cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шабунькі
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Чапялёўскага сельсавета.
Вуэльта Іспаніі
Вуэльта Іспаніі (Тур Іспаніі, Вуэльта, Vuelta a España) — найвядомая трохтыднёвая шасейная велагонка, адна з трох самых прэстыжных у свеце (разам з Тур дэ Франс і Джыра д'Італія).
Праходзіць штогод па тэрыторыі Іспаніі і Андоры ў верасні (пачынаючы з 1995 года). Першая гонка адбылася ў 1935 годзе. Толькі 2 гонкі праходзілі таксама па тэрыторыі іншых еўрапейскіх краін: 1997 год — Партугалія, 2009 год — Нідэрланды і Бельгія.
Гісторыя
Натхнёны поспехам Тур дэ Франс і Джыры д'Італія, а таксама для павелічэння продажаў сваіх арыгінальных выданняў(«L'Auto» і «La Gazzetta Dello Sport») Хуан Пуёль, дырэктар газеты «Informaciones» арганізуе першую Вуэльту Іспаніі ў 1935 годзе.
Першая Вуэльта праходзіла з 29 красавіка па 15 мая 1935 года і ўключала ў сябе 14 этапаў і мела 50 удзельнікаў. Выйграў яе бельгіец Густаф Дэлор. Ёе жа быў пераможцам і ў наступны год, тады Вуэльта мела ўжо іншы фармат, была павялічана колькасць этапаў да 21.
Паміж 1937 і 1944 гадамі, Вуэльта была толькі двойчы, у 1941 і 1942 гадах, з-за Іспанскай грамадзянскай вайны і Другой сусветнай вайны. Гэтыя дзве велагонкі, у якіх удзельнікамі з'яўляліся амаль усе іспанцы, былі выйграны Хуліанам Берэндэра.
Вуэльта праводзілася вясной (красавік-травень) да 1995 года, але сёння гэтая велагонка пачынаецца ў верасні. Гэта змяненне ў раскладзе павялічыла прэстыж гонкі.
Лідарская майка
Лідару гонкі належыць апранаць майку пэўнага колеру, які вылучае яго сярод астатніх гоншчыкаў так жа, як на гонках Тур дэ Франс (жоўтая майка) і Джыра д'італія (ружовая майка). Колер лідарскай майкі Вуэльты Іспаніі мяняўся некалькі разоў. Арганізатары, якія адраджалі гонку пасля множных паўзаў, звычайна мянялі колер майкі. З 1935 года лідарская майка была аранжавай, у 1941-м стала белай і зноў аранжавай у 1942 годзе. У 1945-1950 гадах лідары насілі белую майку з гарызантальнай чырвонай паласой. У 1955 годзе — па аналогіі з Тур дэ Франс — колер майкі стаў жоўтым. За выключэннем 1977 года, калі майка стала аранжавай, усе гады, уключаючы 1998-ы, майка была жоўтай, пасля чаго колер атрымаў залаты адценне. Аднак у 2010 годзе лідарская майка стала чырвонай.
Super Mario World
Super Mario World, у Японіі вядомая як Super Mario World: Super Mario Bros. 4 (スーパーマリオワールドスーパーマリオブラザーズ4) — платформер, выпушчаны кампаніяй «Nintendo» для «Super Nintendo Entertainment System» (SNES) у 1990 годзе. Вытворчасцю гульні займалася студыя «Nintendo Entertainment Analysis and Development» пад кіраўніцтвам і. «Super Mario World» трапіла ў стартавую лінейку гульняў SNES.
Сюжэт
Сюжэт гульні працягвае падзеі, апісаныя ў «Super Mario Bros. 3». Пасля выратавання Грыбнога Каралеўства браты Марыа і Луіджы адпраўляюцца ў адпачынак, у Краіну Дыназаўраў. Аднак падчас адпачынку на пляжы знікае прынцэса Піч. Калі Марыа і Луіджы прачынаюцца, яны адпраўляюцца на яе пошукі і неўзабаве знаходзяць у лесе гіганцкае яйка. З яго вылупляецца дыназаўр па імені Ёшы, які распавядае героям, што яго сябры таксама былі заключаны ў аналагічныя пасткі. Неўзабаве Марыо і Луіджы разумеюць, што ўсе гэтыя перыпетыі — справа рук злыдня Боўзера і яго слуг. Разам з Ёшы яны адпраўляюцца ратаваць прынцэсу і сяброў дыназаўрыка.
Гульнявы працэс
Гулец кіруе персанажам (Марыа або Луіджы) ад трэцяй асобы. Мінанне гульні ажыццяўляецца з дапамогай навігацыі на двух экранах: карты свету і самога гульнявога ўзроўню. На карце свету прадстаўлены прыкладныя параметры бягучай гульнявой лакацыі і маюцца некалькі шляхоў яе праходжання, што вядуць ад пачатку карты да канчатковай мэты — замка. Маршруты карты, па якіх перамяшчаецца галоўны герой, злучаныя паміж сабой падсветленымі значкамі: крэпасцяў, т. зв. дамоў зданяў (Ghost house) і г. д. Яны дазваляюць гульцу выбіраць розныя шляхі праходжання. Перамяшчаючыся на значок той ці іншай лакацыі персанаж атрымлівае доступ на гульнявы ўзровень. Большая частка гульні адбываецца на гэтых узроўнях, якія напоўнены перашкодамі і ворагамі, а гулец вольны праходзіць іх рознымі спосабамі. У канцы кожнага свету адбываецца бітва з босам — адным з Купалінгаў. У фінале гульні гулец павінен перамагчы галоўнага антаганіста — Боўзера. Ворагамі на шляху з’яўляюцца чарапахі, браняносцы, дыназаўры і інш.
У дадатак да пауэр-апаў з папярэдніх частак франшызы, такім як «Супер грыб» (ператварае маленькага Марыа ў вялікага) і «Агністая кветка» (дазваляе яму страляць фаерболамі), быў дададзены новы бонусны касцюм — «Чароўны плашч» (значок пяра) — з дапамогай якога Марыа можа лятаць і парыць. З пункту гледжання гульнявой механікі ён быў падобны з ​​касцюмам янота з «Super Mario Bros. 3», які ў «Super Mario World» быў выдалены. Апроч яго, распрацоўшчыкі вырашылі адмовіцца яшчэ ад некалькіх бонусаў з прыквэла: касцюма жабы (Frog Mario), экіпіроўкі з малаткамі (Hammer Mario) і касцюма янота, які ператвараецца ў статую (Tanooki Mario). У сваю чаргу, у гульню быў дададзены новы элемент (т. зв. «Запасны прадмет») — размешчанае ў верхняй цэнтральнай частцы экрана вочка. Гэты бонус працуе па вызначанай схеме, напрыклад, калі кіраваны персанаж мае «Агністую кветка» і атрымлівае «Супер грыб», то грыб захоўваецца ў дадатковую вочка. Запасны пауэр-ап актывуецца аўтаматычна ў выпадку, калі галоўнага героя тычыцца вораг. Акрамя гэтага гэты пауэр-ап можа быць выкарыстаны з дапамогай націску кнопкі на геймпадзе. Акрамя таго, у гульні з’явіўся т. зв. «кручоны скачок», які дазваляе разбіваць гульнявыя блокі пад галоўным героем.
У «Super Mario World» Марыа можа падарожнічаць на дыназаўры Ёшы, які здольны праглынуць большасць ворагаў. Калі Ёшы спрабуе з’есці суперніка, то ён, перш чым праглынуць, утрымлівае яго ў роце на працягу вызначанага перыяду часу; у гэты момант ён можа выплюнуць сваю ахвяру і патрапіць ёй у іншых ворагаў. Калі Ёшы ўтрымлівае каляровыя панцыры купа ў роце, то ён атрымлівае спецыяльныя здольнасці: сіні панцыр дазваляе Ёшы лятаць, пры дапамозе жоўтага ён пускае віхор, які паражае ворагаў вакол яго, а чырвоны панцыр дазваляе Ёшы вывяргаць тры вогненных шара. Панцыры, якія мігцяць, дазваляюць герою атрымаць усе тры здольнасці, у той час як зялёныя панцыры — ніводнай. Па змаўчанні Ёшы афарбаваны ў зялёны колер, але таксама можна знайсці сіняга, жоўтага і чырвонага дыназаўра (кожны з індывідуальнымі здольнасцямі); іх можна атрымаць адшукаўшы ў Зорным свеце яйкі адпаведнага колеру (Star World). Падчас праглынання каляровага панцыра гэтыя дыназаўры атрымліваюць адпаведную здольнасць у дадатак да свайго колеру.
У «Super Mario World» маецца шматкарыстальніцкі рэжым, які дазваляе двум гульцам праходзіць гульню па чарзе, чаргуючы хады на карце свету; першы гулец кіруе Марыа, другі — Луіджы. У гульні прысутнічае вялікая колькасць схаваных сакрэтаў, такіх як скарачэння шляху, бонусныя ўзроўні і г. д. Усяго ў гульні 74 гульнявых зонаў і 96 выхадаў з іх; як і ў «Super Mario Bros. 3» — гульнявы ўзровень магчыма прайсці некалькімі спосабамі. Разам з тым, персанаж гульца можа патрапіць на сакрэтны ўзровень, і дзеля гэтага ён павінен знайсці спецыяльны ключ і даставіць яго да асаблівай замочнай ячэйкі. Даследаваўшы гэтыя сакрэтныя ўзроўні можна атрымаць доступ да бонусных узроўняў, да такіх як Спецыяльны Свет (Special World). Цалкам прайшоўшы гэтую лакацыю, гулец можа памяняць колер некаторых спрайтаў, а таксама змяніць каляровую гаму карты свету з дапамогай уводу спецыяльнага кода.
Распрацоўка
Гульня была распрацавана пад кіраўніцтвам. Прадзюсарам выступіў Сігэру Міямота, стваральнік серыі гульняў «Mario» і «The Legend of Zelda», графічным дызайнам займаўся Сігэфумі Хіна (Shigefumi Hino). Вытворчасць гульні было даручана студыі «Nintendo EAD», якую ўзначальвае Міямота. На распрацоўку гульні пайшло тры гады, каманда складалася з шаснаццаці чалавек. Пазней Міямота заявіў, што адчуваў, у гульню яшчэ можна было дадаць значна больш ідэй, аднак распрацоўка набліжалася да канца. Тым не менш прадзюсар выказаў надзею, што наступныя гульні SNES дазволяць рэалізаваць больш насычаны эмацыянальны змест і больш глыбокія сюжэты.
Па словах Міямота, ён яшчэ ў часы працы над «Super Mario Bros.» хацеў стварыць для Марыа спадарожніка — дыназаўра. Тым не менш, інжынеры «Nintendo» не маглі ўвасобіць яго ідэі ў жыццё з-за сціплых тэхнічных магчымасцяў NES. Пазней Міямота сказаў: «Дзякуючы SNES мы нарэшце змаглі перамясціць Ёшы з эскізаў на экраны». «Super Mario World» была выпушчана ў Паўночнай Амерыцы восенню 1991 года, адначасова з выпускам прыстаўкі SNES.
Перавыданні
Пасля поспеху «Super Mario World» гульня была выпушчана ў спецыяльнай версіі зборніка «Super Mario All-Stars» пад назвай «Super Mario All-Stars + Super Mario World», які быў выдадзены ў 1993 годзе ў на тэрыторыі ЗША і Еўропы як частка камплекта «Super Mario Set» — разам з прыстаўкай «Super Nintendo». У гэтай версіі Луіджы мае свой уласны спрайт (у арыгінале, спрайт Луіджы быў проста перафарбаваны варыянтам Марыа), у той час як астатнія аспекты гульні засталіся без зменаў. У 1995 годзе дзве кітайскіх фірмы, вядомыя як «Hummer Team» і «JY Company», партавалі без выкарыстання ліцэнзіі версію «Super Mario World» для SNES на прыстаўку мінулага пакаленні NES. «Super Mario World» была адной з першых гульняў, якія былі анансаваныя для сэрвісу Wii «Virtual Console»; гэты порт быў выдадзены 2 снежня 2006 года ў Японіі, 5 лютага 2007 года ў ЗША і 9 лютага 2007 года ў Еўропе. У 2013 годзе гэтая версія гульні была выпушчаная на «Virtual Console» для Wii U. У 2016 годзе аналагічная версія была выдадзена на New Nintendo 3DS.
Кнут Віксель
Юхан Густаў Кнут Віксель (Johan Gustaf Knut Wicksell,, Стакгольм, Швецыя — ) — шведскі эканаміст.
Super Mario World
Super Mario World: Super Mario Advance 2
У 2001—2002 гг. «Super Mario World» была партавана на кансоль Game Boy Advance (GBA) пад назвай «Super Mario World: Super Mario Advance 2». У гэтай версіі гульні некаторыя ўзроўні атрымалі нязначныя змены і быў прыбраны рэжым для двух гульцоў. Тым не менш, Луіджы прысутнічаў у гульні, але ўжо ў якасці альтэрнатыўнага персанажа з індывідуальнымі функцыямі — ён мог скакаць вышэй, чым Марыа, аднак бег значна больш павольна. Таксама, калі ў гэтай версіі Луіджы перасоўваецца на Ёшы, то дыназаўрык не праглынае ворага адразу, і тым самым дазваляе Луіджы выплюнуць яго ў іншага антаганіста і забіць абодвух. Выбіраць паміж двума персанажамі можна на экране змены ўзроўню. Абодва галоўных героя былі агучаны Чарльзам Марціне.
Кнут Віксель
Біяграфія
Скончыў Упсальскі ўніверсітэт у 1884 годзе.
Super Mario World
Музыка
Тэму з «Super Mario Bros.» можна пачуць у асаблівай лакацыі пад назвай «Special World», у якую можна трапіць толькі пры дапамозе бонусаў. Пры яздзе на Ёошы музычнае суправаджэнне любога ўзроўню суправаджаецца гукамі бонга.
Кнут Віксель
Біяграфія
Заснавальнік т.зв. шведскай школы ў палітэканоміі.
Super Mario World
Музыка
Мелодыі з надземнага ўзроўню і лакацыі «замак» прысутнічаюць у мультсерыяле па матывах гульні, а таксама ў пазнейшых праектах франшызы «Super Mario».
Кнут Віксель
Біяграфія
Займаўся праблемамі эканамічнай раўнавагі, грошай, крэдыту, а таксама нормы працэнта. Рух нормы працэнта звязваў з інвестыцыйным працэсам і ў гэтым пытанні лічыцца папярэднікам Дж. М. Кейнса.
Super Mario World
Водгукі крытыкаў
«Super Mario World» была захоплена сустрэта крытыкамі, аўтары рэтраспектыўных аглядаў таксама ацэньвалі гульню вельмі высока. Рэцэнзент партала «» паставіў гульні вышэйшы бал — 10. Аўтар адзначыў высокую рэгулябельнасць і колькасць бонусаў гульні, у сувязі з чым ён адзначыў зручную функцыю захавання прагрэсу праходжання, пахваліў увядзенне новага элемента — Ёшы, які кардынальна змяніў геймплэй (апроч іншага, некаторыя сакрэты можна было атрымаць толькі пры дапамозе Ёшы), аднак паскардзіўся, што ў гульню не патрапілі касцюмы з «Super Mario Bros 3.», назваўшы гэта «ганьбай». Рэцэнзент падсумаваў артыкул словамі: «На нашу думку, гэта лепшая гульня серыі — велізарная колькасць кантэнту, у спалучэнні з прыгожым візуальным шэрагам і музыкай, якая стала класічнай, дапамагаюць станавіцца Super Mario World адной з найвялікшых гульняў усіх часоў». У аглядзе партала «IGN» адзначалася важнасць поспеху гульні для папулярызацыі кансолі «Super Nintendo», адзначалася зручнае новаўвядзенне з ячэйкай «запаснога прадмета» і эвалюцыя стылю гульні з уводам дыназаўра Ёшы. Аднак, рэцэнзент паскардзіўся на графічнае афармленне гульні, якое стварае адчуванне злёгку мадэрнізаванай папярэдняй часткі франшызы (Міямота падтрымліваў гэтае меркаванне і па яго адчуваннях графіку можна было б зрабіць лепш). Таксама ён адзначыў адзін з лепшых дызайнаў узроўняў за ўсю гісторыю Nintendo, параўнаўшы яго з галоўным канкурэнтам гульні на той момант — серыяй пра вожыка Соніка. У гэтым параўнанні было сказана, што гульні добрыя кожная па-свойму: у Марыа больш глыбокі геймплэй, у той час як Сонік уяўляе сабой больш новы хуткасны платформер. Падводзячы вынікі, аўтар агляду прысудзіў гульні 8,5 балаў з 10, назваўшы яе найвялікшым 2D-платформерам франшызы пра вадаправодчыка Марыа. Тэму суперніцтва франшыз пра «вадаправодчыка» і «вожыка» падняў у сваім артыкуле аглядальнік часопіса «Nintendo Power», дзе паведаміў: «Я памяняю 96 узроўняў Марыа на 20 узроўняў Соніка». У дадатак адзначыў, што гульня з’яўляецца адным з самых лепшых праектаў для SNES і прысудзіў ёй ацэнку 9 балаў з 10.
Кнут Віксель
Біяграфія
Адзін са стваральнікаў тэорыі эканамічнай раўнавагі ў капіталізме, галоўнай умовай якой лічыў грашовы фактар — роўнасць паміж зберажэннямі і інвестыцыямі.
Super Mario World
Водгукі крытыкаў
Рэцэнзент сайта Honestgamers.com назваў «Super Mario World» асаблівай гульнёй для прыхільнікаў Nintendo, так як большасць з іх атрымала яе разам з прыстаўкай. Аўтар артыкула адзначыў вялікае мноства спосабаў праходжання гульні — «разам з сістэмай захаванняў, праходзіць яе можна зноў і зноў, знаходзячы новыя альтэрнатыўныя шляхі». «''Як і большасць гульняў пра Марыа, яна мае дзіўную здольнасць цалкам паглынуць цябе на доўгія гадзіны, дні, тыдні. Тры першыя часткі для NES прымушалі забываць нас пра навакольны свет — але Super Mario World пераўзышла іх усіх у здольнасці сыходу ад шэрых будняў, з яе чароўнымі светамі, лятучымі дыназаўрамі і іншымі дзіцячымі фантазіямі''». «Магчыма, SMB3 магла стаць першым сапраўдным светам Super Mario, але SMW будзе светам для вас» — падсумаваў рэцэнзент, прысудзіўшы гульні 8,5 балаў з 10. Партал «AllGame» ацаніў гульню ў пяць зорак з пяці, адзначаючы высокую якасць графікі, гукавога суправаджэння і рэгулябельнасці. Аўтар агляду для партала «Kotaku» назваў дызайн узроўняў віртуозным — «я ўяўляю Міямота падчас стварэння ўзроўняў падобна Моцарту за фартэпіяна або Хэмінгуэя ў бары», таксама былі адзначаны ўзросшая складанасць гульні, у параўнанні з папярэдніцамі, і вялікая колькасць разнастайных сакрэтаў; «''Super Mario World — шэдэўр [...] Кожны вораг, кожная перашкода, кожны аспект гульні мае выяўленую індывідуальнасць. І гэта робіць яе асаблівай''».
Кнут Віксель
Біяграфія
Паслядоўнік Т. Р. Мальтуса. Лічыў, што колькаснае павелічэнне чалавецтва перашкаджае ўздыму жыццёвага ўзроўню людзей, якія працуюць.
Super Mario World
Водгукі крытыкаў
Порт гульні для сэрвісу Virtual Console для кансолі Wii уганараваны пахвальнымі водгукамі. Так, на партале «GameSpot» адзначалася, што прычапіцца да эмуляванай версіі практычна няма за што — «гульня працуе прыкладна так жа, як і на SNES», аднак, у сувязі з гэтым аўтар агляду паскардзіўся, што па-ранейшаму прысутнічае «праблема падтармажвання, калі на экране знаходзяцца занадта шмат ворагаў». Для поўнага пагружэння ў працэс публіцыст параіў выкарыстоўваць кантролер ад GameCube «бо на ім супадае размяшчэнне кнопак з геймпадам ад SNES», і падсумаваў артыкул словамі: «''Вядома, многія гульцы ўжо апрабавалі гэтую гульню ў той ці іншай форме, няхай гэта будзе арыгінал або добры порт для GBA. [...] Але, тым не менш, калі вы занадта маладыя і ўсё яшчэ не знаёмыя з Super Mario World, Virtual Console — выдатны шанец, каб паспрабаваць гульню прама цяпер''». У артыкуле з нагоды выпуску гульні на Wii U Морган Сліпер, аглядальнік профільнага сайта «Nintendo Life», адзначаў наступнае: «''Тыя хто ўсё яшчэ разважаюць наконт Super Mario World — пампуйце не задумваючыся. Гэта вяршыня 16-бітнага платформера, краевугольны камень і гульнявы ​​канон. І самае галоўнае — гуляць у яго цяпер гэтак жа весела, як і дваццаць гадоў таму. Калі ж вы праходзілі арыгінал і вас распірае настальгія па старых добрых днях — гэты порт выдатная магчымасць асвяжыць успаміны і зноў акунуцца ў адну з лепшых гульняў усіх часоў''». Аўтар прысудзіў гульні вышэйшы бал — 10, адзначыўшы, што яна стала залатым стандартам для прыгодніцкіх платформераў, і стала «музай» для такіх гульняў як «Super Mario 64», «Sonic Adventure» і «».
Кнут Віксель
Біяграфія
Прафесар універсітэта ў Лундзе ў 1900—1916 гадах.
Super Mario World
Спадчына
Продажы «Super Mario World» склалі больш за 20 млн. копій па ўсім свеце, што робіць яе адной з самых прадаваных відэагульняў за ўсю. Папярэдняя гульня серыі «Super Mario Bros. 3» з’яўлялася бэстсэлерам, і па гэтай прычыне Nintendo, зыходзячы з камерцыйных меркаванняў, уключыла «Super Mario World» ў набор SNES. На думку аглядальніка Скайлера Мілера, гульня дапамагла прадставіць публіцы новую прыстаўку SNES, якая ў далейшым была распрададзеная толькі ў ЗША ў колькасці больш за 20 млн. асобнікаў. У ходзе апытання, праведзенага часопісам Kotaku ў 2008 годзе, Ёшы заняў трэцяе месца сярод самых папулярных гульнявых персанажаў у японскіх гульцоў — першае і другое занялі Марыо і Клауд Страйф, адпаведна.
Уплыў
Менш чым праз месяц пасля выхаду гульні ў Амерыцы, DiC Entertainment выпусціла анімацыйны серыял «Super Mario World», які заснаваны на гульні, хоць у ім некаторыя элементы відэагульні і імёны персанажаў былі змененыя. На хвалі папулярнасці арыгінальнай гульні кампанія «Philips» планавала выпусціць яе клон пад назвай «Super Mario's Wacky Worlds» на сваёй прыстаўцы Philips CD-i, але ў выніку праект быў адменены з-за нізкай папулярнасці кансолі.
Ёшы стаў адным з самых важных персанажаў франшызы Марыа, ён удзельнічаў амаль ва ўсіх праектах, звязаных з серыяй (уключаючы спін-офы і спартыўныя гульні). Ёшы выступіў галоўным героем працягу «Super Mario World» — «Super Mario World 2: Yoshi's Island». Папулярнасць гэтай гульні заахвоціла Nintendo выпусціць яшчэ некалькі у якасці асноўнага героя. Таксама ён рэгулярна з’яўляўся ў якасці другараднага персанажа ў іншых гульнях франшызы: «Super Mario Sunshine», «New Super Mario Bros. Wii» і «Super Mario Galaxy 2». Акрамя гэтага, Ёшы з’яўляецца адным з галоўных дзеючых асоб у гульні «Super Mario 64 DS».
Хмельнікі (Мёрскі раён)
Хме́льнікі (, Хмельники) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Друя, пазней у складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства.
The Flintstones
Game Boy
Ворагі ў гульні (дыназаўры, гіганцкія насякомыя, цацкі і інш.) досыць шматлікія і індывідуальныя для кожнага ўзроўню. Праціўнікі нярэдка валодаюць вялікім запасам здароўя. Усе праціўнікі знішчаюцца з дапамогай скачка зверху. Таксама прадстаўлена некалькі відаў карысных прадметаў, большасць з якіх папаўняюць здароўе героя, павялічваюць лік даступных «жыццяў» (каменныя сэрцы) або ўплываюць на колькасць гульнявых ачкоў (зоркі, шары для боўлінга і плюшавыя мядзведзі).
Amiga, Atari, Amstrad CPC, C 64, Master System, MSX, ZX Spectrum
Гульнявы інтэрфейс адлюстроўвае колькасць даступных жыццяў (па змаўчанні — чатыры) і заробленых ачкоў, таймер (на некаторых узроўнях), а таксама індыкатары, індывідуальныя для кожнага ўзроўню (колькасць фарбы, сіла кідка і інш.)
Mega Drive/Genesis
У гульні трэба будзе гуляць за Фрэда Флінтстоўна, галоўнага героя мультсерыяла. Перад кожным узроўнем сябры даюць Фрэду пэўнае заданне (у прыватнасці, адшукаць які-небудзь прадмет). Часцей за ўсё гэтыя рэчы аказваюцца ў босаў і, каб іх забраць, трэба перамагчы суперніка.
Узроўні ў гульні ўяўляюць сабой замкнёныя лакацыі з нарастальным узроўнем складанасці, выкананыя з выкарыстаннем двухмернай графікі і бакавога скролінга. На іх прысутнічаюць разнастайныя ворагі, пасткі і перашкоды. У канцы большасці ўзроўняў чакае сустрэча з босам. У залежнасці ад узроўню складанасці гульцу прадастаўляюцца ад чатырох да шасці узроўняў.
Узбраенне Фрэда — дубінка. З яе дапамогай можна адбівацца ад ворагаў, а таксама разбіваць кантэйнеры з карыснымі прадметамі і яйкі дыназаўраў. Калі разбіць яйка дыназаўра, з’явіцца дзіцяня птэрадактыля, верхам на якім можна здзяйсняць высокія скачкі і знішчаць ворагаў.
Ворагі ў гульні — разнастайныя монстры; на некаторых узроўнях яны бываюць даволі шматлікія, але пры гэтым валодаюць невялікім запасам здароўя. Калі Фрэд знаходзіцца верхам на птырадактылі, на месцы забітага ворага застаецца карысны прадмет.
Босы з’яўляюцца на ўсіх узроўнях, акрамя трэцяга («Desert Drive»). Кожны наступны бос трохі мацней папярэдняга. Для босаў існуе пэўная «тактыка» (напрыклад, каб знішчыць трэцяга боса, трэба біць па катапультам, зараджаным вялізнымі камянямі).
Карысныя прадметы сустракаюцца як на звычайных, так і на бонусных узроўнях. У асноўным яны папаўняюць здароўе (яблыкі) або павялічваюць яго даступную колькасць (сэрцайкі). Таксама даволі часта сустракаюцца зорачкі з выявай Фрэда (пэўная колькасць якіх дае дадатковую жыццё) і маленькія зорачкі (ўплываюць на ачкі). Часам трапляюцца больш рэдкія бонусы: так званы «Power Up» (робіць удары героя мацней), выявы Вілмы (часовая непаражальнасць) і Фрэда (дадатковае жыццё).
Спіс узроўняў:
На некаторых узроўнях можна трапіць на бонусны ўзровень. Звычайна «ўваход» туды знаходзіцца ў цяжкадаступных месцах або тупіках. Асноўная задача на бонусных узроўнях — паспяваць своечасова збіраць прызы і карысныя прадметы.
SNES
Гульня ўяўляе сабой платформер з бакавым сайд-скролінгам і двухмернай графікай і складаецца з шасці узроўняў. Па графічным выкананні гульня адрозніваецца ад астатніх версій: узроўні і персанажы выкананы ў больш рэалістычным стылі (з меншай стылізацыяй). У гульнявую фізіку таксама ўнесены некаторыя змены.
Пратаганіст (Фрэд Флінтстоўн) праходзіць лінейныя ўзроўні, на якіх прадстаўлены шматлікія і разнастайныя ворагі, перашкоды і карысныя прадметы. У канцы кожнага ўзроўню знаходзіцца бос. У гульні таксама прысутнічаюць лагічныя элементы (напрыклад, каб дабрацца да недаступнай платформы, Фрэду трэба адшукаць вялікі камень) і «кропкі захавання».
Ацэнкі
Гульня атрымала у асноўным сярэднюю ацэнку крытыкаў і гульцоў. Напрыклад, англійская часопіс «Sega Force» паставіў гульні ацэнку 72 бала з 100, а бельгійскі часопіс «Power Unlimited» — 8 з 10. Вэб-сайты «GameSpot» і «GameFAQs» ацанілі гульню ў 7,8 і 7,2 балаў з 10. Пры гэтым інфармацыйны сайт «Sega-16.com» ацаніў гульню ў 5 балаў з 10. Рэцэнзенты станоўча ацанілі гульнявы працэс і ўмераную складанасць гульні, але аднеслі да недахопаў некаторую неадпаведнасць паміж сюжэтам і графічным афармленнем і арыгінальным мультсерыялам. Параўноўваючы версію з падобнымі гульнямі жанру (у прыватнасці, «Chuck Rock»), крытыкі адзначылі падабенства ў геймплэі, дызайне ўзроўняў і некаторых унутрагульнявых элементах.
Сяргей Гаек
Сярге́й (свецкае імя - Ян) Га́ек M.I.C. (нар. 8.2.1949, Лышкавіцы, Польшча) — апостальскі адміністратар для грэка-каталікоў Беларусі, кіраўнік Беларускай Грэка-Каталіцкай Царквы на тэрыторыі Беларусі. Адзіны ў Каталіцкай Царкве амафорны архімандрыт. Належыць да кангрэгацыі марыян (MIC). Доктар багаслоўя. Паляк па нацыянальнасці, але заве сябе «беларусам паводле перакананняў». Мае грамадзянства Рэспублікі Беларусь і Ватыкана.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 лютага 1949 года ў вёсцы Лышкавіцы (Lyszkowice), непадалёк ад горада Ловіч у польскай каталіцкай сям'і. У 1963 годзе скончыў пачатковую школу ў Лышкавіцах, чатырма гадамі пазней — ліцэй у Ловічы.
Пасля заканчэння ліцэя сышоў у кляштар айцоў-марыянаў, узяў сабе манаскае імя Сяргей і прыняў візантыйскі абрад. У 1967—1974 гадах вучыўся на багаслоўскім факультэце Каталіцкага ўніверсітэта Любліна. У гэты перыяд зацікавіўся беларускай культурай і рэлігійнасцю, кантактаваў з рэлігійнымі дзеячамі беларускай дыяспары, у прыватнасці з біскупам Чаславам Сіповічам, з-за чаго меў праблемы з органамі бяспекі Польскай Народнай Рэспублікі.
Шаўкавэ (Барышыўскі раён)
Шаўкавэ (Шовкове́) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Бікава
Бі́кава (, Биково) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Застадольскага сельсавета.
Позен (правінцыя)
По́зен, таксама часам По́знань (Posen) — правінцыя каралеўства Прусія і Вольнай дзяржавы Прусія, якая існавала з 1815 па 1920 гады. Да 1848 года мела шырокую аўтаномію ў якасці Вялікага Княства Пазнаньскага. У 1920 годзе асноўная тэрыторыя правінцый Позен і Заходняя Прусія была перададзена ў склад Польшчы, паводле ўмоў Версальскага дагавора. На рэштках абедзвюх правінцый у 1922 годзе была ўтворана новая правінцыя Позен-Заходняя Прусія.
Утварэнне правінцыі
Тэрыторыя Вялікай Польшчы ўжо раней пасля трох польскіх падзелаў належала Прусіі. У 1793—1807 гады тут існавалі прускія правінцыі Паўднёвая Прусія і Новая Усходняя Прусія. У 1807 годзе, паводле ўмоў Тыльзіцкага міру, які завяршыў руска-пруска-французскую вайну, на тэрыторыі правінцыі Паўднёвая Прусія разам з часткай правінцыі Новая Усходняя Прусія было абвешчана Варшаўскае герцагства, перададзенае саксонскай кароне. У 1809 годзе тэрыторыя Варшаўскага герцагства значна павялічылася пасля атрыманай перамогі ў вайне з Аўстрыяй.
У выніку напалеонаўскіх войнаў Саксонія, якая выступала на баку Францыі, пацярпела паражэнне і страціла значную частку сваіх уладанняў. Тым не менш Венскі кангрэс, які адбыўся ў 1815 годзе, захаваў суверэнітэт Саксонскага каралеўства. Разам з тым Прусія атрымала назад частку тэрыторый Вялікай Польшчы, якія раней належаць ёй, а таксама частку саксонскіх зямель. На набытых тэрыторыях былі створаны правінцыі Саксонія і Позен. Апошняя як Вялікае Княства Пазнаньскага атрымала права шырокай аўтаноміі.
На тэрыторыі правінцыі Позен былі ўтвораны дзве адміністрацыйныя акругі:
Германізацыя і ліквідацыя аўтаноміі
Пасля Польскага паўстання 1830 года ў Расійскай імперыі Прусія, асцерагаючыся польскага сепаратызму, пачала праводзіць у рэгіёне палітыку германізацыі палякаў, паступова выцясняючы польскую мову з сістэмы адукацыі і дзяржаўнага справаводства. Аднак гэта толькі ўзмацніла нацыянальнае супраціўленне палякаў.
У 1848 годзе ў час нямецкай рэвалюцыі на тэрыторыі правінцыі адбыліся, якія былі жорстка задушаны. Пасля здушэння ўзброеных паўстанняў Прусія цалкам скасавала аўтаномію правінцыі Позен і перабудавала кіраванне рэгіёнам па стандартным прынцыпе, характэрным для ўсіх іншых правінцый. Заходнія і паўночныя нямецкамоўныя раёны правінцыі былі ўключаны ў склад Германскага саюза. Да 1851 года ў Германскі саюз была ўключана і ўся тэрыторыя правінцыі.
Пасля аб'яднання Германіі ў 1871 годзе і стварэння Германскай імперыі польскае насельніцтва Прусіі стала нацыянальнай меншасцю ў нацыянальнай нямецкай дзяржаве. Працяг паслядоўнай палітыкі германізацыі прывёў да новых пратэстаў пальскамоўнага насельніцтва. У 1906—1907 гадах у правінцыі прайшлі масавыя забастоўкі ў школах.
Веймарская рэспубліка
У 1922 годзе рэшткі абедзвюх правінцый былі аб'яднаны ў новую правінцыю Позен-Заходняя Прусія, якая праіснавала аднак толькі да 1938 года, калі яна ў час нацысцкіх адміністрацыйных рэформ была скасавана і падзелена паміж суседнімі правінцыямі.
Трэці рэйх
У 1939 годзе пасля ўварвання ў Польшчу тэрыторыя былой некалі правінцыі Позен была зноў анексавана Германіяй. Аднак правінцыя адноўлена не была. Тут, а таксама на іншых анексаваных прылеглых польскіх тэрыторыях было створана рэйхсгау Позен, якое ўжо ў 1940 годзе было пераназвана ў Вартэланд, са сталіцай у горадзе Позен. Пры гэтым тэрыторыя вакол Бромберга была ўключана ў склад іншага створанага рэйхсгау Данцыг-Заходняя Прусія. Такім чынам, гэтая былая прускай тэрыторыя была далучана непасрэдна да Рэйха ў якасці адмысловай адміністрацыйнай адзінкі — рэйхсгау, а не ў якасці часткі Прусіі. У такім выглядзе гэтыя тэрыторыі заставаліся ў складзе нацысцкай Германіі да канца вайны.
Паваеннае развіццё
У 1945 годзе гэтыя землі зноў цалкам перайшлі пад кантроль Польшчы, а ўсё нямецкае насельніцтва, якое знаходзілася там, было выгнана. Пасля апошняй адміністрацыйнай рэформы, праведзенай у 1999 годзе ў Польшчы, тэрыторыя былой правінцыі Позен практычна ідэнтычная з тэрыторыяй Велікапольскага ваяводства. Некалькі раёнаў таксама адносяцца сёння да Куяўска-Паморскага і Любушскага ваяводстваў.
Геаграфія і эканоміка
У рэгіён паміж Вартай і Нетцэ займалі вялікія лясы, пераважна хвойныя. Развівалася жывёлагадоўля: тут разводзілі коней, рагатую скаціну, авечак, свіней і коз. На тэрыторыі Позена здабываліся соль, гіпс, вапну, буры вугаль, балотны жалязняк, торф. Прамысловасць у цэлым была развіта слаба і мелася толькі ў вызначаных месцах. Меліся фабрыкі машын, суконная мануфактура, вялікія цагельні, мукамольныя млыны, заводы цукровыя, піваварныя і вінакураныя, фабрыкі нюхальнага тытуню. Галоўнымі гандлёвымі пунктамі правінцыі былі гарады Позен і Бромберг.
Насельніцтва
Паводле перапісу 1895 года ў правінцыі пражывала 1 828 195 чалавек. Большасць насельніцтва складалі каталікі (больш 60 %), каля чвэрці — пратэстанты, таксама меліся і прадстаўнікі іншых хрысціянскіх канфесій і яўрэі. Евангелічнае веравызнанне пераважала, галоўным чынам, у паўночных і заходніх памежных раёнах. У 1890 годзе ў правінцыі пражывала 697 265 немцаў і 1 047 409 палякаў. У той жа час вялікія гарады мелі пераважна нямецкае насельніцтва. З мэтай павелічэння нямецкага элемента ў рэгіёне праводзілася каланізацыйная палітыка, якая складалася ў мэтанакіраванай дзяржаўнай скупцы маёнткаў у польскіх уладальнікаў з мэтай іх наступнага перапродажу нямецкім каланістам.
Тэрыторыя і насельніцтва правінцыі Позен у 1900 годзе:
Тэрыторыя і насельніцтва правінцыі Позен у 1910 годзе:
Обер-прэзідэнты
Пасада обер-прэзідэнта ўведзена ў Прусіі паводле ўказу ад 30 красавіка 1815 года аб паляпшэнні арганізацыі правінцыйнага кіравання (Verordnung wegen verbesserter Einrichtung der Provinzial-Behörden).
У лістападзе 1919 года Ганс фон Айзенгарт-Ротэ быў адпраўлены на пенсію. З прычыне таго, што фактычна ўжо з пачатку 1919 года Прусія больш не кантралявала ахопленую польскім паўстаннем большую частку правінцыі Позен, новы обер-прэзідэнт прызначаны не быў. Прыгранічныя часткі правінцыі на захадзе, поўдні і поўначы, якія засталіся пад прускім кантролем, фактычна кіраваліся былым главой акругі Бромберг, якая адносілася да правінцыі Позен, рэзідэнцыя якога ў лістападзе 1919 года была перанесена ў горад Шнайдэмюль, які пасля стаў цэнтрам новай правінцыі Позен-Заходняя Прусія.
Манарскі заліў
Манарскі заліў — заліў у Індыйскім акіяне, абмежаваны ўзбярэжжам вострава Цэйлон, паўднёва-усходнім узбярэжжам паўвострава Індастан і ланцугом астраўкоў, скал і водмеляў Адамаў мост. З'яўляецца часткай Лакадзіўскага мора. Злучаецца Полкскім пралівам з Бенгальскім залівам. Каля берагоў мелкаводны, у цэнтральнай частцы глыбіня да 1335 м. Упадаюць рэкі Тамбарапарані з узбярэжжа Індыі і Аруві-Ару з узбярэжжа Шры-Ланкі). Акваторыя падзелена паміж Індыяй і Шры-Ланкай. Галоўныя порты Тутукудзі (у штаце Тамілнад, Індыя) і Каломба (Шры-Ланка).
IC 1396
IC 1396 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вірджынальная кніга Фіцуільяма
Вірджынальная кніга Фіцуільяма (Fitzwilliam Virginal Book) — зборнік клавірнай (пераважна вірджынальнай) англійскай музыкі елізавецінскага і якабінскага перыядаў, адна з галоўных крыніц інструментальнай англійскай музыкі позняга Рэнесансу і ранняга барока. Складзены не пазней 1625 года. Захоўваецца ў Музеі Фіцуільяма ў Кембрыджы.
Апісанне рукапісу
Рукапіс змяшчае 297 інструментальных п'ес, напісаных паміж 1562 і 1612 гадамі, пераважна англійскімі кампазітарамі. Найбольш вядомыя аўтары: Джон Бул, Уільям Бёрд, Арланда Гібанс, Жыль Фарнебі,, Пітэр Філіпс (уласныя п'есы і апрацоўкі італьянскіх кампазітараў, у т. л. , Марэнцыа, Качыні, Стрыджа), Томас Морлі, Томас Томкінс. Сярод замежных аўтараў, прадстаўленых у зборніку, найбольш вядомы — Я. П. Свелінк. 44 п'есы ананімныя. Назва зборніка (якая імпліцыруе прывязку рэпертуару менавіта да вірджыналу) умоўна. У сучаснай практыцы аўтэнтычнага выканальніцтва п'есы з Вірджынальнай кнігі Фіцуільяма гучаць не толькі на вірджынале, але і на звычайным клавесіне, клавікордзе,, (і іншых арганах), у перакладанні для (інструментальнага).
У Вірджынальнай кнізе Фіцуільяма прадстаўлены ўсе распаўсюджаныя ў той час жанры камернай інструментальнай музыкі — арыя,, фантазія, таката, павана, гальярда, алеманда, куранта, жыга, граўнд, In nomine і інш. Многія п'есы забяспечаныя характарыстычнымі, часам жартаўлівымі, загалоўкамі, якія спасылаюцца на персон, гістарычныя і культурныя рэаліі таго часу. Без ведання гісторыка-культурнага кантэксту такія загалоўкі, як, напрыклад, "Put Up Thy Dagger, Jemy", "The New Sa-Hoo", "Quodlings Delight" Ж. Фарнабі, «Quadran Pavan» Дж. Була, "Nobody's Gigge" Рычарда Фарнабі, ананімныя "Pakington's Pownde" і "The Irishe Dumpe", "The Ghost" і "The Earle of Oxford's Marche" У. Бёрда, "Worster Braules" і «Barafostus' Dream» Томаса Томкінса, непасрэдна не зразумелыя.
Удэрна (прыпыначны пункт)
Удэрна (Uderna) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіўся на лініі Валга — Тарту.
Мала Тарасіўка (Барышыўскі раён)
Мала Тарасіўка (Мала́ Тара́сівка) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
1968 год у гісторыі музыкі
1968 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Узнагароды
Генадзь Іванавіч Цітовіч (1910 — 1986), беларускі харавы дырыжор, кіраўнік Дзяржаўнага народнага хора БССР, атрымаў званне Народнага артыста СССР
1806 год у гісторыі музыкі
1806 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Стрыгінь)
Свята-Іаана-Багаслоўская царква — праваслаўны храм у в. Стрыгінь Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на могілках.
Гісторыя
Пабудавана ў 1817 годзе з дрэва «тщанием крестьянина Д. Стригина Василия Крука». Да 1990-х гадоў не дзейнічала. Перад царквой пастаўлена архаічная званіца ў выглялзе шатровай навісі на 2 слупах.
Ягаднае (Веткаўскі раён)
Да 28 сакавіка 2023 года пвёска ўваходзіла ў склад Шарсцінскага сельсавета.
Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Стрыгінь)
Архітэктура
Архітэктура храма вырашана ў традыцыях народнага дойлідства: 1-зрубны з трохграннай апсідай і прамавугольным двух’ярусным прытворам будынак. Двухсхільны дах асноўнага аб’ёму завершаны чацверыковым шатровым барабанам, такім жа меншага маштабу — над франтонам фасада вежай з гранёным шлемападобным купалам. Галоўны фасад фарміруюць трохвугольныя франтоны прытвора і даху. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны на бакавых фасадах 2 парамі прамавугольных аконных праёмаў, на галоўным — шырокім прамавугольным дзвярным праёмам.
Інтэр’ер
У інтэр’еры апсіда вылучана драўляным іканастасам 1830 года з разнымі царскімі варотамі і абразамі-клеймамі 6 евангелістаў; пры ўваходзе хоры. Абразы 17 — 19 ст.: «Маці Божая», «Апостал з жэзлам» і «Евангеліст Іаан» (мастак Х. Бойка).
Рабінаўка (Барысаўскі раён)
Рабі́наўка (, Рябиновка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяляціцкага сельсавета.
Бялькі
Бялькі́ (, Бельки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Бенедыкт Андэрсан
Бенедыкт Рычард О’Го́рман Андэрсан (Benedict Richard O’Gorman Anderson, 26 жніўня, 1936, Куньмін, Кітай — 13 снежня 2015, Бату, Усходняя Ява, Інданезія) — брытанскі палітолаг і сацыёлаг, прафесар Карнельскага ўніверсітэта, аўтар кнігі «Уяўныя супольнасці». Старэйшы брат.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Куньміне, дзе яго бацька служыў на мытні; бацька быў па паходжанні ірландцам, яго сям’я ўдзельнічала ў руху за нацыянальнае самавызначэнне Ірландыі. У 1941 годзе сям’я прыехала ў ЗША, а затым у Вялікабрытанію. Вучыўся ў Кембрыджскім універсітэце.
Спецыяліст па Паўднёва-Усходняй Азіі, у прыватнасці па Інданезіі. Аўтар вядомай кнігі «Уяўныя супольнасці», у якой апісваюцца асноўныя фактары, якія паўплывалі на ўзнікненне і развіццё нацыяналізму.
Пётр Ціханавіч Бандарэнка
Пётр Ці́ханавіч Бандарэ́нка (, вёска Старая Зенькавіна Гомельскага павета Магілёўская губерня (цяпер Гомельскай вобласці) —, ) — савецкі ваенны і партыйны дзеяч, контр-адмірал (13.12.1942).
Біяграфія
Служыў у Асобым марскім памежным аддзяленні Асаблівай атрада Чарнааз (лістапад 1920 — люты 1922 г.), чырванафлотцам (люты — май 1922) на Гідраграфічным судне «Азімут» на Балтфлоце, затым скончыў школу рулявых і сігнальшчыкаў Балтфлота (май 1922 — май 1923) і служыў старшыной рулявых (май — лістапад 1923) на тым жа судне. У лістападзе 1923 г. паступіў у Ваенна-марское палітычнае вучылішча імя С. Б. Рашаля, скончыў яго ў лістападзе 1926 г. і накіраваны на Чарнаморскі флот, дзе служыў на пасадах палітрука роты, адказнага сакратара партбюро крэйсера «Камінтэрн» (лістапад 1926 — студзень 1929 года), ваенкама тральшчыка і выконваючага абавязкі ваенкама дывізіёна тральшчыкаў (студзень—снежань 1929), ваенкама падлодкі «Палітрук» (снежні 1929 г. — студзень 1930). Затым паступіў у марскую групу Ваенна-палітычнай акадэміі імя Талмачова (студзень 1930). Скончыўшы акадэмію (май 1934), быў накіраваны на пасаду ваенкама курсы ўдасканалення падрыхтоўкі камсастава Чарнаморскага флоту (май 1934 — верасень 1937 года), затым стаў ваенкамам лінкара «Парыжская камуна», флагмана Чарнаморскага флоту. 15 лютага 1939 г. прызначаны начальнікам палітупраўленняў (ПУ) Чарнаморскага флоту. 17 сакавіка 1941 г. атрымаў воінскае званне дывізіённага камісара. На пасадзе начальніка ПУ ЧФ ён сустрэў пачатак Вялікай Айчыннай вайны, з першых дзён ўдзельнічаў у баявых дзеяннях (у абароне Адэсы, у баях пры абароне Ачакава ў жніўні 1941 г.), больш за восем месяцаў знаходзіўся ў абложаным Севастопалі, дзе адначасова з кіраўніцтвам ПУ ЧФ з’яўляўся начальнікам палітупраўленняў Севастопальскага абарончага раёна (кастрычнік 1941 — чэрвень 1942).
Пасля пакідання Севастопаля (20 чэрвеня 1942) быў прызначаны ваенным камісарам Волжскай ваеннай флатыліі (18 жніўня 1942; з 16 кастрычніка 1942 — намеснік камандуючага флатыліі па палітчастцы, начальнік палітаддзела флатыліі), дзе на працягу ўсёй Сталінградскай бітвы ўдзельнічаў у непасрэдных баявых дзеяннях, у размініраванні Волгі. 13 снежня 1942 г. атрымаў званне контр-адмірала. З 15 ліпеня 1943 па ліпень 1944 года — начальнік палітаддзела Упраўлення вышэйшых марскіх навучальных устаноў Ваенна-марскога флоту, з ліпеня 1944 па май 1947 — начальнік палітаддзела Каспійскай ваеннай флатыліі. У маі 1947 — верасні 1949 гг. вернуты на ранейшую пасаду намесніка камандуючага Чарнаморскім флотам па палітчастцы, пражываў у Севастопалі.
29 верасня 1949 г. быў арыштаваны за вядзенне «контррэвалюцыйных» размоў, абвінавачаны ў «шкодніцка-падрыўной дзейнасці ў партыі і дзяржаўным апараце». 28 кастрычніка 1950 г. прысуджаны Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР да расстрэлу, расстраляны ў той жа дзень у Суханаўскай турме. Цела крэміравана ў Данскім манастыры. Месца пахавання — Новыя Данскія могілкі. Рэабілітаваны 26 мая 1954 года.
Лімбург-Вайльбург (раён)
Лімбург-Вайльбург (ням. Landkreis Limburg-Weilburg) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Лімбург-на-Лане. Раён уваходзіць у зямлю Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Гісен. Займае плошчу 738 кв. км. Насельніцтва 171,3 тыс. чал. (2010). Шчыльнасць насельніцтва 232 чалавек / кв.км. Афіцыйны код раёна 06 5 33.
Раён падзяляецца на 19 абшчын.
Снары
Сна́ры (The Snares, Tini Heke) — архіпелаг на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад Новай Зеландыі. Агульная плошча — 3,28 км². Сталага насельніцтва няма.
Гісторыя
Пра існаванне архіпелага на поўдзень ад Новай Зеландыі ведалі маары, паколькі ён бачны ў яснае надвор’е з вострава Сцьюарт. Яны далі яму назву Tini Heke (літаральна «ланцуг праліваў»).
23 лістапада 1791 г. астравы былі адкрыты экспедыцыяй Джорджа Ванкувера. Ён пазначыў іх на карце як Snares (літаральна «пасткі»).
Людзі ніколі не прадпрымалі спроб засяліць Снары. Нават караблекрушэнні здараліся рэдка. Толькі ў 1970-ыя гг. на іх з’явілася часовая навуковая станцыя. Дзякуючы гэтаму на Снарах захавалася першародная прырода.
У 1998 г. архіпелаг трапіў у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА разам з іншымі новазеландскімі субантарктычнымі тэрыторыямі.
Геаграфія
Архіпелаг Снары знаходзіцца ў каля 200 км на поўдзень ад новазеландскага вострава Сцьюарт. Мае вулканічнае паходжанне. Самы вялікі востраў Норт-Іст. На ім ёсць рэкі і невялікія азёры. Адзінае зручнае месца высадкі на ўсходнім беразе. Астатняе ўзбярэжжа скалістае. Найвышэйшы пункт (каля 130 м) — адзін з уцёсаў паўднёва-заходняга берага. Астатнія кавалкі сушы — малыя астравы або папросту стромкія скалы.
Клімат марскі прахалодны. Сярэднегадавая тэмпература — каля 11 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 1200 мм.
Прырода
Норт-Іст і суседнія з ім астравы пакрыты лясамі, у якіх пераважаюць рамонкавае дрэва (Olearia lyallii) і высокія травы, у тым ліку мясцовыя эндэмікі Stilbocarpa robusta, Anisotome acutifolia і Lepidium oleraceum. Усяго налічваецца 22 віды сасудзістых раслін, 77 відаў мохаў, 45 лішайнікаў і 6 грыбоў.
На Снарах няма завезенай людзьмі фаўны накшталт небяспечных мышэй і пацукоў. Тут захаваліся эндэмічныя і распаўсюджаныя на іншых антарктычных астравах птушкі. Маецца каля 100 калоній пінгвінаў. На ўзбярэжжы можна сустрэць ластаногіх — марскога коціка Arctocephalus Forsteri  і марскога льва Phocarctos hookeri. На востраве Броўтана жыве мясцовы від жука-даўганосіка, які не сустракаецца больш нідзе ў свеце.
IC 1396A
IC 1396A — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Масавае забойства ў Дубоне і Шэпшыне
Увечары 4 мая 2023 года 21-гадовы Ураш Блажыч, узброены аўтаматам, адкрыў агонь з аўтамабіля ў Дубоне і Шэпшыне, вёсках муніцыпалітэта Младэнавац, Бялград, Сербія, і Мала-Араш’е, Смедарава, забіўшы прынамсі восем чалавек, у тым ліку супрацоўніка паліцыі. Яшчэ чатырнаццаць асоб атрымалі раненні. На наступны дзень нападнік арыштаваны недалёка ад Крагуеваца. Страляніна адбылася неўзабаве пасля нападу на пачатковую школу ў Бялградзе.
Маскіўці
Маскіўці (Масківці́) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Элва (станцыя)
Элва (Elva) — станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіцца ў горадзе Элва на лініі Валга — Тарту.
Пасажырскія цягнікі на прыпынку спыняліся да 2008 года, зараз на лініі ў асноўным працуюць грузавыя цягнікі.
2-і завулак Розы Люксембург (Мінск)
2-і завулак Розы Люксембург — завулак у Маскоўскім раёне Мінска з двухбаковым рухам. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з праспектам Дзяржынскага; ідзе з паўднёвага ўсходу на паўночны захад; заканчваецца перакрыжаваннем з вуліцай Карла Лібкнехта. Скрыжаванняў з іншымі вуліцамі не мае. Ідзе паралельна першаму транспартнаму кольцу і вуліцы Каржа.
Псіхасаматыка
«Псіхасаматыка» — чацвёрты сольны музычны альбом Лявона Вольскага. Альбом з дзвюх канцэптуальных частак быў запісаны з нарвежскім саўндпрадзюсарам Снорэ Бергерудам. Псіхасаматыка стала даступнай для слухачоў 15 лістапада 2016 на сайце выканаўцы. Прэзентацыя адбылася 3 снежня 2016 у віленскім клубе Loftas.
Аб альбоме
У «Псіхасаматыцы» 16 кампазіцый, разбітых на дзве паловы. Першая палова аб’яднана назвай «Горад» і з’яўляецца больш рокавай, сацыяльнай, бескампраміснай. Другая частка — «Лес» — больш асабістая, лірычная, бадай, бардаўская. Абедзьве паловы плыткі пачынаюцца з песні «Гэй!», дакладней, дзвюх розных тэкстаў, пакладзеных на адну музыку. Нечаканым для Вольскага хітом альбома стала песня «Жорны». На песню «Цёплае мінулае» ў 2016 і «Спявайце» ў 2017 былі зняты відэакліпы, прычым, у здымках апошняга паўдзельнічала мноства зорак беларускага і нават украінскага року.
Альбом — першая маштабная праца Вольскага, выпушчаная пасля смерці жонкі і прадзюсара Ганны — прасякнуты сумам і адзінотай, асабліва ягоная другая палова.
Спіс кампазіцый
'''Дыск 2. Лес'''
Аўтар музыкі і слоў усіх песень — Лявон Вольскі.
Рэцэнзіі
Альбом «змяшчае так шмат, а пралятае так хутка: „Горад“ на ўдых, „Лес“ на выдых. Такі надзвычай удалы фармат быў бы немагчымым без „схемы Бергеруда“ — поўнай адмовы ад сола і брыджаў, імкнення да максімальнай лаканічнасці; усяго чатыры песні тут не змясціліся ў троххвілінны хранаметраж… „Псіхасаматыка“, нават разбітая на палоўкі, гучыць цэльна.» — піша музычны крытык Мікалай Янкойць на сайце Experty.by.
1837 год у гісторыі музыкі
1837 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Thereva nobilitata
Thereva nobilitata — від двухкрылых сямейства.
Марозіўка (Барышыўскі раён)
Марозіўка (Моро́зівка) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Барышыўскай пасялковай абшчыны.
Шчоўна (хутар)
Шчо́ўна (, Щёвно) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 11 лютага 1974 года хутар уваходзіў у склад Камянполлеўскага сельсавета.
Вуліца Розы Люксембург (Мінск)
Вуліца Розы Люксембург (да 1922 года - вуліца Мацвееўская) — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска, названая ў гонар нямецкай дзяячкі сацыял-дэмакратычнага руху і фемінізму Розы Люксембург. Па назве гэтай вуліцы ўвесь мікрараён на поўнач ад праспекта Дзяржынскага неафіцыйна называецца «Ро́зачка» (афіцыйнай назвы ён не мае).
Размяшчэнне
Да будаўніцтва праспекта Дзяржынскага ў 1970-я гады вуліца Розы Люксембург перасякалася з вуліцай Клары Цэткін, працягваючыся значна далей на ўсход. Зараз нумарацыя будынкаў пачынаецца з 80 дома па цотным баку і з 89 па няцотным. Вуліца пачынаецца з тупіку каля праспекта Дзяржынскага, перасякае вуліцы Каржа, Хмялеўскага, Лермантава, Шчорса, Фаніпальскую, Карпава і 3-і завулак Стасава. Завяршаецца вуліца скрыжаваннем з праспектам Жукава. У заходняй частцы вуліцы размешчаны сквер «Палянка».
Гісторыя
Да 1922 года вуліца называлася Мацвееўскай, потым была перайменаваная ў гонар Розы Люксембург. У раёне пражывала шмат выхадцаў з Сілезіі. Большая частка забудовы вуліцы была драўлянай (адзінкавыя дамы захаваліся да цяперашняга часу), у 1950-я вуліцы Розы Люксембург, Карла Лібкнехта і суседнія пачалі забудоўвацца сілікатнымі і буйнаблочнымі будынкамі ад 2 да 5 паверхаў. У 1957 годзе на вуліцы была адкрыта 4-я гарадская клінічная бальніца; пасля на яе базе быў створаны РНПЦ «Кардыялогія». У пачатку XXI стагоддзя па няцотным баку вуліцы пабудавана некалькі шматпавярховых дамоў.