cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геаграфія Мексікі
Будова паверхні
Бoльшую частку Мексікі займае Мексіканскае нагор’е, якое пераходзіць на поўначы ў высокія раўніны і плато Тэхаса і Нью-Мексіка; з усходу, захаду і поўдню яно акружана глыбока раздзеленымі горнымі хрыбтамі. Цэнтральная частка гэтага нагор’я складаецца з шырокіх упадзін — бальсонаў — з спадзістымі схіламі; асобныя хрыбты часта ўвянчаныя вулканамі. Паверхня пласкагор’я паступова падвышаецца да поўдня і ўтварае клін у вулканічнай зоне, дзе ў шыротным кірунку працягваецца хрыбет Папярочная Вулканічная С’ера. Паўночная частка пласкагор’я, Паўночная Меса, утворана злітымі паміж сабой больсонамі, упадзінамі з саланчакамі або салёнымі азёрамі ў цэнтры; самыя буйныя з іх — Бальсон-дэ-Мапімі, дно якога знаходзіцца на вышыні 900 м над у.м., і Бальсон-дэ-Майран (1100 м). Над агульным узроўнем плато рэзка ўзнімаюцца на вышыню да 900 м блокавыя горы. Бoльшая частка гэтага пустыннага раёна бяссцёкавая; толькі на поўначы працякае найбуйнейшая рака Мексікі Рыа-Брава-дэль-Нортэ (у ЗША яна носіць назву Рыа-Грандэ) і яе адзіны прыток — Канчас. Далей да поўдня паверхня нагор’я павышаецца; шматлікія міжгорныя ўпадзіны размешчаныя тут на адзнаках 1800—2400 м над у.м. і падзеленыя прыпаднятымі засушлівымі плато, над якімі на некалькі сот метраў паднімаюцца блокавыя хрыбты. На крайнім поўдні нагор’я знаходзіцца так званы Цэнтральны раён, які з’яўляецца цэнтрам палітычнага і эканамічнага жыцця краіны, дзе размешчаная сталіца і засяроджаная вялікая частка насельніцтва. У рэльефе гэтага раёна выразна выяўленыя катлавіны, дно якіх знаходзяцца на ўзроўні 1500—2600 м; усе яны, за выключэннем даліны Мехіка, дзе знаходзіцца сталіца, дрэнуюцца рэкамі, прыналежнымі да басейнаў Ціхага і Атлантычнага акіянаў. Катлавіны падзеленыя ўзгорыстымі градамі мяккіх абрысаў, прарэзанымі глыбокімі і вузкімі далінамі рэк. Над паверхняй плато рэзка паднімаецца, абмяжоўваючы яго з поўдня, Папярочная Вулканічная С’ера, утвораная амаль злітымі конусамі вулканаў. Тут знаходзяцца найвышэйшыя пункты: Арысаба (Сітлальтэпетль), 5610 м; Папакатэпетль, 5452 м; Істаксіуатль, 5286 м; Невада-дэ Талука, 4392 м; Малінчэ, 4461 м, і Невада-дэ-Каліма, 4265 м. У Даліне Мехіка даўжынёй 80 км і шырынёй каля 50 км некалі знаходзілася пяць плыткіх азёр з забалочанымі берагамі; буйнейшым з іх было возера Тэскока, у цэнтры якога, на востраве, размяшчалася сталіца ацтэкаў — Тэначтытлан. З часам возера было асушана і на яго месцы знаходзіцца сучасная сталіца, горад Мехіка. Самая буйная рака Цэнтральнага раёна — р. Лерма — працякае праз упадзіны Талука, Гуанахуата і Халіска і ўпадае ў возера Чапала, якое мае сцёк у Ціхі акіян праз р. Рыа-Грандзе-дэ-Сант’яга. Іншыя ўпадзіны — Агуаскальентэс і Пуэбла — таксама дрэнуюцца рэкамі басейна Ціхага акіяна. Заходнюю мяжу нагор’я ўтварае горная сістэма Заходняя С’ера-Мадрэ, якая дасягае 160 км у шырыню і месцамі ўзнімаецца вышэй 3000 м. Гэта адзін з найбольш магутных і цяжкапераадольных горных бар’ераў Заходняга паўшар’я. Горная сістэма на ўсходзе нагор’я, Усходняя С’ера-Мадрэ, адносна лягчэйшая да пераадолення.
Папярочная Вулканічная С’ера стромкім уступам абрываецца да тэктанічнай упадзіны р. Бальсас, глыбока ўдаецца ў горную вобласць; нават на вялікім алдаленні ад акіяна, на мерыдыяне г. Мехіка, дно даліны мае вышыню ўсяго каля 500 м над у.м. Паўднёвей даліны Бальсас знаходзіцца вобласць раздзеленых плато Герэра і Аахака, вядомая пад агульнай назвай Паўднёвай С’ера-Мадрэ; эразійная дзейнасць вадацёкаў стварыла тут складаную сетку глыбокіх далін і крутасхілых грабянёў, амаль не пакінуўшы роўных участкаў. Гэтая паўднёвая горная вобласць, якая, як прынята лічыць, утварае паўднёвы рубеж геалагічных структур Паўночнай Амерыкі, заканчваецца стромкімі ўступамі, звернутымі да Ціхага акіяна і да нізіннага пярашыйка Тэуантэпек. Тры асноўныя фізіка-геаграфічныя вобласці за межамі вышэйапісанай горнай вобласці — гэта паўночная частка Ціхаакіянскага ўзбярэжжа, уключаючы п-аў Каліфорнію, або Ніжнюю Каліфорнію; Прымексіканскую нізіну і п-аў Юкатан; і горную сістэму Ч’япас, размешчаную паміж перашыйкам Тэуантэпек і мяжой Гватэмалы. Бoльшая частка тэрыторыі, размешчанай у паўночнай частцы Ціхаакіянскага ўзбярэжжа і аддзеленай ад астатняй часткі краіны цяжкадаступнымі гарамі Усходняй С’ера-Мадрэ, уяўляе сабой пустыню. Асноўныя элементы паверхні — пустыня Санора, дэпрэсія, размешчаная на паўночным працягу Каліфарнійскага заліва і месцамі апушчаная ніжэй у.м., і блокавыя горы п-ва Каліфорнія — працягваюцца на поўначы ў межы ЗША. Шырокія засушлівыя терасападобныя паверхні п-ва Каліфорнія большай часткай не маюць вадацёкаў, але ў паўднёвай частцы мацерыковага ўзбярэжжа Каліфарнійскага заліва адгор’і і бяссцёкавыя ўпадзіны чаргуюцца з плоскадоннымі далінамі рэк, што сцякаюць з гор. Прымексіканская нізіна расшыраецца на поўначы, дзе яна злучаецца з прыбярэжнымі раўнінамі Тэхаса. Далей да поўдня, ад Тампіка да паўночнай ускраіны перашыйка Тэуантэпек, яна ўяўляе сабой вузкую забалочаную прыбярэжную паласу, а яшчэ далей пашыраецца і зліваецца з нізіннай вапняковай раўнінай п-ва Юкатан. На перашыйку Тэуантэпек адлегласць паміж Мексіканскім залівам і Ціхім акіянам складае ўсяго 210 км, а найбольшая вышыня — 240 м. Горная вобласць Ч’япас у структурным сэнсе належыць ужо да Цэнтральнай Амерыкі. У гэтай вобласці ўсе асноўныя формы рэльефу выцягнутыя раўналежна берагу Ціхага акіяна: вузкая прыбярэжная нізіна; стромка ўзнесены над ёй хрыбет С’ера-Мадрэ-дэ-Ч’япас вышынёй да 2400 м; рыфтовая даліна Ч’япас, дно якой знаходзіцца на 450—900 м над у.м., дрэніраваная прытокамі р. Грыхальва; нарэшце, шэраг блокавых глыбока раздзеленых горных хрыбтоў вышынёй месцамі больш 3000 м.
Устойлівае развіццё
Устойлівае развіццё (Sustainable development) — агульная канцэпцыя аб неабходнасці дасягнення балансу паміж задавальненнем бягучых патрэбаў чалавецтва і абаронай інтарэсаў будучых пакаленняў, уключаючы іх патрэбы ў бяспечным і здаровым навакольным асяроддзі, правы на прыродную і культурную спадчыну.
Сусветная камісія па навакольным асяроддзі і развіцці (World Commission on Environment and Development (WCED) вызначае гэтую дэфініцыю як «развіццё, якое задавальняе патрэбы цяперашняга пакалення без шкоды для магчымасці будучых пакаленняў задавальняць свае ўласныя патрэбы».
Геаграфія Мексікі
Клімат
Амаль палова ўсёй тэрыторыі Мексікі мае арыдны або семіарыдны клімат. Засушлівыя ўмовы характэрныя для ўсёй паўночнай зоны ўздоўж мяжы з ЗША, ад Ціхага акіяна да Мексіканскага заліва, і распаўсюджваюцца ў цэнтральнай частцы нагор’я на поўдзень прыкладна да 22° з.ш. Далей да поўдня колькасць ападкаў паступова павялічваецца, дасягаючы 580 мм у год у горадзе Мехіка і 890 мм у год ва ўпадзіне Пуэбла. Толькі штаты Веракрус і Табаска на ўзбярэжжа Мексіканскага заліва і Ціхаакіянскае ўзбярэжжа штата Ч’япас атрымліваюць дастатковую колькасць дажджоў на працягу ўсяго года. Вялікая частка ападкаў выпадае ўлетку, зімы адносна сухія. Тэмпературы і расліннасць залежаць ад вышыні над узроўнем мора. У Мексіцы гарачы пояс — т.зв. tierra caliente — размяшчаецца ад узроўня мора прыкладна да 600 м або трохі вышэй; умераны пояс — tierra templada — распасціраецца над ім, да вышыні каля 1850 м, а яшчэ вышэй, да самой снеговой межы (3950-4550 м) знаходзяцца т.зв. «халодныя землі» (tierra fria). Вялікая частка цэнтральнага нагор’я знаходзіцца на вышыні ад 1200 да 2400 м над у.м., што адпавядае верхняй частцы ўмеранага пояса і ніжняй часткі халоднага. Хоць сезонныя амплітуды тэмператур невялікія і, за выключэннем крайняй поўначы, складаюць у сярэднім каля 8 °C, сутачныя ваганні значныя, і ў горнай вобласці ночы звычайна халодныя. На прыбярэжных нізінах летнія тэмпературы перавышаюць 27 °C. Асабліва доўгае і гарачае лета характэрна для нізін, якія прымыкаюць да Каліфарнійскага заліва.
Устойлівае развіццё
Агульная характарыстыка
Шэраг тэарэтыкаў і прыхільнікаў ўстойлівага развіцця лічаць яго найбольш перспектыўнай ідэалогіі ХХІ стагоддзя і нават усяго трэцяга тысячагоддзя, якая, з паглыбленнем навуковай абгрунтаванасці, выцесніць ўсе існуючыя светапоглядныя ідэалогіі як такія, якія з'яўляюцца фрагментарнымі, няздольнымі забяспечыць збалансаванае развіццё цывілізацыі.
Геаграфія Мексікі
Расліннасць
У сувязі з малой колькасцю дажджоў паўночная палова Мексікі пакрытая гарадскітавымі дрэвамі, кактусамі, юкай і калючымі хмызнякамі. У ніжняй частцы схілаў С’ера-Мадрэ травяністая расліннасцць чаргуюцца з нізкарослымі таполямі і вербамі, а вышэй сярод травы растуць рэдкастойныя дубы. Горны ланцуг, які цягнецца ўздоўж п-ва Каліфорнія, пакрыты хваёвым рэдкалессем, а арыднае заходняе ўзбярэжжа занята рэдкімі кактусамі, асобнымі дрэвамі, якія тоўстым канічным ствалом (да 6 м вышынёй) з некалькімі коранепадобнымі галінамі нагадваюць перавернутую моркву. Да поўдня ўздоўж абодвух берагоў Мексікі раўнінная расліннасць паступова змяняецца ад хмызняковых зараснікаў і рэдкатраўных злакоўнікаў да саванавых рэдкалессяў, якія пачынаюцца прыкладна на шыраце Тампіка. Да поўдня ад Веракруса выпадаюць багатыя дажджы, узбярэжжа багністае з густымі трапічнымі джунглямі, месцамі яна чаргуюцца з участкамі саван. Дажджавы трапічны лес пакрывае штат Табаска, поўдзень штата Юкатан і адкрытыя паўночныя схілы гор Ч’япас. Поўнач Юкатана занята паўлістападным трапічным лесам, злакоўнікамі і хмызняковымі зараснікамі. Тут асабліва шмат відаў агаў, адзін з якіх — агава Фуркрападобная (Agave fourcroides) — дае валакно «энекен» для вырабу паперы, вяровак і тарнай тканіны.
Малады камуніст
Публікавала рашэнні з'ездаў і пленумаў кіруючых органаў УКП(б), ЛКСМБ, КПП, КПЗБ, КСМЗБ, КІМа, матэрыялы пра рэвалюцыйныя святы, жыццё працоўнай моладзі, заклікала яе да барацьбы супраць капіталістаў памешчыкаў і асаднікаў, да палітычнага тэрору, выступала за вызваленне Заходняй Беларусі з-пад улады Польшчы і ўз'яднанне яе з БССР. Займала прасталінскую пазіцыю ў адносінах да беларускіх нацыянальна-дэмакратычных партый, арганізацый і іх дзеячаў, крытыкавала т.зв. трацкісцка-зіноўеўскі блок, правы ўхіл у УКП(б) (артыкулы «За ленінізм супраць трацкізму» (№ 3-4, 1927), «Аб ленінскім выхаванні КСМЗБ» (№ 1-2, 1929)), даказвала, што без ачышчэння кампартыі ад правых яна не зможа выканаць сваю рэвалюцыйную місію.
Устойлівае развіццё
Агульная характарыстыка
Устойлівае развіццё - гэта кіраванае сістэматычна развіццё. Асновай яго кіравальнасці з'яўляецца сістэмны падыход і сучасныя інфармацыйныя тэхналогіі, якія дазваляюць вельмі хутка мадэляваць розныя варыянты напрамкаў развіцця, з высокай дакладнасцю прагназаваць іх вынікі і выбраць найбольш аптымальны. Варта адзначыць, што дасягненне аптымальнага варыянту развіцця дэкларуюць шэраг краін, у кожнай краіны свой шлях развіцця. У адных гэты шлях толькі пачынаецца, у іншых ужо пачаўся, трэція ўжо сталі на шлях устойлівага эканамічнага развіцця (ЗША, Японія, краіны Еўрапейскага саюза)».
Малады камуніст
Заклікала змагацца з правым ухілам у КСМЗБ (арт. «На барацьбу з праваю небяспекаю ў камсамоле» (№ 3-4, 1929)), інфармавала пра дзейнасць камсамольскіх арганізацый Заходняй Беларусі, давала парады па падрыхтоўцы і правядзенні мітынгаў, дэманстрацый, забастовак (рубрыка «Наша жыццё і барацьба»).
Устойлівае развіццё
Парадыгма
Парадыгма ўстойлівага развіцця змяшчае патрабаванні да абароны навакольнага асяроддзя, прыроднай і культурнай спадчыны, сацыяльнай справядлівасці, адсутнасці расавай і нацыянальнай дыскрымінацыі і накіравана на павышэнне ўзроўню жыцця людзей. У краінах, дзе на дзяржаўным узроўні гэтыя патрабаванні ігнаруюцца, у паняцце ўстойлівага развіцця спрабуюць укласці «зручны» для ўладаў змест, выхалашчваючы сапраўдны.
Так, напрыклад, у Беларусі тэрмін «устойлівае развіццё» часта ўжываюць для вызначэння толькі няўхільнага росту эканамічных паказчыкаў краіны, яе рэгіёнаў, гарадоў і асобных галін эканомікі. Часам да гэтага дадаюць ажыццяўленне бессістэмных мерапрыемстваў па захаванні навакольнага асяроддзя і паляпшэнню санітарных умоў пражывання і працы людзей. Такое тлумачэнне тэрміна з'яўляецца не толькі грубай памылкай, але і яго прафанацыяй.
Малады камуніст
Абвінавачвала А. І. Луцкевіча ў прапагандзе «культурніцтва», «адзінага нацыянальнага фронту», што, на думку газеты, з'яўлялася «буржуазна-кулацкай палітыкай». Падтрымлівала палітычныя рэпрэсіі супраць беларускіх дзеячаў у БССР. Выйшла каля 50 нумароў.
Геаграфія Мексікі
Расліннасць
У паўднёвай палове Мексікі клімат і расліннасць змяняюцца ў залежнасці ад абсалютнай вышыні. Гарачы пояс пакрыты густым паўлістопадным лесам. Ва ўмераным поясе расце шмат субтрапічных вечназялёных парод, да якіх вышэй па схілах прымешваюцца дубы і іншыя шыракалістыя лістападныя дрэвы. Ніжняя паласа халоднага пояса занятая хваёва-дубовым лесам, які на адзнацы каля 3050 м над у.м. пераходзіць у хваёва-піхтавы. Паблізу снеговой лініі высакагор’і пакрытыя альпійскімі лугамі.
Сярэбраныя кашулі
Сярэбраны легіён Амерыкі (таксама вядомая як Сярэбраныя кашулі) — амерыканская фашысцская арганізацыя, заснаваная Уільямам Дадлі Пелі 30 студзеня 1933 года.
Гісторыя
Да 1934 годзе, арганізацыя мела каля 15000 членаў. Большасць з іх была «ніжэйшым класам». Сіла руху скарацілася пасля 1934 года. Праз чатыры гады, колькасць членаў паменьшылася да 5000. У 1941 годзе, японскі напад на Пёрл-Харбар і наступнае абвяшчэнне вайны Злучанымі Штатамі Амерыкі Трэцяму рэйху і Каралеўству Італія прывяла да непасрэднага краху Сярэбраных кашуль.
Сімволіка
Эмблемай «Сярэбранага легіёна» была пунсовая літара «L». Гэта пазначала лаяльнасць да амерыканскай рэспублікі, свабоду ад матэрыялізму і, вядома, сам «Сярэбраны легіён».
Уніформа
Уніформа ўдзельнікаў Сярэбраных кашуль складалася з кепак, ідэнтычных тым, што насілі нямецкія штурмавікі, сінія вельветавыя штаны, гетры, гальштук, і сярэбраную кашулю з чырвонай «L» на сэрцы.
Будзішча
Назву Бу́дзішча маюць:
Мікуліч
Мікуліч — беларускае прозвішча ; утворана ад імя Мікалай.
Спіс дэпутатаў Лельчыцкага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання
Спіс дэпутатаў Лельчыцкага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Уільям Хукер
Хукер таксама працаваў над «Усходнімі ўспамінамі» і «» з апісаннем Рычарда Энтані Солсберы (1761—1829). Ён рабіў ілюстрацыі для «Hooker’s Finest Fruits» да сваёй смерці ў 1832 годзе.
Папоўка
Назву Папо́ўка маюць:
Вуліца Дойліда Росі
Вуліца Дойліда Росі (да 1923 Тэатральная) — вуліца ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, названая ў гонар архітэктара Карла Росі. Злучае плошчу Астроўскага на Неўскім праспекце з плошчай Ламаносава на правым беразе р. Фантанка, утварае разам з імі ўрачысты парадны ансамбль. Вуліца унікальная сваім дакладным прытрымліваннем антычных канонаў — яе шырыня роўная вышыні будынкаў, якія яе ўтвараюць (22 метра), а даўжыня роўна ў дзесяць разоў больш — 220 метраў.
Гісторыя
У сярэдзіне 18 стагоддзя тэрыторыю займалі дваровыя пабудовы і сады сядзібаў Варанцоўскага палаца і Анічкава палаца, у канцы 18 стагоддзя частка тэрыторыі прададзеная пад забудову прыватным асобам.
Праектныя работы па рэканструкцыі раёна пачаты ў 1816 годзе Камітэтам для будынкаў і гідраўлічных работ.
У 1827 годзе спецыяльная камісія пры Кабінеце яго імператарскай вялікасці зрабіла ацэнку участкаў, на пачатку 1828 года зацверджаны распрацаваны Карлам Росі канчатковы праект забудовы і пачата пракладка вуліцы. Вуліцу ўтвараюць два 3-павярховых парадных працяглых корпуса, збудаваныя ў асноўным у 1828—1834, перспектыву яе замыкае будынак Александрынскага тэатра (адсюль першая назва вуліцы).
Дом № 1/3 першапачаткова прызначаўся для ваенна-навучальных устаноў, аднак пасля завяршэння будаўніцтва ў ім размясціліся Міністэрства народнай асветы і ўнутраных спраў, пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі — розныя ўстановы.
Дом № 2 будаваўся як прыбытковы дом Дэпартамента надзелаў Міністэрства імператарскага двара (на 1-м паверсе — крамы і крамы, на 2-м і 3-м — гасцініца і жылыя памяшканні). У 1836 годзе будынак перададзена Дырэкцыі Імператарскіх тэатраў, пасля перабудовы інтэр’ераў (арх. А. К. Кавас) сюды пераехала Тэатральнае вучылішча (цяпер Акадэмія рускага балета імя А. Я. Ваганавай). Дзякуючы гэтаму дом № 2 стаў адным з цэнтраў тэатральнага жыцця Пецярбурга. Доўгі час ажно да 1917 года ў частцы будынка, якая прымыкае да плошчы Астроўскага размяшчалася Дырэкцыя Імператарскіх тэатраў, памяшканні якой у 1918 годзе заняў Санкт-Пецярбургскі музей тэатральнага і музычнага мастацтва, дзеючы дагэтуль. Акрамя яго сёння ў гэтай частцы будынка знаходзіцца Санкт-Пецярбургская тэатральная бібліятэка — унікальны ў свеце збор матэрыялаў па гісторыі тэатральнага мастацтва. У сярэдняй частцы корпуса размясцілася Музычная бібліятэка Марыінскага тэатра, заснаваная ў пачатку XIX стагоддзя. У частцы дома, якая прымыкае да плошчы Ламаносава, у 1998 годзе адноўлены праваслаўны храм у імя Святой Тройцы. Храм быў заснаваны ў 1806 годзе і з’яўляўся дамавой царквой тэатральнага вучылішча і Дырэкцыі тэатраў. Храм дзейнічае, уваход у яго магчымы праз памяшкання Акадэміі Рускага балета імя А. Я. Ваганавай. У 1917—1948 гадах у гэтым доме жыла народная артыстка СССР В. А. Мічурына-Самойлава.
У дварах знаходзяцца будынкі, пабудаваныя і іншымі архітэктарамі. Так у 1890—1891 гады ў двары дома № 2 па праекце архітэктара А. Р. Гешвенда быў пабудаваны склад дэкарацый балетнай трупы Дырэкцыі імператарскіх тэатраў.
Малады змагар
«Малады змагар» — нелегальная газета для моладзі Заходняй Беларусі. Выдавалася ЦК КСМЗБ у 1930—1935 на беларускай мове (асобныя нумары выходзілі на польскай мове).
Плады зямлі
«Плады зямлі» (таксама сустракаецца назва «Сокі зямлі») (Markens GrødeMarkens Grøde) — раман нарвежскага пісьменніка Кнута Гамсуна, за які ён атрымаў Нобелеўскую прэмію па літаратуры ў 1920 годзе.
Гісторыя стварэння
Адчужэнне ад грамадства і непрыманне ў сувязі з падзеямі Першай сусветнай вайны — індустрыяльнага стагоддзя стала прычынай пераезду Кнута Гамсуна на ферму. Там ён і напісаў раман «Плады зямлі», у якім распавядаецца пра жыццё нарвежскіх сялян-навасёлаў, якія захавалі сваю векавую прыхільнасць да зямлі і вернасць патрыярхальным традыцыям. За гэты свой твор Кнута Гамсуна ў 1920 годзе атрымаў Нобелеўскую прэмію па літаратуры.
Прадстаўнік Шведскай акадэміі Харальд Йерне ў сваёй прамове сказаў: «Тыя, хто шукае ў літаратуры... праўдзівы малюнак рэальнасці, знойдзе ў „Соках зямлі“ аповяд пра тое жыццё, якім жыве любы чалавек, дзе б ён ні знаходзіўся, дзе б ні працаваў». Йерне нават параўнаў раман Гамсуна з дыдактычнымі паэмамі Гесіёда.
Сюжэт
Раман складаецца з дзвюх частак.
Раман пачынаецца з таго, што ў лес прыходзіць чалавек з імем Ісаак, які пачынае ўладкоўваць у ім сваё новае жыллё. Неўзабаве да яго далучаецца дзяўчына Інгер. Разам з Ісаакам яны займаюцца гаспадаркай, якое праз нядоўгі час становіцца вельмі вялікім.
У творы апісваецца іх жыццё, напоўненае шматлікімі праблемамі, як добрымі, так і дрэннымі падзеямі. Разрастающееся гаспадарка Ісаака і Інгер прыводзіць да з'яўлення зайздроснікаў, якія даводзяць Інгер да злачынства, за якое ёй давялося 6 гадоў правесці ў турме Тронхейма.
У другой частцы, апісваецца з'яўленне іншых навасёлаў, а таксама іх узаемаадносіны і лёсу.
Заканчваецца раман прамовай аднаго з персанажаў рамана Гейслера, у якую Гамсун укладвае свае думкі і перажыванні: Вы жывяце разам з зямлёй і небам, вы адно цэлае з імі, адно цэлае з гэтай шырынёю і незыблемостью быцця. Вам не патрэбен меч у руках, вы ідзяце па жыцці з пустымі рукамі і непакрытай галавой, акружаныя вялікай любоўю. Глядзі, вось яна — прырода, яна належыць цябе і тваім блізкім! Чалавек і прырода не паляць адзін у аднаго з гармат, яны аддаюць адзін аднаму належнае, не супернічаюць, не спаборнічаюць ні ў чым, яны ідуць адзін за адным.
Віленская ваенная акруга
Ві́ленская вае́нная акру́га – адна з першых трох ваенных акруг Расійскай Імперыі, створаных у 1862 годзе ўказам расійскага імператара Аляксандра ІІ.
Ахоплівала тэрыторыі Віленскай, Ковенскай, Гродзенскай, Мінскай, Магілёўскай губерніяў. На базе войскаў акругі падчас Першай сусветнай вайны была створана 1-я Армія. 25 ліпеня на значнай часцы тэрыторыі акругі была створана т.зв. акруга на тэатры ваенных дзеянняў, атрымаўшая назву Дзвінская.
Склад
У склад акругі па стану на першую палову 1914 уваходзілі:
Артазіэ (спадарожнік)
Артазіэ — натуральны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XXXV.
Адкрыццё
Быў знойдзены 11 снежня 2001 г. групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і атрымаў часовае абазначэнне S/2001 J 9. У жніўні 2003 года спадарожнік атрымаў імя адной з ор у старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Арбіта
Артазіэ здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 20.720.000 км. за 622,56 дня. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,2808. Нахіл рэтраграднай арбіты да лакальнай плоскасці Лапласа 145,9 °. Належыць да групы Ананке.
Залатыя кашулі
Залатыя кашулі (Camisas Doradas, афіцыйная назва Мексіканскае рэвалюцыйнае дзеянне (Acción Revolucionaria Mexicanista) — мексіканская фашысцкая ваенізаваная арганізацыя, якая існавала ў 30-я гады XX стагоддзя.
Група была заснавана ў 1933 годзе пад афіцыйнай назвай Мексіканскае рэвалюцыйнае дзеянне. Караска быў прыхільнікам Панча Вілья, пакуль у 1918 годзе не пакінуў яго. Сваю групу ён назваў Dorados, «залатой» групай элітных салдатаў. Залатыя кашулі выступалі супраць рэформаў прэзідэнта Ласара Кардэнаса і знаходзіліся пад заступніцтвам экс-прэзідэнта Кальеса, які стаў ворагам Кардэнаса. Залатыя кашулі часта бралі ўдзел у жорсткіх сутычках з прыхільнікамі Мексіканскай кампартыі і чырвонакашульнікаў, а таксама патрабавалі неадкладнай дэпартацыі ўсіх яўрэяў і кітайцаў з Мексікі. Хоць Dorados і скапіравалі стыль чорнакашульнікаў і штурмавікоў, скапіравалі антыкамунізм і аўтарытарызм першага і антысемітызм апошняга, яны тым не менш не былі цалкам фашысцкімі, з'яўляючыся па сутнасці — у адпаведнасці з меркаваннем гісторыка фашызму Пейна — контррэвалюцыйнымі і рэакцыйнымі і гэтай якасці іх было лягчэй выкарыстоўваць дзяржаве.
У перыяд максімата (Maximato) — эпоху, у значнай ступені, антыклерыкальнага рэжыму Кальеса, Залатыя кашулі выступалі на карысць умеранай рэлігійнай свабоды для каталіцкай царквы.
Пасля таго, як Кардэнас у 1936 годзе дэпартаваў Кальеса, група страціла заступніка. Праз некалькі месяцаў Радрыгес Караска быў арыштаваны і дэпартаваны ў Тэхас, адкуль ён працягваў кіраваць групай да сваёй смерці ў 1940 годзе. Пасля абвяшчэння Мексікай вайны дзяржавам Восі ў 1942 годзе Залатыя кашулі былі забаронены.
Іван Іванавіч Сацукевіч
Іван Іванавіч Сацукевіч (нар., Мінскі раён, Мінская вобласць) — беларускі гісторык-тапаніміст, спецыяліст у вобласці мінскага краязнаўства.
З 2002 па 2005 г. супрацоўнік Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Цяпер выкладае гісторыю ў БДЭУ і Беларускім калегіуме, член тапанімічнай камісіі пры Мінгарвыканкаме.
Даследуе гісторыю Мінска ХІХ-ХХ стст. (архітэктура, культура, сацыяльна-палітычнае жыцце, тапаніміка) і гісторыю беларускіх татар.
Геліке (спадарожнік)
Геліке (ад Ἑλίκη) — спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XLV.
Адкрыццё
Быў знойдзены 6 лютага 2003 г. групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда і атрымаў часовае абазначэнне S/2003 J 6. 30 сакавіка 2003 года спадарожнік атрымаў афіцыйную назву Геліке, імя адной з муз.
Арбіта
Геліке здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 21.263.000 км. за 634 дні і 19 гадзін. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,156. Нахіл рэтраграднай арбіты 154,8 °. Належыць да групы Ананке.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Геліке складае каля 4 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Спадарожнік складаецца, верагодна, з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +22,6 m.
Месяцы-рыбы
Месяцы-рыбы (Molidae) — сямейства рыб атрада іголкабрухападобных.
Апісанне
Даўжыня да 3 м і больш, маса да 1,4 т. Цела высокае, сціснутае з бакоў, без хваста, нагадвае дыск месяца (адсюль назва). Функцыю хваста выконваюць заднія часткі спіннога і анальнага плаўнікоў. Скура тоўстая, эластычная, з касцявымі бугаркамі або пласцінкамі. Зубы злітыя ў пласціны.
Пашырэнне
Выдзяляецца 3 сучасныя роды (Masturus, Mola, Ranzania), 4 віды. Жывуць пераважна ў трапічных і субтрапічных водах адкрытага акіяна.
Асаблівасці біялогіі
Маларухомыя. Кормяцца ракападобнымі, кальмарамі, дробнай рыбай і інш.
Самка адкладвае да 300 млн. ікрынак.
Беніца (значэнні)
Назву Бе́ніца маюць:
Гомельскі аб’яднаны аўтавакзал
Гомельскі аб'яднаны аўтавакзал — аўтавакзал ў Гомелі (філіял ААТ «Гомельаблаўтатранс»), размешчаны ў цэнтральнай частцы горада, на вуліцы Курчатава, д. 1, у некалькіх сотнях метраў ад чыгуначнага вакзала. Будынак аўтавакзала ўступіла ў эксплуатацыю ў 1966 годзе. У складзе ГААВ знаходзяцца збудаванні АС «Уваравічы» і АС «Буда-Кашалёва».
Адпраўляюцца прыгарадныя і міжгародныя рэйсы па Беларусі, а таксама міжнародныя ў краіны СНД і далёкага замежжа (Чарнігаў, Кіеў, Дняпро, Харкаў, Ціраспаль, Палтава, Рыга, Масква, Франкфурт-на-Майне, Брэмен, Мікалаеў, Бранск, Арол, Курск, Навазыбкаў і інш.)
Тэльксіноэ (спадарожнік)
Тэльксіноэ (ад Θελξινόη) — натуральны спадарожнік Юпітэра, вядомы таксама як Юпітэр XLII.
Адкрыццё
Быў знойдзены ў 2004 годзе на фотаздымках, зробленых групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда 9 лютага 2003 года і атрымаў часовае абазначэнне S/2003 J 22. У сакавіку 2005 года спадарожнік атрымаў імя адной з муз у старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Арбіта
Тэльксіноэ здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 21.162.000 км. за 628 дзён і 43 хвіліны. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,2206. Нахіл рэтраграднай арбіты да лакальнай плоскасці Лапласа 151,4 °. Належыць да групы Ананке.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр Тэльксіноэ складае каля 2 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Спадарожнік складаецца меркавана з пераважна сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,5 m.
Аршакуні
Аршакуні́ (Արշակունիներ ; армянскія Аршакі́ды) — трэцяя армянская царская дынастыя, якая кіравала ў Вялікай Арменіі ў I—V стст. Малодшая галіна парфянскіх Аршакідаў.
Гісторыя дынастыі
Дынастыя была заснавана Трдатам I, які кіраваў з 54 па 88 гг. (афіцыйна з 66 г.) і быў братам парфянскага цара Валагеза I. Пасля падзення дынастыі Арташэсідаў у Вялікай Арменіі, Рым і Парфія імкнуліся пасадзіць сваіх кандыдатаў на армянскі прастол. Гэта супрацьстаянне доўжылася да 63 года, калі быў заключаны Рандэйскі дагавор паміж рымскім палкаводцам Гнеем Даміцыем Карбулонам і Трдатам I. Паводле гэтага дагавора прадстаўнікі дынастыі парфянскіх Аршакідаў, першым з якіх быў Трдат, павінны былі і далей займаць прастол Арменіі, але як рымскія васалы.
Пра армянскіх Аршакідаў пасля смерці Трдата, іх імёны, храналогію і генеалогію вядома мала, часам гэтыя звесткі супярэчлівыя. Паводле «Encyclopedia Americana» ў I—III стст. на армянскім троне паслядоўна сядзелі некалькі царскіх дынастый, галоўным чынам парфянскага паходжання. Найважнейшай з іх былі Аршакуні, якія былі хутка арменізаваны і захавалі ўладу ў Арменіі пасля звяржэння іх старэйшай галіны персідскімі Сасанідамі. Улада Аршакуні стала спадчыннай, відаць, пасля смерці Хасрова I у 216/17 годзе, калі трон заняў яго сын Трдат II, стаўшы такім чынам першым з армянскіх Аршакідаў, якія выраслі ў Арменіі. У любым выпадку, нягледзячы на праблемы ў рэканструкцыі гісторыі Арменіі гэтага перыяду, гістарычныя крыніцы сведчаць пра існаванне падчас кіравання Аршакуні вельмі арыгінальнай і ярка выяўленай армянскай сутнасці, са сваім побытам і інстытутамі. Паводле меркавання амерыканскага навукоўца-палітолага, які спецыялізуецца на развіцці армянскай ідэнтычнасці, да канца III стагоддзя дынастыя, разам з іншымі мясцовымі дваранскімі родамі парфянскага паходжання, стала армянскай і, верагодна, армянамоўнай. Такім чынам, знаць замежнага паходжання была з часам «нацыяналізавана» і набыла ідэнтычнасць, якая была значна бліжэйшай да народа, якім кіравала, чым да дваранскіх сем'яў, з якімі ў іх гістарычна былі роднасныя сувязі Razmik Panossian The Armenians: From Kings and Priests to Merchants and Commissars. 2006, С. 38—39 . Да Аршакуні належаў і Трдат III, з часу кіравання якога хрысціянства стала дзяржаўнай рэлігіяй Арменіі.
Аршакуні змагаліся за незалежнасць дзяржавы, але беспаспяхова. Пасля падзелу ў 387 годзе Вялікай Арменіі паміж Персіяй і Рымам трапілі да іх у залежнасць. У 428 годзе дынастыя Аршакуні спынілася.
Атрад 731
Атрад 731 — спецыяльны атрад японскіх узброеных сіл, які займаўся даследаваннямі ў галіне біялагічнай зброі, доследы праводзіліся на жывых людзях (ваеннапалонных, выкрадзеных). Таксама праводзіліся вопыты з мэтай вызначэння часу, які чалавек можа пражыць пад уздзеяннем розных фактараў (кіпень, высушванне, пазбаўленне ежы, пазбаўленне вады, абмаражэнне, электраток, вівісекцыя людзей і інш.) Ахвяры ў атрад траплялі разам з членамі сем'яў.
Стварэнне
Створаны ў 1932 годзе, меў штат у тры тысячы чалавек і дыслакаваўся на акупаванай тэрыторыі Кітая ў раёне пасёлка Пінфан (平房) правінцыі Біньцзян, у дваццаці кіламетрах на поўдзень ад Харбіна (哈爾濱) (цяпер — раён Пінфан горада Харбіна). Камандаваў атрадам генерал-лейтэнант Сіра Ісіі.
Для падрыхтоўкі пляцоўкі для сакрэтнага комплексу, былі спалены 300 кітайскіх сялянскіх хат. Атрад меў уласнае авіяцыйнае падраздзяленне і афіцыйна называўся «Галоўнае ўпраўленне па водазабеспячэнні і прафілактыцы частак Квантунскай арміі».
Дзейнасць
Па паказаннях на судзе ў Хабараўску камандуючага Квантунскай арміяй генерала Ацудза Ямада, «Атрад 731» быў арганізаваны ў мэтах падрыхтоўкі бактэрыялагічнай вайны, галоўным чынам супраць Савецкага Саюза, а таксама супраць Мангольскай Народнай Рэспублікі, Кітая і іншых дзяржаў. Судовым следствам было таксама даказана, што ў «Атрад 731» на жывых людзях, якіх японцы паміж сабой называлі «бярвёнамі», на паддоследных (кітайцах, рускіх, манголах, карэйцах, схопленых жандармерыяй або спецслужбамі Квантунскай арміі), праводзіліся і іншыя, не менш жорсткія і пакутлівыя вопыты, якія не мелі непасрэднага дачынення да падрыхтоўкі бактэрыялагічнай вайны.
Некаторыя ваенныя ўрачы атрада пасля сталі хірургамі, якія рабілі ўнікальныя аперацыі дзякуючы вопытам, зробленым у «Атрадзе 731». Мабыць, найбольш характэрным вопытам падобнага роду можна назваць ускрыццё жывога чалавека. У паддоследных пад наркозам або пад мясцовай анестэзіяй паступова здабывалі ўсе жыццёва важныя органы, адзін за адным, пачынаючы з брушыны і грудной клеткі і заканчваючы галаўным мозгам. Яшчэ жывыя органы, званыя «прэпаратамі», сыходзілі на далейшыя даследаванні ў розныя аддзелы атрада.
Вывучаліся межы трываласці чалавечага арганізма ў пэўных умовах — напрыклад, на вялікіх вышынях або пры нізкай тэмпературы. Для гэтага людзей змяшчалі ў баракамеры, фіксуючы на кінастужку агонію, абмарожвалі канечнасці і назіралі наступствы гангрэны. Калі зняволены, нягледзячы на заражэнне яго смяротнымі бактэрыямі, выздараўліваў, то гэта не ратавала яго ад паўторных вопытаў, якія працягваліся да таго часу, пакуль не наступала смерць. «Вопытныя ўзоры» ніколі не пакідалі лабараторыю жывымі.
Аналагічнай дзейнасцю над свойскімі жывёламі і сельскагаспадарчымі культурамі займаўся і «Атрад 100». Таксама на «Атрад 100» ускладаліся задачы па вытворчасці бактэрыялагічнай зброі і правядзенні дыверсійных мерапрыемстваў.
Дзейнасць «атрада 731» расследавалася ў ходзе «Хабараўскага працэсу», які завяршыўся асуджэннем шэрагу ваеннаслужачых Квантунскай арміі, якія мелі дачыненне да яго стварэння і працы, да розных тэрмінаў пазбаўлення волі.
Яўген Аляксандравіч Вялько
Яўген Аляксандравіч Вялько (нар., Дзятлавічы, Лунінецкі раён) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
Нарадзіўся 23 лютага 1997 года ў вёсцы Дзятлавічы Лунінецкага раёна. Некаторы час выстапаў за юнацкую каманду мікашэвіцкага «Граніта», пазней далучыўся да школы мінскага «Дынама». З 2013 года пачаў выступаць за дубль мінчан і неўзабаве замацаваўся ў складзе каманды.
У 2016 годзе стаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды дынамаўцаў, аднак так і не згуляў за яе. У сакавіку 2017 года быў аддадзены ў арэнду ў першалігавы «Прамень». У «Промні» стаў іграком асновы і па выніках сезона дапамог камандзе выйсці ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2018 года пасля вяртання з арэнды трэніраваўся з асноўнай камандай «Дынама», аднак неўзабаве зноў далучыўся да «Промня», і ў сакавіку 2018 года арэнда была падоўжана яшчэ на адзін сезон. У Вышэйшай лізе дэбютаваў 21 красавіка 2018 года ў матчы супраць «Слуцка» (0:3), выйшаўшы на замену на 41-й хвіліне. У жніўні 2018 года перайшоў у «Прамень» на трывалай аснове. У другой палове сезона 2018 замацаваўся ў стартавым складзе каманды.
У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». Пачынаў сезон 2019 у стартавым складзе, у маі атрымаў траўму, вярнуўся на поле толькі ў кастрычніку і стаў звычайна выхадзіць на замену.
У студзені 2020 года падпісаў пагадненне са «Слуцкам». Выступаў пераважна ў стартавым складзе каманды. У студзені 2021 года падоўжыў пагадненне з клубам.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за зборныя Беларусі да 17 і да 19 гадоў у кваліфікацыйных раўндах чэмпіянату Еўропы.
26 сакавіка 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў таварыскім матчы супраць Латвіі (3:4).
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Вайна з эму
«Вайна з эму» (Emu war) — аперацыя па знішчэнню эму, ажыццёўленая ў лістападзе-снежні 1932 года ўзброенымі сіламі Аўстраліі. Прычынай аперацыі сталі масавыя скаргі фермераў на каласальную (некалькі дзясяткаў тысяч) колькасць эму, якія атакавалі пасевы пшаніцы ў акрузе Кэмпіён, Заходняя Аўстралія. Для знішчэння птушак выкарыстоўвалася некалькі салдат, узброеных кулямётамі, што і дало прэсе магчымасць назваць гэты інцыдэнт «Вайной з эму».
Перадгісторыя
Пасля Першай сусветнай вайны вялікая колькасць былых вайскоўцаў Аўстраліі — разам з шэрагам брытанскіх ветэранаў, якія перасяліліся на кантынент, — пачалі весці гаспадарку ў Заходняй Аўстраліі, часта ў аддаленых раёнах, заснаваўшы там сельскагаспадарчыя фермы і пачаўшы гадаваць пшаніцу. З пачаткам Вялікай дэпрэсіі ў 1929 годзе аўстралійскім урадам гэтым фермерам было прапанавана павялічыць плошчы пасеваў пшаніцы, а таксама было дадзена абяцанне ад урада — у выніку так і не выкананае — аб дапамозе ім субсідыямі. Нягледзячы на рэкамендацыі і абяцанне субсідый, цэны на пшаніцу працягвалі падаць, і да кастрычніка 1932 пытанне паўстала асабліва востра; фермеры пачалі рыхтавацца да ўборкі ўраджаю, адначасова пагражаючы адмовіць у пастаўках пшаніцы.
Цяжкасці, якія стаяць перад фермерамі, выраслі яшчэ больш з прычыны міграцыі ў рэгіён каля 20 000 эму. Эму рэгулярна мігруюць пасля сезону размнажэння, накіроўваючыся да ўзбярэжжа з унутраных рэгіёнаў Аўстраліі. Прычыны з'яўлення там расчышчанай зямлі і дадатковага водазабеспячэння, створанага для забеспячэння жывёлы фермерамі Заходняй Аўстраліі, эму расцанілі апрацоўваныя зямлі як добрыя месцы для пражывання і пачалі набегі на тэрыторыі ферм — у прыватнасці, на сельскагаспадарчыя ўгоддзі ў аддаленых землях каля Кэмпіёна і Валгулана. Эму елі і псавалі пасевы, таксама пакідаючы вялікія дзіркі ў ломаемых імі платах, праз якія туды маглі пранікаць трусы, пагаршаўшыя страты ўраджаю.
Фермеры распавялі свае асцярогі з нагоды небяспекі набегаў птушак, якія псуюць іх палі, і дэпутацыя былых салдат была пасланая, каб сустрэцца з міністрам абароны, сэрам Джорджам Пірсам. Якія адслужылі падчас Першай сусветнай вайны салдаты-пасяленцы былі добра дасведчаныя аб эфектыўнасці кулямётаў і прасілі выкарыстоўваць гэтую зброю ў барацьбе з эму. Міністр з гатоўнасцю пагадзіўся, хоць і з шэрагам умоў. Так, зброю, якая будзе выкарыстоўвацца ваеннымі, і ўвесь іх транспарт павінны былі фінансавацца урадам Заходняй Аўстраліі, роўна як фермеры павінны былі самі забяспечваць сваё харчаванне, пражыванне, аплату боепрыпасаў. Пірс таксама падтрымаў ужыванне армейскіх падраздзяленняў па той прычыне, што адстрэл птушак быў бы добрай практыкай стральбы, хоць ён таксама сцвярджаў, што сёй-той ва ўрадзе, магчыма, разглядаў гэта як спосаб прыцягнуць увагу да фермераў Заходняй Аўстраліі з мэтай дапамогі ім, і для дасягнення гэтай мэты быў нават запрошаны кінааператар студыі Fox Movietone, які павінен быў здымаць гэтую падзею.
Вайна
«Баявыя дзеянні» павінны былі пачацца ў кастрычніку 1932 года. «Вайна» вялася пад камандаваннем маёра Мэрэдзіта з сёмай цяжкай батарэі Каралеўскіх Аўстралійскіх сіл артылерыі: Мэрэдзіт камандаваў двума салдатамі, узброенымі двума кулямётамі Люіса і 10 000 патронаў. Аперацыя, аднак, была адкладзеная з-за перыяду ападкаў, што прымусіла эму рассеяцца па больш шырокай плошчы. Дождж скончыўся 2 лістапада 1932 года, і ў гэты момант войскі былі размешчаны з загадам, каб дапамагчы фермерам і, на думку аўтара аднаго з газетных рэпартажаў, сабраць 100 шкур эму, так як іх пёры могуць быць выкарыстаны для вырабу капелюшоў для салдат аўстралійскай лёгкай кавалерыі.
Першая атака
2 лістапада салдаты прыбылі ў Кэмпіён, дзе былі заўважаныя каля 50 эму. Паколькі птушкі былі па-за дасяжнасці кулямётаў, мясцовыя пасяленцы паспрабавалі прыцягнуць зграю эму ў засаду, але птушкі падзяліліся на дробныя групы і беглі так, што ў іх было цяжка прыцэліцца. Тым не менш, у той час як першая стральба з кулямётаў была неэфектыўнай з-за далёкага дыяпазону мэтаў, другая чарга стрэлаў дазволіла забіць «некаторую колькасць» птушак. Пазней — у той жа дзень — была выяўленая невялікая зграя эму і, магчыма, дзясяткі птушак былі забітыя.
Наступнай важнай падзеяй было 4 лістапада. Мэрэдзіт зладзіў засаду каля мясцовай дамбы, і больш за 1000 эму былі заўважаныя ў кірунку яго пазіцыі. На гэты раз артылерысты чакалі, пакуль птушкі падыдуць блізка, перш чым адчыняць агонь. Кулямёт, тым не менш, зламаўся пасля забойства за ўсяго толькі дванаццаці птушак, і астатнія разбегліся да таго, як маглі б быць забітыя. У гэты дзень іншых птушак заўважана не было.
У наступныя дні Мэрэдзіт вырашыў рухацца далей на поўдзень, дзе птушкі «здаецца, былі даволі ручнымі», але меў толькі абмежаваны поспех, нягледзячы на яго намаганні. На адным з этапаў Мэрэдзіт нават зайшоў так далёка, што ўсталяваў адзін з кулямётаў на грузавік, — ход, які апынуўся неэфектыўным, так як грузавік быў не ў стане угнацца за птушкамі, а язда была настолькі грубай, што стралок не мог зрабіць ні аднаго стрэлу. Да 8 лістапада, праз шэсць дзён пасля першага «бою», было патрачана 2500 патронаў. Лік забітых птушак невядома: адзін справаздачу паведамляе толькі пра 50 птушак, але іншыя справаздачы кажуць аб колькасці ў дыяпазоне ад 200 да 500 — апошняя лічба называлася пасяленцамі. Афіцыйная справаздача Мерезіта паведамляла, апроч іншага, што яго людзі не панеслі страт.
8 лістапада дэпутаты ў аўстралійскай Палаце прадстаўнікоў абмяркоўвалі аперацыю. Пасля негатыўнага асвятлення падзей у мясцовых сродках масавай інфармацыі, якія гаварылі таксама аб тым, што «толькі некалькі» эму было забіта, Пірс адклікаў вайскоўцаў і кулямёты з 8 лістапада.
Пасля адводу салдат маёр Мэрэдзіт параўнаў эму з зулусамі і пракаментаваў дзіўную манеўранасць эму, нават калі яны цяжка параненыя.
Другая атака
Пасля сыходу ваенных нападу эму на пшанічныя палі працягваліся. Фермеры зноў папрасілі дапамогі, спаслаўшыся на спякоту і засуху, якая прывяла да ўварвання тысяч эму на тэрыторыю іх гаспадарак. Джэймс Мітчэл, прэм'ер-міністр Заходняй Аўстраліі, арганізаваў магутную падтрымку аднаўлення ваеннай дапамогі. Акрамя таго, даклад камандзіра аперацыі паказваў, што каля 300 эму было забіта ў пачатку аперацыі.
Дзейнічаючы ў адпаведнасці з просьбамі фермераў і дакладам камандзіра аперацыі, 12 лістапада міністр абароны вылучыў узброены атрад для аднаўлення намаганняў па знішчэнні эму. Ён абараняў гэтае рашэнне ў сенаце, тлумачачы, чаму салдаты былі неабходныя для барацьбы з сур'ёзнай сельскагаспадарчай пагрозай, якую ўяўляла сабой вялікая колькасць эму. Хоць ваенныя пагадзіліся даць зброю ўраду Заходняй Аўстраліі у надзеі на тое, што яны знойдуць патрэбных людзей для яго выкарыстання, Мэрэдзіт быў зноў адпраўлены на «поле бою» з-за відавочнай адсутнасці вопытных кулямётчыкаў у дзяржаве.
Спіс дэпутатаў Воранаўскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання
Спіс дэпутатаў Воранаўскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Рэтаўскі палац
Рэтаўскі палац — колішняя рэзідэнцыя Агінскіх у Рэтаве (Літва). Уласна сядзіба не захавалася да нашых дзён (акрамя падмурку), аднак засталіся іншыя часткі архітэктурнага ансамблю: музычная школа, воданапорная вежа, парк, старожка, частка муру з дзвюмя брамамі, іншыя будынкі, а таксама родавая капліца, дзе пахаваныя Багдан Агінскі разам з братам, князем Мікалаем.
Гісторыя
17 красавіка 1892, на Пасху, у сядзібе і царкве засвяціліся першыя ў Літве электрычныя лямпачкі.
У 1909 значныя пашкоджанні палацу нанёс пажар. У Першую сусветную вайну ён быў разрабаваны, мноства каштоўнасцей, музычныя інструменты і мастацкія творы вывезеныя ў Германію.
У 1924 годзе сядзіба была нацыяналізавана і перададзеная Згуртаванню літоўскіх каталіцкіх матак, якія ў 1926 годзе прадалі яго за даўгі. Новы ўласнік, Повілас Юргайціс, разбурыў будынак і паставіў новы мураваны дом.
За савецкім часам у ім дзейнічаў саўгас-тэхнікум.
S/2010 J 2
S/2010 J 2 — нерэгулярны знешні спадарожнік Юпітэра.
Арбіта
S/2010 J 2 здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 20.307.000 км за 588,82 дня. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,30761. Нахіл арбіты да лакальнай плоскасці Лапласа 150,36 °, гэта значыць яна з'яўляецца рэтраграднай. Гэтыя дадзеныя дазваляюць выказаць здагадку, што S/2010 J 2 адносіцца да групы Ананке.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2010 J 2 складае каля 1 км. Спадарожнік складаецца, верагодна, у асноўным з сілікатных парод, таму яго шчыльнасць можна ацаніць у 2,6 г/см³.
Варшаўская ваенная акруга
Варшаўская ваенная акруга – адна з першых трох ваенных акруг Расійскай Імперыі, створаных у 1862 годзе ўказам расійскага імператара Аляксандра ІІ.
Ахоплівала тэрыторыі Варшаўскай, Калішскай, Келецкай, Ломжынскай, Люблінскай, Плоцкай, Радамскай, Сядлецкай, Сувалкскай (да 1875 года), Пётракоўскай губерніяў. На базе войскаў акругі падчас Першай Сусветнай вайны была створана 2-я Армія. 28 ліпеня на значнай часцы тэрыторыі акругі была створана т.зв. акруга на тэатры ваенных дзеянняў, атрымаўшая назву Мінская.
Склад
У склад акругі па стану на першую палову 1914 уваходзілі:
Старшыня Еўрапейскага парламента
Старшыня Еўрапейскага парламента — чыноўнік, які ажыццяўляе кантроль над дэбатамі і дзеяннямі Еўрапейскага парламента. Ён таксама прадстаўляе парламент як у самім Еўрапейскім саюзе, так і па-за яго межамі. Для набыцця моцу большасці законаў ЕС і бюджэту садружнасці патрабуецца подпіс Старшыні.
Старшыня выбіраецца на тэрмін у два з паловай гады. З 1952 па 2012 год змянілася 29 старшыняў, з іх дванаццаць былі абраны пасля першых выбараў у Еўрапарламент 1979 года. Большасць старшыняў паходзіць з краін — старых членаў Еўрасаюза. Двое былі жанчынамі. Са студзеня 2022 года старшынёй з’яўляецца Раберта Мецола.
Спіс старшыняў
[[Выява:Map of EU Parliament Presidents.png|thumb|200px|Колькі разоў станавіліся старшынямі прадстаўнікі гэтай дзяржавы
Кіеўская ваенная акруга (Расійская імперыя)
Кіеўская ваенная акруга – адна з першых трох ваенных акруг Расійскай Імперыі, створаных у 1862 годзе ўказам расійскага імператара Аляксандра ІІ.
Ахоплівала тэрыторыі Кіеўскай, Валынскай, Падольскай, Палтаўскай, Курскай, Харкаўскай, Чарнігаўскай губерніяў. На базе войскаў акругі падчас Першай Сусветнай вайны была створана 3-я Армія. Таксама штаб акругі быў задзейнічаны пры фармаванні Паўднёва-Заходняга фронту
Склад
У склад акругі па стану на першую палову 1914 уваходзілі:
Каралеўства Венгрыя (1920—1944)
Каралеўства Венгрыя (Magyar Királyság), Харцісцкая Венгрыя ў перыяд 1920—1944 гадоў існавала дэ-факта пад уладай рэгента Міклаша Хорці. Спробу Карла IV вярнуцца на трон атрымалася прадухіліць пад пагрозай вайны з суседнімі дзяржавамі, а таксама адсутнасцю падтрымкі з боку Хорці. Каралеўства Венгрыя была адной з дзяржаў Восі ў гады Другой сусветнай вайны, але ў 1944 годзе краіна была акупіравана нацысцкай Германіяй.
Стварэнне
4 чэрвеня 1920 года паміж Венгрыяй і краінамі Антанты быў падпісаны Трыянонскі мірны дагавор, які замацаваў паваеннае становішча. Паводле яго Венгрыя пазбавілася 2/3 тэрыторыі.
6 жніўня 1919 года ўрад Венгерскай Савецкай Рэспублікі паў пад ударамі румынскіх войскаў, а яго кіраўнікі беглі ў Аўстрыю. У становішчы хаосу і безуладдзя на неакупіраванай румынскімі войскамі тэрыторыі Венгрыі была створана венгерская нацыянальная армія пад камандаваннем Міклаша Хорці. Яго войскі жорстка расправіліся з дэзарганізаванымі камуністычнымі сіламі, а 16 лістапада 1919 года ўвайшлі ў Будапешт.
Пасля вываду акупацыйных войскаў Румыніі ў 1920 годзе кааліцыя правых палітычных сіл аб'ядналася і вярнула Венгрыі канстытуцыйную манархію. Выбар новага караля быў затрыманы з-за грамадзянскай вайны і таму было прынята рашэнне абраць рэгента. Былы адмірал аўстра-венгерскага флоту Міклаш Хорці быў абраны рэгентам і заставаўся ім да падзення дзяржавы, стаўшы такім чынам унікальным у сваім родзе кіраўніком — «адміралам без флоту, рэгентам у каралеўстве без караля».
Другая сусветная вайна
Венгрыя далучылася да Германіі і Італіі падчас іх уварвання ў Югаславію ў 1941 годзе. Па выніках кампаніі Венгрыі было дазволена далучыць Бачку, рэгіён у Ваяводзіне, у якім пражывала значная колькасць сербаў, а таксама рэгіёны Прэкмур'е і Меджымур'е, якія мелі славенскае і харвацкае нацыянальныя большасці адпаведна. Іншыя прэтэнзіі да Харватыі былі спынены пасля стварэння Незалежнай Дзяржавы Харватыя, саюзнай нацысцкай Германіі і Румыніі супраць Савецкага Саюза. Асцерагаючыся ўмацавання Румыніі, венгерскі ўрад накіраваў войскі для падтрымкі Вермахта супраць Савецкага Саюза. Менавіта таму венгерскае войска панесла вялікія страты падчас Сталінградскай бітвы. У 1944 годзе, калі савецкія войскі ўжо хутка прасоўваліся на захад, Венгрыя вырашыла перайсці на бок саюзнікаў, каб пазбегнуць акупацыі. У адказ на гэта Германія адразу акупавала Венгрыю, а ўрад узначаліў стаўленік Германіі Ферэнц Салашы.
Урад
Перыяд кіравання Хорці акрэсліваўся шэрагам абставін, якія дазваляюць некаторым сучасным гісторыкам класіфікаваць перыяд яго кіравання як дыктатарскі. На думку іншых даследчыкаў, яго паўнамоцтвы працягвалі канстытуцыйныя паўнамоцтвы караля Венгрыі, прынятых раней падчас знаходжання краіны ва уніі з Аўстрыяй. Знаходзячыся на пасадзе рэгента, Хорці меў паўнамоцтвы распускаць парламент краіны і прызначаць прэм'ер-міністра.