cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пал Малетэр
Арышт, турма, пакаранне смерцю
Вечарам 3 лістапада ў складзе афіцыйнай дэлегацыі прыбыў на савецкую вайсковую базу Цекель на востраве Чэпель недалёка ад Будапешта. Разам з ім у склад дэлегацыі ўваходзілі міністр Ферэнц Эрдэі, начальнік Генштаба генерал Іштван Ковач і начальнік аператыўнага кіравання Генштаба палкоўнік Міклаш Сюч. Апоўначы ў залу, дзе праходзілі перамовы, прыбыў старшыня КДБ СССР Іван Сяроў і абвясціў пра арышт усёй венгерскай дэлегацыі. Досвіткам 4 лістапада савецкія войскі зноў уступілі ў Будапешт і зрынулі ўрад Імрэ Надзя.
Генерал Малетэр і іншыя члены дэлегацыі адразу ж пасля арышту былі адпраўлены на гаўптвахту, дзе ўтрымваліся пад узмоцненай аховай. Там з імі гутарыў савецкі генерал Яўген Малашанка, які пазней успамінаў, што венгерскіх афіцэраў «агаломшыла тое, што здарылася, але яны імкнуліся трымацца з годнасцю».
Паўтара гады знаходзіўся ў зняволенні, потым паўстаў перад зачыненым судом, на якім быў прысуджаны да смяротнага пакарання. 16 чэрвеня 1958 прысуд быў прыведзены ў выкананне — разам з Малетэрам былі пакараны смерцю Імрэ Надзь і журналіст Міклаш Гімеш.
Рэабілітацыя
Праз роўна 31 год пасля пакарання смерцю, у чэрвені 1989 года, рэшткі Надзя, Малетэра, Гімеша, а таксама пакаранага смерцю некалькі раней палкоўніка Ёжэфа Сіладзьі і памерлага падчас следства міністра Гезы Лашонцы былі з ушанаваннямі перапахаваны ў будапешцкім скверы Герояў.
Любыміўка
Любыміўка (Любимівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кахоўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны.
Аўтаматычная каробка перадач
З чыста тэхнічнага пункта гледжання, «аўтаматычнай» з’яўляецца любая разнавіднасць каробкі перадач, у якой пераключэнне перадач ажыццяўляецца аўтаматычна, без удзелу кіроўцы. Аднак гістарычна назва «аўтаматычная каробка перадач» замацавалася толькі за адной разнавіднасцю такіх каробак перадач — гідрамеханічнай планетарнай каробкай перадач, якая і апісваецца па перавазе ў дадзеным артыкуле. У апошнія дзесяцігоддзі нароўні з класічнымі гідрамеханічнымі АКП прапануюцца і розныя варыянты механічных каробак перадач з аўтаматызаваным пераключэннем («робаты»), якія маюць электроннае кіраванне і электрамеханічныя ці электрапнеўматычныя выканаўчыя прылады — па паказаных вышэй чыннікам яны вылучаюцца ў асобны клас. Выкарыстоўваная на некаторых аўтамабілях варыятарная перадача разнавіднасцю аўтаматычнай каробкі перадач не з’яўляецца, як і каробкай перадач наогул — варыятар ажыццяўляе змену перадаткавага ліку трансмісіі плыўна, без нейкіх фіксаваных прыступак (перадач), і, такім чынам, з’яўляецца падвідам бесступенькавай трансмісіі.
Паводле прынятай інжынернай тэрміналогіі, «аўтаматычнай каробкай перадач» называецца толькі планетарная частка агрэгата, непасрэдна якая ажыццяўляе пераключэнне перадач, якая разам з гідратарнсфарматарам утворыць аўтаматычную перадачу. Пры гэтым аўтаматычная каробка перадач заўсёды дзейнічае ў пары з гідратарнсфарматарам, без якога яе звычайная праца немагчымая, таму ва ўжытку часта «аўтаматычнай каробкай перадач» называюць увесь трансмісійны агрэгат, уключаючы і гідратарнсфарматар, што з’яўляецца не цалкам дакладным — гідратарнсфарматар непасрэдна ў пераключэнні перадач не ўдзельнічае, а толькі падае зададзенае значэнне круцільнага моманту на ўваходны вал аўтаматычнай скрынкі і забяспечвае гашэнне штуршкоў пры пераключэнні перадач. Таксама ў расійскай ды айчыннай літаратуры для пазначэння дадзенага трансмісійнага агрэгата выкарыстоўваецца тэрмін гідрамеханічная перадача (ГМП) — напрыклад, у дачыненні да аўтамабіляў «Гарбаткі» і аўтобусаў ЛІАЗ; гэта назва адлюстроўвае не здольнасць да аўтаматызаванага пераключэнне перадач, а канструктыўную асаблівасць — спалучэнне гідраўлічных і механічных элементаў, і з’яўляецца раўназначным з прыведзеным вышэй.
Тэрміны аўтаматычная каробка змены перадач і аўтаматычная каробка перадач раўназначныя і ўзаемазаменныя, у наш час яны маюць прыблізна роўны распаўсюд. Словазлучэнне аўтаматычная трансмісія з’яўляецца атрымалым у апошні час некаторы распаўсюд, галоўным чынам у Інтэрнэце, непісьменным запазычаннем з ангельскай мовы — па-за залежнасцю ад прынцыпу працы, аўтаматычная каробка перадач з’яўляецца толькі адным са шматлікіх агрэгатаў трансмісіі транспартнага сродку.
Аўтаматычныя скрынкі перадач больш патрабавальныя да ўзроўню алею, чым механічныя.
Першая лэдзі
Першая лэдзі (First Lady) — жонка выбарнага кіраўніка дзяржавы.
У ЗША тэрмін быў упершыню выкарыстаны ў 1849 годзе, калі прэзідэнт Закары Тэйлар назваў так жонку 4-га прэзідэнта Джэймса Мэдзісана, Долі Мэдзісан, у сваім панегірыку на яе дзяржаўным пахаванні. Аднак першай жанчынай, якую пачалі называць «першай лэдзі», стала Хэрыет Лэйн - пляменніца 15-га прэзідэнта ЗША, Джэймса Б'юкенена (Б'юкенен быў адзіным халастым прэзідэнтам ЗША, і ролю гаспадыні ў Белым доме грала пляменніца кіраўніка дзяржавы). Але ўсеагульнае прызнанне гэтае паняцце атрымала толькі ў 1877 годзе. Тады Мэры Эймс ў сваім газетным рэпартажы аб інаўгурацыі прэзідэнта Рутэрфорд Хейза, выкарыстоўвала тэрмін «першая лэдзі» для абазначэння яго жонкі Люсі Уэб Хейз, вельмі папулярнай у ЗША жанчыны.
Першыя лэдзі звычайна падтрымліваюць дыпламатычныя адносіны з жонкамі і сем'ямі кіраўнікоў іншых дзяржаў, у час афіцыйных візітаў кіраўніка дзяржавы часта ўладкоўваюць так званыя «жаночыя праграмы». Некаторыя першыя лэдзі актыўна ўмешваюцца ў палітычныя справы краіны, найбольш вядомыя прыклады - Элеанора Рузвельт і Эва Перон. Хілары Клінтан вылучыла сваю кандыдатуру на пасаду прэзідэнта ад Дэмакратычнай партыі падчас выбараў 2008 года, аднак прайграла на праймерыз іншаму кандыдату ад дэмакратаў Бараку Абаме. Дзве першыя лэдзі Аргенціны - Ісабель Марцінес дэ Перон і Крысціна Фернандэс дэ Кіршнер змянілі на пасадзе прэзідэнта Аргенціны сваіх мужоў (Хуана Перона і Нестара Кіршнера). Пры гэтым Ісабель Перон стала першай жанчынай-прэзідэнтам у свеце.
Зара (значэнні)
Назву Зара маюць:
Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2016/2017
Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2016/2017 — 26-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе сярод жанчын.
Міхаіл Сафарбекавіч Гуцарыеў
Міхаіл Сафарбекавіч Гуцарыеў (Михаил Сафарбекович Гуцериев; нар., Акмалінск, Казахская ССР, СССР) — расійскі прадпрымальнік, палітык і паэт-песеннік, які з’яўляецца адным з галоўных прыватных інвестараў у Беларусі і паплечнікам Аляксандра Лукашэнкі. Фігурант санкцыйных спісаў ЕС, Вялікабрытаніі, шэрагу іншых краін з лета 2021 года.
Біяграфія
У ліпені 2007 года Гуцарыеў ​​публічна абвясціў, што ўрад Расіі аказвае на яго ціск. Ён паведаміў, што прадае «» кампаніі «», якая належыць расійскаму прадпрымальніку. Ціск быў выкліканы расійскім палітыкам, тагачасным прэзідэнтам Інгушэціі, які прад’явіў да Гуцарыева непад’ёмныя фінансавыя патрабаванні, якія той адхіліў.
Гуцарыеў ​​жыў у Вялікабрытаніі з 2008 года. Расійскі ўрад падаў хадайніцтва аб яго выдачы. Вярнуўся ў Расію ў 2010 годзе, пасля таго як усе абвінавачванні былі знятыя, а крымінальныя справы закрыты.
Гуцарыеў таксама актыўна займаецца паэзіяю, піша тэксты спеваў. Напрыклад, разам з Шарон Вон ён напісаў лірыку для ўдзельніцы ад Малдовы ў Конкурсе песні Еўрабачанне 2021.
У кастрычніку 2021 года Гуцарыеў ​​разам з членамі сваёй сям’і быў узгаданы ў.
Асабістае жыццё
Жанаты на Аксане Гуцарыевай і мае дзяцей. У жніўні 2007 года пасля нераскрытай атакі памёр сын Гуцарыева.
Санкцыі ЕС, іншых краін
21 чэрвеня 2021 года быў унесены ў Чорны спіс Еўрасаюза ў якасці асобы, якая атрымлівае выгаду ад рэжыму Лукашэнкі і падтрымлівае яго. Пры абгрунтаванні ўвядзення санкцый Савет Еўрапейскага саюза адзначыў, што Гуцарыеў, які мае дзелавыя інтарэсы ў Беларусі ў шэрагу сфер, як даўні сябар Аляксандра Лукашэнкі назапасіў значнае багацце і ўплыў сярод палітычнай эліты Беларусі. Да прыкладу, падкантрольная Гуцырыеву «Сафмар» была адзінай расійскай нафтавай кампаніяй, якая працягнула пастаўляць нафту на беларускія нафтаперапрацоўчыя заводы падчас энергетычнага крызісу паміж Беларуссю і Расіяй 2020 года.
Гуцарыеў таксама падтрымліваў Лукашэнку ў спрэчках з Расіяй з нагоды паставак нафты. Яго кампанія «Слаўкалій» будуе Нежынскі горна-абагачальны камбінат па вытворчасці хлорыстага калію на базе Старобінскага радовішча недалёка ад Любані, у той час як за самую буйную інвестыцыю ў краіну на два мільярды даляраў ЗША Лукашэнка паабяцаў перайменаваць Любань у Гуцарыеўск. Лукашэнка стаў на абарону Гуцырыева пасля таго, як супраць яго ў Расіі была ўзбуджаная крымінальная справа, а таксама падзякаваў яму за ахвяраванні на дабрачыннасць і шматмільярдныя інвестыцыі ў Беларусь. Паведамляецца, што Гуцарыеў падарыў Лукашэнку раскошныя падарункі.
Гуцарыеў таксама заявіў, што з’яўляецца ўладальнікам рэзідэнцыі, якая дэ-факта належыць Лукашэнку, тым самым пакрываючы яго, і, паводле паведамленняў, прысутнічаў на таемнай інаўгурацыі Лукашэнка 23 верасня 2020 года. У кастрычніку 2020 года Лукашэнка і Гуцарыеў з’явіліся на адкрыцці царквы, якую апошні спансаваў. Паводле паведамленняў СМІ, калі ў жніўні 2020 года былі звольненыя страйкуючыя супрацоўнікі беларускіх дзяржаўных СМІ, работнікі расійскіх СМІ былі дастаўлены ў Беларусь самалётам Гуцырыева для замены звольненых і пасяліліся ў мінскім гатэлі «Рэнесанс», які належыць Гуцырыеву.
6 ліпеня 2021 года да санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя, 7 ліпеня 2021 года — Швейцарыя. 9 жніўня 2021 год Вялікабрытанія ўвяла санкцыі супраць Гуцарыева і забараніла тэхнічнае абслугоўванне яго самалётаў. Еўрапейскія санкцыі ўключаюць забарону на ўезд у краіны ЕС і замарожванне персанальных актываў у іх. Паводле газеты «Коммерсантъ», яны павінны былі выклікаць праблемы і для падкантрольных Гуцырыеву прадпрыемстваў. 24 чэрвеня 2021 года Гуцарыеў выйшаў з савета дырэктараў «».
2 снежня 2021 года ЗША ў рамках чарговага беларускага санкцыйнага пакета ўвялі санкцыі супраць кампаніі «Слаўкалій» і яе верталёта.
У 2022 годзе санкцыі супраць Гуцэрыева ўвялі Аўстралія, Канада, Новая Зеландыя і Украіна.
Зарэчнае
Назву Зарэ́чнае маюць:
Ленінградская вуліца (Мінск)
Размяшчэнне
Пачынаецца ад перасячэння вуліц Карла Маркса (з’яўляецца яе працягам) і Свярдлова, ідзе паралельна праспекту Незалежнасці і злучаецца з вуліцай Бабруйскай. Працягласць — 400 метраў.
Гісторыя
З’явілася ў XIX стагоддзі, звязвала вакзал Лібава-Роменскай чыгункі і цэнтр горада. Да 1877 года называлася Лібава-Роменская, у 1877—1914 гадах — Пецярбургская, у 1914—1924 гадах — Петраградская.
На месцы сённяшняга гарадка БДУ знаходзілася дэпо конкі, Цэнтральная лінія якой праходзіла па вуліцы. Фактычна вуліца мела значэнне другаснага праезда да дэпо конкі. У доме Машчынскага (цяпер Ленінградская 6) знаходзілася губернская жандарская ўправа. У 1917 годзе Мінскі Савет працоўных і салдацкіх дэпутатаў, Паўночна-заходні абласны выканаўчы камітэт РСДРП(б), рэдакцыя газеты «Звязда». Тут працавалі Вільгельм Кнорын, Карл Ландэр, Міхаіл Фрунзэ, Аляксандр Мяснікоў. Пазней тут размясціўся 4-ы корпус медінстытута.
У 1928 годзе, калі быў знесены Маскоўскі вакзал, вуліца стала адным з важных пад’язных шляхоў да Прывакзальнай плошчы. Падчас Вялікай Айчыннай вайны вуліца моцна пацярпела, але пасля вайны адноўлена.
XXII з’езд КПБ
Дваццать другі з'езд Камуністычнай партыі Беларусі. Адбыўся 24 — 27 студзеня 1956 г. у Мінску. Прысутнічала 809 дэлегатаў з рашаючым і 76 з дарадчым голасам ад 145 069 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Праца з'езда
3'езд адзначыў поспехі ў выкананні 5-га пяцігадовага плана развіцця народнай гаспадаркі БССР, ухваліў праект ЦК КПСС «Дырэктывы XX з'езда КПСС па шостаму пяцігадоваму плану развіцця народкай гаспадаркі СССР на 1956 — 1960 гады» і абавязаў ЦК КПБ і Савет Міністраў БССР на аснове дырэктыў ЦК КПСС распрацаваць 6-ы пяцігадовы план развіцця народнай гаспадаркі БССР.
Вынікі з'езда
Выбраў ЦК КПБ у складзе 127 членаў і 76 кандыдатаў у члены, Рэвізійную камісію КПБ з 37 членаў, дэлегатаў на XX з'езд КПСС.
XXI з’езд КПБ
Двадцать першы з’езд Камуністычнай партыі Беларусі. Адбыўся 10 — 13 лютага 1954 г. у Мінску. Прысутнічала 745 дэлегатаў з рашаючым і 68 з дарадчым голасам ад 130 026 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Праца з’езда
3’езд падвёў вынікі выканання планаў эканамічнага і культурнага развіцця БССР за 3 гады пяцігодкі, адзначыў поспехі і прааналізаваў недахопы. Абавязаў партыйныя органы накіраваць усе сілы на датэрміновае выкананне плана 5-й пяцігодкі, ажыццявіць рашэнні вераснёўскага (1953 г.) пленума ЦК КПСС па пытаннях сельскай гаспадаркі.
Вынікі з’езда
Выбраў ЦК КПБ у складзе 125 членаў і 74 кандыдата у члены, Рэвізійную камісію КПБ з 35 членаў.
Паўстанне 3 верасня
Паўстанне 3 верасня 1843 года — паўстанне грэчаскай арміі супраць абсалютызма караля, які правіў, Отана Баварскага, падтрыманае шырокімі коламі насельніцтва. Паўстанцы на чале з ветэранамі Грэчаскай нацыянальна-вызваленчай вайны патрабавалі давання канстытуцыі і ад'езду баварскіх чыноўнікаў, якія дамінавалі ва ўрадзе краіны. Рэвалюцыя мела поспех, паклаўшы пачатак новай эпохе - канстытуцыйнай манархіі ў Грэцыі.
Перадумовы
Падчас Вайны за незалежнасць грэчаскія паўстанцы прынялі шэраг ліберальных і прагрэсіўных канстытуцй, а таксама абіралі ваеннныя часовыя ўрады. З усталяваннем манархіі у 1832 годзе і з пачаткам праўлення баварскага прынца Отана ўсе ліберальныя інстытуты былі ліквідаваны. Напрацягу наступных дзесяці гадоў Отан і яго рэгенты сканцэнтравалі ўсю паўнату ўлады ў сваіх руках, што выклікала моцную хвалю незадавальнення народа, які толькі вызваліўся ад асманскага ярма. Гэты рэжым грэкі назвалі «Баваракратыяй», накшталт ранейшых «Франкакратыі» і «Туркакратыі». Найбольш непапулярнм рашэннем Отана было пашырэнне нямецкай мовы ў дзяржаўным кіраванні.
Змова
Кароль неаднаразова адмаўляўся выканаць гэтыя ўмовы, пагэтаму радыкальныя колы вырашылі звярнуцца да змовы. Галоўнымі змоўшчыкамі былі Іааніс Макрыяніс, Андрэас Метаксас, Андрэ Лутас, Канстанцін Заграфас, Міхаіл Сутас і Рыгас Паламідзіс. Яны здолелі схіліць асобных чыноўнікаў на свой бок, сярод якіх былі палкоўнік Дэметрыяс Калергіс — камандуючы афінскай кавалерыі, палкоўнік Скравелас — камандуючы афінскай пехоты і палкоўнік Спіраміліс — кіраўнік ваеннай акадэміі.
Такім чынам, змоўшчыкі займелі значную падтрымку арміі. Іх ідэя заключалася ў тым, каб дзейнічаць вельмі аператыўна, каб мець магчымасць паставіць манарха «перад фактам». Выступленне было прызначана на 25 сакавіка 1844 года — гадавіну паўстання супраць турэцкага панства. Але ўтрымаць планы ў сакрэце не атрымалась. яніс Макрыяніс, напрыклад, спрабуя завярбаваць усё новых і новых змоўшчыкаў, выявіў змову. У выніку было вырашана выступаць у пачатку верасня 1843 года.
Паўстанне
У ноч на 2 верасня 1843 года стала вядома, што імёны змоўшчыкаў ужо вядомы паліцыі. За домам Макрыяніса пастаяннна сачылі. Такім чынам ініцыятыву ўзяў на сябе Калергіс, ён тэрмінова склікаў ваенных па казармах і рушыў з імі да Каралеўскага палаца, адначасова ён аддаў загад вызваліць вязняў Медрэсэ. Капітан Схінас, які камандаваў артылерыяй у Афінах, атрымаў загад задушыць паўстанне, але ў выніку вырашыў сам далучыцца да паўстанцаў. Прыбыўш ў каралеўскі палац, ваенныя пачалі выкрыкваць «Няхай жыве канстытуцыя!»
Отан больш не мог цягнуць, прыняў патрабаванні паўстаўшых і ў сакавіку 1844 года даў канстытуцыю; фактычна Дзяржаўны савет Грэці ўжл склаў канстытуцыю ў чаканні спробы перавароту. Кароль Отан запрасіў Андрэаса Метаксаса сфарміраваць і ўзначаліць урад краіны, а таксамаўпаўнаважыў яго склікаць Нацыянальнае сабранне, што і адбылось 10 лістапада 1844 года ў будынку Старога парламента. З таго ж часу, плошчу перад тагачаснымКаралеўскім палацам сталі называць плошчай Канстытуцыі.
Геаграфія Чарнагорыі
Чарнагорыя падзяляецца на тры геаграфічных рэгіёны: адрыятычнае ўзбярэжжа, адносна раўнінная цэнтральная частка, горныя сістэмы Дынарскіх Альпаў на поўначы і ўсходзе. Да прыродных славутасцяў краіны адносяцца Скадарскае возера на мяжы з Албаніяй і самы глыбокі ў Еўропе рачны каньён — каньён ракі Тара ў нацыянальным парку Дурмітар на аднайменным нагор'і. Значныя плошчы краіны занятыя лясамі.
Геаграфічнае становішча
Чарнагорыя ляжыць паміж 41° і 44° пн.ш. і 18° і 21° у.д.. Мяжуе з Харватыяй на захадзе, Босніяй і Герцагавінай на паўночным захадзе, Сербіяй на паўночным усходзе, Косавам на ўсходзе і Албаніяй на паўднёвым усходзе. На захадзе на працягу 294 км абмываецца Адрыятычным морам, што ўдаецца ў бераг вялікім ф'ёрдападобным залівам Бока Котарска. У адрозенні ад суседняй з поўначы Харватыі, Чарнагорыі не належыць ніводнага буйнога населенага адрыятычнага вострава.
Рэльеф
У плане рэльефу тэрыторыя краіны складаецца з чатырох не падобных паміж сабой зон, еднасць якіх праяўляецца, бадай што, толькі ў выключнай развітасці карставых працэсаў. Прыбярэжная паласа, якая распасціраецца ўздоўж Адрыятычнага мора ад Херцаг-Нові на захадзе да вусця ракі Баяна на ўсходзе, мае шырыню не больш за 10 км. Бераг Чарнагорыі раўнінны і толькі на поўначы ўваход у Котарскі заліў вартуюць вапняковыя горы Лоўчан і Ар'ен. За ўзбярэжжам пачынаецца моцна паедзеная карстам горная града. Трэцяя зона ўключае басейн Скадарскага возера, даліну ракі Зэта, Белапаўліцкую раўніну і Нікшыцкае поле. Поўнач і ўсход краіны — гэта высозныя Дынарскія Альпы з масівамі Дурмітар і Праклецце, таксама моцна закарставаныя; з найвышэйшым пунктам Чарнагорыі — гарой Зла Калата на мяжы з Албаніяй (2534 м, масіў Праклецце). Звышвільготнасць наветраных схілаў пасадзейнічала надзвычайнай эрадаванасці гор у ледавіковы перыяд. Сукупнасць ледавіковых і карставых працэсаў падаравала Чарнагорыі адзін з найбольш расчлененых рэльефаў у Еўропе з перападамі вышынь да 2 км, нездарма каньён ракі Тара (1300 м) лічыцца найглыбейшым у нашай частцы свету.
Карысныя выкапні
Маюцца паклады баксітаў, медзі, цынку, каменнай солі.
Клімат
У паўночнай Чарнагорыі клімат умераны кантынентальны, на Адрыятычным узбярэжжы — міжземнаморскі. У прыморскай вобласці лета звычайна працяглае, цёплае (+23-25 °C) і досыць сухое, зіма — кароткая і прахалодная (+3-7 °C), вільготная. У горных раёнах умерана цёплае лета (+19-25 °C) і адносна халодная зіма (ад +5 да −10 °C), ападкі выпадаюць у асноўным у выглядзе снега. Ападкаў выпадае ад 500 да 1500 мм у год, пераважна ў выглядзе дажджу, у гарах блізу марскога ўзбярэжжа месцамі выпадае звыш 3000 мм. У паўночных абласцях Чарнагорыі снег ляжыць да 5 месяцаў. Колькасць сонечных гадзін у год: у Ігала — 2386, у Улцыне — 2700.
Гідраграфія
Балканскі водападзел падыходзіць вельмі блізка да Адрыятычнага мора, якому аддаюць даніну толькі імклівыя кароткія рэкі і ручаі. Большая частка Чарнагорыі з рэкамі Лім, Тара і інш. праз раку Дрына належыць да басейна Дуная. У карставых абласцях многія малыя рэкі і нават вялікія — на некаторых участках — цякуць пад зямлёю. На мяжы з Албаніяй размясцілася самае вялікае возера Балкан — Скадарскае возера (плошча 391 км²), што мае карставае паходжанне. Карставы рэльеф азначае наяўнасць яшчэ і вялікай кольскасці загадкавых пячор, некаторыя з якіх маюць глыбіню больш за 1 км.
Глебы
Для Чарнагорыі харакрэрны рэдкія для Еўропы чырвоныя глебы (terra rosa), што ўтварыліся на выветраных вапняках. Пад горнымі лясамі глебы пераважна бурыя.
Раслінны і жывёльны свет
Становішча ў горным рэгіёне з выразным кліматападзелам, выхад да Адрыятычнага мора, вялікае возера — усё гэта стварае ўмовы для сапраўднага свята біяразнастайнасці — у Еўропе Чарнагорыя лідзіруе па колькасці відаў раслін і жывёл на адзінку плошчы. З 526 еўрапейскіх відаў птушак 333 сустракаецца ў Чарнагорыі, адных толькі малюскаў ў водах Адрыятыкі 354 віды. Трэцяя частка Чарнагорыі пакрыта лясамі, у якіх сустракаюцца мядзведзі, алені, куніцы, дзікі. Узбярэжныя лясы з дубу і кіпарысу, што былі сведкамі эпохі антычнасці, зведзены і ў горных раёнах падмененыя маквісам.
Экалогія
Ахова прыроды — адзін з прыярытэтных накірункаў дзяржаўнай палітыкі Чарнагорыі. Каб захаваць рачныя экасістэмы, у краіне абмежавана будаўніцтва гідраэлектрастанцый. Створана 5 нацыяняльных паркаў: Дурмітар, Біяградска-Гора, Лоўчан, Скадарскі, Праклецце.
Гарнастаіўка
Гарнастаіўка (Горностаївка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Гарнастаіўскім раёне Херсонскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
S/2004 S 12
S/2004 S 12 — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем.
Цэнзура ў СССР
Цэнзура ў СССР — кантроль савецкіх і партыйных органаў СССР над зместам і распаўсюджваннем інфармацыі, у тым ліку друкаванай прадукцыі, музычных і сцэнічных твораў, твораў выяўленчага мастацтва, кінематаграфічных і фатаграфічных твораў, перадач радые і тэлебачання, з мэтай падаўлення ўсіх крыніц інфармацыі, альтэрнатыўных афіцыйным, абмежаванні або недапушчэння распаўсюджвання ідэй і звестак, якія лічыліся шкоднымі ці непажаданымі.
S/2004 S 12
Гісторыя адкрыцця
S/2004 S 12 быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 12 снежня 2004 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 4 мая 2005 года.
Цэнзура ў СССР
Сістэма ўсеагульнай палітычнай цэнзуры ўключала розныя формы і метады ідэалагічнага і палітычнага кантролю — нараўне з прамымі (забарона публікацыі, цензорское ўмяшанне, адхіленне рукапісаў) ужываліся самыя разнастайныя ўскосныя метады, якія адносяцца да кадравай, выдавецкай, ганарарнай палітыцы.
X з’езд КП(б)Б
Праца з'езда
3'езд падвеў вынікі работы КП(б)Б за 1926 г., ухваліў палітычную лінію і практычную дзейнасць ЦК КП(б)Б Прапанаваў ураду БССР умацаваць матэрыяльна-тэхнічную базу саўгасаў, стварыць фонд для крэдытавання калектыўных гаспадарак. Аналізуючы ход культурнага будаўніцтва, з'езд патрабаваў у правядзенні нацыянальнай палітыкі ажыццяўляць беларусізацыю, павялічыць асігнаванні на народную асвету, згуртаваць вакол партыі інтэлігенцыю, умацоўваць і павышаць партыйнае кіраўніцтва друкам. Даручыў ЦК рашуча змагацца з ідэйнымі ўхіламі, паслядоўна ажыццяўляць курс на індустрыялізацыю, прапанаваў умацаваць кіруючую ролю партыі ва ўсіх галінах сацыялістычнага будаўніцтва.
Вынікі з'езда
Выбраў ЦК КП(б)Б у складзе 62 членаў і 43 кандыдатаў у члены, ЦКК КП(б)Б з 37 членаў і 11 кандыдатаў у члены, Цэнтральную рэвізійную камісію КП(б)Б з 7 членаў.
Цэнзура ў СССР
Асноўнымі аб'ектамі цэнзуры былі так званая «антысавецкая прапаганда» (у якую ўключалася ўсе, што не адпавядала бягучым ідэалагічным устаноўкам), ваенныя і эканамічныя сакрэты (напрыклад, інфармацыя аб месцах зняволення і геаграфічныя карты), негатыўная інфармацыя аб стане спраў у краіне (катастрофы, эканамічныя праблемы, міжнацыянальныя канфлікты, адмоўныя сацыяльныя з'явы і г . д.), любая інфармацыя, якая магла выклікаць непажаданыя алюзіі.
Цэнзура ў СССР насіла ў першую чаргу ідэалагічны характар. Адны даследчыкі адзначаюць, што савецкая цэнзура, у прыватнасці, не перашкаджала паказу сцэн гвалту, калі яны адпавядалі бягучым ідэалагічным устаноўкам — напрыклад, дэманстравалі знішчэнне ворагаў савецкай улады або выкрывалі зверства ворага, але пры гэтым іншыя даследчыкі адзначаюць, што на працягу ўсяго перыяду савецкай аўдыевізуальнай гісторыі не існавала такой праблемы, як негатыўнае ўздзеянне вобразаў гвалту ў тэлевяшчанні.
Большасць даследчыкаў адзначае татальны характар савецкай цэнзуры і падпарадкаванне цэнзурных органаў кантролю з боку Камуністычнай партыі Савецкага Саюза. Праваабаронцы сцвярджалі, што цензурная практыка парушае міжнародныя абавязацельствы СССР.
Сушанскі сельсавет
Су́шанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Суша.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Лепельскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе адноўленага Ульскага раёна, з 17 снежня 1956 года — у складзе Лепельскага раёна. 3 ліпеня 1970 года ў склад Несінскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Варапаеўшчына, Гарадзец, Залессе, Ладзеена і Падаліцы). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Сушанскага сельсавета 15 населеных пунктаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 14 населеных пунктаў: вёскі Атокі, Батукалава, Варашкі, Гаравыя, Двор Суша, Заазёрная, Завадзіна, Загорцы, Замошша, Заслаўкі, Зямцы, Мішулькі, Суша і Хвашчова.
Застарынне
Назву Застары́нне маюць:
Плюса
Плю́са (Плю́сса)  — рака ў Пскоўскай і Ленінградскай абласцях Расіі, правы прыток ракі Нарва.
Даўжыня ракі 281 км, плошча вадазбору — 6550 км². Сярэдні расход вады каля горада Сланцы складае 46,3 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 1,461 км³/год. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,14 м/км. Выцякае з т. зв. Заплюскіх азёр і сеткі асушальных каналаў каля пасёлка Заплюссе. Раней пачыналася з Заплюскага возера, якое пасля меліярацыйных работ абмялела і падзялілася на некалькі дробных вадаёмаў, якія пазначаюцца на картах як Заплюскія азёры. Цячэ спачатку пераважна на захад, затым каля пасёлка Добручы паварочвае на поўнач. Упадае ў Нарвенскае вадасховішча на ​​поўнач ад горада Сланцы. Да ўтварэння вадасховішча, упадала непасрэдна ў раку Нарву. Рэчышча Плюсы звілістае, каля горада Сланцы парожыстае. Берагі ў верхнім і ніжнім цячэнні вышынёй 3—6 м, бліжэй да вусця паніжаюцца. Замярзае ў лістападзе—снежні, вызваляецца ад лёду ў канцы красавіка — пачатку мая.
Прытокі Плюсы: Амуга, Песнеца, Курэйка, Пагуба, Чорная, Сяберка, Люта, Яня (Яна), Крапівенка, Вейнка, Руя і інш. Густата рачной сеткі ў басейне ракі 0,64 км/км².
На рацэ горад Сланцы, гарадскі пасёлак Плюса, сяло Ляды і іншыя населеныя пункты.
Засімавічы (значэнні)
Назву За́сімавічы маюць:
General Cup 2012 (снукер)
General Cup 2012 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 11 па 14 верасня 2012 года ў General Snooker Club, у Ганконгу. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам General Cup, які праходзіў у 2004, 2009 і 2011 гадах.
Спаборніцтва ўключала ў сябе чатыры матча ўайлдкард-раўнда з удзелам 4 прафесіяналаў і 4 ганконгскіх аматараў, пераможцы якіх далучыліся да 2 іншых прафесійных снукерыстаў і разам з імі былі разбітыя на 2 групы па 3 удзельніка, згуляўшы адзін з адным па аднаму разу ў групавым этапе. Пасля гэтага лідары груп сустрэліся ў фінальным двубоі.
Пераможцам турніру стаў Ніл Робертсан, які перайграў у групавым этапе кітайца Ляна Вэньбо (5:2) і саступіў ганконгскаму аматару Фуну Квоку Ваю (3:5), выйшаўшы ў фінал законт лепшай розніцы ў фрэймах, пасля чаго перамог у фінале Рыкі Уолдэна з лікам 7:6.
Уайлдкард раўнд
Чатыры ганконгскіх аматара атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Чэнь Йінь Лун, Лау Ка Лам, Фун Квок Вай і Чэн Ка Кін. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у групавым раўндзе супраць чацвярых прафесіянальных гульцоў: Ляна Вэньбо, Цяня Пэнфэя, Бары Хокінса і Марка Дэвіса.
Засімы
Назву Засімы́ маюць:
Royal Plaza
Royal Plaza — хмарачос на праспекце Пераможцаў у Мінску (Беларусь). Будынак знаходзіцца на адным з галоўных праспектаў Мінска на месцы былога кафэ «Рэчанька» каля крамы «Рамонак».
Гісторыя будаўніцтва
Будаўніцтва аб’екта пачалося ў 2009 годзе. Аднак у самым яго пачатку, адбылося падзенне крана. Суседнія крамы не пацярпелі, бо ўдар прайшоў па датычнай. Прычына падзення — адмова сістэмы аўтаматычнай абароны. У кастрычніку — лістападзе 2011 года будаўніцтва было спынена, бо была праблема з пастаўкай шкла з Літвы. У студзені 2012 года заставалася заліць два паверхі і змантаваць шпіль. Планавалася здаць аб’ект у канцы 2012 года. Пазней ад літоўскай кампаніі было заяўлена, што пастаўка шкла ажыццяўляецца па графіку.
Вонкавы фасад вежы і прылеглая тэрыторыя былі гатовыя па просьбе ўлад да 3 ліпеня 2012 года. Шкленне вежы гатовае на 70 %.
15 сакавіка 2013 года ў Мінску бушаваў ураган «Хаўер», які закрануў і будоўлю хмарачоса. Ад вежы з вышыні 22 паверху адваліўся кавалак сцяны і зваліўся на дах крамы. Супрацоўнікі і наведвальнікі крамы не пацярпелі, таксама супрацоўнікі дадалі, што гэта не першы выпадак падзення будаўнічых матэрыялаў на краму.
Характарыстыка
Будынак пабудаваны ў адзіным архітэктурным стылі постмадэрнізму. На 1 паверсе плануецца размясціць прасторны вестыбюль, на 2 — гандлёвыя памяшканні, на 4—30 — офісы. Таксама на 28 паверсе запланаваны рэстаран з панарамным відам на горад. Каркас будынка бязрыгельны маналітны. Фасад — шкло (празрыстае і вентыляванае), керамаграніт і граніт.
Крытыка
Вежа прызнана дысгарманічнай будовай. Яна парушае цэласнасць гістарычных ансамбляў. Аднак намміністр архітэктуры Мінска заўважыў, што на праспекце Пераможцаў трэба пабудаваць цэлы комплекс хмарачосаў.
Армізд III
Армізд III  — шаснаццаты цар з дынастыі Сасанідаў ( — ), старэйшы сын Ездыгерда II.
Бахрам V
Бахрам V (Варахран, Врам, ) — больш вядомы ў гісторыі як Бахрам Гур сасанідскі шахіншах з 420/421 па 439 гады. Адзін з траіх сыноў Ездыгерда I (399—420) і Шашандухт, дачкі яўрэйскага эксіларха.
Бахрам V амаль не займаўся справамі, аддаўшыся забавам і задавальненням. Ён быў смелым паляўнічым, далікатным палюбоўнікам (персідская традыцыя захавала шмат анекдотаў пра яго любоўныя прыгоды) і вялікім любіцелем баляў. Кіраванне дзяржавай было перадаручана ўсёмагутнаму фаварыту Міхр-Нарсэ. Бахрам Гур стаў знакаміты не столькі сваім кіраваннем, колькі як герой «Шахнамэ», дзе яго вобраз быў ідэалізаваны і гераізаваны. Дзякуючы свайму вобразу ў «Шахнамэ» пазней стаў таксама героем шматлікіх іранскіх міфаў і паданняў ранняга Сярэднявечча. У міфалагічным вобразе яму прыпісвалася перамога над нейкім цмокам. Таксама як герою «Шахнамэ» яму было прыпісана справядлівае кіраванне, клопат аб народзе, заслугі ў стварэнні першых паэм на фарсі. Аднак у перыяд валадарання Бахрама Гура мовай Ірана, як афіцыйнай, літаратурнай, так і гутарковай была сярэднеперсідская — пехлеві.
Надзея Гомель (валейбольны клуб)
Надзея — беларускі жаночы валейбольны клуб з горада Гомель.
Гісторыя
Клуб створаны ў 2010 годзе.
Лошыцкі яр
Лошыцкі яр, або Чорны Яр — урочышча каля былой вёскі Лошыца 1-я на паўднёвых ваколіцах Мінска, дзе ў 1937—1941 гадах у яры органы НКУС праводзілі масавыя расстрэлы. Колькасць ахвяр пэўна не вядома, паводле ацэнак гісторыка Зянона Пазняка, тут знаходзяцца рэшткі 7-10 тысяч рэпрэсаваных.
Гісторыя
Каб схаваць сляды сталінскіх рэпрэсій у 1988 годзе Лошыцкі яр быў часткова засыпаны, а на яго месцы пабудаваны гаражны кааператыў. Спроба з дапамогай валанцёраў-археолагаў пракапаць насыпны слой грунту (канец 1980-х гадоў) не мела поспеху.
Людміла Аляксандраўна Пуціна
Людміла Аляксандраўна Пуціна (у дзявоцтве: Шкрэбнева; г, Калінінград) — жонка Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Уладзіміравіча Пуціна.
Лошыцкі яр
Гісторыя
З успамінаў З. Пазняка: «''У гэтым жа годзе, пасля раскопак у Курапатах я падрыхтаваўся да раскопак у Лошыцы. Але калі я летам перад раскопкамі прышоў сюды, то ўбачыў, што велізарны яр засыпаны, а вакольныя ўзгоркі, на якіх рос сад, скапаныя і грунт ссунуты ў яр''».
Людміла Аляксандраўна Пуціна
З’яўляецца ініцыятарам стварэння Цэнтра развіцця рускай мовы (цяпер Цэнтр міжасобасных камунікацый). Валодае нямецкай, іспанскай, французскай, партугальскай мовамi. Цікавіцца тэатральным мастацтвам, музыкай. Захапляецца тэнісам, гарналыжным спортам. Часам выступае з публічнымі заявамі па пытаннях рускай мовы і адукацыі.
Біяграфія
Нарадзілася 6 студзеня 1958 г. у Калінінградзе ў сям’і Аляксандра Аўрамавіча і Кацярыны Ціханаўны Шкрэбневых (1926). Яе бацька паходзіў з вёскі Шнякі (Гарцаўскае сельскае паселішча) Старадубскага раёна Бранскай вобласці.
Лошыцкі яр
Гісторыя
У 2009 годзе ў сувязі з будаўніцтвам мікрараёна Лошыца ​​гарадскія ўлады Мінска планавалі цалкам засыпаць Лошыцкі яр і правесці праз яго аўтадарогу, аднак гэтыя планы выклікалі супраціўленне з боку грамадскасці і не былі рэалізаваны.
Людміла Аляксандраўна Пуціна
Біяграфія
У 1975 годзе скончыла калінінградскую сярэднюю школу № 8. Працавала паштальёнам, затым — вучнем токара-ревальвершчыка на Калінінградскім заводзе «Гандальмаш», дзе атрымала 2-і такарны разрад. Была санітаркай ў гарадской бальніцы, кіраўніком драмгуртка ў Доме піянераў, акампаніятарам, сцюардэсай на ўнутраных лініях у Калінінградскім авіяатрадзе. У 1986 годзе скончыла Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці філолаг-раманіст. Чатыры гады, у 1986—1990 гадах, жыла і працавала з мужам у ГДР. У 1990—1994 гадах выкладала нямецкую мову на кафедры ўдасканалення настаўнікаў Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Адзіная Расія
Усерасійская палітычная партыя «Адзіная Расія» — афіцыйна зарэгістраваная кіруючая расійская палітычная партыя, найбуйнейшая партыя Расіі. Па выніках выбараў 2003 года «Адзіная Расія» сфарміравала ў Дзяржаўнай думе парламенцкую большасць, у 2007 годзе — канстытуцыйную большасць. Лідар партыі, які ўзначальваў выбарчы спіс партыі на думскіх выбарах 2007 года — Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Уладзімір Пуцін.
На думскіх выбарах 2011 года ўпершыню ў палітычнай гісторыі Расіі фарміраванне выбарчага спісу «Адзінай Расіі» ажыццяўлялася на падставе вынікаў папярэдніх (першасных) выбараў, якія праводзіліся сумесна з Агульнарасійскім народным фронтам.
Паводле рашэнняў XII з’езда «Адзінай Расіі», прынятых 24 верасня 2011 года, на думскіх выбарах перадвыбарны спіс партыі ўзначальваў дзеючы Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Дзмітрый Мядзведзеў, а на выбарах 2012 года кандыдатам у прэзідэнты ад «Адзінай Расіі» стаў Уладзімір Пуцін.
2018 год у гісторыі музыкі
2018 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій БДУ
Факультэт радыёфізікі і камп'ютарных тэхналогій (РФіКТ) (да 2010 года — факультэт радыёфізікі і электронікі) — адзін з буйнейшых факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Створаны ў 1976 годзе.
Сферы дзейнасці выпускнікоў факультэта: інфармацыйныя тэхналогіі, тэлекамунікацыі, радыёэлектроннае і аптычнае прыборабудаванне, камп’ютарныя сеткі, праграмаваная электроніка, мікраэлектроніка, нанаэлектроніка, лазерныя аптычныя тэхналогіі і іншыя.
Факультэт мае цесныя навукова-тэхнічныя сувязі з шэрагам замежных навуковых цэнтраў: Рурскім універсітэтам (Нямеччына); Ліёнскай тэхнічнай школай (Францыя); Орхускім універсітэтам (Данія); Расійскім інстытутам касмічных даследаванняў, а таксама з шэрагам універсітэтаў Расіі, Украіны, Польшчы.
Пра факультэт
На факультэце працуюць больш за 100 выкладнікаў, многія з якіх маюць вучоныя ступені. Факультэт вядзе падрыхтоўку па спецыяльнасцях:
На ўсіх спецыяльнасцях вывучаюцца наступныя дысцыпліны: вышэйшая матэматыка, агульная і тэарэтычная фізіка, інфарматыка, радыёфізіка, электроніка.
Размяшчэнне
Факультэт РФіКТ знаходзіцца па-за Мінскай кальцавой аўтамабільнай дарогай, недалека ад станцыі метро «Малінаўка», каля прыпыначнага пункта «Гай». Недалёка знаходзяцца Гуманітарны факультэт БДУ, Біялагічны факультэт БДУ, Навукова-даследчы інстытут прыкладных фізічных праблем.
Ашгабадская манарэйка
Ашгабадская манарэйка — манарэйкавая сістэма ў Ашгабадзе, у «Алімпійскай вёсцы». Будаўніцтва пачата ў 2012 годзе турэцкай кампаніяй Полімекс. Працягласць трасы — 5180 метраў, вышыня — ад 6 да 20 метраў, на ўсім участку ўзведзена 8 станцый. Па манарэйцы курсіруюць 25-метровыя рухомыя саставы Intamin.
Гісторыя
Манарэйка пачала функцыянаваць у красавіку 2016 года. Афіцыйна адкрыты 5 мая 2016 года пры ўдзеле Прэзідэнта Туркменістана Гурбангулы Бердымухамедава і прэзідэнта Алімпійскага Савета Азіі шэйха Ахмада Аль-Фахад Аль-Сабаха.
Дніпраны
Дніпраны (Дніпря́ни) — пасёлак гарадскога тыпу ў Херсонскай вобласці Украіны на беразе Дняпра, падпарадкаваны гарадскому савету Новай Кахоўкі.
Бестла (спадарожнік)
Бестла (анг. Bestla) — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем. Названая імем Бестлы, волаткі з германа-скандынаўскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Сатурн XXXIX.
Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2015/2016
Чэмпіянат Беларусі па валейболе сярод жанчын 2015/2016 — 25-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па валейболе сярод жанчын.
XXV з’езд КПБ
Дваццаць пяты з'езд Камуністычнай партыі Беларусі. Адбыуся 26 — 28 верасня 1961 г. у Мінску. Прысутнічала 675 дэлегатаў з рашаючым і 97 з дарадчым голасам ад 240 353 членаў і кандыдатаў у члены партыі.
Фарбаўці (спадарожнік)
Фарбаўці (анг. Farbauti) — нерэгулярны спадарожнік планеты Сатурн са зваротным арбітальным абарачэннем. Названы імем Фарбаўці, волата з германа-скандынаўскай міфалогіі. Таксама пазначаецца як Сатурн XL.
XXV з’езд КПБ
Вынікі з'езда
3'езд ухваліў распрацаваныя ЦК КПСС праекты Праграмы і Статута КПСС. Выбраў ЦК КПБ у складзе 125 членаў і 57 кандыдатаў у членаў, Рэвізійную камісію КПБ з 35 членаў.
Пероз
Перо́з ( «Пераможца») — сямнаццаты цар з дынастыі Сасанідаў (459—484), старэйшы сын Ездыгерда II. Узыйшоў на прастол, перамогшы з дапамогай гунаў свайго брата Армізда III.
Гітлерюгенд
Гітлерюгенд (Hitlerjugend) — маладзёвая арганізацыя НСДАП. Членамі Гітлерюгенда маглі быць толькі юнакі, для дзяўчат існаваў Саюз нямецкіх дзяўчат.
Арганізацыя была заснаваная 3-4 ліпеня 1926 года ў Веймары як нацыянал-сацыялістычны моладзевы рух. Афіцыйна арганізацыя была забароненая 12 кастрычніка 1945 года. Гітлерюгенд служыў платформай для падрыхтоўкі партыйных кадраў у НСДАП. У гады Другой сусветнай вайны гітлерюгендаўцы займаліся зборам коўдраў і адзення для салдат, адпраўкай пасылак на фронт. У апошнія гады вайны члены Гітлерюгенда ваявалі ў атрадах фольксштурма.
Пероз
Усё яго кіраванне прайшло ў войнах з дзяржавамі эфталітаў, гунаў і Візантыяй. У 460-х гадах ізноў пачынае палітыку праследавання хрысціянства.
У 482 г. Пероз трапляе ў палон да эфталітаў. Гэта падзея выклікае паўстанне ў Арменіі ў 483—484 гг. пад правадырствам Ваана Маміканяна, якое пазней падтрымалі напаўгрузінскі цар Вахтангам і албанцы. Паводле Нварсакскага дагавора Арменія атрымлівала поўную рэлігійную свабоду. Паўстанне было падушана персамі, але сын Пероза трапляе ў закладнікі да эфталітаў (белых гунаў), а сам Пероз вельмі няўдала дзейнічае ў войнах з гунамі і гіне ў бітве з імі ў 484 г.
Фарбаўці (спадарожнік)
Гісторыя адкрыцця
Фарбаўці быў адкрыты ў серыі назіранняў, пачынаючы з 12 снежня 2004 года. Паведамленне пра адкрыццё зроблена 4 мая 2005 года. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2004 S 9. Уласная назва была прысвоена 5 красавіка 2007 года.
Якабінцы
Якабінцы (Jacobins) — удзельнікі Якабінскага клуба (club des Jacobins), французскага палітычнага клуба эпохі рэвалюцыі, — якія ўсталявалі сваю дыктатуру ў Францыі ў 1793—1794 гадах.
Да 1791 года члены клуба былі прыхільнікамі канстытуцыйнай манархіі. Якабінцы (пераважна прыхільнікі Рабесп'ера) удзельнічалі ў Канвенце, дзе выступалі за адзінства краіны, умацаванне нацыянальнай абароны перад тварам контррэвалюцыі і жорсткі ўнутраны тэрор; да 1793 годзе сталі ў ім найбольш уплывовай сілай. Зрынуўшы жырандыстаў 2 чэрвеня 1793 года, пазней расправіўшыся з эберцістамі і дантаністамі, якабінцы манапалізавалі ўладу ў Францыі аж да падзення Рабесп'ера ў выніку перавароту 9 тэрмідора (27 ліпеня 1794 года). Пасля гібелі правадыроў якабінцаў, праследаванняў якабінцаў тэрмідарыянцамі і раялістамі, якія паднялі галаву пасля Тэрмідора, Якабінскі клуб быў закрыты ў лістападзе 1794 года. Дэвізам «Таварыства сяброў рэспублікі адзінай і непадзельнай» (афіцыйная назва Якабінскага клуба) быў дэвіз «Vivre libre ou mourir» — «Жыць свабодна або памерці».
Пачынаючы з XIX стагоддзя тэрмін ужываецца не толькі для абазначэння членаў клуба і іх саюзнікаў, але і як назва радыкальнай палітычнай плыні.
Знакі паштовай аплаты Украіны (2018)
Знакі паштовай аплаты Украіны (2018) — пералік (каталог) знакаў паштовай аплаты (паштовых марак), уведзеных у абарачэнне поштай Украіны ў 2018 годзе.
ў 2018 годзе было выпушчана ? паштовых марак: ? памятныя (камемарацыйныя) паштовыя маркі і ? стандартных дзевятага выпуску. Тэматыка камемарацыйных марак ахоплівала юбілеі выбітных дзеячаў культуры, помнікі архітэктуры Украіны, знамянальныя даты, віды прадстаўнікоў фауны і флоры і іншыя сюжэты. У абарачэнне паступілі маркі наміналам ад 5,00 да 15,00 грыўняў, а таксама літарныя наміналам «D», «W», «Z».
Паштовыя маркі надрукаваныя дзяржаўным прадпрыемствам «Паліграфічны камбінат „Украіна“».
Спіс камемаратыўных марак
Парадак прытрымлівання элементаў у табліцы адпавядае нумару па каталогу марак Украіны на афіцыйным сайце Укрпошта (КМД УДППЗ «Укрпошта»), у дужках прыведзены нумары па каталогу «Міхель» (Michel Briefmarken-Katalog).
Каментарыі
<references group="Кам"/>
Званіца (значэнні)
Назва званіца можа тычыцца:
Адмаўленне Халакоста
Адмаўленне Халакоста (рэвізіянізм Халакосту) — сцвярджэнні, згодна з якімі Халакоста не існавала ў тым выглядзе, у якім яго апісвае агульнапрынятая гістарыяграфія. У сваёй тэорыі змовы адмоўцы Халакоста вылучаюць тэзісы аб масавых падробках, маштабных фальсіфікацыях і ўтойванні фактаў на карысць яўрэяў. Пры гэтым у асноўным аспрэчваюцца наступныя палажэнні : Таксама адмоўцы часта сцвярджаюць, што вышэйназваная інфармацыя была свядома сфальсіфікаваная сіяністамі для вымагальніцтва грошай у Германіі і яе саюзнікаў, а таксама для апраўдання стварэння Дзяржавы Ізраіль.
Большасць прафесійных гісторыкаў характарызуе адмаўленне Халакоста як антынавуковую і прапагандысцкую дзейнасць. Яны адзначаюць, што адмоўцы ігнаруюць навуковыя метады даследаванняў, а таксама часта вызнаюць антысеміцкія і неанацысцкія погляды.
Генеральная Асамблея ААН без галасавання ў Рэзалюцыі № 60/7 ад 21 лістапада 2005 года адхіляе любое поўнае або частковае адмаўленне Халакоста як гістарычнай падзеі. А 26 студзеня 2007 года напярэдадні Міжнароднага дня памяці ахвяр Халакоста Генеральная Асамблея ААН прыняла Рэзалюцыю № 61/255 «Адмаўленне Халакоста», якая асуджае адмаўленне Халакоста як гістарычнага факта. У шэрагу краін публічнае адмаўленне Халакоста з'яўляецца супрацьзаконным.
Бія
Бія (Бий-суу; Би́я) — рака ў Рэспубліцы Алтай і ў Алтайскім краі Расіі. У сутоцы з р. Катунь, утварае раку Об. Даўжыня 301 км, плошча басейна 37 тыс. км². Выцякае з Цялецкага возера. У вярхоўях цячэ ў вузкай даліне, парогамі; ніжэй вусця р. Лебедзь даліна пашыраецца. Жыўленне пераважна снегавое і дажджавое. Разводдзе працяглае. Сярэдні гадавы расход вады 477 м³/сек (ля г. Бійск). Замярзае ў вярхоўях ў канцы лістапада — пачатку снежня (на асобных участках ледастаў назіраецца не кожны год), у нізоўях ў сярэдзіне лістапада; адкрываецца ў вярхоўях ў пачатку красавіка, у нізоўях у сярэдзіне красавіка. Рэгулярнае суднаходства да г. Бійск, у высокую ваду прыкладна на 200 км ад вусця.
Балаш (цар персідскі)
Балаш (Vhaləhş/Валахш)— цар персідскі з 484 па 488 года, васямнаццаты ў дынастыі Сасанідаў.
Біяграфія
Калі праз некалькі месяцаў кіравання Балаша падняў мяцеж Зарэх, сын Пероза, Балаш здушыў супраціўленне і пакараў пляменніка смерцю. Аднак Балаш не выстаяў супраць другой змовы, на чале якой апынуўся другі пляменнік, Кавад I. Кавад пры дапамозе эфталітаў зрынуў Балаша, які быў аслеплены і неўзабаве памёр.
Лінолеум
Лінолеум (linum — лён, палатно +  — алей) — палімерны рулонны матэрыял для пакрыцця падлогі. Паводле зыходнай сыравіны (сувязнага) падзяляюць на полівінілхларыдны, гліфталевы (алкідны лінолеум), калаксілінавы (нітраленолеум) і гумавы (рэлін). Вырабляюць без асновы (адна- і шматслойны) і на ўмацаванай (тканіннай) або цеплагукаізаляцыйнай аснове. Прамысловую вытворчасць лінолеума — джутавай тканіны, пакрытай з аднаго боку слоем аксідаванага алею, — распачалі ў 1864 годзе ў Вялікабрытаніі. Выкарыстоўваюць у будаўніцтве.
Звонь
Назву Звонь маюць:
Золачыўскі раён
Назву Золачыўскі раён маюць:
25 сакавіка (часопіс)
«25 сакавіка» — часопіс студэнцкай моладзі Універсітэта Стэфана Баторыя. Выдаваўся ў 1936 — 1939 гг. у Вільні на беларускай мове. Выйшла 5 нумароў.
Прытрымліваўся ідэйна-палітычнай праграмы групоўкі моладзі, якая імкнулася спалучыць ідэал суверэннай Беларусі з хрысціянствам і элементамі сацыялізму. Апублікаваў «Ідэйную дэкларацыю маладых адраджэнцаў», дзе выказваўся за кааператыўна-карпарацыйны ўклад як аснову дзяржаўнага ладу. Канчатковую мэту сваей дзейнасці рэдакцыя бачыла ў садзейнічанні фарміраванню «новага тыпу беларуса, вольнага ад сервілізму і нацыянальнага дэкадансу, свядомага ідэалаў 25 сакавіка». У адпаведнасці з задачай «адрадзіць беларускае жыцце знутры і прыспасобіць народ да лепшай будучыні» часопіс прапагандаваў ідэю суверэннасці Беларусі (артыкулы: «Акт 25 сакавіка — вяршыня беларускай палітычнай думкі» С. Глякоўскага, «Беларускае народнае свята»), арыентаваў чытачоў у тагачасных палітычных плынях, выкрываў фашызм (артыкул «Расізм: Гітлераўскі светапогляд» В. Пануцэвіча), крытыкаваў практыку камуністычнага будаўніцтва (арт. «Пра стаханаўшчыну» В. Пануцэвіча), аддаваў увагу праблемам духоўнага жыцця народа і ролі народнай культуры ў сучаснасці (артыкулы М. Пецюкевіча), высвятленню рэлігійнага індыферэнтызму сярод моладзі (артыкулы А. Кумшы), пытанням маральна-этычнага характару (артыкулы: «Алкаголь — наш вораг» пад псеўд. Ст. з-над Немна, «Чалавек як жывёліна разумная, грамадская, рэлігійная» С. Глякоўскага). На старонках часопіса змешчаны гістарычныя эцюды «Каліноўскі — першы змагар за Беларусь», «Васемнаццатыя ўгодкі Слуцкага паўстання» (абодва пад крыптанімам «М»), «Забытая гадаўшчына» (пад крыптанімам «Ш», пра 350-годдзе (Статута ВКЛ 1588). У рубрыках «Вольная трыбуна» і «Хроніка» асвятляў дыскусійныя пытанні, падзеі ў культурным і грамадскім жыцці Заходняй Беларусі і Вільні.
Фрыгійцы
Фрыгійцы (Φρύγες) — старажытны індаеўрапейскі народ, насельнікі Малой Азіі ў канцы 2 тысячагоддзя да н. э. - сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э.
Паходжанне
У адрозненні ад іншых індаеўрапейскіх народаў цэнтральных раёнаў Малой Азіі, вядомых у 1 тысячагоддзі да н. э., фрыгійцы не належалі да анаталійскай групы. Старажытнагрэчаскі гісторык Герадот паведамляў, што фрыгійцы ў ранейшыя часы зваліся брыгамі і насялялі Македонію, аднак потым перасяліліся ў Малую Азію. Сярод малаазіяцкіх сваякоў фрыгійцаў ён называў армян. Цікава, што Герадот ўзгадваў брыгаў яшчэ і як ваяўнічае фракійскае племя, якое працягвала жыць на поўначы Балканскага паўвострава і нават стрымлівала экспансію персаў. Большасць сучасных даследчыкаў таксама прытрымліваецца думкі, што фрыгійцы былі выхадцамі з Еўропы і трапілі ў Малую Азію каля 1200 г. да н. э. сярод народаў мора. У гэтым выпадку, яны могуць лічыцца разбуральнікамі імперыі хетаў.
У "Іліядзе" Гамера фрыгійцы падобна іншым малаазіяцкім народам выступаюць саюзнікамі траянцаў. Але, калі прытрымлівацца сучасных ведаў, то хутчэй фрыгійцы як раз былі тымі, хто ўдзельнічаў у аблозе і разбурэнні Троі. Магчыма, што іх эпічныя паданні трапілі да грэкаў і стварылі аснову легендарнага траянскага цыкла.
Гісторыя
Ранняя гісторыя фрыгійцаў практычна невядома. Мяркуецца, што ваяўнічы народ, які разбурыў дзяржаву хетаў, і які асірыйскія крыніцы ідэнтыфікуюць як мушкі, былі продкамі фрыгійцаў і армян. Пазней яны падзяліліся на заходніх (Фрыгія) і ўсходніх (Арменія). У апошняй трэці VIII ст. да н. э. фрыгійская дзяржава набыла вялікі ўплыў. Найбольш вядомым фрыгійскім валадаром быў Мідас. Магчыма, што гэта імя маглі насіць некалькі манархаў адной дынастыі. У VII ст. да н. э. Фрыгія саслабла ў барацьбе з кімерыйцамі. Каля 620 г. да н. э. яна была далучана да Лідыі, хаця працягвала захоўваць пэўную аўтаномію.