cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Музей эсперанта ў Світаві
Першапачатковае прызначэнне будынка
У будынку першапачаткова знаходзілася публічная бібліятэка з 7400 кніг на нямецкай мове. Пасля калекцыя была павялічана да 22 000 тамоў. У той час горад быў населены ў асноўным нямецкамоўным насельніцтвам.
Гэты збор кніг лічыцца выдатным, так як Отэндорфер хацеў зрабіць высокаякасную літаратуру даступнай для шырокай грамадскасці. Ён спадзяваўся, што ў іншых гарадах будуць прытрымлівацца яго мадэлі. Затым ён стварыў каталог ў адпаведнасці з дзесятковай сістэмай Дзьюі.
Падчас Другой сусветнай вайны шмат кніг было скрадзена, гэта працягнулася і ў камуністычны перыяд, пакуль не засталось 6000 тамоў. Цяпер, гэтыя кнігі знаходзяцца ў будынку на другім баку плошчы — музеі горада Світаві.
Час ад часу ў пакоі на верхнім паверсе праходзяць канцэрты спектаклі і лекцыі.
Заснаванне музея
На першым паверсе Дома Отэндорфера быў пусты пакой, які заўсёды належаў музею. Мясцовыя эсперантысты прапанавалі дырэктару музея і мэру стварыць экспазіцыю аб руху эсперантыстаў. Тыя прыйшлі ў захапленне ад гэтай ідэі. Яны не толькі дасягнулі пагаднення з міністэрствам культуры, але і атрымалі фінансавую дапамогу на рамонт і абсталяванне пакоя неабходнай мэбляй. Большая частка працы была зроблена мясцовай эсперанта супольнасцю, якім таксама аказала дапамогу Чэшская асацыяцыя эсперанта, таксама дапамога была атрымана з-за мяжы. Гарадскі музей пазычыў бюст Заменгофа і шмат якія кнігі ў суседняй Чэска-Тшэбаве, дзе знаходзіцца самая вялікая калекцыя кніг на эсперанта ў Чэхіі. Але там яны з навуковымі мэтамі захоўваюцца ў архіве, у той жа час як у Світаві яны выстаўлены для шырокай публікі.
Экспазіцыя музея
Эсперантамоўныя кнігі паказаны ў сямі шкляных вітрынах, адсартаваныя паводле асобных выстаў. У музеі таксама паказаны новыя кнігі, якія магчыма набыць. Іншыя экспанаты магчыма ўбачыць на пяці пакрытых шклом сталах, а таксама ў 13 рамках на сцяне адносна розных тэм руху. Існуе таксама выстава эсперантскіх значкоў і іншых невялікіх сувеніраў. Наведвальнікі таксама могуць узаемадзейнічаць з сэнсарным экранам кампьютара, каб атрымаць больш інфармацыі па канкрэтным галінам, якія прадстаўляюць цікавасць. Побач знаходзіцца невялікая калекцыя часпісаў і брашур, якія наведвальнікі могуць узяць з сабой бесплатна. У памяшканні ззаду музея знаходзіцца невялікае кафэ.
Рык і Морці
«Рык і Морці» (Rick and Morty) - амерыканскі мультсерыял, створаны і, прэм'ера якога адбылася 2 снежня 2013 года ў праграмным блоку  на тэлеканале Cartoon Network. Ройланд агучыў галоўных персанажаў: Рыка, навукоўца і алкаголіка, і яго ўнука Морці.
Сенат (Старажытны Рым)
Паўстаў з савета старэйшын патрыцыянскіх родаў у канцы царскай эпохі (каля VI стагоддзя да н.э.);
У перыяд Рэспублікі ў ходзе саслоўнай барацьбы плебеяў з патрыцыямі (V-III стст. да н.э.) Улада сената была некалькі абмежаваная ў карысць каміцый (народных сходаў).
У III-I стст. да н.э. сенат папярэдне разглядаў законапраекты, якія прапаноўваліся для галасавання ў каміцыях, яму належала вышэйшае кіраўніцтва ваеннымі справамі, знешняй палітыкай, фінансамі і дзяржаўнай маёмасцю, нагляд за рэлігійнымі культамі, права аб'яўляць надзвычайнае становішча і г. д. Сенат сцвярджаў законы і вынікі выбараў, кантраляваў дзейнасць магістратаў. Такім чынам, сенат фактычна ажыццяўляў кіраўніцтва дзяржавай.
Пастановы сената (sc, senatus consulta) мелі сілу закона, гэтак жа як і пастановы народнага сходу і сходу плебеямі - плебісцыту.
Па словах Палібія (гэта значыць з пункту гледжання рымлян) рашэнні ў Карфагене прымаліся народам (плебсам), а ў Рыме - лепшымі людзьмі, гэта значыць Сенатам. І гэта пры тым, што на думку многіх гісторыкаў, Карфагенам кіравала алігархія.
У перыяд Імперыі ўлада сената ўсё больш абмяжоўвалася, засяроджваючыся ў руках імператара, хоць фармальна сенат працягваў лічыцца адной з вышэйшых дзяржаўных устаноў. На самай справе, сенат ператварыўся ў сход прадстаўнікоў шляхетных сямействаў, які не мае вялікага палітычнага ўплыву. Пастановы сената захавалі сілу законаў, але прымаліся звычайна па ініцыятыве імператара. Пачынаючы з Актавіяна Аўгуста, фактычны імператар Рыма насіў тытул «прынцэпс» - гэта значыць «першы з сенатараў».
Колькасць сенатараў неаднаразова змянялася:
Першапачаткова ў сенат уваходзілі толькі сябры спрадвечна рымскіх прозвішчаў, але з I стагоддзя да н.э. гэта права атрымалі і італікі, а ў часы Імперыі - нават знатныя правінцыялы.
З 313 да н.э. у члены сената прымаў цэнзар - ён складаў спіс з асоб, якія займалі або займаюць магістратуру, з вызначаным маёмасным цэнзам (напрыклад, пры Аўгусце (I стагоддзе н.э.) - 1 млн. сестэрцыеў). У часы імперыі гэта стала прэрагатывай імператара.
Пры Дыяклетыане (канец III стагоддзя) сенат быў пераўтвораны ў гарадскі савет Рыма, пры Канстанціне (IV стагоддзе) быў заснаваны сенат ў Канстанцінопалі - «другім Рыме», ўраўнены ў правах з сенатам Рыма.
Партыя двухвостага сабакі
Партыя двухвостага сабакі (венг. Magyar Kétfarkú Kutya Párt; скарочана MKKP) — парадыйная палітычная партыя ў Венгрыі, якая існуе з 2006 года і была зарэгістраваная афіцыйна ў 2014 годзе. Чальцы партыі займаюцца пераважна стварэннем пародый на тыповыя лозунгі палітычнай эліты Венгрыі, прасоўваюць абсурдныя ідэі на выбарах ці робяць смешныя афіцыйныя заявы.
Стварэнне і першыя выбары
У 2006 годзе ўпершыню ў выбарчых бюлетэнях з'явіўся кандыдат Іштван Надзь (венг. István Nagy — самыя распаўсюджаныя імя і прозвішча ў Венгрыі, эквівалент традыцыйнага ангельскага John Smith). Падобны кандыдат з Партыі двухвостага сабакі быў ува ўсіх бюлетэнях на парламенцкіх і на рэгіянальных выбарах 2006 года.
Перадвыбарчая праграма партыі ўключала наступныя пункты: вечнае жыццё, мір ва ўсім свеце, адзін працоўны дзень у тыдзень, два захада сонца ў дзень (розных колераў), паменшаная сіла гравітацыі, бясплатнае піва і нізкія падаткі. У лік абяцанняў увайшла таксама прапанова насыпаць гару на вялікай венгерскай раўніне (Альфёльд). Падобныя плакаты былі ў асноўным у горадзе Сегедзе, на іх пераважна сустракалася выява двухвостага сабакі з подпісам «Іштван Надзь — такі мілы, што дакладна не накрадзе!».
Партыя супрацоўнічае з яшчэ адной парадыйнай партыяй «Чацвёрты шлях», старшынямі якой фармальна з'яўляюцца дзве птушкі, аднак партыі заяўляюць пра рознагалоссі: партыя «Чацвёрты шлях» хоча знішчыць птушыны грып, а Партыя двухвостага сабакі выступае за правы вірусаў.
20 чэрвеня 2009 года каля 300 чалавек сабраліся на акцыю пратэсту перад цэнтральным офісам статыстыкі Венгрыі з парадыйнымі лозунгамі «Заўтра павінна быць учора!», «Выглядай дурна!», «Звольніся!», «Чаго мы хочам? Нічога! Калі мы хочам гэта? Ніколі!» і г. д.
У 2010 годзе партыя працягнула сваю сатыру, абвясціўшы аб барацьбе за пасаду мэра Будапешта пад лозунгам «Хай усё будзе лепш!», а таксама «Больш за ўсё, менш за нічога», «Вечнае жыццё, бясплатнае піва, адмена падаткаў!» і «Мы абяцаем усё што заўгодна!». У 7-м акрузе Будапешта кандыдатам вылучылі коміка Даніэля Магача, які даў інтэрв'ю на тэлеканале ATV тэлевядучай Вользе Кальман. Магач займаўся таксама расклейваннем постэраў з лозунгамі«Нашы цягнікі заўсёды брудныя» і «Нашы цягнікі заўсёды спазняюцца», якія крытыкавалі дзяржаўную кампанію чыгунак Венгрыі, і стварыў нават пародыю на сайт горада Печ, які стаў культурнай сталіцай Еўропы — за апошняе дзеянне ён ледзь не трапіў пад суд.
Партыя не сабрала неабходную колькасць подпісаў для рэгістрацыі свайго кандыдата. У сваёй перадвыбарнай праграме яна абяцала ў гэты раз ператварыць Сегед у касмадром і пачаць пастаўляць сабак пулі на Ямайку, аднавіць азонавы слой, вывесці новыя віды раслін і жывёл на замену вымерлым, усталяваць гандлёвыя адносіны з пазаземнымі цывілізацыямі і адкрыць венгерскі рэстаран на Марсе.
Афіцыйная дзейнасць
У 2013 годзе партыі прыйшлося паскорыць працэс рэгістрацыі для ўдзелу ў выбарах: у пачатку 2014 года партыі адмовілі ў рэгістрацыі з-за «легкадумнасці», але ў ліпені таго ж года Вярхоўны суд адмяніў гэтае рашэнне. 8 верасня 2014 года Партыя двухвостага сабакі была афіцыйна зарэгістраваная за 16 хвілін да абвяшчэння ўдзельнікаў парламенцкіх выбараў, з-за чаго і не змагла нікога на іх адправіць і прыняць удзел. У чэрвені 2015 года ўрад Віктара Орбана пачаў кампанію па барацьбе супраць нелегальнай міграцыі: сярод лозунгаў былі такія, як «Калі ты прыйшоў у Венгрыю, ты не можаш забраць працу ў венграў!». У адказ на гэта Партыя двухвостага сабакі абвясціла акцыю ў адказ ураду і сабрала 33 мільёна форынтаў ад сваіх прыхільнікаў. На гэтыя грошы партыя ўсталявала каля 800 бігбордаў з іранічнымі лозунгамі на англійскай і венгерскай: «Прабачце нас за прэм'ер-міністра» і «Прыязджайце свабодна ў Венгрыю, мы ўжо працуем у Англіі!».
4 лютага 2016 года апытанне Medián паказала, што 1 % жыхароў Венгрыі падтрымалі б партыю на выбарах. У тым жа годзе ў кастрычніку адбыўся рэферэндум па міграцыйных квотах, які суправаджаецца агрэсіўнай антымігранцкай кампаніяй венгерскага ўрада. З-за нізкай яўкі вынікі рэферэндуму не былі прызнаны, хоць пераважная большасць з тых, хто галасаваў па закліку кіруючай правай партыі, выступілі супраць прыёму Венгрыяй бежанцаў. Партыя двухвостага сабакі сабрала 100 тысяч еўра ад 4 тысяч добраахвотнікаў і расклеіла постэры, якія высмейвалі накіраваную супраць мігрантаў урадавую агітацыю: «Ці ведаеце вы, што ў Сірыі ідзе вайна?», «Ці ведаеце вы, што 1 мільён венграў хоча ў Еўропу?», «Ці ведаеце вы, што НЛА венгры сустракалі часцей, чым бежанцаў?» і г. д.
Лідар Партыі Георгій Кавач у інтэрв'ю BBC News сказаў, што звяртаецца да мільёнаў венграў, засмучаных дзеяннямі ўрада Венгрыі, і хоча падтрымаць іх. Тым самым партыя заклікала сапсаваць бюлетэні на рэферэндуме, што зрабілі 6 % людзей, якія ўдзельнічалі ў рэферэндуме. Незадоўга да рэферэндуму партыя стварыла мабільны дадатак, даступны для спампоўкі з сайта з заклікам «Галасуй не па правілах», заклікаючы зрабіць фота сапсаванага бюлетэня і выкласці ў сетку. За гэта партыя атрымала штраф у 832 тысячы форынтаў, паколькі публікаваць фота бюлетэня са зробленым выбарам забаранялася нават на ўмовах ананімнасці.
У красавіку 2017 года партыя правяла ўрачыстае шэсце, высмейваючы чарговую ініцыятыву Віктара Орбана (у тым ліку па закрыцці Цэнтральнаеўрапейскага ўніверсітэта) і вынеслі плакаты на рускай і венгерскай мове з такімі лозунгамі, як «Мы не будзем калоніяй», «Нам не патрэбныя выбары», «Прэч свабоду прэсы» і г. д.
Пяскі (гміна, Велькапольскае ваяводства)
Пя́скі (Piaski) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гастыньскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пясках. Плошча гміны складае км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Шавялёў
Шавялёў — прозвішча.
Сцяг Ізраіля
Сцяг Ізраіля (іўр. דגל מדינת ישראל - Дэгель Медынат Ісраэль, араб. علم إسرائيل) — адзін з дзяржаўных сімвалаў Дзяржавы Ізраіль, на заканадаўчым узроўні быў прыняты 28 кастрычніка 1948 г., праз пяць месяцаў пасля абвяшчэння незалежнасці дзяржавы.
Сцяг уяўляе сабой белае прамавугольнае палотнішча з двума гарызантальнымі сінімі палосамі па баках і зоркай Давіда ў цэнтры.
Апісанне
Сцяг быў распрацаваны для сіянісцкага руху ў 1891 годзе. Палотнішча сцяга нагадвае таліт (іўр. טַלִּית) - белую з сінімі палосамі яўрэйскую малельную накідку. Гексаграмма у цэнтры - Маген Давід, вядомая як «Шчыт Давіда», або «зорка Давіда». Асновы трохвугольнікаў, якія ўтварае Маген Давід, з'яўляюцца паралельнымі гарызантальным палосам на сцягу. Чаргуемыя гарызантальныя палосы, якія ўтвараюць сцяг, суадносяцца паміж сабой па шырыні як 3:5:16:5:3.
Шавялёва
Шавялёва — шматзначны тэрмін.
NGC 66
NGC 66 (іншыя абазначэнні — ESO 473-10, MCG −4-2-2, AM 0016-231, IRAS00165-2312, PGC 1236) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Новая Гута (Гомельскі раён)
Но́вая Гу́та (, Новая Гута) — аграгарадок у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
Аварайрская бітва
Аварайрская бітва - бітва, якая адбылася між армянскімі паўстанцамі (Вардан Маміканян) і персідскімі войскамі, на Аварайрскім полі (на Пд ад суч. г. Маку, Іран) 26 мая 451.
Перамаглі персідскія войскі, якіх было ў тры разы болей. Аднак, прайграная бітва не стала канцом армянскага паўстання.
Дзятлавічы (Драгічынскі раён)
Дзя́тлавічы (, Дятловичи) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Закозельскага сельсавета. За 0,8 км на захад ад вёскі на ўскраіне балотнага масіву знаходзіцца возера Дзятлавіцкае.
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Галоўчыцкага сельсавета.
Седжана
Седжана (Seggiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 976 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 58038. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bartolomeo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бяззубкі
Бяззу́бкі, анадонты (Anodonta) — род прэснаводных малюскаў класа двухстворкавых.
Апісанне
Авальнае цела пакрыта ракавінай (даўжынёй да 20 см), якая складаецца з дзвюх сіметрычных створак — левай і правай. На спінным баку абедзве створкі злучаны паміж сабой з дапамогай пругкай гнуткай звязкі. Пярэдні канец ракавіны закруглены, задні злёгку звужаны. На брушным баку створкі могуць расчыняцца, і ва ўтвораную шчыліну высоўваецца клінападобная (як плуг) нага малюска. Замковыя зубы адсутнічаюць (адсюль назва).
Галаўны аддзел адсутнічае. Тулава бяззубкі знаходзіцца ў спінной частцы ракавіны. Яно пакрыта шырокімі скурнымі складкамі мантыі, якія звісаюць з двух бакоў і прылягаюць да створак. Паміж складкамі мантыі знаходзіцца мантыйная поласць, у якой размешчаны нага і пласціністыя жабры (ці шчэлепы), што ляжаць з абодвух бакоў ад яе.
Пашырэнне
Род аб’ядноўвае каля 50 відаў. Пашыраны ў Еўразіі, Амерыцы. Жывуць у стаячых і з павольнай плынню вадаёмах, поўзаюць па грунце. На Беларусі 5 відаў, найбольш пашыраная.
Асаблівасці біялогіі
Пры дапамозе нагі бяззубка можа павольна перамяшчацца (15—20 см за гадзіну), пакідаючы за сабой на дне неглыбокую баразёнку. Патрывожаная бяззубка хутка ўцягвае нагу і зачыняе створкі ракавіны пры дапамозе двух мускулаў-замыкальнікаў, прымацаваных спераду і ззаду да левай і правай створак. Пры іх расслабленні створкі расчыняюцца пад дзеяннем эласычнай звязкі.
Біяфілыраты, кормяцца водарасцямі, бактэрыямі і іх рэшткамі. Свабодныя канцы правай і левай складак мантыі змыкаюцца паміж сабой, пакідаючы ззаду толькі дзве адтуліны — сіфоны.
Жабры і ўнутраная паверхня мантыйных складак пакрыты раснічкамі. Дзякуючы іх мігальным рухам, вада засмоктваецца праз ніжні ўводны сіфон у мантыйную поласць, фільтруецца праз пласціністыя жабры і выходзіць праз верхні вывадны сіфон. Разам з вадой засмоктваюцца планктонныя пратысты, найдрабнейшыя рачкі, бактэрыі, якія асядаюць на паверхні жабраў пры фільтрацыі вады. Затым адфільтраваныя часцінкі накіроўваюцца ў ротавую адтуліну, размешчаную над асновай нагі. Далей ежа паступае ў стрававод, страўнік, затым у кішэчнік, дзе ператраўліваецца. Неператраўленыя рэшткі выдаляюцца праз анальную адтуліну і вывадны сіфон.
Дыханне бяззубкі адбываецца з дапамогай буйных пласціністых жабраў, пранізаных сеткай крывяносных сасудаў. Вада, якая паступае ў мантыйную поласць, абмывае жабры, аддае раствораны ў вадзе кісларод і выводзіць вуглякіслы газ. Такім чынам, жабры выконваюць двайную функцыю: газаабмену і фільтрацыйнага жыўлення.
Нервовая сістэма раскідана-вузлавога тыпу. У сувязі з маларухомым спосабам жыцця органы пачуццяў развіты слаба.
Лічынкі, якія сфарміраваліся і падраслі, выходзяць у ваду. Выхад лічынак звычайна звязаны з рухам вады, выкліканым рыбамі або іншымі рухомымі жывёламі, якія праплываюць побач з малюскамі. Зубчыкамі створак ракавіны лічынка прымацоўваецца да скуры рыбы. На месцы прымацавання ўчастак цела рыбы запаляецца, утвараецца маленькая пухліна, унутры якой лічынка жывіцца, расце і развіваецца як часовы скурны паразіт. Завяршыўшы развіццё, маленькі малюск выпадае з пухліны і апускаецца на дно.
Значэнне і выкарыстанне
Лічынкамі і моладдзю кормяцца рыбы.
Выкарыстоўваюцца як корм для сельскагаспадарчых жывёл, ракавіны — сыравіна для галантарэйнай прамысловасці.
Літаратура
Біялогія: вучэб. дапам. для 8-га кл. агульнаадукац. устаноў з беларус. мовай навучання / Л. В. Камлюк, А. С. Шалапёнак; пер. з рус. мовы Г. І. Кулеш. — 3-е выд., дап. — Мн.: Нар. асвета, 2010. — 222 с.: іл. ISBN 978-985-03-1367-6
Заполле (Глыбачанскі сельсавет)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбачанскага сельсавета.
Леанід Сямёнавіч Персіянінаў
Леанід Сямёнавіч Персіянінаў ( — 27 снежня 1978) — савецкі, Герой Сацыялістычнай Працы, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР, заслужаны дзеяч навукі БССР, акадэмік , доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Леанід Сямёнавіч Персіянінаў нарадзіўся ў сяле Старым (цяпер — Сафонаўскі раён, Смаленская вобласць) у сям’і селяніна. У 1925 годзе скончыў сярэднюю школу; у 1925—1928 гадах — студэнт медыцынскага факультэта Смаленскага ўніверсітэта. У 1931 годзе скончыў.
Пачатак навуковай кар’еры
У 1931—1936 гадах — участковы ўрач, галоўны ўрач раённай бальніцы, загадчык раённага аддзела аховы здароўя ў Кастрамской вобласці. У 1936—1938 гадах — аспірант акушэрска-гінекалагічнай клінікі Казанскага інстытута ўдасканалення ўрачоў. У 1937 годзе прысуджана вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук. У 1938—1941 гадах — асістэнт кафедры акушэрства і гінекалогіі Казанскага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
Вялікая Айчынная вайна
У гады Вялікай Айчыннай вайны вядучы хірург палявых рухомых шпіталяў (Волхаўскі, 2-й Прыбалтыйскі франты), 1941—1945. Член ВКП (б) з 1943 г.
Вяртанне ў навуку
Памёр у Маскве, пахаваны на Новадзявочых могілках, у скульптурнай кампазіцыі надмагілля паказаны з немаўлём на руках.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць ахоплівае шырокі круг праблем.
Іван Віктаравіч Канявега
Іван Віктаравіч Канявега (нар. ) — індывідуальны прадпрымальнік, дырэктар канцэртнага агенцтва Horse&Vega, бізнес-аналітык і SEO-аптымізатар. Іван супрацоўнічаў з грамадскай арганізацыяй «Добрая справа» (дапамога дзецям з аўтызмам), Unisef і іншымі грамадскімі і дабрачыннымі арганізацыямі. Палітычны зняволены, абвінавачаны і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
У 2014 годзе бацька Івана перанёс інсульт. Калі гэта здарылася, Іван жыў за мяжой у Чарнагорыі, але ўсё пакінуў і вярнуўся ў Беларусь, каб даглядаць за бацькам, вазіць яго па лекарах і дапамагаць яму. Спецыяльна для бацькі і людзей з парушэннем вымаўлення (афазія), якія перанеслі інсульт, на свае сродкі распрацаваў мабільную прыладу — праграму Verbo для аддаленай працы з лагапедам, у межах гэтай праграмы ён супрацоўнічаў з цэнтрам паталогіі прамовы ў Маскве, лагапедам Заводскага раёна Мінска і з 11-й бальніцай у Мінску. З гэтым праектам у 2018 Канявега перамог на конкурсе Social Weekend, як пераможца навучаўся ў Маскве.
Як дырэктар агенцтва Horse&Vega удзельнічаў у арганізацыі канцэртаў, пры яго непасрэдным ўдзеле ў Беларусі выступалі наступныя праекты: Аффинаж, Zoloto, Свидание, Алена Швец, Мы, Обе Две, Ф.Чистяков (гурт «Ноль»), Темнікова, Sonic Death, Арсений Креститель, The Retuses, ssshhhiiittt!, Gnoomes, MIRÈLE, Shortparis. Супрацоўнічаў з таварыствам «Зялёная сетка», разам з якімі быў арганізатарам канцэртаў гуртоў Port Mone і Сансара.
Як бізнес-аналітык і SEO-аптымізатар супрацоўнічаў з агенцтвам Red Graphic, дзе праектаваў ды прасоўваў сайты.
Ратаваў бяздомных жывёл, супрацоўнічаў з грамадскай арганізацыяй «Добрая справа» (дапамога дзецям з аўтызмам), Unisef і іншымі грамадскімі і дабрачыннымі арганізацыямі. Пацыфіст, цікавіцца экалогіяй, вельмі любіць музыку.
Палітычны пераслед
Першы раз Івана Канявегу затрымалі дома раніцай 12 жніўня 2020 пасля акцыі пратэсту ноччу 10 жніўня. Пазней, ужо на судзе, Канявега патлумачыў, што ў тую ноч спрабаваў спыніць машыну ДАІ, бо баяўся, што яна на вялікай хуткасці заедзе ў натоўп людзей, якія знаходзіліся на дарозе. Ён два разы ўдарыў рукой па машыне ззаду злева для прыцягнення ўвагі супрацоўнікаў ДАІ. У выніку, на машыне засталіся адбіткі яго пальцаў, па якіх пазней яго і ідэнтыфікавалі. Ён быў дапытаны ў РАУС Цэнтральнага района Мінску, пасля пераведзены ў ІЧУ на Акрэсціна, адкуль выйшаў 15 жніўня.
Другі раз Канявегу затрымалі 17 снежня 2020, калі ён пайшоў знаёміцца з матэрыяламі крымінальнай справы, адкрытай на яго па падзеях у сталіцы з 9 на 10 жніўня. Івану прапанавалі прызнаць віну, ён адмовіўся, у выніку чаго быў затрыманы, і з таго часу знаходзіўся пад вартай у СІЗА № 1 на Валадарскага. Яго абвінавацілі адразу па трох артыкулах Крымінальнага кодэкса: па ч. 1 арт. 342 КК (Актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак), арт. 364 КК (Гвалт у дачыненні да супрацоўнікаў міліцыі), ч. 1 арт. 218 КК (Наўмыснае знішчэнне або пашкоджанне маёмасці, здзейсненыя агульнанебяспечным спосабам альбо якія пацягнулі прычыненне шкоды ў буйным памеры), Канявега не прызнаў сваёй віны ні па аднаму з прыпісаных яму артыкулаў.
На судзе напачатку лютага 2021 сталі вядомы іншыя падрабязнасці справы, былі вывучаныя відэаматэрыялы крымінальнай справы. Фактычна абвінавачванне зводзілася да таго, што Канявега ударыў па машыне ДАІ, калі тая спрабавала праехаць праз натоўп пратэстоўцаў. Супрацоўнік ДАІ Раманоўскі, які разам з іншым супрацоўнікам ДАІ Раткевічам прахолзіў па справе адным з пацярпелых, сцвярджаў, што пратэстоўцы спынілі машыну ДАІ мінімум на хвіліну, «людзі кідалі ў іх пластыкавыя бутэлькі з вадкасцю, білі нагамі, рукамі і іншымі часткамі цела па машыне, нанеслі шмат пашкоджанняў», але на відэа было бачна, что ад моманту спынення машыны ДАІ да моманту, калі яна працягнула рух, прайшло не больш за 8 секунд. Нягледзячы на гэта, абодва пацярпелыя заявілі грамадзянскія пазовы аб кампенсацыі маральнай шкоды ў памеры 500 і 400 рублёў, родныя Канявегі ў гэты ж дзень аплацілі 900 рублёў, якія запрасілі супрацоўнікі ДАІ у якасці кампенсацыі маральнай шкоды. Пасля гэтага пацярпелыя адмовіліся ад іскавых патрабаванняў. Таксама Канявега пагасіў палову сумы нанесенай шкоды за рамонт аўтамабіля ДАІ (астатнія 50 % — іншы абвінавачаны па прозвішчы Луковіч) і папрасіў прабачэння перад супрацоўнікамі ДАІ і раскаяўся ў сваіх дзеяннях. Пракурор адзначыла, што абвінавачваннем не выяўлена абцяжваючых абставінаў, але нягледзячы на гэта, запрасіла для Канявегі 3 гады пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
4 лютага суддзя Заводскага суда Кацярына Мурашка, не ўзіраючы на шматлікія станоўчыя характарыстыкі абвінавачанага, сталы ўзрост яго бацькоў, а таксама інваліднасць бацькі, прысудзіла Івану 3 гады пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі агульнага рэжыму.
9 лютага 2021 года восем беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна» і Беларускі Хельсінкскі камітэт, прызналі Івана Канявегу палітычным зняволеным на падставе таго, што «маніторынг гэтых судовых паседжанняў паказаў, што суды выносяць непрапарцыйна жорсткія (неадэкватныя) правапарушэнню, у якім абвінавачваюцца асобы, прысуды ў параўнанні з прысудамі, якія выносіліся па такім жа катэгорыям справаў па-за палітычным кантэкстам».
Пасля прысуду быў пераведзены ў СІЗА Жодзіна, дзе чакаў рашэння па апеляцыі (у выніку, прысуд застаўся без зменаў), напрыканцы сакавіка 2021 быў пастаўлены на прафілактычны ўлік за схільнасць да агрэсіі і гвалту (што прадугледжвае больш жорсткі рэжым утрымання, усе перамяшчэнні па турме адбываюцца ў кайданках). Пасля пераведзены ў папраўчую калонію № 15 у Магілёве, дзе адбывае прызначаны судом тэрмін, працуе грузчыкам.
Ніна Фёдараўна Сіляева
Ніна Фёдараўна Сіляева (, Мінск) — беларускі вучоны ў галіне паталагічнай анатоміі. Кандыдат медыцынскіх навук (1967). Дацэнт (1984). Доктар медыцынскіх навук (Патамарфалогія органа зроку ў перынатальным перыядзе, 1990). Прафесар (1993).
Біяграфія
Скончыла Мінскі медыцынскі інстытут (1961). Урач-фтызіятр Рэспубліканскага туберкулёзнага санаторыя «Наваельня» (1961—1962). Аспірантка кафедры паталагічнай анатоміі Мінскага медыцынскага інстытута (1962—1965). Загадчыца Патолагаанатамічным аддзялення 1-й клінічнай бальніцы г. Гродна, урач-патолагаанатам Гродзенскай абласной клінічнай бальніцы, асістэнт кафедры гісталогіі і эмбрыялогіі, нармальнай анатоміі, судовай медыцыны, старшы навуковы супрацоўнік ЦНДЛ ГрДМІ (1977—1984). Дацэнт кафедры паталагічнай анатоміі Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1984—1991). Загадчыца той жа кафедры (1991—2000). Прафесар кафедры паталагічнай анатоміі ГрДМУ.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 170 навуковых прац. Асноўныя напрамкі даследаванняў прысвечаны вывучэнню патамарфалогіі энцэфалітаў і энцэфалапатый пладоў і нованароджаных, патамарфалогіі органа зроку ў перынатальным перыядзе, клініка-анатамічнага аналізу урачэбных памылак.
Эхуд Барак
Эхуд Барак (прозвішча пры нараджэнні: Бруг, іўр. אהוד ברק, нарадзіўся 12 лютага 1942, кібуц Мішмар ха-Шарон, Ізраіль) — ізраільскі ваенны і палітычны дзеяч. Начальнік генштаба 1991—1995. Прэм’ер-міністр Ізраіля (1999—2001). Лідар партыі Авода 1997—2001 і з 2007—2011. З 2011 года лідар партыі Ацмаут.
Гальяны
Гальяны (Phoxinus) — род дробных, памерам не больш за 20 сантыметраў, прэснаводных рыб сямейства карпавых.
Афарбоўка ў звычайнага гальяна (Phoxinus phoxinus) (народныя назвы: красаўка, гаркуша, маляўка, скамарох, залатаўка, крумела, фарэлька) пярэстая, а падчас нерасту — вельмі яркая. Луска ў гальянаў дробная.
Звычайны гальян жыве ў хуткаплынных рэках Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі. Іншыя віды гальянаў жывуць у арыках, балотных пратоках, рознай велічыні вадаёмах. У Беларусі сустракаецца гальян азёрны (народныя назвы: аўдотка, сняток, лінёк). У Расіі — гальян Лагоўскага.
Яжаўкі (прыпыначны пункт)
Яжаўкі́ (, Яжевки)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Сасноўка, за 3,4 км на захад ад вёскі Яжаўкі.
Чацвёртая пяцігодка Беларускай ССР
Чацвёрты 5-гадовы план развіцця народнай гаспадаркі Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі на 1946—1950 гады.
Вынікі пяцігодкі
Разам з тым вытворчасць некаторых відаў прадукцыі павялічвалася марудна, адставалі энергетыка, зцабыча торфу, лёгкая і харчовая прамысловасць. Цяжка ішло аднаўленне сельскай гаспадаркі. У параўнанні з даваенным перыядам у 1950 годзе пагалоўе буйной рагатай жывёлы складала 96,5%, коней — 62%, свіней — 64,4%. Выяўляліся разбуральныя вынікі вайны ў аграрным сектары, значна аслабла матэрыяльна-тэхнічная база сельскай гаспадаркі, скарацілася колькасць сельскага насельніцтва і інш. Негатыўную ролю адыгрывалі і метады кіраўніцтва сельскай гаспадаркай. Да канца пяцігодкі ў заходніх абласцях Беларускай ССР арганізавана 6054 калгасы, якія аб’ядноўвалі 85% пасяўной плошчы. Па вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі рэспублікі план не быў выкананы. У снежні 1947 года адменена картачная сістэма і праведзена грашовая рэформа. Рэальныя даходы насельніцтва выраслі, хоць узровень заработнай платы не дасягнуў даваеннага перыяду.
Акведук Траяна
Акведук Траяна — антычны вадаправод, пабудаваны ў Рыме.
Акведук быў адкрыты 24 чэрвеня 109 года пры імператары Траяне і названы ў гонар яго. Новы акведук браў ваду з крыніц каля возера Брачана, на паўночны ўсход ад Рыма. Працягласць вадаправода складала 57 кіламетраў. У 537 годзе пры аблозе Рыма готамі акведук быў часткова разбураны, але праз некалькі гадоў дзякуючы палкаводцу візантыйскаму Велізарыю ён быў адноўлены. Новыя ўмяшанні ў будынак акведука адбываліся на працягу кіравання Папы Ганорыя I у VII стагоддзі. Пасля нападаў на Рым лангабардаў акведук прыйшлося зноў аднаўляць. Пры Папе Паўле V уздоўж акведука Траяна быў пабудаваны новы акведук.
NGC 67
NGC 67 (іншыя абазначэнні — MCG 5-1-64, ZWG 499.104, ARAK 4, ARP 113, VV 166, PGC 1185) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта ірландскім астраномам Уільямам Парсансам 7 кастрычніка 1855.
Галюцынагены
Галюцынагены — клас рэчываў, здольных выклікаць галюцынацыі. Да іх адносяцца дысацыятывы і халіналітыкі. Дысацыятывы перашкаджаюць праходжанню сігналаў з аднаго аддзела мозгу ў іншы, што прыводзіць да сэнсарнай дэпрывацыі і можа выклікаць галюцынацыі. Ужыванне халіналітыкаў, напрыклад шалфей вешчуноў, можа прывесці да псіхічных парушэнняў. На Беларусі лекавае і навуковае выкарыстанне галюцынагенаў забаронена.
Суражская нізіна
Суражская нізіна — фізіка-геаграфічны раён Беларускага Паазер’я. Знаходзіцца на паўночным усходзе Беларусі ў Віцебскай вобласці (Гарадоцкі і Віцебскі раёны), мяжуе з Гарадоцкім узвышшам на захадзе і Віцебскім узвышшам — на поўдні, Шумілінскай раўнінай — на захадзе, плошча каля 900 км². Распрасціраецца на ўсход на тэрыторыю Смаленскай вобласці Расіі (Веліжскі раён), дзе мае назву Заходне-Дзвінская нізіна (Западно-Двинская низина ).
Геалогія
У тэктанічных адносінах нізіна прымеркавана да Аршанскай упадзіны. У асадкавай тоўшчы вылучаны магутныя (да 1500 м і болей) адклады верхняга дакембрыю (пяскі, пясчанікі, алеўрыты, гліны), дэвонска-каменнавугальнага (да 200 м; вапнякі, даламіты, мергелі, гліны) і юрска-антрапагенавага (да 190 м; мел, мергелі, пяскі, супескі, гліны) комплексаў.
Тээрыторыя прымеркавана да буйнога паніжэння дэвонскіх парод. Магутнасць чацвярцічных адкладаў ад 20 да 50 м. Для іх ложа характэрныя лагчыны ледавіковага выворвання і размыву, выяўленыя ў даліне ракі Усвячы, а на крайнім захадзе звязаныя з сістэмай Дзвінска-Дняпроўскай мегалагчыны.
Фарміраванне паверхні нізіны звязана з акумуляцыйнай і абразійнай дзейнасцю Суражскага прыледавіковага вадаёма, які існаваў у браслаўскі стадыял паазерскага зледзянення. Пазней вадаём быў спушчаны ракой Заходняя Дзвіна каля горада Віцебск. Нізіна запоўнена азёрна-ледавіковымі глінамі і алеўрытамі, на ускраінах пашыраны флювіягляцыяльныя адклады (жвір, пяскі, супескі), у асобных месцах марэнныя суглінкі.
Карысныя выкапні: легкаплаўкія гліны, даламіт, будаўнічыя пяскі, пясчана-жвіровы матэрыял, торф.
Рэльеф
Сучасная паверхня выраўнаваная. Паверхня пласкахвалістая з эолавымі ўзгоркамі і парабалічнымі дзюнамі, лагчынамі, азёрнымі катлавінамі. У межах раёна выдзяляецца паўднёвая азёрна-ледавіковая нізіна і паўночная слабахвалістая марэнная і водна-ледавіковая раўніна. Адносныя перавышэнні рэльефу звычайна 2—3 м, да 10 м і больш паблізу глыбокіх рачных далін, азёрных катлавін у мясцовацях з эолавым рэльефам.
Роўная паверхня азёрна-ледавіковай нізіны набывае разнастайнасць дзякуючы эолавым узгоркам, серпападобным дзю­нам, дзюнна-бугрыстым формам, якія складзены тонказярністымі пяскамі. Абсалютныя вышыні тут 150—165 м.
Марэнная і водна-ледавіковая раўніна мае абсалютныя вышыні 165—175 м. Паверхня рассечана лагчынамі сцёку, выцянутымі з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Нярэдка сустракаюцца тэрмакарставыя западзіны, камавыя ўзгоркі, а таксама эолавыя формы ў выглядзе дзюнна-бугрыстага рэльефа.
Гідраграфічная сетка прадстаўлена глыбока ўрэзанай далінай Заходняй Дзвіны, яе правым прытокам Усвячай з Аўсянкай, левым — Каспляй. Даліны адрозніваюцца значным урэзам (Усвяча да 30 м), выражанай поймай і надпоймавай тэра­сай. Схілы месцамі крутыя, зрэзаныя невялікімі ярамі.
Азёры размешчаны галоўным чынам у паўночнай частцы Суражскай нізіны. Катлавіны буйных азёр належаць да лагчынных і глыбока ўрэзаны ў марэнныя суглінкі. Найболшыя азёры Вымна, Цёста, Сясіта. Асаблівасцю возера Цёста з’яўляецца ланцуг з астравоў, якія выцягнуты па даўжыні катлавіны, маюць форму друмлінаў і характарызуюць, такім чынам, напрамак руху ледавіковага языка з поўначы — паўночнага ўсходу на поўдзень — паўднёвы захад.
Клімат, глебы і расліннасць
Сярэдняя тэмпературара студзеня -7,8 °С, ліпеня 18 °С. Ападкаў 620 мм за год.
Глебы пераважна дзярнова-падзолістыя, дзярнова-глеістыя і тарфяна-балотныя.
Пад лесам каля 30% тэрыторыі. Карэннымі з'яўляюцца хвойныя (хваёвыя і яловыя зеленамошна-чарнічныя і кіслічныя) лясы, але ў выніку высечак на іх месцы часта ўтвараюцца драбналістыя (бародаўчатабярозавыя, асінавыя і шэраальховыя), якія вылучаны ў міжрэччы Усвячы і Тураўкі. На правабярэжжы Заходняй Дзвіны каля мяжы Беларусі і Расіі пераважаюць, бярэзнікі і асіннікі кіслічныя і сніткавыя, сярод якіх невялікімі ўчасткамі трапляюцца ельнікі кіслічныя; характэрна чаргаванне хвойнікаў імшыстых, сфагнавых і даўгамошна-чарнічных. На левабярэжжы Заходняй Дзвіны уздоўж ракі на прыбярэжных пясчаных узгорках хвойнікі верасова-імшыстыя, уздоўж мяжы Беларусі і Расіі асінавыя і бярозавыя лясы з дробнымі ўчасткамі ельнікаў, з дамешкам ясеню, клёну, ліпы, у падлеску ляшчына, брызгліна бародаўчатая.
Балоты вярховага тыпу. Лугі сухадольныя злакавыя збяднелыя, нізінныя разнатраўныя і дробнаасаковыя. разаранасць слабая.
Створаны Запольскі біялагічны заказнік.
Сарана
Сарана (Sorano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 3955 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 175 км². Паштовы індэкс — 58010. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Крэветкі
Крэве́ткі сапраўдныя (Caridea) — падатрад беспазваночных жывёл атрада дзесяціногіх ракападобных.
Апісанне
Цела крэветак звычайна падоўжанае, цыліндрычнае, злёгку сціснутае з бакоў. Даўжыня 2—30 см. Брушка моцна развіта, значна даўжэйшае за галавагрудзі. Паміж вачамі размешчаны доўгі рострум. Пярэднія ногі (2—3 пары) узброены клюшнямі. Брушныя канечнасці служаць для плавання, выношвання ікры (у самак) і ў якасці капулятыўнага органа (у самцоў). Кутыкула крэветак звычайна слаба абвапнаваная, тонкая і эластычная, што звязана з прыстасаваннем да актыўнага плавання. Утвораны хваставы плаўнік. Дзякуючы наяўнасці храматафораў крэветкі валодаюць зменлівай афарбоўкай, якая вызначаецца ўмовамі асяроддзя. Некаторыя мяняюць афарбоўку цела, сярод глыбакаводных ёсць формы, якія свецяцца.
Пашырэнне
Каля 2 тыс. відаў. Пашыраны ва ўсіх акіянах, пераважна ў тропіках і субтропіках, ёсць прэснаводныя.
Асаблівасці біялогіі
Плаваюць крэветкі, адштурхваючыся ад вады адносна буйнымі плеаподамі. Пры гэтым брушка выпростваецца, вада пранікае ў жаберные паражніны і абмывае жабры. У выпадку небяспекі крэветкі рыўкамі згінаюць брушка і, адштурхваючыся хваставым плаўніком і плеаподамі, сплываюць ад ворага хвастом наперад.
Кормяцца водарасцямі, воднымі беспазваночнымі, расліннымі і жывёльнымі рэшткамі.
Раздзельнаполыя. Развіццё адбываецца з метамарфозам.
Промысел і развядзенне
Аб’екты промыслу і развядзення. Некаторыя ядомыя.
З панцыраў крэветак вырабляюць рэчыва, здольнае спыняць крывацёк.
Вуліца Прушынскіх (Мінск)
Вуліца Прушынскіх — вуліца ў мікрараёне Лошыца Ленінскага раёна Мінска. Сваю назву атрымала ў гонар графаў Прушынскіх — уладальнікаў Лошыцкай сядзібы.
Перасячэнні
Вуліца перасякаецца з шэрагам іншых вуліц:
Палявічка
Палявічка (Eragróstis) — шырокі род аднагадовых і шматгадовых траў сямейства, якія растуць па ўсім зямным шары ад умераных да трапічных кліматычных абласцей. Расце пераважна на друзлай глебе на сухіх тэрыторыях, у стэпах або паўпустынях. Добра пераносіць холад, любіць яркае святло. Лацінская назва расліны паходзіць ад слоў eros і agrostis, якія азначаюць «каханне» і «колас» адпаведна.
Апісанне
Аднагадовая або двугадовая расліна, якая дасягае ў вышыню каля 1 метра.
Тонкія карані ўтвараюць пучок.
Лісце вузкалінейнае, плоскае, з язычком, язычок у выглядзе раду валасінак.
Суквецці мяцёлкамі, якія складаюцца з трох і больш каласкоў. Каласковых лусак дзве.
Выкарыстанне
Некаторыя віды палявічкі выкарыстоўваюцца як кармавыя культуры, могуць ісці ў сілас, скатом ядуцца толькі маладыя парасткі. Асобныя віды, напрыклад, на поўначы Афрыкі, традыцыйна апрацоўваюцца як збожжавыя. Многія віды не маюць якога-небудзь гаспадарчага значэння і з’яўляюцца пустазеллем пасеваў.
Мяцёлкі палявічкі дэкаратыўныя, ствараюць ўражанне фантану дробных пырскаў. Расліна можа выкарыстоўвацца як у свежых, так і ў.
Віды
Від прызнаны сінонімам віду
Студзёная Гута
Студзёная Гу́та (, Студёная Гута) — вёска ў Беларусі, у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярухскага сельсавета.
У 1926—1927 і 1954—1973 гадах цэнтр Студзёнагуцкага сельсавета.
Геаграфія
Прыкладна за 2,8 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі знаходзіцца возера Катча.
Лютэранская кірха (Новачаркаск)
Царква евангельскіх хрысціян-баптыстаў у Новачаркаску (таксама шырока пашырана іншая назва Лютэранская кірха у Новачаркаску) — найбуйнейшая пратэстанцкая (баптысцкая) царква ў горадзе Новачаркаску Растоўскай вобласці. Знаходзіцца па адрасе: вул. Міхайлаўская, 159. Была збудавана ў 1898 годзе па праекце архітэктара М. І. Ролера. З'яўляецца архітэктурным помнікам культурнай спадчыны Расіі рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
У Новачаркаску, таксама як і ва ўсёй еўрапейскай частцы Расіі, пачынаючы з XVIII стагоддзя, жыло мноства немцаў, якіх запрашалі сюды на пасяленне. Усе яны займаліся рознымі рамёствамі: многія былі лекарамі, некаторыя — архітэктарамі, купцамі, афіцэрамі ў войску. Большасць з іх прытрымлівалася пратэстанцкага веравызнання, і гэта стварала для іх некаторыя цяжкасці: у многіх месцах ім проста не было дзе праводзіць набажэнствы. Каб вырашыць гэту праблему ў Новачаркаску, адмыслова для іх мясцовыя ўлады ў канцы XIX стагоддзя вылучылі пляцоўку зямлі ў горадзе пад будаванне лютэранскай кірхі (царквы). У 1898 годзе, па праекце архітэктара Мікалая Іванавіча Ролера, яна была на вылучаным месцы збудавана. Царква была створана ў неагатычным стылі, тыповым для Германіі. Будынак мае адну вежу са звонам. Фасад кірхі нагадвае традыцыйныя матывы сярэдневяковага дойлідства.
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі царква была не толькі месцам для набажэнстваў: яна таксама з'яўлялася і важным культурным цэнтрам горада. Храм нярэдка выкарыстоўваўся ў якасці канцэртнай залы, у ім часта выступаў данскі кампазітар А. М. Лістападаў са сваім хорам. Рабілі выступленні таксама і артысты Вялікага тэатра Масквы.
Корсунь (Драгічынскі раён)
Да 21 ліпеня 1980 года вёска ўваходзіла ў склад Антопальскага пассавета, да 17 верасня 2013 года — у склад Галоўчыцкага сельсавета.
Агапій I
Агапій I (? —, Канстанцінопаль), Папа Рымскі (535—536), рымлянін па паходжанні, прылічаны да святых.
Па патрабаванні гоцкага караля Тэадата выправіўся ў Канстанцінопаль, каб паўплываць на візантыйскага імператара Юстыніяна, але палітычная мэта падарожжа не была дасягнутая. Аднак тычасова, намаганнямі Папы канстанцінопальскі патрыярх Анфім, абвінавачаны ў ерасі Еўціхія і калісьці насуперак кананічным правілам пераведзены з Трапезунду ў Канстанцінопаль, быў скінуты з патрыяршага стальца, а на яго месца з блаславення Агапія ўзведзены праціўнік Анфіма Менас.
Таксама Агапію ўдалося схіліць Юстыніяна і канстанцінопальскага патрыярха Менаса да фармальнай заявы аб тым, што яны цалкам падтрымліваюць пастановы Халкідонскага сабору (451), прызнаюць толькі формулу адзінароднага Хрыста ў двух існасцях, адкідаючы распаўсюджаныя ў Візантыі талкаванні прыроды Хрыста і манафізіцкае вучэнне. У выніку павінна было аднавіцца адзінства вызнавання веры і прызнанне прымату за Рымскім Папам. Агапій збіраўся яшчэ раз прыехаць у Канстанцінопаль дзеля кіравання саборам з мэтай канчатковага абвяшчэння прынятага ў Халкідоне сімвалу веры. Але гэтага не адбылося з-за смерці Агапія.
Хіуаз Каіраўна Даспанава
Хіуаз Каіраўна Даспанава (Хиуаз Қайырқызы Доспанова; 15 мая 1922 — 20 мая 2008) — савецкая лётчыца Вялікай Айчыннай вайны, штурман-стралок. Народны Герой Казахстана (2004).
Біяграфія
Нарадзілася 15 мая 1922 года ў вёсцы Ганюшкіна Гур’еўскай вобласці. Паходзіць з роду маскар племя байулы.
У 1940 годзе скончыла з залатым медалём сярэднюю школу № 1 горада Уральск і разам з атэстатам атрымала пасведчанне пілота запасу мясцовага аэраклуба.
Круглая выдатніца, адна з лепшых актывістак — піянерважатая, сакратар камсамольскай арганізацыі школы — улетку 1940 года яна паспяхова сканчыла і дзесяты клас, і аэраклуб, пасля чаго паехала ў Маскву і падала дакументы на паступленне ў Ваенна-паветраную акадэмію ім. Жукоўскага. Пасля адмовы падала заяву ў Першы Маскоўскі медыцынскі інстытут, яе прынялі без экзаменаў. Менш чым праз год пачалася вайна.
13 кастрычніка 1941 года Хіуаз з аднакурсніцай Таццянай Сумарокавай запісаліся на прыём да М. М. Расковай, якая займалася фарміраваннем жаночых авіяпалкоў. Дзяўчат прынялі і залічылі ў групу штурманаў.
26 кастрычніка 1941 года будучыя лётчыцы прыбылі да месца фармавання палкоў у прыволжскі горад Энгельс. Там яны праходзілі паскораны курс навучання ў Энгельскай ваеннай авіяцыйнай школе пілотаў.
Хіуаз Даспанава была залічана штурманам-стралком у 588-й начны бамбавальны авіяполк. Баявыя заданні выконвала на паўднёвым фронце, Паўночным Каўказе, у Закаўказзе, Украіне і Беларусі. Двойчы адважная лётчыца была цяжка параненая, але зноў вярталася ў строй і сустрэла перамогу пад Берлінам.
З вайны Хіуаз Даспанава вярнулася інвалідам II групы, з зрослымі пераломамі абедзвюх ног, але, нягледзячы на гэта, актыўна ўдзельнічала ў грамадскім жыцці. У апошнія месяцы вайны дзяўчына абдумвала планы вяртання ў медыцынскі інстытут, але ў выніку пайшла па іншым шляху — па шляху грамадскай дзейнасці. Першы сакратар Заходне-Казахстанскага абкама партыі Мінайдар Салін у гутарцы з камуністкай Хіуаз Даспанавай, якая толькі вярнулася з фронту, прапанаваў ёй папрацаваць на партыйна-палітычнай працы, і яна была зацверджаная інструктарам абкама партыі. Праз год Хіуаз адправілася ў вышэйшую партыйную школу ў Алматы.
Хіуаз прайшла шлях ад інструктара райкама партыі ў родным Заходнім Казахстане да сакратара ЦК ЛКСМ Казахстана. У 1951 годзе была абраная дэпутатам Вярхоўнага Савета Казахскай ССР і на першай жа сесіі — сакратаром Прэзідыўма. Да выхаду на пенсію Хіуаз Каіраўна была сакратаром Алматынскага гаркама партыі, праяўляючы дзейны ўдзел у жыцці сталіцы.
У канцы 1950-х гадоў далі ведаць аб сабе наступствы франтавых раненняў і кантузій. Здароўе Хіуаз прыкметна пагоршылася. Не дасягнуўшы нават сарака гадоў, яна ў 1959 годзе вымушаная была сысці на пенсію.
Памерла 20 мая 2008 года, неўзабаве пасля атрыманага пералому шыйкі сцягна. Пахавана на Кенсайскіх могілках Алматы.
Сям’я
Муж — Шаку Аміраў. У пары нарадзілася двое сыноў: малодшы памёр ва ўзросце двух гадоў, старэйшы — Ербалат Аміраў, выкладчык КазНТУ ім. Сатпаева. Унукі Баян Шаку, Канат Шаку.
Пятая пяцігодка Беларускай ССР
Планы
План ставіў задачу апераджальнымі тэмпамі развіваць цяжкую прамысловасць і вытворчасць сродкаў вытворчасці, рэканструяваць і мадэрнізаваць шэраг прадпрыемстваў, узняць прадукцыйнасць сельскагаспадарчай вытворчасці, больш хуткімі тэмпамі развіваць вытворчасць тавараў народнага спажывання, павысіць капіталаўкладанні ў лёгкую і харчовую прамысловасць.
Вынікі пяцігодкі
Капіталаўкладанні ў 1955 годзе перавысілі ўзровень 1950 года на 84%. Уведзены ў дзеянне камвольны камбінат, заводы падшыпнікавы, будаўнічых матэрыялаў і гадзіннікавы ў Мінску, швейных машын у Оршы, цукровы ў Скідзелі і інш. Усяго за гады пяцігодкі ў рэспубліцы ўвайшлі ў строй 1010 прамысловыз прадпрыемстваў, у т.л. 150 буйных. Аб’ём прамысловасці павялічыўся больш чым у 2 разы. Палепшыўся стан сельскай гаспадаркі: умацавана яе матэрыяльна-тэхнічная база, павышаны нарыхтоўчыя цэны на сельскагаспадарчую прадукцыю, спісаны нядоімкі з калгасаў і калгаснікаў па сельгаспадатку за папярэднія гады. Ураджайнасць сельскагаспадарчых культур і вытворчасць мяса павялічыліся на 52%, малака — на 33%, яек — на 19%. Развіваліся ўсе віды транспарту, пачалося будаўніцтва трубаправоднага. За пяцігодку пабудавана 3,8 млн. м жылля ў гарадах і 82 тыс. жылых дамоў у сельскай мясцовасці. Пашырылася сетка культурна-асветніцкіх устаноў — бібліятэк, музеяў, клубаў, кінатэатраў. Але па шэрагу паказчыкаў планавыя заданні пяцігодкі не былі выкананы.
Шостая пяцігодка Беларускай ССР
Шосты 5-гадовы план развіцця народнай гаспадаркі Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі на 1956—1960 гады.
План прадугледжваў пераважнае развіццё галін цяжкай прамысловасці, навукова-тэхнічнага прагрэсу, павышэнне прадукцыйнасці працы. У сувязі з тым, што ў плане не былі прадугледжаны дастатковыя мерапрыемствы па ліквідацыі дыспрапорцый, якія мелі месца ў народнай гаспадарцы, канцэнтрацыі капітальнага будаўніцтва і іншае, было прызнана мэтазгодным распрацаваць новы план на перыяд 1959—1965 гадоў.
Данецкая вобласць
Дане́цкая во́бласць (Донецька область) — вобласць на паўднёвым усходзе Украіны. Абласны цэнтр — горад Данецк. Утворана 2 ліпеня 1932 года.
Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2007 года — 4 580,6 тыс. чалавек (9,82 % насельніцтва Украіны). Па гэтым паказчыку Данецкая вобласць займае першае месца сярод рэгіёнаў Украіны.
Гісторыя
Вобласць была ўтворана ў 1932 годзе вылучэннем з Харкаўскай вобласці Украінскай ССР. У 1938 годзе са складу вобласці была выдзелена паўночная частка, якая стала Луганскай вобласцю. З 1932 па 1961 гады называлася Сталінскай вобласцю.
Геаграфічнае становішча
На паўднёвым-захадзе і захадзе вобласць мяжуе з Днепрапятроўскай і Запарожскай, на паўночным-захадзе — з Харкаўскай, на паўночным-усходзе — з Луганскай абласцямі Украіны, на паўднёвым-усходзе — з Растоўскай вобласцю Расійскай Федэрацыі, а з поўдня абмываецца Азоўскім морам.
Працягласць вобласці з поўначы на поўдзень — 255 км, з захаду на ўсход — 180 км. Агульная даўжыня меж вобласці складае 1 526 км, з іх: сухапутныя — 1 376 км, марскія — 140 км. Самае высокае месца вобласці — курган Магіла-Вострая (331 м); самае нізкае месца (-0,4 м) — узровень вады ў Азоўскім моры.
Геаграфічны цэнтр вобласці знаходзіцца ў сяле Пе́скі.