cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лысычанск
Лісічанск (Лысычанск) (Лисичанськ) — горад абласнога падпарадкавання ў Луганскай вобласці Украіны, цэнтр тэрыторыі, падпарадкаванай Лысычанскаму гарсавету, адзін з найстарэйшых гарадоў Данбаса і буйны індустрыяльны цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Куп’янск-Вузлавы — Папасная Данецкай чыгункі.
Цэнтральны вакзал Стакгольма
Цэнтральны вакзал Стакгольма (Stockholms centralstation) — найбуйнейшы чыгуначны вакзал у Швецыі. Знаходзіцца ў раёне Нормальм ля Цэнтральнай Плошчы і вуліцы Васагатан. Абмежаваны вуліцай Ватугатан на поўдні і Кунгсброн на поўначы.
Станцыя была адкрыта 18 ліпеня 1871 года (Паўднёвая станцыя адкрыта 10 лютага 1860 г). На сённяшні дзень гэта найбуйнейшая чыгуначная станцыя ў Скандынавіі і другі па велічыні пасажырскі цэнтр з каля 200 000 наведвальнікаў штодня. Разам са станцыяй метро Т-Сентрален, Цэнтральны вакзал Стакгольма з'яўляецца найбуйнейшым у Скандынавіі з 450 000 пасажырамі ў суткі.
Лысычанск
Плошча — 95,64 км² (гарсавет — 115,25 км²) (2010). Насельніцтва — каля 105.417 тыс. чал. (гарсавет — 121.124 тыс. чал.) (на 01.05.2011).
Геаграфія
Месца размешчанае ў паўночна-заходняй частцы Луганскай вобласці за 89 кіламетраў ад Луганска, на правым беразе ракі Северскі Данец. Места раскінулася на паўночных адрогах Данецкага кражу, што навісаюць над ракой, таму рэльеф складаецца як з пагоркаў і ўзвышшаў, так і з лагчынаў, балак і далінаў.
Перыяд Расійскай імперыі
На левым беразе Северскага Данца мястэчкі Бароўскае, Трохізбенскае і іншыя, заснаваныя на пачатку XVIII ст. беглымі сялянамі на тэрыторыі сучаснага Лысычанска, пасля Булавінскага паўстання былі перанесены паводле загаду Пятра I. Амаль адразу на іх месцы былі пераселены казакі.
З мэтай асваення правабярэжжа Северскага Данцу між рэкамі Бахмутка і Лугань урад Расійскай імперыі пачаў ствараць ваенныя паселішчы. Паселішча на рацэ Верхняй Беленькай атрымала падвойную назву: Трэцяя Рота — ад нумара ваеннага падраздзялення і вёска Верхняя — ад назвы ракі.
Інтэнсіўнае асваенне паўднёвых стэпаў і развіццё Чарнаморскага флоту запачаткавалі першяя прадпрыемствы Данбасу. 14 лістапада 1795 г. Кацярына II выдала загад «Пра стварэнне ліцейнага завода ў Данецкім павеце пры рацэ Лугані і пра заснаванне ломкі знайдзенага ў той краіне каменнага вуглю».
Пасля рэформы 1861 года жыхары Лысычанска і Верхняга былі вызвалены ад абавязковай работы на рудніку і надзеленыя зямлёю.
Паводле стану на 1886 г. у вёсцы, цэнтры Лысычанскай воласці, мешкала 2159 асоб, налічвалася 426 гаспадарак, існавалі праваслаўная царква, школа, 7 лавак, вінны пограб, 2 кірмашы на рок, базары па нядзелях.
У 1879 годзе ад Папаснай да Лысычанска была пракладзена чыгунка, а ў 1895 годзе Лысычанск быў злучаны чыгункай з Купянскам. Гэта спрыяла далейшаму развіццю прамысловасці. У 1890 годзе ў вёсцы Верхняй быў заснаваны Данецкі содавы завод, які ў 1892 годзе пачаў выпускаць кальцынаваную соду. Побач з заводам быў адкрыты чыгуначны пост Любімаўская.
Перыяд Савецкага Саюза
Пасля сканчэння грамадзянскай вайны ў Расіі жыхары Лысычанска прыступілі да аднаўлення прамысловасці ў рэгіёне. У другой палове 1921 года пачаў даваць прадукцыю содавы завод, быў пабудаваны шкляны завод колішняга Левенгофскага таварыства. Да 1926 года аднаўленне гаспадаркі раёна ў асноўным было завершана. Дзякуючы развіццю прамысловасці павялічылася колькасць насельніцтва, змянілася яго структура. У 1938 годзе Лысычанск быў аднесены да катэгорыі гарадоў.
З пачаткам Другой сусветнай вайны тысячы гараджанаў пайшлі на фронт, у тым ліку 1200 добраахвотнікаў. Шмат прадпрыемстваў былі эвакуіраваны ўглыб краіны. Увосень 1941 года фронт наблізіўся да горада. На гэтай лініі часткі савецкай арміі ўтрымлівалі абарону больш за паўгады. Лысычанск двойчы быў акупаваны, сотні яго жыхароў былі знішчаны немцамі. 1 верасня 1943 года ў горад ўвайшлі часткі 279-й стралецкай дывізіі, хоць афіцыйнае свята вызвалення адзначаецца 2 верасня.
Пасля вайны прамысловасць ізноў пачала аднаўляцца, Лысычанск значна вырас і ў 1952 г. стаў горадам абласнога падпарадкавання. Далейшае развіццё атрымала хімічная, нафтахімічная і іншыя галіны прамысловасці. 7 сакавіка 1972 г. ў Лысычанску з’явілася першая тралейбусная лінія: ад заводу «Пралетарый» да Цагельнага завода, пазней былі адкрыты 2-я і 3-я лініі.
Сучаснасць
У 1990-х справы горада станавіліся горш. Зачыняліся прадпрыемствы, замарожваліся шахты. У 1995 годзе крызіс адбіўся на тралейбуснай управе: маршрут № 2 закрылі, маршруты № 1 і № 3 скарацілі.
У першай палове 2000-х прадпрыемствы пайшлі на аднаўленне. У 2008 годзе быў адрэстаўраваны футбольны стадыён. У месце з’явіліся новыя гандлёвыя комплексы. Але ў 2010 годзе прыпыніў сваю працу содавы завод. Падвясная дарога з Белагораўкі была цалкам дэмантаваная. У 2011 годзе была замарожана работа на нафтаперапрацоўчым заводзе.
У перыяд 22 мая да 24 ліпеня 2014 горад знаходзіўся пад кантролем самаабвешчанай непрызнанай Луганскай Народнай Рэспублікі, пакуль яго не вызвалілі батальён «Данбас» і 24-я механізаваная брыгада Узброеных сіл Украіны.
Насельніцтва
Адміністрацыйна гораду Лысычанск падпарадкаваныя г. Навадружаск і Прывілле.
Колькасць насельніцтва гарада складае 120 085 чалавек, у тым ліку:
Нацыянальны склад насельніцтва па выніках перапісу 2001 года :
Адукацыя
Дзейнічаюць 15 дашкольных устаноў, 17 сярэднеадукацыйных, 6 вучэльняў, тэхнікумы і аддзяленні ВНУ.
Транспарт
У суседнім Севераданецку знаходзіцца аэрапорт, яшчэ адзін, буйнейшы — у Луганску.
З Лысычанска ходзяць малыя аўтобусы ў найбліжэйшыя гарады: Севераданецк, Прывілле, Рубіжнае, Крамянная, Новадружаск, Старабільск. Наўпроставае міжгародняе злучэнне з Данецкам, Харкавам, Запарожжам, Бярдзянскам, Марыупалем і іншымі.
У месцы знаходзіцца чатыры чыгуначныя станцыі: Лысычанск, Насвітавіч, Пераезная і Воўчаярская. Чыгункай Лысычанск злучаны не толькі з гарадамі Украіны, а таксама Расіі і Беларусі.
First Automotive Works
Брэнды
FAW выпускае аўтамабілі пад уласнымі брэндамі:
Якімцава (Угранскі раён)
Якімцава (Якимцево) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Слабодскага сельскага паселішча.
Юрый Мікалаевіч Карпук
Першымі трэнерамі былі Міхал Дзмітрыевіч Трафіменка і Барыс Уладзіміравіч Рэпкін. Выступаў за гандбольны клуб «СКА»-Мінск (1985—1992).
Удзельнік фінальнай стадыі чэмпіянату Еўропы 1994 года, дзе беларуская зборная заняла восьмае месца. За нацыянальную зборную Беларусі правёў 24 матчы, закінуў 34 мячы. Як легіянер выступаў за клубы Іспаніі, Італіі і Германіі. Прызначаўся старэйшым трэнерам мужчынскай моладзевай зборнай каманды Рэспублікі Беларусь. З 2007 года працаваў трэнерам каманды «Мяшкоў Брэст».
Капейнае (Пухавіцкі раён)
Капе́йнае (, Копейное) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 16 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, 5 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск - Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
У XIX — пачатку XX стагоддзяў у Навасёлкаўскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні, уласнасць Ратынскіх.
У 1908 годзе адкрыта царкоўнапрыходская школа.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пасля рэвалюцыі працавала працоўная школа 1-ай ступені, у якой у 1922 г. працаваў 1 настаўнік, займаліся каля 50 хлопчыкаў і дзяўчынак.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да 4 ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дрычынскага сельсавета.
Эры (народ)
Э́ры (Ériés, Nation du Chat) — індзейскі народ, які ў XVII ст. насяляў рэгіён на поўдзень ад азёр Эры і Антарыа.
Гісторыя
Першая пісьмовая ўзгадка пра эры з'явілася ў рапартах французскіх вандроўнікаў, якія сутыкнуліся з прадстаўнікамі гэтага народа ў 1615 г. каля Ніягарскага вадаспада. Назва паходзіць ад іракезскага наймення Erielhonan ("доўгі хвост"). Гуроны называлі эры словам Yenresh ("кугуары"). У французскіх дакументах таксама вядомы як Nation du Chat ("нацыя ката").
Мяркуюць, што эры складалі канфедэрацыю некалькіх плямён. Размаўлялі на мове, блізкай да мовы гуронаў. Займаліся земляробствам і паляваннем. Жылі ў 19 вёсках. Французы ацэньвалі агульную колькасць эры ад 4000 да 15000 чалавек. Іракезы лічылі эры вялікімі воінамі, апавядалі, быццам бы тыя выкарыстоўвалі супраць іх атручаныя стрэлы.
Эры не мелі прамых гандлёвых зносін з французскімі, галандскімі або шведскімі каланістамі, а таму амаль не карысталіся агнястрэльнай зброяй. У 1635 г. яны пацярпелі паражэнне ад алганкінаў. У 1651 г. яны прынялі бежанцаў нейтраль і гуронаў, што ратаваліся ад іракезаў, аднак ператварылі іх у рабоў. Іракезы запатрабавалі выдаць ім бежанцаў. Адмова эры прывяла да доўгіх перамоў. У 1653 г. адзін з прадстаўнікоў міратворчай дэлегацыі эры забіў правадыра сенека, пасля чаго разгарнулася вайна 1654 - 1656 гг., у якой эры былі пераможаны іракезамі.
Французскія картографы працягвалі паказваць эры на сваіх картах да 1670 г., пакуль падчас экспедыцыі не было высветлена, што іх землі назаўсёды пакінутыя. У XVIII ст. іх занялі гуроны.
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт будаўніцтва і архітэктуры
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт будаўніцтва і архітэктуры (Київський національний університет будівництва і архітектури (КНУБА)) — універсітэт у Кіеве, Украіна. З’яўляецца вядучае вышэйшай навучальнай установай ва Украіне па падрыхтоўцы спецыялістаў для архітэктурна-будаўнічай галіны.
Гісторыя
У 1939 годзе перайшоў у падпарадкаванне народнага Камісарыята па будаўніцтве і атрымаў назву Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут (КІБІ).
У 1963 годзе інстытут пераехаў у новы будынак (галоўны корпус) па Паветрафлоцкім праспекце № 31, пабудаваны па праекце архітэктараў, і М. Р. Ліберберга. У комплексе будынкаў паваеннай пабудовы 1949 года па № 5 размясціліся геадэзічны корпус, інтэрнат і прафілакторый.
У 1965—1966 гадах за будынкам галоўнага корпуса, па вул. Асветы № 3, пабудаваны спартыўны комплекс, які складаецца са стадыёна і 3-павярховага корпуса са спартыўнымі заламі і плавальным басейнам (архітэктары М. А. Гусеў, Л. Б. Каток, М. Р. Ліберберг). У 1966 годзе пачала функцыянаваць актавая зала.
23 сакавіка 1976 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага савета СССР Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга за дасягнутыя поспехі ў падрыхтоўцы спецыялістаў для народнай гаспадаркі і выкананні навуковых даследаванняў у дзявятай пяцігодцы. У сувязі з гэтым у холе галоўнага корпуса была ўстаноўлена гранітная пліта. 31 сакавіка 1976 года быў выдадзены ўказ, паводле якога інстытут стаў называцца Кіеўскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга інжынерна-будаўнічы інстытут.
У 1978 годзе з боку вул. Асветы да галоўнага корпуса быў прыбудаваны 4-павярховы корпус з аўдыторыямі і кабінетамі, злучаны пазней з будынкам інфармацыйна-вылічальнага цэнтра і 9-павярховым лабараторным корпусам.
У 1982 годзе з боку вул. І. Кліменкі № 2 пабудаваны будынак для архітэктурнага факультэта (архітэктары, , У. Л. Каробка). Сіламі студэнтаў на працягу 1982—1983 гадоў завяршаліся будаўніча-аддзелачныя работы архітэктурнага корпуса. У 1985 годзе перад галоўным корпусам інстытута па ўласным праекце і ўласнымі сіламі быў пабудаваны манумент Перамогі, прысвечаны супрацоўнікам інстытута, якія загінулі ў Вялікай Айчыннай вайне.
З чэрвеня па жнівень 1986 года студэнты інстытута прыцягваліся да праектавання і будаўніцтва пасёлка ў раёне с. Здвыжыўка для сем’яў, эвакуіраваных з Чарнобыльскай зоны. Зборны будатрад КІБІ працаваў пад лозунгам: «Самі праектуем — самі будуем!»
З восені 1989 года студэнты праводзілі акцыю «Байкот Ваеннай кафедры», размешчанай па № 6/4, якая праходзіла ў шматлікіх ВНУ СССР. Амаль усе патрабаванні байкатоўцаў былі выкананы.
З 2 па 17 кастрычніка 1990 года студэнты прымалі актыўны ўдзел ва ўсеўкраінскай забастоўцы «Рэвалюцыя на граніце» на сталічнай плошчы Кастрычніцкай рэвалюцыі.
У жніўні 1993 года інстытут быў перайменавны ва Украінскі дзяржаўны ўніверсітэт будаўніцтва і архітэктуры (УДУБА). Праз два тыдні, да пачатку навучальнага года — у Кіеўскі дзяржаўны тэхнічны ўніверсітэт будаўніцтва і архітэктуры (КДТУБА).
26 лютага 1999 года Указам Прэзідэнта Украіны Л. Кучмы ўніверсітэту быў нададзены статус нацыянальнага з перйменаваннем у Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт будаўніцтва і архітэктуры (КНУБА).
У 2011 годзе за кошт будаўніцтва на тэрыторыі інстытута 16-га жылога будынка па вул. Асветы № 3А, быў адрамантаваны стадыён з трыбунамі.
Са сцен універсітэта выйшлі 2 Героі Савецкага Саюза, Герой Сацыялістычнай Працы, больш за 70 лаўрэатаў Ленінскай і Дзяржаўнай прэмій СССР, Дзяржаўнай прэміі УССР, прэміі імя Т. Шаўчэнкі, заслужаных дзеячаў навукі, лаўрэатаў міжнароднай прэміі імя Гулака-Арцямоўскага, 7 майстроў спорту міжнароднага класа, 36 майстроў спорту, звыш 500 кандыдатаў у майстры спорту.
За гады свайго існавання ўніверсітэт падрыхтаваў звыш 40 тысяч інжынераў і архітэктараў, у тым ліку каля паўтары тысяч спецыялістаў для 70 краін свету.
У 2015 годзе з боку вул. Праабражэнскай (былой вул. Івана Кліменкі) адкрыты помнік «Герою Нябеснай Сотні» — Аляксандру Пляханаву, выпускніку архітэктурнага факультэта КНУБА, які загінуў 18 лютага 2014 года ў час узброенага супрацьстаяння на Майдане Незалежнасці.
Факультэты і спецыяльнасці
Будаўнічы факультэт:
Архітэктурны факультэт:
Будаўніча-тэхналагічны факультэт:
Факультэт аўтаматызацыі і інфармацыйных тэхналогій:
Факультэт геаінфармацыйных сістэм і тэхналогій кіравання тэрыторыямі:
Санітарна-тэхнічны факультэт (факультэт інжынерных сістэм і экалогіі з 1.09.2014):
Акадэмія прыгожых мастацтваў у Гданьску
Акадэмія прыгожых мастацтваў у Гданьску (Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Гданьску.
Прокна
Про́кна (Πρόκνη) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Дачка Пандыёна і Зеўксіпы. Жонка Тэрэя, маці Ітыса. Сястра Філамелы, Эрэхтэя і Бута.
Жадаючы адпомсціць свайму мужу, які згвалтаваў яе сястру Філамелу, у ноч таінстваў Вакха забіла свайго сына Ітыса і накарміла мужа яго мясам.
Ператварылася ў салаўя ў горадзе Даўліі (паводле Авідзія, Гігіна і Апаладора — у ластаўку). Ксоан Афіны, які Прокла прывезла з Афін, паказвалі ў Давлідзе. Салаўя згадвае Гесіёд.
У гонар Прокны названы астэроід (194) Прокна, адкрыты ў 1879 годзе.
363
363 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 363 год нашай эры, 363 год 1 тысячагоддзя, 63 год IV стагоддзя, 3 год 7-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 4 год 360-х гадоў.
2007 год у гісторыі кіно
2007 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Нацыянальны даследчы ўніверсітэт Расіі
Статус заснаваны 7 кастрычніка 2008 года ўказам прэзідэнта РФ Дзмітрыя Мядзведзева. У гэтым жа годзе статус атрымалі два ўніверсітэта — Маскоўскі інстытут сталі і сплаваў і Маскоўскі інжынерна-фізічны інстытут. 13 ліпеня 2009 года выйшла пастанова аб правядзенні першага конкурсу на атрыманне статусу НДУ. У выніку статус атрымалі 12 універсітэтаў. 5 лютага 2010 года быў выдадзены ўказ аб правядзенні другога конкурсу. У дадзеным конкурсе перамогу атрымалі ўжо 15 расійскіх універсітэтаў.
Брыгіта Шведская
Сям’я
Брыгіта нарадзілася ў 1303 годзе ў арыстакратычнай шведскай сям’і, яе бацька быў кіраўніком адной з буйных і значных шведскіх абласцей. У 13 гадоў яе выдалі замуж за высакароднага двараніна Ульфа Гудмарсана, у сямейным жыцці мела 8 дзяцей, адна з дачок св. Брыгіты была пазней праслаўлена, як Святая Кацярына Шведская. Яе сын Карл жыў пры двары каралевы Джаваны Неапалітанскай, якая прымусіла яго развесціся з жонкай. Не паспеўшы абвянчацца з каралевай, Карл памёр, і ў яго смерці Брыгіта і яе сям’я лічыла вінаватай каралеву.
Біяграфія
Нягледзячы на ​​тое, што яе погляды фармаваліся ў арыстакратычным асяроддзі, Брыгіта з юнацкіх гадоў аддавала перавагу духоўным каштоўнасцям і мала клапацілася аб матэрыяльным, дапамагаючы бедным і хворым.
У 1344 годзе памёр муж Брыгіты, пасля чаго яна пасялілася побач з цыстэрцыянскім кляштарам Альвастра.
Брыгіце былі відзежы. У адным з такіх відзежаў у 1346 годзе Св. Брыгіта атрымала загад заснаваць новы манаскі ордэн. Кароль Швецыі Магнус Эрыксан быў прыхільны да гэтай ідэі і вылучыў зямлю ў Вадстэне пад будучы кляштар ордэна. Аднак Папа Рымскі Клімент VI з Авіньёна адхіліў прашэнне Св. Брыгіты.
У 1350 Брыгіта пераехала ў Рым, дзе жыла да самай смерці, за вылікам рэгулярных пілігрымак. Яны набыла ў Рыме добрую славу сваім дабрачынным жыццём і сваёй міласэрнасцю.
Бурнаніт
Бурнані́т  — мінерал падкласа складаных сульфідаў, сульфід свінцу, медзі і сурмы, CuPbSbS3. Адкрыты ў 1805 годзе Р. Джэмсанам (Robert Jameson) і названы ў гонар французскага крышталёграфа і мінеролага Ж. Л. Бурнона (Jacques Louis de Bournon, 1751—1825).
Крышталізуецца ў ортарамбічнай сінгоніі. Утварае дыпірамідальныя, таблітчастыя крышталі, кароткапрызматычныя зерні, зярністыя агрэгаты. Колер ад бледна-шэрага да бясколернага. Бляск металічны. Цвёрдасць 2,5—3 па шкале Моаса. Шчыльнасць 5,7—5,9 г/см³. Крохкі.
Выкарыстоўваецца ў якасці руды на медзь, свінец, сурму.
Паходжанне і радовішчы
Бурнаніт мае гідратэрмальнае паходжанне. Сустракаецца разам з галенітам, пірытам, джэмсанітам, буланжэрытам, сфалерытам і інш. У зоне акіслення лёгка змяняецца з утварэннем малахіту, сурмянай охры, азурыту і цэрусіту.
Радовішчы ў Аўстраліі, Германіі, ЗША, Расіі (Урал, Забайкалле, Якуція, Далёкі Усход), Мексіцы, Перу, Чылі, Чэхіі, Казахстане, Узбекістане і інш.
Лучыцы (Клецкі раён)
Лучы́цы (, Лучицы) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіняўскага сельсавета.
Дэтройт (рака)
Дэтройт  — рака ў Паўночнай Амерыцы, суднаходная на ўсім працягу, з’яўляецца важнай воднай артэрыяй рэгіёну. Даўжыня ракі — 51 км, Дэтройт выцякае з возера Сент-Клэр і ўпадае ў Эры, з’яўляючыся адной з рэк сістэмы Вялікіх азёраў. Найбуйнейшыя населеныя пункты на рацэ — горад Дэтройт у ЗША і Уінсар у Канадзе, злучаныя праз раку мостам Амбасадор і тунэлем.
Аляксей Аляксандравіч Цапік
Аляксей Аляксандравіч Цапік (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў скачках у даўжыню, трайных скачках. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
На Чэмпіянаце Беларусі ў памяшканні 2016 года заняў 6 месца ў скачках у даўжыню з вынікам 7,25 м.
На Чэмпіянаце Беларусі ў памяшканні 2016 года заняў 4 месца ў скачках у даўжыню з вынікам 7,26 м.
Бут (сын Пандыёна)
Бут (Βούτης «валапас») — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Сын афінскага цара Пандыёна I і Зеўксіпы, брат-блізня Эрэхтэя, брат Філамелы і Прокны. Пасля смерці бацькі стаў жрацом Афіны і Пасейдона. Ажаніўся з Хтаніяй, дачкой Эрэхтэя. Заснавальнік роду Бутадаў.
Ахвярнік яму стаяў у Эрэхтэёне.
Ласіца (рака)
Ла́сіца — рака ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Галбіца (басейн Заходняй Дзвіны).
Rzeczpospolita (газета)
Rzeczpospolita – адна з буйнейшых польскіх штодзённых газет з сярэднім тыражом каля 160 тысяч экзэмпляраў, хаця некалькі гадоў таму ён дасягаў нават 260 тысяч. Назва можа быць перакладзена як «Агульная справа» ці «Рэспубліка».
Выходзіць кожны дзень, акрамя нядзелі. Друкавалася ў фармаце broadsheet, але 15 кастрычніка 2007 змяніла фармат выдання на compact. Яна прытрымліваецца больш элітарнага і сур'ёзнага вобраз, чым, напрыклад, яе саперніца - ліберальная Gazeta Wyborcza, якая мае кампактныя памеры а таксама ўключае ў сябе элементы «жоўтай прэсы». Палітычна Rzeczpospolita з'яўляецца памяркоўна кансерватыўнай, але не на карысць якой-небудзь партыі ў межах цяперашняга палітычнага ландшафта Польшчы.
Характэрнай асаблівасцю з'яўляецца падзел газеты на тры тэматычныя секцыі з рознымі колерамі для кожнага з асноўных паздзелаў: навіны - белы, бізнэс - жоўты, юрыдычны раздзел - жоўты. Разам з гэтымі штотыднёвымі раздзеламі існуе некалькі дапаўненняў, якія з'яўляюцца адзін ці дваа разы на тыдзень, прысвечаныя такім тэмам як аўтамабілі, кар'ера, тэлебачанне, падарожжы. Суботні выпуск газеты дапоўнены раздзелам пад назвай PlusMius, дзе друкуюцца эсэ аб палітыке, гісторыіі і культуры, для напісання якіх часта запрашаюць вядомых аўтараў.
Генрых Уладзіміравіч Губіш
Генрых Уладзіміравіч Губіш (, Душанбэ) — беларускі і таджыкскі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Душанбэ. Перад Вялікай Айчыннай вайной жыў у Ленінградзе. Летам 1941 года маці павезла іх з сястрой да сваіх родных на Волгу. Калі нацысты падступіў да Сталінграда, перабраліся яшчэ далей — у Сярэднюю Азію, у Душанбэ.
Скончыў Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1956 годзе. Працаваў у Таджыкпраекце (Душанбэ), з 1966 па 1981 г. — галоўным архітэктарам праектаў, майстэрні ў Мінскпраекце, Белкамунпраекце, Белжылпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года.
Творчасць
Асноўныя працы: гарадскі Палац піянераў і школьнікаў, кінатэатр у Душанбэ (1961), жылыя дамы, рэканструкцыя і распрацоўка інтэр’ераў крамы «Кветкі» па Ленінскім праспекце (1970), Агенцтва друку «Навіны» (1973), Палаца культуры Белсаўпрафа (1980), малых формаў Цэнтральнага батанічнага саду АН БССР (1973) у Мінску.
Курылавічы (Мёрскі раён)
Куры́лавічы (, Куриловичи) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i мельніца ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Бяленне
Бяленне — адзін з найстарэйшых метадаў тэкстыльных вырабаў. Здаўна ўжываецца ў Еўропе для адбельвання тканін на аснове лёну і бавоўны.
Апісанне
Бялізну раскладвалі на траве на больш за сем дзён пасля кіпячэння з попелам і паласкання. Атмасферны кісларод атмасферы і кісларод, які выходзіць з травы, забяспечваюць адбельвальнае дзеянне. Тканіна бялее з кожным днём, пакуль не набудзе поўную беласць. Гэта быў павольны працэс, але больш бяспечны для падвергнутага матэрыялу. Хімічнае адбельванне можа пашкодзіць тканіну, але бяленне амаль не ўплывае на трываласць тканіны.
Блех
Блех — луг або поплаў, дзе беляць палатно. У некаторых краінах, дзе вытворчасць палатна набывала прамысловыя маштабы, былі адмысловыя адкрытыя пляцоўкі для раскладвання тканіны. Звычайна іх размяшчалі каля воднага патоку, якім карысталіся бялярні. Блехі былі звычайнай з’явай у і ваколіцах.
Хімія працэсу
Менавіта субстрата робяць яго здольным паглынаць бачнае святло. Паглынанне святла робіць тканіну жаўтлявай. Адбельванне кіслародам выдаляе ўчасткі і робіць тканіны бялейшымі. Кісларод — разбуральны адбельвальнік. Яго заснавана на «разбурэнні фенольных груп і двайных сувязей вуглярод-вуглярод». Асноўнай крыніцай хімічнага адбельвання з’яўляецца, які змяшчае адзінарную сувязь, (-O-O-). Калі сувязь разрываецца, утвараецца вельмі актыўны кісларод, які з’яўляецца актыўным агентам адбельвальніка. Каля шасцідзесяці працэнтаў пераксіду вадароду ў свеце выкарыстоўваецца для хімічнага адбельвання тэкстылю і драўнянай масы.
Левітацыя (фізіка)
Левітацыя ў фізіцы - гэта ўстойлівае становішча аб'екта ў гравітацыйным полі без непасрэднага кантакту з іншымі аб'ектамі. Неабходнымі ўмовамі для левітацыі ў гэтым сэнсе з'яўляюцца: (1) наяўнасць сілы, кампенсуючай сілу прыцягнення, і (2) наяўнасць вяртаючай сілы, якая забяспечвае устойлівасць аб'екта.
Немагчымасць левітацыі ў статычным электрамагнітным поле
Згодна з тэарэмай Ірншоу, якая з'яўляецца прамым следствам закона Гаўса, левітацыя статычных аб'ектаў у статычным электрамагнітным поле немагчымая. Тэарэма дастасоўная не толькі да кропкавых зарадаў, але і да працяглым пругкім цел і кажа, што іх свабодны подвес ў электрастатычным, магнітастатычным і (або) гравітацыйным полі будзе заўсёды няўстойлівы. Тэарэма Ірншоу не прымяняецца да дыямагнетыкаў.
Тым не менш, у пераменным поле электрастатычнай квадрупольнай лінзы левітацыя магчымая, напрыклад, зараджаных пылінак, хоць пры гэтым не забяспечваецца стабілізацыя становішча пылінак ўздоўж восі лінзы, паколькі раўнавага па гэтым кірунку абыякавая. Электрастатычных факусоўка пераменным электрычным полем ўжываецца пры факусоўцы пучкоў зараджаных часціц і па сваёй сутнасці аналагічная «ківачу Капіцы».
Звышправоднасць і левітацыя
У сакавіку 1991 навуковы часопіс «Nature» апублікаваў цікавую фатаграфію: на здымку дырэктар Такійскай даследчай лабараторыі звышправоднасці Дон Тапскат стаяў на страве з звышправоднага керамічнага матэрыялу, і паміж ім і паверхняй падлогі быў выразна бачны невялікі зазор. Маса дырэктара разам з стравай складала 120 кг, што не перашкаджала ім парыць над зямлёй. Фокус складаўся ў тым, што калі над звышправаднікоў змясціць магніт, то ён завісне ў паветры. Гэта тлумачыцца эфектам Мейснэра.
Дыямагнітная левітацыя
Тып левітацыі у моцным магнітным полі цела, які змяшчае ў сабе дыямагнетык, напрыклад, ваду. Выкарыстоўвае дыямагнітныя ўласцівасці вады, якая пад дзеяннем знешняга магнітнага поля некалькі змяняе параметры руху электронаў у яе малекулах, што прыводзіць да з'яўлення слабога магнітнага поля, накіраванага процілегла зыходнаму. Эфект адштурхвання, які ўзнікае, дазваляе пераадольваць дзеянне сілы прыцянгнення.
Тая ж ўласцівасць дыямагнетыкаў можна выкарыстоўваць наадварот, у адпаведнасці з другім законам Ньютана, або для адштурхвання магніта ад дыямагнетыка, або для стабілізацыі левітацыі магніта ў магнітным полі. Напрыклад эфектны эксперымент, у якім магніт вісіць у поле 11 Тл паміж вялікім і паказальным пальцамі даследчыка.
Рэпнікі
Рэ́пнікі (, Репники) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата 1784 года згадвае вёску Рэпнікі ў Белагрудскай парафіі як уласнасць Шамёта, чашніка Лідскага павета.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Да 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Радзівонішкаўскага сельсавета.
Замак Хойнік
Замак Хойнік (Zamek Chojnik, Kynast) — адзін з помнікаў сярэднявечнай рыцарскай архітэктуры Ніжняй Сілезіі.
Размяшчэнне
Замак знаходзіцца на вяршыні гары Хойнік (612 м над узроўнем моры), у дзельніцы Сабешаў горада Еленя-Гура ў Ніжнесілезскім ваяводстве Польшчы.
ФК Віцебск-2
Гісторыя
У савецкія часы каманда мела назву КІМ-д (асноўны клуб менаваўся КІМ) і гуляла ў Чэмпіянаце БССР. У 1992 каманда пад назвай КІМ-2 трапіла ў новаствораную Другую лігу чэмпіянату Беларусі (а КІМ — у Першую). У 1995 другая каманда атрымала назву «Кімавец», а ў 1996 была знята з чэмпіянату ў Другой лізе. У 2000 быў створаны адмысловы турнір дублюючых каманд, дзе і гулялі віцебскія рэзервісты. Але, пасля вылету «Віцебска» з Вышэйшай лігі ў 2012 была адноўлена другая каманда, якая заявілася ў Другую лігу пад назвай «Віцебск-2».
У сезонах 2012 і 2013 «Віцебск-2» займаў апошняе месца ў Другой лізе. У 2014 каманда трапіла ў групу А і доўгі час вяла барацьбу за месца ў першай чацвёрцы, якое давала пуцёўку ў фінальны раўнд. У выніку «Віцебск-2» заняў пятае месца ў групе, і пасля перамогі ў стыкавых матчах атрымаў дзявятае выніковае месца ў лізе.
Па выніках сезону 2014 асноўная каманда «Віцебска» атрымала месца ў Вышэйшай лізе пасля трохгадовага перапынку. Паколькі рэзервісты зноў атрымалі магчымасць выступаць у турніры дублёраў, то каманда «Віцебск-2» перастала ўдзельчаць у Другой лізе.
Allium carmeli
Allium carmeli — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Заходняй Азіі.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Гэты від расце ў міжземнаморскім лесе, рэдкалессі і хмызняках у дадатак да скалістай зямлі, маквісу і краю палёў.
Пагрозы і ахова
Папуляцыі, верагодна, былі страчаныя ў выніку пераўтварэння асяроддзя пражывання для сельскай гаспадаркі і ўрбанізацыі.
Гэты від зафіксаваны ў лясным запаведніку і Каралеўскім батанічным садзе Тэл Ар-Руман ў Іарданіі. У Ізраілі і Палесціне вялікая частка арэалу не знаходзіцца ў запаведных зонах.
Славянск
Славя́нск (Слов'янськ) — горад абласнога значэння ў Данецкай вобласці Украіны. Размешчаны ў паўночнай частцы вобласці на рацэ Казённы Тарэц (прыток Северскага Данца, басейн Дона). Уваходзіць у Краматорскую агламерацыю.
Гісторыя
У XVI ст. на тэрыторыі сучаснага Славянска пачалі сяліцца беглыя сяляне з іншых частак Украіны. У 1645 дзеля абароны ад набегаў татараў казакі збудавалі крэпасць Тор. З тых часоў Славянск — цэнтр здабычы солі і гандлю ёй. Існуе таксама іншая версія заснавання горада: пад прыкрыццём Маяцкая астрога ў 1664 распачалося дзяржаўнае (па—татарску казённае) солеварэнне на Торы, якое знаходзілася пад няспыннай аховай, што спрыяла фарміраванню тут сталага насельніцтва. Вынікам чаго стала ў 1676  заснаванне мястэчка Тор, у якім на пачатак 1677 ужо пражывала 245 украінскіх сем'яў.
У 1685—1764 Тор — соценнае мястэчка Ізюмскага палка. У 1784 паселішча перайменавалі ў Славянск (пазней Славянскае). Адначасна яно атрымала статус горада і стала цэнтрам павета Кацярынаслаўскага намесніцтва. У 1787 Славянск увайшоў у склад Ізюмскага павета Слабадской-Украінскай (з 1835 — Харкаўскай) губерні. З 1880-х чыгуначны вузел.
У 1930-я пачаўся рост прамысловасці Славянска. 19 красавіка 2011 горад атрымаў статус курорта дзяржаўнага значэння.
Вайнныя дзеянні
Пачынаючы з красавіка 2014 г. горад стаў арэнай баявых дзеянняў паміж сепаратысцкімі групоўкамі і ўкраінскімі сілавікамі. Узброены канфлікт пачаўся ў ноч 11 красавіка 2014, калі ўзброеныя аўтаматамі сепаратысты захапілі райаддзел міліцыі і вывесілі там сцяг Расіі. Да 25 красавіка украінскім войскам удалося акружыць горад, але толькі 5 ліпеня ўкраінскія ваенныя цалкам вызвалілі горад.
Эканоміка
Транспартны вузел Данбаса. Прадпрыемствы з вытворчасці соды, керамічных вырабаў, заводы цяжкага машынабудавання, алоўкавая, мэблевая фабрыкі і іншае. Здабыча кухоннай солі. ГРЭС.
Турыстычная інфмармацыя
Славянск — адзін з найстарэйшых гразелячэбных курортных цэнтраў Украіны. З 19 красавіка 2011 г. з'яўляецца курортам дзяржаўнага значэння. У горадзе дзейнічае краязнаўчы музей.
365
365 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 365 год нашай эры, 365 год 1 тысячагоддзя, 65 год IV стагоддзя, 5 год 7-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 6 год 360-х гадоў.
Пандыён
Пандыён — у старажытнагрэчаскай міфалогіі імя наступных твараў:
Нарэшавічы
Нарэ́шавічы (, Нарешевичи) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіняўскага сельсавета.
Пандыён (сын Эрыхтонія)
Пандыён (сын Эрыхтонія, Пандыён I, Πανδίων Α') — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Цар Афін. Сын Эрыхтонія і Праксіфеі. Пры ім у Атыку прыбылі Дэметра і Дыяніс. Дыяніса ў Афінах прыняў Ікарый.
Пандыён быў у шлюбе з Зеўксіпай, сястрой сваёй маці. Дзеці Прокна, Філамела, сыны-блізняты Эрэхтэй і Бут. Вёў вайну з фіванскім царом Лабдакам і заклікаў на дапамогу з Фракіі Тэрэя, сына Арэса. Дачка Прокну, а затым і Філамелу выдаў замуж за Тэрэя. Статуя героя-эпаніма ў Дэльфах.
Канстанцін Анатолевіч Кузняцоў
Канстанцін Анатолевіч Кузняцоў (нар., ) — беларускі акцёр балету, педагог, Народны артыст Беларусі (2014).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Смаленску. З юнацтва бацькі Канстанціна разам з яго братам накіравалі вывучаць харэаграфію ў Народны тэатр балета Смаленскага дома працаўнікоў асветы, а пасля ў Беларускім дзяржаўным харэаграфічным каледжы (1992, клас А. І. Калядэнкі).
Тэатральную кар’ру пачаў у 1992 годзе ў музычным тэатры, а з 1994 года — артыст балета Вялікага тэатра Беларусі, з 2007 саліст.
У 2005 годзе скончыў акадэмію музыкі.
Выкладчык дуэтныя-сцэнічнага танца ў харэаграфічнай гімназіі.
У шлюбе з Юліяй Дзятко, артысткай балета, заслужанай артысткай Беларусі. Сям’я мае двух дачок — Ганна і Вікторыя.
Творчасць
У рэпертуары: Пер Гюнт (бацька Сальвейг), Рамэа і Джульета (Рамэа, Меркуцыо), Сем прыгажунь (Візір), Спартак (Крас), Шэсць танцаў (саліст), Лаўрэнсія (Менго, Франдасо), Карміна Бурана (Абат), Паяцы (саліст), Жызэль (Альберт, па-дэ-дэ), Корсар (Ланкедэм, Алі), Дон Кіхот (Базіль, Гамаш), Баядэрка (Залаты бажок), Спячая прыгажуня (Дэзірэ, блакітная птушка, кавалер), Шчаўкунок (Прынц, Драсельмеер), Бахчысарайскі фантан (Нуралі), Анюта (Мадэст, бацька).
Партыя Чыпаліна ў аднайменным спектаклі.
У Дзяржаўным музычным тэатры Беларусі выконваў вядучыя партыі ў балетах «Дон Кіхот», «Вальпургіева ноч», «Жызэль», «In pivo veritas», «Кармэн-сюіта», «Мефіста», «Казка пра спячую. прынцэсу», «Шапэніяна», «Шэхеразада» і інш.
Гастролі
Выступаў у спектаклях Нарвежскага нацыянальнага тэатра (Осла), (ЗША), United Dance Company (Парыж), «Рускага камернага балета „Москва“» (Расія), Нацыянальнай оперы Украіны (Кіеў). Гастраляваў у Літве, Украіне, Латвіі, Францыі, Германіі, Японіі, Малдове і інш.
366
366 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 366 год нашай эры, 366 год 1 тысячагоддзя, 66 год IV стагоддзя, 6 год 7-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 7 год 360-х гадоў.
Паб’яніцы
Паб’яні́цы (Pabianice) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Паб’яніцкага павета Лодзьскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Паб’яніцы. Паб’яніцы ўваходзяць у Саюз польскіх гарадоў. Патрон горада — св. Максіміліян Марыя Кольбэ.
Насельніцтва: 71 313 чалавек (на 30.06.2004).
Геаграфія
Горад належыць да гарадской агламерацыі Лодзь. Плошча горада 32,9 км². Горад выцягнуты з захаду на ўсход і ляжыць на раўніне. Самы нізкі пункт гораду (+174 м) знаходзіцца над ракой Дабрынкай, каля паўночнай мяжы гораду. Самы высокі пункт горада (+203 м) знаходзіцца на поўдзень ад гарадскога лесу. Горад мяжуе з Лоддзю і гмінамі Добрань, Ксавераў, Паб’яніцы і Жгоў.
Прамысловасць
Хоць шмат якія прадпрыемствы і заняпалі ў час пераходу да рыначнай эканомікі ў 1990-х, традыцыйна найважнейшая ў горадзе — лёгкая прамысловасць. Важныя месцы ў агульнай структуры займаюць таксама хімічная, харчовая і электрамеханічная галіны прамысловасці. У 1989 у горадзе працавалі каля 180 дзяржаўных і кааперацыйных прадпрыемстваў, у якіх былі заняты каля 30 тыс. чал. У 2003 дзейнічалі каля 2200 прадпрыемстваў, у якіх былі заняты каля 12 тыс. чал.
Структурны выклад прамысловасці Паб’яніцаў у 2003:
Саюз пісьменнікаў СССР
Саюз пісьменнікаў СССР (СП СССР) — грамадская творчая арганізацыя, якая аб’ядноўвала прафесійных літаратараў Савецкага Саюза.
Паб’яніцы
Гісторыя
Калі вёска стала горадам, дакладна невядома, бо адпаведныя дакументы згарэлі ў 16 ст. Хоць згоду на закладанне гораду даў у рукі кракаўскага біскупа Яна Мускаты яшчэ Уладзіслаў Лакетак у 1297 г., але ажыццявіць мэту ўдалося ажно ў сяр. 14 ст. Даследчыкі найчасцей згаджаюцца з перыядам 1342—1354 гг., г.зн., адначасна з узнікненнем тутэйшай парафіі. Першыя ўзгада́нні Паб’яніцаў у гістарычных крыніцах паходзяць з канца 14 ст. Але вядома, што Казімір Вялікі надаў два кірмашовыя дні, аўторак і пятніцу, ужо гораду Паб’яніцы.
Саюз пісьменнікаў СССР
Гісторыя
Саюз пісьменнікаў СССР створаны ў 1932 годзе. Першы Усесаюзны з’езд савецкіх пісьменнікаў, які адбыўся ў 1934 годзе, прыняў статут СП СССР, у якім даў вызначэнне сацыялістычнага рэалізму як асноўнага метаду савецкай літаратуры і літаратурнай крытыкі.
У 1967 годзе Саюз узнагароджаны ордэнам Леніна.
На 1 студзеня 1982 года Саюз пісьменнікаў СССР налічваў 8815 членаў.
Кіраўнікі
У 1934—1936 гадах праўленне Саюза пісьменнікаў СССР узначальваў Максім Горкі. Далей на гэтай пасадзе знаходзіліся:
Метрапалітэн
Метрапалітэ́н (métropolitain), або скарочана метро́ — від гарадскога транспарта, трасы якога праходзяць асобна ад вуліц, звычайна пад зямлёй. Рух цягнікоў у метро рэгулярны, паводле раскладу. Адрозніваецца высокай эксплуатацыйнай хуткасцю (да 45 км/г) і правознай здольнасцю (да 60 тыс. пасажыраў у гадзіну ў адным кірунку). Лініі метрапалітэна звычайна пракладваюць пад зямлёй (у тунэлях), пры неабходнасці па паверхні зямлі або на эстакадах.
Існуюць розныя па велічыні метрапалітэны: Да самых маленькіх адносяцца метрапалітэны ў Тэбрызе (Іран), Маракайба (Венесуэла), Дняпры (Украіна) і інш.
Самыя маленькія гарады, у якіх ёсць метрапалітэн — Лазана, Рэн і Брэшыа. У Рэспубліцы Беларусь на сучасны момант метро ёсць толькі ў Мінску.
Каробавічы
Каро́бавічы (, Коробовичи) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У другой палове XIX - пач. XX ст. у Цітвянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Пасля рэвалюцыі працавала працоўная школа 1-ай ступені, у 1922 г. яе наведвала 60 вучняў, у тым ліку 27 дзяўчынак.
У 1933 г. працаваў калгас "Чырвоная змена" і кузня.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да 4 ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дрычынскага сельсавета.
367
367 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 367 год нашай эры, 367 год 1 тысячагоддзя, 67 год IV стагоддзя, 7 год 7-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 8 год 360-х гадоў.
Сулейман Шах
Сулейман Шах — (Süleyman Şah — Süleyman bin Kaya Alp; (1178—1227 г.)  — дзед Асмана I, сын Кыя Алпа, родапачынальніка кіраўнікоў племяннога саюза каі і Асманскай імперыі, продка дынастыі Асманаў.
Сулейман патануў пры пераправе праз раку Еўфрат і быў пахаваны непадалёк ад ракі ў мястэчку, званым «Грабніца Турка» (Türk Mezarı), якая лічыцца святой (каля замка Джабер). Да 22 лютага 2015 года знаходзілася на тэрыторыі Сірыі, але па дагаворы 1923 года Турцыя атрымала права ўсталяваць на грабніцы свой сцяг і выставіць там ганаровую варту.
Падчас ваеннай аперацыі, 22 лютага 2015 года варта аховы грабніцы была знята, а грабніца эвакуіравана на прыгранічную з Сірыяй тэрыторыю. Грабніцу ахоўвалі 40 турэцкіх салдатаў. Тэрыторыя знаходзілася пад кантролем баявікоў ІДІЛ, аднак, за ўвесь перыяд іх знаходжання, грабніцы і турэцкім салдатам не было нанесена ніякай шкоды. Падчас эвакуацыі загінуў адзін турэцкі салдат. Прэм'ер міністр Турцыі Ахмет Давутаглу заявіў, што пазней грабніца будзе вернута на сірыйскую тэрыторыю.
Таццяна Уладзіміраўна Халадовіч
Таццяна Уладзіміраўна Халадовіч (нар., Пінск, Брэсцкая вобласць ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў кіданні кап'я. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Лоншчына
Ло́ншчына (, Лонщина) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Язненскага сельсавета.
Таццяна Уладзіміраўна Халадовіч
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года ў кіданні кап'я з вынікам 61,49 м.
Лоншчына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Таццяна Уладзіміраўна Халадовіч
Дасягненні
Чэмпіёнка Еўропы 2016 года ў кіданні кап'я з вынікам 66,34 м.
Праксіфея (жонка Эрыхтонія)
Праксіфея (жонка Эрыхтонія, Πραξιθέα) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Наяда, жонка афінскага цара Эрыхтонія, маці цара Пандыёна I, сястра Зеўксіпы.
Таццяна Уладзіміраўна Халадовіч
Дасягненні
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года заняла 5 месца ў кіданні кап'я з вынікам 64,60 м.
Феліксава (Лідскі раён)
Фе́ліксава (, Феликсово) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Гісторыя
27-28 верасня 1920 года ў ваколіцах адбылася так званая бітва пад Крывавым Борам, якая была часткай Нёманскай бітвы — апошняй вялікай бітвы польска-савецкай вайны. Там палеглі жаўнеры Мінскага і Віленскага палкоў 1-й Літоўска-беларускай дывізіі Польскага Войска.
368
368 — высакосны год, пачаўся ў аўторак. 368 год нашай эры, 368 год 1 тысячагоддзя, 68 год IV стагоддзя, 8 год 7-га дзесяцігоддзя IV стагоддзя, 9 год 360-х гадоў.
Падсасонкі (Угранскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах адміністрацыйны цэнтр Падсасонскага сельскага паселішча.
Красны Яр (Пухавіцкі раён)
Красны Яр (, Красный Яр) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дукорскага сельсавета.
Музычная акадэмія імя Станіслава Манюшкі ў Гданьску
Музычная акадэмія імя Станіслава Манюшкі ў Гданьску (Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Гданьску. Названа ў гонар кампазітара Станіслава Манюшкі.
Галоўчыцы (Чэрыкаўскі раён)
Гало́ўчыцы (, Головчицы) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вепрынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Раздзел 2: Дзіця
«Раздзел 2: Дзіця» (Chapter 2: The Child) — эпізод амерыканскага серыяла «Мандалорац». Сцэнарый серыі напісаў Джон Фаўра, рэжысёрскае крэсла заняў. Серыя выйшла на Disney+ 15 лістапада 2019 года.
Сюжэт
Вяртаючыся на свой карабель, Мандалорац адбівае атаку іншых паляўнічых за галовамі, якія прыйшлі за Дзіцём. Дабраўшыся да карабля, ён выяўляе, што той літаральна разабраны на часткі джавамі. Мандалорац даганяе гандляроў ломам і нападае на іх, але джавы адбіваюць атаку. На наступны дзень Куііл дапамагае Манда знайсці джаваў і дамовіцца з імі аб вяртанні кампанентаў карабля. У абмен джавы патрабуюць ад Мандалорца дастаць ім яйка з цёмнай пячоры, якая аказваецца логавам Бруднарога. Мандалорац ідзе ў пячору Бруднарога, але раз’юшаны звер ледзь яго не забівае. Калі Бруднарог кідаецца ў лабавую атаку на знямоглага Мандалорца, Дзіця, якое ўвесь гэты час назірала за бітвай, раптам выкарыстоўвае Сілу і ўзнімае звера над зямлёй, што дазваляе агаломшанаму Мандалорцу забіць жывёліну. Дзіця тым часам засынае. Мандалорац аддае яйка джавам, а тыя ў сваю чаргу вяртаюць яму скрадзеныя запчасткі і пачынаюць ласавацца жаданым дэлікатэсам. Мандалорац з Куіілам разам аднаўляць карабель. Манда прапануе Куіілу частку ўзнагароды або месца механіка на сваім караблі, але той адмаўляецца, кажучы, што ўпершыню ў жыцці адчуў сябе свабодным. Мандалорац з Дзіцём пакідаюць планету.
Музыка
Музыку да серыі напісаў Людвіг Ёрансан. Саўндтрэк быў выпушчаны 15 лістапада 2019 года.
Узнагароды
Паводле сайта «Internet Movie Database» серыя была адзначана 3 узнагародамі і яшчэ 2 намінацыямі. Сярод узнагарод — 2 прэміі «Эмі».
Замак Гродна
Замак Гродна (Zamek Grodno, Kynsburg) — адзін з помнікаў сярэднявечнай рыцарскай архітэктуры Ніжняй Сілезіі.
Размяшчэнне
Замак знаходзіцца на вяршыні гары Хоіна (450 м над узроўнем моры) у вёсцы Загужэ-Слёнске ў гміне Валім у Валбжыхскім павеце Ніжнесілезскага ваяводства Польшчы.
Гісторыя
Пабудаваны, верагодна, у XIII стагоддзі князем Баляславам I Суровым з сілезскай галіны дынастыі Пястаў. Падчас Трыццацігадовай вайны заняты і часткова разбурнаы шведамі.
Панача
Пана́ча (, Понача) — вёска ў Клецкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіняўскага сельсавета.
Зеўксіпа (жонка Пандыёна)
Зеўксіпа (жонка Пандыёна, Ζευξίππη «якая запрагае канёў») — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі, наяда, сястра Праксіфеі (жонкі Эрыхтонія). Жонка Пандыёна I, сына сваёй сястры. Дзеці ад Пандыёна I: Прокна, Філамела, блізняты Эрэхтэй і Бут.
Цы Байшы
Цы Байшы (1 студзеня 1864 года, Сянтань, Хунань, Дынастыя Цын — 16 верасня 1957, Пекін, КНР) — вядомы кітайскі мастак, каліграфіст і майстар разьбы па каменю. Знакаміты сваімі ўзорнымі творамі ў жанрах «кветкі-птушкі» і «травы-насякомыя». Лаўрэат Міжнароднай прэміі Міру (1956).
Сезон 2021 ЖФК Віцебск
У 2021 годзе жаночы футбольны клуб «Віцебск» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Саакануйш
Саакануйш (Սահականույշ, X стагоддзе) — трэцяя царыца Армянскага царства Баграцідаў, прадстаўніца роду Араншахікаў. Была жонкай трэцяга Баграцідскага цара — Ашота Жалезнага (914—928).
Саакануйш была дачкой князя Гардмана Саака Севады. У яе былі два браты — Грыгор Вялікі, князь Хачэна (Нагорны Карабах), і Аванес-Сенекерым, князь Парысоса. Апошні знаходзіўся на тэрыторыі правінцыі Утык Вялікай Арменіі (сёння — Азербайджан). Яе сястра Шаандухт выйшла замуж за Смбата Сюні, і пазней стала першай царыцай Сюніка (987—998).
У цара Ашота і Саакануйш дзяцей не было.
1996 год у гісторыі кіно
1996 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Шпількі (Лідскі раён)
Шпількі́ (, Шпильки) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Вепрын
Ве́прын (, Веприн) — былая вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Вепрынскага сельсавета.