cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лінея
Біялагічнае апісанне
Кветкі даўжынёй ледзь больш аднаго сантыметра, духмяныя, з прыемным пахам, якія нагадваюць пах міндаля або ванілі, водар узмацняецца ноччу. Вяночак і званочкавыя, пяцілопасцевыя; знутры ружовыя, з цёмна-чырвонымі палоскамі (часам у вяночка іншы колер — ад белага да ліловага). Кветкі ў лінеі заўсёды паніклыя, гэта прыстасаванне расліны для захавання ў сухасці пылку па падчас дажджу. Тычынак чатыры, з іх дзве — больш доўгія; песцік падоўжаны, лычык пакрыта сасцамі і вылучае цукрысты сок. Апыленне адбываецца з дапамогай насякомых, якіх прыцягвае нектар, які выдзяляецца ля аснавання трубкі вяночка. Ад насякомых, бескарысных для апылення, нектар абаронены: ад дробных насякомых — доўгімі валасінкамі ўнутры трубкі, ад нелятаючых — ліпкім залозістым апушэннем кветаножкі. Магчыма і самаапыленне. Ва ўмовах Еўрапейскай часткі Расіі расліна квітнее ў чэрвені — ліпені.
Плод — сухая аднанасенная касцянка. Плады спеюць у ліпені-жніўні. Для лінеі характэрная эпізаахарыя: плады распаўсюджваюцца жывёламі (у тым ліку птушкамі), да якіх яны чапляюцца з дапамогай ліпкіх прыкветкаў і драбнюткіх гаплікаў.
Выкарыстанне
Традыцыйна лінея выкарыстоўвалася ў народнай медыцыне пры дзіцячых хваробах і як сродак ад паносу.
Лінея культывуецца і як дэкаратыўная расліна. Яна добра расце на вільготных участках у паўцені, на друзлай, тарфянай глебе. Размножваюць лінею насеннем, тронкамі і каранёвымі атожылкамі. Расліна вельмі марозаўстойлівыя, вытрымлівае тэмпературу прыкладна да мінус 45 °C.
Харчовыя ланцугі
На Крайняй Поўначы лінею ядуць паўночныя алені, зімой яна служыць падножным зялёным кормам.
Класіфікацыя
Раней род Лінея ўключалі ў сямейства Бружмелевыя, але затым ён быў выдзелены ў асобнае сямейства —, якое, згодна сістэме APG II, уваходзіць у парадак.
Цікавыя факты
Лінея была любімай раслінай Карла Лінея, яна намаляваная на яго гербе, а таксама амаль на ўсіх яго партрэтах.
Лінея паўночная — афіцыйная расліна шведскай правінцыі Смоланд, роднай правінцыі Карла Лінея.
Касцяшоў
Касцяшо́ў (, Костешов) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска Касцяшова ў Задруцкім войтаўстве Рагачоўскага староства.
Закон Пуазёйля
Зако́н Пуазёйля — закон выцякання вадкасці праз тонкую цыліндрычную трубку.
Паводле закону Пуазёйля аб'ём вадкасці
Q
, што працякае за адзінку часу праз папярочнае сячэнне трубкі дыяметрам
d
, вызначаецца формулай: дзе
p
і
p0
— ціск на ўваходзе ў трубку і выхадзе з яе адпаведна,
l
— даўжыня трубкі, — велічыня, звязаная з каэфіцыентам дынамічнай вязкасці
η
.
Закон устаноўлены эксперыментальна Ж. Л. М. Пуазёйлем у 1840, сувязь велічынь
Спіс аб’ектаў PGC (2104001—2105000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2104001—2105000)
Закон Пуазёйля
вызначана Дж. Г. Стоксам у 1851.
Закон Пуазёйля выконваецца для ламінарнага цячэння вадкасці, выкарыстоўваецца ў вісказіметрыі.
Марусіна
Мару́сіна (, Марусино) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Сялец (Аршанскі раён)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Смальянскага сельсавета.
Трудавы
Трудавы́ (, Трудовый) — пасёлак у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Смальянскага сельсавета.
Заполле (Шумілінскі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна , пасля чаго — у складзе Шумілінскага раёна, дзе 12 верасня 1966 года ўключана ў склад Мішневіцкага сельсавета , з 12 студзеня 1968 года да 26 верасня 2002 года ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета.
Наваселле (Рагачоўскі раён)
Навасе́лле (, Новоселье) — былая вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Запольскага сельсавета.
Ліквідавана ў 2018 годзе.
Ізраіль Рыгоравіч Герман
Iзраіль Рыгоравіч Герман (,, Гомельскай вобласці — ) — беларускі музычны педагог, цымбаліст. Заслужаны настаўнік Беларусі (1955).
Біяграфія
Скончыў музычны тэхнікум у Мінску (1930), Беларускую кансерваторыю (1937). У 1928—1937 гг. цымбаліст ансамбля народных інструментаў пад кіраўніцтвам І. Жыновіча, адначасова з 1929 дырэктар першых у Мінску музыкальных школ, у т.л. ў 1936—1972 гг. сярэдняй спецыяльнай пры Беларускай кансерваторыі. Пад яго кіраўніцтвам былі адкрыты таксама філіялы шматлікіх дзіцячых музыкальных школ пры розных установах рэспублікі.
Новыя Каласы
Но́выя Каласы́ (, Новые Колосы) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Ціханы (Аршанскі раён)
Ціханы́ (, Тихоны) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Смальянскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля правага берага ракі Камяніца.
Генадзь Львовіч Гурэвіч
Генадзь Львовіч Гурэвіч  — беларускі вучоны ў галіне фтызіятрыі і пульманалогіі. Доктар медыцынскіх навук, прафесар, член-карэспандэнт НАН Беларусі (2018).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1976). З 1976 працуе на розных пасадах у НДІ туберкулёзу (на сакавік 2018 года РНПЦ пульманалогіі і фтызіятрыі, дырэктар).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па распрацоўцы і ўкараненні комплексных праграм: рэабілітацыі пры саркаідозе органаў дыхання; выпуску новай лек. формы рыфампіцыну; выяўленні ранніх сімптомаў хранічнага лёгачнага сэрца пры туберкулёзе і хранічных неспецыфічных захворваннях органаў дыхання.
Цюльпін
Цюльпі́н (, Тюльпин) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Смальянскага сельсавета.
Якаў Міхайлавіч Лабовіч
Якаў Міхайлавіч Лабовіч (нар., ) — беларускі дзеяч цырка. Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь (1998).
Спіс аб’ектаў PGC (958001—959000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (958001—959000)
Лунёва
Лунёва, Лунёўскае, Лінова — возера на мяжы Ганцавіцкага і Івацэвіцкага раёнаў Брэсцкай вобласці, за 30 км на паўднёвы захад ад горада Ганцавічы, за 50 км на паўднёвы ўсход ад горада Івацэвічы, за 5,5 км на паўднёвы захад ад аграгарадка Раздзялавічы, ля ўрочышча Лунёва. Адносіцца да басейну ракі Бобрык 1.
Плошча паверхні 0,1 км², даўжыня 0,4 км, шырыня 0,4 км. Даўжыня берагавой лініі 1,2 км.
Возера акружана вялікай, большай часткай забалочанай поймай, якая парасла водна-балотнай расліннасцю і хмызняком. Зарастае ўмерана. На паўднёвым захадзе выцякае рака Запруда.
У возеры водзяцца акунь, плотка, шчупак, лінь, карась і іншыя віды рыб.
Казлы (Шумілінскі раён)
Казлы́ (, Козлы) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Шанькава
Ша́нькава (, Шаньково) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Смальянскага сельсавета.
Раманаўка (Рагачоўскі раён)
Рама́наўка (, Романовка) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска Хапаны ў Задруцкім войтаўстве Рагачоўскага староства.
Марцін Якаўлевіч Вячорка
Марцін Якаўлевіч Вячорка (, в. Бармуты, Пружанскі павет, Гродзенская губерня, цяпер Бярозаўскі раён — ) — удзельнік рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусь. Сакратар падпольнай ячэйкі КПЗБ. Веў работу сярод моладзі в. Бармуты і навакольных весак супраць паланізацыі, за вызваленне з-пад польскага прыгнету, агітаваў юнакоў не ўступаць у польскае войска, распаўсюджваў нелегальную літаратуру. Напярэдадні 1 мая 1932 года арыштаваны дэфензівай і закатаваны. Каб схаваць сляды злачынства, паліцыя інспіравала самазабойства, яго цела было павешана на дрэве ва ўрочышчы каля дарогі. Пахаванне Вячорка вылілася ў вялікую дэманстрацыю. На радзіме на яго магіле пастаўлены помнік.
Разбой
Разбой — напад дзеля непасрэднага авалодання маёмасцю з выкарыстаннем або пагрозай ужывання гвалту, небяспечнага для жыцця. Ёсць злачынствам супраць уласнасці і найбольш небяспечным відам крадзяжу. Караецца шматгадовым пазбаўленнем волі з канфіскацыяй маёмасці. Абцяжарвальнымі абставінамі лічацца пранікненне ў жыллё, прычыненне цяжкага цялеснага пашкоджання, учыненне паўторна, гуртам асоб і дзеля авалодання маёмасцю ў буйным памеры.
Беларусь
Паводле Статута ВКЛ 1588 г. лічыўся адным з найбольш цяжкіх злачынстваў, якія адносіліся да катэгорыі «рэчаў крывавых» і караліся смерцю. Часам пад розбоям разумелі рабаванне, грабеж. 3 разбойных нападаў Статут ВКЛ 1588 г. вылучаў наезд. Справы аб разбоі паалягалі разгляду ў замкавых судах таго павета, дзе злачынец быў схоплены. Знакі пабояў і раны аглядаў і фіксаваў возны. Паводле суб’ектаў злачынства закон вылучаў разбоі, зроблены простымі людзьмі, мяшчанамі, шляхціцамі, татарамі. Асобным артыкулам рэгуляваўся разбой учынены шляхціцам супраць купцоў на дарозе. За сховы разбойніка належала такое ж пакаранне, як і за разбой.
У 2010 г. установы пракуратуры ўлічылі 565 разбояў (амаль 6 разбояў на 100 000 жыхароў).
Шыбекі
Шыбе́кі (, Шибеки) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Смальянскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Шыбецкага сельсавета.
Рудня Бронская
Ру́дня Бро́нская (, Рудня Бронская) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Ціхініцкага сельсавета.
Радзіма Героя Савецкага Саюза Рыгора Іванавіча Шалушкова (1899—1944).
Студыты
Студыты (поўная назва «Манахі Студыцкага статута», лац. Monachi e Regula Studitarum, укр. Монахи Студитського Уставу, M.S.U.) — манаскае аб’яднанне ў складзе Украінскай і Беларускай Грэка-Каталіцкіх Цэркваў, чальцы якога жывуць па студытскім статуце, распрацаваным у IX стагоддзі Феадорам Студытам.
Гісторыя
Студыцкі статут быў уведзены Феадосіем Пячэрскім каля 1070 года ў Кіева-Пячэрскай лаўры, адкуль ён распаўсюдзіўся і ў іншыя манастыры Русі. Студыцкі статут захоўваўся Рускай царквой да XIV стагоддзя, калі пачаў саступаць Ерусалімскаму, але ў некаторых кляштарах ён дзейнічаў да XVIII стагоддзя. У кляштарах УГКЦ з моманту Берасцейскай уніі і да канца XIX стагоддзя студыцкі статут не ўжываўся.
У канцы XIX стагоддзя ў Галіцыі пачаўся рух, які выступіў за абнаўленне манаскага жыцця і стварэнне студыцкіх манастыроў. Датай заснавання манаскага аб’яднання лічыцца 22 верасня 1898 году. Першы паўнавартасны манастыр з’явіўся ў 1904 годзе ў Скнілаве, недалёка ад Львова. Студыцкі рух быў падтрыманы мітрапалітам Андрэем Шаптыцкім, які ў 1906 годзе сумесна са сваім братам Кліментам Шаптыцкім напісаў для новага манастыра статут — "Тыпікон Студыцкай лаўры св. Антонія Пячэрскага ў Скнілаве ". У Першую сусветную вайну манастыр у Скнілаве быў спустошаны, Андрэй Шаптыцкі перадаў манахам-студытам у 1919 годзе Уневскую лаўру. З гэтага моманту Ўнеў стаў духоўным цэнтрам студытаў УГКЦ, галоўным пробашчам быў мітрапаліт Андрэй Шаптыцкі з тытулам архімандрыта, пасля яго смерці манахаў узначальваў брат мітрапаліта Кліменцій Шаптыцкі. У 1939 годзе ва ўкраінскіх студытаў было 8 манастыроў, агульная колькасць манахаў складала 196 чалавек.
Далучэнне Заходняй Украіны да СССР і Другая сусветная вайна перапынілі развіццё ордэна. Пасля незаконнага, па царкоўных канонах, Львоўскага сабора, на якім было прынята рашэнне аб ліквідацыі УГКЦ, большая частка манахаў-студытаў была рэпрэсаваная, уключна з галоўным настаяцелям Кліментам Шаптыцкім. У паваенны час студыцкія абшчыны існавалі толькі ў падполлі і сярод украінскай дыяспары.
У 1951 годзе невялікая група ўкраінскіх студытаў, якім удалося эміграваць на Захад, заснавала студыцкі манастыр у Вудстаку (Канада). У 1963 годзе з савецкай турмы быў вызвалены Вярхоўны архібіскуп УГКЦ Іосіф Сліпы, які пасля свайго пераезду ў Італію заснаваў студыцкі манастыр у Кастэль-Гандольфа.
Пасля распаду СССР Украінская грэка-каталіцкай царква выйшла з падполля і змагла аднавіць свае структуры. У 1991 годзе манахам студытам была вернута Ўнеўская лаўра, пазней быў заснаваны манастыр у Ярэмчы.
У 2001 годзе архімандрыт Кліменцій (Шаптыцкі) быў далучаны да ліку благаслаўлёных. Студыты спрабавалі беатыфікаваць Клімента Шаптыцкага і апостальскага экзарха Расійскай грэкакаталіцкай царквы Леаніда Фёдарава, які таксама ў 1913 годзе прыняў манаскі пострыг у студыты.
Серхіа Агуэра
Се́рхіа Леане́ль «Кун» Агуэ́ра дэль Касты́лья (Sergio Leonel «Kun» Agüero del Castillo; нар., , Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны (2006—2021). Мянушку «Кун» атрымаў з-за любові да японскага персанажа мультыплікацыйных фільмаў Кум-Кума. Мае пашпарт грамадзяніна Іспаніі.
Клубная кар’ера
Серхіа далучыўся да моладзевай сістэмы «Індэпенд’ентэ» ва ўзросце дзевяці гадоў. Дэбютаваў за клуб у дарослым футбаоле ажно ў 15 гадоў і 35 дзён, усталяваўшы гэтым самым рэкорд яке самы малады ігрок у гісторыі лігі. Цягам некалькіх гадоў стаў асноўным іграком клуба. 30 мая 2006 года Агуэра афіцыйна перайшоў у склад мадрыдскага «Атлетыка» за 23 млн еўра, пераўзышоўшы папярэдні трансферны рэкорд клуба.
28 ліпеня 2011 года, «Манчэстэр Сіці» пацвердзіў той факт, што Агуэра падпісаў пяцігадовы кантракт з клубам. Трансфер, як паведамлялася, быў ацэнены ў памеры 38 мільёнаў фунтаў. Серхіа дэбютаваў за клуб 15 жніўня ў гульні супраць «Суонсі Сіці», якая скончылася перамогай манчэстэрцаў з лікам 4:0. Агуэра выйшаў на замену на 59-й хвіліне забіў свой ​​першы гол за клуб пасля дзевяці хвілін выхаду на пляцоўку.
У маі 2021 года стала вядома, што Агуэра ў ліпені ў якасці свабоднага агента папоўніць склад «Барселоны». З-за траўмы дэбютаваў за каталонцаў толькі 17 кастрычніка 2021 года, калі выйшаў на замену ў матчы з «Валенсіяй» (3:1). Пасля матча 30 кастрычніка супраць «Алавеса» (1:1) трапіў у бальніцу з дыягназам арытмія. У лістападзе стала вядома, што нападнік прапусціць як мінімум тры месяцы, а ў снежні Агуэра абвясціў аб завяршэнні кар’еры з-за праблем са здороўем.
Міжнародная кар’ера
3 верасня 2006 года Серхіа дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Аргенціны, замяніўшы ў матчы супраць Бразіліі на 66-й хвіліне Карласа Тэвеса. Сама гульня скончылася паражэннем аргенцінцаў з лікам 0:3.
Клубныя
«Атлетыка»:
«Манчэстэр Сіці»:
Міжнародная
Аргенціна:
Уладзімір Панцялеевіч Кулакоў
Уладзі́мір Панцяле́евіч Кулако́ў (, в. Шамшы Жаркоўскага раёна Цвярской вобласці, РСФСР — 2022) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (1984—1994).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі і Гродзенскі сельскагаспадарчы інстытут.
Працоўную дзейнасць пачаў ў 1957 годзе галоўным спецыялістам саўгаса «Азярцы» Глыбоцкага раёна.
З 1958 па 1964 гады працаваў у сельскагаспадарчых органах Гродзенскай вобласці.
З 1964 па 1971 гады быў дырэктарам саўгаса «Малое Мажэйкава» Лідскага раёна.
Пасля працуе на пасадзе дырэктара рэспубліканскага трэста эксперыментальных баз Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР.
З 1978 года — начальнік рэспубліканскага аб’яднання «Сортзернапрам».
З 1981 года — першы намеснік міністра пладовагароднінай гаспадаркі БССР.
У 1983 годзе абіраецца 1-м намеснікам старшыні Віцебскага аблвыканкама.
24 снежня 1984 года абіраецца старшынёй выканкама Віцебскага абласнога савета народных дэпутатаў. Знаходзіўся на гэтай пасадзе да лістапада 1994 года. У 1991—1999 гадах быў старшынёй Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў.
3 21 кастрычніка 1999 года па 5 сакавіка 2007 года з’яўляўся старшынёй Віцебскага абласнога камітэта прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.
У 1985—1990 гг. абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, быў членам ЦК КПБ.
Званне «Ганаровы грамадзянін горада Віцебска» было прысвоена 19.06.2019 г.
Пост (ваенная справа)
Пост (poste ад пастаўлены) — шматзначны тэрмін, які абазначае:
Існуюць, напрыклад, пункты назірання, пункты пагранічнай аховы, пункты ДАІ і іншыя.
Стрэнькі
Стрэ́нькі (, Стреньки) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска ў Задруцкім войтаўстве Рагачоўскага староства.
Уладзімір Генадзевіч Спрынджук
Уладзімір Генадзевіч Спрынджук (22 ліпеня 1936, Мінск — 26 ліпеня 1987) — беларускі савецкі матэматык, спецыяліст у тэорыі лікаў. доктар фізіка-матэматычных навук (1966), прафесар (1969), акадэмік Акадэміі навук БССР (1986) Даказаў гіпотэзу, звязаную з класіфікацыяй рэчаісных лікаў.
Біяграфія
У 1954 годзе Спрыджук паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, а ў 1959 годзе ў аспірантуру ў Віленскім універсітэце пад навуковым кіраўніцтвам. У 1963 годзе яму была прысуджана ступень кандыдата навук (Метрычныя тэарэмы аб дыяфантавых прыбліжэннях алгебраічнымі лікамі абмежаванай ступені), а ў 1965 годзе ён атрымаў ступень доктара ў Пецярбургскім дзяржаўным універсітэце (за работу Праблема Малера ў метрычнай тэорыі лікаў). У 1969 годзе ён стаў прафесарам і ўзначаліў аддзел тэорыі лікаў у Інстытуце матэматыкі Беларускай Акадэміі навук у Мінску. У 1965—1971 гадах таксама выкладаў у Беларускім дзяржаўным універсітэце. Акрамя таго, ён выступаў з навуковымі дакладамі і лекцыямі ў Парыжскім універсітэце, Польскай і Славацкай акадэміі навук.
Спрынджук займаўся, (г.зн. рашэнне алгебраічных ураўненняў у цэлых ліках) і трансцэндэнтнымі лікамі. Ужо ў студэнцкія гады ён апублікаваў сваю першую працу, у якой рашыў задачу, з якім ён па гэтым пытанні нават перапісваўся. На выбар Спрынджуком напрамку даследаванняў таксама істотна паўплываў ленінградскі тэарэтык-лікавік Ю. У. Ліннік, у якога Спрынджук абараняў доктарскую. Працы Уладзіміра Спрынджука сярэдзіны 1960-х гадоў разам з тагачаснымі працамі леглі ў аснову метрычнай тэорыі дыяфантавых прыбліжэнняў. У 1965 годзе ён даказаў гіпотэзу Малера, што амаль усе рэчаісныя лікі з’яўляюцца S-лікамі (па класіфікацыі Малера) тыпу 1. На той час Малеру ўжо было вядома, што амаль усе рэчаісныя лікі з’яўляюцца S-лікамі. Спрынджук жа сваім вынікам істотна ўзмацніў гэта сцвярджэнне.
У. Г. Спрынджук быў абраны з 1969 года членам-карэспандэнтам, а з 1986 года акадэмікам Акадэміі навук БССР. З 1970 года ён уваходзіў у рэдкалегію часопіса. У 1970 Спрынджук быў запрошаным дакладчыкам на у Ніцы (New applications of analytic and p-adic methods in diophantine approximations).
Хамічы (Рагачоўскі раён)
Хамічы́ (, Хомичи) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Запольскага сельсавета.
Іосіф Майсеевіч Ліўшыц
Іосіф Майсеевіч Ліўшыц (,, Мінскай вобласці — ) — беларускі вучоны ў галіне гідралогіі, кандыдат тэхнічных навук, дацэнт. Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1954).
Біяграфія
У 1921 годзе пасля заканчэння сярэдняй школы паступіў на электрамеханічны факультэт БПІ. У 1922 годзе пасля закрыцця БПІ быў пераведзены на агранамічны факультэт зноў арганізаванага Мінскага сельскагаспадарчага інстытута. Адначасова з вучобай працаваў электрамеханікам і кінамеханікам у арцелі інвалідаў і кінатэатра «Спартак».
У 1924 годзе пераехаў у г. Горкі і стаў працаваць выкладчыкам матэматыкі сярэдняй рускай школы. У гэтым жа годзе быў залічаны студэнтам інжынерна-меліярацыйнага факультэта Горацкага сельскагаспадарчага інстытута (з 1925 года — акадэмія) з залікам усіх здадзеных у Мінску дысцыплін. Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1929). У 1929 годзе быў накіраваны на працу ў Мінск на пасаду выкладчыка гідралогіі і гідраўлікі. Адначасова працаваў у Наркамземе па арганізацыі «Адзінай гідраметрычнай службы Беларусі» (Гідраметкамітэт). У 1930 годзе быў пераведзены ў зноў арганізаваны Навукова-даследчы інстытут па гідралогіі.
Кандыдат тэхнічных навук (1935), дацэнт.
У 1938—1941 гадах — дэкан торфамеліярацыйнага факультэта БПІ.
У жніўні 1941 года па распараджэнні СНК СССР быў залічаны дацэнтам кафедры геафізікі і геалогіі Варонежскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У кастрычніку 1941 года Варонежскі ўніверсітэт спыніў сваю працу ў сувязі з эвакуацыяй, і Іосіф Майсеевіч з’ехаў да сям’і ў г. Кзыл-Арда. Са снежня 1941 года па чэрвень 1942 года працаваў інжынерам Кызылардзінскага Аблвадгаса па пошуку крыніц водазабеспячэння ў Кызылкумах. У гэты час ён даведаўся, што ў Мінскім гета была растраляна яго сям’я (маці, бацька і чатыры сястры).
У кастрычніку 1942 года быў накіраваны ў Ташкенцкі інстытут ірыгацыі і механізацыіі сельскай гаспадаркі і ў эвакуіраваны Маскоўскі гідраміліярацыйны інстытут (МДМІ). У МДМІ быў прызначаны выконваючым абавязкі загадчыка кафедры «Гідраўліка». У 1943 годзе МДМІ быў рээвакуіраваны ў Маскву, дзе І. Ліўшыц працаваў да 1945 года. Адначасова працаваў у секцыі водагаспадарчых праблем АН СССР.
У 1945—1978 гадах зноў працаваў у БПІ (у 1955—1962 гадах — загадчык кафедры), у 1948—1953 гадах у Інстытуце меліярацыі, воднай і балотнай гаспадаркі АН БССР. З 1966 года член Навуковага савета па праблемах Палесся.
Праводзіў навуковыя даследванні па гідралогіі рэк і забалочаных тэрыторый, водным балансе Беларусі.
Аўтар навуковых і навукова-метадычных работ.
У 1954 годзе прысвоена званне заслужанага дзеяча навукі і тэхнікі БССР.
Засценкі (Аршанскі раён)
Засце́нкі (, Застенки) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Казьяны (Шумілінскі раён)
Казья́ны (, Козьяны) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
У 1924—1963 і 1968—2002 гадах цэнтр Казьянскага сельсавета. У 1963—1966 гадах вёска ў складзе Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна, у 1966—1968 гадах — у складзе Мішневіцкага сельсавета Шумілінскага раёна.
Ясёнаўка
Ясёнаўка (, Ясёновка) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціхініцкага сельсавета.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Ціхініцкага сельсавета, да 16 чэрвеня 2006 года — у склад Запольскага сельсавета.
Вікоў
Віко́ў (, Виков) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Збароўскага сельсавета.
Казловічы 1
Казло́вічы 1 (, Козловичи 1) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як цэнтр войтаўства з царквой у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Сямён Майсеевіч Алукер
Сямён Майсеевіч Алукер (23.12.1892(04.01.1893),  —, ) — беларускі вучоны ў галіне оталарынгалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1946), прафесар (1949).
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Юр’еўскага ўніверсітэта (1916). Асістэнт клінікі (кафедры) хвароб вуха, горла, носа медыцынскага факультэта БДУ, Беларускага (Мінскага) медыцынскага інстытута (1929—1937). Дацэнт кафедры (1937—1941).
Навуковыя працы па клінічных, біяхімічных, эксперыментальных даследваннях склеромы.
Малькаўшчына (Шумілінскі раён)
Ма́лькаўшчына (, Мальковщина) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Марк Канстанцінавіч Гавурын
Марк Канстанцінавіч (Мардух Калманавіч) Гавурын (, Мір, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць —, ) — савецкі матэматык. Заснавальнік навуковай школы ў галіне тэорыі аптымізацыі, вылічальнай матэматыки і прыкладнога праграміравання. Доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі ўніверсітэт (1936), дзе і працаваў (у 1960-1969 гг. загадчык кафедры вылічальнай матэматыкі, а з 1969 па 1980 год — кафедры даследавання аперацый). Адначасова (з 1940 года) у Ленінградскім аддзяленні Матэматычнага інстытута Акадэміі навук СССР.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па функцыянальным аналізе, матэматычнай эканоміцы, вылічальнай матэматыцы, матэматычным праграмаванні.
Казловічы 2
Казло́вічы 2 (, Козловичи 2) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Красамай (вёска)
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна , да 12 студзеня 1968 года — у склад Мішневіцкага сельсавета , да 26 верасня 2002 года — у склад Казьянскага сельсавета.
Збароў
Збаро́ў (, Зборов) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Збароўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска Збарова ў Задняпроўскім войтаўстве Рагачоўскага староства.
Лешча (Аршанскі раён)
Ле́шча (, Леща) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
Гісторыя
Паводле фундуша ад 30 чэрвеня 1592 года граф на Шклове і Мышы Аляксандр Іванавіч Хадкевіч запісаў на ўтрыманне плябана толькі што збудаванага ў Шклове касцёла 3 вёскі: Лешчу, Магераўку і Турлаі, якія ад 1623 года перайшлі ва ўласнасць Шклоўскага дамініканскага кляштара.
Бяроза-Картузская (станцыя)
Бяроза-Картузская (, Берёза-Картузская, да 1903 — Бяроза, да 1917 — Пагодзіна)   — чыгуначная станцыя, размешчаная ў аграгарадку Першамайская ў Першамайскім сельсавеце Бярозаўскага раёна. Станцыя размешчана паміж платформамі Бяроза-Горад і Кабакі.
Гісторыя
Узнікла ў другой палове XIX ст. ў Пружанскім павеце Гродзенскай губерні ў сувязі з будаўніцтвам Маскоўска-Брэсцкай чыгункі, якая паспрыяла развіццю паселішча і росту насельніцтва. Паводле перапісу 1897 г. значыцца як в. Бяроза Бярозаўскай воласці каля чыгуначнай станцыі Бяроза. Жыхары ўваходзілі ў Блудзенскае сельскае таварыства. У вёсцы працавалі бакалейная і 7 малочных крам, 2 крамы «красных» і суконных тавараў, 2 піцейныя дамы і кузня. Чыгуначная станцыя межавала з в. Блудзень, дзе знаходзіліся чыгуначныя майстэрні, двухкласнае міністэрскае вучылішча, 15 двароў з 213 жыхарамі.
З 1915 г. акупіравана германскімі войскамі, з лютага 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года  — войскамі Польшчы. З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшы. У 1927 г. В. Чкалаў зрабіў тут прыпынак разам з Г. Байдуковым і пасля пералёту праз Паўночны полюс у ЗША. У гонар гэтай падзеі ў скверы на прывакзальнай плошчы ўстаноўлены помнік В. Чкалаву.
З 1939 г. ў БССР, з 1940 г. ў Бярозаўскім раёне. У гады Вялікай Айчыннай вайны на станцыі ў в. Блудзень (з 1964 в. Першамайская), з чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 г. дзейнічала камсамольскае падполле (кіруючае ядро — С. П. Руціч, У. К. Саўчук, В. М. Галёнка). Летам 1943 г. арганізацыя аб’ядноўвала 21 патрыёта, многія з іх загінулі ў барацьбе з ворагам і пахаваны на чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская. У 1967 г. на ўшанаванне памяці загінуўшых устаноўлена мемарыяльная дошка. Імем У. К. Саўчыка, расстралянага фашыстамі 15 сакавіка 1944 г., названа вуліца. Пасля вызвалення — у Блудзенскім (з 1964 Першамайскі) с/с, на станцыі праходзіў бягучы рамонт паравозаў.
Прыдняпроўскі
Прыдняпро́ўскі (, Приднепровский) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Збароўскага сельсавета.
Сваю назву пасёлак атрымаў у 1983 годзе.
Лямна
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Царква Святога Марціна (Кентэрберы)
Узведзена ў VI стагоддзі каралевай Бертай Кенцкай як прыватная капэла. Пры будаўніцтве выкарыстоўваліся споліі — фрагменты больш ранніх антычных пабудоў. Паводле звестак Беды Вялебнага, Святая Берта толькі аднавіла храм, закінуты пасля таго, як рымляне пакінулі Брытанію. Гатычная вежа прыбудавана да царквы пазней.
У 1988 годзе царква Святога Марціна нароўні з абацтвам Святога Аўгусціна і Кентэрберыйскім саборам была прызнана ЮНЕСКА помнікам Сусветнай спадчыны.
Новая Барсучына
Но́вая Барсучы́на (, Новая Барсучина) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Ляхавіцкі замак
Ляхавіцкі замак — бастыённы замак, які існаваў у канцы XVI — 1-й палове XVIII ст.
Гісторыя
Замак у Ляхавічах Пабудаваны ў канцы XVI ст. графам Янам Каралем Хадкевічам. Напрацягу зімы 1595—1596 гадоў, замак вытрымаў некалькі штурмаў казакоў, па правадырствам Севярына Налівайкі і Мацвея Шаўлы.
У 1648—1654 гадах замак тройчы вытрымліваў аблогі паўсталых сялян і ўкраінскіх казакоў. У 1655 годзе падчас вайна Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў войскі Аляксея Мікіціча Трубяцкога падышлі да горада, спалілі пасады і слабоды, але замак узяць не змаглі. Вядомая ў гісторыі аблога замка ў 1660 годзе, калі замак вытрымаў два штурмы маскоўскіх войскаў пад правадырствам Івана Андрэевіча Хаванскага. Пасля паражэння войскаў Хаванскага ў бітве пад Палонкай, аблога была знята.
У 1706 годзе, падчас Паўночнай вайны, рускія войскі некалькі месяцаў абаранялі замак ад шведаў пад правадырствам палкоўніка Траўтфетэры. У канцы амаль паўгадавой аблогі, казачы гарнізон вымушаны быў здаць замак, пасля чаго шведы разбурылі яго сцены.
У 1709 годзе замак двойчы абложвалі войскамі польскага караля Станіслава Ляшчынскага. Да горада падышоў атрад Рыгора Агінскага, разам з двухтысячным атрадам войскаў Пятра I, але пасля кароткага бою з войскамі Аляксандра Паўла Сапегі быў вымушаны адступіць.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай замак дастаўся Расійскай імперыі ў паўразбураным стане і, у далейшым, паступова руйнаваўся.
Сучасны стан
Да нашых дзён ляхаўскі замак не захаваўся. Археалагічныя даследаванні на яго месцы праводзіў Міхаіл Міхайлавіч Чарняўскі ў 1986 годзе.
Архітэктура
Замак узведзены на беразе р. Ведзьма на ўзгорку, абкружаным ровам, узровень вады ў якім рэгуляваўся плацінай. Паказаны на гравюры 1660 г. Замак меў у плане форму правільнага чатырохвугольніка, памерам 175 х 220 метраў, з чатырма вялікімі бастыёнамі паліганальнай канфігурацыі і брустверамі. Наверсе кожнага бастыёна размяшчаліся высокія кавальеры з абарончымі парапетамі, якія ствараюць другі ярус для вядзення агню. Кожны бастыён меў каземат для захоўвання боепрыпасаў і амуніцыі і злучаўся падземнымі хадамі з іншымі бастыёнамі. Земляныя ўмацаванні былі абмураваны каменем і цэглай.
Да ўязной чатырох'яруснай брамы з гадзіннікавай вежай, завершанай купалам, вёў рассоўны мост цераз роў. На другім ярусе знаходзіўся механізм, які падымаў апошні пралёт моста, і байніцы для стралкоў. Трэці ярус брамы ўяўляў з сябе баявую пляцоўку, абароненую зубчастым брустверам, з якой прастрэльвалася прастора перад брамай. Вышэй была невялікая вежка, у якой знаходзіліся гадзіны, назіральны пост, і «ратны звон», якім аб'яўлялі трывогу.
У глыбіні панадворку стаяў двухпавярховы П-падобны ў плане мураваны палац у стылі рэнесансу, накрыты двухсхільным чарапічным дахам з высокімі трохяруснымі шчытамі на тарцах.
Горад Ляхавічы разам з замкам былі абнесены драўляным парканам.
На сценах замка стаяла 31, звышсучасная, па тых часах, гармата, большасць з якіх была адліта напачатку XVII стагоддзя. У арсенале былі дзве невялікія шмыгаўніцы, 51 гакаўніца, мушкеты, вялікая колькасць боепрыпасаў і амуніцыі.
Абацтва Святога Аўгусціна
Абацтва Святога Аўгусціна (St Augustine's Abbey) — руінаванае бенедыкцінскае абацтва ў Кентэрберы, якое ў Сярэднявеччы служыла пахавальняй архібіскупаў Кентэрберыйскіх і каралёў Кента. У 1988 годзе ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Абацтва было заснавана на мяжы VI і VII стагоддзяў пры заступніцтве Св. Берты Кенцкай місіянерам Аўгусцінам Кентэрберыйскім на месцы больш ранніх цэркваў у імя Дзевы Марыі, Св. Панкрація, Пятра і Паўла. Пасля кананізацыі Аўгусціна заснаванае ім абацтва было пераназвана ў яго гонар.
У 978 годзе архібіскуп Дунстан узвёў новае абацтва, якое на працягу XI стагоддзя было цалкам перабудавана ў раманскім стылі. Клуатр і дапаможныя будынкі былі ўзведзены ў гатычным стылі XIII стагоддзя. У XIV стагоддзі абацтва аднаўлялася пасля землетрасення.
Падчас ініцыяванай Генрыхам VIII кампаніі па роспуску манастыроў Аўгусцінскае абацтва было ў 1539 годзе секулярызавана і пераабсталявана пад палац каралевы Ганны Клеўскай. Затым знаходзілася ў валоданні розных арыстакратычных сямействаў і працягвала разбурацца. У XIX стагоддзі сталі прымацца меры па захаванні сярэдневяковых руін.
Рэйнальдс
Рэ́йнальдс, Рэ́йналдс (Reynolds) — англійскае прозвішча:
Вядомыя носьбіты:
Пётр Яфімавіч Рубіс
Пётр Яфі́мавіч Ру́біс (, в. Цёсны Віцебскай губерні, Расійская імперыя —, , Рэспубліка Беларусь) — беларускі дзяржаўны дзеяч, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў гады Вялікай Айчыннай вайны, старшыня Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (1964—1977).
Біяграфія
У 1937—1940 гадах на службе ў РСЧА, на пачатак Вялікай Айчыннай вайны — загадчык аддзелам Расонскага райвыканкама.
З верасня 1941 года член Межаўскай падпольнай арганізацыі КП(б)Б-ЛКСМБ. 29 мая 1942 года рашэннем Расонскага падпольнага райкама КП(б) быў прызначаны начальнікам штаба па кіраўніцтву партызанскімі атрадамі Расонскага раёна. З 26 жніўня 1942 года група была перайменавана ў Расонскую брыгаду імя Іосіф Вісарыёнавіч Сталіна. З кастрычніка 1942 года член Расонскага падпольнага раённага камітэта КП(б)Б.
З 1944 года старшыня Расонскага райвыканкама, у 1949—1962 першы сакратар Глыбоцкага райкама КПБ, начальнік Глыбоцкага сельскагаспадарчага вытворчага ўпраўлення.
З 12 студзеня 1963 да 28 снежня 1977 года ўзначальваў Віцебскі абласны выканаўчы камітэт.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1962—1966), Вярхоўнага Савета БССР (1955—1959, 1967—1980), абіраўся членам ЦК КПБ.
Страчаны музей
Страчаны музей (Muzeum Utracone) — вэб-сайт, які 14 мая 2010 года адчыніла прыватная маркетынгавая кампанія з дапамогай Міністэрства культуры і нацыянальнай спадчыны Польшчы і Упраўлення горада Варшавы для папулярызацыі тэмы ваенных стратаў у культуры.
На старонцы можна пабачыць здымкі 47 найбольш вядомых карцін, страчаных польскімі прыватнымі асобамі або арганізацыямі за ваенным часам, разам з іх апісаннем. Старонка пакуль працуе толькі ў польскай моўнай версіі.
Борхаў (Рагачоўскі раён)
Бо́рхаў (, Борхов) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Званецкага сельсавета.
Ходасавічы
Хо́дасавічы (, Ходосовичи) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Збароўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска Хадасевічы ў Задняпроўскім войтаўстве Рагачоўскага староства.
У часы Вялікай Айчыннай вайны ў ходзе 3-гадзіннага бою, узмоцнены паліцыяй 2-і ўзвод 203-га ўсходняга кавалерыйскага эскадрона разграміў савецкі партызанскі гарнізон, які знаходзіўся ў вёсцы. Страты партызан устанавіць не ўдалося, але ўласныя склалі 2 забітымі і 2 параненымі.
Магераўка
Ма́гераўка (, Магеровка) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Гісторыя
Паводле фундуша ад 30 чэрвеня 1592 года граф на Шклове і Мышы Аляксандр Іванавіч Хадкевіч запісаў на ўтрыманне плябана толькі што збудаванага ў Шклове касцёла 3 вёскі: Лешчу, Магераўку і Турлаі, якія ад 1623 года перайшлі ва ўласнасць Шклоўскага дамініканскага кляштара.
Асмол
Асмол — возера ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 11 км на поўдзень ад горада Ганцавічы, за 3 км на поўнач ад вёскі Люсіна. Адносіцца да басейну ракі Цна.
Даўжыня возера 0,15 км, шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км. Бяссцёкавае.
За 0,5 км на захад знаходзіцца возера Чырвонае.
Аўтобусны парк
Схема тыпавога аўтобуснага парка
Тыпапавы аўтобусны парк уключае ў сябе:
Гумнішча (Рагачоўскі раён)
Гумні́шча (, Гумнище) — былы пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Званецкага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2018 годзе.
Раманоўка (Аршанскі раён)
Рамано́ўка (, Романовка) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Дружба (Рагачоўскі раён)
Дру́жба (, Дружба) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Званецкага сельсавета.
Класы нямецкіх падводных лодак
Спіс класаў нямецкіх падводных лодак.
Будаўніцтва падводных лодак у Германіі ўзнікла ў пачатку XX стагоддзя. За часы Першай сусветнай вайны флот прыняў ад верфяў 341 лодку, яшчэ 138 лодак засталіся недабудаванымі. Нямецкі флот адыграў вялікую ролю ў Першай сусветнай вайне, таму па ўмовах Версальскага мірнага дагавора будаўніцтва надводнага флоту было моцна абмежавана (25% ад водазмяшчэння Вялікабрытаніі, пры абмежаванні максімальнага танажу карабля), будаўніцтва падводнага флота было цалкам забаронена.
У сярэдзіне 1930-х гадоў абмежаванні на падводны флот былі практычна знятыя, у прыватнасці ў Германіі дапушчалася будаўніцтва падводных лодак, але сумарнае іх водазмяшчэнне было абмежавана водазмяшчэннем брытанскага падводнага флоту. Гэта прывяло да памяншэння праектных памераў лодак класа VII на карысць павелічэння іх колькасці. У Другой сусветнай вайне акцэнт у развіцці флоту Германіі быў зроблены на падводныя лодкі, што заканамерна выявілася як у пасляваеннай забароне будаўніцтва падводнага флота ў Германіі (у 1945—1960 гадах), так і ў паўсюдным капіраванні нямецкай канструкцыі і тэхнічных рашэнняў у пасляваенных праектах субмарын краін-саюзнікаў.
У XXI стагоддзі Германія хоць і не валодае атамным падводным флотам, але мае заслужаны аўтарытэт у галіне падводнага суднабудавання: субмарыны нямецкай пабудовы вырабляюцца на экспарт у шматлікія краіны, а праект 212 з паветранезалежным рухавіком на паліўных элементах быў прызнаны новым словам у падводным суднабудаванні.
Кайзераўскі флот (да 1918 года)
Па ўмовах Версальскага міру Германіі забаранялася мець свой падводны флот.
Панамары
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у склад Пралетарскага сельсавета Гарадоцкага раёна , пасля чаго — у складзе Шумілінскага раёна, дзе 12 верасня 1966 года ўключана ў склад Мішневіцкага сельсавета , з 12 студзеня 1968 года да 26 верасня 2002 года ўваходзіла ў склад Казьянскага сельсавета.
Professional Matchplay Championship 1957 (снукер)
Professional Matchplay Championship 1957 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у асацыяцыі біляьрда Джэрсі, у Сент-Хельеры, Джэрсі. Турнір стаў 27-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Чырвонае
Назву Чырво́нае маюць:
Самюэль Это’о
Самюэль Это’о (Samuel Eto’o; нар., , Камерун) — былы камерунскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Камеруна (1996—2014), адзін з найлепшых футбалістаў афрыканскага футбола. Найлепшы бамбардзір у гісторыі Кубка афрыканскіх нацый.
Клубная
У 1997 годзе Это’о далучыўся да мадрыдскага «Рэала». Ён стаў іграком рэзерва, і не меў права ўдзельнічаць у афіцыйных гульнях, паколькі рэзервовая каманда «Рэала» знаходзілася на той момант у лізе, дзе было забаронена заяўляць на матч ігракоў з краін, якія не ўваходзілі ў ЕС. Таму на працягу некалькіх гадоў Это’о знаходзіўся ў розных клубах на правах арэнды.
Ён добра зарэкамендаваў сябе ў выступах за «Мальёрку», клубам было прынятае рашэнне выкупіць Самюэля ў «Рэала». Это’о апраўдаў чаканні ўладальнікаў клуба: на момант пераходу ў «Барселону» улетку 2004 года яму належаў рэкорд паводле колькасці галоў, забітых за «Мальёрку» у першынстве Іспаніі.
Дэбютаваў у новым клубе Самюэль 29 жніўня 2004 года. 29 лістапада 2008 года нападнік забіў 111 мяч у афіцыйных матчах за «Барселону» і ўвайшоў паводле гэтага паказчыку ў дзясятку лепшых ігракоў у гісторыі «сіне-гранатавых». У складзе «Барселоны» Это’о двойчы станавіўся ўладальнікам Кубка Іспаніі, Суперкубка Іспаніі і пераможцам Лігі чэмпіёнаў, тройчы выйграваў чэмпіянат Іспаніі.
Улетку 2009 года Это’о перайшоў у «Інтэр». 8 жніўня 2009 года Самюэль забіў свой першы гол у афіцыйных матчах за «Інтэрнацыянале». У дэбютным сезоне за клуб ён у трэці раз у кар’еры выйграў Лігу чэмпіёнаў. 21 жніўня 2010 года ігрок вызначыўся дублем у матчы за Суперкубак Італіі, што дапамагло «Інтэрнацыянале» атрымаць перамогу з лікам 3:1.
23 жніўня 2011 года Это’о нечакана перайшоў у расійскі «Анжы», дзе іграка прапанавалі заробак у 20 млн еўра пасля спагнання ўсіх падаткаў. Дэбютаваў Самюэль 27 жніўня ў матчы супраць «Растова», калі выйшаў на замену на 30 хвілін і забіў год на 80-й хвіліне з падачы Жыркова. У жніўні 2013 года ўладальнік клуба з Дагестана Сулейман Керымаў вырашыў значна скараціць клубны бюджэт, з-за часу шмат ігракоў былі выстаўлены на трансфер.
29 жніўня 2013 года Это’о падпісаў аднагадовы кантракт з англійскім клубам «Чэлсі». 26 жніўня 2014 года было абвешчана пра пераход Самюэля ў «Эвертан», з якім ігрок падпісаў 2-гадовы кантракт. 30 жніўня 2014 года дэбютаваў за клуб, выйшаўшы на замену, і забіў мяч у браму свайго былога клуба «Чэлсі». У пачатку 2015 года вярнуўся ў Серыю A, падпісаўшы кантракт на 2,5 гады з клубам «Сампдорыя».
25 чэрвеня 2015 года Это’о падпісаў трохгадовы кантракт з турэцкім «Антальяспорам». 15 жніўня ў дэбютным матчы за новы клуб адзначыўся дублем у браму «Істанбул ББ». Стаў капітанам каманды, некаторы час выконваў абавязкі галоўнага трэнера. У студзені 2018 года пакінуў «Антальяспор» і на наступны дзень перайшоў у «Каньяспор». У жніўні 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб з Коньі і неўзабаве далучыўся да «Катара».
У верасні 2019 года прыняў рашэнне аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная
У верасні 2021 года Самуэль Это'О абвясціў аб сваёй кандыдатуры на пасаду прэзідэнта Камерунскай федэрацыі футбола (Фекафут).
Клубныя
«Мальёрка»:
«Барселона»:
«Інтэр»:
Міжнародныя
Камерун:
Рыбчына
Ры́бчына (, Рыбчино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
Медальны залік на зімовых Алімпійскіх гульнях 1956
У прыводнай табліцы паказана размеркаванне медалёў і ачкоў паміж краінамі-ўдзельніцамі ў зімовых Алімпійскіх гульнях 1956 года, якія праходзілі ў Карціна д'Ампеца, у Італіі з 26 студзеня па 5 лютага. Паміж 821 спартсменам з 32 краін было разгуляна 24 камплекта ўзнагарод у 8 відах спорту. Узнагароды атрымалі спартсмены з 13 краін.
Упершыню алімпійскімі чэмпіёнамі сталі прадстаўнікі СССР, Польшчы і Японіі. Акрамя таго савецкія спартсмены ўпершыню бралі ўдзел у зімовых Алімпійскіх гульнях.
Якаўлевічы (вёска)
Я́каўлевічы (, Яковлевичи) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубаўскага сельсавета.
У 1624 годзе Якаўлевіцкая воласць ва ўласнасці ў Льва Сапегі. Згадваецца ў 1669 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага. Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Якаўлевіцкага сельсавета.
Роўнае (Шумілінскі раён)
Ро́ўнае (, Ровное) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мішневіцкага сельсавета.
У 1924—1929 гадах цэнтр Роўненскага сельсавета. Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Старынскага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года — у склад Казьянскага сельсавета , да 12 студзеня 1968 года — у склад Обальскага сельсавета , да 26 верасня 2002 года — у склад Казьянскага сельсавета.
Віктар Вальдэс
Ві́ктар Вальдэ́с і Арыба́с (Víctor Valdés i Arribas, нар., , Іспанія) — іспанскі футбаліст (брамнік) і трэнер. Больш за ўсё вядомы сваімі выступамі за «Барселону».
Пачатак кар’еры
Вальдэс нарадзіўся ў сям’і Агуэды Арыбас і Хасэ Мануэля Вальдэса. Мае двух братоў — старэйшага Рыкарда і малодшага Альвара. Трапіў у «Барселону» 1 ліпеня 1992 года з клуба «Пенья Сінка Копас». Але ўжо ў верасні з’ехаў з сям’ёй у Тэнэрыфэ і вярнуўся ў клуб толькі праз тры гады. У моладзевых структурах клуба Віктар праявіў сабе настолькі добра, што ўжо ў сезоне 2002/2003 быў пераведзены ў першую каманду.
Асноўны склад «Барселоны»
На пачатку Вальдэс разглядаўся, як замена Раберта Банана, але ўжо ў канцы сезона пры трэнеры Радаміры Анцічы зрабіўся асноўным галкіперам клуба. У сезоне 2003/2004 замацаваў свой статус асноўнага брамніка. Правёўшы некалькі выдатных матчаў, дапамог «Барселоне» заняць другое месца. У наступным, чэмпіёнскім сезоне 2004/2005 «Барсы» правёў амаль усе матчы сваёй каманды, выйграўшы прыз Рыкарда Заморы. У сезоне 2005/06 дапамог «Барселоне» перамагчы другі раз запар у чэмпіянаце Іспаніі, а таксама выйграць другі раз у гісторыі Лігу чэмпіёнаў. У фінале спаборніцтва Вальдэс зрабіў некалькі выдатных сэйваў, і быў асабіста пахвалены трэнерам каталонцаў Франкам Райкардам пасля гульні. У гэтым сезоне, аднак, ён не заваяваў прыз Заморы, саступіўшы Санцьяга Каньісарэсу і пераможцу Хасэ Мануэлю Пінту. 17 мая 2007 года Вальдэс паўтарыў рэкорд Андоні Субісарэты, адстаяўшы ўвесь сезон без заменаў і не прапусціўшы аніводнай гульні. Нягледзячы на гэта, «Барселона» не здолела перамагчы ў чэмпіянаце Іспаніі трэці раз запар. Вальдэс трымае рэкорд клуба па сухіх хвілінах на еўрапейскай арэне. 1 красавіка 2008 года ён згуляў 250-ю гульню за «Барселону».
31 мая 2013 года Вальдэс аб’явіў аб тым, што не будзе прадоўжваць кантракт з «Барселонай».
26 сакавіка 2014 года падчас гульні з «Сельтай» Вальдэс парваў пярэдні крыжовы звязак і быў зменены. З-за гэта траўмы, Вальдэс прапусціў рэшту сезона і Чэмпіянат свету па футболе 2014. Меркаваны пераход Вальдэса ў «Манака» таксама быў сарваны з-за таго, што французскі клуб не захацеў падпісваць умову з траўмаваным іграком.
Апошнія гады
У студзені 2015 года пасля поўнай рэабілітацыі іграка Віктар падпісаў 18-месячнае пагадненне з англійскім клубам «Манчэстэр Юнайтэд» у якасці рэзервовага брамніка суайчынніка Давіда дэ Хеа. Аднак, улетку Вальдэс пасварыўся ў галоўным трэнерам Луі ван Галам, з-за чаго не быў уключаны ў заяўку «Манчэстэр Юнайтэд» на новы сезон. Тым не менш, у летняе трансфернае акно ён так і не пакінуў клуб і заставаўся іграком манчэстэрцаў, хоць нават не трэніраваўся з камандай.
Professional Matchplay Championship 1956 (снукер)
Professional Matchplay Championship 1956 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў у Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў 26-м розыгрышам чэмпіянату свету, які быў заснаваны ў 1927 годзе.
Віктар Вальдэс
Апошнія гады
7 ліпеня 2016 года падпісаў кантракт з «Мідлсбра», які вярнуўся ў англійскую Прэм’ер-лігу. Аднак па выніках сезона 2016/17 «Мідлсбра» зноў выбыў у Чэмпіёншып, і ў маі 2017 года Вальдэс пакінуў каманду. У жніўні 2017 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Узнагароды
«Барселона»:
«Стандард»:
Іспанія:
Званец (Рагачоўскі раён)
Зване́ц (, Звонец) — аграгарадок у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Званецкага сельсавета.