cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оскар Нерлінгер
У 1908—1912 гадах вучыўся ў Страсбургскай школе прыкладнога мастацтва. У 1912—1915 гадах быў вучнем Эміля Орліка і Эміля Рудольфа Вейса ў навучальнай установе Музея прыкладнога мастацтва ў Берліне. У 1921 годзе ён далучыўся да галерэі Sturm Герварта Вальдэна, дзе выстаўляўся ў 1922 і 1925 гадах. З 1925 года ён узначальваў групу The Abstracts, якая пазней атрымала назву The Contemporary і ў 1932 годзе ўвайшла ў Ассо. Нерлінгер стаў членам Германскай камуністычнай партыі ў 1928 годзе. Пасля захопу нацыстамі ўлады ў 1933 годзе магчымасці выставак для мастакоў-нонканфармістаў былі абмежаваныя. У 1937 годзе ў межах нацысцкай акцыі «Дэгенератыўнае мастацтва» яго гравюры «Дэманстрацыя» былі канфіскаваныя ў Берліне. Пасля заканчэння вайны ў 1945 годзе да 1951 года працаваў прафесарам Акадэміі прыгожых мастацтваў у Берліне-Шарлотэнбургу. З 1947 па 1949 гады разам з Карлам Хоферам выдаваў часопіс Bildende Kunst.
Мішкавіцкі сельсавет
Мі́шкавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Мішкавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Сіроцінскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе адноўленага Ульскага раёна. 16 ліпеня 1954 года ў склад сельсавета з Навікоўскага сельсавета Бешанковіцкага раёна перададзена вёска Парэчча. з 17 снежня 1956 года — у складзе Сіроцінскага раёна. 1 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мікалаеўскага сельсавета.
Карпо
Карпо (Καρπώ «багатая на плады») — багіня пор года ў грэчаскай міфалогіі. Адна з Ор у Афінах. Дачка Зеўса і Феміды. Лічылася спадарожніцай Афрадыты.
У мастацтве малявалася ў выглядзе маладой цудоўнай дзяўчыны (часам разам з Фало), упрыгожанай рознымі пладамі адпаведнай пары года.
30 сакавіка 2005 года імя багіні атрымаў натуральны спадарожнік Юпітэра.
Агон
Аго́н (стар.-грэч. ἀγών) — барацьба альбо спаборніцтва ў грэкаў і рымлян; гульні падчас рэлігійных або палітычных святкаванняў, напрыклад Аганалій.
Аганальнасць з'яўляецца спецыфічнай рысай старажытнагрэчаскай культуры, якая выражалася ў імкненні грэкаў да спаборніцтваў у розных сферах жыццядзейнасці (эканоміцы, палітыцы, культуры). Грэкі любілі спартыўныя, музычныя, тэатральныя спаборніцтвы, на якіх галоўным лічылася атрымаць перамогу. Агоны праводзіліся часта, а пераможцы атрымлівалі разнастайныя ўзнагароды, карысталіся грамадскай павагай, мелі шырокую вядомасць. Найбольш вядомымі і буйнымі спаборніцтвамі былі Алімпійскія, Істмійскія, Піфійскія, Нямейскія гульні, а таксама Вялікія гарадскія Дыянісіі, на якіх спаборнічалі харавыя групы, трагічныя і камічныя паэты-драматургі. Былі папулярнымі таксама конкурсы прамоўцаў, выканаўцаў на музычных інструментах, скульптураў, жывапісцаў.
Татары (Мёрскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы, пазней у складзе гміны Мёры Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Багданіўка (Прылуцкі раён)
Багданіўка (Богда́нівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі мястэчка Багданіўка было ў складзе Багданіўскай воласці Прылуцкага павета Палтаўскай губерні.
Апошні маскаль
«Апо́шні маска́ль» (Останній москаль) — украінскі камедыйны тэлесерыял, створаны Міколай Куцыкам і Аленай Васільевай. Прэм’ера адбылася на тэлеканале «1+1» 14 красавіка 2015 года; прэм’ера другога сезона «Апошні маскаль. Судны дзень» адбылася 18 красавіка 2016 года. Рэжысёр — Сямён Гораў, у галоўных ролях здымаліся Ігар Скрыпко, Юрый Гарбуноў, Уладзімір Гаранскі, Назар Задняпроўскі і Галіна Безрук.
Паводле сюжэту маскоўскі юнак Валера, бацька якога хаваецца ад расійскага следства і мафіі, шукае прытулку ў свайго дзядзькі, які жыве ў глухой гуцульскай вёсцы Вялікія Вуйкі ва Украіне.
Сюжэт
Расійскі мільянер Дзмітрый Пятрук вымушаны ўцякаць з Масквы, бо яго пераследуе мафія і ФСБ. З меркаванняў бяспекі ён адпраўляе сына ў глухую ўкраінскую вёску Вялікія Вуйкі да ягонага стрыя Івана Петрука. З даўніх часоў Іван канфліктуе з братам і зусім не рады прыезду пляменніка, але пад ціскам аднавяскоўцаў вымушаны дазволіць яму застацца. На бяду ўсіх аднавяскоўцаў, маскоўскі мажор Валера закахаўся ў мясцовую красуню Ксенію і нечакана трапляе ў розныя перыпетыі…
У другім сезоне — «Судны дзень» — з’яўляецца новы вобраз, бацька Валеры Дзмітрый Пятрук. Ён вяртаецца ў родныя Вялікія Вуйкі, каб збудаваць тут курорт «Вукавель»…
24 снежня 2018 года тэлеканал «1+1» паведаміў пра пачатак здымак трэцяга сезона серыяла «Апошні маскаль. Вялікія Вуйкі».
Залачэва
Вялікае Княства Літоўскае
Згадваецца ў 1758 годзе як вёска ў Мсціслаўскім ваяводстве ВКЛ.
Лоўэл Несбіт
Лоўэл Блэр Несбіт (Lowell Blair Nesbitt;  — ) — амерыканскі жывапісец, рысавальшчык, графік і скульптар. Служыў афіцыйным мастаком касмічных місій NASA Apollo 9 і Apollo 13; у 1976 годзе ваенна-марскі флот Злучаных Штатаў даручыў яму намаляваць фрэску ў адміністрацыйным будынку на Востраве Скарбаў памерам 26 футаў на 251 фут, на той момант самую вялікую фрэску ў ЗША; і ў 1980 годзе паштовая служба ЗША ўшанавала Лоўэла Несбіта, выпусціўшы чатыры паштовыя маркі з выявай яго карцін.
Ёруба
Ёруба:
NGC 7661
NGC 7661 (іншыя абазначэнні — PGC 71473, ESO 110-11) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бітва за Бамут
Бітва за Бамут — эпізод Першай чачэнскай вайны, падчас якога 10 сакавіка 1995 года разгарнуліся зацяжныя і жорсткія баі за сяло Бамут.
Гісторыя
"Падыходы да сяла, яго асноўныя вуліцы былі шчыльна замінаваныя супрацьтанкавымі і проціпяхотнымі мінамі. Частка агнявых кропак накрытая жалезабетоннымі каўпакамі і перакрыццямі у шэсць слаёў бярвення дыяметрам 0,6 метра. Уся мясцовасць перад апорнымі пунктамі была прыстраляная з выкарыстаннем арыенціраў, замацаваных на дрэвах і іншых аб’ектах."
У ноч на 14 красавіка спецпадраздзяленні федэральных войскаў занялі пануючыя вышыні. Раніцай 15 красавіка пачаўся штурм Бамута, але з ходу яго ўзяць не ўдалося, 17 красавіка федэральныя войскі былі адведзены на зыходныя пазіцыі. 18 красавіка федэральныя войскі распачалі другую спробу штурму Бамута, але увайшоўшы ў пасёлак, не змаглі там замацавацца і зноў былі вымушаныя адысці на зыходныя пазіцыі. У той жа дзень, у ваколіцах Бамута, пры штурме вышыні 444,4 «Лысая гара», трапіла ў засаду група атрада спецназа «», у гэтым баі атрад страціў 10 чалавек забітымі і 17 параненымі.
Пасля падзення Нажай-Юрта і Шатоя ў першай палове чэрвеня 1995 года Бамут разам з часткай заставаўся адзіным кантраляваным УС ЧРІ участкам тэрыторыі Чачні. Аднак у сярэдзіне чэрвеня 1995года гарнізонам была адбітая чарговая спроба штурму. Падпісанне дамоўленасцяў у Грозным па блоку ваенных пытанняў у канцы ліпеня 1995 года, якое стала вынікам перамоваў паміж Федэральным бокам і Чачэнскай арміяй пасля падзей у Будзёнаўску, стала прычынай паўзы ў актыўных ваенных дзеяннях. Аднак зімой 1995—1996 гг. ваенныя аперацыі аднавіліся, у тым ліку і ў раёне Бамута. У лютым-сакавіку 1996 года федэральныя войскі зноў распачалі маштабны наступ на Бамут, які шырока асвятляўся ў расійскіх СМІ. Аднак і ён завяршыўся правалам, паколькі абараняліся загадзя падрыхтавалі засады на шляхах падыходу войскаў, умела выкарыстаўшы горна-лясістую мясцовасць.
19 мая 1996 года часткі генерал-маёра пачалі генеральны штурм Бамута. 24 мая федэральныя войскі ўзялі Бамут і пануючую над мясцовасцю вышыню 444,4 «Лысая гара». Атрад, які абараняў Бамут, выйшаў з акружэння, скарыстаўшыся прыцемкамі і згусцелым туманам. Поспех зацяжной абароны чачэнцамі тлумачыцца выкарыстаннем падземных камунікацый былой ракетнай часці стратэгічнага прызначэння.
Маклякы (Прылуцкі раён)
Маклякы (Мокляки́) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лыновыцкай пасялковай абшчыны.
18 лютага
18 лютага — сорак дзевяты дзень года па Грыгарыянскім календары
Бульбяное пюрэ
Бульбяное пюрэ (тоўчаная бульба) — пюрэ з бульбы. Распаўсюджаны спосаб прыгатавання бульбы ва ўсім свеце. Бульбяное пюрэ, як правіла, ужываецца як гарнір, але можа выкарыстоўвацца як інгрэдыент для падрыхтоўкі іншых страў. Адвараную ачышчаную бульбу таўкуць, часам дадаюць бекон, абсмажаную цыбулю, кавалачкі папрыкі.
Сухое бульбяное пюрэ
Сухое бульбяное пюрэ — прадукт для зручнага і хуткага прыгатавання гарніру або, дзякуючы прымяненню асобай тэхналогіі і ўсялякіх дабавак, разнастайных іншых абедзенных страў. Сухое бульбяное пюрэ вырабляюць у выглядзе крупкі, шматкоў і гранул. Бульбяная крупка — дробназярністы прадукт вільготнасцю не больш за 12 % і памерам крупінак 1—2 мм белага або светла-крэмавага колеру. Аб’ёмная маса прадукту вагаецца ў межах 500—600 кг/м³. Бульбяныя гранулы — цыліндрыкі дыяметрам ад 1 да 3 мм, даўжынёй ад 5 да 25 мм белага або крэмавага колеру разнастайных адценняў, уласцівых адпаведным гатункам бульбы, вільготнасцю не больш за 12 %. Аб’ёмная маса гранул дыяметрам 1—3 мм і даўжынёй 22 мм складае 300—400 кг/м³. Бульбяныя шматкі — вельмі тонкія (таўшчынёй 0,2—0,3 мм) пялёсткі белага або крэмавага колеру розных адценняў памерам не больш за 10 мм. Вільготнасць прадукту на больш за 12 %.
Герояў Дняпра (станцыя метро, Кіеў)
«Гэроіў Дніпра» ці «Геро́яў Дняпра́» («Геро́їв Дніпра́», ) — 25-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна, канцавая на Абалонска-Тэрэмкоўскай лініі, наступная пасля станцыі «Мінска». Адкрыта 6 лістапада 1982 года. Пасажырапаток — 38,6 тыс. чал./суткі (2009 год). Названа так па вуліцы Гэроіў Дніпра.
Канструкцыя
Станцыя дробнага залажэння, калоннага тыпу, мае падземную залу з астраўной пасадачнай платформай. Скляпенні залы абапіраюцца на два рады калон. Платформа станцыі з двух бакоў злучаная лесвіцай з падземнымі касавымі вестыбюлямі. Выхады і ўваходы ў вестыбюлі выкананы ў адзіным комплексе з транспартнай развязкай на скрыжаванні Абалонскага праспекта і вуліцы Гэроіў Дніпра — на ніжнім узроўні знаходзяцца платформа станцыі і вестыбюлі, на сярэднім узроўні знаходзіцца вялікая плошча і чатыры выхаду ў бок бліжэйшых вуліц, на верхнім узроўні — аўтамабільная дарога. Наземныя вестыбюлі адсутнічаюць.
Абсталяванне
Абсталяванне станцыі звязана з адной з гераічных старонак гісторыі Вялікай Айчыннай вайны — фарсіраваннем Дняпра і вызваленнем Кіева восенню 1943 года.
Як і многія іншыя калонныя станцыі ў Кіеве, «Гэроіў Дніпра» уяўляе сабой незвычайны выхад з праблемы аднастайнасці архітэктуры тыпавой калонай станцыі — калоны, абліцаваныя цёмным мармурам карычневага колеру, маюць капітэлі ў выглядзе стылізаваных паходняў жаўтлява-белага колеру, якія ствараюць раўнамерна асветлены фон столі. На шляхавай сцяне, абліцаванай ракушачніка ў ніжняй часткі і мармурам «Коелга» у верхняй, паласа з розных відаў паліраванага каменя, сімвалізуючага гвардзейскія стужкі ордэна Славы.
Рэжым працы
ст. «Тэрэмкы» — 5:35
Адпраўленне апошняга цягніка ў напрамку:
ст. «Тэрэмкы» — 0:05
Карлскуга (камуна)
Камуна Карлскуга (Karlskoga kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Эрэбру ў цэнтральнай Швецыі.
Карлскуга 181-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Карлскуга.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 29 573 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 1 гарадское пасяленне (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Marina Towers
Праект «Marina Towers» ― жылы комплекс у цэнтральнай акрузе Бейрута, Ліван. Ён размешчаны недалёка ад прыстані для яхт Бейрута і складаецца з шматпавярховага жылога дома «Marina Tower» і двух жылых дамоў сярэдняй павярховасці, «Marina Court» і «Marina Garden». Праект «Marina Towers», распрацаваны вядомай фірмай архітэктараў «Kohn Pedersen Fox Associates», пабудаваны на зямлі плошчай больш за м², а галоўная вежа дасягае вышыні 150 метраў, што робіць яе другім па вышыні будынкам у Ліване. Праект «Marina Towers» знаходзіцца на беразе Міжземнага мора. Праект складаецца з трох асобных элементаў: вежы Марына, марынскага саду і прыстані для яхт; ахоплівае больш за м² зямлі.
Аршанскі дзяржаўны механіка-эканамічны каледж
Установа адукацыі «Аршанскі дзяржаўны механіка-эканамічны каледж» — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў горадзе Орша.
Гісторыя
Пастановай Савета Міністраў СССР № 437 15 сакавіка 1954 года быў створаны вячэрні тэкстыльны тэхнікум пры Аршанскім ільнокамбінаце як філіял Усесаюзнага завочнага тэхнікума.
4 жніўня 1958 года тэхнікум перададзены ў падпарадкаванне Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі СССР, рыхтуе спецыялістаў па дзённай, вячэрняй і завочнай формах навучання.
У 1968 годзе адкрыты новы навучальны корпус і з 30 красавіка ў ім вядуцца заняткі. У 1970 годзе ў эксплуатацыю здадзены будынак студэнцкага інтэрната.
На падставе загаду № 256 Міністэрства адукацыі СССР 13 чэрвеня 1973 года Аршанскі тэкстыльны тэхнікум перайменаваны ў Аршанскі механіка-тэхналагічны тэхнікум, які рыхтаваў спецыялістаў па 7 спецыяльнасцях на трох аддзяленнях: дзённым, вячэрнім і завочным.
Загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь № 308 2 жніўня 2002 года тэхнікум быў перайменаваны ва ўстанову адукацыі «Аршанскі дзяржаўны механіка-эканамічны каледж».
1 ліпеня 2014 года Установа адукацыі «Аршанскі дзяржаўны прафесійны ліцэй машынабудавання» рэарганізавана шляхам далучэння да ўстановы адукацыі «Аршанскі дзяржаўны механіка-эканамічны каледж».
Інгер Нільсан
Інгер Нільсан (поўнае імя Карын Інгер Моніка Нільсан, швед. Karin Inger Monica Nilsson) — шведская акторка і спявачка, найбольш вядомая па ролі Піпі Доўгаяпанчоха (швед. Pippi Långstrump, англ. Pippi Longstocking) у тэлевізійным серыяле 1969 года.
Біяграфія
Нарадзілася 4 мая 1959 года ў Чысе, адміністрацыйны цэнтр камуны Чында, Швецыя. Па нацыянальнасці Інгер Нільсан шведка. Яе маці — Карын Нільсан, бацька — Бертіль Нільсан. Інфармацыі пра яе братоў і сястёр няма.
Маладосць і кар’ера
Інгер Нільсан было 10 год, калі яна знялася ў ролі Піпі тэлесерыяла 1969 года «Піпі Доўгаяпанчоха» — галоўны персанаж аднайменнай аповесці шведскай пісьменніцы Астрыд Ліндгрэн. Да 1970 года Інгер знялася яшчэ ў двух поўнаметражных фільмах «Падарожжа з Піпі Доўгаяпанчоха» і «Піпі Доўгаяпанчоха ў паўднёвых морах». Вядомасць Нільсана стала міжнароднай, паколькі фільмы з яе ўдзелам трансляваліся ў многіх краінах свету. Пасля школы Нільсан працавала сакратаркай, але яе цікавіла акторская кар’ера, таму яна рухалася ў гэтым накірунку. Інгер Нільсан была рэквізітарам у тэатры Остгатэатэрн (швед. Östgötateatern), 4 гады іграла ў тэатры Крунуберга (швед. Kronobergs län). У 2000 годзе знялася ў нямецкім фільме «Грыпсхольм». У снежні 2005 года ў Стакгольме Інгер іграла ў п’есе па матывах рамана Стывена Кінга «Мізэры». З лета 2006 года яна іграла Еву ў серыяле «Інспектар і мора». Інгер Нільсан прызнаецца, што з-за ролі Піпі ёй было цяжка атрымліваць іншыя ролі. Таксама Нільсан выпусціла сінгл у 1978 годзе з дыска-песняй «Keep On Dancing» і рок-песняй «Youre The One For Me» — гэта не вельмі добра прадавалася, але застаецца класікай ў Швецыі.
Джэфры Хол
Джэфры Хол (Jeffrey Connor Hall; нар. 3 мая 1945) — амерыканскі генетык, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (2017) за адкрыцці малекулярных механізмаў, якія кіруюць цыркадным рытмам (сумесна з Майклам Расбашам і Майклам Янгом).
Біяграфія
З сям’і рэпарцёра агенцтва «Associated Press». Дзяцінства правёў у прыгарадзе Вашынгтона. У 1963 годзе паступіў у Амхерст каледж у Масачусецы, плануючы працягнуць адукацыю ў напрамку медыцыны. Пазней зацікавіўся генетыкай, праводзіў вопыты па рэкамбінацыі і транслакацыі дразафіл, чым прыцягнуў да сябе ўвагу прафесараў. Яго рэкамендавалі да паступлення ў аспірантуру ў аддзел генетыкі Універсітэта Вашынгтона.
Пасля абароны дысертацыі працаваў пастдокам у Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце ў лабараторыі Сеймура Бэнцера. З 1974 года працуе ў Брандейскім універсітэце. Некалькі разоў меў працяглыя камандзіроўкі ва Універсітэт Мэна.
Навуковыя дасягненні
Яшчэ з каледжа Хол зацікавіўся біялогіяй дразафілы. Яго першым настаўнікам быў Філіп Іўз, вучань генетыка Альфрэда Стэртэванта. Іўз навучыў Хола тонкасцям працы з гэтым мадэльным аб’ектам генетыкі. Кіраўнікамі Хола ва Універсітэце Вашынгтона былі іншыя спецыялісты па дразафіле Лорэнс Сэндлер і Гершэль Раман. З Сэндлерам Хол вывучаў гены, якія кантралююць паводзіны храмасом пры меёзе.
Пачаўшы з даследавання класічнай і малекулярнай генетыкі дразафілы, Хол паступова перайшоў да нейрагенетыкі, даследуючы генетычныя асновы палавых паводзінаў і біялагічных рытмаў гэтых насякомых, а таксама іх узаемадзеянне.
У 1984 Хол з супрацоўнікамі змаглі вылучыць так званы ген перыяду (period), мутацыі у якім парушалі цыркадныя рытмы ў дразафіл. Ген кадаваў невядомы на той час бялок. Вывучаючы яго ўзаемадзеянне з іншымі бялкамі, Джэфры Хол і Майкл Росбаш выявілі, што кадуецца гэтым геном бялок PER назапашваецца на працягу ночы і дэградуе на працягу дня. Такім чынам, узровень бялку PER вагаецца на працягу сутак сінхронна з цыркадным рытмам. Навукоўцы абгрунтавалі, што з дапамогай інгібіруе завесы зваротнай сувязі бялок можа перашкаджаць свайму ўласнаму сінтэзу і тым самым рэгуляваць уласны ўзровень у бесперапынным цыклічным рытме.
Жучка
Жу́чка, Касу́тка, Капу́стка — рака ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Віліі. Даўжыня 12 км. Пачынаецца за 1 км на поўнач ад вёскі Рэчкі, упадае ў паўночны заліў Вілейскага вадасховішча каля вёскі Клоўсі. Каналізаваная, у нізоўі прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Уладзіслаў Леанідавіч Драпеза
Уладзіслаў Драпеза (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца гомельскага «Лакаматыва» (у арэндзе з «Гомеля»).
Клубная кар’ера
З канца 2018 года пачаў выступаць за дубль «Гомеля». У 2020 годзе, які гомельскі клуб правёў у Першай лізе, выступаў у Другой лізе за «Паперпрам», а ў 2021 годзе вярнуўся ў дубль «Гомеля» і замацаваўся ў складзе, а таксама пачаў прыцягвацца да асноўнай каманды. У сакавіку 2022 года падпісаў першы прафесійны кантракт з клубам. 3 красавіка 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча з мазырскай «Славіяй» (0:2).
У ліпені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў гомельскі «Лакаматыў», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2022 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Гомель». Да сезона 2023 рыхтаваўся з асноўнай камандай, у першай палове 2023 года часам выхадзіў на замену ў складзе «Гомеля». У жніўні 2023 года зноў быў арандаваны «Лакаматывам».
Семежава
Се́межава (, Семежево) — аграгарадок у Капыльскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Морач. Адміністрацыйны цэнтр Семежаўскага сельсавета. Насельніцтва 1367 чал. (2000). Знаходзіцца за 32 км на поўдзень ад Капыля, за 23 км ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы; каля аўтамабільнай дарогі Слуцк — Івацэвічы.
У 1920 годзе жыхары Слуцкага павета сфарміравалі тут Грозаўскі полк войска Беларускай Народнай Рэспублікі, які ўдзельнічаў у Слуцкім збройным чыне.
Гісторыя
Упершыню Семежава згадваецца ў другой палове XV стагоддзя як вёска ў Слуцкім княстве, уладанне Алелькавічаў. У 1578 годзе паселішча атрымала статус мястэчка. Станам на 1622 год тут было 195 дымоў. У часы Вялікай Паўночнай вайны (1700—1721) у красавіку 1706 года мястэчка значна пацярпела. У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Семежава апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Слуцкім павеце Мінскай губерні. У 1848—1863 гадах мястэчка знаходзілася ў валоданні Магільніцкі. Станам на 1886 год тут было 269 двароў, дзейнічалі 2 царквы, яўрэйскі малітоўны дом, капліца, школа, 3 крамы. Мястэчка з суседнімі вёскамі утварала цэнтр традыцыйнага народнага мастацкага ткацтва. У 1908 годзе ў Семежаве працавалі кравецкі і гарбарны цэхі. На 1914 год у мястэчку было 518 двароў.
У 1918 годзе Семежава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў лістападзе 1920 года тут з беларускай міліцыі Слуцкага павета сфарміраваўся Грозаўскі полк. Да задушэння паўстання бальшавікамі ўлада ў мястэчку кантралявалася сіламі БНР.
20 жніўня 1924 года Семежава зрабілася цэнтрам сельсавета Чырвонаслабодскага, з 8 жніўня 1959 года Капыльскага раёна. Статус паселішча зменены да вёскі. На 2000 год тут было 655 двароў.
Інфраструктура
У Семежаве працуюць сярэдняя школа, бальніца, дом культуры, пошта.
Турыстычная інфармацыя
У мястэчку штогод праходзіць абрад «Цары Каляды», уключаны ў спіс нематэрыальных культурных каштоўнасцей ЮНЕСКА.
Марк Аляксандравіч Русін
Марк Аляксандравіч Русін (, г. Кінешма, Іванаўская вобласць, РСФСР — ) — беларускі кампазітар, педагог.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі музычна-педагічны інстытут імя Гнесіных ў 1951 годзе. У 1942—1945 музычны кіраўнік ансамбля песні і танца 31-й арміі. 3 1951 выкладчык Брэсцкага музычнага вучылішча, адначасова загадчык музычны часткі Брэсцкага абласнога драматычнага тэатра.
Творчасць
Найбольш плённа працаваў у галіне тэатральнай музыкі, якой характэрны меладызм, поўная адпаведнасць музычнага афармлення драматургічнай аснове спектакля. Аўтар музыкі больш як да 50 драматычных пастановак, у т.л. «» П. Кальдэрона (1949), «Страчаны дом» С. Міхалкова (1950), «Брэсцкая крэпасць» К. Губарэвіча (1953, 1972), «Дон Сезар дэ Базан» А. Дэнеры і Ф. Дзюмануара (1954), «Салаўі пяюць на волі» паводле З. Бядулі, «Іван-ды-Мар’я» У. Гольдфельда, «Сапраўдны чалавек» паводле Б. Палявога (усе 1955), «Выкрыты цудатворац» Г. Філдынга, «Вар’яцкі дзень, або Жаніцьба Фігаро» П. Бамаршэ (абедзве 1956), «Людзі, якіх я бачыў» С. Смірнова, «Куточак бур» Р. Раманава, «Тайфун» Цао Юй, «На вуліцы Шчаслівай» І. Прынцава (усе 1958), «Небяспечная прафесія» В. Салаўёва, «Схаваны кабальера» П. Кальдэрона (абедзве 1959), «Іркуцкая гісторыя» А. Арбузава (1960), «Вызвалены Дон Кіхот» А. Луначарскага, «У сэрцы Афрыкі» Б. Дэвідсана (абедзве 1961), «Сабака на сене» Лопэ дэ Вэгі, «Пунсовая кветачка» І. Карнавухавай і Л. Браўсевіча (абедзве 1962), «Паварот ключа» («Уладальнікі ключоў») М. Кундзеры (1963), «Фінал» П. Строгава (1964), «» У. Шэкспіра (1965), «Цуды пагарджання» Лопэ дэ Вэгі, «Сельскія вечары» В. Леканава (абедзве 1966), «Грэшнае каханне» А. Дзялендзіка (1967), «Людзі і камяні» К. Губарэвіча, «Праз 100 гадоў у бярозавым гаі» (абодва 1968), «Валыншчык са Страконіц» І. Тыла, «Алёнушка і салдат» В. Ліўшыца і І. Кічанавай (абедзве 1969), «Дон Хіль — зялёныя штаны» Тырса дэ Маліны (1970), «У ноч зацьмення месяца»  (1972) і інш. у Брэсцкім абласным драматычным тэатры; «Дзед і Жораў» В. Вольскага (1968), «Алі-баба і разбойнікі» У. Маслава (1971), «Гасан — шукальнік шчасця» Я. Спяранскага (1973) і інш. у Брэсцкім абласным тэатры лялек.
Эма Нармандская
Эма Нармандская (каля 982 — 6 сакавіка 1052) — каралева Англіі (1002—1013, 1014—1016 і 1017—1035) у якасці жонкі каралёў Этэльрэда II і Кнуда Вялікага.
Біяграфія
Эма была дачкой графа Нармандыі Рычарда I і яго другой жонкі Гунары.
У 1002 годзе яна была выдадзена замуж за Этэльрэда II Неразумнага, караля Англіі. Верагодна, гэты шлюб быў спробай Этэльрэда заручыцца нейтралітэтам Нармандыі ва ўмовах узмацнення націску скандынаўскіх вікінгаў. Рэальнага ўмацавання пазіцый англійскага караля гэты саюз, аднак, не прынёс, хоць у доўгатэрміновым плане гэта забяспечыла прадастаўленне сховішча ў Нармандыі для Этэльрэда і яго дзяцей пасля заваявання датчанамі англасаксонскага каралеўства. Вядома, што ў якасці ўдовінай долі каралеве Эме быў пададзены Эксетэр. Ад шлюбу з Этэльрэдам Эма нарадзіла двух сыноў: Эдуарда, будучага караля Англіі, і Альфрэда.
У 1013 годзе, пад уплывам дацкага ўварвання ў Англію, Эма бегла разам з дзецьмі ў Нармандыю, дзе ў далейшым Эдуард і Альфрэд выхоўваліся пры двары герцага.
У 1016 годзе сканаў Этэльрэд II. Улада ў Англіі перайшла да дацкага караля Кнуда Вялікага. У краіне была заснавана англа-дацкая манархія. Жадаючы засцерагчы сябе з боку Нармандыі, Кнуд у 1017 годзе ажаніўся з Эмай, растаўшыся са сваёй першай жонкай Эльфгіфу Нартгемптанскай. Гэты шлюб забяспечыў бяспеку дацкай дынастыі на англійскім прастоле ад прэтэнзій дзяцей Этэльрэда, якія ўсё яшчэ пражывалі ў Нармандыі. Эма нарадзіла Кнуду ўсяго аднаго сына — Хардэкнуда, які павінен быў атрымаць у спадчыну прастолы Англіі і Даніі. Пасля смерці Кнуда ў 1035 годзе Эма абараняла інтарэсы Хардэкнуда ў Англіі, аднак не змагла перашкодзіць абвяшчэнню часткай англасаксонскай знаці рэгентам краіны Гаральда, незаконнага сына Кнуда і Эльфгіфу. Хардэкнуд не мог прыбыць у Англію з-за ўзмацнення нарвежскай пагрозы Дацкаму каралеўству. Эма, якая ахоўвала англійскую каралеўскую казну ў Вінчэстэры, была атакавана дружынай Гаральда і ў 1037 годзе бегла з краіны. Каралём Англіі быў абвешчаны Гаральд.
Толькі ў 1039 годзе Хардэкнуд сфарміраваў моцны флот, які, прыняўшы ў Фландрыі на борт каралеву Эму, адправіўся адваёўваць Англію. Неўзабаве сканаў Гаральд I і англійскім каралём быў абвешчаны Хардэкнуд. Але яго кіраванне працягвалася нядоўга: у 1042 годзе Хардэкнуд нечакана памёр, а прастол Англіі перайшоў да старэйшага сына Эмы і Этэльрэда II Эдуарда. Адносіны Эдуарда са сваёй маці былі далёкія ад цёплых: на працягу 25 гадоў Эдуард рос у Нармандыі ўдалечыні ад радзімы, зусім забыты Эмай, якая ўсё сваё жыццё прысвяціла Кнуду Вялікаму і іх сыну Хардэкнуду. Мабыць Эдуард не меў асаблівай любові да сваёй маці, паколькі практычна адразу пасля ўзыходжання на англійскі прастол у 1043 годзе ён арыштаваў Эму Нармандскую па абвінавачванні ў арганізацыі змовы з мэтай звяржэння караля і канфіскаваў яе вялікія зямельныя ўладанні ва Уэсэксе.
Шлюбы Эмы з англійскімі каралямі ўмацавалі сувязі паміж Англіяй і Нармандыяй, і дазволілі траюраднаму пляменніку Эмы, Вільгельму I, у 1066 годзе захапіць англійскі трон.
У 1052 годзе Эма Нармандская сканала і была пахавана ў Вінчэстэрскім саборы.
Міхаіл Васілевіч Несцераў
Міхаіл Васільевіч Несцераў (Михаи́л Васи́льевич Не́стеров; 19 (31) мая 1862, Уфа, Арэнбургская губерня, Расійская імперыя —, , РСФСР) — рускі і савецкі мастак, жывапісец, удзельнік Таварыства перасоўных выставак і «Свету мастацтва». Акадэмік жывапісу (1898). Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1942). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1941).
Баранькаўскі сельсавет
Бара́нькаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Кардон.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ульскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Баранькі. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Кардон. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Ульскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Сіроцінскага раёна БССР. 3 лістапада 1932 года рэарганізаваны ў Баранькаўскі нацыянальны польскі сельсавет, які 14 мая 1936 года быў рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай вобласці. З 9 верасня 1946 года сельсавет у складзе адноўленага Ульскага раёна, з 17 снежня 1956 года — у складзе Сіроцінскага раёна. 1 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мікалаеўскага сельсавета.
Алена (спадарожнік)
Але́на (Ἑλένη) — натуральны спадарожнік Сатурна. Быў адкрыты 1 сакавіка 1980 з дапамогай Абсерваторыі Пік-дзю-Мідзі французскімі астраномамі П'ерам Лаке і Жанам Лекашо. Першапачаткова спадарожнік зваўся S/1980 S 6. У 1988 спадарожніку прысвоена імя Алена. Таксама выкарыстоўваецца імя Saturn XII.
Спадарожнік з'яўляецца суарбітальным Дыёне і размяшчаецца ў пункце Лагранжа L4 сістэмы Сатурн-Дыёна, таму ў сваім руху спадарожнік апярэджвае Дыёну. З-за гэтага Алену завуць часам як Дыёна B.
Франопаль (Мёрскі раён)
Франо́паль (, Франополь) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мёрскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Чарасы Дзісенскага (з 1926 года Браслаўскага) павета Віленскага ваяводства.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Чэраскага сельсавета.
Горвальскі раён
Го́рвальскі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Беларускай ССР, якая існавала ў 1926—1927 гадах. Цэнтр — вёска Горваль. Плошча 535 км², насельніцтва 14 761 чалавек (на 01.01.1925), 56 населенных пунктаў.
Гісторыя
Раён утвораны 8 снежня 1926 года падчас другога ўзбуйнення БССР у складзе Рэчыцкай акругі. У склад раёна ўключаны 20 сельсаветаў: Балашаўскі, Баравікоўскі, Берагава-Слабадскі, Васількоўскі, Восаўскі, Гавенавіцкі, Горвальскі, Дзюрдзеўскі, Дуброўскі, Затонскі, Маскалёўскі, Рудзецкі (Рудзецка-Алізараўскі), Сведскі (Сведзельскі), Свідзерскі (Свідзера-Мілаград-Глыбаўскі), Святоўскі, Селішчанскі, Стасеўскі, Узнажскі, Чарнейкаўскі і Шупейкаўскі. З 9 чэрвеня 1927 года раён у складзе Гомельскай акругі. 4 жніўня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Рэчыцкага раёна.
Шып (рыба)
Шып (Acipenser nudiventris) — рыба роду асятры сямейства асятровыя. Пашырана ў басейнах Каспійскага і Аральскага мораў, радзей Чорнага і Азоўскага.
Апісанне
Даўжыня больш за 2 м, вага да 50—60 (больш за 40—70 ) кг. Цела доўгае, верацёнападобнае. Рот у выглядзе папярочнай шчыліны. Ніжняя губа (у адрозненне ад іншых асятровых) не перарваная. Верхняя частка цела шэрая, часам амаль чорная. Бруха белае. Касцяныя пласцінкі (жучкі) на спіне прадаўгаватыя, з вострымі канцамі. Жывуць да 30 гадоў. Кормяцца малюскамі і іншымі воднымі беспазваночнымі і дробнай рыбай.
Утварае гібрыды з бялугай, сяўругай і рускім асятром.
Канвергенцыя
Канвергенцыя — (convergo — набліжаю) — працэс сыходжання, набліжэння падабенства між рознымі грамадствамі, якія знаходзяцца на адной стадыі гісторыі, адхілення знешняй пазаэканамічнай няроўнасці, логіка згладжвання сацыяльных канфліктаў, ліберальна-дэмакратычных пераўтварэнняў.
У грамадска-палітычных навуках тэрмін пачаў выкарыстоўвацца заходнімі філосафамі і сацыёлагамі ў 1950-х гадах. Абапіраючыся на дасягненні навукова-тэхнічнага прагрэсу, яны выказалі думку аб паступовым згладжванні адрозненняў паміж капіталістычнымі і сацыялістычнымі грамадствамі. Асноўнай рухаючай сілай, якая, па меркаванню амерыканца У. Растоу, галандца Я. Тынбергена, стымулявала канвергенцыю ідэалагічна процілеглых грамадскіх фармацый, стала навукова-тэхнічная рэвалюцыя. Дадзеная пазіцыя стала сур'ёзнай падставай для папрокаў прыхільнікаў тэорыі канвергенцыі ў тэхналагічным дэтэрмінізме. Аднак пры гэтым новы погляд на працэс канвергенцыі хутка заваяваў папулярнасць сярод сацыёлагаў. У 1962 г. кніга амерыканскага даследніка Д. Бэла «Канец ідэалогіі» стала адной з кульмінацыйных кропак развіцця тэорыі грамадска-палітычнай канвергенцыі.
Неабходнасць выкарыстання магчымасцяў канвергенцыі для патрэбаў грамадства была зафіксаваная ў «Законе аб тэлекамунікацыях» у ЗША (1996) і так званай «Зялёнай кнізе аб канвергенцыі», прынятай у ЕС (1997).
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1992
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1992  — другі па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд першай паловы 1992-га года. У сувязі з пераходам на сістэму правядзення чэмпіянатаў "восень—вясна" турнір праходзіў у адзін круг. У турніры прымалі ўдзел 16 каманд, якія змагаліся за адзіную пуцёўку ў Першую лігу. У выніку, мінскае «Дынама-2» і бабруйскі «Шыннік» набралі роўную колькасць ачкоў, і для вызначэння пераможцы быў прызначаны адмысловы матч. Перамогу ў ім атрымалі мінчане, якія і прайшлі ў вышэйшы дывізіён.
Дадатковы матч за першае месца
«Дынама-2» выйшла ў Першую лігу. «Шыннік» застаўся ў Другой лізе.
Махніўка
Махніўка (Мохні́вка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лыновыцкай пасялковай абшчыны.
У ХІХ стагоддзі сяло Махніўка было ў складзе Івангорадскай воласці Барзнаўскага павета Чарнігаўскай губерні.
Мількы
Мількы (Мі́льки) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Лапаціна (Мсціслаўскі раён)
Лапа́ціна (, Лопатино) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мушынскага сельсавета.
Лыскава (Краснінскі раён)
Лыскава (Лысково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мерлінскага сельскага паселішча.
Дзень незалежнасці і адзінства
Дзень незалежнасці і адзінства (Dan samostojnosti in enotnosti) — дзяржаўнае свята Славеніі, якое штогод адзначаецца 26 снежня. Заснавана ў памяць аб афіцыйныі абвяшчэнні вынікаў рэферэндуму 1990 года аб незалежнасці Славеніі, на якім 88,5% выбаршчыкаў (94,6% тых, хто галасаваў) выказаліся за выхад краіны са складу Югаславіі і абвяшчэнне незалежнасці краіны.
З 1991 па 2005 гады свята звалася проста Днём незалежнасці, аднак сучасную назву ён атрымаў у верасні 2005 года па ініцыятыве Сацыял-дэмакратычнай партыі. Гэта свята не варта блытаць з Днём дзяржаўнасці, які адзначаецца 25 чэрвеня ва ўгодкі абвяшчэння незалежнасці Славеніі.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2013
Выбар месца правядзення
Першапачаткова правядзенне чэмпіянату ў дзвюх краінах не планаваўся. Прэтэндэнтамі на правядзенне чэмпіянату былі таксама Беларусь (у Мінску і Бабруйску), Венгрыя (у Будапешце), Латвія (у Рызе) і Чэхія (у Празе і Астраве). Таксама аб намеры ўдзельнічаць у барацьбе за права правядзення чэмпіянату ў Санкт-Пецярбургу заяўляла Расія, але ў выніковы спіс пасля першага тура адбору заяўка не патрапіла.
Рашэнне было прынята 21 верасня на паўгадавым кангрэсе Міжнароднай федэрацыі хакея ІІХФ, які праходзіў у Ванкуверы з 20 па 22 верасня 2007 года.
Склады каманд
Склад кожнай каманды на Чэмпіянаце свету па хакеі ў 2013 годзе складаецца з не менш як 15 хакеістаў (форварды і абаронцы) і 2 брамнікаў, і не больш за 20 хакеістаў і 3 брамнікаў.
Дашкаўцы
Геаграфія
За 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі ўпадае ў Нёман рака Шчара.
Гісторыя
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Мастоўскага сельсавета, да 28 жніўня 2013 года — у склад Мікелеўшчынскага сельсавета.
Lsof
lsof (ад LiSt of Open Files) — утыліта, якая служыць для вываду інфармацыі аб тым, якія файлы ўжываюцца тымі ці іншымі працэсамі. Гэтая ўтыліта маецца ў складзе шматлікіх UNIX‐падобных АС, уключаючы GNU/Linux з ядром версіі 2.1.72 і навей, а таксама ў HP-UX, AIX, NextStep, Apple Darwin для Power Macintosh, SCO UnixWare, Solaris, FreeBSD, NetBSD, OpenBSD і г.д.
NGC 7662
NGC 7662 (іншае абазначэнне — PK 106-17.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Андрамеда.
Адлегласць да гэтай туманнасці дакладна не вядомая. Згодна Skalnate Pleso Catalogue (1951), адлегласць да NGC 7662 складае прыкладна 1800 св. гадоў, рэальны памер каля 20000 а. е. У пазнейшым даследаванні яркіх планетарных туманнасцей, C.R.O’Dell (1963) атрымаў адлегласць у 1740 парсек, пра каля 5600 светлавых гадоў, а памер быў павялічаны да 0.8 св. года, або амаль 50000 а. а. Туманнасць мае слабую цэнтральную зорку пераменнай велічыні, з магнітудай у дыяпазоне ад 12 да 16. Цэнтральная зоркая з'яўляецца блакітным карлікам з бесперапынным спектрам і разліковай тэмпературай каля 75000 К. Ядро NGC 7662 ставіцца да ліку самых гарачых з вядомых зорак.
NGC 7662 з'яўляецца даволі папулярнай планетарнай туманнасцю сярод аматараў астраноміі. Невялікі рэфрактар пакажа заркаваты аб’ект з ледзь заўважнай туманнай прыродай. 6-ци цалевы тэлескоп з павелічэннем каля 100х пакажа злёгку блакітнаваты дыск. Тэлескопы дыяметрам 16 цаляў і вышэй могуць паказаць невялікія варыяцыі колеру і яркасці ва ўнутранай частцы.
Антон Тадэвушавіч Ваньковіч
Антон Тадэвушавіч Ваньковіч (Antoni Wańkowicz, Антон Тадеушевич Ванькович; 1780—1812) — ігуменскі павятовы маршалак (1805—1808), буйны землеўласнік Мінскай губерні.
Паходжанне і сям'я
Належаў да каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў герба «Ліс», які паходзіў з Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага.
Бацька Тадэвуш-Казімір Ваньковіч адносіўся да сярэднезаможнай каталіцкай шляхты Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, дзе і займаў мясцовыя земскія пасады: мінскі канюшы (1750—1772), мінскі мечнік (1772—1773), мінскі лоўчы (1773—1782), мінскі чашнік (1782—1786), мінскі падчашы (1786—1795); з 1764 быў шатраўскім старостам. Тытулам мінскага падчашага бацька карыстаўся яшчэ і ў 1804, па інэрцыі, пажыццёва.
Маці Ганна таксама паходзіла з сярэднезаможнай шляхты Менскага ваяводства — была дачкой шляхціца Антона Свентаржэцкага, мінскага земскага пісара, і яго жонкі-шляхцянкі Кацярыны Багдановіч. Бацька Тадэвуш, з'яўляючыся мінскім чашнікам, купіў значны маёнтак Відагошч у Менскім ваяводстве ў Яна-Караля Завішы, палкоўніка войск Вялікага Княства Літоўскага, мужа Тэрэзы Свентаржэцкай. Акрамя таго Тадэвуш Ваньковіч валодаў невялікімі фальваркамі Мачаны, Мацкі, Кашын у Мінскім ваяводстве і фальваркам Крожа ў Жамойцкім старостве.
Рэмігіус Нецэр
Рэмігіус Нецэр (Remigius Netzer;,  — , ) — нямецкі жывапісец, перакладчык і графік.
Антон Тадэвушавіч Ваньковіч
Паходжанне і сям'я
Антон Ваньковіч ажаніўся са шляхцянкай-каталічкай Ганнай Станіславаўнай Солтан (каля 1790 — 1812), якая належала да заможнага і ўплывовага ў тыя часы роду Перасвет-Солтанаў, які быў у цесных сваяцкіх сувязях з магнацкімі родамі Вялікага Княства Літоўскага. Маткай Ганны была князёўна Францішка-Тэафілія Станіславаўна Радзівіл, дачка Станіслава Радзівіла (1722—1787) і Караліны Пацей (1732—1776), а бацькам — Станіслаў Станіслававіч Перасвет-Солтан (1756—1836), які быў надворным маршалкам літоўскім (1791—1792), а ў 1812 узначаліў Камісію Часовага ўрада Вялікага Княства Літоўскага — створаны 19 чэрвеня 1812 паводле загаду французскага імператара Напалеона орган адміністрацыйнага кіравання на акупіраванай французскімі войскамі тэрыторыі літоўска-беларускіх губерняў Расійскай імперыі у ходзе франка-расійскай вайны.
Рэмігіус Нецэр
Сын мюнхенскага скульптара Губерта Нецэра. Спачатку вучыўся ў Мюнхенскай школе прыкладнога мастацтва, дзе настаўнікам быў Вальтэр Тойч. Затым ён вучыўся ў Мюнхенскай акадэміі прыгожых мастацтваў з 1935 па 1940 гады. Тут, сярод іншых, Адольф Шынерэр і Карл Каспар былі яго найважнейшымі настаўнікамі. Апошні, верагодна, аказаў найбольшы ўплыў на творчасць Нецэра. У дадатак да мастацтвазнаўства ён вывучаў раманістыку, літаратуру і філасофію ў Мюнхенскім універсітэце.
Рэмігіус Нецэр быў членам мюнхенскай NEUE GRUPPE, заснаванай у 1946 годзе, асацыяцыі мастакоў з усіх дысцыплін. Там ён займаў пасаду прэзідэнта з 1973 па 1979 гады.
Антон Тадэвушавіч Ваньковіч
Паходжанне і сям'я
Ад жонкі Ганны Солтан Антон Тадэвушавіч Ваньковіч меў трох дачок, якія вельмі ўдала выйшлі замуж. Першая дачка Клемянціна Антоніеўна Ваньковіч пайшла замуж за заможнага графа Эдварда Юзафавіча Мастоўскага (1790—1855), завілейскага (свянцянскага) павятовага маршалка (1812—1840), віленскага губернскага маршалка (1840—1843), уласніка маёнтка Цэрклішкі ў Віленскай губерні. Другая дачка Валерыя Антоніеўна Ваньковіч (1805—?) пабралася шлюбам з заможным графам Канстанцінам Ігнатавічам Тызенгаузам (1786—1853), уласнікам Паставаў, Ракішскага графства, знаным арнітолагам і краязнаўцам. Трэцяя дачка Ванда Антоніеўна Ваньковіч (1808—1842) пайшла замуж за заможнага графа Бенедыкта Тышкевіча (1807—1866), ковенскага губернскага маршалка (1846—1849), уласніка маёнтка Чырвоны Двор каля Коўна.
Службовая дзейнасць
Антон Ваньковіч, валодаючы даволі значным маёнткам у Ігуменскім павеце, кар'еру рабіў толькі на дваранскай службе ў родным павеце, абіраючыся дзякуючы заможнасці і сваяцкім і сяброўскім сувязям з найболей уплывовымі сем'ямі павета (Ваньковічамі, Оштарпамі, Манюшкамі, Ельскімі, Прушынскімі, Слатвінскімі, Янішэўскімі) на павятовыя дваранскія пасады: быў ігуменскім павятовым харунжым (1802—1804), старшынём ігуменскага павятовага суда (1804—1805), ігуменскім павятовым маршалкам (1805—1808). А пасля вырашыў, што ўжо дастакова паслужыў павятоваму дваранству.
У складзе Адміністрацыі Мінскага дэпартамента (1812)
Яго ціхае жыццё перарвалася толькі ў 1812, калі пачалася франка-расійская вайна і ў Мінскую губерню прышлі французскія войскі, што ўстанавілі тут сваю сістэму кіравання. Антон Ваньковіч увайшоў у склад створанай французскімі ўладамі мясцовай адміністрацыі: паводле дэкрэта князя Экмлюльскага (французскага маршала Луі-Нікаля Даву) ад 13 ліпеня (25 ліпеня) 1812 была створана Камісія Часовага Урада Мінскай правінцыі для кіравання справамі ў захопленай Мінскай губерні і прызначаны асобы, якія павінны ўвайсці ў яе склад. У Мінску гэтая Камісія выбрала са свайго кола старшыню (князя Міхала Крыштафавіча-Дамінікавіча Пузыню) і генеральнага камісара пры маршале князе Экмюльскім (ім стаў Міхал Антонавіч Зяновіч). Паводле дэкрэта князя Экмлюльскага Камісія падзялілася на тры аддзелы (гаспадарчы, паліцыі і фінансавы), размеркаваўшы ў аддзелах асоб, выбраных князем Экмюльскім членамі Камісіі. Антон Тадэвушавіч Ваньковіч і Міхал Антонавіч Зяновіч разам увайшлі членамі ў склад гаспадарчага аддзела, узначаленага старшынём — Ігнатам Станіслававічам Манюшкам (1787—1869).
Паводле дэкрэта французскага імператара Напалеона І ад 19 чэрвеня (1 ліпеня) 1812 для кіравання захопленымі французамі тэрыторыямі, дзе было прагалошана Вялікае Княства Літоўскае, ствараліся дэпартаменты на чале са сваёй адміністрацыяй: па паступовым захопе тэрыторыі былі створаны Віленскі, Гродзенскі, Мінскі і Беластоцкі дэпартаменты — у межах адпаведных расійскіх адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак. Толькі 27 ліпеня (8 жніўня) 1812 Камісія Часовага Урада Мінскай правінцыі была ліквідавана французскай уладай, аднак усе яе члены былі пакліканы на пасяджэнне ў складзе аддзелаў Адміністрацыі Мінскага дэпартамента. Ваньковіч увайшоў у склад новай адміністрацыі і быў членам з 17 ліпеня па 15 жніўня 1812, а пасля быў наглядальнікам ваеннага шпіталя французскай «Вялікай арміі» ў Мінску, дзе заразіўся тыфам, ад якога і заўчасна памёр.
Валянцін Барысавіч Рыбакоў
Валянці́н Бары́савіч Рыбако́ў (нар., Томск, РСФСР) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1958 годзе ў Томску. Бацька быў ваенным. Калі Валянціну не было яшчэ двух год, яго бацьку з сям’ёй накіравалі ў БССР, на поўдзень рэспублікі. З залатым медалём скончыў сярэднюю школу.
У 1980 годзе скончыў з адзнакай перакладчыцкі факультэт Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў па спецыяльнасці «Англійская і французская мовы». Адразу пасля сканчэння ўніверсітэта быў накіраваны ў Пасольства СССР у Індыі на пасалу перакладчыка ў апараце дарадчыка па эканамічных пытаннях.
З 1993 года на дыпламатычнай службе. У 1994 годзе прайшоў трохмесячную стажыроўку для дыпламатаў з краін былога СССР у Інстытуце знешнепалітычнай службы Дзяржаўнага дэпартамэнту ЗША.
У 1993—1994 гадах — трэці сакратар Сакратарыята Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1994—1999 гадах працаваў першым сакратаром Пасольства Рэспублікі Беларусь у ЗША. У 1999—2001 гадах — начальнік упраўлення міжнароднай бяспекі і кантролю над узбраеннямі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2001—2003 гадах — саветнік Пастаяннага прадстаўніцтва Рэспублікі Беларусь пры ААН. У 2003—2005 гадах працаваў саветнікам, саветнікам-пасланнікам Пасольства Рэспублікі Беларусь у ЗША. У 2005 годзе назначаны начальнікам упраўлення Амерыкі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2005—2006 гадах — пасол па асобых даручэннях Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2006—2013 гадах — памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Са студзеня 2013 года па 7 жніўня 2017 года працаваў намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
7 жніўня 2017 года прызначаны на пасаду прадстаўніка Беларусі пры ААН.
Мае дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла. Валодае англійскай і французскай мовамі.
Сям’я
Жонка — Наталля Уладзіміраўна Пяткевіч (1972 г.н.), былая першая намесніца кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Мае сына.
Бітва за Долінскае
Бітва за Долінскае — узброены канфлікт, які адбыўся ў сяле Долінскае ў 25 кіламетрах на паўночны захад ад сталіцы Чачні Грознага і быў першай буйной наземнай сутычкай Першай чачэнскай вайны. Расійскія войскі, якія знаходзіліся на подступах да Грознага, пад Долінскім панеслі першыя баявыя страты ў прамым сутыкненні з дудаеўскай арміяй.
Ход бітвы
Бой пачаўся 12 снежня 1994 года, калі шэсць афіцэраў (у тым ліку два палкоўнікі) і 13 радавых ПДВ Расіі загінулі ў выніку раптоўнага абстрэлу з рэактыўных сістэм залпавага агню 9К51 «Град» па наступаючай калоне 106-й дывізіі ПДВ і  ПДВ. Расійскі бок неадкладна нанёс з  і  па пазіцыях Чачні.
Наступствы
Да 22 снежня 1994 года Долінскае працягвала трымацца ад расійскага агню. Расійскія сілы страцілі 21 салдата забітымі ў першай атацы і прызналі страту да 200 чалавек у агульным баі, паводле чачэнскага камандзіра Хусейна Ікшанава.
Накуру (возера)
Наку́ру (Nakuru) — салёнае возера ў Рыфтавай даліне Кеніі. Плошча паверхні — 44 км². Найбольшая глыбіня — 4,5 м. Плошча вадазбору — 1800 км².
Геаграфія
Возера Накуру месціцца ў Вялікай рыфтавай даліне на вышыні 1754 м над узроўнем мора ў 131,3 км на паўночны захад ад Найробі. Мае тэктанічнае паходжанне. Плошча паверхні — каля 44 км². Даўжыня — 9,7 км. Найбольшая шырыня — 6,9 км. Сярэдняя глыбіня — 2,5 м. Найбольшая глыбіня — 4,5 м. Аднак трэба мець на ўвазе, што ўзровень вады і абрысы возера моцна залежаць ад навакольнага асяроддзя. У 1990-ыя гады, калі ва Усходняй Афрыцы панавала засуха, плошча паверхні скарачалася да 4-5 км². У 2000-ыя гады ўзровень вады наадварот павышаўся. Плошча вадазбору — 1800 км².
Прырода
Вада ў Накуру салёная, аднак прыдатная для існавання водарасцей Cyanophyte Platensis, якія з’яўляюцца каштоўным кормам для дробных рачкоў і фламінга і надаюць возеру зелянявы колер. Даліна вакол Накуру знакаміта сваёй біялагічнай разнастайнасцю. Непасрэдна да возера прымыкаюць шчолачныя балоты. За імі пачынаюцца саванна і лес (усяго 550 відаў раслін). Тут жыве 56 відаў сысуноў, у тым ліку львы, бабуіны, насарогі, буйвалы і г. д. Шмат птушак, з якіх вылучаюцца чырвоныя фламінга.
Ахова
У 1961 г. быў створаны Нацыянальны парк возера Накуру, які займае плошчу 188 км². Ён кіруецца Службай дзікай прыроды Кеніі.
У 2011 г. Накуру разам з азёрамі Багорыя і Элементэйта (агульная назва Сістэма азёр у Вялікай рыфтавай даліне) было ўключана ў Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Аднак працягваюць існаваць пагрозы для далейшага захавання некранутай прыроды возера. Землі вакол Накуру шчыльна заселены, прычым горад Накуру непасрэдна мяжуе з нацыянальным паркам. Хаця гэта забаронена, мясцовае насельніцтва працягвае карыстацца вадой з возера для паліву палеткаў. Сцёкі з гарадской каналізацыі некалькі разоў траплялі ў возера, атручвалі ў ім ваду, што выклікала масавую згубу птушак.
Роберт I
Ро́берт I:
Нецэр
Нецэр — прозвішча.
Касоўшчына
Касо́ўшчына (, Косовщина) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Гісторыя
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Бердаўскага сельсавета.