cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гута (Веткаўскі раён)
Гу́та (, Гута) — былая вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Свяцілавіцкага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе. Знаходзілася за 19 км на поўнач ад Веткі, 40 км ад Гомеля.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з 19 ст. як фальварак у Рэчкаўскай воласці Гомельскага павета Магілёўскай губерні. Паводле рэвізскіх матэрыялаў 1859 года ўладанне памешчыка І.Грушэцкага. З 1860 года дзейнічала сукнавальня з млынам, з 1875 г. — вінакурня. Паводле перапісу 1897 г. аколіца Хізава Гута, 77 двароў, 407 жыхароў, 4 ветракі, 2 маслабойні, кузня, 3 цагельні. У 1926 г. аколіца, цэнтр Хізавагуцкага сельсавета Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі. 98 двароў, 446 жыхароў, паштовы пункт. У 1929 годзе арганізаваны калгас. У 1940 годзе 98 двароў. У Вялікую Айчынную вайну 43 вяскоўцы загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 г. 359 жыхароў. Уваходзіла ў склад саўгаса «Зарэчны» (цэнтр — вёска Гарусты). Перад аварыяй на ЧАЭС у склад вёскі ўваходзіла на 01.01.1986 г. – 53 двары, пражывала 53 сям’і, колькасць чалавек 106. На 01.01.1990 г. – 46 двароў, 89 жыхароў, з іх: 30 працуючых, 11 дзяцей (да 15 гадоў), 48 пенсіянераў.
Бэці Уайт
Бэці Мэрыён Уайт (Betty Marion White,, Оўк-Парк — , ) — амерыканская актрыса, камедыянтка і тэлевядучая, найбольш вядомая па сваіх ролях у тэлесерыяле «Залатыя дзяўчынкі». Шоу Мэры Тайлер Мур". З 2010 па 2015 год Уайт грала ролю Элкі Астроўскі ў сіткоме «Красуні ў Кліўлендзе», за якую атрымала дзве «прэміі Гільдыі кінаакцёраў ЗША за лепшую жаночую ролю ў камедыйным серыяле» і атрымала намінацыю на «Эмі» ў катэгорыі «Лепшая актрыса другога плану ў камедыйным серыяле» ў 2011 годзе. Яна таксама выпусціла некалькі кніг за перыяд сваёй кар’еры, працягласцю больш за восемдзесят гадоў.
За сваю тэлевізійную кар’еру актрыса ганаравалася шасці прэмій «Эмі» і дваццаць тры разы была намінаваная на ўзнагароду. Яна — адзіная актрыса, якая перамагла ва ўсіх магчымых камедыйных намінацыях прэміі. Яна таксама стала першай жанчынай, якая атрымала ўзнагароду ў катэгорыі «Лепшы вядучы гульнявога шоу» ў 1983 годзе, і трымае рэкорд па самым працяглым перыядзе паміж намінацыямі — першая была ў 1951 годзе, а апошняя ў 2015 годзе. У 2014 годзе, ва ўзросце 92 гадоў, яна стала найстарэйшым у гісторыі намінантам на «Эмі». Яе ўклад у тэлебачанне быў адзначаны зоркай на галівудскай «Алеі славы».
У маі 2010 года Бэці Уайт стала найстарэйшым чалавекам, які стаў вядучым знакамітага шоу «Суботнім вечарам у прамым эфіры», за выступленне ў якім яна таксама атрымала прэмію «Эмі».
Яна была актыўным абаронцам жывёл, яна адзін з зорных заснавальнікаў дабрачыннага фонду «Morris».
Бэці Уайт з’яўлялася ганаровым прэзідэнтам арганізацыі Actors and Others for Animals, у якой брала ўдзел з 1971 года.
Сярод яе кінароляў найбольш вядомыя былі ў фільмах «Лівень» (1998), «Гісторыя пра нас» (1999), «Лэйк Плэсід: Возера страху» (1999), «Прапанова» (2009) і «Зноў ты» (2010).
Чагатайская мова
Увабрала ў сябе араба-персідскую лексіку і многія іншадыялектныя формы, абумоўленыя блізкасцю пражывання і актыўнымі кантактамі паміж прадстаўнікамі карлукскай, кыпчакскай і агузскай груп цюркскіх гаворак, стаўшы наддыялектнай мовай.
Сучасныя ўзбекская і ўйгурская мовы з’яўляюцца «позняй формай» ці прамымі спадкаемцамі чагатайскай, таму яе часам называюць «стараўзбекскай» ці.
Чагатайская мова характарызуецца высокім узроўнем мастацкай выразнасці і тэрміналагічнай паўнаты. Жанры паэзіі і прозы ўключаюць стылі рэлігійнай, філасофска-дыдактычнай, навуковай, юрыдычнай, дзелавой, эпісталярнай літаратуры.
Цюркамоўныя крымчакі да канца XIX стагоддзя называлі сваю мову «чагатай». У нашы дні «чагатайскай» часам называюць тэкінскі дыялект туркменскай мовы ў Афганістане.
Гісторыя
Сярод цюрколагаў няма адзінства ў тлумачэнні чагатайскай мовы і вызначэння яе часавых межаў, але прынята лічыць, што на ёй пісалі ў Сярэдняй Азіі пачынаючы з XIII—XIV і практычна да пачатку XX стагоддзя. Чагатайская мова з’яўлялася мовай міжнацыянальных зносін у Сярэдняй Азіі.
З канца XV стагоддзя ў чагатайскай прасочваецца тэндэнцыя адыходу ад стараўйгурскай караханідскай літаратурнай традыцыі і збліжэння з народнай мовай продкаў сучасных узбекаў. Да гэтага часу ў граматычнай сістэме літаратурнай мовы азначыліся рысы пераходу да сучаснай узбекскай мовы
Чагатайская мова з’яўляецца нашчадкам караханідскай мовы, але ўвабрала ў сябе таксама элементы самаркандскага і андыжанскага дыялектаў (продкаў сучаснай узбекскай мовы), спадчынай старажытнаўйгурскай мовы з’яўляецца выкарыстанне ўйгурскай графікі, якой напісаны раннія чагатайскія сачыненні. З прычыны пастаяннага змяшання цюркскага насельніцтва і перамяшчэння геаграфічных цэнтраў мова ўвабрала ў сябе шматлікія дыялектныя формы розных цюркамоўных супольнасцей. Аднак у цэлым яна грунтавалася на карлукскай граматычных аснове. Апроч карлукскага лінгвістычнага каркаса ў чагатайскай мове прасочваюцца асаблівасці агузскага ўплыву (на тэрыторыі Харэзма), а таксама некаторыя рысы кіпчакскіх моў у месцах цеснага кантакту з іх носьбітамі.
Ігуанадонты
Ігуанадонты (Iguanodontia) — сямейства вымерлых арнітаподных дыназаўраў, якія жылі на ўсіх кантынентах планеты каля 164-65,5 мільёнаў гадоў таму.
Эвалюцыя
Акамянеласці ігуанадонтаў вядомыя з юрскага перыяду, аднак на працягу мелавога перыяду дадзеная група траваедных зрабілася надзвычай паспяховай, рассяліўшыся па ўсім свеце. У цяперашні час складзены спіс таксонаў ігуанадонтаў, якія адносяцца да ранняга мелу з Азіі. Разнастайнасць і багацце гэтых формаў дае магчымасць выказаць здагадку, што раннія ігуанадонты ўпершыню з'явіўся ў Азіі, а затым перакінулася на іншыя часткі свету. Нягледзячы на сваё шырокае распаўсюджванне, у Паўночнай Амерыцы рэшткі ігуанадонтаў гэтага перыяду сустракаюцца надзвычай рэдка. У асноўным яны сканцэнтраваныя ў фармацыі штата Юта, якая ахоплівае 40 млн.гадоў эвалюцыі (напрыклад Hippodraco scutodens і Iguanacolossus fortis).
Жалезнікі (Веткаўскі раён)
Жале́знікі (, Железники) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Свяцілавіцкага сельсавета.
У 1926—1954 гадах цэнтр Жалезніцкага сельсавета.
Юшкі (Шчучынскі раён)
Юшкі́ (, Юшки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчучынскага сельсавета.
Вакунайка
Вакунайка (Вакунайка) — рака ў Іркуцкай вобласці Расіі, правы прыток ракі Чона (басейн ракі Лена).
Даўжыня ракі 362 км, плошча вадазбору 10 100 км². Цячэ па цэнтральнай частцы Сярэднесібірскага пласкагор’я. Сілкаванне снегавое і дажджавое. Прыток справа — Кілемцінэ.
Любэльскі павет
Любэ́льскі паве́т (Powiat lubelski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Люблінскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Люблін (у склад павета не ўваходзіць). Займае плошчу 1679,42 км². Насельніцтва павета складае 151 178 чалавек (на 31 снежня 2015 года).
Дэмаграфія
Насельніцтва павета пададзена на 31 снежня 2015 года.
Роберт Броўн
Ро́берт Бро́ўн (Robert Brown, 1773—1858) — брытанскі батанік канца XVIII — першай паловы XIX стагоддзя, марфолаг і сістэматык раслін, першаадкрывальнік «броўнаўскага руху».
Біяграфія
Нарадзіўся 21 снежня 1773 года ў Мантрозе ў Шатландыі, вучыўся ў Абердзіне, у Эдынбургскім універсітэце ў 1789—1795 гадах вывучаў медыцыну і батаніку.
У 1795 годзе паступіў фенрыхам (прапаршчыкам) і памочнікам хірурга ў Паўночны полк шатландскай міліцыі, з якім знаходзіўся ў Ірландыі. Тут ён збіраў мясцовыя расліны і сустрэў батаніка сэра Джозефа Банкса.
Старанныя заняткі прыродазнаўчымі навукамі пасябравалі яго з Банксам, па рэкамендацыі якога ён быў прызначаны батанікам у экспедыцыі, адпраўленай у 1801 годзе на караблі «Інвестыгейтар» (Investigator) пад начальствам капітана Фліндэрса для даследавання берагоў Аўстраліі. Разам з мастаком Фердынандам Баўэрам ён наведаў некаторыя часткі Аўстраліі, затым Тасманію і астравы Басава праліва. Больш усяго яго цікавілі флора і фаўна гэтых краін.
У 1805 годзе Броўн вярнуўся ў Англію, куды прывёз з сабой каля 4 000 відаў аўстралійскіх раслін, мноства птушак і мінералаў для калекцыі Банкса; у яго пайшло некалькі гадоў на апрацоўку гэтага багатага матэрыялу, якога яшчэ ніхто ніколі не прывозіў з далёкіх краін. Прызначаны сэрам Банксам бібліятэкарам яго дарагога збору натуральна-гістарычных сачыненняў, Броўн выдаў кнігу «Prodromus florae Novae Hollandiae» (Лондан, 1810), якую Ок'н аддрукаваў у «Isis», a Неес фон Эзенбек у Нюрнбергу ў 1827 годзе выдаў з дадаткамі. Гэта ўзорная праца паклала пачатак новам кірунаку геаграфіі раслін (фітагеаграфіі).
З новага пункта гледжання ён разглядаў раслінны свет у «General remarks on the Botany of Terra Australis» (Лондан, 1814) і ў сваім пазнейшым сачыненні пра размеркаванне раслінных сямействаў у Аўстраліі праявіў усю глыбіню сваіх поглядаў на прыроду. Пазней ён апублікаваў яшчэ «Supplementum primum florae Novae Hollandiae» (Лондан, 1830), матэрыялам для якога паслужылі гербарыі, сабраныя найноўшымі даследчыкамі.
Ён складаў таксама аддзелы батанікі ў данясеннях Роса, Пары і Клэпертана, падарожнікаў па палярных краінах, дапамагаў хірургу Рычардсану, які сабраў шмат цікавага ў час падарожжа з Франклінам; паступова апісаў гербарыі, сабраныя Хорсфілдам (Horsfield) на Яве ў 1802—1815 гадах, Оўдні і Клэпертанам у Цэнтральнай Афрыцы, Крысціянам Смітам, спадарожнікам Такі — у час экспедыцыі па цячэнні Конга.
Член Лонданскага каралеўскага таварыства (з 1810 года). З 1810 па 1820 год Роберт Броўн кіраваў Лінееўскай бібліятэкай і вялікімі калекцыямі свайго заступніка Банкса, прэзідэнта Лонданскага каралеўскага таварыства. У 1820 годзе ён стаў бібліятэкарам і захавальнікам батанічнага аддзялення Брытанскага музея, куды пасля смерці Банкса былі перададзены калекцыі апошняга. Дзякуючы гэтым зборам і бібліятэцы і той масе раслін разнастайных краін, якімі ён заўсёды быў акружаны, Броўн быў лепшым знаўцам раслін.
Натуральная сістэма шмат чым яму абавязана: ён імкнуўся як мага большай прастаты як у класіфікацыі, так і ў тэрміналогіі, пазбягаў усякіх непатрэбных новаўвядзенняў; вельмі шмат зрабіў для выпраўлення вызначэнняў старых і ўсталявання новых сямействаў. У сваёй класіфікацыі вышэйшых раслін ён падзяліў пакрытанасенныя і голанасенныя расліны.
Ён працаваў таксама і ў вобласці фізіялогіі раслін: даследаваў развіццё пылавіка і рух плазматычных цельцаў у ім. У 1827 годзе Броўн адкрыў рух пылковых зерняў у вадкасці (пазней названы яго імем). Даследуючы пылок пад мікраскопам, ён усталяваў, што пылковыя зерні, які плаваюць у раслінным соку, рухаюцца хаатычна зігзагападобна ва ўсе бакі. Броўн першым вызначыў ядро ў расліннай клетцы і апублікаваў гэтыя звесткі ў 1831 годзе. Гэтыя даследаванні змешчаны ў 4 і 5 тамах, перакладзеных на нямецкую мову Неес фон Эзенбекам «''Vermischten botan. Schriften''» (5 т., Нюрнберг, 1827—1834).
Заслугі Роберта Броўна ў батаніцы былі відавочныя, і ў 1849 годзе ён стаў прэзідэнтам Лінееўскага таварыства ў Лондане, дзе служыў навуцы да 1853 года.
Пасля яго смерці 10 чэрвеня 1858 года, Бенет (Bennet) выдаў «The miscellaneous botanical works of Robert Brown» (3 тома, Лондан, 1866—1868).
Роберт Броўн пахаваны на могілках Кенсал-Грын (Kensal Green Cemetery) у Лондане.
Вуліца Машынабудаўнікоў (Мінск)
Вуліца Машынабудаўнікоў — вуліца ў Заводскім раёне Мінска. Пачынаецца ад вул. Кабушкіна, і цягнецца вакол паўднёвай і усходняй межаў МАЗа паралельна МКАД да Партызанскага пр. у раёне ст. м. Магілёўская.
Дзьюла Караі
Дзью́ла Ка́раі, граф Надзькарай (варыянт напісання прозвішча — Каральі; ;, (суч. Бакталарантхаза),, Аўстра-Венгрыя — , Будапешт, Другая Венгерская Рэспубліка) — венгерскі палітык, прэм’ер-міністр антысавецкага ўрада ў 1919 годзе і Каралеўства Венгрыі ў 1931-32 гг.
Нарадзіўся ў арыстакратычнай сям’і Караі, яго бацькам быў спікер Палаты магнатаў. Вучыўся на юрыдычным факультэце Будапешцкага ўніверсітэта, а таксама ва ўніверсітэтах Берліна і Бона. Пасля завяршэння вучобы некаторы час засядаў у Палаце магнатаў, а затым заняўся сельскай гаспадаркай у сямейных уладаннях у камітаце. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны пайшоў на фронт, дзе быў лейтэнантам венгерскіх гусар.
У 1918 годзе Венгрыя была абвешчана рэспублікай і выйшла з вайны. Першым яе прэзідэнтам стаў стрыечны брат Дзьюлы — Міхай Караі. Пасля стварэння ў 1919 годзе Венгерскай Савецкай Рэспублікі граф Караі паспрабаваў сфарміраваць антысавецкі ўрад у камітаце Арад, які часткова размяшчаўся ў Трансільваніі, і «навёў масты» з Антыбальшавіцкім Камітэтам Іштвана Бетлена ў Вене. У маі 1919 года Арад акупавалі румынскія войскі. Дзьюла Караі і частка яго міністраў былі інтэрнаваны, а па выхадзе на свабоду перабраліся ў Сегед. Дзякуючы Караі, Сегед стаў адным з галоўных цэнтраў барацьбы з ВСР; на пасаду ваеннага міністра быў запрошаны адмірал Міклаш Хорці, які ў кароткія тэрміны сфарміраваў Нацыянальную армію. Хорці і Караі сталі сябрамі.
У маі-ліпені 1919 года Дзьюла Караі быў прэм’ер-міністрам альтэрнатыўнага ўрада. У 1920-я гады Караі часова адышоў ад палітыкі і займаўся сельскай гаспадаркай на паўночным усходзе Венгрыі — у камітатах і. У 1927 годзе стаў членам адноўленай годам раней Палаты магнатаў.
Новы этап дзяржаўнай кар’еры Караі быў звязаны з Вялікай дэпрэсіяй, якая цяжка адбілася на эканоміцы краіны. У 1930—31 гадах Дзьюла Караі быў міністрам замежных спраў у кабінеце Іштвана Бетлена і ў сакавіку 1931 года наведаў з афіцыйным візітам Італію, вёў перамовы з Беніта Мусаліні. У жніўні 1931 года Бетлен сышоў у адстаўку, і Міклаш Хорці прызначыў Караі новым прэм’ер-міністрам.
Пасля таго, як 13 верасня 1931 года маньяк Сільвестр Матушка арганізаваў сход з рэек Венскага экспрэса з віядука каля Будапешта, Караі ўвёў ваеннае становішча, абвінаваціў у катастрофе камуністаў і пачаў кампанію па барацьбе з апазіцыяй. У ліпені 1932 года быў раскрыты ЦК Венгерскай камуністычнай партыі. Пасля арышту яго членаў быў праведзены паказальны працэс, і двое лідараў ВКП — Імрэ Шалаі і Шандар Фюрст — былі пакараны смерцю, а Камуністычная партыя была яшчэ больш саслаблена.
Імкнучыся стабілізаваць фінансавае становішча краіны, Караі пайшоў на скарачэнне дзяржаўных расходаў (былі зніжаны расходы на сацыяльнае страхаванне і зарплаты дзяржслужачым) і павелічэнне падаткаў. Тым часам, у 1932 годзе беспрацоўе складала 60 % сярод прамысловых і сельскагаспадарчых рабочых, а сітуацыя ў эканоміцы заставалася цяжкай. Усе гэтыя меры прадвызначылі непапулярнасць Караі, і ў верасні 1932 года ён сышоў у адстаўку.
Караі
Караі (Károlyi de Nagykároly) — адзін з найбольш старадаўніх дваранскіх родаў Венгерскага каралеўства. Па дакументах вядомы з пачатку XIII стагоддзя.
Радавы замак Караі — у горадзе Карэй у Парцыуме (сучасная тэрыторыя Румыніі). Графы Караі валодалі і іншымі маёнткамі ў гэтай вобласці, як, напрыклад, Ардудам.
Графскую годнасць атрымаў у 1712 годзе Шандар Караі, які быў падчас войнаў за незалежнасць пры Ракацы генералам куруцаў, затым галоўнакамандуючым і ў 1741 — фельдмаршалам.
Граф Алаіз Караі (1825—1889) быў аўстрыйскім пасланцам у Берліне, у 1866 удзельнічаў у мірных перамовах у Нікальсбургу, быў другім аўстрыйскім упаўнаважаным на Берлінскім кангрэсе, пазней паслом у Лондане.
Вядомымі прадстаўнікамі роду ў XX стагоддзі былі Міхай Караі, прэм'ер-міністр і прэзідэнт Венгрыі ў 1918—1919, а таксама Дзьюла Караі, прэм'ер-міністр у 1919 і 1931-32.
Крабы
Кра́бы, або кароткахво́стыя ра́кі (Brachyura) — інфраатрад дзесяціногіх ракападобных.
Апісанне
Шырыня галавагруднага шчыта (карапакса) 2-60 см. Галава маленькая, у паглыбленні пад краем карапакса. Вочы фасетачныя. 1-я пара хадзільных ног мае клюшні. Брушка кароткае, падагнутае пад сківіцагрудзі. Брушныя канечнасці ў самца (1-2 пары) зменены ў капулятыўны орган, у самкі (4 пары) служаць дяя выношвання ікры.
Некаторыя крабы могуць мяняць афарбоўху цела. Здольныя да аўтатаміі і рэгенерацыі канечнасцей.
Пашырэнне
Вядома больш за 4000 відаў. Пашыраны ў морах, прэсных водах і на сушы, пераважна ў тропіках.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца пераважна беспазваночнымі.
Усе крабы, акрамя прэснаводных, размнажаюцца ў моры. Развіццё з метамарфозам.
Ксенія Анатольеўна Сабчак
Ксе́нія Анато́льеўна Сабча́к (Ксения Анатольевна Собчак; нар., Ленінград) — расійская тэлевядучая, дачка першага мэра Санкт-Пецярбурга Анатоля Сабчака і члена Савета Федэрацыі Людмілы Нарусавай.
Дзяцінства
Нарадзілася 5 лістапада 1981 года ў сям’і юрыста Анатоля Аляксандравіча Сабчака (кіраўнік горада Санкт-Пецярбурга з 1991 да 1996 года) і гісторыка Людмілы Барысаўны Нарусавай. Хросным бацькам Ксеніі стаў айцец Гурый, які служыў у той час у Аляксандра-Неўскай лаўры, а хроснай маці — універсітэцкая сяброўка Людмілы Нарусавай Наталля.
Жыла з бацькамі ў доме 21 па вуліцы Кустодзіева, потым — у камуналцы на набярэжнай ракі Мойкі. У дзяцінстве Ксенія займалася балетам пры Марыінскім тэатры, а таксама жывапісам пры Эрмітажы. Вучылася ў сярэдняй школе № 185 з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы. Скончыла школу пры РГПУ імя А. І. Герцэна.
Вучоба
У 1998 годзе паступіла на факультэт міжнародных адносін ВНУ ў Санкт-Пецярбургу. У 2000 годзе пераехала ў Маскву і перавялася на факультэт міжнародных адносін МГІМО. У 2002 годзе атрымала ступень бакалаўра, а ў 2004 годзе з адрозненнем скончыла магістратуру МГІМО па кірунку «паліталогія» (тэма дыплома — «Параўнальны аналіз інстытутаў прэзідэнцтва ў Францыі і Расіі»). Валодае англійскай, французскай і іспанскай мовамі.
Дарослае жыццё
З 2004 года Сабчак вяла перадачу «Дом-2» на тэлеканале ТНТ разам з Ксеніяй Барадзіной (потым да іх далучылася Вольга Бузава), але ўлетку 2012 года не стала падаўжаць кантракт з тэлекампаніяй.
Вяла такія перадачы, як «Хто не хоча стаць мільянерам» на ТНТ, «Апошні герой-6» на Першым канале, «Бландынка ў Шакаладзе» на «Муз-ТБ».
З’яўлялася адной з вядоўцаў перадачы «Дзве зоркі» на Першым канале. У 2008 і 2010 разам з Іванам Ургантам была вядучай «Прэміі Муз-ТБ». Здымалася ў рэкламных роліках кампаніі «Еўрасетка».
З’яўлялася вядоўцай уласнай радыёперадачы «Будні Барабакі» на радыёстанцыі «Сярэбраны дождж»; у наш час разам з Сяргеем Кальварскім вядзе праграму «Барабака і шэры воўк» на той жа радыёстанцыі.
З 15 сакавіка 2010 года вяла перадачу «Воля думкі» на Пятым канале, але неўзабаве пакінула працу на канале, бо, паводле яе слоў, «усё звялося да абмеркавання праблем ЖКГ».
З 23 красавіка па 23 кастрычніка 2010 года брала ўдзел у забаўляльнай перадачы «Дзяўчаты» (Расія-1). Адной з прычын адыходу Сабчак адтуль стаў шэраг скандалаў.
З 2011 год па 2012 год вяла перадачу «Топ-мадэль па-руску», аднак пасля яе замяніла мадэль Ірына Шэйк. У тым жа годзе стала адным з журы фэсту пародый «Вялікая розніца ў Адэсе».
У 2011 годзе вяла перадачу «Давай пажэнімся» на канале СТБ на ўкраінскім тэлебачанні, замяніўшы Аксану Байрак, якая перайшла на тэлеканал «Інтэр».
Вядзе перадачу «Сабчак жыўцом» на тэлеканале «Дождж», у якой бяруць удзел вядомыя асобы.
З 7 лютага 2012 года — вядучая перадачы «Дзярждэп з Ксеніяй Сабчак» на канале MTV Расія. Закрыццё праграмы пасля першага выпуску тэлеканала растлумачыла нізкім рэйтынгам.
1 ліпеня 2012 года Сабчак абвясціла пра адыход з праекта «Дом-2» на тэлеканале ТНТ, а 23 ліпеня стала вядома, што тэлеканал «Муз-ТБ» на падставе абнаўлення канцэпцыі і «нефармату» вядоўцы скасаваў з Ксеніяй кантракт на вядзенне перадачы «Топ-мадэль па-руску». Сама Сабчак назвала дзеянні федэральных тэлеканалаў у дачыненні да яе «жахлівай сістэмай кругавой парукі».
З 2013 па 2014 год вяла перадачу «Угода» на тэлеканале «Пятніца!».
У 2015 годзе была вядоўцай перадачы «Бітва рэстаранаў» на тэлеканале «Пятніца!».
Вядоўца прэміі Муз-ТБ (2007—2008, 2010—2011, 2014—2017).
З верасня 2017 года — вядоўца «Новай фабрыкі зорак» на тэлеканале Муз-ТБ.
У кастрычніку 2017 года стала вядома пра работу Ксеніі Сабчак над дакументальным фільмам да 80-годдзя Анатоля Сабчака, сярод інтэрвіяваных быў прэзідэнт РФ (і былы супрацоўнік А. Сабчака) Уладзімір Пуцін.
Асабістае жыццё
У інтэрв’ю Сабчак паведаміла: «Я ў 17 гадоў пайшла з дому, у мяне быў грамадзянскі шлюб. Гэтага я не таю. У мяне былі нейкія мужчыны, былі раманы. Калі мне было ўсяго 17 гадоў, мой грамадзянскі муж падтрымліваў мяне ў тым ліку матэрыяльна».
Летам 2005 года Ксенія збіралася замуж за амерыканскага купца Аляксандра Шустэровіча, пра што было публічна абвешчана. Аднак за некалькі дзён да цырымоніі, запланаванай на 1 ліпеня 2005 года, па ўласным прызнанні ў прэсе, Сабчак скасавала вяселле.
16 лістапада 2011 года ў эфіры тэлепраграмы «Пусть говорят» на Першым канале Ксеніі публічна прызнаўся ў каханні кіраўнік дэпартамента культуры Масквы і экс-дэпутат Дзярждумы РФ Сяргей Капкоў, з якім Сабчак гуляла прыблізна год.
У чэрвені 2012 года ў прэсе з’явілася інфармацыя пра тое, што Сабчак мае блізкія адносіны з Ільём Яшыным. У інтэрв’ю «Анатомія кахання і пратэсту» тэлеканалу «Дождж» абое гэта пацвердзілі. Пра раставанне з Яшыным стала вядома ў снежні 2012 года.
1 лютага 2013 года Сабчак выйшла замуж за акцёра Максіма Вітаргана. 18 лістапада 2016 года ў іх нарадзіўся сын Платон.
Тымпан
Тымпан — поле франтона. У старажытнагрэчаскай архітэктуры тымпан запаўняўся скульптурай. Круглае акенца ў тымпане завецца люкарна.
Раян Рэйнальдс
Раян Родні Рэйнальдс (Ryan Rodney Reynolds; нар., , Канада) — канадска-амерыканскі акцёр і кінапрадзюсар. Найбольш вядомы па ролях у сіткоме «Два хлопцы, дзяўчына і піцэрыя», а таксама ў фільмах «Кароль вечарынак», «Проста сябры», «Так, не, пэўна», «Прапанова», «Жах Амітывіля», «Вялікая жратва», «Людзі Ікс: Пачатак. Расамаха», «Пахаваны жыўцом», «Блэйд: Тройца», «Зялёны Ліхтар», «Дэдпул», «Дэдпул 2», «Целаахоўнік кілера». Уладальнік прэміі «Малады Галівуд» у 2003 годзе.
Сезон 2020 ЖФК БАЦАР Брэст
У 2020 годзе жаночы футбольны клуб «БАЦАР» з Брэста прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Імя Георгія Кірпы
Станцыя Імя Георгія Кірпы (Станція імені Георгія Кірпи) — прамежкавая станцыя 5 класа ў Дарныцкім раёне Кіева. Ранейшая назва станцыі — Бортнычы (Бортничі).
Гісторыя
Станцыя была адкрыта ў 1901 годзе. Па ініцыятыве супрацоўнікаў Паўднёва-Заходняй чыгункі ў 2008 годзе станцыя Бортнычы была перайменавана ў гонар Георгія Кірпы.
Вольга Сяргееўна Немагай
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года ў бегу на 1500 метраў з вынікам 4.16,69.
Карашылік
Карашылік:
PHP
PHP(PHP: Hypertext Preprocessor — прэпрацэсар гіпертэксту) — скрыптавая мова праграмавання агульнага прызначэння, якая інтэнсіўна ўжываецца для распрацоўкі вэб-праграм. Цяпер падтрымліваецца пераважнай большасцю хостынг-правайдэраў і з'яўляецца адным з лідараў сярод моў праграмавання, якія ўжываюцца для стварэння дынамічных вэбсайтаў.
З'яўленне
Пачынаецца гісторыя з 1995 года, калі незалежны праграміст Расмус Лердорф (Rasmus Lerdorf) напісаў сцэнарый Perl/CGI для падліку колькасці карыстальнікаў і наведвальнікаў сайта. Яго сцэнарый вырашыў дзве праблемы: рэгістрацыю дадзеных карыстальніка і вывад колькасці наведвальнікаў на вэб-старонцы. Развіццё WWW яшчэ толькі пачыналася, ніякіх спецыяльных сродкаў для вырашэння гэтых праблем не было, і да аўтара прыйшло шмат роспытаў. З'явіліся інструкцыі, называемыя Personal Home Page (РНР) альбо Hypertext Processor (гіпертэкставы працэсар).
Распрацоўка
Вялікі поспех інструкцый Лердорфа паспрыяў буйнейшай распрацоўцы РНР. Каб дабіцца пастаўленай мэты, Лердорф вырашыў у далейшых распрацоўках перайсці з Perl на С. У хуткім часе з'явілася РНР 2.0, альбо PHP-FI (Personal Home Page — Form Interpretator). У абнаўленні з PHP да PHP 2.0 прымалі ўдзел праграмісты з усяго свету.
Распаўсюджанне
Новая версія РНР карысталася вялікай папулярнасцю, і ў хуткім часе ўзнікла асноўная каманда распрацоўшчыкаў. Яны захавалі пачатковую канцэпцыю магчымасці карыстання PHP у HTML і перапісалі нанава механізм лексічнага аналізу, што прывяло да з'яўлення РНР 3.0. Да моманту выхада версіі 3.0 у 1997 г. звыш 50 тыс. карыстальнікаў ва ўсім свеце прымянялі РНР для паляпшэння сваіх вэб-старонак.
1 000 000 карыстальнікаў
На працягу двух гадоў працягвалася вялікае развіццё РНР. У мову дадавалася шмат новых функцый, а колькасць карыстальнікаў хутка расла. На пачатку 1999 года служба Netcraft абвясціла аб тым, што, па мінімальным падлікам, колькасць карыстальнікаў РНР пераўзыйшла 1 000 000, у выніку чаго РНР стала адной з самых папулярных сцэнарных моў у свеце.
РНР 4.0
На пачатку 1999 года было абвешчана пра выхад неўзабаве РНР 4.0. Хаця адным з мацнейшых бакоў РНР была эфектыўнасць выканання сцэнарыяў, пры пачатковых распрацоўках не разлічвалася, што на базе РНР будуць будавацца вялікія праграмы. Па гэтай прычыне была пачата праца над больш устойлівым механізмам лексічнага аналізу, болей вядомым пад назвай Zend (http://www.zend.com). Праца ішла хутка і завершана 22 мая 2000 года выпускам РНР 4.0.
PHP 5
Пятая версія PHP была выпушчана распрацоўнікамі 13 ліпеня 2004 года. Змены ўключаюць абнаўленне ядра Zend (Zend Engine 2), што значна павялічыла эфектыўнасць інтэрпрэтатара. Уведзена падтрымка мовы разметкі XML. Цалкам перапрацаваны функцыі AAП, якія сталі шмат у чым падобныя да мадэлі, якая ўжываецца Java. У прыватнасці, уведзены дэструктар, адкрытыя, закрытыя і абароненыя члены і метады, канечныя члены і метады, інтэрфейсы і кланаванне аб'ектаў. Новаўвядзенні, аднак, былі зроблены з разлікам захаваць найбольшую сумяшчальнасць з кодам на папярэдніх версіях мовы. На цяперашні момант апошняй стабільнай галінкай з'яўляецца PHP 5.6.
PHP 6
Шостая версія PHP знаходзілася ў стадыі распрацоўкі з кастрычніка 2006 года. У ёй ужо было зроблена мноства новаўвядзенняў, як, напрыклад, выключэнне з ядра рэгулярных выразаў POSIX і «доўгіх» суперглабальных масіваў, выдаленне дырэктыў safe_mode, magic_quotes_gpc і register_globals канфігурацыйнага файлу php.ini. Асноўныя намаганні былі сканцэнтраваны на падтрымцы Юнікода. Аднак у сакавіку 2010 года распрацоўка PHP6 была прызнана беспэрспектыўнай з-за цяжкасцей з падтрымкай Юнікода. Зыходны код PHP6 перамешчаны на галіну, а асноўнай лініяй распрацоўкі стала версія 5.4.
PHP 7
3 снежня 2015 года было абвешчана пра выхад PHP версіі 7.0.0.
Новая версія грунтуецца на эксперыментальнай галіне PHP, якая першапачаткова называлася phpng (PHP Next Generation — наступнае пакаленне), і распрацоўвалася з упорам на павелічэнне прадукцыйнасці і памяншэнне спажывання памяці. У новай версіі дададзена магчымасць ўказваць тып вярталых з функцыі дадзеных, быў дададзены кантроль перадаваных тыпаў для скалярных дадзеных, а таксама новыя аператары.
«Hello world!»
У дадзеным выпадку на загалоўку старонкі будзе напісана «Hello world!».
«РНР Recipes»
У дадзеным выпадку на загалоўку старонкі будзе напісана «РНР Recipes», колер фона будзе вызначацца пераменнай «$bg color», а імя карыстальніка — «$user_name».
Кашкарбай
Кашкарбай:
Мёрфельдэн-Вальдорф
Мёрфельдэн-Вальдорф (Mörfelden-Walldorf) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дармштат. Уваходзіць у склад раёна Грос-Герау. Насельніцтва складае 33721 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 44,16 км². Афіцыйны код 06 4 33 008.
Рамадан
Рамадан (رمضان) або Рамазан (Ramazan) — дзевяты месяц мусульманскага (месяцавага) календара. У адпаведнасці з адным з пяці слупоў ісламу на працягу месяца Рамадан прававерныя мусульмане павінны пасціць ад наступу ранішняга намаз (Фаджр, які адбываецца на досвітку) да наступу вячэрняга намазу (Магрыб, які адбываецца з захадам сонца).
Пост таксама называецца «Рамадан», як і назва месяца. У цюркскіх мовах больш распаўсюджана назва Ураза.
Мюргі (прыпыначны пункт)
Мюргі (Mürgi) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіўся ля вёскі Пік’ярвэ на лініі Рыга — Пскоў.
Пасажырскія цягнікі на прыпынку спыняліся да 2001 года, зараз на лініі ў асноўным працуюць грузавыя цягнікі.
Maxim
Maxim — міжнародны мужчынскі (з элементамі эротыкі) часопіс. Заснаваны ў Вялікабрытаніі ў 1995 годзе. Выдаецца ў 24 краінах свету.
Лапатнікі
Лапа́тнікі (, Лопатники) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Беліцкага сельсавета, да 7 жніўня 1979 года — у склад Раснянскага сельсавета.
Кембрыджшыр
Кембрыджшыр (Cambridgeshire) — вялікае графства на ўсходзе Англіі. Уваходзіць у склад рэгіёна Усходняя Англія. Сталіца — Кембрыдж, найбуйнейшы горад — Пітэрбора. Насельніцтва 579 тыс. чалавек (20-е месца сярод графстваў; даныя 2004 г.).
Сучаснае графства Кембрыджшыр утворана з гістарычных графстваў Кембрыджшыр і Хантынгтаншыра, а таксама вострава Ілі і Соўк-оф-Пітэрбара.
Геаграфія
Агульная плошча тэрыторыі 3389 км² (15-е месца); тэрыторыя адміністрацыйнай вобласці — 3046 км² (15-е месца).
Сафія Вергара
Сафія Маргарыта Вергара Вергара (Sofía Margarita Vergara Vergara; нар., Баранкілья, Калумбія) — калумбійска-амерыканская актрыса, тэлевізійны прадзюсар, комік, вядучая і мадэль. Чатырохразовая лаўрэатка прэміі Амерыканскай Гільдыі кінаакцёраў у катэгорыі «Лепшы акцёрскі склад у камедыйным серыяле» і чатырохразовая намінантка на прэмію «Залаты глобус» і «Прайм-таймавую прэмію „Эмі“» у катэгорыях «Лепшая актрыса другога плана міні-серыяла, тэлевізійнага серыяла ці тэлевізійнага фільма» і «Лепшая актрыса другога плана ў камедыйным тэлесерыяле» адпаведна за ролю Глорыі Дэльгада-Прычэт у серыяле «Амерыканская сямейка».
Па версіі Forbes, у 2018 і 2020 гадах Вергара названа самай высокааплатнай тэлевізійнай актрысай.
Фурманы
Фу́рманы (, Фурманы) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Буразубкі
Буразубкі (Sorex) — род дробных млекакормячых сямейства землярыйкавых.
Адрозніваецца 50—65 відаў. Пашыраны ў тундравай, лясной і лесастэпавай зонах Еўразіі, Паўночнай Амерыкі і паўночнай часткі Паўднёвай Амерыкі; на Беларусі сустракаюцца буразубка звычайная, буразубка сярэдняя, буразубка малая.
Даўжыня цела 4—9 см, хваста 2,5—8 см, маса да 16 г. Нагадваюць мышэй, але пыска выцягнута накшталт хабатка. Поўсць аксамітная, цёмна-бурая, зубы чырванавата-бурыя (адсюль назва).
Кормяцца беспазваночнымі, вельмі часта з'ядаюць корму ў некалькі разоў больш за сваю масу. Знішчаюць шкодных насякомых.
IC 1312
IC 1312 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) у сузор’і Страла.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Іосіфавіч Дэбіш
Васіль Іосіфавіч Дэбіш (нар., вёска Шамятоўка, , Гродзенская вобласць) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Мае брата Анатоля, таксама паэта. Вучыўся ў Мсцібаўскай сярэдняй школе, якую закончыў у 1979 годзе. Пасля заканчэння школы працаваў на чыгунцы манцёрам пуці, шафёрам у калгасе «Гнезна». З 1980 па 1982 год служыў у войску ў горадзе Кушка (Туркменістан). З 1982 па 1987 год вучыўся ў Мінскім інстытуце культуры па спецыяльнасці культурна-асветніцкая работа. Пасля заканчэння якога працаваў дырэктарам клуба Брэсцкага мясакамбіната с 1987 па 1989 год. З 1990 года і па гэты час працуе выхавацелем у Брэсцкім прафесіянальна-тэхнічным каледжы сферы абслугоўвання. Жыве ў Брэсце.
Творчасць
Першая публікацыя ў 1987 годзе ў часопісе «Маладосць». Друкаваўся ў штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», часопісе «Беларусь», альманаху «Дзень паэзіі», зборніках «Матчына слова», «Берасцейскія карані», «Паўлюк Багрым». Аўтар зборнікаў вершаў «Белыя птахі» (1993), «Лісты да Марыі» (1996), «Праз дождж» (2012), «Чуйнар» (2015).
Узнагароды
Лаўрэат абласной літаратурнай прэміі Брэсцкага аблвыканкама імя Уладзіміра Калесніка ў намінацыі «Дзіцячая літаратура» за кнігу «Пушчанскія дзівы» (2019).
Рубэжыўскі
Рубэжыўскі (Рубежі́вський) — пасажырскі прыпыначны пункт Кіеўскага чыгуначнага вузла Паўднёва-Заходняй чыгункі. Прыпыначны пункт гарадской электрычкі.
Кластэрыум
Кластэрыум (Closterium) — род аднаклетачных водарасцей сямейства кластэрыевых.
Вядомы дзясяткі, паводле некаторых звестак сотні, прэснаводных відаў. Трапляюцца ў розных вадаёмах — ад эўтрофных да дыстрофных і забруджаных, на сырых скалах, імхах.
Клеткі сіметрычныя, выцягнутыя, звужаныя па канцах, у сярэдняй частцы расшыраныя, без перацяжкі; ад прамых да дугападобна сагнутых, даўжыня перавышае шырыню ў 2—3, у буйных выцягнутых відаў — больш як у 140 разоў. Абалонка бясколерная ці бурая, штрыхаваная, радзей пункцірная, з порамі. Хларапласты (1—2, часам да 20) восевыя, з падоўжанымі рэбрамі і адным ці шматлікімі, размешчанымі ў адзін восевы рад пасярэдзіне паўклеткі або хаатычна пірэноідамі. Ядро цэнтральнае. На канцах клеткі праз поры выдзяляецца слізь, якая садзейнічае руху водарасці (кулянне па падоўжанай восі). Размнажэнне — папярочнае дзяленне клеткі і кан'югацыя.
Клетка складаецца з дзвюх роўных паловак — паўклетак. Пры вегетатыўным размнажэнні кожная паўклетка дабудоўвае другую палоўку.
Капацэвічы
Капацэ́вічы (, Копацевичи) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капацэвіцкага сельсавета.
Да 1980 года цэнтр сельсавета.
Шпіль
Шпі́ль альбо спіча́к — вертыкальнае востраканцовае завяршэнне будынка ў выглядзе моцна выцягнутага ўгору конуса ці піраміды. Асновай для шпілю часта была галка.
Янчукі (Шчучынскі раён)
Янчукі́ (, Янчуки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчучынскага сельсавета.
Мантэ-Джыберта
Насельніцтва складае 844 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 63020. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola di Mira.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Орычы
Орычы (О́ричи) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Орычаўскага раёна, утварае Орычаўскае гарадское паселішча. У 1960 годзе прысвоены статус рабочага пасёлка. Па перапісу 1989 года ў пасёлку было 53 вуліцы і пражывала 9915 чалавек. На 1 студзеня 2017 года ў пасёлку пражывала 9714 чалавек.
Крэазот
Крэазот (фр. créosote) — бескаляровая (часам жаўтлявая або жоўта-зялёная), успыхваючая, цяжкарашчынныя ў вадзе алеістая вадкасць з моцным пахам і пякучым смакам, якая атрымліваецца з драўнянага і каменнавугальнага дзёгцю. Уяўляе сабой сумесь фенолаў, галоўным чынам гваякола і крэзола. Растваральны ў вадзе, спірце, эфіры. Атрутны.
Гісторыя
Упершыню быў атрыманы Карлам фон Рэйхенбахам у 1830 годзе пры дыстыляцыі дзёгцю бука.
Ужыванне
Драўняны крэазот прымяняецца пры сухотах і як антысептык. Каменнавугальны для кансервавання дрэва (прамочвання шпал, драўляных апор і г. д.) і засцярогі яго ад гніення, у вытворчасці штучных смол, а таксама як флатаагент пры ўзбагачэнні (флатацыі) руд.
Характэрны пах чыгуначных шпал (а таксама пах у метрапалітэне) звязаны з іх насычэннем крэазотам.
Анатоль Аляксандравіч Мардовіч
Анатоль Аляксандравіч Мардовіч (нар. года, пас. Чырвоны Сцяг, цяпер — пас. Чарніцкі, Смалявіцкі раён) — беларускі дыпламат, кандыдат эканамічных навук (1964).
Мікалай Шэмет
Мікалай Шэмет (? — 2 студзеня 1736) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Стольнік смаленскі ў 1701—1709 гадах і аршанскі ў 1701 годзе, падкаморы аршанскі з 1713 года, кашталян полацкі з 1726 года.
Свята-Мікалаеўская царква (Дабромысль)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Дабромысль Івацэвіцкі раён Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на ўскраіне вёскі. Пабудавана ў 1874 г. з цэглы паводле тыповага праекта.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм чатырохчасткавай падоўжана-восевай кампазіцыі, якая ўключае двух'ярусную чатырохгранную званіцу, прамавугольныя ў плане трапезную, папярочны аб'ём малітоўнай залы і апсіду. Сферычны купал званіцы і двухсхільны дах асноўнага аб'ёму завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі на васьмігранных барабанах. Фасады прарэзаны арачнымі (здвоенымі ў асноўным аб'ёме) аконнымі праёмамі ў плоскасных руставаных ліштвах. У дэкоры фасадаў выкарыстаны прамавугольныя панэлі, зубчастыя фрызы, прафіляваныя карнізы.
Інтэр'ер
Зала храма адмежавана ад апсіды двух'ярусным драўляным іканастасам (разьбяр А.Трэхнер). Абразы 18 ст. «Маці Божая Адзігітрыя» і «Святы Мікалай», драўляная скульптура «Укрыжаванне».
Карула (станцыя)
Карула (Karula) — станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіцца ў вёсцы Вягеру на лініі Рыга — Пскоў.
Латыгаль (Сенненскі раён)
Латы́галь (, Латыголь) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1673 годзе як вёска ў складзе маёнтку Беліца ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
У 1924—1960 гадах цэнтр Латыгальскага сельсавета. Да 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Ульянавіцкага сельсавета.
Вянковая канструкцыя
Вянковая канструкцыя ў архітэктуры, сістэма драўляных вянкоў (гарызантальных радоў бярвён, брусоў, плах, дыляў), звязаных у вуглах урубкамі, укладзеных адзін на адзін, што ўтвараюць зруб. Пашырана ў лясных раёнах Еўропы з жалезнага веку. На Беларусі вядома з 2—3 стагоддзя да н.э. у плямён культур штрыхаванай керамікі і днепра-дзвінскай, з IX ст. — асноўная канструкцыя драўляных будынкаў. На такой аснове будавалі жыллё, гаспадарчыя і вытворчыя пабудовы, абарончыя збудаванні (гародні, тарасы, вежы), грамадскія і культавыя будынкі. Вядомы зрубы прамавугольнай, квадратнай (клеці), 8-граннай (гл. васьмярык), 6-граннай формаў, пастаяннага або пераменнага па вышыні сячэння, ярусныя (чацвярык на чацверыку, васьмярык на васьмерыку і інш.). Спалучэннем некалькіх зрубаў утвараліся падоўжна-восевая, глыбінна-прасторавая, крыжова-цэнтрычная, жывапісна-асіметрычная і інш. кампазіцыі. Вянковую канструкцыю мелі не толькі зрубы, але і іх завяршэнні (гл. закот, верх, шацёр). Цяпер вянковая канструкцыя выкарыстоўваецца пераважна ў традыцыйным народным жыллі і гаспадарчых пабудовах.
Нівы (прыпыначны пункт)
Ні́вы (, Нивы)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Нівы; на лініі Жлобін — Калінкавічы, паміж прыпыначным пунктам Саланое і прыпыначным пунктам Істобкі.
Цыпкі
Цы́пкі (, Цыпки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Багушэўскага пассавета.
Тамашоўскі павет (Лодзьскае ваяводства)
Тамашо́ўскі паве́т (Powiat tomaszowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Лодзьскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Тамашаў Мазавецкі. Займае плошчу 1025,7 км². Насельніцтва павета складае 118 671 чалавек (на 31 снежня 2015 года).
Дэмаграфія
Насельніцтва павета прыведзена на 31 снежня 2015 года.
IC 1313
IC 1313 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Азярок (возера)
Азяро́к, Азяркі́, Азёркі — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Аўсянка. Знаходзіцца за 40 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Гарадок, у 5 км на ўсход ад возера Цёста.
Плошча возера 0,28 км², даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,32 км. Найбольшая глыбіня дасягае 8 метраў. Плошча вадазбору 4,1 км². Катлавіна возера лагчыннага тыпу, мае серпападобную форму і выцягнутая з поўначы на поўдзень. Паўднёвыя і паўднёва-ўсходнія схілы катлавіны маюць вышыню 8—10 метраў, астатнія невыразныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Даўжыня берагавой лініі складае 3,4 км. Берагі возера нізкія, пясчаныя і тарфяністыя. Літаральная зона вузкая, сублітаральны схіл стромкі, дно плоскае. Да глыбіні 2—2,5 м уздоўж берагоў дно возера пясчанае, глыбей выслана гліністым глеем. Дно паўднёва-заходняга плёсу выслана гумусавай апясчаненай глінай. Возера Азярок слабапраточнае. У возера ўпадаюць ручай і меліярацыйны канал і выцякае пратока ў раку Аўсянка. Паласа прыбярэжнай расліннасці мае шырыню 2—8 метраў. У возеры сустракаецца рэдкі ахоўны від раслін, занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі, — вадзяны арэх плывучы.
У возеры водзяцца лешч, акунь, шчупак, плотка, лінь, карась, джгір і іншыя віды рыб.
На паўднёвым беразе возера вёска Азёркі.
Ідзанакі і Ідзанамі
Ідзанакі і Ідзанамі стварылі сярэдні слуп Зямлі і Японскія астравы, нарадзілі многіх багоў і багінь, у тым ліку багіню Сонца Аматэрасу, бога ночы і Месяца Цукуёмі, бога ветру і вады Сусанаа.
Вікторыя Марчык
Вікторыя Марчык (нар., Іванава, Беларусь) — беларуская футбалістка, абаронца.
Клубная кар’ера
У 2021 годзе перайшла з брэсцкага «БАЦАРа» у «Мінск». За два сезоны яна правяла за сталічны клуб у чэмпіянаце Беларусі 33 матчы, забіла 7 галоў. Таксама згуляла два матчы ў складзе «чырвона-сініх» у Лізе чэмпіёнаў УЕФА сярод жаночых каманд у сезоне 2021/22. У ліпені 2022 года, у сярэдзіне сезону, пакінула сталічны клуб і перайшла ў пермскую «Зорку».
Шчыт (архітэктура)
Характэрны для традыцыйнага дойлідства Беларусі, дзе з’яўляўся асноўным элементам мастацкага аздаблення збудавання. Ад зруба шчыт аддзяляўся прычолкамі, якія асноўваліся на доўгіх выпусках бярвенняў верхняга вянка зруба ці траме. Звычайна афармляўся дэкаратыўнай шалёўкай разнастайных малюнкаў. Старажытным элементам шчыта з’яўляецца вільчык у выглядзе галоў птушак ці жывёл.
Апа
Вулкан Апа ўваходзіць у склад створанага ў 1936 годзе нацыянальнага парка Маўнт-Апа (плошча 76 900 га).
Тулемяэ (прыпыначны пункт)
Тулемяэ (Tuulemäe) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіўся ля вёсак Карыярвэ і Валціна на лініі Рыга — Пскоў.
Пасажырскія цягнікі на прыпынку спыняліся да 2001 года, зараз на лініі працуюць толькі грузавыя цягнікі.
Рыгор Карлавіч Веніг
Рыгор Карлавіч Веніг ( —, г. ) — жывапісец і тэатральны дэкаратар.
Біяграфія
Сын, брат Паўла Карлавіча Венігаў.
Вучыўся ў тэатральна-дэкарацыйным класе Акадэміі Мастацтваў з 1879 па 1890 год у.
Творчасць
Прымаў удзел у выкананні дэкарацый да трагедыі А. С. Пушкіна «» (пастаноўка ў доме графа, 1888).
На выстаўках з 1890 года ( і іншыя). Працаваў як жанрыст. З 1892 года — памочнік дэкаратара пры дырэкцыі ].
Сапраўдны член Таварыства настаўнікаў малявання ў Санкт-Пецярбургу (1900-я — 1910-я гады), член Таварыства ўзаемнай дапамогі рускіх мастакоў. Пісаў пейзажы, жанравыя сцэны, акварэлі.
Працаваў над размалёўкамі інтэр'ераў мінскага гарадскога тэатра.
Узнагароды
Атрымаў медалі: малую срэбную — 1882 г.; вялікую срэбную — 1883 г.; малую срэбную — 1885 г.; малую срэбную — 1886 г.; малую заахвочвальную — 1887 г; 2 і 1 срэбныя і дзве заахвочвальныя — 1888 14 лютага 1890 года — Званне класнага мастака 3 ступені.
Забер’е (Барысаўскі раён)
Забе́р'е (, Заберье) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мётчанскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Аздзяціцкага сельсавета.
Другеты
Другеты (Drugeth) — венгерскія магнаты, якія валодалі Ужгарадам з 1322 па 1684 гады. Родапачынальнік роду, Філіп Другет (1288—1327), родам француз, прыбыў у Венгрыю з Апуліі ў свіце Карла Роберта, заснавальніка Анжуйскай дынастыі.
Апошні з земплінскай галіны Другетаў — Жыгманд II — быў у 1684 годзе пакараны смерцю сваім былым паплечнікам Імрэ Цёкёлі за здраду і пераход на бок Габсбургаў. Пасля пакарання смерцю Жыгманда яго сястру (пам. 1691) узяў у жонкі граф Міклаш Берчэні, які атрымаў у спадчыну ўладанні яе продкаў у Марамурэшы і Закарпацці, уключаючы Ужгарадскі замак.
Земерынгская чыгунка
Чыгунка Земерынг — першая ў свеце горная чыгунка.
Знаходзіцца ў Аўстрыі. Найстарэйшы ўчастак даўжынёй 42 км, пабудаваны ў 1848—1854 гадах, праходзіць праз Земерынгскі перавал паміж Мюрцушлагам і Глогніцам у высакагорнай мясцовасці.
На пачатку эры сусветнага панавання чыгунак пракласці 4,5 км тунэляў і 1,5 км мастоў і віядукаў у горнай мясцовасці было складанай інжынернай задачай. Над ёю працавалі 17 тыс. рабочых пад кіраўніцтвам інжынера Карла фон Гега. Самай высокай кропкай чыгункі стала станцыя Земерынг — 895 м над узроўнем мора. Улічваючы вельмі складаны рэльеф і значныя перапады вышынь, з'яўляецца адным з выдатных дасягненняў цывільнай інжынерыі XIX ст.
Дзякуючы чыгунцы раён пачаў хутка развівацца, а горад стаў модным бальнеалагічным і гарналыжным курортам. Цягнік з Вены да Земерынга ідзе дзве гадзіны, за гэты час можна назіраць захапляльныя горныя краявіды. Унікальнасць маршрута і ў тым, што інжынерныя збудаванні не парушылі цэласць краявіду, а дапоўнілі яго.
Дарога цалкам функцыянуе і з'яўляецца часткай аўстрыйскай Паўднёвай чыгункі.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Дабрынёва)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у вёсцы Дабрынёва Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці.
Земерынгская чыгунка
Чыгунка ўключана ў склад Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 1998 г.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Дабрынёва)
Гісторыя
На заходняй ускраіне вёскі, на могілках. Пабудавана да 1864 г. з дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Складаецца з прамавугольных у плане асноўнага аб'ёму і апсіды, накрытых пры дапамозе трохвугольных застрэшкаў агульным гонтавым дахам. З боку да апсіды прыбудавана рызніца. З заходняга боку да фасада прыбудавана двух'ярусная чацверыковая шатровая вежа-званіца. Сцены храма вертыкальна ашаляваны дошкамі з нашчыльнікамі, расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі і брусамі-сцяжкамі.
Інтэр'ер
Зала храма перакрыта падшыўной столлю, папярочныя бэлькі якой адкрыты ў інтэр'ер. Кубападобнае памяшканне апсіды адкрыта ў залу шырокім арачным прасветам. Ніжні ярус званіцы служыць прытворам, над якім размешчаны хоры.
Первамайскі (ЗАТУ)
Первамайскі (Первома́йский; да 1994 года — Юр’я-2) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі. З’яўляецца закрытым адміністрацыйна-тэрытарыяльным утварэннем, утварае муніцыпальнае ўтварэнне ЗАТУ Первамайскі са статусам гарадской акругі як адзіны населены пункт у яго складзе.
У ЗАТУ Первамайскім базуецца 8-я ракетная Мелітопальская Чырванасцяжная дывізія (вайсковая часць (В/Ч) № 44200) — злучэнне ў складзе 31-й Арэнбургскай ракетнай арміі Ракетных войскаў стратэгічнага прызначэння.
Размешчаны на беразе ракі Юр’і, процілеглым ад пасёлка гарадскога тыпу Юр’я, за 70 км на поўнач ад горада Кірава.
Мантэджорджа
Мантэджорджа (Montegiorgio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 6978 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 146 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 63025. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
DHL
DHL — міжнародная кампанія, адзін з лідараў сусветнага рынку экспрэс-дастаўкі. Штаб-кватэра — у Боне (Германія).
Шылы (Сенненскі раён)
Шы́лы (, Шилы) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Іван Шубашыч
Доктар Іван Шубашыч (Ivan Šubašić, Иван Шубашић;, Вукава Горыца, каля Карлаваца — , Заграб) — харвацкі і югаслаўскі палітык і юрыст.