cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віктар Якаўлевіч Гапановіч
Біяграфія
Нарадзіўся 15 красавіка 1921 года ў вёсцы Сераднякі (Сярэднікі ) Слуцкага павета Мінскай губерні (цяпер — Слуцкі раён Мінскай вобласці) у сялянскай сям’і. У 1940 годзе скончыў Магілёўскі медыцынскі тэхнікум, працаваў фельчарам у абласной паліклініцы ў Магілёве.
З 1940 года ў Чырвонай Арміі. У 1940—1941 гадах — фельчар стралковага батальёна Прыбалтыйскай ваеннай акругі. У час Вялікай Айчыннай вайны старшы фельчар, камандзір санітарнага ўзвода стралковага батальёна, фельчар упраўлення палявога эвакуацыйнага пункта. У 1942 годзе быў цяжка паранены.
У 1951 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут і працаваў у ім (аспірант, дацэнт кафедры). У 1955 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 1970 годзе — доктарскую. Адначасова з працай у інстытуце, 1972—1990 гадах — галоўны отарыналарынголаг Міністэрства аховы здароўя БССР. У 1973—1989 гадах — загадчык кафедрай вуха, горла, носа Мінскага медыцынскага інстытута, з 1989 года — прафесар кафедры.
Памёр 12 жніўня 2009 года. Пахаваны на Паўночных могілках пад Мінскам.
Навуковая дзейнасць
В. Я. Гапановічу належаць навуковыя працы па біялагічных і крыягенных метадах лячэння ў отарыналарынгалогіі. Распрацаваў і ўкараніў у практыку методыку атрымання аўтагенных фібрынных плёнак (біялагічны прэпарат крыві) і іх выкарыстання ў якасці стымулятара працэсу рэгенерацыі пасля хірургічных аперацый. Прымаў удзел у распрацоўцы фантомаў-трэнажораў для падрыхтоўкі спецыялістаў па аказанні хуткай і неадкладнай дапамогі.
Сярод апублікаванага:
Грамадская дзейнасць
Прымаў удзел у арганізацыі і правядзенні II і III з’ездаў отарыналарынголагаў Беларусі, двух навуковых канферэнцый. Удзельнік арганізацыі Усесаюзнага пленума отарыналарынголагаў у 1978 годзе. У 1972—1990 гадах — старшыня праўлення Беларускага навуковага медыцынскага таварыства отарыналарынголагаў. Быў членам праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства отарыналарынголагаў, членам рэдакцыйных саветаў часопісаў «Вестник оториноларингологии», «Журнал ушных, носовых и горловых болезней», старшынёй Рэспубліканскай праблемнай камісіі па отарыналарынгалогіі.
NGC 2604
NGC 2604 (іншыя абазначэнні — NGC 2604A, KUG 0830+297, UGC 4469, IRAS08303+2942, MCG 5-20-22, ZWG 149.48, PGC 23998) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 2604, NGC 2604A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каэсіт
Каэсіт, каўсіт — мінерал групы кварцу, адна з найбольш шчыльных паліморфная мадыфікацый крэменязёму SiO2. Названы ў гонар амерыканскага хіміка Л. Коўса (Loring Coes, Jr. 1915—1973), які штучна атрымаў гэты мінерал у 1953 годзе. Каэсіт утвараецца пры высокіх тэмпературах (500—800 °С) і ціску каля 35 кбар.
Крышталізуецца ў монаклінальнай сінгоніі. Утварае бясколерныя празрыстыя прызматычныя і таблітчастыя крышталі. Цвёрдасць 7,5—8 па шкале Моаса. Шчыльнасць 2,95—3 г/см³.
У прыродзе
Прыродны каэсіт сустракаецца ў Арызонскім і іншых выбуховых метэарытных кратарах. Таксама ў санідзін-каэсітавым аклагіце з кімберлітавай трубкі на поўдні Афрыкі. На тэрыторыі Беларусі ўпершыню выяўлены імпактытах і выбуховых брэкчыях Лагойскага метэарытнага кратэра. Часам утрымлівае дамешкі алюмінію, жалеза, натрыю.
Жыццё насякомых (мультфільм)
«Жыццё насякомых» (A Bug's Life) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Pixar» 1998 года.
Сюжэт
Па сюжэце, мураш-няўдачнік Флік шукае добраахвотнікаў, гатовых дапамагчы яму перамагчы агрэсіўных конікаў, якія пагражаюць спакою яго вялікай сям'і. Калі замест воінаў Флік знаходзіць толькі нязграбную трупу цыркавых жукоў, адзінай яго надзеяй на перамогу застаецца моцнае сяброўства і ўзрушаючая сіла ўяўлення.
IC 5212
IC 5212 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чароўнасць (квантавы лік)
Часціцы з ненулявым значэннем чароўнасці называюцца «зачарава́нымі» і маюць прынцыповае значэнне для праверкі тэарэтычных палажэнняў квантавай хромадынамікі.
Чароўнасць захоўваецца ў моцных і электрамагнітных узаемадзеяннях; у распадах «зачараваных» часціц, якія адбываюцца за кошт слабага ўзаемадзеяння, чароўнасць змяняецца на адзінку.
Уладзіслаў Людвігавіч Місевіч
Уладзіслаў Людвігавіч Місевіч (нар., ) — беларускі эстрадны музыкант, Заслужаны артыст Беларускай ССР (1979), з 1968 года па 1992 год удзельнік ВІА «Песняры»; адзін з заснавальнікаў і ўдзельнікаў ВІА «Беларускія песняры» з 1998 года.
Біяграфія
Вучыўся ў Мінскім музычным вучылішчы імя М. І. Глінкі (1963—1966), скончыў Мінскі інстытут культуры (1988). У 1967 годзе працаваў у Беларускай дзяржаўнай філармоніі, у ансамблі пад кіраўніцтвам І. Капланава, дзе на гітары граў і У. Мулявін.
З 1968 года працаваў у музычных калектывах пад кіраўніцтвам У. Мулявіна, «Лявоны», з 1970 года — «Песняры». З 1998 года працуе ў ансамблі «Беларускія песняры».
Віла Медычы
Віла Медычы (Villa Medici) займае схіл рымскага ўзгорка Пінча ніжэй садоў вілы Баргезэ. У антычнасці на гэтым месцы распасціраліся сады Лукула. Была тут і віла, на якой страціла жыццё імператрыца Месаліна. У Сярэднявеччы ўся тэрыторыя была аддадзена пад вінаграднікі.
У 1576 г. схіл Пінча набыў кардынал Фердынанда Медычы (будучы кіраўнік Фларэнцыі), які даручыў Барталамеа Аманаці ўзвесці для сябе вілу ў модным тады духу маньерызму. Гэта было першае памесце дому Медычы на тэрыторыі Вечнага горада. Са смерцю апошняга Медычы ў 1737 г. віла перайшла ва ўладанне Латарынгскага дому. Напалеон Банапарт перадаў яе Французскай акадэміі ў Рыме, і з тых часоў там пражываюць уладальнікі Рымскай прэміі.
Падчас будаўнічых прац была выяўлена значная колькасць антычных старажытнасцяў, якія выстаўлены на тэрыторыі саду. Яшчэ сто семдзесят антычных статуй і фрагментаў былі набыты кардыналам для ўпрыгожвання вілы ў рымскай знаці. Найбольш значныя экспанаты — так званая ваза Медычы (I стагоддзе) і выкананая ў традыцыі Праксіцеля статуя Венеры Медычы (I стагоддзе да н. э.) — былі ў XVIII стагоддзі перамешчаны ва Уфіцы, даўшы пачатак тамтэйшаму збору старажытнасцяў.
Летнія Алімпійскія гульні 1920
Летнія Алімпійскія гульні 1920 (1920 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні VII Алімпіяды, праходзілі ў Антверпене з 20 красавіка па 12 верасня 1920 года.
IC 5213
IC 5213 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
NGC 2604B
NGC 2604B (іншыя абазначэнні — MCG 5-20-23, ZWG 149.49, KUG 0830+296, PGC 24004) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Смалявіцкі сельсавет
Смаляві́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Смалявічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смалявіцкага раёна Менскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Смалявіцкага местачковага Савета.
Браціна
На Беларусі медныя і драўляныя браціны бытавалі ў 16—18 стст. Залатыя і сярэбраныя браціны з гравіраваным ці чаканеным арнаментам вядомы ў Расіі ў 16—17 стст., медныя і драўляныя — у народным побыце 16—19 стст. У 19—20 стст. браціна — дэкаратыўны посуд.
Стралецкая вуліца (Полацк)
Стралецкая вуліца — вуліца ў цэнтральнай частцы Полацка. Пачынаецца на захадзе гістарычнага Вялікага пасада і цягнецца да паўночнай часткі Ніжняга замка.
Гісторыя
У канцы вуліцы ў XII існавала каменная царква і могілкі. Падчас раскопак, зладжаных Штыхавым і Побалем у 1959 г., тут былі знойдзеныя рэшткі будаўнічага смецця (кавалкі плінфы і цамянкі). У 1976—1977 гг. раскопкамі Рапапорта былі знойдзены адломкі каменнага саркафагу, частка каменнага абразка і шмат пахаванняў ці нават брацкіх магілаў. Рапапорт мяркуе, што тут была пахавальня полацкіх князёў.
На знешнім баку ад вала Івана Грознага — паміж валам і вул. Стралецкай (паўднёвая частка Ніжняга замка) была праведзена шурфоўка. Тут зафіксаваны культурны пласт магутнасцю 3,8 м. У ніжняй частцы гэтага пласта знойдзены раннеганчарны посуд ХІ ст. і 2 сценкі ляпнога гаршка.
Пры раскопках ля дома 23 былі выяўлены рэшткі ювелірнай майстэрні. Тут быў ускрыты развал печы, у якой знаходзіліся фрагменты тыгляў і ліцейнай формы для імітацыі арабскай манеты.
Ля скрыжавання Стралецкай і Ніже-Пакроўскай вуліц, на беразе Дзвіны змяшчалася адна з найстарэйшых полацкіх сінагог, адзначаная на старажытных гарадскіх планах. З дакументаў бачна, што ў XVI—XVII стст. на гэтай вуліцы жыло шмат яўрэяў.
Згодна Рэвізіі 1765 года вуліца мела назву Раждзественская. Яе ж можна атаясаміць з вуліцай Бызыменнай, вядомай па актавым матэр’ялам XVII стагоддзя. Гэта вуліца выходзіла да Ніжняга замка і перавозу праз Дзвіну. Менавіта на ёй былі праведзены археалагічныя раскопкі і выяўлены сляды могілак XVI—XVII стагоддзяў і жылой забудовы XVIII стагоддзя. Вуліца размяшчалася ля царквы Хрыстова Раства, таксама вядомай у гісторыяграфіі як «Царква на рове».
19 студзеня 1938 года савецкія ўлады надалі вуліцы імя Горкага ў гонар русскага пісьменніка, ганаровага акадэміка АН БССР Аляксея Максімавіча Пяшкова.
У 60-я гады на вуліцы Горкага будуецца стадыён Спартак, для трыбун якога выкарыстоўваюцца валы Ніжняга замка.
Рашэннем гарсавету № 171 ад 21.09.1989 г. вуліцы вернута назва Стралецкая.
Дударская музыка Беларусі
«Дударская музыка Беларусі» — беларускі музычны альбом, зборнік розных выканаўцаў на дударскую тэматыку выдадзены ў 2011 годзе.
Гісторыя стварэння
Некамерцыйны праект удзельнікаў «Дударскага клуба». На дыску прадстаўленыя архіўныя запісы народных мелодый у выкананні беларускіх дудароў 1930-х гадоў Сцяпана Шыкоўскага і Хведара Стэся.
Верхнядзвінская ГЭС
Верхнядзвінская ГЭС — праектаваная гідраэлектрастанцыя ў Беларусі недалёка ад Верхнядзвінска на рацэ Заходняя Дзвіна.
Планавалася пабудаваць гідраэлектрастанцыю да 2020 года, аднак узвядзенне гідраэлектрастанцыі так і не пачалося.
Апісанне
Прадугледжваецца збудаванне гідравузла поймавага тыпу, будынка ГЭС з зачыненай машзалай, жалезабетоннай водазліўной плацінай з плоскімі секцыйнымі засаўкамі для скіду паводкавых вод, аднакамерны суднаходны шлюз для магчымасці забеспячэння рачнога суднаходства. Станцыя будзе мець наступныя параметры: усталяваная магутнасць — 20 МВТ; адзнака НПУ — 107 м; разліковы напор — 6 м. Для выдачы выпрацаванай электраэнергіі ў энергасістэму будзе збудавана адкрытая размеркавальнае ўстройства з элегазовыми выключальнікамі 110 КВ у будынку зачыненай размеркавальнага ўстройства з размеркавальным устройствам 6 КВ ГЭС.
Агульны кошт праекта — 158 млн долараў ЗША. Рэалізацыя праекта ўскладзена на ГПО «Белэнерга» (РУП «Віцебскэнерга» — заказчык), каардынатарам праекта з'яўляецца Міністэрства энергетыкі Рэспублікі Беларусь.
Гертруда Бэл Элаян
Гертруда Бэл Э́лаян (Gertrude Belle Elion,, Нью-Ёрк — , Паўночная Караліна) — амерыканскі вучоны ў галіне біяхіміі і фармакалогіі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1988 годзе разам з Дж. Блэкам і Дж. Хітчынгсам «за адкрыццё важных прынцыпаў лекавай тэрапіі».
Біяграфія
Гертруда Элаян нарадзілася 23 студзеня 1918 года ў Нью-Ёрку ў яўрэйскай імігранцкай сям’і (яе бацька іміграваў у 12 гадоў з Літвы, маці ў 14 гадоў — з Расіі).
Скончыла Нью-Ёркскі ўніверсітэт (1941). З 1944 года ў навукова-даследчай лабараторыі Велкам (Нью-Ёрк; у 1967—1983 гадах кіраўнік аддзела).
Аўтар навуковых прац па вывучэнні ўздзеяння антыметабалітаў нуклеінавых кіслот, якія выкарыстоўваюцца як процівірусныя і проціпухлінныя сродкі, па стварэнні антыбактэрыяльных і імунадэпрэсантных прэпаратаў.
Сярод лекавых прэпаратаў, знойдзеных Элаян:
Гертруда Элаян памерла ў Паўночнай Караліне ў 1999 годзе ва ўзросце 81 года. Яна пераехала ў Research Triangle у 1970 годзе і некаторы час працавала там у якасці прафесара ўніверсітэта Дзюка. Яна не была замужам.
Бальбін
Дэцым Цэлій Бальбін ( — ) — рымскі імператар у 238 годзе.
Пасля забойства Гардыяна I і Гардыяна II сенат абраў імператарамі Бальбіна і Пупіена, а цэзарам — Гардыяна III. Неўзабаве паміж новаабранымі імператарамі пачаліся нязгоды, а праз 99 дзён пасля атрымання ўлады і Бальбін, і Пупіен былі забітыя прэтарыянцамі. Вядомая верагодная выява Бальбіна на герме, што захоўваецца ў Пецярбургу і выяўляе Пупіена, Гардыяна III і Бальбіна. У рымскіх катакомбах захаваўся саркафаг Бальбіна.
Бешанковіцкая ГЭС
Бешанковіцкая ГЭС — праектаваная гідраэлектрастанцыя ў Беларусі недалёка ад Бешанковічаў на рацэ Заходняя Дзвіна.
Арыентыровачны ўвод у дзеянне — 2024 год.
Апісанне
Прадугледжваецца збудаванне гідравузла поймавага тыпу, будынка ГЭС з зачыненай машзалай, жалезабетоннай водазліўной плацінай з плоскімі секцыйнымі засаўкамі для скіду паводкавых вод, аднакамерны суднаходны шлюз для магчымасці забеспячэння рачнога суднаходства. Станцыя будзе мець наступныя параметры: усталяваная магутнасць — 33 МВТ; гадавая выпрацоўка электраэнергіі — 130 млн кВт* ч.; разліковы напор — 9 м.
Агульны кошт праекта — 210 млн долараў ЗША. Рэалізацыя праекта ўскладзена на ГПО «Белэнерга» (РУП «Віцебскэнерга» — заказчык), каардынатарам праекта з’яўляецца Міністэрства энергетыкі Рэспублікі Беларусь. У дадзены момант РУП «Віцебскэнерга» вядзе працу па пошуку інвестараў, гатовых узяць удзел у рэалізацыі дадзенага праекта.
Генадзь Іванавіч Забара
Генадзь Іванавіч Забара (нар., Леніна, Бабруйскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі кларнетыст, педагог, заслужаны артыст Беларусі.
Біяграфія
У 1970 годзе закончыў Мінскае музычнае вучылішча імя Глінкі і да 1980 года працаваў у ім выкладчыкам. У 1975 годзе закончыў Музычна-педагагічны інстытут імя Гнесіных у Маскве. З гэтага ж года — саліст Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра Беларусі, з 1986 года — саліст-інструменталіст і з 1994 года — артыст-саліст, вядучы майстар сцэны канцэртна-гастрольнага аддзела Беларускай філармоніі. Адначасова выкладае ў Беларускай акадэміі музыкі.
Узнагароды
Лаўрэат конкурсаў: Усесаюзнага маладых выканаўцаў (1979) і Міжнароднага «Пражская вясна»(1981).
Летнія Алімпійскія гульні 1924
Летнія Алімпійскія гульні 1924 (1924 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні VIII Алімпіяды, праходзілі ў Парыжы з 4 мая па 27 ліпеня 1924 года.
Арганізацыя спаборніцтваў
Каманду Германіі, як і на папярэднія гульні, не запрасілі. Парыжскія гульні былі аднымі з самых наведвальных. Увогуле іх глядзелі 625 821 чалавек. Сума касавых збораў 5 496 610 франкаў таго часу. З іх 1 мільён 88 тысяч франкаў прынёс футбол, паўтары мільёны — лёгкая атлетыка і 758 франкаў (93 гледача) — сучаснае пяціборства.
VIII алімпіяда была апошняй Алімпіядай, падрыхтоўкай якой кіраваў П'ер дэ Кубертэн.
Даўжыня марафонскай дыстанцыі была прынятая роўнай 42 195 метраў, якой яна з’яўляецца і па гэты дзень.
Удзельнікі
У Алімпіядзе 1924 года прынялі ўдзел наступныя краіны: Аўстралія, Аўстрыя, Аргенціна, Балгарыя, Бельгія, Бразілія, Венгрыя, Вялікабрытанія, Гаіці, Грэцыя, Данія, Егіпет, ЗША, Індыя, Ірландыя, Іспанія, Італія, Канада, Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, Куба, Латвія, Літва, Люксембург, Манака, Мексіка, Нарвегія, Нідэрланды, Новая Зеландыя, Партугалія, Паўднёвая Афрыка, Польшча, Румынія, Турцыя, Уругвай, Філіпіны, Фінляндыя, Францыя, Чылі, Чэхаславакія, Швецыя, Швейцарыя, Эквадор, Эстонія, Японія.
Спартсмены Ірландыі, Літвы, Мексікі, Польшчы, Румыніі, Уругвая, Філіпін і Эквадора ўдзельнічалі ў Гульнях упершыню.
Брытанік
Брытанік — Клаўдзій Тыберый Цэзар Брытанік (Tiberius Claudius Caesar Britannicus) (нарадзіўся  — ) — сын імператара Клаўдзія і Месаліны.
Прыдомак атрымаў з нагоды перамогі бацькі ў Брытаніі. Пасля ўсынаўлення Клаўдзіем Нерона Брытанік быў абвешчаны ідыётам і эпілептыкам, і пазбаўлены права на трон. Нерон, стаўшы імператарам, загадаў атруціць Брытаніка.
Магчымай выявай Брытаніка з’яўляецца статуя хлопчыка з Вялеі, апранутага ў тогу (захоўваецца ў Парме).
XXI стагоддзе
XXI стагоддзе (дваццаць першае стагоддзе) пачалося 1 студзеня 2001 года і скончыцца 31 снежня 2100 года.
Ротар
Ротар — частка машын або механізмаў, якая круціцца падчас працы вакол сваёй восі.
Найболей часта выкарыстоўваюцца ў вытворчасці помп, кампрэсараў, вентылятараў, вытворчасці электрычных машын, рухавікоў, генератараў і турбін.
Віды ротараў
Па метаду выканання электрычнай машыны
Яўген Абрамавіч Бірбраер
Яўге́н Абра́мавіч Бірбра́ер (,  —, в. Даматкань, Вэрхнёдніпроўскі раён, Днепрапятроўская вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір мінамётнай роты 225-га гвардзейскага стралковага палка 78-й гвардзейскай стралковай дывізіі 7-й гвардзейскай арміі Стэпавага фронту, Герой Савецкага Саюза , гвардыі старшы лейтэнант.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1912 годзе ў горадзе Гомель у сям’і рамесніка. Яўрэй. Адукацыя вышэйшая. У 1934 годзе скончыў Ленінградскі інстытут журналістыкі. Член ВКП(б) з 1934 года.
У Чырвонай Арміі з 1936 года. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 гадоў. У 1941 годзе зноў прызваны ў рады Чырвонай Арміі.
У баях Вялікай Айчыннай вайны са снежня 1941 года. У жніўні 1942 гады скончыў курсы «Выстрал». У перыяд абароны Сталінграда камандаваў мінамётнай ротай. У пачатку 1943 года прымаў актыўны ўдзел у акружэнні варожых войскаў, дзе было запалонена 330 000 гітлераўцаў. Асабліва вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра.
У ноч на 25 верасня 1943 г. паспяхова пераадолеў раку Дняпро ў раёне вёскі Даматкань Верхнедняпроўскага раёна Днепрапятроўскай вобласці.
Пры захопе плацдарма на правым беразе Дняпра даручаная гвардыі старшаму лейтэнанту Бірбраеру Я. А. мінамётная рота ўдзельнічала ў адбіцці дванаццаці варожых контратак. Выконваючы задачу па прыкрыцці пераправы, ўтрыманню і пашырэнню плацдарма, Яўген Бірбраер загінуў смерцю храбрых у баі 6 кастрычніка 1943 года.
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 кастрычніка 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі старшаму лейтэнанту Бірбраеру Яўгену Абрамовічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Узнагароджаны ордэнам Леніна, медалём.
Памяць
Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Правабэрэжнэ Вэрхнёдніппроўскага раёна Днепрапятроўскай вобласці, на трасе Днепрапятроўск — Кіеў, паводле іншых дадзеных у вёсцы Барадаіўка Вэрхнёдніпроўскага раёна Днепрапятроўскай вобласці.
Нярэйша (Беліцкі сельсавет)
Нярэ́йша (, Нерейша) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Вёска знаходзіцца на мяжы Сенненскага і Талачынскага раёнаў Віцебскай вобласці, раней адносілася да Раснянскага сельсавета. У вёсцы Нярэйша да 70 гадоў мінулага стагоддзя знаходзілася кіраванне калгасу «Світанак». У вёсцы мелася пачатковая школа, бібліятэка, свідравіна з воданапорнай вежай, дзве фермы, свіраны з сушылкамі. З 1980-х гадоў меўся аўтобусны рух з горадам Сянно. У вёсцы было каля 30 двароў.
Гісторыя
Згадваецца ў 1666 годзе ў складзе вёсак, выдзеленых вялікім гетманам літоўскім Паўлам-Янам Сапегам з маёнтку Беліца Беліцкаму дамініканскаму кляштару.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Беліцкага сельсавета, да 7 жніўня 1979 года — у склад Раснянскага сельсавета.
Рэспубліканская народная партыя
Рэспубліканская народная партыя (Cumhuriyet Halk Partisi) — старэйшая палітычная партыя Турэцкай Рэспублікі, займае левацэнтрысцкія, кемалісцкія пазіцыі. Заснаваная як саюз груп супраціўлення ўварванню Грэцыі ў Анатолію, афіцыйна абвясціла сябе палітычнай арганізацыяй 9 верасня 1923. Заснавальнік і першы старшыня — Мустафа Кемаль Атацюрк. Да 1950 існавала ў аднапартыйнай сістэме.
NGC 2605
NGC 2605 (іншае абазначэнне — PGC 2424112) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Рэспубліканская народная партыя
На апошніх выбарах у парламент у 2007 атрымала 22% галасоў (другое месца). Выступае ў апазіцыі да кансерватыўнай Партыі справядлівасці і развіцця.
NGC 2605
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рэспубліканская народная партыя
Гісторыя
Партыя была заснавана на Сіваскім кангрэсе як саюз груп супраціву ўварванню Грэцыі да Анатолі. 9 верасня 1923 года Народная партыя афіцыйна абвясціла сябе палітычнай арганізацыяй і 29 кастрычніка 1923 года абвясціла Турцыю рэспублікай. 10 лістапада 1924 была прынятая новая назва Народна-рэспубліканская партыя, а ў Турцыі ў 1950 года ўсталявалася аднапартыйная сістэма.
Выступаючы ў апазіцыі да палітыкі ПСР на ўсеагульных выбарах 2007 года, НРП ўтварыла кааліцыю з Дэмакратычнай левай партыяй. Кааліцыя атрымала 20,8% галасоў выбаршчыкаў, 112 членаў сталі дэпутатамі парламента.
Шматгадовы лідар партыі Дэніз Байкал 7 мая 2010 года быў нечакана вымушаны пакінуць свой пост па прычыне палітычнага скандалу, які пачаўся ў сувязі з апублікаваннем ў інтэрнэце відэароліка, што ганіць яго гонар і годнасць. На праведзеным 22 мая 2010 года агульнанацыянальным кангрэсе НРП быў абраны новы лідар партыі — Кемаль Кылычдараглу. На парламенцкіх выбарах 12 чэрвеня 2011 года партыя атрымала 11 131 371 (25,91%) галасоў і 135 месцаў у парламенце з 550 (на 23 месцы больш, чым у парламенце мінулага склікання).
Воўк і сямёра казлянят
«Воўк і сямёра казлянят» (Der Wolf und die sieben jungen Geißlein) — казка братоў Грым, апублікаваная ў складзе цыкла казак у 1812—1815 годзе. Паводле мае нумар 123 («Воўк і казляняты») і наступнае кароткае апісанне сюжэту: «у адсутнасць маці воўк з’ядае казлянят; малодшая казляня ратуецца і ўсё распавядае; каза распорвае ваўку жывот, адкуль выходзяць казляняты».
Атрымала распаўсюджанне ў Расійскай імперыі ў XIX стагоддзі, увайшла ў вусную народную творчасць і з некаторым змяненнем у сюжэце атрымала статус «». У такой якасці выдавалася ў. Вядома варыянтаў — 20,  — 4, беларускіх — 3.
Сюжэт
Маці-каза, адлучаючыся з дому, папярэджвае сваіх казлянят сцерагчыся ваўка, блукаючага непадалёк. Воўк, скарыстаўшыся зручным момантам, стукаецца да казлянят і спрабуе выдаць сябе за іх маці. Тыя ў адказ кажуць, што ў іх маці голас мяккі, а ў яго — грубы. Воўк з’ядае кавалак крэйды, каб змякчыць свой голас. Па іншай версіі, каваль выкоўвае ваўку новае — пявучае — горла. Аднак казляняты ўсё роўна не пускаюць яго: запатрабаваўшы прасунуць у шчыліну кончык пярэдняй лапы, яны заяўляюць, што ў іх маці поўсць белая, а не чорная, як у яго на лапах. Той ідзе на млын і пэцкае лапы ў муцэ. Цяпер казляняты ўпускаюць ваўка, які тут жа з’ядае іх усіх, акрамя самага маленькага, які схаваўся ў печы (у англійскай версіі казкі — у футляры гадзінніка).
Вярнуўшыся дадому, маці-каза бачыць разгром, учынены ваўком, і выратаванага самага маленькага казляня, якое распавядае ёй пра тое, што адбылося. Яна адпраўляецца за ваўком і знаходзіць яго, спячага з набітым страўнікам, у якім нешта корпаецца. Маці-каза распорвае ваўку жывот, адкуль з’яўляюцца жывымі і цэлымі шэсць казлянят, пасля чаго запаўняе жывот камянямі. На наступную раніцу каза, сустрэўшы ваўка, прапануе яму паспаборнічаць у скачках праз вогнішча. Той згаджаецца. Каза пераскоквае праз полымя, а воўк, абцяжараны камянямі, не можа— ён валіцца проста ў агонь і згарае. Яшчэ адзін варыянт фіналу: воўк, прачнуўшыся з камянямі ў страўніку, адчуў смагу, адправіўся да ракі напіцца, на беразе паслізнуўся, упаў у ваду, пад цяжарам камянёў адразу пайшоў на дно і патануў.
Ikarus 415
Ikarus 415 — гарадскі аўтобус венгерскай кампаніі Ikarus. Выпускаўся з канца 1986 года па 2002 год.
Тэхнічныя характарыстыкі
Апорны кузаў падвышанай каразійнай стойкасці. Тармазы пнеўматычныя барабанныя. Масты канструктыўна прыстасаваныя для мантажу антыблакавальнай і протывабуксовачнай сістэмы тармазоў. Падвеска залежная, пнеўматычная з клапанамі, якія рэгулююць становішча кузава адносна дарогі. Салон ацяпляецца паветрам ад сістэмы астуджэння рухавіка, маецца незалежны ацяпліцель. У параўнанні з 200-й серыяй у Ikarus 415 больш сучасная кампаноўка, якая дазволіла панізіць падлогу да ўзроўню 740 мм.
У Беларусі
У дзевяностыя гады мінскія транспартнікі займаліся пошукам новай машыны для замены старых Ікарусаў, ЛіАЗаў і ЛАЗаў. З мэтай вывучэння досведу эксплуатацыі ў 1995 годзе быў набыты адзін аўтобус Ikarus 415. Аўтобусы аказаліся дарагімі і складанымі ў тэхнічным абслугоўванні, таму далейшыя закупкі машын гэтых серый не праводзіліся.
Адзіны асобнік эксплуатаваўся ў Аўтобусным парку №7. У 2000-я гады даволі рэдка выходзіў на маршрут з-за складанасцяў з тэхнічным абслугоўваннем. Спісаны ў сярэдзіне 2007 года.
У Польшчы
У Польшчу былі пастаўленыя агулам 64 аўтобусы мадыфікацый 415.14A, 415.14B, 415.14C, 415.14D, 415.14E і 415.22. Большасць з іх (39 адзінак) былі накіраваныя ў Бельска-Бяла. 13 — у Чэнстахова, 8 — у Бытам і 4 — у Кэндзежын-Козле. Некаторыя з іх ужо спісаныя або прададзеныя іншым перавозчыкам.
У Расіі
Аўтобусы, якія пастаўляліся ў Расію, мелі мадыфікацыю Ikarus-415.33 і былі закуплены для Сусветных Юнацкіх Гульняў 1998 года, а пасля іх заканчэння, аўтобусы былі размеркаваны па аўтобусных парках Масквы.
Эксплуатацыя аўтобусаў ва ўмовах Масквы была складанай па прычыне меншай колькасці сядзенняў у салоне. Паступова аўтобусы Ikarus-415.33 сталі выходзіць з ладу і выводіцца з эксплуатацыі ў сувязі з адсутнасцю запчастак і камплектуючых. З 2007 года ў Маскве адбываецца актыўнае спісанне аўтобусаў гэтай мадэлі, разам з аўтобусамі Ikarus-435.17.
Па стане на студзень 2015 года ў Маскве спісаныя ўсе аўтобусы гэтай мадэлі. Апошнім у Маскве стаў аўтобус пад нумарам 10205.
Эдуард Війральт
Э́дуард Ві́йральт (Eduard Wiiralt (Viiralt);, в. Губаніцы, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя, цяпер Ленінградская вобласць — Парыж, Францыя) — эстонскі графік.
Біяграфія
Пачаў займацца графікай у 1915—1919 гадах, калі быў вучнем Рэвельскай мастацка-прамысловай школы.
Вучыўся ў 1919—1924 годзе ў Вышэйшай мастацкай школе «Палас» у Тарту, у 1922—1923 гадах ў Дрэздэнскай акадэміі выяўленчых мастацтваў. У 1925 годзе атрымаў на адзін год стыпендыю для ўдасканалення майстэрства ў Парыжы, дзе жыў да пачатку Другой сусветнай вайны.
Вярнуўся ў Эстонію ў верасні 1939 года. У 1944 годзе з'ехаў у Аўстрыю, пасяліўшыся ў Вене. У 1946 годзе пераехаў у Парыж, дзе пражываў да сваёй смерці ў 1954 годзе. Пахаваны на могілках Пер-Лашэз.
Творчасць
Пад уплывам экспрэсіянізму ствараў напружана-драматычныя гратэскавыя гравюры, у якіх адлюстраваны трагічныя гарадскія кантрасты («Кабарэ», 1931, «Прапаведнік», 1932), гармонія чалавека і прыроды («Дзяўчынка-берберка з вярблюдам», 1940, «Ваколіцы Вільяндзі», 1943). Аўтар партрэтаў (мастака К. Раўда, «Эстонская дзяўчына» і інш.).
Галерэя Эдуарда Війральта ў Таліне
29 лістапада 1996 года ў будынку Эстонскай нацыянальнай бібліятэкі была адкрыта Галерэя Эдуарда Війральта, дзе экспануюцца творы мастака, прынесеныя ў дар эстонскай сталіцы Мянілам і Радэвалам.
IC 5214
IC 5214 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларускі гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа
Беларускі гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа — навучальная ўстанова.
Гісторыя
Заснаваны 14 студзеня 1990 года. Спачатку дзейнічаў як нядзельная ўстанова. З 28 лістапада 1990 года як аддзел быў у складзе Беларускага гуманітарнага адукацыйна-культурнага цэнтра (БГАКЦ), створанага загадам Савета Міністраў БССР. Загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 23 верасня 1991 года ліцэй стаў стацыянарнай установай у складзе БГАКЦ. У 1998 годзе цэнтр спыніў дзейнасць, а ліцэй стаў дзейнічаць самастойна як Нацыянальны гуманітарны ліцэй імя Якуба Коласа.
Амаль адразу ліцэй стаў прэстыжнай навучальнай установай. Меў філіялы ў гарадах Беларусі. Найбольш вядомай стала стацыянарная светлагорская ўстанова. Выкладанне вялося па-беларуску. Навучанне працягвалася чатыры гады (8-11 класы).
У чэрвені 2003 года выдадзена пастанова Савета міністраў Беларусі пра ліквідацыю ліцэя. З таго часу ліцэй спыніў дзейнасць як установа адукацыі, але працягваў неафіцыйнае навучанне. Станам на верасень 2016 года ў ліцэі навучалася больш за 60 вучняў, з якімі працавалі 14 выкладчыкаў. Ліцэй меў дамову пра супрацоўніцтва з сярэднімі навучальнымі ўстановамі Польшчы; частка вучняў перыядычна там вучылася, праходзіла атэстацыю і атрымоўвала адпаведныя сертыфікаты.
Настаўніцкі калектыў
Педагагічны калектыў ліцэя з самага заснавання ўзначальваў вядомы кінарэжысёр і педагог Уладзімір Колас. У ліцэі працавалі лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі Васіль Сёмуха, дактары — Валянцін Голубеў, Міхась Тычына, Уладзімір Кулажанка, Захар Шыбека, і кандыдаты навук — Лявон Баршчэўскі, Алег Трусаў, Павел Церашковіч, Алесь Лозка, Павел Баркоўскі, Пётр Садоўскі, Валянцін Мазец, Уладзімір Емяльянчык, Павел Лойка, Алесь Жлутка, Вольга Дадзіёмава, Алена Каштанава, Васіль Варонін, Віктар Кісель, Тадэвуш Навагродскі, Анатоль Вісловіч, Алена Таболіч, Дзіна Вадзюшына, Пятро Васючэнка, Яўген Шунейка, Люба Тарасюк, Васіль Каваліў, Ларыса Зайцава, Аляксандр Палоннікаў, Мікалай Бірукоў, Аляксей Хадыка, Юрый Бушлякоў і іншыя, выдатнікі адукацыі Рэспублікі Беларусь — Уладзімір Дзіско, Ірына Сідарэнка, Вольга Кузьміч, Вольга Дзядзюля, гісторык Анатоль Сідарэвіч, філолаг Вінцук Вячорка, літаратар і акадэмічны выкладчык Андрэй Хадановіч і іншыя вядомыя ў Беларусі і па-за ёй асобы.
Выпускнікі
Сярод былых вучняў і выпускнікоў ліцэя грамадскія дзеячы Франак Вячорка, Алесь Міхалевіч, Павел Котаў, Вольга Стужынская, Алена Ліс, акцёры Раман Падаляка, Вера Шыпіла, навукоўцы Павел Баркоўскі, Максім Чарняўскі, Алесь Суша, Юлія Лахвіч, Святлана Пацыенка, Наталля Багданава, Кір Тананушка, Юлія Захарына, Алесь Мікус, Юлія Назаранка, Ірына Кашталян, Вольга Крыжаноўская, Наталля Васілевіч, літаратары і перакладчыкі Міхась Баярын, Антон Кузьміч, Наста Лабада, Глеб Лабадзенка, Дзяніс Марціновіч, Сяргей Патаранскі, Ілля Сін, Сяргей Сматрычэнка, Сюзанна Паўкштэла, Сяргей Петрыкевіч, Адэля Дубавец, Алег Жлутка, Андрэй Кім, Вераніка Мазуркевіч, мастакі Антон Крыштаповіч, Аляксей Іваноў, Ніна Маргаева, журналісты Кацярына Ткачэнка, Віталь Зыблюк, грэка-каталіцкі святар а. Яўген Усошын і іншыя.
Летнія Алімпійскія гульні 1908
Летнія Алімпійскія гульні 1908 (1908 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні IV Алімпіяды, праходзілі ў Лондане з 27 красавіка па 31 кастрычніка 1908 года. Гульня доўжыліся 178 дзён з-за таго, што былі прымеркаваны да Англа-Французскай выставы, якая праходзіла ўвесь гэты час. Арганізатары Алімпійскіх гульняў П’ер дэ Кубертэн і лорд Дэзбара ўваходзілі ў аргкамітэт Англа-Французскай выставы.
Французская акадэмія ў Рыме
Французская акадэмія ў Рыме (Académie de France à Rome) — французская акадэмія мастацтваў на віле Медычы, на ўзгорку Пінча ў Рыме.
Гісторыя
Акадэмія заснавана ў палацы Капраніка (Palazzo Capranica) у 1666 годзе ўказам французскага караля Людовікам XIV. У першыя гады акадэмію ўзначальвалі прыдворныя мастакі Шарль Эрар і Наэль Куапель. З XVII па XIX стагоддзі Акадэмія з'яўлялася вяршыняй навучання для выбраных французскіх мастакоў, якія выйгралі прэстыжную Рымскую прэмію (Prix de Rome). Пераможцы ўзнагароджваліся навучаннем на працягу 3, 4, ці 5 гадоў (у залежнасці ад дысцыпліны) у Вечным Горадзе для вывучэння мастацтва і архітэктуры. Іх звалі (і завуць) пенсіянерамі Акадэміі (pensionnaires de l'Académie).
Да 1737 года Акадэмія размяшчалася ў палацы Капраніка, а з 1737 па 1793 года — у палацы Манчыні (Palazzo Mancini). У 1803 годзе ў мэтах захавання ад пагрозы Французскай Рэвалюцыі Напалеон Банапарт перамясціў Акадэмію на Вілу Медычы. Маладым французскім мастакам падаваліся магчымасці сузіраць і капіраваць шэдэўры антычнасці ці Адраджэння, адпраўляючы плады свайго натхнення назад ў Парыж. У 1835-40 гг. акадэмію ўзначальваў Энгр.
У канцы XX стагоддзя ў традыцыйны круг дысцыплін (жывапіс, скульптура, архітэктура, гравіроўка медаляў, гравіроўка каштоўных камянёў, музычная кампазіцыя) былі ўведзены новыя: гісторыя мастацтва, археалогія, літаратура, драматургія, фатаграфія, кіно, відэа, рэстаўрацыя, пісьменнасць і нават кулінарыя. На навучанне ў Акадэмію прымаюцца ўжо не на аснове конкурсу, а па заяўцы. Працягласць навучання вар'іруецца ад 6 да 18 месяцаў, радзей адзін ці два гады.
Chiefs Band
«Chiefs Band» (Група кіраўнікоў) — беларускі джазавы гурт.
Гісторыя
Гурт быў створаны ў 2005 годзе ў Мінску бас-гітарыстам Аляксандрам Мышкевічам. Дэбютны альбом гурта быў выдадзены ў 2012 годзе.
Спіс краін паводле ўзроўню нараджальнасці
Гэты артыкул складаецца з двух версій спісаў краін, пабудаваных у залежнасці ад агульнага каэфіцыента нараджальнасці. Агульны каэфіцыент нараджальнасці — гэта колькасць тых, хто нарадзіўся за пэўны перыяд, падзеленая на агульную колькасць чалавека-гадоў, пражытых насельніцтвам за гэты перыяд. Каэфіцыент выражаецца як колькасць нараджэнняў на 1000 насельніцтва.
Першы спіс заснаваны на пяцігадовай ацэнцы і прагнозах Аддзела народанасельніцтва Арганізацыі Аб'яднаных Нацый. Лічбы адносяцца да перыяду 2005—2010 і разлічаны па сярэднім варыянце прагнозу. Сярэдні каэфіцыент нараджальнасці для ўсяго свету ацэньваецца ў 20,3 нараджэнняў на 1000 насельніцтва.
Другі спіс заснаваны на даных Сусветнай кнігі фактаў ЦРУ за 2009 год.
Аляксей Антонавіч Майсейчык
Аляксей Антонавіч Майсейчык (4 кастрычніка 1936, в. Гошчава, Палескае ваяводства, цяпер Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць — 12 мая 2002) — беларускі літаратуразнавец, філолаг.
Таемнае галасаванне
Таемнае галасаванне — від галасавання, пры якім удзельнікі галасуюць ананімна. Часта ўжываецца на многіх узроўнях выбараў. У Беларусі самым маштабным ужываннем таемнага галасавання з'яўляюцца прэзідэнцкія выбары. Важным крытэрыем тайнага галасавання з'яўляецца выключэнне кантролю за волевыяўленнем асобы, якая галасуе. Самае распаўсюджанае тайнае галасаванне бюлетэнямі, якія запаўняюцца выбаршчыкамі (галасуючымі) у асобным пакоі або кабіне, як правіла, на спецыяльных выбарчых участках і апускаюцца ў выбарчую скрыню (урну) у складзеным выглядзе або спецыяльным канверце.
Аляксей Антонавіч Майсейчык
Біяграфія
Нарадзіўся 4 кастрычніка 1936 г. у вёсцы Гошчава Палескага ваяводства (цяпер Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці). Дзяцінства выпала на час Другой сусветнай вайны. Разам з аднавяскоўцамі ён двойчы стаяў пад дуламі нямецкіх аўтаматаў. Вайна перашкодзіла своечасова пачаць вучобу, толькі ў верасні 1945 г. ён сеў за парту. Бацька, Антон Данілавіч, быў паранены на фронце, пасля вяртання дамоў цяжка хварэў, неўзабаве памёр (1947). Клопаты па сялянскай гаспадарцы ляглі на маці, Вольгу Мікалаеўну. Аляксей стаў яе верным памочнікам, але знаходзіў час, каб пісаць вершы.
Таемнае галасаванне
Шляхам тайнага галасавання адбываецца таксама прыняцце асобных важных рашэнняў, абранне на пэўныя пасады і вырашэнне іншых кадравых пытанняў, прысуджэнне навуковых ступеняў і дзяржаўных прэмій, прысваенне вучоных званняў і да таго падобнае. Парадак і працэдуры тайнага галасавання вызначаюцца нормамі адпаведнага заканадаўства, а таксама актамі органа (арганізацыі), праводзіць таемнае галасаванне (палажэнне, рэгламент, парадак, правілы, статут і інш.).
У Беларусі
У Беларусі таемнае галасаванне з'яўляецца адным з асноўных канстытуцыйных прынцыпаў выбарчай сістэмы, гарантыя свабоднага волевыяўлення выбаршчыкаў, тых, хто галасуе ў асобных, закрытых кабінках. Пры запаўненні бюлетэняў прысутнасць любога, акрамя асобы, якая галасуе, забараняецца, каб ніхто не ўплываў на яе выбар. Выбаршчык, які не можа самастойна запоўніць бюлетэнь, мае права па сваім меркаванні запрасіць у кабіну або пакой для тайнага галасавання іншую асобу, акрамя члена выбарчай камісіі, кандыдата, які балатуецца ў дадзенай выбарчай акрузе, яго давераных асоб, а таксама прадстаўнікоў адпаведнай партыі. Такі парадак тайнага галасавання гарантуе грамадзянам поўную свабоду выбару тых, каго яны хочуць абраць. Тайнае галасаванне гарантуе артыкул 68 Канстытуцыі Беларусі, Выбарчы кодэкс Рэспублікі Беларусь. Парушэнне таямніцы галасавання цягне крымінальную адказнасць (артыкул 192 КК Беларусі).
Аляксей Антонавіч Майсейчык
Біяграфія
Пасля заканчэння Гошчаўскай сярэдняй школы ў 1955 годзе Аляксей Майсейчык паступіў на філалагічны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. С. Пушкіна. Актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці інстытута, быў рэдактарам факультэцкай насценгазеты. Разам з ім вучыліся Анатоль Гарай, Міхась Рудкоўскі, Мікола Купрэеў, Васіль Жуковіч, Мікалай Радзюк, якія пазней сталі вядомымі пісьменнікамі, журналістамі.
Партыя справядлівасці і развіцця
Партыя справядлівасці і развіцця (ПСР) (Adalet ve Kalkınma Partisi — кіруючая палітычная партыя ў Турцыі. Пазіцыяніруе сябе як умерана кансерватыўную партыю, якая арыентуецца на заходнія каштоўнасці, такія як рыначная эканоміка і ўступленне ў Еўрапейскі Саюз. Заснаваная ў 2001 годзе выхадцамі з забароненай ісламісцкай Партыі дабрабыту.
Аляксей Антонавіч Майсейчык
Біяграфія
Атрымаўшы «чырвоны» дыплом, Аляксей Майсейчык вярнуўся на Івацэвіччыну і два гады, з 1960 па 1962 гг., працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў роднай школе, адначасова выкладаў рускую мову і літаратуру ў Няхачаўскай васьмігадовай школе рабочай моладзі.
Партыя справядлівасці і развіцця
На выбарах у парламент у 2007 годзе набрала 47 % галасоў (першае месца), у 2011 годзе паўтарыла поспех: 49,9 %. Да партыі належаць прэзідэнт Турцыі Абдула Гюль і прэм’ер-міністр Турцыі Рэджэп Таіп Эрдаган.
Аляксей Антонавіч Майсейчык
Біяграфія
У 1962 г. Аляксей Майсейчык становіцца аспірантам Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. Гэты перыяд адметны яшчэ і тым, што за год да заканчэння свайго навучання ён ажаніўся.
Партыя справядлівасці і развіцця
У адрас партыі гучаць абвінавачанні ў адыходзе ад прынцыпаў свецкай дзяржавы, закладзеных Атацюркам. У 2008 годзе справа партыі разглядалася ў Канстытуцыйным Судзе, іск аб яе ліквідацыі, пададзены Генеральным пракурорам, быў адхілены (для прыняцця гэтага рашэння не хапіла аднаго голасу), але было зменшана напалову фінансаванне партыі з Цэнтральнага банку краіны.
У 2007 і 2010 гадах партыя ініцыіравала канстытуцыйныя рэферэндумы, накіраваныя на дэмакратызацыю палітычнага і грамадскага жыцця ў краіне, і абодва разы атрымала неабходную падтрымку грамадзян.
Аляксей Антонавіч Майсейчык
Біяграфія
Пасля заканчэння аспірантуры А. А. Майсейчык быў накіраваны на працу ў Брэсцкі педінстытут. З 1966 г. жыццё Аляксея Антонавіча было звязана з кафедрай беларускай літаратуры гэтай навучальнай установы. Тут ён прайшоў шлях ад выкладчыка да прафесара, стаў вядомым у рэспубліцы крытыкам і літаратуразнаўцам, метадыстам. Абараніў кандыдацкую дысертацыю «Праблема народнасці ў перыяд станаўлення сацыялістычнага рэалізму ў беларускай літаратуры» (1966). Кандыдат філалагічных навук (1967), дацэнт (1970). Дэкан філалагічнага факультэта (1975—1980). З 1989 г. — прафесар кафедры беларускай літаратуры, з 1992 г. — загадчык кафедры беларусазнаўства.
А. А. Майсейчык памёр 12 мая 2002 г., пахаваны на гарадскіх могілках «Плоска».
Навуковая дзейнасць
Аляксей Антонавіч пастаянна цікавіўся творчасцю маладых, а таксама ўжо вядомых паэтаў і празаікаў Брэстчыны, і ў першую чаргу сваіх землякоў. Пра іх творчасць расказваў у кнігах «Паэтычныя галасы Брэстчыны» і «З любоўю да вытокаў». У полі зроку аўтара аказаліся Піліп Пестрак, Сцяпан Крываль, Мікола Купрэеў, Алесь Разанаў, Яўгенія Янішчыц, Міхась Рудкоўскі, Ніна Мацяш, Віктар Гардзей і многія іншыя паэты і празаікі.
З пачатку 1960-х гг. яго артыкулы па гісторыі і тэорыі беларускай літаратуры, літаратурным краязнаўстве, пытаннях выкладання літаратуры ў сярэдняй і вышэйшай школах рэгулярна з’яўляліся ў абласным і рэспубліканскім друку. На працягу доўгага часу Аляксей Антонавіч узначальваў Брэсцкае рэгіянальнае аддзяленне беларусістаў, актыўна супрацоўнічаў з абласным аддзяленнем Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Аляксей Майсейчык над некаторымі артыкуламі і кнігамі працаваў сумесна з заслужаным работнікам вышэйшай школы Беларусі Верай Якаўлеўнай Ляшук (Зарэцкай). У суаўтарстве з ёй напісаны падручнік-хрэстаматыя для 7-га класа «Родная літаратура» (1995), метадычны дапаможнік для настаўнікаў «Родная літаратура ў 7 класе» (1997) і інш.
Аўтар дапаможнікаў «Творчасць маладых паэтаў Брэстчыны» (1974), «Практыкум па ўводзінах у літаратуразнаўства» (1980), «Тэорыя літаратуры» (1990), адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры, 1917—1940» (1981), «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры, 1941—1980» (1983), «Методыкі выкладання беларускай літаратуры» (1986), падручнікаў «Родная літаратура» для 6-га класа (1988) і 7-га класа (1989), «Беларуская літаратура» для 10-га класа (1997) і 11-га класа (1999, 2001), вучэбна-метадычнага дапаможніка для настаўнікаў «Родная літаратура ў 7 класе» (1992, 1997).
Сям’я
У шлюбе меў дваіх дзяцей. Сын, Эдуард Аляксеевіч, скончыў спартыўны факультэт Брэсцкага педінстытута і застаўся там выкладаць; кандыдат педагагічных навук (1997), дацэнт кафедры фізічнай культуры, майстар спорту СССР. Дачка, Ірына Аляксееўна, закончыўшы педінстытут, стала настаўніцай.
Летнія Алімпійскія гульні 1904
Летнія Алімпійскія гульні 1904 (1904 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні III Алімпіяды, праходзілі ў Сент-Луісе з 1 ліпеня па 23 лістапада 1904 года.
Васіль Шчэцька
Васіль Шчэцька (псеўд. М. Багун) (, в. Апечкі, Стаўбцоўскі павет — ) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся у сялянскай шматдзетнай сям’і. Адукацыю пачаў у сямікласнай польскай школе ў сваёй вёсцы, потым працягваў яе ў савецкай беларускай школе, а 7-ы клас закончыў у беларускай школе падчас нямецкай акупацыі. Потым вучыўся ў медыцынскай школе ў Баранавічах, належаў да Саюза беларускай моладзі (СБМ). У 1944 выехаў у Германію, належаў да Працоўнай групы СБМ, потым знаходзіўся ў дывізіі «Беларусь». У 1945 паступіў у Беларускую гімназію, і ў 1947 здаў матуральны экзамен у Міхельсдорфе. З 1945 быў скаўтмайстрам «Згуртавання Беларускіх Скаўтаў на Чужыне» (пазней — у адміністрацыі нацыянальнай арганізацыі ЗША). Потым паступіў на медыцынскі факультэт Цюбінгенскага ўніверсітэта. У 1948 г. разам з «Дванаццаткай» выехаў у Вялікабрытанію, дзе да 1949 працаваў у шахцёрскім пасёлку ў Ковентры і разам з сябрамі выдаваў часопіс «Наперад». З 12 сакавіка 1948 быў членам Згуртаванне беларусаў у Вялікай Брытаніі (ЗБВБ), а таксама членам Згуртаванне беларусаў Канады (ЗБК) з 1949. Браў удзел у дзейнасці Беларускага хрысціянскага акадэмічнага аб’яднання «Жыцьцё» (БХАА «Жыцьцё»).
У 1950—1955 вучыўся у Лювенскім універсітэце на факультэце палітычных і сацыяльных навук. 10 ліпеня 1956 эміграваў у ЗША. Пасля некалькіх часовых пасад, у 1959 пачаў працаваць у бібліятэцы Калумбійскага ўніверсітэта у Нью-Ёрку, адкуль у 1988 выйшаў на пенсію. Увесь час прымаў удзел у жыцці і дзейнасці беларускіх арганізацый у ЗША, як грамадскіх, так і царкоўных.
На X Кангрэсе беларусаў Амерыкі (15 кастрычніка 1982) абраны прадстаўніком БККА ў штаце Нью-Ёрк.
Васіль Шчэцька быў сакратаром на XI Кангрэсе беларусаў Амерыкі (2 чэрвеня 1990).
Дыегу Іполіту
Дые́гу Маты́яс Іпо́літу (Diego Matias Hypólito, нар. 19 чэрвеня 1986, Санту-Андрэ, штат Сан-Паўлу, Бразілія) — бразільскі гімнаст, чэмпіён свету і Панамерыканскіх гульняў.
Нарадзіўся ў 1986 годзе ў Санту-Андрэ у сям'і з моцнымі спартыўнымі традыцыямі: яго старэйшая сястра Даніэлі стала першым у гісторыі прадстаўніком Бразіліі, якія заваявалі медаль чэмпіянату свету па гімнастыцы. У 7-гадовым узросце, па прыкладзе старэйшай сястры, пачаў займацца гімнастыкай. У 1997 годзе стаў чэмпіёнам у вольных практыкаваннях сярод дзяцей на чэмпіянаце Бразіліі, у 2001 годзе стаў чэмпіёнам Бразіліі сярод юніёраў у мнагаборства. У 2003 годзе заваяваў два сярэбраныя медалі Панамерыканскіх гульняў. У 2005 годзе стаў уладальнікам залатога медалю чэмпіянату свету. У 2006 годзе стаў сярэбраным прызёрам чэмпіянату свету. У 2007 годзе заваяваў залаты медаль чэмпіянату свету, а таксама дзве залатыя і адну сярэбраную медалі Панамерыканскіх гульняў. Увесну 2008 года захварэў на ліхаманку дэнгэ, але паспеў акрыяць і аднавіцца да Алімпійскім гульням у Пекіне, дзе заняў 6-е месца ў вольных практыкаваннях. У 2011 годзе стаў бронзавым прызёрам чэмпіянату свету і заваяваў тры залатых медалі Панамерыканскіх гульняў. У 2012 годзе прыняў удзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, але поспехаў не дамогся. У 2014 годзе стаў бронзавым прызёрам чэмпіянату свету.
NGC 2606
NGC 2606 (іншыя абазначэнні — MCG 9-14-72, ZWG 263.59, PGC 24117) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Шартандзінскі раён
Шартандзінскі раён (Шортанды ауданы) — адміністрацыйная адзінка Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Шартанды.
Макс Борн
Макс Борн (Max Born;, — , ) — нямецкі і брытанскі фізік-тэарэтык і матэматык, адзін са стваральнікаў квантавай механікі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1954). Член шэрага навуковых таварыстваў свету.
Макс Борн з'яўляецца аўтарам фундаментальных вынікаў у квантавай тэорыі: ён стаў адным з заснавальнікаў матрычнай механікі, прапанаваў імавернасную інтэрпрэтацыю хвалевай функцыі Шродзінгера, зрабіў значны ўклад у квантавую тэорыю рассейвання (борнаўскае прыбліжэнне ) і іншае. Займаўся праблемамі дынамікі крышталічных рашотак, тэрмадынамікай і кінетычнай тэорыяй цвёрдых цел, вадкасцей і газаў, тэорыяй адноснасці, тэорыяй пругкасці.
Воратаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Смалявіцкага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Ворат. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Слабада. 12 лістапада 1957 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Верхменскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 16 населеных пунктаў: Верх-Возера, Ворат 1-ы, Ворат 2-і, Востраў, Евароўшчына, Завязак, Заказінец, Пасека, Пекалін, Слабада, Смольня, Сцежкі, Сцяпанава Чарніца, Шабуні, Шэметава і пасёлак торфапрадпрыемства «Чарніца».
IC 5215
IC 5215 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1924
Зімовыя Алімпійскія гульні 1924 (1924 Winter Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні I Алімпіяды, праходзілі ў Шамані з 25 студзеня па 5 лютага 1924 года.
Экстраліга 2012/2013
Экстраліга 2012/2013 (34-ы жаночы чэмпіянат Польшчы па футболе) — чэмпіянат Польшчы па футболе сярод польскіх жаночых каманд у сезоне 2012/2013.
Марк Юній Брут
Брут — Марк Юній Брут (85—42 да н.э.: рымскі палітычны дзеяч, адзін з забойцаў Юлія Цэзара.