cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Наталля Віктараўна Гайда
Творчасць
Н. Гайдзе ўласцівыя артыстызм, эмацыйнасць, яе гераіні надзелены шчырасцю, жыццярадаснасцю, жаночай прывабнасцю. Выканаўца вядучых партый у класічнай і савецкай аперэтах. Сярод іх: Насця («Несцерка» Р. Суруса), Ірына, Паўлінка («Пяе „Жаваранак“», «Паўлінка» Ю. Семянякі), Стэла («» ), Чаніта («Пацалунак Чаніты») ), Батманова («» ), Фяніса («Мудрагелістая закаханая» А. Рабава), Зорыка, Ганна Главарыи («» і «» Ф. Легара), Віялета, Марыца, Сільва («», «», «» І. Кальмана).
Безнаяўны разлік
Безнаяўны разлік — разлік без удзелу наяўных грошай — шляхам пераводу (пераліку) пэўнай сумы з рахунку плацельшчыка на рахунак крэдытора ў крэдытных установах ці шляхам заліку ўзаемных патрабаванняў. У нацыянальным абароце выконваецца: плацежнымі патрабаваннямі, даручэннямі, патрабаваннямі-даручэннямі, чэкамі, акрэдытывамі, вэксалямі, інкасавымі даручэннямі.
Найчасцей безнаяўны разлік звязаны з інкасаўскімі аперацыямі банкаў, калі банк паводле даручэння свайго кліента і на аснове разліковых дакументаў атрымлівае грашовыя сродкі, якія належаць гэтаму кліенту, ад іншых суб'ектаў гаспадарання і залічвае іх на рахунак атрымальніка (кліента). Плацяжы па безнаяўных разліках ажыццяўляюцца: пасля адгрузкі (водпуску) прадукцыі, выканання работ, аказання паслуг ці як папярэдняя аплата на агавораных (устаноўленых) умовах; са згоды плацельшчыка і пры наяўнасці сродкаў на яго рахунку ці крэдыту, прадугледжанага дагаворам. Безнаяўныя разлікі выкарыстоўваюцца і ў міжнародных эканамічных адносінах.
Значэнне
Маюць важнае эканамічнае значэнне ў паскарэнні абарачальнасці сродкаў, скарачэнні наяўных грошай, неабходных для звароту, зніжэнні выдаткаў звароту. Арганізацыя грашовых разлікаў з выкарыстаннем безнаяўных грошай значна пераважней плацяжоў наяўнымі грашыма. Шырокаму прымяненню безнаяўных разлікаў спрыяе разгалінаваная сетка банкаў, а таксама зацікаўленасць дзяржавы ў іх развіцці, як па адзначанай прычыне, так і з мэтай вывучэння і рэгулявання макраэканамічных працэсаў.
Міхаіл Пятровіч Тамін
Міхаіл Пятровіч Тамі́н (Михаил Петрович Томин;, в. Шаровічы, Жыздрынскі павет,  — , ) — вучоны ў галіне батанікі, ліхенолаг. Акадэмік Акадэміі навук БССР (1956), доктар біялагічных навук (1934), прафесар (1929).
Біяграфія
М. П. Тамін нарадзіўся ў вёсцы Шаровічы Жыздрынскага павета Калужскай губерні. Вучыўся ў мясцовай царкоўна-прыхадской школе, двухкласным павятовым вучылішчы, у 1900 годзе скончыў Жыздрынскае гарадское вучылішча. У 1906 годзе скончыў Маскоўскую земляробчую школу і быў прыняты ў Пецярбургскі лясны інстытут. Праз год М. П. Тамін перавёўся ў Маскоўскі сельскагаспадарчы інстытут, які скончыў у 1912 годзе з дыпломам першай ступені, і ў якім працаваў па вольнаму найму 1912—1913 гг. асістэнтам на кафедры батанікі. У 1913—1929 гг. старэйшы асістэнт у Варонежскім сельскагаспадарчым інстытуце і адначасова з 1914 года выкладчык у ветэрынарна-фельчарскай школе Варонежа. У 1929 годзе М. П. Тамін зацверджаны прафесарам БСГА (горад Горкі, Магілёўская вобласць). У 1929—1931 гг. Міхаіл Пятровіч працаваў прафесарам у Архангельскім лесатэхнічным інстытуце, у 1931—1934 гг. — у Арэнбургскім інстытуце буйной мясной жывёлагадоўлі і ветэрынарыі. З 1934 па 1941 год і ў 1944—1950 гг. М. П. Тамін працаваў навуковым супрацоўнікам у Батанічным садзе АН БССР, дзе пасля яго прыезду пачаліся планамерныя даследаванні ў галіне ліхеналогіі. Адначасова прафесар кафедры батанікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У 1937 годзе М. П. Таміну прысвоена вучоная ступень доктара біялагічных навук, у 1940 годзе ён абраны членам-карэспандэнтам АН БССР.
Пасля вызвалення Мінска ад захопнікаў у 1944 годзе Прэзідыум Акадэміі навук БССР аднавіў вучонага ў званні члена-карэспандэнта і ён працягваў працу ў Батанічным садзе і БДУ. У 1948—1960 гг. М. П. Тамілін на пасадзе загадчыка Аддзелам флоры і гербарыя Інстытута біялогіі АН БССР. У 1956 годзе вучоны абраны акадэмікам АН БССР па спецыяльнасці «Сісэматыка раслін».
Памёр Міхаіл Пятровіч Тамін 31 мая 1967 года. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Навуковая дзейнасць
М. П. Таміну належаць больш за 30 навуковых прац, у т.л. 3 манаграфіі.
Яшчэ студэнтам М. П. Тамін у 1908—1910 гг. у якасці памочніка батаніка прымаў удзел у экспедыцыях Перасяленскага ўпраўлення па вывучэнні паўночнай часткі Іркуцкай губерні і пагранічнай з Манголіяй паласы Забайкальскай вобласці, працаваў пад кіраўніцтвам буйнейшых вучоных-батанікаў А. Ф. Флёрава і.
М. П. Таміну належаць працы ў галіне ліхеналогіі, сістэматыкі ніжэйшых раслін, батанічнай геаграфіі. Ён займаўся вывучэннем сістэматычны склад лішайнікавай флоры, пераважна паўпустынных абласцей і лясной зоны Еўрапейскай часткі СССР, Далёкага Усходу. Зрабіў апісанне 32 відаў, 4 разнавіднасцей і 12 форм раней невядомых лішайнікаў. Рэдактар і сааўтар выдання «Флора БССР» ў 5 тамах. Імем вучонага названыя 4 віды лішайнікаў. М. П. Тамін узначальваў калектыў батанікаў, якія працавалі над складаннем «Вызначальніка раслін Беларусі» (1967).
Асноўныя працы
і нш.
Навуковыя артыкулы
і інш.
Камеамеа I
Камеамеа (Тамеамеа, Камехамеха) І Вялікі (1753—1819 гг) — гавайскі ваенны і палітычны дзеяч. Кароль вострава Гавайі (1789—1819), кароль усіх Гавайскіх астравоў (1809—1819).
Біяграфія
Супрацоўнічаў з еўрапейцамі; два амерыканцы зрабіліся яго бліжэйшымі паплечнікамі. Тым не менш, захоўваў палітычную і культурную незалежнасць свайго каралеўства. Спачатку ўзначальваў толькі востраў Гаваі, але з дапамогай еўрапейскай зброі і дарадцаў узначаліў усю астраўную групу. Імкнуўся зрабіць сваё каралеўства культурнай краінай з эфектыўнай сістэмай кіравання, гандлем і прамысловасцю. Рыхтаваў увядзенне хрысціянства, але не паспеў дасягнуць гэтай мэты. Справу працягнуў яго сын Камеамеа ІІ, які зрабіў хрысціянства афіцыйнай рэлігій і пераследваў паганства.
Плеўля
Плеўля (Пљевља, Pljevlja) — горад, размешчаны на поўначы Чарнагорыі на беразе ракі Бярозка, адміністрацыйны цэнтр муніцыпалітэта. Насельніцтва 19,489 тыс. жыхароў (2011). Адзін з важных прамысловых цэнтраў, галоўны эканамічны цэнтр Чарнагорыі.
The Last Time (песня Тэйлар Свіфт)
«The Last Time» (бел. «Апошні раз») — сёмы і апошні сінгл амерыканскай кантры-поп спявачкі Тэйлар Свіфт з яе чацвёртага студыйнага альбома «Red». Кампазіцыя была запісана ў дуэце з Гары Лайтбодзі. Артысты напісалі песню ў супрацоўніцтве з Джэкнайфам Лі. Афіцыйны рэліз адбыўся 4 лістапада 2013 года пад лэйблам Big Machine.
Крытыкі добра прынялі песню. Яны назвалі яе адной з самых дарослых у альбоме і адзначылі, што яна паказвае яго змрочны бок. У чартах сінгл не меў асаблівага поспеху.
Інфармацыя
Песню прыдумалі і запісалі за адзін дзень. Першая версія стала канчатковай і ўвайшла ў альбом. Згодна са словамі Гары Лайтбодзі, увесь працэс заняў каля 9 гадзін. Тэйлар хацела прайграць гучанне песень U2 і Snow Patrol, якія для гуртоў прадзюсаваў Джэкнайф Лі, да якога яна таксама звярнулася з прапановай наконт супрацоўніцтва.
Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю:
Крытыкі добра прынялі песню, аднак у якасці сінгла яна не набыла камерцыйнага поспеху.
Кліп на песню выйшаў 12 лістапада 2013 года. Рэжысёрам выступіў Тэры Рычардсан. Відэа было знята на канцэрце падчас тура Red Tour у Сакрамэнта, штат Каліфорнія.
Патаемнае пасланне — «Лос-Анджэлес падчас твайго перапынку».
Джудзі Халідэй
Джудзі Халідэй (Judy Holliday, народжаная Джудзіт Тувіма (Judith Tuvim; 21 чэрвеня 1921 — 7 чэрвеня 1965) — амерыканская актрыса, уладальніца прэміі «Оскар» за лепшую жаночую ролю.
Дафі
Дафі — прозвішча.
Джудзі Халідэй
Біяграфія
Халідэй нарадзілася ў Нью-Ёрку ў сям'і яўрэяў — выхадцаў з Расійскай імперыі. У снежні 1938 года яна перавяла сваё прозвішча Тувіма на англійскую як Халідэй і пачала выступаць у начных клубах у складзе камічнага квартэта The Revuers. Поспех быў такі, што неўзабаве ёй было прапанавана здымацца ў кінастужках.
Нягледзячы на ​​запамінальную ролю ў камедыі «Рабро Адама» (1949), на працягу 1940-х гадоў Халідэй працягвала працаваць на Брадвеі. Асаблівым поспехам сярод яе рэпертуару карыстаўся спектакль «Народжаная ўчора». Калі ў 1950 годзе паўстала пытанне аб яго пераносе на вялікі экран, выканаць загалоўную ролю было прапанавана менавіта Халідэй. За гэтую працу ёй былі прысуджаны прэміі «Залаты глобус» і «Оскар» — нягледзячы на ​​наяўнасць у тым годзе такіх сур'ёзных саперніц, як Глорыя Свенсан («Бульвар Сансет») і Бэці Дэвіс («Усё пра Еву»).
Незвычайны поспех Халідэй выклікаў падазрэнні макартыстаў, і ФБР пачало расследаванне яе меркаваных сувязяў з камуністамі. Яе імя згадвалася ў «Чорным спісе» Галівуда. Гэтая шуміха у сутнасці падарвала яе кінакар'еру, хоць ніякага кампрамату на Халідэй выяўлена не было.
Працягваючы кар'еру на падмостках Брадвея, Халідэй выйграла ў 1957 годзе прэмію «Тоні» за ролю ў мюзікле «Званы звіняць», а тры гады пазней выканала яе ў кінаверсіі мюзікла.
Актрыса памерла ад раку грудзей ва ўзросце 43 гадоў. Пахавана на могілках Вестчэстэр-Хілз у Нью-Ёрку. За свой уклад у кінаіндустрыю ЗША ўдастоена зоркі на Галівудскай алеі славы.
Пабядзіска
Пабядзіска (Pobiedziska) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 300 км на захад ад Варшавы і за 25 км на паўночны ўсход ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пабядзіска. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 8,96 км². Насельніцтва 9,1 тыс. чалавек.
Казловічы (Слуцкі раён)
Казло́вічы (, Козловичи) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Казловіцкага сельсавета. Прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 8 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Слуцк, за 113 км на поўдзень ад Мінска, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Некрашы.
Флора Дафі
Флора Дафі (Flora Duffy; нар., Пейджэт, Брытанскія заморскія тэрыторыі) — трыятланістка, прадстаўляе на спаборніцтвах Бермудскія астравы, алімпійская чэмпіёнка 2020 года (першая ў гісторыі Бермуд ва ўсіх відах спорту), чэмпіёнка Гульняў Садружнасці, двухразовая чэмпіёнка свету, двухразовая чэмпіёнка свету па крос-трыятлоне, пяціразовая пераможца чэмпіянатаў свету XTERRA. Удзельніца чатырох Алімпійскіх гульняў. Афіцэр ордэна Брытанскай імперыі.
Біяграфія
Дафі атрымала адукацыю ва Уорыкскай акадэміі, Каледжы Кэлі ў Тавістоку, які цяпер называецца «Маўнт Кэлі», і Універсітэце Каларада ў Боўлдэры, дзе яна атрымала ступень бакалаўра сацыялогіі.
У снежні 2017 года Дафі выйшла замуж за паўднёваафрыканскага трыятланіста Дэна Х’юга ў Стэленбосе, родным горадзе Х’юга.
Марка Авельянеда
Марка Мануэль Авельянеда (Marco Manuel Avellaneda,  — ) — аргенцінскі палітычны дзеяч. Па адукацыі юрыст.
Біяграфія
Удзельнічаў ва ўзброенай барацьбе супраць дыктатуры Хуана Мануэля дэ Росаса. З 23 мая па 14 лістапада 1841 года займаў пасаду губернатара правінцыі Тукуман. Пасля паразы ў баі пры Фамайлье ў 1841 годзе быў схоплены і расстраляны. Аўтар канстытуцыі правінцыі Тукуман і шэрагу паэтычных твораў. Бацька Нікаласа Авельянеды. Пахаваны на могілках Рэкалета ў Буэнас-Айрэсе.
Галаўня (возера)
Галаўня́ — возера ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці, за 22 км на паўднёвы ўсход ад горада Чашнікі, паміж вёскамі Будзілава і Мар'іна, у басейне ракі Лукомка.
Схілы катлавіны вышынё 5—8 м, на захадзе да 14 м, у верхняй частцы разараныя. Берагі нізкія. Пойма шырынёй ад 10 да 200 м, забалочаная, месцамі пад хмызняком. Дно ілістае, каля берагоў пясчанае. Расліннасць пашырана да глыбіні 3 м. Упадае ручай з возера Залаціно, на поўдні пратока ў возера Чарэйскае.
Гіпотэза Рымана
Гіпо́тэза Ры́мана - здагадка аб размеркаванні нулёў дзэта-функцыі Рымана. Яна сцвярджае, што ўсе нетрывіяльныя нулі Рыманавай дзэта-функцыі маюць рэчаісную частку. Гіпотэза была сфармулявана Бернхардам Рыманам у 1859 годзе.
Пакуль невядома якой-небудзь заканамернасці, якая апісвала б размеркаванне простых лікаў сярод натуральных. Рыман выявіў, што колькасць простых лікаў, не большых за
x
, — функцыя размеркавання простых лікаў, якая абазначаецца праз
π(x)
, — выражаецца праз размеркаванне так званых «нетрывіяльных нулёў» дзэта-функцыі.
Многія сцвярджэнні аб размеркаванні простых лікаў, у тым ліку аб вылічальнай складанасці некаторых цэлалікавых алгарытмаў, даказаныя пры дапушчэнні справядлівасці гіпотэзы Рымана.
Гіпотэза Рымана ўваходзіць у спіс сямі, за рашэнне кожнай з якіх (Clay Mathematics Institute, Кембрыдж, Масачусетс) выплаціць узнагароду ў адзін мільён долараў ЗША. У выпадку апублікавання контрпрыкладу да гіпотэзы Рымана, вучоны савет інстытута Клэя мае права вырашыць, ці можна лічыць гэты контрпрыклад канчатковым рашэннем праблемы, ці праблему можна перафармуляваць у вузейшай форме і пакінуць адкрытай (у апошнім выпадку аўтару контрпрыкладу можа быць выплачана невялікая частка ўзнагароды).
Фармулёўка
Дзэта-функцыя Рымана \zeta(s) вызначана для ўсіх камплексных s\ne 1 і мае нулі ў адмоўных цотных.
З функцыянальнага ўраўнення і яўнага выразу дзе \mu(n) — функцыя Мёбіуса, вынікае, што ўсе астатнія нулі, якія называюцца «нетрывіяльнымі», размяшчаюцца ў паласе сіметрычна адносна так званай «крытычнай лініі».
Гіпотэза Рымана
Гіпотэза Рымана сцвярджае, што:
Абагульненая гіпотэза Рымана
Абагульненая гіпотэза Рымана складаецца з таго ж самага сцвярджэння для абагульненняў дзэта-функцыі, якія называюцца.
Раўназначныя фармулёўкі
У 1901 годзе паказаў, што гіпотэза Рымана раўназначная наступнаму сцвярджэнню аб размеркаванні простых лікаў:
Ёсць яшчэ некалькі раўназначных фармулёвак:
— функцыя дзельнікаў ліку
n
, а
γ
— пастаянная Эйлера — Маскероні.
Hn
—
-ы.
M(n)
—, гл. таксама абазначэнне O вялікае. Мацнейшая гіпотэза была абвергнута ў 1985 годзе.
K
— некаторы вялікі фіксаваны цэлалікавы каэфіцыент (які, у прынцыпе, можна запісаць у яўным выглядзе), а астатнія літары абазначаюць зменныя. Ступень гэтага ўраўнення можна панізіць да чатырох цаною павелічэння колькасці зменных.
Гісторыя
У 1896 годзе Адамар і незалежна даказалі, што нулі дзэта-функцыі не могуць ляжаць на прамых  і.
У 1900 годзе Давід Гільберт уключыў гіпотэзу Рымана ў спіс 23 нерэшаных праблем як частку восьмай праблемы, сумесна з.
У 1914 годзе даказаў, што на крытычнай лініі знаходзіцца бесканечна многа нулёў, а пазней сумесна з  даў ніжнюю ацэнку долі тых нулёў, што ляжаць на крытычнай лініі. Гэтую ацэнку потым паляпшалі розныя матэматыкі. Таксама ў 1914 годзе Я. П. Громер знайшоў неабходныя і дастатковыя ўмовы справядлівасці гіпотэзы Рымана ў аналітычнай тэорыі лікаў (няроўнасці Громера).
Некаторыя нетрывіяльныя нулі размяшчаюцца экстрэмальна блізка адзін да аднаго. Гэтая ўласцівасць вядома як «з'ява Лемера».
Цітчмарш і Ворас у 1987 годзе паказалі, што дзэта-функцыя можа быць раскладзена ў здабытак праз свае нетрывіяльныя нулі ў раскладанне Адамара.
На 2004 год праверана больш чым 10 13 першых нулёў.
Група матэматыкаў Універсітэта Пердзью (ЗША) пад кіраўніцтвам Луі дэ Бранжа (Louis De Branges de Bourcia) прапанавала доказ гіпотэзы Рымана, які, аднак, аказаўся няправільным.
Меркаванні аб справядлівасці гіпотэзы
У аглядных працах адзначаецца, што даныя на карысць справядлівасці гіпотэзы Рымана моцныя, але пакідаюць месца для абгрунтаваных сумненняў. Асобныя аўтары, аднак, упэўненыя ў няправільнасці гіпотэзы (напрыклад, так лічыў Джон Літлвуд).
Сярод вынікаў, якія дазваляюць дапускаць праўдзівасць гіпотэзы, можна выдзяліць паспяховы доказ падобных гіпотэз (у тым ліку, гіпотэзы Рымана аб мнагастайнасцях над канечнымі палямі ). Гэта найбольш моцны тэарэтычны довад, які дазваляе меркаваць, што ўмова Рымана выконваецца для ўсіх, звязаных з , што ўключае класічную гіпотэзу Рымана. Ісціннасць аналагічнай гіпотэзы ўжо даказана для, у нечым падобнай на функцыю Рымана, і для (аналаг дзэта-функцыі Рымана для функцыянальных палёў).
З другога боку, некаторыя з дзэта-функцый Эпштэйна не задавальняюць умову Рымана, хоць і маюць бесканечны лік нулёў на крытычнай лініі. Аднак гэтыя функцыі не выражаюцца праз рады Эйлера і не звязаныя напрамую з аўтаморфнымі адлюстраваннямі.
Да «практычных» довадаў на карысць справядлівасці Рыманавай гіпотэзы адносіцца вылічальная праверка вялікай колькасці нетрывіяльных нулёў дзэта-функцыі ў рамках праекта ZetaGrid.
Дзве гіпотэзы Хардзі — Літлвуда
У 1914 годзе Годфры Харальд Хардзі даказаў, што функцыя мае бесканечна многа рэчаісных нулёў.
Няхай N(T) ёсць колькасць рэчаісных нулёў, а N_0(T) колькасць нулёў няцотнага парадку функцыі, якія ляжаць на прамежку (0,T].
Гіпотэза А. Сельберга
У 1942 годзе Атле Сельберг даследаваў праблему Хардзі — Літлвуда 2 і даказаў, што для любога існуюць  і, такія што для  і  справядліва няроўнасць.
У сваю чаргу, Атле Сельберг выказаў гіпотэзу, што можна паменшыць паказчык ступені a = 0{,}5 для велічыні.
У 1992 годзе А. А. Карацуба даказаў, што аналаг гіпотэзы Сельберга справядлівы для «амаль усіх» прамежкаў (T,T+H], , дзе \varepsilon — адвольна малы фіксаваны дадатны лік. Метад, распрацаваны Карацубам, дазваляе даследаваць нулі дзэта-функцыі Рымана на «звышкароткіх» прамежках крытычнай прамой, г.зн. на прамежках (T, T+H], даўжыня H якіх расце павольней за любую, нават адвольна малую, ступень T. Сярод іншага, ён даказаў, што для любых зададзеных лікаў \varepsilon, з умоваю  амаль усе прамежкі (T,T+H] пры  утрымліваюць не менш чым  нулёў функцыі . Гэтая ацэнка вельмі блізкая да тае, што вынікае з гіпотэзы Рымана.
Сезон 2014 ФК Мінск
У 2014-м годзе футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у чатырох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Трэнерскі штаб
пасля чэрвеня 2015
Пакінулі клуб
* З арэнды
Кірава (Слуцкі раён)
Кі́рава (, Кирово) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Сезон 2014 ФК Мінск
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду
Другі трыумвірат
Трыумвірат — У гады падзення рымскай рэспублікі ўлада двойчы пераходзіла ад сената і магістратаў да тройкі людзей (дзе кожны раз трэці ўдзельнік быў слабейшы за двух асноўных супернікаў).
У кастрычніку 43 г. да н.э. Марк Антоній, Актавіян і Марк Эмілій Лепід, якія аб'ядналіся супраць забойцаў Юлія Цэзара — Марка Юнія Брута і Гая Лонгіна Касія, у суправаджэнні войскаў, сустрэліся на рацэ Рэно каля горада Баноніі ў Паўночнай Італіі і заключылі пагадненне, вядомае пад назвай другога трыумвірата.
Распаўся саюз у выніку супярэчнасцей паміж трыумвірамі, галоўным чынам паміж Актавіянам і Маркам Антоніем, што прывяло ў 31 г. да н.э. да новай кровапралітнай грамадзянскай вайны. У бітве ля мыса Акцый 2 верасня 31 г. да н.э. палкаводзец Актавіяна Агрыпа нанёс Антонію вырашальнае паражэнне. У 30 г. да н.э., пасля самагубства Антонія і яго апошняй жонкі, егіпецкай царыцы Клеапатры VII Актавіян застаўся аднаасобным уладаром Рымскай імперыі.
Сінічанка (возера)
Сіні́чанка — возера ў Крупскім раёне Мінскай вобласці, за 11 км на паўночны ўсход ад горада Крупкі, за 0,5 км на захад ад вёскі Сінічанка, у басейне ракі Лукомка.
Плошча паверхні 0,038 км². Даўжыня 0,23 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Найбольшая глыбіня 6,1 м, сярэдняя — 3,7 м. Даўжыня берагавой лініі 0,7 км. Аб'ём вады ў возеры 0,14 млн м³.
Еўракамунізм
Еўракамунізм — тэрмін, які пазначае палітычныя змены, якія адбыліся ў камуністычных партыях Заходняй Еўропы (асабліва французскай, італьянскай, іспанскай і брытанскай) на працягу 1970-х гг., уключаючы распрацоўку нацыянальных, ліберальных і дэмакратычных стратэгій для дасягнення сацыялізму. У кнізе «Еўракамунізм і дзяржава» (1977) Сант'яга Карыльё — іспанскі камуністычны лідар — адхіліў расійскую мадэль рэвалюцыйнага сацыялістычнага развіцця як неадпаведную з часовым капіталістычным грамадствам. Адзіны шлях камуністычных партый — «дэмакратычны, шматпартыйны,
парламенцкі». Еўракамуністы падкрэслівалі сваю незалежнасць ад савецкага ўрада, які крытыкаваўся за ўнутраныя рэпрэсіі ў дачыненні да дысідэнтаў і за ваеннае ўварванне ў Чэхаславакію ў 1968 г.
"Пражская вясна"
Пражская вясна, а ў прыватнасці яе падаўленне савецкімі войскамі, стала паваротным момантам для камуністычнага лагеру. Лідар Румыніі, Нікалае Чаўшэску, раскрытыкаваў савецкае кіраўніцтва, тым самым падтрымаў дзеяньні Аляксандра Дубчака. Тое ж самае зрабілі камуністычныя партыі Францыі, Італіі, Іспаніі, Фінляндыі. Менавіта пасля "пражскай вясны" ў кампартыях Заходняй Еўропы і пачаліся еўракамуністычныя перамены
Перамены ў заходнееўрапейскіх камуністычных партыях
Некаторыя камуністычныя партыі з моцнай падтрымкай насельніцтва, у прыватнасці Італьянская камуністычная партыя і Камуністычная партыя Іспаніі прыняла еўракамунізм з вялікім энтузіязмам. У Камуністычнай партыя Фінляндыі дамінавалі еўракамуністы. У 1980-я гады традыцыйная, прасавецкія фракцыя адкалолася, называючы галоўнаю частку партыі рэвізіяністамі. Па меншай меры адна масавая партыя, Французская камуністычная партыя (ФКП) і многія дробныя партыі рашуча выступалі супраць еўракамунізму да канца СССР (хоць ФКП зрабіла кароткі паварот да еўракамунізму ў сярэдзіне-канцы 1970-х гадоў).
Далнейшае развіццё
Еўракамунізм шмат у чым быў толькі плацдармам для змены палітычнай структуры еўрапейскіх левых. Некаторыя - у асноўным італьянцы - сталі сацыял-дэмакратамі, у той час як іншыя, як галандская кампартыя, сталі "зялёнымі", а французская кампартыя вынікала савецкім указанням на працягу 1980-ых.
Ідэі еўракамунізму выйгралі па меншай меры, частковае прызнанне за межамі Заходняй Еўропы. Вядомымі рухамі за межамі Еўропы былі: Рух за сацыялізм (Венесуэла), Японская Камуністычная партыя, Камуністычная партыя Мексікі і Камуністычная партыя Аўстраліі. Міхаіл Гарбачоў у сваіх мемуарах таксама ставіцца станоўча да еўракамунізму.
Распад Савецкага Саюза і канец халоднай вайны паставіла практычна ўсе левыя партыі ў Еўропе ў цяжкае становішча. Некаторыя з іх зрабілі неаліберальныя рэформы, некаторыя еўракамуністы перажылі раскол з правымі фракцыямі, некаторыя прынялі сацыял-дэмакратыю як галоўную ідэю, але і шмат партый імкнуліся захаваць некаторыя камуністычныя пазіцыі.
Крытыка еўракамунізму
Крытыкі еўракамунізму зыходзіць з двух бакоў - з левай і правай. Так, левыя крытыкі (трацкісты, хаджаісты і пр.) абвінавачваюць еўракамунізм у нацыяналізме і антыкамунізме. Правыя крытыкі абвінавачвалі еўракамунізм і еўракамуністаў у нежаданні спыняць супрацоўніцтва з СССР.
Гл.таксама
Зноскі
Стэншаў
Стэншаў (Stęszew) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 320 км на захад ад Варшавы і за 20 км на паўднёвы захад ад цэнтра Познані. Уваходзіць у склад Пазнаньскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Стэншаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,69 км². Насельніцтва 5,9 тыс. чалавек.
Сегедскі ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Заснаваны як Калаcварcкая езуіцкая акадэмія (у сучасным горадзе Клуж-Напока) у 1581 годзе. Установа была адноўлена як універсітэт у 1872 годзе імператарам Францам Іосіфам. Універсітэт пераехаў у Сегед пасля распаду Аўстра-Венгрыі ў 1921 годзе, што зрабіла яго адным з найстарэйшых універсітэтаў краіны. Ён зведаў шматлікія змены на працягу ХХ стагоддзя і ў канчатковым выніку быў падзелены на асобныя незалежныя ўстановы.
Цяперашні ўніверсітэт быў фармальна ўтвораны ў 2000 годзе і складаецца з 12 факультэтаў і 19 школ, якія складаюцца з цэлага шэрагу кафедраў і даследчых груп. Кожны факультэт функцыянуе аўтаномна. У дадатак да гэтага ўніверсітэт таксама кіруе медыцынскім цэнтрам, вучэбным шпіталем і трыма лабараторнымі школамі, якія спалучаюць у сабе функцыі адукацыі і падрыхтоўкі настаўнікаў. Факультэты і звязаныя з імі будынкі не ўтвараюць адзінага кампуса, бо будынкі раскіданыя па цэнтры Сегеда, хоць медыцынскі цэнтр і будынкі факультэта мастацтваў прымыкаюць адзін да аднаго. З’яўляючыся часткай Балонскай сістэмы, большасць спецыяльнасцей дзеліцца на праграмы бакалаўрыяту і магістратуры.
Універсітэт таксама кіруе бібліятэкай Клебельсберга, найбуйнейшай універсітэцкай бібліятэкай у Цэнтральнай Еўропе, і шасцю ўніверсітэцкімі выдавецтвамі. У 2014 фінансавым годзе аперацыйны бюджэт універсітэта складаў 220 мільёнаў долараў ЗША.
Сегедскі ўніверсітэт выхаваў вялікую колькасць выдатных выпускнікоў, у тым ліку Нобелеўскага лаўрэата Альберта Сент-Дзьёрдзы, палітолага Іштвана Біба, паэтаў Атылу Ёжэфа і Дзьюлу Юхаса, біяхіміка Каталін Карыка. У 2014 годзе Сусветны рэйтынг універсітэтаў (QS World University Rankings) паставіў Сегедскі ўніверсітэт на 501—550 месцы сярод універсітэтаў свету. Яго самай рэйтынгавай прадметнай вобласцю былі сучасныя мовы з пазіцыяй 101—150 па ўсім свеце.
Спартыўна-тэхнічны факультэт БНТУ
Спартыўна-тэхнічны факультэт БНТУ (ФТК БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. Факультэт быў створаны ў 2010 годзе на аснове кафедры фізічнага выхавання, якая была створана ў універсітэце ў 1948 годзе.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры: На факультэце вядзецца падрыхтоўка па дзвюх спецыяльнасцях — «Тэхнічнае забеспячэнне эксплуатацыі спартыўных аб’ектаў» і «Праектаванне і вытворчасць спартыўнай тэхнікі».
Спіс краін паводле спажывання кавы на душу насельніцтва
Спіс краін паводле спажывання кавы на душу насельніцтва ў 2008 годзе (апошнія даступныя даныя). У выпадку адсутнасці даных за 2008 год, выкарыстоўваюцца больш раннія даныя. Вага ўказана ў GBE (Green Bean Equivalent, 1.19 кг GBE = 1 кг смажаных кававых бабоў).
Худавец
Худавец — возера ў Крупскім раёне Мінскай вобласці, за 22 км на поўнач ад горада Крупкі, за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Дакучына, у басейне ракі Югна.
Плошча паверхні 0,82 км². Даўжыня 2,05 км, найбольшая шырыня 0,54 км. Найбольшая глыбіня 6,3 м, сярэдняя — 2,82 м. Даўжыня берагавой лініі 4,81 км. Аб'ём вады ў возеры 2,31 млн м³.
Упадаюць 4 ручаі, на поўначы выцякае ручай у возера Сялява.
Ісідар Нікіфаравіч Барахаў
Ісідар Нікіфаравіч Барахаў (Іваноў) (12 лютага — 15 верасня 1938) — савецкі дзяржаўны, грамадска-палітычны дзеяч Якуціі пачатку XX стагоддзя, удзельнік грамадзянскай вайны. Разам з Максімам Амосавым і Платонам Аюнскім стаяў у вытокаў стварэнні Якуцкай АССР у складзе РСФСР.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 лютага года ў Харбалахскім наслегу Верхне-вілюйскага ўлуса Якуцкай вобласці у сям’і заможнага селяніна-гавядніка. У 1914 годзе скончыў пачатковую школу ў с. Верхневілюйск. У гады навукі ў настаўніцкай семінарыі ў г. Якуцку знаёміцца з Е. М. Яраслаўскім, займаецца ў яго рэвалюцыйным кружку.
Чалец РСДРП з верасня 1917 года. Сакратар Якуцкага губернскага, Вілюйскага павятовага бюро РКП(б) (1920—1922), старшыня Саўнаркама ЯАССР (1922—1924). Першы сакратар Якуцкага абкама ВКП(б) (1926—1928). Намеснік, потым — кіруючы сектарам Усходняй Сібіры і Далёкага Усходу сельгасаддзела ЦК ВКП(б) (1933—1938). Дэлегат X, XII, XV з’ездаў партыі, абіраўся чальцом ЯЦВК, ЦВК СССР.
Узначальваў якуцкую дэлегацыю на Першым усесаюзным цюркалагічным з’ездзе, які праходзіў у 1926 годзе ў Баку.
У сакавіку 1921 года бярэ ўдзел у X з’ездзе кампартыі ў якасці адзінага прадстаўніка Якуціі, які мае права галасавання (другі дэлегат Платон Аюнскі меў права дарадчага голасу). 1921—1924 гг. працуе сакратаром партыйнага губбюро, старшынём Саўнаркама Якуцкай АССР. У 1926—1928 гг. кіраваў партыйнай арганізацыяй у Якуціі.
1928—1933 гг. вучыўся ў Інстытуце чырвонай прафесуры. Па сканчэнню працаваў у апараце ЦК кіруючым сельскагаспадарчым сектарам Усходняй Сібіры і Далёкага Усходу. Аўтар навуковых прац па эканоміцы Якуціі.
У 1938 годзе рэпрэсаваны па непраўдзівым вінавачанні і 15 верасня гэтага ж года расстраляны ў наваколлі Масквы, на палігоне Камунарка.
Рэабілітаваны 31 кастрычніка 1956 года.
Спіс аб’ектаў PGC (934001—935000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (934001—935000)
Факультэт тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі БНТУ
Факультэт тэхналогій кіравання і гуманітарызацыі БНТУ (ФТКГ БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Procyon cancrivorus
Procyon cancrivorus — драпежнае млекакормячае сямейства янотавыя. Эндэмік Лацінскай Амерыкі. Распаўсюджаны на поўдні Коста-Рыкі, у Панаме і паўночнай частцы Паўднёвай Амерыкі.
Апісанне
Даўжыня цела 40-60 см, хваста 25-40 см. Жыве ў лясах, ля вадаёмаў. Актыўны ўначы, добра плавае. Усяедны, асноўная ежа — рыба, земнаводныя, ракападобныя. 1 раз на год нараджае 1-7 дзіцянят.
Несцерка (аперэта)
Несцерка — музычная камедыя кампазітара Р. Суруса па п'есе Несцерка Віталя Вольскага, пастаўлена ў Беларускім дзяржаўным акадэмічным музычным тэатры ў 1980 рэжысёрам Б. Уторавым. Мастаком, які афармляў спектакль, быў Б. Герлаван, музычны кіраўнік і дырыжор І. Абраміс, хормайстар Н. Андросава, балетмайстар С. Дрэчын.
Апісанне
Вырашаны музычны спектакль у стылі батлейкі. Атрымалася своеасаблівае скамарошнае прадстаўленне «тэатра ў тэатры».
Дзятлы (значэнні)
Назву Дзя́тлы маюць:
Акарыгуа
Акарыгуа — горад на паўночным захадзе Венесуэлы, у паўночнай частцы штата Партугеса. Вядомы як «сельскагаспадарчая сталіца Венесуэлы» і «Сталіца Венесуэльскіх раўнін». Афіцыйна заснаваны 29 верасня 1620 пад назвай Сан-Мігель-дэ-Акарыгуа. Прадпрыемствы харчовай прамысловасці.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў (Эпиим уола Мэхээлэ Ньукулаайап; нар. 13 лістапада 1937 года, Акцёмцы, Арджанікідзаўскі раён, Якуцкая АССР) — расійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, першы Прэзідэнт Рэспублікі Саха (Якуція) (1991—2002), намеснік Старшыні Савета Федэрацыі Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі (2002—2010), Дзяржаўны саветнік Рэспублікі Саха (Якуція) (з 2010 года), дэпутат Дзяржаўнай Думы Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі VI склікання (з 2011 года).
Біяграфія
Міхаіл Нікалаеў нарадзіўся 13 лістапада 1937 года ў Акцёмскім наслегу Арджанікідзаўскага раёна Якуцкай АССР.
Леніна (Слуцкі раён)
Ле́ніна (, Ленино; да 1921 г. — Рама́нава ) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаткаў у 1961 годзе пасля сканчэння Омскага дзяржаўнага ветэрынарнага інстытута ў якасці ветэрынарнага лекара ў Жыганскім улусе. Потым перайшоў на камсамольскую працу: першы сакратар Жыганского райкама камсамола, загаднік аддзелам камсамольскіх органаў Якуцкага абкама камсамола, першы сакратар Якуцкага гарадскога камітэта камсамола.
Чалец КПСС з 1963 года да яе забароны ў жніўні 1991 года.
Леніна (Слуцкі раён)
Геаграфія
Аснову гістарычнай планіровачнай структуры складаюць 2 вуліцы амаль мерыдыянальнай арыентацыі. Іх перакрыжоўваюць другарадныя вуліцы, утвараючы блізкую да прамавугольнай планіроўку. Забудова двухбаковая, пераважна драўляная, сядзібнага тыпу. Паралельна да асноўная праходзіць новая вуліца, забудаваная мураванымі 1-павярховымі дамамі тыпу катэджаў. Адміністрацыйна-грамадскі цэнтр — у паўночнай частцы вёскі. Гаспадарчы цэнтр — у паўднёвай частцы.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Раманаў згадваецца ў 1-й пал. ХVІ ст. як вёска Слуцкага княства, уладанне Алелькавічаў. У 1612—1618 гг. паселішчам валодалі Радзівілы.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
З 1969 па 1971 год вучыўся ў Вышэйшай партыйнай школе пры ЦК КПСС.
Леніна (Слуцкі раён)
Вялікае Княства Літоўскае
У 1638 Раманаў атрымаў статус мястэчка. У гэты час тут было 247 двароў, дзейнічала царква, працавалі 2 шпіталі і карчма. За часамі вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай (1654—1667) у сярэдзіне 1650-х Раманаў зруйнавалі маскоўскія захопнікі. На 1665 г. засталося толькі 98 двароў. У 1718 г. мястэчка атрымала прывілей караля і вялікага князя Аўгуста Моцнага на штогадовы кірмаш.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
З 1975 па 1979 гг. — намеснік Старшыні Савета Міністраў ЯАССР.
Леніна (Слуцкі раён)
Расійская імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Раманаў апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам воласці Слуцкага павета Мінскай губерні. У 1800 годзе 142 двары, 2 праваслаўныя царквы, касцёл, 4 карчмы. У Вайну 1812 года 2 ліпеня каля мястэчка адбыўся бой казацкага корпуса Платава з войскамі Жэрома Банапарта і князя Ю. Панятоўскага. 8 лістапада 1812 г. тут месцілася штаб-кватэра расійскіх войскаў.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
З 1979 па 1985 гг. — міністр сельскай гаспадаркі рэспублікі. Гэта быў перыяд, калі рэспубліка выйшла на перадавыя пазіцыі ў Расійскай Федэрацыі па вытворчасці сельскагаспадарчых прадукцый, распачаты новыя і адважныя распачынанні ў лугаўніцтве, насенняводстве і па іншых кірунках.
Леніна (Слуцкі раён)
Расійская імперыя
У 1822 г. пабудавана драўляная царква. 3 1830-х Раманаў знаходзіўся ў валоданні Вітгенштэйнаў, з кан. XIX ст. — Гагенлоэ. На 1859 тут было 111 двароў, на 1888 — 130. У 1866—1867 гг. на сродкі сялян пабудавана памяшканне для народнага вучылішча, якое ў 1876 пераўтворана ў 2-класнае (у 1901 г. у ім навучаліся 111 хлопчыкаў).
Паводле вынікаў перапісу (1897) у Раманаве было 239 двароў, 2-класная вучэльня, жаночая школа, 2 царквы, 2 капліцы, 2 іўдзейскія малітоўныя дамы, 9 крам, карчма. На мяжы XIX—XX стст. дзейнічалі 2 царквы, іўдзейскі малітоўны дом, 2-класнае вучылішча, царкоўна-прыходская жаночая школа, 9 крам, магазін, піцейны дом.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
У снежні 1989 г. быў абраны Старшынём Прэзідыума Вярхоўнага Савета ЯАССР.
Леніна (Слуцкі раён)
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 згодна з Трэцяй Устаўной граматай Раманава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З лютага да снежня акупавана польскім корпусам Доўбар-Мусніцкага, нямецкімі войскамі. 1 студзеня 1919 згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР. У жніўні 1919 г. — ліпені 1920 г. і ў кастрычніку — лістападзе 1920 г. акупавана войскамі Польшчы.
У 1921 г. бальшавікі перайменавалі мястэчка ў Леніна. У 1921 г. адкрыты клуб, хата-чытальня, школа, рэарганізаваная ў 1922 г. у 7-гадовую, а ў 1938 г. — у 10-гадовую.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
У красавіку 1990 г. абраны Старшынём Вярхоўнага Савета рэспублікі. Дэпутат Вярхоўнага Савета ЯАССР IX—XI скліканняў і народны дэпутат Якуціі XII склікання.
Леніна (Слуцкі раён)
Найноўшы час
З 17 ліпеня 1924 г. у Слуцкіх раёне і акрузе. З 20 жніўня 1924 г. цэнтр сельсавета. У 1926 г. 257 двароў. З 9 чэрвеня 1927 г. да 26 ліпеня 1930 г. у Бабруйскай, з 21 ліпеня 1936 г. зноў у Слуцкай акрузе. З 20 лютага 1938 г. у Менскай вобласці.
У 1929 г. былі створаны малочная арцель, крэдытнае таварыства і калгас імя Леніна, які ў 1932 г. аб’ядноўваў 166 сямей, меў 740 дзесяцін ворыва, 210 дзесяцін сенажаці. Абслугоўвала калгас Слуцкая МТС. Працаваў маслазавод.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаткаў у 1961 годзе пасля сканчэння Омскага дзяржаўнага ветэрынарнага інстытута ў якасці ветэрынарнага лекара ў Жыганскім улусе. Потым перайшоў на камсамольскую працу: першы сакратар Жыганскага райкама камсамола, загаднік аддзелам камсамольскіх органаў Якуцкага абкама камсамола, першы сакратар Якуцкага гарадскога камітэта камсамола.
Леніна (Слуцкі раён)
Найноўшы час
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 г. да 30 чэрвеня 1944 г. акупаваная нямецкімі войскамі.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
20 снежня 1991 г. абраны першым Прэзідэнтам Якуціі, атрымаўшы 76,7 % галасоў выбарцаў. 16 студзеня 1992 года М. Я. Нікалаеў адначасна ўзначаліў і ўрад рэспублікі. 16 мая 1992 года Якуцкая Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка (ЯССР) была пераназвана ў Рэспубліку Саха (Якуція).
Леніна (Слуцкі раён)
Найноўшы час
16 ліпеня 2003 г. калгас імя Карла Маркса быў рэарганізаваны ў ААТ «Раманава». У 2000-я паселішча атрымала афіцыйны статус аграгарадка.
Інфраструктура
На 2013 г. — жывёлагадоўчыя комплекс і ферма, майстэрні па рамонце сельскагаспадарчай тэхнікі, дзіцячы сад, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, комплексны прыёмны пункт, аддзяленне сувязі, магазін.
Міхаіл Яфімавіч Нікалаеў
Біяграфія
У 1996 годзе пераабраны на другі тэрмін, набраўшы 58,96 % галасоў выбарцаў.
Член Савета Федэрацыі першага і другога скліканняў. 28 студзеня 2002 года прызначаны прадстаўніком у Савеце Федэрацыі Федэральнага Сходу Расійскай Федэрацыі ад Урада Рэспублікі Саха (Якуція). Абраны намеснікам Старшыні Савета Федэрацыі. У лютым 2007 года Прэзідэнт Рэспублікі Саха (Якуція) В. А. Штыроў ізноў прызначыў М. Я. Нікалаева прадстаўніком Урада Рэспублікі Саха (Якуція) у Савеце Федэрацыі. Член Камітэта Савета Федэрацыі па сацыяльнай палітыцы, член Камісіі Савета Федэрацыі па кантролі за забеспячэннем дзейнасці Савета Федэрацыі.
Аляксандр Генадзевіч Красноў
Аляксандр Красноў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Жодзіна-Паўднёвае».
Клубная кар’ера
Выхаванец жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ», з 2014 года пачаў прыцягвацца да дубліруючага складу, дзе пазней замацаваўся. З 2015 года стаў таксама трапляць у заяўку асноўнай каманды. 21 верасня 2016 года дэбютаваў за «Тарпеда-БелАЗ» у матчы Кубка Беларусі супраць «Віцебска» (2:1), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У 2017 годзе трывала гуляў за дубль і забіў 11 галоў, двойчы выйшаў на поле ў складзе асноўнай каманды ў Кубку Беларусі.
14 красавіка 2018 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Іслачы» (0:0), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У жніўні 2018 года быў аддадзены ў арэнду «Смалявічам», дзе стаў трывала з’яўляцца ў асноўным складзе.
У студзені 2019 года па заканчэнні арэнды зноў стаў трэніравацца з жодзінскай камандай. У першай палове 2019 года выступаў за дубль «Тарпеда-БелАЗ», а ў ліпені, не маючы практыкі ў асноўнай камандзе, зноў адправіўся ў арэнду ў «Смалявічы», дзе звыйчайна выхадзіў на замену. У студзені 2020 года вярнуўся ў «Тарпеда-БелАЗ».
У лютым 2020 года стаў іграком «Смаргоні». У жніўні 2020 года перайшоў у «Маладзечна».
У лютым 2021 года стаў трэніравацца з «Крумкачамі» і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. У складзе каманды чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У лютым 2022 года па паганенні бакоў разарваў кантракт з «Крумкачамі» і хутка папоўніў склад рагачоўскага «Макслайна». Гуляў пераважна ў стартавым складзе каманды, у верасні і кастрычніку адсутнічаў з-за траўмы.
У сакавіку 2023 года стаў іграком клуба «Жодзіна-Паўднёвае».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Дэкодэр сігналаў каляровасці
Дэкодэр сігналаў каляровасці (канал каляровасці) — складовая частка канструкцыі каляровага тэлевізара аналагавых стандартаў тэлебачання (NTSC, PAL, SECAM), якая пераўтварае закадаваную ў каляровым тэлевізійным сігнале інфармацыю аб колеры ў электрычныя сігналы, неабходныя для прайгравання каляровага малюнка. Дэкодэр з’яўляецца складовай часткай любога каляровага тэлевізара і дазваляе дэкадаваць адну або некалькі розных сістэм каляровага тэлебачання. У лічбавых стандартах тэлебачання ў кадзіраваным выглядзе перадаецца не толькі каляровая інфармацыя, але ўвесь відэасігнал, таму лічбавыя тэлевізары забяспечваюцца больш складаным лічбавым дэкодэрам відэаінфармацыі (часцей за ўсё стандарту MPEG2), які ў сучасных сістэмах рэалізуецца праграмна.
Да з'яўлення ў СССР бытавых відэамагнітафонаў тэхнічны тэрмін «дэкодэр» быў знаёмы толькі спецыялістам і радыёаматарам. Масавае з'яўленне ў канцы 1980-х гадоў пірацкіх відэакопій замежных фільмаў, запісаных у сістэмах, якія не падтрымліваліся штатным дэкодэрам савецкіх тэлевізараў, прывяло да кустарнай вытворчасці і ўстаноўцы дадатковых дэкодараў, у асноўным сістэмы PAL.
Агульныя прынцыпы перадачы інфармацыі аб колеры і працы дэкодэра сігналаў каляровасці
У каляровым тэлебачанні інфармацыя аб колеры ўяўляецца сукупнасцю трох манахромных складнікаў — асноўных колераў, якія атрымліваюцца ў працэсе колярадзялення. Для сумяшчальнасці з чорна-белымі тэлевізійнымі прымачамі замест непасрэднай перадачы трох сігналаў асноўных колераў E'R, E'G, E'B ажыццяўляецца перадача сігналу яркасці E'Y, адпаведнага чорна-беламу малюнку, і двух колерарознасных сігналаў E'R—Y і E'By, якія атрымовываюцца адніманнем сігналу яркасці з сігналаў чырвонага і сіняга колераў. З гэтых сігналаў і сігналу сінхранізацыі разгортак фармуецца поўны каляровы тэлевізійны сігнал (ПЦТС).
У тэлевізійным прымачы для атрымання сігналаў трох асноўных колераў з ПЦТС і ўзмацнення іх да ўзроўню, дастатковага для падачы на кінескоп або вадкакрысталічны дысплей маецца набор прылад, які ўключае адзін ці некалькі каналаў каляровасці (прылад, якія фармуюць колерарознасныя сігналы), канал яркасці, матрыцыраючая прылада і выходныя видэаузмацніцялі. Такі набор прылад можа называцца блокам, модулем або дэкодэрар каляровасці. Аднак агульнапрынятым тэрмінам дэкодэр пазначаюць менавіта прыладу, якая фармуе з ПЦТС колерарознасныя сігналы. У гэтым сэнсе тэрміны дэкодэр і канал каляровасці з'яўляюцца сінонімамі.
Тэлевізійны сігнал, які прымаецца з эфіру, альбо які паступае з вонкавай прылады (напрыклад, відэамагнітафона), падаецца ў дэкодэр і канал яркасці. Паколькі сігнал каляровасці з'яўляецца перашкодай для канала яркасці, а сігнал яркасці — перашкодай для дэкодэра, выконваецца падзел сігналаў з дапамогай фільтраў. Дэкодэр звычайна змяшчае паласовы фільтр, а канал яркасці — рэжэктарны фільтр.
У дэкодэры фармуюцца колерарознасныя сігналы E'R—Y і E'By. Спосаб фарміравання колерарознасных сігналаў розны і залежыць ад выкарыстанай у дэкадэруемамым сігнале сістэмы каляровага вяшчання. У некаторых мадэлях тэлевізараў дэкодэр каляровасці выконваўся ў выглядзе асобнай друкаванай платы (субмодуля).
Дэкодэр таксама змяшчае схему, якая забяспечвае яго ўключэнне пры з'яўленні сігналу каляровасці ў той сістэме, якую ён падтрымлівае. Калі моносистемный тэлевізар (напрыклад, савецкі тэлевізар з дэкодэр SECAM) прымае «чужой» для яго сігнал каляровасці (напрыклад, у сістэме PAL) — дэкодэр не ўключаецца і глядач бачыць чорна-белы малюнак. Калі стаўленне сігнал/шум прыманага тэлевізійнага сігналу занадта мала, напрыклад пры з-за вялікага выдалення ад які перадае тэлецэнтра, выкарыстання прыёмнай антэны з малым каэфіцыентам узмацнення або доўгага антэннага кааксіяльнага кабеля, тое ўстойлівае фарміраванне колерарознасных сігналаў становіцца немагчыма і дэкодэр таксама адключаецца. У декодерах SECAM і PAL сігналы ўключэння каляровасці фармуюцца прыладамі каляровай сінхранізацыі.
У канале яркасці, акрамя падаўлення сігналу каляровасці, таксама выконваецца затрымка сігналу для сумяшчэння яго ў часе з колерарознымі сігналамі, рэгуляванне яркасці і кантраснасці і ўстаноўка ў пачатку кожнай тэлевізійнага радку узроўню напружання, які адпавядае чорнаму колеру малюнка (фіксацыя ўзроўню чорнага), што неабходна для наступнага матрыцавання.
Сігнал яркасці і колерарознасныя сігналы паступаюць на матрыцыячую прыладу, дзе аднаўляецца адсутнічаючы сігнал E'G—Y і фармуюцца сігналы асноўных колераў E'R (чырвоны), E'G (зялёны) і E'B (сіні). Затым яны ўзмацняюцца відэаузмацніцелям і паступаюць на паасобныя катоды электронных гармат кінескопа або на вадкакрысталічную матрыцу. Калі дэкодэр выключаны, на матрыцыючую прыладу паступае толькі сігнал яркасці, у выніку чаго сігналы асноўных колераў маюць аднолькавую велічыню і на экране тэлевізара малюнак становіцца чорна-белым.
Агляд канструкцый дэкодараў
Па колькасці падтрымоўваных сістэм дэкодэры сігналаў каляровасці можна падзяліць на: Дэкодэры першых мадэляў каляровых тэлевізараў будаваліся на электронных лямпах, напрыклад, тэлевізар RCA CT-100 (1954 год), які выпускаецца ў ЗША або тэлевізар Рэкорд-101 , які выпускаўся ў СССР (1970 год), затым на транзістарах або іх спалучэнні з электроннымі лямпамі. Такія дэкодэры налічвалі сотні электронных кампанентаў, у некаторых тэлевізарах (напрыклад савецкіх, серыі УЛПЦТ ) значную іх частку даводзілася размяшчаць на дапаможных поплатках (модулях), якія ўпаіваліся на асноўную плату дэкодэра. Акрамя таго, дэкодэры ўтрымлівалі мноства наладжвальных кампанентаў, што патрабавала для налады дэкодэра спецыяльны стэнд, а дэкодэры PAL і SECAM выкарыстоўвалі дарагую лінію затрымкі на працягласць тэлевізійнага радка, з адхіленнем не больш за 5 нанасекунд для сістэмы PAL.
У канцы 1960-х гадоў пачалі распрацоўвацца мікрасхемы для дэкодараў каляровасці. Іх ужыванне дазволіла значна скараціць колькасць электронных кампанентаў у дэкодэры. Павышэнне ўзроўню інтэграцыі дазволіла да сярэдзіны 1980-х гадоў стварыць мультысістэмны дэкодэр ўсяго на адной мікрасхеме (напрыклад, TDA4555 фірмы Philips ). Аднак гэта не вырашыла праблему складанасці налады дэкодэра і наяўнасці лініі затрымкі. У сувязі з гэтым, працягваўся пошук спосабаў спрашчэння канструкцыі дэкодараў. Такімі спосабамі сталі: выкарыстанне прыбораў з зарядавай сувяззю (ПЗС) і прымяненне лічбавай апрацоўкі сігналу. Паколькі ПЗС можа выконваць затрымку сігналу, яго можна выкарыстоўваць замест лініі затрымкі.