cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Конрад Цёльнер фон Ротэнштайн
Біяграфія
Падчас кіравання Конрада Цёльнера вялікі князь літоўскі Ягайла стаў каралём польскім пад імем Уладзіслава II, што паслужыла пачаткам польска-літоўскай асабістай уніі. У барацьбе Ягайлы з Вітаўтам Ордэн заняў бок апошняга, ставячы мэтай супрацьпаставіць Літву Польшчы, бо іх сумесныя дзеянні былі вельмі непажаданымі для крыжакоў.
Конрад Цёльнер фон Ротэнштайн сканаў 20 жніўня 1390 года ў Хрыстбургу і быў пахаваны ў пахавальні вялікіх магістраў Ордэна пад капліцай Св. Ганны ў Марыенбургу.
Нектар (цукрысты сок)
Некта́р — цукрыстая вадкасць, сакрэт нектарнікаў кветкавых раслін. Уяўляе сабою водны раствор цукроў (пераважна цукрозы, глюкозы і фруктозы) з невялім дамешкам азоцістых рэчываў, арганічных кіслот, дэкстрынаў, мінеральных солей, спіртоў, ферментаў, фітагармонаў, эфірных алеяў і інш. Выдзяляецца пры цвіценні. Канцэнтрацыя нектару залежыць ад віду расліны, як і склад цукроў, і надвор'я, напрыклад, вільготнасці і інш., колькасць — таксама ад узросту расліны, стадыі цвіцення, часу дня, глебавых і іншых умоў.
Нектар як сувязное звяно каэвалюцыі раслін і жывёл
Прываблівае да кветак жывёл-апыляльнікаў, пераважна насякомых, для якіх служыць кормам; уплывае на прарастанне пылку, апладненне, развіццё завязі і інш.; валодае бактэрыястатычным дзеяннем. Меданосныя пчолы ўздзеяннем ферментамі і выпарэннем ч. вады ператвараюць нектар у мёд.
Акрамя насякомых апыляльнікамі могуць быць птушкі (калібры) і некаторыя віды кажаноў. Некаторыя акацыі не толькі даюць прытулак мурашкам, але і выдзяляюць для іх нектар, таму што тыя абараняюць іх ад траваедных.
FIFA 20
«FIFA 20» — 27-ая па ліку камп’ютарная гульня з серыі «FIFA» у жанры футбольнага сімулятара, распрацаваная кампаніямі «EA Vancouver» і «EA Romania» пад выдавецтвам «Electronic Arts». Гульня была афіцыйна анансаваная 12 чэрвеня 2019 года на выставе «E3 2019». Выхад гульні адбыўся 27 верасня 2019 года для гульнявых платформаў PlayStation 4, Xbox One, Microsoft Windows і Nintendo Switch.
Собат
Со́бат, Бахр-эль-Асфар — рака ў Паўднёвым Судане, правы прыток ракі Белы Ніл (упадае ў яго каля горада Малакаль).
Даўжыня ракі 730 км. Плошча вадазбору 350 тыс. км². Сярэдні расход вады 412 м³/с. Утвараецца зліццём рэк Бара і Пібар. У перыяд летніх дажджоў суднаходная ад горада Гамбела.
Цыгара
Цыга́ра (cigarro) — скрутак з лісцеў цыліндрычнай формы. Назва Цыга́ра паходзіць ад слова stitar, што азначае на мове Мая "паліць". Асноўная мэта курэння цыгары, як лічаць курцы - атрыманне задавальнення ад тытунёвага водару. Таксама цыгара часцяком з'яўляецца прыкметай высокага сацыяльнага статусу чалавека, які паліць.
Цыгара мае тры складнікі: покрыўная лісціна (capa), які выконвае функцыю абалонкі; злучная лісціна (capote) і сярэдзіна цыгары - напаўняльнік (tripa). Напаўняльнік складаецца з тытунёвга лісця розных гатункаў. Звычайна іх тры: ligero (верхняя лісціна расліны, атрымлівае больш за ўсё сонечнага колеру, у цыгары дае моцнасць), seco (абумоўлівае водар) і volado (ніжнія лісціны тытунёвай расліны, забяспечваюць гарэнне цыгары).
Цыгара з напоямі
Шматлікія курцы цыгар аддаюць перавагу сумяшчаць працэс скурвання з распіццём якіх-небудзь напояў, якія маюць водар. Гэта могуць быць як моцныя алкагольныя напоі, такія, як ром, каньяк ці віскі, так і менш моцныя, такія як партвейн і віно, ці не змяшчаюць алкаголь, напрыклад, кава. Строгіх правіл па нагоды спалучальнасці тых ці іншых цыгар з пэўнымі напоямі няма, і большасць курцоў падбірае спалучэнне па сваім гусце. Фумелье (fumar — паліць) — прафесійны дэгустатар цыгар. Мусіць разбірацца таксама ў алкагольных напоях і іх спалучэннях з цыгарамі.
Фелікс Феліксавіч Тапчэўскі
Фелікс Феліксавіч Тапчэўскі (30 (18) мая, фальварак Будзішча (Лёсава), цяпер Полацкі раён Віцебскай вобласці — ; Псеўданімы: Сіротка, Хвэлька з Рукшэніц, Юрка) — беларускі паэт.
Паходжанне
Шляхціч герба «Крумкач» (Ślepowron). Род паходзіць з каля Бельска-Падляскага. У Полацкае ваяводства продкі Тапчэўскага пераехалі ў XVIII ст.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся 30 (18) мая 1838 года ў фальварку Будзішча (Лёсава) Лепельскага павета Віцебскай губерні (цяпер Полацкі раён Віцебскай вобласці). Аахрышчаны 12 чэрвеня (31 мая) 1838 года ў Рукшэніцкім касцёле (не захаваўся).
У фальварку Будзішча, які належаў Тапчэўскім (на мяжы з Лепельскім паветам), было толькі 30 дзесяцін зямлі і некалькі прыгонных «душ». Бацька памёр рана. Вялікую сям’ю ўтрымлівала маці, Тэкля Паўлаўна.
У 1849 Ф. Тапчэўскі паступіў у Лепельскае павятовае вучылішча, дзе вучыўся і яго старэйшы брат Франц. У далейшым да іх далучыўся малодшы брат Мікола. Пра спагаду да іх беднасці захавалася сведчанне ў вучылішчных дакументах, праз гэта дзеці былі пазбаўлены платы навучання. Пасля сканчэння вучылішча Фелікс, накінуўшы сабе для саліднасці некалькі гадоў, паступіў на службу пісарчуком-канцылярыстам у Віцебскі земскі суд (павятовую паліцыю). Атмасфера старажытнага горада спрыяла культурнаму развіццю маладога Ф. Тапчэўскага, а спецыфіка службы давала магчымасць лепш спазнаць жыццё. Вялікі ўплыў на яго духоўнае фарміраванне зрабіла эпоха 60-х гадоў. У 1861 ён звольніўся з суда з мізэрным чынам калежскага рэгістратара і неўзабаве, мабыць, каб быць бліжэй да народа, уладкаваўся валасным пісарам у мястэчку Ула Лепельскага павета (цяпер Бешанковіцкі р-н). Такую ж пасаду ў адной з суседніх воласцяў займаў брат Мікола. Браты не карысталіся даверам царскіх улад і ў красавіку 1863 былі звольнены са сваіх пасад. Ф. Тапчэўскага добра ведалі ў сялянскім асяроддзі: ёсць звесткі, што сяляне хадайнічалі аб вяртанні яго на ранейшую пасаду ва Улу. Пазней ён жыў у маёнтку сваёй стрыечнай сястры Апалінарыі Іванаўны Жыркевіч Красны Стаў каля г. Веліжа Віцебскай губерні (цяпер Смаленская вобл.). Ф. Тапчэўскі кіраваў гаспадаркай гэтага маёнтка.
Арышт
У лютым 1864 па загадзе губернатара паэт быў арыштаваны і зняволены ў віцебскую турму. Брата Мікалая арыштавалі ў Полацку. Разам з братам Міколам яго абвінавацілі ў далучэнні да паўстанцкага атрада А. Грабніцкага, які фарміраваўся на Лепельшчыне ў час спробы ўзброенага выступлення супраць царызму ў Віцебскай губерні (красавік 1863). Але даказаць абвінавачанне не ўдалося, і братоў выпусцілі на свабоду. Доказаў ва ўладаў ніякіх не было, тым не менш братоў арыштавалі, і галоўным чалавекам, якія паспрыяў іх вызваленню, быў Ульскі праваслаўны бацюшка (былы ўніяцкі святар) Клемент Акановіч, у якога раней сталаваўся Фелікс Тапэўскі. Ён паведаміў, што браты Тапчэўскія выехалі ад яго адвячоркам 24 красавіка да сваёй маці і збіраліся адтуль ехаць у Красны Стаў. Апрача таго святар дадаў, што Тапчэўскі «очень не одобрял варварских польских поступков». Урэшце ў жніўні 1864 году справа была спыненая.
Тэкст ліста запыту ў Вульскае валасное праўленне:
«14 марта, Секретно
В Улянское Волостное Правление
''Вследствие отношения Высочайше утверждённой в г. Витебск Следственной Комиссии по политическим делам от 9-го марта за № 1624, предписываю Улянскому Волостному Правлению доставить мне сведения с тем же нарочным, когда поступил в оное правление Коллежский Регистратор Феликс Топчевский, которого числа и месяца был уволен Мировым Посредником от занимаемой должности и за что? Пристав Вассаров.»''
Познія гады
Пры канцы жыцця Фэлікс Тапчэўскі быў кіраўніком справаў у маёнтку Ухвішча Адэлі Мацвееўны Сялявы. Жыў, як і раней, у фальварку Лёсава. У доме была вялікая бібліятэка. Паэт любіў музыку, народныя песні, іграў на скрыпцы, добра спяваў. Тады і разгарнулася паэтычная творчасць Ф. Тапчэўскага.
Смерць
Спачыў 17 снежня 1892 года і быў пахаваны на Рукшэніцкіх могілках, намаганнямі сваёй дачкі Тэклі (Радзішэўскай), якая пазней валодала Будзішчам. У в. Глыбачка (з ёй зліліся колішнія Рукшэніцы) захаваўся надмагільны помнік Ф. Тапчэўскага (адшуканы клопатамі Г. Каханоўскага і мясцовага настаўніка I. Законнікава).
Бацькі, браты і сёстры
Паходзіў са збяднелай шляхейкай сям’і. Бацька, Фелікс Тапчэўскі (імя па бацьку невядома) памёр рана. Вялікую сям’ю ўтрымлівала маці — Тэкля Паўлаўна. У вучылішчных дакументах за 1852 год захаваліся звесткі пра яго сям’ю: «Ва ўдавы, маці вучняў Тапчэўскіх, 3 сыны і 3 дачкі,— усе на яе ўтрыманні, а сялян ва ўладанні яе толькі каля 10 душ. А таму вучні Тапчэўскія падлягаюць вызваленню ад платы за навучанне». Братоў Фелікса Тапчэўскага звалі Франц, Фелікс, Мікалай; дочкі: Ёгана, Анэля. Імя трэцяй дачкі невядома, бо па некаторых звестках у сям’і было не шэсць, я пяць дачок.
Жонка, дзеці
Пра яго жонку і дзяцей вядома няшмат. Паводле ўспамінаў землякоў, у апошняй чвэрці 19 ст. ён па-ранейшаму валодаў фальваркам Лёсава паблізу Рукшаніц (Рукшэніц), быў жанаты з Кацярынай Аніхімоўскай, якая не падзяляла дэмакратычных поглядаў мужа. Меў двух сыноў (адзін з іх Фелікс) і дачку Тэклю (па мужу Радзішэўская, памерла каля 1921).
Творчасць
Таленавіты паэт-дэмакрат Ф. Тапчэўскі праславіўся дасціпнымі гумарыстычнымі творамі, якія шырока разыходзіліся ў рукапісах. Часцей за ўсё ў іх апісваліся мясцовыя падзеі і асобы, але талент дапамагаў паэту нават у такіх выпадках улавіць тыповыя характэрныя рысы, рабіць значныя мастацкія абагульненні. Вершы Ф. Тапчэўскага мелі дэмакратычную накіраванасць, хаця і вызначаліся павярхоўнасцю ідэйнага зместу. Дэмакратызм Фелікса Тапчэўскага выяўляўся праз тыпова сялянскае светабачанне лірычнага героя яго вершаў — назіральнага, дасціпнага, які высока цэніць чалавека працы, высмейвае шляхецкую культуру, застаецца ў палоне патрыярхальных уяўленняў. Большасць сваіх твораў, якія не прызначаліся да друку, Ф. Тапчэўскі падпісваў псеўданімам «Хвэлька з Рукшэніц». Іх аўтографы не захаваліся. Пры жыцці паэта толькі адзін верш «Панскае ігрышча» быў надрукаваны ў № 70 за 1889 год газеты «Виленский вестник». Рукапісная «Хрэстаматыя» Б. Эпімах-Шыпілы, земляка Тапчэўскага, данесла да нас яго наступныя вершы: «Саўсім не тое, што было» (з аўтарскай паметай: Ухвішчы, 1890), «Грошы і праца» (з такой жа паметай), «Ён і яна» (перапісана Эпімах-Шыпілам у 1890), «Вечарынка» (з паметай: «Апісанне балю, адбытага ва Ухвішчы. Паніч-барон Эрдман; пан у акулярах-Шырын»), «Панскае ігрышча» (перапісана Эпімах-Шыпілам у 1889, у тым жа годзе надрукавана ў «Виленском вестнике» I. Сіроткам; твор пашыраўся пад псеўд. Юрка, прыпісваўся таксама іншым аўтарам, асабліва настойліва А. Гурыновічу). 3 эстэтычнай канцэпцыяй «Панскага ігрышча» спрачаўся Ф. Багушэвіч, змясціўшы «Адказ» яго аўтару ў сваім «Смыку беларускім» (1894).
Паэтычны талент Ф. Тапчэўскага вельмі блізкі да таленту аўтара паэмы «Тарас на Парнасе». Некаторыя даследчыкі нават мяркуюць, што Ф. Тапчэўскі быў аўтарам гэтага паэтычнага шэдэўра, але ў святле апошніх звестак паэма напісана ў 1855, калі Тапчэўскаму было ўсяго 17 гадоў. Таму лепш гаварыць пра тыпалагічную блізкасць, пра ўплыў аўтара паэмы на творчасць Ф. Тапчэўскага.
Нектар
Некта́р (νέκταρ):
NGC 2795
NGC 2795 (іншыя абазначэнні — UGC 4887, MCG 3-24-20, ZWG 91.39, PGC 26143) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вікікрыніцы
Аб’ём бягучых матэрыялаў Вікікрыніц
Згодна з данымі, прыведзеных на старонцы статыстыкі праекта, на 31 мая 2013 года ў ім мелася 48 моўных раздзелаў. Найбуйнейшымі з іх з’яўляліся: З іншага боку, паводле даных Мета-вікі, на 5 ліпеня 2013 года ў Вікікрыніцах мелася 63 моўных раздзела, і першая пяцёрка раздзелаў выглядала так: Колькасць артыкулаў не роўная ліку ўнікальных матэрыялаў, якія захоўваюцца ў Вікікрыніцах. Так, напрыклад, аднаму твору [https://ru.wikisource.org/wiki/Категория:Дубровский%20(Пушкин) «Дуброўскі» А. С. Пушкіна] адпавядае 20 артыкулаў, якія з’яўляюцца 19 главамі аповесці, і адна старонка з’яўляецца зместам.
Крытэрыі значнасці матэрыялаў
Дэкларуецца, што Вікікрыніцы прызначаныя для захоўвання: Вікікрыніцы могуць захоўваць наступныя матэрыялы толькі пры ўмове, што яны з’яўляюцца часткай больш агульнай публікацыі:
Леў Пятровіч Вітгенштэйн
Леў Пятровіч (Людвіг) Вітгенштэйн (Ludwig Adolf Friedrich zu Sayn - Wittgenstein - Sayn,  — ) — прадстаўнік дома Вітгенштэйнаў, граф, адзін з найбагацейшых памешчыкаў Расійскай імперыі, член Саюза дабрабыту і Паўднёвага таварыства, адзін з уладальнікаў Мірскага замка.
Біяграфія
Людвіг быў старэйшым сынам героя вайны 1812 года генерала-фельдмаршала графа Пятра Хрысціянавіча Вітгенштэйна і Антуанеты Станіславаўны Снарскай. Выхоўваўся ў Пажаскім корпусе. У студзені 1820 года стаў флігель-ад’ютантам спачатку імператара Аляксандра I, а потым Мікалая I, ездзіў з дыпламатычнымі даручэннямі ў Парыж і Лондан.
Удзельнічаў у дзекабрысцкім руху: у Саюзе дабрабыту і Паўднёвым таварыстве, за што пасля разгрому тайных таварыстваў быў прыцягнуты да следства, аднак па даручэнню імператара Мікалая I апраўданы.
Пакінуў вайсковую службу ў 1827 годзе Вітгенштэйн шмат часу прысвяціў кіраванню вялізнымі ўладаннямі ў Беларусі і Украіне, у тым ліку Мірскі замак, правы на які перайшлі яму 1831 годзе пасля ранняй смерці першай жонкі Стэфаніі Радзівіл, спадчынніцы нясвіжскай галіны роду Радзівілаў. У гонар Стэфаніі граф у сваім маёнтку Дружнаселле па праекце А. П. Брулова пабудаваў касцёл.
У 1834 годзе Людвіг разам з бацькам атрымаў тытул князя. У кастрычніку 1834 года ажаніўся другі раз з князёўнай Баратынскай, на вяселлі прысутнічала ўся імператарская сям’я. Пасля вяселля Вітгенштэйн з другой жонкай з’ехаў у Францыю і пасяліўся ў Парыжы, вёў шыкоўны лад жыцця. З-за Французскай рэвалюцыі 1848 года быў вымушаны пераехаць у Германію, дзе ў ваколіцах Франкфурта-на-Майне набыў паўразбураны замак Сайно, былы радавы маёнтак Сайно-Вітгенштэйнаў, і пабудаваў новы замак у неагатычным стылі.
У 1856 годзе князь Вітгенштэйн з жонкай удзельнічаў ва ўрачыстасцях з нагоды каранацыі імператара Аляксандра II у Маскве. У 1861 годзе прускі кароль Фрыдрых Вільгельм IV дараваў Людвігу тытул князя Сайно-Вітгенштэйн-Сайно.
Апошнія гады свайго жыцця князь Вітгенштэйн правёў у вар’яцтве, для лячэння яго перавезлі ў Каны, дзе 8 чэрвеня 1866 года ён і памёр.
Сям’я
Людвіг Вітгенштэйн быў двойчы жанаты. Першы шлюб адбыўся 16 красавіка 1828 года з фрэйлінай і выхаванкай імператрыцы Марыі Фёдараўны князёўнай Стэфаніяй Радзівіл. Шлюб адбыўся праз ухваленне імператрыцай Марыяй Фёдараўнай, аднак сын імператрыцы імператар Мікалай І праз удзелу Людвіга Вітгенштэйна ў дзекабрысцкім руху на вяселлі не быў. Стэфанія Радзівіл памерла ў 1832 годзе праз сухоты і пакінула Людвігу 2 дзяцей:
Марыя (Антуанэта-Караліна-Стэфанія) Львоўна (1829—1898), была замужам за князем Хлодвігам Гогенлоэ, рэйхсканцлерам Германскай імперыі,
Пётр (Пётр-Дамінік-Людвіг) Львовіч (1832—1887) — генерал-ад’ютант, генерал-лейтэнант, памёр бяздзетным. 22 кастрычніка 1834 года Вітгенштэйн узяў другі шлюб з князёўнай Леанілай Іванаўнай Баратынскай(1816—1918). З гэтага шлюбу Людвіг меў чатырох дзяцей:
Фрыдрых Львовіч (1836—1909), маёр на рускай службе, у студзені 1880 года адрокся ад княжацкага тытула і прыняў імя графа фон Альтенкірхен, калі ажаніўся з Вільгельмінай Гаген.
Антуанэта Львоўна (1839—1918) была ў шлюбе з Марыа Кіджы-Альбана дэла Роверэ, князем Кампаньяна.
Людвіг Львовіч (1843—1876) памёр халастым.
Аляксандр Львовіч (1847—1940) у 1883 годзе адмовіўся ад княжацкага тытула і прыняў імя графа фон Гохенбург, быў тройчы жанаты, у тым ліку з дачкой знакамітага збіральніка старажытнасцей герцага дэ Блакаса.
Краснаярка (Акмолінская вобласць)
Краснаярка — сяло ў Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Краснаярскай сельскай акругі. Код КАТА — 116647200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 966 чалавек (477 мужчын і 489 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 893 чалавекі (464 мужчыны і 429 жанчын).
Нектарнікі
Некта́рнікі — разнастайныя трубчастыя утварэнні ў раслін, што выдзяляюць нектар. Размешчаны пераважна ў кветках (фларальныя нектарнікі) — на чашалісціках, пялёстках, у сценках завязі, на кветаложы і інш. У некаторых раслін утвараюцца на вегетатыўных органах (так званыя экстрафларальныя нектарнікі), напрыклад, чаранках, прылістках, прыкветніках і інш. Нектар звычайна выдзяляецца праз сценкі паверхневых клетак, у некаторых — праз асобныя вусцейкі.
Прывабліваюць да кветак жывёл—апыляльнікаў — насякомых, у тропіках таксама птушак, радзей кажаноў — і спрыяюць перакрыжаванаму апыленню.
Давід Перон
Давід Перон (David Perron;, Шэрбрук, Канада) — канадскі хакеіст, ігрок клуба «Пітсбург Пінгвінз», які выступае ў НХЛ, і нацыянальнай зборнай Канады.
Кар’ера
Улетку 2010 года ігрок падоўжыў кантракт з клубам яшчэ на 2 гады на суму $ 4,3 млн. Пасля яго сканчэння падпісаў новае, на гэты раз 4-гадовае пагадненне, на суму ў $ 15,25 млн. 10 ліпеня 2013 года быў абмяняны ў «Эдмантан Ойлерз» на Магнуса Пааярві і выбар у другім раўндзе драфту.
Справа ўрачоў (Беларусь)
Справа ўрачоў — у Беларусі па абвінавачанні намесніка міністра аховы здароўя, многіх галоўных урачоў вядучых клінік краіны, прадстаўнікоў фармацэўтычных кампаній у сувяззю з раскрыццём маштабнай карупцыйнай схемы. Усяго ў справе больш за 60 фігурантаў, 37 з іх затрыманыя, заключаныя пад варту, альбо ж у дачыненні да іх ужытыя іншыя меры стрымання.
Ход падзей
25 чэрвеня 2018 года старшыня КДБ Валерый Вакульчык паведаміў аб выяўленні маштабнай карупцыйнай схемы ў сферы аховы здароўя Беларусі, затрыманні некалькі дзясяткаў чалавек.
Намеснік міністра аховы здароўя Ігар Ласіцкі затрыманы і змешчаны пад варту за спрыяльнае вырашэнне пытанняў, якія ўваходзяць у яго кампетэнцыю па арганізацыі дзяржаўнай рэгістрацыі вырабаў медыцынскага прызначэння, а таксама лаяльнае стаўленне пры выбары пастаўшчыкоў медыцынскай тэхнікі. Сумы хабараў намесніку міністра вар’іраваліся ў памеры 2,5—10 тыс. долараў ЗША. Затрыманы таксама генеральны дырэктар прадпрыемства «Белфармацыя» Вячаслаў Гніцій, які атрымліваў хабар за арганізацыю першачарговых разлікаў з камерцыйнымі структурамі, а таксама за выбар «патрэбных» пастаўшчыкоў медыцынскай прадукцыі.
23 чэрвеня 2018 года пры атрыманні чарговага хабару ў 5 тыс. долараў ЗША (усяго ў межах справы не менш за 25 тыс. долараў ЗША) на гарачым учынку затрыманы дырэктар ААТ «Экзон» Валер Васкевіч, які на працягу доўгага часу атрымліваў незаконныя грашовыя ўзнагароды за заключэнне дагавораў на пастаўку прадукцыі ў адрас ААТ і паступовы пераход па сутнасці дзяржаўнага прадпрыемства пад кантроль камерцыйнай структуры.
11 ліпеня 2018 года ў эфіры тэлеканала «Беларусь 1» былі паказаны відэа аператыўных здымак з каментарыямі старшыні КДБ. У сюжэце падкрэслівалася, што некаторыя з фігурантаў справы аб карупцыі ў ахове здароўя паспрабавалі схавацца за мяжой:
За здзяйсненне злачынстваў, прадугледжаных арт. 430 «Атрыманне хабару», арт. 431 «Даванне хабару» і арт. 243 «Ухіленне ад выплаты сум падаткаў, збораў» КК, Камітэтам дзяржбяспекі затрыманыя, заключаныя пад варту, а таксама ужытыя іншыя меры стрымання ў дачыненні да 37 службовых асоб. У дачыненні да 22 службовых асоб і прадпрымальнікаў, якія дзейна раскаяліся, чыстасардэчна прызналі сваю віну і прынялі меры да пакрыцця незаконна атрыманых грашовых сродкаў, меры стрымання ў выглядзе ўтрымання пад вартай не ўжываліся або былі змененыя на не злучаныя з абмежаваннем волі.
11 траўня 2020 года вынесены апошні прысуд фігурантам справы. Дырэктар прадпрыемства «Белмедтэхніка» Аляксандр Шарак атрымаў 6,5 гадоў пазбаўлення волі.
Розглас
Такая масавасць арыштаў і адначасна іх лакалізаванасць тлумачыцца на погляд журналістаў наступным чынам:
Немец (фільм)
«Не́мец» (Немец) ― беларускі 8-серыйны тэлевізійны мастацкі фільм, зняты рэжысёрам на кінастудыі «Беларусьфільм» у 2011 годзе сумесна з расійскімі кінематаграфістамі.
Сюжэт
Жоўтыя старонкі дзённіка прадзеда, яфрэйтара вермахта Ральфа Мюлера, які знік падчас нашэсця вермахта на СССР, захоўваюць таямніцу. Гэтая таямніца настолькі значная, што яе раскрыццё можа паўплываць на лёсы свету. Малады бюргер Ральф Мюлер, унук і поўны цёзка зніклага нямецкага салдата, вырашае разабрацца ў заблытанай гісторыі. Фільм пастаўлены па аднайменным рамане Юрыя Косціна.
Вялікі комтур
Вялікі комтур або архікомтур (Großkomtur) — адзін з найвышэйшых саноўнікаў Тэўтонскага ордэна, пераемнік вялікага магістра (хохмайстра).
Пасада вялікага комтура прыблізна адпавядае цяперашнім прэм'ер-міністру і міністру ўнутраных спраў.
У выпадку пагрозы пры адсутнасці хохмайстра меў права кіравання ўзброенымі сіламі Ордэна. У мірны час загадваў арсеналамі, вырабам рыштунку, складамі збожжа, а падчас вайны выконваў ролю абознага і галоўнага інтэнданта войскаў. Яму падначальваўся наземны і водны транспарт.
Адзін з двух ураднікаў, акрамя вялікага магістра, якія мелі ключы ад скрыні з пячаткай Ордэна. Разам з чатырма іншымі саноўнікамі (вялікім маршалам, вялікім шпітальнікам, вялікім шатным, вялікім скарбнікам) уваходзіў у раду вялікага магістра. Да з'яўлення ўраду вялікага скарбніка (1240) распараджаўся скарбам Ордэна.
Памочнікам вялікага комтура быў віцэ-комтур (інакш малы комтур).
Лютутаў
Лютутаў (Lututów) — горад у Польшчы, размешчаны за 100 км на паўднёвы захад ад Лодзі і за 230 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Верушоўскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Лютутаў. Плошча 18,95 км². Насельніцтва 3 тыс. чалавек.
Пашкі (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Трэнт (рака)
Трэнт (Trent) — рака Вялікабрытаніі. Бярэ пачатак на паўднёва-заходніх схілах Пенінскіх гор у Стафардшыры, працякае па графствах Нотынгемшыр, Дэрбішыр, Лінкальншыр і Ёркшыр. Упадае ў эстуарый Хамбер Паўночнага мора. Даўжыня — 298 кіламетраў, з іх суднаходныя 188 (ад вусця да Нотынгема).
На берагах ракі размешчаны гарады Сток-он-Трэнт, Бертан-апан-Трэнт, Нотынгем, Гейнсбара.
Джон Бэкус
Джон Бэкус (John Warner Backus, 3 снежня 1924 года — 17 сакавіка 2007 года) — амерыканскі навуковец ў галіне інфарматыкі. Ён быў кіраўніком каманды, якая распрацавала першую высокаўзроўневую мову праграмавання ФАРТРАН, вынаходнікам формы Бэкуса — Наура, адной з самых універсальных натацый, якія выкарыстоўваюцца для вызначэння сінтаксісу фармальных моў.
У 1977 годзе быў удастоены Прэміі Цьюрынга
за глыбокі, уплывовы і працяглы ўклад у распрацоўку практычных высокаўзроўневых праграмных сістэм, найперш цераз яго працу над ФАРТРАНам, і за плённыя публікацыі па фармальных працэдурах спецыфікацыі моў праграмавання
Біяграфія
Бэкус нарадзіўся ў Філадэльфіі, рос у Уілмінгтоне (Дэлавэр). Скончыў школу Хіл (Hill School) у Потстаўне (Pottstown) У 1942 паступіў ва Універсітэт Вірджыніі для вывучэння хіміі, аднак быў адлічаны на другім курсе за пропускі заняткаў. Пасля гэтага быў прызваны на Ціхаакіянскі флот ЗША, аднак пры медаглядзе ў яго выявілі пухліну чарапной косці, якая была паспяхова выдалена, а ў галаву ўманціравана пласціна. Пазней яна была заменена на больш надзейную, зробленую па праекце самога Джона.
У 1950 годзе Джон Бэкус, ужо маючы ступень магістра матэматыкі, прыйшоў у фірму IBM. Яму было тады 25 гадоў. Неўзабаве ён узначаліў групу, якая распрацоўвала інтэрпрэтатар «Speedcoding» для камп'ютара IBM 701 - першую мову высокага ўзроўню для машын IBM, - а пазней прыняў удзел у стварэнні ўдасканаленага варыянта гэтай машыны, мадэлі IBM 704. У 1953 годзе Бэкус прапанаваў стварыць для камп'ютара IBM 704 мову, якая дазваляла б запісваць каманды амаль у звычайнай алгебраічнай форме, і кампілятар для яе. Гэта прапанова скора знайшла падтрымку, бо ў фірме шукалі шляхі павелічэння збыту сваіх камп'ютараў і таму імкнуліся зрабіць іх больш прывабнымі і «сяброўскімі» для карыстальніка.
Джон Бэкус атрымаў прэмію Цьюрынга 17 кастрычніка 1977 года за стварэнне мовы высокага ўзроўню, праграмы на якой бы мелі зручны для чалавека выгляд, і транслятара, які пераводзіў бы каманды высокага ўзроўню ў машынны код. Прапанова аб распрацоўцы гэтага сродка ўзаемадзеяння з ЭВМ была ўпершыню агучана ў 1953 г. А ўжо праз год свет убачыў першы афіцыйны дакумент, у якім знайшлі адлюстраванне ідэі Бэкуса. Першая версія Фартрана стала даступнай у 1957 г. Яшчэ праз год тэрмін FORTRAN стаў абазначаць цэлую групу моў праграмавання, што прымяняліся перш за ўсё ў навуковых разліках. Аднак інтарэсы Бэкуса былі значна шырэй, чым толькі перапрацоўка існуючых стандартаў: ён прымаў актыўны ўдзел у стварэнні іншай папулярнай мовы праграмавання — Алгол.
Джон Бэкус адначасова распрацаваў спецыяльную сістэму азначэнняў для моў праграмавання. Неўзабаве гэты спосаб запісу назвалі нармальнай формай Бэкуса ці БНФ. Пазней дацкі навуковец Пітэр Наур ўнёс удакладненні ў методыку Бэкуса, і гэтую форму сталі называць формай Бэкуса — Наура, пры гэтым скарачэнне засталося ранейшым — БНФ.
Ыйдыр (правінцыя)
Ыйдыр (Iğdır), правінцыя на ўсходзе Турцыі. Плошча 3,6 тыс. кв. км. Насельніцтва 182 тысячы чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Ыйдыр.
NGC 2796
NGC 2796 (іншыя абазначэнні — UGC 4893, MCG 5-22-29, ZWG 151.42, NPM1G +31.0156, PGC 26178) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Майстар Клеафрада
Майстар Клеафрада (Kleophrades) — старажытнагрэчаскі вазапісец чырвонафігурнага стылю, які працаваў у перыяд з 505 па 475 гады да н. э. у Афінах. Паколькі сапраўднае імя вазапісца не захавалася, то «службовае» імя ён атрымаў па імені ганчара Клеафрада, кераміку якога ён распісваў. Мастацтвазнаўцы ставяць творчасць Клеафрада нараўне з такім вядомым мастаком, як Берлінскі вазапісец. Клеафрад таксама вядомы як аўтар некалькіх панафінейскіх амфар, выконвалі, як вядома, у чорнафігурным стылі.
Вазапісцу Клеафраду прыпісваецца аўтарства больш за 100 ваз і фрагментаў ваз, часцей за ўсё пелік, стамнасаў, кальпід і чараў. Унікальнымі з'яўляюцца два упрыгожаных валютамі кратара, паколькі іх рыльцы ўпрыгожваюць падвойныя фрызы.
Уладзімір Вікенцьевіч Мароз
Уладзімір Вікенцьевіч Мароз (, Косава, Івацэвіцкі раён) — беларускі празаік, паэт, публіцыст, кінарэжысёр.
Біяграфія
Скончыў архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (1975) і Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага ў Маскве (1983). Архітэктар ПТА «Інтэграл», у інстытуце «Мінскпраект».
У кінематаграфіі з 1981 года: старшы рэдактар Дзяржкіно БССР, вядучы рэдактар студыі «Летапіс» кінастудыі «Беларусьфільм» (1988—1998). У 1998—2004 намеснік галоўнага рэдактара беларускага часопіса «Бярозка». Вядучы рэдактар дакументальнага кіно кінастудыі «Беларусьфільм», з 2015 года дырэктар студыі дакументальнага кіно «Летапіс».
Творчасць
Першыя вершы надрукованы у раёнай газеце «Кастрычнік». І пісьменніцкія, і кінематаграфічныя працы прысвечаны ў асноўным Беларусі. Аўтар паэтычных зборнікаў «Далікатнае дакрананне», «Голас», «Рэй», «Хутарскія зоркі», «Благадаць», кніг прозы і эсэ «Беларускі храм», «Мінск старажытны і малады», «Менск. Верхні горад», «За брамай забытых мелодый», «Магілёў» і іншых.
Рэжысёр дакументальных фільмаў «І няхай нам вечным помнікам будзе», «Нафтавая жамчужына Беларусі», «Лазер Алфёрава», "Міфалагемы Радзімы, «Беларусьфільм 2010» (2006—2010).
Аўтар сцэнарыяў (1984—2010) 60-ці дакументальных фільмаў, сярод іх «Уз’яднанне», «Да добрае навучаньне …», «Кірыла Тураўскі», «Разважанне у палітры», «Іван Насовіч», «Філамат Томаш Зан», «Беларусь, свята праваслаўя», «Беларусь ― мая радзіма», «Леў Сапега, канцлер», « Рэха збройнага чыну», «Браты Ермалавічы», «Успамін пра Міколу Равенскага», «За брамай забытых мелодый», «Крыж пры дарозе», «Сымон Будны. Паэма», «Крэва», «Гораду і свету», «Зорка Апанаса», «Смоленье дзіка», «Успаміны пра страчаны рай», «Палац рэспублікі», «Званы званоў», «Малафееў. Праз 20 гадоў», «Мінск, мая сталіца», «Успамін пра подзвіг», «Выдатнае далёка», «Пакуль зямля трымаецца», «Пад крылом анёла», «Чарнобыльскі крыж», «Скарбніца слова», «Добры дзень, Беларусь!», «Леанід Левін. Вайна і каханне», «Галоўны банкір», «Пясняр з нарачанскага краю», «Айцец Сергій», «Беларускі крыж», «Галерэя», «Знакі лёсу. Віктар Казько», «Іван Мележ. Туманы над тванню», «Косава», «Свет Караткевіча», «Беларусь. 4 гады вайны» і іншых.
Фільм «Успаміны пра Міколу Равенскага» адзначаны Дзяржаўнай прэміяй Рэспублікі Беларусь (1994).
Узнагароджаны Ганаровай граматай (1994) і нагрудным знакам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі» (2009), медалём Саюза беларускіх кінематаграфістаў «За выключныя заслугі ў беларускім кінематографе» (2009), Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2013), нагрудным знакам Нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» «За заслугі» (2014), прэміяй Беларускіх прафсаюзаў (2015).
Смалянка
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны вышынёю да 1 м з залозістым або простым апушэннем. Лісце супраціўнае, суцэльнае, прыкаранёвае звужана ў чаранок, сцябловае — сядзячае. Кветкі белыя, чырвоныя, светла-пурпурныя ў паўпарасоніках. Плод — каробачка.
Віды
Раней у род уключалі каля 100 відаў, пашыраных паўсюль, але пасля перагляду таксанаміі ў некаторых крыніцах род прызнаецца сінанімічным роду, а ў іншых страціў большасць відаў, якія былі пераразмеркаваныя ў іншыя роды. Паводле сучасных меркаванняў род уключае 6 відаў, яшчэ 48 відаў на сайце «The Plant List» маюць статус «unresolved», які азначае, што пакуль навукоўцы не вызначыліся канчаткова, трэба гэтыя віды ўключыць у род Смалянка ці вынесці ў іншыя роды.
Пералік відаў:
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя, дэкаратыўныя расліны, некаторыя пустазелле.
Мартэн Сен-Луі
Кар’ера
Мартэн не праходзіў працэдуру драфту, а пачаў сваю кар’еру ў НХЛ з клуба «Калгары Флэймз» у 1998 годзе, а таксама гуляў швейцарскую «Лазану» падчас лакаўту ў ЗША. За «Тампа Бей Лайтнінг» Сен-Луі выступае з 2000 года і разам з клубам у 2004 годзе стаў уладальнікам Кубку Стэнлі.
Сен-Луі з’яўляецца ўладльнікам трафея Тэда Ліндсея і памятнай узнагароды Гарта як самы каштоўны ігрок НХЛ у сезоне 2003—2004 гадоў. Таксама ў тым сезоне ён атрымаў свой першы трафей Арта Роса як найлепшы бамбардзір лігі з 94 выніковымі пунктамі. Мартэн тройчы атрымліваў памятны трафей Лэдзі Бінг як самы джэнтэльменскі ігрок лігі. У 2013 годзе ва ўзросце 37 гадоў ён атрымаў свой ​​другі трафей Арта Роса, стаўшы самым узроставым іграком, які калі-небудзь атрымліваў асабістыя ўзнагароды лігі.
Сен-Луі рэгулярна гуляе за зборную Канады. Ён быў членам каманды, якая атрымала перамогу ў чэмпіянаце свету па хакеі 2004 года, а таксама быў у складзе зборнай падчас зімовых Алімпійскіх гульняў 2006 года.
Сусветны дзень водных рэсурсаў
Сусветны дзень водных рэсурсаў — адзначаецца штогод 22 сакавіка. Гэты Сусветны дзень абвешчаны Генеральнай Асамблеяй ААН у 1993 годзе (рэзалюцыя № A/RES/47/193 Правядзенне Сусветнага дня водных рэсурсаў).
У рэзалюцыі Генеральнай Асамблеі прапанавана дзяржавам праводзіць у гэты дзень мерапрыемствы, прысвечаныя захаванню і засваенню водных рэсурсаў. Генеральная Асамблея папрасіла Генеральнага сакратара ААН засяроджваць штогадовыя адпаведныя мерапрыемствы ААН на адной пэўнай тэме.
У 2003 годзе Генеральная Асамблея ў сваёй рэзалюцыі № A/RES/58/217 абвясціла перыяд 2005-2015 гг, пачынаючы з Міжнароднага дня водных рэсурсаў 22 сакавіка 2005 году, Міжнародным дзесяцігоддзем дзеянняў «Вада для жыцця».
Калякветнік
Калякве́тнік (perianthium) — лістападобныя покрыўныя органы кветкі, якія акружаюць тычынкі і песцік. У падвоенага калякветніка (званочак) вонкавыя зялёныя лісцікі — чашачка, унутраныя ярка афарбаваныя — вяночак. Просты калякветнік складаецца з аднолькавых па афарбоўцы лісткоў (у лілеі). Бывае ярка афарбаваны, паходзіць на вяночак і называецца вяночкападобным (у цюльпана), калі калякветнік зялёны і паходзіць на чашачку то называецца чашачкападобным (у крапівы). У некаторых відаў калякветнік адсутнічае (у вярбы, ясеня), таму кветкі называюцца голымі ці бяспокрыўнымі.
Атон II Найяснейшы
Атон II Найяснейшы (Otto II. der Erlauchte;, Кельгайм — , Ландсгут) — з 1227 года Пфальцграф Рэйнскі, з 1231 года герцаг Баварыі, з дынастыі Вітэльсбахаў.
Біяграфія
Сын Людвіга I Кельгаймскага. У выніку шлюбу Атона з Агнесай, дачкой Генрыха V і ўнучкай Конрада Гогенштаўфена, імператар Фрыдрых II аддаў рэйнскае пфальцграфства бацьку Атона, які перадаў апошняе Атону ў 1227 годзе. У 1231 годзе, пасля смерці Людвіга, Атон таксама атрымаў у спадчыну і герцагства Баварыя. У тым жа годзе ён перанёс рэзідэнцыю Вітэльсбахаў у Ландсгут.
Сям'я і дзеці
У 1222 годзе Атон жаніўся ў Вормсе з Агнесай, дачкой рэйнскага пфальцграфа Генрыха V. Іх дзеці:
Уладзімір Адольфавіч Ільін
Уладзімір Адольфавіч Ільін (Влади́мир Адо́льфович Ильи́н; нар., Свярдлоўск, РСФСР) — савецкі і расійскі акцёр тэатра і кіно; народны артыст Расійскай Федэрацыі (1999), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (1999).
Біяграфія
Нарадзіўся 16 лістапада 1947 года ў Свярдлоўску, у сям’і акцёра Адольфа Аляксеевіча Ільіна і ўрача-педыятра Зінаіды Барысаўны Ільіной. У 1969 годзе скончыў акцёрскі факультэт Свярдлоўскага тэатральнага вучылішча (курс Ф. Г. Грыгарана).
З 1974 па 1989 год працаваў у Маскоўскім акадэмічным тэатры імя Уладзіміра Маякоўскага пад кіраўніцтвам А. А. Ганчарова.
З 1989 года акцёр працуе па дамовах.
Рэфекторый
Рэфекторый (Refectorium — адпачынак, аднаўленне сіл) — агульная сталовая зала ў каталіцкіх кляштарах і замках рыцарскіх ордэнаў (найчасцей элемент канвентхауса). Звычайна ўпрыгожваўся скульптурным распяццем і рэлігійнымі карцінамі на сценах, або насценным роспісам.
У рэфекторыі акрамя абедзенных сталоў і лаў, звычайна знаходзяцца кафедра з пюпітрам для чытальніка рэлігійных кніг падчас трапезы, пасудзіна для святой вады і часам прастол — для набажэнства. У некаторых кляштарах бывае па два рэфекторыі: адзін — летні, другі — зімовы.
Печкі (Смаленская вобласць)
Печкі (Печки) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 18 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 32 км на поўнач ад Рудні, за 28 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Хібуша. За 34 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Кіпарыс (міфалогія)
Кіпары́с (Κυπάρισσος) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі сын Тэлефа, з Карфеі на востраве Кеас, прыгожы юнак, каханы Апалона (паводле іншых — Пана ці Зефіра ), пераўтвораны ім у дрэва, якое носіць яго імя, бо ён моцна гараваў па ненаўмысна забітаму ім любімаму аленю , якога яму даў сам Апалон.
Паводле іншых апавяданняў, каханы Сільвана, у яго была ручная лань, якую забіў Сільван, а Кіпарыс памёр ад гора. Называецца таксама асірыйскім юнаком.
NGC 2797
NGC 2797 (іншыя абазначэнні — UGC 4891, MCG 3-24-23, ZWG 91.42, IRAS09135+1756, PGC 26160) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мячыславас Рэйніс
Мячыславас Рэйніс (Mečislovas Reinys;, вёска Мадагаскарас, цяпер Дайгайлейская воласць, , Уцянскі павет, Літва — , Уладзімір, цяпер Расія) — рымска-каталіцкі біскуп, літоўскі дзяржаўны і рэлігійны дзеяч, навуковец-псіхолаг.
Святар
Высвечаны на святара ў 1907. Падчас Першай сусветнай вайны (з 1915) быў ваеннымм капэланам у шпіталі. Выкладаў у віленскай гімназіі. З 1916 прафесар Віленскай духоўнай семінарыі. У 1919 першы раз арыштаваны бальшавіцкімі войскамі. У 1922 пасля заняцця Вільні польскімі войскамі выехаў у Літву. З 1922 прафесар Літоўскага ўніверсітэта ў Каўнасе (з 1930 Універсітэт Вітаўта Вялікага), кіраваў кафедрай тэарэтычнай і эксперыментальнай псіхалогіі. Адзін з заснавальнікаў Літоўскай акадэміі навук і мастацтваў.
Біскуп
Ад 5 красавіка 1926 — тытулярны біскуп Тыдытаскі, каад’ютар біскупа Вілкавішкіскага. Прыкладаў намаганні, але няўдала, да адкрыцця каталіцкага ўніверсітэта ў краіне. Аўтар артыкулаў па пытаннях псіхалогіі, этыкі, багаслоўя, педагогікі. У 1939 апублікаваў манаграфію «Праблемы расізму». Па словах прафесара, у гэтай працы біскуп Рэйніс ''глыбока даследаваў сутнасць ідэалогіі фашызму і камунізму, а таксама расізм, усе формы яго праяваў і ўсталяваў, што гэтыя ідэалогіі з’яўляюцца раўнацэннымі таталітарнымі ідэалогіямі. Усе яны нялюдскія. У сваёй кнізе навуковец заклікаў змагацца з абедзвюма ідэалогіямі, паколькі абедзве яны атручваюць свядомасць людзей, у дадатак да гэтага, камуністычная ідэалогія сваімі атэістычнымі ідэямі адымае ў чалавека яго душу і ўсё яго гуманістычныя духоўныя каштоўнасці. Акрамя таго, камуністы фальсіфікуюць навуку, яны знішчылі дзяржаўнасць, у статус кіраўнікоў дзяржавы высунулі камуністычную партыю, усе справы дзяржавы падпарадкоўваюць інтарэсам гэтай партыі, ігнаруюць Канстытуцыю, кажуць няпраўду, на ўзровень дзяржаўнасці высунулі крывадушнасць''.
У ліпені 1940, пасля пераносу ў Вільню сталіцы Літоўскай Рэспублікі, біскуп Рэйніс быў прызначаны памочнікам архібіскупа Віленскага Ялбжыкоўскага ў сане тытулярнага архібіскупа Цыпселенскага. У чэрвені 1942, пасля дэпартацыі архібіскупа, ён стаў кіраўніком дыяцэзіі на пасадзе апостальскага адміністратара Магілёва і Мінска. 22 жніўня 1942 ён паведамляў у Рым аб арышце пяцідзесяці святароў; шасцёра былі прысуджаны да смерці. Біскуп Рэйніс здолеў дамагчыся адкрыцця зачыненай нямецкімі ўладамі Віленскай духоўнай семінарыі, якая ў лютым 1945 была ізноў зачыненая, гэтым разам органамі савецкай улады.
12 чэрвеня 1947 быў арыштаваны «за сувязь з антысавецкім нацыяналістычным падполлем», прысуджаны да доўгага тэрміна зняволення, які адбываў ва Уладзімірскай турме, дзе і сканаў. Адмовіўся ад супрацы з КДБ, нягледзячы на прапановы вызваліць з турмы і лагероў яго сваякоў. У касцёле гораду Уладзіміра ёсць памятная шыльда з імёнамі рэпрэсаваных святароў, на якой значыцца і імя біскупа Рэйніса.
Памяць
У 1990-я пачаўся збор інфармацыі для наступнай кананізацыі архібіскупа Рэйніса разам з Тэафілюсам Матулёнісам і Вінцэнтам Барысевічам. У 1993 на Гары Крыжоў Папа Ян Павел II узгадаў іх трох у сваёй прамове.
Соевы алей
Со́евы але́й — раслінны тлусты паўвысыхальны алей, атрымоўваюць з насення соі (Glycine max).
Уласцівасці
Соевы алей мае тэмпературу застывання ад −15 да −18 °C, паказчык праламлення 1,474—1,478, ёдны лік 120—141, кінематычная глейкасць пры 20 °C (59—72)·10−6 м²/с. Шчыльнасць 924—934 кг/м³ (пры тэмпературы 15 °C). Лік абмылення 189—195, лік Рэйхерта-Мейсля 0,50—0,80, лік Паленскэ 0,8—1,1.
Выкарыстанне
Соевы алей выкарыстоўваецца ў якасці харчовага прадукта, ў вытворчасці маргарыну, мыйных сродкаў, пакосту, алкідных смол, алейных лакаў і інш.
Карааткель (Акмолінская вобласць)
Карааткель — аул у Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Карааткельскай сельскай акругі. Код КАТА — 116648100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1557 чалавек (776 мужчын і 781 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 4310 чалавек (2214 мужчын і 2096 жанчын).
Чэрдынскія багіні
Чэрдынскія багіні — тып археалагічных артэфактаў, які належыць да Пермскага звярынага стылю.
Апісанне
Складаныя кампазіцыі касмаганічнага характару. Дэманструюць веру стваральнікаў пермскага звярынага стылю ў існаванне трох светаў і культ багінь. Большасць пласцін знойдзена ў раёне Чэрдыні.
Кампазіцыя заўсёды складаецца з трох частак: элемент Верхняга нябеснага свету — аблічча сонечнай багіні або арол, або душы-птушкі, або ласіныя галовы, далей сярэдні ўзровень — сама зямная багіня з людзьмі, чалавекаласямі і жывёламі, затым мяжа нябачнага падземнага свету — конь, медзведзяняты, ласі або гібрыд-яшчар.
Карс (правінцыя)
Карс (Kars), правінцыя на поўдні Турцыі. Плошча 9,4 тыс. кв. км. Насельніцтва 312 тысяч чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Карс.
Некранутыя водна-балотныя ўгоддзі Карса даюць прытулак 321 віду птушак з 465 відаў, зафіксаваных у Турцыі. Прынамсі 214 з іх гняздзіцца на возеры Куюджук. Лясы Сарыкаміс на поўдні правінцыі багатыя драпежнікамі (воўк, мядзведзь, рысь).
Мерсі (рака)
Мерсі (Mersey) — рака на паўночным захадзе Англіі, даўжыня каля 112 км. Бярэ свой пачатак у г. Стокпарт (Вялікі Манчэстэр), дзе фармуецца з трох прытокаў: рэкі Этэроў, Гойт і Тэйм. Упадае ў Ірландскае мора праз. Працякае праз графствы Вялікі Манчэстэр, Чэшыр і Ланкашыр.
Пермскі звярыны стыль
Пермскі звярыны стыль (Шаманскія малюнка, Чудскія абразкі, Культавае ліццё) — разнавіднасць звярынага стылю, бронзавай мастацкай пластыкі VII ст. да н.э. — XII ст. н. э. лясной і леса-тундравай зоны Паўночна-Усходняй Еўропы і Заходняй Сібіры ад Камска-Вяцкага басейна да водападзелу Енісея-Обі.
Прадметы, выкананыя ў звярыным стылі, у многіх музеях Расіі, у тым ліку, калекцыях Пермскага дзяржаўнага ўніверсітэта, Дзяржаўнага гістарычнага музея, Дзяржаўнага Эрмітажа і іншых.
Гісторыя
На тэрыторыі вельмі рана зарадзілася металургія. Недалёка ад сучаснага вёскі знойдзены ліцейныя формы і тыглі для ліцця медзі, якія адносяцца да X—IX стст. да н. э..
Хутчэй за ўсё, металургамі пермскага звярынага стылю былі жанчыны: на карысць гэтай версіі кажуць знаходкі ліцейных формачак у жаночых пахаваннях.
Стыль з’явіўся пад уплывам аналагічнага скіфскага.
Навукоўцы лічаць, што дадзены стыль мае мясцовае паходжанне. Можна выказаць здагадку пра некалькі цэнтраў ўзнікнення стылю: Томскае Прыоб’е (кулайская культура), Зауралле і Перадуралле. Збор узораў пермскага звярынага стылю і навуковая праца з імі вядзецца з канца XIX стагоддзя.
Найбольш старажытныя прадметы побыту, якія адносяцца да пермскага звярынага стылю, датуюцца VIII—III да н. э. Касцяныя і рагавыя грабяні аформленыя фігуркамі птушак і іншых жывёл. Часта гэта выява лася, аленя, каня або драпежнай птушкі. У эпоху ранняга жалезнага веку пашыраецца не толькі матэрыял, на якім адлюстроўваюцца жывёлы, бронзавыя, бранзалеты, падвескі грыўны нясуць у сабе выявы новых жывёл: змей, ваўкоў, сабак, мядзведзяў. Матывы пермскага звярынага стылю аддалена пераклікаюцца з падобнымі тэмамі, якія сустракаюцца па свеце,, а таксама распаўсюджаныя ў стылізаваных вырабах сучасных майстроў.
Вывучэнне
Вывучэнне Пермскага звярынага стылю пачалося ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя. Усе даследчыкі сыходзяцца на мясцовым паходжанні Пермскага звярынага стылю. У цяперашні час магчыма казаць аб пермскім звярыным стылі як аб лакальным варыянце ўрала-сібірскага звярынага стылю. Таксама даследчыкі вылучаюць і іншыя цэнтры або лакальныя варыянты урала-сібірскага стылю, напрыклад, у Томска-Нарымскім Прыоб’і,, горна-лясное.
У 2010 годзе ў серыі, прысвечанай культурным феноменам Пермскага краю, выйшла кніга, названая ў прэсе падручнікам або энцыклапедыяй па пермскім звярыным стылі — «Сведчанні страчаных часоў. Чалавек і свет у пермскім звярыным стылі» Аляксандра Даміняка (выдавецтва «Книжный мир»). Яна змяшчае класіфікацыю прадметаў, выкананых у гэтым стылі, а таксама захаваных на гэтых прадметах сюжэтаў. Акрамя таго, у ёй разглядаюцца магчымасці прымянення гэтых прадметаў і робіцца спроба пабудаваць карціну свету старажытных ламаватаўцаў — аўтараў пермскага стылю.
NGC 2798
NGC 2798 (іншыя абазначэнні — UGC 4905, IRAS09141+4212, MCG 7-19-55, KCPG 195A, ZWG 209.45, KUG 0914+422A, ARP 283, VV 50, PGC 26232) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кантонская аперацыя
Кантонская аперацыя ― ваенная аперацыя Японіі па захопе Кантона (Гуанчжоў) падчас вайны з Кітаем.
Мэты аперацыі
Узяцце Кантона азначала нанясенне шкоды Вялікабрытаніі, якая валодала большасцю прадпрыемстваў горада. Да таго ж, Кантон быў блізка размешчаны да Шанхаю ― важнаму фарпосту брытанцаў ва Усходняй Азіі. Усе гэтыя фактары білі па эканамічнаму становішчу Брытаніі і яе прэстыжу. Аперацыя была накіравана не столькі супраць Кітая, колькі супраць англічан.
Ход аперацыі
10 кастрычніка 1938 года з Такаа выйшла дэсантная група. Аперацыяй кіраваў японскі генерал Фурусё. Праз два дні, на досвітку, транспарты з войскамі ўвайшлі ў заліў Біяс і пад прыкрыццём авіяцыі і карабельнай артылерыі пачалі высадку дэсанту. Высадка стала для кітайскага камандавання поўнай нечаканасцю.
Уздоўж ўзбярэжжа былі дыслакаваны 8 дывізій, 2 брыгады і 4 асобных палка пяхоты, узмоцненыя 3 артылерыйскімі дывізіёнамі. Яны, аказаўшы нязначны супраціў, пачалі адыходзіць перад надыходзячымі двума калонамі 21-й японскай арміяй.
Паўночная калона пасля захопу Хучжоў, Пола і Шылуня 19 кастрычніка авалодала Дзюньчжэням, адкуль уздоўж чыгуначнай лініі рушыла на Кантон. Заходняя калона, пасля захопу Таймшуй і Тайну, дайшла да вусця ракі Чжуцзянь пад Тайпінам. 22 кастрычніка дэсант японцаў захапіў вусце Хумэнь.
Кантон быў узяты 22 кастрычніка. Войскі кітайскай 12-й арміі пакінулі напалову разбураны горад. Праціўніку дасталася, у якасці трафеяў, артылерыя, шматлікія склады зброі, харчавання і рыштунку.
Страты
Паводле афіцыйных дакументаў, японская армія страціла пад Кантонам 173 забітымі, 493 параненымі, 1264 хворымі. Таксама 1069 вайсковых коней загінулі, былі паранены або захварэлі. Сярод тэхнікі ў японцаў лічыцца страта 5 самалётаў.
Кітайцы, паводле сваіх звестак, страцілі 2954 забітымі, 5645 параненымі і 2643 зніклымі без вестак. Афіцыйныя японскія ваенныя запісы сцвярджаюць, што яшчэ 1340 чалавек ўзяты ў палон.
Прэзідэнт Рэспублікі Карэя
Прэзідэнт Рэспублікі Карэя (대한민국 대통령, 大韓民國大統領) — кіраўнік дзяржавы ў Паўднёвай Карэі, кіруе ўрадам і з’яўляецца вярхоўным галоўнакамандуючым Узброеных сіл Рэспублікі Карэя. Важная асаблівасць пасады прэзідэнта Рэспублікі Карэя — немагчымасць пераабрання на другі і наступныя тэрміны.
Апошнія выбары
Прэзідэнтам краіны ў выніку выбараў 2022 года стаў Юн Сок Ёль з партыі Сіла Народа. Юн выйграў выбары, сабраўшы галасы амаль што паловы населення краіны. Папярэдні прэзідэнт Мун Чжэ Ін афіцыйна пакінуй пасаду прэзідэнта 10 мая 2022 года.
Малат’я (правінцыя)
Малат'я (Malatya), правінцыя на ўсходзе Турцыі. Плошча 12,3 тыс. кв. км. Насельніцтва 722 тысячы чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Малат'я.