cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дарыа Калонья
Спартыўная кар’ера
У 2013 годзе на чэмпіянаце свету ў Валь-дзі-Ф’еме Калонья заваяваў свой першы залаты медаль чэмпіянату свету, выйграўшы скіятлон. Дзякуючы гэтай перамозе Дарыа стаў самым тытулаваным лыжнікам па колькасці выйграных турніраў (Алімпійскія гульні, Чэмпіянат свету, Тур дэ скі і Агульны залік Кубка свету).
9 лютага 2014 года на Алімпійскіх гульнях у Сочы заваяваў залаты медаль у скіятлоне (15 км класічным стылем + 15 км каньковым ходам).
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Голдава)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у вёсцы в. Голдава Лідскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
У паўночнай частцы вёскі. Пабудавана ў 1795 годзе з дрэва па фундацыі Ф.Важынскага (сын падскарбія Вялікага Княства Літоўскага А.Важынскага) на месцы заняпалага манастыра. Рэканструявана ў XIX ст..
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Падоўжна-восевую кампазіцыю царквы фарміруюць прамавугольны прытвор-званіца, працяглы прамавугольны зруб малітоўнай залы, пяцігранная апсіда з бакавой нізкай рызніцай. У сілуэце будынка пануе ўзведзены над прытворам чацвярык званіцы, шатровы дах якой завершаны цыбулепадобнай галоўкай на гранёнай шыі. Асноўны зруб накрыты двухсхільным дахам, які над апсідай пры дапамозе трохвугольных застрэшкаў пераходзіць у вальмавы. Вертыкальна ашаляваныя сцены ў верхняй частцы прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах, на галоўным фасадзе — шырокім лучковым праёмам увахода і лучковым акном хораў над ім.
Інтэр’ер
Прытвор, над якім створаны хоры, адкрываецца ў малітоўную залу 3 шырокімі дзвярнымі праёмамі ў магутных ліштвах. Апсіда адмежавана двух’яруснымі драўляным іканастасам, выкананым у XIX ст., расчлянёным вытанчанымі калонамі і пілястрамі карынфскага ордара, якія нясуць прафіляваны антаблемент, дэкарыраваны накладной пазалочанай арнаментальнай разьбой. Іканастас мае абразы XIX—XX стст.
Званіца
Перад царквой пастаўлена драўляная двух’ярусная званіца адкрытай каркаснай чатырохслуповай канструкцыі. Верхні ярус-звон апяразаны разной балюстрадай і накрыты пакатым гонтавым шатром.
Зазулька
Зазу́лька — рака ў Беларусі, у Шчучынскім і Мастоўскім раёнах Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Нёман.
Даўжыня ракі 19 км. Плошча вадазбору 54 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,6 ‰. Пачынаецца на паўночны захад ад вёскі Вярбілкі Шчучынскага раёна, упадае ў Нёман за 1 км ніжэй ад вёскі Навасёлкі Мастоўскага раёна. Вадазбор у межах Лідскай раўніны і Верхнянёманскай нізіны. У пойме Нёмана працякае праз старыцы. У верхнім цячэнні перасыхае.
Стрэнгнес (камуна)
Камуна Стрэнгнес (Strängnäs kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сёдэрманланд у цэнтральнай Швецыі.
Панямонь
Панямо́нь (, Понемонь) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчорсаўскага сельсавета.
Стрэнгнес (камуна)
Стрэнгнес 120-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Стрэнгнес.
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Дворышча (Язненскі сельсавет)
Да 15 кастрычніка 1960 года хутар уваходзіў у склад Завуццеўскага сельсавета. Ліквідаваны ў 2008 годзе.
Уралі
Уралі (Урали) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Нішапур
Гісторыя
Заснаваны, верагодна, шахіншахам Шапурам I у сярэдзіне III стагоддзя і перабудаваны Шапурам II у наступным стагоддзі. Першапачаткова называўся Абаршэхр (у арабскіх крыніцах — Абрашэхр), як і вобласць цэнтрам якой ён з’яўляўся. Цяперашняя назва, меркавана, паходзіць ад персідскага неў-шапур — «добры [горад] Шапура». З V стагоддзя Нішапур быў месцазнаходжаннем нестарыянскага епіскапа Персіі. Ён быў важны і для зараастрыйцаў, паколькі ў гарах каля яго знаходзіўся адзін з вялікіх знічоў — Адур-Бурзен-Міхр.
У 650/651 г. марзпан Нішапура падпарадкаваўся арабам, якія ўварваліся ў Харасан, выплаціўшы 700 тысяч дырхемаў і 400 уюкоў шафрану ў якасці даніны. У 748 годзе Абу Муслім усталяваў у Харасане ўлада Абасідаў. Пасля забойства Абу Мусліма халіфам ў 755 годзе ў Нішапуры і Рэі ўспыхнула паўстанне на чале з Сунбадам, неўзабаве здушанае.
Росквіт
Пры першых арабскіх намесніках галоўным горадам Харасана быў Мерв, а Нішапур набыў значэнне пасля пераносу сюды сталіцы Абдалахам ібн Тахірам (830—844) і захоўваў яго да мангольскага нашэсця. Сафарыды, якія зрынулі ў 873 годзе Тахірыдаў, зрабілі Нішапур сваёй рэзідэнцыяй. Пры Саманідах (900—999), сталіцай якіх стала Бухара, Нішапур быў месцам знаходжання намеснікаў Харасана — грамадзянскага (амід) і ваеннага (сіпехсалар).
У X стагоддзі Нішапур быў найбуйнейшым і адным з найбольш эканамічна развітых гарадоў Ірана. Ён займаў плошчу каля 40 кв. км. Паводле аль-Мукадасі, у горадзе было 44 кварталы, некаторыя па плошчы былі роўныя палове Шыраза. Нішапур быў населены больш за Багдад, наліваючы некалькі сот тысяч жыхароў. Ён быў галоўным рынкам і складскім месцам для тавараў Гаргана, Кермана, Рэя, Сінда, Фарса і Харэзма. Буйны гандаль вёўся на Вялікім базары (мураба’ат ал-кабіра) на ўсход ад саборнай мячэці і Малым базары (мураба’ат ас-сагіра) на захад ад яе. Нішапур быў вядомы сваімі шаўковымі і баваўнянымі тканінамі, якія экспартаваліся нават па-за межы ісламскіх краін. Найбольш уплывовымі ў горадзе былі рамесныя карпарацыі шапачнікаў, вяровачнікаў, гандляроў шоўкам-сырцом і гандляроў шаўковымі тканінамі. Тым не менш, паводле назірання аль-Мукадасі, «вуліцы брудныя, ханы (караван-сараі) у бязладзіцы, лазні нячыстыя, крамы кепскія і сцены няроўныя […] У ім мала зеляніны для ежы і дроў, цяжкія заробкі і дарагоўля».
Газневіды, сельджукі, харэзмшахі
З падзеннем дзяржавы Саманідаў (999) Харасан разам з іншымі абласцямі на поўдзень ад Амудар’і быў захоплены Махмудам Газневі. Пасля паражэння газнійскага султана Масуда ад сельджукаў Тагрул-бека апошнія ў 1038 годзе без бою занялі горад. Тагрул-бек, які нанёс у 1040 годзе паражэнне Масуду ў бітве пад Данданаканам, жорстка панаваў у Нішапуры. Яго пляменнік Алп-Арслан таксама знаходзіўся там некаторы час, але султан Санджар зрабіў сваёй сталіцай Мерв. У 1142 годзе горад часова захапіў харэзмшах Атсыз. У 1153 годзе горад падвергся спусташальнаму нашэсцю качэўнікаў-агузаў, якія паўсталі супраць Санджара. Агузы разрабавалі Нішапур і разбурылі яго дашчэнту. Новы горад узнік на захадзе, у прадмесці Шад’ях (Шайкан), пабудаваным яшчэ Абдалахам ібн Тахірам. Камандзір гулямаў Санджара Муаід ад-Дзін Ай Аба пашырыў і ўмацаваў Шад’ях, што дазволіла яму кантраляваць большую частку Харасана да сваёй смерці (1174). Дзякуючы ўдаламу геаграфічнаму становішчу Нішапур дасягнуў былога росквіту ў тым жа стагоддзі. Паводле слоў географа Якута аль-Хамаві, які пабыў тут у 1216 годзе, ён быў як бы залам усяго ўсходу, і караваны не маглі абмінуць яго. У 1187 годзе Нішапур заняў харэзмшах Тэкеш. У 1208/1209 горад быў ізноў разбураны, гэтым разам магутным землетрасеннем, які закрануў увесь Харасан.
Эпоха мангольскіх заваяванняў
Нішапур быў адноўлены, але чарговае разбуральнае землетрасенне, якое адбылося каля 1270 года, вымусіла жыхароў пакінуць Шад’ях. Горад быў адбудаваны нанова, на новым месцы, і Ібн Батута, які наведаў яго каля 1332 года, называе Нішапур адным з чатырох цэнтраў Харасана. Пасля смерці Абу Саіда, апошняга самастойнага ільхана дзяржавы Хулагуідаў (1335) Паўночны і Заходні Харасан перайшоў у рукі групоўкі эміраў на чале з Аргуншахам, унукам Наўруза. У Нішапуры і іншых гарадах Харасана прапаведаваў Хасан Джуры, вучань шэйха Халіфэ. Яго паслядоўнікі, вядомыя як сербедары, паднялі супраць мангольскай улады паўстанне і ўтварылі самастойную дзяржаву ў цэнтрам у Себзевары, недалёка ад Нішапура. У 1381 годзе сербедары добраахвотна падпарадкаваліся Цімуру, таму Нішапур не зведаў нягод вайны. Чарговае разбуральнае землетрасенне ў 1405 годзе прывяло да таго, што горад быў перанесены на паўночны захад, на яго цяперашняе месца.
Заняпад
Герат пры Цімурыдах і Мешхед пры Сефевідах мелі большае значэнне ў рэгіёне, але Нішапур заставаўся даволі значным горадам да XVIII стагоддзя, хоць і пацярпеў ад нападаў качавых узбекаў у канцы XVI стагоддзя. У 1750/1751 годзе быў разбураны афганскім Ахмад-шахам, якія ўзялі горад пасля шасцімесячнай аблогі. Ахмад-шах перадаў горад цюркскаму князю Абас-Кулі-хану, які прыняў меры да яго аднаўлення. У канцы 1796 годзе Нішапур перайшоў пад уладу Каджараў. Еўрапейскія падарожнікі XIX стагоддзі апісваюць дрэнны стан сцен і пабудоў горада і агульны эканамічны заняпад: тканіны вырабляліся толькі для мясцовага збыту, а адзіным прадметам экспарту была біруза. Насельніцтва таксама было нешматлікім: у 1821 годзе — 5.000 (Фрэйзер), у 1845 годзе — 8.000 (Фер’е), у 1889 годзе — 10.000 (Кёрзан).
XX стагоддзе
Да 1930-х гадоў горад атачалі рэшткі сцен, знесеных па загадзе шаха Рэзы Пехлеві. Найстаражытная частка сучаснага Нішапура — забудова, узведзеная пасля землетрасення 1405 года. Саборная мячэць датуецца 1493/1494 г.
Археалогія
Джозеф Аптан, Уолтэр Хаўзер і Чарлз Уілкінсан з нью-ёркскага Метраполітэн-музея вялі раскопкі ў 1935—1940 гг. і зімой 1947/1948. Па пагадненні з урадам Ірана, палова знаходак пераходзіла Іранскаму нацыянальнаму музею. У кургане, які носіць назву Сабз Пушан (перс. «зялёная гара»), быў адкрыты жылы раён IX—XII стст.; у Тэпэ Медрэсэ быў выяўлены вялікі жылы раён таго ж перыяду з мячэццю і, меркавана, палацам кіраўнікоў IX ст. У 1995—2005 гг. іранскія археолагі праводзілі раскопкі ў Шад'яху; у 2005 і 2006 гадах французская экспедыцыя даследавала кухендыз — цытадэль сярэдневяковага Нішапура.
Эканоміка
З’яўляецца цэнтрам раёна арашальнага земляробства. Вырошчваюцца бавоўнік, алейныя культуры, пладовыя дрэвы, вінаград. Развіты жывёлагадоўля, харчовая прамысловасць і гарбарная вытворчасць. У наваколлях горада вядзецца здабыча бірузы.
Транспарт
Гарадскі грамадскі транспарт прадстаўлены аўтобусам. Ёсць чыгуначная станцыя з вакзалам.
Адукацыя
Дзейнічаюць Нішапурскі ўніверсітэт і філіял Ісламскага ўніверсітэта Азад.
Аляксей Рыгоравіч Арлоў
Аляксей Рыгоравіч Арлоў-Чэсменскі (Алексе́й Григо́рьевич Орло́в-Чесменский; 24 верасня (5 кастрычніка) 1737 - 24 снежня 1807 (5 студзеня 1808)) — рускі вайсковы і дзяржаўны дзеяч, генерал-аншэф (1769), граф (1762), паплечнік Кацярыны II, брат яе фаварыта Рыгора Рыгоравіча Арлова.
Генрых VI (кароль Англіі)
Генрых VI (, г. Віндзар, Англія — ) — кароль англійскі (1422—1461, 1470—1471).
Сын Генрыха V з дынастыі Ланкастараў. У 1461 годзе, у час вайны Пунсовай і Белай ружаў, скінуты каралём Эдуардам IV Ёркам. Пасля часовай рэстаўрацыі (3.10.1470 — 11.4.1471) другі раз скінуты са стальца і забіты ў Таўэры.
Эрнэст Карлавіч Дрэзен
Эрнэст Карлавіч Дрэзен (у некаторых крыніцах — Эрнэст Вільгельм ;, Лібава — 27 кастрычніка 1937, Масква) — расійскі і савецкі інтэрлінгвіст і эсперанталог, кіраўнік Саюза эсперантыстаў савецкіх рэспублік.
Унёсак у інтэрлінгвістыку і эсперанталогію
Э. К. Дрэзен з'яўляецца аўтарам каля 50 прац па інтэрлінгвістыцы і эсперанталогіі, а таксама прац па гісторыі расійскага і савецкага эсперанта-руху, якія неаднаразова перавыдаваліся ў розных краінах (а некаторыя з іх пасля расстрэлу Э. К. Дрэзена доўгія гады ляжалі ў савецкім «спецхове»).
Найважнейшая яго праца — «За ўсеагульнай мовай. Тры стагоддзі шуканняў» («Historio de la mondolingvo»). У ёй былі дэталёва разабраны шматлікія праекты міжнароднай мовы, пачынаючы са старажытнасці і да 1930-х гадоў. Вялікую цікавасць для гісторыкаў уяўляюць таксама «Аналітычная гісторыя эсперанта-руху» і «У змаганні за СЭСР. Нататкі пра гісторыю савецкага эсперанта-руху».
Па ініцыятыве Э. К. Дрэзена ў 1936 годзе была створана міжнародная група экспертаў па тэрміналогіі ў рамках Міжнароднай арганізацыі па стандартызацыі (у наш час гэта — тэхнічны камітэт ISO/TC 37).
Ажыццяўляў літаратурнае рэдагаванне выдання на эсперанта павесці А. С. Новікава-Прыбоя «Падводнікі» (La Submarinistoj) у 1932 годзе.
Дзьюла Дзеркавіч
Дзьюла Дзеркавіч (венг. Derkovits Gyula;,  — , ) — венгерскі мастак і графік, творчасць якога характарызуецца рысамі, уласцівымі экспрэсіянізму, кубізму і канструктывізму.
Біяграфія
Бацька Дзьюлы быў сталяром. Сябар, які быў мастаком па шыльдах, падаў Дзьюле першыя ўрокі жывапісу, гэтаму пярэчыла яго сям’я. Незадаволены такой сітуацыяй, ён уцёк ад сваёй сям’і, адправіўшыся добраахвотнікам на Першую сусветную вайну.
Гэта аказалася няўдалым рашэннем, бо Дзеркавіч атрымаў раненне на фронце, якое пакінула яго з паралізаванай левай рукой і праблемамі з лёгкімі, якія прывялі да развіцця туберкулёзу. У 1916 годзе ён перабраўся ў Будапешт, дзе жыў на пенсію па інваліднасці, займаючыся таксама цяслярскай справай. У 1918 годзе Дзеркавіч уступіў у Венгерскую камуністычную партыю і заставаўся яе чальцом да 1930 года, калі знаходжанне ў ёй стала занадта небяспечным.
У той жа час Дзеркавіч навучаўся жывапісу і маляванню ў розных вячэрніх школах да 1918 года, калі Карай Керншток пагадзіўся ўзяць яго бясплатна ў якасці студэнта ў мастацкую калонію Ньергешуйфалу і навучыў яго мастацтву гравюры на медзі ў дадатак да заняткаў па жывапісе. Шматлікія змены ва ўрадзе прывялі да спынення яго пенсійных выплат, і Дзеркавіч быў вымушаны вярнуцца да фізічнай працы. У выніку ён пераехаў у Вену ў 1923 годзе, дзе змог знайсці дастаткова працы, займаючыся жывапісам і стварэннем гравюр. Выстава яго работ у Вейбургскай галерэі была паспяховай. Дзеркавіч пражыў у Вене тры гады, а потым вярнуўся ў Будапешт.
У 1928 годзе яго рэпутацыя ўмацавалася дзякуючы серыі з 12 гравюр на дрэве, якія паказваюць сялянскае паўстанне 1514 года (на чале з Дзьёрдам Дожам), нягледзячы на ​​тое, што яны былі зроблены па замове Камуністычнай партыі. Пасля 1930 года яго стыль станавіўся ўсё больш персанальным і эксцэнтрычным. Дзеркавіч таксама працаваў з глінянай і драўлянай скульптурай. Ён памёр, ва ўзросце 40 год.
Ялоўка
Назву Ялоўка маюць:
Алясніцкі павет
Алясніцкі павет (Powiat oleśnicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Алясніца. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1049,74 км². Насельніцтва павета складае 107,3 тыс. чалавек.
Янушкавічы
Назву Янушкавічы маюць:
Жан Дэйроль
Жан Дэйроль (, Нажан-сюр-Марн, Францыя —, , Францыя) — французскі жывапісец і графік, яскравы прадстаўнік абстрактнага мастацтва пасля Другой сусветнай вайны.
30 студзеня
30 студзеня — трыццаты дзень года па Грыгарыянскім календары
Глініцкі (Чавускі раён)
Глі́ніцкі (, Глиницкий) — пасёлак у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сласцёнаўскага сельсавета.
Паўлаўскае (Цёмкінскі раён)
Паўлаўскае (Павловское) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ясьманаўцы
Назву Ясьманаўцы маюць:
Сярпейск
Сярпейск — сяло ў Расіі, на рацэ Сярпейцы. Уваходзіць у склад Мяшчоўскага раёна Калужскай вобласці. Насельніцтва на 2012 год — 1265 чалавек. Знаходзіцца за 20 км ад Мяшчоўска, за 104 км ад Калугі.
Сярпейск — даўняе места гістарычнай Смаленшчыны.
Гісторыя
Першае пісьмовае ўпамінанне пра Сярпейск датуецца 1406 годам, калі ён уваходзіў у склад Вялікага Княства Літоўскага. У 1494 годзе Сярпейск захапіў маскоўскі гаспадар Іван III, але паводле мірнага дагавора, вярнуў яго вялікаму князю Аляксандру. У 1500 годзе места апынулася ў складзе Маскоўскай дзяржавы.
У 1613 годзе Сярпейск вярнуўся ў склад Вялікага Княства Літоўскага, што пацвердзіла Дэулінскае перамір’е 1618 года. Ён увайшоў у склад Смаленскага павета Смаленскага ваяводства. У 1632 годзе места захапілі маскоўскія войскі.
У 1919 годзе Сярпейск пазбавілі статусу горада.
Інфраструктура
У Сярпейску працуюць дашкольная ўстанова, сярэдняя школа, бальніца, дом культуры.
Мэры Куант
Мэры Куант (Mary Quant;, Блэкхіт — , Сурэй) — брытанскі дызайнер, мадэльер адзення. Стваральніца міні-спадніц.
Біяграфія
Нарадзілася 11 лютага 1930 года ў валійскай сям’і ў Лондане, скончыла мастацкі каледж Голдсміта (Goldsmith's College of Art).
Акрамя таго, Мэры Куант прыпісваюць стварэнне хуліганскага іміджу The Rolling Stones, якія зрабіліся як бы антыподам чысценькіх і прычэсаных The Beatles. Адна з першых пачала выкарыстоўваць новыя сінтэтычныя матэрыялы.
У 1962 годзе Куант стварыла калекцыю з міні-спадніцамі, а да 1966 года працавала з шаснаццаццю рознымі фірмамі. У тым жа годзе атрымала Ордэн Брытанскай імперыі.
У 1970—1980-х Куант працавала над лініямі касметыкі і тавараў для дома.
У 1988 годзе распрацавала ўнутраны дызайн аўтамабіля «Міні».
Лаадыка III
Лаадыка III (дата нараджэння не вядомая — памерла ў 191 годзе да н.э.) — дачка Мітрыдата II Пантыйскага, кіраўніца дзяржавы Селеўкідаў. Яе сястрой была Лаадыка Пантыйская, а братам — Мітрыдат III.
Біяграфія
Лаадыка стала жонкай кіраўніка дзяржавы Селеўкідаў Антыёха III Вялікага неўзабаве пасля яго ўзыходжання на прастол у 222 годзе да н.э. была абвешчана царыцай у горадзе Антыёхія, пасля чаго яе муж адправіўся ў паход супраць сатрапа Молана, які паўстаў супраць яго. Падчас гэтага паходу нарадзіўся іх першынец — Антыёх.
Імя Лаадыкі не згадваецца ні ў адной крыніцы; але яно было занесена ў пазнейшы перыяд праўлення Антыёха ў гарадах Сарды, Гераклея-на-Латмасе, Іасосе і Антыёхіі. З яе смерцю Антыёх заснаваў прысвечаны ёй культ, у рамках якога ён і яна абагаўляліся.
Лаадыка III нарадзіла Антыёху III васьмярых дзяцей: Антыёха, Селеўка IV Філапатара, Ардыса, дачку, чыё імя невядома, якая стала жонкай Дэметрыя I Бактрыйскага, Лаадыку IV, Клеапатру I Сіру, Антыяхіду і Антыёха IV Эпіфана, названага ў момант нараджэння Мітрыдатам. Пасля яе гібелі, Антыёх III ажаніўся з Эўбеяй Халкідскай, ад якой у яго не было дзяцей.
Кухчыцы
Ку́хчыцы (, Кухчицы) — аграгарадок у Клецкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Кухчыцкага сельсавета. Месціцца за 7 км на паўднёвы захад ад Клецка, за 134 км ад Мінска, каля аўтамабільнай дарогі.
Інга-Ліна Ліндквіст
Інга-Ліна Ліндквіст, дзявочае Кузьменка (Inga-Lina Lindqvist; нар., Вільнюс, ЛітССР) — шведская пісьменніца, паэтка, празаік, літаратурны крытык, выкладчыца крэатыўнага пісьма.
Біяграфія
Дзяцінства правяла ў Барысаве, скончыла 8 класаў Барысаўскай СШ № 9. У 1979 годзе пераехала да маці і айчыма ў Швецыю. Працавала школьным настаўнікам, выкладчыкам у тэатральным вучылішчы, на платных курсах маладых пісьменнікаў, журналістам, перакладчыкам. Замужам, мае трох дзяцей.
Творчасць
Піша на рускай мове, затым сама перакладае на шведскую. Аўтар твораў для дарослых і дзяцей. Дэбютавала ў 1994 годзе зборнікам паэзіі «Änglaspår» («По ангельским следам» — Па анёльскіх слядах). Другі зборнік паэзіі «Hjärtliga hälsningar» («С сердечным приветом» — З сардэчным прывітаннем) выйшаў у 1996 годзе. Аўтар кніг «Klark Svensson och kärleken» («Кларк Свенссон и любовь» — Карл Свенсан і каханне), «Om du bara visste ur vilken bråte dikter växer utan att skämmas» («Когда б вы знали, из какого сора растут стихи, не ведая стыда», 2002 — Каб вы ведалі, з якога смецця растуць вершы, не ведаючы сораму), «Avdelningen för påhittade föremål» («Отдел придуманных вещей», 2004 — Аддзел прыдуманых рэчаў) і іншых.
Iran Khodro
Iran Khodro  — найбуйнейшая іранская аўтабудаўнічая кампанія. Кампанія Iran Khodro была заснаваная ў 1962 братамі Ахмадам і Махмудам Хайямі. Штаб-кватэра — у Тэгеране. Выпускае легкавыя аўтамабілі Samand і Peugeot. Па ліцэнзіі Mercedes-Benz выпускаюцца грузавікі і аўтобусы.
З 1960-х па 1990-я Iran Khodro выпускала галоўным чынам легкавы аўтамабіль Пейкан на базе Peugeot-504, які стаў самым распаўсюджаным у Іране.
У цяперашні час Iran Khodro з’яўляецца найбуйнейшым аўтавытворцам не толькі ў Іране, але і на ўсім Сярэднім і Блізкім Усходзе. Штогод кампанія выпускае больш 1 млн аўтамабіляў (550 тыс.), аўтобусаў, грузавікоў, пікапаў. Па гэтым паказчыку Iran Khodro займае 20-е месца ў свеце.
Апроч Ірана вытворчыя магутнасці Iran Khodro размешчаныя ў Азербайджане і Беларусі.
Міхаіл Іванавіч Кучынскі
Міхаіл Іванавіч Кучынскі (23 лютага 1911, в. Прысна 1, Магілёўская губерня, Расійская імперыя цяпер, Магілёўская вобласць — 1 студзеня 1995, , Расія) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, намеснік камандзіра эскадрыллі , , , 1-й Беларускі фронт, капітан, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 снежня 1911 года ў вёсцы Прысна Расійскай імперыі (цяпер Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці) у сям’і селяніна. Беларус.
Скончыў 9 класаў, затым вучыўся ў Магілёўскім хіміка-тэхналагічным інстытуце.
У Чырвонай Арміі з 1932 года. У 1934 скончыў Тамбоўскую ваенна-авіяцыйную школу лётчыкаў. У дзеючай арміі — са студзеня 1943. У ходзе Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у вызваленні Гомеля, Жлобіна, Бабруйска, Слуцка.
Намеснік камандзіра эскадрыллі 218-га штурмавога авіяцыйнага палка капітан Міхаіл Кучынскі да жніўня 1944 года здзейсніў 93 паспяховых баявых вылетаў, знішчыў 2 танкі, 52 аўтамашыны, 6 гармат, 7 самалётаў на аэрадромах, 2 склада. Усяго за час вайны адважны лётчык здзейсніў 210 баявых вылетаў.
Член КПСС з 1944 года. У 1947 годзе скончыў Вышэйшыя афіцэрскія лётна-тактычныя курсы.
З 1959 года падпалкоўнік Кучынскі — у запасе. Жыў у горадзе Растоў-на-Доне. Да 1978 года працаваў начальнікам штэмпельна-гравернага цэха на заводзе.
Ігар Артамонаў
Ігар Артамонаў (нар., ) — беларускі артыст балета, Народны артыст Беларусі (2010). Лаўрэат балетнай прэміі «Філіп Морыс Дэбют» (2002) за выкананне партыі Дыметрыуса ў балеце «Сон у летнюю ноч» на музыку Ф. Мендэльсона.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску. Скончыў Беларускі дзяржаўны харэаграфічны каледж. З 1994 года — артыст балета Вялікага тэатра Беларусі.
У шлюбе з Таццянай Шаметавец, артысткай балета, заслужанай артысткай Беларусі. Пасерб — Віталій (1991 г.).
Творчасць
У рэпертуары: Пер Гюнт (Горны Кароль), Рамэа і Джульета (Рамэа, Бенволіа), Папялушка (Прынц), Спартак (Крас, 2-гі бой), Легенда пра Уленшпігеля (Інквізітар), Эсмеральда (П’ер Грэнгуар, Актэон), Карміна Бурана (Паэт, вагант), Балеро (юнак), Макбет (Банко), Жызэль (Альберт, па-дэ-дэ), Корсар (Конрад, Ланкедэм), Марная засцярога (Калэн), Дон Кіхот (Базіль, Эспада), Баядэрка (Солар), Шапэніана (саліст), Лебядзінае возера (Зігфрыд, па-дэ-труа, іспанскі танец), Спячая прыгажуня (Дэзірэ, блакітная птушка, кавалер), Шчаўкунок (Прынц, іспанскі танец, французскі танец), Бахчысарайскі фантан (Вацлаў, двойка сяброў), Кармэн-сюіта (Тарэра), Страсці (Рагнеда) (Яраполк), Шэхеразада (Залаты Раб), Серэнада (вальс), Сілфіда (Джэймс), Анюта (бацька).
Ураджайная (Навагрудскі раён)
Ураджа́йная (, Урожайная) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчорсаўскага сельсавета.
П’етра II Арсеола
П'етра II Арсеола (961—1009) — 26-ы венецыянскі дож (з 991 года).
Біяграфія
Сын дожа П'етра I Арсеола.
Дож П'етра II Арсеола пачаў палітыку далучэння да Рэспублікі Святога Марка ўсходніх земляў, якая доўжылася больш за 500 гадоў. Ён распаўсюдзіў уплыў Венецыі на харватаў і славян Нерэтвы, вызваліў венецыянцаў ад 50-гадовай практыкі даніны славянскім піратам. Пачаў пашырэнне тэрыторыі Венецыянскай рэспублікі, разарыўшы пірацкія базы на астравах Ластава і Корчула, захапіў іх і горад Дуброўнік.
Перамога ў марской бітве з піратамі ў горада Задар у 1000 годзе, і атрыманне кантролю над усім Адрыятычным морам, паклалі пачатак шматвяковай цырымоніі «Свята заручын венецыянскага дожа з Адрыятычным морам».
У дожа было 11 дзяцей. Паводле некаторых даных, адна з дочак П'етра стала жонкай сына харвацкага караля Святласлава Суроньі, а адзін з сыноў, Іаан, быў жанаты на Марыі, дачцы візантыйскага імператара Рамана III Аргіра. Іншы — Атоне — быў жанаты на сястры венгерскага караля Іштвана I, ён жа стаў пераемнікам П'етра на пасадзе дожа. Сын Атоне — Пётр — пазней стаў каралём Венгрыі.
Нажан-сюр-Марн
Нажан-сюр-Марн (Nogent-sur-Marne) — горад і камуна ў Францыі. Знаходзіцца на тэрыторыі дэпартамента Валь-дэ-Марн рэгіёна Іль-дэ-Франс, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам акругі Нажан-сюр-Марн і аднайменнага кантона. Нажан-сюр-Марн, які ляжыць на беразе Марны і на ўсходняй ускраіне Венсенскага лесу, у наш час ушчыльную прымыкае да гарадской мяжы Парыжа.
Дранькі
Дранькі́ (, Драньки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Дактрына Манро
Дактрына Манро — канцэпцыя знешняй палітыкі ЗША, якую ў сваей прамове да Кангрэса 2 снежня 1823 г. выказаў прэзідэнт краіны Джэймс Манро. Сутнасць гэтай канцэпцыі ў недазволе еўрапейскім дзяржавам ажыццяўляць якое-небудзь умяшальніцтва ў сувярэнітэт краін амерыканскага кантынента.
Перадумовы выступлення з Дактрынай
Падчас Напалеонаўскіх войнаў і пасля іх у многіх іспанскіх калоніях амерыканскага кантынента пачалася барацьба за незалежнасць, якая скончылася заснаваннем шэрагу лацінаамерыканскіх дзяржаў. У 1822 г. Злучаныя Штаты прызналі гэтыя дзяржавы. Вялікабрытанія таксама ўсталявала з імі гандлевыя сувязі.
Пасля перамогі над Напалеонаўскай Францыяй еўрапейскія манархічныя дзяржавы заснавалі Свяшчэнны саюз. Асноўнай мэтай гэтай палітычнай кааліцыі была барацьба з рэвялюцыямі ва ўсёй Еўропе. Дзяржавы-ўдзельніцы саюза пастанавілі вярнуць Іспаніі яе калоніі, згубленныя ў Амерыке. Тады Вялікабрытанія заявіла, што гэтага не дапусціць. Пасля гэтага падчас звяртання да Кангрэса з прамовай прэзідэнт ЗША Джэймс Манро выказаў пазіцыю Злучаных Штатаў па гэтаму пытанню: ЗША не дазволіць краінам Еўропы ўмешывацца ва ўнутранныя справы дзяржаў амерыканскага кантынента. Тэзісы гэтай пазіцыі знешняпалітычнага курса краіны сталі вядомы як дактрына Манро. Асноўная ідэя можа быць выражана фразай «Амерыка для амерыканцаў».
Вытрымкі з Дактрыны
«Па прапанове ўрада Расійскай імперыі, якая была зроблена праз прадстаўніка рускага імператара ў нашай краіне, ўсе неабходныя паўнамоцтвы былі дадзены нашаму паслу ў Санкт-Пецярбургу для правядзення перамоў аб вызначэнні правоў і інтарэсаў абедзвюх дзяржаў на паўночна-заходнім узбярэжжы амерыканскага кантынента. Падобная прапанова была зроблена Яго Імператарскай Вялікасцю і ўраду Вялікабрытаніі, які прыняў яе. Кіраўніцтву Злучаных Штатаў да спадобы такая праява дружалюбнасці і ўсе, хто кіруе нашай краінай, даражаць прыязнымі адносінамі з Імператарам Расіі і гатовы рабіць усё магчымае, каб паміж урадамі Расіі і ЗША расло ўзаемаразуменне. Гэта сітуацыя спарадзіла шэраг спрэчак, і, ў той ступені, ў якой закранаюцца правы і інтарэсы ЗША, ўзнікае неабходнасць распрацаваць прынцыпы, якія недазволяць ніякія новыя спробы еўрапейскіх дзяржаў каланізаваць землі амерыканскага кантынента, якія сталі незалежнымі дзяржавамі…
На пачатку апошняга ўрадавага паседжання, былі зроблены значныя намаганні кіраўніцтва Іспаніі і Партугаліі палепшыць жыццё людзей у сваіх дзяржавах, але гэтыя намаганні рабіліся з надзвычайнай умеранасцю. Няма патребы казаць, што і вынікі такіх намаганняў былі далёка не такімі, якіх чакалі. Мы з цікаўнасцю назіралі за падзеямі ў гэтай частцы свету, з якой у нас настолькі сціслыя сувязі, ў тым ліку і паходжанне нашага народу. Грамадзяне Злучаных Штатаў усім сэрцам раздзяляюць пачуцці да ідэалаў шчасця і свабоды брацкіх народаў па той бок Атлантыкі. Што датычыцца войн, якія вядуць краіны Еўропы, мы не жадаем умяшацца ў іх, і такое ўмяшанне супярэчыла б нашым палітычным прынцыпам. Толькі калі парушаюцца нашы правы ці ёсць пагроза іх парушэння, мы вымушаны прыняць абарончыя меры. Мы маем відавочную сувязь з узнікшым ў нашым паўшар’і рухам, і кожны прагрэсіўны і непрадузяты наглядач разумее гэтую сувязь. Палітычная сістэма краін Свяшчэннага Саюза можа мець значные адрозненні ад палітычнай сістэмы дзяржаў Амерыкі. Наша сістэма дзяржкіравання адрозніваецца ад краін Саюза, і мы заплацілі за яе абарону вялікай крывёй і многімі стратамі; да таго ж найбольш адукаваныя з грамадзян дапрацавалі гэтую сістэму да стану сталасці, і мы карыстаемся з яе нябывалым раней дабрабытам; таму наша краіна не можа адмовіцца ад яе. У сувязі з гэтым мы ўдзячны дзяржавам Саюза за добрыя і шчырыя адносіны з нашай краінай, але якую-небудзь спроб гэтых дзяржаў пашырыць сферу дзеяння іх сістэмы дзяржкіравання ў гэтым паўшар’і мы будзем раглядаць як пагрозу міру і бяспеке Злучаных Штатаў. Мы не спрабуем умяшацца ў жыццё зямель, якія цяпер застаюцца калоніямі ці залежнымі тэрыторыямі краін Еўропы. Але ўрады краін, якія аб’явілі аб сваёй незалежнасці і захавалі яе, і незалежнасць якіх мы па добраму разважанню і з чыстым сумленнем прызналі, на наш погляд, не могуць быць аб’ектам якога-небудзь прыгнёту ці кантролю з боку якіх-небудзь еўрапейскіх дзяржаў за выключэннем сітуацый, калі гэтыя амерыканскія краіны праяўляюць варожасць да Злучаных Штатаў. Падчас вайны паміж гэтымі дзяржавамі і Іспаніяй мы аб’явілі нейтралітэт, калі прызналі іх незалежнасць, і мы імкнемся захаваць нейтральную пазіцыю, калі нічога не зменіцца і кампетэнтныя супрацоўнікі ўрада ЗША не вырашаць ажыццявіць змяненні неабходныя для бяспекі краіны.
Апошнія падзеі ў Іспаніі і Партугаліі служаць доказам, што ў Еўропе пакуль неспакойна. Тое, што еўрапейскія саюзныя дзяржавы знайшлі неабходным ажыццявіць узброенае ўмяшанне ва ўнутранныя справы Іспаніі, з’яўляецца доказам нестабільнасці ў рэгіёне. Але да якой ступені будзе ажыццяўляцца такое ўмяшанне — гэта пытанне турбуе кожную незалежную краіну, форма дзяржаўнасці якой адрозніваецца ад формы дзяржаўнага ладу краін Саюза, нават калі такая краіна знаходзіцца далёка і, безумоўна, сярод такіх краін не ў апошнюю чаргу трэба назваць Злучаныя Штаты. Наша палітыка ў дачыненні да Еўропы, якой мы трымаемся з таго часу як у ёй пачаліся войны, што доўгі час траслі і турбавалі рэгіён, застаецца, тым не менш, нязменнай: устрымлівацца ад умяшання ва ўнутранныя справы еўрапейскіх дзяржаў, прызнаваць легітымнасць кожнага еўрапейскага ўрада, які дзейнічае дэ-факта, развіваць прыязныя адносіны з гэтым урадам і захоўваць гэтыя адносіны праз чэсны і нязменны палітычны курс, задавальняючы справядлівыя просьбы кожнай такой дзяржавы ва ўсіх магчымых выпадках і не дазваляючы ніякай шкоды анікому. Але відавочна, што становішча ў абедзвюх Амерыках адрозніваецца ў значнай ступені ад еўрапейскага. Немагчыма, каб краіны-члены Свяшчэннага Саюза распаўсюджвалі сваю палітычную сістэму ў Паўночнай ці Паўднёвай Амерыкі і пры гэтым не неслі пагрозу міру і шчасцю нашай краіны; неверагодна і што нашы паўднёвыя браты, пакінутыя без знешняй падтрымкі, згадзяцца на такія перамены дабраахвотна. Таксама немагчыма каб мы абыякава ўспрынялі такую інтэрвенцыю ў якой-небудзь праяве. Калі параўнаць сілы і рэсурсы Іспаніі і гэтых новых незалежных дзяржаў, а таксама калі прыняць да ўвагі вялікую адлегласць паміж імі, зразумела, што Іспанія аніколі не здолее пакарыць іх. Пры гэтым Злучаныя Штаты застаюцца вернымі свайму палітычнаму курсу: даць магчымаць абодвум бакам самастойна вырашаць іх праблемы і спадзявацца, што іншыя дзяржавы будуць праводзіць такую ж палітыку…»
Наступствы рашэння
Пасля прыняцця дактрыны Манро і заявы Брытанскай дзяржавы аб гатоўнасці абараняць незалежнасць маладых амерыканскіх дзяржаў краіны Еўропы адмовіліся ад сваіх «амерыканскіх» планаў. Паміж ЗША і краінамі Лацінскай Амерыкі ўсталяваліся шырокія дыпламатычныя сувязі. Цікава, што нават канстытуцыі гэтых дзяржаў рабіліся па падабенству канстытуцыі ЗША.
Пятроўкі (Цёмкінскі раён)
Пятроўкі (Петровки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Кола полек у Лідзе
Кола полек у Лідзе — польская жаночая арганізацыя, якая дзейнічала ў Лідзе ў гады 1918—1935; яе задачай была матэрыяльная і маральная падтрымка для польскіх салдатаў — спачатку польскіх атрадаў Лідскай самаабароны, пазней салдатаў рэгулярнага Войска польскага ў час савецка-польскай вайны; у час савецкай улады у Лідзе за студзеня да красавіка 1919 года Кола займалася разведкай для Лідскай самаабароны і падтрымкай для захопленых бальшавікамі польскіх палонных; займалася таксама культурнай і дапаможнай дзейнасцю, падтрымлівала адукацыю.
Гісторыя
Кола полек у Лідзе стварылася ў лістападзе 1918 года, як другая польская арганізацыя ў гэтым горадзе пасля Нацыянальнай рады Лідскай зямлі. Стварыла яго група жанчын, якія кіраваліся польскім патрыятызмам, без свядомасці існавання цэнтралі Кола полек у Варшаве. У палове лістапада на плябаніі парафіяльнага касцёла адбыўся першы сход, у якім удзельнічалі: Марыя Шукевічова, Гелена Рошкоўская, Марыя Грэбова, Марыя Шкопуўна, Ядвіга Шкопуўна, Вінцэнтына Скавінская, Часлава Мейлунова, Марыя Любовіцкая і Дамініка Івашкевічуўна. Была абранае кіраўніцтва Кола, ў сыклад якога ўвайшлі: Марыя Шукевічова — старшыня, Гелена Рошкоўская — намесніца старшыні, Марыя Грэбова — другая намесніца старшыні, Ядвіга Шкопуўна — сакратар і Вінцэнтына Скавінская — бухгалтэр.
Галоўнай мэтай Кола полек была несці матэрыяльную і маральную дапамогу польскім ваенным атрадам, якія фарміраваліся ў Лідзе. Кіраўніцва арганізацыі займалася здабываннем у горадзе і на вёсцы ежы, вопрадак, купляла куханныя акцэсорыі для добраахвотнай Лідскай самаабароны, якая ў той час тварылася. У час Калядаў 1918 года яно заарганізавала для ўдзельнікаў самаабароны ўрачыстаю вячэру. Пасля таго, як Чырвоная армія заняла горад, Кола полек прайшло да канспірацыйнай дзейнасці. Займалася між іншым разведкай, інфармавала кіраўніцтва Лідскай самаабароны, якое працавала па-за горадам, пра планы бальшавікоў і пра сітуацыю у Лідзе. Пасля таго, як бальшавікі разбілі у Лябёдцы конны атрад самаабароны і прывезлі ў Ліду ўзятых у палон кавалерыстаў, Кола полек падтрымлівала матэрыяльна і маральна раненых польскіх добраахвотнікаў, а таксама. У выніку між іншым іх шматлікіх просьбаў, палонныя былі вызваленыя. Пасля здабыцця Ліды рэгулярнымі атрадамі Польскага войска 17 красавіка 1919, Кола полек вярнулася да адкрытай дзейнасці. Яе члены тварылі салдацкія сталовыя, кавярні на вакзале, бібліятэкі, арганізавалі лекцыі, канцэрты, танэчныя вечарыны і супольныя калядныя вячэры для салдатаў. Кола атрымала вусную і пісмовую падзяку за шчырую і плённую працу для салдатаў ад гэн. Станіслава Шэптыцкага, які ў той час быў у Лідзе.
У часе наступу Чырвонай арміі на Польшчу ў ліпені 1920 года Кола полек дапамагала польскім раненым, якія ехалі чыгуначнымі транспартамі праз Ліду у заходнім напрамку. Актыўна ўдзельнічалі між іншым у Камітэце збору прадуктаў, перадавала ежу і напоі салдатам у цягніках. Пасля адбіцця Ліды Польскім войскам з рук Чырвонай арміі ў апошнія дні верасня 1920 года, Кола полек вярнулася да адкрытай дзейнасці. Дзякуй падтрымкі кіраўніка штабу палк. Бабкоўскага, арганізацыя атрымала свой офіс. Адкрыла тады Цэнтр Кола полек, які прапанаваў ежу і быў скіраваны ў галоўным да польскай інтэлігенцыі. Кола выдавала штодзённа некалькі бясплатных абедаў для школьнай моладзі, поўнасцю ўтрымлівала дзве дзяўчынкі, якія патрапілі ў школу дзякуй арганізацыі, вела дзетскі сад, перадавала дапамогу, арганізавала святочныя мерапрыемствы і дасылала пачкі хворым і раненым польскім салдатам. Пад канец савецка-польскай вайны Цэнтр Кола полек быў адзінай польскай установай у Лідзе, дзе праходзілі ўсе афіцыйныя ўрачыстасці. У кастрычніку 1922 года Кола полек перадала афіцыйны сцяг Лідскаму палку стралцоў імя Людвіка Нарбута у доказ прызнання заслуг, адданых у барацьбе за незалежнасць Радзімы і ў абароне Лідскага павету ад бальшавікоў. Арганізацыя спыніла сваё існаванне ў палове 1935 года.
У памятным альбоме Кола полек знаходзіліся подпісы: прэзідэнта Польшчы Станіслава Вайцяхоўскага, прэзідэнта Польшчы праф. Ігнацыя Масціцкага, марш. Эдварда Рыдз-Сміглага, ксяндза мітрапаліта Рамуальда Ялбжыкоўскага, кс. біскупа Казіміра Мікалая Міхалькевіча, некалькі французскіх і брытанскіх афіцэраў, а таксама шмат іншых асоб, якія пабывалі ў Лідзе.
ФК Атака Мінск
«Атака» — былы беларускі футбольны клуб з горада Мінск.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 1986. З 1992 пачаў гуляць у Трэцяй лізе чэмпіянату Беларусі. Праз тры гады клуб прайшоў спачатку ў Другую лігу, а потым і ў Першую лігу.
Пасля сезону 1997 «Атака» спыніла сваё існаванне. Другая каманда «Атакі», якая раней менавалася «Атака-Аўра-д» і «Атака-407», яшчэ год працягвала выступленні пад назвай «Атака-Спорт», пасля чаго таксама скончыла выступленні.
Марскія чары
«Марскія чары» — карціна англійскага мастака-прэрафаэліта Дантэ Габрыэля Расеці, створаная ў 1877 годзе. У наш час карціна знаходзіцца ў калекцыі Мастацкага музея Фога.
Натуршчыцай для карціны, дзе намалявана сірэна стала Алекса Уайлдынг. Сірэна апранута ў вянок з кветак і іграе на арфе; яе летуценнае аблічча і пастава паказваюць, што яна таксама была зачаравана музыкай і водарам кветак вакол. Першапачаткова Расеці быў натхнёны радкамі з паэмы Сэмюэла Тэйлара Кольрыджа «Кубла-хан», але затым, у час працы, карціна стала ілюстрацыяй для яго ўласнага санета, радкі з якога ён напісаў на раме. У вершы згадваецца пра тое, што музыка сірэн заваблівае мужчын і забівае іх, а ў апісанні выявы гераіні ёсць адсылкі да фігуры Ліліт, сам санет перагукваецца з санетам Расеці, прысвечаным Ліліт і нават непасрэдна запазычвае яго вобраз, такім чынам Расеці зноў звяртаецца да тыпажу Femme fatale.
Алясніца
Алясніца (Oleśnica, Oels — Эльс) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, за 310 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 30 км на ўсход ад цэнтра Уроцлава. Адміністрацыйны цэнтр Алясніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Алясніца. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 20,96 км². Насельніцтва 37,2 тыс. чалавек.
Конан Аюі
Конан Аюі (нар., Адзапэ, Кот-д’Івуар) — івуарыйскі футбаліст, абаронца лівійскага клуба «Аль-Садака».
Клубная кар’ера
У жніўні 2016 года стаў іграком беларускага клуба «Слуцк». Неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе случан, звычайна гуляючы на пазіцыі апорнага паўабаронцы. У пачатку сезона 2018 не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў асноўны склад каманды. У снежні 2018 года пакінуў «Слуцк».
Пазней гуляў на радзіме за клуб «Ісія Вазі». У кастрычніку 2021 года перайшоў у лівійскі клуб «Аль-Садака».
Жырмуны (Лідскі раён)
Жырму́ны (, Жирмуны) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзітвянскага сельсавета.
Гісторыя
У XVIII ст. маёнтак Жырмуны ад Завішаў перайшоў да Радзівілаў у якасці пасагу Барбары Завішы-Кезгайлы (1690—1770), якая ў 1710 годзе выйшла замуж за князя Мікалая Фаўстына Радзівіла (1688—1746). Потым маёнтак дастаўся іхняму сыну Станіславу Радзівілу (1722—1787), краўчаму, падкамораму Вялікага Княства Літоўскага, генерал-лейтэнанту, які быў жанаты з Каралінай Пацей (1732—1776).
У другой палове XVIII ст. Станіслаў Радзівіл вырашыў пабудаваць у фальварку Жырмункi, які знаходзіўся недалёка ад яго маёнтка, палацава-паркавы комплекс. Ім былі пабудаваны прыгожая ўязная брама, два бакавыя двухпавярховыя афіцыны ў стылі класіцызму, прычым паўднёва-ўсходнюю афіцыну з багатым афармленнем унутраных інтэр'ераў, займалі самі Радзівілы; у паўночна-заходняй афіцыне жыла прыслуга. Былі пабудаваны таксама гаспадарчыя пабудовы, пасаджаны вялікі і прыгожы парк. Будаўніцтва самога палаца з-за смерці князя ў 1787 годзе не было распачата. У 1915 і 1939 гадах сядзіба была разрабавана.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Крупаўскага сельсавета.
Славутасці
Палацава-паркавы ансамбль Радзівілаў не быў дабудаваны, захавалася ўязная брама, руіны афіцынаў, а таксама калона, якая стаіць асобна.
Генрых Бургундскі (граф Партугаліі)
Генрых (Энрыке) Бургундскі (, Дыжон, Бургундыя —, Асторга, Леон) — граф Партугаліі, заснавальнік Бургундскай дынастыі, якая кіравала Партугаліяй да 1363 года.
Генрых Бургундскі быў унукам герцага Бургундыі і адным з вядучых военачальнікаў Альфонса VI, караля Леона і Кастыліі. У 1085 годзе ён дапамог адваяваць Таледа ў мусульман і быў узнагароджаны феадальным памесцем каля Апорта.
Біяграфія
Кароль Іспаніі Альфонса VI Храбры, які вёў бесперапынныя войны з сарацынамі, збіраў пад сваімі сцягамі мноства іншаземных рыцараў, гатовых ваяваць за Хрыста. Імі рухала хутчэй сапраўдная адданасць веры, чым імкненне да славы і ўшанаванняў, калі яны, пакінуўшы родныя краі, адпраўляліся ваяваць з сарацынамі; тым не менш, Альфонса не пакідаў іх без увагі і шчодрай узнагароды. Аднаму з такіх рыцараў ва ўзнагароду было падаравана графства Партугалія і аддадзена рука незаконнанароджанай каралеўскай дачкі Тэрэзы.
Генрых уступіў ва ўладанне новымі землямі і працягнуў вайну з мусульманамі. Ён таксама прыняў удзел у першым Крыжовым паходзе (1096—1099) пад камандаваннем Гадфруа Бульёнскага, і пасля перамогі ў Іўдзею вярнуўся дамоў.
Неўзабаве Генрых памёр, пакінуўшы непаўналетняга сына, Афонсу Энрыкеша. Тэрэза Леонская, маці Афонсу, жадала прысвоіць уладанні, ізноў выйдучы замуж, але прынц Афонсу пазмагаўся з ёй у бітве і ўзяў яе ў палон. Ён таксама ваяваў з Кастыліяй, і зноў выйграў бітву, паклаўшы пачатак партугальскай дзяржаўнасці.
Благачынны
Гісторыя
Нагляд над духавенствам і яго дзеямі быў распаўсюджаны на мужчынскія і жаночыя манастыры, а таксама на ваеннае ведамства.
Благачынныя ў ваенным ведамстве
Абавязак благачыннага вайсковага духавенства складаўся ў з’яднанні дзеянняў вайсковых святароў і выкананні дапаможных функцый пасрэдніка паміж вышэйшай духоўнай уладай вайсковага і марскога ведамстваў і падначаленым духавенствам.
23 кастрычніка 1807 года протаіерэю Анісіму Баравіку, прызначанаму духоўным начальнікам у Дунайскай арміі генерал-фельдмаршала князя Празароўскага, аднаму з першых была пададзена пасада старэйшага благачыннага.
У 1821 годзе былі ўведзеныя пасады корпусных благачынных, «ради скорейшего течения дел и по тому резону, что во время военных действий войска корпусами действуют отдельно от главных сил». У службовых правах ваенныя святары былі прыроўнены да наступных армейскіх чыноў:
З 12 чэрвеня 1890 года згодна «Палажэння аб упраўленні цэрквамі і духавенствам ваеннага ведамства», найбліжэйшымі памочнікамі протапрэсвітара ваеннага і марскога духавенства з’яўляюцца дывізіённыя благачынныя (армейскія, гвардзейскія і флоцкія), што пасрэднічаюць паміж органамі вышэйшай вайсковай духоўнай уладай і падначаленым ёй духавенствам. На іх абавязку ляжыць найблізкае назіранне за падведамнымі ім вайсковым цэрквамі і духавенствам.
У 1914 года ў рускай арміі налічвалася каля пяці тысяч ваенных святароў і больш ста дывізіённых благачынных. У 1915 годзе была ўведзена пасада гарнізоннага благачыннага ў гарнізонах, дзе служылі некалькі святароў.
Благачынны ў манастыры і ў семінарыі
У вялікіх мужчынскіх рускіх манастырах, благачынны манастыра, разам з эканомам, з’яўляюцца бліжэйшымі памочнікамі настаяцеля ці намесніка манастыра. Абавязкам манастырскага благачыннага з’яўляецца кантроль за ўсімі набажэнствамі ў манастыры.
У шматлікіх рускіх семінарыях таксама ёсць пасада благачыннага святара, адказнага за парадак, прыгажосць і правільнае здзяйсненне богаслужэнняў у семінарскім храме.
Правы і абавязкі благачынных
У адпаведнасці са Статутам Рускай Праваслаўнай Царквы, прынятым на Архірэйскім Юбілейным Саборы 2000 года, епархія падзяляецца на благачынніцкія акругі на чале з благачынным, прызначанымі кіруючым архірэем. Калі ў акрузе знаходзіцца больш 15 прыходаў, благачыннаму можа быць нададзены памочнік. Над манастырамі вызначаецца ў епархіі адзін ці некалькі благачынных, гледзячы па ліку і адлегласці да манастыроў у епархіі. Правы і абавязкі благачынных таго ці іншага роду вызначаюцца асабовымі інструкцыямі, зацверджанымі Свяшчэнным сінодам. Абавязкі благачыннага над цэрквамі вельмі складаныя, і прадметы, што адносяцца да іх чыннасці, вельмі разнастайныя. Яны складаюцца ў наступным:
Яхімаўшчына
Назву Яхімаўшчына маюць:
Свята-Успенская царква (Гольні)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у вёсцы Гольні Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1903 годзе (дата на падмурку) з цэглы і бутавага каменю на месцы драўлянага храма. Абкружана бутавай агароджай. З боку апсіды храма асобна стаяла каркасная шатровая званіца.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Мае нетыповую аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю: у аснове цэнтральны кубападобны аб’ём, шатровы дах якога завершаны цыбулепадобным купалам на васьмігранным светлавым барабане. Да сцен цэнтральнага аб’ёму далучаны больш нізкія аднолькавай вышыні пабудовы: з заходу кубападобны прытвор пад двухсхільным дахам, з усходу, поўначы і поўдня — паўкруглыя апсіды. На паліхромным фоне бутавай муроўкі сцен вылучаюцца пабеленыя і атынкаваныя элементы архітэктурнай аздобы — аркатурныя фрызы і прафіляваныя карнізы, прафіляваныя ліштвы арачных аконных праёмаў, вуглавыя лапаткі.
Генрых IV (кароль Англіі)
Генрых IV (красавік 1366?, замак Болінгброк, Вялікабрытанія — ) — кароль Англіі ў 1399—1413, заснавальнік дынастыі Ланкастэраў.
Стаў каралём праз мяцеж магнатаў Паўночнай Англіі супраць Рычарда II. Значна пашырыў правы парламента.
Infiniti
Infiniti — гандлёвая марка аўтамабіляў класа «люкс», прыналежная японскай кампаніі Nissan Motor. Аўтамабілі Infiniti афіцыйна прадаюцца ў ЗША, Канадзе, Мексіцы, краінах Блізкага Усходу, Паўднёвай Карэі і Тайвані, а з 2007 г. ў Расіі і Украіне. З моманту утварэння маркі ў 1989 годзе прададзена больш мільёна аўтамабіляў, большай часткай у ЗША.
Увесь мадэльны шэраг Infiniti створаны на базе існых мадэляў Nissan. У цяперашні час усё якія выпускаюцца седаны, купэ і красоверы пабудаваныя на адной платформе — Nissan FM. Выключэнне — пазадарожнік QX56, створаны на платформе Nissan F-Alpha. У назве ўсіх мадэляў Infiniti прысутнічаюць 1 або 2 літары, за якімі ідуць 2 лічбы, якія пазначаюць аб’ём рухавіка.
Савенкі (Цёмкінскі раён)
Савенкі (Савенки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Дэметрый
Дэме́трый (Δημήτριος) — мужчынскае імя грэчаскага паходжання. Паходзіць ад імя багіні ўрадлівасці Дэметры і таму відавочна азначае «ўрадлівы, пладавіты».
Макееўка
Маке́еўка (Макі́ївка; у 1920—1931 — Дзмітрыеўск) — горад (з 1925 года) абласнога значэння ў Данецкай вобласці Украіны. Знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы Украіны.
Адміністрацыйны падзел
Макееўка фактычна з'яўляецца горадам-спадарожнікам Данецка і амаль з ім злілася. Уваходзіць у Данецкую агламерацыю. Як і большасць шахцёрскіх данбаскіх гарадоў, уяўляе сабой кангламерат асобных паселішчаў, што зліваюцца ў суцэльнае.
5 адміністрацыйных раёнаў:
Насельніцтва
У горадзе пражывае больш як 100 нацыянальнасцей, большасць з іх — рускія (каля 50%), украінцы (больш за 46%), беларусы, татары (1%).