cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Барусія Мёнхенгладбах
«Бару́сія» (Borussia) — нямецкі футбольны клуб з горада Мёнхенгладбах. Заснаваны ў 1900 годзе. 5-разовы чэмпіён Германіі і трохразовы ўладальнік Кубка Германіі. Двухразовы ўладальнік Кубка УЕФА (1975, 1979). Барусія з’яўляецца адным з самых тытулаваных, вядомых і найбольш актыўна падтрымліваючых заўзятарамі клубаў Германіі. Клуб налічвае звыш за 37 тысяч членаў і з’яўляецца шостым па велічыні зарэгістраваным спартыўным аб’яднаннем у Германіі. Колеры клуба — зялёны, чорны і белы, а афіцыйны сімвал ёсць жарабя Юнтэр (Jünter).
Поўная назва клубу — «Borussia Verein für Leibesübungen 1900 eV». Слова «Барусія» ёсць лацінізаваны варянт слова «Прусія», папулярная назва для нямецкіх спартыўных клубаў. «Verein für Leibesübungen» азначае даслоўна «спартыўнае таварыства для цялесных практыкаванняў» і акрамя футбола ў клубу маюцца таксама секцыі па гандболе і настольным тэнісе.
Выхад у Бундэслігу
24 жніўня 1960 года Барусія стала ўладальнікам свайго першага нацыянальнага тытула — Кубка Германіі, перамогшы ў фінале з лікам 3:2 футбольны клуб «Карлсруэ». У наступным годзе клуб атрымаў сваю вядомую назву «Borussia VfL 1900 Mönchengladbach eV». 26 чэрвеня 1965 года рушыў услед выхад у, заснаваную дзвюма гадамі ранней, прафесійную вышэйшую футбольную лігу Германіі — Бундэслігу. «Барусія» перамагла ў пераходных матчах, пасля таго як скончыла сезон у Заходняй Рэгіянальнай Лізе (Regionalliga West) першай. Другую пуцёўку ў бундэслізе ў тым жа годзе таксама ўпершыню разыграла «Баварыя» з Мюнхена.
Залатыя гады
«Гладбах» пачаў свой шлях у Бундэслізе ў сезоне 1965/66, разам з будучым рэкордным чэмпіёнам «Баварыяй». Абодва клубы правялі 1970-я гады ў жорсткай барацьбе за перавагу ў лізе. «Баварыя» адкрыла рахунак, стаўшы чэмпіёнам у сезоне 1968/69, аднак «Барусія» нанесла зваротны ўдар у наступным сезоне, а потым, перамагла і ў наступным чэмпіянаце, упершыню ў гісторыі Бундэслігі абараніўшы тытул чэмпіёна.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Тана (возера)
Та́на, Цана, Дэмбеа (ጣና ሐይቅ) — возера на паўночным захадзе Эфіопіі, Усходняя Афрыка.
Заслужаны работнік органаў пракуратуры Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік органаў пракуратуры Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік органаў пракуратуры Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца пракурорскім работнікам, якія знаходзяцца на службе ў органах пракуратуры пятнаццаць і больш гадоў у каляндарным вылічэнні, за заслугі ў справе забеспячэння і ўмацавання законнасці і правапарадку, абароны правоў і свабод грамадзян, а таксама законных інтарэсаў грамадства і дзяржавы, дасягнутыя пэўныя вынікі ў барацьбе са злачыннасцю і выяўленыя пры гэтым ініцыятыву і настойлівасць.
IC 4271-2
IC 4271-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прыдыбайлаўскае радовішча глін
Прыдыбайлаўскае радовішча глін знаходзіцца каля паўднёва-заходняй ускраіны вёскі Прыдыбайлы Лідскага раёна.
Лінзападобны паклад звязаны з марэннымі адкладамі сожскага ледавіка. Разведаныя запасы 348 тыс. м³, перспектыўныя 328 тыс. м³.
Гліны карычневыя, тлустыя, шчыльныя, пластычныя і высокапластычныя, зрэдку пясчаныя, у ніжняй частцы з тонкімі праслойкамі пяскоў і супескаў. Магутнасць карыснай тоўшчы 1—10 м, ускрышы (пяскі, суглінкі, торф) 2—2,8 м.
Гліны прыдатныя на выраб кафлі, дрэнажных труб, цэглы. Распрацоўваліся цагельным заводам (в. Шайбакі).
Яўген Яўгенавіч Лансерэ
Яўген Яўгенавіч Лансерэ (23 жніўня [4 верасня] 1875, Паўлаўск, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя —, , СССР) — рускі і савецкі мастак. Акадэмік Імператарскай Акадэміі мастацтваў. Народны мастак РСФСР (1945). Заслужаны дзеяч мастацтваў Грузінскай ССР (1933). Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1943).
Сын вядомага скульптара Я. А. Лансерэ, брат мастачкі З. Я. Серабраковай і архітэктара М. Я. Лансерэ, пляменнік А. М. Бенуа, які стаяў разам з Сяргеем Дзягілевым і Дзмітрыем Філосафавым ля заснавання «Свету мастацтва».
NGC 1622
NGC 1622 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-36, NPM1G -03.0201, PGC 15635) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гарадок (Чэрвеньскі раён)
Гарадо́к (, Городок) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Гісторыя
За 1 км на паўднёвы усход ад вёскі знаходзіцца гарадзішча жалезнага веку, што сведчыць аб засяленні тутэйшых мясцін у старажытнасці.
Вядома ў 18 стагоддзі як мястэчка Мінскага ваяводства ВКЛ. У 1730 г. царква, карчма, млын, у маёмасці І. Язерскага. Пасля другога падзела Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. У 1799 г. мястэчка Мінскага павета Мінскай губерні, уніяцкая царква, у маёмасці А. Хмары. У 1917 г. вёска ў Якшыцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, 12 двароў. З 20.08.1924 г. ў Стара-Лядзенскім (Лядзенскім) с/с Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі (да 26.07.1930 г.), з 20.02.1938 г. ў Мінскай вобласці. У 1929 г. створаны калгас «Чырвоны Гарадок», які ў 1932 г. аб’ядноўваў 13 двароў. У Вялікую Айчынную вайну з пачатку ліпеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. вёска была акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, у наваколлі вёскі дзейнічалі партызаны брыгады «Чырвоны Сцяг»; на франтах загінулі 8 вяскоўцаў. У 1980-я гг. уваходзіла ў склад саўгаса «Ляды».
Мікалай Нікадзімавіч Маліноўскі
Мікалай Нікадзімавіч Маліноўскі (1 студзеня 1921, вёска Жаўткі, Вілейскі раён, Мінская вобласць, БССР — 24 студзеня 2018, Масква, Расія)- савецкі і расійскі хірург, доктар медыцынскіх навук, прафесар Першага Маскоўскага дзяржаўнага медыцынскага універсітэта імя І. М. Сечанава, акадэмік АМН СССР і РАМН, галоўны рэдактар часопіса «Хірургія».
Герой Сацыялістычнай Працы (1980), лаўрэат двух Дзяржаўных прэмій СССР.
Біяграфія
У гады Вялікай Айчыннай вайны удзельнічаў у партызанскім руху, паступіў вучнем у мясцовую аптэку, карыстаючыся гэтым перадаваў партызанам лекі. У 1948 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут, а затым ардынатуру. Працаваў хірургам у горадзе Вілейка. У 1951 годзе паступіў у аспірантуру на кафедру факультэцкай хірургіі 2-га Маскоўскага медыцынскага інстытута, якую ўзначальваў, з 1953 года быў асістэнтам кафедры.
У 1954 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата медыцынскіх навук на тэму «Эксперыментальныя назіранні пры зандаванні сэрца і ангіякардыяграфіі». Адным з першых у краіне распрацоўваў і ўкараняў у клінічную практыку метады катэтэрызацыі поласцяў сэрца і ангіякардыяграфіі.
З 1957 года — асістэнт у клініцы шпітальнай хірургіі 1-га Маскоўскага медыцынскага інстытута. Тут жа пад кіраўніцтвам Барыса Пятроўскага падрыхтаваў і ў 1964 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара медыцынскіх навук на тэму «Трамбоз левага перадсэрдзя і яго вушка ў хворых мітральным стэнозам». У 1965 годзе ён быў абраны прафесарам кафедры шпітальнай хірургіі 1-га Маскоўскага медыцынскага інстытута, а ў 1970 годзе стаў загадчыкам клінічнага аддзела Усесаюзнага НДІ клінічнай і эксперыментальнай хірургіі.
М. Н. Маліноўскі апублікаваў больш за 300 навуковых прац, у тым ліку 7 манаграфій, прысвечаных дыягностыцы і хірургічнаму лячэнню прыроджаных і набытых парокаў сэрца, захворванняў падстраўнікавай залозы, жоўцевыводзячых шляхоў, ранніх формаў рака страўніка.
Значная частка яго работ тычыцца праблем хірургічнага лячэння набытых парокаў сэрца, у прыватнасці мітральнага стэнозу, асабліва ў дзяцей («Хірургічнае лячэнне мітральнага стэнозу ў дзяцей», 1971).
Мікалай Нікадзімавіч — адзін са стваральнікаў айчыннага кардыёстымулятара на ізатопах. Ён першым у СССР выканаў эмбалэктамію з лёгачнай артэрыі. Той жа тэме прысвечана манаграфія «Антыкаагуляторная і тромбалітычная тэрапія ў хірургіі» (1976, у суаўтарстве з У. А. Казловым). Маліноўскі з’яўляецца сааўтарам манаграфіі «Экстраная хірургія сэрца і сасудаў» (1980), а таксама двухтомнага «Атласа грудной хірургіі» (1971—1974).
Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 снежня 1980 года за вялікія заслугі ў развіцці медыцынскай навукі і ў сувязі з шасцідзесяцігоддзем з дня нараджэння сапраўднаму члену АМН СССР Маліноўскаму Мікалаю Нікадзімавічу было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
Крыстафер Донах’ю
Крыстафер Тод Донах’ю (Christopher Todd Donahue; нар. 13 жніўня 1969, Чэмберсберг, Франклін, Пенсільванія, ЗША) — генерал-маёр арміі ЗША, камандзір 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі (2020—2022). Вядомы як апошні амерыканскі вайсковец, які пакінуў Афганістан падчас вываду войскаў ЗША з гэтай краіны.
Біяграфія
Крыстафер Тод Донах’ю нарадзіўся 13 жніўня 1969 года ў Чэмберсбергу, акруга Франклін, штат Пенсільванія. Скончыў старшую сярэднюю школу Чэмберсберга, дзе добра вучыўся і гуляў у футбол.
Па заканчэнні ў 1992 годзе Ваеннай акадэміі ва Уэст-Пойнце ў званні другога лейтэнанта Донах’ю быў залічаны на ваенную службу ў армію ЗША. За час службы ў пяхоце ён прайшоў паслядоўны шлях ад камандзіра роты да камандзіра брыгады. У прыватнасці, служыў камандзірам узвода ў Карэі і на базе Форт-Полк, штат Луізіяна, а затым камандзірам 3-га батальёна 75-га палка рэйнджараў на базе Форт-Бэнінг, штат Джорджыя. Пасля павышэння ў званні да капітана Донах’ю быў камандзірам стралковай роты ў 5-м батальёне 87-га пяхотнага палка на базе Форт-Коб у Панаме, а затым памочнікам начальніка аператыўнага аддзялення, камандзірам стралковай і штабной роты 2-га батальёна 75-га палка рэйнджараў.
Пасля Донах’ю быў пераведзены ў Вашынгтон, акруга Калумбія, дзе працаваў памочнікам намесніка старшыні Аб’яднанага камітэта начальнікаў штабоў генерала Рычарда Маерса. У 2001 годзе, пасля нападу тэрарыстаў на вежы Сусветнага гандлёвага цэнтра ў Нью-Ёрку, у сілу таго, што старшыня АКНШ генерал Генры Шэлтан знаходзіўся ў самалёце за межамі ЗША і не мог аператыўна кіраваць сітуацыяй, кіраўніцтва камітэтам прыняў на сябе Маерс. Донах’ю стаў фактычна другім чалавекам у амерыканскай ваеннай іерархіі, знаходзячыся ў Пентагоне і перажыўшы разам з Майерсам трэцюю тэрарыстычную атаку, ужо на будынак Міністэрства абароны ЗША, пасля чаго была пачата вайна ў Афганістане
Донах’ю скончыў базавыя і прасунутыя курсы пяхотных афіцэраў, Ваенна-марскі каледж, курс ваеннага каледжа арміі ЗША пры Гарвардскім універсітэце, а таксама Нацыянальны абаронны ўніверсітэт. Здзейсніў 17 камандзіровак у Афганістан, Ірак, Сірыю, Паўночную Афрыку і Усходнюю Еўропу, у тым ліку прыняў удзел у аперацыі «Атлантычная рашучасць». У 2016 годзе Донах’ю быў павышаны да брыгаднага генерала, атрымаўшы сваё першае адназоркавае званне. У 2017 годзе прызначаны на пасаду каменданта пяхотнай школы арміі ЗША на базе Форт-Бэнінг, дзе праслужыў да 2018 года , будучы таксама кіраўніком функцыянальнай групы салдацкай смяротнасці. У далейшым быў намеснікам дырэктара па спецыяльных аперацыях і барацьбе з тэрарызмам (J-3) Аб’яднанага камітэта начальнікаў штабоў у Вашынгтоне, а таксама камандуючым Аб’яднанай мэтавай групай спецыяльных аперацый у Афганістане, прыняўшы ўдзел у аперацыі «Вартавы свабоды».
У 2020 годзе ў званні генерал-маёра Донах’ю стаў камандзірам 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі, змяніўшы генерал-маёра Джэймса Мінгуса. У 2021 годзе разам з падначаленымі войскамі быў адпраўлены ў Афганістан, дзе прыняў удзел у вывадзе войск ЗША з краіны. Пасля захопу Кабула тэрарыстамі Донах’ю ажыццяўляў аператыўнае кіраўніцтва войскамі на месцы ў раёне падкантрольнага амерыканцам аэрапорта, што стала для яго 18-й баявой аперацыяй. Пераканаўшыся, што ўсе салдаты эвакуяваны, Донах’ю разам з амерыканскім паслом Росам Уілсанам убыў з краіны на самалёце Boeing C-17 Globemaster III , які апошнім вылецеў з міжнароднага аэрапорта Кабула імя Хаміда Карзая. Такім чынам, Донах’ю стаў апошнім амерыканскім вайскоўцам, які пакінуў Афганістан, што паклала канец самай доўгай вайне ў амерыканскай гісторыі, якая пачалася ў 2001 годзе і працягнулася 20 гадоў. Фатаграфія, якая адлюстравала Донах’ю ў момант пасадкі на самалёт, стала сімвалам заканчэння вайны.
Сям’я
Жанаты з Дэвон Донах’ю, у іх пяцёра дзяцей — Алана, Амір, Закары, Хэйл і Джозеф.
Георгій Фёдаравіч Ланг
Георгій Фёдаравіч Ланг (Georg Heinrich Robert Lang; 16 (28) ліпеня 1875,  —, ) — савецкі ўрач-тэрапеўт, акадэмік Акадэміі медыцынскіх навук СССР (1945), рэктар 1-га Ленінградскага медыцынскага інстытута, заснавальнік і галоўны рэдактар часопіса «Тэрапеўтычны архіў». Аўтар больш за сто навуковых прац і публікацый.
Ланг
Ланг — прозвішча.
Ракытнэ (Бускі раён)
Ракытнэ (Роки́тне) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Яблуніўскага сельсавета.
Заслужаны работнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца ўрачам, навуковым супрацоўнікам, сярэдняму і малодшаму медыцынскаму персаналу, правізарам, фармацэўтам, інжынэрна-тэхнічным работнікам, абслуговаючаму персаналу лячэбна-прафілактычных, санітарна-прафілактычных, санаторна-курортных, аптэчных устаноў, органаў аховы здароўя, навукова-даследчых, даследчых, медыцынскіх і фармацэўтычных інстытутаў і іншых арганізацый незалежна ад ведамаснай падпарадкаванасці, якія працуюць у сферы аховы здароўя пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў ахове здароўя насельніцтва, павышэнні якасці медыцынскай дапамогі і лекавага забеспячэння.
NGC 1139
NGC 1139 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-38, NPM1G -14.0139, PGC 10888) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Дальнягорск
Дальнягорск (Дальнегорск) — горад (з 1989) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Дальнягорскага раёна Прыморскага края. Насельніцтва 39,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1896 годзе.
Да 1973 горад называўся Цецюхэ (кіт. — даліна дзікоў). Перайменаваны ў выніку кампаніі па ліквідацыі кітайскіх назваў на Далёкім Усходзе, якая стала следствам савецка-кітайскага ўзброенага канфлікту на востраве Даманскім.
Буйнейшыя прадпрыемствы: АТ «Бор» і АТ «Дальполіметал»
Джэкі Сцюарт
Сэр Джон Янг Сцюарт (Sir John Young Stewart), больш вядомы як Джэкі Сцюарт (Jackie Stewart), OBE (нар., Мілтан, Уэст-Данбартаншыр, Шатландыя) — шатландскі аўтагоншчык, трохразовы чэмпіён свету па аўтагонках у класе Формула-1. Тэлекаментатар амерыканскага вяшчальнага тэлебачання. З 1997 па 1999 год у партнёрстве са сваім сынам Полам Сцюартам кіраваў камандай Формулы-1 Stewart.
Сонечнае зацьменне 9 красавіка 1986 года
Сонечнае зацьменне 9 красавіка 1986 года — частковае сонечнае зацьменне 119 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,8236 і дасягнула свайго максімуму ў 06:21:22 UTC у пункце з каардынатамі 61° пд. ш. 161° у. д..
Зацьменне 9 красавіка 1986 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1986 годзе і 196-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 12 лістапада 1985 года, наступнае — 3 кастрычніка 1986 года.
Hot Fuss (альбом)
«Hot Fuss» (Спякотная мітусня) — дэбютны альбом амерыканскага рок-гурта «The Killers», які ўбачыў свет 15 чэрвеня 2004 года. У 2005 годзе альбом быў намінаваны пры Grammy Awards ў катэгорыі «Лепшы рок-альбом». Дагэтуль па ўсім свеце было прададзена больш за 7,5 млн копій «Hot Fuss».
Музычны кірунак
Праз увесь альбом можна адчуць некаторы ўплыў гуртоў, які дзейнічалі падчас New Wave 1980-х гадоў, а менавіта: New Order, The Cure, The Smiths (таксама сольная праца Морысі), Duran Duran і The Cars, а таксама Лу Рыд, U2, Дэвід Боўі і Oasis. Між тым, у альбоме ўжо даволі выразна акрэсліваецца асабісты стыль гурта: меладычна багаты глэм-рок з абавязковым шлейфам сінты-поп напрамку.
Іншае
Робі Уільямс выконваў прыпеў з песні The Killers "All These Things That I’ve Done" на сваіх выступах. . Гэтаксама зрабілі і Coldplay з U2, уставіўшы гэты прыпеў ("I’ve got soul but I’m not a soldier" — "У мяне ёсць душа, але ж я не жаўнер"), у свае, адпаведна, песні "God Put a Smile Upon Your Face" і "Beautiful Day".
IC 4272
IC 4272 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Саша 3%
Саша 3 %, або Саша тры працэнты, таксама вядомы і як адлюстраваны варыянт Мы 97 %, або Мы дзевяноста сем працэнтаў — палітычны тэкставы мем, які высмейваў нізкі ўзровень падтрымкі Аляксандра Лукашэнкі ў інтэрнэт-апытаннях падчас выбарчай кампаніі прэзідэнта Беларусі ў 2020 годзе.
Падчас выбарчай кампаніі 2020 года мем «Саша 3 %» стаў адной з мянушак Аляксандра Лукашэнкі, шырока ўжываўся падчас акцый пратэсту 2020 года.
Гісторыя
У Беларусі напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 2020 года сацыяльныя апытанні на рэйтынг палітыкаў былі забароненыя ўладамі рэжыму Лукашэнкі. Увогуле, незалежныя сацыялагічныя даследаванні, якія дазволілі б аб’ектыўна ацаніць рэйтынг патэнцыяльных кандыдатаў, у Беларусі не праводзяць пасля разгрому НІСЭПІ ў 2016 годзе.
У канцы мая 2020 года, перад татальнай забаронай анлайн-апытанняў, папулярныя беларускія выданні Onliner.by, Наша Ніва, Telegraf.by, Радыё «Свабода», Tut.by, а таксама некалькі іншых тэлеграм-каналаў правялі анлайн-апытанні, паводле якіх у абсалютнай большасці выпадкаў Лукашэнка набраў толькі 3 % галасоў і менш.
Інтэрнэт-апытанні (май 2020 года)
Маштабнае падзенне рэйтынгу Лукашэнкі шырока абмяркоўвалі, ён атрымаў мянушку «Саша тры працэнты». Палітычны аглядальнік Арцём Шрайбман адзначыў, што палітычны мем пра 3 % стаў адным з самых паспяховых у сучаснай гісторыі краіны
У чэрвені з’явіліся іншыя варыянты: «Уходи 3 %» і «ПСІХОЗ%». Прадстаўнікі розных прафесій пачалі фатаграфавацца з сімвалам 3 % і размяшчаць здымкі ў сацыяльных сетках і Інтэрнэце. Некаторыя беларускія кампаніі сталі прапаноўваць зніжкі 3 %, намякаючы на ​​рэйтынг Лукашэнкі. Мем «Саша 3 %» пачалі выяўляць на плакатах, друкаваць на майках і дадаваць як хэштэг у сацыяльных сетках. Часам гэты мем спалучалі з іншымі, напрыклад, да працэнта дадавалі вусы — намёк на вусы Лукашэнкі.
Рэакцыя Лукашэнкі
У інтэрв’ю Лукашэнка прасіў не называць яго тараканам, Сашам 3 % і іншымі мянушкамі. Ён заявіў, што яго рэйтынг не можа быць такім нізкім.
Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным навукова-педагагічным і іншым работнікам устаноў адукацыі, органаў кіравання сістэмы адукацыі, якія працуюць па спецыяльнасці пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў педагагічнай і выхаваўчай рабоце, арганізацыі навучальна-вытворчага працэсу, яго навукова-метадычным забеспячэнні.
Машина времени
«Машина времени» — савецкі і расійскі рок-гурт, адзін з найстарэйшых існуючых гуртоў. Заснаваны Андрэем Макарэвічам і 27 мая 1969 года, іх пазнаёміў , які прыдумаў назву гурта «Time Machines». Жанр творчасці гурта ўключае элементы класічнага рока, рок-н-ролу, блюзу і бардаўскай песні.
Аўтар абсалютнай большасці тэкстаў песень і нязменны лідар гурта — Андрэй Макарэвіч, аўтары музыкі — Андрэй Макарэвіч,, , ,. Як правіла, у «Машина времени» аўтары самі спяваюць свае песні, таму ў гурце звычайна ад двух да чатырох вакалістаў адначасова.
Спілвэ (аэрапорт)
Спілвэ (Spilves lidosta) — аэрадром у Рызе, сталіцы Латвіі. Размешчаны ў межах горада на левым беразе ракі Даўгава (бел. Заходняя Дзвіна), за 13 км ад цэнтра горада. Да 1986 года з’яўляўся аэрапортам і быў адным са значных гарадскіх аэрапортаў у перыяд існавання Латвійскай ССР. Асноўны аэрапорт Рыгі да 1986 года.
Па стане на 2021 год выкарыстоўваецца як пасадачная пляцоўка для верталётаў і самалётаў лëгкай авіяцыі (масай да 5,7 тон). На тэрыторыі размяшчаецца некалькі прыватных лëтных школ і арганізацый па тэхнічным абслугоўванні і запраўцы лятальных апаратаў.
Таксама выкарыстоўваўся як аўтадром.
Да 1985 гады аэрадром Спілвэ меў 3 клас, прымаў самалёты Як-40, Ан-26, Ан-24 і ўсе больш лёгкія.
Цяпер аэрадром мае патрэбу ў рэканструкцыі, ён не мае сертыфіката эксплуатанта і выкарыстоўваецца для палётаў самалётаў і верталётаў авіяцыі агульнага прызначэння. Поўны памер узлётна-пасадачнай паласы 1600 м × 50 м, памер прыдатнай для палётаў часткі — 1000 м × 23 м.
Гісторыя
Паблізу Спілвэ аэрадром існаваў яшчэ ў гады Першай сусветнай вайны. Напрыклад, 15 чэрвеня 1916 года лётчыкі рускай 12-й арміі на чале з паручнікам па прозвішчы Лерхе здзейснілі палёт з тэрыторыі Спілвскіх лугоў, так гэтая мясцовасць традыцыйна называлася яшчэ з часоў Шведскай Лівоніі (адзін з эпізодаў бітвы пры Дзвіне 1700 года праходзіў на Спілвскіх лугах).
Першы аэрапорт быў пабудаваны ў Спілвэ ў 1920-я гады. Тады ж на тэрыторыі лётнага поля было збудавана некалькі ангараў. Некаторыя вуліцы, размешчаныя на тэрыторыі суседняга рыжскага мікрараёна Ільгюцыемс, носяць характэрныя назвы: вуліца Лідона (Лётчыкаў), Матору (Маторная).
У 1938 годзе па праекце латвійскага архітэктара Давіда Зарыньша пачалося будаўніцтва будынка аэравакзала. У канцы 1930-х гадоў аэрапорт атрымаў афіцыйны статус і атрымаў назву «Спілвскі паветраны порт». Аэрапорт абслугоўваў некалькі важных авіяліній міжнароднага значэння: Рыга — Вільнюс — Варшава; Рыга — Талін — Хельсінкі; Рыга — Каўнас — Берлін.
Аэрапорт быў разбураны авіяцыяй люфтвафэ ў самым пачатку ваенных дзеянняў Вялікай айчыннай вайны, у канцы чэрвеня 1941 года, падчас стратэгічных бамбаванняў горада з мэтай палягчэння яго ўзяцця. У ходзе вайны шмат лётчыкаў кіравання Грамадзянскага Паветранага флоту актыўна ўдзельнічалі ў бітвах ў паветры ў складзе Першага латышскага бамбавальнага палка. У 1944 годзе быў створаны Латвійскі авіяатрад, у парку самалётаў з’явіліся самалёты Лі-2.
Уцішкіў
Уцішкіў (Уті́шків) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Спілвэ (аэрапорт)
Гісторыя
Пасля 1945 года рыжскі аэрапорт стаў абслугоўваць рэгулярныя рэйсы ў Маскву, Ленінград, Вялікія Лукі і Талін, інтэнсіўна выконваліся рэйсы ўнутры Латвіі. Тады ў эксплуатацыі аэрапорта знаходзіліся самалёты савецкай вытворчасці, такія як П-5 і Па-2, а таксама нямецкі Junkers Ju 52. У 1954 годзе Рыжскім гарвыканкамам было прынята рашэнне аб будаўніцтве новага будынка аэрапорта, які павінен быў адказваць усім патрабаванням бяспекі. Архітэктарам быў прызначаны маскоўскі горадабудаўнічы майстар Сяргей Вараб’ёў, які вядомы яшчэ адной працай у Рызе — рачным вакзалам на тэрыторыі Кіпсалы, на дамбе баласт (знесены ў пачатку XXI стагоддзя). Новы будынак аэрапорта будаваўся ў манументальных і велічных формах сталінскага барока, у інтэр’еры таксама прысутнічалі канцэптуальна значныя элементы: цяжкавагавыя раскошныя люстры, мармуровая абліцоўванне, дываны. У зале чакання для высокапастаўленых асоб дываны былі вытканы пад заказ на тэрыторыі Кітая, а зала чакання для радавых пасажыраў была выслана дыванамі, сатканым на Абухоўскім камбінаце. Самалёты мелі магчымасць падрульваць да ўваходу ў аэравакзал. Аэрапорт Спілвэ славіўся сваім рэстаранным комплексам, шэф-поварам у якім працаваў прызнаны майстар грузінскай кухні, запрошаны з Грузінскай ССР. Сёння будынак аэравакзала пусты і закінута, але ўсё яшчэ захоўвае інтэр’еры былой эпохі.
Аэрапорт насіў назву «Рыга» да моманту, калі быў здадзены ў эксплуатацыю новы буйны аэрапорт з той жа назвай (будаваўся з 1965 па 1974 год; будынак спраектаваў архітэктар Леанід Іваноў па заданні маскоўскага інстытута Аэрабуд), які функцыянуе па гэты дзень (сучасны міжнародны аэрапорт Рыга).
З 1959 па 1961 год парк самалётаў папоўніўся новымі самалётамі, у прыватнасці Ан-2, Як-12, Іл-14.
Да 1975 года аэрапорт Спілвэ быў адным з найбуйнейшых аэрапортаў у заходняй частцы СССР, адначасова прымаючы больш за 50 самалётаў.
З 1983 году ў аэрапорце размясцілася база авіяатрада прымянення авіяцыі ў народнай гаспадарцы.
У перыяд з 1985 года з аэрапорта выконваліся па большай частцы камерцыйныя або санітарныя рэйсы, апошнія з якіх былі выкананы ў 1991 годзе. У 1989—1991 гадах на пероне аэрапорта знаходзіліся паветраныя судны Як-42 і Іл-76, выведзеныя з лётнай эксплуатацыі, на якіх праходзілі аэрадромную практыку студэнты Рыжскага Чырванасцяжнага інстытута інжынераў грамадзянскай авіяцыі.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Латвіі уладальнікам аэрапорта з’яўляецца Рыжская дума. У апошнія некалькі гадоў прыватныя кампаніі пачалі тут займацца аэрапортам. На дадзены момант у будынку размешчаны Музей аэрапорта Спілвэ, а сама тэрыторыя плануецца да буйнамаштабнай забудове.
Сонечнае зацьменне 12 лістапада 1985 года
Зацьменне мела велічыню 1,0388 і дасягнула свайго максімуму ў 14:11:27 UTC у пункце з каардынатамі 69° пд. ш. 143° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 59 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 690 км.
Зацьменне 12 лістапада 1985 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1985 годзе і 195-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 19 мая 1985 года, наступнае — 9 красавіка 1986 года.
NGC 1623
NGC 1623 (іншыя абазначэнні — DRCG 10-7, PGC 15591) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лазараўскі мост (Санкт-Пецярбург)
Лазараўскі мост (Ла́заревский мост) — аўтадарожны вантавы мост цераз Малую Неўку ў Санкт-Пецярбургу. Злучае Петраградскі і Крастоўскі астравы.
Вышэй па плыні знаходзіцца Вялікі Крастоўскі мост, ніжэй — Вялікі Пятроўскі мост.
Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Чкалаўская».
Першапачаткова мост называўся Калтоўскім, ад старой назвы прылеглай мясцовасці — Калтоўскія. У 1952 годзе мост быў перайменаваны ў Лазараўскі, у гонар адмірала М. П. Лазарава; тады ж Калтоўская набярэжная стала набярэжнай Адмірала Лазарава.
Сомападобныя
Аб’ядноўвае каля 30 сямействаў, 150 родаў, 1200 відаў. Пашыраны пераважна ў тропіках і субтропіках. Вядомы з эацэну. Жывуць у прэсных водах. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца звычайны сом, акліматызаваны сомік амерыканскі, або карлікавы і паўночнаамерыканскі канальны, або плямісты сомік.
Даўжыня да 5 м, маса да 300 кг (звычайны сом). Цела без лускі або ўкрытае касцявымі пласцінкамі. Вакол рота звычайна некалькі пар вусікаў. Ёсць вебероў апарат. 2-гі, 3-і, 4-ы пазванкі зрослыя. На сківіцах зубы. Брушныя плаўнікі абдамінальныя.
Амаль усе сомападобныя — драпежнікі.
Многія — аб’екты промыслу, некаторых разводзяць у акварыумах.
Нацыянальная галерэя Ісландыі
Нацыянальная галерэя Ісландыі (ісл.:Listasafn Íslands), знаходзіцца ў Рэйк’явіку, утрымоўвае калекцыя ісландскага мастацтва. У галерэі захоўваюць працы вядомых ісландскіх мастакоў і тыя, якія адлюстроўваюць традыцыйную ісландскую культуру.
Копцкая Праваслаўная Царква
Копцкая Праваслаўная Царква Александрыі — афіцыйная назва хрысціянскай царквы ў Егіпце, адна з старажытнаўсходніх (дахалкідонскіх) цэркваў. Заснавана, паводле падання, Св. Евангелістам Маркам († 63 Р. Х.) у Александрыі, да біскупскай кафедры якой узводзіць сваю пераемнасць копцкі патрыярх. Уласна копцкай адзіная царква Егіпта становіцца пасля падзелу (у перыяд з 536 па 580 год) Александрыйскага патрыярхата на дзве кафедры - грэчаскай халкідонісцкай і копцкай антыхалкіданіцкай. У набажэнстве выкарыстоўваецца копцкі абрад.
Пры саманазве «Праваслаўная», копцкая царква (як і ўсе іншыя старажытнаўсходнія цэрквы), прызнаючы рашэнні толькі першых трох Сусветных сабораў, не ўваходзіць у сям'ю памесных праваслаўных цэркваў (візантыйскай традыцыі); роўным чынам яна не трымаецца ў цэлебрацыі зносінаў з каталіцкай царквой. Мае эўхарыстычнай зносіны з Армянскай Апостальскай Царквой, Сірыйскай Праваслаўнай Царквой і іншымі арыентальнымі цэрквамі.
У цяперашні час складаецца з 400 суполак, большасць з іх знаходзіцца ў Егіпце, астатнія — ў егіпецкай дыяспары.
Набажэнства
Набажэнства на арабскай і копцкай мовах. Асмагалоссе. Літургіі Васіля Вялікага, Рыгора Багаслова і Кірылы Александрыйскага. Захавала некаторыя іудзейскія (раннехрысціянскія) абрады, такія як абразанне. Узначальвае яе Александрыйскі Папа і Патрыярх Свяцейшы Шэнуда III.
Яшчэ адна характэрная рыса коптаў — пры хрышчэнні пасля абраду робяць татуіроўку ў выглядзе крыжа на запясце правай рукі, якая сімвалізуе гатоўнасць прыняць пакутніцтва за веру.
Царкве належыць самы стары манастыр ў Егіпце — Манастыр Святога Антонія.
Caralluma
Caralluma - род кветкавых раслін сямейства Кутровыя, які ўключае каля 120 відаў.
Назва
Родавая назва паходзіць ад арабскага слова qahr al-luhum, што азначае "рана ў плоці" або "абсцэс", спасылаючыся на. Большасць відаў сустракаюцца ў Афрыцы, у тым ліку некалькі таксонаў шануецца людзьмі за свае лячэбныя ўласцівасці.
IC 4273
IC 4273 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мушына (горад)
Мушына (Muszyna) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 130 км на паўднёвы ўсход ад Кракава, за 380 км на поўдзень ад Варшавы і за 1 км ад мяжы са Славакіяй. Уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Мушына. Чыгуначная станцыя. Бальнеалагічны курорт. Плошча 24,43 км². Насельніцтва 5 тыс. чалавек.
Аджэбіа
Аджэбіа (Oggebbio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 903 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 28824. Тэлефонны код — 0323.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Горкаўская Слабада
Го́ркаўская Слабада́ (, Горковская Слобода) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
NGC 1140
NGC 1140 (іншыя абазначэнні — MCG -2-8-19, MK 1063, VV 482, IRAS02521-1013, PGC 10966) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Хоўп Мірліз
Хоўп Мірліз (Hope Mirrlees) (8 красавіка 1887 – 1 жніўня 1978) — брытанская пісьменніца і перакладчыца, у наш час найбольш вядомая раманам «Луд-у-Смузе» (Lud-in-the-Mist, 1926), уплывовым творам у жанры фэнтэзі. Нарадзілася ў Кенце, шмат часу правяла ў Францыі і Паўднёвай Афрыцы. Падчас навучання ў Кэмбрыджы блізка пасябравала з выкладчыцай Джэйн Элен Харысан, вядомай эліністкай.
Заслужаны пілот Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны пілот Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны пілот Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца пілотам першага класа, якія маюць стаж працы ў грамадзянскай авіяцыі пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў асваенні сучаснай авіяцыйнай тэхнікі, ужыванне найболей дасканалых метадаў самалётакіравання, высокія паказчыкі ў выхаванні і навучанні лётных кадраў, шматгадовую безаварыйную лётную работу і выдатныя дасягненні ў прымяненні авіяцыі ў народнай гаспадарцы рэспублікі.
Свентакшыская вуліца (Варшава)
Свентакшыская вуліца (Ulica Świętokrzyska) — вуліца ў цэнтры Варшавы.
Гісторыя
Адна з найстарэйшых вуліц у Варшаве.
Назва вуліцы, афіцыйна зацверджаная ў 1770 г., паходзіць хутчэй за усё ад касцёла Святога Крыжа (Świętego Krzyża), а назву вуліцы можна перакласці як вуліца Святога Крыжа. У XVIII стагоддзі святары-місіянеры, якія там дзейнічалі, заснавалі сядзібу пад назвай Свентакшыскія каля сённяшняй вуліцы Чацкага, праз якую праходзіла сённяшняя вуліца Свентакшыская.
У сярэдзіне XVIII стагоддзя вуліца была брукаваная, а ў часы Царства Польскага — забудавана двухпавярховымі камяніцамі. У 1828 г. у раёне Свентакшыскай і тагачаснай плошчы Дзіцятка Езуса быў пабудаваны буйны металургічны завод Караля Мінтэра і палац гаспадара. У 1868 годзе ў будынках былой фабрыкі адкрылася паштовая станцыя.
З канца XIX стагоддзя і да пачатку Другой сусветнай вайны вуліца паміж Новым Святам і Яснай была вядомая ў Варшаве як месца гандлю старымі і патрыманымі кнігамі. Тут дзейнічала паўтара дзясятка антыкварных крам. Уладальнікамі большасці з іх былі варшаўскія яўрэі. Вуліца была вузкая, трамваяў і аўтобусаў не было.
У 1922—1923 гадах на рагу вуліц Свентакшыскай і Яснай паўстаў будынак Паштовай ашчаднай касы па праекце Юзэфа Гандзлевіча. Гэта быў адзін з нямногіх будынкаў, узведзеных у Варшаве адразу пасля аднаўлення незалежнасці Польшчы ў 1918 годзе. У 1930-я гады будынак быў пашыраны ў бок вуліцы Маршалкоўскай. У 1938—1939 гадах на скрыжаванні з вуліцай Маршалкоўскай быў узведзены яшчэ адзін будынак банка па праекце Б. Шміта.
Значная частка будынкаў Свентакшыскай была разбурана падчас абароны Варшавы ў верасні 1939 г. Далейшыя разбурэнні былі нанесены ў 1944 г. Падчас Варшаўскага паўстання з 4 жніўня па 5 верасня ў будынку PKO знаходзіліся Штаб Варшаўскай акругі Арміі Краёвай.
Падчас рэканструкцыі Варшавы было вырашана пашырыць вузкую вуліцу да 42 метраў, паглынуўшы яе паўночны фронт разам з выездамі вуліц Мазавецкай, Яснай і Чацкага і прабіўшы яе праз Новы Свят да вул. Каперніка, у бок Павісля. З заходняга боку ў 1955 г. вуліца была працягнута ад вуліцы Багно — дзе з сярэдзіны XVIII ст. заканчвалася вуліца Свентакшыская — да тагачаснай вул. Юльяна Мархлеўскага. Гэта зрабіла Сьвентакшыску адной з найважнейшых магістраляў у Сьрудмесце.
У 1961—1967 гадах у раёне вуліц Свентакшыскай, Мархлеўскага, Тварды і Эміліі Плятэр былі пабудаваны жылыя масівы «Эмілія» і «Марыянская». Самы знакаміты з кварталаў маёнтка — адзінаццаціпавярховы будынак характэрнай трохкутнай формы, размешчаны на рагу вуліц Свентакшыскай і Эміліі Плятэр пад назвай «Ігрэк» або «Вятрак» (ul. Emilii Plater 55). Разлічаны на 920 кватэр, гэта быў на той час самы вялікі жылы будынак у Варшаве.
У чэрвені 2011 года пад вуліцай пачалося будаўніцтва лініі М2 Варшаўскага метрапалітэна. Падчас будаўніцтва вуліца ад Новага Свята да ронды ОНЗ была закрыта для руху. Адноўлены пасля мадэрнізацыі 30 верасня 2014 года.
Забудова
Ліцэй імя Яраслава Дамброўскага Міністэрства фінансаў у будынку 1956 года, помнік архітэктуры. Нацыянальны банк разам з Грашовым цэнтрам імя С. Скшыпака Польскі камітэт па стандартызацыі Skysawa — офісна-гандлёвы комплекс. Будынак Паштовай ашчаднай касы 1923 года пабудовы.
Сонечнае зацьменне 19 мая 1985 года
Сонечнае зацьменне 19 мая 1985 года — частковае сонечнае зацьменне 147 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,8406 і дасягнула свайго максімуму ў 21:29:38 UTC у пункце з каардынатамі 63° пн. ш. 81° у. д..
Зацьменне 19 мая 1985 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1985 годзе і 194-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 лістапада 1984 года, наступнае — 12 лістапада 1985 года.
Вялікі Камень (горад)
Вялікі Камень (Большой Камень) — горад (з 1989) краявога падпарадкавання ў Расіі, закрытае адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне Прыморскага края. Насельніцтва 38,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1947 годзе.
Горад размешчаны на беразе Усурыйскага заліва Японскага мора, за 40 км ад Уладзівастока. 19 ліпеня 1996 указам прэзідэнта Расіі Вялікі Камень быў ператвораны ў ЗАТУ.
Галоўнае прадпрыемства — «Звязда», суднабудаўнічае і суднарамонтнае прадпрыемства, якое будуе, рэканструюе і утылізіруе атамныя падводныя лодкі.
Дацкія пераклады Бібліі
Гісторыя перакладаў Бібліі на дацкую мову пачынаецца з Новага Запавету Крысціяна II 1524 года.
У 1535 годзе Ганс Таўсен надрукаваў Пяцікніжжа. У 1607 годзе пераклаў Біблію Лютэра. Паколькі дацкая мова, як і ўсе паўночнагерманскія, зазнала значны ўплыў нямецкай мовы, гэтыя пераклады можна назваць хутчэй нямецкімі, чым дацкімі. Сяляне не маглі іх прачытаць, і неўзабаве пасля выхаду гэтай Бібліі пачаўся перагляд перакладу.
Аднак з-за перыяду войнаў у Еўропе агульнапрызнанага перакладу не з'явілася да выхаду Новага Запавету 1819 года ў часы кіравання Фрэдэрыка VI. У 1871, пры Крысціяне IX, выйшаў Стары Запавет у рэдакцыі Дацкага Біблейскага таварыства.
Экзэма
Экзэма (ἔκζεμα — высыпанне на скуры, ад  — ускіпаю) — вострае ці хранічнае незаразнае запаленчае захворванне скуры, якое мае алергічную прыроду, што характарызуецца разнастайным сыпам, пачуццём пякоты, свербам і схільнасцю да рэцыдываў.
Тэрмін «экзэма» ўжывалі даўно (за два стагоддзі да нашай эры), але для абазначэння розных дэрматозаў, якія ўзнікаюць востра. Толькі ў першай палове XIX стагоддзя Уілен (1808), Бейтмен (1813) Рэйс (1823) і іншыя вучоныя вылучылі экзэму ў асобную назалагічную форму.
Прычыны экзэмы
Узнікненню экзэмы спрыяюць разнастайныя знешнія (механічныя, хімічныя, тэрмічныя і інш.) і ўнутраныя (захворванні печані, нырак, страўнікава-кішачнага тракта, эндакрыннай, нервовай сістэмы і інш.) фактары. Па этыялогіі (гэта значыць у залежнасці ад прычыны), лакалізацыі (размяшчэнні) і характару скурных праяў адрозніваюць некалькі формаў экзэмы.
Пётр Рыгоравіч Кахоўскі
Пётр Кахоўскі (Пётр Григорьевич Каховский; 1797 або 1799 — 1826) — расійскі дваранін, дзекабрыст, забойца (1825) генерала Міларадавіча і камандзіра лейб-гвардыі Грэнадзёрскага палка Мікалая Сцюрлера (1786—1825).
Біяграфія
Пётр Кахоўскі паходзіў са збяднелых дваранаў Смаленскай губерні. Ён нарадзіўся ў 1797 годзе (або ў 1799 годзе ў сяле Праабражэнскім, вучыўся ў пансіёне пры Маскоўскім універсітэце: «па-руску, па-нямецку і па-французску чытаць, пісаць і казаць умее, гісторыю, геаграфію і арыфметыку ведае». Па прызнанні самога Кахоўскага, на фарміраванне яго думкаў паўплывала дзіцячае вывучэнне «грэкаў і рымлян», «нядаўнія перавароты ў кіраваннях Еўропы» і знаходжанне за мяжою ў 1823—1824 гг. У 1816 годзе Кахоўскі паступіў на вайсковую службу ў лейб-гвардыі егерскі полк юнкерам, але за «шум і розныя нядобрапрыстойнасці… неплацёж грошай у кандытарскую краму і ленасць да службы» быў разжалаваны ў радавыя і ў 1817 годзе адпраўлены на Каўказ, дзе за выдатную службу зноў зроблены ў юнкерам. Даслужыўшыся да паручніка, у 1821 годзе Кахоўскі па хваробе атрымаў адстаўку. Моцна бедаваў, быў вельмі самотны, бяз роднасных сувязяў і сяброў.
Майк Хотарн
Джон Майкл «Майк» Хотарн (John Michael «Mike» Hawthorn,, Мексбара, Ёркшыр — , Гуілфард, Сурэй) — брытанскі аўтагоншчык, чэмпіён свету 1958 года ў аўтагонках у класе Формула-1. Першы брытанскі пілот, які заваяваў гэты тытул. Удзельнік аварыі на гонцы ў Ле-Мане ў 1955 годзе.
24 гадзіны Ле-Мана
Пяць разоў прымаў удзел у 24 гадзінах Ле Мана.
У 1953 годзе быў дыскваліфікаваны.
Вярнуўся ў 1955 годзе на Jaguar D-Type у адным экіпажы з Айварам Б’юбам. Праз чатыры гадзіны здарылася аварыя, прычынай якой стаў манеўр Хотарна. Ён затармазіў, каб заехаць на піт-лейн. Лэнс Маклін павярнуў, каб пазбегнуць сутыкнення з Хотарнам, але пры гэтым зачапіў Mercedes-Benz 300 SLR П’ера Лявега. Мерседэс вылецеў у бок трыбуны і ўрэзаўшыся ў пагорак разваліўся. Рухавік, падвеска, радыятар і іншыя часткі паляцелі ў натоўп, а рэшткі аўтамабіля загарэліся. У выніку аварыі Лявег і больш за 80 гледачоў загінулі, яшчэ 180 атрымалі раненні. Нягледзячы на аварыю, гонка была працягнута і Хотарн і Б’юб перамаглі. Было шмат спрэчак аб ролі Хотарна ў аварыі, аднак ​​​​афіцыйнае расследаванне палічыла, што ён не нясе за гэта адказнасці і гэта быў гоначны інцыдэнт.
Пасля Хотарн выступаў у Ле-Мане яшчэ тры разы, але не фінішаваў вышэй за шостае месца.
NGC 1624
NGC 1624 (іншыя абазначэнні — OCL 403, LBN 722) — рассеянае скопішча ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Давід Лафата
Да́від Ла́фата (David Lafata; нар., Чэске-Будзеёвіцы, Чэхаславакія) — чэшскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Чэхіі (2006—2016).
Стрыжнёвыя сумесі
Стрыжнёвыя сумесі — вогнетрывалыя газапранікальныя матэрыялы, з якіх вырабляюць ліцейныя стрыжні — аддымныя часткі ліцейных формаў.
Складаюцца з напаўняльніка (звычайна кварцавы пясок), звязвальных рэчываў і дабавак (храміт, хромамагнетыт, цыркон і інш.). Бываюць увільготненыя, сухія і вадкія. Падзяляюцца на сумесі гарачага зацвердзявання і сумесі, якія не патрабуюць цеплавой апрацоўкі (халоднацвярдзеючыя сумесі).
Стрыжнёвыя сумесі гарачага зацвердзявання — пясчана-смаляныя, на аснове раслінных алеяў і іх заменнікаў, а таксама сумесі на водных арганічных звязвальных рэчывах (напрыклад, дэкстрын). Іх зацвердзяванне адбываецца ў спецыяльных сушыльных печах.
У халоднацвярдзеючых стрыжнёвых сумесях у якасці звязвальных рэчываў выкарыстоўваюцца карбамідна-фуранавыя, фенолафуранавыя і іншыя сінтэтычныя смолы, вадкае шкло. У якасці каталізатараў, якія паскараюць працэсы цвярдзення, — неарганічныя і арганічныя кіслоты. Такія сумесі пры ўвядзенні ў іх паверхнева-актыўных рэчываў набываюць высокую цякучасць, што дае магчымасць заліваць іх у стрыжнёвыя скрынкі, дзе яны цвярдзеюць без дадатковага ўшчыльнення і награвання.
Сомік амерыканскі
Сомік амерыканскі, сомік карлікавы (Ameiurus nebulosus) — рыба сямейства самоў-кошак, або кашэчых самоў атраду.
Апісанне
Даўжыня 14—20 да 45 см, маса ад 45—100 г да 2 кг. Цела голае, крыху сціснутае з бакоў, ад жаўтаватага да цёмна-карычневага і чорнага колеру. Бруха светлае, белаватае, зрэдку плямістае. Ёсць альбіносы. Галава вялікая, шырокая. На сківіцах па 2 пары вусікаў. Неразгалінаваныя прамяні ў спінным, грудным і анальным плаўніках калючыя; ёсць тлушчавы плаўнік.
Арэал і экалогія
Пашыраны ў вадаёмах Паўночнай Амерыкі. Завезены ў 1885 годзе ў Заходнюю Еўропу, у 1935 годзе ў заходнія вобласці Беларусі і Украіны. Жыве ў азёрах, рэках, сажалках, у т. л. забалочаных.
Корміцца лічынкамі насякомых, дробнымі малюскамі, водарасцямі, маляўкамі, ікрой іншых рыб.
Купалаўская (станцыя метро, Мінск)
Канструкцыя
Станцыя метро «Купалаўская» — аднаскляпеністая, дробнага залажэння, мае два ўваходныя вестыбюлі. Станцыя злучаецца з «Кастрычніцкай» Маскоўскай лініі праз агульны вестыбюль і пераход, які злучае цэнтры платформаў.
«Купалаўская» і тунэлі Аўтазаводской лініі пабудаваны на меншай глыбіні, чым «Кастрычніцкая», і скляпенні станцыі аддзелены ад паверхні вуліцы Энгельса адлегласцю менш за метр.
Выхады
Агульны з «Кастрычніцкай» выхад размешчаны на праспекце Незалежнасці і вядзе да Кастрычніцкай плошчы, Палацаў Рэспублікі і культуры прафсаюзаў, універмага ГУМ і ўніверсама «Цэнтральны».
Другі выхад, паўднёвы, размешчаны ў падземным пераходзе пад скрыжаваннем вуліц Карла Маркса і Энгельса і вядзе да тэатра імя Янкі Купалы, Аляксандраўскага сквера і будынка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Выхад са станцыі з бок тэатра імя Янкі Купалы працуе з 7:00-21:00. У іншы час уваход ажыццяўляецца праз вестыбюль станцыі метро «Кастрычніцкая».
Горкі (Чэрвеньскі раён)
Го́ркі (, Горки) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Горацкага сельсавета.
Аляксандр Аляксандравіч Радкевіч
Аляксандр Аляксандравіч РАДКЕВІЧ (23 красавіка (5 мая) 1879 — канец 1917 ці пачатак 1918) — расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, рускі нацыяналіст, дэпутат Дзяржаўнай думы Расійскай імперыі IV склікання ад Магілёўскай губерніі. Уваходзіў у фракцыю правых.
Нашчадкавы дваранін, меў тытул стацкага саветніка, валодаў 890 дзесяцінамі зямлі. Скончыў Імператарскае вучылішча правазнаўства (1897), працаваў старэйшым справаводам Дзяржаўнай канцылярыі, карэспандэнтам Галоўнага конезаводства па Магілёўскай губерніі. Тры тэрміна быў абраны ганаровым сусветным суддзёй па Быхаўскім ўездзе. Таксама быў галосным земскіх збораў Магілёўскай губрении і Быхаўскага ўезда.
У 1912 годзе абраны дэпутатам Дзяржаўнай думы IV склікання. У Думе ўступіў у фракцыю правых, стаў прымаць удзел у працы патрыятычных орагнизаций — Рускага сабрання, Усерасійскага Філарэтаўскага таварыства народнай адукацыі. Пасля расколу фракцыі правых у 1916 годзе стаў таварышам старшыні групы незалежных правых.
Пётр Лаўравіч Лаўроў
Пётр Лаўравіч Лаўроў (Пётр Ла́врович Лавро́в; псеўданімы Міртаў, Арнольдзі і інш.; 2 [14] чэрвеня 1823, Мелехава, Пскоўская губерня — 25 студзеня [6 лютага] 1900,, Францыя) — рускі сацыёлаг, філосаф, публіцыст і рэвалюцыянер, гісторык. Адзін з ідэолагаў народніцтва.
Біяграфія
У 1842 годзе скончыў артылерыйскае вучылішча ў Пецярбургу; у 1844-66 гадах выкладаў матэматыку ў ваенных навучальных установах Пецярбурга. У 1858 годзе атрымаў званне палкоўніка. З 1852 года публікаваў артыкулы па пытаннях ваеннай тэхнікі, прыродазнаўства; з 1857 года пачаў публіцыстычную дзейнасць (антыўрадавыя вершы Лаўрова друкаваліся ў герцэнскім «Звоне»). З канца 50-х гг. выступаў з артыкуламі па педагогіцы, філасофіі, гісторыі фізіка-матэматычных навук. У 1861 годзе выступіў з прамовай на студэнцкай сходцы ва ўніверсітэце, падпісаў публічныя пратэсты супраць арышту М. Л. Міхайлава, супраць рэакцыйнага праекта ўніверсітэцкага статута, ганення студэнтаў у друку. У 1862 годзе зблізіўся з М. Г. Чарнышэўскім, уступіў у таемнае рэвалюцыйнае таварыства «Зямля і воля». У 1863-66 гадах быў негалосным рэдактарам «Замежнага весніка». Пасля стрэлу Д. У. Каракозава ў цара ў 1866 годзе арыштаваны, адданы ваеннаму суду і ў 1867 сасланы ў Валагодскую губерню. Тут Лаўроў напісаў працу «Гістарычныя лісты». у лютым 1870 пры садзейнічанні Г. А. Лапаціна ўцёк з высылкі і ў сакавіку прыбыў у Парыж. Увосень 1870 года па рэкамендацыі аднаго з дзеячаў французскага рабочага руху, Л. Варлена, уступіў у 1-ы Інтэрнацыянал, удзельнічаў у Парыжскай Камуне 1871. Па даручэнні Камуны ў траўні 1871 года выехаў у Лондан, дзе зблізіўся з К. Марксам і Ф. Энгельсам. У 1873-76 гадах рэдактар ​​часопіса і газеты «Наперад!» (Цюрых, Лондан), якія сталі органамі не толькі рускага рэвалюцыйнага, але і трыбунай міжнароднага працоўнага і сацыялістычнага руху. У 1877 годзе Лаўроў з Лондана пераехаў у Парыж. Арганізаваў (1878) руска-польскі рэвалюцыйны гурток, усталяваў сувязь з варшаўскім сацыялістычным падполлем, з арганізацыямі «Чорны перадзел» і «Народная воля» і прыняў на сябе прадстаўніцтва апошняй за мяжой. Лаўроў — адзін з ініцыятараў сходаў (канец 1880 — пачатак 1881) розных фракцый рускай рэвалюцыйнай эміграцыі для абмеркавання пытанняў тэорыі сацыялізму і «практычных дзеянняў рускіх сацыялістаў у Расіі», адзін з арганізатараў народавольскай «Рускай сацыяльна-рэвалюцыйнай бібліятэкі» (1880-82), замежнага Чырвонага Крыжа «Народнай волі» (1882), рэдактар ​​(разам з Л. А. Ціхаміравым) «Весніка Народнай волі» (1883-86), удзельнік стварэння «Сацыялістычнай бібліятэкі» Цюрыхскага літаратурнага сацыялістычнага фонду (1889), «Групы старых нарадавольцаў».
Герб Латвіі
Герб Латвіі — афіцыйны дзяржаўны сімвал Латвійскай рэспублікі.
Выкарыстанне
Выкарыстанне герба Латвіі рэгламентавана законам. Адрозніваюць тры разнавіднасці герба: вялікі, малы пашыраны і малы герб.