cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Топка
Пластовыя топкі
Гарэнне цвёрдага паліва заўсёды суправаджаецца выхадам лятучых газаў. Калі колькасць паветра, які паступае скрозь пласт, не вельмі вялікая, а таўшчыня палаючага пласта значная, частка гэтых газаў пры недахопе акісляльніка (кісларода) не згарае (пры гэтым тэмпература зоны павышаецца да 1500—1600 °C). Далей адбываецца аднаўленне вугляроду па формуле. Атрыманая такім чынам сумесь газаў пры даданні другаснага паветра можа эфектыўна гарэць, што, у прыватнасці, выкарыстоўваецца ў топках своеасаблівай канструкцыі піралізных катлоў.
Калі паралаксная топка не перафарсіравана (выдзіманне не занадта моцнае), механічны недапал складае 1—5 %, але пры спробе павялічыць цепланапружанне павелічэннем выдзімання можа дасягаць 50 %. Каб падаць большую колькасць паветра (інтэнсіфікаваць гарэнне) і пазбегнуць вынасу паліва (рэжыму пнеўматранспарта), выдзіманне арганізуюць не з-пад каласнікі, а зверху на пласт паліва (верхняе выдзіманне). Каласнікі пры гэтым маюць патрэбу ў адмысловым астуджэнні, што можа быць рэалізавана вырабам іх з трубаў, уключаных у сістэму цыркуляцыі катла.
Топкі з кіпячым пластом
Часам гэтыя топкі фармальна адносяць да пластавых, аднак стан паліва ў іх значна адрозніваецца. У ўзыходзячым патоку газу загрузка з цвёрдых часціц можа знаходзіцца ў трох станах: У нізкатэмпературным (800—900 °C) кіпячым пласце вельмі эфектыўна душыцца вылучэнне аксідаў азоту і можна ўжыць пагружную паверхню, да якой выключна высокі каэфіцыент цеплааддачы (нагрэтыя часціцы паліва датыкаюцца да яе непасрэдна, і частка цяпла перадаецца не канвекцыяй, а цеплаправоднасцю). Для рэгулявання тэмпературы пласта, каб пазбегнуць шлакавання можна ўводзіць ваду і пар, але ў прынцыпе з-за высокай абразіўнасці гэтага пласта топкі з яго ужываннем да шлакавання не схільныя.
У кіпячы пласт ўводзяць значная колькасць інэртных напаўняльнікаў. Даламіт і вапняк, напрыклад, звязваюць у карбанаты да 90 % аксідаў серы. Палівам могуць служыць вугаль (у тым ліку ў выглядзе рэштак у попеле ад нізкаэфектыўных катлоў), гаручы сланец, торф, драўняныя і іншыя адкіды.
Топкі кіпячага пласта не адчувальныя да якасці паліва ў сэнсе яго хімічнага складу, але адчувальныя да аднастайнасці фракцыйнага складу часціц паліва і інэртнага засыпання. Гарэнне ў гэтых топках больш інтэнсіўнае за звычайныя пластавыя, іх габарыты менш; аднак для іх трэба стварыць паветраразмеркавальную рашотку радыятара і вентылятар большай магутнасці. У ліку іншых недахопаў гэтага тыпу топак: Эфект інтэнсіўнага гарэння, аналагічны назіранаму пры спальванні ў кіпячым пласце, можна атрымаць пастаянным устрасваннем каласноў з кавалкамі паліва любога памеру; але з-за зніжэння трываласці металу каласнікоў пры высокай тэмпературы гэты спосаб цяжка практычна рэалізаваць.
Топкі кіпячага пласта пад ціскам да 16 кгс/см2 з глыбокай ачысткай газу ад попелу могуць ужывацца для арганізацыі працы газавых турбін на цвёрдым паліве (у складзе высаканапорнага парагенератара ПГУ)
Цыркуляваны кіпячы пласт
Гэтая тэхналогія прамежкавая паміж звычайным кіпячым пластом і камерным спальваннем. Асноўная частка часціц пры гэтым завіслая ў кіпячым пласце, але выдзіманне троху больш моцнае; цыркуляцыя паліва ідзе па ўсёй вышыні топкі, і частка яго выносіцца. Для ўлоўлівання за топкай ёсць гарачы цыклон, з якога цвёрдыя часціцы вяртаюцца ў зону гарэння. У цыркуляваны кіпячы пласт (ЦКП) таксама дазавана дадаюць вапняк для падаўлення аксідаў серы; аксіды азоту ў іх таксама вельмі нізкія і не патрабуюць спецыяльнага ўлоўлівання. Уплыў эрозіі меншы за звычайную топку кіпячага пласта. Выкід попелу з газамі невялікі (але патрабуе ўсё ж ўстаноўкі электрафільтраў). Недахопамі з’яўляюцца вялікі расход электраэнергіі на выдзіманне і вялікая складанасць вырабу і аўтаматызацыі катлоў ЦКП; у Расіі яны ў цяперашні час не вырабляюцца.
Камерныя (факельныя) топкі
Камерная топка зроблена звычайна ў выглядзе прамавугольнай прызматычнай камеры якая складаецца з вертыкальных сцен, столевага перакрыцця і халоднай варонкі або пода, выкладзеных з вогнетрывалых матэрыялаў. На ўнутраных паверхнях камернай топкі размяшчаюць топачныя экраны (зробленыя з трубаў дыяметрам 32-76 мм, у якіх цыркулюе катлавая вада), а таксама столевы або насценны радыяцыйны параперагравальнік (у паравых катлах). Паліва ўводзіцца ў камерную топку разам з паветрам, неабходным для гарэння, праз гарэлачныя прылады, якія размяшчаюць на сценах топкі, а таксама па яе кутах. Паліва згарае ў струмені паветра (у факеле). У такіх топках спальваюць цвёрдае пылападобнага паліва, а таксама газападобнае і вадкае паліва. Пры спальванні пылападобнага паліва частка попелу выносіцца дымавымі газамі з топкі ў газахады катла; астатняя частка попелу выпадае з факела ў выглядзе кропель соку і выдаляецца з топкі або ў цвёрдым грануляваным выглядзе, або ў вадкім расплаўленым выглядзе, сцякаючы з пода топкі праз ляток ў шлакапрыёмнай прыладзе, запоўненае вадой. Схема камернай топкі
Віхравая топка, або цыклонная топка, — топка, у якой ажыццяўляецца спіральны рух газа-паветранага патоку, які нясе часціцы паліва і шлака. Віхравыя топкі ўжываюць як прадтопкі камерных топак на цеплавых электрастанцыях і як тэхналагічныя печы, напрыклад, для абпалу медных руд. У віхравых топках часціцы паліва падтрымліваюцца ў завіслым стане за кошт апорнай сілы магутнага віхра, з прычыны чаго ў ёй не выпадаюць нават буйныя часціцы (5-10 мм і болей). У сучасных віхравых топках спальваюцца кавалкі цвёрдага паліва памерам 2-100 мм пры хуткасці струменя падаванага паветра 30-150 м/сек.
Утрыманне дробных ветразных часціц у топцы да іх глыбокага выгарання найбольш эфектыўна можна арганізаваць у цыклонных топках. Гэтая схема спальвання была прапанаваная ў СССР у 1930-я гады прафесарам Г. Ф. Кнорэ.
Такія цыклоння топкі мелі шырокае распаўсюджванне пры арганізацыі пылавугальнага спальвання ў энергетычных катлах. Асаблівасцю гэтага падыходу была арганізацыя вадкага выдалення шлаку за кошт падтрымання ў цыклоннай топцы высокіх, да 1700—1800 °C, тэмператур. Пры гэтым часціцы паліва прыліпаюць і выгараюць ў павольна сцякаючай па сценках топкі плёнцы вадкага шлаку.
Віктар Аляксеевіч Цярэшчанка
Віктар Аляксеевіч Цярэшчанка (, сяло Тоўста, Білапільскі раён, Сумская вобласць, УССР — ) — беларускі прадпрымальнік.
Біяграфія
Працаваў старэйшым інжынерам на Мінскім заводзе «Радыёдэталь», кіраўніком аддзела МКТЭІ аўтапрама, дырэктарам Мінскага вопытна-механічнага завода Мінбыта БССР, затым начальнікам тэхнічнага ўпраўлення Міністэрства бытавога абслугоўвання насельніцтва БССР.
З 1988 года — старшыня праўлення ТАА СП «Беліта», генеральны дырэктар ЗАТ «Вітэкс».
У ТОП 200 паспяховых і ўплывовых бізнесменаў Беларусі 2018 года, падрыхтаваны інтэрнэт-парталам «Ежедневник», заняў 65 месца.
Утрымліваў футбольную каманду «Беліта-Вітэкс».
Памёр 16 студзеня 2021 года ад каранавіруснай інфекцыі.
Узнагароды
Заслужаны работнік прамысловасці Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны савецкім медалём «За доблесную працу», медалём «Ветэран працы», залатым і бронзавым медалямі ВДНГ СССР, Ганаровай граматай ВС БССР, Ганаровай граматай Мінскага гарадскога савета дэпутатаў, Ганаровай граматай Савета Міністраў РБ (2007) , Ордэнам Айчыны ІІІ ступені.
Як член БСПН імя Куняўскага за арыгінальнае ўключэнне сельскагаспадарчай вытворчасці ў прамысловую ўзнагароджаны Дыпломам Бізнес-саюза.
Danaus
Danaus — род сямейства матылькоў сямейства німфалід (Nymphalidae) з падсямейства Danainae.
NGC 1553
NGC 1553 (іншыя абазначэнні — ESO 157-17, AM 0415-555, IRAS04150-5554, PGC 14765) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мальцава (Сафонаўскі раён)
Мальцава (Мальцево) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 14 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 39 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 16 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вязьма. За 20 км на поўдзень ад вёскі чыгуначная станцыя Алфёрава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Старасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў верасні 1941 года, вызваленая ў 1943 годзе.
Трапічны фронт
Трапічны фронт — атмасферны фронт паміж трапічнымі і экватарыяльнымі паветранымі масамі; часта атаясамліваецца з унутрытрапічнай зонай канвергенцыі. З трапічным фронтам звязана выпадзенне вялікай колькасці ападкаў.
Каўлякі
Каўлякі́ (, Ковляки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета, у 1924—1938 гадах яго цэнтр.
Павел Антонавіч Гарошак
Павел Антонавіч Гарошак (сапраўднае прозвішча Гарошчак ) (1925—1994) — савецкі ваенны дзеяч. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1943). Падпалкоўнік запасу.
Біяграфія
Павел Антонавіч Гарошак (сапраўднае прозвішча — Гарошчык) нарадзіўся 10 чэрвеня 1925 года ў вёсцы   Башкірскай АССР РСФСР СССР (цяпер вёска Фёдараўскага раёна Рэспублікі Башкартастан Расійскай Федэрацыі) у сялянскай сям’і. Беларус. Скончыў 7 класаў школы ў суседняй вёсцы. У верасні 1941 года П. А. Гарошак паступіў у Стэрлітамакскую фельчарскую школу, з другога курсу якой ў 1943 годзе быў прызваны ў рады Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі Фёдараўскім райваенкаматам Башкірскай АССР і накіраваны на курсы кулямётчыкаў у Рыжскае пяхотнае вучылішча, якое знаходзілася ў эвакуацыі ў Стэрлітамаке.
Пасля вайны малодшы лейтэнант П. А. Гарошак яшчэ год служыў у. У 1946 годзе ён звольніўся ў запас. Жыў у горадзе-героі Мінску. У 1951 годзе скончыў Мінскі юрыдычны інстытут. Працаваў у міністэрстве дзяржаўнага кантролю Беларускай ССР, затым у Камітэце дзяржаўнай бяспекі Беларусі. У Сеціве часта сустракаецца інфармацыя, што перад выхадам на пенсію падпалкоўнік запасу П. А. Гарошак займаў пасаду міністра юстыцыі БССР, але гэты факт з’яўляецца шырока распаўсюджанай памылкай. 19 кастрычніка 1994 года Павел Антонавіч памёр. Пахаваны на Чыжоўскіх могілках горада Мінска Рэспублікі Беларусь.
Нацыянальны парк Вільсандзі
Вільсандзі (Vilsandi rahvuspark) — нацыянальны парк у Эстоніі, размешчаны ў павеце Саарэмаа. Складаецца з часткі вострава Вільсандзі, шэрагу дробных астравоў да захаду ад вострава Саарэмаа, а таксама паўвостраў Харылайд вострава Саарэмаа.
Нацыянальны парк быў заснаваны 14 жніўня 1910 года. Плошча яго складае 237,6 км². Клімат марскі. У Вільсандзі насяляюць 247 відаў птушак, каля 80 відаў рыб.
Лубень (Стаўбцоўскі раён)
Лубе́нь (, Лубень) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Атмасферны фронт
Атмасферны фронт (ад ατμός — пар, — шар і  — лоб, пярэдні бок), трапасферны фронт - вузкая (некалькі дзясяткаў кіламетраў) пераходная зона ў трапасферы паміж паветранымі масамі з рознымі фізічнымі ўласцівасцямі.
Апісанне
Характарызуецца рэзкай зменай тэмпературы, ціску і вільготнасці паветра. Прасціраецца ў выглядзе вузкіх (некалькі дзясяткаў кіламетраў) палос на сотні і тысячы кіламетраў. Узнікае пры набліжэнні і сустрэчы мас халоднага і цёплага паветра ў ніжніх слаях або па ўсёй трапасферы, ахоплівае слой паветра магутнасцю да некалькіх кіламетраў. Халоднае паветра як больш шчыльнае прылягае да паверхні зямлі, мае форму вострага кліна, парадак велічыні нахілу франтальнай паверхні да гарызантальнай (тангенс вугла нахілу) 0,01-0,001. Атмасферны фронт, які перамяшчаецца ў бок халоднага паветра, называецца цёплым, а наадварот - халодным. У франтальнай зоне развіваюцца воблачныя сістэмы, выпадаюць абложныя і ліўневыя франтальныя ападкі, фарміруюцца цыклоны і антыцыклоны.
Адрозніваюць: Асноўнымі атмасфернымі франтамі з'яўляюцца:
На клімат Беларусі вялікі ўплыў маюць атмасферныя працэсы, звязаныя з арктычным фронтам і палярным фронтам. Праз Беларусь за год праходзяць 40-50 франтоў, халодных крыху больш, чым цёплых.
Мастацкая галерэя Ванкувера
Мастацкая галерэя Ванкувера  (Vancouver Art Gallery (VAG)) — пятая па велічыні мастацкая галерэя Канады і найбуйнейшая галерэя Заходняй Канады. Размешчана па адрасе: вуліца Хорнбі, 750, Ванкувер, правінцыя Брытанская Калумбія, Канада.
Гісторыя
Галерэя заснавана ў 1931 годзе. Першапачаткова галерэя размяшчалася ў невялікім будынку, пабудаваным у стылі арт-дэко па вуліцы Уэст-Джорджыя, 1145, усяго ў некалькіх кварталах ад яе цяперашняга месцазнаходжання. Калекцыя складалася галоўным чынам з прац брытанскіх мастакоў, набытых для галерэі Чарльзам Холмсам. У 1938 годзе галерэю занялі беспрацоўныя, якія пратэставалі супраць палітыкі ўрада, але карціны пры гэтым не пацярпелі. У 1945 годзе галерэя атрымала ў дар буйную калекцыю карцін Эмілі Кар.
Галерэя была абноўлена і пашырана ў 1950-я гады, а ва ў 1960-х стала добра вядомай дзякуючы яе адкрытым і інавацыйным праграмам пад кіраўніцтвам Дарыс Шадбо і Тоні Эмеры. На сваё цяперашняе месца, у былы будынак суда правінцыі, галерэя пераехала ў 1983 годзе пасля яго рэканструкцыі архітэктарам Артурам Эрыксанам у рамках праекта па развіцці плошчы Робсан.
Апроч пастаяннай экспазіцыі на 3850 квадратных метрах выставачных плошчаў рэгулярна праводзяцца выстаўкі карцін са збору галерэі і выстаўкі твораў мастацтва іншых музеяў свету.
Маюцца планы перамяшчэння галерэі ў іншае месца. У 2008 годзе прэм'ер-міністр Брытанскай Калумбіі Гордан Кэмпбел абвясціў, што з бюджэту правінцыі будзе вылучана 50 мільёнаў долараў на будаўніцтва новага будынка галерэі з мэтай павелічэння плошчы экспазіцыі ўдвая. У наш час ідзе працэс выбару архітэктурнай фірмы і месца размяшчэння.
Калекцыя музея
У зборы галерэі каля 10 тысяч карцін, скульптур, фатаграфій, гравюр, малюнкаў і твораў сучаснага Канадскага мастацтва. Аснову калекцыі складаюць 157 прац Эмілі Кар, а таксама карціны мастакоў групы сямі, працы Джэфа Уола і Марка Шагала.
У пастаяннай экспазіцыі выстаўлены таксама працы еўрапейскіх мастакоў, у тым ліку Яна Вінантса, Ісаака ван Остадэ, Пітэра Нефса Старэйшага, Якаба Марэля,  Яна ван Хейсума,  Балтазара ван дэр Аста,  Яна ван Гоена, Абрахама Сторка,  Вілема ван дэ Велдэ малодшага, Адрыяна ван дэр Кабеля, Саламон ван Ройсдала,  Рулант Саверэя, Врыса Янца.
Акрамя пастаяннай экспазіцыі на 3850 квадратных метрах выставачных плошчаў рэгулярна праводзяцца выстаўкі карцін са збору галерэі і выстаўкі  твораў мастацтва іншых  музеяў свету.
Трэзнурагес
Насельніцтва складае 1296 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 9079. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рэвалюцыйная брыгада 1920
Рэвалюцыйная брыгада 1920 (كتاببوورة العشرين Kitā'ib Thawrat al-isshrīn) — суніцкая групоўка ў Іраку, у якую ўваходзілі былыя члены расфармаванай падчас падзей 2003 года іракскай арміі. Групоўка выкарыстала самаробныя выбуховыя прылады і ўзброеныя напады на амерыканскія войскі. У склад групоўкі ўваходзіла ваеннае крыло Ісламскага руху супраціву. Група названа ў гонар іракскага паўстання 1920 года супраць брытанцаў. Па стане на 2014 год актыўна ўдзельнічала ў паўстанцкай сетцы MCIR, асабліва ў Фалуджы.
Тур’я (правы прыток Прыпяці)
Тур’я (Турія) — рака ва Украіне, у межах Валынскай вобласці. Правы прыток Прыпяці (басейн Дняпра).
Даўжыня 184 км, плошча басейна 2900 км². Бярэ пачатак у забалочанай лагчыне не паўночных схілах Валынскага ўзвышша. Даліна пераважна трапецыяпадобная, шырынёй да 2 км, у ніжнім цячэнні расшыраецца, становіцца невыразнай. Пойма двухбаковая, шырокая, ад 0,3—0,8 км у вярхоўі да 3—4 км паблізу вусця, на значным працягу забалочаная, ёсць старыцы і азёры. Рэчышча звілістае, на працягу 45 км паглыбленае і расшыранае. Шырыня ракі ад 8—10 м да 25 м і больш, глыбіня да 1,5—3,5 м — на плёсах і паглыбленых участках. Нахіл ракі 0,37 м/км. Асноўны прыток — Рудка (злева).
Жыўленне мяшанае, з перавагай снегавога, звыш 60 % рачнога сцёку прыпадае на весну. Замярзае на пачатку снежня, вызваляецца ад лёду ў сярэдзіне сакавіка.
Басейн Тур’і ў значнай ступені забалочаны, залесены, са шматлікімі азёрамі і штучнымі вадаёмамі. Каля 20 % басейна меліяравана (асушальныя сістэмы). На рацэ горад Ковель.
Стэрлітамакскі медыцынскі каледж
Апісанне
Навучанне вядзецца на дзённым аддзяленні па спецыяльнасцях: акушэрская справа, лабараторная дыягностыка, лячэбная справа, сястрынская справа, стаматалогія артапедычная, фармацыя.
У каледжы працуюць 2 музея (гісторыі каледжа і гісторыі медыцынскага халата), маецца інтэрнат. Будынак лабараторнага корпуса каледжа (вул. Садовая, 35; пабуд. у 1895 годзе) з’яўляецца помнікам архітэктуры. У інтэрнаце ўсталяваная мемарыяльная дошка вучняў, якія загінулі ў Вялікай Айчыннай вайне (1985 ).
Авероэс
Абу-ль-Валід Мухамад ібн Ахмад ібн Рушд, латынізавана (з яўрэйскае) — Аверо́эс (араб. Ibn Rushd) (1126, Кордава —, Маракеш) — арабскі філосаф і лекар, прадстаўнік арабскага арыстацелізму.
У гісторыі філасофіі А. застаецца як перакладчык і праніклівы каментатар твораў Арыстоцеля. Працы А. адыгралі важкую ролю ў азнаямленні Заходняй Еўропы з ідэямі Арыстоцеля. Большая частка працаў А. захавалася ў лацінскіх перакладах.
Іншыя творы: філасофскі трактат "Абвяржэнне абвяржэння" (Tahafut al-Tahafut), медыцынскі трактат Кітаб аль-каллійат (латынізавана"Colliget").
IC 3892
IC 3892 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жанаталап (Бурабайскі раён)
Жанаталап — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зеленаборскай сельскай акругі. Код КАТА — 117049180.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 351 чалавек (184 мужчыны і 167 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 252 чалавекі (140 мужчын і 112 жанчын).
Музей Франца Кафкі
Музей Франца Кафкі ў Празе знаходзіцца на Малай Стране, злева ад Карлава моста, не больш за 50 метраў. Адрас: Cihelna, 2b 1800 Praha 1.
Тут можна пабачыць усе першыя выданні кніг Кафкі, яго перапіску, дзённікі, рукапісы, фатаграфіі і малюнкі.
Спасылкі
Афіцыйны сайт музея
Яўген Канстанцінавіч Цімчанка
Яўген Канстанцінавіч Цімчанка (Євген Костянтинович Тимченко; 27 кастрычніка (8 лістапада) 1866, −, ) — украінскі філолаг-русіст і украініст, мовазнавец-украіназнаўца, перакладчык. Акадэмік АН УССР. Член-карэспандэнт АН СССР з 1929. Сапраўдны член Навуковага таварыства імя Т. Шаўчэнкі, член Кіеўскай Старой Грамады (1918—1932), прафесар Кіеўскага ўніверсітэта і Інстытута народнай адукацыі, старшыня Пастаяннай Камісіі па складанні гістарычнага слоўніка украінскай мовы УУАН (з 1918).
(Літаратурны псеўданім — Богун).
Біяграфія
У 1910 годзе скончыў Кіеўскі ўніверсітэт. З 1911 працаваў у Варшаўскім універсітэце, у 1918—1932 — прафесар Кіеўскага ўніверсітэта. У 1919—1948 (з перапынкамі) — навуковы супрацоўнік АН УССР.
У 1938 годзе быў рэпрэсаваны, арыштаваны і пасля суда сасланы ў Краснаярскі край (рэабілітаваны ў 1944 годзе), у 1943 годзе вярнуўся ў Кіеў, з 1944 года працаваў старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута мовазнаўства АН УССР. Да 1948 года не друкаваўся, пасмяротна выйшаў яго артыкул «Адна дыялектная асаблівасць ужывання марфемі-ся».
Са спісаў АН быў выключаны і пры жыцці не адноўлены.
Прыпілія
Прыпі́лія — рака ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Татарка (басейн Нёмана). Даўжыня 8 км. Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў каля дзяржаўнай мяжы з Польшчай на захад ад вёскі Навасёлкі, упадае ў Татарку за 1,1 км на ўсход ад вёскі Саннікі. Рэчышча каналізаванае. Прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Іракскі ХАМАС
ХАМАС Ірака (حماس العراق) — суніцкая міліцэйская групоўка, якая базуецца ў Іраку, што аддзялілася ад Рэвалюцыйнай брыгады 1920 18 сакавіка 2007 года. Рэвалюцыйная брыгада настойвае на тым, што ХАМАС у Іраку ўдзельнічаў у аказанні дапамогі амерыканскім войскам у іх аперацыях у Дзіяле супраць Аль-Каіды ў Іраку. 11 кастрычніка 2007 года група апалчэнцаў далучылася да палітрады, якая падтрымала ўзброены рух супраць амерыканскіх войскаў.
Ранонг (правінцыя)
Ранонг (тайск. ระนอง) — правінцыя на поўдні Тайланда, размешчана на ўзбярэжжы Андаманскага мора. Цэнтр — горад Ранонг. Мяжуе з правінцыямі: Чумпхон, Суратхані і Пхангнга, а таксама з М’янмай. Правінцыя размешчана на перашыйку Кра, які злучае паўвостраў Малака з азіяцкім кантынентам, на заходніх схілах хрыбта Пхукет. Ранонг — найменш населеная правінцыя Тайланда, 80 % тэрыторыі пакрыта лясамі, 67 % — горныя тэрыторыі. Традыцыйна галоўнай прамысловасцю была здабыча волава, але зараз большасць шахт вычарпаныя. Сёння аснову прамысловасці складаюць: здабыча белай гліны, вытворчасць фарфору і рыбная лоўля, таксама тут вырошчваюць каўчуканосы і арэхі.
Падляскоўе
Падляско́ўе (, Подлесковье) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
NGC 1555
Пераменная туманнасць Хайнда (NGC 1555, іншыя абазначэнні — DG 31, CED 32B) — адбівальная туманнасць у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Туманнасць з'яўляецца пераменнай. Яна падсвятляецца зоркай T Цяльца. З'яўляецца аб’ектам Хербіга — Аро.
IC 3893
IC 3893 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крывое Сяло (Шумілінскі раён)
Крыво́е Сяло́ (, Кривое Село) — аграгарадок у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 28 км у напрамку на поўдзень ад гарадскога пасёлка Шуміліна, за 64 км ад Віцебска.
Ула-Тырса
Ула-Тырса (Ulà Tirso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 634 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 9080. Тэлефонны код — 0783.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гімн Казахстана
Менің Қазақстаным (Мой Казахстан) — дзяржаўны гімн Рэспублікі Казахстан са студзеня 2006 г.
Гімн з 1992 па 2006 год
Гімнам Рэспублікі Казахстан была песня з музыкай гімна Казаскай ССР і словамі, напісанымі групай казаскіх паэтаў па выпадку здабыцця Казахстанам незалежнасці.
Музыка — Мукана Тулебаева, Яўгена Брусілоўскага, Латыфа Хамідзі
Тэкст — Музафара Алімбаева (Мұзафар Әлімбаев), Туманбая Малдагаліева (Тұманбай Молдағалиев), Кадыра Мырза Алі(Қадыр Мырза Әлі) і Жадыры Дарыбаевай Пераклад Б. Каірбекава
Гісторыя
У 1944 годзе кампазітары Мукан Тулебаеў, Яўген Брусілоўскі і Латыф Хамідзі напісалі гімн Казаскай ССР. У ім знайшлі адлюстраванне трагедыя вялікай вайны, дух надыходзячай перамогі, сяброўства народаў, працоўны запал, характэрны людзям той гістарычнай эпохі. Хоць да гэтага ў казахаў не было афіцыйна прынятага гімна, тым не менш у гісторыі казахаў было мноства музычных твораў, блізкіх па сваім духу і значнасці да гімна. Сярод іх «Елім-ай», «Сары-арка», «Адай».
У пачатку 1992 года быў абвешчаны конкурс на музыку і тэкст новага гімна Рэспублікі Казахстан. У адборачную камісію былі накіраваныя каля 750 праектаў. Падчас абмеркаванняў грамадскасць выказала меркаванне аб неабходнасці захавання музыкі папярэдняга гімна, дарагога і блізкага сэрцу кожнага казаха. Гімн — складаны музычна-паэтычны твор. Як правіла, ён складаецца не толькі з матыву, вялікае значэнне ў ім мае і тэкст песні. Пераможцамі ў паэтычным марафоне вышлі чацвёра. Трое з іх: Музафар Алімбаеў, Кадыр Мырзаліеў і Туманбай Малдагаліеў — вядомыя паэты сярэдняга пакалення. Да іх далучылася маладая, таленавітая паэтэса Жадыра Дарыбаева.
з 2006
З 7 студзеня 2006 года гімнам Рэспублікі Казахстан стала папулярная песня напісаная яшчэ ў 1956 годзе «Мой Казахстан» («Менiң Қазақстаным») з занесенымі зменамі, якія прыводзяць песню ў адпаведнасць са статусам дзяржаўнага гімна. Паколькі папраўкі ў тэкст занесеныя прэзідэнтам РК Нурсултанам Назарбаевым, ён будзе паказвацца, як суаўтар тэксту.
Таксама змененыя правілы праслухоўвання гімна. Зараз пры выкананні гімна на афіцыйных цырымоніях прысутныя павінны ўставаць і прыкладваць далонь правай рукі да левага боку грудзей.
Музыка кампазітара Шамшы Калдаякава на словы Жумекена Нажымедэнава (1956), Нурсултана Назарбаева (2005).
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Кобрын)
Царква ў гонар Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у г. Кобрын. Знаходзіцца на вул. Дружбы, 53. Храм з’яўляецца самым вялікім храмам горада Кобрын, і самым высокім будынкам горада.
Гісторыя
У 2004 годзе па праекце архітэктара Уладзіміра Чайкоўскага было распачата будаўніцтва храма ў гонар Раства Хрыстова ў памяць 60‑годдзя вызвалення Беларусі ад фашысцкіх захопнікаў.
5 ліпеня 2019 года быў завершаны комплекс прац па мантажы і ўсталёўцы афармлення іканастаса.
Пры храме дзеюць нядзельная школа і бібліятэка.
Архітэктура
Вышыня храма да крыжа галоўнага купала складае 42 метры.
4-я армія (СССР)
Першае фарміраванне
Фарміраванне было разгорнута 15 верасня 1939 года ў Беларускай Асобай ваеннай акрузе на базе Бабруйскай армейскай групы (камандуючы з сакавіка па снежань 1940 года В. І. Чуйкоў), удзельнічала ў Польскім паходзе.
Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны размяшчалася ў раёне Брэста, штаб-кватэра — Кобрын. Паводле аднаго з варыянтаў Генеральнага штаба РСЧА па разгортванні войскаў у выпадку агрэсіі з боку Германіі і яе сатэлітаў 4-я армія павінна была садзейнічаць Паўднёва-Заходняму фронту ў адлюстраванні агрэсіі, недапушчэнні пранікнення Германіі на савецкую тэрыторыю, а ў далейшым нанясенню паражэння люблінскай-сандамірскай групоўцы праціўніка з выхадам у далейшым у верхняе цячэнне р. Одэр. З пачаткам баявых дзеянняў у выніку магутнага ўдару 2-й танкавай групы Г. Гудэрыяна была адкінута да Кобрыну. 23 чэрвеня сіламі 14-га мехкорпуса армія нанесла контрудар, але ініцыятыва засталася ў праціўніка, які працягнуў наступ. Часці арміі, пераследваючыяся праціўнікам, адступалі па разбежным напрамкам: на Баранавічы і Слуцк, Бабруйск. Арміі былі падпарадкаваныя 55-я і 155-я стралковыя дывізіі, затым зводны атрад 47-га стралковага корпуса, але спыніць прасоўванне нямецкіх войскаў не ўдавалася: 26 чэрвеня праціўнік заняў Слуцк, 28 чэрвеня — Бабруйск.
2 ліпеня 1941 года 4-я армія была перададзена ў аператыўнае падпарадкаванне 21-й арміі, якая засяроджвалася ў раёне Гомеля, затым выведзена ў другі эшалон фронту. 8 ліпеня генерал-маёр А. А. Карабкоў быў адхілены ад камандавання, выконваючым абавязкі камандуючага арміяй стаў начальнік штаба палкоўнік Л. М. Сандалаў.
У выніку новага нямецкага наступу, распачатага 10 ліпеня, праціўнік ужо 12 ліпеня прарваўся да абарончых пазіцый па р. Проня 4-й арміі, не скончыўшай сваё даўкамплектаванне.
15 ліпеня нямецкія войскі ўзялі Прапойск, а 4-я армія заняла абарону па р. Сож да Крычава. Спробы вярнуць Прапойск працягваліся да канца ліпеня. 24 ліпеня армія была расфармаваная, на аснове яе ўпраўлення быў сфармаваны Цэнтральны фронт.
Склад на 22 чэрвеня 1941 года
4-й арміі была нададзена 10-я змешаная авіяцыйная дывізія (палкоўнік М. Г. Бялоў): 248 баявых самалётаў (з іх 19 няспраўных).
Другое фарміраванне
Зноў сфарміравана ў канцы верасня 1941 года з непасрэдным падпарадкаваннем Стаўцы ВГК. У першай палове кастрычніка 1941 года армія была разгорнута на правым беразе р. Волхаў у 12 км на ўсход ад Чудава і затым ўдзельнічала ў Ціхвінскіх абарончай і наступальнай аперацыі (з 17 снежня ў складзе зноў створанага Волхаўскага фронту). У далейшым да лістапада 1943 года (з 23 красавіка па 9 чэрвеня 1942 года ў складзе Ленінградскага фронту) вяла баі па ўтрыманні занятых рубяжоў на рацэ Волхаў і плацдарма на яе левым беразе. Расфарміравана ў лістападзе 1943 года.
Трэцяе фарміраванне
Сфарміравана ў студзені 1944 года ў складзе Закаўказскага фронту для аб’яднання савецкіх войскаў у Іране. У склад арміі ўвайшлі войскі, размешчаныя ў Іране і якія раней падпарадкоўваліся Закаўказскаму фронту і Сярэднеазіяцкай ваеннай акрузе.
Пасля вайны
4-я армія, упраўленне якой функцыянавала ў Баку з часу скасавання ў 1946 г. Бакінскай ваеннай акругі, у 1980-я гады мела ў сваім складзе чатыры, а на другую палову 1991 г. тры мотастралковыя дывізіі: 23-ю гвардзейскую Брандэнбургскую, 60-ю і 295-ю Херсонскую. 75-я мотастралковая дывізія (арганізацыйна уваходзіла ў 4-ю армію яшчэ з даваенных часоў пад першапачатковай назвай 75-я стралковая дывізія), у 80-я гады дыслакаваўшаяся ў г. Нахічэвань (аднак два мотастралковых палкі з яе складу былі размешчаны па перыметры дзяржаўнай мяжы СССР у г. Джульфа і с. Кіўраг), у сувязі з падзеямі ў Нагорным Карабаху была перададзена ў склад войскаў КДБ.
У 1980-я гады злучэнні арміі, у тым ліку дыслакаваныя ў памежнай да Ірану зоне (Ленкарані, Нахічэвані), не былі цалкам разгорнутымі па асабоваму складу дывізіямі.
Заўвагі
<references group="" responsive="">
Малбаза
Малбаза — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зеленаборскай сельскай акругі. Код КАТА — 117049200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 158 чалавек (80 мужчын і 78 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 129 чалавек (61 мужчына і 68 жанчын).
Таццяна Мікітаўна Талстая
Таццяна Мікітаўна Талстая (, Ленінград, РСФСР, СССР) — расійская пісьменніца, публіцыст і тэлевядучая.
Біяграфічныя звесткі
Унучка А. М. Талстога, М. Л. Лазінскага. Скончыла Ленінградскі ўніверсітэт.
Друкуецца з 1983. У апавяданнях (зборнікі «На залатым ганку сядзелі...», 1987; «Кахаеш, не кахаеш», 1997), адметных назіральнасцю і вытанчанасцю стылю, — душэўная смута сучаснага чалавека, які перажывае разлад з рэчаіснасцю, страту маральных арыенціраў. Найбольш вядомы фантастычны раман пісьменніцы — «Кысь» (2000), які атрымаў прэмію «Трыумф»; у ім спалучэнне «чорнага» гумару з тонкай іроніяй і сатырай. Аўтар кніг эсэ, нарысаў, артыкулаў «Сёстры» (1998), «Двое» (2001, абедзве разам з сястрой Н.Талстой) і інш.
Шырокая папулярнасць прыйшла да пісьменніцы ў 2002 годзе, калі яна стала сувядучыя тэлевізійнай праграмы «Школа зласлоўя». У 2011 годзе ўвайшла ў рэйтынг «Сто самых уплывовых жанчын Расіі», складзены радыёстанцыяй «Эхо Москвы», інфармацыйнымі агенцтвамі РІА Навіны, «Інтэрфакс» і часопісам «Огонёк».
Сын — Арцемій Лебедзеў.
Касцёл Святога Мацвея Апостала (Раўбічы)
Гісторыя
У першай палове XVI ст. гэтая мясцовасць, дзе зараз касцёл, належала новагародскаму ваяводзе Казіміру Валадковічу. У першыню месца на якім знаходзіцца храм згадваецца ў парафіяльных хроніках у 1650 г., калі на горку над ракой Ушачай як на месца для ўзвядзення святыні ўказаў абраз Маці Божай Карміцелькі (Lactasti Sacro Ubere), які ўратаваў падчас навальніцы шляхціца Лукаша Халеву (Халяву), уладальніка вескі Халяўшчына. Сасну на якой быў знойдзены абраз, «абкружылі 8-кутнай капліцай, а яго крона стала купалам». З з’яўленнем абразу звязвалі заканчэнне вайны са шведамі, яна абараняла людзей ад розных бедстваў, масавых захворванняў і інш. 27 жніўня 1666 г. шляхціц Гаўрыіл Халева купіў у Казіміра Валадковіча засценак Крыжагорск з 10 валокамі зямлі за 1500 польскіх злотых. У межах набытых зямель знаходзілася і гэтая драўляная капліца.
У сярэдзіне XVIII ст. абраз быў выкрадзены, і неўзабаве падчас ляснога пажару храм згарэў. У 70-я гг. XVIII ст. Выкрадальнік вярнуў ікону, і гэта натхніла жыхароў на будаўніцтва новага, таксама драўлянага, храма. Найбольш верагодна, што абодва храма былі уніяцкім, бо першы адносіўся да Смалявіцкай уніяцкай царквы, а другі — да Лагойскага базыльянскага кляштара.
Унук Гаўрылы Халева Аляксандр па духоўнаму завяшчанню, складзенаму 28 студзеня 1702, падзяліў набытую дзедам зямлю паміж жонкай і сынамі. А для храма на вечныя часы выдаткавана «Шмат зямлі з лесам і сенакосам».
У 1804 г. было вызначана колькасць выдзеленай зямлі — 1 волока. У яе ўваходзілі: сядзібнай зямлі — 1 дзесяціна, ворнай — 8, сенокоснай — 1, пад храмам і могілкамі — 2, пад будынкі залічаны — 2, пад хмызняком, для расчысткі пад ворыва за касагорам якая знаходзіцца — 6 дзесяцін, усяго 20 дзесяцін. У пачатку 1806 года па ініцыятыве мінскага біскупа Якуба Дадэрка быў пабудаваны новы драўляны храм, «прыпісны» да Мінскага кафедральнага касцёла, пад назвай Халяўшчынскі касцёл святога Тадэвуша, па бліжэйшаму населенаму пункту Халяўшчына. Варта сказаць, што этымалагічныя гэта назва, верагодна, ідзе ад імя яго ўладальніка Халева. Па іншых звестках асвечаны пад тытулам Св. Мацвея. Святыня ўяўляла сабой 6-гранны цэнтрычны аб’ем, абведзены па перыметры каланадай з 23 круглых апораў, якія неслі гонтавы дах. Увенчвала кампазіцыю вежа над уваходам. Прэзбітэрый фланкавалі 2 сакрыстыі, над нартэксам мясціліся хоры. Скляпеністую столь у інтэр’еры падтрымлівалі 8 слупоў. У галоўным алтары касцёла знаходзіўся цудатворны абраз Маці Божай Карміцелькі, «напісаны на меднай дошцы». У бакавых алтарах былі абразы Укрыжавання і Св. Роха. У пачатку XIX ст. недалёка ад касцёла, «не даходзячы некалькі дзесяткаў крокаў, па правай баку — плебальный дом, даўжынёй 18 аршын 6 вяршкоў, шырынёй 11 аршын 6 вяршкоў». Побач з плебальным домам «…у некалькіх кроках» размяшчалася «людская», пабудаваная з хваёвага лесу. Акрамя таго, на ўчастку, які належаў касцёлу, знаходзіліся стайня і возоўня (будынка пад адным дахам), пуня, сарай і хлеў (пад адным дахам), гумно, пры ім сушылкі, хлеў для захоўвання саломы, лядоўня, скотнае гумно. Усе пабудовы былі драўляныя. Побач з касцёлам знаходзіліся могілкі. Час іх заснавання невядома, але найбольш верагодна, што яно звязана з будаўніцтвам першага храма ў другой палове XVII ст. На могілках была пахаваная дачка графіні Тышкевіч: на яе магіле стаяў помнік з каменя ў выглядзе піраміды, які завяршаўся распяццем Ісуса Хрыста.
У склепе пад касцёлам пахаваны ксёндз А. Заржэцкі. Ксёндз не проста служыў у храме — ён стварыў майстэрню, у якой навучаліся да 25 сірот незалежна ад веравызнання, акрамя таго, плаціў настаўніку, якія навучалі сірот музыцы. У інвентары 1857 прыведзены спіс музычных інструментаў, якія былі ў касцёле: дзве скрыпкі, віяланчэль, фагота, два трамбона, дзве флейты, тры кларнета, клавікорды. У вялікай ступені дзякуючы яго ініцыятыве пачаўся збор сродкаў на будаўніцтва каменнага храма. У склепе таксама пахаваны памешчыцы Юзэфа Ключынская і Фёкла Лапушынская, якія прымалі актыўны ўдзел у будаўніцтве.
У 1858—1862 гг. на месцы драўлянага касцёла ўзведзены каменны. Для назірання за будаўніцтвам (на яго выдаткавана 18 тысяч рублёў срэбрам) быў створаны камітэт на чале з старшынёй, народжанай Радзівіл.
Успенская царква
Аднак у ліпені 1866 г. прынята рашэнне аб перадачы будынка касцёла ў праваслаўнае ведамства. 13 лістапада 1866 г. адбылося асвячэнне яго ў царкву Успення Божай Маці. У тым жа годзе быў пачаты «Царкоўная летапіс», зроблены першы запіс у рукапісным царкоўным часопісе. Запісы, якія выконваліся рэгулярна да 1901 года, тэматычна ставіліся да ўсіх падзей, што адбываліся ў царкве. Больш за тое, у летапісе прыведзены звесткі, якія былі ўзятыя з застаўшыхся касцёльных дакументаў і датычыліся больш ранняга перыяду існавання храма. З 1867 года настаяцелем Успенскай царквы быў Кірыл Ільіч Смоліч (1824—1909).
Існуе складзены ў 1866 г. спіс выдатных прадметаў:
Месца, дзе размешчана Халяўшчынскай царква, у летапісе характарызуецца так:«Высокая гара, з трох бакоў акружаная хваёвым і яловыя лесам і ўтварае сабой сярэдзіну чатырох такіх жа высокіх гор, крыжападобна размешчаных». Святар Н. Смоліч распавядаў пра першым уражанне, якое зрабіў на яго храм: ён здалёк падаўся яму «…Як быццам стаіць у аблоках». У 1873 Халяўшчынская царква перайменаваная ў Крыжагорскую.
Савецкі час
У сярэдзіне 1920-х гг. настаяцелем царквы быў протаіерэй Дзімітрый Аляксандравіч Паўскі (1874-1937), які быў рэпрэсаваны.
Будынак сур’ёзна пацярпеў у гады Другой сусветнай вайны і стаяў без рамонту да 1970-х гг. Усе ўнутранае ўбранне было страчана. У смутныя часы ікону схаваў нехта з мясцовых жыхароў і след яе згубіўся.
У 1974 г. быў адкрыты спартыўны комплекс «Раўбічы», Пабудаваны па праекце архітэктараў В. Аладава, С. Неўмывакіна, інжынера-канструктара М. Гордына. У непасрэднай блізасці ад будынка былога касцёла пабудаваны лыжныя трампліны. У 1975—1978 гг. яго адрэстаўравалі (аўтар праекта рэстаўрацыі — архітэктар Л. У. Паўлава). Па праекце В. Аладава да асноўнага аб’ёму касцёльнага будынка з боку абсіды быў прыбудаваны прамавугольны ў плане аб’ём. З аднаго боку, будаўніцтва побач з касцёлам лыжных трамплінаў і прыбудовы да яго новага аб’ёму прывялі да значным страт ва ўспрыманні храма, з другога — будаўніцтва спартыўнага комплексу запатрабавала прыняцця рашэння аб яго лёсе. Першапачаткова стаяла рашэнне аб яго зносе, і толькі ліст, напісаны ад імя А. В. Аладавай і перададзены П. М. Машэраву, а таксама асабістае ўмяшанне П. Машэрава перашкодзілі яго знішчэнню. Прапанова стварыць філіял мастацкага музея фактычна выратавала будынак, але спатрэбілася дадатковыя плошчы, звязаныя з новай функцыяй.
Сучаснасць
У цяперашні час будынак касцёла патрабуе рамонту. У цяперашні час Нацыянальны мастацкі музей выступіў у ролі заказчыка распрацоўкі праекта зон аховы гісторыка-культурнай каштоўнасці, унесены ў Дзяржаўны спіс нерухомых матэрыяльных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь, — будынка касцёла ў Раўбічах. Праект распрацаваны ў ВРУП «Праектрэстаўрацыя», Аўтар праекта Т. Ф. Косціч.
Па ініцыятыве пробашча парафіі а. Ігара Лашука каля касцёла Святога Мацвея плануецца пабудаваць званіцу, дзе вернікі маглі б збірацца на малітву да таго часу, пакуль святыня не будзе вернута яе сапраўдным уладальнікам.
Сакольнікі (станцыя метро)
«Сакольнікі» — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Праабражэнская плошча» і «Краснасельская». Знаходзіцца на тэрыторыі раёна Сакольнікі Усходняй адміністрацыйнай акругі Масквы.
Вестыбюлі і перасадкі
Наземны вестыбюль выкананы ў выглядзе аркі з двухбаковым выйсцем і размешчаны на прысадах, што вядуць ад Русакоўскай вуліцы да Сакольніцкага парка. Барэльефы на ўнутраным боку пілонаў выкананы скульптарам Н. Міткавіцэр па малюнках Н. А. Быкавай.
Знутры вестыбюль абкладзены белым марблітам і мармурам «коелга». Пасля завяршэння будаўніцтва вестыбюля па баках пілонаў усталявалі статуі спартсменаў, што пераклікаюцца па стылістыцы са скульптурным афармленням стадыёна «Сталінец» (скульптар Н. Міткавіцэр). Пазней скульптуры былі зняты, іх месца цяпер пазначаюць захаваныя пастаменты. Раней на вестыбюлі гэтай станцыі знаходзіўся надпіс «МЕТРО», які надалей прыбралі, да 70-годдзя Маскоўскага метрапалітэна (2005 год) надпіс быў адноўлены, але неўзабаве яго зноў дэмантавалі.
У 2019 годзе плануецца арганізаваць пераход на станцыю «Страмынка» Трэцяга перасадкавага контуру. У сувязі з тым, што існая станцыя з'яўляецца помнікам архітэктуры і аблічча яе няможна змяняць, перасадка, магчыма, будзе ажыццяўляцца праз існыя тарцовыя лесвічкі.
Тэхнічная характарыстыка
Канструкцыя станцыі — калонная трохпралётная мелкага закладання (глыбіня закладання — 9 метраў). На станцыі два рады па 23 калонны. Крок калон — 7 метраў. Праект станцыі «Сакольнікі» быў ганараваны Гран-пры на Міжнароднай выстаўцы ў Парыжы (1937).
За станцыяй ёсць звароткавыя тупікі, апроч сваёй асноўнай функцыі служаць для начнога адстою складаў і тэхнічнага абслугоўвання.
Афармленне
Шляхавыя сцены абкладзены светла-жоўтай керамічнай пліткай. Цокалі сцен аздоблены чорным марблітам. Падлога выкладзена шэрым і чорным гранітам (спрадвечна падлога мела асфальтавае пакрыццё). Калоны і цэнтральны масток абкладзены шэра-блакітным мармурам, белы мармур пакрывае сцены падходнага калідора і турнікетнай залы.
Пры адкрыцці на станцыі былі ўсталяваны люстры-«шары» паміж калонамі і невялікія свяцільні ў кесонах перакрыцця бакавых нэфаў. Зараз жа стандартныя люмінесцэнтныя свяцільні без рассейвальнікаў размешчаныя ў міжкалонных прамежках, па шэсць у кожным.
Мікалай Андрэевіч Рымскі-Корсакаў
Мікалай Андрэевіч Рымскі-Корсакаў (6 (18) сакавіка 1844, горад Ціхвін — 8 (21) чэрвеня 1908, сядзіба Любенскае, паблізу Лугі, Санкт-Пецярбургская губерня) — рускі, , , музычны крытык, марскі афіцэр, удзельнік «Магутнай купкі». Продкам род Рымскіх-Корсакавых лічыў Венцэслава Корскака, які ў 1390 прыйшоў з Вялікага Княства Літоўскага на службу маскоўскіх князёў. Сярод твораў Мікалая Рымскага-Корсакава — 15 опер, 3 сімфоніі, сімфанічныя творы, інструментальныя канцэрты, кантаты, камерна-інструментальная, вакальная і духоўная музыка. У яго оперы «Казка пра цара Салтана» у 1916 дэбютаваў у Марыінскім тэатры беларускі спявак Вячаслаў Селях-Качаньскі.
Юсуф Рэза Гілані
Юсуф Рэза Гілані (нар. ) — пакістанскі палітычны дзеяч. Прэм'ер-міністр Пакістана з 24 сакавіка 2008 года па 19 чэрвеня 2012 года.
Атрымаў журналісцкую адукацыю, аднак пасля заканчэння вучобы вырашыў пайсці па слядах бацькі і заняцца палітыкай. Гілані пачаў палітычную кар'еру ў 1978 годзе. За год да гэтага вайскоўцы пад кіраўніцтвам генерала Мухамада Зія-уль-Хака зрынулі прэм'ер-міністра краіны Зульфікара Алі Бхута, які затым быў пакараны смерцю ў 1979 годзе. У 1983 годзе Гілані быў абраны старшынёй акруговай рады Мултан. Двума гадамі пазней адбыліся парламенцкія выбары, якія праводзіліся на непартыйнай аснове, Гілані быў абраны ў Нацыянальную асамблею Пакістана. У федэральнай ўрадзе Мухамеда Хана Джунеджа Гілані з 1985 па 1988 год быў міністрам жыллёвага будаўніцтва і чыгуначных зносін.
Пасля канфлікту, які ўзнік паміж Джунеджа і Гілані, апошні пакінуў МЛП і перайшоў на бок ПНП, якой кіравала дачка прэм'ера Беназір Бхута. У траўні 1988 года Зія-уль-Хак распусціў парламент і ўрад Джунеджа і прызначыў новыя выбары, перамогу на якіх атрымала ПНП. З 1988 па 1996 год ён працаваў ва ўрадзе Бхута, а падчас наступнага яе прэм'ерскага тэрміну з 1993 па 1996 гг. займаў пасаду спікера парламента. Пасля прыходу да ўлады Мушарафа на Гілані пачаўся ціск уладаў.
Hydnellum peckii
Hydnellum peckii — від драпежных грыбоў з роду сямейства. Названы ў гонар амерыканскага міколага і брыёлага Чарльза Хортана Пека. Мае народныя назвы «клубніцы са сліўкамі», «зубны чырвоны сок», «д’ябальскі зуб», «грыб-зуб, які сыходзіць крывёй».
Апісанне
Знешнім выглядам падобны на мудрагелісты дэсерт. Пладовыя целы простыя або зрослыя, з пляскатай або ўціснутай, звычайна няроўнай, аксаміціста-лускаватай шапачкай у сярэднім да 6,5 см у дыяметры, максімальна — 10,5 см. Пафарбаваны ў белыя тоны, з узростам набывае чырвона-чорнае, фіялетава-чорнае або карычневае, радзей цёмна-сіняе адценне, нярэдка з канцэнтрычнымі зонамі. На шапачцы выступаюць кроплі крывава-чырвонай вадкасці, што робіць грыб падобным на адкрытую рану.
Ножка 0,5-6 × 0,5-2 см, цыліндрычнай або верацёнападобнай формы, бялёсая, затым аднаго колеру з капялюшыкам. Гіменафор шыпаваты, шыпікі да 5 мм даўжынёй, спачатку белага колеру, затым цямнее да светла-бэзавага або бурага. Мякаць светлая, ружавата-карычневага або светла-карычневага колеру, ля ножкі больш цёмная, чым ля шапачкі, з прыкметнымі жаўтлявымі пражылкамі.
Экалогія
З’яўляецца неядомым грыбом з прычыны горкага смаку. Пах захоўвае нават у сухім выглядзе. Расце восенню на пясчанай глебе ў іглічных (яловых і хваёвых) лясах. Прыемны пах і афарбоўка з’яўляюцца сродкам прыцягнуць насякомых, якімі ён сілкуецца. Таксама атрымлівае пажыўныя рэчывы з глебы.
Прымяненне
Чырвоны сок, які вылучаецца з грыба, змяшчае пігмент, які па сваіх уласцівасцях аналагічны гепарыну, што шырока выкарыстоўваецца ў медыцыне для разрэджвання крыві. Нароўні з іншымі відамі гэтага роду яго таксама выкарыстоўваюць для вырабу натуральных фарбавальнікаў.
Распаўсюджанне
Сустракаецца ён у некаторых частках Еўропы: Шатландыі, Германіі і Італіі, а таксама ва Украіне ў Карпатах, у Паўночнай Амерыцы, ёсць у Карэі, Іране.
Ян Ходзька
Ян (Іван) Юзафавіч Ходзька, Барэйка (, м. Крывічы, Вілейскі павет, Віленская губерня, цяпер Мядзельскі раён Мінскай вобл. —, ; Псеўданімы: Ян са Свіслачы, Jan ze Świsłoczy) — пісьменнік, драматург, грамадскі дзеяч. Дзядзька пісьменніка Ігната Ходзькі.
Біяграфія
Сын шляхціча Юзафа і Канстанцыі з Буйніцкіх. Атрымаў хатнюю адукацыю, вучыўся ў школах Вільні. З 1793 года цывільна-ваенны камісар Ашмянскага павета, дзе валодаў 96 дварамі з 657 прыгоннымі абодвух палоў, з 1795 года асэсар, з 1798 года падсудак Пастаўскага земскага суда. 7 чэрвеня 1800 года пры выбарах на судовыя пасады ён значыцца падсудкам Вілейскага павятовага суда з 259 мужскіх душ уласных сялян. З 1808 года падкаморы Вілейскага павета, у 1810—1811 гадах старшыня Галоўнага цывільнага суда ў Мінску, у якім у 1813—1814 гадах узначальваў другі дэпартамент. У 1812 годзе з’яўляўся ганаровым наглядальнікам вучылішчаў у Дзісенскім павеце. Адзін з арганізатараў масонскіх лож у Мінску і Вільні. У 1816 годзе арганізоўваў масонскія ложы ў Мінскай губерні «Дасканалае адзінства», «Школа Сакрата», «Паўночная Паходня» (заснавальнік, масон 3 ступені з 1818 года), «Шчаслівае вызваленне» (масон 7 ступені).
Дом Я. Ходзькі ў Мінску стаў асяродкам культуры, дзе арганізоўваліся канцэрты і тэатральныя пастаноўкі. Пасля звальнення з дзяржаўнай службы пераехаў у Вільню, дзе працаваў у Камісіі па спадчыне князёў Радзівілаў. Быў членам таварыстваў дабрачыннасці і шубраўцаў. Захапіўся праблемамі асветы ў краі. У артыкуле ў часопісе «Dzieje dobroczynności» (1820, № 1) выказаўся за пашырэнне адукацыі сярод народа; ідэю народнай школы і асветы развіў у аповесці «Пан Ян са Свіслачы» (1821). У выніку Я. Ходзька быў абраны ганаровым членам Віленскага ўніверсітэта і прызначаны інспектарам школ Віленскай, Магілёўскай і Віцебскай губ. У 1826 арыштаваны і зняволены ў Петрапаўлаўскай крэпасці. Вярнуўся ў Вільню вясной 1830. Знаходзіўся пад наглядам паліцыі. За ўдзел у паўстанні 1830—1831 гадоў зноў арыштаваны ў 1830. Сасланы на Урал. Вярнуўшыся ў 1834 з ссылкі, жыў з арандатарства ў Мінскай губ. Пісаў мемуары.
Пахаваны на Парафіяльных могілках у Заслаўі.