cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клетка
Уласцівасці клеткі
Для клетак залозістых органаў характэрна сакрэцыя — утварэнне і вывядзенне пэўных рэчываў (сакрэтаў) з клеткі за яе межы. Адрозніваюць знешнюю (напрыклад, страўнікавы сок, малако, сліна) і ўнутраную (рэчывы з клетак трапляюць у кроў або лімфу) сакрэцыі.
У аснове росту тканак і ўзнаўлення колькасці клетак ляжыць працэс дзялення. Усе новыя клеткі ўтвараюцца шляхам дзялення існуючых. Аднак некаторыя клеткі ў выніку высокай спецыялізацыі функцыю дзялення страцілі. Да такіх клетак адносяцца асобныя клеткі крыві, нервовай сістэмы, мышачныя клеткі сэрца і інш.
Спецыялізацыя клетак замацавалася ў працэсе эвалюцыі. Адны з іх набылі здольнасць ахоўваць арганізм ад фактараў знешняга асяроддзя, другія — перадавалі інфармацыю органам і тканкам, трэція — забяспечвалі рух, чацвёртыя — апору, пятыя — выпрацоўку неабходных для арганізма біялагічных злучэнняў. Спецыялізацыя адбілася на форме клетак, іх будове, працягласці жыцця. Мышачныя і большасць нервовых клетак былі выцягнуты ў даўжыню, клеткі скуры набылі плоскую форму. Мужчынскія палавыя клеткі маюць жгуцік і здольны перамяшчацца, а белыя клеткі крыві могуць рухацца дзякуючы здольнасці ўтвараць ілжэножкі (як амёба). Акрамя знешніх адрозненняў, у клетках змянілася колькасць арганоідаў. Напрыклад, здольныя да скарачэння або да сакрэцыі клеткі маюць вялікую колькасць мітахондрый, якія назапашваюць энергію. Такім чынам, па знешнім выглядзе і колькасці арганоідаў можна меркаваць пра функцыі клеткі.
Жыццядзейнасць клеткі
Для любой жывой клеткі характэрны абмен рэчываў. Гэта значыць, што клетка жывіцца, дыхае і выдзяляе ў навакольнае асяроддзе розныя рэчывы. Пры гэтым ідзе назапашванне энергіі, якая траціцца клеткай на падтрыманне працэсаў жыццядзейнасці і на размнажэнне.
Паступленне рэчываў у клетку ідзе праз усю яе паверхню і толькі ў раствораным стане. Цытаплазматычная мембрана валодае выбіральнай пранікальнасцю. Некаторыя рэчывы могуць паступіць у клетку толькі ў тым выпадку, калі на іх перанос будзе затрачана энергія самой клеткі. Гэта часцей за ўсё складаныя арганічныя рэчывы, малекулы якіх маюць вялікія памеры. Многія неарганічныя рэчывы цытаплазматычная мембрана здольна прапускаць бесперашкодна. Такія рэчывы могуць трапіць у клетку без затрат энергіі толькі ў тым выпадку, калі іх канцэнтрацыя ўнутры клеткі будзе ніжэйшай, чым звонку, а такі шлях паступлення рэчываў у клетку назывецца дыфузійным.
Вада паступае ў клетку пры дапамозе осмасу. Гэта аднабаковае пранікненне вады праз выбіральна пранікальную мембрану клеткі. Вада пераходзіць з менш канцэнтраванага раствору ў больш канцэнтраваны. Чым большая канцэнтрацыя рэчываў у клетцы, тым больш паступае ў яе вады. Паступіўшая ў клетку вада павялічвае яе аб’ём. У клетцы раслін і грыбоў вада праходзіць праз цытаплазму і назапашваецца ў вакуолі. Аб’ём вакуолі пры гэтым павялічваецца, яна цісне на цытаплазму. Цытаплазма ў сваю чаргу цісне на абалонку. У клетцы ўзнікае ціск, які называецца тургарным, і паступленне вады ў клетку спыняецца. Калі ж вада часткова расходуецца, тургарны ціск знізіцца, і вада зноў асматычным шляхам будзе паступаць у клетку.
Разбураючы арганічныя рэчывы да неарганічных у працэсе дыхання, клетка атрымлівае энергію для падтрымання працэсаў сваёй жыццядзейнасці. Гетэратрофныя арганізмы (жывёлы, грыбы) вымушаны атрымліваць арганічныя рэчывы з навакольнага асяроддзя. Аўтатрофы (расліны) здольны самастойна сінтэзаваць іх з простых неарганічных рэчываў. Пры гэтым выкарыстоўваецца энергія святла. Гэты працэс адбываецца толькі ў хларапластах клетак раслін і называецца фотасінтэзам.
Дзяленне і рост клетак
У аснове размнажэння ляжыць здольнасць клетак падвойвацца пры наяўнасці пэўных умоў. Даказана, што ніводная клетка не можа ўзнікнуць нанова з нежывых кампанентаў. Усе новыя клеткі ўтвараюцца з ужо існуючых.
Перад дзяленнем клеткі ў ядры адбываецца падваенне колькасці храмасом. Пры гэтым утвараюцца два наборы храмасом, якія нясуць аднолькавую інфармацыю аб жыццёвых працэсах. Гэта і ёсць аснова таго, што дзве новыя клеткі будуць падобныя на тую клетку, з якой яны атрымаюцца. Затым усе храмасомы ўшчыльняюцца і ператвараюцца ў падобныя на палачкі структуры. У такім выглядзе храмасомы становяцца бачнымі ў светлавы мікраскоп. Ядзерная мембрана раствараецца, і храмасомы аказваюцца ў цытаплазме клеткі. Усе іншыя арганоіды перамяшчаюцца да цытаплазматычнай мембраны. Гэта дазваляе храмасомам размясціцца ў цэнтры клеткі. Пасля гэтага храмасомы падзяляюцца на дзве групы, якія маюць аднолькавы састаў. Менавіта таму абедзве ўзнікшыя ў выніку дзялення клеткі будуць несці зусім аднолькавую інфармацыю. Кожная з дзвюх груп храмасом перамяшчаецца ад цэнтра клеткі да аднаго з яе полюсаў. Пасля гэтага пачынаецца дзяленне клеткі папалам.
У клетак раслін перагародка пачынае фарміравацца ад сярэдзіны цэнтральнай часткі клеткі. Яна расце ва ўсе бакі, пакуль не дасягне вонкавай цытаплазматычнай мембраны. У гэты момант з адной клеткі ўтвараюцца дзве даччыныя, прычым перагародка, якая падзяліла клетку, атрымліваецца такой жа па трываласці і будове, як і ўся абалонка зыходнай клеткі. Адначасова з пабудовай перагародкі вакол кожнай групы храмасом, якія знаходзяцца каля полюсаў, фарміруецца новая ядзерная мембрана. Затым храмасомы ператвараюцца з палачкападобных у ніткападобныя. Пасля гэтага яны пачынаюць выконваць свае функцыі. На гэтым працэс дзялення клеткі заканчваецца.
Дзве даччыныя клеткі, якія з’яўляюцца копіямі адна адной і зыходнай мацярынскай клеткі, пачынаюць уласнае жыццё. У кожнай з даччыных клетак пасля дзялення ўжо ёсць частка ўсіх неабходных для існавання арганоідаў. Гэта дазваляе клеткам адразу пасля заканчэння дзялення ажыццяўляць усе жыццёва важныя функцыі. Звычайна пасля дзялення клеткі крыху павялічваюцца ў памерах і працягваюць жыць або да гібелі, або да наступнага дзялення. У мнагаклетачным арганізме даччыныя клеткі, якія ўзнікаюць пры дзяленні зыходнай мацярынскай клеткі, далей могуць мець розную будову і выконваць розныя функцыі. Гэта будзе залежаць ад таго, якая частка інфармацыі, заключанай у храмасомах, будзе выкарыстоўвацца клеткамі на працягу жыцця.
Арганізм чалавека складаецца прыблізна з 220 млрд клетак. Іх падзяляюць на дзве асноўныя катэгорыі: 20 млн «доўгажыхароў» (галоўным чынам гэта нервовыя клеткі) і 200 млрд «смяротных» (клеткі, якія пастаянна замяшчаюцца). Значыць, вялікая частка клетак арганізма чалавека ўвесь час абнаўляецца. Напрыклад, працягласць жыцця клетак кішэчніка складае ад 3 да 5 дзён, а скорасць іх замяшчэння роўна 1 млн./мін. Такім чынам, слізістая абалонка кішэчніка цалкам абнаўляецца 90 разоў на працягу аднаго года.
Клетачная смерць
Аднаклетачныя арганізмы ў пэўным сэнсе можна лічыць «бессмяротнымі», паколькі, за выключэннем выпадкаў пашкоджання ці галадання, яны не паміраюць, а праходзяць этап дзялення, у выніку якога ўтвараецца два новыя арганізмы. Затое ўсе клеткі мнагаклетачных арганізмаў (акрамя гамет) асуджаныя на гібель, але паміраюць яны не толькі ў выпадку смерці ўсяе асобіны — гэты працэс адбываецца ўвесь час.
Смерць некаторых клетак неабходная ў час эмбрыянальнага развіцця, клеткі працягваюць паміраць і ў дарослых арганізмаў, напрыклад, у касцявым мозгу і кішэчніку чалавека штогадзіны гінуць мільярды клетак. З-за фізіялагічных умоў адбываецца «запраграмаваная клетачная смерць», іншымі словамі клеткі «здзяйсняюць суіцыд». Найбольш распаўсюджаным, аднак не адзіным, шляхам клетачнага самазнішчэння з’яўляецца апаптоз. Асноўнымі прыкметамі апаптоза з’яўляецца фрагментацыя ДНК, распад клеткі на апаптычныя цельцы — везікулы, акружаныя мембранамі. На іх паверхні размешчаны адмысловыя малекулы, якія падахвочваюць суседнія клеткі і макрафагаў фагацытаваць іх такім чынам, што працэс не суправаджаецца запаленнем. Апаптоз з’яўляецца энергазалежным працэсам і патрабуе выкарыстання АТФ. Гэты шлях клетачнай смерці важны не толькі для развіцця арганізма, нармальнага функцыянавання імуннай сістэмы, але таксама і для абароны асобіны ад пашкоджаных клетак, якія могуць стаць на шлях злаякаснай трансфармацыі, і ад вірусных інфекцый.
Фізічнае або хімічнае пашкоджанне клетак, а таксама недахоп крыніц энергіі і кіслароду, можа прывесці да іншай смерці — некратычнай. Некроз, у адрозненне ад апаптоза, — пасіўны працэс, ён часта суправаджаецца разрывам плазмалемы і ўцечкай цытаплазмы. Некроз амаль заўсёды выклікае запаленне навакольных тканак. У апошні час даследуецца механізм запраграмаванага некроза як магчымай супрацьвіруснай і проціпухліннай абароны.
Пры ўмове працяглага недахопу АТФ у клетцы яна не адразу гіне шляхам некроза, а ў многіх выпадках становіцца на шлях аўтафагіі — працэсу, які дазваляе ёй яшчэ некаторы час заставацца жыццяздольнай. Пры аўтафагіі (літаральна «самапаяданне») абмен рэчываў пераключаецца ў бок актыўнага катабалізму, пры гэтым асобныя арганелы акружаюцца двайнымі мембранамі, утвараюцца так званыя аўтафагасомы, якія зліваюцца з лізасомамі, дзе адбываецца пераварванне арганічных рэчываў. Калі галадоўка працягваецца і пасля таго, як большасць арганел ужо «з’едзена», клетка гіне шляхам некроза. Некаторыя аўтары лічаць, што пры пэўных умовах аўтафагія можа быць асобным тыпам клетачнай смерці.
Ілья Сільчукоў
Ілья Сільчукоў (нар. ) — беларускі оперны спявак (барытон).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў у 2000 годзе Рэспубліканскі комплекс гімназію-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, затым у 2002 годзе вакальнае аддзяленне Мінскага музычнага вучылішча імя М. Глінкі, у 2005 годзе — вакальнае аддзяленне Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
З 2005 года — саліст Вялікага тэатра оперы і балета Беларусі. Удзельнічаў у пратэстах 2020 года, праспяваў гімн «Магутны Божа» ў адмысловым кліпе, быў звольнены з тэатра.
Віталь Станіслававіч Чырвінскі
Віталь Станіслававіч Чырвінскі (нар., Мінск) — беларускі ваенны гісторык. Падпалкоўнік запасу. Галоўны гісторык Міністэрства абароны Беларусі.
Біяграфічныя звесткі
У 1992 годзе скончыў Бакінскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча. Пасля выпуску накіраваны ў Беларусь, службу праходзіў у мотастралковых, танкавых і выведных падраздзяленнях. Падпалкоўнік.
У апошнія гады службы вырашыў паступіць на гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка, які скончыў у 2010 годзе. Афіцэра заўважылі ў галоўным ваенным ведамстве Беларусі, дзе акурат бракавала прафесійных ваенных гісторыкаў, запрасіўшы на пасаду начальніка групы ваенна-гістарычнага і геральдычнага забеспячэння ваенна-навуковага камітэта Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Працаваў старшым выкладчыкам кафедры тактыкі ў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. 29 кастрычніка 2020 года быў вымушаны звольніцца з акадэміі. Кіраўніцтва акадэміі пачало аказваць на яго ціск, пагражаючы звальненнем пасля таго, як ён быў заўважаны на дазволеным пікеце Святланы Ціханоўскай у час перадвыбарнай кампаніі ў жніўні таго ж года. Пасля яму выгаворвалі за тое, што ён быццам бы крычаў з балкона «Жыве Беларусь!» і за размешчаныя на вокнах уласнай кватэры белыя лісткі паперы (сімвал падтрымкі пратэстоўцаў).
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Аўтар шэрагу артыкулаў па ваеннай гісторыі Беларусі і ваенных дзеячаў. Выдаў кнігу «Беларусь у войнах» (2016).
У кнізе «Беларусь у войнах Расійскай імперыі» (2019) прадставіў ваенна-біяграфічны агляд аднаго з вырашальных перыядаў беларускай гісторыі. Праз кароткія цытаты, успаміны сучаснікаў і апісанне знешнасці аўтар імкнецца ажывіць гістарычныя партрэты прадстаўнікоў расійскага генералітэту, ваенных вучоных, вынаходнікаў і паўстанцкіх камандзіраў. Значную частку кнігі займаюць падзеі паўстанняў 1831 і 1863 гадоў: сотні бітваў, баёў і сутычак паўстанцаў Літвы-Беларусі з урадавымі войскамі, узаемны тэрор і трагічныя лёсы камандзіраў паўстанцкіх атрадаў.
NGC 1069
NGC 1069 (іншыя абазначэнні — MCG -1-7-38, IRAS02405-0829, PGC 10285) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жытняя мука
Жытняя мука — від мукі, якую атрымліваюць з жыта. Змяшчае алкалоіды, а таксама лігнаны. Цеста з гэтай мукі змяшчае менш крухмалу і клейкавіны, чым пшанічная мука. Пышная структура цеста з жытняй мукі дасягаецца за кошт папярэдняй падрыхтоўкі.
Адрозніваюць 3 таварных сорта жытняй мукі: сеяная, абдзірная і абіўная.
Зборная Бутана па футболе
Зборная Бутана па футболе — нацыянальная футбольная каманда Бутана. Кіруючая арганізацыя — Футбольная асацыяцыя Бутана. Зборная Бутана ніколі не прымала ўдзелу ў фінальных стадыях чэмпіянатаў свету па футболе і Кубка Азіі. Каманда была заснавана ў 1983 годзе, ўступіла ў ФІФА ў 2000 годзе. Зборная Бутана па футболе ўдзельнічала ў кубку выкліку АФК ў 2006 і 2008 гадах, у Кубку SAFF ў 2008, а таксама ў шматлікіх турнірах з 1984 года, але беспаспяхова.
Крывялі
Крывялі́ (, Кривели) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Эктар Бабенка
Э́ктар Эдуа́рду Бабе́нка (Héctor Babenco;  — ) — народжаны ў Аргенціне бразільскі, , прадзюсар і акцёр. Працаваў у розных краінах, у тым ліку ў Аргенціне, Бразіліі і Злучаных Штатах Амерыкі. Найбольш вядомы як аўтар фільмаў «Пішотэ: Закон самага слабога» (1980), «Пацалунак жанчына-павука» (1985), «Чартапалох» (1987), «Гульні ў палях Госпада» (1990) і «Карандыру» (2003).
Крывялі
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Лашанскага сельсавета.
Пірацкі цэнтр Беларусі
Гісторыя
Пірацкі цэнтр (далей ПЦ) пачаў сваю дзейнасць ў Мінску на пачатку 2013 года. . Гэта трэцяя спроба арганізаваць пірацкі рух на Беларусі.
За апошні год дзенайсці былі створаны сайт, суполкі ў сацыяльных сетках, наладжаны сувязі з Пірацкімі партыямі розных краін (Расія, Украіна, Латвія, Польшча, Чэхія, Каталонія (Іспанія) і шмат іншых).
19-21 красавіка 2013 Пірацкі цэнтр удзельнічаў у Генеральнай асаблеі Пірацкага Інтэрнацыяналу і быў прыняты яе членам.
9 жніўня 2013 года піраты Беларусі прынялі ўдзел у стварэнні арганізацыі Маладых Піратаў Еўропы.
Мэты і прынцыпы
Асноўная лінія фронту дзейнасці Пірацкага Цэнтра — гэта дэмантаж існуючага капірайта.
Акрамя таго, піраты Беларусі выступаюць за:
Прынцыпы, якіх прытрымліваюцца ў Пірацкім цэнтры:
Напрамкі дзейнасці
На дадзены момант (2013 год) асноўны напрамак дзейнасці - адукацыйны, які ўключае: і інш.
Сегу
Сегу́ (Ségou) — горад у Малі, адміністрацыйны цэнтр вобласці Сегу.
Горад размешчаны на правым беразе ракі Нігер. Насельніцтва ў 2001 годзе складала 100 тыс. жыхароў.
Эканоміка
Сегу з’яўляецца гандлёвым цэнтрам сельскагаспадарчага раёна па жывёлагадоўлі, вырошчванню рысу, арахісу, цукровага трыснягу, манга, бавоўны. Дзейнічаюць прадпрыемствы цагельнай і тэкстыльнай прамысловасці, рачны порт, аэрапорт. Вузел аўтамабільных дарог.
Будынак Гродзенскага аблвыканкама
Архітэктура
Уяўляе сабой дзевяціпавярховы будынак прамавугольны ў плане. Галоўны фасад, арыентаваны на вул. Ажэшка, завершаны дэкаратыўным парапетам, у цэнтры якога герб БССР (чаканка, медзь). Першыя 2 паверхі галоўнага фасада абліцаваны шэрым гранітам, астатнія члянёны вертыкальнымі пілонамі. 3 боку дваровага фасада прыбудаваны трохпавярховы аб’ём (фае залы пасяджэнняў і выставачная). Зала пасяджэнняў мае верхняе дзённае асвятленне пры дапамозе зашклёных ліхтароў. У цэнтры будынка на 1-м паверсе размешчаны вестыбюль з лесвічна-ліфтавым вузлом. У фае над уваходам у залу пасяджэнняў рэльефнае гіпсавае пано «Нараджэнне рэспублікі» (скульпт. Г. Буралкін). У афармленні інтэр’ераў выкарыстаны шэры і белы мармур, дэкаратыўная муроўка. Унутраная планіроўка калідорнага тыпу. На 1-м паверсе размешчаны вестыбюль, службовыя памяшканні, на 2—7-м паверхах — рабочыя кабінеты.
Павел Пятровіч Раднёнак
Павел Пятровіч Раднёнак (нар., ) — савецкі і беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе старшым трэнерам клуба «Энергетык-БДУ».
Гульнявая кар’ера
Прафесійную кар’еру пачаў у 1981 годзе ў мінскім «Дынама». Спачатку выступаў за дубль, а з 1984 года пачаў выступаць і ў асноўным складзе, правёў за яго 140 матчаў у чэмпіянатах СССР і Беларусі. гуляў у еўракубках. У сезоне 1992/1993 выступаў ва Украіне за ровенскі «Верас», а пасля перабраўся ў цюменскі «Дынама-Газавік».
У 1983 годзе ў складзе юніёрскай зборнай СССР прымаў удзел у чэмпіянаце свету. У 1994—1996 гадах правёў 12 матчаў у складзе нацыянальнай зборнай Беларусі.
Трэнерская кар’ера
Трэнерскую кар’еру пачаў у мінскім «Дынама» асістэнтаў галоўнага трэнера, а ў сезоне 2000 узначальваў мінчан. Пазней быў галоўным трэнерам клуба СКАФ у Другой лізе, са жніўня 2001 года па май 2002 года быў на чале мазырскай «Славіі».
Пазней стаў працаваць з юнацкімі зборнымі Беларусі, узначальваў каманды 1989 і 1992 гадоў нараджэння. У 2007 годзе разам з юніёрскай зборнай атрымаў перамогу ў мемарыяле Гранаткіна. У жніўні 2009 года перабраўся ў Казахстан, дзе ўзначаліў моладзевую і юніёрскую зборныя.
Вярнуўшыся ў Беларусь, у студзені 2011 года ўвайшоў у трэнерскі штаб «Рудзенска», дзе стаў дапамагаць Віктару Сокалу. У жніўні таго ж года ўзначаліў дубль гродзенскага «Нёмана», заставаўся на пасадзе да канца 2013 года. Пазней працаваў у БАТЭ трэнерам юнацкай каманды.
У лютым 2017 года ўвайшоў у трэнерскі штаб Анатоля Юрэвіча ў «Энергетыку-БДУ». У тым жа годзе зноў з’ехаў у Казахстан, дзе стаў працаваць тэхнічным дырэктарам Казахстанскай Федэрацыі футбола. У 2018 годзе вярнуўся ў «Энергетык-БДУ», дзе з пачатку 2019 года ўзначаліў сфарміраваны дубліруючы склад.
У маі 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам «Смаргоні». Пад яго кіраўніцтвам каманда скончыла сезон 2019 на 14-м месцы ў Першай лізе, пасля чаго ён у лістападзе 2019 года пакінуў пасаду галоўнага трэнера.
З 2021 года зноў стаў працаваць з дубліруючым складам «Энергетыка-БДУ», а ў лютым 2022 года быў прызначаны галоўным трэнерам асноўнай каманды. Як заявіў сам трэнер у інтэрв’ю, асноўнымі яго функцыямі былі прадстаўнічыя, трэніровачнымі працэсамі кіравалі звычайна іншыя трэнеры ў структуры клуба. У маі 2023 года саступіў пасаду галоўнага трэнера Аляксею Мяркулаву, пры гэтым сам застаўся ў трэнерскім штабе каманды.
Заходняя Памеранія
Заходняя Памеранія (таксама Пярэдняя, або Блізкая Памеранія; ад Vorpommern) — назва часткі прускай правінцыі Памеранія, якая знаходзіцца ў сучаснай Германіі і разам з Мекленбургам утварае федэральную зямлю Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Пярэдняя Памеранія знаходзіцца на ўсходзе і ахоплівае прыкладна траціну тэрыторыі федэральнай зямлі.
Пярэдняя Памеранія знаходзіцца на паўночным усходзе Германіі, на ўсходзе мяжуе з Польшчай і Мекленбургам, на поўдні з федэральнай зямлёй Брандэнбург, а на поўначы выходзіць да ўзбярэжжа Балтыйскага мора.
Назва
Таксама ў Польшчы існуе Заходнепаморскае ваяводства, якое ўключае заходнюю частку польскай часткі Памераніі.
Самалёт
Самалё́т, або аэрапла́н, ''бел. дыял.'' лята́к  — аэрадынамічны лятальны апарат для палётаў у атмасферы з дапамогай рухавіка і нерухомых крылаў (крыла). Самалёт здольны рухацца з высокай хуткасцю, выкарыстоўваючы пад'ёмную сілу крыла для падтрымання сябе ў паветры. Нерухомае крыло адрознівае самалёт ад махалёта, а наяўнасць рухавіка — ад планёра.
У адносінах да сучасных і перспектыўных распрацовак у авіяцыйнай тэхніцы (інтэгральныя і гіпергукавыя аэрадынамічныя кампанаванні, выкарыстанне зменнага вектару цягі і інш.) тэрмін «самалёт» патрабуе ўдакладнення:
Самалёт — лятальны апарат, шчыльнейшы за паветра, для палётаў у атмасферы (і касмічнай прасторы (напр. Арбітальны самалёт)), што выкарыстоўвае аэрадынамічную пад'ёмную сілу планёра для ўтрымання сябе ў паветры (падчас палёту ў межах атмасферы) і цягу сілавой (рухальнай) устаноўкі для манеўравання і кампенсавання страт поўнай механічнай энергіі на лабавое супраціўленне.
Класіфікацыя самалётаў
Класіфікацыя самалётаў можа быць дадзена па розных прыкметах — па прызначэнню, па канструктыўных прыкметах, па тыпу рухавікоў, па лётна-тэхнічных параметрах і г.д. і да т.п.
Па тыпу і ліку рухавікоў
(гл. таксама Класіфікацыя самалётаў па канструктыўных прыкметах і сілкавальнай усталёўцы)
Па кампанавальнай схеме
Класіфікацыя па дадзенай прыкмеце з'яўляецца найбольш шматварыянтнай (гл. таксама Класіфікацыя самалётаў па канструктыўных прыкметах і сілкавальнай усталёўцы). Прапануецца частка асноўных варыянтаў:
Гісторыя самалётаў
Першыя спробы пабудаваць самалёт прадпрымаліся яшчэ ў дзевятнаццатым стагоддзі, у прыватнасці, самалёт быў пабудаваны рускім інжынерам Мажайскім. Аднак ніводная з гэтых канструкцый не змагла падняцца ў паветра. Чыннікамі гэтага служылі: занадта высокая маса і непрыстасаванасць тагачасных рухавікоў (паравых машын) да ўмоў авіяцыі, у адсутнасці тэорыі палёту, у сувязі з чым самалёты будаваліся «наўздагад», у адсутнасці інжынернага досведу ў шматлікіх піянераў авіяцыі.
Першым самалётам, які змог самастойна адарвацца ад зямлі і здзейсніць гарызантальны палёт, стаў «Флаер», пабудаваны братамі Орвілам і Уілбурам Райт у ЗША. Першы палёт самалёта ў гісторыі адбыўся 17 снежня 1903-га года. «Флаер» пратрымаўся ў паветры 59 секунд і праляцеў 260 метраў. Стварэнне Райтаў было афіцыйна прызнана першым у свеце апаратам цяжэй за паветра, які здзейсніў пілатаваны палёт з выкарыстаннем рухавіка.
Іх апарат уяўляў сабой біплан тыпу «качка» — пілот месцаваўся на ніжнім крыле, руль напрамку ззаду, руль вышыні спераду. Двухланжэронныя крылы былі абабіты тонкім нябеленым муслінам. Рухавік «Флаера» быў чатырохтактны, са стартавай магутнасцю 16 конскіх сіл і важыў усяго (ці цэлых, калі ацэньваць з сучаснага пункта гледжання) 80 кілаграм.
У Расіі практычнае развіццё авіяцыі затрымалася з-за арыентацыі ўрада на стварэнне паветраплавальных лятальных апаратаў. Бяручы прыклад Германіі, рускае вайсковае кіраўніцтва зрабіла стаўку на развіццё дырыжабляў і аэрастатаў для войска і не ацаніла своечасова патэнцыйныя магчымасці новага вынаходства — самалёта.
Сваю адмоўную ролю ў стаўленні да лятальных апаратаў цяжэй за паветра зыгра і гісторыя з «Аэрамабілем» В. В. Татарынава. У 1909 г. вынаходнік атрымаў 50 тысяч рублёў ад Вайсковага міністэрства для пабудовы верталёта. Акрамя таго, было шмат ахвяраванняў ад прыватных асоб. Тыя, хто не мог дапамагчы грашыма, прапанавалі бясплатна сваю працу для ўвасаблення задумы вынаходніка. Расія ўскладала вялікія надзеі на гэтае айчыннае вынаходства. Але задума скончылася поўным правалам. Досвед і веды Татарынава не адпавядалі складанасці пастаўленай задачы, і вялікія грошы былі выкінутыя на вецер. Гэты выпадак адмоўна паўплываў на лёсы шматлікіх цікавых авіяцыйных праектаў — рускія вынаходнікі не маглі больш дамагчыся дзяржаўных субсідый.
У 1909 годзе рускі ўрад нарэшце выказаў цікавасць да самалётаў. Было вырашана адхіліць прапанову братоў Райт пра куплю іх вынаходства і будаваць самалёты саматугам. Канструяваць самалёты даручылі афіцэрам-паветраплавальнікам М. А. Агапаву, Б. В. Голубеву, Б. Ф. Гебаўэру і А. І. Шабскаму. Вырашылі будаваць трохмясцовыя самалёты розных тыпаў, каб потым абраць найбольш удалы. Ніхто з праектоўнікаў не толькі не лятаў на самалётах, але нават не бачыў іх у натуры. Таму не дзіва, што самалёты траплялі ў аварыю яшчэ падчас прабежак па зямлі.
Першыя поспехі рускай авіяцыі датуюцца 1910 г. 4 чэрвеня прафесар Кіеўскага політэхнічнага інстытута князь Аляксандр Кудашоў праляцеў некалькі дзясяткаў метраў на самалёце-біплане ўласнай канструкцыі.
16 чэрвеня малады кіеўскі авіяканструктар Ігар Сікорскі ўпершыню падняў свой самалёт у паветра, а яшчэ праз тры дні адбыўся палёт самалёта інжынера Якава Гакеля незвычайнай для таго часу схемы біплан з фюзеляжам (біманаплан).
Рапола
Рапола (Roppolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 854 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 107 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 13883. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Туберкулёз
Туберкулёз (tuberculum — бугарочак, tuberculosis, Φυματίωση) — інфекцыйнае захворванне чалавека і жывёл (часцей буйнога рагатага ската, свінняў, кур), якое выклікаецца некалькімі разнавіднасцямі кіслотаўстойлівых мікабактэрый (род Mycobacterium) (састарэлая назва — палачка Коха). . Туберкулёз звычайна паражае лёгкія, радзей закранаючы іншыя органы і сістэмы. Mycobacterium tuberculosis перадаецца паветрана-кропельным шляхам пры размове, кашлі і чханні хворага. Часцей за ўсё пасля інфіцыравання мікабактэрыямі захворванне працякае ў бессімптомнай, схаванай форме (тубінфіціяванасць), але прыкладна адзін з дзесяці выпадкаў схаванай інфекцыі ў рэшце рэшт пераходзіць у актыўную форму.
Прыкметныя складанасці ў лячэнні сухотаў узнікаюць пры наяўнасці ўстойлівасці ўзбуджальніка да процісухотных прэпаратаў асноўнага і, радзей, рэзервовага шэрагу, якая можа быць выяўлена толькі пры мікрабіялагічным даследаванні. Устойлівасць да ізаніязіду і рыфампіцыну таксама можа быць усталяваная метадам ПЦР. Прафілактыка сухотаў заснаваная на скрынінгавых праграмах, прафаглядах, а таксама на вакцынацыі дзяцей вакцынай БЦЖ або БЦЖ-М.
Існуе меркаванне, што M. tuberculosis інфіцыравана прыкладна траціна насельніцтва Зямлі, і прыкладна кожную секунду ўзнікае новы выпадак інфекцыі. Доля людзей, якія захворваюць на туберкулёз кожны год ва ўсім свеце, не змяняецца, аднак з-за росту колькасці насельніцтва абсалютная колькасць новых выпадкаў працягвае павяличвацца. У 2007 годзе налічвалася 13,7 млн зарэгістраваных выпадкаў хранічных актыўных сухотаў, 9,3 млн новых выпадкаў захворвання і 1,8 млн выпадкаў смерці, галоўным чынам у краінах, якія развіваюцца. Акрамя таго, усё больш людзей у развітых краінах заражаюцца на туберкулёз, таму што іхная імунная сістэма слабее з-за прыёму імунасупрэсіўных прэпаратаў, злоўжывання псіхаактыўных рэчываў і асабліва пры ВІЧ-інфекцыі. Распаўсюджанне сухотаў размеркаваны нераўнамерна па ўсім свеце, каля 80 % насельніцтва ў многіх азіяцкіх і афрыканскіх краінах маюць станоўчы вынік сухотных пробаў, і толькі сярод 5-10 % насельніцтва ЗША такі тэст станоўчы. Паводле некаторых дадзеных, на тэрыторыі Расіі тубінфіцыраванасць дарослага насельніцтва прыблізна ў 10 разоў вышэй, чым у развітых краінах.
Гісторыя
Туберкулёз суправаджаў чалавецтва спрадвеку. Яшчэ ў астатках костак старажытных людзей знаходзілі сляды туберкулёзнага паражэння. Апісанне хваробы знаходзілі ў егіпецкіх іерогліфах, старых персідскіх кнігах, індыйскіх ведах. У вавілонскіх законах Хамурапі ўстаноўлена права на развод з жанчынай, калі мужчына захварэў на сухоты. Старажытнагрэчаскі лекар Гіпакрат у канцы V — на пачатку IV стагоддзя да н.э. апісаў праявы сухотаў і апісаў яго патагенез, але лічыў гэту хваробу спадчыннай, паколькі яна паражала цэлыя сем'і. Арыстоцель першым апісаў сухотны грудок, а Клаўдзій Гален у Старажытным Рыме сцвярджаў, што гэтая хвароба з'яўляецца заразнай.
Відавочна, пад гэтай хваробай апісваліся розныя хваробы, якія суправаджаюцца інтаксікацыяй, высільваннем, крывохарканнем, крывацёкамі, таму і ўзнікла такая назва як сухоты (phthisis), што азначае знясіленне. Пад тэрмінам tuberculum разумелі змены, якія назіраюцца на паверхні органаў, або што-небудзь, што выступала над яго паверхняй пры выкрыцці. У старажытных рускіх летапісах таксама згадваецца гэтая хвароба як запаленне рэгіянальных лімфатычных вузлоў. Тады яе лячылі хірургічным метадам і прыпяканнем. Так лячылі ў прыватнасці кіеўскага князя Святаслава Яраславіча ў 1076 годзе.
Нягледзячы на значнае распаўсюджванне сухотаў у Сярэднявеччы, навукоўцы ў асноўным карысталіся трактатамі старажытнагрэчаскіх аўтараў, а працы Гіпакрата і Галена лічылі бясхібным. Толькі ў XVI стагоддзі венецыянец Джыралама Фракастора сцвярджаў, што сухоты заразныя і іх пераносіць нейкае «насенне». У 1678 годзе галандскі лекар Францыск Сільвіа апісаў сухотны горбік у лёгкіх памерлага і назваў яго tuberculum. Аднак ён лічыў, што гэта зменены лімфатычны вузел. У 1689 годзе англійскі лекар Рычард Мортан апублікаваў свой ​​трактат пад назвай «Фтызіялогія, або трактат пра сухоты», дзе выклаў падобныя здагадкі. Толькі ў 1793 годзе таксама англічанін Бейлі даказаў, што тыя горбікі — не змененыя лімфатычныя вузлы, а спецыфічныя стварэнні, характэрныя толькі для сухотаў, і якія могуць злівацца і распадацца.
Гэты напрамак даследаванняў развіў і дапоўніў французскі вучоны Рэнэ Лаенек (1881—1926). Ён даказаў, што горбік і казеозны некроз ёсць універсальны субстрат сухотаў. Ён таксама прапанаваў першую класіфікацыю сухотаў і высунуў канцэпцыю пра апікакаўдальнае распаўсюджванне сухотаў у лёгкіх. Прапанаваны ім метад аўскультацыі разам з распрацаванай яшчэ ў 1760 годзе Леапольдам Аўэнбругерам перкусіяй, падалі шырокія магчымасці для клінічнага распазнання сухотаў.
Узбуджальніка хваробы адкрыў Роберт Кох.
IC 3979
IC 3979 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мачэрацкі ўніверсітэт
Мачэрацкі ўніверсітэт (Università degli Studi di Macerata) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Мачэрата ў рэгіёне Марке.
Спіс аб’ектаў PGC (1789001—1790000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1789001—1790000)
Міжгір’я (Лакачынскі раён)
Міжгір’я (Міжгі́р’я) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Руслан Фёдаравіч Алехна
Руслан Фёдаравіч Але́хна (часам Аляхно́; нар. 14 кастрычніка 1981, Бабруйск) — беларускі спявак, пераможца тэлепраекта «Народны Артыст 2», поп-выканаўца прадзюсарскага цэнтра FBI-music. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь (2021).
Біяграфія
Скончыў Бабруйскі дзяржаўны аўтатранспартны каледж па спецыяльнасці «Арганізацыя перавозак і кіраванне рухам на аўтатранспарце». У час навучання выступаў у гурце, гарадскім ансамблі — студыі, і ў той час спяваў у рэстаране «Белая Русь». Па заканчэнні каледжа прызваны ў войска. На творчым вечары паэта Фёдара Баравога, куды запрасілі выступіць Руслана Аляхно, на яго звярнуў увагу саліст Акадэмічнага ансамбля песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, заслужаны артыст Леанід Нікольскі. Ён распавёў: «''Я адразу ж заўважыў у гэтым маладым хлопцы, акрамя добрага голасу, тэмбру, адну вельмі каштоўную якасць: ён спяваў, усведамляючы тое, што спявае. Гэтае разуменне, якое чытаецца ў вачах, цяпер, нажаль, сустракаецца на нашай і расійскай эстрадзе рэдка…''» Так Леанід Нікольскі прывёў юнака ў Акадэмічным ансамбль песні і танца Узброеных Сіл, дзе той застаўся на чатыры гады. У час службы прымаў удзел у розных конкурсах і фестывалях. Заваяваў Гран-пры на фестывалі ваенна-патрыятычнай песні ў Расіі, быў лаўрэатам конкурсу беларускай песні і паэзіі, а таксама лаўрэатам «Залатога шлягера». У 2003 годзе на фестывалі «На перакрыжаваннях Еўропы» ён быў названы «Чыстым голасам». У Міжнародным фестывалі песні «Мальвы-2004» Руслан заняў другое месца.
Завочна скончыў эстрадна-джазавы факультэт МДУКМ (Масква). Скончыў школу эстраднага спеву ў Грэцыі.
«Народны артыст-2»
Руслан падпісаў кантракт з прадзюсарскім цэнтрам FBI-Music, і ў студзені 2005 года быў зняты дэбютны кліп на песню «Необыкновенная» (бел .«Незвычайная») (трыа з А. Чумаковым і А. Панаётавым). У ліпені 2005 года адбылася прэзентацыя дэбютнага дыска Руслана «Рано или поздно…» (бел. «Рана або позна…»). У 2007 годзе на дуэт з Ірынай Дарафеевай «Сэрца зямлі маёй» быў зняты кліп.
Еўрабачанне-2008
У 2008 годзе Руслан Аляхно перамог у фінале Нацыянальнага тэлевізійнага музычнага праекта «ЕўраФэст», і атрымаў права прадстаўляць Беларусь на конкурсе песні «Еўрабачанне-2008» у Бялградзе. Руслан правёў прома-тур па краінах, якія ўдзельнічалі ў конкурсе, таксама быў зняты кліп на песню «Hasta la Vista». Паводле вынікаў другога паўфіналу міжнароднага конкурсу песні «Еўрабачанне-2008» (22 мая) Руслан Аляхно не ўвайшоў у дзясятку найлепшых выканаўцаў і не атрымаў пуцёўку ў фінал.
У час палітычнага крызісу 2020—2021 гадоў
У часе пратэстаў у Беларусі супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў, гвалту і беззаконня падтрымаў рэжым Аляксандра Лукашэнкі сваім удзелам у здымках кліпу «Любимую не отдают». Увосень 2020 года заявіў, што «''Мая пазіцыя — за мір і дружбу з Расіяй, за мір у маёй краіне. Песня «Любимую не отдают» — пацверджанне таму''». Па атрыманні вялікай порцыі крытыкі выказаў меркаванне, што наўрад ці яму ў каментарыях пішуць беларусы. «Думаю, дзесьці сядзяць людзі, скажам так, у найбліжэйшым замежжы — у Літве, Польшчы — адтуль прыходзяць такія лісты». 10 верасня 2021 года Аляксандр Лукашэнка надаў яму званне Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь.
Новаандрэеўка
Назву Новаандрэеўка маюць:
Качыньскі
Качыньскі — прозвішча.
NGC 1070
NGC 1070 (іншыя абазначэнні — UGC 2200, MCG 1-7-26, ZWG 414.45, IRAS02407+0445, PGC 10309) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міграцыйны крызіс на мяжы паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам (2021)
Міграцыйны крызіс на мяжы паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам пачаўся ў 2021 годзе і быў справакаваны арганізаваным прыбыццём імігрантаў з Ірака, Афганістана і іншых краін Блізкага Усходу, а таксама Афрыкі праз беларуска-літоўскую, беларуска-польскую і беларуска-латвійскую граніцу.
У 2021 годзе беларускія ўлады перасталі спыняць нелегальных мігрантаў, якія накіроўваліся ў Еўрапейскі Саюз спачатку праз тэрыторыю Літвы, Латвіі, а пазней таксама і Польшчы. Аляксандр Лукашэнка і міністр замежных спраў Уладзімір Макей прызналі, што падтрымка трансгранічнай перакідкі нелегальных мігрантаў з’яўляецца адказам на санкцыі супраць Беларусі, уведзеныя праз фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 2020 года і наступныя рэпрэсіі.
Дзяржаўная памежная служба Польшчы паведаміла, што ў 2021 годзе польска-беларускую мяжу спрабавалі незаконна перасячы 39,7 тысяч разоў. Згодна інфармацыі Федэральнай паліцыі ФРГ за 2021 год у Германію праз тэрыторыю Беларусі і Польшчы прыбылі 11,2 тыс. нелегальных мігрантаў, да канца года іх колькасць стала зніжацца. 14 студзеня 2022 года Прэм’ер-міністр Літвы Інгрыда Шыманіце заявіла, што паток мігрантаў, якія адпраўляюцца ў Беларусь, спыніўся. Збольшага міграцыйны крызіс у 2022 годзе скончыўся. Дзясяткі мігрантаў, якія ў 2022 годзе штодзень нелегальна спрабавалі перасекчы мяжу Беларусі з Польшчай, Літвой і Латвіяй, перасталі быць палітычнай праблемай.
Перадгісторыя
У 2015 годзе ў Еўропе пачаўся найцяжэйшы міграцыйны крызіс. Асноўны паток ішоў з Сірыі і Афганістана, значную долю склалі выхадцы з Ірака і Лівіі. Прыкладна 25 % прыбылі з афрыканскага кантынента. Раней у краінах Блізкага Усходу і Афрыкі ўспыхнуў шэраг буйных ваенных канфліктаў, якія суправаджаліся цяжкай эканамічнай і дэмаграфічнай сітуацыяй. Некалькі мільёнаў чалавек вымушаны былі бегчы за мяжу. Асноўны ўдар прынялі на сябе Заходняя, Цэнтральная і Паўночная Еўропа. Прыток бежанцаў у Прыбалтыку і Польшчу быў мінімальны.
Шмат у чым нелегалаў стрымлівалі беларускія пагранічнікі, якія затрымлівалі парушальнікаў яшчэ на сваёй тэрыторыі.
У 2020 годзе ў Беларусі прайшлі прэзідэнцкія выбары. Паводле ЦВК, перамогу на іх атрымаў дзеючы кіраўнік дзяржавы Аляксандр Лукашэнка. Пачаліся масавыя акцыі пратэсту супраць фальсіфікацый. Краіны Еўрапейскага Саюза, у тым ліку Літва, Латвія і Польшча, падтрымалі пратэстуючых, што пагоршыла іх адносіны з беларускім рэжымам.
Ход падзей
Увесну 2021 года, на фоне пагаршэння адносін з Беларуссю (санкцыі і да т. п.), Літва заявіла аб росце колькасці нелегальных мігрантаў, якія пачалі пранікаць у краіну праз беларуска-літоўскую граніцу.
У ліпені 2021 года Аляксандр Лукашэнка заявіў, што па прычыне санкцый Беларусь больш не будзе стрымліваць нелегальную міграцыю ў краіны Еўрасаюза. Найперш вялікія патокі мігрантаў накіраваліся ў Літву, па стане на верасень 2021 — звыш 4,2 тысячы чалавек з краін Азіі і Афрыкі. Затым напружанне на сваіх межах адчулі Латвія і Польшча.
Рэагуючы на крызіс, Літва і Польшча пачалі будаваць сцяну на мяжы з Беларуссю. У Літве ў лагерах для ўцекачоў мігранты неаднаразова ладзілі бунты і намагаліся збегчы. Улады Польшчы з верасня распачалі затрыманні і дэпартацыі людзей, якія дапамагаюць мігрантам нелегальна перасякаць мяжу. Сярод іх як грамадзяне Польшчы, так і грамадзяне Беларусі, краін Азіі, у тым ліку некаторыя асобы, якія маюць від на жыхарства ў краінах Еўрасаюза.
У вялікай колькасці мігранты прыбывалі ў Беларусь з краін Блізкага Усходу. 7 жніўня 2021 года, пад ціскам Еўрасаюза і ЗША, Ірак прыпыніў усе пасажырскія рэйсы ў Беларусь з-за наплыву нелегальных мігрантаў у краіны Еўрасаюза з боку Беларусі.
30 верасня ПАСЕ катэгарычна асудзіла практыку вяртання мігрантаў «у трэцюю краіну, дзе ім не можа быць гарантавана міжнародная абарона», і нагадала Латвіі, Літве і Польшчы пра забарону на калектыўную высылку іншаземцаў.
6 лістапада, каб спыніць рост колькасці мігрантаў, якія спрабуюць перасекчы мяжу паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам, рашэннем МЗС Ірака былі закрыты Генеральнае консульства Беларусі ў Багдадзе і Ганаровае консульства ў Эрбілі. Прычынай закрыцця дыпламатычных прадстаўніцтваў Беларусі стала спрашчэнне візавых працэдур для грамадзян Ірака.
Каля тысячы мігрантаў ушчыльную наблізіліся да польскай мяжы, з-за дроту за імі сачылі ўзмоцненыя сілы польскай памежнай варты і Мінабароны. А 15-й гадзіне стала вядома пра першую спробу прарыву мяжы, якую спынілі польскія вайскоўцы. Мігранты штурмавалі польскую агароджу з дапамогай сякераў, бярвенняў, рыдлёвак і кусачак.
Увечары частка мігрантаў усё ж дабралася да польскага памежнага пераходу «Кузніца», але там іх спынілі польскія памежнікі.
Паводле Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Беларусі ад 8 лістапада, перад польскімі агароджамі на лініі мяжы знаходзіцца больш за 2 тыс. уцекачоў. Паводле розных ацэнак польскага боку, іх колькасць была ад 2 да 4 тысяч чалавек. Многія атрымалі візы ў беларускім дыпламатычным прадстаўніцтве ў Анкары, турэцкія авіякампаніі ўдзельнічаюць у перакіданні мігрантаў у Беларусь. 8 кастрычніка Варшава заявіла, што трактуе паводзіны беларускага боку як «агрэсіўныя дзеянні супраць Польшчы». З’явіўся шэраг відэадоказаў, што беларускія памежнікі не толькі не спыняюць мігрантаў, але і актыўна дапамагаюць ім нелегальна перасякаць польскую мяжу.
Ад раніцы 9 лістапада польскі бок прыпыніў дзейнасць памежнага пераходу ў Кузніцы.
11 лістапада Федэральная паліцыя Германіі заявіла, што толькі за першыя дні лістапада ў краіну трапілі больш за тысячу мігрантаў, якія выкарысталі Беларусь як краіну транзіту.
Ноч з 15 на 16 лістапада група з некалькіх тысяч мігрантаў правяла на беларуска-польскім памежжы ў пункце пропуску «Брузгі» (Гродзенскі раён). Наступным днём яны сабраліся перад лініяй польскай мяжы, умацаванай часовымі загародамі і шарэнгай польскіх вайскоўцаў, і пачалі спробу прарыву, якая скончылася беспаспяхова. Ад пападанняў розных прадметаў, у тым ліку камення, было паранена 7 польскіх паліцэйскіх. Беларускія медыкі аказваюць дапамогу пацярпелым ад слёзатачывага газу і вадамётаў бежанцам і журналістам. Бежанцы ўладкоўваюцца ў лагістычным цэнтры на граніцы.
У ноч на 17 лістапада 2021 года Дзяржаўны пагранічны камітэт Беларусі размясціў у транспартна-лагістычным цэнтры каля пункта пропуску «Брузгі» палову з 2000 іракскіх курдаў, якія прыбылі да беларуска-польскай мяжы за 9 дзён. Частка людзей, якія затрымаліся на мяжы, засталася начаваць на адкрытай тэрыторыі ля пункта пропуску, іншая — у стыхійным лагеры.
18 лістапада, як паінфармаваў Дзяржпагранкамітэт Беларусі, усе бежанцы са стыхійнага лагера на беларуска-польскай мяжы паблізу пункта пропуску «Брузгі» перамясціліся на тэрыторыю транспартна-лагістычнага цэнтра з прычыны ўмоў надвор’я, якія рэзка пагаршаюцца і пагрозы для жыцця, асабліва дзяцей. З Мінска вылецеў першы эвакуацыйны рэйс у Ірак. На больш чым дзесяці эвакуацыйных рэйсах у Ірак і Сірыю ў лістападзе-снежні Беларусь пакінулі каля 4,5 тысяч мігрантаў.
У лістападзе беларускія ўлады казалі пра 7 тысяч чалавек у Беларусі (з якіх 2 тыс. у «Брузгах»), польскія — пра 13-14 тыс. чалавек, украінскія — пра каля 16 тыс. чалавек. Польшча, Літва і Латвія з таго часу не прымалі значныя колькасці мігрантаў да сябе, але некаторых парушальнікаў памежнага рэжыму затрымлівалі. З таго часу Беларусь на самалётах пакінулі каля 4 тыс. мігрантаў.
6 студзеня 2022 года Юрый Караеў, які курыруе пытанні бяспекі і размяшчэння бежанцаў у гандлёва-лагістычным цэнтры ў Гродзенскай вобласці, расказаў, што яны не маюць намеру заставацца там назаўжды і па-ранейшаму імкнуцца трапіць у ЕС. Станам на 18 студзеня каля 500 асобаў застаюцца ў лагістычным цэнтры.
22 сакавіка 2022 года спыніў работу пункт размяшчэння бежанцаў у «Брузгах», усе іншаземцы, якія знаходзіліся тут, пакінулі яго.
У лютым 2023 года супрацоўнікі аддзела па грамадзянстве і міграцыі Мінскага РУУС пры падтрымцы АМАПа ў Міханавічах выявілі групу нелегальных мігрантаў. Былі затрыманыя 94 чалавекі: грамадзяне Алжыра, Афганістана, Егіпта, Емена, Ірака, Сірыі, Марока і Пакістана, якія прыбылі з Расіі і планавалі паехаць у Заходнюю Еўропу.
Рэакцыя
Прэм’ер-міністр Польшчы Матэвуш Маравецкі выказаў упэўненасць, што сцэнарый «гібрыднай агрэсіі» супраць Еўрасаюза быў распрацаваны Мінскам не самастойна, а ў шчыльнай супрацы з Масквой. Прэс-сакратар спецслужб Польшчы Станіслаў Жарын 27 верасня заявіў, што 20 % затрыманых мігрантаў маюць сувязі з Расіяй, пра што сведчаць знойдзеныя доказы.
30 верасня ПАСЕ катэгарычна асудзіла практыку вяртання мігрантаў «у трэцюю краіну, дзе ім не можа быць гарантавана міжнародная абарона», і нагадала Латвіі, Літве і Польшчы пра забарону на калектыўную высылку іншаземцаў.
8 кастрычніка Варшава заявіла, што трактуе паводзіны беларускага боку як «агрэсіўныя дзеянні супраць Польшчы». З’явіўся шэраг відэадоказаў з доказамі, што беларускія памежнікі не толькі не спыняюць мігрантаў, але і актыўна дапамагаюць ім нелегальна перасякаць польскую мяжу. Міністр унутраных спраў і адміністрацыі Марыюш Каміньскі сказаў, што беларускія памежнікі даюць мігрантам псіхатропныя сродкі, у тым ліку дзецям. 10 лістапада еўрадэпутат Радослаў Сікорскі заявіў, што крызіс на мяжы ініцыяваны пры падтрымцы Масквы, а Аляксандра Лукашэнку трэба прызнаць тэрарыстам і выдаць Міжнароднаму трыбуналу.
Новая кіраўніца МУС Германіі Нэнсі Фэзер 9 снежня назвала «скандальным і бесчалавечным» выкарыстанне Мінскам мігрантаў як інструмента ў канфлікце з Еўрапейскім Саюзам. Яна заявіла, што Аляксандр Лукашэнка эксплуатуе людзей, якія знаходзяцца ў гаротным становішчы, дзеля дасягнення ўнутрыпалітычных мэт.
Верхнятоемскі раён
Верхнятоемская муніцыпальная акруга — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і скасаванае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Верхняя Тойма.
Законам Архангельскай вобласці ад 26 красавіка 2021 г. № 413-25-ОЗ з 1 чэрвеня 2021 г. сельскія паселішчы Верхнятоемскага муніцыпальнага раёна былі пераўтвораны ў Верхнятоемскую муніцыпальную акругу.
Геаграфія
Плошча яго тэрыторыі — 20450 км². Мяжуе на захадзе з Шэнкурскім раёнам, на паўночным захадзе з Вінаградаўскім раёнам, на поўначы з Пінежскім раёнам, на паўднёвым захадзе з Усцьянскім раёнам, на поўдні з Краснаборскім раёнам на ўсходзе з Удорскім раёнам Рэспублікі Комі. Найбуйнейшыя рэкі: Паўночная Дзвіна, Верхняя Тойма, Ніжняя Тойма, Пінега, Юміж і іншыя.
Паўночная Ютландыя (вобласць)
Паўночная Ютландыя (Nordjylland) — адміністрацыйная вобласць у Даніі, створаная 1 студзеня 2007 у рамках муніцыпальнай рэформы 2007 года, па якой традыцыйныя адміністрацыйныя адзінкі амты былі заменены на пяць буйных абласцей. У той жа час маленькія муніцыпалітэты былі аб'яднаны ў большыя па памеры адміністрацыйныя адзінкі. Вобласць уключае 11 муніцыпалітэтаў (камун).
Размешчана ў паўночнай частцы паўвострава Ютландыя. Уключае часткі былых амтаў Вібарг і Орхус (заходняя палова муніцыпалітэта Марыягер).
Маўчаніў (Лакачынскі раён)
Маўчаніў (Мовча́нів) — вёска ў Лакачынскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Седан (горад)
Седа́н (Sedan) — горад і камуна на паўночным усходзе Францыі, у дэпартаменце Ардэны.
Горад размешчаны на рацэ Маас (Мёз), непадалёк ад мяжы з Бельгіяй. Вузел чыгунак і аўтамабільных дарог. Дзейнічаюць аэрапорт, рачны порт, прадпрыемствы металургічнай прамысловасці.
Насельніцтва ў 2001 годзе складала каля 50 тыс. чалавек.
Вылучэнне ўласнага капіталу
Вылучэнне ўласнага капіталу (ВУК) — таксама вядомае як падзеленае ППП або частковае вылучэнне. Уяўляе сабой тып карпаратыўнай рэарганізацыі, пры якой кампанія стварае новую дачэрнюю кампанію і пасля праводзіць яе першую публічную прапанову, захоўваючы пры гэтым кантроль над кіраваннем. Толькі частка акцый прапануецца грамадскасці, таму кампанія-маці захоўвае долю ўдзелу ў дачэрняй кампаніі. Як правіла, да 20% акцый дачэрніх кампаній прапануецца грамадскасці.
Сутнасць
Пагадненне стварае дзве асобныя юрыдычныя асобы: мацярынскую і дачэрнюю кампаніі, кожная з якіх мае сваю уласную раду дырэктараў, кіраўнічую каманду, генеральнага дырэктара і фінансавага паказчыка. Вылучэнне ўласнага капіталу павялічвае доступ да рынкаў капіталу, даючы дачэрняй кампаніі вялікія магчымасці для росту, пазбягаючы пры гэтым негатыўных сігналаў, звязаных з тэрміновай прапановай акцый з мацярынскага капіталу.