cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xbox 360
New Xbox Experience (NXE)
Падчас прэс-канферэнцыі Microsoft на выставе E? 2008 была анансавана новая абалонка (dashboard) — «The New Xbox Experience». Само меню стане трохмерным, а гульцы змогуць ствараць свае аватары, вонкава падобныя на Mii — аватараў уладальнікаў Nintendo Wii. Апроч новага дызайну, дадасца некалькі новых функцый. Стане магчымым часткова запісваць гульні на цвёрды дыск для змяньшэння часу загрузкі падчас гульні і ўзроўня шуму кансолі, але дыск патрэбен будзе для праверкі на легальнасць і запуску гульні. Будзе дададзена магчымасць ствараць «вечарыны» (Parties) — своеасаблівыя чаты ці канферэнцыі сярод сяброў, падчас якіх можна абменьвацца паведамленнямі, фатаграфіямі і відэа, у прыватнасці, будзе рэалізавана магчымасць сумеснага прагляду набытых у Xbox Live фільмаў і серыялаў. Акрамя таго, дадасца частка Primetime, у якім карыстачы Xbox Live змогуць удзельнічаць у інтэрактыўных трохмерных версіях ТБ-перадач. Першай такой праграмай была заяўлена. Афіцыйна NXE выйшла ў свет 19 лістапада 2008. Але 1 лістапада 2008 на заходніх торэнтах з’явілася падрэзаная версія NXE (без функцыі Avatars), большасць уладальнікаў Xbox 360 ужо апрабавалі гэту версію і шматлікім яна спадабалася.
Абарона ад капіравання і ўзлом прыстаўкі
Як і шматлікія кансолі, Xbox 360 абсталявана сістэмай абароны ад капіравання, дапускалай запуск гульняў толькі з ліцэнзійных дыскаў. Аднак гэта сістэма была ўзламана шляхам перапрашыўкі прывада DVD-ROM прыстаўкі. Для ўзлому прывада, патрабуецца зняць гарантыйную пломбу (для акуратнага здымання, без пашкоджання, выкарыстоўваецца выграванне побытавым фенам для валасоў, на працягу 20-30 секунд).
Таксама кожны прывад DVD-ROM прыстаўкі мае свой унутраны ключ. Пры несупадзенні гэтага ключа з ключом, запісаным у мацярынскай плаце, запуск гульняў немагчымы.
Microsoft шукае і заносіць у чорны спіс (адключае ад Xbox Live) кансолі з перапрашытымі прывадамі.
Тэхнічныя праблемы
З самага свайго запуску ў 2006 годзе прыстаўка Xbox 360 атрымала «благую славу» ў прэсы і спажыўцоў з-за нізкай надзейнасці і вялікага працэнта браку. Асноўнай праблемай з’яўляецца перагрэў сістэмы, які прыводзіць да паломкі прылады. Па меркаванні нямецкага тэхнічнага часопіса «c't», асноўным чыннікам гэтай паломкі з’яўляецца выкарыстанне няправільнага тыпа бяссвінцовага прыпою і недастатковага астуджэння. Дадзеная праблема ў канчатковым выніку была прызнана кампаніяй, так былы віцэ-прэзідэнт Interactive Entertainment Business, Entertainment and Devices Division у Microsoft Пітэр Мур (Peter Moore) прызнаў, што ўсё 11,6 млн кансоляў, выпушчаных за першыя 19 месяцаў продажаў, маюць сур’ёзную недапрацоўку, здольную прывесці да поўнай паломкі сістэмы. Аднак, Microsoft не пачала адклікаць усе кансолі, а замест гэтага павялічыла тэрмін гарантыі да трох гадоў.
У далейшым выпуск кансоляў з бракам спынілі і пачаўся выпуск адноўленых прыставак. Праблема перагрэву ў іх вырашаецца шляхам пераходу на новы 65-нм тэхпрацэс і павелічэнне эфектыўнасці астуджэння сістэмы за кошт усталёўкі больш моцных вентылятараў (прычым цішэйшых, чым у першай рэдакцыі), таксама быў даданы дадатковы радыятар. Пазней паступалі звесткі пра зламаныя кансолі, зробленых ужо па 65-нм тэхпрацэсу, але гэтыя выпадкі былі адзінкавымі і пасля было ўсталявана, што кансолі былі пашкоджаны ў выніку няправільнай эксплуатацыі (усталёўка каля крыніц цяпла, у замкнёнай прасторы, дзе парушана цыркуляцыя паветра, перасоўванне кансолі падчас працы і г. д.). Другой тэхнічнай праблемай вельмі часта завецца тое, што прыстаўка нібы самаадвольна драпае дыскі. Аднак нават шматлікія тэсты, якія з’яўляюцца ў прэсе і доказы, што найбольш часта гэтаму схільныя прыстаўкі, абсталяваныя прывадам ад Toshiba (цяпер усталёўваюцца прывады ), не змаглі паўплываць на пазіцыю Microsoft, якая сцвярджае, што праблема выклікана выключна няправільнай эксплуатацыяй прыстаўкі, пра што сведчыць тое, што ва ўсіх выпадках дыск драпаўся з-за змены становішча кансолі падчас працы.
Яшчэ адна праблема Microsoft Xbox 360 — памылка E74. Меркавана, гэта праблема выклікана паломкай ANA/HANA чыпа, магчыма, з-за «гарачага» падлучэння апарата да ТБ ці праблемай з GPU.
Рэвізіі версій Xbox 360: Xenon — Zephyr — Falcon — Jasper (Галоўныя адрозненні)
Першая версія «жалезнага начыння» (рэвізія) прыстаўкі атрымала назву Xenon. Яе адметнымі асаблівасцямі было тое, што CPU і GPU (цэнтральны працэсар і графічны працэсар) былі выраблены па 90 nm тэхналогіі. А таксама ў кансоляў з жалезам Xenon адсутнічаў HDMI раздым.
Xbox 360 камплектаваўся і камплектуецца некалькімі рэвізіямі мацярынскіх плат: Xenon, Zephyr, Falcon і Jasper. Да Zephyr’a існавала толькі адна рэвізія, Xenon, яна была базавай і з’явілася пры выйсці Xbox 360 на рынак. На ўсіх мацярынскіх платах (акрамя Xenon) прысутнічае палепшаная сістэма астуджэння і HDMI-вывад. Кансолі на базе мацярынскай платы Falcon камплектуюцца блокам сілкавання з выходнай магутнасцю 175 ват, у адрозненне ад 203 ват на мацярынскіх платах Zephyr і старэйшых рэвізіях. Пазней выйшла рэвізія Jasper з блокам сілкавання 150 ват.
Самая старая (базавая) рэвізія Xbox 360 была ненадзейная, асноўнай праблемай гэтай рэвізіі быў перагрэў GPU. Старую версію лёгка адрозніць ад навейшых, палепшаных — у ёй адсутнічае HDMI порт. У дадзены момант рэвізія без HDMI порту ў продажы адсутнічае, пачынаючы ад снежня 2007 года ў продажы з’явілася рэвізія Zephyr з HDMI і дадатковым радыятарам для астуджэння GPU.
Наступнай рэвізіяй пасля Zephyr была рэвізія Falcon. У адрозненне ад Zephyr у рэвізіі Falcon ЦПП быў выраблены па новай 65 нм тэхналогіі, а ГПП па старой 90 нм тэхналогіі, праблема з перагрэвам была вырашана, але з’явілася новая, памылка Е74. Адрозніць рэвізію Falcon можна па блоку сілкавання магутнасцю 175 Ват.
З 23 кастрычніка 2008 года (першай была выяўлена кансоль з гэтай датай) з’явілася новая рэвізія кансолі Xbox 360 пад назвай Jasper, яе адрозненне ад Falcon і Zephyr складаецца ў тым, што і GPU і CPU зроблены па тэхналогіі 65 нм, што дазваляе паменьшыць цеплавыпраменьванне і максімальна зменьшыць верагоднасць паломкі кансолі ад перагрэву. Першай з мацярынскай платай рэвізіі Jasper у продажы з’явілася версія Xbox 360 Arcade.
Адрозніць Jasper можна па блоку сілкавання. Выходная магутнасць БП рэвізіі Jasper — 150 ват, таксама змянілася сіла току: 12,1 А супраць 14,2 А ў Falcon і 16.5 А ў Zephyr (даныя пра сілу тока можна паглядзець на самай кансолі).
Распрацоўка прыкладанняў
Распрацоўка прыкладанняў (галоўным чынам гульнёвага кірунку) зараз з’яўляецца вельмі простай. З дапамогай XNA Game Studio можна даволі хутка стварыць высакаякасную гульню для Windows і адразу перанесці яе на XBOX360 і ZuneHD. XBOX 360 дазваляе дзякуючы .NET Framework выкарыстоўваць мноства разнастайных прыкладанняў рознай скіраванасці. Ствараць іх у цэлым нескладана, спатрэбяцца толькі Visual Studio і XNA Game Studio.
Дэлавэрская чайка
Дэлавэрская чайка (Larus delawarensis) — від птушак з сямейства, які насяляе ў Паўночнай Амерыцы.
Апісанне
Дэлавэрская чайка даўжынёй ад 41 да 49 см, размах крылаў складае ад 112 да 124 см. Целасклад стройны, галава буйная. Доўгія, тонкія крылы завостраныя на канцы. Хвост кароткі, прамы. Задні палец ногі не тычыцца зямлі. Дзюба адносна кароткая і тонкая, з кручкападобнай вяршыняй.
Распаўсюджанне
Дэлавэрская чайка шырока распаўсюджаная ў Паўночнай Амерыцы. У якасці месцаў гнездавання аддае перавагу азёрам і вадасховішчам. Вобласць гнездавання распасціраецца ад паўднёвай Канады да сярэдзіны ЗША. Узімку птушкі мігруюць на поўдзень. Рэгіёны зімоўкі — гэта поўдзень ЗША ад Фларыды і Каліфорніі праз Мексіку і Цэнтральную Амерыку да Карыбскага мора, Багамаў і Вялікіх Антыльскіх астравоў. Рэдка яна прылятае на Аляску, у Эквадор, Панаму, Венесуэлу, Калумбію, Бразілію, Паўднёвую Афрыку, Японію, Паўднёвую Карэю, Маўрытанію, Марока, Сенегал і на некаторыя атлантычныя і ціхаакіянскія астравы, такія як Гаваі, Азорскія астравы і Бермуды.
У якасці залётнага віду птушак можна сустрэць часцей у Заходняй Еўропе, напрыклад, у Партугаліі, Іспаніі, Францыі і Вялікабрытаніі. У Цэнтральнай і Паўночнай Еўропе, дзе яна назіралася, напрыклад, у Бельгіі, Нідэрландах, Германіі, Даніі, Польшчы, Швецыі, Нарвегіі і Ісландыі — гэты від рэдкая выключная з’ява.
Спосаб жыцця
Спектр харчавання дэлавэрскай чайкі шырокі — ад рыб і бесхрыбтовых, такіх як насякомыя, ігласкурыя, чарвякі, слімакі і малюскі, да падалі. Рыбу птушкі актыўна вылоўліваюць з вады, а чарвякоў і насякомых здабываюць на лугах. Пошукі харчавання вядуць таксама ў гарадах, напрыклад, на звалках смецця. На ўзбярэжжы і берагах корміцца малюскамі і іншымі бесхрыбтовымі. У перыяд гнездавання чайка селіцца на ўнутраных вадаёмах. Гняздо будуецца на зямлі ў зарасніках травы. Яно ўяўляе сабой конусападобную пабудову з расліннага матэрыялу, такога як трава, чарот, лісце і іншае з ямкай у цэнтры. Птушкі гняздуюцца калоніямі.
Прэзідэнт Зімбабвэ
Прэзідэнт Зімбабвэ (Mutungamiri weZimbabwe, President of Zimbabwe) — кіраўнік дзяржавы ў Рэспубліцы Зімбабвэ.
Намінальны прэзідэнт (2017)
Пасля адстаўкі 21 лістапада 2017 года Роберта Габрыэля Мугабэ з пасады прэзідэнта, ва ўмовах адхілення 6 лістапада 2017 года ад пасады першага віцэ-прэзідэнта Эмерсана Дамбудзо Мнангагвы, прэзідэнтам краіны дэ-юрэ паводле Канстытуцыі стаў другі віцэ-прэзідэнт Рэпорт Фелекезела Мфока, аднак гэты палітык быў выключаны з кіруючай партыі Зімбабвійскі афрыканскі нацыянальны саюз — Патрыятычны фронт і бег за мяжу. Юрыдычная праблема была вырашана парламентам краіны, які аднавіў паўнамоцтвы Эмерсана Мнангагвы у якасці першага віцэ-прэзідэнта, пасля чаго ён заступіў на пасаду прэзідэнта 24 лістапада 2017 года.
Уладзімір Ухцінскі
Уладзімір Ухцінскі (18 сакавіка 1960, Ніжнія Красты, Ніжнекалымскі раён, Якуцкая АССР, РСФСР, СССР) — беларускі эстрадны спявак і.
Біяграфія
Нарадзіўся 18 сакавіка 1960 года ў пас. Ніжнія Красты (Якуцкая АССР, РСФСР). У пяць гадоў разам з бацькамі пераехаў у Гомель. Пасля васьмі класаў пайшоў працаваць на Гомельскі завод пускавых рухавікоў, спяваў у завадскім ансамблі.
У 1981—1984 гадах працаваў у Маскве бас-гітарыстам у калектыве Ігара Талькова. У 1984 годзе вярнуўся ў Гомель, дзе супрацоўнічаў з групай «Граніт». З 1986 па 1991 гады — ў гурце Сябры. З 1993 года заняўся сольнай кар’ерай. У 1993 годзе заняў першае месца ў фінале на фестывалі «Песня года» (Масква). Узнагароджаны медалём Жукава за актыўны дзел у канцэртнай дзейнасці па вайсковых частках і медалём за актыўную творчую працу па патрыятычнаму выхаванню моладзі.
Жанаты, мае дачку.
Юрый Сяргеевіч Каўрыжэнка
Ю́рый Сярге́евіч Каўрыжэ́нка (нар. ; Кіеў, УССР, СССР) — шэф-кухар, тэле- і радыёвядучы, пасол украінскай кухні ў свеце, лаўрэат сінгапурскай прэміі Global Chef Awards 2017 за ўклад у развіццё гастраноміі.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 чэрвеня 1983 года ў Кіеве. Яго маці была настаўніцай.
У 1999 годзе скончыў Кіеўскую мастацкую школу № 6 па спецыяльнасці «скульптура».
З 2000 па 2005 гады вучыўся ў Кіеўскім славістычным універсітэце на факультэце міжнародных адносін.
З 2000 года, будучы студэнтам, пачаў працаваць у рэстаране.
У 2008 годзе пачаў прафесійна працаваць на кухні і вучыцца ў найлепшых кулінарных школах Еўропы, у тым ліку: Ecole Ritz Escoffier, Le Cordon Bleu і Ecole Ferrandi (Парыж), Basque Culinary Center (Сан-Себасцьян, Іспанія), IFSE (Турын), International Academy of Italian Cuisine (Лука, Італія).
Шматгадовы гарачы прыхільнік ідэй Slow Food.
Прадстаўляе Украіну ў сусветнай асацыяцыі кухараў Slow Food Chefs' Alliance.
У 2012 годзе кухар адкрыў рэстаран украінскай кухні «Kobzar» у горадзе Тбілісі ў Грузіі.
З 2019 года — амбасадар кулінарнага брэнда «Herbalife Nutrition» ва Украіне.
У 2019 годзе ён стаў тэлевядучым і кухарам кулінарнага шоу «Страва Честi» на ўкраінскім тэлеканале СТБ.
З 2020 года — брэнд-шэф сеткі італьянскіх рэстаранаў «D’Arte» у Рызе, Латвія.
Cупрацоўнічае з Міністэрствам замежных спраў Украіны ў якасці амбасадара ўкраінскай кухні ў розных краінах свету.
Корпус нацыянальнай гвардыі былога ВКЛ у 1812 годзе
Гісторыя
Ваенізаваны орган правапарадку з месцічаў. Створана ў Вільні, Менску і іншых месцах дэпартаментаў генерал-губернатара Хогендорпа. Батальены прадстаўлялі сабой ірэгулярную пяхоту (казакаў), складаліся з рот грэнадзераў, вальціжэраў і фузілераў, як гэта было прынята ў нацыянальнай гвардыіі Княства Варшаўскага.
Асноўны кантэнгент беларускіх месцаў-гэта габрэі і паланазаваныя літвіны (палякі). Яны складалі нацыянальную гвардыю.
Месцічы неслі службу ў нацыянальнай гвардыі гарадоў не пастаянна, служылі па ўсталяванаму графіку.
У беларускім генерал-губернатарстве (Магілеўскі, Віцебскі, Смаленскі дэпартаменты) быў створаны свой Корпус нацыянальнай гвардыі, які амаль не даследаваны.
Строй
Строй польскай нацыянальнай гвардыі ў 1812 годзе можна ўбачыць на малюнках Зялінскага, які жыў у той час:
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Астравец)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Астравец Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Савецкая.
Гісторыя
Праваслаўны храм у гонар святых пакутнікаў Косьма і Даміяна быў уладкаваны ў Астраўцы ў XIX стагоддзі ў будынку скасаванага касцёла. У 1920-х гадах будынак царквы быў вернуты каталікам і пераабсталяваны ў касцёл.
У 2010 годзе пробашчам быў прызначаны іерэй Георгій Савіцкі. Пры ім было абноўлена начынне ў храме, усталяваны новы іканастас, набыты царкоўны дом.
Архітэктура
Храм пабудаваны з цэглы ў выглядзе карабля.
Фралова
Фралова — жаночая форма прозвішча Фралоў, тапонім.
Пётр Ільіч Клімук
Пётр Ільіч Кліму́к (нар., Камароўка, Брэсцкі раён) — беларускі савецкі касманаўт, палітычны дзеяч. Генерал-палкоўнік авіяцыі (у адстаўцы з 2003). Кандыдат тэхнічных навук (2000). Саветнік Аляксандра Лукашэнкі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Камароўка (цяпер Брэсцкі раён). Бацька ў 1944-м годзе загінуў на фронце. Клімук навучаўся ў Вышэйшай школе авіяцыі Ленінскага камсамолу ў Чарнігаве і ўступіў у Савецкія Паветраныя Сілы ў 1964 годзе. Наступным годам ён быў абраны для ўдзелу ў касмічнай праграме.
Яго першы касмічны палёт здзейснены на караблі «Саюз-13» 18—26 снежня 1973 года. Затым была місія на касмічную станцыю «Салют-4» на «Саюзе-18» у 1975 годзе.
З 1976 года Клімук уключаны у праграму міжнародных касмічных палётаў, яго трэці і апошні касмічны палёт адбыўся летам 1978-га разам з польскім касманаўтам Міраславам Гермашэўскім на «Саюзе-30».
Адзначаны вялікай колькасцю ўзнагарод: Герой Савецкага Саюза (двойчы), Ордэн Леніна (тройчы), польскі Ордэн Грунвальдскага Крыжа, Залаты медаль імя Цыялкоўскага, Залаты медаль імя Гагарына, а таксама Залаты медаль ад Польскай акадэміі навук. З’яўляецца ганаровым грамадзянінам Калугі, Гагарына, Джэзкагана.
Пётр Клімук аўтар дзвюх кніг пра касмічныя палёты — «За зорамі» і «Атака на бязважкасць».
Памяць
У 1978 годзе Брэсце ўстаноўлены бюст у гонар Пятра Ільіча Клімука (скульптар І. Міско, архітэктар С. Баткоўскі).
Канжакоўскі Камень
Канжакоўскі Камень (Конжако́вский Ка́мень) — гара ў паўднёвай частцы Паўночнага Урала, у гарадской акрузе Карпінск Свярдлоўскай вобласці (Расія). Адна з найвышэйшых вяршыняў Уральскіх гор (1569 м). Складзеная піраксенітамі, дунітамі і габра. У ніжняй частцы схілы пакрыты хваёвымі лясамі, а з вышыні 900—1000 м — горнай тундрай і каменнымі россыпамі. Названа ад імя паляўнічага-мансі Канжакова, юрта якога некалі стаяла ля гары.
Юлемістэ
Возера Юлемістэ (Ülemiste) — возера ў наваколлях Таліна. З’яўляецца крыніцай пітной вады горада з XIV стагоддзя. Па дадзеных на 2005 год, сярэдняе спажыванне вады складала 60829 м³ у суткі.
Побач з возерам размешчаны Талінскі аэрапорт і гандлёвы цэнтр Ülemiste.
Жывёльны свет
У возеры водзяцца розныя віды рыб, у тым ліку вугры, завезеныя сюды ў 1986 годзе драпежныя рыбы складаюць усяго 5 % ад агульнай колькасці рыб.
Міфалогія
Па эстонскім легендам возера Юлемістэ ўзнікла са слёз дзяўчыны Ліндэн, якая прысела на валун і аплаквала свайго мужа Калева, які загінуў на вайне.
Шырока распаўсюджаная і легенда аб старым з Юлемістэ. У тых, каго ён сустрэне на сваім шляху, ён пытаецца: «Талін ужо дабудавалі?». Калі хтосьці адкажа, што дабудавалі, то, згодна з легендай, возера Юлемістэ затопіць горад. Па гэтай прычыне будаўніцтва ў Таліне не павінна спыняцца.
Дэбрэцэн
Дэ́брэцэн (Debrecen) — горад на ўсходзе Венгрыі, другі па насельніцтве горад у краіне пасля Будапешта, адміністрацыйны цэнтр медзье Хайду-Біхар. Насельніцтва — 207 594 чалавек (2012).
Гісторыя
Горад утварыўся зліццём некалькіх суседніх паселішчаў, упершыню Дэбрэцэн згаданы ў 1235 годзе. Этымалогія назвы дакладна не вядома, па найбольш распаўсюджанай версіі яна ўзыходзіць да славянскага «Добре злием» — «Добрая глеба».
У 1361 годзе кароль Лаяш I дараваў Дэбрэцэну статус вольнага горада. У XV—XVI стст. Дэбрэцэн стаў важным гандлёвым горадам, тут праводзілася вялікая колькасць кірмашоў, галоўным чынам, сельскагаспадарчых. З 1450 па 1507 год ён знаходзіўся ва ўласнасці сям'і Хуньядзі.
IC 4140
IC 4140 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Шчалканава (Сямлёўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 4140
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дэбрэцэн
Гісторыя
Пасля ўварвання турак у сярэдзіне XVI стагоддзя Дэбрэцэн падпаў пад уладу кіраўнікоў Трансільваніі і атрымаў паўаўтаномны статус, якім карыстаўся да 1693 года, калі разам з астатняй Венгрыяй увайшоў у склад імперыі Габсбургаў.
У 1673 годзе ў Дэбрэцэн з Габсбургскай імперыі былі высланы 40 пратэстанцкіх пастараў, пасля чаго ідэі Рэфармацыі шырока распаўсюдзіліся ў горадзе. Дэбрэцэн атрымаў неафіцыйнае імя «венгерская Жэнева» і дагэтуль застаецца найбуйнейшым цэнтрам венгерскага кальвінізму. Рымска-каталіцкая царква змагла вярнуцца ў горад толькі ў 1715 годзе, калі быў пабудаваны манастыр ордэна піяраў і сабор Св. Ганны.
У 1849 годзе Дэбрэцэн апынуўся ў цэнтры Венгерскай рэвалюцыі 1848—1849 гадоў. У красавіку 1849 года ў Дэбрэцэнскай Вялікай царкве адкрылася пасяджэнне Дзяржаўнага сходу, на якім Лаяш Кошут зачытаў дэкларацыю аб венгерскай незалежнасці. На перыяд рэвалюцыі Дэбрэцэн стаў фактычна сталіцай краіны.
Пасля здушэння рэвалюцыі ў горадзе паступова зноў пачаўся эканамічны рост. У 1857 годзе Дэбрэцэн і Будапешт злучыла чыгунка. У горадзе хутка расла колькасць фабрык, банкаў, школ, бальніц і новых будынкаў. У 1884 годзе ў Дэбрэцэне быў пушчаны першы ў Венгрыі трамвай на паравой цязе.
Пасля Першай сусветнай вайны да Румыніі адышла значная частка ўсходніх венгерскіх земляў, пасля чаго Дэбрэцэн апынуўся амаль прыгранічным горадам.
Геаграфія
Дэбрэцэн размешчаны ў гістарычным рэгіёне Альфёльд (Сярэднедунайская раўніна) у 220 кіламетрах на ўсход ад Будапешта, у 50 кіламетрах на поўдзень ад Ньірэдзьхазы. У 30 кіламетрах на ўсход праходзіць румынская мяжа.
Транспарт
Дэбрэцэн звязаны некалькімі аўтадарогамі з Будапештам (аўтабан M35 і шаша E60, праз Сольнак), Мішкальцам, румынскім горадам Арадзя. Магістраль Е573 ідзе з Дэбрэцэна праз Ньірэдзьхазу ва ўкраінскі Чоп і далей на Ужгарад.
Праз горад праходзіць чыгунка Чоп — Дэбрэцэн — Сольнак — Будапешт. Час у дарозе на цягніку ад сталіцы — каля 3 гадзін.
Побач з Дэбрэцэнам размешчаны міжнародны аэрапорт, другі па велічыні ў краіне пасля будапешцкага. Аэрапорт быў адкрыты для камерцыйных палётаў у 2001 годзе на базе рэканструяванага аэрадрома былой савецкай ваеннай базы, годам пазней з яго пачалі здзяйсняцца міжнародныя рэйсы.
Гарадскі транспарт Дэбрэцэна прадстаўлены аўтобуснай і тралейбуснай сеткамі і адзінай трамвайнай лініяй.
Адукацыя
Універсітэт Дэбрэцэна — адна з самых вядомых навучальных устаноў краіны. Ён быў заснаваны ў 1538 годзе, як Кальвінісцкі каледж. У 1912 годзе ператвораны ў Каралеўскі ўніверсітэт. У 2000 годзе ў яго склад уключаны Сельскагаспадарчы, Медыцынскі і Універсітэт імя Л. Кошута. Адзіны Універсітэт Дэбрэцэна ўключае 11 факультэтаў і 2 каледжа. Тут навучаюцца звыш 30 000 студэнтаў.
Славутасці
У 40 кіламетрах ад Дэбрэцэна знаходзіцца нацыянальны парк «Хортабадзь», уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Сміт (востраў у Чэсапікскім заліве)
Сміт (Smith) — найбуйнейшы востраў Чэсапікскага заліва. Большая частка адміністрацыйна належыць да амерыканскага штата Мэрыленд, поўдзень — да амерыканскай садружнасці Вірджынія. Плошча — 11,5 км². Насельніцтва (2010 г.) — 276 чал.
Геаграфія
Востраў Сміт знаходзіцца ў 7,8 км на захад ад узбярэжжа штата Мэрыленд. Большая частка вострава ўяўляе забалочаныя землі, злучаныя вузкімі пратокамі. У выніку эрозіі і падвышэння ўзроўню акіяна плошча сушы паступова скарачаецца. У 1922 г. пасля чарговага ўрагана было затоплена больш за палову тагачаснай тэрыторыі. У мінулым воды каля Сміта славіліся багаццем крабаў.
Гісторыя
Першаадкрывальнікам вострава лічыцца Джон Сміт, які высадзіўся на мясцовы бераг у 1608 г. і даў яму назву астравы Расэлс. Сучасную назву востраў атрымаў паміж 1659 г. і 1686 г., калі на ім апынуліся перасяленцы з Корнуала, Уэльса і Англіі. Адным з першых землеўладальнікаў быў Генры Сміт, у гонар якога нараклі ўвесь востраў. Да 1807 г. тут спыняліся піраты. Галоўным заняткам тубыльцаў здаўна з'яўляліся рыбалоўства, лоў крабаў і вустрыц.
У нашы дні на востраве Сміт існуюць тры паселішчы. Сувязь з мацерыком адбываецца толькі дзякуючы лодкам і нерэгулярнаму парому. Улады штата Мэрыленд высоўваюць праекты перасялення мясцовых жыхароў у сувязі з небяспекай затаплення, аднак сустракаюць іх адмоўную рэакцыю. Тубыльцы Сміта стварылі грамадскую арганізацыю, што збірае грошы на выратаванне сушы.
Культура
Многія жыхары вострава Сміт з'яўляюцца прамымі нашчадкамі перасяленцаў XVII ст. Яны размаўляюць на асабістым дыялекце, што сфарміраваўся ў выніку ізаляцыі.
Ралф Уолда Эмерсан
Ралф Уолда Эмерсан, таксама Ральф Уолда Эмерсан (Ralph Waldo Emerson; 25 мая 1803, Бостан — 27 красавіка 1882, Канкорд) — амерыканскі філосаф, паэт і эсэіст; прадстаўнік амерыканскага рамантызму. Яго погляды зрабілі вялікі ўплыў на развіццё амерыканскай філасофскай і эстэтычнай думкі.
Біяграфія
Бацька яго быў унітарыянскім пастарам, пасля смерці якога сям’я доўга бедавала. У 1821 г. Эмерсан скончыў Гарвард, дзе ён вывучаў тэалогію (1825—29). Па заканчэнні ўніверсітэта прыняў духоўны сан і стаў прапаведнікам унітарыянскай царквы Бостана. Быў ліберальным святаром Новай Англіі, але ў 1832 годзе, з абуджэннем «веры ў душу», пакінуў свой прыход.
У 1832—33 падарожнічаў па Францыі, Італіі, Англіі, дзе сустракаўся з С. Т. Колрыджам, У. Вордсвартам, І. Карлайлам, якія паўплывалі на яго светапогляд. У 1836 прымкнуў да трансцэндэнталістаў, заснаваў філасофска-грамадскі «трансцэндэнтальны клуб». У трактаце «Прырода» («Nature», 1836) сцвярджаў, што прырода — праява Вышэйшай сілы, у якой змешчана мудрасць і прыгажосць, а раўнавага дабра і зла нараджае гармонію, што кіруе светам.
Ажаніўшыся ў 1835, пасяліўся ў Канкорд (Масачусетс), хоць геаграфія яго лектарскіх выступленняў ўжо ўключала Канаду, Каліфорнію, Англію і Францыю. Зарабляў на жыццё чытаннем лекцый і да 1850 набыў міжнародную вядомасць. Час ад часу ён перапісваў свае старыя лекцыі, складаючы з іх зборнікі: «Нарысы» (1844), «Прадстаўнікі чалавецтва» (Representative Men, 1850), «Рысы англійскага жыцця» (English Traits, 1856), «Маральная філасофія» (The Conduct of Life, 1860). У 1846 і 1867 выйшлі кнігі яго вершаў.
Памёр Эмерсан ў Канкордзе 27 красавіка 1882 года. Пасмяротна апублікаваныя яго Дзённікі (Journals, 1909—1914).
Светапогляд
У сваёй першай кнізе «Прырода» (Nature, 1836), у гістарычнай прамове «Амерыканскі вучоны» (American Scholar, 1837), у «Звароце да студэнтаў багаслоўскага факультэта» (Address, 1838), а таксама ў нарысе «Аб даверы да сабе» (Self-Reliance, 1841) ён гаварыў з маладымі дысыдэнтамі свайго часу як бы ад іх імя. "Мы пачынаем жыць, — вучыў ён, — толькі тады, калі пачынаем давяраць сваёй унутранай сіле, "я свайго «я», як адзінаму і дастатковаму сродку супраць усіх жахаў «не я». Тое, што завецца чалавечай прыродай, — толькі знешняя абалонка, кароста звычкі, апускаюцца прыроджаныя сілы чалавека ў ненатуральны сон ".
Прапаведаваў ідэі пра асаблівасці амерыканскай культуры, незалежнасць чалавека ад Бога, аб праве і абавязку кожнага ствараць уласную рэлігію. Яго філасофскія погляды грунтаваліся на супрацьпастаўленні з’яў сутнасці рэчаў, сцвярджэннях аб іх духоўнай прыродзе, аб перавазе духоўных пачаткаў над матэрыяльнымі, даступнасці кожнаму чалавеку высокіх каштоўнасцей і ісцін розуму. Агульныя рысы яго філасофіі — спірытуалізм, перакананне ў існаванні духоўнага адзінства свету і напаўненне чалавечай асобы духам божым.
Этыка Эмерсана мае індывідуалістычны характар, накіравана супраць традыцый і аўтарытэтаў, напоўнена верай у прагрэс і магчымасць удасканалення чалавечай асобы. Яго індывідуалізм станоўча паўплываў на развіццё амерыканскага лібералізму. Сацыяльны ідэалам Эмерсана быў утапічны грамадскі парадак, аснова якога — фермерства і рамёствы.
Аўтар зборніка эсэ «Доследы» (1841 і 1844), у т.л. «Пра давер да сябе», у якім сфармуляваў прынцып маральнага самаўдасканалення асобы, і серыі біяграфічных нарысаў «Прадстаўнікі чалавецтва» (1850). У эсэ «Шлях жыцця» (1860), «Грамадства і адзінота» (1870) разглядаў пытанні маральнага ідэалу і эстэтычных каштоўнасцей, у эсэ «Пра літаратурную этыку» (1838), «Літаратура і грамадскія мэты» (1875) выказаў погляды на літаратурную творчасць.
Паэтычная творчасць
Аўтар паэтычных зборнікаў «Вершы» (1847), «Майскі дзень і іншыя вершы» (1867), «Парнас. Выбраныя творы» (1876), у якіх асаблівую ўвагу аддаваў паэтычнаму сімвалу, сінтаксічнаму паралелізму, рытміцы.
Некаторыя яго паэмы — «Брама» (Brahma), «Дні» (Days), «Снежная бура» (The Snow-Storm) і «Канкордскі гімн» (Concord Hymn) — увайшлі ў класіку амерыканскай літаратуры.
Варнянскі сельсавет
Варня́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Варняны.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Астравецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Варонскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года да 6 студзеня 1965 года сельсавет знаходзіўся ў складзе Ашмянскага раёна. 26 снежня 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Чэхскага сельсавета (14 населеных пунктаў: Авены, Бабраўнікі, Валейкуны, Газа, Грэбалы, Загазь, Карлаўшчызна, Мацкелы, Мельнікі, Мясляны, Побалі, Рудзішкі, Сасанішкі і Шульнікі). 17 лістапада 1986 года ў склад сельсавета з Міхалішкаўскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў. 30 мая 1988 года ў склад Міхалішкаўскага сельсавета вернута вёска Побалі.
26 лютага 2013 года ў склад сельсавета перададзеныя ўсе населеныя пункты — вёскі Быстрыца, Вайдацішкі, Жарнэлі, Ігнацова, Катлоўка, Кланішкі, Крыжоўка, Ліпкі, Навасады, Падварышкі, Петраполь, Повакша, Раголішкі, Ракішкі, Рудзішкі, Санаклі, Санова, Слабодка, Трокенікі 1, Трокенікі 2, хутары Асіноўка, Валэйкішкі, Даўнарышкі, Жвірблі, Лінамаргі, Люццянова, Міхайлова, Півені, Сымонішкі — ліквідаванага Трокеніцкага сельсавета.
1960 год у гісторыі музыкі
1960 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Варнянскі сельсавет
Гісторыя
4 сакавіка 2014 года вёска Рудзішкі перайменаваная ў Рудзішкі 1.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 2783 чалавекі, з іх 91,5 % — беларусы, 4,4 % — палякі, 2,3 % — рускія.
На 1 студзеня 2017 насельніцтва складала 3607 чалавек.
Грудная клетка
Грудная клетка па форме з'яўляецца конусам. Мае дзве адтуліны (апертуры) — верхнюю і ніжнюю. Верхняя адтуліна абмежаваная ззаду целам I груднога пазванка, з бакоў — першымі рэбрамі, спераду дзяржальняй грудзіны. Праз яе ў вобласць шыі выступае вярхушка лёгкага, а таксама праходзяць стрававод, трахея, сасуды і нервы. Ніжняя адтуліна большая за верхнюю, яна абмежаваная целам XII груднога пазванка, XI і XII рэбрамі і реберными дугамі, мечападобным адгалінаваннем і закрываецца дыяфрагмай.
Грудная клетка чалавека некалькі сціснутая, яе пярэднезадні памер значна меншы за папярочны. Форма грудной клеткі залежыць ад полу, целаскладу, фізічнага развіцця і ўзросту.
Корпус літоўскай жандармерыі
Корпус літоўскай жандармерыі — вайсковая адзінка, што несла паліцэйскія ды дапаможныя функцыі, падтрымлівала парадак у войску ды на занятых тэрыторыях Вялікага Княства Літоўскага.
Гісторыя корпуса
Створаны з мясцовай шляхты дэкрэтам імператара Напалеона І Банапарта ад 1 ліпеня 1812 года:
2. Часовай камісіі Літоўскага ўрада даручана распараджацца фінансамі, жыўнасцю, арганізацыяй краёвага войска, фарміраваннем нацыянальнай гвардыі і жандармерыі. … 9. Кожная губернія, а менавіта Віленская, Гродзенская, Мінская і Беластоцкая, будуць мець жандармерыю пад камандай палкоўніка, а таксама па два шэфы эскадронаў у Віленскай і Мінскай губернях і па адным шэфу эскадрона ў Гродзенскай і Беластоцкай губернях. У кожным павеце будзе па адной роце жандармерыі. Кожная з іх будзе мець: аднаго капітана як каменданта, другога капітана-ва ўрадзе, аднаго кватэрмайстра штаба, 4-х кватэрмайстраў, 16 брыгадзіраў-сяржантаў, 80 жандараў-валанцёраў, трубача-усяго 107. 10. Палкоўнік жандармерыі будзе жыць у галоўным губернскім горадзе. Жыхарства афіцэраў і размеркаванне брыгад будзе вызначана Часовай камісіяй Літоўскага ўрада. 11. Афіцэры, падафіцэры і валанцёры-жандары будуць узяты са шляхты ўласнага павета. Ніхто ад гэтага не можа адмовіцца. Яны будуць прызначацца наступным чынам: афіцэры — Часовай камісіяй Літоўскага ўрада, падафіцэры і валанцёры-жандары — адміністрацыйнымі камісіямі Віленскай, Гродзенскай, Мінскай і Беластоцкай губерняў. 12. Мундзір жандармерыі будзе польскага тыпу. 13. Жандармерыя будзе выконваць службу паліцыі, аказваць вайсковую дапамогу публічнай уладзе, затрымліваць валацугаў, марадзёраў і дэзертыраў з любога войска. … 15. Генерал-маёр будзе назначаць галоўнага афіцэра альбо начальніка, француза ці паляка з лінейнага войска, у каменданты ўсяго дэпартамента. Той жа будзе мець пад сваёй уладай нацыянальную гвардыю, жандармерыю і краёвае войска.
Палкоўнікамі прызначаны: у Віленскім дэпартаменце — Антоні Храпаўніцкі, ў Гарадзенскім — князь Міхал Радзівіл, у Менскім — Леў Ашторп, у Беластоцкім — Франц Арсэці.
Афіцэры служылі без жалавання «па прычыне павагі да чыну, мундуру і ганаровага абавязку ахоўваць уласнасць і бяспеку жыхароў таго павета, у якім служаць». Спісы шараговых і падафіцэраў жандарскіх рот складалі адміністрацыйныя камісіі дыстрыктаў, а сцвярджалі падпрэфекты.
Пры фармаванні жандармерыі ўзніклі сур’ёзныя цяжкасці. Справа ў тым, што многія шляхцічы расцанілі загад аб службе ў жандармерыі як абразу сваёй годнасці. Тым не менш, да сярэдзіны лістапада віленская жандармерыя налічвала 608 чалавек у двух эскадронах (у тым ліку 58 афіцэраў, 121 унтэр-афіцэр, 11 трубачоў, 418 радавых), г.зн. поўны штат. У Гарадзенскім дэпартаменце жандарскія роты таксама былі ўкамплектаваны ў адпаведнасці са штатным раскладам — ​​па 107 чалавек у роце, усяго 856 чалавек. А вось у жандармерыю Менскага дэпартамента ўдалося набраць толькі 71 чалавек — усяго толькі 6,6 % ад штатнага складу. Агульная колькасць корпуса жандараў склала ў лістападзе 1800—1900 чалавек замест 3541 афіцэраў, унтэр-афіцэраў і радавых (10 старэйшых афіцэраў і 33 роты па 107 чалавек).
Жандармерыя Менскага дэпартаменту прымала ўдзел у падзеях на Бярэзіне і рэтрыяцыіі Вялікай Арміі на захад праз Вільню ды Коўна, астатнія адразу адступілі да Княства Варшаўскага.
У 1813 годзе літоўскія жандармы разам з рэшткамі 3-га (літоўскага) палка шэвалежэр-лансьераў Імператарскай Гвардыі сталі асновай для аднаўлення склада 1-га (польскага) шэвалежэр-лансьерскага палка, у шэрагах якога, прынамсі, ваявалі да першага адрачэння Напалеона.
Строй літоўскай жандармерыі
23 ліпеня 1812 года Часовая камісія Літоўскага ўрада выдала загад паводле якога жандармы павінны былі набываць строй за свой кошт: «Мундзір і райтузы цемна-сінія. Гузікі жоўтыя, пуклыя. Шалік і аксельбанты памаранчавыя. Ківер чорны, скураны, на ім бляха таксама жоўтая з надпісам „жандарм“. Бурнос гранатовы, з памаранчавым галуном на каўнеры. Крыж (на ківеры) жоўты. Цэшка белая. Канты памяранчавыя. Партупея і набойніца скураныя, на іх герб „пагоня“ (літвінскі вершнік). Шабля. Піка з блакітна-жоўтым сцяжком.» Апісанне строя літоўскай жандармерыі было надрукавана на старонках Мінскай часовай газеты.
Але таксама есць версія гісторыка Б. Гембаржэўскага і іншых западных спецыялістаў аб тым, што насуперак гэтага загаду, літоўскія жандары былі экіпаваныя на французскі манер (як жандармерыя Княства Варшаўскага).
Эйс Вентура: Вышук хатніх жывёл
«Эйс Вентура: Вышук хатніх жывёл» (Ace Ventura: Pet Detective) — амерыканскі камедыйны фільм 1994 года з Джымам Кэры ў ролі Эйс Вентуры, дэтэктыва, які вышуквае жывёл. Гэтаму герою даручана знайсці выкрадзены талісман дэльфіна клуба па амерыканскім футболе «Маямі Долфінз». Рэжысёрам фільма стаў Том Шэд’як, які напісаў сцэнарый разам з Джэкам Бернштэйнам і Джымам Кэры. У фільме здымаліся таксама Кортні Кокс, Тон Лок, Шон Янг і былы абаронца клуба «Маямі Долфінз» Дэн Марына. Акрамя таго, у фільме эпізадычна з’яўляецца дэт-метал-гурт «Cannibal Corpse».
Кампанія «Morgan Creek Productions» спрадусавала фільм з бюджэтам у 15 мільёнаў долараў, а кампанія «Warner Brothers» выпусціла яго ў лютым 1994 года. У пракаце ў ЗША і Канадзе фільм атрымаў 72,2 мільёнаў долараў збораў, а ў іншых тэрыторыях — 35 мільёнаў долараў, што склала 107,2 мільёнаў долараў агулам. У цэлым кінастужка атрымала негатыўныя водгукі крытыкаў. У дадатак да фільму на наступны год выйшаў працяг гісторыі пад назвай «Эйс Вентура: Калі кліча прырода». Акрамя таго выходзіў мультыплікацыйны тэлесерыял пра прыгоды Эйс Вентуры, а потым выйшаў і асобны тэлефільм-працяг «Эйс Вентура малодшы: Вышук хатніх жывёл».
Сюжэт
Эйс Вентура з’яўляецца эксцэнтрычным, неардынарным прыватным дэтэктывам, які жыве ў Маямі і спецыялізуецца на вышуку прыручаных жывёл. Ён змагаецца з аплатай арэнднай платы і часта здзекуецца з паліцэйскага пастарунку Маямі на чале з лейтэнантам Луісам Эйнгорнам, які лічыць Вентуру няздольным. За два тыдні да таго, як клуб па амерыканскім футболе «Маямі Долфінз» згуляе ў Суперкубку, іх талісман, афаліна па мянушцы Сняжынка, быў выкрадзены. Меліса Робінсан, галоўны спецыяліст прэсавай службы клуба, наймае Вентуру, каб той знайшоў Сняжынку.
Шукаючы ў акварыуме Сняжынкі падказкі, Вентура знаходзіць рэдкі аранжавы камень бурштыну з высечаным трохвугольнікам, які ён прызнае часткай кальца, якое атрымалі чэмпіёны НФЛ 1984 года. Эйс падазрае, што мільярдэр Рональд Кемп мог скрасці Сняжынку, бо ён вядомы тым, што збірае экзатычных жывёл праз падазроныя крыніцы. Вентура і Меліса пракрадаюцца да вечарыны Кемпа, дзе Вентура прымае акулу за Сняжынку, але акуля амаль яго не з'ядае. Кемп просіць прабачэння і паціскае руку Вентуры, які выяўляе на ​​адным з пальцаў Кемпа колца з бурштынавым каменем, ідэнтычным знойдзенаму Вентурай. Выключаючы Кемпа, бо ён не страціў бурштынавага каменя, Вентура прыходзіць да высновы, што выкрадальнік дэльфіну ёсць адзін з ігракоў клуба пераможнага 1984 года, і, магчыма, ён выкраў Сняжынку і спрабуе вызначыць вінаватага па іх кольцах.
Крытыка
Пасля выхаду фільму «Los Angeles Times» паведаміла, што не так шмат крытыкаў было зачаравана подзвігамі Эйс Вентуры, а некалькі з іх заявілі, што гумар фільму неспагадлівы, безразважна пахабны і гамафобскі. «Эйс Вентура: Вышук хатніх жывёл» у цэлым атрымаў дрэнныя водгукі крытыкаў паводле агрэгатара аглядаў «Metacritic», які 6 з 14 аглядаў ацаніў як негатыўныя. Гэта дало фільму агульны бал 37 з 100 магчымых. Паводле парталу аглядаў «Rotten Tomatoes» фільм мае сярэдні рэйтынг у 4,64/10.
Бацькіў (Бродыўскі раён)
Бацькіў (Ба́тьків) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Бацькіўскага сельсавета.
Хватаў-Завод
Хватаў-Завод (Хватов-Завод) — сяло ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
NGC 1485
NGC 1485 (іншыя абазначэнні — UGC 2933, MCG 12-4-10, ZWG 327.14, IRAS03598+7051, PGC 14432) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ганс Хрысціян Эрстэд
Раннія гады
Нарадзіўся 14 жніўня 1777 г. у маленькім гарадку Рудкёбінге, размешчаным на дацкай востраве Лангелан. Яго бацька быў аптэкарам, грошай у сям'і не было. Пачатковая адукацыя браты Ханс Крысціян і Андэрс атрымлівалі дзе прыйдзецца: гарадскі цырульнік вучыў іх нямецкай, яго жонка — дацкай; пастар маленькай царквы навучыў іх правілах граматыкі, пазнаёміў з гісторыяй і літаратурай; каморнік навучыў складанню і адніманню, а прыезджы студэнт упершыню распавёў ім аб уласцівасцях мінералаў.
З 12 гадоў Ханс дапамагае свайму бацьку ў аптэцы. Тут ён заахвочвае натуральнымі навукамі і вырашае паступаць ва ўніверсітэт.
Вучоба ў Капенгагенскім універсітэце
Універсітэт у сталіцы Даніі Капенгагене быў заснаваны яшчэ ў 1478 г., але агульнаадукацыйная культура яго была яшчэ вельмі нізкая. Дастаткова сказаць, што з пачатку XVIII стагоддзя кафедра фізікі ў ім была ліквідаваная з той мэтай, каб узмацніць курс багаслоўя.
Дэніэл Уэбстэр
Дэніэл Уэбстэр (Daniel Webster; 18 студзеня 1782, Нью-Гэмпшыр — 24 кастрычніка 1852, Маршфилд, Масачусэтс) — амерыканскі палітычны дзеяч. Дзяржаўны сакратар ЗША ў 1841—1843 і 1850—1852 гг., Сенатар у 1827—1841 і 1845—1850 гг., Член Палаты прадстаўнікоў у 1813—1817 і 1823—1827 гг.
Скончыў школу Акадэмія Філіпс ў Эксетер і Дартмуцкага каледжа. Быў адвакатам.
Паўночны Урал
Паўночны Урал (Се́верный Ура́л) — горная сістэма Уральскіх гор, распасціраецца ад Косьвінскага Каменя і суседняга з ім Канжакоўскага Каменя (59° пн. ш.) на поўдні да паўночных схілаў масіва Тэльпасіз, а дакладней, да берага ракі Шчугор, якая агінае яго з поўначы.
Уральскі хрыбет ідзе тут строга з поўдня на поўнач некалькімі паралельнымі хрыбтамі і валамі агульнай шырынёй да 50-60 км. Рэльеф сярэднегорны, з плоскімі вяршынямі, вынікам узняцця старажытных выраўнаваных гор і ўздзеяння наступных абледзяненняў і сучаснага марознага выветрывання.
Галоўныя вяршыні Паўночнага Урала часцей за ўсё размешчаны ў баку ад водападзельнага хрыбта: Канжакоўскі Камень (1569 м), Дзенежкін Камень (1492 м), Чыстоп (1292 м), Атартэн (1182 м, на іншых картах вышыня 1234 м), Кожым-Із (1195 м), Тэльпасіз (1617 м). Цікавасць уяўляюць рэшткі цвярдзейшых парод, пышныя скалы і рэшткі. Найбольш вядомыя з іх сустракаюцца на гарах Мань-Пупу-Ньер, Торэ-Пора-Із, Мунінг-Тумп.
Адзін з самых глухіх і цяжкадаступных раёнаў Урала.
Пётр Захаравіч Савачкін
Пётр Захаравіч Савачкін (, в. Родзіна,, Віцебская вобласць — ) — беларускі гісторык, дэкан гістарычнага факультэта БДУ (1955—1973 гг.).
Біяграфія
У 1946 годзе дэмабілізаваны, паступіў у аспірантуру БДУ па кафедры гісторыі СССР, дзе вучыўся да 1949 года. У 1949—1955 гг. працаваў старшым выкладчыкам кафедры гісторыі СССР, у 1953 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1950—1955 гг. працаваў загадчыкам кафедры, намеснікам дырэктара па вучэбнай і навуковай рабоце Мінскай школы прафруху ВЦСПС, сумяшчаючы з выкладчыцкай працай у БДУ. У 1955 годзе быў прызначаны дэканам гістарычнага факультэта БДУ, неаднаразова перавыбіраўся на гэту пасаду. Адначасова з’яўляўся загадчыкам кафедры гісторыі СССР. Пакінуў пасаду дэкана 1 мая 1973 года.
Навуковая дзейнасць
Кірункі навуковай дзейнасці: устанаўленне савецкай улады ў заходнім абласцях Беларусі.
Сям’я
Быў жанаты, меў трох дачок: Наталлю, Алену і Ірыну.
IC 4141
IC 4141 — галактыка тыпу S R ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Корабава
Корабава — тапонім.
Вэрбіўчык
Вэрбіўчык (Ве́рбівчик) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Вэрбіўчыцкага сельсавета.
Генадзь Канстанцінавіч Някрасаў
Генадзь Канстанцінавіч Някра́саў (, г. Росаш, Варонежская вобласць, Расія — ) — расійскі і беларускі акцёр. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1954).
Біяграфія
Скончыў у 1941 годзе Ленінградскі тэатральны інстытут імя Астроўскага. З 1937 года працаваў у Ленінградскім Новым тэатры юнага гледача, тэатрах Балтыйскага флоту, Паўночнай групы войскаў. З 1950 у Дзяржаўным рускім драматычным тэатры Беларусі імя Горкага. З 1960 года ў тэатры імя Массавета.
Крыкава
Крыкава — прозвішча, тапонім.
Генадзь Канстанцінавіч Някрасаў
Творчасць
Творчасць адметная псіхалагічнай верагоднасцю, тонкім адчуваннем стылю твора і рэжысёрскай ідэі. Сярод лепшых роляў на беларускай сцэне — Ермашоў і Бонч-Бруевіч («Брэсцкая крэпасць» і «Галоўная стаўка» К. Губарэвіча), Сакалоў («Песня нашых сэрцаў» В. Палескага), Васількоў («Шалёныя грошы» А. Астроўскага), Мікіта («» Л. Талстога), Астраў («Дзядзька Ваня» А. Чэхава), Эдгар («Кароль Лір» У. Шэкспіра), Хігінс («» Б. Шоу), Алан Окапел («Шакалы» ); у тэатры імя Массавета — Лужнін («Злачынства і кара» Ф. Дастаеўскага), Генерал («Смерць Пазухіна» М. Салтыкова-Шчадрына), Вэл Ксаўе («» Т. Уільямса), Дэрвіш («» ).
Зняўся ў беларускіх фільмах «Чалавек не здаецца», «Першыя выпрабаванні» і «Якаў Багамолаў» (тэлевізійны).
Карысныя выкапні
Кары́сныя вы́капні — цвёрдыя, вадкія і газападобныя прыродныя ўтварэнні зямной кары, якія выкарыстоўваюцца або прыдатныя для выкарыстання ва ўсіх сферах чалавечай дзейнасці.
Па складу і асаблівасцям выкарыстання:
Гаі (Бродыўскі раён)
Гаі (Га́ї, да 1946 г. Гаі Старабрыдскі) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Гаіўскага сельсавета.
Барыс Усяславіч
Барыс Усяславіч (да 1054 — пачатак 1129) — князь полацкі (1101 — пач. 1129).
Біяграфія
Сын полацкага князя Усяслава Брачыславіча, напэўна, старэйшы. Магчыма, адзін з сыноў, якія ў 1067 годзе трапілі ў кіеўскі палон на Ршы разам з бацькам і, напэўна, сядзелі ў порубе. Калі так, Барыс нарадзіўся не пазней за 1054 год. Пасля смерці бацькі ў 1101 годзе сеў на полацкім стальцы, але вядома пра гэта ўскосна.
Ёсць і іншая думка наконт удзела, атрыманага князем Барысам ад бацькі. Так, Л. Аляксееў лічыў ім Друцк, але з крыніц вядома, што да 1116 года гэты горад належаў менскаму князю Глебу.
Упершыню згадваецца пад 1102 годам В. Тацішчавым (XVIII ст.), калі быццам хадзіў супраць яцвягаў і на зваротным шляху заснаваў Барысаў. Пра заснаванне горада Барысам паведамляе і беларуска-літоўскі летапіс (XVI ст.), але без часу і акалічнасцей. Ёсць думка, што летапісец XVI ст. і Тацішчаў карысталіся полацкім летапісам. Унікальныя звесткі Тацішчава вымагаюць пільнага стаўлення, не выключана, што і яны, і звесткі беларуска-літоўскага летапісу толькі ўдалыя супалыя «рэканструкцыі». У кожным разе, час заснавання пацвярджаецца першай згадкай (1128) і археалагічна, а назва звязана з імем князя амаль бясспрэчна, але пэўнасці ў акалічнасцях няма.
Пабудова крэпасці князем Барысам на паўднёвай мяжы свайго ўдзела, напэўна, звязана з актыўнай дзейнасцю менскага князя Глеба, які да 1103 года выгнаў двух іншых братоў — Рамана і Давыда, захапіўшы іх суседнія са сваім удзелы. Відаць, і адносіны Барыса з Глебам не былі добрымі, прынамсі, ён не дапамог брату ні ў 1104, ні ў 1116 і 1118 гадах.
У 1106 годзе князь Барыс з братамі здзейсніў няўдалы паход супраць земгалаў, паводле Лаўрэнцеўскага летапісу, тыя перамаглі «Всеславичь всю братью и дружины убиша 9 тысящь». Выказаны сумненні, ці праўда ўсе браты былі ў паходзе, бо прынамсі двое — Раман і Давыд — не мелі ўдзелаў і жылі ў Чарнігаўскай зямлі. Колькасць загінулых бясспрэчна перабольшана або з’яўляецца вынікам пазнейшага перапісвання. У свой час В. Тацішчаў падаў 900, але, найверагодней, ён разумеў неадпаведнасць і проста скараціў лічбу на парадак. Даследчыкі прапаналі некалькі варыянтаў зыходнай лічбы ў крыніцы. У кожным разе, страты былі цяжкія, пэўна таму летапісец і адзначыў гэту падзею. Розна ацэньваюць і наступствы паразы, ад яе эпізадычнасці да страты полацкага кантролю над земгаламі. «Аповесць мінулых гадоў», складзеная ў 1110—1118 гады, згадвае земгалаў сярод даннікаў Русі, таму, калі кантроль і страчваўся, то неўзабаве адноўлены.
Напэўна, пабудаваў княжацкую сядзібу з Барыса-Глебскім манастыром у Бельчыцах і заказаў надпісы на г.зв. Барысавых камянях. Прынамсі, такую сукупнасць — заснаванне Барысава, стварэнне бельчыцкага комплексу і надпісы на камянях — звязвае з дзейнасцю полацкага князя Барыса беларуска-літоўскі летапіс.
На думку Л. Аляксеева, пры князі Барысе былі значна абмежаваны правы князя ў Полацку і ўзмацнілася гарадское самакіраванне, аднак даследчык робіць такую выснову толькі з падзей 1128 года.
У 1121 годзе, паводле В. Тацішчава, вялікі князь кіеўскі Уладзімір Манамах ездзіў у Смаленск «для разгляду нязгод і ўсмірэння» полацкіх князёў, акалічнасцей не паведамляецца і крыніца звестак не падаецца. На думку Э. Загарульскага, нязгоды паміж Усяславічамі ўзніклі з-за паланення і смерці менскага князя Глеба і, магчыма, пераходу Менскай воласці да вялікага князя кіеўскага. Ці так гэта і якая роля Барыса ў падзеях не вядома.