cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уніяцкая царква на Беларусі
Адраджэнне грэка-каталіцтва ў Рэспубліцы Беларусь
У 1994 г. Ватыкан афіцыйна зацвердзіў для грэка-католікаў беларускамоўную версію літургічных тэкстаў, пераклад якіх зрабіў а. Аляксандр Надсан у Лондане.
На 1 студзеня 2001 г. у Беларусі было зарэгістравана 13 аўтаномных уніяцкіх суполак у Баранавічах, Брэсце, Віцебску, Гомелі, Гродне, Івацэвічах, Лідзе, Магілёве, Маладзечне, Мінску, Полацку. На пачатак 2003 г. у Беларусі дзейнічала 13 зарэгістраваных грэка-каталіцкіх парафій: па 2 у Мінску і Віцебску, па адной у Брэсце, Баранавічах, Гомелі, Гродна, Магілёве, Маладзечна, Лідзе, Івацэвічах, Полацку. На 2003 г. у БГКЦ было 7 святароў, 1 дыякан, 3 манахі, 1 манахіня.
На чэрвень 2009 г. Беларуская Грэка-Каталіцкая Царква мела 20 парафій (зарэгістраваных з іх — 15) (у тым ліку 4 — у Мінску, 2 — у Віцебску), яшчэ шэраг чакалі рэгістрацыі. БГКЦ мела 18 святароў (у тым ліку 2 дыяканы) і была прадстаўленая ў многіх гарадах: Мінск, Маладзечна, Мар’іна Горка, Жодзіна, Брэст, Баранавічы, Пінск, Івацэвічы, Віцебск, Орша, Полацк, Гродна, Ліда, Слонім, Гомель, Магілёў. Дадзеныя па колькасці вернікаў недакладныя, ацэнкі вагаюцца ад 3 тыс. да 10 тыс. чалавек.
Паводле сваёй унутранай структуры грэка-каталіцкія парафіі Беларусі аб’яднаны ў тры дэканаты. Апеку над грэка-католікамі Беларусі ажыццяўляе Апостальскі візітатар архімандрыт Сяргей Гаек з Кангрэгацыі Ўсходніх Цэркваў (Рым), які стала пражывае ў Беларусі і як кіраўнік рэлігійнай арганізацыі з’яўляецца грамадзянінам Рэспублікі Беларусь.
Гістарыяграфія, ацэнкі дзейнасці
У беларускай гістарычнай навуцы існуюць розныя пункты гледжання на гісторыю і ролю ўніяцкай Царквы.
3 пачатку ХХ ст. многія дзеячы беларускага нацыянальнага руху, у т.л. А. Луцкевіч, І. Луцкевіч, В. Ластоўскі, В. Іваноўскі, звярталіся да ідэі адраджэння уніі з мэтай пераадолення канфесійнага падзелу народа і яго духоўнага аб’яднання вакол гэтай царквы. Многія прадстаўнікі нацыянальна-адраджэнскага кірунку таксама лічылі з’яўленне ўніяцтва заканамерным і станоўчым працэсам развіцця ідэі аб’яднання праваслаўя і каталіцызму, бачылі ва ўніяцтве спробу Беларусі самаакрэсліцца ў хрысціянскім свеце і г.д.
Каля вытокаў процілеглай гістарыяграфічнай канцэпцыі знаходзяцца працы М. Каяловіча, Ю. Крачкоўскага і інш., якія безумоўна крытыкавалі ўніяцкую Царкву, падавалі яе паслухмянай зброяй у руках польска-езуіцкіх колаў для акаталічвання і паланізацыі беларускага народа.
У кожным выпадку, шукаючы ацэнкі царкоўнай уніі, трэба памятаць, што яна, як піша Г. Сагановіч, стала тым штуршком, які прымушаў сучаснікаў самавызначацца, паглыбляў ролю рэлігійнага, а з ім і нацыянальна-гістарычнага кампанента ў свядомасці насельніцтва.
За апошнія дзесяцігоддзі гісторыю ўніяцкай Царквы асвятлялі беларускія гісторыкі, філосафы, філолагі. Сярод іх: С. Абламейка, М. Гайдук, У. Конан, А. Крот, Дз. Лісейчыкаў, Л. Лыч, Я. Мараш, С. В. Марозава, А. Мірановіч, А. Надсан, І. Саверчанка, А. Свірыд, У. Сосна, А. Суша, Ю. Туронак, Я. Усошын, А. Філатава, Г. Флікап і інш.
Мітрапаліты Кіеўскія 1596—1839
У 1596—1839 Уніяцкую Царкву ўзначальвалі Мітрапаліты Кіеўскія:
Стайкаўскі сельсавет
Назву Ста́йкаўскі сельсавет маюць:
Белакрылкі
Белакры́лкі, Алейрадзіды (Aleyrodidae) — сямейства паўцвердакрылых насякомых.
Апісанне
Даўжыня 1—2 мм (часам да 3 мм). Жоўтыя, чырванаватыя, часта з цёмнымі плямамі насякомыя. Дзве пары амаль аднолькавых крылаў з рэдукаваным жылкаваннем пакрыты белым пылападобным налётам, часам з цём­ны­мі плямамі, у спакоі складваюцца страхападобна.
Пашырэнне
Апісана звыш 1500 відаў. Большасць белакрылак — жыхары тропікаў. — аб’ект каранціну. На тэрыторыі Беларусі вядомыя, , ,, шкодзяць раслінам. Трымаюцца ніжняй паверхні лісця.
Асаблівасці біялогіі
Развіццё тыпу гіпермарфозу. Яйцы прымацоўваюць да субстрату на сцяблінках. Лічынкі першага ўзросту рухомыя, наступпыя нерухомыя. Жывяцаа сокамі раслін.
Дарослыя белакрылкі пералятаюць на невялікія адлегласці, рассяляюцца ветрам, лічынкі пераносяцца з пасадачным матэрыялам.
Растоўская вобласць
Растоўская вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на поўдні еўрапейскай часткі краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Растоў-на-Доне. Створана 4 лютага 1939 года.
Плошча 100 800 км². Растоўская вобласць знаходзіцца на мяжы з Украінай. На ўсходзе мяжуе з Валгаградскай вобласцю, на поўначы — з Варонежскай, на поўдні — з Краснадарскім і Стаўрапольскім краямі, рэспублікай Калмыкіяй. На тэрыторыі вобласці працякае адна з найбуйнейшых рэк Еўропы — Дон (даўжыня 2 тысячы км), размешчана Цымлянскае вадасховішча (аб’ём 24 млрд м³). Суднаходныя асноўныя прытокі Дона: рэкі Северскі Данец і Маныч. Азёры займаюць толькі 0,4 % тэрыторыі вобласці.
Колькасць насельніцтва — 4 303 500 чал. (2005). Нацыянальны склад: рускія — 89,3 %, украінцы — 2,7 %, армяне — 2,5 % і іншыя.
Буйнейшыя гарады: Растоў-на-Доне, Шахты, Таганрог, Новачаркаск, Валгадонск, Навашахцінск, Батайск, Азоў.
Прухнік (гміна)
Пру́хнік (Pruchnik) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яраслаўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Прухніку. Плошча гміны складае 78,26 км². Станам на 2011 год у гміне Прухнік пражывалі 9841 чалавек, шчыльнасць — 125,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 10 населеных пунктаў.
Капылоўшчына
Капыло́ўшчына (, Копыловщина) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
Няўдалыя дэбюты на конкурсе песні Еўрабачанне
Існуе шэраг краін, якія ў розныя гады рабілі спробы прыняць удзел у конкурсе песні Еўрабачанне. Але па розных прычынах так і не змаглі гэтага зрабіць. У першую чаргу некаторым краінам перашкаджаюць правілы конкурса, або палітычныя праблемы. Так, для ўдзелу краіны ў конкурсе, нацыянальны вяшчальнік дадзенай краіны павінен быць членам ЕВС. Акрамя таго, вяшчальнік павінен зарэгістраваць заяўку ў аб'яўлены ЕВС тэрмін. Кожная тэлекампанія плаціць узнос на арганізацыю конкурса, і нават калі краіна потым адмовіцца ад удзелу, узнос ёй не павернецца. Таксама існуюць палітычныя праблемы паміж некаторымі дзяржавамі, і часткова прызнанымі краінамі, якія не дазваляюць некаторым удзельнічаць у конкурсе. Ніжэй прыведзены краіны, якія рабілі спробы прыняць удзел у конкурсе, або заяўлялі аб такім намеры.
Гібралтар
З 2006 года нацыянальны вяшчальнік GBC рабіў некалькі спробаў далучыцца да ЕВС. Аднак, з-за таго, што Гібралтар не з'яўляецца незалежнай краінай, а знаходзіцца ў складзе Вялікабрытаніі, краіне не ўдалося гэтага зрабіць.
У 2006 і 2007 гадах вяшчальнік GBC трансляваў паўфінал і фінал Еўрабачання, а ў 2008 толькі фінал.
Грэнландыя
Краіна з 2011 года рабіла некалькі спробаў далучыцца да ЕВС і прыняць удзел у конкурсе песні Еўрабачанне, аднак, паколькі краіна з'яўляецца часткай Даніі, вяшчальніку KNR не ўдалося далучыцца да Еўрапейскага вяшчальнага саюза.
У 1977, 2011 і 2017 вяшчальнік KNR праводзіў трансляцыі конкурса.
Казахстан
З 2016 года тэлеканал «Хабар» стаў асацыяваным членам ЕВС, што дае магчымасць краіне прымаць удзел у конкурсе. У снежні 2015 года на тэлеканале «Хабар» пракаментавалі ўступленне ў Еўрапейскі вяшчальны саюз (ЕВС).
''«Мы ўступаем у партнёрскія ўзаемаадносіны з усімі членамі ЕВС, аднак гэта не дае нам права ўдзельнічаць ў конкурсе Еўрабачанне, а таксама прымаць якія-небудзь ключавыя рашэнні. Бо асацыяванае сяброўства мае на ўвазе доўгатэрміновае партнёрскае супрацоўніцтва, магчымасць набыцця ліцэнзійных правоў на трансляцыю розных міжнародных ТБ прадуктаў па больш прывабных цэнах, чым на рынку»'', – растлумачылі на тэлеканале.
Стаць асацыяванымі членамі ЕВС могуць тэлекампаніі, якія не ўваходзяць у Еўрапейскую вяшчальную зону. У гэты спіс уваходзяць краіны: Аўстралія, Новая Зеландыя, ЗША, Канада, Куба, Чылі, Бразілія, Кітай, Ганконг, Японія, Карэя, Індыя, Бангладэш, Іран, Сірыя, Аман, Малайзія, ПАР, Маўрытанія. Згодна з рэгламентам Еўрапейскага вяшчальнага саюза, толькі вяшчальнікі з краін, якія ўваходзяць у Еўрапейскую вяшчальную зону, або краін, якія з'яўляюцца членамі Савета Еўропы (як Грузія, Арменія і Азербайджан) маюць права на паўнапраўнае членства ў саюзе. Пры гэтым, толькі паўнапраўныя члены ЕВС маюць права на ўдзел у конкурсе «Еўрабачанне».
Краіна хоць ніколі і не прымала ўдзелу ў конкурсе, але ўсё ж праводзіла трансляцыі. Упершыню трансляцыя праводзілася ў 2008 годзе, каментаванне конкурса ажыццяўляецца з 2011 года, за выключэннем 2015 года.
Пераможца конкурса песні «Цюркбачанне 2014», Жанар Дугалава, паведаміла, што яна жадае прадстаўляць Казахстан на конкурсе.
22 снежня 2017 года стала вядома, што Казахстан магчыма дэбютуе на конкурсе Еўрабачанне ў 2019 годзе. «Сёння да нас прыйшоў адказ з Партугаліі, згодна з якім мы на Еўрабачанне ў маі 2018 года павязем ужо дарослых выканаўцаў для таго, каб прыняць удзел спачатку ў адборачным туры, а ўжо ў 2019-м – прыняць удзел у вялікім Еўрабачанні пры падтрымцы Міністэрства культуры і спорту. Будзе таксама праводзіцца кастынг для адбора», – паведаміў гендырэктар 31 канала Багдат Коджахметаў падчас сустрэчы міністра культуры і спорту Казахстана з пераможцай ўкраінскага шоу «Голас. Дзеці» Данэліяй Туляшовай. Афіцыйнага пацверджання ад ЕВС не паступала. Такім чынам, у 2019-м годзе краіна зноў апынулася за рамкамі конкурса.
У 2018 годзе Казахстан дэбютаваў на «Дзіцячым Еўрабачанні», першай прадстаўніцай была абраная Данэлія Туляшова, якая заняла 6-ае месца ў фінале конкурса, а ў 2019 і 2020 гадах Казахстан заняў другое месца.
У 2020 годзе Еўрапейскія гледачы напісалі петыцыю ў Еўрапейскі вяшчальны саюз аб удзеле Казахстана ў «Еўрабачанні». Тэлеканал «Хабар» з 1 студзеня 2016 года з'яўляецца асацыяваным членам Еўрапейскага Вяшчальнага Саюза.
Каталонія
Каталонія ніколі не ўдзельнічала ў конкурсе, аднак у 2018 годзе TV3 атрымаў дазвол ад каталанскага парламента на падачу заяўкі на членства ў ЕВС.
Але Каталонія застаецца часткай Іспаніі, таму не з'яўляецца незалежнай дзяржавай. Калі б тэлеканал атрымаў членства ў Еўрапейскім вяшчальным саюзе, гэта дазволіла б краіне дэбютаваць на конкурсе.
Катар
«Радыё Катара» у цяперашні час з'яўляецца асацыяваным членам Еўрапейскага вяшчальнага саюза, тады як усе канкуруючыя краіны Еўрабачання з'яўляюцца актыўнымі членамі аб'яднання. Тэлекампанія Катар ТБ упершыню паказала Еўрабачанне 12 мая 2009 года, выказаўшы сваё жаданне стаць членам ЕВС, якое дазволіла б удзельнічаць у конкурсе. «Радыё Катара» аб'явіла, што яны спадзяваліся на ўдзел у конкурсе ў 2011 годзе. У 2009 годзе Катар таксама накіраваў дэлегацыю на конкурс, каб трансляваць штотыднёвае радыё-шоў «12pointsqatar», прысвечанае «Еўрабачанню».
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Клімавіцкага раёна
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Клімавіцкага раёна — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
Няўдалыя дэбюты на конкурсе песні Еўрабачанне
Катар
У адпаведнасці з дзеючымі правіламі Катар не можа далучыцца да ЕВС і ўдзельнічаць у конкурсе.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Клімавіцкага раёна
У Клімавіцкім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 104 аб’екты, з якіх 96 — помнікі археалогіі, 5 — помнікі архітэктуры, 3 — помнікі гісторыі.
Няўдалыя дэбюты на конкурсе песні Еўрабачанне
Кітай
Кітай зацікаўлены ва ўдзеле ў Еўрабачанні, кітайскі прыватны тэлеканал Hunan TV звязваўся з Еўрапейскім вяшчальным саюзам і казаў пра магчымасць удзелу Кітая. ЕВС у сваю чаргу адказаў: «Мы адкрытыя і заўсёды рады новым элементам у кожным Еўрабачанні». Чакалася, што Кітай прыме ўдзел у конкурсе, аднак ЕВС у Твітэры заявілі, што ў 2016 годзе краіна ўсё ж такі не паедзе на конкурс, не выключыўшы такую магчымасць у будучыні. Кітай трансляваў Еўрабачанне з 2013 года. У 2015 годзе краіна транслявала 2 паўфіналы Еўрабачання 2015 і ў прамым эфіры ў 03:00 па мясцовым часе фінал музычнага конкурса на тэлеканале Hunan TV.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Клімавіцкага раёна
Усе аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння.
Няўдалыя дэбюты на конкурсе песні Еўрабачанне
Кітай
11 мая 2018 года Еўрапейскі вяшчальны саюз скасаваў кантракт з відэастрымінгавай платформай Mango TV, якая транслявала «Еўрабачанне 2018» у Кітаі. Пра гэта паведамляе BBC News. Прычынай стала рашэнне кітайскіх вяшчальнікаў зафарбоўваць ЛГБТ-сімволіку, а таксама не паказваць выступленні ўдзельнікаў-гомасексуалаў, якія не ўтойваюць сваю гомасексуальнасць.
Косава
Рэспубліка Косава ніколі не ўдзельнічала ў конкурсе Еўрабачанне. Косаўскі нацыянальны вяшчальнік падаў заяўку на ўступленне ў Еўрапейскі вяшчальны саюз, але пакуль не быў прыняты ў якасці паўнапраўнага члена.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Косава ў 2008 годзе, вяшчальнік RTK падаў заяву на членства ў ЕВС, выказваючы такім чынам жаданне дэбютаваць на Еўрабачанні 2009. Косава з'яўляецца часткова прызнанай дзяржавай і не з'яўляецца членам Арганізацыі Аб’яднаных Нацый; членства ў ААН неабходна для атрымання паўнапраўнага членства ў ЕВС. Існуе ўжо складзенае пагадненне аб супрацоўніцтве паміж ЕВС і RTK. Па стане на 2013 год, RTK мае статус назіральніка ў ЕВС і ўжо ўдзельнічаў у Еўрабачанні для маладых танцораў.
Паводле газеты «Коха Дытарэ», галоўнай штодзённай газеце ў Косава, песню для Еўрабачання можна выбраць па выніках конкурсу «Akordet e Kosovës», аб якім да гэтага нічога не было вядома. Антоніа Гаш Элтан Кюры спадзяецца, што RTK як мага хутчэй уступіць у ЕВС.
2016
У 2015 годзе тэлеканал RTK заявіў аб магчымым дэбюце Рэспублікі Косава на Конкурсе Песні Еўрабачанне 2016, аднак у канчатковым спісе ўдзельнікаў краіна не значылася.
2018
Падчас першага паўфіналу конкурсу «Еўрабачанне 2017» косаўскі нацыянальны вяшчальнік RTK вёў перамовы з рэферэнс-групай «Еўрабачання» аб магчымым удзеле ў конкурсе 2018 года. Як паведамлялі прадстаўнікі рэферэнс-групы, калі на конкурсе 2017 года перамагла б краіна, якая прызнала Косава ў якасці незалежнай дзяржавы, то краіна магла б прыняць удзел у наступным конкурсе песні «Еўрабачанне». Краіна-пераможца «Еўрабачання-2017», Партугалія, прызнала незалежнасць Косава ў 2008 годзе, што магло азначаць магчымы дэбют Косава на конкурсе 2018 года. Аднак у верасні 2017 ад ЕВС паступіла афіцыйная адмова, пракаментаваная адсутнасцю членства Косава ў ААН, Нягледзячы на станоўчае заключэнне кантрольнай групы і арганізацый, якія падтрымліваюць ўдзел краіны ў конкурсе.
2020, 2021
У чэрвені 2019 года стала вядома, што Косава не зможа прыняць удзел і ў конкурсе 2021 года, а таксама і на Еўрабачанні 2021. На 82-й Генеральнай Асамблеі Еўрапейскага вяшчальнага саюза члены ЕВС прагаласавалі за адмену членства RTK - нацыянальнага вяшчальніка краіны.
Ліван
Ліван ніколі не ўдзельнічаў у конкурсе песні Еўрабачанне. Дэбют Лівана на Еўрабачанні павінен быў адбыцца ў 2005 годзе, была нават абраная ўдзельніца - Алін Лахуд. Але Еўрапейскі вяшчальны саюз забараніў краіне выключыць з трансляцыі выступленне ўдзельніка ад Ізраіля, у выніку чаго Télé Liban зняўся з конкурсу.
2015
Нацыянальны вяшчальнік Лівана Télé Liban заявіў, што краіна не дэбютуе на конкурсе ў 2015 годзе.
2016
16 кастрычніка 2015 было абвешчана, што Ліван можа дэбютаваць на конкурсе 2016 года, аднак гэта так і не адбылося.
2018, 2019
Раней ліванскі вяшчальнік Télé Liban ужо выказваў сваю зацікаўленасць ва ўдзеле на «Еўрабачанні» пры адмове ад удзелу Ізраіля. У сувязі з тым, што ізраільскі вяшчальнік IBA спыніў сваё вяшчанне адразу пасля фіналу конкурсу «Еўрабачання 2017», Ліван праявіў цікавасць да ўдзелу ў гэтым годзе.
Аднак Ізраіль пацвердзіў свой удзел у конкурсе у 2018 годзе і адправіў свайго выканаўца (а затым гэты выканаўца яшчэ і стаў пераможцам, зрабіўшы Ізраіль месцам правядзення Еўрабачання 2019 ), у выніку чаго дэбют Лівана не адбыўся ў 2018 годзе, роўна як і ў наступным.
2020, 2021
Паколькі Ізраіль пацвердзіў свой удзел у 2020 і ў 2021 гадах, Ліван прынцыпова не падаваў заяўкі на ўдзел у конкурсе. У выніку дэбют Лівана так і не адбыўся. Але вяшчальнік не выключае ўдзел ў 2022 у выпадку, калі Ізраіль адмовіцца.
Ліхтэнштэйн
Ліхтэнштэйн ніколі не ўдзельнічаў у конкурсе песні Еўрабачанне, але спробы рабіліся неаднаразова. Да 2008 года ў жыхароў Ліхтэнштэйна была магчымасць глядзець трансляцыі конкурсу на швейцарскім, аўстрыйскім або нямецкім тэлебачанні.
Гісторыя
Першую спробу паўдзельнічаць у конкурсе Ліхтэнштэйн зрабіў у 1969 годзе  — для прадстаўніцтва краіны на Еўрабачанні, якое праходзіла ў Мадрыдзе, была адабраная песня на французскай мове. Гэты факт і стаў асноўнай перашкодай, бо згодна з дзеючым на той момант правіламі конкурсу, песня Вэці «Un beau matin» не магла прадстаўляць нямецкамоўную краіну - удзельнік павінен быў выступаць на адной з нацыянальных моў сваёй дзяржавы. Другое абмежаванне тычылася тэлевяшчання: на тэрыторыі Ліхтэнштэйна ў 1969 годзе не было ніводнага афіцыйна зарэгістраванага аператара тэлевізійнай сувязі. У 1976 годзе яшчэ адна прадстаўніца Ліхтэнштэйна была абраная для ўдзелу ў конкурсе. Гэта была мясцовая спявачка Бігі Бэхмен з песняй «My little cowboy», але ў краіне па-ранейшаму не было ніводнага нацыянальнага тэлеканала, і ўдзельніца зноў не была дапушчана.
Аднак, існуюць сумненні наконт спробы ўдзелу Ліхтэнштэйна на Еўрабачанні 1969. Нягледзячы на тое, што на вокладцы песня пазначана як «Афіцыйная песня Ліхтэнштэйна для конкурса песні Еўрабачанне 1969», лічыцца што гэта быў жарт французскай кампаніі. Існуе непацверджаная версія, што гэта магла быць песня для швейцарскага адбора.
Песня Бігі дагэтуль шукаецца калекцыянерамі, аднак не выключана, што яна была запісаная, бо ў Бігі быў кантракт на запіс песні.
Гранатавы сад (фільм)
«Гранатавы сад» (Nar bağı) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 24-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Няўдалыя дэбюты на конкурсе песні Еўрабачанне
Першае вяшчанне
15 жніўня 2008 года тэлеканал 1FLTV, які атрымаў ліцэнзію ўрада Ліхтэнштэйна, стаў першым тэлеканалам, які грунтуецца ў краіне. Гэта павінна было дазволіць краіне ўпершыню прыняць удзел у конкурсе песні Еўрабачанне, пры ўмове далучэння да Еўрапейскага вяшчальнага саюза (ЕВС). Аднак неўзабаве пасля заснавання, вяшчальнік абвесціў пра сваю незацікаўленасць ў далучэнні да ЕВС і ўдзеле ў Еўрабачанні, назваўшы галоўнай прычынай адсутнасць дастатковага бюджэту.
Гранатавы сад (фільм)
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 4 кінаўзнагародамі і яшчэ 5 намінацыямі.
Няўдалыя дэбюты на конкурсе песні Еўрабачанне
2010 год
У ліпені 2009 года вяшчальнік афіцыйна абвесціў пра свой намер падаць заяву аб уступленні ў ЕВС да канца ліпеня, і плануе ўзяць удзел у конкурсе песні Еўрабачанне 2010, які праходзіў у горадзе Осла. Пітэр Колбель, кіруючы дырэктар 1FLTV, пацвердзіў зацікаўленасць тэлеканала, распавёўшы, што ў бліжэйшых планах распрацоўка адборачнага конкурса, аналагічнага нямецкаму «Германія шукае суперзорку». Аднак неўзабаве было заяўлена, што краіна не прыме ўдзел у конкурсе 2010 года, але абавязкова разгледзіць гэтую магчымасць у 2011 годзе.
2011 год
29 ліпеня 2010 года 1FLTV падаў заяўку на ўступленне ў ЕВС. Калі б тэлеканал стаў членам Еўрапейскага вяшчальнага саюза, 1FLTV мог бы паслаць прадстаўніка Ліхтэнштэйна на Еўрабачанне 2011. Аднак Ліхтэнштэйн не быў заяўлены ў канчатковым спісе ўдзельнікаў Еўрабачання.
2013 год
У канцы 2012 года Пітэр Колбель заявіў, што Ліхтэнштэйн не мог узяць удзел у конкурсе да 2013 года. З 2010 года канал спрабаваў атрымаць субсідыі, і ўдзел, хутчэй за ўсё, адбыўся б, калі б у красавіку 2012 урад зацвердзіў фінансаванне.
2014 год
10 верасня 2013 1FLTV паведаміў і пацвердзіў Esctoday.com немагчымасць удзелу ў Еўрабачанні 2014 у Капенгагене. Тэлекампанія не мае планаў па ўступленні ў ЕВС у бліжэйшы час.
2015 год
Вяшчальнік Ліхтэншлэйна 1FLTV паведаміў, што краіна не дэбютуе на конкурсе ў 2015 годзе. Прычынай гэтаму стала адсутнасць фінансавання і адсутнасць членства ў ЕВС.
2016 год
Пасля няўдалых спроб дэбютаваць на конкурсе (у прыватнасці, у 2014-2015 гадах) нацыянальны вяшчальнік 1FLTV заявіў, што гатовы адправіць прадстаўніка сваёй краіны ў 2016 годзе. Аднак 16 верасня 2015 было абвешчана, што Ліхтэнштэйн не дэбютуе на конкурсе 2016 года.
2017-2021 год
З 2016 года краіна не спрабавала дэбютаваць на конкурсе Еўрабачанне.
Палесціна
Дзяржава Палесціна ніколі не ўдзельнічала ў конкурсе песні Еўрабачанне, аднак спадзявалася на гэта, пачынаючы з Еўрабачання 2010. Нацыянальная тэлерадыёкампанія PBC праяўляла зацікаўленасць да ўдзелу ў конкурсе, аднак пакуль яна не мае на гэта права, бо з'яўляецца толькі асацыяваным членам ЕВС. У 2007 годзе PBC правяла перамовы аб паўнацэнным членстве ў вяшчальным саюзе, і нават атрымала папярэдняе адабрэнне ў 2009 годзе, але дагэтуль знаходзіцца ў статусе чакання сяброўства , так як Дзяржава Палесціна - часткова прызнаная дзяржава, якая не з'яўляецца членам ААН, а гэта з'яўляецца адной з умоў членства ў ЕВС.
СССР
Савецкі саюз не ўваходзіў у Еўрапейскі вяшчальны саюз, і ніколі не браў удзелу ў конкурсе песні Еўрабачанне, аднак зрабіў спробу напрыканцы 1980-х гадоў.
Гісторыя
Тэлерадыёвяшчальныя арганізацыі СССР з 28 чэрвеня 1946 года ўвайшлі ў склад Міжнароднай арганізацыі радыёвяшчання і тэлебачання (OIRT).
У студзені 1960 года ў рамках OIRT для падрыхтоўкі праграм і ажыццяўлення абмену імі паміж краінамі-удзельніцамі была створана арганізацыя «Інтэрбачанне», сфарміраваная з тэлевяшчальнікаў краін Усходняй Еўропы, СССР і яго саюзных рэспублік. З 1961 года пачынаецца рэгулярны абмен праграмамі паміж сеткамі «Еўрабачання», якія знаходзяцца пад кіраваннем Еўрапейскага вяшчальнага саюза, і сеткамі «Інтэрбачання». Ужо 14 красавіка 1961 года ў абодвух сетках арганізавана трансляцыя сустрэчы ў Маскве лётчыка-касманаўта Юрыя Гагарына: была паказана сустрэча Гагарына на аэрадроме «Унукава» і зняты з верталёта праезд касманаўта ў суправаджэнні ганаровага эскорту матацыклістаў па Унукаўскай шашы. У той жа час тэлерадыёвяшчальныя арганізацыі СССР не мелі членства ў Еўрапейскім вяшчальным саюзе, што выключала магчымасць удзелу ў Конкурсе песні Еўрабачанне.
20 сакавіка 1965 года конкурс песні Еўрабачанне, які праходзіў у італьянскім горадзе Неапаль, упершыню трансляваўся па сетках «Інтэрбачання». Аднак Цэнтральнае тэлебачанне СССР не арганізавала трансляцыю конкурса для савецкіх тэлегледачоў, засяродзіўшы ўвагу на паказе канцэрту і тэлеперадач, прысвечаных паспяховаму выкананню праграмы першага выхаду чалавека ў космас экіпажам савецкага касмічнага карабля "Усход-2», якая адбылася за некалькі дзён да гэтага.
З 1971 года пачалося прамое ўзаемадзеянне паміж ЦТ СССР і сеткай «Еўрабачанне» на ўзроўні спартыўных рэдакцый.
2 ліпеня 1977 года ў эфір Першай праграмы ЦТ СССР упершыню выходзіць тэлеперадача «Мелодыі і рытмы замежнай эстрады». Напаўненне перадачы складаюць музычныя выступленні артыстаў, якія атрыманыя айчынным тэлебачаннем як па сетцы «Інтэрбачанне», так і па сетцы «Еўрабачанне».
З 1977 па 1980 год савецкія артысты прымалі ўдзел у конкурсе песні Інтэрбачанне, які праводзіўся ў польскім горадзе Сопат.
12 мая 1978 па Першай праграме ЦТ СССР у перадачы «Мелодыі і рытмы замежнай эстрады» паказваліся канцэртныя нумары ўдзельнікаў конкурса песні Еўрабачанне 1978, які прайшоў у Парыжы. Для паказу былі адабраны конкурсныя нумары ўдзельнікаў з Партугаліі, Бельгіі, Галандыі, Манака, Турцыі і Люксембурга.
У 1980 годзе на савецкім ТБ працягнулі паказваць замежныя вступы з конкурса «Еўрабачанне» - 16 мая ў чарговым выпуску перадачы «Мелодыі і рытмы замежнай эстрады» былі прадэманстраваны асобныя конкурсныя нумары - Швейцарыі, ФРГ, Ірландыі.
У 1982 годзе, у выпуску ад 15 мая тая ж перадача дэманстравала ў эфіры асобныя выступленні ўдзельнікаў конкурса песні «Еўрабачанне 1982» - Люксембурга, Швейцарыі, Кіпра, Швецыі, Аўстрыі, Бельгіі, Іспаніі, Ірландыі і песні-пераможцы з ФРГ.
З надыходам перыяду Перабудовы ў СССР дзяржаўнае тэлебачанне звяртае больш пільны погляд на конкурс: перадачы, прысвечаныя конкурсу песні Еўрабачанне, пачынаюць выходзіць штогод.
Нядзельным вечарам 26 мая 1985 года ў эфіры Першай праграмы ЦТ СССР выходзіць перадача «Канцэрт артыстаў замежнай эстрады», цалкам прысвечаная конкурсу песні «Еўрабачанне 1985», падчас якой у эфіры паказалі больш за палову нумароў, прадстаўленых на конкурсе.
Савецкае тэлебачанне пачынае выкарыстоўваць запісы выступленняў з конкурса пры падрыхтоўцы традыцыйных музычных перадач для навагодняй ночы, якія выходзілі з 3-й да 5-й раніцы: у эфіры перадачы «Рытмы планеты» 1 студзеня 1986 года ізноў прагучала песня «La det swinge» нарвежскага дуэта Bobbysocks, якая выйграла конкурс 1985 года. У 1986 конкурсным годзе фармат асвятлення конкурса для савецкага тэлегледача застаўся ранейшым - справаздачная праграма «На конкурсе эстрадных песень Еўрабачання» выйшла ў эфір 30 мая 1986 года.
Пра конкурс песні «Еўрабачанне 1987» савецкім тэлегледачам распавялі ў справаздачнай праграме «Конкурс эстраднай песні Еўрабачанне» 4 чэрвеня 1987 г., па Першай праграме ЦТ СССР.
Конкурс песні «Еўрабачанне 1988», які прайшоў у ірландскім Дубліне, не трансляваўся ў прамым эфіры, аднак упершыню савецкія тэлеглядачы ў перадачы «У суботу ўвечары», якая выйшла ў эфір 28 мая 1988 года на Першай праграме ЦТ СССР, убачылі ўсе конкурсныя выступы з конкурса. Працэдура галасавання не дэманстравалася з-за эканоміі эфірнага часу.
Конкурс песні «Еўрабачанне 1989», які прайшоў у швейцарскай Лазане, упершыню трансляваўся савецкім тэлебачаннем. 6 мая 1989 г. фінал паказалі ў поўным аб'ёме і прамым эфіры для еўрапейскай часткі СССР. Прамая трансляцыя арганізавана праз Першую праграму ЦТ СССР. Для тэрыторыі СССР на ўсход ад Урала запіс трансляцыі конкурса перадаваўся ў эфір у ноч з нядзелі 7 мая 1989 года на панядзелак таксама праз Першую праграму ЦТ СССР. Фактычна з 1989 года конкурс пачынае транслявацца на тэрыторыі Савецкага саюза.
5 мая 1990 года Першая праграма ЦТ СССР арганізавала прамую трансляцыю конкурса «Еўрабачанне 1990» з югаслаўскага Заграба. Адзіны ў гісторыі конкурс Еўрабачанне, які праводзіўся ў сацыялістычнай краіне, зафіксаваны ў праграме савецкага тэлебачання як «Конкурс эстраднай песні краін-удзельніц міжнароднай арганізацыі "Еўрабачанне"». Для тэрыторыі СССР на ўсход ад Урала запіс конкурса перадаваўся ў эфір у нядзелю ўвечары, 6 мая 1990 года, таксама праз Першую праграму ЦТ СССР.
4 мая 1991 года Першая праграма ЦТ СССР арганізавала прамую трансляцыю конкурса «Еўрабачанне 1991» з італьянскага Рыма. Конкурс паказаны ў поўным аб'ёме, за выключэннем інтэрвал-акта, падчас якога ў эфір выйшла інфармацыйная перадача «ТСН». Для тэрыторыі СССР на ўсход ад Урала запіс конкурса перадаваўся ў эфір у нядзелю ўвечары 5 мая 1991 года па заканчэнні інфармацыйнай праграмы «Время» таксама праз Першую праграму ЦТ СССР.
Спроба ўдзелу (1987)
У 2009 годзе падчас конкурса песні "Еўрабачанне" ў Маскве былы супрацоўнік Міністэрства адукацыі РСФСР Эдуард Фамін распавёў пра ідэю ўдзелу СССР у конкурсе. Паводле яго слоў, былы міністр адукацыі РСФСР Георгій Весялоў запрасіў кіраўніцтва СССР прыняць удзел у конкурсе песні «Еўрабачанне 1987» у рамках палітычных рэформаў, за якія выступаў прэзідэнт Савецкага Саюза Міхаіл Гарбачоў. Весялоў лічыў, што перамога ў конкурсе паўплывае на адносіны паміж Савецкім саюзам і капіталістычнымі краінамі Захаду. Першым удзельнікам ад СССР быў прапанаваны Валерый Лявонцьеў, але ідэю Весялова не падтрымалі ні КПСС, ні сам Гарбачоў, які палічыў гэта занадта радыкальным крокам.
Пасля распаду СССР
У 1991 годзе СССР распаўся на 15 незалежных дзяржаў, ЦТ СССР спыніла існаванне, а тэлекампаніі постсавецкіх дзяржаў з 1992 года пачалі атрымліваць членства ў ЕВС, і таксама трансляваць конкурс. Так, расійская УДТРК, а дакладней тэлеканал РТР праводзіў трансляцыі конкурса з 1992 года.
З 1994 года некаторыя постсавецкія краіны таксама пачынаюць прымаць непасрэдны ўдзел у конкурсе. Так на конкурсе песні Еўрабачанне 1994 дэбютавалі адразу тры постсавецкія дзяржавы: Літва, Расія і Эстонія.
У Беларусі вяшчанне конкурса не арганізоўвалася, але конкурс можна было глядзець на расійскім тэлебачанні, якое вяшчала ў тым ліку на тэрыторыі Беларусі. Першае вяшчанне арганізаванае БТ адбылося ў 2001 годзе, тады конкурс песні Еўрабачанне 2001 трансляваўся з каментарамі на беларускай мове. Каментатарам быў Алесь Круглякоў. Акрамя таго конкурс трансляваўся таксама ў 2003 годзе. А з 2004 года Беларусь сама пачала ўдзельнічаць у конкурсе.
У выніку за ўсю гісторыю пасля распаду СССР у конкурсе так ці інакш прымалі і/або працягваюць прымаць удзел 10 постсавецкіх краін (Азербайджан, Арменія, Беларусь, Грузія, Латвія, Літва, Малдова, Расія, Украіна, Эстонія. Акрамя таго, пяці дзяржавам удалося здабыць перамогу на конкурсе, усе дадзеныя паказаны ў табліцы рэйтынгу постсавеціх краін:
Краіны якія ніколі не ўваходзілі ў топ-5:
Туніс
Туніс ніколі не ўдзельнічаў у конкурсе песні Еўрабачанне, аднак аднойчы спрабаваў гэта зрабіць.
Тэлерадыёкампанія Туніса ERTT першапачаткова была адной з заснавальніц Еўрапейскага Вяшчальнага саюза ў 1950, хоць і не знаходзілася геаграфічна на тэрыторыі Еўропы. Туніс спачатку не быў зацікаўлены ва ўдзеле на конкурсе. Адзіная спроба ўдзелу была прадпрынятая 1977 годзе. Аднак даведаўшыся, што на Еўрабачанні ўдзельнічае Ізраіль, краіна адразу зняла сваю заяўку. Туніс стаў першай з трох краін (разам з Марока і Ліванам ), якія калі-небудзь здымалі сваю заяўку на ўдзел у конкурсе з-за ўдзелу ў ім Ізраіля, які мае палітычныя канфлікты з большасцю арабскіх краін. У 2007 урад краіны агучыў заяву аб адмове тэлекампаніі адпраўляць дэлегацыю на Еўрабачанне.
Уэльс
Валійская тэлекампанія S4C першапачаткова разглядала магчымасць удзелу Уэльса на дзіцячым конкурсе песні Еўрабачанне 2008 і нават правяла адбор удзельніка «Cân i Gymru». Былі разгледжаны патэнцыйныя ўдзельнікі, але ў выніку было прынята рашэнне не ўдзельнічаць у конкурсе. У 2009 Джыліян Эванс, прадстаўнік Еўрапарламента з Уэльса, выказала пажаданне прасоўваць Уэльс ўжо на дарослым Еўрабачанні 2010 у Нарвегіі. Гэтым маглі займацца каналы BBC Cymru Wales, ITV Wales & West або S4C, але ні тады ні пазней гэтага так і не адбылося.
9 мая 2018 года было абвешчана, што Уэльс, асобна ад Вялікабрытаніі, будзе ўдзельнічаць у дзіцячым Еўрабачанні 2018 у Мінску, і ўдзел сапраўды адбыўся. Такім чынам Уэльс стаў першай краінай, якая змагла прыняць удзел у конкурсе, не гледзячы на адсутнасць незалежнасці (з'яўляючыся часткай іншай дзяржавы), але нажаль, краіна заняла апошняе месца, і на наступны год адмовілася ад удзелу. На дарослым конкурсе Уэльс так ніколі і не дэбютаваў.
Фарэрскія астравы
Фарэрскі штотыднёвік «Партал» паведаміў, што мясцовая тэлекампанія Kringvarp Føroya даследавала магчымасць удзелу ў Еўрабачанні ў 2010 годзе, плануючы стаць членм ЕВС, але прапанова была адхілена, паколькі Фарэрскія астравы з'яўляюцца часткай Даніі. Міністр адукацыі Фарэрскіх астравоў Б’орн Калсё падтрымаў ідэю ўдзелу, сказаўшы: «Каб удзельнічаць у конкурсе, трэба каб ААН прызнала нашу краіну незалежнай. Але мы маглі б пераадолець гэтую перашкоду, таму што мы абсалютна рашучыя ў сваім імкненні. Усё цалкам залежыць ад KvF: паказаць ЕВС, што яна можа быць паўнапраўным членам нароўні з іншымі краінамі-удзельнікамі».
KvF трансляваў конкурс у 2011 і 2014 гадах.
Шатландыя
Шатландыя некалькі разоў выказвала зацікаўленасць у незалежным удзеле на конкурсе песні Еўрабачанне. Шатландская нацыянальная партыя праводзіла кампанію на працягу некалькіх гадоў для ўдзелу Шатландыі на Еўрабачанні ў якасці незалежнага ўдзельніка, але яе заяўкі былі адхіленыя шмат разоў, таму што Шатландыя прадстаўлена Злучаным Каралеўствам і тэлекампаніяй BBC.
11 лютага 2008 шатландскі вяшчальнік заявіў, што падасць запыт на далучэнне да Еўрапейскага вяшчальнага саюза, але ў адпаведнасці з дзеючымі нормамі, Шатландыя не змагла стаць незалежным удзельнікам Еўрабачання, паколькі BBC мела эксклюзіўныя правы прадстаўляць Вялікабрытанію на ўсіх конкурсах Еўрабачанне. У маі 2008 года было абвешчана, што Шатландыя не будзе ўдзельнічаць у якасці асобнага ўдзельніка.
У 2011 годзе Еўрапейскі вяшчальны саюз заявіў, што няма нічога, што перашкаджае Шатландыі ўступіць у ЕВС і прадставіць песню для конкурсу, але тэлекампанія STV абвесціла, што яна пакуль не мае намеру далучацца да ЕВС і прымаць удзел у конкурсе песні Еўрабачанне.
Таксама ў 2011 годзе Шатландская нацыянальная партыя (SNP) заваявала абсалютную большасць на выбарах у Шатландыі і дала зразумець, што яна мае намер правесці рэферэндум аб незалежнасці восенню 2014 года. У выпадку абвяшчэння незалежнасці Шатландыі ў 2014 годзе яна безумоўна змагла б далучыцца да ЕВС і ўдзельнічаць у Еўрабачанні, але 18 верасня 2014 года, былі абвешчаныя вынікі галасавання на рэферэндуме аб незалежнасці Шатландыі , дзе большасць жыхароў прагаласавала супраць аддзялення краіны ад Вялікабрытаніі.
Члены ЕВС незацікаўленыя ва ўдзеле
Некаторыя краіны Блізкага Усходу, Паўночнай Афрыкі і Ватыкан з’яўляюцца паўнавартаснымі членамі ЕВС, што дае ім права ўдзельнічаць у конкурсе, аднак дадзеныя краіны ніколі не праяўлялі цікавасці да ўдзелу ў конкурсе.
Вяшчанне ў іншых краінах
Некаторыя краіны не з'яўляюцца паўнавартаснымі членамі ЕВС, і ніколі не праяўлялі цікавасці да ўдзелу ў конкурсе, аднак праводзілі трансляцыі Еўрабачання па ТБ. Акрамя таго з 2000 года конкурс транслюецца ў інтэрнэце праз сайт Еўрабачання і праз платформу YouTube.
Партызанская брыгада М. М. Нікіціна
Гісторыя
Баявыя аперацыі партызаны праводзілі на чыгунцы Койданава — Мінск і на шашэйных дарогах. Падарвалі 3 эшалоны, 32 аўтамашыны, 12 мастоў, разграмілі 8 нямецкіх апорных пунктаў. 14 чэрвеня 1942 года атрад Нікіціна правёў бой у Александроўскім лесе. У жніўні 1942 года партызаны зрабілі рэйд у Налібоцкую пушчу, потым за лінію фронту. У верасні ўдзельнічалі ў нападзе на нямецкі гарнізон у Ушачах.
Антон Ігнатавіч Казлоўскі
Антон Ігнатавіч Казло́ўскі ( — ) — вучоны ў галіне селекцыі сельскагаспадарчых раслін, доктар сельскагаспадарчых навук (1955), прафесар (1956).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Шутнае (зараз у Гомельскай вобласці Беларусі). У 1924 годзе скончыў Маскоўскую сельскагаспадарчую акадэмію імя К. А. Ціміразева. З 1958 г. працаваў у Беларускім навукова-даследчым інстытуце земляробства.
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць навуковыя працы па пытаннях вытворчасці кармоў, агратэхніцы вырошчвання, селекцыі і насенняводстве цукровых буракоў. З’яўляецца аўтарам чатырох сартоў кармавых караняплодаў.
Журчалкі
Журчалкі, таксама Кветкавыя мухі (Syrphidae) — сямейства двухкрылых насякомых, падатрад кароткавусыя (Brachycera).
Агульная характарыстыка
Адно з найбольш шырокіх сямействаў кароткавусых двухкрылых, сустракаюцца паўсюдна, акрамя пустыня ў і тундраў, і на ўсіх мацярыках, акрамя Антарктыды. У сусветнай фаўне — 6000 відаў, у Палеарктыцы — 1600. Выкапнёвыя журчалкі апісаны з эацэна. Падобныя да восаў, але на самай справе яны бяскрыўдныя. Вельмі хутка лётаюць і махаюць крыламі. Афарбоўка чорна-жоўтая. Формай цела нагадваюць перапончатакрылых — так яны маскіруюцца ад ворагаў.
Асаблівасці біялогіі
Лічынкі журчалак -- драпежнікі, фітафагі ці сапрафагі. Лічынкі некаторых відаў з'яўляюцца шкоднікамі гародных і дэкаратыўных раслін.
Імага журчалак сілкуюцца нектарам ці пылком кветак.
Некаторыя віды журчалак звязаны з грамадскімі насякомымі. Напрыклад, члены роду Volucella знаходзяцца ў гнёздах чмялёў, а прадстаўнікі роду Microdon з'яўляюцца мірмекафіламі і знаходзяцца ў мурашніках і тэрмітніках.
Класіфікацыя
3 падсямействы, каля 200 родаў. Некаторыя прадстаўнікі сямейства журчалак:
Самарская вобласць
Самарская вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, які размешчаны на ўсходзе еўрапейскай часткі краіны ў сярэднім цячэнні ракі Волгі. Адміністрацыйны цэнтр — Самара. Створана 14 мая 1928 года. Насельніцтва — 3 189 тыс. чалавек (2006), з якіх у гарадах жыве 80,3 %. Нацыянальны склад: рускія — 84,9 %, татары — 4,0 %, чувашы — 3,2 %, мардва — 2,7 %, украінцы — 1,9 % і іншыя.
Падзяляецца на 27 раёнаў. Найбуйнейшыя гарады: Самара, Тальяці, Сызрань, Навакуйбышаўск.
Віла-Сан-Джавані-ін-Туша
Віла-Сан-Джавані-ін-Туша (Villa San Giovanni in Tuscia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вітэрба.
Насельніцтва складае 1307 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 249 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 1010. Тэлефонны код — 0761.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Асавецкі сельсавет
Назву Асаве́цкі сельсавет маюць:
Белакрылка падтыннікавая
Белакрылка падтыннікавая (Aleurodes proletella) — від паўцвердакрылых насякомых сямейства.
Даўжыня цела імага складае 1,5 мм. Насякомыя маюць белыя крылы (дзякуючы парашкападобнаму васкавому слою) з чатырма шэрымі плямамі. Галава і грудзі цёмныя, у той час як стэрніты таксама ўкрытыя воскам і маюць жоўтае адценне. Вочы чырвоныя.
Касмапаліт. Шкоднік капусты і суніц, таксама мае трафічныя сувязі з рознымі дзікімі раслінамі, у тым ліку са стрэлкамі. Насякомыя трымаюцца ніжняй паверхні лісця, дзе смокчуць сок раслін.
За сезон развіваецца, як правіла, ад чатырох да пяці пакаленняў. Развіццё пакалення працягваецца ад трох да шасці тыдняў. Самка можа адкласці да 150 яец.
Янаўскі сельсавет
Назву Я́наўскі сельсавет маюць:
Гл. таксама
Яноўскі сельсавет
Мадонна Дыяталеві
«Мадонна Дыяталеві» — карціна італьянскага мастака эпохі Адраджэння Рафаэля, напісаная ў 1504 годзе. Назва паходзіць ад імя першага ўладальніка карціны — Дыяталеві ды Рыміні. На карціне намаляваны Дзева Марыя з Дзіцяткам Езус на руках, дабраслаўляюцца Іаана Хрысціцеля.
У карціне адчувальна ўплыў настаўніка Рафаэля Перуджына. Доўгі час яна лічылася праца Перуджына.
Спіс аб’ектаў PGC (1718001—1719000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1718001—1719000)
Царква Святога Міхаіла Арханёла (Навасёлкі)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўны храм у в. Навасёлкі Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1881 годзе з дрэва па праекце архітэктара Ф. Афанасьева.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Па падоўжнай восі ў адзіную кампактную кампазіцыю аб'яднаны зрубы прытвора-званіцы, двух'яруснага аб'ёму малітоўнай залы, пяцісценнай апсіды з бакавымі рызніцамі. Сілуэт будынка фатміруюць цыбулепадобныя галоўка двух'яруснай (васьмярык на чацверыку) шатровай званіцы і купал на васьмігранным барабане над чатырохсхільным дахам асноўнага аб'ёму. На фоне гарызантальна-вертыкальнай шалёўкі сцяны вылучаюцца разныя фрызы, карнізы, фігурныя ліштвы прамавугольных аконных праёмаў.
Паўлавіцкі сельсавет
Назву Па́ўлавіцкі сельсавет маюць:
Мікалай Мікалаевіч Бардзюжа
Мікалай Мікалаевіч Бардзюжа (нар., Арол) — расійскі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Генерал-палкоўнік. Сакратар Савета Бяспекі Расіі ў 1998—1999 гадах, кіраўнік Адміністрацыі прэзідэнта Расіі ў 1998—1999 гадах, генеральны сакратар АДКБ у 2003—2016 гадах.
Мемарыяльны знак падпольшчыкам (Мінск, вуліца Кульман)
Мемарыяльны знак падпольшчыкам — мемарыяльны знак у Мінску, размешчаны на рагу вуліц Кульман і Цнянскай, насупраць Дома быту.
На гэтым месцы знаходзіўся дом (былая вул. Выдавецкая, 10) Т. Якавенка. Тут, у пакоі, дзе жыў падпольшчык А. С. Грышын, размяшчалася падпольная друкарня Мінскага гаркама КП(б)Б, у якой надрукаваны другі і трэці нумары падпольнай газеты «Звязда». Другі нумар выйшаў у жніўні, трэці — у верасні 1942 г. На гэтай кватэры набіралі і чацвёрты нумар газеты, але ў сувязі з пагрозай правалу друкарні гранкі былі перанесены ў дом члена падполля П. К. Хадасевіча (вул. 3-я лінія, 26), дзе і быў надрукаваны чацвёрты нумар падпольнай «Звязды».
У 1983 г. на месцы былога дома, у якім надрукаваны 2-і і 3-і нумары газеты, устаноўлены мемарыяльны знак (архітэктар А. Лабачэўскі).
Рудня (Гіжэнскі сельсавет)
Рудня — вёска ў Гіжэнскім сельсавеце Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці.
Геаграфія
Размешчана каля ракі Крупка ў 24 км ад Слаўгарада, у 78 км ад Магілёва, у 22 км ад чыгуначнай станцыі Верамейкі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў XVIII стагоддзі. У 1777 годзе вёска ў складзе Чэрыкаўскага павета Магілёўскай губерні.
У XIX стагоддзі вядома як фальварак. З 1842 года працаваў гарбарны завод, у 1855 годзе адкрыўся другі завод.
П’ер-Франсуа-Леанар Фантэн
П’ер-Франсуа-Леонар Фантэн (Pierre-François-Léonard Fontaine; 10 верасня 1762 — 3 кастрычніка 1853) — французскі архітэктар.
Рудня (Гіжэнскі сельсавет)
Гісторыя
З 1919 года ў Гомельскай губерні РСФСР. З 1924 па 1930 год у Прапойскам раёне Магілёўскай акругі БССР, з 15 студзеня 1938 года ў Магілёўскай вобласці.
П’ер-Франсуа-Леанар Фантэн
Разам з архітэктарам Шарлем Персье зрабіў уплыў на фарміраванне стылю ампір. З 1807 года быў першым архітэктарам імператара Напалеона. Праславіўся як архітэктар Луўра і Цюільры, а таксама Трыўмфальнай аркі Карузель у Парыжы.
Рудня (Гіжэнскі сельсавет)
Гісторыя
У 1931 годзе створаны калгас «Спартак».
Падчас Вялікай Айчыннай вайны з пачатку жніўня 1941 года па 3 кастрычніка 1943 года была захоплена нямецкімі войскамі. У маі 1943 года тут знаходзіўся партызанскі полк Сяргея Грышына — «Трынаццаць», таксама каля вёскі размяшчаліся партызаны асобых атрадаў № 15 і № 48.
З 1962 па 1965 год у Чавускім раёне. У 1990 годзе ў складзе калгаса «40 год Кастрычніка» з цэнтрам у вёсцы Ходараў. Працавала ферма буйной рагатай жывёлы.
П’ер-Франсуа-Леанар Фантэн
Самастойна рэстаўраваў палацы: Луўр, Цюільры і Версаль, а таксама шпіталь у Пантуа.
Брага (горад)
Брага (Braga, Bracara Augusta) — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнай акругі і муніцыпалітэта. Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі Вялікі Мінью. Колькасць насельніцтва - 173,9 тыс. жыхароў (горад), 173,9 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт уваходзіць у эканоміка-статыстычны рэгіён Паўночны рэгіён і субрэгіён Каваду. Па старым адміністрацыйным дзяленні ўваходзіў у правінцыю Мінью. Міньюскі ўніверсітэт.
Рудня (Гіжэнскі сельсавет)
Гісторыя
Вёска пацярпела ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС і трапіла ў зону з правам на адсяленне.
Інфраструктура
У вёсцы функцыянуе Дом сацыяльных паслуг.
П’ер-Франсуа-Леанар Фантэн
Пахаваны на могілках Пер-Лашэз.
Жывародкі
Жывародкі, Лужанкі (Viviparidae) — сямейства прэснаводных бруханогіх малюскаў падкласа пярэдняшчэлепных.
Апісанне
Ракавіна вышынёй да 45 мм, шырынёй да 30 мм, круглявая, з конусападобнай верхавінай, 5-6 спіраляў, з вечкам, зялёная ці карычневая, часта з цёмнымі палосамі і жоўтымі плямкамі на вусах і мордачцы. Маленькія, цалкам сфармаваліся малюскі першыя дні знаходзяцца ў празрыстай абалонцы.
Экалогія
Адтуліна ракавіны зачыняецца вечкам, што дае жывародкам магчымасць перажываць неспрыяльныя ўмовы. Маладняк ў жывародкаў развіваецца ў целе маці і выходзіць ужо цалкам сфарміраваны, ад гэтага факту паходзіць назва роду. Жывародкі шырока распаўсюджаныя ў сажалках, часцей за ўсё халодных, з’яўляюцца ачышчальнікамі вадаёмаў. Трымаць у акварыуме можна і пры 20 — 25 градусах.
Клёнаўка (рака)
Клё́наўка — рака ў Чэрвеньскім і Бярэзінскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Уша (басейн Бярэзіны).
Каля ракі вёскі Бярозаўка, Клёнаўка.
Франья Туджман
Франья Туджман (Franjo Tuđman;, Загора — , Заграб) — харвацкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, прэзідэнт Харватыі (1990—1999). Маршал (1995). З 1941 ваяваў у складзе Югаслаўскай Народна-вызваленчай арміі, у складзе якой служыў і па заканчэнні Другой сусветнай вайны (да 1961), быў членам Кампартыі Югаславіі (выключаны ў 1965). Працаваў дырэктарам Інстытута гісторыі рабочага руху ў Заграбе (да 1965). Абвінавачаны ў нацыяналістычных поглядах, два разы сядзеў у турме. Туджман абіраўся парламентам на пост прэзідэнта Харватыі ў 1990 і быў пераабраны на прамых выбарах у 1992. Нягледзячы на дрэнны стан здароўя, быў пераабраны на трэці тэрмін у чэрвені 1997.