cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэспубліканскі фестываль беларускіх фільмаў
Рэспубліка́нскі фестыва́ль белару́скіх фі́льмаў — беларускі кінафестываль, які праводзіцца адзін раз у два гады ў горадзе Брэсце па рашэнні Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь, узгодненым з Брэсцкім абласным выканаўчым камітэтам.
Мэты і парадак правядзення
Мэтамі фестывалю з’яўляюцца павышэнне ролі беларускай кінематаграфіі ў сацыяльна-культурным жыцці грамадства, захаванне і развіццё традыцый нацыянальнага кінамастацтва, аднаўленне на новых пачатках і ў новых формах адзінай фільмапракатнай прасторы; аналіз сучаснага стану беларускай кінематаграфіі ў кантэксце развіцця еўрапейскага кінапрацэсу, пашырэнне міжнародных прафесійных кантактаў творчых работнікаў галіны; даследаванне працэсаў, якія адбываюцца ў нацыянальнай кінематаграфі, выяўленне і стымуляванне эстэтычных пошукаў, падтрымка прагрэсіўных творчых ідэй, у першую чаргу — маладых кінематаграфістаў, і прасоўванне іх фільмаў на экраны Беларусі і за мяжу.
У мэтах ажыццяўлення кіраўніцтва падрыхтоўкай і правядзеннем фестывалю ствараецца арганізацыйны камітэт фестывалю, у склад якога ўваходзяць прадстаўнікі органаў дзяржаўнага кіравання і зацікаўленых арганізацый, якія ўдзельнічаюць у правядзенні фестывалю. Аргкамітэт фарміруе і зацвярджае склад адборачнай камісіі фестывалю, якая:
У рамках фестывалю конкурс фільмаў ацэньвае журы фестывалю, у склад якога ўваходзяць дзеячы айчыннага і замежнага кінематографа. Склад журы ў колькасці не менш 7 чалавек. Журы прымае рашэнне па ўзнагароджанні ўдзельнікаў фестывалю па наступных намінацыях:
Гісторыя
VII рэспубліканскі фестываль беларускіх фільмаў прайшоў у Брэсце ў 2010 годзе. У анімацыйнай праграме прэзентаваны мультыплікацыйны фільм «Птаха» Аляксандра Ленкіна. Сярод дакументальных стужак паказаны фільм «Фатограф Ульяна» па сцэнарыі пінскага журналіста Вячаслава Ільянкова, пастаўлены рэжысёрам Юрыем Гарулёвым. У рамках кінафестывалю, па-за праграмай, прадэманстраваны вядомы фільм «Брэсцкая крэпасць». Галоўнай падзеяй фестывалю стаў фільм «Ваўкі» Аляксандра Колбышава, які пастаўлены па аповесці Аляксандра Чакменева — яму прысуджаны Гран-пры фестывалю «крыштальны бусел».
29 верасня 2012 года ў кінатэатры «Беларусь» Брэста адбылася ўрачыстая цырымонія адкрыцця VIII Рэспубліканскага фестывалю беларускіх фільмаў. У цырымоніі адкрыцця прынялі ўдзел: народная артыстка Расіі, народны артыст РСФСР , саліст беларускай эстрады, выканаўца ролі ў фільме адкрыцця фестывалю «Скрасці Бельмандо» (рэж. М. Князеў) — Пётр Ялфімаў. Для ўдзелу ў фестывалі было прадстаўлена каля 90 фільмаў. У выніку адбору прыме удзел 51 фільм: 6 анімацыйных, 4 ігравых, 5 тэлевізійных ігравых (тэлесерыялы), 19 неігравых, 17 студэнцкіх. Усе беларускія фільмы прадставілі іх стваральнікі, сярод якіх акцёры — народны артыст БССР Генадзь Гарбук, народны артыст Беларусі Сяргей Журавель, заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь Анатоль Кацянёў, актрысы і тэлевядучыя Вольга Венская, Святлана Бароўская, Вольга Водчыц, акцёры тэатра і кіно Віктар Рыбчынскі, Анастасія Баброва, Уладзімір Грыцэўскі (малодшы), Віктар Васільеў, Святлана Кажамякіна, Юрый Баранаў, Аксана Лясная. Склад журы фестывалю ўзначаліў кінакрытык, член Расійскай акадэміі кінематаграфічных навук «», Еўразійскай кінаакадэміі, Саюза кінематаграфістаў і Саюза пісьменнікаў Расійскай Федэрацыі, віцэ-прэзідэнт Гільдыі кінаведаў і кінакрытыкаў Расіі, аўтар кнігі аб народным артысце СССР кінарэжысёры Віктары Тураве, член журы першага Рэспубліканскага фестывалю беларускіх фільмаў у 1997 годзе. Цырымонія закрыцця фестывалю адбылася 2 кастрычніка з удзелам расійскага акцёра тэатра і кіно, які выступіў з канцэртнай праграмай. Майстар-клас правёў грузінскі і расійскі сцэнарыст і кінарэжысёр.
Дэбры
Дэбры (Де́брі) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Налезнікі
Нале́знікі (, Налезники) — вёска ў Беларусі, у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
З 4 студзеня па 31 сакавіка 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Крыўлянскага сельсавета.
Косава (значэнні)
Назву Косава маюць:
Сяргей Аляксеевіч Усеня
Сяргей Усеня (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Смаргонь».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай футбольнай школы «Алімпія», з 2004 года пачаў выступаць за дубль барысаўскага БАТЭ. У асноўную каманду прабіцца не здолеў, таму стаў аддавацца ў арэнды ў клубы Першай лігі, як то «Хваля», «Белшына», «Баранавічы», «Рудзенск».
У сакавіку 2011 года падпісаў кантракт з жодзінскім «Тарпеда», дзе гуляў за дубль. У ліпені быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею», дзе здолеў замацавацца і на наступны сезон перайшоў у гэты клуб на трывалай аснове.
У лютым 2015 года пераехаў у чэмпіянат Арменіі, стаўшы іграком клуба «Алашкерт», куды яго запрасіў іншы беларус Станіслаў Гнядзько. У студзені 2016 года вярнуўся ў «Гарадзею», якая выйшла ў Вышэйшую лігу. У складзе «Гарадзеі» замацаваўся ў якасці асноўнага правага абаронцы. У студзені 2017 года на два гады падоўжыў кантракт з клубам. У сезоне 2017 стаў часцей выхадзіць на замену, гуляў пераважна злева ў абароне. У сезоне 2018 зноў стаў звычайна гуляць у стартавым складзе.
У лістападзе 2018 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на сезон 2019. У сезоне 2019 часцей заставаўся на лаўцы запасных, прыцягваўся да дубля, у верасні і кастрычніку не гуляў з-за траўмы. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з клубам на наступны сезон. 2020 год пачынаў у стартавым складзе каманды, аднак у маі атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца года.
У студзені 2021 года трэніраваўся з «Крумкачамі», а неўзабаве адправіўся на прагляд у брэсцкае «Дынама» і ў лютым падпісаў кантракт. У складзе брэсцкага клуба выкарыстоўваўся як ігрок ратацыі, часцей заставаўся на лаўцы запасных.
У пачатку 2022 года трэніраваўся з бабруйскай «Белшынай», а ў сакавіку стаў іграком «Смаргоні».
Гомельшкло
ААТ «Гомельшкло» — сучаснае шкляное прадпрыемства ў Гомелі, адзіны вытворца ліставога паліраванага флоат шкла ў Беларусі.
Гадавыя магутнасці ААТ Гомельшкло па вытворчасці ліставога паліраванага шкла складаюць больш за 18 млн кв. м. у год. Адзін з найбуйнейшых Еўрапейскіх вытворцаў загартаванага шкла (1950000 м.кв у год).
Фур’е
Фур'е — французскае прозвішча.
Дэйва-Марына
Дэйва-Марына (Deiva Marina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 1462 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 104 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 19013. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Васіль Савіч Гарбацэвіч
Васіль Савіч Гарбацэвіч (, вёска Дукарка (цяпер ) Пухавіцкі раён, Мінская вобласць —, Дукора) — беларускі драматург, мемуарыст, педагог. Адзін з заснавальнікаў беларускай савецкай драматургіі. Заслужаны настаўнік БССР (1947).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. У 1913 г. скончыў Рагачоўскую настаўніцкую семінарыю. Працаваў настаўнікам Лютаўскай земскай школы пад Сянно (1913—1915). Скончыў Мінскі настаўніцкі інстытут (1918) і Беларускі дзяржаўны вышэйшы педагагічны інстытут (1933). Настаўнічаў у Дукорскай школе (1918—1924), выкладаў беларускую мову і літаратуру ў Магілёўскім педагагічным тэхнікуме (1924—1929).
Арганізатар і кіраўнік Магілёўскай філіі «Маладняка» (1925–1928).
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1943 г. пад Каневам быў цяжка паранены. Настаўнічаў ў вёсцы Дукора на Міншчыне (1933—1941, 1945–1957).
Сябра СП СССР з 1981 г.
Творчасць
Друкаваўся з 1923 г. Яго п'еса «Вяселле», напісаная на аснове беларускага вясельнага абраду, пастаўлена БДТ (1921). Іншыя п'есы: «Чырвоныя кветкі Беларусі» (пра подзвіг дукорскіх партызан у барацьбе супраць польскіх акупантаў) апублікавана і пастаўлена ў 1923, асобнае выданне ў 1959; «К бяздонню» (пастаўлена ў 1922), «Пад вішнёвымі садкамі» (апублікавана ў 1927), «Песні нашых дзён» (прысвечана калектывізацыі, 1930).
У 1983 г. выйшаў зборнік п'ес «Чырвоныя кветкі Беларусі». Аўтар успамінаў пра сустрэчы з М. Багдановічам у Яраслаўлі («Шлях паэта», 1975).
Для творчасці В. Гарбацэвіча характэрна адчуванне сучаснасці, насычанасць маляўнічымі фальклорнымі матывамі, яркая сцэнічнасць, глыбокае веданне народнай мовы.
Варнянская воласць
Станам на 1886 год — складалася са 133 паселішчаў, 12 сельскіх грамад і 13 абшчын. Насельніцтва па рэвізіі (мужчынскага полу) 4633 асоб, па сямейных спісках — 6186 асоб мужчынскага полу і 5660 асоб жаночага полу, 1645 дваравых гаспадарак.
Найбольшыя паселішчы воласці станам на 1886 год:
Агнішчане
Звестак пра іх у пісьмовых крыніцах мала. Гэта першым чынам чатыры артыкулы Кароткай рэдакцыі «Рускай Праўды», пачынаючы з «Праўды Яраславічаў» (арт. 19 — 21, 33), два артыкула «Прасторнай праўды» (арт. 12, 78), паведамленні пад 1166, 1195 і 1234 гг. , і згадванне ў «Статуце князя Яраслава аб масцех».
Згодна расійскаму гісторыку С.М. Салаўёву агнішчанін «Праўды Яраславічаў» у іншых спісах «Рускай Праўды» замяняецца выразам «княж муж», улічваючы кантэкст артыкулаў 19 — 22, 33 Кароткай рэдакцыі «Рускай Праўды», дзе агнішчанін аказваецца ў цеснай сувязі з іншымі княжымі мужамі, з жыццём княжага дамена, даследчыкі прыйшлі да адназначнай высновы пра блізкасць агнішчан з князем, з яго дваром - «агнішчам» (С.М. Салаўёў, П.М. Мрочак-Драздоўскі, М.Ф.Уладзімірскі-Буданаў, М.П.Паўлаў-Сільванскі,, , ).
Меркаванні гісторыкаў разашліся пры больш пэўнай характарыстыцы гэтай групы княжых людзей. Панаваў пункт гледжання пра прыналежнасць агнішчан да найблізкага асяроддзя князя, да старэйшай дружыны (С.М. Салаўёў, П.М. Мрочак-Драздоўскі, М.Ф.Уладзімірскі-Буданаў і інш.). У 1901 г. М.П.Паўлаў-Сільванскі пісаў пра агнішчан як «вышэйшым разрадзе» дружыны, аднак пасля пісаў, што гэта «наогул княжыя дружыннікі, княжы мужы, як старэйшыя, так і малодшыя».
Аб прывілеяваным становішчы агнішчаніна сведчыць «Руская праўда», якая за яго забойства вызначала двайны штраф у 80 грыўняў.
Палігімнія (муза)
Дачка Зеўса і Мнемасіны. Яна апякае паэтаў — стваральнікаў гімнаў. Лічыцца, што яна захоўвае ў памяці ўсе гімны, песні і рытуальныя танцы, якія славяць алімпійскіх багоў, таксама лічыцца, што яна вынайшла ліру.
Палігімнія часта малюецца ў выглядзе дзяўчыны, захутанай у покрыва. Нярэдка ў задуменнай позе, з летуценным тварам і са скруткам у руцэ.
Палігімнія спрыяе вывучэнню людзьмі рыторыкі і аратарскага мастацтва.
Эль-Халанія
Эль-Халанія (الحلانية) — найбуйнейшы востраў архіпелага Курыя-Мурыя ў Аравійскім моры каля ўзбярэжжа Амана. Плошча сушы - 56 км². Насельніцтва (2014 г.) - каля 150 чал.
Геаграфія і прырода
Большую частку паверхні займаюць горы. Найвышэйшы пік дасягае 495 м. Клімат трапічны спякотны. Улетку мусонныя дажджы прыносяць вільгаць, дзякуючы чаму ў гарах сустракаюцца расліны, характэрныя для саванны. На ўзбярэжжы значна больш суха. Фаўна Эль-Халаніі славіцца птушкамі і чарапахамі.
Гісторыя
У старажытнасці востраў Эль-Халанія быў населены семіцкім народам джыбалі, які актыўна займаўся мараходствам. У пачатку XIX ст. мясцовае насельніцтва амаль знікла з-за пірацтва. У 1856 г. султан Маската перадаў востраў і ўвесь архіпелаг Курыя-Мурыя ў карыстанне Вялікабрытаніі. У 1967 г. вернуты Аману.
Парламенцкія выбары ў Эстоніі (1920)
Парламенцкія выбары ў Эстоніі — выбары ў I-ы Рыйгікогу Эстонскай Рэспублікі, якія прайшлі 27 — 29 лістапада 1920 г.
Выбары праходзілі па прапарцыйнай выбарчай сістэме ў 10 рэгіёнах Эстоніі, а размеркаванне мандатаў паміж палітычнымі сіламі — па метаду Д'Ондта.
Белае (возера, Брэсцкі раён)
Бе́лае возера — возера ў Беларусі, Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці, басейне Серадовай рэчкі, за 30 км на поўдзень ад Брэста.
Плошча паверхні 0,5 км². Найбольшая глыбіня 21,5 м. Даўжыня 1,03 км. Найбольшая шырыня 0,6 км. Даўжыня берагавой лініі 2,8 км. Аб’ём вады 2,6 млн м³. Плошча вадазбору 140 км², характэрна чаргаванне забалочаных паніжэнняў з дзюннымі градамі, большая частка пад лесам.
Зарастае слаба, пераважна ў паўночнай і паўднёва-ўсходняй частцы, шырыня паласы расліннасці 5—10 м. Водзяцца лешч, краснапёрка, сом, шчупак, джгір, акунь, акліматызаваны карлікавы канадскі сомік.
Каля возера зона адпачынку, курорт і турбаза.
Леў Мікалаевіч Міхіевіч
Леў Мікалаевіч Міхіевіч (15 чэрвеня 1920, в. Рэчкі, Мінская губерня — 29 красавіка 1989, Ленінград) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік камандзіра сапёрнага ўзвода 731-га стралковага палка 205-й стралковай дывізіі, старшына.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 чэрвеня 1920 года ў вёсцы Рэчкі (цяпер — Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці ў сялянскай сям'і. Беларус. Адукацыя сярэдняя. Працаваў слесарам на суднаверфі ў Мурманску.
У Чырвонай Арміі з 1940 года. У баях Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1941 года. Член ВКП(б) з 1943 года. Змагаўся з варожымі акупантамі на Паўночным, Карэльскім, Волхаўскім, 2-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у гераічнай абароне паўвострава Рыбачы.
17 лютага 1944 года з аддзяленнем сапёраў зрабіў шэсць праходаў у драцяных загародах і мінных палях непрыяцеля, асабіста абясшкодзіў вялікую колькасць варожых мін. Загадам па 31-му стралковаму корпусу ад 18 чэрвеня 1944 года № 20 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях старшы сяржант Міхіевіч Леў Мікалаевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Памочнік камандзіра сапёрнага ўзвода 731-га стралковага палка старшына Леў Міхіевіч у перыяд з 24 па 26 чэрвеня 1944 года ў карэльскага пасёлка Кестэньга правёў інжынерную разведку, зрабіў праход у загародах праціўніка. Загадам па 19-й арміі ад 22 лютага 1945 года № 049 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях старшына Міхіевіч Леў Мікалаевіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Памочнік камандзіра сапёрнага ўзвода 731-га стралковага палка старшына Леў Міхіевіч у перыяд з 13 па 19 сакавіка 1945 года некалькі разоў вызначыўся ў баях за гарады Гданьск і Гдыня: асабіста знішчыў адзін варожы танк, тры бронетранспарцёры, падарваў мост. 17 сакавіка 1945 г. каля Гдыні старшына Міхіевіч вынес з падпаленай самаходнай артылерыйскай ўстаноўкі параненага афіцэра і каля гадзіны адбіваў атакі непрыяцеля. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі старшына Міхіевіч Леў Мікалаевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Пасля вайны Л. Н. Міхіевіч дэмабілізаваны. Працаваў партыйным арганізатарам Лядзенскай МТС Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці.
У 1947 годзе малодшы лейтэнант запасу Л. Н. Міхіевіч зноў прызваны ў армію; у 1957 годзе ў званні лейтэнанта звольнены ў запас. Жыў у горадзе-героі Ленінградзе. Памер 29 красавіка 1989 года.
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 1-й, 2-й і 3-й ступені, медалямі.
Жак Дэрыда
Жак Дэрыда (Jacques Derrida;, Алжыр — , Парыж, Францыя) — французскі філосаф. Буйнейшы прадстаўнік еўрапейскага постструктуралізму, заснавальнік дэканструкцыйнага руху.
Крытыкаваў метафізіку як аснову еўрапейскай культуры. Пераадоленне метафізікі Ж. Дэрыда звязваў з адшуканнем гістарычных вытокаў шляхам аналітычнага расчлянення (дэканструкцыі) фундаментальных паняццяў, якія складаюць аснову анталогіі. Увёў у навуковы ўжытак паняцце дэцэнтрацыя. Лічыў, што «няма нічога па-за тэкстам». Распрацаваная Ж. Дэрыда «граматалогія» (навука пра пісьмо) сцвярджае прымат пісьменнасці над словам (логасам), якое гучыць. Аўтар кнігі «Граматалогія» (1967) і інш.
Эмілі Бронтэ
Эмілі Джэйн Бронтэ (Emily Jane Brontë;,  — , ) — англійская пісьменніца і паэтэса, аўтар вядомага рамана «Навальнічны перавал». Лічыцца класікам англійскай літаратуры.
Арчыбальд Прымраўз
А́рчыбальд Пры́мраўз (Archibald Philip Primrose, 5th Earl of Rosebery;,  — 21 мая , Эпсам) — брытанскі дзяржаўны дзеяч шатландскага паходжання, 48-ы прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі з 1894 па 1895 год. Адзіны прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі ў віктарыянскую эпоху, які нарадзіўся ў час праўлення каралевы, а таксама другі і апошні, хто быў маладзейшы за яе.
INDELA-I.N.SKY
'''INDELA-I. N. SKY''' — беларускі беспілотны лятальны апарат верталётнага тыпу, сярэдняга радыусу дзеяння, масай да 140 кг. Распрацаваны і вырабляны ТАА «КБ Індэла». З 2014 года запушчаны ў серыйную вытворчасць.
Прызначаны для маніторынгу на далёкіх адлегласцях цяжкадаступных і працяглых аб’ектаў, для разведкі і назірання, дазваляе ажыццяўляць пошук і выяўленне аб’ектаў з вызначэннем дакладных геаграфічных каардынатаў, выконваць распазнаванне і суправаджэнне аб’ектаў, ажыццяўляць дастаўку грузаў і скід карыснай нагрузкі.
БПЛА «INDELA-I.N. SKY» уваходзіць у склад шматфункцыянальнага беспілотнага авіяцыйнага комплексу «INDELA-SKY». Кантралюецца з дапамогай наземнай станцыі кіравання.
Лётна-тэхнічныя характарыстыкі
Тэхнічныя характарыстыкі
Лётныя характарыстыкі
Тэхнічныя магчымасці
БПЛА «INDELA-I. N. SKY» ажыццяўляе аўтаматычны вертыкальны ўзлёт і пасадку, выконвае аўтаматычны палёт і аўтаматычнае вяртанне да месца старту ў выпадку страты сувязі.
Беспілотны верталёт працуе ва ўмовах адсутнасці падрыхтаванай узлётна-пасадачнай паласы, час разгортвання комплексу — да 15 хвілін.
Палёт БПЛА ажыццяўляецца ў адным з 4 рэжымаў:
Палётнае заданне можа мець маршрут рознай канфігурацыі і складацца з больш за 2000 прамежкавых кропак. Маецца магчымасць аператыўнага рэдагавання палётнага задання ў працэсе яго выканання, у тым ліку змяненне вышыні і хуткасці палёту ад кропкі да кропкі.
Для вырашэння задач маніторынгу, назірання і разведкі беспілотнік абсталяваны гірастабілізаванай оптыка-электроннай сістэмай, якая ўключае цеплавізар, каляровую камеру, лазерны далямер, відэапрацэсар і інерцыяльны модуль.
Оптыка-электронная сістэма дазваляе ажыццяўляць аэраздымку, вызначаць адлегласць да аб’екта і атрымліваць на маніторы наземнай станцыі кіравання відэавыяву каляровага, чорна-белага і ў інфрачырвоным спектры ў рэжыме рэальнага часу. Сістэма дазваляе выяўляць рухомую мэту і аўтаматычна ажыццяўляць сачэнне за ёй. «Аўтасуправаджэнне» мэты вядзецца ў дзённы і начны час сутак.
Канструкцыя БПЛА «INDELA-I.N. SKY» дазваляе нарошчваць пілатажна-навігацыйнае абсталяванне і ўсталёўваць розныя іншыя варыянты карыснай нагрузкі.
Дрон здольны ажыццяўляць дастаўку грузаў па строга зададзеных каардынатах. Магчымы скід карыснай нагрузкі.
Беспілотны авіяцыйны комплекс
Архітэктура комплексу дазваляе ўключаць у яго склад БПЛА рознага класа, у тым ліку дроны іншых вытворцаў.
Маецца магчымасць аб’яднання некалькіх штук у адзіную інфармацыйную сетку, што дазваляе ажыццяўляць аўтаматычны абмен дадзенымі і каардынаваць дзеянні аператараў.
Наземная станцыя кіравання абсталяваная сістэмай жыццезабеспячэння. Час дзейнасці аўтаномнай станцыі — 24 гадзіны, у бясшумным рэжыме ад акумулятарных батарэй — 5 гадзін.
НСК з’яўляецца мабільнай, адаптавана для мантажу на любы шасі падвышанай праходнасці і прызначана для перавозкі любым відам транспарту.
Слаўкавіцка-Ямінскі канал
Сла́ўкавіцка-Я́мінскі канал, Слаўкавіцкі канал, Плюснінская канава — меліярацыйны канал у Беларусі, у Старадарожскім, Любанскім, на мяжы Любанскага і Глускага і ў Акцябрскім раёнах, левы прыток ракі Арэса (басейн Прыпяці).
Кефалінія
Кефалінія або Кефалонія (Κεφαλληνία; Κεφαλλονιά альбо Κεφαλονιά; Kefalonia альбо — Cephallenia, Cephallania, Cephallonia, Kefallinia, Kefallonia) — найбольшы з Іанічных астравоў.
Востраў атрымаў назву ад міфалагічнага героя Кефала (Цэфалуса) (Cephalus), па іншай версіі — назва азначае «востраў з галавой» і звязана з назвай скалы Кефалус.
Перавоз (Ніжагародская вобласць)
Перавоз (Перевоз) — горад (з 2000) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Перавозскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 9,2 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 16 стагоддзі.
Горад размешчаны на рацэ П'яне, чыгуначная станцыя Перавозская Горкаўскай чыгункі, на трасе Масква — Казань.
Пабядзіцель (Вілейскі раён)
Пабядзі́цель (, Победитель) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 2003 г. вёска, 20 двароў, 40 жыхароў.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Альковіцкага сельсавета.
Кентукі
Кентукі (Kentucky, Commonwealth of Kentucky) — садружнасць на ўсходзе ЗША, мае правы штата ЗША, уваходзіць у лік так званых штатаў Паўднёва-Усходняга Цэнтра. Насельніцтва 4 042 000 чалавек (25-е месца сярод штатаў; дадзеныя 2000 г.). Сталіца — Франкфарт. Найбуйнейшы горад — Луісвіл, іншыя буйныя гарады — Лексінгтан, Авенсбора, Боўлінг-Грын, Хопкінсвіл.
Афіцыйная мянушка Кентукі — «Штат мятліка» (Bluegrass State).
Большая частка займае вапняковае плато Камберленд (вышыня 250—400 м), расчлянёнае далінамі рэк Камберленд, Грын-Рывер і Кентукі.
Судовая сістэма
Суд Кентукі ўяўляе сабой чатырохузроўневую сістэму, якая ўключае Вярхоўны, Апеляцыйны, Акруговы і Раённы суды. У 2002 годзе была прынятая папраўка да канстытуцыі, якая афіцыйна санкцыянуе стварэнне судоў па сямейных справах. Вярхоўны суд Кентукі з’яўляецца найвышэйшым судом і канчатковым тлумачальнікам закона. Ён складаецца з сямі суддзяў, якія абіраюцца ад сямі апеляцыйных акруг на васьмігадовы тэрмін. Галоўны суддзя абіраецца на чатырохгадовы тэрмін. Вярхоўны суд таксама адказвае за ўстанаўленне правілаў практыкі і працэдур для Суда, якія ўключаюць паводзіны суддзяў і адвакатаў.
Судовая ўлада фінансуецца за кошт асігнаванняў Генеральнай Асамблеі. Бюджэт складае прыкладна 3 працэнты ад агульных фондаў штата на кожны двухгадовы перыяд. У 2018 годзе дзяржаўны судовы бюджэт склаў 388 155 200 $.
Прэторыя
Прэторыя (Pretoria) — горад у Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы, адна з трох сталіц краіны: выконвае функцыі адміністрацыйнай (выканаўчай улады) і дэ-факта нацыянальнай сталіцы (дзве іншыя — Кейптаўн (заканадаўчая) і Блумфантэйн (судовая)). Знаходзіцца ў 50 км на поўнач ад Яганэсбурга. 2,4 млн. жыхароў (2010).
Прынцып адноснасці Галілея
Пры́нцып адно́снасці Галіле́я (пры́нцып адно́снасці ў меха́ніцы) — адзін з фундаментальных прынцыпаў механікі, які сцвярджае раўнапраўнасць усіх інерцыяльных сістэм адліку і, такім чынам, адсутнасць адзінай, «абсалютнай» сістэмы адліку.
Прынцып адноснасці Галілея фармулюецца наступным чынам:
З прынцыпу адноснасці вынікае адноснасць самога паняцця руху, бо цела, якое рухаецца ў адной сістэме адліку, можа быць нерухомым у іншай.
Пашырэннем прынцыпу адноснасці Галілея з’яўляецца прынцып адноснасці Эйнштэйна.
Папамабіль
Папамабіль — неафіцыйная назва адмыслова распрацаванага аўтамабіля для публічных паездак Папы Рымскага. Слова ўтворана кантамінацыяй слоў «папа» і «аўтамабіль».
Пасля замаху 13 мая 1981 года Папа карыстаецца толькі адмыслова падрыхтаванымі браніраванымі машынамі.
Кожны аўтамабіль пантыфіка адрозніваецца ўласным нумарным знакам: на таблічках нанесеная абрэвіятура SCV (Stato della Citta del Vaticano - дзяржава і горад Ватыкан) і нумар машыны па парадку. Але па традыцыі, на час публічных паездак на машыну, дзе знаходзіцца Папа, заўсёды прымацоўваецца таблічка SCV 1.
Папамабілі
У 1909 годзе біскуп Нью-Ёрку кардынал Фарлен зрабіў падарунак Папе рымскаму Пію X (ўзначальваў Рымска-каталіцкую царкву з 1903 па 1914 год) - аўтамабіль Itala 20/30. Ад падарунка кіраўнік Святога пасаду не адмовіўся, але набыццём не карыстаўся. Прабег раскошнай машыны за час яго пантыфікату склаў усяго 12 кіламетраў.
Наступны вярхоўны пантыфік паўсюднага Касцёла — Бенедыкт XV таксама ігнараваў аўтамабілі, аддаючы перавагу карэце і паланкіне.
Затое наступны Папа — Пій XI (гады праўлення - 1922-1939) скарыўся тэхнічнаму прагрэсу і не толькі праславіўся вялікім аматарам аўтамабіляў, але і стаў першым Папам рымскім, які самастойна кіраваў машынай. У гаражы пантыфіка знаходзілася шаснаццаць аўтамабіляў розных італьянскіх марак: Bianchi, Fiat, Isotta Fraschini.
У 1929 годзе кампанія Citroen падарыла Папе Рымскаму ў гонар дазволу пакідаць межы Ватыкана Citroen CE6 Lictoria цёмна-бардовага колеру. Папамабіль наездзіў ўсяго 155 км і быў адпраўлены ў музей Museo delle Carrozze.
Першы папамабіль з'явіўся ў 1930 годзе і называўся лімузін Nürburg 460 Pullman Popemobile (W08) ад кампаніі Mercedes-Benz. Машына была спецыяльна распрацавана для Папы Пія XI. Гэты Mercedes будавалі амаль два гады, грунтоўна перарабіўшы базавую мадэль 1928 года. 7 чэрвеня 1930 года Пій XI асабіста апрабаваў падарунак, на працягу гадзіны катаючыся па дарожках вакол свайго палаца.
Пій XII, які заняў прастол у 1939 годзе, атрымаў ад свайго папярэдніка вельмі салідны аўтапарк. Асабліва захапляў новага Папу кабрыялет Mercedes-Benz 320, які з'явіўся ў гаражы Ватыкана ў тым жа 1939 годзе і стаў адной з самых любімых машын пантыфіка.
Пасля вайны Папа Ян XXIII часам выкарыстоўваў лімузін Chrysler Crown Imperial. Для кароткіх паездак у летнюю рэзідэнцыю да яго паслугаў была адкрытая чатырохдзвярная Lancia Flaminia і ландоле Mercedes-Benz 300 d.
У верасні 1965 года кампанія Daimler-Benz падарыла Папе Паўлу VI Mercedes-Benz S600 Pullman Landaulet.
Пры Паўле VI ў 1975 годзе ў гаражы Ватыкана з'явіўся і першы пазадарожнік, Toyota Land Cruiser.
Першым стаў Land Rover 109, пабудаваны ў 1982 годзе, - з адмысловым куленепрабівальным празрыстым каўпаком, які закрывае ўсю заднюю частку машыны. Па такім жа прынцыпе пазней быў пабудаваны папамабіль Range Rover, які ў 1982 годзе выкарыстоўваўся Папам падчас свайго візіту ў Англію.
У час візіту ў Іспанію ў 1982 годзе Ян Павел II выкарыстаў аўтамабіль, у аснове якога ляжаў SEAT Marbella. Аўтамабіль быў унікальным і выкарыстоўваўся толькі адзін раз.
Але самым вядомым быў Mercedes-Benz G-класа, які аб'ездзіў са сваім гаспадаром практычна ўвесь свет. Такіх машын, знешне практычна ідэнтычных, было дзве. Першы Mercedes-Benz 230 G (серыя 460) пабудавалі ў 1980 годзе, спецыяльна да візіту Яна Паўла II ў Германію. Але пасля замаху патрабаванні да бяспекі прыйшлося пераглядаць настолькі сур'ёзна, што другая машына, якая з'явілася ў 1982 годзе, была адпраўлена на дапрацоўку ў нямецкі горад Брэмерхафен, дзе сіламі невялікай фірмы Thiele Fahrzeugbau GmbH была ўзмоцнена бранёй і спецыяльным куленепрабівальным шклом.
У 2002 годзе для публічных выездаў кіраўніка каталіцкай царквы Папы рымскага Яна Паўла II быў распрацаваны новы папамабіль на базе пазадарожніка Mercedes-Benz M-клас. Так як Папа ў апошнія гады жыцця моцна хварэў і перасоўваўся ў інвалідным крэсле, то ў задняй частцы ML-папамабіля меліся адмысловыя апарэлі, па якіх крэсла Папы заязджалі прама ў салон.
З 2007 года Папа Бенедыкт XVI карыстаецца нямецкім 296-моцным кабрыялетам Mercedes-Benz G-klasse. Таксама ў Бенедыкта XVI ёсць яшчэ два папамабіля ад Mercedes-Benz: M- і S-класа.
Цікавыя факты
У маі 2005 года VW Golf, які некалі належыў кардыналу Ёзэфу Ратцынгеру (Josef Ratzinger), цяперашняму Папу рымскаму Бенедыкту XVI, быў прададзены на электронным аўкцыёне eBay за 190 тысяч еўра.
Ліверпульскі ўніверсітэт імя Джона Мурса
Ліверпульскі ўніверсітэт імя Джона Мурса (Liverpool John Moores University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ліверпул.
Агульная характарыстыка
Універсітэт можа прасачыць сваё паходжанне ад Ліверпульскай механічнай школы мастацтваў, створанай у 1823 годзе. Пазней яна аб'ядналася ў Ліверпульскім палітэхнічным інстытутам. У 1992 годзе, згодна з актам парламента, Ліверпульскі політэхнічны інстытут стаў тым, што цяпер з'яўляецца Ліверпульскім універсітэтам імя Джона Мура. Ён названы ў гонар сэра Джона Мурса, мясцовага бізнесмена і філантропа, які ахвяраваў грошы папярэднікам сучаснага універсітэта.
У 2019/2020 навучальным годзе ва ўніверсітэце навучалася 25 000 чалавек, з якіх 20 000 студэнтаў і 5 000 аспірантаў, што робіць яго 30-м па велічыні універсітэтам у Вялікабрытаніі па агульнай колькасці навучэнцаў.
Група армій Кронпрынца Вільгельма
Гру́па а́рмій Няме́цкага Кронпры́нца Вільге́льма (Heeresgruppe Herzog Albrecht або Група армій B) — воінскае аб'яднанне імперскай Германскай арміі падчас Першай сусветнай вайны.
Удзельнічала ў баявых дзеяннях у складзе Заходняга фронта ў перыяд з 1 жніўня 1915 да 11 лістапада 1918 года пад камандаваннем германскага Кронпрынца Вільгельма.
Вялікая Палонка
Вялі́кая Пало́нка (, Великая Полонка) — вёска ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дварэцкага сельсавета.
Мікалай Дзмітрыевіч Юшчук
Мікалай Дзмітрыевіч Юшчук (нар. , в. Авады, Кобрынскі раён, Брэсцкая вобласць) — доктар медыцынскіх навук, прафесар, акадэмік Расійскай акадэміі медыцынскіх навук (РАМН), лаўрэат прэміі Урада Расійскай Федэрацыі, заслужаны дзеяч навукі Расіі.
Біяграфія
У 1960 годзе паступіў ў Іркуцкі дзяржаўны медыцынскі інстытут. Вучобу ў інстытуце сумяшчаў з працай медбрата, санітара. Пасля заканчэння ў 1966 годзе інстытута вучыўся ў клінічнай ардынатуры на кафедры інфекцыйных хвароб Іркуцкага дзяржаўнага медыцынскага інстытута. У 1968 годзе Мікалай Дзмітрыевіч узначаліў інфекцыйную бальніцу г. Іркуцка. Практычную медыцынскую дзейнасць сумяшчаў з навуковай, працуючы на пасадзе стажора-даследчыка, а потым малодшага навуковага супрацоўніка ў Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце эпідэміялогіі.
Дзейнасць вучонага звязана з Маскоўскім дзяржаўным стаматалагічным інстытутам, дзе ён прайшоў шлях ад асістэнта, дацэнта, прафесара, загадчыка кафедры, дэкана, прарэктара да рэктара і прэзідэнта МДМСУ.
У 1980 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Функционально-морфологическое состояние кишечника при сальмонеллезной инфекции», прысвоена званне прафесара. У 1991 годзе ён абраны членам-карэспандэнтам, у 1999 годзе — акадэмікам РАМН.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 800 навуковых прац, шэраг работ апублікаваны за мяжой. Выдадзены такія важныя манаграфіі і падручнікі, як «Сальмонеллезы», «Бактериальная дизентерия», «Инфекционные болезни», «Диагностика и дифферен-циальная диагностика острых кишечных инфекций», «Проблемы ВИЧ-инфекции в стоматологии», «Эпидемиология», «Инфекционные болезни», «Заразные болезни человека», «Иерсиниозы», «Диагностика и лечение диффузных заболеваний печени», «Поражение нервной системы при герпетических инфекциях», «Краткий курс эпидемиологии», «Справочник по эпидемиологии», «Лекции по инфекционным болезням», «Военная эпидемиология» і інш.
Унёс вялікі ўклад у вывучэнне патафізіялогіі і распрацоўцы метадаў тэрапіі розных інфекцыйных хвароб. Пад кіраўніцтвам вучонага праводзілася вывучэнне малекулярна-біялагічных тэхналогій у дыягностыцы вірусных гепатытаў. Навуковая дзейнасць М. Д. Юшчука сканцэнтравана на праблемах дыягностыкі, лячэння, прафілактыкі інфекцыйных захворванняў. Асаблівая ўвага ў гэтай працы надаецца вывучэнню патагенезу і патогенетычных метадаў лячэння інфекцыйных хвароб на аснове функцыянальна-марфалагічных і імуналагічных падыходаў.
З’яўляецца член праўлення Міжнароднага таварыства інфекцыяністаў і мікрабіёлагаў, член спецыялізаванага савета па абароне кандыдацкіх і доктарскіх дысертацый, старшыня Экспертнага савета ВАК Расійскай Федэрацыі. У 2009 годзе абраны членам Грамадскай палаты Расійскай Федэрацыі ад агульнарасійскіх грамадскіх арганізацый. Мае шмат вучняў, пад яго кіраўніцтвам абаронена 60 кандыдацкіх і 15 доктарскіх дысертацый.
Пашпарт грамадзяніна N.R.M.
«Pašpart hramadzianina N.R.M.» (Пашпарт грамадзяніна Н.Р.М.) — трэці студыйны альбом беларускага рок-гурта «N.R.M.», запісаны ў 1998 годзе.
Крытыка
Вітаўт Мартыненка згадаў альбом у сваёй кнізе «222 альбомы беларускага року і ня толькі...»:
Дадатковыя звесткі
Альбом «Пашпарт грамадзяніна N.R.M.» стаў першым альбомам N.R.M., выдадзеным на кампакт-дыску.
Фола
Фола (Follo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 6176 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 267 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino di Tours.
Кумяртаў
Кумяртаў (Кумертау) — горад (з 1953) у Расіі, у складзе Башкартастана. Насельніцтва 63,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1948 годзе. Размешчаны за 250 км на поўдзень ад Уфы. Чыгуначная станцыя.
У цяперашні час вядзецца здабыча і апрацоўка бурага вугля (Бабаеўскае радовішча, камбінат «Башкірвугаль»). Машынабудаванне (вытворчасць вальцовых млыноў, пякарнага абсталявання і інш.), авіяцыйная (вытворчасць верталётаў Ка-32, Ка-226), харчовая (рыбная і інш.) прамысловасць; брыкетная і лыжная фабрыкі. ЦЭЦ.
Тушамлянка
Тушамля́нка — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нараў (басейн Заходняга Буга). Даўжыня 9 км. Пачынаецца за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Тушамля, вусце каля вёскі Броўск. Рэчышча каналізаванае.
Аляксандр Піліпавіч Возлікаў
Аляксандр Піліпавіч Возлікаў (, в. Тварышчана Гомельскай губерні —, в. Малыя Шчэцькі, Бешанковіцкі раён) — камандзір аддзялення 52-й гвардзейскай асобнай разведвальнай роты 51-й гвардзейскай стралковай дывізіі 6-й гвардзейскай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту, гвардыі сяржант. Герой Савецкага Саюза (22.7.1944).
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з 1941 года. На фронце ў час Вялікай Айчыннай вайны з 1942 года.
Камандзір аддзялення гвардыі сяржант Возлікаў А. П. вызначыўся пры вызваленні Віцебскай вобласці. 25 чэрвеня 1944 г. з групай разведчыкаў пераправіўся праз раку Заходнюю Дзвіну каля вёскі Малыя Шчэцькі Бешанковіцкага раёна. На плацдарме з трыма байцамі адбіў за 8 гадзін бою 4 контратакі праціўніка. Адцягваючы агонь на сябе разведчыкі садзейнічалі пераправе асноўных сіл. А. П. Возлікаў загінуў у гэтым баі.
Узнагароджаны Ордэнам Леніна і Ордэнам Славы III ступені.
Паўночная Дакота
Сталіца — Бісмарк. Найбуйнейшы горад — Фарга, іншыя буйныя гарады — Гранд-Форкс, Майнат.
Афіцыйныя мянушкі — «Штат земляной вавёркі» (анг. Flickertail State), «Штат індзейцаў Сіу» (анг. Sioux State). Нацыянальны парк Тэадор Рузвельт.
Гімн Тайланда
Нацыянальная песня Тайланда (เพลงชาติไทย, Пхленг Чат Тхай) — дзяржаўны гімн Тайланда, зацверджаны ў цяперашняй версіі 10 снежня 1939 года.
Музыка гімна была складзеная рускім кампазітарам Пятром Шчуроўскім у 1902 годзе, першапачаткова выкарыстоўваючы словы Кхуна Вічыматры, і была ўпершыню выкананая па радыё ў ліпені таго ж года.
Пасля змены назвы краіны на Тайланд у 1939 годзе па даручэнні Прэм'ер-міністра краіны Пібунсанграма Луанг Саранупраран напісаў новыя вершы да гімна, якія выкарыстоўваюцца і цяпер.
NGC 5548
NGC 5548 (іншыя абазначэнні — UGC 9149, MCG 4-34-13, ZWG 133.25, KUG 1415+253, IRAS14156+2522, PGC 51074) — добра вывучаная актыўная галактыка 13-й зорнай велічыні ў сузор’і Валапас. Адлегласць складае прыблізна 245 млн св. гадоў. Утрымвае звышмасіўную чорную дзірку масай каля 65 млн мас Сонца. Упершыню вызначана як актыўная Карлам Гэты фертам у 1943 годзе.
Прынцыпы
Прынцы́пы (ад princeps — першы, галоўны, асноўны) — воіны цяжкай пяхоты ў Старажытным Рыме ў V — пач. II ст. да н.э.
Зброя — доўгае драўлянае кап’ё (з 107 г. да н.э. — кароткае кап’ё, акаванае жалезам). Засцерагальнае ўзбраенне — шлем, панцыр, шчыт.
Камплектаваліся дасведчанымі воінамі ва ўзросце 30 — 40 гадоў. Спачатку складалі 1-ю лінію баявога пастраення легіёна (адсюль назва), пасля кан. V — пач. IV ст. да н.э. перамясціліся ў 2-ю лінію, за гастатамі.
Сямёнаў (горад)
Арматурны, аўтарамонтны, рамонтна-механічны, малочны заводы; леспрамгас; дрэваапрацоўчае вытворчае аб'яднанне «Кержанец».
У Сямёнаве развіты мастацкі промысел — Хахламскі роспіс (з 1916 года, зарадзілася ў вёсцы Хахлама Кавернінскага раёна). У 1925 годзе створана арцель «Саматужнік-мастак», з 1931 — талака «Экспарт», пасля «Хахламскі роспіс» (ператворана ў 1960 годзе ў фабрыку, у 1970 годзе рэарганізавана ў аднайменнае мастацкае аб'яднанне). Характэрныя драўляныя такарныя вырабы з роспісам «пад фон» з пазалочанай, віртуозным па малюнку ўзорам (мудрагелістыя садовыя кветкі) на чырвоным або чорным фоне.
Одзірыдзідзіна
«Одзірыдзідзіна» — другі альбом беларускага рок-гурту «N.R.M.», запісаны ў 1996 годзе.
Канстанцін Ягоравіч Чакмасаў
Канстанцін Ягоравіч Чакмасаў ( — ) — грамадзянскі інжынер, архітэктар. Брат Мікалая Чакмасава.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1839 годзе.
У 1851 годзе паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча. Выпушчаны ў 1860 годзе, скончыўшы курс з чынам губернскага сакратара.
Прафесійная дзейнасць
Пасля заканчэння курса ў вучылішчы быў прызначаны складацца для тэхнічных даручэнняў пры начальніку Забайкальскай вобласці. У 1871 годзе прызначаны малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення маскоўскага губернскага праўлення, а ў 1872 годзе, за прадстаўлены праект жалезнага, сістэмы сцягнутых дуг, моста, узведзены ў званне інжынер-архітэктара. У 1875 годзе прылічаны да Тэхнічна-будаўнічага камітэта, а праз год прызначаны малодшым архітэктарам магілёўскага губернскага праўлення.
Каміла Торэс Рэстрэпа
Каміла Торэс Рэстрэпа (Camilo Torres Restrepo; 3 лютага 1929 — 15 лютага 1966) — калумбійскі рымска-каталіцкі святар, сацыёлаг, прафесар Нацыянальнага ўніверсітэта Калумбіі, член паўстанцкай групоўкі ELN. На працягу свайго жыцця ён спрабаваў прымірыць і аб’яднаць рэвалюцыйны марксізм і каталіцызм.
Вядомы сваёй цытатай: «Калі б Ісус жыў сёння, то Ён быў бы партызанам».
Біяграфія
Нарадзіўся ў Багата 3 лютага 1929 года.
У канцы 30-х паступае ў каледж Nuestra Señora del Rosario de Bogotá. У 1937 Торэс пачынае выдавецтва свайго штотыднёвіка «El Puma». За крытыку выкладчыкаў яго выгналі з каледжа. У 1944 Каміла Торэс паступае ў ліцэй Сервантэса, дзе ў 1946 годзе ён атрымаў ступень бакалаўра ў ліцэі. Торэс быў пасвечаны ў святары ў 1954 г., але некалькі гадоў ён працягваў вучыцца ў біскупскім каталіцкім універсітэце ў Лёвэне (Бельгія). Пасля вяртання ў Калумбію ён адчуў сябе абавязаным актыўна дапамагаць справе рабочага класа і беднякоў. Каміла Торэс лічыў, што «для заваёвы справядлівасці для ўсяго народа хрысціяне павінны выкарыстоўваць гвалт».
Калі Торэс атрымаў месца прафесара ў Дэпартаменце сацыялогіі факультэта эканамічных навук у 1959 г., засноўвае Універсітэцкі рух грамадскага прагрэсу (Movimiento Universitario de Promoción Comunal — MUNIPROC). Сумесна з прафесарамі і студэнтамі рэалізуе праграму грамадскай дапамогі ў бедных кварталах Багата.
У 1960 г., сумесна з Арланда Фальсам Борда, удзельнічае ў стварэнні факультэта сацыялогіі ў Нацыянальным універсітэце Калумбіі. У 1963 апублікаваў сваю працу «Гвалт і сацыяльна-культурныя змены ў сельскіх абласцях Калумбіі».
У 1964 уваходзе ў камісію па вывучэнні сацыяльна-эканамічнага характару для аналізу і ацэнкі сітуацыі ў рэгіёне Маркеталіі. У складзе камісіі Торэс імкнецца перашкодзіць «аперацыі Маркеталія», якая праводзіцца калумбійскай арміяй пры тэхнічнай ваеннай падтрымцы ЗША для нападаў на арганізаваныя сялянскія атрады.
Тым часам у Калумбіі ўжо ішла грамадзянская вайна паміж урадам і левымі групоўкамі. Так як Торэс удзельнічаў у некалькіх студэнцкіх і палітычных рухах левага толку, то прыцягнуў да сябе ўвагу з боку ўладаў Калумбіі. Пад іх ціскам ён быў вымушаны пакінуць сваю пасаду ва ўніверсітэце.
Пазней Каміла Торэс уступіў у шэрагі партызан Арміі Нацыянальнага Вызвалення (ELN). Торэс стаў лекарам у сваім атрадзе, прычым як цялесным, так і «духоўным», натхняючы іх са сваіх марксісцка-хрысціянскіх пазіцый. Торэс займаўся таксама навучаннем дзяцей партызан і сялян, перакладаў тэксты Мао і Леніна праводзіў набажэнствы ў «лясной царкве», дзе каля распяцця вісеў партрэт Фідэля Кастра.
15 лютага 1966 гіне ў баі ў дэпартаменце Сантандэр.
Навуковая дзейнасць
У 1960-ых Каміла Торэс праводзіў даследаванні на тэмы «Сацыяльныя наступствы ўрбанізацыі ў горадзе Багата» і «Сацыяльна-эканамічнае і сельскагаспадарчае развіцце ва ўсходнім Льянас».
У 1964 г. на лацінаамерыканскім кангрэсе сацыёлагаў прэзентаваў сваю даследчую працу «Асіміляцыя сельскай сям’і горадам, палявое даследаванне». У гэтым жа годзе публікуе сваю працу «Сацыяльнае расслаенне ў Калумбіі спараджае дзве субкультуры», якая выклікала негатыўныя ацэнкі яго дзейнасці з боку кліру, пасля чаго Торэс афіцыйна адкліканы ад сваёй пасады памочніка вікарыя ў Веракрус.
Новое время (газета)
«Новое время» — руская газета. Выдавалася ў 1868—1917 гадах у Пецярбургу. Да 234-га нумара ў 1869 годзе выходзіла 5 разоў у тыдзень, затым штодня. З 1881 года выходзілі 2 выданні — ранішняе і вячэрняе. З 1891 года выдаваўся штотыдневы ілюстраваны дадатак.
Гісторыя і змест
Пры Устралаве ў ліберальнай газеце «Новое время» была надрукаваная перадавіца, прысвечаная выхаду на рускай мове першага тома «Капіталу» Маркса (21 красавіка 1872 па ст. ст.).
Пры А. С. Суворыне «Новое время» мела супярэчлівую рэпутацыю: з аднаго боку, гэта была вялікая газета «еўрапейскага тыпу», у ей друкаваліся найбольш падрабязныя замежныя навіны, аб’явы найбуйнейшых кампаній, падрабязная хроніка, некралогі вядомых дзеячаў. Сяброўскія сувязі з рэдакцыяй газеты і з Суворыным асабіста падтрымліваў Антон Чэхаў. З іншага боку, чым далей, тым больш у рускім ліберальным грамадстве складвалася рэпутацыя «Нового времени» як сервільнай, рэакцыйнай і беспрынцыповай газеты, а слова «нововременец» станавілася намінальным (шмат у чым гэта было звязана з журналісцкай дзейнасцю В. П. Бурэніна, з антысеміцкімі выступамі на старонках газеты ў сувязі са справай Дрэйфуса) і т. п. Адмоўна ўспрымалі газету і параўнальна апалітычныя рускія мадэрністы 1900-1910-х (з-за літаратурны пазіцыі Бурэніна), што не перашкодзіла многім з іх (Фёдар Салагуб, Міхаіл Кузмін, Георгій Іваноў) у 1914—1915 супрацоўнічаць у высокаганарарным часопісе «Лукамор’е» выдаваўся пры «Новом времени».
У 1901—1917 гады адным з вядучых публіцыстаў газеты быў Міхаіл Меньшыкаў.
Газета была зачыненая бальшавікамі на другі дзень пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, 8 лістапада.
З 1921 да пачатку 1930-х гадоў сын Суворына, Міхаіл Аляксеевіч, выдаваў аднайменную газету ў Бялградзе.
Цэнтр сістэмнага аналізу і стратэгічных даследаванняў НАН Беларусі
Цэнтр сістэмнага аналізу і стратэгічных даследаванняў НАН Беларусі — дзяржаўная навуковая ўстанова ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Гісторыя
Папярэднікам цэнтра з'яўляецца Дзяржаўная навуковая ўстанова "Аналітычны цэнтр Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі", якая была створана пастановай Прэзідыума НАН Беларусі ад 27 мая 1999 года. Дзяржаўная навуковая ўстанова "Цэнтр сістэмнага аналізу і стратэгічных даследаванняў НАН Беларусі" створана ў адпаведнасці з Дэкрэтам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 5 сакавіка 2002 года. Статус цэнтра як дзяржаўнай навуковай установы пацверджаны сведчаннем аб акрэдытацыі навуковай арганізацыі ад 6 сакавіка 2017 года.
Мэта дзейнасці
Асноўнай мэтай дзейнасці Цэнтра з'яўляецца правядзенне навуковых даследаванняў у галіне навукова-тэхнічнага і сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь, вывучэнне тэорыі і практыкі арганізацыі навуковай, навукова-тэхнічнай і інавацыйнай дзейнасці, распрацоўка метадалагічных асноў рэалізацыі праграм сацыяльна-эканамічнага і навукова-тэхнічнага развіцця, а таксама прагнозаў і планаў інавацыйнага развіцця Рэспублікі Беларусь.
Фрамура
Фрамура (Framura) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 725 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 19014. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Габрыэль Опра
Габрыэль Опра (Gabriel Oprea;, Фундуля, Кэлэрашы) — румынскі палітык. Член і былы член Сацыял-дэмакратычнай партыі (СДП), ён быў членам румынскай Палаты дэпутатаў ад жудзеца Ілфаў з 2004. Ва ўрадзе Адрыяна Нэстасе ён быў міністрам-дэлегатам з дзяржаўнага упраўлення з чэрвеня 2003 па ліпень 2004, ва ўрадзе Эміля Бока ён быў міністрам адміністрацыі і ўнутраных спраў са снежня 2008 па студзень 2009. Міністр нацыянальнай абароны са снежня 2009 да мая 2012 года.
Намеснік прем’ер-міністра, міністр унутраных спраў з 2012 г. ва ўрадзе Віктара Понты.
Атрымаў ступень доктара на факультэце права ў Бухарэсцкім універсітэце, выпускнік Каледжа нацыянальнай абароны (курсы для аспірантаў з нацыянальнай бязпекі). Жанаты, ёсць дачка і сын.
Ліверпульскі Хоупскі ўніверсітэт
Ліверпульскі Хоупскі ўніверсітэт (Liverpool Hope University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ліверпул.
Агульная характарыстыка
Універсітэт вырас з трох педагагічных каледжаў: каледжа Святой Кацярыны, каледжа Нотр-Дам і каледжа Хрыста. Універсітэт мае экуменічную традыцыю, унікальную ў еўрапейскай вышэйшай адукацыі, калі каледж Святой Кацярыны англіканскі, то каледж Нотр-Дам і каледж Хрыста - каталіцкія. Англіканскі біскуп Дэвід Шэппард і каталіцкі арцыбіскуп Дэрэк Уорлак (якія далі свае імёны ўніверсітэцкай бібліятэцы Шэппарда-Уорлака) адыгралі прыкметную ролю ў яго фарміраванні. Яго назва паходзіць ад вуліцы, якая злучае англіканскі і каталіцкі саборы горада, дзе па чарзе праводзяцца выпускныя цырымоніі ўніверсітэта.
Універсітэт з'яўляецца адначасова навукова-даследчай і навучальнай установай. У канцы 2010-х гадоў ён дасягнуў залатога рэйтынгу ў сістэме ўрада Вялікабрытаніі.
Міжгор’е
Горад размешчаны на тэрыторыі Паўднёва-Уральскага запаведніка ля падножжа гары Ямантау, за 140 км на паўднёвы ўсход ад Уфы.
Горадаўтваральным прадпрыемствам Міжгор'я з'яўляецца ФДУП «Упраўленне будаўніцтва № 30», якое будуе аб'екты і будынкі падземнага і наземнага размяшчэння, вядзе буйнагабарытнае падземнае будаўніцтва.
Палявая Рэчыца
Палява́я Рэ́чыца (, Полевая Речица) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
З 4 студзеня па 31 сакавіка 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Крыўлянскага сельсавета.