cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ядзернае паліва
Ядзернае паліва — рэчыва, якое выкарыстоўваецца ў ядзерным рэактары для атрымання энергіі чынам ажыццяўлення ланцуговай ядзернай рэакцыі. У ядзерным паліве пад дзеяннем нейтронаў адбываецца дзяленне атамных ядзер, вылучаючы энергію.
Як ядзернае паліва выкарыстоўваюць уран і плутоній; у прыродзе існуе толькі ўранавае з ядрамі 235U (першаснае ядзернае паліва). Другаснае ядзернае паліва вырабляюць у атамным рэактары чынам радыяцыйнага захопу нейтронаў т. зв. сыравіннымі ядрамі ўрану 238U (пераўтвараецца ў плутоній 239Рu) і торыю 232Th (пераўтвараецца ва ўран 233U).
Класіфікацыя
Па хімічным складзе ядзернае паліва можа быць металічным (уключаючы сплавы), аксідным, карбыдным, нітрыдным і інш. Ядзернае паліва выкарыстоўваецца ў ядзерных рэактарах, цеплавыдзяляльныя элементы якіх уяўляюць сабой звычайна герметычна завараныя металічныя абалонкі рознай формы і даўжыні, якія ўтрымліваюць стрыжань з ядзернага паліва. У залежнасці ад тыпаў рэактараў цеплавыдзяляльныя зборкі маюць розную колькасць цеплавыдзяляльных элементаў.
Патрабаванні і выкарыстанне
Ядзернае паліва, якое выкарыстоўваюць у рэактарах-размнажальніках (брыдэрах) на хуткіх нейтронах, акрамя таго, павінна забяспечыць высокі каэфіцыент вытворчасці. Уранавае ядзернае паліва для асноўных у энергетыцы ядзерных рэактараў на цеплавых нейтронах мае звычайна павышанае ўтрыманне ізатопа 235U (2 — 4 % па масе замест 0,71 % у натуральным уране). Істотны недахоп рэактараў на цеплавых нейтронах — нізкі каэфіцыент выкарыстання натуральнага ўрану. Значна вышэйшы каэфіцыент выкарыстання ўрану можа быць дасягнуты ў рэактарах-размнажальніках на хуткіх нейтронах. У іх выкарыстоўваецца уран з большым ўтрыманнем 235U (да 30 %), а ў будучыні, у ходзе павялічэння колькасці 239Pu, будзе выкарыстоўвацца змешанае ўранава-плутоніевае ядзернае паліва з 15 — 20 % Pu. У гэтым выпадку замест узбагачанага ўрану магчыма выкарыстоўваць натуральны і нават збяднённы уран 235U, якога назапашана ў свеце вялікая колькасць.
Збяднёны ўран (без Pu) выкарыстоўваецца таксама ў экраннай зоне рэактара-размнажальніка (зоне утварэння), якая па вазе перавышае ў некалькі разоў актыўную зону. У рэактарах на хуткіх нейтронах, якія працуюць на уранава-плутоніевым ядзерным паліве, назапашванне 239Рu можа істотна перавышаць згаранне, што прыводзіць да ўтварэння ядзернага паліва.
Каэфіцыент утварэння залежыць ад складу ядзернага паліва. Па ступені ўзрастання яно размяшчаецца ў наступным парадку: вокіснае (U, Рu) О2, карбіднае (V, Pu) C, нітрыднае (U, Pu) N і металічнае ў выглядзе розных сплаваў. Аднак, праз верагоднасць набыцця ўрану ці плутонію тэрарыстычнымі групоўкамі пашырэнне будаўніцтва рэактараў-размнажальнікаў хутчэй за ўсё будзе зніжана.
Вытворчасць
Торый як сыравінны матэрыял для атрымання 235U не знайшоў шырокага ўжывання па некалькіх прычынах:
Рэгенерацыя
У працэсе карыстання цеплавыдзяляльных элементаў ядзернае паліва выгарае не поўнасцю, у рэактарах-размнажальніках яно ўзнаўляецца (Pu). З гэтай прычыны адпрацаваныя цеплавыдзяляльныя элементы накіроўваюць на пераапрацоўку каб рэгенераваць паліва для паўторнага выкарыстання; U і Pu чысцяць ад прадуктаў дзялення. Потым Pu у выглядзе PuO_2 накіроўваюць для вытворчасці стрыжняў, а U, у залежнасці ад яго ізатопнага складу, ці таксама накіроўваюць для вытворчасці стрыжняў, ці пераўтвараюць у UF_6 для ўзбагачэння 235U.
Рэгенерацыя ядзернага паліва — складаны і дарагі працэс пераапрацоўкі высокарадыеактыўных рэчываў, які патрабуе абароны ад радыеактыўнага выпраменьвання і дыстанцыйнага кіравання ўсімі аперацыямі нават пасля доўгай вытрымкі адпрацаваных цепоавыдзяляьных элементаў. Пры гэтым у кожным апараце абмяжоўваецца дзяленне рэчываў, каб перадухіліць узнікненне некантраляванай ланцуговай рэакцыі. Вялікія цяжкасці звязаны з пераапрацоўкай і пахаваннем радыеактыўных адыходаў. Распрацоўваюцца метады ашклянення і бітумавання адыходаў, «запампоўванне» слабаактыўных раствораў у глыбіню Зямлі. Кошт працэсаў рэгенерацыі ядзернага паліва і пераапрацоўкі радыеактыўных адыходаў аказвае істотны ўплыў на эканамічныя паказчыкі атамных электрастанцый.
Смыкаў (гміна)
Смы́каў (Smyków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Канэцкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Смыкаве. Плошча гміны складае 62,11 км². Станам на 2004 год у гміне Смыкаў пражывалі 3681 чалавек, шчыльнасць — 59,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
255-ы партызанскі полк
255-ы партызанскі полк — савецкае партызанскае падраздзяленне, створанае ў лістападзе 1943 года на базе 255-га партызанскага атрада, сфарміраванага ў красавіку 1942 года з групы А. А. Бірукова і М. К. Марусава, якая дзейнічала з лістапада 1941 года, у ліпені 1942 года 255-ы атрад аб’яднаўся з Рагачоўскім атрадам, які дзейнічаў са жніўня 1941 года. Полк дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Рагачоўскага, Жлобінскага, Быхаўскага, Клічаўскага, Крупскага раёнаў. 28 чэрвеня 1944 года полк (849 партызан, 3 батальёны) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Партызану палка П. І. Кавалёву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Гісторыя
Партызаны наносілі асноўныя ўдары на чыгуначных участках Быхаў — Жлобін, Жлобін — Бабруйск. У жніўні 1943 года падарвалі больш за 1 тысячу рэек. У студзені 1942, студзені, сакавіку, маі, ліпені, кастрычніку, лістападзе 1943, лютым і маі 1944 гадоў вялі баі з карнікамі. У ліпені 1942 — жніўні 1943 гадоў самастойна і ў складзе 8-й Рагачоўскай брыгады разграмілі каля 20 нямецкіх апорных пунктаў, гарнізоны ў вёсках Гарадзец, Гадзілавічы, Фалевічы, Забалацце, Побалава Рагачоўскага, Стары Крыўск і Дзедлава Журавіцкага, Струкі Буда-Кашалёўскага раёнаў. У кастрычніку 1942 года ў Буда-Кашалёўскім раёне захапілі склад з боепрыпасамі і зброяй.
Памяць
У 1966 годзе каля пасёлка Дубрава Рагачоўскага раёна ў гонар стварэння Рагачоўскага партызанскага атрада была пастаўлена стэла.
Осбарн (станцыя)
Осбарн (Osborne) — чыгуначная станцыя на лініі Outer Harbor (Адэлаіда, Аўстралія). Станцыя знаходзіцца ў прыгарадзе North Haven, адлегласць да чыгуначнай станцыі Адэлаіды — 19,6 км. Станцыя мела дзве платформы, але ў 1980-ыя гады цэнтральная платформа была закрытая.
Лесагаспадарчы факультэт БДТУ
Лесагаспадарчы факультэт — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Лесагаспадарчы факультэт з’яўляецца найстарэйшым ва ўніверсітэце. Ён вядзе сваю гісторыю з 1930, калі на базе Горацкай сельскагаспадарчай акадэміі быў створаны Беларускі лесатэхнічны інстытут. Да 1961 года ў гэтым універсітэце рыхтаваліся кадры для ляснога комплексу рэспублікі.
Асноўным напрамкам працы калектыву факультэта ў апошнія гады з’яўляецца стварэнне i ўдасканаленне шматузроўневай сістэмы падрыхтоўкі спецыялістаў лясной гаспадаркі, адпавядаючай сусветным стандартам.
Адам Багорыч
Адам Багорыч (Adam Bohorič,, каля Брэстаніцы — , Германія) — славенскі філолаг, дзеяч Рэфармацыі.
Адзін з лідараў пратэстанцкага руху 16 ст. у Славеніі, поруч з Прымажам Трубарам і Юрыем Далмацінцам, разам з імі пачынальнік літаратурнай славенскай мовы. А. Багорыч у 1584 г. у Вітэнбергу выдаў выдаў першую граматыку славенскай мовы, а таксама філалагічную працу дзе між іншым, у раздзеле De orthografia Rutenica et Moskovitica, разглядалася старабеларуская (русінская) мова, ён заўважыў агульнасць славенскай мовы «з маскоўскай і русінскай» (cum Moshovitis et Rutenis communem).
IC 2198
IC 2198 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэчыцкія могілкі (Брэст)
Рэчыцкія могілкі — закрытыя могілкі Брэста, размешчаныя па вуліцы Пісьменніка Смірнова. Назву атрымалі ад былой вёскі Рэчыцы. Закрыты для пахаванняў у 1984 годзе. Плошча складае 2 га.
У брацкай магіле савецкіх воінаў пахаваны 26 чалавек, якія загінулі ў чэрвені 1941 года пры абароне граніцы, сярод іх малодшыя лейтэнанты Н. Г. Зімін, П. П. Селязнёў, старшына І. Ф. Рэхін і 65 савецкіх воінаў, якія загінулі ў ліпені 1944 года пры вызваленні вёсак Рэчыца і Клейнікі. У 1984 годзе на магіле пастаўлены помнік.
Велабол
Велабол — спартыўная камандная гульня ў мяч на веласіпедах. Гуляюць 2 каманды па 2 чалавекі ў кожнай. Задача спартсменаў - накіраваць мяч у вароты суперніка пярэднім або заднім колам веласіпеда, тулавам або галавой. Праводзіцца на земляной, асфальтавай або драўлянай пляцоўцы.
Гісторыя
Гульня ўзнікла ў канцы 19-га стагоддзя ў ЗША, бацькам гульні лічыцца вядомы ў тыя часы веласіпедыст Нік Каўфман. 14 верасня 1883 г. разам з Джонам Ферлі на суд грамадскасці Рочэстэра, вядомыя амерыканскія веласіпедысты паказалі гульню на веласіпедах з мячом. У Амерыцы гэты від спорту сярод веласіпедыстаў хутка стаў папулярным і неўзабаве трапіў у Еўропу.
Адрозніваюць 3 віды велабола:
Па ініцыятыве германскага саюза веласіпедыстаў ў 1930 годзе быў праведзены першы чэмпіянат свету (па 2 чалавекі ў камандзе). У цяперашні час гэты від велабола з'яўляецца самым папулярным.
Камеды Франсэз
«Камеды́ Франсэ́з» (Comédie-Française), афіцыйная назва Тэа́тр Франсэ́ або Францу́зскі Тэа́тр (Théâtre-Français) — найстарэйшы нацыянальны тэатр Францыі, які месціцца ў цэнтры Парыжа, у 1-й адміністрацыйнай акрузе горада, у палацы Пале-Раяль. Заснаваны ў 1680 годзе ў Парыжы паводле ўказа Людовіка XIV, які аб’яднаў, што раней зліўся з тэатрам «», і тэатр «».
Валодаў манаполіяй на выкананне літаратурнай драмы, атрымліваў датацыю, што дазваляла запрашаць лепшых акцёраў. Стаў школай акцёрскага і рэжысёрскага майстэрства.
У час французскай рэвалюцыі канца 18 стагоддзя «Камеды Франсэз» распаўся на «Тэатр Нацыі» і «Тэатр Рэспублікі», якія ў 1799 годзе зноў аб’ядналіся пад назвай «Камеды Франсэз».
Медаль «За адзнаку ў вайсковай службе»
Меда́ль «За адзна́ку ў во́інскай слу́жбе» — дзяржаўная ўзнагарода СССР.
Заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 кастрычніка 1974 года. Аўтар малюнка медаля — мастак А. Б. Жук.
Статут медаля
Медалём «За адзнаку ў воінскай службе» ўзнагароджваюцца ваеннаслужачыя Савецкай Арміі, Ваенна-Марскога Флота, пагранічных і ўнутраных войскаў: Узнагароджанне медалём «За адзнаку ў воінскай службе» ажыццяўляецца ад імя Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Міністрам абароны СССР, Міністрам унутраных спраў СССР, Старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі СССР.
Медаль «За адзнаку ў воінскай службе» носіцца на правым боку грудзей ніжэй ордэнаў СССР. Стужка да медаля на агульнай планцы размяшчаецца пасля стужкі да медаля «За адзнаку ў ахове дзяржаўнай мяжы СССР».
Царскасельскі чыгуначны мост
Царскасельскі чыгуначны мост — група мастоў цераз Абводны канал у Санкт-Пецярбургу. Перакінуты па Віцебскай лініі Кастрычніцкай чыгункі. Першы ў Расіі мост на чыгунцы пад паравозную цягу.
Медаль «За адзнаку ў вайсковай службе»
Апісанне медаля
Медаль «За адзнаку ў воінскай службе» I ступені вырабляецца з латуні і мае форму выпуклай пяціканцовай зоркі, у прамежках паміж канцамі якой размешчаны пяць шчытоў з эмблемамі асноўных родаў войскаў. У цэнтры медаля — профільная выява салдата, матроса і лётчыка, абрамленая кальцом з надпісам «За отличие в воинской службе» і двума лаўровымі галінкамі ўнізе. Усе выявы на медалю выпуклыя. Рэверс медаля малюнкаў не мае, толькі ў ніжняй частцы рэверсу (на 6 гадзін па цыферблаце) размешчана маленькае рэльефнае кляймо маскоўскага манетнага двара ў выглядзе трох стылізаваных літар «ММД».
Памер медаля паміж супрацьлеглымі канцамі зоркі 38 мм.
Медаль пры дапамозе вушка і кольца злучаецца з латуневай калодачкай шырынёй 29,5 мм і вышынёй 27,5 мм. Калодачка пакрыта шаўковай муаравай стужкай чырвонага колеру з дзвюма зялёнымі падоўжнымі палоскамі па краях. Шырыня стужкі 24 мм, палосак — 3 мм, адлегласць палоскі ад краю — 3 мм. У цэнтры калодкі на стужцы змешчана латуневая пяціканцовая зорачка. Калодачка мае на адваротным боку наразны штыфт з гайкай для прымацавання медаля да адзежы. Прыціскная гайка дыяметрам 19 мм мае кляймо «МОСКОВСКИЙ МОНЕТНЫЙ ДВОР» выпуклымі літарамі.
Медаль «За адзнаку ў воінскай службе» ІІ ступені, яго калодка і зорачка на стужцы вырабляюцца з мельхіёру.
Гісторыя медаля
Да пачатку 1981 года медалём «За адзнаку ў воінскай службе» I ступені было ўзнагароджана больш за 3 тысячы ваеннаслужачых, медалём II ступені — каля 25 тысяч ваеннаслужачых. На 1985 год медалямі I і II ступені было ўзнагароджана каля 5 тысяч і каля 40 тысяч ваеннаслужачых адпаведна.
Па стану на 1 студзеня 1995 медалём «За адзнаку ў воінскай службе» I ступені было ўзнагароджана каля 20 тысяч, медалём II ступені — каля 120 тысяч.
У адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1992 года № 2424-1 медаль былога СССР, з аналагічнай назвай і колькасцю ступеняў, застаўся ва ўзнагароднай сістэме Расіі на пераходны перыяд, да ўвядзення новых дзяржаўных узнагарод Расіі.
У Расійскай Федэрацыі ўзнагароджанні медалём пераходнага тыпу ажыццяўляліся да канца 1994 года.
Царскасельскі чыгуначны мост
Мост быў пабудаваны на Царскасельскай чыгунцы. Гэта была першая ў Расіі чыгунка. Назва Царскасельскі мост вядома з 1857 года.
Першы драўляны мост на каменных асновах быў закладзены 25 жніўня 1836 года. Работы вяліся пад кіраўніцтвам Ф. А. Герстнера. Мост быў драўляным арачным двухпуцявым, пралёты 24,5 м. У 1868—1869 гадах мост быў рэканструяваны па праекце кіраўніка Царскасельскай чыгункі Корвін-Крукоўскага. Фермы былі вырабленыя ў Бельгіі на заводзе Какерыль.
Існуючыя металічныя масты пабудаваныя ў 1900—1904 гадах падчас рэканструкцыі чыгуначных пуцей.
Крэцьен дэ Труа
Крэцье́н дэ Труа́, Крэсцьен з Труа (Chrétien de Troyes; каля 1135 - каля 1183) — выдатны сярэднявечны французскі майстар куртуазнага рамана. Пра жыццё Крэцьена дэ Труа вядома мала. Сюжэты і стыль яго раманаў сведчаць пра яго добрую адукацыю, уласцівую клірыкам таго часу, а намёкі і прысвячэнні паказваюць на сувязі Крэцьена дэ Труа з дваром графіні Марыі Шампанскай (з 1164), па замове якой Крэцьен дэ Труа напісаў раман пра Ланселота, і з дваром графа Філіпа Фландрскага (1169—1188), па замове якога быў напісаны раман пра Персеваля, які застаўся няскончаным з-за смерці аўтара.
Творчасць
Крэцьен пакінуў не толькі пяць раманаў, але таксама ўзоры лірыкі, паэму «Філамена» і помнік жыційнай літаратуры — агіяграфічную паэму (яе часам недакладна называюць «раманам») «Вільгельм Англійскі».
Відавочна юнацкае захапленне Крэцьена Авідзіем. Сляды гэтага захаплення праяўляюцца не толькі ў захаваным «Філамене» і ў назвах іншых, якія не дайшлі да нас, апрацовак шэрагу Авідзіевых сюжэтаў, не толькі ў прамым указанні на захапленне старажытнарымскім паэтам (з гэтага пачынаецца, як вядома, «Кліжэс»), але і ў выяўленых даследчыкамі рэмінісцэнцыях з Авідзія ў шэрагу раманаў.
У наш час усталёўваецца наступнае датаванне твораў Крэцьена: «Эрэк і Эніда» датуецца прыблізна 1170 г., «Кліжэс», таксама вельмі прыблізна,— 1176 г., «Івейн» і «Ланселот» — 1176—1181 гг., «Персеваль» — 1181—1191 гг.
Міністэрыял нязнатнага паходжання, заснавальнік куртуазнага стылю ў паўночна-французскай літаратуры, Крэцьен дэ Труа ў выбары сюжэтаў і ў апісанні любоўных адносін знаходзіцца яшчэ на стыку дзвюх эпох.
Крэцьен дэ Труа ўслед за Васам уводзіць у куртуазную літаратуру брэтонскія матывы: раманы «Эрэк», «Івейн», «Ланселот», «Персеваль» разыгрываюцца пры двары караля Артура. У той жа час у «Эрэку» прасочваецца антычны і візантыйскы ўплыў, аднак «грахоўны і ганебны» любоўны сюжэт пра Трыстана і Ізольду, які праслаўляе сілу кахання, выклікае ў Крэцьене дэ Труа пратэст.
Неадназначнасць поглядаў Крэцьена дэ Труа прасочваецца і ў яго стаўленні да жанчыны. У ранніх раманах дэ Труа падвяргае сваіх гераінь суровым выпрабаванням, напрыклад, у рамане «Эрэк» жонцы Эрэка Энід за адсутнасць пакоры. А ў іншых песнях Крэцьен дэ Труа развівае адно з асноўных палажэнняў новага разумення кахання як куртуазнага служэння замужняй даме, лічачы яго найбольш дасканалай і годнай формай страсці.
Крэцьен дэ Труа вагаецца паміж старым феадальна-царкоўным і новым свецка-куртуазным светапоглядам. У яго творчасці ясна выяўляюцца рысы, якія дазваляюць зблізіць куртуазнасць з рэнесансным рацыяналізмам і ўважлівым стаўленнем да перажыванняў чалавека. У сваёй творчасці Крэцьен дэ Труа спрабуе адпавядаць ідэалу яснай і разумнай гармоніі, уласцівай куртуазнай паэзіі.
У Крэцьена былі свае вучні, і аднаму з іх, Гадфруа дэ Ланьі, ён даручыў скончыць апавяданне пра любоўныя вар'яцтвы Ланселота Азёрнага, якое надакучыла мэтру. Гэта ўжо першы крок да стварэння «школы», контуры якой, зрэшты, яшчэ толькі намячаюцца.
Баявая разведвальная машына
Баявая разведвальная машына (БРМ) — гусенічная або колавая, браніраваная або небраніраваная машына (аднак звычайна пад БРМ маюць на ўвазе ўсё ж браніраваныя машыны), асноўнай задачай/адной з асноўных задач якой з’яўляецца вядзенне блізкай і глыбокай тактычнай разведкі боем (сілавой разведкі). Акрамя таго, у задачы БРМ уваходзіць нясенне непасрэднай, баявой, паходнай і вартавой аховы войскаў, а таксама барацьба з разведвальнымі і разведвальна-дыверсійнымі групамі праціўніка.
Апісанне
Цяжкаўзброенная (з гарматамі калібра 75 мм і больш) БРМ у дадатак да сваіх звычайных задач прыцягваюцца таксама для агнявой падтрымкі пяхоты, а пры спрыяльных абставінах (ці наадварот — у крытычнай сітуацыі) могуць быць выкарыстаны замест танкаў.
У якасці БРМ выкарыстоўваюцца як машыны спецыяльнай распрацоўкі (часта такія БРМ таксама класіфікуюць, як бронеаўтамабілі або БМТВ), так і распрацаваныя на базе стандартных БМП (напрыклад БРМ-3К «Рысь», якая ўяўляе сабой мадыфікацыю БМП-3).
Ва ўзброеных сілах дзяржаў на тэрыторыі былога СССР колавыя БРМ спецыяльнай распрацоўкі традыцыйна называюць БРДМ (напрыклад БРДМ-2).
Яшчэ адной разнавіднасцю БРМ з’яўляюцца браняваныя разведвальна-дыверсійныя машыны (зрэшты, пакуль адзінай машынай, класіфікаваны такім чынам, з’яўляецца беларуская БРДМ 2Т «Сталкер»).
Абсталяванне
Сучасныя БРМ служаць у якасці шасі для разнастайнага абсталявання. БРМ абсталёўваюцца цеплавізарамі, сродкамі РЛС-разведкі і малымі беспілотнікамі. Таксама могуць прымяняцца відэакамеры высокага дазволу, акустычныя сродкі. Разам усё гэта абсталяванне звязвае бартавая інфармацыйна-кіруючая сістэма (БІКС).
Мегарон
Паняцце ўвёў Вітрувій, які даў тыпалогію старажытнагрэчаскіх храмаў.
Стэфан Неманя
Стэ́фан I Не́маня (, Рыбніца —, манастыр Хіландар) — сербскі вялікі князь (жупан), заснавальнік дынастыі Няманічаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1114 годзе ад сербскага жупана Завіда і быў малодшым з чатырох сыноў.
У 1170 годзе ў барацьбе са сваімі братамі заняў сербскі велікакняжацкі трон і абвясціў пра незалежнасць Сербіі ад Візантыі. У выніку ўмелай замежнапалітычнай дзейнасці павялічыў тэрыторыю сербскай дзяржавы. Адзіная феадальная дзяржава, якая склалася пры ім да канца XII стагоддзі ўключала Зэту, Рашку, Хум, частку Адрыятычнага прымор’я і на ўсходзе — землі да Срэдзеца (Сафіі).
У 1196 годзе Стэфан I Неманя, ва ўзросце 82 гадоў, адрокся ад прастола перадаўшы велікакняжацкую ўладу свайму сыну — Стэфану Першавенчанаму, прыняў манаскі пострыг з імем Сімяон і пасяліўся ў манастыры Студзеніца.
Ушанаванне памяці
Кананізаваны Сербскай праваслаўнай царквой у ліку святых, з імем прападобны Сімяон Міратачывы, з прычыны таго, што з яго мошчаў сачылася святая міра. Памяць яго здзяйсняецца.
Сям’я
Стэфан Неманя заснаваў сярэдневяковую сербскую дынастыю Няманічаў. Ад княгіні Анастасіі меў трох сыноў і трох дочак:
Прасянік разгалісты
Прасянік разгалісты (Milium effusum) — від травяністых раслін з роду  сямейства.
Назва
Прасянік разгалісты, мятла, прасянік , мятла , прасянік разложысты.
Батанічнае апісанне
Расце ў шыракалістых, яловых і мяшаных лясах. Цвіце ў маі—ліпені.
Смэнтова Гранічнэ (гміна)
Смэнто́ва Гра́нічнэ (Smętowo Graniczne) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Старагардскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Смэнтове Гранічнэ. Плошча гміны складае 86,12 км². Станам на 2004 год у гміне Смэнтова Гранічнэ пражывалі 5246 чалавек, шчыльнасць — 60,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Жанчына кідае бейсбол
«Жанчына кідае бейсбол» (Woman Throwing Baseball) ― брытанскі кароткаметражны фільм, зняты ў 1887 годзе вынаходнікам і фатографам у рамках яго вывучэння руху. У цяперашні час яго можна праглядаць на YouTube, і на момант яго стварэння ён знаходзіцца ў адкрытым доступе. Гэта не фільм, як мы яго разумеем сёння, а паслядоўнасць фотаздымкаў, размешчаных такім чынам, каб ствараць уражанне руху.
Газавы мост
Газавы мост — пешаходны бэлечны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім / Маскоўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Размешчаны ля Серпухаўскай вуліцы ў раёне д. 115 і д. 74 па набярэжнай Абводнага канала. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Мажайскі мост, ніжэй — Масляны мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Фрунзенская», «Тэхналагічны інстытут». Назва моста вядомая з 1868 года і паходзіць ад размяшчанага побач газавага завода «Таварыства асвятлення газам Санкт-Пецярбурга».
Генеральны вікарый Таварыства Ісуса
Генеральны вікарый Таварыства Ісуса – намеснік генерала езуітаў; ажыццяўляе кіраўніцтва Таварыствам Ісуса ў выпадку смерці генерала і адказвае за скліканне генеральнай кангрэгацыі.
Статус і паўнамоцтвы
Кожны генерал абавязаны прызначыць генеральнага вікарыя. Калі з нейкай прычыны гэта не было зроблена, галава езуіцкай пляцоўкі, у якой памёр генерал, павінен забяспечыць абранне генеральнага вікарыя мясцовымі езуітамі. Генеральны вікарый прызначаў скліканне кагрэгацыі правінцыі і вызначаў з асістэнтамі генерала час правядзення генеральная кангрэгацыі, мэтай якой станавілася абранне новага галавы Таварыства.
Генеральныя вікарыі ў Расійскай імперыі
Пасля скасавання папам Кліментам XIV касацыйнага брэвэ Dominus ac Redemptor (1773) Таварыства Ісуса павінна было спыніць існаванне. Насуперак волі рымскага пантыфіка ордэн працягваў дзейнасць у Прусіі (да 1780 г.) і Расійскай імперыі, дзе на 1-ай Полацкай кангрэгацыі 17 кастрычніка 1782 г. генеральным вікарыям быў абраны Станіслаў Чарневіч. Пры генеральным вікарыі дзейнічалі тры генеральныя асістэнты (з 1785 г. – чатыры), сакратар Таварыства і генеральны пракуратар. Таксама яму падпарадкоўваўся правінцыял Беларускай правінцыі Таварыства Ісуса.
Пасля таго, як Пій VII сваім брэвэ Catholicae fidei афіцыйна зацвердзіў дзейнасць ордэна на Беларусі, генеральны вікарый фактычна ператварыўся ў генерала, але тэрытарыяльна яго паўнамоцтвы абмяжоўваліся Расійскай імперыяй («генерал Таварыства Ісуса ў Расіі»). Сітуацыя змянілася ў 1804 г., калі папскім брэвэ Per alias Таварыства Ісуса было таксама легалізавана і ў Каралеўстве Абедзвюх Сіцылій. Улада галавы ордэна Габрыэля Грубера, а потым і яго наступніка Тадэвуша Бжазоўскага стала распаўсюджвацца і на гэтую італьянскую дзяржаву. З выданнем булы Sollicitudo omnium Ecclesiarum (1814) і поўным аднаўленнем Таварыства Ісуса улада генерала Т. Бжазоўскага стала распаўсюджвацца на ўвесь свет.
У канцы XVIII – пачатку ХІХ ст. абавязкі часовых генеральных вікарыяў пасля смерці аднаго кіраўніка ордэна і да абрання наступнага выконвалі: Габрыэль Лянкевіч (18 ліпеня – 8 кастрычніка 1785), Францішак Караў (21 лістапада 1798 – 12 лютага 1799), Геранім Віхерт (11 жніўня – 22 кастрычніка 1802) і Антоній Люстыг (26 сакавіка – 2 верасня 1805).
Прыстоі
Прысто́і (, Пристои) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Гісторыя
Вядомы прынамсі з 1552 года, калі згадваюцца Рэвізіяй як «людзі Прыстойскія» «над ракой Улай» сярод уладанняў полацкага Іаана-Прадцечанскага манастыра. З маскоўскай пісцовай кнігі Полацкага павета 1563 года вядома, што гэтыя "людзі" былі часткай манастырскіх уладанняў з цэнтрам у сяльцы Іванаўскім.
Рэвізоры ў 1580 годзе адзначалі, што раней гэтыя "людзі" давалі на манастыр кожны 4 сноп з усяго збожжа і палову мёду з усіх борцяў, але на час рэвізіі ўсе "разышліся прэч", што пэўна было наступствам Лівонскай вайны (1558—1583). Станам на 1580 год манастырскае ўладанне трымаў кашталян смаленскі "ку Дзісне".
Іван Дзяменцьевіч Чэрскі
Іван Дзяменцьевіч Чэ́рскі, Ян Дамінікавіч Чэрскі (, ф. Свольна Дрысенскага павета, цяпер , Віцебская вобласць — , пас. Калымскі) — геолаг і географ, даследчык Сібіры.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Віленскім шляхецкім інстытуце (1860—1863). Удзельнічаў у паўстанні 1863—1864 гадоў, за што быў выключаны з 4-га курса, пазбаўлены дваранства, грамадзянскіх правоў і высланы ў Сібір салдатам. Быў асуджаны на бестэрміновую ссылку, пакаранне адбываў у Омску.
Гады, якія Чэрскі правёў у ссылцы, сталі гадамі вывучэння прыродазнаўчых навук. У 1869 г. у сувязі з абвастрэннем хваробы сэрца быў пераведзены на вольнае пасяленне. У 1871 г. быў запрошаны Сібірскім аддзелам імператарскага Рускага геаграфічнага таварыства ў Іркуцк, дзе працаваў пад кіраўніцтвам А. Чаканоўскага.
Пасля амністыі з жонкай і сынам у 1885 г. па запрашэнні Санкт-Пецярбургскай Акадэміі Навук пераехаў у Пецярбург, дзе абагульніў геолага-геаграфічныя веды па Сібіры.
У 1891 г. І. Чэрскі ўзначаліў экспедыцыю ў раён рэк Калыма і Індыгірка. Адчуваючы сябе блага, ён аднак кіраваў экспедыцыяй, вёў запісы, дыктаваў жонцы і сыну свае назіранні. Прасіў іх абавязкова скончыць экспедыцыю і ўсе калекцыі і запісы перадаць у Пецярбург. Памёр у нізоўях Калымы ад туберкулёзу, у пасёлку Калымскі каля вусця ракі Амалон.
У навуцы
Найбольшых дасягненняў І. Чэрскі дабіўся ў галіне геалогіі і геаграфіі. Значны след пакінуў у заалогіі, анатоміі, археалогіі, метэаралогіі. Іван Дзяменцьевіч цікавіўся батанікай, этнаграфіяй, фальклорам. Адкрыў многа розных геаграфічных аб’ектаў, першым знайшоў і даследаваў палеалітычную стаянку ў Сібіры, сабраў і апісаў шэраг сучасных і выкапнёвых жывёл. Праводзіў геалагічныя і палеанталагічныя даследаванні ў Саянах, Прыбайкаллі, у басейне Ангары і Ніжняй Тунгускі, склаў першую геалагічную карту ўзбярэжжа возера Байкал, даследаваў басейн ракі Селенга (Бурація) разам з Міколам Віткоўскім. Быў узнагароджаны Рускім геаграфічным таварыствам малым срэбным і малым залатым медалямі, залатым медалём імя Ф. П. Літке.
Свае геолага-геаграфічныя веды па Сібіры даследчык абагульніў у шматтомнае выданне «Землеведение Азии». Яго выбіралі сябрам навуковых таварыстваў: Рускага геаграфічнага, Пецярбургскага прыродазнаўчага, Маскоўскага выпрабавальнікаў прыроды, Маскоўскага аматараў прыродазнаўства, антрапалогіі і этнаграфіі, Маскоўскага археалагічнага.
І. Чэрскі выказаў ідэю эвалюцыйнага развіцця рэльефу, прапанаваў адну з першых тэктоніка-палеагеаграфічных схем унутраных раёнаў Сібіры, якую пазней выкарыстаў і развіў аўстрыйскі геолаг Э. Зюс у працы «Аблічча Зямлі».
Ушанаванне памяці
У заімцы Калымскае ў 1943 быў пастаўлены помнік «Выдающемуся исследователю Сибири, Колымы, Индигирки и Яны. Геологу и географу Ивану Дементьевичу Черскому от благодарных потомков».
Яго імя носяць працяглая (больш за 1500 км) горная сістэма паміж рэкамі Калымой і Янай у Якуціі і Магаданскай вобласці, горны хрыбет у Забайкаллі, пасёлак на рацэ Калыма ў Якуціі, найвышэйшая (2763 м) вяршыня Байкальскага хрыбта, адзін з вулканаў Тункінскай упадзіны на Усходнім Саяне, даліна паміж Усходнім Саянам і Енісейскім кражам, два ледавікі на Байкальскім хрыбце (самы высокі пункт — гара Чэрскага), камень (зараз назіральная пляцоўка) на ўзбярэжжы Байкала каля вытокаў Ангары, стаянка першабытнага чалавека каля Іркуцка, вуліцы ў Маскве, Пскове, Верхнядзвінску i Вільні. У вёсцы Валынцы адкрыты музей Чэрскага. У Свольне, на месцы фальварка, Беларускае геаграфічнае таварыства паставіла помнік — вялікі валун. Імя І. Чэрскага носіць Іркуцкае таварыства беларускай культуры.
Іван Савельевіч Самуйлаў
Іван Савельевіч Самуйлаў (нар., в. Засігава, Лёзненскага раёна, Віцебскай вобласці — ) — работнік сельскай гаспадаркі, Герой Сацыялістычнай Працы (1976), дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 9-а склікання.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1938 годзе ў сельскай гаспадарцы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Ваяваў на Ленінградскім фронце.
За поспехі ў павелічэнні вытворчасці і продажу дзяржаве прадуктаў земляробства Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Самуйлаву І. С. у 1973 годзе было прысвоена званне «Герой Сацыялістычнай Працы». Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1975—1980 гадах.
З 1989 года Іван Савельевіч пайшоў на пенсію, але працягваў працаваць загадчыкам зернесклада, прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці раёна.
Крысціян Матрас
Біяграфія
Матрас нарадзіўся ў 1900 годзе ў паселішчы Відарэйдзі на фарэрскім востраве Віёй. Яго прозвішча паходзіла з сям’і французскіх імігрантаў. Атрымаўшы пачатковую адукацыю, у 1912 годзе ён быў залічаны ў школу Торсхаўна, дзе навучаўся разам з Вільямам Хайнесенам і Ёргенам-Францам Якабсенам. У 1917 годзе ён пераехаў у Данію і неўзабаве паступіў ва ўніверсітэт Капенгагена, дзе ў 1933 годзе абараніў доктарскую дысертацыю, а ў 1952 годзе стаў прафесарам лінгвістыкі, стаўшы першым фарэрцам, якія атрымалі званне прафесара. У 1965 годзе ён вярнуўся на Фарэры і ўзначаліў факультэт фарэрскай мовы ва ўніверсітэце Фарэрскіх астравоў.
Матрас унёс значны ўклад у вывучэнне фарэрскай літаратуры і культуры, а таксама фарэрскай мовы. У 1921 годзе сумесна з Ёргенам-Францам Якабсенам ім быў выпушчаны фарэрскі-дацкі слоўнік, а ў 1961 годзе — яго другое выданне. Матрас вядомы сваімі перакладамі кніг, а таксама лічыцца адным з найбольш выдатных паэтаў Фарэраў.
Памёр ён у 1988 годзе ва ўзросце 87 гадоў.
Вэлыкі Мосты
Вэлыкі Мосты ці Вялікія Масты (Великі Мости) — горад у Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны, на р. Рата (прыток Буга), на шашы Львоў — Сакаль, за 16 ​​км ад чыгуначнай станцыі Гарняк.
Гісторыя
Людзі ў гэтай мясцовасці сяліліся яшчэ ў бронзавай эпохі (канец XV — пачатак XI стагоддзя.ст. да н. э.), аб чым сведчаць археалагічныя знаходкі. У 1803 г. падчас гаспадарчых работ паміж сёламі Сялец і Баравое выявілі пахаванне, выкладзенае камянямі, у якім знайшлі бронзавы бранзалет і пярсцёнак, а таксама каменную сякеру. У 1876 г. падчас арганізаваных там жа археалагічных раскопак пад кіраўніцтвам доктара Я. Камярніцкага сабралі вялікую колькасць крэмневых прылад працы.
Першае сведчанне пачатку мястэчка належыць да ХV стагоддзя. У 1472 г. на левым беразе ракі Рата, сярод лясоў існавала мясціна, званая Масты або Мост. У запісах аб сяле Масты ў каралеўскага зборшчыка падаткаў сказана: «600 авечак, 2 карчмы, дворышча волахаў». Той факт, што ў Мастах у 1472 г. існавала аж дзве карчмы кажа аб тым, што гэтая мясціна была не такой ужо і малой.
У нядзелю 9 ліпеня 1497 г. праз Масты з Бэлза пераязджаюць крыжакі, якіх выклікаў на вайну з туркамі польскі кароль Ян Ольбрахт. Атрад рыцараў налічваў 400 чалавек. Сакратар зрабіў запіс аб паходзе: «Пустое сяло, названае Масты і рака тут Рата». Відавочна ўсе сяляне паспелі схавацца ў лясы. Набегі татараў часта руйнавалі мастэчка. На гэтай зямлі тыя пабывалі яшчэ ў 1450 г.
У гістарычных хроніках 16 стагоддзя згадваецца невялікае паселішча Масткі на правым беразе ракі Раці, на паўдарогі паміж Жоўквай і Бэлзам. Далейшы лёс Масткоў кардынальна змяніў іх уладальнік — кароль Жыгімонт II Аўгуст, які 23 ліпеня 1549 г. выдаў прывілей на просьбу бэлзкага і любельскага старасты, графа Станіслава Тэнчынскага, згодна з якім мястэчку далі статус горада з адначасовым увядзеннем магдэбургскага права. З падзякі жыхары вырашылі назваць горад Аўгустаў — у гонар караля, які прызначыў першым старастам Андрэя Ракіцкага. Каб хутчэй напоўніць гарадскую казну магістрату далі тры поля поля, лазню, саладоўню, бровар і рамесную палатку. Акрамя гэтага, у гарадскую казну паступала ўся выручка ад продажу гарэлкі, а таксама кожная трэцяя мерка мукі ад млына. У горадзе ўвялі штотыднёвыя таргі — у сераду, і два гадавыя кірмашы — на свята Божага Цела і на Ўсіх Святых. Старасце давалася права браць чынш ад мяснікоў, а ў дні таргоў — ад усіх іншых тавараў. «Новаспечаных» гараджан вызвалілі ад усіх феадальных падаткаў і павіннасцей, а таксама ад работ каля замка. Абавязковымі заставаліся толькі працы па рамонце дарог і млыноў. Для ажыўлення гандлю кароль дазволіў сяліцца ў горадзе габрэям — на такіх жа правах, што і ў Бэлзе.
Горад хутка развіваўся і разрастаўся. У 1569 г. тут налічвалі 257 жылых дамоў, чатыры саладоўні, працавалі 25 пекараў і 13 сталяроў, мяшчанам належала больш чым 31 лан поля. 22 чэрвеня 1576 г. кароль Стэфан Баторый пацвердзіў прывілей свайго папярэдніка ў дачыненні да гарадскіх правоў.
У сакавіку 1581 г. Ян Замойская атрымаў права на Бэлзкае староства і горад Аўгустаў. У 1583 г. горад атрымаў новы прывілей, у якім, сярод іншага, гаварылася аб тым, што за хуткія тэмпы росту колькасці насельніцтва наспела неабходнасць абмежаваць тэрыторыю горада землянымі валамі і ровам з вадой, якія, акрамя ўсяго іншага, выконвалі б і ахоўную функцыю. Вядома, гэта патрабавала дадатковых сродкаў. У сувязі з гэтым магістрат атрымаў права гандляваць «хадавым» таварам: хлебам, соллю, скурай, а таксама арганізоўваць новыя рамесныя цэхі. Згодна з новым прывілеем, пасаду старасты можна было афіцыйна «купіць», заплаціўшы ў гарадскую казну пэўную суму. Калі згаджаліся некалькі прэтэндэнтаў, паміж імі ладзілі своеасаблівы «аўкцыён».
Пасля мяшчане атрымалі права пабудаваць мост праз Рату. Гэтая ідэя апынулася настолькі ўдалай, што дзякуючы ёй горад не толькі адужаў фінансава, але і з часам атрымаў новае імя. У 1616 г. ў Аўгуставе налічвалася ўжо 302 жылых дома, восем саладовен, бровар, воскабойня, 36 пекараў, 20 шаўцоў, былі таксама майстры-мяснікі. Верагодна, у XVII ст. у горадзе быў таксама промысел вырабаў са шкла. Адзін лан поля належаў царкве, пабудаванай у 1712 г., за што святар плаціў чынш 15 грошаў.
У 1662 г. на горад напалі татары і амаль цалкам разбурылі яго, забіўшы і забраўшы ў палон многіх жыхароў. Аб маштабах разбурэння можна судзіць па тым, што, паводле дадзеных гістарычных дакументаў, у сапожному, партняжнаму, кушнірскаму і ткацкім цэхах засталося толькі па аднаму майстру. Ва ўласнасці горада на гэты час знаходзілася тры масты: два вялікіх — праз раку Рату, і адзін меншы — праз раку Балотня. Дзякуючы пошлінам, якія атрымлівала гарадская казна за карыстанне мастамі, атрымалася досыць хутка адбудаваць горад і аднавіць гаспадарчую інфраструктуру. Праз гэта, пачынаючы з 1770 г. назва «Аўгустаў» паступова знікае з ужытку, гістарычных хронік і геаграфічных карт. Затое з’яўляецца новая назва — «Вялікія Масты».
Парафіяльны касцёл Жыгімонт Аўгуст заклаў тут у 1549 г. У свой час кароль даў ва ўласнасць касцёла два поля поля. Акрамя гэтага, гарадскі ўрад быў абавязаны аддаваць яму пэўную долю ўраджаю жыта, пшаніцы і аўса. Кожны дом павінен быў плаціць на ўтрыманне касцёла адзін грош. У 1837 г. у Вялікіх Мастах пабудавалі мураваны касцёл. У дакументах пачатку XVIII ст. згадваецца гарадская трыкласная школа.
Ад XIX ст. усё большую вагу ў структуры прамысловасці горада набывае вытворчасць «церпянціны», «каніфолі», шкіпінару, розных смол. Няцяжка заўважыць, што ўсё гэта — прадукты перапрацоўкі хваёвай жывіцы, якую нарыхтоўвалі ў навакольных лясах.
IC 2199
IC 2199 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грычын’яна-дзі-Аверса
Грычын'яна-дзі-Аверса (Gricignano di Aversa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 9725 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1081 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 81030. Тэлефонны код — 081.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жаночы чэмпіянат Беларусі па пляжным футболе
Жаночы чэмпіянат Беларусі па пляжным футболе  — галоўнае штогадовае жаночае клубнае спаборніцтва Беларусі па пляжным футболе.
Спасылкі
Беларуская федэрацыя пляжнага футбола
Левій (сын Якава)
Левій (לֵוִי) — паводле біблейскага падання, сын патрыярха Якава і Ліі, які стаў пачынальнікам асобага класа свяшчэннаслужыцеляў старажытнаяўрэйскага культу — левітаў. Да гэтага класа належалі ўсе нашчадкі Левія, яны атрымалі выключнае права на свяшчэннаслужэнне. Левітаў Біблія падзяляе на тры групы: першасвяшчэннікаў, свяшчэннікаў і простых левітаў. Да апошняй групы адносіліся тыя вашчадкі Левія, якія выконвалі ніжэйшыя абавязкі свяшчэннаслужыцеляў. З іх асяроддзя, як правіла, выходзілі і летапісцы. У матэрыяльных адносінах левіты як племянная каста, не надзеленая зямлёю, знаходзіліся ў залежнасці ад сваіх больш багатых суайчыннікаў. Левіты праіснавалі да часоў узнікнення хрысціянства, у асяроддзе якога яны пераходзілі ў якасці хрысціянскіх пастыраў.
Велуру
Велуру або Велор — горад у індыйскім штаце Тамілнад. Адміністрацыйны цэнтр акругі Велуру. Сярэдняя вышыня над узроўнем мора - 215 метраў. Па дадзеных перапісу 2001 года, у горадзе пражывала 177413 чалавек. Узровень пісьменнасці дарослага насельніцтва складаў 74%. Узровень пісьменнасці сярод мужчын складаў 80%, сярод жанчын - 68%. 11% насельніцтва было маладзейшым за 6 гадоў.
Мост Сцяпана Разіна
Мост Сцяпана Разіна — аўтадарожны рамны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг канала. Мост злучае вуліцу Сцяпана Разіна і Ліфляндскую вуліцу. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Нова-Калінкін мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна (1,1 км) — «Нарвская». З 1914 года мост называўся Эстляндскім, ад ранейшай назвы вуліцы Сцяпана Разіна. 6 кастрычніка 1923 года адначасова з вуліцай ён быў перайменаваны ў мост Сценькі Разіна, у гонар правадыра Сялянскай вайны 1667—1671 гадоў Сцяпана Разіна. 22 лютага 1939 года мост атрымаў сучасную назву мост Сцяпана Разіна.
Вельзевул
Вельзевул — імя кіраўніка дэманаў ў Новым Запавеце. У Старым Запавеце яму адпавядае Баал-Зебуб (Баал-Зебул) - бог філістымлянскага горада Экрона. Баал-Зебуб паступова ператварыўся ў адну з галоўных фігур іўдзейскай дэманалогіі, а затым у галоўную фігуру раннехрысціянскай дэманалогіі.
Барысаў мост
Барысаў мост — пешаходны бэлечны мост цераз Абводны канал у Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг канала ў раёне дамоў № 207 і № 138 па набярэжнай Абводнага канала. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Тараканаўскі мост, ніжэй — Нова-Калінкін мост. Бліжэйшыя станцыі метрапалітэна — «Нарвская» (970 м) і «Балтыйская» (1018 м). Назва моста вядомая з пачатку XX стагоддзя і паходзіць ад прозвішча домаўладальніка купца Барысава, якому належалі два вялікія дамы на правым беразе канала.
Палеарктыка
Палеарктычны рэгіён — біягеаграфічны рэгіён, які ахоплівае Еўропу, Азію на поўнач ад Гімалаеў і без Аравійскага паўвострава, а таксама Паўночную Афрыку да паўднёвага краю пустыні Сахара. Да яго адносяцца і астравы, якія знаходзяцца побач з гэтымі часткамі мацерыкоў. Палеарктычны рэгіён узнік у эпоху палеагена, калі ў ім развіліся новыя формы раслін і жывёл. Палеарктыка ўтварае разам з Неарктыкай (Паўночная Амерыка да Мексікі і Грэнландыя) біягеаграфічны рэгіён Галарктыку, які ахоплівае амаль усё паўночнае паўшар’е. Прыналежнасць асобных рэгіёнаў Зямлі да таго ці іншага біягеаграфічнага рэгіёна нярэдка спрэчная.
Аброўскі сельсавет
Абро́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр і адзіны населены пункт — аграгарадок Аброва.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Целяханскага раёна Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Івацэвіцкага раёна, з 25 снежня 1962 года — Бярозаўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — Івацэвіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 1 населены пункт. Сельсавет скасаваны 9 жніўня 2022 года, тэрыторыя далучана да Святавольскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1110 чалавек, з іх 96,3 % — беларусы.
Колькасць двароў — 507 (2014 г.).
Неатропіка
Неатро́піка — біягеаграфічны рэгіён, які ахоплівае ўсю Паўднёвую Амерыку, часткі Цэнтральнай Амерыкі, астравы Карыбскага мора і паўднёвую частку Флорыды. Да таго, як Паўднёвая і Паўночная Амерыка былі злучаны Панамскім пярысмыкам, на абодвух кантынентах існавалі розныя заалагічныя і батанічныя светы. Негледзячы на некаторае узаемапранікненне біялагічнымі відамі, адрозненні кантынентаў захаваліся і да нашага часу. У Неатропіцы, як і ў Антарктыдзе і Аўстраліі, пераважаюць віды, успадкаваныя ад старажытнага кантынента Гандвана.
Маленькая муха
«Маленькая муха» (Moscinha) ― французскі нямы кароткаметражны фільм, зняты рэжысёрам  ў 1890 годзе. Працягласць ― 3 секунды, знаходзіцца ў грамадскім набытку.
Вільям Хайнесен
Вільям Хайнесен (William Heinesen; — ) — адзін з найбольш вядомых пісьменнікаў Фарэрскіх астравоў. Пісаў на дацкай мове. Таксама вядомы як кампазітар і мастак.
Жыццё і творчасць
Хайнесен нарадзіўся ў 1900 годзе ў фарэрскай сталіцы Торсхаўн. Яго бацька быў фарэрцам, а маці - датчанкай. Ва ўзросце 21 года ён выпусціў свой ​​першы зборнік вершаў, а ў 1934 годзе выйшаў яго першы раман - Blæsende gry. У 1965 годзе Хайнесен быў ганараваны літаратурнай прэміі Паўночнага Савета.
Свае творы ён пісаў у Торсхаўне, які называў «пупам зямлі». Хайнесен заўсёды цікавіўся невядомым і нязведаным, але ў той жа час называў сябе рэлігійным чалавекам у самым шырокім сэнсе гэтага слова. Памёр ён у 1991 годзе ва ўзросце 91 года.
Дзень саборнасці Украіны
Дзень саборнасці Украіны (День соборності України) — украінскае свята, якое адзначаецца штогод 22 студзеня ў дзень абвяшчэння Акту ўз'яднання Украінскай Народнай Рэспублікі і Заходнеўкраінскай Народнай рэспублікі, што адбылося ў 1919 годзе.
Афіцыйна ва Ўкраіне Дзень саборнасці адзначаецца з 1999 году.
Свята ўсталявана ва Украіне «…улічваючы вялікае палітычнае і гістарычнае значэнне аб'яднання Украінскай Народнай Рэспублікі і Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі для ўтварэння адзінай (саборнай) украінскай дзяржавы…» згодна з Указам Прэзідэнта Украіны «Аб Дні саборнасці Украіны» ад 21 студзеня 1999 году № 42/99.
Аляксей Савельевіч Калугін
Аляксей Савельевіч Калу́гін (нар. ) — вучоны ў галіне хірургіі, фізіялогіі спорту і спартыўнай медыцыны, доктар медыцынскіх навук (1970), прафесар (1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Чыстыя Лужы (зараз у Гомельскай вобласці Беларусі). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1952 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут. З 1961 года ў Гродзенскім медыцынскім інстытуце на 2-й кафедры хірургічных хвароб. У 1971—1995 гг. на пасадзе загадчыка кафедрай фізіялогіі спорту і спартыўнай медыцыны ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
А. С. Калугіну належаць працы па лячэнні спайкавай хваробы брушыны, рэабілітацыі спартсменаў, адаптацыі арганізма да ўмоў жыццядзейнасці. Аўтар больш за 130 навуковых прац. Сярод апублікаванага:
Узнагароды
Лаўрэат Скарынаўскіх навуковых чытанняў (Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Францыска Скарыны, 1996 год).
Гартман
Гартман — прозвішча.
Пунькі (Чашніцкі раён)
Пу́нькі (, Пуньки) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Тараканаўскі мост
Тараканаўскі мост — пешаходны бэлечны мост-цеплаправод цераз Абводны канал у створы вуліцы Цыялкоўскага ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Безыменны востраў і левы бераг Абводнага канала. Вышэй па цячэнні знаходзіцца Чырвонакастрычніцкі мост, ніжэй — Барысаў мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Балтыйская» (670 м).
Назва моста вядомая з 1930-х гадоў і дадзена па найменні Тараканаўскай вуліцы (з 1952 года — вуліца Цыялкоўскага), якая была названая па рэчцы Тараканаўка, злучала рэкі Фантанку і Екацярынгофку. У 1907—1908 гадах яе часткова засыпалі, і паміж набярэжнымі Фантанкі і Абводнага канала ўтварылася Тараканаўская вуліца. У XIX стагоддзі назву Тараканаўскі насілі некалькі мастоў цераз Тараканаўку, але пасля засыпання ўчастка ракі ад Фантанкі да Папяровага канала усе яны былі разабраны.
IC 2200
IC 2200 — галактыка тыпу Sb/P ў сузор’і Кіль.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фрэд Ален
Фрэд Ален (Fred Allen, псеўданім, сапраўднае імя John Florence Sullivan — Джон Флорэнс Саліван; 31 мая 1894 — 17 мая 1956) — амерыканскі комік, абсурднае шоу якога на радыё (1934—1949) зрабіла адным з самых папулярных гумарыстаў у так званую класічную эру амерыканскага радыё.
Сабене-Язёры (гміна)
Сабе́не-Язё́ры (Sobienie-Jeziory) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Атвоцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Сабене-Язёрах. Плошча гміны складае 97,68 км². Станам на 2012 год у гміне Сабене-Язёры пражывалі 6332 чалавек, шчыльнасць — 64,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Свята
Свя́та — дзень ці дні, калі ўрачыста адзначаюць выдатныя падзеі, вядомыя даты; некалькі нерабочых дней запар з нагоды ўрачыстасцей; вызначаны звычаем ці царквой дзень у гонар якой-небудзь падзеі ці святога.
Прыродны газ
Прыро́дны газ — газападобны карысны выкапень пераважна вуглевадароднага саставу, які ўтварыўся ў тоўшчы зямной кары, а таксама высокаэканамічнае паліва, цеплата згарання 32,7 МДж/м³ (7800 ккал/м³). Выкарыстоўваецца як паліва на электрастанцыях, у чорнай і каляровай металургіі, цэментнай і шкляной прамысловасці, пры вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і для камунальна-бытавых патрэб. Сусветныя геалагічныя запасы газа на кантынентах, у зоне шэльфаў і мелкіх мораў, па прагнознай адзнацы, складаюць 10,000,000,000,000,000 м³, што эквівалентна 10,000,000,000,000 тонам нафты. У 1994 годзе галоўнымі газаздабываючымі краінамі з'яўляліся Расія, ЗША, Нідэрланды, Вялікабрытанія, Інданезія, Алжыр, Саудаўская Аравія, Іран, Нарвегія, Італія, Германія.
Агульныя звесткі
Прыродны газ утварыўся ў выніку катагенетэчнага пераўтварэння арганічнага рэчыва асадачных пародаў. Залежы газу ўтвараюцца ў натуральных поласцях на шляхах міграцыі газу. Міграцыя адбываецца ў выніку статычнай ці дынамічнай нагрузкі парод, выціскаючых газ, ці пры свабоднай дыфузіі газу з высокага ціску ў зоны меншага ціску. Адрозніваюць пазарэзервуарную рэгіянальную міграцыю скрозь магутныя тоўшчы парод рознай пранікальнасці па капілярах, порах, разломах і расколінах і ўнутранарэзервуарную лакальную міграцыю ўсярэдзіне добрапранікальных пластоў, якія збіраюць газ. Асноўны кампанент прыроднага газу – метан (да 98%), таксама ў яго састаў уваходзяць этан, прапан, бутан, пентан, гексан, вуглякіслы газ, азот, серавадарод, і інертныя газы. У некаторых выпадках, пры ўмовах вялікай тэмпературы і ціску, прыродны газ пераўтвараецца ў вадкую фазу, утвараючы кандэнсат.