cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Калаян (цар Балгарыі)
Вайна з Візантыяй
Калаян аднавіў вайну з Візантыяй у 1199 годзе, скарыстаўшыся паслабленнем імператарскай улады і шматлікімі мецяжамі. На баку балгараў вялі вайну куманы (полаўцы), якія ўрываліся далёка ўглыб візантыйскіх уладанняў. У 1201 годзе Калаян узяў Канстанцу, затым Варну (дзе палонныя былі закапаны жывымі). У Македоніі падняў мяцеж супраць Візантыі балгарскі феадал Дабрамір Хрыз у саюзе з вайскаводам Мануілам Каміцам. Ім абодвум Калаян аказваў тайную падтрымку. Дабрамір Хрыз захапіў гарады Бітала і Прылеп, яго атрады пракраліся ў Фесалію і ў Пелапанес. Усе гэтыя паражэнні прымусілі Візантыю прымірыцца з адпадзеннем балгараў. У 1202 годзе імператар Аляксей III прызнаў незалежнасць Балгарыі. Пасля гэтага візантыйская армія здолела разбіць мяцежнікаў, Каміца і Хрыз скарыліся, пра іх далейшы лёс нічога не вядома.
У 1201—1202 гадах Калаян вёў адначасова вайну з венграмі. Кароль Венгрыі Імрэ ў 1201 годзе захапіў Сербію і частку Балгарыі, але ў 1202 годзе ён быў узяты ў палон. У выніку пад уладу балгараў перайшлі важныя дунайскія гарады Бранічаў і Бялград. За кароткі час Балгарыя ператварылася ў наймацнейшую дзяржаву Балканскага паўвострава. У лістападзе 1204 года Папа Інакенцій III прызнаў Калаяна каралём (г.зн. царом), а балгарская патрыярхія стала незалежнай ад Канстанцінопаля.
Вайна з крыжакамі
13 красавіка 1204 года крыжакі, якія прыплылі да Канстанцінопаля на венецыянскіх судах, узялі і разрабавалі сталіцу Візантыі і стварылі на яе абломках Лацінскую імперыю. Калаян адправіў да першага лацінскага імператара Балдуіна пасольства з прапановай дружбы, але атрымаў пагардлівую адмова. Лаціняне лічылі сябе спадчыннікамі Візантыі і адпаведна ўсіх тэрыторый, якія ёй падпарадкоўваліся. Яны нават пагражалі спустошыць яго краіну і «вярнуць яго ў рабства, з якога ён выйшаў». Тым часам Калаян прымаў пасольствы ад грэкаў з Фракіі, з Пелапанеса і іншых частак Візантыйскай імперыі, якія не жадалі падпарадкоўвацца каталікам; ён адправіў грэкаў па іх гарадах, загадаўшы рыхтаваць паўстанне на Вялікдзень.
Вясной 1205 года паўстанні грэкаў ахапілі ўсю Фракію. Крыжакі спешна пакінулі горад Адрыянопаль (Эдырнэ); імператар Балдуін з лацінянамі выступіў супраць грэкаў, якія былі дрэнна арганізаваны і не маглі супрацьстаяць закутай у жалеза рыцарскай конніцы. Балдуін хутка падышоў да Адрыянопаля, за сценамі якога ён убачыў балгарскі сцяг. Калаян выступіў насустрач рыцарам з балгарамі, влахамі і полаўцамі, апошнія ўжылі традыцыйную качавую тактыку — кінуліся на ўцёкі і завабілі крыжакоў, якія падставілі сябе пад удар галоўнага войска (14 красавіка 1205 года). Лаціняне пацярпелі разгромнае паражэнне, сам імператар патрапіў у палон і быў пакараны смерцю Калаянам. Жафруа дэ Вілардуэн пісаў, што ў гэтай бітве загінуў цвет рыцарскай магутнасці, армія Лацінскай імперыі была абяскроўлена, многія крыжакі ў паніцы беглі ў Заходнюю Еўропу. Сабраўшы падмацаванні, новы імператар Генрых, брат Балдуіна, спыніў наступ балгараў пад самым Канстанцінопалем. На кароткі час у руках крыжакоў засталіся ў Фракіі, акрамя сталіцы, толькі Радоста і Сіліўрыя. Магутнасць Калаяна было вяліка, Папа Інакенцій III адправіў яму амаль ліслівая ліст, у якім фактычна папярэджваў пра новы наступ крыжакоў з Захаду і раіў заключыць мір (у той час як рыцары спадзяваліся, што Папа назаве Калаяна ворагам хрысціянства і абвесціць супраць яго новы крыжовы паход).
Улетку 1205 года полаўцы перайшлі за Дунай з-за спякоты, а Калаян заваяваў Філіпопаль, узяў Серэ, не спрабаваў пакуль штурмаваць умацаваныя Фесалонікі (Салунь), але руйнаваў краіну. Лаціняне перайшлі ў наступ, пачалі жорстка душыць грэчаскую Фракію, аднак іх поспехі былі нязначнымі. У 1206 годзе пачаўся новы наступ балгараў, у студзені іх саюзнікі полаўцы раскінулі лагер пад самым Канстанцінопалем. Увесь 1206 год Калаян спусташаў Фракію. Ён разбурыў мноства гарадоў, выводзіў з іх грэкаў на Дунай, дзе рассяляў іх у зноў заснаваных гарадах з грэчаскімі назвамі. Рыцары былі разбіты ва ўсіх сутычках і адседжваліся за сценамі гарадоў, а Фракія была спустошана так, што і ў XX стагоддзі можна было знайсці разваліны гарадоў, разбураных балгарамі. Калаян называў сябе Рамеябойцам і гаварыў, што помсціць за крывавыя расправы над балгарамі візантыйскага імператара Васіля II Балгарабойцы. Аднак наступ балгараў аб’ектыўна выратаваў Нікейскую імперыю Феадора Ласкарыса ад разгрому крыжакамі, дазволіла ўмацаваць новы ачаг грэчаскай дзяржаўнасці, а пасля адваяваць Канстанцінопаль і аднавіць Візантыйскую імперыю.
Лацінянам прыйшлося пайсці на вялікія саступкі грэчаскаму насельніцтву, і ўвосень 1206 года Генрых пры падтрымцы грэкаў узяў Стара-Загору, дашчэнту зруйнаваў Анхіял, Агафопаль, Фермы. У сакавіку — красавіку 1207 года Калаян трымаў аблогу Адрыянопаля, але хваробы і недахоп правіянта вымусілі яго адступіць. 4 верасня 1207 года Баніфацый Манферацкі, кароль Фесаланікскі, загінуў у бітве з балгарамі каля Масінопаля, з яго чэрапа Калаян зрабіў чашу. Пасля гэтага Калаян аблажыў Фесалонікі, але ў кастрычніку 1207 года быў забіты змоўшчыкамі, царом стаў яго пляменнік Барыл. Паводле іншых даных, Калаян памёр пасля недоўгачасовай хваробы (верагодна, ад пнеўманіі).
Урачыстае перапахаванне 19 красавіка 2007 года
Цар Калаян быў урачыста перапахаваны 19 красавіка 2007 года ў прысутнасці прэзідэнта Балгарыі Георгія Пырванава, вышэйшых прадстаўнікоў Арміі, Цэрквы і навукоўцаў у Царква Сарака Вялікамучанікаў у горадзе Вяліка-Тырнава, які быў сталіцай падчас яго кіравання. На саркафагу кіраўніка інкруставаны яго асабісты знак.
Нагародавіцкі сельсавет
Нагаро́давіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Нагародавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Гезгальскі сельсавет у складзе Дзятлаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Гезгалы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр перанесены ў вёску Нагародавічы, сельсавет перайменаваны ў Нагародавіцкі сельсавет. З 25 снежня 1962 года ў складзе Лідскага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Дзятлаўскага раёна. 11 лютага 1972 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стрэльскага сельсавета.
NGC 2304
NGC 2304 (іншае абазначэнне — OCL 484) — рассеянае скопішча ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леанід Мацвеевіч Баркоўскі
Леанід Мацвеевіч Баркоўскі (,, паводле іншых звестак Аршанскі раён — , ) — беларускі фізік-тэарэтык, доктар фізіка-матэматычных навук (1981), прафесар (1983).
Біяграфія
У 1955—1960 гадах вучыўся на фізіка-матэматычным факультэце Магілёўскага педагагічнага інстытута, па заканчэнні якога на працягу года працаваў настаўнікам фізікі ў вёсцы Навасёлкі Магілёўскага раёна. З 1961 года ў аспірантуры на кафедры тэарэтычнай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, працаваў выкладчыкам. У 1984—2003 гадах загадчык кафедры тэарэтычнай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне хвалевай фізікі. Распрацаваў метад эвалюцыйных аператараў для рашэння прамых і адваротных задач у оптыцы і акустыцы крышталёў.
Узнагароды
Узнагароджаны: Ганаровая грамата Вярхоўнага Савета БССР (1982); Нагрудны знак «За выдатныя поспехі ў працы» Міністэрства вышэйшай адукацыі СССР (1988); «Charted Physicist» from Institute of Physics (2000); Прэмія імя акадэміка Ф. І. Фёдарава (2007).
Будка (Рослаўльскі раён)
Будка (Будка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Будка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Кастыроўскага сельскага паселішча.
Малешаўскі сельсавет
Ма́лешаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Малешаў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Валоцкага сельсавета.
Мустафа Мухамад Абд-аль-Джаліль
Мустафа Мухамад Абд-аль-Джаліль (مصطفى عبد الجليل) (нар. у 1952)  — лівійскі палітык, доктар ісламскага права. З жніўня 2011 года па жнівень 2012 года з’яўляўся фактычным кіраўніком Лівіі.
Адукацыя
У 1970 годзе Абдэль Джаліль паступіў ва ўніверсітэт у другім па колькасці насельніцтва лівійскім горадзе Бенгазі, затым вярнуўся ў Аль-Байду, а ў 1975 годзе скончыў факультэт арабскай мовы і ісламскіх даследаванняў Лівійскага ўніверсітэта, дзе ён спецыялізаваўся ў галіне права.
Працоўная кар’ера
Па заканчэнні ўніверсітэта Абдэль Джаліль быў прызначаны памочнікам сакратара пракурора Аль-Байды. У 1978 годзе ён стаў суддзёй, а ў 1996 годзе саветнікам. У 2002 годзе Абдэль Джаліл узначаліў Апеляцыйны суд, а неўзабаве пасля гэтага — гарадскі суд Аль-Байды.
У ліпені 2007 галоўны народны камітэт юстыцыі пад старшынствам Абдэля Джаліля перагледзеў справу балгарскіх медсясцёр, якіх абвінавацілі ў наўмысным заражэнні дзяцей СНІДам, і замяніў ім смяротны прысуд на пажыццёвае зняволенне; 24 ліпеня таго ж года асуджаныя былі перададзеныя Балгарыі.
Грамадзянская вайна
21 лютага 2011, пасля пачатку паўстання супраць урада Муамара Кадафі, Абдэль Джаліль заявіў аб сыходзе са сваёй пасады.
5 сакавіка 2011 г. ён узначаліў Пераходны Нацыянальны савет.
Абдэль Джаліль зрабіў шэраг гучных заяваў датычна дзейнасці ўрада Кадафі. У прыватнасці, ён паведаміў, што Кадафі нібыта асабіста аддаў загад аб выбуху самалёта ў Лакербі ў 1988 годзе. Акрамя таго, Абдэль Джаліль усклаў адказнасць за масавае заражэнне дзяцей СНІДам у 1998 годзе на рэжым Кадафі; тым не менш, Абдэль Джаліль двойчы пакідаў у сіле смяротны прысуд балгарскім медсёстрам на пастановачным судзе, у той жа час, сын Муамара Кадафі Саіф-Аль-Іслам 29 студзеня 2007 года заявіў, што бацька супраць пакарання. Абдэль Джаліль паказаў на існаванне ў буйных лівійскіх гарадах сакрэтных турмаў, у якіх незаконна ўтрыманне выкрадзеных спецслужбамі людзей. Урад Муамара Кадафі абвясціў ўзнагароду ў 400 тыс. долараў за яго злоў.
У маі 2011 г. Джаліль здзейсніў першы замежны візіт у якасці кіраўніка Нацыянальнага пераходнага савета, наведаўшы Турцыю.
У канцы жніўня 2011 года паўстанцы захапілі Трыпалі і абвясцілі пераходны Нацыянальны савет адзінай легітымнай уладай у краіне. Абдэль Джаліль заяўляў, што ўсе кантракты з іншымі дзяржавамі, якія былі заключаны ранейшым урадам, будуць заставацца ў сіле. 23 кастрычніка, пасля забойства Кадафі, Абдэль Джаліль афіцыйна абвясціў аб «вызваленні Лівіі».
9 жніўня 2012 года Нацыянальны пераходны савет у асобе Мустафы Абдэль Джаліля ўрачыста перадаў свае паўнамоцтвы Усеагульнаму нацыянальнаму кангрэсу, абранаму на парламенцкіх выбарах у ліпені 2012 года.
Варвара Пятроўна Вырвіч
Варвара Пятроўна Вырвіч (1922 Рэчыца — 1998 ), вядомая таксама як «Бандыт Каця» — беларуская савецкая партызанка часоў Вялікай Айчыннай вайны, камандзір партызанскага атрада імя С. М. Будзённага на акупаванай немцамі тэрыторыі Добрушскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР.
Біяграфія
Ураджэнка горада Рэчыца (цэнтр Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці). Бацька — Пётр Андрэевіч Вырвіч. Да вайны паступіла ў Адэскі політэхнічны інстытут і вучылася на інжынера. Пасля пачатку вайны мабілізаваная ў РСЧА як санітарны інструктар, удзельнічала ў баях і неаднаразова ратавала параненых салдат. Аднак пасля акупацыі Беларусі Вара звярнулася ў ЦК Беларускай ССР з просьбай закінуць яе ў тыл ворага, каб дапамагчы партызанскаму руху. Просьбу дзяўчыны задаволілі: Вару адправілі ў спецыяльную школу, дзе яна вучылася стральбе з аўтаматычнай зброі (у тым ліку і з трафейнай), асвоіла мінна-падрыўную справу. Вясной 1943 года яна была закінутая на тэрыторыю Добрушскага і Веткаўскага раёнаў з пазыўным «Каця».
«Каця» займала пасаду памочніка камісара партызанскай брыгады па камсамольскай працы і была сакратаром Добрушскага падпольнага райкама камсамола. Той жа вясной яна стварыла дыверсійны атрад з камсамольцаў, які хаваўся ў добрушскіх лясах ля чыгункі Гомель-Бранск (асноўная база знаходзілася ў 100 км ад чыгуначнага палатна). Адзін з партызан прапанаваў назваць атрад у гонар С. М. Будзённага, сказаўшы, што дыверсіі атрада павінны быць імклівымі, як удар кавалерыйскай шаблі і казачая атака. Усе партызаны ў атрадзе ездзілі на адбітых у немцаў конях і дзейнічалі па звыклай тактыкі: выйсці з лесу, здзейсніць дыверсію і схавацца ў густой часшчы. Першую атаку атрад правёў у чыгуначнай станцыі Закапыцце, калі партызан Ілля Рэзнікаў перавёз узрыўчатку ў возе і заклаў яе пад рэйкі, падарваўшы склад. Па ўспамінах І. М. Гатальскага, былога сакратара Добрушскага падпольнага райкама партыі, Вара Вырвіч была адчайным і смелым чалавекам, але дастаткова вытрыманым.
Варвара наладзіла сістэматычную сувязь з моладдзю ў Добрушы і іншых населеных пунктах раёна (у кожным з іх у Вары былі сувязныя), удзельнічала ў шматлікіх аперацыях па мініраванню і падрыву варожых эшалонаў, а таксама дастаўцы ўзрыўчаткі і прадуктаў харчавання партызанам. Вясковыя падпольныя арганізацыі паспяхова дзейнічалі пад непасрэдным кіраўніцтвам Варвары. За час дзеяння атрада ў яго склад ўлілося дастаткова камсамольцаў: камандзірамі груп «Каця» прызначыла Фёдара Кухарава і Фёдара Медзіна, адказнымі за разведку прызначыла Анатоля Кулікова і Валянціну Брук, а за прапаганду — Наталлю Малышаву. Канспіратыўная кватэра атрада знаходзілася ў Навабеліцы. У вёсцы Злынка мясцовы стараста Севасцьян Іпатавіч Спраўцаў пераабсталяваў адзін з дамоў пад склад зброі для партызан з атрада, месцазнаходжанне якога не выдаў нават пасля шматлікіх катаванняў і допытаў немцамі (Спраўцава з жонкай расстралялі ў Гомелі).
У пасляваенныя гады Варвара Пятроўна Вырвіч ўзначаліла добрушскі камітэт камсамола і працавала ў групавым камітэце кіравання газанафтаздабываючага прадпрыемства «Рэчыца-нафта». Узнагароджана ордэнам Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 2 ступені і медалём «Партызану Айчыннай вайны».
Вэлыка Гарбаша (Наваград-Валынскі раён)
Вэлыка Гарбаша (Вели́ка Горбаша) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
IC 4859
IC 4859 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мухамед Сухарта
Мухамед Хаджы Сухарта (8 чэрвеня 1921 - 27 студзеня 2008) — інданезійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Генерал. Прэзідэнт Інданезіі з 1968 па 1998 год.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 чэрвеня 1921 года ў сям'і дробнага чыноўніка ў вёсцы Кемусук султанату Джак'якарта (Цэнтральная Ява). Працаваў клеркам ў банку.
Прэзідэнт
Скарыстаўшыся антыкамуністычнымі дэманстрацыямі студэнтаў, Сухарта ў сакавіку 1966 ўзяў на сябе кіраўніцтва ўрадам, у сакавіку 1967 быў абвешчаны выконваючым абавязкі прэзідэнта, а ў сакавіку 1968 абраны прэзідэнтам. У 1973, 1978, 1983, 1988, 1993 і 1998 пераабіраўся на пасаду кіраўніка дзяржавы. У 1974 годзе Сухарта стаў заснавальнікам кіруючай партыі Галкар, быў старшынёй кансультатыўнага і апякунскага саветаў партыі. На парламенцкіх і мясцовых выбарах Галкар нязменна атрымлівала большасць галасоў. У краіне фактычна ўсталяваўся рэжым аўтарытарнай улады з дамінаваннем ваенных ва ўсіх галінах грамадскага жыцця. Ва ўнутранай палітыцы Сухарта вітаў прыток замежных інвестыцый, а ўжо ў пачатку 1970-х гадоў яму ўдалося спыніць інфляцыю і дамагчыся станоўчых зрухаў у эканоміцы. Інданезія вярнулася ў ААН, у 1967 стала членам-заснавальнікам АСЕАН. У канцы 1975 інданезійскія войскі акупавалі Усходні Тымор, былую партугальскую калонію, на якую прэтэндавала Інданезія, якая лічыла яе сваёй спрадвечнай правінцыяй.
У 1976 годзе Сухарта сышоў у адстаўку з інданезійскай войска па дасягненні 55 гадоў, але паводле канстытуцыі захаваў за сабой пасаду вярхоўнага галоўнакамандуючага ўзброенымі сіламі краіны.
Шчорс (фільм)
«Шчорс» — кінафільм Аляксандра Даўжэнкі 1939 года. Гісторыка-рэвалюцыйная стужка пра вядомага палкаводца часоў грамадзянскай вайны Мікалая Шчорса.
Сюжэт
Дзеянне адбываецца ва Украіне ў 1919 годзе, калі войскі Чырвонай Арміі ішлі да Кіева. Хутка іх чакаюць баі з войскамі Пятлюры і Добраахвотніцкай арміі Драгамірава.
Гераізм
Гераі́зм (ад ἥρως (hḗrōs) — герой) — найвышэйшае праяўленне самаадданасці і мужнасці пры выкананні грамадзянскага абавязку. Патрабуе ад чалавека асабістай стойкасці, гатоўнасці да самаахвяравання. Актам гераізму з'яўляецца подзвіг.
Пытанне аб гістарычнай прыродзе гераізму упершыню пастаўлена ў XVIII ст. італьянскім філосафам Дж. Віка, які лічыў, што гераізм звязаны выключна з т. зв. «векам герояў», што папярэднічаў «веку людзей». Канцэпцыя Віка ўсебакова развіта ў працах Г. Гегеля. У трактоўцы некаторых прадстаўнікоў рамантызму (Ф. Шлегель, Т. Карлейль і інш.) герой — выдатная асоба, якая узвышаецца над народам, «натоўпам». Ф. Ніцшэ разглядаў героя як «», які стаіць «па другі бок дабра і зла», для якога агульначалавечая мараль — гэта мараль «натоўпу». Марксізм трактаваў гераізм як спалучэнне індывідуальнага подзвігу з подзвігам народных мас.
У кожнага народа свае адносіны да гераізму і герояў. Найчасцей гераізм праяўляецца ў экстрэмальных сітуацыях, такіх як войны, катастрофы, стыхійныя бедствы і інш.
Вэлыкы Малодзкіў
Вэлыкы Малодзкіў (Вели́кий Молодьків) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Сяргей Аляксандравіч Гусачэнка
Сярге́й Аляксандравіч Гусачэ́нка (нар., Мінск, БССР, СССР ) — прапагандыст рэжыму Лукашэнкі ў Беларусі, тэлевядучы, намеснік старшыні Белтэлерадыёкампаніі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. У 2006 годзе скончыў факультэт журналістыкі БДУ.
Падчас вучобы стажыраваўся ў Швецыі, супрацоўнічаў з рознымі выданнямі, у тым ліку з «Нашай Нівай».
З 2005 года працаваў рэдактарам Белтэлерадыёкампаніі. У 2007—2013 гадах працаваў спецыяльным карэспандэнтам і палітычным аглядальнікам, з 2013 года — загадчыкам аддзела палітычных аглядальнікаў, з 2015 года — намеснікам галоўнага дырэктара галоўнай дырэкцыі, з 2017 года — дырэктарам галоўнай дырэкцыі.
З 2018 года — намеснік старшыні Белтэлерадыёкампаніі.
Прапагандысцкая дзейнасць
Займаў пасаду намесніка Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь падчас масавых мірных пратэстаў, якія адбываліся пасля прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года і суправаджаліся беспрэцэдэнтным гвалтам прадстаўнікоў сілавых органаў супраць дэманстрантаў, у тым ліку забойствамі.
Займаўся дыскрэдытацыяй і ачарненнем праціўнікаў рэжыму Лукашэнкі , ачарненнем беларускай дыяспары , ачарненнем украінскага Еўрамайдана 2013—2014 гадоў і антыўкраінскай прапагандай , распаўсюдам ілжывай інфармацыі пра дзейнасць пасольства Швецыі ў Беларусі на чале з паслом Стэфанам Эрыксанам.
Міжнародныя санкцыі
21 чэрвеня 2021 года ўнесены ў Чорны спіс Еўрасаюза. Паводле рашэння Савета Еўрапейскага саюза, Гусачэнка ''«на пасадзе намесніка старшыні Белтэлерадыёкампаніі, дзяржаўнага тэлебачання, аўтара і вядучага штотыднёвага прапагандысцкага тэлешоу „Галоўны эфір“ ахвотна даваў беларускай грамадскасці ілжывую інфармацыю пра вынікі выбараў, пратэстаў і рэпрэсій, якія здзяйсняюцца дзяржаўнымі ўладамі. Ён нясе непасрэдную адказнасць за тое, як дзяржаўнае тэлебачанне прадстаўляе інфармацыю пра сітуацыю ў краіне, аказваючы падтрымку ўладам, у тым ліку Лукашэнку»''. 6 ліпеня да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя. 7 ліпеня 2021 года Гусачэнка трапіў у санкцыйны спіс Швейцарыі, а 2 снежня — і ў санкцыйны спіс Вялікабрытаніі.
Хоцькава
Назву Хо́цькава маюць:
Гайнае
Гайнае (угайнае) — грашовы падатак сялян у Вялікім Княстве Літоўскім і беларуска-літоўскіх губернях Расійскай імперыі ў XVI—пачатку XIX стст. Уносіўся за права карыстання ляснымі ўгоддзямі зямельных уласнікаў. Напрыклад, сяляне фальварка Барсукі Менскага ваяводства ў 1788 г. сплачвалі гайнае ў памеры 6 злотых з валокі, фальварка Цалевічы Новагародскага ваяводства ў 1792 г. — 4 злотыя з валокі.
Падворная вуліца (Наваполацк)
Падворная вуліца (, Подворная улица) — невялікая вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы. Цягнецца з усходу на захад ад вуліцы Экіманскай да вуліцы Межавой (пасля яе пераходзіць у вуліцу Паліміраўскую), перасякаючы вуліцу Славянскую. Працягласць вуліцы складае 250 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
IC 4860
IC 4860 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бутоўск
Бутоўск (Бутовск) — сяло ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1620 годзе.
Да 1781 уваходзіла ў Навамесцкую сотню Старадубскага палка; затым часова ўвайшло ў склад Суражскага павета; з пачатку XIX стагоддзя ў Навазыбкаўскім павеце (з 1861 года - у складзе Вялікатапальскай воласці).
Пасля германскай інтэрвенцыі ў 1918 годзе тэрыторыя занята Чырвонай Арміяй. У складзе Гомельскай губерні РСФСР, а пасля яе ліквідацыі ў 1926 годзе ў Бранскай губерні.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. Пераважала ўкраінскае насельніцтва. У 1941-43 пад германскай акупацыяй. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
У 1976 годзе да сяла далучаны пасёлкі Красная Рыль і Красныя Азанічы.
Страчаная спадчына
У 1900-х гадах быў пабудаваны парафіяльны храм Святога Мікалая (дзейнічаў да 1957; знесены ў 1962).
Сем паломніцкіх цэркваў Рыма
Сем Паломніцкіх Цэркваў Рыма — сем асабліва шанаваных хрысціянскіх базілік у Рыме, якія на працягу многіх стагоддзяў уваходзяць у асноўны паломніцкі маршрут па Вечным горадзе і традыцыйна лічацца абавязковымі для наведвання веруючымі хрысціянамі. Спіс Сямі рымскіх цэркваў усталяваны Папам Рымскім. Паводле традыцыі Каталіцкай царквы, паломнікі, якія наведалі гэтыя сем знакамітых храмаў у Юбілейны год, (традыцыйна на Перадвелікодны тыдзень у сераду), могуць атрымаць прабачэнне ўсіх сваіх грахоў.
Сем Паломніцкіх Цэркваў Рыма ўключаюць чатыры Вялікія папскія базілікі (Basilica maior) і тры Малыя папскія базілікі (Basilica minor):
Гісторыя традыцыі
У Рыме сканцэнтравана мноства хрысціянскіх святынь, рэліквій, мошчаў апосталаў, хрысціянскіх святых і мучанікаў, цудатворных абразоў. Акрамя таго, на працягу многіх стагоддзяў Вечны горад з'яўляўся рэзідэнцыяй Рымскіх Пап з цэнтрам у Ватыкане. Менавіта з гэтых прычын Рым на працягу ўсёй гісторыі хрысціянства быў цэнтрам паломніцтва вернікаў з усяго свету, нароўні з Іерусалімам.
Ужо ў першыя стагоддзі новай эры свяшчэннае паломніцтва было прынята завяршаць наведваннем магіл апосталаў Пятра і Паўла ў Рыме — традыцыйна першыя паломнікі везлі ад Храма Труны Гасподняй у Іерусаліме да месца пакутніцтва і спачыну святых першавярхоўных апосталаў у Вечны горад пальмавую галіну, (ад слова «пальма» і паходзіць слова «паломніцтва»). І так працягвалася многія стагоддзі.
Гэта традыцыя наведвання Рыма з паломніцкай місіяй была ў значнай меры замацавана Папам Баніфацыем VIII у 1300 годзе зацвярджэннем Юбілею — асаблівага Святога года раз у сто гадоў (у наш час раз у 25 гадоў), пачынаючы новае стагоддзе, і даваць шанец вернікам павініцца ў грахах і атрымаць прабачэнне. Цяпер усе хрысціяне набывалі рэдкую магчымасць атрымання падобнай індульгенцыі і прабачэння ўсіх сваіх грахоў, пры ўмове здзяйснення свяшчэннага паломніцтва ў Рым ва ўсталяваны Папам Свяшчэнны год. З гэтага часу многія паломнікаў вабіла ў Вечны горад менавіта гэтая перспектыва здабыцця падобных духоўных дароў у выглядзе адпушчэння грахоў, якое можна атрымаць у час Юбілею.
Папам Баніфацыем VIII у першы Святой Юбілейны год у 1300 былі ўсталяваны ў якасці цэркваў для паломніцтва спачатку толькі Базіліка Святога Пятра і Базіліка Святога Паўла за сценамі. Сярод першых людзей, хто прыняў удзел у такім паломніцтве ў Вялікую сераду самага першага Юбілейнага года (1300), можна назваць Чымабуэ, Джота, Карла Валуа, фларэнційскага гісторыка Джавані Вілані, Дантэ Аліг’еры, які згадвае пра гэта ў «Боскай камедыі» ў Главе XXXI «Рай». Папа Клімент VI дадаў у паломніцкі маршрут Латэранскую базіліку Святога Яна ў 1350 годзе, а Папа Грыгорый XI дадаў Санта-Марыя-Маджорэ ў 1390, і давёў такім чынам колькасць храмаў у спісе да чатырох. Гэтыя чатыры базілікі сталі асноўнымі папскімі базілікамі ў Рыме (Вялікія базілікі). У кожнай з іх побач з асноўнымі дзвярамі былі ўсталяваны асобыя Свяшчэнныя дзверы (Santa Porta, ці Святыя Вароты), якія адкрываюць толькі ў Юбілейны год.
Сёння, паводле традыцыі ў Каталіцкай царкве, пры здзяйсненні юбілейнага паломніцтва хрысціянін павінен абавязкова наведаць Сем Свяшчэнных Паломніцкіх Базілік. У галоўных патрыяршых рымскіх базіліках паломнікам неабходна прайсці праз згаданыя , якія адкрыты на працягу ўсяго Свяшчэннага года. Перад здзяйсненнем паломніцкай паездкі ў Рым вернік павінен абавязкова павініцца ва ўсіх здзейсненых ім грахах, віна за якія павінна быць даравана ў таінстве споведзі. Тады ў час паломніцтва пасля наведвання Сямі святых базілік ён атрымлівае вызваленне ад кары за здзейсненыя грахі і дазвол ад накладзенай Царквой епітым'і (пакарання). Часам атрыманне адпушчэння грахоў патрабуе наведвання не ўсіх сямі цэркваў са спісу, а толькі некаторых з іх (звычайна прызначае святар). Большасць вернікаў моліцца ва ўсіх Сямі свяшчэнных рымскіх базіліках у час свайго паломніцтва.
Паводле свяшчэннай традыцыі, найвышэйшую эфектыўнасць і сілу мае такое святое паломніцтва па Сямі Храмам Рыма з мэтай атрымання адпушчэння грахоў, якое здзяйсняецца ў Юбілейны год у сераду на Перадвелікодны тыдзень (тыдзень перад Вялікаднем). Аднак і ў любыя іншыя дні на працягу ўсяго Юбілейнага года «Святыя дзверы» ласкі божай і яго прабачэння адкрыты для ўсіх хрысціян", як сцвярджаюць Рымскія Папы, якія заклікалі ў розныя часы ўсіх вернікаў да пакаяння і здзяйснення такога святога паломніцтва з мэтай вызвалення ад граху (найбліжэйшыя Юбілейныя гады: 2016 (пазачарговы) і 2025). Таксама наведванне Сямі святых базілік можна, вядома ж, здзейсніць і ў іншыя, не юбілейныя гады.
Бітва на Дурбэ
Бітва на Дурбэ — бітва войскаў Тэўтонскага ордэна і яго саюзнікаў з атрадамі жамойтаў і куршаў. Адбылася 13 ліпеня 1260 года і скончылася перамогай жамойтаў і куршаў. Параза ордэна стала штуршком для маштабных паўстанняў прусаў у 1261—1270 гадах.
Перадгісторыя
Заключэннем 15 чэрвеня 1260 года мірнага дагавора з мазавецкім князем Земавітам Тэўтонскі ордэн засцярог свае ўладанні з поўдня і вызваліў сілы для дзеянняў на іншым кірунку.
Мэтай паходу Тэўтонскага Ордэна быў захоп прынамсі часткі Жамойці для тэрытарыяльнага злучэння дзвюх сваіх частак — Прускай і Лівонскай, стварэння цэльнай ордэнскай дзяржавы на ўсходнім беразе Балтыйскага мора. Разам з уласна орэндскім войскамі ў бітве бралі ўдзел дацкія і шведскія атрады на чале з прынцам Карлам, свецкія рыцары еўрапейскіх краін, атрады раней заваяваных мясцовых народаў (прусаў, куршаў і эстаў), агульная колькасць войска — каля 3000 чалавек. Камандаванне здяйснялі вялікі маршал Генрых Ботэль і лівонскі ландмайстр Бурхард фон Харнхаўзен.
Жамойтаў было каля 4000, ёсць версія, што камандаваў імі Транята, пляменнік Міндоўга, але крыніцы нікога не называюць.
Магчыма, вырашальнай для зыходу бітвы была адмова немцаў на просьбу куршаў вызваліць пасля яе паланённых жамойтамі куршскіх жанчын і дзяцей, пра што паведамляе Пётр з Дусбурга. Немцы лічылі, што здабыча пасля бітвы мусіць быць падзеленая пароўну, т.б. і перазахопленыя палонныя таксама.
Наступствы
Параза спыніла тэрытарыяльнае пашырэнне Ордэна ў гэтым рэгіёне да 1280-х гадоў. Вялікія страты паставілі пад сумнеў наогул само існаванне Тэўтонскага Ордэна на тэрыторыі Прусіі і Лівоніі, бо былі прычынай шматлікіх паўстанняў заваяваных балтыйскіх народаў, у першую чаргу — прусаў (вядомае як «другое вераадступніцтва прусаў»). Літоўскі князь Міндоўг тым жа часам адмовіўся да хрысціянства і пачаў вайну з немцамі. Нягледзячы на ўнутраныя праблемы ў Літве, быў час да 1280-х гадоў для ўмацавання яе як дзяржавы.
Гіркы (Наваград-Валынскі раён)
Гіркы (Гі́рки) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Бутаўская культура
Бутаўская культура — археалагічная культура эпохі мезаліту, насельніцтва якой у сярэдзіне VIII — VI-га тыс. да н.э. жыло ў міжрэччы Волгі і Акі. Культура вылучана Л. У. Кальцовым у 1960-я г., атрымала назву па стаянцы Бутава (Цвярская вобласць, Расія, басейн верхняй Волгі). Паселішчы бутаўскай культуры размешчаны на берагавых тэрасах ці пясчаных узвышшах. На некаторых стаянках захаваліся рэшткі наземных жытлаў і паўзямлянак акруглай, авальнай ці чатырохвугольнай формы плошчай 8—29 м². Асноўныя заняткі насельніцтва — паляванне і рыбалоўства, што пацвярджаецца знаходкамі прылад працы з крэменю, косці і рога. Найбольш раннія помнікі бутаўскай культуры (Барысава-1, Бутава, Забароўе-2, Задне-Пілева-1 і 2, Мікуліна, Прыслон, Пятрушына і інш.) датуюцца сярэдзінай прэбарэальнага—барэальным часам (9500—8500 гадоў таму назад). На гэтым этапе складваюцца асноўныя рысы культуры, якая характарызуецца развітой пласціністай тэхнікай крэменеапрацоўкі. Для вырабу прылад працы выкарыстоўваюцца пласціны ножападобнай формы, атрыманыя шляхам адціскання пераважна з аднапляцовачных нуклеусаў. Значную частку крамянёвага інвентару складаюць разцы, выкананыя пераважна на вугле зламанай пласціны, мікрапласцінкі з прытупленым рэтушшу краем і канцом, прамавугольнікі, скрабкі, вастрыі, праколкі і свердлы, сякучыя прылады. Наканечнікі стрэл прадстаўлены чаранковымі вырабамі, асобныя з якіх нагадваюць тып Пулі. Разнастайнасцю вылучаюцца прадметы ўзбраення з косці і рога — іголкападобныя наканечнікі стрэл з канічным, рамбічным і біканічным вастрыём, наканечнікі лістападобнай, сіметрычнай і асіметрычнай формы, з вылучанымі пазамі для крамянёвых укладышаў і шыпамі. Комплекс касцяных і рагавых прылад дапаўняецца знаходкамі гарпуноў, нажоў, кінжалаў, рыбалоўных кручкоў, долатападобных вырабаў, рэтушораў, пасрэднікаў, падвесак з зубоў жывёлін і інш. У пач. VII-га тыс. да н.э. пачынаюць распаўсюджвацца геаметрычныя мікраліты (трапецыі), удасканальваецца тэхніка шліфоўкі сякучых прылад. Пачатак атлантычнага часу, які прадстаўлены матэрыяламі стаянак Азяркі-5, Акаёмава-4, Бязводнае-10, адзначаецца нестабільнасцю ў развіцці культуравызначальных рыс бутаўскай культуры.
У Беларусі першыя помнікі бутаўскай культуры вядомы з 2-й паловы 1920-х г. (К. М. Палікарповіч). Навукова абгрунтаваны ў выніку экспедыцый В. Ф. Капыціна, В. Л. Ліпніцкай, А. У. Коласава. Найбольш значныя матэрыялы бутаўскай культуры атрыманы ў выніку раскопак стаянак Пасожжа — Дзедзя, Крынічная, Рудня-1 (Клімавіцкі раён). Вядомы таксама месцазнаходжанні асобных прылад бутаўскай культуры — Аднаполле, Горкі, Грэнск, Каробчына, Пралетарскі (ур. Папова). Помнікі бутаўскай культуры прымеркаваны да 1-й надпоймавай тэрасы або да яе астанцоў. Культурны пласт залягае ў ілювіяльных адкладах глебы і нявызначаны. На стаянцы Дзедня вывучаны рэшткі паглыбленага ў мацярык жытла плошчай 78 м. У якасці сыравіны на стаянках Дзедня і Каробчына выкарыстоўваўся высакаякасны прывазны крэмень цёмна-шэрага колеру. Асноўным тыпам загатоўкі для прылад з'яўляюцца рэгулярныя пласціны правільнай агранкі, якія атрыманы шляхам адціскання. Для тэхнікі расшчаплення характэрна сістэма кругавога сколвання пласцін з 1 ці 2 ударных пляцовак, падпраўленых папярочнымі сколамі. Вугал сколвання нарыхтовак складае 70—90°. У другаснай апрацоўцы шырока выкарыстоўваліся стромкае, паўстромкае і плоскае рэтушаванне нарыхтоўкі, тэхніка разцовага сколу, абіўка. Прыладам уласціва пэўная стандартызацыя форм. Выразную серыю ўтвараюць разцы, якія ў большасці прадстаўлены вырабамі на вугле зламанай пласціны. Комплекс знаходак дапаўняецца шматлікімі ўкладышавымі вырабамі, мікрапласцінкамі з прытупленымі краем і канцом, тронкавымі наканечнікамі стрэл з плоскім падчэсваннем чаранка, асобныя з якіх падобны да наканечнікаў тыпу Пулі, скрабкамі, вырабамі з выемкай, вастрыямі, праколкамі і свердламі, сякучымі прыладамі. З'яўленне стаянак бутаўскай культуры ў Пасожжы можа тлумачыцца сезоннымі міграцыямі паляўнічых з Волга-Окскага міжрэчча, якія першапачаткова ішлі сюды са сваёй сыравінай, а ў далейшым пачалі выкарыстоўваць мясцовы крэмень (Крынічная, Рудня-1). Тапаграфія стаянак, размешчаных каля радовішчаў сыравіны, вызначае некаторыя асаблівасці апрацоўкі крэменю ў насельніцтва бутаўскай культуры басейна р. Сож: помнікі характарызуюцца нізкімі індэксамі пласціністасці крамянёвага інвентару; для нуклеусаў выкарыстоўваліся жаўлакі авальна-сплошчанай формы; адцісканне пласцін адбывалася пераважна з аднаго боку канкрэцыі; контрфронт большасці ядрышчаў (каля 80 %) заставаўся неаформленым. Па аналогіі з помнікамі бутаўскай культуры час асваення яе насельніцтвам тэрыторыі Пасожжа трэба адносіць да сярэдзіны VIII-га — пачатку VII-га тыс. да н.э. Помнікі бутаўскай культуры маюць падабенства з матэрыяламі кундскай культуры, стаянак паўночнай і паўночна-ўсходняй Еўропы. Большасць даследчыкаў генезіс бутаўскай культуры звязвае са свідэрскай культурай (Л. У. Кальцоў, М. Г. Жылін, Л. Л. Залізняк). А. М. Сарокін разглядае паходжанне бутаўскай культуры як вынік далейшага развіцця традыцый крэменеапрацоўкі насельніцтва мясцовай рэсецінскай культуры. Мяркуецца, што насельніцтва бутаўскай культуры прымала ўдзел у фарміраванні верхневолжской культуры ранняга неаліту.
Rhagoletis
Rhagoletis — род двухкрылых сямейства.
Апісанне
Лічынкі развіваюцца ў сакавітых пладах:, і іншыя. Сустракаюцца ў Палеарктыцы (25 відаў), Неарктыцы (25), Неатропіцы (20) і Арыентальнай вобласці (2).
Сістэматыка
Больш за 60 відаў, у ліку якіх:
NGC 2305
NGC 2305 (іншыя абазначэнні — ESO 87-44, AM 0648-641, PGC 19641) — галактыка ў сузор’і Лятучая Рыба.
Абдурахман Вахід
Абдурахман Вахід (Abdurrahman ad-Dakhil Wahid,, Джамбанг, Усходняя Ява, Галандская Ост-Індыя — , Джакарта, Інданезія) — Прэзідэнт Інданезіі (1999—2001).
NGC 2305
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Абдурахман Вахід
Біяграфія
Скончыў школу ў Джак’якарта, вучыўся ў універсітэце аль-Азхар (Каір, 1964-66), скончыў Багдадскі ўніверсітэт (1970). Быў дэканам тэалагічнага факультэта ўніверсітэта Хашым Ашары (1972-74).
У 1971 г. вярнуўся на радзіму. Пачаў кар’еру як журналіст і выкладчык у мусульманскіх навучальных установах. дырэктар рэлігійнай школы ў Джамбангу (1974-78).
У 1974—1979 гг. — Дырэктар рэлігійнай школы ў Джамбангу.
З 1978 г. першы сакратар, а з 1984 г. — старшыня Нахдатул Улама, найбуйнейшай мусульманскай буржуазнай партыі Інданезіі.
У пачатку 1990-х гг. яго адносіны з прэзідэнтам Сухарта прыкметна пагоршыліся. У 1994 г., нягледзячы на супраціў Сухарта, ён быў перавыбраны старшынёй Нахдатул Улама.
Пасля фінансавага крызісу 1997 г. Сухарта пачаў губляць кантроль над сітуацыяй у краіне, што прывяло да яго адстаўкі ў 1998 г. У гэтым жа годзе Вахід заснаваў і ўзначаліў ісламскую Партыю нацыянальнага абуджэння.
У 1999 г. абраны прэзідэнтам Інданезіі. На гэтай пасадзе яму не ўдалося пераламаць ў лепшы бок эканамічную сітуацыю, ён толькі аднавіў супраць сябе самыя розныя палітычныя і рэлігійныя групоўкі, уключаючы высокапастаўленых ваенных. Парламент Інданезіі аднагалосна прагаласаваў за імпічмент прэзідэнта Вахіда, яго спробы застацца ля ўлады не атрымалі падтрымкі насельніцтва краіны.
Мікіта Ханіят
Мікіта Ханіят (Νικήτας Χωνιάτης), часам памылкова Акамінат (, Хоны —, ) — візантыйскі гісторык, пісьменнік. Займаў высокія адміністрацыйныя пасады. Пасля ўзяцця Канстанцінопаля ў 1204 годзе крыжакамі бег у Нікею.
Яго «Хроніка» — падрабязнае апісанне гісторыі Візантыі і суседніх народаў з 1118 па 1206 гады і адзін з лепшых помнікаў сярэднявечнай прозы, дзе зроблена спроба псіхалагічнай матывацыі падзей, а вобразы складаныя і супярэчлівыя. Хроніка з'яўляецца адной з асноўных крыніц па гісторыі гэтага перыяду, прычым досыць дакладнай, паколькі аўтар сам быў сведкай шматлікіх падзей або абапіраўся на апавяданні сведак.
Вытрымкі з «Гісторыі» цытуюцца, напрыклад, у 7-й візантыйскай малой хроніцы. Пакінуў таксама шэраг прамоў.
Мікіта Ханіят у літаратуры
Мікіта Ханіят — адзін з персанажаў рамана італьянскага пісьменніка Умберта Эка «Баўдаліна».
Рамуальд Нейгоф-Лей
Рамуальд Нейгоф-Лей (Romuald Neuhoff von der Ley;  — пасля 1883) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду нямецкага паходжання герба ўласнага. Сын Юзафа і Караліны з Барэйшаў.
У 1845—1848 гадах маршалак шляхты Пружанскага павета. Губернскі сакратар.
Валодаў бацькоўскімі маёнткамі Машковічы і Вінін. 2 красавіка 1843 года набыў у Юзэфы з Прозараў, жонкі генерала маёнтак Сігневічы. У 1890 г. уладанні Рамуальда, уключаючы фальваркі Машковічы, Марывіль, Маліннік, Пад'яблынь і Папялёва, складалі 3582 дзесяціны. Маёнтак перайшоў да Рэйнгальда Нейгоф-Лея, мужа ўнучкі Вікторыі з Ельскіх. Таксама валодаў Суймамі на Валыні.
Сям’я
У другім шлюбе (1859) з сястрой папярэдняй жонкі Антанінай з Красіцкіх (каля 1830 — пасля 1865), дачкой Рафала з Гэленаўкі і яго другой жонкі Алены Куманоўскай, маршалкоўны крамянецкай. У шлюбе дзеці :
Мядзвёдава (Клінцоўскі раён)
Мядзвёдава (Медвёдово) — сяло ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Мядзвёдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У Гомельскай губерні РСФСР з 1919 года, з 1926 года ў Бранскай губерні. З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
У 1976 годзе далучана суседняе сяло Гарчакі.
Quick Time Event
Quick Time Events (QTE) — элемент камп’ютарных гульняў. Звычайна QTE уяўляюць сабой дынамічныя сцэны, падчас якіх гулец павінен хутка выканаць якія-небудзь дзеянні (напрыклад хуткі націск пэўных клавіш або тузаніні джойстыкам у розныя бакі). Амаль ва ўсіх сітуацыях невыкананне QTE адмоўна адбіваецца на сюжэтнай лініі гульні (напрыклад, у «Dead Space», калі гулец не паспявае выконваць разнастайныя QTE, то кожны правал прыводзіць да смерці; у «Heavy Rain» правал у QTE прыводзіць да гібелі ключавых персанажаў). Піянерам у плане QTE можна назваць гульню Dragon's Lair.
Часта выкарыстоўваецца ў аркадах. Сістэма больш характэрная для гульнявых прыставак, чым для гульняў на персанальных кампутарах.
Да вартасцяў сістэмы QTE можна аднесці ўсплёскі адрэналіну падчас гэтых сцэн. Таксама калі належным чынам стварыць атмасферу страху (напрыклад у хорарах), раптоўнае QTE моцна палохае гульца. У асобных выпадках пры належнай атмасферы гульні ў яго можа паўстаць жаданне адчайна змагацца за жыццё героя.
Адной з першых гульняў, якія выкарыстоўваюць QTE была Time Gal (1985 год). QTE сістэма праславілася дзякуючы прыгодніцкім гульням Danger Girl, Shenmue, Dragon's Lair, Fahrenheit (Indigo Prophecy) і ў далейшым знайшла шырокае прымяненне ў такіх гульнях як: God of War, Tomb Raider, Resident Evil, Collapse, Grand Theft Auto: San Andreas (у міні гульнях), Saints Row 2 (міні-гульні), Dead Space, Heavy Rain, Метро 2033, ObsCure 2, Clive Barker's Jericho, Sonic Unleashed, Star Wars: The Force Unleashed, Вядзьмар 2: Забойцы каралёў, Battlefield 3, Jurassic Park: The Game, FarCry 3, Need For Speed: The Run, Remember Me, The Wolf Among Us, The Order: 1886, Until Dawn і іншых.
Сачанка
Сачанка — прозвішча.
Паляўнічы на злодзеяў
«Паляўнічы на ​​злодзеяў» (Thief-taker, таксама сустракаюцца пераклады «лавец злодзеяў, паляўнічы за злодзеямі») — чалавек, які за грашовую ўзнагароду займаўся пошукам і вяртаннем выкрадзенай маёмасці ў Вялікабрытаніі ў XVII—XIX стагоддзях. Прафесія фактычна знікла з утварэннем Службы сталічнай паліцыі ў 1829 годзе.
Гісторыя
Да з'яўлення паліцыі ў Лондане, а затым і Вялікабрытаніі ў XIX стагоддзі, паляўнічыя на злодзеяў выконвалі функцыі па злове злачынцаў у прыватным парадку. Іх дзейнасць нагадвала і ў значнай меры перасякалася з работай паляўнічых за галовамі. У адрозненне ад паляўнічых за галовамі, паляўнічыя на злодзеяў пераважна атрымлівалі ўзнагароду ад ахвяр злачынстваў, а не ад дзяржавы ці заклададаўцы. Дзякуючы цесным сувязям з крымінальным светам, паляўнічыя за злодзеямі часта выступалі пасрэднікамі ў вяртанні выкрадзенай маёмасці.
Крыміналізаванасць прафесіі прывяла да некалькіх гучных карупцыйных скандалаў, у тым ліку звязаных са справай Джонатана Ўайлда (Jonathan Wild) і справай Макданіела (Macdaniel affair).
Гарадышчэ (Наваград-Валынскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Вячаслаў Антонавіч Чамярыцкі
Вячаслаў Антонавіч Чамярыцкі (нар., в. Рабкі, Дзятлаўскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі літаратуразнаўца-медыявіст, крытык, культуролаг, перакладчык, пісьменнік. Спецыяліст па старажытнай беларускай літаратуры. Кандыдат філалагічных навук (1967). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (1994).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў у 1958 годзе беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1958—1959 гадах працаваў настаўнікам Слабадской сямігадовай школы Вілейскага раёна, у 1959 годзе карэктарам маладзечанскай абласной газеты «Чырвоны сцяг», у 1959—1962 гадах інспектарам аддзела народнай асветы Маладзечанскага раёна.
Скончыў у 1965 годзе аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР.
З 1965 года працаваў у Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР: навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела старажытнай і новай беларускай літаратуры, галоўны навуковы супрацоўнік. Цяпер на пенсіі.
Сябра Саюза пісьменнікаў СССР (1983), Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: пісьмовая спадчына Беларусі, старажытная беларуская літаратура XI—XVIII стагоддзяў, беларускае летапісанне, творчасць Францыска Скарыны.
Дэбютаваў вершамі ў 1952 годзе (навагрудская раённая газета «Новае жыццё»). З рэцэнзіямі, літаратурна-крытычнымі артыкуламі, даследаваннямі па старажытнай літаратуры выступае з 1959 г. Аўтар манаграфіі «Беларускія летапісы як помнікі літаратуры: Узнікненне і літаратурная гісторыя першых зводаў» (1969), брашуры «Беларускі тытан эпохі Адраджэння» (1990), аўтар кнігі «Францыск Скарына» (з Г. Галенчанкам і В. Шматавым, на французскай мове — 1979 і на англійскай — 1980, Парыж), аўтар дакладу на IX Міжнародны з’езд славістаў «Традыцыі літаратуры старажытнай Русі ў беларускай літаратуры: Дакастрычніцкі перыяд» (з А. Коршунавым, А. Лойкам, 1982), адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (т. I, 1968), «Истории белорусской дооктябрьской литературы» (1977), «Истории всемирной литературы» (т. 3, 1985; т. 4, 1987), падручніка для ВНУ «Гісторыя беларускай літаратуры: Старажытны перыяд» (1985).
Перакладае са старажытнарускай і старабеларускай моў. Прымаў удзел у выданні «Поўнага збору рускіх летапісаў» (т. 32 і 35), складальнік зборніка «Слова пра паход Ігаравы» (1986).
Роберт Саўці
Роберт Саўці (Robert Southey; — ) — знакаміты англійскі паэт-рамантык, выбітны прадстаўнік «азёрнай школы».
Біяграфія
Саўці вучыўся ў Вэстмінстэрскай школе і ў Оксфардзе, дзе пазнаёміўся з Колрыджам. У маладосці захапляўся ідэямі французскай рэвалюцыі і ў рэвалюцыйным духе напісаў драму «Уот Тайлер». Шмат падарожнічаў, жыў у Іспаніі і Партугаліі; яму належалі пераклады рыцарскіх раманаў (у прыватнасці, знакамітага «Амадыса Гальскага»), а шматлікія яго балады напісаныя на сюжэты з гісторый і легенд гэтых краін, накшталт, «Каралева Арака і пяць пакутнікаў» (англ. Queen Orraca, and the Five Martyrs of Morocco, 1803).
Саўці напісаў 5 вялікіх апісальных паэм — кожная на сюжэт з міфалогіі розных народаў: «Талаба-разбуральнік» (1801), «Мэдак» (1805), «Пракляцце Кехамы» (1810), «Родэрык, апошні з готаў» (1814), «Відзеж суда» (1821).
У 1813 быў абраны прыдворным паэтам-лаўрэатам; пасля Саўці гэта званне стала толькі ганаровым тытылам першага паэта краіны, але для яго яно яшчэ было звязана з абавязкам пісаць оды, прысвечаныя членам каралеўскай сям'і (у той час вельмі непапулярнай) па розных афіцыёзных повадах. «Боб Саўці» крытыкаваўся шматлікімі сучаснікамі (у прыватнасці, Байранам: у пачатку «Дон Жуана» і ў сатырычнай паэме «Відзеж суда», створанай у адказ на аднайменны верш Саўці) за сервілізм датычна манарха і еўрапейскай рэакцыі 1810-х—1820-х гадоў.
Eurithia connivens
Eurithia connivens — еўрапейскі від двухкрылых сямейства.
Памесны сабор
Памесны (τοπικαί σύνοδοι), ці прыватны (S. particulares) сабор — збор епіскапаў і іншых іерархаў Памеснай царквы ў праваслаўных, рыма-каталіцкай, армянскай і ў іншых здаўна існуючых ўсходніх цэрквах. Памесны сабор склікаецца ў межах якой-небудзь адной самастойнай (аўтакефальнай) царквы ці вызначанай яе вобласці (краіны, дзяржавы, мясцовасці, правінцыі) для вырашэння пытанняў і спраў, якія ўзнікаюць у межах датычна веравучэння, ладу, кіравання і дысцыпліны.
Гісторыя
Практыка склікання царкоўных сабораў ўзнікае ўжо ў старажытнай царквы і бярэ свой пачатак з Іерусалімскага сабора каля 49 года на які сабраліся апосталы для вырашэння пытанняў выканання ахрышчанымі язычнікамі патрабаванняў Майсеева закона (Дз. 15). Самыя першыя з вядомых мясцовых сабораў праводзіліся ў II стагоддзі, а да IV стагоддзя сход епіскапаў пэўнай правінцыі стаў звыклым спосабам царкоўнага кіравання. Правілы некаторых памесных сабораў старажытнай царквы, якія выказалі агульнацаркоўную правасвядомасць, былі, аднак, прынятыя праваслаўнай, рыма-каталіцкай і армянскай цэрквамі ў склад агульнацаркоўнага заканадаўства і таму прызнаюцца і ў цяперашні час крыніцай права. Ва ўсіх праваслаўных памесных цэрквах такім аўтарытэтам карыстаюцца правілы памесных сабораў:
У рымска-каталіцкай царквы такім жа аўтарытэтам карыстаюцца першыя сем з пералічаных сабораў і яшчэ Эльвірскі сабор (у Іспаніі, каля 300 г.). Гістарычнае значэнне мясцовых сабораў у развіцці царкоўнага права ацэньваецца па ступені іх уплыву на царкоўнае жыццё. .