cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Запой (фільм)
Сюжэт
Марцін, Томі, Петэр і Нікалай — выкладчыкі ў школе невялікага дацкага гарадка. Усе чацвёра стаміліся ад руціны і змірыліся з тым, што нічога значнага ў іх жыццях ужо не адбудзецца. Аднойчы яны сустракаюцца ў рэстаране, каб адзначыць саракагоддзе Нікалая — самага паспяховага з іх — келіхам добрага шампанскага і лыжкай чорнай ікры з гарэлкай. Юбіляр забаўляе сяброў навуковай тэорыяй нарвежскага вучонага Фіна Скэрдэруда: чалавеку ад нараджэння не хапае крышачку алкаголю ў крыві. Калі штодня папаўняць гэты недахоп парай келіхаў віна, павысіцца і ўзровень шчасця, не кажучы пра эфектыўнасць у працы і сямейным жыцці. Нядоўга думаючы, прыяцелі вырашаюць правесці эксперымент — штодня выпіваць і весці назіранні за сабой. І спачатку ідэя Скэрдэруда бліскуча пацвярджаецца.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 49 кінаўзнагародамі і яшчэ 73 намінацыямі.
Каварэна
Каварэна (Cavareno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1008 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 112 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 38011. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Яменка
Я́менка (, Яменка) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навіцкавіцкага сельсавета.
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Дзмітровіцкага сельсавета.
Тэатр прыгнечаных
Тэатр прыгнечаных — форма тэатральнага мастацтва, якая выкарыстоўвае тэатр як сродак спазнавання і змянення рэчаіснасці ў сацыяльный сферы.
Беларуска-сьералеонскія адносіны
Беларуска-сьералеонскія адносіны былі афіцыйна ўстаноўлены 27 верасня 2003 года.
Дыпламатыя
Дыпламатычных прадстаўніцтваў адзін аднаго краіны не маюць. Пасол Сьера-Леонэ ў Расіі акрэдытаваны па сумяшчальніцтве ў Беларусі.
Гандлёвыя сувязі
Па выніку 2007 года Рэспубліка Сьера-Леонэ апынулася ў ліку афрыканскіх дзяржаў, з якімі ў Беларусі рэзка ўзрос тавараабарот. За перыяд 2011—2016 гадоў Фрытаўн па аб’ёме тавараабароту, паводле даных беларускага выдання «Эканамічная Газета», апынуўся ў ліку 24 асноўных партнёраў Мінска ў Афрыцы. Двухбаковы гандаль у прыведзены прамежак павялічыўся ў разы. Значны скачок адбыўся ў 2015—2016 гадах, асабліва з боку Сьера-Леонэ. Рэзка павялічыліся пастаўкі таматаў, капусты, салаты, карняплодаў.
Згодна з Агенцтвам знешнеэканамічнай дзейнасці, на 2020 год асновай беларускіх паставак сталі мінеральныя і калійныя ўгнаенні, яйкі, прыборы і апаратура для вымярэння і кантролю характарыстык вадкасцяў і газаў, радыёлакацыйная і радыёнавігацыйная апаратура. У сваю чаргу Сьера-Леонэ пастаўляла медныя адходы, медыцынскія прыборы і прылады, паветраныя і вакуумныя помпы, кампрэсары, вентылятары, каву, электрычныя трансфарматары.
Грамадзянская вайна
У 1995 альбо 1997 годзе на фоне грамадзянскай вайны ў Сьера-Леонэ беларускім бокам пры пасярэдніцтве Вялікабрытаніі былі прададзены ўрадавай арміі для барацьбы з мяцежнікамі два верталёты Мі-24Б. Абедзве машыны адпраўленыя разам з беларускім экіпажам.
Сярод беларусаў у падраздзяленні служылі Васіль Кулькоў, Іван Мартыновіч і Уладзімір Чэпель. Байцы трапілі ў зону баявых дзеянняў у 1995 годзе. Верталётчыкі вазілі прэзідэнта Сьера-Леонэ і розныя грузы. Па некалькі разоў прыязджалі дадому ў адпачынак. 25 мая 1997 года ў краіне адбыўся ваенны пераварот. Прэзідэнт Ахмад Тэджан Каба быў скінуты, пасля чаго ўсе чацвёра былі затрыманы саюзнікамі зкінутага рэжыму. Прычым затрыманне адбылося на тэрыторыі суседняй Ліберыі. Мартыновіч і Кулькоў утрымліваліся ў Нігерыі. Чэпеля, які быў жанаты з жыхаркай Сьера-Леонэ, утрымлівалі ў мясцовай турме. Улетку 1998 года, дзякуючы намаганням дыпламатаў, групу ўдалося вызваліць.
Пакт Молатава — Рыбентропа
Дагавор аб ненападзе падпісаны 23 жніўня 1939 года ў Маскве наркамам замежных спраў СССР В. Молатавым і міністрам замежных спраў Германіі І. Рыбентропам на 10 гадоў, да дагавора быў прыкладзены «Сакрэтны дадатковы пратакол», які размежаваў сферы ўзаемных інтарэсаў СССР і нацысцкай Германіі ва Усходняй Еўропе.
Адыша
Арыса (Orissa), з 2011 г. афіцыйная назва Адыша (Odisha, ଓଡ଼ିଶା)  — штат на ўсходзе Індыі на ўзбярэжжы Бенгальскага заліва. Займае 9-е месца сярод штатаў па плошчы (155 820 км²) і 11-е па насельніцтву (36,7 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Бхубанешвар.
Пакт Молатава — Рыбентропа
Змест дагавора
Дагавор прадугледжваў, што СССР і Германія абавязуюцца ўстрымлівацца ад выкарыстання сілы і агрэсіўных дзеянняў у адносінах адзін да аднаго як асобна, так і супольна з іншымі дзяржавамі.
Да дагавора быў прыкладзены «Сакрэтны дадатковы пратакол».
Адыша
Эканоміка
Вялікія залежы мінеральнай сыравіны. Здабыча карысных выкапняў, выплаўка сталі, алюмінію. Адносна развітая прамысловая і транспартная інфраструктура. Штат — адзін з цэнтраў інфармацыйнай індустрыі Індыі.
Пакт Молатава — Рыбентропа
Дадатковы сакрэтны пратакол
У адпаведнасці з 1-м пунктам пратакола бакі дамовіліся, што ў выпадку тэрытарыяльна-палітычнага пераўладкавання ў Прыбалтыцы (Фінляндыя, Эстонія, Латвія, Літва), паўночная мяжа Літвы з'яўляецца мяжой сфер інтарэсаў СССР і Германіі. Абодва бакі прызнавалі інтарэсы Літвы адносна Віленшчыны.
У другім пункце адзначалася, што ў выпадку тэрытарыяльна-палітычнага пераўладкавання абласцей, якія ўваходзілі ў склад Польшчы, мяжа сфер інтарэсаў СССР і Германіі будзе прыблізна праходзіць па лініі рэк Нараў, Вісла і Сан.
У 3-м пункце Германія прызнавала інтарэс СССР да Бесарабіі, якая з 1918 знаходзілася ў складзе Румыніі.
Вынікі дагавора
Важнейшым вынікам дасягнутых у жніўні-верасні 1939 савецка-германскіх дамоўленасцей стала размежаванне сфер экспансіі Германіі і СССР ва Усходняй Еўропе. Гэты дагавор і наступныя савецка-германскія дамоўленасці нанеслі ўрон прэстыжу СССР як антываеннай сілы, міжнароднаму антываенаму руху. Кіраўніцтва Камінтэрна неўзабаве зняло лозунгі барацьбы з фашызмам і фарміравання Народнага фронту.
Пратакол ад 28 жніўня 1939 і іншыя сакрэтныя пратаколы, падпісаныя СССР і Германіяй у 1939-41, супярэчылі суверэнітэту трэціх краін, лёс якіх вырашаўся без іх удзелу. Пратаколы былі выкарыстаны Сталіным і яго акружэннем для ўльтыматумаў і сілавога націску на іншыя дзяржавы.
Пасля нападу нацысцкай Германіі на Польшчу СССР выкарыстаў магчымасць арганізаваць паход Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і Украіну 1939, што прывяло да ўз'яднання Заходняй Беларусі з БССР.
Дамоўленасць паміж СССР і Германіяй была часовым кампрамісам і страціла сілу пасля нападу Германіі на СССР 22 чэрвеня 1941.
Памяць
23 жніўня адзначаецца Еўрапейскі дзень памяці ахвяр нацызму і сталінізму, які быў зацверджаны Еўрапейскім парламентам у 2008 годзе.
NGC 6409
NGC 6409 (іншыя абазначэнні — ZWG 253.20, PGC 60565) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шарль Эжэн дэ Фуко
Шарль Эжэн дэ Фуко (Charles Eugène de Foucauld de Ponbriand; 15 верасня 1858, Страсбур — 1 снежня 1916) — манах-трапіст, пустэльнік, даследчык Афрыкі. Рымска-каталіцкая царква прылічыла Шарля дэ Фуко да ліку блажэнных.
Біяграфія
У 1883—1884 гг. выдаючы сябе за яўрэя-гандляра ў адзіночку падарожнічаў па паўднёвым Марока, перайшоў горы Атлас і далей вандраваў па Алжырскай Сахары.
Пазней Фуко уступіў у ордэн трапістаў і атрымаў дазвол прапаведаваць у Сахары сярод туарэгаў нагор'я Ахагар. Больш за 16 гадоў ён там жыў як мясцовы жыхар і займаўся вывучэннем звычаяў і нораваў туарэгаў, якіх спрабаваў звярнуць ў хрысціянства. Частка з іх пачытала Фуко як «вялікага марабута».
Фуко загінуў 1 снежня 1916 года ў час паўстання туарэгаў, пахаваны ў аазісе Аль-Джулія ў Алжыры.
Фуко напісаў кнігу «Reconnaissance au Maroc», акрамя таго вядомыя яго працы па лінгвістыцы і паэзіі туарэгаў.
Міхаіл Канстанцінавіч Клот
Міхаіл Канстанцінавіч Клот (Михаил Константинович Клодт фон Юргенсбург, 30 снежня 1832 [] — ) — рускі жывапісец. Сын гравёра К. К. Клота, пляменнік П. К. Клота.
Вучыўся ў Пецярбургскай акадэміі мастацтваў (1851—1858) у М. Н. Вараб’ёва. Член-заснавальнік Таварыства перасоўных мастацкіх выставак. Прафесар-кіраўнік пейзажнага класа АМ (1871—1886). Аўтар рэалістычных пейзажаў рускай вёскі. Творы: «Вялікая дарога восенню» (1863), «На раллі» (1872), «Лясная далеч апоўдні» (1876—1878) — усё ў Траццякоўскай галерэі; «Пейзаж са статкам» (1869), «Бераг ракі» — абедзве ў Рускім музеі.
Сярэдняя Літва
Сярэдняя Літва (Litwa Środkowa) — дзяржаўнае ўтварэнне на тэрыторыі Віленшчыны і Гродзеншчыны ў 1920—1922 гг.
Гістарычны нарыс
Паводле ўмоў падпісанага 7 кастрычніка 1920 Сувалкаўскага дагавору паміж Польшчай і Літвой Віленшчына лічылася тэрыторыяй Літвы. Але адначасова аператыўная група «Беняконі» пад камандаваннем генерала Люцыяна Жалігоўскага заявіла 8 кастрычніка аб выхадзе з падпарадкавання польскага галоўнага камандавання. Пазней і Жалігоўскі, і кіраўнік польскай дзяржавы Юзаф Пілсудскі прызнавалі, што ініцыятарам гэтага меркаванага бунту быў насамрэч сам Пілсудскі, які не бачыў іншага спосабу вярнуць Вільню.
Згодна з дэкрэтам галоўнакамандуючага войскамі генерала Жалігоўскага тэрыторыя Сярэдняй Літвы пачаткова ўключала 14 гмін Браслаўскага, па адной гміне Вілейскага і Дзісненскага, 19 гмін Віленскага павета, Трокскі павет, гміны Лідскага павета на правым беразе Нёмана і 8 гмін Гродзенскага павета. Пазней мяжа Сярэдняй Літвы перанесена крыху на поўнач і прайшла па лініі Алкенікі — Беняконі — Дзевянішкі — Трабы — Лебедзі, на захад ад Маладзечна і Вілейкі, потым на поўнач да Казян і ракі Заходняя Дзвіна, на захад ад Друі. Сярэдняя Літва ў выніку поўнасцю ці часткова ахоплівала Ашмянскі, Свянцянскі, Трокскі, Віленскі, Браслаўскі і Лідскі паветы; яна займала каля 10 тыс. км² і налічвала 530 тыс. чалавек, 40 % з якіх складалі беларусы.
Новая краіна складалася з 10 паветаў. Акрамя Вільні, найбольш буйнымі гарадамі былі Трокі, Смаргонь і Ашмяны.
Галоўнымі задачамі Часовай камісіі з’яўлялася забеспячэнне палітычнай і эканамічнай стабільнасці края. Слабасць цэнтальнай улады Сярэдняй Літвы стала прычынай злоўжыванняў з боку мясцовай адміністрацыі і вайскоўцаў. Сярэдняя Літва залежала ад грашовых крэдытаў польскага ўрада.
Нягледзячы на цяжкасці, на тэрыторыі Сярэдняй Літвы на працягу 1921 пачалі дзейнічаць 432 прамысловых і каля 1370 дробных прадпрыемстваў. Асноўным прадметам экспарту была прамысловая сыравіна (дрэва, лён і інш.). Улады распрацавалі праект электрыфікацыі края з выкарыстанем электрастанцый у Ашмянах, Свянцянах і Лошы, спрабавалі правесці зямельную рэформу, якая мела на мэце аслабленне сацыяльнай напружанасці на вёсцы.
У Сярэдняй Літвы былі свае грошы (польская марка), сімволіка і нават паштовыя маркі. Першыя маркі выйшлі 20 кастрычніка 1920 і мелі выяву двух гербаў, «Белага арла» і «Пагоні». На марках 1920-22 можна ўбачыць выявы помнікаў гісторыі і архітэктуры Вільні (сярод якіх касцёл Св. Ганны і Вострая брама), выявы каралевы Ядвігі і Ягайлы, Тадэвуша Касцюшкі і Адама Міцкевіча. Некалькі разоў выходзілі маркі з партрэтам Жалігоўскага. У лістападзе 1921 выйшла марка, прысвечаная ўваходу войска Жалігоўскага ў Вільню 9 кастрычніка 1920.
Пытанне палітычнай прыналежнасці Сярэдняй Літвы канчаткова павінен быў вырашыць сейм і правядзенне плебісцыту. Выбары ў сейм былі прызначаны на 9 студзеня 1921, аднак супраць выбараў выступіла Ліга Нацый, якая прыняла рашэнне аб правядзенні плебісцыту і ўвядзенні на тэрыторыю Сярэдняй Літвы замежных войск. План правядзення выбараў у сейм зноў набыў актуальнасць у лістападзе 1921. 30 лістапада Жалігоўскі пасля дэмабілізацыі войска перадаў уладу старшыні Часовай кіруючай камісіі і выехаў з Вільні.
У выбарах у сейм Сярэдняй Літвы 8 студзеня 1922 прынялі ўдзел 64 % выбаршчыкаў. Большасць беларускага і літоўскага насельніцтва байкатавала выбары, якія ў выніку сталі перамогай прыхільнікаў інкарпарацыі Сярэдняй Літвы ў склад Польшчы. 20 лютага 1922 сейм Сярэдняй Літвы прыняў рашэнне пра далучэнне яе да Польшчы.
Са студзеня 1921 антыпольскія сілы вялі падрыхтоўку да ўзброенага паўстання, якое мела на мэце перашкодзіць далучэнню Віленшчыны да Польшчы, аднак польская дэфензіва раскрыла падполле.
Пасля зацвярджэння ў сакавіку 1923 Лігай Нацый усходняй мяжы Польшчы Віленскі край стаў адной з яе частак.
Беларусы ў Сярэдняй Літве
У першы перыяд існавання Сярэдняй Літвы ў сувязі з будучым плебісцытам Часовая кіруючая камісія праводзіла ў адносінах да беларускага насельніцтва ліберальную нацыянальную палітыку. 9 кастрычніка 1920 ў Вільні на нарадзе беларускіх дзеячаў, у якой прынялі ўдзел Браніслаў Тарашкевіч, Вацлаў Іваноўскі, Антон Луцкевіч і інш., было вырашана выкарыстаць спрыяльныя палітычныя абставіны для развіцця беларускай адукацыі і асветы. У 1921 А. Луцкевіч стварае Беларускі музей імя Івана Луцкевіча. Па прапанове ўрада Б. Тарашкевіч заняў пасаду старшага рэферэнта ў Дэпартаменце асветы. Вясной 1921 ў краі дзейнічала 186 беларускіх школ. У канцы 1920 тут заснавана Барунская настаўніцкая семінарыя. У 1921 па ініцыятыве Тарашкевіча створана Таварыства беларускай школы. Аднак беларускае школьніцтва на Віленшчыне існавала да таго часу, пакуль у складзе Часовай кіруючай камісіі заставаліся Іваноўскі і Тарашкевіч (у кастрычніку 1921 ён адмовіўся ад працы ў Дэпартаменце асветы). Новы ўрад Сярэдняй Літвы прыступіў да ліквідацыі беларускай асветы. У 1922 колькасць беларускіх школ скарацілася да 29.
Урад Літвы абяцаў даць Віленшчыне аўтаномію і фінансава падтрымліваў беларускія нацыянальныя арганізацыі. На тэрыторыі Сярэдняй Літвы дзейнічала некалькі беларускіх арганізацый, прадстаўнікі груп рознай палітычнай арыентацыі, якія былі звязаныя з Беларуссю.
Раманенка
Раманенка — прозвішча.
Джэланды (Усходне-Казахстанская вобласць)
Джэланды — сяло ў Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Глухаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633637500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 507 чалавек (252 мужчыны і 255 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 450 чалавек (229 мужчын і 221 жанчына).
Аляксей Аляксандравіч Губараў
Аляксей Аляксандравіч Губараў (Алексе́й Алекса́ндрович Гу́барев;, сяло Гвардзейцы, Самарская вобласць, РСФСР -) — савецкі касманаўт, двойчы Герой Савецкага Саюза (1975, 1978). Лётчык-касманаўт (1975). Герой ЧССР (1978). Генерал-маёр авіяцыі (1983).
Біяграфія
Скончыў ваенна-марское авіяцыйнае вучылішча ў 1952 годзе, Ваенна-паветраную акадэмію імя Гагарына ў 1961 годзе. У 1963-81 гадах у атрадзе касманаўтаў. 11 студзеня-9 лютага 1975 года з Г. М. Грэчкам здзейсніў палёт на касмічным караблі «Саюз-17» (як камандзір) і на арбітальнай станцыі «Салют-4»; 2-10 сакавіка 1978 года з У.Рэмекам — палёт на касмічным караблі «Саюз-28» (як камандзір; першы ў свеце міжнародны экіпаж па праграме «Інтэркосмас») і на арбітальнай станцыі «Салют-6» (асноўны экіпаж: Ю. В. Раманенка, Грэчка) з прыстыкаваным да яе касмічным караблём «Саюз-27». правёў у космасе 37,5 сут. Залаты медаль К. Э. Цыялкоўскага АН СССР.
Салаўцоў
Салаўцоў — прозвішча.
Рыгор Саламонавіч Бярозкін
Рыгор Саламонавіч Бярозкін (псеўданімы: Р. Барута; С. Тарасаў;,  — , ) — крытык, журналіст.
Тарфяна-балотныя глебы
Тарфя́на-балотныя гле́бы — група глеб, якія фарміруюцца ва ўмовах балотнага глебаўтваральнага працэсу пры залішнім увільгатненні паверхневымі і грунтовымі водамі. У такіх умовах назапашванне арганічнага рэчыва пераважае над яго распадам, што вядзе да ўтварэння торфу, адбываецца агляенне мінеральнай часткі глебы.
Паводле магутнасці торфу вылучаюць тарфяніста-глеевыя (20—30 см), тарфяна-глеевыя (30—50 см), тарфяна-балотныя маламагутныя (50—100 см), сярэднемагутныя (1—2 м) і магутныя (больш за 2 м торфу).
Рыгор Саламонавіч Бярозкін
Біяграфія
Вучыўся на педрабфаку ў Магілёве, у 1933—1938 на літаратурным факультэце МДПІ. Пачаў друкавацца ў 1935. У 1938—1941 працаваў загадчыкам аддзела крытыкі часопісу «Полымя рэвалюцыі», літкансультантам у кабінеце маладога аўтара пры СП БССР (1938—1939), загадчыкам аддзела крытыкі газеты «Літаратура і мастацтва» (1939—1941). Член СП СССР з 1939.
Тарфяна-балотныя глебы
У залежнасці ад складу, расліннасці і ўмоў воднага жыўлення падзяляюцца на
Рыгор Саламонавіч Бярозкін
Біяграфія
Арыштаваны НКУС БССР у красавіку 1941. Знаходзіўся пад следствам у Мінску. Па адной з версій, калі 26 чэрвеня 1941 калону зняволеных, сярод якіх быў Бярозкін, пакінуў канвой, ён уцёк. Ваяваў да канца вайны, удзельнічаў у баях пад Сталінградам, Кіевам, у Карпатах. Атрымаў баявыя ўзнагароды. Пасля вайны быў карэспандэнтам газеты савецкай ваеннай адміністрацыі ў Германіі «Советское слово».
Тарфяна-балотныя глебы
Тарфяна-балотныя глебы пашыраны на тэрыторыях з умерана вільготным кліматам паўночнага паўшар'я. Найбольш распаўсюджаны ў Заходняй Сібіры, на поўначы і паўночным захадзе Расіі, Далёкім Усходзе, Украіне і ў Беларусі.
Рыгор Саламонавіч Бярозкін
Біяграфія
Паўторна арыштаваны 9 жніўня 1949; у чэрвені 1950 асуджаны на 10 гадоў лагераў. Знаходзіўся ў зняволенні ў Карагандзінскай і Омскай абласцях. У 1955 вызвалены; рэабілітаваны ў 1956.
Тарфяна-балотныя глебы
Тарфяна-балотныя глебы займаюць каля 14% тэрыторыі Беларусі, найбольш іх у Брэсцкай, Мінскай і Гомельскай абласцях.
Рыгор Саламонавіч Бярозкін
Біяграфія
З 1960 працаваў у часопісе «Советская Отчизна», газеце «Літаратура і мастацтва», літсупрацоўнікам бюлетэня «Помнікі гісторыі і культуры Беларусі» (1970–1975). У канцы 1950 — пачатку 1960-х гадоў шмат публікаваўся, імкнуўся аднавіць імёны рэпрэсаваных паэтаў.
Тарфяна-балотныя глебы
Гэта самыя багатыя на Беларусі паводле запасаў арганічнага рэчыва глебы, што вызначае іх патэнцыяльную ўрадлівасць. На нізінных і поймавых тарфяна-балотных глебах часткова праведзена меліярацыя, асушаныя глебы выкарыстоўваюцца пад ворыва, сенажаці і пашу. У выніку меліярацыі карэнным чынам змяніліся глебаўтваральныя працэсы, адбываецца мінералізацыя арганічнага рэчыва торфу, праяўляецца ветравая эрозія, што вядзе да пагаршэння ўрадлівасці глебаў, выклікае шэраг экалагічных праблем.
Рыгор Саламонавіч Бярозкін
Біяграфія
Паводле ўспамінаў, спачуваў Ізраілю пасля Шасцідзённай вайны 1967 г. Тым не менш у сакавіку 1970 г. разам з іншымі дзеячамі беларускай культуры і навукі падпісаў «Гнеўны пратэст» супраць «ізраільскай ваеншчыны».
У канцы 1970-х гадоў перанёс інсульт, апошнія гады цяжка хварэў. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска.
Творчасць
Друкаваўся з 1935, першая публікацыя — у мінскім часопісе «Штэрн» (на мове ідыш). Даследаваў пераважна паэзію. Для работ Бярозкіна характэрныя спалучэнне праблемнасці з канкрэтным аналізам, эстэтычная патрабавальнасць, уменне раскрыць творчую індывідуальнасць паэта. Творчасць сучасных беларускіх паэтаў, праблемы паэтычнага майстэрства Бярозкін аналізаваў у кнігах «Паэзія праўды» (1958; разглядаецца паэзія П. Броўкі, А. Куляшова, М. Танка, П. Панчанкі), «Спадарожніца часу» (1961), «Пімен Панчанка» (1968), «Аркадзь Куляшоў» (1978). У кнігах «Свет Купалы» (1965), «Чалавек напрадвесні» (1970), «Звенні» (1976) даследаваў творчасць Я. Купалы, Я. Коласа, М. Багдановіча, Цёткі, узаемадзеянне беларускай і рускай паэзіі.
Пісаў на беларускай, рускай, яўрэйскай мовах.
NGC 6410
NGC 6410 — падвойная зорка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беразнякі (Камянецкі раён)
Беразнякі́ (, Березняки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пелішчанскага сельсавета.
Паэзія
Паэзія (ад ποίησις, ад ποιέω — раблю, ствараю) — 1) у шырокім пазначэнні літаратурна-мастацкія творы ў вершах альбо ў прозе (напр. лірыка, раман у вершах, народны эпас і г.д.). 2) У вузкім разуменні паэзія — гэта вершаваныя мастацкія творы, у адрозненне ад мастацкай прозы. Таксама паэзія — адмысловы спосаб арганізацыі маўлення, даданне ў маўленне дадатковай меры, не абавязковай у штодзённасці. Сродкамі паэзіі з'яўляюцца паэтычны рытм, памер, рыфма і інш. Моўныя сродкі выкарыстоўваюцца ў паэзіі ў мэтах эстэтыкі. Паэтычныя творы могуць стварацца незалежна або разам з іншымі формамі мастацтва (напрыклад, з музыкай). Паэзія часта маналагічная: слова персанажа супадае з аўтарскім (асабліва ў лірыцы). Мяжа паэзіі і прозы адносная: ёсць прамежкавыя формы (вольны верш, рытмічная проза).
У сучаснай культуры пад паэзіяй звычайна разумеюць від мастацтва, забываючы, што і ў цяперашнім паўсядзённым жыцці досыць тэкстаў паэтычных, але не мастацкіх (напрыклад, рэкламныя). Гістарычна ж вершаванымі маглі быць тэксты любога зместу, аж да навуковых і медыцынскых трактатаў. Метазгоднасць ужывання гэтых тэкстаў у вершаванай форме была звязана з тым, што такім чынам тэкст дыстанцаваўся ад штодзённых прамоў, азначаўся як найбольш важны і значны.
Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх (Галавічполе)
Гісторыя
Паводле «Геаграфічнага слоўніка Каралеўства Польскага і іншых краін славянскіх», гэты фальварак пад назвай Дварэц быў падараваны прывілеем Жыгімонта I ад 7 лістапада 1510 г. двараніну яго, Івашку Рыла-Быкоўскаму, і з таго часу перадаваўся ад бацькі да сына і не выходзіў з валодання сям’і. У сярэдзіне XIX ст. ён займаў 666 маргоў (каля 370 га), пасля выхаду сялян з-пад прыгону ў 1861 г. у ім засталося 325 маргоў (каля 180 га). Гэты адносна невялікі маёнтак і атрымала ў спадчыну Антаніна і да самай сваёй смерці заставалася яго ўладальніцай.
Паэзія
У 1999 годзе пастановай трыццатай сесіяй ЮНЕСКА быў устаноўлены Сусветны дзень паэзіі, які адзначаецца штогод, пачынаючы з 2000 года, 21 сакавіка.
Сядзібна-паркавы комплекс Іваноўскіх (Галавічполе)
Гісторыя
Самыя раннія дакументальныя звесткі з гісторыі сям’і Іваноўскіх сягаюць сярэдзіны XVII ст. У першай палове XIX ст. Станіслаў Іваноўскі (нар. 1819) быў вымушаны саступіць радавы маёнтак Руда Яворская ў Слонімскім павеце старэйшаму брату Вінцэнту і шукаць свайго лёсу ў іншым месцы. Ён неўзабаве ажаніўся з Антанінай, адзінай дачкой Юрыя Андрэевіча Рыла-Быкоўскага, уладальніка фальварка Лябёдка.
Пасля заўчаснай смерці Антаніны ў 1852 годзе маёмасныя меркаванні схілілі Станіслава Іваноўскага да шлюбу з Каралінай Клімантовіч, а пасля яе смерці ў 1856 г. ужо 58-гадовы гаспадар ажаніўся трэці раз з дужа маладзейшай за сябе Станіславай Губарэвіч з суседняга фальварка Галавічполь. У выніку Лябёдка павялічылася за кошт часткі гэтага фальварка.
У сям’і Леанарда Іваноўскага і Ядвігі з Райхеляў нарадзілася пяцёра дзяцей: Юры (1876), Вацлаў (1880), Тадэвуш (1882), Галена (1885 ці 86) і Станіслаў (1887). Паводле метрычных запісаў рымска-каталіцкай парафіі ў Старых Васілішках абрад хрышчэння адбываўся пераважна падчас летняга адпачынку, калі сям’я пераязджала ў Лябёдку з Варонежскай губерні, дзе пражывалі бацькі.
У 1891 годзе сям’я Іваноўскіх пераехала з Краснага ў Варшаву. Леанард праз некалькі гадоў асеў у Санкт-Пецярбургу, а жонка з дзецьмі заставалася ў Варшаве.
Падчас Першай сусветнай вайны Леанард Іваноўскі адмовіўся ад дзяржаўнай службы і вярнуўся ў Лябёдку. Тут ён памёр у 1919 годзе, быў пахаваны ў сямейным склепе непадалёк ад Лябёдкі. У 1934 годзе памерла жонка Ядвіга, яе пахавалі побач з Леанардам.
У 1971 годзе адкрыты Васілішкаўскі дом-інтэрнат для дзяцей-інвалідаў з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця.
Архітэктура
Гаспода (1909 г.) — мураваны будынак у плане нагадвае літару «L» (Lebiodka) і мае вялікую колькасць пакояў. Складаную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю ўтвараюць адна- і двухпавярховыя аб’ёмы, накрытыя дахоўкай высокія стрэхі з фігурнымі люкарнамі, спічастымі фіяламі і шчытамі, гранёныя эркеры з шатровымі завяршэннямі. Дэкаратыўнае вырашэнне фасадаў заснаванае на спалучэнні чырвонага колеру цаглянай муроўкі з атынкаванымі ліштвамі, карнізамі і рустоўкай, паліхромнай муроўкай цокаля з вапнавых блокаў. Паўкруглыя тымпаны над вокнамі запоўненыя дэкаратыўнымі арнаментальнымі ўстаўкамі з паліванай керамікі. Элементы архітэктурнага дэкору ствараюць на фасадах геаметрычны малюнак. Планіроўка калідорная з выхадам на тэрасу з каванай агароджай. Пад будынкам скляпеністыя сутарэнні.
Парк
Дом размешчаны ў пейзажным парку (плошча 18 га), ад якога зберагліся фрагменты. Уязная алея абсаджаная грабам, прамавугольныя баскеты абмежаваныя алеямі. На ўскраіне парку шэраг ставоў. У дэндраскладзе больш за 50 відаў дрэў.
Дзярнова-карбанатныя глебы
Дзярнова-карбанатныя глебы ўтвараюцца на карбанатных пародах пад лясной расліннасцю. Трапляюцца невялікімі астраўкамі сярод дзярнова-падзолістых глебаў.
На Беларусі дзярнова-карбанатныя глебы займаюць каля 0,2% сельскагаспадарчых зямель, найбольш у Брэсцкай і Мінскай абласцях.
Дзярнова-карбанатныя глебы характарызуюцца блізкай да нейтральнай рэакцыяй, утрымліваюць высокую колькасць гумусу (4-6%), што надае ім прыродную ўрадлівасць. Амаль усе яны разараныя, для паляпшэння ўрадлівасці ўносяць пераважна мінеральныя ўгнаенні.
Трэці свет
Трэці свет — паліталагічны тэрмін другой паловы XX стагоддзя, які пазначае краіны, якія не ўдзельнічаюць прама ў халоднай вайне і спадарожнай ёй гонцы ўзбраенняў.
Уладзімір Хейфец
Уладзімір Хейфец (Vladimir Heifetz;,  — , ) — руска-амерыканскі кампазітар, дырыжор, піяніст і аранжыроўшчык.
Біяграфія
Скончыў Санкт-Пецярбургскую кансерваторыю па класе фартэпіяна. Дэбютаваў у 1918 у Варшаве. Выступаў разам з віяланчэлістам, працаваў акампаніятарам Фёдара Шаляпіна.
У 1921 эмігрыраваў ў ЗША. У 1923—1924 быў акампаніятарам Іды Крэмер. У далейшым працаваў музычным дырэктарам тэатра, пісаў музыку для «» і , дырыжыраваў хорам «Паалей Цыён/Працаўнікі Сіёна», хорам «Ідышер культур гезельшафт / Грамадства яўрэйскай культуры», стварыў уласны хор "Хейфец зингерс/Спевакі Хейфеца ", з якім выступаў на амерыканскім радыё і нават гастраляваў у Ізраілі (1952).
Таксама працаваў дырыжорам у амерыканскіх тэатрах, рабіў аранжыроўкі для, пісаў музыку для кінафільмаў. Самай вядомай яго працай была напісаная ім у арыгінальная музыка да фільма Сяргея Эйзенштэйна «». Хейфец таксама быў аўтарам музыкі да двух ідышскі кінафільмаў: «» (1937) і «»  (1939).
Быў аўтарам «Біблейскай сюіты для сімфанічнага аркестра», сімфоніі «Новая Эра», оперы «Фараон» і араторыі «Голема», а таксама больш чым 80 песень на мове ідыш.
Каведага
Каведага (Cavedago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 527 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1995
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1995 (5-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд другой паловы 1995 года.
У сувязі з пераходу з наступнага года да сістэмы правядзення «вясна—восень» турнір праводзіўся ў адзін круг.
У чэмпіянаце 1995 года быў упершыню ўжыты новы спосаб падліку ачкоў: за перамогу сталі даваць 3 ачкі, а не 2, як раней.
Чэмпіёнам краіны пяты раз запар стала мінскае «Дынама».
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Стыкавыя матчы
Бабруйскі «Шыннік», які па выніках чэмпіянату заняў перадапошняе месца, павінны быў бараніць сваё месца ў элітным дывізіёне супраць другой каманды Другой лігі пінскага «Камунальніка». Па выніках двухматчавага супрацьстаяння бабруйскі клуб здолеў захаваць месца ў Першай лізе, «Камунальнік» вярнуўся ў Другую лігу.
Dziennik Handlowy
Dziennik Handlowy — эканамічны часопіс, выдаваны ў Варшаве ў 1786—1793 гадах.
У адрозненне ад большай часткі перыядычных эканамічных выданняў Рэчы Паспалітай 2-й паловы XVIII ст., дзе большую частку матэрыялаў прысвячалі сельскай гаспадарцы, у «Дзённіку Гандлёвым» узнімаліся пераважна праблемы гандлю ў гарадах і мястэчках.
Спачатку планавалася, што будзе выходзіць як штомесячнік, але праз аб’ектыўныя прычыны — затрымку ў паступленні інфармацыі і праблемы з друкам, у 1786 годзе выйшаў толькі двума тамамі, кожны з шасці частак — па адной прысвечанай кожнаму месяцу. З такой перыядычнасцю часопіс губляў актуальнасць, бо інфармацыя пра продаж і заставу маёмасці, цэны на рынках і іншае старэла. Таму ў 1787 годзе часопіс выйшаў ужо 4 разы на год па 3 часткі. У часопіс стала паступаць і друкавацца разнастайная інфармацыя з розных месцаў Рэчы Паспалітай.
Аднак, кола карэспандэнтаў было абмежаваным, як аўтар часопіса ні спрабаваў і заклікаў да супрацоўніцтва шырокую аўдыторыі, карэспандэнтамі былі ў асноўным дзяржаўныя ўраднікі — войты, лентвойты, кантралёры скарбовай камісіі і іншыя. Супрацоўніцтва карэспандэнтам не аплачвалі, паштовыя выдаткі на перасылку сваіх паведамленняў мусілі браць на сябе. Набыць часопіс можна было ў рэдакцыі ў Варшаве або заказаць праз пошту. Цана часткі прысвечанай аднаму месяцу была 2 злотых, то бок гадавога камплекту — 24 злотых. Столькі ў 1786 годзе каштавала 1 бочка (144 гарцы або 15 пудоў) ячменю на торгу ў Менску. Такім чынам, выданне было і недаступным шырокім колам чытачоў.
У 1793 годзе выйшаў адным томам, як штогоднік. Працягам часопіса быў «Dziennik Uniwersalny», выдаваны Юзафам Мейерам.
Джангітау
Джангіта́у (Джангы тау — «Новая гара»), Джанга (ჯანღა) — горная вяршыня ў цэнтральнай частцы Галоўнага Каўказскага хрыбта на мяжы Кабардзіна-Балкарыі (Расія) і Грузіі. Вышыня галоўнай вяршыні 5085 м. Гэта пятая па вышыні вяршыня расійскай часткі Каўказа, і другая ў Грузіі (пасля Шхары). Складзена з гранітаў. У раёне Джангітау бярэ пачатак адзін з самых буйных ледавікоў Безенгі.
Васіль Дзмітрыевіч Паленаў
Вучыўся ў Паўла Чысцякова і ў Пецярбургскай АМ (1863-71). Пенсіянер АМ у Італіі і Францыі (1872-76). Удзельнічаў у серба-чарнагорска-турэцкай (1876) і руска-турэцкай (1877-78) войнах як мастак-карэспандэнт. З 1878 года — перасоўнік. За мяжой выканаў шэраг карцін на тэмы еўрапейскай гісторыі. З 1873 афармляў спектаклі ў доме і пазней у Маскоўскай прыватнай рускай оперы С. І. Мамантава; у 1910-18 гадах вёў у Маскве асветніцкую дзейнасць па арганізацыі народнага тэатра. У 1882-95 гадах выкладаў у Маскоўскім вучылішчы жывапісу, скульптуры і дойлідства. Вучні Паленава: І. І. Левітан, К. А. Каровін, І. С. Астравухаў, А. Я. Архіпаў, А. Я. Галавін і інш. У 1905 годзе Паленаў разам з В. А. Сяровым накіраваў у Савет АМ пратэст супраць расстрэлу рабочых 9 студзеня. У сядзібе Барок (з 1931 — Паленава, Тульская вобласць) Паленаў стварыў мастацкі музей (ў 1939 годзе перададзены сваякамі Паленава ў дар дзяржаве).
Верхнедняпроўскі
Верхнедняпроўскі (Верхнеднепро́вский) — пасёлак гарадскога тыпу, найбуйнейшы населены пункт Дарагабужскага раёна Смаленскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — 11 247 чал. (2020). Размешчаны за 7 км ад раённага цэнтра — горада Дарагабужа. Узнік паміж вёскамі Харлапава і Нова-Міхайлаўскае ў сувязі з будаўніцтвам Дарагабужскай ГРЭС.
Джані Інфанціна
Біяграфія
Джані нарадзіўся на поўдні Швейцарыі, мае італьянскае паходжанне. Мае дыплом адваката. Свабодна валодае італьянскай, французскай і нямецкай мовамі, акрамя таго ведае англійскую, іспанскую і арабскую мовы.
Да пераходу ў УЕФА Джані Інфанціна працаваў генеральным сакратаром Міжнароднага цэнтра вывучэння спорту (CIES) пры універсітэце Неўшатэле, а раней займаў пасаду дарадцы ў розных футбольных арганізацыях, у тым ліку — у прафесійных лігах Італіі, Іспаніі і Швейцарыі.
У Еўрапейскім футбольным саюзе Інфанціна працуе з жніўня 2000 году, у яго кампетэнцыю ўваходзілі юрыдычныя і камерцыйныя пытанні, а таксама праблемы прафесійнага футбола. З 1 кастрычніка 2009 года і да свайго абрання на пост прэзідэнта ФІФА займаў пасаду генеральнага сакратара УЕФА. Раней займаў пасады намесніка генеральнага сакратара УЕФА і старшыня Упраўлення па прававых пытаннях (2007—2009), выконваючы абавязкі дырэктара-распарадчыка УЕФА (люты — травень 2007), старшыня Аддзела юрыспрудэнцыі і ліцэнзавання УЕФА (студзень 2004—2007).
26 лютага 2016 года абраны прэзідэнтам ФІФА, набраўшы ў другім туры галасавання 115 галасоў з 207 магчымых.
Старая Крэпасць
Старая Крэпасць — сяло ў Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Глухаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633637600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 100 чалавек (53 мужчыны і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 125 чалавек (65 мужчын і 60 жанчын).
FKL
FKL – завод падшыпнікаў качэня і карданных валаў знаходзіцца ў горадзе Тэмерын, Сербія. FKL з'яўляецца адзіным заводам па вытворчасці падшыпнікаў і карданных валаў на тэрыторыі Сербіі і ў краінах былой Югаславіі.
FKL сёння
FKL – завод, які спецыялізуецца на вытворчасці падшыпнікаў і падшыпнікавых вузлоў для сельскагаспадарчай тэхнікі. Гэта адзін з нямногіх падшыпнікавых заводаў, які валодае поўным вытворчым цыклам, які ўключае такарную апрацоўку кольцаў, тэрмічную апрацоўку, вытворчасць сепаратараў, шліфаванне, суперфінішыраванне кольцаў і зборку падшыпнікаў. Завод налічвае каля 700 супрацоўнікаў ], а 90% яго прадукцыі экспартуецца на сусветны рынак, у асноўным у краіны Еўрасаюза (ЕС), Расію, Украіну, ЗША, Новую Зеландыю, Турцыю, Егіпет. Вытворчая праграма ўключае больш за 5000 падшыпнікаў розных тыпаў, прызначэнняў і характарыстык. Завод валодае сертыфікатамі ISO 9001: 2015, ISO 14001: 2015, BS OHSAS 18001: 2007. FKL бесперапынна асвойвае новую прадукцыю, тэхналагічныя працэсы і задзейнічае ўсе свае рэсурсы. З гэтай мэтай супрацоўнічае з муніцыпалітэтам горада Тэмерын, Гандлёва-прамысловай палатай Сербіі і ўстановай сярэдняй адукацыі «Лукіян Мушыцкі» у рамках навучання па спецыяльнасці аператар механічнай апрацоўкі, у праекце дуальнай адукацыі. Таксама ў рамках праекта Tempus супрацоўнічае з машынабудаўнічым факультэтам у Бялградзе, а ў супрацоўніцтве з прафесарамі факультэта тэхнічных навук з горада Нові-Сад быў апублікаваны дапаможнік «Тэхналогія апрацоўкі і сістэмы апрацоўкі тачэннем і шліфаваннем».
Вытворчая праграма FKL
1) Стандартная вытворчая праграма:
2) Спецыяльная праграма, прызначаная для сельскагаспадарчай тэхнікі:
NGC 6411
NGC 6411 (іншыя абазначэнні — UGC 10916, MCG 10-25-68, ZWG 300.52, PGC 60536) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларускі саюз у Польшчы
Беларускі саюз у Польшчы (БСП, Związek Białoruski w Rzeczypospolitej Polskiej) — аб’яднанне беларускіх арганізацый у Польшчы. Сядзіба аб’яднання знаходзіцца ў Беластоку.
Гісторыя
Беларускі саюз у Польшчы зарэгістраваны 15 сакавіка 1993 года. Яго ўтварылі: Беларускае аб’яднанне студэнтаў (Беласток), Беларускае дэмакратычнае аб’яднанне (Беласток), Беларускае літаратурнае аб’яднанне «Белавежа» (Беласток), Праграмная рада штотыднёвіка «Ніва» (Беласток), Звяз беларускай моладзі (Беласток), Беларускае культурнае таварыства «Хатка» (Гданьск).
Восенню 1993 года ў БСП уступіла Беларускае гістарычнае таварыства. Першым старшынёй саюза стаў юрыст Пётр Юшчук. Цяпер кіраўніком з’яўляецца Яўген Вапа.
Калодзішчанскі сельсавет
Кало́дзішчанскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мінскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 года пасёлак) Калодзішчы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Астрашыцка-Гарадоцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Астрашыцка-Гарадоцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года сельсавет у межах гарадской рысы горада Мінска, з 26 мая 1935 года ў складзе Мінскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 9 жніўня 1979 года ў склад новаўтворанага Бараўлянскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты: вёскі Жукаў Луг, Каралёў Стан, Скураты і Слабашчына.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 4 вёскі, 2 пасёлкі і аграгарадок Калодзішчы.
Поймавыя глебы
Поймавыя глебы, алювіяльныя глебы ўтвараюцца на алювіяльных адкладах у поймах рэк. Выдзяляюць 2 тыпы поймавых глебаў: поймавыя дзярновыя і поймавыя тарфяна-балотныя.
На Беларусі поймавыя глебы займаюць каля 9 % сельскагаспадарчых зямель. Пашыраны пераважна ў поймах буйных рэк (Дняпра, Прыпяці, Сажа, Бярэзіны, Нёмана і іх вялікіх прытокаў). Больш за ўсё іх у Гомельскай, Брэсцкай і Магілёўскай абласцях, найменш — у Віцебскай вобласці.
Большасць поймавых глебаў маюць высокую прыродную ўрадлівасць, пры правільным выкарыстанні яны даюць высокія ўраджаі траў добрай якасці.
Зацітава Слабада
Заці́тава Слабада́ (, Затитова Слобода) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Геаграфія
Размешчана пры ўпадзенні ракі Цітаўка ў Свіслач за 11 кіламетраў Мар’інай Горкі, 74 кіламетры ад Мінска, 11 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Пухавічы, каля шашы Мінск — Бабруйск.
Пад уладай Расійскай імперыі
Першае ўпамінанне ў 1623 годзе. У 1779 год. у вёсцы налічвалася 28 двароў.
Паводле перапісу 1897 г. дзейнічала прыпісная царква, хлебазапасны магазін.
ФК Барселона
«Барселона» — іспанскі спартыўны клуб, які базуецца ў Барселоне, у аўтаномнай супольнасці Каталонія, Іспанія. Болей за ўсё вядомы сваёй футбольнай камандай. Клуб стаў адным з сімвалаў Каталоніі.
«Барселона» была заснавана ў 1899 годзе групай швейцарскіх, англійскіх і каталонскіх футбалістаў і стала сімвалам каталонскай культуры і каталанізму, дзякуючы чаму існуе памоўка Més que un club («Больш, чым клуб»). «Барселона» была адным з клубаў-заснавальнікаў Ла Лігі ў 1928 годзе, і, разам з «Рэалам» з Мадрыда і «Атлетыкам» з Більбаа, ніколі не пакідала яе. Клуб таксама быў першым яе пераможцам. «Барселона» з’яўляецца адным з самых паспяховых клубаў краіны. Клуб мае даўняе суперніцтва з мадрыдскім клубам «Рэал». Матчы паміж гэтымі двума камандамі называюць Эль Класіка. Клуб з’яўляецца адным з найбольш падтрымліваных каманд у свеце, маючы самы вялікі сярод усіх прыхільнікаў спартыўных каманд ва ўсіх асноўных сацыяльных сетках.
Зацітава Слабада
Найноўшы час
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
ФК Барселона
У адрозненне ад многіх іншых футбольных клубаў, «Барселонай» кіруюць прыхільнікі клуба. Гэта другі самы заможны футбольны клуб у свеце з пункту гледжання прыбытку, з гадавым абаротам у 613 млн долараў і трэці самы каштоўны, з коштам у 2,6 мільярда долараў.
Зацітава Слабада
Найноўшы час
На 1933 г. былі калгасы «Пуцілавец» і «Кастрычнік», працавалі 2 кузні, воўначёска.
ФК Барселона
Пачатак
Клуб быў заснаваны ў 1899 годзе згуртаваннем швейцарскіх, англійскіх і каталонскіх футбалістаў на чале з Гансам Гамперам. Гампер, які ў Барселоне стаў называцца Жаанам, пераехаў у сталіцу Каталоніі ў 1898 годзе з-за бізнесу. 22 кастрычніка 1899 года ён даў абвестку ў газету «Los Deportes» і, ужо праз месяц пасля надрукавання яго абвесткі, 29 лістапада 1899 года ён узначальваў першае пасяджэнне клуба. На пасяджэнні клуб быў заснаваны, а англічанін Гальтэры Уайльд стаў яго першым прэзідэнтам. З самага пачатку ігракі пачалі апранаць цяпер сусветна вядомую блакітна-гранатавую форму. У першай гульні «Барса» супрацьстаяла камандзе англійскіх імігрантаў і прайграла з лікам 0:1. «Барселона» хутка зрабілася адным з мацнейшых клубаў Каталоніі і Іспаніі, прымаючы ўдзел і ў Чэмпіянаце Каталоніі, і ў Кубку Іспаніі. У 1902 годзе клуб здабыў свой першы трафей — Кубак Макаі, а таксама прымаў удзел у фінале Кубка Караля, саступіўшы клубу «Біская» з лікам 1:2.
Эра Гампера
У 1908 годзе Жаан Гампер стаў прэзідэнтам клуба ў першы раз. Зрабіць гэта яго прымусіў стан спраў у клубе. «Барселона» нічога не выйгравала з часоў сваёй перамогі ў Чэмпіянаце Каталоніі і з-за гэтага ў яе пачаліся фінансавыя праблемы. У далейшым Гампер станавіўся прэзідэнтам клуба яшчэ чатыры разы ў перыяд з 1908 па 1925 гады. Адным з дасягненняў яго прэзідэнцтваў было тое, што клуб нарэшце атрымаў свой уласны стадыён. 14 сакавіка 1909 года «Барселона» пераехала на стадыён «Карэр Індустрыя» (Carrer Indústria), які быў змясціць 8 тысяч чалавек. Гампер пачаў кампанію па рэкрутаванні новых членаў клуба і да 1922 года іх стала 10 тысяч. Клуб быў вымушаны пераехаць зноў, гэтым разам на «Лес Кортс» (Les Corts), які быў адчынены ў тым жа годзе. Першапачаткова стадыён умяшчаў 22 тысячы чалавек, потым быў пашыраны да 60 тысяч. Гампер таксама здолеў забяспечыць пераход у «Барселону» форварда Паўліна Алькантары, які стаў лепшым бамбардзірам клуба за ўсю гісторыю з 356 галамі, а ў 1917 годзе назначыў Джэка Грынуэла галоўным трэнерам каманды. Гэта палепшыла выступы каманды. За эру Гампера «Барселона» атрымала перамогу ў 11 чэмпіянатах Каталоніі, шасці Кубкаў Караля і чатырох Пірэнейскіх Кубкаў. Разам з Алькантарай за «Барселону» ў той камандзе гулялі Сахібарба, Рыкарда Замора, Жазеп Саміт’ер, Фелікс Сесумага і Франц Платка.
Зацітава Слабада
Найноўшы час
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да 2 ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
ФК Барселона
Да і пасля грамадзянскай вайны
14 чэрвеня 1925 года публіка на стадыёне абсвістала нацыянальны гімн Іспаніі, паказаўшы сваю нелюбоў да рэжыму дыктатара Прыма Дэ Рыверы. У выніку хатняя пляцоўка «Барсы» была зачынена на шэсць месяцаў, а Гампер быў вымушаны пакінуць пост прэзідэнта клуба. Па часе гэта супала з пераходам да прафесійнага футбола ў Іспаніі, і ў 1926 годзе дырэктары «Барсы» сцвярджалі, што яны аперуюць прафесійным футбольным клубам. У 1928 годзе ў гонар перамогі ў Кубку Іспаніі Рафаэль Альберці, член «Пакалення 27», напісаў паэму «Ода Платка», прысвечаную гераічнаму выступу апошняга ў фінале спаборніцтва. 30 ліпеня 1930 года Жаан Гампер учыніў самагубства з-за персанальных і фінансавых праблем. Хаця «Барса» таго часу і мела ігракоў кшталту Жазепа Эсколы, клуб увайшоў у перыяд крызісу з палітычных, фінансавых і спартовых прычын. Клуб выйграў Чэмпіянат Каталоніі ў 1930, 1931, 1932, 1934, 1936 і 1938 гадах, на ўзроўні краіны, акрамя выйгрышу Міжземнаморскай лігі ў 1937 годзе, поспехаў не было. Праз месяц пасля пачатку Грамадзянскай вайны некалькі ігракоў клуба разам з ігракамі з басконскага «Атлетыка» далучыліся да Рэспубліканскай арміі. У тым жа 1936 годзе прэзідэнт клуба Жазеп Суньёль быў забіты салдатамі генерала Франка.
Зацітава Слабада
Найноўшы час
Пад канец 1950-х у вёсцы здымалі мастацкі фільм «Строгая жанчына».
ФК Барселона
Да і пасля грамадзянскай вайны
Улетку 1937 года каманда паехала ў тур па Мексіцы і Злучаных Штатах, дзе іх прыняў пасол Другой іспанскай Рэспублікі. Тур забяспечыў фінансавую стабільнасць клуба на некаторы час, але палова ігракоў вырашылі не вяртацца ў Іспанію і засталіся ў Паўночнай Амерыцы. 16 сакавіка 1938 года фалангісты разбамбілі офіс клуба. Праз некалькі месяцаў Барселона была акупавана фалангістамі, якімі «Барса» разглядалася як сімвал каталанізму. Колькасць членаў клуба складала ў той час толькі 3486 чалавек. Пасля Грамадзянскай вайны каталонскі сцяг быў забаронены, а клубам было забаронена выкарыстоўваць неіспанскія назвы. У выніку гэтага клуб быў гвалтоўна перайменаваны ў Club de Fútbol Barcelona, а каталонскі сцяг быў выдалены з клубнай эмблемы. У 1943 годзе «Барселона» праводзіла паўфінальныя гульні супраць адвечнага суперніка — мадрыдскага «Рэала». Першую гульню на «Лес Кортс» «Барса» перамагла з лікам 3:0. Перад другой гульнёй у пераапранальню «Барсы» зайшоў дырэктар агенцтва бяспекі пры рэжыме Франка, які нагадаў ігракам «Барсы», што яны гуляюць толькі з-за «шчодрасці рэжыму». «Рэал» выйграў гульню з лікам 11:1. Але ж нягледзячы на палітычную сітуацыю ў краіне «Барселона» выступала паспяхова на працягу 1940-х і 1950-х гадах. У 1945 годзе пад кіраўніцтвам Жазепа Саміт’ера і з такімі ігракамі, як Сезар, Рамальетс і Веласка, клуб выйграў сваю першую Ла Лігу з 1929 года. У 1948 і 1949 гадах каманда таксама выйгравала гэты тытул, а ў 1950 годзе каманда заваявала першы Лацінскі кубак.
У 1950 годзе ў каманду перайшоў Ладзіслаў Кубала, які стаў адным з самых уплывовых ігракоў за гісторыю клуба. У дажджлівую нядзелю 1951 года натоўп пакінуў стадыён «Лес Кортс» пасля перамогі над сантандэрскім «Расінгам» пехатою ў знак салідарнасці з бастуючымі трамвайнымі працоўнымі, здзівіўшы паліцыю рэжыму. Такія выпадкі зрабілі з «Барселоны» клуб, які для шмат каго ў Іспаніі быў сімвалам свабод і правоў, якія парушаў рэжым Франка. Трэнер Фернанда Даўчык і ігрок Ладзіслаў Кубала (які шмат кім успрымаецца як лепшы ігрок клуба за ўсю гісторыю) прывялі «Барсу» ў 1952 годзе да перамогі ў пяці турнірах — Ла Лізе, Кубку Генералісімуса, Лацінскім кубку, Кубку Эвы Дуартэ і Кубку Марціні Росі. У 1953 годзе «Барса» зноў атрымала перамогу ў Кубку Генералісімуса і Чэмпіянаце Іспаніі.
Пераезд на «Камп Ноу» і прыбыццё Кройфа
Поспехі футбольнага клуба вызначылі неабходнасць будаўніцтва новага стадыёну, таму што «Лес Кортс» спыніў задавальняць усіх жадаючых паглядзець гульні каманды. Франсеск Міра-Санс, прэзідэнт клуба з 1953 года быў адным з арганізатараў будоўлі «Камп Ноу», які быў уведзены ў эксплуатацыю 24 верасня 1957 года. Новы стадыён быў здольны змяшчаць 90 тысяч гледачоў, сярод якіх было 49 тысяч членаў клуба. Перамогі ў чэмпіянатах Іспаніі сезонаў 1958/59 і 1959/60, а таксама ў Кубках кірмашоў 1957/58 і 1959/60 шмат у чым адбыліся з-за прысутнасці ў камандзе знакамітага трэнера Эленія Эрэры. За тую каманду таксама гуляла шмат таленавітых ігракоў, як Шандар Кочыш, Золтан Цібар, Эварысту, Кубала, Эўлохіа Марцінес, Луіс Суарэс і іншых. Але гэтая плеяда ігракоў не захавалася ў камандзе да сярэдзіны 1960-х гадоў. Пройгрыш фіналу Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў у Берне ў 1961 годзе стаў пачаткам кепскага перыяду для «Барсы», якая ў наступныя гады здолела выйграць толькі Кубкі Іспаніі 1963 і 1968 гадах, а таксам Кубак кірмашоў у 1966 годзе. Але нягледзячы на кепскія вынікі, колькасць членаў клуба не спыняла росту.