cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
123-я Акцябрская партызанская брыгада імя 25-годдзя БССР
Склад
Улічваючы рост партызанскіх атрадаў, іх актыўнасць, у студзені 1942 года па ініцыятыве камандавання атрада «Чырвоны Кастрычнік» створана аб’яднанне атрадаў пад назвай «гарнізон» Ф. І. Паўлоўскага (камандзір Фёдар Іларыёнавіч Паўлоўскі, камісар Сямён Васілевіч Маханько, начальнік штаба Р. І. Бар’яш). У яго увайшлі атрады «Чырвоны Кастрычнік» (арганізаваны ў ліпені 1941 года), А. Ф. Каваленкі (пазней імя Каваленкі, арганізаваны ў снежні 1941 года), М. Б. Храпко, У. М. Шваякова (37-я партызанская брыгада імя А. Я. Пархоменкі), І. С. Губіна, І. Р. Жулегі (пазней «За Радзіму»), В. І. Лівенцава (1-я Бабруйская партызанская брыгада, А. Г. Балахонава (100-я Глуская партызанская брыгада), Капаткевіцкі, М. П. Бумажкова, У. Ц. Шантара (225-я партызанская брыгада), Чацвяртнога, Вежнаўца (усяго 1301 партызан). Зімой — вясной 1942 года ў «гарнізоне» былі арганізаваны атрады Т. Ц. Жулегі (пазней імя 25-годдзя ВЛКСМ), А. Е. Папругі (пазней «Смерць Фашызму»), А. П. Пакуша (пазней імя Чапаева 225-й брыгады), А. Ф. Сарафанава. Каб пашырыць радыус дзеянняў, вясной 1942 года атрадам Бумажкова, Храпко, Шваякова, Шантарава, Балахонава, Лівенцава, Пакуша дазволена дзейнічаць самастойна. У маі 1942 года на базе атрадаў, што засталіся ў «гарнізоне», створана брыгада Ф. І. Паўлоўскага (з лютага 1943 года называлася 123-я брыгада, са студзеня 1944 года — 123-я партызанская брыгада імя 25-годдзя БССР). У сакавіку атрады І. С. Губіна і А. Ф. Сарафанава перададзены 210-й Капаткевіцкай партызанскай брыгадзе.
Памяць
У гонар брыгады ў 1948 годзе ў вёсцы Курын Акцябрскага раёна пастаўлены помнік, у 1959 годзе ў гарадскім пасёлку Акцябрскі ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Чыжава (Смаленская вобласць)
Чыжава (Чижево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Жабіхава
Жа́біхава (, Жабихово) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Мемарандум славацкай нацыі
Мемара́ндум слава́цкай на́цыі — праграмны дакумент славацкіх канстытуцыйных, прававых, палітычных і культурных патрабаванняў, прыняты на Славацкім нацыянальным сходзе 6—7 чэрвеня 1861 г. у Марціне. Аўтарам Мемарандума быў Штэфан Марка Дакснер.
Мемарандум славацкай нацыі ўключаў у сябе як істотныя, гэтак і менш важныя палажэнні. Сярод менш важных палажэнняў былі: і іншыя падобныя рэчы, якія можна абагульніць тым, што за імі стаяла ідэя нацыянальна-культурнай аўтаноміі.
Найбольш істотным было тое, што Мемарандум славацкай нацыі павінен быў сфарміраваць юрыдычнае замацаванне самастойнасці славацкай нацыі і абвергнуць тэорыю «Горнавенгерскага народа» ў дачыненні да славакаў. Але ніводнае з палажэнняў Мемарандума не патрабавала аддзялення Славакіі ад Венгрыі. Гэта была толькі першая спроба дасягнуць хоць якой культурнай і адукацыйнай аўтаноміі. Аднак Венгерскі парламент адхіліў Мемарандум славацкай нацыі. Такім чынам венгерскімі ўладамі было парушана абяцанне, дадзенае ў Кастрычніцкім дакуменце аб нацыянальным развіцці народаў. Мемарандум славацкай нацыі з'яўляўся формай дзяржаўна-прававых патрабаванняў славакаў. Супраць Мемарандума венгерскімі ўладамі была распачата «процімемарандумавая акцыя», падчас якой адміністрацыі славацкіх вёсак прымушалі дыстанцавацца ад Мемарандума. У выніку славацкія нацыянальныя лідары склалі новую праграму, якую прадставілі ўраду ў Вене. Другі дакумент, створаны ў 1861 г., быў прадстаўлены 12 снежня 1861 г., увайшоўшы ў гісторыю як.
Студзёнка (Сенненскі раён)
Студзёнка (, Студёнка) — аграгарадок у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад і з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Студзёнкаўскага сельсавета.
Знаходзіцца каля на паўднёвага берага возера Бярозаўскае, каля аўтамабільнай дарогі Сянно—Багушэўск. За 12 кіламетраў у напрамку на ўсход ад горада Сянно, за 50 кіламетраў ад Віцебска, за 25 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Багушэўская.
Сабор Святога Патрыка (Дублін)
Сабор Святога Патрыка (Árd Eaglais Naomh Pádraig, поўная англ. назва The National Cathedral and Collegiate Church of Saint Patrick, Dublin) — найвялікшы сабор у Ірландыі. Належыць англіканскай Царкве Ірландыі. Сабор не з'яўляецца кафедрай біскупа. Узначальваецца дэканам, найвядомейшым з якіх быў сатырык Джонатан Свіфт.
Гісторыя
Сабор Святога Патрыка быў пабудаваны каля святой крыніцы Св. Патрыка на востраве паміж двума рукавамі ракі Подл. У 1192 годзе першы архібіскуп Дубліна Джон Комін прысвоіў царкве Святога Патрыка, адной з чатырох цэркваў Дубліна, статус саборнай царквы. З цягам часу каля сабора з’явіўся цэлы комплекс будынкаў, уключаючы палац архібіскупа. Юрыдычнае кіраванне саборам было размежавана паміж дэканам і архібіскупам.
Дакладна невядома, калі саборнай царкве быў нададзены статус сабора. Верагодней за ўсё гэта адбылося да 1212 года. Па загаду англійскага караля Генрыха III у 1225 годзе пачалася рэканструкцыя сабора, якая цягнулася чатыры гады. У выніку сабор набыў выгляд у стылі ранняй англійскай готыкі. Прыкладна ў 1270 годзе да сабора была дабудавана Капліца Лэдзі. Вежа Майнант і заходні неф былі адноўлены паміж 1362 і 1370, пасля буйнага пажару.
З часу пабудовы і на працягу ўсёй гісторыі сабора найвялікшай праблемай з’яўлялася падмыванне грунту з-за блізкасці ракі Подл. Адбываліся нават навадненні, асабліва моцнае — ў канцы XVIII стагоддзя. Па гэтай прычыне сабор ніколі не меў склепавых памяшканняў.
У выніку англійскай рэфармацыі ў 1537 годзе сабор стаў належаць англіканскай ірландскай царкве, хоць большасць атачаючых сабор жыхароў засталіся каталікамі. Падчас канфіскацыі маёмасці, якую праводзілі салдаты Томаса Кромвеля, былі знішчаныя шматлікія малюнкі ў роспісу сабора, пазней, у 1544 годзе, у выніку занядбання разбурыўся неф сабора. Пры каралі Эдуардзе VI Сабор Святога Патрыка апынуўся ў заняпадзе, фактычна выконваў ролю прыходскай царквы. Кароль прызначыў частку пабудоў палацавага комплексу, які разросся да таго часу, для выкарыстання ў якасці судовага памяшкання. Срэбра, каштоўнасці, упрыгожанні і часткі інтэр’ера сабора былі перададзены ў Сабор Хрыста. У 1549 годзе было загадана перафарбаваць муры сабора і аздобіць яго цытатамі са Свяшчэннага Пісання.
У 1555 годзе, падчас валадарання Філіпа і Мэры сабор быў адноўлены ў правах, пачалася рэстаўрацыя, і па загаду каралевы вернутыя шматлікія цэннасці, раней канфіскаваныя з сабора.
XVII ст.
Падчас Садружнасці ў хадзе заваявання Ірландыі ў нефе сабора лордам-пратэктарам Оліверам Кромвелем была ўладкавана канюшня для сваёй кабылы. Мэтай гэтага ўчынку было прадэманстраваць стаўленне да англіканскай царквы, якую ён атаясамліваў з каталіцтвам і праяўленнем раялізму.
У 1660 пасля рэстаўрацыі манархіі ў будынку сабора пачаліся аднаўленчыя працы.
У 1666 годзе плябанам сабора было прапанавана аддаць надзел Багародзіцы для набажэнстваў абшчыне французскіх гугенотаў, якія ўцяклі ў Ірландыю з Францыі. Пасля невялікага рамонту, 23 снежня 1666 была заключана арэндная дамова, якая перыядычны падаўжалася да 1816 года, калі ўсе гугеноты цалкам інтэграваліся ў гарадское насельніцтва Дубліна. У гэты час надзел Багародзіцы быў вядомы як L'Eglise Française de S.-Patrick.
З-за пагрозы абвалу даху, у 1668 годзе было прынята рашэнне аб яго замене, новы пабудаваны ў 1671 годзе.
Пасля Слаўнай рэвалюцыі сабор ненадоўга 1668—1670 стаў каталіцкім, але пасля паразы якабітаў ад войскаў Вільгельма III Аранскага зноў стаў англіканскім.
XVIII ст.
На працягу ўсёй гісторыі Сабор Святога Патрыка неразрыўна звязаны з ірландскай культурай, але адзін з галоўных аспектаў гэтай сувязі гэта Джонатан Свіфт, найвядомы пісьменнік і сатырык, які быў дэканам сабора з 1713 па 1745. Многія з яго вядомых казанняў і «ірландскіх трактатаў» напісаныя ў перыяд яго дэканства. Джонатан Свіфт выдаткоўваў на патрэбы сабора свае ўласныя сродкі, утрымліваў прыют для бедных жанчын пры саборы, а таксама шпіталь Святога Патрыка.
У 1769 годзе да будынка быў дададзены высокі шпіль, які дагэтуль з'яўляецца адным з арыенціраў Дубліна.
У 1792 годзе набажэнствы ў саборы былі спынены з-за благога стану паўднёвага мура і часткі даху.
Ордэн Святога Патрыка
З 1783 да 1871 сабор служыў Капліцай Найбліскучага Ордэна Святога Патрыка, у саборы ладзілася цырымонія ініцыяцыі ў рыцары. Пасля 1871 года ініцыяцыі праводзяцца ў зале Святога Патрыка Дублінскага Замка. У саборы дагэтуль магчыма ўбачыць гербы ініцыяваных рыцараў.
XIX ст.
Здзейсненая спроба генеральнай рэстаўрацыі, рэстаўрацыя не завершаная да канца з-за эканамічных праблем, адноўленая Капліца Лэдзі.
У сярэдзіне XIX ст. у хадзе рэстаўрацыі быў знойдзены кельцкі крыж, які цяпер выстаўлены ў саборы.
Генеральная канструкцыя праведзеная ў 1860—1865 гадах і аплачаная вядомым ірландскім піваварам Бенджамінам Гінэсам. Шматлікія сярэднявечныя часткі будынка былі заменены, сярэднявечныя капліцы ж былі ўвогуле выдаленыя. Праўдзівых дакументаў да цяперашняга часу захавалася няшмат, таму немагчыма з дакладнасцю сцвярджаць, якія часткі дададзеныя ў віктарыянскую эпоху і колькі засталося сярэднявечных.
У 1871 годзе было канчаткова прынята рашэнне аб наданні статусу кафедральнага Сабору Хрыста, а Сабору Святога Патрыка быў нададзены статус нацыянальнага.
Наш час
Зараз сабор уяўляе сабой месца правядзення шматлікіх грамадскіх нацыянальных цырымоній. Кожны лістапад там святкуецца Ірландскі Дзень Памяці наведваемы прэзідэнтам Ірландыі.
У 2006 годзе сабор захапілі 18 афганскіх бежанцаў з мэтай атрымання палітычнага прытулку, і ўтрымлівалі яго цягам некалькіх дзён.
Статус
На працягу ўсёй гісторыі Сабора Святога Патрыка было спаборніцтва з Саборам Хрыста за статус кафедральнага. Гэта барацьба прывяла да беспрэцэдэнтнага выпадку, калі ў адным горадзе, у адной епархіі, два кафедральных сабора. Канфрантацыя захавалася са значнай напружанасцю са дня заснавання сабора да 1300 года, калі была падпісана дамова (Pacis Compositio) з шасцю асноўнымі пунктамі:
Спіс аб’ектаў PGC (879001—880000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (879001—880000)
Чавускі гісторыка-краязнаўчы музей
Чавускі гісторыка-краязнаўчы музей — музей у горадзе Чавусы (Магілёўская вобласць). У красавіку 1990 года Упраўленне культуры Магілёўскага абылвыканкома па ўзгадненню з Магілёўскім абылвыканкомам і Міністерствам культуры Рэспублікі Беларусь прыняло рашэнне аб стварэнні ў Чавусах раённага гісторыка-краязнаўчага музея. Дырэктарам музея назначан Пётр Міхайлавіч Сырадоеў, які закончыў гістарычны факультэт Данецкага педагагічнага універсітэта. Актыўны ўдзел у стварэнні музея прынялі многія жыхары раёна, сярод іх заслужаны настаўнік, пенсіянер Рыгор Фёдаравіч Самойлаў. У маі 1996 года музей быў адкрыт для экскурсій. Экскурсія пачынаецца з аддзела "Прырода і экалогія". Дыярамы "Прырода роднага краю", "Падводны свет нашых рэк" выклікаюць вялікую цікавасць. Аддзелы "Археалагічны", "Этнаграфічны", "Устанаўленне савецкай улады", "Раён у гады Вялікай Айчыннай вайны" раскрываюць цікавыя старонкі мінулага, расказваюць аб падзеях і знакамітых людзях, нашых земляках, подзвігах воінаў Чырвонай Арміі на Чавускай зямлі. Мастацкае афармленне экспазіцыі выконваў мастак Георгій Валянцінавіч Лойка, дацэнт Беларускай акадэміі мастацтваў. У выставачнай зале музея рэгулярна праводзяцца выставы мастацкіх твораў прафесійных майстраў і мастакоў-аматараў, народных умельцаў раёна.
NGC 4712
NGC 4712 (іншыя абазначэнні — UGC 7977, MCG 4-30-21, ZWG 129.25, KUG 1247+257A, IRAS12471+2544, PGC 43368) — спіральная галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
UTC+05:40
UTC+5:40 — часавы пояс, які выкарыстоўваўся ў Непале да 1986 г. Заменены на часавы пояс UTC+5:45.
Пётр Альбінавіч Красачка
Пётр Альбінавіч Красачка (нар., г. Калінкавічы) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі і жывёлагадоўлі, спецыяліст ў галіне ветэрынарнай вірусалогіі, мікрабіялогіі, імуналогіі, апітэрапіі. Доктар ветэрынарных навук (1997), доктар біялагічных навук (2009), прафесар (1999). У 2014—2017 гадах дырэктар Інстытута эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага НАН Беларусі. З 2017 прафесар Віцебскай дзяржаўнай акадэміі ветэрынарнай медыцыны.
Лучоскія яўрэйскія могілкі
Лучоскія яўрэйскія могілкі — колішнія могілкі ў Віцебску. Размячаліся на броўцы левага берага Дзвіны, паміж ярамі, утворанымі ручаямі. Цяпер месцы могілак пустка, частка якога занята аўтамабільнай стаянкай.
Гісторыя
Да канца XIX ст. могілкі па вуліцы Лучоскай (цяпер пр. Чархняхоўскага), на якіх хавалі жыхароў 1-й і 2-й частак горада, аказалася перапоўненым. На плане Віцебска 1904 года да яўрэйскіх могілак вёў Могілкавы завулак (пасля Яўрэйскі, цяпер 4-я вуліца Чкалава).
З могілкамі звязаны падзеі рэвалюцыі 1905—1907 гадоў. Газета «Віцебскі рабочы» пісала 25 кастрычніка 1940 года :
У 1909 годзе былі адкрытыя новыя Стара-Уланавіцкія яўрэйскія могілкі, пасля чаго пахаванні на Лучоскіх амаль спыніліся.
Аднак паводле слоў вядомага мастака, у 1919 тут былі пахаваня ахвяры пагрому, які адбыўся на шклозаводзе ў вёсцы Ноўка (цяпер Гарадоцкі раён).
У лютым 1921 года савецкія ўлады арганізавалі спецыяльную камісію з 12 чалавек, якая агледзела могілкі горада і прыйшла да высновы: многія з іх недагледжаны, у тым ліку і яўрэйскія. Акрамя таго, члены камісіі адмоўна ўспрынялі той факт, што пахаванні праводзіліся ў цэнтры горада.
Яўрэйскія могілкі адлюстраваны на нямецкіх фотаздымках часоў акупацыі горада 1941—1944 гг.
Лучоскія могілкі праіснавалі да 1960-х гадоў.
Могілкі і Марк Шагал
Інфармацыю пра тое, што бацькі Марка Шагала былі пахаваны на могілкі ў 2-й частцы Віцебска, пацвярджаецца творчасцю і ўспамінамі самога мастака.
Калі ў 1917 годзе Марк Шагал пісаў карціну «Брама могілак», ён, вядома, думаў пра маці, якая памёрла два гады таму. Экспрэсіўныя, жывыя прыёмы пісьма кантрастуюць з нерухомымі і мёртвымі могілкамі за плотам. Брама на карціне мастака адчынена, быццам запрашаючы наведаць месца вечнага спачынку памерлых. Старанна намаляваныя надпісы на браме, у якіх вершы прарока Езекііля пра ўваскрашэнне мёртвых : «Таму вымаві прароцтва і скажы ім: так кажа Гасподзь Бог: вось, я адчыню труны вашыя і выведу вас, народзе Мой, з трунаў вашых і ўвяду вас у зямлю Ізраілевую.»
Табар (Смаленская вобласць)
Табар (Табор) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Азёрненскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Геаграфія
Каля вёскі працякае рака Аржаць.
Мамбаркара
Насельніцтва складае 289 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 12070. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
UTC+06:30
UTC+6:30 — часавы пояс для Аўстраліі, М’янмы і Какосавых астравоў.
Спасылкі
Huso horario
Ухра
Ухра (У́хра) — рака ў Яраслаўскай вобласці Расійскай Федэрацыі, упадае ў Рыбінскае вадасховішча на Волзе. Да стварэння Рыбінскага вадасховішча была прытокам Шэксны. Працякае па тэрыторыі Тутаеўскага, Данілаўскага, Рыбінскага і Пашахонскага раёнаў.
Ухра бярэ пачатак з балот на захад ад вёскі Стаянава Тутаеўскага раёна Яраслаўскай вобласці. Прыкладна за два кіламетры на паўночны ўсход ад в. Стаянава губляецца ў балоцістай мясцовасці і выцякае зноў з балот прыкладна за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Зіноўскае.
У верхнім цячэнні Ухра пятляе ў лясістай мясцовасці. Прымаючы вялікі лік дробных прытокаў, яна хутка павялічвае шырыню да 20—30 метраў. Цячэнне хуткае, невялікія перакаты чаргуюцца з плёсамі. Глыбіня ракі 0,2—0,5 метра на перакатах і 3—4 метры на плёсах.
Народны камісарыят абароны СССР
Народны камісарыят абароны СССР (Народный комиссариат обороны СССР) — вышэйшае ваеннае ведамства СССР з 1934 па 1946 год.
Гісторыя
У 1920-1930-х гадах вышэйшы ваенны орган РСФСР і СССР насіў назву Народнага камісарыята па ваенных і марскіх справах (Наркамваенмар).
20 чэрвеня 1934 года Наркамваенмар СССР быў пераўтвораны ў агульнасаюзны Народны камісарыят абароны СССР (НКА СССР). 30 снежня 1937 года з яго складу выдзелены Народны камісарыят ваенна-марскога флоту СССР (НКВМФ СССР).
1 лютага 1944 года ў сувязі з прыняццем Закона СССР Аб стварэнні вайсковых фармаванняў саюзных рэспублік НКА СССР з агульнасаюзнага наркамата пераўтвараецца ў саюзна-рэспубліканскі.
Пунсовыя ветразі (свята выпускнікоў)
«Пунсовыя ветразі» — савецкае і расійскае свята выпускнікоў сярэдніх агульнаадукацыйных школ, якое адзначаецца ў Санкт-Пецярбургу штогод, як правіла, у бліжэйшую да самай светлай белай ночы суботу (арыентыровачна 18—27 чэрвеня, за выключэннем 22 чэрвеня).
Народны камісарыят абароны СССР
Гісторыя
25 лютага 1946 года паводле Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР НКА СССР зліўся з НКВМФ СССР у адзіны саюзна-рэспубліканскі Народны камісарыят Узброеных Сіл СССР (НКУС СССР). Пад такой назвай цэнтральны орган абазначаўся ў дакументах менш за месяц, так як у адпаведнасці з Законам СССР ад 15 сакавіка 1946 года аб пераўтварэнні Саветаў Народных Камісараў СССР і саюзных рэспублік у Саветы Міністраў яго перайменавалі ў Міністэрства Узброеных Сіл СССР (МУС СССР). 25 лютага 1947 гады ў адпаведнасці з згаданымі рашэннямі былі ўнесены змены ў Канстытуцыю СССР 1937 года.
Пунсовыя ветразі (свята выпускнікоў)
Упершыню свята адбылося ў Ленінградзе 28 чэрвеня 1968 г. па ініцыятыве саміх выпускнікоў. Першае афіцыйнае свята прайшло праз год, у 1969 годзе. У 1979 годзе правядзенне ўрачыстасцей было спынена, з 2005 года — адноўлена. Арганізатарамі адроджанага свята выступілі банк «Расія», урад Пецярбурга і «Пяты канал».
Народны камісарыят абароны СССР
Гісторыя
Друкаваны орган Народнага камісарыята па ваенных і марскіх справах (Наркамваенмар) па частцы Генеральнага Штаба — часопіс «Ваенная справа».
Пунсовыя ветразі (свята выпускнікоў)
Білеты на «Пунсовыя ветразі» набыць нельга, наведаць імпрэзу могуць толькі выпускнікі і іх блізкія па спецыяльных запрашэннях
Народны камісарыят абароны СССР
Гісторыя
Цэнтральным органам НКА СССР па выхаванню начальніцкага і радавога складу Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, прапагандзе задач баявой падрыхтоўкі і развіццю перадавой ваеннай думкі з’яўлялася газета «Чырвоная Зорка».
Тузды
Тузды — аул у Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр сельскай акругі Тузды. Знаходзіцца прыкладна за 30 км на захад ад раённага цэнтра, пасёлка Батакара. Код КАТА — 354083100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1034 чалавекі (500 мужчын і 534 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 735 чалавек (363 мужчыны і 372 жанчыны).
Вішнёўка (Духаўшчынскі раён)
Вішнёўка (Вишневка) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Азёрненскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Акант
Ака́нт:
Марына Генадзьеўна Марозава
Біяграфія
Скончыла Беларускую кансерваторыю (1983, класа Я. Глебава). З 1985 года выкладала ў Мінскім педагагічным універсітэце. Пазней у Інстытуце сучасных ведаў. З’яўлялася музычным кіраўніком аркестра Дзяржаўнага харэаграфічнага ансамбля «Харошкі».
Творчасць
Працуе пераважна ў галіне вакальнай лірыкі. У творчасці апіраецца на традыцыі беларускага і расійскага музычна-паэтычнага фальклору. Аўтар 3 сімфоній, у тым ліку «Чорная быль» (1988), «На кірмашы» (1989), кантат, у тым ліку «Муха-цакатуха» на словы К. Чукоўскага (1982), 2 сюіты з балета «Стойкі алавяны салдацік» і «Adagio», струннага квартэта «Лічбы на сэрцы» па матывах аднайменнага цыкла карцін М. Савіцкага (1985), канцэртаў для фартэпіяна з аркестрам і для кларнета з аркестрам, музыкі да тэлеспектакляў, вакальных цыклаў і рамансаў на вершы А. Пушкіна, А. Кальцова, А. К. Талстога, Ф. Цютчава, А. Міцкевіча, А. Блока, а таксама песень на вершы беларускіх паэтаў М. Башлакова, Н. Гілевіча, Н. Мацяш, Т. Мушынскай, Я. Янішчыц і іншых, і на народныя тэксты. Выпушчаны 3 кампакт-дыскі з яе музыкай — «Маленне свечак», «Споведзь жанчыны», «Дотык».
Франкаканадцы
Франкакана́дцы (Canadiens français) — буйная культурна-моўная група жыхароў Канады. Жывуць таксама ў ЗША і іншых краінах. Агульная колькасць (2022 г.) — 7 966 900 чал. Родная мова — французская.
Новая Францыя
Французы пачалі даследаванне ўсходніх берагоў Канады ў XVI ст. У 1524 г. італьянскі вандроўнік Джавані да Верацана, пасланы Францыскам I, нанёс на карту значную частку паўднёва-ўсходняга ўзбярэжжа. У 1534 - 1541 гг. Жак Карцье даследаваў заліў і раку Святога Лаўрэнція. У 1602 г. Генрых IV перадаў манапольнае права каланізацыі адкрытых тэрыторый кампаніі руанскіх гандляроў. У 1605 г. прадстаўнік гэтай кампаніі Самюэль дэ Шамплейн заснаваў калонію Акадыя (зараз Новая Шатландыя) і ў 1608 г. Квебек, які хутка ператварыўся з гандлёвай факторыі ў адміністрацыйны цэнтр каланіяльных валоданняў, названых Новай Францыяй.
Да 1663 г. захоўвалася манаполія руанцаў, а таксама забарона на перасяленне ў Новую Францыю некаталікоў. Хаця большасць французскіх перасяленцаў займалася гандлем футрам, значную ўладу тут набыў ордэн езуітаў. У выніку колькасць каланістаў заставалася нязначнай (каля 2000 чал. у 1663 г.). Многія перасяленцы былі мужчынамі, якія ехалі ў Паўночную Амерыку ў пошуках багаццяў і далейшага вяртання ў Францыю. Таму Людовік XIV абвясціў Новую Францыю каралеўскай правінцыяй і стварыў каланіяльную адміністрацыю. У калоніі накіроўваліся салдаты-ветэраны, заахвочваліся шматдзетныя сем'і. Павіннасці каланістаў на карысць дзяржавы і царквы адрозніваліся ў лепшы бок ад асабіста французскіх. У кантактнай зоне паміж французамі і індзейцамі сфарміравалася своеасаблівая мова мі́чыф (métchif).
У другой палове XVII ст. французы ў пошуках даступнага шляху да Ціхага акіяна зрабілі шмат намаганняў для пранікнення ўглыб кантыненту. Французскія ўмацаванні з'явіліся на возеры Мічыган і нават ў вярхоўях ракі Місісіпі, па якой пачаўся гандаль з Луізіянай. Але з 1690 г. пачаліся прамыя ваенныя сутыкненні з англійскімі каланістамі. Сітуацыя ўскладнялася тым, што насельніцтва англійскіх калоній хутка расло і ў сярэдзіне XVIII ст. дасягнула 2 мільёнаў чал., а ў Новай Францыі было толькі каля 80 тыс. перасяленцаў. У 1754 г. французы дасягнулі пэўных поспехаў, калі разграмілі армію брытанскіх каланістаў на чале Джорджа Вашынгтона і пабудавалі ўмацаванні ў Агая. Аднак у брытанцаў атрымалася акупаваць Акадыю, адкуль да 1763 г. яны выселілі ўсіх французаў (гл. Каджуны), а ў 1759 г. брытанцы захапілі горад Квебек. У 1763 г. Новая Францыя была перададзена Вялікабрытаніі. У 1791 г. згодна брытанскаму канстытуцыйнаму акту частка Новай Францыі, населеная пераважна французскімі каланістамі, была пераўтворана ў валоданне Ніжняя Канада.
У складзе Брытанскай каланіяльнай імперыі
Пасля далучэння французскіх калоній у Канадзе да Брытанскай імперыі ў іх праводзілася палітыка, накіраваная на забеспячэнне бяспекі валоданняў ад Францыі, а пасля і ад ЗША. У 1774 г. брытанскія ўлады гарантавалі франкамоўным пасяленцам магчымасць выкарыстання мясцовых грамадзянскіх законаў, вызнанне каталіцызму і выкарыстанне французскай мовы ў адміністрацыі. Частка канадскіх французаў далучылася да амерыканскіх рэвалюцыянераў, але большасць засталася вернай Вялікабрытаніі. Канстытуцыйны акт 1791 г. дазваляў выбіраць мясцовае кіраванне, хаця нават выбраныя прадстаўнікі Ніжняй Канады ў значнай ступені залежылі ад метраполіі.
З 1806 г. пачала дзейнічаць ліберальная Канадская партыя (з 1826 г. - Патрыятычная партыя), якая адстойвала інтарэсы франкаканадцаў на палітычным узроўні і выступала за далейшыя рэформы. У 1837 - 1838 гг. пад уздзеяннем мясцовых пратэстных настрояў і рэвалюцыйных падзей у Лацінскай Амерыцы і Еўропе адбыліся ўзброеныя выступленіі, якія скончыліся пакараннем смерцю 12 і высылкай у Аўстралію 58 паўстанцаў.
У 1840 г. пачаў дзейнічаць закон аб Саюзе, які аб'яднаў Верхнюю і Ніжнюю Канаду. Быў створаны адзіны прадстаўнічы орган, у якім франкаканадцы атрымалі меншасць.
З 1840-ых гг. эканамічная сітуацыя пачала пагаршацца, што ў выніку прывяло да доўгатэрміновай стагнацыі. У выніку прыняцця Вялікабрытаніяй пратэкцыянісцкіх законаў, якія абмяжоўвалі вываз збожжа і іншых сельскагаспадарчых прадуктаў, назіраўся крызіс мясцовых фермерскіх гаспадарак. Гандаль футрамі ў другой палове XIX ст. значна знізіўся. Індустрыялізацыя ў гарадах адбывалася вельмі павольна. У выніку пачалася эміграцыя франкаканадцаў у ЗША, дзе патрабавалася танная працоўная сіла ў прамысловасці. Трэба зазначыць, што ўезд новых пасяленцаў у Ніжнюю Канаду таксама меў сталы характар. Напалеонаўскія войны пачатку XIX ст. прывялі да іміграцыі шматлікіх перасяленцаў як з Францыі, Бельгіі, Швейцарыі, Ірландыі і Італіі. Але ў другой палове XIX ст. ужо існавалі больш прыцягальныя для перасяленняў месцы — Аўстралія, Новая Зеландыя, Новая Каледонія, Аргенціна і інш. Супраць выезду ў ЗША выступалі франкамоўныя палітыкі і асабліва рымска-каталіцкі касцёл. Аднак эміграцыя працягвалася, і да пачатку XX ст. франкамоўнае насельніцтва Канады амаль не вырасла ў колькасці.
У складзе Канады
У 1867 г. быў створаны дамініён Канада, у склад якога ўвайшлі некалькі брытанскіх правінцый Паўночнай Амерыкі, у тым ліку франкамоўны Квебек. Такім чынам, франкаканадцы атрымалі магчымасць мець свае органы кіравання на ўзроўні правінцыі, хаця ўвогуле ў дамініёне склалі моўную і культурную меншасць. Канчаткова межы Квебека былі вызначаны толькі ў 1927 г.
У другой палове XIX ст. назіраецца хуткі рост Манрэаля. Ён стаў прыцягальным для сельскага насельніцтва, імігрантаў з Еўропы і бізнесменаў з іншых тэрыторый Канады. З 1852 г. да 1902 г. яго насельніцтва вырасла з 58 000 чал. да 528 000 чал. У 1870 - 1921 гг. была праведзена рэформа адукацыя, якая да той пары залежыла ад касцёла і не адпавядала патрабаванням прамысловага грамадства. У 1896 г. выхадзец з Квебека, Вілфрыд Лар’е, стаў першым франкамоўным прэм'ер-міністам Канады. У першай трэці XX ст. Квебек дэманстраваў зайздросны эканамічны рост, таму зноў стаў прыцягальным для імігрантаў з Еўропы.
У гады I Сусветнай вайны франкаканадцы ўступалі ў канадскую армію толькі на добраахвотнай аснове. У 1939 г. Канада як дамініён Вялікабрытаніі ўступіла ў II Сусветную вайну, пры гэтым грамадзяне Квебека зноў атрымалі права толькі добраахвотнага ўдзелу. У 1942 г. у сувязі з недахопам чалавечых і матэрыяльных рэсурсаў урад Канады абвясціў агульнафедэральны плебесцыт, які павінен быў прымусіць квебекцаў служыць па прызыву. Большасць квебекцаў (71%) прагаласавала супраць, але 80% канадцаў прынялі рашэнне ўвесці ў Квебеку прызыўную сістэму. Нягледзячы на гэта ў 1944 г. здарыўся прызыўны крызіс, паколькі квебекскія юнакі не жадалі служыць у арміі. Ён паслужыў адной з першых істотных прычын раз'яднання паміж жыхарамі Квебека і астатнімі канадцамі.
У пасляваенны перыяд кансерватыўныя і ліберальныя палітыкі Квебека дамагаліся пашырэння палітычных правоў правінцыі. Праводзілася палітыка шырокага ўмяшання дзяржаўных органаў у развіццё эканомікі. У 1960-ых гг. адносіны паміж франкамоўным і англамоўным насельніцтвам Канады абвастрыліся. Цэнтральныя ўлады ішлі на саступкі патрабаванням квебекскіх палітыкаў, што не знаходзіла падтрымкі ў іншых правінцыях. У 1969 г. французская мова стала адной з дзвюх дзяржаўных моў Канады.
Сепаратысцкія настроі франкамоўнай грамадскасці падагрэлі словы Шарля дэ Голя. Пачас наведвання Канады ў 1967 г. ён абвясціў, што Францыя прызнае незалежны Квебек. У 1970 г. сепаратысцкія партыі атрымалі 23% галасоў выбаршчыкаў. У 1976 г. незалежніцкая партыя Квебека атрымала большасць галасоў. Яе лідары абяцалі, што арганізуюць рэферэндум з прапановай набыцця незалежнасці. Такія рэферэндумы праводзіліся ў 1980 г. і 1995 г. Двойчы нязначная большасць выбаршчыкаў (59,5% і 50,4%) адхілялі выхад Квебека са складу Канады.
61-я паветраная армія Расіі
61-я паветраная армія Вярхоўнага галоўнага камандавання (скар. 61 ПА ВГК), аб’яднанне Ваенна-паветраных сіл Расіі ў падначаленні цэнтральнага вярхоўнага камандавання ВПС, якое складае ваенна-транспартную авіяцыю Расіі. Камандуючы 61-й паветранай арміяй — генерал-маёр Качалкін Віктар Цімафеевіч (з 22 лютага 2007).
Франкаканадцы
У складзе Канады
Акрамя Квебека франкаканадцы жывуць у іншых правінцыях, але маюць права рэалізоўваць свае моўныя і культурныя інтарэсы праз адукацыю і іншыя формы сацыяльнай актыўнасці.
Асаблівасці культуры
Далёка не ўсе франкаканадцы з'яўляюцца нашчадкамі выхадцаў з Францыі. У розныя гістарычныя перыяды да іх таксама далучаліся выхадцы з іншых еўрапейскіх краін, мясцовыя метысы і крэолы, англамоўныя канадцы. У сучаснай Канадзе найчасцей прыняты выраз "франкафонныя канадцы". Але французская мова франкафоннага насельніцтва таксама некалькі адрозніваецца ад французскай мовы Францыі. Яна заснавана на старой форме з дастаткова значным запазычаннем англійскіх слоў. У Квебеку захаванне і развіццё французскай мовы адбываецца праз адукацыю, праграмы адаптацыі для выхадцаў з іншых краін і правінцый Канады. 75% тэле- і радыёэфіра па закону абавязаны быць франкамоўнымі.
Да сярэдзіны XX ст. аб'яднальным фактарам для франкаканадцаў было спавяданне каталіцызму. У наш час грамадства стала значна больш свецкім, павялічылася колькасць пратэстантаў. Разам з гэтым, зменшылася колькасць шматдзетных сем'яў, якія раней лічыліся нормай.
Франкаканадцы маюць багаты фальклор. Асабліва папулярны жартоўныя гісторыі і казкі пра Маленькага Жана (Petit Jean) і паляўнічага Дальбека (Dalbec). Вылучаецца мясцовая кухня, для якой характэрны мясныя пірагі, рагу, традыцыйныя супы з цыбулі і гароху, нацыянальная бульбяная страва poutine.
У адрозненні ад іншых канадцаў, франкаканадцы не святкуюць дня Каралевы Вікторыі (25 мая). Замест гэтага ў першы панядзелак перад святам адзначаецца дзень Доларда, французскага героя XVII ст. 24 чэрвеня святкуюць дзень Жана-Батыста, заступніка Квебека. Нашчадкі жыхароў Акадыі шануюць дзень Ушэсця (15 жніўня). Каляды лічацца сямейным святам.
Найбольш папулярны спорт — хакей.
Кірыл Клімовіч
Кірыл Клімовіч (, Казахстан) — каталіцкі царкоўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Казахстане, куды была саслана яго сям’я. У 1956—1965 гадах жыў у Беларусі, а пасля ў Польшчы. Пасля заканчэння Вышэйшай Духоўнай семінарыі ў Ольштыне, у 1980 годзе прыняў прэзбітэрскае пасвячэнне. Першыя гады святарства правёў у Польшчы, пасля чаго ў 1990 годзе прыняў функцыі пробашча, а таксама дэкана ў Глыбокім.
Фаўн
Фаўн (Faunus) — адзін са старажытных нацыянальных багоў Італіі. Шматлікія чыста італійскія асаблівасці яго характара і культа пазгладжваліся ў выніку атаясамлівання яго з грэчаскім Панам
Этымалогія
Фаўн - добры, міласэрдны бог (ад favere - быць дабразычлівым, адсюль жа паходзяць імёны Faustus, Faustulus, Favonius).У выглядзе Фаўна старажытныя італійцы шанавалі добрага дэмана гор, палёў, пячор, статкаў, спасылаючага ўрадлівасць палям, жывёлам і людзям, вешчага бога, старажытнага цара Лацыя і родапачынальніка шматлікіх старажытных фамілій, насаджальніка першапачатковай культуры. Пры гэтым,разам з адзіным асобным бажаством верылі ў існаванне шматлікіх аднародных і аднаіменных з ім дэманаў, у якіх былі ўвасоблены атрыбуты самога Фаўна.
Лад жыцця
Падобна Сільвану, Фаўн, як лясны бог, жыве ў нетрах, абасобленых пячорах, дзе ён прадказвае будучыню, ловіць птушак і пераследуе німф. З чалавекам ён гаворыць ці ў сне, ці здалёк, пугаючы ці перасцерагаючы яго ляснымі галасамі. Ён таксама выклікае так званы «панічны жах» як у падарожнікаў, так, зрэдку, падчас вайны ў ворагаў. Ён ходзіць у гушчарах нябачным духам: у сувязі з гэтым сабака, якой прыпісвалі здольнасць бачыць духаў, была прысвечана Фаўну. Яўляючыся чалавеку ў сне, Фаўн часта мучыць яго кашмарам: супраць гэтага выкарыстоўваліся асаблівыя карані і мазі, асабліва корань лясной півоні. Асабліва сцерагліся Фаўна жанчыны, якіх бог пераследваў сваімі заляцаннямі, адсюль і яго эпітэт - «Incubus».
Асаблівым заступніцтвам Фаўна карысталіся статкі: ён спрыяў іх расплоджванню і аберагаў ад ваўкоў. У гэтым сэнсе ён называўся Lupercus - імём, з якім звязана і назва, адбываўшагася ў Рыме ў гонар Фаўна свята Луперкалій. Акрамя Луперкалій, у гонар Фаўна былі ўсталяваны два святы: вясеннія Фаўналіі, якія прыпадалі на 13 лютага, і зімнія Фаўналіі, якія здзяйсняліся 5 снежня. У вёсках у гонар Фаўна штомесяц здзяйснялі ахвярапрынашэнні.
Як вешчы бог, фаўн даваў свае прадказанні ў сне: у гэтым сэнсе ён называўся Fatuus ці Fatuelus. Аракулы Фаўна знаходзіліся ў гаях. Судзячы па апісанню, якое дае Авідзій (Metamorph, IV, 644 і наступныя), Нума, жадаючы атрымаць прароцтва Фаўна і папярэдне ачысціўшы сябе ўстрыманнем, ідзе ў гай і тут прыносіць у ахвяру двух авечак - адну Фаўну, другую - богу сна. Потым, двойчы акрапіўшы сабе галаву вадой з крыніцы, сплёўшы два вянка з букавых ліcтоў і памаліўшыся, ён кладзецца на расцягнутыя шкуры ахвярных жывёл і ноччу ў сне атрымлівае жадаемае прароцтва. Падобныя ж звесткі дае і Вергілій у VII кнізе «Энэіды» (75-95). Як бог прадказанняў, Фаўн лічыўся родапачынальнікам песні, адчаго нават памер старажытнейшых рымскіх вершаў называецца Сатурнавым ці Фаўнавым.
Культ Фаўна
У Лацыі Фаўн шанаваўся як цар абарыгінаў, унук Сатурна, сын Піка, бацька Лаціна (ад німфы Марыкі, таксама бацька Тарквіта і Акіда мудры і справядлівы правіцель. Ягонае праўленне папярэднічала царскаму перыяду і з'яўлялася першую эпоху распаўсюджвання культруы ў краіне. У гэтым казанні адлюстраваўся ўспамін аб тых часах, калі Італія была багатая лясамі і першабытныя плямёны насялялі лясныя прасекі.
Іншыя аўтары называюць Фаўна альбо патомкам Марса, які прыняў аркадцаў Евандра і надзяліў іх зямлёй для паселішча ; альбо сынам Арэса, які выдаў сваю дачку Лавінію замуж за Энэя.
На старажытнасць культа Фаўна указвае той факт, што месцамі гэтага культа былі не столькі храмы, сколькі палі, пячоры і гаі. фаўн шанавашся у абліччы не ідалаў, а татэмаў расліннага і жывёльнага царства.
Антрапамарфічныя выявы Фаўна належаць пазнейшаму часу і запазычаны ў грэкаў: Фаўн рабіўся альбо ў выглядзе Пана, альбо ў выглядзе Сілена ці Марсія. Фаўны ж - у выглядзе Паніскаў. Згодна з Дыядорам, яго называлі таксама Гермесам. Акрамя луперкальскага свяцілішча ў Рыме існавалі яшчэ два храма Фаўна: адзін на Авенціне, другі на Цібрскім востраве.
Фаўна, дачка (ці жонка) Фаўна, з'яўлялася жаночым увасабленнем названага бога. Як і ён, яна была вешчай багіняй і называлася Фатуяй. У той жа час яна належала да ліка багінь жаночага вытворчага пачатку і, як гэткая, атясамлівалася з Маяй ці Добрай багіняй.
У паэме Нона «Дзяянні Дыяніса» Фаўн - сын Пасейдона і Кіркі, з Тырсеніды, удзельнік індыйскага паходу Дыяніса. Спаборнічаў на калясніцах у гульнях па Афельту.
Мікалай Міхайлавіч Арцёмаў
Мікалай Міхайлавіч Арцёмаў (Николай Михайлович Артёмов;, Тула — ) — савецкі і расійскі вучоны, фізіёлаг. Яго называюць заснавальнікам навуковай апітэрапіі. Доктар біялагічных навук (1969), ганаровы прафесар Ніжагародскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Біяграфія
Скончыў кафедру фізіялогіі жывёл біялагічнага факультэта МДУ (1931) па спецыяльнасці «Фізіялогія харчавання».
UTC+08:45
UTC+8:45 — часавы пояс, які неафіцыйна выкарыстоўваецца ў пяці аўстралійскіх паселішчах. На сучасных картах пазначаецца як "Цэнтральны заходні час" (Central Western Time, CWT).
Huso horario
AutoCAD
AutoCAD — дзвюх- і трохмерная сістэма аўтаматызаванага праектавання і чарчэння, распрацаваная кампаніяй Autodesk. Першая версія сістэмы была выпушчана ў 1982 годзе. AutoCAD і спецыялізаваныя праграмы на яго аснове знайшлі шырокае ўжыванне ў машынабудаванні, будаўніцтве, архітэктуры і іншых галінах прамысловасці. Праграма выпускаецца на 18 мовах. Узровень лакалізацыі вар’іруецца ад поўнай адаптацыі да перакладу толькі даведкавай дакументацыі.
NGC 4713
NGC 4713 (іншыя абазначэнні — UGC 7985, MCG 1-33-18, ZWG 43.41, IRAS12474+0534, PGC 43413) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Фэн Гачжан
Фэн Гачжан (7 студзеня 1859 — 12 снежня 1919)  — кітайскі генерал і палітычны дзеяч, ў 1917—1918 гадах.
NGC 4713
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фэн Гачжан
Біяграфія
Служыў у Паўночнай арміі пад камандаваннем Юань Шыкая.
У 1914 стаў фельдмаршалам. Не падтрымаў спробу Юань Шыкая абвясціць сябе імператарам. Пасля смерці апошняга 1916 года заняў пасаду віцэ-прэзідэнта.
У чэрвені 1917 стаў прэзідэнтам Кітайскай Рэспублікі. Памёр у 1919 годзе.
Жалезкава (Бярэзінскі раён)
Жале́зкава (, Железково) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
UTC+07:30
UTC+7:30 — былы часавы пояс для Сінгапура. UTC+7:30 выкарыстоўваўся ў краіне і як летні час, і як стандартны (пазней). Паміж 1941 і 1942 гадамі, перад японскай акупацыяй, і ў 1945–1970, Сінгапур выкарыстоўваў яго як летні час, пасля 1970 краіна абвясціла UTC+7:30 стандартным часам. Зараз у Сінгапуры выкарыстоўваецца UTC+8.
Малы дубовы вусач
Імага
Жук даўжынёй ад 17 да 28 мм, з аднакаляровай чорнай афарбоўкай цела.
Галава з глыбокай баразной паміж вусікамі, паміж вачыма з падоўжным баразнаватым кілем, дробна пункціравана на лбе, у радках папярочных зярнятак або ў кароткіх складках ззаду вока. Вочы ўмерана вялікія, прыкметна збліжаныя на цемені. Вусікі значна даўжэйшыя за цела, заходзяць за вяршыню надкрылаў сярэдзінай 8-га членіка, іх трэці членік даўжэй 1-га ці 4-га, ледзь карацей 5-га, як і чацвёрты членік прыкметна, але не занадта моцна ўздуты на вяршыні, шосты членік з прыкметна выцягнутым вяршынным вонкавым вуглом, 7-10-ы членікі з адцягнутым у востры шыпік або вузенькі зубчык вонкавым вяршынным вуглом.
Пярэднеспінка ў даўжыню прыкметна большая, чым на аснове ў шырыню, бакавы грудок моцна завостраны, на дыску ўмерана пукаты, з 6-8 папярочнымі, больш ці менш правільнымі складкамі.
Распаўсюджванне
Вішнёвы вусач распаўсюджаны ў Еўропе, Каўказе, у Закаўказзі, на Блізкім Усходзе і ў Паўночнай Афрыцы.
Экалогія і месцапражыванні
Лёт жукоў пачынаецца з канца мая (на Каўказе нават раней). Жукі лётаюць на працягу ўсяго дня, але больш шматлікія пасля поўдня. Часта сустракаюцца на дубовым соку, які выцякае, або (у адрозненне ад буйных відаў Cerambyx) на кветках парасонавых і квітнеючых кустах (напр. бузіна, крушына, глог і інш.).
Размнажэнне
Генерацыя двухгадовая. Лічынка дасягае ў даўжыню 18-20 мм, у шырыню 4-5 мм. Падобная на лічынку Вялікага дубовага вусача, адрозніваючыся ад яе значна меншай велічынёй. Развіваецца ў драўніне лісцяных парод: дуб (Quercus), бук (Fagus), сліва (Prunus), арэх (Juglans), граб (Carpinus), каштан (Castanea), вярба (Salix) і іншыя. Акукліванне адбываецца ў ліпені — жніўні. Стадыя кукалкі 24-29 дзён. Жук вылупляецца ў жніўні — верасні, але застаецца ў калысцы да наступнай вясны.
Стаўка Вярхоўнага Галоўнакамандавання
Ста́ўка Вярхо́ўнага Галоўнакама́ндавання (Стаўка ВГК, СВГК) — надзвычайны орган вышэйшага ваеннага кіравання, які ажыццяўляў у гады Вялікай Айчыннай вайны стратэгічнае кіраўніцтва Савецкімі Узброенымі Сіламі.
Гісторыя
23 чэрвеня 1941 года быў скасаваны Галоўны Ваенны савет Чырвонай Арміі. У той жа дзень, пастановай Савета Народных Камісараў СССР і ЦК УКП(б) № 825 была створана Стаўка Галоўнага Камандавання Узброеных Сіл СССР. У яе склад увайшлі: С. К. Цімашэнка (старшыня), Г. К. Жукаў, І. В. Сталін, В. М. Молатаў, К. Я. Варашылаў, С. М. Будзёны, М. Г. Кузняцоў.
10 ліпеня 1941 года пастановай Дзяржаўнага Камітэта Абароны ў сувязі з утварэннем  Галоўных камандаванняў напрамкаў (Паўночна-Заходняе, Заходняе і Паўднёва-Заходняе) пераўтворана ў Стаўку Вярхоўнага Камандавання. Старшынёй стаў І. В. Сталін, а ў яе склад быў уведзены Б. М. Шапашнікаў.
8 жніўня 1941 года перайменавана ў Стаўку Вярхоўнага Галоўнакамандавання (СВГК).
17 лютага 1945 года пастановай ДКА быў вызначаны наступны склад Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання: І. В. Сталін (Вярхоўны Галоўнакамандуючы), Г. К. Жукаў (намеснік народнага камісара абароны), А. М. Васілеўскі (намеснік народнага камісара абароны), А. І. Антонаў, М. А. Булганін, М. Г. Кузняцоў. СВГК ажыццяўляла сваю дзейнасць пад кіраўніцтвам ДКА.
Булевічы
Буле́вічы — літоўскі княжацкі род, прадстаўнікі якога Вішымут, Едзівіла і Спрудзейка ўдзельнічалі ў падпісанні з Уладзіміра-Валынскім княствам дамовы 1219 года, што была скіравана супраць Польшчы. Пра Вішымута летапісец адзначыў, што князь Міндоўг забіў яго з братамі і ажаніўся з яго ўдавой.
На думку расійскага гісторыка Івана Бяляева, разам з Рушкавічамі валодалі землямі ад Віліі да Нёмана і Свіслачы (заходняй), на ўсход — да Бярэзіны (дняпроўскай). Літоўскі гісторык Эдвардас Гудавічус лічыць, што яны валодалі Шаўляйскай зямлёй. На думку Міколы Ермаловіча, іх уладанні ляжалі ў Верхнім Панямонні на паўночны ўсход ад Навагрудка.
Памуне
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Аляксееўскі равелін Петрапаўлаўскай крэпасці
Аляксееўскі равелін — заходні равелін Петрапаўлаўскай крэпасці ў Санкт-Пецярбургу. Ён прыкрывае Трубяцкі і Зотаў бастыёны, а таксама Васільеўскую курціну і Васільеўскую браму. Па абодва бакі ад равеліна знаходзяцца злучаныя з ім фланкамі паўконтргарды. Назва дадзена ў гонар бацькі Пятра I Аляксея Міхайлавіча. Насуперак распаўсюджанаму ўяўленню, назва не звязана са зняволеннем Аляксея Пятровіча (які змяшчаўся ў Трубяцкім бастыёне).
Турма
У 1769 г. у равеліне была збудавана драўляная турма, якая ў 1797 г. была заменена каменнай турмой на 20 камер — «Сакрэтным домам». Сярод зняволеных равеліна — дзекабрысты, петрашэўцы, нарадавольцы (да 1884; многія з апошніх памерлі падчас адзіночнага зняволення ў 1882—1884). Па апісанні дзекабрыста Івана Якушкіна «Сцены, пасля паводкі 1824 года, былі пакрыты плямамі; шкло было пафарбавана ў белы колер, і ўсярэдзіне ад іх была ўбудавана ў акно моцная рашотка».
У 1884 годзе зняволеныя былі пераведзены ў Шлісельбургскую крэпасць, пасля чаго Аляксееўскі равелін ужо не выкарыстоўваўся як турма.
У 1895 годзе турма Аляксееўскага равеліна была разбурана, і пратока Нявы, якая стварала востраў, завалена зямлёй.
Сэфі Ата
Сэфі Ата (Sefi Atta, нар. ) — нігерыйская пісьменніца і драматург.
Біяграфія
Апавяданні Сэфі Аты ўпершыню былі надрукаваныя ў такіх часопісах, як Los Angeles Review і Mississipi Review, і атрымалі некалькі ўзнагародаў. Радыё-п’есы Сэфі Аты трансляваліся па BBC. Яе раман «Усё будзе добра» (Everything Good Will Come) атрымаў прэмію ў галіне афрыканскай літаратуры. Раман «Беззаконне» (Lawless) апублікаваны ў Вялікабрытаніі і Амерыцы пад назвай «Навіны з дому» (News From Home).
Пісьменніца жыве ў Місісіпі з мужам і дачкой.
Узнагароды
Сэфі Ата з'яўляецца лаўрэатам шматлікіх прэмій, у тым ліку:
Снегавік
Снегавік, снегавая баба або снежная баба — простая скульптура са снегу, «качаць бабу» — старажытная традыцыйная зімовая гульня. Звычайна бабу складаюць з трох скачаных снегавых камоў — ніза, сярэдзіны і галавы. Рукі часта робяць з галінак, але часам сімвалічна — з двух невялікіх камякоў снегу. Часта бабе даюць венік або рыдлёўка, якуя ўтыкаюць у снег побач фігуры. Традыцыйна нос снегавой бабы робяць з морквы, бо яна добра захоўваецца да зімы, але ў сучаснасці часцей ужываюць даступнейшыя падручныя матэрыялы — каменьчыкі, палачкі, вугольчыкі, каб абазначыць рысы твару. Часам на галаву бабы надзяюць вядро.
Снегавікі-рэкардсмены
Аднаго з найвялікшых снегавікоў скачалі ў лютым 1999 года ў Беталі (Мэн, ЗША), яго назвалі «Энгус, Кароль Гары​​» у гонар Энгуса Кінга, тагачаснага губернатара Мэна. Снегавік быў вышынёй 35 метраў і важыў больш за 4000 тон.
Тамсама ў 2008 годзе скачалі яшчэ большую бабу — вышынёй 37 метраў і вагой 6000 тон.
Напярэдадні Каляд 2010 года англійскі навуковец Дэвід Кокс, супрацоўнік квантавага аддзялення Нацыянальнай фізічнай лабараторыі Лондана, разам з калегамі ствараў сімвал снегавой бабы з дзвюх гарошын сплаву волава памерам 0,01 мм. Нос зрабілі з плаціны, яго дыяметр толькі 0,001 мм. Твар і ўсмешку снегавой бабе выразалі сфакусаваным пучком іонаў.
Юнікод
Сімвал снегавой бабы в Юнікодзе: U+2603.
Спіс універсітэтаў штата Нью-Джэрсі
У штаце Нью-Джэрсі (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Данілаўскі раён (Яраслаўская вобласць)
Данілаўскі раён (Дани́ловский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Яраслаўскай вобласці Расійскай Федэрацыі. У межах раёна ўтвораны аднайменны муніцыпальны раён.
Рамяство
Рамяство ўзнікла з пачаткам вытворчай дзейнасці чалавека, прайшло працяглы гістарычны шлях развіцця, прымаючы розныя формы: хатняе рамяство — ва ўмовах натуральнай гаспадаркі; рамяство на заказ — ва ўмовах разлажэння натуральнай гаспадаркі; рамяство на рынак. З узнікненнем рамяства на заказ і асабліва на рынак звязана з'яўленне і развіццё гарадоў як рамесна-гандлёвых цэнтраў. Хатняе рамяство нярэдка называюць хатняй прамысловасцю (гэта значыць вытворчасцю несельскагаспадарчай прадукцыі), рамяство на заказ і на рынак — саматужнай вытворчасцю.
Хатняе рамяство шырока распаўсюджана на працягу ўсёй гісторыі дакапіталістычных грамадстваў. Сельскае насельніцтва вырабляла большую частку рамесных вырабаў, якія ім жа і выкарыстоўваліся. Паступова вядучую ролю стала адыгрываць рамяство на заказ і рынак. У Старажытнай Грэцыі, Старажытным Рыме, у краінах старажытнага Усходу мелася значная колькасць рамеснікаў, якія вялі самастойную гаспадарку і выраблялі вырабы на заказ ці рынак.
Мікалай Іванавіч Крыўцоў
Мікалай Іванавіч Крыўцоў (Николай Иванович Кривцов;  — ) — савецкі і расійскі вучоны, апіёлаг. Доктар сельскагаспадарчых навук (1992), прафесар (1995), акадэмік Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (2007). З 1988 дырэктар НДІ пчалярства (РФ). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РФ у галіне навукі і тэхнікі (2000). Заслужаны дзеяч навукі Расіі (2011).
Данілаўскі раён (Яраслаўская вобласць)
Адміністрацыйны цэнтр — горад Данілаў.