cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ёдзі (возера)
Плошча Ёдзі складае 0,61 км². Найбольшая глыбіня возера — 19,7 м, сярэдняя — 9,7 м. Даўжыня возера — 1,60 км, найбольшая шырыня — 0,52 км. Аб’ём вады ў возеры складае 4,84 млн м³. Даўжыня берагавой лініі — 3,74 км, плошча вадазбору — 4,4 км². Празрыстасць вады ў возеры складае 3,4 м, мінералізацыя — 0,25—0,26 г/л.
Катлавіна лагчыннага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны маюць вышыню 6—10 м, разараныя. На поўдні вышыня схілаў складае 8—15 м, парослыя лесам. Берагі возера зліваюцца з схіламі. На паўднёвым усходзе і паўднёвым захадзе берагі сплавінныя. У паўднёва-ўсходняй частцы берагавая лінія ўтварае мелкаводны заліў.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Шырыня паласы зарастання складае 10—70 м. Расліннасць пашыраецца да глыбіні 2 м.
Патрыцыя Хайсміт
Патрыцыя Хайсміт (Patricia Highsmith; пры нараджэнні Мэры Патрыцыя Пленгман; 19 студзеня 1921, Форт-Уэрт, Тэхас, ЗША ― 4 лютага 1995, Лакарна, Швейцарыя) ― амерыканская пісьменніца.
Біяграфія
Патрыцыя Хайсміт нарадзілася ў мястэчку Форт-Уэрт (штат Тэхас), але спачатку выхоўвалася бабуляй па матчынай лініі і жыла ў Нью-Ёрку (пазней яна назвала гэты час «маленькім пеклам»), а пазней у маці Мэры Коўтс (13 верасня 1895 года — 12 сакавіка 1991 года) і айчыма Стэнлі Хайсміта (Мэры пабралася з ім шлюбам у 1924 годзе), якія былі прафесійнымі акцёрамі. Маці Патрысіі развялася з бацькам Джэем Бернардам Пленгманам (1889—1975) за 10 дзён да нараджэння дачкі.
Юная Хайсміт мела даволі напружаныя адносіны з маці, часта крыўдзіла айчыма, хоць пазней часта спрабавала перацягнуць яго на свой бок у сварках з маці. Як распавяла сама Хайсміт, яе маці прызналася, што спрабавала перапыніць цяжарнасць, выпіўшы шкіпінар. Хайсміт так і не прызвычаілася да такіх адносін любові—нянавісці, якія пераследвалі яе да канца жыцця і апісаныя ёю ў апавяданні «Чарапаха» (пра хлопчыка, які забіў маці). Бабуля навучыла Патрыцыю чытаць у раннім дзяцінстве. Хайсміт праштудыявала бібліятэку маці і айчыма. Ва ўзросце васьмі гадоў Хайсміт адкрыла для сябе кнігу Карла Менінгера «Чалавечы розум» і захапілася абследаваннем пацыентаў з псіхічнымі разладамі, такімі як піраманія і шызафрэнія.
Па словах біёграфа пісьменніцы Эндру Уілсана ў кнізе «Прыгожы цень», жыццё Хайсміт было няпростым: яна была алкагаліцай, і яе раманы не доўжыліся больш за пару гадоў, а сучаснікам і знаёмым яна наогул здавалася чалавеканенавісніцай і жорсткім чалавекам. Яна аддавала перавагу таварыству жывёл, а не людзей. Разам з ёй жылі каты і слімакі. Апошнія, па словах Хайсміт, ўсялялі ў яе дзіўны спакой, у садзе пісьменніцы было некалькі сотняў гэтых малюскаў, часам яна нават брала некаторых з іх з сабой у падарожжы. Патрыцыя Хайсміт не была замужам і не мела дзяцей. У пісьменніцы былі як лесбійскія, так і гетэрасексуальныя повязі, раманы. Адзін з вядомых усім раманаў звязаў яе з амерыканскай пісьменніцай Мэрыджэйн Мікер (Marijane Meaker).
Памерла 4 лютага 1995 года ў Лакарна (Швейцарыя) ад лейкеміі.
Творчасць
Паўтаральныя матывы ў прозе Патрыцыі Хайсміт уключаюць каханне, нянавісць, апантанасць або рэўнасць. У сваіх творах яна засяроджвалася не столькі на апісанні злачынстваў, колькі на псіхалагічных асновах выканаўцаў і іх псіхалогіі.
У 1950 годзе яна скончыла раман «Незнаёмцы ў цягніку», які быў экранізаваны Альфрэдам Хічкокам у 1951 годзе пад назвай «Незнаёмцы з цягніку». У 1955 годзе выйшла адна з самых папулярных яе кніг «Таленавіты містар Рыплі». Вялікі поспех падштурхнуў пісьменніцу працягнуць серыю раманаў, прысвечаную герою Тому Рыплі. «Цана солі» вылучаецца ў творчасці Хайсміт, якая складаецца ў асноўным з дэтэктыўных раманаў. «Цана солі» таксама вядомы як «Кэрал» ― гэта лесбійскі раман натхнёны досведам аўтара. Ён вылучаўся сярод іншых раманаў пра гомасексуальныя адносіны перш за ўсё развянчаннем стэрэатыпаў і завяршэннем гісторыі хэпі-эндам.
Па-беларуску раманы пісьменніцы не даступныя. Некалькі апавяданняў Хайсміт былі перакладзены Уладзімірам Шчасным, напрыклад «Гальштук Вудра Уілсана».
Каложа (карціна)
«Каложа» — карціна Віталя Цвіркі, створаная ў 1969 годзе.
Апісанне
Сярод твораў мастака найбольш вядомым з’яўляецца пейзаж, зроблены ў Гродне — «Каложа». Каляровая гучнасць і напружанасць восеньскіх фарбаў у гэтым творы адметна надзвычайна экспрэсіўным выглядам. Пейзаж з царквой на беразе Нёмана праўдзіва перадае лістападаўскае надвор’е, калі дрэвы пачынаюць агаляць кроны і палаюць жоўтай і чырвонай лістотай на фоне халоднага восеньскага неба. У цэнтры — нібы свечка свеціцца сваімі тэракотавымі мурамі трапяткі сярэднявечны храм. Мастак стаяў на высокім пагорку на мурах Старога замка, на другім беразе рэчкі Гараднічанкі, а на супрацьлеглым пагорку зіхацеў краявід, які лёг на палатно. Палатно знаходзіцца ў экспазіцыі Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі.
Аперацыя Хваля (СССР, 1956)
Аперацыя «Хваля» (рус. «Волна») — ваенная аперацыя савецкіх узброеных сілаў у Венгрыі. Праводзілася з 23.10.1956, сіламі Асобага стралковага корпуса ў Венгрыі і іншых савецкіх частак у адпаведнасці з аперацыйным планам «Компас», згодна з пастановай савецкага ўраду і ў сувязі з падзеямі 23 кастрычніка ў Венгрыі. Савецкім бокам аперацыя фармальна прадстаўлялася дзеяннямі ў дапамогу краіне-удзельніцы Варшаўскага дагавору па аднаўленні канстытуцыйнага парадку.
Пачатак
Аперацыя пачалася пад’ёмам па баявой трывозе з загаду Міністра абароны СССР (23:00 маск. часу 23.10.1956 ) 2 мех. дывізій Асобага корпуса (2 мд і 17 мд), дыслак. у Венгрыі; стралковага корпуса Прыкарпацкай ваеннай акругі (1 стралковая, 1 механізаваная дывізіі); 1 механіз. дывізіі Асобнай механізаванай арміі, дыслак. у Румыніі, каля румына-венгерскай мяжы.
У баявую гатоўнасць былі пастаўленыя 2 савецкія авіядывізіі ў Венгрыі (1 знішч. і 1 бамбардз.) і 2 авіядывізіі Прыкарпакай акругі (1 знішч. і 1 бамбардз.) у складзе 159 знішчальнікаў і 122 бамбардзіроўшчыкаў.
Задачы
Паднятыя па трывозе войскі атрымалі наступныя задачы:
Першы дзень
На 12:00 24.10.1956 часткі Асобага корпуса, якія ўвайшлі ў Будапешт на працягу 2:00 — 4:00 мясцовага часу 24.10.1956, занялі найважнейшыя аб’екты горада і праводзілі ачыстку ад дэманстрантаў раёна радыёстанцыі, рэдакцыі «Сабад неп», газеты венг. кам. партыі і гасцініцы «Асторыя». Паміж паўстанцамі і сав. войскамі (разам з якімі выступалі венг. сілы бяспекі і ўнутранай аховы) вялася страляніна; з абодвух бакоў былі забітыя і параненыя.
На 23.10.1956 у Будапешце былі дыслакаваныя каля 7 тыс. венг. вайскоўцаў і 50 танкаў. У ноч на 24.10.1956 у горад былі ўведзеныя каля 6 тыс. савецк. вайскоўцаў, 290 танкаў, 120 БТР і 156 гармат. Неўзабаве да іх далучыліся часткі 3-га стралк. корпусу Венг. нар. арміі. У першыя гадзіны баёў савецкія і венгерскія ўрадавыя сілы знішчылі 340 паўстанцаў.
Усход і поўдзень Венгрыі
Тымчасам стралк. корпус ПрыкВА у ноч на 24.10.1956 перайшоў сав.-венг. мяжу, прайшоў галоўнымі сіламі Н’ірэдзьхаза і Дэбрэцэн і падступаў да Сольнака; мех. дывізія АМА ў 4:15 — 6:20 мясцовага часу 24.10.1956 уступіла галоўнымі сіламі на тэрыт. Венгрыі і да 9:20 выйшла ў раён Кечкемета, пакідаючы 1 полк у Сегедзе. Сав. знішчальная авіяцыя прыкрывала войскі на маршы, бамбардз. была напагатове на аэрадромах.
Пасля 25 кастрычніка
З раніцы 25.10.1956 супраціўленне паўстанцаў у Будапешце рэзка ўзмоцнілася з-за падзей каля будынку Парламента («крывавы чацвер»). Дывізіі ПрыкВА, якія падыйшлі да Будапешта 25.10.1956 — 33-я гв. мех. дывізія раніцай, і 128-я гв. стралк. дывізія ўвечары — былі перададзеныя ў склад Асобага корпусу і ўведзеныя ў горад. Часткі 33-й дывізіі атрымалі задачу ачысткі ад паўстанскіх атрадаў і апорных пунктаў усёй цэнтральнай часткі гораду. Савецкія войскі панеслі адчувальныя страты, бо паўстанцамі супраць танкаў былі ўжытыя процітанкавыя і зенітныя гарматы, гранатамёты, бутэлькі з запальнай сумессю.
На раніцу 28.10.1956 быў запланаваны штурм цэнтру Будапешта супольна з венгерскімі 5-м і 6-м механіз. палкамі. Але перад пачаткам аперацыі венгерскія часткі атрымалі загад аб няўдзеле ў баявых дзеяннях.
Савецкія войскі атрымалі загад аб спыненні агню 29.10.1956, і быў пачаты іх вывад з Будапешта. Да 31.10.1956 усе савецкія злучэнні і часткі пакінулі горад і занялі пазіцыі ў 15 — 20 км ад Будапешта; штаб Асобага корпусу размясціўся на аэрадроме ў Тэкеле.
Піт
Піт (англ. Pitt, на мове марыоры Rangiaotea) — другі па памерах востраў архіпелага Чатэм. Плошча — 62 км². Найвышэйшая кропка — горка Хакепа (231 м). Адмежаваны ад галоўнага вострава шырокім пралівам Піт.
Адкрыты ў 1791 г. экспедыцыяй Джорджа Ванкувера і названа ў гонар брытанскага палітыка Вільяма Піта.
Насельніцтва — 45 чал. (2006 г.). Асноўныя гаспадарчыя заняткі — авечкагадоўля і лоў рыбы. Працуе адна пачатковая школа.
Ірына Вільдэ
Дэпутат Вярхоўнага Савета Украінскай ССР 2-га склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 5 мая 1907 года ў Чарнаўцах ў сям’і пісьменніка Дзмітрыя Макогона, які паходзіў з Харосткава (Галіцыя), працаваў настаўнікам на Букавіне; маці была немкай. Браты: Арэст (быў членам Украінскай вайсковай арганізацыі, эміграваў у Германію), Багдан (быў ваенным дывізіі СС «Галічына», уцёк з Бродскага катла, эміграваў у ЗША).
Сямён Львовіч Талкачоў
Біяграфія
Скончыў Маскоўскую дзяржаўную кансерваторыю імя П. І. Чайкоўскага (1930). Працаваў у Маскве, Ленінградзе, Іркуцку, Куйбышаве. З 1938 года канцэртмайстар Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР, адначасова выкладчык Беларускай кансерваторыі (1957—1967).
Ірына Вільдэ
Біяграфія
З 1922 года вучылася ў Чарнавіцкай гімназіі. У сувязі з тым, што Чарнаўцы ў 1918 года былі акупавана Румыніяй, у 1923 годзе сям’я Макогона пераехала ў Станіслаў у Польскую Рэспубліку, дзе бацька стаў працаваць настаўнікам. Дарына на ўсё жыццё захавала любоў да букавінскага краю.
Перамышль
Перамы́шль:
Сямён Львовіч Талкачоў
Біяграфія
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1947 года.
Ірына Вільдэ
Біяграфія
Друкавацца пачала са студэнцкіх гадоў. У 1930 годзе была апублікавана апавяданне маладой пісьменніцы «Аповесць жыцця» (пазней названае — «Паэма жыцця»). На працягу 1930—1939 гадоў Вільдэ ​​апублікавала шэраг апавяданняў і аповесцяў з жыцця інтэлігенцыі з Заходняй Украіны, мяшчанства, навучэнскай моладзі.
Сямён Львовіч Талкачоў
Творчасць
Асабліва значная роля ў працы над нацыянальнымі операмі: «Міхась Падгорны» і «Алеся» Я. К. Цікоцкага, «У пушчах Палесся» і «Надзея Дурава» А. В. Багатырова, «Яснае світанне» і «Кветка шчасця» А. Я. Туранкова і інш.
Ірына Вільдэ
Біяграфія
У 1935 годзе — упершыню пад псеўданімам Ірына Вільдэ надрукавала аповесць «Матылькі на высокіх абцасах».
Сямён Львовіч Талкачоў
Узнагароды
Заслужаны артыст БССР (1949), народны артыст БССР (1964).
Ірына Вільдэ
Біяграфія
Пасля далучэння Заходняй Украіны да УССР працягвала працаваць з добра знаёмай ёй тэмай сям’і ў буржуазным грамадстве (раман «Паўналетнія дзеці», 1939).
У 1940 годзе І. Вільдэ была прынята ў Саюз пісьменнікаў СССР.
На працягу 1945—1949 гадоў — спецыяльны карэспандэнт газеты «Правда Украины».
У 1947 годзе Вільдэ была абрана дэпутатам Вярхоўнага Савета Украінскай ССР 2 склікання.
З 1965 па 1966 гады ўзначальвала Львоўскую арганізацыю Саюза пісьменнікаў УССР.
Памерла 30 кастрычніка 1982 года ў Львове. Пахавана на Лычакіўскіх могілках у Львове.
Баімбет
Баімбет — былое сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіла ў склад Шакінскай сельскай акругі. Код КАТА — 555257200. Скасавана 31 сакавіка 2017 года.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 112 чалавек (62 мужчыны і 50 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 37 чалавек (21 мужчына і 16 жанчын).
Грацкі ўніверсітэт Карла і Франца
Грацкі ўніверсітэт Карла і Франца (Karl-Franzens-Universität Graz) — другі па велічыні універсітэт у Аўстрыі, размешчаны ў горадзе Грац.
Гісторыя
Грацкі ўніверсітэт быў заснаваны ў 1585 годзе эрцгерцагам Карлам II. З'яўляецца другім па часе заснавання ўніверсітэтам Аўстрыі. Большую частку свайго існавання кантраляваўся каталіцкай царквой і быў зачынены ў 1782 годзе імператарам Іосіфам II, які спрабаваў атрымаць кантроль над адукацыйнымі ўстановамі. Іосіф II пераўтварыў яго ў ліцэй для падрыхтоўкі прыслугі і медыцынскага персанала. У 1827 годзе Франц II аднавіў статус універсітэта, што адлюстравана ў яго поўнай назве. Праз 20 гадоў пасля аднаўлення асноўныя прынцыпы функцыянавання ўніверсітэта былі перагледжаны ў адпаведнасці з ідэямі, якія выказаў Вільгельм Гумбальт. Факультэт каталіцкай тэалогіі быў захаваны, але стаў усяго толькі адным з шасці факультэтаў.
Людвіг Больцман двойчы быў прафесарам у Грацкім універсітэце (1869—1873 і 1876—1890), распрацоўваючы сваю статыстычную тэорыю. Нобелеўскі лаўрэат Ота Леві выкладаў у Грацкім універсітэце з 1909 па 1938 год. Нобелеўскі лаўрэат 1936 года Віктар Франц Гес скончыў Грацкі ўніверсітэт і выкладаў у ім (1920—1931, 1937—1938). Нядоўги час у 1936 годзе рэктарам універсітэта быў Эрвін Шродзінгер.
Разам з Тэхнічным універсітэтам Граца ўніверсітэт удзельнічае ў кааперацыйным праекце NAWI Грац, у рамках якога значная частка факультэта прыродазнаўства і адпаведныя роднасныя падраздзяленні Тэхнічнага ўніверсітэта праводзяць сумесныя даследаванні і навучанне. У зімовы семестр 2006/07 стартавалі сумесныя праграмы навучання ў вобласці хіміі, малекулярнай біялогіі і глебазнаўства. Распрацоўваюцца сумесныя навучальныя праграмы па матэматыцы і фізіцы.
Універсітэт уваходзіць у асацыяцыю ўніверсітэтаў Еўропы Утрэхцкая сетка.
Андрыіўка (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Андрыіўка (Андріївка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Беназір Бхута
Беназір Бхута (21 чэрвеня 1953, Карачы, Пакістан — 27 снежня 2007, Равалпіндзі, Пакістан) — прэм’ер-міністр Ісламскай рэспублікі Пакістан у 1988—1990 і 1993—1996 гадах, першая ў найноўшай гісторыі жанчына — кіраўнік урада ў краіне з пераважна мусульманскім насельніцтвам.
Біяграфія
Пасля доўгага знаходжання ў эміграцыі вярнулася на радзіму, дзе на працягу апошніх месяцаў 2007 года на яе было зроблена два замахі. Першы замах быў здзейснены 18 кастрычніка 2007 г., у выніку яго загінула больш за 130 чалавек, каля 500 параненыя. У выніку другога тэрарыстычнага акту 27 снежня 2007 г. Бхута загінула.
Сакалы (Вілейскі раён)
Сакалы́ (, Соколы) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Рональд Рэйган
Ро́нальд Уі́лсан Рэ́йган (Ronald Wilson Reagan;, Тампіка, ЗША — , Лос-Анджэлес, ЗША) — амерыканскі палітык, радыёвядучы і акцёр, які займаў пасаду 40-га прэзідэнта ЗША з 1981 па 1989 гады. Да свайго прэзідэнцтва быў акцёрам і прафсаюзным лідарам у Галівудзе, а з 1967 па 1975 гады займаў пасаду 33-га губернатара штата Каліфорнія.
Біяграфія
Вырас у беднай сям’і ў малых гарадах Паўночнага Ілінойса і ў 1932 годзе скончыў каледж Эўрыкі, пасля чаго працаваў у якасці спартыўнага каментатара на некалькіх рэйгіянальных радыёстанцыях. Пераехаўшы ў Галівуд у 1937 годзе, стаў акцёрам і здымаўся на некалькіх буйных студыях. Двойчы быў абраны прэзідэнтам Гільдыі кінаакцёраў, прафсаюза акцёраў, дзе працаваў з мэтай выкараніць камуністычны ўплыў. У 1950-х гадах здымаўся для тэлебачэння і быў матывацыйным прамоўцам на заводах кампаніі «Джэнерал Электрык» (General Electric). На працягу ўсяго жыцця прытрымліваўся ліберальна-дэмакратычных поглядаў, але ў 1962 годзе ўвайшоў у Рэспубліканскую партыю і стаў кансерватарам. У 1964 годзе заслужыў усеагульную ўвагу сваёй прамовай «Час выбіраць» у падтрымку прэзідэнцкай кампаніі Бары Галдуотэра. Атрымаўшы мноства прыхільнікаў, у 1966 годзе быў абраны губернатарам штата Каліфорнія. Займаючы гэтую пасаду, падняў падаткі, што прывяло да збалансавання бюджэту, супрацьстаяў пратэстуючым у Каліфарнійскім універсітэце, склікаў войскі нацыянальнай гвардыі на перыяд пратэстных рухаў у 1969 годзе, а ў 1970 годзе быў паспяхова абраны на другі тэрмін. Двойчы, у 1968 і 1976 гадах, беспаспяхова спрабаваў стаць кандыдатам у прэзідэнты ад Рэспубліканскай партыі, але праз чатыры гады ўпэўнена перамог у праймерыз, пасля чаго стаў найстарэйшым прэзідэнтам у гісторыі ЗША, абышоўшы на выбарах 1980 года дзеючага прэзідэнта Джымі Картэра.
У 1981-89 прэзідэнт ЗША ад Рэспубліканскай партыі.
Падчас яго прэзідэнцтва праводзіўся курс на лібералізацыю эканомікі краіны, скарачэнне падаткаў на даходы, федэральнага бюджэту, абмежаванне дзяржаўных сацыяльных праграм, што выклікала значны эканаммчны рост («рэйганоміка»). У знешняй палітыцы ажыццяўлялася т.зв. дактрына Рэйгана (падтрымка антыкамуністычных рухаў, у т.л. ў Нікарагуа, Грэнадзе, Цэнтральнай і Усходняй Еўропе), былі палепшаны адносіны з Савецкім Саюзам (з 1985) і заключаны з ім дагавор аб ліквідацыі ракет сярэдняй і меншай далёкасці (снежань 1987).
У старасці цярпеў ад хваробы Альцгеймера.
Вераб’і (возера)
Вераб'і — возера ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца за 33 км на паўночны ўсход ад горада Астравец каля вёскі Вераб'і. Належыць да Сарачанскай групы азёр, самае паўднёвае з гэтай групы.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Страча. Плошча Вераб'ёў складае 0,46 км². Найбольшая глыбіня возера — 3,1 м. Даўжыня возера — 1,12 км, найбольшая шырыня — 0,57 км. Даўжыня берагавой лініі — 2,9 км. Аб'ём вады ў возеры складае 0,94 млн м³, плошча вадазбору возера — 8,2 км².
Дно вадаёма плоскае, на мелкаводдзі пясчанае, глыбей — высланае сапрапелем. Зарастае 35% плошчы паверхні возера. Паласа прыбярэжнай расліннасці пашыраная да глыбіні 1,8—2 м і мае шырыню 15—20 м.
Па паўднёвым захадзе ў возера ўпадае ручай з возера Гульбеза. Па паўднёвым усходзе з Вераб'ёў выцякае ручай у раку Страча.
Позірк
Позірк або погляд — адзін са спосабаў невербальнай перадачы інфармацыі з дапамогай вачэй.
Характарыстыкі ўплывовага позірку: упэўнены, добры, прывабны, фліртуючы, цвёрды, чароўны, позірк драпежніка
Інервацыя позірку
Рух вачэй ажыццяўляецца мышцамі інервуемымі вокарухальным, блокавым і адводным нервамі. Пры гэтым рухі вачэй могуць быць як адвольнымі так і міжвольнымі, нармальны і паталагічнымі. Пры гэтым міжвольныя рухі вачэй адлюстроўваюць унутраны стан чалавека і іх можна інтэрпрэтаваць. У прыватнасці інтэрпрэтацыяй міжвольных рухаў вачэй займаецца НЛП.
Бараўкіўка
Бараўкіўка (Боровківка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Маджэнта (Італія)
Маджэнта (Magenta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мілан.
Насельніцтва складае 23361 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1071 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 20013. Тэлефонны код — 02.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino di Tours, San Rocco, San Biagio.
NGC 5759
NGC 5759 (іншыя абазначэнні — UGC 9525, MCG 2-38-12, ZWG 76.44, ARAK 460, IRAS14448+1339, PGC 52797) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цюмалі Саясон
Цюмалі Саясон (нар., г.Атапы) — генерал-лейтэнант, прэзідэнт ЛНДР і генеральны сакратар (лідар) Народна-рэвалюцыйнай партыі Лаоса з 21 сакавіка 2006.
Быў абраны генеральным сакратаром 8-м Кангрэсам партыі. Перш Цюмалі Саясон быў міністрам абароны. Быў таксама віцэ-прэзідэнтам краіны. Ён быў афіцыйна прызначаны прэзідэнтам 8 чэрвеня 2006 г, замяніўшы Кхамтая Сіпхандона.
Нава Выжва
Нава Выжва (Нова́ Ви́жва) — вёска ў Старавыжыўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Беларуская мінуўшчына
«Белару́ская міну́ўшчына» — гісторыка-публіцыстычны ілюстраваны часопіс, заснаваны Камітэтам па архівах і справаводстве, Беларускім інстытутам дакументазнаўства і архіўнай справы і іншымі ўстановамі. Выдаваўся ў 1993—1998 гадах у Мінску на беларускай мове 4—6 разоў у год. Выйшла 29 нумароў. Дзейнасць выдання была накіравана на праўдзівае і аб’ектыўнае асвятленне гісторыі Беларусі, садзейнічанне рэабілітацыі беларускай мовы, вяртанне з эміграцыі культурных і духоўных каштоўнасцей беларускага народа, аказанне дапамогі навуковым установам у даследаванні гісторыі, папулярызацыю архіўнай і музейнай справы ў Беларусі.
Першым рэдактарам часопіса быў Анатоль Андруховіч, з 1994 года — Леанід Лойка. Меў рубрыкі «Роздум», «Дзяржава», «Звіцязтва», «Архівы», «Музеі», «Этнаграфія», «Пяроспар», «Беларусіка». Часопіс публікаваў артыкулы пра гісторыю і дзейнасць дзяржаўнай архіўнай службы і яе ўстаноў, асобных архіваў і збораў, дакументы Нацыянальнага архіўнага фонду Рэспублікі Беларусь, інтэрв’ю з гісторыкамі, архівістамі і грамадскімі дзеячамі. Змяшчаў навукова-папулярныя публікацыі па гісторыі Беларусі, сярод якіх матэрыялы агульнагістарычнага характару, артыкулы пра этнагенез беларусаў, раннебеларускую гісторыю і ВКЛ, беларускія землі ў складзе Расійскай імперыі, падзеі часоў Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны, міжваеннага перыяду, Другой сусветнай вайны, пасляваеннага часу. Выданне друкавала матэрыялы па краязнаўстве.
Барадаіўка
Барадаіўка (Бородаївка) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Крок вінта
Крок вінта — адна з асноўных тэхнічных характарыстык паветранага або вяслярнага вінта, якая залежыць ад вугла ўсталёўкі яго лопасцяў адносна плоскасці кручэння пры іх кругавым руху ў газавым або вадкасным асяроддзі — гэта адлегласць, паступальна пройдзеная  вінтом, увінчвальным ў цвёрды асяродак, за адзін поўны абарот (360°).
Інана
Інана — багіня кахання, урадлівасці, сям'і і вайны ў шумераў, увасабленне планеты Венера.
Крок вінта
Паветраны вінт (прапелер)
У самалёце з вінтавым рухавіком кіраванне крокам вінта ажыццяўляецца экіпажам. Для самалёта крок вінта функцыянальна з'яўляецца аналагам каробкі перадач аўтамабіля. Павелічэнне кроку выклікае павелічэнне цягі вінта, памяншэнне кроку вінта змяншае цягу. Аднак пры маленькай хуткасці руху і вялікім кроку вінта (блізкай да 85° адносна плоскасці вінта) на лопасцях будзе фарміравацца зрыў патоку, і хуткасць руху будзе павялічвацца вельмі павольна, бо лопасці будуць проста змешваць паветра, ствараючы вельмі маленькую цягу. Наадварот, у выпадку маленькага кроку (5-10°) і высокай хуткасці палёту лопасці будуць захопліваць малы аб'ём паветра, хуткасць паветранага патоку, створанага вінтом, будзе набліжацца да хуткасці руху набягаючага паветра, рэшткі якога будуць ўразацца ў вінт і тармазіць палёт. У некаторых выпадках лопасці проста не вытрымаюць перагрузак і разбурацца.
У сувязі з гэтым пілотам (у асаблівасці, часоў Другой сусветнай вайны) даводзілася пастаянна сачыць за хуткасцю, крокам вінта і абаротамі рухавіка. Умела маніпулюючы абаротамі і крокам вінта, у залежнасці ад хуткасці палёту, можна было дамагчыся меншых абаротаў рухавіка пры высокай хуткасці, прычым хуткасць не падала, а нават павялічвалася. Каб знізіць выдатак паліва, а таксама не турбаваць рухавік моцнымі нагрузкамі, пілоту даводзілася шукаць залатую сярэдзіну.
Інана
Паходжанне
Інана і яе акадскі варыянт Іштар з'яўляліся адной з найбольш важных і папулярных багінь у міфалогіі старажытнай Месапатаміі. Разам з гэтым, асірыялогі даўно заўважылі, што у яе не было ясна акрэсленых функцый. Так, Інана выступала ў якасці багіні кахання і прыгажосці, але ў шумераў мелася і асобная багіня кахання Наная. Інана адказвала за цяжарнасць жанчын і роды, але ніколі не лічылася багіняй-маці. Яна разглядалася як ваяўнічая і помслівая, але не захіляла сваім вобразам багоў вайны. Здаецца, гэта разумелі ўжо ў старажытнасці. У рэлігійным гімне, у якім апавядаецца пра тое, як Энкі размяркоўвае функцыі паміж бажаствамі, Інана не атрымоўвае ад яго нічога, паколькі ўжо мае свой надзел. Узгаданым надзелам быў храм Эана ва Уруку, дзе культ Інаны падтрымліваўся з першай паловы 3 тысячагоддзя да н. э. або нават раней. У эпасе, прысвечаным аднаму з першых урукскіх валадароў Энмеркару, падкрэслівалася, што Інана была на баку менавіта Урука у барацьбе з міфічнай краінай Арата, адкуль быццам бы паходзіла.
Крок вінта
Паветраны вінт (прапелер)
На адносна сучасных турбавінтавых рухавіках самалётаў і верталётаў усталяваная аўтаматыка, якая падтрымлівае частату кручэння паветранага вінта пастаяннай, за кошт бесперапыннага карэктавання вугла ўсталёўкі лопасцяў вінта, а значыць, і нагрузкі на рухавік. Змена магутнасці рухавіка ў бок змяншэння або павелічэння шляхам змены падачы колькасці паліва прыводзіць да аўтаматычнай адпаведнай змены кроку пры захаванні нязменнай частаты кручэння. Кажуць, што вінт з вялікім крокам загружаны, а з малым крокам - аблегчаны.
Пры аварыйным спыне рухавіка ў палёце для зніжэння лабавога супраціву ўсталеўваюць максімальны вугал нахілу лопасцяў, роўны ~90° (паралельна восі вінта). Значэнне кроку вінта ў гэтым разе губляе сэнс і становіцца ўмоўна роўны ∞. Такі вінт называецца зафлюгаваным.
Інана
Паходжанне
Даследчыкі высунулі 2 асноўныя гіпотэзы для тлумачэння загадкавай постаці Інаны. Першая ўяўляе Інану як багіню, прынятую шумерамі ў семітаў або дашумерскіх насельнікаў Месапатаміі, каб запоўніць лакуны ў сваім пантэоне. Другая разглядае Інану як сінкрэтычную багіню, што паступова аб'яднала ў сябе вобразы і функцыі іншых багоў.
Крок вінта
Паветраны вінт (прапелер)
На некаторых самалётах рэалізавана сістэма рэверсу цягі з дапамогай змены кроку вінта, калі пры прызямленні падчас прабегу ўсталёўваюць адмоўны вугал нахілу лопасцяў, такім чынам, вектар цягі вінта змяняе кірунак на адваротны. Зрэшты, супраціў патоку незафлюгаванага паветранага вінта настолькі вялікі, што на многіх турбавінтавых самалётах для эфектыўнага тармажэння ў палёце або пры прабегу на пасадцы цалкам дастаткова ўсталяваць малы крок вінта (аблегчыць вінт) простым перакладам вагара кіравання цягай рухавіка на мінімальную цягу. Каб абараніць вінт ад сыходу на гэты мінімальны крок у палёце (што прывядзе да рэзкага тармажэння, зрыву патоку на крыле за вінтом і ў неспрыяльных умовах да аварыі), ва ўтулцы вінта часта усталёўваецца залатніковы прамежкавы ўпор (ПУ), які ўключаецца перад узлётам і выключаецца пасля дотыку. Вугал вінта на ПУ (φПУ) звычайна на 15-20° большы за нулявы. У сувязі з гэтым на многіх турбавінтавых самалётах пры ўзлёце (перад разгонам) і пасадцы (пасля дотыку) адпрацоўваецца кантрольная аперацыя — «Вінты на ўпор» і «Вінты з упора».
Інана
Паходжанне
Існуе і трэцяя гіпотэза, найчасцей высоўваемая астролагамі. Яны засяроджваюць галоўную ўвагу на тым, што Інана сімвалізуе сабою планету Венера. Той факт, што некаторыя міфы накшталт зыходжання Інаны ў замагільны свет і падмана ёю Энкі, могуць адлюстроўваць рух Венеры на небе, не аднойчы сцвярджаўся сур'ёзнымі навукоўцамі. Астролагі выказваюць думку, што супярэчлівы характар Інаны таксама адлюстроўвае ўяўленні пра ўздзеянне Венеры на лёс людзей.
Крок вінта
Пад'ёмны вінт верталёта
Пілатаванне верталёта ў большай ступені, чым пілатаванне самалёта, залежыць ад кіравання пад'ёмным вінтом. Любы манеўр, за выключэннем рысканняў, робіцца з дапамогай змены кроку лопасцяў. Зменай злучанага кроку рэгулююць цягу вінта, адхіленне цягі ад восі вінта — так званага цыклічнага кроку. Карэкцыя кроку адбываецца аўтаматычна, бесперапынна і напераменку ва ўсіх лопасцях. Такі характэрны для верталётнага вінта вагальны спосаб называецца цыклічным крокам. Калі лопасць, праходзячы над кабінай верталёта, усталёўваецца на меншы крок, а пры праходжанні над хваставой бэлькай — на большы, то пад'ёмная сіла задняй часткі цюльпана шрубы (фігуры, апісванай лопасцямі пры кручэнні) будзе большы і вось вінта будзе нахіляцца наперад — верталёт паляціць наперад. З прычыны немагчымасці ручнога кіравання цыклічным крокам для рэалізацыі гэтага прынцыпу быў распрацаваны аўтамат перакосу. Пілот верталёта, здзяйсняючы манеўр, кіруе менавіта аўтаматам перакосу. На большасці верталётаў кіраванне ідзе праз гідраўзмацняльнікі, але калі на верталётах класа Мі-2 магчыма ручное кіраванне і імітацыя адмовы гідрасістэмы (адключэнне гідраўзмацняльнікаў) уваходзіць у праграму навучальна-трэніровачных палётаў, то на больш цяжкіх верталётах (напрыклад, Мі-8) ручку кіравання ўтрымаць без гідраўзмацняльнікаў немагчыма, таму гідрасістэма дублюецца.
Ветрагенератар
Кіраванне крокам вінта ў прамысловых ветраных турбінах дазваляе дасягнуць большай эфектыўнасці генератара.
Інана
Літаратурны вобраз
У паэме пра шлюб Інаны бог Уту іншасказальна тлумачыць юнай багіні тое, што прыйшла яе пара выйсці замуж і прапануе пастуха Думузі. Але Інана гатова аддаць перавагу земляробу Энкімду. Думузі абяцае, што дасць ёй болей за земляроба. Ён ідзе сватацца ў яе дом і нясе вяршкі ў падарунак. Нінгал, маці Інаны, упэўнівае дачку адчыніць яму дзверы. Інана памылася, нацерлася духмяным алеем, апранула лепшыя вопратку і ўпрыгожванні і адчыніла дзверы жаніху. Паэма скончваецца эратычнымі спевамі і прымірэннем паміж Думузі і Энкімду. Эратычныя перажыванні Інаны ў адносінах да свайго жаніха, а потым мужа апісваюцца і ў асобных гімнах.
Шлюб Інаны і Думузі падвергся цяжкаму выпрабаванню. Аднойчы яна вырашае сысці ў замагільны свет, дзе валадарыць Эрэшкігаль. Яна вымушана прайсці праз 7 брам і пасля ўвахода ў кожную — растацца з элементам адзення ці ўпрыгожваннем. У выніку яна з'яўляецца перад Эрэшкігаль аголенай. Тым не меней, Інана спрабуе сесці на трон валадаркі. Эрэшкігаль або 7 замагільных анунакаў кідаюць на яе позірк смерці і вешаюць яе мёртвае цела на крук. Смерць Інаны прыводзіць да таго, што спыняецца ўзнаўленне жыцця, і Эрэшкігаль вымушана пакутваць у родавых карчах.
Праз 3 дні, калі багіня кахання не вяртаецца дадому, яе спадарожніца Ніншубур ідзе да дапамогай да Энліля, Ана, Наны і Энкі. Толькі Энкі пагаджаецца дапамагчы. Ён стварае 2 істоты з гразі на сваіх пазногцях і накіроўвае іх у замагільны свет. Тыя абяцаюць Эрэшкігаль пазбавіць яе ад пакут, калі яна перадасць цела Інаны. Інану акрапляюць жывою вадою, і багіня ажывае. Услед за Інанай з замагільнага свету ляцяць дэманы галу. Яны гатовы забраць яе або каго-нібудзь блізкага наўзамен. Багіня супраць таго, каб забралі яе спадарожнікаў, але ў выніку пагаджаецца, каб забралі Думузі. Праз некаторы час яна ўпадае ў роспач і пачынае шукаць мужа. Муха паказвае, дзе пахаваны Думузі. Інана вяртае яго. Але жыццё Думузі ў звычайным свеце цягнецца толькі паўгода, пакуль у замагіллі знаходзіцца яго сястра Гештынана. Потым ён вяртаецца ў замагільны свет, а Гештынана ажывае.
Шанаванне
Да пачатку Вавілонскага перыяду (2 тысячагоддзе да н. э.) асноўнымі месцамі шанавання Інаны заставаліся шумерскія гарады Урук і Забалам. Асаблівым месцам лічыўся храм Эана ва Уруку, які, згодна паданням, Інана забрала ў Ана і перанесла з нябёс на зямлю. Акрамя таго храмы Інаны дзейнічалі ва Уры, Ніпуры, Лагашы, Шурупаку і г. д. З часоў Акадскай імперыі вядома атаесамленне Інаны з Іштар. Напярэдадні Новага года, які святкаваўся ўвесну, пры храмах арганізоўваліся маляўнічыя абрады і шэсці ў гонар Інаны-Іштар. Культ Інаны таксама быў шчыльна звязаны з культам яе памерлага—уваскрослага мужа Думузі.
Да Інаны часцяком звярталіся жанчыны з заклікамі аб дараванні пладавітасці. Пры гэтым ёй ахвяравалі ячменныя або пшанічныя аладкі. Некаторыя даследчыкі лічаць, што Інана апекавала прастытутак, паколькі ў эпасе пра Гільгамеша менавіта яны з'явіліся каля багіні на гарадскіх мурах, каб даслаць легендарнаму валадару Урука праклён. У мінулым сярод даследчыкаў старажытнай культуры былі шырока прадстаўлены погляды, быццам бы пры храмах Інаны ўтрымоўваўся штат ніжэйшых жрыц, што займаліся прастытуцыяй, а навагодняе свята ва Уруку суправаджалася рытуальным сукупленнем паміж вярхоўнай жрыцай і валадаром. У нашы дні такія погляды або разглядаюцца як сумніўныя, або цалкам абвяргаюцца. З сярэдзіны 3 тысячагоддзя да н. э. вядомы храмавыя жрацы гала. Звычайна імі былі мужчыны, радзей — жанчыны. Яны арганізоўвалі сакральныя відовішчы і спявалі гімны Інане. Гала апраналіся як жанчыны і практыкавалі гомасексуальныя зносіны.
Распаўсюджаным сімвалам Інаны была шматкутная зорка (звычайна з 8 кутамі), што ўвасабляла сабою Венеру. Інану часцяком малявалі разам са львамі — сімваламі ўлады. Багіня таксама выяўлялася ў вобразе галубкі.
Змагары (палітычнае клішэ)
«Змагары» (змагары, zmagars, zmagary ) — палітычны цэтлік, спачатку ўжываны толькі сярод малазначных, маргінальных суполак антыбеларускай прарасійскай скіраванасці і некаторымі расійскімі СМІ, а з 2020 года ён загучаў на дзяржаўным тэлебачанні Беларусі.
«Змагар» з’яўляецца прыкладам беларусізма ў рускай мове.
Значэнне
Да 2020 года сярод прарасійскіх колаў «змагарамі» называлі збольшага беларускіх нацыяналістаў. Нацыяналістам, якіх пазначаюць «змагарамі», прыпісваюцца русафобія, палонафілія ды «польскасць» беларускага нацыяналізму, празахаднасць ды падтрымка Захаду , а таксама тэрытэрыяльныя прэтэнзіі на забраныя этнічныя землі беларусаў. Гэтак жа прыпісваецца «абеларушванне польскай гісторыі» (паўстанне Каліноўскага і інш.) ды «польскіх дзеячаў» (Тадэвуш Касцюшка, Кастусь Каліноўскі і інш.).
Таксама за «змагара» могуць прызнаваць чалавека проста прабеларускай арыентацыі. Гэтая «прабеларускасць» для радыкальных прарасійскіх рэсурсаў можа значыць падтрымку герба Пагоні і бел-чырвона-белага сцяга як гістарычных беларускіх сімвалаў або штодзённае ўжыванне беларускай мовы (хоць і не абавязкова ). Часам гэты цэтлік даецца людзям, якія, на думку такіх рэсурсаў, заслаба падтрымліваюць паглыбленне інтэграцыі з Расіяй.
У больш шырокім значэнні «змагары» — прадстаўнікі дэмакратычнай апазіцыі, праваабаронцы, актывісты культурнай сферы. Паводле Барыса Нормана, «змагар» — гэта «апазіцыяновец, які стыхійна і агульна не прымае ўсё, што звязана з уладай».
Дыскрэдытацыя
Людзей, на якіх навешваюць дадзены цэтлік, звычайна дыскрэдытуюць наступным чынам:
Вытворныя словы
У рускай мове ад цэтліка «змагар» утвараецца нямала словаў, напрыклад: «змагарски», «змагаризм», «змагарства», «незмагар», «антизмагар», «антизмагарства», «антизмагарский», а таксама «змагаризация» , «змагарьё».
Моры Сосэн
Моры Сосэн (森狙仙) (1747—1821) — японскі мастак-анімаліст, прызнаны майстар ў маляванні малпаў. Прадстаўнік мастацкай школы. Жыў і працаваў у Осацы.
У працах, прысвечаных японскім макакам, дасягнуў высокай ступені рэалізму.
У 1809 годзе стварыў першы ў Японіі малюнак гібона з натуры.
Шактал
Шактал — сяло ў Лябяжынскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шакінскай сельскай акругі. Код КАТА — 555257500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 348 чалавек (182 мужчыны і 166 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 223 чалавекі (122 мужчыны і 101 жанчына).
Пратэсты ў Лівіі (2020)
Пратэсты 2020 года ў Лівіі — вулічныя пратэсты ў Лівіі. Пачаліся з нагоды дрэннага ўзроўня жылічна-камунальных паслуг на апошнім этапе грамадзянскай вайны. Акцыі прайшлі як на тэрыторыі, кантраляванай Урадам нацыянальнай згоды (Трыпалі, Місурата, Эз-Завія ), так і Палаты прадстаўнікоў (Бенгазі і Сабха ).
Жнівень
23 і 24 жніўня 2020 года ў Трыпалі, Місураце і Эз-Завіі прайшлі пратэсты з нагоды адключэння электраэнергіі і вады, недахопу паліва і газу, дрэннай бяспекі і пандэміі COVID-19.
Мясцовыя апалчэнні адкрылі агонь па дэманстрантах, паранеўшы некалькіх. Міністэрства ўнутраных спраў УНЗ заявіла, што грамадзяне маюць права на мірны пратэст. У той жа час міністэрства ўзбудзіла крымінальную справу па факце расстрэлаў. Сілы абароны Трыпалі заявілі аб сваёй падтрымцы правы жыхароў на правядзенне вулічных пратэстаў. Місія Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па падтрымцы ў Лівіі (МААНПЛ) таксама заклікала правесці расследаванне. Міністр унутраных спраў Фатхі Башага раскрытыкаваў баевікоў, заявіўшы, што баявыя патроны выкарыстоўваліся «без разбору», а таксама што баевікі выкрадалі дэманстрантаў і «сеялі паніку сярод насельніцтва, пагражаючы бяспецы і грамадскаму парадку».
Прэм’ер-міністр УНЗ Фаіз Сарадж адказаў на пратэсты доўгай прамовай, адхіленнем ад пасады міністра Башагі і перастаноўкамі ў Кабінеце міністраў. Салах Эдзін Аль-Намруш стаў міністрам абароны, а Махамад Алі аль-Хадад узначаліў армію.
Верасень
11 верасня ў Бенгазі прайшлі пратэсты з нагоды «ўмоў жыцця і адключэння электраэнергіі», падчас чаго адбылося спальванне шын і блакаванне дарог. Пратэсты працягваліся 12 і 13 верасня і хутка распаўсюдзіліся на гарады Байда, Сабха і Марджы. Пратэстоўцы ў Бенгазі падпалілі будынак, які выкарыстоўвалася ўладамі, звязанымі з Лівійскай нацыянальнай арміяй у якасці штаб-кватэры. 13 верасня ўрад на чале з Абдалой аль-Тані заявіў пра сваю адстаўку.
Адначасова ў Трыпалі перад будынкам Прэзідэнцкага савета прайшлі дэманстрацыі двухсот пратэстоўцаў супраць дрэнных умоў жыцця і заклікаў да выбараў і палітычных рэформаў. Выступоўцы на акцыі пратэсту пярэчылі супраць прызначэння Махамеда Баю кіраўніком медыя-арганізацыі, якая падтрымлівалася Сараджам, сцвярджаючы, што ён падтрымлівае фельдмаршала ЛНА Халіфа Хафтара.
16 верасня прэм’ер-міністр УНЗ Сарадж заявіў, што сыдзе ў адстаўку да канца кастрычніка 2020 года.
21 верасня ў Бенгазі працягнуліся пратэсты жыхароў, якія заклікалі да дэмакратыі і процідзеяння карупцыі, а 24 верасня ў Суг-Джуме, Трыпалі і Злітэне — супраць адключэння электраэнергіі. Пратэстоўцы ў Бенгазі былі атакаваны прыхільнікамі Хафтара, і адзін з арганізатараў прапаў без вестак. 24 верасня пратэсты суправаджаліся блакаваннем дарог і спальваннем шын.
23 верасня жыхары Гар’яна запатрабавалі правядзення муніцыпальных выбараў.
Кастрычнік
16 кастрычніка ў Сабхе прайшлі пратэсты супраць фельдмаршала Хафтара і дрэнных умоў жыцця.
19—30 кастрычніка, паводле звестак мясцовых лівійскіх СМІ, беспарадкі адбыліся ў Бенгазі і Сірце. Там прайшла забастоўках супраць адключэння электраэнергіі. Пратэсты сустрэлі слёзатачывым газам і пластыкавымі кулямі.
31 кастрычніка Сарадж адмяніў сваё рашэнне сысці ў адстаўку.
Дыяна Сяргееўна Арбеніна
Дыяна Сяргееўна Арбеніна, пры нараджэнні Кулачэнка (нар., , Мінская вобласць, Беларуская ССР) — спявачка, паэт, музыкант. Вакалістка расійскай рок-групы «Ночные Снайперы».
Дыскаграфія
За час існавання групы былі запісаныя альбомы:
Барадаіўскі Хутары
Барадаіўскі Хутары (Бородаївські Хутори) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Праўдзінскі дзяржаўны будаўнічы прафесійны ліцэй
Праўдзінскі дзяржаўны будаўнічы прафесійны ліцэй — прафесійна-тэхнічная навучальная ўстанова ў гарадскім пасёлку Праўдзінскі Мінскай вобласці.
Гісторыя
1 верасня 1989 года Сяргеевіцкае ДПТВ № 111 пераймяноўваецца ў Праўдзінскае ПТВ № 111 будаўнікоў.
9 лютага 2004 года ўстановы адукацыі «Праўдзінскае ПТВ № 111 будаўнікоў» пераймяноўваецца ва ўстановы адукацыі «Праўдзінскае дзяржаўнае ПТВ № 111 будаўнікоў».
Эпітафія дзеду
«Эпітафія дзеду» — карціна Алеся Пушкіна, створаная ў 1988 годзе.
Апісанне
З’яўляецца адным з першых палотнаў Пушкіна. Гэты твор быў адразу пастаўлены ў шэраг славутых і класічных. Яго шматкроць рэпрадукавалі, выстаўлялі і прыдбалі ў Нацыянальны мастацкі музей. Кампазіцыя складаецца са звычайных, банальных элемэнтаў. Нацюрморт: ссохлыя зёлкі, цыбуля, часнок, бабы. Пейзаж: местачковы краявід, без нейкіх адрасных прыкметаў. Людзі: нясуць труну на капцы, а ваду дахаты, колюць дровы і кабана. Птушка: расцярушаная паўгалка-паўварона ляціць скрозь чорныя каруны галля. На тым і палягае абаяльная прыцягальнасць «Эпітафіі» ― на яе ўніверсальнасці.
Лёсападобныя пароды
Лёсападобныя пароды — асадкавыя горныя пароды палевага або жоўтага колеру, якія па марфалогіі і саставу нагадваюць лёс і адносяцца да пылаватых суглінкаў і супескаў.
Ад лёсу адрозніваюцца неаднароднасцю будовы, наяўнасцю слаістасці і праслояў грубага пясчанага і галечнага матэрыялу, больш гліністым саставам, меншай порыстасцю і прасадачнасцю, уключэннем ракавін прэснаводных малюскаў і інш. Лёсападобныя пароды і лёсы аб'ядноўваюць пад назвай «лёсавыя пароды».
Могуць быць рачнога, азёрнага, пралювіяльнага, дэлювіяльнага, элювіяльнага паходжання. Пераважаюць пылаватыя (0,05—0,005 мм) фракцыі (60—80%). Асноўныя пародаўтваральныя мінералы — кварц (70—85%), палявыя шпаты, карбанаты, слюды і інш.
На Беларусі лёсападобныя пароды займаюць 14% тэрыторыі. Магутнасць 0,5—12 м. Пакатахвалістая паверхня часта ўкрыта суфазійнымі лейкападобнымі западзінамі. На лёсападобных пародах сфарміраваліся ўрадлівыя дзярнова-палева-падзолістыя глебы, на якіх парушэнне правіл агратэхнікі вядзе да ўтварэння яроў. Некаторыя лёсападобныя пароды прыдатныя для вырабу цэглы, аглаперыту і інш.
Спалох
Спалох — гэта рэфлекторная рэакцыя на магчымую небяспеку. У склад рэакцыі звычайна ўваходзіць уздрыгванне, пашырэнне зрэнак, застыванне цела, радзей бывае мочаспусканне, дэфекацыя, адчуванне холаду. Паводле З. Фрэйда спалох падкрэслівае дзеянне небяспекі, калі не было гатовасці да страху.
Спалох і пачуццё страху
Спалох часта блытаюць з пачуццём страху. Але спалох гэта не эмоцыя і не пачуццё, ён можа суправаджацца пачуццём страху, аднак гэта не з'яўляецца абавязковым. Акрамя страху, спалох можа выклікаць і іншыя эмоцыі: паніку, сабранасць, агрэсію. Гэта залежыць ад выпрацаванай звычкі.
Сіла спалоху
На сілу спалоху ўплываюць некалькі фактараў:
Эвалюцыя спалоху
Спалох - адна з найстаражытнейшых рэакцый жывёл. У дзікай прыродзе ён патрэбен для таго, каб засцерагаць сябе ад небяспекі. Чым больш развіваліся віды, тым складаней станавілася рэакцыя спалоху.
У сысуноў вылучаюць 4 стадыі :
Прыйдзі і вазьмі
Мало́н лабэ (Μολὼν λαβέ — прыйдзі, вазьмі) — «крылатая» фраза, легендарны адказ спартанскага цара Леаніда I на пісьмовае патрабаванне персідскага пасла здаць зброю напярэдадні бітвы пры Фермапілах.
Фраза стала дэвізам 1-й грэчаскай арміі і амерыканскага Цэнтральнага камандавання спецыяльнымі аперацыямі.
Фраза
Паводле легенды, фраза была вымаўлена пры наступных акалічнасцях. У час паходу Ксеркса I у Грэцыю падчас грэка-персідскіх войнаў Ксеркс даслаў у Фермапілы ганца з двума словамі: «складзі зброю». Леанід адказаў лаканічна: «прыйдзі і вазьмі».
Слова «малон» — аарыст і актыўны дзеепрыметнік у адзіночным ліку ад дзеяслова βλώσκω (blōskō). Аарыст «лабэ» — загадны лад другой асобы адзіночнага ліку λαμβάνω (lambanō). Такім чынам, верагодна, больш блізка пераклад: «Прыйдучы, вазьмі!».
Фраза была выкарыстана ў фільмах «Трыста спартанцаў» (1962) і «300 спартанцаў» (2007).
NGC 5760
NGC 5760 (іншыя абазначэнні — UGC 9531, MCG 3-38-15, ZWG 105.28, IRAS14453+1841, PGC 52833) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лёсавае плато
Лёсавае плато (Лёсавая раўніна) размешчана ў сярэдняй частцы басейна р. Хуанхэ, у Кітаі. Абмежавана хр. Тайханшань, Цыньлін і ўсходнімі адгор’ямі Наньшаня. Плошча каля 430 тыс. км². Пераважаюць вышыні 1200—1500 м. У межах плато ёсць асобныя хрыбты (Люпаньшань, Люйляншань, Утайшань і інш.), грэбні якіх месцамі дасягаюць 2500 м.
У геалагічных адносінах — упадзіна, запоўненая тоўшчай мезазойскіх адкладаў, перакрытых лёсамі. Магутнасць лёсаў 100—200 м, на поўначы да 250 м. Лёсавае плато амаль поўнасцю разбурана эрозіяй (сетка яроў дасягае 5—6 км на квадратны кіламетр пры глыбіні 100—150 м). Радовішчы каменнага вугалю, жалезнай руды, нафты, гаручых сланцаў, гіпсу, солі.
Клімат умераны з сухой халоднай зімой і гарачым летам. Сярэдняя тэмпература студзеня ад −4 °C да −8 °C, ліпеня 22—24 °C. Ападкаў ад 500 мм за год на ўсходзе да 250 мм на паўночным захадзе; большасць іх выпадае ў час летняга мусону (ліпень—верасень), звычайна ў выглядзе ліўняў, якія стымулююць эрозію. Рэкі цякуць у глыбокіх цяснінах і выносяць вялікую колькасць наносаў.
Лёсавыя глебы высокаўрадлівыя, але ў большасці змытыя. Значныя тэрыторыя ўзараны, схілы вышынёй да 1000 м тэрасаваныя. Вырошчваюць бавоўнік, проса, гаалян, пшаніцу. На непрыдатных землях захавалася прыродная расліннасць (стэпы і лесастэпы).
Лёсавае плато густа населена (асабліва даліна р. Вэйхэ). Пры парушэнні складзенай лёсам паверхні стромкія сценкі не асыпаюцца, што дазваляе будаваць у яго тоўшчы пячорападобнае жыллё, размяшчаючы яго прыступкамі адно над адным. Маюцца на плато і буйныя гарады — Сіянь, Таюань, Ланьчжоў.
Бенігна Акіна ІІІ
Бені́гна Сімео́н «Найно́й» Кахуа́нка Акі́на III (Benigno Simeon «Noynoy» Cojuangco Aquino III,, Маніла, Філіпіны — , Кесан-Сіці, Філіпіны) — палітык, прэзідэнт Філіпін. Перамог на прэзідэнцкіх выбарах мая 2010 года ад Ліберальнай партыі.
Прадстаўнік філіпінскай палітычнай дынастыі Акіна: унук Бенігна Акіна старэйшага, адзіны сын былога прэзідэнта Карасон Акіна і забітага сенатара Бенігна Акіна-малодшага.
Быў паранены бунтаўшчыкамі падчас спробы ваеннага перавароту у 1987 годзе. У Ліберальнай партыі займаў пасаду генеральнага сакратара, зараз займае пасаду віце-старшыні партыі.
Бенігна Акіна, як кандыдат ад Ліберальнай партії, атрымаў большасць галасоў выбарцаў падчас выбараў прэзідэнта Філіпін, якія адбыліся 10 мая 2010 года. У 2013 годзе часопіс Тайм уключыў Бенігна Акіна III да спіса 100 найбольш уплывовых людзей свету.
Брацкэ (Вэрхнёдніпроўскі раён)
Брацкэ (Братське) — вёска ў Вэрхнёдніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Радка Дэнемаркава
Біяграфія
Р. Дэнемаркава вырасла ў камуністычнай Чэхаславакіі, а ў юнацтве стала сведкай падзення камуністычнага рэжыму і Берлінскай сцяны. Гэтыя падзеі сфарміравалі яе не толькі як пісьменніцу, але і як грамадскую актывістку і прыхільніцу дэмакратычных правоў не толькі ў сваёй краіне, але і ў Кітаі.
Радка Дэнемаркава вывучала нямецкую і чэшскую мовы на факультэце мастацтваў Карлавага ўніверсітэта, атрымала доктарскую ступень у 1997 г. Працавала навуковай супрацоўніцай Інстытута чэшскай літаратуры Акадэміі навук Чэшскай Рэспублікі.
Была дарадцай у тэатры Na zábradlí ў Празе.
Жыве ў Празе з дачкой Эстэр і сынам Янам.
Р. Дэнемаркава — адзіная чэшская пісьменніца, якая чатыры разы атрымала прэмію Magnesia Litera (у розных намінацыях — за прозу, публіцыстыку, пераклад і «Кнігу года»). Яе творы перакладзеныя больш чым на 30 моў.
Творчасць
У свае творчасці Р. Дэнемаркава займаецца цёмнымі і рэпрэсаванымі бакамі еўрапейскай гісторыі, такімі як выгнанне немцаў пасля Другой сусветнай вайны, антысемітызм або патрыярхальныя структуры і звязаны з гэтым гвалт над жанчынамі.
У студзені 2017 года ёй пажыццёва забаронены ўезд у Кітай, бо яна неаднаразова пісала пра кітайскіх дысідэнтаў і абвінавачвала Кітай у бязлітасным узбагачэнні і сур’ёзных парушэннях правоў чалавека. Яе крытычны раман «Алавяныя гадзіны» пра Кітай быў апублікаваны ў 2019 годзе, атрымаўшы захопленыя водгукі і ўзнагароды. У рамане аўтрака сцвярджае, што няма жыцця па-за гісторыяй. У той жа час твор увасабляе нястомную крытыку еўрапейскага капіталізму.
У 2021 годзе яе эсэ пра Халакост было апублікавана ў кнізе «Як быццам усё здарылася ўчора» (Jako by se to všechno stalo včera / Als wäre das alles gestern geschehen). Раман «Валавяныя гадзіны» быў адзначаны Літаратурнай прэміяй Штырыі (Literaturpreis des Landes Steiermark) у 2022 годзе.