cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Герадот
Бібліяграфія
Твор Герадота захаваліся ў мностве рукапісаў, самая старая і лепшая — медычэйская Х ст. — захоўваецца ў Фларэнцыі. Для рэдакцыі тэксту найбольш было зроблена Абіхтам і Штайнам, якім належаць і важнейшыя каментаваныя выданні.
Наодзі Іто
(伊藤 直司; нар. ) — японскі футбаліст. У 1981 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Яўген Антонавіч Ксяневіч
Яўген Антонавіч Ксяневіч (нар. ) — калекцыянер сучаснага беларускага мастацтва, бібліяфіл, куратар мастацкіх і музычных праектаў, кампазітар-песеннік.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 мая 1952 года ў пасёлку Зялёны Бор Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці ў сям’і настаўнікаў-філолагаў. Скончыў Беларускі педагагічны інстытут імя Максіма Горкага (1974).
Куратарства мастацкіх праектаў
З 1986 года займаецца куратарствам мастацкіх праектаў. Найбольш значныя з іх:
Найбольш буйныя персанальныя выстаўкі, праведзеныя Яўгенам Ксяневічам у 2016—2017 гадах
Музычная творчасць
З 1980-х гадоў стварае эстрадныя песні на паэзію рускамоўных і беларускамоўных аўтараў (больш за 100 аўтараў вершаў). Напісаў песні на рускамоўныя вершы і пераклады паэтаў: Інакенцій Аненскі, Мікалаз Бараташвілі, Гіём Апалінэр, Іван Бунін, Канстанцін Бальмонт, Валерый Брусаў, Андрэй Белы, Павел Васільеў, Генрых Гейнэ, Мікалай Гумілёў, Вячаслаў Іваноў, Авецік Ісаакян, Барыс Карнілаў, Мікалай Клюеў, Аўнатан Нагаш, Ігар Севяранін, Федэрыка Гарсіа Лорка, Осіп Мандэльштам, Аляксей Недагонаў, Франчэска Пятрарка, Фрыдрых Рукерт, Ілья Садоф'еў, Канстанцін Фафанаў, Вільям Шэкспір, Марына Цвятаева, Сяргей Ясенін і інш.
Стварыў песні на вершы беларускіх паэтаў-класікаў і сучаснікаў: Максім Багдановіч, Канстанцыя Буйло, Змітрок Бядуля, Алесь Гурло, Сяргей Дарожны, Карусь Каганец, Якуб Колас, Янка Купала, Юрка Лявонны, Язэп Пушча, Казімір Сваяк, Мікола Сурначоў, Валянцін Таўлай, Паўлюк Трус, Міхась Чарот і інш.
З 2017 года вядзе рубрыку «Песню бярыце з сабою» у газеце «Звязда», дзе апублікавана больш за 40 песень на вершы беларускіх паэтаў.
Я.Ксяневіч публікаваў песні на вершы рускамоўных аўтараў у газеце «Знамя юности».
Яўген Ксяневіч з’яўляецца аўтарам зборніка песень на вершы беларускіх паэтаў для калектываў мастацкай творчасці, які быў выдадзены дзякуючы Дзяржпраграме «Культура Беларусі» на 2016—2020 гады. Выданне падрыхтавана Рэспубліканскім цэнтрам нацыянальных культур у 2019 г. мая, песня мая…»[Ноты]: песні на вершы беларускіх паэтаў: для непрафесійных (аматарскіх) калектываў мастацкай творчасці: [для голасу з літарна-лічбавым абазначэннем суправаджэння] / Яўген Ксяневіч. — Мінск : ІВЦ Мінфіна, 2019. — 55 с.
Мініяцюрныя кнігі
Найбольш значныя выставы мініяцюрнай кнігі, праведзеныя куратарам Я.Ксяневічам
Фота з найбольш буйных выстаў мініяцюрнай кнігі, праведзеных куратарам Яўгенам Ксяневічам
Прэзідэнт Ісландыі
Прэзідэнт Ісландыі ажыццяўляе выканаўчую ўладу нараўне з іншымі дзяржаўнымі органамі выканаўчай улады ў адпаведнасці з Канстытуцыяй (ад 17 чэрвеня 1944 г.) і іншымі законамі Ісландыі. Адначасова, разам з Альтынгам, ён ажыццяўляе заканадаўчую ўладу. Такім чынам, па Канстытуцыі, прэзідэнт Ісландыі з'яўляецца носбітам як выканаўчай, так і заканадаўчай улады.
Парадак абрання
Прэзідэнтам можа быць любая асоба, якая дасягнула ўзросту 35 гадоў і адказвае патрабаванням, устаноўленым для ўдзелу ў выбарах у Альтынг, за выключэннем патрабавання аб месцы жыхарства, можа быць абрана прэзідэнтам. Прэзідэнт абіраецца прамым таемным галасаваннем асоб, якія маюць права ўдзелу ў выбарах у Альтынг. Кандыдатуру асобы, якая вылучаюцца ў якасці прэзідэнта, павінны афіцыйна прапанаваць не менш за 1 500 і не больш за 3 000 выбаршчыкаў. Калі кандыдатаў некалькі, законна абраным з'яўляецца той, хто атрымаў большасць галасоў. Калі маецца толькі адзін кандыдат, ён лічыцца законна абраным без галасавання.
Тэрмін паўнамоцтваў прэзідэнта пачынаецца 1 жніўня і заканчваецца 31 ліпеня праз чатыры гады. Выбары прэзідэнта праводзяцца ў чэрвені ці ліпені таго года, у якім заканчваецца тэрмін яго паўнамоцтваў. У выпадку смерці прэзідэнта або яго выхаду ў адстаўку да заканчэння тэрміну паўнамоцтваў новы прэзідэнт абіраецца на перыяд, які сканчаецца 31 ліпеня чацвёртага года пасля выбараў.
Калі пасада прэзідэнта апынецца вакантнай або калі прэзідэнт часова не ў стане выконваць свае абавязкі з прычыны знаходжання за мяжой, хваробы або па іншых прычынах, Прэм’ер-міністр, Старшыня Аб'яднанага Альтынга і Галоўны суддзя Вярхоўнага суда ажыццяўляюць паўнамоцтвы прэзідэнта. Старшыня Аб'яднанага Альтынга старшынствуе на іх сходах. У выпадках рознагалоссяў пытанне вырашаецца большасцю галасоў.
NGC 5234
NGC 5234 (іншыя абазначэнні — ESO 220-24, PGC 48129) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зымнэ
Зымнэ (Зи́мне) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Пажар
Пажар — некантралюемы працэс гарэння, якія наносяць матэрыяльны ўрон, шкоду жыцця і здароўю грамадзян, інтарэсам грамадства і дзяржавы.
Прадухіленне і барацьба с пажарами
Меры супрацьдзеяння дзеляцца на прафілактычныя і пажаратушэнне. Для папярэджаня аб пажарах існуе пажарны апавяшчальнік
Крышталічныя целы
Крышталі — гэта цвёрдыя рэчывы, якія маюць натуральную знешнюю форму правільных сіметрычных шматграннікаў, заснаваную на іх унутранай структуры, гэта значыць на адным з некалькіх пэўных рэгулярных размяшчэнняў, якія складаюць рэчыва часціц (атамаў, малекул, іонаў).
Крышталічная структура
Крышталічная структура, будучы індывідуальнай для кожнай рэчывы, адносіцца да асноўных фізіка-хімічным уласцівасцям гэтай рэчывы.
Крышталічная рашотка
Часта цвёрдыя рэчывы ўтвараюць (у залежнасці ад умоў) больш чым адну форму крышталічнай рашоткі; такія формы называюцца паліморфнымі мадыфікацыямі. Напрыклад, сярод простых рэчываў вядомыя рамбічная і монаклінная сера, графіт і алмаз, якія з’яўляюцца гексаганальнай і кубічнай мадыфікацыямі вугляроду, сярод складаных рэчываў — кварц, трыдыміт і крыстабаліт уяўляюць сабой розныя мадыфікацыі дыяксіду крэмнію.
Віды крышталёў
Варта падзяляць ідэальны і рэальны крышталь.
Ідэальны крышталь
З’яўляецца, па сутнасці, матэматычным аб’ектам, які мае поўную, уласцівую яму сіметрыю, ідэальна роўныя гладкія грані.
Рэальны крышталь
Заўсёды мае розныя дэфекты ўнутранай структуры рашоткі, скажэнні і няроўнасці на гранях і мае паніжаную сіметрыю шматгранніка з прычыны спецыфікі ўмоў росту, неаднароднасці сілкавальнага асяроддзя, пашкоджанняў і дэфармацый. Рэальны крышталь не абавязкова мае крышталеграфічныя грані і правільную форму, але ў яго захоўваецца галоўная ўласцівасць — заканамернае размяшчэнне атамаў у крышталічнай рашотцы.
Анізатрапіі крышталёў
Шмат якім крышталям уласціва анізатрапія, г. зн. залежнасць іх уласцівасцяў ад напрамку, тады як у ізатропных рэчывах (большасці газаў, вадкасцей, аморфных цвёрдых целах) або псеўдаізатропных (полікрышталі) целах уласцівасці ад напрамкаў не залежаць. Працэс няпругкага дэфармавання крышталёў заўсёды ажыццяўляецца па цалкам вызначаных сістэмах слізгання, гэта значыць толькі па некаторых крышталеграфічных плоскасцях і толькі ў пэўным крышталеграфічным кірунку. З прычыны неаднароднага і неаднолькавага развіцця дэфармацыі ў розных участках крышталічнага асяроддзя паміж гэтымі ўчасткамі ўзнікае інтэнсіўнае ўзаемадзеянне праз эвалюцыю палёў мікранапружанняў.
У той жа час існуюць крышталі, у якіх анізатрапія адсутнічае.
Фізічныя навукі, якія вывучаюць крышталі
Наогул, уласцівасці рэальных крышталёў — велізарная навуковая галіна, дастаткова сказаць, што ўсе паўправадніковыя⁣ ўласцівасці некаторых крышталёў (на аснове якіх ствараецца дакладная электроніка і, у прыватнасці, камп’ютары) узнікаюць менавіта за кошт дэфектаў.
Янчукі
Назву Янчукі́ маюць:
Цэнтральна-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт
Цэнтральна-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт (Central Connecticut State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, галоўны кампус якой месціцца ў горадзе Нью-Брытэн, штат Канектыкут, ЗША.
Казарка белашчокая
Казарка белашчокая (Branta leucopsis) — невялікая вадаплаўная птушка з сямейства качыных.
Беларусы ў Кракаве
Сярэднявечча—XVII стагоддзе
За першыя два стагоддзі існавання Ягелонскога ўніверсітэта праз яго прайшло 400 студэнтаў з зямель Беларусі. Сярод іх – Францыск Скарына, Сымон Будны і, верагодна, Іван Фёдараў. Колькасць беларускіх студэнтаў у Кракаве паменшыла са з’яўленнем Віленскай акадэміі.
У капліцы Святога Крыжа на Вавелі захаваліся паліхромныя фрэскі 1470 года, выкананыя майстрамі з Вялікага Княства Літоўскага. Там можна заўважыць надпісы на старабеларускай мове, якія знайшлі толькі ў другой палове ХІХ стагоддзя. Тамсама ў капліцы пахаваны Казімір Ягелончык.
Казарка белашчокая
Апісанне
Даўжыня цела 60-70 см, даўжыня крыла 38,5-43 см, вага 1-2,5 кг. Самка крыху меншая за самца. Палавы дымарфізм адсутнічае.
Цэнтральна-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт
Заснаваны ў 1849 годзе як дзяржаўная нармальная школа, вучэльня з'яўляецца старэйшым універсітэтам штата, які фінансуецца дзяржавай.
Беларусы ў Кракаве
Сярэднявечча—XVII стагоддзе
У 1523 годзе ў Кракаве была выдадзеная паэма «Песня пра зубра» Міколы Гусоўскага.
Казарка белашчокая
Апісанне
Мае двухколерную афарбоўку апярэння: чорную зверху, белую знізу. На баках цела шэрыя палосы (яны мацней развіты ў самцоў). У маладых птушак замест чорнага колеру ў апярэнні пераважае цёмна-буры. Пуховая птушаня зверху цёмна-шэры, знізу бялёсы. У белашчокай казаркі рэзка выдзяляюцца белыя бакі галавы, лоб і горла.
Беларусы ў Кракаве
Сярэднявечча—XVII стагоддзе
Касцёл Святых Апосталаў Пятра і Паўла быў спраектаваны італьянцам Янам Бернардоні, які раней працаваў у Беларусі. У гэтым будынку ў 1658 годзе Казімір Лышчынскі быў пасвечаны ў езуіты.
Казарка белашчокая
Пашырэнне
Гняздуецца белашчокая казарка на паўночна-ўсходнім узбярэжжы Грэнландыі, астравах Шпіцберген, Вайгач і Новая Зямля, насяляе ўзбярэжжы Швецыі, Фінляндыі, Эстоніі, Вялікабрытаніі, Ісландыі. Белашчокія казаркі, якія гняздуюць у Расіі, утвараюць адасобленую ўсходнееўрапейскую папуляцыю.
Цэнтральна-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт
Вучэльня з'яўляецца часткай сістэмы каледжаў і універсітэтаў штата Канэктыкут.
Беларусы ў Кракаве
XIX стагоддзе
У другой палове XIX стагоддзя з Кракаўскай акадэміяй ведаў актыўна супрацоўнічалі Зыгмунт Урублеўскі, Аляксандр Ельскі, Адам Кіркор (большая частка архіваў двух апошніх знаходзіцца ў Ягелонскай бібліятэцы). Дзякуючы акадэміі была выдадзеная этнаграфічная работа Адама Гурыновіча «Зборнік беларускіх твораў», а Адам Кіркор напісаў беларускую частку шматтомнага выдання «Жывапісная Расія».
У 1891 годзе ў друкарні Уладзіслава Людвіка Анчыца (Kanonicza, 9) была выдадзеная «Дудка беларуская» Францішка Багушэвіча.
Казарка белашчокая
Пашырэнне
Гнездавыя калоніі сустракаюцца ў арктычнай тундры. На гняздоўі прытрымліваецца горнага ландшафту поўначы — скалістых абрываў і ўзбярэжжаў, стромкіх схілаў, якія чаргуюцца з паніжэннямі, пакрытымі сакавітай травой, берагоў скалістых ручаёў і азёр.
Пералётны від. Месцы зімовак: узбярэжжы Паўночнага мора, Брытанскіх астравоў, Галандыя, еўрапейскія і амерыканскія ўзбярэжжы Атлантыкі. На Беларусі вельмі рэдкі ў час транзітных міграцый від.
Беларусы ў Кракаве
XIX стагоддзе
У 1818 і 1890 гадах у Кракаве былі перапахаваныя Тадэвуш Касцюшка і Адам Міцкевіч.
Казарка белашчокая
Асаблівасці біялогіі
Корміцца раслінамі.
Беларусы ў Кракаве
XIX стагоддзе
У 1896 годзе ў Кракаве памёр Эмерык Гутэн-Чапскі, які ўсё жыццё жыў пад Менскам і пераехаў у Кракаў незадоўга да смерці. У Кракаве ён набыў палац (ul. Piłsudskiego, 12), у якім цяпер знаходзіцца музей яго імя. Дзякуючы Эмерыку Гутэн-Чапскаму ў фонды Нацыянальнага музея ў Кракаве трапіла прадукцыя беларускіх мануфактур XVIII стагоддзя.
XX стагоддзе
У 1896—1903 гадах у Кракаве жыў і вучыўся Станіслаў Любіч-Маеўскі, які гуртаваў тутэйшых беларусаў, стварыў Кола беларускіх студэнтаў.
Казарка белашчокая
Асаблівасці біялогіі
Гняздуецца асобнымі калоніямі да 75 пар, адлегласць паміж асобнымі гнёздамі — некалькі дзесяткаў метраў. Гняздо чашападобнае, у паглыбленні, выслана мохам, лішайнікамі, сцёбламі травяністых раслін і пухам; без прыкрыцця.
Беларусы ў Кракаве
XX стагоддзе
У 1903 годзе ў Кракаве памёр Казімір Нарбут, былы кіраўнік атраду паўстанцаў у паўстанні 1863 года, а ў 1920 — беларускі пісьменнік Алесь Гарун.
XXI стагоддзе
З 2004 года ў Кракаве праходзяць Дні беларускай культуры.
Казарка белашчокая
Асаблівасці біялогіі
Поўная кладка складаецца з 3-5 яек. Свежыя яйкі белыя, пад час наседжвання з’яўляецца жаўтаваты налёт.
Беларусы ў Кракаве
XXI стагоддзе
17 мая 2013 года намеснік Міністра замежных спраў Беларусі Алена Купчына брала ўдзел у сустрэчы міністраў замежных спраў краін-удзельніц Вышаградскай групы і Усходняга партнёрства ЕС.
У Кракаве дзейнічае згуртаванне «Беларусы ў Кракаве», якое, аднак, юрыдычна пакуль не аформленае.
Язвін
Назву Я́звін маюць:
NGC 5235
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс аб’ектаў PGC (886001—887000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (886001—887000)
Шалан-Сен-Віктор
Шалан-Сен-Віктор (Challand-Saint-Victor) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 599 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Saint Victor de Soleure.
Мая бабуля з Марса
«Мая бабуля з Марса» (Моя бабушка с Марса) — беларускі дакументальны фільм рэжысёра Аляксандра Міхалковіча, які выйшаў у 2018 годзе і быў зняты пры ўдзеле кампаній «Volia Films» і «Directory Films».
Сюжэт
Бабуля Зіна жыла ва Украіне, Расіі, Беларусі, а пасля таго, як выйшла на пенсію, пераехала ў Крым. Яна поўная сіл, любіць камандаваць і заўсёды аб’ядноўвала вялікую сям’ю. Але пасля геапалітычных змен ва Украіне сваякам ездзіць да яе стала значна складаней. Спрабуючы ўпісацца ў рэчаіснасць, якая змянілася, бабуля адчувае сябе разгубленай і самотнай. На яе васьмідзесяцігоддзе збіраецца ўся сям’я — і дапамагае ёй прыняць няпростае рашэнне.
Гісторыя стварэння і пракат
Праект карціны стаў адным з пераможцаў Дзесятага конкурснага адбору Дзяржкіно. Агульны бюджэт стужкі складае, Украіна ўклала. Здымкі пачаліся ў 2013 годзе, калі рэжысёр Аляксандр Міхалковіч пачынаў рабіць кароткаметражны фільм для паступлення ў магістратуру. Гэта павінен быў быць троххвілінны фільм пра ўзаемаадносіны бабулі і ўнукаў. Падчас здымак пачаўся Еўрамайдан, і бачачы тую пазіцыю, якую заняла бабуля-гераіня фільма, як яна яе адстойвала ў сваім камунальным дворыку ў Еўпаторыі, рэжысёру падалося важным працягваць фіксаваць адносіны паміж людзьмі на паўвостраве. Міхалковіч здымаў кожны год: у 2014, у 2016, у 2017, але гэты матэрыял амаль не ўвайшоў у канчатковы прадукт. Усяго было знята каля васьмі гадзін матэрыялу. Фільм адлюстроўвае назіранні рэжысёра пра сувязь Украіны з паўвостравам, якая год ад года разрываецца. Першы паказ адбыўся на кінафестывалі ў Чэхіі 27 кастрычніка 2018 года, шырокі пракат пачаўся ва Украіне з 5 верасня 2019 года. Фільм быў вылучаны для ўдзелу ў нацыянальным конкурсе ў межах МКФ «Лістапад 2019», але пад ціскам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь фільм быў зняты з паказа падчас кінафестываля. Дадзенае рашэнне выклікала пратэст шэрагу беларускіх кінематаграфістаў, а таксама чальцоў Журы кінапрэсы, якія заявілі аб недапушчальнасці падобнага акту цэнзуры.
Водгукі крытыкаў
Кінакрытык Яраслаў Підгора-Гвяздоўскі адзначыў, што фільм Міхалковіча ''«далёкі ад шумных маніфестацый і псіхалагічных маніпуляцый, вылучаў чалавека і яго бяду, але не ставіў дыягназ, не рабіў высноваў, не выказваў абвінавачванняў. Ён толькі зафіксаваў эмоцыю, пачуццё, стан — у лепшых традыцыях дакументалістыкі»''.
Валадымырыўка (Уладзімір-Валынскі раён)
Валадымырыўка (Володи́мирівка) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Роіці Кавакацу
(川勝 良一; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1981—1982 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Гімн Славакіі
«Над Татрамі маланкі мігацяць» — гімн Славакіі, песня з’явілася ў 1844 годзе, у час паходу студэнтаў Евангелісцкага Лютэранскага Ліцэя з Браціславы ў Левочу ў знак пратэсту супраць арышту Людавіта Штура.
Тэкст быў напісаны Янкам Матушкам, а ў якасці музыкі была ўзятая музыка народнай песні «Капала студню, глядзела ў яе» («Kopala studienku»). Аднак, нягледзячы на сваю папулярнасць яшчэ падчас выступу славакаў у час рэвалюцыі 1848—1849 гадоў, яна была апублікаваная на паперы толькі ў 1851 пад назвай «Добраахвотніцкая». У 1920 першая страфа стала часткай гімна Чэхаславакіі, у які таксама ўвайшоў цяперашні гімн Чэхіі. У 1993 прыведзены ніжэй тэкст стаў гімнам незалежнай Славакіі.
Тэкст
Nad Tatrou sa blýska, hromy divo bijú,
Nad Tatrou sa blýska, hromy divo bijú.
Zastavme ich, bratia, ved' sa ony stratia, Slováci ožijú.
To Slovensko naše posial' tvrdo spalo,
To Slovensko naše posial' tvrdo spalo.
Ale blesky hromu vzbudzujú ho k tomu, aby sa prebralo.
Пераклад
Над Татрами маланкі мігацяць, грамы дзіка б’юць
Над Татрами маланкі мігацяць, грамы дзіка б’юць.
Спынім іх, браты, бо яны спыняцца, Славакі ажывуць,
Усходне-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт
Усходне-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт (Eastern Connecticut State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, кампус якой знаходзіцца ў мясцовасці Уілімантык, штат Канектыкут, ЗША.
Размешчаны ў 30 хвілінах ад горада Хартфард на паўдарозе паміж Нью-Ёркам і Бостанам.
Заснаваны ў 1889 годзе, гэта другі па велічыні кампус у сістэме універсітэтаў штата Канэктыкут і трэці па велічыні дзяржаўны універсітэт у штаце.
Універсітэт падзелены на тры школы: школу мастацтваў і навук, школу адукацыі і прафесійных студый і школу бесперапыннай адукацыі.
Выганічы (Валожынскі раён)
Вы́ганічы (, Выгоничи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Выганіцкага сельсавета.
1968 год у гісторыі астраноміі
1968 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Астранамічныя з’явы
У 1968 годзе адбылося найкарацейшае ў XX стагоддзі поўнае сонечнае зацьменне (22 верасня, 0 хв. 40 с.).
III з’езд салдат 3-й арміі Заходняга фронту
Трэці з’езд салдат 3-й арміі Заходняга фронту (надзвычайны). Адбыўся 2—8 (15—21) снежня 1917 у Полацку. Прысутнічала 312 дэлегатаў з рашаючым голасам, а таксама прадстаўнікі ВЦВК, Петраградскага і Полацкага Саветаў, Балтыйскага флоту і інш. Скліканы па ініцыяіыве ВРК 3-й арміі. У прэзідыум з’езда абраны ад бальшавікоў старшыня Армейскага камітэта, часовы камандуючы 3-й арміяй С. А. Анучын, старшыня ВРК 3-й арміі І. Л. Коган, рэдактар «Известий Военно-революционного комитета III армии» М. Д. Цароў, Ф. П. Лук’янаў, Гольдэнман, РАманаў, Раскошны; ад эсэраў-максімалістаў — Ізмайлаў, ад левых эсэраў — Бяліцкі, ад эсэраў — Моўчын.
6(19) снежня на чале з камісіяй, вылучанай з’ездам, у Полацку адбылася маніфестацыя пад лозунгам «Уся ўлада Саветам!». У час агульных пасяджэнняў і працы секцый закраналіся праблемы забеспячэння вайскоўцаў прадуктамі і абмундзіраваннем, дэмакратызацыі і дэмабілізацыі арміі і інш. У рабоце з’езда закраналася ўкраінскае пытанне, але агульных падыходаў да яго не было выпрацавана. 7(30) снежня вынесена рэзалюцыя, скіраваная супраць вайсковых сялянскіх камітэтаў у арміі, якія заставаліся пад уплывам правых эсэраў. 7—8(20—21) снежня выбраны армейскі камітэт у складзе 100 чал., куды ўвайшлі 75 бальшавікоў, 6 эсэраў-максімалістаў, 9 левых эсэраў, 9 ад «сацыялістычнага блоку» і 1 вакансія. Паўнамоцтвы Анучына прызнаваліся прадоўжанымі да часу рэагавання СНК на распрацаваны з’ездам праект «Аб дэмакратызацыі арміі». У далейшым створаныя Другім з’ездам салдат 3-й арміі Заходняга фронту і 3-м (надзвычайным) з’ездам органы выканаўчай улады былі рэарганізаваны: 26 снежня 1917 (8 студзеня 1918) армейскі ВРК скасаваны, а армейскі камітэт перайменаваны ў армейскі Савет салдацкіх дэпутатаў (старшыня Анучын), які пазней працаваў у цесным кантакце з Полацкім Саветам рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў (старшыня Коган, потым Лук’янаў). ,Да часу наступлення германскіх войск (люты 1918) выходзілі сумесныя «Известия армейского Совета солдатских депутатов III армии и Полоцкого Совета рабочих, солдатских и крестьянских депутатов».
Гімн Славакіі
Пераклад
Спынім іх, браты, бо яны спыняцца, Славакі ажывуць.
Славакія наша дагэтуль дужа сышла,
Славакія наша дагэтуль дужа сышла.
Але грымотныя маланкі абуджаюць яе, каб ачулася,
Але грымотныя маланкі абуджаюць яе, каб ачулася.
Барсукі (Мінск)
Барсукі — колішняе ўрочышча на правым беразе ракі Дражня, цяпер тэрыторыя ў межах Мінска. Месціліся цераз раку ад вёскі Яхімава.
Гісторыя
У 1897 годзе ўрочышча Барсукі ў Сеніцкай воласці Мінскага павета Мінскай губерні, 2 двары, 12 жыхароў. У 1917 годзе 2 двары, 11 жыхароў, усе беларусы.
У 1927 годзе ў газеце Савецкая Беларусь было згадана пра ўдзел сялян урочышча Барсукі ў выбарчым сходзе.
Цяпер на месцы вёскі прыватныя дамы на рагу 3-га і 4-га Халмагорскіх завулкаў.
Горычыў
Горычыў (Го́ричів) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Бітва за Дняпро
Ход падзей
11 жніўня 1943 года, пасля паражэння ў Курскай бітве, немцы пачалі будаўніцтва ўмацаванняў, т. зв. «Усходняга вала», з мэтаю спыніць наступленне савецкіх войск. Галоўную частку Усходняга вала складала рака Днепр.
Наступленне савецкіх войск, якое мела мэтаю вызваленне левабярэжнай Украіны і захоп плацдармаў на правым беразе Дняпра, пачалося 26 жніўня 1943 года. У ноч на 21 верасня савецкія войскі фарсіравалі Днепр каля вусця Прыпяці, і да канца верасня, пераадолеўшы найбольш умацаваную частку Усходняга вала, захапілі 23 плацдармы на правым беразе Дняпра.
12 кастрычніка пачаўся другі этап бітвы, працягам якой былі вызваленне Запарожжа (14 кастрычніка), Днепрапятроўска (25 кастрычніка), Кіева (6 лістапада). Планы нацыстаў па стабілізацыі лініі фронта на Дняпры былі сарваныя. Поспех бітвы за Днепр стаў перадумоваю наступлення на правабярэжную Украіну і Крым.
Надзея Аляксандраўна Юўчанка
Надзея Аляксандраўна Ю́ўчанка (нар., г. Познань, Польшча) — беларускі музыказнавец. Кандыдат мастацтвазнаўства (1990).
Біяграфія
Скончыла ў 1972 годзе Беларускую кансерваторыю. З 1979 года працуе ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай АН Беларусі, адначасова з 1996 года выкладае ў Беларускай акадэміі мастацтваў і Беларускай акадэміі музыкі.
Член Беларускага саюза кампазітараў з 1997 года, член Беларускага саюза літаратурна-мастацкіх крытыкаў з 1997 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1979 года.
Навуковая дзейнасць
Працы па пытаннях тэатрытычнай музыкі, сучаснага музычнага мастацтва, гісторыка-тэарэтычных аспектах музычнага тэатра Беларусі. Аўтар падручнікаў.
Прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1998, у сааўтарстве) — за даследаванне «Музычны тэатр Беларусi» ў 3-х тамах, апублікаванае ў 1993—1997 гадах.
Сарая аль-Джыхад
Сарая аль-Джыхад (سرايا الجهاد, Джыхадысцкія роты) — іракскае шыіцкае апалчэнне, ваенізаванае крыло Руху Хезбала ў Іраку. Групоўку ўзначаліў Хасан аль-Сары.
У 2014 годзе «Сарая аль-Джыхад» далучылася да кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі», якая займалася барацьбой з ІДІЛ у Іраку. У альянсе арганізацыя стала вядома як 17-я брыгада, прыняўшы ўдзел у баях за мухафазу Анбар , аблозе Фалуджы і вызваленні Масула. Яна таксама аказвала садзейнічанне ўраду Башара Асада ў Сірыі.
Каледж Святога Ігнація Лаёлы
Каледж Святога Ігнація Лаёлы (Šv. Ignaco Lojolos kolegija) — літоўская недзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая ажыццяўляе рэалізацыю прафесійных навучальных праграм неўніверсітэцкага ўзроўню. Сядзіба ўстановы знаходзіцца ў Каўнасе. Заснавальнік — Каўнаская рымска-каталіцкая архідыяцэзія.
Гэта незалежная каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова, якая накіравана на правядзенне інтэграваных навуковых і бізнес-праграм, якія кіруюцца на аснове Ігнацыянскай педагагічнай парадыгмы. Шмат увагі ў педагагічным працэсе надаецца выхаванню хрысціянскіх каштоўнасцей і развіццю пачуцця прыналежнасці да супольнасці, а таксама сацыяльнай адказнасці.
Жытані
Жытані (Жита́ні) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Універсітэт Цынхуа
Універсітэт Цынхуа — вышэйшая навучальная ўстанова ў КНР.
Быў створаны ў 1911 годзе як Імперскі каледж Цынхуа, які выступаў як падрыхтоўчая школа для студэнтаў, якія хацелі прадоўжыць навучанне ў ЗША. У 1928 годзе пераўтвораны ва ўніверсітэт. У 1938 годзе з-за япона-кітайскай вайны перамясціўся з Пекіна ў Куньмін, аднак у 1946 годзе вярнуўся назад у Пекін.
Вікторыя Віктараўна Крылова
Вікторыя Віктараўна Крылова (нар. ) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Клубная кар’ера
Выступала за жаночую каманду Бабруйчанка, віцебскі «Універсітэт». У 2002 годзе пераехала ва Украіну, дзе падпісала кантракт з чарнігаўскай «Легендай». У чэмпіянаце Украіны дэбютавала ў 2002 годзе.
З 2018 года трэнер мінскага жаночыга футбольнага клуба Зорка-БДУ
Шамбаў
Шамбаў (Chambave) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Ненецкая мова
Нене́цкая мова (саманазва: ненэцяʼ вада) — самадыйская мова. Родная мова ненцаў. Агульная колькасць носьбітаў (2010 г.) - 21 926 чал.
Ненецкая мова мае 2 асноўныя дыялекты — тундравы і лясны. На тундравым размаўляе большасць ненцаў. На лясным — невялікая група ў паўднёвых раёнах Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі. Для ненецкай мовы характэрны суфіксальная аглютынацыя, адрозненне трох лікаў, склонавае афармленне четырохчленнай серыі мясцовых склонаў ("дзе", "куды", "адкуль", "па якім месцы"), проціпастаўленне трох тыпаў дзеяслоўнага змянення (суб'ектнага, аб'ектнага і рэфлексіўнага), шырокае выкарыстанне канструкцый з нефінітнымі формамі дзеяслова, ужыванне пасляскладаў, прынцып "кіраваны член перад кіраўніком" як аснова парадку слоў, у большасці выпадкаў - забарона галосных у пачатку слова.
Пісьмовасць з 1932 г. на аснове лацінскай графікі. З 1937 г. — на аснове кірыліцы.
Ненецкая мова мае афіцыйны статус у Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе, Ненецкай аўтаномнай акрузе Расійскай Федэрацыі. Абмежавана выкарыстоўваецца ў сродках масавай інфармацыі. Выкладаецца ў школах.
Парастак
Месца прымацавання ліста  да  сцябла  называецца  вузлом. Участак сцябла паміж двума суседнімі вузламі — гэта міжвузелле.
Адрозніваюць пакарочаныя і падоўжаныя  парасткі. Парасткі з далёка размешчанымі вузламі і доўгімі міжвузеллямі з’яўляюцца падоўжанымі. Калі вузлы знаходзяцца на невялікай адлегласці адзін ад аднаго, парасткі называюцца пакарочанымі. Многія расліны маюць парасткі двух тыпаў.
Верхні вугал паміж сцяблом і лістом, які ад яго адыходзіць, называецца пазухай ліста. У ёй закладваюцца бакавыя пупышкі. На месцы апалага ліста на сцябле ўтвараецца ліставы рубец. На ім у выглядзе кропак бачны сляды праводзячых пучкоў, якія злучаюць ліст і сцябло. Праводзячы пучок утвораны праводзячымі, механічнай і парэнхімнай тканкамі.
Парастак развіваецца з пупышкі. У ёй у зачаткавым стане знаходзяцца ўсе часткі парастка.
Заходне-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт
Заходне-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт (Western Connecticut State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, кампус якой знаходзіцца ў горадзе Данберы, штат Канектыкут, ЗША.
Заснаваны ў 1903 годзе як педагагічны каледж і з'яўляецца часткай сістэмы універсітэта штата.
Універсітэт складаецца з чатырох школ: школы бізнесу, школы мастацтваў і навук, школы прафесійных студый і школы візуальных і выканальніцкіх мастацтваў.
ВНУ прапануе 38 бакалаўрскіх праграм, 15 магістарскіх праграм і 2 праграмы аспірантуры.
Род-Айленд
Род-Айленд (The State of Rhode Island and Providence Plantations) — самы маленькі па плошчы штат ЗША, які ўваходзіць у рэгіён Новая Англія і размешчаны на беразе Атлантычнага акіяна. Род-Айленд быў адной з 13 амерыканскіх калоній, паўсталых супраць Англіі. Першапачаткова штат складаўся з двух частак: Правідэнскія плантацыі (мацерыковая частка штата, найбуйнейшы горад — Провідэнс) і Востраў Род (астраўная частка, найбуйнейшы горад — Ньюпарт).
Гісторыя
Калонія Род-Айленд была заснаваная ў 1636 годзе Роджэрам Вільямсам, пасля таго, як ён быў выгнаны з Калоніі Масачусецкага заліва з-за яго рэлігійных поглядаў. Ён пасяліўся на мысе, які агароджвае заліў Нарагансет каля ракі Машасак, назваўшы гэтае месца Правідэнс і абвясціўшы там свабоду веравызнання для баптысцкіх пасяленцаў.
18 мая 1652 Род-Айленд прыняў першы ў Паўночнай Амерыцы закон, які забараніў рабства.
Кейп-Брэтан
Кейп-Брэтан (Cape Breton Island, Île du Cap-Breton) — востраў на паўночны ўсход ад паўвострава Новая Шатландыя (падзелены пралівам Кансо) і на ўсход ад Вострава Прынца Эдуарда ў заліве Св. Лаўрэнція. Адміністрацыйна адносіцца да правінцыі Новая Шатландыя, падзелены на чатыры муніцыпалітэты.
Тэрыторыя вострава - 10,3 тыс. км ² (18-е месца ў Канадзе, 75-е месца ў свеце), у цэнтральнай частцы вострава знаходзіцца возера-лагуна Бра-д'Ор, плошча якога ў залежнасці ад прыліваў складае 932-1099 км ². Найвысокая кропка - гара Уайт-Хіл, 532 м над узроўнем мора.
Язбы
Назву Язбы́ маюць:
Вайк
Вайк (Վայք) — горад у Арменіі ў марзе Ваёц-Дзор.
Геаграфія
Знаходзіцца ў 139 км ад Ерэвана на аўтамабільнай дарозе Ерэван—Сісіян—Гарыс. Аточаны з поўначы і поўдня горамі, горад працягнуўся прыкладна на 1,5 км уздоўж правага берага ракі Арпа. Прыкладна ў 1 км да захаду ад горада знаходзіцца стары мост, пабудаваны ў XVII стагоддзі і рэканструяваны ў 1827 годзе па прапанове Паскевіча. У горадзе знаходзіцца царква Сурб Трдат.
Гісторыя
У мінулым селішча, што знаходзіла на тэрыторыі Вайка, звалася Сайлан (Սոյլան). Паводле дадзеных «Каўказскага календара» 1912 года ў сяле Сайлан Шарур-Даралагёзскага павета Елізаветпальскай губерні жылі 14 чалавек, галоўным чынам азербайджанцы, паказаныя ў календары як «татары». 12 кастрычніка 1956 года тут было ўтворана мястэчка, названае ў гонар аднаго з бакінскіх камісараў — М. Азізбекава. Пасля распаду Савецкага Саюза мястэчка атрымала статус горада і новую назву — Вайк. У 1897 годзе насельніцтва селішча складала 22 чалавекі, у 1963 — 1 115, у 1976 — 4 644. Паводле дадзеных перапісу 2001 года яно склала 6 024 чалавекі.
Прэмія Вольфа
Прэмія Вольфа прысуджаецца ў Ізраілі з 1978 года Фондам Вольфа (The Wolf Foundation). Прэмія ўручаецца штогод у шасці намінацыях: сельская гаспадарка, хімія, матэматыка, медыцына, фізіка і мастацтва.
Міцугу Номура
(野村 貢; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1981—1982 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Прэмія Вольфа
Пра прэмію
Прэмія Вольфа ўручаецца штогод (з магчымымі перапынкамі) у шасці намінацыях: сельская гаспадарка, хімія, матэматыка, медыцына, фізіка і мастацтва. Прэмія ў галіне мастацтва прысуджаецца па правілу ратацыі асобных мастацтваў. Чаргаванне ажыццяўляецца ў наступным парадку: жывапіс, музыка, архітэктура, скульптура. Прэмія ўключае дыплом і грашовую суму ў памеры 100000 $. Адбор пераможцаў у кожнай вобласці ажыццяўляецца міжнароднымі камітэтамі з трох экспертаў. Новыя склады камітэтаў фармуюцца штогод. Фонд мае статус прыватнай некамерцыйнай арганізацыі. Апекуны, члены Савета і Камітэтаў, выконваюць свае абавязкі на добраахвотных падставах. У 1975 годзе Кнесэт зацвердзіў спецыяльны «Закон аб фондзе Вольфа». Прэмія Вольфа — адна з нешматлікіх недзяржаўных прэмій, якія маюць комплексны характар​​ (ахопліваюць адразу некалькі сфер чалавечай дзейнасці).
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква (Вішнева)
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква — помнік архітэктуры, які знаходзіцца ў цэнтры вёскі Вішнева Валожынскага раёна Мінскай вобласці, на ўзвышаным левым беразе р. Альшанка.
Прэмія Вольфа
Прэстыж
Прэміі Вольфа ў галіне фізікі і хіміі часта лічацца самамі прэстыжнымі ўзнагародамі ў гэтых абласцях пасля Нобелеўскай прэміі. Прэмія па фізіцы атрымала рэпутацыю вызначаючай будучых лаўрэатаў Нобелеўскай прэміі — з 26 лаўрэатаў Прэміі Вольфа па фізіцы ў перыяд паміж 1978 і 2010 чатырнаццаць атрымалі Нобелеўскую прэмію ў тым жа годзе, пяць з іх у наступным годзе.
Прэмія Вольфа ў сельскай гаспадарцы прыраўніваецца да «Нобелеўскай прэміі ў галіне сельскай гаспадаркі».
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква (Вішнева)
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Будынак чатырохчасткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі. Па падоўжна планіровачнай восі размешчаны трох’ярусная восьмерыковая шатровая вежа-званіца(атынкавана), нізкая і вузкая трапезная, кубападобны аб’ём малітоўнай залы і прамавугольная апсіда. Асноўны двух’ярусны аб’ём (васьмярык на чацверыку) накрыты чатырохсхільным дахам з цыбулепадобнай галоўкай на барабане. Высокі шацёр званіцы завершаны макаўкай. Галоўны і бакавыя ўваходы вырашаны арачнымі парталамі з кілепадобнымі ліштвамі. Сцены дэкарыраваны атынкаванымі вугламі лапаткамі, акаймаваны прафіляванымі карнізамі і аркатурна-зубчастымі фрызамі, вылучанымі сваёй белізной на паліхромным фоне бутавай муроўкі (швы тынкоўкі дэкарыраваны керамічнай мазаікай). Здвоеныя аконныя праёмы аб’яднаны арачнымі ліштвамі. На фоне бутавай муроўкі тарцовай сцяны апсіды вылучаецца белы рэльефны крыж.
Інтэр’ер
Унутры кубападобная са зрэзанымі вугламі малітоўная зала перакрыта корабавым скляпеннем з квадратным плафонам, з якога звісае каванае панікадзіла. У прастору зылы шырокімі (метровымі) адхіламі адкрываюцца бакавыя ўваходныя праёмы і здвоеныя бакавыя арачныя вокны-біфорыумы. У залу выступаюць кансольна размешчаныя драўляныя хоры, абмежаваныя разной балюстрадай. Шырокая апсідная арка закрыта ўзнятым на 2-прыступкавую салею трох’ярусным пірамідальнай кампазіцыі драўляным іканастасам на 9 абразоў і з царскімі варотамі ажурнай драўлянай разьбы з 4 абразамі-клеймамі евангелістаў. Вузкая трапезная адкрыта ў залу шырокім арачным прасветам і перакрыта плоскай столлю, асветлена 2 бакавымі арачнымі аконнымі праёмамі. У прытворы — адкрытая лесвіца на званіцу. Пад будынкам скляпеністыя сутарэнні, адкрытыя прамавугольнымі аконнымі праёмамі цокаля.
Вялікія Крывічы
Вялі́кія Крывічы́ (, Великие Кривичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
NGC 5238-1
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кагыльнэ
Кагыльнэ (Коги́льне) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Алтынтаг
Алтынта́г (Алтыншань); 阿尔金山,  — «залатыя горы») — горны хрыбет у Цэнтральнай Азіі, паўночна-заходняе адгор’е горнай сістэмы Куньлунь. Размяшчаецца на захадзе Кітая, фарміруе натуральную мяжу Тыбецкага плато з Сіньцзян-Уйгурскім аўтаномным раёнам і пустынь Гобі. Хрыбет праходзіць на поўдзень ад Лоб-Нора і Дуньхуана, аддзяляючы Тарымскую ўпадзіну з поўначы ад Цайдамскай катлавіны з поўдня.
Даўжыня хрыбта складае каля 800 км. Паўднёва-заходняя частка Алтынтага — скалістая, моцна расчлянёная, укрыта вечнымі снягамі і ледавікамі, максімальныя вышыня да 6161 м; паўночна-ўсходняя — кароткія масівы вышынёй больш за 5000 м; цэнтральная — рэзка звужаная і паніжаная, пераважная вышыня да 3000—3500 м.
Складзены з гнейсаў, крышталічных сланцаў, філітаў. Карысныя выкапні: руды храмітаў, свінцу, цынку, нікелю, плаціны.
Жывёльны свет: дзікі як, антылопы, кукуяманы і інш.
Юркаўшчына
Назву Ю́ркаўшчына маюць:
Файбыш Майсеевіч Голуб
Файбыш Майсеевіч Голуб (, Чэрвень —, Самарканд) — вучоны. Доктар медыцынскіх навук. Прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Узбекскай ССР.
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1927 годзе. Працаваў у Бешанковіцкай раённай бальніцы Віцебскай вобласці, потым выкладаў у Мінскім медыцынскім інстытуце.
У Вялікую Айчынную вайну быў галоўным хірургам шпіталяў у горадзе Саранск Мардоўскай СССР.
Узнагароджаны двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.
Сярод апублікаваных прац:
Андрэй Міхайлавіч Харкавец
Андрэй Міхайлавіч Харкавец (,, БССР — ) — міністр фінансаў Рэспублікі Беларусь (2008—2014).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1985 г.), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2006 г.).
З 1985 працаваў у Міністэрстве фінансаў БССР і Рэспублікі Беларусь на розных пасадах. З 1995—2006 гг. — начальнік Галоўнага дзяржаўнага казначэйства. 2006—2008 гг. Першы намеснік Міністра фінансаў. 14 жніўня 2008 прызначаны на пасаду Міністра фінансаў Рэспублікі Беларусь, быў вызвалены ад пасады 21 ліпеня 2014.
Паўднёва-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт
Паўднёва-Канектыкуцкі дзяржаўны ўніверсітэт (Southern Connecticut State University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, кампус якой знаходзіцца ў горадзе Нью-Хэйвен, штат Канектыкут, ЗША.
Боже правде
Боже правде — дзяржаўны гімн Рэспублікі Сербія. Тэкст гімна напісаны Ёванам Джорджавічам на музыку Даварына Енка ў 1872.
З 1878 па 1918 з'яўляўся гімнам Каралеўства Югаславія. У 1918—1941 разам з гімнамі Харватыі (Lijepa naša domovino) і Славеніі (Naprej zastava slave) служыў гімнам Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў.
У цяперашні час адноўлены (з змененай рэдакцыяй тэксту) ў якасці афіцыйнага гімна Сербіі. Інструментальная версія выкарыстоўваецца як гімн Рэспублікі Сербскай у складзе Босніі і Герцагавіны, а раней — і як гімн Рэспублікі Сербская Краіна на тэрыторыі Харватыі.
1909 год у гісторыі астраноміі
1909 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Астранамічныя з’явы
У 1909 годзе адбылося найдаўжэйшае ў XX стагоддзі гібрыднае сонечнае зацьменне (17 чэрвеня, 0 хв. 24 с.).
Ганна Каралёва
Ганна Каралёва  — беларуская лыжніца. Майстар спорту Беларусі па лыжных гонках.
Спартыўная кар’ера
Ганна Каралёва планавала выступіць на XXIV зімовых Алімпійскіх гульнях 2022 года ў Пекіне. Яна была заяўлена на 2 дысцыплінах: «30 км мас-старт—вольны стыль» і «камандны спрынт—класічны стыль». Але перад самімі гульнямі яна здала станоўчы тэст на каранавірус, што паводле ковід-пратаколу Гульняў не дазволіла ёй прыняць удзел.
Іркуцкая вобласць
Іркуцкая вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы Усходняй Сібіры. Адміністрацыйны цэнтр — горад Іркуцк. У склад вобласці да 1 студзеня 2008 года ўваходзіў іншы суб’ект федэрацыі — Усць-Ардынская Бурацкая аўтаномная акруга, якая ў цяперашні час аб’яднана з вобласцю. Вобласць падзяляецца на 27 раёнаў. Буйнейшыя гарады: Іркуцк, Брацк, Ангарск, Усць-Ілімск.
Беларусы Іркуцкай вобласці
У выніку шматлікіх войн паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Маскоўскай дзяржавай у палон да апошніх трапіла вялікая колькасць этнічных беларусаў, многім з якіх прапаноўвалі ісці разам з казакамі на асваенне Сібіры. Першае вядомае беларускае паселішча Іркуцкай губерні — вёска Літвінцава, якая ўзнікла ў сярэдзіне ХVІІ ст. непадалёк ад Усць-Ілімскага астрога (цяпер горад Усць-Ілімск). Багата беларусаў ссылалі ў Сібір пасля паўстання 1863-64гг. Але найбольшае перасяленне беларусаў адбылася падчас «сталыпінскай рэформы» на пачатку ХХ стагоддзя. Паводле архіўных дадзеных, толькі ў Іркуцкую губерню перасялілася 300 000 беларусаў. Між іншым, з Расеі ў гэты перыяд перасяленцаў было вельмі мала, і яны называліся тут «чалдонамі».
31 траўня 1996 года адбыўся першы з’езд беларусаў Прыбайкалля. Вынікам сталася стварэнне Іркуцкага таварыства беларускай культуры імя Яна Чэрскага. Пазней узнікла нацыянальна-культурная аўтаномія «Беларусы Чэрамхова» (аб’ядноўвае беларусаў Чарамхоўскга раёна Іркуцкай вобл.), а таксама моладзевы клуб «Крывічы». Гэтыя культурныя аб’яднанні ладзяць беларускія святы: «Купалле», «Дзяды», «Дажынкі», «Каляды», «Грамніцы», «Гуканне вясны». У 2016 годзе на «Купалле», якое ладзілі «Крывічы» прыйшло больш за чатыраста чалавек. На святах аб’яднанням дазваляюць выкарыстоўваць сімвалы «Пагоня» і бел-чырвона-белы сцяг.
Вячаслаў Антонавіч Квіцінскі
Вячаслаў Антонавіч Квіцінскі (25 лістапада 1920 — 30 лістапада 1995) — герой Савецкага Саюза, удзельнік партызанскага руху на Украіне, у Беларусі, Польшчы і Чэхаславакіі, камандзір партызанскай брыгады. Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнам Чырвонага Сцяга, чатырма ордэнамі ЧССР, польскім ордэнам Залаты крыж «Віртуці мілітары» і рознымі медалямі.
Біяграфія
Вячаслаў Антонавіч Квіцінскі нарадзіўся 25 лістапада 1920 года ў вёсцы Зялёны Востраў, Лепельскі раён, Віцебскай вобласці ў сялянскай сям’і. Па нацыянальнасці — беларус. З 1945 Квіцінскі член КПСС.
Скончыўшы Лепельскую сярэднюю школу, восенню 1939 года Вячаслаў паступіў у Ленінградскі педагагічны інстытут імя Пакроўскага. Быў прызваны ў рады Чырвонай Арміі ў лістападзе 1939 года і быў накіраваны ў школу 376-га гаўбічнага артылерыйскага палка. У складзе гэтага палка са снежня 1939 года па сакавік 1940 года Квіцінскі прымаў удзел у савецка-фінскай канфлікце на Карэльскім перашыйку. Вярнуўшыся з фронту, скончыў палкавую школу і быў прызначаны камандзірам зброі.
У складзе 376-га гаўбічнага артылерыйскага палка Квіцінскі з пачатку Вялікай Айчыннай вайны вёў баі супраць нямецкіх войскаў у раёне Дабраміля Драгабыцкай вобласці. 8 жніўня 1941 г полк патрапіў у акружэнне паблізу вёскі Падвысокае Кіраваградскай вобласці. Знішчыўшы зброю па загадзе камандавання, артылерысты ​​працягвалі весці баі супраць нямецкіх войскаў у складзе стралковых частак, спрабуючы прарваць кальцо акружэння. Усталяваўшы ў кастрычніку сувязь з Наваград-Валынскім падполлем ў раёне Карасценя, Квіцінскі з групай байцоў пачаў выконваць задачы па па знішчэнні ліній варожай сувязі і разбурэнні дарог на ўчастку Жытомір — Наваград-Валынскі — Корац.
У чэрвені 1942 года Вячаслаў уступіў у партызанскі атрад «Першы Валынскі» кулямётчыкам. Ён выконваў баявыя заданні па разгрому нямецкіх частак у Гарадніцкім, Ямільчынскім, Карасценскім і Наваград-Валынскім раёнах. 16 ліпеня 1942 г. партызанскі атрад «Першы Валынскі» аб’яднаўся з разведвальнай групай Генеральнага штаба Чырвонай Арміі. У другой палове 1942 партызанская дыверсійна-разведвальная група пад камандаваннем В. А. Квіцінскага ўзарвала 4 нямецкія эшалоны з жывой сілай і тэхнікай на ўчастку чыгункі Карасценя — Олеўск.
У лютым 1943 гады Квіцінскі ўступіў у партызанскі атрад пад камандаваннем Андрэя Міхайлавіча Грабчака. Дыверсійна-разведвальная група пад камандаваннем Квіцінскага з лютага па кастрычнік ўзарвала 11 нямецкіх эшалонаў на чыгунцы Карасценя — Сарно, Шэпетоўка — Наваград-Валынскі. Па рашэнні Украінскага штаба партызанскага руху партызанскі атрад пад камандаваннем Грабчака быў перафарміравана ў злучэнне партызанскіх атрадаў. Квіцінскага прызначылі камандзірам атрада «Чырвоны фугас». За 1943 год партызаны атрада «Чырвоны фугас» ўзарвалі 40 воінскіх эшалонаў немцаў і не раз выводзілі са строю тэлефонную сувязь паміж Вініцай і Берлінам на ўчастку Корац — Наваград-Валынскі.
У студзені 1944 года — пасля вызвалення часткамі Чырвонай Арміі Наваград-Валынскі — атрад «Чырвоны фугас» атрымаў загад выйсці ў раён Брэста для дыверсійных дзеянняў на чыгунках Ковель — Брэст і Пінск — Брэст. Байцы атрада на працягу трох месяцаў пусцілі пад адхон 19 воінскіх эшалонаў немцаў з жывой сілай і тэхнікай. У красавіку 1944 атрад быў расфармаваны, а Квіцінскі быў накіраваны ў распараджэнне Украінскага штаба партызанскага руху.
Па загадзе Украінскага штаба партызанскага руху ў чэрвені 1944 года ў вёсцы Абараў на Ровеншчыне Квіцінскім быў сфармаваны дэсантны партызанскі атрад. 27 чэрвеня 1944 года атрад адбыў самалётам у Драгабыцкую вобласць, дзе затым ажыццявіў рэйд у Польшчу і Славакію. У жніўні 1944 года атрад быў перафарміравана ў партызанскую брыгаду імя Клемента Готвальда, пасля далучэння салдат паўстанцкай славацкай арміі, а таксама савецкіх ваеннапалонных і мясцовага насельніцтва. Камандзірам брыгады быў прызначаны Вячаслаў Квіцінскі.
З жніўня 1944 г. па люты 1945 гады — за час баявых дзеянняў брыгады — было ажыццёўлена 156 баявых аперацый, пушчана пад адхон 48 воінскіх эшалонаў і адзін бронецягнік, падарваны 2 танкі і 130 аўтамашын, забіта і паранена больш за тысячу нямецкіх салдат і афіцэраў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 2 мая 1945 года за выкананне баявых задач камандавання і асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху Вячаславу Антонавічу Квіцінскаму прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 7405) [1].
Пасля вайны Квіцінскі, скончыўшы Кіеўскі дзяржаўны універсітэт імя Т. Р. Шаўчэнкі, працаваў лектарам таварыства «Веды». Быў загадчыкам аддзела прапаганды Кіеўскай абласной арганізацыі Украінскага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры.
Квіцінскі жыў у Кіеве да сваёй смерці. Вячаслаў Антонавіч Квіцінскі памёр 30 лістапада 1995 года. Быў пахаваны ў Кіеве на Байкавых могілках.
Новая Шатландыя (паўвостраў)
Новая Шатландыя (Nova Scotia peninsula) — паўвостраў на паўднёвым усходзе Канады.
Геаграфія
На тэрыторыі паўвострава Новая Шатландыя знаходзіцца вялікая частка аднайменнай правінцыі Канады. Даўжыня паўвострава каля 430 км, шырыня 130 км. На ўсходзе вузкі праліў Кансо аддзяляе яго ад буйнога вострава Кейп-Брэтан, на поўначы праліў Нортамберленд — ад вострава Прынца Эдуарда. На поўдні і паўднёвым усходзе абмываецца водамі Атлантычнага акіяна, на захадзе — водамі заліва Мэн, на паўночным захадзе — водамі заліва Фандо. Паўвостраў звязаны з мацерыком (правінцыя Нью-Брансуік) толькі вузкім перашыйкам Шыгнекта на паўночным захадзе.
Ахова прыроды
На тэрыторыі паўвострава знаходзіцца нацыянальны парк Кеджымкуджык і некалькі правінцыйных паркаў: Кейп-Чыгнекта, Арысаіг (Arisaig Provincial Park), Бэйфілд-Біч (Bayfield Beach Provincial Park), Бівер-Маўнцін (Beaver Mountain Provincial Park), Помкет-Біч (Pomquet Beach Provincial Park), Кейп-Шыгнекта. Прыродныя запаведнікі: Табеатык, Макгіл-Лейк, Клод-Лейк.
Марыя-Воля
Марыя-Воля (Марія-Во́ля) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Зымнэўскай вясковай абшчыны.
Шамуа (Вале-д’Аоста)
Шамуа (Chamois) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 96 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0166.