cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вельямовічы
Гісторыя
Сяло вядомае з XVI ст — дзяржаўная ўласнасць у Берасцейскім павеце ВКЛ. Паводле «Кнігі запісаў» сяло Вельямовічы (Вільямовічы) ў 1558 г. размяшчалася каля возера і мела мяжу з выганамі маёнтка Бярніцкага і сёламі Таратунавічы, Памаранцы, Семянічкі. У 1772 г. вёска мела назву Вілановічы.
у 1868 г. 85 мужчын, 92 жанчыны. У 1886 г. — 29 двароў, 287 жыхароў, 2 праваслаўныя царквы, карчма. У 1905 г. сяло (546 жыхароў) і маёнтак (6 жыхароў) У 1941 г. — 86 двароў, 433 жыхары. Знішчана немцамі 18 двароў. Забіта 8 мірных жыхароў, 7 вывезеныя ў Германію, 4 вярнуліся дадому, 19 загінулі на фронце. У жніўні 1949 г. арганізаваны калгас імя Гастэлы, у які ўступілі 48 гаспадарак са 107. У 1997 г. — 185 двароў, 550 жыхароў.
Сярэдняя школа з'явілася ў 1863, клуб, бібліятэка і фельчарска-акушэрскі пункт (1946).
4 верасня 1972 года да Вельямовіч далучана вёска Сычыкі.
Дом Саветаў (Магілёў)
Дом Саветаў — будынак у цэнтры Магілёва, размешчаны на паўночным боку плошчы Леніна, па адрасе вул. Першамайская, 71. Пабудаваны ў 1938—1940 гг. паводле праекта архітэктара І. Лангбарда, помнік архітэктуры міжваеннага перыяду.
Гісторыя
Праект збудавання ствараецца ў 1935 годзе ва ўмовах магчымага пераносу сталіцы БССР у Магілёў. Таму будынак быў спраектаваны ідэнтычна мінскаму Дому Урада. У 1938 годзе урад рэспублікі нават прыняў пастанаўленне аб пераносе сталіцы. У гэтых умовах з 1938 па 1940 гады ў цэнтральнай частцы Магілёва ўзводзіцца Дом саветаў для кіруючых органаў рэспублікі.
У пасляваены час Дом Саветаў заклаў аснову рэканструкцыі Магілёва.
У незалежнай Беларусі ў будынку знаходзіцца вышэйшы орган абласной улады — Магілёўскі абласны выканаўчы камітэт.
Архітэктура
Дом Саветаў з'яўляецца дамінуючым у ансамблі плошчы Леніна. Будынак мае складанае планіровачнае вырашэнне. Яго кампазіцыя разгортваецца па выцягнутым эліпсе, утвараючы глыбокі курданёр. Да цэнтральнага прамавугольнага ў плане 8-павярховага аб'ёму прылягаюць 2 таксама прамавугольныя ў плане 7-павярховыя. Іх у сваю чаргу фланкіруюць паўкруглыя 5-павярховыя аб'ёмы, якія заканчваюцца невялікімі прамавугольнымі крыламі. Такім чынам утвараецца пірамідальная кампазіцыя з рытмічным нарастаннем паверхаў да цэнтра будынка. Разнастайныя па вышыні і форме аб'ёмы аб'яднаны адзіным дэкаратыўным матывам — шырокімі лапаткамі на ўсю вышыню будынка, размешчанымі ў прасценках. Аб'ёмы завершаны высокімі парапетамі, на цэнтральным — барэльефная выява герба БССР. У аснове планіровачнай структуры кожнага корпуса калідорная сістэма. Галоўны ўваход размешчаны ў цэнтры будынка, тут знаходзіцца цэнтральны вестыбюль, гардэроб і сістэма лесвіц за ліфтамі. У кожным корпусе свой асобны ўваход з невялікімі вестыбюлем і лесвіцай.
Заходняя добраахвотная армія
Заходняя добраахвотная армія (ЗДА) — антыбальшавіцкае вайсковае фарміраванне прагерманскай арыентацыі, сфарміраванае Паўлам Бермант-Авалавым з былых вайскоўцаў Рускай імператарскай арміі і нямецкіх добраахвотнікаў, у канцы 1918 — пачатку 1919 гадоў, у Прыбалтыке для барацьбы з бальшавікамі і абвешчанай 18 лістапада 1918 года Латвійскай Рэспублікай.
Гісторыя дзейнасці
Аснову арміі складалі афіцэры, накіраваныя з Кіева ў Прыбалтыку пад кіраўніцтвам князя Паўла РАфаілавіча Бермант-Авалава ў канцы 1918 года ў рамках нямецкага праекта стварэння на тэрыторыях былой Расійскай імперыі, якія трапілі пад германскую акупацыю ў выніку заключэння Брэсцкага міру, двух прагерманскі і манархічна настроеных армій з рускіх добраахвотнікаў — «Паўднёвай» на тэрыторыях на тэрыторыях Украіны і Усявялікага войска Данскога і «Паўночнай» у Прыбалтыцы. Аднак, з-за пройгрышу Цэнтральных дзяржаў у Першай сусветнай вайне і неадкладна падзення рэжыму гетмана П. Скарападскага, планы фарміравання гэтых войскаў распаліся, а прыбылыя ў Прыбалтыку афіцэры разам з камандуючым былі інтэрнаваны германскімі ўладамі і часова размешчаны ў лагеры Зальцведаль.
У сакавіку 1919 года пры непасрэднай падтрымцы германскіх войскаў былі сфарміраваны два рускія добраахвотніцкія атрады — «Атрад імя графа Келера» пад камандаваннем Бермант-Авалава («Партызанскі атрад імя генерала-ад-кавалерыі графа Келера») і «Брыгада палкоўніка Вырголіча». Першапачаткова атрады ўваходзілі ў склад добраахвотніцкага корпуса найсвятлейшага князя А. Лівена, але ў ліпені 1919 камандуючыя Авалаў і Вырголіч адмовіліся падпарадкоўвацца найсвятлейшаму князю і вывелі свае войскі са складу корпуса. Тады ж атрад быў пераўтвораны ў «Заходні добраахвотніцкі генерала-ад-кавалерыі графа Келера корпус». (У жніўні атрад Вырголіча таксама быў перайменаваны ў «2-гі Заходні добраахвотніцкі корпус»). Месцам фарміравання арміі была абрана Мітава. 9 ліпеня было атрымана ад генерала М. Юдзеніча загад прыбыць на злучэнне з Паўночна-Заходняй арміяй на нарвскі фронт. У адсутнасць цяжка параненага князя А. Лівена па распараджэнні англійскага генерала 1-ы і 3-і батальёны атрада Лівена былі паспешна пагружаны на англійскі транспарт і адпраўлены ў Рэвель і Нарву.
Беларускае таварыства інвалідаў па зроку
Беларускае таварыства інвалідаў па зроку, скарочана БелТІЗ — добраахвотная масавая грамадская арганізацыя, адное з найстарэйшых аб’яднанняў Беларусі. Галоўная задача арганізацыі — сацыялізацыя інвалідаў па зроку.
Заходняя добраахвотная армія
Гісторыя дзейнасці
Палкоўнікі Бермант-Авалаў і Вырголіч адмовіліся выканаць загад М. Юдзеніча перайсці на Нарвскі фронт, бо фармаванне іх атрадаў яшчэ не было завершана. Акрамя гэтага існавала і іншае тлумачэнне адмовы — Бермант-Авалаў лічыў, што яго корпус не павінен пакідаць межаў Латвіі, а заставацца ў ёй у якасці «сапраўднай рускай ваеннай сілы» і сваё войска ён разглядаў як роўнае, а не якое падпарадкоўваецца Паўночна-Заходняй арміі.
Беларускае таварыства інвалідаў па зроку
Гісторыя
23 лістапада 1924 года адбыўся арганізацыйны сход у памяшканні Мінскага вучылішча для людзей з захворваннем зроку. Зараз Беларускае таварыства інвалідаў па зроку аб’ядноўвае ў сваіх шэрагах амаль 14 тысяч чальцощ. З’яўляецца ўласнікам 14 унітарных прадпрыемстваў, на якіх працуе звыш 7 тысяч чалавек, пераважна людзей з праблемамі зроку.
Заходняя добраахвотная армія
Гісторыя дзейнасці
У канцы жніўня было сфарміравана пранямецкі Заходне-рускі ўрад, які павінен быў, па задумцы немцаў, праводзіць патрэбную ім палітыку, у выпадку захопу ваеннай сілай Бермант-Авалава ўлады ў Прыбалтыцы. 5 верасня 1919 года атрады былі зведзены ў Рускае Заходняе добраахвотніцкае войска пад камандаваннем П. Бермант-Авалава, якое дзейнічала на падставе паўнамоцтваў ад гэтага ўрада і якая ставіла сваёй мэтай звяржэнне бальшавікоў. 20 верасня П. Бермант-Авалаў аб'явіў аб прыняцці на сябе ўсёй паўнаты ўлады ў Прыбалтыцы. Па звестках гісторыка Мікалая Карнатоўскага 21 верасня да арміі быў далучаны германскі Прыбалтыйскі ландэсвер (пасля ліквідацыі германскага корпуса Р. фон дэр Гольца). Армія налічвала 51-52 тысячы чалавек. Аднак з іншых крыніц вынікае, што камандаванне латвійскага войска баялася далучэння ландэсвера да арміі Бермант-Авалава і, пасля перафармавання, у пачатку верасня перавяло ландэсвер на фронт супраць бальшавікоў у Латгаліі.
Інфармацыйныя тэхналогіі
Інфармацыйныя тэхналогіі (ІТ, ад information technology, IT — чытаецца ай-ці) — шырокі клас дысцыплін і абласцей дзейнасці, якія адносяцца да тэхналогіі кіравання і апрацоўкі даных. Інфармацыйныя тэхналогіі уключаюць у сябе ўсе аспекты, звязаныя з ужываннем вылічальнай тэхнікі, захоўваннем звестак, телекамунікацыяй і перадачай звестак па лініях сувязі.
У апошні час пад інфармацыйнымі тэхналогіямі часцей за ўсё разумеюць камп’ютарныя тэхналогіі. У прыватнасці, ІТ маюць справу з выкарыстаннем камп’ютараў і праграмнага забеспячэння для збору, апрацоўкі, пераўтварэння, абароны, захоўвання і перадачы інфармацыі. Спецыялістаў па камп’ютарнай тэхніцы і праграмаванню часта завуць ІТ-спецыялістамі.
Паводле азначэння, прынятага ЮНЕСКА, ІТ — гэта комплекс узаемазвязаных навуковых, тэхналагічных і інжынерных дысцыплін, якія вывучаюць метады эфектыўнай арганізацыі працы людзей, занятых апрацоўкай і захоўваннем інфармацыі; вылічальную тэхніку і метады ўзаемадзеяння з людзьмі і вытворчым абсталяваннем, іх практычныя прыкладанні, а таксама звязаныя з усім гэтым сацыяльныя, эканамічныя і культурныя праблемы. Самі ІТ патрабуюць складанай падрыхтоўкі, вялікіх першапачатковых выдаткаў і навукаёмістай тэхнікі. Іх увядзенне павінна пачынацца з стварэння матэматычнага забеспячэння, фарміравання інфармацыйных патокаў у сістэмах падрыхтоўкі спецыялістаў.
Асноўныя рысы сучасных ІТ:
Дысцыпліна інфармацыйных тэхналогій
У шырокім разуменні ІТ ахоплівае ўсе вобласці перадачы, захоўвання і ўспрымання інфармацыі, і не толькі камп’ютарныя тэхналогіі. Пры гэтым ІТ часта асацыююць менавіта з камп’ютарнымі тэхналогіямі, і гэта не выпадкова: з’яўленне камп’ютараў вывела ІТ на новы ўзровень, як калісьці тэлебачанне, а яшчэ раней друкаванае слова. Пры гэтым асновай ІТ з’яўляюцца тэхналогіі апрацоўкі, захоўвання і ўспрымання інфармацыі.
Галіна інфармацыйных тэхналогій
Займаецца стварэннем, развіццём і эксплуатацыяй інфармацыйных сістэм.
Peribaea setinervis
Арэал
Аўстрыя, Вялікабрытанія, Расія, Швецыя.
Гаспадары
Молі сямействаў і.
Інфармацыйныя тэхналогіі
Гісторыя
Пачатак развіцця — з 1960-х гадоў, разам са з’яўленнем і развіццём першых інфармацыйных сістэм (IС).
Палац Румянцавых — Паскевічаў
Палац Румянцавых і Паскевічаў — помнік архітэктуры XVIII—XIX стагоддзяў, галоўная славутасць горада Гомеля, кампазіцыйны цэнтр Гомельскага палацава-паркавага ансамбля, які ўключае, апроч палаца, гарадскі парк, Петрапаўлаўскі сабор, капліцу-магільны склеп і інш.
Гісторыя
Палац быў пабудаваны на месцы драўлянага замка, які пабудаваў апошні гомельскі стараста Міхаіл Фрэдэрык Чартарыйскі з роду Чартарыйскіх.
Палац пры Румянцавых
Пабудаваны палац стаў адным з ранніх узораў расійскага паладыянства. Гэта быў кампактны двухпавярховы будынак на высокім цокалі, завершаны ў цэнтры кубападобным бельведэрам. Кампазіцыйным цэнтрам палаца стала квадратная зала з купалам. Знешні дэкор палаца быў цалкам выкананы ў стылі ранняга класіцызму. Галоўным упрыгожваннем фасадаў былі порцікі карынфскага ордару — чатырохкалонны парадны і шасцікалонны паркавы. Па ўсім перыметры будынка прастакутныя аконныя праёмы, размешчаныя ў два шэрагі, чаргаваліся з пілястрамі, што надавала палацу велічную манументальнасць. На высокім першым паверсе размяшчаліся выключна парадныя памяшканні, на другім — жылыя пакоі, а цокальны выкарыстоўваўся для гаспадарчых патрэб і размяшчэння прыслугі.
Пасля смерці Румянцава палац атрымаў у спадчыну яго сын — вядомы дыпламат, дзяржаўны дзеяч і мецэнат Мікалай Румянцаў. Мікалай Пятровіч Румянцаў запрасіў з Англіі архітэктара Джона Кларка, які жыў і працаваў у Гомелі з 1800 па 1826 гады. Кларк не толькі перабудаваў палац Румянцава, але таксама спраектаваў фактычна ўсю архітэктуру Гомеля першай паловы XIX стагоддзя, у тым ліку рэалізаваў праект Петрапаўлаўскага сабора. У час перапланіроўкі і рэканструкцыі палаца, якая прайшла з 1800 па 1805 гады, Кларк злучыў службовыя флігелі з галоўным будынкам галерэямі, упрыгожанымі порцікамі іанічнага ордара.
У 1826 годзе Мікалай Румянцаў памёр, і палац перайшоў другому сыну П. А. Румянцава —, які ўжо ў 1828 годзе аддаў замак у заклад, а ў 1834 — прадаў яго ў казну.
Палац пры Паскевічах
У 1834 годзе палац за 800 тысяч рублёў быў выкуплены вядомым расійскім палкаводцам І. Ф. Паскевічам. Пры ім у 1837—1851 гадах пад кіраўніцтвам польскага архітэктара Адама Ідзкоўскага была ажыццёўлена рэканструкцыя палаца і разбіты пышны парк.
Перабудову палаца Ідзкоўскі пачаў з флігеляў. У паўночным флігелі быў надбудаваны трэці паверх, зменена ўнутраная планіроўка, з фасада прыбраныя порцік іанічнага ордара. Паўднёвы флігель палаца быў разабраны да падмурку — на яго месцы Ідзкоўскі ўзвёў чатырохпавярховую вежу (з 1850 па 1851 гады). Вежа вышынёй 32 метры мела гадзіннікавы механізм на апошнім паверсе, а таксама веранду з балконам. Яе ўзвядзенне змяніла сіметрычную кампазіцыю комплексу, але стварыла важны вышынны акцэнт. Ярусы вежы вылучаны згрупаванымі па тры вузкімі аконнымі праёмамі, развітымі стужкамі карнізаў, вертыкалямі пілястраў. Верх будынка вянчае гатычнага выгляду зубчасты парапет, які добра ўспрымаецца здаля. Унутры ярусы вежы аб’яднаны трохмаршавымі лесвіцамі. Гэта збудаванне, якое крыху выбіваецца з агульнай архітэктуры будынка, стваралася як асабістая рэзідэнцыя Паскевіча. Тут была бібліятэка гаспадара дома, захоўвалася калекцыя твораў мастацтва. Паскевіч вядомы як уладальнік багатай калекцыі прадметаў даўніны, карцін, антыкварыяту, значная частка якой захоўвалася ў гомельскім палацы.
Ідзкоўскі таксама ўнёс змены ў архітэктуру галоўнага будынка: былі пераробленыя паўкруглыя вокны бельведэра, зменены франтон шасцікалоннага порціка, які выходзіць на раку Сож. Акрамя таго ён прыбудаваў да гэтага фасада будынка веранду. У ходзе рэканструкцыі на карнізах галоўнага будынка палаца і галерэй былі ўсталяваныя статуі. Працы па афармленні інтэр’ераў палаца курыраваў італьянскі архітэктар Вінчэнцаа Вінцэнці.
Апошнія ўладальнікі сядзібы — сын фельдмаршала Фёдар Паскевіч і яго жонка Ірына. Традыцыі ўладкавання палаца, калекцыянавання былі працягнутыя і Фёдарам Паскевічам. Паводле яго жадання ў 2-й палове XIX стагоддзя ў паўночным рызаліце палаца была ўладкаваная дамавая царква ў гонар Іаана Багаслова і Св. Лізаветы. У цэнтральнай частцы змянілі ганак з боку горада, быў пабудаваны цяпер існы пандус. У далейшым, аж да пачатку XX стагоддзя, Палац захоўваў свой выгляд без значных змен.
Пасля рэвалюцыі палац быў канфіскаваны і яго калекцыі сталі асновай створанага ў 1919 годзе Гомельскага абласнога краязнаўчага музея, а Ірына Паскевіч была пераселена ў невялікую кватэру.
Палац-музей
У сакавіку 1919 года пажарам будынку палаца і калекцыям быў нанесены значны ўрон. У перыяд Другой сусветнай вайны музейныя каштоўнасці былі эвакуіраваны, а ў чэрвені 1946 года фонды вернутыя ў Гомель, але выявілася, што з эвакуяваных прадметаў засталося каля 200 экспанатаў, хоць у фондах гомельскага музея ў даваенны час налічвалася 7540 экспанатаў. Значная частка музейнага фонду была згубленая.
Палац, які таксама пацярпеў у час Другой сусветнай вайны, быў адноўлены і ў ім размясціліся музей і Палац піянераў. У пачатку 1945 года музею было адведзена 5 пакояў у левым флігелі палаца, а 15 лютага 1946 года адкрыта першая пасля вайны экспазіцыя музея. У 1952 музей стаў называцца «Гомельскі абласны краязнаўчы музей». Вежа палаца (правае або паўднёвае крыло) была вернута музею пасля аднаўлення ў снежні 1970 года. У 1950-я—1980-я гады музей прасоўваў ідэі кампартыі. У 1978 годзе музею былі перададзены капліца і пахавальня (падземны склеп) князёў Паскевічаў.
У 1995 годзе было прынята рашэнне аб правядзенні рэстаўрацыйных работ, у выніку якіх былі адноўлены інтэр’еры пакояў палаца XVIII—XIX стагоддзяў. У 1997 годзе музею была перададзена так званая «Паляўнічая хатка» («Паляўнічы домік» ) — помнік архітэктуры XIX стагоддзя, у якой пасля рэстаўрацыі будынка размясціўся мастацкі аддзел музея. Частка палаца — грот, была перададзена музею па рашэнні Гомельскага аблвыканкама ў маі 1998 года, і цэнтральная частка палаца ў лістападзе 1999 года. У верасні 2004 года пасля рэстаўрацыі адкрыты для наведвальнікаў Цэнтральная частка палаца Румянцавых і Паскевічаў. У сувязі з рэарганізацыяй ў 2006 годзе абласны краязнаўчы музей быў паэтапна ператвораны ў дзяржаўную гісторыка-культурную ўстанову «Гомельскі палацава-паркавы ансамбль».
У студзені 2007 года на франтоне палаца былі ўсталяваныя шэсць антычных скульптур, якія з’явіліся пасля рэканструкцыі палаца пры Іване Паскевічы, праведзенай Адамам Ідзкоўскім, былі прыбраны ў студзені 1856 года паводле загаду Фёдара Паскевіча, а потым зніклі ў перыяд войнаў. Скульптуры Эўрыпіда, Афрадыты, Афіны, Арэса, Німфы і Бахуса выкананы з мармуровай крошкі, белага цэменту і кварцавага пяску, важаць 1000—1300 кілаграм. Аўтар статуй — беларускі скульптар Віктар Смоляр.
У наш час у музеі захоўваецца ўсяго каля 300 прадметаў калекцыі Паскевіча. Сярод іх — палотны Я. Сухадольскага, І. Крамскога,, М. Залескага, скульптурныя творы Б. Торвальдсена, А. Кановы, бронзавыя гадзіннікі і кандэлябры. Пры гэтым калекцыя музея пастаянна павялічваецца. У прыватнасці, у 2009 годзе яе папоўнілі каля 2000 прадметаў. У 2010 годзе ў палацы адкрыліся рэстаўрацыйныя майстэрні.
Архітэктура
Палац ёсць кампактным двухпавярховым будынкам на высокім цокалі, завершаны ў цэнтры кубаподабным бельведэрам з вялікім купалам. Вонкавы дэкор палаца быў цалкам выкананы ў стылі ранняга класіцызму. Галоўным упрыгожваннем фасадаў былі порцікі карынфскага ордара — чатырохкалонны парадны і шасцікалонны паркавы. Па ўсім перыметры будынка прамавугольныя аконныя праёмы, размешчаныя ў два шэрагі, чаргаваліся з пілястрамі, што надавала палацу велічную манументальнасць.
Інтэр’ер
На высокім першым паверсе размяшчаліся выключна парадныя памяшканні, на другім — жылыя пакоі, а цокальны выкарыстоўваўся для гаспадарчых патрэб і размяшчэння прыслугі.
Гісторыя
Сучасны парк вакол палаца быў закладзены ў час рэстаўрацыі 1837—1851 гадоў. З розных рэгіёнаў Расійскай імперыі і з-за мяжы завозіліся розныя пароды дрэў і кустоў, у тым ліку і экзатычных, ажыццяўлялася разбіўка алей. У гэты ж перыяд фарміраваліся рамантычныя куткі парку. Рэчышча старажытнай рачулкі Гамяюк было ператворана ў Лебядзіную сажалку, уладкоўваліся газоны з кветнікамі, гроты, альтанкі, фантаны, у паркавых алеях ўсталявалі копіі антычнай скульптуры.
У 1842—1922 гадах на тэрасе парку палаца знаходзіўся помнік князю Юзафу Панятоўскаму працы Бертэля Торвальдсена, які прызначаўся для Варшавы і вывезены Паскевічам з крэпасці Модлін. У 1921 годзе пасля Рыжскага мірнага дагавора, які прадугледжваў вяртанне Польшчы культурных каштоўнасцяў, вывезеных з яе пасля 1772, помнік быў вернуты ў Варшаву.
У 1996 годзе ў парку насупраць палаца быў усталяваны помнік Мікалаю Румянцаву працы скульптара М. А. Рыжанкова. На помніку Румянцаў паказаны з планам пабудовы горада, на якім крыжам адзначаны будучы Петрапаўлаўскі сабор. Помнік упрыгожвае герб роду Румянцавых з дэвізам «Не толькі зброяй».
Бярдзяуш
Бярдзя́уш (Бердя́уш) — рабочы пасёлак у Саткінскім раёне Чалябінскай вобласці Расіі. Цэнтр Бярдзяушскага гарадскога паселішча.
Размешчаны на захадзе вобласці, за 33 км на захад ад Залатавуста, на рацэ Вялікі Бярдзяуш. Паселішча заснавана ў 1890 годзе ў сувязі з будаўніцтвам участка Уфа — Златавуст Самара-Златавустаўскай чыгункі. Кіраўніком будаўніцтва гэтага ўчастка быў Мікалай Гарын-Міхайлоўскі.
У 1916 годзе была пабудавана Заходне-Уральская чыгунка. Насельніцтва — 3909 чалавек (2021).
Эльда
Эльда (Elda) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Алікантэ ў складзе аўтаномнай супольнасці Валенсія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Віналопа-Мітха. Займае плошчу 45,79 км². Насельніцтва — чалавек. За 39 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі. У горадзе знаходзіцца замак Эльда.
Мітымна
Мітымна (Μήθυμνα) — горад на поўначы грэчаскага вострава Лесбас. Насельніцтва (2011 г.) — 1 570 чалавек.
Асноўнай гістарычнай каштоўнасцю горада з'яўляецца візантыйская крэпасць Молібас (Μόλυβος). У даведніках для турыстаў горад часцяком называецца па найменню крэпасці.
Мітымна вядома з VII стагоддзя да н. э. як эалійскі поліс. Лічыцца, што назва паходзіць ад імя дачкі Макара, міфічнага старажытнага валадара Лесбаса. Поліс славіўся вытворчасцю віна, якое хвалілі Вергілій, Авідзій і Гален. У 336 — 251 гг. да н. э. у складзе Старажытнай Македоніі. У 250 — 130 гг. да н. э. — імперыі Пталемеяў. У 129 г. да н. э. заключаны саюз з Рымам.
Пасля падзелу Рымскай імперыі ў складзе Візантыі. У 520 г. створана асобная праваслаўная епархія Мітымны. Горад падвяргаўся частым нападам з боку мусульман і італьянскіх піратаў, таму ў 1084 г. быў абвешчаны валоданнем імператара, тут пачалося будаўніцтва крэпасці Молібас. Яна вытрывала некалькі аблог з боку генуэзцаў і турак, але ў 1462 г. захоплена асманамі. Да канца XVIII ст. заставалася важным ваенна-марскім цэнтрам Эгейскага мора.
З 1912 г. у складзе Грэцыі.
У нашы дні асноўныя гаспадарчыя заняткі мясцовых жыхароў — абслугоўванне турыстаў, вырошчванне маслін, кабатаж.
Крапачова
Крапачова (Кропачёво) — рабочы пасёлак у Ашынскім раёне Чалябінскай вобласці Расіі. Чыгуначная станцыя. Размешчаны за 320 км на захад ад Чалябінска. Населены пункт узнік у сувязі з будаўніцтвам Самара-Златавустаўскай чыгункі ў 1885 годзе. Насельніцтва — 4284 чалавекі (2021).
Арсі Хар’ю
Арсі Хар’ю (Arsi Harju; нар., Курыка, Фінляндыя) — фінскі штурхальнік ядра, алімпійскі чэмпіён 2000 года ў Сіднеі, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2001 года ў Эдмантане і чэмпіянату Еўропы ў памяшканні 1998 года ў Валенсіі.
Біяграфія
Арсі дэбютаваў на міжнароднай арэне ў 1992 годзе. У 1999 годзе выйграў чэмпіянат Фінляндыі ў памяшканні, а ў 2000 годзе — на адкрытым паветры. Першы раз сышоў са спорту ў 2005 годзе. З 2010 года працуе асабістым трэнерам фінскай штурхальніцы ядра Суві Хелін. У 2011 годзе на некаторы час вярнуўся да спаборніцтваў, але, не здолеўшы набраць былую форму, у 2012 годзе завяршыў спартыўную кар’еру канчаткова.
IC 2674
IC 2674 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тарэлавега
Тарэлавега (Torrelavega) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кантабрыя ў складзе аўтаномнай супольнасці Кантабрыя.
Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Бесая. Займае плошчу 35,54 км². Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). За 25 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Краснагорскі
Краснагорскі:
Механічны факультэт БДУТ
Механічны факультэт — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта харчовых і хімічных тэхналогій.
Гісторыя
Механічны факультэт утвораны 1 лістапада 1994 года ў выніку рэарганізацыі механіка-тэхналагічнага факультэта.
Краснагорскі (Чалябінская вобласць)
Краснагорскі (Красного́рский) — рабочы пасёлак, падпарадкаваны адміністрацыі горада Еманжалінск Чалябінскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — (2021). Чыгуначная станцыя (Краснасёлка) на лініі Чалябінск — Троіцк, за 70 км на поўдзень ад абласнога цэнтра. Першыя пабудовы пасёлка датуюцца 1946 годам. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1952 года.
West Records
West Records — лэйбл гуказапісу ў Рэспубліцы Беларусь.
Дзейнасць
Кампанія займаецца выпускам і прасоўваннем рэлізаў беларускіх гуртоў і выканаўцаў. Пад маркай West Records выйшла большасць найбольш папулярных беларускіх запісаў 2000-х, сярод якіх айчынны трыбьют Depeche Mode, альбомы J:морс,, Atlantica, Аляксея Хлястова, Нестандартного Варианта, IQ48, N.R.M., Крамбамбулі, Без Билета, Hair Peace Salon разам з Jitters, Open Space ды шмат іншых. Пры гэтым у сваім каталогу лэйбл імкнецца прадставіць максімальна шырокі спектр беларускай музыкі, ад ска да оперы.
West Records таксама з'яўляецца дыстрыб'ютарам на тэрыторыі Беларусі каталогаў сусветна вядомых лэйблаў: Sony BMG, Universal, EMI. Кампанія распаўсюджвае ліцэнзійную прадукцыю ўсіх буйных расійскіх кампаній, сярод якіх «Мистерия Звука», «Монолит», «Мегалайнер», «CD Land», «Никитин» і шматлікія іншыя. Актыўная дзейнасць West Records у вобласці дыстрыб’юцыі спрыяе сталаму павялічэнню долі ліцэнзійнай прадукцыі на беларускім рынку.
Як паведамляла Алена Акунда з «Беларускай газеты» ў 2003 годзе, Камітэт дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь наклаў штраф на суму больш за $600000 на кампанію за парушэнні ў яе фінансава-гаспадарчай дзейнасці.
У 2010 годзе лэйбл разам з парталам TUT.BY ладзіў «Шоу Лауринаса и Мусиэгле» з удзелам айчынных дзеячаў шоу-бізнесу.
Прызнанне
Па выніках уручэння рэдакцыйных узнагарод музычным парталам Experty.by тройчы запар прызнаваўся лепшым рэкард-лэйблам (у 2008, 2009 і 2010 гадах).
Алег Клімаў, экс-галоўны рэдактар «Музыкальнай газеты», як калумніст БелаПАН у 2010 годзе назваў лэйбл, у чыім каталозе пасрэдныя альбомы сустракаюцца рэдка, выдатным.
Загродна (гміна)
Загро́дна (Zagrodno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Златарыйскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Загродне. Плошча гміны складае 122,09 км². Станам на 2014 год у гміне Загродна пражывалі 5456 чалавек, шчыльнасць — 44,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 11 населеных пунктаў.
Камарга (Кантабрыя)
Камарга (Camargo) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Кантабрыя ў складзе аўтаномнай супольнасці Кантабрыя. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Сантандэр. Займае плошчу 36,6 км². Насельніцтва — чалавекі (на 2010 год).
Крыўкі (Шаркаўшчынскі раён)
Кры́ўкі (, Кривки) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Псалом 87
Псалом 87 (88 паводле масарэцкай нумарацыі) уваходзіць у шасціпсалмоўе, якое ў хрысціянскім набажэнстве з’яўляецца неад’емнай часткай ютрані. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Асноўная тэма гэтага псалма — малітва за збавенне ад смерці.
Талса
Талса (анг. Tulsa) — другі па велічыні горад штата Аклахома з насельніцтвам каля 390 тысяч жыхароў.
Геаграфія
Талса размешчана ў паўночна-ўсходнім вуглу Аклахомы. Праз горад працякае рака Арканзас. Агульная плошча горада складае прыкладна 485 км ², а сам горад размешчаны на знакамітай трасе 66. У Талсы вялікая агламерацыя, у якой пражывае 935000 чалавек.
Гарады-пабрацімы
У Талсы на сённяшні дзень існуюць восем гарадоў-пабрацімаў :
Прынц Оскар
Оскар Карл Олаф, нар. 2 сакавіка 2016 у Сольне, — шведскі прынц, герцаг правінцыі Сконэ, сын кронпрынцэсы Вікторыі і прынца Даніэля, малодшы брат прынцэсы Эстэль. Згодна правапераемнасці ён трэці пераемнік шведскага трону пасля сваёй маці і сястры і перад прынцам Карлам Філіпам.
Нараджэнне
4 верасня 2015 Каралеўская Адміністрацыя паведаміла, што кронпрынцэса чакае другое дзіця. 2 сакавіка 2016 а 20:28 у Каралінскім шпіталі ў Сольне нарадзіўся Оскар. Пры нараджэнні яго даўжыня складала 52 см, вага 3655 г. Лекар Ленарт Нордстром прымаў роды, як і чатыры гады раней, калі нарадзілася прынцэса Эстэль.
3 сакавіка 2016 на кансіліуме ў Стакгольмскім палацы кароль Карл XVI Густаў аб’явіў імя прынца — Оскар Карл Олаф, і што яму выдзелена герцагства ў правінцыі Сконэ. Гэта было адзначана ў той жа дзень святочнымі салютамі ў Стакгольме, Бодэне, Хернасандзе, Карлскроне і Гётэбаргу, а таксама царкоўнай службай Te Deum у Палацавай царкве, дзе прысутнічалі каралеўская сям’я, прадстаўнікі парламента, афіцыйныя асобы і супрацоўнікі Каралеўскай Адміністрацыі.
У дынастыі Бернадотаў ужо было два герцагі Сконэ, такі тытул мелі да ўзыходжання на трон Карл XV і Густаў VI Адольф.
Жаан Льянерас
Жаан Льянерас Расельё (Joan Llaneras Rosselló; нар., Парэрас, Мальёрка) — іспанскі велагоншчык, двухразовы алімпійскі чэмпіён (2000 і 2008) у гонцы па ачках, двухразовы сярэбраны прызёр летніх Алімпійскіх гульняў (2004 — гонка па ачках і 2008 — мэдысан). Сяміразовы чэмпіён свету (4 разы — гонка па ачках, 3 разы — мэдысан).
Першапачаткова Льянерас вырашыў завяршыць кар’еру ў 2006 годзе, але ў 2008 годзе вярнуўся і ва ўзросце 39 гадоў на Алімпіядзе ў Пекіне выйграў золата ў гонцы па ачках, а разам з Антоніа Таўлерам упершыню выйграў алімпійскую ўзнагароду ў мэдысан — срэбра. Льянерас — адзіны двухразовы алімпійскі чэмпіён у гонцы па ачках, відзе, які ўвайшоў у алімпійскую праграму ў 1984 годзе. На закрыцці Алімпіяды ў Пекіне Льянерасу было даверана несці сцяг Іспаніі.
IC 2675
IC 2675 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Южны (Нагайбацкі раён)
Южны (Ю́жный) — рабочы пасёлак (пасёлак гарадскога тыпу) у Нагайбацкім раёне Чалябінскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — 1514 чал. (2021). Пасёлак размешчаны каля зліцця рэк Кызыл-Чылік і Цемір-Зінгейка, за 20 км ад раённага цэнтра сяла Фершампенуаз, за 90 км ад горада Магнітагорска. Найбліжэйшая чыгуначная станцыя Джабык размешчана за 48 км. Пасёлак Южны ўзнік у 1947 годзе з Астаф’еўскага ўчастка (з 1949 года ўчастак «Крышталь», з 1952 года часовы пасёлак геолагаў і гарнякоў Чырвоная горка) Астаф’еўскага радовішча горнага крышталю. Афіцыйна зарэгістраваны ў статусе рабочага пасёлка ў 1961 годзе.
Хервасіа Дэфер
Хервасіа Дэфер Анхель (Gervasio Deferr Angel; нар. ) — іспанскі гімнаст, двухразовы алімпійскі чэмпіён 2000 і 2004 гадоў у апорным скачку, сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 2008 года ў вольных практыкаваннях. Двухразовы віцэ-чэмпіён свету (1999 і 2007) у вольных практыкаваннях.
Рост — 166 см, вага — 69 кг. Абвясціў аб завяршэнні спартыўнай кар’еры ў 2011 годзе.
Бітва за Эль-Кут (2004)
Бітва за Эль-Кут — бітва Іракскай вайны, якая адбылася з 5 па 7 красавіка 2004 года ў Эль-Кут (правінцыя Васіт), горадзе дыслакацыі ўкраінскіх войскаў у Іраку. Баявыя дзеянні пачаліся нападам байцоў шыіцкай групоўкі «Армія Махдзі». Украінцы прынялі бой і два дні трымалі горад, а затым адступілі на базавы лагер.
Страты
Па даных амерыканскай разведкі, за першы дзень баёў у Эль-Кут украінцы забілі 180—200 байцоў «Арміі Махдзі». Страты ўкраінцаў: адзін забіты і шасцёра атрымалі лёгкія раненні.
Наступствы
У сувязі з падзеямі ў горадзе і гібеллю аднаго вайскоўца прэзідэнт Леанід Кучма ўнёс у Вярхоўную Раду законапраект аб «статусе і гарантыях украінскіх міратворцаў». У сваю чаргу Кампартыя Украіны запатрабавала вывядзення войск з Ірака.
Пётр Першы (фільм)
«Пётр Першы» (Пётр Первый) — савецкі двухсерыйны гісторыка-біяграфічны фільм, зняты на кінастудыі «Ленфільм» рэжысёрам Уладзімірам Пятровым, прысвечаны жыццю і дзейнасці расійскага імператара Пятра I.
Здымкі першай серыі фільма скончыліся ў 1937 годзе, другой — у 1938 годзе.
Сюжэт
Planned
Загуж (гміна)
За́гуж (Zagórz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Саноцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Загужы. Плошча гміны складае 160,05 км². Станам на 2010 год у гміне Загуж пражывалі 12700 чалавек, шчыльнасць — 79,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Ропажы
Ропажы — сяло ў Відзэмэ, цэнтр Ропажскага края (да 2021 года). Знаходзіцца на левым беразе ракі Ліела-Югла, праз пасёлак праходзіць рэгіянальная дарога P10 (Інчукалнс — Ропажы — Ікшкілэ). За 23 км ад Огрэ, 34 км ад Рыгі. На беразе ракі Ліела-Югла размешчаны парк з эстрадай, руіны замка, муніцыпальны будынак. Ёсць таксама лютэранская царква, Ропажская сярэдняя школа, спартыўны комплекс, бібліятэка, некалькі крам, аўтазапраўкі.
Свята-Елісееўскі Лаўрышаўскі мужчынскі манастыр
Свята-Елісееўскі Лаўрышаўскі мужчынскі манастыр — мужчынскі манастыр у Навагрудскай і Слонімскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы, самы старадаўні па часе заснавання дзеючы мужчынскі манастыр Беларусі. Першы з беларускіх манастыроў, які, паводле гісторыка-дакументальных звестак, называлі лаўрай.
Кізільскае
Кізільскае (Кизи́льское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Кізільскага раёна Чалябінскай вобласці Расіі. Размешчана на поўдні вобласці, за 328 км на паўднёвы захад ад Чалябінска (па аўтадарозе — 348 км), пры ўпадзенні ракі Вялікі Кізіл у раку Урал, за 18 км ад чыгуначнай станцыі Сібай. Заснавана ў чэрвені 1743 года губернатарам Арэнбургскай губерні І. І. Няплюевым як ваеннае паселішча-крэпасць. Насельніцтва — 5949 чалавек (2021).
Свята-Елісееўскі Лаўрышаўскі мужчынскі манастыр
Месцазнаходжанне
Размешчаны каля р. Нёман, паблізу в. Гнесічы (Шчорсаўскі сельсавет, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць). Манастырскае падвор'е знаходзіцца ў суседняй в. Лаўрышава, ля рэчкі Валоўкі — левага прытоку Нёмана.
Пошукі першапачатковага месцазнаходжання манастыра праводзілі М. А. Ткачоў у 1971 г., і А. М. Кушнярэвіч у 1988 г. у 4 км ад Лаўрышава, насупраць в. Гнесічы, на пясчанай дзюне, на правым беразе р. Нёман (урочышча Нязвішча). Аднак слядоў манастыра там не выяўлена. Легенда аб яго першапачатковым знаходжанні тут, магчыма, звязана з выдатным рэльефным становішчам пагорка — найвышэйшага пункта ў ваколіцы, даволі прыкметнага на шырокім і нізкім поплаве р. Нёман (шырыня каля 1,5—2 км). Але існаванне тут буйнога манастыра уяўляецца немагчымым з-за рэгулярных паводак, падчас якіх пагорак з усіх бакоў абкружаецца вадой.
Паштовы адрас: в. Гнесічы, п/а Лаўрышава, Навагрудскі р-н, Гродзенская вобл., 231427.
Праезд аўтобусам: з аўтобуснага вакзалу Навагрудак да прыпынкаў Лаўрышава, Гнесічы.
Расклад багаслужэнняў
Па будзённых днях, калі напярэдадні (пачатак у 18 гадзін) здзяйсняліся багаслужэнні ўсядзённыя, славаслоўныя альбо паліелейныя, то ранішняе багаслужэнне ў манастыры пачынаецца ў 6 гадзін і працягваецца да 9 гадзін.
Вячэрняе багаслужэнне (напярэдадні) пачынаецца ў 18 гадзін, працягваецца да 20:20 — 20:40, пасля чаго здзяйсняецца хрэсны ход вакол манастыра.
Калі напярэдадні (пачатак у 18 гадзін) здзяйснялася ўсяночнае трыванне, то ранішняе багаслужэнне ў храме манастыра пачынаецца ў 6 гадзін 30 хвілін, працягваецца да 9 гадзін.
Па святочных (у тым ліку ў нядзелю) непрацоўных днях ранішняе багаслужэнне пачынаецца ў 7:30 (нядзеля) ці ў 7:47, працягваецца да 10:50.
Кожную сераду ў 16 гадзін (за выключэннем перыяду Вялікага посту) у Свята-Успенскім храме в. Лаўрышава здзяйсняецца акафіст іконе Божай Маці "Неўпеваемая чаша". Гэты малітоўны зварот да Багародзіцы здзяйсняецца за сроднікаў, якія знаходзяцца ў алкагольнай, наркатычнай ці іншай залежнасці.
Заснаванне манастыра
Паводле Іпацьеўскага летапісу, манастыр заснаваў сын вялікага князя літоўскага Міндоўга — Войшалк (у інацтве Лаўрыш або Лаўрын, вялікі князь літоўскі ў 1264—1267). Перад тым ён прыняў пострыг і 3 гады жыў у Паланінскім манастыры (Галіцка-Валынскае княства), адтуль выправіўся да Святой Гары ў Грэцыю, але не змог дайсці з-за мяцяжа ў тых землях, і вернуўся ў Панямонне:
«Воишелкъ же не може доити до Ст҃ѣи Горѣ. зане мѧтежь быс̑ великъ тогда в тъıхъ землѧх̑. и приде ѡпѧть в Новъгородокъ. и оучини собѣ манастырь. на рѣцѣ на Немнѣ. межи Литвою и Новъıмъгородъкомъ. и тоу живѧше.» (Рус., 1420-я гг.)
«Войшалк не змог дайсці да Святой Гары, паколькі вялікі мяцеж быў тады ў тых землях, і прыйшоў зноў у Наваградак; і ўчыніў сабе манастыр на рацэ на Нёмане, паміж Літвой і Наваградкам, і там жыў».
У летапісу не названы год заснавання манастыра, але ўказана, што гэта адбылося прыблізна праз 3 гады пасля 1254 года. Гэта значыць, манастыр заснаваны, хутчэй за ўсё, у 1257 ці 1258 гг.
Магчыма, пазней мясцовасць атрымала назву Лаўрышава ад імя заснавальніка манастыра. Сустракаюцца таксама немясцовыя варыянты Лаўрашава, Лаўрушава. Назва можа паходзіць і ад слова лаўра.
Паводле падання, першым настаяцелем манастыра быў Елісей. Ён быў забіты (23 кастрычніка/ 5 лістапада) нейкім звар'яцелым паслушнікам. Паслушнік вылечыўся ад вар'яцтва, дакрануўшыся да Елісея падчас забойства. Елісей быў пахаваны ў манастырскай царкве. Згодна паданню, ад яго мошчаў адбывалася шмат вылячэнняў.
Манастыр у XIV стагоддзі
Лаўрышаўскі манастыр з’яўляўся адным з важнейшых духоўных цэнтраў беларускіх зямель з часу ўтварэння ВКЛ. Да 1329 года для манастыра было перапісана Лаўрышаўскае евангелле — выдатны прыклад ілюстраванай рукапіснай кнігі ў Беларусі XIV стагоддзя (зараз захоўваецца ў Бібліятэцы Чартарыйскіх, г. Кракаў, Польшча). З запісаў, якія ўкладзены ў Евангелле, вядома, што манастыр у той час зваўся «Найсвяцейшай Багародзіцы Лаўрышаўскі манастыр».
XV стагоддзе
Да кан. XIV — пач. XV ст. адносіцца дакумент «Абмежаванні спрэчных земляў Лаўрышаўскага манастыра, якое выканана навагародскім намеснікам Петрашам Мантыгірдавічам па загадзе вялікага князя Вітаўта». У дакуменце пазначана, што ён «писанъ у Лавришовое» (старабелар.). Дакумент быў складзены па прычыне шкоды, якую людзі вялікага князя прычынілі манастырскім землям пракладкай дарогі для перавозкі з лесу дроў. Арыгінал дакумента не захаваўся, у копіі (1711 года) пададзена дата 15 чэрвеня 1398 г., аднак гісторыкі лічаць яе памылковай з-за разыходжання з іншымі звесткамі ў дакуменце. Таму дакумент можа быць датаваны прыблізна: пасля 1392 г. (пачатак вялікага княжэння Вітаўта). Даследчыкі мяркуюць, што найбольш верагодны год складання дакумента — 1424. Гэта найбольш ранні дакумент, у якім згадваецца в. Лаўрышава.
У XV — XVI ст. манастыр атрымаў вялікія ахвяраванні ад Хадкевічаў, Храптовічаў, мясцовай шляхты. Ва ўкладной грамаце манастыру за 1488 г. ад імя Дашкі Яцкавіча Храптовіча згадваецца царква святой Прачыстай Божай Маці.
XVI стагоддзе
Каля 1505 года, у час праўлення караля польскага і вялікага князя літоўскага Аляксандра, войскі Крымскага ханства здзейснілі набег на Наваградчыну. Паводле падання, крымскім татарам уявілася на манастырскім двары вялікая колькасць кавалерыі (хоць там не было ніводнага конніка), і напалоханыя захопнікі адступілі: заступніцтва Елісея не дапусціла ворагаў да манастыра. Мяркуецца, што пасля гэтага цуду Елісей быў кананізаваны ў 1514 г. на царкоўным саборы ў Вільні мітрапалітам Іосіфам Солтанам.
Верагодна, у манастыры пад кіраўніцтвам дыякана Яна Забярэзінскага быў перапісаны збор чытанняў на ўвесь год па месяцах «Пролаг».
Захавалася даравальная грамата манастыру за 1517 г. ад імя А. І. Хадкевіча — маршалка дворнага Вялікага Княства Літоўскага. Перадаючы манастыру свой маёнтак у в. Лычыцы, А. І. Хадкевіч адрасуе яго такім чынам: «монастыру пречистое Божое Матери храму честнаго Ея Успения во обшеру Лавры преподобнаго отца Елисея» (старабелар.). З граматы вынікае, што манастыр у той час называўся Багародзіцкім, прычым у дакуменце ён двойчы названы лаўрай. Гэта грамата з'яўляецца таксама найбольш раннім дакументам, у якім згадваецца Елісей Лаўрышаўскі.
Набегі крымскіх татар у першай палове XVI ст. здараліся часта; у 1530 г. крымска-татарскае войска разарыла манастыр, усіх манахаў забілі.
У XVI ст. пры манастыры працавала праваслаўная школа. Пасля 1568 года архімандрытам манастыра быў Анісіфар, пазней мітрапаліт Кіеўскі, Галіцкі і ўсёй Русі (1579—1589).
У перыяд уніі
У выніку Берасцейскай царкоўнай уніі 1596 г. манастыр стаў часткай грэка-каталіцкай царквы. У інвентарным вопісу манастыра 1601 г. адзначана драўляная царква, пабудаваная, верагодна, у XVI ст. З 1615 г. належаў Ордэну базыльян святога Іасафата. У 1621 г. і 1623 г. тут праходзілі базыльянскія кангрэгацыі з удзелам вышэйшай іерархіі ордэна.
Манастыр збяднеў і заняпаў у другой палове XVII ст. ў сувязі са скасаваннем мітрапалітам Кіеўскім, Галіцкім і ўсяе Русі Іосіфам Руцкім лаўрышаўскай архімандрыі, секвестрацыяй свецкіх ахвяраванняў і падпарадкаваннем навагрудскаму манастыру.
Апошні раз манастырскі комплекс у в. Лаўрышава быў адбудаваны ў 1775 — 1780 гадах. Ён складаўся з драўляных пабудоў — жылога корпусу, Успенскай царквы (якая дзейнічае і ў наш час) і званіцы, а таксама з невялікай каменнай пабудовы, дзе знаходзіліся бібліятэка і склад.
Апошнім настаяцелем у XIX ст. (з 1820 г.) быў іераманах Лявонцій (Аколаў). У 1824 г. у манастыры было 5 насельнікаў. У 1836 г. манастыр быў зачынены. Мясцовашанаваныя цудатворныя абразы Збаўцы і Багародзіцы былі перанесеныя ў Дзярэчынскую царкву, а манастырская царква была прызначана прыходскай. У канцы XIX ст. пры царкве дзейнічала брацтва.
Узнаўленне ў пачатку XX ст.
Апроч пабудаванай царквы, вядомы таксама праект храма-званіцы, які датаваны 1912 г. Быў пабудаваны жылы корпус і дом для паломнікаў. Адноўлены манастыр лічыўся Лаўрышаўскім падворкам Мінскага архірэйскага дому. Але гэты манастыр праіснаваў нядоўга. У 1914 г. пачалася 1-я сусветная вайна, і ў 1915 г. у выніку баявых дзеянняў храм ля Гнесічаў згарэў, а пабудовы былі разбураныя, манахі змушаныя былі сыйсці. З часам месца, дзе стаяў храм і манастырскія будынкі, стала зарастаць хваёвым лесам, і хтосьці, каб не страціць месца царквы, пасадзіў на ім куст бэзу.
Манастыр у наш час
У 1993 г. архіепіскап Беластоцкі і Гданьскі Сава (Грыцуняк) і епіскап Навагрудскі і Лідскі Канстанцін (Гаранаў) здзейснілі асвячэнне месца ля в. Гнесічы, дзе стаяў манастырскі храм у пачатку XX ст. У 1997 г. пачалося будаўніцтва новага храма, у 1998 г. было зроблена ўнутранае аздабленне. Напачатку лістапада 1998 г. епіскап Навагрудскі і Лідскі Гурый (Апалька) асвяціў гэты храм у гонар вялебнага Елісея Лаўрышаўскага (падзея супала з 740-годдзем першай летапіснай згадкі пра манастыр). З 2001 г. пры храме зарэгістравана прыходская суполка — прыход вялебнага Елісея Лаўрышаўскага в. Гнесічы Навагрудскага раёна.
Рашэннем Святога сінода Беларускай праваслаўнай царквы ад 15 жніўня 2007 г. прыход ператвораны ў Свята-Елісееўскі Лаўрышаўскі мужчынскі манастыр (падзея супала з 750-годдзем першай летапіснай згадкі). Настаяцелем манастыра з'яўляецца архіепіскап Навагрудскі і Слонімскі Гурый, намеснікам — іераманах Яўсевій (Цюхлаў). Вядзецца ўзвядзенне манастырскіх будынкаў.
У Лаўрышаве, на месцы першапачатковага размяшчэння манастыра, праводзяцца археалагічныя даследаванні, падчас якіх была выяўлена, у прыватнасці, старадаўняя пячатка-матрыца.
Помнікі і славутасці
Статус гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь нададзены: стаянцы людзей каменнага і бронзавага вякоў — Пастановай Савета міністраў Рэспублікі Беларусь ад 14.05.2007 № 578; Свята-Успенскай царкве і абразу "Успенне Маці Божай" — Пастановай Савета міністраў Рэспублікі Беларусь ад 02.08.2016 № 607.
Альбан Брытанскі
Альбан (Албан, Албаній, Олбан) Брытанскі, Албан Веруламскі, Albanus, англ. Alban; каля 209—305) — першы святы мучанік Брытанскіх астравоў, адзін з трох святых разам з Ааронам і Юліем, шанаванне якіх захавалася з часоў Рымскай Брытаніі.
Біяграфія
Згадванне аб мучаніцтве Альбана з'яўляецца адным з першых гістарычных сведчанняў аб хрысціянстве ў Брытаніі. Паводле паведамленняў гісторыкаў Гільдыя (VI стагоддзе) і Беды Вялебнага, Альбан загінуў падчас ганенняў на хрысціян 302—305 пры імператары Дыяклетыяне. Па іншых дадзеных яго смерць адносіцца да часу імператара Септымія Севера (каля 200) або імператара Дэцыя (249—251). Альбан быў рымскім ваяром. Звярнуўшыся ў хрысціянства пад уплывам святара Амфібала, якога ён хаваў падчас пераследу, Альбан быў асуджаны на смерць і абезгалоўлены ў горадзе Веруламіуме, цяпер — горад Сент-Олбанс, названы ў гонар святога.
Кушлева (Шаркаўшчынскі раён)
Ку́шлева (, Кушлево) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Лужкоўскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Залескага сельсавета Глыбоцкага раёна , да 12 верасня 1966 года знаходзілася ў складзе Шаркаўшчынскага раёна.
Белорусский учительский вестник
Пэўнай грамадска-палітычнай пазіцыі не выявіў, але ў культурна-нацыянальным аспекце прымыкаў да акцябрыстаў (ігнараваў праблемы развіцця беларускай літаратуры і нацыянальнай школы, публікаваў рэкламу рэакцыйнай газеты «Минское слово»). Вядомыя настаўнікі Магілёўшчыны (А. Бонч-Асмалоўскі, В. Іваноўскі, С. Мядзведскі) у інтэрв’ю падтрымалі ідэю настаўніцкага часопіса, але не вызначалі яго кірунку. Праграма часопіса ўключала артыкулы і нарысы па тэматыцы «разумовага і маральнага школьнага і пазашкольнага выхавання, адукацыі, самаадукацыі і фізічнага развіцця», дзейнасць земскіх і гарадскіх устаноў народнай асветы, артыкулы і нарысы прафесійнага і бытавога зместу, аналіз літаратуры па народнай адукацыі, хроніку мясцовага і школьнага жыцця, дзейнасць настаўніцкіх таварыстваў узаемадапамогі, літаратурныя навіны, крытыку, бібліяграфію і інш. 3-за адсутнасці літараткрных і навуковых сіл праграма выконвалася часткова, большасць публікацый не вызначалася высокім прафесійным узроўнем. Часопіс друкаваў і прагрэсіўныя матэрыялы па народнай асвеце: крытыкаваў «дамастроеўскія» парадкі ў школе, спасылаўся на педагагічныя ідэі К. Дз. Ушынскага (арт. «Школа і пакаранне ў ёй» пад крыптанімам П. Я.). У артыкуле «Сутнасць паэтычных твораў» настаўніка В. Трусевіча (1910, № 4) раскрывалася своеасаблівасць мастацкага ўяўлення і выяўленчых сродкаў літаратуры. Часопіс змяшчаў вершы мясцовых паэтаў, агляды педагагічнай літаратуры, успаміны былога настаўніка, які наіўна прызнаваўся, як ён «адвучваў» беларускіх дзяцей ад лексікі і фанетыкі роднай мовы. Друкаваліся паведамленні пра з’езды настаўнікаў, апісанні вучнёўскіх экскурсій і інш.
Выйшла 6 нумароў.
Спіс метрапалітэнаў паводле гадавога пасажырапатоку
Найбольш загружаныя паводле гадавога пасажырапатоку метрасістэмы свету:
Каларада-Спрынгс
Каларада-Спрынгс (анг. Colorado Springs) — горад у цэнтральнай частцы ЗША, у штаце Каларада. Размешчаны ва ўсходняй частцы штата, за 98 км на поўдзень ад сталіцы штата Дэнвера на ўсходніх адгор’ях Скалістых гор.
Заснаваны ў жніўні 1871 года генералам Джэксанам Палмерам.
Насельніцтва 369,8 тыс. чал. (2005), з прыгарадамі 572,24 тыс. чал. Каларада-Спрынгс мае надзвычай важнае ваеннае значэнне: у горадзе размешчаныя дзве авіябазы, буйная ваенная частка, а таксама Камандаванне паветрана-касмічнай абароны Паўночнай Амерыкі.
Вадзім Іванавіч Лазерка
Вадзі́м Іва́навіч Лазе́рка — беларускі дыпламат.
Біяграфія
З 31 сакавіка 1995 года да 15 мая 1998 года быў Генеральным консулам Рэспублікі Беларусь у Нью-Ёрку.
6 кастрычніка 1999 года прызначаны быў Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Аргенціна. 24 студзеня 2000 года стаў таксама паслом у Рэспубліцы Чылі і ва Рэспубліцы Усходні Уругваі па сумяшчальніцтве. Адстаўлены з усіх гэтых пасад быў 3 студзеня 2008 года.