cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дабрунь (Бранскі раён)
Гісторыя
Да канца XVII стагоддзі з-за набегаў татараў і літоўцаў прыйшла ў запусценне. Да пачатку XVIII ст. — валоданне Свянскага манастыра. У 1711 годзе ў ёй было 19 двароў, у 1745 годзе — 36 двароў, у якіх лічылася 143 душы мужчынскага полу.
У другой палове ХІХ ст. насельніцтва Дабруні стала расці хутчэй, надзельнай зямлі было ўжо недастаткова, каб жыць за кошт сельскай гаспадаркі, і шырокае развіццё атрымала паляўніцтва. Сярод сялян узмацнілася сацыяльнае расслаенне.
Першая школа ў Дабруні адкрылася ў 1895 годзе. У 1904 годзе ў ёй навучалася 50 дзяцей.
У 1932 утвораны калгас «Культура», узбуйнены ў 1960-я гг.; з 1965 саўгас, з 1975 — найбуйнейшая цяплічная гаспадарка вобласці (цяпер СВК «Аграфірма «Культура»). У 1982 годзе адкрыты дом культуры і аддзяленне сувязі.
Адукацыя
У вёсцы размешчаны Бранскі раённы ліцэй №1.
Аманат (Усходне-Казахстанская вобласць)
Аманат — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Балыкшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 635237200.
HD 12661 c
HD 12661 c — гіганцкая экзапланета. Яе маса ў паўтара раза больш за масу Юпітэра. Верціцца вакол HD 12661.
Нэграшы
Неграшы ці Нэграшы (Неграші) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Музычынскага сельсавета
Каці Эдфельд
Агі Катарына Эдфельд (Aggie Catharina Edfeldt; нар. 29 сакавіка 1950 года, Еўле, Швецыя) — шведская акторка, рэжысёр і сцэнарыст. Таксама вядомая як Каці Эдфельд.
Творчасць
Каці Эдфельд пачала сваю кінакар’еру з ранняга дзяцінства. З 1966 года яна працавала ў Шведскай кінастудыі памочнікам рэжысёра Уле Хельбума. Тады ў яе абавязкі ўваходзілі пошукі дзяцей-акцёраў для фільмаў. Каці пачала сваю кар’еру ў шведскім кіно з ролі Лізы ў двух экранізацыях Уле Хельбума Alla vi barn i Bullerbyn («Усе мы — дзеці з Булербю» Астрыд Ліндгрэн) 1960—1961 гг.
Крыху пазней яна паспрабавала стаць перад камерай у якасці актрысы ў невялікай ролі ў «Закаханай пары» Май Цэтэрлінг (1964) і ў «Тут у цябе ёсць жыццё» (1966) Яна Троэла. Але менавіта за камерай ёй спадабалася больш за ўсё.
Яна таксама працавала памочнікам рэжысёра ў фільмах Таге Даніэльсана Bröderna Lejonhjärta («Браты — Львінае сэрца», 1977) і Ronja Rövardotter (1984), а таксама рэжысёрам і памочнікам рэжысёра ў двух фільмах Ласэ Хальстрома «Булербю», знятых у сярэдзіне 1980-х.
Пазней, у 90-х гадах, Каці становіцца незалежным рэжысёрам, а таксама прыдумвае сцэнарыі да сваіх кінакарцін. Каці дэбютавала як кінарэжысёр ў тэлефільме «Мімі» (1988). Большасць яе работ — гэта дзіцячыя фільмы.
У 2007 годзе была ўзнагароджана прэміяй «Мытнік Эдэра» за вялікі ўклад у дзіцячыя фільмы Швецыі. Увечары таго ж дня Каці ўзнагародзілі прэміяй «Лепшы рэжысёр» фільма «Дзеці ўскраін». Лепшымі фільмамі прызнаны: «Дзеці ўскраін», «Новыя прыгоды дзяцей з Булербю», а таксама «Ева і Адам — Чатыры дня нараджэння і адно фіяска». Дачка Каці — Тувэ Эдфельд — таксама актрыса.
Чарлзтаўн
Чарлзтаўн (Charlestown) — горад на востраве Невіс у Карыбскім моры. Галоўны адміністрацыйны цэнтр вострава. Насельніцтва — 1700 чал. (2006 г.).
Чарлзтаўн быў заснаваны ў 1680 г. як гандлёвае паселішча вакол крэпасці Форт-Чарлз. Атрымаў назву ў гонар Карла II Сцюарта. У XVIII ст. меў багатую сефардскую абшчыну, якая займалася гандлем цукрам. У 1840 г. разбураны землятрусам.
З 1983 г. выконвае функцыі адміністрацыйнага цэнтра вострава Невіс.
Міна Віткайц
Мі́на Ві́ткайц (Mina Witkojc, Wilhelmine Wittka, 25 мая 1893, Бург, Германія — 11 лістапада 1975, Папітц, ГДР) — ніжнялужыцкая паэтка, празаік, перакладчыца, журналістка і публіцыст. Разам з ніжнялужыцкім паэтам Мата Косыкам лічыцца класікам ніжнялужыцкай паэзіі. Лаўрэат прэміі імя Якуба Чышынскага.
Біяграфія
Нарадзілася 25 мая 1893 года ў горадзе Бург ў сялянскай сям’і Фрыца Поленьца і Марыяны Віткайц. У раннім дзяцінстве стала сіратой. З 1899 па 1907 год вучылася ў сярэдняй школе ў Бурзе. З 1907 года на працягу 10 гадоў працавала ў Берліне пакаёўкай, фларысткай і на ваенным прамысловым прадпрыемстве. У 1917 годзе вярнулася ў родны горад, дзе стала працаваць наёмным работнікам у сельскай гаспадарцы.
У жніўні 1921 года пазнаёмілася з групай чэшскіх і верхнялужыцкіх інтэлектуальных дзеячаў, якія натхнілі яе займацца культурнай дзейнасцю сярод лужычанаў. У 1922 годзе апублікавала свой першы верш у часопісе «Лужыца». У 1923 годзе пераехала ў Баўтцэн, дзе да 1931 года працавала рэдактарам ніжнялужыцкай газеты Serbski Саѕnik. Падчас яе рэдагавання наклад газеты дасягнуў з 200 да 1200 асобнікаў. У гэты ж час супрацоўнічала з лужыцкімі грамадскімі дзеячамі Арнаштам Мукай і Янам Чыжай. У 1925 годзе выпусціла свой першы паэтычны зборнік «Dolnoserbske basni» (Ніжнялужыцкія вершы). У 1926 годзе прымала ўдзел у Еўрапейскім кангрэсе нацыянальных меншасцяў, які адбыўся ў Жэневе. У гэты ж час займалася перакладамі на ніжнялужыцкую мову творы чэшскіх пісьменнікаў Бажэны Немцовай і Петра Безруча. Адкрыла ніжнялужыцкіх народных пісьменніц сясцёр Лізу Домашкайц і Мар’яну Домашкайц і дапамагала ім займацца літаратурнай дзейнасцю.
У гады Веймарскай рэспублікі неаднаразова прыцягвалася да суду «за антынямецкую дзейнасць».
У 1933 годзе нацысцкі рэжым забараніў ёй займацца літаратурнай і журналісцкай дзейнасцю і яна засталася без сродкаў на існаванне, у сувязі з чым яна вярнулася ў Бург, дзе стала працаваць наёмным работнікам у сельскай гаспадарцы. У 1941 годзе яна з-за сваёй дзейнасці сярод лужычанаў была абвешчаная нацысцкім рэжымам «шкодным элементам» і адпраўлена ў Эрфурт, дзе яна прапрацавала ў сельскагаспадарчым прадпрыемстве да канца Другой сусветнай вайны. У 1945 годзе яна апублікавала паэму «Erfurtske spomnjeśa» (Эрфурцкія ўспаміны), у якой апісала сваё жыццё ў Эрфурце.
У 1946 годзе яна пераехала на нядоўгі час у Баўтцэн, дзе працавала ў лужыцкай грамадскай арганізацыі Домавіна, потым пераехала ў Прагу, дзе пражывала да 1954 года. Вярнуўшыся ў 1954 годзе ў родны горад, яна жыла ў ім да сваёй смерці ў 1975 годзе.
У 1964 годзе за сваю літаратурную дзейнасць была ганаравана прэміі імя Якуба Чышынскага.
У апошнія гады свайго жыцця жыла ў доме састарэлых у вёсцы Папітц каля Бурга. Памерла 11 лістапада 1975 года і была пахаваная на могілках у горадзе Бург.
Літаратурная дзейнасць
Пісала празаічныя творы і вершы для ніжнялужыцкай газеты «Nowy Casnik». Была адным з арганізатараў ніжнялужыцкага літаратурнага зборніка «Serbska Pratyja». У 1934 годзе выдала паэтычны зборнік «Wĕnašk błośańskich kwĕtkow», які прынёс ёй вядомасць.
Віталь Міхайлавіч Пархімовіч
Віталь Міхайлавіч Пархімовіч (, Разань — ) — беларускі спартсмен і трэнер (стралковы спорт, стральба кулявая), заслужаны майстар спорту СССР, бронзавы прызёр ХІХ Алімпійскіх гульняў (1968, Мехіка), шматразовы чэмпіён свету, Еўропы і СССР
Брацкая магіла савецкіх актывістаў (Барысаў)
Брацкая магіла савецкіх актывістаў — вайсковае пахаванне ў г. Барысаў, размешчаны па вул. Ганчарнай, у парку фанерна-запалкавага камбіната. Пахаваны актыўныя барацьбіты за ўстанаўленне Савецкай улады на Барысаўшчыне: К. П. Ягоўдзік — сакратар Барысаўскага павятовага выканкама (верасень 1921 г.— снежань 1922 г.), пазней загадчык павятовага аддзела народнай асветы; Р. Р. Каем — старшыня акруговага савета прафсаюзаў; Сялецкі — перадавы рабочы лесапільнага завода імя Розы Люксембург; камсамольскі актывіст Лемуковіч, якіх у 1920-я гады загубілі ворагі Савецкай улады.
Дуброўка (Бранскі раён)
Дуброўка (Дубровка) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Заснавана каля 1850 як маёнтак Мацвея Фёдаравіча Жабіна (першапачатковая назва — сяльцо Новае Мацвееўскае; сучасная назва з канца XIX ст.).
У 1890-х гадах Н. І. Званароў пабудаваў каля вёскі бровар.
У 1930 годзе быў арганізаваны калгас «Новы свет»
Дмытрыўка (Кіева-Святошынскі раён)
Дзмітраўка ці Дмы́трыўка (Дми́трівка) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Дмытрыўскага сельсавета
Уладзімір Іванавіч Мотуз
Уладзімір Іванавіч Мо́туз (—) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, аўтаматчык 1037-га стралковага палка (223-я стралковая дывізія, 57-я армія, 2-і Украінскі фронт). Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з лютага 1942 г. Ваяваў на Данскім, Паўднёва-Заходнім, 2-м і 3-м Украінскім франтах.
Аўтаматчык 1037-га стралковага палка чырвонаармеец Уладзімір Мотуз вызначыўся 14 лістапада 1943 г. у баях за вёску Багданаўцы (на паўднёвы захад ад горада Пяціхаткі (Днепрапятроўская вобласць Украіны), адным з першых уварваўся ў размяшчэнне ворага, знішчыўшы вялікую колькасць праціўнікаў, і захапіўшы «языка» з каштоўнымі дакументамі для свайго камандавання.
Жалнускау
Жалнускау — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Балыкшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 635237300.
Уладзімір Іванавіч Мотуз
Біяграфія
Загадам па 223-й стралковай дывізіі ад 29 лістапада 1943 года № 042 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Мотуз Уладзімір Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Жалнускау
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 284 чалавекі (146 мужчын і 138 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 333 чалавекі (164 мужчыны і 169 жанчын).
Уладзімір Іванавіч Мотуз
Біяграфія
Камандзір аддзялення ўзвода пешай разведкі 1037-га стралковага палка сяржант Уладзімір Мотуз 17 сакавіка 1945 года, у складзе разведвальнай групы, першым уварваўся ў венгерскі населены пункт Баргестеж, знішчыў агнявую кропку, якая перашкаджала руху савецкай пяхоты, узяў у палон двух «языкоў».
У наступных баях перарэзаў кабель сувязі у варожым тыле і захапіў склад боепрыпасаў. 5 мая 1945 года камандуючы 46-й арміяй генерал-лейтэнант Петрушэўскі А. В. падпісаў прадстаўленне да ўзнагароды сяржанта Мотуза У. І. ордэнам Славы 1-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі Мотуз Уладзімір Іванавіч узнагароджаны ордэеам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1950 г. старшына Мотуз дэмабілізаваны. Жыў у пасёлку Муляраўка Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Працаваў механікам. Член КПСС з 1963 года. Удзельнік Парада на Краснай плошчы ў Маскве 9 мая 1985 г. Памер 5 верасня 1996 года.
Колтава (Бранскі раён)
Колтава (Колтово) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1621 як маёнтак Безобразовых.
У сярэдзіне ХХ ст. арганізаваны калгас імя Чырвонай Арміі.
У 1964 далучаны пасёлак Дубрава.
Мыла (Кіева-Святошынскі раён)
Мі́лая ці Мы́ла (Ми́ла) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дмытрыўскага сельсавета.
Вось зла
Вось зла (Axis of evil) — ідэалагічнае клішэ і палітычная метафара ў ЗША, пад якім маюць на ўвазе краіны, падазраваныя ў супрацоўніцтве з міжнароднымі тэрарыстычнымі арганізацыямі альбо наяўнасці зброі масавай паразы.
Да шэрагу такіх краінаў належаць:
Упершыню тэрмін «вось зла» быў выкарыстаны прэзідэнтам ЗША Джорджам Бушам у штогадовым звароце да Кангрэсу 29 студзеня 2002 году для апісання рэжымаў, якія спансуюць, на думку ЗША, тэрарызм ці распрацоўваюць зброю масавага паражэння (будучы здольнымі перадаць яе тэрарыстам). У сваёй прамове ў якасці такіх дзяржаў Буш згадаў Ірак, Іран і КНДР. Інфармацыя аб распрацоўцы да таго часу вышэйзгаданымі краінамі зброі масавага паражэння шырока распаўсюджвалася амерыканскай дыпламатыяй. КНДР не адмаўляла факту распрацоўкі ядзернай зброі. Ірак адмаўляў, але былі вядомыя факты прымянення ім хімічнай зброі супраць курдскіх плямёнаў. Ужо да моманту гэтай прамовы тагачаснае ўрад Ірака неаднаразова адмаўлялася ад супрацоўніцтва і высылаў інспектараў МАГАТЭ, задача якіх была праверыць выкананне краінай патрабаванняў па яе знішчэнню. Акрамя таго, Ірак абвясціў аб выплаце 25 тыс. долараў кожнай сям’і палесцінскага тэрарыста-самазабойцы. У той жа час, у ходзе ўварвання ЗША ў Ірак і акупацыі яго тэрыторыі зброя масавай паразы, наяўнасць якой была выкарыстана як падстава для нападу, так і не была знойдзена. На заўвагу з гэтай нагоды 16 снежня 2003 года Джордж Буш адказаў: «А якая розніца?».
У 2006 годзе КНДР правяла выпрабаванні ядзернай зброі, у 2009 і 2013 гадах прайшлі новыя выпрабаванні, у 2016 годзе выпрабаваная вадародная бомба. Стварэнне атамнай прамысловасці ў Іраку больш не ўяўлялася магчымым з-за вайны. Будаўніцтва атамнай электрастанцыі працягваецца толькі ў Іране (з 1995 года — пры ўдзеле Расіі), і ЗША па-ранейшаму абвінавачваюць гэтую дзяржаву ў распрацоўцы ядзернай зброі.
Капітаніўка (Кіева-Святошынскі раён)
Капіта́наўка ці Капіта́ніўка (Капіта́нівка) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дмытрыўскага сельсавета
Вось зла
Крыху пазней намеснік Дзяржаўнага сакратара ЗША Джон Болтан далучыў да «восі» яшчэ тры дзяржавы: Кубу, Лівію і Сірыю. У 2005 годзе Кандаліза Райс выступіла з прамовай, у якой аднесла Кубу, Іран, КНДР, Беларусь, Зімбабвэ і М’янму да «Апора тыраніі» і «самых антыамерыканскіх рэжымаў».
У процівагу «восі зла», Уга Чавес у пачатку 2006 года увёў тэрмін «вось дабра», для абазначэння саюза Венесуэла — Куба — Балівія — самых леванастроенных дзяржаў Лацінскай Амерыкі.
Аляксандр Пятровіч Кедзяраў
Аляксандр Пятровіч Кедзяраў (нар., Чувашыя) — спартсмен (стралковы спорт, стральба кулявая), заслужаны майстар спорту СССР, сярэбраны прызёр ХХІ летніх Алімпійскіх гульняў (1976, Манрэаль), чэмпіён (1973, 1974, 1975, 1979) і сярэбраны (1973, 1974) прызёр чэмпіянатаў свету, чэмпіён (1973, 1977, 1978, 1980), сярэбраны (1977, 1979) і бронзавы (1978) прызёр чэмпіянатаў Еўропы, шматразовы чэмпіён СССР, рэкардсмен свету, Еўропы і СССР, заслужаны работнік фізічнай культуры і спорту Беларусі.
Малюцянка
Малю́цянка (Малю́тянка) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Да 2020 года ў складзе Кіева-Святошынскага раёна, былы адміністрацыйны цэнтр Малюцянскага сельсавета.
Стражнік польны літоўскі
Стра́жнік польны літоўскі — ураднік у Вялікім Княстве Літоўскім. Урад узнік у 16 стагоддзі. Яго абавязкам было назіранне за бяспекай межаў з Маскоўскай дзяржавай. З 1635 намеснік стражніка вялікага літоўскага.
Стражнікамі польнымі літоўскімі былі:
Брацкая магіла савецкіх ваеннапалонных (Барысаў)
Брацкая магіла савецкіх ваеннапалонных — вайсковае пахаванне ў г. Барысаў, размешчаны па вул. Чапаева, у скверы каля будынка цэнтральнай бібліятэкі.
Тут пахавана болыш за 10 тыс. чалавек, расстраляных у 1941 г. нямецка-фашысцкімі захопнікамі, якія памерлі ад хвароб і голаду ў Барысаўскім канцлагеры для ваеннапалонных.
У 1967 г. на месцы лагера разбіты мемарыяльны сквер, на магіле пастаўлены помнік (скульптар М. Рыжанкоў; 5,2x3,4 м) — мармуровая стэла на прамавугольным бетонным стылабаце. На франтальнай плоскасці стэлы рэльефныя выявы 6 вязняў лагера, кампазіцыйна аб'яднаных у адзіную групу вакол цэнтральнай фігуры байца. Вобразы абагульненыя. Помнік вырашаны простымі лаканічнымі сродкамі.
BMW 4
BMW 4 — серыя кампактных прэстыжных аўтамабіляў BMW, выпуск якіх пачаўся ў ліпені 2013 года. Серыя ўяўляе сабой кузавы купэ і кабрыялет, якія аддзяліліся ад BMW 3 серыі. Акрамя звычайных аўтамабіляў, з 2014 года выпускаецца таксама спартыўная версія BMW M4. Папярэднікам з’яўляецца BMW E92/E93, якія адносіліся да BMW 3 серыі.
F32/F33/F36 (2013—ц.ч.)
Жаданне вылучыць купэ сярэдняга класа ў асобную серыю BMW выказала яшчэ ў 2011 годзе. Тады ж была абвешчаная дата з’яўлення (2013 год) і тыпы кузаваў. Праз год, у ліпені, журналістам удалося засняць тэсціруемую замаскіраваную версію M4. У пачатку 2013 года, на Паўночнаамерыканскім аўтасалоне ў Дэтройце быў паказаны канцэпт-кар аўтамабіля. На Такійскім аўтасалоне быў паказаны канцэпт версіі M4, а таксама версія кабрыялет. Затым, на Франкфурцкім аўтасалоне была паказана канчатковая версія. У сярэдзіне 2013 года пачаўся выпуск звычайнай версіі купэ. У снежні, спартыўная версія была рассакрэчаная: сталі вядомыя знешнасць аўтамабіля і рухавік. Афіцыйна прадстаўлена яна была на Паўночнаамерыканскім аўтасалоне 2014 года. Версія Gran Coupe была прадстаўлена ў лютым 2014 года.
Характарыстыкі
4 серыя пабудавана на базе новага пакалення BMW 3 серыі (нягледзячы на тое, што ў іх няма ні адной агульнай кузаўны панэлі ).
G22/G23/G24 (2020—)
1 ліпеня 2020 на заводзе ў Дзінгольфінгу пачалася вытворчасць другога пакалення BMW 4 серыі.
Курагіна (пасёлак гарадскога тыпу)
Курагіна (Курагино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Краснаярскім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Курагінскага раёна.
Мухаджыры
Мухаджыры (مہاجر) — буйная культурная група пакістанцаў, якая склалася ў выніку перасялення мусульман з розных частак паўвострава Індастан з-за падзелу Брытанскай Індыі на Індыю і Пакістан. Агульная колькасць (2021 г.) — 1 929 500 чал.
Гісторыя
У першай палове XX ст. антыкаланіяльны рух у Брытанскай Індыі быў расколаты па рэлігійнай прыкмеце. Самая ўплывовая партыя Індыйскі нацыянальны кангрэс аб'ядноўвала прадстаўнікоў розных рэлігій, але большасць у ёй складалі выхадцы з індуісцкіх колаў. Мусульманская ліга імкнулася адстойваць інтарэсы пераважна мусульман. У выніку паміж палітыкамі была заключана дамоўленнасць аб стварэнні 2 незалежных дзяржаў — мусульманскага Пакістана і Індыі. У рэчаіснасці гэта значыла перасяленне значнай колькасці насельніцтва. Міграцыя мухаджыраў стала адной з найбуйнейшых у гісторыі чалавецтва.
Перасяленне мусульман з Індыі на тэрыторыю Пакістана адбывалася ў некалькі этапаў:
Першы этап ахопліваў перыяд стварэння 2 дзяржаў і быў самым масавым. Тэрмін мухаджыр, які выкарыстоўваўся ў Пакістане, паходзіў ад مهاجر («перасяленец»). У некаторых выпадках перасяленцы пераязджалі добраахвотна, але часцяком — пад ціскам гвалту з боку індуістаў і сікхаў. Яны належылі да розных этнічных супольнасцей і размаўлялі на розных мовах. У Пакістане яны маглі атрымаць кампенсацыю за страчаную маёмасць за лік маёмасці, пакінутай перасяленцамі-індуістамі. Аднак перасяленне індуістаў у Індыю было значна меньшым па колькасці. Да таго ж перасяленцы-індуісты часцей з'яўляліся беднымі сялянамі, у той час як многія перасяленцы-мусульмане належылі да сярэдніх і вышэйшых пластоў насельніцтва. Таму кампенсацыі атрымаліся сімвалічнымі. Большасць мухаджыраў на першым этапе аддавалі перавагу пераезду ў Сінд. У 1951 г. яны склалі 57% жыхароў Карачы.
Пасля 1947 г. міграцыя мусульман з Індыі працягвалася. У Пакістане, дзе адбываліся дзяржаўныя пераўтварэнні, патрабавалася адукаваная працоўная сіла, там лягчэй было знайсці працу і прасоўвацца па сацыяльнай лесвіцы. Пераезд тысяч адукаваных мусульман непакоіў улады Індыі. У 1952 г. была ўведзена пашпартная сістэма паездак паміж 2 дзяржавамі, прычым выхадцы з Індыі маглі атрымаць пашпарт толькі з дазволу спецыяльнай камісіі ў Дэлі. Гэта стала прычынай нелегальнай міграцыі, у тым ліку праз тэрыторыю Усходняга Пакістана. Але да 1971 г. міграцыя значна скарацілася.
У 1971 г. Усходні Пакістан абвясціў незалежнасць і ператварыўся ў дзяржаву Бангладэш. Частка мухаджыраў, што апынулася ў ёй, жадала пераехаць на асноўную тэрыторыю Пакістана, але не здолела зрабіць гэта па розных прычынах. Улады Пакістана не арганізоўвалі захадаў для дапамогі ім. На трэцім этапе міграцыя канчаткова страціла масавы характар.
З 1990-х гг. зноў назіраецца адраджэнне ўплыву мухаджыраў у палітыцы і бізнесе. Так, найбольш уплывовымі палітыкамі, па паходжанню мухаджырамі, сталі Наваз Шарыф і Первез Мушараф. Тым не меней, мухаджырская супольнасць не выяўляе адзінства па палітычнай прыкмеце.
Дыяспара
У сувязі з эміграцыяй з Пакістана склалася мухаджырская дыяспара за яго межамі. Найважнейшымі краінамі (2021 г.), куды накіроўваліся эмігранты сталі:
Мяркульева (Бранскі раён)
Мяркульева (Меркульево) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1595 (пад назвай Меркурава); сучасная назва з’явілася ў 1620-х гадах і канчаткова ўстанавілася ў XVIII стагоддзі. Да 1764 года належала Свенскаму манастыру.
У 1899 годзе была адкрыта царкоўна-прыходская школа.
У сярэдзіне ХХ ст. — калгас «Серп і молат».
Іванкіў (Фасціўскі раён)
Іва́нкіў (Іва́нків) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Боярскай гарадской грамады.
Гісторыя
Да 2020 года ў складзе Малюцянскага сельсавета Васылькіўскага раёна.
Таскаін
Таскаін — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Таскаінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635239100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 836 чалавек (402 мужчыны і 434 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 430 чалавек (220 мужчын і 210 жанчын).
Дамінік Геранім Радзівіл
Малалецтва і атрыманне ардынацыі
Дзясяты нясвіжскі ардынат Караль Станіслаў Радзівіл «Пане Каханку», у якога ў двух шлюбах не было дзяцей, запісаў яшчэ пры жыцці Нясвіжскую і Алыцкую ардынацыі на малалетняга сына свайго памерлага брата Гераніма Вінценцыя Радзівіла, падкаморыя ВКЛ, і Сафіі Фрыдэрыкі Дароты Турн Таксіс. Дамінік Радзівіл нарадзіўся ў Белай і першапачаткова пасля раптоўнай смерці бацькі знаходзіўся пад апекай роднага дзядзькі Караля Станіслава Пане Каханку.
Ардынацыя першапачаткова кіравалася двума апекунамі — князямі Мацеем і Міхалам Геранімам Радзівіламі, якія вялі барацьбу за аднаасобную апеку над малалетнім дзіцем. Апроч іх, у барацьбу за велізарныя ўладанні малалетняга Дамініка актыўна ўключыўся і Юзаф Мікалай Радзівіл.
У 1793 годзе гэта барацьба пры падтрымцы маці Дамініка скончылася перамогай Міхала Гераніма Радзівіла, які да паўналецця Дамініка (да 1804 года) і стаў яго апекуном.
Маці князя Дамініка выйшла замуж паўторна і другую палову 90-х гадоў XVIII ст. Дамінік Радзівіл знаходзіўся ў Галіцыі, ва ўладаннях свайго айчыма. Атрымаў адукацыю ў Львове.
Пасля смерці маці ў 1800 годзе прадстаўнікі трох дзяржаў (Расіі, Прусіі, Аўстрыі), на тэрыторыі якіх былі раскіданы валодання Дамініка Радзівіла, змаглі выпрацаваць новыя ўмовы апекі. Паводле іх, уладанні заставаліся ў Міхала Гераніма Радзівіла, а выхаванне князя, пад ціскам Вены, было даручана князю Адаму Казіміру Чартарыйскаму, які ў 1801 годзе забраў яго да сябе ў Пулавы.
Дамінік Геранім атрымаў хатнюю адукацыю, яго выхавальнікам быў адзін з заснавальнікаў польскага сентыменталізму паэт Францішак Карпінскі.
Вяртанне ў Расійскую імперыю. Адраджэнне радавога гнязда
Пасля дасягнення паўналецця ў 1804 годзе князь Дамінік Радзівіл прысягае перад расійскім генерал-губернатарам у Вільні, пасля едзе ў Пецярбург, дзе яго цяпло прымае імператар Аляксандр I. У Пецярбургу Дамінік атрымаў у сваё распараджэнне шматлікія ўладанні з насельніцтвам больш за 120 тысяч душ, раскіданыя па тэрыторыі Расійскай імперыі.
У 1805 годзе Дамінік вяртаецца ў Нясвіж і пачынае адраджаць радавое гняздо, якое знаходзілася ў вельмі жаласным стане. Ужо ў 1804 годзе будаваць цагельню і новыя млыны. У гэты час былі знівеліраваны фартыфікацыйныя збудаванні горада, пабудаваныя яшчэ Мікалаем Крыштафам Радзівілам Сіроткай. Таксама быў адрамантаваны замак, у горадзе былі пабудаваны новыя крамы, гасцініцы, рэстараны, пошта, вуліцы былі выбрукаваны каменем, — усё гэта дазваляла сучаснікам зваць Нясвіж пачатку XIX ст. «маленькай Варшавай». Пры Радзівіле пачалася рэстаўрацыя палаца ў Альбе. Усё гэтыя працы, а таксама раскошны стыль жыцця князя стварылі вялізны доўг, які значна пагоршыў фінансавае становішча князя. Па сведчанні сучаснікаў, у стайнях Дамініка было 300 коней, якія каштавалі 1 000 000 рублёў.
Раман і шлюб з Тэафіліяй Мараўскай
Увесну 1806 года ў маладога князя ўспыхнуў раман з 15-цігадовай Тэафіліяй Мараўскай, жонкай графа Старжэўскага, якая да таго ж 22-гадоваму князю даводзілася пляменніцай. Раман развіваўся вельмі хутка, ужо ўвосень Тэафілія кінула мужа і перабралася ў Нясвіж.
Сваякі князя вырашылі жаніць Дамініка з 16-гадовай графіні Эльжбеце Мнішак. Шлюб адбыўся ў лютым 1807 года, і князёўна Эльжбета стала гаспадыняй у Нясвіжскім замку, у якім побач, у раскошных пакоях, жыла і Тэафілія. Праз два тыдні пасля вяселля Дамінік адправіў маладую жонку да бацькоў, а сам паехаў з Тэафіліяй спачатку ў Варшаву, а потым і далей у Аўстрыю. Некаторыя даследчыкі сцвярджаюць, што Дамінік Радзівіл збег з Тэафіліяй Старжэўскай прама са свайго ўласнага вяселля.
Шлюбаразводны працэс каштаваў князю яму 2 млн злотых і скончыўся напачатку 1809 года. Крыху раней, 29 лютага 1808 года ў Грацы, роўна праз дзевяць месяцаў пасля ўцёкаў з вяселля, Тэафілія нараджае сына Аляксандра Дамініка. А 15 сакавіка 1809 года ў Менску адбылося вяселле Дамініка Гераніма Радзівіла і Тэафіліі Мараўскай.
Фінансавыя праблемы князя
Фінансавыя праблемы з самага пачатку напаткалі князя. Ужо ў 1805 годзе імператар Аляксандр I сваім указам загадаў Другому дэпартаменту Віленскага суда разабрацца з яго ўладаннямі, а пазней у 1810 годзе даўгі князя ў 385 000 чырвонцаў былі растэрмінаваны на 10 гадоў. Каб паменшыць даўгавы прэс, Дамінік Радзівіл прадаў адно з радавых гнёздаў Радзівілаў Біржы за 2 820 000 злотых Міхалу Тышкевічу.
Дамінік Радзівіл змог выплаціць толькі першы плацёж па рэструктураваным доўгу — 1 ліпеня 1810 г., а ўжо з выплатай другога 31 снежня таго ж года паўсталі праблемы. Таму ў сакавіку 1811 года імператар Аляксандр I прадпісаў мінскаму губернатару ўзяць маёнткі князя Радзівіла ў казённае кіраванне.
Больш таго, калі ў сакавіку 1811 года Дамінік Геранім Радзівіл сабраўся выехаць разам з дачкой Стэфаніяй у Карлсбад на воды, то ўрад звязаў сваё рашэнне пра выдачу пашпарта для Стэфаніі з выплатай абавязку. А калі Дамінік Радзівіл пакідае Расію насуперак волі імператара, то ў пакаранне за гэта ў верасні 1811 года адбыўся секвестр маёнткаў Дамініка Радзівіла.
Акрамя таго, падвышаная цікавасць да асобы Дамініка Радзівіла пецярбургскіх улад была выклікана і яго палітычнымі поглядамі. Яшчэ ў 1809 годзе князь Дамінік Геранім паступіў на вайсковую службу ў Варшаўскім герцагстве, і браў удзел у баявых дзеяннях на Падоллі на чале атрада ў 800 улан, а ў 1811 годзе стаў камандзірам сфарміраванага ім за свой рахунак 8-га ўланскага палка.
На гэтыя мэты Дамінік Радзівіл не шкадаваў грошай: на фарміраванне войска Варшаўскага герцагства ён вылучыў 180 000 злотых, а на арганізацыю ваеннай адукацыі ў герцагстве яшчэ дадаткова 36 000 злотых і 100 коней.
Выступленне да баку Напалеона
У 1812 годзе стала зразумела, што вайны Напалеонаўскай Францыі з Расіяй не пазбегнуць. Таму жадаючы прыцягнуць на свой бок магнатэрыю і шляхту былой Рэчы Паспалітай, Напалеон Банапарт абяцаў адраджэнне дзяржавы пасля разгрому Расіі.
Дамінік Радзівіл быў прыхільнікам адраджэння Рэчы Паспалітай у межах 1772 года і выступіў на боку Напалеона супраць Расіі. Часткова пераход на бок Напалеона спрыяла і яго імкненне пазбегнуць плацяжоў у расійскую казну і канфіскацыі маёмасці.
Пра мужнасць князя Дамініка Радзівіла хадзілі легенды. Казалі, што службовая карта князя Дамініка Радзівіла мела запіс: «Найбольш адваджаны і ваяўнічы з усіх палякаў», і што менавіта Дамінік Радзівіл паказаў Напалеону месца броду цераз Бярэзіну пад Студзёнкай, што такім чынам выратавала французскае войска ад поўнага разгрому пад Барысавам.
Эміграцыя
Пасля адступлення Напалеона з Расіі Дамінік Геранім працягваў служыць Францыі. На прапанову князя А. Чартарыйскага ўлічваць змену палітычнай сітуацыі, павініцца перад Аляксандрам I і вярнуцца ў Нясвіж, князь Дамінік адказваў: «Маё месца на чале майго палка, а не ў Нясвіжы».
На працягу кампаніі 1813 года Дамінік Геранім прымаў у складзе французскіх войскаў удзел у бітвах пад Лютцэнам, Дрэздэнам, Лейпцыгам. Яго адвага асабіста была высока ацэнена Напалеонам і Мюратам. Князь Дамінік Геранім Радзівіл быў адзначаны афіцэрскім крыжам Ганаровага Легіёна, ордэнам Святога Губерта і іншымі знакамі ваеннага адрознення.
Дамінік Радзівіл заставаўся верным Напалеону да канца. Восенню 1813 года, калі пасля бітвы пад Лейпцыгам стала канчаткова ясна, што Францыя прайграе вайну, і пачаліся масавае дэзерцірства палякаў з войска імператара; Напалеон, сустрэўшы групу польскіх афіцэраў, сярод якіх быў і Дамінік Радзівіл, спытаў у князя: «І ты таксама хочаш кінуць мяне?» На што князь Дамінік адказаў: «Ах, сір! За каго Вы мяне лічыце?!»
У бітве пад Гаунау князь Дамінік Радзівіл атрымаў смяротнае раненне і памёр 11 лістапада 1813 года ў Лаўтрэкене ў Францыі.
Дом па Інтэрнацыянальнай вуліцы, 23 (Мінск)
Дом па вуліцы Інтэрнацыянальнай, 23 — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе. Пабудаваны ў другой палове XIX стагоддзя з цэглы.
Гісторыя
Пабудаваны ў другой палове ХІХ стагоддзя Міхаілам Карказевічам, як 2-павярховы корпус дома, які размяшчаўся на рагу Валоцкай і Дамініканскай. Меў дзве праязныя аркі. У 1882 годзе пасля смерці Міхаіла Карказевіча ўся яго маёмасць перайшла да яго нашчадкаў. З гэтага часу і да пачатку ХХ стагоддзя архітэктурнае аблічча будынкаў і іх планіроўка амаль не змянілася, праводзіліся толькі розныя рамонтныя работы.
У канцы ХІХ стагоддзя ўладальнікам комплексу сталі Маісей Заблудоўскі і Леон Фрэнкель. У 2-павярховым корпусе па вуліцы Хрышчэнскай былі толькі жылыя пакоі. Фрэнкелі валодалі гэтымі будынкамі да 1920 года.
Да канца ХХ стагоддзя комплекс будынкаў выкарыстоўваўся пад жылыя кватэры.
Архітэктура
Двухпавярховы, у плане выцягнуты прамавугольнік, накрыты двухсхільным дахам. Плоскасць галоўнага фасада падзелена па гарызанталі карнізам. Аконныя праёмы прамавугольныя, на 2-м паверсе апрацаваны ліштвамі і сандрыкамі. Несіметрычна па першым паверсе размешчаны лучковыя арачныя праезды з крыжовымі скляпеннямі. На другім паверсе два балконы з ажурнай агароджай.
Хойніцкі раён
Хойніцкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскай вобласці Беларусі. Мяжуе з Калінкавіцкім, Рэчыцкім, Брагінскім, Лоеўскім, Нараўлянскім і Мазырскім раёнамі Гомельскай вобласці. На поўдні мяжуе з Іванкаўскім (да 1988 г. Чарнобыльскім) раёнам Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Хойнікі.
Дарогіна (Новасібірская вобласць)
Дарогіна (Дорогино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чарапанаўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.
Хойніцкі раён
Геаграфія
Плошча раёна складае 202,8 тыс. га, з іх лясы — 58,2 тыс. га. Пераважна хваёвыя, бярозавыя, дубовыя, асінавыя віды дрэў. Агульная плошча сельгасугоддзяў складае 45,9 тыс. га, у тым ліку ворыва — 23,0 тыс. га, асушаныя землі — 18,9 тыс. га, 3,4 % тэрыторыі знаходзіцца пад балотамі, што складае 6,9 тыс. га.
Тэрыторыя раёна знаходзіцца ў межах Мазырскага Палесся. Паверхня раўнінная, цэнтральную частку раёна займае Хойніцка-Брагінскае ўзвышша. Практычна ўся паверхня (98 %) знаходзіцца на вышыні 110—140 м. Каля вёскі Стралічаў знаходзіцца самы высокі пункт раёна — 160 м.
З карысных выкапняў ёсць торф, будаўнічыя пяскі, нафта, радовішча якой пачалі распрацоўваць ў 2004 годзе.
У студзені сярэдняя тэмпература паветра складае −6,6 градусаў Цэльсія, у ліпені +18,6 градусаў Цэльсія. За год ўпадае 565 мм ападкаў. Працягласць вегетацыйнага перыяду 195 сутак.
Навасілкы (Кіева-Святошынскі раён)
Навасёлкі ці Навасі́лкы (Новосі́лки) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чабаныўскага пассавета.
Хойніцкі раён
Геаграфія
На тэрыторыі раёна размешчаны Палескі дзяржаўны радыяцыйна-экалагічны запаведнік, куды ўвайшлі землі, выведзеныя з карыстання ў выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС. Плошча запаведніка складае 215 тыс. га. У ім жыве 54 віды млекакормячых, каля 80 відаў птушак, 25 — рыб. Расце 1250 відаў раслін. У 1996 годзе было завезена 15 белавежскіх зуброў, цяпер іх колькасць складае 40 асобін. У Чырвоную Кнігу Рэспублікі Беларусь занесены 43 віды фаўны, 19 відаў флоры запаведніка.
Гісторыя
Раён утвораны 8 снежня 1926 года падчас другога ўзбуйнення БССР у складзе Рэчыцкай акругі. Цэнтр — мястэчка Хойнікі. У склад раёна ўключаны 37 сельсаветаў: Амелькаўшчынскі, Аравіцкі, Бабчынскі, Барысаўшчынскі, Валоцкі, Варацецкі, Велікаборскі, Веляцінскі, Высоцкі, Гарошкаўскі, Гноеўскі, Губарэвіцкі, Дварышчанскі, Дронькаўскі, Дубровіцкі, Забалацкі, Звіняцкаўскі, Ізбынскі, Казялужскі, Карчоўскі, Клеўскі (Кліўскі), Краснасельскі, Малешаўскі, Мархлеўскі, Мокішскі, Навасёлкаўскі, Небытаўскі, Паганянскі, Паселіцкі, Паташынскі, Плоскаўскі, Пудакоўскі, Рудакоўскі, Руднаўскі, Стралічаўскі, Хойніцкі, Храпкаўскі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 4 жніўня 1927 года далучаны Зашчобскі і Маканавіцкі сельсаветы скасаванага Васілевіцкага раёна. 27 снежня 1927 года скасаваны Высоцкі сельсавет. 30 снежня 1927 года ў выніку рэарганізацыі і ўзбуйнення сельсаветаў Гомельскай акругі замест 38 сельсаветаў у раёне зацверджана 17: Амелькаўшчынскі, Аравіцкі, Бабчынскі, Барысаўшчынскі, Валоцкі, Велікаборскі, Дварышчанскі, Забалацкі, Карчоўскі, Клеўскі (Кліўскі), Маканавіцкі, Навасёлкаўскі, Небытаўскі, Паселіцкі, Паташынскі нацыянальны польскі, Рудакоўскі і Стралічаўскі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года да раёна далучаны Алексіцкі, Кажушкаўскі, Тульгавіцкі, Хобненскі сельсаветы скасаванага Юравіцкага раёна, 5 красавіка 1935 года — Кабылеўскі і Маладушскі сельсаветы Рэчыцкага раёна. 23 жніўня 1937 года скасаваны Паташынскі нацыянальны польскі сельсавет, адначасова Клеўскі (Кліўскі) сельсавет перайменаваны ў Загальскі. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Палескай вобласці, тады ж Кабылеўскі, Маканавіцкі і Хобненскі сельсаветы перададзены зноў утворанаму Васілевіцкаму раёну. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Бабчынскі, Загальскі, Карчоўскі, Навасёлкаўскі, Небытаўскі сельсаветы, Маладушскі сельсавет перададзены Рэчыцкаму раёну. 16 красавіка 1959 года скасаваны Валоцкі сельсавет, Забалацкі сельсавет перайменаваны ў Небытаўскі. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны Баршчоўскі і Радзінскі сельсаветы скасаванага Камарынскага раёна. 20 лютага 1964 года скасаваны Баршчоўскі сельсавет. 30 чэрвеня 1966 года Небытаўскі сельсавет перайменаваны ў Казялужскі. 10 лістапада 1967 года Хойнікі набылі статус горада раённага падпарадкавання. 8 студзеня 1987 года скасаваны Аравіцкі, Кажушкаўскі і Радзінскі сельсаветы. 4 ліпеня 1991 года скасаваны Рудакоўскі сельсавет. 28 лістапада 1991 года скасаваны Амелькаўшчынскі і Тульгавіцкі сельсаветы. 20 кастрычніка 1995 года Хойніцкі раён і горад Хойнікі аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 1 снежня 2009 года скасаваны Казялужскі сельсавет, Дварышчанскі сельсавет перайменаваны ў Судкоўскі.
Богуміл Швеля
Бо́гуміл Шве́ля, поўнае імя — Крысціян Богуміл(Krystijan Bogumił Šwjela, Christian Gotthold Schwela, 5 верасня 1873 года, вёска Шорбус, каля Дрэбкаў, Германія — 20 мая 1948 года, Рудольштадт, Германія) — лютэранскі пастар, публіцыст, мовазнаўца, ніжнялужыцкі грамадскі дзеяч. Адзін з заснавальнікаў лужыцкай грамадскай культурніцкай арганізацыі Домавіна.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 верасня 1873 года ў вёсцы Шорбус каля горада Дрэбкаў ў сям'і лужыцкага грамадскага дзеяча Кіта Швелі. У 1896 годзе арганізаваў XXII моладзевы летнік-фестываль для лужыцкіх гімназістаў пад назвай «Схадзаванка». У 1898 годзе скончыў багаслоўскае навучанне ў лютэранскай семінарыі. З 1904 года стаў вікарыем у парафіі вёскі Вендзіш Котбускай царкоўнай правінцыі. Падчас сваёй службы лютэранскім пастарам рэгулярна прапаведаваў на ніжнялужыцкай мове. У 1908 годзе сышоў са службы ў прыходзе вёскі Вендзіш сувязі з тым, што царкоўныя ўлады сталі яму забараняць прапаведаваць на ніжнялужыцкай мове. Далей служыў вікарыем у вёсцы Вохазы. У 1913 годзе быў прызначаны пробашчам парафіі ў вёсцы Дзісен.
Пасля прыходу да ўлады нацыстаў у 1933 годзе ў Германіі пачаўся ціск на грамадскія арганізацыі і культурную дзейнасць славянскіх меншасцяў. У 1937 годзе была забаронена дзейнасць арганізацыі Домавіна. Богумілу Швеле было забаронена прапаведаваць на ніжнялужыцкай мове, пасля чаго ён быў вымушаны пакінуць сваю службу ў Дзісене і пераехаць у Рудольштадт. У гэты час ён таемным чынам супрацоўнічаў з паэткай Мінай Виткойц і журналістам Фрыцам Латке над захаваннем ніжнялужыцкай культуры і літаратуры.
Пасяўная (рабочы пасёлак)
Пасяўная (Посевная) — рабочы пасёлак у Чарапанаўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.
Пасяўная размешчана за 100 км на поўдзень ад Новасібірска, за 9 км на поўнач ад раённага цэнтра — горада Чарапанава.
Хэмпшыр
Хэ́мпшыр (Hampshire) — графства на поўдні Англіі.
Адміністрацыйны цэнтр графства горад Вінчэстэр, раней быў сталіцай Англіі. Хэмпшыр з’яўляецца самым густанаселеным графствам у Вялікабрытаніі за выключэннем сталічных акругаў. Амаль палова насельніцтва Хэмпшыра пражывае ў акрузе ў рамках агламерацыі, якая ўключае ў сябе гарады Саўтгемптан і Портсмут. Графства мяжуе з Дорсетам на захадзе, Уілтшырам на паўночным захадзе, Беркшырам на поўначы, графствам Сурэй на паўночным усходзе, і Заходнім Сасексам на ўсходзе. Паўднёвая мяжа праходзіць па ўзбярэжжы Ла-Манша, непадалёк ад вострава Уайт.
У графстве ў свой час жылі вядомыя пісьменнікі Джэйн Осцін і Чарлз Дзікенс.
Чык (рабочы пасёлак)
Чык (Чик) — рабочы пасёлак у Качанёўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.
Утварае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Чык са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
HIP 14810 b
HIP 14810 b — масіўны гарачы юпітэр на адлегласці каля 165 светлавых гадоў, у сузор’і Авена. Яго маса ў 3,88 разы перавышае масу Юпітэра, а арбіта складае 0,0692 а. а. Экзапланета была знойдзена N2K у 2006 годзе, дакумент аб адкрыцці быў апублікаваны ў 2007 годзе. Да гэтага папярэдняя арбіта была апублікавана ў каталогу бліжэйшых экзапланет.
Левін
Левін — прозвішча.
Балыктыбулак
Балыктыбулак — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Таскаінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635239200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 117 чалавек (56 мужчын і 61 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 109 чалавек (60 мужчын і 49 жанчын).
Ілукштанскі павет
Ілукштанскі павет (Иллукстский уезд, Ilūkstes apriņķis, Kreis Illuxt) — былая адміністрацыйная адзінка Курляндскай губерні (1819—1918), затым Латвійскай рэспублікі (1920—1940) і Латвійскай ССР (1940/1944-1949). Цэнтр — горад Ілукст (Ілукстэ).
Насельніцтва
Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 66 461 чалавек, у тым ліку ў Ілуксце — 3652 чал., у мястэчках Грыва — 5100 чал., Субат — 1200 жых.
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад паводле перапісу 1897 года :
Адміністрацыйны падзел
У 1913 годзе ў павеце было 17 валасцей:
Станцыённа-Аяшынскі
Станцыённа-Аяшынскі (Станционно-Ояшинский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Машкоўскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.
Станцыённа-Аяшынскі размешчаны на рацэ Балта (прыток Аяша), за 81 км на паўночны ўсход ад Новасібірска, за 24 км на паўночны ўсход ад пасёлка Машкова, за 45 км на паўднёвы захад ад горада Балотнае. У пасёлку размяшчаецца станцыя Аяш на Транссібірскай магістралі. Побач з пасёлкам праходзіць федэральная аўтамабільная дарога M53.
Гальян Лагоўскага
Гальян Лагоўскага, або амурскі гальян (Phoxinus lagowskii) — рыба сямейства карпавых, род Гальяны (Phoxinus).
Характэрныя прыкметы
Бакавая лінія поўная. Па баках цела светлая палоска, часам рэдка раскіданыя дробныя чорныя плямы. Даўжыня да 17,5-20 см.
Распаўсюджанасць
Верхняе цячэнне Лены, басейн Амура і рэкі Амурскага лімана.
Лад жыцця
Аддае перавагу хуткаплынным халодным рэкам. Нераст увясну, парцыённы. Харчуецца бентасам, паветранымі казуркамі, маладняком і ікрой ласосевых. З'яўляецца ежай для шматлікіх драпежных рыб.
Бугумуюз
Бугумуюз — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Таскаінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635239300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 259 чалавек (135 мужчын і 124 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 112 чалавек (61 мужчына і 51 жанчына).
Лептабоцыя манчжурская
Лептабоцыя манчжурская (Leptobotia mantschurica) — рыба сямейства ўюновых, род Лептабоцыя.
Характэрныя прыкметы
Цела падоўжанае, пакрытае прыкметнай луской. Пад вокам шып, які нясе пры падставе маленькі зубчык. Вусікаў 6: 4 на канцы лыча і 2 ў кутках рота. Ноздры збліжаныя, перагародка паміж імі выцягнутая ў кароткую лопасць. Галава сціснутая з бакоў, лыч падоўжаны, завостраны. Рот атачоны мясістымі вуснамі. Спіна зялёна-жоўта-белая, бакі серабрыстыя, часам крыху залацістыя. На целе няправільнай формы плямы, якія ствараюць цёмныя палоскі. Спінны і хваставы плаўнікі маюць такі жа колер, як і спіна, з некалькімі шэрагамі плямаў. Ля падставы хваставога плаўніка яркая чорная пляма. Плавальны пузыр мае невялікую вольную частку. Даўжыня цела да 20 см. Лад жыцця недаследаваны.
Гаспадарчае значэнне
Не мае гаспадарчага значэння.
ФК Фіярэнціна
«Фіярэнціна» (Fiorentina) — італьянскі футбольны клуб з горада Фларэнцыя. Заснаваны ў 1926 годзе пры аб’яднанні клуба «Фірэнцэ» і футбольнай секцыі моладзевай каманды «Лібертас», аднак быў перафарміраваны ў 2002 годзе пасля банкруцтва. «Фіярэнціна» большасць часу свайго існавання гуляе ў найвышэйшым дывізіёне італьянскага футбола, і толькі чатыры клубы правялі ў Серыі A больш сезонаў, чым «Фіярэнціна». «Фіярэнціна» двойчы перамагала ў італьянскім чэмпіянаце, у сезоне 1955/56, а затым у сезоне 1968/69. Таксама клуб з’яўляецца 6-разовым уладальнікам Кубка Італіі, уладальнікам Кубка кубкаў (1961).
З 1931 года клуб гуляў на стадыёне «Артэміа Франкі», які ў цяперашні час мае магутнасць у 47 282 чалавек. Стадыён выкарыстаў некалькі імёнаў на працягу многіх гадоў і зведаў некалькі рэканструкцый. «Фіярэнціна» шырока вядомая пад мянушкай «фіялкі», якая мае спасылку на іх адметны фіялетавы колер формы.
Стварэнне
22 верасня 1929 года на таварыскі матч з «Ромай» футбалісты «Фіярэнціны» ўпершыню выйшлі на поле ў фіялетавых футболках з эмблемай у выглядзе фларэнційскай лілеі, да гэтага моманту каманда выступала ў чырвона-белай форме.
Пасля цяжкага старту і трох сезонаў у ніжэйшых лігах, «Фіярэнціна» выйшла ў Серыю A ў 1931 годзе. У тым жа годзе быў адкрыты новы стадыён у Фларэнцыі, названы «Джавані Берта», у гонар знакамітага фашыста, аднак цяпер ён вядомы як «Артэміа Франкі». У той час стадыён быў шэдэўрам інжынернага мастацтва, і цырымонія яго адкрыцця была грандыёзнай. Каб на роўных спаборнічаць з найлепшымі камандамі Італіі, «Фіярэнціна» ўмацавалася новымі ігракамі, у прыватнасці ўругвайцам Педра Петронэ па мянушцы «бамбардзір» (El Artillero). Нягледзячы на ​​добра праведзены сезон і занятае чацвертае месца, у наступным годзе «Фіярэнціна» вылецела ў Серыю B, аднак хутка вярнулася ў вышэйшы дывізіён. У 1941 годзе клуб атрымаў свой першы Кубак Італіі, але каманда не здолела дамагчыся значнага поспеху ў 1940-х гадах з-за Другой сусветнай вайны і іншых праблем.
Першы скудэта
У 1950-х гадах «Фіярэнціна» займала стале месца ў пяцёрцы найлепшых каманд лігі. Каманда складалася з выдатных ігракоў, Джуліяна Сарта, Серджыа Чэрвата, Франчэска Разета, Гвіда Гратона, Джузэпэ К’япэла і Альда Скарамучы, але найлепшым з усіх быў атакавалы дуэт у асобе бразільца Жулінью і аргенцінца Мігеля Мантуоры. Гэтая каманда выйграла першае чэмпіёнства для «Фіярэнціны» ў сезоне 1955/56, на 12 ачкоў адарваўшыся ад «Мілана», які фінішаваў другім. «Мілан» абышоў «Фіярэнціну» ў наступным годзе ў барацьбе за чэмпіёнства, але больш значным стала тое, што «Фіярэнціна» стала першай італьянскай камандай, якая згуляла ў фінале Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў, дзе прайграла ў асноўны час з лікам 0:2 мадрыдскаму «Рэалу», дзе бліскаў Альфрэда Ды Стэфана. У наступных трох сезонах «Фіярэнціна» займала другое месца ў Кубку еўрапейскіх чэмпіёнаў. У сезоне 1960/61 клуб зноў перамог у розыгрышы Кубка Італіі і паспяхова выступаў на міжнароднай арэне, выйграўшы Кубак уладальнікаў кубкаў у матчы супраць «Рэйнджэрс».
Пасля некалькіх гадоў, на працягу якіх каманда станавілася віцэ-чэмпіёнам, «Фіярэнціна» апусцілася ўніз у 1960-х гадах, займаючы 4—6 месцы, аднак клуб атрымаў перамогі ў Кубку Італіі і Кубку Мітропы ў 1966 годзе.
Сяргей Аляксандравіч Падсасонны
Сяргей Аляксандравіч Падсасонны (нар. ) — беларускі філолаг, псіхолаг, журналіст і грамадскі дзеяч на карысць ЛГБТ, з 2008 жыве ў Польшчы; галоўны рэдактар інфармацыйнага блоку телебачэння Белсат і вядучы праграмы Студыя «Белсат»; доктар гуманітарных навук (адпаведнасць беларускай ступені кандыдата).
ФК Фіярэнціна
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Сяргей Аляксандравіч Падсасонны
Дзейнасць у Беларусі
Нарадзіўся ў 1981 годзе, вучыўся ў вясковай школе ў Буда-Кашалёўскім раёне. Скончыў філалагічны факультэт Гамельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны (ГДУ), аспірантуру на гэтым самым факультэце і псіхалагічны факультэт ГДУ. Працаваў настаўнікам рускай, беларускай мовы і літаратуры. У гады 2004—2007 быў выкладчыкам рускай філалогіі ў ГПУ. У 2006 годзе падрыхтаваў кандыдацкую працу з рускай філалогіі па тэме грэху ў творчасці Фёдара Дастаеўскага, але не абараніў яе на ГПУ. Прычынай, на яго погляд, была адмова ўладаў ВНУ ў выніку палітычнага ціску. Хутка выдаў сваю працу ў форме рускамоўнай кнігі «Грэх паводле Дастаеўскага». Скончыў школу журналістыкі арганізаваную ў Баранавічах варшаўскім Еўрапейскім цэнтрам культуры і камунікацыі, быў членам Беларускай асацыяцыі журналістаў.