cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спіс кіраўнікоў Нацыянальнай Акадэміі навук Беларусі
Прэзідэнты Акадэміі навук Беларускай ССР (1936—1991)
6. Мікалай Грашчанкаў (лістапад 1947 — сакавік 1951)
7. Васіль Купрэвіч (студзень 1952 — сакавік 1969)
9. Уладзімір Платонаў (сакавік 1987 — студзень 1992)
Прэзідэнты Акадэміі навук Беларусі (1992—1997)
10. Леанід Сушчэня (красавік 1992 — май 1997)
Прэзідэнты Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1997—2004)
11. Аляксандр Вайтовіч (май 1997 — снежань 2000)
12. Міхаіл Мясніковіч (кастрычнік 2001 — кастрычнік 2004; пасля Старшыня Прэзідыума НАН Беларусі)
Старшыні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (з 2004)
1. Міхаіл Мясніковіч (кастрычнік 2004 — снежань 2010; раней Прэзідэнт НАН Беларусі)
2. Анатоль Русецкі (снежань 2010 — кастрычнік 2012)
Скіткоўскі сельсавет
Скітко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Скіток.
Перыноўскі сельсавет
Перыно́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ленінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Перынова (Перыноўка).
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Рыдзігераўскага сельсавета.
Мікалай I (імператар расійскі)
Мікалай I Паўлавіч, (25 чэрвеня (6 ліпеня) 1796, Царскае Сяло — 18 лютага (2 сакавіка) 1855, Санкт-Пецярбург) — імператар Расійскай Імперыі з 19 лістапада (1 снежня) 1825 па 18 лютага (2 сакавіка) 1855, трэці сын імператара Паўла I і Марыі Фёдараўны.
Дзяцінства
Аб нараджэнні вялікага князя Мікалая Паўлавіча было абвешчана ў Царскім Сяле гарматнай стралянінай і звонам, а ў Санкт-Пецярбург паслана вестку з нарочным.
На нараджэнне вялікага князя пісаліся оды, аўтарам адной з іх стаў Г. Р. Дзяржавін. Да яго ў імператарскім доме Раманавых, Гольштэйн-Готторп-Раманаўскай дынастыі імем Мікалай дзяцей не наракалі. Тэзаімянінаў — 6 снежня па юліянскім календары (Мікалая Цудатворца).
Па ўсталяваным пры імператрыцы Кацярыне парадку Вялікі князь Мікалай з самога нараджэння паступіў на апеку царскай бабкі, але рушыла неўзабаве скон імператрыцы спыніла ўплыў яе на ход выхавання Вялікага князя. Яго няняй была шатландка Лайон. Яна была на працягу першых сямі гадоў адзінай кіраўніцай Мікалая. Хлопчык з усёй сілай душы прывязаўся да сваёй першай выхавальніцы, і нельга не пагадзіцца з тым, што ў перыяд далікатнага дзяцінства «геройскі, рыцарску высакародны, моцны і адкрыты характар ​​няні Лайон» паклаў адбітак і на характар ​​яе выхаванца.
З лістапада 1800 г. выхавальнікам Мікалая і Міхаіла стаў генерал М. І. Ламздорф. Выбар генерала Ламздорфа на пасаду выхавальніка Вялікага князя быў ​​зроблены імператарам Паўлам. Павел I паказаў: «толькі не рабіце з маіх сыноў такіх гуляк, як нямецкія прынцы» (ням. Solche Schlingel wie die deutschen Prinzen). У вышэйшым загадзе ад 23 лістапада 1800 г. абвешчана было: «Генерал-лейтэнант Ламздорф прызначаны быць пры яго імператарскім высокасць вялікім князю Мікалай Паўлавіч». Генерал знаходзіўся пры сваім выхаванцы 17 гадоў. Відавочна, што Ламздорф цалкам задавальняў педагагічным патрабаванням Марыі Фёдараўны. Так у сказанае на дарогу лісце 1814 г. Марыя Фёдараўна называла генерала Ламздорфа «другім бацькам» вялікіх князёў Мікалая і Міхаіла.
Смерць бацькі, Паўла I, у сакавіка 1801 г. не магла не зняцца ў памяці чатырохгадовага Мікалая. Пасля ён апісаў тое, што адбылося ў сваіх успамінах:
Падзеі гэтага сумнага дня захаваліся гэтак жа ў маёй памяці, як смутны сон, я быў пабуджаны і ўбачыў перад сабою графіню лівень. Калі мяне апранулі, мы заўважылі ў акно, на пад’ёмны мост пад царквой, каравулы, якіх не было напярэдадні; тут быў увесь Сямёнаўскі полк у вельмі нядбайным выглядзе. Ніхто з нас не падазраваў, што мы пазбавіліся бацькі; нас павялі ўніз да маёй матухне, і неўзабаве адтуль мы адправіліся з ёю, сёстрамі, Міхаілам і графіняй лівень у Зімовы палац. Варта выйшаў на двор Міхайлаўскага палаца і аддаў гонар. Мая маці адразу ж прымусіла яго маўчаць. Матухна мая ляжала ў глыбіні пакоя, калі ўвайшоў Імператар Аляксандр у суправаджэнні Канстанціна і князя Мікалая Іванавіча Салтыкова; ён кінуўся перад матухнай на калені, і я дагэтуль яшчэ чую яго рыданні. Яму прынеслі вады, а нас павялі. Для нас было шчасцем зноў убачыць нашы пакоі і, павінен сказаць па праўдзе, нашых драўляных конікаў, якіх мы там забыліся.
Найбольшыя клопаты імператрыцы Марыі Фёдараўны ў справе выхавання Мікалая Паўлавіча заключаліся ў старанні адхіліць яго ад захаплення ваеннымі практыкаваннямі, якое выявілася ў ім з самага ранняга дзяцінства. Запал да тэхнічнай баку ваеннай справы, прывітая ў Расіі Паўлам I, пусціла ў царскай сям’і глыбокія і дужыя карані — Аляксандр I, нягледзячы на ​​свой лібералізм, быў гарачым прыхільнікам вахту-параду і ўсіх яго тонкасцей, вялікі князь Канстанцін Паўлавіч выпрабоўваў поўнае шчасце толькі на пляцы, сярод муштруемых каманд. Малодшыя браты не саступалі ў гэтай страсці старэйшым. Мікалай з самога ранняга дзяцінства пачаў выказваць асаблівую прыхільнасць да ваенных цацак і да аповядах аб ваенных дзеяннях Лепшай для яго ўзнагародай быў дазвол адправіцца на парад або развод, дзе ён з асаблівай увагай назіраў за ўсім што адбываліся, спыняючыся нават на драбнюткіх падрабязнасцях.
Сасніцавіцы (гміна)
Сасніцаві́цы (Sośnicowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Глівіцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сасніцавіцах. Плошча гміны складае 116,24 км². Станам на 2004 год у гміне Сасніцавіцы пражывалі 8 189 чалавек, шчыльнасць — 70,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
IC 2222
IC 2222 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Білібай
Білібай — сяло ў Жанакарганскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Байкенжэнскай сельскай акругі. Код КАТА — 434037200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 290 чалавек (148 мужчын і 142 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 539 чалавек (286 мужчын і 253 жанчыны).
Жуан II
Жуан II Дасканалы (João II o Príncipe Perfeito;, , Каралеўства Партугалія — , Алвор, Порціман, Каралеўства Алгарві) — двойчы кароль Партугаліі і Алгарві (1477-1477 і 28 жніўня 1481 — 25 кастрычніка 1495). З Авіскай дынастыі, сын Афонса V і Ізабелы Партугальскай, герцагіні дэ Комбра (1432—1455).
Жуан II кіраваў у 1477 годзе, але не прайшло і года, як вярнуў каралеўства свайму бацьку Афонсу V. Затым — з 1481 па 1495 г., а пасля смерці Жуана II, адзіны сын якога, Афонса, памёр раней за яго, сталец атрымаў у спадчыну яго стрыечны брат Мануэл I.
Ёсеф Паленічак
Ёсеф Паленічак (Josef Páleníček;, Траўнік, Боснія і Герцагавіна — , Прага) — чэшскі кампазітар і піяніст.
Біяграфія
У 1934 годзе заснаваў Трыа імя Сметаны (з 1945 года Чэшскае трыа), нязменным піяністам і лідарам якога заставаўся да самай смерці. Выступаў таксама дуэтам з віяланчэлістам трыа Сашам Вечтамавым. Вядомы сваімі інтэрпрэтацыямі твораў Бедржыха Сметаны, Леаша Яначака, Багуслава Марціну.
Кампазітарская спадчына Паленічака ўключае тры фартэпіянныя канцэрты, а таксама канцэрты для кларнета, саксафона, флейты з аркестрам, «Сімфанічныя варыяцыі на ўяўны партрэт Ільі Эрэнбурга» (1971), камерную, харавую музыку.
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі ЧССР (1974), Народны артыст Чэхаславакіі (1979).
Мікалай Паўлавіч Пятроў
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Трубчэўск Арлоўскай губерні. Пачатковую адукацыю атрымаў у сям’і. У 1855 годзе скончыў Канстанцінаўскі кадэцкі корпус. З 1855 годзе ў чыне прапаршчыка служыў у лейб-гвардзейскім Фінляндскім палку. У 1857 годзе скончыў афіцэрскія класы Мікалаеўскага інжынернага вучылішча і служыў на кафедры матэматыкі пад кіраўніцтвам М. В. Астраградскага. У 1866 годзе быў накіраваны ў камандзіроўку за мяжу з мэтай вывучэння прыкладной механікі. Пасля вяртання з камандзіроўкі ў 1866 годзе выкладаў у Мікалаеўскай інжынернай акадэміі і з 1871 года ў Санкт-Пецярбургскім практычным тэхналагічным інстытуце. У 1888—1892 гадах займаў пасаду старшыні Упраўлення казённых дарог, з 1892 года старшыня Інжынернага савета Міністэрства шляхоў зносін, з 1893 года — сябра (намеснік) міністра шляхоў зносін. У 1895 годзе кіраваў Камісіяй па збудаванню Сібірскай чыгункі.
У 1896—1905 гадах М. П. Пятроў старшыня Імперскага рускага тэхнічнага таварыства, з 1900 года член Дзяржаўнага савета, з 1907—1915 гадах старшыня яго 2-а дэпартамента.
Па ініцыятыве М. П. Пятрова створана Маскоўскае інжынернае вучылішча ведамства шляхоў зносін (сучасны Расійскі ўніверсітэт транспарту).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па гідрадынамічнай тэорыі змазкі, тэорыі вісказіметрыі, прыкладной механіцы, чыгуначнай тэхніцы. Вывеў закон трэння пры наяўнасці змазкі, заклаў асновы гідрадынамічнай тэорыі трэння ў машынах. Праводзіў даследаванне метадаў разліку цягі цягнікоў, ціску колаў на рэйкі і іх трываласці, дзейнасці тармазных сістэм на чыгуначным транспарце.
Сосне (гміна)
Со́сне (Sośnie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Астроўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сосне. Плошча гміны складае 187,46 км². Станам на 2013 год у гміне Сосне пражывалі 6578 чалавек, шчыльнасць — 35,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Крыўкі (Чашніцкі раён)
Кры́ўкі (, Крывки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Красналуцкага сельсавета.
Надзея Стэфанаўна Салодкая
Надзея Стэфанаўна Салодкая (нар., в. Шкерына, Лёзненскі раён) — беларускі паэт. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі з 2006 года.
Біяграфія
Нарадзілася 23 кастрычніка 1947 года ў в. Шкерына Лёзненскага раёна.
У 1968 годзе скончыла Полацкае медвучылішча. Працавала лабарантам ва Удзелаўскай участковай бальніцы (Глыбоцкі раён). У 1971—1978 гадах — машыністка ў газеце «Сцяг камунізму».
Жыве ў Полацку.
Творчасць
Аўтар 18 кніг: «Я ішла да сябе…» (2000), «Свечка жаліцца небу» (2002), «На ўзлёце малітвы» (2002), «На краю зімы» (2004), «Горсточка лета» (2006), «Апошняя квадра» (2007), «Месца пад сонцам» (2011), «Прикосновение» (2011), «Плакал Ангел…» (2013), «Галасы» (2014), «Слушайте душу» (2016), «Рабінавы ўспамін» (2016) і інш.
Друкуецца ў калектыўных зборніках і альманахах. Лаўрэат рэспубліканскага конкурсу «Лепшы твор года» за цыкл песень, прысвечаных Году роднай зямлі (2009), лаўрэат абласной літаратурнай прэміі імя Ул. Караткевіча за кнігі паэзіі «Горсточка лета» і «Апошняя квадра» (2008).
Кацярына Сяргееўна Грыгор’ева
Кацярына Сяргееўна Грыгор’ева (15 верасня 1989, Аленягорск) — расійская топ-мадэль. З красавіка 2015 года па 2016 год з’яўлялася адным з «анёлаў» кампаніі Victoria’s Secret.
Нарадзілася ў Аленягорску Мурманскай вобласці у 1989 годзе ў сям’і вайскоўца, з дзевяцігадовага ўзросту займалася бальнымі танцамі. Адукацыю атрымала ў Мурманскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце па спецыяльнасці «Маркетынг». У 2010 годзе праходзіла кастынг на конкурс «Міс Расія», аднак у фінал не патрапіла, наступную спробу зрабіла ў 2012 годзе , аднак ізноў сур’ёзнага поспеху не дамаглася: увайшла ў дзясятку фіналістак. У 2012 годзе прыняла ўдзел у шоў Топ-мадэль па-руску, стаўшы віцэ-міс конкурсу разам са сваёй сястрой, таксама мадэллю — Валянцінай Грыгор’евай. На міжнароднай арэне дэбютавала ў 2014 годзе на тыдні высокай моды ў Нью-Ёрку, адкрыўшы юбілейны паказ Donna Karan, пазней была запрошана ў Парыж і Мілан, дзе сярод іншых дэфілявала на паказах Elie Saab, Versace, Dolce & Gabbana, Oscar de la Renta, Celine, Givenchy, Gucci, Roberto Cavalli, Alexander McQueen. Па выніках 2014 года была абрана сайтам models.com, адной з лепшых мадэляў-адкрыццяў сезону.
У розны час брала ўдзел у паказах: Alexander McQueen, Barbara Bui, Celine, Dolce & Gabbana, Donna Karan, Elie Saab, Giambattista Valli, Givenchy, Gucci, Isabel Marant, Oscar de la Renta, Ralph Lauren, Roberto Cavalli, Stella McCartney, Tory Burch, Versace, Viktor & Rolf, Vionnet, Emanuel Ungaro, Balmain, Givenchy, Nina Ricci, Anthony Vaccarello, Christian Dior і інш. .
У 2014, 2015 і 2016 гадах была запрошана на выніковы паказ кампаніі Victoria’s Secret.
Аўстралійская лейбарысцкая партыя
Аўстралійская лейбарысцкая партыя (Australian Labor Party) — найстарэйшая аўстралійская палітычная партыя. Яе вытокі ляжаць у аўстралійскім прафсаюзным руху, з якім яна падтрымлівае цесныя сувязі. Партыя з'яўляецца членам Сацыялістычнага Інтэрнацыянала.
Гісторыя
Партыя была заснавана ў 1891 годзе. На першых выбарах у Новым Паўднёвым Уэльсе ў 1891 годзе 35 з 141 месцаў атрымалі кандыдаты лейбарысты. У 1899 годзе Андэрсан Доўсан сфармаваў лейбарысцкі ўрад меншасці ў штаце Квінсленд, першы ў свеце, які прапрацаваў тыдзень. АЛП у першыя гады свайго існавання адрознівалася хуткім ростам і поспехам на нацыянальным узроўні. Крыс Уотсан упершыню сфармаваў урад меншасці, стаўшы першым прэм'ер-міністрам лейбарыстаў у свеце, на працягу чатырох месяцаў у 1904 годзе. Эндру Фішэр затым фармуе іншы ўрад меншасці ў 1908-09. Пасля федэральных выбараў 1910, Фішэр фармуе першы ўрад большасці на федэральным узроўні.
Падчас Другой сусветнай вайны, лідар лейбарыстаў Джон Кёрцін стаў прэм'ер-міністрам Аўстраліі ў 1941 годзе. Моцны лідар часоў вайны, Кёрцін памёр на сваёй пасадзе пад канец вайны, і яго змяніў Бен Чыфлі. Урад Чыфлі выйграў выбары 1946 і кіраваў пераходам Аўстраліі да мірнай эканомікі.
Гоф Уітлэм вярнуў партыю назад да ўлады ў 1972 годзе.
Структура
У партыі існуе індывідуальнае і калектыўнае членства (афіляваныя прафсаюзы, якія сумесна вызначаюць палітыку партыі, выбіраюць кіруючыя органы і вызначаюць кандыдатаў на дзяржаўныя пасады). Большасць прафсаюзаў афіляваныя з АЛП, і іх членскія ўзносы складаюць значную частку фінансаў партыі. У партыі таксама маецца каля 50 тыс. індывідуальных членаў. Лідара партыі абіраюць парламентарыі, якія ўваходзяць у лейбарысцкую фракцыю.
У партыі заўсёды меліся левае і правае крылы, але з 1970-х яны аформіліся ў афіцыйныя фракцыі. Найбуйнейшымі з іх з'яўляюцца: Пачынаючы з 1980-х гадоў, Лейбарысцкая партыя збліжаецца па сваіх поглядах з ліберальна-нацыянальнай кааліцыяй, так што адрозненні паміж імі заключаюцца практычна ў нязначных нюансах.
Палітыка
Палітыка Аўстралійскай лейбарысцкай партыі змешчана ў яе Нацыянальнай платформе, якая адобрана дэлегатамі на нацыянальнай канферэнцыі лейбарыстаў, якая праводзіцца кожныя тры гады.
Спецыфіка падыходу Лейбарысцкай партыі:
Віталь Аляксандравіч Беразоўскі
Віталь Беразоўскі (,, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца клуба «Алімп» (Кырнычкы).
Клубная кар’ера
Выхаванец адэскага футбола, гуляў у розных клубах Украіны і Малдовы, адзін год правёў у латвійскім «Вэнтпілсе». У верасні 2009 года трапіў у брэсцкае «Дынама», дзе стаў іграком асновы. У снежні 2010 года перайшоў у наваполацкі «Нафтан», за які гуляў два гады. У пачатку 2013 года перайшоў у казахскі «Кайсар», улетку 2013 года вярнуўся ва Украіну.
У 2014—2016 гадах выступаў у клубах Польшчы. З лета 2017 года гуляе ва Украіне на аматарскім узроўні.
Паўднёвамараўскі край
Паўднёвамараўскі край (Jihomoravský kraj) — адміністрацыйная адзінка Чэшскай рэспублікі, размешчаны на поўдні гістарычнай вобласці Маравія. Разам з дзяржаўнай мяжой са Славакіяй і Аўстрыяй, край мяжуе з Паўднёвачэшскім, Пардубіцкім, Оламаўцкім, Злінскім і Высочынскім краямі Чэхіі. Сталіца края - горад Брно. Гара Чапец (819 метраў над узроўнем мора) з'яўляецца самай высокай кропкай рэгіёну, самая нізкая кропка размешчана ў месцы ўпадзення ракі Тая ў Мараву (150 метраў вышэй за ўзровень мора). Усяго ў краі 672 населеных пункты, у тым ліку 48 гарадоў. На пляцы 7 196,5 км ² пражывае прыкладна 1.130.000 чалавек (па дадзеных на 2005 год).
Эканоміка і транспарт
Сельская гаспадарка мае ў Паўднёвамараўскім краі даўнія традыцыі. На 60 % плошчы рэгіёна выгадоўваецца збожжа, цукровы бурак, вінаград і садавіна. Валавы нацыянальны прадукт рэгіёна з'яўляецца другім па велічыні ў Чэхіі. Пры гэтым найбольшую долю ў эканоміцы маюць перапрацоўчая прамысловасць і сельская гаспадарка.
Міжнароднае эканамічнае супрацоўніцтва развіваецца ў еўрарэгіёне Памараві, які ўключае Вайнфіртэль, Паўднёвую Маравію і Заходнюю Славакію.
Адміністрацыйны цэнтр края — горад Брно з'яўляецца таксама важным цэнтрам гандлю, у якім праводзяцца буйныя кірмашы. Штогод у горадзе праводзіцца прыкладна 50 розных галіновых кірмашоў. Горад таксама з'яўляецца навуковым цэнтрам, у ім размешчаны шэраг навуковых устаноў і навукова-даследчых інстытутаў.
Брно — важны чыгуначны вузел, размешчаны на скрыжаванні чыгуначных магістраляў, якія злучаюць Прагу, Вену, Браціславу, Сілезію і Кракаў.
Горад Брно таксама звязаны аўтамагістралямі з Прагай і Браціславай (і далей — з Венай).
Турызм
Паўднёвамараўскі край прыцягвае турыстаў як гістарычнай архітэктурай, так і прыроднымі славутасцямі. На поўначы рэгіёна размешчаны горы са шматлікімі пячорамі і самай глыбокай цяснінай Чэхіі Macocha глыбінёй 138 метраў. На поўдні — мноства сажалак, дзе разводзяць вадаплаўную птушку, да якіх прылягае тэрыторыя біясфернага запаведніка Палава (Pálava) і культурныя ландшафты паркавых комплексаў Ледніцы-Валціцы (Lednice-Valtice). На вадасховішча Нове Мліні (Nové Mlýny) развіваюцца водныя віды спорту. У горадзе Йевішавіцы (Jevišovice) знаходзіцца найстарэйшае вадасховішча ў Маравіі (1897). а ў пасёлку Слуп (Slup) захаваўся старадаўні млын XVI стагоддзя. У гарадку Іванчыцы (Ivančice) штогод праводзіцца свята спаржы. Яўрэйскі квартал, які рэстаўруецца у горадзе Тршэбіч, і паркавы комплекс Ледніцы-Валціцы ў наваколлях горада Бржэцлаў уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Студзёнагуцкі сельсавет
Студзёнагу́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Студзёная Гута.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Цярухскага сельсавета.
16 ліпеня 1954 года ўтвораны зноў у складзе Церахоўскага раёна Гомельскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Краўцоўскага і Цярухскага сельсаветаў. З 8 красавіка 1957 года сельсавет у складзе Гомельскага раёна. 11 студзеня 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Церуха, сельсавет перайменаваны ў Цярухскі.
Арсен Барысавіч Авакаў
Арсе́н Бары́савіч Ава́каў (Арсен Борисовіч Аваков; нар. 2 студзеня 1964 года, Баку, Азербайджанская ССР) — украінскі палітычны і грамадскі дзеяч, міністр унутраных спраў Украіны з 22 лютага 2014 года. Дэпутат Вярхоўнай Рады VII склікання. Заслужаны эканаміст Украіны.
Старшыня Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі (2005—2010), член Савета нацыянальнай бяспекі і абароны (2007—2008).
Біяграфія
Нарадзіўся 2 студзеня 1964 года ў пасёлку імя Кірава (Кіраўскі раён, у цяперашні час — Бінагадзінскі раён) каля Баку (Азербайджанская ССР) у сям’і вайскоўца. З 1966 года пастаянна пражывае ва Украіне.
У 1988 годзе скончыў Харкаўскі політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Аўтаматызаваныя сістэмы кіравання», кваліфікацыя — інжынер-сістэматэхнік. У 1987—1990 гадах працаваў інжынерам ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце аховы вод у Харкаве.
У 1990 годзе заснаваў і ўзначаліў АТ «Інвестар», а ў 1992 годзе — камерцыйны банк «Базіс».
У 2002 годзе абраны членам выканаўчага камітэта Харкаўскага гарадскога савета. Падчас прэзідэнцкай кампаніі 2004 года быў намеснікам кіраўніка харкаўскага штабу Віктара Юшчанкі.
4 лютага 2005 года ўказам прэзідэнта Украіны Віктара Юшчанкі прызначаны старшынём Харкаўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі.
22—27 лютага 2014 года — выконваючы абавязкі, з 27 лютага 2014 года па 15 ліпеня 2021 года — Міністр унутраных спраў Украіны.
IC 2223
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кампалатара
Кампалатара (Campolattaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Беневента.
Насельніцтва складае 1101 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 63 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 82020. Тэлефонны код — 0824.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сосьна (гміна)
Со́сьна (Sośno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сэмпаленскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сосьне. Плошча гміны складае 162,76 км². Станам на 2004 год у гміне Сосьна пражывалі 5105 чалавек, шчыльнасць — 31,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Леанід Ісідоравіч Шакінка
Леанід Ісідоравіч Шакінка (нар., в. Старыны, Лёзненскі раён — ) — беларускі графік. Член Саюза мастакоў і Саюза журналістаў СССР.
Біяграфія
У 1962 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. У 1966—1987 гадах — мастацкі рэдактар часопіса «Нёман».
Творчасць
Сярод работ вызначаюцца: «Кастрычнік» (1962), «Веласіпедысты» і «У нас у двары» (1963), «Маці. 1941 год» (1964), «Дарога на Мінскае мора» (1965), «Залатая восень» (1966), «Коміны Хатыні» (1967), «Школьніца» (1970), «Мікалай Капернік» і «Зімовыя карункі» (1973), «Зімовая казка» (1983), «Да Ільіча» (1984), серыі «Нашы маці» (1982) і «Вайна і людзі» (1984) і інш. У 1988 - 1996 мастак стварыў серыю работ "Афганістан - мой боль", якая прысвечана падзеям вайны ў Афганістане, загінуўшым воінам-інтэрнацыяналістам. Серыя налічвае 15 работ. "Магчыма, некаторыя работы застаюцца недаказанымі, але, працуючы над гэтай серыяй, я не мог на ўсё адказаць, таксама, як і ніхто не рашаецца даць праўдзівага адказу аб той вайне. ...Не судзіце, людзі, мяне жорстка за, можа, не поўнае супадзенне маіх работ з вашымі ўяўленнямі. Аўтар, пакуль што адзін за ўсіх работамі сваімі прыносіць пакаянне за вар'яцтва..." - казаў аўтар.
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі па снукеры 2014
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі 2014 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 30 чэрвеня па 6 ліпеня 2014 года на арэне стадыёну Бендыга, у Бендыга, Аўстралія. Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі 2014 стаў 16-м розыгрышам турніру. Прызавы фонд турніру склаў А$, з якіх А$ атрымаў пераможца.
Уайлдкард раўнд
Два аўстралійскія аматары, Мэцью Болтан і Джоль Янгер, атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць двух выпадковых гульцоў, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Эндру Хігінсана і Дамініка Дэйла.
Саслоўе
Саслоўе — сацыяльная група са спадчыннымі правамі і абавязкамі, якая склалася на аснове класавых адносін у дакапіталістычным грамадстве.
Паводле Этымалагічнага слоўніка беларускай мовы НАН Беларусі слова «саслоўе» з'яўляецца запазычаннем ад рускага сословие.
Падзел на саслоўі быў уласцівы для сярэднявечнай Еўропы, звычайна вылучалі арыстакратаў, святароў, купцоў, гараджан і сялян рознай ступені залежнасці.
На беларускіх землях саслоўны падзел пачаў фармавацца ў X—XI стст. і завяршыўся ў часы Вялікага Княства Літоўскага. Да XVI ст. склаліся 4 асноўныя саслоўя: духавенства, шляхта, мяшчане і сяляне.
Дзіран Алексанян
Дзіран Алексанян (Diran Alexanian; 1881—1954) — франка-амерыканскі віяланчэліст і музычны педагог армянскага паходжання.
Біяграфія
Вучыўся ў Лейпцыгу ў Фрыдрыха Груцмахера, юнаком іграў у камерным ансамблі разам з Іозефам Іаахімам, у 17 гадоў выконваў сольную партыю ў «Дон Кіхоце» Рыхарда Штрауса пад кіраваннем аўтара. 20-гадовым перасяліўся ў Парыж, дзе пазнаёміўся з Пабла Казальсам, на доўгія дзесяцігоддзі стаўшы яго найбліжэйшым паплечнікам.
Казальс і Алексанян незалежна адзін ад аднаго прыйшлі, як высветлілася, да вельмі своеасаблівых аплікатураў і, у сувязі з гэтым, да нечаканых фразіровак. Свае погляды на выканальніцкую тэхніку і музычную эстэтыку яны вырашылі адстойваць разам. У 1921—1937 гг. Алексанян асісціруе Казальсу ў яго парыжскай выкладчыцкай дзейнасці, паклаўшы ў аснову працы свой падручнік «Тэорыя і практыка гульні на віяланчэлі» (Traité Théorique et Pratique du Violoncelle; 1922); сярод яго вучняў былі П'ер Фурнье, Эмануэль Феерман, Льерка Шпілер, Герберт дэ Кастра. У 1929 г. выйшла знакамітае выданне сюіт Баха пад рэдакцыяй Алексаняна. Разам з тым Алексанян працягвае канцэртаваць — у прыватнасці, яркай старонкай парыжскага музычнага жыцця стала ў 1936 г. сумеснае выступленне Алексаняна і Джорджэ Энеску ў канцэрце Брамса для скрыпкі і віяланчэлі з аркестрам; адначасова Алексанян выканаў перад парыжанамі другую віяланчэльную санату Энеску.
З 1937 г. Алексанян жыў у ЗША і выкладаў у кансерваторыі Пібадзі і Манхэтанскай школе музыкі; сярод яго вучняў быў, у прыватнасці, Дэвід Соер.
Станіслаў Іосіфавіч Ярашэвіч
Станіслаў Іосіфавіч Ярашэвіч — беларускі спецыяліст у галіне будаўніцтва. Заслужаны будаўнік Беларускай ССР (1960).
Стваральнік першай комплекснай гасразліковай брыгады.
Ападана
Ападана  — вялікая зала плошчай каля 100 кв. метраў з дахам, які падтрымліваецца 72 калонамі вышынёй 24 метра, у старажытнаперсідскім горадзе Персепаліс. У намінальным сэнсе тэрмін таксама выкарыстоўваецца для абазначэння аналагічных па сваёй структуры збудаванняў у персідскай архітэктуры. Зала верагодна выкарыстоўвалася для ўрачыстых царскіх прыёмаў.
Слова «Ападана» верагодна па-этымалагічнаму звязана з эламскім ha-ha-da-na і акадскім ap-pa-da-an, аднак яго дакладны сэнс застаецца няясным.
Аграрная ліберальная партыя
Аўстралійская лейбарысцкая партыя (Country Liberal Party) — аўстралійская ліберальна-кансерватыўная палітычная партыя, дзейнічае ў Паўночнай тэрыторыі, дзе яна з'яўляецца свайго роду мясцовым эквівалентам Ліберальнай партыі Аўстраліі і Нацыянальнай партыі Аўстраліі.
Бесарык (Бесарыкская сельская акруга)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2275 чалавек (1167 мужчын і 1108 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1909 чалавек (968 мужчын і 941 жанчына).
Аграрная ліберальная партыя
Гісторыя
У 1966 Аграрная партыя (у цяперашні час — Нацыянальная партыя Аўстраліі) мела вялікім уплывам ў Паўночнай Тэрыторыі, у той час як мясцовая Ліберальная партыя была нешматлікай. Таму мясцовыя прыхільнікі Ліберальнай партыі падтрымалі ў 1966 і 1972 кандыдата ад Аграрнай партыі на выбарах адзінага сенатара ад Тэрыторыі. У выніку сфармаваўся альянс, накіраваны ў асноўным супраць Аўстралійскай лейбарысцкай партыі (АЛП).
У 1974 Паўночная Тэрыторыя атрымала самакіраванне і свой ўласны Заканадаўчы сход. Мясцовыя прыхільнікі Аграрнай і Ліберальнай партый вырашылі стварыць аб'яднаную самастойную палітычную партыю — «Аграрную ліберальную партыю» — і выставіць сумесных кандыдатаў у Сход. Гэта прынесла поспех, і да 2001 новая партыя кантралявала Заканадаўчы сход Паўночнай Тэрыторыі.
У 1979 Аграрная ліберальная партыя фармальна афіляваная з Нацыянальнай аграрнай партыяй і Ліберальнай партыяй.
У 2001 Аграрная ліберальная партыя страціла кантроль над урадам Паўночнай Тэрыторыі, які перайшоў да лейбарыстаў.
Ньюпарт
Нью́парт (Casnewydd) — горад і абласны цэнтр на паўднёвым усходзе Уэльса. Размешчаны на рацэ Аск, недалёка ад яе ўпадзення ў эстуарый ракі Северн, прыблізна за 18 км на ўсход ад Кардыфа. Паводле ацэнак 2011 года Ньюпарт з’яўляецца трэцім па велічыні горадам з насельніцтвам 145,736 чалавек.
Капліца Заслаўскіх (Мір)
Капліца Заслаўскіх — помнік архітэктуры пачатку 20 ст., размешчаны ў г.п. Мір Карэліцкага раёна, каля Мірскага замка. Пабудавана ў 1909 г. з цэглы.
Архітэктура
Капліца ўяўляе невялікі па сваіх памерах будынак, квадратны ў плане. Будынак атынкаваны і пабелены, пакрыты медным дахам, над якім знаходзіцца крыж. У заходняй сцяне маюцца драўляныя дзверы, у паўднёвай і паўночнай — па аднаму акну. У 30-ых гадах 20 ст. у сярэдзіне капліцы знаходзілася Галгофа — крыж з распяццем на падстаўцы.
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Вырашана цэнтрычным 4-гранным аб’ёмам пад шлемападобным купалам. Бакавыя грані прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў ліштвах з сандрыкамі, тыльная грань дэкарыравана рэльефным крыжам, вуглы крапаваны гранёнымі лапаткамі.
Гісторыя
Капліца пабудавана дзеля ўшанавання імені Уладзіміра Францавіча Заслаўскага, які памёр 28 сакавіка 1909 года ва ўзросце 37 гадоў. Капліца пабудавана на месцы драўлянай капліцы на перакрыжаванні дарог непадалёку ад Мірскага замка па распараджэнні мясцовай мяшчанкі Францішкі Заслаўскай, пра што сведчыць табліца над уваходам з наступным надпісам:
За тры гады да гэтага Уладзмір Заслаўскі быў моцна збіты п’янымі казакамі Кубанскага войска княгіні Клеапатры Святаполк-Мірскай. Магчыма, што Уладзіміра Заслаўскага пахавалі ля сцен Мірскай Свята-Мікалаеўскай царквы.
Па ўсёй верагоднасці, капліцу ў мястэчку Мір узвялі на зямлі, якая належала сям’і Заслаўскіх і пазней была набыта князямі Святаполк-Мірскімі. Яшчэ ў савецкія гады землі ад возера на рацэ Міранцы да бліжэйшага лесу называлі Заслаўшчынай. На гэта ўказваюць дакументы, якія захаваліся ў Дзяржаўным занальным архіве горада Баранавічы і сведчаць пра перадачу ў 1945 годзе зямлі з урочышча Заслаўшчына пад падсобную гаспадарку Мірскай гарадской пажарнай ахове, райканторы сувязі і прамкамбінату.
Прыдарожная капліца лічыцца помнікам архітэктуры, якая захавала памяць пра прадстаўнікоў роду Заслаўскіх, якія жылі ў Міры ў XIX — першай палове XX стагоддзя.
Помнік у гонар перамогі 1812 года (Кобрын)
Помнік у гонар перамогі 1812 года — помнік у гістарычным цэнтры Кобрына, размешчаны па вуліцы Леніна.
Гісторыя
12 чэрвеня 1812 года Расійская імперыя падверглася нашэсцю французскай арміі. 15 ліпеня 1812 г. часці 3-й рускай арміі пад камандаваннем генерала А. П. Тармасава пад Кобрынам уступілі ў бой з саксонскім корпусам генерала. Чатырохтысячны атрад саксонцаў склаў зброю. Былі ўзяты ў палон 2382 салдаты і 76 афіцэраў на чале з генералам Кленгелем.
У 1912 годзе ў дзень 100-годдзя з дня перамогі ў Кобрыне быў закладзены помнік. Узвядзенне помніка адбывалася на добраахвотныя ахвяраванні вайсковых часцей 38-й пяхотнай дывізіі і 38-й артылерыйскай брыгады, а таксама насельніцтва Гродзенскай губерні. Расквартыраваны ў Кобрыне 150-ы пяхотны Таманскі полк аказваў дапамогу ў дастаўцы будаўнічых матэрыялаў. Аўтар праекта гродзенскі інжынер-будаўнік Д.  Маркаў (1881—1943) бязвыплатна прыняў на сябе аўтарскае назіранне і кіраўніцтва за ўсімі працамі па ўзвядзенні помніка. Мураваныя работы ажыццяўляў майстар Ярасінскі з Брэста. Лепку і адліўку бронзавага арла, выкананне і ўстаноўку памятных мармуровых дошак ажыццяўляў вядомы польскі скульптар (1874—1944) з Варшавы. У час Першай сусветнай вайны былі зняты і згублены арол і бакавыя дошкі. Помнік адноўлены ў 1951 г. пры ўдзеле скульптара М. Керзіна.
Архітэктура
На пастаменце з гранітных валуноў, які нагадвае скалу, устаноўлены бронзавы арол з распасцёртымі крыламі і лаўровым вянком у кіпцюрах, абапал — марціры з пірамідкамі ядраў. На фасаднай і бакавых гранях пастамента — 3 мармуровыя дошкі. На пярэдняй дошцы (шэра-зялёнага колеру) надпіс: «Рускім воінам, якія атрымалі першую перамогу над войскамі Напалеона ў межах Расіі 15 ліпеня 1812 г.», на бакавых (белага колеру) пералічаны палкі, часці рускай арміі, што ўдзельнічалі ў Кобрынскай бітве, і фундатары помніка.
Гірскі лес
Гірскі лес (Саса-Гір, хіндзі गिर वन) — лясны нацыянальны парк на поўдні паўвострава Катхіявар у штаце Гуджарат.
Гірскі лес — апошняе месца пражывання індыйскага льва, таксама ў ім жывуць і іншыя рэдкія прадстаўнікі фауны. Гірскі лес з’яўляецца ахоўнай тэрыторыяй, прыродным рэзерватам на плошчы 1153 км², з іх 258 км² займае асабліва ахоўны нацыянальны парк.
Саса-Гір уяўляе сабой горны змешаны лістападны лес з перавагай ціка, ніжэй размешчаны пояс калючага кустоўя. Таксама ля рэк сустракаюцца вечназялёныя пойменныя лясы.
Нацыянальны парк створаны ў 1965 годзе для захавання папуляцыі азіяцкага льва. Калі на момант стварэння колькасць складала менш за 200 асобін, то ў 2001 годзе ў Гірскім лесе жылі ўжо 327 львоў, а ў 2005 годзе — 359. Акрамя таго, каля 180 жывёл было адлоўлена для ўтрымання ў няволі. Акрамя львоў зафіксавана 38 відаў млекакормячых, 37 відаў рэптылій, каля 300 відаў птушак і больш за 2000 відаў насякомых. Колькасць відаў раслін перавышае 400.
Клімат у нацыянальным парку трапічны мусонны Улетку тэмпература часта перавышае +40 ° С, зімой можа ўпасці да +10 ° C. Ападкаў выпадае 600—1000 мм у год.
Людас Гіра
Людас Канстанцінавіч Гіра (,  —, ) — літоўскі , , , , , грамадскі дзеяч; народны паэт Літоўскай ССР (1945), правадзейны член Акадэміі навук Літоўскай ССР (1946).
Біяграфія
Вучыўся ў (каля Коўна) і Віленскай рэальнай гімназіі. У Казані здаў экстэрнам экзамен за 4-ы клас гімназіі і паступіў у. З 1905 працаваў у рэдакцыях газет «Vilniaus žinios», «Lietuvos ūkininkas»), з 1907 «Viltis».
Браў удзел у дзейнасці Саюза літоўскіх настаўнікаў, быў сакратаром прэзідыума (1905), удзельнічаў у стварэнні  (1907). Пачынаючы з 1911 года быў рэдактарам літаратурных альманахаў і літаратурных часопісаў, укладальнікам анталогій літоўскай паэзіі.
У 1911 годзе нарадзіўся сын Вітаўтас, пасля паэт і празаік Вітаўтас Сірыёс-Гіра. У 1918 годзе быў ваенным камендантам Вільнюса, камандзірам атрада літоўскіх добраахвотнікаў. Трапіў у палон да бальшавікоў і праз паўгода вярнуўся ў Каўнас, яго абмянялі на палонных чырвонаармейцаў. У Каўнасе стаў начальнікам аддзела разведкі міністэрства абароны краю, удзельнічаў у ліквідацыі змовы Польскай ваеннай арганізацыі (POW). У 1922—1926 гг. працаваў дырэктарам. У 1923 рэдактар ​​літаратурнага часопіса «»). У 1924 годзе выйшла напісаная ім «Руска-літоўская граматыка» (Каўнас; паўторнае выданне 1925).
У 1926—1936 гадах сакратар кнігавыдавецкай камісіі міністэрства асветы. У 1928—1930 гадах складаўся ў інтэнсіўнай перапісцы з К. Д. Бальмонта і папулярызаваў яго творчасць у літоўскім друку, быў адным з галоўных арганізатараў прыезду Бальмонта ў Літву (1930). У сярэдзіне 1930-х гадоў быў адным з ініцыятараў умацавання літоўска-латышскіх і літоўска-эстонскіх літаратурных і культурных сувязяў, арганізатар і ўдзельнік літаратурных вечароў і абменаў дэлегацыямі пісьменнікаў.
У 1936—1937 і 1938—1939 гадах старшыня. Рэдактар літаратурнай газеты «Literatūros naujienos» у 1937—1938. У 1939 годзе наведаў СССР.
У 1940 з іншымі дэпутатамі Народнага сейма — пісьменнікамі Ю. Паляцкісам, С. Нерыс, П. Цвіркам — увайшоў у склад так званай паўнамоцнай дэлегацыі, якая хадайнічала перад Вярхоўным Саветам СССР аб прыёме Літвы ў склад Савецкага Саюза. Намеснік наркама асветы Літоўскай ССР у склад 1940—1941 гадах.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны эвакуіраваны ўглыб СССР, жыў у Пензе да пачатку 1942 года. У 1942—1944 гадах служыў у (капітан).
У Літву цяжка хворым вярнуўся летам 1945 года. Пахаваны ў Вільнюсе на могілках Роса.
Памяць
У Вільнюсе вуліца Вільняўс} (, Віленская) была пераназвана ў вуліцу Гіры (, Гірас), але пасля аднаўлення незалежнасці Літвы вуліцы была вернута ранейшая назва. У 1977 годзе ў Вільні ў невялікім скверы на вуліцы Валана насупраць будынка Міністэрства адукацыі і навукі Літвы быў збудаваны помнік (скульптар, архітэктар Стасіс Шашкявічус). Помнік уяўляў сабой гарэльефны партрэт паэта, высечаны ў глыбе граніту (вышыня 1,2 м) на прамавугольным гранітным пастаменце. 11 верасня 2013 года помнік пасля патрабаванняў былых палітычных вязьняў, ссыльных і прадстаўнікоў іншых правых арганізацый па просьбе быў дэмантаваны і вывезены на тэрыторыю муніцыпальнага прадпрыемства «Грында» у  (непадалёк ад 2-га тралейбуснага парку) на захоўванне.
Уладзімір Сяргеевіч Раманаў
Уладзімір Сяргеевіч Раманаў (, в. Чыстыя Лужы, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі лесавод, эколаг. Доктар сельскагаспадарчых навук (1986), прафесар (1976). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскую лесатэхнічную акадэмію (1952), Інстытут кіравання народнай гаспадаркай пры Дзяржаўным камітэце Савета Міністраў СССР па навуцы і тэхніцы (1972).
Людас Гіра
Літаратурная дзейнасць
Падчас Вялікай Айчыннай вайны напісаў паэмы «Žalgirio Lietuva» (Літва Грунвальда, 1942), «Адам Міцкевіч у Паволжы» і вершы, працятыя патрыятызмам, нянавісцю да фашыстаў. Вершы Людаса Гіры ў перакладах на рускую мову ўключаліся ў зборнікі «Живая Литва» (Масква, 1942), «Дорога в Литву» (Масква, 1944).
Уладзімір Сяргеевіч Раманаў
Біяграфія
Працаваў у Жорнаўскай лясной доследнац станцыі (Магілёўская вобласць; з 1955, дырэктар), Запаведна-паляўнічай гаспадарке «Белавежская пушча» (з 1957, дырэктар), Міністэрстве лясной гаспадаркі Беларускай ССР (з 1966, намеснік міністра), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1973—2006, лесагаспадарчы факультэт, кафедра лесаводства, у 1982—1991 — загадчык кафедры, 1973—1987 — рэктар).
Людас Гіра
Літаратурная дзейнасць
Вершы пісаў, акрамя літоўскай, на польскай, беларускай (верш «З Новым годам»), рускай мовах.
Уладзімір Сяргеевіч Раманаў
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: лесазнаўства; паляўніцтвазнаўства; ахова прыроды.
Узнагароды
Узнагароды: званне «Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР» (1980).
Людас Гіра
Літаратурная дзейнасць
Укладальнік першых анталогій літоўскай літаратуры (1911, 1914), у міжваенны гады — паэтычнага зборніка, прысвечанага дзесяцігоддзю незалежнасці Літвы «Sveika Nepriklausomoji» (Прывітанне, Незалежная, 1928) і першую літоўскую анталогію рэлігійных вершаў «Šventoji Lietuva» (Святая Літва, 1930). Падрыхтаваў да друку сачыненні літоўскіх пісьменнікаў, Пранаса Вайчайціса і іншых.
У 1911—1912 гадах рэдактар альманаха (Маяк), у 1913—1914 гадах рэдактар першага літоўскага літаратурнага часопіса  (Вясёлка), пазней рэдагаваў  (Чытанні, 1923), газету Literatūros naujienos (Літаратурныя навіны, 1937—1938). Супрацоўнічаў з часопісамі «» (Будучыя), «» (Руль) і многіх іншых літоўскіх перыядычных выданнях. Пісаў артыкулы для часопісаў і газет на рускай мове «», «Эхо», «Наше эхо»,.
Напісаў вялікую колькасць літаратурна-крытычных артыкулаў. Сярод іх артыкулы пра беларускую, рускую, украінскую, літаратуру. Артыкул Л. Гіры «З беларускай літаратуры» (1910) — самы ранні водгук літоўскай крытыкі пра творчасць Я. Купалы. Выступаў таксама як тэатральны крытык.
Перакладчыцкая дзейнасць
Пераклаў і выдаў асобным зборнікам вершы Т. Шаўчэнкі (1912). Перакладаў на літоўскую мову вершы М. М. Асеева, К. Д. Бальмонта,, В. І. Лебедзева-Кумача, М. Ю. Лермантава, У. У. Маякоўскага, А. С. Пушкіна, М. С. Ціханава, Я. Л. Шкляра.
У яго перакладах друкаваліся таксама творы Г. Гейне, С. Выспяньскага,, І. Франко, Л. Кандратовіча, А. Міцкевіча.
Пераклады
На беларускую мову творы Гіры перакладалі А. Астапенка, С. Дзяргай, М. Лужанін і іншыя.
На рускую мову вершы Л. Гіры перакладалі І. К. Аўраменка, А. Аляксандрава, К. Д. Бальмонт,, Н. Вольпін, А. Гатаў, І. Грыгор'еў, В. Дыннік, М. Замахоўская,, , , , , Э. Лявонцін, , , , , , , , , А. Шпірт,, , Я. Л. Шкляр, В. Яворская і іншыя.
Вершы Л. Гіры перакладаліся таксама на армянскую, башкірскую, балгарскую, кіргізскую, малдаўскую, польскую, таджыкскую, татарскую, узбекскую, эстонскую мовы.
Канстанцый III
Канстанцый III, Флавій Канстанцый (Flavius Constantius) (пам. 2 верасня 421) — рымскі імператар (суправіцель Ганорыя) з 8 лютага па 2 верасня 421 года. Консул у 414, 417, і 420 гадах.
Лінкруст
Лінкруст (ад англійскага брэнда Lincrusta-Walton; назва якога была ўтворана ад linum (лён) і crusta (рэльеф), таксама лінкруста) — (пакрыццё для сцен) з мыйнай гладкай або рэльефнай паверхняй. Пры вырабе лінкруста на шчыльную тканевую або папяровую аснову наносіцца тонкі пласт пластмасы з прыродных матэрыялаў (гель на аснове ільнянога алею) або з напаўняльнікамі (драўняная або коркавая мука). Матэрыял лёгка афарбоўваецца як алейнымі, так і фарбамі.
Гісторыя
Матэрыял быў вынайдзены ў 1877 годзе ангельскай вынаходнікам і прадпрымальнікам (1834—1928), які таксама вынайшаў лінолеум. Першапачаткова прадукт называўся Linoleum Muralis, але пазней быў перайменаваны ў Lincrusta-Walton. Кампанія працягвае вырабляць матэрыял на заводзе ў Ланкашыры.
Прымяненне
Спалучэнне лёгкасці пры фарбаванні, магчымасці глыбокага ціснення і зносаўстойлівасці адразу ж прыцягнула дэкаратараў Віктарыянскай эпохі. Матэрыял хутка атрымаў распаўсюджванне як недарагі заменнік ляпніны.
У другой палове XX стагоддзя лінкруст звычайна ўжываўся для аздаблення грамадскіх будынкаў, а таксама салонаў цягнікоў метро і карабельных кают. У другім выпадку лінкруст выкарыстоўваўся з самых першых савецкіх, серыйных вагонаў і заканчваючы вагонамі  у 1971 годзе. Выкарыстанне лінкруста ў аздабленні рэзка скарацілася пасля распаўсюджання слаістых пластыкаў і мыйных шпалер. Лінкруст у цяперашні час ужываецца толькі пры рэстаўрацыі віктарыянскіх дамоў.
Блізкія матэрыялы
У лінкруста ёсць роднасны матэрыял, які носіць назву «анагліпта» (Anaglypta, ад греч. ana — ляпны, рэльефны і греч. glypta — камея). Яго вынайшаў Томас Палмер, што працаваў на Фрэдэрыка Уолтана ў якасці мэнэджэра яго салона продажаў. Першапачатковы склад анагліпты грунтаваўся на бавоўне і драўнянай масе, затым ён вырабляўся на папяровай аснове. Матэрыял атрымаўся больш лёгкім і гнуткім, чым лінкруст.
Спічын (гміна)
Спі́чын (Spiczyn) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лэнчынскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Спічыне. Плошча гміны складае 83,1 км². Станам на 2004 год у гміне Спічын пражывалі 5422 чалавекі, шчыльнасць — 65,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Інда-кітайскі памежны канфлікт (2020)
Інда-кітайскі памежны канфлікт 2020 года — узброеныя сутыкненні паміж Індыяй і Кітаем вакол спрэчнага рэгіёну Аксайчын.
Гісторыя
Канфлікт пачаўся з-за рэгіёна Аксайчын, размешчаным на мяжы Сіньцзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна КНР, Пакістана і Індыі. Тэрыторыя кіруецца Кітаем, але аспрэчваецца Індыяй, якая ўключае гэты рэгіён у саюзную тэрыторыю Ладакх. Аксайчын уяўляе сабой шырокую высакагорную саляную пустыню, размешчаную на вышыні да 5 тыс. метраў. Геаграфічна яна з’яўляецца часткай Тыбецкага плато. Мясцовых жыхароў у раёне практычна няма, як і пастаянных паселішчаў.
Падчас вайны 1962 года Індыя губляе фактычны кантроль над Аксайчынам.
Ход канфлікта
5 мая 2020 г. раптам адбылося ўзброенае сутыкненне ў Ладакхскім рэгіёне падчас патрулявання мяжы. З тых часоў абодва бакі пачалі агрэсіўна разгортваць дадатковыя войскі, каб захапіць рачную даліну.
20 мая Індыя кінула дадатковыя войскі ў аспрэчваць даліну Галван пасля таго, як Кітай абвясціў гэты рэгіён сваёй тэрыторыяй і разгарнуў сотні салдат Народна-вызваленчай арміі. Спасылаючыся на крыніцы ў міністэрстве абароны, газета «The Economic Times» паведаміла, што салдат адпраўляюць з іншых раёнаў.
9 чэрвеня стала вядома, што Індыя і Кітай пачалі выводзіць войскі з усходняга Ладакха.
Пасля гэтага бою Кітай і Індыя развялі войскі на мяжы.
22 чэрвеня прадстаўнікі Індыі і Кітая сустрэліся ў памежнай паласе для абмеркавання мінулых падзей. Бакі вырашылі, што неабходна весці дыялог, «які спрыяе зніжэнню напружанасці сітуацыі». Заяўлялася, што яны маюць намер падтрымліваць мір і стабільнасць у памежных раёнах.
Аднак да 26 чэрвеня на мяжу з Кітаем перакінулі тры індыйскія пяхотныя дывізіі. Акрамя гэтага, у раёне разгарнулі танкі і артылерыю. Раней кітайская армія разгарнула мотастралковую і механізаваную дывізіі ў вобласці Ладакх. Кітайскія вайскоўцы таксама ўзводзялі новы лагер і назіральныя пункты ў даліне ракі Галван.
Міжнародная рэакцыя
Дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа абвінаваціў Кітай у агрэсіі ў сувязі з інцыдэнтам на мяжы Індыі. Кіраўнік прэс-службы Дзярждэпартамента ЗША Нед Прайс заявіў, што новая амерыканская адміністрацыя выступае за прамы дыялог Нью-Дэлі і Пекіна з мэтай урэгулявання тэрытарыяльнай спрэчкі. З яго слоў, КНР спрабуе «запалохваць» сваіх партнёраў.
20 сакавіка 2021 года адбылася сустрэча міністра абароны ЗША Лоіда Осціна і міністра абароны Індыі Раджана Сінгха. На сустрэчы кіраўнік амерыканскага абароннага ведамства прапанаваў індыйскаму боку аб’яднаць намаганні ў падаўленні ваеннай пагрозы ў асобе КНР.
28 чэрвеня амерыканскае выданне Bloomberg апублікавала паведамленне, што Індыя «перанакіравала не менш за 50 000 дадатковых вайскоўцаў да сваёй мяжы з Кітаем». У сваю чаргу, Індыя ніяк не адрэагавала на гэтую заяву. На думку кітайскай газеты Global Times, ЗША праз паведамленні ў СМІ спрабавалі справакаваць на канфлікт Пекін і Нью-Дэлі.
Наступствы
Індыя запатрабавала, каб Пакістан зменшыў удвая склад свайго пасольства, спаслаўшыся на тое, што яго супрацоўнікі займаліся шпіянажам. Місія Індыі ў Ісламабадзе таксама была скарочана.
Неўзабаве пасля канфлікту Індыя забараніла 59 кітайскіх прыкладанняў, уключаючы папулярную сацыяльную сетку TikTok, спасылаючыся на пагрозу нацыянальнай бяспекі і грамадскаму парадку. Пазней улады ўключылі яшчэ 47 кітайскіх праграм у забаронены спіс. Індыйская вышэйшая ліга крыкету скасавала кантракт з кітайскай кампаніяй вытворцам смартфонаў Vivo пад ціскам грамадскасці. На фоне антыкітайскіх настрояў доля продажу кітайскіх смартфонаў на індыйскім рынку ўпала з 81% да 72% у другім квартале 2020 года стала вядома, што 20 лютага 2021 года загінулі 4 кітайскія памежнікі.
IC 2224
IC 2224 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.