cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бялавічы (Івацэвіцкі раён)
Бяла́вічы (, Белавичи) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета. За 15 км ад горада і чыгуначнай станцыі Івацэвічы, 141 км ад Брэста. 373 жыхары, 165 двароў (1995).
Гісторыя
У 1-й палове XV ст. належалі пану Юшку Гойцавічу, які да 1468 года надаў частку бялавіцкіх зямель (цяпер в. Жамайдзякі) на рацэ Ладзейніцы свайму слугу Андрыяну. Пасля смерці пана Юшкі перайшлі да вял.кн. Казіміра, сяло Слонімскага павета. У 16—17 ст. належалі М. Глінскаму, С. Чартарыйскаму, Тышкевічам, Л. Сапегу і інш. З 1526 мястэчка. У 1630 пабудавана Ільінская царква.
Мыкалаіўка (Ахтырскі раён)
Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Бялавічы (Івацэвіцкі раён)
Гісторыя
З 1795 года ў складзе Расійскай імперыі, з 1801 у Гродзенскай губерні. У 1921—1939 у складзе Польшчы. З 1939 у БССР. У 1940—1947 у Косаўскім, у 1947—1962 і з 1965 у Івацэвіцкім, у 1962—1965 у Бярозаўскім раёнах. З 12 кастрычніка 1940 года па 1 красавіка 1968 года цэнтр Бялавіцкага сельсавета.
У баі з нямецка-фашысцкімі захопнікамі паблізу вёскі 1 лістапада 1943 года загінуў І. І. Баброў — адзін з кіраўнікоў камуністычнага падполля і партызанскага руху на тэрыторыі Брэсцкай вобласці
Да 16 лютага 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Косаўскага пассавета, да 17 верасня 2013 года — у складзе Косаўскага сельсавета.
Інфраструктура
Пачатковая школа, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі.
Вядомыя асобы
На вясковых могілках пахаваны беларускі краязнавец Аляксандр Фаміч Зайка (1948—2018).
Ежы Дулевіч
Юры (Ежы) Дулевіч (Jerzy Dulewicz; 14 студзеня 1897, Санкт-Пецярбург — 25 жніўня 1958, Быдгашч) — польскі фотамайстар, уганараваны званнем Artiste FIAP (AFIAP). Сябра, заснавальнік Саюза фатографаў горада Быдгашч.
Біяграфічныя звесткі
Юры Дулевіч нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу, пераехаў у Глыбокае ў 1920 годзе. Працаваў настаўнікам школы ў Залессі. Пакінуў шмат мастацкіх фотаздымкаў Глыбокага і ваколіц 20-х гадоў ХХ стагоддзя, якія часта рэпрадукаваліся ў газетах, часопісах, выдаваліся як паштоўкі, імі была праілюстраваная класічная кніга Отана Гедэмана «Głębokie» (Глыбокае).
З 1930 года жыў у Вільні. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ён пасяліўся ў Быдгашчы — звязаны з куяўска-паморскім фатаграфічным асяроддзем, жыў і працаваў у Быдгашчы да самай смерці. Асаблівае месца ў яго творчасці займала архітэктурная, дакументальная і пейзажная фатаграфія. Ежы Дулевіч быў аўтарам і суаўтарам шматлікіх фотавыставак; аўтарскія і калектыўныя. Ён прымаў актыўны ўдзел у Міжнародных фотасалонах, арганізаваных (у тым ліку) пад патранажам FIAP, атрымаў шэраг узнагарод, дыпломаў і грамат. У 1949 годзе быў прыняты ў члены Асацыяцыі польскіх мастацкіх фатографаў. Быў сузаснавальнікам Быдгашцкага кола ZPAF. Наступствам удзелу Ежы Дулевіча ў Міжнародных салонах фатаграфіі (пад патранажам FIAP) стала (пасмяротна) узнагароджанне Artiste FIAP (AFIAP) Міжнароднай федэрацыяй фотамастацтва FIAP (якая ў цяперашні час знаходзіцца ў Люксембургу).
Памёр 25 жніўня 1958 года, пахаваны на могілках у Быдгашчы. У 2007 годзе яго імя было ўнесена ў спіс Алеі Заслужаных горада Быдгашч.
Лікі
Лікі (Leakey) — англійскае прозвішча.
Сяда
Сяда (Seda, традыцыйная беларуская назва — Сяды) — горад у паўночнай Літве, у Мажэйкейскім раёне Цяльшэйскага павета, за 24 км на паўднёвы ўсход ад Мажэйкея. Колькасць насельніцтва складае каля 1,2 тыс. чалавек. Адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць.
Гісторыя
Упершыню Сяды ўзгадваюцца ў гістарычных крыніцах у XIII стагоддзі. З XV стагоддзя каля горада праходзіла мяжа паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Лівонскім ордэнам. У 1655 годзе Сяды атрымалі прывілей на правядзенне кірмашоў. Паселішча хутка развівалася, таму што мела важнае гандлёвае значэнне на шляху паміж Лівоніяй і Жамойцю. У 1780 годзе Сяды атрымалі магдэбургскае права. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Сяды трапілі ў склад Расійскай імперыі. Пасля паўстання 1831 года паселішча было канфіскавана ў іх гаспадароў Сапегаў і стала дзяржаўным уладаннем.
У 1950 годзе Сяда паўторна атрымала гарадскія правы.
Заполле (Квасевіцкі сельсавет)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
Да 16 лютага 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Косаўскага пассавета, да 17 верасня 2013 года — у складзе Косаўскага сельсавета.
Лелікава
Ле́лікава (, Леликово) — вёска ў Беларусі, у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзівінскага сельсавета.
З 12 кастрычніка 1940 года па 16 ліпеня 1954 года — цэнтр Лелікаўскага сельсавета, з 16 ліпеня 1954 года па 21 студзеня 1961 года — у Павіццеўскім сельсавеце, з 21 студзеня 1961 года ў складзе Дзівінскага сельсавета. У 1970 годзе да вёскі далучана вёска Замосце.
Геаграфія
Знаходзіцца за 47 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Кобрын, за 97 км ад Брэста.
Крунуберг
Лен Крунуберг (Kronobergs län) — лен, размешчаны ў паўднёвай Швецыі ў правінцыі Смоланд. Мяжуе з ленамі Халанд, Сконэ, Ёнчэпінг, Кальмар і Блекінге. Цэнтральны горад — Векшо.
Крунуберг размешчаны ў цэнтры Смоланда на роўнай адлегласці ад заходняга і ўсходняга ўзбярэжжа. Гэта прывабная вобласць Швецыі для пражывання, у гэтай галіне засяроджана найбольшую колькасць азёр. У гэтым рэгіёне Швецыі была заснавана карпарацыя Ікеа.
NGC 6670-2
NGC 6670-2 (іншыя абазначэнні — PGC 62033, UGC 11284, MCG 10-26-44, ZWG 301.31, 7ZW 812) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Муніцыпальны раён (Расія)
Адміністрацыйным цэнтрам муніцыпальнага раёна з'яўляецца населены пункт, які вызначаны з улікам мясцовых традыцый і склаўшайся сацыяльнай інфраструктурай і ў якім знаходзіцца прадстаўнічы орган адпаведнага муніцыпальнага ўтварэння.
Паняцце «муніцыпальны раён» з'явілася пасля прыняцця Федэральнага закона ад 6 кастрычніка 2003 г. № 131-ФЗ «Аб агульных прынцыпах арганізацыі мясцовага самакіравання ў Расійскай Федэрацыі».
Нэплатынэ
Нэплатынэ (Непла́тине) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Муніцыпальны раён (Расія)
Як правіла, муніцыпальныя раёны былі створаныя ў межах «старых» раёнаў, перанятых ад савецкай сістэмы адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення. У шэрагу выпадкаў былыя райцэнтры не захацелі ўвайсці ў склад муніцыпальнага раёна, што прывяло да таго, што ў раёнах засталася занадта малая колькасць насельніцтва і недастатковы збор падаткаў, бюджэты стратныя.
Паўнамоцтвы муніцыпальнага раёна
У артыкуле 15 Федэральнага закона [|«Аб агульных прынцыпах арганізацыі мясцовага самакіравання ў Расійскай Федэрацыі»] вызначаюцца пытанні мясцовага значэння, якія павінны вырашацца на ўзроўні муніцыпальнага раёна. Да іх, у першую чаргу, адносяцца арганізацыя медыцыны і адукацыі на тэрыторыі раёна, забеспячэнне паселішчаў далучэннем да камунікацый, арганізацыя архіваў, бібліятэк, ажыццяўленне функцый апекі і апякунства. У кампетэнцыю муніцыпальных раёнаў уваходзіць развіццё і ўтрыманне сеткі аўтамабільных дарог на тэрыторыі раёна, транспартнага абслугоўвання, арганізацыя ўтылізацыі і перапрацоўкі бытавых і прамысловых адыходаў. Муніцыпальны раён адказны за арганізацыю аховы грамадскага парадку на тэрыторыі муніцыпальнага раёна муніцыпальнай міліцыяй.
У цяперашні час муніцыпальныя раёны ў большасці выпадкаў, з'яўляюцца распарадчыкамі бюджэтаў на ўсёй тэрыторыі раёна, уключаючы тэрыторыі паселішчаў: сельскія паселішчы, якія ўваходзяць ў раён, не маюць бюджэтаў, а толькі сметы выдаткаў. У адпаведнасці з заканадаўствам, муніцыпальны раён таксама здзяйсняе выраўнаванне ўзроўня бюджэтнай забяспечанасці паселішчаў, якія ўваходзяць у склад муніцыпальнага раёна, за рахунак сродкаў бюджэту муніцыпальнага раёна.
Ліпава (Дзівінскі сельсавет)
Лі́пава (, Липово) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзівінскага сельсавета.
Населены пункт
Населены пункт — населенае месца (паселішча), першасная адзінка рассялення людзей у межах аднаго забудаванага зямельнага ўчастка (горад, пасёлак гарадскога тыпу, сяло і інш.). Абавязковая прыкмета населенага пункта — сталасць выкарыстання яго як месца пасялення з года ў год (хоць бы толькі ў адзін сезон).
Роберт Васілевіч Грынкевіч
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1964 годзе. Працаваў у Бабруйскай майстэрні Магілёўскага аблпраекта, з 1967 года — старшы архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Баранавіцкім архітэктурна-канструктарскім аддзеле Брэстграмадзянпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года.
Жыў у Брэсце.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): Дзіцячая паліклініка (у сааўтарстве з Л. Макарэвічам), жылыя дамы па вул. Гогаля і кафэ «Агеньчык» па вул. Энгельса (1966), шматпавярховая забудова вул. Мінскай (1967—1972) у Бабруйску, кінатэатр «Кастрычнік» (1977, у сааўтарстве з Л. Макарэвічам ), праекты забудовы мікрараёнаў Паўночны-1, Усходні-1, 2, 4, Паўднёвы-3 (1970—1986) у Баранавічах.
Пяты крыжовы паход
Пяты крыжовы паход (1217—1221) першапачаткова быў абвешчаны ў 1215 годзе Папам Інакенціем III на чацвёртым Латэранскім саборы. Пачало было вызначана на 1217 год. Да таго моманту памёр Папа Інакенцій, але ідэю паходу падтрымаў яго пераемнік Ганорый III.
Нягледзячы на тое, што кіраўнік Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрых II, заняты ўнутранымі праблемамі ў імперыі, у паходзе ўдзел не прымаў, а кароль Англіі Іаан Беззямельны памёр, паход адбыўся. У 1217 годзе ў Святую зямлю адправіліся значныя атрады крыжакоў, якіх узначалілі кароль Венгрыі Андраш II, герцаг Аўстрыі Леапольд VI і герцаг Меранскі Атон I.
Ваенныя дзеянні ішлі вяла, і ў 1218 годзе кароль Андраш вярнуўся дамоў. Неўзабаве ў Святую зямлю прыбылі новыя атрады крыжакоў, пад правадырствам Георга Відскага і графа Галандыі Вілема I (на шляху частка іх дапамагала хрысціянам у барацьбе з маўрамі ў Партугаліі). Крыжакі вырашылі напасці на Егіпет, які быў у той час галоўным цэнтрам мусульманскай магутнасці ў Пярэдняй Азіі. Сын аль-Адзіля, аль-Каміль (аль-Адзіль памёр у 1218 годзе), прапанаваў надзвычай выгодны мір: ён згаджаўся нават на вяртанне Іерусаліма хрысціянам. Гэта прапанова была адпрэчана крыжакамі. У лістападзе 1219 года, пасля больш чым гадавой аблогі, крыжакі ўзялі Даміету. Леапольда і караля Іаана Брыенскага, якія пакінулі лагер крыжакоў, часткова замяніў Людвіга I Баварскага з немцамі, якія прыбылі ў Егіпет. Частка крыжакоў, перакананая папскім легатам Пелагіем, рушыла на Мансуру, але паход скончыўся поўнай няўдачай, з прычыны таго, у той час пачаў разлівацца Ніл, і тады, крыжакі, якіх паўсюдна адцяснялі, склалі ў 1221 годзе з аль-Камілем мір, па якім атрымалі свабоднае адступленне, але абавязаліся ачысціць Даміету і ўвесь Егіпет. Тым часам з Ізабелай, дачкой Марыі Іаланты і Іаана Брыенскага, ажаніўся Фрыдрых II Гогенштаўфен. Ён абавязаўся перад Папам пачаць крыжовы паход.
Вела-Веранезэ
Вела-Веранезэ (Velo Veronese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верона.
Насельніцтва складае 801 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 42 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 37030. Тэлефонны код — 045.
Аўчарэнкы
Аўчарэнкы (Овча́ренки) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Магдалена Рудэншольд
Графіня Магдалена Рудэншольд (Magdalena Rudenschöld, поўнае імя Magdalena Charlotta Rudenschöld ; 1766—1823) — шведская прыдворная дама, фрэйліна, мастачка.
Біяграфія
Нарадзілася 1 студзеня 1766 года ў Стакгольме ў сям’і тайнага саветніка графа і яго жонкі графіні, якая была ўнучкай знакамітай Крысціны Піпер.
У 1784 годзе Магдалена стала фрэйлінай прынцэсы Сафіі Альберціны, сястры Густава III і апісвалася як прыгожая і разумная жанчына. Пры двары яе называлі Мала або Малін. Яе прыхільнасці дамагаліся брат караля герцаг Карл XIII і дваранін Густаў Армфельт, фаварыт караля; Магдалена горача закахалася ў Армфельта. У 1785 годзе Армфельт ажаніўся з Хедвігай Ульрыкай Дэлагардзі, а Магдалена была яму палюбоўніцай. Лічыцца, што яна таемна нарадзіла з ім дваіх дзяцей, якія памерлі неўзабаве пасля нараджэння.
Наступнае жыццё
Магдалена Рудэншольд была вызвалена ў лістападзе 1796 года з першым урадавым дакументам, падпісаным Густавам IV Адольфам і была высланая ў Готланд, дзе яна атрымала ферму Стэнстугу ў якасці кампенсацыі за страту здароўя і пенсіі. Яна таксама вярнула сабе імя. Першыя гады яна не пакідала востраў, але затым яна стала цалкам свабоднай у перамяшчэнні.
5 чэрвеня 1798 года ў яе нарадзіўся сын Эрык Экмансдорф Карлсан (Eric Ekmansdorff Karlsson, 1798—1848), пазней стаў афіцэрам і служыў у Лапеенранце. Па прапанове і за кошт Густава Армфельта, адказнага за яе нялёгкі лёс, Магдалена пераехала ў 1801 годзе ў Швейцарыю; таксама па рэкамендацыі Армфельта яе сына адправілі выхоўвацца ў Санкт-Пецярбург. У 1813 годзе яна вярнулася ў Швецыю, дзе дапамагала ў выхаванні дзяцей яе брата. У рэшце рэшт яна пераехала ад брата ў Стакгольм, дзе памерла 5 сакавіка 1823 года.
Магдалена Рудэншольд была адной з гераінь рамана «Kärleks ljuva plåga : En roman om Magdalena Rudenschöld» (1974) пісьменніка.
Нарботэн (лен)
Лен Нарботэн (Norrbottens län) — лен, размешчаны на крайняй поўначы Швецыі, у правінцыях Нарботэн і Лапланд. Мяжуе з ленам Вестэрботэн. Самы вялікі па плошчы лен Швецыі, займае прыкладна 22 % плошчы ўсёй краіны. Галоўны горад — Лулеа.
Азэра (Ахтырскі раён)
Азэра (Озе́ра) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Кіева-Святошынскі раён
Кіева-Святошынскі раён (Ки́єво-Свято́шинський райо́н) — былая адміністрацыйная адзінка ў цэнтры Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Кіеў (Київ).
Гісторыя
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Геаграфія
Плошча 726 км². Асноўныя рэкі — Ірпень, Ніўка. Раён мяжуе на поўначы з Барадзянскім і Вышгарадскім, на поўдні — з Васылькіўскім і Абухіўскім, на захадзе — з Макарыўскім раёнамі Кіеўскай вобласці, на ўсходзе — з горадам Кіевам.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 154 354 чалавекі (дадзеныя 2006 г.), у тым ліку ў гарадскіх умовах пражываюць каля 72 447 чалавек. Усяго налічваецца 52 населеныя пункты.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх, 1 пасялковага і 25 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 49 сёлаў.
Дзмітрыеўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Дзмітрыеўка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Дзмітрыеўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 9 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633843100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1330 чалавек (636 мужчын і 694 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1188 чалавек (576 мужчын і 612 жанчын).
NGC 6671
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сезар (прэмія, 1998)
23-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 28 лютага 1998 года ў Парыжы.
Мост у Тчэве
Мост у Тчэве (Most drogowy w Tczewie) — мост цераз Віслу ў Тчэве, Польшча. У момант увядзення ў эксплуатацыю ў 1857 годзе тчэўскі мост быў самы доўгім мостам у Еўропе і першым жалезным мостам на Вісле. Мост быў унесены Амерыканскай асацыяцый інжынераў будаўніцтва (ASCE) у спіс міжнародных помнікаў інжынернага будаўніцтва.
Гісторыя
Павелічэнне колькасці цягнікоў і вагі грузу прымусіла прускія ўлады пабудаваць у Тчэве новы чыгуначны мост, які быў адкрыты ў 1891 годзе. Стары мост быў прызначаны для аўтадарожнага руху.
У час Другой сусветнай ваны польскія жаўнеры ўзарвалі ўсходнюю і заходнюю часткі маста.
Да нашага часу захаваліся толькі тры арыгінальныя пралёты моста і чатыры вышкі, якія ў 2000 годзе былі ўнесены ў спіс помнікаў архітэктуры.
Пэрэлуг
Пэрэлуг (Перелу́г) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
Герметычныя кнігі
Герметы́чныя кні́гі — тэасофскія тэксты, якія прыпісваюцца аўтарству Гермеса Трысмегіста.
Напісаныя верагодна не раней за сярэдзіну 3 ст., некаторыя фрагменты пазней. Г.к. пісаліся на грэчаскай мове, а не перакладзеныя з егіпецкай. Егіпецкія ўплывы заўважныя ў некаторых асноўных ідэях і імёнах багоў. Сярод Г.к., якія захаваліся, чатырнаццаць трактатаў аб'ядноўваюцца пад назвай «Паймандр» (Ποιμανδρις — пастыр мужоў, гэтым імем завецца боскі Розум, чые словы запісвае Гермес Трысмегіст). Акрамя таго, ёсць кнігі «Прысвячальная прамова» або «Асклепій», тры ўрыўкі з кнігі «Дзева Свету» (або «Зрэнка свету» — κόρν κόσμου), дзесяць урыўкаў размоў Гермеса Трысмегіста з сынам Тотам, восем урыўкаў з лістоў Гермеса да Амона, дзевяць безназоўных урыўкаў і тры тлумачэнні Асклепія для цара Амона: пра сонца і дэманаў, пра цялесныя жарсці і пахвала цару.
Ор
Ор (, Ор) — хутар у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзівінскага сельсавета.
Шчомы
Шчомы (Щоми) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камышанскай вясковай абшчыны.
NGC 6672
NGC 6672 — падвойная зорка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чацвёрты Латэранскі сабор
Чацвёрты Латэра́нскі сабор (па ліку Каталіцкай царквы — XII Сусветны сабор) адбыўся ў 1215 годзе. На гэтым саборы было прынята рашэнне, што члены царквы павінны ў абавязковым парадку разоў у год спавядацца. Той, хто хоць бы раз у год не прыйшоў на споведзь да святара, выганяўся з царквы, і яму адмаўлялі ў праве быць пахаваным па хрысціянскім абрадзе.
Былі афіцыйна зацверджаны Папам Інакенціем III манаскія ордэны дамініканцаў і францысканцаў з мэтай барацьбы з ерасямі. Таксама былі прыняты рашэнні пра асуджэнне альбігойцаў, вальдэнсаў і санкцыянавана інквізіцыя. Таксама быў прыняты забарона для духавенства ўдзельнічаць у судовых ардаліях. Фактычна гэта прывяло да знікнення ардалій з практыкі судаводства.
Сёдэрманланд (лен)
Лен Сёдэрманланд (Södermanlands län) — лен, размешчаны на балтыйскім узбярэжжы Швецыі ў правінцыі Сёдэрманланд.
Утвораны ў 1634 годзе. Раней называўся лен Нючопінг (шв. Nyköpings län).
Цэнтральны горад — Нючопінг. Мяжуе з ленамі Эстэргётланд, Эрэбру, Вестманланд, Упсала і Стакгольм.
Вестэнанова
Насельніцтва складае 2665 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 37030. Тэлефонны код — 045.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Leonardo (santo.
Всадкы
Всадкы (Вса́дки) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чупахіўскай пасялковай абшчыны.
Медаль «За адвагу» (Беларусь)
Меда́ль «За адва́гу» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана Законам Рэспублікі Беларусь ад 13 красавіка 1995 г. № 3726-XII «Аб дзяржаўных узнагародах Рэспублікі Беларусь».
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца за асабістую мужнасць і адвагу, праяўленыя:
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца ваеннаслужачыя, асобы начальніцкага і радавога складу органаў унутраных спраў, органаў фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь, органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях і іншыя грамадзяне Рэспублікі Беларусь.
Нашэнне
Медаль «За адвагу» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці ордэнаў размяшчаецца пасля іх.
Хэлі Беры
Хэлі Марыя Беры (Halle Maria Berry,, , Агая, ЗША) — амерыканская , мадэль. Лаўрэат прэмій «Оскар» (2002), «Залаты глобус» (2000) і «Эмі» (2000).
Грынчэнкавэ
Грынчэнкавэ (Грінче́нкове) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чупахіўскай пасялковай абшчыны.
Баравое (Усходне-Казахстанская вобласць)
Баравое — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Дзмітрыеўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633843200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 212 чалавек (106 мужчын і 106 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 129 чалавек (63 мужчыны і 66 жанчын).
Алексій (Грамадскі)
Епіскап Алексій (свецкае імя Аляксандр Якубавіч Грамадскі;, Дакудаў, Бельскі павет — , Смыга, Ровенская вобласць) — праваслаўны дзеяч, мітрапаліт.
Біяграфія
Скончыў Холмскае духоўнае вучылішча (1898), Холмскую духоўную семінарыю (1904), Кіеўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1908). 30 ліпеня 1908 годзе рукапаложаны ў сан іерэя і прызначаны на месца другога святара сабора горада Холма (цяпер Хелм, Польшча). З 1911 года працаваў законавучыцелем Холмскай мужчынскай гімназіі. У 1917—1918 гадах назіральнік царкоўных школ Кішынёўскай епархіі ў Бесарабіі. З 1918 года выкладаў у Крамянецкай духоўнай семінарыі, у 1921—1923 гадах — рэктар семінарыі. 11 лютага 1922 года пастрыжаны ў манаства з імем Алексій, затым узведзены ў сан архімандрыта. Падтрымаў абвяшчэнне аўтакефаліі Польскай Праваслаўнай Царквы. 3 верасня 1922 года рукапаложаны ў епіскапа Луцкага, вікарыя Валынскай епархіі. 12 кастрычніка 1922 года прызначаны часовым кіраўніком Гродзенскай епархіі. У 1923—1934 гадах епіскап Гродзенскі і Навагрудскі (з 1928 года — архіепіскап Гродзенскі і Навагрудскі).
Член Сінода ПАПЦ, старшыня савета пры мітрапаліце ПАПЦ. З 1934 года па 1939 год займаў Валынскую і Крамянецкую кафедру. У 1940 годзе прыняты ў юрысдыкцыю Маскоўскага Патрыярхата, пакінуты кіраўніком Валынскай епархіі.
Бэл (Ньюфаўндленд і Лабрадор)
Бэл (Bell Island) — востраў ля ўзбярэжжа Ньюфаўндленда, частка канадскай правінцыі Ньюфаўндленд і Лабрадор. Плошча — 34 км². Насельніцтва — каля 3000 чал. (2011 г.).
Алексій (Грамадскі)
Біяграфія
22 чэрвеня 1941 года быў арыштаваны органамі НКУС, але пазбегнуў пакарання. Падчас Другой сусветнай вайны знаходзіўся на акупіраванай тэрыторыі Украіны. У ліпені 1941 года на саборы епіскапаў у Пачаеўскай лаўры ўзведзены ў сан мітрапаліта і прызначаны кіраўніком аўтаномнай Украінскай праваслаўнай царквы, якая знаходзілася ў канфрантацыі з украінскімі аўтакефалістамі.
Забіты жаўнерамі УПА каля чыгуначнай станцыі Смыга на Валыні.
Бэл (Ньюфаўндленд і Лабрадор)
Геаграфія
Востраў Бэл знаходзіцца за 3,8 км ад узбярэжжа большага па плошчы вострава Ньюфаўндленд, звязаны з ім паромнай пераправай. Паверхня сфарміравана ардовікскімі пясчанікамі. Шырока сустракаюцца чырвоныя гематыты. Найвышэйшы пункт дасягае 120 м над узроўнем акіяна.
Інфраструктура
Горад Вабана з 2 418 жыхарамі (2006 г.) з'яўляецца найбуйнейшым паселішчам на востраве Бэл. Ён звязаны з паўвостравам Авалон на Ньюфаўндлендзе паромнай пераправай. На востраве дзейнічаюць шпіталь, школа, 2 рыбалоўныя парты. З-за наступстваў здабычы жалеза астравіцяне вымушаны траціць значныя сродкі на ачышчэнне пітной вады. Развіваецца турызм.
Старажоўшчына (Івацэвіцкі раён)
Старажо́ўшчына (, Сторожовщина) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
Гісторыя
Першая пісьмовая згадка пра вёску датуецца 23-м кастрычніка 1597 года, як уладанне князя Рыгора Сангушкі Кашырскага. «В том селе всех волох осмь, моргов двадцать, кроме волок двох и моргов осьми, которых уживает в том селе пан Ян Корпачевский на службе боярской». Гэту зямлю (прыкладна 195 га) абраблялі 17 сялянскіх гаспадарак (у дакуменце прыводзіцца спіс гаспадароў і іх дарослых сыноў).
14 ліпеня 1632 года новы ўладальнік маёнтку Косава канцлер Вялікага князя Літоўскага Леў Сапега склаў тэстамент, у якім касцёлу ў Косаве “надае на вечныя часы вёску Старажэвічы.
Субачус
Субачус (Subačius, традыцыйная беларуская назва — Субо́ч) — горад у паўночнай Літве, у Купішкіскім раёне Панявежыскага павета, за 14 км ад Купішкіса. Колькасць насельніцтва складае каля 1,1 тыс. чалавек. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштайція. Праз горад праходзіць аўтамабільная дарога Даўгаўпілс — Панявежыс, акрамя гэтага з’яўляецца чыгуначнай станцыяй на лініі Радзвілішкіс — Даўгаўпілс. Субачус размешчаны на ўзбярэжжы ракі Субачус.
Гісторыя
Упершыню Субоч узгадваецца ў 1837 годзе як невялікае сельскае паселішча. Пасля таго як праз яго прайшла чыгуначная галіна Радзівілішкі — Дзвінск у 1873 годзе, паселішча пачало хутка развівацца. У пачатку ХХ стагоддзя, Субоч стаў валасным цэнтрам. У 1958 годзе Субачус атрымаў статус горада.
Агульяра
Агульяра (Agugliaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
NGC 6673
NGC 6673 (іншыя абазначэнні — ESO 140-44, FAIR 186, AM 1840-622, PGC 62351) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Агульяра
Насельніцтва складае 1379 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 99 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 36020. Тэлефонны код — 0444.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
Элемент (тэорыя мностваў)
Элеме́нт — аб’ект, які ўваходзіць у мноства.
Фразы «аб’ект уваходзіць у мноства», «аб’ект належыць да мноства» і «аб’ект з’яўляецца элементам мноства» з’яўляюцца тоеснымі.
Хабовічы
Хабо́вічы (, Хабовичи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Дзівінскага сельсавета.
Элемент (тэорыя мностваў)
Сцверджанне аб тым, што a з’яўляецца элементам мноства A, можна запісаць наступным чынам:
Хабовічы
У 1940—1959 гадах цэнтр Хабовіцкага сельсавета, у 1959—1973 гадах у складзе Кіселявецкага сельсавета, з 1973 года ў Дзівінскім сельсавеце.
Элемент (тэорыя мностваў)
a \in A
Адзін аб’ект можа быць (і звычайна ёсць) элементам некалькіх мностваў. Больш таго, мноства можа разглядацца як адзіны аб’ект, які з’яўляецца элементам іншага мноства.
Ардаліі
Арда́ліі (ад англасакс. ordol, лацінскі ordalium — прысуд, суд) — у шырокім сэнсе тое ж, што і «Божы суд»; у вузкім — суд шляхам выпрабавання агнём і вадой. Ардаліі лічацца адным з відаў архаічнага права, упершыню падобныя выпрабаванні згадваюцца яшчэ ў законах Хамурапі.
Пры выпрабаванні вадой трэба было дастаць пярсцёнак з кіпеню, скокнуць у раку з хуткім цячэннем, падыспытнага апускалі ў халодную ваду звязаным і г.д.
Выпрабаванне агнём складалася ў тым, што падыспытны павінен быў трымаць рукі на агню, праходзіць праз вогнішча, трымаць рукамі распаленае жалеза. Той, хто вытрымаў гэтыя выпрабаванні прызнаваўся апраўданым, хто не вытрымаў — вінаватым. На Русі той, хто патануў у рацэ лічыўся апраўданым — Бог яго забраў у лепшы свет, ён раней патрапіў на неба.
Ардаліі мелі распаўсюджванне ў шматлікіх народаў, сустракаліся і ў перыяд Высокага Сярэднявечча.
Падчас Першага крыжовага паходу пасля выяўлення Святой дзіды на ардалію пайшоў і загінуў ад апёкаў П'ер Бартэлемі.
Арбацка-Пакроўская лінія
Арба́цка-Пакро́ўская лі́нія — трэцяя (храналагічна — другая) і самая працяглая лінія Маскоўскага метрапалітэна. Праходзіць з усходу на паўднева-захад праз самы цэнтр горада: станцыя «Плошча Рэвалюцыі» — адна з бліжэйшых да Чырвонай плошчы і Крамля.
У складзе лініі 22 станцыі; даўжыня — 45,1 км. На схемах пазначаецца сінім колерам і колькасцю.
Гісторыя
Па-відаць, датай з'яўлення лініі варта лічыць 13 сакавіка 1938 года, калі новы ўчастак «Плошча Рэвалюцыі» — «Курская» быў падлучаны да ўчастку першай чаргі «Вуліца Камінтэрна» (цяпер «Аляксандраўскі сад») — «Кіеўская». Адкрыцце ўчастка адначасова з скасаваннем вілачныя руху па лініі, цяпер вядомай як Сокольническая, адбылося раней, чым адкрыцце Горьковско-Замаскварэцкай лініі, аднак пасля афіцыйная нумарацыя ліній апынулася зваротнай (Арбацка-Пакроўская стала трэцяй, а Горьковско-Замоскворецкая — другі), што, верагодна, тлумачыцца наяўнасцю на Горьковско-Замаскварэцкай лініі дэпо (ТЧ-2). У мэтах паскарэння будаўніцтва запланаваныя станцыі «Ільінскі вароты» і «Пакроўскія вароты» не былі пабудаваныя, пад іх былі толькі пакінутыя зачыны (прамалінейныя ўчасткі тунэляў на адлегласці шырыні платформы адзін ад аднаго). Гэтыя станцыі так і не пабудаваны да гэтага часу, і ў бліжэйшай перспектыве іх збудаванне таксама не плануецца.
Лінія была падоўжаная на ўсход у 1944 годзе да станцыі «Измайловская» (цяпер «Партызанская»). Таксама для эканоміі і паскарэння збудаванні гэтай чарзе запланаваныя ў першапачатковым праекце лініі станцыі «Гороховская вуліца», «Плошча Баўмана», «Бакунинская вуліца» і «Мироновская вуліца» былі выключаны цалкам, без пакідання задзелаў.
У 1941 годзе, пасля траплення бомбы ў тунэль дробнага залажэння «Арбацкая» — «Смаленская» стала відавочнай неабароненасць гэтага ўчастка метро. Было прынята рашэнне аб замене гэтага ўчастка новым, глыбокім. Таму ў 1953 годзе быў пабудаваны новы ўчастак Арбацка-Пакроўскай лініі «Плошча Рэвалюцыі» — «Кіеўская», цалкам дублировавший стары, пры гэтым ўчастак дробнага залажэння «Калининская» (так называлася станцыя «Вуліца Камінтэрна» з 1946 года, з 1990 года «Аляксандраўскі сад») — «Кіеўская» быў закрыты і адкрыты нанова толькі ў 1958 годзе ў складзе Філеўская лініі. У выніку ў Маскве па дзве незалежных «Арбатских» і «Смаленскіх». Зрэшты, «Смаленскія» ў адносна недалекай перспектыве будуць аб'яднаны ў перасадачны вузел разам са якая будуецца станцыі «Плющиха» Калининско-Солнцевской лініі.
Пасля будаўніцтва дэпо «Ізмайлава» ў 1950 годзе з'явілася магчымасць падаўжэння лініі на ўсход за кошт будаўніцтва ў дэпо наземнай станцыі «Першамайская», што і было зроблена ў 1954 годзе.
Часовая станцыя была зачынена і пераабсталяваная пад памяшкання дэпо пасля будаўніцтва ўчастка «Измайловская» (цяпер «Партызанская») — «Першамайская» ў 1961 годзе.
У 1963 годзе лінія была прадоўжана да станцыі «Щёлкаўская», якая застаецца канчатковай па цяперашні час.
6 мая 2003 года было завершана будаўніцтва станцыі «Парк Перамогі», продлившей лінію ў заходнім напрамку пасля 50-гадовага знаходжання станцыі «Кіеўская» канчатковай на лініі.
26 снежня 2009 года адкрыўся ўчастак «Строгіна» — «Міціна» з прамежкавымі станцыямі: «Мякинино» і «Волоколамская», а таксама метромостом праз Масква-раку. «Мякинино» стала першай станцыяй, якая знаходзіцца на тэрыторыі Маскоўскай вобласці. 28 снежня 2012 года адкрылася станцыя «Пятницкое шашы».
У апошнія гады пачалася замена найбольш старых, выпрацавалі свой рэсурс, эскалатараў. Замены былі праведзены на станцыях «Курская» (1997-2000) і «Плошча Рэвалюцыі» (2002-2004, 2008-2010). Завершана замена эскалатараў на адзіным выхадзе станцыі «Сяменаўскі», якая запатрабавала закрыцьця станцыі (2005-2006), зноў адкрыты пасля рамонту вестыбюль і эскалатары станцыі «Арбацкая» (у 2006-2007). Таксама скончана замена эскалатараў адзінага выхаду на станцыі «Электрозаводская». Працы пачаліся ў траўні 2007 года і былі завершаны 28 лістапада 2008 года. Тэрміны заканчэння работ былі істотна ссунутыя па параўнанні з першапачатковымі (май 2008 года) з-за зрыву кампаніяй «ЭЛЭС» паставак эскалатараў. Падчас рамонту (як у выпадку з «Семеновской») цягнікі праходзілі станцыю без прыпынку, на паверхні быў пушчаны аўтобусны маршрут «М», які злучыў суседнія станцыі, праезд у якім трэба было аплачваць па тарыфе наземнага транспарту). 8 лютага 2015 года для замены эскалатараў зачынена станцыя «Баўманская». 24 снежня 2015 года станцыя была зноў адкрыта, але ўжо з павялічанай прапускной здольнасцю: на ей былі заменены ўсе эскалатары, іх колькасць было павялічана з трох да чатырох, а колькасць турникетных ліній павялічылася ўдвая.
Грунька
Грунька (Гру́нька) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чупахіўскай пасялковай абшчыны.
Хадоркі (Івацэвіцкі раён)
Гісторыя
Да 16 лютага 1987 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Косаўскага пассавета, да 17 верасня 2013 года — у складзе Косаўскага сельсавета.
Палітычныя партыі Беларусі
У дадзеным спісе прадстаўлены палітычныя партыі/арганізацыі, якія дзейнічалі на тэрыторыі сучаснай Беларусі за ўвесь перыяд яе гісторыі.
Развіццё партыйнай сістэмы
З сярэдзіны 1990-х гадоў арыентацыя на актыўны палітычны ўдзел, дэмакратычныя рэформы і апазіцыйнасць прэзідэнту пачала выклікаць актыўнае супрацьдзеянне ўлад. Дэкрэт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 26 студзеня 1999 года № 2 «Аб некаторых мерах па ўпарадкаванні дзейнасці палітычных партый, прафесійных саюзаў, іншых грамадскіх аб’яднанняў» рабіў больш жорсткімі патрабаванні для рэгістрацыі палітычных партый і аб’яднанняў, абавязаў прайсці перарэгістрацыю.
У снежні 2005 года, напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў, у Крымінальны кодэкс Рэспублікі Беларусь быў дадазены артыкул 193.1, які прадугледжвае пакаранне ў выглядзе штрафа або пазбаўлення волі на тэрмін да 2 гадоў за ўдзел у дзейнасці незарэгістраваных палітычных партый, іншых грамадскіх аб’яднанняў, рэлігійных арганізацый і фондаў.
Духоўнычэ
Духоўнычэ (Духо́вниче) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чупахіўскай пасялковай абшчыны.
Тэасофія
Тэасо́фія (ад грэч. theós — бог і sophía — мудрасць, веда)
1.	У шырокім сэнсе — містычнае богапазнанне. У Арэапагітыках сінонім тэалогіі. Пазней, у вадрозненне ад тэалогіі, якая абапіраецца на адкрыцці і дагматы, тэасофіяй пачалі называць вучэнні пра Бога, заснаваныя на сістэматычна выкладзеным суб’ектыўным містычным досведзе. Часта да Т. Залічваюць містычныя вучэнні 16—18 ст., якія стаяць асобна ад царкоўнай хрысціянскай традыцыі (Якуб Бёмё, Парацэльс, Эмануэль Сведэнборг і інш.).
2.	Релійна-містычнае вучэнне расійскай пісьменніцы Е. П. Блавацкай (1831—1891), выкладзенае ў кнізе. «Тайная дактрына», 1888, і яе паслядоўнікаў.
NGC 6674
NGC 6674 (іншыя абазначэнні — UGC 11308, MCG 4-44-7, ZWG 143.8, IRAS18365+2519, PGC 62178) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Быстрыца (Кобрынскі раён)
Бы́стрыца (, Быстрица) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Вышэйшая педагагічная школа імя Януша Корчака ў Варшаве
Вышэйшая педагагічная школа імя Януша Корчака ў Варшаве (Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. Janusza Korczaka w Warszawie) — польская недзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Варшаве.
Ford Fusion (Паўночная Амерыка)
Ford Fusion — седан сярэдняга памеру, які вырабляўся кампаніяй Ford Motor Company для амерыканскага рынку з 2005 па 2020 год. Выпускаўся на заводзе кампаніі Ford у Эрмасільё (штат Санора, Мексіка).
Другое пакаленне
31 ліпеня 2020 года вытворчасць мадэлі была завершана.
У спорце
Fusion прыйшоў у NASCAR на замену Ford Taurus у 2006 годзе і выкарыстоўваўся Фордам у гонках да 2018 года. За гэты час Fusion заваяваў 108 перамог.
Алонтэ
Алонтэ (Alonte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 1560 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 156 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 36045. Тэлефонны код — 0444.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Еўрапейская кінапрэмія 2012
25-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 1 снежня 2012 года ў Валета.
Канавалык
Канавалык (Конова́лик) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чупахіўскай пасялковай абшчыны.
Рэнэ Зелвегер
Рэнэ Кэтлін Зелвегер (Renée Kathleen Zellweger; нар. 25 красавіка 1969, Кэці, Тэхас) — амерыканская, уладальніца прэміі «Оскар» у катэгорыі «лепшая актрыса другога плана» (за фільм «Халодная гара», 2003).
У 2006 годзе на сусветныя экраны выйшла карціна з удзелам Рэнэ Зелвегер пад назвай «Міс Потэр». У ёй Рэнэ іграе Беатрыкс Потэр, вядомую дзіцячую пісьменніцу і ілюстратарку.
Жэзкент
Жэзкент — пасёлак в Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жэзкенцкай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 40 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633845100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 10554 чалавекі (5485 мужчын і 5069 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 9888 чалавек (4727 мужчын і 5161 жанчына).
Кібартай
Кібарта́й (Kybartai, традыцыйная беларуская назва — Кіба́рты) — горад у Вілкавішкіскім раёне Марыямпальскага павета Літвы. Размешчаны за 16 км на захад ад Вілкавішкіса, на мяжы з Калінінградскай вобласцю Расійскай Федэрацыі. Горад размешчаны на правым беразе ракі Ліепона, па якой праходзіць мяжа з Расіяй. Чыгуначная станцыя на лініі Каўнас — Калінінград. У горадзе знаходзяцца пешаходны, аўтамабільны і чыгуначны пагранпераходы Літва — Расія.
Насельніцтва складае каля 6,4 тыс. чалавек. Кібартай адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Сувалкія.
Гісторыя
Па выніках Венскага кангрэса, які праходзіў пасля заканчэння вайны з Напалеонаўскай Францыяй, Варшаўскае герцагства было скасавана, і ў 1815 годзе пасад Кібарты быў уключаны ў склад Расійскай імперыі. У 1856 годзе пасад, размешчаны зблізку мытнага пункта Вержбалова, атрымаў статус горада. Значны рост горада адбыўся пасля 1861 года, калі была пабудавана чыгунка Санкт-Пецярбург — Варшава. Чыгуначная станцыя, пабудаваная каля Кібартая, была названа Вержбалова па назве суседняга горада Вержбалова (станцыя Вержбалова).
У 1919 годзе пры ўтварэнні Літоўскай Рэспублікі ўвайшоў у яе склад і быў пераназваны ў Кібартай з пацверджаннем статуса горада. Кібартай быў апошнім горадам Літвы, дзе знаходзіўся прэзідэнт Антанас Смятона 15 чэрвеня 1940 года перад эміграцыяй.
З 1940 года знаходзіўся ў складзе Літоўскай ССР (СССР). Падчас Другой сусветнай вайны быў пакінуты Чырвонай Арміяй 22 чэрвеня 1941 года. Вызвалены 18 кастрычніка 1944 года войскамі 3-га Беларускага фронту падчас Гумбінен-Гольдапскай наступальнай аперацыі. У 1950—1959 гадах быў цэнтрам Кібартайскага раёна. З 1991 года ўваходзіць у склад Літвы. Герб Кібартая зацверджаны 24 лістапада 1998 года ўказам прэзідэнта Літоўскай Рэспублікі па праекце мастака Кястуціса Гвалды. У красавіку 2001 года была ўтворана Кібартайская сянюнія, якая ўключае 39 вёсак і горад Кібартай.
Партрэт Іосіфа Солтана
Партрэт Іосіфа Солтана - карціна невядомага мастака з Супрасльскага Дабравешчанскага манастыра, напісаная ў канцы XVI ст..
Стралічаўскі сельсавет
Стралі́чаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Стралічава.
Партрэт Іосіфа Солтана
Апісанне
Карціна адлюстроўвае фундатара Супрасльскага Дабравешчанскага манастыра Іосіфа Солтана. Фігура напісана на дошцы ў рост. У партрэце мітрапаліта Іосіфа Солтана мастак падкрэслівае знячнасць асобы. Сілуэт абагульнены, уся ўвага сканцэнтравапа на твары, які выпісаны дасканала. Мітрапаліт эпічна велічны, задуменны. Тут традыцыйная лінеарна-плоскасная форма сналучаецца з умоўнай святлаценню, застыласцю і нерухомасцю. Фон за спіной фігуры вырашаецца драпіроўкай — элементам, характэрным для рэнесанснага жывапісу.
Стралічаўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Стралічаў. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Губарэвіцкага сельсавета. З 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перайменаваны ў Стралічава. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гомельскай вобласці. 8 студзеня 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Аравіцкага (7 населеных пунктаў: вёскі Аравічы, Дронькі, Краснаселле, Пагоннае, Хвашчоўка, пасёлкі Гнездзенка і Града) і Радзінскага (8 населеных пунктаў: вёскі Баршчоўка, Лясок, Малочкі, Масаны, Радзін, Сінцы, Уласы і Чамкоў) сельсаветаў. 4 ліпеня 1991 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Рудакоўскага сельсавета. 17 лістапада 2005 года скасаваны пасёлак Леніна. 2 лістапада 2009 года ліквідаваны пасёлак Чырвонае Возера. 21 верасня 2010 года ліквідаваныя населеныя пункты Мокіш, Плоскае, Рудыя, Чахі, Чырвоны Рог. 20 верасня 2011 года ліквідаваныя вёскі Бабчын і Варацец.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 934 чалавекі, з іх 74,1 % — беларусы, 18,6 % — рускія, 5,2 % — украінцы.
Элемент (стыхія)
Элемент (ад лац.: elementum), альбо Стыхія (ад στοιχεῖον) - асноўнае і першапачатковае паняцце старажытнай натурфіласофіі, а таксама сярэднявечнай алхіміі і астралогіі. Згодна з антычнымі тэорыямі, Сусвет разглядаўся, як сума і ўзаемадзеянне чатырох першых элементаў: Агня, Глебы, Паветра, Вады. Акрамя таго, існавала тэорыя загадкавага пятага элемента - Эфіра, звязанага з паняццем Квінтэсенцыі.
Прушкаў (Апольскае ваяводства)
Прушкаў  (Prószków, Proskau) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 340 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 10 км на поўдзень ад цэнтра Аполе. Уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Прушкаў. Займае плошчу 16,22 км². Насельніцтва 2,7 тыс. чалавек.
Сезар (прэмія, 1999)
24-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 6 сакавіка 1999 года ў Парыжы.
Лантраціўка (Ахтырскі раён)
Лантраціўка (Лантра́тівка) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чупахіўскай пасялковай абшчыны.
Авіякампанія Гродна
Авіякампанія Гродна — беларуская авіякампанія, якая базуецца ў аэрапорце Гродна. Займаецца грузавымі перавозкамі па ўнутраных і міжнародных авіялініях, а таксама хімапрацоўкай палёў.
Гісторыя
Адкрытае акцыянернае таварыства «Авіякампанія Гродна», у мінулым — Гродзенскі аб’яднаны авіяатрад, вядзе сваю гісторыю з 1945 года. У розныя перыяды прадпрыемства эксплуатавала паветраныя судны По-2, Як-12, Ан-2. Асноўным відам дзейнасці прадпрыемства з’яўлялася выкананне авіяцыйна-хімічных работ у сельскай гаспадарцы. У асобныя гады прадпрыемствах апрацоўвала да 1 млн га сельгасугоддзяў на ўсёй тэрыторыі СССР.
Флот
У 2020 годзе ў кампаніі налічвалася 16 самалётаў: Ан-30, Ан-32, тры Ан-12, а таксама 11 самалётаў Ан-2. У 2021 годзе самалёт Ан-12, які перавозіў прадукты, разбіўся пад Іркуцкам. У 2023 годзе кампанія, з-за пазыкаў, прадала ў Расію самалёт Ан-32 і тры самалёты Ан-2. Станам на чэрвень 2023 года ў кампаніі 11 самалётаў: Ан-30, два Ан-12 і восем Ан-2.
Дзейнасць
Акрамя грузавых перавозак кампанія выконвае паветраную здымку і аэрафотаздымку, аглядныя палёты над Аўгустоўскім каналам, Гроднам і яго наваколлем, замкамі ў Лідзе, Навагрудку, Міры і Нясвіжы. Можа выконваць трансферныя рэйсы ў Нацыянальны аэрапорт Мінск. Гродзенская авіякампанія выконвае таксама авіяцыйна-хімічныя работы, прапануе паслугі па дэсантаванні парашутыстаў, лазернага сканавання і сканавання ў ІЧ-спектры.
Здарэнні
3 лістапада 2021 года пад горадам Іркуцк самалёт авіякампаніі выконваў грузавы рэйс, ляцеў з Чукоткі транзітам праз Якуцк у Іркуцк. Пры заходзе на пасадку (экіпаж вырашыў пайсці на другі круг) у Іркуцку ён раптоўна знік з радараў. На борце знаходзіліся 7 чалавек. Акрамя трох беларусаў — па 2 грамадзяніна Украіны і Расіі. Расійскія ратавальнікі заявілі, што ўсе загінулі.
Іаакім (Лявіцкі)
Біяграфія
Скончыў Кіева-Сафійскае духоўнае вучылішча, Кіеўскую духоўную семінарыю, Кіеўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя (1879). Са жніўня 1879 года выкладчык Рыжскай духоўнай семінарыі. 24 чэрвеня 1880 года епіскапам Рыжскім і Мітаўскім Філарэтам рукапаложаны ў сан іерэя. Служыў у Рыжскім кафедральным саборы, з’яўляўся законавучыцелем Рыжскага юнкерскага вучылішча, інспектарам Рыжскай духоўнай семінарыі, членам Гісторыка-статыстычнай камісіі па апісанні цэркваў Рыжскай епархіі. 28 чэрвеня 1893 года пастрыжаны ў манаства з імем Іаакім. У 1893—1895 гадах рэктар Рыжскай семінарыі. У 1896 годзе рукапаложаны ў епіскапа Балцкага, вікарыя Камянец-Падольскай епархіі.
24 мая 1897 года прызначаны епіскапам Брэсцкім, вікарыем Літоўскай епархіі. З 23 студзеня 1900 года кіруючы архіерэй заснаванай Гродзенскай епархіі (з тытулам епіскап Гродзенскі і Брэсцкі). Пры Іаакіме ў епархіі быў заснаваны Краснастоцкі жаночы манастыр, пабудаваны сабор у горадзе Брэст, пачалі выходзіць «Гродзенскія епархіяльныя ведамасці», адчынены епархіяльны свячны завод і эмерытальная каса для духавенства, арганізаваны псаломніцкія і педагагічныя курсы для настаўнікаў царкоўных школ. Прымаў меры па адкрыццю ў Гродне духоўнай семінарыі.
26 лістапада 1903 года прызначаны епіскапам Арэнбургскім і Уральскім (з 1908 года — епіскап Арэнбургскі і Тургайскі). У 1910—1917 гадах епіскап (з 1916 года архіепіскап) Ніжагародскі і Арзамаскі.
У красавіку 1917 года у сувязі с нязгодай адносна дзейнасці Часовага ўрада па рэарганізацыі Сінода быў адхілены ад кіраўніцтва епархіяй, пэўны час знаходзіўся пад хатнім арыштам. Прымаў удзел ва Усерасійскім Памесным саборы 1917—1918 гадоў.
У 1918 годзе пераехаў у Крым. Па адной з версій у гэтым жа годзе павешаны бальшавікамі на Царскай браме Севастопальскага кафедральнага сабора. Па іншай версіі забіты грабежнікамі ў 1921 годзе недалёка ад Севастопаля.
NGC 6675
NGC 6675 (іншыя абазначэнні — UGC 11305, MCG 7-38-13, ZWG 228.19, IRAS18357+4000, PGC 62149) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзір
Дзір (у Іпацьеўскім летапісе таксама Дирдъ, ?—) — вараг з дружыны Рурыка, кіеўскі князь у 864—882 гадах (кіраваў разам з Аскольдам). Існуе таксама версія, што Дзір быў нашчадкам князя Кія — легендарнага заснавальніка Кіева.
Апісанне ў летапісах
Паводле «Аповесці мінулых гадоў», Аскольд і Дзір былі баярамі (дружыннікамі) наўгародскага князя Рурыка, які адпусціў іх у паход на Царград. Яны размясціліся ў Кіеве, захапіўшы ўладу над палянамі, якія ў гэты час не мелі свайго князя і плацілі даніну Хазарыі (864).
Паводле звестак Ніканаўскага летапісу, Аскольд і Дзір у 865 напалі на падуладны Рурыку Полацк «и много зла сътвориша». Далей у «Аповесці» паведамляецца, што ў 866 годзе пад правадырствам Дзіра і Аскольда быў здзейснены першы паход русі на Царград (візантыйскія крыніцы паказваюць 860 год, паведамляючы толькі аб адным правадыры русаў, не называючы яго імя). Пазней, пад 882 годам «Аповесць» паведамляе аб паходзе пераемніка Рурыка, наўгародскага князя Алега, які, захапіўшы Смаленск і шэраг іншых зямель, падышоў да Кіева і даведаўся, што тут пануюць Аскольд і Дзір. Тады Алег схаваў ваяроў у ладдзях і паслаў за Аскольдам і Дзірам, назваўшыся купцом, якія плывуць у грэчаскія землі «ад Алега і Ігара княжыча». Калі ж тыя прыйшлі, воіны выйшлі з ладдзей і Алег сказаў Аскольда і Дзіру, што яны не князі, не княскага роду, а ён, Алег, княскага, а разам з ім малалетні сын Рурыка Ігар. Пасля гэтага Аскольд і Дзір былі забітыя, а Алег стаў кіеўскім князем.
Бабіцкі сельсавет (Рэчыцкі раён)
Ба́біцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Бабічы.