cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Сэрца Ісуса і Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Воўкавічы)
Гісторыя
Капліцы, якія існавалі ў ваколіцах Воўчкавічаў (у Гарадзішчы, Прылуках, Сенніцы і Скарынічах), не захаваліся.
Архітэктура
Касцёл пабудаваны з чырвонай ліцавой цэглы ў стылі неаготыкі, прыгожы па прапорцыях, касцёл у Воўчкавічах уяўляў сабой асіметрычны залавы аб’ём з невялікім трансептам, 5-граннай апсідай, фланкаванай сакрысціяй і капліцай. Пакрытая чарапічным дахам кампазіцыя святыні завяршалася высокай вежай-званіцай, размешчанай налева ад падоўжнай восі касцёла. Тры алтары — галоўны і бакавыя ў крылах трансепта, — а таксама фігуры Езуса, Марыі і Язэпа ў іх былі зробленыя з пясчаніку, менсы, а ступені да алтароў — з мармуру. Інтэр’ер святыні асвятляўся праз вітражы ў стральчатых вокнах; падлога — з цэментных плітак; амбона, лаўкі, балюстрада хораў — дубовыя.
Марыявіткі
Кангрэгацыя Жыцця Марыі (Congregatio Maira Vitae), або марыявіткі — каталіцкая жаночая кангрэгацыя.
Створана ў 1737 годзе ініцыятывай Юзафа Стэфана Турчыновіча-Сушыцкага (1697—1773), пробашча віленскага касцёла Св. Стэфана. Стваралася на дыяцэзальным праве і магла дзейнічаць на абмежаванай тэрыторыі, то бок ад пачатку ў межах Віленскага біскупства. У 1752 годзе зацверджана Папам Бенедыктам XIV. Убор — габіт попельнага колеру з вышытым чырвонай ніткай імем Марыі.
Абарона гонару і годнасці
Абарона гонару і годнасці — адна з формаў судовай аховы правоў фізічных і юрыдычных асоб. Грамадзянін або юрыдычная асоба маюць права патрабаваць праз суд абвяржэння недаказаных звестак, якія ганьбяць іх гонар, годнасць або дзелавую рэпутацыю. Ганебныя звесткі, распаўсюджаныя ў сродках масавай інфармацыі, абвяргаюцца там жа. Дакумент, які зыходзіць ад юрыдычнай асобы і змяшчае ганебныя звесткі, падлягае адмене. Іншыя выпадкі разглядаюцца судом. Маральная (немаёмасная) шкода кампенсуецца, памер яе вызначаецца судом.
Марыявіткі
Ставілі мэтай наследаванне дабрачыннага жыцця Дзевы Марыі праз апеку бедных дзяўчынак і сірот. Дзейнасць была накіравана на навяртанне ў каталіцтва дзяўчын і жанчын іўдзейскага веравызнання.
Дамы марыявітак былі створаны ў Алыцы, Бабруйску, Бялынічах, Бярдзічаве, Вільні, Віцебску, Глуску, Коўне, Крожах, Магілёве, Мазыры, Менску, Мсціславе, Наваградку, Оршы, Пінску, Полацку, Раманаве, Слоніме, Слуцку, Халопенічах, Чашніках і іншых месцах.
Маёмасць дамоў меравітак складалася з ахвяраванняў — зямель, будынкаў, грошай, а таксама з ўласных заробкаў. Сродкі выдатковаўліся на ўтрыманне саміх сясцёр, а таксама неафітак і бедных дзяўчат.
У канцы 1750-х — 1760-х гадах марыявіткі цярпелі нападкі свецкіх і духоўных асоб. Для стабілізацыі дзейнасці кангрэгацыі пасля смерці Юзафа Турчыновіча ў 1773 годзе, візітатарка Ганна Пацёмкіна здзейсніла падарожжа ў Рым, дзе Папа Клімент XIV зацвердзіў статус кангрэгацыі. Але аднавіць свае пазіцыі марыявіткі не здолелі.
У 1830 годзе ў кангрэгацыі было 130 сясцёр і 17 дамоў — у Бабруйску, Ваўкавыску, Вільні, Віцебску, Галоўчыне, Гародні, Коўне, Крожах, Мазыры, Менску, Мсціслаўлі, Наваградку, Оршы, Пінску, Полацку, Слоніме, Халопенічах.
У 1864 годзе большасць дамоў марыявітак скасавана.
Да пачатку XX ст. на тэрыторыі Беларусі дамы мерыявітак дзейнічалі толькі ў Віцебску і Магілёве.
Рэке (Вестфалія)
Рэке (Recke) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Плошча — 53,48 км². Камуна падзяляецца на 6 сельскіх акруг.
Уладзімір Пятровіч Кёпен
Уладзімір Пятровіч Кёпен (Владимир Петрович Кёппен, Wladimir Peter Köppen,, Санкт-Пецярбург — 22 чэрвеня 1940, Грац) — нямецка-рускі географ, метэаролаг, кліматолаг і батанік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і навукоўца-этнографа Пятра Іванавіча Кёпена ў Санкт-Пецярбургу. Малодшы брат акадэміка Фёдара Пятровіча Кёпена. Вучыўся ў Санкт-Пецярбургскім універсітэце і ва ўніверсітэтах Гайдэльберга і Лейпцыга, дзе ў 1870 годзе абараніў дысертацыю.
З 1872 па 1875 год працаваў Галоўнай геафізічнай абсерваторыі, сакратаром метэаралагічнай камісіі Імператарскага Рускага геаграфічнага таварыства, затым паступіў на службу ў германскую марскую абсерваторыю ў Гамбургу (Deutsche Seewarte), дзе працаваў да 1919 года.
Працы
Яго праца «Geographisches System der Klimate» (1936), у якой ён распрацаваў аб’ектыўную класіфікацыю клімату на зямлі, дагэтуль мае вялікае значэнне.
Таупа
Возера Таупа — самае вялікае возера Новай Зеландыі паводле плошчы. Знаходзіцца на Паўночным востраве ў вулканічным раёне Таупа. Даўжыня берагавой лініі возера дасягае 193 км, самае вялікая глыбіня — 186 метраў. Плошча складае 616 км². Выцякае ў раку Вайката.
Вяляцічы (Пінскі раён)
Вяля́цічы (, Велятичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
У 1940—1958 гадах цэнтр Вяляціцкага сельсавета.
Георгій Яўгенавіч Львоў
Георгій Яўгенавіч Львоў (2 лістапада 1861, Дрэздэн — 7 сакавіка 1925, Парыж) — рускі грамадскі і палітычны дзеяч; 2 (15) сакавіка 1917 года падчас Лютаўскай рэвалюцыі імператар Мікалай II адначасова са сваім адрачэннем прызначыў Львова кіраўніком Часовага ўрада (фактычна кіраўніком дзяржавы).
Азола каралінская
Азола каралінская (Azolla caroliniana) — папараць з роду сямейства азолавых або па іншай класіфікацыі.
Пашырана ў стаячых або слаба праточных вадаёмах Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, утварае месцамі вялікія зараснікі. На тэрыторыі Беларусі выкарыстоўваецца як акварыумная расліна.
Плавае на паверхні вады. Карэнішча даўжынёй да 25 см. Дробнае лісце парамі, накшталт дахоўкі ўкрывае галінастае сцябло. Верхні сегмент ліста зялёны, выступае над вадой, ніжні ў вадзе, на ім развіваюцца сорусы. Зверху расліна блакітна-зялёная, знізу ружовая.
Культывуюць у акварыумах пры яркім верхнім асвятленні, пры тэмпературы 10—25 °С. На зіму расліна адмірае, каб зберагчы, яе змяшчаюць у вільготную вату ці марлю ў адкрыты посуд.
Ратка Янеў
Ратка Янеў (Ратко Јанев 30 сакавіка 1939 — 31 снежня 2019 года ) — македонскі фізік-ядзершчык, акадэмік Македонскай акадэміі навук і мастацтваў.
Біяграфія
Ратка Крысцеў Янеў (Радко Кръстев Янев) (нарадзіўся 30 сакавіка 1939 года ў Санданскі, Царства Балгарыя) — паўночнамакедонскі акадэмік, дыпламат (1988—2000). З’яўляецца членам Македонскай акадэміі навук і мастацтваў.
З 1988 года прадстаўляў Югаславію, а затым Сербію ў МАГАТЭ.
Аляксей Смотрын
Аляксей Смотрын — беларускі кёрлінгіст. Кандыдат у майстра спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных пар Адкрыты Кубак Беларусі па кёрлінгу
NGC 7342
NGC 7342 (іншыя абазначэнні — PGC 69374, UGC 12126, MCG 6-49-54, ZWG 514.76) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Лісоўскі
Аляксандр Лісоўскі:
Тастан
Эдуа́рду Ганса́лвіс ды Андра́ды (Eduardo Gonçalves de Andrade; нар., Трэс-Карасойнс, штат Мінас-Жэрайс, Бразілія), больш вядомы пад імем Таста́н або Тастаа (Tostão) — бразільскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1970 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Шаўчэнкаўскі раён (Кіеў)
Шаўчэнкаўскі раён (Шевченківський район) — раён горада Кіева.
Гісторыя
Шаўчэнкаўскі раён быў створаны згодна з пастановай ЦВК УССР ў 1937 годзе.
Тэрыторыя Шаўчэнкаўскага раёна была цэнтрам старажытнага Кіева. Менавіта тут разгортваліся многія ключавыя падзеі ў гісторыі горада, Кіеўскай Русі і Украіны. Тут знаходзіцца Старакіеўская гара, на якой, паводле падання, паставіў крыж Апостал Андрэй, тут жа мяркуецца Святой Уладзімір праводзіў выбар веры.
Тут знаходзіліся Цэнтральная Рада і Сафійская (Багдана Хмяльніцкага) плошча, дзе абвяшчаліся ўніверсалы, адбывалася абранне гетмана Паўла Скарападскага і іншыя не менш важныя падзеі, звязаныя з гісторыяй Кіеўскай Русі, Расіі, Украіны.
На плошчы Багдана Хмяльніцкага адбываліся шматлікія антысавецкія маніфестацыі і мітынгі, якія паскорылі прыняцце Акту абвяшчэння незалежнасці Украіны 24 жніўня 1991 года. У кастрычніку 2001 году раён павялічыўся з прычыны зліцця з былымі Радянскім і Старакіеўскмм раёнамі горада.
Сучаснасць
У склад раёна ўваходзяць тэрыторыі: Ніўкі (частка), Шуляўка (частка), Дзегцяры, Сырэц, Валейкаў, Лук'янаўка, Салдацкая Слабодка, Верхні (стары) горад, Кудравец, Татарка, Рэп'яхаў Яр, Дарагажычы, Загараўшчына, Афанасеяўскі Яр.
Транспарт
На тэрыторыі раёна размешчаны цэнтральны чыгуначны вакзал. Станцыі гарадской электрычкі Рубежэўскі і Сырэц.
Праз раён праходзяць 3 лініі метро.
У заподной частцы раёна размешчана дзіцячая чыгунка.
Ва ўсходняй частцы размешчана верхняя станцыя фунікулёра.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва раёна:
Універсітэт Паўночнай Джорджыі
Універсітэт Паўночнай Джорджыі (University of North Georgia) — вышэйшая навучальная ўстанова ў ЗША са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў штаце Джорджыя.
Гэта дзяржаўная ваенная ВНУ з некалькімі кампусамі ў Джорджыі. Ён з’яўляецца часткай універсітэцкай сістэмы штата. Універсітэт быў заснаваны 8 студзеня 2013 года шляхам зліцця каледжа і дзяржаўнага ўніверсітэта Паўночнай Джорджыі (заснаваны ў 1873 годзе) і дзяржаўнага каледжа Гейнсвіля (заснаваны ў 1964 годзе). Кампусы размяшчаюцца ў гарадах Далонега, Оквуд, Уоткінсвіл, Блу-Рыдж і Камінг.
Універсітэт з’яўляецца шостым па велічыні дзяржаўным універсітэтам штата Джорджыя, у якім навучаецца амаль 20 000 студэнтаў. У ім ёсць пяць каледжаў, якія ў сукупнасці прапануюць больш за сто праграм бакалаўрыята і малодшага спецыяліста, а таксама трынаццаць праграм магістратуры і адну доктарскую. Універсітэт з’яўляецца адной з шасці ваенных ВНУ ЗША.
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2022
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2022 — 31-ы розыгрыш жаночага Кубка Беларусі.
Судовая абарона
У Рэспубліцы Беларусь ажыццяўляецца судом праз дакладна рэгламентаваны парадак разгляду спраў, бакам даюцца аднолькавыя магчымасці ў працэсе. Грамадзяне маюць права абскарджваць у судзе неправамерныя дзеянні органаў дзяржаўнага кіравання і службовых асоб, у касацыйным парадку судовыя пастановы, абараняць сваю маёмасць і асобу і інш.
NGC 7343
NGC 7343 (іншыя абазначэнні — PGC 69391, UGC 12129, MCG 6-49-59, ZWG 514.82, IRAS22363+3348) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Юрый Віктаравіч Тарыч
Юрый Віктаравіч Тарыч, сапраўднае імя Юрый Віктаравіч Аляксееў ( — ) — беларускі і расійскі савецкі дзеяч тэатру і кіно, заснавальнік беларускай мастацкай кінематаграфіі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Плоцку. Вучыўся на юрыдычным факультэце Маскоўскага ўніверсітэта (1903—1905). У снежні 1905 г. арыштаваны як член Варшаўскай ваенна-рэвалюцыйнай арганізацыі РСДРП і высланы ў вёску Тара Табольскай губерні. Акцёрскае імя, а пасля і псеўданім, атрымаў ад назвы месца высылкі.
Альтэнбергэ
Альтэнбергэ (Altenberge) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 62,51 км². Афіцыйны код — 05 5 66 004.
Ogcodes
Ogcodes — род двухкрылых сямейства. Каля 90 відаў было апісана для роду.
Юрый Віктаравіч Тарыч
Біяграфія
З 1907 года быў акцёрам у Табольску, затым у Чыце, Ліпецку, Тамбове, Вільні. Пад час Першай Сусветнай служыў у дзеючай арміі, дзе атрымаў званне паручніка.
З кінематографам упершыню сутыкнуўся ў 1914 годзе, калі напісаў сцэнарый фільма «Трагедыя сям’і Набатавых» для кінафірмы Г. Лібкена з Яраслаўя. З 1923 года пераходзіць працаваць у кіно спачатку сцэнарыстам, пасля і рэжысёрам.
У 1926 г. зняў (сумесна з Яўгенам Івановым-Барковым) першы беларускі мастацкі фільм «Лясная быль» па аповесці Міхася Чарота «Свінапас». Здымкі ў большасці праходзілі на тэрыторыі БССР, у тым ліку ў Мінску, але тэхнічна фільм дарабляўся ў Ленінградзе. У якасці акцёраў былі прыцягнуты У. Корш-Саблін, А. Чарвякоў, В. Кнорын і інш. Дзень прэм'еры «Лясной былі» (26 снежня 1926 г.) у мінскім кінатэатры «Культура» лічыцца пачаткам беларускага кіно.
У 1928—1939 гг. працаваў на студыі «Савецкая Беларусь» у Ленінградзе. У 1930 г. стварыў першую беларускую гукавую кінапраграму «Пераварот». У 1942 г. разам з У. Корш-Сабліным паставіў на Цэнтральнай аб'яднанай кінастудыі кінанавелу «На кліч маці» да зборніка «Беларускія навелы».
З 1945 г. працаваў пераважна на розных маскоўскіх кінастудыях, але таксама ўзначальваў студыю маладых беларускіх кінематаграфістаў «Апавяданні пра юнацтва» (1961—1967), супрацоўнічаў з Беларусьфільмам.
Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1935). Узнагароджаны ордэнамі і медалямі.
Памёр і пахаваны ў Маскве.
Георгіева
Гео́ргіева — прозвішча.
Усевалад Станіслававіч Трацэўскі
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2013 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Горнава (Пінскі раён)
Го́рнава (, Горново) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
Усевалад Станіслававіч Трацэўскі
Дасягненні
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Горнава (Пінскі раён)
Вёска стаіць на паўднёвым беразе вадасховішча Горнава.
Горнава злучана дарогамі з вёскамі Плешчыцы і Сернічкі.
У 400 м на захад ад вёскі знаходзяцца вясковыя могілкі.
Кунцаўшчына (станцыя метро, Мінск)
Канструкцыя
Калонная станцыя дробнага залажэння, двухпралётная, з шэрагам круглых калон. У аздабленні калон ўжытая металакераміка, падлог — граніт. Столь станцыі — ячэістая, аздобленая залацістым алюмініем.
Вестэркапельн
Вестэркапельн (Westerkappeln) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 85,78 км². Афіцыйны код — 05 5 66 092.
Кунцаўшчына (станцыя метро, Мінск)
Выхады
«Кунцаўшчына» размешчаная пад перасячэннем вул. Прытыцкага і Ляшчынскага, на мяжы мікрараёнаў Захад і Кунцаўшчына.
Эшвайлер
Эшвайлер (Eschweiler, Aischwiele) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ахен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 76,559 км². Афіцыйны код — 05 3 54 012. Горад падзяляецца на 22 гарадскія раёны.
Хмяльніцкая епархія ПЦУ
Хмяльніцкая епархія — епархія Праваслаўнай царквы Украіны ў адміністрацыйных межах Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Гісторыя
Епархія была ўтворана ў 1992 годзе. Станам на 2013 год епархія налічвала 234 прыходы, аб’яднаных у 21 благачынне.
NGC 7344
NGC 7344 (іншыя абазначэнні — PGC 69433, MCG -1-57-20) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Agromyza albipennis
Agromyza albipennis — від двухкрылых сямейства. Сустракаецца ў Палеарктыцы. Крылы малочныя. Лічынкі мініруюць метлюжковыя.
Спартыўная (станцыя метро, Мінск)
Спартыўная  — станцыя Аўтазаводскай лініі Мінскага метрапалітэна паміж станцыямі Пушкінская і Кунцаўшчына. Адкрыта 7 лістапада 2005.
Таварыства мёртвых паэтаў
«Таварыства мёртвых паэтаў» (Dead Poets Society) — амерыканскі камедыйна-драматычны фільм 1989 года рэжысёра Пітэра Уіра па сцэнарыі. Галоўныя ролі выканалі Робін Уільямс, Роберт Шон Леанард,, , , , ,.
У прэстыжную школу для юнакоў прыходзіць новы выкладчык літаратуры Джон Кітынг. Будучыя бізнесмены, палітыкі і юрысты на першым жа ўроку разумеюць, што ў іх ніколі не было такога настаўніка. Кітынг не зважае на вучэбны план ці традыцыі школы, але вучыць хлопцаў самастойнаму мысленню і зачароўвае іх сваёй любоўю да паэзіі. І вось ужо ў пячоры недалёка ад школы збіраецца Таварыства мёртвых паэтаў — група старшакласнікаў, якія з захапленнем чытаюць адзін аднаму вершы і шукаюць свой шлях у жыцці.
Сюжэт
Вермонт, 1959 год. Тод Эндэрсан распачынае навучанне ў прэстыжнай школе для юнакоў Акадэмія Уэлтан, у аснове якой ляжаць чатыры прынцыпы: «Традыцыя», «Гонар», «Дысцыпліна», «Дасканаласць» («Tradition», «Honour», «Discipline», «Excellence»). Суседам Тода па пакоі апынаецца Ніл Пэры, адзін з самых шматабяцальных вучняў Уэлтана. Пасля цырымоніі ў гонар пачатку вучэбнага года ў пакой Ніла заходзяць яго сябры Чарлі Далтан, Нокс Оверстрыт і Стывен Мікс. Яны высмейваюць школу, абвяшчаючы яе прынцыпамі «Пародыю», «Жах», «Упадніцтва», «Спражненне» («Travesty», «Horror», «Decadence», «Excrement»), а саму яе імянуючы «Hellton» (hell — «пекла»).
Юнакі знаёмяцца з новым настаўнікам літаратуры Джонам Кітынгам, які просіць клікаць яго цытатай з Уітмена «». Сам у мінулым выпускнік Уэлтана, Кітынг заклікае сваіх вучняў зрабіць сваё жыццё незвычайным, узяўшы за дэвіз словы «» — «Лаві імгненне». На наступным занятку Кітынг высмейвае прадмову да хрэстаматыі, дзе прапануецца метад ацэнкі вершаў. Ён патрабуе, каб вучні вырвалі прадмову і вучыліся думаць самастойна. Юнакі здзіўляюцца нестандартным метадам выкладання новага настаўніка. Яны знаходзяць альбом яго выпуску і даведваюцца, што ў свой час ён быў сябрам Таварыства мёртвых паэтаў. Яшчэ больш заінтрыгаваныя, хлапчукі звяртаюцца да самаго Кітынга, і той апавядае, што Таварыства яднала юнакоў-рамантыкаў. Яны збіраліся ў пячоры непадалёк ад школы, чыталі вершы, Уітмена, Шэлі, а таксама і свае творы — яны цалкам аддаваліся любові да паэзіі.
Натхнёны аповедам «капітана», Ніл прапануе сябрам аднавіць Таварыства. Да яго далучаюцца Чарлі Далтан, Нокс Оверстрыт, Стывен Мікс, Джэрард Пітс і Рычард Кэмеран. Тод таксама згаджаецца, але пры ўмове, што ён не будзе чытаць. Ніл знаходзіць на сваім стале кнігу паэзіі, пакінутую Кітынгам, дзе адзначаны вершы вартыя прачытання. Ноччу сябры ўцякаюць з кампуса ў пячору, дзе праводзяць першую сустрэчу Таварыства.
З урока ва ўрок Кітынг вучыць юнакоў жыць на сваіх уласных умовах, на ўсё глядзець з нечаканага пункту гледжання. Для ілюстрацыі гэтай ідэі ён прапануе вучням узлезці на настаўніцкі стол і паглядзець на клас — з такога ракурсу ён выглядае зусім іначай. Працягваючы заахвочваць юнакоў да свабоднага мыслення, Кітынг задае напісаць верш. Гэта вельмі пужае Тода, і ён не выконвае заданне. Тады Кітынг вымушае хлопца выйсці да дошкі і перад класам скласці верш экспромтам. І Тод спраўляецца.
Распаленыя Кітынгам, хлопцы пачынаюць глядзець на жыццё па-новаму. Ніл, якога бацькі рыхтавалі да медыцынскай кар’еры, выяўляе ў сабе прагу да акцёрства. Насуперак волі бацькоў ён тайна праходзіць пробы і атрымлівае ролю ў мясцовай пастаноўцы п’есы «Сон у летнюю ноч». Нокс, безнадзейна закаханы ў чырлідарку Крыс, рашае любой цаной дабіцца яе ўзаемнасці. Пасля чарговага збору Таварыства ён асмельваецца патэлефанаваць дзяўчыне, і яна запрашае Нокса на вечарыну ў яе доме. Падчас вечарыны Нокс цалуе спячую Крыс. Гэта заўважае яе хлопец Чэд, у шаленстве ён збівае Нокса, але той не здаецца. Неўзабаве ён прыходзіць у яе школу і прылюдна чытае верш, прысвечаны ёй.
Чарлі публікуе артыкул у школьнай газеце ад імя Таварыства з патрабаваннем прымаць дзяўчат у Уэлтан. Усчынаецца скандал, і дырэктар Нолан спрабуе прымусіць Чарлі раскрыць, хто яшчэ належыць да Таварыства мёртвых паэтаў, але той не выдае таварышаў. Нолан падазрае, што гэта ўплыў неардынарных метадаў Кітынга. Ён звяртаецца да настаўніка з патрабаваннем выхоўваць юнакоў у павазе да аўтарытэтаў і традыцый. Кітынг папярэджвае хлопцаў, каб яны паводзілі сябе больш абачліва.
Бацька Ніла даведваецца, што яго сын у тайне ад яго бярэ ўдзел у п’есе. Ён забараняе Нілу гэтым займацца і прымушае яго кінуць тэатр напярэдадні прэм’еры. Ніл просіць парады ў Кітынга, і той раіць стаяць на сваім і даказаць свайму бацьку, што яго любоў да акцёрскага майстэрства — гэта ўсур’ёз. Аднак Нілу не стае адвагі пагаварыць з бацькам, ён рашае аслухацца і тайна іграць.
У дзень прэм’еры ў школу юнакоў прыходзіць Крыс. Яна абвінавачвае Нокса, што ён выставіў яе на пасмешышча. Аднак Нокс бачыць яе нераўнадушша і стаіць на сваім: ён запрашае дзяўчыну ў тэатр, нягледзячы на небяспеку зноў быць пабітым. Падчас спектаклю ён бярэ Крыс за руку, і яна не працівіцца. П’еса ідзе пры поўным зале, і гледачы застаюцца ўражаныя пастаноўкай і асабліва натхнёнай ігрой Ніла. Аднак у нейкі момант у зал уваходзіць яго бацька, і ён няўмольны. Адразу пасля спектакля ён у гневе вязе Ніла дадому і абвяшчае, што забярэ яго з Уэлтана і адправіць у ваенную акадэмію, а потым у Гарвард. Не маючы ніякай падтрымкі з боку занепакоенай маці і не маючы адвагі патлумачыць бацьку свае пачуцці, Ніл ноччу здзяйсняе самагубства.
Па просьбе сям’і Ніла, дырэктар Нолан усчынае расследаванне. Ён праводзіць допыт сяброў Ніла, і Кэмеран, каб пазбегнуць пакарання, здае сваіх сяброў: ён падрабязна апісвае сустрэчы Таварыста мёртвых паэтаў, пералічвае ўсіх удзельнікаў і вінаваціць ва ўсім уплыў Кітынга. Пасля допыту Кэмеран заклікае і астатніх узяць з яго прыклад і скінуць усю адказнасць на Кітынга. Чарлі ўдарае Кэмерана па твары, і яго выключаюць са школы. Хлопцаў па адным выклікаюць у кабінет Нолана і прымушаюць падпісаць ліст, які пацвярджае віну Кітынга. Калі надыходзіць чарга Тода, ён не хоча падпісваць, але бачачы, што ўсе гэта зрабілі, і пад ціскам бацькоў — падпісвае.
Кітынга звальняюць, і містэр Нолан, які выкладаў англійскую мову ў Уэлтане да таго, як стаць дырэктарам, бярэ на сябе выкладанне ў класе, пакуль не будзе знойдзены новы пастаянны выкладчык. Падчас урока ў клас прыходзіць містэр Кітынг, каб забраць асабістыя рэчы. Калі ён ужо збіраецца сысці, Тод выкрыквае, што іх яны не хацелі сведчыць супраць Кітынга і што іх прымусілі падпісаць паперы. Нолан пагражае Тоду выключэннем са школы, калі той не змоўкне. Тады Тод падымаецца на парту і звяртае да Кітынга словамі «''О, капітан! Мой капітан!''». Нолан прыходзіць у шаленства, аднак Тод не слухае пагроз. Следам за Тодам на парты падымаюцца іншыя сябры Таварыства мёртвых паэтаў (за выключэннем Кэмерана), а таксама і некаторыя іншыя вучні Кітынга. Крануты іх падтрымкай і адвагай, Кітынг глядзіць на іх з гонарам і дзякуе.
Вытворчасць
Арыгінальны сцэнарый быў напісаны на аснове яго досведу вучобы ў  ў Нашвіле, штат Тэнесі. У прыватнасці, вобраз Кітынга быў натхнёны настаўнікам Шульмана.
Першапачаткова ў крэсла рэжысёра быў запрошаны, які бачыў у галоўнай ролі Ліяма Нісана. Іншымі акцёрамі, якія разглядаліся на ролю Кітынга, былі Дасцін Хофман, Мэл Гібсан, Том Хэнкс і Мікі Рурк. У выніку роля дасталася Робіну Уільямсу, якому аддавалі перавагу прадстаўнікі. Тым не менш, у першы дзень здымак за межамі Атланты Уільямс не з’явіўся на пляцоўцы, бо не хацеў працаваць з Кэнью. Тады студыя спаліла ўжо пабудаваныя дэкарацыі і замяніла Кэнью іншым рэжысёрам.
У канцы 1988 года Пітэр Уір сустрэўся з з. Катцэнберг, які кіраваў, прапанаваў Уіру азнаёміцца са сцэнарыем Шульмана. Вяртаючыся на самалёце ў Сідней, Уір прачытаў сцэнарый і застаўся ў захапленні. Праз шэсць тыдняў ён вярнуўся ў Лос-Анджэлес, каб правесці кастынг галоўных герояў фільма. Па-сапраўднаму здымкі фільма стартавалі толькі тады, калі Уір атрымаў пасаду рэжысёра.
На раннім этапе вытворчасці Дысней прапаноўваў змяніць сцэнарый такім чынам, каб юнакі знайшлі захапленне не ў паэзіі, а ў танцах. Таксама прапаноўвалася змяніць назву на «Султаны свінга» (Sultans of Swing), а асноўную ўвагу засяродзіць на характары містэра Кітынга, а не на саміх юнаках. Гэтыя прапановы былі наадрэз адхілены.
Здымкі
Здымкі фільма пачаліся ў лістападзе 1988 года і завяршыліся ў студзені 1989 года. Здымкі адбываліся ў штаце Дэлавэр: у, Тэатры Эверэт у , у і ў суседнім Уілмінгтане. Сцэны ўрокаў Кітынга ў класным пакоі былі зняты ў ў Уілмінгтане. У перыяд здымкаў Уір прасіў маладых акцёраў не выкарыстоўваць сучасны слэнг, у тым ліку і не падчас здымкаў.
Пракат і зборы
Прэм’ера фільма адбылася 2 чэрвеня 1989 года ў Злучаных Штатах Амерыкі. Пракат у ЗША прынёс карціне 95.9 мільёнаў долараў. Агулам зборы карціны склалі 235.9 мільёнаў долараў.
Рэйтынгі
Агрэгатар крытычных аглядаў «Metacritic» дае фільму ўсярэдненую ацэнку ў 79 балаў са 100 на аснове 14 рэцэнзій прафесійных крытыкаў. Карыстальніцкі рэйтынг на гэтым рэсурсе складае 8.3/10. Паводле дадзеных іншага папулярнага агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» сярод 63 рэцэнзентаў 53 далі станоўчую ацэнку фільму, што складае 84 %. Глядацкі рэйтынг кінастужкі склаў 92 % на аснове больш чым 250 тысяч галасоў. Абагуленае меркаванне крытыкаў сфармулявана наступным чынам: Глядацкія ацэнкі на іншых папулярных рэсурсах, прысвечаных кіно: 4/5 на сайце «AllMovie», 4.3/5 на сайце «AlloCiné» , 7.6/10 на сайце «FilmAffinity» , 8.1/10 на сайце «IMDb» , 8.2/10 на сайце «КиноПоиск».
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 20 кінаўзнагародамі і яшчэ 19 намінацыямі. Сярод найбольш значных узнагарод прэмія «Оскар» за Найлепшы арыгінальны сцэнарый, прэмія «BAFTA» за Найлепшы фільм і Найлепшую арыгінальную музыку , прэмія «Сезар» за Найлепшы замежны фільм , 4 намінацыі на «Залаты глобус».
Яўхім Мікалаевіч Прахарэнка
Яўхім Мікалаевіч Прахарэнка (27 снежня 1902, Несцерава, Мсціслаўскі раён — 12 мая 1964) — адзін з кіраўнікоў партыйнага падполля і партызанскага руху ў Віцебскай вобласці.
Біяграфія
З 1925 года на культурна-асветніцкай і журналісцкай рабоце. Член КПСС з 1926 года. Удзельнік савецка-фінскай вайны. З 1941 года сакратар Багушэўскага РК КП(б)Б. У партызанах з ліпеня 1941: з ліпеня 1942 года камісар атрада, у верасні 1943 — чэрвені 1944 гадоў камандзір Багушэўскай партызанскай брыгады (2-га складу), адначасова ў ліпені — кастрычніку 1941 і ў студзені 1943 — чэрвені 1944 гадоў сакратар Багушэўскага падпольнага РК КП(б)Б. З 1944 года 1-ы сакратар Багушэўскага, у 1950—1956 гадах Чашніцкага РК КПБ. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—1955 гадах.
Марыя Янаўна Кіўляк
Марыя Янаўна Кіўляк (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыях 50 м, 100 м і 200 м на спіне.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2013 года на дыстанцыі 100 м на спіне.
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 100 м на спіне.
Старая пратэстанцкая кафедральная царква (Быдгашч)
Старая пратэстанцкая кафедральная царква — былая мураваная пратэстанская царква, якая знаходзілася ў старым горадзе Быдгашча. Храм знаходзіўся на месцы сённяшняга рынку.
Гісторыя
Існаваў у 1787—1903 гадах. Будынак храма пабудаваны ў стылі класіцызму. З-за кепскага тэхнічнага стану ён быў знесены, а яго функцыі пераняў новы парафіяльны храм, які знаходзіўся побач на пл. Касцялецкіх.
Завідчыцы
Заві́дчыцы (, Завидчицы) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
У 1924—1954 і 1959—1960 гадах цэнтр Завідчыцкага сельсавета.
Сырэц
Сырэц — не да канца зроблены выраб, паўфабрыкат, напрыклад:
Republika
Republika (Рэспубліка) — польскі музычны рок-гурт, створаны ў 1981 годзе ў Торуні.
Нордвальдэ
Нордвальдэ (Nordwalde) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — 9373 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 51 км². Афіцыйны код — 05 5 66 064.
Камуна падзяляецца на 6 сельскіх акруг.
Украінская музыка
Украінская музыка ахоплівае разнастайныя шматлікія складнікі і элементы музыкі заходняй і ўсходняй музычных цывілізацый. Апроч таго, яна мае вельмі моцную славянскую і хрысціянскую ўнікальнасць, элементы якой выкарыстоўваюцца сярод многіх суседніх народаў.
Часам Украіна прызнаецца музычнай глубінкай былой Расійскай імперыі, дзякуючы сваёй першай прафесійнай музычнай акадэміі, якая адкрылася ў сярэдзіне 18 стагоддзя і выхавала шмат ранніх музыкаў і кампазітараў.
Сучасная Украіна знаходзіцца на поўначы ад Чорнага мора і з’яўляецца былой часткай СССР. Некаторыя этнічныя групы, якія пражываюць на тэрыторыі Украіны, маюць свае ўласныя ўнікальныя музычныя традыцыі, а некаторыя распрацавалі канкрэтныя музычныя традыцыі ў спалучэнні з зямлёй, на якой яны жывуць.
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Паланка)
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы (Biserica de lemn „Acoperemântul Maicii Domnului”) — праваслаўны храм у с. Кэлэрашскага раёна Малдовы. Размешчана на могілках. Помнік архітэктуры, рэгістрацыйны нумар 197.
Гісторыя
Царква Покрывы Багародзіцы была пабудавана з ўкраінскай лістоўніцы ў канцы XVIII стагоддзя. У 1825 годзе яна была перанесена на могілкі сяла Паланка на мураваны падмурак. Паводле іншых звестак, Свята-Пакроўская царква пабудавана ў 1847 годзе.
Царква Пакрова Прасвятой Багародзіцы паклала пачатак купальным драўляным храмам у Малдове. У яе абліччы прыкметны рысы барока.
Царква функцыянавала да 1944 года, пакуль не была зачынена. Занядбаны храм разбураўся, пакуль не быў адноўлены ў 2007 годзе і перанесены ў непасрэдную блізкасць да могілак, побач з вясковым пансіёнам і музеем рамёстваў «Каса Пэрынцяскэ» (Бацькоўскі дом).
NGC 7345
NGC 7345 (іншыя абазначэнні — PGC 69401, UGC 12130, MCG 6-49-64, ZWG 514.83, IRAS22364+3514) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікіта Андрэевіч Лекараў
Мікіта Андрэевіч Лекараў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2013 года на дыстанцыі 50 м вольным стылем.
Біручына
Біручы́на (Ligustrum) — род кустоў, радзей невялікіх дрэў сямейства маслінавых.
Пашырэнне
Вядома больш за 30 відаў, пашыраных ва Усходняй Азіі. На Беларусі для азелянення выкарыстоўваецца.
Іванікі (Пінскі раён)
Іва́нікі (, Иваники) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
Каменная Горка (станцыя метро)
Каменная Горка  — канцавая станцыя Аўтазаводскай лініі Мінскага метрапалітэна ў заходнім напрамку. Была адкрыта 7 лістапада 2005 года разам са станцыямі Спартыўная і Кунцаўшчына.
Агляд
Платформа станцыі астраўная, разлічана на пяцівагонныя саставы. Як і ўсе станцыі мінскага метро, станцыя Каменная Горка мелкага залягання, таму замест эскалатараў выкарыстоўваюцца лесвіцы. На станцыі маецца ліфт для людзей з абмежаванымі магчымасцямі, але на сёняшні дзень ён спынены. На станцыі ўсталяваны тэрмінал Сбер Банка і 2 банкаматы, адзін з якіх не працуе.
Выхады
Адзін з уваходаў на станцыю размешчаны ў падземным пераходзе пад скрыжаваннем вуліц Прытыцкага, Кунцаўшчына і Лабанка. Канцавая другой лініі забяспечвае доступ да метро жыхарам микрараёнаў Захад, Каменная Горка, Красны Бор, Кунцаўшчына і Сухарава.
Цікавыя факты
Каменная горка — самая заходняя станцыя метро ў СНД.
Абаротнае водазабеспячэнне
Абаро́тнае водазабеспячэ́нне — сістэма водазабеспячэння на прадпрыемствах, пры якой адбываецца шматразовы абарот вады ў тэхналагічным працэсе пры абмежаваным яе скідванні ў вадаёмы (да 3 %) ці інш. водапрыёмнікі. Перад паўторным выкарыстаннем адпрацаваную ваду ачышчаюць, ахалоджваюць і апрацоўваюць залежна ад мэтаў вытворчасці ў адкрытых вадаёмах, градзірнях, пырскальных басейнах, ачышчальных устаноўках. Выкарыстанне абаротнага водазабеспячэння замест праматочнага змяншае расход вады, эксплуатацыйныя выдаткі, забруджванне навакольнага асяроддзя.
Кацярына Пятроўна Кармызава
Кацярына Пятроўна Кармызава (нар., в. Прылёпаўка, Чавускі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
3 1945 года працавала ў калгасе імя Леніна Ліпскага раёна, у 1953—1976 гадах — птушніца Мінскай птушкафабрыкі імя Крупскай.
Званне Героя Сацыялістычнай Працы было прысвоена у 1966 годзе за поспехі і павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак прадуктаў птушкагадоўлі.
У 1967 — 1971 гадах была дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР. Прымала актыўны ўдзел у грамадскім жыцці гаспадаркі, раёна.
Андрэй Германавіч Волас
Андрэй Германавіч Волас (Андре́й Ге́рманович Во́лос; нар., Сталінабад) — рускі пісьменнік, перакладчык і паэт, геафізік.
Уільямс (каманда Формулы-1)
«Уільямс» (Williams, поўная назва Williams Martini Racing )(fwb: WGF1) — брытанская каманда «Формулы-1». Дзевяціразовы ўладальнік Кубка канструктараў «Формулы-1». Каманда была заснавана Фрэнкам Уільямсам і Патрыкам Хэдам у 1977 годзе, пасля двух папярэдніх праектаў Уільямса — Frank Williams Racing Cars і Walter Wolf Racing, якія скончыліся няўдала.
На Гран-пры Вялікабрытаніі 1997 года Жак Вільнёў здабыў сотую перамогу ў складзе каманды Williams. Тым самым каманда стала трэцяй камандай у гісторыі (пасля італьянскай Ferrari і англійскай McLaren), якая атрымала сто перамог у Гран-пры.
Андрэй Германавіч Волас
Біяграфія
Яго першы раман «Хурамабад» у 2000 годзе атрымаў Дзяржаўную прэмію Расіі, Антыбукер, расійска-італьянскую ўзнагароду «Масква — Пенэ», а таксама прэміі часопісаў «Знамя» і «Новый мир».
Пауль Маас
Пауль Маас (1880, Франкфурт-на-Майне–1964, Оксфард) — буйны класічны філолаг і візантыст, аўтар значных прац па антычнай метрыцы і крытыцы тэксту. Вучыўся ў Берліне і Мюнхене, пасля быў прафесарам у Кёнігсбергу. У 1934 быў вымушаны пакінуць пасаду праз сваё яўрэйскае паходжанне і пераехаў у Оксфард, дзе жыў і працаваў да канца жыцця.
Клінтан Ромешэй
Клінтан Ловар «Клінт» Ро́мешэй (Clinton LaVor "Clint" Romesha; 17 жніўня 1981) — сяржант арміі ЗША ў адстаўцы. За подзвіг падчас бою за Камдэш у Афганістане (2009) атрымаў вышэйшую ваенную ўзнагароду ЗША — Медаль Пашаны.
Дэмабілізаваўся ў 2011 годзе. Жыве і працуе ў штаце Паўночная Дакота.
Раннія гады
Ромешэй нарадзіўся ў жніўні 1981 года ў Лэйк-Сіці, штат Каліфорнія. Яго дзед — ветэран Другой сусветнай вайны, які ўдзельнічаў у бітве за Нармандыю, а бацька ветэран В’етнамскай вайны, які пасля стаў лідарам царквы Ісуса Хрыста Святых апошніх дзён (мармоны). У дзяцінстве Ромешэй захапляўся хакеем. У сваёй сям’і з’яўляецца чацвёртым з пяці дзяцей. Ромешэй наведваў семінарыю на працягу чатырох гадоў у сярэдняй школе, але ў рэшце рэшт вырашыў адмовіцца ад ідэі стаць місіянерам царквы мармонаў. У 1999 годзе Ромешэй скончыў Surprise Valley High School.
У верасні 1999 года залічаны ў армію, прайшоўшы асноўную баявую падрыхтоўку і пазней пашыранае індывідуальнае навучанне ў Форт-Нокс, штат Кентукі. Ромешэй быў прызначаны ў якасці наводчыка танка M1 Abrams 1-га батальёна 63-й бранятанкавага палка. Спачатку служыў у Германіі і Косаве, а пазней у Паўднёвай Карэі. Пасля таго, як адзін з яго знаёмых быў забіты ў Іраку, ён добраахвотна адправіўся на Іракскую вайну, дзе ён служыў ужо ў пяхоце. У маі 2009 года яго падраздзяленне перадыслакавалі ў Афганістан.
Бой за Камдэш
Падраздзяленне, у якім служыў Ромешэй, абараняла аванпасты ў раёне н. п. Камдэш, правінцыі Нурыстан. Аванпост размяшчаўся ў акружанай гарамі даліне і пастаянна падвяргаўся нападам. Мяркуючы, што мясцовая пазіцыя непрыдатна для абароны, камандаванне арміі ЗША прыняло рашэнне аб закрыцці аб’екта да кастрычніку 2009.
Раннім раніцай 3 кастрычніка 2009 атрады Талібану напалі на пост з трох бакоў. Сілы нападнікаў складалі прыкладна 300 чалавек, узброеных, акрамя лёгкай стралковай зброі, мінамётамі, ручнымі гранатамётамі і кулямётамі. Сілы кааліцыі налічвалі прыкладна 85 чалавек, у тым ліку ваеннаслужачых арміі ЗША, інструктараў з Латвіі і 35 салдат салдат-афганцаў, якія пры першых гуках бою пакінулі свае пазіцыі. Нападалі удалося захапіць склад баепрыпасаў паста.
На працягу першых трох гадзін бою абаронцы паста знаходзіліся пад моцным мінамётным і ружэйным агнём. Талібам удалося ўварвацца на ахоўную тэрыторыю. Нягледзячы на ​​моцны агонь, сяржант Ромешэй пакінуў сховішча і перамясціўся ў суседнюю казарму, аказаўшы тым самым падтрымку яе абаронцам, якія знаходзіліся пад агнём снайпера Талібану. Затым Ромешэй сабраў групу з пяці чалавек і, нягледзячы на ​​моцны агонь, павёў яе ў атаку на склад баепрыпасаў. Пры гэтым ён здушыў кулямётную пазіцыю баевікоў.
Атакуючы другую кулямётную кропку, Ромешэй быў паранены асколкамі гранаты ў шыю, плячо і рукі. Нягледзячы на ​​раненне, сяржант даў цэлеўказанне сілам паветранай падтрымкі, што дазволіла знішчыць да 30 талібаў. Пры гэтым некалькіх з іх Ромешэй знішчыў асабіста. Нягледзячы на ​​тое, што ён сам знаходзіўся пад агнём, сяржант прыкрываў агнём параненых таварышаў; некалькіх параненых ён асабіста вынес з-пад агню. Дзеянні Ромешэя далі магчымасць іншым абаронцам паста перагрупавацца і ў выніку адбіць напад праўзыходных сіл праціўніка.
Далейшае жыццё
4 красавіка 2011 года Ромешэй пакінуў армію. Пасля ваеннай службы пераехаў у Паўночную Дакоту, дзе жыла яго сястра. Зараз працуе ў нафтавай прамысловасці ў якасці спецыяліста па бяспецы. У 2016 годзе была апублікавана яго кніга «Чырвоны звод», прысвечаная бою за Камдэш.
Узнагароджанне
Сяржант Ромешэй атрымаў Медаль Пашаны з рук прэзідэнта ЗША Барака Абамы на цырымоніі ўзнагароджання, якая адбылася ў Белым Доме 11 лютага 2013. Ён стаў чацвёртым у шэрагу жывых, узнагароджаных гэтай наградай за вайну ў Афганістане, і адзінаццатым па агульным спісе узнагароджаных.
Acta diurna
Acta diurna (літаральны пераклад з лац. «Штодзённыя падзеі», таксама «Штодзённыя падзеі рымскага народа» Acta diurna populi Romani; таксама Acta publica — публічныя акты, дакументы) — афіцыйна зацверджаная публікацыя паведамленняў, якая практыкавалася ў Старажытным Рыме з часоў Цэзара і стала прататыпам сучасных перыядычных выданняў. Пліты з напісанымі на іх паведамленнямі штодзённа выстаўляліся ў людных месцах — такіх, як Рымскі форум.
Гісторыя
Закладанне такога штодзённага выдання, паводле Светонія, належыць Гаю Юлію Цэзару, у год яго першага консульства, гэта значыць 59 да н. э. Выдаванне для публікі сенацкіх актаў, ці ведамасцей, куды ўваходзілі зробленыя сенату прапановы, спрэчкі па іх, данясенні палкаводцаў і намеснікаў, пасланні кіраўнікоў замежных дзяржаў, рашэнні і адказы сената, было спынена яшчэ пры Аўгусце, але абнародаванне хронікі штодзённага рымскага жыцця працягвалася надалей і спынілася, верагодна, толькі з перанясеннем сталіцы ў Канстанцінопаль у 330 годзе. Апошняе ўпамінанне выдання, якое дайшло да нас, датуецца часам кіравання імператара Проба ў апошняй чвэрці III стагоддзя.
Acta diurna адрозніваліся ад Аналаў (якія былі спынены ў 133 г. да н. э.) тым, што ў апошніх фіксаваліся толькі значныя і найбольш важныя падзеі, тады як у першых былі запісаныя падзеі з меншай значнасцю.
Сапраўдных фрагментаў не захавалася, але з існуючых даволі шматлікіх адсылак да Acta diurna рымскага народа вынікае, што ў іх змяшчаліся: падзеі ў жыцці вядомых у дзяржаве асоб, а у час імперыі — і ўсіх асоб, якія належалі да імператарскага сямейства (іх нараджэнне, грамадскія і дзяржаўныя дзеянни, смерць, пахаванне і дата т. п.). Таксама тут публікаваліся дзяржаўныя справы: імператарскія загады, сенацкія пастановы і спрэчкі (калі абнародаванне іх было дапушчальнае), распараджэнні органаў улады. Змяшчаліся судовыя працэсы і ўвогуле хроніка гарадскога рымскага жыцця, а таксама цікавыя выпадкі рознага кшталту: пабудова, пераробка ці разбурэнне публічных будынкаў, падзеі ў жыцці знатных фамілій, пажары, незвычайныя з’явы прыроды і гарадскія плёткі.
Гэты орган старажытнарымскага жыцця не мог карыстацца поўнай свабодай у перыяд імперыі. Ён быў пад непасрэдным уплывам урада, таму нярэдка служыў яго палітычным мэтам, але разам з тым змяшчаў багата вестак, таму меў папулярнасць не толькі ў Рыме, але і ў правінцыях. З Тацыта вядома, што абвінаваўца знакамітага сваёй апазіцыяй Нерону сенатара і філосафа Тразеі Пэта, між іншым, казаў: «Штодзённая рымская газета чытаецца ў правінцыях і ў войсках з вялікім запалам, каб ведаць, чаго Тразея не зрабіў».
Уільям Тафт
Уільям Говард Тафт (William Howard Taft;, г. Цынцынаці, ЗША — ) — дзяржаўны дзеяч, 27-ы Прэзідэнт ЗША.
Вучыўся ў Іельскім каледжы (1874—1878) і юрыдычнай школе ў Цынцынаці (1878—1880). Быў адвакатам, суддзёй, з 1901 года губернатар Філіпінаў, з 1904 года ваенны міністр ва ўрадзе Т. Рузвельта. У 1909—1913 гадах Прэзідэнт ЗША ад Рэспубліканскай партыі. Выступаў за абмежаванне эканамічнага дыктату вялікіх трэстаў, за пашырэнне амерыканскага ўплыву ў Кітаі і Цэнтральнай Амерыцы («Дыпламатыя долара»). З 1913 года прафесар права ў Ельскім універсітэце, з кастрычніка 1921 года старшыня Вярхоўнага Суда ЗША (адзіны чалавек, які падчас сваёй кар’еры займаў пасады кіраўнікоў выканаўчай і судовай улады ЗША).
Бацька сенатара Р. А. Тафта.
Другая бітва за Бін-Джавад
Другая бітва за Бін-Джавад — адна з бітваў грамадзянскай вайны ў Лівіі 2011 года.
Кнубава
Кну́бава (, Кнубово) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
NGC 7346
NGC 7346 (іншыя абазначэнні — PGC 69430, ZWG 429.17, NPM1G +10.0556) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 7347
NGC 7347 (іншыя абазначэнні — PGC 69443, UGC 12136, MCG 2-57-9, ZWG 429.19, KUG 2237+107, IRAS22374+1045) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэкленбург
Тэкленбург (Tecklenburg) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — 9159 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 70,37 км². Афіцыйны код — 05 5 66 088.
Горад падзяляецца на 17 гарадскіх раёнаў. З 1263 па 1806 год належаў графам Бентгайм.
Галіна Фёдараўна Скакун
Галіна Фёдараўна Скакун (, в. Барысы, Дамачаўскі раён, Брэсцкая вобласць —, в. Барысы, Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць) — даярка, Герой Сацыялістычнай Працы (1988).
Пінскі мясакамбінат
ААТ «Пінскі мясакамбінат» — дзяржаўнае мясаперапрацоўчае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў верасні 1939 года ў Пінску (Брэсцкая вобласць).
Галіна Фёдараўна Скакун
Біяграфія
Нарадзілася 10 кастрычніка 1943 года ў в. Барысы Падлужскага сельсавета Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Дачка Героя Сацыялістычнай Працы Лідзіі Іванаўны Асіюк (1920—1984).
Пінскі мясакамбінат
На 2019 год ААТ «Пінскі мясакамбінат» мела 8 фірмавых крамаў «Пікант» у 4 гарадах Брэсцкай вобласці: 5 у Пінску і па адной у Брэсце, Століне і Іванаве. Замежныя прадстаўніцтвы мясакамбінату працавалі ў 4 гарадах Расіі: Краснадары, Маскве, Сочы (Краснадарскі край) і Туле. «Пінскі мясакамбінат» выпускаў вырабы пад таварным знакам «Пікант»:
Галіна Фёдараўна Скакун
Біяграфія
У 1944 годзе страціла бацьку, які адмовіўся ісці на службу ў нямецкую дапаможную паліцыю, за што быў пасаджаны ў турму, захварэў на сухоты і неўзабаве памёр. З ранняга дзяцінства Галіна пачала далучацца да цяжкай сялянскай працы. Падчас вучобы ў мясцовай школе, яна пачала працоўную дзейнасць, дапамагала маці весці ўласную гаспадарку і працаваць у мясцовым калгасе імя Жданава (з 1989 года калгас «Беларусь»), ахвотна асвойвала нялёгкую прафесію даяркі. Нароўні з дарослымі працавала не толькі на малочнатаварнай ферме, але і на прыфермскім участку, дзе вырошчваліся кармавыя культуры.
Пінскі мясакамбінат
Гісторыя
У верасні 1939 года стварылі Пінскі мясакамбінат. У 1995 годзе пабудавалі новы мясатлушчавы корпус, што павялічыла магутнасць з 15 да 60 тонаў. У 1999 годзе перабудавалі аміячную кампрэсарную і станцыю адваротнага водазабеспячэння, што палепшыла захоўванне мяса і вырабаў.
Галіна Фёдараўна Скакун
Біяграфія
Пасля заканчэння сярэдняй школы Галіна працягнула працаваць на ферме ў роднай вёсцы, а ў 1965 годзе пачала самастойна працаваць даяркай, пазней — аператарам машыннага даення. Ёй была даверана група з 16 першацёлак, адабраных з групы яе маці Л. І. Асіюк. Маладая даярка ўзяла абавязацельства надаіць ад кожнай з кароў па 4500 літраў малака. Гэтае абавязацельства было не толькі выканана, але і перавыканана. Першай узнагародай даяркі стаў медаль «За працоўную доблесць». Актыўна займаючыся самаадукацыяй і пастаянна працуючы над павышэннем прадуктыўнасці замацаванай за ёй групы кароў, да 1970-х гадоў яна паспяхова пераадолела пяцітысячную мяжу.
Пінскі мясакамбінат
Гісторыя
У 2005 годзе да Пінскага мясакамбіната далучылі саўгас «XXІV партз’езд» у вёсцы Жыдча (Пінскі раён), які стаў філіяй «Невель». Плошча ўгоддзяў сельскай гаспадаркі складала 4089 гектараў. Да 2013 года для філіяла «Невель» набылі каля 140 прычэпаў і адзінак тэхнікі, у тым ліку трактары «Беларус» і камбайны. Статак вырас амаль утрая да больш як 3500 галоваў буйнога рагатага быдла. Таксама налічвалася 140 коней палескай пароды. У 2012 годзе філіял «Невель» выпусціла звыш 700 тонаў мяса. У 2013 годзе ў Жыдчы адчынілі жывёлагадоўчую ферму на 720 кароў з цялятнікам на 400 галоваў і санпрапускніком. На верасень 2013 года ААТ «Пінскі мясакамбінат» мела 8 уласных крамаў «Пікант» у Пінску, Століне і Іванаве. Сярэдні ўзрост 1000 супрацоўнікаў складаў каля 40 гадоў. Звыш паловы супрацоўнікаў мелі вышэйшую і сярэднюю спецыяльную адукацыю. Пагатоў звыш 30 % супрацоўнікаў камбіната былі выпускнікамі Пінскага аграрнага тэхналагічнага каледжа.
Міхаіл Дзмітрыевіч Дзеруноў
Міхаіл Дзмітрыевіч Дзеруноў (нар., в. Пароеўка , Чавускі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і селяніна. У калгасе «Перамога» працуе з 1946 года, спачатку калгаснікам, а затым з 1949 года — трактарыстам. Працаваў на трактары ДТ-54, МТЗ, быў звеннявым па вырошчванню льну, бульбы. У 1978 годзе ураджайнасць бульбы ў яго звяне склала 380 ц з гектара.
12 красавіка 1979 года за выдатныя поспехі, дасягнутыя ў вытворчасці і продажу дзяржаве прадуктаў земляробства і высокі ўзор працоўнага гераізму, Указам Прэзідыўма Вярхоўнага Савета СССР яму было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і молат».
Галіна Фёдараўна Скакун
Біяграфія
Г. Ф. Скакун паспяхова ўкараняла ў вытворчасць інтэнсіўныя тэхналогіі і перадавыя метады арганізацыі працы, дзякуючы чаму ўваходзіла ў лік перадавых працаўнікоў гаспадаркі, неаднаразова перамагала або займала прызавыя месцы ў раённых і абласных сацыялістычных спаборніцтвах, удзельнічала ў Выстаўцы дасягненняў народнай гаспадаркі (ВДНГ). Замацаваная за ёй група кароў з’яўлялася адной з самых прадуктыўных у гаспадарцы. На працягу адзінаццатай і дванаццатай пяцігодак даярка дабілася выдатных вынікаў, сярэднія надоі ў яе групе за 1987 год склалі 8300 літраў малака ад каровы.
Міхаіл Дзмітрыевіч Дзеруноў
Біяграфія
Прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці, выбіраўся дэпутатам мясцовых Саветаў, у 1985 годзе быў абраны дэпутатам Вярхоунага Савета БССР.
Галіна Фёдараўна Скакун
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета ад 17 жніўня 1988 года за выдатныя вынікі, дасягнутыя ў павелічэнні вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі на аснове асваення інтэнсіўных тэхналогій і перадавых метадаў арганізацыі працы ў земляробстве і жывёлагадоўлі, і праяўленую працоўную доблесць Скакун Галіне Фёдараўне прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат». На працягу дванаццатай пяцігодкі (1986—1990) асвоіла новую форму арганізацыю працы — сямейны падрад. Надзейным яе памагатым на ферме стаў муж, які таксама асвоіў прафесію аператара машыннага даення.