cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вырай
Этымалогія
Верагодна, паходзіць ад Iрай (ирей, вирий, вырий, вырей; ирье; Irij; Wyraj; ад ір) — ва ўсходнеславянскай І ўсходнепольской міфалогіі старажытная назва раю і райскага сусветнага дрэва; міфічная краіна, якая знаходзіцца на цёплым моры на захадзе ці паўднёвым захадзе зямлі, дзе зімуюць птушкі і змеі.
Вырай як замагільны свет
У язычніцкай рэлігіі душы ўсіх памерлых траплялі ў Вырай. Пазней хрысціянства прынесла ідэю Пекла, куды накіроўваліся грэшныя. У старажытнай традыцыі Вырай знаходзіўся, паводле Т. М. Студніка, у кароне Сусветнага Дрэва. Адпаведна ў яго каранях размяшчаўся Змяіны Вырай, дзе зімавалі змеі, скруціўшыся ў клубок (гл. Вужыны Цар). У іншых звестках Вырай знаходзіцца на поўдні Зямлі, каля самага Сонца, дзе вечнае лета. Язычнікі лічылі, што, паміраючы, чалавек сам ператвараўся ў птушку і накіроўваўся ў Вырай. Гэтая вера і пазней прасочвалася ў фальклоры («Усе птушачкі із Вырая ляцяць, а ты, мой татачка, у Вырай ляціш», «Светлыя дзяды. Вы сюды прыляцелі, пілі і елі… А лепей ляціце да неба. Акыш, акыш» , «Як усе пташачкі будуць з выр’я ляцець, \\ Я буду пільнаваць, \\ 3 якой стараны мой татачка будзе ісці»). У казцы «Парабак і бусел» (запісала Эма Дмахоўская ў вёсцы Камаровічы Мазырскага павета) бусел забірае жанчыну ў заморскі край (што для яе сімвалізуе смерць). Потым жанчына наведвае сваіх дзяцей, але сама ўжо ў бусліным абліччы, і тыя яе ледзь пазнаюць.
Фразеалагізм «у Вырай збірацца» азначаў дажываць свой век, збірацца на «той» свет. Пабачыўшы «шызога голуба», старыя казалі: «Вунь чыясьці душа лятае». Паводле А. Ненадаўца, на думку беларусаў, душа добрага чалавека пасля смерці вылятала з яго белым галубком, а душа грэшнага — крумкачом. Па ўсёй Беларусі існаваў звычай пры пахаванні памерлага выпускаць на полю птушку, каб яна занесла душу чалавека ў Вырай. Заўважаючы зязюлю, успамінаючы кагосьці з памерлых, людзі казалі: «То мая маты куе».
Пасярэднікі паміж Зямлёй і Выраем
У беларускім фальклоры ёсць матыў замыкання і адмыкання Вырая, прычым залатымі ключамі ад яго валодаюць пчала ці жаваранак. Веснавыя песні па-рознаму тлумачылі, чаму жаваранак прылятае раней іншых птушак і, адпаведна, з'яўляецца ключнікам Выраю:
«– Ой ты, жаваронку, ты ранняя пташка, Чого ты так рано із выраю выйшов? Ны сам жэ я выйшов, мэнэ пташкы былы, Мэнэ пташкы былы, з вэрэю гонылы.».
Аднак у цэлым фальклор выяўляе жаваранка (жаўрука, жаўранка) як «божую», сакральную птушку.
«— Жаваранак, рання птушэчка, Чаго так рана з выр'ю вылятаеш? А там пры даліне — там ляжаць крыгі, А там пры дарозе — снягі і марозы. — А я тыя крыгі крыламі разаб'ю, А я тыя марозы нагамі растапчу».
У іншых паданнях жаўрук, наадварот, ніколі не адлятае ў вырай, а зімуе пад каменем. На гуканне вясны ляпілі з цеста і пяклі жаваранкаў, якіх раздавалі дзецям, а аднаго спальвалі (відаць, рудымент язычніцкай ахвяры богу Вясны — магчыма, Ярылу). «Замыканне» на зіму адбываецца на свята Узвіжанне (27 верасня) і супадае з восеньскім раўнадзенствам. Адмыканне выпадае адпаведна на вясновае раўнадзенства.
З іншых птушак «пасярэднікамі» лічыліся гусі: яны выступалі пераносчыкамі як вестак, так і саміх людзей паміж Зямлёй і Выраем. Зязюля (здаецца, самая міфалагізаваная птушка ў беларускай культуры) таксама магла перадаваць весткі на «той» свет ("Узлятай, кукушачка шэрая! // Злятай на чужую дальнюю старонушку! // Пакукуй, перадай маiм братчыкам родным // Прывітанне ад мяне нізенькае ).
Вырай як прытулак птушак
Як зімовы прытулак пералётных птушак, Вырай быў вядомы яшчэ ў язычніцкі час. У хрысціянізаванай традыцыі Вырай размяшчаецца на краі свету, угары, і называецца «Ерусалім» — мясціна, дзе жыў і кіраваў Сын Божы. Сонца там быццам ніколі не заходзіць, стаіць вечны дзень. Там жылі першыя людзі, пакуль не саграшылі і не былі прагнаныя на Зямлю. А каб Вырай не быў пусты, Бог аддаў яго пералётным птушкам, бо і самая прыгожая пустка робіцца сумнаю. Далятаюць да Выраю толькі тыя птушкі, што не робяць ліха іншым. Як і людзей, Бог дзеліць птушак на добрых і грэшных. «Чыстымі» птушкамі называліся ластаўка, салавей, жаўранак, голуб, бусел. Нячыстымі — крумкач, сарока, верабей, сава і зязюля.
Палешукі лічылі, што сонца — гэта і ёсць акно ў Вырай, які, такім чынам, знаходзіцца за межамі нябеснага купала. Ён праступае ў выглядзе чорных латак на сонцы, нагадваючы пра колішняе шчаслівае, бестурботнае жыццё. Тут прасочваецца болей старажытны, агульны індаеўрапейскі міф пра далёкую паўночную радзіму, дзе па-ранейшаму пануе «залаты век», дзе кіруюць дабро і справядлівасць.
Прудаўё
Прудаўё (, Прудовьё) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Вырай
Птушыны шлях
Каб птушкі ведалі дарогу ў Вырай, для іх на зорным небе ёсць Млечны Шлях. Беларусы таксама называлі яго «Птушыная дарога», («Гусіная дарога», «Вераб'іны шлях»). Калі надвор'е дрэннае, і птушкі не бачаць Млечнага Шляху, то многія з іх губляюць дарогу і гінуць. Паводле адных крыніц, душы памерлых адносяцца ў Вырай птушкамі восенню, паводле другіх, яны самі трапляюць туды праз мост (гл. Калінавы мост).
Прудаўё
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Псуеўскага сельсавета.
Вырай
Змяіны Вырай
Глыбока пад зямлёй існаваў таксама змяіны вырай, дзе зімавалі паўзуны. Яны накіроўваліся ў свой прытулак на свята Узвіжання, прычым не паасобку, а ўсе разам, пад кіраўніцтвам Вужынага Цара. Праз непраходны лясны гушчар паўзлі тысячы змей, і небяспека чакала таго чалавека, які апынаўся на іх шляху.
Каўняны
Каўня́ны (, Ковняны) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Келбаскі
Келба́скі (, Келбаски) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Лойкаўскага сельсавета.
Пятроўшчына (Зябкаўскі сельсавет)
Пятро́ўшчына (, Петровщина) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах фальварак у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Дзернавая
Дзернава́я (, Дерновая) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Грыбы (Краснапольскі раён)
Грыбы́ (, Грибы) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Палужскага сельсавета.
Горанка
Го́ранка (, Горенка) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Палужскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца на рацэ Горанка (прыток ракі Палуж).
Пяскі (Глыбоцкі раён)
Пяскі́ (, Пески) — былы хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Свядава
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска Свядава I i Свядава II у складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Лінкі (Гродзенскі раён)
Лінкі́ (, Линки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Сільванавецкага сельсавета, да 20 верасня 2002 года — у склад Лойкаўскага сельсавета.
Дубраўка (Горскі сельсавет)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Палужскага сельсавета.
Энтані Хэмілтан
Энтані Хэмілтан (Anthony Hamilton; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Пераможца German Masters 2017 года. Чатырохразовы чвэрцьфіналіст чэмпіянату свету (2000, 2002, 2004, 2007). Былы дзясяты нумар сусветнага рэйтынгу (1999–2000), уваходіў у топ-16 на працягу пяці сезонаў (у тым ліку чатырох запар; 1997–2001, 2006/2007).
Скрыпшчына
Скры́пшчына (, Скрипщина) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Паштэт
Паштэ́т (ад Раstеtе) — страва з мясных, рыбных і іншых прадуктаў, працёртых да пастападобнага стану. Таксама ў склад паштэту звычайна ўваходяць гародніна, зеляніна, спецыі, або віно ці каньяк. Паштэт можа быць пададзены гарачым або халодным, але лічыцца, што паштэт становіцца смачнейшым пасля некалькіх дзён астуджэння.
Паштэт у розных краінах
У французскай ці бельгійскай кухні паштэт могуць запякаць у цесце як пірог або ў форме бохана, у гэтым выпадку паштэт называецца pâté en croûte. Таксама паштэт можа запякацца ў спецыяльнай форме тэрын (або іншай форме), у гэтым выпадку ён вядомы як pâté en terrine. Традыцыйна, фарш, які прыгатаваны і пададзены ў тэрыне таксама называецца тэрын. Самы вядомы від паштэту, магчыма, гэта паштэт фуа-гра з печані адкормленых гусей.
У Нідэрландах, Фінляндыі, Германіі, Венгрыі, Швецыі, Даніі і Аўстрыі некаторыя паштэты з пячонкі маюць форму мяккай каўбасы, якую можна намазваць, — leverworst, májpástétom/májkrém або Leberwurst (ліверныя каўбаскі). У ЗША нарэзаная ліверная каўбаса (liverwurst) выкарыстоўваецца ў якасці напаўняльніка для сэндвіча.
Кодзеўцы (Гродзенскі раён)
Ко́дзеўцы (, Кодевцы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 жніўня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Сапоцкінскага пассавета, да 16 сакавіка 1987 года — у склад Васілевіцкага сельсавета.
Лойкі (Гродзенскі раён)
Ло́йкі (, Лойки) — аграгарадок у Беларусі, у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 2002 года цэнтр Лойкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 16 км у напрамку на поўнач ад горада Гродна.
Каўпіта
Каўпі́та (, Ковпита) — пасёлак у Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Гніліцкага сельсавета.
Кадук
Кадук — у беларускай міфалогіі адзін з галоўных злых духаў, персаніфікацыя хваробы эпілепсіі.
Этымалогія імя
Сваё імя атрымаў ад лацінскай назвы хваробы caducus — «падучы».
Апісанне
Жыве ў самым цёмным лесе, да таго ж у самым багністым балоце. Тут у яго на службе знаходзяцца меншыя нячысцікі. Тут Кадук чыніць над імі расправу; адсюль жа ён пасылае іх шкодзіць людзям. Бяда, калі чалавек раптам трапляе ў гэтае балота — ён непазбежна гіне. На яго находзіць чароўны дурман: чалавеку здаецца, нібыта ён ходзіць, а на самой справе стаіць на адным і тым жа месцы.
Кадук рэдка пакідае сваё балота. Ён заўсёды заняты рознымі распараджэннямі і выдумваннем шкодаў супраць людзей. Ён толькі тады выходзіць з балота і накіроўваецца да людзей, калі нейкі падначалены яму нячысцік не здолеў выканаць загад. Беларусы вераць, што Кадук есць маленькіх дзяцей, якіх яму носяць падначаленыя духі, чым прыводзіць той ці іншы род да вымарачнасці.
Кадук уяўляўся беларусам у даволі неакрэсленым выглядзе. Па адных звестках, ён падобны да капны сена ці кучы моху, якая можа напалохаць хіба толькі нязвыклым рухам. Па іншых звестках Кадук — звер з вялізарнай калматай галавой і шырокім горлам аж да самых вушэй. У яго пашчы блішчаць белыя зубы і чырванее, як агонь, язык, і здаецца, што ён гатовы праглынуць чалавека цалкам, з касцямі і патрахамі.
Часам сярдзітыя людзі казалі: «Каб яго ўзяў Кадук!», «Вазьмі яго Кадук!». Але Кадук бярэ рэдка, бо можа з'яўляцца на зямлі толькі пры ўзыходзе сонейка, у самы поўдзень альбо сярод ночы. Калі б не гэтыя абмежаванні, то Кадук, лічылі беларусы, даўно пахапаў бы ўсіх людзей. І, калі нехта менавіта ў такі ліхі момант пажадае, каб іншага чалавека ўзяў Кадук, то праклён здзесніцца. Пазней страшэнны праклён «А каб цябе Кадук…» страціў першапачатковы сэнс і набыў характар лагоднага выслоўя, папроку.
Беларусы таксама верылі, што, калі скаціна з начы ў хлеве стаіць мокрая, — гэта значыць, на ёй ездзіў Кадук. Магчыма, ён, нябачны, сядзіць на жывёліне і цяпер. Каб прагнаць Кадука, трэба гальнік (венік) абрабіць у самы горшы брут і біць ім па храбце жывёліны, прыгаворваючы: «Які госць, такая й чэсць».
Спасылкі
Кадук на сайце «Родныя вобразы»
Новы Свет (Краснапольскі раён)
Но́вы Свет (, Новый Свет) — пасёлак у Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Леніна (Краснапольскі раён)
Ле́ніна (, Ленино) — аграгарадок у Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года Леніна ўваходзіла ў склад Гніліцкага сельсавета.
Да 1967 года паселішча мела назву Гніліца.
Монькаўцы
Мо́нькаўцы (, Моньковцы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Сільванавецкага сельсавета, да 20 верасня 2002 года — у склад Лойкаўскага сельсавета.
Хвашчова (Глыбоцкі раён)
Да 3 ліпеня 1970 года хутар уваходзіў у склад Псуеўскага сельсавета.
Стуканы (Зябкаўскі сельсавет)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Мардж Сімпсан
Марджары «Мардж» Сімпсан (у дзявоцтве Бувье) — выдуманы персанаж амерыканскага мультсерыяла «Сімпсаны» (The Simpsons) і член аднайменнай сям’і, якую агучвае Джулія Каўнер. Упершыню з’явілася на тэлебачэнні ў Шоу Трэйсі Ульман (The Tracey Ullman Show) у кароткаметражным анімацыйным фільме «Дабранач» («Good Night») 19 красавіка 1987 года. Мардж была створана і распрацавана карыкатурыстам Мэтам Гроўнінгам, пакуль ён чакаў у фае офіса Джэймса Брукса. Гроўнінг павінен быў здаць серыю кароткаметражных фільмаў, заснаваных на коміксе «Жыццё ў Пекле» (Life in Hell), але замест гэтага вырашыў стварыць новых персанажаў. Ён назваў персанажа ў гонар сваёй маці Маргарэт Гроўнінг. Пасля трох сезонаў на Шоу Трэйсі Ульман сям’я Сімпсанаў атрымала свой асабісты мультсерыял на тэлеканале «Fox», дэбют якога адбыўся 17 снежня 1989 года.
Мардж добранамераная і вельмі цярплівая гаспадыня сям’і Сімпсанаў. Са сваім мужам, Гамерам, яна мае траіх дзяцей: Барта, Лізу і Мэгі. Мардж з’яўляецца маралістычнай сілай у сям’і і часта ў разгар розных выхадак яе сям’і мае самае цвярозае меркаванне, спрабуючы падтрымаць парадак у хатняй гаспадарцы Сімпсанаў. Яна часта паказваецца ў якасці стэрэатыпнай маці і ўключаецца ў спісы найлепшых «ТБ мам». Яна таксама з’яўляецца ў іншых сродках масавай інформацыі, звязаных з Сімпсанамі, у тым ліку ў відэа-гульнях, паўнаметражным мультфільме, рэкламных роліках і коміксах, і натхніла цэлую лінію тавараў.
Адметная прычоска Мардж у выглядзе сіняга вулея з’яўляецца своеасаблівым спалучэннем прычоскі нявесты ў фільме «Нявеста Франкенштэйна» і стылем, якога прытрымлівалася Маргарэт Гроўнінг у 1960-х гадах. Джуліі Каўнер, якая была ў зыходным складзе ў Шоу Трэйсі Ульман, было прапанавана агучыць Мардж, каб больш не было неабходнасці ў акцёрах агучвання. Каўнер заваявала некалькі ўзнагарод за агучванне Мардж Сімпсан, уключаючы Прайм-тайм прэмію Эмі за выбітнае агучванне ў 1992 годзе. Яна таксама была намінаваная на прэмію Эні за найлепшае агучванне ў паўнаметражным мультфільме за агучванне Мардж у мультфільме Фільм Сімпсаны. У 2000 годзе Мардж, разам з астатняй часткай сям’і Сімпсанаў, была удастоена зоркі на Алеі славы ў Галівудзе.
Роля ў «Сімпсанах»
У Сімпсанах выкарыстоўваецца нясталая шкала часу, у якой персанажы не растуць фізічна, і, такім чынам, шоу праходзіць кожны год. У некаторых эпізодах падзеі былі звязаныя з вызначанымі перыядамі часу, але розныя тэрміны супярэчылі адзін аднаму ў розных эпізодах. Мардж Сімпсан з’яўляецца жонкай Гамера і маці Барта, Лізы і Мэгі Сімпсанаў. Яе выгадавалі бацькі: Жаклін і Клэнсі Бувье. Яна мае дзвюх сясцёр, бязрадасных Пэці і Сэльму, якія ненавідзяць Гамера, не хаваючы гэтага. У эпізодзе «The Way We Was» (другі сезон, 1991) з дапамогай успамінаў было выяўлена, што Мардж вучылася ў вышэйшай школе Спрынгфілда і ў апошні год сустрэла Гамера Сімпсана. Спачатку яна насцярожана ставілася да Гамера, але пагадзілася пайсці з ім на баль, хоць у канчатковым выніку пайшла з Арты Зіфам. Тым не менш, яна пашкадавала, што пайшла з Арты, і скончыла баль з Гамерам. Пасля таго, як пара была знаёмая ўжо некалькі гадоў, Мардж выявіла, што цяжарная Бартам, і яны з Гамерам пажаніліся ў невялікай вясельнай капліцы на мяжы штата. Неўзабаве пасля гэтага нарадзіўся Барт і маладая сям’я купіла свой першы дом. Эпізод «That '90s Show» (дзевятнаццаты сезон, 2008) супярэчыць многаму з устаноўленай перадгісторыі; напрыклад, было выяўлена, што Мардж і Гамер былі бяздзетныя ў пачатку 1990-х, хоць у папярэдніх эпізодах сцвярджалася, што Барт і Ліза нарадзіліся ў 1980-х.
Як і іншыя персанажы Сімпсанаў, па ходзе гісторыі ўзрост Мардж змяняецца. У эпізодах «Life on the Fast Lane» і «Some Enchanted Evening» (першы сезон, 1990) гаворыцца, што Мардж 34 года. У эпізодзе «Regarding Margie» (семнаццаты сезон, 2006) Гамер згадвае, што Мардж з’яўляецца ягонай аднагодкай, што азначае, што ёй можа быць ад 36 да 40 гадоў.
Мардж з’яўляецца беспрацоўнай у большасці серый, аддаючы перавагу заняткам хатняй гаспадыні і клопату аб сваёй сям’і. Тым не менш, яна мела некалькі працоўных месцаў у некаторых эпізодах. Яна працавала ядзерным тэхнікам на спрынгфілдскай атамнай электрастанцыі разам з Гамерам у эпізодзе «Marge Gets a Job» (чацвёрты сезон, 1992); прадавала дамы ў эпізодзе «Realty Bites» (дзявяты сезон, 1997) і працавала ў эратычнай пякарні ў эпізодзе «Sex, Pies and Idiot Scrapes» (дваццаты сезон, 2008). Нягледзячы на тое, што Мардж ніколі не выказвала незадаволенасці ў сувязі з сваёй роляй хатняй гаспадыні, ёй бывае сумна з ёй. У эпізодзе «The Springfield Connection» (шосты сезон, 1995) Мардж вырашыла, што ёй трэба больш экстрыма ў жыцці і стала паліцыянтам. Тым не менш, да канца эпізода яна была расчараваная карупцыяй і пакінула паліцыю.
Стварэнне
Мэт Гроўнінг прыдумаў Мардж і астатніх членаў сям’і Сімпсанаў у 1986 годзе ў фае офіса прадзюсара Джэймса Брукса. Гроўнінг павінен быў перадаць серыю кароткаметражных мультфільмаў для Шоу Трэйсі Ульман (The Tracey Ullman Show) і меў намер прадставіць адаптацыю свайго коміксу Жыццё ў Аду (Life in Hell). Калі ён зразумеў, што анімацыя Жыццё ў Аду прымусіць яго адмяніць правы на публікацыю, Гроўнінг вырашыў пайсці ў іншым кірунку і паспешліва накідаў сваю версію няшчаснай сям’і, назваўшы персанажаў у гонар членаў сваёй уласнай сям’і. Мардж была названая ў гонар Маргарэт Гроўнінг, маці Гроўнінга, які сказаў, што яны маюць падабенства ў характарах, і заявіў, што «Гэта сапраўды дзіўна, калі людзі думаюць, што ты мультфільм» ("It's really weird to have people think you're a cartoon."). Прычоска Мардж у выглядзе сіняга вулея з’яўляецца своеасаблівым спалучэннем прычоскі нявесты ў фільме «Нявеста Франкенштэйна» і стылем, якога прытрымлівалася Маргарэт Гроўнінг у 1960-х гадах, хоць яе валасы ніколі не былі сінімі.
Мардж з астатнімі Сімпсанамі дэбютавала на экране 19 красавіка 1987 года ў кароткаметражным мультфільме «Good Night» у Шоу Трэйсі Ульман. У 1989 годзе кароткаметражныя фільмы былі адаптаваныя ў серыяле Сімпсаны, паўгадзінных серыях, якія транслюе кампанія Fox Network. Мардж і сям’я Сімпсанаў засталіся галоўнымі героямі ў гэтым шоу.
Мэт Гроўнінг лічыць, што эпізоды, ў якіх Мардж займае галоўнае месца, з’яўляюцца аднымі з самых складаных для напісання. Біл Оўклі лічыць, што эпізоды пра Мардж дастаюцца, як правіла, «маладым» пісьменнікам, таму што яму і яго партнёру Джошу Вайнштэйну давялося некалькі раз пісаць такія эпізоды падчас іх першага сезона. У трэцім сезоне, калі большасць пісьменнікаў сканцэнтравалася на Барце і Гамеры, Дэвід Стэрн вырашыў напісаць эпізод пра Мардж, стварыўшы ў выніку «Homer Alone» (трэці сезон, 1992). Ён вырашыў, што яны маглі б дасягнуць «больш глыбокай» камедыі ў эпізодзе пра нервовы зрыў Мардж, і Джэймс Брукс хутка адобрыў гэта.
Дызайн
Дызайн усёй сям’і Сімпсанаў быў распрацаваны такім чынам, каб усе сілуэты пазнаваліся. Сям’я была груба намалявана, бо Гроўнінг прадставіў аніматарам асноўныя накіды, мяркуючы, што яны ўдакладняць іх, але замест гэтага яны проста скапіравалі яго малюнкі. Аніматары звычайна пачынаюць маляваць Мардж з твару, які з’яўляецца вельмі падобным да твараў Лізы і Мэгі. Затым малююцца вочы: адно — прыкладна ў сярэдзіне твару, другое — бліжэй да пярэдняга боку твару. Пасля гэтага малююцца нос і вусны. Пасля гэтага малююцца валасы, якія выходзяць з верхняй часткі твару ў выглядзе доўгай трубкі. Арыгінальнай ідэяй аматараў была задума, каб валасы Мардж вымушаны былі ўразацца ў праём і прагінацца назад, калі яна праходзіць праз дзвярны праём, але гэты намер не выкарыстоўваўся ніводнага разу. Першапачатковы план Гроўнінга наконт валасоў Мардж заключаўся ў тым, каб яны хавалі вялікія трусіныя вушы ў стылі «Жыцця ў Пекле». Гэта павінна было раскрыцца ў заключным эпізодзе серыяла, але было перагледжана ўжо на ранняй стадыі ў сувязі з немэтазгоднасцю і з тым, што трусіныя вушы — занадта фантастычна нават для Сімпсанаў.
Някрасаў (Краснапольскі раён)
Да 11 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Гніліцкага сельсавета.
Старыца (Глыбоцкі раён)
Ста́рыца (, Старица) — былы хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіў у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 3 ліпеня 1970 года хутар уваходзіў у склад Псуеўскага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2011 годзе.
Палядкі (Краснапольскі раён)
Паля́дкі (, Полядки) — пасёлак у Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Стуканкі
Стуканкі́ (, Стуканки) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Маркаўцы (Гродзенскі раён)
Ма́ркаўцы (, Марковцы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 8 ліпеня 1950 года вёска ўваходзіла ў склад Старабагатырскага сельсавета, да 1 жніўня 1966 года — у склад Гінавіцкага сельсавета (у 1950—1959 гадах — Галынкаўскі сельсавет).
Навасады (Гродзенскі раён)
Да 1 жніўня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Сапоцкінскага пассавета, да 16 сакавіка 1987 года — у склад Васілевіцкага сельсавета.
Ходырава
Хо́дырава (, Ходырево) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Раманоў
Рамано́ў (, Романов) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Палужскага сельсавета.
Стайкі (Краснапольскі раён)
Ста́йкі (, Стайки) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Горскага сельсавета.
Новікі (Сапоцкінскі сельсавет)
Но́вікі (, Новики) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Стайкі (Краснапольскі раён)
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Гніліцкага сельсавета.
Новікі (Сапоцкінскі сельсавет)
У 1940—1959 гадах цэнтр Новікаўскага сельсавета.
Нямнова
Нямно́ва (, Немново) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага сельсавета.
Царкоўна (Глыбоцкі раён)
Царко́ўна (, Церковно) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Мастэрс 2007 (снукер)
Мастэрс 2007 (Masters 2007, таксама вядомы як SAGA Insurance Masters 2007 — па назве спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 14 па 21 студзеня 2007 года на «Арэне Уэмблі», у Лондане. Турнір стаў 33-м розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Прызавы фонд турніру склаў £467,000 (на £52,000 больш, чым у мінулым годзе), з якіх £130,000 атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 19 гульцоў. Топ-13 афіцыйнага рэйтынгу аўтаматычна трапілі ў першы раўнд. Снукерысты, якія займалі 14, 15 і 16 месца ў рэйтынгу, гулялі ў папярэднім раўндзе з пераможцам кваліфікацыйнага турніру і ўладальнікамі уайлдкард.
Пераможца леташняга турніру - Джон Хігінс - уступіў у першым жа матчы свайму суайчынніку Стывену Магуайру з лікам 5:6. У матчы ўайлдкард раўнда уладальнік "запрашальнай карты", кітайскі снукерыст Дзін Дзюньхуэй, у матчы супраць Энтані Хэмілтана зрабіў свой ​​першы максімальны брэйк. Такім чынам, ён стаў самым маладым гульцом у гісторыі, зрабіўшы максімум на турніры, які трансляваўся па тэлебачанні (яму было 19 гадоў і 9 месяцаў). Гэты максімум стаў усяго толькі другім у гісторыі турніраў Мастэрс. Пераможцам турніру стаў Роні О’Саліван, які абыграў у фінале Дзіна Дзюньхуэя - 10:3. Гэтая перамога прынесла О'Салівану трэці тытул Мастэрс і 36-ы прафесійны тытул у кар'еры.
Уайлдкард раўнд
У папярэднім раўндзе згулялі 14-ы, 15-ы і 16-ы нумары рэйтынгу і ўладальнікі ўайлд-кард: Сцюарт Бінэм, як пераможца кваліфікацыйнага турніру, а таксама Джымі Уайт і Дзін Дзюньхуэй, якія атрымалі спецыяльныя запрашэнні ад арганізатараў турніру.
Аўчынец
Аўчы́нец (, Овчинец) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
Шабаны (Зябкаўскі сельсавет)
Шабаны́ (, Шабаны) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Пліса Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 3 ліпеня 1970 года хутар уваходзіў у склад Псуеўскага сельсавета.
Плоскаўцы
Пло́скаўцы (, Плосковцы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Сільванавецкага сельсавета, да 20 верасня 2002 года — у склад Лойкаўскага сельсавета.
Плябанскія
Пляба́нскія (, Плебанские) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Сільванавецкага сельсавета, да 20 верасня 2002 года — у склад Лойкаўскага сельсавета.
Баравая (Краснапольскі раён)
Барава́я (, Боровая) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
Маці-Зямля
Маці-Зямля (Маці сырая-зямля, Вялікая Багіня-маці, Вялікая Маці) — верагодна, найстаражытнейшае галоўнае жаночае боства беларускай міфалогіі, якое прысутнічае ва ўсіх старажытных абрадах і з’яўляецца Прародзічкай ўсяго жывога. Бярэ пачатак ад прымітыўных першабытных культаў. Варта адзначыць, што старажытныя беларусы называлі зямлю толькі ласкавымі імёнамі: «сыра Зямля-Матушка», «зямліца-царыца», «зямліца-матка», «зямелька жыватворная» і інш.
Баравая (Краснапольскі раён)
У 1982—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сабалёўскага сельсавета.
Маці-Зямля
Зямля ўяўлялася як стыхія ці боства ўрадлівасці. Яна лічылася жывой істотай, якая несла ў сябе жаночы пачатак і апладнялася жывародным дажджом — увасабленнем мужыцкага пачатку, пасля чаго давала новы ўраджай. Адсюль у творах народнай вустнай творцасці яе клічуць «Маці сыра-зямля».
Маці-зямля надзялялася сакральнай рысай стварэння і таму нараджала не толькі свет, але і розных жывых істот, у тым ліку другія боствы, розных герояў, саміх людзей, жывёл і нават пачвар, але акрамя непарыўнай сувязі з жыццём і стварэннем, адказвала яна і за супрацьлеглыя функцыі — разбурэнне і смерць.
Уяўленні аб зямлі ў беларусаў цесна звязаныя з паняццем рода, радзімы, краіны. Усяму неабходна з чаго-небудзь узнікаць і куды небудзь вяртацца, таму Маці-зямля — аснова быцця, узнікнення і знішчэння. Маці-зямля звязаная з чалавечай маці, а яе сакралізацыя, як і радзімы, зямлі нараджэння — важная частка беларуская міфалогіі.
Зямля ўспрымалася як «калыска», а смерць і пахаванне, такім чынам, разглядаліся як вяртанне ў матчына лона, таму памерлы павінен быць пахаваны ў роднай зямлі ці пры пахаванне павінна быць выкарыстана хоць яе жменя. Існавала забарона на пахаванне ў зямлі нябожчыкаў (самагубцаў, чараўнікоў і тых, хто быў пракляты сваімі бацькамі) ці забітых Пяруном чорта, змея і іншых дрэнных міфалагічных персанажаў, таму што іх труп апаганьваў яе чысціню. Зямля, дарэчы, як чыстая ці стыхія, магла і не прыняць «закладных», «нячыстых». Вядомыя народныя апавяданні аб тым, што зямля выкідвае вонкі косці ведзьмака ці труну з яго целам.
Лепш за ўсё ўяўленне аб Маці-зямлі адлюстравана ў наступным беларускім паданні :"«Святая зямелька нас корміць і ўсялякага звера; носіць на сваіх плячах, ніколі не наракаючы і не стогнучы, а як Бог пашле смерць, то яна прыгорне і не гідзіцца, калі нас чэрві точаць. Маці-зямля ўсё прымае, а найбольш усякае нечысці, да яшчэ і дзякуе за ета. А калі хочаш ведаць, як яна дзякуе, то навазі гною і пасей жыта, дак і будзеш знаць. Нашы дзяды і бацькі не дарма казалі: „Тым, што зямля родзіць, падзяліся з ёю; значыць, еш сам хлеб, а салому аддай роднай зямельцы“. Няма нікога і нічога багачэй за зямлю: сколькі яна родзіць хлеба, сколькі дае жалеза да ўсяго іншага? З яе капáюць усякую гліну на печы, на гаршкі да і на пабелку. А мала ж то ўсюды закопана грошай? Хто ж, урэшце, дае чыстую, здаровую ваду? Дае святая Маці-зямля…»"Зямля як «карміцелька» лічылася святой, што тлумачыць паважнае, асцярожнае да яе стаўленне: забарону біць халом, розгай, бізуном, калупаць натой, знявераць ці пашкудзіць зямлю. Зямля з’яўляецца крытэрыем чалавечай маральнасці. Так, за грахі чалавека яна можа праваліцца або праглынуць горад, вёску ці манастыр.
Паводле беларускага этнографа Адама Багдановіча, беларусы верылі, што перад надыходам вялікіх бедстваў Зямля стогне штораніцы, перад узыходам сонца. Прыкладная рэканструкцыя касмаганічнага міфа, на думку беларускага этнолага Ігара Вугліка, апавядае, што спачатку ўва ўсім свеце былі толькі Маці-Зямля і Сонца. Ад іх шлюбу нарадзіліся першыя багі — Жытняя Баба і Ярыла.
Пазней рысы і функцыі Багіні-Маці распаўсюдзіліся на другія жаночыя боствы, такія як Мокаш, Лада, Мара і іншыя. Вобраз і культ Маці-зямлі распаўся на мноства абрадаў ушанавання гэтых самых бостваў. Пасля ўсталявання хрысціянства многія функцыі ўзяла на сябе Святая Параскева. Менавіта яна стала ахоўнікам урадлівасці зямлі, шчаслівых шлюбаў, жаночых клопатаў і дзявочага лёсу. Таксама ў праваслаўнай традыцыі абраз Маці-зямлі зблізіўся з абразом Багародзіцы, што прывяло да фарміравання культу Багародзіцы-зямлі. У творы ХІІІ стагоддзя «Слова пра Меркурыя Смоленскага» прыводзіцца плач Смаленскай зямлі ад татарскага засілля, дзе Маці-Зямля атаясамліваецца з Багародзіцай, і ўзнікае ланцуг: Маці-Зямля — Божая Маці. Абодва вобразы — Зямлі і Багародзіцы — у народнай свядомасці з прыходам хрысціянства зліваюцца.
«Адмыканне» і «замыканне» зямлі
Зямля, як усё жывое, нараджалася вясной, а памірала ў восень, такім чынам, паводле: ўяўленняў беларусаў, яна «замыкаецца» — засынае па зіму і «адмыкаецца»  — прачынаецца ўвесну. Гэта выклікала шэраг абрадавых дзеянняў і адначасова жорстка рэгламентаваныя паводзіны чалавека ў дачыненнях да яе. Існавала забарона  дакранацца да зямлі (араць, капаць) у перыяд яе зімовага сну — ад Пакроваў і да Радаўніцы. Парушэнне такой забароны пагражала засухай, неўраджаем і іншымі бедамі («можа быць смерць у сваёй сям’і або неўраджай»).
Клятва зямлёю
Самай моцнай клятвай лічылася тая, калі чалавек спачатку цалаваў, а затым з’ядаў жменьку зямлі. Чалавек кляўся зямлею імкнучыся показаць, што ён кажа праўду ці ніколі не здрадзіць дадзенаму слову. Падман пры клятве зямлёю пагражаў вялікай бядою ці смерцю. Цалаванне зямлі і клятва ёю былі ў звычаі яшчэ на мяжы XIX-XX стст. Быў таксама звычай клясціся на зямлі, змешваючы яе з уласная крывёй. Увогуле, мелася на ўвазе «плоць ад плоці» — зямля, як жывое цела, і кроў, як цела чалавека.
Зямля як абярэг
Родная зямля (зямля, з той мясцовасці, дзе чалавек нарадзіўся), узятая чалавекам з сабой на чужыну, адыгрывала ролю абярэга, пасля ягонай смерці яе клалі ў магілу. Жменя бацькоўскай зямлі, якую насыпалі ў анучку, лічылася, будзе дапамагаць чалавеку пераадольваць жыццёвыя цяжкасці і нягоды.
Каб хлопец адслужыў у войску і вярнуўся дадому жывым і здаровым, у час яго провадаў у войску, выконвалася рытуальнае дзеянне: ён павінен быў правай босай нагой пакінуць на зямлі каля парога свой след; маці збірала зямлю са следа ў чыстую анучку, завязвала яе на два вузлы і адносіла ў дом, дзе захоўвала яе ў чырвонымч куце ўвесь тэрмін вайсховай службы.
Юркава (Глыбоцкі раён)
Ю́ркава (, Юрково) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зябкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Празарокі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 3 ліпеня 1970 года вёска ўваходзіла ў склад Псуеўскага сельсавета.
Альховікі (Глыбоцкі раён)
Альхо́вікі (, Ольховики) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Карабоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Норыца, з 1927 года ў складзе гміны Глыбокае Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 31 сакавіка 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Дзеркаўшчынскага сельсавета.
Беразуга
У 1982—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сабалёўскага сельсавета.
Віктарын (імператар)
Марк Піявоній Віктарын  — трэці імператар так званай Гальскай імперыі ў 269—271 гадах.
Віктарын быў вядомы сваімі ведамі ў вобласці ваеннай справы. У эпоху кіравання першага гальскага імператара Постума ён зрабіў бліскучую кар’еру. У 266/267 годзе Віктарын знаходзіўся на пасадзе прэтарыянскага трыбуна, а ў 267 ці 268 годзе ён разам з самім Постумам займаў пасаду консула. Яго імя паказвае на тое, што яго продкі паходзілі з заходняй часткі імперыі. Выбраны імператарам увосень 269 года ў Аўгусце Трэвераў (да 10 снежня) пасля нядоўгатэрміновага кіравання Марыя. У якасці імператара Віктарын быў прызнаны правінцыямі Галія і Брытанія, аднак Іспанія яму не падпарадкавалася. Сталіца і галоўны манетны двор Віктарына знаходзіліся ў Калоніі Агрыпіне. Магчыма, чаканка яго манет вялася таксама і ў Аўгусце Трэвераў.
Па ўсёй бачнасці, большую частку свайго кіравання Віктарын быў заняты вяртаннем тэрыторыяй, якія адпалі ад Гальскай імперыі і перайшлі назад пад кантроль цэнтральнага ўрада ў Рыме. Аднак імператар не прадпрымаў ніякіх дзеянняў, каб пашырыць сваю дзяржаву па-за межы Галіі і Брытаніі. Праблемы, якія узніклі ў Галіі ў часы валадарання Віктарына, прывялі падчас сваёй кульмінацыі да паўстання ў Аўгустадунуме, які перайшоў на бок Клаўдзія II Гоцкага. Улетку 270 года пасля сямімесяцовай аблогі горада, армія Віктарына ўзяла, разрабавала і знішчыла частку горада.
Пасля свайго поспеху ў барацьбе з Аўгустадунумам Віктарын з трыумфам вярнуўся на поўнач, зрабіў сваім пастаянным месцазнаходжаннем Калонію Агрыпіну. Аднак праз некалькі месяцаў, напачатку 271 года ён быў там забіты адным са сваіх афіцэраў, актуарыем (кіраўніком над харчам) Ацітыянам, мабыць, з меркаванняў уласнай помсты. Яго маці Вікторыя мела вялікі аўтарытэт сярод войскаў Гальскай імперыі, дзякуючы чаму ёй удалося дамагчыся абагаўлення сына і вырашыць пытанне з яго пераемнікам. Яна падкупіла войскі для таго, каб арганізаваць падтрымку яе стаўленіка, намесніка Аквітаніі Тэтрыка.
Пясчаны
Пясча́ны (, Песчаны) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 жніўня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Соніцкага сельсавета.
Радзівілкі
Радзіві́лкі (, Радзивилки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 жніўня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Соніцкага сельсавета.
Мастэрс 2006 (снукер)
Мастэрс 2006 (Masters 2006, таксама вядомы як SAGA Insurance Masters 2006 — па назве спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 15 па 22 студзеня 2006 года ў «Уэмблі канферэнц-цэнтры», у Лондане. Турнір стаў 32-м розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Прызавы фонд турніру склаў £415,000, з якіх £125,000 атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 18 гульцоў. Топ-14 афіцыйнага рэйтынгу аўтаматычна трапілі ў першы раўнд. Снукерысты, якія займалі 15 і 16 месца ў рэйтынгу, гулялі ў папярэднім раўндзе з пераможцам кваліфікацыйнага турніру і ўладальнікамі уайлдкард.
Леташні чэмпіён - Роні О’Саліван - не змог абараніць свой ​​тытул, прайграўшы ў фінальным матчы шатландцу Джону Хігінсу, якога абыграў у фінале год таму, - 9:10. Такім чынам, Роні О’Саліван адыграў у трэцім фінале турніру Мастэрс запар. Апроч таго, у фінальным паядынку О'Саліван зрабіў вышэйшую серыю турніру - 139 ачкоў. Джон Хігінс выйграў свой ​​другі тытул Мастэрс, а таксама 27-ы прафесійны тытул у кар'еры.
Уайлдкард раўнд
У папярэднім раўндзе згулялі 15-ы і 16-ы нумары рэйтынгу і ўладальнікі ўайлд-кард: Сцюарт Бінэм, як пераможца кваліфікацыйнага турніру, і Ян МакКалах, які атрымаў спецыяльнае запрашэнне ад арганізатараў турніру.
Рынкаўцы (Гродзенскі раён)
Ры́нкаўцы (, Рынковцы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Валынь (Глыбоцкі раён)
Валы́нь (, Волынь) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Карабоўскага сельсавета.
Белевічы (Глыбоцкі раён)
Бе́левічы (, Белевичи) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Карабоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Норыца Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Ласіцкага сельсавета.
Блышкі
Блы́шкі (, Блышки) — хутар у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Карабоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Глыбокае Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Грашовы снукерны рэйтынг у сезоне 2013/2014
Грашовы рэйтынг снукерыстаў у сезоне 2013/2014: Грашовы рэйтынг для ўсіх прафесійных гульцоў, якія кваліфікаваны на сезон 2013/2014, прадстаўлены ніжэй. Рэйтынг уяўляе сабой суму заробленых грошай на рэйтынгавых і міні-рэйтынгавых турнірах за два гады. Ачкі ў рэйтынгу за турнір двухгадовай даўніны адымаюцца, калі адпаведны турнір пачынаецца ў бягучым сезоне. Наступная табліца ўяўляе сабой рэйтынгі пасля кожнага рэйтынгавага турніру.
Прыгоды Тома Бамбадзіла
«Прыго́ды То́ма Бамбадзіла» (The Adventures of Tom Bombadil) — зборнік вершаў Джона Р. Р. Толкіна, упершыню выдадзены ў 1962 годзе. Кніга змяшчае 16 вершаў, прысвечаных казачным істотам і падзеям свету Міжзем'я. Два вершы сустракаюцца таксама ва «Уладары Пярсцёнкаў». Тому Бамбадзілу, вядомаму па «Звязе Пярсцёнка», прысвечаны толькі два першыя вершы. Аўтарства асобных вершаў прыпісваецца хобітам з Міжзем'я Більба Торбінсу і Сэмвайзу Гэмджы, што запісалі іх на асобных аркушах папері ці на старонках Пунсовай кнігі.
Сюжэт
Вершы пра Тома Бамбадзіла адлюстроўваюць яго сустрэчу на шпацыры з рознымі ляснымі істотами, якія здаюцца не зусім прыязнымі, аднак ён усіх іх закалыхвае. Так яму трапляюцца маладая вадзяніца Злата, якая скідае яго ў ваду, а потым дастае яго капялюх; Стары Лазняк, які хапае соннага Тома; і сям'я барсукоў, што бяруць Бамбадзіла ў палон. Дома на яго нападае копша з кургана, вядомы па «Звязе Пярсцёнка». Наступнага дня Том жэніцца са Златаю, а на вяселлі гуляе разам з барсукамі. Увосені Том адплывае на чоўне ў Шыр. Дарогаю ён сустракае (зноў не вельмі зычлівых) зімародка, на пяро якога ён змяніў лебядзінае пяро ў капелюшы; выдру; старую лебедзь; і хобітаў на беразе, якія смяюцца з яго. На ноч ён спыняецца ў свайго знаёмага хобіта Відлюдніка і яго сям'і, а зранку знікае. Усе жывёлы, якіх ён спаткаў, адвозяць яго човен назад, аднак забываюць вёслы на граніцы Шыру.
Буглаі (Мхініцкі сельсавет)
Буглаі́ (, Буглаи) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пачапоўскага сельсавета.
Самборы
Самбо́ры (, Самборы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 1 жніўня 1966 года вёска ўваходзіла ў склад Сапоцкінскага пассавета, да 16 сакавіка 1987 года — у склад Васілевіцкага сельсавета.
Горкі (Краснапольскі раён)
Го́ркі (, Горки) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
У 1982—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сабалёўскага сельсавета.
Каломба (тэлесерыял)
Каломба — амерыканскі тэлесерыял, які здымаўся ў перыяды з 1968 па 1978 гады, а таксама ў 1989—2003 гады. Галоўную ролю лейтэнанта Каломба, дэтэктыва аддзелу лос-анджэлескай паліцыі, згуляў Пітэр Фальк. Аўтарам сцэнарыя з'яўляюцца Уільям Лінк і Рычард Левінсан. Сюжэт серыяла часцяком мае перавернуты фармат дэтэктыва, гэта значыць амаль кожны эпізод пачынаецца са здзяйснення злачынства і паказу злачынцаў. Потым сюжэт у асноўным круціцца вакол таго, як злачынец, асоба якая ўжо вядомая гледачам, нарэшце, будзе выкрыты і арыштаваны.
Галоўным персанажам з'яўляецца прыязны, шматслоўны, растрапаны, але вельмі пільны паліцэйскі-вышукнік італьянскага паходжання ў старым балоневым плашчы і цыгарай у зубах, які кантактуе з забойцамі, амаль адразу здагадваецца на асобу забойцы, але збірае доказы перш чым іх выкрыць. Першапачаткова забойцы мірна ставяцца да лейтэнанта, прыдумваючы адказы на яго пытанні, але з цягам часу Каломба ўсё больш раздражняе іх сваімі пытаннямі. Нягледзячы на ​​яго несамавітую знешнасць і ўяўную разгубленасць, Каломба пранікліва вырашае ўсе справы і забяспечвае ўсе дадзеныя, неабходныя для прад'яўлення абвінавачвання. яго ўвага на дэталі і нястомны вылучаны падыход, хоць відавочны для гледача, часцяком становіцца ясным для забойцы толькі ў канцы сюжэтнай лініі.
Серыі ўсіх фільмаў, як правіла, маюць даўжыню ад 73 да 100 хвілін. Тэлесерыял трансляваўся больш чым на 80 тэлеканалах, якія ахопліваюць 44 краіны. У 1997 годзе эпізод «Забойства па кнізе» заняў 16 месца з 100 найвялікшых эпізодаў усіх часоў паводле версіі часопісу TV Guide. У 1999 годзе гэты жа часопіс змясціў лейтэнанта Каломба на 7 радок свайго спісу 50 найвялікшых тэлевізійных персанажаў усіх часоў. У 2013 годзе Гільдыя пісьменнікаў ЗША ўключыла серыял у свой спіс лепшых серыялаў, паставіўшы яго на 57 радок.
Глыбаў (Краснапольскі раён)
Глы́баў (, Глыбов) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пачапоўскага сельсавета.
Выдранка (Краснапольскі раён)
Вы́дранка (, Выдренка) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Выдранскага сельсавета. У 1954—1982 гадах вёска ў складзе Мхініцкага сельсавета, у 1982—1992 гадах — у складзе Сабалёўскага сельсавета.
Воўкаўшчына (Глыбоцкі раён)
Во́ўкаўшчына (, Волковщина) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Карабоўскага сельсавета.
Гінькі (Карабоўскі сельсавет)
Гі́нькі (, Гиньки) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Карабоўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Ласіцкага сельсавета.
Завадок (Мхініцкі сельсавет)
Завадо́к (, Заводок) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
У 1982—1992 гадах вёска ўваходзіла ў склад Сабалёўскага сельсавета.
Сінявічы (Гродзенскі раён)
Сіняві́чы (, Синевичи) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета.
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага сельсавета.
Алан Мак-Манус
Алан Мак-Манус (Alan McManus;, , Шатландыя) — шатландскі прафесійны гулец у снукер. Пераможца Мастэрс 1994 года, а таксама рэйтынгавых Дубай Класік 1994 года і адкрытага чэмпіянату Тайланда 1996 года. Трохразовы паўфіналіст чэмпіянатаў свету (1992, 1993, 2016). Былы шосты нумар сусветнага рэйтынгу (1993–1997), з сезона 1992/1993 да сезона 2005/2006 нязменна ўваходзіў у топ-16.
Таўрыэль
Таўрыэль (Tauriel) — персанаж экранізацыі аповесці Дж. Р. Р. Толкіна «Хобіт», знятае рэжысёрам Пітэрам Джэксанам. У кнізе Толкіна гэты персанаж адсутнічае, а ў Джэксана ўпершыню з'яўляецца ў другім фільме трылогіі, «Спусташэнне Цмока». Таўрыэль — лясны эльф, кіраўніца варты ў Ліхалессі. Яе ролю выконвае артыстка Эванджэлін Лілі.
У фільме
Аддзел лясных эльфаў на чале з Легаласам і Таўрыэль дапамагаюць Більба і трынаццаці гномам уратавацца ад гіганцкіх павукоў, што напалі на іх у Ліхалессі. Таўрыэль у прыватнасці ўратоўвае Кілі, і пазней, калі гномы трапляюць у вязніцу караля эльфаў, Таўрыэль і Кілі фліртуюць. Утвараецца своеасаблівы любоўны трохвугольнік, бо Легалас таксама захапляецца ёю, аднак яго бацька, Трандуіл, рашуча супраць сувязі свайго сына са звычайнай эльфійкай.
Пазней Таўрыэль яшчэ раз ратуе Кілі, калі на іх нападае ватага оркаў. У гэтай сутычцы Кілі паранены оркавай стралой, і на допыце Таўрыэль даведваецца ад схопленага орка, што Кілі паволі сканае ад моргульскае зброі. Яна выпраўляецца на яго пошукі, і Легалас спрабуе яе адгаварыць. Аднак Таўрыэль адмаўляецца, кажучы, што эльфы — частка Міжзем'я, і гэтая вайна закране і іх. Пасля гэтага Легалас вырашае рушыць разам з ёй.
Таўрыэль знаходзіць параненага Кілі, яго брата Філі, а таксама Бофура і Оіна ў Эсгароце акурат у момант, калі туды набягаюць оркі. Супольнымі намаганнямі гномаў, эльфаў і Барда ворагі адкінуты, і Таўрыэль выратоўвае Кілінава жыццё трэцім разам, выкастаўшы сваё веданне лекавых зёлак.
Казелле (Мхініцкі сельсавет)
Казе́лле (, Козелье) — вёска ў Краснапольскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мхініцкага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пачапоўскага сельсавета.
Сінкевічы
Сінке́вічы (, Синкевичи) — аграгарадок у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад і з’яўляюцца цэнтрам Сінкевіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 36 км у напрамку на ўсход ад горада Лунінец, за 276 км ад Брэста. Чыгуначная станцыя Сінкевічы
Гісторыя
У 1493 годзе Сінкевічы — сяло маёнтка Лахва, уласнасць Пятра Янавіча Мантыгірдавіча — троцкага ваяводы. У 1588 годзе Сынкавічы — сяло маёнтка Лахва, уласнасць Мікалая Крыштафа Радзівіла, князя на Алыцы і Нясвіжы. У 1672 годзе Сінкевічы — сяло маёнтка Лахва, 22 двары і 28 валок (з іх звыш 18 пустых). У 1785 годзе Сінкевічы — сяло маёнтка Лахва, 34 двары.
Інфраструктура
На тэрыторыі вёскі знаходзіцца ААТ «Палімер» канцэрна Белдзяржхарчпрам.
Памятныя мясціны
У вёсцы знаходзіцца Царква Святога Георгія са званіцай, пабудаваная ў XVII—XVIII стагоддзях. Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
За 2 км на ўсход ад вёскі, за 400 метрах на поўдзень ад старой дарогі, ва ўрочышчы Патоўскі Востраў знаходзіцца курган перыяду ранняга сярэднявечча, які занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.