cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Інстытут геалагічных навук НАН Беларусі
Інстытут геалагічных навук Беларускай акадэміі навук (1929—1933)
Асноўным відам даследаванняў у гэты час была геалагічная здымка, якая праводзілася у розных раёнах БССР пад кіраўніцтвам такіх вядомых навукоўцаў, як Г. Ф. Мірчынк, П. А. Туткоўскі, А. М. Жырмунскі, М. Ф. Бліадухо.
На падставе вялікай колькасці новага фактычнага матэрыялу з'явілася некалькі абагульняючых прац, у якіх дадзена характарыстыка геалагічнай будовы i асаблівасцей рэльефу Беларусі:
Інстытут геалогіі і гідрагеалогіі АН БССР (1933—1938)
У 1933 г. у сувязі з пашырэннем круга навуковых задач інстытут быў перайменаваны ў Інстытут геалогіі і гідрагеалогіі АН БССР і ў 1936 увайшоў у склад Аддзялення матэматычных і прыродазнаўчых навук. Яго супрацоўнікі вялі работы па праблеме Вялікага Дняпра, ажыццяўлялі геалагічную здымку і інжынерна-геалагічныя пошукі, выяўлялі новыя радовішчы карысных выкапняў. Асаблівая ўвага надавалася вывучэнню падземных вод. Былі дадзены рэкамендацыі па водазабеспячэнні буйных населеных пунктаў, выяўленыя мінеральныя воды (Бабруйск, Мінск). Геафізічныя даследаванні i свідраванні у 1935—1937 гг. дазволілі высветліць, што частка Палесся ўяўляе сабою тэктанічны прагін.
Інстытут геалогіі АН БССР (1938—1941)
З 1938 г. асноўныя прыкладныя задачы вырашаліся Геалагічным упраўленнем БССР Геалагічнага камітэта пры СНК СССР. У сувязі з гэтым Інстытут быў пераўтвораны ў Інстытут геалогіі АН БССР і засяродзіў даследаванні на праблемах рэгіянальнай геалогіі, гідрагеалогіі, геалагічнай здымкі і інш. Ужо тады былі сфармуляваны ўяўленні аб наяўнасці на паўднёвым усходзе Беларусі буйной пагружанай структуры — Прыпяцкага прагіну. Для іх праверкі ў 1940 годзе ў вёсцы Давыдаўка Светлагорскага раёна была зроблена свідравіна, якая на глыбіні 844 м упершыню выявіла каменную соль. Вялікую працу па вывучэнні нетраў Беларусі ў пазначаны перыяд правялі А. М. Аўксенцьеў, Г. В. Багамолаў, А. М. Жырмунскі, С. С. Малярэвіч, А. М. Разіна, М. М. Цапенка і інш. З 1940 г. Інстытут знаходзіўся ў складзе Аддзялення прыродазнаўчых і сельскагаспадарчых навук.
Інстытут геалагічных навук АН БССР (1945—1963)
У гады Вялікай Айчыннай вайны многія спецыялісты Інстытута сышлі на фронт і ў партызанскія атрады. Аднак працы па выяўленні мінеральнай сыравіны не спыніліся: частка беларускіх навукоўцаў вяла геалагічныя працы ў іншых раёнах Савецкага Саюза. У час фашысцкай акупацыі большасць матэрыялаў па геалогіі рэспублікі загінула. У 1942 г. у Казані Прэзідыўм АН БССР даручыў інстытуту распрацоўку тэмы «Выкарыстанне прыродных выкапняў Беларусі пры аднаўленні разбуранай фашысцкімі войскамі народнай гаспадаркі БССР». Ужо ў 1945 г. Інстытут геалагічных навук АН БССР зноў пачаў сваю працу ў Мінску. Узначальваў яго дырэктар А. М. Аўксенцьеў.
З 1947 г. Інстытут знаходзіўся ў складзе Аддзялення фізіка-матэматычных і тэхнічных навук. З гэтага часу вывучэнне нетраў тэрыторыі рэспублікі набыло комплексны характар. Былі пачаты сістэматычныя даследаванні па стратыграфіі, літалогіі, тэктоніцы, палеагеаграфіі, геалогіі антрапагену, геафізікі, геахіміі, гідрагеалогіі, карысных выкапнях. Супрацоўнікамі інстытута І. А. Балабушэвічам, Г. В. Багамолавым, В. К. Галубцовым, З. А. Гарэлікам, Г. І. Кеда, П. А. Кісялёвым, М. Ф. Казловым, Ю. І. Лупіновічам, К. І. Лукашовым, С. С. Маныкіным, А. С. Махначом, А. Я. Стэфаненкам, А. В. Фурсенкам, Ж. П. Хацько, М. М. Цапенка, В. М. Шчарбіной і іншымі быў выдадзены шэраг буйных абагульняючых прац, якія з’явіліся навуковай асновай для геалагічных пошукаў і адкрыццяў радовішчаў нафты, вугалю, гаручых сланцаў, мінеральных вод, жалезных руд, каменнай і калійных солей, будаўнічых матэрыялаў.
Так, у 1955 годзе па праблеме «Палеазой і дакембрый тэрыторыі БССР у сувязі з выяўленнем карысных выкапняў — нафты, прыроднага газу, солей, вугалю, мінералізаваных вод і іншых» выканана тэма «Флора і фаўна палеазою і мезазою БССР». Былі атрыманы дадзеныя па дэталёвым стратыграфічным расчляненні фаўны і флоры дэвонскіх адкладаў БССР. Рэзультаты ў далейшым былі выкарыстаны ў пошукава-разведачных работах. Па праблеме «Мінеральна-будаўнічыя матэрыялы БССР» скончаны працы па тэме «Карбанатныя пароды БССР і іх выкарыстанне», якія ў далейшым мелі важнае значэнне для выкарыстання карбанатных парод у прамысловасці і сельскай гаспадарцы рэспублікі.
1956 год быў адзначаны завяршэннем работ па сярэднепалеазойскіх адкладах Прыпяцкага прагіну (па праблеме «Адзіная стратыграфічная шкала СССР»). Устаноўлена стратыграфічнае расчляненне дэвонскіх адкладаў, якое было абгрунтавана дадзенымі комплекснага палеанталагічнага вывучэння. Усталявана стратыграфічнае знаходжанне саляноснай тоўшчы Прыпяцкага прагіну. На тэрыторыі Прыпяцкага прагіну ўстаноўлены ніжнекаменнавугальныя адклады. Рэкамендавана пастаноўка пошукава-разведачных работ на карбонавыя вуглі ў Прыпяцкім прагіне з пазначэннем найбольш перспектыўных у гэтым сэнсе адкладаў тульскага гарызонту.
Таксама была складзена Геалагічная карта БССР маштабу 1:1000000, якая ў далейшым была ўключана ў Геалагічную карту СССР.
Асноўнымі публікацыямі Інстытута за 1958 год былі наступныя:
13 красавіка 1959 Прэзідыум АН БССР прыняў рашэнне аб падзеле Аддзялення фізіка-матэматычных і тэхнічных навук на Аддзяленне тэхнічных навук і Аддзяленне фізіка-матэматычных, хімічных і геалагічных навук. У склад апошняга і ўвайшоў Інстытут геалагічных навук.
15 ліпеня 1963 ЦК КПБ і Савет Міністраў БССР прынялі пастанову «Аб мерапрыемствах па паляпшэнні дзейнасці Акадэміі навук БССР», згодна з якой Інстытут геалагічных навук АН БССР перадаваўся Дзяржаўнаму геалагічнаму камітэту СССР. Тым самым быў створаны Беларускі навукова-даследчы геолагаразведачны інстытут. У складзе Акадэміі засталося два падраздзяленні былога Інстытута геалагічных навук — Лабараторыя геахімічных праблем (кіраўнік — акадэмік Канстанцін Ігнатавіч Лукашоў) і Плешчаніцкая геафізічная станцыя.
Лабараторыя геахімічных праблем АН БССР (1963—1971)
У названы перыяд было праведзена геахімічнае вывучэнне асноўных генетычных тыпаў парод, якія складаюць антрапагенавую тоўшчу, і ландшафтаў Беларусі. На аснове атрыманых дадзеных выяўлены і ахарактарызаваны геахімічныя, біяхімічныя, педагеахімічныя і гідрагеахімічныя правінцыі рэспублікі, распрацаваны шэраг тэарэтычных палажэнняў геахіміі гіпергенезу. У сувязі з пошукамі нафты і газу выкананы геахімічныя даследаванні адкладаў падземных вод дэвону. Устаноўлены рысы гідрахімічнай занальнасці асадкавай тоўшчы.
Праводзіўся комплекс геафізічных назіранняў. Іх задачамі і зместам было вывучэнне глыбокіх гарызонтаў зямной кары і верхняй мантыі і ўзаемасувязі глыбінных і прыпаверхневых геалагічных структур, высвятленне характару электрамагнітных працэсаў калязямной прасторы. Паводле сейсмалагічных і гравіметрычнай дадзеных былі пабудаваныя першыя для Беларусі і Прыбалтыкі схемы рэльефу ўнутраных межаў зямной кары — Махаровічыча і Конрада, якія кантралююць асаблівасці тэктонікі прыпаверхневых структур. У галіне натуральнага электрамагнітнага поля вывучаліся яго марфалогія, дынаміка і ўзбуджэнне.
Развіваліся даследаванні ў галіне літалогіі і петраграфіі, геалогіі антрапагену, гідрагеалогіі, геатэрміі, металагенічнай спецыялізацыі крышталічнага падмурка. Прыкметны ўклад ва ўсе гэтыя даследаванні ўнеслі працы акадэмікаў АН БССР Г. В. Багамолава, Г. І. Гарэцкага, К. І. Лукашова, А. С. Махнача, члена-карэспандэнта АН БССР В. М. Шчарбіны, а таксама М. Ф. Казлова, А. В. Кудзельскага, В. А. Кузняцова, В. К. Лукашова, В. А. Кавалёва, А. А. Хоміча, Ж. П. Хацько.
Інстытут геахіміі і геафізікі АН БССР (1971—1991)
4 лютага 1971 на базе Лабараторыі геахімічных праблем АН БССР і Плешчаніцкай геафізічнай станцыі АН БССР быў створаны Інстытут геахіміі і геафізікі АН БССР і ўвайшоў у склад Аддзялення хімічных і геалагічных навук. Яго ўзначаліў акадэмік Канстанцін Ігнатавіч Лукашоў. Інстытут неўзабаве ператварыўся ў буйную навуковую ўстанову, якая займалася рознымі напрамкамі навук аб Зямлі. Колькасць супрацоўнікаў павялічылася з 90 да 350. Прыярытэтнае развіццё атрымалі работы па літалогіі і геахіміі глыбінных і прыпаверхневых зон зямной кары і высвятленні іх ролі ў фарміраванні карысных выкапняў; гідрагеахіміі падземных вод і поравых раствораў; палеагеаграфіі і палеагеахіміі антрапагену; геафізічнаму вывучэнню глыбінных зон зямной кары і іх сувязі з верхнімі структурнымі ярусамі; вывучэнню геафізічных палёў; геатэрміі; агульнай і рэгіянальнай тэктонікі; геалогіі нафты, калійных і каменнай солей; работы па дынаміцы ландшафтаў і рацыянальнаму прыродакарыстанню. З 1977 па 1993 Інстытут узначальваў акадэмік Радзім Гаўрылавіч Гарэцкі.
У 1990 г. частка супрацоўнікаў Інстытута, якія займаліся даследаваннямі геаграфічнага профілю, была перададзена ў створаны ў сістэме Акадэміі навук на базе Інстытута торфу Інстытут праблем выкарыстання прыродных рэсурсаў і экалогіі.
Да пачатку 1990-х гадоў у Інстытуце геахіміі і геафізікі атрымаў развіццё шырокі комплекс навук аб Зямлі, паўсталі новыя задачы ў вывучэнні нетраў ў сувязі з узрослай роляй мясцовай мінеральнай сыравіны, асабліва пасля атрымання Беларуссю незалежнасці і суверэнітэту. Таму з'явілася неабходнасць у карэкціроўцы тэматыкі і перайменаванні навуковай установы.
Інстытут геалогіі, геахіміі і геафізікі АН Беларусі (1992—1993)
19 верасня 1991 года было створана Беларускае геалагічнае таварыства. У 1992 на чарговым Агульным сходзе Акадэмія навук БССР была пераўтворана ў Акадэмію навук Беларусі, а Інстытут геахіміі і геафізікі — у Інстытут геалогіі, геахіміі і геафізікі. 23 снежня 1993 пастановай АН Беларусі Інстытут геалогіі, геахіміі і геафізікі быў перайменаваны ў Інстытут геалагічных навук АН Беларусі. Інстытут узначаліў акадэмік АН Беларусі Аляксей Васілевіч Мацвееў.
=== Інстытут геалагічных навук (Н)АН Беларусі (1994—2005), Інстытут геахіміі і геафізікі НАН Беларусі (2006—2008) === У 2003 г. Аддзяленне хімічных і геалагічных навук, у складзе якога знаходзіўся Інстытут, атрымала назву Аддзяленне хіміі і навук аб Зямлі НАН Беларусі.
У апошні па часе перыяд дзейнасці Інстытутам геахіміі і геафізікі НАН Беларусі былі падрыхтаваны і выдадзены сучасныя фундаментальныя працы, якія з усіх бакоў (у т.л. з мэтай практычнага выкарыстання) характарызуюць нетры Беларусі:
Інстытутам з 1998 і да канца існавання кіраваў акадэмік НАН Беларусі Анатоль Аляксандравіч Махнач.
Склад Інстытута па стане на 2004 год:
Расфарміраванне. Далейшы лёс
1 жніўня 2008 адбылася рэарганізацыя Беларускага навукова-даследчага геолагаразведачнага інстытута (БелНДГРІ) шляхам далучэння да яго падраздзяленняў Інстытута геахіміі і геафізікі. Частка супрацоўнікаў перайшла ў Інстытут прыродакарыстання НАН Беларусі, створаны на базе Інстытута праблем выкарыстання прыродных рэсурсаў і экалогіі. Інстытут геахіміі і геафізікі спыніў сваё існаванне.
Аднак расфарміраванне прынесла не зусім тыя вынікі, якія чакаліся. У прыватнасці, пад канец 2012 года вяліся размовы аб стварэнні на базе БедНДГРІ навукова-практычнага цэнтра па геалагічным вывучэнні і распрацоўцы рэсурсаў нетраў. 19 ліпеня 2013 г. адбылася рэарганізацыя геолагаразведачнага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Белгеалогія» і рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Беларускі навукова-даследчы геолагаразведачны інстытут» шляхам зліцця ў рэспубліканскага ўнітарнае прадпрыемства «Навукова-вытворчы цэнтр па геалогіі» (пасведчанне аб дзяржаўнай рэгістрацыі ад 19 ліпеня 2013 г. у ЕГР № 192018546).
У цяперашні час у структуры Акадэміі геалагічныя даследаванні вядуцца ў галіновых аддзелах Інстытута прыродакарыстання НАН Беларусі, а па-за Акадэміяй — у БелНДГРІ, на геаграфічным факультэце Белдзяржуніверсітэта, геолага-геаграфічным факультэце Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта і геаграфічным факультэце Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай — штогадовае спаборніцтва, якое арганізуецца Міжнароднай федэрацыяй хакея з шайбай (IIHF) з 1920 года. Першапачаткова турнір праводзіўся толькі ў рамках Алімпійскіх гульняў (ў 1920 годзе ў рамках летніх гульняў, у 1924 і 1928 гадах — у межах зімовых гульняў). З 1930 года спаборніцтва стала штогадовым, за выключэннем 1940—1946 гадоў з-за Другой сусветнай вайны і 1980, 1984, 1988 гадоў з-за зімовых Алімпійскіх гульняў. З 1924 па 1968 год, у гады правядзення зімовых Алімпіяд, алімпійскі турнір па хакеі з шайбай лічыўся таксама чэмпіянатам свету.
Агульная колькасць медалёў па краінах
За ўсю гісторыю чэмпіянатаў свету толькі 8 краін станавіліся ўладальнікамі залатых медалёў. Яшчэ тром зборным удавалася заваяваць медалі меншай годнасці. Найбольшая колькасць чэмпіёнскіх тытулаў заваявала зборная Расіі/СССР (26 тытулаў). Найбольшая агульная колькасць медалёў атрымалася заваяваць зборнай Канады і зборнай Чэхіі / Чэхаславакіі (па 46 узнагарод).
заўвагі:
Беларуская Аўтаномная Праваслаўная Царква
Белару́ская Аўтано́мная Правасла́ўная Царква́ — аб'яднанне беларускіх епархій абнаўленчай царквы, якое існавала ў 1924—1934.
Гісторыя
Абнаўленцы заяўлялі аб падтрымцы сацыялістычнага грамадства, дэмакратызавалі царкоўнае кіраванне, патрабавалі перагляду дагматыкі, этыкі, літургіі і іншых бакоў рэлігінна-царкоўнага жыцця. Аб'яднанне ўтворана ў маі 1924 на чале са Свяшчэнным сінодам і мітрапалітам Магілёўскім і Беларускім на Першым Беларускім абласным царкоўным саборы (Магілёў). Да канца 1920-х г. уключала каля 500 парафій, галоўным чынам ва ўсходніх абласцях (Аршанская, Віцебская, Высачанска-Веліжская, Магілёўская і Мсціслаўская епархіі).
У снежні 1924 з падпарадкавання БАПЦ выйшлі парафіі Дубровенскага раёна, якія абвясцілі ўласную царкоўную незалежнасць. 3 пачатку 1930-х г., ва ўмовах пераходу СССР да жорсткай антырэлігійнай палітыкі і агульнага крызісу абнаўленства БАПЦ хутка страціла свае пазіцыі і ў снежні 1934 пастановай Свяшчэннага сінода праваслаўных цэркваў у СССР была ліквідавана, яе парафіі вярнуліся пад уладу Маскоўскай патрыярхіі. Выдавала часопіс «Белорусский православный вестник» (Магілёў, 1924—1927).
Галобы
Галобы (Голоби) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ковельскім раёне Валынскай вобласці Украіны, цэнтр аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады. Знаходзіцца на рацэ Стаход.
Гісторыя
У гістарычных крыніцах Галобы ўпершыню згадваюцца ў сярэдзіне XVI ст., калі яны ўваходзілі ў склад Мельніцкай воласці і былі падпарадкаваныя Луцкам замку. У апісанні Луцкага замка за 1545 г. гаворыцца: «на будаўніцтва мастка крэпасці дрэва возяць з Мельніцкай воласці людзі гаспадарчыя на імя Казлінічы, Бруховічы і Галоўбы». У тых жа дакументах запісана, што сяляне гэтых вёсак павінны былі «выконваць службу з калёсамі і сякерай».
У XVI ст. Галобы з Мельніцай і Бруховічамі сталі ўладаннямі Польшчы, у 1544 г. кароль Жыгімонт I Стары перадаў Галобы сваёй жонцы Боне Сфорцы, якая валодала імі да 1557 г. У 1573 г. уладальнікамі Галобаў сталі Варвара Казінская і князь Юрый Збаражскі, якія мелі там два фальваркі з 61 дваром, з іх 22 двара агароднікаў.
У гады Паўночнай вайны, калі тут у 1708 г. з’явілася шведскае войска, месцічы аказвалі супраціў, за што шведы ў 1708 г. спалілі вёску дашчэнту. Старыя Галобы былі размешчаны ў 3 км на поўнач, у раёне Стахора. Цяпер на гэтым месцы можна знайсці толькі аскепкі цэглы і іншыя прыкметы паселішча людзей. Пасля вайны сярод лесу, уздоўж старога гасцінца Ковель — Мельніца, сяляне пачалі будаваць сабе жытло, закладваць аснову сучасных Галобаў.
У пачатку XVIII ст. сяло належала шляхціцам Ерузальскім (Ярузэльскім). Пры Юзафе Ерузальскам тут быў пабудаваны рымска-каталіцкі касцёл (1711—1728 гг.) у стылі барока на месцы старога, па некаторых дадзеных, спаленага шведамі ў 1708 г. У першай палове XVIII ст. у цэнтры старадаўняга парку размясціўся палац шляхціцаў Вільгаў-Ерузальськіх. На трохкутным тымпане франтона палаца быў размешчаны фамільны герб Вільгаў, што было зроблена па загадзе генерал-маёра Францішка Фабіяна Вільга (Franciszek Fabian Wilga), жанатага на Тэафіле Ерузальскай, які быў ініцыятарам будаўніцтва палаца ці, прынамсі, яго перабудовы, калі ён быў пабудаваны яго цесцем Юзафам Ерузальскім. Лічыцца, што асабняк быў узведзены не пазней 1730—1735 гг. Знешне ён нагадваў палац Чартарыйскіх у Любліне (узведзены ў другой палове XVII ст., у 1725—1728 гг. перабудаваны архітэктарам Францыскам Майерам). Падчас пажару ў сяр. XIX ст. палац быў разбураны. Цяпер ад яго застаўся толькі земляны насып. У парку быў участак, абнесены высокім частаколам, дзе свабодна блукалі дзікія звяры. Таму тую частку парку доўга называлі Звярынцам. Аб былой велічы і раскошы магнатаў Вільгаў сведчыць каменная вежа, якая служыла раней уязной брамай у палац, і двухпавярховы дом другой паловы XIX ст.
У 1783 г. новы ўладальнік Галабоў, сын Францішка чарнігаўскі ваявода Людвік Вільга пабудаваў у сяле царкву. У тым жа годзе ён дабудаваў дзве капліцы пры каменным касцёле Арханёла Міхаіла. 24 красавіка 1786 г. у вежу касцёла трапіла маланка і ён пацярпеў ад пажару. У 1793 г. Людвік Вільга адбудаваў касцёл. У 1795 г. у Галобах налічвалася 90 двароў і 615 жыхароў.
У 1871 г. праз Галобы была пракладзена чыгунка. Адначасова была пабудавана новая дарога на Ковель, якая перарэзала напалову вялікую сажалку, што была ў парку. Сучасныя вуліцы Шаўчэнкі і Грушэўскага — гэта і ёсць стары шлях.
У 1876 г. тут была пабудавана станцыя чыгункі Ковель — Луцк. У 1918 г. у Галобах была сфарміравана 2-я Сіняжупанная дывізія УНР. У ліпені 1920 г. у Галобах утварыўся рэўкам, а ў верасні-кастрычніку сяло перайшло пад уладу Польшчы.
З студзеня 1940 г. Галобы — цэнтр Галобскага раёна. 21 студзеня 1958 г. Галобы далучылі да Ковельскага раёна, пасля некаторы час яны былі ў складзе Ражышчанскага раёна (1962—1963 гг.). За час нямецкай акупацыі падчас Другой сусветнай вайны немцы вывезлі з пасёлка амаль 350 чалавек на працы ў Нямеччыну, спалілі 48 дамоў. Галобы занята Чырвонай Арміяй 16 сакавіка 1944 г.
У 1957 г. Галабам прадастаўлены статус пасёлка гарадскога тыпу. У пасёлку ёсць краязнаўчы музей. 14 жніўня 2015 г. была ўтворана Галобская аб’яднаная тэрытарыяльная грамада.
Юя Асако
(大迫 勇也; нар. ) — японскі футбаліст. З 2013 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Карл Фелікс
Карл Фелікс (Carlo Felice;, Турын, П’емонт — , Турын) — сардзінскі кароль, чацвёрты сын Віктара Амадэя III.
Стаў спадчыннікам свайго брата Віктара Эмануіла I, які адрокся ад прастола ў выніку рэвалюцыі 1821 года, супраць якой Карл, як прыхільнік сістэмы Метэрніха, шматразова пратэставаў. Паўстанцы былі разбіты аўстрыйцамі, у суправаджэнні якіх Карл увайшоў у Турын (1821). Яго кіраванне было рэакцыйным.
Сям'я
З 1807 года ў шлюбе з Марыяй Крысцінай Бурбон-Сіцылійскай (1779—1849), дачкой караля Абедзвюх Сіцылій Фердынанда I. Памёр бяздзетным.
Хотару Ямагуты
(山口 蛍; нар. ) — японскі футбаліст. З 2013 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Тасіхіро Аояма
(青山 敏弘; нар. ) — японскі футбаліст. У 2013—2015 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Маён
Маён (Bulkang Mayon) — дзеючы вулкан на Філіпінах, на востраве Лусон, на тэрыторыі нацыянальнага парка Маён-Волкана.
Стратавулкан з конусам правільнай формы. Вышыня 2462 м. Складзены пераважна з андэзітаў.
Гізела Бургундская
Гізела Бургундская (Gisela) (каля 950 — 21 ліпеня 1007 або 1006, Рэгенсбург) — герцагіня Баварыі і маці імператара Генрыха II. Была старэйшай дачкой караля Конрада Бургундскага з дынастыі Вельфаў, верагодна, ад яго першага шлюбу з Адэланай (Adelana). Пляменніца імператрыцы Адэльгейды, жонкі Атона I.
Біяграфія
Шлюб Гізелы і Генрыха Сварлівага арганізавала імператрыца Адэльгейда, звязаная сяброўскімі адносінамі з маці Генрыха Юдзіфай. Вяселле адбылося, верагодна, улетку 972 года, заручыны, — магчыма, яшчэ ў 965 годзе. 6 мая 973 года Гізела нарадзіла старэйшага сына, Генрыха, будучага імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі. Генрых Свавольны, які арганізаваў змову супраць Атона II з мэтай яго звяржэння, быў схоплены ў 978 годзе прыхільнікам імператара Атонам Швабскім. У Магдэбургу, куды быў дастаўлены баварскі герцаг, імператарам было прынята рашэнне канфіскаваць уладанні і маёмасць Генрыха. Герцаг быў сасланы ва Утрэхт, яго сям'я падзелена, дзеці адпраўлены ў розныя навучальныя ўстановы. Падчас зняволення мужа Гізела жыла ў Мерзебургу і, хутчэй за ўсё, не мела магчымасці прымаць удзелу ў выхаванні дзяцей.
Пахавана ў кафедральным саборы манастыра Нідэрмюнстэр ў Рэгенсбургу. На магіле Гізелы па замове яе дачкі быў усталяваны «крыж Гізелы».
Шлюб і дзеці
У шлюбе з Генрыхам Свавольным у Гізелы было трое дзяцей:
Біёграф Генрыха II Манфрэд Хёфер згадвае таксама пра яшчэ адну дачку Гізелы і Генрыха Сварлівага — Брыгіту, абатысу манастыра Святога Паўла ў Рэгенсбургу.
Віктар Амадэй III
Біяграфія
Віктар Амадэй нарадзіўся ў Турыне, быў старэйшым сынам Карла Эмануіла III і яго другой жонкі Паліксены Крысціны Гесэн-Рэйнфельс-Ротэнбург.
Ён узышоў на прастол у 1773 годзе пасля смерці бацькі. На працягу Італьянскай кампаніі Напалеона яго войскі былі пераможаны французамі ў бітве пры Мілесіма (13 красавіка 1796) года. Віктар Амадэй быў вымушаны падпісаць Парыжскі дагавор (1796) і саступіць Францыі горада Кунеа, Чэва, Алесандрыю і Тартону. Гэты мір фактычна знішчыў Сардзінію як самастойную дзяржаву: Савоя і Ніца таксама былі саступлены Францыі.
Сям'я
Віктар-Амадэй быў у шлюбе з Марыяй Антуанэтай Бурбонскай (1729—1785), малодшай дачкой Філіпа V Іспанскага. У гэтым шлюбе нарадзіліся:
З шасці сыноў пяцёра выжылі і трое з іх узыйшлі на прастол. Дзве дачкі ажаніліся з двума братамі: будучымі каралямі Францыі Людовікам XVIII і Карлам X, прычым Віктар-Амадэй паклапаціўся аб тым, каб старэйшая ажанілася са старэйшым, а малодшая з малодшым.
Трыццаць срэбранікаў
Трыццаць срэбранікаў - цана, за якую Іуда Іскарыёт згадзіўся аддаць Ісуса Хрыста у рукі першасвятароў Сінедрыёна, пра гэта ў Новым Запавеце запісана ў Евангеллі ад Матфея 26:15. Перад падзеямі Апошняй вячэры, Іуда пайшоў да першасвятароў і пагадзіўся перадаць Ісуса ў абмен на 30 сярэбраных манет, а пасля поўны раскаяння вярнуў грошы назад.
Паводле Евангелля ад Матфея такім чына выканана прароцтва, запісанае ў кнізе прарока Ераміі. Тым не менш, у кнігі Ераміі няма згаданага прароцтва, а прароцтва пра трыццаць срэбранікаў запісана ў кнізе Захарыі, у якой апісваецца вяртанне плацяжу ў трыццаць срэбранікаў амаль такім жа чынам, як і ў Евангеллі ад Матфея.
Тып манет дагэтуль дакладна не вызначаны, а вобраз часта выкарыстоўваецца ў мастацкіх работах з выявай пакут Хрыста. Фраза выкарыстоўваецца ў літаратуры і штодзённым жыцці для абазначэння людзей, гатовых за грошы пайсці на здраду.
Беларуская аўтакефальная царква (справа)
«Беларуская аўтакефальная царква» — назва «шпіёнска-паўстанцкай арганізацыі», прыдуманай у ліпені—верасні 1937 супрацоўнікамі НКУС БССР для ўзбуджэння крымінальнан справы і правядзення палітычных працэсаў над дзеячамі Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы (БАПЦ).
Гісторыя
Паводле версіі НКУС, арганізацыя пачала фарміравацца ў 1918 годзе ў час нямецкай акупацыі Мінска; складалася з 13 паўстанцкіх груп, якія «існавалі» ў Асіповіцкім, Барысаўскім, Клічаўскім, Мінскім, Пухавіцкім, Смалявіцкім, Смілавіцкім і Чавускім раёнах; «аб’ядноўвала» больш за 200 чал., у т. л. 2 архіепіскапаў, 30 святароў, 170 кулакоў і былых царскіх чыноўнікаў. Яе кіраўніком быў абвешчаны епіскап Філарэт (Раменскі); у кіруючы цэнтр уключана 12 чал.: архіепіскап Афанасій (Вячорка), святары Мінскай аўтакефальнай царквы Марыі Магдаліны А. П. Кіркевіч, С. I. Кульчыцкі, М. С. Рубановіч і рэгент П. П. Вяршынскі, святар Дзяржынскай царквы С. Я. Садоўскі, дзякі Я. С. Бараноўскі і У. С. Лобач, бухгалтар А. Я. Наўроцкі, а таксама В. А. Лобач, М. Я. Раменская, Н. I. Пуйман. У члены «арганізацыі» быў залічаны і мітрапаліт Мелхіседэк, які нібыта ажыццяўляў асабістую сувязь з Ю. Пілсудскім.
3 польскай разведкай «арганізацыя» нібыта была звязана праз ксяндза I. А. Баравіка і пінскага архіепіскапа А. Іназемцава. «Удзельнікаў арганізацыі» абвінавачвалі ў «контррэвалюцыйнай агітацыі супраць калгасаў», у тым, што яны «па ўказаннях Раменскага праводзілі на практыцы унію з рымска-каталіцкай царквой, прыцягвалі да царквы антысавецкі актыў католікаў». Паводле абвінаваўчага заключэння, «контррэвалюцыйнай групай царкоўнікаў намечаны кандыдатам у Саветы пры перавыбарах Кульчыцкі, і за яго вядзецца агітацыя ў царкве, сярод веруючых». У час арышту членаў арганізацыі была канфіскавана літаратура рэлігійнага зместу і далучана да справы «як контррэвалюцыйная», у т. л. кнігі Э. Рэнана, часопіс «Вера и разум» і інш.
Паводле рашэння Асобай тройкі НКУС БССР ад 25 кастрычніка 1937 года прыгавораны да вышэйшай меры пакарання 11 кіраўнікоў «арганізацыі» і 1 лістапада 1937 года расстраляны ў Мінску; В. А. Лобач і Пуйман прыгавораны да 10 гадоў папраўча-працоўных лагераў. Пра рэабілітацыю ўдзельнікаў «арганізацыі» пытанне ўзнімалася ў ліпені 1940, снежні 1954 і студзені—сакавіку 1958. Аднак толькі ў адносінах да жанчын было прызнана, што яны «засуджаны без дастатковых на тое падстаў». У маі 1960 па скарзе сваякоў «за недаказанасцю складу злачынства» рэабілітаваны У. С. Лобач. 5 красавіка 1989 года на падставе арт. 1 Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 студзеня 1989 года рэабілітаваны ўсе члены «арганізацыі».
Бэт (літара)
<div style="float:right;font-size:7em;line-height:1.3;background-color:#dddddd;padding:0em 0.1em;margin:0em 0.1em 0.1em 0em" dir="rtl"> ב ב
Бэт (בֵּי"ת) — другая літара яўрэйскага алфавіта. На пісьме перадаецца наступным чынам: ב. Таксама абазначае лічбу 2.
Бэт — адна з шасці літар (בג"ד כפ"ת), якія атрымліваюць дагеш каль у пачатку слова або пасля агаласоўкі «шва нах». Гэта значыць, што ў пачатку слова і ў некаторых іншых выпадках гэта літара абазначае гук «б» ([b]), а ва ўсіх астатніх выпадках чытаецца як «в» ([v]). Літара называецца «бэт», а не «вэт», менавіта таму, што ў назве літары сама літара стаіць на пачатку.
Літара ב з'яўляецца адной з чатырох літар яўрэйскага алфавіта, якія абазначаюць губны зычны.
Літара бэт паходзіць ад слова баіт (בַיִת), што абазначае «дом». Абрысы літары — піктаграма, схематычная выява дома з фундаментам, сцяной, уваходам (з іншага боку) і дахам.
Сутыкненне двух ТУ-134 над Днепрадзяржынскам
Сутыкненне двух Ту-134 над Днепрадзяржынскам — авіякатастрофа, якая адбылася ў суботу 11 жніўня 1979 года і стала адной з найбуйнейшых у гісторыі авіяцыі.
11 жніўня 1979 года ў 13 гадзін 35 хвілін у небе ў раёне Днепрадзяржынска на вышыні 8400 метраў сутыкнуліся два самалёты Ту-134А кампаніі "Аэрафлот", у выніку чаго загінулі ўсе 178 пасажыраў абодвух рэйсаў. Паводле колькасці ахвяр гэта авіякатастрофа ў гісторыі Украіны і Ту-134 займае першыя месцы, у гісторыі Савецкага Саюза і сутыкненняў у паветры ў свеце — другое, а сярод сутыкненняў самалётаў наогул — трэцяе. У спісе загінулых апынуліся 17 членаў узбекскага футбольнага клуба «Пахтакор», праз гэта трагедыя набыла асаблівы рэзананс.
Хата
Хата — жылая, пераважна зрубная пабудова.
Сутыкненне двух ТУ-134 над Днепрадзяржынскам
Ту-134А борт № 65816 ляцеў па рэйсе 7628 Чалябінск—Варонеж—Кішынёў, а Ту-134АК борт № 65735 - па рэйсе 7880 Ташкент—Гур'еў—Данецк—Мінск.
Хата
Хата ў Беларусі
Верагодна першай формай драўлянага жытла на Беларусі стаў просты курэнь. Далей атрымаў распаўсюджанне аднакамерны дом зрубнай канструкцыі. Са з’яўленнем сенцаў пляніроўка хаты ўскладнілася: узнікла двухкамернае і трохкамернае жытло. Апошнія тыпы былі найбольш распаўсюджанай формай жылля беларусаў на працягу сярэднявечча і Новага часу.
Сутыкненне двух ТУ-134 над Днепрадзяржынскам
Экіпаж самалёта Ту-134А СССР-65735 пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Хата
Хата ў Беларусі
Як тып жылля гістарычна развілася з зямлянкі (паўзямлянкі). На асаблівасці планаў і канструкцый ўплываюць сацыяльна-эканамічныя і прыродна-кліматычныя ўмовы, будаўнічыя матэрыялы пэўных рэгіёнаў. Беларуская хата вызначаецца дасканаласцю апрацоўкі будаўнічых матэрыялаў, прапарцыянальнасцю форм, выразнасцю кампанентаў, дэкаратыўным аздабленнем. Функцыянальныя, канструкцыйныя і дэкаратыўныя элементы хаты (франтоны, ліштвы, вільчыкі, дымнікі, падзоры і інш.) часта ўпрыгожаны архітэктурнай разьбой. Важны элемент дэкору хаты — мастацкая шалёўка: пэўным нахілам дошак ствараюцца разнастайныя ўзоры (квадраты, ромбы, трохвугольнікі і інш.).
Архітэктура
На Беларусі з 1-2 ст. вядома 1-камернае жытло з печчу без коміна (курная хата) і вузкімі акенцамі з засаўкамі. З 16 ст. існавалі таксама 2 і 3-камерныя хаты (хата+сенцы+хата) (хата+сенцы+гаспадарчая пабудова — клець, варыўня). З 19 ст. пераважала т. зв. белая хата, якая мае печ з комінам. Будавалі хаты найчасцей з хвоі і елкі. Хата на падмурку пашырана з 19 ст. Крылі хаты саломаю, чаротам, дранкай, гонтай, чарапіцай, з 20 ст. выкарыстоўваюць бляху. Да канца 19 ст. быў пашыраны тып падлогі земляны і глінабітны, які змяніла дашчаная падлога на лагах.
Інтэр'ер
Інтэр'ер традыцыйнай хаты строга рэгламентаваны. У куце каля дзвярэй стаяла печ, вусцем да прыпечнага акна, побач быў т. зв. бабін кут. Па дыяганалі ад печы знаходзілася покуць — пачэснае месца ў хаце, там стаялі стол, нерухомыя лавы пры сценах, услон. Ад печы ўздоўж глухой сцяны размяшчаліся палаці. На сцяне каля дзвярэй мацавалася паліца, дзе трымалі посуд і іншае начынне. Інтэр'ер хаты паступова дапаўняўся інш. мэбляй. Удасканальвалася ўнутраная прастора хаты: некапітальнымі перагародкамі выдзялялі кухню, спальню, святліцу. Знадворку перад уваходам пачалі прыбудоўваць ганак і веранду.
Спіс аб’ектаў PGC (2212001—2213000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2212001—2213000)
Сталічная тэрыторыя
Сталічная акруга, Сталічная тэрыторыя, Федэральная сталічная акруга, Федэральная сталічная тэрыторыя, Нацыянальная сталічная акруга — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка прамога падпарадкавання цэнтральным уладам дзяржавы, якая выдзелена для сталіцы і не з'яўляецца суб'ектам федэрацыі або часткай правінцыі, у некаторых краінах-федэрацыях або ўнітарных краінах з падраздзяленнем на правінцыі-рэгіёны. Звычайна сталічная тэрыторыя (акруга) мае параўнальна невялікую тэрыторыю, прылеглую да горада-сталіцы.
Эрцгерцагства Аўстрыя
Эрцгерцагства Аўстрыя (Erzherzogtum Österreich) — адна з найважнейшых дзяржаў у рамках Свяшчэннай Рымскай імперыі, было цэнтрам Габсбургскай манархіі і папярэднікам Аўстрыйскай імперыі. За прыблізна 700 гадоў, яно ператварылася з маркграфства ў цэнтр імперыі. Са сталіцай у Вене, якая была ў цэнтры эрцгерцагства, якое размяшчалася ў раёне цяперашняй аўстрыйскай федэральнай зямлі Ніжняя Аўстрыя, а таксама часткі землі Верхняя Аўстрыя.
Герцагства Аўстрыя
У 1156 годзе, статус маркграфства быў падняты да статусу герцагства дзякуючы Privilegium Minus, выдадзеным імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыхам I. У 1278 годзе Рудольф I перамог Пржэмысла Отакара II і забяспечыў у герцагстве ўладу Габсбургаў.
Эрцгерцагства Аўстрыя
У 1359 годзе падроблены Privilegium Minus быў выкарыстаны герцагам Рудольфам IV каб падняць статус герцагства да ўзроўню эрцгерцагства, але гэты крок не быў прызнаны Свяшчэннай Рымскай імперыяй. Эрнст першы прыняў тытул эрцгерцага. Эрцгерцагства не было афіцыйна прызнана да таго часу, пакуль Габсбургі не ўсталявалі кантроль над палітыкай імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі ў 1453 годзе пад кіраўніцтвам Фрыдрыха III. Аўстрыя была адзінай дзяржавай, якая мела статус эрцгерцагства.
Андрэй Мацвеевіч Бурак
Андрэй Мацвеевіч Бурак (, в. Асвеіца, Дрысенскі павет, Віцебская губерня, цяпер  —, Кагарлыцкі раён, Кіеўская вобласць) — сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Эрцгерцагства Аўстрыя
Эрцгерцагства Аўстрыя
З XVI стагоддзя Габсбургі, маючы тытул эрцгерцагаў, прыраўноўваюцца да прынцаў ці прынцэс крыві ў іншых еўрапейскіх каралеўскіх дынастыях. З 1512 года эрцгерцагства з'яўляецца таксама цэнтрам Аўстрыйскай акругі Свяшчэннай Рымскай імперыі, якая галоўным чынам складалася са спадчынных земляў Габсбургаў.
Андрэй Мацвеевіч Бурак
Біяграфія
Андрэй Бурак нарадзіўся ў рабочай сям’і. Атрымаў няпоўную сярэднюю адукацыю. З 1938 года пражываў разам з сям’ёй у Ніжнім Тагіле Свярдлоўскай вобласці, працаваў спачатку на заводзе імя Куйбышава, затым ва Уральскім леспрамгасе. 14 чэрвеня 1941 года быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію Ніжнетагільскім раённым ваенным камісарыятам Свярдлоўскай вобласці. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах. Да верасня 1943 года гвардыі чырвонаармеец Андрэй Бурак быў наводчыкам кулямёта 3-га батальёна 198-га гвардзейскага стралковага палка 68-й гвардзейскай стралковай дывізіі 40-й арміі Варонежскага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
Эрцгерцагства Аўстрыя
Габсбургская імперыя
У 1804 годзе, апошні імператар Франц II пад ціскам Напалеона Банапарта адрокся ад прастола Свяшчэннай Рымскай імперыі і стаў Францам I, першым імператарам Аўстрыйскай імперыі, створанай на базе ўладанняў Габсбургаў. Астатнія землі Свяшчэннай Рымскай імперыі распаліся на шматлікія незалежныя дзяржавы і гарады. Эрцгерцагства Аўстрыя працягвала існаваць як каронная зямля ў рамках імперыі, хоць і была падзелена на Верхнюю і Ніжнюю Аўстрыю. Тытул эрцгерцага працягвалі выкарыстоўваць члены імператарскай сям'і і эрцгерцагства было адменена толькі ў 1918 годзе з распадам Аўстра-Венгрыі і стварэннем асобных федэральных земляў Ніжняя і Верхняя Аўстрыя ў найноўшай рэспубліцы Аўстрыя.
Андрэй Мацвеевіч Бурак
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 13 лістапада 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі чырвонаармеец Андрэй Бурак пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Быў таксама ўзнагароджаны ордэнам Леніна.
Спіс герцагаў Брабанта
Тытул герцага Брабанта з'явіўся пасля таго, як імператар Фрыдрых I Барбароса ў 1183—1184 гадах узвёў ландграфства Брабант у ранг герцагства для Генрыха I Брабанцкага. З 1288 года герцагі Брабанта сталі таксама графамі Лімбурга. У 1430 годзе герцагства Брабанцкае было атрымана ў спадчыну Філіпам III Добрым і адышло да Бургундскага дому. У 1477 годзе тытулы герцагаў Брабанцкіх перайшлі да Габсбургаў пасля шлюбу Марыі Бургундскай і Максіміліяна I. Герцагства затым увайшло ў склад Іспанскіх Нідэрландаў, і яго далейшая гісторыя непарыўна звязана з гісторыяй Сямнаццаці правінцый.
Ландграфы Брабанта, графы Лувена і Бруселя, герцагі Ніжняй Латарынгіі
Пасля Готфрыда I, тытул графа Бруселя перастаў выкарыстоўвацца.
Герцагі Брабанта і Лімбурга
Пасля смерці Венцэля Жанна прызначыў спадчынніцай сваю пляменніцу, графіню Фландрыі Маргарыту, і яе мужа — Філіпа Бургундскага. У 1404 годзе яны саступілі правы на герцагства іхняму другому сыну Антуану.
Малодшы Бургундскі дом
Герцагства затым увайшло ў склад Іспанскіх Нідэрландаў.
Спадчынныя прынцы Бельгіі
Пасля стварэння каралеўства Бельгія, тытул герцага Брабанта стаў давацца спадчыннаму прынцу:
Дэбра Монк
На тэлебачанні яна вядомая па сваіх ролях у серыялах «Схватка» і «Анатомія страсці». Яна таксама з’явілася ў такіх фільмах як «Масты акругі Мэдысан», «Клуб першых жонак», «Адвакат д'ябла», «Каханне і іншыя акалічнасці» і г.д.
Чылегон
Чылегон — буйны прамысловы горад у інданезійскай правінцыі Бантэн. У горадзе знаходзяцца стратэгічны завод PT Krakatau Steel, які вырабляе метал для ўнутранага спажывання і на экспарт, і хімічны завод PT Asahimas Chemical. У склад горада ўваходзіць порт Мерак.
Раёны горада
У склад Чылегона ўваходзіць 8 раёнаў:
Серанг
Серанг (Serang) — адміністрацыйны цэнтр інданезійскай правінцыі Бантэн і аднайменнай акругі. Размешчаны на заходняй ускрайку вострава Ява, на беразе Яванскага мора, прыкладна ў 90 км на захад ад Джакарты. Каля горада знаходзіцца буйны марскі порт Мерак.
Гісторыя
У 5 км ад Серанга знаходзяцца разваліны гандлёвага горада Бантэн (Бантам), які прыйшоў у заняпад і быў пакінуты жыхарамі пасля XVIII ст.
Насельніцтва
Серанг — адзін з найбуйнейшых гарадоў Інданезіі. Насельніцтва акругі ў 2007 годзе складала 1 808 464 жыхара (2007).
Адміністрацыйны падзел
Горад фармальна вылучана ў муніцыпалітэт 2 кастрычніка 2007 г. Акруга Серанг ў цяперашні час дзеліцца на шэсць муніцыпалітэтаў. Акрамя Серанга, гэта Чіпочак, Джая, Чуруг, Касемен, Тактакан і Валантака.
Іосіф Робертавіч Варановіч
Іосіф Робертавіч Варановіч (, в. Гайна, Лагойскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне траўматалогіі і артапедыі. Заслужаны дзеяч навукі БССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1953 годзе скончыў Мінскі медыцынскі інстытут і з тых часоў працаваў у Беларускім НДІ траўматалогіі і артапедыі. З 1972 па 1993 год — дырэктар БелНДІТА і адначасова галоўны траўматолаг-артапед Міністэрства аховы здароўя БССР, з 1993 года — галоўны навуковы супрацоўнік БелНДІТА.
І. Р. Варановіч абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1985—1990), старшынёй камісіі па ахове здароўя, сацыяльным забеспячэнні, фізкультуры і спорце, членам ЦК Чырвонага Крыжа РБ.
Ляхаўскі сельсавет
Ля́хаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любанскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Ляхаўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Туроцкі сельсавет у складзе Любанскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Турок (потым Песчанец 1). З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Любанскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Любанскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Любанскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Турок. 16 жніўня 1973 года сельсавет перайменаваны ў Ляхаўскі, цэнтр перанесены ў вёску Ляхаўка.
28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Рачэнскага (вёскі Асавец, Барок, Дубілаўка, Жораўка, Ляхаўка, Песчанец 1, Песчанец 2, Слабодка, Турок, Фёдараўка) і Сароцкага (вёскі Аляксандраўка, Горбач, Запалле, Лісцёнка, Новыя Юрковічы, Сялец, Старыя Юрковічы) сельсаветаў.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1084 чалавекі, з іх 98,2 % — беларусы.
Лашанскае
Лаша́нскае — вадасховішча ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, на рацэ Лоша, каля аграгарадка Лоша.
Вадасховішча створана ў 1967 годзе. Плошча паверхні 3,45 км². Даўжыня 3 км, найбольшая шырыня 1,8 км. Найбольшая глыбіня 4,5 м, сярэдняя 1,6  м. Аб’ём вады 5,4 млн м³. Сярэднегадавы аб’ём сцёку 12,5  млн м³/год. Ваганні ўзроўню вады да 1,5 м.
Катлавінай вадасховішча з’яўляецца частка забалочанай поймы ракі Лоша. Берагі спадзістыя, месцамі зліваюцца з поймай ракі Лоша. Дно пераважна тарфяністае.
У вадасховішчы водзяцца шчупак звычайны, плотка, карп, карась, белы амур.
Каля вадасховішча аграгарадок Лоша, вёскі Крывялі, Баравыя, Сенажаткі. Каля паўночнага берага пралягае аўтамабільная дарога.
Таццяна Раманаўна Якубовіч
Біяграфія
Скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны, выкладчык матэматыкі; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, ідэолаг.
Працавала лабарантам, настаўнікам матэматыкі СШ № 22 г. Баранавічы; выкладчыкам матэматыкі, загадчыцай завочнага аддзялення, намеснікам дырэктара па навучальнай працы Баранавіцкага эканоміка-юрыдычнага тэхнікума; прарэктарам па навучальнай і выхаваўчай працы, першым прарэктарам Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. Мае Падзячнае пісьмо Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Сям’я
Замужам, мае дачку і сына.
Пандэгланг (акруга)
Акруга Пандэгланг — акруга ў інданезійскай правінцыі Бантэн. У склад акругі ўваходзіць 35 раёнаў, 335 паселішчаў. У склад акругі ўваходзяць астравы Панаітан, Дэлі, Цінджыл і іншыя. Паўвостраў Уджунг-Кулон з'яўляецца самым заходнім ускрайкам вострава Ява.
Большая частка тэрыторыі акругі — пагорыстыя раўніны і нізіны. На поўдні маюцца горныя грады. Найбуйнейшыя рэкі — Чыліман і Чыбаліунг.
Адміністрацыйны падзел
Акруга дзеліцца на наступныя раёны:
Аркуш узгаднення (філатэлія)
А́ркуш узгадне́ння (лексічная калька з approval sheet) — філатэлістычны тэрмін для абазначэння шчыльных аркушаў паперы, кардону, пластыку альбомнага памеру, да якіх прымацаваныя філатэлістычныя матэрыялы, што выстаўляюцца на продаж (паштовыя маркі, блокі, выразкі, канверты і інш.), скампанаваныя па якойсьці актуальнай для продажу прыкмеце або без яе (так званая, філатэлістычная сумесь), звычайна з пазначэннем кошту кожнага аб'екта.
Галоўная мэта вырабу падобных аркушаў — дэманстрацыя і папярэдняе ўзгадненне філатэлістычнага тавару, што прапаноўваецца, з пакупніком (адсюль іх назва). Аркушы ўзгаднення могуць выкарыстоўвацца як у непасрэдным гандлі філатэлістычнымі матэрыяламі, так і пры іх рассылцы патэнцыйным пакупнікам па пошце.
Апісанне
Аркушы ўзгаднення адмыслова вырабляюцца філатэлістычнымі дылерамі, як прыватнымі, так і дзяржаўнымі, для зручнасці пакупнікоў з мэтай аптымізацыі працэсу продажу.
Цнатлівасць
Цнатлі́васць, таксама цно́та, цно́тнасць, няві́ннасць, дзяво́цтва — стан чалавека да моманту першага сексуальнага кантакту. Тэрмін нявінніца першапачаткова адносіўся толькі да сексуальна нявопытных жанчын, але эвалюцыянаваў, каб ахапіць цэлы шэраг азначэнняў, якія сустракаюцца ў традыцыйных, сучасных і этычных канцэпцыях. Гетэрасексуальныя людзі могуць лічыць страту цнатлівасці толькі праз пеніса-вагінальнае пранікненне , у той час як людзі іншай сексуальнай арыентацыі часта ўключаюць аральны секс, анальны секс або ўзаемную мастурбацыю як прычыну страты цнатлівасці.
У некаторых грамадствах існуюць рэлігійныя і культурныя традыцыі, паводле якіх цэніцца статус нявінніцы, асабліва ў поглядах на сексуальныя паводзіны да шлюбу. Як і цнатлівасць, паняцце некранутасці традыцыйна прадугледжвае сексуальнае ўстрыманне. Канцэпцыя некранутасці звычайна закранае маральныя або рэлігійныя праблемы і можа мець наступствы з пункту гледжання сацыяльнага статусу і адносін у грамадстве. Хаця некранутасць мела значныя прававыя наступствы ў некаторых грамадствах у мінулым, у бальшыні сучасных грамадстваў яна не мае юрыдычных наступстваў. Сацыяльныя ж наступствы некранутасці дагэтуль застаюцца ў многіх грамадствах і могуць мець розны ўплыў на сацыяльную ролю чалавека.
Існуе распаўсюджаны міф, што анатамічнай прыкметай жаночай цнатлівасці ёсць наяўнасць дзявочай плявы, аднак у сапраўднасці варыяцыйнасць форм дзявочай плявы такая, што яна можа не быць пашкоджаная ў час вагінальнага сексу, альбо ўвогуле адсутнічаць з нараджэння.
Цнатлівасць у культуры
У многіх культурах захаванне нявіннасці (пад якой звычайна мелася на ўвазе захаванне цэласнасці дзявочай плявы) да шлюбу лічылася неабходным. Жаночая цнатлівасць у некаторых культурах цесна пераплятаецца з асабістым «дзявочым гонарам» і нават з «сямейным гонарам». У многіх традыцыйных рэлігіях распаўсюджаны погляд, што страта дзявочай нявіннасці да шлюбу ёсць ганьбаю.
У некаторых культурах (напрыклад, Банту ў Паўднёвай Афрыцы) праверка на цнатлівасць ёсць звычаем. Як правіла, праверку на цнатлівасць ажыццяўляе найстарэйшая жанчына. Паводле хрысціянскіх апокрыфаў, праверыць на цнатлівасць спрабавалі і Дзеву Марыю. Падобная праверка, якую ажыццяўляе манахіня ў адносінах да галоўнай гераіні, ёсць адной з ключавых сцэн мастацкага фільма Люка Бесона пра Жанну д'Арк.
Сучасная (асабліва Заходняя) культура звычайна больш не разглядае дашлюбную цнатлівасць як добрую якасць. Цнатлівасць у сталым узросце часта ўспрымаецца як адмоўная з’ява, якая можа лічыцца вынікам непрывабнасці і сексуальнай нясталасці чалавека.
Міфалогія
У старажытнагрэчаскай міфалогіі і шэрагу рэлігій цнота лічыцца прыкметаю асаблівай духоўнай чысціні, нявіннасці. Нявінніца (παρθένος) — адзін з эпітэтаў багіні Афіны, адсюль і назва храма ў яе гонар — Парфенон. Цнота часта разглядалася як дабрачынная чысціня і фізічнае самавалоданне і была важнаю якасцю некаторых міфічных персанажаў, такіх як багіні Артэміда і Гестыя. Вясталкі былі жрыцамі багіні Весты і строга ўстрымліваліся ад сексуальных кантактаў.
Страта нявіннасці
Страта цнатлівасці, як першы сексуальны вопыт, часта разглядаецца як важная жыццёвая падзея. Гістарычна, гэта ўспрыманне было пад моцным уплывам гендарных роляў. Напрыклад, для мужчыны першыя сексуальныя зносіны часцей звязваліся з гонарам, а для жанчыны — часцей з сорамам. Але ў сучаснасці ўплыў традыцыйных гендарных ролей аслаб.
Анатоль Міхайлавіч Дашко
Анатоль Міхайлавіч Дашко (нар., г. Нясвіж, Нясвіжскі раён, Мінская вобласць) — беларускі акушэр-гінеколаг, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI і VII скліканняў.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, урач-лячэбнік; Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі па спецыяльнасці «Арганізацыя аховы здароўя», урач-арганізатар аховы здароўя.
З’яўляўся дэпутатам Брэсцкага гарадскога Савета дэпутатаў.
З 2016 года — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI і VII скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай кіравання аховы здароўя Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта, ганаровай граматай галіновага прафсаюза медыцынскіх працаўнікоў і ганаровым знакам федэрацыі прафсаюзаў.
Славацкая Савецкая Рэспубліка
Слава́цкая Саве́цкая Рэспу́бліка (Slovenská republika rád, Szlovák Tanácsköztársaság) — дзяржава ў паўднёвай і ўсходняй Славакіі са сталіцай у Кошыцах, якая праіснавала з 16 чэрвеня па 7 ліпеня 1919 года. Дзяржаву ўзначальваў чэшскі журналіст Антанін Янаўшак.