cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гродна Азот
Санкцыі
У 2022 годзе да санкцый супраць прадпрыемства далучыліся Украіна і Японія.
Голдава
Гісторыя
Голдава згадваецца ў пачатку XV стагоддзя. Набыло статус мястэчка ў пачатку XVII стагоддзя. Належала да Лідскага павета Вялікага Княства Літоўскага, у складзе Рэчы Паспалітай; мелася праваслаўная царква, праходзіў штотыднёвы гандаль і штогадовыя кірмашы.
Міхал Шымялевіч пісаў, што старая дарога з Ліды, якая праходзіла міма Ольжава на Белагруду, далей бегла цераз Дзітву на Парачаны, Голдава і Жалудок, была вядома пад назвай Зэльвенскага гасцінца.
З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Блішчанкі (сямейства)
Блішча́нкі (Nitidulidae) — сямейства насякомых з атрада жукоў.
Апісанне
Даўжыня 1-6 мм, цела выпуклае з металічным бляскам. Кормяцца кветкавым пылком, спорамі грыбоў, сокам дрэў. Ёсць шкоднікі —, аб’ядае бутоны і кветкі крыжакветных раслін.
Класіфікацыя
Агулам каля 3000 відаў і 270 родаў і падродаў, у Еўропе — 250 відаў, у Расіі — каля 300 відаў , ва Украіне — каля 140, у Літве — 80, у Беларусі больш за 50. Сямейства Nitidulidae традыцыйна збліжаюць з сямействамі Brachypteridae (=Kateretidae) і Smicripidae, часам аб’ядноўваюць іх у сямейства (Crowson, 1955; Lawrence, 1982, 1991; Кірайчук, 1982, 1986; Kirejtshuk, 1992, 2000; Audisio, 1993). Сямейства Nitidulidae адносіцца да надсямейства Cucujoidea, у складзе якога найбольш блізкія да сямейства Helotidae.
26 жніўня
26 жніўня — дзвесце трыццаць восьмы (дзвесце трыццаць дзевяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Гейзер
Ге́йзер (geysir, назва адной з крыніц "Ісландскага Залатога кола", ад geysa — хлынуць) — крыніца, якая перыядычна фантаніруе гарачай вадой і парам. Гейзеры з'яўляюцца адной з апошнім стадый вулканізма, распаўсюджаны ў рэгіёнах сучаснай вулканічнай дзейнасці.
Транас (камуна)
Камуна Транас (Tranås kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Ёнчэпінг у паўднёвай Швецыі.
Транас 204-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Транас.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 18 145 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Білашыцка Слабада
Білашыцка Слабада (Білошицька Слобода́) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Тараракі
Тарара́кі (, Тарараки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Лявонпаль Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Аляксандраўскага сельсавета, да 4 сакавіка 1987 года — у склад Даўгінаўскага сельсавета (у 1960—1965 гадах — Лявонпальскі сельсавет).
Івашуціна (Цёмкінскі раён)
Івашуціна (Ивашутино) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Машок (Чавускі раён)
Машо́к (, Мошок) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Каменскага сельсавета.
Здравствуй, чужая милая
«Здравствуй, чужая милая» (Прывітанне, чужая мілая) — песня беларускага выканаўцы Аляксандра Саладухі на рускай мове, візітоўка спевака. Адна з самых вядомых эстрадных песень у музычнай гісторыі незалежнай Беларусі.
Па сутнасці «Чужая мілая» з’яўляецца рэмэйкам: песня была напісана ў канцы 1950-х паэтам Леанідам Татаранкам і кампазітарам Анатолем Гарчынскім, выканаў яе папулярны спявак Мікалай Шчукін. У канцы 1970-х шлягер падхапіў Аркадзій Северный, адзін з бацькоў рускага шансону. Спявалі яе і выканаўцы ў эміграцыі.
У 1990-х беларускі кампазітар Эдуард Ханок напісаў сваю версію музыкі да песні — да таго ж, значна змяніўшы тэкст, — якую ў 1992 выканаў малады Аляксандр Саладуха. Песня мела ашаламляльны поспех. У студзені 1995 на яе быў зняты кліп. У 1996 кампанія Vigma выдала аднайменны альбом, які, па словах Аляксандра Антонавіча, «фурамі сплываў за мяжу, не прыносячы яму ні капейчыны». Па падліках Аляксандра, за чвэрць стагоддзя выканання песня прынесла яму каля $ 1 млн.
Выкананне на канцэртах
Падчас жывога выканання песні ў 2010-х Аляксандр Саладуха дапаўняе тэскт песні імем сваёй дачкі: «поцеловать мне хочется дочки моей, Варварочки, глаза». Акрамя гэтага, у пройгрышы пасля другога прыпева спявак прамаўляе прыблізна такі тэкст (вольны пераклад з рускай): «''Неверагодная песня. Яна са мной усё маё творчае жыццё. І колькі буду жыць — столькі, відаць, буду яе спяваць. А жыць мне 99 год!''»
Ладзенікі
Ладзе́нікі (, Ладеники) — аграгарадок у Беларусі, у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 7 км у напрамку на поўнач ад горада Навагрудак, за 169 км ад Гродна, за 30 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня.
Пыскавіцы
Пыскавіцы (Pyskowice, Peiskretscham) — горад на поўдні Польшчы, за 300 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 40 км на захад ад цэнтра Катавіцаў. Уваходзіць у склад Глівіцкага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 30,89 км². Насельніцтва 16,7 тыс. чалавек.
Каралеўская бібліятэка Даніі
Каралеўская бібліятэка (Det Kongelige Bibliotek) — нацыянальная бібліятэка Даніі (Капенгаген). Адна з найбуйнейшых бібліятэк у Скандынавіі.
Змяшчае мноства гістарычных дакументаў. Усе творы, што друкавалися ў Даніі з XVII стагоддзя, захоўваюцца ў фондах бібліятэкі.
Гісторыя
Сёння бібліятэцы належаць чатыры будынкі: тры будынкі Капенгагенскага ўніверсітэта і галоўны будынак на востраве Слотсхольмен. Стары будынак на востраве Слотсхольмен пабудаваны ў 1906 годзе. Ён з'яўляецца копіяй капэлы ў рэзідэнцыі Карла Вялікага (г. Ахен). У 1999 годзе пабудаваны новы будынак, сумежны са старым, пад назвай «Чорны дыямент» (дац. Den Sorte Diamant). Назву атрымаў ад свайго вонкавага аблічча (пабудавана з чорнага мармуру і шкла). У будынку таксама размяшчаецца канцэртная зала.
Zilog Z80
Канструкцыя выкананая паводле тэхналогіі NMOS, змяшчае каля 8500 транзістараў. Корпус DIL 40. Сістэма каманд налічвае 158 каманд, у тым ліку поўны набор каманд 8080 (у змененым сінтаксісе). Непасрэдна адрасуецца 64 Кб аператыўнай памяці. Мікрапрацэсар быў абсталяваны ўбудаванымі прыстасаваннямі абнаўлення (рэгенерацыі) дынамічнай памяці і дапаўняўся шэрагам сумяшчальных кантролераў перыферыйных прылад (паслядоўны і паралельны інтэрфейсы ўводу-вываду, таймер, прамы доступ да памяці).
Выпускаўся ў 4-х арыгінальных мадэлях, якія розніліся частатой тактавага сігналу: Z80 (2,5 МГц), Z80A (4 МГц), Z80B (6 МГц), Z80H (8 МГц). У ГДР выпускаўся яго функцыянальны аналаг, U880D (з частатой 2,5 МГц і 1 МГц).
Сафія Валадараўна
Сафія Валадараўна (каля 1140 — ) — княжна менская, каралева дацкая.
Біяграфія
Сафія ўзяла шлюб (23.10.1157) з дацкім каралём Вальдэмарам I, запісы пра гэта ёсць у летапісе XII ст. «Славянская хроніка» Арнольда з Любека, а таксама ў Саксона Граматыка. Палітычны кантэкст шлюбу, як і сувязі полацка-менскіх князёў праз Сафію з дынастыямі герцагаў Браўншвейгскіх і ландграфаў Цюрынгскіх, не вывучаны. Сафія актыўна брала ўдзел у грамадскім жыцці Даніі. Мела двух сыноў і шэсць дачок. Аўдавела ў 1182 годзе. У 1184 годзе выйшла замуж за Людвіга III, ландграфа цюрынгскага, аднак у 1190 годзе развялася з ім і вярнулася ў Данію. Пахавана побач Вальдэмара I у каралеўскай пахавальні Рынгстэда.
У гістарыяграфіі
Рускімі летапісамі не згадваецца, вядома толькі з заходніх крыніц — сачынення Саксона Граматыка, «Сагі пра Кнютлінгаў» , генеалогіі дацкіх каралёў , «Агляду саг пра дацкіх канунгаў» , зводу саг «Прыгожая скура» , дацкіх аналаў. Некаторыя скандынаўскія крыніцы даюць яе імя скажона — Суфія, Сіфія. Месца нараджэння невядома. Паходжанне княжны было дыскусійным у гістарыяграфіі, традыцыйна лічыцца, што Сафія дачка Валадара Глебавіча і Рыксы, дачкі Баляслава Крывавустага, найболей аргументавана гэта даведзена Я. Галенам. Баўмгартэн і Пашута меркавалі, што Сафія дачка Уладзіміра Усеваладавіча, але ў такім выпадку трэба дапусціць, што Вальдэмар узяў шлюб з пляменніцай. Падрабязны агляд пунктаў гледжання на паходжанне Сафіі змешчаны ў працах Т. Джаксан.
Ёсць два пазнейшыя партрэты Сафіі (1580, 1757).
У Беларусі асоба дацкай каралевы Сафіі стала шырока вядомай пасля публікацыі "Нашай Нівы" ў 2005 годзе са спасылкай на доктара гісторыі Андрэя Катлярчука.
Рок-каранацыя
«Рок-каранацыя» — штогадовая беларуская рок-прэмія. Цырымоніі ўзнагароджання адбываліся з 1995 года па 2012 год за музычныя падзеі і творы папярэдняга года. Месцам правядзення амаль заўсёды быў Мінск, таксама прэмія праводзілася ў Маладзечна. У 2016 годзе арганізатары спрабуюць перазапусціць прэмію, але гэта не ўдаецца.
Рок-каранацыя ’94
Адбылася 12 студзеня 1995 года. Месца правядзення — Альтэрнатыўны тэатр.
Рок-каранацыя ’95
Адбылася 19 студзеня 1996 года. Месца правядзення — Альтэрнатыўны тэатр.
Рок-каранацыя ’97
Адбылася 29 студзеня 1998 года. Месца правядзення — кіна-канцэртная зала «Масква».
Рок-каранацыя ’98
Адбылася 29 студзеня 1999 года. Месца правядзення — канцэртная зала «Мінск».
Рок-каранацыя ’99
Адбылася 29 студзеня 2000 года. Месца правядзення — канцэртная зала «Мінск».
Рок-каранацыя 2000
Адбылася 26 студзеня 2001 года. Месца правядзення — канцэртная зала «Мінск».
Рок-каранацыя 2001
Адбылася 24 лютага 2002 года. Месца правядзення — канцэртная зала «Мінск».
Рок-каранацыя 2002
Адбылася ў маі 2003 года. Месца правядзення — Канцэртная зала «Мінск». Цырымонія была прысвечана памяці Уладзіміра Мулявіна. Ліквідаваны намінацыі «Рок-князёўна», «Тэксты», «Музыкант году». Галоўную карону Лявон Вольскі ўручыў сынам Уладзіміра Мулявіна Валерыю і Уладзіміру. Спецпрызы:
Рок-каранацыя 2004—2005
Адбылася 28 лютага 2006 года. Месца правядзення — канцэртная зала «Мінск». Спэцпрызы:
Рок-каранацыя 2006
Цырымонія адбылася 25 лютага 2007 года ў канцэртнай зале «Мінск».
Рок-каранацыя 2007
Цырымонія адбылася 29 лютага 2008 года ў канцэртнай зале «Мінск».
Рок-каранацыя 2008
14 сакавіка 2009 года цырымонія ўпершыню прайшла на выездзе — у доме культуры горада Маладзечна. Дыплом «За вялікі ўнёсак у развіццё беларускай музыкі»  — Андрэй Іваноў (гурт «Зарціпо»). Спецыяльныя ўзнагароды атрымалі таксама «IQ48» — ад праекту Generation.bY, «Авангардшкола» — ад газеты «Наша Ніва», «ESPRIT» — ад сайта univer.by, «Крама» — ад пісьменніка і выдаўца Уладзіміра Сіўчыкава, «Садъ» — ад Еўрапейскага радыё для Беларусі, «Князь Чародей» — ад кампаніі «Global CD».
Рок-каранацыя 2009
Адбылася ў мінскім клубе «Рэактар» 4 сакавіка 2010 года.
Рок-каранацыя 2010
На цырымоніі, якая адбылася 18 лютага 2011 у клубе «Реактор» замест КЗ «Мінск», якая была першапачаткова зарэзервавана, але ў якой выйшла са строю супрацьпажарная заслона, прызоў за мінулы музычны год не ўручалася. Была падведзена рыса пад 15-гадовай гісторыяй і сімвалічна названы — «Лепшы беларускі гурт 15-годдзя» і «Лепшы беларускі альбом 15-годдзя» сярод ранейшых уладальнікаў Галоўнай рок-кароны і пераможцаў у намінацыі «Альбом года».
Ацэнкі
Зміцер Безкаравайны, заснавальнік партала «Experty.by», у 2013 годзе станоўча ацаніў прэмію, якая «зрабіла шмат», у той жа час абазначыў спад пазіцый беларускамоўнага рока і імкненне арганізатараў рабіць камерцыйна паспяховыя канцэрты сярод фактараў, якія прывялі да яе закрыцця. Па яго ж словах, яна «доўгія гады выклікае вялікія пытанні» і з нацыянальнай ператварылася «ў прыватную прэмію 2–3 чалавек». Рок-князёўна Кася Камоцкая як калумніст «БелаПАН» у 2008 годзе папракнула прэмію за недастатковую рокавую арынтацыю і камерцыялізацыю.
Павел Свярдлоў, рэдактар «KYKY.ORG», у аглядзе ўсіх музычных прэмій Беларусі на 2013 год вызначыў рубіконам пачатку заняпаду прэміі інцыдэнт з гуртом «J:морс» і Аляксандрам Мілінкевічам ў 2006 годзе.
Віталь Артыст, франтмен гурта «Без Билета», у 2010 годзе праз «СБ. Беларусь сегодня» так ацаніў прэмію: ''«Вельмі здорава, што гэтая прэмія існуе. І лічу, што такіх прэмій павінна быць больш: яны могуць стаць выдатным стымулам для малавядомых выканаўцаў»''.
Яўстах Піевіч Тышкевіч
Яўстах Піевіч Тышкевіч (Eustachy Tyszkiewicz, Евстафий Пиевич Тышкевич),,  — , ) — беларускі археолаг, гісторык і краязнавец, барысаўскі павятовы маршалак (1844—1847), ганаровы папячыцель мінскай губернскай гімназіі (1847—1854).
Член Дацкага каралеўскага таварыства аматараў старажытнасцей (1843), член і карэспандэнт Стакгольмскай каралеўскай акадэміі выяўленчага мастацтва, гісторыі і старажытнасцей (1843), ганаровы член Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук (1859), Лонданскага археалагічнага інстытута.
Паходжанне
Бацька Пій быў сынам генерал-маёра войск ВКЛ графа Феліцыяна Міхалавіча-Янавіча Тышкевіча (1719—1792) ад яго першай жонкі шляхцянкі Масецкай, валодаў буйным маёнткам Лагойск (Лагойск, Антанопаль, Косін, Камень і інш.) у Барысаўскім павеце, дзе ў 1805 г. налічвалася 1 390 рэвізскіх душ, у 1814 г. — 1 455, у 1836 г. — 1 320. Пасля выдзялення значнай часткі маёнтка сваім дарослым сынам — Канстанціну і Яўстаху, — Пій Феліцыянавіч Тышкевіч у 1841 г. меў за сабой паводле рэвізіі 120 душ у маёнтку Слабодка ў Барысаўскім павеце, а ў 1853 г. — 392 душы.
Маці Яўстаха графіня Аўгуста-Марыя Аўгустаўна-Гіяцынтаўна Плятэр (1782—1834) нарадзілася ў сям’і прадстаўніка рэгіянальнай эліты Інфлянцкага ваяводства графа Аўгуста-Гіяцынта Канстанцінавіча-Людвікавіча Плятэра (1745—1803), дынабургскага павятовага маршалка (1779—1780), браслаўскага маршалка Таргавіцкай канфедэрацыі, і Ганны Станіславаўны Ржавускай (1761—1800), якая была дачкой Станіслава-Фердынанда Вацлававіча Ржавускага (1737—1786) і яго жонкі князёўны Кацярыны-Караліны Радзівіл (1740—1789), сястры вядомага нясвіжскага ардыната князя Караля-Станіслава Радзівіла «Пане Каханку». Гэта парадніла ўжо адносна бяднеючую магнацкую галіну лагойскіх Тышкевічаў з самымі ўплывовымі сем’ямі ВКЛ другой паловы XVIII ст. — князямі Радзівіламі, князямі Агінскімі, графамі Плятэрамі.
Старшым братам Яўстаха быў Канстанцін Піевіч Тышкевіч (1806—1868), пачынальнік беларускай археалогіі, краязнавец, культурны дзеяч, ахайны і руплівы маянтковец.
Адукацыя
У 1824 г. пачаў вучыцца ў гімназіі ў Вільні. Па невядомых прычынах перавёўся вучыцца ў губернскую гімназію ў Мінску, якую скончыў у 1831 г.
Службовая дзейнасць
27 лістапада 1833 г. паступіў на службу канцылярыстам у Капітул імператарскіх і царскіх ордэнаў па экспедыцыі ордэна Святой Ганны.
Пераведзены ў штат канцылярыі віленскага генерал-губернатара на пасаду канцылярскага чыноўніка.
19 студзеня 1839 г. выдадзены ўказ Сената Расійскай Імперыі, які надаваў графу Яўстаху Тышкевічу чын калежскага рэгістратара са страшынствам (з адлікам з 27 лістапада 1835 г.).
6 мая 1840 г. граф Яўстах Тышкевіч пераведзены ў штат канцылярыі Чарнігаўскага, Палтаўскага і Харкаўскага генерал-губернатара на пасаду канцылярскага чыноўніка.
14 ліпеня 1840 г. выдадзены ўказ Сената Расійскай Імперыі, які надаваў графу Яўстаху Тышкевічу чын губернскага сакратара са страшынствам (з адлікам з 27 лістапада 1839).
4 верасня 1840 г. граф Яўстах Тышкевіч (па ўласным прашэнні) быў звольнены са службы ў канцылярыі Чарнігаўскага, Палтаўскага і Харкаўскага генерал-губернатара.
12 лістапада 1842 г. быў зацверджаны міністрам асветы Расійскай Імперыі на пасадзе ганаровага наглядальніка вучэльняў Барысаўскага павета.
6 кастрычніка 1845 г. зацверджаны ўладамі на пасадзе члена барысаўскага папячыцельнага камітэта аб турмах.
8 кастрычніка 1846 г. атрымаў чын тытулярнага саветніка.
27 верасня 1847 г. у Мінску на дваранскіх выбарах быў выбраны ганаровым папячыцелем мінскай губернскай гімназіі, а 12 снежня 1850 г. пераабраны на гэту ж пасаду (да 1854).
Зіновічы (Лідскі раён)
Зіно́вічы (, Зиновичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавета.
Яўстах Піевіч Тышкевіч
Культурная і навуковая дзейнасць
Вывучаў курганы, гарадзішчы і замчышчы на беларускіх землях.
Зіновічы (Лідскі раён)
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Голдаўскага сельсавета.
Яўстах Піевіч Тышкевіч
Культурная і навуковая дзейнасць
3 кастрычніка 1843 г. выбраны членам Дацкага каралеўскага таварыства аматараў старажытнасцей. 31 кастрычніка 1843 г. найменаваны членам і карэспандэнтам Стакгольмскай каралеўскай акадэміі выяўленчага мастацтва, гісторыі і старажытнасцей.
Пакінуў па сабе шмат прац археалагічнага і краязнаўчага характару, у т.л. Rzut oka na źródła archeologii krajowej, czyli opisanie niektórych zabytków starożytności odkrytych w zachodnich guberniach Cesarstwa Rosyjskiego (1842), Listy o Szwecji, t. 1—2 (1846), Opisanie powiatu borysowskiego" (1847), Badania archeologiczne nad zabytkami przedmiotów sztuk i rzemiosł w dawnej Litwie i Rusi Litewskiej (1850), Źródła do dziejów Kurlandii i Semigalii… (1870).
Куранкі
Куранкі (Куренки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Яўстах Піевіч Тышкевіч
Смерць і пахаванне
Апошнія дні жыцця Яўстах Тышкевіч правёў у Вільні пад апекай сваёй роднай сястры, пры ёй і памёр 13 (25) жніўня 1873 г. у Вільні ў доме Агінскіх.
Быў урачыста пахаваны 16 (28) жніўня 1873 г. у Вільні на могілках Росы, у той жа дзень прайшла і імша па памерлым.
Ушанаванне памяці
У 2022 годзе помнік Яўстаху Тышкевічу паставілі каля Акадэміі Навук у Мінску.
Намюр (правінцыя)
Намюр — адна з дзесяці правінцый Бельгіі і адна з пяці валонскіх правінцый. Мяжуе з усімі валонскімі правінцыямі: Валонскі Брабант, правінцыяй Льеж, правінцыяй Люксембург, Эно а таксама з Францыяй. Сталіца — горад Намюр. Насельніцтва 455863 (па стане на 1 студзеня 2005 г.).
Геаграфія
Плошча 3664 км². Правінцыя складаецца з 38 камун. Асноўныя рэкі — Маас, Самбра, Лес.
Тычкі
Ты́чкі (, Тычки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Друя Дзісенскага павета (з 1926 года Браслаўскага павета) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска знаходзілася ў складзе Павяцкага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года — у адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Якаў (патрыярх)
Якаў (יַעֲקֹב), патрыярх, паводле біблейскага падання, роданачальнік ізраільскага народа. Быў малодшым сынам Ісака і Равекі, яго падрабязны жыццяпіс падаецца ў першай кнізе Бібліі «Быццё». Купіўшы праз падман у свайго старэйшага брата-блізнюка яго права першародства, Якаў, каб пазбегнуць у будучым яго помсты, накіраваўся ў Месапатамію, дзе наняўся служыць пастухом да свайго дзядзькі па маці Лавана за права ажаніцца на яго меншай дачцы Рахілі. За гэту згоду ён мусіў адслужыць Лавану сем гадоў. Але Лаван парушыў сваё слова і замест Рахілі аддаў яму ў жонкі старэйшую дачку Лію, а каб атрымаць права на шлюб з Рахіляй, ён патрабаваў ад Якава далейшай службы на працягу яшчэ сямігадовага тэрміну. Якаў пагадзіўся. Пасля 20-гадовага знаходжання ў Месапатаміі ён вярнуўся на радзіму ў зямлю Ханаанскую і па дарозе атрымаў ад бога другое для сябе імя — Ізраіль. Маючы ад чатырох жонак 12 сыноў, Якаў (Ізраіль), паводле Бібліі, стаў роданачальнікам 12 каленаў (плямён) яўрэйскага народа і пражыў 147 гадоў.
Сезон 2020 ЖФК Бабруйчанка
У 2020 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Лоўчыцы
Ло́ўчыцы (, Ловчицы) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Надзежда (Чавускі раён)
Надзе́жда (, Надежда) — вёска ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Айкіды
Айкіды (таксама Хайкіды, Гайкіды, у арыгінальным армянскім варыянце прамаўляецца hАйказуні/Haykazuni: Հայկազունի) — легендарная дынастыя першых цароў Старажытнай Арменіі, што кіравала c 2492 года да н.э. да 325 года да н.э.
Заснавальнікам дынастыі з'яўляецца Айк Наапет (Հայկ Նահապետ) — эпанім армян.
Згодна армянскай гісторыі, напісанай Маўсесам Харэнацы, першы цар старажытнай Арменіі (правадыр армянскага народа) Айк «Ахехнавор» (Հայկ Աղեղնավոր — Айк «Лучнік»), які ўвайшоў у гісторыю як Айк Наапет (Hayk Nahapet) — патрыярх-родапачынальнік армянскага народа, заснавальнік дынастыі Айказуні (рода-валадароў/наапетаў Арменіі), — аб'яднаў армян і разграміў у бітве Дзюцазнамарт (паўднёва-ўсходней возера Ван, сярэдняя плынь ракі Аёц-дзор) войскі тытана Бэла. Айк Наапет паклаў пачатак армянскай дзяржаўнасці. Гэта адбылося 11 жніўня 2492 г. да н.э. (па традыцыйным армянскім летазлічэнні), ці ў 2107 г. да н.э. (па «Храналагічнай Табліцы» Мікаэла Чамчана). 1-ы лік месяца «Навасард» паганскага (дахрысціянскага) календара армян, даводзіцца на 11 жніўня, а свята Навасард — 11 жніўня — адзначаецца кожны год са старажытнасці да нашых дзён, як у многіх армянскіх дыяспарах (спюрк), так і ў самой Рэспубліцы Арменія — у прыватнасці ў армянскім дахрысціянскім паганскім храме Гарні (I стагоддзе н.э.), што каля горада Ерэван.
«Haykh»/«Hayq» (Հայք) — «kh»/«q» — прыдыхальнае «k->kh» («k->q»), з дапамогай якога, у старажытнаармянскай мове ўтвараецца множны лік назоўнікаў — азначае «армяне» ці «Арменія». Утворана не ад імя «Hayk», а ад назвы «Hay» (саманазва — «армянін»). Армянскае слова «haykakan» (հայկական - армянскі) - азначае тое, што ставіцца да армян.
У старажытнасці, апроч саманазвы краіны армян «Haykh»/«Hayq» (ՀԱՅՔ), утвараецца другі тапонім — «Арменія», які адбыўся ад імя аднаго з нашчадкаў першага армянскага цара Айка, а менавіта ад імя цара Арама I Вялікага Haykazuni (1828—1770 да н.э.). Гэты, другі (міжнародны) тапонім «Арменія», больш прыжыўся за межамі краіны. Тапонім «Арменія» стаў асноўным для пазначэння краіны ў старажытных персаў, старажытных грэкаў, парфянаў. Да прыкладу, у гісторыка V стагоддзі Маўсеса Харэнацы («Гісторыя Арменіі», Кніга 1, гл. 12): «…Арам здзейсніў шмат гераічных вычынаў у бітвах… ён рассунуў межы Арменіі ва ўсе бакі. Усе народы завуць нашу краіну па яго імі, прыкладам, грэкі — Армен, персы і сірыйцы — Арменікк».
Тапонім Арменія згадваецца не адзін раз на пісьмовых сведчаннях VI стагоддзя да нашай эры, якія дайшлі да нас — «Накшырустэмскім» і «Бісутунскім/Бехістунскім» надпісах. У прыватнасці, у «Бехістунскім» трохмоўным надпісе цара персаў Дарыя I, зробленым у 520 годзе да н.э., у двух яго варыянтах (персідскім і эламскім), згадваецца краіна «Арміна», якая ў трэцім (асіра-вавілонскім/акадскім) варыянце названа сінонімам «Урарту» — што проста паказвае на ідэнтычнасць тапонімаў «Урарту» і «Арменія», як адной і той жа краіны.
Леўкіна (Цёмкінскі раён)
Леўкіна (Левкино) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Фунес
Фунес — прозвішча, тапонім.
26 кастрычніка
26 кастрычніка — дзвесце дзевяноста дзевяты (трохсоты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Баян Васілевіч Міралюбаў
Біяграфія
Скончыў гімназію ў Пінску і 3 курсы Варшаўскага ўніверсітэта. У 1939—1940 гадах на прафсаюзнай і савецкай рабоце ў Пінску; з 1949 інспектар па ахове помнікаў культуры. У 1954—1978 у Пінскім краязнаўчым музеі: навуковы супрацоўнік, дырэктар.
Кацельня
Кацельная ўстаноўка (кацельня) — збудаванне, у якім ажыццяўляецца нагрэў рабочай вадкасці (цепланосбіта) (як правіла вады) для сістэмы ацяплення або паразабеспячэння, размешчанае ў адным тэхнічным памяшканні. Кацельні злучаюцца са спажыўцамі пры дапамозе цеплатрасы і/або параправодаў. Асноўнай прыладай кацельні з'яўляецца паравы, жаратрубны і/або вадагрэйны катлы. Кацельні выкарыстоўваюцца пры цэнтралізаваным цепла- і паразабеспячэнні або пры мясцовым забеспячэнні, калі гэтая кацельня лакальнага значэння (у межах прыватнага дома, квартала).
Кацельня — комплекс тэхналагічна звязаных цеплавых энергаўстановак, размешчаных у адасобленых вытворчых будынках, убудаваных, прыбудаваных або надстроенных памяшканнях з катламі, воданагравальнікамі (у тым ліку ўстаноўкамі нетрадыцыйнага спосабу атрымання цеплавой энергіі) і кацельна-дапаможным абсталяваннем, прызначаны для выпрацоўкі цеплыні.
Класіфікацыя кацельняў
Па тыпу размяшчэння Па тыпу выкарыстоўванага паліва Па тыпу усталёўваных катлоў Па прызначэнні цеплавой нагрузкі Па катэгорыі надзейнасці водпуску цяпла
Лазарава субота
Лазарава субота, субота шостага тыдня Вялікага Паста, прысвечаная ўспамінам ўваскрашэння Лазара (Ян, 11:1-45), якое святкуецца ў пасведчанне будучага ўваскрашэння ўсіх памерлых. Святкаванне Лазаравай суботы ўсталявана са старажытных часоў. У праваслаўі ў гэты дзень даецца паслабленне ў Пасце на ікру рыб.
Кнураў
Кнураў (Knurów, Knauersdorf) — горад на поўдні Польшчы, за 310 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 30 км на захад ад цэнтра Катавіцаў, частка Верхнесілезскага прамысловага раёна.. Уваходзіць у склад Глівіцкага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 33,95 км². Насельніцтва 38,6 тыс. чалавек.
Уласны вектар
Уласны вектар аператара — ненулявы вектар, які пераводзіцца дадзеным аператарам у прапарцыянальны яму вектар. Пры гэтым каэфіцыент прапарцыянальнасці называецца ўласным значэннем аператара.
Азначэнні
Няхай
L
Лыццева
Лыццева (Лытьево) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Уласны вектар
Азначэнні
— лінейная прастора над полем
K
, і
A : L → L
— лінейны аператар.
Ненулявы вектар
x
называецца ўласным вектарам аператара
A
, вынікам дзеяння аператара
на вектар
з'яўляецца дамнажэнне вектара на лік
λ
) :
Лік
пры гэтым называецца ўласным значэннем аператара
.
Борхальм (камуна)
Камуна Борхальм (Borgholms kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Кальмар на востраве Эланд (Швецыя).
Борхальм 153-я па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Борхальм.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 10 652 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) та сельськія, найбольшыя з якіх:
Расійская нацыянальная бібліятэка
Расійская нацыянальная Бібліятэка ў Санкт-Пецярбургу (РНБ) — адна з найвялікшых бібліятэк свету, інфармацыйны, навукова-даследчы і культурны цэнтр. Велічыня фондаў на 1 студзеня 2015 года — 37,5 мільёна адзінак захоўвання.
Гісторыя
Датай заснавання лічыцца 16 (27) мая 1795 года, калі імператрыца Кацярына ІІ зацвердзіла праект архітэктара Я. Сакалова на пабудову Імператарскай Публічнай Бібліятэкі (ІПБ). Асновай фонду ІПБ стала вывезеная з Варшавы калекцыя кніг і рукапісаў братоў Залускіх — Бібліятэка Залускіх.
У 1810 годзе імператар Аляксандр I зацвердзіў закон, які абавязваў усіх выдаўцоў Расійскай імперыі дастаўляць у Бібліятэку два бясплатныя экземпляры любой друкаванай прадукцыі. Урачыстае адкрыццё Бібліятэкі адбылося 2 (14) студзеня 1814 года.
У 1832—1835 гады для размяшчэння кніг пабудавалі яшчэ адзін корпус, фасадам на Екацярынінскі сад (архітэктар К. Россі). Бібліятэка стала важным асяродкам культурнага жыцця. Яе супрацоўнікамі былі  байкапісец Іван Крылоў, перакладчык Мікалай Гнедзіч, паэт Канстанцін Бацюшкаў, бібліёграф В. Сопікаў, гісторык Аляксандр Вастокаў і іншыя.
У 1850-я гады сталі паступаць шматлікія кніжныя дары — за дзесяцігоддзе ў трыццаць разоў больш, чым за ўсю першую палову XIX стагоддзя. Гэта была палітыка дырэктара: за падораныя ІПБ кнігазборы і кніжныя рэдкасці дырэктар Бібліятэкі барон Мадэст Корф спрыяў атрыманню дарыцелем дзяржаўных узнагарод.
У 1834—1872 гг. у Бібліятэцы працаваў ураджэнец г. Віцебска Васіль Сабальшчыкоў, які пакінуў па сабе памяць як архітэктар — спраектаваў і кіраваў пабудовай залы Сабальшчыкова (пазнейшая назва «Ленінская зала»), удзельнічаў разам з Гарнастаевым у праектаванні «Кабінета Фауста»)  склаў кіраўніцтва па бібліятэчнай справе «Об устройстве общественных бібліотек і составленіі іх каталогов», а таксама напісаў мемуары. У 1896—1901 гады быў пабудаваны яшчэ адзін бібліятэчны корпус (архітэктар Е. С. Варацілаў). Да 1913 году колькасць кніг на рускай мове дасягала 1 000 000 экзэмпляраў, а ўвесь фонд Бібліятэкі перавысіў 3 000 000, яна стала адным з буйнейшых кнігасховішчаў у свеце; таксама дыспанавала багатым сабраннем рукапісаў.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года кнігасховішча было перайменавана ў Расійскую Публічную Бібліятэку. Новы Статут 1918 года, дэклараваў дэмакратызацыю кіравання і выбары дырэктара, а таксама паставіў задачу спрыяць народнай адукацыі, распаўсюджваць веды ў шырокіх масах насельніцтва. Савецкая ўлада стала прад’яўляць жорсткія патрабаванні да Бібліятэкі як да ідэалагічнай установы, якая заклікана выконваць сацыяльны заказ: падтрымліваць афіцыйны палітычны курс і прапагандаваць пануючую ідэалогію.
Пасля падпісання Савецкай Расіяй умоваў Рыжскага мірнага дагавору. значную частку замежнага кніжнага фонду і рукапісаў бібліятэка аддала ў Польшчу. Пры гэтым Варшаве перадаваліся не толькі кнігі Залускіх, але і т.зв. «палоніка», пад якое паняцце трапілі шматлікія каштоўныя рукапісы і старадрукі з беларускіх манастыроў. Перададзеныя ў Польшчу кнігі загінулі ў час Другой сусветнай вайны.
З 1925 года Бібліятэка афіцыйна называлася Дзяржаўнай Публічнай бібліятэкай у Ленінградзе, с 1932 года — Дзяржаўнай Публічнай бібліятэкай імя М. Я. Салтыкова-Шчадрына.
У 1930-я гады ў Бібліятэцы былі створаны функцыянальныя аддзелы, чытальныя залы былі падзелены на навуковыя (для асоб з вышэйшай адукацыяй) і агульныя, а таксама па галіновым прынцыпе — на залы сацыяльна-эканамічнай літаратуры, мастацкай літаратуры і мастацтва; прыродазнаўчых навук і медыцыны; фізіка-матэматычных і тэхнічных навук (гэта арганізацыя дажыла да 2000-х гг.). У тыя часы хутка рос спецыяльны фонд, куды трапляла літаратура, забароненая па розных прычынах для свабоднага карыстання: толькі за 1935—1938 гады ў фонд аддзела спецыяльнага захавання паступілі 49 000 экзэмпляраў выданняў з агульных фондаў (у тым ліку ўсе выданні Інстытута беларускай культуры ў Мінску).
Дырэктар Дабраніцкі Мечыслаў Міхайлавіч і шматлікія супрацоўнікі Бібліятэкі былі рэпрэсаваны ў 30-я гады, арышты працягваліся і ў блакаваным горадзе.
У час Другой Сусветнай вайны і блакады Ленінграда колькасць работнікаў скарацілася, наібольш каштоўныя калекцыі і фонды былі эвакуіраваны, аднак абслугоўванне чытачоў не спынялася. Пасля вайны Бібліятэка была прыроўнена па статусу да навуковых устаноў, створаны Вучоны савет, аднавілі працу Вышэйшыя бібліятэчныя курсы і аспірантура. ДПБ выконвала ролю цэнтра па аказанню практычнай, метадычнай і кансультацыйнай дапамогі бібліятэкам Ленінграда, Прыбалтыкі і ўсяго Паўночна-Заходняга рэгіёна СССР. У 1949 годзе Бібліятэцы перадалі будынак былога Екацерынінскага інстытута шляхетных дзяўчат на набярэжнай ракі Фантанкі, 36 (архітэктар Д. Кварэнгі) У ім размясціліся зборы газет, нот і гуказапісу, а таксама рэстаўрацыйны цэнтр.
Палітычны і эканамічны крызіс 1980-х і 1990-х гадоў адмоўна адбіўся на ўсёй дзейнасці Бібліятэкі. Толькі ў сярэдзіне 1990-х гадоў асноўныя паказчыкі перавысілі ўзровень 1986 года і дасягнулі 1 380 000 наведванняў і 12 220 000 выданых выданняў, тады ж пачалося паступленне ў Бібліятэку электронных дакументаў.
Сучасны стан
Пачатак новага этапу ў жыцці Бібліятэкі звязаны з пабудовай Новага будынку РНБ на Маскоўскім праспекце, 165. Туды пераехалі кнігі, выданыя пасля. і часопісы.
У 2003 годзе ў Бібліятэцы быў уведзены адзіны чытацкі білет і адменены ўзроставыя і адукацыйныя абмежаванні для чытачоў. У галіне інфармацыйных тэхналогій Бібліятэка стала адным з ініцыятараў стварэння ў Расіі карпаратыўнай бібліятэчнай сістэмы ЛІБНЕТ, удзельнічала ў распрацоўцы стандартаў бібліяграфічнага апісання ў нацыянальным камунікатыўным фармаце RUSMARC, быў створаны электронны каталог. У 2011 годзе РНБ падключана да сеткі электронных бібліятэк Vivaldi. Дзейнічаюць Інфармацыйна-сервісны цэнтр, Цэнтр прававой інфармацыі, Цэнтр доступа да электронных рэсурсаў, Служба электроннай дастаўкі дакументаў.
У РНБ знаходзіцца штаб-кватэра Расійскай бібліятэчнай асацыяцыі, рэгулярна адбываюцца сустрэчы прадстаўнікоў бібліятэчнай супольнасці Расіі і краін СНД. РНБ удзельнічае ў працы міжнародных бібліятэчных аб’яднанняў IFLA (Міжнародная федэрацыя бібліятэчных асацыяцый), LIBER (Ліга еўрапейскіх навуковых бібліятэк), CERL (Кансорцыюм еўрапейскіх навуковых бібліятэк), СENL (Канферэнцыя дырэктараў еўрапейскіх нацыянальных бібліятэк), Bibliotheca Baltica, Бібліятэчная Асамблея Еўразіі і іншых.
ІПБ — РНБ і Беларусь
Беларускія старадрукі трапілі ў ІПБ напачатку з бібліятэкай Залускіх (дзе знаходзілася значная частка кніг з Нясвіжскага замка), а пазней прыходзілі сюды рознымі шляхамі. Сярод самых актыўных дарыцеляў ІПБ быў ксёнз Іосіф Малышэвіч з Беларусі, ён перадаў у бібліятэку каля 2000 старадрукаў, у тым ліку экзэмпляр. «Песні пра Зубра» Міколы Гусоўскага і 223 рукапісаў. У ІПБ трапіла большая частка канфіскаваных царскімі ўладамі кніг з Полацкай іезуіцкай акадэміі, Сапегаўскіх кнігазбораў з Кодэня і Ружаны.
У 1861 у АР ІПБ працаваў гісторык-беларус Вікенці Каліноўскі і, па яго хадайніцтву, яго брат, Кастусь Каліноўскі.
Першы рэдактар навуковых прац ІПБ — беларус Каэтан Касовіч вядомы не толькі аўтар Санскрыта-рускага слоўніка, навуковых прац і перакладаў з усходніх моваў (у т.л. з санскрыта), але і публікатар беларускага народнага фальклёру.
Дырэктар ІПБ акдэмік Іван Афанасьевіч Бычкоў стаў рэдактарам першага ў гісторыі слоўніка беларускай мовы Івана Насовіча. У 1925—1928 і 1934—1937 гг. у бібліятэцы працаваў беларус, ураджэнец Друі Уладзімір Беняшэвіч — буйнейшы візантыніст і правазнаўца свайго часу (растраляны разам з братам і двума сынамі ў ., у . рэабілітаваны). У савецкі час складзены бібліяграфія кірылічных беларускіх старадрукаў (В. Лук’яненка, Т. Афанасьева). З 1993 г. у РНБ штогод праводзіцца тэматычная міжнародная навуковая канферэнцыя «Санкт-Пецярбург і беларуская культура», на якой прачытана больш за 200 дакладаў. Перыядычна выдаецца зборнік навуковых прац «Белорусский сборник» (выйшлі вып. 1-6. СПб., 1999—2015).
Былі ў Бібліятэцы і «нетрадыцыйныя» звязаныя з беларускай гісторыяй адзінкі захоўвання, напрыклад нейкі час тут знаходзілася скрынка з прахам польскага караля і вялікага князя літоўскага Станіслава Ляшчынскага.
Альбарутэніка ў фондах
Беларускія кнігі, друкаваныя кірыліцай, захоўваюцца ў рускім фондзе РНБ (маюць асобны картачны каталог), друкаваныя лацінкай выданні беларускіх друкарняў — у замежным кніжным фондзе і Аддзеле рэдкіх кніг. Сярод іх шмат рэдкіх (часам унікальных) выданняў, у т.л. тры камплекты «Бібліі» Францыска Скарыны, тры экзэмпляры «Брэсцкай Бібліі» Мікалая Радзівіла Чорнага, «Мужыцкая праўда» і друкаваныя па-беларуску «Загады» Кастуся Каліноўскага, кнігі з аўтографамі Вікенція Каліноўскага, Яўхіма Карскага, Івана Насовіча, М. Баброўскага, М. Кутаргі і інш.
У Аддзеле рукапісаў РНБ захоўваюцца тры пергаменныя Евангеллі з Полацка, адно з іх — самая старажытная цалкам захаваная беларуская рукапісная кніга. Захоўваюцца іншыя рукапісныя богаслужбовыя і чэцці кнігі 15-18 стст., спісы 1-га і 2-га Статутаў ВКЛ, летапісы, сярэднявечныя літаратурныя творы, прыватныя і дзяржаўныя акты часоў ВКЛ, памяннікі з базыліянскіх манастыроў, картаграфічныя матэрыялы. Акрамя таго, сярод рукапісаў — архіўныя фонды: частка нясвіжскага архіву князёў Радзівілаў (т.зв. дакументы Дуброўскага), архіўныя фонды папячыцеляў Віленскай навучальнай акругі П. М. Бацюшкава і І. П. Карнілава, фонд рэпрэсаванага ў 1930-я гады М.Баяровіча, архіўная справа пра змаганне вернікаў і царскай адміністрацыі за манастыр у Гарадышчы пад Пінскам, матэрыялы да дзейнасці ў Ленінградзе кінастудыі «Савецкая Беларусь» (фонд Гардзіна) і інш. Вялікая колькасць беларускіх выданняў  1900-1950-х гг. захоўваецца ў Аддзеле літаратуры на мовах Азіі і Афрыкі, у асобным фондзе акадэміка-арабіста, беларуса Ігната Крачкоўскага.
Бібліятэка Вальтэра
Бібліятэка Вальтэра налічвае 6 тысяч 814 тамоў і з’яўляецца нацыянальным здабыткам. Яна была набыта ў 1778 годзе Кацярынай II у пляменніцы і спадчынніцы Вальтэра. У 1779 годзе на адмысловым караблі бібліятэку даставілі ў Санкт-Пецярбург. Першапачаткова яна была размешчана ў Эрмітажы. Пры Мікалаі I доступ да яе быў закрыты. У 1861 годзе па распараджэнні Аляксандра II бібліятэка Вальтэра была пераведзена ў Імператарскую публічную бібліятэку.
Ігнаткаўцы
Ігна́ткаўцы (, Игнатковцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходараўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Голдаўскага сельсавета.
Езекііль
Нарадзіўся ў часы валадарства Іасіі, цара іудзейскага. Юнацкія гады правёў у Іудзеі. У 25-гадовым узросце вывезены як палонны ў Вавілонію. Там на пятым годзе свайго палону, як падаецца ў Бібліі, быў закліканы богам на прароцкую службу, якой аддаў больш чым 22 гады свайго жыцця. Будучы сучаснікам прарока Ераміі і цяжкіх выпрабаванняў ізраільскага народа, ён пільна сачыў за жыццём палоненых суайчыннікаў у Месапатаміі. Сваімі прароцтвамі Езекііль імкнуўся аблегчыць іх лёс, засцерагаючы ад бяды палоннага жыцця і канчатковай гібелі сярод паганцаў. Ён суцяшаў суайчыннікаў надзеяй на вызваленне з палону, умацоўваў іх волю і веру ў надыход лепшых часоў. Біблейскае паданне сцвярджае, што ён быў выдадзены на смерць адным з іудзейскіх палонных князёў, якога ён выкрываў за ідаласлужэнне і амаральнае жыццё.
Самбра
Гісторыя
Падчас Першай сусветнай вайны ў раёне ракі Самбра адбыліся некалькі бітваў, у тым ліку аблога Намюра ў 1914 годзе (бітва пры Шарлеруа) і адна з апошніх бітваў (бітва на Самбры 1918).
Балясы (Карукіўскі раён)
Балясы (Баля́си) — вёска ў Карукіўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Каранёва
Назву Каранёва маюць:
Навуменкі (Цёмкінскі раён)
Навуменкі (Науменки) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Катоўка
Назву Катоўка маюць:
Рошча (Чавускі раён)
Ро́шча (, Роща) — пасёлак у Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Да 16 мая 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Благавіцкага сельсавета, да 13 чэрвеня 2002 года знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Чавускага гарсавета.
Урбанава
Урба́нава (, Урбаново) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1940—1959 гадах цэнтр Урбанаўскага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Лес (рака)
Лес (Lesse) — рака ў Бельгіі, на Ардэнскім узвышшы. Працякае па тэрыторыі правінцый Люксембург і Намюр. Агульная даўжыня — 89 кіламетраў. Упадае ў Маас у трох кіламетрах ад горада Дзіна.
Выток ракі размешчаны ў раёне мястэчка Лібрамон-Шэвеньі (Libramont-Chevigny) на вышыні 490 метраў над узроўнем мора. Далей рака цячэ прыблізна ў паўночна-заходнім кірунку. Ля пасёлка Ан-сюр-Лес рака знікае пад зямлёй і цячэ праз пячоры Ан; падземны ўчастак ракі мае даўжыню ў 1100 метраў.
Махначы
Назву Махначы маюць:
Берлінскія могілкі
Берлінскія могілкі раскіданы па ўсёй тэрыторыі сучаснага Берліна. Агульная колькасць могілак, якія знаходзяцца ва ўсёй Берлінскай гарадской рысе і прадстаўляюць з сябе размеркаваныя адкрытыя і закрытыя магілы, размешчаныя на простых могілках і могілках, якія знаходзяцца на тэрыторыі царкоўных двароў, складае каля 1147 Га. 79 могілак знаходзяцца ў спісе помнікаў Берліна, якія ўваходзяць у Сад помнікаў.
Пасля загада кабінета Міністраў у 1908, аб іх цэнтралізацыі вакол Берліна, пачалўся працэс пераноса могілак з ядра Берліна на яго акраіны, які аднак, пачаў сапраўды выканацца толькі пачынаючы з стварэння Вялікага Берліна ў 1920 годзе. Такім чынам, сёння існуе яшчэ мноства лакальных могільнікаў. Перанос могілак да чатырох цэнтральных могілак на ўскраіне вялікага горада ў пач. 20 ст. застаўся незавершаным, із-за разлічных палітычных падзей, такіх як сусветная вайна і гіперінфляцыя.
Гнёздава (Смаленскі раён)
Гісторыя
Гнёздаўскі комплекс помнікаў археалогіі ўключае раскінутыя на 5 км уздоўж Дняпра помнікі 2-й пал. IX — пач. XI стагоддзя: два гарадзішчы, да якіх прылягаюць адкрытыя паселішчы — селішчы, і больш 10 курганных могільнікаў, якія ўвогуле налічваюць каля 6 тыс. насыпаў. Верагодна, Гнёздава згадваецца пад назвай ’’Сюрнес’’ (Syrnes ) у спісе гарадоў Усходняй Еўропы старажытнаскандынаўскага геаграфічнага трактата «Якія землі ляжаць у свеце». У раёне Гнёздава праходзіў «шлях з вараг у грэкі» — тут размяшчаўся адзін з волакаў паміж рэкамі Каспляй (левы прыток Заходняй Дзвіны, басейн Балтыйскага мора) і Дняпром (басейн Чорнага мора). Гнёздава, нароўні з Навасёлкамі, даюць у Смаленскім Падняпроўі асноўную масу знаходак скандынаўскіх рэчаў.
У гады Вялікай Айчыннай вайны акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года. У пасёлку Гнёздава дзейнічала маладзёжная патрыятычная група, якая ўзначальвалася старэйшым палітруком А. Ніканавым і камсамолкай Н. Чуркінай, студэнткай Смаленскага медыцынскага інстытута. Гнёздаўская патрыятычная арганізацыя была звязана з Красным Борам, Серабранкай і падпольным цэнтрам у Смаленску.
Машніца
Назву Машніца маюць:
Блошкі
Блошкі, або земляныя блохі, блашакі (Alticini, Halticini) — падсямейства жукоў сямейства.
Апісанне
У сусветнай фаўне больш за 7 тысяч відаў, пашыраных усюды. На тэрыторыі Беларусі больш за 80 відаў. Даўжыня цела складае 1,5—5 мм. Заднія ногі скакальныя. Яйцы адкладваюць у глебу, радзей на расліны. Лічынкі развіваюцца ў глебе пераважна на каранях, радзей на сцяблах або лісці кармавых раслін. Акукліваюцца ў глебе. Дарослыя блошкі раслінаедныя, кормяцца зялёнымі часткамі раслін, зрэдку генератыўнымі органамі.
Шкоднікі. Меры барацьбы: знішчэнне пустазелля, правільная агратэхніка, апрацоўка інсектыцыдамі.
Вінчэнца Скамоцы
Вінчэнца Скамоцы (Vincenzo Scamozzi; 2 верасня 1548 — 7 жніўня 1616) — апошні выдатны архітэктар італьянскага Рэнесансу, самы таленавіты вучань Паладзіа, які ўвайшоў у гісторыю архітэктуры як «бацька класіцызму». Родам з Вічэнцы.
Яго першым настаўнікам быў уласны бацька — буйны падрадчык, які знаходзіўся пад уплывам Серліа. Пасля наведвання Рыма ў 1579—1580 гадах. Скамоцы пасяліўся ў Венецыі, дабудоўваючы пачатыя Паладзіа ў родным горадзе будынкі, уключаючы тэатр Алімпіка і вілу Капра. Развіў традыцыі Паладзіа пры будаўніцтве вілы Молін пад Падуяй і тэатра Ганзага ў Саб’янеце.
Скамоцы адным з першых прымяніў бастыённую сістэму ўмацаванняў — пры ўзвядзенні крэпасці Пальманова ля падножжа італьянскіх Альпаў. У 1600 годзе ездзіў ў Францыю; яго альбом замалёвак паўночнай архітэктуры быў апублікаваны толькі ў 1960 годзе. Па-за межамі Італіі ўдзельнічаў у праектаванні Зальцбургскага сабора.
Медна (значэнні)
Назву Медна маюць:
Вінчэнца Скамоцы
Галоўная праца Скамоцы — «Ідэя ўніверсальнай архітэктуры» — выйшла з друку за год да яго смерці. У гэтай працы архітэктар адстойваў неабходнасць выпрацоўкі адзінай архітэктурнай мовы на аснове асваення дасягненняў антычнасці. Пад уплыў ідэй Паладзіа-Скамоцы падпаў англічанін Ініга Джонс, які наведаў Італію ў тыя гады і з падачы якога паладыянства надоўга стала пануючай тэндэнцыяй у англійскай архітэктуры.
Малыя Карнышы
Малы́я Карнышы́ (, Малые Карныши) — вёска ў Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ладзеніцкага сельсавета.
Новая-Сяліба
Новая-Сяліба (Новая-Селиба) — вёска ў Цёмкінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мядзведзеўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Аляксандр I (Папа Рымскі)
Аляксандр I (Alexander) — Папа Рымскі (105/107/109-115/116/119), 6-ы паводле Annuario Pontificio, citta del Vaticano. Рымлянін паводле паходжанні, яму прыпісваюць ўвядзенне ва ўжытак святой вады. Памёр пакутніцкай смерцю.
Галодная зіма 1944 года (Нідэрланды)
Галодная зіма (hongerwinter) — масавы голад, які паразіў насельніцтва Нідэрландаў пад канец Другой сусветнай вайны і панёс жыцці каля 18 тысяч чалавек. Прычынай голаду стала эмбарга, накладзенае Германіяй на пастаўку харчу ў Заходнія Нідэрланды пасля правалу аперацыі Маркет Гардэн і пачатку забастоўкі чыгунак, якая ахапіла краіну ў верасні 1944 года. Колькасць насельніцтва ў зоне бедства перавышала 3 мільёны чалавек.
Голад
На працягу ўсёй вайны, аж да верасня 1944 года, Нідэрланды не сутыкаліся з буйнымі праблемамі ў забеспячэнні харчом. Хуткі наступ саюзнікаў пасля высадкі ў Нармандыі выклікаў у жыхароў упэўненасць у хуткім падзенні акупацыйнага рэжыму. Усеагульнай радасцю галандцы адгукнуліся 5 верасня 1944 года (Dolle Dinsdag, «вар'яцкі аўторак») на вестку пра вызваленне Антверпена. Увечар 17 верасня, у дзень пачатку аперацыі «Маркет Гардэн», па рашэнні прэм'ер-міністра ў выгнанні Пітэра Шурдса Гербрандзі (en:Pieter Sjoerds Gerbrandy), падпольнае «Радыё Оранье» (Radio Oranje — «Аранжавае радыё») заклікала да ўсеагульнай забастоўкі на чыгунцы. Пераважная большасць служачых чыгункі, штат якой складаў 30 тысяч чалавек, пакінулі працоўныя месцы, многія сышлі ў падполле. Гербрандзі спадзяваўся, што «ўжо ў пятніцу мы будзем у Амстэрдаме».