cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вардзіа
У 1551 манастыр быў захоплены і часткова разбураны войскамі персідскага шаха, а ў канцы XVI стагоддзя захоплены туркамі. Турэцкія воіны жыўцом спалілі хворых і знясіленых манахаў прама ў памяшканні галоўнага храма манастыра. Гэты акт жорсткасці і варварства спрыяў, аднак, захаванню унікальных фрэсак храма — яны былі закансерваваны пад тоўстым слоем сажы. Пасля пласт сажы рос дзякуючы вогнішчам турэцкіх пастухоў, якія хаваліся зімой у пячорах манастыра.
У 1828 Джавахеція была вызвалена ад турак рускімі войскамі. Праз некаторы час праваслаўнымі грэкамі ў Вардзіа было адноўлена манастырская жыццё.
У савецкую эпоху манаства ў Грузіі было скасавана; у 1938 комплекс Вардзіа быў абвешчаны музеем-запаведнікам. У 1980-я Патрыярх-Каталікос Грузіі Ілля II пачаў барацьбу за адраджэнне манаскага жыцця ў Вардзіа. У канцы 80-х ён адслужыў у манастыры першую Боскую Літургію. Цяпер Вардзіа з’яўляецца дзеючым манастыром, хоць брація не такая шматлікая, як у ранейшыя стагоддзі.
У верасні 2004 Міністэрствам культуры, аховы помнікаў і спорту Грузіі быў праведзены комплекс работ па рэабілітацыі манастырскага комплексу: аднаўленне адводзячых сістэм, ачыстка верхняй скалы комплексу, запаўненне небяспечных расколін і спыненне працэсу іх пашырэння, аднаўленне падпорак, якія ўтрымліваюць камяні.
Цяпер пячорны манастыр Вардзіа з’яўляецца адной з галоўных турыстычных славутасцяў паўднёвай Грузіі. У 2005 было пастаўлена пытанне аб уключэнні комплексу ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
У ваколіцах Вардзіі ёсць яшчэ шмат іншых пячорных гарадоў, бо гэта месца лічылася святым спрадвеку. Акрамя пячорных гарадоў, на ўзвышшах, можна знайсці мноства мегалітычных збудаванняў, напрыклад побач з паселішчам Суло ёсць адразу тры мегалітычныя пабудовы, а вышэй у гарах, старажытныя мегалітычныя крэпасці Абулі і Шаоры. Ёсць яшчэ Мгеліс-Цыхе (Ваўчыная крэпасць), але яна знаходзіцца на турэцкім баку. З пячорных гарадоў, асабліва цікавы Ваніс Квабебі (Ванскія пячоры), які, па непацверджаных, але цалкам верагодных дадзеных, звязваў з Вардзіей 3-х кіламетровы падземны праход. Верагодна, ён абрынуўся ў выніку землятрусу.
Эканоміка-лінгвістычны ўніверсітэт
Эканоміка-лінгвістычны ўніверсітэт (ЭЛУ, поўная назва "Эканоміка-лінгвістычны недзяржаўны ўніверсітэт") - недзяржаўная ўстанова вышэйшай эканамічнай і лінгвістычнай адукацыі, якая дзейнічала ў Мінску ў 1990-я гг. Зарэгістраваны ў адзіным дзяржаўным рэестры 20.07.1995 адміністрацыяй Першамайскага раёна Мінска (№100201032 ). Юрыдычны адрас вул. Батанічная 15. У складзе ЭЛУ дзейнічаў Перакладчы факультэт з дзённай і вячэрняй формамі навучання. У 1998 г. у гэтай вну адазвалі ліцэнзію. Пры гэтым, згодна ўспамінаў, апублікаваных СМІ, студэнты ЭЛУ мусілі самастойна ўладкоўвацца ў іншыя вну пасля зачынення арганізацыі. Будынак перайшоў Дзяржаўнаму інстытуту кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ.
Адзіны еўрапейскі акт
Адзіны еўрапейскі акт (АЕА) (Single European Act, SEA) быў першым сур'ёзным пераглядам Рымскага дагавора 1957 года. Акт накіроўвае Еўрапейскую супольнасць на стварэнне агульнага рынка да 31 снежня 1992 года, і фармулюе прынцыпы Еўрапейскага палітычнага супрацоўніцтва, папярэдніка Агульнай вонкавай палітыкі і палітыкі бяспекі Еўрапейскага саюза. Быў падпісаны ў Люксембурзе 17 лютага 1986 года, і ў Гаазе 28 лютага 1986 года. Набыў моц 1 ліпеня 1987 года, у рамках камісіі Дэлора.
Перадгісторыя
Закон вырас на глебе незадаволенасці сярод чальцоў Еўрапейскай супольнасці у 1980-я гады ў сувязі з адсутнасцю дэ-факта вольнага гандлю паміж імі. Лідары дзелавых і палітычных кругоў жадалі гарманізаваць законы паміж краінамі і ўрэгуляваць палітычныя рознагалоссі. Камітэт па аналізе агульнага рынка падрыхтаваў спіс крокаў, якія былі неабходны, што стала асновай Адзінага еўрапейскага акту.
Ён быў падпісаны ў снежні 1985 года на аснове палітычнай дамоўленасці, дасягнутай на Еўрапейскім савеце ў Люксембурзе 3 снежня 1985 году.
Агляд
Одзін з асноўных момантаў АЕА складаўся ў фармаванні Адзінага рынка у рамках ЕС да 1992 году, г.зн. да таго часу, калі, як чакалася, усе неабходныя заканадаўчыя рэформы былі б завершаны. Для дасягнення гэтай мэты АЕА рэфармаваў заканадаўчы працэс шляхам уводзін працэдуры супрацоўніцтва і пашырыў Галасаванне ў Савеце Еўрапейскага саюза на новыя раёны - меры, якія былі закліканы скараціць час на заканадаўчыя працэсы. Пры гэтым АЕА прызначаўся для ліквідацыі пакінутых бар'ераў паміж краінамі, а таксама для гарманізацыі і падвышэння канкурэнтаздольнасці еўрапейскіх краін.
Ратыфікацыя
АЕА быў прадметам двух рэферэндумаў. Адзін праходзіў у Даніі пасля таго, як дацкі парламент адхіліў праект дамовы, і адзін у Ірландыі.
Разань
Горад размешчаны на высокім правым беразе Акі, пры ўпадзенні ў яе ракі Трубеж. Галоўны гістарычны, культурны, эканамічны, палітычны і прамысловы цэнтр Разанскай вобласці. Буйны чыгуначны, аўтамабільны і водны вузел. Аэрапорты Дзягілева, Турлатава.
Згеж (гміна)
Згеж (Zgierz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Згежскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Згежы. Плошча гміны складае 199,05 км². Станам на 2007 год у гміне Згеж пражывалі 11 766 чалавек, шчыльнасць — 59,11 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 40 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 69 населеных пунктаў.
Вуліца Тухачэўскага
Вуліца Тухачэўскага — назва вуліц у населеных пунктах розных краін.
Чарнічанка
Назву Чарніча́нка маюць:
Татарка (прыток Ласосны)
Тата́рка — рака ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Ласосна (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 134 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 4,6 м/км. Пачынаецца на захад ад вёскі Дубніца, цячэ ў межах Гродзенскага ўзвышша, упадае ў Ласосну на ўсход ад вёскі Тарусічы. Рэчышча на працягу 4 км (ад вёскі Саннікі да вёскі Караліно) каналізаванае. Асноўны прыток — рака Прыпілія (злева).
Леў Міхайлавіч Шнеерсон
Леў Міхайлавіч Шнеерсон (26 снежня 1910, Чалябінск — 1999, Мілуокі, ЗША) — савецкі гісторык-германіст, доктар гістарычных навук, прафесар, дэкан гістарычнага факультэта БДУ, прарэктар БДУ, загадчык кафедры новай і найноўшай гісторыі гістарычнага факультэта БДУ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Чалябінску. У 1929 г. скончыў 1-ю савецкую працоўную школу Ленінграда, у 1929—1930 гг. працаваў там загадчыкам вучэбным кабінетам.
У 1934 г. скончыў гістарычны факультэт Ленінградскага інстытута гісторыі, філасофіі, літаратуры і лінгвістыкі, а ў 1937 г. — аспірантуру Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта (навуковыя кіраўнікі: Я. В. Тарле, А. І. Молак). У тым жа годзе па размеркаванні прыбыў у Мінск і быў абраны загадчыкам кафедры новай гісторыі гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1938 г. прызначаны прарэктарам па вучэбнай рабоце БДУ. У 1938—1941 гг. неаднаразова выконваў абавязкі рэктара. Пасля пачатку вайны ў эвакуацыі да жніўня 1943 г. быў намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце Ніжнетагільскага металургічнага камбіната настаўніцкага інстытута.
З 1943 г. па 1988 г. загадваў кафедрай гісторыі новага і найноўшага часу гістарычнага факультэта БДУ, з 1988 г. працаваў прафесарам гэтай кафедры. У 1994 г. эміграваў у ЗША.
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца заснавальнікам беларускай навуковай школы германістыкі і вывучэння новай гісторыі Заходняй Еўропы. У 1946 г. абараніў першую ў беларускай гістарычнай навуцы дысертацыю па новай гісторыі на тэму «Франка-пруская вайна 1870—1871 гг. і грамадская думка Расіі». У 1963 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Аўстра-пруская вайна 1866 г. і дыпламатыя вялікіх еўрапейскіх дзяржаў (з гісторыі „германскага пытання“)». Аўтар мноства навуковых артыкулаў, 5 манаграфій, навучальнага дапаможніка для ВНУ.
У 2011 г. да стагоддзя Л. М. Шнеерсона ў БДУ была праведзена міжнародная навукова-тэарэтычная канферэнцыя Актуальныя праблемы гісторыі Новага і Найноўшага часу.
IC 2731
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзіслаў Вадзімавіч Шубовіч
Уладзіслаў Шубовіч (нар., Брэст) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Смаргонь» (у арэндзе з брэсцкага «Руха»).
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкага «Дынама», з 2017 года пачаў выступаць за дубль клуба. У ліпені 2018 года перайшоў у брэсцкі «Рух», дзе спачатку гуляў у аснове, але пазней стаў часцей выхадзіць на замену або заставацца на лаўцы запасных.
У пачатку 2021 года рыхтаваўся да новага сезона з брэсцкай камандай, якая выйшла ў Вышэйшую лігу, а ў красавіку далучыўся да мікашэвіцкага «Граніта», дзе стаў трывалым іграком асновы. У студзені 2021 года вярнуўся ў «Рух» і пачынаў падрыхтоўку да новага сезона з брэсцкай камандай, а ў сакавіку 2021 года быў аддадзены ў арэнду клубу «Крумкачы». У складзе сталічнай каманды чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У снежні 2021 года вярнуўся з арэнды ў «Рух».
У пачатку 2022 года праходзіў прагляд у «Іслачы», але беспаспяхова, і ў сакавіку стаў іграком «Смаргоні».
Дасканалы лік
Дасканалы лік (ἀριθμὸς τέλειος) — натуральны лік, роўны суме ўсіх дзельнікаў гэтага ліку, не ўлічваючы самаго ліку. Напрыклад, дзельнікі ліку 6 — гэта 1, 2, 3, 6; сума дзельнікаў, не ўлічваючы сам лік — 1 + 2 + 3 = 6. Гэтае паняцце было ўведзена піфагарэйцамі ў VI стагоддзі да н.э.; згодна з іх нумералагічнай містыкай, супадзенне ліку з сумай сваіх дзельнікаў сведчыла пра асаблівую дасканаласць ліку.
Спіс дасканалых лікаў пачынаецца лікамі:
Па меры ўзрастання натуральных лікаў дасканалыя лікі сустракаюцца ўсё радзей. Невядома, ці бясконцае мноства дасканалых лікаў, невядома таксама, ці ёсць сярод іх няцотныя.
Фрэсна
Фрэсна (Fresno) — горад у ЗША, штат Каліфорнія. З'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам акругі Фрэсна. Размешчаны ў каліфарнійскай Цэнтральнай даліне. Горад з'яўляецца культурным і эканамічным цэнтрам другой па велічыні гарадской агламерацыі Каліфарнійскай даліны, з насельніцтвам 1.002.284 жыхара.
Парламент Славеніі
Парламент Славеніі (Parlament Slovenije) — двухпалатны прадстаўнічы і заканадаўчы орган (парламент) Славеніі.
Склад
Парламент складаецца з дзвюх палат:
Палац
Парламент размяшчаецца ў палацы на плошчы Рэспублікі ў цэнтры сталіцы Славеніі горада Любляна. Палац пабудаваны ў 1954—1959 гадах славенскім архітэктарам Вінка Гланцам.
Спасылкі
Афіцыйны сайт Дзяржаўнага Сходу Славеніі
Гімн Сан-Марына
Гімн Сан-Марына (Inno Nazionale della Repubblica) — словы Нікола Тамазэа.
Тэкст
Haec saxa tractasti faber
Forti marine dextera;
Mons ipse signum tollitur
IC 2732
IC 2732 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыча (Італія)
Рыча (Riccia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 5649 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 83 чал./км². Займае плошчу 69 км². Паштовы індэкс — 86016. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna del Carmelo, S.Agostino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ванда Скуратовіч
Ванда Скуратовіч (у дзявоцтве Анішкевіч; 25 мая 1925 — ) — беларуская каталіцкая грамадска-рэлігійная дзеячка.
Біяграфія
Падчас Другой Сусветнай вайны была партызанкай у атрадзе П. Машэрава, а таксама ўратавала ад знішчэння яўрэйскую сям’ю, за што пазней атрымала ганаровы тытул Праведніцы Народаў Свету. Прымала актыўны ўдзел у кампаніі за вяртанне каталікам Кальварыйскага касцёла ў Мінску, якая завяршылася поспехам у 1980.
Чарнічанка (прыток Адрова)
Чарніча́нка — рака ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Адроў (басейн Дняпра). Даўжыня 15,6 км. Пачынаецца каля вёскі Гразіна, вусце за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Панізоўе Задроўескага сельсавета. Цячэ па Аршанскім узвышшы. Рэчышча на працягу 11,2 км ад вытоку каналізаванае.
Згажэлец (гміна)
Згажэ́лец (Zgorzelec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Згажэлецкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Згажэльцы. Плошча гміны складае 136,02 км². Станам на 2004 год у гміне Згажэлец пражывалі 7867 чалавек, шчыльнасць — 57,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Букі (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Жэтыген (сяло)
Жэтыген (Жетіген, да 1993 г. — Нікалаеўка ) — сяло ў Ілійскім раёне Алмацінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Жэтыгенскай сельскай акругі. Код КАТО — 196837100. Знаходзіцца прыкладна за 47 км на поўнач ад цэнтра горада Алматы.
Гісторыя
Сялянскае паселішча заснавана ў 1873 годзе за 46 вёрст на поўнач ад горада Вернага на месцы паштовага пакета, званага Кутэнтайскім, пастаўленага на Копальскім тракце ў 1857 годзе.
Асноўным заняткам сялян было паліўнае земляробства з культываваннем бахчавых культур.
У 1970 годзе ў вёсцы Нікалаеўка былі расселены жыхары пасёлка Ілійскі, які быў затоплены водамі Капшагайскага вадасховішча.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва вёскі складала 13103 чалавекі (6352 мужчыны і 6751 жанчына). Па даных перапісу 2009 года ў вёсцы пражывала 15616 чалавек (7740 мужчын і 7876 жанчын).
Федэральны Урад ЗША
Федэральны Урад ЗША (The federal government of the United States, Government of the United States, U.S. government) — цэнтралізаваная сістэма дзяржаўнага кіравання ЗША, усталяваная згодна канстытуцыі ЗША. Федэральны Урад падзяляецца на тры галіны: заканадаўчую, выканаўчую і судовую. З дапамогай сістэмы раздзялення ўлад, кожная з галін мае пэўную аўтаномнасць працы ды пэўную ўладу над дзвюма іншымі галінамі. У дадатак, вялікая частка палітычных пытанняў, паводле канстытуцыі, застаецца ў кампетэнцыі асобных штатаў. Месцам размяшчэння федэральнага ўрада ЗША з'яўляецца Федэральная акруга і сталіца краіны — горад Вашынгтон на яго тэрыторыі.
Федэральны Урад утвораны з прыняццем Канстытуцыі ЗША ў 1787. Форма дзяржаўнага кіравання — федэратыўная рэспубліка. Федэральны Урад валодае толькі тымі паўнамоцтвамі, якія прапісаны ў Канстытуцыі.
Рэспубліканская навуковая медыцынская бібліятэка
Рэспубліканская навуковая медыцынская бібліятэка Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь заснавана ў Мінску ў 1940 годзе. У 1976 годзе ўзведзены новы будынак бібліятэкі па вул. Фабрыцыуса па праекце архітэктара Ноны Якушка.
Фонд бібліятэкі з’яўляецца нацыянальным здабыткам і налічвае больш за 900 тыс. айчынных і замежных дакументаў. Штогод бібліятэка атрымлівае больш за 17 тыс. экзэмпляраў выданняў па медыцыне і ахове здароўя і мае ўнікальны збор рэдкіх кніг па медыцыне, сярод якіх ганаровае месца займаюць старажытныя друкаваныя выданні Гіпакрата, Авіцэны і літаратура XIX — пачатку XX стагоддзяў.
У 2006 годзе ў структуру бібліятэкі ўвайшоў Музей гісторыі медыцыны Беларусі.
IC 2733
IC 2733 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Парламент Чэхіі
Парламент Чэхіі — вышэйшы заканадаўчы орган Чэхіі, які складаецца з дзвюх палат.
Палата Дэпутатаў
Палата дэпутатаў — ніжняя палата Парламента Чэхіі, якая складаецца з 200 дэпутатаў. Яна абіраецца тэрмінам на 4 года. Палата можа паставіць пытанне аб недаверы ўраду па патрабаванні 50 дэпутатаў. Прэзідэнт можа пры пэўных акалічнасцях распусціць палату.
25 чэрвеня 2010 года Старшынёй Палаты дэпутатаў стала Міраслава Нямцова (Грамадзянская дэмакратычная партыя). 27 лістапада 2013 года Старшынёй Палаты дэпутатаў абраны Ян Гамачак.
Сенат
Сенат — верхняя палата Парламента Чэхіі, якая складаецца з 81 сенатара. Сенат абіраецца тэрмінам на 6 гадоў, прычым трэць складу абнаўляецца кожныя два гады. Сенат прымае бюджэт Чэхіі, канстытуцыйныя законы і міжнародныя дагаворы. Яны прымаюцца 3/5 галасоў (каля 49 сенатараў). Сенат распусціць немагчыма.
Універсітэт Сарбона Парыж-Поўнач
Універсітэт Сарбона Парыж-Поўнач (Université Sorbonne-Paris-Nord), таксама Універсітэт Парыж ХІІІ — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў Парыжы.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў створаны ў пачатку 1960-х гадоў па ініцыятыве рэктара да гэтага яшчэ адзінага Парыжскага ўніверсітэта ў рамках адкрыцця трэцяга навуковага факультэта Сен-Дэні – Вільтанез. Першапачаткова ўніверсітэт называўся універсітэцкім цэнтрам Сен-Дэні, але пазней, у фармаце рэформы, падчас якой было прынята рашэнне аб стварэнні 13 аўтаномных міждысцыплінарных універсітэтаў, пакліканых замяніць факультэты Парыжскага ўніверсітэта, ВНУ атрымала новую назву і парадкавы нумар: Універсітэт Парыж XIII ці Універсітэт Парыж-Поўнач. Праектавалі будынкі ўніверсітэта архітэктары Адрыян Файнзільберг і Жуль Анспах ў рамках рэканструкцыі Вільтанеза. У першым будынку ўніверсітэта, пабудаваным у 1970 годзе, навучаюцца студэнты ў такіх дысцыплінах, як права, эканоміка і гуманітарныя навукі. У 1972 годзе было завершана будаўніцтва двух бібліятэк універсітэта.
Саліна
Саліна (Isola di Salina) — востраў у групе Ліпарскіх астравоў. Уваходзіць у склад Італіі. Агульная плошча — 26,38 км². Насельніцтва (2009 г.) — 25 00 чал.
Геаграфія
Востраў Саліна знаходзіцца ў 4 км на паўночны захад ад Ліпары, найбуйнейшага вострава Ліпарскіх астравоў. Даўжыня з захаду на ўсход — 6,67 км. Найбольшая шырыня — 5,5 км. Мае вулканічнае паходжанне. Апошні раз вулканы вострава вывяргаліся каля 13 тысяч гадоў таму. Рэльеф гарысты. Найвышэйшы вулкан Монтэ-Фоса дасягае 961 м. Другі па вышыні вулкан — Монтэ-дэль-Поры (860 м). Паміж імі месціцца глыбокая рашчыліна, запоўненая ў старажытнасці лававымі струмянямі. На паўднёвым захадзе здаўна вядзецца здабыча солі.
Прырода
Востраў Саліна вылучаецца сярод іншых Ліпарскіх астравоў дастатковай колькасцю крыніц прэснай вады. Схілы гор пакрыты лясамі і зараснікамі хмызнякоў. Тут сустракаюцца каля 400 відаў раслін, у тым ліку таполі, каштаны, масліны, папараці, апунцыя і інш. Фаўна прадстаўлена птушкамі, дробнымі сысунамі і паўзунамі.
Схілы найвышэйшых гор вострава абвешчаны запаведнымі. Падобна іншым Ліпарскім астравам, Саліна ўваходзіць у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Востраў Саліна быў населены ў антычны перыяд. Знойдзены рэшткі старажытнагрэчаскага паселішча і старажытнарымскія могілкі. У сярэднявеччы некаторы час кантраляваўся арабамі, якія здабывалі тут соль. Пасля ўваходжання ў склад Сіцылійскага каралеўства быў пакінуты насельнікамі.
Інфраструктура
Востраў Саліна падзелены на тры камуны — Санта-Марыя, Мальфа і Рынела. Асноўныя порты — Санта-Марыя і Рынела. Галоўныя галіны эканомікі — турызм і сельская гаспадарка. Тут вырошчваюць вінаград, масліны, гародніну. Саліна славіцца мясцовым салодкім сортам віна. Штогод арганізуецца свята каперсаў, якія астравіцяне лічаць лепшымі ў свеце.
Павел Мянандравіч Пятроў
Павел Менандравіч Пятро́ў ( — ) — урач, вучоны ў галіне судовай медыцыны і арганізатар аховы здароўя, доктар медыцыны (1871).
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся у 1843 годзе. Вышэйшую адукацыю атрымаў у Маскоўскім універсітэце (1864). Працаваў у Маскоўскім ваенным шпіталі. У 1869 годзе вытрымаў экзамен на доктара медыцыны ў тым жа ўніверсітэце, а дысертацыю абараняў у Ваенна-медыцынскай акадэміі ў 1871 годзе. У 1873 годзе ўдастоены звання прыватнага выкладчыка (прыват-дацэнт) Канферэнцыяй Ваенна-медыцынскай акадэміі па кафедры судовай медыцыны.
Прафесійная дзейнасць
У 1883 годзе прызначаны празектарам пры кафедры судовай медыцыны Імператарскага Варшаўскага ўніверсітэта. У 1885 годзе перайшоў на службу па Міністэрстве ўнутраных спраў губернскім урачэбным інспектарам Саратаўскай губерні, ў 1888 годзе — Яраслаўскай, а з 1892 па 1904 год — Мінскай губерні.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па судовай медыцыне, арганізацыі медыцынскай дапамогі, уліку інфекцыйных хвароб, выніках венерычных захворванняў, барацьбе з халерай на тэрыторыі сучаснай Беларусі.
Румбольд Валімонтавіч
Румбольд (Румбаўд)-Ламберт Валімонтавіч, Рамбольд (Румбольт) Валімунтавіч (?  — лістапад ) — радца вялікага князя Вітаўта, староста жамойцкі (1409—1411), маршалак земскі літоўскі (1412—1432), староста віцебскі (узг. 1422 ).
Сын уплывовага літоўскага баярына Валімонта Бушкавіча, брат Яўнута, Кезгайлы, Шэдзібора, Гудзігерда і Судзівоя Валімонтавічаў (Гл. падр. Род Кезгайлаў). Пад хрысціянскім іменем Ламберт узгадваецца ў 1409 годзе.
Паводле Я. Длугаша, чэрвенем 1409 года вял.кн. Вітаўт пасылае Румбольда супраць немцаў у Жамойць, ён займае ўсе ордэнскія замкі, палоніць ордэнскага фогта Жамойці Міхаэля Кухмайстра — вяртае зямлю пад ўладу ВКЛ. Румбольд узначальваў дэлегацыю ВКЛ на Канстанцкім саборы (1414—1418).
Сярод іншага трымаў палову Блужы «над Свіслачу».
Падтрымліваў Свідрыгайлу. У лістападзе 1432 года разам з братам Яўнутам пакараны смерцю па загадзе вял.кн. Жыгімонта Кейстутавіча.
Меў сына Міхала, які ў сяр. XV ст. атрымаў ад вял.кн. Казіміра Ягелончыка семь «чалавек» у Вількамірскім старостве.
Вытаркі
Вы́таркі (, Выторки) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Спіс пласцініставусых Беларусі
Спіс пласцініставусых Беларусі.
Качуг
Качуг (Ка́чуг) — пасёлак гарадскога тыпу ў Іркуцкай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Качугскага раёна. Размешчаны на абодвух берагах ракі Лены, за 260 км на паўночны ўсход ад Іркуцка. Заснаваны ў 1686 годзе. У 1924—1926 гадах — цэнтр Верхаленскага павета Іркуцкай губерні.
Рыпабатоні
Насельніцтва складае 673 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 86040. Тэлефонны код — 0874.
Хадчанская лясная дача
Хадча́нская лясна́я да́ча — лясны масіў у Бешанковіцкім раёне за 25 км па паўднёвы ўсход ад г.п. Бешанковічы, на тэрыторыі Скрыдлеўскага лясніцтва Віцебскага лясгаса. Плошча складае 1,7 тыс. га.
Рэльеф раўнінны, у заходняй частцы ўзгоркава-хвалісты. Глебы пераважна тарфяна-балотныя, дзярнова-падзолістыя сярэдне-сугліністыя. На тэрыторыі дачы возера Бораўна і возера Чарніца, з якога бярэ пачатак рака Чарнічанка, возера Саро, злучанае пратокамі з азёрамі Астровенскае і Белае.
Хвойнікаў 32,4 %, ельнікаў 28,3 %, бярэзнікаў 15,8, чорнаалешнікаў 13,5, асіннікаў 8,8, шэраалешнікаў 1,2 %. Каля 35 % дачы забалочана. Асноўныя тыпы балотных лясоў — хвойнікі сфагнавыя, бярэзнікі асаковыя і ельнікі асакова-сфагнавыя, сухадольных — ельнікі кіслічныя, бярэзнікі чарнічныя і шэраалешнікі кіслічныя. Ландшафт тыповы для Беларускага Паазер’я.
Рычард Олні
Рычард Олні (Richard Olney; 15 верасня 1835—8 красавіка 1917) — амерыканскі палітык-дэмакрат, 34-ы Дзяржсакратар ЗША і 40-ы Генеральны пракурор ЗША.
Зялёнкі (гміна)
Зялё́нкі (Zielonki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кракаўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Зялёнках. Плошча гміны складае 48,6 км². Станам на 2014 год у гміне Зялёнкі пражывалі 20 652 чалавекі, шчыльнасць — 425 чал./км².
IC 2734
IC 2734 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Парламенцкая рэспубліка
Пры такой форме праўлення ўрад фармуецца з дэпутатаў партый, якія валодаюць большасцю галасоў у парламенце. Урад застаецца ва ўладзе да таго часу, пакуль мае падтрымку парламенцкай большасці. У выпадку страты даверу большасці парламента ўрад ці выходзіць у адстаўку, ці дамагаецца праз кіраўніка дзяржавы роспуску парламента і прызначэння новых выбараў. Такая форма праўлення існуе ў краінах, якія адрозніваюцца развітой, у значнай меры самарэгулявальнай эканомікай (Італія, Турцыя, Германія, Грэцыя, Ізраіль і інш.) Выбары пры такой сістэме дэмакратыі звычайна праводзяцца па партыйных спісах, гэта значыць выбаршчыкі галасуюць не за кандыдата, а за тую ці іншую партыю.
Цьеры Анры
Цьеры́ Даніэ́ль Анры́ (Thierry Daniel Henry; нар. ) — французскі футбаліст антыльскага паходжання, завяршыў прафесійную кар’еру ў 2014 годзе. Чэмпіён свету 1998 і Еўропы 2000, пераможца Лігі чэмпіёнаў і чэмпіянатаў Францыі, Англіі, Іспаніі, уладальнік Кубка канфедэрацый. Выступаў на пазіцыях нападніка і ўскрайняга паўабаронцы ў складзе такіх клубаў, як «Манака», «Ювентус», «Арсенал», «Барселона», «Нью-Ёрк Рэд Булз». У цяперашні час працуе трэнерам у штабе нацыянальнай зборнай Бельгіі.
За сваю футбольную кар’еру Анры заваяваў шмат тытулаў і атрымаў мноства ўзнагарод, неаднаразова ўсталёўваў рэкорды клубаў і нацыянальных чэмпіянатаў. З’яўляецца найлепшым бамбардзірам у гісторыі зборнай Францыі і «Арсенала», трапляў у сімвалічныя зборныя свету і Еўропы, двойчы быў узнагароджаны «залатой буцай» і паводле версій розных устаноў некалькі разоў прызнаваўся іграком года ў Англіі. Уключаны ў спіс ФІФА 100, у 1998 годзе узнагароджаны тытулам ордэна Ганаровага легіёна. Шматлікія спецыялісты, трэнеры, спартсмены ў інтэрв’ю выказваліся аб ім як аб адным з найлепшых футбалістаў свету.
Акрамя футбола Анры актыўна займаецца дабрачыннасцю, рэгулярна ахвяруе сродкі ў розныя некамерцыйныя арганізацыі, накіраваныя на барацьбу з і СНІДам. Кіруе праграмай супраць расізму ў футболе, пра які ведае не па чутках, за гэтую дзейнасць у 2007 годзе быў уключаны ў сотню самых уплывовых людзей свету па версіі часопіса Time. Дзякуючы сваёй вядомасці супрацоўнічае з многімі кампаніямі, здымаўся ў рэкламных роліках, , , Renault і. З жонкай разведзены, мае дачку.
«Манака» (1992—1999) і «Ювентус» (1999)
У 1990 годзе паглядзець на футбаліста прыехаў скаўт з «Манака», Арнольд Каталана. Ён наведаў адзін з матчаў, каманда перамагла з лікам 6:0, і ўсе шэсць галоў забіў Анры. Тады Каталана прапанаваў яму без любога папярэдняга прагляду далучыцца да свайго клуба, але настаяў, каб той папярэдне прайшоў курс у элітнай футбольнай акадэміі «Клерфантэн». Дырэктар навучальнай установы спачатку адмаўляўся прыняць Цьеры з-за нізкіх адзнак у школе, але ў выніку ўсё ж пагадзіўся — малады ігрок прайшоў увесь курс і трапіў у дублюючы склад «Манака». Пазней падпісаў прафесійны кантракт, а ў 1994 годзе правёў у Лізе 1 свой першы матч. Арсен Венгер, галоўны трэнер каманды, выкарыстоўваў Анры на левым флангу паўабароны, бо лічыў, што яго хуткасць, добры кантроль мяча і тэхніка будуць больш эфектыўнымі супраць крайніх абаронцаў, чым цэнтральных. У першым сезоне футбаліст узяў удзел у 18 матчах клуба і адзначыўся трыма галамі.
Венгер працягнуў шукаць для Анры прыдатнае месца на полі і прыйшоў да высновы, што ён усё ж павінен быць у нападзе, аднак, перш чым прыняць такое рашэнне, доўгі час сумняваўся і выпускаў футбаліста ў розных амплуа. Знаходзячыся пад чулым кіраўніцтвам трэнера, Анры паказваў стабільную гульню, у сезоне 1996/97 дапамог клубу заваяваць чэмпіёнскае званне і стаў лепшым маладым іграком Францыі. Талент футбаліста заўважыў мадрыдскі «Рэал» і 13 студзеня 1997 года падпісаў з ім шасцігадовы кантракт. Пазней угода была абвешчана незаконнай, бо правы на француза належалі «Манака» — па сканчэнні інцыдэнту ФІФА аштрафавала Анры на 100 тысяч швейцарскіх франкаў. У наступным сезоне ён працягнуў выступаць на высокім роўні, дэбютаваў у  — дзякуючы сямі яго галам клуб дайшоў да паўфіналу, упершыню быў запрошаны ў склад нацыянальнай каманды і ўзяў удзел у трыумфальным для Францыі чэмпіянаце свету 1998. З гэтага моманту да футбаліста прыйшла слава, яго персонай зацікавіліся многія еўрапейскія клубы, і ў студзені 1999 года за 10,5 млн фунтаў стэрлінгаў Анры перайшоў у турынскі «Ювентус», за год да аналагічнага пераходу свайго таварыша і аднаклубніка Давіда Трэзегэ. У агульнай складанасці нападнік правёў за «Манака» пяць сезонаў, згуляў у французскай лізе 105 матчаў і забіў 20 мячоў.
Першы і адзіны сезон у Серыі А апынуўся для футбаліста вельмі няўдалым, выступаючы ў нязручнай для сябе пазіцыі флангавага паўабаронцы і сутыкнуўшыся з добра арганізаванай абаронай італьянскага чэмпіянату, за 16 выхадаў на поле Анры змог забіць толькі тры галы. У выніку гэтага правалу іграка выставілі на трансфер і ў жніўні 1999 года за 10 млн фунтаў стэрлінгаў аддалі ў лонданскі «Арсенал», дзе той уз’яднаўся са сваім былым трэнерам, Арсенам Венгерам.
«Арсенал» (1999—2007)
Анры быў заўзятарам «Арсенала» яшчэ з 1991 года, і менавіта ў лонданскім клубе ён дарос да ўзроўню зоркі сусветнага футбола. Нягледзячы на сумневы спецыялістаў у мэтазгоднасці трансферу, Венгер быў перакананы, што пераход іграка каштаваў выдаткаваных сродкаў. Футбаліста адразу ж паставілі ў напад, на пазіцыю Нікаля Анелька, які пайшоў у «Рэал Мадрыд» — праз некалькі гадоў гэта рашэнне трэнера прынесла клубу вялікія дывідэнды. Першы час Анры расчароўваў заўзятараў, за восем поўных матчаў у яго не атрымалася забіць ніводнага гола, журналісты выказвалі думку, што ігрок не зможа прыстасавацца да сілавой і хуткай гульні англійскай Прэм’ер-лігі. Пасля некалькіх няўдалых месяцаў Анры адзначыў, што «яму даводзіцца наноў асвойваць усе прамудрасці мастацтва забіваць галы». Першы мяч правёў у браму саперніка толькі 18 верасня ў матчы з «Саўтгемптанам», больш чым праз месяц пасля свайго пераходу. Па сканчэнні сезону сумневы ўсё ж развеяліся, у «Арсенале» форвард паказаў уражальную статыстыку — 26 мячоў. Каманда, саступіўшы «Манчэстэр Юнайтэд», заняла ў чэмпіянаце другое месца, дайшла да фіналу, але ў апошнім матчы па пенальці прайграла турэцкаму «Галатасараю».
Вярнуўшыся пераможцам з чэмпіянату Еўропы 2000 года, Анры знаходзіўся ў выдатнай форме і быў гатоў пачаць сезон 2000/2001. Нягледзячы на меншую колькасць галоў і галявых перадач, футбаліст стаў лепшым бамбардзірам «Арсенала» і пацвердзіў сваё месца ў асноўным складзе. Апынуўшыся сярод лепшых нападнікаў лігі, ён дапамог «кананірам» падабрацца да «Манчэстэр Юнайтэд», але паводле вынікаў чэмпіянату зноў застаўся без чэмпіёнскага тытула. У інтэрв’ю ігрок выказаў незадаволенасць тым фактам, што яму даводзіцца цягнуць за сабой усю каманду, а таксама заявіў пра намер зрабіць «Арсенал» галоўнай сілай у Прэм’ер-лізе. І сапраўды, сезон 2001/2002 выйшаў вельмі паспяховым, каманда з запасам у сем ачкоў выбілася ў чэмпіёны, у фінале Кубка Англіі з лікам 2:0 перамагла «Чэлсі». Анры стаў лепшым бамбардзірам лігі, ва ўсіх матчах, што прывялі «Арсенал» да, ён адпраўляў мяч у браму 32 разы , а 12 лютага ў рэгулярным чэмпіянаце забіў за клуб свой соты гол. Футбаліста выклікалі ў склад нацыянальнай каманды на чэмпіянат свету 2002 года, усё чакалі ад яго паўтора поспеху, але Францыя, на здзіўленне грамадскасці, не змагла прайсці далей групавой стадыі.
Сезон 2002/2003 Анры правёў на добрым узроўні, забіў 32 мячы і аддаў 23 галявыя пасы. «Арсенал» страціў званне чэмпіёна, але зноў выйграў Кубак Англіі. На працягу ўсяго сезону форвард займаў першае месца ў спісе бамбардзіраў лігі, у канцоўцы ўсяго толькі на адзін гол саступіў галандцу. Нягледзячы на гэта, ён быў названы іграком года паводле версій і , у галасаванні на званне іграка года  заняў другое месца, прайграўшы безагаворачна суайчынніку Зінедзіну Зідану. У сезоне 2003/2004 «Арсенал» выглядаў як ніколі добра і вярнуў сабе чэмпіёнскі тытул. Анры быў адным з лідараў каманды, разам з такімі ігракамі як Дэніс Бергкамп, Патрык Віейра і Рабер Пірэс, ён дамогся фенаменальнага дасягнення — у рэгулярным чэмпіянаце клуб аніразу не пацярпеў паражэння, чаго нікому не атрымоўвалася ўжо больш за сто гадоў. Футбаліста зноў намінавалі на іграка года паводле версіі ФІФА, але паводле вынікаў галасавання ён ізноў апынуўся на другой пазіцыі — на гэты раз яго абыйшоў бразілец Раналдынью. З 39-ю галамі французскі спартсмен заняў першае месца ў гонцы бамбардзіраў лігі і атрымаў «Залатую буцу». На чэмпіянат Еўропы 2004 года Анры прыехаў у статусе зоркі, але Францыя саступіла ў чвэрцьфінале Грэцыі.
Практычна на працягу ўсяго сезону 2006/2007 выступы футбаліста суправаджаліся рознымі траўмамі. Паказаўшы больш за задавальняльны вынік, 10 галоў у 17 хатніх матчах, у лютым Анры быў змушаны адмовіцца ад далейшага ўдзелу ў гульнях сваёй каманды. Нягледзячы на пашкоджанне падкаленнага сухажылля, боль у ступні і праблемы са спіной, ён усё адно хацеў гуляць і выйшаў на матч Лігі чэмпіёнаў супраць ПСВ, аднак праз некаторы час пачаў кульгаць і неўзабаве быў заменены. Праведзенае на наступны дзень абследаванне выявіла яшчэ некалькі хранічных хвароб, і лекары вызначылі, што на аднаўленне пойдзе не менш за тры месяцы, то бок нападнік павінен будзе пакінуць склад каманды аж да канца сезону. Венгер растлумачыў вялікую колькасць траўм тым фактам, што футбаліст атрымаў многія з пашкоджанняў яшчэ ў мінулым годзе, але з тых часоў увесь час адкладаў лячэнне. Таксама ён выказаў надзею пра вяртанне французскага спартсмена ў шэрагі кананіраў перад пачаткам сезону 2007/2008.
«Барселона» (2007—2010)
25 чэрвеня 2007 года, у выніку нечаканага збегу абставін, Анры за 24 млн еўра быў прададзены ў «Барселону». Ён падпісаў з клубам чатырохгадовае пагадненне, паводле ўмоў якога яму гарантавалася зарплата ў 6,8 млн еўра ў год, сума адступных склала 125 млн еўра. У якасці прычын пераходу футбаліст назваў звальненне Дэйна і хісткае становішча Венгера, апроч таго, ён адзначыў, што заўсёды хацеў выступаць за «сіне-гранатавых». «Арсенал» страціў капітана, але пры гэтым сезон 2007/2008 пачаў цалкам паспяхова, і тады Анры прызнаўся, што яго прысутнасць у камандзе хутчэй шкодзіла кананірам, чым дапамагала. Ён сказаў: «З-за маёй важнасці, капітанскага звання і звычкі ўвесь час патрабаваць мяч яны часта давалі мне пас, калі я знаходзіўся далёка не ў самай лепшай пазіцыі. У гэтым плане мой сыход з каманды пайшоў ёй толькі на карысць». Француз пакінуў «Арсенал» абсалютным рэкардсменам клуба па колькасці забітых у лізе мячоў — у яго актыве 174 галы, апроч гэтага ён паспеў стаць лепшым бамбардзірам каманды ў матчах еўракубкаў — 42 галы. У ліпені 2008 года паводле вынікаў галасавання заўзятараў на афіцыйным сайце «Арсенала» Анры быў названы лепшым іграком за ўсю гісторыю клуба.
У «Барселоне» Анры атрымаў футболку з нумарам 14, такі ж нумар быў у яго і ў «Арсенале». Першы гол за новы клуб нападнік забіў 19 верасня 2007 года ў выйграным з лікам 3:0 матчы Лігі чэмпіёнаў супраць «Ліёна», праз дзесяць дзён зрабіў у складзе «Барсы» першы хет-трык, у гульні чэмпіянату супраць «Левантэ». Футбаліст выступаў параўнальна нядрэнна, але замест звыклай пазіцыі форварда ўсё часцей выходзіў на пазіцыю крайняга паўабаронцы, таму не мог паказваць такія ж выбітныя вынікі, як у «Арсенале». У прэсе Анры не раз выяўляў незадаволенасць сваім становішчам і нават агучваў думкі пра намер вярнуцца ў Англію. Нягледзячы на гэта, у дэбютным сезоне ён стаў першым у камандзе па забітых мячах (19) і другім па галявых перадачах (9), саступіўшы па гэтым паказчыку толькі Ліянелю Месі.
У сезоне 2008/2009 Анры палепшыў персанальную статыстыку і выйграў разам з каталонцамі свой першы трафей, 13 мая 2009 года ў фінале адолеўшы «Атлетык Більбаа». У гэтым жа годзе «Барселона» выйграла чэмпіянат краіны і Лігу чэмпіёнаў, прытым атакоўная тройка, у якой апроч француза былі Ліянель Месі і Самюэль Это’о, за ўсе матчы сезону забіла сто галоў, абнавіўшы папярэдні рэкорд у 95 мячоў, усталяваны ў сезоне 1959/1960 футбалістамі «Рэал Мадрыд» Ферэнцам Пушкашам, Альфрэда Ды Стэфана і Пепілья (гэта новае дасягненне было, у сваю чаргу, перакрыта ў сезоне 2011/2012 тройкай нападу «Рэала» Раналду—Бензема—Ігуаін). Сканчаючы сезон, Анры стаў уладальнікам, Суперкубка УЕФА і Кубка клубнага чэмпіянату свету. Такім чынам, за адзін сезон «Барселона» ўзяла ўсе шэсць магчымых трафеяў. У наступным сезоне Анры давялося канкураваць з маладым нападнікам Педра Радрыгесам, таму ў Ла Лізе ён правёў усяго толькі 15 матчаў. Пад канец чэмпіянату, за год да сканчэння кантракта, прэзідэнт клуба заявіў, што падчас летняга  Анры, калі хоча, можа перайсці ў любую іншую каманду. Сустаршыня «Вест Хэма» Дэвід Саліван прапанаваў французу двухгадовы кантракт на суму 7,5 млн фунтаў стэрлінгаў, але той адмовіўся. Пасля таго як спартсмен вярнуўся з чэмпіянату свету, «Барселона» паведаміла, што яны дамовіліся пра продаж нападніка ў нейкі клуб, і яму засталося толькі абгаварыць з імі дэталі пагаднення.
«Нью-Ёрк Рэд Булз» (2010—2014)
У ліпені 2010 года Анры падпісаў доўгатэрміновае пагадненне (на 4,5 гады — да 31 снежня 2014 года) з клубам амерыканскай лігі «Нью-Ёрк Рэд Булз» і перайшоў туды разам з аднаклубнікам па «Барселоне» мексіканцам Рафаэлем Маркесам. «Магу вас запэўніць, што прыехаў сюды выйграваць, — заявіў футбаліст у інтэрв’ю пасля падпісання кантракта. — Можна сказаць, што ажыццявілася мая мара — некаторы час назад мне захацелася паспрабаваць свае сілы ў гэтай лізе, і вось я тут». Першы матч за новую каманду адбыўся 31 ліпеня — у нічыйным супрацьстаянні з х’юстанскім нападнік двойчы асіставаў, двойчы прабіў у створ брамы і адзін раз трапіў у перакладзіну. Першы гол забіў 28 жніўня, у матчы супраць, выйграным з лікам 2:0. 16 верасня падчас матчу з, святкуючы забіты гол, Анры траўмаваў брамніка , за што дысцыплінарны камітэт лігі адштрафаваў яго на дзве тысячы долараў. У сакавіку 2011 года, калі ў МЛС наступіла міжсезонне, футбаліст ездзіў у Лондан трэніравацца з асноўным складам «Арсенала». Падчас міжсезонняў 2012 і 2013 гадоў француз гэтак жа далучаўся да сваёй былой англійскай каманды, але ігрок штораз вяртаўся ў амерыканскі клуб і рэгулярна забіваў за каманду, у тым ліку прамым ударам з вуглавога. Анры з’яўляўся капітанам «Рэд Булз», дапамог камандзе заняць першае месца ва Усходняй канферэнцыі MLS паводле вынікаў 2013 года, таксама стаў іграком года ў МЛС паводле версіі у 2013 годзе. 1 снежня 2014 года Цьеры Анры абвясціў пра завяршэнне выступаў за «Нью-Ёрк Рэд Булз». 16 снежня 2014 года Анры завяршыў кар’еру футбаліста і стаў журналістам брытанскага тэлеканала «Sky Sports».
Вяртанне ў «Арсенал» (арэнда ў 2012 годзе)
6 студзеня 2012 года «Арсенал» афіцыйна абвясціў пра тое, што Цьеры Анры далучыўся да клуба на правах кароткатэрміновай арэнды. Анры далучыўся да клуба часова, пакуль Жэрвінью і будуць знаходзіцца на. 9 студзеня, у матчы Кубка Англіі супраць «Лідс Юнайтэд», Анры ўпершыню пасля свайго вяртання выйшаў на поле — на 68-й хвіліне сустрэчы француз змяніў Маруана Шамаха, а праз 10 хвілін забіў пераможны мяч. 4 лютага ў хатнім матчы Прэм’ер-лігі супраць «Блэкберн Роверс» Анры забіў свой другі гол пасля вяртання ў «Арсенал». Але пазней гэты гол залічылі як аўтагол. 11 лютага Анры адзначыўся ў чарговы раз, ужо ў кампенсаваны арбітрам час забіўшы пераможны мяч у браму «Сандэрленда» з перадачы Андрэя Аршавіна. Француз таксама быў заяўлены за «Арсенал» у, дзе не змог дапамагчы сваёй камандзе прайсці ў чвэрцьфінале італьянскі «Мілан» (0:4 ; 3:0). 17 лютага 2012 года Анры вярнуўся ў «Нью-Ёрк Рэд Булз».
Міжнародныя выступы
Анры выступаў за зборныя Францыі розных узростаў з 1992 года. У 1996 годзе ён быў капітанам зборнай да 18 гадоў, якая выйграла тытул ў сваёй узроставай катэгорыі. Кар’ера ў першай зборнай Францыі пачалася для Анры ў чэрвені 1997 года, калі яго годную гульню ў «Манака» заўважылі трэнеры моладзевай зборнай Францыі і заклікалі на матчы, разам з будучымі аднаклубнікамі Вільямам Галасам і Давідам Трэзегэ. Праз чатыры месяцы футбаліста запрасіў у сваю каманду Эмэ Жаке, галоўны трэнер нацыянальнай зборнай. Дэбютны выступ на высокім міжнародным роўні адбыўся для нападніка ў дваццацігадовым узросце 11 кастрычніка 1997 года, у выйграным з лікам 2:1 матчы супраць.
Жаке быў гэтак уражаны дзеяннямі маладога іграка, што вырашыў узяць яго на чэмпіянат свету 1998 года. Анры заставаўся малавядомым футбалістам, але, нягледзячы на гэта, з трыма галамі яму атрымалася стаць лепшым бамбардзірам ад Францыі на гэтым турніры. Усе тры галы забіў на групавой стадыі, адзін у браму зборнай ПАР і два — Саудаўскай Аравіі. Ён павінен быў з’явіцца і ў фінальным матчы супраць Бразіліі, выйграным з лікам 3:0, але не зрабіў гэтага, бо з-за выдалення Марселя Дэсаі замест атакі трэнеру давялося ўмацоўваць абарону. Па завяршэнні спаборніцтва ўсе ігракі зборнай, у тым ліку і Анры, былі ўзнагароджаны вышэйшым знакам адрознення Францыі, ордэнам Ганаровага легіёна.
Наступным міжнародным турнірам для іграка аказаўся чэмпіянат Еўропы 2000 года, ён ізноў адзначыўся трыма мячамі і стаў лепшым бамбардзірам каманды, прытым адным з галоў зраўняў лік у паўфінальным матчы з Партугаліяй. Францыя перавяла гульню ў авертайм і выйграла пасля дакладнага выканання пенальці Зінедзінам Зіданам. Перамога ў фінальным матчы над Італіяй таксама была здабыта ў дадатковы час — разам з галоўнай зборнай краіны па футболе Анры атрымаў другі медаль залатой вартасці. Падчас турніру футбаліст тройчы прызнаваўся іграком матча, у тым ліку і ў апошняй гульні з італьянцамі.
Чэмпіянат свету 2002 года выйшаў для Францыі правальным — баронячы тытул чэмпіёна свету, каманда ва ўсіх трох матчах не здолела забіць ніводнага мяча і пакінула турнір ужо пасля групавой стадыі. У матчы-адкрыцці французы з мінімальным лікам саступілі Сенегалу, у другой гульні разышліся нулявой нічыёй з Уругваем, прытым Анры за небяспечны падкат атрымаў чырвоную картку і змушаны быў прапусціць трэці матч з Даніяй, які скончыўся паражэннем з лікам 0:2.
Праз год нападнік бараніў гонар краіны на матчах . Каб рэабілітавацца за нядаўні правал, Францыя павінна была перамагаць, і, нягледзячы на адсутнасць лідараў Зідана і Патрыка Віейра, яна гэта зрабіла, шмат у чым дзякуючы высілкам Анры, які ў пяці гульнях тройчы прызнаваўся іграком матчу. У дадатковы час фінальнай гульні ён забіў залаты гол у браму Камеруна і прынёс тым самым перамогу з лікам 1:0. Кампанія Adidas узнагародзіла нападніка «Залатым мячом» як выбітнага іграка турніру і «Залатой буцай» як лепшага бамбардзіра — у яго актыве былі чатыры мячы.
На чэмпіянаце Еўропы 2004 года Анры ўзяў удзел ва ўсіх матчах нацыянальнай зборнай і адзначыўся двума галамі. На групавой стадыі Францыя адолела Англію, але ў чвэрцьфінале нечакана была выбіта Грэцыяй — матч скончыўся з лікам 0:1. Падчас чэмпіянату свету 2006 года футбаліст гуляў адзінага форварда сваёй каманды, усяго ён забіў тры галы, у тым ліку пераможны гол пасля выкананага Зіданам свабоднага ўдару ў матчы супраць дзейных чэмпіёнаў бразільцаў. Аднак у фінале Францыя па пенальці саступіла Італіі (5:3). Анры не прымаў удзелу ў серыі пасляматчавых удараў, бо пасля знясільваючага авертайма цягліцы яго ног звяло курчай. Нападнік быў у ліку дзесяці намінантаў на «Залаты мяч», што ўручаецца лепшаму іграку турніру, але ў выніку ўзнагароды ганараваўся Зідан. Тым не менш у 2006 годзе Анры быў улучаны ў склад сімвалічнай зборнай свету World XI, складзенай функцыянерамі FIFPro. 13 кастрычніка 2007 года ў матчы супраць Фарэрскіх астравоў Анры забіў за зборную свой 41-ы гол, паўтарыўшы дасягненне Мішэля Плаціні, лепшага бамбардзіра Францыі ўсіх часоў. Праз чатыры дні на стадыёне ён зрабіў дубль у матчы з Літвой, усталяваўшы тым самым новы рэкорд нацыянальнай каманды. 3 чэрвеня 2008 года Францыя правяла сустрэчу з Калумбіяй, і для Анры гэта быў соты матч у складзе зборнай, ён стаў шостым футбалістам, які дабраўся да гэтай адзнакі.
На чэмпіянаце Еўропы 2008 года французы трапілі ў адну групу з Італіяй, Нідэрдандамі і Румыніяй. Анры прапусціў першы матч, а адзіны гол забіў у прайграным з лікам 1:4 супрацьстаянні з Нідэрландамі. Францыя зноў не прайшла ў плэй-оф.
32-гадовы нападнік не быў заяўлены ў стартавы склад першай сустрэчы чэмпіянату свету 2010 года і выйшаў на замену толькі пад канец матчу, а другую гульню цалкам правёў на лаўцы запасных — на тое час у Анры не быў дастатковай гульнявой практыкі ў «Барселоне», таму прыбраў яго з асноўнага складу зборнай і пазбавіў капітанскай павязкі. Сам ігрок пазней адгукнуўся пра гэтае рашэнне з дакорам: ''«Колькі гадоў правёў у камандзе — мяне дзеці звалі старэйшым братам. Але з нядаўніх пор трэнер даў зразумець, што футбаліст Цьеры Анры больш не з’яўляецца для яго аўтарытэтам. Ён мяне засунуў. Робіцца цяжка на душы, калі адчуваеш, што стаўленне трэнера перадаецца многім астатнім»''. У тых матчах Францыя разышлася нічыёй з Уругваем і прайграла 0:2 Мексіцы. Каманда была дэмаралізавана выгнаннем Нікаля Анелька, атмасфера паміж ігракамі і трэнерам была напружанай, дайшло да таго, што капітан Патрыс Эўра, заручыўшыся падтрымкай іншых ветэранаў, заклікаў футбалістаў байкатаваць трэніроўку. Анры каментаваў гэта наступным чынам:
У трэцім матчы супраць гаспадароў турніру зборнай ПАР Анры, атрымаўшы капітанскую павязку, выйшаў на замену толькі ў сярэдзіне другога тайма. Выратаваць правалены матч не атрымалася, і Францыя пацярпела паражэнне з лікам 1:2, у выніку чаго набрала ў групе ўсяго толькі адно ачко і засталася на апошнім месцы. Адразу пасля гэтага ігрок абвясціў пра завяршэнне кар’еры ў зборнай, усяго за «трохкаляровых» ён правёў 123 матчы і забіў 51 гол.
Гульня рукой у матчы Францыя — Ірландыя
18 лістапада 2009 года ў дадатковы час стыкавога матча за выхад на чэмпіянат свету 2010 супраць зборнай Ірландыі на 103-й хвіліне Анры падыграў сабе рукой у штрафной пляцоўцы гасцей і зрабіў перадачу Вільяму Галасу, які забіў мяч, які ў выніку вывеў каманду Францыі ў фінальную стадыю турніру. Падчас матчу футбаліст не прызнаўся суддзі ў зробленым, хоць парушэнне было яўным, і цешыўся разам з усёй камандай, што паслужыла нагодай для бурнага абмеркавання і крытыкі ў многіх сродках масавай інфармацыі, а таксама з боку розных футбалістаў і трэнераў, як за мяжой, так і ў Францыі.
Пазней Анры ўсё ж прызнаў сваё парушэнне і нават далучыўся да просьбаў Федэрацыі футбола Ірландыі перайграць матч. Адзін з лідараў ірландцаў, Дэм’ен Даф, з аднаго боку абурыўся судзейскім рашэннем у тым эпізодзе, а з іншага заявіў, што калі б ён у такой сітуацыі апынуўся на месцы Анры, найхутчэй, паступіў бы дакладна гэтак жа: ''«Не варта вінаваціць Анры. Ён усё зрабіў правільна для сваёй зборнай»''. Прэзідэнт Францыі Нікаля Сарказі прынёс прабачэнні прэм’ер-міністру Ірландыі за тое, якім чынам французская нацыянальная каманда прабілася ў фінальную частку чэмпіянату свету 2010. Трэнер Арсен Венгер, якія доўгія гады працаваў з Анры ў «Манака» і «Арсенале», выказаў шкадаванне аб тым, што зборная Францыі такім чынам прайшла на мундыяль, але ў той жа час пашкадаваў нападніка, на якога неабгрунтавана абрынуўся шквал крытыкі, паколькі насамрэч ва ўсім вінаваты суддзя, і Анры не абавязаны быў казаць пра сваю гульню рукой рэферы. Венгер заявіў, што ведае Анры як сапраўднага джэнтльмена. У студзені 2010 года ФІФА разглядала пытанне пра адхіленне Анры ад некалькіх матчаў чэмпіянату свету, але ў выніку прыйшла да высновы, што ніякіх законных падстаў у дыскваліфікацыі няма — у адпаведнасці з рэгламентуючымі дакументамі федэрацыі гульня рукой не лічыцца сур’ёзнай правінай, а таму дадзены прэцэдэнт не трапляе пад дысцыплінарны кодэкс.
Характэрна, што падчас фінальнай часткі турніру, у першым матчы супраць Уругвая Анры выкрыў у гульні рукой уругвайскага абаронцу і патрабаваў у суддзі прызначэння 11-мятровага ўдару. Арбітр не прызначыў пенальці, і паўтор моманту паказаў адсутнасць якога-небудзь парушэння з процілеглага боку. Пасля гэтага інцыдэнту сродкі масавай інфармацыі зноў абрынуліся на футбаліста з крытыкай, узгадваючы яму нядаўні інцыдэнт з Ірландыяй.
Пасля завяршэння кар’еры
У снежні 2014 года Анры завяршыў кар’еру іграка і стаў футбольным экспертам на англійскім канале і пачаў навучэнне для атрымання трэнерскай ліцэнзіі УЕФА катэгорый А і В. У лютым 2015 года «Арсенал» прапанаваў Анры пасаду трэнера адной з юнацкіх каманд.
У жніўні 2016 года ўвайшоў у трэнерскі штаб нацыянальнай зборнай Бельгіі, дзе стаў дапамагаць Раберта Марцінесу. У якасці асістэнта галоўнага трэнера прымаў удзел у чэмпіянаце свету 2018, на якім бельгійцы занялі трэцяе месца.