cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Радзівіл Чорны
Рэлігійная і асветніцкая дзейнасць
Упершыню Мікалай Радзівіл сутыкнуўся з ідэямі Рэфармацыі падчас вандроўкі ў Германію. Вярнуўшыся ў Вільню, Чорны пазнаёміўся з Абрагамам Кульвам, а калі апошняга ў 1542 годзе выгналі з Вільні, Радзівіл узяў пад апеку яго хворую маці. У гэты ж час малодшы брат Чорнага Ян паехаў на лячэнне ў Італію; заехаўшы ў Вітэнберг, ён пазнаёміўся з Філіпам Меланхтанам, пасля чаго прыняў евангельскае вучэнне і стаў яго гарачым вызнаўцам. У 1552 годзе Мікалай Радзівіл зрабіў рэвізійную вандроўку ў Берасце, дзе пазнаёміўся з магістрам тэалогіі Кракаўскага ўніверсітэта Сымонам Закам, пасля чаго ў горадзе была арганізавана евангельская царква, прапаведнікам якой стаў сам Зак. Канчатковы зварот да Рэфармацыі адбыўся вясною 1553 года пасля вандроўкі ў Германію. Мікалай Радзівіл публічна абвясціў, што вызнае евангельскую веру і закладае евангельскую царкву ў сваім палацы ў Лукішках, запрашаючы туды ўсіх, хто жадае вызнаваць евангельскую веру.
Радзівіл Чорны шырока адкрываў малітоўныя дамы і школы, толькі кальвінісцкіх збораў ім было адкрыта сто трыццаць два. У 1553 годзе ён залажыў у сваім замку першы на Беларусі рэфармацыйны збор у Бярэсці, а каля 1557 года арганізавана галоўная рэфармацыйная абшчына ВКЛ у Вільні ў радзівілаўскім палацы ў Лукішках. У Менску евангелічны збор быў закладзены ў 1563 годзе. Пры зборах часта адчыняліся школы, якія маючы прынцыпова іншую сістэму навучання, давалі значна лепшую адукацыю, чым каталіцкія школы таго часу. Віленская школа, заснаваная пры зборы, у канцы XVI ст. прэтэндавала на ступень акадэміі, аднак з-за супрацьдзеяння каталіцкай ерархіі і караля Жыгімонта Вазы, гэты праект не ўдалося рэалізаваць. Практычна ўся будучая эліта Вялікага княства ажно да пачатку XVII ст. вучылася ў такіх школах. Часам зборы ўтвараліся шляхам канфіскацыі цэркваў і касцёлаў. Агульная колькасць касцёлаў, закрытых Мікалаем Радзівілам, складала 187, а сам Радзівіл быў вядомы разбурэннем прыдарожных крыжоў, за што нават быў асуджаны.
Шырокае распаўсюджанне Рэфармацыі прывяло да таго, што ў 1557 годзе пад старшынствам Чорнага сабраўся ўстаноўчы сход кальвіністаў ВКЛ, а ў 1563 годзе на Віленскім сойме кальвіністы дамагаліся ад Жыгімонта Аўгуста прывілея аб раўнапраўі ўсіх веравызнанняў. Правы кальвінісцкай шляхты былі пацверджаны Гарадзенскім соймам 1568 года. Пры патранажы Радзівіла Берасце і Нясвіж сталі цэнтрамі пратэстанцтва на Беларусі, у гэтых гарадах былі адкрыты Берасцейская і Нясвіжская друкарні. Пры садзейнічанні Мікалая Радзівіла ў 1563 годзе была надрукавана славутая Берасцейская Біблія. Берасцейская, ці радзівілаўская, Біблія ўяўляла сабой польскі пераклад поўнага зводу Бібліі, найбольшага па аб’ёме і аднаго з найлепшых па мастацкіх і паліграфічных якасцях рэнесансавага выдання. У Берасцейскай друкарні працавалі вядомыя польскія друкары Бярнард Ваяводка, Станіслаў Мурмэліус, паэт, перакладчык і кампазітар Цыпрыян Базылік. Пры Радзівілавай падтрымцы ў 1543 годзе створана першая ў ВКЛ літоўская капела ў Горадні, адзін з найбольш ранніх аркестравых калектываў у Беларусі. У 1558 годзе выдадзены зборнік Яна Зарэмбы, які лічыцца ўзорам нотадрукавання ў ВКЛ.
Для распаўсюджання ідэй Рэфармацыі Радзівілы запрашалі прапаведнікаў з Еўропы, галоўным чынам з Польшчы. Адным з такіх дзеячаў, запрошаных у 1558 годзе ў Вільню, быў Сымон Будны. У хуткім часе яго перавялі ў Клецк, а яшчэ праз два гады ў Нясвіжы была адчынена друкарня. Акрамя Сымона Буднага ў ёй працавалі такія вядомыя дзеячы Рэфармацыі, як нясвіжскі стараста Мацей Кавячынскі, кальвінісцкі прапаведнік Лаўрэнцій Крышкоўскі; многія выданні выходзілі з прысвячэннем знатнаму патрону. Некаторыя творы прысвячаліся Жану Кальвіну.
Паколькі пратэстантызм змагаўся за права весці набажэнствы на нацыянальных мовах, то кальвіністы ВКЛ нароўні з вызваленнем ад латыні ставілі пытанне адмаўлення ад царкоўнаславянскай мовы (ці як тады казалі «царкоўнай баўгаршчызны»). З гэтай мэтай у Нясвіжы была надрукавана першая кніжка на старабеларускай мове на тэрыторыі сучаснай Беларусі — «Катэхізіс», выпушчаная ў 1562 годзе Сымонам Будным. «Катэхізіс» прызначаўся «.. для простого народу руського и для хрестыянских деток руских». Там жа выйшла і кніга «О оправдании грешного человека перед Богом». Думка аб неабходнасці панавання роднай мовы знайшла шчырых прыхільнікаў сярод дробнай шляхты і баярства, аднак сярод магнатаў (у тым ліку і сярод Мікалая Чорнага) такой прыхільнасці не было. Пэўны час Радзівіл Чорны быў прыхільнікам стварэння Народнага сабору — царквы, якая б, на яго думку, аб’ядноўвала хрысціян Вялікага Княства і Польшчы і была бы незалежнай ад Ватыкана. У апошнія гады свайго жыцця падтрымліваў антытрынітарыяў.
Папскі нунцый Ян Камедоні лічыў Мікалая Радзівіла «найбольш небяспечным для Рыма чалавекам у Вялікім Княстве Літоўскім», і пасля смерці паведаміў у Ватыкан, што «памёр чалавек, наймацнейшы не толькі ў Літве, але і ва ўсіх краях гэтай дзяржавы».
Хаця пасля смерці Мікалая Радзівіла ўсе яго дзеці пад уплывам палітычных абставін перайшлі ў каталіцтва, тым не менш, дзейнасць Радзівіла як вялікага рэфарматара карэнным чынам паўплывала на рэлігійнае і культурнае жыццё таго часу.
З імем Мікалая Радзівіла Чорнага звязана стварэнне знакамітай нумізматычнай і медальерскай радзівілаўскай калекцыі. Час стварэння калекцыі адносіцца да часу паездак у Аўгсбург (1547 г.) і Італію (1553 г.). Збор быў размешчаны ў спецыяльнай шафе, купленай у 1540 годзе. У Італіі ў той час былі 380 падобных кабінетаў, таму Мікалай Радзівіл вырашыў заснаваць уласны кабінет у Нясвіжы. У гэтым кабінеце захаваўся самы ранні медаль, звязаны з родам Радзівілаў. Аўтарам медаля лічыцца Бенвенута Чэліні (памёр у 1570 г.). На аверсе медаля была выяўлена галава з доўгай барадой і вусамі, павернутая ўлева. Навокал выявы змяшчаўся надпіс: «''Nicolaus Radzivil. D. G. Olicae et Niesviezi Dux. Z. c.''». На адваротным баку змяшчаўся княжацкі герб з надпісам навокал: «Mala Nostra Pelle Deus».
Смерць
У канцы жыцця Чорны часта пакутаваў ад прыступаў падагры. У апошні год жыцця Мікалай Радзівіл вельмі аслабеў і ад хваробы, і ад трывог, і ад нястомнай працы. Болі ад хваробы павялічваліся. Даведаўшыся, што адзін з яго слуг вылечыўся, націраючыся ртуццю, Чорны загадаў прыгатаваць сабе мазь з яе. Не паслухаўшыся лекараў, якія адгаворвалі яго ад падобнага кроку, Радзівіл сам памазаў сябе «жывым срэбрам». Аднак паляпшэнне не надышло, наадварот боль узмацніўся і не адпускаў Радзівіла цэлыя тры дні, аж, як пісаў папскі легат Камердоне, «вылезлі вочы, вушы, вусны, распёрла яму ў бакі, і нарэшце галава расшчапілася на дзве часткі». У ноч з 28 на 29 мая 1565 года Мікалай Радзівіл Чорны памёр.
Сям’я
У шлюбе з Альжбетай Шыдлавецкай, дачкой Крыштафа Шыдлавецкага, меў чатырох дачок, сыноў Мікалая Крыштафа, Юрыя, Альбрэхта, Станіслава.
Малая Вядрэнь
Мала́я Вядрэ́нь (, Малая Ведрень) — аграгарадок у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Да 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Альшанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года ўваходзіла ў склад Акцябрскага пассавета.
Чапялёўскі сельсавет
Чапялё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Чапялі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. 10 ліпеня 1939 года ў склад сельсавета з Кіраўскага сельсавета Слуцкага раёна перададзена вёска Шабунькі. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 11 кастрычніка 1961 года ў склад Краснадворацкага сельсавета перададзены вёскі Астроўкі, Балотчыцы і Касынічы. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад Чыжэвіцкага (вёскі Бранчыцы, Глядкі, Куляшы, Шабунькі) і Краснадворскага сельсаветаў (вёскі Прусікі, Прусы, Чапялі).
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 685 чалавек, з іх 97,2 % — беларусы.
Іржы Кратахвіл
Іржы Кратахвіл (Jiří kratochvil;, ) — чэшскі празаік, драматург і публіцыст.
У 1963 годзе скончыў філасофскі факультэт Карлавага ўніверсітэта ў Празе. Прафесійна займаецца літаратурнай творчасцю з 1989 года. Атрымаў шэраг чэшскіх літаратурных прэмій.
IC 2196
IC 2196 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малагскі ўніверсітэт
Малагскі ўніверсітэт (Universidad de Málaga) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Малага ў аўтаномнай супольнасці Андалусія.
Польскі паход Чырвонай Арміі (1939)
Вынікам аперацыі сталі хуткая і лёгкая перамога СССР над ужо аслабелай, палітычна і вайскова, Польшчай, далучэнне зямель Заходняй Беларусі і Украіны да БССР і УССР, падпісанне новага савецка-германскага дагавора (28.9.1939).
Страты савецкага боку склалі каля 1 тыс. чалавек забітымі, звыш 2 тыс. чалавек параненымі (афіцыйна (1939): па ўсіх франтах 737 забітых і 1872 параненых). Страты польскага боку: 3,5 тыс. забітых, 20 тыс. параненых і зніклых без звестак, 454,7 тыс. палонных.
Падрыхтоўка
Мабілізацыя РСЧА праводзілася не вельмі арганізавана, са спазненнем на 2—3 дні.
7 верасня на сустрэчы з кіраўніцтвам Камінтэрна Іосіф Сталін акрэсліў сваё стаўленне да Польшчы наступным чынам:
9 верасня, пасля таго як вермахт захапіў Варшаву, наркам Клімент Варашылаў і кіраўнік Генштаба Барыс Шапашнікаў падпісалі загад № 16633 Ваеннаму савету Беларускай асобай ваеннай акругі, дзе адзначалася, што трэба
Згодна з загадам Полацкая група павінна была наступаць на Свянцяны, Мінская група — у кірунку Ашмяны—Ліда, конна-механізаваная група — на Навагрудак—Ваўкавыск, Слуцкая група — на Баранавічы. У той жа дзень В. Молатаў паведаміў В. фон Шуленбургу, што «савецкія ваенныя дзеянні пачнуцца на працягу бліжэйшых дзён». Аднак загад № 16633 не быў даведзены да камандавання акругі, паколькі паведамленні аб узяцці вермахтам Варшавы не пацвердзіліся.
Сілы бакоў
Вечарам 16 верасня сілы БАВА былі падрыхтаваны да ваенных дзеянняў, якія павінны былі пачацца 17 верасня ў 6:00 гадзін раніцы. Савецкая ваенная групоўка была аб’яднаная ў Беларускі фронт (камандуючы — камандарм М. Кавалёў). У складзе акругі (фронту) былі:
З-за таго, што не ўсе падраздзяленні былі падрыхтаваны да наступлення, з арміі вылучалася т.зв. «Полацкая група» ў складзе 4-га стралковага корпуса, 5-й стралковай дывізіі, 24-й кавалерыйскай дывізіі, 22-й і 25-й лёгкіх танкавых брыгад. Камандаванне групай прыняў камандуючы 3-й арміяй камкор В. І. Кузняцоў.
З-за таго, што не ўсе падраздзяленні былі падрыхтаваны да наступлення, з арміі вылучалася т.зв. «Мінская група» (16-ы стралковы корпус, 3-і кавалерыйскі корпус, 6-я лёгкая танкавая брыгада) пад камандаваннем камандзіра 3-га кавалерыйскага корпуса камдыва Я. Т. Чаравічэнкі.
4 арміі, конна-механізаваная група, асобны стралковы корпус, ; 378,6 тысяч чалавек, 3167 гармат і мінамётаў, 2406 танкаў) і Украінскі фронт (3 арміі; 239 тысяч чалавек, 1792 гармат і мінамётаў, 2330 танкаў). Агульная колькасць ваенных фарміраванняў з савецкага боку дасягала 617,6 тысяч чалавек, 4959 гармат і мінамётаў, 4736 танкаў; у складзе групоўкі дзейнічалі 3298 самалётаў.
Польская групоўка на ўсходніх землях складала да 45 тысяч чалавек, з іх непасрэдна на мяжы каля 12 тысяч чалавек (25 батальёнаў і 7 эскадронаў корпуса пагранічнай аховы), шмат тылавых, запасных, часткова сфармаваных і слабаўзброеных вайсковых адзінак.
Баявыя дзеянні
16 верасня В. Молатаў падчас сустрэчы з В. фон Шуленбургам паведаміў пра афіцыйную пазіцыю савецкага ўрада:
У той жа дзень Ваенны савет БАВА выдаў загад № 005, дзе войскам Беларускага фронту загадвалася перайсці ў наступленне і «вызваліць» народ Заходняй Беларусі.
Войскі СССР былі сканцэнтраваныя на савецка-польскай мяжы загадзя і пачалі баявыя дзеянні 5:00 17 верасня 1939. Лічыцца, што для польскага боку савецкая аперацыя была нечаканасцю, а французскія папярэджанні пра магчымы напад СССР былі праігнараваны.
Сістэматычны і арганізаваны супраціў савецкім войскам аказвалі толькі польскія войскі аховы мяжы. Гэтаму спрыяў і загад маршала Э. Рыдз-Сміглы, дадзены вечарам 17.9, які прадпісваў польскім войскам адыходзіць у Венгрыю і Румынію, і ўступаць у бой толькі ў выпадку нападу або спробы раззбраення з савецкага боку. У сваю чаргу, першыя эшалоны ЧА рухаліся пераважна ўздоўж магістраляў, не затрымліваючыся, пазбягаючы сутыкненняў. У далейшым, арганізаванае супраціўленне на Палессі аказала польская аператыўная група «Палессе» (ген. Клеберг; 18 тысяч чалавек), сфармаваная з пагранічных войск, жандармерыі, дробных гарнізонаў, маракоў Пінскай флатыліі.
Яшчэ да падыходу ЧА адбываўся шэраг выступленняў супраць польскіх уладаў з боку партызанскіх атрадаў і падпольных груп, рабочых і сялян (: Скідзельскае паўстанне).
У некалькіх выпадках між польскім і савецкім войскамі адбыліся інтэнсіўныя баі, напр., баі за Вільню (19.9), баі за Гродна (20—21.9), абарона Брэсцкай крэпасці (з 22.9), баі пад Восаўцамі, Шацкам (28.9).
Часам савецкія войскі не паспявалі заняць пэўных тэрыторый, улучаных у савецкую сферу інтарэсаў, і туды першымі траплялі нямецкія войскі. У такіх выпадках нямецкія войскі адступалі пры падыходзе савецкіх. Адбыўся і шэраг памылковых сутычак паміж савецкімі і нямецкімі войскамі. Былі праведзеныя некалькі супольных савецка-нямецкіх вайсковых парадаў, напр., у Пінску, Брэсце, некалькіх гарадах Заходняй Украіны.
Ушанаванне
У савецкі і постсавецкі час тэме паходу РСЧА ў Заходнюю Беларусь і Заходнюю Украіну былі прысвечаны літаратурныя творы (аповесць «Перад вераснем» (1959) А. Бажко, апавяданне «Партсігар» І. В. Мельнікава) навуковыя працы і тапаніміка (у шэрагу гарадоў з’явіліся вуліцы 17 верасня, бульвар 17 Верасня ў Мінску і вуліца Вызвалення). У 1939—1949 гадах 17 верасня адзначалі як свята ў БССР, а ў 2021 годзе 17 верасня абвясцілі днём народнага адзінства ў Рэспубліцы Беларусь.
Поўнач у Парыжы
«Поўнач у Парыжы» (Midnight in Paris) — мастацкі фільм 2011 года, зняты рэжысёрам Вудзі Аленам па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Оўэн Уілсан, Рэйчэл Мак-Адамс, Марыён Каціяр,, , , Эдрыен Броўдзі, Кэці Бэйтс, , Ніна Арыянда, Карла Бруні, , ,.
Прэм’ера фільма адбылася 11 мая 2011 года ў пазаконкурснай праграме 64-га Канскага кінафестывалю, дзе карціна стала фільмам адкрыцця. Карціна была ўдастоена прэмій «Оскар» і «Залаты глобус» за найлепшы сцэнарый.
Сюжэт
У 2010 годзе Гіл Пэндэр (Оўэн Уілсан), паспяховы, але расчараваны галівудскі сцэнарыст, і ягоная нявеста Інэс (Рэйчэл Мак-Адамс) знаходзяцца ў Парыжы на адпачынку з яе заможнымі бацькамі рэспубліканцамі. Гіл з цяжкасцю заканчвае свой дэбютны раман, засяродзіўшы ўвагу на чалавеку, які працуе ў краме настальгіяў. Інэс адкідае ягоныя амбіцыі, мяркуючы што гэта ўсяго толькі зманлівая мара, і заклікае яго прытрымлівацца ягонай цяперашняй працы. Выпадкова яны сустракаюць сябра Інэс Пола, якога часам апісваюць як педантычнага псеўдаінтэлектуала, і ягоную жонку Кэрал. Пол з вялікім аўтарытэтам, але з сумнеўнай дакладнасцю гаворыць пра асноўныя моманты гісторыі Парыжа, нават супярэчыць экскурсаводу (Карла Бруні) ў Музэі Радэна, дзе ён настойвае, што ягоная версія асабістага жыцця Радэна больш дакладная, чым у гіда. Гіл лічыць яго раздражняльным, але Інэс ён падабаецца.
На адной з вечарынаў, дзе прысутнічалі Гіл і Інэс, а таксама іх сябры і бацькі, галоўны герой дэгустуе зашмат вінаў і, перад тым, як адправіцца ў гатэль, вырашае прайсціся па вуліцах Парыжа. Інэс жа едзе з Полам і Кэрал на таксі, каб яшчэ патанцаваць у клубе. Гіл шпацыруе па вуліцах і ўрэшце губляецца, ён сядае на прыступкі і думае, як цяпер знайсці дарогу назад. Апоўначы побач з ім праязджае аўтамабіль 1920-х гадоў. Пасажыры, апранутыя ў строі таго ж часу, клічуць яго далучыцца да іх. Гіл пагаджаецца, і разам яны адпраўляюцца на вечарыну, зладжаную для Жана Както, на якую прыязджаюць іншыя вядомыя людзі Парыжа 1920-х гадоў. Сярод іх, яго жонка , а таксама  і Скот Фіцджэральды. Зельдзе надакучвае вечарына, і яна прапануе Скоту і Гілу адправіцца ў іншае месца. Спачатку яны накіроўваюцца ў Брыктапс, дзе бачаць танцы Жазефіны Бейкер, а потым завітваюць у кафэ, дзе натрапляюць на Эрнэста Хемінгуэя і. Зельда крыўдзіцца на Хемінгуэя, які крытыкуе яе раман, і пакідае кампанію, накіроўваючыся з Бельмонтэ ў Сен-Жэрмен. У часе размовы Хемінгуэй прапануе Гілу паказаць ягоны раман Гертрудзе Стайн (Кэці Бэйтс), каб тая ацаніла яго. Гіл вельмі ўсхваляваны і задавольнены, ён выходзіць з кафэ, каб узяць у гатэлі свае рукапісы, але апынаецца ў 2010 годзе. Замест кафэ 1920-х ён бачыць сучасную пральню. Наступнай ноччу Гіл хоча падзяліцца з Інэс сваім досведам падарожжаў у часе. Аднак, яна кідае жаніха да таго, як гадзіннік праб’е поўнач. Калі гэта адбываецца, за Гілам вяртаецца той жа аўтамабіль, дзе яго сустракае Хемінгуэй. Наступныя дні Гіл сустракаецца з выбітнымі людзьмі Парыжу 1920-х гадоў. Гертруда Стайн высока ацэньвае ягоны раман, пасля таго, як Гіл крыху змяняе яго пад уплывам апошніх дзён. Акрамя таго, Гіл сустракае Адрыяну (Марыён Каціяр), да якой у яго прачынаюцца пачуцці, што вельмі бянтэжыць героя, бо ён ужо мае нявесту ў 2010 годзе. У сучаснасці ж бацька Інэс вельмі заклапочаны знікненнямі жаніха сваёй дачкі, таму наймае дэтэктыва, каб той выявіў, чым займаецца Гіл у Парыжы.
У адзін з дзён Гіл, Інэс і яе бацькі выпраўляюцца на Мон-Сен-Мішэль, дзе пісьменьнік сустракае Габрыэль, гандлярку антыкварыятам і прыхільніцу страчанага пакалення. Ён купляе ў яе грамафонную пласцінку Коўла Портэра, а потым знаходзіць у кніжным кіёску дзённік Адрыяны з 1920-х гадоў, дзе прачытвае, што яна была закаханая ў яго. Прачытаўшы, што яна марыла атрымаць у падарунак завушніцы, а потым заняцца з ім каханнем, Гіл спрабуе выкрасці пару завушніц Інэс, каб аддаць іх Адрыяне, але яму замінае ранняе вяртаньне Інэс у нумар гатэлю. Тады Гіл купляе новыя завушніцы Адрыяне ў краме. Вярнуўшыся ў мінулае, ён знаходзіць яе на вечарыне і ўручае ёй падарунак. Пакуль яна апранае ўпрыгожванне, па вуліцы праходзіць конная брычка, і багата апранутая пара ў экіпажы запрашае Гіла і Адрыяну пакатацца. Карэта перавозіць пасажыраў у Прыгожую эпоху, эпоху, якую Адрыяна лічыць залатым векам Парыжа. Гіл і Адрыяна выпраўляюцца спачатку ў рэстаран Максім, а потым у Мулен Руж, дзе сустракаюцца з Анры дэ Тулуз-Латрэкам (Венсан Менжу Картэ), Полем Гагенам (Аліўе Рабурдэн) і Эдгарам Дэга (Франсуа Растэн). Гіл пытаецца ў іх, што яны лічаць найлепшай эпохай, і ўсе трое згодныя, што гэта была эпоха Адраджэння. Адрыяна прапануе сябру застацца ў Пекнай эпосе, аднак ён заўважае, што розныя людзі прагнуць рознага залатога веку, і разумее, што, не зважаючы на прывабнасць настальгіі, толькі сучаснасць чалавека ёсць самым прывабным часам. Адрыяна, аднак, вырашае застацца ў 1890-х гадах, і яны расстаюцца.
Гіл вяртаецца ў 2010 год і расстаецца са сваёй нявестай Інэс, бо яна не хоча заставацца ў Парыжы назаўсёды. Ідучы каля Сены апоўначы, Гіл натрапляе на Габрыэль, ён прапануе правесці яе дадому. Пачынаецца дождж і высвятляецца, што яны абодва любяць шпацыраваць па Парыжы ў дождж.
Здымкі
Здымкі фільма адбываліся ў Францыя ў ліпені—жніўні 2011 года. Аператарам карціны выступіў.
Пракат і зборы
Прэм’ера фільма адбылася 11 мая 2011 года на Канскім кінафестывалі. Адначасова з гэтым фільм выйшаў у шырокі пракат у Францыі.
Рэйтынгі
Агрэгатар крытычных аглядаў «Metacritic» дае фільму ўсярэдненую ацэнку ў 81 бал са 100 на аснове 40 рэцэнзій прафесійных крытыкаў. Карыстальніцкі рэйтынг на гэтым рэсурсе складае 8.1/10. Паводле дадзеных іншага папулярнага агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» сярод 224 рэцэнзентаў 208 далі станоўчую ацэнку фільму, што складае 93 %. Глядацкі рэйтынг кінастужкі склаў 83 % на аснове больш чым 50 тысяч галасоў. Абагуленае меркаванне крытыкаў сфармулявана наступным чынам: Глядацкія ацэнкі на іншых папулярных сайтах, прысвечаных кіно: 4/5 на сайце «AllMovie», 3.7/5 на сайце «AlloCiné» , 7.3/10 на сайце «FilmAffinity» , 7.7/10 на сайце «IMDb» , 7.7/10 на сайце «КиноПоиск».
Узнагароды
Паводле дадзеных сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 26 кінаўзнагародамі і яшчэ 103 намінацыямі.
Новы Тарг
Новы Тарг (Nowy Targ, Neumarkt, Nový Targ, поўная афіцыйная назва — Каралеўскі вольны горад Новы Тарг) — горад на поўдні Польшчы, нефармальны цэнтр і буйнейшы горад рэгіёна Падгалле. Размешчаны за 85 км на поўдзень ад Кракава, за 380 км на поўдзень ад Варшавы, за 20 км ад мяжы са Славакіяй. Адміністрацыйны цэнтр Наватаргскага павета Малапольскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Новы Тарг. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 51,07 км². Насельніцтва 33,4 тыс. чалавек.
Уладзіслаў Віктаравіч Курасаў
Уладзіслаў Курасаў  (Владислав Kурасов, (нар. ,, Беларусь) — украінскі спявак беларускага паходжання; аўтар песень; фіналіст шоў «X-Фактар (Украіна)» , пераможца шоў «Зорны рынг» і паўфіналіст украінскага Нацыянальнага адбору на песенны конкурс «Еўрабачанне 2016» і фіналіст беларускага нацыянальнага адбору на песенны конкурс «Еўрабачанне 2017».
Дзяцінства і юнацтва
У 2007 годзе Уладзіслаў стварыў музычную групу на базе студыі гуказапісу «МУЗ», але пазней калектыў распаўся. У гэтым жа годзе Улад прымаў удзел у тэлевізійным шоў «Хвіліна Славы» («Минута Славы»), на расійскім Першым канале з песняй Элвіса Прэслі «Blue Suede Shoes» і у 2008 годзе ў Міжнародным фестывалі гумару і эстраднага мастацтва «Масква-Ялта-Транзіт» («Москва-Ялта-Транзит»). Уладзіслаў з'яўляецца лаўрэатам вакальных конкурсаў, сярод якіх «Юнацтва Планеты» («Юность Планеты»), «Сінявокая Анапа» («Синеокая Анапа»), «Маленькія Зорачкі» («Маленькие Звёздочки»), «Зорку запальвае Арляня» («Звезду зажигает Орлёнок»).
Х-Фактар
У 2011 годзе Уладзіслаў Курасаў прыняў удзел ва ўкраінскім вакальным тэлевізійным шоў «X-Фактар (Украіна)», выканаўшы песню Селін Дыён «My Heart Will Go On». Па выніках праслухванняў ён трапіў у фінальную катэгорыю «Хлопцы», настаўнікам якой быў Ігар Кандрацюк. Уладзіслаў праспяваў у дуэце з брытанскай зоркай Крэйгам Дэвідам і па выніках галасавання гледачоў заняў трэцяе месца. Пасля заканчэння шоў Уладзіслаў разам з іншымі ўдзельнікамі адправіўся ў гастрольны тур па гарадах Украіны.
Голас Казахстана
У кастрычніку 2016 года прыняў удзел у тэлевізійным праекце « Голас Казахстана» (аналогія вакальнага галандскага тэлевізійнага конкурсу «The Voice») на тэлеканале Першы канал «Еўразія». На першым этапе конкурсу ў праслухоўваннях «усляпую» выканаў песню Lady Gaga «Paparazzi» і разгарнуў да сабе крэслы траіх трэнераў праекта. У складзе каманды настаўніка Евы Бехер Уладзіслаў прайшоў вакальныя бітвы і трапіў у прамыя эфіры тэлешоў.
Пачатак сольнай кар'еры
22 чэрвеня 2012 года адбылася прэм'ера першай аўтарскай песні "Прощай, мой город», з якой Уладзіслаў перамог у праекце «Я талент». Ён быў запрошаны выканаць яе на цырымоніі ўзнагароджання лаўрэатаў прэміі «Залаты Грамафон» («Золотой Граммофон») ў Лядовым Палацы ў Санкт-Пецярбургу.
У кастрычніку 2012 года Уладзіслаў Курасаў уяўляе другую аўтарскую песню «Ноль любви в квадрате». А ў снежні гэтага ж года выступае на сцэне шоў «Х-Фактар-3» у якасці запрошанага артыста і прэзентуе лірычную кампазіцыю «Шёпот дождей» (аўтары Г.Краскоўскі, Д.Данаў).
У 2012-2013 гадах супрацоўнічае з прадусарскім цэнтрам украінскага тэлеканала «СТБ». У лютым 2013 года Уладзіслаў уяўляе новую песню «Забудешь» (аўтар В.Курто), у сакавіку гэтага ж года адбылася прэм'ера першага відэакліпа Уладзіслава на гэту песню, рэжысёрам якога стаў рэжысэр талент-шоў каналу «СТБ» Максім Літвінаў.
У верасні 2013 года Уладзіслаў прэзентуе новую аўтарскую песню «Дай мне испить», у кастрычніку выходзіць кліп на гэту кампазіцыю.
Творчае развіццё
З 2014 года Уладзіслаў пачынае будаваць сваю творчую кар'еру самастойна.
У красавіку 2014 года адбылася прэм'ера новай аўтарскай песні «Я болен тобой» і ўжо ў маі гэтага ж года прэм'ера танцавальнай кампазіцыі «18» (аўтар А.Малахов).
У маі 2014 песня "Дай мне испить" прынесла перамогу Уладу ў катэгорыі THE PEOPLE'S VOICE -2013 на Міжнародным конкурсе аўтарскай песні ў ЗША (International Songwriting Competitions-2013 (ISC)) і трапіла ў праграму AL WALSER'S WEEKLY Top20 за чэрвень 2014 года.
У чэрвені 2014 года Уладзіслаў Курасаў стаў пераможцам 11-га міжнароднага конкурсу «Фаварыты Поспеху» («Фаварити Успіху») у катэгорыі «Малады талент» і атрымаў залаты медаль «Фаварыт Поспеху-2013».
У верасні 2014 года Уладзіслаў Курасаў становіцца артыстам Moon Records і прэзентуе трэцюю трацінай відэа працу на аўтарскую песню «Я болен тобой», у здымках якога Улад сам выступае ў якасці сурэжысёра.
З мая 2015 г. супрацоўнічае з музычным выдавецтвам УМИГ Мьюзік.
У лістападзе 2014 г. Уладзіслаў Курасаў з вядомым піяністам-віртуозам Яўгенам Хмарай даў свой першы акустычны канцэрт, а ў лістападзе і снежні 2015 года - акустычныя канцэрты з бэндам.
З красавіка па ліпень 2015 Уладзіслаў Курасаў - тэлевядучы музычнай ТБ-рубрыкі TimeLINE на тэлеканале ПравдаТУТ.
У 2015 годзе артыст выпускае тры новыя песні, дзве з якіх аўтарскія, - «Моя любовь», «На глубине души» і «По лужам» (аўтар Э.Расходова).
У студзені 2016 года на музычным канале ELLO TV адбылася прэм'ера кліпа на аўтарскую песню «На глубине души», рэжысёрам якога стаў малады таленавіты кліпмэйкер Тарас Галубкоў з ICONA AGENCY.
Тады ж Уладзіслаў Курасаў з аўтарскай англамоўнай песняй «I'm Insane» стаў паўфіналістам ўкраінскага нацыянальнага адбору на песенны конкурс «Еўрабачанне 2016» і 6 лютага ўявіў гэту песню на сцэне нацыянальнага адбору. У сакавіку 2016 года песня «I'm Insane» трапіла ў праграму AL WALSER'S WEEKLY Top20.
У 2015 годзе Уладзіслаў Курасаў быў запрошаны на эпізадычную ролю пафаснай «зоркі» Улада Сакалова ў серыяле «Цэнтральная бальніца» ад украінскага тэлеканала «1+1». Серыял з удзелам Уладзіслава выйшаў у тэлевізійны эфір летам 2016 года.
У кастрычніку 2016 года ў ходзе падрыхтоўкі дэбютнага студыйнага альбома малады музыкант прэзентаваў песню "Не смейся судьбе в лицо», якая стала лід-сінглам з першай LP-пласцінкі Уладзіслава Курасава . Свой выбар гэтай кампазіцыі ў якасці галоўнай песні дэбютнага альбома Улад патлумачыў тым, што гэтая песня прымушае задумацца і нясе ў сабе актуальны пасыл . І ўжо праз два тыдні артыст прадставіў відэакліп на гэтую песню, зняты рэжысёрам Тарасам Галубковым і студыяй Icona Prodaction, прэм'ера якога адбылася на музычным канале StarPro.
25 лістапада 2016 года на лэйбле «УМИГ Мьюзік» адбыўся афіцыйны рэліз дэбютнага студыйнага лонг-плэй альбома маладога артыста Уладзіслава Курасава «Отражение». Уладзіслаў стаў аўтарам дзесяці з трынаццаці кампазіцый, што ўвайшлі ў альбом. «Отражение» - гэта канцэптуальны і досыць асабісты альбом пра вопыт, перажыванні і радасці на шляху сталення і станаўлення самога Улада, як асобы і як артыста.
У лістападзе 2016 года стала вядома, што Уладзіслаў Курасаў з аўтарскай англамоўнай песняй «Follow the Play» стаў фіналістам беларускага нацыянальнага адбору на конкурс песні Еўрабачанне 2017 і 20 студзеня 2017 года ўявіў гэту кампазіцыю у г. Мінск у прамым эфіры фіналу нацыянальнага адборачнага тура на «Еўрабачанне-2017».
У красавіку 2017 года ў музычных онлайн крамах і стриминговых сэрвісах быў выпушчаны ў якасці сінгла аўтарскі трэк «VOODOO» з дэбютнага альбома «Отражение» і ужо 24 красавіка гэтага ж года выйшаў афіцыйны відэакліп на гэтую кампазіцыю, рэжысёрам якога стаў кліпмэйкер Аляксандр Филатович.
2 лістапада 2017 года адбылася прэм'ера новага сінгла «Прощение». Музыку і словы Уладзіслаў напісаў сам, а саўнд-прадзюсарам трэка выступіў былы ўдзельнік гурта «Океан Ельзи» Юрый Хусточка.
Чыгірынкаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чачэвіцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чачэвіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Быхаўскага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе Кіраўскага раёна. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Стайкаўскага сельсавета.
Валянціна Фёдараўна Бабінцава
Валянціна Фёдараўна Бабінцава (25.12.1919, Глазаў, Расія —) — беларуская ўрач-хірург, арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1960).
Біяграфія
Скончыла Пермскі медыцынскі інстытут (1940). Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Хірург (1946—1950), галоўны урач (1950—1957) Валожынскай раённай бальніцы. Галоўны урач Валожынскага раёна (1957—1958), практолаг Мінскай абласной клінічнай бальніцы (1971—1994).
Андрэй Валер’евіч Хмель
Андрэй Валер’евіч Хмель (нар., Ліда) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1983 годзе ў Лідзе.
Скончыў Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт у 2006 годзе, у 2011 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працаваў інжынерам-энергетыкам аддзела галоўнага энергетыка ТАА «Біякам Тэхналогія», галоўным спецыялістам аддзела энергетыкі і паліва Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта, узначальваў Гродзенскае ўнітарнае камунальнае вытворчае прадпрыемства «Гарсвятло».
З мая 2016 года працаваў генеральным дырэктарам АУПП «Гродзенская гарадская жыллёва-камунальная гаспадарка».
З 8 снежня 2017 года — намеснік Міністра прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь. З 4 чэрвеня 2020 года па 30 мая 2023 года быў Міністрам жыллёва-камунальнай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
30 мая 2023 года прызначаны старшынёй Гродзенскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Сцяг Радэзіі
Сцяг Радэзіі (цяпер тэрыторыя Зімбабвэ) шмат разоў мяняўся ў выніку палітычных змен у краіне.
Да 1953 года брытанская калонія Паўднёвая Радэзія, следуючы брытанскай каланіяльнай практыцы, выкарыстоўвала сіні сцяг з Union Jack у кантоне і шчыце з гербам.
У 1953 году Паўднёвая Радэзія, разам з Паўночнай Радэзіяй і Ньясалендам стварылі Федэрацыю Радэзіі і Ньясаленда. Федэральны сцяг выкарыстоўваўся ў перыяд з верасня 1953 года да 31 снежня 1963 года, калі федэрацыя была скасавана. Менш чым праз год пасля распаду Федэрацыі, Паўночная Радэзія і Ньясаленд сталі незалежнымі дзяржавамі, з назвамі Замбія і Малаві адпаведна. Паўднёвая Радэзія стала вядомая проста як Радэзія, хоць яе афіцыйнай назвай засталася Паўднёвая Радэзія. У красавіку 1964 года Радэзія прыняла новы сцяг з болей светлым адценем сіняга колеру. Гэта быў першы раз, калі больш светлае адценне сіняга колеру было выкарыстана ў брытанскай калоніі, хоць Фіджы і Тувалу прынялі такі колер ужо пасля незалежнасці.
Пасля аднабаковага абвяшчэння незалежнасці 11 лістапада 1965 года сцяг быў захаваны, але праз тры гады ў дзень гадавіны дэкларацыі аб незалежнасці ён быў заменены зялёна-белым сцягам (аналагічным таму, што ў Нігерыі) з вялікім гербам у цэнтры. З 2 сакавіка 1970 года краіна была абвешчана рэспублікай. На працягу ўсяго гэтага часу, Брытанія адмаўлялася прызнаць незалежнасць Радэзіі і сцвярджала, што светла-сіні сцяг з’яўляецца афіцыйным сцягам краіны.
У 1979 годзе краіна стала называцца Зімбабвэ-Радэзія і новы сцяг быў прыняты 2 верасня таго ж года з панафрыканскімі колерамі — чырвоным, чорным, жоўтым і зялёным, і птушкай Зімбабвэ. Аднак, у адпаведнасці з умовамі пагаднення Ланкастэрхаузскай канферэнцыі, краіна ненадоўга вярнулася пад брытанскае праўленне са сцягам Union Jack, хоць сцяг Зімбабвэ-Радэзіі застаўся дэ-факта ў выкарыстанні. 18 красавіка 1980 года пасля абвяшчэння незалежнасці Зімбабвэ быў прыняты новы сцяг Зімбабвэ.
Лоша (прыток Нёмана)
Лоша — рака ва Уздзенскім і Капыльскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Нёман.
Даўжыня ракі 42 км. Плошча вадазбору 830 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 4,4 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км.
Прытокі: Выня, Баравінка, Воўкаўка і сетка меліярацыйных каналаў.
Пачынаецца каля вёскі Даўгінава Уздзенскага раёна, упадае ў Нёман каля аграгарадка Пясочнае. Даліна на вялікім працягу невыразная, у нізкай плыні шырынёй 500—600 м. Абалона асушаная. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае. Берагі абрывістыя. На рацэ паміж вёскамі Лоша, Крывялі, Баравыя, Сенажаткі створана Лашанскае вадасховішча.
Поліўрэтанавыя валокны
Поліўрэтанавыя валокны або эластамерная поліўрэтанавая нітка — гэта сінтэтычная, якая атрымліваецца на аснове каўчукаў.
Гісторыя
Першая прамысловая вытворчасць поліўрэтанавых нітак пачата ў ЗША ў 1958 годзе, у 1962—1964 гадах поліўрэтанавыя ніткі з’явіліся ў Еўропе, у 1963 годзе — у Японіі.
Першая вытворчасць поліўрэтанавых валокнаў «спандэкс» у СССР была арганізавана ў 1975 годзе на па праекце Усесаюзнага праектнага інстытута.
Уласцівасці
У матэрыялу ёсць адзін сур’ёзны недахоп — ён руйнуецца пры ўзаемадзеянні з хлараванай вадой басейна або пад уздзеяннем ультрафіялету. Таму, напрыклад, купальнік у некаторых месцах становіцца як бы напаўпразрыстым і выцягваецца.
Марфалагічная структура
Лінейныя поліурэтаны маюць блокавую структуру макрамалекул, якая складаецца з чаргаваных жорсткіх і гнуткіх сегментаў з моцна выгнутымі малекулярнымі ланцугамі: поліэфірных сегментаў, якія забяспечваюць высокія эластычныя дэфармацыі, і жорсткіх сегментаў, якія змяшчаюць поліўрэтанавыя і карбамідныя групы, што забяспечваюць узаемадзеянне паміж макрамалекуламі і неабходную, хоць і абмежаваную, цеплаўстойлівасць.
Тэмпература шклавання эластамерных поліўрэтанавых нітак −40…-60 °C, тэмпература плаўлення 160—230 °C. Надзвычай высокая дэфарматыўнасць эластамерных нітак (пры невысокай трываласці) дазваляе выкарыстоўваць іх у якасці дапаможных ў спалучэнні са звычайнымі відамі нітак, апошнія адначасова забяспечваюць абарону эластамерных нітак ад хуткага разбурэння пры эксплуатацыі вырабаў.
Эластамерную нітку з-за хімічнага складу часта адносяць да.
Спосабы атрымання
Поліурэтанавыя валокны вырабляюцца чатырма спосабамі:
Рэакцыю макрадыізацыяната з дыямінам (рэакцыя падаўжэння ланцуга) ажыццяўляюць у асяроддзі растваральніка (у асноўным ). Атрыманы фармовачны раствор дазуюць праз фільеру ў абаграваную (185—230 °C) і інтэнсіўна абдзіманую гарачым паветрам прадзільную шахту вышынёй да 11 м (сухі спосаб) або ў асаджальную водную ванну пры пакаёвай тэмпературы (мокры спосаб).
Па іншым спосабе дыямін (да 3 %) дадаюць у асаджальную ванну з вадой або арганічным растваральнікам, у якую праз фільеры выціскаюць тонкімі бруямі макрадыізацыянат (або яго раствор). Утварэнне і асаджэнне поліўрэтанмачавіны адбываецца ў ванне, таму гэты спосаб атрымання поліўрэтанавых валокнаў называюць рэакцыйным або хімічным фармаваннем.
Пры сухім метадзе фармавання з прадзільнай шахты выходзяць 1-16 комплексных нітак, якія пасля нанясення замасленніка ў колькасці 2-7 % намотваюць на бабіны і падвяргаюць тэрмаапрацоўцы ў камеры пры 80 °C на працягу 3 ч для зніжэння ўсаджвання ніткі ў кіпячай вадзе.
Пры мокрым метадзе сфармаваныя ніткі промывают вадой (90-95 °C) у апаратах, дзе яны выцягваюцца прыкладна ў 1,5 разы, намотваюць на бабіны і падвяргаюць тэрмаапрацоўцы пры 120 °C на працягу 20-30 ч. пры хімічным фармаванні нітку, наматаную на шпулю, апрацоўваюць вадой (40-80 °C, ціск 4 МПа) на працягу 0,25—8 ч.
Перавагі сухога спосабу фармавання перад мокрым: больш высокая канцэнтрацыя фармовачнага раствора (32 % супраць 20 %), вялікая хуткасць фармавання (600 м/мін супраць 150 м/мін), прасцей рэгенерацыя растваральніка.
Развіваецца таксама спосаб фармавання поліўрэтанавых валокнаў з расплаву; паліўрэтан у гэтым выпадку павінен быць тэрмапластычным, што дасягаецца прымяненнем у якасці падаўжальніка ланцуга дыёлаў — этыленгліколя або бутыленгліколя.
Найбольшае распаўсюджанне атрымаў сухі спосаб фармавання поліўрэтанавых валокнаў (80 % ад іх сусветнай вытворчасці), 15 % вырабляецца па мокрым і хімічным спосабам фармавання, 5 % поліўрэтанавых валокнаў фармуюць з расплаву. У сухім спосабе для сінтэзу поліўрэтана ўжываюць просты поліэфірдыёл, які атрымліваецца полімерызацыі ТГФ, у іншых спосабах — пераважна складаныя поліэфірдыёлы, ва ўсіх спосабах — 4,4'-дыфенілметандыізацыянат, часам — сумесь 2,4 — і 2,6-толуілендыізацыянатаў.
Асартымент
Асартымент поліўрэтанавых нітак вызначаецца іх прызначэннем. Яны могуць служыць у якасці дапаможных пры зрошчванні (злучэнні разам) або выпускаюцца ў выглядзе абматаных іншымі відамі нітак.
На аснове эластамерных нітак у спалучэнні з ніткамі звычайных відаў вырабляюцца розныя тэкстыльныя структуры — другасныя неаднародныя кручаныя і абкручаныя ніткі з нераўнамерна нагружанымі кампанентамі. З іх вырабляюцца эластычныя тканіны і трыкатаж разнастайных відаў. Эластычныя ніткі і эластычныя палотны — незаменны матэрыял для абліпальных цела тэкстыльных вырабаў шырокага асартыменту, у тым ліку трыкатажных спартыўных, галантарэйных і медыцынскіх.
Поліўрэтанавыя валокнывядомыя пад гандлёвымі назвамі: лайкра, вайрын (ЗША), эспа, неалан (Японія), спанцэль (Вялікабрытанія), варын (Італія) і інш.
Аляксей Віктаравіч Гаўрыловіч
Аляксей Гаўрыловіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца мінскага «Дынама».
Клубная кар’ера
Выхаванец пінскай СДЮШАР-3, з 2008 года гуляў за мінскае «Дынама», у асноўным за дубль. У другой палове сезона 2011, калі галоўным трэнерам быў Сяргей Аўчыннікаў, трывала трапляў у асноўны склад мінскай каманды.
У сакавіку 2012 года быў аддадзены ў арэнду наваполацкаму «Нафтану». Здолеў стаць іграком асновы наваполацкага клуба. 20 мая 2012 года, забіўшы апошні пасляматчавы пенальці ў браму «Мінска», дапамог «Нафтану» выйграць Кубак Беларусі 2012.
У студзені 2013 года перайшоў у «Гомель», дзе адразу стаў іграком асновы. Звычайна гуляў на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, часам выкарыстоўваўся як апорны паўабаронца ці флангавы абаронца.
Сезон 2014 распачаў у якасці правага абаронцы, але неўзабаве быў пераведзены на левы фланг і замацаваўся на новай пазіцыі. У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Гомелем». Неўзабаве адправіўся на прагляд у клуб расійскай Прэм’ер-лігі «Мардовія», але ў выніку застаўся ў «Гомелі». У сезоне 2015 года стаў адным з лідараў каманды, стаў выступаць у цэнтры абароны. У ліпені 2015 года з-за нявыплат з боку клуба звярнуўся ў АБФФ, а неўзабаве па ўзаемнай згодзе пакінуў «Гомель».
У жніўні 2015 года падпісаў кантракт са «Слуцкам». Замацаваўся ў аснове «Слуцка», але па заканчэнні сезона ў лістападзе 2015 года пакінуў клуб.
У студзені 2016 года далучыўся да складу «Белшыны», а ў ліпені таго ж года перайшоў у брэсцкае «Дынама» , дзе стаў асноўным цэнтральным абаронцам, а неўзабаве і капітанам. У чэрвені і ліпені 2017 года не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуўся ў стартавы склад. У ліпені 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў брэсцкі клуб і неўзабаве стаў іграком мінскага «Дынама», дзе таксама хутка замацаваўся ў стартавым складзе. У другой палове 2019 года выконваў функцыі капітана каманды.
У чэрвені 2021 года падпісаў двухгадовы кантракт з клубам «Чайка» з расійскай ФНЛ. Праз месяц пакінуў «Чайку» пасля таго, як яна за ўдзел у дагаварных матчах была пераведзена ў ніжэйшы дывізіён, аднак неўзабаве вярнуўся ў каманду. Пакінуў клуб па заканчэнні сезона ў чэрвені 2022 года і неўзабаве папоўніў склад астраханскага «Валгара». У чэрвені 2023 года пакінуў астраханскі клуб па заканчэнні кантракта.
У жніўні 2023 года стаў іграком мінскага «Дынама».
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі. У 2011 годзе разам з Арцёмам Салаўём увайшоў у канфлікт з галоўным трэнерам Юрыем Шуканавым, з-за чаго перастаў выклікацца ў зборную. Пасля адстаўкі Шуканава ў чэрвені 2012 года новы трэнер Аляксей Вяргеенка вярнуў Гаўрыловіча ў моладзевую зборную.
Таксама выступаў у алімпійскай зборнай. На Алімпійскіх гульнях 2012 выйшаў на замену ў адным матчы.
9 лістапада 2017 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Арменіі (1:4).
Сям’я
Жонка — беларуская гімнастка Алеся Бабушкіна, бронзавая прызёрка Алімпійскіх гульняў 2008 года ў Пекіне. Сям’я выхоўвае двух дзяцей.
Гаўрыіл Календа
Гаўрыіл (Габрыэль) Календа (каля 1606, Вільня — ) — дзеяч уніяцкай царквы. З беларускага шляхецкага роду герба «Календа» (адмена герба «Белты»).
У 1626 г. уступіў у ордэн базыльян. Вучыўся ў калегіумах Брунсберга (цяпер г. Бранева, Польшча; 1627—1630), Вены і Рыма (1633—1639). 3 1633 г. святар. У 1642—1655 гг. пры мітрапаліце Антонію Сяляве, з 1653 г. каад'ютар (памочнік-намеснік) полацкага архіепіскапа. Архіепіскап полацкі (1655—1674), адміністратар Кіеўскай мітраполіі (1655—1665). Протаархімандрыт базыльянскага ордэна (1666—1674), архімандрыт супрасльскі, беразвецкі, ляшчынскі. Мітрапаліт кіеўскі і галіцкі (1665—1674).
Дзейнасць Календы прыпала на час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 г., калі на тэрыторыі, занятай маскоўскімі войскамі і казакамі, уніяцкія цэрквы скасоўваліся, а на заходніх землях ВКЛ рымска-каталіцкія біскупы імкнуліся падпарадкаваць уніятаў сваёй уладзе. Ва ўмовах няпэўнасці рымскі Папа Аляксандр VII не зацвярджаў Календу мітрапалітам. Да 1660 г., ратуючыся ад расійскіх і шведскіх войск, Календа вандраваў па гарадах ВКЛ. У 2-й палове 1660-х г. пералом у настроях шляхты на карысць уніі і асабістыя намаганні Календы паспрыялі яго зацвярджэнню мітрапалітам і выданню ў 1667—1668 гг. каралём і соймам пастаноў, якія аднаўлялі правы грэка-каталіцкай іерархіі і гарантавалі перадачу ім незанятых праваслаўных епархій. Дамогся вяртання царкоўнай маёмасці, страчанай у час вайны, заключыў з рымска-каталіцкай царквой пагадненне аб забароне лацінскім ксяндзам браць дзесяціну з уніятаў. Унутры царквы імкнуўся да адзінаўладдзя. У 1660-я г. ўвайшоў у сутыкненне з базыльянамі: вывеў з падпарадкавання ордэну шэраг манастыроў і зрабіў іх архімандрыямі, перадаўшы епіскапам. У 1661 г. на Супрасльскай капітуле самачынна спрабаваў абвясціць сябе протаархімандрытам — галавой ордэна базыльян, аднак гэта рашэнне было скасавана рымскім Папам Аляксандрам VII. У 1666 г. на Берасцейскім капітуле для захавання ўнутрыцаркоўнага спакою зноў абраны протаархімандрытам базыльян. Падтрымка ім у гэты перыяд ордэна і перадача яму архімандрый выклікала канфлікт з епіскапатам. Спробы Календы адлучыць нязгодных архірэяў ад царквы і ўсталяваць неабмежаваную ўладу зноў былі спынены папствам.
Памёр у Супраслі (Польшча). Пахаваны ў Полацку.
Вільгельм Цірскі
Вільгельм Цірскі  (Guillaume de Tyr; каля 1130,  —, ) — французскі гісторык.
Біяграфія
Быў архідыяканам цірскага мітрапаліта і выхавальнікам спадчыннага прынца Балдуіна, затым паслом у Канстанцінопалі і Рыме. Заключыў у 1168 годзе саюз з імператарам Мануілам I Камнінам. У 1174 годзе Вільгельм быў прызначаны архібіскупам Цірскім і кіраваў палітыкай Іерусалімскага каралеўства.
У 1179 годзе прысутнічаў у Рыме на Трэцім Латэранскім саборы, які ўсталяваў парадак абрання Рымскіх Пап. Пасля смерці Балдуіна IV (1185) каралеўства было на краю гібелі, і Вільгельм паехаў у Францыю прапаведаваць крыжовы паход. На яго заклік адклікнуліся каралі Францыі і Англіі.
Свабодна валодаў лацінскай, французскай, грэчаскай, арабскай, сірыйскай і нямецкай мовамі.
Эрнтэбрук
Эрнтэбрук (Erndtebrück) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — 7205 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 70,86 км². Афіцыйны код — 05 9 70 012.
Камуна падзяляецца на 9 сельскіх акруг.
Скэмпэ (гміна)
Скэ́мпэ (Skępe) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліпноўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Скэмпэ. Плошча гміны складае 179,23 км². Станам на 2004 год у гміне Скэмпэ пражывалі 7525 чалавек, шчыльнасць — 42 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Мядзведск
Мядзве́дск (, Медведск) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Стагоддзе
Стагоддзе — адзінка вымярэння часу, роўная 100 гадам. У Грыгарыянскім календары няма 0 стагоддзя, адлік стагоддзяў пачынаецца з I стагоддзя, перад ім ідзе I стагоддзе да н.э. Дзесяць стагоддзяў утвараюць тысячагоддзе.
Гауда
Гауда (, МФА : ) — горад у Нідэрландах у правінцыі Паўдневая Галандыя. Знаходзіцца прыкладна ў 20 км на паўночным усходзе ад Ротэрдама, у 30 км на ўсход ад Гаагі і 50 км на поўдні ад Амстэрдама, Насельніцтва — 70 828 (2009).