cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Асаўляны
Назву Асаўля́ны маюць:
Шэкспіраўскае пытанне
Шэкспі́раўскае пыта́нне — праблема аўтарства твораў, якія прыпісваюцца Уільяму Шэкспіру. Назва паўстала па аналогіі з.
Пра жыццё Шэкспіра мала што вядома, як і пра большасць іншых англійскіх драматургаў эпохі праўлення Лізаветы I, асабістым жыццём якіх сучаснікі не пераймаліся. Існуе пункт гледжання, так званае «антыстратфардыянства» або «нестратфардыянства», прыхільнікі якога адмаўляюць аўтарства вядомага з крыніц акцёра Шэкспіра са Стратфарда і лічаць, што «Уільям Шэкспір» — гэта псеўданім, пад якім хавалася іншая асоба або група асоб (хутчэй за ўсё, з ведама рэальнага Шэкспіра са Стратфарда). Пры гэтым, улічваючы, што шэраг сучаснікаў прыпісваюць шэкспіраўскія творы менавіта Шэкспіру са Стратфарда, звычайна гэтыя версіі ўключаюць у сябе тую ці іншую тэорыю змовы.
Недвухсэнсоўнае адмаўленне традыцыйнага пункту гледжання вядома з 1848 года (Джозеф Харт), хоць шэраг аўтараў бачыць тыя ці іншыя намёкі на шэкспіраўскае пытанне і ў больш ранняй літаратуры (з XVIII ст.). Разам з тым, сярод нестратфардыянцаў няма адзінства адносна таго, хто менавіта быў сапраўдным аўтарам (аўтарамі) шэкспіраўскіх твораў. Да цяперашняга часу колькасць кандыдатур, прапанаваных рознымі даследчыкамі пытання, складае каля 80.
«Антыстратфардыянскі» пункт гледжання на аўтарства Шэкспіра кансэнсусам акадэмічных навукоўцаў адпрэчваецца цалкам як супярэчны стандартам навуковага даследавання, аднак ён атрымаў вялікую вядомасць у культуры і стымуляваў шэкспіразнаўства.
Аргументы нестратфардыянцаў
Нестратфардыянцы часта карыстаюцца ў доказах тым фактам, што пра жыццё Шэкспіра вядома вельмі мала. Таксама адсутнасць фактаў часам успрымаецца як указанне на спробу ўрадавых чыноўнікаў з дапамогай знішчэння гістарычных запісаў пра Шэкспіра схаваць яго сапраўдную асобу. Напрыклад, адсутнасць запісаў аб наведванні стратфардскай школы разглядаецца як спроба схаваць той факт, што Шэкспір ​​ніколі не вучыўся ў ёй.
Акружэнне Шэкспіра
Шэкспір ​​быў народжаны, выхаваны і пахаваны ў Стратфардзе-на-Эйване, дзе таксама працягваў займацца гаспадаркай у перыяд сваёй лонданскай кар’еры. Рынкавы горад з насельніцтвам каля 1 500 чалавек, які знаходзіцца ў 160 кіламетрах на поўнач ад Лондана, Стратфард быў цэнтрам забою і продажу авечак, а таксама дубленых шкур і гандлю шэрсцю. Нестратфардыянцы часта малююць горад як месца, пазбаўленае паняццяў аб культуры, у якім не было неабходных умоў для выхавання генія, і кажуць пра Шэкспіра як пра некультурнага і непісьменнага чалавека.
Джон Шэкспір, бацька Уільяма Шэкспіра, быў пальчатнікам і адным з членаў савета, які кіраваў горадам. Ён быў жанаты з Мэры Ардэн, дачкой мясцовага джэнтры. Пад вясельнай дамовай абодва паставілі крыжык, а іншых варыянтаў іх подпісаў не захавалася. Гэты факт часта выкарыстоўваецца як доказ таго, што Шэкспір ​​выхоўваўся ў непісьменнай сям’і. Таксама няма доказаў пісьменнасці дзвюх дачок Шэкспіра, за выключэннем двух подпісаў Сюзаны, якія, аднак, многія даследчыкі называюць хутчэй «маляванымі», чым напісанымі ўпэўненай рукой. Іншая дачка Уільяма Шэкспіра, Джудзіт, ставіла на афіцыйных дакументах крыжык.
Нестратфардыянцы лічаць, што акружэнне Шэкспіра несумяшчальнае з зместам яго твораў, бо аўтар дэманструе ў іх сваё глыбокае знаёмства з палітыкай і культурай як Англіі, так і замежных краін, а таксама з арыстакратычнымі відамі спорту: паляваннем,, і. Некаторыя лічаць, што ў яго творах выказваецца пагарда да неадукаваных простых людзей, і ён адлюстроўвае іх камічна, робячы аб’ектам кпінаў.
Будзнінкай
Бу́дзнінкай (Būdninkai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 10 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Шэкспіраўскае пытанне
Адукацыя і пісьменнасць
Нестратфардыянцы часта карыстаюцца ў якасці аргумента тым фактам, што не знойдзена дакументаў, якія пацвярджаюць атрыманне Шэкспірам адукацыі. Бясплатная новая каралеўская школа ў Стратфардзе, заснаваная ў 1553 годзе, знаходзілася прыкладна ў 800 метрах ад дома, дзе вырас Шэкспір. У англійскіх таго часу вучылі па лацінскіх тэкстах, дакладна ўстаноўленых каралеўскім указам, і вучні бясплатна атрымлівалі сур'ёзную адукацыю ў галіне лацінскай граматыкі, антыказнаўства і рыторыкі. Дырэктар школы Томас Джэнкінс і яе настаўнікі былі выпускнікамі Оксфардскага ўніверсітэта. Спісы вучняў школы за дадзены перыяд не захаваліся, акрамя таго, ніхто не паведамляў, што з'яўляўся настаўнікам або аднакласнікам Шэкспіра. Гэта адсутнасць дакументальных сведчанняў успрымаецца многімі нестратфардыянцамі як прыкмета непісьменнасці Шэкспіра.
Нестратфардыянцы таксама задаюць пытанне, як Шэкспір, які не атрымаў прыстойнай адукацыі і не быў выхаваны ў культурнай сям'і, мог набыць такі шырокі слоўнікавы запас. Аўтарскі слоўнікавы запас яго п'ес, паводле розных падлікаў, складае ад 17 500 да 29 000 слоў. Не захавалася подпісаў Шэкспіра на яго рукапісах. Усе шэсць подпісаў Шэкспіра, якія захаваліся, знаходзяцца на афіцыйных дакументах. Нестратфардыянцы называюць гэтыя подпісы «крамзолямі» і інтэрпрэтуюць як яшчэ адзін доказ непісьменнасці або малаадукаванасці Шэкспіра.
Імя
Подпісы Шэкспіра, якія захаваліся, і тытульныя лісты выданняў яго прац па-рознаму перадрукоўваюць яго прозвішча. Яго прозвішча фігуруе ў розных варыяцыях як у літаратурных, так і ў афіцыйных дакументах, асабліва адрозніваюцца рукапісныя варыянты. Гэты факт часта выкарыстоўваецца ў якасці доказу таго, што Шэкспір ​​не той чалавек, які стварыў творы, што прыпісваюцца яму, і яго імя было выкарыстана як псеўданім сапраўдным аўтарам.
Маецца шэраг выпадкаў перадачы прозвішча Шэкспіра праз злучок: «Shake-speare» або «Shak-spear» (літар. «Узрушыцель дзідай»). Большасць нестратфардыянцаў выкарыстоўваюць гэты факт як доказ выкарыстання псеўданіма, сцвярджаючы, што такі спосаб запісу часта выкарыстоўваўся для стварэння апісальнага вобраза выдуманых тэатральных персанажаў, а таксама літаратурных псеўданімаў.
Прычыны, паводле якіх сапраўдны аўтар выкарыстаў псеўданім, часцей за ўсё вар'іруюцца ў залежнасці ад сацыяльнага становішча меркаванага аўтара. Арыстакраты, як Оксфард і Дэрбі, выкарыстоўвалі псеўданім, каб абараніць сябе ад ганьбы, таму што ў тую эпоху падобны занятак не лічыўся годным прыдворнага. Калі меркаваны аўтар не належаў да вышэйшай шляхты, то мяркуецца, што ён выкарыстаў псеўданім, каб пазбегнуць пераследу з боку ўлад: Бэкан за прапаганду рэспубліканскай формы праўлення, а Марла, каб не выдаць сябе пасля смерці, якую ён інсцэніраваў для выратавання ад турэмнага зняволення або пакарання смерцю.
Адсутнасць дакументальных сведчанняў
Нестратфардыянцы кажуць, што ніякія дакументы відавочна не пацвярджаюць тое, што Шэкспір ​​быў пісьменнікам, і, наадварот, даказваюць, што ён зрабіў кар'еру бізнесмена і нерухомасці; любая вядомасць, якую ён, магчыма, меў у тэатральным свеце Лондана (для ўтойвання рэальнага аўтара), звязана з тым, што ён меў тэатральныя акцыі. Яны таксама лічаць, што ўсе сведчанні літаратурнай кар'еры былі сфальсіфікаваныя, каб засцерагчы асобу сапраўднага аўтара п'ес.
Усе альтэрнатыўныя тэорыі аўтарства абвяргаюць відавочныя дасылкі Лізаветы I і Якава I да Шэкспіра як да драматурга; замест гэтага шукаюцца недакладнасці і зашыфроўкі. Яны ідэнтыфікуюць яго з літаратурным злодзеем «Паэтам-малпай» (з аднайменнага верша ) і дурным «палюбоўнікам паэзіі» Гуліа (з універсітэцкай п'есы «Вяртанне на Парнас», пастаўленай каля 1601 года). Такія персанажы быццам бы намякаюць, што тэатральны свет Лондана ведаў, што за асобай Шэкспіра хаваецца іншы аўтар. Адпаведна, хвалы пісьменніку «Шэкспіру», падобныя тым, якія можна знайсці ў («First Folio»), тлумачацца як дасылкі да рэальнага аўтара, а не да чалавека са Стратфарда.
Абставіны смерці Шэкспіра
Шэкспір ​​памёр 23 красавіка 1616 года ў Стратфардзе, пакінуўшы завяшчанне, якім размяркоўвалася яго досыць вялікая маёмасць. Завяшчанне Шэкспіра са Стратфарда — аб'ёмны і падрабязны дакумент, аднак у ім не згадваецца ні аб якіх кнігах, паперах, паэмах, п'есах. На момант смерці Шэкспіра 18 яго п'ес заставаліся неапублікаванымі, тым не менш, пра іх таксама нічога не сказана ў тэстаменце. Адзіная адсылка да тэатра — завяшчанне грошай калегам-акцёрам з тым, каб яны маглі купіць жалобныя кольцы; але занесены гэты пункт быў ужо пасля падпісання завяшчання, што кідае цень на сапраўднасць дадзенага моманту.
Няма звестак аб публічнай жалобе па Шэкспіру, таксама не было апублікавана ніякіх вершаў на яго смерць на працягу 7 гадоў пасля яе — да з'яўлення падобнага ўсхвалення на развароце «Першага Фоліа».
Аксфардыянцы лічаць, што фраза «наш несмяротны паэт» (our ever-living Poet) (эпітэт, якім звычайна ўсхвалялі памерлага паэта, маючы на ​​ўвазе, што сваёй творчасцю ён прынёс сабе неўміручасць) з прысвячэння да, апублікаваных у 1609 годзе, азначае, што сапраўдны аўтар да таго часу ўжо памёр. Оксфард памёр у 1604 годзе, пяццю гадамі раней.
ў Стратфардзе ўяўляе сабой бюст з пяром у руцэ, да якога прыкладаюцца некалькі эпітафій з усхваленнем яго паэтычных здольнасцей. Самая ранняя друкаваная выява надмагілля, апублікаваная у 1656 годзе ў кнізе «Старажытнасці Уоркшыра» («Antiquities of Warwickshire»), адрозніваецца ад яго сучаснага выгляду. Некаторыя даследчыкі аўтарскага пытання сцвярджаюць, што раней мужчына сціскаў у руках мяшок збожжа ці воўны, які на пяро быў зменены пазней, каб схаваць асобу сапраўднага аўтара. Паспрабаваўшы пакласці канец спекуляцыям на дадзеную тэму, у 1924 годзе Марыён Шпільман апублікаваў выяву манумента, зробленую да рэстаўрацыі 1748 года, на якой ён вельмі падобны на сённяшні. Публікацыя малюнка не зрабіла жаданага эфекту, і ў 2005 годзе аксфардыянец Рычард Кенэдзі выказаў здагадку, што манумент быў узведзены ў гонар Джона Шэкспіра, бацькі Уільяма, які, паводле падання, паспяхова гандляваў шэрсцю.
Аргументы за аўтарства Шэкспіра
Амаль усе члены акадэмічнай навуковай супольнасці ўпэўненыя, што аўтар п'ес «Шэкспір» — той жа чалавек, што і Уільям Шэкспір, які нарадзіўся ў Стратфардзе ў 1564 годзе і памёр у 1616 годзе. Ён стаў акцёрам і акцыянерам трупы «Слугі лорда-камергера» («Lord Chamberlain's Men») (пазней «Слугі караля» («King's Men»)), якая валодала («Globe Theatre»)і эксклюзіўнымі правамі на пастаноўку п'ес Шэкспіра з 1594 па 1642 год. Пасля 1596 года Шэкспір ​​таксама мог лічыцца ганаровым «джэнтльменам»; тады яго бацьку было дазволена мець герб.
Шэкспіраведы не бачаць прычын лічыць, што імя «Шэкспір» — гэта псеўданім, ці што акцёр быў прыкрыццём для рэальнага аўтара: запісы сучаснікаў называюць Шэкспіра пісьменнікам, а драматургі-сучаснікі Шэкспіра — Марла, Джонсан, Джон Дон і іншыя — былі не менш, а то і больш сціплага паходжання (бацька Шэкспіра са Стратфарда быў багаты і ўваходзіў у гарадское праўленне); сучаснікі не сумняваюцца ў тым, што Шэкспір ​​- сапраўдны аўтар п'ес. Сапраўды, інфармацыя аб жыцці Шэкспіра вельмі адрывачная, але аб'ём звестак аб драматургах-сучасніках Шэкспіра таксама невялікі і для многіх аўтараў значна бяднейшы. Для Джонсана, Марла і Джона Марстана знаходзіцца больш дакументаванай інфармацыі, але прычынай гэтага служыць іх адукацыя, частыя кантакты з судом і спрэчкі з законам.
Прыпісваючы п'есы паэту і драматургу Уільяму Шэкспіру, літаратуразнаўцы выкарыстоўваюць тую ж, што і для іншых пісьменнікаў яго часу: гістарычныя запісы і вывучэнне стылю; яны лічаць, што аргумент нестратфардыянцаў «няма доказаў аўтарства Шэкспіра» з'яўляецца прыкладам памылковай логікі, так званым argumentum ex silentio, аргументам, выведзеным са змоўчання, — адсутнасць доказаў з'яўляецца доказам адсутнасці. Яны крытыкуюць метады прадстаўнікоў іншых тэорый аўтарства як ненадзейныя і ненавуковыя, заяўляючы, што іх суб'ектыўнасць тлумачыць, чаму ў якасці «сапраўднага» аўтара прапануюцца яшчэ 80 кандыдатаў. Яны лічаць ідэю, што ў працах Шэкспіра адлюстравана яго аўтабіяграфія, культурным анахранізмам: такая практыка атрымала распаўсюд у XIX стагоддзі, але ў эпоху Лізаветы яна яшчэ не існавала. Нават у XIX стагоддзі, пачынаючы прынамсі з і Кітса, крытыкі часта адзначалі, што геній Шэкспіра ў яго здольнасці ствараць герояў, якія гавораць і дзейнічаюць з законаў іх драматычнай прыроды, што робіць спробы даведацца што-небудзь пра аўтара з яго п'ес значна больш праблематычным.
Гістарычныя сведчанні
Гістарычныя дакументы адназначна паказваюць на Шэкспіра як на аўтара канона п'ес. Акрамя імя на тытульных старонках выданняў п'ес і паэм (па меншай меры 23 разы пры жыцці), ён згадваўся як вядомы пісьменнік. Некаторыя сучаснікі пацвярджаюць адзінства асоб драматурга і акцёра, таксама ёсць відавочны дакументальны доказ таго, што акцёр быў выхадцам са Стратфарда.
У 1598 годзе Фрэнсіс Мерэс назваў Шэкспіра драматургам і паэтам у сваёй кнізе «Palladis Tamia»; ён піша пра Шэкспіра як пра аднаго з аўтараў, якія «моцна ўзбагацілі англійскую мову». Ён называе 12 п'ес, напісаных Шэкспірам, чатыры з якіх не былі апублікаваныя in quarto: «'» («The Two Gentlemen of Verona»), «'» («The Comedy of Errors»), «'» («Love's Labour's Lost») і «'» («King John»); таксама ён прыпісвае Шэкспіру некалькі п'ес, апублікаваных ананімна да 1598 года, а менавіта п'есы «'» («Titus Andronicus»), «Рамэа і Джульета» («Romeo and Juliet») і «'» («Henry IV, Part 1»). За 11 гадоў да публікацыі санетаў Шэкспіра ён піша пра некаторыя яго санеты, якія захоўваюцца ў прыватных калекцыях яго сяброў.
У адпаведнасці з жорсткай сацыяльнай іерархіяй Лізавецінскай Англіі Уільям Шэкспір ​​атрымаў права выкарыстоўваць ганаровы тытул «джэнтльмен» пасля таго, як у 1596 годзе яго бацька атрымаў права на герб. Гэты ганаровы тытул у звароце выказваўся зваротам «Майстар» або скарочана «Mr.» або «M.» перад імем. Тытул прысутнічае ў многіх адсылках сучаснікаў да Шэкспіра, уключаючы афіцыйныя, а таксама звязаныя з літаратурнай дзейнасцю дакументы, што ідэнтыфікуе Уільяма Шэкспіра са Стратфарда з аўтарам п'ес. Прыклады з жыцця Шэкспіра ўключаюць два запісы ў кнізе аўтарскіх правоў, адзін з іх датаваны 23 жніўня 1600 года і ўнесены Эндру Вайсам і Уільямам Эсплі: «''Уступленне іх копій у рукі інспектараў. Дзве кнігі. Адна называецца „“ («Much Ado About Nothing»). Іншая — „“ («Henry IV, Part 2») з гумарычным сэрам Джонам Фальстафам: Напісана мр. Шэкспірам. xij d''» (Entred for their copies vnder the handes of the wardens. Twoo bookes. the one called: Muche a Doo about nothinge. Thother the second parte of the history of kinge henry the iiijth with the humors of Sr John ffalstaff: Wrytten by mr Shakespere. xij d).
Сацыяльны статус Шэкспіра таксама паслядоўна згадваецца сучаснікамі ў эпіграмах: Джона Дэвіса ў «Плесці глупства» («The Scourge of Folly») (1611): «''To our English Terence, Mr. Will. Shake-speare» (Нашаму англійскаму Тэрэнцыю, Мр. Уіл Шэкспіру); Томаса Фрымана з «Runne and A Great Caste» (1614) — «To Master W: Shakespeare''». Таксама ён згадваецца з тытулам у гісторыка Джона Стоу ў яго спісе «Our moderne and present excellent Poets» (Нашы сучасныя і цяперашнія выдатныя паэты) з яго «Аналаў» («Annales»), выдадзеных пасмяротна (1615), дзе сказана: «''M. Willi. Shake-speare gentleman''».
Пасля смерці Шэкспіра ён як «джэнтльмен» быў адназначна пазначаны Бенам Джонсанам у загалоўку яго хвалебнай прамовы да паэта — «To the Memory of My Beloved the Author, Mr. William Shakespeare and What He Hath Left Us» («Памяці майго любімага аўтара, мр. Уільяма Шэкспіра, і аб тым, што ён пакінуў нам»), апублікаванай у Першым Фоліа (1623). Іншыя паэты таксама абазначалі Шэкспіра як джэнтльмена ў сваіх панегірыках, таксама апублікаваных у Першым Фоліа: «Upon the Lines and Life of the Famous Scenic Poet, Master William Shakespeare» («На вершы і жыццё знакамітага сцэнічнага паэта, майстра Уільяма Шэкспіра») Х'ю Холанда і «To the Memory of the Deceased Author, Master W. Shakespeare» («Памяці нябожчыка аўтара, майстра У. Шэкспіра») Леанарда Дыгза.
Юрыдычныя абгрунтаванні
Пісьмовыя сведчанні сучаснікаў Шэкспіра, а таксама сур'ёзныя ўскосныя доказы асабістых адносін з людзьмі, якім даводзілася б мець зносіны з ім як з акцёрам і драматургам, кажуць пра тое, што аўтарам п'ес з'яўляецца ён.
Гісторык і антыквар быў прызначаны намеснікам майстра святкаванняў у 1603 годзе і майстрам святкаванняў у 1610 годзе (займаў пасаду да 1622 года). Ён павінен быў кантраляваць цэнзуру п'ес для публічных тэатраў, арганізоўваць тэатральныя прадстаўленні пры двары і (пасля 1606 года) даваць дазвол на публікацыю п'ес. На тытульным лісце п'есы «George a Greene, the Pinner of Wakefield» (1599) Бак адзначыў, што кансультаваўся з Шэкспірам па пытанні аб яе аўтарстве. Бак звычайна скрупулёзна ўстанаўліваў аўтарства п'ес; і ў 1607 годзе ён асабіста выдаў ліцэнзію на публікацыю «Караля Ліра» як напісанага «Майстрам Уільямам Шэкспірам».
У 1602 годзе Ральф Брук, ёркскі герольд, абвінаваціў сэра Уільяма Дэзіка, геральдмайстра ордэна Павязкі, у прысваенні статусу джэнтры 23 нявартым. Адным з іх быў бацька Шэкспіра, які дамагаўся герба яшчэ 34 гады таму, але толькі ў 1596 годзе атрымаў яго разам са сваім сынам. Брук прыкладае эскіз герба Шэкспіра, падпісаны: «Шэкспір ​​— акцёр; складзена геральдмайстрам ордэна Падвязкі». Правільнасць выдачы гербаў адстаялі Дэзік і геральдмайстар Кларэнсью Уільям Кемдэн — выдатны антыквар таго часу. У яго творы «Remaines Concerning Britaine» — апублікаваным у 1605 годзе, але скончаным двума гадамі раней (да таго, як у 1604 годзе памёр граф Оксфард), — Кемдэн называе Шэкспіра адным з «найбольш змястоўных пісьменнікаў пакалення нашага часу, якім наступныя пакаленні змогуць справядліва захапляцца».
Прызнанне іншымі акцёрамі, драматургамі і пісьменнікамі
Акцёры Джон Хемінгс і Генры Кондэл ведалі Шэкспіра і працавалі з ім больш за 20 гадоў. У «Першым Фоліа» 1623 года яны напісалі, што выдаюць яго, «толькі каб захаваць памяць аб нашым годным сябры і калезе пры жыцці, якім быў наш Шэкспір, сціплай прапановай яго п'ес» (onely to keepe the memory of so worthy a Friend, & Fellow aliue, as was our Shakespeare, by humble offer of his playes). Драматург і паэт Бен Джонсан ведаў Шэкспіра па меншай меры з 1598 года; калі «Слугі лорда Чэмберлена» ставілі п'есу Джонсана «Усякі ў сваім настроі» «Every Man in His Humour» у тэатры «Заслона», Шэкспір ​​уваходзіў у трупу. Шатландскі паэт Уільям Драманд запісаў выказванні Джонсана: апошні крытыкаваў Шэкспіра, лічачы, што таму не хапае «мастацкасці», а таксама за тое, што ў «» («The Winter's Tale») той памылкова змясціў Багемію побач з берагам. У 1641 годзе, праз чатыры гады пасля смерці Джонсана, былі апублікаваныя прыватныя запісы пра яго жыццё. У каментарыі, прызначаным для нашчадкаў («Timber or Discoveries»), ён крытыкуе Шэкспіра за яго падыход да драматургіі, але захапляецца ім як чалавекам: «Ён быў сапраўды сумленны, меў адкрытую і свабодную натуру, валодаў найвышэйшай фантазіяй, смелымі поглядамі і мяккасцю прамовы, у якой ён расцякаўся з такой лёгкасцю, што часам яго проста неабходна было спыніць».
Дапаўняючы Джонсана, пра Шэкспіра пішуць іншыя драматургі, некаторыя з якіх прадавалі п'есы кампаніі Шэкспіра. У дзвюх з трох «Парнаскіх п'есах» («Parnassus plays»), створаных у каледжы Святога Іаана Кембрыджскага ўніверсітэта ў пачатку XVII стагоддзя, Шэкспір ​​згадваецца ў якасці акцёра, паэта і драматурга, які не атрымаў універсітэцкай адукацыі. У «Першай частцы вяртання з Парнаса» («The First Part of the Return from Parnassus») два асобныя персанажы спасылаюцца на яго як на «''мілагучнага мр. Шэкспіра»; у «The Second Part of the Return from Parnassus» («Parnassus plays») (1606), п'есе ананімнага драматурга, акцёр Кемп кажа акцёру Бербіджу: «нешматлікія з універсітэцкіх розумаў добра пішуць п'есы… А вось наш прыяцель Шэкспір ​​паказаў ім усім, як трэба пісаць''».
У «Гарачым пілігрыме» («The Passionate Pilgrim»), які быў апублікаваны Уільямам Джагардам у 1612 годзе пад імем Шэкспіра на загалоўнай старонцы, было дададзена дзевяць вершаў, напісаных выдатным англійскім паэтам і драматургам Томасам Хейвудам. У сваёй кнізе «У абарону акцёраў» (1612) Хейвуд пратэставаў супраць дадзеных дзеянняў, дадаўшы, што і сам аўтар «абражаны тым, як бессаромна містэр Джагард без яго ведама распарадзіўся яго імем». Хейвуд упэўнена кажа, што сам аўтар не ведаў нічога пра падман; Джагард замяніў тытульныя лісты на новыя, без указання імя Шэкспіра, хоць Хейвуд не гаварыў канкрэтна, што «пакрыўджаны аўтар» менавіта Шэкспір. У іншым месцы, у вершы «Іерархія благаслаўлёных анёлаў» (1634 год), Хейвуд з пяшчотай пералічвае мянушкі драматургаў, знаёмых яму. Сярод іх ён вылучае Шэскпіра, кажучы пра яго як пра аднаго з лепшых паэтаў яго часу..
Драматург у прысвячэнні да «Белага д'ябла» («The White Devil») (1612) пісаў: «''Я заўсёды прытрымліваўся добрага меркавання аб лепшых творах іншых аўтараў, асабліва аб паўнагучным і высокім стылі Чапмена, …і, нарэшце (без усялякага дрэннага намеру згадваючы іх апошнімі), аб выключна ўдачлівай і плённай дзейнасці М. Шэкспіра, Дэкера і Хейвуда''». Абрэвіятура «М.» абазначае «майстар», форма звароту, якая ўказвае на Уільяма Шэкспіра са Стратфарда, які насіў тытул джэнтльмена.
У вершаваным лісце да Бена Джонсана, датаваным 1608 годам, намякае на некалькіх драматургаў, у тым ліку і на Шэкспіра.
Смерць Шэкспіра
Да помніка Шэкспіру, узведзенага ў Стратфардзе да 1623 года, прыкладаецца таблічка з прысвячэннем, якое ідэнтыфікуе Шэкспіра з пісьменнікам. Першыя два лацінскія радкі перакладаюцца так: «''У меркаваннях Пілосец, у геніяльнасці Сакрат, у мастацтве Марон. Зямля пакрывае яго, народ плача аб ім, Алімп мае яго''» — у надпісы ўтрымліваюцца дасылкі да Нестара, Сакрата, Вергілія і гары Алімп. Помнік не толькі згадваўся ў Першым Фоліа, але і ў іншых запісах пачатку XVII стагоддзя быў ідэнтыфікаваны як помнік Шэкспіру; у іх прыводзіўся і надпіс. Уільям Дагдэйл апісаў помнік у кнізе «Старажытнасці Уоркшыра» (1656), але яго гравюра была зроблена з эскіза 1634 года і, як і іншыя выявы помнікаў яго рукі, акуратнасцю не вылучаецца.
Джон Тэйлар — першы паэт, які адзначыў у друку смерць Шэкспіра і Фрэнсіса Бамонта ў сваім творы 1620 года «Пахвала канаплянаму насенню» («The Praise of Hemp-seed»). Абодва памерлі чатырма гадамі раней, дні іх смерці адрозніваюцца адзін ад аднаго менш чым на два месяцы. Бен Джонсан напісаў кароткі верш «Чытачу», які суправаджае партрэт працы Друшаўта да Першага Фоліа; у ім выява была ацэнена як такая, што нядрэнна перадае знешнасць Шэкспіра.
Леанард Дыгз напісаў верш «''Памяці нябожчыка аўтара майстра У. Шэкспіра» («To the Memory of the Deceased Author Master W. Shakespeare»), апублікаваны ў Фоліа; у ім аўтар спасылаецца на «Той помнік, што ў Стратфардзе стаіць''». Дыгз, які вырас ў 1590-х гадах у чатырох мілях ад Стратфарда-на-Эйване, быў пасынкам сябра Шэкспіра, Томаса Расела, якога Шэкспір ​​у сваім завяшчанні прызначыў выканаўцам яго волі. Уільям Бас дзесьці паміж 1616 і 1623 гадамі напісаў санет «''Аб мр. У. Шэкспіры» («On Mr. Wm. Shakespeare», у якім было сказана, што Шэкспір ​​павінен быць пахаваны ў Вэстмінстэрскім абацтве побач з Чосерам, Бамонтам і Спенсерам. Гэты верш шырока распаўсюдзіўся ў рукапісных варыянтах, і да нашых дзён дайшло больш за два дзясяткі сучасных стварэнню копій; некаторыя з іх маюць больш поўны варыянт загалоўка «Аб мр. Уільяме Шэкспіры, ён памёр у красавіку 1616 года''», які адназначна паказвае, што гаворка ідзе пра аўтара з Стратфарда.
Доказы аўтарства Шэкспіра з яго прац
Працы, якія прыпісваюцца Шэкспіру, з'яўляюцца найбольш вывучанымі свецкімі літаратурнымі творамі ў гісторыі. Каментарыі сучаснікаў і даследаванні тэкстаў пацвярджаюць, што творы напісаны кімсьці, хто меў тую жа адукацыю, асяроддзе і працягласць жыцця, як і Уільям Шэкспір.
П'есы Шэкспіра адрозніваюцца ад твораў «універсітэцкіх розумаў» тым, што ў іх адсутнічае паказная праява майстэрства пісьменніка ў латыні або, за выключэннем п'ес, напісаных у суаўтарстве, — серыі аб Генрыху VI і «Ціта Андроніка». Наўзамен яго класічныя алюзіі абапіраюцца на праграму лізавецінскіх граматычных школ. Праграма пачыналася з лацінскай граматыкі «Rudimenta Grammatices» Уільяма Лілі і даходзіла да Цэзара, Лівія, Вергілія, Гарацыя, Авідзія, Плаўта, Тэрэнцыя і Сенекі — усе гэтыя аўтары цытуюцца ў шэкспіраўскім каноне. У практычна ўнікальных для свайго часу п'есах Шэкспіра змяшчаецца мноства фраз з гімназічных тэкстаў і карыкатур на школьных настаўнікаў. У некалькіх п'есах утрымліваюцца адсылкі да «Граматыкі» Лілі. У працах Шэкспіра ёсць дасылкі не толькі да граматычнай, але і да пачатковай школы, дзе дзеці ад 5 да 7 гадоў вучыліся чытаць, што было неабходна для паступлення ў граматычную школу.
Пачынаючы з 1987 года Уорд Эліат, які сімпатызаваў аксфардыянскай тэорыі, і Роберт Дж. Валенца кіравалі пастаяннымі стылеметрычнымі даследаваннямі, у якіх камп'ютарныя праграмы выкарыстоўваліся для параўнання стылістычных асаблівасцей работ Шэкспіра з працамі 37 аўтараў, якія прапаноўваліся на ролю сапраўднага стваральніка канону. Працы па гэтым даследаванням, вядомым як «Claremont Shakespeare Clinic», апошні раз вяліся вясной 2010 года. Выпрабаванні ўстанавілі, што працы Шэкспіра напісаў, хутчэй за ўсё, адзін чалавек, а не група, і што ён выкарыстаў менш адносных сказаў і больш дэфісаў, жаночых канчаткаў і пераносу сказаў, чым большасць пісьменнікаў, з якімі ён параўноўваўся. У выніку ўстаноўлена, што ні адна з работ астатніх пратэставаных аўтараў не магла быць напісана Шэкспірам, і што ні адна з работ канону не магла быць напісана адным з іх, што ліквідуе ўсе дапушчэнні аб тым, што аўтары, чые працы захаваліся (уключаючы Оксфарда, Бэкана і Марла), стварылі творы, якія прыпісваюцца Шэкспіру.
Адказы на аргументы антыстратфардыянцаў
Шэраг стратфардыянцаў лічыць, што адзін творчы аўтограф Шэкспіра ўсё ж вядомы: магчыма, той жа рукой, што і подпісы, напісаная частка забароненай цэнзурай п'есы «Сэр Томас Мор» ({{lang-en|«Sir Thomas More»)(гэта не проста копія, а чарнавік з аўтарскай праўкай; гэты рукапіс, аднак, цяжка адназначна параўнаць з вядомымі шасцю подпісамі, у якіх занадта мала літар). Прыхільнікі традыцыйнага пункту гледжання таксама звяртаюць увагу на малаверагоднасць таго, каб прафесійны акцёр, які пастаянна развучваў вялікую колькасць роляў, і пайшчык самага папулярнага лонданскага тэатра быў бы непісьменны{{Sfn|Кружков|2001}}. Антыстратфардыянцы на гэта адказваюць, што ў тыя часы ролі развучваліся «пад суфлера», гэта значыць акцёру не трэба было ўмець чытаць.
Арфаграфія ўласных імён у той час далёка не была ўрэгуляваная. Шэраг сучаснікаў называе Shakespeare менавіта Шэкспіра са Стратфарда. Сучаснікі Шэкспіра Бен Джонсан і Крыстафер Марла падпісвалі свае п'есы таксама не зусім так, як іх прозвішчы значыліся ў дакументах аб нараджэнні (Jonson, а не Johnson, Marlowe, а не Marlow; адзіны подпіс Марла, які захаваўся, выглядае як Marley); прозвішчы кожнага з іх таксама мелі і шэраг іншых варыянтаў напісання, так што ў гэтых адносінах Шэкспір ​​нічым ад іх не адрозніваецца{{Sfn|Кружков|2001}}. Фактычна ні аднаго іншага прыкладу злучковага псеўданіма лізавецінскага часу не вядома, у той час як сапраўдныя прозвішчы праз злучок тады ўсё ж неаднаразова пісаліся.
Раннія сумненні
Нягледзячы на ​​пахвальныя водгукі аб яго творах, Шэкспір ​​не лічыўся найвялікшым пісьменнікам свету ў першыя паўтара стагоддзя пасля сваёй смерці. Ён меў толькі рэпутацыю добрага драматурга і паэта, які ўваходзіў у плеяду многіх іншых аўтараў лізавецінскай эпохі. У тэатрах, адкрытых у эпоху Рэстаўрацыі, больш любілі п'есы Бамонта і Флетчэра, а Бен Джонсан і Шэкспір ​​змагаліся толькі за другое месца. Шэкспір ​​выйшаў на першы план пасля таго, як акцёр Дэвід Гарык арганізаваў у 1769 годзе святкаванне Стратфардскага юбілею Шэкспіра. Калі не лічыць некалькіх сатырычных і алегарычных заўваг XVIII стагоддзя, у гэты перыяд не ўзнікала дапушчэнняў аб тым, што аўтарам яго твораў з'яўляецца нехта іншы. Гэтае пытанне ўзнікла толькі тады, калі яго пачалі называць нацыянальным паэтам Англіі і непаўторным геніем.
Да пачатку XIX стагоддзя гэта пакланенне дасягнула апафеозу: Шэкспір ​​быў прызнаны адным з недасяжных геніяў; гэты феномен Джордж Бернард Шоу ў 1901 годзе назваў словам «bardolatry». Да сярэдзіны XIX стагоддзя за яго геніем сталі прызнаваць не толькі творчую, але і інтэлектуальную сілу. Тое, што было вядома пра яго жыццё, выдавала Шэкспіра за неадукаванага селяніна; узнікла трывога з-за дысанансу паміж рэпутацыяй Шэкспіра і яго біяграфіяй. Ралф Уолда Эмерсан, хоць і быў упэўнены ў тым, што Шэкспір ​​напісаў свае працы, у сваёй лекцыі ў 1846 годзе паказаў, што не можа ўзгадніць вершы Шэкспіра з вобразам вясёлага акцёра і тэатральнага менеджэра. Уздым тэксталогіі, якая аспрэчвала аўтарскае адзінства паэм Гамера і гістарычнасць Бібліі, таксама падсілкоўваў неўразуменні з нагоды аўтарства работ Шэкспіра, што, на думку аднаго крытыка, з'яўлялася «бомбай запаволенага дзеяння». Даследаванні па пытанні, якія ўзрушылі свет сваім скептыцызмам аб гістарычнай дакладнасці Евангелляў, паўплывалі на свецкія дэбаты пра Шэкспіра. У 1848 годзе Самуэль Мойша Шмукер у сваёй кнізе «Гістарычныя сумненні ў дачыненні да Шэкспіра, якія ілюструюць няслушныя пярэчанні супраць Бібліі» паспрабаваў абвергнуць сумненні Штрауса ў гістарычнасці Хрыста, сатырычна ўжываючы яго метады на запісы часоў Шэкспіра. Шмукер, які ніколі не сумняваўся, што Шэкспір ​​быў Шэкспірам, апярэдзіў многія з пазнейшых аргументаў аўтараў альтэрнатыўных тэорый.
Адкрытыя сумненні і першы альтэрнатыўны кандыдат
Аўтарства Шэкспіра было ўпершыню адкрыта аспрэчана Джозефам Хартам у 1848 годзе. Харт сцвярджаў, што п'есы ўтрымліваюць доказы, што над імі працавала шмат розных аўтараў. Яму не былі вядомыя сведчанні сучаснікаў пра Шэкспіра, і ён яшчэ не будаваў тэорый змовы, дапушчаючы, што сапраўднае аўтарства п'ес з цягам часу было проста забыта і прыпісана Шэкспіру значна пазней, альбо ж яны былі набытыя ім у іншых аўтараў і прысвоены. Праз чатыры гады Роберт Джэймсан ананімна апублікаваў артыкул «Who Wrote Shakespeare» (Хто напісаў Шэкспіра), у якім выказваў падобныя погляды, у «Chambers's Edinburgh Journal». У 1856 годзе непадпісаны артыкул Дэліі Бэкан «William Shakspeare and His Plays; An Enquiry Concerning Them» (Уільям Шэкспір ​​і яго п'есы; пытанне датычна іх) з'явіўся ў «Putnam's Magazine».
Дэлія Бэкан выказала дапушчэнне яшчэ ў 1845 годзе, што п'есы, якія прыпісваюцца Шэкспіру, былі ў рэальнасці напісаны калектывам літаратараў на чале з яе цёзкам Фрэнсісам Бэканам, прычым асноўным аўтарам быў Уолтэр Рэлі. Мэтай групы было распаўсюдзіць перадавую палітычную і філасофскую сістэму, чаго яны не маглі рабіць публічна. Фрэнсіс Бэкан стаў першым альтэрнатыўным аўтарам, прапанаваным у друку, — гэта зрабіў Уільям Генры Сміт у апублікаваным у верасні 1856 года памфлеце («Was Lord Bacon the Author of Shakspeare's Plays? A Letter to Lord Ellesmere» / Ці быў лорд Бэкан аўтарам п'ес Шэкспіра? Ліст лорду Элсміру). У наступным годзе Дэлія Бэкан апублікавала кнігу з выкладам сваёй тэорыі: «Выкрытая філасофія п'ес Шэкспіра». Праз дзесяць гадоў суддзя Натаніэль Холмс з Кентукі надрукаваў 600-старонкавую кнігу «Аўтарства Шэкспіра», якая падтрымлівала тэорыю Сміта, і ідэя пачала шырока распаўсюджвацца. Да 1884 года па гэтым пытанні было апублікавана звыш 250 кніг, і Сміт сцвярджаў, што за 30 гадоў вайна супраць гегемоніі Шэкспіра выйграная бэканіянцамі. Праз два гады для развіцця тэорыі ў Англіі было заснавана Таварыства Фрэнсіса Бэкана, якое існуе і ў нашы дні і выдае часопіс «Baconiana», працягваючы сваю місію.
На гэтыя аргументы супраць аўтарства Шэкспіра адказалі навукоўцы. У 1857 годзе англійскі крытык Джордж Генры Таўнсенд апублікаваў кнігу «Уільям Шэкспір ​​не самазванец» (William Shakespeare Not an Impostor), прысвечаную крытыцы таго, што ён назваў неахайнай вучонасцю, ілжывымі пасылкамі, паказнымі паралельнымі пасажамі і ілжывымі высновамі ранніх прыхільнікаў альтэрнатыўных кандыдатаў.
Пошук доказаў
У 1853 годзе з дапамогай Ралфа Уолда Эмерсана Дэлія Бэкан прыехала ў Англію, каб знайсці доказы сваёй тэорыі. Замест правядзення архіўных даследаванняў яна збіралася «эксгумаваць» быццам бы пахаваныя рукапісы, але яе спробы пераканаць наглядчыка распячатаць грабніцу Бэкана апынуліся беспаспяховымі. На яе думку, яна расшыфравала ў лістах Бэкана інструкцыю, як адшукаць пад стратфардскім надмагіллем Шэкспіра паперы, якія дакажуць, што працы стварыў Бэкан. Аднак, правёўшы некалькі начэй у алтары, вырашыла пакінуць каменную пліту ў спакоі.
Шыфры сталі важнай часткай бэканіянскай тэорыі, а пазней і часткай аргументацыі за іншых кандыдатаў. Гэты метад падсілкоўвалі такія кнігі, як «Вялікая крыптаграма» («The Great Cryptogram») Ігнаціуса Данэлі. Орвіл Уорд Оўэн сканструяваў «кола шыфра», якое ўяўляла сабой 300-метровую паласу палатна з налепленымі працамі Шэкспіра і іншых пісьменнікаў, усталяваную на два паралельныя колы так, што ён мог хутка збіраць старонкі з ключавымі словамі і адпраўляць іх на дэшыфроўку. У сваёй шматтомнай працы «Гісторыя шыфраў сэра Фрэнсіса Бэкана» («Sir Francis Bacon's Cipher Story») (1893 год) ён сцвярджаў, што адкрыў аўтабіяграфію Бэкана, схаваную ў п'есах Шэкспіра, уключаючы прызнанне, што Бэкан быў таемным сынам каралевы Лізаветы, што і з'яўлялася адной з важных прычын таго, чаму рэальнае аўтарства хавалася.
Магчыма, з-за таго, што Фрэнсіс Бэкан быў, у прыватнасці, і юрыстам, у спробах даказаць яго аўтарства ўладкоўваліся як несапраўдныя, так і рэальныя суды. Першы эксперыментальны працэс ішоў 15 месяцаў у 1892—1893 гадах, і вынікі дэбатаў былі апублікаваныя ў бостанскім штомесячніку «The Arena». Адным з пазоўнікаў быў Ігнаціус Данэлі, а ў лік адвакатаў уваходзіў Ф. Дж. Фёрнівал. Журы з 25 прысяжных, куды ўваходзілі, і , вырашыла спрэчку на карысць Шэкспіра. У 1916 годзе ў Чыкага адбыўся рэальны суд пад старшынствам суддзі Рычарда Татхіла. Кінапрадзюсар падаў іск супраць бэканіянца Джорджа Фабіяна, сцвярджаючы, што прапаганда ім Бэкана пагражае прыбытку, якога чакаюць ад фільма пра Шэкспіра. Суддзя вырашыў, што выяўленыя з тэкстаў Шэкспіра шыфры сапраўды даказваюць, што аўтарам канону з'яўляўся Бэкан, прысудзіўшы Фабіяну 5000 долараў за маральную шкоду. Падчас далейшай шуміхі Татхіл адмяніў рашэнне, а іншы суддзя — Фрэдэрык Сміт — спыніў працэс.
У 1907 годзе Оўэн заявіў, што расшыфраваў інструкцыі, якія абвяшчаюць, што доказы аўтарства Бэкана схаваны ў рацэ побач з замкам Чэпстаў ва ўладаннях герцага Бафорта. Праведзеныя працы не прынеслі жаданых вынікаў. У тым жа годзе яго былая памочніца Элізабет Гэлап, якую спансаваў Фабіян, таксама адправілася ў Англію. Яна «расшыфравала» паведамленне, створанае з дапамогай дзвюхлітарнага шыфра, аб тым, што таемныя рукапісы Бэкана схаваныя ў вежы Кэнанберы ў Ізлінгтане. Нічога не было знойдзена. Праз два гады амерыканскі пісьменнік Марк Твен у кнізе «Ці Памёр Шэкспір?» (1909) напісаў, што лічыць, што праўдзівы аўтар работ — Бэкан.
У 1920-х гадах Уолтэр Конрад Арэнсберг «пераканаўся» ў жаданні Бэкана быць расшыфраваным. На думку Арэнсберга, гэта таемнае таварыства ў гэты час працягвала існаваць пад прыкрыццём англіканскай царквы. На аснове крыптаграм, выяўленых ім на шасціпенсавых уваходных білетах у царкву Святой Тройцы ў Стафардшыры, ён вырашыў, што Бэкан і яго маці былі таемна пахаваныя разам з арыгінальнымі рукапісамі п'ес Шэкспіра ў Лічфілдскім саборы ў Стафардшыры. Ён беспаспяхова хадайнічаў перад дэканам сабора з просьбай сфатаграфаваць і раскапаць магілу невядомага. Марыя Баўэр была перакананая, што рукапісы Бэкана былі перавезены ў 1653 годзе ў, і могуць быць знойдзены ва Уільямсбургу. Яна атрымала дазвол на раскопкі ў 1930-х гадах, але ўлады хутка адмянілі яго. У 1938 годзе Радэрыку Іглу было дазволена раскрыць грабніцу Эдмунда Спенсера, каб знайсці там доказы таго, што Бэкан быў Шэкспірам, але пошукі скончыліся няўдачай.
З'яўленне іншых кандыдатаў
Да канца XIX стагоддзя з'явіліся новыя кандыдаты ў аўтары твораў Шэкспіра. У 1895 годзе адвакат Уілбур Зіглер апублікаваў раман «Гэта быў Марла: Гісторыя таямніцы трох стагоддзяў» («It Was Marlowe: A Story of the Secret of Three Centuries») аб тым, што Крыстафер Марла не загінуў у 1593 годзе, а выжыў і напісаў п'есы Шэкспіра. Потым Томас Мендэнхол, чый заснаваны на стылеметрычных даследаваннях артыкул «Марла напісаў Шэкспіра?» («Did Marlowe write Shakespeare?») быў апублікаваны ў лютым 1902 года ў выпуску часопіса «Current Literature». Нямецкі літаратурны крытык Карл Бляйбтрой у 1907 годзе прапанаваў у якасці аўтара Роджэра Мэнэрса, 5-га графа Ратлэнда. Падтрыманая іншымі аўтарамі, тэорыя пра аўтарства Ратлэнда квітнела ў наступныя некалькі гадоў. Таксама пачалі з'яўляцца антыстратфардыянцы, якія не падтрымлівалі канкрэтную кандыдатуру ў аўтары. Брытанскі адвакат Джордж Грынвуд у сваёй працы 1908 года «Яшчэ раз да шэкспіраўскай праблемы» («The Shakespeare Problem Restated») імкнуўся дыскрэдытаваць Шэкспіра як аўтара канона, але не падтрымаў нікога з альтэрнатыўных аўтараў, натхняючы пошук новых кандыдатаў. У 1913 годзе Джон М. Робертсан апублікаваў працу «Бэканіянская ерась: абвяржэнне» («The Baconian Heresy: A Confutation»), у якой выклаў абвяржэнне таго, што аўтар работ быў экспертам у юрыдычных пытаннях, паказаўшы, што ўся лізавецінская і якабіянская літаратура прасякнута духам закона. У 1916 годзе, да 300-годдзя смерці Шэкспіра, Генры Уотэрсан, які доўгі час быў рэдактарам «The Courier-Journal», напісаў для перадавіцы артыкул, які падтрымліваў марлавіянскую тэорыю, і, як Зіглер, стварыў выдуманую гісторыю пра тое, як гэта магло адбыцца. Пасля Першай сусветнай вайны прафесар Абель Лефран, спецыяліст па французскай і англійскай літаратуры, прывёў довады на карысць Уільяма Стэнлі, 6-га графа Дэрбі; паводле яго слоў, з п'ес і вершаў можна было вылучыць аўтабіяграфічную інфармацыю, на якой засноўваўся аўтар.
Са з'яўленнем кнігі Дж. Томаса Луні «Шэкспір ​​апазнаны» («Shakespeare Identified») (1920) Эдвард дэ Вер, 17-ы граф Оксфард, хутка стаў самым папулярным з альтэрнатыўных аўтараў. Праз два гады Луні і Грынвуд заснавалі шэкспіраўскае брацтва, міжнародную арганізацыю па садзейнічанні дыскусіям і дэбатам аб аўтарскім пытанні, якая ў далейшым зрабіла сваёй місіяй прапаганду аксфардыянскай тэорыі. У 1923 годзе Арчы Уэбстер апублікаваў працу «Ці быў Марла гэтым чалавекам?» («Was Marlowe the Man?») у «The National Review», у якой, як Зіглер, Мендэнхол і Уотэрсан, выказаў дапушчэнне, што Марла напісаў творы Шэкспіра, і сцвярджаў, у прыватнасці, што ў санетах змяшчаецца аўтабіяграфічная інфармацыя аб тым, што ён выжыў. У 1932 годзе Элардайс Нікол абвясціў аб адкрыцці рукапісу, які ўсталёўваў, што першым прыхільнікам аўтарства Бэкана быў Джэймс Уілмат, але нядаўнія даследаванні вызначылі, што рукапіс — падробка, імаверна, створаная з мэтай адрадзіць бэканіянскую тэорыю, якую засланілі аксфардыянцы.
Яшчэ адна версія аўтарства з'явілася ў 1943 годзе, калі Олдэн Брукс у сваёй «Will Shakspere and the Dyer’s hand» прапанаваў у аўтары Эдварда Даера. За 6 гадоў да таго Брукс выказаў меркаванне, што Шэкспір ​​не быў драматургам і яго роля заключалася ў публікацыі п'ес сваіх кіраўнікоў, рэальных аўтараў, ад свайго імя. Гэты пункт гледжання на Шэкспіра як на камерцыйнага пасрэдніка быў пазней пераняты аксфардыянцамі. Пасля Другой сусветнай вайны папулярнасць аксфардыянства і антыстратфардыянства паменшылася. Шырокія архіўныя даследаванні не пацвердзілі, што рэальны аўтар — Оксфард або хто-небудзь яшчэ, і выдаўцы страцілі цікавасць да кніг, якія прапануюць тыя ж тэорыі на меркаваных ускосных доказах. Для пераадолення доказнага разрыву і аксфардыянцы, і бэканіянцы сцвярджалі, што ў шэкспіраўскім каноне рэальным аўтарам былі пакінутыя скрытыя падказкі і намёкі для нашчадкаў.
У 1955 годзе брадвейскі агент Кельвін Хофман адрадзіў марлавіянскую тэорыю ў публікацыі «Забойства чалавека, які быў „Шэкспірам“» («The Murder of the Man Who Was „Shakespeare“»). У наступным годзе ён адправіўся ў Англію для пошуку дакументальных сведчанняў пра Марла, якія, як ён думаў, маглі быць пахаваны ў магіле літаратурнага патрона паэта Томаса Уолсінгема. Нічога не было знойдзена.
Серыя крытычных навуковых кніг і артыкулаў, аднак, стрымала рост антыстратфардыянства, таму што навукоўцы называлі іх метадалогію ненавуковай, а высновы смяхотнымі. Амерыканскія крыптографы Уільям і Элізабет Фрыдман у 1955 годзе выйгралі прэмію Шэкспіраўскай бібліятэкі Фолджэра за даследаванне аргументаў аб тым, што ў працах Шэкспіра схаваныя шыфры. Даследаванне абвергла ўсе дапушчэнні падобнага роду, а яго вынікі былі сабраныя ў апублікаваную ў 1957 годзе кнігу «Праверка шэкспіраўскіх шыфраў». Неўзабаве пасля гэтага прадстаўнікамі традыцыйнага пункту гледжання былі выпушчаныя 4 працы па гісторыі антыстратфардыянства: «Браканьер са Стратфарда» (1958) Фрэнка Уодсварта, «Shakespeare and His Betters» (1958) Рэджынальда Чэрчыля, «Шэкспіравы прэтэндэнты» (1962) Гібсана і «Шэкспір ​​і яго сапернікі: даведачны дапаможнік па аўтарскім пытанні» (1962) Джорджа Мак-Мічэла і Эдварда Глена. У 1959 годзе «American Bar Association Journal» апублікаваў серыю артыкулаў і лістоў па аўтарскім пытанні, пазней сабраных у анталогію «Перакрыжаваны допыт Шэкспіра» («Shakespeare Cross-Examination») (1961). У 1968 годзе ў інфармацыйным бюлетэні Шэкспіраўскага аксфардыянскага таварыства было сказана, што «місіянерскі або евангелічны дух нашых членаў, здаецца, у заняпадзе, у стане спакою ці ж адсутнічае». У 1974 годзе ў таварыстве было ўсяго 80 чалавек.
Аўтарскае пытанне ў масах
Незалежны пісьменнік Чарльтан Огберн-малодшы, у 1976 годзе абраны прэзідэнтам Шэкспіраўскага аксфардыянскага таварыства, неадкладна пачаў кампанію па абыходзе акадэмічных поглядаў; ён верыў, што гэта «аўтарытэт, які замацаваўся», мэтай якога было «ставіць па-за законам і замоўчваць іншадумства ў нібыта свабодным грамадстве». Ён прапанаваў змагацца за публічнае прызнанне, малюючы Оксфарда кандыдатам у аўтары, роўным Шэкспіру. У 1984 годзе Огберн апублікаваў 900-старонкавую працу «Загадкавы Уільям Шэкспір: міф і рэальнасць» («The Mysterious William Shakespeare: the Myth and the Reality»), якой надаў рэпутацыю вяшчальніка справядлівасці ў атмасферы змовы, пануючай у краіне пасля Уотэргейта; ён выкарыстаў СМІ, каб звярнуцца да мас у абыход навукоўцаў. Огберн спрабаваў узвесці Оксфарда на месца самага папулярнага кандыдата. Ён таксама хутка прыступіў да адраджэння аксфардыянскага руху, пачаўшы палітыку прасоўвання ідэй у публіку праз судовыя працэсы, дэбаты ў медыя, на тэлебачанні, а пазней і праз інтэрнэт, у прыватнасці, у Вікіпедыі.
Огберн лічыў, што зможа лепш аспрэчыць навукоўцаў, калі звернецца да закона, і 25 верасня 1987 года тры суддзі Вярхоўнага суда ЗША правялі аднадзённы працэс у аб'яднанай метадысцкай царкве, праслухаўшы справу Оксфарда. У працэсе не былі задзейнічаны літаратурныя эксперты, але цяжар доказу ляжаў на аксфардыянцах. Суддзі вырашылі, што справа заснавана на тэорыі змовы і што довады, на якіх яна заснавана, непераканаўчыя. Хоць Огберн назваў вердыкт «відавочнай паразай», аксфардыянец Джозеф Собран лічыў, што працэс выключыў з грамадскай свядомасці ўсіх іншых кандыдатаў на аўтарства і даказаў легітымнасць Оксфарда. У наступным годзе ў Вялікабрытаніі было арганізавана паўторнае судовае разбіральніцтва. Слуханне пад старшынствам лордаў-суддзяў прайшло ў Інер-Тэмпле ў Лондане 26 лістапада 1988 года. У гэтым выпадку сваё слова сказалі шэкспіраведы, і ў выніку быў пацверджаны вердыкт амерыканскага суда.
Часткова з-за нарастаючай прыкметнасці аўтарскага пытання павялічылася асвятленне палемікі ў СМІ, якая асабліва факусавалася на аксфардыянскай тэорыі. У 1989 годзе эпізод тэлевізійнага шоу «Frontline» ад «» пад назвай «Шэкспіраўская містэрыя» аб тэорыі, што Оксфард — гэта Шэкспір, паглядзелі 3,5 мільёны гледачоў толькі ў ЗША. За гэтым у 1992 годзе адбылася тэлеканферэнцыя ад «Frontline» «Выкрыты Шэкспір: абнаўленне» («Uncovering Shakespeare: an Update»), вядучым якой выступіў. У 1991 годзе часопіс «The Atlantic Monthly» апублікаваў дыскусію паміж Томам Бетэлам, які прадстаўляў бок Оксфарда, і Ірвінам Лі Матусам, які абараняў Шэкспіра. Падобная спрэчка ў друку прайшла ў 1999 годзе ў «Harper's Magazine» пад агульнай назвай «Прывід Шэкспіра» («The Ghost of Shakespeare»). У 1990-х гадах аксфардыянцы і іншыя нестратфардыянцы павярнуліся да інтэрнэту, каб распаўсюдзіць свае тэорыі, уключаючы стварэнне некалькіх артыкулаў у Вікіпедыі.
14 красавіка 2007 года «Кааліцыя па аўтарскім пытанні Шэкспіра» выпусціла інтэрнэт-петыцыю пад назвай «Дэкларацыя разумнага сумнення адносна асобы Уільяма Шэкспіра», якая супала з абвяшчэннем універсітэта Брунеля аб аднагадовай праграме фінансавання вывучэння шэкспіраўскага пытання. Кааліцыя мела намер заручыцца шырокай грамадскай падтрымкай так, каб да 2016 года, 400-й гадавіны смерці Шэкспіра, акадэмічная навуковая супольнасць шэкспіраведаў была вымушана прызнаць, што існуюць абгрунтаваныя сумненні ў аўтарстве Шэкспіра. Да канца 2007 года было сабрана больш за 1200 подпісаў, а да чэрвеня 2013 года лік подпісаў дайшоў да 2611, уключаючы 448 ад людзей, якія апісалі сябе як акадэмічныя даследчыкі. 22 красавіка 2007 года «The New York Times» апублікавала агляд аўтарскага пытання ад 265 амерыканскіх шэкспіраведаў. На пытанне аб тым, ці ёсць важкія падставы сумнявацца ў аўтарстве Шэкспіра, 6 працэнтаў адказалі «так» і 11 працэнтаў — «магчыма». На пытанне датычна іх думкі аб тэме 61 працэнт выбралі варыянт «Тэорыя без пераканаўчых доказаў», а 32 працэнты выбралі «Пустая трата часу і адцягненне аўдыторыі».
У верасні 2011 года на міжнародным кінафестывалі ў Таронта адбылася прэм'ера мастацкага фільма «Ананім» (сцэнарый — Джон Арлофф, рэжысёр — Роланд Эмерых), заснаванага на тэорыі прынца Цюдора — варыянце аксфардыянскай тэорыі. Дэ Вер апісаны як літаратурны вундэркінд, які становіцца палюбоўнікам каралевы Лізаветы; у іх нараджаецца Генры Рызлі, 3-ці граф Саўтгемптана, але затым Оксфард выяўляе, што можа сам быць сынам каралевы ад яе больш ранняга палюбоўніка. П'есы яго прадстаўляюцца на сцэне іншым чалавекам, Уільямам Шэкспірам, які ў фільме прадстаўлены як беспрынцыпны малады акцёр, які прадстаўляе кантраст рэальнаму аўтару. Оксфард, па патрабаванні Лізаветы, застаецца невядомым, каб выратаваць іх сына ад пакарання як здрадніка, удзельніка паўстання лорда Эсэкса супраць каралевы. За два месяцы да выхаду фільма арганізацыя «Shakespeare Birthplace Trust» пачала кампанію супраць антыстратфардыянскіх аргументаў, стварыўшы вэб-сайт «60 Minutes With Shakespeare: Who Was William Shakespeare?» (60 хвілін з Шэкспірам: кім быў Уільям Шэкспір?), які змяшчае кароткія аўдыёзапісы акцёраў, навукоўцаў і іншых знакамітасцей; пачаліся абвяржэнні з боку прыхільнікаў нетрадыцыйнага пункту гледжання. Таксама ў знак пратэсту арганізацыя перакрэсліла імя Шэкспіра на дарожных знаках у графстве Уорыкшыр, а помнік драматургу ў Стратфардзе-на-Эйване закрыла палатном.