cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
6-я армія (Германія)
Баявы шлях
Падчас Другой сусветнай вайны ўтворана 10 кастрычніка 1939 годзе і ўдзельнічала ў французскай кампаніі (у тым ліку ва ўзяцці Парыжу) пад камандаваннем Вальтэра фон Рэйхенау, затым у кампаніі ва Украіне ўлетку 1941 году, пад камандаваннем Паулюса ў Сталінградскай бітве. 2 лютага 1943 года была знішчана ў Сталінградскім катле. Ізноў сфарміравана на паўднёвым участку Усходняга фронту 6 сакавіка 1943 года, з армейскае групы «Голіт», пад камандаваннем генерала пяхоты (з верасня 1943 — генерал-палкоўніка) Голіта. 8 мая 1945 года ў Аўстрыі армія здалася ў амерыканскі палон.
Колькасць арміі ў Сталінградзе
Існуюць сур’ёзныя дыскусіі адносна колькасці арміі ў Сталінградскай бітве. Важнасць дыскусіі злучана з тым, што ад яе зыходу залежыць вызначэнне агульнае колькасці нямецкіх сіл у бітве, і, такім чынам, суадносіны сіл у бітве ў цэлым. Таксама залежаць ад агульнае колькасці ваенных VI Арміі і страты нямецкага боку. Дакументы ваенных архіваў ФРН налічваюць у ёй на 17 кастрычніка 1942 году 334 000 чалавек у складзе 17 дывізій. Да 19 лістапада, аднак, да арміі былі далучаныя яшчэ тры дывізіі, што, несумнеўна, змяніла яе колькасць. Усяго да 19 лістапада 1942 года ў ёй было 20 дывізій.
Падчас баёў за Сталінград у арміі была сфарміравана дывізія «Фон Штумпфельд», набраная з расійскіх і ўкраінскіх «добраахвотнікаў». Аднак нямецкімі крыніцамі гэта не пацвярджаецца, Ганс Дэр (Doerr Hans), кніга «Паход на Сталінград», сцвярджае, што баявая група «Фон Штумпфельд» у снежні 1942 г. трымала абарону на рацэ Чыр ).
Часці арміі
Спіс самастойных часткаў, якія ўваходзілі ў склад VI А на 19.11.1942 (карпусы паказаны з поўначы на поўдзень):
XI Армейскі корпус
XIV танкавы корпус
Камандзіры: Начальнік Штаба — Палкоўнік (Генеральнага штаба) Тунерт
IV Армейскі корпус
Новае фарміраванне
6-я армія была зноў сфарміравана на паўднёвым участку Усходняга фронту 6 сакавіка 1943 года, на базе армейскай групы «Голіт», пад камандаваннем генерала пяхоты Голіта.
Склад 6-й арміі ў красавіку 1943:
Камандуючыя 6-й арміяй (другое фарміраванне):
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Варацэвічы)
Гісторыя
Пабудавана ў 1869—1872 (1874) гадах з цэглы. Выбар пляцоўкі пад будаўніцтва і яе план у 1864 годзе склаў інжынер-архітэктар М. Я. Чакмасаў і прыватны землямер Тарасевіч. Каштарыс на ўзвядзенне храма ў тым жа годзе выканаў архітэктар М. М. Барташэўскі.
Пры расчыстцы пляцоўкі была знесена карчма. Нейкі час існавала струхлелая драўляная царква, спраектаваная старшым грамадзянскім інжынерам Яноўскім у 1842 годзе замест ранейшага храма.
Для храма быў выкарыстаны «нармальны» праект № 2 бутавай царквы на 300 чалавек, распрацаваны Леанардам Кржыжаноўскім у 1870 годзе. Падрадчыкамі з’яўляліся жыхары Чарнігаўскай губерні І. Ц. Сяргееў і яго сын Кузьма.
Храм асвяцілі ў 1872 годзе. У 1920—30-я гады царква была закрыта, царкоўныя рэчы разабралі прыхаджане. Шмат рэчаў вернута ў царкву ў час яе адкрыцця ў 1993 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры псеўдарускага стылю. Манументальны белакаменны будынак з развітай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыяй, якую фарміруюць 3-ярусная шатровая званіца (дабудавана ў 1882), прамавугольная ў плане трапезная, кубападобная малітоўная зала, да якой далучана паўкруглая апсіда. Розная вышыня аб’ёмаў, панаванне сярод іх шмат’яруснай шатровай званіцы з макаўкай стварае шматпланавую маляўнічую кампазіцыю.
Чатырохсхільны дах асноўнага аб’ёму і шацёр званіцы завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі на гранёных барабанах. Галоўны ўваход аформлены арачным прафіляваным парталам. Фасады расчлянёны парнымі і адзінарнымі арачнымі аконнымі праёмамі ў руставаных ліштвах. Пластыка фасадаў насычана архітэктурным дэкорам, запазычаным са старажытнарускага царкоўнага дойлідства: аркатурныя фрызы, броўкі, гарадкі, парэбрык, кілепадобныя ліштвы і інш.
Разны ківот і іканастас спраектаваў у 1870 годзе брэсцкі архітэктар Мсціслаў Барташэўскі. Ганаровае месца ў інтэр’еры храма займае абраз «Ісус Хрыстос» з дароўным надпісам, падараваны царкве ў дзень яе асвячэння гаспадаром маёнтка Напалеонам Ордам (адноўлены 12 снежня 1907).
Генадзь Фёдаравіч Ласута
Генадзь Фёдаравіч Ласута (нар., г.п. Лельчыцы, Гомельская вобласць) — генерал-маёр унутранай службы. Кандыдат сельскагаспадарчых навук.
Біяграфія
У 1992 годзе скончыў Санкт-Пецярбургскае вышэйшае ваеннае інжынернае будаўнічае Чырванасцяжнае вучылішча імя генерала арміі А. М. Камароўскага па спецыяльнасці «Будаўніцтва і эксплуатацыя будынкаў і збудаванняў».
Чэрвень 1992 года — жнівень 1994 года — намеснік начальніка 1993-й асобнай марской інжынернай службы Чырванасцяжнага Чарнаморскага флоту.
Люты 1995 года — красавік 1996 года — інспектар інспекцыі ДПН ваенізаванай пажарнай службы Савецкага раёна г. Гомеля УВПС УУС Гомельскага аблвыканкама.
Красавік 1996 года — снежань 1999 года — старшы інжынер, старшы навуковы супрацоўнік НПЦ Гомельскага абласнога УВПС МУС Рэспублікі Беларусь.
Снежань 1999 года — лістапад 2002 годв — намеснік начальніка аддзела ДПН Гомельскага абласнога ўпраўлення МНС Рэспублікі Беларусь.
Лістапад 2002 года — сакавік 2003 года — намеснік начальніка Гомельскага абласнога кіравання МНС Рэспублікі Беларусь — начальнік АДПН.
Сакавік 2003 года — красавік 2005 года — намеснік начальніка ўстановы «Гомельскае абласное кіраванне МНС Рэспублікі Беларусь» — начальнік аддзела ДПН.
Красавік 2005 года — красавік 2006 года — начальнік установы «Гомельскае абласное ўпраўленне МНС Рэспублікі Беларусь».
Красавік 2006 года — кастрычнік 2009 года — начальнік дзяржаўнай установы адукацыі «Камандна-інжынерны інстытут» МНС Рэспублікі Беларусь.
Кастрычнік 2009 года па цяперашні час — намеснік Міністра па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь.
Герб Капыля
Герб Капыля — геральдычны сімвал Капыля, нададзены гораду вялікім князем літоўскім і каралём польскім Уладзіславам Вазам 27 жніўня 1652 года: «у залатым полі чорны паляўнічы рог».
Афіцыйнае апісанне:
Аляксандр Вікенцьевіч Караткевіч
Аляксандр Вікенцьевіч Караткевіч (нар., Глыбочыца, ) — беларускі вучоны ў галіне механізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці. Доктар тэхнічных навук (1991), прафесар (1992), член-карэспандэнт Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1996—2002).
Біяграфія
У 1961 годзе скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі. Пасля заканчэння інстытута працаваў на Заходняй (Беларускай) машынавыпрабавальнай станцыі інжынерам, кіраўніком лабараторыі (1962—1964), галоўным інжынерам (1964—1972), дырэктарам (1972—1976 i 1981—2002). Адначасова у 1997—2002 гадах — акадэмік-сакратар Аддзялення механізацыі і энергетыкі Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
Аўтар і сааўтар звыш 160 навуковых прац і вучэбных дапаможнікаў, у тым ліку 43 кніг і брашур, а таксама 44 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы. Унёс уклад у стварэнне і развіццё метадычных асноў выпрабаванняў сельскагаспадарчай тэхнікі, удасканаленне тэхналогій і сродкаў механізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці; спецыяліст у галіне эксплуатацыі сельскагаспадарчай тэхнікі, кіравання якасцю і сертыфікацыі прадукцыі.
Як аўтарытэтны навуковец прыцягваўся да грамадскай навукова-арганізацыйнай дзейнасці ў якасці акадэміка-сакратара Аддзялення механізацыі і энергетыкі ААН РБ (1998—2002), Старшыні Дзяржаўнага экспертнага савета ДКНТ (1996—1999), Старшыні секцыі механізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці і энергетыкі ААН РБ (1992—2002), члена Прэзідыума ААН РБ (1998—2002); члена секцый навукова-тэхнічных саветаў Мінсельгасхарча БССР і РБ, Дзяржаграпрама БССР, Дзяржкамсяльгастэхнікі БССР і інш. Член спецыялізаваных саветаў па абароне дысертацый (1992—2016).
Сянно (значэнні)
Сянно:
Аляксандр Вікенцьевіч Караткевіч
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Працоўнага Чырвонага Сцяга» (1976), медалямі «За працоўную доблесць» (1966), «За доблесную працу» (1970), «Ветэран працы» (1988); медалямі ВДНГ СССР (срэбнымі 1965, 1967, 1978, 1988-двойчы, бронзавымі 1969, 1974); Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР (1980), Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (1999).
Юрый Алелькавіч (1559—1586)
Юрый Юр'евіч Алелькавіч ( — ) — грамадскі і культурны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Прадстаўнік княжацкага роду Алелькавічаў, старэйшы сын Юрыя і Кацярыны з Тэнчынскіх. Меў братоў Аляксандра і Яна Сямёна, разам з якімі падарожнічаў па еўрапейскіх універсітэтах.
Дуброва (Свіслацкі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Юрый Алелькавіч (1559—1586)
Біяграфія
Уласнаручна напісаў Слуцкае Евангелле (1585).
Мікалай Крыштаф Радзівіл Сіротка паведамляў Крыштафу Радзівілу, што Юрый памёр пасля працяглай хваробы на сухоты.
У шлюбе з Барбарай з Кішак меў дачку Соф'ю, якой па смерці бацькі адышло Слуцкае княства.
Рэферэндум у Беларусі (1995)
Рэферэндум у Беларусі (14 мая 1995) — рэферэндум, які быў праведзены з ініцыятывы Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі, падтрыманай радам партый і грамадскіх арганізацый, і згодна з пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь XII-га склікання № 3728 — ХІІ «Аб правядзенні рэспубліканскага рэферэндуму па пытаннях, прапанаваных Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь, і мерах па яго забяспячэнні» ад 13 красавіка 1995 г.
Падрыхтоўка
Упершыню ідэя реферэндуму была выказана Аляксандрам Лукашэнкам у размове з Іванам Рыбкіным у пачатку лютага 1995 г. 11 красавіка Лукашэнка выступіў у Вярхоўным Савеце з ініцыятывай правядзення рэферэндуму па 4 пытаннях: пра наданне рускай мове статусу дзяржаўнай; пра змяненне дзяржаўнай сімволікі; аб эканамічнай інтэграцыі з Расіяй; аб надзяленні Прэзідэнта правам распускаць парламент. Дэпутаты адхілілі ўсе пытанні акрамя пытання аб эканамічнай інтэграцыі з Расіяй. У адказ, А. Лукашэнка заявіў, што рэферэндум будзе праведзены, нягледзячы на пастанову парламента.
Менш чым за месяц да рэферэндума ў газеце «Звязда» з’явіліся лісты нібыта ад 74 дэпутатаў, якія заклікалі да змены дзяржаўных сімвалаў і надання рускай мове статусу дзяржаўнай, сярод іх: Міхаіл Качан, Барыс Гетц, В. Шукшын, Ульяна Крышталевіч, Аляксей Саенка, Павел Папоў, Ганна Бабарыкіна, Іван Ціханаў, Барыс Савіцкі (на сесіі Вярхоўнага Савета заявіў, што подпіс пастаўлены без ягонай згоды), Мікалай Даменікан, Уладзімір Скрыцкі, Зінаіда Пянькова, Мікалай Спранецкі, Міхаіл Сасноўскі, М. Копач, В. Пыцуха, Валянцін Сарокін, Алена Усціновіч, Пётр Мінчанка, Аляксандр Шыдлавец, Якаў Халшчэўнікаў, Аляксандр Трацьякоў, Мікалай Якубец, Станіслаў Ціткоў, Раіса Самусевіч, Пётр Катушкін, Аляксандр Пазюмка, Леанід Прывалаў, Уладзімір Герасімаў, Анатоль Новікаў, Мікалай Лакцюшын, Мікалай Дамашкевіч, Аляксандр Малахоўскі, Мікалай Гарэлік, Анатоль Вайцешык, Уладзімір Новікаў, Мікалай Канюшык, Васіль Марозаў, Пётр Скарабагацька, Уладзімір Кулакоў, Валерый Паўлаў, Надзея Ізвалава, Аляксандр Абухоў, Аляксандр Кічкайла, Аляксандр Авечкін, Анатоль Піскуноў, Валянцін Шкурко, Мікалай Судас, Мікалай Грынёў, Анатоль Сіўчыкаў, Генрых Яскевіч, Віктар Чырун, Міхаіл Жукоўскі, Анатоль Жук, Мікалай Дземянцей, Анатоль Дубоўскі, Анатоль Сакалоў, Яўген Радзецкі, Міхаіл Веславухаў, Уладзімір Уранюк, Іван Цітоў, Георгій Чэх, Баляслаў Шылько, Іван Цярэшка, Мікалай Гушаль, Ігар Нялюбін, Аляксандр Кузьмянкоў, Васіль Борыс, Іван Трусаў, Васіль Трафіменка, Аляксей Камай, Мікалай Коваль, Мікалай Скарынін, Яўген Бачароў.
18 дэпутатаў ад апазіцыі Беларускага народнага фронту «Адраджэньне» абвінавацілі Прэзідэнта ў парушэнні Канстытуцыі і абвясцілі галадоўку. У ноч з 11 на 12 красавіка 1995 г. група асобаў у чорных масках збіла дэпутатаў, якія знаходзіліся ў Авальнай зале Дома ўраду. Генеральная пракуратура выявіла ўдзел у аперацыі некалькіх сотняў узброеных людзей, уведзеных у тую ноч у Дом ураду, але хто канкрэтна збіваў дэпутатаў — высветліць не здолела: служба аховы прэзідэнта не адказала на афіцыйныя запыты і адмовілася прадставіць пракуратуры відэазапіс падзеяў.
Прэзідэнцкая каманда мабілізавала на агітацыю некаторых беларускіх вядомых дзеячаў культуры і мастацтва (акцёр Уладзімір Гасцюхін, мастак Міхаіл Савіцкі і інш.). Быў арганізаваны спецыяльнага тэлемост «Рэферэндум-95» з удзелам Аляксандра Лукашэнкі. Адначасова прыхільнікі прэзідэнта імкнуліся дыскрэдытаваць БНФ у вачах насельніцтва, даказаць яго разбуральную сілу. Напярэдадні рэферэндуму была паказана прапагандысцкая стужка рэжысёра Юрыя Азаронка «Дзеці хлусні». У фільме БНФ асацыяваўся з калабарантамі падчас акупацыі Беларусі нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Ідэя рэферэндуму выклікала непаразуменне з боку значнай колькасці грамадзян, грамадскіх і палітычных арганізацый. 6 мая Таварыства беларускай мовы імя Францішка Скарыны выступіла са зваротам да насельніцтва, падкрэсліваючы, што пытанне аб мове не можа выносіцца на рэферэндум.
Пытанні
На галасаванне былі пастаўленыя чатыры пытанні, першыя тры з іх — на абавязковы рэферэндум, пастанова якога насіла канчатковы характар, а чацвёртае — на кансультацыйны, пастанова якога насіла рэкамендацыйны характар:
1. Ці згодны Вы з наданнем рускай мове аднолькавага статусу з беларускай?
2. Ці падтрымліваеце Вы прапанову аб устанаўленні новых Дзяржаўнага сцяга і Дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь?
3. Ці падтрымліваеце Вы дзеянні Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, скіраваныя на эканамічную інтэграцыю з Расійскай Федэрацыяй?
4. Ці згодны Вы з неабходнасцю ўнясення змяненняў у Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, якія прадугледжваюць магчымасць датэрміновага спынення паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь у выпадках сістэматычнага ці грубага парушэння Канстытуцыі?
Вынікі
Паводле афіцыйных звестак у спісы грамадзян, якія мелі права ўдзельнічаць у рэферэндуме, было ўключана 7.445.820 чалавек, бюлетэні для галасавання атрымалі 4.830.582 чалавекі (64,8 %), у галасаванні ўзялі ўдзел 4.823.482 чалавекі.
За адабрэнне пытання «Ці згодны Вы з наданнем рускай мове аднолькавага статусу з беларускай?» выказаліся 4.017.273 чалавекі (88,3 % ад колькасці ўдзельнікаў галасавання або 53,9 % ад колькасці ўсіх, хто мае права голасу), супраць — 613.516 чалавек (12,7 % ад колькасці ўдзельнікаў галасавання), 192.693 бюлетэні прызнаны несапраўднымі ў частцы гэтага пытання.
За адабрэнне пытання «Ці падтрымліваеце Вы дзеянні Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, скіраваныя на эканамічную інтэграцыю з Расійскай Федэрацыяй?» выказаліся 4.020.001 чалавек (83,3 % ад колькасці ўдзельнікаў галасавання), супраць — 602.144 чалавек (12,5 % ад колькасці ўдзельнікаў галасавання), 201.337 бюлетэняў прызнаны несапраўднымі ў частцы гэтага пытання.
За адабрэнне пытання «Ці згодны Вы з неабходнасцю ўнясення змяненняў у Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, якія прадугледжваюць магчымасць датэрміновага спынення паўнамоцтваў Вярхоўнага Савета Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь у выпадках сістэматычнага ці грубага парушэння Канстытуцыі?» выказаліся 3.749.266 чалавек (77,7 % ад колькасці ўдзельнікаў галасавання), супраць — 857.485 чалавек (17,8 % ад колькасці ўдзельнікаў галасавання), 216.731 бюлетэняў прызнаны несапраўднымі ў частцы гэтага пытання.
Пасля поспеху кіруючая каманда нават не спрабавала выканаць па некаторых пытаннях рэферэндуму фармальныя заканадаўчыя патрабаванні. Так, новая дзяржаўная сімволіка, падтрыманая на рэферэндуме, патрабавала зацвярджэння Вярхоўным Саветам, але бел-чырвона-белы сцяг быў спушчаны з будынку адміністрацыі прэзідэнта ўжо 16 мая, яшчэ да абвяшчэння Цэнтрвыбаркамам афіцыйных вынікаў. Пры гэтым асобы на чале з начальнікам Кіраўніцтва справаў Прэзідэнта Іванам Ціцянковым разарвалі сцяг на кавалкі.
Прававая ацэнка рэфэрэндуму
На незаконнасць фармулёўкі пытанняў указвае Міхаіл Пастухоў, доктар юрыдычных навук, Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь. Пытанні, вынесеныя на рэферэндум, супярэчылі прэамбуле і артыкулам 1, 2, 3 Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі, прэамбуле і артыкулам 17 і 78 Канстытуцыі Беларусі 1994 года, артыкулу 3 Закона «Аб усенародным галасаванні (рэферэндуме) у Рэспубліцы Беларусь» (пытанні №1, №2 парушылі неад’емнае права беларускага народа на суверэнную нацыянальную дзяржаўнасць, гарантыі існавання беларускай культуры і мовы, замацаваныя ў Законе). На думку юрыста, пытанні наконт мовы і нацыянальных сімвалаў было няможна выносіць на рэферэндум. Пытанне № 3 пайшло ўразрэз з усталяванай суверэннай нацыянальнай дзяржаўнасцю і міжнароднымі абавязацельствамі Рэспублікі Беларусь. Пытанне № 4 не адпавядае норме Дэкларацыі аб суверэнітэце Рэспублікі Беларусь, згодна з якою толькі Вярхоўны Савет мае права выступаць ад імя народа Беларусі, акрамя гэтага, яно таксама супярэчыла некалькі палажэнням Канстытуцыі Беларусі 1994 года.
Працэдура прызначэння рэферэндума таксама была парушана: 11 красавіка 1995 года Вярхоўны Савет прыступіў да разгляду прапановы Лукашэнкі і не падтрымаў ініцыятыву. У ноч з 11 на 12 красавіка 1995 года здарылася Збіццё дэпутатаў у будынку Вярхоўнага Савета Беларусі, калі людзі ў масках пабілі і выкінулі з будынка дэпутатаў, якія засталіся трымаць дзяжурства ў адказ на заяву Лукашэнкі, што ён прыпыніць дзейнасць парламента і ўсё роўна правядзе рэферэндум. 13 красавіка 1995 года шляхам паўторнага галасавання Вярхоўны Савет прыняў пастанову аб прызначэнні рэферэндуму, але паўторнае галасаванне паводле працэдуры не дапускалася. Акрамя таго, у адпаведнасці з Канстытуцыяй Беларусі 1994 года змены і дапаўненні ў яе забаранялася ўносіць у апошнія шэсць месяцаў паўнамоцтваў парламента.
Ацэнкі
Палітык і журналіст Сяргей Навумчык разглядае рэферэндум як галоўную падзею 1995 года. Ён паказвае, што рэфэрэндум
Літаратар Альгерд Бахарэвіч так апісаў свае ўражанні пасля рэферэндуму:
Мікалай Вараб’ёў
Мікалай Вараб’ёў:
Багданаўскае
Багданаўскае — гідронім і тапонім:
NGC 176
NGC 176 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC2) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заліў Суровасці
Заліў Суровасці — месяцавае мора, якое распасціраецца ад Мора Спакою на поўначы да Мора Нектару на паўднёвым усходзе, з захаду і ўсходу аточанае кантынентальнымі ўчасткамі грунту.
Селенаграфічныя каардынаты аб'екта — -3.8°N, 27.4°W, дыяметр складае 206 км.
Рыхард Фрайтаг
Рыхард Фрайтаг (Richard Freitag; нар. г., Эрлабрун, Германія) — сярэбраны чэмпіён Алімпійскіх гульняў у Пхёнчхане у камандзе, чэмпіён свету 2015 года ў змешаных камандных спаборніцтвах і 2019 года ў камандных спаборніцтвах на вялікім трампліне.
Біяграфія
Бацька Рыхарда, Хольгер Фрайтаг, з’яўляецца былым скакуном з трампліна. Першая і адзіная перамога Хольгера адбылася 8 студзеня 1983 года ў Гарахаве, і менавіта там жа, праз 29 гадоў, сам Рыхард упершыню выйграў этап Кубка свету.
Сезон 2012/13 склаўся для нямецкага скакуна вельмі няроўна. Ужо на пятым этапе ў Сочы Фрайтагу ўдалося заняць другое месца, але затым здарыўся спад і Рыхард не мог доўгі час паказаць высокія вынікі. У 2013 годзе на чэмпіянаце свету ў італьянскім Валь-дзі-Ф’еме Фрайтаг заваяваў два медалі. Немец стаў срэбным прызёрам у камандных спаборніцтвах у скачках з вялікага трампліна, а таксама бронзавым медалістам у змешаных камандных спаборніцтвах. Па заканчэнні чэмпіянату Фрайтаг нечакана для многіх выйграў два этапы Кубка свету запар (спачатку ў камандных спаборніцтвах, затым — у асабістых) і падняўся на 6-е месца ў агульным заліку.
У сезоне 2017/2018 з’яўляецца самым паспяховым для немца. Нягледзячы на ​​траўму, якую Рыхард атрымаў падчас трэцяга этапу Турнэ чатырох трамплінаў, яму ўдалося заваяваць бронзавы медаль Чэмпіянату свету па палётаў на лыжах, разам з камандай атрымаць срэбра Алімпійскіх гульняў у Пхёнчхане і выйграць тры этапы Кубка Свету. Па выніках сезона Рыхард Фрайтаг заняў другое месца ў агульным заліку Кубка Свету, саступіўшы толькі паляку Камілю Стоху.
Уладзімір Вараб’ёў
Уладзімір Вараб’ёў:
Кустынская сядзіба
Кустынская сядзіба — колішняя сядзіба ў в. Кустын Брэсцкага раёна.
Гісторыя
Сядзіба вядома з дакументаў XVI ст. паводле рэвізіі Берасцейскай эканоміі ў 1566 г. Маёнтак на той час належаў роду Крупіцкіх. У 1528 г. Скірвін Крупіцкі пабудаваў у мястэчку Велянова касцёл. З таго ж дакумента вядома, што наступны ўладальнік м. Кустынь Ян Станіслававіч Крупіцкі ў 1567 г. даў для берасцейскай харугвы 7 ратнікаў. У пачатку XVII ст. вёску набыў Геранім Лышчынскі, бацька Казіміра Лышчынскага, беларускага асветніка і філосафа-атэіста. Праз 100 гадоў у Кустынскім маёнтку гаспадарыў памешчык Хржаноўскі — фундатар і арганізатар будаўніцтва тут драўлянай праваслаўнай царквы (1739). У XIX — 1-й палове XX ст. гаспадарамі сядзібна-паркавага ансамбля былі Міхаіл Ігнатовіч і Зянон Ізбіцкі, а апошнімі ўладальнікамі Кустыні былі Бабінскія і Ігнацейкі. Да Другой сусветнай вайны ў Кустыні існавалі палац і парк. Ансамбль меў эклектычныя рысы, характэрныя для шэрагу сядзіб таго часу.
У сучасны момант на месцы палацава-паркавага ансамбля размешчана жывёлагадоўчая ферма. Парк захаваўся ў выглядзе асобнага фрагмента, які пасля добраўпарадкавання мае перспектыву аднаўлення і выкарыстання.
Лагонэ
Лагонэ (Logone) — рака ў Цэнтральнай Афрыцы.
Выток заходняга рукава ракі Лагонэ знаходзіцца ва ўсходняй частцы Камеруна, усходняга — на тэрыторыі ЦАР. Адтуль рака цячэ па тэрыторыі ЦАР і Чада. У яе ніжнім цячэнні праходзіць дзяржаўная мяжа паміж Чадам і Камерунам. Каля камерунскага горада Кусеры Лагонэ злучаецца з ракой Шары, якая ўпадае пасля ў возера Чад.
Дразды (Пастаўскі раён)
Дразды́ (, Дрозды) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Валкоўскага сельсавета.
Дзямідаў мост
Дзямідаў мост (Деми́дов мост) — аўтадарожны арачны мост цераз канал Грыбаедава ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і Спаскі востраў. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння. Мост перасякае канал па восі завулка Грыўцова (раней Дзямідаў завулак). Вышэй па цячэнні знаходзіцца Каменны мост, ніжэй — Сянны мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна (150 м) — «Садовая», «Сянная плошча», «Спаская».
Назва
Мост названы ад Дзямідава завулка (цяпер завулка Грыўцова), у створы якога размешчаны. Першы мост, пабудаваны на гэтым месцы ў 1739 годзе, называўся Малым Саарскім, бо праз яго праходзіла дарога на Саарскую мызу (Царскае сяло). У 1844 годзе па ініцыятыве міністра фінансаў Я. Ф. Канкрына мост пачаў называцца Банкаўскім у сувязі з размяшчэннем яго паблізу будынка пазыковага банка. У 1893—1894 гадах гарадская дума разглядала пытанне аб перайменаванні моста (у тым ліку, у мост Пржэвальскага). Цяперашнюю назву мост атрымаў у 1895 годзе.
Кашталяны мсціслаўскія
Пасада мсціслаўскага кашталяна з'явілася ў 1566 годзе.
Герб Докшыц
Герб Докшыц — герб горада Докшыцы і Докшыцкага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 г. № 36.
Гістарычны герб быў дараваны гораду 22 студзеня 1796: «у зялёным полі два ўзгоркі, на якіх ляжаць збаны; з іхніх гарлавін выцякаюць сярэбраныя крыніцы».
Апісанне
Сучасны герб Докшыц уяўляе сабой выяву ў зялёным полі французскага шчыта двух чорных узгоркаў, на якіх ляжаць два жоўтыя збаны, што праліваюць дзве сярэбраныя крыніцы, накіраваныя ў розныя бакі верхняй часткі шчыта.
Балачанка (вёска)
Балача́нка (, Болочанка) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы, на р. Балачанка.
Пад уладай Расійскай імперыі
Паводле перапісу 1917 г. маёнтак Балачанка Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета.
Найноўшы час
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
У 1937 г. у вёсцы адпачываў Якуб Колас, які паказаў гэтыя мясціны ў сваіх творах.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да 3 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Колвіл (рака)
Колвіл (анг. Colvilic River) — рака на паўночным захадзе Паўночнай Амерыкі. Цячэ па тэрыторыі штата Аляска ЗША.
Бярэ пачатак на паўночных схілах хрыбта Брукса. Даўжыня ракі складае каля 800 км. Плошча яе басейна налічвае каля 60 000 км². Сярэдні расход вады - 380 м³/с. Упадае ў мора Бафорта Паўночнага Ледавітага акіяна. Вялікую частку года рака пакрыта лёдам.
Багданаўскае (возера, Сенненскі раён)
Багда́наўскае — возера ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. У басейне ракі Крывінка (выцякае з возера), за 5 км на паўночным-захадзе ад горада Сянно.
Плошча 1,19 км². Найбольшая глыбіня 16,2 м, сярэдняя 7,7 м. Даўжыня 3,37 км. Найбольшая шырыня 0,45 км. Даўжыня берагавой лініі каля 8 км. Аб’ём вады 9,1 млн. м³. Плошча вадазбору 89,4 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 4—5 м, месцамі да 10 м, у верхняй частцы разараныя, у ніжняй — пад лесам. Прыбярэжная частка дна пясчаная, глыбакаводная — ілістая. Амаль чвэрць плошчы дна выслана расліннасцю. Возера эўтрофнае, праточнае. Упадаюць 2 ручаі; злучана пратокай з возера Сянно.
Каля возера вёскі Багданава, Запруддзе, Лука. Паміж Багданаўскім возерам і возерам Сянно пралягае аўтамабільная дарога.
Эйген Шаўман
Эйген Вальдэмар (Яўген Уладзіміравіч) Шаўман (Eugen Valdemar Schauman;,  — , Гельсінгфорс) — фінскі чыноўнік. Смяротна параніў генерал-ад’ютанта Мікалая Іванавіча Бобрыкава, генерал-губернатара Фінляндыі і камандуючага войскамі Фінляндскай вайсковай акругі ў 1898—1904 гадах.
Пасля свайго ўчынку Шаўман стаў нацыянальным героем Фінляндыі, на месцы замаху ў калідоры Сената Фінляндыі з’явілася мемарыяльная дошка з тэкстам, што ён «аддаў жыццё за сваю краіну», а магіла Шаўмана ў Порва стала святым месцам для многіх фінаў.
Баравая (Пухавіцкі раён)
Барава́я (, Боровая) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Назва
Назва дадзена па прыкметах мясцовасці.
Гісторыя
У канцы XVIII ст. вёска ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні Расійскай імперыі, шляхецкая ўласнасць.
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР.
Веславанне на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 — байдаркі-чацвёркі 500 м (жанчыны)
Спаборніцтвы па веславанні на байдарках на 500 м у чацвёрках сярод жанчын на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года прайшлі 19 і 20 жніўня ў лагуне Радрыгу-ды-Фрэйташ. У спаборніцтвах узялі ўдзел 16 экіпажаў з 16-ці краін.
Баравая (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
З канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Веславанне на байдарках і каноэ на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 — байдаркі-чацвёркі 500 м (жанчыны)
Папярэдні этап
Першая байдарка з кожнага заезду адразу праходзіць у фінал А спаборніцтваў. Усе астатнія спартсменкі трапляюць у паўфінал, дзе пазмагаюцца за яшчэ шэсць месцаў у фінале А.
Паўфінал
Першыя тры байдаркі з кожнага заезду праходзяць у фінал А спаборніцтваў, астатнія трапляюць у фінал В.
Іржы Коларж
Іржы Коларж (Jiří Kolář, 24 верасня 1914, Процівін — 11 жніўня 2002, Прага) — чэшскі паэт, пісьменнік і мастак.
Жыццё і творчасць
Іржы Коларж значную частку свайго жыцця правёў у горадзе Кладна. У 1932 годзе ён заканчвае навучанне на столяра. У 1945 уступае ў Камуністычную партыю Чэхаславакіі, з якой пасля быў выключаны. У 1952—1953 гадах быў у зняволенні. У 1977 І.Коларж падпісвае Хартыю 77. З’ехаўшы неўзабаве пасля гэтага на навучанне ў Францыю, адмовіўся вярнуцца на радзіму. У 1984 годзе Коларж дамагаецца французскага грамадзянства. У 1997 годзе ён вяртаецца ў Чэхію.
І.Коларж быў адным з заснавальнікаў у 1942 годзе аб’яднання паэтаў і мастакоў «Група 42», быў членам саюза мастакоў Чэхаславакіі Umělecká beseda. Коларж быў адным з самых вядомых чэшскіх сучасных мастакоў. Асабліва папулярнымі з’яўляюцца створаныя ім калажы. Першая яго персанальная выстаўка адбылася ў 1937 годзе. Ён быў таксама ўдзельнікам выстаў сучаснага мастацтва documenta 4 (1968) і documenta 6 (1977) у Касэле. У 1999 годзе мастак быў узнагароджаны прэміяй Ганса-Тэа Рыхтэра Саксонскай акадэміі мастацтваў.
Першым паэтычным зборнікам І.Коларжа з’яўляецца «Гады ў днях», які выйшаў у 1949 годзе. З паэтычных яго твораў найбольш вядомыя яўляюцца вершы зборніка «Печань Праметэя» (1979). Кніга складаецца з многіх, не звязаных паміж сабой, частак і ўяўляе маралізатарскі твор, які асуджае таталітарызм у любой яго праяве. Акрамя вершаў, пісаў таксама мастацкую прозу, эсэ, кнігі для дзяцей, п’есы.
І.Коларж займаўся таксама мастацкім перакладам, у прыватнасці твораў Т. С. Эліёта, У. Уітмена, Э. Лі Мастэрса.
Асобныя вершы Коларжа пераклала Марыя Мартысевіч.
Ягор Францавіч Канкрын
Граф Ягор Францавіч (Георг Людвіг) Данііл Кáнкрын (16 (27) лістапада 1774 — 10 (21) верасня 1845) — рускі дзяржаўны дзеяч і эканаміст нямецкага паходжання. Генерал са світы Яго Вялікасці, генерал ад інфантэрыі, міністр фінансаў Расіі ў 1823—1844 гадах.
Біяграфія
У 1839—1843 гадах правёў грашовую рэформу, якая ўсталявала сістэму срэбнага монаметалізму. Да заслуг Канкрына належыць таксама абмен усіх асігнацый на дзяржаўныя крэдытныя білеты, якія абменьваліся на золата і срэбра, а таксама эмісія плацінавай манеты. Прыхільнік пратэкцыянізму, але толькі з абавязковым развіццём эканамічнай канкурэнцыі ўнутры краіны, у сувязі з чым быў праціўнікам развіцця дзяржаўных фабрык, рознічных банкаў, чыгунак і г. д., якія падрываюць магчымасць канкурэнцыі паміж сабой аналагічных прыватных. Быў прыхільнікам пасля выкупу дзяржавай сялян і зямлі ў памешчыкаў выкарыстання патэнцыялу сялянскай абшчыны для развіцця сельскай гаспадаркі ў напрамку стварэння там, дзе гэта магчыма, буйных калектыўных гаспадарак. Яго паслядоўнікамі лічылі сябе І. А. Вышняградскі, С. Ю. Вітэ, і эканамісты-народнікі, а таксама шматлікія расійскія навукоўцы ў галіне паліцэйскага права.
Сяргей Міхайлавіч Токць
Сяргей Міхайлавіч Токць (, в. Бершты, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1997).
Біяграфія
У 1992 годзе скончыў гістарычны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1995 годзе — аспірантуру пры Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Працуе на кафедры беларускай культуры Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1997 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «''Дзяржаўны апарат царызму ў Беларусі ў 30—60-х гадах ХІХ ст. (структура, функцыі, чыноўніцкі корпус)''». Даследуе праблемы этнаканфесійнай і сацыяльнай гісторыі Беларусі 19—20 стагоддзяў, праводзіць мікрагістрычныя даследаванні.
За манаграфію «Беларуская вёска на мяжы эпох» атрымаў Стыпендыю польскага ўрада імя Льва Сапегі, падчас якой сабраў матэрыял пра Скідзельскае паўстанне 1939 года.
NGC 173
NGC 173 (іншыя абазначэнні — UGC 369, MCG 0-2-92, ZWG 383.43, IRAS00346+0140, PGC 2223) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дудзічы (Свіслацкі раён)
Ду́дзічы (, Дудичи) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Херэфардская карта
Херэфардская карта свету — найбуйнейшая (158 на 133 см) захаваная карта еўрапейскага Сярэднявечча (mappa mundi). Захоўваецца ў Англіі, у Херэфардскім саборы. Належыць да класічнага тыпу orbis terrae. Аўтарам карты ў тлумачэнні на палях названы нейкі Рычард дэ Бела.
На Херэфардскую карту нанесены рэкі Дон і Днепр, Азоўскае мора і нават Фарэрскія астравы. Яны суседнічаюць з біблейскімі і класічнымі сюжэтамі — лабірынтам Мінатаўра, Эдэмскім садам, Ноевым каўчэгам. У цэнтры свету па сярэднявечнай традыцыі намаляваны Іерусалім.
Карта датуецца мяжой XIII і XIV стагоддзяў. Хоць да таго часу ў Еўропе меліся апісанні падарожжаў Рубрука і іншых пасланцаў да двара мангольскага хана, складальнік карты, відавочна, па векавой традыцыі кіраваўся Бібліяй і працамі айцоў царквы.
Хатняе стагоддзе
«Хатняе стагоддзе» — кніга беларускага пісьменніка Сакрата Яновіча. Выйшла ў 2008 годзе ў Крынках, родным горадзе пісьменніка, дзе ён жыў апошнія гады.
Змест
Хатняе стагоддзе — кніга роздум, кніга-хроніка. Сакрат Яновіч, як зазначае сам, пішучы нешта, вяртаецца, шліфуе кожнае слова, кожны сказ так, каб нават найкарацейшае выказванне давала поўны спектр вобразаў, пачуццяў, уяўленняў. Ён не марнуе словаў, не стварае з іх шырока-доўгага апісання нейкай з'явы. Стараецца адным-двума словамі, трапна дабранымі, дашліфаванымі, выказаць паўнату таго, што кружыць у галаве, што вярэдзіць душу, што хочацца і неабходна пераказаць іншым. Кніга «Хатняе стагоддзе» — своеасаблівая хроніка падзей, гістарычных завірух, паказаных праз прызму сялянскага побыту, убачаных вачамі звычайнага чалавека. Гэта яго разуменне свету і гісторыі, гэта яго досвед і погляд на тое, што адбывалася. Свет, апісаны ў кнізе — мінулае стагоддзе, з войнамі, з нягодамі, з узлётамі і заняпадамі беларускага жыцця на Беласточчыне. Свет, бачаны з перспектывы асобы, на вачах якой адбывалася большасць падзей. Таго свету ўжо няма. Ён застаўся ва ўспамінах. Ён запісаны ў «Хатнім стагоддзі».
5 снежня
5 снежня — трыста трыццаць дзявяты (трыста саракавы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Барыс Якаўлевіч Эйфман
Барыс Якаўлевіч (Янкелевіч) Эйфман (Бори́с Я́ковлевич (Я́нкелевич) Э́йфман; нар.,, Алтайскі край) — савецкі і расійскі балетмайстар, мастацкі кіраўнік Тэатра балета Барыса Эйфмана і Акадэміі танца Барыса Эйфмана (Санкт-Пецярбург). Народны артыст Расійскай Федэрацыі (1996), Заслужаны чалавек Малдавіі (2007), Заслужаны дзеяч Казахстана (2012), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (1999, 2018), тэатральных прэмій «Бенуа танца», «Залатая маска», «Залаты сафіт» і іншых узнагарод. Поўны кавалер ордэна «За заслугі перад Айчынай».
Герб Клецка
Герб Клецка — геральдычны сімвал Клецка, нададзены гораду каралём польскім і вялікім князем літоўскім Янам Казімірам 27 жніўня 1652 года: «у блакітным полі княжая карона, пад якой паляўнічы рог».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 29 лістапада 1999. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 37.
Афіцыйнае апісанне:
Inter caetera
Inter caetera №2  — була, выпушчаная Папам Аляксандрам VI 4 мая 1493 года. Була перадала каралеўствам Арагону і Кастыліі (Іспаніі) усе землі «на захад і поўдзень» ад лініі, якая злучае полюсы Зямлі і праходзіць у ста лігах на захад і поўдзень за любы з астравоў Азорскага архіпелага і архіпелага Зялёнага мыса. Усяго, у сувязі з рашэннем пытання аб партугальскіх і іспанскіх зонах у Атлантыцы, Папам у 1493 годзе было выдадзена чатыры булы: Inter caetera №1, Inter caetera №2, Eximiae devotionis, Dudum sequidem. З некаторымі ўдакладненнямі, мяжа была пацверджана Тардэсільяскім дагаворам, які заклаў асновы для падзелу свету паміж Іспаніяй і Партугаліяй.
Свята-Мікалаеўская царква (Верхалессе)
Царква Святога Мікалая — праваслаўны храм у вёсцы Верхалессе Кобрынскага рёана Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
9 жніўня 2020 года ў царкве адбыўся пажар. У выніку былі пашкоджаны дах на плошчы 30 квадратных метраў і купал. Абыйшлося без пацярпелых. Прычына пажару высвятляецца.
Архітэктура
Помнік сінадальнага кірунку рэтраспектыўна-рускага стылю з рысамі класіцызму. Вырашана трохчасткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыяй, складзенай з асноўнага аб’ёму, прамавугольнай апсіды і васьміграннай шатровай званіцы над прытворам. У сілуэце храма пануюць цыбулепадобны купал на васьмігранным барабане ў цэнтры крыжовага шатровага даху і макаўка званіцы. Вертыкальна ашаляваныя фасады апяразаны карнізам простага профілю з дзвюхграннымі заломамі на бакавых фасадах, прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з сандрыкамі. Тры ўваходы аформлены 2-слуповымі ганкамі пад 2-схільнымі пакрыццямі. Залатаровым быў выкананы і 2-ярусны іканастас у «рускім стылі».
Бяганская
Бяганскі, Бяганская — беларускае прозвішча.
Уладзімір Клаўдзіевіч Вараб’ёў
Уладзімір Клаўдзіевіч Вараб’ёў (, г. Масква) — палкоўнік унутранай службы. Кандыдат хімічных навук, прафесар.
Біяграфія
1963—1968 гадах — вучоба ў Мінскім радыётэхнічным інстытуце.
1968—1971 гадах — служба ў радах Савецкай Арміі.
1971—1974 гадах — малодшы навуковы супрацоўнік, старшы навуковы супрацоўнік Мінскага РТІ.
1974—1976 гадах — старшы інжынер Інстытута фізікі АН БССР.
1976—1977 гадах — інжынер аддзела пажарнай тэхнікі і сродкаў сувязі Кіравання пажарнай аховы МУС БССР.
1977—1983 гадах — старшы інжынер аддзела пажарнай тэхнікі і сродкаў сувязі Кіравання пажарнай аховы МУС БССР.
1983—1984 гадах — начальнік аддзела пажарнай тэхнікі і сродкаў сувязі Кіравання пажарнай аховы МУС БССР.
1984 годзе — начальнік Школы падрыхтоўкі малодшага і сярэдняга начальніцкага саставу пажарнай аховы МУС БССР.
1984—1992 гадах — начальнік Вучэбнага цэнтра МУС БССР.
1992—2000 гадах — начальнік вышэйшага пажарна-тэхнічнага вучылішча МУС Рэспублікі Беларусь.
Звольнены ў запас у 2005 годзе.
Ліга (адзінка даўжыні)
Ліга — брытанская і амерыканская адзінка вымярэння адлегласці.
Палітыка Нігерыі
Фармальна, Нігерыя з'яўляецца шматпартыйнай рэспублікай, але ёсць таксама меркаванне, што ў рэчаіснасці Народная дэмакратычная партыя (People's Democratic Party — PDP) кантралюе амаль усе рычагі ўлады.
Заканадаўчая ўлада
Двухпалатны нацыянальны сход (Нацыянальны Сход, the National Assembly).
73 месцы ў Сенаце і 213 ў Палаце прадстаўнікоў знаходзяцца пад кантролем прапрэзідэнцкай Народнай дэмакратычнай партыі (НДП) (цэнтрысты). Ва ўсенароднай партыі (кансерватары) — 28 і 95 месцаў адпаведна.
Выканаўчая ўлада
Прэзідэнт з'яўляецца кіраўніком дзяржавы і галоўнакамандуючым узброенымі сіламі. Абіраецца ўсеагульным прамым тайным галасаваннем тэрмінам на 4 гады і можа займаць пост не больш за два тэрміны запар. У маі 2006 года Сенат адмовіўся зацвердзіць канстытуцыйную папраўку, якая дае магчымасць прэзідэнту абірацца на трэці тэрмін. На дадзены момант прэзідэнтам з'яўляецца Махамаду Бухары, які ў сакавіку 2015 на дэмакратычных выбарах перамог свайго папярэдніка Гудлака Джонатана. Праз 4 гады Бухары быў пераабраны.
Адміністрацыйны падзел
Нігерыя — федэратыўная дзяржава, складаецца з 36 штатаў і федэральнай сталічнай тэрыторыі. Адзінкі другога ўзроўню — раёны мясцовага кіравання (іх 774)
Беларуска-нігерыйскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Федэратыўнай Рэспублікай Нігерыяй устаноўлены 3 жніўня 1992 года. У снежні 2011 г. у г. Абуджы адкрыта Пасольства Рэспублікі Беларусь. З лютага 2012 года Пасол Беларусі ў Нігерыі Вячаслаў Бяскосты ўручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Федэратыўнай Рэспубліцы Нігерыя Гудлаку Джонатану 17 мая 2012 года.
Герб Копыся
Герб Копыся — геральдычны сімвал Копысі, дараваны гораду 16 жніўня 1781: «у зялёным полі чорны заяц».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 9 лютага 2004 года.
Афіцыйнае апісанне:
NGC 182
NGC 182 (іншыя абазначэнні — UGC 382, MCG 0-2-95, ZWG 383.45, PGC 2279) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ліга
Ліга (фр. ligue, ад лат. ligare — злучаць) — грамадскае ці палітычнае аб'яднанне, саюз дзяржаў, арганізацый ці прыватных асоб.
Жданы (Пастаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Норыца Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 21 чэрвеня 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Валкоўскага сельсавета.
Сядзіба Віслоцкіх (Лышчыцы)
Гісторыя
Паводле даследавання А. Ваўжынчык, часткай лышчыцкіх зямель валодалі ў XVI ст. Хадкевічы. У прыватнасці, Аляксандр Хадкевіч у 1527 годзе атрымаў каралеўскае пацвярджэнне на трэцюю частку «дзедаўшчыны» і «касцюшкаўшчыны» ў Лышчыцах і Кустыні. Гэтыя надзелы завяшчаў яму пасля сваёй смерці Міхна Драбышэвіч Лышчынскі. Вядома таксама, што ў 1528 годзе Міхна Лышчынскі ставіў пад берасцейскую харугвы войска ВКЛ двух ваяроў, а яго сваяк Пронка Лышчынскі — аднаго ваяра.
У XVIII ст. маёнтак перайшоў да роду Віслоцкіх. Да паўстання 1863 года гаспадаром Лышчыц быў Люцыян Віслоцкі. Пасля Першай сусветнай вайны фальваркі Лышчыцкага маёнтка Люцыянава і Каралін былі падзелены і перададзены праз Віслоцкіх польскім асаднікам. У 1868 годзе ў Лышчыцах ужо існавалі ветраны млын і карчма, а ў 1917 годзе Клімент Віслоцкі ўзвёў драўляную царкву са званіцай. У другой палове XIX ст. Віслоцкія пабудавалі сядзібны дом і заклалі пейзажны парк. Дом быў драўляны, аднапавярховы з традыцыйным невялікім ганкам на драўляных слупах.
У час Другой сусветнай вайны дом знішчаны. Паводле падання старажылаў і мясцовых краязнаўцаў, адразу пасля вайны жыхары Лышчыц сабралі каменне ад падмуркаў старадаўняй сядзібы Лышчынскіх, насыпалі капец і пасадзілі на ім каштаны, якія захаваліся ў парку да цяперашняга часу.
Захаваліся рэшткі парку з дрэвамі мясцовых парод і сажалкай.
Полацкая друкарня
Полацкая друка́рня — друкарня ў Полацку. Дзейнічала пры Полацкім езуіцкім калегіуме, (з 1812 г. — Полацкай езуіцкай акадэміі) у 1787—1820 гг.
Статус і арганізацыя дзейнасці
У адпаведнасці з «Канстытуцыяй» Таварыства Ісуса напісанне і друкаванне кніг уваходзіла ў абавязкі ордэна. Але дазвол датычыўся толькі рэлігійных выданняў і школьных падручнікаў. Усе выдавецкая прадукцыя павіна была адсылацца ў Рым на цэнзуру (абавязковы экзэмпляр потым перадаваўся ў папскую курыю) і пакрываць выдаткі на сваю вытворчасць. Пры гэтым атрыманыя ад друку даходы маглі выкарыстоўвацца выключна на развіццё кнігадрукавання.
Друкарня пры Полацкім езуіцкім калегіуме была створана у 1787 г. па прывілею імператрыцы Кацярыны ІІ, а таму ў архіўных дакументах праходзіць як «Прывілеяваная ад Яе Імператарскай Вялікасці». Такі статус друкарні дазволіў ёй не залежаць ад абмежавальных урадавых указаў канца XVIII ст. адносна кнігалрукавання. 4 мая 1800 г. дзейнасць друкарні была зацверджана па дакладу Сената.
Тэхнічнае аснашчэнне
Друкарня полацкіх езуітаў была самай моцнай паліграфічнай установай канца XVIII — пачатку ХІХ ст. на тэрыторыі Беларусі. Размяшчалася яна на другім паверсе аднаго з карпусоў калегіума (на першым дзейнічала кнігарня). Неабходнае абсталяванне набывалася ў Пецярбургу. У 1811 г. мелася тры друкарскія станкі, а ў 1820 г. іх налічвалася ўжо чатыры і яшчэ два літаграфічныя.
Лацінскія шрыфты атрымлівалі з-за мяжы, але ў апошнія гады існавання друкарні была набыта словалітня. У выніку яна мела багаты набор шрыфтоў пяці алфавітаў — рускага, грэчаскага, яўрэйскага нямецкага, лацініцы з дадатковымі літарамі для польскай і французскай моў. Агульная вага шрыфтоў складала 4 800 кг.! Ёсць дадзеныя пра тое, што вельмі каштоўная друкарня была выратавана езуітамі ад разрабавання пад час вайны 1812 года дзякуючы выплаце французам мільёна франкаў і прадастаўленню іх маршалам памяшканняў для пражывання.
Выданні
Друкарня выпусціла больш за 500 выданняў. Большая частка з іх выйшла на польскай і лацінскай мовах, а таксама на рускай, нямецкай, італьянскай і французскай мовах. Сярод кніг падручнікі па агульнай геаграфіі і гісторыі Рыма (1783), граматыцы лацінскай мовы (1790, 1794), слоўнікі і інш. Таксама друкарня друкавала творы М. Карыцкага, Я. Каханоўскага, І. Красіцкага і інш. З канца XVII ст. выдаваліся календары. З 1818 г. да лютага 1820 г. з перапынкам у 1819 г. выходзіў часопіс «Полацкі штомесячнік» («Miesięcznik Połocki»).
Працаўнікі друкарні
Арганізатарамі працы друкарні былі члены Таварыства Ісуса. Важную ролю ў яе стварэнні і далейшай дзейнасці адыграў намеснік прэфекта (кіраўніка) Базыль Шыркевіч (працаваў на гэтай пасадзе да 1800 г., калі пакінуў Таварыства Ісуса). Пасаду прэфекта (кіраўніка) друкарні займалі: Мацей Ракеты (1787—1797), Тадэвуш Бжазоўскі (1797—1805), Алаіз Лянкевіч (1805—1806), Геранім Гарабурда (1806—1809 і 1811—1814), Ігнацій Хадыкевіч (1814—1818) (у літаратуры яго прозвішча часам памылкова падаецца як «Хадыніцкі» (Chodynicki) ), Вінцэнт Жолудзь (1818—1820).
Друкарамі былі таксама перважна езуіты: Базыль Шыркевіч (1787—1800), Алаіз Лянкевіч (1800—1805), Ян Корсак (1806—1815), Антон Сакалоўскі (1815—1820), Адам Міхалоўскі (1818—1819), Ян Ляшчынскі (1818—1820), Ян Брунер (1819—1820), Мацей Дрыкшаў (1819—1820).
Серыя A 2020/2021
Серыя А 2020/2021 - 119-ты сезон вышэйшай лігі па футболе ў Італіі. Чэмпіёнам стаў Інтэрнацыянале Мілан - 19-ты раз у сваёй гісторыі. Срэбраным прызёрам - Мілан. Бронзавым прызёрам - Аталанта.
Па выніках сезона ў групавы этап Лігі чэмпіёнаў трапілі - Інтэрнацыянале Мілан, Мілан, Аталанта і Ювентус. У групавы этап Лігі Еўропы - Напалі і Лацыа. У раўнд плэй-офф Лігі канферэнцый - Рома.
Па выніках сезона Серыю А пакінулі Беневента, Кратонэ і Парма, якія прымуць удзел у Серыі B 2021/2022.
Пісьменнасць (значэнні)
Пісьменнасць у залежнасці ад становішча націску абазначае: