cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Краснагорская пячора
Краснагорская пячора (Krásnohorská Jaskiňa) — карставая пячора ў Славакіі, каля паўночнага падножжа Сіліцкай гары Славацкага Карста, якая размяшчаецца за 6,5 км на паўднёвы ўсход ад горада Рожнява. Разам з унікальнымі прыроднымі ўпрыгожаннямі і дзівоснымі формамі, складзенымі амаль цалкам з кальцыю, Краснагорская пячора ўключана ў Кнігу рэкордаў Гінэса ў якасці пячоры з найвялікшым сталагмітам у свеце, даўжыня якога складае каля 32,7 м і 12 м у дыяметры. Даўжыня самой пячоры складае 1350—1450 м.
Апісанне
Частка пячоры ад уваходу да «Залы Гігантаў» (Sieň obrov) сфарміраваная пераважна з даламіта і даламітнага вапняка. Заднія часткі пячоры, такія як «Перлінавы калідор» (Chodba perál), «Вялікая зала» (Veľká sieň) і «Люстэркавая зала» (Zrkadlová sieň) знаходзяцца ў чыстых вапняковых зонах. Праход пад назвай «Вялікі каньён» (Veľký kaňom) сфарміраваўся ў выніку тэктанічных разломаў, якія, зрэшты, дапамаглі прыдаць належную форму шырокім памяшканням у задняй частцы пячоры. У шэрагу з іншымі пячорам Славацкага Карста Краснагорская пячора ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны.
IC 4221
IC 4221 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сухадолы (Бродыўскі раён)
Сухадолы (Сухoдо́ли) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Паныкавыцкага сельсавета.
Софі Эліс-Бэкстар
Со́фі Мішэ́ль Э́ліс-Бэ́кстар (Sophie Michelle Ellis-Bextor, нар., Ковентры, Уэст-Мідлендс, Англія) — брытанская спявачка, кампазітар.
Біяграфія
Нарадзілася ў англійскім горадзе Ковентры ў сям'і актрысы і тэлевядучай Дженет Эліс і тэлерэжысёра і прадзюсара Робіна Бэкстара. Бацькі развяліся, калі Сафі было ўсяго чатыры гады. У Сафі ёсць тры сястры і два браты. Сафі вучылася ў школе Святога Стэфана і пазней у школе Годальфіна і Лацімера ў Хамерсміце. Сярод яе самых ранніх публічных выступленняў была дзіцячая Опера W11 ва ўзросце трынаццаці гадоў.
Пачала музычную кар'еру ў 1997 годзе ў якасці вакалісткі гурта «theaudience», які граў у стылі інды-рок, аднак гурт не праіснаваў і года. Сафі спрабавала пачаць кар'еру мадэлі і засела за напісанне кнігі, але неўзабаве гэтыя заняткі ей абрыдлі.
Выхад пятага альбома спявачкі пад назвай Wanderlust першапачаткова быў запланаваны на восень 2013 года, але пазней было абвешчана аб перанясенні даты на студзень 2014 года.
Восенню 2013 года Сафі прымала ўдзел у тэлевізійным танцавальным шоу Strictly Come Dancing, заняўшы чацвертае месца. Яе партнерам быў прафесійны танцор.
Асабістае жыццё
З 25 чэрвеня 2005 года Сафі замужам за бас-гітарыстам брытанскай групы «The Feeling» Рычардам Джонсам, з якім яна сустракалася 2 гады да іх вяселля. У мужа і жонкі есць чатыры сына: Сані Джонс (нар. 23 красавіка 2004), Кіт Валентайн Джонс (нар. 7 лютага 2009), Рэй Холідэй Джонс (нар. 25 красавіка 2012) і Джэсі Джонс (нар. 3 лістапада 2015).
Была блізкай сяброўкай англійскай тэлевядучай Кэран Кітынг, памёрлай ад раку малочнай залозы 13 красавіка 2004 года ў 41-гадовым узросце.
Мадэльная кар'ера
У маі 2008 года паведамлялася, што Эліс-Бэкстар была найманая брэндам касметыкі Rimmel як адна з іх новых твараў. Насуперак раннім паведамленням, Эліс-Бэкстар не будзе замяняць Кейт Мос як галоўны твар касметыкі. Песня Сафі Эліс-Бэкстар «Sophia Loren» гучала ў рэкламе Rimmel для лініі «Sexy Curves».
Кельцы
Горад размешчаны ў Свентакшыскіх гарах і з’яўляецца эканамічным, культурным і турыстычным цэнтрам рэгіёна. Колькасць насельніцтва складае каля 199,6 тыс. чалавек (2014). Праз горад цячэ невялікая рака Сільніца, якая з’яўляецца правым прытокам Бобжы. Гістарычна горад адносіцца да Малой Польшчы, Сандамірскай зямлі і з’яўляўся сталіцай свентакрышчыны. У наваколлі горада да нашых дзён захаваўся келецкі дыялект польскай мовы (gwara kielecka).
Гісторыя
Існуе паданне, што сваім з’яўленнем горад абавязаны князю Мешку Баляслававічу, сыну Баляслава Храбрага. 900 гадоў таму, у наваколлі Кельцаў знаходзіліся лясы, якія прываблівалі добрым паляваннем. Таксама, тут быў на паляванні і князь Мешка. Пад час пагоні за зверам, ён адарваўся ад іншых паляўнічых і выехаў на незнаёмую паляну. Тут ён вырашыў адпачыць і заснуў у высокай траве. Яму прыснілася, што на яго напалі забойцы, якія спрабавалі ўліць яму ў рот атруту. Калі князь ужо пачаў траціць сілы, з’явіўся святы Войцех, які ўзняў яго над зямлёй і намаляваў на зямлі знак, які быў змыты вадой. Мешка абудзіўся і ўбачыў недалёка ад сябе крыніцу. Вада з ім была смачная, празрыстая, такая як у сне. Мешка адчуў прыліў сіл і пачуў крыкі сваіх падначаленых. Ад’язджаючы з паляны ён знайшоў белыя іклы невядомай жывёлы, верагодна дзіка. Князь пакляўся што пабудуе на гэтым месцы горад з вялікім касцёлам. Праз некаторы час, тут было пабудавана паселішча, на самой паляне быў пабудаваны касцёл ''св. Войцеха, а крыніца, з якой напіўся князь, атрымала назву Сільніца''. Паселішча атрымала назву Кельцы ў памяць аб знойдзеных іклах жывёлы (kły).
У 1364 годзе Кельцы атрымалі Магдэбургскае права, а ў 1496 годзе, кардынал Фрыдрык Ягелончык надаў гораду герб. У 1661 годзе Кельцы наведаў польскі кароль і вялікі князь літоўскі Ян Казімір. У 1655 годзе горад быў зруйнаваны шведскімі войскамі. 7—9 чэрвеня 1794 года горад наведаў Тадэвуш Касцюшка, які адпачываў тут са сваімі войскамі пасля бітвы пад Шчэкацінамі. Пасля пажару, які адбыўся 24 мая 1800 года, былі знішчаны практычна ўсе жылыя пабудовы і ратуша. З 1809 года Кельцы уваходзілі ў склад Царства Польскага. У 1815 годзе горад быў акупіраваны расійскімі войскамі. З 1818 да 1845 года ў Кельцы была перанесена сталіца Кракаўскай губерні. У 1885 годзе праз Кельцы прайшла лінія чыгункі Дэмблін — Дамброва-Гурніча. 5 верасня 1914 года ў Кельцах быў утвораны першы полк Польскага легіёна пад кіраўніцтвам Юзэфа Пілсудскага. 2 жніўня 1919 года горад стаў сталіцай Келецкага ваяводства. 15 студзеня 1945 года горад быў заняты савецкімі войскамі 1-га Украінскага фронту. 4 ліпеня 1946 года адбыўся келецкі яўрэйскі пагром. 1 студзеня 1999 года Кельцы сталі сталіцай Свентакшыскага ваяводства.
Эканоміка
Асновай эканомікі горада з XV стагоддзя была здабыча карысных выкапняў: жалезнай руды, медзі і волава, а так сама мармуру і пясчаніку. У наш час атрымала развіццё будаўнічая, машынабудаўнічая прамысловасць, а так сама сфера апрацоўкі і паслуг. Так сама важнае значэнне маюць келецкія кірмашы. У апошнія гады ў Кельцах пачаў хутка развівацца аптовы гандаль, былі пабудаваны некалькі гіпермаркетаў.
Насельніцтва
Станам на 31 снежня 2020 года ў Кельцах жылі.
Станам на канец чэрвеня 2021 года ўзровень беспрацоўя складаў 5,5%.
Станам на канец чэрвеня 2021 года сярэдні даход на душу насельніцтва складаў 4798,67 злотых брута.
Мюоннае нейтрына
Мюоннае нейтрына (абазначаецца як
νμ
) — элементарная часціца, адзін з трох відаў нейтрына. Разам з мюонам складае другое пакаленне лептонаў.
Адкрыццё
Гіпотэза аб існаванні яшчэ аднаго віду нейтрына (акрамя ўжо вядомага электроннага) была прапанавана ў 1940-х гадах. Эксперыментальна часціца была знойдзена ў 1962 годзе групай даследчыкаў пад кіраўніцтвам Леона Ледэрмана, Мелвіна Шварца і Джэка Стэйнбергера. За гэтае адкрыццё навукоўцы былі ўзнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па фізіцы ў 1988 годзе.
Магчымы звышсветлавы рух
Група даследчыкаў, якія працуюць з дэтэктарам OPERA, у найбуйнейшай у свеце лабараторыі фізікі ядзерных даследаванняў CERN, апублікавала вынікі сваіх вымярэнняў, з якіх вынікае, што мюонныя нейтрына могуць рухацца хутчэй чым святло. Атрыманыя вынікі спецыялісты ставяць пад сумненне, таму што яны не адпавядаюць не толькі тэорыі адноснасці, але і іншым эксперыментам з нейтрына. 23 лютага 2012 года ЦЕРН паведаміла, што калабарацыя OPERA выявіла два фактары, якія маглі выклікаць памылкі вымярэння Праведзеныя ў сакавіку 2012 года незалежныя вымярэння ў тым жа тунэлі сверхсветовых хуткасцей нейтрына не выявілі. У маі 2012 года OPERA правяла рад кантрольных эксперыментаў і прыйшла да канчатковай высновы, што прычынай памылковага вываду аб звышсветлавой хуткасці стаў тэхнічны дэфект (дрэнна устаўлены раздым аптычнага кабеля).
Аляксей Валер’евіч Дзермант
Аляксей Валер’евіч Дзерма́нт, ён жа Аляксей Дзерма́ніс (нар. , г. Талгар, Алмаатынскай вобласці, Казахскай ССР) — беларускі філосаф, палітолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і вайскоўцаў. Скончыў Акадэмію кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2001) па спецыяльнасці «юрыст», аспірантуру Інстытута філасофіі НАН Беларусі. Выкладаў у 2008—2009 гадах палітычную гісторыю і гісторыю палітычных ідэй Беларусі ў ЕГУ, адкуль сышоў у 2010 годзе з групай іншых выкладчыкаў з-за парушэння акадэмічных свабод. З 2007 года — навуковы супрацоўнік Інстытута філасофіі НАН Беларусі.
Кірункі навуковай дзейнасці: беларуская і балцкая міфалогія, палітычная і сацыяльная філасофія, філасофія традыцыяналізму, праблемы этнагенезу беларусаў, міфалогія ўлады, палітычная і этнічная гісторыя Беларусі, філасофія традыцыяналізму, гісторыя ідэй, геапалітыка.
Аўтар больш за 50 публікацый у навуковых і навукова-папулярных выданнях Беларусі, Літвы, Польшчы, Украіны, Расіі.
У 2002 годзе быў адным з заснавальнікаў суполкі «Гега рух». Суполка пазіцыянавала сябе як прадстаўніцтва еўрапейскага ультраправага неаязычніцкага руху. У ліку сваіх папярэднікаў «Гега рух» бачыў, сярод іншых, дзеячаў Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыі Уладзіслава Казлоўшчыка і Фабіяна Акінчыца.
Пасля беларускіх падзей 2010 года і ўкраінскіх падзей 2013—2014 гадоў, паводле ўласных словаў, трымаецца «антыфашысцкіх» і «антынацыяналістычных» поглядаў.
У 2005—2012 гадах быў укладальнікам і выпускаючым рэдактарам часопіса «Друвіс» («DRUVIS», выйшла тры нумары — 2005, 2008, 2011).
Выдаў артыкулы пра этнагенез беларусаў («Крывічы» і «Этнагенез беларусаў», апошні разам з С. Санько), гісторыю паганства ў Беларусі («Паганскае адраджэньне на Беларусі»), гісторыі ідэй («Arcana imperii. Casus Lithuaniae», «Русь і Крывія», апошні разам з Я. Чурылавым).
У студзені 2012 года пакінуў склад Цэнтра «Крыўя» і рэдакцыі часопіса «Друвіс». Зараз уваходзіць у склад суполкі «Цытадэль». Галоўны рэдактар альманаха «Сівер».
Дырэктар Цэнтра вывучэння і развіцця кантынентальнай інтэграцыі «Паўночная Еўразія», які быў зарэгістраваны ў Мінску ў сакавіку 2020.
Аўтар кнігі «Беларусь — Еўразія. Памежжа Расіі і Еўропы».
Узнагароджаны Ганаровай граматай Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. У 2021 годзе ўдастоены падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Паходжанне прозвішча
Верагоднае паходжанне ад літоўскага Dermantas (літ. dereti ‘пасаваць, быць адпаведным, належным’+ літ. mintis ‘думка’), заканамерна трансфармаванае на славянскай моўнай глебе: Dermantas < Дзермант < Дзермонт < Дзерм(а)он (параўн. Eismantas < Эйсмант < Эйсмонт < Эсьмон < Есьман). Сярод беларусаў найчасцей сустракаецца ў жыхароў ваколіц Баранавіч, адкуль паходзяць продкі Аляксея Дзерманта па мужчынскай лініі.
Прозвішча Дзерман сустракаюцца сярод беларусаў, латышоў, палякаў , яўрэяў.
Восава (Калодзежскі сельсавет)
Во́сава (, Осово) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Гарбаніўка (Бродыўскі раён)
Гарбаніўка (Горбані́вка) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Папівецкага сельсавета.
Охцінская араганітавая пячора
Охцінская араганітавая пячора (Ochtinská aragonitová jaskyňa) — унікальная араганітная пячора ў паўднёвай Славакіі каля горада Рожнава. Агульная даўжыня пячоры складае 300 м, тэмпература паветра вагаецца ад +7,2° да +7,8 º C. Пакуль па ўсяму свету былі выяўленыя толькі тры такія араганітных пячоры.
Охцінская араганітавая пячора была выпадкова выяўленая Янам Быстрыцкім у 1954 годзе і адкрытая для публічных наведванняў у 1972 годзе. У шэрагу з іншымі пячорамі Славацкага Карста была ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны у якасці часткі пячораў Агтэлецкага і Славацкага карстаў.
IC 4222
IC 4222 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Nepetoideae
Nepetoideae — падсямейства двухдольных раслін у складзе сямейства.
Апісанне
Кусты і травы, рэдка драўняныя расліны. Лісце простае, суцэльнае або лопасцевае, рэдка складанае. Кветкі сабраны ў. Чашачка актынаморфная ці моцна двухгубая. Вяночак зігаморфны. Насенне без бялкоў.
Класіфікацыя
Падсямейства ўключае ў сябе 4 трыбы, 110—130 родаў і больш за 3700 відаў:
Ліепая (аэрапорт)
Міжнародны аэрапорт Ліепая (латыш.: Starptautiskā lidosta «Liepāja») — рэгіянальны аэрапорт на захадзе Латвіі, які сертыфікаваны на міжнародныя паветраныя перавозкі. Разам з міжнародным аэрапортам Рыгі і аэрапортам Вентспілс, гэта адзін з трох асноўных аэрапортаў Латвіі.
Агляд
Міжнародны аэрапорт Ліепая знаходзіцца ў Гробінскім краі, за 5 кіламетраў на ўсход ад Ліепая, за 210 кіламетраў ад сталіцы Латвіі Рыгі і за 60 кіламетраў ад літоўскай мяжы. Тэрыторыя аэрапорта займае 2,2 км² і знаходзіцца ў Ліепайскай спецыяльнай эканамічнай зоне.
20 верасня 2016 года аэрапорт быў пераатэставаны на камерцыйныя рэйсы праз восем гадоў перапынку. 5 снежня 2016 года авіякампанія airBaltic правяла выпрабавальны палёт з Рыгі ў Ліепаю на самалёце Bombardier CS300. 6 снежня 2016 года было абвешчана, што яны будуць праводзіць наступную серыю выпрабавальных палётаў вясной 2017 года. Па стане на 2019 год AirBaltic лётае паміж Рыгай і Ліепаяй зімой тры разы на тыдзень і летам пяць разоў на тыдзень самалётам Bombardier Dash 8 Q400.
Гісторыя
Аэрадром у Ліепаі быў зладжаны ў 1926 годзе і першапачаткова выкарыстоўваўся для навучання лётчыкаў. З 1937 года пачаліся пасажырскія рэйсы з аэрапорта. Аэрапорт дзейнічаў у савецкі і постсавецкі час.
У 2009 годзе, пасля пачатку эканамічнага крызісу, пасажырскія рэйсы з аэрапорта былі часова спыненыя. У 2014 годзе пачалася рэканструкцыя аэрапорта, пасля якой ён быў зноў адкрыты 16 мая 2017 года.
Наземны транспарт
Аўтобусны маршрут № 2 курсіруе паміж міжнародным аэрапортам Ліепая і цэнтрам горада.
Дудын
Дудын (Дуди́н) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Папівецкага сельсавета.
Альберта Аскары
Альберта Аскары (іт. Alberto Ascari,,  — , Монца) — патомны італьянскі аўтагоншчык, чэмпіён Формулы-1 1952 і 1953 года. З’яўляецца другім і да цяперашняга часу апошнім італьянцам, якія здолелі заваяваць гэты тытул. Заваяваў абодва тытулы, выступаючы за каманду Ferrari. Удзельнічаў у 33-х гонках, але паспеў ўсталяваць мноства рэкордаў, некаторыя з іх не пабітыя да гэтага часу. Пасля некалькіх вельмі паспяховых гадоў перайшоў у каманду «Лянча», дзе займаўся даводкай перспектыўнага аўтамабіля, але праз паўтара гады працы загінуў пры няясных абставінах, тэстуючы спартыўны аўтамабіль на трасе Монца.
Казале-Кортэ-Чэра
Казале-Кортэ-Чэра (Casale Corte Cerro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 3505 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 292 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 28881. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Яўгенія Саламонаўна Яжова
Яўгенія Саламонаўна Яжова (у дзявоцтве Фейгенберг; 1904, Гомель, Магілёўская губерня, Расійская імперыя — 21 лістапада 1938, Масква, СССР) — савецкі выдавецкі работнік. Вядома як жонка наркама НКУС Мікалая Яжова. З’яўлялася намесніцай галоўнага рэдактара часопіса «СССР на стройке».
Брэіла (жудзец)
Брэі́ла (Judeţul Brăila) — румынскі жудзец у рэгіёне Валахія.
Геаграфія
Жудзец займае плошчу 4766 км².
Мяжуе з жудзецамі Тулча — на ўсходзе, Бузэу — на захадзе, Галац і Вранча — на поўначы, Яламіца і Канстанца — на поўдні.
Насельніцтва
У 2007 годзе насельніцтва жудзеца складала 365 628 чалавек (у тым ліку мужчынскае насельніцтва — 178 044 і жаночае — 187 584 чалавек), шчыльнасць насельніцтва — 76,15 чал./км².
Адміністрацыйны падзел
У жудзецы знаходзяцца 1 муніцыпій, 3 гарады і 40 камун.
Валадар Глебавіч
Валадар Глебавіч (1090-я — пасля 1176/1177) — князь менскі (1151—1158; 1162—1176/1183), князь полацкі (1167).
Біяграфія
Сын менскага князя Глеба Усяславіча, малодшы брат Расціслава Глебавіча.
З 1151 года, калі брат Расціслаў быў полацкім князем, Валадар сядзеў у Менску, трымаў у турме Рагвалода-Васіля. Гэтым часам, дачка Валадара — Сафія, у 1154 годзе заручана з будучым дацкім каралём Вальдэмарам I, а 23.10.1157 года ўзяла з ім шлюб.
У 1158 годзе Глебавічы вымушаны былі вызваліць Рагвалода-Васіля, які неўзабаве захапіў Друцк, выгнаў адтуль пляменніка Валадара — Глеба Расціславіча. Тады Расціслаў з Валадаром пайшлі на Друцк, але не здолелі ўзяць яго і заключылі мір з Рагалодам-Васілём. Пазней у 1158 годзе палачане выгналі Расціслава з Полацка і ён вярнуўся ў Менск. Полацкім князем зноў стаў (з 8.7.1158) Рагвалод-Васіль, які ў саюзе з смаленскімі князямі пайшоў супраць Глебавічаў. Забраў Ізяслаўль і перадаў сваім саюзнікам Давыдавічам — Брачыславу і Валодшы, але не здолеў у 10-дзённай аблозе узяць Менск і заключыў з Расціславам мір. Валадар, аднак, міру не заключаў, бо «ходяше под Литвою в лесех», т. б. быў недзе на памежжы з літоўцамі.
У 1159 годзе Глебавічы вярнулі сабе Ізяслаўль і захапілі Давыдавічаў — Брачыслава і Валодшу, якіх пасадзілі ў менскую турму. З-за гэтага ў 1160 годзе Рагвалод-Васіль арганізаваў новы паход на Менск, Давыдавічы былі вызваленыя і ім быў вернуты Ізяслаўль.
У 1161 годзе Рагвалод-Васіль з нейкіх прычын зноў ваяваў з Глебавічамі, але безвынікова. Недзе тым часам памёр Расціслаў і Валадар стаў менскім князем. У 1162 годзе Рагвалод-Васіль зноў прыйшоў да Менска, у некаторых летапісах напісана, што да Гарадца, супраць Валадара. Аблога Менска (або Гарадца) Рагвалодам-Васілём была няўдалай, у начной вылазцы Валадар, у войску якога была шмат літоўцаў, нанёс палачанам цяжкую паразу — шмат іх было забіта, яшчэ болей трапіла ў палон. Рагвалод-Васіль уратаваўся уцёкамі ў Слуцк, у Полацк ён не вярнуўся, а пайшоў княжыць у Друцк. Полацкі сталец заняў Усяслаў Васількавіч.
У 1167 годзе Валадар з войскам, дзе зноў было шмат літоўцаў, выступіў супраць Усяслава Васількавіча, перамог яго ў бітве і заняў полацкі сталец і заключыў з полацкім вечам умовы, замацаваныя крыжацалаваннем. Затым Валадар скіраваўся на Віцебск, куды ўцёк Усяслаў, але, даведаўся, што на дапамогу віцяблянам ідзе смаленскі князь Раман, і вярнуўся ў Менск. Гэта паклала канец актыўнай дзейнасці Валадара, але інтрыгаваў — так, у тым самым 1167 годзе, разам з Вячкам Святаславічам ён дапамог наўгародцам паслаць у Кіеў весткі пра напад на іх смаленцаў, суздальцаў і палачанаў.
Напэўна, Валадар жыў яшчэ ў 1176/1177 годзе, калі вендамі быў схоплены нейкі Клемент, які вёз бацькавы падарункі дацкай каралеве Сафіі.
Сям’я
5 чэрвеня 1135 г. ажаніўся, верагодна другім шлюбам, з Рыксай дачкой Баляслава III Крывавусты.
Дзеці ад гэтага шлюбу:
Палкіна (Вяземскі раён)
Палкіна (Палкино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сонечнае зацьменне 22 жніўня 1998 года
Зацьменне мела велічыню 0,9734 і дасягнула свайго максімуму ў 02:07:11 UTC у пункце з каардынатамі 3° пд. ш. 145° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 14 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 99 км.
NGC 1584
NGC 1584 (іншыя абазначэнні — ESO 551-6, NPM1G -17.0161, PGC 15180) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Левелін Фрэдэрык Уільям Джуіт
Левелін Фрэдэрык Уільям Джуіт (Llewellyn Jewitt;  — ) — выбітны ілюстратар, гравёр, прыродазнавец і аўтар фундаментальнай працы «Гісторыя керамікі Вялікабрытаніі» (The Ceramic Art of Great Britain; 1878).
Біяграфія
Левелін Джуіт нарадзіўся ў Кімбэрворце, Ротэрхэм, і быў апошнім, сямнаццатым дзіцём тапографа і школьнага настаўніка Артура Джуіта і яго жонкі Марты. Адукацыя Левеліна, збольшага з-за яго бацькі, які быў настаўнікам Кімбервортскай дабрачыннай школы, пачалася ў Дафілдзе, графства Дэрбішыр.
У калядны дзень у 1838 годзе ажаніўся з Элізабэт Сейдж, дачкой Ісаака Сейджа з Дэрбі, але быў вымушаны тэрмінова вярнуцца ў Лондан, каб не затрымліваць сваю працу.
З 1839 па 1845 гады быў найманы гравёрам Фрэдэрыкам Уільямам Фейрхолтам для ілюстравання казак Чарлза Найта. У 1845 годзе працаваў у Букінгемскім палацы, замалёўваючы яго пакоі для рыхтуючайся кнігі «London Interiors».
Паміж 1849 і 1853 гадамі быў галоўным бібліятэкарам Плімутскай публічнай бібліятэкі, пасля працы ў якой вярнуўся ў Дэрбішыр да рэдакцыі часопіса «Derby Telegraph». У 1857 годзе Левелін Джуіт стаў сакратаром Музея і мастацкай галерэі Дэрбі і Супольнасці натуральных навук, памяшканні якога былі адкрыты для шырокай грамадскасці па раніцах субот. У 1858 годзе Філасофскае таварыства Дэрбі злілося з музейным грамадствам і яны перанеслі сваю штаб-кватэру ў Вардвік. Джуіт заснаваў часопіс па антыкварыяту «The Reliquary», рэдактарам якога ён быў да сваёй смерці ў 1886 годзе. Памёр у Дафілдзе.
Джуіт належаў да Брытанскай археалагічнай асацыяцыі і ў 1878 годзе спрыяў стварэнню Археалагічнага таварытства Дэрбішыра. Быў членам Таварыства антыкварыяту, пісаў артыкулы на тэмы англіскай антычнасці і тапаграфіі і адрэдагаваў даведнік «Black's Guide to Derbyshire» (1872).
Нэм’яч
Нэм’яч (Не́м'яч) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Папівецкага сельсавета.
Атбара
А́тбара (نهر عطبرة) — рака ў Афрыцы, у Эфіопіі і Судане, правы прыток ракі Ніл.
Даўжыня ракі 1120 (805 ) км. Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні 32 м³/с, найбольшы — 1815 м³/с. Рака бярэ пачатак на Эфіопскім нагор’і, у напрамку на паўночны захад ад возера Тана. Працякае пераважна па Суданскаму плато. Упадае ў Ніл каля горада Атбара. Паўнаводная ў перыяд дажджоў (чэрвень — жнівень), у межань перасыхае і не мае паверхневага сцёку. Вада ракі вызначаецца вялікай мутнасцю, асабліва ў час пясчаных бур.
На рацэ плаціна вадасховішча і ГЭС.
Восаўскі Бор
Во́саўскі Бор (, Осовский Бор) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Да 25 ліпеня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Дамавіцкага сельсавета, да 27 лістапада 1989 года — у склад Раваніцкага сельсавета.
Жыдачыўскі раён
Жыдачыўскі раён (Жидачівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Жыдачыў (Жидачів).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 69423 чалавекі, плошча — 996 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх, 3 пасялковых і 28 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады раённага значэння, 3 пасёлкі гарадскога тыпу і 113 вёсак.
Т’ягу Алькантара
Т’ягу Алькантара ду Насіменту (Thiago Alcântara do Nascimiento; Thiago Alcántara do Nascimento (del Nascimento); нар., Сан-П’етра-Верноціка, Італія) — іспанскі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Ліверпул» і нацыянальнай зборнай Іспаніі.
Т’ягу Алькантара з’яўляецца сынам бразільскага футбаліста, чэмпіёна свету Мазінью.
Міціна
Міціна:
IC 4223
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Добшынская лядовая пячора
Мае працягласць м і лічыцца адной з найвялікшых лядовых пячораў Еўропы. Пячору адкрылі 15 чэрвеня 1870 года.
Плошча лёду складае м², аб’ём  м³.
Тэмпература ў «Вялікай залі» вагаецца ад −3,8 °C узімку да +0,5 °C улетку. Таўшчыня лёду — 26,5 м. Пячору адкрылі 15 чэрвеня 1870 года горныя інжынеры Eugen Ruffíni, Andreas Méga, Gustav Lang і F. Feher. Яны залезлі ў шчыліну, адкуль заўсёды дзьмула халодным паветрам. У наступным годзе пячора была адкрыта для наведвальнікаў і ў 1887 годзе атрымала электрычнае асвятленне.
Шпакы
Шпакы (Шпаки) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Папівецкага сельсавета.
Прагрэс (Смаленская вобласць)
Прагрэс (Прогресс) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Вігарлацкі пралес
Тэрыторыя Вігарлацкіх лясоў ляжыць на галоўным хрыбце гор Вігарлат прыкладна на 630—1076 метрах над узроўнем мора.
Сярэдняя штогадовая тэмпература вагаецца ад 5.2 да 5.7 ° C, перыяд росту цягнецца 132—139 дзён. Сярэдняя колькасць атмасферных ападкаў налічвае 950—1000 мм, якія пакрываюць край ад 152 да 160 дзён у годзе.
Цэфей
Цэфе́й (Cepheus) або Кефе́й (Κηφεύς) — герой старажытнагрэчаскіх міфаў, валадар Эфіопіі.
Цэфей фігураваў як персанаж міфа пра Персея і Андрамеду. У класічнай старажытнагрэчаскай і эліністычнай генеалогіі ўяўляўся як сын Агенора. Пасля выкрадання сястры Еўропы Зеўсам быў пасланы бацькам на яе пошукі, аднак не знайшоў і таму застаўся сярод эфіопаў. Часам ўзгадваецца як валадар Яфы. Жонка — Касіяпея. Дачка — Андрамеда.
Хуан Мануэль Фанхіа
Хуан Мануэль Фанхіа (ісп. Juan Manuel Fangio;, Балькарсэ, правінцыя Буэнас-Айрэс, Аргенціна — , ) — аргенцінскі аўтагоншчык, пяціразовы чэмпіён Формулы-1. Насіў мянушку Маэстра.
Удзельнічаў у Формуле-1 у 1950-х гадах (1950—1958, за выключэннем 1952 года). З’яўляецца адным з найбольш паспяховых пілотаў: за сем поўных сезонаў выйграў пяць чэмпіёнскіх тытулаў (у 1951, 1954, 1955, 1956 і 1957 годзе), прычым чатыры з іх — запар. Таксама яшчэ двойчы станавіўся другім у чэмпіянаце. За шматгадовую гісторыю Формулы-1 па колькасці чэмпіёнскіх тытулаў вынік Фанхіа пераўзышлі толькі два пілоты: у 2003 годзе гэта зрабіў Міхаэль Шумахер, а у 2019 годзе свой шосты тытул заваяваў Льюіс Хэмілтан. Першы і адзіны аргенцінскі чэмпіён свету.
Якар
Якар (з германскіх моў, стар.-шв. ankari «якар», стар.-ісл. Akkeri з лац. Аnсоrа ад грэчаскага agkyra) — спецыяльнай формы адліваная, кованая або зварная канструкцыя, прызначаная для ўтрымання карабля, падлодкі, плыта ці іншага плавацельнага аб'екта на адным месцы за кошт узаемадзеяння з грунтам і ўтрымання пасродкам якарнагу ланцугу або троса.
IC 4224
IC 4224 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Дзева.
Італьянская музыка
Італія грае важную ролю ў Еўрапейскай музыцы. Вучоныя могуць толькі ўяўляць, якая музыка была ў Старажытным Рыме. Ад рымскага часу не захавалася нотаў, якія б дазволілі нам яе ўявіць. Найбольш раннія вядомыя італьянскія музыкі звязаны з Каталіцкім Касцёлам. Два найвялікшых цэнтра рэлiгii і музыкі ў Італіі першага тысячагоддзя былі ў Рыме і Мілане. Святы Амброзій (333—397), біскуп Мілана імпартаваў з Сірыі шэраг музычных метадаў, напрыклад такіх, як антыфанічнае гучанне. Ён быў аўтарам шэрагу гімнаў.
IC 4224
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Італьянская музыка
Сярэднявечча
Адной з найбольш значных постацяў ў рэфармацыі і кадыфікацыі музычнага рытуалу Касцёла быў Рыгоры Вялікі, Папа Рымскі з 590 па 604 г. Яго арганізатарскі ўнёсак застаецца ў гісторыі ў агульным звычаі называць увесь сакральны спеў як «Грыгарыянскі». Іншай вельмі значнай ва ўніфармацыі і перадачы спеву постаццю з’яўляецца манах ордэна бенедыкцінцаў Гвіда д’Арэца.
Развіццё паэзіі сярод простага люду, якая спрыяла рытмічнасці і рыфмаванню, прывяло да таго, што новыя постацці ў музыцы пачалі будаваць музыку на паэзіі. Найбольш раннія такія італьянскія п’есы адносяцца да ХIIІ стг. Наступнае стагоддзе адзначана важным рухам наперад у выкарыстанні паліфаніі і рытміцы. Тэарэтыкі таго часу назвалі такое мастацтва «арс нова» — новае мастацтва. Найбольш раннія творы паліфанічнай музыцы ў Італіі адносяцца да ХІV стг., калі з’явіліся асобныя формы, такія як «мадрыгал», а таксама «каччыа» (спяваліся пры пагоні, або на паляванні) і «баллата». Выбітным кампазітарам таго часу быў Франчэска Ландзіні. Яшчэ ў дзяцінстве ён зацікавіўся паэзіяй, філасофіяй, астралогіяй і навучыўся граць на шэрагу інструментаў.
Рэнесанс
З XV і XVI стг. Італія была ў асноўным імпарцёрам музычных талентаў. Тым не менш, ужо пад канец XV стагоддзя Італія пачала быць краінай з вялікай колькасцю сваіх музыкантаў. У Фларэнцыі, падчас Ларэнца Медычы (1448—1492), на карнавальных святах шырока выкарыстоўваліся пеўцы «carnascialeschi» (карнавальныя спявакі). У Мантуе кампазітары распрацавалі фратолу, якая ў XVI стагоддзі прыйшла на змену мадрыгалу, і сталася адной з найбольш вялікіх формаў у квітнеючым італьянскім музычным мастацтве.
У раннія часы XVI стагоддзя мадрыгал выкарыстоўваўся французскімі і нідэрландскімі кампазітарамі, выхадцамі з Італіі, такімі як Канстанца Феста (1490—1545). Апошнія мадрыгалы былі напісаны пераважна італьянцамі, такімі як Лука Марэнцыа, Карла Джэзуальда да Веноза і Клаўдзіа Монтэвердзі. Сакральная музыка ўладкавалася ў двух асноўных цэнтрах — Рыме і Венецыі. Рымская школа прэзентавана ў асноўным Джавані П’ерлуіджы да Палестрына. Працуючы пад уплывам Контррэфармацыі, Палестрына напісаў каля 105 твораў. Венецыанская школа была заснавана на фламандцы Адрыяне Вілаэрце, які быў дырэктарам Кафедры Святога Марка ў Венецыі ад 1527 да 1562 г. Вілаэрце і яго студэнт Андрэа Габрыелі, а таксама пляменнік Андрэа Джавані Габрыэлі стварылі поліхаравы (мноства хораў) стыль кампазіцыі, які быў заснаваны на апазіцыі і кантрасце (прасторавай і вушной), а таксама змешваў групы выканаўцаў.
Венецыя была значным цэнтрам стварэння музыкі ад пачатку і да канца XVI стагоддзя. «Одэкатон», надрукаваны Атавіа дэі Петручы ў 1501 г., стаў першай друкаванай калекцыяй партый з нотамі. Петручы надрукаваў больш за 50 тамоў свецкай і касцёльнай музыкі, таксама некалькі тамоў музыкі для лютні.
Барока
Перыяд найвялікшага ўплыву італьянскай музыцы ў Еўропе адбыўся з канца XVI да сярэдзіны XVIII стагоддзя. На працягу гэтага часу нарадзілася новае стаўленне да тэксту і музыкі, пачалі ўлічваць гучанне і стан слухача, змены адбыліся ў дыссанасе, рытме і тэкстуры. Вынікам стаў стыль барока, які прывёў потым да ўзнікнення такіх жанраў як опера, араторыя, кантата, канцэрт, сімфонія. Першымі операмі былі «Euridice», выкананая Джакопа Перы і Джуліа Качыні, якая была прэзентавана ў Фларэнцыі ў 1600 г., і «Rappresentazione di Anima e di Corpo by Emilio de Cavalieri» (1550—1602), прэзентаваная ў Рыме ў 1600 годзе. Перы, Качыні і Каваліеры былі звязаныя з таварыствам гуманістаў у Фларэнцыі пад назвай «Camerata», якое імкнулася захапіць папулярнасць дзякуючы таму, што яны выконвалі музыку старажытных грэкаў. Яны пачалі чытаць музыку і ўвялі новы стыль «рэчытаціў» («recitativo»), які дапушчаў праэкатаванне тэксту і яго выразнасць. Голас суправаджаўся спяваннем хору, а сам стыль голасу атрымаў назву ў сценаграфіі «фігурны бас». Цалкам магчымасці новага стылю былі прадэмастраваны ў першай оперы Монтэверды «Orfeo» (1607).
Рым быў цэнтрам жыцця оперы прыкладна з 1620 па 1630-я гады. У 1637 г. першая публічная оперная зала была адкрыта ў Венецыі, пакуль яна не была зачыненая ў канцы XVII стагоддзя. У гэты час Венецыя была опернай сталіцай Італіі. Некалькі выдатных опер з Венецыі былі напісаны Монтэвердзі і яго вучнем П’ерам Франчэска Кавалі. У гэты ж час узніклі і іншыя музычныя стылі, такія як кантата, ораторыя, музычная прэзентацыя сакральных твораў. Адной з характэрных рысаў музыкі барокка была распрацоўка ідыяматычнага стылю запісу для розных інструментаў. Найвялікшым клавішным кампазітарам у XVII стагоддзі быў Джорламо Фрэскобальдзі, арганіст Сабора Святога Пятра ў Рыме.
Сонечнае зацьменне 26 лютага 1998 года
Сонечнае зацьменне 26 лютага 1998 года — поўнае сонечнае зацьменне 130 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0441 і дасягнула свайго максімуму ў 17:29:27 UTC у пункце з каардынатамі 5° пн. ш. 83° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 9 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 151 км.
Зацьменне 26 лютага 1998 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1998 годзе і 221-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 2 верасня 1997 года, наступнае — 22 жніўня 1998 года.
Італьянская музыка
Барока
Вельмі значным кампазітарам на пачатку стагоддзя быў Алесандра Скарлацi, які напісаў больш за 100 твораў. «Opera seria» (гл. опера) была развіта германскімі кампазітарамі ў такой жа ступені, як і італьянскімі, напрыклад, такімі як Мікола Ёмелі і Томаш Траэта (1727—1779). Камічная опера стваралася Джавані Пергалезі, Міколо Пічыні, Джавані Паізіела і Даменіка Цімароза.
Інструментальная музыка не была пакінута ў наступнай палове XVIII стагоддзя. Міланскі кампазітар Джавані Батыста Самарціні атрымаў міжнародную вядомасць за свае сімфоніі. Даваў канцэрты Джавані Батыста Віёці, італьянец, які працаваў у Францыі і Англіі. Луіджы Бакьеры, італьянец, які рабіў сваю кар’еру ў Іспаніі, зрабіў вялікі ўнёсак у камерную музыку.
ХІХ стагоддзе
Найбольш вялікай постаццю ў Італьянскай оперы на пачатку ХІХ стагоддзя быў Джаакіна Расіні. За два дзесяцігоддзі Расіні стварыў каля 40 опер, якія былі прыкладна раўнаважна падзелены паміж сур’ёзнымі і камічнымі жанрамі. Яго лепшы камічны шэдэўр — «Барбары ў Севіллі» (1816). Апошняя опера Расіні, «Вільгельм Тэль» (1829), была напісана ім у Парыжы, дзе ён пражыў з 1824 па 1837 і ад 1855 да яго смерці ў 1868.
Пасля Расіні раннюю вядомасць набылі Вінчэнца Беліні і Гаэтана Даніцэці. Мастацтва Беліні — гэта вычышчаны і выразны лірыцызм, а яго лепшыя працы, такія як «Норма» (1831), атрымліваюць высокія адзнакі. Творы Гаэтана Даніцэці маюць жывучы тэмперамент, а лепшымі працамі з’яляюцца камедыйны «Don Pasquale» (1843) і трагічны «Lucia di Lammermoor» (1835).
Бардулякы
Бардулякы (Бордуляки́) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Станіславыцкага сельсавета.
Італьянская музыка
ХІХ стагоддзе
У сярэдзіне стагоддзя, пачынаючы з 1840-х, у оперы Італіі дамінуючы стан займае Джузэпэ Вердзі, які прэзентаваў музычныя і нацыяналістычныя імкненні італьянцаў. Ён пісаў у трагічны перыяд — паўстанне ў Італіі, паўстанне на землях былой Рэчы Паспалітай супраць прыгнёту і за незалежнасць, рэвалюцыя 1848. Якраз у гэты перыяд кар’ера Вердзі знаходзіцца на самай вышыні і яго музычныя оперы напоўнены драматызмам, які таемна, так і наяўна выступаюць супраць тыраніі і ўціску.
Вердзі часта засноўваў сваю оперы на творах самых вялікіх еўрапейскіх драматургаў, такіх як Гюго, Шылер і Шэкспір. Лепшыя оперы Вердзі: «Rigoletto» (1851), «Il Trovatore» (1853), "La Traviata’ (1853), «Aida» (1871), i «Otello» (1887). Большасць яго твораў — гэта трагедыі, але апошні — «Falstaff» (1893) — з’яўляецца камедыяй.
Лібрэццістам для «Otello» і «Falstaff» быў Аррыго Боіто, важны кампазітар, лепшай працай якога з’яўляецца «Mefistofele» 1868. Гераічныя оперы Вердзі стварылі ў 1890-х гг. новы стыль пад назвай «Верызмо» («Verismo», рэалізм), які падкрэсліваў дрэннае становішча і супрацьлеглы кантраст. У гэтым кірунку працавалі Пьетро Масканьі «Cavalleria rusticana» (1890) і Ружэро Леонкавала «I Pagliacci» (1892), але найбольшы сталым і паспяховым з іх быў Джакама Пучыні. Пучыні быў кампазітарам з выдатным пачуццём тэатру. Яго сумесь розных элементаў і сентыменталізм у «La Boheme» (1896), з мудрагелістымі строямі ў «Tosca» (1900), і з экзaтычным «Мадам Батэрфляй» (1904).
ХХ стагоддзе
Сярод важных кампазітараў, якія зрабілі пераварот на пачатку ХХ стагоддзя, найбольш значнымі былі Жан Франчэска Мальп’еро, Ільдэбранда Пізэці, Атаріна Рэспіньі і Альфрэдо Касэлла (1883—1947). Гэтыя артысты свядома прымалі ўдзел у аднаўленні інструментальнай музыкі, якую адносна занядбалі ў ХІХ стагоддзі. Яны шукалі натхнення ў творах Італьянскага Рэнесансу, у барокка і ў Рыгарыянскіх хорах. Найбольш важным прадстаўніком наступнага калена былі Луіджы Далапіколо і Гофрэдо Петрасі, якія выявілі блізкія кантакты паміж размаітымі кампазітарамі па-за межамі Італіі. Музыка Петрасі ўплывала на Поля Гіндаміта і Ігара Стравінскага. Далапікола, знаёмы з творамі Арнольда Шонберга і Антона Веберна, ўвёў «Дванаццаць таноў» у свой персанальны стыль.
Сёння італьянскія музыкі працуюць у самых разнастайных стылях і напрамках — серыйная музыка, электрычная музыка, папулярная музыка — і выкарыстоўваюць самыя разнастайныя інструменты. Сярод найбольш знакамітых сучасных музыкаў Італіі можна назваць Бруна Мадэрна, Луіджы Нона, Лук’яна Берыа і Сільвана Вуссоці.
NGC 1585
NGC 1585 (іншыя абазначэнні — ESO 303-18, MCG -7-10-6, IRAS04259-4216, PGC 15150) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Разец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Альфрэд Гарыевіч Шнітке
Альфрэд Гарыевіч Шнітке (Alfred Schnittke; 24 лістапада 1934 — 3 жніўня 1998) — савецкі і расійскі кампазітар, тэарэтык музыкі і педагог (аўтар артыкулаў пра рускіх і савецкіх кампазітараў), адзін з найбольш значных музычных дзеячаў другой паловы XX стагоддзя. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР (1987).
Кавальё-Споча
Кавальё-Споча (Cavaglio-Spoccia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 273 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 28052. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Evangelista.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бруна Сарыяна
Бруна Сарыяна Льіда (Bruno Soriano Llido; нар., Артана, Іспанія) — іспанскі футбаліст, паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Іспаніі (2010—2016). Вядомы па выступах за «Вільярэал».
Вікенцій Ігнатавіч Дмахоўскі
Вікенцій Ігнатавіч Дмахоўскі (, в. Нагародавічы —, Вільна) — мастак.
Плыт
Плыт — канструкцыя для плавання, са звязаных разам бярвенняў ці сцеблаў чарота, трыснёга, скручаных у пучкі. Звычайна шырыня плыта адносіцца да даўжыні як 1 да 2 — 3,5. Сярэдняя хуткасць плытоў пры сплаве па рэках складае 30-50 км у дзень, а пры спрыяльных умовах пераўзыходзіць 100 км.
Вікенцій Ігнатавіч Дмахоўскі
Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў у піярскім вучылішчы ў Шчучыне, паводле некаторых звестак таксама вучыўся ў Навагрудку. У 1826 г. В. Дмахоўскі паступіў у Віленскі ўніверсітэт на літаратурны факультэт, адначасова з вучобай браў урокі малявання ў Яна Рустэма. Прымаў удзел у Лістападаўскім паўстанні (1830—1831), пасля яго паражэння вымушаны быў эмігрыраваць у Прусію. У 1837 г. царскі ўрад аб'вясціў амністыю, В. Дмахоўскі вярнуўся ў Вільню. У Вільні В. Дмахоўскі адкрыў мастацкую майстэрню, якая за 20 год працы стала своеасаблівай мастацкай школай, дзе вучыліся многія вядомыя майстры, у т.л. Х. Скірмунт і інш. Часта наведваў свой небагаты маёнтак Нагародавічы.
Віленскі перыяд у творчасці В. Дмахоўскага прынёс шматлікія і разнастайныя творы, але краявіды радзімы асабліва хвалявалі мастака, гэта адчуваецца ва ўсіх творах мастака: «На начлезе», «Каля пераправы», «Навагрудак», «Возера Свіцязь», «Радзіма» («Двор у Нагародавічах», 1843) і інш. Працаваў мастак шмат, сучаснікі налічвалі больш за сто пейзажаў і жанравых карцін. В. Дмахоўскага называлі «Клод Ларэн віленскіх ваколіц», як і французскі жывапісец 17 ст., В. Дмахоўскі быў мастаком-рамантыкам, знаходзіў у штодзённым жыцці эмацыянальны настрой, паэзію і веліч. Творчая спадчына мастака захоўваецца ў музеях Літвы і Польшы. Таксама В. Дмахоўскі вядомы як скульптар і сцэнограф. У 1850—1854 г. афармляў спектаклі ў Віленскім гарадскім тэатры («Галька» С. Манюшкі, «Італьянка ў Алжыры» Дж. Расіні, «Фаварытка» Г. Даніцэці і інш.).
Сын В. Дмахоўскага — Уладзіслаў Дмахоўскі, таксама жывапісец.
Рогава (Вяземскі раён)
Рогава (Рогово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Нго Куанг Чонг
Нго Куанг Чонг (Ngô Quang Trưởng; 13 снежня 1929 — 22 студзеня 2007) — генерал-лейтэнант Узброеных сіл Рэспублікі В’етнам.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 снежня 1929 года ў сям’і багатага землеўладальніка. У 1948 годзе скончыў французскую сярэднюю школу.
Пасля падзення Паўднёвага В’етнама ў красавіку 1975 года збег у ЗША, дзе і памёр 22 студзеня 2007 года.
Асака дзірваністая
Асака дзірваністая (Carex cespitosa) — травяністая расліна сямейства асаковых.
Назва
Асака дзірваністая, целарэз, кустовіца, сака , смочка, сочка , аір.
Апісанне
Расліна вышынёй 20—140 см, утварае купіны. Сцяблы скучаныя, тонкія, востратрохгранныя, каля асновы з цёмна-пурпуровымі, сеткавата-расшчэпленымі похвамі. Лісце зялёнае, пляскатае, вузкалінейнае, завостранае. Колас з 1 тычынкавага і 2 песцікавых кароткацыліндрычных каласкоў. Прыкветны ліст шчацінкападобны. Лускавінкі каласкоў яйцападобныя, тупыя, чорна-бурыя. Рыльцаў 2. Мяшочкі двойчыпукатыя, эліптычныя, іржава-зялёныя, без жылак, з кароткім песцікам.
Пашырэнне
Пашырана ў Еўразіі. Расце на нізінных балотах, у алешніках, забалочаных хмызняках. На Беларусі трапляецца часта, цвіце ў маі.
Выкарыстанне
Кармавая расліна, багатая пратэінам. Выкарыстоўваецца на сілас.
Збруі
Збруі (Збру́ї) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Станіславыцкага сельсавета.
Франсіс Вебер
Франсіс Вебер (Francis Veber; нар., Нёі-сюр-Сен) — французскі кінарэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
Бацька Вебера — яўрэй, а маці — армянка. Маці рэжысёра, Кацярына Агаджанян, нарадзілася ў Армавіры. Пазней яна з сям’ёй пераехала ў Санкт-Пецярбург, а пасля рэвалюцыі эмігравала ў Францыю. У розных інтэрв’ю Вэбер называе сваю маму армянка, рускай або рускай армянкай.
Зняў мноства вытанчаных камедый. Зняўся ў эпізадычнай ролі ў фільме «Дублёр». Першыя свае працы здымаў у Францыі. У сярэдзіне 1990-х гадоў пераехаў на сталае жыхарства ў ЗША.
Вуліца Калініна (Наваполацк)
Вуліца Калініна (, улица Калинина) — вуліца ў Наваполацку, названая ў гонар савецкага дзяржаўнага і партыйнага дзеяча Міхаіла Калініна.
Апісанне
Размешчана паміж 3-м мікрараёнам, з аднаго боку, і 4-м і 5-м мікрараёнамі горада, з іншага. Цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад кальцавой развязкі на скрыжаванні з рэспубліканскай аўтадарогай Віцебск — Наваполацк — Грыгораўшчына (граніца Латвіі) да вуліцы Камсамольскай, пасля якой пераходзіць у мясцовую аўтадарогу, якая спалучае Наваполацк з заводам «Палімір» і рэспубліканскай аўтадарогай  Полацк — Мёры — Браслаў. Працягласць вуліцы складае больш за 2,5 км. Забудова тыповая, пераважна панэльная, у 5-9 паверхаў.
Транспарт
Вуліцу перасякае большая частка гарадскіх аўтобусных і трамвайных маршрутаў. Непасрэдна па самой вуліцы пралягаюць гарадскія аўтобусныя маршруты № 6, 6а, 10, 10а, 11, 13, 14, 21. На перасячэнні з вуліцамі Паркавай і Якуба Коласа каля маста праз Заходнюю Дзвіну арганізавана кругавая развязка, а на перасячэнні з вуліцамі Блахіна і Камсамольскай — шматузроўневая развязка з пуцепровадам праз гэтыя вуліцы і трамвайныя рэйкі.
Сонечнае зацьменне 2 верасня 1997 года
Сонечнае зацьменне 2 верасня 1997 года — частковае сонечнае зацьменне 125 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,8988 і дасягнула свайго максімуму ў 00:04:48 UTC у пункце з каардынатамі 72° пд. ш. 114° у. д..
Зацьменне 2 верасня 1997 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1997 годзе і 220-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 9 сакавіка 1997 года, наступнае — 26 лютага 1998 года.
Касандр
Каса́ндр (Κάσσανδρος; каля 355 — 297 да н.э.) — цар Македоніі (302 да н.э. — 297 да н.э.), старэйшы сын Антыпатра, упершыню згадваецца ў судзе Аляксандра Македонскага ў Вавілоне, дзе выступаў з апраўдальнай прамовай на карысць свайго бацькі, несправядліва абвінавачанага.
Антыпатр перадаў рэгенцтва Палісперхону, што прымусіла Касандра шукаць падтрымкі па-за Македоніяй. Урэшце, ён заключыў саюз з Пталамеем Лагам і Антыгонам і абвясціў вайну рэгенту. Большасць грэчаскіх полісаў, у тым ліку Афіны, далучыліся да іх. Таксама ён схіліў на свой бок Эўрыдзіку, славалюбівую жонку македонскага цара Філіпа III Арыдэя.
І яна, і яе дзядзька, і брат Касандра Ніканор былі неўзабаве знішчаны па загаду Алімпіяды. Касандр выступіў супраць яе і, вымусіўшы, урэшце, здацца, пакараў смерцю царыцу ў 316 да н.э.. У 310 да н.э. — 309 да н.э. ён таксама пакараў смерцю Раксану і намінальнага цара Аляксандра IV — жонку і сына Аляксандра Македонскага; пазашлюбны сын апошняга Геракл быў раней атручаны Палісперхонам па падгаворванні Касандра.
Касандр парадніўся з царскай сям'ёй, ажаніўшыся з Фесалонікай, зводнай сястрой Аляксандра Македонскага, і, заключыўшы саюз з Селеўкам, Пталамеем і Лісімахам супраць Антыгона і знішчыўшы апошняга ў 301 да н.э., стаў кіраўніком Македоніі. Памёр ад вадзянкі ў 297 да н.э.
IC 4225
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куты (Бродыўскі раён)
Куты (Кути́) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Станіславыцкага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1795001—1796000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1795001—1796000)
Плот
Плот (таксама агароджа, паркан, частакол) — збудаванне, якое служыць для агароджы (абароны) і апраўлення (абазначэння мяжы) той ці іншай тэрыторыі.
Адрозніваюць глухія (суцэльныя) платы і несуцэльныя, з прасветамі (напрыклад, частакол).
У плоце робяць веснічкі для праходу і вароты для праезду.
NGC 1586
NGC 1586 (іншыя абазначэнні — UGC 3062, MCG 0-12-36, ZWG 393.27, PGC 15331) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Стужыца
Сту́жыца (Stužica) — унікальны некрануты першабытны букавы лес, які захаваўся ва Усходніх Карпатах. Размешчаны ў Славакіі на граніцы з Украінай і Польшчай.
Дадзены лес знаходзіцца пад абаронай з 1908 года, калі быў створаны рэзерват «Стужыца» на плошчы 3,3 км², а ў 1993 годзе ён стаў Нацыянальным запаведнікам, які выцягнуўся ўздоўж ракі Уж амаль на 45 км і займае тэрыторыю паміж аўтадарогай Вялікі Беразны — Ужокскі перавал і дзяржаўнай граніцай.
У 2007 годзе Стужыца і яшчэ тры навакольныя запаведныя тэрыторыі разам з шасцю запаведнікамі на Украіне былі абвешчаныя часткай Сусветнай спадчыны — некранутыя букавыя лясы Карпатаў.
Манастырок (Бродыўскі раён)
Манастырок (Монасти́рок) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Станіславыцкага сельсавета.
Аўстралійская антарктычная тэрыторыя
Аўстралійская антарктычная тэрыторыя (ААТ) (Australian Antarctic Territory) — сектар Антарктыкі, на які прэтэндуе Аўстралія. Гэта найбуйнейшая частка Антарктыкі, на якую прэтэндуе якая-небудзь краіна. Сектар складаецца з усіх астравоў і тэрыторый якія знаходзяцца на поўдзень ад 60 ° пд.ш. і паміж 44 ° 38 'у.д. і 160 ° у.д., выключаючы Зямлю Адэлі (з 136 ° 11 'у.д. па 142 ° 02' у.д.), якая дзеліць тэрыторыю на заходнюю (большую частку) і ўсходнюю (меншую).
Фядосава (Вяземскі раён)
Фядосава (Федосово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.