cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эдуард Уладзіміравіч Мацюшонак
Біяграфія
Вядзе гісторыка-мастацкую дзейнасць, вяртаючы імёны незаслужана забытых мастакоў Беларусі, сярод якіх Нікадзім Сілівановіч, Леў Альпяровіч і Уладзіслаў Страмінскі. Творча пераасэнсоўвае спадчыну Язэпа Драздовіча. Сярод тэм карцін: дзяды, сям’я, род, радзіма, дынастыі выбітных асоб Беларусі, якія стварылі для нас багатую гісторыю: Храптовічаў, Плятэраў, Багдановічаў, Козел-Паклеўскіх, Любанскіх і іншых. Вялікая колькасць прац мастака прысвечаная Глыбоцкаму краю: «Космас Язэпа Драздовіча», «Маёнтак у Мнюце», «Глыбокае. Нядзеля», «Вяртанне Драздовіча». Цікаўнасць да тэмы сваёй малой радзімы атрымала працяг у карціне «Абуджэнне (Глыбоцкім дударам)». Карціна была прызентаваная падчас фэсту Дударскі рэй 2019, а пазней на выставах у Доме урада і Прэзідэнцкай бібліятэцы.
Адбылося больш за 15 персанальных выстаў у Беларусі і за мяжой. Яго работы знаходзяцца ў прыватных калекцыях Беларусі, ЗША і Германіі.
Радыёвяшчанне
Радыёвяшчанне («эфірнае радыёвяшчанне», кар. «эфір»), ад «радыё» + «вяшчаць» (паведамляць) — тэхналогія перадачы гукавой інфармацыі ў радыёэфіры, а таксама ў правадных сетках (правадное радыёвяшчанне) ці ў сетках з пакетнай камутацыяй (у камп'ютарных сетках — інтэрнэт-радыё). Першапачаткова тэрмін пайшоў ад фізічнага паняцця «эфір», з прычыны таго, што напачатку XX стагоддзя лічылася, што распаўсюджванне радыёхваль адбываецца ў такім эфіры, і ў далейшым распаўсюдзілася на ўсе спосабы шырокавяшчальнай трансляцыі.
Характарызуецца перадачай сігналу па прынцыпе «ад аднаго — да многіх», г.зн. больш за аднаго слухача, як правіла — па загадзя вядомым раскладзе. У афіцыйнай дакументацыі таксама ўжываюць тэрмін «радыёвяшчанне тэлебачання», што падразумявае перадачу аўдыёвізуальнай інфармацыі.
Панцырныя баяры
У 1528 годзе абедзве групы фармальна скасаваны — частка з іх пераведзена ў шляхцкі стан, іншыя ў сялян. Але яшчэ да канца XVI ст. абедзве катэгорыі існавалі. У канцы XVI ст. на ўсходніх украінскіх землях частка іх перайшла да рэестравых казакоў.
У сярэдзіне XIX ст. так сябе называлі сяляне, пераважна жыхары Невельскага і Себежскага паветаў Віцебскай губерні, якія перасяляліся ў Сібір.
Зямяне
Значэнні тэрміна
У XIX стагоддзі, з тым як шляхта стратаціла манаполію на валоданне зямельнай маёмасцю, да ліку зямян пачалі адносіць агулам буйных і сярэдніх, вячыстых (спадчыных, дзедзічных) і дачасных (часовых, арэндатараў) землеўладальнікаў, не толькі шляхецкага паходжання. Са скасаваннем прыгоннага права зямельная ўласнасць стала галоўным паказчыкам эканамічнай заможнасці зямян, і агульнапрынятым стала да іх адносіць уладальнікаў маёнткаў памерам не менш за 50 га.
Гісторыя пасля падзелаў Рэчы Паспалітай
Працэс трансфармацыі саслоўя зямян у канцы XVIII — XIX стагоддзях адбываўся ў варунках палітычных нягодаў і сацыяльна-эканамічных пераўтварэнняў. У 1795—1807 гадах адбыліся гвалтоўныя змены палітычнай, эканамічнай і прававой сітуацыі для шляхты-землеўладальнікаў: заняпад і гібель дзяржавы пазбавіў яе ўдзелу ў дзяржаўным кіраванні, а таксама значнай часткі даходаў з трымання зямельных надзелаў на каралеўшчыне і эканоміях. Да таго ж гэта ўсё суправаджалася палітычнымі рэпрэсіямі і канфіскацыяй маёмасці.
У Варшаўскім герцагстве, а на землях, далучаных да Прусіі, эдыкт 1808 года ліквідавалі, парушаную ўжо Канстытуцыяй 3 траўня, шляхецкую манаполію на валоданне зямлёй. Шэрагі буйных землеўладальнікаў пачалі папаўняцца чужым дваранствам з манархій, падзяліўшых паміж сабой Рэч Паспалітую, а таксама разбагацелымі мяшчанамі, часта іншароднага паходжання. Нягледзячы на гэтыя перамены, карэнная шляхта засталася ядром зямян, складала не толькі найбольшую іх частку, але і фарміравала ў польскім грамадстве культурныя ўзоры і накірункі палітычнай дзейнасці.
На тэрыторыях, далучанных да Прусіі, ужо ад часу першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) зменшыўся абшар зямлі, які знаходзіўся ў руках польскіх зямян. Высокія падаткі і кантрыбуцыі, адмысловае прававое рэгуляванне, няўменне мадэрнізаваць гаспадарку прывяло да страты палякамі зямельных дабротаў, іх маёнткі станавіліся прадметам гандлю і спекуляцый. Раней за ўсіх польскія зямяне спынілі сваю прысутнасць у Сілезіі, у другой палове XIX стагоддзя — у Памор'і. Больш павольна гэты працэс праходзіў у Вялікапольшчы, але і там пад канец XIX стагоддзя немцы валодалі каля 64% агульнага абшару буйной зямельнай маёмасці. Найменшыя змены ў стане валодання зямян адбыліся ў Галіцыі. Вялікія страты панеслі зямяне ў заходніх губернях Расійскай імперыі, і паводле царскага закона 1865 года «палякам», г. зн. каталікам, наогул было забаронена набываць зямлю ў Заходнім краі. Значна меншыя страты зямяне мелі ў Царстве Польскім, дзе аднак у 70-х гадах XIX стагоддзя распачаўся працэс драблення маёнткаў і пераходу дворскіх зямель у рукі сялян, што было выклікана эканамічнымі цяжкасцямі (неабходнасцю пераходу фальваркаў на рэйкі капіталістычнага гаспадарання, заснаванага на вольным найме).
Па выніках эканамічных, сацыяльных і палітычных змен (а менавіта, наступстваў прамысловай рэвалюцыі, скасавання прыгоннага права, рэпрэсій пасля паразы шэрагу вызваленчых паўстанняў і г. д.) да стану зямян перастала адносіцца вялікая колькасць сярэдняй і дробнай шляхты: частка вылучылася ў стан інтэлігенцыі, частка — у стан сялян, пэўная частка далучылася да стану рабочага пралетарыяту. З іншага боку, зняцце станавых бар'ераў прывяло да таго, што ў шэрагах зямян з'явіліся таксама прадстаўнікі буржуазіі, якія прымалі шляхецкі стыль жыцця, набывалі арыстакратычныя тытулы і ўваходзілі ў сваяцтва з прадстаўнікамі шляхецкіх радоў.
На тэрыторыях былой Расійскай імперыі, якія апынуліся пад уладай Саветаў, саслоўе зямян (памешчыкаў) было ліквідавана ў лістападзе 1917 года паводле.
У межах жа Другой Рэчы Паспалітай зямяне яшчэ працягвалі быць важнай сацыяльнай групай, захоўваючы ў прыватных кантактах шляхецкую тытулатуру. Паводле, адноўленая польская дзяржава больш не прызнавала радавыя і саслоўныя прывілеі. Аднак спецыфічныя станавыя стасункі ў грамадстве яшчэ захоўваліся, асабліва на Крэсах Усходніх. Былі вядомы сітуацыі, характэрныя для даўняй шляхты, як то: цалаванне «пана» ў руку, зварот да селяніна, незалежна ад яго веку, на «ты», а ў свядомасці сельскага насельніцтва захоўваўся стары станавы падзел на «халопаў» і «паноў». У перыяд 1921—1938 гадоў па выніках аграрнай рэформы, працэсу драблення зямельных надзелаў і эканамічных цяжкасцей (асабліва падчас вялікага эканамічнага крызісу 1930—1935 гадоў) памеры ўладанняў зямян зменшыліся больш чым на 20%.
Канец існавання зямян як сацыяльнага слоя ў Польшчы быў пакладзены Другой сусветнай вайной і яе наступствамі (перасяленне вялікай колькасці насельніцтва, змена палітыка-эканамічнага ладу, страта ўсходніх тэрыторый), а таксама, якая пазбавіла зямян матэрыяльных падстаў існавання. Зямельныя маёнткі памерам больш за 50 га былі нацыяналізаваны, былыя ўладальнікі атрымалі ў абмен пажыццёвыя пенсіі чыноўнікаў VI групы. Зямяне, якія мелі заслугі ў барацьбе з нямецкімі акупантамі, атрымалі больш высокую кампенсацыю.
З 1989 года нашчадкі зямян у Польшчы актыўна намагаюцца вяртання нацыяналізаванай зямельнай уласнасці ці, калі гэта не магчыма, атрымання справядлівай кампенсацыі. Асаблівай увагі заслугоўвае спроба дамагчыся прызнання ў якасці акта юрыдычна несапраўднага нават у сучаснай заканадаўчай сістэме дэкрата Польскага камітэта нацыянальнага вызвалення (ПКНВ) ад 6 верасня 1944 года, паводле якога была праведзена аграрная рэформа, пазбавіўшая зямян сваёй маёмасці.
Мядзесна
Мядзе́сна — возера ў Беларусі ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Аўсянка (працякае праз возера).
Назва
Назва балцкага паходжання.
Найбліжэй з гідранімічным коранем Med- звязанае літоўскае medis «дрэва», medė «гай», ад балцкага *medja(n) «лес». Далей да індаеўрапейскага *medhi̯os- «сярэдні, сярэдзінны» — лес разумеўся як тое, што знаходзіцца паміж паселішчамі.
Тыпалагічныя паралелі — назвы рэк Таропа, Віцьба. Яны звязаныя з літоўскім tarpe «пасярод», viduje «пасярэдзіне» (ад tarpas «прамежак», vidus «сярэдзіна»). У аснове «сярэдзінных» назваў рэк — семантыка «працярэблівання» рачным рэчышчам шляху сабе паміж берагоў.
Азёры з «сярэдзіннай» назвай або размяшчаюцца паміж двух іншых азёраў або з’яўляюцца праточнымі. Паміж двух азёраў знаходзіцца возера Сярэдняе на поўдні ад Браслава ці возера Сярэдняе на захадзе ад Круглага. Праточнае — воз. Сярэдняе, праз якой цячэ волжская рака.
Возера Мядзесна таксама праточнае, па цячэнні ракі Аўсянка.
Корань Med- пашыраны ў назве Мядзесна балцкім гідранімічным пашыральнікам -sn-. Ён таксама ў дзвінскім гідроніме Лужасна недалёка ад Мядзесны, у дняпроўскіх балцкіх гідронімах Апісна, Нерасна, Турасна і інш. Гэты пашыральнік прысутны і ў літоўскім назва- і словаўтварэнні: upė «рака» — upėsnis «рачулка; месца, дзе цекла рэчка або дзе рэчка ўцякае ў возера».
Значэнне назвы Мядзесна можна перадаць як «Сярэдзіннае (возера)».
Таго ж кораня назва возера Мядзел.
Апісанне
Плошча возера складае 1,47 км², даўжыня 3,3 км, найбольшая шырыня 1,1 км. Найбольшая глыбіня 4,4 м, сярэдняя — 2,8 м. Плошча вадазбору 351 км². Вадазбор складзены з пяскоў і супескаў. Катлавіна Мядзесна лопасцевай формы, выцягнутая з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Схілы катлавіны стромкія і пясчаныя вышынёй да 10 метраў. Берагавая лінія звілістая, даўжынёй 9,86 км. Берагі вышынёй 0,1—0,2 м, пясчаныя. Зона мелкаводдзя вузкая і пясчанае. Дно плоскае і выслана гліністым ілам, у паўднёвых і паўднёва-заходніх залівах — сапрапелямі. Зарастае да глыбіні ў 3 метры. Прыбярэжная надводная расліннасць займае паласу да 20 метраў.
Возера Мядзесна эўтрофнае, праточнае. Праз возера працякае рака Аўсянка (прыток Усвячы) і злучае яго з возерам Цёста, упадаюць рэкі Мыльна (на ўсходзе) і Кудзінка (на поўдні, злучае з возерам Вывежак і праз ручаі з азёрамі Верхні Вывежак, Мелкае Струнава).
На возеры востраў плошчай 0,01 км². Колернасць вады 60—70°.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, акунь, язь, лінь і інш.
Ігнат Рыгоравіч Кулакоўскі
Ігна́т Рыго́равіч Кулако́ўскі (, Янаўшчына, Пружанскі павет Гродзенскай губерні — 1870) — польскі і беларускі паэт, перакладчык, дзяржаўны дзеяч, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1800 годзе ў шляхецкай сям’і Рыгора Кулакоўскага і Антаніны з Янішэўскіх. Скончыў Свіслацкую гімназію, у 1816 паступіў на факультэт права і адміністрацыі Варшаўскага ўніверсітэта, аднак не скончыў навучання.
У 1821 — другой палове 1830-х — суддзя Пружанскага межавога суду. У 1827—1830 — засядацель Гродзенскага галоўнага суда, з 1830 — крымінальнай палаты ў Гродне.
У 1829—1837 — наглядальнік вучэльняў Гродзенскага павета, з 1830 — апякун Гродзенскай публічнай бібліятэкі.
1837—1840 — наглядальнік вучэльняў Драгічынскага павета. З 1840 — апякун, а з 1844 дырэктар Беластоцкай гімназіі. З 1841 — сябра Савета Інстытута шляхетных дзяўчат у Беластоку.
Пазней жыў у маёнтку Крыштапарова Сакольскага павета.
Ведаў лацінскую мову, санскрыт, французскую, італьянскую, іспанскую, рускую, чэшскую, нямецкую і шведскую мовы.
Памёр у 1870 годзе.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у 1818 годзе сурэдактарам часопіса «Miesięcznik Warszawski». Друкаваўся ў варшаўскіх, віленскіх і пецярбурскіх польскамоўных часопісах.
Займаўся перакладамі, збіраннем гістарычных матэрыялаў. Склаў «Кароткае гістарычнае апісанне г. Гродна» (1833—1837), «Статыстычнае апісанне гарадоў Гродзенскай губерні» (1837), апублікаваў у выдаваным Ю. Крашэўскім часопісе «Athenaeum» артыкул «Аўтографы да гісторыі Польшчы і Расіі з сямейнай калекцыі Ігната Кулакоўскага» (1841). Гісторык Алег Латышонак прыпісваў Кулакоўскаму таксама аўтарства кнігі «Рассказы на белорусском наречии», аднак пазней адмовіўся ад гэтай гіпотэзы пад уплывам аргументаў лінгвістычнага характару.
Збіраў прадметы нацыянальнай даўніны, частку збораў перадаў Віленскаму музею старажытнасцей.
Па смерці яго рукапісная спадчына страчаная.
Сям’я
У 1829 ажаніўся з Юзэфай Стабельскай.
Яго праўнучка — Людвіка Сівіцкая (пс. Зоська Верас).
Камянполле
Камянпо́лле (, Каменполье) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
У 1954—1974 гадах цэнтр Камянполлеўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 6 км у напрамку на захад ад горада Мёры, за 195 км ад Віцебска. Каля вёскі пралягае аўтамабільная дарога.
Марыя Палідуры
Марыя Палідуры (Μαρία Πολυδούρη), 1 красавіка 1902, Каламата — 29 красавіка 1930, Афіны) — грэчаская паэтэса.
Біяграфія
У 1927 пад час знаходжання ў Парыжы захварэла на туберкулёз. Пасля самагубства К. Карыётакіса стан яе здароўя рэзка пагоршыўся. У красавіку 1930 года, застаўшыся без сродкаў да існавання, паэтка памерла ад туберкулёзу ва ўзросце 28-мі гадоў.
Творчасць
Пачала пісаць ва ўзросце 14 гадоў і ўпершыню апублікавала свой верш «Мама» ў часопісе «Сямейная зорка». Праз год скончыла першы зборнік «Рамонкі», які цалкам так ніколі і не быў апублікаваны. За ім ідуць зборнікі «Τρίλλιες που σβύνουν» «Заміраючыя трэлі» (1928) і «Ηχώ στο Χάος» «Рэха ў Хаасе» ў 1929 годзе. Усе астатнія творы былі сабраныя і апублікаваныя пісьменніцай Лілі Заграфу ў кнізе «Адказваю» ў 1961 годзе.
Галоўнымі матывамі паэзіі М. Палідуры былі каханне і смерць. У радках яе вершаў прасочваецца нязгода з лёсам, нежаданне сыходзіць так рана, і велізарнае жаданне жыць.
Пасля смерці яе асабісты сябар і паэт Яніс Хадраяніс напісаў:
«Марыя Палідуры — гэта самая кволая кветка з самым моцным пахам з усёй навагрэчаскай паэзіі. Пасля яе смерці знік адзін з самых музычных, сапраўдных, чысцейшых лірычных галасоў, якія гучалі ў апошнія гады.»
Іосіф Аркадзьевіч Антановіч
Іо́сіф Арка́дзьевіч Антано́віч (, в. Васюлькі,  — ) — палітычны і дзяржаўны дзеяч БССР, заслужаны будаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыў БПІ ў 1959 годзе.
З 1961 года прараб, начальнік участка, намеснік начальніка домабудаўнічага камбіната № 1 г. Мінска. Член КПСС з 1963 года, сакратар парткама камбіната.
З 1966 года загадчык аддзела Мінскага гаркама, абкама КПБ.
З 1970 года міністр мантажных і спецыяльных будаўнічых работ БССР.
Член Рэвізійнай камісіі КПБ у 1971—1981, кандыдат у члены ЦК КПБ з 1981 года. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР з 1971 года.
З 1992 года — прэзідэнт канцерна «Белбудмантаж».
Юліус Рыхард Петры
Юліус Рыхард Петры (Julius Richard Petri;, Бармэн (цяпер у межах Вуперталя), Каралеўства Прусія — , Цайц, Ангальт, Германія) — нямецкі мікрабіёлаг.
Біяграфія
Вывучаў медыцыну ў Акадэміі Кайзера Вільгельма ў Берліне (1871—1875), скончыў дактарантуру (1876). Кароткі час служыў ваенным лекарам, у т.л. у берлінскай клініцы «Шарытэ», даслужыўся да звання маёра медыцынскай службы. Затым працаваў асістэнтам Германа Брэмера ў яго клініцы для лёгачных хворых у Гёрберсдорфе. У 1886 годзе перайшоў ў бактэрыялагічную лабараторыю да Р. Коха. У 1896 годзе Ю. Р. Петры быў членам Каралеўскага міністэрства аховы здароўя, у чыне рэгірунгсрата (старшага дзяржаўнага саветніка) кіраваў адной з бактэрыялагічных лабараторый. У 1900 годзе датэрмінова выйшаў на пенсію і ўзяўся за кіраўніцтва клінікай Г. Брэмера ў Гёрберсдорфе. У 1904 годзе, відаць, з-за стану здароўя, вярнуўся ў Берлін.
Дзейнасць
Ю. Р. Петры распрацаваў і палепшыў многія вытворчыя метады і апаратуру, у т.л. пясчаны фільтр і сасуды для проб калу і мачы, якія ўжываюцца цяпер. Найбольш вядомы як вынаходнік «сподка Петры», які належыць да сучаснага стандартнага абсталявання кожнай бактэрыялагічнай лабараторыі. Аўтар не меней васьмі навуковых прац, апублікаваных у 1876—1897 гадах.
Мантэ-Рынальда
Мантэ-Рынальда (Monte Rinaldo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 411 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 53 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 63020. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leonardo di Noblac.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Луксор
Луксо́р (الأقصر) — горад у Егіпце, на правым беразе Ніла, адміністрацыйны цэнтр мухафазы Луксор з насельніцтвам каля 376000 чалавек.
Цэнтр рамесніцкай вытворчасці. Кліматычны курорт. Значны турыстычны цэнтр.
Узнік на месцы старажытных Фіў (сталіца Егіпта ў 21—11 ст. да н. э.). У даўніну егіпцяне назвалі горад «Уасет», грэкі — «стобрамнымі Фівамі».
У Луксоры і яго ваколіцах знаходзяцца некаторыя з найважнейшых археалагічных месцаў Егіпта. З-за значнасці археалагічных помнікаў турызм у горадзе грае найважнейшую ролю.
Луксорскі храм
На заходняй ускраіне Луксора старажытнаегіпецкі храм багоў Амона-Ра, Мут і Хансу.
Уключае прамавугольны двор з падвойнай каланадай, калонную залу-гіпастыль з 32 калонамі, свяцілішча, уваходны пілон і вялікую цэнтральную каланаду (усе другой палавіны 15 ст. да н. э., архітэктар Аменхатэп Малодшы, аўтары дэкору архітэктары браты Горы і Суці), другі пілон (фланкіраваны шасцю калонамі Рамсеса II) і двор, абкружаны 74 калонамі са статуямі фараонаў паміж імі (1317—1251 да н. э., архітэктар Бекенхонсу). Алеяй сфінксаў злучаўся з Карнакам.
У храме увасобіліся архітэктурныя тэндэнцыі эпохі Новага царства (16—11 ст. да н. э.) — імкненне да грандыёзнасці прасторавай кампазіцыі, яе развіццё па падоўжнай восі, урачыстасць, шырокае выкарыстанне разнастайных па формах калон (лотаса і папірусападобных).
Ліскінскі раён
Лі́скінскі раён (Лискинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Ліскі.
Геаграфія
Ліскінскі раён мяжуе з Кашырскім, Баброўскім, Паўлаўскі, Каменскім і Астрагожскім раёнамі. Плошча раёна складае 1950 км².
Гісторыя
Ліскінскі раён быў утвораны 30 ліпеня 1928 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК і СНК РСФСР. 13 чэрвеня 1934 года раён увайшоў у склад Варонежскай вобласці.
Транспарт
На тэрыторыі раёна размешчаны прадпрыемствы чыгуначнага і рачнога транспарту.
Дом кіно (Мінск)
«Дом кіно» — шырокафарматны кінатэатр, размешчаны па адрасе: горад Мінск, вуліца Талбухіна, дом 18, раней «Партызан».
Кінатэатр «Партызан» пабудаваны ў 1966—1967 гг. паводле індывідуальнага праекта архітэктара Ю. Шпіта і інжынера Я. Саманчука ў адзіным горадабудаўнічым комплексе з жылымі дамамі № 12, 14, 16 і рэстаранам «Каменная кветка». «Дом кіно» адкрыўся 11 верасня 2005 года пасля рэканструкцыі кінатэатра.
Апісанне і характарыстыкі
У кінатэатры адна камфортная кіназала з мяккімі тэатральнымі крэсламі на 584 месцы (14 радоў). У адрозненне ад іншых кінатэатраў Мінска, мае VIP-рад (5 шэраг) на 26 месцаў, які аддзелены ад іншых шэрагаў перагародкамі вышынёй каля 1 метра і складаецца з крэслаў і канап. Паводле апісання на афіцыйным сайце, у зале ёсць месцы для інвалідаў. Магчыма, для гэтай мэты выкарыстоўваюцца крэслы і канапы VIP-рада.
Тэхнічнае абсталяванне складаюць сістэма аб’ёмнага агучвання Dolby Digital EX, электронны кінапраектар KINOTON і лічбавы відэапраектар.
У кінатэатры размешчаны вестыбюль, канферэнц-зала (на 40-50 чалавек), фае на 2 паверсе, у якім выстаўляюцца карціны розных мастакоў (інсталяцыі змяняюцца).
Кінатэатр «Дом кіно» знаходзіцца ў муніцыпальнай уласнасці ўнітарнага прадпрыемства «Кінавідэапракат» Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Архітэктура
Да кубападобнага аб’ёма далучаны пры дапамозе пераходу на ўзроўні 2-га паверха больш нізкі, круглы ў плане аб’ём касавай залы (1-ы паверх) і малой канферэнц-залы (2-і паверх). Спалучэнне глухіх сцен і прамавугольнай плоскасці вітража, стужачнага зашклення з рытмам вертыкальных пілонаў касавага аб’ёма вызначаюць асноўную характарыстыку экстэр’ера будынка. Гарызантальныя лініі парапета і балкона з надпісам назвы падкрэсліваюць унутранае чляненне фае на два паверхі. Глядзельная зала на 960 месцаў вырашана ў выглядзе амфітэатра. Вестыбюль расчлянёны на дзве палавіны — касавую і фае з двухбаковай лесвіцай. У мастацкім афармленні фае абодвух паверхаў выкарыстана тэма партызанскай барацьбы савецкага народа ў Вялікую Айчынную вайну. Насупраць цэнтральнага ўвахода на сцяне фае 1-га паверха рэльеф «Партызаны» (скульптар Я. Печкін; бетон, металізацыя). Тэма яго развіта ў мазаічным фрызе «Партызанскі паход» (мастакі М. Данцыг і В. Няпомняшчы) фае 2-га паверха. У кампазіцыі выкарыстаны прыём суаднясення буйнамаштабных выяў з больш дробнымі. Справа буйным планам пададзены тры твары — камандзіра, хлопчыка і старога, далей — партызанскі атрад на лясной дарозе. Мазаічны фрыз добра праглядаўся з вуліцы, з’яўляўся своеасаблівым дапаўненнем архітэктуры будынка.
Кінапраекты
У кінатэатры дзейнічае шэраг кінапраектаў:
IC 1350
IC 1350 (також позначається як IC 1354) — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Порт-Саід
Порт-Саід (بورسعيد, Бур-Саід) — горад на паўночным усходзе Егіпта. Порт на Міжземным моры ў паўночнага заканчэння Суэцкага канала. Адміністрацыйны цэнтр губернатарства Порт-Саід. Насельніцтва — 529.684 чалавек (2004). Развіта рыбалоўства, хімічная прамысловасць, вытворчасць цыгарэт і харчовая прамысловасць. Праз порт Егіпет экспартуе бавоўну і рыс. Абслугоўванне Суэцкага канала, запраўка транзітных суднаў. Марскі курорт.
Белавочка
Белавочка, таксама Сапа (мясцовыя назвы кляпец, глазар, лупар, лац. Ballerus sapa) — рыба сямейства карпавых з роду ляшчоў.
Апісанне
Дасягае даўжыні да 41 см, масы да 0,8 кг. Цела белавочкі — сціснутае з бакоў, больш выцягнута ў даўжыню, чым у роднаснага ёй ляшча. Афарбоўка серабрыстая, спіна цёмная, плаўнікі шэрыя, некаторыя з больш цьмянымі краямі. Выцягнутая з вады хутка губляе серабрыстае адценне, пругкасць цягліц.
Рыла тоўстае, тупое, уздутае. Рот высоўны, паўніжні. Вочы вялікія (да 30 % ад даўжыні галавы) з бела-срэбранай рагавіцай (адсюль назва).
Плаўнікі няпарныя. Ніжняя лопасць хваставога плаўніка падоўжаная. Спінны плаўнік кароткі, з 3 простымі і 8-9 галінастымі промнямі. Анальны плаўнік вельмі доўгі, промняў адпаведна 3 і 36-41.
Пашырэнне
Існуюць дзве формы: жылая і паўпрахадная. Арэал перарваны. Водзіцца ў рэках басейна Чорнага, Азоўскага, Каспійскага мораў, у р. Волхаў басейна Балтыйскага мора. На Беларусі сустракаецца ў басейне Дняпра і яго прытокаў (Прыпяці, Сажа, Бярэзіны), на поўначы даходзіць да Оршы.
Асаблівасці біялогіі
Аддае перавагу біятопам з хуткім і ўмераным цячэннем, пазбягае поймавых вадаёмаў. Дарослыя асобіны заўсёды прытрымліваюцца глыбокіх участкаў ракі і цячэння, моладзь некаторы час трымаецца на мелкаводдзях. У час нагулу трымаецца невялікімі чародкамі, збіраецца разам у час нересту і зімоўкі. Да восені ідзе ўніз па цячэнні на зімоўку на глыбокія ямы, а ранняй вясной падымаецца ўверх па рэках да нерастовішчаў.
Корміцца лічынкамі насякомых, малюскамі, расліннасцю. Моладзь інтэнсіўна спажывае планктон, пазней рацыён узбагачаецца знойдзенымі на дне беспазваночнымі, дробнымі ракамі, лічынкамі насякомых і інш.
Максімальны ўзрост 7-8 гадоў.
Промысел
Мае другаснае прамысловае значэнне, аб'ект аматарскага рыбалоўства.
Забараўе
За́бараўе (, Заборовье) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
У 1954—1960 гадах цэнтр Забараўскага сельсавета. Да 21 жніўня 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
Мехмет Алі Агджа
Замах у Рыме
Замах на Яна Паўла II быў здзейснены 13 мая 1981 года, калі Агджэ было 23 гады. Ён зрабіў чатыры стрэлы ў пантыфіка падчас штодзённага выхаду папы да народу ў Рыме. Кулі патрапілі пантыфіку ў грудзі і руку, але ён выжыў. У ліпені 1981 года Агджа быў прысуджаны судом Рыма да пажыццёвага зняволення.
Расследаванне
Як паведамлялася, ў 2006 годзе камісія італьянскага парламента, якая займалася расследаваннем абставінаў нападу на пантыфіка, прыйшла да высновы, што замах у 1981 годзе замовіў ўрад СССР. Замах быў арганізаваны ГРУ СССР пры ўдзеле службы дзяржаўнай бяспекі тагачаснай камуністычнай Балгарыі. На месцы аперацыяй кіраваў балгарскі ваенны аташэ Зіло Васілёў (Zilo Vassilev).
Ян Павел ІІ яшчэ ў маі 1981 года паведаміў аб тым, што даруе Агджу. Падчас зняволення Агджа папрасіў аўдыенцыі ў Папы ў 1983 годзе. Пантыфік сустрэўся з тэрарыстам у рымскай турме і доўга гутарыў з ім з вока на вока. Як вядома, Ян Павел II памёр у 2005 годзе.
У 2000 годзе прэзідэнт Італіі Карла Адзеліа Чампі памілаваў злачынца, які быў перавезены ў Турцыю, дзе ён зноў быў арыштаваны, таму што раней быў прысуджаны да пажыццёвага зняволення за забойства журналіста Абдзі Ипекчы ў 1979 годзе. Канчаткова Агджа выйшаў на свабоду 18 студзеня 2010.
Пасля вызвалення
Пасля вызвалення 52-гадовы Агджа сустрэўся з тагачасным пантыфікам Бенедыктам XVI. Ён таксама паведаміў аб намеры напісаць разам з амерыканскім пісьменнікам Дэнам Браўнам сумесную кнігу «Код Ватыкана», а затым на яе аснове зняць поўнаметражны фільм.
Раней Агджэ прапанавалі 2 мільёны долараў за эксклюзіўнае інтэрв’ю для дакументальнага фільма, а таксама 5 мільёнаў долараў за напісанне двух кніг, адна з якіх — яго аўтабіяграфія. Аб тым, хто выступае заказчыкам, нічога не паведамляецца.
Агджа таксама паведаміў, што напісаў Браўну пра кнігу «Код Ватыкана», якую турак мае намер напісаць пасля выхаду на экраны дакументальнага фільма аб ім. У лісце з нагоды зместу кнігі ён, у прыватнасці, паведамляе: «Мой план — расказаць аб канцы святла і напісаць ідэальнае Евангелле. „Я апішу Ідэальнае Хрысціянства“, якога Ватыкан ніколі не разумеў».
Пры гэтым, будуць у дадзенай кнізе якія-небудзь дадзеныя аб замаху на Папу Рымскага, Агджа не паведаміў.
Эрык VI Пераможца
Біяграфія
Верагодна з’яўляецца заснавалінікам горада Сігтуна. Менавіта там былі адчаканены першыя шведскія манеты для яго сына і пераемніка Олава Шатконунга.
У 980—984 гадах Эрык Пераможца ўзяў шлюб з дачкой польскага князя Мешка I — Святаславай.
Брандмаўэр
Брандмаўэр (Brandmauer, ад Brand — пажар і Mauer — сцяна) — глухая супрацьпажарная сцяна будынка, выкананая з незгаральных матэрыялаў і прызначаная для перашкоды распаўсюджванню агню на будынкі або суседнія часткі будынка.
Термін брандмауэр может таксама азначаць:
Карэнікі
Карэ́нікі (, Кореники) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Піла
Піла — інструмент са мноствам разцоў (звычайна зубоў) для разразання (распілоўкі) розных матэрыялаў (драўніны, металу, пластыку, каменю і іншых).
Звычайна піла выконваецца ў выглядзе металічнай пласціны (ці набору элементаў, як ланцужная піла), на рабочым беражку якой размешчаны зубы. Аднак існуюць пілы, рэжучы беражок якіх выканана ў выглядзе абразіўнага напылення (напрыклад, алмазнага — для рэзання каменю).
Таксама піламі завуць інструменты, станкі і прылады, якія выкарыстоўваюць пілу. Напрыклад, «бензапіла».
Піла з'яўляецца адным з найстаражытнейшых прылад працы. Невялікія крэмніевыя прылады ўжываліся ўжо ў эпоху неаліту (7—3 тыс. гадоў да н.э.).
Ганна Аляксандраўна Малышчык
Ганна Аляксандраўна Малышчык (у дзявоцтве Зінчук; нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў кіданні молата. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Кубка Еўропы 2016 года ў кіданні молата з вынікам 68,76 м.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года заняла 7 месца ў кіданні молата з вынікам 71,90 м.
Цясова
Цясо́ва (, Тесово) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Зажэвіцкага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пагосцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 12 км у напрамку на паўночны ўсход ад Салігорска, за 130 км ад Мінска.
Баброўскі раён
Бабро́ўскі раён (Бобровский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Варонежскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Баброў.
Геаграфія
Баброўскі раён мяжуе з Панінскім, Аннінскім, Талаўскім, Бутурлінаўскім, Паўлаўскім, Ліскінскім і Кашырскім раёнамі. Плошча раёна складае 2233,04 км².
IC 1351
IC 1351 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Канскі кінафестываль 1987
40-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 7 па 19 мая 1987 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Заронаўскі сельсавет
Заро́наўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Заронава.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лосвідскага раёна Віцебскай акругі БССР. З 29 кастрычніка 1924 года ў Кузняцоўскім раёне, з 26 сакавіка 1927 года ў Віцебскім раёне. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. З 15 лютага 1931 года ў складзе Сіроцінскага раёна. 5 красавіка 1935 года сельсавет уключаны ў гарадскую рысу Віцебска. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе адноўленага Віцебскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Міхалёўскага сельсавета. 10 мая 1958 года ў склад сельсавета са складу Старасельскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Какоры, Карма і Мазанава), са складу Біцялёўскага сельсавета — 8 населеных пунктаў (Баршчоўка, Васькавічы, Дзяйкі, Пракуды, Суйкава, Чопіна, Шарсні і Швейцарыя). 22 снежня 1960 года ў склад сельсавета са скасаванага Біцялёўскага сельсавета перададзена вёска Ціраспаль. 12 лістапада 1965 года ў склад сельсавета з Лятчанскага сельсавета перададзена вёска Сцяпанкава. 17 мая 1966 года ў мяжу Віцебска ўключаны пасёлак Ціраспаль. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Заронаўскага сельсавета 31 населены пункт. 12 жніўня 1974 года цэнтрам сельсавета ўстаноўлена вёска Пестуніца. 18 жніўня 1981 года ў склад сельсавета з Мазалаўскага сельсавета перададзена вёска Суднікі, якая 13 студзеня 1992 года вернута назад у склад Мазалаўскага сельсавета. 11 красавіка 2013 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Заронава.
Насельніцтва
Перад Другой сусветнай вайной у сельсавеце пражывала 3 867 чалавек (924 двары). Пасля вайны было адноўлена 967 двароў, а ў ліпені 1969 года ў сельсавеце пражывала 2 763 чалавекі. Пад час вайны нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі 135 чалавек і 745 двароў; з 75 чалавек, якія былі адпраўлены на прымусовыя працы ў нацысцкую Германію, вярнулася 60 чалавек. На франтах Другой сусветнай вайны загінула 305 жыхароў сельсавета, яшчэ 106 чалавек загінулі ў савецкіх партызанскіх атрадах.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1509 чалавек, з іх 88,7 % — беларусы, 8,5 % — рускія, 1,4 % — украінцы.
Заважанне
Заважа́нне (, Завожанье) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Сушаніца
Су́шаніца (Gnaphalium) — род кветкавых раслін сямейства.
Апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя, шматгадовыя травяністыя расліны з лямцавым або шарсцістым апушэннем. Сцёблы прамастойныя ці прыўзнятыя, галінастыя. Лісце падоўжанае, суцэльнае, чаргаванае. Кошыкі невялікія, апушаныя, сабраныя ў шчытка-, клубочка- ці коласападобныя, вузкамяцёлачныя суквецці на верхавінках парасткаў. Плод — сямянка.
Лекавыя і дэкаратыўныя расліны.
Распаўсюджанне
50 (паводле іншых звестак 300) відаў. Пашыраны ўсюды, акрамя тропікаў. На тэрыторыі Беларусі 2 віды: і. Трапляюцца па берагах рэк, на пойменных лугах, як пустазелле.
Мантэруб’яна
Мантэруб'ьяна (Monterubbiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 2417 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 63026. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola da Tolentino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Андрэй Дзмітрыевіч Дзяменцьеў
Андрэ́й Дзмі́трыевіч Дзяме́нцьеў (, Цвер, СССР —, Масква, Расія ) — расійскі паэт, аўтар тэкстаў да шмату песень, журналіст, публіцыст, грамадскі дзеяч.
Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола (1981), Дзяржаўнай прэміі СССР (1985), Бунінскай прэміі (2007). Выступаў супраць Еўрамайдана.
Біяграфія
З 1981 па 1992 год Дзяменцьеў узначальваў літаратурны часопіс «Юнацтва». У 1990-ыя гады пачаў працаваць на тэлебачанні і радыё ў якасці карэспандэнта і вядучага.
Палац Шонбрун
Палац Шонбрун (Schloß Schönbrunn) — венская рэзідэнцыя аўстрыйскіх імператараў, адно з найважнейшых архітэктурных збудаванняў аўстрыйскага барока (архітэктар — Іаган Бернхард Фішэр фон Эрлах).
Шонбрун размешчаны ў заходняй частцы Вены ў раёне Гітцынг. У снежні 1996 года, на 20-й сесіі Сусветнага камітэта спадчыны, Шонбрун быў уключаны ў Спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. У спіс былі ўключаны як сам палац, так і парк з яго шматлікімі фантанамі і статуямі, гларыетай і Рымскімі развалінамі, а таксама заапарк — самы стары ў свеце.
Агульныя даныя
Палац Шонбрун размешчаны ў заходняй частцы Вены ў раёне Гітцынг па адрасе:
Час працы:
Апісанне
Падобна астатнім загарадных рэзідэнцый іншых кіраўнікоў (Версаль, Пецяргоф) Шонбрун — гэта ансамбль, які аб'ядноўвае архітэктуру і прыроду, дзе парк становіцца працягам палацавых збудаванняў. Варты ўвагі інтэр'ер — 1441 апартамент, часткова даступны для агляду.
У адным з самых пышных памяшканняў палаца — Люстэркавай зале — шасцігадовы Моцарт іграў для Марыі Тэрэзіі і яе двара.
Так званая «мільённая гасціная» з'яўляецца жамчужынай ракако — яе ўпрыгожваюць пано з кітайскага ружовага дрэва з каштоўнымі персідскімі і індыйскімі мініяцюрамі, абрамленыя пазалочанымі рамамі. У Вялікай галерэі, дзе сёння праходзяць асабліва ўрачыстыя прыёмы, танцаваў калісьці Венскі кангрэс.
Акрамя ўласна палаца, у комплекс уваходзіць французскі парк з падстрыжанымі дрэвамі, упрыгожаны шматлікімі скульптурамі міфалагічных персанажаў і ўвянчаны ля падножжа ўзгорка фантанам Нептуна.
Эль-Мансура
Эль-Мансу́ра — горад у Егіпце, у дэльце Ніла на ўсходнім боку рукава Дум'ят, прыкладна ў 120 км на паўночны ўсход ад Каіра. Адміністрацыйны цэнтр муфахазы Дакахлія. Насельніцтва 450000 чалавек. На супрацьлеглым беразе Ніла размешчаны горад Тальха, разам з якім яны ўтвараюць метраполію. Адміністрацыйна Эль-Мансура падзелена на 2 буйныя раёны: Заходняя Мансура і Усходняя Мансура.
Эканоміка
Цэнтр гандлю бавоўнай, рысам і інш. Развіты бавоўнаачышчальная, маслабойная, рысаачышчальная, тэкстыльная прамысловасці.
Палац Шонбрун
Апісанне
У парку працуе палацавы летні тэатр, дзе праходзяць музычныя спектаклі і канцэрты. На тэрыторыі парку таксама размясціліся зараз некалькі музеяў, у прыватнасці, «Дом пальмаў» — шкло-металічная канструкцыя, створаная ў 1883 годзе, і Заапарк — пераемнік імперскага звярынца, які лічыцца найстаражытным заапарк ам не толькі ў краіне, але і ў Еўропе і свеце.
На ўзгорку каля палаца ўзвышаецца трыумфальная арка Гларыета.
Гісторыя палаца
Першыя згадванні пра збудаванне на месцы цяперашняга палаца датуюцца XIV стагоддзем. Памесце, якае знаходзілася тут, звалася Катэнбург (Katterburg) і было ўласнасцю Кластэрнойбургскага (Klosterneuburg) манастыра. На той час Катэнбург уяўляў сабою дом, вадзяны млын, стайню і сад. У 1569 Катэнбург перайшоў у габсбургскія ўладанні.
Імператар Фердынанд II, і яго жонка, Элеанора Ганзага, якія любілі паляванне, абралі Шонбрун у якасці месца для паляўнічых вечарынак. Пасля смерці Фердынанда ў 1637 яго ўдава пасялілася ў замку, пераназваўшы яго ў Шонбрун.
У 1683 замак пацярпеў падчас аблогі Вены туркамі. Імператар Леапольд I вырашыў адбудаваць разбураны замак, і ў 1696 Іаган Бернард Фішэр фон Эрлах распачаў будаўніцтва, узяўшы за ўзор Версальскі палац. Вялікая частка прац была завершана да 1713, аднак будаўніцтва не было даведзена да канца.
Шонбрун пры Марыі Тэрэзіі
У 1728 імператар Карл VI набыў Шонбрун і пазней падарыў яго сваёй дачцы, Марыі Тэрэзіі, будучай імператрыцы. Кіраванне Марыі Тэрэзіі было ключавым у гісторыі замка. Вядома, што яна захаплялася замкам і яго садамі, ператварыўшы Шонбрун у цэнтр палітычнага і палацавага жыцця.
У 1742 і 1743 будаўнічыя працы аднавіліся, і будынак быў рэканструяваны, у выніку чаго палац набыў свой цяперашні выгляд. Па жаданні імператрыцы ў паўночным крыле палаца быў пабудаваны тэатр, які ўрачыста адкрыўся ў 1747. У ліку спевакоў і акцёраў, якія выступалі ў тэатры, былі шматлікія дзеці імператрыцы. Сама Марыя Тэрэзія тут таксама дэманстравала свой талент спявачкі.
У 1752 муж Марыі Тэрэзіі, імператар Франц I, заснаваў поруч палаца Заапарк Шонбрун, які з'яўляецца на сённяшні дзень самым старым у свеце.
XIX—XX стагоддзі
У 1805 і 1809 палац двойчы займаў Напалеон. Французскі імператар размяшчаўся ў мемарыяльных пакоях Франца I Стэфана, ва ўсходнім крыле палаца. У гэтай жа часці палаца ў 1830 нарадзіўся Франц Іосіф.
Узыходжанне на трон Франца Іосіфа ў 1848 адзначыла новую выдатную эпоху ў гісторыі замка. Імператар абраў Шонбрун у якасці сваёй галоўнай рэзідэнцыі і правёў у ім вялікую частку свайго жыцця.
Значныя змены ў замку былі зроблены падчас падрыхтоўкі да жаніцьбы імператара Франца Іосіфа на герцагіні Баварскай Елізавеце.
У 1945 частка замка была пашкоджана ў выніку бамбардзіровак. Пасля вайны брытанскае камандаванне абрала палац у якасці свайго штаба.
З 1992 года Шонбрун (за выключэннем садоў палаца) кіраваўся кампаніяй Schloß Schönbrunn Kultur- und BetriebsGmbH, якая гарантавала эфектыўнае кіраванне і шырокую праграму рэканструкцыі і захавання будынка.
Памяшканні палаца
Сёння замак налічвае 1441 пакой разнастайных памераў. 190 памяшканняў, якія не належаць музею, здаюцца ў арэнду прыватным асобам. Для наведвальнікаў адкрыты толькі сорак пакояў.
Турызм
Пасля падзення манархіі ў Аўстрыі насельніцтва Вены вырашыла, што Парк Шонбрун з'яўляецца вельмі прывабным месцам для адпачынку і шпацыраў. Хутка парк і палац былі адкрыты публіцы, прыцягваючы штогод больш шасці мільёнаў наведвальнікаў (з іх 1,5 мільёнаў — наведвальнікі замка). Палац з усімі прылеглымі тэрыторыямі з'яўляецца важным турыстычным комплексам, які ўплывае на ўсю турыстычную галіну горада.
Шыіты
Шыі́ты (ад شيعة; [шӣ‘а]  — «прыхільнікі, партыя, фракцыя») — кірунак ісламу, які аб'ядноўвае розныя абшчыны, якія прызналі Алі ібн Абу Таліба і яго нашчадкаў адзінымі законнымі спадчыннікамі і духоўнымі пераемнікамі прарока Мухамада. Мусульмане-шыіты складаюць 10-20 % ад сусветанага мусульманскага насельніцтва і 38 % ад усяго насельніцтва Блізкага Усходу. Паводле ацэнак, агульная колькасць прадстаўнікоў кірунку складае каля 120 млн чалавек. Найбольшая колькасць шыітаў пражывае ў Іране і Азербайджане, яны, таксама, складаюць таксама значныя долі насельніцтва Ірака, Пакістана і Індыі.
Апісанне кірунку
Як і ўсе мусульмане, шыіты вераць у пасланніцкую місію прарока Мухамада. Адрознай рысай шыітаў з'яўляецца перакананне ў тым, што кіраўніцтва мусульманскай суполкай мусіць належыць Імамам — назначаным Богам, абраным асобам з ліку нашчадкаў прароку, да якіх адносяць Алі ібн Абу Таліба і яго нашчадкаў ад дачкі Мухамады Фацімы, а не выбарным асобам — халіфам. Шыіты крытычна ставяцца да халіфата першых трох халіфаў Абу Бакра, Умара і Усмана. Паколькі Абу Бакр быў выбраны невялікай колькасцю паплечнікаў, Умар быў назначаны Абу Бакром, а Усман быў выбраны з шуры (савета) з сямі прэтэндэнтаў, якіх назначыў Умар з такімі ўмовамі, што выбранне кагосьці, акрамя Усмана, было немагчымым. Па меркаванні шыітаў, выбранне Кіраўніка — Імама мусульманскай суполкі, падобна выбранню прарокаў, з'яўляецца прэрагатывай Бога.
У цяперашні час паслядоўнікі розных шыіцкіх суполкак існуюць практычна ва ўсіх мусульманскіх, еўрапейскіх і амерыканскіх краінах. Шыіцкага веравучэнне прытрымліваецца пераважная большасць насельніцтва Ірана і Азербайджана, каля траціны насельніцтва Ірака, значная частка насельніцтва Лівана, Емена, Бахрэйна, у Афганістане — фарсіваны на захадзе краіны і хазарэйцы. Да ісмаіліцкай галіны шыізму належыць большасць жыхароў Горна-Бадахшанскай вобласці Таджыкістана — памірскія народы.
Колькасць шыітаў у Расіі нязначная. Да гэтага кірунку ісламу належыць большая частка азербайджанцаў (у самім Азербайджане шыіты складаюць па розных падліках да 70 % насельніцтва).
Галіны
Пераважным кірункам у шыізме з'яўляецца імамізм, сярод якіх адбыўся раскол на шыітаў-двунадзясятнікаў (існаашарытаў) і ісмаілітаў. Цяпер узаемаадносіны паміж двунадзясятнікамі (а таксама зейдзітамі) і іншымі шыіцкімі плынямі часам прымаюць напружаныя формы. Нягледзячы на падобныя моманты ў веравучэнні, фактычна гэта розныя суполкі. Шыіты традыцыйна падзяляюцца на дзве вялікія групы: умераныя (шыіты-двунадзясятнікі, зейдзіты) і крайнія (ісмаіліты, алавіты). Разам з тым, з 1970-х гадах пачаўся зваротны паступовы працэс збліжэння ўмераных шыітаў, алавітаў і ісмаілітаў.
Братэрства і адзінства
Гісторыя
Пасля падзелу Югаславіі гітлераўскай кааліцыяй і іх саюзнікамі ў красавіку 1941 года, захопнікі распальвалі міжнацыянальную варожасць паміж шматлікімі этнічнымі і рэлігійнымі групамі Югаславіі. Стварэнне марыянетачнай дзяржавы, так званай, Незалежнай дзяржавы Харватыя і масавыя забойствы сербаў у Харватыі і Босніі і Герцагавіне, прывялі, як гэта сцвярджалі югаслаўскія камуністы, да спроб сербскай буржуазіі ператварыць узброенае супраціўленне ў братазабойчую вайну. Разумеючы, што толькі вызваленая Югаславія магла гарантаваць нацыянальную свабоду, югаслаўская камуністычная партыя паспяхова абвясціла братэрства і адзінства югаслаўскіх народаў і нацыянальных меншасцей у іх барацьбе супраць фашысцкіх захопнікаў і ўнутраных калабарацыяністаў. На другім пасяджэнні АВНВЮ ў 1943 годзе было прынята рашэнне аб прызнанні нацыянальных правоў усіх народаў краіны, якое было расцэнена як рэалізацыя прынцыпу братэрства і адзінства.
Франчэска II Ганзага
Франчэска II Ганзага (Francesco II Gonzaga;  — ) — італьянскі кандацьер, маркіз Мантуі, муж Ізабелы д'Эстэ, каханы яе ятроўкі Лукрэцыі Борджыя.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мантуі, быў старэйшым сынам маркіза Федэрыка I Ганзага і Маргарыты Баварскай.
Пачаў ваенную кар'еру кандацьера, быў капітанам на службе Міланскага герцага ў 1483, 1485 і 1486 гадах. Узначальваў атрады Венецыі з мая 1489 па 1498 гады, войскі італьянскай лігі ў бітве пры Фарнова, зрэшты, кіруючыся саветамі свайго больш вопытнага дзядзькі Рыдольфа Ганзага. Хоць перамога была невыразнай, яна ўсё ж прывяла да таго, што войска Карла VIII Французскага адступілі назад за Альпы.
Яго апісваюць так: «Невысокі, вірлавокі, кірпаты і неверагодна храбры, лепшы рыцар Італіі».
Пазней ён накіраваў сваю зброю ўжо супраць венецыянцаў, узначаліўшы Свяшчэнную лігу, створаную супраць іх Папам Юліем II. Выпадкова ён быў захоплены іх войскамі і ўтрымліваўся некалькі месяцаў у якасці закладніка, падвяргаючыся абразам. Вызвалены ён быў дзякуючы клопатам Папы Рымскага і быў вымушаны аддаць наўзамен у закладнікі свайго маленькага сына. Гэта выклікала яго бясконцую варожасць да гэтага горада, і пазней ён адпрэчваў любыя прапановы венецыянцаў ізноў узначаліць іх войскі.
У 1499 годзе паступіў на службу да французскага караля Людовіку XII і быў ім ганараваны ордэнам Св. Міхаіла, стаў лейтэнантам-генералам на службе французаў у Неапалітанскім каралеўстве ў жніўні 1503 года, лейтэнантам Рымскай Царквы ў 1506 годзе, главой ордэна Св. Міхаіла ў чэрвені 1507 года, ганфаланьерам Рымскай царквы ў 1510 годзе.
Падчас яго адсутнасці Мантуя кіравалася яго жонкай Ізабелай д'Эстэ, на якой ён жаніўся 12 лютага 1490 года, аднавіўшы традыцыйны альянс паміж д'Эстэ і Ганзага. Пад кіраваннем гэтай пары Мантуя набыла вялікае культурнае значэнне і бляск дзякуючы запрашэнню ў горад такіх мастакоў, як Мантэнья і Банакольсі. Па загадзе Франчэска быў адбудаваны Палацца дзі Сан Себасцьяна, дзе пазней размясціўся «Трыумф Цэзара» пэндзля Мантэньі.
Братэрства і адзінства
Гісторыя
Па ўсёй Югаславіі многія заводы, школы, народныя ансамблі, спартыўныя каманды насілі імя «Братэрства і адзінства», а таксама аўтатраса, якая аб'ядноўвала цэнтры рэспублік СФРЮ, Любляна—Заграб—Бялград—Скоп’е.
Франчэска II Ганзага
Біяграфія
Быў у любоўнай перапісцы з Лукрэцыяй Борджыяй, жонкай брата Ізабелы д'Эстэ, мяркуюць, што іх адносіны не выйшлі з катэгорыі платанічных.
Братэрства і адзінства
Гісторыя
Некаторыя выдатныя асобы з былой Югаславіі былі прызнаны вінаватымі за дзеянні, якія, як лічаць, пагражалі братэрству і адзінству, такія як акты шавіністычнай прапаганды ці сепаратызм. Сярод асуджаных былі будучыя прэзідэнты Босніі і Герцагавіны (Алія Ізетбегавіч) і Харватыі (Франья Туджман і Стыпе Месіч), харвацкі генерал албанскага паходжання Рахім Адэмі і шматлікія іншыя.
Франчэска II Ганзага
Біяграфія
Сканаў ад сіфілісу, падхопленага ў прастытутак у 1512 годзе. Яго спадчыннікам стаў яго сын Федэрыка, пры якім Ізабела кіравала як рэгент. Яго іншы сын, Ферантэ, стаў родапачынальнікам галіны графаў Гуастаа.
Імператарская інвестытура маркізата пацверджана ў 1485 і 1494 гадах.
Gurzuf
Gurzuf — музычны праект акардэаніста Ягора Забелава і барабаншчыка Арцёма Залескага (Мінск, Беларусь).
Гісторыя
Праект быў створаны ў 2005 годзе. За час свайго існавання група прыняла ўдзел у розных музычных фестывалях, адыграла сольныя канцэрты на сцэнах Расіі, Украіны, Літвы, Латвіі, Польшчы, Германіі, Бельгіі, Галандыі, Іспаніі, Партугаліі, Францыі, Швейцарыі і Англіі.
Вясной 2007 года на тон-студыі «Масфільма» быў запісаны дэбютны альбом «Несуществующее кино».
Удзел у фестывалях
Беларусь Расія Украіна Літва Польшча Германія Аўстрыя Швейцарыя Нідэрланды Бельгія Францыя Фінляндыя Партугалія Вялікабрытанія
Поўпрышчы
По́ўпрышчы (, Повприщи) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Бродаўскага сельсавета.
Алег Буткевіч
Алег Чэслававіч Буткевіч (, Браслаў, Віцебская вобласць) — беларускі рымска-каталіцкі дзеяч, Біскуп Віцебскі (з 2013 года). Старшыня Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў Беларусі (з 14 красавіка 2021 года).
Біяграфія
Нарадзіўся 18 сакавіка 1972 года ў Браславе. Бацька, Чэслаў Буткевіч, быў шматгадовым старшынёй браслаўскай парафіяльнай рады.