cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзяржынск (Ніжагародская вобласць)
Энергетыка прадстаўлена ААТ «Дзяржынская ЦЭЦ» і ААТ «Энергарэмонт», МУП «Цеплаэнерга». Збор, ачыстку і размеркаванне вады здзяйсняе ТАА «ДВК» (раней МУП ВКХ «Выток»). Буйны вытворца абсталявання для размеркавання энергіі ААТ «НІПОМ».
Навуковы патэнцыял горада складаюць вядучыя НДІ ФДУП «Крышталь», ФДУП НДІ Палімераў, ФГУП НІІмаш і ААТ «НІІК», якія займаюцца распрацоўкамі НДВКП у вобласці хімічнай і абароннай вытворчасці.
Лесасібірск
Лесасібірск (Лесосибирск) — горад (з 1975 года) у Расіі, краявога падпарадкавання Краснаярскага края. Насельніцтва 64,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1975 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Енісей, за 300 км ад Краснаярска. Рачны порт, чыгуначная станцыя. Прадпрыемствы лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці.
NGC 2669
NGC 2669 (іншыя абазначэнні — OCL 768, ESO 165-SC5) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Фралова (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Фралова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Тэс Ледзё
Тэс Ледзё (Tess Ledeux; нар, Бур-Сен-Марыс, Францыя) — французская фрыстайлістка (слоўпстайл, біг-эйр), сярэбраны прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года, двухразовая чэмпіёнка свету ў дысцыплінах біг-эйр і слоўпстайл, чатырохразовая пераможца Сусветных экстрэмальных гульняў.
Біяграфія
Удзельнічае ў спаборніцтвах Сусветнага тура па фрыстайле з 2014 года. У сакавіку 2014 года яна ўпершыню ў кар’еры ўзнялася на подыум буйнога міжнароднага спаборніцтва, заняўшы трэцяе месца на SFR Tour у Вары. У сезоне 2015/16 гадоў яна стала пераможцай Swiss Freeski Open у Glacier 3000 і SFR Freeski Tour у Вары.
У студзені 2017 года дэбютавала на этапе Кубка свету па фрыстайле ў Фон-Рамэ. На Зімовых Экстрэмальных гульнях 2017 года ў Аспене і ў Нарвегіі яна выйграла сярэбраныя медалі ў слоўпстайле. У сакавіку 2017 года заваявала залаты медаль у слоўпстайле на чэмпіянаце свету па фрыстайле ў Сьера-Невадзе.
У сезоне 2017/18 гадоў французская лыжніца выйграла спаборніцтвы ў слоупстайле ў Фон-Рамэ і ў Сільваплане, заняўшы 28-е месца ў агульным заліку Кубка свету і чацвёртае месца ў Кубку свету па слоўпстайле. На Зімовых X Гульнях 2018 года яна заваявала бронзавы медаль у біг-эйры.
У лютым 2018 года яна прыняла ўдзел у зімовых Алімпійскіх гульнях у Пхёнчхане. Стала 15-й у слоўпстайле. Праз месяц пасля Алімпіяды яна стала чэмпіёнкай Францыі па слоўпстайле і біг-эйру.
У сезоне 2018/19 гадоў Тэс выйграла залаты медаль у біг-эйры на X-Games у Нарвегіі, а таксама стала чэмпіёнкай свету ў Парк-Сіці. У 2020 годзе атрымала перамогу на Кубку свету і заваявала залаты медаль у біг-эйры на Экстрэмальных гульнях 2020 года ў Аспене. На зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 года ў Пекіне, у дысцыпліне біг-эйр, заваявала сярэбраны медаль.
IC 5269
IC 5269 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Адамстаўн
Адамстаўн (Adamstown) — адзінае паселішча (settlement) і адміністрацыйны цэнтр Піткэрна. Насельніцтва - 67 чал. (2011 г.).
Гісторыя
На месцы Адамстаўна ў XI - XV стст. існавала палінезійскае паселішча, пазней, аднак, па незразумелых прычынах закінутае заснавальнікамі.
23 студзеня 1790 г. на востраве Піткэрн высадзіліся маракі мяцежнага брытанскага судна "Баўнці". Створанае імі паселішча пазней атрымала назву Адамстаўн у гонар аднаго з мяцежнікаў Джона Адамса, які здолеў захаваць малую піткэрнскую калонію і ў 1825 г. атрымаў амністыю.
У 1831, 1856 — 1861 гг. паселішча пакідалася жыхарамі ў сувязі з перасяленнем на Таіці, а затым на Норфалк.
Афіцыйны статус адміністрацыйнага цэнтра Адамстаўн атрымаў ў 1964 г.
Кіраванне
Мясцовыя кіруючыя функцыі знаходзяцца ў мэра Піткэрна, які выбіраецца на трохгадовы тэрмін астравіцянамі і зацвярджаецца губернатарам.
Ван Січжы
Ван Січжы (, 303—361) — кітайскі каліграф, стваральнік васьмі прынцыпаў юн.
Біяграфія
Як ні шкада, я не прытрымваюся метадаў двух Ванаў, зрэшты два Ваны таксама не прытрымліваліся маіх метадаў.
Творы
Найбольш знакаміты твор Ван Січжы — прадмова да анталогіі «Вершы, складзеныя ў павільёне архідэй» («Ланьцінцзі сюй» 蘭亭集序), напісанай у 353 годзе. Акрамя каліграфічных вартасцяў, яно праславілася дзякуючы цікавасці, выяўленай да яго другім імператарам эпохі Тан, вялікім прыхільнікам Ван Січжы: у пошуках арыгінала «Ланьцінцзі» ён арганізаваў серыю вышуковых кампаній, якая стала асновай карцін, навэл і п’ес.
Жаан Кларэ
Жаан Кларэ (Johan Clarey; нар., Ансі) — французскі гарналыжнік, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2022 года ў хуткасным спуску, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 2019 года ў супергіганце (самы ўзроставы прызёр за ўсю гісторыю), удзельнік 4 зімовых Алімпійскіх гульняў (2010, 2014, 2018, 2022), шматразовы прызёр этапаў Кубка свету.
Мяжанскі сельсавет
Назву Мяжа́нскі сельсавет маюць:
Рахмонберды Мадазімаў
Рахмонберды Мадазімаў (,, Ферганская вобласць, Туркестанскае генерал-губернатарства, Расійская імперыя — , , Кыргызстан) — заснавальнік і арганізатар тэатральнага руху Кыргызстана, заснавальнік і першы мастацкі кіраўнік Ошскага Дзяржаўнага акадэмічнага ўзбекскага музычна-драматычнага тэатра імя Бабура, , пісьменнік.
Біяграфія
Рахмонберды Мадазімаў нарадзіўся ў 1875 годзе ў горадзе Узген. Ён, як і яго бацька Мухамадазім, быў аўтарытэтным мулой, які здзейсніў паломніцтва ў Меку.
У 1914—1915 гадах у друкарні пры канцылярыі генерал-губернатара Туркестанскага краю ў горадзе Ташкенце былі выдадзеныя яго дзве кнігі «Характарыстыка Оша», «Слоўнік імёнаў».
У 1914 годзе пад кіраўніцтвам Рахмонберды Мадазімава разам з настаўнікам рускай школы горада Ош Балтыхаджой Султанавым быў заснаваны тэатральны гурток.
У 1918 годзе пад кіраўніцтвам Рахмонберды Мадазімава разам з іншымі дзеячамі і настаўнікамі Ошскага павета Бекназарам Назаравым, Ібрахімам Мусабоевым, Журахонам Зайнабідынавым, Назірханам Камолавым, А.Саідавым, А.Эшанхонавым, Абдукадырам Ісхокавым, Ісраілжонам Ісмаілавым, Джалілам Сабітавым ўпершыню ў Кыргызстане быў заснаваны самадзейны тэатральны гурток на базе канцэртнай брыгады пры Рэўваенсавета Туркестанскага фронту з мясцовых мусульманскіх акцёраў. Мастацкі кіраўнік тэатральнай трупы Рахмонберды Мадазымаў быў першым заснавальнікам і арганізатарам тэатральнага руху ў Кыргызстане. У 1919 году гурток сфармаваўся ў драматычную трупу. Гэтая трупа паслужыла не толькі развіццю тэатральнага мастацтва, але і развіццю прафесійнага музычнага мастацтва ў Кыргызстане. Так як у рэпертуары трупы, акрамя тэатральных пастановак ставіліся шматлікія канцэртныя праграмы, таксама ажыццяўлялася апрацоўка народных мелодый для музычнага суправаджэння спектакляў, што стала асаблівым этапам на шляху станаўлення музыкаў-прафесіяналаў. У далейшым гэтая трупа стала асновай для стварэння Ошскай Дзяржаўнага акадэмічнага ўзбекскага музычна-драматычнага тэатра імя Бабура.
Альтынг
Альтынг (Alþingi «Усеагульны сход») — парламент Ісландыі. Упершыню сабраўся ў 930 годзе на палях тынга (ісл. Þingvellir) на паўднёвым захадзе выспы, на паўночным беразе возера Тынгвадлаватн. Альтынг лічыцца самым старым парламентам, які дзейнічае да нашага часу. Тады прымаць удзел у альтынгу мелі права ўсе свабодныя мужчыны. Ад самага пачатку альтынг быў месцам не толькі прыняцця законаў, але і вырашэння спрэчак; законамі займалася так званая Лагрэта (ісл. Lögrétta), якая складалася галоўным чынам са жрацоў(ісл. goðar). У 1000 годзе на альтынгу большасць выказалася за прыняцце хрысціянства.
Рахмонберды Мадазімаў
Біяграфія
Рахмонберды Мадазымаў ў складзе тэатра пабываў ва ўсіх раёнах Ошскага павета, дзе ставіў спектаклі. Разам са сваім сваяком, заснавальнікам і першым начальнікам міліцыі горада Ош Балтыхаджой Султанавым актыўна ўдзельнічаў у змаганні з басмацтвам.
Двое сыноў Рахмонберды Мадазімава працягнулі справу свайго бацькі, шмат гадоў працавалі на сцэне тэатра імя Бабура горада Ош. Урынбой і Журахон Рахмонава былі аднымі з заснавальнікаў музычна-драматычнага тэатра імя Бобура горада Ош і ўнеслі вялікі ўклад у развіццё мастацтва і культуры Кыргызстана, выхавалі шмат маладых акцёраў. Іх вялікі ўклад і працу былі высока ацэнены кіраўніцтвам Кіргізскай ССР і яны былі ўзнагароджаны ордэнамі, шматлікімі медалямі, ганаровымі граматамі.
Праца ў тэатры
Удзельнічаў у шматлікіх канцэртных праграмах.
Асабістае жыццё
Бацька — Ібні Мухамадазім (памёр у 1876 годзе) рэлігійны дзеяч. Маці — Бібі Саліха (1850—1922) ураджэнка горада Уратэпа. Жонка — Бібіхон (1884—1922) ураджэнка горада Уратэпа. Дзеці — Назакатхон (1902—1934), Хажынісо (1907—1932), Урынбой (1910—1980), Назірхон (1912—1917), Журахон (1917—1977).
Дыды
Валды́р Перэ́йра (парт. Valdir Pereira / Waldyr Pereira;, Кампус-дус-Гайтаказіс — , Рыа-дэ-Жанэйра), больш вядомы пад імем Дыды́ (парт. Didi) — бразільскі футбаліст, апорны паўабаронца. За зборную Бразіліі правёў 74 матчы і забіў 21 гол. Двухразовы чэмпіён свету (1958, 1962). Быў аўтарам удару пад назвай «сухі ліст» (Folha Seca). Аўтар першага гола ў гісторыі стадыёна «Маракай», забітага 15 чэрвеня 1950 года ў матчы зборных штата Рыа-дэ-Жанэйра і штата Сан-Паўлу (перамога штата Сан-Паўлу 3:1). Пасля завяршэння кар’еры футбаліста працаваў трэнерам. У 2000 годзе, за год да смерці, быў уключаны ў Залу Славы ФІФА, у тым жа годзе ўдастоіўся памятнага знака на варотах «Маракай».
Даследаванне
Дасле́даванне ў шырокім сэнсе — пошук новых ведаў ці сістэматычнае расследаванне з мэтай устанаўлення фактаў. Больш дакладна даследаванне — навуковы метад (працэс) вывучэння чагосьці.
Навуковае даследаванне, якое заснавана на ўжыванні навуковага метаду, падае навуковую інфармацыю і тэорыі для тлумачэння прыроды і ўласцівасцяў навакольнага свету. Такое даследаванне можа мець практычнае ўжыванне. Навуковыя даследаванні могуць фінансавацца дзяржавай, некамерцыйнымі арганізацыямі, камерцыйнымі кампаніямі і прыватнымі асобамі. Навуковыя даследаванні могуць быць класіфікаваны згодна з іх акадэмічным і прыкладным характарам. Асноўная мэта прыкладных даследаванняў (у адрозненні ад фундаментальных даследаванняў) — выяўленне, інтэрпрэтацыя і развіццё метадаў і сістэм па паляпшэнню чалавечых ведаў у розных галінах чалавечых ведаў.
Міні-ГЭС «Алешына»
Міні-ГЭС «Алешына», Варапаеўская ГЭС — міні-гідраэлектрастанцыя, размешчаная на рацэ Заражанка Пастаўскага раёна. Назва прынята ад былога фальварка Алешына, які знаходзіўся па абодва бакі плаціны. Пабудавана ў 1959 годзе з вызначанай магутнасцю 155 кВт. Напор 7,4 м.
З-за нерэнтабельнасці была закансервавана. Уведзена пасля аднаўлення 01.05.2001 года з вызначанай магутнасцю 200 кВт. Гадавая выпрацоўка электраэнергіі 1710 тыс. кВт/гадз.
Знаходзіцца на балансе ААТ «Варапаеўскі дрэваапрацоўчы камбінат».
У 2014—2015 гадах планавалася рэканструкцыя з павелічэннем магутнасці да 225 кВт.
Арганы Беларусі
'''«Арга́ны Белару́сі. The organs of Belarus»''' — энцыклапедычны даведнік, выдадзены ў 2018 годзе, які змяшчае інфармацыю аб 123 арганах, што захаваліся на тэрыторыі Беларусі.
Анатацыя
Арганы — гучныя сведкі беларускай гісторыі. Змяняліся эпохі, адбываліся лёсавызначальныя падзеі ў жыцці краіны, а гукі аргана працягвалі напаўняць душы беларусаў вялікай духоўнасцю, падштурхоўвалі задумацца аб спрадвечных каштоўнасцях чалавечага жыцця. У багатай музычнай скарбонцы беларусаў — імёны выдатных арганістаў і кампазітараў, арганных майстроў, тых, хто прысвяціў сябе служэнню «каралю музычных інструментаў». У багата ілюстраваным выданні «Арганы Беларусі» змешчана інфармацыя аб 123 арганах, што захаваліся на тэрыторыі нашай краіны, і майстрах, якія іх стваралі, прыводзяцца тэхнічныя характарыстыкі кожнага інструмента. Кніга таксама расказвае пра гісторыю развіцця арганнай культуры на тэрыторыі Беларусі, творцаў арганнай музыкі, сучаснае развіццё арганнага выканальніцкага мастацтва.
Мененг
Мененг (Meneng) — акруга (адзінка ) Науру. Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы вострава. Плошча 2,88 км², насельніцтва (2005). У акрузе размешчаны: радыёстанцыя, стадыён Мененг, прэзідэнцкая рэзідэнцыя (нядаўна згарэла), урадавая друкарня і гасцініца «Мененг», размешчаная каля заліва.
Тэрыторыя акругі складае выбарчую акругу Мененг.
NGC 2670
NGC 2670 (іншыя абазначэнні — OCL 764, ESO 210-SC5) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адам Іосіфавіч Мальдзіс
Ада́м Іос́іфавіч Ма́льдзіс (, в. Расолы, цяпер, Гродзенская вобласць — , Мінск. Псеўданімы: А. Гудас, Адам Гудас, А. Расольскі, Адам Расольскі, А. Свіслацкі) — беларускі літаратуразнавец, гісторык, пісьменнік, журналіст. Доктар філалагічных навук (1986), прафесар (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся 7 жніўня 1932 года ў вёсцы Расолы ў Заходняй Беларусі (Ашмянскі павет, Віленскае ваяводства, Польшча) ў сялянскай сям’і. У 1951 годзе скончыў Ашмянскую сярэднюю школу. Вучыўся на аддзяленні журналістыкі БДУ (1951—1956).
У 1956—1959 гадах працаваў сакратаром радашковіцкай раённай газеты «Сцяг Ільіча». Вучыўся ў аспірантуры пры Інстытуце літаратуры імя Я. Купалы АН БССР (1959—1962). У 1962—1991 гадах працаваў у Інстытуце літаратуры АН БССР : з 1962 года — навуковы супрацоўнік, з 1981 года — загадчык аддзела беларускай дакастрычніцкай літаратуры (1981—1991). Кандыдат філалагічных навук (1963), тэма дысертацыі: «Белорусско-польские литературные взаимосвязи во второй половине ХІХ в.». Доктар філалагічных навук (1986), тэма доктарскай дысертацыі: «Закономерности развития белорусской литературы переходного периода (вторая половина XVII—XVIII в.)».
У 1991—1998 гадах узначальваў Нацыянальны навукова-асветніцкі цэнтр імя Францыска Скарыны. З 1987 года старшыня камісіі «Вяртанне» Беларускага фонду культуры, пазней уваходзіў у аналагічную камісію (па вяртанні ў Беларусь гісторыка-культурных каштоўнасцей) пры Міністэрстве культуры РБ. У 1991—2005 гадах быў прэзідэнтам (з 2010 ганаровы старшыня) Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў, у 1996—2006 гадах — кіраўніком аддзела культуралогіі Міжнароднай акадэміі навук Еўразіі.
У 1990 годзе як член дэлегацыі БССР удзельнічаў у рабоце 45-й сесіі ААН.
З канца 1960-х гадоў жыў па вул. Чарвякова, 18 у Мінску.
Памёр 3 студзеня 2022 года. Пахавальная служба адбылася 5 студзеня ў касцёле Святога Сымона і Святой Алены ў Мінску, яе ўзначаліў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч. Пахаваны на могілках вёскі Задворнікі Астравецкага раёна.
Творчая і навуковая дзейнасць
У друку з артыкуламі і рэцэнзіямі пачаў выступаць у 1954 годзе. Даследаваў гісторыю беларускай культуры і літаратуры XVII—XIX стст., беларуска-польскія і беларуска-літоўскія літаратурныя ўзаемасувязі. Перакладаў з польскай і балгарскай моў.
Пачынаў як даследчык літаратуры XIX стагоддзя. Яго кніга «Творчае пабрацімства» (1966) пра беларуска-польскія літаратурныя сувязі змяшчае мноства новых фактаў, здабытых у беларускіх і польскіх архівах, мноства свежых думак, арыгінальных даследчыцкіх назіранняў. Даследчыка адразу вызначала комплекснасць у вывучэнні пытанняў літаратуры і культуры, імкненне да жывой размовы з шырокім чытачом. У кнізе «Падарожжа ў XIX стагоддзе» (1969) ім пададзены партрэты пісьменнікаў, музыкаў, падарожнікаў, дзеячаў вызваленчага руху.
У 1970 годзе Адам Мальдзіс знайшоў у бібліятэцы Курніцкай (Польшча) рукапіс верша «Всем многі век в новой хаці» на тагачаснай гутарковай беларускай мове, напісаны Іахімам Храптовічам лацінкай дзесьці ў 1750-х гадах на Наваградчыне. Адам Мальдзіс указвае, што ў справе фонду бібліятэкі Курніцкіх знаходзяцца яшчэ два ананімныя рукапісныя беларускамоўныя вершы XVIII ст., напісаныя на лацініцы, — «Chorostwo gumu, odwagi, rozumu» (тыповы твор перыяду барока) і «Na dolinie mak, mak do wsio kanapielki» (стылізацыя пад народную песню альбо літаратарская апрацоўка народнай песні), аўтарства якіх не вызначана. Мальдзіс адзначае, што кашталян Казімір Несялоўскі быў паэтам-аматарам (дакладна вядома, што пісаў вершы на польскай мове), гэтак жа як і яго сын Адам Несялоўскі (дакладна вядома, што выдаў у 1741 годзе зборнік вершаў на лацінскай мове ў Пінску).
Выдаў даследаванне «Традыцыі польскага Асветніцтва ў беларускай літаратуры XIX стагоддзя» (1972), «Таямніцы старажытных сховішчаў» (1974), «На скрыжаванні славянскіх традыцый» (1980), «Беларусь у люстэрку мемуарнай літаратуры XVIII ст.: Нарысы быту і звычаяў» (1982, перавыдадзена ў абноўленым выглядзе 2001), «З літаратуразнаўчых вандраванняў» (1987), «Францыск Скарына як прыхільнік збліжэння і ўзаемаразумення людзей і народаў» (1988). Сумесна з літоўскай даследчыцай Альмай Лапінскене выдаў манаграфію «Перазовы сяброўскіх галасоў» (1988), дзе ўпершыню паказана літаратурнае ўзаемадзеянне беларусаў і літоўцаў ад старажытнасці да нашага часу. Пазней выйшлі яго кнігі «І ажываюць спадчыны старонкі: Выбранае» (1994), «Выбране» (2007), «Белорусские сокровища за рубежом» (2010).
Падрабязная бібліяграфія змешчана ў кнізе: «Беларусь і беларусы ў прасторы і часе: Зборнік да 75-годдзя прафесара Адама Мальдзіса» (2007). Працы Адама Мальдзіса вызначаюцца глыбінёй навуковага аналізу, арыгінальнасцю вывадаў, наватарскімі падыходамі, бліскучым стылем. Адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (т. 2, 1969), «Истории белорусской дооктябрьской литературы» (1977).
Складальнік зборнікаў «Зямля навагрудская, краю мой родны…» Адама Міцкевіча (1969) і «Творы» Язэпа Дылы (1981), «Пан Тадэвуш» Адама Міцкевіча (пераклад Браніслава Тарашкевіча, 1981).
Рэдактар біябібліяграфічнага слоўніка «Беларускія пісьменнікі» (Т. 1-6; 1992—1995) і інфармацыйна-культуралагічнага бюлетэня «Кантакты і дыялогі» (1996—2002).
Ацэньваючы сваю творчую спадчыну, Адам Мальдзіс пісаў:
IC 5269A
IC 5269A — галактыка тыпу SBm ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мяцеж ПВК «Вагнер»
Мяцеж Яўгена Прыгожына, таксама Мяцеж ПВК «Вагнер» — узброенае выступленне фарміраванняў ПВК «Вагнер», якія прымалі ўдзел ва ўварванні Расіі ва Украіну. Паводле заявы Яўгена Прыгожына, кіраўніка кампаніі, акцыя накіравана супраць Мінабароны РФ. Падзеі былі расцэнены расійскімі ўладамі як спроба ўзброенага мецяжа.
Перадгісторыя
Расійскі ваенны дзеяч, прадпрымальнік, лідар ПВК «Вагнер» Яўген Прыгожын неаднаразова крытыкаваў міністра абароны Расіі Сяргея Шайгу. Падчас ваеннай аперацыі ў Сірыі ён казаў, што расійскія вайскоўцы дзейнічаюць там «састарэлымі метадамі». У сваю чаргу, Шайгу не падабалася забеспячэнне харчавання расійскай арміі з боку кампаній Прыгожына.
На фоне ўварвання ва Украіну ў 2022 годзе ўплыў Я. Прыгожына пашыраны. Калі ў 2017—2018 гадах колькасць яго байцоў ацэньвалася ў некалькі тысяч байцоў, то да студзеня 2023 года паводле ацэнак заходніх разведак колькасць «Вагнера» дасягнула 50 тысяч чалавек. Прыгожын атрымлівае значныя рэсурсы, уключаючы ўласную авіяцыю. ПВК «Вагнер» фактычна ператвараецца ў прыватнае войска Прыгожына, якое дзейнічае па-за расійскім заканадаўствам і па-за вайсковай іерархіяй. Мінабароны і Генштаб былі незадаволены гэтай сітуацыяй і пачалі спрабаваць абмежаваць рост уплыву наймітаў.
10 чэрвеня 2023 года стала вядома аб загадзе міністра абароны Расійскай Федэрацыі, якім вызначана падпісанне добраахвотніцкімі атрадамі да 1 ліпеня кантрактаў з Мінабароны. 11 чэрвеня Яўген Прыгожын заявіў, што яго ПВК не будзе падпісваць такіх кантрактаў. Далей ён публічна ў рэзкіх выразах крытыкаваў Мінабароны РФ, заяўляючы пры тым, што яго ПВК «абсалютна поўнасцю падпарадкоўваецца» інтарэсам Расіі і вярхоўнаму галоўнакамандуючаму.
Ход падзей
З раніцы 24 чэрвеня байцы ПВК «Вагнер» блакавалі работу вайсковых і цывільных органаў улады ў Растове-на-Доне. Яны пачалі прасоўвацца на поўнач у Варонежскую вобласць. Хутка яны ўзялі пад кантроль ваенныя аб’екты ў Варонежы, загарэлася нафтабаза. Падчас гэтых падзей у Варонежскай вобласці пацярпеў крушэнне самалёт Ан-24, паведамлялася аб стратах трох верталётаў у раёне трасы М-4 — два Мі-8 і Мі-35, загінулі лётчыкі. Вагнераўцы таксама захапілі «Камаз» і «Тыгр-М», але страцілі знішчаным адзін аўтамабіль УАЗ. Паведамлялі аб нападах авіяцыі на калону ПВК, калі тая рухалася па аб’язной дарозе міма Варонежа, быў знішчаны грузавік. Таксама адбыліся сутыкненні ў раёне вёсак Рагачоўка і Верхні Мамон.
Удзень тэхніка ПВК «Вагнер» перамяшчалася па тэрыторыі Ліпецкай вобласці.
Увечары, пры пасярэдніцтве беларускага лідара Аляксандра Лукашэнкі, Яўген Прыгожын дамовіўся з расійскімі ўладамі аб спыненні бунту і вяртанні падраздзяленняў ПВК «Вагнер» у месцы дыслакацыі дзеля дээскалацыі напружання. На той момант «вагнераўцы» знаходзіліся ў 200 км ад Масквы. Калона тэхнікі групы «Вагнер» таксама пачала пакідаць цэнтр Растова-на-Доне.
Крэмль прыпыніў крымінальную справу аб ваенным мяцяжы, а сам заснавальнік ПВК, паводле дамовы, «сыдзе» ў Беларусь. Мяцежнікаў, як заяўляў прэс-сакратар прэзідэнта Расіі, пераследваць не будуць з прычыны іх «заслуг на фронце».
Рэакцыя ўлад
Уладзімір Пуцін у звароце па дзяржаўных тэлеканалах раніцай 24 чэрвеня назваў мяцеж «здрадай», а таксама «ўдарам у спіну», параўнаўшы сітуацыю з 1917 годам, і паабяцаў, што ўсе, хто стаў на шлях бунту, «панясуць немінучае пакаранне». Пасля заявы прэзідэнта з падтрымкай у яго адрас выступілі кіраўнікі расійскіх рэгіёнаў, спікеры Дзярждумы і Савета Федэрацыі, Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Кірыл. Намеснік сакратара Савета бяспекі Расіі Дзмітрый Мядзведзеў назваў узброены мяцеж добра прадуманай і спланаванай аперацыяй, мэтай якой з’яўляецца захоп улады.
24 чэрвеня рэжым контртэрарыстычнай аперацыі быў уведзены ў Маскве, Маскоўскай і Варонежскай абласцях, у многіх рэгіёнах адмянілі масавыя мерапрыемствы. У Ліпецкай вобласці абмежаваны аўтобусны рух. Былі адменены ўсе рэйсы на галоўным аўтавакзале Растова-на-Доне, па некаторых напрамках перакрыты рух транспарту.
У Санкт-Пецярбургу супрацоўнікі АМАПу і Расгвардыі зайшлі ў будынак «ПВК Вагнер цэнтр». Таксама праведзены ператрус у прыналежным Прыгожыну гатэлі «Трэзіні». У аэрапорце Пулкава былі апячатаны арандаваныя яго структурамі самалёт і верталёт.
Следчым упраўленнем ФСБ РФ было ўстаноўлена, што ўдзельнікі ўзброенага мецяжа 24 чэрвеня «спынілі дзеянні, непасрэдна накіраваныя на здзяйсненне злачынства». З улікам гэтага і «іншых маючых значэнне для расследавання акалічнасцей» следчым органам 27 чэрвеня вынесена пастанова аб спыненні крымінальнай справы.
Іван Мікалаевіч Афанасьеў
Іван Мікалаевіч Афанасьеў (нар., г. Гомель) — беларускі крытык, літаратуразнавец. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1963 годзе ў Гомелі. У 1985 г. скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт. Працуе на філфаку ГДУ імя Ф. Скарыны, выкладае літаратуру ХХ стагоддзя.
Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1992 года.
Лямбліёз
Лямбліёз — пашкоджанне верхніх аддзелаў тонкай кішкі шляхам пранікнення прасцейшых роду, што выклікае знясіленне разам з запаленнем тонкай (энтэрыт) і тоўстай кішак (энтэракаліт). Крыніцай заражэння служаць хворыя і лямбліяносьбіты, якія вылучаюць лямбліяў у навакольнае асяроддзе з калам. Само заражэнне адбываецца праз рот пры парушэнні правілаў гігіены. Прыкметамі хваробы ёсць ныючы боль у верхняй вобласці жывата і вакол пупка, уздуцце і панос.
Папярэджанне
Заражэнне прадухіляюць піццё толькі гатаванай ачышчанай вады і стараннае мыццё рук, гародніны і садавіны. Кожныя паўгода варта праводзіць проціглісную апрацоўку хатніх жывёл, аблізвання якімі трэба пазбягаць. Таксама карысна адвучыцца ад шкодных звычак грызці алоўкі, асадкі, пазногці і цацкі.
Прычыны
Заражэнню спрыяюць ужыванне бруднай вады з водаправода і адкрытага вадаёма, карыстанне бруднымі бялізнай, посудам і цацкамі, звычка смактаць пальцы і ўжыванне ежы без тэрмічнай апрацоўкі.
Вядомыя асобы Цюмені
Вядомыя ўраджэнцы Цюмені:
Спіс універсітэтаў штата Дэлавэр
У штаце Дэлавэр (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Энгельс Канстанцінавіч Дарашэвіч
Энгельс Канстанцінавіч Дарашэвіч (, Мінск — ) — беларускі філосаф і культуролаг. Доктар філасофскіх навук (1984), прафесар (1992).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 кастрычніка 1931 года ў Мінску ў сям’і служачых. У Другую сусветную вайну з маці быў у эвакуацыі, у тым ліку ў Сталінградзе, дзе жанчына працавала ваенным медыкам. Бацька Энгельса Канстанцінавіча загінуў, змагаючыся ў мінскім падполлі.
Вучыўся ў сярэдняй школе № 42 г. Мінска. Скончыў у 1953 годзе Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, у 1958 годзе — аспірантуру. У 1958 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Георгій Валянцінавіч Пляханаў пра французкі матэрыялізм XVIII ст.».
У 1958—1990 гадах працаваў у Інстытуце філасофіі і права АН БССР: вядучы навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела; у 1990—2002 гадах у Інстытуце сацыялогіі НАН Беларусі: загадчык аддзела, галоўны навуковы супрацоўнік. З 2002 года прафесар кафедры культуралогіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў, з 2009 — прафесар кафедры этналогіі і фальклору.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: гісторыя філасофіі і культуры Беларусі; іх генезіс, патэнцыял, тэндэнцыі развіцця ад хрысціянізацыі і першых княстваў беларусаў да XX стагоддзя; гісторыя эстэтычнай думкі эпохі Асветніцтва; персаналіі і заканамернасці Асветніцтва на беларускіх землях; сацыялогія культуры; праблемы культуралогіі; этнічная самасвядомасць; міжнацыянальныя адносіны; беларускі фальклор.
Спецыяліст па гісторыі беларускай філасофскай, эстэтычнай і навуковай думкі XVII—XVIII ст., даследчык нематэрыяльнай культурнай спадчыны Беларусі, які ўвёў айчынную культуру ва ўсходнееўрапейскі і еўразійскі навуковы абарот.
Адзін з заснавальнікаў беларускай культуралогіі, гісторыі і сацыялогіі навукі, дзякуючы якім беларуская гуманітарыстыка пазбавілася правінцыяналізму, што стварыла перадумовы для больш дакладнага самавызначэння і ідэнтыфікацыі беларусаў.
Аляксандр Антонавіч Саладуха
Аляксандр Антонавіч Саладуха (18 студзеня 1959, Каменка, Сергіева-Пасадскі раён, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — савецкі, беларускі і расійскі спявак, выканаўца папулярнага рэпертуара. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2018).
Біяграфія
У 1982 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут. Працаваў лекарам, удзельнічаў у мастацкай самадзейнасці.
Пазней — саліст эстраднага аркестра ДК Белсавпрофа.
NGC 2671
NGC 2671 (іншыя абазначэнні — OCL 745, ESO 313-SC14) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Аляксандр Антонавіч Саладуха
Біяграфія
1989 год — пачата праца салістам тэатра песні Ядвігі Паплаўскай і Аляксандра Ціхановіча.
1991 год — пачатак сольнай кар’еры, выступ з гуртам «Карусель». Песні: на рускай і беларускай мовах, стылістыка: шлягерная песня. Бярэ ўдзел у тэле- і радыёперадачах, выступае з канцэртамі ў краінах СНД.
NGC 2671
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Антонавіч Саладуха
Біяграфія
У 1995 годзе прыехаў у Расію. Выйшаў альбом «Здравствуй, чужая милая». На аднайменны хіт, які з’яўляецца рэмейкам быў зняты кліп, што патрапіў у праграму «Добрай раніцы, краіна!». Але неўзабаве Саладуха вярнуўся ў Мінск.
У канцы 1990-х спявак ізноў з’явіўся ў Расіі і пачаў супрацоўнічаць з. У кастрычніку 1999 года быў зняты кліп на песню «Каліна». Ратацыя на расійскіх тэлеканалах, у тым ліку на «Расіі-1» («Добрай раніцы, краіна!»).
3 ліпеня 2000 года выйшаў альбом «Калина, калина», які меў добры попыт у Расіі. Але ўжо 8 ліпеня Саладуха зноў з’ехаў у Беларусь. Песні «Калина», «Обнимала, не любила» і «Плыть, плыть, плыть» перайшлі ў рэпертуар.
У 2005 годзе — прэзентацыя альбома «Сотні кіламетраў да кахання» (увайшлі кампазіцыі мінулых гадоў і новыя песні). Песня «Вінаград» патрапіла ў ратацыю «».
У 2009 годзе на ўрачыстай цырымоніі, арганізаванай мэрам Вітаўтасам Грубляўскасэм, узнагароджаны званнем ганаровага жыхара горада Клайпеда.
У 2011 годзе выйшаў фільм пра Аляксандра Саладуху «Дочкі маёй вочы». У кадры фільма патрапіў, які таксама супрацоўнічаў з Саладухай як аўтар (песні «Табе, каханая»). У тым жа годзе Саладуха зноў прыехаў у Расію і запісаў альбом. 11 лістапада ён быў выпушчаны.
Альбом быў сустрэты змяшанай рэцэнзіяй Іллі Маліноўскага, які адзначыў, што хітоў накшталт «Чужой мілай» і «Вінаграда» на дыску няма. Матэрыял занадта падобны на песні з папярэдніх альбомаў. Станоўча ахарактарызаваў музыку (акрамя песні Міхайлава) і аранжоўкі: «Настолькі непрадказальныя музычныя хады мог напісаць толькі адзін з самых знакамітых кампазітараў краіны» (беларускі кампазітар Алег Елісеенкаў). Крытыцы падвергліся тэксты песень. Паводле меркавання Маліноўскага, яны самыя тыповыя, але шчырае і нават наіўнае выкананне Саладухі уносіць у іх вызначаны сэнс. Вельмі негатыўна журналіст адгукнуўся пра тэкст песні «Памяці У. Мулявіна». Тое, што гэты тэкст быў паказаны як народны, паводле меркавання Маліноўскага, азначае, што аўтар проста «схаваўся» «з-за сораму» за сваю бясталентнасць.
Аляксандр Саладуха працуе над новым альбомам, выпуск якога быў запланаваны на 2014 год. Працоўная назва — «Я кахаю жанчын і дзяцей». Загалоўная кампазіцыя ўжо ў 2012 годзе патрапіла на «Рускае Радыё».
IC 5269B
IC 5269B — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Канск
Канск (Канск) — горад (з 1782) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Канскага раёна Краснаярскага края. Насельніцтва 102,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1728 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Кан (прыток Енісея), за 247 км ад Краснаярска.
У горадзе працуюць прадпрыемствы дрэваапрацоўкі, хімічнай прамысловасці, машынабудавання, вытворчасці будаўнічых матэрыялаў, тэкстыльная вытворчасць.
Холанд
Холанд — прозвішча.
Дом Гурвіча
Дом Гурвіча — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада, па адрасе вуліца Рэвалюцыйная, 6. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы. Помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Мураваны будынак на гэтым пляцы быў пабудаваны ў пачатку XIX стагоддзя. Гэта быў двухпавярховы жылы дом, з высокім цокальным паверхам. Канчаткова яго архітэктурны выгляд сфарміраваўся да сярэдзіны XIX стагоддзя. У другой палове XIX стагоддзя будынак разам з пляцам належаў мінскаму мешчаніну Калману Гурвічу.
Дом моцна пацярпеў у час вялікага пажару 1881 года, пасля якога быў цалкам адноўлены.
Гэта быў двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак з высокім цокалем, накрыты двухсхільным дахам, аддзеленым ад сцяны прафіляваным карнізам. Галоўны фасад быў падзелены на два ярусы прафіляванай цягай. На першым паверсе знаходзілася праязная арка, перакрытая скляпеннямі, абапал якой былі змешчаны плоскія лапаткі. Рытм фасадаў ствараўся сеткай прамавугольных аконных і дзвярных праёмаў. Вокны без ліштваў былі аформлены прамавугольнымі сандрыкамі. Паўднёва-ўсходні вугал будынка, які выходзіў на Койданаўскую вуліцу, быў узмоцнены контрфорсам. Цокальны паверх быў перакрыты крыжовымі скляпеннямі.
Пасля 1920 года былы дом Гурвіча нацыяналізаваны, а яго асноўныя памяшканні перароблены пад камунальныя кватэры.
У гады Другой сусветнай вайны не пацярпеў. У выніку пасляваенных шматлікіх рамонтаў і рэканструкцый была цалкам зменена ўнутраная планіроўка будынка і часткова страчаны дэкор фасадаў.
У другой палове XX стагоддзя будынак выкарыстоўваўся пад жылыя кватэры і розныя ўстановы.
4 снежня 2015 года абрынулася частка фасаднай сцяны плошчай 15 м² над аркай і дзвярным праёмам пры правядзенні работ па ўмацаванні сцен і падмурка.
Архітэктура
Уяўляе сабой двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак на глухім высокім цокалі. На галоўным фасадзе 1-ы і 2-і паверхі расчлянёны карнізам. Прамавугольныя вокны дэкарыраваны прамымі сандрыкамі. Праезная арка, перакрытая крыжовымі скляпеннямі, размешчана асіметрычна.
Чашнікі (Рослаўльскі раён)
Чашнікі (Чашники) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Чашнікі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Портленд Трэйл Блэйзерс
Портлэд Трэйл Блэйзерс (Portland Trail Blazers) — прафесійны баскетбольны клуб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда была заснавана ў 1970 годзе. Клуб базіруецца ў горадзе Портленд, Арэгон, штат Арэгон.
Чэмпіёны ў 1977
Напружанасць магнітнага поля
Напру́жанасць магні́тнага по́ля — вектарная фізічная велічыня, якая характарызуе магнітнае поле.
У Міжнароднай сістэме адзінак (СІ), напружанасць магнітнага поля роўная геаметрычнай (вектарнай) рознасці магнітнай індукцыі \vec{B}, падзеленай на магнітную пастаянную
μ
, і намагнічанасці асяроддзя \vec{J}: Для ізатропных асяроддзяў
Калі аднародны і ізатропны магнетык поўнасцю запаўняе ўсю прастору з магнітным полем, напружанасць магнітнага поля не залежыць ад яго магнітнай пранікальнасці і супадае з напружанасцю магнітнага поля, створанага той жа сістэмай макраскапічных токаў у вакууме.
Адзінка напружанасці магнітнага поля ў СІ — ампер на метр.
Ван Чун (мастак)
Ван Чун (王寵, 1494 — 1533) — мастак і каліграф часоў дынастыі Мін, прадстаўнік школы У.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1471 годзе ў г. Чанчжоу (сучасны Сучжоў, правінцыя Цзянсу). Яго настаўнікам быў вядомы, але пазней забыты каліграф Цай Юй, які вучыўся ў свой час у Чжу Юньміна. Скончыў Імператарскі каледж у Нанцзіне. Зрэшты, не змог зрабіць службовай кар’еры і вярнуўся ў Чанчжоу. Усё жыццё пражыў у родным горадзе. Прафесійна займаўся жывапісам і каліграфіяй, зарабляючы гэтым на жыццё.
Творчасць
Як каліграф Ван Чун працаваў у стылі сіншу і хуткапісу. У першых двух почырках ён рабіў кароткія інтэрвалы паміж знакамі ў слупках. Іерогліфы маюць квадратны фармат, але яго энергапатокі шы круглявыя. Некаторыя адкідныя расцягнутыя ў даўжыню ў духу танскага Юй Шынаня. Тэхніка працы пэндзлем Ван Чуна ўзыходзіць да майстроў дынастый Цзінь і Тан, але ён спалучае каліграфічную спадчыну ў найбагацейшых метамарфозах уласнага стылю. Пэндзаль Ван Чуна рухаецца лёгка і вельмі натуральна. У яго манеры спалучаліся незвычайнасць і ўзвышша Чжу Юньміна і гарманічнасць і вытанчанасць Вэнь Чжэнміна.
Вядомы гарызантальны скрутак Ван Чуна «Цянь Цзі вэнь» («Пропіс тысячы іерогліфаў») з тайбэйскага музея Гугун, выкананы почыркам чжанцаа. Тэхніка пісьма ўзыходзіць да «Шы цы ці» Ван Січжы). Лічыцца, што сярод мінскіх каліграфаў ніхто так глыбока не зразумеў сакрэт гэтага выбітнага помніка і не ўвасобіў яго ва ўласнай стылістычнай манеры.
У жывапісу спецыялізаваўся ў адлюстраванні пейзажаў. На цяпер не захавалася ніводнай карціны са спадчыны Ван Чуна. У свой час яго называлі адным з «трох карыфеяў з У» (сумесна з Чжу Юньмінам і Вэнь Чжэнмінам).
Кстова
Кстова (Кстово) — горад (з 1957) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кстоўскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 66,1 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 15 стагоддзі.
Горад размешчаны на правым беразе Волгі за 29 км ад Ніжняга Ноўгарада на шашы М7 Масква — Казань і чыгуначнай лініі Окская — Зеляцына.
Горадаўтваральнае прадпрыемства — ТАА «ЛУКОЙЛ-Ніжагароднафтаоргсінтэз». Таксама дзейнічаюць нафтахімічны завод «Сібур-Нафтахім», завод ЖБВ, завод па вытворчасці бялкова-мінеральных канцэнтратаў і інш.
Каміла Валер’еўна Валіева
Каміла Валер’еўна Валіева (Камилә Валерий кызы Вәлиева; нар., ) — расійская фігурыстка, выступае ў адзіночным катанні. Алімпійская чэмпіёнка ў камандным спаборніцтве (2022), чэмпіёнка Еўропы (2022). Пераможца этапаў Гран-пры — Skate Canada 2021 і Rostelecom Cup 2021. Пераможца турніру серыі «чэленджар» Finlandia Trophy 2021. Чэмпіёнка Расіі (2022) і сярэбраная прызёрка чэмпіянату Расіі (2021). Чэмпіёнка свету сярод юніёраў (2020), пераможца фіналу юніёрскага Гран-пры сезона 2019/2020.
Валіева — першая адзіночніца ў гісторыі фігурнага катання, якая набрала больш за 90 балаў у кароткай праграме, больш за 185 балаў у адвольнай праграме і больш за 272 за агульную суму балаў на спаборніцтвах пад эгідай Міжнароднага саюза канькабежцаў. На юніёрскіх спаборніцтвах яна перасягнула рэкорды балаў у адвольнай праграме і па агульнай суме — 1 раз. На спаборніцтвах сярод дарослых яна перасягнула рэкорды балаў у кароткай праграме — 2 разы, у адвольнай праграме і па агульнай суме — 3 разы. Уладальніца бягучых сусветных рэкордаў у кароткай і адвольнай праграмах і па агульнай суме балаў.
Другая фігурыстка ў гісторыі (пасля Аляксандры Трусавай), якая выканала чацвярны тулуп на спаборніцтвах пад эгідай Міжнароднага саюза канькабежцаў. Другая жанчына ў гісторыі (пасля Соф’і Акацьевай) і першая сярод дарослых, якая прызямліла ў адной праграме трайны аксель і тры чацвярныя скачкі. Майстар спорту Расіі (2021).
Дзяржынск (значэнні)
Назву Дзяржы́нск маюць:
Слонімскі сельсавет
Сло́німскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — горад Слонім (не ўваходзіў у склад).
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Пятралевіцкі сельсавет у складзе Слонімскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Пятралевічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Харашэвіцкага сельсавета. 17 чэрвеня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Касцянёўскага сельсавета (3 населеныя пункты: Вераб’евічы, Разанаўшчына і Чамяры). 27 верасня 1963 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Лабазаўка. 16 сакавіка 1965 года адміністрацыйны цэнтр перанесены ў горад Слонім, сельсавет перайменаваны ў Слонімскі. 6 жніўня 1979 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Дзераўноўскага (4 населеныя пункты: вёскі Загрыцькава, Нагуевічы, Палатніца і Харашэвічы) і Паўлаўскага (3 населеныя пункты: Пятралевічы I, Пятралевічы II і Цывіншчына) і Велікашылавіцкага (вёска Якімавічы) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў.
Куб Нуль
«Куб Нуль» (Cube Zero) — канадскі навукова-фантастычны трылер 2004 года рэжысёра, прыквел фільма «Куб» (1997).
Сюжэт
«Куб Нуль» раскрывае перадгісторыю легендарнага «Куба», яго прызначэнне і дзеянне механізму. Нейкая магутная арганізацыя стварыла фантастычную канструкцыю ў выглядзе вялізнага куба з мноствам асобных пакояў для сваіх эксперыментаў. У абавязкі тэхніка куба Эрыка Уіна ўваходзіць назіранне за дакладнай працай механізмаў і паводзінамі зняволеных людзей. Але аднойчы, назіраючы за паводзінамі адной маладой жанчыны, якая патрапіла ў пастку аднаго з пакояў, Эрык разумее, што яна патрапіла ў куб выпадкова, што яе не адбіралі для ўдзелу ў эксперыменце. Парушаючы правілы і забароны, малады чалавек адпраўляецца ўглыб лабірынта, каб выратаваць нявінную жанчыну.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 3 кінаўзнагародамі і яшчэ 2 намінацыямі.
Цэнтральнае бюро КП(б)Б
Цэнтра́льнае бюро Камуністы́чнай па́ртыі (бальшавікоў) Беларусі [ЦБ КП(б)Б] – вышэйшы кіруючы орган Кампартыі Беларусі паміж з’ездамі 31 снежня 1918 да 6 сакавіка 1919 гг. і з верасня 1920 да лютага 1924 гг.
Гісторыя
З сакавіка 1919 да верасня 1920 гг. КП(б)Б была аб’яднана з КП(б)ЛіБ. Выбіралася з’ездам для ажыцяўлення палітычнага, гаспадарчага і культурнага кіраўніцтва ў рэспубліцы, рэалізацыі рашэнняў з’ездаў РКП(б) і КП(б)Б. Мела Сакратарыят і Прэзідыум, з лютага да мая 1924 года ў сувязі з правядзеннем узбуйнення БССР замест ЦБ існавала Часовае беларускае бюро ЦК РКП(б).
VIII з’езд КП(б)Б (12 — 14 мая 1924) выбраў ЦК КП(б)Б.
Склад
На I з’ездзе КП(б)Б у склад бюро былі абраныя 15 чалавек: І. Я. Алібегаў, А. А. Андрэеў, З. Жылуновіч (Ц. Гартны), С. В. Іваноў, М. І. Калмановіч, В. Г. Кнорын (сакратар), І. В. Лагун, А. Ф. Мяснікоў, Р. П. Найдзёнкаў, Р. В. Пікель, Я. Ф. Пярно, І. І. Рэйнгольд, У. С. Селязнёў, В. З. Собалеў, В. І. Яркін.
На III з’ездзе КП(б)Б у склад бюро былі абраныя 9 членаў и 4 кандыдаты: В. Г. Кнорын, А. Р. Чарвякоў, А. С. Славінскі, Я. А. Адамовіч і іншыя.
Сакратарыят ЦБ
У склад Сакратарыята ЦБ КПБ(б) у розныя часы ўваходзілі:
Прэзідыум ЦБ
На пленарным паседжанні 20 кастрычніка 1921 года ў склад Прэзідыума ЦБ былі абраныя: На пленарным паседжанні 20 сакавіка 1922 года ў склад Прэзідыума ЦБ былі абраныя: На пленарным паседжанні 14 кастрычніка 1922 года ў склад Прэзідыума замест выбыўшых былі абраныя новыя члены: На пленарным паседжанні 26 сакавіка 1923 года ў склад Прэзідыума ЦБ былі абраныя:
IC 5269C
IC 5269C — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Баха-Нуэва (банка)
Банка Баха-Нуэва (Bajo Nuevo Bank), або астравы Петрэль (Islas Petrel) — група каралавых рыфаў у Карыбскім моры. Складаецца з 2 затапляемых атолаў агульнай плошчай каля 100 км² (разам з лагунамі). На водмелі Ло-Кі дзейнічае маяк.
Банка вядома еўрапейскім маракам з 1634 г. У 1869 г. фармальна была абвешчана амерыканскай тэрыторыяй. У нашы дні гэта аспрэчваецца з боку Калумбіі, Ямайкі і Нікарагуа.
Марат Сяргеевіч Маркаў
Мара́т Сярге́евіч Ма́ркаў (нар. 1969, Лунінец, Брэсцкая вобласць, БССР, СССР) — медыя-менеджар, тэлевядучы, другі старшыня «Агульнанацыянальнага тэлебачання» (з 24 сакавіка 2017 года). Прапагандыст рэжыму Лукашэнкі ў Беларусі.
Біяграфія
Мае грузінскае паходжанне і родзічаў у Грузіі. Маці — Лілія Канстанцінаўна Маркава — адпрацавала 25 гадоў загадчыцай натарыяльнай канторы ў Лунінцы (Брэсцкая вобласць). Навучаўся ў школе № 2 Лунінца (Брэсцкая вобласць), якую скончыў у 1986 годзе, быў акцябронкам, піянерам і камсамольцам. Двойчы бываў у дзіцячых лагерах «Зубраня» (Зубранёўка, Мядзельскі раён) і «Артэк» (пасёлак Гурзуф, Ялта, Украінская ССР). Спяваў і граў на бас-гітары ў школьным рок-гурце. Пасля 5 гадоў навучання гранню на скрыпцы перайшоў у футбольную секцыю. Займаўся таксама барацьбой дзюдо. Скончыў школу з залатым медалём. У 1986 годзе паступіў у Мінскае вышэйшае інжынернае зенітна-ракетнае вучылішча СПА, дзе атрымаў тэхнічную адукацыю. У 19 гадоў пачаў займацца ў трэнажорнай зале з трэнерам, з якім працягнуў заняткі цягам больш як 30 гадоў. Праслужыў у беларускім войску 13 гадоў, дзе даслужыўся да намесніка камандзіра ўзводу. Па сканчэнні юрыдычнага факультэта БДУ некалькі гадоў працаваў аўдытарам. Пазней уладкаваўся на Беларускае тэлеграфнае агенцтва. Адтуль атрымаў запрашэнне на пасаду галоўнага радцы ў Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі, дзе дайшоў да пасады 1-га намесніка начальніка галоўнага ідэалагічнага ўпраўлення. У верасні 2011 года паступіў у Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Беларусі на эканамічную спецыяльнасць. У снежні 2011 года быў прызначаны намеснікам старшыні Белтэлерадыёкампаніі ў інфармацыйнай галіне. У аспірантуры пісаў працу па выбарчых тэхналогіях і вывучаў тэорыю кіравання. У 2015 годзе набыў амерыканскі матацыкл «Харлі-Дэвідсан» мадэлі «Электрычка», які стаў яго другім хобі пасля трэнажоркі.
Быў аўтарам і вядучым перадачы «Буйным планам» на тэлеканале «Беларусь 1». 24 сакавіка 2017 года прызначаны старшынёй праўлення ЗАТ «Другі нацыянальны тэлеканал», якому належыць «Агульнанацыянальнае тэлебачанне» («АНТ»). Цягам 2017 года правёў першы з 2006 года адбор вядучых на тэлеканале «АНТ». У студзені 2018 года ютуб-канал «АНТ» 1-м сярод СМІ Беларусі набраў 100 млн праглядаў. 10 красавіка 2018 года паведаміў, што 54 % эфіру «АНТ» складаў расійскі змест, а рэшту — змест беларускай вытворчасці. Увосень 2018 года ў Сіяні (правінцыя Шэньсі) падпісаў шматбаковае пагадненне з «Цэнтральным тэлебачаннем Кітая» аб стварэнні супольнага навіновага партала. У лістападзе 2018 года перавёў «Агульнанацыянальнае тэлебачанне» на высокае разрозненне. У лістападзе 2018 года стаў весці аўтарскую перадачу інтэрв’ю «Нічога асабістага» на канале «АНТ». 13 лістапада 2018 года ў рэзідэнцыі Віскулі ў Белавежскай пушчы ўдзельнічаў у заснаванні Клуба кіраўнікоў СМІ Беларусі і Расіі. У 2018 годзе доля забаўляльнага зместу з «Першага канала» Расіі на «АНТ» склала 44 %.
На ліпень 2020 года ютуб-канал «АНТ» меў звыш 360 000 падпісчыкаў і звыш 50 млн праглядаў ад пачатку года.
Прапаганда і ўдзел у рэпрэсіях
Выступаў у СМІ з апраўданнем створанай рэжымам Лукашэнкі сістэмы СМІ і дзяржаўнай цэнзуры.
У 2020 годзе, пасля гвалтоўнага падаўлення сілавымі структурамі хвалі масавых пратэстаў, выкліканых фальсіфікацыяй прэзідэнцкіх выбараў, з ачоленага Маркавым АНТ у знак пратэсту супраць цэнзуры і прапаганды звольнілася больш супрацоўнікаў, чым з іншых дзяржаўных тэлеканалаў: каля чвэрці ўсіх працаўнікоў. Паводле сведкаў, Маркаў пагражаў звальняючымся крымінальнымі справамі і.
Акрамя гэтага, Маркаў уваходзіў у склад так званай «камісіі па інфармацыйнай бяспецы» пры Савеце бяспекі Рэспублікі Беларусь, якая ў канцы лета пазбавіла акрэдытацыі шматлікіх журналістаў замежных СМІ.
У канцы 2020 года Маркаў атрымаў ад А. Лукашэнкі прэмію «За духоўнае адраджэнне».
3 чэрвеня 2021 года на АНТ было апублікавана інтэрв’ю Марата Маркава з палітвязнем Раманам Пратасевічам пасля таго, як той быў зняты з прымусова пасаджанага ў Мінску самалёта Ryanair і, па распаўсюджаных падазрэннях, быў катаваны сілавікамі Лукашэнкі.
Міжнародныя санкцыі
21 чэрвеня 2021 года Маркаў быў унесены ў санкцыйны спіс Вялікабрытаніі як кіраўнік «Агульнанацыянальнага тэлебачання», «адказны за праграмныя і рэдактарскія рашэнні, у тым ліку за рашэнне пра запіс і трансляцыю „інтэрв’ю“» з Раманам Пратасевічам з прыкметамі жорсткага абыходжання з ім і якое, «паводле шырока распаўсюджаных меркаванняў, здымалася пад прымусам» .
2 снежня 2021 года Маркаў быў даданы ў чорны спіс Еўрасаюза. 20 снежня Маркава ў свой санкцыйны спіс уключыла Швейцарыя. 22 снежня да адпаведнага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Сербія, Чарнагорыя.