cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крэмэнчуцкая магнітная анамалія
Адкрыта ў 1928 годзе вядомым ленінградскім геолагам і геафізікам Андрэем Стронай і з'яўляецца працягам Крыварожскага жалезаруднага басейна - а менавіта паўночнай часткай Крыварожска-Крэмэнчуцкй жалезаруднай паласы. Радовішчы магнетытавых кварцытаў да глыбіні 500 м з запасамі 4-4,5 млрд т. і багатых жалезных руд з разведанымі запасамі 220 млн. т. Утрыманне жалеза ў кварцытах 25-40%, у багатых рудах 58%.
Шыфланж
Шыфланж (люксемб. Schëffleng, фр. Schifflange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Шыфланж з'яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Аляксандр Міхайлавіч Кішчанка
Аляксандр Міхайлавіч Кішчанка (, в. Белы Калодзезь, Багучарскі раён, Цэнтральна-Чернозёмная вобласць —, Мінск) — беларускі мастак, аўтар вядомага «Габелену стагоддзя», які занесены ў Кнігу рэкордаў Гінэса. Народны мастак Беларусі (1991).
Біяграфія
Нарадзіўся 13 мая 1933 года ў вёсцы Белы Калодзеж Багучарскага раёна Цэнтральна-Чернозёмнай вобласці (цяпер — Варонежская вобласць Расіі).
Працаваў ва ўсіх жанрах станковага жывапісу, [манументальна-дэкаратыўным мастацтве, габелене.
У 1963—1970 гадах выкладаў у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. Член Беларускага саюза мастакоў з 1964 года.
Памёр 11 лістапада 1997 года ў Мінску. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
IC 216
IC 216 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анілін
Анілін, амінабензол , феніламін — арганічнае рэчыва, найпрасцейшы араматычны амін, C6H5NH2. Упершыню атрыманы ў 1826 годзе.
Атрыманне
У прамысловых умовах анілін атрымліваюць аднаўленнем нітрабензолу малекулярным вадародам у прысутнасці плаціны (рэакцыя Зініна).
Выкарыстанне
Анілін выкарыстоўваецца ў вытоворчасці анілінавых фарбавальнікаў, выбуховых рэчываў, анілінафармальдэгідных смол, лекавых прэпаратаў, у якасці паскаральніка вулканізацыі каўчуку.
Шкоднае ўздзеянне
Анілін атрутны. Уздзейнічае на цэнтральную нервовую сістэму, выклікае кіслороднае галаданне.
Іван Аркадзьевіч Гардзейчык
Іван Аркадзьевіч Гардзейчык (нар., в. Вясея Слуцкага раёна Мінскай вобласці) — беларускі ваенны і палітык. Генерал-маёр. Старшыня Рэспубліканскага савета Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў.
Біяграфія
Скончыў Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае вучылішча імя Ленінскага камсамола, Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ, Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
Праходзіў службу на асноўных камандных пасадах — камандзіра разведвальнага ўзвода, роты, намесніка камандзіра, камандзіра парашутна-дэсантнага батальёна, камандзіра парашутна-дэсантнага палка, камандзіра асобнай гвардзейскай мабільнай брыгады, намесніка камандуючага войскамі, начальніка штаба — першага намесніка камандуючага войскамі Заходняга аператыўнага камандавання, першага намесніка начальніка Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. Звольнены з Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь у запас у 2015 годзе.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Чырвонага Сцяга», двума ордэнамі «Чырвонай Зоркі», медалямі «За баявыя заслугі», «За бездакорную службу» I і II ступені, 39 ордэнамі і медалямі.
Мост Аляксандра III
Мост Аляксандра III (фр. Pont Alexandre III) — аднааркавы мост, перакінуты праз Сену ў Парыжы паміж Домам інвалідаў і Елісейскімі палямі. Даўжыня моста складае 160 метраў. Каб не засланяць панараму Елісейскіх Палёў, вышыня збудавання не перавышае шасці метраў, што на момант яго стварэння лічылася дзіўным дасягненнем.
Мост быў закладзены ў азнаменаванне Франка-рускага саюза імператарам Мікалаем II у кастрычніку 1896 года і ўзведзены за чатыры гады. Названы ў гонар яго бацькі - імператара Аляксандра III. Адкрыўся напярэдадні Сусветнай выставы 1900 года (гран-пры якой дастаўся праекту моста праз Енісей у Краснаярску) у прысутнасці рускага пасла Л. П. Урусава. З 1975 года мост ахоўваецца дзяржавай як помнік гісторыі і архітэктуры.
Тэнгіз Шукрыевіч Думбадзэ
Тэнгіз Шукрыевіч Думбадзэ (нар., п. Энергетыкаў Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі і грузінскі тэлежурналіст, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Працаваў настаўнікам гісторыі ў Негарэльскай сярэдняй школе, рэдактарам часопіса «Марак Грузіі» ў Аджарскім упраўленні рыбалоўнага флоту. Быў адным з заснавальнікаў Дзяржтэлерадыёдэпартамента Аджарыі (Грузія). Прайшоў шлях ад карэспандэнта да галоўнага рэдактара. Узначальваў тэлеканал Аджарыі, на якім быў аўтарам і вядучым шматлікіх тэлепраграм.
Узнагароды
Неаднаразова прызнаваўся найлепшым рэпарцёрам, вядучым і аўтарам у намінацыі «Найлепшая грамадска-палітычная праграма» Нацыянальнага тэлевізійнага конкурсу «Тэлевяршыня».
Allium machmelianum
Allium machmelianum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Ліване і Сірыі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў цэнтральным і паўночным Ліване, заходняй Сірыі.
Від расце ў скалістых месцах, на гравійных вяршынях і каля снежнай лініі.
Пагрозы і ахова
Няма вядомых прамых пагроз, аднак у Ліване і Антыліване на від уплывае дэградацыя асяроддзя пражывання з-за шэрагу прычын, уключаючы празмерны выпас і змену клімату, якая памяншае працягласць снежнага покрыва, што прыводзіць да высушвання.
Від не абаронены ў сваім арэале.
Бабруйскае гарадское благачынне
Бабруйскае гарадское благачынне, Бабруйская гарадская благачынная акруга — акруга ў Бабруйскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы горада Бабруйска Магілёўскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Сергій Каровінскі.
Ашкеназы
Ашкена́зы — субэтнічная група яўрэяў, нашчадкаў выхадцаў з сярэднявечнай Германіі. Складаюць вялікую частку яўрэяў Еўропы і Амерыкі, каля паловы яўрэяў Ізраілю. Мова — ідыш.
Тэрмін, які ўжываўся ў сярэднявечнай яўрэйскай літаратуры да яўрэяў, якія пражывалі на Рэйне, а затым ва ўсіх германскіх землях у цэлым. У наступным стаў пазначаць не толькі нямецкіх яўрэяў, але і ўсіх яўрэяў, якія з'яўляюцца па сваім паходжанні нашчадкамі яўрэйскага насельніцтва Германіі сярэднявечча. У цяперашнім разуменні тэрмін «ашкеназы» ахоплівае ўсю тую частку яўрэйскага народа, якая прыналежыць да гэтага сацыяльнага і культурнага комплексу. Гэты тэрмін ужываецца як вызначанае проціпастаўленне тэрміну сефарды, які пазначае яўрэйскі культурны комплекс, што склаўся ў Іспаніі і Партугаліі.
Ужыванне тэрміна «ашкеназкае яўрэйства» для пазначэння адмысловай культурнай супольнасці, якая ўключае суполкі Паўночнай Францыі, Германіі і славянскіх краін, раней вядомыя як Эрэц-Кна‘ан, зафіксавана ўжо ў крыніцах, узыходных да 14 ст.
У адрозненні ад сефардаў, дачыненне якіх да рэлігіі падвергнулася яўнаму знешняму ўплыву, ашкеназкія яўрэі прытрымваліся суцэльнай нязломнай веры. Ашкеназкія навукоўцы надавалі больш увагі вывучэнню Талмуду і тлумачэнню святых тэкстаў, чым спробам сістэматычнай кадыфікацыі Галахі або стварэнню абагульняючых норм. Аднак ашкеназкія і сефардскія культурныя цэнтры ўплывалі адзін на аднаго.
Ашкеназкая суполка была заснаваная на прынцыпе манагамнай сям'і паводле ўсталявання (Таканот) Гершома бен Ехуды Мэёр ха-Гала. Яе кіраўніцтва знайшло новыя і паспяховыя спосабы для ажыццяўлення супольнай аўтаноміі. З цягам часу адрозненні ў звычаях ашкеназкіх і сефардскіх яўрэяў выліліся ў аддзеленыя нормы, якія праяўляліся і ў вобразе жыцця, і ў вымаўленні іўрыту, у літургіі і ў шрыфце.
У 15 ст. і 16 ст. цэнтр ашкеназкага яўрэйства перамясціўся ў Багемію, Маравію, Польшчу і Літву. Ужыванне мовы ідыш стала адметнай прыкметай ашкеназскіх яўрэяў. Паралельнае развіццё сефардскіх і ашкеназскіх рэлігійных і сацыяльных правілаў і звычаяў праходзіла пад значным уплывам прац кадыфікатараў Ёсефа Кара і Машэ Ісэрлеса. Кара ў сваім кодэксе «Шулхан арух» часцей за ўсё прытрымваецца рашэнняў сефардскіх паскім (кадыфікатараў). Ісэрлес папоўніў «Шулхан арух» глосамі (нататкамі-тлумачэннямі) у тых мейсцах, дзе ашкеназскія расхадзіліся ў меркаваннях з Гнеда. Ашкеназы прынялі рашэнні Ісэрлеса, сефарды жа палічылі для сябе абавязковымі тлумачэнні Кара.
З 17 ст. павялічваецца колькасць ашкеназскіх яўрэяў і значэнне іх узрастае. Пасля разні яўрэяў і пагромаў, учыненых полчышчамі Багдана Хмяльніцкага ў 1648 годзе, шматлікія ашкеназы з Украіны, Польшчы і Беларусі рассеяліся па Заходняй Еўропе, і некаторыя нават перасеклі Атлантычны акіян. Праз некалькі пакаленняў колькасць ашкеназскіх яўрэяў перавысіла колькасць сефардаў у краінах Захаду. У канцы 19 ст. у выніку праследаванняў пачалася масавая эміграцыя ашкеназаў з Расіі ў ЗША. Менавіта тады ашкеназскія яўрэяў дамагліся лікавай перавагі амаль ва ўсіх суполках Еўропы, ЗША, Аўстраліі, Паўднёвай Афрыкі.
Сефардскае яўрэйства захавала сваю перавагу толькі ў Паўночнай Афрыцы, Італіі, на Блізкім Усходзе і ў краінах Азіі. Перад другой сусветнай вайной ашкеназскае яўрэйства складала 90% ад усяго яўрэйскага насельніцтва ў свеце. Знішчэнне яўрэяў ў Еўропе падчас гітлераўскай акупацыі рэзка паменшыла колькасць ашкеназскіх яўрэяў, такім чынам знізіўшы іх колькасную перавагу.
Адносіны паміж ашкеназскімі і сефардскімі яўрэямі насілі розны характар у залежнасці ад эпохі і месца. Прыбыццё ашкеназаў у Ерусалім у 17 ст. і 18 ст. стварыла напружаныя адносіны з сефардамі, аднак у пачатку 19 ст. сефардскія яўрэі дапамаглі ашкеназам дабіцца ад турэцкіх уладаў дазволу аднавіць іх суполку ў Ерусаліме. Абедзве суполкі існавалі побач, але паасобна. Гэты падзел адлюстроўваецца зараз у Ізраілі і ў складзе Вярхоўнага рабіната.
Краніялогія
Краніялогія (ад  — чэрап (чалавека) і -λογία — вучэнне) — комплекс навуковых дысцыплін, якія вывучаюць нармальныя варыяцыі формы чэрапа ў чалавека і жывёл.
NGC 470
NGC 470 (іншыя абазначэнні — UGC 858, MCG 0-4-84, ZWG 385.70, ARP 227, IRAS01171+0308, PGC 4777) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзмітрый Іванавіч Пузына
Дзмітрый Іванавіч Пузына (мянушка Глушонак; ? — 1510?) — прадстаўнік роду Пузынаў герба «Брама» («Агінец»). Сын Івана Васілевіча.
У 1486—1487 гадах атрымаў ад вялікага князя літоўскага Казіміра землі на Смаленшчыне, ад вялікага князя Аляксандра — Агінты ў Жыжмарскім павеце.
Сям’я
Меў сына Багдана, ад якога пайшоў род князёў Агінскіх.
Ульянаўка (Гацукоўскі сельсавет)
Улья́наўка (, Ульяновка) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грэскага сельсавета.
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 2019/2020
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 2019/2020 (31-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па міні-футболе) — чэмпіянат Беларусі па міні-футболе сярод беларускіх мужчынскіх каманд 2019-2020 годах.
Юхнавічы (Слонімскі раён)
Ю́хнавічы (, Юхновичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярніцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сялявіцкага сельсавета.
Сульфакіслоты
Сульфакіслоты (сульфонавыя кіслоты) — арганічныя злучэнні з агульнай формулай R-S(=O)2OH, дзе R — арганічны радыкал; разглядаюцца таксама як арганічныя злучэнні, замешчаныя па вугляроду сульфагрупай -SO3H.
Уласцівасці
Сульфагрупа -SO3H мае тэтраэдрычную канфігурацыю, даўжыні сувязяў кісларод-сера сульфанат-аніонаў RSO3- аднолькавыя і складаюць 0,139 нм, вуглы O—S—O ~ 109°. У ІЧ-спектрах сульфакіслот прысутнічаюць уласцівыя поласы асіметрычных і сіметрычных ваганняў пры 1340—1350 і 1150—1160 см−1 адпаведна, у спектрах ЯМР хімічны зрух пратона сульфагрупы складае 11—12 м.д.
Нізкія сульфакіслоты — звычайна крышталічныя гіграскапічныя рэчывы, добра раствараюцца ў вадзе. Моцныя кіслоты.
Пятруці
Пятру́ці (, Петрути) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Палескага сельсавета.
Вяляцічы
Назву Вяля́цічы маюць:
Фантан «Песні і танцы ў гонар Вакха»
Фантан «Песні і танцы ў гонар Вакха»  — адзін з найлепшых твораў у творчасці французскага скульптара Эмэ-Жуля Далу (1838 — 1902). Лепшыя рысы фрацузскай скульптуты і доўгі шлях пошукаў архітэктуры Францыі адбіліся ў невялікім фантане, створаным скульптарам Далу. Невялікае збудаванне распрацавана як частка фасада палац а, падобнага на ўзоры 17-га стагоддзя — падмурак, гарызантальны руст, карніз з вынасам, атык са скульптурнымі ўпрыгожваннямі. Сярэдзіну збудавання займае вялікае тонда на тэму вакханаліі — вясёлага свята з песнямі і танцамі ў гонар бога віна і вінаграда Вакха. Кругападобная скульптура і надала назву фантану.
Толькі ў ніжняй частцы ёсць адтуліна, праз якую падаюць ваду ў невялікі басейн. Фантан размешчаны непадалёк аранжарэй сада Атэй, цяпер Батанічнага сада Парыжа.
Глядзіце таксама
Фантан Чатырох Сезонаў, Парыж
Алексяюк
Алексяю́к — беларускае прозвішча.
Штатбрэдзімюс
Штатбрэдзімюс (люксемб. Stadbriedemes, фр. Stadtbredimus) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Штабрэдзімюс з’яўляецца часткай кантона Рэміх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1480 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 584 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 10,17 км² (па займаемай плошчы 107 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 289 м. (115 месца з 116 камун), найменшая — 140 м. (4 месца з 116 камун).
Княства Балгарыя
Гісторыя
Ля вытокаў сучаснай балгарскай дзяржаўнасці стаяла руская акупацыйная адміністрацыя, якая кіравала Балгарыяй пасля Руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў. Межы новай дзяржавы былі вызначаны Берлінскім кангрэсам 1878 года, якія моцна ўрэзаў вызваленую Балгарыю на карысць Асманскай імперыі і іншых суседніх дзяржаў. У 1879 годзе ў сярэднявечнай балгарскай сталіцы Тырнаве была прынята Устаноўчым сходам канстытуцыя, якая ўсталявала ў маладой дзяржаве канстытуцыйную манархію. Пасля абдыкацыі князя Аляксандра I Батэнберга ў 1886 годзе і перыяду рэгенцтва ў 1887 годзе на прастол уступіў пранямецкі кіраўнік Фердынанд I Саксен-Кобург-Гоцкі. Анексія 6 верасня 1885 года Княствам Балгарыя аўтаномнай у складзе Асманскай імперыі вобласці Усходняя Румелія стала прычынай пачатку 14 лістапада т. г. Сербска-балгарскай вайны 1885 года, якая завяршылася перамогай Балгарыі. Бухарэсцкі мірны дагавор 19 лютага 1886 года канстатаваў міжнароднае прызнанне акту ўз’яднання Княства з Усходняй Румеліяй.
Падчас чарговага паслаблення Асманскай імперыі і анексіі Аўстра-Венгрыяй Босніі і Герцагавіны, балгарскі князь Фердынанд I, скарыстаўшыся момантам і па папярэднім тайным пагадненні з Венай, абвясціў 22 верасня 1908 года незалежнасць Княства і пераўтварэнне яго ў царства. Прыняцце тытула цара выражала фактычны статус поўнай юрыдычнай незалежнасці і поўнага суверэнітэту над Усходняй Румеліяй. Неабходныя папраўкі ў канстытуцыю былі ўнесены V Вялікім Народным сходам у 1911 годзе.
IC 217
IC 217 (також позначається як IC 1787) — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сульфаты
Сульфа́ты — солі і эфіры сернай кіслаты H2SO4.
У крышталічнай структуры сульфатаў адасабляюцца комплексныя аніёны SO42−. Найбольш уласцівы сульфаты моцных двухвалентных асноў, асабліва Ba2+, а таксама Sr2+ і Ca2+. Больш слабыя асновы утвараюць моцныя солі, часта даволі няўстойлівыя (напрыклад сульфаты акісленага жалеза), больш моцныя асновы — двайныя солі і крышталегідраты.
NGC 471
NGC 471 (іншыя абазначэнні — UGC 861, MCG 2-4-24, ZWG 436.29, IRAS01173+1431, PGC 4793) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Коты
Коты:
Дж (дыграф)
Мовы
У беларускай і ўкраінскай мовах на сутыку прэфіксу і кораню слова дж чытаецца як два асобныя гукі (напрыклад: аджыць; віджити).
Іншыя пазначэнні
У кірылічных абецэдах гук [d͡ʒ] таксама пазначаецца як: У некірылічных мовах:
Звук [d͡ʒʲ] у кірылічных алфавітах таксама пазначаецца:
Штэйнсель
Штэйнсель (люксемб. Steesel, фр. Steinsel) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Штэйнсель з'яўляецца часткай кантона Люксембург. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 4750 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 1735 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 21,81 км ² (па займаемай плошчы 45 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 373 м. (83 месца з 116 камун), найменшая 241 м. (52 месца з 116 камун).
Краснаобск
Краснаобск (Красноо́бск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Новасібірскім раёне Новасібірскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — 23 768 чал. (2017). Краснаобск — найбуйнейшы паводле насельніцтва пасёлак гарадскога тыпу ў Новасібірскай вобласці.
Гном
Гномы — персанажы германскага і скандынаўскага фальклору, чалавекападобныя карлікі, якія жывуць пад зямлёю альбо ў гарах, валодаюць магіяй і казачнымі скарбамі.
Пытанне пра назву
Слова «гном», якое ўжываецца ва ўсходнеславянскіх мовах, як мяркуюць, упершыню выкарыстаў Парацэльс у XVI ст. — магчыма, яно паходзіць ад грэч. «гносіс» («γνώσις») — веды. Такім чынам «гном» — «мудрэц», «той, хто ведае». Менавіта гномамі Парацэльс назваў духаў зямной стыхіі. Самі ж міфічныя істоты ўпершыню згадваюцца ў скандынаўскіх сагах пад імем двергураў («dvergur», множны лік — «dvergar»). Слова мае агульны корань з нямецкім «zwerg» і англійскім «dwarf».
Скандынаўскія двергуры
У тэкстах Старэйшай Эды гаворыцца пра рашэнне багоў стварыць чалавекападобных карлікаў з касцей і цела забітага волата Іміра. Паводле Малодшай Эды карлікі самі ўзніклі ў мёртвым целе Іміра як лічынкі, а потым прынялі чалавечы вобраз — праўда, парадыйны. Твары іх былі змярцвела-шэрага колеру, бароды сівыя і рост з дзіця. Сонца баяліся, бо пры яго святле ператвараліся ў камень. Валодалі рамёствамі, выкавалі молат Мьёльнір, кап'ё Гунгнір дзеля бога Одзіна, залатыя валасы Сіў, карабель Скідбландзір і інш.
Пасля прыходу хрысціянства двергуры (двергі) страцілі ролю боскіх кавалёў і прынялі выгляд класічных гномаў. Яны жылі ў гарах, умелі чараваць, кралі ў людзей розныя рэчы альбо наадварот дапамагалі бедным, прасілі ў людзей дапамогі і расплачваліся золатам. Па некаторых звестках іх жонкі і дочкі былі незвычайнай прыгажосці. Часта трактаваліся як «нячыстая сіла», і ў многіх казках надзяляліся дэманічнымі рысамі: напрыклад, птушынымі лапкамі.
Цвергі нямецкага фальклору
Карлікі-цвергі згадваюцца ў «Песні аб Нібелунгах»: рыцар Зігфрыд перамагае і робіць сваім служкай карліка Альберыха, які валодаў плашчом-невідзімкай. Зігфрыд таксама карыстаецца мячом Бальмунгам, які выкаваў карлік Рэгін. Пазней, у народных казках цвергі паўстаюць майстрамі, уладарнікамі чароўных рэчаў. У нямецкім фальклоры часта дапамагаюць беднякам. Могуць выконваць працу за фантастычна кароткі тэрмін (казка братоў Грым «Бедны шавец»).
Горныя карлікі ў брытанскім фальклоры
У павер'ях брытанскіх шахцёраў узгадваюцца стуканцы («knockers»). Жывуць у шахтах, носяць боты, падбітыя жалезам, з-за чаго стук іх крокаў разносіцца па штольнях — адсюль і назва. Могуць навесці на паклады золата. Часам хуліганяць, кідаюцца каменчыкамі. не любяць, калі шахцёры свісцяць.
Таксама ў англійскім фальклоры фігурыруюць дуэргары — магчыма, найбольш злавесныя і небяспечныя з усіх чароўных істот. Могуць падмануць людзей, адвесці ім вочы, давесці да смерці.
Гномы ў літаратуры фэнтэзі
Галоўны ўнёсак у фарміраванне літаратурнага вобраза гномаў зрабіў Дж. Р. Р. Толкін. Яго дворфы («dwarfs», «карлікі») набліжаюцца да скандынаўскіх прататыпаў. Яны суровыя, фізічна моцныя, хоць і невысокага росту, ведаюць кавальскую справу і жывуць унутры гор. У адрозненні ад толкінаўскіх эльфаў, яны не бессмяротныя, а жывуць каля 250 гадоў. Сустрэць 300-гадовага гнома гэтак жа цяжка, як і 100-гадовага чалавека.
Пазней аўтары кампьютэрных гульняў «Warcraft» і «Warhammer» перапрацавалі гэтыя вобразы: гномы сталі тэхнічнымі спецыялістамі, вынаходнікамі самалётаў, баявых машын, выкананых у эстэтыцы, блізкай да стымпанка.
Байкі (Слонімскі раён)
Байкі́ (, Байки) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сянькоўшчынскага сельсавета.
Джон Кранка
Джон Кранка (анг. John Cyril Cranko, 15 жніўня 1927, Рустэнбург —, у самалёце на Дублін) — англійскі артыст балета і балетмайстар неакласічнага напрамкі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў ПАР. Вучыўся танцу Кейптаўне ў балетнай школе пры ўніверсітэце, затым у 1946 годзе ў «Sadler’s Wells Balle» у Лондане.
Паставіў балет «Гісторыя салдата» на музыку Стравінскага (1944). У 1947 пераехаў у Лондан, паставіў балет па музычным цыкле Дэбюсі Дзіцячы куток. Ставіў у Опера Гарнье, міланскім тэатры Ла Скала. З 1961 кіраваў штутгартской балетам.
Памёр падчас гастрольнага турнэ ад вострага прыступу алергіі пасля прыёму снатворнай пілюлі. Пахаваны ў Штутгарце.
Пастаноўкі
Паставіў балеты «Рамэа і Джульета» на музыку Пракоф’ева (1962), «Анегін» на музыку Чайкоўскага (1965), «Кармэн» на музыку Фортнера (1971) і інш.
Швяды (Слуцкі раён)
Швяды́ (, Шведы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грэскага сельсавета.
Перапечына (Манастыршчынскі раён)
Перапечына (Перепечино) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Перапечына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Юзаф Прушынскі
Юзаф Прушынскі (Józef Prószyński) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага, землеўласнік.
Біяграфія
Прадстаўнік старажытнага шляхецкага роду Прушынскіх герба «Любіч». Сын менскага крайчага Ежы Прушынскага (пам. 14.05.1734).
Чашнік, падстараста, падкаморы (1765) менскі, маршалак Галоўнага Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага (1771).
Пасля смерці жонкі ўступіў у духоўнае званне, тытулярны біскуп мелітэнскі.
Валодаў маёнткамі Лошыца, Новы Двор, Каралішчавічы, Трасцянец Менскага павета, Бігушкі Вількамірскага павета, Задняя, Сянежычы Новагародскага ваяводства, Свіраны Віленскага ваяводства, Гарадзечна Ашмянскага павета, Хелміца Слонімскага павета, меў у застаўным валоданні маёнткі Гранічы Мінскага ваяводства.
У 1779 годзе падзяліў маёнткі паміж сынамі.
Узнагароды
Кавалер ордэнаў Белага Арла, Св. Станіслава.
Сям’я
У шлюбе з Брыгідай з Заранкаў Янішэўская. Дзеці:
IC 218
IC 218 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вежа Ган
Вежа Ган (Tour Gan) — небаскроб у Парыжы Францыя. Вышыня 44-павярховага дома складае 187 метраў. Будаўніцтва было распачата ў 1972 і завершана ў 1974 годзе. Праект быў распрацаваны амерыканскім архітэктарам Максам Абрамовічам з архітэктурнага бюро Harrison & Abramovitz, J. P. Bisseuil.
Аляксандр Пятровіч Сумарокаў
Аляксандр Пятровіч Сумарокаў (25 лістапада 1717-12 кастрычніка 1777) — рускі паэт, пісьменнік і драматург. Прадстаўнік класіцызму.
Творчасць
Літаратурная дзейнасць Сумарокава адрозніваецца сваёй вонкавай разнастайнасцю. Ім апрабаваны ўсе жанры: оды (ўрачыстыя, духоўныя, філасофскія, анакрэантычныя), эпісталы (пасланні), сатыры, элегіі, песні, эпіграмы, мадрыгалы, эпітафіі; у сваёй вершаванай тэхніцы ён выкарыстаў усе паэтычныя памеры, рабіў пошукі ў галіне рыфмы, ўжываў разнастайныя страфічныя пабудовы.
Атэйскі аранжарэйны сад
Атэйскі аранжарэйны сад (Jardin des Serres d'Auteuil) — сад, размешчаны ў Булонскім лесе. Атэйскі аранжарэйны сад з'яўляецца структурным падраздзяленнем Парыжскага батанічнага сада. Сад заснаваны ў 1898 годзе Жанам Камілем Фарміжэ (Jean Camille Formigé, 1845—1926). Спачатку сад называўся «Муніцыпальная фларыстыка» (Fleuriste Municipale) і выкарыстоўваўся для масавага вырошчвання кветак для патрэб горада.
Калекцыі
У садзе ёсць каштоўная калекцыя эндэмічных раслін Новай Каледоніі (130 таксонаў, у прыватнасці шмат араўкарый. Іншая цікавая калекцыя — расліны зоны Сахеля (55 таксонаў).
Рамейкі (Пастаўскі раён)
Раме́йкі (, Ромейки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
NGC 472
NGC 472 (іншыя абазначэнні — UGC 870, MCG 5-4-22, ZWG 502.34, PGC 4833) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жыль Дэлёз
Жыль Дэлёз (Gilles Deleuze; 18 студзеня 1925, Парыж — 4 лістапада 1995, там жа) — французскі філосаф-постмадэрніст, які сумесна з псіхааналітыкам Феліксам Гватары напісаў знакаміты трактат «Анты-Эдып» (1972). Дэлёз і Гватары ўвялі ў філасофскі лексікон тэрміны «рызома», «шызааналіз», «цела без органаў».
Мікалай Захаравіч Крываручка
Мікалай Захаравіч Крываручка (, Новарасійск, Краснадарскі край, Расія — ) — інжынер шляхоў зносін, спецыяліст у галіне рухомага саставу чыгунак. Кандыдат тэхнічных навук (1939), прафесар (1961).
Біяграфія
Сончыў Закаўказскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (1932), Маскоўскі электрамеханічны інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (аспірантура, 1937). Прааваў Народным камісарыяце шляхоў зносін СССР (1937—1945, старшы тэхнічны эксперт, намеснік начальніка Цэнтральнага тэхніка-экспертнага аддзела, начальніка Галоўнага ўпраўлення ваенна-аднаўленчых работ), Маскоўскім электрамеханічным інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1945—1949, загадчык кафедры «Рамонтныя заводы»), Хабараўскім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1949—1964, загадчык кафедры «Вагоны і вагонная гаспадарка», дэкан механічнага факультэта, намеснік начальніка інстытута па вучэбнай і навуковай рабоце), Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (1964—1987, прафесар кафедры «Вагоны і вагонная гаспадарка», у 1964—1972 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: праблемы развіцця рухомага саставу чыгунак; падрыхтоўка кадраў чыгуначнага транспарту.
Узнагароды
Ордэн «Знак Пашаны» (1942), ордэн Леніна і інш.
Антыгітлераўская кааліцыя
Антыгітлераўская кааліцыя — аб’яднанне дзяржаў і народаў, якія змагаліся ў Другой сусветнай вайне 1939-45 гадоў супраць краін нацысцкага блока, так званых Краіны Восі: Германіі, Італіі, Японіі і іх сатэлітаў.
У гады вайны сінонімам антыгітлераўскай кааліцыі стаў тэрмін «Аб’яднаныя нацыі», прапанаваны Рузвельтам і ўпершыню сустракаемы ў Дэкларацыі Аб’яднаных нацый 1942 года (Вашынгтонскай дэкларацыі дваццаці шасці). Уплыў кааліцыі на ваенны і паваенны палітычны расклад велізарны, на яе аснове была створана Арганізацыя Аб’яднаных Нацый (ААН).
У верасні 1939 у стане вайны з Германій знаходзіліся Польшча, Францыя, Вялікабрытанія і яе дамініёны (Англа-польскі ваенны альянс 1939 і Франка-польскі альянс 1921). На працягу 1941 года да кааліцыі далучыўся Савецкі Саюз, Злучаныя Штаты і Кітай. Гэтыя краіны былі названы «Вялікай чацвёркай» у дэкларацыі аб’яднаных нацый, а пазней «чатырма паліцыянтамі». На студзень 1942 года антыгітлераўская кааліцыя налічвала 26 дзяржаў: так званая Вялікая чацвёрка (ЗША, Вялікабрытанія, СССР, Кітай), брытанскія дамініёны (Аўстралія, Канада, Індыя, Новая Зеландыя, Паўднёвая Афрыка), краіны Цэнтральнай і Лацінскай Амерыкі і Карыбскага басейна, а таксама ўрады ў выгнанні акупаваных еўрапейскіх краін. Лік удзельнікаў кааліцыі падчас вайны павялічваўся; да моманту заканчэння вайны з Японіяй у стане вайны з Германіяй і яе саюзнікамі знаходзіліся 53 дзяржавы свету.
Allium macleanii
Allium macleanii — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ад Сярэдняй Азіі да Гімалаяў Пакістана, Непала, Індыі.
Апісанне
Цыбуліны ад яйцападобных да круглявых, 2-6 см шырынёй; вонкавыя абалонкі шаравата-чорныя. Сцеблы ≈ 1 м вышынёй. Лісткі шырокалінейныя, 1-3 мм шырынёй, голыя. Парасонікі сферычныя, 6-7 см папярок, шматколерныя. Лісточкі калякветніка пурпурныя, ланцэтныя, 5-6 мм даўжынёй, ад вострых да тупых.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: Кыргызстан, Таджыкістан, Туркменістан, Афганістан, Пакістан, Непал, паўночная Індыя.
Станіслаў Прушынскі (маршалак шляхты)
Станіслаў Прушынскі (Stanisław Prószyński; 1753 — 2 верасня 1800, Каралішчавічы) — ураднік, дзяржаўны службовец, землеўласнік.
Біяграфія
Прадстаўнік старажытнага шляхецкага роду Прушынскіх герба «Любіч». Сын Юзафа Прушынскага, чашніка, падстарасты, падкаморага менскага, маршалка Галоўнага Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага, і Брыгіды з Заранкаў Янішэўскай.
Валодаў маёнткамі Каралішчавічы, Свіраны.
У 1800 годзе рабіў вывад шляхецтва.
Узнагароды
Кавалер ордэнаў Св. Ганны, Св. Станіслава.
Сям’я
У шлюбе з Ганнай Камароўскай, дачкой мечніка вількамірскага.
Спаса-Праабражэнская царква (Міронім)
Спаса-Праабражэнская царква — праваслаўны храм у вёсцы Міронім Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне вёскі.
Краноцкае
Крано́цкае возера — буйное возера ва ўсходняй частцы паўвострава Камчатка, на тэрыторыі Краноцкага запаведніка, за 30 км на поўнач ад сусветна вядомай Даліны гейзераў, у Ялізаўскім раёне Камчацкага края Расіі.
Спаса-Праабражэнская царква (Міронім)
Гісторыя
Пабудавана ў 1866—1869 гадах з бутавага каменю і цэглы на месцы драўлянай царквы 1752 года. Праект складзены 15 верасня 1865 года архітэктарам Г. М. Меерам. Будаўніцтвам храма кіраваў грамадзянскі інжынер Леанард Кржыжаноўскі.
Краноцкае
Асноўныя звесткі
З'яўляецца самым вялікім прэснаводным возерам Камчаткі. Яго плошча складае каля 242 км². Мае форму роўнабаковага трохвугольніка. Сярэдняя глыбіня 51 м, максімальная глыбіня 148 м. Доўгі час лічылася, што возера мае кальдэральнае паходжанне, аднак сёння даказана, што возера ўтварылася каля 10 000 гадоў таму ў выніку запруды даліны ракі Краноцкай прадуктамі лававых вывяржэнняў.
Спаса-Праабражэнская царква (Міронім)
Гісторыя
У 1894 годзе прыхаджане на свае ахвяраванні паставілі вакол храма мураваную агароджу з брамай, над аркай якой абраз «Спас Нерукатворны».
Краноцкае
Асноўныя звесткі
Сілкаванне снегавое і дажджавое. Размах ваганняў узроўню складае некалькі дзясяткаў сантыметраў. Ледастаў з канца снежня да канца другой дэкады мая. Уздоўж усходняга берага возера размешчана 11 астравоў.
Спаса-Праабражэнская царква (Міронім)
Архітэктура
Каларыстычнае рашэнне заснавана на спалучэнні паліхромнай бутавай муроўкі сцен з атынкаванымі элементамі архітэктурнага дэкору, які ўключае вуглавыя лапаткі, плоскія з руставанымі імпастамі ліштвы арачных аконных праёмаў, карнізы і цягі, філёнгавы цокаль.
Малітоўная зала перакрыта парусным скляпеннем. Алтарная частка вылучана трох’ярусным драўляным іканастасам, спраектаваным ў 1868 годзе архітэктарам Кржыжаноўскім.
Міхал Прушынскі
Міхал Прушынскі (пам. да 19 ліпеня 1835) — дзяржаўны службовец, землеўласнік.
Біяграфія
Падкаморы Ігуменскага павета (?), член 2 Дэпартамента Мінскага Галоўнага суда. Рабіў судалучэнні; у 1822 — для сына Людвіка, у 1823 — для брата Пастуміюша, у 1826 — для нашчадкаў Антонія, падчашыя браньскага, і сваіх двух сыноў і трох дочак.
Жыў ва ўласным маёнтку Заслаўе Мінскага павета (1828). Памёр да 19 ліпеня 1835 года.
Узнагароды
Кавалер ордена Св. Уладзіміра 4-й ст.
Сям’я
У шлюбе з Тэкляй з Валянскіх. Дзеці:
Патапава (Манастыршчынскі раён)
Патапава (Потапово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Патапава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мікалай Рыгоравіч Алексяюк
Біяграфія
Скончыў у 1972 годзе архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута па спецыяльнасці «Архітэктура» (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін: У. І. Кулін, Я. М. Даўгайла, У. І. Шчарбіна).
Член саюза архітэктараў з 1989, чалецкі білет № 947. Лаўрэат прэміі імя У. А. Караля Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь (1999, медаль № 017).
У 1972 годзе працаваў у Віцебскім філіяле інстытута «Белкалгаспраект». З 1973 года працуе ў Брэсцкім філіяле інстытута «Белкалгаспраект» (цяпер «Інстытут Брэстбудпраект»; архітэктар, начальнік групы, галоўны архітэктар праектаў, галоўны спецыяліст па архітэктуры).
Творчасць
Асноўныя працы: комплексная забудова пасёлкаў Вялікія Матыкалы, Астрамечава, Тамашоўка, Чэрні, Клейнікі Брэсцкага раёна (1979—1985, у сааўтарстве з Р. Р. Будзько, Навіцкім, А. М. Гулякам); навучальны цэнтр у в. Клейнікі (1985, сааўтары — Р. Р. Будзько, А. І. Шалонік; добраўпарадкаванне цэнтральнай часткі в. Тамашоўка (2004, сааўтары — А. М. Гуляка, А. І. Рамашка; дыягнастычны цэнтр у г. Валгарэчанску (Расія, 2000, сааўтар — А. Л. Равацюк; эксперыментальныя жылыя дамы ў в. Войская Камянецкага раёна (1997, сааўтары — І. І. Карват, А. М. Гуляка, Пархоц, А. І. Рамашка, Г.  Маторына,  Бура; спартыўны комплекс у г. Валгарэчанску (Расія, 2001 сааўтары — Г. Маторына, А. І. Рамашка).
Хаднева (Манастыршчынскі раён)
Хаднева (Ходнево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаміхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Хаднева абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Прэзідэнты Сусветнай эсперанта-асацыяцыі
Прэзідэнт Сусветнай эсперанта-асацыяцыі Universala Esperanto-Asocio. UEA з'яўляецца выбіраемым кіраўніком асацыяцыі, які кіруе дзейнасцю Праўлення асацыяцыі (Estraro). Пасля стварэння UEA у 1908 годзе першым яе прэзідэнтам стаў брытанскі эсперантыст Гаральд Балінгброк Мудзі.
Да 1920 года прэзідэнт UEA кіраваў Цэнтральным камітэтам (Komitato) асацыяцыі, паколькі да 1920 года не было падзелу функцый паміж UEA і Komitato. Пасля расколу эсперанта-руха ў 1936 годзе была створана альтэрнатыўная UEA арганізацыя — Міжнародная эсперанта-ліга са штаб-кватэрай у Велікабрытаніі, і да 1947 года паралельна існавалі «жэнеўская UEA» са сваім прэзідэнтам, і «Міжнародная эсперанта-ліга» — са сваім. Адзіны чалавек, які ўзглаўляў абедьве гэтыя арганізацыі быў Луі Басцьен.
Пасля аб'яднання гэтых дзьвух арганізацый у 1947 годзе была створана новая UEA, статут якой па-ранейшаму прадугледжваў пасаду прэзідэнта. У 1955 годзе Іва Лапена прапанаваў звесці абавязкі прэзідэнта асацыяцыі ў асноўным да прадстаўнічых функцыяў, у той час як генеральны дырэктар асацыяцыі быў павінен выконваць паўсядзённыя абавязкі, але гэтая сістэма дзейнічала толькі ў той час, калі Лапена сам быў генеральным сакратаром (1955—1964)
Ганаровыя прэзідэнты
Званне ганаровага прэзідэнта Сусветнай асацыяцыі эсперанта было нададзена людзям, якія зрабілі вялікі ўнёсак у стварэнне і развіццё зэсперанта-руха ў свеце:
Калыханка (тэлеперадача)
Калыханка — штодзенная вечаровая дзіцячая перадача на Беларускім тэлебачанні. Выходзіць на тэлеканале Беларусь 3 па буднях. Першы выпуск пабачыў свет на Беларускім тэлебачанні ў студзені 1981 года.
Пад канец перадачы амаль заўсёды дзецям паказваюць мультфільм цалкам ці частку (не дубляваны па-беларуску).
Гісторыя
У студзені 1981 г. на Беларускім тэлебачанні пачалася штодзённая трасляцыя новай дзіцячай перадачы. Аўтарам ідэі з’яўляецца Ніна Вячаславаўна Шоба. Яна ж прыдумала і назву праграмы, якая існуе дагэтуль — «Калыханка». Разам з Н. В. Шобай над «Калыханкай» пачыналі працаваць Алесь Чарнышэвіч, Юрый Савін, Вера Руцкая, Наталля Дандукова, Алесь Камароўскі, Леанід Качанка, Іван Беладубенка. У «Калыханцы» за час яе існавання працавала шмат таленавітых рэжысёраў і аўтараў: Алена Фурсава, Анатоль Варэнік, Людміла Тарасава, Вілен Разэнэк, Людміла Дудкевіч, Таццяна Сяменчанка, Наталля Шаруба, Васіль Палявы,Канстанцін Сафроненка, Алесь Купрыянаў, Ларыса Есарція, Алесь і Вера Абрамовічы, Максім Носаў, Юлія Качанава, Наталля Дабрагост, Вольга Шчукіна, Алена Клемантовіч, Вольга Асмолава і інш.
Напачатку вёў яе дзядуля (Барыс Берцінг) з лялечнымі персанажамі Бульбінкам і сабачкам Цявам. Яны чыталі казкі дзецям на ноч. Потым з’явіліся новыя вядучыя: цёця Зіна (Зінаіда Бардарэнка), цёця Таня (Таццяна Мацюшэнка), дзядзя Сярожа (Сяргей Яскевіч), казачніца (Рэгіна Дамброўская), бабуля (Яўгенія Краўчанка), цёця Алена (Алена Фурсава), Сан Маляваныч (Алесь Ждановіч), доктар Зялёнкін (Віктар Манаеў), бабуля Міхаліна (Наталля Качаткова), цёця Лора (Ларыса Есарція) — і лялькі: Буслік (Валянціна Пражэева/ Людміла Самуйлава) і Цімошка (Уладзімір Грамовіч/ Канстанцін Сафроненка), кот Марцін (Алесь Кашпераў), зайка Даўгавушык (Алена Фурсава), Васілёк (Вольга Шагойка), Васілінка (Яна Агеенка) і Юрасік (Валянціна Пражэева), воўк Вова (Алесь Купрыянаў / Аляксандр Аверкаў), мехавічок Веня (Уладзімір Варанкоў), парася Сеня (Вера Кавалерава) і інш.
У 1983 годзе з’явіўся Дзед-Барадзед са сваёй вядомай песенькай у выкананні акцёра Анатоля Кашкера. .
Пад час свайго існавання акрамя класічных праграм у «Калыханцы» было шмат цыклаў: «Тэатр Левавічка», «Бабульчыны казкі», «Вандроўкі з Электронікам», «Разам з Алесяй і Арцёмам», «Гісторыі мехавічка Вені», «Сан Маляваныч, парася Сеня і іх сябры», «Касмічны прыгоды», "Дзеці ў «Калыханцы», «Па родным краі», «Парады доктара Зялёнкіна», «Прыгоды бабулі Міхаліны» і інш.
Цяпер перадачу вядуць Маляваныч і Фея сноў разам з лялькамі мядзведзянём Топам і лісічкаю Янай, а таксама казачнай істотай Сплюшыкам (якога выпадкова наваражылі Топа з Янаю). З 17 мая 2016 ў праграме з’явіўся новы лялечны персанаж — яноцік Цёма. 20 мая 2016 адзін з вядучых «Калыханкі» — мядзведзік Топа — атрымаў прэмію «Телевяршыня» як лепшы тэлевізійны вядучы па выніках глядацкага галасавання.
Музыка
Пасля заканчэння перадачы гучыць «Калыханка» на вершы Генадзя Бураўкіна і музыку Васіля Раінчыка. у 2008 годзе яе было замянілі на іншую ў выкананні Ірыны Дарафеевай, але пад канец 2009 года было вырашана вярнуць «Калыханку» на музыку Раінчыка.
Бярдовічы
Бярдо́вічы (, Бердовичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сянькоўшчынскага сельсавета.
Кармавыя расліны паўночнага аленя
Паўночны алень (Rangifer tarandus) — парнакапытнае млекакормячае сямейства, якое з’ядае штодзень да 22 кг раслін.
Вядома каля 500 відаў раслін, якімі корміцца паўночны алень у бясснежны перыяд. Сярод іх 70 відаў, 8 відаў , 56 відаў і , 43 віды хмызнякоў, 12 відаў дрэў і 303 віды з разнатраўя. Агулам спіс раслін, якімі корміцца свойскія паўночныя алені, налічвае каля 600 раслін.
Асаковыя
нароўні з відамі роду служаць асноўнымі зялёнымі кармамі паўночных аленяў. Найбольш ахвотна іх ядуць алені ўвясну і на пачатку лета. Многія віды захоўваюць зялёную масу пад снегам і служаць добрым кормам для аленяў зімой. Растуць ва ўсіх зонах і падзонах Крайняй Поўначы. Асокі на пераўвільготненых глебах нярэдка складаюць аснову травастою. Найбольшае кармавое значэнне маюць:, , , , , , , Ураджайнасць зялёнай масы пры суцэльным вырастанні ў  3,5 т/га,  — 2, а  — да 0,8 т/га. Найбольш каштоўныя віды з роду :, , ,.
Метлюжковыя
Складаюць адну з асноўных груп кармоў аленяў. У раслінных групоўках на пашах удзельная вага звычайна невялікая. Пры суцэльным вырастанні ўраджайнасць зялёнай масы можа дасягаць 6 т/га ў паветрана-сухім стане. Найбольшае значэнне маюць вясной і на пачатку лета, да фазы цвіцення. Па пажыўнай каштоўнасці саступаюць лісцю вербаў і бяроз.
Да найбольш значных кармавых відаў належаць:, ), ) Andersson), , ) , ,.
Разнатраўе
Дзякуючы высокім пажыўным уласцівасцям служаць выдатнымі нажыровачнымі кармамі. На пашах з разнатраўем алені хутка аднаўляюць сваю масу і запасяць пажыўныя рэчывы на зіму. Асабліва вялікае іх значэнне ў перыяд вегетацыі, калі расліны валодаюць найбольшай кармавой каштоўнасцю. Па складзе пажыўных рэчываў рознатраўныя кармы значна вышэй метлюжковых і асаковых — багатыя на бялкі, мінеральныя рэчывы, вітаміны. На пашах разнатраўе звычайна развіваецца раней метлюжковых і асаковых.
Кусты
У месцах багатага вырастання выконваюць найважную ролю летняга корму і на пашах могуць складаць да 80 % усёй паяданай зеляніны. Першыя зялёныя лісточкі ахвотна ядуць нованароджаныя аляняты. Кучнае вырастанне кустоў дазваляе аленю насыціцца ў кароткі час на невялікай плошчы. Час паядання кустарнікаў абмежаваны некалькімі месяцамі. Спажыванне лістоты рэзка зніжаецца ў сезон восеньскага лістапада, але і ўвосень у невялікай колькасці алені ядуць апалае лісце.
Сярод кустоў роду добра паўночныя алені ядуць такія віды:, ,. Пры суцэльным вырастанні карлікавай бярозы можна атрымаць да 0,7 т/га зялёнай масы і да 0,2 т/га іншых відаў. Найбольш ахвотна алені ядуць пупышкі, кветкі, парасткі і лісце.
Таксама вельмі важную ролю ў харчаванні аленяў гуляюць многія віды роду. Алені ядуць маладыя парасткі, пупышкі і лісце. Вярбовыя хмызнякі разам з разнатраўем — галоўная крыніца мінеральных рэчываў. Па пажыўнасці вярбы не саступаюць бярозам, а ўвосень пераўзыходзяць. Па ўтрыманні вітамінаў у 5-6 разоў пераўзыходзяць асакі і травы. Лісце лічыцца добрым нажыровачным кормам.
У параўнанні з бярозамі вярбовыя маюць больш доўгі вегетатыўны перыяд і таму хутчэй аднаўляюцца пасля страўлівання. Паглынанне аленем да 30 % лісця і 15 % парасткаў не аказвае негатыўнага ўплыў на рост вегетатыўнай масы ў наступныя гады. Да найбольш ахвотна паяданых відаў ставяцца:, , , ,.
На Камчатцы ягады гуляюць важную ролю ў харчаванні дзікага паўночнага аленя позняй восенню. Алені старанна збіраюць ягады і па чысціні збору пераўзыходзяць мядзведзя, але саступаюць ласю. Пераход аленяў на харчаванне ягадамі залежыць ад спеласці, захаванасці пладоў і ўздзеяння марозу. У рубцы страўніка здабытай важанкі змесціва на палову складалася з ягад гэтай рабіны.
Лішайнікі
Лішайнікі не крытычная група корму, паўночныя алені могуць добра абыходзіцца без іх. Лішайнікі не забяспечваюць паўнавартаснага харчавання жывёл, бо бедныя на бялковыя рэчывы, блага пераварваюцца, змяшчаюць мала вітамінаў. Пры кармленні лішайнікамі паўночныя алені расходуюць назапашаныя жыццёва важныя пажыўныя рэчывы: пратэін, кальцый і фосфар. У выніку ўзнікае фізіялагічнае галаданне, якое ліквідуецца пры паглынанні зялёных раслін. Аднак, лішайнікі багатыя на вугляводы і вельмі каларыйныя, што прыцягвае аленяў. Галоўная каштоўнасць лішайнікаў у падтрыманні жыцця жывёл на працягу самых неспрыяльных часоў года-восенню, зімой і вясной. У некаторых раёнах лішайнікі адзіны даступны корм паўночных аленяў у зімовы перыяд.
Зафіксавана 65 відаў едаемых паўночным аленем лішайнікаў. Найбольшую кармавую каштоўнасць маюць:, , , , ,. Эпіфітныя лішайнікі, якія растуць на ствалах і галінах дрэў, адыгрываюць важную ролю ў харчаванні аленя. Іх роля асабліва вялікая падчас галалёдзіцы і ўтварэнні шарпаку. Ядучы лішайнікі, што растуць на дрэвах алені марнуюць менш энергіі, чым пры раскопванні наземных лішайнікаў з-пад снегу. Найбольш значныя эпіфітныя лішайнікі:, , , , ,.
Хімічны склад
Вугляводы, якія змяшчаюцца ў лішайніках складаюцца з простых цукроў,, і цэлюлозы. Высокім утрыманнем ліхеніну валодаюць і ў прыватнасці. Таксама высокае ўтрыманне ліхеніна ўстаноўлена ў. Найбольш каштоўныя як корм змяшчаюць невялікую колькасць ліхеніну.
Бабовыя
Добрыя летнія кармы для аленяў, але ў натуральных раслінных групоўках маюць нязначнае распаўсюджванне. Тым не менш на поўначы пра суцэльным вырастанні або пасеве можна атрымаць ураджай зялёнай масы да 6,2 т/га. У параўнанні з іншымі відамі раслін змяшчаюць шмат пратэіну. Напрыклад, у віду у перыяд цвіцення змяшчаюць да 30 % пратэіну і 22 % клятчаткі. Некаторыя прадстаўнікі роду багатыя на акскарбінавую кіслату і карацін. Найбольшае кармавое значэнне маюць:, , ) ,  ) , , ,.
Хвашчы
Прадстаўнікі роду гуляюць значную ролю ў сілкаванні аленяў. Паядаюцца ва ўсе часы года, у тым ліку і зімой з-пад снегу. Змяшчаюць значную колькасць зольных элементаў і цукроў. На пашах паядаюцца ў вялікіх колькасцях. У спалучэнні з іншымі кармамі бясшкодныя для арганізма. Аднак, зафіксаваныя выпадкі калі алені прывязаныя на ўчастку з перавагай хвашчоў, гінулі. Да добра паяданых ставяцца:, , , ) , .  лічыцца атрутнай раслінай для аленяў.
Sud-Aviation Gazelle
Sud-Aviation Gazelle — французскі шматмэтавы верталёт. Знаходзіцца на ўзбраенні армій Францыі, Вялікабрытаніі і шэрагу іншых краін. Ужываўся ў многіх узброеных канфліктах у якасці ваенна-транспартнага і супрацьтанкавага верталёта. Вялікай папулярнасцю карыстаюцца грамадзянскія варыянты.
Зарыка
Зарыка:
IC 219
IC 219 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шышчыцы
Шы́шчыцы (, Шищицы) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гацукоўскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Шышчыцкага сельсавета. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Грэскага сельсавета.
Роскаш (Пастаўскі раён)
Ро́скаш (, Роскошь) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
Allium macrochaetum
Allium macrochaetum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Заходняй Азіі (паўночны захад Ірана, паўночны Ірак, Сірыя, Іарданія, цэнтральная і ўсходняя Турцыя).