cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Генрых Матусавіч Вагнер
Біяграфія
У 1944 г. вярнуўся ў Мінск, як канцэртмайстар увайшоў у брыгаду беларускіх артыстаў. У 1947 г. ажаніўся з актрысай Таццянай Аляксеевай. Скончыў Беларускую кансерваторыю ў 1948 г. па класе фартэпіяна Р. І. Шаршэўскага і ў 1954 г. па класе кампазіцыі А. В. Багатырова. Працаваў канцэртмайстрам Беларускага радыё.
З 1962 г. выкладаў у Мінскім педінстытуце на кафедры музычнага выхавання. У 1963—1973 гг. адказны сакратар праўлення Саюза кампазітараў Беларусі.
Цікавіўся кантарскімі спевамі, у савецкі час удзельнічаў у «паўлегальных» фестывалях кантарскай музыкі ў Маскве.
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1998) — за сімфонію № 4 для сімфанічнага аркестра і народнага хора.
Творчасць
Асноўныя дасягненні ў жанрах балета, вакальна-сімфанічнай паэмы, сімфоніі, інструментальнага канцэрта. Творчасці Г. Вагнера ўласцівыя пластычнасць і нацыянальная характарнасць меласа, тэмбравая квяцістасць, дынамічнае развіццё музычных вобразаў.
Аўтар оперы «Сцежкаю жыцця» (лібрэта А. Вярцінскага і С. Штэйна па матывах аповесці В. Быкава «Воўчая зграя», пастаўлена ў 1980), першай беларускай тэлеоперы «Ранак» (лібрэта Я. Шабана па матывах паэмы А. Куляшова «Песня аб слаўным паходзе», пастаўлена ў 1967), балетаў «Падстаўная нявеста», «Святло і цені», «Пасля балю», араторыі «Кастрычнік», кантаты «Прызнанне Радзіме», вакальна-сімфанічных паэм «Вечна жывыя», «Героям Брэста», трох сімфоній і інш.
Значны ўклад зрабіў у развіццё жанру беларускага інструментальнага канцэрта. Пісаў музыку для дзяцей, да драматычных спектакляў і фільмаў.
А таксама да тэлевізійных і дакументальных фільмаў «Генерал Пушча» (1967) і «Лісты ў неўміручасць» (1970).
Крытыка
Старэйшы калега Г. Вагнера Д. Камінскі (старшыня праўлення Саюза кампазітараў БССР у 1963—1966) ва ўспамінах 1980-х гадоў адгукнуўся пра яго так: «Я б не назваў Вагнера добрым кампазітарам. Большасць яго твораў уяўляе з сябе больш ці менш "хвосткі" набор тых ці іншых "абаротаў". Пісаў ён і сімфоніі, і асобныя п’есы для фартэпіяна, скрыпкі і іншых інструментаў, але ўсё гэта аднолькава невыразна. Мне асабіста яго творчасць ніколі не падабалася, дый чалавек ён нейкі назойлівы».
Арлоўка (Акмолінская вобласць)
Арлоўка — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Арлоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 114867100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 790 чалавек (365 мужчын і 425 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 547 чалавек (263 мужчыны і 284 жанчыны).
Старая Палтаўка
Старая Палтаўка (Ста́рая Полта́вка) — сяло ў Валгаградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Старапалтаўскага раёна. Таксама з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Старапалтаўскага сельскага паселішча. Вёска размешчана ў Заволжы на паўночным усходзе Валгаградскай вобласці, за 360 км ад Валгаграда. Праз сяло працякае рака Еруслан.
Бліжэйшая чыгуначная станцыя Гмелінская (Прыволжская чыгунка, лінія Чырвоны Кут — Астрахань) размешчана за 40 км ад вёскі, адлегласць да Валгаграда 320 км.
Леанід Іванавіч Барадзін
Леанід Іванавіч Барадзі́н (Леонид Иванович Бородин; —  ) — рускі пісьменнік і грамадскі дзеяч.
З сярэдзіны 1960-х гг. член сацыяльна-хрысціянскага гуртка пад назвай Усерасійскі сацыял-хрысціянскі саюз вызвалення народа (ВСХСВН). У 1967—1973 і 1982—1987 гг. за сваю дзейнасць быў у зняволенні ў лагеры. З 1992 г. галоўны рэдактар праваслаўна-патрыятычнага часопіса «Масква». Асноўныя сачыненні: «Правілы гульні» (1973), «Трэцяя праўда» (1981), «Растанне» (1987), «Божаполле» (1993).
Прусіцы
Прусіцы (Prusice, Prausnitz) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 350 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 35 км на поўнач ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Тшэбніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Прусіцы. Займае плошчу 10,94 км². Насельніцтва 2,2 тыс. чалавек.
Ежы Штур
Ежы Оскар Штур (Jerzy Oskar Stuhr;, , Польшча) — польскі драматычны і камедыйны акцёр тэатра і кіно, сцэнарыст, рэжысёр, педагог.
Вядомы па шматлікіх ролях у кіно і непараўнальнай асабовай міміцы, падобнай да гульні знакамітага Фернандэля.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кракаве ў 1947 годзе. Бацька аўстрыец, маці полька.
Здымаўся ў фільмах Анджэя Вайды, Анджэя Жулаўскага, Кшыштафа Занусі, Кшыштафа Кеслёўскага, Юльюша Махульскага, Агнешкі Холанд.
Жанаты. Жонка — музыкант (скрыпка). Дзеці: сын Мацей Штур (нар. 23 чэрвеня 1975) — акцёр тэатра і кіно, дачка Марыяна Штур — мастачка.
Генцкі алтар
Генцкі алтар — царкоўны створкавы алтар у каталіцкім  ў бельгійскім горадзе Гент (правінцыя Усходняя Фландрыя). Створаны для сваёй сямейнай капліцы па замове генцкага бюргера, багатага царквы Святога Яна Багаслова (XV стагоддзе), які пазней стаў саборам Святога Бавона (1561).
Надпіс на алтары паведамляе, што ён быў пачаты Губертам ван Эйкам, «найвялікшым з усіх», і скончаны яго братам Янам, «другім у мастацтве». Асвячоны 6 мая 1432 года.
Апісанне
Генцкі алтар — гэта вялікі паліптых з рухомымі драўлянымі бакавымі створкамі. Алтар складаецца з 24 панеляў, на якіх намаляваныя 258 чалавечых фігур. Вышыня алтара ў цэнтральнай частцы дасягае трох з паловай метраў, шырыня (у расчыненым выглядзе) — пяці метраў. Карціны, з якіх складаецца алтар, размешчаны на знешнім і ўнутраным баку алтара.
Тэмай алтара з'яўляецца глыбокая пашана Ягняці з Адкрыцця Яна Багаслова, згодна з якой прарокі, продкі, апосталы, мучанікі і святыя сцякаюцца да алтара, на якім стаіць Ягня, якое сімвалізуе Хрыста.
Вонкавы бок
У закрытым стане на яго знешняй паверхні можна бачыць трох'ярусную жывапісную кампазіцыю.
У сярэднім шэрагу намаляваная сцэна Звеставання. Фігуры Дзевы Марыі і арханёла Гаўрыіла падзеленыя выявай акна, у якім бачны гарадскі пейзаж, які, як лічыцца, адпавядаў відарысу з акна ў доме Вейтаў.
У верхнім шэрагу карцін прадстаўлены фігуры старазапаветных прарокаў і паганскіх прарочыц, які прадказалі прышэсце Хрыста.
Унутраны бок
Падчас набажэнстваў, святаў алтар адкрываўся, тады ён станавіўся ўдвая большым і набываў новую ідэйную шматзначнасць.
У цэнтры змешчана выява Бога-Айца на прастоле. Ля яго ног ляжыць карона, якая сімвалізуе перавагу над усімі царамі. Паабапал цэнтральнай фігуры паказаны Маці Боская і Іаан Хрысціцель. Гэта дамінанта алтарнай кампазіцыі, ад якой паслядоўна разгортваюцца далейшыя сэнсавыя пабудовы. Устойлівасць асноўнай вертыкалі падкрэсліваецца бакавымі фігурамі, больш дынамічнымі па сваёй пластыцы, а таксама выявамі ангелаў без крылаў, якія музіцыруюць. Адзін з анёлаў (Св. Цэцылія) іграе на аргане з металічнымі трубамі. Такім чынам, ажыццяўляецца пераход ад узвышанага і аддаленага вобраза Бога да пачуццёва-рэальнага жыцця.
Верхні рад алтара завяршаюць выявы Адама і Евы, над якімі знаходзяцца сцэны ахвяравання і забойства Авеля Каінам. Не высветленым сэнс гэтай іканаграфічнай праграмы, магчыма, першапачатковае размяшчэнне выяў было іншым.
Ніжні ярус алтара вырашаны інакш. Пяць выяўленчых палёў, запоўненых сотнямі фігур, зліваюцца ў адзіную панараму, цэнтрам якой з'яўляецца кампазіцыя «Пакланення Агнцу» як увасабленне ахвяравальнай місіі Хрыста. Асноўны матыў развіваецца ў вобразах прарокаў, прабацькоў, апосталаў, мучанікаў, святых, паломнікаў, якія рухаюцца да алтара, дзе знаходзіцца Боскае Ягня. Тут прадстаўлены іншы, чым у верхнім ярусе, аспект сакральнай рэальнасці, аднак абодва яны складаюць адзінства.
На правых бакавых створках намаляваныя шэсці пустэльнікаў і пілігрымаў. На левых створках — шэсце войска Хрыстова і Праведных Суддзяў.
Верхні шэраг
Гісторыя алтара
У 1566 годзе, падчас барацьбы Фландрыі супраць Іспаніі алтар перанеслі з царквы ў вежу Святога Бавона, а потым у ратушу. Пратэстанты, якія перамаглі ў Генце, вырашылі падарыць алтар англійскай каралеве Елізавеце ў падзяку за дапамогу ў вайне. Спадчыннік заказчыка алтара быў супраць і дамогся таго, каб алтар застаўся ў горадзе. Пасля пераходу ўлады да каталікоў у 1584 г. алтар усталявалі на ранейшым месцы.
Пазней вікарый сабора выкраў некалькі створак і прадаў іх брусельскаму гандляру. Антыквар Ньівенхейс і калекцыянер Солі перапрадалі створкі прускаму каралю Фрыдрыху Вільгельму III для берлінскага.
У 1861 годзе ўрад Бельгіі за 50 000 франкаў купіла створкі з выявамі Адама і Евы. Часткі алтара былі змешчаныя ў музеі Бруселя.
У час Першай сусветнай вайны германскія войскі, якія ўступілі ў Бельгію ў 1914 годзе, спрабавалі знайсці часткі Гентскага алтара ў Бруселі і Генце. сабора Святога Бавона ван дэн Гейн з чатырма памочнікамі хавалі часткі алтара да 1918 года. Па ўмовах Версальскага мірнага дагавора Генту вярнулі бакавыя створкі, набытыя Прусіяй у 1821 для Кайзер-музеума.
У ноч з 10 на 11 красавіка 1934 года была выкрадзена створка алтара з выявай «Праведных суддзяў». Епіскап Гента атрымаў патрабаванне выплаціць 1000000 бельгійскіх франкаў за створку. 25 лістапада 1934 года жыхар Гента Арсен Кудэрцір паміраючы, паведаміў на споведзі, што ён выкраў створку і схаваў яе ў стале. Створку выявіць не ўдалося, і ў 1945 годзе яна была заменена копіяй працы мастака ван дэр Фекена.
Бельгійскія фашысты хацелі падарыць ўвесь алтар Гітлеру. 16 мая 1940 года алтар на трох грузавіках быў вывезены ў Францыю. Алтар быў змешчаны на захоўванне ў замак По. З фашысцкім урадам было падпісана пагадненне аб тым, што алтар можна будзе забраць з замка толькі пры згодзе трох бакоў — бургамістра Гента, прадстаўніка ўрада Вішы і германскага ўпаўнаважанага. У верасні 1942 года прадстаўнікі Германіі запатрабавалі перадаць ім Генцкі алтар. З замка По Генцкі алтар перавезлі ў Парыж і аб'ядналі з мастацкімі каштоўнасцямі, адабранымі для музея Гітлера ў Лінцы і для прыватнага збору Герынга. Далей алтар пераправілі ў замак Нойшванштайн.
У канцы вайны фашысты прынялі рашэнне пахаваць мастацкія скарбы ў закінутых шахтах. 10 красавіка 1945 года ў Зальцбург прыбыла некалькі грузавікоў з цяжкімі скрынямі. Гауптштурмфюрер СС Гельмут фон Гумель з памочнікамі са штаба Розенберга вырашылі знішчыць усе звезеных ў шахтах. Група аўстрыйскіх партызан змагла ўзяць пад кантроль шахты, і Кальтэнбрунер загадаў спыніць выбухі.
8 мая 1945 года захапіла шахты. Алтар даставілі ў Мюнхен, а 20 жніўня 1945 года алтар вярнуўся ў Бельгію.
Значэнне твора
«Генцкі алтар» — адметны і паказальны твор. У перадачы перспектывы, у малюнку, у веданні анатоміі жывапіс братоў Эйк значна саступае творам італьянскіх мастакоў, аднак нідэрландскія майстры паказваюць свет з незвычайнай падрабязнасцю. Кожная выяўленая дэталь ператвараецца ў высокі прадмет мастацтва. У гэтай якасці выказаліся традыцыі нідэрландскай кніжнай мініяцюры, якая атрымала значнае развіццё ў часы сярэдневякоўя. Твор адкрывае новую эпоху ў нідэрландскім мастацтве, вылучаецца аб'ёмнасцю і пластычнай адчувальнасцю фігур, тонкай паэтычнасцю і майстэрствам у перадачы прасторы і святлопаветранага асяроддзя.
Сучасная версія Гентскага алтара
У рамках 54 Венецыянскай Біенале ў чэрвені 2011 года ажыццёўлены арт-праект Post-vs-Proto-Renaissance ўкраінскай мастачкі па стварэнні фрагментаў Гентскага алтара, сабраных з модуляў ў выглядзе пісанак. Кожны фрагмент Гентскага алтара памерам 6×6 метраў створаны з рукапісных драўляных яек. У цэлым інсталяцыя плошчай 92×134 метра ўвасоблена з 3 840 000 яек. У стварэнні інтэрнацыянальнага праекта ўдзельнічаюць прадстаўнікі больш сарака краін свету.
Матапоні
Матапоні (сучасная саманазва: Mattaponi) — народ індзейскага паходжання ў Вірджыніі (ЗША). Агульная колькасць (2016 г.) — 1025 чалавек.
Гісторыя
У 1607 г., калі англійскія каланісты заснавалі Джэймстаўн, матапоні ўзгадваліся як адно з алганкінскіх плямён, што насялялі рэкі Матапоні і Памункі і былі падначалены правадыру Паўхатану. Джон Сміт называў іх галоўнае паселішча Матапам'ентам (з алган. «месца высадкі»), якое, магчыма, дало сучасную назву ўсяму народу. Ён ацэньваў колькасць воінаў матапоні ад 30 да 140 чалавек.
Матапоні прымалі ўдзел у войнах супраць англійскіх каланістаў у 1622 — 1632 гг. і 1644 — 1646 гг. Пасля паражэння ў 1658 г. на заходнім беразе ракі Матапоні была створана асобная рэзервацыя матапоні (каля 0,6 км²). З 1677 г. яе насельнікі былі павінны выплочваць штогадовую даніну рыбай і дзічынай. Сімвалічная выплата Садружнасці Вірджынія захоўваецца і ў нашы дні. У 1676 г. матапоні пацярпелі ад нападу часткі каланістаў. У 1683 г. — ад тускарора, што выклікала зыход часткі сем'яў з рэзервацыі. Яны склалі асобную групу верхніх матапоні.
Да канца XIX ст. рэзервацыя матапоні мела самакіраванне, але фармальна ўваходзіла ў альянс з паўхатан. У 1894 г. тут была створана асобная адміністрацыя. 25 сакавіка 1983 г. урад Вірджыніі афіцыйна прызнаў аўтаномную нацыю матапоні.
Верхнія матапоні стварылі ў 1921 г. аб'яднанне «Племя верхніх матапоні» і атрымалі ў карыстанне рэзервацыю плошчай каля 0,13 км². У 2018 г. яны набылі статус федэральна прызнаных.
Эмітэнт
Эмітэнт (emittere - выпускаць) - дзяржава ці юрыдычная асоба, ад імя якой адбываеца выпуск і эмісія каштоўных папер (грошай).
Асноўныя звесткі
Эмітэнтам можа быць юрыдычная асоба, органы выканаўчай улады або органы мясцовага самакіравання, якія нясуць ад свайго імя абавязацельствы перад ўладальнікамі каштоўных папер па ажыццяўленні правоў, замацаваных гэтымі каштоўнымі паперамі.
Эмітэнтам можа выступаць орган выканаўчай улады, мясцовага самакіравання або юрыдычная асоба, якой ва ўстаноўленым парадку, на пэўных умовах прадастаўлена права эмісіі (выпуску ў абарачэнне) грошай, аблігацый, акцый і іншых каштоўных папер і дакументаў, уключаючы крэдытныя, (пластыкавыя) карткі, дарожныя чэкі. Эмітэнт нясе ад свайго імя абавязацельствы перад уладальнікамі грошай і каштоўных папер па ажыццяўленню правоў, замацаваных імі.
NGC 3405-1
NGC 3405-1 (іншыя абазначэнні — UGC 5933, MCG 3-28-14, ZWG 95.33, NPM1G +16.0236, PGC 32414) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Тапачкі
Тапачкі, таксама тапкі або пантофлі (ад (pantofola ) — від лёгкага і мяккага хатняга абутку.
Тапачкі звычайна вырабляюцца з мяккай тканіны, скуры і г. п. Абутак падобнага крою вядомы са старажытных часоў. Некаторыя віды, асабліва прызначаныя для наведвання ванны, басейна і іншых вільготных месцаў, робяцца з гумы або пластыка. Тапачкі могуць мець форму туфляў ці не мець задніка (шлапакі). Падэшва ў іх звычайна тонкая і не падае сур'ёзнай абароны для нагі. У гасцініцах, лазнях і г. п. выкарыстоўваюцца аднаразовыя тапачкі.
Бягені
Бяге́ні (, Бегени) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шылавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з другой паловы XVII ст. У 1690 г. два маёнткі і вёска, належалі Станіславу Талочку, Яну Дарэўскаму і Навіцкай. У 1796 г. адна частка фальварка і вёска — уласнасць Іосіфа Пшэтоцкага, суддзі гродскага ваўкавыскага павета, другая — Антонія Талочкі. У 1836 г. дзве прыватныя вёскі Вялікія і Малыя Бягені, 19 двароў, 145 жыхароў. У 1914 г. 34 двары, 201 жыхар.
Эган Крэнц
Эган Крэнц (Egon Krenz, нар. 19 сакавіка 1937 года, Кольберг, Памеранія) — нямецкі палітык, генеральны сакратар Сацыялістычнай Адзінай Партыі Германіі (1989), Старшыня Дзяржаўнага савета ГДР (1989). Падчас праўлення Крэнца была адкрыта для вольнага праходу Берлінская сцяна (9 лістапада 1989).
Улукаўскі сельсавет
Улу́каўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Улукаўе.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Галавінскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе Гомельскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 7 кастрычніка 1957 года ў склад горада Гомеля ўключана вёска Якубаўка і пасёлак імя Чапаева. 23 мая 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Раманавіцкага сельсавета. 1 сакавіка 2010 года ў склад горада Гомеля ўключаны пасёлак Чырвоны Маяк.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 9377 чалавек, з іх 92,2 % — беларусы, 5,5 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
Бруна Конці
Бруна Конці (Bruno Conti; нар. ) — італьянскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1982 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Прыбыткаўскі сельсавет
Прыбы́ткаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Прыбыткі.
Гісторыя
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Дуянаўскага і Рудня-Прыбыткаўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе Гомельскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Клімаўскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 5714 чалавек, з іх 77,2 % — беларусы, 16,5 % — рускія, 4,9 % — украінцы.
Прыкметнае
Непадалёк ад 9-га км Чарнігаўскай шашы выяўлены месцы дзе НКУС у даваенныя часы праводзіў расстрэлы.
Луіс Суарэс Мірамонтэс
Луіс Суарэс Мірамонтэс (Luis Suárez Miramontes;, , Галісія — 9 ліпеня 2023 ) — іспанскі футбаліст і футбольны трэнер. Гуляў на пазіцыі паўабаронцы. Найлепшы футбаліст Еўропы 1960 года. Чэмпіён Еўропы 1964 года. Першы іспанскі футбаліст, які выступаў за італьянскі клуб. Па версіі МФФІІС Луіс Суарэс займае 50-е месца сярод найлепшых футбалістаў Еўропы XX стагоддзя і 5-е сярод найлепшых футбалістаў Іспаніі XX стагоддзя. Займае 46 месца сярод найлепшых гульцоў XX стагоддзя па версіі Guerin Sportivo і 74 месца сярод ста найлепшых футбалістаў XX стагоддзя па версіі Placar. Працаваў тэхнічным сакратаром і скаўтам «Інтэра».
Дом па Камсамольскай вуліцы, 8 (Магілёў)
Дом па Камсамольскай вуліцы, 8 — будынак у гістарычным цэнтры Магілёва.
Гісторыя
Пабудаваны ў апошняй трэці XIX ст. на Біскупскім завулку як жылы будынак, быў прыватнаўласніцкім. Да 1917 г. верхні паверх быў жылым, на ніжнім знаходзіліся гандлёвыя крамы. У 1920-я гг. тут размяшчаліся магазін гародніны і майстэрня мастака Лейзера Цыліна.
У гады Вялікай Айчыннай вайны будынак быў пашкоджаны. Адноўлены ў 1948 г. і выкарыстоўваўся як жылы.
У 1998 г. рэканструяваны. Зараз знаходзіцца ў прыватнай уласнасці.
Архітэктура
Двухпавярховы цагляны атынкаваны будынак. Фасад вылучаецца прастатой. Аконныя праёмы прамавугольныя, з дэкаратыўнымі абрамленнямі ў выглядзе меандра. Паміж першым і другім паверхам — простая гарызантальная цяга. Галоўны фасад мае атыкавае завяршэнне. Дах двухсхільны.
Рудольф Шарпінг
Рудольф Шарпінг (Rudolf Scharping; нар., Нідэрэльберт) — нямецкі палітык член Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі(СДПГ).
Біяграфія
Скончыў Бонскі ўніверсітэт, дзе вывучаў правазнаўства, сацыялогію і палітычныя навукі. У 1975—1994 гадах — дэпутат ландтага зямлі Рэйнланд-Пфальц. З 1991 па 1994 год — прэм’ер-міністр Рэйнланд-Пфальц. З 1993 па 1995 год узначальваў СДПГ. З 1995 па 2001 год быў старшынёй Партыі еўрапейскіх сацыялістаў. У 1994—2005 гадах дэпутат бундэстага.
У 1998—2002 гадах — міністр абароны ва ўрадзе Герхарда Шродэра.
Адпраўлены адстаўку канцлерам Шродэрам ў ліпені 2002 года пасля серыі скандалаў. Часопіс Bunte апублікаваў здымкі міністра абароны з сяброўкай у басейне на Мальёрцы, у той час як падраздзяленні бундэсвера рыхтаваліся да аперацыі ў Македоніі, а PR-кансультанта Шарпінга Морыца Хунцынгера падазравалі ў хабарніцтве.
З 2005 года ўзначальвае федэрацыю веласпорту Германіі.
Корпус тэкстаў
Ко́рпус тэ́кстаў (corpus — цела), (у лінгвістыцы і лексікаграфіі) збор тэкстаў, выказванняў, або іншых моўных адзінак, якія лічацца дастаткова характэрнымі для мовы. Звычайна афармляецца ў базу дадзеных, апрацоўваецца сродкамі інфарматыкі.
У шырокім сэнсе — збор тэкстаў пэўнага роду, асабліва калі з’яўляецца поўным і самадастатковым.
Прыклады: шматмоўны паралельны корпус сказаў Tatoeba, Беларускі N-корпус.
NGC 3405-2
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мэры Касат
Мэры Касат (Mary Cassatt) ( — ) — знакамітая амерыканская мастачка і графік, якая пісала ў стылі імпрэсіянізм. Яна пражыла большую частку свайго жыцця ў Францыі, была дружная з Эдгарам Дэга. Матывам для яе палотнаў паслужылі вобразы сацыяльнага і асабістага жыцця жанчын, з асаблівым ухілам на цесную повязь маці і дзяцей.
Раздольнае (Ясільскі раён)
Раздольнае — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Раздольненскай сельскай акругі. Код КАТА — 114868100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 741 чалавек (428 мужчын і 313 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 406 чалавек (195 мужчын і 211 жанчын).
Бяляўшчына (Ваўкавыскі раён)
Бяля́ўшчына (, Белявщина) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавыскага сельсавета.
23 чэрвеня 1980 года вёска перададзена з Ізабелінскага сельсавета ў Ваўкавыскі сельсавет.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 20 двароў, 34 жыхары.
Крыстоф Сагло
Крыстоф Сагло (Christophe Soglo, 28 чэрвеня 1909 — 7 кастрычніка 1983) — бенінскі ваенны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Пасля здабыцця Дагамеяй незалежнасці ад Францыі ў 1960 годзе атрымаў званне палкоўніка і пасаду начальніка Генеральнага штаба ў часы прэзідэнцтва Юбера Магі. 28 кастрычніка 1963 года ён узяў у свае рукі ўладу з заяўленай мэтай папярэджання грамадзянскай вайны, сфармаваў Часовы ўрад які і ўзначаліў. Пасля рэарганізацыі ўрада Сагло склаў з сябе паўнамоцтвы кіраўніка дзяржавы і ў студзені 1964 года і перадаў уладу Сура-Мігану Апіці, які стаў новым прэзідэнтам. Неўзабаве паміж Апіці і іншымі палітычнымі дзеячамі паўсталі рознагалоссі. Пасля безвыніковых спробаў наладзіць палітычны дыялог Сагло зноў здзейсніў пераварот у лістападзе 1965 года і ўтрымліваў уладу ў Беніне да снежня 1967 года, калі група малодшых афіцэраў зрынула яго. Пасля гэтага Сагло сышоў з палітыкі.
Бяляўшчына
Назву Бяля́ўшчына маюць:
Вілі Штоф
Вілі Штоф (Willi Stoph, 9 ліпеня 1914, Берлін — 13 красавіка 1999, там жа) — нямецкі палітык, буйны камуністычны, дзяржаўны і ваенны дзеяч Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі, генерал арміі ГДР (1959).
Жмігруд
Жмігруд (Żmigród, Trachenberg) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 390 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 45 км на поўнач ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Тшэбніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Жмігруд. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 9,49 км². Насельніцтва 6,5 тыс. чалавек.
NGC 3406-1
NGC 3406-1 (іншыя абазначэнні — UGC 5970, MCG 9-18-40, ZWG 267.20, KCPG 253A, PRC D-16, PGC 32580) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барыс Львовіч Бразоль
Барыс Львовіч Бразоль (Борис Львович Бразоль; Палтава —, Нью-Ёрк) — рускі пісьменнік і грамадскі дзеяч.
Падчас Першай сусветнай вайны ў рускай ваеннай разведцы. Пасля рэвалюцыі — у эміграцыі. У 1920-я гады адзін з галоўных супрацоўнікаў Г. Форда пры падрыхтоўцы амерыканскага выдання «Сіёнскіх пратаколаў», а таксама шырокіх каментарыяў да іх («Міжнароднае яўрэйства», у 4 т.). Перадаваў грошы ад Форда на падтрымку нацыстаў у Германіі.
Асноўныя працы: «Жаночыя сілуэты ў рускай літаратуры» (СПб., 1907), «Крытычныя грані» (СПб., 1910), «Свет на ростані» (Бялград, 1922), «Матывы рускай рэлігійна-філасофскай свядомасці» (Нью-Ёрк, 1930), «Пушкін і Расія» (Нью-Ёрк, 1949), «Душэўная драма Гогаля» (1952).
Рускі Веснік
Перыядычныя выданні з назвай «Рускі Веснік» (Русский Вестник):
Дзмітрый Сцяпанавіч Бартнянскі
Дзмітры Сцяпанавіч Бартня́нскі (Дмитрий Степанович Бортнянский;, Глухаў, Чарнігаўскій полк, Расійская імперыя — 28 верасня , Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя) — украінскі кампазітар , заснавальнік рускай кампазітарскай школы, адзін з першых заснавальнікаў класічнай расійскай музычнай традыцыі.
Рускі сцяг (1905)
«Рускі сцяг» («Русское знамя»), праваслаўна-патрыятычная газета, орган «Саюза рускага народа», выходзіла ў Пецярбургу з лістапада 1905 па 1917 штодня. Рэдактар-выдавец з 1906 — грамадскі дзеяч, доктар А. І. Дубровін. Паводле ўласнага тлумачэння, газета адстойвала інтарэсы рускага народа і дужалася з засіллем юдзейскай, ліберальна-масонской і рэвалюцыйнай ідэалогіі.
Дзмітрый Сцяпанавіч Бартнянскі
Біяграфія
З мяшчан. Нарадзіўся ў Глухаве. У 1758 быў вызначаны пеўчым у Пецярбург у Прыдворную пеўчую капэлу. У 1769 адпраўлены ў Італію для навучання музыцы. У 1779 Бартнянскі вярнуўся ў Расію. У 1780—1784 — капельмайстар Прыдворнай пеўчай капэлы, кіраваў хорамі ў Сухапутным шляхецкім корпусе і Смольным інстытуце.
Рускі сцяг (1905)
Адным з заснавальнікаў быў Павел Фёдаравіч Булацэль.
Дзмітрый Сцяпанавіч Бартнянскі
Біяграфія
У 1758 Бартнянскі атрымаў прызначэнне капельмайстрам пры «малым» двары вялікага князя Паўла Пятровіча. З 1796 Бартнянскі — кіруючы Прыдворнай пеўчай капэлай, галоўным хорам Расійскай дзяржавы, з 1801 — дырэктар Прыдворнай пеўчай капэлы. З дзейнасцю Бартнянскага звязаны яе росквіт. У 1804 абраны ганаровым членам Акадэміі мастацтваў у Пецярбургу. У 1791—1814 напісаў шэраг кантат і араторый на вершы Г. Р. Дзяржавіна, Ю. А. Няледзінскага-Мялецкага, П. А. Вяземскага, М. М. Хераскава, а таксама духоўнай музыкі, выконваемай дагэтуль. У 1816 Бартнянскі прызначаны цэнзарам усіх нот духоўнай музыкі, якія выдаюцца ў Расіі.
Аўтар опер «Сокал» (1786), «Сын-супернік, або Новая Стратоніка» (1787), фартэпіянных санат, камерных ансаблей.
Амвросій Мадтха
Амвросій Мадтха (Ambrose Madtha; 2 лістапада 1955, Балтангадзі, Індыя — 8 снежня 2012, Бьянкома Кот-д’Івуар) — індыйскі прэлат і ватыканскі дыпламат. Тытулярны архібіскуп Найсо і апостальскі нунцый у Кот-д’Івуары з 8 мая 2008 года па 8 снежня 2012 года.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2002
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2002 (12-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Вышэйшай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 2002 года.
У турніры, які праходзіў у два кругі, удзельнічалі 14 каманд. Упершыню чэмпіён краіны не быў вызначаны па выніках сезона, бо барысаўскі БАТЭ і гродзенскі «Нёман» набралі аднолькавую колькасць ачкоў. Для вызначэння пераможцы быў праведзены адмысловы «залаты» матч. Абаронца барысаўчан Валерый Тарасенка, забіўшы гол у дадатковы час, прынёс БАТЭ чэмпіёнства (другое ў гісторыі барысаўскага клуба).
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў і перамог «Шахцёр» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Тарпеда-МАЗ», а жодзінскае «Тарпеда» вышэй за «Гомель» дзякуючы перавазе ў вочных паядынках. 2. Пры роўнай колькасці ачкоў БАТЭ змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Нёман» па выніках дадаткавага матча (1:0). 3. З «Белшыны» знята 3 ачкі за нявыплату кампенсацыі за футбалістаў. 4. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
"Залаты" матч
Паколькі БАТЭ і «Нёман» набралі аднолькавую колькасць ачкоў, то для вызначэння чэмпіёна краіны быў праведзены адмысловы матч. У дадатковы час барысаўскі клуб пераламіў ход сустрэчы на сваю карысць і перамог, стаўшы, такім чынам, чэмпіёнам краіны. «Нёман» атрымаў срэбныя медалі.
Коперскі порт
Ко́перскі порт — марская прыстань Славеніі, заснаваная ў маі 1957 года.
На 2019 год быў найбольшай прыстанню на поўначы Адрыятычнага мора. Налічваў 12 тэрміналаў. У Коперскім порце дзейнічала 38 суднаходных ліній, з іх 13 аўтамабільна-перавалачных і па 12 звычайных і кантэйнерных. Цягнікі звязвалі прыстань з 11 краінамі Еўропы — Аўстрыяй, Балгарыяй, Венгрыяй, Італіяй, Германіяй, Польшчай, Румыніяй, Славакіяй, Сербіяй, Харватыяй і Чэхіяй.
Структура
На 2019 год АТ «Коперскі порт» уключала:
Тэрміналы
На 2019 год АТ «Коперскі порт» налічвала 12 тэрміналаў:
Гісторыя
23 мая 1957 года заснавалі Коперскую прыстань. У жніжні 1957 года землясмокавы карабель «Петэр Клепец» пачаў капаць марское дно на паўночным узбярэжжы Копера (Народная Рэспубліка Славенія, ФНР Югаславія). Праз 1,5 гады пабудавалі першы прычал, дзе прышвартавалі акіянічны лайнер «Горыца» славенскага прадпрыемства «Агульнае плаванне» з Пірана. У 1961 годзе прыстань перайменавалі ў порт. У 1963 годзе заснавалі мытную прастору. 2 снежня 1967 года 31 км чыгункі злучыў Коперскі порт з Прэшніцай, што дазволіла дастаўляць грузы цягнікамі з замежжа. У 1968 годзе стварылі тэрмінал нафтапрадуктаў. У 1972 годзе — тэрмінал хімікаліяў. У 1973 годзе пры пагрузцы сталі выкарыстоўваць кантэйнеры, што павялічыла грузаабарот амаль да 2 млн тонаў за год. У 1974 годзе заснавалі першую кантэйнерную лінію для Міжземнамор’я. У 1979 годзе адчынілі кантэйнерны тэрмінал на стальных палях. У 1984 годзе стварылі тэрмінал сыпкіх грузаў. На адным з яе прычалаў узвялі сіласную вежу для збожжа. У 1988 годзе пабудавалі склад бавоўны і тэрмінал для борату і фосфарыстай кіслаты. У 1989 годзе ўзвялі тэрміналы для нафты і гліназёму. У выніку прапускная здольнасць порта дасягнула 5 млн тонаў.
У 1990-я гады большасць грузаў сталі пастаўляць з краін Сярэдняй Еўропы. У 1996 годзе порт пераўтварылі ў акцыянернае таварыства, чые паі размясцілі на Люблянскай біржы. Адначасна адчынілі тэрмінал аўтамабіляў. У 2000 годзе ААТ «Коперскі порт» атрымала ў 30-гадовую саступку кантэйнерны тэрмінал у італьянскім порце Трыеста. У 2004 годзе тэрмінал сыпкіх грузаў пераўтварылі ў энергетычны. Гадавы грузаабарот перавысіў 12 млн тонаў. У 2007 годзе ў Сежане стварылі дачыннае ТАА «Адрыя тэрміналы» для кіравання складамі плошчай 11 га. Адначасова адчынілі замежнае прадстаўніцтва ў Малайзіі. У 2008 годзе ўрад Славеніі і АТ «Коперскі порт» заключылі дагавор аб саступцы кіравання прыстанню на 35 гадоў. Таксама адчынілі склад на 2750 аўтамабіляў. Даччынае прадпрыемства «Адрыя транспарт» набыло 3 лакаматывы для перавозак з Аўстрыі і Германіі. У 2009 годзе ў кантэйнерны тэрмінал набылі 4 высокамагутныя краны, што дазволіла прымаць караблі грузападымальнасцю да 8000 20-футавых кантэйнераў. Таксама дабудавалі склад на 4100 аўтамабіляў. У 2010 годзе з’явілася кантэйнерная лінія, што звязала Коперскі порт з Далёкім Усходам. У выніку грузапаток перавысіў 400 000 кантэйнераў, што зрабіла адпаведны тэрмінал Копера найбольшым у паўночнай Адрыятыцы. Па выніках года Коперскі порт стаў асноўным для Аўстрыі пры ўвозе і вывазе тавараў. У 2011 годзе, праз 6 гадоў ад пачатку працы падарожніцкага тэрміналу лік гасцей перавысіў 100 000 чалавек. У 2013 годзе глыбіню марскога дна ў порце павялічылі да 13 метраў, што дазволіла прымаць кантэйнеравозы з уляганнем да 12,5 метру замест ранейшых 11,4 метру. У 2016 годзе грузапаток перавысіў 22 млн тонаў. У тым ліку праз кантэйнерны тэрмінал прайшло звыш 800 000 кантэйнераў.
Алаіз Андрыцкі
Алаіз Андрыцкі (Alois Andritzki, Alojs Andricki,, Радзібор, Германія — , Дахау) — блажэнны Каталіцкай царквы, святар, мучанік. Першы лужычанін, праслаўлены Каталіцкай царквой. Бэатыфікаваны 13 чэрвеня 2011 года ў Дрэздэне.
Біяграфія
Алаіз Андрыцкі нарадзіўся ў 1914 годзе ў Радиборе (Лужыца, Саксонія) ў сям'і сербалужыцкага настаўніка Яна Андрыцкага і яго жонкі Мадлены, народжанай Цыжец. Быў пляменнікам каталіцкага святара Міклаўша Андрыцкага. Пасля заканчэння школы ў Баўцене прыняў рашэнне аб тым, што прысвеціць жыццё Царкве. З 1934 па 1937 год вывучаў тэалогію і філасофію ва Ўніверсітэце Падэрборна, затым навучаўся ў семінарыі Бауцена. У перыяд свайго студэнцтва узначальваў студэнцкую асацыяцыю лужычанаў «Włada» і быў галоўным рэдактарам студэнцкай газеты лужыцкіх сербаў.
30 ліпеня 1939 года Алаіз Андрыцкі быў пасвечаны ў святары ў саборы Святога Пятра ў Баўцене, пасля пасвячэння служыў у Дрэздэне. У казаннях адкрыта крытыкаваў нацысцкую ідэалогію, за што падвяргаўся пераследам з боку гестапа. У 1941 годзе арыштаваны і адпраўлены ў канцлагер Дахау, дзе існавалі так званыя «баракі святароў», праз якія прайшло больш за 2,5 тысяч каталіцкіх святароў, многія з якіх былі закатаваныя. Па ўспамінах людзей, тых, хто выжыў у канцлагеры, лагернае начальства адносілася да айца Андрыцкага з асаблівай жорсткасцю. У 1943 годзе святар быў забіты пры дапамозе смяротнай ін'екцыі.
Услаўленне
Алаіз Андрыцкі быў бэатыфікаваны 13 чэрвеня 2011 года у ходзе ўрачыстай імшы на дрэздэнскай плошчы перад кафедральным саборам. Набажэнства вёў прэфект Кангрэгацыі па кананізацыі святых кардынал Анджэла Амата. У імшы прынялі ўдзел некалькі дзесяткаў тысяч чалавек, у тым ліку вялікая колькасць лужыцкіх сербаў, у тым ліку прэм'ер-міністр зямлі Саксонія Станіслаў Цілі, лужыцкі серб па нацыянальнасці і каталік па веравызнанні. Станіслаў Ціліх чытаў падчас імшы малітву верных на верхнялужыцкай мове.
У ходзе набажэнства на свята Пяцідзесятніцы Папа Бенедыкт XVI назваў а. Андрыцкага «гераічным сведкам веры, яшчэ адным у шэрагу тых, хто аддаў жыццё ў канцлагерах за імя Хрыстова».
Піелінен
Піелінен (фін. Pielinen) — возера ў Фінляндыі.
Плошча воднай паверхні — 881 км², але ў залежнасці ад сезона ўзровень можа вагацца. Па плошчы люстэрка гэта 4-5 месца ў краіне. Возера знаходзіцца на тэрыторыі правінцыі Паўночная Карэлія. Сярэдняя глыбіня — каля 10 м, максімальная — 60 м, памеры — 120 на 40 км, вышыня над узроўнем мора — каля 93 м. З возера выцякае рака Піеліс'ёкі воднай сістэмы Нявы. На возеры знаходзіцца больш за 1200 астравоў.
Верусіно
Верусіно́ (, Верусино) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Падароскага сельсавета.
Гісторыя
У 1914 г. маёнтак, 7 двароў, 135 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 33 жыхары.
Свабоднае (Акмолінская вобласць)
Свабоднае — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Свабодненскай сельскай акругі. Код КАТА — 114873100.
Конты Урацлаўске
Конты Урацлаўске (Kąty Wrocławskie, Kanth, Canth) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 380 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 25 км на паўднёвы захад ад цэнтра Уроцлава. Уваходзіць у склад Урацлаўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Конты Урацлаўске. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 6,35 км². Насельніцтва 6,7 тыс. чалавек.
Свабоднае (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1648 чалавек (793 мужчыны і 855 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1332 чалавекі (637 мужчын і 695 жанчын).
Біблія караля Якава
Бі́блія караля́ Я́кава (King James Version, KJV або King James Bible) — пераклад Бібліі на англійскую мову, здзейснены пад патранажам караля Якава I. Работа над перакладам пачалася ў 1604 годзе і цягнулася сем гадоў.
Біблія караля Якава — найпашыраная версія Бібліі. Яна прызнаная класічным рэлігійным і літаратурным творам. З моманту выхаду дзякуючы дзейнасці шматлікіх місіянераў кніга была перакладзена больш як на 200 моў.
Гісторыя
У 1604 годзе з прапановай неабходнасці стварэння новага аўтарытэтнага перакладу Бібліі да караля Якава I звярнулася група пурытан на чале з вялебным Джонам Рэйналдсам (John Rainolds). Кароль, які нядаўна ўзышоў на прастол, ухваліў ідэю і вырашыў замяніць Жэнеўскую Біблію, паколькі яна ставіла пад сумнеў святое права манархаў на прастол. Якаў таксама хацеў пакласці канец звадам між рознымі рэлігійнымі фракцыямі.
Біблія выйшла ў свет у 1611. Першае выданне было вялікім томам in folio, тэкст быў набраны гатычным шрыфтам. Біблія караля Якава ніколі не заваявала б папулярнасці, каб не была неўзабаве перавыдадзеная ў маленькім фармаце і з лацінскім наборам (што ў свой час забяспечыла шырокае распаўсюджанне Жэнеўскай Бібліі). Біблія караля Якава стала першай, якую ў цэрквах чыталі па-англійску.
Аднак каралеўская Біблія не дапамогла прымірэнню між манархістамі і пурытанамі, якія выступалі за абмежаванне ўлады афіцыйнай царквы і манархіі. Праз 30 гадоў у Англіі пачалася грамадзянская вайна.
Распаўсюджанне і далейшыя рэвізіі
Уласнікам права на выданне Бібліі быў каралеўскі друкар, таму яе нельга было выдаваць у англійскіх калоніях на амерыканскім кантыненце да той пары, пакуль яны не дабіліся незалежнасці ад Англіі. У выніку першай Бібліяй, надрукаванай ў Амерыцы, стала не Біблія караля Якава, а пераклад, зроблены Джонам Эліятам для індыйцаў алганконаў (Up-Biblum God, 1661—1663).
Цягам амаль 400 гадоў Біблія караля Якава мела статус афіцыйнага перакладу. У Англіі яе называюць Афіцыйна ўхваленым перакладам (Authorized Version), хоць ані каралеўскі дом, ані парламент не выдавалі ніякіх афіцыйных актаў з гэтай нагоды. Больш за тое, не выклікае сумневу, што Аўтарызаваны пераклад стаў Бібліяй Англіканскай царквы, а таксама рэлігійных аб'яднанняў, што адкалоліся ад яе ў XVII—XVIII стст.; той самы статус яна мае і ў пратэстанцкіх дэнамінацыях ЗША.
Мова Бібліі, што была архаічнай нават для сучаснікаў, пра што сведчаць свецкія тэксты ранняга новаанглійскага перыяду, да XIX стагоддзя адчувалася як перашкода для разумення біблейскага тэксту. Пасля працяглых дэбатаў па загаду каралевы Вікторыі і з дабраславення архібіскупа Кентэрберыйскага ў 1870 годзе быў створаны Камітэт па выпраўленні KJV (King James Version), большасць членаў якога складалі навукоўцы Кембрыджскага і Оксфардскага ўніверсітэтаў, што прытрымліваліся ў той час розных поглядаў на тэорыю і практыку перакладу. У выніку запанавала кембрыдская традыцыя скрупулёзнай перадачы зместу і характэрных пазнак пачатковага тэксту сродкамі літаратурнай мовы. У 1881 годзе быў апублікаваны Новы Запавет, а ў маі 1885 Oxford University Press і Cambridge University Press выдалі ў свет два тыпы выпраўленай Бібліі — так званае «бібліятэчнае выданне» з вялікімі ўводнымі артыкуламі і ўсімі перакладніцкімі заўвагамі, а таксама «агульнае выданне», з кароткімі ўводзінамі і найістотнейшымі заўвагамі. Біблія, што атрымала назву Revised Version (RV), або, як яе часцей называюць у наш час, British Revised Version (BRV), і да гэтай пары з'яўляецца афіцыйным тэкстам Англіканскай царквы, а таксама помнікам англійскай літаратурнай мовы XIX стагоддзя.
Крыху пазней з'явілася American Standard Version (1901), часта званая American Standard Bible. Яна, па сутнасці, ёсць прывядзеннем KJV да нормаў англійскай літаратурнай мовы ў яе амерыканскім варыянце XIX ст., прычым з яшчэ больш трапяткім стаўленнем да арыгіналу, чымся BRV. Апошняя акалічнасць стала прычынай незадаволенасці рэцыпіентаў новай версыі, у сувязі з чым у 1928 годзе быў створаны перакладніцкі камітэт, чыю працу аплочваў выдавецкі дом «Томас Нэльсан і сыны», што атрымаў выключнае права на выданне новай версіі цягам першых 10 гадоў.
Прадстаўнікі розных пратэстанцкіх дэнамінацый Брытаніі, што не ўваходзілі ў Англіканскую Садружнасць, таксама бралі ўдзел у працы Камітэту аж да пачатку Другой Сусветнай вайны. Выпраўлены пераклад НЗ, што выйшаў па яе сканчэнні ў лютым 1946 года, быў успрыняты імі негатыўна праз надта, на іхнюю думку, рабскае стаўленне да архаізмаў KJV, як лексічных, так і стылістычных. Пратэстанцкія біблеісты Брытаніі стварылі ўласны перакладніцкі камітэт, які адмовіўся ад выпраўлення KJV, заняўшыся новым перакладам, што пабачыў свет у 1970 (НЗ. — яшчэ ў 1961) і атрымаў назву New English Bible (NEB). З 1989 выходзіць яго новая версія Revised English Bible (REB).
NGC 3406-2
NGC 3406-2 (іншыя абазначэнні — UGC 5970, MCG 9-18-40, ZWG 267.20, KCPG 253B, PRC D-16, PGC 93106) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Плошча Перамен
Плошча Перамен, таксама вядомая як двор перамен і плошча ды-джэяў перамен — неафіцыйная назва двара ў Мінску на скрыжаванні вуліц Чарвякова, Кахоўскай і Сморгаўскага тракта. Утварылася ў жніўні 2020 года, падчас пратэстаў пасля шостых прэзідэнцкіх выбараў. Асноўнай часткай двара з’яўляецца дзіцячая пляцоўка, абсталяваная на сродкі жыхароў суседніх дамоў.
Марак Бэлька
Марак Бэлька (Marek Marian Belka; нар. 9 студзеня 1952 года ў Лодзі) — польскі эканаміст, навуковец, палітык і дзяржаўны дзеяч. Двойчы віцэ-прэм'ер і міністр фінансаў (у 1997 і 2001-2002 гадах), з мая 2004 года па кастрычнік 2005 года — прэм'ер-міністр Польшчы.
Біяграфія
Атрымаў адукацыю ў Лодзінскім універсітэце, які скончыў у 1972 годзе, пазней працягнуў навучанне ў Калумбійскім універсітэце, Чыкагскім універсітэце і Лонданскай школе эканомікі. У часы Польскай Народнай Рэспублікі дзеяч Аб'яднання польскіх студэнтаў, Саюза сацыялістычнай польскай моладзі і сакратар Камітэту ВНУ ў Лодзінскім універсітэце, дзе працаваў выкладчыкам.
Плошча Перамен
З канца жніўня да пачатку лістапада 2020 года жыхары суседніх дамоў запрашалі музыкаў на вечаровыя канцэрты, самаадукоўваліся на лекцыях і ўпрыгожвалі прастору нацыянальнай сімволікай.
Марак Бэлька
Біяграфія
Кансультант міністэрства фінансаў Польшчы ў 1990-1996 гадах. Міністр фінансаў Польшчы ў 1997 годзе ва ўрадзе Уладзімежа Цімашэвіча. Памочнік прэм'ер-міністра Албаніі ў 1997—2001 гадах. Ізноў міністр фінансаў Польшчы ў 2001—2002 ва ўрадзе Лешака Мілера. Дарадца-кансультант ва ўсходнееўрапейскім аддзяленні банку "JP Morgan" у 2002-2003. Адказны супрацоўнік часовай адміністрацыі Ірака ў 2003-2004 гадах.
Плошча Перамен
Забойства Бандарэнкі
11 лістапада невядомыя прыехалі зразаць з плота бела-чырвона-белыя стужкі. Падчас спрэчак з невядомымі 31-гадовы мінчук Раман Бандарэнка зрабіў нейкую заўвагу. Па сведчаннях відавочнікаў, адзін з невядомых агрэсіўна спытаў у яго «Ты чаго дзёрзкі такі?» і моцна штурхануў Рамана. Той ударыўся галавой аб дзіцячую горку і ўпаў. Збіццё працягвалі двое іншых невядомых, а пасля панеслі Бандарэнку за рукі і ногі ў мікрааўтобус, які адразу з’ехаў. Праз некаторы час у была выклікана хуткая дапамога, якая забрала Бандарэнку непрытомным. Уначы зноў быў апаганены мурал, постаці дыджэяў замаляваныя зялёнай фарбай з выявамі чырвоных зорак.
Марак Бэлька
Біяграфія
Прэм'ер-міністр Польшчы ў 2004-2005 гадах. Кандыдатура Марэка Белькі сустрэла жорсткае супраціўленне ў Сейме з-за выразнай праеўрапейскай пазіцыі палітыка, і калі прэзідэнт Аляксандр Квасьнеўскі ў першы раз даручыў яму фармаванне ўрада, парламент толькі з трэцяй спробы зацвердзіў яго на гэтай пасадзе. У 2005 годзе ўступіў у ліберальную Дэмакратычную партыю, але не быў абраны ў парламент.
Плошча Перамен
Забойства Бандарэнкі
Раман Бандарэнка паступіў у рэанімацыйнае аддзяленне мінскай бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі 12 лістапада ў 00.05, дзе яму дыягнаставалі цяжкую закрытую чэрапна-мазгавую траўму, вострыя субдуральныя гематомы на галаве, кровазліццё ў мозг, траўмы мяккіх тканак. Знаходзіўся ў стане комы, была праведзена аперацыя, але праз цяжкі стан выратаваць мужчыну не ўдалося, ён памёр увечары 12 лістапада.
Адразу пасля весткі пра смерць Бандарэнкі людзі пачалі стыхійна сцякацца да плошчы Перамен, каб ускласці кветкі і запаліць лампадкі. На плошчы сабраліся некалькі тысяч чалавек, які скандавалі «Не забудземся, не даруем», «Мы спынім гэты фашызм».
Марак Бэлька
Біяграфія
Выканаўчы сакратар Еўрапейскай эканамічнай камісіі ААН у 2006-2008 гадах. У 2007 годзе кандыдатура Марэка Белькі была прапанавана польскім урадам на пасаду выканаўчага сакратара МВФ, але не сустрэла належнай падтрымкі. Дырэктар Еўрапейскага дэпартамента МВФ з 2008 года.
Плошча Перамен
Знішчэнне мемарыяла
У нядзелю 15 лістапада дзясяткі тысяч чалавек выйшлі на марш памяці замучанага Рамана Бандарэнкі, запланавы маршрут пралягаў ад станцыі метро «Пушкінская» да «плошчы Перамен». Сілавікі не далі сфармавацца калонам, але людзі масава падыходзілі да народнага мемарыяла. Для разгону пратэстоўцаў у раёне «плошчы Перамен» была сцягнута вялікая колькасць сілавікоў, ужыты святлошумавыя гранаты, вадамёты. Рэшту людзей вакол мемарыяла ўзялі ў атачэнне, частку з іх затрымалі. Сотні чалавек схаваліся ў кватэрах і падвалах дамоў вакол плошчы Перамен, унікаючы арышту. Сілавікі зладзілі аблавы, затрымлівалі тых, хто не быў прапісаны там, правяралі аўто, што выязджалі з падземнага гаража. Ачапленне двара трымалася прыблізна 16 гадзін. Мемарыял быў цалкам вынішчаны, кветкі вывезены на могілкі за горад. Журналісткі «Белсата» Кацярына Андрэева і Дар’я Чульцова, якія вялі стрым з месца падзеі, былі арыштаваныя, а ў лютым 2021 года прыгавораныя да 2 гадоў зняволення.
Марак Бэлька
Біяграфія
У 2010-2016 гадах — прэзідэнт Нацыянальнага банка Польшчы.
Плошча Перамен
Знішчэнне мемарыяла
Прэс-сакратар Беларускай праваслаўнай царквы айцец Сяргей Лепін выказаўся яшчэ больш рэзка, назваўшы барацьбу з мемарыялам «сатанінскім патаптаннем знічоў і абразкоў».
Марак Бэлька
Біяграфія
У 2019 годзе быў абраны дэпутатам у Еўрапейскі парламент.
Плошча Перамен
Знішчэнне мемарыяла
На нарадзе 17 лістапада 2020 г. Аляксандр Лукашэнка заявіў, што «могілкі і мемарыялы — гэта псіхалагічнае ўздзеянне на насельніцтва», ён таксама зачытаў выказванні Касабуцкага і Лепіна і запатрабаваў, каб праваахоўныя органы далі ім ацэнку. Ужо 18 лістапада Генеральная пракуратура Беларусі абвясціла абодвум іерархам афіцыйныя папярэджанні аб недапушчальнасці парушэння закона, заявіўшы, што іх выказванні «распальваюць нянавісць да прадстаўнікоў органаў дзяржаўнай улады, у тым ліку праваахоўных органаў».
У ноч на 8 мая 2021 г. невядомыя аднавілі мурал «Дыджэяў перамен», аднак на ранку таго ж дня ён быў зафарбаваны. У чэрвені 2021 г. стала вядома, што 14 мая быў затрыманы Васіль Логвінаў, якога разам з іншымі грамадзянамі следчыя органы абвінавацілі ў стварэнні малюнка «Дыджэяў перамен» 7 мая. Паводле следства, ён здзейсніў злачынства, прадугледжанае ч. 2 арт. 339 Крымінальнага кодэкса РБ (хуліганства). Праваабарончыя арганізацыі лічаць В. Логвінава палітычным зняволеным і ў заяве ад 11 чэрвеня 2021 г. запатрабавалі яго вызвалення.
Вобраз у мастацтве
На аснове падзей на «Плошчы Перамен» створана аднайменная фотакніга. Збор сродкаў на яе выпуск здзяйснялі на пляцоўцы Kickstarter. Прэзентацыя адбылася 18 жніўня 2022 года ў Варшаве.
Косава (горад)
Ко́сава (афіц. транс.: Kosava) — горад раённага падпарадкавання ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, на рацэ Грыўда.. Знаходзіцца за 15 км ад Івацэвічаў, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Косава-Палескае (лінія Брэст — Баранавічы). Аўтамабільныя дарогі на Ружаны, Івацэвічы, Няхачава. Насельніцтва 1 844 чал. (2017).