cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 3478
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нікабарскія мовы
Нікабарскія мовы — родныя мовы нікабарцаў, карэнных жыхароў Нікабарскіх астравоў. Большасць сучасных лінгвістаў адносіць нікабарскія мовы да мон-кхмерскай падгрупы.
На кожным з населеных Нікабарскіх астравоў размаўляюць на асаблівай гаворцы. Да сёй пары няма адзінай думкі, якія з іх можна вылучыць як самастойныя мовы, а якія толькі як дыялекты. Прынята вылучаць як мінімум 3 самастойныя мовы - паўночную нікабарскую (кар-нікабарскую), паўднёвую нікабарскую (самбелонг) і цэнтральную нікабарскую, якую часам прадстаўляюць або як адну мову, падзеленую на шэраг адрозных дыялектаў, або як групу з 6 самастойных моў. Некаторыя лінгвісты схільны да падзелу цэнтральнай групы на 2 галіны.
У XX ст. было распрацавана некалькі пісьмовых варыянтаў нікабарскіх моў. Замежныя вучоныя часцей карыстаюцца лацінскім напісаннем. Але ў школах навучанне ідзе толькі на дэванагары.
Куклы (Украіна)
Куклы (Кукли́) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Зінаіда Уладзіміраўна Стагурская
Зінаіда Уладзіміраўна Стагу́рская (,  — ) — беларуская велагоншчыца.
У 1992 годзе — чэмпіёнка СНД. Прымала ўдзел у трох Алімпіядах (1992, 1996, 2004). У 2000 годзе выйграла групавую гонку на чэмпіянаце свету ў Францыі.
Праз год у 2002 годзе атрымала другое месца на «Джыро», а потым першае месца ў «Вялікай пятлі» (жаночы аналаг «Тур дэ Франс»).
Шматразовая пераможца этапаў Кубку Свету.
У 2006 годзе дыскваліфікавана на 2 гады за спажыванне забароненых прэпаратаў.
Загінула пад час трэніроўкі ў 13.45 на 93-м кіламетры аўтадарогі мяжа Расійскай Федэрацыі — Віцебск — Гомель. Яна патрапіла пад колы аўтамабіля «Хонда ЦР-В», які выехаў на сустрэчную паласу. Стагурская загінула на месцы.
Свіцязь (возера, Навагрудскі раён)
Свіцязь — возера ў Навагрудскім раёне, каля мяжы з Карэліцкім раёнам, за 22 км на поўдзень ад Навагрудка, у басейне Моўчадзі, на Навагрудскім узвышшы, за 3 км на поўдзень ад вёскі Валеўка.
Назва
Назва Свіцязь — балцка-яцвяжскага паходжання.
Ад літоўскамоўных аўтахтонаў з-пад Зецелы (Дзятлава) запісаны варыянт назвы Svitožis. У такой форме бачыцца заходнябалцкі (яцвяжскі) моўны ўплыў, бо літоўскі корань быў бы Švit-.
З гэтай назвай параўноўваюць прускі тапонім Switthe. Далей звязана з каранямі švait- : švit- : šviet- (svait- : svit- : sviet-) з семантыкай «свяціць, блішчэць», «светлы, блішчасты».
Назва Свіцязь значыць «Блішчастае (возера)».
Іншае возера Свіцязь — ля вярхоў Прыпяці, яно таксама адзначаецца празрыстасцю сваіх водаў.
У напрамку ад Нёмана з поўначы на поўдзень паўтараюцца не толькі дзве назвы «Свіцязь», але і дзве іншыя яцвяжскія назвы: возера «Зьято» (на левабярэжжы Нёмана, праз яго цекла рака Дзятлаўка) і балота Zyatha (былое возера на поўдзень ад нёманскай ракі Шчара). Абедзве ад *Zeitō «Блішчастае (возера)». Гэта можа сведчыць пра тое, што тэрыторыя яцвягаў на поўдні сягала вярхоў Прыпяці. Ва ўсіх гэтых чатырох назвах уласцівы яцвяжскай мове пераход š, ž > s, z.
Да гідранімічнай спадчыны яцвягаў у гэтым рэгіёне далучаюць і назвы Зэльва, Сіпа, а таксама Ясельда, Грыўда, Саколда, Голда, Нёўда, Сёгда, у якіх другі складнік паходзіць ад яцв. *udā «вада, рака».
Гідраграфія
Плошча 2,24 км². Найбольшая глыбіня 15 м. Даўжыня 1,7 км, найбольшая шырыня 1,6 км. Аб’ём вады 7,84 млн м³. Плошча вадазбору 14 км².
Катлавіна возера суфазійнага тыпу, у літаратуры часам называецца карставым, утварылася ў выніку прасадкі чацвярцічных адкладаў у падземныя пустоты. Форма возера круглаватая, слаба выцягнутая з поўначы на поўдзень. Вадазбор буйнаўзгорысты, пераважна складзены з лёсападобных суглінкаў.
Схілы катлавіны параслі лісцевым, месцамі хвойным лесам, на поўдні і паўднёвым захадзе забалочаныя, тарфяністыя. Прыбярэжная частка возера да глыбіні 3—5 м выслана пяском, глыбакаводная — ілам. Слаба зарастае.
Выцякае рака Сваротва, аднак каля вытоку яе пабудаваная плаціна, якая амаль не прапускае ваду ў межанны перыяд. Паверхневых вадацёкаў (рэк і ручаёў), якія ўпадаюць у возера, няма.
Флора і фаўна
У возеры растуць і, занесеныя ў Чырвоную кнігу Беларусі. Сустракаюцца і рэдкі від.
У лясах, якія добра захаваліся вакол возера, шмат чарніц, брусніц, суніц; на тарфяных лугах можна бачыць насякомаедныя расліны — і, а ў лясных гушчарах сярод вялікай разнастайнасці травяністай расліннасці — рэдкія архідэі.
У заапланктоне возера мноства відаў, тыповых цяпер для паўночных азёр, і сярод іх таксама рэлікты эпохі «Вялікай зімы». Прысутная тут вельмі рэдкая раслінная форма, якая апісана толькі для Явы, пражывае малюск , вядомы толькі для азёр Францыі, Бельгіі і Германіі.
Прыродакарыстанне, ахова
Возера шчыльна акружае лес у кіламетровую шырыню. У 1970 годзе возера Свіцязь і прылеглыя да яго тэрыторыі былі абвешчаныя экалагічным запаведнікам. На беразе возера знаходзіцца пансіянат «Свіцязь», шматлікія зоны адпачынку.
Возера Свіцязь абвешчана заказнікам разам з лясным масівам плошчай 847 гектараў. Тут насаджаныя дуб, елка, граб, ясень, клён, асіна на невялікіх плошчах чаргуюцца з чыстымі хвойнікамі, алешнікамі, утвараючы больш за 25 розных тыпаў лесу.
У паданнях
Вядомыя некалькі народных паданняў, звязаных з возерам Свіцязь, у тым ліку пра яго ўзнікненне.
У астатніх паданнях асобна апісваецца затапленне паселішча і ўзнікненне на яго месцы возера.
У трэцім сюжэце (ён скантамінаваны з першым, пра дзяўчыну — «дух» возера) у паданнях фігуруюць старажытныя князі («Міндоўг», «Мендаг», «Туган»), якія змагаюцца з ворагам («рускі цар», «наезны вораг з поўначы», «князь рускі»). Гэты сюжэт найпазнейшы — ён выглядае плёнам рамантычных настрояў і, верагодна, пазычаны з паэмы Адама Міцкевіча «Свіцязь».
У паэзіі
Паблізу Свіцязі нарадзіліся Ян Чачот і Адам Міцкевіч: Чачот — з Малюшычаў, Міцкевіч — з Завосся.
У паэме Яна Чачота «Свіцязь» (1819) і ў паэме Тамаша Зана «Свіцязь-возера» (1820) паэты абапіраліся на распаўсюджаныя народныя паданні пра ўзнікненне возера на месцы горада, што праваліўся. Тое ж паданне натхніла Адама Міцкевіча на напісанне паэмы «Свіцязь». Ягоная ж паэма «Свіцязянка» развівае іншае вядомае паданне — пра дзяўчыну «дух» Свіцязі, у якую закахаўся просты чалавек. Трэцяя балада ў Міцкевіча з цыкла, прысвечанага Свіцязі, — «Рыбка».
Ktokolwiek będzisz w nowogródzkiej stronie, Do Płużyn ciemnego boru Wjechawszy, pomnij zatrzymać twe konie, Byś się przypatrzył jezioru.
У кінематографе
У 2011 годзе ў студыях Human Ark і быў зроблены анімацыйны фільм, заснаваны на баладзе. Аўтар сцэнарыя і рэжысёр Каміль Поляк.
Аніна
Аніна (Anina) — горад на паўднёвым захадзе Румыніі, у жудзецы Караш-Северын, у гістарычнай вобласці Банат. Насельніцтва — 9 167 жыхароў (2002). Цэнтр здабычы каменнага вугалю, у далейшым выкарыстоўваецца на коксахімічных і металургічных прадпрыемствах у Тымішаара. У горадзе ёсць металаапрацоўчы і лесапільны заводы.
Друры-Лейн
Друры-Лейн (Drury Lane) — вуліца ў лонданскім раёне Ковент-Гардэн, якая злучае Олдвіч з Холбарнам. Паўночны адрэзак адносіцца да бора Кэмдэн, паўднёвы — да Вэстмінстэра. Вядомая галоўным чынам дзякуючы размешчанаму тут старадаўняму тэатру Друры-Лейн.
Вуліца атрымала імя сэра Уільяма Друры, да рэзідэнцыі якога яна вяла. Дом сэра Уільяма Друры быў пабудаваны ў часы каралевы Елізаветы I. Прыдворныя, якія збіраліся ў яго доме, былі звязаны з паўстаннем графа Эсекскага. За домам быў разбіты невялікі сад. У XVIII стагоддзі Друры-лейн праславілася ў англійскай літаратуры як логава распусты — тут існавалі шматлікія прытоны і распівачныя.
Мадлен (печыва)
Мадлен (madeleine) — французскае бісквітнае печыва невялікага памеру з Камерсі, звычайна ў форме марскіх грабеньчыкаў. Гэта выпечка карыстаецца нязменным поспехам у Францыі і Еўропе ў цэлым.
Цеста, замяшанае на харчовай содзе з мукі, цукровай пудры, яйкаў, сметанковага масла і рому, выкладваецца ў адмысловую бляху з фігурнымі паглыбленнямі з дапамогай кандытарскага шпрыца.
Сваёй сусветнай вядомасцю «мадленка» абавязаны раману Марселя Пруста «У кірунку да Свана» (першаму ў цыклі з сямі раманаў «У пошуках страчанага часу»). У адной з самых знакамітых сцэн сусветнай літаратуры галоўны герой мачае печыва ў чай — і на сотні старонак пераносіцца ў дзяцінства, з якім у яго навечна асацыюецца смак гэтага печыва. Андрэ Маруа звязвае гэта з дзіцячымі аўтабіяграфічнымі ўспамінамі самога пісьменніка. У французскай мове выраз «мадленка Пруста» ператварыўся ў метафару, якая абазначае «смак дзяцінства».
Філосаф Жыль Дэлёз падрабязна разглядае праблему мадлен як міжвольнага шлюза для «цэлага абвалу ўспамінаў» у працы «Марсель Пруст і знакі».
Докшыцкі павет
Докшыцкі павет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Расійскай імперыі ў 1793—1797 гадах.
Павет утвораны ў складзе Мінскай губерні з частак Ашмянскага і Менскага паветаў Вялікага Княства Літоўскага пасля іх далучэння да Расійская імперыі ў час Другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793). Адміністрацыйны цэнтр — мястэчка (з 1795 года горад) Докшыцы. Найбольш значнымі паселішчамі Докшыцкага павета былі мястэчкі Беразіно, Гайна, Даўгінава, Ілья, Лагойск, Плешчаніцы, сёлы Бягомль, Нябышына і іншыя. Павет скасаваны ў пачатку 1797 года, яго тэрыторыя падзелена паміж Вілейскім і Барысаўскім паветамі Мінскай губерні.
Луіс Арсэ
Луіс Альберта Арсэ Катакора (Luis Alberto Arce Catacora, нар. 28 верасня 1963 года, Ла-Пас) — балівійскі палітык і эканаміст.
Адукацыя
Скончыў школу ў 1980 годзе. Працягнуў адукацыю, паступіўшы ў Інстытут банкаўскай адукацыі, які скончыў у 1984 годзе па спецыяльнасці «бухгалтар».
Працоўная дзейнасць
З 1987 года амаль 20 гадоў працаваў у Цэнтральным банку Балівіі, дзе прайшоў шлях ад спецыяліста па аналізе рынку аддзела міжнародных фінансаў да начальніка аддзела міжнародных аперацый.
У 2006 годзе быў прызначаны міністрам фінансаў у першым ўрадзе Эва Маралеса (адказваў за праграму развіцця знешняга фінансавання), а тры гады праз, у 2009 годзе, стаў міністрам эканомікі і дзяржаўных фінансаў. Некаторыя ўплывовыя СМІ, такія як The Wall Street Journal, лічаць яго «архітэктарам эканамічнага адраджэння Балівіі».
Прафесар розных дзяржаўных і прыватных універсітэтаў Балівіі, дзе мае навуковую ступень у галіне эканамічных навук.
Гепард
Гепард (Acinonyx jubatus) — драпежная жывёла з сямейства каціных, з’яўляецца самай хуткай жывёлай на Зямлі, дасягае хуткасці 110 кіламетраў у гадзіну за тры секунды, хутчэйшая за амаль усе гоначныя аўтамабілі. Паводле іншых даных максімальная хуткасць гепардаў дасягае 93 км/г. Насяляюць большую частку афрыканскага кантынента, асабліва шмат іх на поўдні ад Сахары.
Луіс Арсэ
Працоўная дзейнасць
Ён таксама чытаў лекцыі ў многіх універсітэтах Еўропа, Паўночнай Амерыкі і Лацінскай Амерыкі, уключаючы Калумбійскі універсітэт, Джорджтаўнскім універсітэт, амерыканскі універсітэт, Універсітэт Піцбурга, Гарвардскі універсітэт, Чыкагскі універсітэт і Універсітэт Буэнас-Айрэса.
Гепард
Выгляд
Мае зграбнае цела, ногі доўгія, хвост доўгі. Мех грубы і невысокі, у круглыя чорныя кропачкі дыяметрам 2-3 см, жывот белы, без кропак, хвост упрыгожаны таксама плямкамі і канчаецца афарбоўкай у выглядзе чорных кругоў. Невялікая авальная галава з высока пастаўленымі вачыма.
Кулыковычы
Кулыковычы (Кулико́вичі) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Гепард
Выгляд
Дарослы важыць ад 40 да 65 фунтаў. Даўжыня цела ад 115 да 135 см, а даўжыня хваста да 84 см. Самец трохі большы за самку, але, улічваючы, што існуюць вялікія адрозненні ў памерах жывёл, цяжка вызначыць, хто з’яўляецца мужчынам, хто жанчынай.
Пашырэнне
Гепарды жывуць у адкрытых і прасторных месцах, дзе ёсць шмат здабычы, гэта паўпустыні і саваны. У Намібіі гепарды жывуць на травяністых раўнінах, саванах з густой расліннасцю і ў горных мясцовасцях. Жывуць у Афрыцы, а даўней жылі нават у Індыі. Таксама былі выяўлены на паўночным захадзе Ірана, ацэнкавая колькасць каля 50 асобін. Існуе пяць падвідаў гепарда: чатыры жывуць у Афрыцы і адзін у Іране.
Луіс Арсэ
Працоўная дзейнасць
Як міністр эканомікі быў прызнаны на нацыянальным і міжнародным узроўні ў якасці галоўнага архітэктара эканамічнага росту, дасягнутага краінай у перыяд 2006—2019 гадоў, на працягу якога ВУП Балівіі вырас на 343 %, з 9573 да 42401 млн дал. крыху больш чым за дзесяцігоддзе, што асабліва адзначалася міжнароднымі арганізацыямі, такіх як Сусветны банк, МВФ і эканамічнай камісіяй ААН для Лацінскай Амерыкі і Карыбскага басейна (ЭКЛАК).
Сярод прадпрынятых Луісам Арсэ асноўных мер, якія спрыялі эканамічнаму развіццю Балівіі, былі стымуляванне ўнутранага рынку, стабільнасць абменнага курсу (што прывяло да прыкметнага росту золатавалютных рэзерваў) і палітыка нацыяналізацыі прыродных рэсурсаў, уключаныя ў доўгатэрміновыя планы сацыяльнага развіцця грамадства. Курыраваў нацыяналізацыю вуглевадародных, тэлекамунікацыйных і горназдабыўных кампаній у краіне, а таксама стварэнне банка поўдня. Усталяваў тарыфы на электраэнергію ў гарадах крыху вышэй, чым у сельскай мясцовасці, што выгадна апошняй і прывяло да паскоранага развіцця сельскай мясцовасці. Устанавіў штогадовы рост заработнай платы вышэй за ўзровень інфляцыі, што прывяло да росту пакупніцкай здольнасці насельніцтва. Актыўна спрыяў прыняццю законаў аб дзяржаўных інвестыцыях у сацыяльную сферу, накіраваных, у прыватнасці, на паляпшэнне адукацыі і аховы здароўя. Таксама прыняў закон аб субсідыях дзецям і падлеткам, якія навучаюцца ў дзяржаўных школах, таксама субсідыях цяжарным і жанчынам з дзецьмі да двух гадоў, а таксама для пажылых людзей ва ўзросце ад 60 гадоў, якія не атрымліваюць дзяржаўных пенсій. Выступаў за фінансаванне праграмы механізацыі сельскай гаспадаркі, у рамках якой індзейцам-сялянам выдаваліся трактары. Балівія змагла прыкметна знізіць узровень беднасці насельніцтва з 38,2 % да 15,2 %, паводле справаздач праграме развіцця ААН. У 2018 годзе ў Балівіі была зафіксавана інфляцыя 1,51 %, самая нізкая з 2009 года.
Пакінуў сваю пасаду ў 2017 годзе праз праблемы са здароўем, але ў студзені 2019 года быў паўторна прызначаны.
Гепард
Асаблівасці біялогіі
Самкі дасягаюць палавой сталасці маючы 24 месяцаў жыцця, а самцы ў 12 месяцаў. Спароўванне адбываецца на працягу года.
Самкі нараджаюць па 3 — 5 кацянят, цяжарнасць працягваецца ад 90 да 98 дзён. Кацянё пры нараджэнні важыць ад 150 да 300 грамаў. У адрозненне ад некаторых іншых катоў, гепарды-дзіцяняты нараджаюцца з пятністай афарбоўкай.
Луіс Арсэ
Прэзідэнцкія выбары
19 студзеня 2020 года ён быў вылучаны кандыдатам у прэзідэнты на ўсеагульных выбарах 2020 года ад партыі «Рух да сацыялізму» ў тандэме з Давідам Чокеуанкай Сеспедэсам у якасці кандыдата на пасаду віцэ-прэзідэнта. Вярнуўся на радзіму ў канцы студзеня пад гарантыі бяспекі, пасля таго як пракуратура Балівіі пацвердзіла адсутнасць дзеючага ордэра на яго арышт, аднак прама ў аэрапорце ён арыштаваны і збіты. Такое абуральнае парушэнне міжнароднага права (спачатку абяцаць палітычным уцекачам бяспеку перамяшчэння, а затым захопліваць іх) выклікала буйны міжнародны скандал, дзякуючы якому затрыманыя былі адпушчаныя.
Гепард
Асаблівасці біялогіі
Смяротнасць застаецца высокай на працягу першага тыдня жыцця, да 90 % смярцей прыходзіцца на забойства львамі, гіенамі і нават арламі.
Луіс Арсэ
Прэзідэнцкія выбары
18 кастрычніка, у дзень выбараў, Арсэ атрымаў патрымку 52,4 % удзельнікаў галасавання. За яго асноўнага канкурэнта правацэнтрыста Карласа Меса галасуюць 31,5 % выбаршчыкаў.
Гепард
Асаблівасці біялогіі
Гепарды могуць жыць больш за 20 гадоў, з узростам губляюць гнуткасць і хуткасць.
Кот калімантанскі
Кот калімантанскі (Catopuma badia) — драпежная жывёла з смейства Каціныя, з'яўляецца эндэмікам на востраве Калімантан. Звярок слаба вывучаны.
Адкрыты быў выпадкова вучонымі, якія назіралі за тыграмі, ім атрымалася сфатаграфаваць жывёлу.
Мае цела даўжынёй прыкладна 50 см, хвост 30 см, сталая асобіна важыць 3-4 кг. Вядзе начны лад жыцця, харчуецца ў асноўным птушкамі, малымі грызунамі, малпамі.
Знаходзіцца пад пагрозай знікнення (згодна з рэкласіфікацыяй 2005). У няволі не ўтрымліваецца ніводнай асобіны.
Іскрыўка (Тыўрыўскі раён)
Іскрыўка (І́скрівка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вэлыкапысарыўскі раён
Вэлыкапысарыўскі раён (Великописарівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Сумскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэлыка Пысарыўка (Велика Писарівка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 19666 чалавек, плошча — 830 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 14 сельскіх саветаў.
Свята-Аляксандра-Неўскі сабор (Пружаны)
Свята-Аляксандра-Неўскі сабор — праваслаўны сабор у горадзе Пружанах Брэсцкай вобласці, збудаваны ў гонар св. князя Аляксандра Неўскага. Асвячэнне адбылося 22 кастрычніка 1866 года.
У храме знаходзіцца абраз «Багародзіца, якая плача», які лічыцца цудадзейным.
Узвядзенне
У сувязі з падзеямі паўстання 1863 года царызм адводзіў вялікую ролю ў далейшай русіфікацыі края праваслаўнай царкве. На яе падтрымку было накіравана 10 % ад кошту ўсяе канфіскаванай маёмасці ўдзельнікаў паўстання. Ва ўсіх губернскіх і павятовых мястэчках былі створаны камітэты па будаўніцтве праваслаўных цэркваў. У Пружанах ён быў арганізаваны ў 1865 годзе на чале з кіраўніком горада і павета капітанам Элісам.
Вырашана было будаваць царкву ў гонар нябёснага абаронцы Расіі Святога Аляксандра Неўскага як падзяку расійскаму імператару Аляксандру II за скасаванне прыгоннага права і паншчыны. Праект стварыў гарадзенскі губернскі архітэктар Міхайлоўскі, які карыстаўся альбомам праектаў Свяцейшага Сінода. У 1864 годзе першую цагліну ў падмурак храма паклаў у дзень святых Пятра і Паўла брэсцкі епіскап, вікарый Літоўскай епархіі Ігнацій (Жалязоўскі).
Цэгла на будаўніцтва паступала бясплатна з канфіскаванага ў Валенція Швыкоўскага цагельнага завода ў Палянове, а таксама з недабудаванага касцёла. Сродкі на будоўлю збіраліся па ўсёй імперыі, а кожны сялянскі двор Пружаншчыны мусіў здаць на пабудову па 50 капеек і на адзін дзень выдзеліць на дапамогу мужчыну.
Іканастас быў створаны лепшымі майстрамі Пецярбургу Козеравым і Срабраковым паводле праекту архітэктара Сычова. Ён таксама распрацаваў нарыс бакавых ківотаў. Абразы для яго былі напісаны ў пецярбургскім Свята-Уваскрасенскім і маскоўскім Новадзявочым манастырах.
Званы для сабора былі прывезены з заводу пецярбургскага купца Пікіева. Рызніца, посуд, кнігі і іншае царкоўнае начынне падараваны маскоўскім купецтвам.
Адкрыццё храма было запланавана на верасень 1866 года да дня памяці Аляксандра Неўскага, аднак неспадзяванка змусіла перанесці ўрачыстасць на месяц: падчас транспартавання быў пашкоджаны іканастас, зроблены ў Пецярбургу, і праз шчыліны ў яго трапіла вада, таму яго давялося наноў склейваць і пакрываць пазалотай.
22 кастрычніка 1866 года епіскап брэсцкі Ігнацій (Жалязоўскі) асвяціў храм.
Гісторыя
Першым настаяцелем сабора стаў протаіерэй Андрэй Чарвякоўскі, за ім — мітрафорны протаіерэй Мікалай Жуковіч (10.01.1827—29.07.1908). Пахаваны ў капліцы на праваслаўных могілках Пружан.
У 1891 годзе сабор атрымаў у падарунак ад гарадской думы абраз са святымі, аднайменнымі членам царскай сям’і.
9 красавіка 1934 года з абразом тыпу «Укрыжаванне» адбыўся цуд: з вачэй Божай Маці пачалі капаць слёзы. З тае пары штогод 9 красавіка і ў Светлую пятніцу Велікоднага тыдню вернікі адзначаюць свята празванай цудадзейнай «Пружанскай Галгофы» (або «Багародзіцы, якая плача»).
Акрамя гэтага, сюды перанесены «Незгаральны абраз Божай Маці», які ацалеў падчас пажару ў Прачысценскай царкве ў часе Другой сусветнай вайны, а таксама «Уладзімірскі абраз Маці Божай», які абнавіўся ў аднаго з жыхароў Сланімцоў.
Па нямецка-савецкай вайне быў распрацаваны план забудовы Пружан, паводле якога непасрэдна ля сабора было запланавана ўзвядзенне пяціпавярховае жылое хаты. У гэтым разе вернікі былі б пазбаўленыя царкоўнага пагосту, а храм быў бы заслонены пабудовай. Супрацьстаянне вернікаў пабудове цягнулася месяц: на званіцы сабора дзяжурыла прыхаджанка Марыя Мардань, якая пачынала званіць, ледзь заўважыўшы набліжэнне будаўнічае тэхнікі. На заклік з усіх канцоў горада сыходзіўся праваслаўны люд, не даючы пачаць будаўніцтва, падаючы нават пад коўш экскаватара. Урэшце рэшт будаўніцтва жылога дома пачалося па-за межамі царкоўнага двара.
У 1990-я гады жыццё парафіі актывізавалася, адбыўся маштабны рамонт царквы, пабудаваная нядзельная школа, паўстаў новы чыгунны плот.
Ад студзеня 2006 года ў саборы знаходзіцца частка мошчаў дабравернага князя Аляксандра Неўскага.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму з элементамі рэтраспектыўна-рускага стылю.
Храм — прамавугольная ў плане трохнефная базіліка, пакрытая двухсхільным дахам. Алтарная частка вышынёй 14 м 60 см з паўавальнай трох’яруснай апсідай, другі і трэці ярусы вырашаныя як ратонда. Верхні ярус — светлавы барабан з круглымі вокнамі і купалам.
Сцены аперазаныя шырокім антаблементам, раскрапаваны пілястрамі ў прасценках высокіх арачных аконных праёмаў у кілепадобных ліштвах. Уваходы ў будынак з трох бакоў падкрэсленыя франтонамі.
Званіца з 9 званамі заводу пецярбургскага купца Пікіева завяршаецца купалам з навершнікам. У XXI стагоддзі — вышынная дамінанта старое часткі горада.
Ваконныя і дзвярныя праёмы з паўцыркульнымі арачнымі заканчэннямі маюць кілепадобныя абоймы.
Дзейнасць
Два прыдзелы: у імя святога Аляксандра Неўскага і ў імя абразу Божай Маці «Жываносная крыніца».
Набажэнствы ладзяцца ў пятніцы, нядзелі і святочныя дні. Дзейнічае нядзельная школа, ладзяцца катэхізацыйныя гутаркі з дарослымі, утворанае праваслаўнае сястрынства імя «Плачучага абразу Божай Маці».
Цікавосткі
У 1923—1925 гадах абавязкі рэгенту царкоўнага хору выконваў Рыгор Шырма.
IC 3479
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вршац
Вршац  — горад у Сербіі. Размешчаны паблізу мяжы з Румыніяй і за 84 км ад Бялграда, адміністрацыйны цэнтр абшчыны Вршац. Насельніцтва каля 40 000 жыхароў.
Раіса Міхайлаўна Хмарык
Раіса Міхайлаўна Хмарык (нар., Вярхлессе, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі эканаміст, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 9 чэрвеня 1960 года ў в. Вярхлессе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, эканаміст.
Працоўную дзейнасць пачала бухгалтарам магілёўскай базы «Гандальадзенне». Працавала бухгалтарам Слонімскага раённага спажывецкага саюза, бухгалтарам, намеснікам галоўнага бухгалтара, галоўным бухгалтарам Слонімскага кардонна-папяровага завода, намеснікам генеральнага дырэктара па эканоміцы адкрытага акцыянернага таварыства «Слонімскі кардонна-папяровы завод „Альбярцін“». Намеснік генеральнага дырэктара па эканоміцы і фінансах адкрытага акцыянернага таварыства «Слонімскі кардонна-папяровы завод „Альбярцін“».
Узнагароды
Узнагароджана юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Лышніўка
Лышніўка (Лишні́вка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Кальнышыўка
Кальнышыўка (Кальниші́вка) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IRC
IRC (Internet Relay Chat — рэтрансляваны інтэрнэт-чат) — сэрвісная сістэма, за дапамогай якой можна размаўляць праз Інтэрнэт з іншымі людзьмі, а таксама абменьвацца файламі ў рэжыме рэальнага часу. У большасці выпадкаў, IRC выкарыстоўваецца для супольнага абмеркавання ў спецыяльных форумах, якія завуцца каналамі.
Сафіко Чыяўрэлі
Сафіко (Соф’я Міхайлаўна) Чыяўрэлі (სოფიკო მიხეილის ასული ჭიაური;, , Грузінская ССР — , , Грузія) — грузінская актрыса; народная артыстка Грузінскай ССР (1976), народная артыстка Армянскай ССР (1979), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1980).
Канава (Тыўрыўскі раён)
Канава (Кана́ва) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сафіко Чыяўрэлі
Біяграфія
Пасля заканчэння тбіліскай жаночай сярэдняй школы, у 1955 годзе паступіла ва Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі (УДІК). З адзнакай скончыла навучальную ўстанову (1960; педагогі: Вольга Пыжова і Барыс Бібікаў). Аднакурснікамі былі Святлана Дружыніна і Леанід Кураўлёў.
Дэбютам у кіно стала роля ў фільме «Наш двор» (1956).
Пасля заканчэння інстытута вярнулася на радзіму. У 1960—1964 гадах і з 1968 года — актрыса акадэмічнага тэатра імя К. Марджанішвілі ў Тбілісі, у 1964—1968 гадах — акадэмічнага тэатра імя Ш. Руставелі.
Жыла ў Тбілісі ў бацькоўскім доме (сучасны адрас — вуліца Верыко Анджапарыдзэ, 16 — цяпер дом-музей В. Анджапарыдзэ і М. Чыяўрэлі).
З 2003 года была мастацкім кіраўніком тэатра «Верыко».
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР IX склікання (1974—1979).
Валева
Валева (Ваљево/Valjevo) — горад у Сербіі, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай абшчыны Валева і Калубарскай акругі. Размешчаны за 100 км на паўднёвы захад ад Бялграда. Гістарычны цэнтр Валева размяшчаецца ў даліне ракі Калубары, на вышыні 185 метраў над узроўнем мора. Валева — адзін з найстарэйшых сербскіх гарадоў, упершыню згадваецца ў дакуменце, датаваным 1393 годам.
IC 3480
IC 3480 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Банары
Банары (Banari) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 677 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 7040. Тэлефонны код — 079.
Лісавэ (Манэвыцкі раён)
Лісавэ (Лі́сове) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Банары
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Косаўскі расстрэл
Косаўскі расстрэл — падзеі, якія адбыліся ў горадзе Косава 3 лютага 1927 года.
Перадгісторыя
Пасля дзяржаўнага перавароту, зробленага Юзафам Пілсудскім у 1926, палітычная дзейнасць грамадскіх рухаў і партый ускладнялася, а ўціск уладаў станавіўся больш жорсткім. Улады арыштоўвалі палітычных дзеячаў, закрывалі беларускія школы, гімназіі, сталі арыштоўваць актывістаў Беларускай сялянска-работніцкай грамады. У 1927 годзе санацыйны ўрад афіцыйна забараніў БСРГ.
Падзеі
3 лютага 1927 у Косаве праходзіла дэманстрацыя ў падтрымку БСРГ. На дэманстрацыю выйшла паўтары тысячы чалавек (галоўным чынам, сялян). Удзельнікі маніфестацыі прайшлі па Косаву, правялі мітынг.
Калі пасля мітынгу пратэстуючыя зноў рушылі праз мястэчка, камуністычныя дзеячы, якія былі ў калоне сярод дэманстрантаў, паднялі чырвоныя сцягі. У адказ на гэта польская паліцыя адкрыла агонь.
У выніку расстрэлу загінула 6 чалавек: М. Еўтух, І. Ракевіч, П. Гаўрус, М. Таптала, І. Кучук, С. Верабей. Некалькі дзесяткаў чалавек было паранена.
Верыко Іўліянаўна Анджапарыдзэ
Верыко Іўліянаўна Анджапарыдзэ ( — ) — грузінская актрыса тэатра і кіно, тэатральны рэжысёр, педагог. Герой Сацыялістычнай Працы (1979), народная артыстка СССР (1950), лаўрэат трох Сталінскіх прэмій (1943, 1946, 1950). Кавалер чатырох ордэнаў Леніна (1950, 1966, 1971, 1979).
Бляха (посуд)
Бля́ха — пасудзіна, якая мае дно з тонкага металічнага, шклянога або керамічнага ліста з загнутымі краямі і невысокім борцікам, для смажання і выпякання ежы; форма для выпякання.
Па форме бляха звычайна прамавугольная або круглая. Дно ў асноўным гладкае, хоць бываюць таксама жароўні з перфараваным дном. Пасудзіна часцей за ўсё суцэльная, бываюць таксама лісты выпякальныя з раздымным борцікам. Ставіцца на накіравальныя ў духоўку ці печ.
Традыцыйна бляху вырабляюць з металу: сталі, алюмінію, чыгуну; часта іх пакрываюць антыпрыгарным пакрыццём. Таксама вырабляюць бляху са шкла і керамікі.
Прычапны вагон
Прычапны вагон — безматорны (без цягавага рухавіка) вагон, эксплуатаваны у складзе маторвагоннага рухомага саставу (МВРС) або трамвая. У адрозненне ад звычайных вагонаў, прычапныя вагоны могуць эксплуатавацца толькі сумесна з маторнымі, для чаго маюць адпаведную апаратуру, а па тарцах кузава ўстаноўлены электрычныя раздымы для злучэння ланцугоў кіравання. Аднак у гутарковай прамовы прычапнымі вагонамі могуць называць і звычайныя (часцей маюцца на ўвазе пасажырскія), якія прычапляюцца да далёкіх цягнікоў у шляху следавання, далей у артыкуле апісваюцца толькі прычапныя вагоны, эксплуатаваныя ў складзе МВРС.
Прычапныя вагоны могуць быць галаўнымі (электросекции С, электрацягнік ЭР200), для чаго абсталююцца кабінай кіравання, альбо прамежкавымі (электрацягнікі ЭР10, ЭР22, а таксама ліній TGV), а таксама іх спалучэннем (электрацягніка ЭР1, ЭТ2, ЭД9).
З-за адсутнасці цягавага прывада, прычапныя вагоны маюць значна меншую вагу, чым маторныя (на ЭР2 маторны вагон важыць 54 т, прычапны — 38-41 т), таму на іх часта пераносяць частку электраабсталявання, з мэтай разгрузіць маторныя вагоны, хоць гэта і пазбаўляе апошнія аўтаномнасці, то ёсць магчымасці эксплуатацыі без прычапных вагонаў. Так на ЭР1 і ЭР2 на прычапных вагонах знаходзяцца дынаматор, матор-кампрэсар і акумулятарная батарэя, а вось на ЭР10 і ЭР22 (акрамя ЭР22м) практычна ўсе асноўнае электраабсталяванне перанесена на маторныя вагоны. Акрамя гэтага, адсутнасць на прычапных вагонах цягавага прывада і адпаведнай апаратуры робіць іх больш таннымі, чым маторныя, але наяўнасць у маторвагонным рухомым саставе высокай ўдзельнай колькасці прычапных вагонаў абмяжоўвае удзельную магутнасць цягніка і як следства — пускавое паскарэнне. Таму на прыгарадных электрацягніках лік прычапных вагонаў на 1 маторны вагон скарацілася з 2 да 1.
У цягніках метрапалітэна таксама спачатку эксплуатаваліся і прычапныя вагоны, як, напрыклад, на вагонах тыпу А і Б. Але неабходнасць павышэння ўдзельных магутнасцяў прывяла да неабходнасці адмовы ад прычапных вагонаў, у СССР гэта было зроблена з тыпу Г. У апошні час з'явілася тэндэнцыя да аднаўлення прымянення на метрапалітэне прычапных вагонаў (вагоны мадэляў 555.3 «Казань» і 558 «Нява»), так як гэта дазваляе знізіць кошт цягнікоў, пры гэтым высокая ўдзельная магутнасць саставаў у цэлым захоўваецца за кошт больш магутных цягавых электрарухавікоў.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа і кляштар кармелітаў (Гродна)
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа і кляштар кармелітаў — страчаны помнік архітэктуры віленскага барока ў Гродне, комплекс касцёла і кляштара кармелітаў, пабудаваны ў 1738-1765 гадах і існавалы да 1903 года. Станам на 2021 год ад помніка захаваліся падмуркі і часткі сцен касцёла, на якіх пабудаваны адміністрацыйны будынак па адрасе Гродна, вул. Маставая, 37.
Гісторыя
Ордэн кармелітаў з'явіўся ў Палестыне, а пасля выгнання крыжакоў са Святой зямлі ў XIII ст. кармеліты пасяліліся ў Заходняй Еўропе. У Каталіцкім касцёле ордэн лічыўся «жабрацкім», яго сябры павінны былі займацца місіянерствам, адукацыяй і дабрачыннасцю. Для распаўсюду каталіцкай веры ў пачатку XVII ст. кармеліты пачалі шлях у Персію, а сваёй базай абралі Рэч Паспалітую. На тэрыторыі Беларусі дзейнічала не менш за 10 кляштароў, гродзенскі быў адным з буйнейшых.
Упершыню босыя кармеліты з’явіліся ў Гродне ў 1650 годзе, калі віленскі кашталян А. Катовіч падараваў ордэну ўчастак зямлі насупраць праваслаўнай Часнахрэсцкай царквы, якая належала цэху гарбароў, а ў XVII ст. стала уніяцкай. Першы драўляны касцёл кармелітаў знаходзіўся направа ад моста праз Нёман на нізкай падпоймавай тэрасе. Кляштар атрымаў дадатковыя ахвяраванні ў XVII ст. і паступова пашыраў свае ўладанні ў тым ліку і за кошт уніяцкай абшчыны.
Новыя каменныя будынкі ўзведзены насупраць старога кляштара і былі адзіным архітэктурным ансамблем. Касцёл быў прамавугольнай ў плане трохнефавая базілікай без трансепта, да заходняга тарца касцёла прымыкаў трохпавярховы корпус кляштара. Алтар касцёла быў арыентаваны на захад, апорныя слупы мелі складаную канфігурацыю у выглядзе лацінскага крыжа. Страга прамавугольны абрыс прэзбітэрыя быў скарэктаваны пышным мураваным алтаром з дынамічнай групоўкай калон. Агульная дынаміка архітэктурных формаў падкрэслівалася цэнтральна-восевым праёмам, які вёў у светлае памяшканне за алтаром. Галоўны фасад касцёла, на думку даследчыкаў, быў адным з напрыгажэйшых бязвежавых («брамкавых») фасадаў стыля віленскага барока. Астатнія фасада касцёла і кляштара былі пазбаўлены аздобы і ў параўнанні з галоўным фасадам выглядалі асабліва сурова і манументальна. Трохпавярховы будынак кляштара стаяў на адным узроўні з двухпавярховым аб’ёмам санкрысцій і быў накрыты агульным з ім двухсхільным дахам. Гэтыя адбывалася таму, што вышыня санкрысцій была большая, а ў сваю чаргу кляштар быў пастаўлены ніжэй па узроўню мясцовасці. На трох паверхах кляштара рытмічна паўтораныя келлі перакрываліся мураванымі скляпеннямі і злучаліся светлымі калідорамі. На першым паверсе калідор вёў да аднапавярховай прыбудовы трапезнай з кухняй, пякарні і кладовак, апошняя мела асобны выхад да Маставой вуліцы. Комплекс быў распрацаваны з улікам супрацьпажарных мераў, калі памяшканні рознага прызначэння знаходзіліся ў розных будынках, што на той час была вельмі рэдкай, амаль адзінкавай з’явай.
У XVIII ст. кармеліты вялі ў горадзе актыўную асветніцкую дзейнасць, бібліятэка кляштара налічвала звыш за 1000 кніг. Аднак да канца стагоддзя колькасць манахаў зменшылася, і ў пачатку XIX ст. іх было толькі 4. У сувязі з гэтым трэці паверх кляштара стаў нежылым: у ім не было ніводнага цэлага акна, падлогі, печы. Кляштар быў пашкоджаны падчас напалеонаўскіх войнаў і ўжо не аднаўляўся. Пасля роспуску кляштара босых кармелітаў, у 1843 годзе маёмасць ордэна перайшла да ваеннага ведамства, адначасова былі зроблены абмеры будынкаў. У 1875 годзе планавалі перарабіць комплекс пад акруговы суд, таму былі зроблены паўторныя абмеры, паводле іх часткі будынкаў і памяшканняў ужо не было. У 1881 годзе комплекс перадалі гораду, а ў памяшканнях размяшчалася гаўпвахта і перасыльная турма. У 1901 годзе ў Расійскай імперыі адмяняецца ссылка ў Сібір, таму ўзнікла патрэба ў новых турмах, адна з іх павінна была з’явіцца ў Гродне. У тым жа 1901 годзе дзяржаўная камісія ацаніла будынкі комплекса ў 41 тысячу рублёў, а гарадская Дума разглядала прапанову губернатара пра пераробку пад турму былога кармеліцкага кляштара, але будынкі прызналі непрыдатнымі для гэтых мэтаў.
Касцёл разабралі ў 1903 годзе, ад яго засталіся толькі падвалы і невялікая частка сцен. У 1904—1906 гадах па праекце гродзенскага губернскага інжынера У. Небальсіна на месцы касцёла і кляштара пабудаваны казармы Гродзенскага крапаснога батальёна. У 1920-1930-я гады у будынку знаходзіліся казармы 81-га пахотнага палка. У ліпені 1937 года прадстаўнікі кармелітаў звярнуліся да польскіх уладаў з просьбай вяртання казармаў, аднак улады вырашылі перадаць кармелітам зямельны участак у іншым месцы, а таксама грашовую субсідыю. Аднак будоўля новага кляштара так і не пачалася — парашкодзіла Другая сусветная вайна. У 1994 годзе праведзена рэстаўрацыя будынка, падчас якой будынку былых казармаў дабудаваны стылізаваны франтон, які аддалена нагадвае абрысамі фасад колішняга касцёла кармелітаў.
Пфайфер
Пфайфер — прозвішча.
Юстэн Таўэр
Юстэн Таўэр (Euston Tower) — лонданскі небаскроб, які знаходзіцца на Юстэн Роўд 286 блізка ад скрыжавання з Тотэнхэм Корт Роўд і на паўднёвы ўсход ад Рыджэнтс-парк. У гэтым будынку размешчаны офісы такіх кампаній, як Santander, JP Morgan, Atos Origin, Elexon і шэрагу іншых. Галоўным архітэктарам небаскроба лічыцца Сідней Кей. Юстэн Таўэр са сваім захклённымі сценамі з'яўляецца прыкладам міжнароднага стылю небаскробаў. Вышыня 36-павярховага будынка — 124 метра.
Рыгор Васілевіч Канавалаў
Рыгор Васі́левіч Канава́лаў (, в. Лагуны Гомельскага павета, цяпер Гомельскай вобласці — ) — дзяржаўны дзеяч БССР.
Біяграфія
З сялян. Член КПСС (1938).
Скончыў Камуністычны інстытут журналістыкі імя Кірава ў Мінску (1939), ВПШ пры ЦК КПСС (1956).
Працаваў у газеце «Чырвоная Полаччына» (1933—1934), Дзяржаўным выдавецтве БССР (1938—1941). У Вялікую Айчынную вайну на Паўднёва-Заходнім, Сталінградскім, 1-м Украінскім франтах. З 1946 года ў апараце ЦК КПБ: інструктар, загадчык сектара, намеснік загадчыка аддзела прапаганды і агітацыі. З 1960 года намеснік старшыні Дзяржаўнага камітэта па радыёвяшчанні і тэлебачанні пры Савеце Міністраў БССР, з 1963 да 1975 года старшыня Дзяржаўнага камітэта Савета Міністраў БССР па друку.
Узнагароджаны 4 ордэнамі, медалямі.
Клішчыў
Клішчыў (Кліщі́в) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Крывое Сяло
Назву Крыво́е Сяло́ маюць:
Місія езуітаў у Чыкітас
Місіі езуітаў у Чыкітас — культурна-гістарычны помнік у Балівіі, аб’ект са спіса Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Місіі былі заснаваныя езуітамі, якія марылі аб стварэнні «ідэальных гарадоў», дзе разам маглі б жыць рамеснікі і філосафы, фермеры і мастакі.
Комплекс паселішчаў для індзейцаў, звернутых ў хрысціянства, ствараўся паступова — з 1696 па 1760 гг. Пабудовы ўзводзіліся на тэрыторыі індзейцаў чыкітас у Паўднёвай Амерыцы. Місіі былі пабудаваныя ў стылі, які спалучае рысы каталіцкай архітэктуры і мясцовых традыцый.
Шэсць місій, якія захаваліся, — Сан-Францыска-Хаўер, Кансэпсьён, Санта-Ана, Сан-Мігель, Сан-Рафаэль і Сан-Хасэ — з’яўляюцца своеасаблівымі адлюстраваннямі ранняй гісторыі ўзаемадзеяння іспанскіх каланізатараў і мясцовых індзейцаў.
Мала Вэдмэжка
Мала Вэдмэжка (Мала́ Ведмежка) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Дзітрых Банхёфер
Дзітрых Банхёфер (ням. Dietrich Bonhoeffer; 4 лютага 1906 года, Брэслаў, цяпер Вроцлаў — 9 красавіка 1945, Фласенбюрг, Баварыя) — нямецкі лютэранскі пастар, тэолаг, удзельнік антынацысцкай змовы.
Пастар
У 1928—1929 — памочнік пастара ў нямецкай евангелісцкай суполцы ў Барселоне (Іспанія), у 1930—1931 стажыраваўся ў Аб’яднанай тэалагічнай семінарыі (Нью-Ёрк). Затым стаў пастарам і выкладчыкам сістэматычнай тэалогіі ў Берлінскім універсітэце. У 1933 пратэставаў супраць расавай палітыкі нацыстаў і ўдзельнічаў разам з пастарам Марцінам Німелерам ў стварэнні Вызнавальнай Царквы, якая выступала супраць спробаў НСДАП падпарадкаваць сабе лютэранскую царкву пасродкам стварэння пранацысцкай «Евангелічнай царквы германскай нацыі». З канца 1933 па 1935 жыў у Англіі. У 1935 вярнуўся ў Германію, стаў арганізатарам і кіраўніком семінарыі Вызнавальнай царквы. У 1936 яму было забаронена выкладаць, затым яму таксама забаранілі публічныя выступы і публікацыі. У 1937 была зачыненая створаная ім семінарыя.
Форма дзяржавы
Ёсць і іншыя вызначэнні гэтага паняцця -- сукупнасць формы кіравання і формы дзяржаўнага ўладкавання, прычым палдітычны рэжым разглядаецца як з'ява, што вызначае сутнасць дзяржавы (С. С. Аляксееў); дынамічны (палітычны рэжым) і статычны (формы праўлення і дзяржаўнага ўладкавання) аспекты дзяржавы, якая разглядаецца як функцыянальная (дынамічная) і арганізацыйная (статычная) сістэма (Л. І. Каск).
Гісторыя
Паняцце «форма дзяржавы» прыцягвала ўвагу вучоных і мысліцеляў з антычных часоў. Першыя спробы класіфікацыі дзяржаў па адмысловых крытэрыях зроблены Платонам, Арыстоцелем, Палібіем і інш., фактычна пачынаючы станаўленне тэарэтычных уяўленняў пра форму дзяржавы. Некаторыя антычныя катэгорыі дзяржаў гэта манархія, арыстакратыя і паліція Арыстоцеля. У сярэднявеччы навукоўцы звычайна адрознівалі манархію і рэспубліку, і такая класіфікацыя заставалася пануючай у палітыка-прававой навуцы да канца 19 ст. Іншым доўгатрывалым шаблонам навуковых поглядаў было атаясамленне формы дзяржавы з формай праўлення.
У 20 ст. марксісцкія навукоўцы рабілі спробы вызначаць форму дзяржавы ў сувязі з яе тыпам (фармацыйны падыход), класавай структурай, эканамічным базісам грамадства і г.д. Пад 1980-я гады ў савецкай літаратуры замацавалася думка пра форму дзяржавы, як інстытут, які складаецца з формы праўлення і формы дзяржаўнага ўладкавання. У 2000-я гады ў постсавецкай (але і ў заходняй) навуковай літаратуры асноўнай з'яўляецца думка, згодна якой форма дзяржавы структурна складаецца з формы праўлення, формы дзяржаўнага ўладкавання і дзяржаўна-прававога рэжыму.
Вольга Уладзіміраўна Васілёнак
Вольга Уладзіміраўна Васілёнак  — беларуская лыжніца, удзельніца двух Алімпійскіх гульняў, чэмпіёнка Універсіяды. Больш паспяхова выступала ў спрынтарскіх гонках.
Кар’ера
У Кубку свету Васілёнак дэбютавала ў студзені 2004 года, тады ж першы раз патрапіла ў дзесятку лепшых на этапе Кубка свету, у эстафеце. Усяго мае на сваім рахунку 2 траплення ў дзесятку лепшых на этапах Кубка свету, абодва ў камандных спаборніцтвах, у асабістых гонках не паднімалася вышэй 11. Месцы. Лепшым вынікам у выніковым агульным заліку Кубка свету, з’яўляецца для Васілёнак 58-е месца ў сезоне 2004-05.
На Алімпіядзе-2006 у Турыне стала 51-й у дуатлоне 7,5 7,5 км, 15-й у эстафеце, 25-й у спрынце і 34-й у мас-старце на 30 км.
На Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы прымала ўдзел у чатырох гонках: 10 км каньком — 55-е месца, спрынт — 46-е месца, камандны спрынт — 13-е месца, эстафета — 10-е месца.
За сваю кар’еру прымала ўдзел у трох чэмпіянатах свету, лепшы вынік — 6-е месца ў камандным спрынце на чэмпіянаце 2007 года, у асабістых гонках не паднімалася вышэй за 17-е месца.
Па заканчэнні сезона 2009—2010 Вольга Васілёнак завяршыла прафесійную кар’еру.
Кабэлэцкэ
Кабэлэцкэ (Кобеле́цьке) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Верцялішкі
Верцялі́шкі (, Вертелишки) — аграгарадок у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Верцялішкаўскага сельсавета. Верцялішкі размешчаны ў 4 км ад станцыі Аульс на чыгунцы Масты — Гродна. У вёсцы знаходзіцца галоўная станцыя вузкакалейнай чыгункі торфапрадпрыемства «Верцялішкі», якая сыходзіць з мястэчка на 30 кіламетраў на ўсход. Цэнтр вядомага ў краіне калгаса «Прагрэс». Насельніцтва вёскі — каля 3000 чалавек (адна з самых вялікіх вёсак вобласці).
Да 1950-х гадоў Верцялішкі былі невялікай вёскай. Пасля таго як у 1950-х тут быў створаны калгас «Прагрэс» і торфапрадпрыемства «Верцялішкі», вёска была перабудавана і стала адным з узорных сельскіх пасёлкаў СССР. За планоўку і забудову сельскага мястэчка Верцяліцкі ў 1971 архітэктары В. Н. Емяльянаў і Г. У. Заборскі і старшыня калгасу Ф. П. Сянько атрымалі Дзяржаўную прэмію СССР у вобласці літаратуры, мастацтва і архітэктуры.
IC 3481
IC 3481 — галактыка тыпу E/SB0 ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мала Осныця
Мала Осныця (Мала́ О́сниця) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Генеральная акруга Беларусь
Генеральная акруга Беларусь (Generalbezirk Weißruthenien) — ваенна-адміністрацыйная адзінка на занятай нацысцкай Германіяй тэрыторыі Беларусі падчас Другой сусветнай вайны. Была арганізаваная 17 ліпеня 1941, і разам з генеральнымі акругамі Літва, Латвія і Эстонія ўваходзіла ў склад рэйхскамісарыята Остланд, які падпарадкоўваўся Рэйхсміністэрству па справах акупіраваных усходніх абласцей.
Адміністрацыя
Вышэйшым органам акупацыйнай улады на тэрыторыі акругі з’яўляўся Генеральны камісарыят Беларусі на чале з генеральным камісарам. Тэрыторыя генеральнай акругі была падзелена на 10 акруг (гебітаў): Баранавіцкая, Барысаўская, Вілейская, Ганцавіцкая, Глыбоцкая, Лідская, Менская, Навагрудская, Слонімская, Слуцкая. У кожнай з іх быў створаны гарадскі камісарыят (гебітскамісарыят), у Мінску дзейнічаў асобны гарадскі камісарыят.
У якасці дапаможных мясцовых устаноў ствараліся гарадскія і раённыя ўправы, у якіх працавалі прадстаўнікі мясцовага насельніцтва. Звычайна аддзелы ўправы дубліравалі назвы і функцыі нямецкіх аддзелаў акруговых камісарыятаў. Напрыклад, у складзе Мінскай гарадской управы былі створаны аддзелы прамысловасці, гаспадаркі, працы і аховы здароўя. Аднак без санкцыі нямецкіх акупацыйных уладаў адміністрацыя ўправы не магла вырашаць нават самыя звычайныя пытанні гаспадарчага і грамадскага жыцця ў гарадах і іншых населеных пунктах адміністрацыйных акругаў. На чале ўсёй гарадской і раённай адміністрацыі стаяў бургамістр. Звычайна бургамістры прызначаліся з ліку беларускіх эмігрантаў. На тэрыторыі былых сельскіх саветаў былі створаны воласці, якія ўзначальвалі прызначаныя акупантамі валасныя старшыні. У вёсках акупацыйную ўладу прадстаўлялі старасты. Уся вертыкаль створанай сістэмы ўлады кантралявалася нямецкімі чыноўнікамі.
Гаспадарка
Каб паставіць на службу Рэйху эканоміку Беларусі, акупанты ўжо з ліпеня 1941 г. пачалі рэгістрацыю працаздольнага насельніцтва ў гарадах. Усе прадпрыемствы і ўстановы Беларусі былі ўзяты на ўлік, была праведзена іх дэталёвая інвентарызацыя.
1 снежня 1941 г. у Мінску працавалі 73 прадпрыемствы, а ў красавіку 1943 г. — 150. Рабочыя і служачыя падвяргаліся жорсткай эксплуатацыі. Усё насельніцтва ва ўзросце ад 14 да 65 гадоў у абавязковым парадку прыцягвалася да прымусовых работ, плаціла шматлікія падаткі. Акупанты выкарыстоўвалі і эканамічныя метады кіравання гаспадаркай. На тэрыторыі генеральнай акругі Беларусь працавалі банкі, у 1943 г. іх было каля 100.
Вясной 1942 г. на тэрыторыі генеральнай акругі Беларусь акупацыйныя ўлады правялі зямельную рэформу. Усе калгасы, іх праўленні, рэвізійныя камісіі былі ліквідаваны, а іх зямля і інвентар перайшлі да ўжытку сялян у рамках так званых «абшчынных гаспадарак». З чэрвеня 1943 года абвяшчалася раздача зямлі сялянам, але яна так і засталася дэкларацыяй. На тэрыторыі Усходняй Беларусі калгасы па-ранейшаму існавалі дзеля забеспячэння харчовых патрэб фронту.