cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quercus petraea iberica
Арэал
Від родам з Каўказа (у тым ліку прыбярэжных рэгіёнаў паўночнага ўсходу Турцыі, Малой Азіі і Ірана).
Дрэва шырока распаўсюджана па ўсіх сухіх рэгіёнах і, як правіла, не любіць празмерна вільготных або багністых глебаў, хоць і сустракаюцца вялікія гаі ў вільготных раёнах Заходняй Грузіі. Quercus iberica утварае лясы разам з каштанам, грабам і клёнам. У большасці раёнаў гэты від дуба расце на вышынях 1500—2000 метраў над узроўнем мора, але ў некаторых выпадках ён можа быць знойдзены на вышынях да 1500—2000 метраў над узроўнем мора.
Анджэй Рахуба
Анджэй Рахуба — польскі гісторык.
Біяграфія
Магістарскую дысертацыю абараніў 1975 г. у Варшаўскім універсітэце. 28 красавіка 1979 г. атрымаў ступень доктара на гістарычным факультэце Варшаўскага ўніверсітэта пасля паспяховай абароны дысертацыі "Вялікае Княства Літоўскае ў адносінах да рокашу Ежага Любамірскага 1664—1667 гг., якую напісаў пад кіраўніцтвам прафесара Тадэвуша Васілеўскага. У 1989 атрымаў ступень доктара габілітаванага ў Інстытуце гісторыі Польскай акадэміі навук. У 1999 г. атрымаў тытул прафесара. Спецыялізацыя — гісторыя Ранняга новага часу Рэчы Паспалітай абодвух народаў Каралеўства Польскага і Вялікага Княства Літоўскага.
Працуе ў Інстытуце гісторыі Польскай акадэміі навук, дзе з 1997 г. загадвае аддзелам крыніцазнаўчых даследаванняў і выдавецкай дзейнасці. З 1993 г. сябра Навуковай Рады ІГ ПАН, у 1999—2006 — намеснік Старшыні, у 2006—2018 — Старшыня Навуковай Рады ІГ ПАН. З 2016 г. сябра Камітэта гістарычных навук ПАН. Пераабраны на кадэнцыю 2020—2023 гг. Сябра Літуаністычнай камісіі і Камісіі спецыяльных (дапаможных) гістарычных навук пры названым Камітэце. Сябра Навуковых рад Архіва ПАН, Галоўнага архіва старажытных актаў і Нацыянальнай бібліятэкі.
Старшыня Таварыства аматараў гісторыі (варшаўскага аддзялення Польскага гістарычнага таварыства) ў 1996—1999 гг. і з 2005 г. У 1999—2005 гг. — намеснік Старшыні. Ад 1988 г. сябра-заснавальнік Польскага геральдычнага таварыства (у 2004—2008 гг. і ад 2012 г. — намеснік старшыні (віцэ-прэзідэнт)).
Віленскае біскупства
Віленскае біскупства — царкоўна адміністрацыйная адзінка рымска-каталіцкай царквы ў Вялікім Княстве Літоўскім. Утворана паводле прывілея вялікага князя літоўскага Ягайлы ад 17 лютага 1387 г., зацверджана Папам Рымскім Урбанам VI у 1388 г.
Анджэй Рахуба
Біяграфія
У 1992—1994 гг. сябра дарадча-кансультацыйнай рады пры Прадстаўніку ўраду Польшчы па справах гістарычна-культурнай спадчыны польска-беларускай камісіі. У 1992—1995 гг. сябра, а ад 18 V 2017 г. старшыня польскага прадстаўніцтва Супольнай польска-беларускай камісіі экспертаў па справах удасканалення зместу школьных падручнікаў гісторыі.
Віленскае біскупства
Падпарадкоўвалася Папству, з 1418 г. гнезненскаму архібіскупу. На чале стаяў біскуп, якому падпарадкоўваліся амаль усе парафіі на Беларусі і Літве (апроч парафій Берасцейскага ваяводства). Першы біскуп — Андрэй.
Віленскі капітул (калегія духоўных асоб пры біскупе) створаны ў 2-й палове 1388 г. пазнаньскім біскупам Дабрагостам паводле булы Папы Рымскага Урбана VI са згоды Ягайлы. У яго першапачаткова ўваходзілі пробашч, дэкан, 10 канонікаў, з 1397 г. — кусташ, з 1345 г. — арцыдзяк, з 1522 г. — прэлат-кантар. Для вырашэння важных падзей духоўнага жыцця біскуп склікаў сіноды духавенства. Першы сінод адбыўся ў канцы 1520 г. або пачатку 1521 г.
Анджэй Рахуба
Біяграфія
Сябра навуковых рад часопісаў і выдавецкіх серый: «Przegląd Historyczny»; «Polskie słownik biograficzny»; «Clio. Czasopismo Poświęcone Dziejom Polski i Powszechnym;»; «Biblioteka Epoki Nowożytnej»; «Беларускі гістарычны агляд» («Belarusian Historical Review») і «Архіварыус» («Archivarius»),
Віленскае біскупства
Штодзённымі справамі біскупа займаўся двор (курыя), які падзяляўся на канцылярыю, духоўны суд і прыватны двор біскупа (маршалак, падскарбі, кухмістр, ключнік і іншыя прыдворныя). За 1387—1430 гг. на аснове фундушаў было створана 27 парафіяльных касцёлаў, за 1431—1500 гг. — 99 касцёлаў, у 1-й палове XVI ст. — 129 касцёлаў. У сярэдзіне XVI ст. у 17 паветах ВКЛ дзейнічала 259 парафій (касцёлаў), у 1790 г. — 277 касцёлаў. Парафіі былі аб’яднаны ў дэканаты. У XVIII ст. на Беларусі існавалі Аршанскі, Ашмянскі, Бабруйскі, Браслаўскі, Ваўкавыскі, Віцебскі, Вішнеўскі, Гродзенскі, Лідскі, Менскі, Наваградскі, Радашковіцкі, Ражанскі, Свірскі, Слонімскі і Полацкі дэканаты. У сярэдзіне XVI ст. ва ўладаннях Віленскага біскупства каля 2/3 вясковага насельніцтва складалі цяглыя сяляне.
Анджэй Рахуба
Біяграфія
З 2004 г. сябра-карэспандэнт Варшаўскага навуковага таварыства, з 2012 — сапраўды сябра.
Сябра Рады Фонда імяі Цеханавецкіх на Каралеўскім замку ў Варшаве (ад 2008 г.)
Віленскае біскупства
У 1387 г. вялікі князь літоўскі наддаў Віленскаму біскупству воласць Таўрогіне на паўднёвым-усходзе сучаснай Літвы, Бакшты на поўначы Меншчыны, Дуброўна каля Ліды і некалькі вёсак. Пазней біскупства атрымала Стрэшын на Дняпры, Корань, Ганявічы і Ваўчу, воласць Убарць (цяпер Лельчыцы) на Мазыршчыне, Параф’янава каля Докшыц і іншыя маёнткі. У сярэдзіне XVI ст. уладанні біскупства ўключалі каля 300 вёсак. Яны падзяліліся на сталовыя біскупскія (прыбытак ішоў на патрэбы біскупа і яго памочнікаў), сталовыя капітульныя (на ўтрыманне капітула) і прэстыманіяльныя (на патрэбы асобных канонікаў капітула). Найбольш значнымі біскупскімі маёнткамі былі Убарць і Ігумен, сталовымі капітульнымі Горваль і Стрэшын, прэстыманіяльнымі — Бакшты, Корань, Ванявічы, Ваўча (цэнтр маёнтку на пачатку XVII ст. перамясціўся з Ваўчы ў Бягомль) і інш.
Анджэй Рахуба
Біяграфія
Сябра Рады фундатараў Касы імя Мяноўскага ў Варшаве (ад 2009 г.).
Пастановай Прэзідэнта Польскай Рэспублікі ад 30 чэрвеня 2009 г. за выбітныя заслугі ў прапагандзе ведаў пра супольную гістарычную спадчыну нацый, якія стваралі Рэч Паспалітую абодвух народаў, быў узнагароджаны Афіцэрскім крыжам Ордэна Адраджэння Польшчы.
У 2010 г. увайшоў у склад камітэта: які падтрымаў Яраслава Качыньскага на выбарах Прэзідэнта Польшчы.
ORCID: 0000-0003-2822-6960
Робін Уільямс
Робін Уільямс (Robin Williams;  — ) — амерыканскі і, лаўрэат прэміі «Залаты глобус» і «Оскар» у 1998 годзе.
Творчасць
У 1991 годзе Уільямс агучваў джына ў дыснэеўскім мультфільме «Аладзін». Многія свае ролі Уільямс сыграў у камедыях. Дзве намінацыі на «Оскар» яму прынеслі роля настаўніка ў фільме «Таварыства мёртвых паэтаў» (1989) і роля вар’ята у «Кароль-рыбак» (1991).
У 1997 годзе ён стаў уладальнікам «Оскара» як лепшы акцёр другога плану за ролю псіхолага ў фільме «Разумніца Уіл Хантынг». У 1999 годзе Уільямс зняўся ў галоўнай ролі ў фільме «Двухсотгадовы чалавек», пастаўленым паводле твора Айзека Азімава. У ім ён сыграў робата, які марыў стаць чалавекам.
Расійская фашысцкая партыя
Усерасійская фашысцкая партыя (УФП) (да 1934 года — Руская фашысцкая партыя, з 1937 года — Расійскі фашысцкі саюз) — палітычная партыя, якая існавала ў 1931—1943 гадах у Кітайскай рэспубліцы і Маньчжоу-го, найбуйнейшая арганізацыя ў асяроддзі рускай эміграцыі, утвораная на Далёкім Усходзе. Утварылася на базе шэрага прафашысцкіх моладзевых арганізацый у асяроддзі рускай эміграцыі ў 1931 годзе ў Харбіне на Далёкім Усходзе, у Маньчжурыі, дзе жыла вялікая руская калонія. Лідар партыі — савецкі эмігрант К. У. Радзаеўскі, заснавальнік рускага фашызму, адзін з кіраўнікоў рускіх эмігрантаў у Маньчжурыі. У 1943 годзе партыя была забаронена японскімі ўладамі, у 1945 годзе Радзаеўскі вярнуўся ў СССР, дзе быў неадкладна арыштаваны, а праз год асуджаны і расстраляны.
Станаўленне партыі
У канцы 20-х гадоў у сценах юрыдычнага факультэта ў Харбіне група эмігрантаў з ліку студэнтаў і выкладнікаў аб'ядналася ў Рускую фашысцкую арганізацыю пад кіраўніцтвам прафесара Мікалая Нікіфарава. Пазней арганізацыя была ператворана ў Рускую фашысцкую партыю (РФП), стварэнне якой было аформлена 26 мая 1931 года на 1-м з'ездзе Рускіх Фашыстаў, што праходзіў у Харбіне. Генеральным сакратаром Рускай Фашысцкай партыі з'яўляўся К. У. Радзаеўскі.
У 1934 годзе ў Іакахгаме РФП і Усерасійская фашысцкая арганізацыя А. А. Вансяцкага утварылі Усерасійскую фашысцкую партыю (3 красавіка 1934 года быў падпісаны Пратакол № 1, у якім абвяшчалася зліццё РФП і УФА і стварэнне Усерасійскай фашысцкай партыі (УФП)). Афіцыйнае афармленне стварэння партыі адбылося 26 красавіка 1934 года на 2-м (аб'яднальным) з'ездзе Расійскіх Фашыстаў, што прайшоў у Харбіне. Радзаеўскі стаў Генеральным сакратаром і намеснікам Старшыні Цэнтральнага выканаўчага камітэта (ЦВК), а Вансяцкі Старшынём ЦВК партыі. У кастрычніку—снежні 1934 года адбыўся разрыў адносін паміж Радзаеўскім і А. А. Вансяцкім.
Развіццё партыі, стварэнне даччыных арганізацый
У 1928 годзе ў Харбіне выйшла кніга Ф. Т. Гарачкіна «Першы рускі фашыст Пётр Аркадзевіч Сталыпін», у якой аўтар, член партыі «праваслаўных рускіх фашыстаў», расказаў, што ўяўляе сабою гэта палітычная плынь і заявіў, што Сталыпін «нават геніяльней сучаснага Беніта Мусаліні. Гэты рускі калос, гэты геніяльны дзяржаўны дзеяч». У Харбіне рускімі фашыстамі была створана «Сталыпінская акадэмія».
У 1934 годзе пад рэдакцыяй К. У. Радзаеўскага выйшла кніга пытанняў і адказаў «Азбука фашызму», перавыдадзеная пасля некалькі разоў.
У 1934 годзе былі створаны даччыныя арганізацыі пры УФП — Расійскі Жаночы Фашысцкі Рух, Саюз Юных Фашыстаў — Авангард, Саюз Юных Фашыстак — Авангард, Саюз Фашысцкіх Малютак, у 1936 годзе быў створаны Саюз Фашысцкай Моладзі.
У сярэдзіне 1930-х гадоў УФП стала самай уплывовай арганізацыяй у Маньчжоу-го. 28 чэрвеня — 7 ліпеня 1935 года ў Харбіне прайшоў 3-і (Сусветны) з'езд Расійскіх Фашыстаў, на якім былі зацверджаны: 3 ліпеня — праграмавыключэння УФП, а 5 ліпеня — статут партыі.
25 кастрычніка 1936 года Вярхоўны Савет УФП (пераназваны ЦВК) зацвердзіў палажэнні «Пра партыйнае вітанне», «Пра партыйны сцяг У. Ф. П.», «Пра Нацыянальны сцяг і Гімн», «Пра партыйны значок У. Ф. П.», «Пра партыйны Сцяг», «Пра партыйную форму і іерархічныя знакі У. Ф. П.», «Пра рэлігійны значок У. Ф. П.». На гэтым жа з'ездзе К. У. Радзаеўскі быў абраны Кіраўніком УФП.
У 1936 годзе Кіраўнік УФП прызначыў на пасаду свайго рэзідэнта ў Еўропе Барыса Тэдлі.
Створаны ў 1936 годзе Вярхоўны савет з'яўлялася «вышэйшым ідэалагічным, праграмным і тактычным органам» арганізацыі. Ён абіраўся З'ездам партыі і дзеяў ад імя З'езда, у перыяд паміж імі (з наступным цверджаннем рашэнняў Вярхоўнага савета З'ездам). Старшынём з'яўляўся Кіраўнік УФП. У кампетэнцыю Вярхоўнага савета ўваходзіла шырокае кола пытанняў. Склад Вярхоўнага савета вызначаўся З'ездам. Новаабраныя члены на першым пасяджэнні Вярхоўнага савета абіралі сакратара і дзвюх віцэ-старшыняў. На паседжаннях маглі быць кандыдаты ў члены Вярхоўнага савета, якія маглі стаць членамі Савета ў выпадку выбыцця (смерці, выняткі 2/3 галасоў Вярхоўнага савета, пераводу ў таемныя члены) каго-небудзь з членаў Вярхоўнага савета. Рашэнні прымаліся большасцю галасоў, Кіраўнік партыі меў права «вета» на любыя рашэнні, з якімі не згодзен, з наступнай дачай тлумачэнняў З'езду. Вярхоўны савет ўтвараў тры камісіі: ідэалагічны савет, заканадаўчы савет і камісію па вывучэнні СССР (у іх склад маглі прыцягвацца спецыялісты, якія не з'яўляюцца членамі Вярхоўнага савета). 31 сакавіка 1939 года было зацверджана Палажэнне № 83 «Пра Вярхоўны Савет Расійскіх Фашыстаў» (Пратакол № 1 Вярхоўнага савета ад 31.03.1939 г.).
Увосень 1936 года члены УФП спрабавалі ўладкаваць падрыўныя акцыі ў СССР. Для гэтага з дапамогай японцаў у СССР былі закінуты некалькі груп членаў УФП (кожная другая група была выяўлена і знішчана пагранічнікамі). Адна група ў складзе 6 чалавек пракрочыла па шпалах 400 км да Чыты і 7 лістапада 1936 года, змяшаўшыся з натоўпам дэманстрантаў, вынялі і раздалі ўлёткі, дзе выкрываліся злачынствы Сталіна. Супрацоўнікі НКУС пазналі пра праведзеную акцыю па раздачы падрыўных матэрыялаў са спазненнем і група шчасна вярнулася ў Маньчжурыю.
У партыі была свая ўніформа, якая складалася з чорнай кашулі, чорнага кіцеля з залатымі гузікамі са свастыкай, чорнай фуражкі з памяранцавым кантам і свастыкай на цэшцы пасярэдзіне, дзягі з партупеяй, чорных штаноў-галіфэ з памяранцавым кантам і ботаў; на левым рукаве кашулі і кіцелі, ледзь вышэй локцевага згіну, нашывалася памяранцавае кола, аблямаванае белай палосай, з чорнай свастыкай пасярэдзіне. На закаўрашы левай рукі нашываліся партыйныя іерархічныя знакі.
У 1943 годзе РФС быў забаронены японцамі, якія панавалі ў акупаванай Маньчжурыі.
Друкаваныя органы, партыйны сцяг, партыйнае вітанне
У Партыі былі друкаваныя органы — часопіс «Нация» (Шанхай) і газеты «Наш Путь» (Харбін), «Нация» (Шанхай).
УФП мела свой партыйны сцяг. Згодна палажэння № 71 «Пра партыйны сцяг У. Ф. П.», ён уяўляў сабою палатніну з чорнай свастыкай на жоўтым фоне ромба ў белым прамавугольніку. Апроч таго, палажэннем № 72 «Пра Партыйны Сцяг» быў зацверджана Партыйны Сцяг УФП, які ўяўляў сабой «залацістага колеру палатніну, на адным боку якой намалявана Нерукатворнае Аблічча Ратаванніка, а на іншым намаляваны Св. Князь Уладзімір. Краі палатніны аблямаваны чорнай палоскай, на якой з аднаго боку надпісы: „Да воскреснет Бог и расточатся врази Его“, „С нами Бог, разумейте языцы и покоряйтеся“, а з іншага боку — „С Богом“, „Бог, Нация, Труд“, „За Родину“, „Слава России“. У верхніх вуглах выява двухгаловага арла; у ніжніх вуглах выява свастыкі». Сцяг быў асвячоны 24 мая 1935 г. у Харбіне архібіскупам Нестарам і біскупам Дзімітрыем. У § 3 Палажэння гаварылася, што партыйны сцяг ёсць «партыйная святыня, увасабляючая існасць РФП, на якой спачне Боскае дабраславенне»!"". Па становішчы № 69 «Пра партыйнае вітанне» яно складаецца «ва ўзняцці правай рукі ад сэрца да неба з воклічам — „Слава России!“».
Партыйныя значкі
Апроч таго, паводле палажэння № 65 «Пра рэлігійны значок У. Ф. П.», кожны фашыст павінен быў насіць рэлігійны значок той рэлігіі, да якой ён прыналежаў. Праект рэлігійнага значка нацыянальна-меньшынственнай арганізацыі павінен быў выпрацоўвацца заснавальнікамі рэлігіі і сцвярджацца Вярхоўным Саветам УФП. Рэлігійным значком Праваслаўных Расійскіх фашыстаў з'яўлялася выява Св. Роўнаапостальнага Князя Уладзіміра на шчыце блакітнага фону, аблямаванага ўладзімірскай стужкай.
Іерархічныя знакі
Ва УФП былі іерархічныя знакі. Пастановай № 68 ад 25 кастрычніка 1936 г. Вярхоўны Савет УФП зацвердзіў палажэнні «Пра партыйную форму і іерархічных знаках У. Ф. П.».
Паводле яго на форме членаў УФП насіліся іерархічныя знакі, а члены Расійскага Жаночага Фашысцкага Руху, Саюза Юных Фашыстаў-Авангард, Саюза Юных Фашыстак-Авангард, Саюза Фашысцкіх Малютак мелі тыя ж іерархічныя знакі, што і службовыя асобы УФП, але ступенню ніжэй. Палажэнне мела дадатак з табліцай іерархічных знакаў, у якім паказваліся знакі, адпаведныя пасадзе:
Фонд Супрацькамуністычнай барацьбы
У сярэдзіне 30-х гадоў партыяй быў арганізаваны Фонд Супрацькамуністычнай барацьбы, галоўным заданнем якога быў збор сродкаў для ажыццяўлення скідання камуністычнага рэжыму ў СССР. Збор сродкаў ужыццяўляўся праз продаж літаратуры, выдадзенай Фондам, а таксама праз рэалізацыю марак, выпушчаных Фондам. Ажыццяўляць шыранне літаратуры і марак Фонду абавязвалася ў абавязак членаў партыі і спачувальнікаў.
Гімн партыі
У партыі быў гімн, выкананы на матыў Праабражэнскага марша , які выяўляў заклік УФП да аб'яднання і абуджэння рускай нацыі:
Выява ў літаратуры, музыцы і кінематаграфіі
Члены РФП з нарукаўнымі павязкамі ў выглядзе партыйнага сцяга ёсць у тэлевізійным фільме «Усё пачалося ў Харбіне» (1 серыя).
Мікалай Мікалаевіч Духонін
Мікала́й Мікала́евіч Духо́нін (, Смаленская губерня —, ) — рускі военачальнік, генерал-лейтэнант, выконваў абавязкі Вярхоўнага галоўнакамандуючага Рускай арміяй у лістападзе—снежні 1917 года.
Біяграфія
З дваран Смаленскай губерні.
Скончыў Уладзімірскі Кіеўскі кадэцкі корпус (1894) і 3-е Аляксандраўскае ваеннае вучылішча (1896), адкуль быў выпушчаны падпаручнікам у Літоўскі лейб-гвардыі полк.
У 1902 годзе скончыў Мікалаеўскую акадэмію Генеральнага штаба па 1-му разраду і быў выраблены ў штабс-капітаны гвардыі з перайменаваннем ў капітаны Генеральнага штаба.
З 1 лютага 1902 па 1 мая 1904 года адбываў цэнзавае камандаванне ротай у 168-м пяхотным Міргарадскім палку.
З 6 лістапада 1904 года — старшы ад’ютант штаба 42-й пяхотнай дывізіі.
З 2 студзеня 1906 года — памочнік старшага ад’ютанта штаба Кіеўскай ваеннай акругі.
З 8 студзеня 1907 года — штаб-афіцэр для даручэнняў пры штабе Кіеўскай ВА.
Падпалкоўнік (22.04.1907).
З 2 верасня 1908 па 24 верасня 1912 знаходзіўся ў прыкамандзіраванні да Кіеўскага ваеннага вучылішча для выкладання ваенных навук.
У 1910 адбываў цэнзавае камандаванне батальёнам у лейб-гвардыі Літоўскім палку.
Палкоўнік (06.12.1911).
З 24 верасня 1912 года — старшы ад’ютант штаба Кіеўскай ваеннай акругі.
У Першай сусветнай вайне
З 19 ліпеня 1914 года — старшы ад’ютант аддзела генерал-кватэрмайстара штаба 3-й арміі, курыраваў пытанні разведкі. Быў узнагароджаны Георгіеўскай зброяй
З 20 красавіка 1915 года камандаваў 165-м Луцкім пяхотным палком. За баі ў Бялы (19—22 красавіка 1915 года) і ў Мокры (25—27 красавіка 1915 года) узнагароджаны ордэнам Святога Георгія 3-й ступені. Генерал-маёр (6 снежня 1915 года).
Генерал-лейтэнант (4 жніўня 1917).
Начальнік штаба Вярхоўнага галоўнакамандуючага
З  — начальнік штаба Вярхоўнага галоўнакамандуючага А. Ф. Керанскага.
Пасля прыходу да ўлады бальшавікоў Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага ў Магілёве магла стаць патэнцыйным буйным цэнтрам супраціву. Генерал М. М. Духонін, як і большасць генералаў Стаўкі, быў настроены рэзка па-антыбальшавіцку. Адразу ж пасля бальшавіцкага ўзброенага паўстання Духонін утварыў у Стаўцы групу на чале з генерал-кватэрмайстарам М. К. Дзітэрыхсам для каардынацыі дзеянняў на ўнутраных франтах. у звароце да арміі пісаў: «…пад уплывам агітацыі бальшавікоў вялікая частка Петраградскага гарнізона… далучылася да бальшавікоў… Святы абавязак перад Радзімай… патрабуе ад арміі захавання поўнага спакою, самавалодання і трывалага становішча на пазіцыях, тым самым аказваючы садзейнічанне ўраду і Савету Рэспублікі…». У тэлеграме, накіраванай у Петраград, Духонін патрабаваў «адмовы ад узброенага захопу ўлады» і «безумоўнага падпарадкавання» Часоваму ўраду, пагражаючы, што «дзеючая армія сілай падтрымае гэта патрабаванне».
ён сумесна з камісарам Часовага ўрада пры Стаўцы Станкевічам выступіў з заклікам не падпарадкоўвацца бальшавіцкаму ўраду. Ён тэлеграфаваў камандуючым франтамі: «Стаўка, камісарверх і агульнаармейскі камітэт падзяляюць пункт гледжання ўрада». У ноч з на, атрымаўшы інфармацыю з Паўночнага фронту аб адпраўцы ў распараджэнне Керанскага «моцнага пяхотнага атрада», у размове па прамым провадзе прапанаваў «паслаць адзін-два, але цалкам надзейных браневіка», дадаўшы: «тактыка вулічных баёў [у] значнай ступені залежыць ад іх, асабліва пры цяперашнім настроі мас…».
Раніцай накіраваў маскоўскім уладам тэлеграму, патрабуючы ад іх неадкладна спыніць «гвалтоўныя бальшавіцкія дзеянні», дамагчыся адмовы паўстанцаў ад узброенага захопу ўлады і іх падпарадкавання Часоваму ўраду, праз некалькі гадзін тэлеграфаваў у Маскву: «Сумесна [з] армейскімі камітэтамі прымаю меры дапамогі Маскве і вызвалення яе ад мяцежнікаў».
другі раз звярнуўся да Каледзіна з просьбай паскорыць пасылку казакоў. Пасля правалу паходу на Петраград войскаў А. Ф. Керанскага — П. Н. Краснова у ноч на Керанскі падпісаў распараджэнне аб перадачы Духоніну пасады Глаўкаверха.
Вярхоўны галоўнакамандуючы
Духонін паведаміў войскам аб уступленні ў часовае выкананне пасады Глаўкаверха і заклікаў войскі стаяць на пазіцыях, «…каб не даць саперніку скарыстацца смутай, якая разгулялася ўнутры краіны і яшчэ больш паглыбіцца ў межы роднай зямлі».
Стаўка стала цэнтрам прыцягнення ўсіх сіл, якія выступалі супраць бальшавікоў. 4—11 (17—24) лістапада сабраліся тут лідары небальшавістскіх сацыялістычных груп спрабавалі дамовіцца аб стварэнні пры Стаўцы Агульнарасійскага «аднастайна-сацыялістычнага ўрада ад бальшавікоў да народных сацыялістаў» на чале з эсером В. М. Чарновым Прыбыў, па словах відавочцы, «цэлы вагон: Чарноў, Гоц, Дан і інш. Бесперапынныя пасяджэнні: эсэры, Вікжель, маладыя афіцэры-камісары». накіраваныя ў стаўку прадстаўнікі Украінскай Цэнтральнай Рады. Д. І. Дарашэнка і А. І. Латоцкі ўзгаднілі з М. М. Духоніным пры пасрэдніцтве антыбальшавіцкага Агульнаармейскага камітэта пытанне перафарміравання франтавых часцей з мэтай утварэння ўкраінскай арміі па этнічнай і тэрытарыяльнай прыкмеце.
Адхіленне ад пасады
Ленін, Сталін і Крыленка выклікалі Духоніна па тэлефоне, запатрабаваўшы неадкладна ўступіць у мірныя перамовы з аўстра-германскім камандаваннем. Духонін адмовіўся, заявіўшы, што такія перамовы можа весці толькі цэнтральны ўрад, але не камандуючы арміяй. Пасля гэтага яму абвясцілі, што яго здымаюць з пасады галоўнакамандуючага, але ён павінен працягваць выконваць свае абавязкі да прыбыцця новага галоўнакамандуючага прапаршчыка Крыленкі. Сам Духонін быў абвешчаны «ворагам народа».
Ужо адхілены ад камандавання, Духонін, працягваючы адчуваць адказнасць за арганізацыю адпору ў выпадку магчымага прарыву праціўнікам аслабленага рэвалюцыйнымі падзеямі фронту, перадаваў штабам франтоў апошнія дырэктывы, накіраваныя на папярэджанне ваеннай катастрофы на лініі абароны з прычыны стыхійнай дэмабілізацыі і на недапушчэнне грамадзянскай вайны. — штабу Паўночнага фронту: «У тым крайнім выпадку, калі сувязь са Стаўкай будзе канчаткова страчана… абстаноўка на франтах складзецца так, што арміі, страціўшы сваю ўстойлівасць, адкрыюць фронт, то мяжою іх руху ў тыл павінны служыць Нараўская пазіцыя, возера Чудское, Пскоў-Астраўскія пазіцыі і ўмацаваная пазіцыя, якая прыкрывае кірунак на Балагое — Масква. Задача гэтага фронту павінна заключацца ў трывалым ўтрыманні найважнейшых шляхоў і нашага панавання над шляхамі, якія ідуць з захаду на ўсход». У дадатак да гэтага — : «Калі дэмаралізацыя вайсковых мас… прывядзе да самачыннага зрыву займаных пазіцый… і да пачатку грамадзянскай вайны, то пры недахопе войскаў, верных абавязку для выканання задачы, названай Вам 14 лістапада… Вам трэба з вернымі нацыянальнаму гонару расійскімі войскамі прыкрываць кірунак Пскоў — Балагое, вызначая подступы да Масквы з поўначы і паўночнага захаду, маючы на ўвазе, што Расія будзе працягваць барацьбу да рашэння Устаноўчага сходу або ўрадавай улады, якая абапіраецца на большасць краіны. Лявей Вас у гэтай крайняй абстаноўцы, прыкрываючы шляху з захаду на Маскву ў раёне Невель — Віцебск — Орша, утворыцца група 17-га і 22-га карпусоў і 2-й кубанскай дывізіі… У задачу іх… уваходзіць далучыць да сябе часткі Заходняга фронту, калі б гэты фронт паддаўся таксама поўнай дэмаралізацыі. Сілай зброі людзей, якія пакідаюць самавольна фронт, калі ён зрушыцца з месца і хлыне ўглыб краіны, не прапускайце ўглыб Расіі… або папярэдне абяззбройвайце іх. У гэтай крайняй абстаноўцы мы павінны выратаваць Маскву і палову Расіі ад грамадзянскай вайны».
Духонін паведамляў камандуючым Паўночна-Заходнім і Румынскім франтоў: «Атрыманыя звесткі як ад разведкі франтоў, так і ад агентурнай разведкі прымушаюць меркаваць магчымасць пераходу саперніка да актыўных дзеянняў у бліжэйшы час на Румынскім фронце і, магчыма, на Паўднёва-Заходнім фронце… пераследуючы мэту авалодання Бесарабіяй, Адэсай і каменнавугольнымі Данецкімі раёнамі. Неабходна прыняць усе меры… каб своечасова выявіць намеры праціўніка».
, калі Духоніну стала вядома аб руху да Магілёву эшалонаў з рэвалюцыйнымі балтыйскімі матросамі, ён звярнуўся да ўрада УНР за дазволам перавесці Стаўку ў Кіеў. Генеральны сакратарыят, аднак, зацягнуў разгляд гэтага пытання, а пасля пачаў вылучаць сустрэчныя ўмовы, на задавальненне якіх у Духонина не было ні часу, ні магчымасці. Духонін з трывогай паведамляў камандуючаму Румынскім фронтам генералу Г. Д. Шчэрбачову, што «Рада да гэтага часу не дала адказу», знаходзячыяся ў Магілёве вайсковыя падраздзяленні затрымліваюць адпраўку маёмасці Стаўкі. Адначасова прадстаўнік італьянскай ваеннай місіі пры Стаўцы паведаміў, быццам саюзнікі вырашылі прызнаць сепаратны выхад Расіі з вайны. Духонін адмяніў свой выезд з Магілёва разам з саюзніцкімі місіямі, але гэтая інфармацыя не пацвердзілася.
у Магілёў прыбыў генерал-маёр Адзінцоў, камандзірованы Генеральным штабам з ведама Саўнаркама «для арыентацыі Стаўкі ў абстаноўцы ў Петраградзе для пагаднення Стаўкі з Петраградам». Пасля сустрэчы генерала Адзінцова з выступаючым ад Стаўкі паручнікам В. Шнеўрам генерал перадаў прызначанаму Саўнаркамам галоўнакамандуючым Мікалаю Крыленку, што «Стаўка здаецца» і ён «можа свабодна прыехаць для ўступлення ў пасаду». У той жа дзень Духонін распарадзіўся вызваліць з турмы ў Быхаве генералаў Карнілава, Дзянікіна і іншых асоб, арыштаваных пасля карнілаўскага мецяжу (гл. таксама Быхаўскае сядзенне).
Забойства
у Магілёў прыбыў М. В. Крыленка, які аддаў загад аб сваім уступленні ў пасаду Глаўкаверха і перадаў Духоніну, што ён будзе адпраўлены ў Петраград у распараджэнне СНК.
Духонін быў арыштаваны і на аўтамабілі прывезены на чыгуначны вакзал, дзе яго завялі ў вагон Крыленкі. Аднак па горадзе распаўсюдзіліся чуткі, што генерал Карнілаў са сваім палком ідзе на Магілёў. У цягніка сабраўся натоўп рэвалюцыйных салдат і матросаў, які патрабаваў выдаць Духоніна. Крыленка прыбыў да вагона і паспрабаваў спыніць натоўп, але ўгаворы не падзейнічалі. У вагон уварваліся матросы, вывелі Духоніна на пляцоўку, хтосьці стрэліў яму ў галаву, а затым яго дабілі штыкамі і прыкладамі.
Крыленка паведаміў Троцкаму: «У сувязі з забойствам Духоніна неабходна юрыдычнае афармленне справы, акт дазнання па маёй прапанове здзейснены. Цела адпраўлена ў Кіеў. Калі перадаць справу судоваму следчаму, абавязкова ўскрыццё ў Кіеве, нават аж да выкопвання. Прапаную спыніць справу пастановай дзяржаўнай улады… Акты дазнання дастаткова рэабілітуюць ад усялякіх плётак… але ўзбуджэнне справы з абавязковымі допытамі матросаў наўрад ці мэтазгодна».
Троцкі адказаў: «Было б бессэнсоўна і злачынна перадаваць справу ў рукі судовых чыноўнікаў старога гарту. Калі неабходна, можаце перадаць справу рэвалюцыйнаму суду, які павінен быць створаны дэмакратычнымі салдацкімі арганізацыямі пры Стаўцы і кіравацца не старой літарай, а кіравацца рэвалюцыйнай правасвядомасцю народа».
Цела генерала Духоніна было пахавана ў Кіеве на Лук’янаўскіх могілках.
Асацыяцыі
Выраз «адправіць у штаб да Духоніна», які з’явіўся ва час Грамадзянскай вайны ў Расіі, азначала «забіць», «расстраляць».
Кастрап-Раўксель
Кастрап-Раўксель (Castrop-Rauxel) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Рэклінггаўзен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 51,66 км². Афіцыйны код — 05 5 62 004.
Пекарара
Пекарара (Pecorara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Кастрап-Раўксель
Горад падзяляецца на 14 гарадскіх раёнаў.
Пекарара
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алэксандрыўка (Балградскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Азэраны (Дубенскі раён)
Азэраны (Озеря́ни) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Мяжно 2
Мяжно́ 2 (, Межно 2) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Завозерскага сельсавета.
Кулішовэ
Кулішовэ (Кулішо́ве) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Гіпатанія
Гіпатанія — зніжэнне тонусу цягліц, органа або сістэмы. Найбольш часта тэрмін гіпатанія ўжываюць для абазначэння паніжэння крывянога ціску ніжэй за 105/65 мм рт. слупка. (14/8,7 кн/м²) у мужчын і 96/60 мм рт. арт. (13,2/ 8кн/м²) у жанчын з прычыны зніжэння тонусу сардэчна-сасудзістай сістэмы.
Вылучаюць некалькі формаў сасудзістай гіпатаніі:
Лячэнне: ліквідацыя прычыны, якая выклікала гіпатанію, правільны рэжым працы, адпачынку і харчавання, лячэбная гімнастыка, фізіятэрапеўтычныя працэдуры, медыкаментозная тэрапія; санаторна-курортнае лячэнне.
Зорны
Зо́рны (, Звёздный, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны на ўсходняй ускраіне гарадскога пасёлкаБалбасава; на лініі Орша-Цэнтральная — Магілёў I, паміж станцыяй Чэрвіна і станцыяй Прокшына.
Слабадышчэ (Гайсынскі раён)
Слабады́шчэ (Слободи́ще) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Паляны (Пачынкаўскі раён)
Паляны (Поляны) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці ў 17 км на паўнач ад Пачынка, у 9 км на ўсход ад аўтадарогі і ў 2 км на захад ад. У 2,5 км на захад ад вёскі размешчаны прыпыначны пункт.
Пэр Даніэль Амадэус Атэрбум
Пэр Даніэль Амадэус Атэрбум (Per Daniel Amadeus Atterbom;  — ) — шведскі паэт, лідар шведскай рамантычнай школы, вядомай у гісторыі скандынаўскай літаратуры пад імем «Фасфарыстаў».
Атэрбум — перад усім лірык. Стыль яго багаты на метафары і параўнанні, часта мудрагелістыя. Найболей значныя па задуме дзве лірычныя паэмы-казкі Атэрбума: «Lycksalighetens Ö» (1827) і паўдраматычная «Fågel Blå» (Сіняя птушка, 1814), сюжэт якіх пазычаны з французскіх казак школы Перо.
IC 856
IC 856 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бяланава
Бяла́нава (, Беланово) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Старашклоўскага сельсавета.
Аксамытнэ
Аксамытнэ (Оксами́тне) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Гертэн
Гертэн (Herten) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Рэклінггаўзен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 37,31 км². Афіцыйны код — 05 5 62 020.
Горад падзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Сарока (Іллінецкі раён)
Саро́ка (Соро́ка) — вёска ў Іллінецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Арыхіўка (Балградскі раён)
Арыхіўка (Орі́хівка) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Караколь (Кзылкагінскі раён)
Караколь — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Джамбылскай аульнай акругі. Код КАТА — 234835100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1670 чалавек (876 мужчын і 794 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1547 чалавек (796 мужчын і 751 жанчына).
Зайцаў
Зайцаў — рускае прозвішча.
Пальчыкы
Пальчыкы (Па́льчики) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Пальчыкы было ў складзе Батурынскай воласці Канатопскага павета Чарнігаўскай губерні.
Цім Робінс
Цімаці Фрэнсіс «Цім» Робінс (Timothy Francis «Tim» Robbins; нар. 16 кастрычніка 1958, Уэст-Ковіна, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі акцёр, які атрымаў вядомасць дзякуючы фільмам «Дархэмскі бык» (1988 год), «Гулец» (1992 год), «Падручны Хадсакера» (1994 год), «Уцёкі з Шаўшэнка» (1994 год) і «Таямнічая рака» (2003 год).
Снежнагорск (Мурманская вобласць)
Снежнагорск (Снежногорск) — горад (з 1980 года) у Расіі, закрытае адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне ў Мурманскай вобласці. Насельніцтва 13,5 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1970 годзе.
Снежнагорск размешчаны на Кольскім паўвостраве, за 26 км ад Мурманска, на беразе незамярзальнага Кольскага заліва Баранцава мора. Завод па рамонту і ўтылізацыі атамных падводных лодак.
Цягун (Вінніцкая вобласць)
Цягун (Тягу́н) — вёска ў Іллінецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Арвід-Аўгуст Афцэліус
Арвід-Аўгуст Афцэліус (Afzelius;  — ) — шведскі паэт-рамантык, прадстаўнік г.зв. гоцкай школы.
Бадарыйская культура
Бадарыйская культура (або культура Бадары) — археалагічная культура развітога неаліту, якая датуецца 4500-3250 г. да н. э. у паўдневым Егіпце. Атрымала назву па паселішчы Эль-Бадары ў правінцыі Асьют (Егіпет), каля якога яна была адкрыта ў пачатку XX стагоддзя.
Паселішчы і пахаванні
Выяўлена каля 40 паселішчаў і 600 магіл. Сярод шматлікіх бадарыйскіх магіл няма ні адной, якая настолькі рэзка вылучалася б па свайму ладу і асартыменту пахавальных рэчаў, каб у ей можна было бачыць пахаванне правадыра або прадстаўніка шляхты. Звяртае на сябе ўвагу такі цікаўны факт: у адной частцы бадарыйскіх могілак ляжалі толькі мужчыны, тады як у іншых яго частках былі пахаваныя і мужчыны і жанчыны. Вельмі верагодна, што ў такім размеркаванні магіл знайшло свой выраз характэрнае для радавога ладу проціпастаўленне жанатых мужчын нежанатым, якія звычайна жылі сваім адасобленай жыццём. Жыллё будавалі з дубцоў, абмазаных цэглай, сырца, цыновак. Захаваліся муміі высокай ступені захаванасці (гл. гебелейнскія муміі).
Гаспадарка
Эканоміка засноўвалася на матыкавым земляробстве, рыбалоўстве і жывелагадоўлі. Сярод прылад працы былі аднабаковыя скрабкі, прабойнікі, сякеры, двухбаковыя сярпы і наканечнікі стрэл. Шырока выкарыстоўвалася слановая костка (грабяні, лыжкі і інш.). У пахаваннях знойдзены астанкі буйной жывёлы, сабак і авечак. У ежу ўжываліся такія травы, як полба, ячмень, сачавіца і клубні.
Кераміка
Найбольш характэрнай прыкметай культуры з'яўляецца г. зв. бадарыйская кераміка — ярка-чырвоная, з чорнай акантоўкай зверху. Па стылі кераміка мае найбольшае падабенства з керамікай тасійскай культуры.
Паходжанне
У бадарыйскай культуры мяркуецца некалькі крыніц, з якіх найбольш значнай лічацца прышэльцы з Заходняй Сахары. Відаць, бадарыйская культура існавала далёка за межамі наваколля Эль-Бадары, паколькі падобныя археалагічныя знаходкі, выяўленыя на поўдзень ад населеных пунктаў Махгар-Дэндэра, Армант, Элькаб і Нехен («Гіеракаполіс» у грэчаскіх крыніцах), а таксама на ўсход ад Вадзі-Хамамат.
Савецкія навукоўцы Інстытута гісторыі прыродазнаўства і тэхнікі АН СССР лічылі, што
Антрапалогія
Антрапалагічныя даследаванні шматлікіх і добра захаваных бадарыйскіх чэрапаў паказалі, што ў расавым дачыненні бадарыйцы былі гібрыднай расай, аднак са значнай перавагай негроідных элементаў, характэрных для паўднева- або цэнтральнаафрыканскай подрасы (з падоўжанай формай чэрапаў). Шэраг прыкмет былі расцэненыя як прыкметы ведоіднай расы і нават быў вылучаны адмысловы бадарыйскі тып ведоіднай расы, але хутчэй можна выказаць здагадку, што бадарыйцы прадстаўлялі нубійскую групу.
Знікненне
Папярэднічала Амрацкай культуры (або культура Негада I), якая існавала на поўнач ад сучаснага Луксора прыкладна да 3000 г. да н. э., прычым шэраг даследчыкаў аб'ядноўваюць культуры Бадары і Накада ў адну, з прычыны іх высокага падабенства адна з адной.
Мастацкая літаратура
У гумарыстычнай фантастычнай аповесці П. Буля «Бясконцая ноч» Бадары паказваецца як надзвычай развітая культура, прадстаўнікі якой нібыта вынайшлі машыну часу, аднак пазней дэградавалі, змяшаўшыся з прышэльцамі з будучыні, і далі пачатак сучасным людзям.
Пашкіў
Пашкіў (Пашкі́в) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Джын Сіманс (актрыса)
Джын Сіманс (Jean Simmons,  — ) — брытанская актрыса, спявачка і намінантка прэміі «Оскар».
Банніўка
Банніўка (Ба́ннівка) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Датэльн
Датэльн (Datteln) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, на канале Везель-Датэльн. Знаходзіцца за 20 км на паўночны захад ад Дортмунда. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Рэклінггаўзен. Насельніцтва — чалавекі (на 31 студзеня 2011 года). Плошча — 66,08 км². Афіцыйны код — 05 5 62 008.
Алыбіў
Алыбіў (Оли́бів) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Quercus robur imeretina
Quercus robur imeretina — лістападнае дрэва. Падвід дуба звычайнага. Эндэмік Грузіі.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна ў садах і парках.
IC 857
IC 857 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пырагіўка (Бахмацкі раён)
Пырагіўка (Пирогі́вка) — вёска ў Бахмацкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мяжно 3
Мяжно́ 3 (, Межно 3) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гомельскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Завозерскага сельсавета.
Войт
Войт, войтаўства (Wójt, Vogt, advocatus) — абраная службовая пасада наглядчыка ці распарадчыка ў Вялікім княстве Літоўскім, якая ўзначальвала магістрат ў гарадах у XV—XVIII стагоддзях, застарэлы «сельскі стараста».
Гісторыя
Узначальваў мясцовае кіраўніцтва ці самакіраўніцтва (воласці, горада, мястэчка, сяла, вёскі, двара). Войта прызначаў вялікі князь ВКЛ з ліку заможных мяшчан або феадалаў, а прыватнаўласніцкіх гарадоў — іх уладальнікі. Іншага разу войта выбіралі гараджане, напрыклад у Оршы, Пінску, Мазыры. У гарадах, дзе існавала самакіраванне, пасада войта ўводзілася да Магдэбургскага права. Увядзенне пасады войта адначасова з наданнем Магдэбургскага права азначала стварэнне прадугледжаных гэтым правам органаў кіравання. Класічнае Магдэбургскае права зводзіла ролю войта да старшынства на шэфенскім судзе.
Аднак на Беларусі войт паступова набыў правы вышэйшай адміністрацыйнай улады і войтаўскага суда. Меў значныя крыніцы даходаў. Акрамя судовых пошлін, прыбытак войта складаўся са значнай часткі розных натуральных пабораў, долі прыбытку ад рыначнага гандлю, утрымання корчмаў, крам, часам — зямельных падараванняў. Прызначаныя войты часта перакладалі свае абавязкі на ландвойтаў, варагавалі з гараджанамі. Задакументаваныя шматлікія скаргі на незаконныя дзеянні войта.
Пэрэрасля
Пэрэрасля (Пере́росля) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Васыліўка (Балградскі раён)
Васыліўка (Васи́лівка) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Эр-Эркеншвік
Эр-Эркеншвік (Oer-Erkenschwick) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Рэклінггаўзен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 38,8 км². Афіцыйны код — 05 5 62 028.
Хаджэнне Багародзіцы па пакутах
Тэндэнцыя запалохвання немінучымі пякельнымі жыхамі за парушэнне прынцыпаў хрысціянства, боскіх запаведзяў некалькі змякчаецца ў творы спачуваннем грэшнікам, суперажываннем за іх пакуты. Гэта ідэя ўвасоблена ў вобразе Багародзіцы — чулай жанчыны, заступніцы людзей. Моцна ўражаная ўбачаным у пекле, яна звяртаецца да Бога з просьбай злітавацца над грэшнікамі і палегчыць ім пакуты. Незвычайнасць зместу твора, важнасць закранутых праблем, гуманістычная ідэя спачування чалавеку спрыялі папулярнасці твора сярод чытачоў. Беларуская рэдакцыя твора — «Аб дванаццаці пакутах».
Тураўскі раён
Ту́раўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924—1962 гг. Цэнтр — гарадскі пасёлак Тураў.
Утвораны 17 ліпеня 1924 г. З ліпеня 1924 па ліпень 1930 і з ліпеня 1935 па студзень 1938 г. у Мазырскай акрузе. 20 жніўня 1924 г. падзелены на 7 сельсаветаў: Азяранскі, Букчанскі, Верасніцкі, Перароўскі, Рычоўскі, Тонежскі, Тураўскі 2-і (Тураўскі 1-ы быў местачковым). 5 верасня 1929 г. Тураўскі 2-і сельсавет скасаваны. 25 снежня 1930 г. створаны Радзілавіцкі (Радзівілавіцкі) сельсавет, які 11 лютага 1931 г. перайменаваны ў Дзяржынскі. У 1931 годзе створаны Запясоцкі сельсавет. З 21 чэрвеня 1936 г. у Мазырскай акрузе, з 20 лютага 1938 г. у Палескай вобласці. У 1941 г. меў 8 сельсаветаў: Азяранскі, Букчанскі, Верасніцкі, Дзяржынскі, Запясоцкі, Перароўскі, Рычоўскі, Тонежскі. З 8 студзеня 1954 г. у Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 г. Запясоцкі сельсавет скасаваны, вёска Салагубаў перададзена ў склад Лельчыцкага раёна.
17 красавіка 1962 г. раён скасаваны, яго тэрыторыя перададзена ў Лельчыцкі (Букчанскі, Дзяржынскі, Тонежскі сельсаветы) і Жыткавіцкі раёны (г.п. Тураў, Азяранскі, Верасніцкі, Перароўскі, Рычоўскі сельсаветы).
П’ёццана
П'ёццана (Piozzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру П'ячэнца.
Насельніцтва складае 688 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 29010. Тэлефонны код — 0523.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Ісус Хрыстос Збавіцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пыратын (Дубенскі раён)
Пыратын (Пиря́тин) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Гразевыя вулканы
Гразевыя вулканы (сальзы) — геалагічныя ўтварэнні над шчылінамі ў асадкавых пародах, з якімі звязаныя пастаянныя ці перыядычныя вывяржэнні гразевых мас (шламаў і дробных цвёрдых часціц, расчыненых ў вадзе — солі, кіслоты, гідракарбанаты), а таксама гарачай вады і гаручых газаў (пераважна метану). Падобныя да невялікіх конусападобных сапраўдных вулканаў, у адрозенні ад якіх яны не вывяргаюць лавы, сальзы маюць памеры ад некалькіх метраў у вышыню і шырыню, да дзясятка кіламетраў у папярочніку і 700 метраў у вышыню. Зусім маленькія ўтварэнні называюць гразевымі гаршкамі.
Пашыраны пераважна ў нафтаносных і вулканічных абласцях, а таксама ў дэльтах рэк, якія нясуць з вадой многа арганічнага матэрыялу. У зямных нетрах тэрмальныя воды змешваюцца з мінеральнымі адкладамі і ўтвораная такім чынам сумесь, дзякуючы нераўнамернасці ціску, праз шчыліны выштурхоўваецца на паверхню. Тэмпература ў гразевых вулканах значна меншая, чым у іх магматычных "суродзічаў", і складае ад 2°С да 100°С, прычым у кожнага вулкана маецца свая, адносна нязменная гарачыня.
Амаль палова гразевых вулканаў свету (каля 400) размешчана на Апшэронскім паўвостраве ў Азербайджане. На тэрыторыі былога СССР яны таксама маюцца на Таманскім і Керчанскім паўастравах, на востраве Сахалін. Сустракаюцца гразевыя вулканы ў Іспаніі, Італіі, Новай Зеландыі, у краінах Цэнтральнай Амерыкі. Сальзы выкарыстоўваюцца чалавекам як гразевыя ванны.
Джэймі Фокс
Джэймі Фокс (англ.: Jamie Foxx; сапраўднае імя Эрык Марлон Бішап (Eric Marlon Bishop); нарадзіўся 13 снежня 1967, Тэрэл (анг. Terrell), Тэхас, ЗША) — амерыканскі акцёр і спявак, удзельнік stand-up comedy.
Стаў шырока вядомы дзякуючы ролі Рэя Чарльза ў біяграфічным фільме «Рэй». Згуляўшы ў «Рэе», стаў адным з нешматлікіх афраамерыканцаў, якія ганараваліся прэміі «Оскар».
Фокс вучыўся ў Джульярдскай школе і ў Міжнародным амерыканскім універсітэце ў Сан-Дыега на музыканта. Яго зорка закладзена на Галівудскай алеі славы 14 верасня 2007 года.
Вынаградзіўка (Балградскі раён)
Вынаградзіўка (Виногра́дівка) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Уланіўка
Уланіўка (Ула́нівка) — вёска ў Іллінецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Хрыніўка (Іллінецкі раён)
Хрыніўка (Хріні́вка) — вёска ў Іллінецкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Асман Мусаевіч Касаеў
Асман Мусаевіч Каса́еў (1916—1944) — маёр Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, камандзір партызанскага атрада Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1965).
Біяграфія
Асман Касаеў нарадзіўся 11 кастрычніка 1916 года ў ауле Хурзук (цяпер — Карачаеўскі раён Карачаева-Чаркесіі). Па нацыянальнасці — карачаевец. У 1931 годзе ён скончыў пачатковую школу, у 1936 годзе — рабфак. У 1937 годзе Касаеў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Вучыўся ў кавалерыйскім ваенным вучылішчы, але праз год быў пераведзены ў Кіеўскае артылерыйскае вучылішча. Удзельнічаў у польскім паходзе. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 мая 1965 года «напярэдаднi 20-годдзя Перамогі савецкага народа над фашысцкай Германіяй за адмысловыя заслугі ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у тыле праціўніка і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» маёр Асман Касаеў пасмяротна быў ганараваны высокім званнем Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Айчыннай вайны 1-й ступені, медалём.
У гонар Касаева вёска Сермяжанка Бялыніцкага раёна перайменавана ў Асман-Касаева. Таксама ў яго гонар названы вуліцы ў Магілёве і Чаркеску, школа ў вёсцы Заполле Бялыніцкага раёна, пастаўлены абеліск у вёсцы Вугольшчына і бюст у ауле Учкулан.
Таксама ў яго гонар названы перавал за Заходнім Каўказе.
Айдын (Атыраўская вобласць)
Айдын — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Джамбылскай аульнай акругі. Код КАТА — 234835200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 215 чалавек (107 мужчын і 108 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 146 чалавек (72 мужчыны і 74 жанчыны).
Вальтрап
Вальтрап (Waltrop) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Рэклінггаўзен. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 46,98 км². Афіцыйны код — 05 5 62 036.
Вынаграднэ (Балградскі раён)
Вынаграднэ (Виногра́дне) — вёска ў Балградскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Підлужжя (Дубенскі раён)
Підлужжя (Підлу́жжя) — вёска ў Дубенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Юрый Георгіевіч Шанько
Юрый Георгіевіч Шанько (нар., в. Хадакі, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі вучоны ў галіне хірургіі. Член-карэспандэнт (2017), доктар медыцынскіх навук (2006), прафесар (2009). Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2001).
Біяграфія
Працаваў урачом-нейрахірургам 9-й і 5-й гарадскіх бальніц г. Мінска. З 2000 года ў Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі, з 2004 года дацэнт, з 2007 года загадчык кафедры неўралогіі і нейрахірургіі. З 2010 года намеснік дырэктара па навуковай рабоце Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра неўралогіі і нейрахірургіі.
Узнагароды
Прэмія НАН Беларусі (2008) за цыкл навуковых прац «Распрацоўка новых прынцыпаў і мікранейрахірургічных тэхналогій лячэння пухлін асновы чэрапа».
Навуковая дзейнасць
Аўтар каля 500 навуковых прац, у тым ліку 9 кніг, 20 патэнтаў.