cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва за Хюэ
Цытадэль
З 12 лютага пачалося наступленне ў Цытадэлі. Амерыканская марская пяхота вяла баі ў яе паўднёвай частцы, а паўднёвагав’етнамскія войскі — у паўночнай, з плацдарму ў раёне штаб-кватэры 1-й дывізіі. Паўночнав’етнамскія салдаты выкарыстоўвалі для хованкі шматлікія хады ў мурах і нечакана атакавалі ворага з іх. Прасоўванне адбывалася вельмі павольна, аднак да гэтага часу абарона ўжо была ў асноўным пазбаўлена забеспячэння. Усведамляючы, што шлях да адступлення адрэзаны, паўночнав’етнамскія падраздзяленні змагаліся літаральна да апошняга чалавека. Для вызвалення Імператарскага палаца было задзейнічана элітнае падраздзяленне 1-й паўднёвагав’етнамскай дывізіі — рота «Чорныя пантэры».
24 лютага сцяг НФВПВ быў спушчаны з флагштока палаца і заменены сцягам Рэспублікі В’етнам, што сімвалізавала вызваленне Хюэ. Баявыя дзеянні ў горадзе і яго ваколіцах працягваліся яшчэ некалькі дзён.
Ахвяры вайны
У апошнія дні бітвы амерыканскія і паўночнав’етнамскія салдаты сталі знаходзіць у Хюэ масавыя пахаванні мясцовых жыхароў. Сляды на целах паказвалі, што гэтыя людзі загінулі не ў выніку баявых дзеянняў. Шмат у каго рукі былі звязаны за спіной. Як высветлілася, паўночнав’етнамская армія ў перыяд акупацыі горада расстрэльвала ўсіх грамадзян горада, падазраваных у супрацоўніцтве з урадам Паўднёвага В’етнама (чыноўнікаў, паліцэйскіх і г. д.). Мяркуецца, што ўсяго было знішчана да 3000 чалавек. Гэты факт ніяк не каментуецца сучаснымі в’етнамскімі ўладамі. Некаторыя крытыкі вайны ў В’етнаме вылучалі гіпотэзы пра тое, што ў рэчаіснасці асноўная частка забітых была ахвярамі амерыканскіх артабстрэлаў, і прыпісванне адказнасці за іх гібель сілам камуністаў было толькі прапагандысцкім ходам. Аднак і гэтыя крытыкі прызнаюць сам факт расстрэлаў, падвяргаючы сумневу толькі сапраўдную колькасць ахвяр.
Вынікі
У баях за Хюэ удзельнічалі ў агульнай складанасці 3 батальёна марской пяхоты ЗША і 11 батальёнаў паўднёвав’етнамскай арміі. Нароўні са бітвамі з Гуадалканале і на Саламонавых астравах (Другая сусветная вайна), Інчхоннской дэсантнай аперацыяй і бітвай пры Часін (Карэйская вайна), а таксама абаронай Кхешані (В’етнамская вайна), бітва за Хюэ лічыцца адной з самых памятных і выдатных старонак у гісторыі Корпуса марской пяхоты ЗША. Марская пяхота атрымала важныя ўрокі вядзення баявых дзеянняў у гарадскіх умовах; у ходзе Іракскай вайны другі штурм Фалуджы (лістапад 2004) некаторыя аналітыкі параўноўвалі менавіта з бітвай за Хюэ. Разам з тым, нярэдка аказваецца забытай роля ў бітве падраздзяленняў Арміі ЗША і асабліва паўднёвав’етнамскіх сіл. Страты амерыканскіх падраздзяленняў (уключаючы вайсковыя падраздзяленні за межамі горада) перавысілі 200 чалавек забітымі, страты жа паўднёвав’етнамскіх войск склалі як мінімум 400 загінулых.
Драздоў
Драздоў — прозвішча.
IC 3289
IC 3289 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
1-я Віцебская партызанская брыгада
1-я Віцебская партызанская брыгада — назва партызанскіх брыгад, якія дзейнічалі на тэрыторыі Беларусі ў час Вялікай Айчыннай вайны.
49-я радыётэхнічная брыгада
49-я радыётэхні́чная брыга́да — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі штаба — Мінск.
Гісторыя
у жніўні 1932 года ў Гомелі быў сфарміраваны 11-ы Гомельскі асобны батальён паветранага назірання, абвяшчэння і сувязі (ПНАС), ён вёў паветраную разведку ўздоўж заходняй Дзяржаўнай граніцы СССР. У маі 1941 года ён перайшоў у падпарадкаванне камандуючаму часткамі Кобрынскага брыгаднага раёна ППА.
Спіс герояў «Berserk»
Галоўныя героі
Гатс (яп. ガッツ, англ. Gattsu) — галоўны герой і пратаганіст мангі і анімэ. Таксама вядомы як Чорны Мечнік і «Забойца Ста Чалавек». Высокі чорнавалосы мужчына, узброенны мячом неверагоднага памеру. На працягу гісторыі Гатс страчвае вока і руку, таму адно яго вока заўсёды заплюшчана. Замест рукі ў Гатса жалезны пратэз. Грыфіт (яп. グリフィス, англ. Gurifisu) — адзін са спрэчных герояў у гісторыі. Грыфіт — таленавіты стратэг і харызматычны лідар. Першапачаткова Грыфіт быў сябрам Гатса, але з некаторага моманту асноўнай мэтай Чорнага Мечніка становіцца помста Грыфіту. Грыфіт стварыў атрад наёмнікаў — «Банду Ястраба», якая дзейнічала так паспяхова, што ў хуткім часе заваявала прыхільнасць караля Мідланда. Грыфіт атрымаў шляхецкі тытул, а атрад стаў арміяй «Белага Фенікса». Наступныя паводзіны Грыфіта прывялі да таго, што ён трапіў у няміласць і быў заключаны ў вязніцу. Асноўная мэта Грыфіта дасягнуць улады над каралеўствам.
49-я радыётэхнічная брыгада
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны ў начны час было выяўлена больш за 13 тысяч паветраных мэтаў. Дзякуючы дадзеным пнасаўцаў агнём зенітнай артылерыі і знішчальнай авіяцыі ППА былі збітыя 944 самалёта і 24 аэрастата праціўніка. Акрамя таго, за гады вайны асабовым складам часці было адноўлена і адрамантавана каля 9 700 кіламетраў ліній сувязі.
Спіс герояў «Berserk»
Галоўныя героі
Кяска (яп. キャスカ, англ. Kyasuka) — адзіная дзяўчына ў «Бандзе Ястраба». Яна з'яўлялася камандзірам атрада. Пасля таго, як Грыфіт быў заключаны ў вязніцу, Каска заняла яго месца ў «Бандзе Ястраба».
49-я радыётэхнічная брыгада
Гісторыя
29 красавіка 1949 года батальён быў перафарміраваны ў 11-ы асобны радыётэхнічны батальён ПНАС, яшчэ праз год яго ўпраўленне, рота ўпраўлення, вучэбная рота і падраздзяленні абслугоўвання перадыслакаваліся ў Мінск. Неўзабаве батальён быў перафарміраваны ў 49-ы радыётэхнічны полк.
Спіс герояў «Berserk»
Банда Ястраба
Джуд (яп. ジュドー, англ. Judō) — адзін з сяброў Гатса ў часы, калі апошні быў членам «Банды Ястраба». Джуд спакойны і памяркоўны чалавек. Яго любімая зброя нажы для кідання.
49-я радыётэхнічная брыгада
Гісторыя
У 1967 і 1973 гадах за высокія паказчыкі ў баявой і палітычнай падрыхтоўцы, высокую воінскую дысцыпліну гэтая воінская часць узнагароджвалася пераходным Чырвоным сцягам ваеннага савета 2-й асобнай арміі ППА.
Спіс герояў «Berserk»
Банда Ястраба
Піпін (яп.ピピン, англ. Pipin) — маўклівы сілач вельмі высокага росту, вышэй чым Гатс (у арцы «Залаты век»). У Піпіна цёмная (магчыма вельмі смуглая) скура. Да таго, як стаць членам «Банды Ястраба» Піпін працавў шахцёрам.
49-я радыётэхнічная брыгада
Гісторыя
1 ліпеня 2009 года воінская часць была перафарміравана ў 49-ю радыётэхнічную брыгаду. Сёння яна ажыццяўляе радыёлакацыйную разведку паветранай прасторы паўночнай і паўночна-заходняй частцы Беларусі, а таксама неба над Мінскам. А асноўная задача асабовага складу — прадастаўленне інфармацыі для падраздзяленняў ВПС і войскаў ППА.
Спіс герояў «Berserk»
Банда Ястраба
Рыкерт (яп. リッケルト, англ. Rikkeruto) — на пачатку мангі яшчэ хлопчык. Вельмі любіць Грыфіта і Гатса. Пасля гібелі банды становіцца кавалём.
Коркас (яп.コルカス, англ. Korukasu) — варчлівы чалавек, які вельмі не любіў Гатса. Калісці быў лідарам шайкі разбойнікаў, якую знішчыла «Банда Ястраба». Пасля гэтага Коркас далучыўся да банды.
Апосталы Ідэі Зла
Лорд замка Кока — апостал-людаед. Тэрарызаваў жыхароў мясцовых вёсак.
Граф — апостал, які знаходзіў асаблівае задавальненне ў тым, каб пытаць і калечыць людзей. Людаед.
Зод — апостал, па мянушцы Бессмяротны. Служыць Грыфіту з таго часу, як апошні перамог яго.
Разіна — апостал-фея. Каралева эльфаў Туманнай Даліны. На самай справе, яе эльфы былі зачараваныя дзеці з мясцовых вёсак. Да таго, як стаць апосталам Разіна была простай вясковай дзяўчынкай.
Вайльд — спачатку сядзеў у турме. Пасля стаў кіраўніком арміі «Чорныя псы». Яго атрад лічыўся самым моцным, пасля «Белых Феніксаў».
Зародыш Ідэальнага Свету  ці Апостал Бехеліт — як і бехеліт, гэты апостал мог выконваць жаданні. Калі ён быў чалавекам, то жыў сярод смецця і трупаў. Ён бачыў іншых людзей толькі здалёк.
Локус — апостал, які прыяднаўся да «Новай банды ястраба». Праславіўся перамогамі ў баях і на турнірах.
Ірвін — апостал, які прыяднаўся да «Новай банды ястраба». Сляпы лучнік.
Грунбельд — апостал, які прыяднаўся да «Новай банды ястраба». Праславіўся тым, што з невялікай колькасцю людзей абараняў маленькую краіну.
Рука Бога (Анёлы Ідэі Зла)
Фемто (яп. フェムト, Femuto; англ. Femto) — пяты анёл Рукі Бога. У сваім чалавечым абліччы вядомы як Грыфіт.
Войд (яп. ボイド, Boido; англ. Void) —
Слэн (яп. スラン, Suran; англ. Slan) — адзіная жанчына сярод анёлаў Ідэі Зла.
Убік (яп. ユービック, Yūbikku; англ. Ubik)
Конрад (яп. コンラッド, Konraddo; англ. Conrad)
Новая Банда Ястраба
Соня — дзяўчынка экстрасенс. Яе здольнасці адкрылісь пасля таго, як яе бацькоў спалілі ў яе на вачах. Называе Грыфіта «Ястрабам Свету» і выратавальнікам Мідланду.
М'юл — малады шляхціц. Безпаспяхова спрабаваў ваяваць з Кушанамі, пасля прыяднаўся да Грыфіта.
Локус, Ірвін, Грунбельд — глядзіце Апосталы Ідэі Зла.
Новыя саратнікі Гатса
Ісідора — хлопчык, якога сустрэў Гатс. Да сустрэчы з Гастсам Ісідора жыў, падарожнічаючы і крадучы ў сустрэчных і мінакоў. Прыяднаўся да Гатса, бо шчыра ім захапляецца і хоча быць на яго падобным. Напачатку Ісідора толькі раздражняў Чорнага мечніка, і той не адносіўся да яго сур'ёзна. З некаторага моманту Гатс нават пачынае трэнераваць Ісідора.
Шыркэ — дзяўчынка-чараўніца (вядзьмарка). Яе бацькі не вядомыя. Жыла і вучылася ў чарадзейкі Флоры. Пасля таго, як апосталы з новай «Банды Ястраба» забілі Флору і знішчылі яе дом, Шыркэ прыядналась да Гатса і яго каманды. Разам з Гатсам і Серпіка Шыркэ з'яўляецца асноўнай баявой сілай у атрадзе. Таксама, Шыркэ адзіная здольная вывесці Гатса са стану берсерка, выкліканага яго даспехамі.
Серпіка — брат Фарнезы (па бацьку), але щтойвае гэта. Ён гатовы на ўсё дзеля абароны апошняй і знаходзіцца разам з Гатсам і яго камандай толькі дзеля яе. Серпіка цудоўны фехтавальшчык і стратэг. Але часта хавае гэта. У дзяцінстве Серпіка перажыў шмат душэўных пакут, у тым ліку звязанных з Фарнэзай. Разам з Гатсам і Шыркэ з'яўляецца асноўнай баявой сілай атрада.
Фарнэза — член сям'і Вандзіміон, адной з самых магутных сямей ў свеце Берсерка. Мела цяжкое дзяцінства, якое пакінула ёй шмат душэўных траўмаў. Некаторы час узначалівала атрад «Рыцараў Святых Жалезных Ланцугоў» і пераследавала Гатса. Пасля падзей у Святой Зямлі прыядналась да Чорнага Мечніка і стала вучаніцай Шыркэ. Яна адзіная ў атрадзе, хто добра спраўляецца з абавязкам нагляду за Кяскай і каго Кяска не баіцца.
Маніфіка — родны брат Фарнезы. Далучыўся да каманды Гатса выпадкова, уцякаючы ад гневу свайго бацькі.
Родэрык — капітан, сябар Маніфіка. У адрозненні ад апошняга адважны чалавек. Паабяцаў камандзе Гатса карабель. Плануе ажаніцца з Фарнезай.
Іварэлла — эльфійка, якая суправаджае Шыркэ. Увесь час сварыцца з Пакам.
Арка «Чорны Мечнік»
Дзіцёнак-дэман — верагодней за ўсё дзіцёнак Гатса и Кяскі. Ён з'яўляецца ноччу, а днём знікае. можа адганяць прывідаў ад Гатса і Кяскі. З'яўленне - том 1,глава 1
Карэта — дзяўчынка, якую сустрэў Гатс на дарозе да замка. Ноччу загінула ад мерцвякоў, якія прыйшлі за Гатсам. З'яўленне том 1,глава 2
Тэрэзія — дачка Графа. Яна любіць і баіцца свайго бацьку. Пасля таго, як Гатс забівае яго, Тэрэзія праклінае Чорнага Мечніка. З'яўленне том 2,глава 1
Варгас — лекар, сям'ю якога Граф забіў на яго вачах. З'яўленне том 1,глава 3
Зондарк — капітан салдат на службе ў Графа.
Арка «Залаты век»
Гамбіно — прыёмны бацька Гатса. Узначальваў банду наймітаў. З'яўленне том 3, глава 4.
Сіс — каханка Гамбіно, прыёмная маці Гатса. Памёрла ад эпідэміі. З'яўленне том 3, глава 4.
Донаван — салдат-найміт, які жудасным чынам аказаў ўплыў на характар і лёс Гатса. З'яўленне том 3, глава 4.
Базуса — Шэры рыцар, «забойца 30 чалавек».
Гастон — член банды Ястраба, сябар і намеснік Гатса.
Шарлота — прынцэса Мідланда.
Кароль Мідланда — кароль і бацька Шарлоты. Спачатку спрыяў Грыфіту і яго атраду.
Каралева Мідланда — мачыха Шарлоты, каханка генерала Юліуса.
Фосс — міністр, прафесійны інтрыган.
Юліўс — генерал, брат Караля.
Адоніс — сын генерала Юліўса. Магчымы наследнік трону.
Анна — служанка Шарлоты.
Рабан — шляхціц Мідланда, военачальнік.
Оўэн — шляхціц Мідланда, сябар Рабана.
Генан — барон, военачальнік Цюдор. З'яўленне т.7, гл.1.
Арка «Ястраб тысячагоддзя»
Флора — магутная чараўніца, ведзьма. Настаўніца Шырке, знаёмая Рыцара Чэрапа.
Морган — селянін з вёскі на якую напалі тролі.
Баштанскі раён
Баштанскі раён (Баштанський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мікалаеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Баштанка (Баштанка).
Утвораны ў 1926 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 38019 чалавек, плошча — 1706 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 19 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 56 сёлаў.
Зульфікар Алі Бхута
Зульфікар Алі Бхута (, Ларкана, Брытанская Індыя —, Равалпіндзі, Пакістан) — пакістанскі палітычны дзеяч. Прэзідэнт і прэм'ер-міністр Пакістана. Зрынуты падчас ваеннага перавароту, а затым — пакараны смерцю.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся ў багатай мусульманскай сям'і ў Ларкане (Брытанская Індыя, цяпер — Пакістан). Сын пакістанскага палітыка Шаха Наваза Бхута. Адукацыю атрымаў у Індыі, ЗША і Вялікабрытаніі.
У 1947 годзе паступіў ва Універсітэт Паўднёвай Каліфорніі. У 1949 годзе перавёўся ў Каліфарнійскі ўніверсітэт у Берклі, які скончыў з адзнакай у 1950 годзе з атрыманнем ступені ў галіне палітычных навук. У тым жа годзе паступіў у каледж Крайст-Чорч Оксфардскага ўніверсітэта, дзе атрымаў ступень магістра права і з адзнакай ступень магістра ў галіне палітычных навук.
Палітычная дзейнасць
У 1957 годзе працаваў у пакістанскім прадстаўніцтве пры ААН, у 1963 годзе стаў міністрам замежных спраў Пакістана. На гэтай пасадзе марна дамагаўся рашэння пакістана-індыйскай спрэчкі аб Кашміры. У 1966 годзе выступіў з крытыкай прэзідэнта Аюб-Хана за падпісанне Ташкенцкай дэкларацыі, пасля чаго пайшоў у адстаўку з пасады міністра замежных спраў, а ў 1967 годзе заснаваў апазіцыйную Пакістанскую народную партыю (ПНП).
Будучы жорсткім палітыкам, Бхута адважыўся на рэзкія перамены ў дзяржаве і прапанаваў лозунг: «Іслам — наша вера, дэмакратыя — наша форма ўлады, сацыялізм — наша эканамічная сістэма». Ён заклікаў «аднавіць дэмакратыю», прапаноўваў праграму эканамічных рэформаў пад назвай «ісламскі сацыялізм». Быў арыштаваны і заключаны ў турму (1968—1969).
На парламенцкіх выбарах 1970 года ПНП заваявала большасць галасоў у заходняй частцы краіны, але перамогу атрымала партыя «Авамі ліг», якая выступала за аўтаномію Усходняга Пакістана. Пераемнік Айюб-хана прэзідэнт Ях'я Хан абвясціў вынікі выбараў несапраўднымі, што выклікала грамадзянскую вайну, якая ў выніку прывяла да ўтварэння незалежнай дзяржавы Бангладэш. Ях'я Хан вымушаны быў сысці ў адстаўку, і 21 снежня 1971 года Бхута заняў пост прэзідэнта Пакістана. За аказаную яму дапамогу ў барацьбе з Ях'я Ханам генерал Мухамад Зія-уль-Хак атрымаў пасаду начальніка штаба сухапутных войскаў.
Ян Скрыган
Ян (Янка) Скрыга́н, сапр. Іван Аляксеевіч Скрыган (, в. Труханавічы (цяпер, Мінская вобласць) — ; Псеўданімы: Аўлас, Відук, Я. Відук, Ян Відук, Дзед Аўлас (з П. Броўкам), Крушына, Я. Крушына, Пірат) — беларускі пісьменнік, паэт, навеліст, нарысіст, публіцыст і крытык.
Біяграфія
У 1924 г. Ян Скрыган стаў супрацоўнікам слуцкай акруговай газеты «Вясковы будаўнік». Пасля ліквідацыі акругі і пераезду ў Расоны працаваў загадчыкам Народнага дома пры выканкоме, затым — у рэдакцыі газеты «Чырвоная Полаччына», дзе пазнаёміўся з П. Броўкам. У 1932 г. закончыў літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне БДУ. Быў членам літаратурных аб’яднанняў «Маладняк» і «Літаратурна-мастацкая камуна». Будучы студэнтам, займаўся грамадска-палітычнай работай: у 1929 г. выязджаў у Магілёўскую вобласць на калектывізацыю, у 1930 г. з брыгадай супрацоўнікаў газеты «Звязда» працаваў на Гомсельмашы па наладжванні сістэмнай арганізацыі заводскага жыцця, назіранні над якім перададзены ў кнігах нарысаў. У 1933—1936 гг. працаваў у рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва».
13 лістапада 1936 г. Яна Скрыгана арыштавалі па абвінавачанні ў «контррэвалюцыйнай дзейнасці» і засудзілі на дзесяць гадоў пазбаўлення волі з высылкай у Сібір (Кемераўская вобласць). У 1946 г. ён быў вызвалены, аднак пазбаўлены грамадзянскіх правоў на пяцігадовы тэрмін. Працаваў на пасадзе бухгалтара на гідролізным заводзе ў Фергане, на сланцахімічным камбінаце ў Эстоніі, куды пераехаў, каб быць бліжэй да Беларусі, дзе яму было забаронена жыць. 25 чэрвеня 1949 г. зноў арыштаваны і высланы ў Сібір, у Сухабузімскі раён, дзе працаваў бухгалтарам у райкамгасе і МТС.
У снежні 1954 года з Івана Аляксеевіча Скрыгана былі зняты ўсе абвінавачанні, ён быў поўнасцю рэабілітаваны і адноўлены ва ўсіх правах. Пасля вяртання ў Мінск пісьменнік актыўна ўключыўся ў літаратурную дзейнасць: працаваў рэдактарам у Дзяржвыдавецтве БССР, літкансультантам Саюза пісьменнікаў, рэдактарам і намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Полымя». Як добры знаўца мовы быў запрошаны галоўным рэдактарам выдавецтва «Беларуская савецкая энцыклапедыя» П. Броўкам на пасаду загадчыка літаратурна-кантрольнай рэдакцыі (1967—1975). Працаваў адказным сакратаром камітэта па Дзяржаўных прэміях БССР у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1975—1985).
Памёр 18 верасня 1992 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Паўночных могілках.
Творчасць
Дэбютаваў Ян Скрыган вершамі ў 1925 г. Творчы шлях Скрыгана-празаіка пачаўся з апавядання «Таіса» (1927) і аповесці «Затока ў бурах» (1929, дапрацоўвалася ў 1956 г.). Ян Скрыган адрозніваўся арыентаванасцю на традыцыю, вострым адчуваннем мовы, любасцю да роднага слова, імкненнем вучыцца, а не вучыць.
Ян Скрыган — адзін з першапраходцаў беларускага нарыса як новага літаратурнага жанру, і гэта малая форма стала ўзорам яго надзвычайна лінгвістычна багатай і глыбока нацыянальнай творчасці. У 1929 г. выходзіць у свет адзін з першых нарысаў — «Новая зямля», у хуткім часе з’яўляюцца зборнікі нарысаў — «Шугае сонца» (1930), «Права на энтузіязм» (1932), «Недапісаны профіль» (1932). Далейшая творчая дзейнасць пісьменніка знаходзіць працяг у зборніку апавяданняў «Сустрэчы» (1935), які характарызуецца выдатным валоданнем мовай, асабліва сваім родным слуцкім дыялектам, добрым адчуваннем часу, патрыятызмам, маральнымі прынцыпамі.
Аўтар кніг апавяданняў, аповесцей «Апавяданні» (1956), «Наталя» (1957), «Няпрошаная сляза» (1958), «Скажы адно слова» (1961), «Свая аповесць» (1964), «Кругі» (выбранае, 1969), «Кругі» (аповесць з дасказамі, 1986).
Напісаў кнігі ўспамінаў, партрэтаў, нататак і артыкулаў па праблемах літаратурнага майстэрства і культуры мовы «Ранішнія росы» (1965), «Некалькі хвілін чужога жыцця» (1979, 1990). Пераклаў на беларускую мову кнігі і асобныя творы А. Астроўскага, М. Горкага, І. Буніна, Ф. Гладкова, К. Федзіна, І. Бабеля, а таксама ўкраінскіх, літоўскіх, латышскіх, эстонскіх (у т.л. Ф. Тугласа) пісьменнікаў.
Барановыя ілбы
Барановыя ілбы — згладжаныя рухам ледавіка скальныя выступы карэнных парод. Схілы, звернутыя ў бок, адкуль прыйшоў ледавік, нахільныя і згладжаныя з мноствам рысак ад марэнавага камення, супрацьлеглыя — больш няроўныя і абрывістыя. Даўжынёй да некалькіх сотняў метраў, у вышыню дасягаюць 50 м. Маюць авальную даўгаватую форму, арыентаваную доўгай воссю па ходзе ледніка. Участкі невялікіх барановых ілбоў называюць кучаравымі скаламі. Сустракаюцца ў зонах сучаснага і старажытнага зледзянення, як мацерыковага, так і горнага.
Распаўсюджаны ў Новай Шатландыі (Канада), Фенаскандыі, што ахоплівае Скандынаўскі і Кольскі паўвостравы, Фінляндыю і частку Карэліі.
Сіні мост (Санкт-Пецярбург)
Сіні мост — мост у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, перакінуты праз раку Мойку, злучае паміж сабой Казанскі і 2-й Адміралцейскі астравы.
З’яўляецца самым шырокім (97,3 м) мостам у горадзе. Уваходзіць у ансамбль Ісакіеўскай плошчы.
Размяшчэнне
Злучае Ісакіеўскую плошчу з завулкам Антоненка (былы Новы завулак) і Вазнясенскім праспектам. Пры гэтым мост з’яўляецца «хаванцам»: з-за сваёй рэкорднай шырыні ён успрымаецца часткай плошчы.
Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (800 м) — «Садовая».
Назва
Назва «Сіні» ідзе ад першапачатковага драўлянага моста, які быў выфарбаваны ў сіні колер.
Сан-Пракопіа
Сан-Пракопіа (San Procopio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Калабрыя.
Насельніцтва складае 575 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 89020. Тэлефонны код — 0966.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Procopio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Роберт Рэкард
Роберт Рэкард (Robert Recorde, каля 1510—1558) — уэльскі ўрач і матэматык. Вядомы, у прыватнасці, тым, што ў 1557 годзе прапанаваў выкарыстоўваць у матэматыцы знак роўнасці.
Біяграфія
Нарадзіўся каля 1510 г. у рэспектабельнай уэльскай сям'і. У 1525 годзе быў адпраўлены на навучанне ў Оксфардскі ўніверсітэт, які скончыў у 1531 г.. Заняўшыся медыцынскай дзейнасцю, у 1545 годзе адправіўся на навучанне ў Кембрыдж. Пасля заканчэння вярнуўся ў Оксфард, дзе выкладаў матэматыку.
Праз некаторы час пераехаў у Лондан, дзе быў кіраўніком Каралеўскага манетнага двара Вялікабрытаніі. Рэкард таксама быў асабістым урачом Эдуарда VI і Марыі I.
Быў абгавораны сваім палітычным апанентам, асуджаны, арыштаваны за даўгі і пасаджаны ў турму «Кінгз бенч» у акрузе Саўтворк, дзе памёр у 1558 годзе.
Працы
Меней вядомыя працы:
Антрэсоль
Антрэсоль (entresol), пляцоўка ўнутры будынка (верхні паверх або паўпаверх ў зальным памяшканні), якая абапіраецца на самастойныя апоры ці канструкцыі будынка і прызначаная для размяшчэння адміністрацыйных, бытавых ці іншых памяшканняў.
Антрэсоль займае частку памяшкання і аддзяляецца ад яго балюстрадай.
Таксама антрэсоллю называюць паліцу пад столлю для захоўвання розных рэчаў, звычайна аддзеленую дзверцамі ад астатняга памяшканя.
Катоднае выпраменьванне
Катоднае выпраменьванне або электронны пучок — патокі электронаў з катода электравакуумнага прыбора (напрыклад, газаразраднай трубкі). Упершыню яны былі зафіксаваныя ў 1859 годзе нямецкімі фізікамі Юліусам Плюкерам і Іаганам Вільгельмам Хітторфам і былі названыя ў 1876 годзе Ойгенам Гольдштэйнам Kathodenstrahlen або катоднымі прамянямі. У 1897 годзе брытанскі фізік Джозеф Джон Томсан паказаў, што катодныя прамяні складаюцца з раней невядомай адмоўна зараджанай часціцы, якую пазней назвалі электронам. Не гледзячы на тое, што назва катоднае выпраменьванне ўсё яшчэ сустракаецца ў літаратуры, на сённяшні дзень часцей ужываецца тэрмін электронны пучок. Найбольш распаўсюджаны прыклад выкарыстання катоднага выпраменьвання — гэта электронна-прамянёвыя трубкі (ЭПТ) выкарыстоўваюць сфакусаваны пучок электронаў, які адхіляецца электрычнымі або магнітнымі палямі, для фармавання малюнка на экране.
Бенгальскі султанат
Бенга́льскі султанат (, শাহী বাঙ্গালা) — гістарычная дзяржава ў Паўднёвай Азіі ў 1352 — 1576 гадах.
Гісторыя
З пачатку XIII ст. Бенгалія ўваходзіла ў склад Дэлійскага султаната. У 1325 г. яна была падзелена на 3 адміністрацыйныя акругі на чале з кіраўнікамі, што мелі шырокія паўнамоцтвы. Адным з іх быў Шамудзін Ільяс-Шах, выхадзец з Сістану, прызначаны кіраўніком акругі Сатгаон у дэльце Ганга. Каля 1338 г. ён скарыстаўся праблемамі цэнтральных уладаў, каб весці сябе незалежна ад іх волі. Да 1352 г. Ільяс-Шах заваяваў 2 астатнія бенгальскія акругі і абвясціў пра стварэнне самастойнага Бенгальскага султаната. У 1353 г. ён пацярпеў паражэнне ад войска Дэлійскага султаната, пагадзіўся на выплату даніны і страту часткі заваяваных тэрыторый, але захаваў кантроль над Бенгаліяй. У 1359 г. яго сын Сікандар-шах I здолеў прымусіць дэлійскага султана Фіруз-Шаха прызнаць сябе роўным манархам.
Пасля заваявання Дэлі ў 1398 г. войскам Тамерлана ў Бенгальскім султанаце апынулася мноства ўцекачоў, у тым ліку рамеснікаў і земляробаў. Гэта дазволіла наладзіць ткацкую прамысловасць, пачаць каланізацыю Сундарбана і дагэтуль маланаселенага ўсходу Бенгаліі. Найбольш паспяховую палітыку пранікнення на ўсход праводзіў султан Джалалудзін Мухамад-Шах (1415 – 1433 гг.). Ён паходзіў з бенгальскага індуісцкага роду Ганеша. Яго бацька Раджа Ганеша захапіў уладу, але быў вымушаны абвясціць султанам свайго сына і пагадзіцца на прыняцце ім іслама. Пасля смерці Раджы ў 1418 г. Джалалудзін спрыяў распаўсюджанню іслама сярод сялян, што перасяляліся на новыя землі. Ён падтрымаў араканскіх уцекачоў і аказаў ім дапамогу ва ўзнаўленні сваёй дзяржавы. Тым не меней, нашчадкі Ільяс-Шаха здолелі ўтрымаць за сабою частку Бенгаліі і пасля яго смерці зноў вярнулі прастол.
У другой палове XV ст. усё большы ўплыў на султанаў атрымоўвала іх прыватная гвардыя, што фарміравалася з хабшы. У 1481 г. яна спрыяла зыходу султана Сікандар-шаха II, абвешчанага вар'ятам, і перадачы ўлады Джалалудзіну Фацех-Шаху. Але і ён быў у 1487 г. забіты правадыром хабшы Барбакам. Барбак і яго нашчадкі, што цалкам кантраляваліся рэгентамі з ліку гвардзейцаў, кіравалі ўсяго некалькі гадоў. У 1494 г. уладу захапіў візір Алаўдзін Хусейн-Шах. Ён меў арабскае паходжанне. Заснаваная ім дынастыя імкнулася пашырыць гандлёвыя сувязі. У 1528 г. было створана партугальскае паселішча ў Чытагонгу. У 1564 г. уладу захапіў пуштун Сулейман-Хан Карані. Ён здолеў далучыць да султаната Адышу. Аднак супраць бенгальскіх султанаў выступілі Вялікія Маголы. У 1576 г. яго сын Дауд пацярпеў паражэнне ад Акбара Вялікага, і Бенгалія была далучана да імперыі Вялікіх Маголаў.
Дзяржаўнае кіраванне
Фармальна Бенгальскі султанат з'яўляўся абсалютнай манархіяй. Султан быў не толькі цывільным, але ваенным і духоўным валадаром, узначальваў мусульманскую абшчыну дзяржавы. Першапачаткова яна была адносна невялікай, часцяком складалася з іншаземцаў, якія прымалі мясцовае падданства. Аднак у XV ст. прапорцыя мусульманскага насельніцтва значна павялічылася, прычым за лік сялян, што перасяляліся на маланаселены ўсход краіны. Бенгальскія султаны спавядалі суніцкі іслам і прызнавалі духоўную ўладу халіфаў Абасідаў. Джалалудзін Мухамад-Шах абвясціў сябе халіфам, а Бенгальскі султанат — асобным халіфатам.
Адносіны да іншых рэлігій, у першую чаргу да індуізму і будызму, часцяком залежылі ад асобных памкненняў канкрэтных манархаў. Шамудзін Ільяс-Шах быў жанаты на ўдаве з індуісцкай сям'і. Яе дзеці сталі спадчыннікамі заснавальніка султаната. Джалалудзін Мухамад-Шах, які сам паходзіў з індуісцкага роду, вызначыўся пераследам землеўладальнікаў-індуістаў. Тым не меней, у канцы свайго кіравання ён стаў рэлігійна памяркоўным. Прадстаўнікі дынастыі Хусейн-Шахі прыцягвалі індуістаў да кіраўнічых пасад.
На перыферыі султаната існавалі дзяржаўныя ўтварэнні, што захоўвалі свае манархічныя дынастыі і ўнутранае самакіраванне. Так, на астраўных тэрыторыях усходняй Бенгаліі захавалася дробнае дзяржаўнае ўтварэнне Чандрадвіп, дзе кіравалі раджы-індуісты. Бенгальскія султаны садзейнічалі ўсталяванню залежных ад іх дынастый у Трыпуры і Аракане.
Бенгальскі султанат меў значнае па колькасці войска, якое складалася з конніцы, пяхоты, слановай арміі, артылерыі і ваеннага флоту. Слановая армія і ваенны флот былі асабліва важнымі падчас сезонных паводак на рацэ Ганг, калі наземныя шляхі станавіліся непераадольнымі для конніцы. Бенгальская артылерыя ўражвала нават партугальцаў.
Эканоміка
Асновай эканомікі Бенгальскага султаната з'яўлялася сельская гаспадарка, куды была ўцягнута асноўная частка насельніцтва. Выключную ролю адыгрывалі вырошчванне рысу і бавоўніку. Апошні стаў надзвычай важнай культурай, калі ў канцы XIV — пачатку XV ст. бежанцы з Дэлійскага султаната заснавалі вытворчасць баваўнянай пражы і баваўняных тканін. У большасці выпадкаў яна была прадстаўлена дробнымі рамеснымі майстэрнямі, але на ўзбярэжжы таксама сустракаліся дастаткова буйныя мануфактуры. У той ці іншай ступені яны кантраляваліся дзяржаўнымі чыноўнікамі. У малазаселеных раёнах поўдню і ўсходу пераважала жывёлагадоўля. Яе асноўнай прадукцыяй было топленае масла, якое выкарыстоўвалі не толькі ў якасці ежы, але і як тэхнічны матэрыял. Бенгальскі султанат славіўся суднабудаўнічымі прадпрыемствамі. Тут былі шырока распаўсюджаны апрацоўка металаў, скур, ганчарства, здабыча жэмчугу, вытворчасць паперы.
У XV — XVI стст. Бенгалія ператварылася ў важны гандлёвы цэнтр. Марскія і сухапутныя шляхі злучалі яе з краінамі на поўдні Індастана, Аравійскага паўвострава, Паўднёва-Усходняй Азіі, Мальдыўскімі астравамі і Кітаем. З Бенгальскага султаната вывозіліся пераважна прадукты сельскай гаспадаркі і тканіны, але бенгальскія парты таксама былі месцамі пасрэдніцкага гандлю шоўкам, каштоўнымі металамі, каўры, спецыямі. Выхадзец з Дэлійскага султаната і адміністратар Сундарбана Хан Джахан-Алі (памёр у 1459 г.) праславіўся будаўніцтвам шырокіх дарог, караван-сараяў і мячэцей. Бенгальскія гандляры наведвалі такія аддаленыя мясціны, як Адэн, Малака, Герат, Цяньцзінь.
Эканамічны поспех бенгальскіх гандляроў у немалой ступені залежыў ад грашовай палітыкі султаната. Яна пачала фарміравацца ў XIV ст., калі дынастыя Ільяс-Шахі арганізавала чаканку срэбраных манет-така. Колькасць срэбра ў іх перавышала адпаведны паказчык манет Дэлійскага султаната. У XV ст. адразу дзейнічала некалькі манетных двароў. Срэбра завозілі пераважна з Трыпуры і Асаму. Нават у гады палітычных нягод така заставалася ўстойлівай міжнароднай валютай. На мясцовым грашовым рынку таксама былі шырока прадстаўлены ракавіны каўры, якія абменьвалі ў мальдыўцаў на рыс, масла, цукар і іншыя харчовыя тавары.
Альт (струнны інструмент)
Альт (viola, viola, alto, Bratsche) або альт скрыпічны — струнны смычковы музычны інструмент такой жа, што і скрыпка, канструкцыі, але большых памераў, таму гучыць у ніжэйшым рэгістры. Струны альта настроены на квінту ніжэй скрыпічных — c, g, d1,a1 (да, соль малой актавы, рэ, ля першай актавы). Найбольш ужывальны дыяпазон — ад c (до малой актавы) да e (мі трэцяй актавы), у сольных творах магчыма ўжыванне больш высокіх гукаў. Ноты пішуцца ў альтовых і скрыпічных ключах. Прыёмы ігры на альце і рыскі — тыя жа, што і на скрыпцы, але гук меней яркі, матавы, злёгку гугнявы. Такі тэмбр альта — следства таго, што памеры яго корпуса («рэзанатарнай скрыні») не адпавядаюць яго строю. Калі сканструяваць альт большага памеру, то яго немагчыма будзе трымаць на плячы, як скрыпку, або паміж нагамі, як віяланчэль.
У якасці сольнага інструмента альт сустракаецца адносна рэдка. Асноўная сфера ўжывання альтоў — сімфанічныя і струнныя аркестры, дзе яны выконваюць, як правіла, сярэднія галасы. Альт — абавязковы ўдзельнік струннага квартэта, часта выкарыстоўваецца ў іншых камерных складах.
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2019
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2019 (28-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 2019 года.
Японскі жывапіс
Японскі жывапіс — шырокі спектр жанраў і стыляў выяўленчага мастацтва Японіі. Вытокі выяўленчага мастацтва Японіі ўзыходзяць да распісной керамікі (да 3 ст. да н.э.) і пахавальных фрэсак (2-6 ст.). Росквіту японскі жывапіс дасягнуў з прыняццем будызму ў 6 стагоддзі (сценавыя роспісы Залатой залы ў манастыры Харудзі недалёка ад Нары). У 7 стагоддзі з’явіліся першыя «эмакі» — даўгія скруткі, якія часам дасягалі 15 метраў і з’яўляліся ілюстрацыяй гісторыі, літаратурных твораў (напрыклад, «Аповесць пра Гэндзі») альбо ілюстравалі прыдворныя цырымоніі. Скруткі-аповесці («эмакімано») разам з альбомнымі аркушамі і шырмамі — адна з формаў японскага жывапісу і менавіта тут выпрацаваўся японскі стыль жывапісу «ямато-э», свабодны ад кітайскага ўплыву.
Як і ў Кітаі, адным з цэнтральных жанраў японскага жывапісу быў пейзаж, вяршыняй якога стаў манахромны жывапіс «суйбоку-га» майстра Сэсю (15 ст.), а таксама яркія каляровыя творы школы Кано (канец 16 ст.). У 17 стагоддзі майстры школы Кано пачалі маляваць жанравыя сцэны. У 18-19 стагоддзях пейзаж, партрэт і жанр атрымліваюць новае развіццё ў каляровых ксілаграфіях стылю «укіё-э».
У сярэдзіне 19 стагоддзя японскі жывапіс быў адкрыты еўрапейцамі. Эстампамі Кацусіка Хакусая, Тасюсай Сяраку, Судзукі Харунобу захапляліся імпрэсіяністы, іх танюткія лініі зрабілі вялікі ўплыў на мастацтва мадэрна, а партрэты — на жывапіс экспрэсіянізму.
Аляксандр Аляксандравіч Сераброў
Аляксандр Аляксандравіч Сераброў (нарадзіўся 15 лютага 1944, Масква—) — савецкі касманаўт.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 лютага 1944 года ў Маскве ў сям'і служачага.
У 1958 годзе скончыў сем класаў сярэдняй школы № 14 горада Кірава. У 1961 годзе скончыў (з сярэбраным медалём) сярэднюю школу № 36 горада Масквы. У 1967 годзе скончыў Маскоўскі фізіка-тэхнічны інстытут.
Пасля заканчэння інстытута ў працягу 9 гадоў займаўся навуковай дзейнасцю на адной з кафедраў Маскоўскага фізіка-тэхнічнага інстытута. У 1970 годзе скончыў аспірантуру МФТІ па спецыяльнасці "Фізіка вадкасцяў, газаў і плазмы".
У 1974 годзе скончыў Універсітэт марксізму-ленінізму пры мыцішчанскаму гаркаме КПСС. Член КПСС з 1976 года.
З 1976 года працаваў у навукова-вытворчым аб'яднанні "Энергія", удзельнічаў у распрацоўцы і выпрабаваннях касмічных апаратаў.
1 снежня 1978 г Аляксандр Сераброў залічаны ў атрад савецкіх касманаўтаў. Прайшоў поўны курс агульнакасмічнай падрыхтоўкі і падрыхтоўкі да палётаў на касмічных караблях тыпу "Саюз Т" і арбітальнай станцыі "Салют".
Здзейсніў чатыры палёты на касмічных караблях "Саюз Т-7», «Саюз Т-8", "Саюз ТМ-8" і "Саюз ТМ-17». Пайшоў у адстаўку 10 мая 1995 года.
IC 3290
IC 3290 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Васілевіч Турбін
Мікалай Васілевіч Турбі́н (Николай Васильевич Турбин;  — ) — вучоны, генетык і селекцыянер, доктар біялагічных навук (1943), прафесар (1948), акадэмік Акадэміі навук БССР (1948), акадэмік УАСГНІЛ (1967). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1972).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Тума Касімаўскага павета Разанскай губерні (сучасны гарадскі пасёлак у Клепікаўскім раёне Разанскай вобласці Расіі). Скончыў дзесяцігадовую школу ў Туме. У 1935 годзе скончыў агранамічны факультэт Варонежскага сельскагаспадарчага інстытута і застаўся ў ім у аспірантуры пры кафедры генетыкі і селекцыі. Адначасова працаваў абласным аграномам Камісіі па вызначэнню ўраджайнасці Савета Народных Камісараў СССР у Варонежы. У 1938 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Структура урожая сортов яровой пшеницы» і быў запрошаны на пасаду дацэнта кафедры генетыкі і селекцыі Варонежскага сельскагаспадарчага інстытута. У 1939 годзе быў залічаны ў дактарантуру пры Акадэміі навук СССР, якую праходзіў у лабараторыі экалогіі раслін пад кіраўніцтвам акадэміка Б. А. Келера і ў 1942 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Вегетативное расщепление растительных гибридов». У гэты час М. В. Турбін праходзіў службу ў Чырвонай Арміі, курсант ваенна-медыцынскага вучылішча ў Ашхабадзе. У 1943—1944 гадах загадваў аддзелам у Батанічным садзе Акадэміі навук СССР у Маскве і адначасова прафесар Маскоўскага абласнога педагагічнага інстытута.
У 1945—1953 гадах М. В. Турбін загадчык і прафесар (з 1948 года) кафедры генетыкі раслін Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, з 1948 па 1951 год — дэкан біёлага-глебавага факультэта і дырэктар Біялагічнага навукова-даследчага інстытута ў Пецяргофе.
З 1953 года М. В. Турбін у Мінску. Абраны акадэмікам Акадэміі навук БССР. У 1953—1963 гадах на пасадзе дырэктара Інстытута біялогіі, у 1965—1971 гадах — дырэктара Інстытута генетыкі і цыталогіі. Адначасова ў 1953—1967 гадах — загадчык кафедры дарвінізма і генетыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У 1967 годзе абраны акадэмікам УАСГНІЛ. З 1968 года — акадэмік-сакратар Аддзялення раслінаводства і селекцыі УАСГНІЛ. У 1974—1980 гадах М. В. Турбін дырэктар створанага ім Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута прыкладной малекулярнай біялогіі і генетыкі. У апошнія гады жыцця на пасадзе загадчыка лабараторыі генетыкі і фізіялогіі прадукцыйнасці Маскоўскага аддзялення Усесаюзнага навукова даследчага інстытута раслінаводства імя М. І. Вавілава.
Памёр М. В. Турбін 22 ліпеня 1998 года ў Маскве. Пахаваны на Ваганькаўскіх могілках.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Пад кіраўніцтвам М. В. турбіна абаронены 18 доктарскіх і больш за 40 кандыдацкіх дысертацый.
Быў членам Міжнароднай генетычнай федэрацыі, замежным членам Шведскага таварыства селекцыянераў і насенняводаў. У 1972 годзе абраны прэзідэнтам Усесаюзнага таварыства генетыкаў і селекцыянераў. Неаднаразова чытаў лекцыі ў Канадзе і Вялікабрытаніі. Уваходзіў у склад рэдакцыйнай калегіі часопіса «Zeitschrift fur Pflanzenzuchtung», камісіі па Ленінскім і Дзяржаўным прэміям пры Савеце Міністраў СССР, Вышэйшай атэстацыйнай камісіі.
Аўтар больш за 350 навуковых прац, у тым ліку 8 манаграфій. Сярод апублікаванага:
Узнагароды
Узнагароджаны двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам «Знак Пашаны», медалём «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» і інш. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1984 года за цыкл прац «Генетыка гетэрозісу і шляхі яго выкарыстання ў селекцыі раслін».
Памяць
31 кастрычніка 2013 года на фасадзе дома (Цвярская вуліца, дом 9/17, збудаванне 1), у якім у 1971—1998 гадах жыў М. В. Турбін, у Цвярскім раёне Масквы адкрыта мемарыяльная дошка.
Радзінскі сельсавет
Ра́дзінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Радзін.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Радзінскі (Новарадзінскі) сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Малочкаўскага сельсавета. З 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Хойніцкага раёна. 20 лютага 1964 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Баршчоўскага сельсавета. 8 студзеня 1987 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стралічаўскага сельсавета.
На момант скасавання сельсавет налічваў 8 населеных пунктаў: вёскі Баршчоўка, Лясок, Малочкі, Масаны, Радзін, Сінцы, Уласы і Чамкоў.
336-я рэактыўная артылерыйская брыгада
336-я рэакты́ўная артылеры́йская брыга́да — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі штаба — Асіповічы.
Гісторыя
Вайсковая часць 12180 была сфарміравана ў 1972 годзе, калі ў адпаведнасці з Дырэктывай Камандуючага войскамі Чырванасцяжнай Беларускай ваеннай акругі і загадам камандзіра 51-й гвардзейскай артылерыйскай Аршанскай Чырванасцяжнай, ордэна Аляксандра Неўскага дывізіі быў утвораны 1360-ты рэактыўны артылерыйскі полк, узброены РСЗА «Град».
У 1983 годзе на базе 1360 рэап была сфарміравана 336-я рэактыўная артылерыйская брыгада 51-й гвардзейскай артылерыйскай дывізіі. На ўзбраенне рэабр атрымала РСЗА «Ураган».
У 1989 годзе брыгада атрымала на ўзбраенне РСЗА «Смерч» і прыняла ўдзел у у вопытна-даследчых тактычных вучэннях з баявой стральбой на палігоне Капусцін Яр.
Марцінас Мажвідас
Марцінас Мажвідас (Martynas Mažvydas; ~1510, Жамойць, Вялікае Княства Літоўскае — 21 мая 1563, Рагніт, Прусія) — літоўскі першадрукар, пісьменнік, укладальнік і выдавец першай кнігі на літоўскай мове, пачынальнік літаратурнай літоўскай мовы.
Біяграфія
З прычыны пераследу з боку каталіцкай царквы Мажвідас у 1546 годзе прыняў запрашэнне прускага герцага Альбрэхта і пераехаў у Кёнігсберг, дзе вывучаў багаслоўе ў Альбрэхтынскім універсітэтце (1546—1548).
Дзеля распаўсюджванню пратэстанцкай веры ў Прусіі герцаг Альбрэхт спрыяў перакладу і выданню лютэранскіх тэкстаў па-старапруску і літоўску. У 1547 годзе, яшчэ ў час навучання, Мажвідас з калегамі выдалі у Кёнігсбергу першую літоўскамоўную кнігу — «Catechismusa Prasty Szadei, Makslas skatima raschta yr giesmes del kriksczianistes bei del berneliu iaunu nauiey sugulditas» («Простыя словы Катэхізісу, навука чытання, пісьма і песні для хрысціянства і для маладых людзей нанова складзеныя»), перакладзеную з польскамоўнага выдання Лютэравага «Kleiner Katechismus». Кніга ўтрымоўвае, апроч катэхізісу, вершаваную прадмову на літоўскай мове, адзінаццаць царкоўных спеваў з нотамі і першы літоўскі буквар.
У 1549 годзе Мажвідас быў пастаўлены святаром у Рагніце. Тут ён выдаў «Песню Св. Амброзія» з прадмовай па-літоўску. У 1554 годзе стаў архідыяканам Рагніта. У 1559 годзе выдаў у Кёнігсбергу пераклад з нямецкай мовы «Формы хрышчэння». Выдаў пераклады духоўных песень і малітваў.
Памёр у Рагніце.
Ушанаванне памяці
У 1979 годзе бронзавая статуя Мажвідаса пастаўленая ў Бірштанах, у 1997 — у Клайпедзе. З 1988 года імя Марцінаса Мажвідаса носіць Нацыянальная бібліятэка Літвы.
Імя Мажвідаса носяць вуліцы ў Вільнюсе, Каўнасе і іншых населеных пунктах Літвы.
У 1990 годзе ў гонар Мажвідаса выдадзеная мастацкая маркіраваная каперта.
Naruto
Naruto (ナルト — Наруто) — манга Масасі Кісімото ў жанры сёнэн і яе анімэ-экранізацыя. Галоўным яе героем з'яўляецца Наруто Удзумакі, шумны і няўрымслівы ніндзя-падлетак, які марыць дасягнуць ўсеагульнага прызнання і стаць Хокагэ - кіраўніком свайго паселішча і наймацнейшым ніндзя. Каб дамагчыся павагі навакольных, яму трэба прайсці праз тысячы перашкод: экзамены ніндзя, розныя місіі і бойкі.
Першая выданне мангі была апублікавана 21 верасня 1999 года японскім выдавецтвам Shueisha ў 43-м нумары часопіса Weekly Shonen Jump. Выпушчаная ў 72 тамах мангі. Яго апошняе выданне была апублікавана 10 лістапада 2014 года ў 50-м нумары часопіса Weekly Shonen Jump.
Па ёй зняты аднайменны анімэ-тэлесерыял, створаны кампаніямі Aniplex і Studio Pierrot. Першы тэлесерыял Наруто дэманстраваўся ў Японіі па канале TV Tokyo і спадарожнікаваму каналу ANIMAX пачынаючы з 3 кастрычніка 2002 года да 8 лютага 2007 г. і скончыўся 220-й серыяй. Другі Тэлесерыял Naruto Shippuuden, працягвае транслявацца з 15 лютага 2007 года, прычым новыя серыі з'яўляюцца амаль кожны тыдзень. З моманту пачатку трансляцыі ў эфір выйшла больш за 600 серый і іх выпуск працягваецца да гэтага часу. У анімэ-экранізацыю ўваходзяць два тэлесерыялы, дзесяць анімацыйных фільмаў і восем OVA. У вытворчасці знаходзіцца 11-ы фільм, прэм'ера якога прызначаная на жнівень 2015. На аснове мангі і анімэ былі створаны таксама відэагульні, раманы («лайт-новел») і калекцыйныя карткавыя гульні.
Манга і анімэ апынуліся вельмі папулярныя як у Японіі, так і за яе межамі. На момант выхаду 70-га тома, першы наклад якога склаў 1`400`000 асобнікаў - стала вядома, што сумарныя продажы тамоў «Наруто» перавысілі 200 мільёнаў асобнікаў. У ЗША манга «Наруто», ліцэнзаваных выдавецтвам Viz Media, рэгулярна трапляе ў спісы бэстсэлераў, а ў 2006 годзе яе продажу склалі амаль 10% усіх продажаў мангі ў гэтай краіне [7]. У Расіі правы на выданне і распаўсюджванне мангі належаць кампаніям «Эксмо» і «Комикс-Арт». Распаўсюджваннем анімэ на тэрыторыі СНД займалася «МегаСистем». Распаўсюджваннем анімэ на тэрыторыі СНД займалася «МегаСистем» ..
Змест
У акадэміі ніндзя Наруто лічыцца не здатным да навукі, гультаём і хуліганам. Хутка ён здае выпускны іспыт і становіцца членам каманды з трох выпускнікоў-ніндзя пад кіраўніцтвам Хатакэ Какасі. Неўзабаве галоўны герой аказваецца ўцягнуты ў шматлікія прыгоды.
Свет мангі "Naruto"
Дзеянне мангі "Наруто" адбываецца ў свеце ў якім змяшаны рысы сучаснасці і японскага сярэднявечча. Існуе шмат краін з манархічным ладам кіравання. Дзяржавы кіруюцца Даймё (大名) — феадальнымі князямі. Самыя магутныя краіны — Пяць Вялікіх Зямель Ніндзя. На тэхнічным узроўні свет Наруто наблізіўся да сучаснасці, але толькі ў бытавой сферы: прадукты харчавання, адзенне і інш. Не існуе самалётаў, цягнікоў, машын і іншых сучасных транспартных сродкаў. У ваенныай сферы выкарыстоўваюцца мячы, нажы, коп'і і інш. Акрамя таго ў свеце "Наруто" існуе магія. Акрамя людзей у свеце мангі жывуць і іншыя разумныя істоты. Напрыклад жабы. Але сустракаюцца яны даволі рэдка. Галоўнай ваеннай сілай вялікіх краін з'яўляецца не армія, а адносна невялікія паселішча ніндзя.
Юрый Абрамавіч Башмет
Юрый Абрамавіч Башмет ( г, Растоў-на-Доне) — расійскі, ,. Народны артыст СССР (1991).
Ян Беліковіч
Ян Беліковіч (? — ?) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Францішкі з Кубліцкіх, дачкой Марціна Кубліцкага. Атрымаў мястэчка Экімань пад Полацкам, які быў пасагам яго маці.
Падкаморы полацкі. Член масонскай ложы Паўночная Паходня ў Мінску, масон 2-й ступені ў 1820 годзе.
Малочкаўскі сельсавет (Камарынскі раён)
Мало́чкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Малочкі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Радзінскага сельсавета.
Дудко
Дудко — прозвішча.
Мікалай Сцяпанавіч Дароўскі
Мікалай Сцяпанавіч Дароўскі (нар., Курская вобласць — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Са жніўня 1943 года ў дзеючай арміі. Змагаўся на Варонежскім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскіх франтах у 67-й гвардзейскай стралковай дывізіі 6-й гвардзейскай арміі.