cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бярэзінская ваенна-аператыўная група
Створана ў ліпені 1943 года ў Бярэзінскім раёне ў адпаведнасці з пастановай Магілёўскага падпольнага абкома КП(б)Б і загадам Магілёўскай (абласной) ВАГ на базе 120-га, 130-га, 340-га, 345-га партызанскіх атрадаў, якія ўваходзілі ў склад расфарміраванай 3-й Бярэзінскай партызанскай брыгады (з верасня 1943 года 345-ы партызанскі атрад уваходзіў у склад Брэсцкага партызанскага злучэння). У кастрычніку 1943 года створаны 346-ы партызанскі атрад.
2 ліпеня 1944 года ваенна-аператыўная група (1718 партызан) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Камандаванне
Кіраўніцтва ваенна-аператыўнай групай: сакратары падпольнага райкома КП(б)Б
Жалезніцкі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Хлусоўскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Веткаўскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Свяцілавіцкага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Свяцілавіцкага сельсавета.
Крукі (Брагінскі раён)
Крукі́ (, Крюки) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пасялковага савета.
Знаходзіцца на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (170 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Размяшчэнне
У 42 км на поўдзень ад Брагіна, 18 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 172 км ад Гомеля.
Водная сістэма
Рака Несвіч (прыток ракі Брагінка).
Транспартная сістэма
Планоўка складаецца з амаль прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, да якой з усходу і захаду далучаюцца крывалінейныя вуліцы. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як сяло ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні У 1850 годзе валоданне пані Ванчэўскай. У 1885 годзе цэнтр Крукаўскай воласці, у якую ўваходзілі 19 населеных пунктаў з 477 дварамі. У 1897 годзе знаходзіліся школа граматы, хлебазапасны магазін, 2 вятракі, карчма, царква, яўрэйская малітоўная хата; побач знаходзіўся смаляны завод. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці.
З 8 снежня 1926 года па 8 студзеня 1987 года цэнтр Крукоўскага сельсавета Камарынскага, з 25 снежня 1962 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (з 27 чэрвеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей. У 1929 годзе 2 школы, аддзяленне спажывецкай кааперацыі. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Парыжская камуна», працавалі вятрак і воўначасальня.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў красавіку 1943 года партызаны разграмілі ў вёсцы нямецкі гарнізон. У маі 1943 года фашысцкія карнікі цалкам спалілі вёску і забілі 25 жыхароў. У баях за вёску і яе наваколле ў лістападзе 1943 года загінулі 5 салдат і 2 партызаны (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі). На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 101 мясцовы жыхар, у памяць пра якіх у 1967 годзе ў цэнтры вёскі збудаваны абеліск. У 1962 годзе да вёскі далучана вёска Нарагі.
Была цэнтрам калгаса імя В. І. Леніна. Дзейнічалі камбінат побытавага абслугоўвання, ляснікоўства, сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама.
Чубаткі
Чуба́ткі (Notodontidae) — сямейства начных матылёў.
Біялагічнае апісанне
Матылі розных памераў — размах крылаў ад 20 да 100 мм, заднія карацейшыя за пярэднія. На заднім краі пярэдніх крылаў валасісты выраст, падобны да зубца. Тулава тоўстае, доўгае, пакрытае пушыстымі валаскамі, таксама як і ногі. У спакойным стане складаюць крылы «дахам», а пярэднія ногі выцягваюць уперад.
Вусені рознай формы, яркія, звялікай плоскай галавой і пірамідальнымі вырастамі на целе, многія — з доўгімі ніцепадобнымі вырастамі на канцы цела. Пры дотыку вусені прымаюць пагражальную позу.
Арэал
Больш за 3 тыс. відаў пашыраны па ўсім свеце, на Беларусі адзначана 27 відаў.
Эдзі Рама
Э́дзі Р́ама  — албанскі палітык, баскетбаліст, артыст і мастак. Міністр культуры і спорту ў 1998—2000 гг. Бурмістар Тыраны ў 2000—2011 гг. Кіраўнік Сацыялістычнай партыі Албаніі з кастрычніка 2005. Пасля пераможных для яго партыі парламенцкіх выбараў у 2013 годзе вылучаны на прэм’ера Албаніі, 15 верасня 2013 года заняў гэту пасаду.
Мастацтва
Паводле адукацыі і прафесіі артыст і мастак. Напачатку 1990-х займаў пасаду прафесара мастацтва ў Албанскай Акадэміі мастацтва. У 1995 з’ехаў на вучобу ў Парыж. У 1997 падчас наведвання радзімы быў моцна збіты групай зламыснікаў.
Як прафесар Рама выдаў дзве кніжкі. Яго мастацкія працы былі прэзентаваны на шматлікіх выстаўках у краіне і за граніцай.
Удзел у палітыцы
У 1998 Рама вярнуўся з Парыжу ў Албанію на пахаванне бацькі, вядомага разьбяра. У Францыю больш не вярнуўся, бо прэм’ер Фатас Нана прапанаваў яму ў сваім кабінеце пасаду міністра культуры, моладзі і спорту, якую Рама займаў да 2000 года. Аднак сябрам Сацыялістычнай партыі Албаніі тады ён не стаў.
У кастрычніку 2000 прымаў удзел у мясцовых выбарах на пасаду бурмістра Тыраны як незалежны кандыдат, за падтрымкай Сацыялістычнай партыі Албаніі. Выйграў выбары, здабыўшы 55 % галасоў. 13 кастрычніка 2003 быў пераабраны дзякуючы 61 % галасоў. У выбарах 18 лютага 2007 Рама трэці раз здабыў перамогу на пасаду бурмістра сталіцы.
Як бурмістар Тыраны вызначыўся ў змене выгляду і забудовы гораду. Ліквідаваў нелегальныя пабудовы ў межах сталіцы, паводле яго прапановы перафарбавалі фасады мноства будынкаў у характэрныя, яркія і рознакаляровыя колеры. Распрацаваў праект Хрыстос і Зеляніна, які надаў зеляніны і стварыў новую інфраструктуру гораду. У выніку гэтага плану з’явіліся амаль 97 тысяч м² новых паркаў. За сваю дзейнасць атрымаў у 2004 годзе тытул World Mayor 2004, а ў 2005 апынуўся ў спісе European Heroes 2005 часопіса Time.
У кастрычніку 2003 Рама стаў сябрам Сацыялістычнай партыі Албаніі. 9 кастрычніка 2005, пасля паражэння на выбарах, замяніў Фатаса Нана на пасадзе кіраўніка партыі. 10 верасня 2013 атрымаў ад прэзідэнта Албаніі Буяра Нішані прапанову стварыць і ўзначаліць новы ўрад. Праз пяць дзён быў прызначаны на пасаду.
Тэрэмкы (электрадэпо)
Электрадэпо «Тэрэмкы» (Теремки́), паводле іншых крыніц — «Дэміеўскае» — праектуемае электрадэпо Кіеўскага метрапалітэна, якое павінна абслугоўваць Абалонска-Тэрэмкоўскую лінію. Можа быць пабудавана пасля 2020 года. Бліжэйшая станцыя «Адэская».
Анджэла Садана
Яго Эксцэленцыя кардынал Анджэла Садана (Angelo Sodano;, Асці, П’емонт, каралеўства Італія — ) — дэкан Калегіі кардыналаў Рымска-Каталіцкай Царквы (2005—2019). Кардынал-дзяржаўны сакратар Святога Прастола і Ватыкана з 29 чэрвеня 1991 па 15 верасня 2006 г. Кардынал-святар з тытулам царквы Санта-Марыя-Нуова з 28 чэрвеня 1991 года. Першапачаткова прызначаны Папам Рымскім Янам Паўлам II і затым паўторна прызначаны Папам Рымскім Бенедыктам XVI. Стаў в.а. дзяржаўнага сакратара 1 снежня 1990 г. і поўным Дзяржаўным Сакратаром Яго Святасці, як толькі ён быў названы кардыналам на кансісторыі 28 чэрвеня 1991. Кардынал Садана — першы чалавек з 1828 года, які адначасова займаў пасады дэкана Калегіі кардыналаў і Дзяржаўнага Сакратара Святога Прастола. 22 чэрвеня 2006 года было абвешчана, што Папа, у адпаведнасці з канонам 354 Кодэкса кананічнага права, прыняў адстаўку кардынала Анджэла Садана, патрабуючы ад яго, тым не менш, застацца пры выкананні службовых абавязкаў да 15 верасня 2006 г з усімі паўнамоцтвамі, уласцівымі гэтай пасадзе. У той жа самы дзень Папа прызначыў кардынала Тарчызіа Бертонэ, архібіскупа Генуі, новым Дзяржаўным Сакратаром Ватыкана. Яго Святасць даў аўдыенцыю старэйшым і службовым асобам Дзяржаўнага Сакратарыята ў Швейцарскай Зале палаца ў Кастэль-Гандольфа, каб аддаць публічную падзяку кардыналу Анджэла Садана і яго працягламу і велікадушнаму служэнню Святому Прастолу.
Луі-Мішэль ван Лоа
Луі-Мішэль ван Лоа (фр. Louis-Michel van Loo;,  — , ) — прыдворны мастак-партрэтыст эпохі ракако, адзін з самых паспяховых прадстаўнікоў артыстычнай дынастыі ван Лоа.
Жыццё і творчасць
Луі-Мішэль ван Лоа быў старэйшым сынам вядомага мастака Жана-Батыста ван Лоа. Вучыўся маляваць у бацькі, у Турыне і ў Рыме. Акрамя гэтага наведваў заняткі ў Каралеўскай акадэміі мастацтваў у Парыжы, у якой у 1726 годзе яму была прысуджана 1-я прэмія па жывапісе.
У 1728 Луі-Мішэль, разам з братам Франсуа, у суправаджэнні свайго дзядзькі Шарля-Андрэ ван Лоа, зноў прыязджае ў Рым, дзе знаёміцца ​​з Франсуа Бушэ. У 1732 годзе мастак вяртаецца ў Францыю — праз Турын, дзе піша партрэт сям’і герцага Савойскага. У Парыжы ван Лоа прымаецца ў Каралеўскую акадэмію мастацтваў і выкладае ў ёй з 1735 года.
У 1737 годзе ван Лоа запрашаецца ў Мадрыд, дзе становіцца прыдворным мастаком іспанскага караля Філіпа V. У Іспаніі ван Лоа займаецца таксама і выкладчыцкай дзейнасцю. Разам са сваім вучнем Мелендэсам стаяў ля вытокаў Каралеўскай акадэміі мастацтваў Сан-Фернанда (адкрылася ў 1752).
У 1753 годзе ван Лоа вяртаецца ў Францыю, і ў Парыжы таксама працуе пры каралеўскім двары. Стварыў некалькі парадных партрэтаў караля Людовіка XV. У 1765 годзе займае пасаду свайго дзядзькі Шарля-Андрэ ван Лоа, былога дырэктарам мастацкай Школы заступніцтве мастакоў пры Каралеўскай акадэміі мастацтваў.
Пэндзлю Л.-М. ван Лоа належаць партрэты некаторых вядомых гістарычных дзеячаў — Дзідро, Памбала і інш.
(5) Астрэя
Арбіта
Параметры арбіты тыповыя для астэроідаў. Вялікая паўвось роўная 2.573 а.а., перыгелій 2.077 а.а., афелій 3.070 а.а., нахіл да экліптыкі 5.369°, эксцэнтрысітэт 0.193, абарочваецца вакол Сонца за 4.13 гадоў.
Фізічныя характарыстыкі
Астрэя мае памер 167×123×82 км. Паверхня складзеная светлымі горнымі пародамі (адбіваюць 23% святла). Паводле спектру належыць да S-тыпу астэроідаў.
Петэр Мінёйт
Петэр Мінёйт (нід. Peter Minuit; 1589 — ) — галандскі палітычны дзеяч, губернатар Новых Нідэрландаў (1626—1631), губернатар Новай Швецыі (1638). Валонец па нацыянальнасці.
Будучы губернатарам Новых Нідэрландаў, у 1626 г. выкупіў востраў Манхэтэн у індзейскага племя Манахата за рэчы, ацэненыя тады ў 60 гульдэнаў (24 долара ў той час, сума эквівалентная сёння 500—700 сучасным амерыканскім доларам).
Пяняка
Пяня́ка (, Пеняка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Расіна (Кардымаўскі раён)
Расіна (Рясино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сакалова (Кардымаўскі раён)
Сакалова (Соколово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ватыканскі ўзгорак
Ватыканскі ўзгорак (Mons Vaticanus) — узгорак на правым беразе Тыбра ў паўночна-заходняй частцы Рыма. Назва ўзгорка паходзіць ад аракула Vaticinium. Калігула разбіў тут сады, а Нерон пабудаваў цырк, у якім сам даваў прадстаўленні. У цяперашні час узгорак займае дзяржава Ватыкан.
Зангезурскі хрыбет
Зангезурскі хрыбет — горны хрыбет у Армянскім нагор’і, на мяжы Арменіі і Нахічэванскай аўтаномнай рэспублікі. Працягваецца мерыдыянальна ад верхняга цячэння рэк Тэртэр і Арпа да ракі Аракс.
Даўжыня хрыбта каля 130 км. Вышыня да 3904 км (гара Капутджух). Складзены пераважна з гранітаў і гранадыярытаў. На заходніх схілах стэпавыя і паўпустынныя ландшафты, на ўсходніх — часткова шыракалістыя лясы і субальпійскія лугі. Радовішчы медных руд.
Вялікае вяселле
«Вялікае вяселле» (The Big Wedding) ― амерыканская камедыйная меладрама 2013 года рэжысёра. У галоўных ролях: Кэтрын Хейгл і Роберт Дэ Ніра. французскага фільма 2006 года «Мой брат ажэніцца» (Mon frère se marie, : Жан-Стэфан Брон). Намінацыя на прэмію «Залатая маліна» (найгоршая актрыса другога плана Кэтрын Хейгл).
NGC 6030
NGC 6030 (іншыя абазначэнні — UGC 10139, MCG 3-41-44, ZWG 108.65, PGC 56750) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вуліца Волаха (Мінск)
Вуліца Волаха — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска. Названа ў гонар Анатоля Аляксандравіча Волаха (1917—1943), савецкага вайскавога разведчыка, Героя Савецкага Саюза.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Чыганьёла
Чыган'ёла (Cigognola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1379 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 171 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 27040. Тэлефонны код — 0385.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Пацалунак (Густаў Клімт)
«Пацалунак» — карціна аўстрыйскага мастака і графіка Густава Клімта (1862–1918), аднаго з галоўных прадстаўнікоў венскай сецэсіі. Была створана ў 1908-1909 гадах. Захоўваецца ў Галерэі Бельведэр у Вене. Створаная ў «залаты перыяд» творчасці Клімта карціна з'яўляецца адной з самых вядомых работ мастака.
Апісанне
На карціне намаляваная пара. Закаханыя апранутыя ў мазаічную вопратку. Даследчыкі гісторыі мастацтва мяркуюць, што на карціне Клімт адлюстраваў самога сябе са сваёй каханай Эміліяй Луізай Флеге. У каларыце карціны пераважаюць залаты тон з украпваннем яркіх плямаў палявых кветак і багатым узорам адзення. На карціне пераважае дэкаратывізм (відовішчнасць). Клімт спрабаваў ураўнаважыць парыў і адцягнены дэкаратывізм. Жаночы твар звернуты да гледача і адкрыта ўвасабляе смагу.
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2014
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2014 года прайшоў 14 красавіка на штучным поле ФК «Мінск». У матчы сустрэліся чэмпіён і ўладальнік кубка 2013 года мінскі клуб «Мінск» і фіналіст кубка 2013 года клуб «Бабруйчанка».
Гарганцюа і Пантагруэль
Гарганцюа і Пантагруэль (La vie très horrifique du grand Gargantua, père de Pantagruel) — сатырычны раман французскага пісьменніка Франсуа Рабле ў пяці кнігах пра двух добрых веліканаў-абжор, бацьку і сына. Раман высмейвае мноства чалавечых заганаў (у тым ліку заганы феадальнага грамадства, цемрашальства і дэспатызм), сучасную Рабле дзяржаву і царкву.
Сакольнікі (Кардымаўскі раён)
Сакольнікі (Сокольники) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Машоўка
Машо́ўка, Мешаўка — рака (ручай) у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Беседзь (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 20 км. Плошча вадазбору 132 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 м/км. Пачынаецца на паўднёвай ускраіне вёскі Раёк, вусце за 1 км на ўсход ад вёскі Клеявічы. Асноўны прыток — Лунка (справа). Вадазбор на паўднёвым усходзе Аршанска-Магілёўскай раўніны. Рэчышча Машоўкі каналізаванае на працягу больш за 4 км.
Іосіф Абгаравіч Арбелі
Іосіф Абгаравіч Арбе́лі (,  —, Ленінград) — савецкі гісторык-усходазнавец. Акадэмік АН СССР (1935) і АН Армянскай ССР (1943).
Біяграфія
Скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт у 1911 годзе. У 1914—1931 дацэнт, прафесар Пецярбургскага ўніверсітэта.
З 1920 года хавальнік фондаў, у 1934—1951 гадах дырэктар Эрмітажа.
Першы прэзідэнт АН Армянскай ССР (1943—1947).
Асноўныя даследаванні па каўказазнаўстве, гісторыі сярэдневяковай культуры Блізкага Усходу.
Спас (Кардымаўскі раён)
Спас (Спас) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Самарская Лука
Сама́рская Лука́ (Самарская Лука) — самая вялікая, значна выяўленая і вядомая лукавіна ракі Волга, у ніжнім яе цячэнні паміж вёскай Вусолле і горадам Сызрань. Абмываецца водамі ракі Уса, Куйбышаўскага і Саратаўскага вадасховішчаў, а таксама абгінае Жыгулёўскае ўзвышша.
У раёне вёскі Перавалокі знаходзіцца вузкі перашыек шырынёй у 2 км паміж Усінскім залівам і Саратаўскім вадасховішчам, які падзяляе паўвостраў на дзве часткі: усходнюю (Вялікую Самарскую Луку) і меншую заходнюю (Малую), пераходную ў правы бераг Волгі.
Даўжыня берагавой лініі ўсёй Самарскай Лукі прыкладна ацэньваецца паводле адлегласці паміж Вусоллем і Сызранню па фарватары Волгі і складае 230 км, з якіх 20 км знаходзіцца ў межах Куйбышаўскага вадасховішча. Максімальныя вышыні прымеркаваны да Жыгулёўскіх гор.
Наталля Уцелеўна Арынбасарава
Наталля Уцелеўна Арынбасарава (Наталия Өтеуліқызы Орынбасарова; нар.  — савецкая і расійская актрыса казахскага і польскага паходжання; заслужаная артыстка РСФСР (1979), заслужаная артыстка Казахстана (1997), лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола (1978) і Дзяржаўнай прэміі СССР (1980), уладальніца Кубка Вольпі — вышэйшай індывідуальнай узнагароды Венецыянскага кінафестывалю (1966).
Біяграфія
У 1956 годзе сям’я вярнулася ў Казахстан. У Алма-Аце Арынбасарава паступіла ў харэаграфічную школу, адтуль была накіравана ў Акадэмічнае харэаграфічнае вучылішча пры Вялікім тэатры, якое скончыла ў 1964 годзе[3].
У тым жа годзе была запрошана здымацца ў галоўнай ролі ў фільме Андрэя Міхалкова-Канчалоўскага паводле рамана Чынгіза Айтматава «Першы настаўнік». За гэтую ролю атрымала прыз Венецыянскага кінафестывалю «Залаты кубак Вольпі» 1966 года за лепшую жаночую ролю, абышоўшы Джэйн Фонду з фільмам Ражэ Вадзіма «Здабыча». Тады ж выйшла замуж за Андрэя Канчалоўскага. Шлюб, у якім нарадзіўся сын Ягор Канчалоўскі, працягнуўся 5 гадоў.
Другі шлюб (1970) — з мастаком-пастаноўшчыкам і жывапісцам Мікалаем Двігубскім, які працаваў у фільмах Канчалоўскага. Ад гэтага шлюбу нарадзілася дачка Кацярына (1974), кінарэжысёр і пісьменніца. У 1980 годзе развялася — Дзвігубскі з’ехаў назад у Францыю.
Трэці шлюб (1982—1988) — з кінарэжысёрам Эльдорам Уразбаевым.
З 1971 года знаходзіцца ў трупе Тэатра-студыі кінаакцёра.
У 1999 годзе дыктавала дачцэ свае мемуары, у выніку выйшла кніга ўспамінаў «Месяцовыя дарогі».
NGC 6031
NGC 6031 (іншыя абазначэнні — OCL 951, ESO 178-SC9) — рассеянае скопішча ў сузор’і Навугольнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Мікалаевіч Ярашэвіч
Аляксандр Мікалаевіч Ярашэвіч (, в. Верхні Церабяжоў,, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 чэрвеня 1963 года ў в. Верхні Церабяжоў Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Скончыў Маскоўскі інстытут камунальнай гаспадаркі і будаўніцтва, інжынер-горадабудаўнік.
Працаваў майстрам, інжынерам, галоўным інжынерам, намеснікам дырэктара Столінскага РВА ЖКГ; начальнікам УП «Столінская ДБПМК-32».
З'яўляўся дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць шостага склікання.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі», юбілейнымі медалямі «Воіну-інтэрнацыяналісту», «Воіну-інтэрнацыяналісту ад удзячнага афганскага народа», «70 гадоў Узброеных Сіл СССР», «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941 — 1945 гг.», «У памяць 10-годдзя вываду савецкіх войскаў з Афганістана», «20 гадоў вываду савецкіх войскаў з Афганістана», знакам «Ганаровы работнік жыллёва-камунальнай гаспадаркі».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына і дачку.
Ірына Ануфрыеўна Калінец
Ірына Ануфрыеўна Калінец (да замужжа — Стасіў; Ірина Онуфріївна Стасів-Калинець;,  — , там жа) — украінская паэтка, дзеяч дысідэнцкага руху, актывістка украінскага нацыянальнага і праваабарончага руху, філолаг.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям'і вернікаў Украінскай грэка-каталіцкай царквы. Скончыла славянскае аддзяленне філалагічнага факультэта Львоўскага ўніверсітэта, па спецыяльнасці - настаўнік.
І. Калінец працавала метадыстам абласнога Дома народнай творчасці, настаўніцай, бібліятэкарам, выкладчыкам украінскай мовы і літаратуры ў Львоўскім політэхнічным інстытуце (цяпер Нацыянальны ўніверсітэт «Львоўская палітэхніка»).
У 1990 годзе І. Калінец абіралася дэпутатам Вярхоўнай Рады Украіны. З траўня 1990 працавала начальнікам Львоўскага абласнога ўпраўлення адукацыі. Праводзіла рэформу школьнай сістэмы ў напрамку украінізацыі школьнай сістэмы, у прыватнасці, па яе ініцыятыве было адменена вывучэнне рускай мовы ў пачатковай школе, скарочана колькасць рускіх школ і класаў Львова і вобласці, унесены адпаведныя змены ў навучальныя праграмы і іншае.
Ірына Ануфрыеўна Калінец памерла пасля працяглай хваробы ў 2012 годзе.
Шарль-Амедэй-Філіп ван Лоа
Шарль-Амедэй-Філіп ван Лоа (фр. Charles Amédée Philippe van Loo;, Рывалі (П’емонт) — , ) — французскі жывапісец акадэмічнага кірунку, партрэтыст і майстар алегарычных кампазіцый. Прадстаўнік вялікай сям’і мастакоў нідэрландскага паходжання ван Лоа. Сын Жана-Батыста ван Лоа (1684—1745), малодшы брат Луі-Мішэля (1707—1771) і Франсуа ван Лоа (1708—1732).
Біяграфія
Шарль-Філіп ван Лоа, які атрымаў мянушку «Амедэй», нарадзіўся і вырас у Італіі, жыў і працаваў на поўдні Францыі, у Парыжы і ў Прусіі. Вучыўся ў свайго бацькі Жана-Батыста ван Лоа ў Турыне і Рыме. Яго маці — Маргарэт Лебрэн была мастачкай-мініяцюрысцкай. У 1738 годзе Шарль-Філіп атрымаў Рымскую прэмію Каралеўскай Акадэміі жывапісу і скульптуры ў Парыжы. Аднак ён застаўся ў родным горадзе сям’і Экс-ан-Правансе, перш чым вярнуцца ў Парыж у 1745 годзе. У тым жа годзе ён ажаніўся з сваёй стрыечнай сястрой, Мары-Маргарэт Лебрэн, сястрой мастака Мішэля Лебрэна. У 1747 г. ён быў прыняты ў Каралеўскую акадэмію жывапісу і скульптуры.
З-за блізкіх роднасных сувязяў яму прыйшлося клапаціцца аб спецыяльным папскім дазволе на шлюб. У 1748 годзе ён стаў мастаком пры двары Фрыдрыха Вялікага ў Берліне і заставаўся там да 1758 года, калі прускі кароль дазволіў яму вярнуцца ў родны Парыж падчас Сямігадовай вайны (падчас якой Францыя і Прусія ваявалі). Пасля заканчэння вайны ў 1763 годзе ён вярнуўся ў Берлін і зноў працаваў для караля Фрыдрыха. Пасля вяртання ў Францыю ў 1769 г. ён працягваў атрымліваць штогадовую пенсію з Прусіі. У Парыжы ён рэгулярна выстаўляў свае карціны ў Салоне.
7 ліпеня 1770 года Шарль Філіп ван Лоа быў прызначаны прафесарам па класе жывапісу ў Школа прыгожых мастацтваў (Парыж) Школе прыгожых мастацтваў у Парыжы, зацверджаны на гэтай пасадзе 30 лістапада 1794 года.
Тарчызіа Бертонэ
Яго Эксцэленцыя кардынал Тарчызіа Бертонэ (Tarcisio Bertone; нар., Рамана-Канавезе, Каралеўства Італія) — салезіянец (SDB), італьянскі кардынал. Дзяржаўны Сакратар Святога Прастола з 15 верасня 2006 па 15 кастрычнка 2013. Камерленга Рымска-каталіцкай царквы з 4 красавіка 2007 па 20 снежня 2014. Архібіскуп Верчэлі з 4 чэрвеня 1991 года па 13 чэрвеня 1995 года. Сакратар Кангрэгацыі Дактрыны Веры з 13 чэрвеня 1995 па 10 снежня 2002. Архібіскуп Генуі з 15 снежня 2002 па 15 верасня 2006 года. Кардынал-святар з тытулам царквы Санта-Марыя Аўсіліятрычэ ін віа Тускалана з 21 кастрычніка 2003 па 10 мая 2008 года. Кардынал-біскуп Фраскаці з 10 мая 2008. 22 чэрвеня 2006 года было абвешчана аб яго прызначэнні на пасаду кардынала-дзяржаўнага сакратара, які ён прыняў 15 верасня ад кардынала Анджэла Садана. З моманту адрачэння папы рымскага Бенедыкта XVI 28 лютага 2013 года і да абрання 13 сакавіка 2013 года яго пераемніка, папы Францыска, Тарчызіа Бертонэ, як кардынал-камерленга, з’яўляўся часовым кіраўніком дзяржавы Ватыкан і захавальнікам Святога Прастола.
Старае Шышлава
Старае Шышлава (Старое Шишлово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Царква Пакрова Багародзіцы (Дудзічы)
Царква Пакрова Багародзіцы — колішні храм у Дудзічы Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Вёска Дудзічы ў рэлігійным жыцці Беларусі вядомая з ХVII стагоддзя. Гэта месца з'яўлялася адным з паломніцкіх цэнтраў, дзякуючы шырокавядомаму ў той час цудатворнаму вобразу Божай Маці «Дудзіцкай». Абраз Божай Маці, паводле падання, з'явіўся на беразе ракі Пціч ля вёскі Дудзічы Ігуменскага павета на хвоі, на месцы згарэлай царквы.
Вялікая колькасць паломнікаў, як праваслаўных, так католікаў і уніятаў, збіралася з усяго Заходняга краю на свята Пакрова да абраза Прасвятой Божай Маці. Ад іконы вернікі атрымлівалі розныя ацаленні, пра што сведчаць згадкі (пасярэбраныя падвескі да абраза і хрэсныя хады на каленях з абразом вакол царквы). 24 лютага 1891 г. царква і абраз былі знішчаны пажарам, але святыню замяніла яе дакладная копія, якая захоўвалася ў адным набожным сямействе.
У часы Другой сусветнай вайны Дудзіцкая Пакроўская царква ў апошні раз паслужыла людзям. У час баявых дзеянняў савецкія артылерыйскія назіральнікі занялі ўзвышша над мясцовасцю — царкоўную званіцу і адтуль карэкціравалі агонь артылерыі. Каб перашкодзіць гэтаму, нямецкія войскі сканцэнтравалі ўвесь агонь на царкве. Храм згарэў, а разам з ім знік і цудатворны абраз.
2004 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
2004 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Садкаўшчына
Са́дкаўшчына (, Садковщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Царква ў імя святога велікамучаніка Дзімітрыя Салунскага (Калоднае)
Царква ў імя святога велікамучаніка Дзімітрыя Салунскага — праваслаўны храм у в. Калоднае Столінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на могілках. Пабудавана ў 19 ст. з дрэва. Прыпісная да царквы Раства Прасвятой Багародзіцы ў в. Радчыцк.
Кадэвіла
Кадэвіла (Codevilla) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 917 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Паўль Герман Мюлер
Паўль Герман Мюлер (ням. Paul Hermann Müller, 12 студзеня 1899, Ольтэн, Швейцарыя — 12 кастрычніка 1965, Базель, Швейцарыя) — швейцарскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1948) за «за адкрыццё высокай эфектыўнасці ДДТ як кантактнага яду».
Партызанская брыгада імя С. М. Будзённага (У. М. Антановіч, Ф. І. Шырын)
'''Партызанская брыгада імя С. М. Будзённага''' — партызанская брыгада, у 1943—1944 гадах дзейнічала на тэрыторыі Ленінскага раёна. Створана ў сакавіку 1943 года загадам штаба партызанскага злучэння Пінскай вобласці.
Склад
Брыгада была створана на базе асобных атрадаў «Камарова» (В. З. Каржа) і А. І. Дамброўскага. Пры арганізацыі брыгады атрад «Камарова» быў расфарміраваны — з яго асабовага складу былі створаны новыя атрады імя К. Я. Варашылава і імя Р. І. Катоўскага.
Камандаванне
З красавіка па жнівень 1943 года камандаванне брыгады не прызначалася, непасрэднае кіраўніцтва ёю ў гэты час ажыццяўляў штаб злучэння.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Жыткавічы — Пінск, Баранавічы — Лунінец, на дарозе Старобін — Мікашэвічы — Давыд-Гарадок. Удзельнічалі ў «рэйкавай вайне». У верасні — кастрычніку 1943 года падарвалі больш за 2,5 тысяч рэек, у ноч на 20 чэрвеня 1944 года — 796 рэек. У лютым — сакавіку 1942 года атрад «Камарова» разам з атрадамі А. І. Далідовіча, А. І. Патрына, М. М. Розава разграмілі валасныя ўправы і паліцэйскія ўчасткі ў вёсках Кузьмічы, Доўгае, Капацэвічы, Скаўшын, Пасталы, Пагост. У верасні 1942 года атрад «Камарова» з атрадамі М. Ц. Шыша і «Пятровіча» разбіў нямецкі гарнізон у вёсцы Леніна, спаліў склад боепрыпасаў (Ленінскі бой). У лютым — маі 1944 года вялі баі з карнікамі каля вёсак Ельна, Малыя Сцяблевічы, Грычынавічы, Леніна, Морач. У чэрвені — ліпені 1944 правялі 19 баёў з праціўнікам. У ліпені 1944 года трымалі абарону і вялі баі ў Ленінскім і Старобінскім раёнах.
14 ліпеня 1944 года брыгада (1078 партызан) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Памяць
У 1946 годзе ў горадзе Пінску ў гонар атрада «Камарова» (В. З. Каржа) устаноўлена мемарыяльная дошка.
Бярэзінскі біясферны запаведнік
Бярэзінскі біясферны запаведнік — беларускі дзяржаўны запаведнік, створаны ў 1925 годзе. Вялікі комплекс хваёвых лясоў, якія перамяжаюцца з верхавымі і нізіннымі балотамі і поймамі рэк. Прыродныя ўмовы запаведніка характарызуюцца некранутым абліччам лясоў і вялікіх сфагнавых балот. Тут захаваліся ўнікальныя ў Еўропе балотныя масівы, агульная плошча якіх складае 50700 гектараў. У паўночнай і цэнтральнай, больш узвышаных частках запаведніка, пераважаюць пераходныя і верхавыя балоты, сярод якіх размешчаны пакрытыя хваёвым лесам мінеральныя астравы. У паўднёвай частцы запаведніка знаходзяцца буйныя масівы нізінных балот (у тым ліку і ўся пойма Бярэзіны). Сярод лясоў дамінуюць хвойнікі, якія ўтвараюць буйныя масівы. Больш за палову хваёвых лясоў забалочана альбо прымеркавана да верхавых і пераходных балот.
Водныя рэсурсы
Тэрыторыя запаведніка адносіцца да басейнаў рэк Бярэзіна і часткова Эса, якія, у сваю чаргу, адносяцца да Чарнаморскага і Балтыйскага басейнаў адпаведна. Водападзел між імі праходзіць па паўночна-ўсходняй частцы запаведніка. Увогуле, рачная сетка тэрыторыі прадстаўлена 69 рэкамі, галоўнай сярод якіх з’яўляецца Бярэзіна. Яна бярэ пачатак у 45 кіламетрах ад паўночнай аканечнасці запаведніка, даўжыня яе ў межах запаведніка складае 110 км. Рэчышча ракі звілістае, у яе даліне знаходзіцца многа старыц і пойменных азёр. Неабходна адзначыць і буйнейшы прыток Бярэзіны — раку Сергуч даўжынёй у 35 км. Веснавая паводка пачынаецца ў другой палове сакавіка — першай палове красавіка і працягваецца 20-40 дзён.
Усе азёры запаведніка адносяцца да эўтрофнага тыпу і знаходзяцца на стадыі інтэнсіўнага зарастання. Самае буйное з іх — возера Палік (712 гектараў) — уяўляе сабой натуральнае пашырэнне рэчышча Бярэзіны на паўднёвай ускраіне запаведніка.
На тэрыторыі запаведніка знаходзіцца паўднёвы адрэзак штучнай бярэзінскай воднай сістэмы, якая злучае рэкі Бярэзіна і Заходняя Дзвіна. Гэта сістэма адыгрывае пэўную гідралагічную ролю тым, што падтрымлівае ўсталяваны водны рэжым навакольнай тэрыторыі і не аказвае істотнага ўздзеяння на балотныя сістэмы запаведніка.
Ахова
У Бярэзінскім запаведніку праведзена дыферынцыяцыя тэрыторыі на ўчасткі з розным рэжымам аховы. Усяго створана 6 зон: абсалютна запаведная, буферная, эксперыментальна-гаспадарчая, экскурсійная, ахоўная і гідралагічная. Абсалютна запаведная зона складае 47,2 % ад агульнай плошчы запаведніка. Гаспадарчая дзейнасць (сельская гаспадарка) дазволена ў эксперыментальна-гаспадарчай зоне (7000 гектараў). Вакол запаведніка праходзіць ахоўная зона шырынёй 2 кіламетры, якая належыць лясгасам, калгасам і саўгасам. У гэтай зоне забаронены тыя віды гаспадарчай дзейнасці, якія могуць аказаць адмоўны ўплыў на прыродныя комплексы запаведніка. У гідралагічнай зоне, якая працягнулася вакол запаведніка кальцом шырынёй 5 км, забаронены пошукавыя і меліярацыйныя работы.
Фаўна
Разнастайнасць прыродных умоў тэрыторыі абумовіла багацце расліннага і жывёльнага свету. Фаўністычны спіс Бярэзінскага запаведніка ўключае 230 відаў птушак, з якіх 179 адзначана на гнездаванні. Пераважна гэта лясныя і водна-балотныя віды, у меншай ступені — віды адкрытых тэрыторый і населеных пунктаў. На тэрыторыі запаведніка адзначана 56 відаў птушак, занесеных у Чырвоную кнігу Беларусі.
Акрамя іх у запаведніку гняздуецца значная колькасць (10-15 самцоў), звычайны на гнездаванні  — від, які знаходзіцца пад глабальнай пагрозай знікнення.
На тэрыторыі запаведніка адзначана 56 відаў млекакормячых, 8 з якіх —, , , , , , і  — занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі.
Бярэзінскі біясферны запаведнік — адзінае месца ў Еўропе, дзе на адной тэрыторыі жыве вялікая еўрапейская пяцёрка буйных млекакормячых:, , , і.
З 5 відаў паўзуноў і 11 відаў земнаводных ахове належыць.
Флора
Сучасная флора запаведніка ўключае больш 2000 відаў раслін, у тым ліку 798 сасудзістых, 37 відаў занесены ў Чырвоную кнігу. Увогуле па Беларусі назіраецца прыкладная раўнавага паміж халадаўстойлівымі і цеплалюбівымі формамі раслін з невялікай перавагай апошніх, на тэрыторыі ж Бярэзінскага запаведніка менавіта халадаўстойлівыя віды атрымалі найбольшае развіццё. У запаведніку выяўлены тры новыя для Беларусі віды раслін:, (знаходзіцца далёка за паўднёвай мяжой арэала), , (рэліктавы від, у запаведніку існуе ізаляваная папуляцыя).
Інфраструктура
Музей прыроды багаты панарамамі з чучаламі жывёл, у тым ліку птушак і рыб, якія жывуць на тэрыторыі запаведніка. На тэрыторыі запаведніка працуюць таксама Музей мёду, Музей міфаў. Экалагічная сцежка працягласцю 3,5 км абсталявана яскравымі адукацыйнымі стэндамі. Абапал яе стаяць скульптуры багоў і герояў славянскай міфалогіі — Вялеса, Лесавіка і інш.
Васіль Іванавіч Пятроў
Васіль Іванавіч Пятроў (2 (15) студзеня, сяло Чарналескае, Стаўрапольскі край — , ) — савецкі военачальнік. Маршал Савецкага Саюза з 25 сакавіка 1983 года, Герой Савецкага Саюза (1982).
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 22 лістапада 1939 года. У 1941 годзе скончыў 2-месячныя курсы младшых лейтэнантаў.
У гады Вялікай Айчыннай вайны: камандзір кавалерыйскага ўзвода, намеснік камандзіра эскадрона (жнівень 1941-сакавік 1942); на штабной працы: памочнік начальніка штаба палка па разведцы, ад'ютант старэйшага асобнага батальёна (сакавік-снежань 1942); камандзір батальёна аўтаматчыкаў, намеснік начальніка штаба па аператыўнай частцы 40-й асобнай мотастралковай брыгады (снежань 1942-сакавік 1943). З сакавіка 1943 па снежань 1944 года на штабной працы: начальнік аператыўнага аддзялення штаба брыгады, затым стралковай дывізіі.
Ваяваў на Паўднёвым, Крымскім, Паўночна-Каўказскім, Закаўказскім, Стэпавым, Варонежскім, 1-м і 2-м Украінскіх франтах. Удзельнічаў у абароне Адэсы, Севастопаля і Каўказа, вызваляў Украіну, фарсіраваў Дняпро і Днестр, ваяваў у Румыніі і Венгрыі.
Пасля вайны на штабных і камандных пасадах. У 1945 годзе скончыў паскораны курс ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ, у 1948 годзе — асноўны курс гэтай жа акадэміі.
Служыў у Далёкаўсходняй ваеннай акрузе. У 1948—1953 гадах — намеснік начальніка, начальнік аператыўнага аддзела штаба 1-й асобнай Чырванасцяжнай арміі; з чэрвеня 1953 па снежань 1955 года — камандзір 50-га стралковага палка, са снежня 1955 па студзень 1957 года — начальнік штаба 39-й стралковай дывізіі, са студзеня 1957 па ліпень 1961 года — камандзір 129-й вучэбнай мотастралковай дывізіі.
З ліпеня 1961 па чэрвень 1964 года — начальнік штаба арміі.
З чэрвеня 1964 па студзень 1966 года — камандуючы 5-й арміяй.
Са студзеня 1966 па красавік 1972 года — начальнік штаба Далёкаўсходняй ваеннай акругі.
З красавіка 1972 па май 1976 года — камандуючы войскамі Далёкаўсходняй ваеннай акругі.
З мая 1976 па снежань 1978 года — першы намеснік Галоўнакамандуючага сухапутнымі войскамі.
Падчас Эфіопа-самалійскай вайны (1977—1978) узначальваў аператыўную групу Міністэрства абароны ў Эфіопіі і займаўся планаваннем баявых аперацый эфіёпскіх войскаў.
Са снежня 1978 па лістапад 1980 года — Галоўнакамандуючы войскамі Далёкага Усходу. З лістапада 1980 па студзень 1985 года — Галоўнакамандуючы сухапутнымі войскамі - намеснік міністра абароны СССР.
Да 1992 года з'яўляўся таксама генеральным інспектарам Групы генеральных інспектараў Міністэрства абароны СССР, а таксама саветнікам начальніка Генеральнага штаба Аб'яднаных Узброеных Сіл СНД. З верасня 1992 года — саветнік пры Міністэрстве абароны Расійскай Федэрацыі.
Памёр 1 лютага 2014 года.
Гісен
Гісен (Gießen) — універсітэцкі горад у Германіі, які знаходзіцца ў федэральнай зямлі Гесэн. Насельніцтва — 75 349 чалавек (на 30 чэрвеня 2009 года). Плошча 72,562 км².
Горад з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Цэнтральнага Гесэна, вялізным транспартным вузлом. Гісен суседнічае з Вецларам і Марбургам.
У горадзе знаходзяцца Універсітэт Юстуса Лібіха, аддзяленні Тэхнічнага Універсітэта Цэнтральнага Гесэна, студэнты якіх складаюць значную частку насельніцтва горада.
Шчорсаўскі сельсавет
Шчо́рсаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Шчорсы.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1378 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы.
Насельніцтва, жыхароў: 1378 (2009 г.), 1207 (2017 г.).
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 10 населеных пунктаў (2017 г.):
Спасылкі
Навагрудскі раённы выканаўчы камітэт
Стэфан II (Папа Рымскі)
Стэфан II (Stephanus PP. II; ? — ) — Папа Рымскі з 23 па 25 сакавіка 752.
Біяграфія
Памёр ад апаплексічнага ўдару праз 2 дні пасля абрання Папам Рымскім. З прычыны, што ён не прайшоў неабходнага абраду пасвячэння ў біскупы, на працягу доўгага часу існавалі рознагалоссі адносна таго, ці з’яўляўся ён Рымскім Папам. У цяперашні час яго імя з 1961 года па пастанове Другога Ватыканскага сабора не ўключаецца ў спіс пантыфікаў, а ўсім наступным Папам з імем Стэфан прысвоена падвойная нумарацыя. На практыцы большасць з іх жылі яшчэ да з’яўлення традыцыі выкарыстоўваць нумары з папскім імем. Толькі апошні на цяперашні момант Папа з гэтым імем Стэфан IX(X) выкарыстоўваў нумар, называючы сябе Стэфан IX.
Гіда Вестэрвэле
Гіда Вестэрвэле (Guido Westerwelle;  — ) — нямецкі палітык, з 2001 старшыня ліберальнай палітычнай партыі СвДП. Віцэ-канцлер і міністр замежных спраў Германіі з 28 кастрычніка 2009.
24 кастрычніка 2009 г. блок Хрысціянскіх дэмакратычных партый, які ўзначальвае канцлер Германіі Ангела Меркель, і «Свабодная дэмакратычная партыя» на чале з Гіда Вестэрвеле абвясцілі аб стварэнні правацэнтрысцкай кааліцыі. Згодна з кааліцыйным пагадненнем Гіда Вестэрвэле заняў пост віцэ-канцлера і міністра замежных спраў.
Кулажын
Кула́жын (, Кулажин) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Камарынскага пасялковага савета.
Гіда Вестэрвэле
Вестэрвэле
2 лістапада 2010 года наведаў з афіцыйным візітам Рэспубліку Беларусь.
Кулажын
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (100 сем'яў) пераселены ў 1986 годзе ў чыстыя месцы. Афіцыйна ліквідавана 20 жніўня 2008 года.
Гіда Вестэрвэле
Асабістае жыццё
Вестэрвэле са сваім спадарожнікам жыцця Міхаэлем Мронцам (2009) Гіда Вестэрвэле вядомы ў Германіі сваёй гомасексуальнай арыентацыяй. Свой камінг-аўт Вестэрвэле здзейсніў у 2004 годзе, прыйшоўшы са сваім партнёрам Міхаэлем Мронцам на прыём з нагоды дня нараджэння Ангелы Меркель. 17 верасня 2010 года яны заключылі грамадзянскі саюз.
У кастрычніку 2009 года ў інтэрв’ю нямецкаму штотыднёвіку «Stern» Вестэрвэле заўважыў: «Калі б нямецкая талерантнасць стала б прыкладам і для іншых краін, гэта ўмацавала бы нашу знешнюю палітыку». У тым жа інтэрв’ю Вестэрвэле прапанаваў урэзаць дапамогу тым краінам, якія развіваюцца, у якіх жанчын не лічацца за людзей, а геяў і лесбіянак прыцягваюць да судовай адказнасці толькі за іх сексуальную арыентацыю.
Кулажын
Размяшчэнне
У 39 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 67 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 156 км ад Гомеля.
Знаходзіцца на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Гідраграфія
На поўначы меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з ледзь выгнутай працяглай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай няшчыльна драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленае археолагамі гарадзішча (мясцовая назва Мястэчка) I-га тысячагоддзя да н. э. — пачатку I-га тысячагоддзя н. э. (1 км на захад ад вёскі, на левым беразе ракі Несвіч) сведчыць пра засяленне тутэйшых месцаў з даўніх часоў.
Па пісьмовых крыніцах вёска вядомая з XVIII стагоддзя. У 1811 годзе згадана як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні, валоданне Ракіцкіх. У 1908 годзе ў Савіцкай воласці. Падчас германскай акупацыі ў 1918 годзе партызанскай атрад пад кіраўніцтвам Ф. І. Скараходава (з Брагіна) разграміў створаную тут акупантамі камендатуру.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Кулажынскага сельсавета Камарынскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг. У 1929 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў маі 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 33 жыхара. Паводле перапісу 1959 года ўваходзіла ў склад калгасу імя В. І. Леніна (цэнтр — вёска Крукі).
З 30 снежня 1927 года па 8 студзеня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Крукоўскага сельсавета, да 13 снежня 1991 года — у склад Гдзенскага сельсавета, пасля — у адміністрацыйным падпарадкаванні Камарынскага пассавета.
Спіс вуліц Дзятлава
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Дзятлава
Вуліца Варанянскага (Мінск)
Вуліца Варанянскага — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Гістарычная назва — Кавальская, у 1986 годзе перайменавана ў гонар Васіля Трафімавіча Варанянскага (1901—1943), аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Мінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Да таго імя Варанянскага з 1967 года насіла іншая вуліца па суседстве з цяперашняй (былая Каменная), цяпер неіснуючая.
Перасячэнні
Перасякаецца з вуліцамі:
Арцём Сяргеевіч Гурэнка
Арцём Гурэнка (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца расійскага клуба «Уфа».
З’яўляецца сынам беларускага футбаліста і трэнера Сяргея Гурэнкі.
Клубная кар’ера
Па заканчэнні сезона 2014 «Мінск-2» спыніў існаванне, і Арцём перайшоў у літоўскі клуб «Тракай». У складзе «Тракая» замацаваўся ў аснове, двойчы станавіўся срэбраным прызёрам чэмпіянату краіны. У лістападзе 2016 года ездзіў на прагляд у маскоўскі «Лакаматыў». Сезон 2017 пачаў у складзе «Судувы», аднак па пагадненні бакоў пакінуў каманду ўжо ў маі 2017 года.
Пасля зыходу з «Судувы» падтрымліваў форму з мінскім «Дынама», дзе галоўным трэнерам быў яго бацька. У ліпені 2017 года пасля прагляду падпісаў кантракт са «Слуцкам». У складзе «Слуцка» стаў у асноўным выхадзіць на замену. Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2017 года разарваў кантракт з клубам.
Са студзеня 2018 года знаходзіўся на праглядзе ў мінскім «Дынама», з якім у лютым падпісаў кантракт. У першай палове сезона 2018 з’яўляўся на полі нерэгулярна, з лета стаў часцей выхадзіць у стартавым складзе. У пачатку 2019 года, нягледзячы на заканчэнне кантракта, трэніраваўся з дынамаўцамі і адправіўся на першы турэцкі збор, аднак у лютым пакінуў каманду.
У сакавіку 2019 зноў апынуўся ў Літве, стаўшы іграком клуба «Рыцярэй» (былы «Тракай»). У жніўні 2019 года папоўніў склад «Віцебска», дзе замацаваўся ў стартавым складзе.
У студзені 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Віцебск» і стаў трэніравацца з «Іслаччу», з якой неўзабаве падпісаў пагадненне. У «Іслачы» таксама стаў трывалым іграком асновы. У студзені 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў клуб.
У сакавіку 2022 года далучыўся да бабруйскай «Белшыны», дзе хутка замацаваўся ў стартавым складзе. У ліпені 2022 года пакінуў клуб і неўзабаве стаў іграком казахстанскага «Турана». Па выніках сезона 2022 «Туран» страціў месца ў найвышэйшым дывізіёне.
У сакавіку 2023 года вярнуўся ў «Белшыну». У ліпені 2023 года пакінуў клуб па пагадненні бакоў і неўзабаве далучыўся да расійскай «Уфы», галоўным трэнерам якой незадоўга да таго стаў яго бацька Сяргей Гурэнка.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за юніёрскую зборную Беларусі, у кастрычніку 2012 года прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
З 2013 па 2016 года выступаў за моладзевую зборную Беларусі. У студзені 2014 года ўдзельнічаў у Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу, дзе разам з беларускай камандай стаў бронзавым прызёрам.
NGC 6032
NGC 6032 (іншыя абазначэнні — UGC 10148, MCG 4-38-16, ZWG 137.21, IRAS16008+2105, PGC 56842) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Евангелісты
Евангелі́сты (εύαγγελιστής — хто ўзвяшчаюць добрую вестку) — апосталы, аўтары чатырох кананічных Евангелляў — Матфей, Марк, Лука і Іаан.
У старажытнасці гэта назва была больш шырокай; так зваліся ўсе прапаведнікі Евангелля ці хрысціянства. Сярод пратэстантаў такое ўжыванне слова захавалася: так завуцца місіянеры і іншыя асобы, якія прапаведуюць хрысціянства, што заключаецца ў Евангеллях. У старажытнай хрысціянскай царкве была адменная ступень ці пасада евангелістаў адмыслова для пропаведзі Евангелля сярод іўдзеяў і язычнікаў.
Васіль Гавера
Васіль Гавера (, Івана-Франкоўск) — святар УГКЦ, мітрафорны протаіерэй, апостальскі адміністратар для візантыйскіх католікаў у Казахстане і Цэнтральнай Азіі.
Біяграфія
Вучыўся ў Люблінскай грэка-каталіцкай духоўнай семінарыі і Люблінскім каталіцкім універсітэце. У 1997 годзе атрымаў прэзбітэрскае пасвячэнне, пасля чаго распачаў душпастырскае служэнне ў Казахстане.
11 лістапада 2002 года быў прызначаны Дэлегатам Кангрэгацыі па справах Усходніх Касцёлаў для грэка-католікаў у Казахстане і Сярэдняй Азіі.
1 чэрвеня 2019 год папа Францішак заснаваў Апостальскую адміністратуру для католікаў візантыйскага абраду ў Казахстане і Сярэдняй Азіі з сядзібай у Карагандзе і прызначыў яго апостальскім адміністратарам.