cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кунгельв (камуна)
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Плошча Свабоды (Полацк)
Плошча Свабоды (Парадная плошча, з 1830 г. вядомая як Корпусная плошча) — плошча ў заходняй частцы Полацка, горадабудаўнічы ансамбль XVII—XVIII стст. Сфарміраваўся ў XVII ст. перад касцёлам Святога Стэфана і калегіумам езуітаў. У 1776—1784 гг. забудаваная жылымі і адміністрацыйнымі будынкамі ў стылі класіцызму паводле праекту архітэктара I. Зігфрыдана.
У складзе Расійскай імперыі
Калі ў XVII—XVIII стагоддзях плошча характарызавалася культавай функцыяй у спалучэнні з навучальнай, гандлёвай, адміністрацыйнай і інш., то ў канцы XVIII стагоддзя яе роля як адміністрацыйнага цэнтра ўзмацнілася, а гандлёвая функцыя была ліквідавана. Да ўтварэння ў 1776 годзе Полацкай губерні на плошчы існавалі правінцыйныя ўстановы — магістрат з гандлёвымі радамі, канцылярыя, саляная крама, пошта і інш., якія не фарміравалі цэласнай забудовы. Пасля 1776 года новыя губернскія ўстановы стварылі архітэктурны ансамбль.
Новы перыяд фарміравання плошчы, характарызаваўся шырокамаштабным будаўніцтвам грамадскіх будынкаў. Забудова горада праводзілася па праекце рэгулярнай перапланіроўкі 1778 года. У пачатковай стадыі ажыццяўлення ён быў малаважна зменены праектам І. Зігфрыдана 1793 года. Плошча стала асноўным звяном трохчастковай структуры цэнтра, які ўключыў таксама дзве гандлёвыя плошчы. Сфарміравалася блізкая да сіметрычнай сістэма плошчаў, аб'яднаных трыма параднымі магістралямі. Па праекце І. Зігфрыдэна на паўночным і паўднёвым баках пабудаваны аднолькавыя групы з трох будынкаў, у 1783 годзе — палац генерал-губернатара і каменныя службы пры ім. На ўсходнім боку плошчы ўзведзены два адміністрацыйныя будынкі з аднолькавымі фасадамі.
Большасць казённых будынкаў на плошчы было створана ў адпаведнасці з тыпавымі праектамі другой паловы XVIII стагоддзя. Іх архітэктурнае аблічча было падпарадкаваны ідэі стварэння прадстаўнічага цэнтра. Забудова плошчы групай тыпавых будынкаў паскорыла працэс фарміравання новага цэнтра і забяспечыла стылістычнае адзінства ансамбля.
У сярэдзіне XIX стагоддзя ансамбль быў перабудаваны. Дэкор адміністрацыйных будынкаў быў прыведзены ў адпаведнасць са стылістыкай позняга класіцызму. Высокі барочны шчыт дамініканскага касцёла заменены лаканічным франтонам.
У 1812—1830 гадах у будынках калегіума знаходзілася езуіцкая акадэмія навук, комплекс якой у 1831—1833 гадах быў рэканструяваны архітэктарам А. Порта для размяшчэння кадэцкага корпуса. Касцёл быў пераназваны ў Мікалаеўскі сабор, а плошча названа Корпуснай. Наяўнасць духоўнай, а затым ваеннай навучальнай установы ўзмацняла грамадскае значэнне плошчы.
У 1850 годзе на плошчы з'явіўся манумент у памяць Айчыннай вайны 1812 года, які быў пастаўлены па тым жа прынцыпе, што і касцёл, на замыканні перспектывы галоўнай магістралі. Помнік узбагаціў, дапоўніў успрыманне храма з галоўнай вуліцы. Дзякуючы размяшчэнню на плошчы помніка ўзбагацілася і сэнсавае ўтрыманне ансамбля, які атрымаў таксама і мемарыяльны характар.
Пры савецкай ўладзе
Пасля 1917 года комплекс выкарыстоўваўся для розных патрэб, не якія маюць нічога агульнага з яго першапачатковай і асноўнай функцыяй, заставаўся без належнай увагі да яго матэрыяльнай структуры і разам з няправільнай эксплуатацыяй пацягнулі за сабой паступовае разбурэнне, страту архітэктурных, эстэтычных характарыстак. Уладамі было прынята рашэнне пра немэтазгоднасць і немагчымасці рэканструкцыі комплекса, які быў зняты з уліку як помнік гісторыі і культуры, і ў 1964 годзе былы касцёл Св. Стэфана і прылеглыя да яго карпусы былі знішчаны.
Архітэктура
Плошча мела ў плане форму, блізкую да квадрата (120 × 130 м). На заходнім яе баку знаходзіліся касцёл і калегіум езуітаў, на ўсходнім — будынкі грамадзянскай і крымінальнай палат і намесніцкага праўлення, на паўднёвым — дамы губернатара, магістрату і верхняй і ніжняй упраў, на паўночным — дамы каменданта і віцэ-губернатара, земскіх судоў і комплекс дамініканскага манастыра. Захаваліся будынкі калегіума, магістрата і дома губернатара (цяпер размешчаная медыцынская ўстанова), верхняй і ніжняй упраў (зараз жылы дом, усе па праспекце Ф. Скарыны, 4, 6, 8), дамы каменданта (цяпер адміністацыйная ўстанова) і віцэ-губернатара (цяпер медыцынская ўстанова; Замкавы завулак, 3, 5).
Будынкі двухпавярховыя, мураваныя, прамавугольныя ў плане, падобныя па планіроўцы, аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі і дэкоры. Вылучаўся аднапавярховы асіметрычнай кампазіцыі будынак магістрату з мансардай. Яго тарцовы фасад (выходзіць на вуліцу Фрунзэ) завершаны трохвугольным шчытом (зараз тут размешчаная ваенная камендатура). Будынкі злучаліся мураванымі агароджамі і ўтваралі нібыта адзіны фасад забудовы.
У планіроўцы і рэгулярнай забудове плошчы выявіліся элементы класіцызму: строгая сіметрыя размяшчэння будынкаў, вылучэнне галоўнага архітэктарскага элементу, стварэння вялікай замкнутай прасторы. Размяшчэнне езуіцкага касцёла адпавядала яго дамінуючай ролі — ён размяшчаўся на падоўжнай восі ансамбля, якая служыла адначасова планіровачнай воссю горада. Арыентацыя на храм на вялікім працягу галоўнай магістралі (вул. Віцебская, затым Аляксандраўская) падкрэслівала яго значэнне ў структуры цэнтра і гарады ў цэлым. Прылеглыя да плошчы вуліцы, за выключэннем Замкавага завулка, фарміравалі сіметрычную схему; фасады аднолькавых груп з трох будынкаў на паўночнай і паўднёвай баках былі строга сіметрычныя.
Будынкі, якія захаваліся і ўваходзяць у ансамбль плошчы, — помнікі рэспубліканскага значэння.
Находка
Находка (Находка) — горад у Прыморскім краі Расіі. Уваходзіць у Находкінскую гарадскую акругу. Насельніцтва — 153 581 чал. (2016), трэці па велічыні горад Прымор’я. З 1993 года адзначаецца ўстойлівае зніжэнне колькасці насельніцтва.
Размешчаны на паўвостраве Трудны каля берагоў заліва Находка Японскага мора, за 171 км на паўднёвы ўсход ад Уладзівастока (па аўтадарозе), самы паўднёвы горад на ўсходзе Расіі.
Сорбцыя
Сорбцыя (ад Sorbeo — п'ю) — паглынанне цвёрдым целам альбо вадкасцю розных рэчываў з навакольнага асяроддзя. Паглынанае рэчыва, якое знаходзіцца ў асяроддзі, называюць сарбатам (сарбтывам), паглынальнае цвёрдае цела або вадкасць -сарбентам. Па характары паглынання сарбату сарбцыйныя з'явы дзеляцца на два тыпы: адсорбцыя — канцэнтраванне сарбату на паверхні падзелу фаз або яго паглынанне павярхоўным пластом сарбенту і абсорбцыя — аб'ёмнае паглынанне, пры якім сарбат размяркоўваецца па ўсім аб'ёме сарбенту.
14 верасня
14 верасня — дзвесце пяцьдзясят сёмы (дзвесце пяцьдзясят восьмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Капыльнае
Капы́льнае — возера ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, за 41 км на паўднёвы ўсход ад горада Лунінец, за 2,3 км на поўдзень ад вёскі Града, у пойме ракі Прыпяць.
Плошча паверхні 0,0096 км², даўжыня 0,28 км, найбольшая шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі каля 0,8 км.
Возера старычнага тыпу. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Сярэдняя Прыпяць».
Струкава (Краснінскі раён)
Струкава (Струково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дэлфт
Дэлфт (Delft) — горад і абшчына ў Нідэрландах, у правінцыі Паўднёвая Галандыя, на паўдарогі паміж Ротэрдамам і Гаагай. Размешчаны на рацэ Схі. Насельніцтва па стане на 1 студзеня 2008 года складала 96 168 чалавека.
Гістарычны цэнтр горада захаваўся галоўным чынам з XVII стагоддзя, у XIX стагоддзі Дэлфт істотна пашырыўся і набыў індустрыяльны характар. У наш час з'яўляецца адным з асноўных цэнтраў распрацоўкі высокіх тэхналогій у Нідэрландах. Гэтаму галоўным чынам спрыяюць наяўнасць у горадзе Дэлфцкага тэхнічнага ўніверсітэта і ўрадавай арганізацыі прыкладных даследаванняў (TNO).
Дэлфт быў рэзідэнцыяй Вільгельма Аранскага і першай сталіцай Нідэрландаў. Вільгельм быў забіты тут у 1584 годзе, і з тых часоў традыцыйна членаў нідэрландскай каралеўскай сям'і хаваюць у Новай царкве Дэлфта.
Мора Новае
Назва
Упершыню Мора Новае з'явілася пад № 1301-1304 у каталогу Франца «Die Randlandschaften des Mondes», выдадзеным ў 1913 годзе.
Луна-3 сфатаграфавала вобласць Мора Новага, якія паказалі, што гэта мора ляжыць на дне кратэра, які атрымаў у 1961 годзе назву Жоліа-Кюры. У 1964 году па прапанове Д. Артура Мора Новае было абвешчана часткай кратэра Жоліа-Кюры.
Дубна (Мастоўскі раён)
Гісторыя
Вядомы з 1387 года ўжо як цэнтр воласці (districtu Dubnensi) з прывілея вялікага князя Ягайлы, воласць Дубенскага «двара» ахоплівала абодва берага Нёмана. Пазней «двор» згаданы ў прывілеі вялікага князя Казіміра ад 23.7.1483 года на наданне возера паблізу Дубна віленскаму ваяводу Алехне Судзімонтавічу, да раней наданай суседняй Воўпы. У 1503 годзе вялікі князь Аляксандр даў Дубна з воласцю смаленскаму скарбніку князю Канстанціну Крошынскаму, яго жонцы і нашчадкам, як кампенсацыю за страчаныя на ўсходзе маёнткі да часу вызвалення іх ад маскоўцаў. Наданне пацвярджаў князю Крошынскаму ў 1506, 1509, 1512, 1531 гадах вялікі князь Жыгімонт Стары, а пасля смерці князя Канстанціна пацвярджаў і яго жонцы княгіні Ганне, якая запісала Дубна па сваёй смерці на карысць каралевы Боны. 30 службаў сялян Дубенскай воласці як пасаг за князёўнай Крошынскай атрымаў вялікі пісар Копаць Васілевіч.
Паводле адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў у складзе Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора (1921) Дубна ў складзе міжваенннай Польскай Рэспублікі, дзе было цэнтрам гміны Гродзенскага павета Беластоцкага ваяводства.
У 1939 годзе Дубна ўвайшла ў БССР, дзе з 1940 года стала цэнтрам сельсавета.
Гадзянаў (гміна)
Гадзя́наў (Godzianów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Скернявіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гадзянаве. Плошча гміны складае 44,06 км². Станам на 2013 год у гміне Гадзянаў пражывалі 2615 чалавек, шчыльнасць — 59,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Хіфікепунье Пахамба
Хіфікепунье Лукас Пахамба (Hifikepunye Lucas Pohamba, нар. 18 жніўня 1935) — прэзідэнт Намібіі (21 сакавіка 2005 — 21 сакавіка 2016).
NGC 7534
NGC 7534 (іншыя абазначэнні — PGC 70781, MCG -1-59-6) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Шарлота Ілен
Амалія Шарлота Ілен пазней Олсен (швед. Amalie Charlotte Yhlen; 19 лістапада 1839 — 14 студзеня 1920) — першая жанчына-шведскі ўрач, якая скончыла універсітэт (праўда, за мяжой).
Біяграфія
Яна вярнулася ў Швецыю, дзе падала дакументы на медыцынскую практыку, але замежную ступень там не прынялі. Аднак універсітэты былі адкрыты для жанчын у Швецыі ў 1870 годзе, і яе прынялі студэнткай Упсальскага ўніверсітэта, але яна так і не пачала там вучыцца. У тым жа годзе яна была абрана першай жанчынай-дэлегатам на Паўночнай навуковай канферэнцыі ў Капенгагене.
Шарлота Ілен вярнулася ў ЗША, дзе працавала тэрапеўтам у жаночай бальніцы ў Філадэльфіі, а потым займалася ўласнай практыкай. У 1874 годзе яна выйшла замуж за нарвежскага інжынера Тыніуса Ольсэна. На пенсію выйшла ў 1889 годзе.
Трыгубава (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Манола Сола
Біяграфія
Мануэль Фернандэс Серана нарадзіўся ў Альхесірасе ў 1964 годзе, выхоўваўся ў суседнім да 6 гадоў, пазней пераехаў у Севілью са сваёй сям’ёй. Атрымаў ступень ліцэнцыята ў галіне педагагічных навук у Севільскім універсітэце і навучаўся акцёрскаму майстэрству ў Інстытуце тэатра Севільі. Пасля дэбюту на сцэне ў 1989 годзе і шэрагу роляў на тэлебачанні, ён дэбютаваў у 2002 годзе ў поўнаметражным кіно ў драме «».
У 2006 годзе выканаў ролю лейтэнанта Гарсэса ў фільме «Лабірынт фаўна».
Рэйнгальд Іосіфавіч Берзін
Рэйнгальд Іосіфавіч (Язэпавіч) Берзін (Бэрзіньш) (, маёнтак Кінігсгоф, Валміерскі павет, Ліфляндская губерня —, Камунарка, Маскоўская вобласць) — савецкі палітычны і ваенны дзеяч, актыўны ўдзельнік Грамадзянскай вайны.
Пачатковая біяграфія
Рейнгальд Іосіфавіч Берзін нарадзіўся 4 (16) ліпеня 1888 года ў сям’і парабка.
У 1905 годзе Берзін уступіў у РСДРП. Працаваў пастухом, потым — рабочым на фабрыцы, а з 1909 года — настаўнікам. У 1911 годзе Берзін быў ​​арыштаваны за распаўсюджванне бальшавіцкай літаратуры і больш за год сядзеў у турме.
Першая сусветная і Грамадзянская вайны
У 1914 годзе Берзін быў ​​прызваны ў войска, а ў 1916 годзе скончыў школу прапаршчыкаў. У званні паручніка прымаў удзел у Першай сусветнай вайне, на фронце вёў бальшавіцкую прапаганду.
У 1917 годзе быў абраны на пасаду старшыні выканкама 40-га армейскага корпуса, таварыш старшыні камітэта 2-й арміі (Нясвіж).
У тым жа годзе стаў членам выканкама і Ваенна-рэвалюцыйнага камітэта 2-й арміі. У якасці дэлегата прысутнічаў на 2-м Усерасійскім з’ездзе Саветаў.
З канца 1917 па пачатак 1918 года Берзіня камандаваў латышскімі часткамі, на чале якіх праводзіў арышты ў Стаўцы Вярхоўнага галоўнакамандуючага ў Магілёве. Пасля гэтага рэшткі пад камандаваннем Берзіна былі накіраваны на барацьбу з часткамі Цэнтральнай рады і ліквідацыю антысавецкага бунту польскага корпуса пад камандаваннем генерала Іосіфа Раманавіча Доўбар-Мусніцкага.
У студзені 1918 года Берзін камандаваў 2-й рэвалюцыйнай арміяй, а з лютага па сакавік таго ж года з’яўляўся галоўнакамандуючым Заходняга фронту. З чэрвеня 1918 з’яўляўся прадстаўніком Вышэйшай ваеннай інспекцыі Сібіры і камандуючым Паўночна-Урала-Сібірскім фронтам, а з ліпеня па лістапад таго ж года камандаваў 3-й арміяй.
Са снежня 1918 па чэрвень 1919 года Берзін працаваў інспектарам арміі Латвійскай савецкай рэспублікі, а з 1919 па 1920 уваходзіў у склад Рэўваенсаветаў Заходняга (жнівень — снежань 1919), Паўднёвага (снежань 1919 — студзень 1920), Паўднёва-Заходняга (студзень — верасень 1920) і Туркестанскага (з верасня 1920 — па лістапад 1921 і са снежня 1923 па верасень 1924) франтоў, а з ліпеня 1924 года — Заходняй ваеннай акругі.
Пасляваенная дзейнасць
З дэмабілізацыяй з войска ў 1924 годзе Рейнгальд Берзін з 1927 па 1937 годы займаў кіруючыя пасады ў ваеннай прамысловасці і Наркомземе РСФСР.
10 снежня 1937 Берзін, працуючы на той момант кіраўніком трэстам «Агротехзнание» Наркамата земляробства РСФСР, быў арыштаваны. 19 сакавіка 1938 года расстраляны па прысудзе Ваеннай калегіі Вярхоўнага суда СССР, на расстрэльным палігоне «Камунарка» (Маскоўская вобласць).
Беларуска-японскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Японіяй устаноўлены 26 студзеня 1992 года. Са студзеня 1993 года функцыянуе Пасольства Японіі ў Мінску. У чэрвені 1995 года адкрыта Пасольства Беларусі ў Токіа. Трагічная роднаснасць дзвюх дзяржаў звязана з тым, што і Беларусь, і Японія моцна пацярпелі ад радыяцыі. Тым не менш, за 27 гадоў афіцыйныя сустрэчы адбываліся на ўзроўні максімум дэпутатаў парламентаў, саветнікаў і намеснікаў міністраў замежных спраў.
У чэрвені 2004 года была заснавана Асацыяцыя дружбы і парламенцкіх сувязей з Рэспублікай Беларусь Палаты прадстаўнікоў японскага парламента. Кіраўніком Асацыяцыі з’яўляецца дэпутат Е. Аона. Пачынаючы з 2000 года, праведзена сем раўндаў беларуска-японскіх кансультацый паміж МЗС, апошні з якіх адбыўся ў снежні 2009 года.
Параднёныя гарады
З кожным годам пашыраецца міжрэгіянальнае супрацоўніцтва: на 2018 гэта Мінская вобласць — прэфектура Міягі, Магілёўская вобласць — прэфектура Осака, гарады Мінск і Сэндай, Шклоў і Такеа, Нясвіж і Сіраісі). У гонар Сэндая ў Мінску быў разбіты Сэндайскі сквер.
Турызм
У 2018 беларускія візы атрымала каля 1100 японцаў, што стала рэкорднай колькасцю.
Беларусь і японская мова
У 2017 годзе горад Мінск быў афіцыйна ўключаны ў спіс гарадоў, дзе праводзіцца Nihongo Nōryoku Shiken. Арганізатарам правядзення экзамену ў Мінску з’яўляецца Арганізацыйны камітэт па правядзенню Nihongo Nōryoku Shiken у Беларусі, і рэалізацыя праекта ажыццяўляецца пры падтрымцы Асацыяцыі выкладчыкаў японскай мовы Беларусі. У Мінску экзамен Nihongo Nōryoku Shiken праводзіцца адзін раз на год, у першую нядзелю ліпеня.
Станіслаў Мікалайчык
Станіслаў Мікалайчык (Stanisław Mikołajczyk;, Гольстэргаўзен, Германія — ) — польскі палітычны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфічныя звесткі
Удзельнік Велікапольскага паўстання (1918) супраць прускага панавання, савецка-польскай вайны (1920). У 1920—31 член партыі Польске стронніцтва людовэ — «Пяст» (у 1930—31 член Галоўнай рады), у 1931—39 член Галоўнай рады партыі Стронніцтва людовэ. Адзін з заснавальнікаў (1927) Велікапольскага Саюза сялянскай моладзі. Дэпугат сейма (1930—35). За кіраўніцтва сялянскай забастоўкай у 1937 быў зняволены. У 2-ю сусветную вайну ўдзельнік вераснёўскай кампаніі (1939). Пазней у эміграцыі. У 1940—43 віцэ-прэм'ер, у 1943—44 прэм'ер-міністр польскага эмігранцкага ўрада. 3 1946 віцэ-прэм'ер і міністр земляробства кааліцыйнага Часовага ўрада нацыянальнага адзінства. У 1945 заснаваў партыю Польскае строннінтва людовэ (ПСЛ, у 1945—47 яе старшыня). Дэпутат Краёвай рады нарадовай (1945—47), сейма (1947). Арганізатар легальнай антыкамуністычнай апазіцыі ў Польшчы. Пад пагрозай арышту выехаў у ЗША. У 1947—66 старшыня ПСЛ у эміграцыі. Аўтар успамінаў «Згвалтаваная Польшча» (1948), прысвечаных падзеям 1939—47 гадоў.
Баніфацый VI
Баніфацый VI (Bonifatius PP. VI;? — 22 красавіка 896) — Папа Рымскі ў красавіку 896 года.
Біяграфія
Рымлянін, сын біскупа па імі Адрыян.
Калі яму было за семдзесят, ён быў паніжаны ў пасадзе і адлучаны Папам Янам VIII, магчыма, за распусту ці па палітычных прычынах. Прычым у першы раз ён быў паніжаны ў пасадзе да іпадыякана і адлучаны, а ў другі раз адлучэнне было знята, ён быў рэабілітаваны ў якасці дыякана і узведзены ў святары, але пасля гэтага зноў адлучаны. Ян VIII так і не рэабілітаваў Баніфацыя, так што хутчэй за ўсё, гэта зрабіў нехта з пераемнікаў Яна — Марын I, Адрыян III, Стэфан V або Фармоза.
Калі ён быў абраны Папам ў красавіку 896 года замест Фармоза, Баніфацый быў у сане субдиакона. Праз 15 дзён, 19 красавіка, было абвешчана, што Баніфацый памёр ад падагры. Прынята лічыць, што да яго смерці прыклаў руку яго пераемнік Стэфан VI (VII). У 898 годзе Папа Ян IX абвясціў абранне Баніфацыя на папскі трон юрыдычна несапраўдным.
Юлія Міцкевіч
Юлія Міцкевіч  — беларуская журналістка, феміністка, абаронца правоў аб’яднанняў ЛГБТ у Беларусі, у 2010—2013 гадах — старшыня аб’яднання Маладыя сацыял-дэмакраты — Маладая Грамада.
Біяграфія
Скончыла магістарскае навучанне ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце па тэме gender studies. Бярэ актыўны ўдзел ў феміністычным руху, займалася абаронай праваў аб’яднанняў ЛГБТ у Беларусі. Працавала журналісткай на беларускім інфармацыйным партале naviny.by. У 2010 годзе была абранай на пасаду старшыні аб’яднання Маладыя сацыял-дэмакраты — Маладая грамада. Заняла гэтую пасаду пасля Марыны Гундар. На сходзе 10-11 снежня 2011 года была пераабранай. 23-24 лістапада 2013 года на пасаду старшыні быў абраны Мікалай Цяцёркін.
Міхаіл Сямёнавіч Казінік
Міхаіл Сямёнавіч Казінік (нар. 13 лістапада 1951, Ленінград) — лектар-музыказнавец, папулярызатар класічнай музыкі, скрыпач, піяніст.
Раннія гады
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і. Бацька — Сямён Міхайлавіч Казінік, горны інжынер, родам з Чарэі Чашніцкага раёна Беларусі. Маці — Бэла Рыгораўна Левіна, працавала на Віцебскай панчошна-трыкатажнай фабрыцы «КІМ», родам з Чашнікаў у Беларусі.
У 1953 годзе сям’я пераехала ў Віцебск. З шасці гадоў Міхаіл граў на скрыпцы і фартэпіяна. У 1958 годзе паступіў у дзіцячую музычную школу № 1 па класе скрыпкі. У 1968 годзе працягнуў навучанне ў Віцебскім музычным вучылішчы (цяпер Віцебскі дзяржаўны каледж імя І. І. Салярцінскага). У 1970 годзе паступіў у Беларускую дзяржаўную кансерваторыю (з 1992 — Беларуская дзяржаўная акадэмія музыкі) у Мінску, скончыў яе ў 1975 годзе.
Кар’ера
Пасля падзей жніўня 1991 года пераехаў на сталае месца жыхарства ў Швецыю, пасяліўся ў Стакгольме і атрымаў шведскае грамадзянства. Супрацоўнічаў з рэжысёрам Юрыем Ледэрманам і яго тэатрам «Teaterstudio Lederman» у Стакгольме, прымаў удзел у пастаноўцы спектакля «Моцарт супраць Сальеры».
У 2005 годзе быў адным з каментатараў тэлевізійнай трансляцыі Нобелеўскага канцэрта на шведскім тэлеканале TV4.
З 2007 года прыняў удзел у вялікай колькасці тэлевізійных праграм і інтэрв’ю на федэральных і рэгіянальных тэлеканалах; удзельнічаў у праграме «Познер».
У 2007 годзе выступіў у ролі экскурсавода па родным горадзе ў дакументальным фільме Ігара Шадхана «Палёт над Віцебскам».
З 2007 года — аўтар і вядучы праграмы «Музыка, якая вярнулася» на радыёстанцыі «Орфей». За ажыццяўленне гэтага праекта радыёстанцыя ўзнагароджана прэміяй «Радыёманія-2015».
У 2009—2012 і 2016 гадах — аўтар і вядучы праграмы «Таемныя знакі культуры» на радыё «Серебряный дождь».
З 2011 года — вядучы аўтарскай праграмы «Ноты, якія змянілі свет» на тэлеканале «Дождь».
З 2011 года ў Рызе праходзіць Міжнародны музычны фестываль «Дні Казініка» у яго межах праводзіцца конкурс маладых інструменталістаў і вакалістаў.
З 2012 года — аўтар і вядучы праграмы «Нетыповы фармат» на радыё «Голас Расіі».
Погляды
Перакананы антыкамуніст. Паводле яго, у ГУЛАГу знішчаны лепшыя людзі краіны. Пры гэтым заўважае, што пры камунізме былі прыгожыя ідэі і міфы.
Крытычна ставіцца да сучаснай мадэлі дэмакратыі. Лічыць трагедыяй і ўладу «охласа», калі «у прафесара і ў „бомжа“ ўсеагульнае роўнае выбарчае права». Праўдзівай дэмакратыяй лічыць уладу мысляроў, якія думаюць пра будучыню.
Лічыць неабходным правядзенне рэформы школьнай адукацыі як у Расіі, так і свеце. На яго думку, сучасная школа фарміруе ў дзіця «кліпавае мысленне», бо яно атрымлівае разрозненыя веды па розных прадметах. На яго думку школа «набіла іх галаву, як мяшок саломай, набіла кучай звестак, з якіх 90 % ім не спатрэбяцца ніколі, і не дала парадыгмы ведаў, смагі ведаў, цягі да ведаў, спосабу пазнання праз культуру, праз мастацтва, праз матэматыку».
У 2017 годзе выступіў у Савеце Федэрацыі Расіі з прамовай пра важнасць ролі мастацтва і адукацыі ў жыцці расійскага грамадства.
Ладзіслаў Постум
Ладзіслаў Постум (Пасмяротны; Ladislaus Postumus, Ladislaus Postumus, Ladislav Pohrobek, Utószülött László; 22 лютага 1440, Комарам—23 лістапада 1457, Прага) — кароль Багеміі з 19 кастрычніка 1453 (каранацыя 28 кастрычніка 1453), кароль Венгрыі з 15 мая па 17 ліпеня 1440 (1-ы раз) (каранацыя 15 мая 1440) і з 30 мая 1445 (2-гі раз) (пад імем Ласла VI), герцаг Аўстрыйскі з 22 снежня 1440, апошні прадстаўнік Альбертынскай лініі дынастыі Габсбургаў.
Маладыя гады
Ладзіслаў быў сынам аўстрыйскага герцага і караля Германіі, Чэхіі і Венгрыі Альбрэхта II і Елізаветы (Эржэбет) Люксембургскай, дачкі імператара Жыгімонта. Ён нарадзіўся праз чатыры месяцы пасля нечаканай смерці свайго бацькі ад дызентэрыі (мянушка Ладзіслава — «Постум» — па латыні значыць «Пасмяротны»), і, як адзіны сын Альбрэхта II, атрымаў у спадчыну прастол герцагства Аўстрыі. Апекуном юнага герцага і новым каралём Германіі і імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі стаў яго стрыечны дзядзька Фрыдрых III, герцаг Унутранай Аўстрыі.
Маці Ладзіслава, каралева Елізавета, неадкладна пасля нараджэння (у маі 1440 года) арганізавала яго каранацыю каралём Венгрыі. У гэтым яе падтрымала прагабсбургская партыя венгерскіх баронаў на чале з Ульрыкам Цылеі. Аднак большасць шляхты выказалася на карысць іншага кандыдата — польскага караля Уладзіслава III, які мог узначаліць барацьбу з турэцкай пагрозай і неўзабаве быў таксама каранаваны пад імем Уласла I. У Венгрыі разгарнулася грамадзянская вайна паміж дзвюма партыямі. Перамогу атрымалі прыхільнікі Уласла I, аднак Фрыдрыху III удалося замацавацца ў заходневенгерскіх гарадах, а Ян Іскра імем Ладзіслава захапіў значную частку Паўночнай Венгрыі (Славакіі). Каралеве-маці таксама ўдалося вывезці з краіны карону Святога Стэфана і іншыя венгерскія каралеўскія рэгаліі, якія былі перададзены Фрыдрыху III, як апекуну Ладзіслава.
У Чэхіі Ладзіслаў быў практычна адразу прызнаны каралём, аднак тут таксама разгарнулася барацьба за ўладу паміж дзвюма групоўкамі дваран: каталікамі паўднёвай часткі краіны і гусітамі-чашнікамі ўсходу. Каралеўскія органы ўлады ў Чэхіі практычна перасталі дзейнічаць, усе спробы Фрыдрыха ўсталяваць сваю ўладу імем падапечнага Ладзіслава праваліліся. З 1444 года на чале чэшскіх чашнікаў паўстаў Іржы з Падэбрадаў, якому, абапіраючыся на гарады і сярэднюю шляхту, удалося разбіць партыю каталікоў, якая супрацьстаяла яму, і ў 1448 годзе ўзяць Прагу.
Перыяд рэгенцтваў
У 1444 годзе венгерскі кароль Уласла I загінуў у бітве пад Варнай. Гэта выклікала новы ўсплёск барацьбы за ўладу. У якасці кампрамісу ў 1445 годзе каралём быў прызнаны Ладзіслаў (Ласла VI), пры ўмове, што Фрыдрых III вызваліць свайго траюраднага пляменніка і верне венгерскія каралеўскія рэгаліі. Фрыдрых адмовіўся гэта зрабіць. У выніку ў 1446 годзе рэгентам Венгрыі быў абраны Янаш Хуньядзі, таленавіты военачальнік, які неадкладна разгарнуў барацьбу з туркамі, якія здзяйснялі набегі на паўднёвыя межы дзяржавы. У Чэхіі ў 1450 годзе рэгентам (земскім кіраўніком) быў абраны Іржы з Падэбрадаў. Фрыдрых III захаваў за сабой толькі ўласна Аўстрыйскае герцагства, працягваючы трымаць у палоне Ладзіслава.
Пачынаючы з 1451 года пачаўся ўзмоцнены ціск на Фрыдрыха III з патрабаваннем вызваліць Ладзіслава. У 1452 годзе супраць Фрыдрыха паўстала аўстрыйская арыстакратыя, якая заключыла саюз з венграмі і чэхамі. Паўстанцы запатрабавалі вызвалення караля і вяртання каралеўскі рэгалій. Фрыдрых быў вымушаны саступіць.
Кіраванне ў Венгрыі
У 1453 годзе дзяржаўны сход Венгрыі зноў прызнаў Ладзіслава каралём. Упершыню пасля смерці Альбрэхта II у краіне з’явіўся валадар, прызнаваны ўсімі партыямі. Была абвешчана амністыя, памілаваны тыя, хто змагаўся на боку Уласла I. Аднак каралю было толькі трынаццаць гадоў, таму фактычным кіраўніком краіны стаў Ульрык Цылеі, славенскі граф, праціўнік Янаша Хуньядзі. Нягледзячы на гэта апошні захаваў свой уплыў у знешняй палітыцы і працягнуў паходы на турак. У 1456 годзе невялікае войска Хуньядзі разграміла армію Асманскай імперыі пад Бялградам, на доўгі час ліквідаваўшы непасрэдную турэцкую пагрозу Венгрыі. Але ў тым жа годзе Хуньядзі сканаў. Яго старэйшы сын і спадчыннік Ласла выступіў супраць Ульрыка Цылеі і забіў яго. Нягледзячы на тое, што смерць Цылеі азначала далучэнне Габсбургамі яго шырокіх уладанняў у Крайне, Карынтыі і Славоніі, Ладзіслаў арыштаваў напачатку 1457 года Ласла Хуньядзі і пакараў яго смерцю. У адказ у Венгрыі ўспыхнула паўстанне прыхільнікаў клана Хуньядзі, а кароль быў вымушаны бегчы ў Прагу.
Кіраванне ў Чэхіі і смерць
Нягледзячы на тое, што ўжо ў 1453 годзе Ладзіслаў быў каранаваны каралём Чэхіі, фактычным кіраўніком краіны заставаўся Іржы з Падэбрадаў. Апошні праводзіў палітыку па ўмацаванні цэнтральнай улады і прыгнечанню мецяжоў арыстакратаў. У 1453—1454 гадах сейм Чэшскага каралеўства прыняў шэраг пастаноў, накіраваных на ўрэгуляванне адносін сялян з феадаламі, судовых працэдур і ліквідацыю падстаў для сепаратызму і паўстанняў баронаў. Пачаліся перамовы пра шлюб Ладзіслава з Магдаленай Валуа, дачкой французскага караля Карла VII. Калі ў 1457 годзе Ладзіслаў ізноў прыбыў у Прагу, ратуючыся ад паўстання венгерскіх магнатаў, ён пачаў падрыхтоўку да вяселля. Аднак у лістападзе кароль нечакана захварэў і праз тры дні сканаў. Высоўваліся здагадкі пра атручванне Ладзіслава па загадзе Іржы з Падэбрадаў, які пазней стаў каралём Чэхіі, аднак сучасныя даследаванні чэшскага доктара антрапалогіі Эмануэла Влчэка паказалі, што Ладзіслаў быў хворы налейкемію — хваробу, не вядомую сярэднявечным урачам.
Смерцю Ладзіслава Постума завяршылася першая спроба аб’яднання цэнтральнаеўрапейскіх дзяржаў, прадпрынятая Жыгімонтам Люксембургскім. Калі ў Аўстрыі захавалася ўлада Габсбургаў, то ў Венгрыі і Чэхіі былі абраны нацыянальныя каралі, што прывяло да адасаблення кожнай з гэтых дзяржаў. Гэта адасабленне мела фатальныя наступствы ва ўмовах турэцкай пагрозы. Новае аб’яднанне Цэнтральнай Еўропы было дасягнута толькі ў 1526 годзе зноў Габсбургамі, аднак гэта адбылося коштам гібелі Венгерскага каралеўства ў баях з Асманскай імперыяй.
Шлюб і дзеці
Ладзіслаў Постум не быў жанаты і не меў дзяцей. Яго спадчыннікам у Аўстрыі стаў яго стрыечны дзядзька Фрыдрых V. Са смерцю Ладзіслава загасла Альбертынская лінія дому Габсбургаў і Аўстрыйскія землі былі зноў аб’яднаны пад уладай аднаго кіраўніка.
Настолле
Настолле — гістарычная мясцовасць Хойнікаў, размешчаная ў заходняй частцы места.
Вялікае Княства Літоўскае
У рэвізіі Мазырскага староства 1560 года, выкананай каралеўскімі камісарамі панамі Рыгорам Валовічам і Мікалаем Нарушэвічам, тэкст якой вядомы з актавай кнігі 1777 года, паведамляецца, што мяжа сёлаў Загалле і Клівы ад рэчкі Рабца даходзіла да селішча Настолля, а шырыня таго грунту ад Рабца да Настолля ўздоўж на паўтрэці мілі, упоперак да Каменкі і да Просічы на мілю.
Напярэдадні падпісання акта Люблінскай уніі ўказам караля і вялікага князя Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 года Кіеўскае ваяводства было далучана да Кароны Польскай. Настолле ў складзе Мазырскага павета засталося ў Вялікім Княстве Літоўскім, але стала часткай ужо Менскага ваяводства.
Надалей «sieło i dwór Na(s)tole» згаданыя ў размежаваньні Кіеўскай зямлі Кароны і Мазырскага павета ВКЛ у снежні 1621 — студзені 1622 года, калі былі ў трыманні пана Іскарастынскага; пацверджаныя панамі камісарамі прыналежнымі да Мазырскага павета.
Ад пачатку XVIII ст. Настолле названа, але выступала асобным уладаннем і раней. У яго складзе — аднаіменныя двор і невялічкая вёска. Сярод яўрэяў мястэчка Хойнікі, якія не мелі дамоў і падатак плацілі толькі з камор, у рэвізіі 1716 года названы Ёсь Настольскі. Ці не першым у гэты час вядомым з імя старостам настольскім быў Ян Славінскі, падчашы добжынскі. 27 мая 1720 года кароль Аўгуст ІІ перадаў староства пану Барталамею Мараўскаму. У 1766 годзе Павел Колб выплачваў з Настолля 100 злотых і 3 грошы, 15 зл. . 8 лютага 1776 года Антоні, сын Барталамея, Мараўскі выдаў квітанцыю Стэфану Славінскаму, у якой запісаў, што калісьці яго бацька, быўшы не ў стане кіраваць староствам, саступіў яго Стэфану, сыну Яна Славінскага, папярэдняга старосты настольскага. Паводле запісу ў метрычнай кнізе Юравіцкага касцёла ад 27 верасня 1783 года, у той дзень быў ахрышчаны Маўрыцый Мацей, сын Станіслава і Людвікі з Казлоўскіх Бялавецкіх, настольскіх; кумамі выступілі Фларэнцый Аскерка, харунжыч мазырскі, і Антаніна Стоцкая, жонка суддзі мазырскага. Яшчэ villa Nastole ў той жа кнізе згаданая ў кастрычніку 1785 года, калі ахрышчаныя былі Ёанна, дачка сужэнства Бялавецкіх, і Мацей Маўрыцый, сын Юзафа і Розы з Казлоўскіх Кучынскіх.
У сувязі з чаканым перапісам яўрэйскага насельніцтва, у 1784 годзе 25 чалавек (głów) з суседніх Хойнікаў Оўруцкага павета Кароны, каб не плаціць да скарбу, былі схаваныя (і прынятыя) ў Настоллі Мазырскага павета ВКЛ.
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Настолле — у межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. Паводле расійскай рэвізіі 1795 года, «сяльцо» Настолле мела 6 двароў з 20 душамі мужчынскага і 18 жаночага пола прыгонных сялян, належала пажыццёва старосце настольскаму Паўлу Колбу, ротмістру Пінскага павета, але знаходзілася ў пасэсіі ў адстаўнога ротмістра Юзафа, сына Франца, Скакоўскага. У 1811 годзе фальварак і вёску Настолле з 20 душамі мужчынскага пола (разам — староства) трымаў, згодна з кантрактам на арэнду, Рыгор Завітневіч, каморнік Рэчыцкага павета.
У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» засведчана, што 23 жыхары абодвух полаў з вёскі Настолле былі прыхаджанамі Хойніцкай Свята-Пакроўскай царквы, а 14 жыхароў — парафіянамі Астраглядаўскага касцёла Унебаўзяцця найсвяцейшай Панны Марыі. На пачатак 1870 году ў Настольлі налічвалася 9 гаспадароў з былых дзяржаўных сялян, прыпісаных да Небытаўскага сельскага таварыства, 12 аднадворцаў, прыпісаных да Хойніцкай воласці.
У 1909 годзе ў вёсцы Настолле 33 двары, 181 жыхар.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Берасцейскага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана была часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Настолле і Хойнікі, аднак, апынуліся ў складзе часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. Ад 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага. 1 студзеня 1919 года, паводле пастановы І з’езда КП(б) Беларусі, Хойнікі ўвайшлі ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня Масква адабрала іх разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. Згодна з дакументам «Сведения о количестве учащихся школ Хойникской волости Речицкого уезда», на 8 снежня 1920 і на 15 красавіка 1921 года ў Настольскай школе першай ступені (г. зн. пачатковай) было адпаведна 12 і 18 вучняў. 8 снежня 1926 года Настолле з Хойнікамі вярнулі БССР. На 1929 год 63 % жыхароў Настолля складалі каталіцкія або «польскія» сем’і (26).
У 1989 годзе, пасля далучэння вёскі да Хойнікаў, у месце з’явілася вуліца Настольская, але аўтобусны прыпынак захаваў назву Настолле.
Лерум (камуна)
Камуна Лерум (Lerums kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Лерум 236-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Лерум.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 39 070 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 10 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
14 жніўня
14 жніўня — дзвесце дваццаць шосты (дзвесце дваццаць сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Папярнянскі сельсавет
Папярня́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Бальшавік.
Геаграфія
Сельсавет знаходзіцца ў паўночнай частцы Мінскага раёна. Па тэрыторыі сельсавета працякае рака Вяча.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Астрашыцка-Гарадоцкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Паперня. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Астрашыцка-Гарадоцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года сельсавет у межах гарадской рысы горада Мінска. З 26 мая 1935 года ў складзе Мінскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 20 студзеня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Сёмкаў-Гарадоцкага сельсавета (8 населеных пунктаў: Ашмянцы, Восава, пасёлак Восава, Змееўка, Кашары, Нялідавічы, Сёмкаў Гарадок і Скулаўка). 9 жніўня 1979 года да сельсавета далучана частка скасаванага Заслаўскага сельсавета (6 населеных пунктаў: вёскі Аронава Слабада, Лапаравічы, Сёмкава, Сялюты, Чучаны, пасёлак Сёмкава). 15 верасня 1987 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бальшавік. 8 красавіка 2004 года часткі вёсак Зацань і Цнянка ў межах МКАД уключаны ў склад Мінска. 28 мая 2013 года ў склад Юзуфоўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты: вёскі Камсамолец, Лускава, Лясіны і Саламарэчча.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (28 населеных пунктаў) — 10232 чалавекі, з іх 89,5 % — беларусы, 6,4 % — рускія, 1,5 % — украінцы, 0,5 % — палякі.
Альберта Сордзі
Альберта Сордзі (Alberto Sordi; 15 чэрвеня 1920 — 24 лютага 2003) — італьянскі акцёр і кінарэжысёр. Кавалер Ордэна «За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай» (1994). Разам з Тато лічыцца найвыбітным з комікаў італьянскага кіно.
Беларуская асацыяцыя журналістаў
«Беларуская асацыяцыя журналістаў» — грамадскае аб’яднанне журналістаў Беларусі. Аб’ядноўвае людзей, якія займаюцца прафесійнай журналісцкай дзейнасцю альбо садзейнічаюць яе развіццю. Дзейнічае з восені 1995 года. У 1999 і 2006 гадах асацыяцыя прайшла дзяржаўную перарэгістрацыю. Асноўныя мэты дзейнасці: абарона правоў журналістаў і прынцыпаў свабоднай і прафесійнай журналістыкі. 27 жніўня 2021 года Вярхоўны суд Беларусі ліквідаваў БАЖ, а 28 лютага 2023 года КДБ прызнаў асацыяцыю экстрэмісцкім фарміраваннем.
Дзейнасць
На 19 мая 2009 года налічвала 1157 членаў. Акрамя цэнтральнага офіса ў Мінску мае 6 рэгіянальных філіялаў. З 1997 — асацыяваны член Міжнароднай федэрацыі журналістаў. Арганізацыі-партнёры: «Рэпарцёры без межаў», «», «Камітэт абароны журналістаў», Еўрапейскі цэнтр журналістыкі, Літоўскі саюз журналістаў, Швецкі інстытут, Дацкі саюз журналістаў, Нарвежскі саюз журналістаў, фонд Фрыдрыха Эберта і іншыя.
Пераслед
Падчас пратэстаў 2020—2021 гадоў на Беларусі БАЖ разам з «Рэпарцёрамі без межаў» збірала звесткі, якія паказалі, што Беларусь была самай небяспечнай краінай Еўропы для журналістаў у 2020 годзе. Асацыяцыя таксама аказвала юрыдычную падтрымку журналістам, якіх пераследуюць, хаця сама неаднаразова станавілася суб’ектам рэпрэсій з боку рэжыму Лукашэнкі. 16 лютага 2021 года міліцыя затрымала старшыню асацыяцыі Андрэя Бастунца, яшчэ некалькіх чальцоў і журналістаў-фрылансераў падчас ператрусаў іх дамоў і офіса БАЖ. Міліцыя таксама канфіскавала смартфоны, кампутары, грошы і файлы з асабістай інфармацыяй пра сябраў БАЖ. Камітэт абароны журналістаў і асудзілі арышты. Праз тры дні ЗША ўвялі санкцыі ў дачыненні да 43 беларускіх чыноўнікаў за падрыў дэмакратыі ў краіне, у тым ліку і за рэйд на БАЖ.
Ніла Фішэр
Оса Ніла Марыя Фішэр (Åsa Nilla Maria Fischer; нар., Крысціянстад) — шведская футбалістка, якая выступае на пазіцыі цэнтральнага абаронцы і апорнага паўабаронцы клуба «Лінчэпінг» і нацыянальнай зборнай Швецыі.
Кар’ера
Дэбютавала ў зборнай Швецыі ў 2001 годзе. У 2013 годзе на чэмпіянаце Еўропы забіла тры мячы і стала ўладальнікам «Срэбранай буцы» нягледзячы на ​​тое, што грала на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. Удалы выступ прыцягнула ўвагу дзеючага на той момант пераможца Лігі чэмпіёнаў — «Вольфсбурга». Першапачаткова клубы дамовіліся, што Фішэр пераедзе ў Германію з 1 студзеня 2014 года, але ў жніўні бакі прыйшлі да пагаднення аб неадкладным трансферы.
Дасягненні
Клуб Мальмё:
Вольфсбург:
Шрыфт Брайля на эсперанта
Алфавіт
У базавай сістэме алфавіта Брайля выкарыстоўваецца друк літар з дыякрытычнымі знакамі. Дыякрытычны знак Цыркумфлекс адзначаны даданнем кропкі 6 (унізе справа) на падставу ліста: ⠩ ĉ, ⠻ ĝ, ⠳ ĥ, ⠺ ĵ, ⠮ ŝ. Таму літара j  мае такую ж форму, як нескарыстанае французска/англійскае пісьмо Брайля ⠺ w напісана a w з замежным імем, кропка 3 дадала: :⠾ w. Літара эсперанта ŭ вырабляецца шляхам адлюстравання ад U, так, каб кропка 1 кропка робіцца 4: ⠬ ŭ. Алфавіт на мове Брайля выглядае наступным чынам
Ніла Фішэр
Дасягненні
Зборная Швецыі:
Шрыфт Брайля на эсперанта
Транскрыбаванне замежных літар
Апроч асновы — лацінскіх замежных літар q, w, x, y, у шрыфце есці вылучаныя літары для галосных, якія сустракаюцца ў друку Германіі,
ä, ö, ü:
Дадатковыя літары з дыякрытычнымі знакамі ў іншых мовах апрацоўваюцца асобнымі клеткамі для дыякрытычных знакаў. Яны не маюць адназначнай адпаведнасці з друкам:
Гэтыя ўмоўныя пазначэнні замежных імёнаў адаптаваны да эсперанта Брайля. Тэкст у іншым шрыфце алфавіта Брайля алфавіта пазначаецца кодам ⠐⠂.
Знакі прыпынку
Апостраф і кропкавая абрэвіятура транскрыбуюцца ⠄.
Сямён Дзянісавіч Ігнацьеў
Сямё́н Дзяні́савіч Ігна́цьеў (, в. Карлаўка, Елізаветградскі павет, Херсонская губерня —, Масква) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Член КПСС з 1926 г. , член ЦРК (1939—1952), член ЦК КПСС (1952—1953, 1953—1961), член Прэзідыума ЦК КПСС (1952—1953).
Шрыфт Брайля на эсперанта
Знакі прыпынку
Двукоссі ў друку ў эсперанта надзвычай зменлівыя. Але гэта неактуальнае для друку шрыфтам Брайля.
Сямён Дзянісавіч Ігнацьеў
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай сялянскай сям’і. Па нацыянальнасці ўкраінец.
Ёхан Ёхансан
Ё́хан Гу́нар Ё́хансан (Jóhann Gunnar Jóhannsson;, Рэйк’явік — , Берлін) — ісландскі кампазітар, аўтар музыкі для тэатра, танцаў, тэлебачання і кіно.
Доўгавічы
До́ўгавічы (, Долговичи) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ракшынскага сельсавета.
Да 2017 года з'яўлялася цэнтрам Доўгавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 33 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Мсціслаў, за 80 км ад Магілёва , за 14 км ад чыгуначнай станцыі Ходасы , каля левага берага ракі Кашанка.
Гісторыя
У 1635 годзе сяло ў Пуцькаўскім войтаўстве Магілёўскай эканоміі Аршанскага павета, дзяржаўная ўласнасць. Працаваў млын, мелася карчма. У 1777 годзе сяло ў Чэрыкаўскай акрузе Магілёўскай губерні. У 1816 годзе 86 двароў, 466 жыхароў. У 1848 годзе 93 двары, драўляная царква. У 1870 годзе адкрыта школа, у якой у 1889 годзе навучаліся 41 хлопчык і 3 дзяўчынкі. У 1886 годзе 73 двары, 487 жыхароў, цэнтр воласці Чэрыкаўскага павета. Насельніцтва займалася земляробствам і сталярным промыслам. У 1897 годзе 113 двароў, 722 жыхары, 2 млыны, школа, царква, багадзельня, карчма, 2 разы ў год праводзіліся таржкі. У 1909 годзе 135 двароў, 727 жыхароў.
Савецкая ўлада ўстаноўлена у студзені 1918 года. У 1924 годзе адкрыта школа 1-ай ступені, у якой у 1925 годзе было 87 вучняў. У 1926 годзе 156 двароў, 882 жыхары. У 1930 годзе арганізавана камуна. У Вялікую Айчынную вайну з 14 ліпеня 1941 года да 29 верасня 1943 года вёска была акупіравана гітлераўцамі.
Шрыфт Брайля на эсперанта
Фарматаванне
Вялікія літары адзначаюцца толькі для імёнаў уласных. Яны не выкарыстоўваюцца ў пачатку сказа.
Для акцэнтавання (тлусты тэкст ці курсіў), ⠸ выкарыстоўваецца для пазначэння кожнага з аднаго-трох слоў. Для падкрэсленага тэксту, ёсць два фарматы: або двукроп'е папярэднічае простаму падкрэсленаму знаку, ⠒⠸, дадатковы знак ⠸ змяшчаецца перад апошнім падкрэсленым словам, ці знак ⠠⠄ ставіцца перад і пасля вылучанага тэксту.
Святло і цені
«Святло і цені» — пяты альбом у творчасці Таццяны Беланогай, выдадзены ў 2013 годзе.
Канцэпцыя
Канцэпцыя альбома — чалавек як поле змагання дабра і зла. «Святло і цені» прысвечаны памяці Вольгі Рамановіч, выкладчыцы французскай мовы, якая ўпершыню пераклала з французскай на беларускую мемуары Міхала Клеафаса Агінскага. Яна пайшла ў іншы свет у 33 гады. Назва альбома паходзіць з вершу "Шляхі Ігната Буйніцкага" Уладзіміра Караткевіча.
Сямён Дзянісавіч Ігнацьеў
Біяграфія
Скончыў авіяцыйны факультэт Усесаюзнай прамакадэміі імя Сталіна, дзе вучыўся са жніўня 1931 года па верасень 1935 года, інжынер-тэхнолаг самалётабудавання.
Пасля заканчэння ВНУ з кастрычніка 1935 года да кастрычніка 1937 года працаваў памочнікам загадчыка Прамысловым аддзелам ЦК УКП(б) — большую частку часу — А. А. Андрэева.
З 25 кастрычніка 1937 года да 7 сакавіка 1943 года — першы сакратар абкама УКП(б) Бурат-Мангольскай АССР, быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР і БМАССР.
З 1943 года да 13 красавіка 1946 года — першы сакратар Башкірскага абкама партыі. Адкліканы «для выкарыстання на адказнай працы ў ЦК УКП(б)», вылучэнец М. С. Патолічава.
З 1946 па 1947 год першы намеснік начальніка Упраўлення па праверцы партыйных кадраў ЦК УКП(б) Патолічава, член рэдакцыйнай калегіі часопіса «Партийная жизнь» (1946—1947).
З 1947 па 1949 год — сакратар, другі сакратар ЦК КП(б) Беларусі, член Бюро ЦК КП(б) Беларусі.
З 30 снежня 1950 па 16 лютага 1952 года загадчык Аддзела партыйных, прафсаюзных і камсамольскіх органаў ЦК партыі.
Загадчык аддзелам партыйных і камсамольскіх органаў ЦК Ігнацьеў спецыяльнай пастановай ад 11 ліпеня 1951 года быў прызначаны прадстаўніком ЦК у міністэрстве дзяржаўнай бяспекі. З 9 жніўня 1951 па 15 сакавіка 1953 міністр дзяржаўнай бяспекі СССР (пры ім раскручвалася «Справа лекараў» і «Мінгрэльская справа») адначасова ўзначальваў аддзел ЦК КПСС, а затым асабіста Кіраванне Аховы МДБ пасля адхілення шматгадовага начальніка аховы Сталіна генерала М. С. Уласіка. Пасля смерці І. Сталіна ў сакавіку 1953 года міністэрства злілося з МУС, на чале якога стаў Л.Берыя, Ігнацьеў стаў сакратаром ЦК КПСС.
На наступны дзень пасля вызвалення лекараў (па «справе лекараў»), 5 красавіка 1953 года апытаннем членаў ЦК КПСС было прынята рашэнне на ўвазе «дапушчаных т. Ігнацьевым С. Д. сур’ёзных памылак у кіраўніцтве былым Міністэрствам дзяржаўнай бяспекі СССР» вызваліць яго ад абавязкаў сакратара ЦК КПСС. 28 красавіка 1953 года таксама апытаннем членаў ЦК С. Д. Ігнацьеў быў выведзены з складу ЦК КПСС. Па прапанове Берыя, падтрыманай іншымі членамі Прэзідыума ЦК, было даручана Камітэту партыйнага кантролю пры ЦК КПСС разгледзець пытанне аб партыйнай прыналежнасці С. Д. Ігнацьева.
NGC 7535
NGC 7535 (іншыя абазначэнні — PGC 70761, UGC 12438, MCG 2-59-10, ZWG 431.23) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Туговішчы
Туговішчы (Туговищи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бібліятэка Ашурбаніпала
Бібліятэка Ашурбаніпала — найбуйнейшая захаваная бібліятэка старажытнага свету і наогул найстаражытная з усіх вядомых бібліятэк. Складалася на працягу 25 гадоў у асірыйскай сталіцы Ніневіі па загадзе цара Ашурбаніпала (VII ст. да н.э.) Служыла таксама дзяржаўным архівам. Пасля смерці цара фонды былі рассеяны па розных палацах. Выяўленая археолагамі частка бібліятэкі складаецца з 25 000 гліняных таблічак з клінапіснымі тэкстамі. Адкрыццё бібліятэкі ў сярэдзіне XIX стагоддзя мела велізарнае значэнне для разумення культур Месапатаміі і для дэшыфроўкі клінапісу.
Сядзібна-паркавы комплекс Бутаўт-Андрэйкавічаў (Поразава)
Сядзібна-паркавы комплекс Бутаўт-Андрэйкавічаў — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры сярэдзіны XIX ст. ў г.п. Поразава (Свіслацкі раён). Створаная каля дарогі на в. Гарнастаевічы. У ансамбль уваходзяць гаспода і парк.