе за навуку, якая можа пранікнуць у сутнасць рэчаў, зразумець тайны будовы свету і чалавека, стварыць суцэльны светапогляд. Розныя віды акультызму ў якасці асновы ўсяго існага прызнаюць якое-небудзь бажаство і тым самым зводзяць у зман чалавека ў яго імкненні пазнаць і рэфармаваць навакольную рэчаіснасць. Лічыцца даступным толькі тым, хто прайшоў спецыяльную псіхічную трэніроўку. Да акультных вучэнняў адносяцца магія, астралогія, спірытызм, тэасофія, парапсіхалогія, тэлепатыя, празорлівасць, ёга і інш. У філасофскім плане акультызм блізкі да гілазаізму і пантэізму. На розных этапах развіцця культуры стаўленне навукі, філасофіі, рэлігіі, мастацтва да акультызму мянялася.
Камароўскі сквер
Камароўскі сквер (Комаровский сквер) — сквер у Савецкім раёне Мінска. Тэрыторыя абмежавана вуліцай Веры Харужай, ГЦ «Алімп», ГЦ «Зеркала» і Домам мэблі.
Назва скверу прысвоена ў 2009 годзе, па назве квартала і Камароўскага рынка.
Дрывасекі (Шаркаўшчынскі раён)
Дрывасе́кі (, Дровосеки) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
My Ocean
My Ocean — беларускі альтэрнатыўны рок-гурт з Мінска. Ад моманту заснавання ў 2005 годзе выпусціў 3 міні-альбома і 3 максі-сінгла. У 2009 годзе, сумесна з партугальскай групай Hills Have Eyes і японскай групай Last Reunion, музыкі прынял ўдзел у спліце «3-Way Split», які выйшаў на лэйбле «RockElite Records». Група паспяхова завяршыла 3 канцэртных тура, адыграўшы, у агульнай складанасці, больш за 100 канцэртаў у 13 краінах Еўропы. 6 чэрвеня 2013 года адбыўся рэліз поўнафарматнага студыйнага альбома «Первый».
Гісторыя
Першы склад «My Ocean» быў утвораны ў лістападзе 2005 года ўдзельнікамі расфармаванай групы «Emocean» Аляксандрам Мухаморавым і Сашам Фунтам. Да іх далучыліся былы ўдарнік хэві-метал-гурта Стая Павел Ермачэнка і былы бас-гітарыст дэз-метал-гурта Serdce Уладзімір Гулінскі. Натхненыя творчасцю Glassjaw, The Mars Volta, Finch і The Fall of Troy, музыкі прыступілі да працы над уласным матэрыялам.
2 верасня 2006 года ў мінскім клубе «Акварыум» у рамках фестывалю «New Wave» калектыў прадстаўляе дэбютны студыйны запіс — міні-альбом «My Ocean EP». Нягледзячы на пастаянныя змены гітарыстаў і адсутнасць рэпетыцыйнай базы, за першы канцэртны сезон музыкі адыгрываюць каля 10 выступленняў у Мінску, адкрываючы канцэрты расійскіх груп Tracktor Bowling, Jane Air, Stigmata, Оригами і інш.
Восенню 2007 года на месцы пастаяннага гітарыста замацоўваецца Аляксандр Грыгор'еў. Абсталяваўшы ўласную студыю, група прыступае да запісу міні-альбома «Найти». У трэкліст EP увайшлі 2 арыгінальных трэка і 2 каверы на песні беларускіх гуртоў Петля Пристрастия і Devil Shoots Devil. Прэзентацыя дыска адбылася 9 снежня 2007 года ў мінскім клубе «Гудвін». Для прасоўвання рэлізу музыкі актыўна выкарыстоўваюць myspace, і дамагаюцца першых поспехаў, займаючы 2 пазіцыю ў беларускім сегменце сацыяльнай сеткі, саступаючы пяршанства групе Ляпіс Трубяцкі.
У пачатку 2008 года на стаўшае вольным месца бас-гітарыста прыходзіць Андрэй Мамаеў. Музыкі самастойна выпускаюць відэа на трэк «Найти» і актыўна выступаюць у розных гарадах Беларусі. 7 жніўня 2008 года «My Ocean» упершыню выязджаюць за межы Беларусі і адыгрываюць сэт на галоўнай сцэне фестывалю «Metal Heads Mission» на Украіне. Там жа група атрымлівае першую гастрольную прапанову ад невялікага польскага індзі-лэйбла «Caribu Records». Тур «Huerga Tour», які прайшоў у кастрычніку/лістападзе 2008 года складаўся з 13 дат у гарадах Літвы, Латвіі, Чэхіі і Польшчы, а па заканчэнні тура група адкрыла мінскія выступы амерыканскай хардкор групы Walls of Jericho і нямецкай металкор групы Caliban.
У канцы 2008 года музыкі вярнуліся ў студыю і запісваюць матэрыял для будучага спліт-рэлізу «3-Way Split», які выйшаў 20 сакавіка 2009 на нямецкім рэкорд-лэйбле «RockElite Records». Праз месяц пасля рэлізу калектыў пакідае бас-гітарыст Андрэй Мамаеў, а яго месца займае Міхаіл Марынічаў. Група вядзе актыўную падрыхтоўку да другога еўрапейскага турнэ і выпускае міні-альбом «Хуерга EP», трэкліст якога ўключае матэрыял з «3-Way Split» і раней нявыдадзены трэк «Из детства». 18 верасня 2009 года ў Віцебску стартуе другі тур гурта «We Are Huerga Tour», які складаецца з 28 канцэртаў у Маскве, Санкт-Пецярбургу, Калінінградзе, Рызе, Вільні, Варшаве, Гамбургу, Боне, Ульме, Ратэрдаме, Амстэрдаме, Ліле, Вене, Празе і іншых гарадах Еўропы.
Вясной 2010 года гурт запісвае 4 трэка для промарэліза «MITES&SPIDERS 7» і адпраўляецца ў новы тур «Mites&Spiders Tour».
У студзені 2011 года My Ocean прыступаюць да запісу новага студыйнага матэрыялу. 3 сакавіка ў мінскім клубе «Рэактар» група прадстаўляе сэт з 8 новых трэкаў і анансуе хуткі выхад сінгла.
1 красавіка 2011 года на YouTube канале калектыва выходзіць відэа на песню «Сон», а 14 мая адбыўся рэліз аднайменнага максі-сінгла, куды акрамя загалоўнай песні ўключаны два інструментальных дэма-трэка.
1 сакавіка 2013 года група аднаўляе творчую дзейнасць і выпускае музычнае відэа на новы альбомны сінгл — «#partyhard», рэліз якога адбыўся 29 сакавіка 2013 года.
30 красавіка 2013 года групы выпускае трэці альбомны сінгл «В петле». Разам з выпускам сінгла група анансуе хуткі выхад пласцінкі, публікуючы на сваім YouTube канале відэа-цізер будучага альбома.
6 чэрвеня 2013 года адбыўся рэліз студыйнага альбома «Первый».
Швехат
Швехат (Schwechat) — горад у Аўстрыі, у федэральнай зямлі Ніжняя Аўстрыя. Горад найбольш вядомы дзякуючы размешчаным у ім Венскаму міжнароднаму аэрапорту, а таксама аднайменнай марцы піва. Размешчаны ў паўднёва-ўсходніх прадмесцях аўстрыйскай сталіцы Вены. 15 990 жыхароў (2005).
Адміністрацыйны падзел Дзяржавы Палесціна
Часткова прызнаная Дзяржава Палесціна (ці Палесцінская нацыянальная адміністрацыя) складаецца з 16 правінцый (محافظة — мухафаза, мн. — мухафазат): 11 на Заходнім беразе ракі Іардан і 5 у Сектары Газа. Сектар Газа, дэ-факта, знаходзіцца пад кіраваннем радыкальнага руху Хамас.
Бацька
Бацька, разм. тата — мужчына ў адносінах да сваіх дзяцей. (гл. таксама: Маці)
Кодэкс Напалеона увёў фармальную норму, паводле якой бацькам дзіцяці, народжанага замужняй жанчынай, лічыцца яе муж. У наш час для ўстанаўлення бацькоўства можа прыцягвацца генетычная экспертыза.
Хеопс
Хуфу або Хеопс (Χέωψ) — другі цар (фараон) IV дынастыі Егіпта часоў Старога Царства. Пра яго праўленне, якое датуецца прыблізна 2620—2580 гг. да н.э. , і пра яго асобу захавалася вельмі мала звестак.
Хеопс наследаваў трон ад свайго бацькі ці ойчыма, цара Снофру. Ён быў будаўніком славутай піраміды Хеопса ў Гізе, аднаго з сямі цудаў старажытнага свету. Хеопс стаў знакамітым у першую чаргу дзякуючы сваёй пірамідзе; пра яго жыццё, яго праўленне і якую-небудзь яго рэлігійную дзейнасць вядома вельмі мала. Адзіная вядомая на наш час выява Хеопса, якая цалкам захавалася, уяўляе сабой фігурку са слановай косці вышынёю каля 7,5 см. Гэта статуэтка была знойдзена ў 1903 годзе ў Абідасе, час стварэння фігуркі дакладна не вызначан.
За выключэннем гэтага засталіся толькі абломкі рэльефаў і статуй, яго храмы захаваліся да нашых часоў толькі ў выглядзе руін, або бясследна зніклі. Усё, што сёння вядома пра Хеопса, паходзіць з надпісаў у яго могільніку, а таксама са значна пазнейшых пісьмовых паданняў. Так, напрыклад, ён з'яўляецца галоўнай дзеючай асобай у казках папіруса Весткар часоў XIII дынастыі. Але большасць звестак пра Хеопса дайшла з пісьмовых прац антычных егіпецкіх і грэчаскіх гісторыкаў.
Памяць аб Хеопсе засталася, увогуле, даволі неадназначная, і не заўсёды лёгка ацаніць яе: і калі, прынамсі, у часы Старога і Новага Царства для Хеопса правіліся памінальныя службы, яго культурная спадчына ахоўвалася, а яго аўтарытэт падтрымліваўся літаратурнымі творамі, то грэчаскія вучоныя Манефон, Герадот і Дыядор давалі яму досыць адмоўную характарыстыку. І да сённяшняга дня, дзякуючы гэтым аўтарам, захаваўся такі досыць крытычны, блізкі да змрочнага, вобраз цара Хеопса.
Імя
Хеопс  — грэчаская форма імені фараона паводле Герадота і Дыядора. Фараон таксама шырока вядомы пад сваім асабістым іменем Хуфу (першапачаткова Хнум-Хуф(у)). Акрамя таго, існуюць менш ужывальныя грэчаскія адмены яго імён: Суфіс ( паводле Манефона) і Софе ( паводле Іосіфа Флавія).
Бацькі
Маці Хеопса была Хатэпхерэс I; яго бацькам доўгі час лічыўся яго папярэднік Снофру, чые сыны Анхаф (магчыма быў сынам Хуфу), Нефермаат і Рахатэп, такім чынам, былі зводнымі братамі Хуфу.
Аднак тут ёсць пэўныя агаворкі. Адна з іх — першыя дакладныя прыклады ўжывання тытула Жонкі цара сустракаюцца пасля часоў Хатэпхерэс, і таму яго адсутнасць не з'яўляецца адназначным доказам супраць шлюбу са Снофру. Другое — няма ўпэўненасці, што Хатэпхерэс была сапраўды пахавана ў Гізе. Хаця яе грабніца не разрабавана, саркафаг быў знойдзен пустым. Праўда, затое ў грабніцы знаходзіліся канопы з муміфікаванымі органамі Хатэпхерэс.
У выніку, на аснове частых узгадак імён Снофру ў грабніцы G 7000x, і грунтуючыся на тытуле Хатэпхерэс, яе з высокай імавернасцю можна разглядаць як галоўную жонку Снофру, праўда, поўнай упэўненасці ў гэтум няма. Так што, яна магла быць нязначнай наложніцай або сваячкай Снофру. Тады ў першым выпадку Хеопс быў на самай справе родным сынам Снофру, але без законнага права на трон.
Шлюб
Хеопс быў жанаты з Мерытытэс I, дачкой Снофру, а таксама з Хенутсэн і яшчэ некалькімі не вядомымі па імёнах жанчынамі. Існаванне Мерытытэс I на наш час пацверджана, імя ж Хенутсэн называецца толькі на адной стэле часоў 26 дынастыі, якая паказвае яе як уладальніцу піраміды Хеопсавай царыцы.
Нашчадкі
Хеопсавымі сынамі лічацца пазнейшыя фараоны Джэдэфра (Раджэдэф) і Хафра, а таксама Бабаэф I, Хорджэдэф і Мінхаэф на аснове іх тытулаў і месца размяшчэння іх грабніц на Усходніх могілках ля Хеопсавай піраміды. Яшчэ адзін прынц па імені Каваб, таксама пахаваны ў грабніцы на Усходніх могілках, на працягу доўгага часу ў даследаваннях разглядаўся як заўчасна памерлы наследны прынц, праўда, грунтуецца гэта меркаванне толькі на становішчы яго грабніцы, іншых пацверджанняў няма. У святле апошніх дадзеных больш імаверна, што Каваб быў сынам Снофру і, такім чынам, братам Хуфу.
Яшчэ адно пахаванне належыць Хуфухаэфу I, які або быў яшчэ адным сынам Хуфу, або тоесны з пазнейшым фараонам Хефрэнам. На цяперашні час не пацверджана існаванне сына па імені Баўэфра. Ён узгадваецца ў наскальным напісе ў Вадзі-Хамамаце і ў папірусе Весткар (абодва помнікі створаны ў часы Сярэдняга Царства). Магчыма, ён тоесны з Бабаэфам I. Імаверна, былі яшчэ сыны Мінджэдэф і Дуаэнхор, але таксама магчыма, што яны былі сынамі Каваба і, адпаведна, унукамі (ці пляменнікамі) Хеопса.
Таксама дакладна не высветлена, ці быў Хеопсавым сынам Хорбаэф. Пра яго існаванне сведчыць толькі яго саркафаг, але дакладнае месца знаходкі саркафага пазначана не было. А таму пазнейшае суаднясенне з грабніцаю на Усходніх могілках Хеопсавай піраміды, дзе былі пахаваны сыны Хеопса, ненадзейнае.
Дочкі былі Хатэпхерэс II (Кавабава жонка, а пасля яго смерці Раджэдэфава) і Мерэсанх II (жонка Хорбаэфа), магчыма, таксама Хамерэрнебці I (жонка Хефрэна) і Неферціабет.
Праўленне
У пытанні працягласці Хеопсава праўлення пануе няпэўнасць. Турынскі царскі папірус, які быў створан у часы Новага Царства і ўяўляе сабой важны для егіпецкай храналогіі дакумент, называе 23 гады праўлення, грэчаскі гісторык Герадот — 50, а егіпецкі жрэц Манефон, які жыў у 3 ст. да н.э., — нават 63. Найвышэйшая пацверджаная на наш час працягласць складае «17 разоў падліку» (маецца на ўвазе падлік скаціны па ўсёй краіне з мэтай збору падаткаў). У выніку выяўлецца яшчэ адна праблема: першапачаткова гэтыя падлікі праводзіліся кожныя два гады, але пазней бывалі і штогод. Калі пры Хеопсе рэгулярныя падлікі павінны былі праводзіцца раз у два гады, то праўленне доўжылася 34 гады. Томас Шнайдэр мяркуе, что 23 гады праўлення ў Турынскам царскам папірусе адпавядае падлікам раз у два гады і, такім чынам, Хеопс валадарыў у сукупнасці 46 гадоў.
Адзінымі дакладна датаванымі падзеямі часоў яго праўлення з'яўляюцца дзве экспедыцыі, якія ён адправіў у аазіс Дахла ў Лівійскай пустыні для загатоўкі пігментаў. Паводле наскальных надпісаў экспедыцыі адбыліся ў «год пасля 12 разы падліку» (25-ы год праўлення) і ў «год пасля 13 разы падліку» (27-ы год праўлення).
Хеопс узгадваецца на графіці ў Эль-Кабе, на востраве Элефанціне, а таксама на каменаломнях Хатнуба і Вадзі-Хамамата. Яго імя засведчана нават па-за тагачаснымі межамі Егіпта: у дыярытавых каменаломнях на захад ад Абу-Сімбела ён загадаў паставіць стэлу. Наскальны надпіс у Вадзі-Магара на Сінаі паказвае Хеопса ў якасці апякуна тамашніх руднікоў. Таксама пацверджана існаванне гандлёвых сувязей з фінікійскім горадам Біблам. Там былі знойдзены фрагменты алебастравага посуду і медная сякера, на якіх было імя Хеопса.
Заўвагі
<references group="A"/>
Браніслаў Сільвестравіч Смольскі
Браніслаў Сільвестравіч Смо́льскі (,  — ) — беларускі музыказнавец. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1979). Кандыдат мастацтвазнаўства (1969), дысертацыя «Гісторыя беларускага музычнага тэатра ад народных вытокаў да адкрыцця Дзяржаўнага тэатра оперы і балета».
Навуковая дзейнасць
Аўтар артыкулаў, прысвечаных пытанням развіцця беларускай музычнай культуры, тэатральных рэцэнзій, у т.л. (у калектыве аўтараў) раздзелы «Музычная культура Беларускай ССР» (у кнізе: Гісторыя музыкі народаў СССР. Т. 1-5); «Беларускі дзяржаўны ордэна Леніна Вялікі тэатр оперы і балета» (у кнізе: Мастацтва савецкай Беларусі. — Мінск, 1955), «Вытокі і першапачатковыя формы беларускага музычнага тэатра» (у кнізе: Беларускае мастацтва. — Мінск, 1960). Аўтар шэрагу творчых партрэтаў беларускіх оперных спявакоў.
Сям’я
Сыны — Дзмітрый (1937—2017) і Аляксандр (нар. 1952), абодва беларускія кампазітары.
Мальяна-Ветэрэ
Мальяна-Ветэрэ (Magliano Vetere) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 887 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 84050. Тэлефонны код — 0974.
Сходненская (станцыя метро)
«Сходненская» (Схо́дненская) — станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Рапа-Іці
Рапа-Іці, Рапа, Рапаіці (франц., таіц.: Rapa Iti, Rapa, Rapaiti) — востраў у групе астравоў Тубуаі. Уваходзіць у склад Французскай Палінезіі. Плошча — 40 км². Насельніцтва — 482 чал. (2007 г.).
Геаграфія
Мае вулканічнае паходжанне. Абрысамі нагадвае грэчаскую літару ς. Даўжыня — 9,8 км, найбольшая шырыня — 7,6 км. Аснова сушы сфарміравана базальтамі. Берагі абрывістыя. На захадзе і ўсходзе вылучаюцца прасторныя бухты. Востраў даволі гарысты. Найвышэйшы пункт — гара Перау (650 м). Клімат трапічны вільготны.
Гісторыя і культура
Насельніцтва Рапа-Іці складае асобны палінезійскі этнас эната рапаіці, культура і мова якога значна адрозніваецца ад суседзяў тубуаі і таіцян.
Адно з першых вядомых найменняў вострава — Апара (ад мясцовага слова пар, літаральна «умацаванне»). Яно было зафіксавана брытанскім першаадкрывальнікам Дж. Ванкуверам у 1791 г.
Нарвежскі даследчык Тур Хеердал лічыў, што востраў Рапа-Іці (літаральна «Малая Рапа») можа быць гістарычна звязаны з востравам Рапануі (літаральна «Вялікая Рапа»). Падчас археалагічных раскопак ім было выяўлена 15 каменных умацаванняў (пра іх існаванне вучоныя і ўлады Французскай Палінезіі ведалі і раней, у наш час вядома 28). Была высунута гіпотэза, што Рапа-Іці мог з’яўляцца прарадзімай рапануі. Але ў будучым яна не знайшла падцверджання. Як высветлілася, першыя насельнікі з’явіліся на Рапа-Іці не раней за 1150 г. н. э. Шчыльная палінезійская каланізацыя адбылася пасля XIII ст.
Аднак у вострава Рапаі-Іці ўсё ж маюцца агульныя паралелі з востравам Рапануі. У абодвух гэтых ізаляваных частках Акіяніі ў выніку чалавечай дзейнасці адбыліся экалагічныя катастрофы, якія прывялі да пераўладкавання культуры і грамадства. Імклівае павелічэнне насельніцтва на Рапа-Іці спрыяла спальванню лесу і тэрасіраванню схілаў гор для вырошчвання тара. Да канца XV ст. тубыльцы амаль знішчылі вялікія дрэвы і хмызнякі, што стала прычынай эрозіі глебы, а, значыць, і скарачэння плошчы палеткаў. Для далейшага забеспячэння сваіх абшчын прыдатнай зямлёй астравіцяне пачалі міжусобныя войны і будаўніцтва ўзгаданых ваенных умацаванняў.
На востраве захоўваюцца многія рысы традыцыйнай культуры. Эната рапаіці асабліва вядомы сваім спеўным мастацтвам.
Інфраструктура
На востраве два вялікіх паселішча. Адміністрацыйным цэнтрам і портам з’яўляецца вёска Ахурэі. Эканоміка Рапа-Іці ў значнай ступені залежыць ад фінансавай дапамогі з боку ўладаў Французскай Палінезіі. Дзяржава — галоўны працадаўца. Мясцовае насельніцтва займаецца земляробствам і ловам рыбы, але, галоўным чынам, для ўнутранага забеспячэння. Турызм пакуль не адыгрывае істотнай ролі ў развіцці. Дзейнічае аэрапорт.
Планерная (станцыя метро)
«Планерная» (Пла́нерная) — паўночная канцавая станцыя Таганска-Краснапрэсненскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
IC 2386
IC 2386 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Красны сквер
Кра́сны сквер (Красный сквер) — сквер у Савецкім раёне Мінска. Сквер размешчаны каля УА «Каледж фінансаў і банкаўскай справы» па вуліцы Чырвонай, 17.
Назва скверу прысвоена ў 2009 годзе, слова «красны» азначае «прыгожы».
Славатычы (гміна)
Славаты́чы (Sławatycze) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бяльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Славатычах. Плошча гміны складае 71,71 км². Станам на 2008 год у гміне Славатычы пражывалі 2574 чалавекі, шчыльнасць — 36,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 13 населеных пунктаў.
Іван Дзмітрыевіч Кандрацьеў
Іван Дзмітрыевіч Кандрацьеў (, вёска Гарошкава, Дубровенскі раён, Віцебская вобласць — 8 чэрвеня 1955) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
З сялян. Член КПСС з 1943. У Чырвонай Арміі — з 1941, на фронце — з ліпеня 1942 (камандзір разліку станкавага кулямета).
Вызначыўся пры фарсіраванні Буга і Прута. 15 і 26 сакавіка 1944 знішчыў 5 варожых агнявых кропак. Гэтым забяспечыў пераправу падраздзяленняў.
Пасля вайны працаваў стршынёй Засценкаўскага сельсавета, затым на чыгунцы.
Памяць
Яго імя прысвоена Засценкаўкай школе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці.
Жэтыколь (Кызылардзінская вобласць)
Жэтыколь — сяло ў Сырдар’інскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жэтыкольскай сельскай акругі. Код КАТА — 434841100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 969 чалавек (520 мужчын і 449 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 794 чалавекі (420 мужчын і 374 жанчыны).
Мікалай Аляксандравіч Гарулёў
Мікалай Аляксандравіч Гарулёў (, Баева, цяпер Дубровенскі раён — ) — рускі і беларускі савецкі, , , і. Заслужаны работнік культуры БССР (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся 6 лістапада 1919 года ў сям’і настаўніка. Скончыў аддзяленне рускай мовы і літаратуры філалагічнага факультэта Магілёўскага педагагічнага інстытута ў 1941 годзе. На пачатку Вялікай Айчыннай вайны баец 1-га камуністычнага знішчальнага батальёна пры ЦК КП Беларусі, потым — баец, афіцэр-палітработнік у Савецкай Арміі.
Пасля дэмабілізацыі ў 1947 годзе працаваў адказным сакратаром магілёўскай абласной газеты «За Радзіму». У 1949 годзе пераехаў у Мінск, працаваў у Дзяржаўным выдавецтве БССР, у рэдакцыі часопіса «Советская Отчизна», загадчыкам літаратурнай часткі Рускага драматычнага тэатра, на кінастудыі і культуры Беларусі. У 1970—1979 гадах адказны сакратар рэдакцыі бюлетэня «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі».
Член СП СССР з 1947 года.
Памёр 7 мая 1980 года.
Паэзія і проза
Першы верш апублікаваў у газеце «Камунар Магілёўшчыны» ў 1938 годзе. Пісаў на рускай і беларускай мовах. У 1949 годзе выдаў нарыс «Шлях рацыяналізатара».
Аўтар зборнікаў вершаў «Сверстники» (1950), «В пути» (1956), аповесці для юнацтва «Друзья-товарищи» (1954), раману пра жыццё студэнцкай моладзі напярэдадні і ў першыя месяцы Вялікай Айчыннай вайны «Прощайте, любимые» (1979), аповесці для дзяцей «Новый учитель» (1974), юмарыстычных апавяданняў.
Зрабіў літаратурны запіс кнігі М. Каралёва «Сыновья народа» (1955).
Драматургія
Напісаў кінааповесь «Наследники Матвея Марковича» (1963) і сцэнарыі трох дакументальных фільмаў.
Пераклады
Пераклаў на рускую мову раманы М. Паслядовіча «Святло над Ліпскам» (1950) і М. Зарэцкага «Вязьмо» (1965), а таксама паасобныя творы Я. Коласа, Э. Самуйлёнка, П. Галавача, М. Танка, П. Панчанкі, А. Бялевіча, У. Краўчанкі, Я. Скрыгана, І. Мележа і іншых.
Мікалай Фёдаравіч Мятлюк
Мікалай Фёдаравіч Мятлюк (нар., в. Слабада, Лёзненскі раён) — беларускі вучоны ў галіне аўтамабілебудавання. Доктар тэхнічных навук (1974), прафесар (1976).
Біяграфія
У 1957 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Пачаў працоўную дзейнасць інжынерам-канструктарам на Мінскім аўтазаводзе. У 1959—1997 гадах працаваў у Беларускай політэхнічнай акадэміі (1985—1994 гадах — загадчык кафедры).
Навуковая дзейнасць
Аўтар каля 200 навуковых і навукова-метадычных прац па тармазных сістэмах аўтамабіляў і іншых мабільных машын, па аўтаматызацыі аўтамабіляў і трактароў. Мае больш за 50 вынаходак. Ім падрыхтавана каля 27 кандыдатаў тэхнічных навук.
Самашкі
Самашкі (Сама́шки, СемаӀашка) — сяло ў Ачхой-Мартанаўскім раёне Чачэнскай Рэспублікі. Адміністрацыйны цэнтр Самашкінскага сельскага паселішча. Сяло размешчана ў паўночнай частцы Ачхой-Мартанаўскага раёна, на левым беразе ракі Сунжа, за 9 км на поўнач аб раённага цэнтра Ачхой-Мартан і за 30 км на захад ад горада Грозны. За 4 км на поўдзень ад сяла праходзіць федэральная аўтатраса «Каўказ». Таксама праз сяло праходзіць чыгунка ад Назрані да Грознага. Насельніцтва — 12 899 чалавек (2021).
Спіс стафілінідаў Беларусі
У Беларусі сустракаецца каля 700 відаў стафілінідаў.
Мантэфортэ-Чылента
Мантэфортэ-Чылента (Monteforte Cilento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 624 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 84060. Тэлефонны код — 0974.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Іаган Петэр Хебель
Іаган Петэр Хебель або Гебель (Johann Peter Hebel;,  — , Шветцынген) — нямецкі пісьменнік, багаслоў і педагог.
Хебель нарадзіўся ў беднай сям’і. Яго бацька памёр ад тыфу, калі Іагану Петэру быў адзін год. Дзяцінства ён правёў як у горадзе Базель, так і ў вёсцы сваёй маці, Хаўзен-ім-Візенталь. Калі яму было 13 гадоў, яго маці памерла. Дзякуючы фінансавай дапамозе добразычліўцаў Хебель змог вучыцца ў гімназіі ў Карлсруэ. У 1780 годзе ён скончыў тэалагічны факультэт Эрлангенскага ўніверсітэта і пачаў працаваць настаўнікам.
У сваім зборніку «Алеманскія вершы» ён апісаў цяжкое жыццё сялян, але і ідылічнае сельскае жыццё. З 1808 па 1815 год ён выдаваў календары са сваімі апавяданнямі, анекдотамі і навеламі.
Дубоўка (Більдзюгскі сельсавет)
Дубо́ўка (, Дубовка) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Більдзюгскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Малыя Матыкалы
Малы́я Матыка́лы (, Малые Мотыкалы) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. Размешчаны за 16 кіламетраў на поўнач ад Брэста, 3 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Вялікія Матыкалы.
Гісторыя
У 19 стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Матыкалы. Паводле рэвізійных матэрыялаў 1858 года 133 сялянскія душы. У 1897 годзе працаваў млын.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 8 вяскоўцаў.
Вуліца Карасёва (Брэст)
Вуліца Карасёва  (гістарычная назва: вуліца Гранічная) — вуліца ў паўночнай частцы г. Брэста. Перайменаваная ў 1964 годзе ў гонар А. М. Карасёва. Працягласць 1408 м — ад вуліцы Рэспубліканскай у заходнім напрамку, перасякае вуліцу Баброва. Пераважаюць драўляныя і каменныя дамы сядзібнага тыпу. На вуліцы знаходзіцца санаторый-прафілакторый Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі.
1993 год у гісторыі астраноміі
1993 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
IC 2387
IC 2387 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анархія
Анархія (ад ст.-грэч. Ἀναρχία, якое азначае «безуладдзе») можа азначаць наступнае:
Генерал-маёр
Генерал-маёр — першаснае воінскае званне вышэйшага афіцэрскага саставу, якое знаходзіцца паміж палкоўнікам ці брыгадным генералам і генерал-лейтэнантам. Генерал-маёр звычайна камандуе дывізіяй (каля 15 000 чалавек асабістага саставу).
Анархія
У гісторыі вядомыя некалькі прыкладаў, калі рэальную сітуацыю на якой-небудзь тэрыторыі можна было лічыць анархіяй, як правіла, пасля распаду раней існавалых дзяржаў.
Аднак у анархіі ёсць і іншае значэнне. Згодна філасофіі анархізму, анархія — гэта вышэйшая ступень развіцця чалавечага грамадства. Калі зыходзіць з таго, што ўлада — гэта прымус рабіць, каб тое ні было (а таксама заахвочванне і пакаранне за, адпаведна, правільна і няправільна выкананыя абавязкі), то па-сапраўднаму Развіты грамадству яна не патрэбна. У такім выпадку, анархія з’яўляецца не сінонімам слова «Хаас», а сінонімам слова «Стабільнасць».
Генерал-маёр
Першапачаткова, генерал-маёр (major-general) зваўся генерал-сяржант-маёрам (sergeant-major-general), гэта значыць, галоўным сяржант-маёрам. Даўней сяржанты былі ротнымі камандзірамі, ад якіх пайшлі цяперашнія сяржанты, фельдфебелі і унтар-афіцэры, а таксама палкавыя сяржанты (сяржант-маёры), якія былі памочнікамі камандзіра полка — ад іх паходзяць маёры. Такім чынам, генерал-сяржант-маёр быў памочнікам генерала (галоўнакамандуючага). Водгуллі гэтай сістэмы захоўваюцца ў Арміі ЗША, дзе існуе званне Сяржант-маёр Сухапутных войскаў. Званне жа генерал-лейтэнанта першапачаткова пазначала намесніка генерала (галоўнакамандуючага) — дакладна так жа, як капітан-лейтэнант першапачаткова быў намеснікам капітана (камандзіра батальёна); пазней гэта званне трансфармавалася ў лейтэнанта.
У ВМФ (ВМС) званню генерал-маёр адпавядае званне контр-адмірал.