cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Знешняя палітыка Беларусі
Беларусь і Літва
Літоўскі жа бок сцвярджае, што гэта ніяк не закране інтарэсы Беларусі. Так 15 лістапада 2005 на прэс-канферэнцыі ў пасольстве Літвы віцэ-міністр гаспадаркі гэтай краіны Артурас Дайнюс заявіў: «Размяшчэнне магільніка ядзерных адыходаў на мяжы Літвы і Беларусі не вырабіць шкоды развіццю турызму». Нават старшыня Грамадскай арганізацыі «Літоўскі рух зялёных» Рымантас Бразуліс у інтэрв’ю БелаПАН заявіў, што не лічыць небяспечным будаўніцтва магільніка для пахавання караткажылых мала- і сярэднеактыўных радыеактыўных адыходаў.
Па стане на снежань 2005 канчатковае рашэнне па пытанні будаўніцтва магільніка не прынята, ідуць актыўныя кансультацыі бакоў.
Беларусь і Латвія
У канцы лістапада 2005 латвійскае выданне «Весткі сёння» паведаміла, што пасол Латвіі ў Беларусі Майра Мора, выступаючы на пасяджэнні камісіі па замежных справах Сойма Латвіі 23 лістапада, заявіла: «…Лукашэнка сядзіць на бомбе з падпаленым запалам: бо ён не даў прыватызаваць прадпрыемствы ні аднаму расійскаму алігарху. Беларусь крала расійскія газ і нафту, Расія наогул перакрыла кран, але чаму цяпер яна гэтага не робіць? Таму што па перыферыі Расіі мінулі ўзрушэнні, а спадар Лукашэнка як пудзіла ў садзе, якое адпуджвае Захад». «Трэба быць гатовымі да доўгага існавання гэтага рэжыму побач з намі». Тым не менш, пасол заклікала латвійскіх дэпутатаў «працягваць любую дапамогу апазіцыі».
У адрас МЗС Латвіі пасольствам Беларусі была накіравана нота з патрабаваннем растлумачэнняў, а ў камісію па замежных справах сойма — ліст з просьбай аб падаванні стэнаграмы дыскусіі.
Пасол Латвіі была адкліканая ў Рыгу для кансультацый, а МЗС Беларусі заявіў, што чакае дадатковых растлумачэнняў латвійскага боку пасля вяртання пасла ў Мінск. 29 лістапада па ініцыятыве латвійскага боку ў Мінску адбылася сустрэча пасла Латвіі з прадстаўніком беларускага МЗС, на якой Майра Мора адмаўляла, што падчас пасяджэння камісіі яна выказвала крытыку ў адрас Рэспублікі Беларусь і яе прэзідэнта.
Латвія ўваходзіць у склад працоўнай групы для каардынацыі дзеянняў у стаўленні да Беларусі, стварэнне якой было ўзгоднена прэм’ер-міністрамі Польшчы, Літвы, Латвіі і Украіны (падрабязней гл. Знешняя палітыка Беларусі)
3 жніўня 2006 года Латвія адклікала з Беларусі пасла Майру Мора для кансультацый пасля таго, як 2 жніўня латвійскі МЗС «за дзеянні, несумяшчальныя са статусам дыпламата» абвясціў персонай нон грата першага сакратара пасольства Беларусі ў Рызе Змітра Краяшкіна, загадаўшы яму на працягу сутак пакінуць тэрыторыю краіны.
Дыпламатычны канфлікт пачаўся 25 ліпеня, калі беларуская міліцыя правяла пяротрус у кватэры другога сакратара пасольства Латвіі ў Мінску Рэйма Шміца, абвінаваціўшы яго ў гомасексуалізме і распаўсюджванні парнаграфіі. Латвія абвінаваціла Беларусь у парушэнні Венскай канвенцыі 1961 года, якая гарантуе недатыкальнасць дыпламатаў і іх жылля, і запатрабавала тлумачэнняў, пасля чаго 30 ліпеня па беларускім тэлебачанні быў прадэманстраваны відэазапіс палавых зносін паміж дзвюма мужчынамі, нібы зроблены ўтоенай камерай у кватэры дыпламата. Як заявілі прадстаўнікі ГУУС Мінску, на момант пяротрусу праваахоўным органам не было вядома, што гаспадар кватэры валодаў дыпламатычнай недатыкальнасцю.
МЗС Латвіі накіраваў Беларусі ноту пратэсту, у якой патрабуе афіцыйных тлумачэнняў пяротрусу ў кватэры дыпламата. Якое адбылося характарызуюць тут як «чарговую правакацыю ў духу савецкага часу супраць латвійскай дзяржавы і яго дыпламатаў».
Адзначаецца, што Рэйма Шміц у пасольстве Латвіі адказваў за кантакты з беларускімі апазіцыянерамі і складаў спісы ўдзельнікаў міжнародных канферэнцый у Рызе.
Беларусь і ЗША
Беларусь займае выгодную геапалітычную пазіцыю ва Усходняй Еўропе, таму яна стала знаходзіцца ў поле пільнай увагі кіроўных сусветных палітычных сіл. На кіраўніцтва краіны апынаецца сталы ціск з боку ЗША, Еўрасаюзу і АБСЕ. Галоўная мэта — дамагчыся змены ўнутранай палітыкі Беларусі і зрушэнні дыктатара Лукашэнкі.
Першыя спробы ЗША змяніць кіраўніцтва Беларусі ставяцца прыкладна да 2000 года, калі амерыканскім паслом у Беларусі быў прызначаны дасведчаны дыпламат Майкл Козак. Ён паспрабаваў аб’яднаць канфліктуючую паміж сабой беларускую апазіцыю і пераканаў яе высунуць адзінага кандыдата на прэзідэнцкіх выбарах.
Аднак увосень 2001 года апазіцыйнаму кандыдату Уладзіміру Ганчарыку не атрымалася перамагчы Лукашэнку.
У жніўні 2004 года ЗША абвясцілі аб намеры дамагацца адхіленні ад улады прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі. Пазіцыю ЗША выказаў сенатар Джон Мак-Кейн: «Мы будзем змагацца за тое, каб Беларусь вызвалілася ад тыраніі. Змена рэжыму прэзідэнта Лукашэнкі ў Беларусі плануецца не ўзброеным шляхам, а з дапамогай міжнароднага ціску».
Услед за гэтай заявай амерыканскае міністэрства фінансаў абвінаваціла беларускі Інфобанк у адмыванні грошай Саддама Хусейна. Па дадзеных ЗША, банк займаўся легалізаваннем сродкаў, выгандлёваных урадам Саддама Хусейна за конт незаконных угод, якія складаліся ў парушэнне праграмы ААН «Нафта ў абмен на харч». Банк і яго даччыныя фірмы, у прыватнасці «Белметалэнерга», таксама выкарыстоўваліся для закупу ўзбраенняў і фінансаванні падрыхтоўкі ўзброеных сіл Ірака.
6 кастрычніка 2004 Палата прадстаўнікоў Кангрэса ЗША аднагалосна прагаласавала за ўвядзенне эканамічных санкцый супраць Беларусі і яе прэзідэнта асабіста.
Прыняты Кангрэсам «Акт аб дэмакратыі ў Беларусі» утрымоўвае доўгі спіс патрабаванняў Аляксандру Лукашэнка:
Пакуль гэтыя патрабаванні не будуць выкананыя, адміністрацыі ЗША забаронена падаваць Беларусі якія-небудзь пазыкі, крэдытныя гарантыі, страхавыя выплаты, фінансаванне і любое іншае фінансавае садзейнічанне, а прадстаўнікам ЗША ў МВФ, Сусветным банку і іншых міжнародных арганізацыях загадваецца галасаваць супраць падавання любога садзейнічання Беларусі.
Кангрэсмены прапаноўваюць падлучыць да санкцый супраць Беларусі і іншыя дзяржавы, першым чынам еўрапейскія.
«Акт аб дэмакратыі» патрабуе ад прэзідэнта ЗША не пазней чым праз 90 дзён пасля ўступлення законапраекта ў сілу накіраваць у Кангрэс адмысловы даклад аб пастаўках узбраенняў і баявых тэхналогій з Беларусі ў краіны, якія падтрымліваюць міжнародны тэрарызм.
21 кастрычніка Джордж Буш падпісаў «Акт аб дэмакратыі ў Беларусі». Такім чынам, эканамічныя санкцыі супраць Беларусі афіцыйна ўступілі ў сілу. Падпісанне закона пацвярджае, што ЗША маюць намер сур’ёзна дамагацца адхіленні Аляксандра Лукашэнкі ад улады.
МЗС Беларусі заявіў, што амерыканскі акт парушае Дэкларацыю ААН аб недапушчэнні інтэрвенцыі і ўмяшанні ва ўнутраныя справы дзяржаў. Прадстаўнікі ўрада Беларусі заявілі, што санкцыі іх не палохаюць, паколькі на ЗША прыходзіцца толькі каля 3 % аб’ёму экспарту Беларусі.
Назіральнікі адзначаюць, што палітычныя меры, прадпрымаемыя ЗША ў стаўленні да кіраўніцтва Беларусі, аналагічныя іх дзеянням у стаўленні да ранейшых кіраўнікоў Югаславіі, Афганістана, Ірака. Адзначаецца таксама, што гэтыя меры маглі быць пралабіяваныя амерыканскім ВПК і ўладамі Польшчы, якая разлічвае ў сувязі з гэтым на больш істотную дапамогу ЗША і, у прыватнасці, перабазаванне на яе тэрыторыю часткі амерыканскіх войскаў з Германіі.
13 снежня 2006 прадстаўнік ЗША Уільям Брэнсык падняў пытанне аб сітуацыі з правамі чалавека ў Беларусі падчас зачыненага пасяджэння ў РБ ААН. У той жа дзень сенат ЗША падтрымаў законапраект, у якім заклікаў прэзідэнта ЗША ўвесці дадатковыя санкцыі супраць Беларусі.
19 снежня 2006 пасол ЗША ў Мінску Керэн Сцюарт зрабіла заяву аб тым, што ЗША не прызнаюць вынікаў рэферэндуму аб стварэнні адзінай дзяржавы Расіі і Беларусі. Гэтая заява было зроблена ў адказ на словы дзяржсакратара Саюзнай дзяржавы Расіі і Беларусі Паўла Барадзіна, які выказаўся за правядзенне рэферэндуму па аб’яднанні двух краін і дадаў, што 2007 год будзе «вырашальным у справе будаўніцтва адзінай дзяржавы».
12 студзеня 2007 года Джордж Буш падпісаў закон, які падаўжае яшчэ на два гады санкцыі ў стаўленні да Беларусі паводле «Акту аб дэмакратыі ў Беларусі» 2004 года. Закон, у прыватнасці, санкцыянуе вылучэнне матэрыяльных сродкаў апазіцыйным беларускім палітыкам і незалежным СМІ. У 2007 годзе на гэтыя мэты з бюджэту ЗША будзе вылучана $27,5 млн.
Агурцоў
Агурцоў — прозвішча.
Дзюзджэ (правінцыя)
Дзюзджэ (Düzce), правінцыя на паўночным захадзе Турцыі на ўзбярэжжы Чорнага мора. Плошча 1,0 тыс. кв. км. Насельніцтва 323 тысяч чалавек (2007).
Адміністрацыйны цэнтр — горад Дзюзджэ.
NGC 2716
NGC 2716 (іншыя абазначэнні — UGC 4692, MCG 1-23-7, ZWG 33.29, PGC 25172) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Заружанне (возера)
Зару́жанне, Ружына, Заружань — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Лукомка, за 20 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Лепель, каля вёскі Заружанне.
Плошча паверхні возера 0,37 км². Даўжыня 1,3 км,найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 3,2 км. Найбольшая глыбіня 2,6 м. Аб'ём вады 0,34 млн. м³. Плошча вадазбору 9,44 км².
Возера выкарыстоўваецца як прыёмнік меліярацыйных сістэм. Сцёк па канале ў раку Лукомка.
Мемфіс Грызліс
Мемфіс Грызліс (Memphis Grizzlies) — прафесійны баскетбольны клуб, які выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда была заснавана ў 1995 годзе. Клуб базіруецца ў горадзе Мемфіс, штат Тэнесі (да 2001 года — у Ванкуверы, Канада).
Андрэй Альгердавіч
Андрэ́й Альге́рдавіч (Андрэй Полацкі; каля 1320 — ) — князь пскоўскі, князь полацкі (1348—1387), некаторы час тытулаваўся вялікім князем полацкім і вялікім князем рускім.
Старэйшы сын Альгерда і яго першай жонкі віцебскай князёўны Марыі. Нарадзіўся каля 1320 (у 1325 ) года. У 1342 годзе прыняты пскавічамі на княжанне, але неўзабаве пакінуў Пскоў, напэўна, каб заняць полацкі сталец замест свайго дзядзькі Нарымонта-Глеба, а ў Пскове пакінуў намесніка Юрыя Вітаўтавіча, магчыма, свайго стрыечнага брата. Пасля гібелі Юрыя Вітаўтавіча ў баі з лівонскімі рыцарамі пскавічы, незадаволеныя адсутнасцю Андрэя, абралі іншага князя. Удзельнічаў у паходзе вялікага князя цвярскога Міхаіла на Маскву ў 1372 годзе. Вёў актыўную барацьбу з крыжакамі, у 1373 і 1375 гадах здзейсніў паспяховыя паходы на Дынабург.
Пасля смерці Альгерда (1377), паводле запавету, вялікім князем літоўскім стаў Ягайла. Андрэй спачатку быў у саюзе з Кейстутам супраць Ягайлы, пасля смерці Кейстута абвясціў сябе вялікім князем полацкім, а пасля вялікім князем рускім са сталіцай ў Полацку. Аднак пад націскам Ягайлы вымушаны быў з’ехаць з Полацка ў Пскоў, а адтуль неўзабаве ў Маскву.
Пасля ўступіў у саюз з Лівонскім ордэнам, назваў лівонскага магістра бацькам і дарагім сябрам, прызнаў сябе яго васалам, вярнуўся ў Полацк, выступіў супраць Ягайлы (1386). У 1386 годзе спаліў Дрысенскі замак.
Неўзабаве захоплены Ягайлам і зняволены ў адным з замкаў у Польшчы. Адтуль быў вызвалены на просьбу Вітаўта ў 1390 годзе. Стаў на бок Вітаўта ў яго барацьбе са Скіргайлам. Зноў княжыў у Пскове.
Загінуў у 1399 годзе ў бітве на Ворскле разам з братам Дзмітрыем і іншымі князямі.
Імя
Хроніка Быхаўца называе Андрэя сынам Кейстута — Андрэем Гарбатым, а таксама чацвёртым сынам Альгерда і князем трубчэўскім Вінгальтам («Y było synow u welikaho kniazia Olgierda dwanadcat, … czetwerty Wingolt Andrey, udeł ieho Trubczesk»), таму ў гістарыяграфіі XIX ст. гэтае імя прыпісвалі Андрэю як свецкае літоўскае, але з іншых крыніц яно не вядома.
Амністыя (фільм)
«Амністыя» (Амнистия) — беларускі савецкі мастацкі фільм ў жанры сатырычнай камедыі рэжысёра Валерыя Панамарова, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» (Творчае аб’яднанне тэлевізійных фільмаў) па заказе Дзяржаўнага камітэту БССР па тэлебачанню і радыёвяшчанню ў 1981 годзе.
Сюжэт
Кіраўніцтва буйной фабрыкі дзіцячых цацак рыхтуецца да святкавання 50-годдзя свайго прадпрыемства. Напярэдадні афіцыйных урачыстасцяў адбываецца надзвычайнае здарэнне, вінаватым у якім аказваецца мясцовы слесар — п’яніца і дэбашыр Салавейчык. Начальства, каб не падмачыць рэпутацыю заводу і не трапаць сабе нервы напярэдадні юбілею, вырашае замяць скандал. Гора-слесар, воляю выпадку пазбегнуўшы пакарання, адчувае сваю сілу і пачынае шантажаваць калектыў фабрыкі. Кіраўніцтва гатова прадаставіць Салавейчыку бясплатную пуцёўку ў Сочы, толькі б не выносіць смецце з хаты…
Вашчук
Вашчук — украінскае прозвішча.
Ландтаг Ліхтэнштэйна
Спікер Клаўс Вангер займаў сваю пасаду з 2001 года па 2009 год, яго змяніў Артур Брунхарт.
IC 5323
IC 5323 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гірэсун (правінцыя)
Гірэсун (Giresun), правінцыя на паўночным усходзе Турцыі на ўзбярэжжы Чорнага мора. Плошча 7,1 тыс. кв. км. Насельніцтва 523 тысяч чалавек (2006).
Адміністрацыйны цэнтр — горад Гірэсун.
Лютаўскі сельсавет
Лю́таўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Люта.
NGC 2717
NGC 2717 (іншыя абазначэнні — ESO 496-21, MCG -4-21-15, AM 0854-242, PGC 25146) — галактыка ў сузор’і Компас.
Лютаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Баршчэўскага сельсавета.
NGC 2717
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Саянагорск
Горад размешчаны на левым беразе ракі Енісей, за 82 км ад Абакана.
Саянагорскі алюмініевы завод, Саяна-Шушанская ГЭС.
Іван Сяргеевіч Тургенеў
Іва́н Сярге́евіч Турге́неў (Ива́н Серге́евич Турге́нев) ( — ) — рускі пісьменнік, паэт, член-карэспандэнт Пецярбургскай АН (1860).
Біяграфія
Іван Тургенеў нарадзіўся 28 кастрычніка 1818 года ў Арле. Бацька, Сяргей Мікалаевіч, быў адстаўным палкоўнікам-кірасірам. Маці, Варвара Пятроўна Лутавінава, паходзіла з дваранскай сям’і. У смутны час адзін з Тургеневых — Пётр Нікітыч — быў пакараны смерцю на Лобным месцы за тое, што выкрываў Ілжэдзмітрыя. Да 9 год Іван Тургенеў пражыў ва ўспадкаваным маёнтку Спаскае-Лутавінава ў 10 км ад Мцэнска Арлоўскай губерні. У 1827 годзе Тургеневы, каб даць дзецям адукацыю, пасяліліся ў Маскве, у купленым на Самацёке доме.
Іван Сяргеевіч спачатку вучыўся ў пансіёне Вейдэнгамера, затым яго аддалі пансіянерам дырэктару Лазараўскага інстытута Крузэ. У 1833 годзе 15-гадовы Тургенеў паступіў у славесны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Праз год, пасля таго, як старэйшы брат Івана паступіў у гвардэйскую артылерыю, сям’я пераехала ў Санкт-Пецярбург, і Іван Тургенеў тады ж перайшоў у Пецярбургскі ўніверсітэт.
У 1863 годзе Тургенеў скончыў курс са ступенню сапраўднага сутдэнта. Мроячы аб навуковай дзейнасці, ён у наступным годзе зноў прайшоў выпускны іспыт, атрымаў ступень кандыдата, а ў 1838 годзе адправіўся ў Германію. Пасяліўшыся ў Берліне, Іван узяўся за вучобу. Слухаючы ва ўніверсітэце лекцыі па гісторыі рымскай і грэчаскай літаратуры, ён дома занімаўся граматыкай старажытнагрэчаскай і лацінскай моў.
У 1841 годзе Тургенеў вярнуўся на радзіму. Напачатку 1842 года ён падаў у Маскоўскі ўніверсітэт просьбу аб дапушчэнні яго да іспыту на ступень магістра філасофіі. У гэты ж час ён пачаў сваю літаратурную дзейнасць. У 1846 годзе выйшлі аповесці «Брэтэр» і «Тры партрэта». Пазней ён піша такія творы, як «Нахлебнік» (1848), «Халасцяк» (1849), «Правінцыялка», «Месяц у вёсцы», «Заўтрак у правадыра» (1856), «Муму» (1854), «Зацішша» (1854), «Якаў Пасынкаў» (1855) і г. д.
У 1852 годзе выходзіць зборнік кароткіх аповедаў Тургенева пад агульнай назвай «Запіскі паляўнічага». У далейшым Тургенеў піша чатыры буйнейшыя творы: «Рудын» (1856), «Дваранскае гняздо» (1859), «Накануне» (1860) і «Бацькі і дзеці» (1862).
З пачатку 1860-х гадоў ён пасяляецца ў Бадэн-Бадэне. У выніку жыцця за мяжой атрымаўся самы вялікі па аб’ёму з раманаў Тургенева — «Новь» (1877).
Пісьменнік сканаў у Бужывале пад Парыжам, 22 жніўня (3 верасня па новаму стылю) 1883 года. Цела Тургенева, згодна з яго жаданнем, было прывезена ў Пецярбург і пахавана на Валкоўскіх могілках пры вялікім збеге народа.
Ю Несбё
Ю Несбё (Jo Nesbø; нар. 29 сакавіка 1960 года, Осла, Нарвегія) — нарвежскі пісьменнік і музыкант, былы эканаміст і журналіст. Уладальнік некалькіх літаратурных прэмій.
Несбё з'яўляецца галоўным вакалістам і аўтарам песень нарвежскай рок-групы .
Слыннасць яму прынеслі дэтэктыўныя раманы пра інспектара Хары Холе. Ён таксама з'яўляецца аўтарам дзіцячых кніг пра доктара Проктара.
Біяграфія
Ю Несбё вырас у Моле. Маці Несбё працавала бібліятэкарам і ў будучага пісьменніка досыць рана з'явіўся цікавасць да літаратуры.
У юнацкасці захапляўся футболам, а ва ўзросце 17 гадоў гуляў за футбольны клуб «Мольдэ», пакуль не атрымаў сур'ёзнае пашкоджанне калена. З-за гэтага захаплення адзнакі ў школе былі вельмі сярэднія, што не дазволіла паступіць ва ўніверсітэт. Пасля сканчэння школы тры гады служыў у войскі, дзе актыўна займаўся самаадукацыяй. Пасля сканчэння службы ў арміі Несбё паступіў у па спецыяльнасці эканаміст.
Пасля сканчэння інстытута працаваў брокерам і журналістам. У 1992 годзе стаў сузаснавальнікам групы , якая ў 1994 годзе з альбомам «Jenter & sånn» згодна VG-lista заняла першае месца ў Нарвегіі па продажах. У 1997 годзе была выдадзена першая кніга Несбё «Кажан», якая атрымала дадатныя водгукі крытыкаў.
Нарвенскае вадасховішча
На́рвенскае вадасхо́вішча (Нарвское водохранилище, Narva veehoidla) — вадасховішча азёрнага тыпу на рацэ Нарве і яе прытоку Плюсе. Размешчана на граніцы Расіі (Ленінградская вобласць) і Эстоніі (павет Іда-Вірумаа).
Утворана плацінай (даўжыня 206 м), якая перакрывае рэчышча ракі Нарва (максімальны статычны напор 25 м), і водападпорнымі збудаваннямі Нарвенскага гідравузла (земляныя дамбы агульнай даўжынёй 1 647 м, аб'ёмам 575,5 тыс. м3 грунта), размешчанага ў паўднёвай частцы Івангарада (Ленінградская вобласць). Будаўніцтва і запаўненне вадасховішча ажыццёўлены ў 1950—1955 гг.
Гідравузел уключае будынак Нарвенскай ГЭС магутнасцю 125 МВт, спраектаванай інстытутам Ленгідрапраект.
Левабярэжная (заходняя) частка плаціны і вадасховішчы знаходзяцца на тэрыторыі Эстоніі.
Плошча вадасховішча — 191,4 км², з якіх больш за 150 км² належаць Расіі і каля 40 км² — Эстоніі. Аб'ём — 0,365 км³ (365 млн м³), у тым ліку карысная ёмістасць — 91 млн м³. Пры стварэнні вадасховішча было затоплена 4030 га сельгасугоддзяў, перанесена 742 пабудовы.
Мікалай Георгіевіч Агурцоў
Мікалай Георгіевіч Агурцоў (, Кароча, Белгародская вобласць, Расія — ) — педагог, спецыяліст у галіне агульнай педагогікі. Доктар педагагічных навук (1981), прафесар (1988). Заслужаны настаўнік Беларускай ССР (1979).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: педагогіка; псіхалогія; фарміраванне асобы.
Мінская халодная сінагога
Будынак у плане амаль квадрат, меў гатычныя скляпенні, контрфорсы паміж акон і ўсе марфалагічныя і канструкцыйныя прыкметы позняй готыкі з элементамі характэрнымі для пабудоў абароннага тыпу. Мікалай Шчакаціхін, які аглядаў і апісаў будынак, выказаў здагадку, што сінагога пабудавана ў пачатку XVII ст. як архаізм у менскай архітэктуры.
У 2001 годзе, калі на месцы сінагогі пачалося будаўніцтва паркінгу, мінская яўрэйская абшчына прапанавала аднавіць яе, але галоўны архітэктар Мінску вырашыў паставіць толькі памятны знак. У 2018 годзе злева ад гандлёвага цэнтра па адрасе Няміга-3 павешана інфармацыйныя шыльда з кароткай гісторыяй Халоднай сінагогі на беларускай і англійскай мовах, з розначытаннямі ў версіях.
Dziennik Wileński
«Dziennik Wileński» (бел.: «Віленскі дзённік») — літаратурна-мастацкі і навукова-папулярны часопіс. Выходзіў ў 1805–1806 і з 1815 па 1830 на польскай мове ў Вільні.
Апісанне
Спачатку часопіс выдаваў Віленскі універсітэт. У 1815—1818 годзе рэдактарам «Віленскага дзённіка» быў Казімеж Контрым, вядомы польскі літаратар і публіцыст, адзін з заснавальнікаў асветніцкай суполкі «Таварыства Шубраўцоў».
У 1818—1821 часопіс выдавала Віленскае таварыства друкароў, а ў 1822—1830 «Віленскі дзённік» друкаваў у сваёй прыватнай друкарні Антон Марціноўскі, ён жа з’яўляўся рэдактарам часопіса. Усяго выйшла 64 нумары «Дзённіка».
У розныя гады над часопісам працавалі філолаг Готфрыд Эрнст Гродэк, прыродазнаўца і навуковец Станіслаў Баніфацы Юндзіл. У часопісе друкаваліся прафесар медыцыны Андрэй Матушэвіч, эканаміст і аграном Міхал Ачапоўскі, мастак і філосаф Мікола Длускі, гісторык Міхал Балінскі ды іншыя.
Волак
Волак — сухапутны шлях зносін прызначаны для перацягвання (валачэння) суднаў паміж вадаёмамі.
Часцей для волакаў выбіраліся месцы найбольшага збліжэння вадаёмаў, напрыклад рэк розных басейнаў. Працягласць валокаў звычайна не перавышала 20-30 км. Волакам маглі карыстацца ў адным ці абодвух напрамках руху, у залежнасці ад рэльефу мясцовасці. Звычайна валокамі карысталіся ў перыяд навігацыі (з вясны па восень). Судны перацягвалі па сушы на катках або выгружаныя на адным баку тавары перавозіліся ці пераносіліся па волаку і грузіліся на судны на яго іншым баку.
На тэрыторыі Беларусі
Волакі злучалі левыя прытокі Заходняй Дзвіны з правымі прытокамі Дняпра і Нёмана, левыя прытокі Прыпяці і правыя Дняпра з прытокамі Заходняга Буга і Нёмана.
Волак у воз. Плаўна
Яшчэ В. Я. Данілевіч адзначаў, што гандлёвы шлях ад Полацка ішоў на поўдзень «Западнай Дзвіной, Улай і Эсай, з якіх перапраўляліся волакам у возера Плаўна, з якога пачыналася рака Сергуч, прыток Бярэзіны».
Мядзельскі волак
Праз перашыек паміж возерам Мядзел (басейн Заходняй Дзвіны) і возерам Мястра (басейн Нёмана). На перашыйку знаходзіўся «двор» Волак (цяпер не існуе) і пры ім вёска Волачак (цяпер нежылая).
Друцкі волак
На месцы Друцкага волаку, паміж вёскамі Дроздава і Скавышкі, выяўлены шэраг курганных могільнікаў колішніх адкрытых гандлёва-рамесных паселішчаў, пры раскопках знойдзены гіркі-разнавагі і дэталі шаляў у пахаванні, а таксама вялікая колькасць разнастайных пацерак, упрыгожанняў са срэбра і інш. (X—XI ст.).
Іаан II Камнін
Іаан II Камнін (, Канстанцінопаль —, Кілікія) — імператар візантыйскі (1118—1143), сын імператара Аляксея I Камніна.
Абапіраўся на прадстаўнікоў арыстакратыі і галоўным чынам на род Камнінаў і іх васалаў. Іаан быў прыгожы і стройны, вылучаўся высокай маральнасцю, не цярпеў хамства і жорсткасці. Пры гэтым свае валадарства правёў у бесперапынных паходах. Перамог печанегаў (1122), сербаў (~1124), венграў (1129) і сельджукаў (1135). Каля 1136 Іаан II Камнін разграміў Кілікійскую Арменію, а ў 1137 падпарадкаваў Антыёхію. Яго апошняя кампанія супраць сельджукаў была няўдалаю з-за процідзеянні крыжакоў. Урад Іаана II Камніна правёў рэформу флоту, накіраваную на цэнтралізацыю кіравання марскімі сіламі імперыі. У красавіку 1143, падчас палявання на дзікоў у наваколлях толькі што адбітага ў сельджукаў Аназарба, Іаан II выпадкова параніў сябе ў кісьць рукі атручанай стралой, а лячэнне не дапамагло. Праз некалькі дзён Іаан II памёр, перад смерцю перадаўшы ўладу свайму малодшаму сыну Мануілу. Валадарства імператара Іаана II Камніна было часам найвышэйшай магутнасці Візантыі ў перыяд кіравання дынастыі Камнінаў.
Гюмюшханэ (правінцыя)
Адміністрацыйны цэнтр — горад Гюмюшханэ.
Ландшафт горны, горы займаюць 56 % тэрыторыі правінцыі. Рэгіён мае багатую горназдабыўную гісторыю (серабро, бронза) і сама назва Гюмюшханэ азначае «сярэбраны дом».
Нататкі пра скандал
«Нататкі пра скандал» (Notes on a Scandal) — мастацкі фільм 2006 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Джудзі Дэнч і Кейт Бланшэт.
Сюжэт
Барбара Ковет (Джудзі Дэнч) — пажылая настаўніца з нетрадыцыйнай сексуальнай арыентацыяй. Калі ў школу, у якой яна выкладае, прыходзіць новая настаўніца, Шэба Харт (Кейт Бланшэт), Барбара робіць усё, каб заваяваць яе прыхільнасць, нягледзячы на тое, што тая замужам і выхоўвае дваіх дзяцей. Аднойчы Барбара заспявае Шэбу ў абдымках пятнаццацігадовага вучня і разумее, што ў яе руках апынуўся выдатны рычаг уздзеяння на жанчыну.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 15 кінаўзнагародамі і яшчэ 74 намінацыямі.
IC 5324
IC 5324 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор'і Тукан.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2718
NGC 2718 (іншыя абазначэнні — UGC 4707, MCG 1-23-15, MK 703, ZWG 33.34, IRAS08561+0629, PGC 25225) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вагон метро тыпу Ечс
Вагон метро тыпу Ечс — мадыфікацыя тыпу «Еж3» для Пражскага метрапалітэна. Эксплуатаваліся ў Празе з 1974 па 1997 год.
Падрабязнасці
У снежні 1971 г. у Празе быў падпісаны кантракт на пастаўку Савецкім саюзам вагонаў для метрапалітэна, які будуецца ў сталіцы Чэхаславакіі. Заказ — 50 вагонаў — быў выкананы своечасова. 5 кастрычніка 1973 г. на Мыцішчанскім машынабудаўнічым заводзе адбыўся мітынг савецка-чэхаславацкага сяброўства і супрацоўніцтва, прысвечаны пачатку пастаўкі вагонаў для Пражскага метрапалітэна.
Вагоны выкананы па выніках новых распрацовак з улікам асаблівасцяў пражскай трасы. На вагонах былі ўсталяваны цягавыя рухавікі магутнасцю 72 квт замест 68 квт, як на вагонах тыпу «Е». Прынцыповым зменам падверглася электрасхема вагона — у рэжыме тармажэння ўведзена тырыстарнае рэгуляванне ўзрушанасці рухавіка.
Гэта дазволіла ажыццяўляць электрадынамічнае тармажэнне пры максімальнай хуткасці (на вагонах папярэдніх тыпаў пры хуткасці больш 70 км/г ужываўся пнеўматормаз). Вагоны былі абсталяваныя прыладай сістэмы аўтаматычнага рэгулявання хуткасці. На Пражскім метрапалітэне вагоны добра паказалі сябе ў эксплуатацыі, за што ў сакавіку 1976 г. урад ЧССР уручыў Мыцішчанскаму заводу ордэн Працы.
Менавіта дзякуючы плённаму супрацоўніцтву з чэхаславацкімі спецыялістамі ўпершыню ў практыку савецкага метравагонабудавання ў вагонах для Пражскага метро было ўкаранёна аўтакіраванне цягнікоў. Сістэма звалася СААМ.
Усе вагоны тыпу «Ечс» у Празе зняты з эксплуатацыі да 1997 году. Захавана 4 вагона гэтага тыпу з якіх адзін - музейны, а астатнія тры фармуюць спецыяльны музейны састаў.
Сабор Святога Януарыя
'''Сабор Св. Януарыя''' — саборная царква Неапаля, прысвечана нябеснаму заступніку горада — святому Януарыю. Закладзена Карлам Анжуйскім на падмурках двух старажытных базілік (ад якіх захаваліся фрагменты мазаічнага ўбрання). Дабудавана і асвечана пры яго ўнуку Роберце.
Гістарычны нарыс
Царква была закладзена ў другой палове XIII стагоддзя Карлам I Анжуйскім на падмурках двух старажытных базілік. Будаўніцтва працягвалася ў гады кіравання яго сына, караля Карла II і скончылася напачатку XIV стагоддзя пры яго ўнуку Роберце. Стваральнікам крыпты быў ламбардзец Тамаза Мальвіта. Фасад, абноўлены ў канцы XIX пад кіраўніцтвам архітэктара Энрыка Альвіна, утрымлівае партал XV у. са скульптурамі Ціна да Камайна. Арган царквы быў пабудаваны Філіпа Чыміна (Cimino) у 1767 г., апошняя рэканструкцыя (1974) выканана Дж. Руфаці (Ruffatti).
Капэла Св. Януарыя
Асноўнай славутасцю храма з'яўляецца капліца св. Януарыя, да стварэння ўбрання якой прыклалі руку Даменікіна, Гвіда Рэні, Хасэ Рыбера і іншыя майстры XVII стагоддзя. У капэле Мінутола, якая згадваецца ў «Дэкамероне», захаваліся роспісы XIV стагоддзя. У самым храме вісяць рэлігійныя палотны Перуджына і Лукі Джардана.
Галоўнай рэліквіяй сабора, якая паражала розумы жыхароў Неапаля яшчэ ў Сярэднявеччы, з'яўляецца сасуд з крывёй св. Януарыя, запячатаны 1690 гадоў назад. Калі яго двойчы ў год дэманструюць вернікам (у першую суботу мая і 19 верасня), кроў невытлумачальным чынам закіпае, займаючы сабой увесь сасуд.
Малазводскі сельсавет
Малазво́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Малыя Зводы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Баршчэўскі сельсавет у складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Баршчэва. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лютаўскага сельсавета. 20 мая 1957 года ў склад сельсавета з Воўчынскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Пагубяцічы, Сегянеўшчына, Яцкавічы і хутары Ліскі, Ляшняны і Саколле). 26 лютага 1958 года ў склад Расненскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Забалацце і Чарнёва), у склад Агародніцкага сельсавета — вёска Пеначка. З 1959 года цэнтрам сельсавета з’яўлялася вёска Малыя Зводы. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Камянецкага раёна. 3 ліпеня 1972 года сельсавет перайменаваны ў Малазводскі. 4 верасня 1972 года скасаваны вёскі Вялікія Зводы (злілася з вёскай Малыя Зводы), Саколле (злілася з вёскай Люта). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 13 населеных пунктаў. 18 кастрычніка 1982 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лышчыцкага сельсавета Брэсцкага раёна (7 населеных пунктаў: Агароднікі, Люта, Малыя Зводы, Марозавічы, Пагубяцічы, Сегянеўшчына і Яцкавічы) і Ратайчыцкага сельсавета Камянецкага раёна (6 населеных пунктаў: Баршчэва, Даўбнёва, Кусцічы, Мінкавічы, Мураўчыцы і Хацінава).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 13 населеных пунктаў.
Аляксей Андрэевіч Лазуненка
Аляксей Андрэевіч Лазуненка (1924—1944) — яфрэйтар Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Аляксей Лазуненка нарадзіўся 29 лютага 1924 года ў вёсцы Новаміхайлаўскае (цяпер — Гулькевіцкі раён Краснадарскага краю). Пасля заканчэння шасці класаў школы працаваў у калгасе. У ліпені 1942 года Лазуненка быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З лютага 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. У баях быў паранены.
Да верасня 1943 года яфрэйтар Аляксей Лазуненка быў стралком 487-й асобнай разведроты 218-й стралковай дывізіі 21-га стралковага корпуса 47-й арміі Варонежскага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Днепр. 24 верасня 1943 года Лазуненка адным з першых пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Пекары Канеўскага раёна Чаркаскай вобласці Украінскай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе. 26 верасня 1943 года ён на сабе вынес з-пад агню камандзіра роты, які быў цяжка паранены, і пераправіў яго на бервяне на ўсходні бераг. На працягу двух наступных дзён Лазуненка удзельнічаў у адбіцці трынаццаці нямецкіх контратак, пратрымаўшыся да пераправы асноўных сіл. Падчас далейшага наступлення Лазуненка загінуў у баі 28 студзеня 1944 года на тэрыторыі Гомельскай вобласці Беларускай ССР. Першапачаткова быў пахаваны каля вёскі Лясец Калінкавіцкага раёна, пасля вайны перапахаваны ў брацкай магіле ў пасёлку Азарычы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» яфрэйтар Аляксей Лазуненка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі.
Прэзідыум Босніі і Герцагавіны
Прэзідыум Босніі і Герцагавіны (Predsjedništvo Bosne i Hercegovine, Predsjedništvo Bosne i Hercegovine, Предсједништво Босне и Херцеговине) — вышэйшый выканаўчы орган Босніі і Герцагавіны.
Склад
У адпаведнасці з артыкулам V канстытуцыі, Прэзідыум складаецца з трох членаў: адзін башняк і адзін харват абіраюцца ад Федэрацыі Босніі і Герцагавіны, адзін серб ад Рэспублікі Сербскай. Члены Прэзідыума абіраюцца на 4-гадовы тэрмін.
IC 5325
IC 5325 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор'і Фенікс.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ваўковіцкі сельсавет (Высокаўскі раён)
Ваўко́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ваўковічы.
Ваўковіцкі сельсавет
Назву Ваўко́віцкі сельсавет маюць:
Дом Вендарфа
Дом Вендарфа — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада, па адрасе вуліца Рэвалюцыйная, 10. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы. Помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Мураваны будынак на гэтым пляцы быў пабудаваны ў пачатку XIX стагоддзя. Вузкі, працяглы ў бок двара, двухпавярховы жылы дом, з высокім цокальным паверхам, тарцовым фасадам выходзіў на Койданаўскую вуліцу.
Пры яго будаўніцтве былі выкарыстаны падвальныя памяшканні, перакрытыя скляпеннямі, якія засталіся ад будынка XVIII стагоддзя. Канчаткова яго архітэктурны выгляд сфарміраваўся да сярэдзіны XIX стагоддзя.
Сіметрычны па кампазіцыі галоўны фасад быў падзелены на два ярусы плоскай цягай і завершаны вялікім трохвугольным франтонам з паўцыркульным акном у тымпане. Франтон быў аддзелены ад сцяны прафіляваным карнізам з сухарыкамі. Вуглы будынка былі аформлены плоскімі лапаткамі, якія на першым паверсе былі апрацаваны рустам. Рытм фасадаў ствараўся сеткай прамавугольных аконных праёмаў. Вокны другога паверха былі аформлены плоскімі ліштвамі з замковым камнем. Збоку вуліцы былі зроблены ўваходы ў цокальны паверх. У двары сфарміраваўся комплекс мураваных гаспадарчых пабудоў.
Гэты будынак пацярпеў падчас вялікага пажару 1881 года. Пасля пажару уладальнік дваранін Адольф Вендарф звярнуўся ў Мінскую гарадскую ўправу з праектам на яго аднаўленне, паводле якога планавалася цалкам захаваць архітэктурны выгляд будынка, які ён меў да пажару. Пасля гэтага рамонту ў другой палове XIX — пачатку XX стагоддзяў вялікіх змен у архітэктуры дома Вендарфа не адбылося.
Паводле інвентарызацыі 1910 года ў доме Вендарфа ў цокальным паверсе знаходзілася слясарная майстэрня і завод сельтэрскай вады, а таксама склад фруктаў, акрамя таго, тут яшчэ была мануфактурная крама і пераплётная майстэрня, астатнія памяшканні выкарыстоўваліся пад жылыя кватэры.
Пасля 1920 года былы дом Вендарфа нацыяналізаваны, асноўныя яго памяшканні былі перароблены пад камунальныя кватэры. У гады Другой сусветнай вайны не пацярпеў.
У выніку шматлікіх пасляваенных рамонтаў на галоўным фасадзе будынка часткова страчаны архітэктурны дэкор. У другой палове XX стагоддзя ў былым доме Вендарфа знаходзіліся розныя ўстановы.
Архітэктура
Двухпавярховая пабудова, чатырохвугольная ў плане, асноўны аб’ём падоўжаны ў глыбіню двара і накрыты двухсхільным дахам. Акцэнтам тарцовага галоўнага фасада, які выходзіць на вуліцу, з’яўляецца трохвугольны франтон з сухарыкамі, у тымпане якога прарэзана паўкруглае акно. Пад франтонам праходзіць шматслойны карніз з поясам сухарыкаў. Па баках утвораны лапаткі, руставаныя па 1-м паверсе. Аконныя праёмы прамавугольныя, без ліштваў. Дваровыя фасады будынка вырашаны плоскасна, пазбаўлены аздобы.
Індэкс дэмакратыі
Індэкс дэмакратыі — класіфікацыя 167 краін свету, якая складзена Economist Intelligence Unit па ўзроўню развіцця дэмакратыі ў іх.
[[File:Democracy Index 2020.svg|thumb|Мапа краін па індэксу дэмакратыі
]]
Пры складанні класіфікацыі ўлічваюцца 60 розных паказчыкаў, якія згрупаваны па 5 катэгорыям: выбары і палітычны плюралізм, грамадзянскія свабоды, дзейнасць улады, палітычная ангажыраванасць насельніцтва і палітычная культура. Упершыню індэкс быў прадстаўлены ў 2006 годзе, дапаўняўся ў 2008, 2010 і наступных гадах.
У дадатак да лічбавай ацэнкі і рэйтынгу, індэкс класіфікуе кожную краіну на адзін з чатырох тыпаў рэжымаў: поўная дэмакратыя, недасканалая дэмакратыя, гібрыдны рэжым ды аўтакратыя.
Узброеныя сілы Лівійскай Джамахірыі
Узброеныя сілы Лівійскай Арабскай Джамахірыі — ваенная арганізацыя Вялікай Сацыялістычнай Народнай Лівійскай Арабскай Джамахірыі ў перыяд праўлення Муамара Кадафі, прызначаная для забеспячэння ваеннай бяспекі і ўзброенай абароны краіны, яе суверэнітэта, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці. Узнікла ў 1977 годзе, калі Лівійская Арабская Рэспубліка была ператворана ў джамахірыю. Спыніла сваё існаванне ў 2011 годзе, у сувязі з грамадзянскай вайной і гібеллю Муамара Кадафі.
Узброеныя сілы ўключалі ў сябе сухапутныя, ваенна-паветраныя і ваенна-марскія сілы.
Сухапутны кампанент складаў 45000 чалавек. Войскі былі падзелены на 15 зон. У склад уваходзілі 5 ракетных брыгад, 1 брыгада сіл бяспекі, 10 танкавых, 21 пяхотных, 8 мотапяхотных і 15 парашутна-дэсантных батальёнаў, 22 артылерыйскіх і 8 зенітна-артылерыйскіх дывізіёнаў.
ВПС, якія ўключалі ў свой склад таксама сілы СПА, валодалі колькасцю 23000 чалавек. Авіяцыя грунтавалася на 13 ваенных аэрадромах. Сродкі СПА аб’ядноўваліся сістэмай кіравання і кантролю Senezh. Налічвалася 3 зенітна-ракетныя брыгады і 5 зенітна-ракетных палка. Войскі СПА размяркоўваліся на 5 раёнаў.
Колькасць ВМС складала 8000 чалавек. Да лівійскага флоту ставілася таксама берагавая ахова і марская пяхота. Караблі грунтаваліся ў сямі партах.
Таксама мелася народная міліцыя ў 40000 чалавек. У яе склад уваходзілі Рэвалюцыйная гвардыя (3000 чалавек) і Ісламскі панафрыканскі легіён (2500 чалавек). Характэрнай асаблівасцю апошняга было тое, што туды набіраліся замежнікі, а менавіта выхадцы з краін Чорнай Афрыкі.
Напярэдадні грамадзянскай вайны Узброеныя сілы Лівійскай Арабскай Джамахірыі мелі больш за 2000 танкаў, 3600 бронемашын, больш за 3000 артылерыйскіх гармат і сістэм, уключаючы САУ і РСЗА, некалькі сотняў баявых самалётаў, больш за 100 верталётаў і іншае ўзбраенне.
Абаза
Абаза (Абаза) — горад (з 1966) у Расіі, рэспубліканскага падпарадкавання ў складзе Хакасіі. Насельніцтва 17,5 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1867 годзе.
Горад размешчаны ў міжгорнай катлавіне, у верхнім цячэнні ракі Абакан, за 179 км ад горада Абакана, на паўночным захадзе паднімаюцца лясістыя схілы хрыбта Кірса, на поўдні і паўднёвым усходзе — хрыбет Джойскі.
Здабыча і ўзбагачэнне жалезнай руды. Мясакамбінат, леспрамгас і інш.
Анатоль Міхайлавіч Фоміч
Анатоль Міхайлавіч Фоміч (, — невядома) — беларускі савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1948 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. У 1948—1983 гг. — інструктар ЦК ЛКСМ Беларусі (1948—1951), інструктар ЦК УЛКСМ (1951), загадчык аддзела сельскай моладзі (1951—1954), другі(1954—1956), першы (1956—1959) сакратар Мінскага абласнога камітэта ЦК ЛКСМБ, першы сакратар Нясвіжскага райкама КПБ (студзень 1959 — красавік 1961), памочнік дырэктара па кадрах і побыце (красавік 1961 — верасень 1962), сакратар парткама Мінскага завода аўтаматычных ліній (верасень 1962 — снежань 1965), старшыня Савецкага райвыканкама (снежань 1965 — чэрвень 1967), першы сакратар Савецкага райкама КПБ горада Мінска (чэрвень 1967 — сакавік 1968), першы намеснік загадчыка аддзела арганізацыйна-партыйнай работы ЦК КПБ (сакавік 1968 — снежань 1972), другі сакратар Мінскага абласнога камітэта КПБ (снежань 1972 — 1983). З 1983 года быў прызначаны старшынёй Дзяржаўнага камітэта БССР па працы.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 9-га і 10-га скліканняў, членам ЦК КПБ. Дэлегат XXV і XXVI з’ездаў КПСС.
Памёр пасля 1985 года.
Мить
«Мить» — песня ўкраінскага гурта Океан Ельзи, якая з'явілася 4 снежня 2015 года ў выглядзе відэакліпа на канале YouTube. Уваходзіць у альбом Без меж.
Кампазiцыя
"Люты 2015... Навіны з Усходу паступаюць са страшнымі лічбамі параненых і загінулых. А за кожнай лічбай — нечае жыццё, нечы лёс! Цяжка ўявіць, што адчувае чалавек на вайне... пра што думае цяжка паранены, калі разумее, што гэта, магчыма, апошнія хвіліны яго жыцьця. Я не мог супакоіцца пакуль не напісаў песню...
Напісаў вельмі эмацыйна за некалькі хвілін. Узяў гітару і разам з мэлёдыяй пачалі з' яўляцца словы, а за 15 хвілін яна ўжо была гатовая, амаль гатовая. За выключэннем маленькай, але важнай дэталі, якая не адпускала мяне. За выключэннем апошняга радку песні. Я адчуваў, што выказаў ня ўсё ...
Пад канец траўня я быў у шпіталі. Перад адной палатай лекар мяне папярэдзіў, што хлопец, якога цяпер ўбачу, паранены на вайне, цудам выжыў у нечалавечых умовах. Асколкам яму адарвала руку. І з гэтым вельмі цяжкім раненьнем ён правёў 4 сутак на марозе. Адзін. Таму што іншыя загінулі або замерзлі. Затым лекарам давялося ампутаваць яму яшчэ і абедзьве адмарожаныя ступні ... Але ён выжыў!
Я хваляваўся перад знаёмствам, але толькі да таго моманту, пакуль не ўвайшоў у палату і ўбачыў перад сабой ўпэўненага, ўсьмешлівага чалавека, які зараджаў мяне сваім аптымізмам, плянамі на будучыню і нейкай неверагоднай энэргетыкай. У яго душы была вясна! Ён дзяліўся ёю з усім светам!
У той жа вечар я зноў вярнуўся да песні і дапісаў ў ёй апошні радок!» — піша Вакарчук на старонцы гурту «Океан Ельзи» ў Facebook.
Лiрыка
Музыка і словы — Святаслаў Вакарчук
Напиши на чужому конверті.
Те, що так у листі не згадав.
І за крок до відважної смерті.
Будь таким, яким Бог тебе знав.
Прыпеў:
І поглянь, як навколо світає.
І як сніг неймовірно блищить.
Не спіши, най вона зачекає.
Ще мить...
Пригадай той садок коло хати.
Де плекав свої мрії малим.
І де читав перед сном тобі тато.
А ти сидів коло вогнища з ним.
Поверни своє перше кохання.
Най душа, як тоді защемить.
Посміхнись ти для неї востаннє.
Краще так, так хоч менше болить.
Раён Біржан сал
Біржан салскі раён (Біржан сал атындағы аудан) — адміністрацыйная адзінка Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сцяпняк.
Мить
Лiрыка
Напиши на простому конверті.
Те, що так у житті не сказав.
Потерпи, най вона зачекає.
Не спіши.
Вже весна наступає.
За мить...
Свінарый пальцавы
Свінарый пальцавы (Cynodon dactylon, сінонімы — Panicum dactylon, Capriola dactylon) — травяністая расліна; від роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 15-50 см. Мае тоўстыя доўгія далікатныя карэнішчы, ляжачыя ўзыходзячыя сцеблы з вузкім жорсткім лісцем.
Распаўсюджанне
Радзіма — паўднёвая Еўропа, паўночная Афрыка, Азія і Аўстралія.
Кармавая расліна
Святлалюбная солестойкая і засухаўстойлівая расліна. У пустынных і паўпустынных зонах, у прыватнасці, у зоне авечкагадоўлі, выкарыстоўваецца як кармавая расліна.
Лекавая расліна
Карэнішчы з каранямі выкарыстоўваюцца ў народнай медыцыне розных краін. Мае мачагоннае, слабільнае, слабое гіпатэнзіўнае дзеянне. Экстракты расліны ў даследаваннях прадэманстравалі выяўленыя болесуцішальныя і супрацьзапаленчыя ўласцівасці.
Эўметазоі
Эўметазоі, сапраўдныя шматклеткавыя (Eumetazoa) — падцарства жывёл, у якое ўваходзяць усе віды з сапраўднай шматклеткавай структурай.
Супрацьпастаўленае менш развітаму падцарству праметазояў (Prometazoa). Эўметазоі адрозніваюцца наяўнасцю мышачных і нервавых клетак, а таксама спецыялізаваных міжклеткавых кантактаў.
Тыпы сіметрыі
Адрозніваюць два асноўныя тыпы сіметрыі: прамянёвую (радыяльную) і двухбаковую (білатэральную).
Большасць рухомых мнагаклетачных жывёл маюць двухбаковую (білатэральную) сіметрыю. Праз падоўжную вось іх цела можна правесці толькі адну плоскасць, якая падзеліць цела жывёл на дзве люстраныя часткі — правую і левую. У двухбакова-сіметрычных жывёл адрозніваюць пярэдні і задні канцы цела, спінны і брушны бакі. Такая будова характэрна для поўзаючых, плаваючых жывёл і жывёл, якія актыўна і накіравана перамяшчаюцца.
Нью-Арлеан Пеліканс
Нью-Арлеан Пеликанс (New Orleans Pelicans) — прафесійны баскетбольны клуб, выступае ў Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі. Каманда была заснавана ў 1988 годзе. Клуб базіруецца ў горадзе Нью-Арлеан, штат Луізіяна.
Таўрова
Таўрова — сяло ў Белгародскім муніцыпальным раёне Белгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр Таўроўскага сельскага паселішча ў складзе Белгародскага раёна.
Геаграфія
Сяло Таўрова размешчана за 10 км ад раённага і абласнога цэнтра — Белгарада; з паўночнага захаду знаходзіцца пасёлак Дубовае, з паўднёвага ўсходу — сяло Нікольскае; на ўсход — за 5 км ад вёскі — Белгародскае вадасховішча. Мясцовасць раўнінная; у наваколлях шыракалістыя лясы.
Гісторыя
Упершыню паселішча згадваецца як вёска ў прыватным валоданні ў канцы XVIII стагоддзя.
Паводле дакумента ад 1792 года, які захоўваецца ў Дзяржаўным архіве Курскай вобласці, вёскай Таўрова Бяссонаўскай воласці Белгародскага павета валодаў белгародскі памешчык капітан Юрый Выродаў, прадстаўнік старажытнага дваранскага роду. У вёсцы на 1792 год — 15 двароў, колькасць жыхароў 121 чалавек, з іх 62 мужчыны і 59 жанчын. Плошча сядзібы — 11 дзесяцін, 668 сажняў, раллі — 257 дзесяцін, 1136 сажняў; у апісанні таксама сказана: «… сажалка, зямля чарназём, ураджай збожжа лепшы, пакосы пасрэдныя, лес дрывяны, чаркасы на раллі».
У пачатку XIX стагоддзя вёска (слабада) Таўрова належала белгародскім памешчыкам братам Рабініным, а ў 1827 годзе маёнтак (з зямлёй і сялянамі), набыў кіраўнік адміністрацыйнай улады павятовага цэнтра — белгародскі гараднічы Мікалай Фаміч Гаваруха-Отрак (1785 — пасля 1858 гг.).
Паводле звестак Статыстычнага камітэта на 1862 г., значыцца: «Курскай губ. — II. Павет Белгарадскі. — стан 2. Таўрова, вёска, у прыватным валоданні, пры сажалцы; адлегласць ад павятовага цэнтра — 9 вёрст, ад станавой кватэры — 8 вёрст; колькасць двароў — 24, колькасць жыхароў мужчынскага полу — 149 чал., жаночага — 174 чал. Праваслаўная царква 1 (адна)».
NGC 2719
NGC 2719 (іншыя абазначэнні — UGC 4718, KCPG 181A, MCG 6-20-17, ARP 202, ZWG 180.25, KUG 0857+359A, PGC 25281) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Таўрова
Гісторыя
Паводле звестак Земскага падворнага перапісу 1884 года: «у вёсцы Таўровая колькасць двароў — 62, жыхароў 221 чал., у тым ліку 125 чал. муж. полу, 96 чал. жаночага; пісьменных 3 муж. з трох сем’яў і хлопчык-навучэнец (школа ў 7 вёрстах); зямельны надзел 150,5 дзесяціны „сугліністага чарназёму ў 2-х асабняках“, у тым ліку 129 дзес. сядзібнай і ворнай зямлі, сенакоснай — 15 дзес., выгану — 6, 5 дзес.; у сялян — 103 працоўныя кані (з 45 жарабятамі), 73 каровы (з 30 цялятамі), 91 авечка, 16 свіней, 6 гаспадароў трымалі пчол (113 вуллёў); у вёсцы 3 прамысловыя ўстановы».
NGC 2719
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таўрова
Гісторыя
Праваслаўныя жыхары вёскі Таўровай значыліся прыхаджанамі Канстанцінаўскай царквы (у імя роўнаапостальнага Канстанціна) старажытнага белгародскага сяла Рэпнага (былое Чавусаўка). У самой жа вёсцы Таўрова была капліца, пры якой размяшчаліся мясцовыя могілкі. ..