cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Элітарызм
Элітары́зм, таксама эліты́зм (élitisme, ад фр. elite — лепшае, адборнае, выбранае) — погляд, канцэпцыя, якая сцвярджае што людзі, якія ўтвараюць эліту (на падставе паходжання, уменняў, ведаў, маёмасці і інш.) з большай верагоднасцю будуць канструктыўнымі для грамадства як цэлым, і таму заслугоўваюць большага ўплыву або аўтарытэту, чым іншыя. Тэрмін элітарызм можа выкарыстоўвацца для апісання сітуацыі, калі ўлада сканцэнтравана ў руках абмежаванай колькасці людзей. Элітарызм супрацьстаўляюць эгалітарызму, антыінтэлектуалізм, папулізму і плюралізму, яго часта супрацьстаўляюць дэмакратычным канцэпцыям.
Элітарызм — гэта палітычны і этычны погляд, а не сцвярджэнне аб рэчаіснай ролі эліт. Тэорыя, якая аналізуе ролю эліт у палітыцы і грамадстве, называецца тэорыя эліт. Тэарэтыкі эліты разглядаюць плюралізм як утапічны ідэал.
Элітарызм цесна звязаны з сацыяльным класам і тым, што сацыёлагі называюць «сацыяльнай стратыфікацыяй». У сучасным заходнім грамадстве сацыяльная стратыфікацыя звычайна вызначаецца ў тэрмінах трох розных сацыяльных класаў: вышэйшага класа, сярэдняга класа і ніжэйшага (працоўнага) класа.
Некаторымі сінонімамі «эліты» могуць быць «вышэйшы клас» або «арыстакратыя», што паказвае на тое, што асоба, пра якую ідзе гаворка, мае адносна вялікую ступень кантролю над сродкамі вытворчасці грамадства. Гэта ўключае ў сябе тых, хто атрымаў гэтую пасаду дзякуючы сацыяльна-эканамічным магчымасцям, а не асабістым дасягненням. Аднак гэтыя тэрміны ўводзяць у зман пры абмеркаванні элітарызму як палітычнай тэорыі, таму што яны часта асацыююцца з негатыўнымі «класавымі» канатацыямі і не дазваляюць прытрымлівацца больш непрадузятага даследавання філасофіі.
Згодна гэтай канцэпцыі, адсутнасць працэса фармавання эліт — прызнак няразвітасці, застойнасці або дэградацыі грамадства.
Адным з увасабленняў ідэяў элітарызму на тэрыторыях Беларусі з’яўляўся сарматызм.
Элітарызм, заснаваны на адвольных характарыстыках
Існуе шмат відаў элітарыстычных поглядаў у залежнасці ад таго, якія асаблівасці лічацца адметнымі і якое значэнне ім надаецца. Многія з гэтых поглядаў шырока лічацца неэтычнымі, таму што адметныя рысы, якія яны прымаюць, не маюць дачынення і адвольна аддзяляюць грамадства. Яны ўключаюць у сябе канцэпцыі, якія прызнаюць, што ключавой асаблівасцю, якая схіляе да ўлады або асаблівага месца ў грамадстве, з’яўляюцца, сярод іншага:
Элітарызм, заснаваны на развіцці асобы
У дадатак да элітарызму, заснаванаму на адвольных прыкметах, існуе таксама элітарызм, які прызнае, што кожны чалавек мае патэнцыял для развіцця, які ён можа выкарыстаць. Тыя, хто прыкладае намаганні для развіцця, лічацца лепшымі за іншых і належаць да эліты, якая павінна лідзіраваць у грамадстве. У залежнасці ад таго, што лічыцца вартым развіцця, адрозніваюць інтэлектуальны элітарызм (у дачыненні да інтэлекту ці, магчыма, цноты ў якасці вядучай рысы) і індывідуалістычны элітарызм (прызнанне волі ў якасці вядучай рысы). Іх аб'ядноўвае здагадка аб тым, што галоўным абавязкам чалавека з'яўляецца імкненне да самаразвіцця.
Інтэлектуальны элітарызм прызнае, што кожная чалавечая істота мае патэнцыял для развіцця маральных цнотаў, асабліва асабістай асветы. Толькі нямногія, аднак, працуюць над сваім характарам і дасягаюць вышынь маральнага развіцця. Інтэлектуальны элітарызм быў ідэалам многіх антычных філосафаў. Аднак яны адрозніваліся ў тым, што яны лічылі цнотай (Areté), напрыклад, для Сакрата гэтым ідэалам быў пошук самапазнання, у той час як Арыстоцель або стоікі прынялі больш шырокую канцэпцыю цнотаў. Сёння такой формай элітарнасці з'яўляецца погляд, паводле якога ва ўладзе павінны быць людзі з лепшымі ведамі і навыкамі.
Індывідуалістычны элітарызм прызнае, што тое, што адрознівае членаў эліты ад астатняга грамадства, — гэта жаданне зарэкамендаваць сябе як асобную і ўнікальную асобу. Такі індывід сам задае сабе ўзоры паводзін, а не пераймае іх у натоўпу, які лічыцца другасным і бяздумным. Галоўным прадстаўніком такога элітарызму з'яўляецца Фрыдрых Ніцшэ.
Элітарызм як палітычная пазіцыя
Элітызм з'яўляецца часткай многіх палітычных дактрын, у прыватнасці, кансерватызму, рэспубліканізму, рамантызму і фашызму. Ён супрацьстаіць эгалітарызму, погляду на тое, што людзі роўныя, і плюралізму, погляду на тое, што людзі розныя, але гэтыя адрозненні не вызначаюць, якія групы маюць большае права дамінаваць або панаваць над іншымі. Элітарыстычныя погляды часцей за ўсё асацыююцца з дактрынамі, крытычнымі ў адносінах да дэмакратыі або адкрыта антыдэмакратычнымі.
Антыдэмакратычны характар мае, напрыклад, фашысцкая дактрына, якая дзеліць грамадства на тры групы: усемагутны лідар (фюрар або дучэ), уладная эліта, якая складаецца з ваяроў (якой у нацысцкай Германіі павінен быў быць СС) і падпарадкаваныя ім людзі. Акрамя таго, фашысцкія дактрыны мелі расісцкі характар, падзяляючы народы на тых, якія павінны дамінаваць у свеце, і тых, якім наканавана падпарадкоўвацца. Вельмі расісцкая нацысцкая дактрына прызнавала некаторыя народы недалюдзьмі, якія павінны былі быць рабамі (напр., беларусы і іншыя славяне) або прызначанымі на знішчэнне (яўрэі, цыганы).
У сацыялагічнай тэорыі эліт элітарызм часта звязваюць з дэмакратычнымі поглядамі. Такія сацыёлагі, як Макс Вебер, Джозэф Шумпетэр і Чарльз Райт Мілс, адзначалі, што дэмакратыя — гэта сістэма, у якой эліты розных сацыяльных груп змагаюцца за ўладу. Такім чынам, эліты неаднастайныя, і пазіцыя асобных адзінак ва ўладных структурах не гарантаваная.
Істотнай часткай позвы дня некаторых палітычных рухаў, асабліва папулісцкіх, з'яўляецца антыэлітарызм. Для папулістаў галоўны сацыяльны канфлікт — паміж народам (масамі) і пэўнымі элітамі, якія прысвоілі сабе ўладу.
Вароніна (Жыткавіцкі раён)
Варо́ніна (, Воронино) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Верасніцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 33 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 266 км ад Гомелю.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Тураў — Лельчыцы. Планоўка складаецца з прасталінейнай мерыдыянальнай вуліцы, якая на поўдні далучаецца да цэнтра шыротнай прасталінейнай вуліцы. Забудова двухбаковая, няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі бескурганны магільнік ранняга жалезнага стагоддзя (у цэнтры вёскі) і 2 селішчы ранняга жалезнага стагоддзя (у 0,3-0,8 км на поўнач ад вёскі) сведчаць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVII стагоддзя як паселішча ў Мазырскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1671 годзе фальварак Варонічы, валоданне Радзівілаў. Пасля 2-га падзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі.
У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 10 жыхароў загінулі на франтах. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу «Перамога» (цэнтр — вёска Запясочча).
Ракытніўскі раён
Ракытніўскі раён (Рокитнівський район) — адміністрацыйная адзінка на поўначы Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ракытнэ (Рокитне).
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 56276 чалавек, плошча — 2350 км².
Гісторыя
Першыя паселішчы на тэрыторыі раёна згадваюцца ў апісанні ўласнасці ўкраінскіх магнатаў сярэдзіны XVI стагоддзя. З часу заснавання і да 1922 года паселішча было вядомае як Ахотнікава. Паходжанне гэтай назвы найперш звязвалі з імем уласніка зямель. Новы этап развіцця паселішча пачаўся ў 1888 годзе, калі бельгіец Розэнберг выкупіў невялікую дзялянку з кварцавымі пяскамі ў ваколіцы сяла Ракытнэ. Гэтыя пяскі былі прыдатныя для шкловарэння, а таму тут былі ўсе неабходныя ўмовы стварыць, няхай і прымітыўную, але дзейную гуту. Гэта зрабілася штуршком для хуткага развіцця паселішча, і ў выніку ў 1898 годзе быў заснаваны шклозавод.
У 1900 праз раён была пракладзеная чыгунка Кіеў—Ковель. Каляіна праходзіла праз паселішча, і такім чынам з’явілася чыгуначная станцыя Ракытнэ (Рокитне), што станоўча сказалася на развіцці прамысловасці ў краі. Паводле Рыжскага мірнага дагавора Ахотнікава адыйшло да Польшчы. Праз год паселішча было перайменаванае ў Ракытнэ, а чыгуначная станцыя атрымала назву Ракытнэ-Валынскэ (Рокитне-Волинське).
У верасні 1939 года Ракытнэ ў складзе Заходняй Украіны было далучанае да УССР, а праз год, у студзені 1940 года паселішча зрабілася раённым цэнтрам.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 14 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 37 сёлаў.
Васіль Яфімавіч Данілевіч
Член Імператарскага Маскоўскага археалагічнага таварыства. Удзельнік шэрагу Археалагічных з’ездаў ІМАА, дзе выступаў з дакладамі па гісторыі Русі («Манетныя скарбы Кіеўскай губерні да першай чвэрці XV ст.» на IX з’ездзе, «З нагоды аднаго пахавання, выразанага з зямлёй» на XII з’ездзе і інш.). Аўтар кнігі «Рускія старажытнасці» (1908; 2-е выд.: 1914), дзе старажытная гісторыя разглядаецца на археалагічным матэрыяле, што стала новым словам у навуцы таго часу.
Біяграфія
Скончыў 4-ю Кіеўскую гімназію. У 1891 годзе паступіў на гісторыка-філалагічны факультэт Імператарскага універсітэта Святога Уладзіміра, які скончыў у 1896 годзе. Яшчэ студэнтам спецыялізаваўся на рускай гісторыі пад кіраўніцтвам прафесара В. Б. Антонавіча. Курсавая праца В. Я. Данілевіча «Нарыс гісторыі Полацкай зямлі да канца XIV стагоддзя» было адзначана медалём і выйшла ва універсітэцкай друкарні асобным выданнем (Кіеў, 1896).
Пасля сканчэння ўніверсітэта нядоўга працаваў выкладчыкам Бакінскага рэальнага вучылішча. Наступныя некалькі гадоў жыў і працаваў у розных гарадах, у 1897—1900 — настаўнік Юр’еўскага рэальнага вучылішча ў Ліфляндскай губерні, апублікаваў наступную сваю працу «Шляхі зносін Полацкай зямлі да канца XIV стагоддзя» (Юр’еў, 1898). У 1901 годзе выкладаў у Рэвельскай Аляксандраўскай гімназіі Эстляндскай губерні. Летам 1901 года пераехаў у Харкаў, дзе рыхтаваўся да здачы магістарскіх экзаменаў, здаў іх у 1902 годзе. З 1903 года пачаў чытаць лекцыі і весці семінары ў Харкаўскім універсітэце як прыват-дацэнт кафедры рускай гісторыі, адначасова выкладаў у харкаўскіх гімназіях.
У 1907 годзе перайшоў у Кіеўскі універсітэт, заняў вакантнае пасля смерці прафесара П. В. Галубоўскага (1857—1907) месца на кафедры рускай гісторыі. Адначасова выкладаў на жаночых курсах спецыяльны курс айчынных старажытнасцяў. Апублікаваны аўтарызаваны запіс гэтых лекцый быў адным з першых у Расіі навучальных дапаможнікаў па археалогіі. З 1907 года правадзейны член Таўрычаскай вучонай архіўнай камісіі.
Са стварэннем у незалежнай Украіне Украінскага універсітэта, зноў пераехаў у Кіеў і стаў прафесарам гэтага універсітэта (1918—1920). Затым, пасля ўсталяванне ва Украіне савецкай улады, выкладаў у розных школах Кіева і створаным на базе ўніверсітэта Кіеўскім інстытуце народнай адукацыі (1920—1931), у 1930-х — таксама ў Інстытуце чырвонай прафесуры пры ВУЦВК (1931). Адначасова кіраваў Археалагічнай камісіяй Украінскай акадэміі навук, з 1919 года — член бібліятэчнай калегіі Народнага камісарыята асветы УССР і камітэта для заснавання Усенароднай бібліятэкі Украіны, з 1920 года — старшыня калегіі Галоўнага архіўнага ўпраўлення Наркамасветы УССР.
Атнасова
Атнасова (Относово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ізагамія
Ізагамія (ад ἴσος — «роўны», «аднолькавы» і γάμος — «шлюб») — прымітыўная форма палавога працэсу, пры якім зліваюцца дзве марфалагічна і па велічыні аднолькавыя гаметы. Характэрная для роўнавускавых зялёных водарасцей і хітрыдыевых грыбоў. Пры ізагаміі гаметы не падзяляюцца на мужчынскія і жаночыя, але валодаюць розным тыпам спарвання. Пры апладненні 2 гаметы рознага тыпу спарвання зліваюцца, утвараючы зіготы.
Галбея (археалагічны помнік)
Галбея — археалагічны помнік, гарадзішча і курганны могільнік каля в. Галбея Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Выяўлены ў канцы XIX ст. Фёдарам Пакроўскім, абследавалі ў 1938 годзе Уладзімір Галубовіч і Хэлена Цэгак-Галубовіч.
Курганны могільнік
За 1 км на ўсход ад вёскі, ва ўрочышчы Валатоўкі, на правым беразе ракі Чэртка. 49 насыпаў дыяметрам 4—10 м, вышыня 0,2—1,7 м. Курганы размешчаны кучна, на невялікай адлегласці адзін ад аднаго, большасць насыпаў пашкоджана ямамі і траншэямі. Абследаваў у 1972 годзе Яраслаў Звяруга. Раскопкі не праводзіліся.
Каксай (Акмолінская вобласць)
Каксай — сяло ў Жаксынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церсаканскай сельскай акругі. Код КАТА — 115275980.
Рэдзюіт
Рэдзюі́т (réduit «адасобненае жытло») —унутранае ўмацаванне ў замкнутых палявых або доўгачасовых фартыфікацыйных збудаваннях. У крэпасці — яе цэнтральная ўмацаваная частка, у палявым бастыёне — яго ўзвышаная частка.
Рэдзюіты служылі апошнім аплотам для абаронцаў абарончага збудавання, і будаваліся ў 16—пач. 20 ст.
Літаратура
. С.630.
Уць
Уць, Вуць — рака ў Добрушскім і Гомельскім раёнах Беларусі, левы прыток Сажа.
Агульнае
Даўжыня ракі 75 км. Плошча вадазбору 433 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,5 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 ‰.
Каціная мята
Каціная мята
Уць
Агульнае
Асноўныя прытокі: ручай Радзвін (злева), рака Лук’янаўка і рака без назвы каля аграгарадка Івакі (справа).
Пачынаецца за 1,7 км на паўночны захад ад вёскі Лук′янаўка Добрушскага раёна, вусце каля вёскі Цярэшкавічы Гомельскага раёна. Цячэ па Гомельскім Палессі. Найвышэйшы ўзровень разводдзя ў канцы сакавіка, сярэдняя вышыня над межанным узроўнем 2,4 м. Замярзае ў канцы снежня, крыгалом у пачатку 2-й дэкады сакавіка. Даліна ракі трапецападобная, шырынёй 300—600 м, у вытоку 150 м. Пойма двухбаковая, месцамі перарывістая, шырынёй 200—300 м; у разводдзе затапляецца на глыбіню 0,4—0,8 м тэрмінам да 2 тыдняў. Ад вытоку рэчышча каналізаванае на 2 км, у сярэднім цячэнні на 17,2 км. Шырыня ракі ў межань 10—18 м. Берагі да аграгарадка Уць нізкія, забалочаныя, ніжэй пераважна стромкія і абрывістыя.
На рацэ
На рацэ размешчаны:
Гарадскі пасёлак Церахоўка
Вёскі:
Горнева (Смаленская вобласць)
Горнева (Горнево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Андрэйкаўскага сельскага паселішча.
Востранка
Во́странка (, Остранка) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 5 км на ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 228 км ад Гомелю.
Гідраграфія
На рацэ Навуць (прыток ракі Прыпяць).
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Жыткавічы — Петрыкаў. Планоўка складаецца з падзеленых ракой 2 частак: усходняй (бессістэмная забудова ўздоўж ракі) і заходняй (плыўна выгнутая вуліца, арыентаваная з паўднёвага ўсходу на паўночны захад). Забудова драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 13 жыхароў загінулі на фронце. Паводле перапісу 1959 года ў складзе саўгаса «Жыткавічы» (цэнтр — пасёлак Грабянёўскі). Дзейнічалі клуб, бібліятэка.
Bwin
Bwin, раней вядомы як Betandwin.com (да 2006) — аўстрыйскі брэнд ігральнай анлайн-кампаніі, які належыць GVC Holdings, адзін з найбуйнейшых міжнародных букмекераў. Група працуе згодна з міжнароднымі і
рэгіянальнымі ліцэнзіямі ў такіх краінах і рэгіёнах, як Гібралтар, тэрыторыя Kahnawake у Канадзе, у Германіі, Італіі, Мексіцы, Аўстрыі і Вялікабрытаніі. Галаўныя офісы размешчаны ў Вене, Стакгольме і Гібралтары.
Гісторыя кампаніі
Bwin пачаў сваю працу ў 1997 годзе з 12 супрацоўнікамі пад назвай betandwin у Вене. Свой першы сайт азартных гульняў betandwin запусціў у 1998 годзе, сканцэнтраваўшы сваю дзейнасць на які расце рынку ставак на спорт. Адной з найбольш важных падзей у гісторыі кампаніі стаў запуск ставак у рэжыме рэальнага часу, якія дазваляюць ігракам рабіць стаўкі на спартыўныя мерапрыемствы ў прамым эфіры.
У верасні 2009 года bwin абвясціла аб набыцці італьянскага покернага аператара Gioco Digitale, што азнаменавала выхад кампаніі на італьянскі рынак азартных анлайн-гульняў.
Дзейнасць кампаніі
Па дадзеных на 2018 год, аўстрыйскі брэнд "bwin" належыць адной з найбуйнейшых у свеце ігральных анлайн-кампаній GVC Holdings, штаб-кватэра якой знаходзіцца на востраве Мэн. Бэтынг-рэсурсы холдынгу ў 2016 годзе забяспечылі рост агульнага аб'ёму ставак на 4% - да €4,55 млрд, а сукупны даход ад ставак на спорт павялічыўся на 14% - да €654 млн.
Філіялы і даччыныя кампаніі bwin прапаноўваюць паслугі ставак на спорт, покер, гульні ў казіно і анлайн-гульні, а таксама аўдыё- і відэатрансляцыі спартыўных падзей, сярод якіх папулярныя турніры па ключавых відах спорту. Мае ліцэнзаваныя офісы ў Македоніі, Балгарыі, Грэцыі і многіх іншых.
Свята-Мікалаеўская царква (Ваўкавыск)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм, помнік архітэктуры позняга класіцызму з элементамі псеўдарускага стылю ў г. Ваўкавыску.
Гісторыя
Пабудавана ў 1874 годзе з цэглы ў цэнтры горада (вул. Леніна) архітэктарамі Уласавым і Гур’евым.
Архітэктура
8-гранны асноўны аб’ём з прамавугольнай апсідай і прытворам. На галоўным фасадзе — 2-ярусная вежа-званіца, першы яе ярус прамавугольны ў плане, другі — 8-гранны, накрыты шатром. Галоўны ўваход вылучаны кілепадобным франтонам. Асноўны аб’ём мае паўцыркульныя вокны з кілепадобнымі сандрыкамі, прытвор і апсіда — прамавугольныя з ліштвамі, завершаны шырокім карнізам і фрызам з арачным поясам. Цэнтральная грань апсіды фланкіравана пілястрамі, завершана 3-вугольным франтонам і дэкарыравана арачнай нішай у цэнтры. Інтэр’ер зальны, перакрыццё драўлянае, плоскае. У храме драўляны 2-ярусны іканастас, дэкарыраваны накладной разьбой, пакрыты пазалотай.
Глауцыум рагаты
Батанічнае апісанне
Аднагадовая, радзей двухгадовая травяністая расліна.
Прыкаранёвае лісце нешматлікае, чарашковае, перыстарассечанае; сцябловае — сядзячае.
Кветкі буйныя, адзінкавыя, з 4 ярка-чырвонымі пялёсткамі. Цвіце ў красавіку—чэрвені.
Плод — каробачка, даўжынёй да 25 см.
Уся расліна шызага колеру, апушаная.
Шу
Шу:
МАЗ-6430
МАЗ-6430 — беларускі седлавы цягач з колавай формулай 6х4. Выпускаецца на Мінскім аўтамабільным заводзе з 1997 года.
NGC 3049
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нікадзім Прачыцкі
Нікадзім Прачы́цкі — беларускі мастак XVIII ст. Жыў у в. Жыровічы Слонімскага раёна Брэсцкай вобласці. У 1750 годзе выканаў абраз «Цуд Георгія аб змеі».
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Цвеціна)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — праваслаўны храм у Беларусі, у вёсцы Цвеціна Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1864—1867 гадах з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Мае трохчасткавую кампазіцыю: двух’ярусная шатровая званіца, прамавугольны ў плане двух’ярусны пад шатровым дахам аб’ём малітоўнай залы і трохгранная апсіда. Фасады дэкарыраваны паўкалонамі, антаблементам з сухарыкамі, броўкамі над арачнымі аконнымі праёмамі. Званіца і дах асноўнага аб’ёму завершаны цыбулепадобнымі галоўкамі.
Старое Лядна
Старо́е Ля́дна (, Старое Лядно) — аграгарадок у Лепельскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лепельскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 10 кіламетраў на поўнач ад горада Лепель і чыгуначнай станцыі Лепель, за 105 кіламетраў ад Віцебска, каля возера Лядна, на аўтамабільнай дарозе.
Наступленне ІДІЛ на поўначы Ірака (чэрвень 2014)
Наступленне ў Паўночным Іраку пачалося 4 чэрвеня 2014 года, калі Ісламская дзяржава Ірака і Леванта (ІДІЛ) і саюзныя ёй сілы пачалі буйную аперацыю супраць іракскіх урадавых сіл пасля папярэдніх сутыкненняў, якія пачаліся ў снежні 2013 года.
У пачатку чэрвеня 2014 года сітуацыя ў Іраку абвастрылася пасля таго, як суніцкія баевікі з ІДІЛ і лаяльныя ім мясцовыя радыкальныя фармаванні пачалі наступленне на поўначы краіны і захапілі шэраг населеных пунктаў. Пачаўшы з нападу на Самару 4 чэрвеня, за якім рушыў услед захоп Масула. 10 чэрвеня экстрэмістам удалося захапіць другі па велічыні горад у Іраку Масул з насельніцтвам больш за 1 млн чалавек, цэнтр правінцыі Найнава. Баевікі ІДІЛ пачалі прасоўванне на Багдад з мэтай устанаўлення поўнага кантролю над краінай.
11 чэрвеня захоплены горад Тыкрыт, радзіма былога прэзідэнта Садама Хусейна, баевікі занялі шэраг гарадоў і населеных пунктаў у правінцыі Салах-эд-Дзін. 12 чэрвеня курдскае ваенізаванае фарміраванне «Пешмерга» ўзяла пад кантроль горад Кіркук, цэнтр аднайменнай правінцыі.
Захоп тэрарыстамі ІДІЛ некалькіх правінцый і абвешчаны імі паход на Багдад паставілі пад пагрозу існаванне іракскай дзяржавы. У сувязі з гэтым 14 чэрвеня кіраўнік МЗС Ірака Хашыяр Зібары звярнуўся да Захаду з заклікам дапамагчы яго краіне ў барацьбе з ІДІЛ.
З 17 чэрвеня ідуць баі за нафтаперапрацоўчы завод у горадзе Байджы, адзін з трох вядучых у краіне. Практычна штодня завод і горад пераходзяць то да ўладаў, то да баевікоў ІДІЛ, то да мясцовых плямёнаў. 19 чэрвеня прэзідэнт ЗША Барак Абама заявіў, што Злучаныя Штаты гатовыя накіраваць у Ірак 300 ваенных.
Да канца чэрвеня ўрад страціў кантроль над сваімі межамі з Іарданіяй і Сірыяй. Прэм’ер-міністр Ірака Нуры аль-Малікі заклікаў да ўвядзення надзвычайнага становішча. Аднак, нягледзячы на крызіс у галіне бяспекі, парламент Ірака не дазволіў Малікі абвясціць надзвычайнае становішча; многія заканадаўцы з ліку арабаў-сунітаў і курдаў байкатавалі сесію, паколькі выступалі супраць пашырэння паўнамоцтваў прэм’ер-міністра.
На той момант групоўка ІДІЛ кантралявала 1/3 тэрыторыі краіны.
Абаканскі хрыбет
Абаканскі хрыбет — горны хрыбет у складзе Заходняга Саяна на паўднёвым захадзе ўсходняй Сібіры. Знаходзіцца пераважна ў Хакасіі, часткова ў Кемераўскай вобласці і ў Рэспубліцы Алтай.
Уяўляе сабой працяг Кузнецкага Алатау, які злучаецца на поўдні з хрыбтом Корбу на Алтаі. Клімат кантынентальны, з халоднай, шматснежнай зімой і ўмерана цёплым летам. Грэбневая частка хрыбта атрымлівае да 1500 мм ападкаў у год. На некаторых гольцах снег ляжыць усё лета.
Утварае паўднёва-ўсходнюю мяжу Кузнецкай катлавіны. З’яўляецца водападзелам рэк Абакан (басейн Енісея), Том, Мрас-Су і Лебедзь (басейн Обі).
Працягласць з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад каля 300 км. Сярэдняя вышыня 1400—1700 м. Вышэйшы пункт — 1984 м (безназоўная вяршыня хрыбта Чаачэк). Другая па вышыні вяршыня — гара Вялікі Аталык (1900 м). Іншыя значныя вяршыні — Вялікая Кальтайга (1883 м), Малая Кальтайга (1770 м).
Сяргей Уладзіміравіч Суравікін
У чэрвені 2022 года стала вядома, што генерал Суравікін камандуе Паўднёвай групоўкай расійскіх войскаў падчас уварвання Расіі на Украіну. З 8 кастрычніка 2022 года па 11 студзеня 2023 года з’яўляўся камандуючым Аб’яднанай групоўкай войскаў Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі ў зоне спецыяльнай ваеннай аперацыі (пры ўварванні Расіі на Украіну). З 11 студзеня 2023 года — намеснік камандуючага Аб’яднанай групоўкай расійскіх войскаў ва Украіне.
Цеплуха
Цеплуха (Теплуха) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Віктар Іванавіч Башмакоў
Віктар Іванавіч Башмакоў (нар., Сталінград, Расія) — фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (1987), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў Харкаўскі політэхнічны інстытут (інжынерна-фізічны факультэт, 1959). Працаваў у Фізіка-тэхнічным інстытуце АН УССР (1959—1961), Фізіка-тэхнічным інстытуце нізкіх тэмператур АН УССР (1961—1965), Харкаўскім дзяржаўным педагагічным інстытуце (1965—1967), Харкаўскім інстытуце грамадскага харчавання (1967—1973), Мазырскім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя І. П. Шамякіна (з 1973, прафесар кафедры тэарэтычнай фізікі, у 1988—2004 — загадчык кафедры, у 1977—1982 — дэкан факультэта), Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (з 2005, прафесар кафедры матэрыялазнаўства і рэсурсазберагальных тэхналогій, у 2006—2013 — кафедры тэхнічнай механікі).
Навуковыя інтарэсы: фізічная прырода і заканамернасці развіцця пластычнай дэфармацыі ў металічных крышталях; працэсы пластыфікацыі і ўмацавання металаў і сплаваў ва ўмовах пераважнай дэфармацыі двайнікаваннем.
Люнет
Люнет (lunnette) — адкрытае з тылу палявое або доўгачасовае фартыфікацыйнае збудаванне.
Поля Ракса
Поля РАКСА (Pola Raksa, нар. ў Лідзе) — польская кінаактрыса.
Біяграфія
Будучая актрыса нарадзілася ў Беларусі, сям'я пасля вайны выехала ў Польшчу. Тут Поля Ракса скончыла школу, а пасля вывучала польскую мову і літаратуру ў Вроцлаўскім універсітэце.
У 1960 кінаражысёр М. Канеўская прапанавала Полі ролю Ванды ў фільме «Чарцяня з сёмага класа». Поля неўзабаве перайшла на акцёрскае аддзяленне Вышэйшай школы тэатра і кіно ў Лодзі і ў 1964 скончыла яе. Ужо падчас вучобы паспела сыграць ролі Марысі ў фільме «Рэчаіснасць» (1961), Марысі ў фільме «Клуб кавалераў» (1962), Гражыны ў фільме «Іхні будзённы дзень» (1963), Крысі ў фільме «Разводаў не будзе» (1964). Пасля заканчэння вучобы Поля Ракса працавала ў тэатры «Повшэхны» ў Лодзі (1964-68) і тэатры «Вспулчэсны» ў Варшаве (1968-86). Адначасова працягвала здымацца: роля Беаты ў фільме «Беата» (1965), адна з галоўных роляў у фільме «Блакітны пакой» (1965), роля Зузанны ў серыяле «Капітан Сава ідзе па следу», знялася ў савецкім фільме «Накцюрн». Вялікую вядомасць Полі прынесла роля Гелены дэ Віт у фільме «Попел» (1965), у тым жа годзе яна сыграла яшчэ ролю Інезілы ў фільме «Рукапіс знойдзены ў Сарагосе».
Выключную вядомасць прынесла актрысе роля Марусі-«Аганёк» у фільме «Чатыры танкісты і сабака», у якім яна здымалася з 1966 па 1970. У гэты ж час іграла ролі Гані ў фільме «Біч божы»(1967), Альжбэты ў фільме «Парыж-Варшава без візы» (1967), Зосі ў савецкім фільме «Зося» (1967), Марыэлы ў фільме «Прыгода з песенькай» (1969), Камы ў фільме «Пагоня за Адамам» (1970).
Фактычна кінакар'ера Полі Раксы доўжылася ўсяго дзесяць гадоў: з 1960 па 1970. Пасля яна перастае здымацца ў класічных ігравых фільмах, але шмат здымаецца на тэлебачанні, у тым ліку ў тэлевізійных спектаклях.
У 1986 Поля Ракса пакідае тэатр, а з 1989 перастае здымацца і на тэлебачанні. У 1990-я гг. яна толькі зрэдку выконвала ролі ў спектаклях варшаўскіх тэатраў, у 1993 знялася ў ролі мамы Агаты ў фільме «Уводзіны Агаты», у гэты перыяд шмат займаецца модай.
Поля Ракса не раз атрымоўвала ўзнагароды як актрыса.
Уладзімір Нічыпаравіч Семянькоў
Уладзімір Нічыпаравіч Семянько́ў ( — ) — вучоны, філосаф і сацыёлаг, кандыдат гістарычных навук (1953), доктар філасофскіх навук (1981), прафесар (1982).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Стражавічы (Чашніцкі раён Віцебскай вобласці Беларусі). У час Вялікай Айчыннай вайны ў партызанах, камісар партызанскага атрада імя Багдана Хмяльніцкага Сенненскай партызанскай брыгады, капітан. У 1946 годзе скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ, у 1949 годзе — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. З 1949 года працаваў у Беларускім політэхнічным інстытуце на кафедры навуковага камунізму, пасаду загадчыка якой займаў у 1980—1986 гадах. У 1986—1998 гадах — у Інстытуце павышэння кваліфікацыі выкладчыкаў грамадскіх навук пры Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Навуковая дзейнасць У. Н. Семянькова па праблемах грамадскага выхавання і фарміравання асобы, суадносін матэрыяльных, ідэалагічных і духоўных фактараў у працэсе выхавання, станаўлення і дзейнасці вытворчых калектываў. Распрацаваў новыя падыходы да комплекснага вывучэння грамадскага выхавання як сінтэзу грамадскіх адносін і дзейнасці людзей.
Сярод апублікаваных прац:
NGC 3051
NGC 3051 (іншыя абазначэнні — ESO 499-16, MCG -4-24-4, PGC 28536) — галактыка ў сузор’і Насос.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чапаеўскае (Акмолінская вобласць)
Чапаеўскае — сяло ў Жаксынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Чапаеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 115277100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 810 чалавек (398 мужчын і 412 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 526 чалавекі (257 мужчын і 269 жанчын).
Блэндар
Блэндар таксама Збівач (Blender — змяшальнік ) — электрапрыбор, прызначаны для драбнення ежы, прыгатавання эмульсій, пюрэ, узбівання напояў , мусаў і г. д., а таксама колкі лёду.
Хадасевіч
Хадасевіч — беларускае прозвішча.
Блэндар
Гісторыя
Блэндар вынайшаў у 1922 годзе амерыканец Стывен Паплаўскі. Ён разлічваў з дапамогай сваёй прылады аўтаматызаваць вытворчасць газіроўкі з сіропам. Першыя блэндары ўяўлялі сабой чару на падстаўцы, у якой круціўся нож у выглядзе прапелера, і ўмелі толькі змешваць.
У 1935 годзе амерыканец Фрэд Осіус палепшыў блэндар Паплаўскага, зрабіў яго стацыянарным і здольным не толькі змешваць, але і рэзаць інгрэдыенты да стану пюрэ.
Віды блэндараў
Існуе два варыянты блэндара: Спецыяльная насадка-блендар уваходзіць у склад прыстасаванняў кухонных камбайнаў.
Вытворцы
Блэндары вырабляюць кампаніі Braun, BSH (пад гандлёвымі маркамі Bosch, Siemens, Ufesa), SEB (пад гандлёвымі маркамі Tefal, Moulinex) Royal Philips Electronics (пад маркай Philips) Zelmer (пад маркай Zelmer), ESGE AG (пад маркай BAMIX у Германіі больш вядомая як ESGE Zauberstab) і шматлікія іншыя.
Уладзіслаў Феліцыянавіч Хадасевіч
Уладзіслаў Феліцыянавіч Хадасевіч (, Масква —, Біянкур, пад Парыжам) — рускі паэт, літаратурны крытык і гісторык літаратуры, мемуарыст. Па бацьку з паланізаванага шляхецкага роду Мінскай губерні (прозвішча беларускага паходжання), па маці — унук яўрэйскага публіцыста Якава Брафмана. Перакладаў польскіх і яўрэйскіх паэтаў.
Верш «Сутонне» на беларускую мову пераклаў Рыгор Сітніца.
«Не опубликованное и неоконченное»
Я родился в Москве. Я дыма
Над польской кровлей не видал,
И ладанки с землей родимой
Мне мой отец не завещал.
Но памятны мне утра в детстве,
Когда меня учила мать
Про дальний край скорбей и бедствий
Не зная тайного их смысла,
"Дитя! Всех рек сильнее — Висла,
Барда (Азербайджан)
Барда (Bərdə) — горад, цэнтр Бардзінскага раёна Азербайджана. Насельніцтва горада ў 1969 годзе складала 19,3 тысячы чалавек, у 2006 годзе — 37,9 тысяч. Горад размешчаны на Карабахскай раўніне за 260 км ад Баку, на рацэ Тэртэр. За некалькі кіламетраў ад горада знаходзіцца лінія спынення агню паміж Азербайджанам і непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікай.
Уладзіслаў Феліцыянавіч Хадасевіч
«Не опубликованное и неоконченное»
Всех стран прекраснее — Литва.
Барда (Азербайджан)
Славутасці
Нягледзячы на ​​частыя землятрусы, у Бардзе захаваўся шэраг сярэднявечных архітэктурных збудаванняў:
Уладзіслаў Феліцыянавіч Хадасевіч
«Не опубликованное и неоконченное»
ЦГАЛИ ф. 537, оп. 1, ед. хр. 21, л. 52 Владислав Ходасевич. Колеблемый треножник. Избранное. Составление и подготовка текста В. Г. Перельмутера. Под общей редакией Н. А. Богомолова. Москва: Советский писатель, 1991. С. 117.
Гядзімінас Вагнорус
У 1980 годзе скончыў Вільнюскі інжынерна-будаўнічы інстытут, атрымаўшы кваліфікацыю інжынера-эканаміста. У 1980–1987 гадах працаваў у гэтай ВНУ. У 1987 годзе атрымаў навуковую ступень кандыдата эканамічных навук. У 1988 годзе стаў старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута эканомікі Акадэміі навук Літвы.
У 1990 годзе ад Саюдзіса быў абраны дэпутатам Вярхоўнага Савета Літоўскай ССР, з'яўляючыся адным з падпісантаў Акта аб незалежнасці ад 11 сакавіка 1990 года. 13 студзеня 1991 года, калі былі ўведзены савецкія войскі у Вільнюс, а прызначаны некалькімі днямі раней прэм'ер-міністр Альбяртас Шыменас знік, парламент даручыў яму місію фарміравання ўрада.
Пасля перамогі на выбарах кансерватараў у 1996 годзе зноў узначаліў урад, які быў сфарміраваны разам з партыяй хрысціянскіх дэмакратаў. Неўзабаве ён пачаў спаборнічаць за павелічэнне свайго ўплыву ў Саюзе Айчыны, скарыстаўшыся даволі дрэнным вынікам Вітаўтаса Ландсбергіса на прэзідэнцкіх выбарах 1997 года.
У 1999 годзе ўступіў у адкрыты канфлікт з прэзідэнтам Валдасам Адамкусам, які выказаў яму вотум недаверу ў пасланні нацыі. У рэшце дзейны прэм'ер-міністр падаў у адстаўку. Супраць яго волі Саюз Айчыны вырашыў застацца ў кааліцыі і вылучыў новага кандыдата на пасаду прэм'ер-міністра.
У ліпені 2000 года былы прэм'ер-міністр ініцыяваў стварэнне новай партыі пад назвай Саюз умераных кансерватараў. У тым жа годзе ён быў адзіным прадстаўніком гэтай партыі, абраным дэпутатам па мажарытарнай акрузе.
У 2004 годзе ён ператварыў сваю партыю ў Хрысціянска-кансерватыўны сацыяльны саюз, у тым жа годзе прайграў як выбары ў Еўрапарламент, так і ў Сейм. У 2008 годзе ён зарэгістраваўся незалежным кандыдатам у дэпутаты, прайграў на выбарах у другім туры, а праз год зноў беспаспяхова балатаваўся ў Еўрапарламент. У 2010 годзе стаў лідарам створанай хрысціянскай партыі, якая, аднак, не атрымала ніводнага месца на парламенцкіх выбарах у 2012 годзе. У 2013 годзе ўступіў у Партыю працы, а ў 2016 годзе зноў беспаспяхова балатаваўся ў Сейм.
Акоп
Ако́п — адкрытае фартыфікацыйнае збудаванне для вядзення агню і абароны асабовага складу і ваеннай тэхнікі ад сродкаў паражэння праціўніка. Адрозніваюць акопы стралковы, артылерыйскі, мінамётны, танкавы (для БМП, БТР і пад.) і інш.
Акопы маскіруюцца пад навакольную мясцовасць, забяспечваюць зручнасць вядзення агню і абарону ад куль і асколкаў. Памяншаюць у 1,5—2 разы радыус паражэння пры ўздзеянні ядзернай зброі.
Стралковы акоп бывае адзіночны, парны, на разлік або аддзяленне. Адзіночныя і групавыя акопы складаюцца з выемкі (рову), брустверу, бермы і пляцовак для ўстаноўкі зброі. Злучаюцца між сабой траншэяй, утвараючы акоп на аддзяленне, які ў сваю чаргу, забяспечваецца запаснымі пляцоўкамі для зброі, шчылінай ці бліндажом, нішамі для баепрыпасаў, зброі, харчавання і вадасцёкам.
Артылерыйскі (мінамётны) акоп складаецца з пляцовак з прылеглымі ровікамі, у якіх ладзяцца нішы для баепрыпасаў і шчыліны (бліндажы).
Танкавы акоп (для БМП, БТР і пад.) складаецца з катлавану з апарэллю, шчылін і, часам, ніш для баепрыпасаў.
Станішча
Станішча (Стани́ще) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Жыцькаўскі сельсавет
Жы́цькаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Жыцькава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Барысаўскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Барысаўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бродаўскага сельсавета. 8 красавіка 1957 года ў склад Прыгараднага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (вёскі Жыцькава, Любатоўшчына і Прудзішча), у склад Кішчына-Слабадскога сельсавета — 3 населеныя пункты (вёскі Пасека, Садоўшчына і Селішча), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бродаўка, сельсавет перайменаваны ў Бродаўскі.
Міксер
Міксер (ад mixer) — прылада, прызначаная для механічнага перамешвання, стварэння аднастайнай масы і яе часовага падтрымання з розных па складзе вадкіх і сыпкіх рэчываў. Прызначаны для ўзбівання яек, вяршкоў, падрыхтоўкі напояў, кактэйляў, мусаў, амлетаў, марожанага, пюрэ, соусаў і г. д. Міксеры бываюць стацыянарныя і ручныя (больш распаўсюджаны варыянт). Ручны міксер уяўляе сабой кампактны электрычны прыбор, прыстасаваны для трымання адной рукой. Корпус міксера звычайна выконваецца з пластмасы, усярэдзіне яго размешчаны электрарухавік з рэдуктарам, які прыводзіць у рух 2 асадкі-вянцы, размешчаныя так, што пры кручэнні іх лопасці рухаюцца па перакрыжавальных траекторыях. Міксер, як правіла, мае некалькі хуткасцей кручэння рухавіка, альбо плаўнае рэгуляванне.
Барда
Барда — тапонім.
Спіс кіраўнікоў Штырыі
Герцагства Штырыя з'яўлялася адным з тэрытарыяльных княстваў Свяшчэннай Рымскай імперыі ў 970—1806 гг. Узнікшы ў якасці Карантанскай маркі ў складзе герцагства Карынтыі, Штырыя ў 1122 г. атрымала фактычную незалежнасць, а ў 1180 г. статус герцагства. У 1192 г. Штырыя была ўклучана ў склад уладанняў аўстрыйскіх манархаў і да 1918 г. з'яўлялася адной са спадчынных каронных зямель Габсбургаў.
Герцагства Штырыя
У 1619 г. Штырыя была аб'яднана з астатнімі тэрыторыямі Габсбургаў. Пра далейшыя кіраўнікоў Штырыі гл. Спіс кіраўнікоў Аўстрыі.
Востраўскае пагадненне
Востраўскае пагадненне (4 жніўня 1392) — палітычная дамова, якую падпісалі, з аднаго боку, кароль польскі Уладзіслаў II, ён жа Вялікі князь літоўскі, рускі і жамойцкі Ягайла, і яго жонка польская каралева Ядвіга, а з другога боку — Вітаўт Кейстутавіч, тагачасны князь гарадзенскі, і яго жонка Ганна. Яны дамовіліся пра спыненне міжусобнай вайны і пра падзел улады ў Вялікім княстве Літоўскім у складзе саюзнай польска-літоўскай дзяржавы. Пагадненне было падпісана ў маёнтку Востраў (цяпер не існуе) пад Лідай.
Паводле тагачаснага звычаю, удзельнікі пагаднення ўзаемна прабачылі крыўды і пакляліся ў вечным сяброўстве. Вітаўт прызнаваў вярхоўную ўладу польскай кароны і прызначаўся намеснікам караля ў княстве; ён не толькі вяртаў свае вотчыны, але і атрымліваў ад караля новыя землі, і ў выніку атрымаў у валоданне гарады Трокі, Гродна, Ліду, воласці Берасцейскую, Суражскую, Драгічынскую, Мельніцкую, Камянецкую, Ваўкавыскую і Лідскую. Такім чынам, Вітаўт стаў фактычным уладаром Вялікага княства Літоўскага, а з 1395 пачаў афіцыйна ўжываць тытул Вялікага Князя Літоўскага. Пасля смерці Вітаўта, усе яго землі і тытулы мусілі вярнуцца пад уладу польскай кароны, з выняткам спадчыны для брата Жыгімонта і пасагу жонкі Ганны. Жонка Вітаўта атрымлівала ад Кароны гарантыі бяспекі і пратэкцыі пасля яго магчымай смерці.
Пагадненне паклала канец міжусобнай вайне, стабілізавала палітычную сітуацыю ў ВКЛ, а ў далейшай перспектыве спрычынілася да канчатковага спынення крыжацкай экспансіі ў Прыбалтыцы (Вялікая вайна, 1409-1411).
Перадгісторыя
Ініцыятарамі пагаднення былі члены Кракаўскай каралеўскай рады. Актыўнай прыхільніцай выступіла каралева Ядвіга Анжуйская. Патаемныя перамовы з Вітаўтам правёў князь мазавецкі Генрык — муж Рынгалы, сястры Вітаўта. Перад падпісаннем, у канцы ліпеня 1392 года, у Вільні адбыўся з’езд малодшых Альгердавічаў з удзелам Ядвігі, дзе было прынята канчатковае рашэнне аб перадачы ўлады ў княстве Вітаўту.
Амерыканскі ламанцін
Амерыканскі ламанцін (Trichechus manatus) — буйное воднае млекакормячае сямейства ламанцінавых, якія жывуць уздоўж Атлантычнага ўзбярэжжа Паўночнай, Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі.
Сярэдняя даўжыня дарослага амерыканскага ламанціна складае прыблізна 3 м, хоць некаторыя асобіны могуць дасягаць 4,5 м у даўжыню, улічваючы хвост. Вага гэтых жывёл вар'іруецца ў сярэднім у межах 200—600 кг, самыя буйныя асобіны рэдка дасягаюць паўтары тоны. Саміцы звычайна даўжэйшыя і цяжэйшыя за самцоў. Дзіцяняты пасля нараджэння у даўжыню складаюць 1,2-1,4 м і важаць прыкладна 30 кг. Дарослыя асобіны маюць блакітна-шэрую афарбоўку цела, дзіцяняты ў першы месяц свайго жыцця пафарбаваныя ў больш цёмныя колеры.
Ліга Ставак
Ліга Ставак — расійская букмекерская кампанія, заснаваная ў 2008 годзе. Дзейнасць кампаніі накіравана на развіццё букмекерскага бізнесу ў Расіі, падтрымку нацыянальнага спорту і стварэнне новай сферы спартыўных забаў.
Гісторыя
Гісторыя «Лігі Ставак» неаддзельная ад біяграфіі яе заснавальніка Алега Жураўскага (1969—2017), які прысвяціў значную частку сваёй прафесійнай дзейнасці фармаванню культуры букмекерства ў Расіі.
После смерти Журавского издания отмечали его определяющее влияние на развитие букмекерской отрасли в России.
У 2008 годзе Жураўскі разам са сваім сябрам і бізнэс-партнёрам Юрыем Красоўскім заснавалі «Першую міжнародную букмекерскую кампанію», якая разгарнула сваю дзейнасць пад брэндам «Ліга Ставок».
З 2017 года Красоўскі з’яўляецца Прэзідэнтам БК «Ліга Ставок» і кіраўніком першай самарэгулявальнай арганізацыі букмекераў Расіі.
Стаўкі
БК «Ліга Ставок» прымае стаўкі на вынікі спартыўных спаборніцтваў. Раней апроч традыцыйных ставак на вынікі «Еўрабачання», прэміі Оскар, «Залатога глобуса», Канскага кінафестывалю, кампанія прымала заклад і на адзінкавыя падзеі. Напрыклад, у 2011 годзе прадметам спрэчкі стала пахаванне цела Уладзіміра Леніна, што выклікала бурную незадаволенасць Камуністычнай партыі Расійскай Федэрацыі .У 2016 годзе кампанія прапаноўвала стаўкі на перамогу Дональда Трампа, у 2018 — заклад на добраахвотны выхад з прэзідэнцкай гонкі тэлевядучай Ксеніі Сабчак. У 2017 годзе «Ліга Ставок» прымала стаўкі на рэп-батл Аксімірона і Дызастэра, а ў 2018 — на атрыманне Аксіміронам літаратурнай прэміі Аляксандра Пяцігорскага.
У 2017 годзе «Ліга Ставок» выплаціла найбуйнейшы выйгрыш у гісторыі букмекерскага бізнэсу ў Расіі. Рэкардсменам стаў жыхар Сібіры, які паставіў 213 тысяч рублёў на 12 матчаў і выйграў у кожным выпадку. Кампанія выплаціла яму 28,76 мільёна рублёў, у тым ліку каля 4 мільёнаў падатковых адлічэнняў.
У Туркменістане і Манголіі ўваходзіць у топ-5 букмекерскіх кампаній
Крытыка
Улетку 2019 года некалькі гульцоў, якія звярнуліся на РенТВ, абвінавацілі «Лігу Ставак» у наўмысным стварэнні ўмоў, у тым ліку ў частцы ўласных працэдур прыёму ставак, накіраваных на тое, каб гульцы не маглі атрымліваць буйныя выйгрышы. Па сцвярджэнні выдання, у правілы прадастаўлення паслуг кампаніі таксама ўнесены пункт, які дазваляе пералічваць суму выйгрышу заднім лікам па меркаванні букмекерскай кампаніі.
Герасімаўка
Герасімаўка:
Шэкі
Шэкі:
Свята-Пакроўская царква (Гарадзечна)
Царква́ Пакрова Прасвятой Багародзіцы — праваслаўная царква ў Гарадзечне Пружанскага раёна, збудаваная ў памяць бітвы паміж расійскімі і напалеонаўскімі войскамі ў 1812 годзе. Помнік архітэктуры з элементамі класіцызму.
Гісторыя
6 лютага 1963 года Савет па справах Рускай праваслаўнай царквы пры Савеце міністраў СССР прыняў рашэнне аб ліквідацыі прыхода ў вёсцы Гарадзечна. У будынку царквы пэўны час размяшчалася калгаснае зернясховішча і школьная спартыўная зала. Паступова ў царкве праржавеў дах, уваходная арка і каменная агароджа былі разабраны, сам будынак храма знаходзіўся ў поўным запусценні.
12 кастрычніка 1991 года на свята Пакрова Прасвятой Багародзіцы царкву асвяціў епіскап Брэсцкі і Кобрынскі Канстанцін.
Архітэктура
Будынак прамавугольны ў плане, над уваходам вежа-званіца. Асноўны трохнефавы аб'ём накрыты двухсхільным дахам, у цэнтры якога размешчаны васьмігранны светлавы барабан. На галоўным фасадзе накладны порцік. Вокны акаймаваны простымі ліштвамі.
Асаблівую велічнасць храму надавалі 12 калон (дзве пры ўваходзе і 10 унутры), якія сімвалізавалі «12-ы год».
Першапачаткова царква мела выгляд велізарнага свірна; не было ні купала, ні званіцы.
NGC 3052
NGC 3052 (іншыя абазначэнні — ESO 566-26, MCG -3-25-30, IRAS09521-1824, PGC 28570) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віцебскі дзяржаўны тэхнічны каледж
Віцебскі дзяржаўны тэхнічны каледж (ВДТК) — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Віцебску. Размешчаны па адрасе вуліца Лазо, 113а.
Гісторыя
7 мая 1955 года быў выдадзены загад аб адкрыцці вячэрняга тэхнікума лёгкай прамысловасці на базе дзеючых прадпрыемстваў горада Віцебска: швейнай фабрыкі «Сцяг індустрыялізацыі» і дыванова-плюшавага камбіната.
У 1973 годзе тэхнікум лёгкай прамысловасці парайменаваны ў Віцебскі тэхналагічны тэхнікум і распачата падрыхтоўка спецыялістаў па дзённай, вячэрняй і завочнай формах навучання. З 1978 года тэхнікум з’яўляецца базавай сярэдняй спецыяльнай навучальнай установай для ССНУ горада Віцебска.
Загадам Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР № 178 ад 29 мая 1987 года «Аб рэарганізацыі Віцебскіх індустрыяльнага і тэхналагічнага тэхнікумаў» быў створаны Віцебскі індустрыяльна-тэхналагічны тэхнікум.
У 2000 годзе Віцебскі індустрыяльна-тэхналагічны тэхнікум быў ператвораны ў Віцебскі дзяржаўны тэхнічны каледж. У 2012 годзе Віцебскі дзяржаўны тэхнічны каледж быў пераназваны ў Віцебскі дзяржаўны індустрыяльна-будаўнічы каледж. У 2014 годзе Віцебскі дзяржаўны індустрыяльна-будаўнічы каледж быў рэарганізаваны шляхам далучэння да яго ўстановы адукацыі «Віцебскі дзяржаўны прафесійны ліцэй № 2 будаўнікоў».
У 2016 годзе вернута назва Віцебскі дзяржаўны тэхнічны каледж. У тым жа годзе да яго быў далучаны Віцебскі станкаінструментальны каледж.
Дрэвавыя расліны
Дрэвавыя расліны, дравяністыя расліны — шматгадовыя вечназялёныя і лістападныя расліны, ствол і галіны якіх утвараюць драўніну. З'яўляюцца галоўным элементам леса, які фарміруе яго ландшафт, і служаць асноўным фактарам ляснога біягеацэнозу. Раздзел батанікі, які вывучае дрэвавыя расліны, завецца дэндралогія.
Паводле класіфікацыі дацкага батаніка Хрыстэна Раўнкіера дравяністыя расліны маюць шматгадовыя надземныя парасткі з пупышкамі аднаўлення, якія размяшчаюцца высока ў кроне. У сваёй класіфікацыі Раўнкіер адносіць іх да групы фанерафітаў.
У класіфікацыі І. Р. Серабракова падраздзяляюцца на тры тыпы: дрэвы, кусты і кусцікі.
Драўняныя расліны, у залежнасці ад умоў навакольнага асяроддзя, набываюць розныя жыццёвыя формы: дрэвы, кусты, ліяны, сланцы (напрыклад, кедравы сланік). У адрозненне ад травяністых раслін, у драўняных надземныя вегетатыўныя органы ў неспрыяльных умовах не адміраюць цалкам, а пры наступе спрыяльнага перыяду аднаўляюць свой рост з утварэннем новага лісця, кветак і пладоў. Дзякуючы гэтаму такія расліны здольныя разрастацца, утвараючы буйныя ствалы і магутныя галіны, могуць расці мноства гадоў і дасягаць велізарных памераў. У тоўшчы драўніны драўняных раслін фарміруецца перыядычная слаістая структура гадавых кольцаў. Драўняныя расліны большай часткай прадстаўлены насеннымі раслінамі, але таксама і сярод папарацей сустракаюцца дрэвападобныя.