cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рачныя
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i засценак у складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Зарэчча (Дзятлаўскі раён)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Войневіцкага сельсавета.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Стараселле (Докшыцкі раён)
Старасе́лле (, Староселье) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Тумілавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Жыкавічы
Жыкаві́чы (, Жиковичи) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Параф’янава (Сітцаўскі сельсавет)
Параф’я́нава (, Парафьяново) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сітцаўскага сельсавета.
Назва
Ёсць некалькі версій паходжання назвы Параф’янава. Адна з іх — ад імя Параф’ян або прозвішча Параф’янаў.
Ад маёнтка Параф’янава атрымала назву чыгуначная станцыя Параф’янава на лініі Полацк — Маладзечна, пабудаваная ў 1902—1906 гадах.
Гісторыя
Упершню Парафенава згадваецца ў крыніцах пад 1435 годам, калі землі на ўсходзе Куранецкай воласці былі вылучаны для забеспячэння пасады Віленскага архідыякана. Тады паміж маёнткамі Даўгінава, Докшыцы і Парфенава засталіся неразмежаванымі лугі па рэках Бладзь (Блядка), Лыха і Зуя (Зуйка), з-за якіх у XV—XVI стагоддзях часта ўзнікалі спрэчкі.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Парафенава ў Расійскай імперыі, у складзе Вілейскага павета спачатку Мінскай, потым Віленскай губерні. 18 жніўня 1795 года маёнтак Парфенава Віленскай архідыяцэзіі быў канфіскаваны, як і большасць маёнткаў каталіцкай царквы. У XIX ст. у розныя часы маёнтак належаў Пшаздзецкім, Тышкевічам. У той час Парфенава стала цэнтрам воласці. Па звестках «Слоўніка геаграфічнага Каралеўства Польскага і іншых краёў славянскіх», у 1886 годзе ў Парфенаве жыло 45 чалавек. Каля 1880 года ўзведзены бровар.
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Параф’янава Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Пасля 2-й сусветнай вайны значна вырасла аднайменнае паселішча Параф’янава каля чыгуначнай станцыі Параф’янава, яно стала цэнтрам асобнага Параф’янаўскага сельсавета і пазней атрымала статус аграгарадка. У вёсцы ж Параф’янава (былым маёнтку) пасля вайны жыло толькі 250 чалавек, яна не адміністрацыйны цэнтр, уваходзіць у склад Сітцаўскага сельсавета.
Мікалай Сямёнавіч Купчын
Мікалай Сямёнавіч Купчын (,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі філосаф. Кандыдат філасофскіх навук (1956 ).
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1952. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працаваў старэйшым навуковым супрацоўнікам, з 1967 загадчыкам сектара гісторыі філасофіі Інстытута філасофіі і права АН Беларусі. Даследаваў гісторыю філасофскай і грамадскай думкі Беларусі, перыядычнага друку, навуковых і аматарскіх таварыстваў прыродазнаўства. Адзін з аўтараў калектыўных манаграфіяў з гісторыі філасофіі, а таксама «Нарысаў гісторыі марксісцка-ленінскай філасофіі ў Беларусі 1919—1968» (1968), «Нарысаў гісторыі філасофскай і сацыялагічнай думкі Беларусі (да 1917 г.)» (1973) і інш.
Старына (Докшыцкі раён)
Ста́рына (, Старина) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Тумілавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Чарапяціца
Чарапяці́ца, Чарпеціца — рака ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі і на мяжы з Пскоўскай вобласцю Расіі, левы прыток ракі Нішча (басейн Дрысы). У вярхоўі (ад вытоку да возера Мылінскае) носіць назву Межава.
Даўжыня ракі 22 км. Выцякае з возера Межава ў яго заходняй частцы. Працякае праз азёры Мылінскае, Чарапёцкае, Валькоўскае, Чарапета. Вадазбор у межах Нешчардаўскага ўзвышша і Полацкай нізіны. Упадае ў нішчы прыкладна за 3 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Юхавічы. Плошча вадазбору 359 км², азёрнасць 5 %. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,2 м/км.
Лядзіны
Лядзі́ны (, Ледины) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Войневіцкага сельсавета.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2191001—2192000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2191001—2192000)
Сценка
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Івязь
Да 1 ліпеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Азяранскага сельсавета, да 28 жніўня 2013 года — у склад Раготнаўскага сельсавета.
Навасёлкі (Дварэцкі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Суцькі
Назву Су́цькі маюць:
Удзельнае электрычнае супраціўленне
Удзельнае электрычнае супраціўленне, ці проста удзельнае супраціўленне рэчывы характарызуе яго здольнасць перашкаджаць праходжанню электрычнага току.
Адзінка вымярэння ўдзельнага супраціўлення ў Міжнароднай сістэме адзінак (СІ) — Ом·м; таксама вымяраецца ў Ом·см і Ом·мм²/м. Фізічны сэнс удзельнага супраціўлення ў СІ: супраціўленне аднастайнага кавалка правадніка даўжынёй 1 м і плошчай папярочнага сячэння 1 м².
У тэхніцы часта ўжываецца ў мільён разоў меншая вытворная адзінка: Ом·мм²/м, роўная 10−6 ад 1 Ом·м: 1 Ом·м = 1·106 Ом·мм²/м. Фізічны сэнс удзельнага супраціўлення ў тэхніцы: супраціўленне аднастайнага кавалка правадніка даўжынёй 1 м і плошчай токаводнага сячэння 1 кв.мм.
Велічыня ўдзельнага супраціўлення абазначаецца грэчаскай літарай \rho.
Супраціўленне правадніка з удзельным супраціўленнем \rho, даўжынёй l і плошчай сячэння S можа быць разлічана па формуле.
Абагульненне паняцці ўдзельнага супраціўлення
Удзельнае супраціўленне можна вызначыць таксама для неаднароднага матэрыялу, уласцівасці якога змяняюцца ад кропкі да кропкі. У гэтым выпадку яно з'яўляецца не канстантай, а скалярнай функцыяй - каэфіцыентам, што звязвае напружанасць электрычнага поля  і шчыльнасць току  у дадзенай кропцы \vec{r}:
Гэтая формула справядлівая для неаднароднага, але ізатропнага рэчывы. Рэчыва можа быць і анізатропным (большасць крышталёў, намагнічаныя плазма і г. д.), гэта значыць яго ўласцівасці залежаць ад кірунку (наогул кажучы, у ім вектары току і напружанасці электрычнага поля ў дадзенай кропцы не сунаеіравана​​). У гэтым выпадку ўдзельнае супраціўленне з'яўляецца залежаць ад каардынат тэнзара другога рангу:
Удзельнае электрычнае супраціўленне металаў і сплаваў, якія прымяняюцца ў электратэхніцы
Значэнні дадзеныя пры тэмпературы t = 20 °C. Супраціўленне сплаваў залежаць ад іх дакладнага складу і могуць вар'іравацца.
Тонкія плёнкі
Удзельнае супраціўленне ў тонкіх плёнках (калі таўшчыня ўзору шмат менш адлегласці паміж кантактамі) характарызуецца «удзельным супраціўленнем на квадрат», R_{Sq}. У гэтым выпадку ўдзельнае супраціўленне не залежыць ад лінейных памераў узору, калі ён мае форму прамавугольніка, а толькі ад стаўлення (даўжыні да шырыні) L / W:, дзе R - вымеранае супраціўленне. У выпадку, калі форма ўзору адрозніваецца ад прамавугольнай, выкарыстоўваюць метад ван дэр Паў.
Пузавічы (Дзятлаўскі раён)
Пузаві́чы (, Пузовичи) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Таргуны
Таргуны́ (, Торгуны) — аграгарадок у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
У 1940—1954 гадах цэнтр Таргунскага сельсавета. Да 3 красавіка 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Докшыцкага сельсавета.
Петрукі
Петрукі́ (, Петруки) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Трасцяніца (Докшыцкі раён)
Трасцяні́ца (, Тростеница) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Тумілавічы
Тумі́лавічы (, Тумиловичи) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Уладзімір Фёдаравіч Ісаенка
Уладзі́мір Фё́даравіч Іса́енка (, г., цяпер Магілёўская вобласць— ) — беларускі археолаг. Кандыдат гістарычных навук (1974).
Біяграфія
У 1932 годзе сям'я пераехала ў Менск. Увесну 1944 года быў вывезены разам з маці і бабуляй на прымусовыя працы ў паўднёвую Германію. Працаваў на ваенным заводзе. Пасля сканчэння Другой сусветнай вайны вярнуўся ў Беларусь.
Скончыў у Гомелі школу, а ў 1947 годзе паступіў у Гомельскі педагагічны інстытут на фізіка-матэматычны факультэт (скончыў у 1951). Працаваў настаўнікам матэматыкі ў Шыіцкай, пасля ў Юравіцкай школах Калінкавіцкага раёна. Пазней дырэктарам Юравіцкай школы, стварыў у ёй археалагічны музей.
У другой палове 1990‑х — пачатку 2000‑х працаваў на пасадзе археолага‑кансультанта ў спецыялізаваным пошукавым батальёне, падрыхтаваў для камандзіраў падраздзялення дапаможнік па методыцы правядзення палявых работ, закладаючы тым самым тэарытычную і практычную аснову беларускай ваеннай археалогіі.
Памёр 30 чэрвеня 2010 года пасля цяжкай хваробы. Пахаваны 1 ліпеня на могілках у Калодзішчах.
Даследчая дзейнасць
Вывучаў дняпроўска-данецкую, нёманскую, свідэрскую і іншыя культуры, гісторыю першабытна-абшчыннага ладу. Адкрыў на тэрыторыі Палесся больш за 300 помнікаў каменнага і бронзавага вякоў. Даследаваў 14 стаянак.
Адзін з аўтараў «Нарысаў па археалогіі Беларусі» (ч. 1, 1970), «Гісторыі Беларускай ССР» (т. I, 1972), «Нарысаў гісторыі Беларусі» (ч. 1, 1994), кнігі «Беларуская археалогія» (1987), «Летапіс Юравічаў» (часткова надрукаваная ў 2000), складальнік двух выпускаў Археалагічнай карты Беларусі, аўтар больш за 400 артыкулаў для энцыклапедыяў.
Саваздзякі
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Спасюкі
Спасюкі́ (, Спасюки) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Войневіцкага сельсавета.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Чарнічка 2
Чарні́чка 2 (, Черничка 2) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
2000-я
2000-я гады — дзесяцігоддзе, якое ахоплівае гады з 2000 па 2009.
У 2001 годзе створана Шанхайская арганізацыя супрацоўніцтва. Тэрарыстычныя акты 11 верасня 2001 года.
Адбывалася шырокае ўкараненне лічбавых тэхналогій: развіццё сеткі Інтэрнэт і значны рост яе ролі ў жыцці грамадства, распаўсюджванне мабільных тэлефонаў, лічбавых камер, з’яўленне фармату Blu-ray. Працягнулася будаўніцтва МКС. У 2001 годзе затопленая Арбітальная станцыя «Мір». У 2003 годзе Кітай запусціў у космас свайго першага касманаўта, у 2009 годзе — Іран — свой першы спадарожнік.
Чарнічка 1
Чарні́чка 1 (, Черничка 1) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Саннікі (Дзятлаўскі раён)
Саннікі́ (, Санники) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Антон Іванавіч Марэцкі
Антон Іванавіч Марэцкі (, в. Андрыеўшчына) — філосаф. Кандыдат філасофскіх навук (1979).
Скончыў Мінскае педагагічнае вучылішча імя Крупскай (1956), Мінскі педагагічны інстытут імя Горкага (1964). У 1964—1966 г. выкладчык Аршанскага педагагічнага тэхнікума, у 1966—1969 гг. аспірант кафедры філасофіі Мінскага педагагічнага інстытута імя Горкага. У 1971 годзе абараніў дысертацыю на тэму «Інтэрнацыянальная існасць савецкага патрыятызму». З 1975 г. дацэнт кафедры філасофіі Беларускага ўніверсітэта культуры, дэкан факультэта. Аўтар шэрагу навуковых прац.
Дзяржавы крыжакоў
Дзяржавы крыжакоў — феадальныя дзяржавы, створаныя ўдзельнікамі крыжовых выпраў на Усход і крыжовых выпраў супраць балтаў і славянаў. Асаблівае месца ў крыжацкіх дзяржавах займала царква.
Блізкі Усход
Пасля I крыжовае выправы былі заснаваныя наступныя дзяржавы:
Пасля ўдалага заканчэння першай крыжовай выправы герцаг Латарынгіі Готфрыд Бульёнскі атрымаў тытул Абаронцы Труны Господняй, а пасля —караля. Кіраўнікі астатніх крыжацкіх дзяржаў лічыліся яго васаламі, аднак каралеўская ўлада абмяжоўвалася "Іерусалімскімі асізамі".
За крыжакамі быў створаны Іерусалімскі патрыярхат, пяць архібіскупстваў, дзевяць біскупстваў, адчынена шмат манастыроў. Каталіцкія іерархі атрымалі зямельныя ўладанні мусульманскай святароў, стаўшыся ўплывовымі феадаламі на Усходзе.
Гандаль паміж крыжацкім Усходам і Еўропай знаходзілася ў руках купцоў з Венецыі і Генуі.
Малая Азія
Падчас IV крыжовае выправы, выключную ролю ў якой адыграла Венецыя, крыжакі дапамаглі Ісааку Ангелу ўзысці на імператарскі трон. Не атрымаўшы за гэта ўзнагароды, яны разрабавалі горад. На захопленай крыжакамі візантыйскай тэрыторыі ўзніклі некалькі падуладных ім дзяржаў:
Узбярэжжа Балтыйскага мора
У 1525 годзе магістр Альбрэхт Гагенцолерн, стаўшы пратэстантам, пазбавіўся царкоўнага аспекту сваіх уладанняў і такім чынам заснаваў свецкае Герцагства Прусія.
Сямёнавічы (Дзятлаўскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Чарнічка 3
Чарні́чка 3 (, Черничка 3) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Шалашы (Докшыцкі раён)
Шала́шы (, Шалаши) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Студзераўшчына
Сту́дзераўшчына (, Студеровщина) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Войневіцкага сельсавета.
Да 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Яхноўшчына
Яхно́ўшчына (, Яхновщина) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раготнаўскага сельсавета.
Вялікая Воля
Вялі́кая Во́ля (, Великая Воля) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рудаяварскага сельсавета.
Шабаны (Дубровенскі раён)
Шабаны́ (, Шабаны) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Асінторфскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Будскага сельсавета, да 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Асінторфскага пассавета , да 17 ліпеня 1964 года — у складзе Азярэцкага сельсавета , да 8 красавіка 2004 года — у складзе Пірагоўскага сельсавета.
Александрыя (Дубровенскі раён)
Александры́я (, Александрия) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Каранёва (возера)
Каранёва, Каранёўскае, Святое — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Заходняя Дзвіна, прыкладна за 4 км на захад ад аграгарадка Ула.
Плошча паверхні возера 0,58 км², даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 3,88 км. Плошча вадазбору 2,86 км².
З возера выцякае ручай у Заходнюю Дзвіну.
Аляксейкі (Дубровенскі раён)
Аляксе́йкі (, Алексейки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Анатоль Іосіфавіч Майсеня
Біяграфія
Нарадзіўся 4 студзеня 1959 года ў вёсцы Вялікая Ліпа Нясвіжскага раёна ў сям’і настаўнікаў. Скончыў Мінскі дзяржаўны інстытут замежных моў і аспірантуру Інстытута філасофіі і права Акадэміі навук Беларусі. Кандыдат філасофскіх навукаў. Працаваў каментатарам на Беларускай тэлевізіі, карэспандэнтам інфармацыйных праграм ТСН і «Вести» па Беларусі, палітычным аглядальнікам «Народнай газеты».
З кастрычніка 1992 года — прэзідэнт Нацыянальнага цэнтра стратэгічных ініцыятыў «Усход-Захад». У 1995 годзе Майсеня балатаваўся на выбарах у Вярхоўны Савет 13 склікання.
Аўтакатастрофа
12 лістапада 1996 года па дарозе з канферэнцыі ў Італіі Анатоль Майсеня трапіў у аўтамабільную аварыю на шашы Брэст — Мінск і памёр па дарозе ў шпіталь. Паводле афіцыйнай версіі следства, Майсеня «не справіўся з кіраваннем» аўтамабілям і зрабіўся прычынцам аварыі.
Паводле неафіцыйнай версіі, аварыя магла быць падстроенай з мэтай забойства Майсені. У прыватнасці, як забойства абазначыў смерць Майсені тагачасны міністр унутраных спраў Юрый Захаранка. Заява Захаранкі каталізавала плёткі пра тое, што забойства было арганізавана беларускімі ўладамі дзеля ліквідацыі ўплывовага апанента напярэдадні рэферэндума 1996 года.
У 1996 годзе за артыкул «Беларусь во мгле» Беларуская асацыяцыя журналістаў пасмяротна ўзнагародзіла Анатоля Майсеню прэміяй за найлепшы аналітычны матэрыял.
Гута (Дзятлаўскі раён)
Гу́та (, Гута) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Чарнічка 4
Чарні́чка 4 (, Черничка 4) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Тумілавіцкага сельсавета.
Гута (Дзятлаўскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рудаяварскага сельсавета.
Чарнічка 4
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Тумілавічы, пазней у складзе гміны Докшыцы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Капці
Капці́ (, Копти) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рудаяварскага сельсавета.
Барствінава
Барстві́нава (, Борствиново) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Навасёлкі (Парэцкі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рудаяварскага сельсавета.
Бель (Дубровенскі раён)
Бе́ль (, Бель) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
У 1924—1960 гадах цэнтр Бельскага сельсавета.
Валяўкі
Валяўкі́ (, Волевки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета. У 1960—1991 гадах цэнтр Валяўкоўскага сельсавета.
Ахонава
Ахо́нава (, Охоново) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
У 1624 годзе згадваецца як цэнтр войтаўства ў складзе Дзятлаўскай (Здзянцёльскай) воласці ва ўласнасці Сапегаў.
У 1940—1977 гадах цэнтр Ахонаўскага сельсавета. Да 13 ліпеня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Таркачоўскага сельсавета.
Арловічы (Дубровенскі раён)
Арло́вічы (, Орловичи) — аграгарадок у Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года Арловічы ўваходзілі ў склад Бельскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 36 км ад горада Дуброўна, за 143 км ад Віцебска, за 44 км ад чыгуначнай станцыі Асінаўка, каля левага берага ракі Дняпро.
Электрычная праводнасць
Электрычная праводнасць (электраправоднасць, праводнасць) — здольнасць цела праводзіць электрычны ток, а таксама фізічная велічыня, якая характарызуе гэту здольнасць і зваротная электрычнаму супраціўленню. У СІ адзінкай вымярэння электрычнай праводнасці з’яўляецца сіменс (званая таксама ў некаторых краінах Мо).
Гарэлькі
Гарэ́лькі (, Горельки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Электрычная праводнасць
Удзельная праводнасць
Удзельнай праводнасцю (удзельнай электраправоднасцю) завуць меру здольнасці рэчывы праводзіць электрычны ток. Згодна з законам Ома ў лінейным ізатропным рэчыве ўдзельная праводнасць з’яўляецца каэфіцыентам прапарцыянальсці паміж шчыльнасцю току, які ўзнікае, і велічынёй электрычнага поля ў асяроддзі:
дзе
Гарэлькі
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Расткоўскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Валяўкоўскага сельсавета , да 8 красавіка 2004 года — у склад Зарубскага сельсавета.
Электрычная праводнасць
Удзельная праводнасць
У неаднароднаму асяроддзі
σ
Залатавічы
Залатаві́чы (, Золотовичи) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Электрычная праводнасць
Удзельная праводнасць
Удзельная праводнасць анізатропных (у адрозненне ад ізатропных) асяроддзяў з’яўляецца, наогул кажучы, не скалярам, а тэнзарам (сіметрычным тэнзарам рангу 2), і множанне на яго зводзіцца да матрычнага множання: вектары жа шчыльнасці току і напружанасці поля ў гэтым выпадку, наогул кажучы, не калінеарныя.
Для любога лінейнага асяроддзя можна выбраць лакальную (а калі асяроддзе аднастайнае, то і глабальную) артаганальную сістэму каардынат (уласныя восі тэнзара праводнасці), у якой тэнзар праводнасці дыяганалізуецца. У такіх каардынатах суадносіны спрашчаюцца і запісваюцца так: (але такія суадносіны для анізатропнага асяроддзя рэалізуюцца толькі ў адных выдзеленых каардынатах)
Велічыня, зваротная ўдзельнай праводнасці, называецца удзельным супраціўленнем.
Наогул кажучы, лінейныя суадносіны, напісанае вышэй (як скалярныя, так і тэнзарныя), дакладна ў лепшым выпадку набліжана, прычым набліжэнне гэтае добрае толькі для параўнальна малых велічынь E. Зрэшты, і пры такіх велічынях
E
, калі адхіленні ад лінейнасці прыкметныя, удзельная электраправоднасць можа захоўваць сваю ролю ў якасці каэфіцыента пры лінейным члене раскладання, тады як іншыя, старэйшыя, члены раскладання дадуць папраўкі, якія забяспечваюць добрую дакладнасць. У выпадку нелінейнай залежнасці
ад
ўводзіцца дыферэнцыяльная ўдзельная электраправоднасць (для анізатропных асяроддзяў: ).
Электрычная праводнасць
G
правадніка даўжынёй
L
з плошчай папярочнага сячэння
можа быць выказана праз удзельную праводнасць рэчывы, з якога зроблены праваднік, наступнай формулай:
У сістэме СІ удзельная электраправоднасць вымяраецца ў сіменс на метр (См/м) або ў Ом−1·м−1. У СГСЭ адзінкай удзельнай электраправоднасці з’яўляецца зваротная секунда (с−1).
Сувязь з каэфіцыентам цеплаправоднасці
Закон Відэмана — Франца ўсталёўвае адназначную сувязь удзельнай электрычнай праводнасці \sigma з каэфіцыентам цеплаправоднасці K:
дзе
k
— пастаянная Больцмана,
e
— элементарны зарад.
Электраправоднасць металаў
Яшчэ задоўга да адкрыцця электронаў было эксперыментальна паказана, што праходжанне току ў металах не звязана, у адрозненне ад току ў вадкіх электралітах, з пераносам рэчывы металу. Вопыт складаўся ў тым, што праз кантакт двух розных металаў, напрыклад, золата і серабра, на працягу часу, які налічваецца многімі месяцамі, прапускаўся пастаянны электрычны ток. Пасля гэтага даследаваўся матэрыял паблізу кантактаў. Было паказана, што ніякага пераносу рэчывы праз мяжу не назіраецца і рэчыва па розныя бакі мяжы падзелу мае той жа склад, што і да прапускання току. Гэтыя вопыты паказалі, што атамы і малекулы металаў не прымаюць удзелу ў пераносе электрычнага току, але яны не адказалі на пытанне аб прыродзе носьбітаў зараду ў металах.
Вопыты Толмена і Сцюарта
Прамым доказам, што электрычны ток у металах абумоўліваецца рухам электронаў, былі вопыты Толмена і Сцюарта, праведзеныя ў 1916 г. Ідэя гэтых вопытаў была выказана Мандэльштамам і Папалексі ў 1913 г.
Возмем катушку, якая можа круціцца вакол сваёй восі. Канцы катушкі з дапамогай слізгальных кантактаў замкнёныя на гальванометры. Калі катушку, якая знаходзіцца ў хуткім кручэнні, рэзка затармазіць, дык свабодныя электроны ў дроце працягнуць рухацца па інерцыі, у выніку чаго гальванометр павінен зарэгістраваць імпульс току.
Пры досыць шчыльнаму намотванні і тонкіх дратах можна лічыць, што лінейнае паскарэнне катушкі пры тармажэнні накіраванае ўздоўж правадоў. Пры тармажэнні катушкі да кожнага свабоднага электрона прыкладзеная сіла інерцыі —, накіраваная процілегла паскарэнню (m_e — маса электрона). Пад яе дзеяннем электрон паводзіць сябе ў метале так, як калі б на яго дзейнічала некаторае эфектыўнае электрычнае поле:
Таму эфектыўная электрарухальная сіла ў катушцы, абумоўленая інерцыяй свабодных электронаў, роўная
дзе
— даўжыня проваду на катушцы.
Увядзем абазначэння:
I
— сіла току, які праходзіць па замкнёным ланцугу,
R
— супраціўленне ўсяго ланцуга, уключаючы супраціўленне правадоў катушкі і правадоў вонкавага ланцуга і гальванометра. Запішам закон Ома ў выглядзе:
Колькасць электрычнасці, якое праходзіць праз папярочнае сячэнне правадніка за час
dt
пры сіле току
, роўная
Тады за час тармажэння праз гальванометр пройдзе зарад
Значэнне
Q
знаходзіцца па паказаннях гальванометра, а значэнні
L
,
v0
вядомыя, што дазваляе знайсці значэнне Эксперыменты паказваюць,  адпавядае адносінам зарада электрона да яго масы. Тым самым даказана, што назіраны з дапамогай гальванометра ток абумоўлены рухам электронаў.
Удзельная праводнасць некаторых рэчываў
Удзельная праводнасць некаторых рэчываў пры тэмпературы +20 °C :
Брычыцы
Бры́чыцы (, Брычицы) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 13 ліпеня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Таркачоўскага сельсавета.
Колькасць рэчыва
Колькасць рэчыва — фізічная велічыня, якая характарызуе колькасць аднатыпных структурных адзінак, якія змяшчаюцца ў рэчыве. Пад структурнымі адзінкамі маюцца на ўвазе любыя часціцы, з якіх складаецца рэчыва (атамы, малекулы, іоны, электроны або любыя іншыя часціцы). Адзінка вымярэння колькасці рэчыва ў СІ — моль.
Ужыванне
Гэтая фізічная велічыня выкарыстоўваецца для вымярэння макраскапічных колькасцей рэчываў у тых выпадках, калі для колькаснага апісання вывучаемых працэсаў неабходна прымаць да ўвагі мікраскапічную будову рэчыва, напрыклад, у хіміі, пры вывучэнні працэсаў электролізу, або ў тэрмадынаміцы, пры апісанні ўраўненняў стану ідэальнага газу.
Пры апісанні хімічных рэакцый, колькасць рэчыва з’яўляецца больш зручнай велічынёй, чым маса, бо малекулы ўзаемадзейнічаюць незалежна ад іх масы ў колькасцях, кратных цэлым лікам.
Напрыклад для рэакцыі гарэння вадароду (2H2 + O2 → 2H2O) патрабуецца ў два разы большая колькасць рэчыва вадароду, чым кіслароду. Пры гэтым маса вадароду, які удзельнічае ў рэакцыі, прыкладна ў 8 разоў менш масы кіслароду (бо атамная маса вадароду прыкладна ў 16 разоў менш атамнай масы кіслароду). Такім чынам, выкарыстанне колькасці рэчыва палягчае інтэрпрэтацыю ўраўненняў рэакцый: суадносіны паміж колькасцямі рэагуючых рэчываў непасрэдна адлюстроўваецца каэфіцыентамі ва ўраўненнях.
Так як выкарыстоўваць у разліках непасрэдна колькасць малекул нязручна, таму што гэты лік у рэальных вопытах занадта вялікі, замест вымярэння колькасці малекул «у штуках», іх вымяраюць у молях. Фактычная колькасць адзінак рэчывы ў 1 молі называецца лікам Авагадра (NA = 6,022 141 79 (30) моль−1) (правільней — пастаянная Авагадра, бо ў адрозненне ад колькасці гэтая велічыня мае адзінкі вымярэння).
Колькасць рэчыва прынята абазначаць лацінскай літарай n (эн) і не рэкамендуецца абазначаць грэчаскай літарай \nu (ню), паколькі гэтай літарай у хімічнай тэрмадынамікі пазначаецца стэхіаметрычны каэфіцыент рэчыва ў рэакцыі, а ён, па азначэнні, дадатны для прадуктаў рэакцыі і адмоўны для рэагентаў. Аднак у школьным курсе шырока выкарыстоўваецца менавіта грэчаская літара \nu (ню).
Згодна з законам Авагадра, колькасць газападобнага рэчыва гэтак жа можна вызначыць на падставе яго аб'ёму: n = V / Vm, дзе V — аб’ём газу (пры нармальных умовах), Vm — малярны аб'ём газу пры н. у., роўны 22,4 л/моль.
Такім чынам, справядліва формула, якая аб’ядноўвае асноўныя разлікі з колькасцю рэчыва:
Закон Шпёрэра
Закон Шпёрэра - заканамернасць паводзін сонечных плям ў 11-гадовым сонечным цыкле, якая заключаецца ў тым, што ў пачатку цыклу плямы на Сонца з'яўляюцца на высокіх геліяграфічных шыротах (парадку ± 25-30°), а з ходам цыклу плямы мігруюць да сонечнага экватара, ў канцы цыклу дасягаючы шырот ± 5-10°.
Гэтую асаблівасць ўпершыню выявіў ў 1859 годзе англійскі астраном-аматар Рычард Кэрынгтан, а некалькі пазней значна больш пераканаўча пацвердзіў Густаў Шпёрэр, у гонар якога і была названая заканамернасць.
Спачатку гэтай асаблівасці не надавалі асаблівага значэння, але потым высветлілася, што сярэднюю працягласць 11-гадовага сонечнага цыклу значна дакладней можна вызначыць па змене шыраты груп сонечных плям, чым па варыяцыям лікаў Вольфа. Таму цяпер закон Шперера разам з законам Швабе — Вольфа выступае ў якасці аднаго з асноўных законаў сонечнай цыклічнасці.
Бярозаўка (Дзятлаўскі раён)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 13 ліпеня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Таркачоўскага сельсавета.
Боцкавічы
Бо́цкавічы (, Боцковичи) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
У 1624 годзе згадваюцца як Бочкевічы ў складзе Ахонаўскага войтаўства Дзятлаўскай (Здзянцёльскай) воласці ва ўласнасці Сапегаў.
Да 14 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ахонаўскага сельсавета, да 13 ліпеня 2007 года — у склад Таркачоўскага сельсавета.
Бубны (Дзятлаўскі раён)
Да 14 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ахонаўскага сельсавета, да 13 ліпеня 2007 года — у склад Таркачоўскага сельсавета.
Гемэрытрын
Гемэрытрын (ад αἷμα — кроў і ερυθρός — чырвоны) — алігамерны жалезаўтрымальны бялок класа металапратэінаў, выяўлены ў крыві некаторых бесхрыбетных жывёл. Здольны зварачальна звязвацца з кіслародам, забяспечваючы яго перанос у тканкі. Гемэрытрын выкарыстоўваецца для транспарту кіслароду ў крыві плечаногіх, сіпункулід, прыяпулід, некаторых кольчатых чарвякоў (паліхет). Акрамя таго, гемэрытрын выяўлены ў метанатрофнай бактэрыі Methylococcus capsulatus. Міягемэрытрын — аналаг міяглабіну хрыбтовых, выяўляецца ў цягліцах некаторых марскіх бесхрыбетных.
Цёрстан Мур
Цёрстан Мур (Thurston Moore;, ЗША) — вакаліст і гітарыст вядомага амерыканскага гурта Sonic Youth і Chelsea Light Moving.
Руда Яварская
Руда́ Я́варская (, Руда Яворская) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Пад’яварка. За 25 км на паўднёвы захад ад г. Дзятлава, 100 км ад Гродна, 38 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня. 399 жыхароў, 191 двор (2001). Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Гісторыя
У XVIII стагоддзі ў міжрэччы Нёмана і Шчары адным з першых месцаў па здабычы балотнай руды для вытворчасці жалеза была тэрыторыя ля ракі Пад’яваркі. У выніку ў месцы здабычы паўстаў населены пункт Руда Яварская. Належаў гэты руднік Радзівілам, якія валодалі дваром Явар. Ад назвы двара і пайшла назва рудніка, а пасля і вёскі.
Пад канец XVIII ст. маёнтак перайшоў ва ўласнасць Іваноўскіх. Тамаш Іваноўскі за прыналежную яму частку спадчыны купіў фальварак. Маёнтак, відаць, быў не дужа вялікі, бо сыны ўласніка Вінцэнт і Станіслаў пазней не падзялілі яго між сабой. Паводле адвечнага звычаю, ён перайшоў у спадчыну да старэйшага сына, Вінцэнта, Станіслаў жа мусіў шукаць свайго лёсу ў іншым месцы.
У Вялікую Айчынную вайну ў вёсцы адбыліся Рудаяварскія баі.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Рудаяварскага сельсавета.
Інфраструктура
Сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, бальніца, амбулаторыя, аддзяленне сувязі. Лясніцтва.
Калінаўка (Дубровенскі раён)
Да 16 верасня 1960 года Калінаўка ўваходзіла ў склад Расткоўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Зарубскага сельсавета.
Казьяны (Дубровенскі раён)
Казья́ны (, Козьяны) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Расткоўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Зарубскага сельсавета.
Памфілус Генгенбах
Памфілус Генгенбах (Pamphilus Gengenbach; каля 1480, Базель - 1524/1525, Базель) — швейцарскі пісьменнік і тыпограф. Быў майстэрзінгерам, пісаў фастнахтшпілі.
Вучыўся друкарскай справе ў Аўгсбургу, перасяліўся ў Базель, працаваў друкаром і кнігагандляром. Яго дыдактычныя фастнахтшпілі, прасякнутыя ідэямі Рэфармацыі, з'яўляюцца папярэднікамі нямецкай п'есы.
Дзяракі (Дзятлаўскі раён)
Дзяра́кі (, Дераки) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 13 ліпеня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Таркачоўскага сельсавета.
Кроцікі
Кро́цікі (, Кротики) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Котаўшчына
Ко́таўшчына (, Котовщина) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Каробкі (Дубровенскі раён)
Каро́бкі (, Коробки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бельскага сельсавета.
Кулонаўская блакада
Кулонаўская блакада - блакаванне праходжання электронаў праз квантавы пункт, уключаны паміж двума тунэльнымі кантактамі, абумоўленае адштурхваннем электронаў у кантактах ад электрона на пункце, а таксама дадатковым кулонаўскім патэнцыйным бар'ерам, які стварае электрон, што сядзіць на пункце. Аналагічна таму, як поле ядзерных сіл пры альфа-распадзе [1] перашкаджае вылету альфа-часціцы, кулонаўскі бар'ер перашкаджае вылету электрона з пункта, а таксама трапленню новых электронаў на яго. Эксперыментальна кулонаўская блакада праяўляецца як пікападобная залежнасць праводнасці пункту ад патэнцыялу пункту, гэта значыць ад напружання на дадатковым электродзе (засаўцы).
Гэта з'ява назіраецца тады, калі кулонаўская энергія e²/2C (абумоўленая нават адным электронам з зарадам e; C-ёмістасць пункту) квантавага пункту прыкметна больш, чым тэмпература і адлегласць паміж ўзроўнямі квантавага пункту.
Зразумець гэтую з'яву можна наступным чынам. Хай з дапамогай дадатковага электрода патэнцыял пункту усталяваны ў V і на пункце знаходзяцца N дадатковых электронаў. Няхай C - ёмістасць пункту. Тады, каб пасадзіць на пункт дадатковы электрон, трэба здзейсніць працу дзе — дадатковая энергія, абумоўленая рознасцю ўзроўню Фермі электронаў на пункце і ў кантактах. Пры пэўным падборы напружання на засаўцы і адносных палажэнняў узроўняў Фермі, кантактаў і пункта выконваюць суадносіны, , гэта значыць патэнцыйны бар'ер для пераходу электрона з кантакту у пункт знікае. Гэта і назіраецца як пік у праводнасці пункту. З-за канчатковай тэмпературы пункту ўзровень Фермі ў кантактах злёгку размыты, гэта робіць шырыню пікаў кулонаўскай блакады канчатковай. Гэта значыць звычайна шырыня піку ў адзінках eV парадку тэмпературы пункту ў адзінках ~k_B T.
Клішавічы
Клішаві́чы (, Клишевичи) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 14 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ахонаўскага сельсавета, да 13 ліпеня 2007 года — у склад Таркачоўскага сельсавета.
Дубатоўка (Дзятлаўскі раён)
Дубато́ўка (, Дубатовка) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 13 ліпеня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Таркачоўскага сельсавета.
Геніяльнасць
Геніяльнасць — найвышэйшая ступень праявы творчых сіл чалавека. Тэрмін "геніяльнасць" ўжываецца як для абазначэння здольнасці чалавека да творчасці, так і для ацэнкі вынікаў яго дзейнасці. Маючы прыроджаную здольнасць да прадуктыўнай дзейнасці ў той ці іншай галіне, геній, у адрозненне ад таленту, уяўляе сабой не проста вышэйшую ступень адоранасці, а звязаны са стварэннем якасна новых твораў, адкрыццём раней нязведаных шляхоў творчасці. Дзейнасць генія рэалізуецца ў пэўным гістарычным кантэксце жыцця чалавечага грамадства.
Лаўкі (Дубровенскі раён)
Ла́ўкі (, Лавки) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Расткоўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Зарубскага сельсавета.
Геній (міфалогія)
Геній (genius) — у старажытнарымскай рэлігіі і міфалогіі добры дух, звышнатуральная істота, якая ахоўвае чалавека на працягу ўсяго яго жыцця. Дзень нараджэння рымляніна лічыўся святам яго генія, якому прыносіліся ахвяры, здзяйсняліся дымакуранні. Рымляне шанавалі таксама геніяў - заступнікаў сям'і, абшчыны, горада і ўсяго рымскага народа.
Спіс аб’ектаў PGC (998001—999000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (998001—999000)
Арнольд ван Генеп
Арнольд ван Генеп (Arnold van Gennep,, , Каралеўства Вюртэмберг — , Бур-ла-Рэн, Францыя) — вядомы французскі фалькларыст і этнограф. Прэзідэнт таварыства французскіх этнографаў (1952—1957), заснавальнік шэрагу этнаграфічных выданняў. Аўтар шматлікіх прац па агульнай этнаграфіі і этнаграфіі Францыі; першым з французскіх этнографаў ужыў метад этнаграфічнага картаграфавання.
Іван Генераліч
Іван Генераліч (Ivan Generalić,, Хлебінэ - , Капрыўніца) — харвацкі мастак-прымітывіст, лідар харвацкага наіўнага мастацтва.
Жыццё і творчасць
Маляваў з дзяцінства, выкарыстоўваючы любыя падручныя матэрыялы. У 1931 адбылася яго выстава ў Заграбе, пазней - у Сафіі. У 1945 Генераліч быў прыняты ў Саюз харвацкіх мастакоў. У 1953 яго выстава прайшла ў Парыжы, атрымала добрыя водгукі крытыкаў, мастак жыў там на працягу двух месяцаў. У 1958 персанальная экспазіцыя Генераліча была арганізавана ў Бруселі, пазней яго працы выстаўляліся ў Сан-Паўла, Дуброўніку, Бадэн-Бадэне, Базелі, Браціславе. Скразны матыў жывапісу і графікі Генераліча - гіганцкія кветкі, падрабязнасць навакольнай прыроды і, разам з тым, вобраз раю. Яго лепшай карцінай лічыцца «Алені ідуць на вяселле» (1959).
Навасёлкі (Данілавіцкі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Генеты
Генета (Genetta) — род драпежных млекакормячых з сямейства віверавых. Доўгае (да 100 см), прысадзістая і незвычайна гнуткае цела пакрыта кароткай, даволі грубай поўсцю; афарбоўка плямістая; хвост пухнаты, да 50 см даўжынёй; ў яго пачатку размешчаны залозы, якія вылучаюць рэзка пахкую вадкасць — мускус.
Па звычках генета нагадвае тхароў. Сілкуецца дробнымі звяркамі, птушкамі і іх яйкамі, а таксама бесхрыбетнымі. Часам шкодзіць птушкагадоўлі. Вядзе пераважна начны лад жыцця. Прыкметнае месца ў рацыёне ўсіх генет займаюць садавіна. У Заходняй Афрыцы лясная генета з прыходам змяркання часта здзяйсняе набегі на куратнікі. Днём генеты спяць на дрэве або ў логаве сярод камянёў, скруціўшыся ў клубок і накрыўшыся доўгім хвастом. Размнажаюцца яны цэлы год, і дзіцяняты нараджаюцца пасля 10-12 тыднёвай цяжарнасці ў высцеленым сухой травой гняздзе.
Генеты лёгка прыручаюцца; ў Афрыцы іх часам ўтрымліваюць дамы для знішчэння пацукоў і мышэй.
Масліно
Масліно́ (, Маслино) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Ліжэйкі
Ліжэ́йкі (, Лижейки) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 13 ліпеня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Таркачоўскага сельсавета.
Марозавічы (Дзятлаўскі раён)
Да 14 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ахонаўскага сельсавета, да 13 ліпеня 2007 года — у склад Таркачоўскага сельсавета.
Генералісімус
Генералісімус (ад Generalissimus — самы галоўны) — вышэйшае воінскае званне ва ўзброеных сілах шэрагу краін. Прысвойвалася палкаводцам, якія камандавалі падчас вайны некалькімі, часцей саюзнымі, войскамі, а таксама часам асобам з сем'яў кіруючых дынастый і дзяржаўным дзеячам як ганаровае званне. У 1569 французскі кароль Карл IX прысвоіў званне генералісімуса 18-гадоваму брату (пасля кароль Генрых III). У далейшым званне генералісімуса мелі: у Францыі - герцаг Г. дэ Гіз (1550-88), прынц Л. Кандэ (1621-88), герцаг Л. Вілар (1653-1734), герцаг А. Рышэльё (1696-1788) ; у Аўстрыі - князь Раймунд Мантэкуколі (1609-80), прынц Яўген Савойскі (1663-1736), граф Леапольд Іозеф Даўн (1705-66), эрцгерцаг Карл (1771-1847), князь Карл Філіп Шварцэнберг (1771-1820) ; у Германіі - граф Альбрэхт фон Валенштэйн (1583-1634);
Генуэзскі заліў
Генуэзскі заліў (Golfo di Genova) — заліў Лігурыйскага мора ля паўночна-заходніх берагоў Італіі. Даўжыня 30 км; шырыня каля ўваходу ў 96 км. Глыбіня 1000-1500 м. Берагі стромкія і скалістыя. Салёнасць 36,5%. Прылівы паўсутачныя, іх велічыня 0,3 м. Буйныя парты - Генуя і Савона.
Панікарты
Паніка́рты (, Паникарты) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 14 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ахонаўскага сельсавета, да 13 ліпеня 2007 года — у склад Таркачоўскага сельсавета.
Востраў Генрыеты
Востраў Генрыеты — востраў у групе астравоў Дэ-Лонга ва Усходне-Сібірскім моры, у паўночна-ўсходняй частцы Новасібірскіх астравоў. Належыць Расіі. Плошча каля 12 км ², вышыня — да 315 метраў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад рэспублікі Саха-Якуція. З’яўляецца крайнім паўночным востравам Усходне-Сібірскага мора.
Міхееўка (Дубровенскі раён)
Міхе́еўка (, Михеевка) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Паўсаты
Паўсаты́ (, Повсаты) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 13 ліпеня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Таркачоўскага сельсавета.
Міхалінава (Дубровенскі раён)
Міхалі́нава (, Михалиново) — вёска ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Расткоўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Зарубскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (2192001—2193000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2192001—2193000)
Магнітная пранікальнасць
Магнітная пранікальнасць - фізічная велічыня, каэфіцыент (які залежыць ад уласцівасцяў асяроддзя), які характарызуе сувязь паміж магнітнай індукцыяй {B} і напружанасцю магнітнага поля {H} ў рэчыве. Для розных асяроддзяў гэты каэфіцыент розны, таму кажуць пра магнітныя пранікальнасці канкрэтнага асяроддзя (маючы на ​​ўвазе яе склад, стан, тэмпературу і г. д.).
Упершыню сустракаецца ў працы Вернера Сіменса «Beiträge zur Theorie des Elektromagnetismus» («Уклад у тэорыю электрамагнетызму») ў 1881 годзе. Звычайна абазначаецца грэцкай літарай \mu. Можа быць як скаляраў (у ізатропных рэчываў), так і тэнзар (у анізатропных).
Увогуле сувязь суадносіны паміж магнітнай індукцыяй і напружанасцю магнітнага поля праз магнітную пранікальнасць уводзіцца як і \mu у агульным выпадку тут варта разумець як тэнзар, што ў кампанентнай запісу адпавядае : Для ізатропных рэчываў суадносіны: можна разумець у сэнсе множанне вектара на скаляр (магнітная пранікальнасць зводзіцца ў гэтым выпадку да скаляраў).
У сістэме СГС магнітная пранікальнасць - безразмерная велічыня, у Міжнароднай сістэме адзінак (СІ) ўводзяць як размерную (абсалютную), так і безпазмерных (адносную) магнітныя пранікальнасці:
Ляды (Дубровенскі раён)
Ляды́ (, Ляды) — аграгарадок (да 2008 г. вёска ) у Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валяўкоўскага сельсавета.
Сінявічы (Дзятлаўскі раён)
Сіняві́чы (, Синевичи) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Да 14 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Ахонаўскага сельсавета, да 13 ліпеня 2007 года — у склад Таркачоўскага сельсавета.
Ляды (Дубровенскі раён)
Геаграфія
Аграгарадок размешчаны каля левага берага ракі Мярэя пры ўпадзенні ў яе ракі Закабыліца.
Магнітная пранікальнасць
Размернасць абсалютнай магнітнай пранікальнасці ў СІ такая ж, як размернасць магнітнай пастаяннай, то ёсць Гн/м ці Н/А2.
Ляды (Дубровенскі раён)
Гісторыя
У XVIII—XIX стагоддзях Ляды былі значным цэнтрам культурнага жыцця яўрэйскай суполкі хасідаў. Гэтаму паспрыяў Рабі Шнэур Залман з Лядаў, заснавальнік хасідскага руху Хабад, які зараз з’яўляецца трэцім па колькасці прыхільнікаў хасідскім рухам у свеце. Рабі Шнэур Залман прыбыў у Ляды па запрашэнні ваяводы Станіслава Любамірскага пасля свайго другога турэмнага заключэння ў 1800 годзе. У 1805 годзе ён заснаваў тут адну з першых хасідскіх тыпаграфій на тэрыторыі Расійскай імперыі. Рабі пакінуў горад пад час Вайны 1812 года.
Магнітная пранікальнасць
Магнітная пранікальнасць звязана з магнітнай успрымальнасцю χ наступным чынам: у СІ: у СГС:
Ляды (Дубровенскі раён)
Гісторыя
У 1924—1926 і 1954—1960 гадах цэнтр Ляднянскага сельсавета. Да 10 сакавіка 1954 года Ляды мелі статус гарадскога пасёлка.