cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яраш Малішэўскі
Біяграфія
Аўтар першага ў краіне сістэматызаванага выдання для дзяцей пра народныя музычныя інструменты «Незвычайная энцыклапедыя беларускіх народных інструментаў» (у суаўтарстве з Аксанай Спрынчан). На думку літаратурнага крытыка Людмілы Рублеўскай кніга стала адной з лепшых кніг 2010 года.
Музычная творчасць
Выступае як бард, фолк-выканаўца. У сваіх выступах і запісах выкарыстоўвае інструменты: гітара, дуда, лера, перкусія, дудкі, жалейкі, акарыны, пішчыкі, чароткі, арган, мандаліна і іншыя.
Удзельнік гурту «Paparać» (раней — «Pete-Paff»). Супрацоўнічае як аўтар і выканаўца з гуртамі «N.R.M.», «P.L.A.N.», «Garadzkija», «Аляксандра і Канстанцін», «Krona», «Madera Hard Blues» і інш. . З 2019 года фольк-гурта «Astroūna».
Аўтар слоў і музыкі песні «Застольная песня» да фільму «Авантуры Пранціша Вырвіча» (2020 г.). Таксама выконваў ў фільме сола на аўтэнтычных інструментах.
Сольная дзейнасць:
Гісторыка-даследчая дзейнасць
Яраш Малішэўскі – арганізатар шматлікіх фальклорных экспедыцый па Беларусі. У сваёй творчасці нярэдка выкарыстоўвае народныя і старажытныя песні ва ўласнай апрацоўцы.
Даследчык архіўных дакументаў часоў Вялікага Княства Літоўскага.
Як гісторык друкаваўся ў часопісах «Беларуская мінуўшчына», «Прырода», «Маладосць», «Вясёлка», газетах «Наша Ніва», «Голас Радзімы», «Туризм и Отдых», зборніку «Вяртаньне», і інш.. Аўтар гістарычнага даследавання пра жыццё Эміліі Плятэр.
Сям’я
Паходзіць са шляхецкага роду Малішэўскіх. Жонка — беларуская паэтка Аксана Спрынчан, дачка — Альжбэта (Альжбэта–Браніслава Малішэўская–Спрынчан).
Такійскі працэс
Такійскі працэс — судовае пасяджэнне над японскімі ваеннымі злачынцамі, які праходзіў у Токіа з 3 мая 1946 года па 12 лістапада 1948 года.
Усяго было 29 абвінавачаных. Ёсукэ Мацуока (міністр замежных спраў) і адмірал Осамі Нагана памерлі падчас суда ад натуральных прычын. Сюмэй Акава (філосаф, ідэолаг японскага мілітарызму) быў прызнаны несвадомым і выключаны з ліку падсудных. Каноэ Фумімара (прэм'ер-міністр Японіі ў 1937—1939 і 1940—1941 гадах) пакончыў з сабой напярэдадні арышту, прыняўшы яд.
Сямёра абвінавачаных былі асуджаныя да смяротнага пакарання праз павешанне і пакараныя 23 снежня 1948 года ў двары турмы Сугама ў Токіа. Шаснаццаць абвінавачаных былі асуджаныя на пажыццёвае зняволенне; трое (Каіса, Сіраторы і Умэдзу) памерлі ў турме, астатнія трынаццаць былі памілаваныя ў 1955 годзе. Да дваццаці гадоў зняволення быў асуджаны Сігэноры Тога — міністр замежных спраў і міністр па справах Вялікай Усходняй Азіі; памёр у турме ў 1949 годзе. Да сямі гадоў зняволення быў прысуджаны Мамору Сігэміцу — пасол у СССР; у 1950 годзе ён быў памілаваны і пасля стаў міністрам замежных спраў.
Вобласць (Расія)
Расійская Федэрацыя складаецца з 85 суб’ектаў федэрацыі, 46 з якіх называюцца абласцямі. У наш час край і вобласць як суб’екты Расійскай Федэрацыі не маюць паміж сабой істотных адрозненняў у прававым становішчы.
Пералік абласцей Расійскай Федэрацыі
1. Амурская вобласць
3. Астраханская вобласць
4. Белгародская вобласць
5. Бранская вобласць
6. Чалябінская вобласць
8. Іркуцкая вобласць
9. Іванаўская вобласць
10. Калінінградская вобласць
11. Калужская вобласць
12. Кемераўская вобласць
13. Кіраўская вобласць
15. Курганская вобласць
16. Курская вобласць
17. Ленінградская вобласць
18. Ліпецкая вобласць
19. Магаданская вобласць
20. Маскоўская вобласць
22. Ніжагародская вобласць
23. Наўгародская вобласць
24. Новасібірская вобласць
25. Омская вобласць
26. Арэнбургская вобласць
27. Арлоўская вобласць
28. Пензенская вобласць
29. Пскоўская вобласць
30. Растоўская вобласць
31. Разанская вобласць
32. Сахалінская вобласць
33. Самарская вобласць
34. Саратаўская вобласць
37. Тамбоўская вобласць
39. Цвярская вобласць
40. Тульская вобласць
41. Цюменская вобласць
42. Ульянаўская вобласць
43. Уладзімірская вобласць
44. Валгаградская вобласць
45. Валагодская вобласць
46. Варонежская вобласць
47. Яраслаўская вобласць
Вобласці ў Расійскай імперыі
Упершыню адміністрацыйная адзінка «вобласць» з’яўляецца яшчэ ў часы Расійскай імперыі. Першапачаткова вобласці ўзнікалі часцей за ўсё на новых далучаных землях як часовая адзінка на пераходны перыяд перад усталяваннем адміністрацыйнага ладу, прынятага ў Расійскай імперыі. Пазней абласцямі сталі таксама называць вялікія маланаселеныя тэрыторыі, галоўным чынам — у Сярэдняй Азіі, на Каўказе і Далёкім Усходзе, якія кіраваліся па іншым прынцыпе, чым звычайныя губерні. Некаторыя вобласці існавалі вельмі нядоўга, іншыя ж (пазначаны тлустым) перажылі Кастрычніцкую рэвалюцыю, але пасля грамадзянскай вайны ў выніку перабудовы тэрыторыі ўсё роўна былі скасаваны.
У Расійскай імперыі існавалі наступныя вобласці (у храналагічным парадку):
У 1776—1796 гадах, акрамя павятовага падзелу, на вобласці былі падзелены некаторыя буйныя намесніцтвы, пасля пераўтварэння намесніцтваў назад у губерні ўнутраны падзел на вобласці быў ліквідаваны. На вобласці былі падзелены наступныя намесніцтвы:
Вобласці падчас Грамадзянскай вайны
Пасля Лютаўскай, а асабліва пасля Кастрычніцкай рэвалюцый, на ўскраінах былой імперыі, а таксама ў рэгіёнах з пераважным нярускім насельніцтвам, пачынаюць набіраць абароты нацыяналістычныя рухі, якія патрабавалі федэралізацыі краіны і ўласнай аўтаноміі. З 1918 года ўзнікае трэцяя сіла — Белагвардзейскі рух, якая ставіла сваёй мэтай аднаўленне адзінай Расійскай імперыі. Да 1920—1921 годзе савецкая ўлада была ўсталявана амаль на ўсёй тэрыторыі РСФСР і суседніх з ёй дзяржаў.
Такім чынам, у 1918 годзе сітуацыя з былымі абласцямі Расійскай імперыі была наступная: Акрамя таго, у 1918 годзе пад кантроль Белай арміі пры падтрымкі Антанты патрапілі сучасныя тэрыторыі Мурманскай, часткі Архангельскай абласцей (уключаючы горад Архангельск) і ўсходняя Карэлія, дзе была ўтворана Паўночная вобласць.
На тэрыторыях, кантралюемых Чырвонай арміяй, на кароткі перыяд таксама былі ўтвораны вобласці, якія з’яўляліся фактычна аб’яднаннем саветаў губерняў:
З 1919 года войскі Чырвонай арміі пачалі атрымліваць верх над белым рухам, ствараючы ў складзе РСФСР савецкія нацыянальныя аўтаноміі. Да сярэдзіны 1920 года Масква ўсталявала кантроль амаль над усёй тэрыторыяй РСФСР, адначасова ажыццяўляючы адміністрацыйныя пераўтварэнні.
Пасля разгрому Алашскай аўтаноміі, на яе тэрыторыі ўтворана Кыргызская (пазней — Казахская) АССР, а якія ўваходзяць вобласці пераназваны ў губерні.
На Каўказе тэрыторыя Дагестанскай вобласці ператворана ў Дагестанскую АССР, а з тэрыторыі Церскай вобласці ўтвораны Горская АССР і Церская губерня.
На поўдні краіны Кубанская вобласць была аб’яднана з Чарнаморскай губерняй у Кубана-Чарнаморскую вобласць, а з часткі вобласці Войска Данскога ўтворана Данская вобласць, астатняя частка перададзена Царыцынскай губерні.
У Закаўказзі ў выніку пастаянных войнаў і ўзаемных тэрытарыяльных прэтэнзій быў падпісаны Карскі дагавор, паводле якога Карская і большая частка Батумскай абласцей адышлі да Турцыі. На астатняй частцы Батумскай вобласці была ўтворана АССР Аджарыстан у складзе Грузінскай ССР.
На Далёкім Усходзе ўлада белага руху захоўвалася даўжэй усяго. Для канчатковай барацьбы з «белымі», а таксама для процідзеяння японскай інтэрвенцыі, Амурская, Забайкальская, Камчацкая, Прыморская і Сахалінская вобласці былі штучна выведзены са складу РСФСР з утварэннем Далёкаўсходняй рэспублікі (ДУР). Якуцкая вобласць пры гэтым засталася ў складзе РСФСР і была ператворана ў Якуцкую губерню. У канцы 1922 года, пасля канчатковага разгрому рэштак Добраахвотніцкай арміі, ДУР самараспусцілася і ўвайшла ў склад РСФСР у якасці Далёкаўсходняй вобласці, усе вобласці, якія ўваходзілі ў яе, былі пераназваны ў губерні. У тым жа годзе Якуцкая губерня ператворана ў Якуцкую АССР.
Вобласці ў РСФСР і СССР
Працэс утварэння абласцей у РСФСР і СССР можна ўмоўна падзяліць на два перыяды: да 1930 года і пасля 1930 года. У першы перыяд утвараліся буйныя вобласці, якія аб’ядноўвалі ў сабе некалькі касуемых губерняў. У другі перыяд створаныя раней буйныя вобласці і краі падзяляліся на драбнейшыя вобласці, пры гэтым некаторыя вобласці касаваліся. У РСФСР гэты працэс ішоў практычна бесперапынна да 1957 года, а ў саюзных рэспубліках — практычна да 1990 года.
На момант адукацыі СССР у РСФСР існавалі тры самастойныя вобласці — Далёкаўсходняя, Данская і Кубана-Чарнаморская, а таксама шэсць абласцей у складзе Туркестанскай АССР, але неўзабаве гэтыя вобласці былі ліквідаваны. У 1924 годзе Данская і Кубана-Чарнаморская вобласці ўвайшлі ў склад Паўднёва-Усходняй вобласці, якая да канца таго ж года была ператворана ў Паўночна-Каўказскі край; у тым жа годзе ў выніку нацыянальна-тэрытарыяльнага размежавання ў Сярэдняй Азіі ліквідавана Туркестанская АССР разам з яе тэрытарыяльным ладам. Далёкаўсходняя вобласць была ператворана ў Далёкаўсходні край у 1926 годзе.
РСФСР
Акрамя згаданай вышэй Паўднёва-Усходняй вобласці, да 1930 года таксама былі ўтвораны (у храналагічным парадку): Такім чынам да 1930 годзе на тэрыторыі РСФСР, ды і ўсяго СССР, былі ліквідаваны ўсе губерні.
Пасля 1930 года шэсць буйных абласцей пачалі падзяляць на драбнейшыя; да 1957 годзе канчаткова сфарміраваўся абласны падзел РСФСР, не якое змянялася да 1990 года, а фактычна — да 2005 года.
Некаторыя буйныя краі таксама мелі ў сваім складзе вобласці. Так, у складзе Паўночна-Каўказскага края была ўтворана Паўночная вобласць, але праз 2 месяцы яна перайшла ў склад Азова-Чарнаморскага края, а яшчэ праз паўгода была ліквідавана. Далёкаўсходні край з 1932 года таксама меў абласны падзел: спачатку былі ўтвораны Амурская, Камчацкая, Прыморская і Сахалінская вобласці, пазней да іх дадаліся Зейская, Ніжне-Амурская, Усурыйская і Хабараўская вобласці. Пасля падзелу края, Прыморская і Усурыйская вобласці адышлі да Прыморскага края, а Амурская, Камчацкая, Ніжне-Амурская, Сахалінская і Хабараўская — да Хабараўскага; Зейская вобласць за год да гэтага была перададзена Чыцінскай вобласці. У далейшым, увосень 1943 года быў ліквідаваны абласны падзел Прыморскага края, а пазней са складу Хабараўскага края ў самастойныя вобласці паслядоўна выведзены Сахалінская, Амурская, Магаданская (створана з часткі раёнаў былой Хабараўскай вобласці) і Камчацкая вобласці. Ніжне-Амурская вобласць была ліквідавана 23 студзеня 1956 года адначасова з вывадам Камчацкай вобласці, яе тэрыторыя пакінута ў складзе Хабараўскага края, тым самым быў пакладзены канец абласному падзелу краёў.
10 сакавіка 1932 года тэрыторыя Казахскай АССР была падзелена на 6 абласцей: Акцюбінскую, Алма-Ацінскую, Усходне-Казахстанскую, Заходне-Казахстанскую, Карагандзінскую і Паўднёва-Казахстанскую. Пазней, у ліпеня 1936 года з часткі Акцюбінскай вобласці была ўтворана Кустанайская вобласць, а з часткі Карагандзінскай — Паўночна-Казахстанская, але ўжо 5 снежня 1936 года Казахская АССР была ператворана ў саюзную Казахскую ССР з захаваннем абласнога падзелу.
5 снежня 1936 года, пасля вываду ўтвораных АССР са складу краёў у самастойныя суб’екты, у РСФСР утварыліся 7 новых абласцей, названыя як і былыя краі: Усходне-Сібірская, Горкаўская, Кіраўская, Куйбышаўская, Саратаўская, Паўночная і Сталінградская; за два гады да гэтага з часткі Сярэдняволжскага (Куйбышаўскага) края была ўтворана Арэнбургская вобласць. У далейшым Усходне-Сібірская вобласць была падзелена на Іркуцкую і Чыцінскую вобласці, Паўночная — на Архангельскую і Валагодскую, з часткі Сталінградскай вобласці ўтворана Астраханская, а з часткі Куйбышаўскай — Ульянаўская вобласці. Напачатку 1954 года з часткі Горкаўскай вобласці была створана Арзамаская вобласць, але праз тры гады яе ліквідавалі і вярнулі ў склад Горкаўскай вобласці.
У 1937 годзе былі ўтвораны яшчэ дзве вобласці — Растоўская і Новасібірская, утвораныя з частак Азова-Чарнаморскага і Заходне-Сібірскага краёў адпаведна, пры гэтым астатнія тэрыторыі захавалі статус края, але атрымалі іншыя назвы. З частак Новасібірскай вобласці пазней былі ўтвораны Кемераўская і Томская вобласці. У 1954 годзе з часткі Растоўскай вобласці была ўтворана Каменская вобласць, але праз тры гады яна была скасавана.
Вацлавоўскі нацыянальны латышскі сельсавет
Вацлаво́ўскі нацыянальны латышскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Вацлавова.
Вобласць (Расія)
РСФСР
Падчас Вялікай Айчыннай вайны, пасля вызвалення тэрыторый некаторыя «нядобранадзейныя» народы дэпартаваліся са сваіх спрадвечных месцаў пражывання, у тым ліку чачэнцы, інгушы і крымскія татары. У гэтай сувязі Крымская АССР у 1945 годзе была ператворана ў Крымскую вобласць, а Чачэна-Інгушская АССР у 1944 годзе была ліквідавана і на часткі яе тэрыторыі ўтворана Грозненская вобласць. У далейшым народы былі рэабілітаваны і вернутыя на свае землі, Крымская вобласць была перададзена Украінскай ССР, дзе заставалася вобласцю да 1992 года, а Чачэна-Інгушская АССР у 1957 годзе была адноўлена, адпаведна Грозненская вобласць — ліквідавана.
Вацлавоўскі нацыянальны латышскі сельсавет
Утвораны 24 верасня 1926 года ў складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР шляхам вылучэння з Завячэльскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 5 ліпеня 1938 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Завячэльскага сельсавета.
Вобласць (Расія)
РСФСР
У 1946 годзе на землях, якія адышлі да СССР у выніку II Сусветныя вайны ад Германіі і Японіі, утвораны адпаведна Кёнігсбергская і Паўднёва-Сахалінская вобласці. Першая праз 3 месяцы была пераназвана ў Калінінградскую, а другая праз год ліквідавана і аб’яднана з Сахалінскай вобласцю.
У маі 1952 года ў якасці эксперыменту Башкірская і Татарская АССР былі падзелены на вобласці: Башкірская — на Стэрлітамакскую і Уфімскую, Татарская — на Казанскую і Чыстапольскую. У лютым 1953 года «на паперы» ў складзе Татарскай АССР была ўтворана трэцяя, Бугульмінская вобласць, але праз два месяцы эксперымент быў прызнаны няўдалым і ўсе вобласці былі ліквідаваны.
Некаторыя вобласці змянялі сваю назву. Так, у 1939—1957 гадах Арэнбургская вобласць называлася Чкалаўскай, а Пермская ў 1940—1957 гадах — Молатаўскай. У 1961 годзе Сталінградская вобласць была пераназвана ў Валгаградскую, а у пачатку 1990-х гадоў назвы змянілі Горкаўская, Калінінская і Куйбышаўская вобласці, стаўшы, адпаведна, Ніжагародскай, Цвярской і Самарскай абласцямі.
Узбуйненне рэгіёнаў з пераўтварэннем абласцей у краі ў 2000-я гады
На працягу першага дзесяцігоддзя XXI стагоддзя адбыўся шэраг змен федэратыўнага ладу Расіі, якія зводзіліся да пераўтварэння часткі аўтаномных акруг з суб’ектаў федэрацыі ў тэрыторыі з асобым статусам у складзе краёў і абласцей, у якія яны ўваходзілі. Юрыдычна гэтыя змены афармляліся, як аб’яднанне двух суб’ектаў федэрацыі — края ці вобласці з аднаго боку і аўтаномнай акругі з іншага. Пры гэтым аб’яднаны суб’ект федэрацыі або атрымліваў у спадчыну назву адпаведнага края ці вобласці (Краснаярскі край, Іркуцкая вобласць), або (у большасці выпадкаў аб’яднання абласцей з аўтаномнымі акругамі) атрымліваў новую назву, стаўшы краем.
Вобласці, ператвораныя ў краі пры ўзбуйненні
Пермская вобласць 1 снежня 2005 года ўвайшла ў склад новага Пермскага края, утворанага ў выніку зліцця вобласці з Комі-Пярмяцкай аўтаномнай акругай па выніках рэферэндуму, праведзенага 7 сакавіка 2003 года. На тэрыторыі былой аўтаномнай акругі створана адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка з асобым статусам — Комі-Пярмяцкая акруга, якая кіруецца спецыяльным краявым міністэрствам.
Узбуйненая вобласць, не ператвораная ў край
Іркуцкая вобласць 1 студзеня 2008 года па выніках рэферэндуму, праведзенага 16 красавіка 2006 года, аб’яднана з Усць-Ардынскай Бурацкай аўтаномнай акругай. Аб’яднаны суб’ект федэрацыі захаваў назву Іркуцкая вобласць, хоць магчымасць пераўтварэння ў край разглядалася і ў гэтым выпадку. На тэрыторыі былой аўтаномнай акругі створана адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка з асобым статусам — Усць-Ардынская Бурацкая акруга, якая кіруецца адміністрацыяй на чале з намеснікам губернатара вобласці.
Вобласці, якія не падвергліся ўзбуйненню
У наш час у Расіі захаваліся 2 вобласці, у склад якіх уваходзяць аўтаномныя акругі — Архангельская з Ненецкай аўтаномнай акругай, Цюменская з Ханты-Мансійскай аўтаномнай акругай — Югрой і Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругай. Планы аб’яднання суб’ектаў федэрацыі ў гэтых выпадках таксама разглядаліся, але рэалізаваны не былі.
Георгій Леанардавіч Ліхтаровіч
Георгій Леанардавіч Ліхтаровіч  — беларускі фотамастак, літаратар. Член Беларускага саюза дызайнераў (2000). Член Беларускага саюза пісьменнікаў (2006).
Біяграфія
У 1965—1966 гадах працаваў асістэнтам кінааператара на Мінскай студыі навукова-папулярных і хранікальна-дакументальных фільмаў.
У 1966—1968 гадах служыў у войску у п. Печы, в/ч 43064. Друкаваўся ў перыядычных выданнях.
У 1969—1972 гадах працаваў фатографам у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук. Ілюстраваў першыя тамы «Збору помнікаў гісторыі і культуры Беларусі». У 1970—1974 гадах вучыўся на архітэктурным факультэце БПІ (не скончыў). З 1972 года выкладаў фотаграфіку ў Тэатральна-мастацкім інстытуце.
У 1973—1974 гадах фотакарэспандэнт газеты «Голас Радзімы». У 1974—1992 гадах працаваў фотакарэспандэнтам у дзяржаўных выдавецтвах. Шматлікія фотаальбомы, манаграфіі беларускіх мастакоў, энцыклапедычныя выданні, плакаты, камплекты паштовак, буклеты.
З 1992 года на творчай працы. У 2000 годзе як фотамастак выдаў фотаальбом «Добры дзень, Беларусь» — «Лепшая кніга года» на беларускім конкурсе «Мастацтва кнігі». У 2001—2006 гадах прымаў удзел у фатаграфічных і мастацкіх выставах. Пленэры памяці Язэпа Драздовіча, Васіля Быкава, Уладзіміра Караткевіча. Удзельнічаў у перадачах беларускага Радыё Свабода: «Верш на Свабоду», «Прыватны дзённік», «Магія мовы».
У 2002 годзе выдаў кнігу паэзіі «Агульны сшытак». Прадмова Рыгора Барадуліна. У 2003 годзе абраны ў Раду беларускай інтэлігенцыі. З 2004 года член Рады Беларускага грамадскага аб'яднання «Фотамастацтва».
У 2004 годзе вершамі і перакладамі ўдзельнічаў у выданні дыска беларускіх песень Галіны і Барыса Вайханскіх «Вяртанне». У 2005 годзе выдаў кнігу вершаў «Ліхтарыкі» з прадмовай Рыгора Барадуліна. У 2008 годзе ў выдавецтве «Эксмо» (Масква) выдаў дэтэктыўны раман «Газ».
Найбольш значныя выданні
«Драўлянае дойлідства Беларускага Палесся», «Мастацтва, створанае народам», «Мінск», «Гродна», «Цытадэль славы», «Траецкае прадмесце», «Добры дзень, Беларусь» Выданні па гісторыі мастацтва: «Драўлянае дойлідства Палесся» «Беларуская кафля», «Веткаўскі музей…», «Жывапіс Беларусі XII-ХVIII стагоддзяў», «Пластыка Беларусі XII-ХVIII стагоддзяў», «Дэкаратыўна-прыкладное мастацтва Беларусі XII-ХVIII стагоддзяў», «Іканапіс Беларусі XII-ХVIII стагоддзяў», «Плетение из соломки», «Повязь часоў — беларускі ручнік», «Слуцкие пояса», «Сялянская энцыклапедыя ў творах Мікалая Тарасюка», «Мотальскія прысмакі», «Палескія былі ў творах Івана Супрунчыка»…
Віцэ-прэзідэнт Бразіліі
Віцэ-прэзідэнт Бразіліі (Vice-presidente do Brasil) — другая па значнасці службовая асоба ў выканаўчай уладзе Бразіліі. Віцэ-прэзідэнт замяшчае прэзідэнта ў выпадку немагчымасці выканання апошнім сваіх абавязкаў, і займае яго пасаду, пакуль яна вакантная. Першым на пасада віцэ-прэзідэнта ў 1891 годзе Бразіліі ўступіў Фларыяну Пейшоту.
З 1891 па 1964 год віцэ-прэзідэнт Бразіліі таксама адначасова з’яўляўся старшынёй Федэральнага Сената.
Апошні дзеючы віцэ-прэзідэнт Бразіліі — Мішэл Тэмер. Ён уступіў на пасаду 1 студзеня 2011 года, стаўшы, такім чынам, 25-м віцэ-прэзідэнтам краіны. Пасля таго, як ён стаў в.а. прэзідэнта, на гэту пасаду аб’яўлена вакансія.
Выбары і інаўгурацыя
Паводле дзеючай канстытуцыі, кандыдаты на пасаду віцэ-прэзідэнта Бразіліі рэгіструюцца разам з кандыдатамі ў прэзідэнты. Выбары віцэ-прэзідэнта праводзяцца адначасова з прэзідэнцкімі. На пасаду віцэ-прэзідэнт таксама ўступае адначасова з прэзідэнтам: іх інаўгурацыя праходзіць на пасяджэнні Кангрэса, дзе яны прыносяць прысягу выконваць, абараняць і ўжываць Канстытуцыю, выконваць законы, спрыяць агульнаму дабрабыту бразільскага народа, падтрымліваць адзінства, цэласнасць і незалежнасць краіны.
Вячаслаў Рудольфавіч Мянжынскі
Вячаслаў Рудольфавіч Мянжынскі (Waclaw Menzynski, Mezynski;, Санкт-Пецярбург — 10 мая 1934, «Горкі-6» , Архангельскае Маскоўскай вобласці) — расійскі рэвалюцыянер, савецкі партыйны дзеяч, чэкіст, наступнік Ф. Э. Дзяржынскага на чале АДПУ (1926—1934), адзін з арганізатараў сталінскіх рэпрэсій.
Харавац
Харавац (խորոված — назва армянскага шашлыка . Харавац з'яўляецца самай тыповай стравай армянскай кухні, прапанавуецца ў рэстаранах, сямейных святах, у якасці фаст-фуду ў Арменіі і ў армян усяго свету.
Этымалогія
Слова «խորոված» на армянскай мове азначае «смажаны» і паходзіць ад дзеяслова «խորովել» (для грыля).
Апісанне
Харавац традыцыйна рыхтуюць мужчыны. У Арменіі існуе каля 20 спосабаў гатаванні хараваца, што адрозніваюцца выглядам карыстанага мяса і спосабамі яго марынавання — у каньяку, віне ці воцаце.
Тыповы харавац рыхтуюць з кавалкаў мяса на грылі на шампуры (շամփուր), хоць стэйкі ці адбіўныя гатуюць на грылі і без шампураў.
Кулінарная кніга Армянскія стравы: факт, выдумка ў фальклоры ад 2006 года дае такія парады для гатавання хараваца : У самой Арменіі харавац часта робіцца на мясе з косткамі (выкарыстоўваецца бараніна ці свіныя адбіўныя). Заходнія армяне за межамі Арменіі таксама скарыстаюць мяса з косткамі і завуць страву турэцкай назвай шашлык — хоць словам «шашлык» у Арменіі завуць катлеты з фаршу, засмажаныя на ражне (ласха шашлык ці люля-кебаб — так завуць яго азербайджанцы). У сучаснай Арменіі самым папулярным мясам для хараваца з'яўляецца свініна. Армяне за межамі Арменіі, зазвычай, аддаюць перавагу для гатавання гэтай стравы бараніне, ялавічыне ці курынаму мясу.
У Арменіі існуе два падвіды хараваца: па-карску і хазані (выраб на патэльні).
ШУ-356
ШУ-356 — універсальнае шасі на базе колавага трактара. Уніфікацыя з трактарам МТЗ-82 — 80%.
Гісторыя
Ідэя кампановачнай структуры колавага трактара з пярэднім размяшчэннем кабіны зацікавіла яшчэ ў пачатку 1960-х гадоў, аднаго з распрацоўшчыкаў універсальнага шасі ШУ-356, тады маладога сецыяліста ОГК МТЗ. Былі выкананы першыя эскізныя распрацоўкі машыны, але тады ідэя развіцця не атрымала. У пачатку 1990-х гадоў у АКБ на Мінскім трактарным заводзе была распрацавана канструкцыя ўніверсальнага шасі на базе колавага трактара кл. 1,4 т. У распрацоўцы верхняй частцы шасі ўдзельнічалі дызайнеры БФ УНДІТЭ.
Дызайн шасі быў абаронены Пасведчаннем на прамысловы ўзор №277 з прыярытэтам ад 13 лістапада 1996 года “Шасі ўніверсальнае трактарнае”. У 1997 годзе праект “Шасі ўніверсальнае трактарнае” быў узнагароджаны прэміяй Савета міністраў Беларусі.
Былі пабудаваныя адзінкавыя асобнікі бартавых машын і невялікая серыя пажарных машын МЛ-10. Далейшым развіццём канструкцыі стала шасі Ш-406.
Апісанне
Шасі ШУ-356 мела колавую формулу 4х4, рухавік ад трактара МТЗ-82 магутнасцю 81 к.с. і механічную каробку перадач. Грузападымальнасць самазвальнай платформы — 2000 кг; дыяметр колаў пярэдняй восі быў меншы, чым на задняй.
Прынцыповай канструктыўнай асаблівасцю шасі дадзенага тыпу з’яўляецца размяшчэнне паста кіравання (кабіны) спераду, што дае магчымасць будавання розных схемаў агрэгатаў на яго базе – у пярэдняй зоне, непасрэдна на шасі і ззаду.
Палац Нацыянальнага кангрэса Бразіліі
Палац Нацыянальнага кангрэса (неафіцыйная назва Палац Нерэу Рамуса; Palácio do Congresso Nacional) — будынак, дзе засядае Нацыянальны кангрэс Бразіліі. Размешчаны ў сталіцы краіны, горадзе Бразілія. Пабудаваны па праекце Оскара Німеера.
Сам будынак уяўляе сабой паралелепіпед, на якім размешчаны дзве паўсферы, а паміж імі два паралельныя небаскробы вышынёй каля ста метраў. Пад паўсферай-купалам знаходзяцца памяшканні Федэральнага сената, пад паўсферай-чарай — памяшканні Палаты дэпутатаў. Будынак злучаны падземнымі тунэлямі з суседнімі, якія таксама належаць да комплексу.
ШУ-356
Апісанне
Тэхнічная канцэпцыя шасі палягае ў максімальна магчымым выкарыстанні агрэгатаў, вузлоў і дэталяў трактараў, якія серыйна выпускаліся заводам. Уніфікацыя з трактарам МТЗ-82 — 80%. Аб’ём кабіны з пастом кіравання злева, размешчаны сіметрычна ў пярэдняй частцы трактара з частковым укараненнем рухавіка ў аб’ём кабіны. Працоўнае месца кіроўцы і сядзенне пасажыра размешчаны па баках капота рухавіка, што вызначыла шырыню кабіны. У канструкцыі кабіны таксама выкарыстаны элементы кабіны трактара МТЗ.
Паладый (цэзар)
Паладый (Palladius) — суправіцель імператара Петронія Максіма ў 455 годзе.
Біяграфія
Паводле паведамлення Ідацыя, Паладый быў сынам Петронія Максіма.
Burger King
Burger King (Бургер Кінг) — амерыканская кампанія, уладальнік глабальнай сеткі рэстаранаў Burger King.
Гісторыя
Першы рэстаран назвай «Insta-Burger King» адкрыты 4 снежня 1954 года ў прыгарадзе Маямі.
У 1954 годзе кампанія сутыкнулася з фінансавымі праблемамі і яе выкупілі Дэвід Эджартан і Джэймс Маклэмар. Першае, што яны зрабілі -- перайменавалі кампанію на Burger King.
За паўстагодзя ўладальнікі кампаніі змяніліся чатыры разы, апошні -- бразільская кампанія 3G Capital, якая купіла пакет акцый у 2010 годзе.
У канцы 2013 года Burger King паведаміў, што мае 13000 рэстаранаў у 79 краінах, 66 % рэстаранаў знаходзіцца ў ЗША і 99 % усіх рэстаранаў кіруецца прыватнікамі.
ЗША
Першы рэстаран адкрыўся ў 1954 годзе і называўся «Insta-Burger King»..
На 2020 год у ЗША 7295 рэстаранаў, больш усяго ў Тэхасе — 588.
Аўстралія
У Аўстраліі «Burger King» перайменаваны на «Hungry Jack's», бо гандлёвае наёменне «Burger King» належыць іншай кампаніі.
У 1996 годзе кампанія адкрыла першы «Burger King» у Аўстраліі, негледзячы на існаванне «Hungry Jack's», бо да 2001 года паміж рэстаранамі былі судовыя разборкі.
У 2001 годзе рэстараны аб’ядналіся ў «Hungry Jack's»
На 2020 год у Аўстраліі 420 рэстаранаў «Hungry Jack's».
Беларусь
Першы рэстаран адкрыты 9 ліпеня 2015 года ў Мінску. Таксама ў першы дзень запрацавала сістэма рэфіл, якая дазваляе да канца дня даліваць напоі.
На 2022 год у Беларусі 39 рэстаранаў: 20 у Мінску, 4 у Гродна, па 3 у Віцебску і Гомелі, па 2 у Брэсце і Магілёве, па 1 у Полацку, Жлобіне, Мазыры, Салігорску і Нацыянальным аэрапорце Мінск.
Спіс аб’ектаў PGC (932001—933000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (932001—933000)
Бамбары
Бамба́ры (Bambari; Bämbärî) — горад прэфектуры Уака ў Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы. Горад размешчаны паблізу ракі Уака. Насельніцтва — 41 356 чал. (па дадзеных 2003 года). У наваколлях горада знаходзяцца буйныя радовішчы жалезных руд.
Кабельтаў
Кабельтаў (kabeltouw — якарны канат) — трос акружнасцю ад 150 да 350 мм для швартоваў і буксіраў (кабельтавы трос), а таксама пазасістэмная адзінка вымярэння адлегласіці, выкарыстоўвальная ў мараплаўстве. Як адзінка вымярэння кабельтаў стаў выкарыстоўвацца з-за таго, што кабель на судне браўся вызначанай, аднолькавай даўжыні. У кабельтавах звычайна выяўляецца дыстанцыя паміж караблямі пры сумесным плаванні флота, размяшчэнні яго па дыспазіцыі, адлегласць ад карабля да берага і т. п.
Адрозніваюць чатыры віды кабельтавых:
Елагуй
Елагу́й (Елогуй) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Краснаярскім краі, левы прыток ракі Енісей.
Даўжыня ракі 464 км (ад вытоку ракі Правы Елагуй ). Плошча вадазбору 25 100 км². Сярэдні расход вады 144 м³/с (каля пасёлка Келог). Сярэдні аб’ём сцёку 5,271 км³/год. Выток ракі і басейн знаходзіцца на ўсходнім ускрайку Заходне-Сібірскай раўніны. Берагі ракі ў верхнім і сярэднім цячэнні высокія, у ніжнім — нізкія і забалочаныя. Замярзае ў канцы кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў сярэдзіне мая. Рака суднаходная на адлегласці 170 км (ад вусця да пасёлка Келог), сплаўная.
Сезон 2014 ФК Дынама-Брэст
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду
Пакінулі клуб
* З арэнды
* У арэнду
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2011/2012
Чэмпіянат Беларусі па валейболе 2011/2012 — 21-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе.
Tricarpelema giganteum
Tricarpelema giganteum — аднадольная травяністая расліна з роду сямейства. Гэты від родам з Індыі і Бутану. Tricarpelema giganteum — тыпавы від роду Tricarpelema.
Свята-Пакроўская царква (Плотніца)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Плотніца Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1781 г. з дрэва, у 1873 г. адноўлена. У 1899 г. пабудавана царкоўна-прыходская школа.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Храм цэнтрычнай крыжова-купальнай кампазіцыі, якую фарміруюць цэнтральны кубападобны зруб і аднолькавыя па памерах прамавугольныя крылы бабінца, бакавых прыдзелаў, апсіды. Паміж крыламі прырублены вуглавыя квадратныя рызніцы. Асобныя вальмавыя дахі 5 аб'ёмаў завершаны цыбулепадобнымі купаламі на васьмігранных барабанах, што надае храму маляўнічы стракаты сілуэт. Гарызантальна ашаляваныя фасады члянёны прамавугольнымі вітражнымі вокнамі ў разных ліштвах. Тры ўваходы аформлены ганкамі з двухсхільнымі навісямі.
Інтэр'ер
У інтэр'еры пануе прастора сяродкрыжжа, у якую адкрыты светлавы васьмігранны барабан, падтрыманы канструкцыяй вуглавых парусаў. У бабінцы перагародкай вылучаны вузкі прытвор. Вельмі шанаваўся абраз «Маці Божая», маецца абраз 18 ст. «Пакроў».
Магдалена Сібіла Брандэнбург-Байрэйцкая
Магдалена Сібіла Брандэнбург-Кульмбах-Байрэйцкая (Magdalena Sibylle von Brandenburg-Kulmbach-Bayreuth;,  — , ) — нямецкая прынцэса, у шлюбе курфюрсціна Саксонская.
Біяграфія
Дачка маркграфа Крысціяна Брандэнбург-Байрэйцкага (1581—1655) і Марыі Прускай, Магдалена Сібіла ажанілася з курпрынцам Іагана Георга II 13 лістапада 1638 года ў Дрэздэне. У шлюбе нарадзілася трое дзяцей:
Магдалена сябравала са шведскай каралеўскай сям'ёй і ў 1639 годзе сваім лістом шведскаму военачальніку здолела абараніць ад спусташэння горад Пірну. У 1680 годзе пасля смерці мужа курфюрсціна выдалілася ў Фрайберг, дзе ў яе была ўласная сяліба. Пахавана ў Фрайбергскім саборы.
Мюстык
Мюсты́к (Mustique) — востраў у складзе архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы), размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Карыбскага мора на поўдзень ад вострава Сент-Вінсент. Уваходзіць у склад дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Агульная плошча - 5,7 км². Насельніцтва - каля 500 чал.
Геаграфія і прырода
Значная частка вострава пакрыта лясамі, садамі і паркамі. На востраве жывуць чарапахі, ігуаны і чаплі.
Гісторыя
У другой палове XVIII ст. каланісты брытанскага і французскага паходжання стварылі на востраве 7 цукровых плантацый. Да нашага часу захаваўся цукровы млын канца XVIII ст. Аднак занапад гандлю цукрам выклікаў банкруцтва плантатараў у першай палове XIX ст., і яны пакінулі Мюстык. У 1865 г. на поўначы вострава пасялілася сям'я Хэйзел з Сент-Вінсента, якая займалася вырошчваннем бавоўніку, гароху, ловам рыбы.
У 1958 г. востраў трапіў у прыватную маёмасць брытанскага арыстакрата Коліна Тэнанта. У 1960 г. ён падараваў зямлю на поўдні прынцэсе Маргарэт для пабудовы прыватнай вілы. Гэта прывяло да папулярнасці вострава сярод багатых і знакамітых еўрапейцаў і амерыканцаў, якія будавалі тут прыватныя дамы. У 1979 г. была створана прыватная кампанія вострава Мюстык, што кіруецца прыватнымі домаўладальнікамі.
У нашы дні імкліва развіваецца турызм. На поўначы вострава працуе аэрапорт.
Чорнае (возера, Ушацкі раён)
Чо́рнае — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 7,5 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на ўсход ад вёскі Слабада, у басейне ракі Ушача.
Плошча паверхні 0,17 км². Даўжыня 0,65 км, найбольшая шырыня 0,39 км. Даўжыня берагавой лініі 1,65 км.
Размешчана сярод балота. За 0,7 км на паўночны ўсход знаходзіцца возера Малое Азярко.
Нацыянальны тэатр (Бразілія)
Нацыянальны тэатр імя Клаўдыу Сантору (Teatro Nacional Cláudio Santoro) — тэатр у Бразілія, названы ў гонар вядомага скрыпача.
У будынку тэатра маюцца тры залы. Малая зала Nepomuceno названа ў гонар Алберту Непамусену, кампазітара і дырыжора і ўмяшчае ўсяго 60 чалавек. Другая зала, на 407 гледачоў, носіць імя Martins Pena у гонар вядомага драматурга, Мартынса Пена. Самая вялікая зала на 1407 месцаў носіць назву Villa-Lobos у памяць пра Эйтора Віла-Лобаса, аднаго з самых вядомых класічных кампазітараў Лацінскай Амерыкі.
Эдуард Васільевіч Толь
Барон Эдуард Васільевіч Толь (Eduard Gustav von Toll;, Рэвель — 1902, знік без весткі) — рускі геолаг, арктычны даследчык.
Кубліцкі сельсавет
Ку́бліцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Кублічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кублічы, якая ў 1930 годзе атрымала статус мястэчка. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 27 верасня 1938 года статус Кубліч паніжаны да вёскі. З 20 верасня 1944 года сельсавет ва Ушацкім раёне Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чарапоўшчынскага сельсавета. 20 мая 1960 года ў склад Старынкаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Галадушша, Гамылёва, Забалацце, Лажаншчына, Пад’язна, Самоўка і Слабодка). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна. 18 сакавіка 1963 года да сельсавета далучана частка скасаванага Старынкаўскага сельсавета (10 населеных пунктаў: Гамылёва, Забалацце, Ідута, Клапы, Лажаншчына, Пад’язна, Самоўка, Слабодка, Судзілавічы I і Судзілавічы II). З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Кубліцкага сельсавета 28 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Селішчанскага сельсавета (11 населеных пунктаў: вёскі Анікеўшчына, Баяршчына, Воцькавічы, Двор Зерчаніцы, Загуззе, Зерчаніцы, Лажане, Мажуйкі, Мар’янполле, Рыбакі і Селішча).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1103 чалавекі, з іх 94,8 % — беларусы, 4,2 % — рускія, 0,3 % — палякі, 0,3 % — украінцы.
Туркана (значэнні)
Туркана можа значыць:
Канстанцін III (узурпатар)
Флавій Клаўдзій Канстанцін (Flavius Claudius Constantinus), таксама вядомы ў гістарыяграфіі як Канстанцін III — рымскі імператар-узурпатар у 407—411 гадах.
Канстанцін быў простым салдатам. У 407 годзе, абвешчаны імператарам у Брытаніі, ён падняў паўстанне супраць заходняга рымскага імператара Ганорыя ў Галіі і Іспаніі. Частка Галіі неўзабаве перайшла пад яго кантроль, а яго сын Канстант II захапіў Іспанію. Апроч таго, Канстанцін прымусіў Ганорыя прызнаць сябе і свайго сына імператарамі, аднак кіраваў нядоўга: мяцеж палкаводца падарваў яго ўладу, і ён быў разгромлены палкаводцам Ганорыя Канстанцыем, пасля чаго пакараны смерцю. Пасля вываду войскаў Канстанціна з Брытаніі Рым страціў кантроль над гэтай правінцыяй.
Прыход да ўлады
31 снежня 406 года некалькі плямён варвараў, у тым ліку вандалы,, аланы і свевы, фарсіравалі Рэйн (магчыма, непадалёк ад Маганцыяка) і захапілі рымскія абарончыя збудаванні, пачаўшы паспяховае ўварванне на тэрыторыю Заходняй Рымскай імперыі. Ад гэтак сур'ёзнага ўдару імперыі так і не ўдалося акрыяць. Рымскія ўлады не змаглі выгнаць ці знішчыць захопнікаў, большасць якіх урэшце асталявалася ў Іспаніі і Паўночнай Афрыцы; апроч таго, не было спынена прасоўванне франкаў, бургундаў і вестготаў у Галіі, якое адбывалася ў той жа час. Важным фактарам, што ўплываў на паспяховасць супрацьстаяння варварам, аказалася адсутнасць адзінства сярод саміх рымлянаў: толькі аб'яднаная імперыя з поўнай падтрымкай насельніцтва змагла б знайсці ў сабе сілы спыніць уварванне і захаваць свае межы ранейшымі.
Падчас гэтага нашэсця правінцыя Брытанія была ахоплена паўстаннямі, якія падрыхтавалі глебу для з'яўлення некалькіх узурпатараў, са смерцю якіх пачалося ўзвышэнне Канстанціна ў пачатку 407 года. Спачатку ў 406 годзе брытанскія легіёны, незадаволеныя няздольнасцю заходняга імператара Ганорыя і яго палкаводца Стыліхона абараніць востраў, абвясцілі імператарам нейкага салдата, неўзабаве забітага іншым прэтэндэнтам, мясцовым жыхаром. Грацыян таксама быў забіты праз чатыры месяцы, у 407 годзе.
Вайскоўцы рымскай Брытаніі асцерагаліся ўварвання германцаў, да таго ж дзяржава імкліва распадалася, і яны роспачна мелі патрэбу ў пачуцці абароненасці. Таму салдаты выбралі лідарам чалавека, названага ў гонар знакамітага імператара пачатку IV стагоддзя Канстанціна I Вялікага, які сам узышоў на трон у выніку вайсковага перавароту, быўшы ўсяго толькі простым салдатам, але меў, па ўсёй бачнасці, некаторыя здольнасці. Пра паходжанне Канстанціна III нічога не вядомае, а на выбар салдатаў значны ўплыў зрабіла яго імя. Адразу пасля прызнання імператарам Канстанцін пачаў актыўныя дзеянні. Ён пераправіўся праз Ла-Манш на кантынент, высадзіўся ў Баноніі і, паводле дапушчэнняў гісторыкаў, адвёў з Брытаніі ўсе мабільныя войскі, тым самым пазбавіўшы правінцыю абароны і паспрыяўшы аддзяленню Брытаніі ад Рымскай імперыі. У Баноніі Канстанцін прабыў нядоўга. Адказныя за абарону Галіі Ліменій і варвар Харыябад, па ўсёй бачнасці, неўзабаве беглі, не зрабіўшы ўзурпатару асаблівага супраціўлення.
Пасля ўступу ў Галію ўлада Канстанціна была хутка прызнана ў Іспаніі і на рэйнскім узбярэжжы. Тады імператар Ганорый падрыхтаваў супраць узурпатара армію пад камандаваннем гоцкага палкаводца. Два военачальнікі Канстанціна, рымлянін і франк, якія камандавалі авангардам яго арміяй, былі пабіты Сарам. Спачатку Сар разграміў Юстыніяна (апошні сам загінуў у баі), а потым абсадзіў у Валенцыі Небіягаста, якога потым падманам забіў. Тым не менш Канстанцін паслаў іншую армію на чале з і ; Сар быў змушаны адступіць, пакінуўшы ўсе свае трафеі, якія кантралявалі праходы праз Альпы, каб атрымаць дазвол прайсці ў Італію. Канстанцін забяспечыў абарону рэйнскіх меж і паставіў гарнізон на шляхі з Галіі ў Італію. У Галіі ён разграміў некаторыя германскія плямёны, а з іншымі склаў мірныя дагаворы. У Арылаце, Лугдуне і Аўгусце Трэвіраў Канстанцін заснаваў манетныя двары. У маі 408 года ён зрабіў сваёй сталіцай Арылат і прызначыў Апалінарыя (дзеда пісьменніка і паэта ) прэфектам прэторыя Галіі. Вестка пра захоп Галій прыйшла ў Рым, калі Ганорый знаходзіўся ў сталіцы, а Стыліхон — у Равене. У той час імператар і яго военачальнік рыхтаваліся арганізаваць паход разам з гоцкім уладцам Аларыхам у Ілірыю, якую мелі намер адабраць ва ўсходняга імператара Аркадзія, але паўстанне Канстанціна сарвала іх планы.
Прызнанне імператарам
Улетку 408 года, калі рымскія войскі былі сабраны ў Італіі для падрыхтоўкі да контратакі ўзурпатара, у Канстанціна былі іншыя задумы. Асцерагаючыся, што некалькі лаяльных сваякоў імператара Ганорыя ў Іспаніі, якая была радзімай і апорай, могуць арганізаваць напад з гэтай правінцыі, тым часам як войскі пад камандаваннем Сара і Стыліхона нападуць на яго з Італіі, у выніку чаго ён апынецца ў акружэнні, узурпатар вырашыў здзейсніць удар па Іспаніі. Канстанцін выклікаў свайго старэйшага сына Канстанта з манастыра, дзе той жыў, узвёў яго ў ранг цэзара і адправіў з Геронціем у Іспанію. Іншага свайго сына, Юліяна, узурпатар зрабіў набілісімам. Ёсць здагадка, што Юліян і Канстант прынялі свае імёны пасля абвяшчэння іх бацькі імператарам, а да гэтага ў іх былі іншыя імёны, таму што такія імёны насілі імператары з дынастыі Канстанціна, да якіх у Брытаніі працягвалі ставіцца з павагай. Стрыечнікі Ганорыя былі пераможаны Канстантам без асаблівых цяжкасцей; двое з іх — Дыдым і Верэніян — трапілі ў палон, два іншых — Феадосіёл і Лагодый — беглі ў Італію і Канстанцінопаль. Потым Канстант, пакінуўшы жонку ў сваёй штаб-кватэры Цезаравгусце пад апекай Геронція, вярнуўся ў Арылат. У той жа час (13 жніўня 408 года) падначаленая Ганорыю рымская армія падняла паўстанне ў Тыцыне, за якім адбылося забойства імператарам патрыцыя Стыліхона 22 жніўня. З прычыны гэтага мяцяжу і інтрыг пры імператарскім двары военачальнік Сар адмовіўся ад камандавання заходнім войскам; Ганорый у Равене застаўся без значнай вайсковай падтрымкі. Сітуацыю ўскладняла тое, што гоцкая армія пад кіраўніцтвам Аларыха, якая знаходзілася ў Этрурыі, стала практычна некантралюемай. Таму, калі пасланцы Канстанціна прыбылі на перамовы ў Равену, Ганорый, які асцерагаўся готаў, ахвотна прызнаў Канстанціна сваім суправіцелем, а ў 409 годзе прызначыў яго консулам нароўні з сабой. Хоць у Канстанцінопалі Феадосій II не паўтарыў прыклад Ганорыя, ён не стаў пярэчыць супраць таго, што Канстанцін з Канстантам славілі на манетах «Перамогу чатырох аўгустаў» (VICTORIA AAAVGGGG.), то бок заходняга і ўсходняга імператараў і іх саміх.
Паход у Італію
У 409 годзе магутнасць Канстанціна дасягнула найвышэйшай кропкі. Аднак ужо да верасня гэтага года варварскія плямёны, якія прарвалі абарону рэйнскай мяжы і правялі наступныя два гады, рабуючы ўсе землі, што ляжалі на іх шляхі праз Галію, дасягнулі Пірэнеяў. Там яны разграмілі гарнізон Канстанціна і ўварваліся ў Іспанію. Тым часам як Канстанцін збіраўся адправіць свайго сына Канстанта назад у правінцыю, каб аднавіць стабільнасць у рэгіёне, прыйшла вестка, што яго военачальнік Геронцій, які перамог варвараў, збунтаваўся і абвясціў свайго набліжанага (магчыма, сына) Максіма імператарам. Нягледзячы на ўсе высілкі Канстанціна, яго боязі наконт нападу з боку Іспаніі апраўдаліся ўжо ў наступным годзе, калі Геронцій уварваўся ў Галію пры падтрымцы сваіх саюзнікаў-варвараў.
Прыкладна ў той жа час саксонскія піраты здзейснілі набег на Брытанію, якую Канстанцін пакінуў без якой-небудзь абароны. Рымскія жыхары Брытаніі і Арморыкі, незадаволеныя тым, што Канстанцін забыўся пра іх і не здолеў усцерагчы правінцыю ад вонкавых нападаў, паўсталі супраць улады ўзурпатара і выгналі яго ўрадоўцаў.
Спадзеючыся ўмацаваць сваю рэпутацыю, якая пахіснулася, Канстанцін III вырашыўся на адчайную авантуру: летам 410 года ён рушыў на Італію з астатнімі ў яго войскамі, перайшоў праз Альпы і ўступіў у Лігурыю — напэўна, пасля перамоў з магістрам конніцы Алабіхам, які хацеў замяніць Ганорыя больш здольным кіраўніком. Аднак паход завяршыўся паразай, бо Алабіх быў пакараны смерцю Ганорыем па падозранні ў здрадзе, і Канстанціну давялося адступіць у Галію пад канец лета 410 года.
Становішча Канстанціна рабілася ўсё больш ненадзейным; яго войска, якое вяло баявыя дзеянні супраць Геронція, пацярпела паразу пры Віене ў 411 годзе, пасля чаго яго сын Канстант ІІ быў схоплены і пакараны смерцю. Прэфект прэторыя Канстанціна, які змяніў Апалінарыя на год раней, адмовіўся падначальвацца ўзурпатару, а потым узяў удзел у новым паўстанні ў Рэйнскай вобласці. Геронцій вымусіў Канстанціна і яго сына Юляна атуліцца ў Арылаце, а потым абсадзіў горад, аднак Канстанцін паспеў адправіць свайго палкаводца Эдобіха ў Паўночную Галію і за Рэйн, даручыўшы яму сфармаваць новую армію.
Параза і пакаранне смерцю
У той жа час знайшоўся военачальнік, які падтрымаў Ганорыя: гэта быў будучы імператар Канстанцый III, які падышоў да Арылата, звярнуў армію Геронція ва ўцёкі, а потым сам усталяваў блакаду горада. Канстанцін імкнуўся зацягнуць аблогу, спадзеючыся на вяртанне Эдобіха, які збіраў новую армію ў Паўночнай Галіі, наймаючы салдатаў з ліку франкаў і алеманаў, аднак на падыходзе да горада Эдобих пацярпеў паразу, паддаўшыся на простую вайсковую хітрасць Канстанцыя.
Слабая надзея абложанага імператара на дапамогу даканцова знікла, калі апошнія верныя яму войскі, што ахоўвалі рэйнскую мяжу, адмовіліся яго падтрымаць і высунулі свайго прэтэндэнта на трон — Іявіна. Канстанцін быў змушаны здацца. Перад адкрыццём варот ён быў пасвечаны ў святары ў мясцовым храме. Нягледзячы на абяцанне бяспекі і духоўны сан палоннага, Канстанцый пазбавіў зрынутага імператара волі і загадаў зняць яму галаву ў трыццаці мілях ад Равены 18 верасня 411 года.
Хоць Геронцій здзейсніў самагубства ў Іспаніі, а кароль вестготаў праз два гады здушыў паўстанне Іявіна, рымскае валадарства больш так ніколі і не ўсталявалася ў Брытаніі пасля смерці Канстанціна III: па словах гісторыка Пракопія Кесарыйскага, «з гэтага моманту яна заставалася пад уладай тыранаў». Галія з тых часоў распалася на падуладныя Рыму землі і мноства германскіх каралеўстваў, хоць Канстанціну атрымалася на некаторы час стабілізаваць рэйнскую мяжу Заходняй імперыі.