cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Генрых Бёль
Творчасць
Бёль быў першым і, мабыць, самым папулярным у СССР заходнегерманскім пісьменнікам маладога паваеннага пакалення, кнігі якога былі выдадзены ў перакладзе на рускую. З 1952 па 1973 на рускай мове было апублікавана больш 80 аповедаў, аповесцяў, раманаў і артыкулаў пісьменніка, прычым яго кнігі выходзілі нашмат вялікімі тыражамі, чым на радзіме, у ФРГ. Пісьменнік неаднаразова бываў у СССР, аднак быў вядомы і як крытык савецкага рэжыму. Прымаў у сябе А. Салжаніцына і Льва Копелева, выгнаных са СССР. У папярэдні перыяд Бёль нелегальна вывозіў рукапісы Салжаніцына на Захад, дзе яны былі апублікаваны. У выніку твора Бёля былі забаронены да публікацыі ў Савецкім Саюзе. Забарона была зняты толькі ў сярэдзіне 1980-х гг. з пачаткам перабудовы.
У творчай спадчыне Г. Бёля — раман «Пад канвоем клопату» (Fürsorgliche Belagerung, 1979) пра тэрарызм; «Што станецца з хлопчыкам, ці Якая-небудзь справа па кніжнай частцы» (Was soll aus dem Jungen bloss werden? oder: Irgend was mit Büchern, 1981) — успаміны пра ранняе юнацтва ў Кёльне.
У пачатку 1990-х гадоў на папялішчы дому Бёля знайшлі рукапісы, у якіх знаходзіўся тэкст самага першага рамана пісьменніка — «Анёл маўчаў». Гэты раман пасля стварэння быў самім аўтарам, абцяжараным сям'ёй і якія патрабуюць у грошах, «разабраны» на мноства асобных аповедаў дзеля атрымання большага ганарару.
IC 4832
IC 4832 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рабінія
Рабі́нія (Robinia) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападныя, часта калючыя, дрэвы або кусты. Лісце непарнаперыстаскладанае, аснова чаранка ўтварае покрыва, якое ахоўвае пазушныя пупышкі. Кветкі белыя, ружовыя, чырвоныя ў гронках. Плод — лінейна падоўжаны боб.
Арэал
Адрозніваецца каля 20 відаў. Пашыраны ў Паўночнай і Цэнтральнай Амерыцы. Завезены ў Еўропу ў пачатку XVII стагоддзя. На тэрыторыі Беларусі інтрадукавана 4 віды:, , і.
Значэнне і выкарыстанне
Драўніна ў рабініі псеўдаакацыі шчыльная, трывалая з цёмна-жоўтым ядром і светлай абалонай; ідзе на выраб мэблі, добра паліруецца. Адна з лепшых меданосаў. Выкарыстоўваецца для замацавання пяскоў, малаплодных і засоленых глеб, схілаў яроў і інш. Дэкаратыўныя расліны. Культывуюцца ў садах і парках.
Рабінія псеўдаакацыя парушае і псуе мясцовыя экасістэмы, за што занесеная ў чорны спіс у 41 краіне Еўропы. З 31.12.2016 года на тэрыторыі Беларусі расліна занесеная ў чорны спіс і забаронена да інтрадукцыі і (або) акліматызацыі.
Раманіўка (Наваград-Валынскі раён)
Раманіўка (Рома́нівка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйнны цэнтр Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Чэмпіянат свету па сучасным пяцібор’і 2021
Чэмпіянат свету па сучасным пяцібор’і 2021 года — 60-ы чэмпіянат свету па сучасным пяцібор’і (пентатлоне), які прайшоў з 7 па 13 чэрвеня 2021 года ў Каіры (Егіпет). Заключны адборачны старт на Алімпійскія гульні.
Выбар месца правядзення
6 верасня 2019 года выканаўчы савет Міжнароднага саюза сучаснага пяцібор’я прыняў рашэнне аб правядзенні чэмпіяната свету ў Мінску.
22 студзеня 2021 года Беларускі фонд спартыўнай салідарнасці заклікаў Міжнародны саюз сучаснага пяцібор’я не праводзіць чэмпіянат свету ў Беларусі па прычыне палітыкі ўрада, стаўленне да дэманстрантаў і відавочнае парушэнне правоў чалавека ў Беларусі. Прэзідэнт МССП заявіў, што ''«палітычны ціск ёсць, без сумненняў. Але мы не дазволім паўплываць яму на нашае рашэнне. Прымем правільнае рашэнне пасля таго, як ўзважым усе аргументы»''. У гэты жа дзень, выканаўчы савет UIPM пазбавіў права Мінск праводзіць спаборніцтвы з-за нестабільнай сітуацыі ў Беларусі.
26 студзеня 2021 года стала вядома, што Чэмпіянат свету прыме сталіца Егіпта, горад Каір з 7 па 13 чэрвеня.
Вынікі
Беларускія спартсменкі Ірына Прасняцова і Вольга Сілкіна заваявалі «золата» турніру ў эстафеце. Перамогу ім прынесла сума ў 1395 балаў.
Прэм’ер-міністр Польшчы
Старшыня Савета Міністраў Рэспублікі Польшча (Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej) паводле Канстытуцыі Рэспублікі Польшча ад 2 красавіка 1997 года (арт. 148):
Каралеўства Польскае (1916—1918)
Каралеўства Польскае (Królestwo Polskie, Königreich Polen) — марыянетачная дзяржава, заснаваная Актам ад 5 лістапада 1916 года пры падтрымцы шэрагу польскіх партый і прызнаная Германскай імперыяй і Аўстра-Венгрыяй. Была ўтворана ў межах акупаванай Германіяй і Аўстра-Венгрыяй расійскай тэрыторыі Царства Польскага (аднак без вызначаных граніц) і існавала як дзяржава — сатэліт Германіі.
Дэкларацыя абодвух імператараў аб стварэнні (Rada Regencyjna), абмежавала ўладу Германіі на акупаваных тэрыторыях і мусіла дазволіць выбраць новага польскага манарха. года была прынята канстытуцыя каралеўства, якая ўстанавіла манархію, двухпалатны парламент і пазапалітычных міністраў. пасаду прэм’ер-міністра (даслоўна — міністр-прэзідэнт, minister-prezydent) створанага ўрада заняў Ян Кухажэўскі.
года, у дзень капітуляцыі Германіі Рэгенцкая рада перадала ваенную ўладу Юзафу Пілсудскаму, праз тры дні ( года) Пілсудскі прыняў на сябе таксама грамадзянскую ўладу, а Рэгенцкая рада і Часовы народны ўрад Польскай Рэспублікі вырашылі надаць Пілсудскаму паўнамоцтвы часовага начальніка дзяржавы (Tymczasowy naczelnik państwa).
Польская народная рэспубліка (1918)
З распадам Аўстра-Венгерскай імперыі  года ў Любліне была абвешчана Польская народная рэспубліка (Polska Rzeczpospolita Ludowa), прэм'ер-міністрам Часовага народнага ўрада якой стаў адзін з лідараў Польскай сацыял-дэмакратычнай партыі Галіцыі і Сілезіі-Цешына Ігнацы Дашынскі.
Польская рэспубліка (1918—1939)
Польская Рэспубліка, таксама вядомая як Другая Рэч Паспалітая (Rzeczpospolita Polska, II Rzeczpospolita) — польская дзяржава, адноўленая ў 1918 годзе. Назва падкрэслівае бесперапынную сувязь з Рэччу Паспалітай (1569—1795), ліквідаванай у выніку яе падзелаў паміж Расійскай імперыяй, Прускім каралеўствам і Аўстрыйскай імперыяй у канцы XVIII стагоддзя.
года ўстаноўчым сеймам была прынята канстытуцыя, якая зацвердзіла рэспубліканскі лад. Быў створаны двухпалатны парламент — Нацыянальны сход, які складаўся з сейма і сената, які выбіраўся тэрмінам на 5 гадоў усеагульным, роўным і тайным прапарцыйным галасаваннем. Сейм зацвярджаў па прапанове прэзідэнта (які выбіраўся Нацыянальным сходам на 7 гадоў) старшыні савета міністраў (Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej) и отдельных министров, и имел право их смены.
У 1926 годзе пасля дзяржаўнага перавароту ў Польшчы быў усталяваны аўтарытарны санацыйны рэжым на чале з Юзафам Пілсудскім, які зводзіў на нішто асноўныя прынцыпы, што ляжалі ў аснове канстытуцыі.
года сеймам была прынята новая канстытуцыя, паводле якой крыніцай і носьбітам дзяржаўнай улады прызнаваўся прэзідэнт, які канцэнтраваў дзяржаўную ўладу ў сваіх руках. Усіх міністраў прызначаў прэзідэнт па прапанове старшыні савета міністраў. Становішча старшыні савета міністраў у кабінеце было ўмацавана: ён кіраваў працай урада і ўзначальваў савет міністраў. Ён, а не савет міністраў, устанаўліваў агульныя прынцыпы дзяржаўнай палітыкі, якія вызначалі дзейнасць міністраў.
Пасля нападу на Польшчу года нацысцкай Германіі ўрад Польшчы на чале з прэзідэнтам Ігнацыем Масціцкім бег з краіны ў Румынію, пяройдучы граніцу ў ноч на  года, аднак быў інтэрнаваны румынскімі ўладамі па патрабаванні Германіі. У гэты ж дзень СССР накіраваў свае войскі да лініі Кёрзана ва ўсходнюю частку Польшчы, акупаваўшы ўсходнюю яе частку.
Урад Польшчы ў выгнанні (1939—1990)
Урад Польшчы ў выгнанні (Rząd RP na uchodźstwie) — урад Рэспублікі Польшча, які дзейнічаў пасля ўцёкаў з краіны ў верасні 1939 года яе вярхоўнага кіраўніцтва ў час нямецкай акупацыі. У час вайны і ў першыя паваенныя гады ён кіраваў Польскай падпольнай дзяржавай, фарміраваннямі польскіх узброеных сіл на Захадзе і польскім падполлем у самой Польшчы (Армія Краёва, Свабода і Незалежнасць). Месцазнаходжаннем урада былі паслядоўна Парыж (з года), Анжэ (з лістапада 1939 года) і Лондан (з лістапада 1940 года).
Першым кіраўніком урада года быў прызначаны генерал Уладзіслаў Сікорскі, які стварыў кааліцыйны кабінет, у які ўвайшлі прадстаўнікі Нацыянальнай партыі, Партыі працы,, Польскай сацыялістычнай партыі і санацыйныя палітыкі.
года ў адпаведнасці з Ялцінскімі дамоўленасцямі быў пашыраны за кошт дзеячаў з самой Польшчы і палякаў з-за граніцы і ператвораны ў. года Вялікабрытанія і Злучаныя Штаты перасталі прызнаваць гэты ўрад. Насуперак канстатаванню Патсдамскай канферэнцыі ў жніўні 1945 года, што яго «больш не існуе», ён працягнуў функцыянаваць. Апошнімі дзяржавамі, якія прызнавалі эмігранцкі ўрад Польшчы, былі Ірландыя, Іспанія і Святы прастол (да 1958 года). Фармальна ён завяршыў дзейнасць пасля прыняцця Лехам Валенсам прысягі ў якасці прэзідэнта Польшчы і перадачы яму гістарычных прэзідэнцкіх рэгалій ад прэзідэнта ў выгнанні Рышарда Качароўскага.
Паваенны перыяд (1944—1952)
года ў процівагу лонданскаму ўраду Польшчы ў выгнанні была створана Краёва Рада Нарадова (Krajowa Rada Narodowa, «дзяржаўны нацыянальны савет»), палітычная арганізацыя, у наступным ператвораная ў парламент, які праіснаваў да года.
У той час, калі Чырвоная Армія перайшла Заходні Буг, у СССР знаходзілася дэлегацыя Краёвай Рады Нарадовай, якая мела паўнамоцтвы для стварэння свайго выканаўчага органа. Такі орган з урадавымі функцыямі, Польскі камітэт нацыянальнага вызвалення (ПКНВ, Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego) быў утвораны года ў Маскве. У яго склад увайшлі прадстаўнікі Польскай рабочай партыі, Саюза польскіх патрыётаў, Польскай сацыялістычнай партыі (фракцыя Эдварда Асубка-Мараўскага), і Дэмакратычнай партыі. Старшынёй ПКНВ стаў Эдвард Асубка-Мараўскі.
года ПКНВ быў ператвораны ў (ЧУПР), старшынёй якога застаўся Эдвард Асубка-Мараўскі. У склад урада ўвайшлі прадстаўнікі Польскай рабочай партыі, Польскай сацыялістычнай партыі, Дэмакратычнай партыі і. года ўрад пераехаў з Любліна ў Варшаву. Да заканчэння вайны ( года) ён стварыў сваю адміністрацыю на ўсёй тэрыторыі Польшчы (за выключэннем Шчэціна), пры непасрэдным савецкім ваенным кіраванні.
года ў адпаведнасці з Ялцінскімі дамоўленасцямі ЧУПР быў пашыраны за кошт палітычных дзеячаў як з самой Польшчы, так і палякаў з эміграцыі, і ператвораны ў (ЧУНА), старшынёй якога зноў застаўся Эдвард Асубка-Мараўскі. Да ранейшых удзельнікаў кааліцыі далучыліся Партыя працы і.
ЧУНА сышоў у адстаўку года пасля правядзення  у  і фарміраванні ім  Юзафа Цыранкевіча, які прапрацаваў да фарміравання першага ўрада Польскай народнай рэспублікі  года.
Польская народная рэспубліка (1952—1989)
Польская народная рэспубліка (Polska Rzeczpospolita Ludowa) — афіцыйная назва Польшчы ў перыяд з 1952 па 1989 год. Канстытуцыя ПНР была прынята года, істотныя папраўкі былі ўнесены ў 1976 годзе. Заканадаўчым органам з’яўляўся аднапалатны Сейм, які выбіраўся на 4 гады, калектыўным главой дзяржавы да 1989 года — Дзяржаўны савет, які выбіраўся Сеймам тэрмінам на 4 гады, з 1989 года — прэзідэнт, выканаўчым органам — Савет Міністраў, прызначаны Сеймам.
Фактычна дзяржава была аднапартыйнай з дамінаваннем Польскай аб’яднанай рабочай партыі. Малыя партыі (галоўным чынам — Дэмакратычная партыя і ), а таксама прафсаюзныя, маладзёжныя і іншыя грамадскія арганізацыі, былі аб’яднаны ў сацыяльна-палітычную арганізацыю (якая выступала таксама як выбарчы блок) — якая з 1952 года звалася Нацыянальны фронт (Front Narodowy, з 1956 года — Фронт адзінства народа (Front Jedności Narodu), у 1983 годзе ператвораную ў (Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego).
года, шляхам унясення змен у канстытуцыю ПНР, краіне была вернута гістарычная назва «Rzeczpospolita Polska» (Польская рэспубліка).
Польская рэспубліка (з 1989)
года быў прыняты «Канстытуцыйны закон аб парадку падрыхтоўкі і прыняцця Канстытуцыі Рэспублікі Польшча», года — «Канстытуцыйны закон аб узаемных адносінах паміж заканадаўчай і выканаўчай уладай, а таксама тэрытарыяльным самакіраванні», які атрымаў назву Малой канстытуцыі. Дакумент абвяшчаў пра спыненне (за некаторым выключэннем) дзеяння Канстытуцыі 1952 года. Закон таксама прадугледжваў прыняцце новай канстытуцыі Соймам і Сенатам. Сучасная канстытуцыя Польшчы была прынята года і зацверджана на рэферэндуме  года.
Раннія паўстанцкія і падпратэктаратныя ўрады
У XVIII і XIX стст. у польскіх землях неаднаразова ўзнікалі буйныя паўстанцкія рухі, якія абвяшчалі аднаўленне нацыянальнай польскай дзяржавы, а таму фарміравалі рознага роду нацыянальныя ўрады, якія фактычна ажыццяўлялі выканаўчую ўладу на падкантрольнай тэрыторыі. Акрамя таго, у перыяд напалеонаўскіх войнаў на тэрыторыі Польшчы існавала Вялікае Герцагства Варшаўскае пад пратэктаратам Францыі, урад якога таксама ўспрымаўся палякамі як нацыянальны.
Паўстанне Касцюшкі (1794)
Паўстанне Тадэвуша Касцюшкі (Powstanie kościuszkowskie, insurekcja kościuszkowska) — паўстанне на тэрыторыі Рэчы Паспалітай (1794), якая складалася на той момант з часткі сучасных польскіх, беларускіх, украінскіх, літоўскіх і латвійскіх зямель.
Аасійскія і прускія войскі, якія ўвайшлі на тэрыторыю Рэчы Паспалітай, неўзабаве нанеслі ваеннае паражэнне паўстанцам; года пасля бітвы пры Мацяёвіцах Касцюшка быў узяты ў палон,  года была падпісана капітуляцыя паўстанцаў.
Варшаўскае герцагства (1807—1813)
Вялікае Герцагства Варшаўскае (Księstwo Warszawskie) — дзяржава, утвораная ў 1807 годзе паводле Тыльзіцкага міру (заключанага ў перыяд з па 7 ліпеня года) з тэрыторый, якія адышлі ў ас Другога і Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай да Прусіі і Аўстрыйскай імперыі. Яна з’яўлялася пратэктаратам Францыі.
Канстытуцыю герцагства зацвердзіў Напалеон года ў Дрэздэне. Герцагам быў прызначаны кароль Саксоніі Фрыдрых Аўгуст I, пры ім зацвярджаўся ўрад, Дзяржаўны савет і двухпалатны парламент. Ужыванне слоў Польшча, польскі у палітычным сэнсе не дапушчалася.
Першым часовым урадам герцагства, прызначаным указам Напалеона, з’яўлялася (Komisja Rządząca) у складзе 8 членаў (прэзідэнт — Станіслаў Малахоўскі), якая працавала з  года па  года. Пазней у герцагстве фарміраваліся саветы міністраў на чале з іх прэзідэнтамі (Prezes Rady Ministrów).
Герцагства праіснавала да 1813 года, калі яго тэрыторыя была занята войскамі Шостай кааліцыі. года Венскі кангрэс зацвердзіў падзел герцагства: Кракаў стаў Вольным горадам; да Аўстрыі адышла Вялічка, да Прусіі — Вялікая Польшча, да Расіі — большая частка тэрыторыі, дзе было ўтворана Царства Польскае.
«Лістападаўскае паўстанне» (1830—1831)
Царства Польскае (Królestwo Polskie, Каралеўства Польскае), якое было створана года Венскім кангрэсам, перададзена Аляксандру I і знаходзілася ў асабістай уніі з Расійскай імперыяй, атрымала  года Канстытуцыю. Апроч абазначэння створанай дзяржавы як спадчыннай манархіі, «назаўжды злучанай з Расійскай імперыяй» і зацвярджэння польскіх правоў (вядзенне ўсяго справаводства на польскай мове, замяшчэнне ўсіх дзяржаўных пасад палякамі, пацверджанне правоў рымска-каталіцкай царквы), усталёўваўся адмысловы рэжым выканаўчай улады, якая цалкам належала каралю: усе каралеўскія распараджэнні і пастановы мусілі быць змацаваныя подпісам міністра, які і павінен быў несці адказнасць за ўсё, што магло б у іх быць несумяшчальнага з канстытуцыяй. (Rada Administracyjna), як орган выканаўчай улады, складалася з пяці камісій; міністрам лічыўся кожны член Адміністрацыйнай Рады, у кожную камісію іх уваходзіла некалькі.
У час паўстання, пасля першага ўзброенага выступлення года, Адміністрацыйная Рада вызначыла пераварот як падзею «сумную». Аднак года ўтварыўся «Патрыятычны клуб», які дамогся чысткі Рады і замены шэрагу міністраў. года быў сфарміраваны (які ўзначаліў князь Адам Чартарыйскі),  года заменены, якую прызначыў дыктатар Юзаф Гжэгаж Хлапіцкі. года сейм зацвердзіў склад першага нацыянальнага ўрада.
года сейм прыняў акт аб дэтранізацыі Мікалая і забароне прадстаўнікам дынастыі Раманавых займаць польскі прастол, пасля чаго пачалася ваенная экспедыцыя расійскай арміі. Прыгнечанне паўстання і ўсталяванне ваеннага кантролю над Польшчай у цэлым было завершана да кастрычніка 1831 года. года Канстытуцыю замяніў Арганічны статут Царства Польскага, паводле якога яно абвяшчалася часткай Расіі, а таксама скасоўваліся сейм і польскае войска.
Кракаўскае паўстанне (1846)
Кракаўскае паўстанне (Powstanie krakowskie) адбылося ў Вольным горадзе Кракаве з года па  года. Яно павінна было стаць элементам агульнага польскага паўстання на тэрыторыі Вялікай Польшчы, Вольнага горада Кракава, Галіцыі і Кангрэсавай Польшчы, аднак паўсюль, акрамя Кракава, было папярэджана ці падушана ў першых праявах.
У Кракаве года быў створаны, прызнаны большасцю спачуваючых ідэям паўстання грамадскіх дзеячаў. Першапачаткова яго ўзначальваў трыўмвірат прадстаўнікоў Кракава, Галіцыі і Кангрэсавай Польшчы, а з года — Ян Юзаф Тысоўскі з паўнамоцтвамі дыктатара. Імі кантраляваўся савет міністраў на чале з.
года горад быў заняты спачатку аўстрыйскімі, а затым і расійскімі войскамі, праца ўрадавых устаноў была спынена.
«Студзеньскае паўстанне» (1863—1864)
Паўстанне 1863 года, ці Студзеньскае паўстанне (Powstanie styczniowe) — шляхецкае паўстанне на землях былой Рэчы Паспалітай, якія адышлі да Расійскай імперыі, а менавіта ў Царстве Польскім, Паўночна-Заходнім краі і на Валыні. Паўстанне было накіравана на аднаўленне Рэчы Паспалітай у граніцах 1772 года. Пачалося яно года і працягвалася да  года.
Сігналам да паўстання паслужыла апублікаванне ў Варшаве кіруючым цэнтрам у перыяд яго падрыхтоўкі і разгортвання, — Цэнтральным нацыянальным камітэтам (ЦНК, Centralny Komitet Narodowy), — Маніфеста 22 студзеня, які абвяшчаў пра яго пачатак. Маніфест пераўтварыў ЦНК у Часовы нацыянальны ўрад (Tymczasowy Rząd Narodowy), які валодаў правам ускладаць дыктатарскія паўнамоцтвы на арганізатараў узброенай барацьбы. Першы Нацыянальны ўрад быў ператвораны з часовага года пад кіраўніцтвам Агатона Гілера, а апошні спыніў працу  года пасля арышту Рамуальда Траўгута. Пазней паўстанцы імітавалі стварэнне яшчэ некалькіх урадаў, выкарыстоўваючы наяўнасць паўстанцкіх пячатак.
Барвыніўка
Барвыніўка (Барви́нівка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Пральня (значэнні)
Назву Пра́льня маюць:
Пральня — прадпрыемства бытавога абслугоўвання, якое выконвае мыццё і наступную апрацоўку бялізны
Лодзь
Лодзь (Łódź) — горад на правах павета, адзін з самых маладых і буйных гарадоў Польшчы. Лодзь — цэнтр і найбуйнейшы горад Лодзьскага ваяводства. Адміністрацыйны цэнтр Лудзкага Усходняга павет (не ўваходзіцць у яго склад).
Насельніцтва — 687 702 жыхароў (2018).
Гісторыя
Слова «лодзь» азначае «лодка». Упершыню Лодзь успамінаецца ў 1332 годзе ў лацінамоўным дакуменце як вёска Лодзія ва ўласнасці біскупа Куявіі. Атрымала статут горада пасля афармлення афіцыйнага дакумента караля і ўладальніка вёскі, у 1414 годзе біскуп Улацлавака — Ян Крапідла выдаў дакумент, а ў 1423 годзе кароль Уладзіслаў даў правы горада Лодзі. Лодзь была аграрным паселішчам (44 драўляныя хаты і 44 свірны) аж да XVI стагоддзя, калі пачалося развіццё горада.
У XIX стагоддзі Лодзь ператвараецца ў найважнейшы цэнтр тэкстыльнай прамысловасці. Лодзь стаў асаблівым горадам Еўропы. За 50 гадоў, што мінулі з Другой сусветнай вайны, Лодзь ператварылася ў буйнейшы тэкстыльны цэнтр Польшчы. Пасля 1989 года ў выніку змены палітычнай сітуацыі, старыя заводы не давалі прыбытку з-за адсутнасці попыту на іх прадукцыю (раней практычна ўсё купляў СССР). Заводы адзін за іншым станавіліся банкрутамі. У Лодзі ўзровень беспрацоўя складае 16 % насельніцтва, аднак горад робіцца новым турыстычным цэнтрам.
NGC 2279
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вільгельм фон Кобель
Вільгельм фон Кобель (ням.: Wilhelm von Kobell;,  — , ) — германскі жывапісец.
Нарадзіўся ў сям’і пейзажыста Фердынанда Кобеля, яго першым настаўнікам быў дзядзька Франц. Вучыўся ў Мангейме і ў Дзюсельдорфе праз вывучэнне твораў Філіпса Ваўвермана, у 1778 годзе адправіўся ў Рым. На працягу гэтага часу ён вывучаў розныя манеры жывапісу, у тым ліку нідэрландскае мастацтва XVII стагоддзі і англійскае XVIII стагоддзі. З 1808 года быў прафесарам у Мюнхенскай акадэміі мастацтваў, пераехаўшы ў гэты горад разам з бацькам.
Першапачаткова ён пісаў ландшафты і жывёл, але потым займаўся амаль выключна батальным жывапісам, для вывучэння якога наведаў у 1809—1810 гадах Вену і Парыж. Карціны яго можна было ўбачыць у Мюнхене (у пінакатэцы), у Шлейсгеймскай, Франкфурцкай і іншых нямецкіх галерэях. Яшчэ большую вядомасць, чым карцінамі, ён набыў сваімі афортамі ўласнай кампазіцыі, якія паказваюць рымскія віды, пейзажныя матывы, верхавых наезнікаў, коней і сабак, а таксама акватынтнымі гравюрамі з работ Ваўвермана, Берхема, Вейнантса, ван Рэйсдала і іншых нідэрландскіх.
Равіга (правінцыя)
Равіга (Provincia di Rovigo, Provincia de Rovigo) — правінцыя ў Італіі, у вобласці Венецыя. Адміністрацыйны цэнтр — горад Равіга. Плошча — 1789 км², насельніцтва — чалавекі (2014).
На поўначы мяжуе з правінцыямі Верона, Падуя і Венецыя, на поўдні з правінцыяй Ферара, на захадзе з правінцыяй Мантуя і на ўсходзе з Адрыятычным морам. Равіга размешчана на раўніннай мясцовасці з перападамі вышынь ад −2 да 15 метраў.
Паўночная мяжа правінцыі праходзіць па рацэ Адыджэ ад Бадыя-Палезінэ да мора, выключаючы тэрыторыю камуны Кавардзерэ (правінцыя Венецыя); паўднёвая мяжа праходзіць па рацэ По ад камуны Мелара да мора. Правінцыя захоплівае ўсю дэльту ракі і мяжа ідзе ад дэльты па канале По-ды-Гора.
Мантуя (правінцыя)
Мантуя (Provincia di Mantova, Pruvincia de Mantua) — правінцыя ў Італіі, у рэгіёне Ламбардыя. Мяжа правінцыі праходзіць па некалькіх рэках. На захадзе рака Ольё аддзяляе яе ад правінцыі Крэмона. На поўдні — рака По, за якой знаходзяцца правінцыі Ферара, Модэна, Рэджа-Эмілія і Парма. На ўсходзе па рацэ Мінча праходзіць мяжа з правінцыямі Верона і Равіга. На паўночным захадзе Мантуя мяжуе з правінцыяй Брэшыа. Агульная плошча — 2340 км². Рака По з’яўляецца крыніцай паводак, па яе берагах уладкованыя водаахоўныя дамбы.
Кобель
Кобель — прозвішча.
Кам’яны Майдан
Кам’яны Майдан (Кам'яний Майда́н) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Малы Заб
Малы Заб — рака ў Іране і Іраку, левы прыток ракі Тыгр.
Даўжыня ракі 456 км. Плошча вадазбору 19 400 км². Выток ракі знаходзіцца ў Курдыстанскіх гарах. Ніжняе цячэнне ракі на Месапатамскай нізіне. Сярэдні расход вады на нізінным участку 219 м³/с. У гарах на тэрыторыі Ірака гідравузел Дакан.
Фердынанд Кобель
Фердынанд фон Кобель (Ferdinand Kobell;,  — , ) — нямецкі жывапісец і гравёр, ландшафтыст.
Біяграфія
Вучыўся першапачаткова ў Гейдэльбергскім універсітэце, затым у Мангейме і Парыжы (1768—1769). Пасля вяртання ў Мангейм атрымаў званне прыдворнага жывапісца і пазней месца прафесара ў акадэміі гэтага горада. Тут жыў і працаваў да 1793 года, калі перасяліўся ў Мюнхен і быў з 1798 года дырэктарам карціннай галерэі, але амаль адразу ж пасля гэтага памёр.
IC 4833
IC 4833 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Павел Дыякан
Біяграфія
Паходзіў з знатнай лангабардскай сям'і з Фрыуля. Стаяў вельмі блізка да лангабардскага караля Ратхіса, пры двары якога ў Павіі атрымаў цудоўную адукацыю. У далейшым быў прыдворным пісьменнікам караля Дэзідэрыя і настаўнікам яго дачкі, па просьбе якой напісаў у 768-69 гг. «Рымскую гісторыю» (Historia Romana) — сачыненне кампілятыўнага характару, якое працягвала ў хрысціянскім духу «Брэвіярый» Флавія Еўтропія да Юстыніяна.
Пасля прыгнечання фрыульскага паўстання лангабардаў у 776 годзе, калі Карл Вялікі за ўдзел у паўстанні павёз у Галію ў якасці закладніка брата Паўла Арыхіса, Павел сышоў у Монтэкасінскі кляштар. У 782 годзе, падчас знаходжання Карла ў Італіі, Павел звярнуўся да яго з просьбай у форме элегіі аб вызваленні брата. Карл зацікавіўся Паўлам, ужо тады якія заваявалі рэпутацыю найадукаванейшага чалавека, пісьменніка і паэта, і запрасіў яго ў Галію, дзе той неўзабаве стаў адным з найбольш аўтарытэтных членаў «прыдворнай акадэміі» імператара. У 787 годзе атрымаў магчымасць вярнуцца ў Монтэкасіна, дзе заняўся працай па гісторыі лангабардскага каралеўства, якое загінула ў 774 годзе.
Галоўнай працай Паўла Дыякана лічыцца «Гісторыя лангабардаў» (Historia Langobardorum, да 796; 1-е выданне — Парыж, 1514) у шасці частках. У ім Павел выводзіць гісторыю свайго народа са Скандынавіі, а сканчае смерцю караля Ліўтпранда ў 744. «Гісторыя лангабардаў» атрымала шырокае распаўсюджанне ў сярэдневяковай Еўропе (захавалася каля 200 спісаў), галоўным чынам, дзякуючы добраму літаратурнаму стылю яе аўтара, пры тым што (з пункту гледжання сучаснай гістарыяграфіі) яна змяшчае шматлікія ўнутраныя супярэчнасці і фактычныя памылкі.
Паміж 770 і 780 гг. напісаў жыціе Грыгорыя Вялікага, якое лічыцца гістарычна першым жыціем гэтага папы.
Паўлу Дыякану прыпісваецца гімн Іаану Хрысціцелю «Ut queant laxis», пачатковыя строфы якога ў XI ст. выкарыстоўваў у развучванні пеўчымі незнаёмых распеваў (методыка сальмізацыі) Гвіда Арэцінскі. Аўтар многіх эпітафій для членаў каралінгскага двара і іншых вершаў.
Паўлу Дыякану таксама належаць:
Бібліяграфія
Крытычныя эцюды пра Паўла Дыякане:
NGC 2281
NGC 2281 (іншае абазначэнне — OCL 446) — рассеянае скопішча ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Аляксандравіч Ганскі
Уладзімір Аляксандравіч Ганскі (нар. года ў Наваполацку) — беларускі навуковец, доктар эканамічных навук, дацэнт.
Біяграфічныя звесткі
Выпускнік гісторыка-філалагічнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзе атрымаў кваліфікацыю гісторыка, выкладчыка гісторыі і сацыяльна-гуманітарных дысцыплін. Паралельна атрымаў кваліфікацыю эканаміста-менеджэра, пасля таксама прайшоў перападрыхтоўку па культуралогіі. Скочыў аспірантуру Львоўскай камерцыйнай акадэміі Укаапсаюзу ў Львове і Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы ў Мінску.
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя», выкананую пад навуковым кіраўніцтвам прафесара Ірыны Калачовай, абараніў у 2020 годзе ў Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя Аркадзя Куляшова. Тэма дысертацыі: «Развіццё турызму ў Заходняй Беларусі (1921—1939 гг.)».
2 чэрвеня 2021 года Прэзідыум Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь прысвоіў яму навуковае званне дацэнта.
Пачаў працаваць у 2006 годзе ў навукова-даследчым сектары Полацкага ўніверсітэта. У 2007—2009 гадах працаваў на прадпрыемствах турыстычнай сферы, у тым ліку экскурсаводам, дырэктарам. У 2009 годзе пачаў працаваць у аддзеле па турызме Полацкага ўніверсітэта, затым выкладаў на спартыўна-педагагічным (2010—2012) і фінансава-эканамічным (2012—2017) факультэтах ПДУ, працуючы на пасадах выкладчыка-стажора, асістэнта, старшага выкладчыка і дацэнта. З 2018 па 2023 год працаваў старшым навуковым супрацоўнікам, дацэнтам кафедры эканомікі і кіравання, дацэнтам кафедры бізнес-адміністравання і маркетынгу Інстытута прадпрымальніцкай дзейнасці ў Мінску. У 2021-2023 гадах прымаў удзел у выкананні навукова-даследчых праектаў у Інстытуце эканомікі і бізнес-адміністравання Універсітэта Цэнтральнага Кітая.
Стажыраваўся ў вышэйшых навучальных установах і навуковых арганізацыях у Чэхіі, Польшчы і Літве.
Навуковая дзейнасць
Займаецца даследаваннем тэорыі і практыкі кіравання новымі рэсурсамі ў сістэме сучаснай эканомікі, эканамічнай урбаністыкі і рэвіталізацыі, устойлівага сацыяльна-эканамічнага развіцця гістарычных паселішчаў і мясцін, пытаннямі кіравання і выкарыстання ў гаспадарчай дзейнасці аб’ектаў культурнай і прыроднай спадчыны, а таксама гісторыі, эканомікі і арганізацыі турызму, механізмаў функцыянавання нацыянальнага і міжнароднага рынкаў турыстычных паслуг і інш. Таксама займаецца гісторыка-краязнаўчым вывучэннем паўночнай і паўночна-заходняй Беларусі, пытаннямі кластарызацыі, трансгранічнага і міжнароднага супрацоўніцтва і інш.
Аўтар каля 200 навуковых публікацый, у тым ліку больш 20 манаграфій і вучэбна-метадычных выданняў, а таксама артыкулаў у беларускіх і замежных навуковых часопісах, выданнях індэксаваных у базах Scopus i Web of Science і інш. Арганізатар і суарганізатар шматлікіх міжнародных навуковых і навукова-практычных канферэнцый, прысвечаных пытанням устойлівага развіцця, бізнеса і прадпрымальніцтва, культурнай і прыроднай спадчыны, краязнаўства ў Мінску, Гданьску, Віцебску, Полацку, Наваполацку, Верхнядзвінску, Браславе і інш.
Кёльн
Кёльн (Köln) — буйны горад у Германіі, на рацэ Рэйн. Насельніцтва — 996690 (30.6.2008). У часы рымлян Colonia Claudia Ara Agrippinesium, ад імя імператрыцы Агрыпіны.
Бургамістр — Фрыц Шрама.
Лэбэдзіўка (Наваград-Валынскі раён)
Лэбэдзіўка (Лебеді́вка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Хрэсны шлях (Рафаэль)
«Хрэсны шлях» («Падзенне Ісуса», «Сіцылійскае Спазіма» El Pasmo de Sicilia, Santa Maria dello Spasimo) — алтарная карціна Рафаэля на сюжэт аднаго з момантаў (стаянняў) Хрэснага шляху на Віа Далароза. Карціна захоўваецца ў Прада і паходзіць са збору іспанскіх каралёў.
На палатне намалявана адно з трох падзенняў Ісуса падчас шляху на Галгофу. Назва «Сіцылійскае Спазіма» звязана з паходжаннем карціны: яна знаходзілася ў манастыры Санта-Марыя-дэла-Спазіма (Палерма). Яна знаходзілася там да таго моманту, пакуль іспанскі кароль Філіп IV не выявіў гарачага жадання атрымаць у сваю калекцыю Рафаэля. Паколькі Сіцылія была часткай іспанскіх уладанняў, гэта не сустрэла цяжкасцей.
Першапачаткова карціна была напісана на дошцы, але ў XIX стагоддзі перакладзена на палатно.
Ірландыя на Алімпійскіх гульнях
Ірландыя, як самастойная дзяржава, упершыню выступіла на Алімпіядзе ў 1924 годзе, на летніх Алімпійскіх гульнях у Парыжы. На Алімпіядах, якія праходзілі з 1896 па 1920 гады, Ірландыя выступала, як частка аб'яднанай каманды Вялікабрытаніі і Ірландыі. Ірландцы спрабавалі паслаць самастойную каманду яшчэ на Гульні 1906 года, але ім у гэтым перашкодзіў прынц Георг. І толькі пасля таго, як большая частка краіны атрымала незалежнасць у 1922 годзе, ірландцы змаглі паслаць на Гульні 1924 года самастойную каманду, якая выступала там пад назвай  Ірландская Свабодная дзяржава. Усяго ірландцы прынялі ўдзел у 20 летніх і 6 зімовых Алімпійскіх гульнях.
За час выступлення на Алімпійскіх гульнях, ірландскія спартсмены заваявалі 25 медалёў: 9 залатых, 7 сярэбраных і 9 бронзавых. Практычна ўсе медалі былі заваяваны ў лёгкай атлетыцы, боксе і плаванні.
Медалісты
Гэта табліца не ўключае медалі, заваяваныя ірландскімі спартсменамі ў складзе аб'яднанай каманды Вялікабрытаніі і Ірландыі.
Аршанская арганізацыя РСДРП
Аршанская арганізацыя РСДРП. Знаёмства рабочых Оршы з марксізмам пачалося ў 189-я гады. У 1898—1900 гг. тут дзейнічала Аршанская рабочая арганізацыя. У красавіку — верасні 1900 г. існаваў сацыял-дэмакратычны гурток, які меў бібліятэку нелегальнай літаратуры, распаўсюджваў сярод чыгуначнікаў пракламацыю «Да ўсіх рабочых і работніц Расіі», выдадзеную ў друкарні сацыял-дэмакратычнай групы «Паўднёвы рабочы». Пасля выхаду газеты «Искра» на яе пазіцыі перайшла група рабочых. У пачатку 1904 г. гэта група ўтварыла Аршанскую арганізацыю РСДРП, што адразу ўвайшла ў склад Палескага камітэта РСДРП. Яе работай кіравалі Т. Чарняк, Д. Чарняк, С. Міндлін. Дзейнасць арганізацыі ў асноўным пашыралася на рабочых чыгуначнага вузла і прамысловых прадпрыемстваў горада. Вяла таксама рэвалюцыйную прапаганду сярод салдат, рабочых мястэчка Барань і Дуброўна, садзейнічала стварэнню тут мясцовай арганізацыі РСДРП.
У перыяд рэвалюцыі 1905—1907 гг. дзейнасць арганізацыі ўзмацнілася. У лютым 1905 г. яна правяла 3 сходкі рабочых. Пад сумесным кіраўніцтвам мясцовых арганізацый РСДРП, Бунда і эсэраў адбыліся Аршанскія выступленні рабочых 1905, Бараньскія выступленні працоўных 1905 і інш. Займалася друкаванай прапагандай, выпусціла лістоўкі «Патрабаванні ўсіх чыгуначных служачых і рабочых», «Да ўсіх рабочых Аршанскага цвіковага завода», «Да насельніцтва горада Оршы», у якіх ставіла эканамічныі і палітычныя патрабаванні. Актыўна вяла рэвалюцыйную дзейнасць у вёсцы. Разам з Аршанскай арганізацыяй эсэраў склікала Аршанскую павятовую канферэнцыю сялян 1906 г., на якой быў распрацаваны план дзеянняў на валасных, павятовым і губернскім выбарчых сходах па выбарах у думу.
У 1906 г. Аршанская арганізацыя РСДРП разгромлена паліцыяй. Восенню 1907 г. П. М. Лепяшынскі стварыў сацыял-дэмакратычную групу, у якую ўвайшлі Ф. Ф. Жукоўскі, браты Кліндуховы, Г. Н. Курцееў, В. Б. Лепяшынская, А. У. Фралкоў і інш. Група мела сувязь з Загранічным бюро ЦК РСДРП, атрымлівала ад яго літаратуру, вяла палітычную работу сярод працоўных Оршы. У 1910 г. пасля выезду кіраўніка групы Лепяшынскага і арышту іншых бальшавікоў, яна распалася. Вясною 1915 г. зноў аформілася Аршанская арганізацыя РСДРП, у якую разам з меншавікамі і прымірэнцамі бальшавікі ўвайшлі асобнай фракцыяй. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. у Оршы ўзнікла «аб'яднанка».
Турнефэ
Турнефэ (Turneffe) — атол на захадзе Карыбскага мора каля ўзбярэжжа Беліза. Агульная плошча — 1317 км². Плошча сушы — 116 км².
Геаграфія
Атол Турнефэ месціцца за 31 км на ўсход ад горада Беліз. Цягнецца з поўначы на поўдзень на 54,4 км, з захаду на ўсход — на 17,8 км. Дзякуючы сваім памерам лічыцца найбуйнейшым сапраўдным атолам у заходнім паўшар'і. Значную частку паверхні ўтварае лагуна, якую атачае каралавы рыф. Суша склалаецца са 150 невялікіх нізкіх астравоў кі. Найвышэйшы пункт — 1,5 м.
Клімат трапічны марскі. У маі сярэдняя дзённая тэмпература вагаецца ад 24°C да 30°C, у снежні — ад 21°C да 26°C. Найбольш вільготны месяц — ліпень, калі колькасць ападкаў дасягае 150 мм. Найбольш засушлівы — красавік з колькасцю ападкаў 20 мм. Турнефэ знаходзіцца ў зоне дзеяння частых ураганаў.
Прырода
Атол Турнефэ адрозніваецца значнай біяразнастайнасцю. Суша пакрыта манграмі і хмызнякамі. Лагуна — месца, багатае водарасцямі. Лагуна і каралавы рыф прыцягваюць болей за 500 відаў рыб, шматлікіх членістаногіх і малюскаў. Атол насяляюць кайманы, дэльфіны, марскія чарапахі і марскія птушкі.
Эканоміка
На атоле Турнефэ дазволены турыстычная дзейнасць, якая вядзецца з 1985 г., і некамерцыйнае рыбалоўства.
Ахова
22 лістапада 2012 г. Турнефэ быў абвешчаны марскім запаведнікам.
Бергама (правінцыя)
Бергама (Provincia di Bergamo, Provincia de Bergom) — правінцыя ў Італіі, у вобласці Ламбардыя. Насельніцтва правінцыі — чалавек (2010), плошча — 2723 км², складаецца з 244 камун. Сталіца — горад Бергама.
Мяжуе з правінцыяй Сондрыа на поўначы, правінцыяй Брэшыя на ўсходзе, правінцыяй Крэмона на поўдні і правінцыямі Мілан (скасаваная ў 2014 годзе) і Лека на захадзе. Паўночная частка правінцыі адносіцца да Бергамскіх Альп, найвышэйшым пунктам з’яўляецца Піца-дзі-Кока (Pizzo di Coca), вышынёй 3052 м. У ёй знаходзяцца дзве даліны — Валь-Серыяна і Валь-Брэмбана. Паўднёвая частка правінцыі пераважна раўнінная. На паўночна-заходняй мяжы правінцыі знаходзяцца тры ракі: Серыа, Брэмба і Ада. На ўсходзе возера Ізеа разам з ракой Ольё, якая працякае праз даліну Камоніка, фарміруюць мяжу правінцыі.
Прагрэсіўная народная партыя
Прагрэсіўная народная партыя (Fortschrittliche Volkspartei, скар. FVP) — левалібэральная і буржуазна-дэмакратычная партыя Германіі, якая была створана 6 сакавіка 1910 года ў выніку зліцця Вольнадумнай народнай партыі, Вольнадумнага аб’яднання і Нямецкай народнай партыі. Членамі партыі ў асноўным з’яўляліся прадстаўнікі дробнай і сярэдняй буржуазіі.
ПНП складалася з мясцовых аддзяленняў (ortsverein), па адным на выбарчую акругу. Вышэйшы орган — з’езд (parteitag), паміж з’ездамі — Цэнтральны камітэт (Zentralausschuss), выканаўчы орган — кіруючы камітэт (Geschäftsführende ausschuss).
У 1912 годзе партыя заключыла з сацыял-дэмакратамі ўсёабдымнае пагадненне аб перабалаціроўцы. У тым жа годзе на выбарах у рэйхстаг партыя заваявала 42 мандаты (12,3 % галасоў).
Тады ж у зямлі Эльзас-Латарынгія была заснавана Эльзаская прагрэсіўная партыя, як мясцовая арганізацыя ПНП.
Народная прагрэсіўная партыя выступала за:
Яе палітыка грунтавалася на прынцыпах ліберальнай эканомікі і прадстаўляла ў асноўным інтарэсы прамыслоўцаў-экспарцёраў, гандляроў, банкіраў і рамеснікаў.
У 1918 годзе падчас Лістападаўскай рэвалюцыі партыя спыніла сваё існаванне, аб’яднаўшыся з левым крылом Нацыянал-ліберальнай партыі ў Нямецкую дэмакратычную партыю.
Ахтубінскі раён
Ахту́бінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным усходзе Астраханскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Ахтубінск.
Геаграфія
Ахтубінскі раён размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Астраханскай вобласці. Дадзеная тэрыторыя паўпустынна і распасціраецца па левым беразе ракі Волгі. Плошча раёна складае 7810 км², раён з’яўляецца самым вялікім у Астраханскай вобласці.
Раён мяжуе на ўсходзе з Казахстанам, на захадзе з Чарнаярскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Харабалінскім раёнам і на поўдні з Енатаеўскім раёнам, на поўначы з Валгаградскай вобласцю.
Асноўныя рэкі раёна: рака Волга з галоўнымі рукавамі — рэкамі Ахтуба, Уладзіміраўка, Калмынка. Водны рэжым рэк характарызуецца ярка выяўленай вяснова-летняй паводкай, якія назіраюцца ў красавіку-чэрвені, летне-восеньскай межанью. Максімальны ўзровень паводкі прыпадае на канец мая — пачатак чэрвеня. Працягласць стаяння піка паводкі не перавышае 3-5 дзён.
Славутасці
На тэрыторыі раёна размяшчаюцца Багдзінска-Баскунчакскі запаведнік з гарой Вялікае Багдо і возерам Баскунчак, Дзяржаўны лётна-выпрабавальны цэнтр ім. В. П. Чкалава.
Клара Асізская
Клара з Асізі, народжаная К'яра Афрэдуча (16 ліпеня 1194 - 11 жніўня 1253) — італьянская святая, адна з першых паслядоўнікаў Францыска Асізскага і заснавальніца ордэна кларысінак.
(34) Цырцэя
(34) Цырцэя — буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да цёмнага спектральнага класа C. Ён быў адкрыты 6 красавіка 1855 года французскім астраномам Жанам Шакарнакам у Марсельскай абсерваторыі, Францыя і названы членамі Парыжскай абсерваторыі ў гонар Цырцэі, дачкі Геліяса і Акіяніды ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Налібацкі сельсавет (Навагрудскі раён)
Налі́бацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Налібакі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навагрудскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 сакавіка 1987 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Пятрэвіцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 вёсак: Васілевічы, Журавельнікі, Карабітаўка, Крамушаўка, Крываногава, Межнікі, Налібакі і Пудзіна.
Нава Раманіўка
Нава Раманіўка (Нова́ Рома́нівка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Броныкыўскай вясковай абшчыны.
Лобаз (гміна)
Ло́баз (Łobez) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лабэзскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лобазе. Плошча гміны складае 228 км². Станам на 2014 год у гміне Лобаз пражывалі 14.345 чалавек, шчыльнасць — 63 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 33 населеныя пункты.
Аляксандр Кобздзей
Аляксандр Кобздзей (Aleksander Kobzdej;, Алэска, Украіна — , , Польшча) — польскі мастак, архітэктар.
Біяграфія
Аляксандр Кобздзей нарадзіўся 12 верасня 1920 года ў Алэска (Украіна). З 1939 па 1941 год вывучаў архітэктуру ў Львове. У 1946 годзе скончыў навучанне ў Гданьскім політэхнічным універсітэце, затым навучаўся ў Кракаўскай акадэміі мастацтваў.
Памёр 29 верасня 1972 года ў Варшаве і быў пахаваны на вайсковых могілках Павонзкі.
Эрых Марыя Рэмарк
Эрых Марыя Рэмарк (Erich Maria Remarque; імя пры нараджэнні: Эрых Паўль Рэмарк, Erich Paul Remark;, , Прусія, Германія — , , Тычына, Швейцарыя) — нямецкі пісьменнік.
Біяграфічныя звесткі
Удзельнік І сусветнай вайны. Працаваў настаўнікам, журналістам, рэдактарам. 3 1932 у эміграцыі (Швейцарыя, ЗША).
Рэмарк быў двойчы жанаты, 14 кастрычніка 1925 — 4 студзеня 1930 і 22 студзеня 1938 — 20 мая 1957, з танцоўшчыцай Ютай Ільзе Цамбона (ням.: Jutta Ilse Zambona) (25 жніўня 1901 — 25 чэрвеня 1975). Тым часам у яго былі раманы з Марлен Дзітрых, Грэтай Гарба і іншымі жанчынамі. 25 лютага 1958 ён ажаніўся з кінаактрысай Палет Гадар, былой жонкай Чарлі Чапліна, з ёй Рэмарк пражыў да сваёй смерці.
Адна з сёстраў Рэмарка — Эльфрыда Шольц, якая працавала краўчыхай у Дрэздэне, была паводле данясення пакупніцы абвінавачана ў «дзеяннях, скіраваных на падрыў ваеннай моцы» і прыгаворана народным судом да смяротнага пакарання — гільяціны.
Рэмарк пахаваны на могілках Ронка-сопра-Асуона.
Творчасць
Сусветную вядомасць пісьменніку прынёс раман «На заходнім фронце без перамен» (1929), які разам з раманамі «Вяртанне» (1931) і «Тры таварышы» (1938) склалі своеасаблівую трылогію пра Сусветную вайну і яе трагічныя наступствы ў лёсах франтавікоў, т.зв. страчанага пакалення. У раманах «Палюбі бліжняга свайго» (1940), «Трыўмфальная арка» (1946) «Ноч У Лісабоне» (1962) тэма нямецкай эміграцыі, у рамане «Іскра жыцця» (1952) — ныцысцкіх канцлагераў, у сатырычным рамане «Чорны абеліск» (1956) — сацыяльна-эканамічных і псіхалагічных вытокаў нацызму. Раман «Час жыць і час паміраць» (1954) і драма «Апошні прыпынак» (1956) пра падзеі на савецка-германскім фронце ў II сусветную вайну. Аўтар сацыяльна-псіхалагічных раманаў «Жыццё ў пазыку» (1959), «Цені ў раі» (выд. 1971), «Зямля запаветная» (выд. 1998, незавершаны). Рэалістычныя раманы Рэмарка адметныя прысутнасцю ў іх паэтыцы элементаў натуралізму, імпрэсіянізму і экспрэсіянізму, глыбокім псіхалагізмам, лаканізмам мовы ў спалучэнні з яе вобразнасцю. Яго творчасць паўплывала на развіццё сусветнай пасляваеннай літаратуры
Беларускія выданні
Першым перакладчыкам твораў Рэмарка быў Хвядос Шынклер, у перакладзе якога ў 1931 выйшаў раман «На Заходнім фронце нічога новага». Раман «Тры таварышы» у 1995 выйшаў у выдавецтве «Мастацкая літаратура» ў перакладзе Уладзіміра Папковіча.
Вайль-дэр-Штат
Вайль-дэр-Штат (Weil der Stadt) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Статкевіч
Статкевіч — беларускае прозвішча.
Вайль-дэр-Штат
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Бёблінген. Насельніцтва — 18 864 чалавека (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 43,17 км². Афіцыйны код — 08 1 15 050.
21 cm Mörser M. 16/18
21 cm Mörser M. 16/18 (21 см цяжкая марціра М.16/18) — цяжкая марціра, стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата выраблялась кампаніяй Škoda. Гэта зусім іншая гармата, чым нямецкая 21-сантыметровая Mörser 16. У 1915 годзе Škoda пачала распрацоўку праекта колавай гаўбіцы, якую можна было буксіраваць з дапамогай аўтатранспарту. Першы прататып быў незадавальняючым, бо гармата атрымалася занадта цяжкай. У сярэдзіне 1917 года была выпушчана другая гаўбіца, якая разбіралася на дзве часткі для транспартавання. Трэці прататып атрымаў пазначэнне M. 18 і быў ўсталяваны на лафеце 30,5 см Mörser M. 16. Для транспартавання гармата разбіралася на тры часткі. Пасля вайны Шкода пабудавала мадыфікаваныя версіі гарматы для новай незалежнай Рэспублікі Чэхаславакіі, дзе яны былі вядомыя як 21 cm mozdir vz. 18. Пасля акупацыі Чэхаславакіі ў 1939 годзе немцы прынялі іх пад пазначэннем 21 cm Mörser 18/19(t) ці kurze 21 cm Mörser(t). Як мінімум 15 гармат выкарыстоўваліся для берагавой абароны ў Нарвегіі.
IC 4834
IC 4834 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мал
Мал (? — каля 946) — князь драўлян 1-й паловы X ст.
Біяграфія
Паводле Васіля Тацішчава, Іаакімаўскі летапіс называў Мала «князем драўлянскім, сынам Ніскініным». Драўляне з 914 года былі залежныя ад Кіева, цэнтральным іх горадам быў Іскарасцень.
У 945 годзе кіеўскі князь Ігар, ужо сабраўшы даніну з драўлян, вырашыў узяць яе яшчэ раз, але асноўную частку адправіў ужо ў Кіеў. Драўляне ўзнялі паўстанне, узначаленае Малам, войска Ігара разбіта, а самога яго прывязалі да дзвюх бяроз, якія выпраміўшыся разарвалі яго на дзве часткі. Ігара, паводле звычаю, пахавалі як належыць князю, а над магілай насыпалі курган. Бліжэйшае сяло ад Ігаравай магілы пазней называлася Магільна (цяпер Паліскэ).
Паводле «Аповесці мінулых гадоў» драўляне паспрабавалі ажаніць Мала з удавой Ігара Вольгай, але ўсе паслы былі забіты, а сама Вольга жорстка расправілася з забойцамі мужа. Іскарасцень быў спалены, а драўлянскія старэйшыны ўзяты ў палон. Магчыма, сярод іх быў і Мал. Магчыма ад яго названы горад Малын у сучаснай Жытомірскай вобласці Украіны.
Дзеці
Гісторыкі лічаць, што дзецьмі Мала маглі быць Малуша, ключніца княгіні Вольгі і маці князя Уладзіміра, і Дабрыня. Хаця і нявольныя, але былі прыдворнымі Вольгі і Святаслава і дасягнулі значных вышынь у арыстакратычнай іерархіі. Дабрыня разам з Уладзімірам быў адпраўлены ў Ноўгарад, туды адпраўлена і Малуша. Ад Дабрыні паходзіць баярскі род, які гісторыкі пазней назвалі Любячанінамі, бо летапіс называе бацькам Малушы Малка Любячаніна. У былінах Дабрыня называецца імем па бацьку Мікіціч і «селянінавічам».
Іван Пятровіч Барсукоў
Іван Пятровіч Барсукоў ( — ) — Герой Савецкага Саюза, савецкі і беларускі афіцэр-пагранічнік, удзельнік Афганскай вайны (1979—1989) на пасадзе начальніка дэсантна-штурмавой манеўранай групы 35-га пагранічнага атраду Усходняй пагранічнай акругі, у 1991-м годзе — палкоўнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 22 студзеня 1948 года ў сяле Казгулак Туркменскага раёна Стаўрапольскага краю ў сялянскай сям’і. Рускі. Член КПСС з 1972 года. Адукацыя сярэдняя. Працаваў у калгасе імя 1-га Мая.