cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віцебскі раён
Гісторыя
У канцы 1920-х гадоў мясцовая прамысловасць складалася з лесапільнага, 2 цагельных заводаў, 10 млыноў, электрастанцыі, механічнай майстэрні, 2 торфараспрацоўкі, 9 арцеляў, якія аб’ядноўвалі 151 саматужніка. Развівалася сельская гаспадарка і спажывецкая кааперацыя, якая ў 1929 годзе была рэарганізавана: 9 спажывецкіх таварыстваў аб’яднаны ў адзін райспажыўсаюз, 7 сельскагаспадарчых крэдытных таварыстваў — у сельгасбанк і райкаапсаюз. У 1929 годзе было створана 28 калгасаў. У 1930 годзе ў раёне ўжо дзейнічалі 48 калгасаў і 18 саўгасаў. Іх спецыялізацыяй была мяса-малочная жывёлагадоўля і агародніцтва. У 1918/1929 навучальных гадах у школах раёна навучалася 8,4 тыс. вучняў, у 1930/1931 гадах — 12,3 тыс. вучняў.
27 ліпеня 1937 года Віцебскі раён утвораны зноў, у яго склад уключана 14 сельсаветаў: Бабініцкі, Бараўлянскі, Віцебскі, Даўжанскі, Заронаўскі, Лятчанскі, Мікалаёўскі, Міхалёўскі, Рудакоўскі, Рудніцкі, Старасельскі, Сялюцкі, Шумнянскі, Ялагаўскі. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Віцебскай вобласці.
Перад вайной у раёне працавалі 2 бальніцы, 5 урачэбна-амбулаторных і ветфельчарскі пункты, 11 аптэк. З сярэдзіны ліпеня 1941 года раён быў акупаваны нямецкімі войскамі. У гады нямецкай акупацыі на тэрыторыі раёна дзейнічалі Віцебскія падпольныя райкамы КП(б)Б (31 мая 1942—1 лістапада 1943 гады) і ЛКСМБ (10 мая 1942—11 лістапада 1943 гады), партызанскія брыгады і асобныя атрады. У лютым 1942 года у час Маскоўскай бітвы на тэрыторыі сучаснага Віцебскага раёна вялі баі часці 249-й стралковай дывізіі і 51-й стралковай брыгады 4-й ударнай арміі Калінінскага фронту, якія наблізіліся да Віцебска на адлегласць каля 7 км, але потым, адышлі на тэрыторыю РСФСР. Падчас Другой Сусветнай вайны раён страціў 413 населеных пункта.
15 лютага 1949 года да раёна далучаны Каралёўскі сельсавет Лёзненскага раёна, 24 жніўня 1951 года — Акцябрскі сельсавет таго ж раёна. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Даўжанскі, Каралёўскі, Лятчанскі, Міхалёўскі, Рудніцкі, Сялюцкі, Ялагаўскі сельсаветы, утвораны Варонаўскі сельсавет, Віцебскі сельсавет перайменаваны ў Біцялёўскі, Шумнянскі сельсавет — у Русакоўскі. 20 студзеня 1960 года да раёна далучаны Асінаўскі і Замастоцкі сельсаветы скасаванага Багушэўскага раёна, Астроўскі, Балашоўскі, Ботаніцкі, Войтаўскі, Запольскі, Котаўскі, Краўцоўскі, Курынскі, Навасёлкаўскі, Тарасенскі, Янавіцкі сельсаветы, гарадскія пасёлкі Сураж і Янавічы скасаванага Суражскага раёна. 22 снежня 1960 года скасаваны Астроўскі, Балашоўскі, Бараўлянскі, Біцялёўскі, Ботаніцкі, Войтаўскі, Котаўскі, Краўцоўскі, Мікалаёўскі, Навасёлкаўскі, Рудакоўскі, Русакоўскі, Старасельскі, Тарасенскі, Янавіцкі сельсаветы, утвораны Вымнянскі, Лятчанскі, Мазалаўскі і Ноўкінскі сельсаветы. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Шуміліна, Дабейскі, 9 населеных пунктаў Лаўжанскага, Лескавіцкі, Пагарэлецкі і Сіроцінскі сельсаветы скасаванага Шумілінскага раёна, Астровенскі і Пліскі сельсаветы Бешанковіцкага раёна, гарадскія пасёлкі Сураж і Янавічы, Запольскі і 10 населеных пунктаў Курынскага сельсавета перададзены ў склад Лёзненскага раёна. 22 студзеня 1963 года Вымнянскі сельсавет перададзены Лёзненскаму раёну, 12 лютага 1965 года Астровенскі і Пліскі сельсаветы — Бешанковіцкаму раёну, 30 ліпеня 1966 года Дабейскі, Лескавіцкі, Пагарэлецкі, Сіроцінскі сельсаветы — адноўленаму Шумілінскаму раёну. 2 жніўня 1966 года да раёна далучаны гарадскія пасёлкі Сураж і Янавічы, Вымнянскі і Запольскі сельсаветы Лёзненскага раёна. 31 ліпеня 1970 года ўтвораны гарадскі пасёлак Руба ў адміністрацыйным падпарадкаванні Віцебскага гарсавета. 24 студзеня 1972 года Асінаўскі сельсавет перайменаваны ў Шапечынскі. 6 кастрычніка 1981 года ўтвораны Задуброўскі сельсавет. 27 снежня 1990 года з часткі Бабініцкага сельсавета ўтвораны Тулаўскі сельсавет.
Па стане на 1 студзеня 1992 года ў раёне было 384 населеныя пункты. Раён падзяляўся на 14 сельсаветаў (Акцябрскі, Бабініцкі, Варонаўскі, Вымнянскі, Задуброўскі, Замастоцкі, Запольскі, Заронаўскі, Курынскі, Лятчанскі, Мазалаўскі, Ноўкінскі, Тулаўскі, Шапечынскі). Дзейнічалі 20 калгасаў, 10 саўгасаў, 40 фермерскіх гаспадарак, асацыяцыя сельскагаспадарчых кааператываў і сялянскіх фермерскіх гаспадарак, 2 вытворча-камерцыйныя таварыствы.
8 красавіка 2004 года скасаваны Замастоцкі сельсавет.
У 2000-я гады на тэрыторыі раёна добраўпарадкаваны 16 аграгарадкоў (Акцябрская, Альгова, Бабінічы, Вароны, Вымна, Задуброўе, Замасточча, Заронава, Кіраўская, Копці, Мазалава, Ноўка, Тарасенкі, Тулава, Шапечына, Шапурова).
28 лютага 2011 года указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «Аб зацвярджэнні афіцыйных геральдычных сімвалаў адміністрацыйна-тэрытарыяльных і тэрытарыяльных адзінак Віцебскай вобласці» № 86 быў зацверджаны герб і сцяг Віцебскага раёна.
20 чэрвеня 2013 года Суражскі і Янавіцкі пассаветы рэарганізаваны ў сельсаветы. 26 ліпеня 2017 года сесія Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў прыняла рашэнне аб уключэнні ў межы Віцебска гарадскога пасёлка Руба.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва:
Гарадское насельніцтва складае 2,1 тыс. чалавек (гарадскія пасёлкі Сураж і Янавічы).
Колькасць людзей пенсіённага ўзросту — 12,3 тыс. 2009.
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна падзяляецца на 15 сельсаветаў: Акцябрскі, Бабініцкі, Варонаўскі, Вымнянскі, Задуброўскі, Запольскі, Заронаўскі, Курынскі, Лятчанскі, Мазалаўскі, Ноўкінскі, Суражскі, Тулаўскі, Шапечынскі і Янавіцкі. Буйныя населеныя пункты раёна: Акцябрскі, Альгова, Бабінічы, Вымна, Кіраўская, Копці, Лужасна, Мазалава, Ноўка, Сасноўка, Тулава.
Эканоміка і транспарт
Пад сельскагаспадарчымі ўгоддзямі занята 115,6 тыс. га, з іх асушаных 35,2 тыс. га. Сельскагаспадарчая вытворчасць спецыялізуецца на малочна-мясной жывёлагадоўлі, агародніцтве, бульбаводстве. Развіта таксама птушкагадоўля. На паўночным усходзе займаюцца льнаводствам, вырошчваннем збожжавых.
У раёне працуюць 2 рэспубліканскія гаспадаркі — эксперыментальныя базы імя Шмырова і «Тулава». Створаны цяплічны камбінат ААТ «Рудакова», комплекс па адкорме буйной рагатай жывёлы ЗАТ «Ліпаўцы», комплекс па вытворчасці свініны «Лучоса».
Праз тэрыторыю раёна праходзіць аўтамабільныя дарога (Мяжа Расійскай Федэрацыі (Езярышча)—мяжа Украіны (Новая Гута), якая з’яўляецца часткай еўрапейскага маршрута  (Санкт-Пецярбург—Мерзіфон), аўтамабільная дарога  (Мінск—Віцебск), якая звязвае абласны цэнтр са сталіцай рэспублікі. Па тэрыторыі праходзіць шэраг аўтамабільных дарог рэспубліканскага значэння:  (Віцебск—Полацк—мяжа Латвійскай Рэспублікі (Грыгарошчына)),  (Віцебск—мяжа Расійскай Федэрацыі (Лёзна),  (Віцебск—Сянно—Талачын),  (Віцебск—Орша),  (Віцебск—Сураж—мяжа Расійскай Федэрацыі (Стайкі), ,.
Адукацыя
У Віцебскім раёне дзейнічае 36 устаноў адукацыі, з іх 14 устаноў дашкольнага выхавання, аграрны каледж УА «Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны», дзіцяча-юнацкая спартыўная школа.
Установы сярэдняй адукацыі раёна наведваюць 3202 чалавекі, дашкольнага выхавання — 1195. У сістэме адукацыі Віцебскага раёна працуе 1206 педработнікаў.
Ахова здароўя
На тэрыторыі Віцебскага раёна знаходзяцца: абласная псіханеўралагічная бальніца, рэспубліканская туберкулёзная бальніца «Сасноўка», 5 бальніц (на 200 месцаў), 1 здраўпункт, 9 амбулаторый, 19 фельчарска-акушэрскіх пунктаў. Працуюць медыцынскія пункты ў Варонаўскім і Сялюцкім дамах-інтэрнатах.
У раёне працуе 75 дактароў і 216 работнікаў сярэдняга медперсанала. Забеспячэнне медыкаментамі насельніцтва раёна здзяйсняецца праз раённую аптэку № 161 і праз 6 аптэк.
На тэрыторыі раёна размешчаны аздараўленчы комплекс «Жалязнякі», санаторыі «Железнодорожник» і «Лётцы».
Культура
У ліпені 1953 года пры Віцебскім райвыканкаме ўтвораны аддзел культуры, а яго загадчыкам быў прызначаны В. А. Хаванскі. У гэты час у раёне працавала 10 хат-чытальняў, 1 сельская бібліятэка, 2 сельскія клубы. Пасля аб’яднання ў 1960 годзе Віцебскага і Суражскага раёнаў на тэрыторыі раёна працавалі 23 клубныя ўстановы і 15 бібліятэк. У 1972 годзе ў раёне было 40 бібліятэк, 77 клубных устаноў, была адкрыта Сялюцкая дзіцячая музычная школа.
У 1990-я гады ў раёне было створана некалькі фальклорных калектываў: дзіцячыя пры Мазалаўскім сельскім Доме культуры (1998; далей — СДК), Сушчоўскім СДК (1990), Бабініцкім СДК (1996); дарослыя — пры Суражскім гарадскім Доме культуры (1997), пры Акцябрскім СДК (1998), фальклорна-абрадавая група пры Ноўкінскім СДК, пры Варонаўскім СДК «Спадчына» (1993), пры гэтай жа ўстанове ў 1998 годзе створаны народны фальклорны ансамбль.
Сродкі масавай інфармацыі
Мясцовая прэса прадстаўлена газетай «Жыццё Прыдзвіння». Выдаецца з 11 ліпеня 1938 г. Наклад — каля 3,3 тыс. асобнікаў (2011), выходзіць па аўторках і суботах. Заснавальнік — Віцебскі раённы выканаўчы камітэт.
Музеі
Дзейнічае раённы музей. Адчынены 1 сакавіка 2004 гады ў вёсцы Акцябрская Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. З’яўляецца структурным падраздзяленнем у складзе аддзела культуры Віцебскага раённага выканаўчага камітэта. У фондах Віцебскага раённага гісторыка-краязнаўчага музея налічваецца 12477 прадметаў асноўнага фонду, 2826 навукова-дапаможнага фонду. Сабраны прадметы археалогіі, побыту і этнаграфіі, калекцыі нумізматыкі, баністыкі, фалерыстыкі, філатэліі. Дзейнічаюць пастаянныя выстаўкі «Старонкі гісторыі» і «Віцебскі раён. Побыт і культура 20 ст.»
Памятныя мясціны
На тэрыторыі раёна знаходзяцца больш за 200 помнікаў гісторыі і культуры. У рэспубліканскі спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей уключаны 54 помнікі гісторыі і культуры раёна.
У раёне захаваліся: будынак паштовай станцыі 1843 г. у вёсцы Бараўляны, будынак земляробчай школы 2-й палавіны XIX ст., Пакроўская царква канца XIX ст. у вёсцы Лужасна.
IC 4283
IC 4283 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тасманава мора
Тасманава мораа (Tasman Sea) - водная прастора, якая раздзяляе Аўстралію і Новую Зеландыю, адлегласць паміж якімі дасягае прыблізна 2000 кіламетраў. Максімальная глыбіня ў паніжэнні - Усходне-Аўстралійскай катлавіне, складае прыкладна 5200 метраў. Тасманава мора размешчана ў паўднёва-заходняй часткі Ціхага акіяна. Мора носіць імя галандскага мараплаўца Абеля Тасмана, першага еўрапейца, які дасягнуў Тасманіі і Новай Зеландыі. Пасля англійскі мараплавец Джэймс Кук больш падрабязна даследаваў Тасмановоа мора ў 1770-х гадах падчас сваёй першай кругасветнай экспедыцыі.
Сонечнае зацьменне 10 жніўня 1980 года
Сонечнае зацьменне 10 жніўня 1980 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 135 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9727 і дасягнула свайго максімуму ў 19:12:21 UTC у пункце з каардынатамі 5° пн. ш. 109° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 23 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 100 км.
Зацьменне 10 жніўня 1980 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1980 годзе і 183-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 лютага 1980 года, наступнае — 4 лютага 1981 года.
11-11-11
«11-11-11» — амерыканскі містычны фільм жахаў 2011 года, прысвечаны рэдкай нумералагічнай падзеі: дата 11 лістапада 2011 года запісваецца як шэсць адзінак запар.
Сюжэт
Пасля трагічнай смерці жонкі і дзіцяці вядомы амерыканскі пісьменнік Джозеф Кроўн адпраўляецца ў Барселону, каб сустрэцца са сваім братам Сэмюэлем і бацькам Рычардам. Неўзабаве Джозеф звяртае ўвагу, што яго паўсюль праследвае лік 11. Разам са сваёй спадарожніцай Сэдзі Джозеф пачынае разумець, што адзінкі — гэта папярэджанне, і развязка наступіць 11-11-11, 11 лістапада 2011 года…
Лучча
Лу́чча (, Лучье) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне «Заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь» прысвойваецца высокапрафесійным архітэктарам, якія працуюць у сферы архітэктуры пятнаццаць і больш гадоў, за заслугі ў развіцці архітэктуры, распрацоўцы праектаў і стварэнні архітэктурных комплексаў, будынкаў, рэстаўрацыі помнікаў культуры, падрыхтоўцы архітэктурных кадраў.
Санта-Марыя-ды-Белен
Санта-Марыя-ды-Беле́н (Santa Maria de Belém) — раён (фрэгезія) у Партугаліі, уваходзіць у акругу Лісабон. З’яўляецца складовай часткай муніцыпалітэта Лісабон. Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі Вялікі Лісабон. Паводле старога адміністрацыйнага падзелу ўваходзіў у правінцыю Эштрэмадура. Уваходзіць у эканоміка-статыстычны субрэгіён Вялікі Лісабон, які ўваходзіць у Лісабонскі рэгіён. Насельніцтва складае 9752 чалавека на 2001 год. Займае плошчу 3,39 км².
Славутасці:
Сістэма лінейных алгебраічных ураўненняў
Сістэма m лінейных ураўненняў з n невядомымі (або, лінейная сістэма) ў лінейнай алгебры — гэта сістэма ураўненняў выгляду Тут x1, x2, …, xn — невядомыя, якія патрэбна вызначыць. a11, a12, …, amn — каэфіцыенты сістэмы — і b1, b2, … bm — мяркуецца, што свабодныя складнікі з’яўляюцца вядомымі. Індэксы каэфіцыентаў (aij) сістэмы пазначаюць нумары ураўнення (i) і невядомага (j), пры якім стаіць каэфіцыент, адпаведна.
Калібровачны базон
У фізіцы элементарных часціц калібровачныя базоны — гэта базоны, якія дзейнічаюць як пераносчыкі фундаментальных узаемадзеянняў прыроды. Элементарныя часціцы, узаемадзеянні якіх апісваюцца калібровачнай тэорыяй, узаемадзейнічаюць адна з адной праз абмен калібровачнымі базонамі, звычайна як віртуальнымі часціцамі.
Калібровачныя базоны ў рамках Стандартнай мадэлі
У Стандартнай мадэлі існуе тры тыпы калібровачных базонаў: фатоны, W- і Z-базоны і глюоны. Кожны тып адпавядае аднаму з трох апісаных у рамках Стандартнай мадэлі ўзаемадзеянняў: фатоны — калібровачныя базоны электрамагнітнага ўзаемадзеяння, W- і Z-базоны пераносяць слабае ўзаемадзеянне, а глюоны пераносяць моцнае ўзаемадзеянне.
Колькасць калібровачных базонаў
У квантавай калібровачнай тэорыі калібровачныя базоны з'яўляюцца квантамі калібровачных палёў. Такім чынам, калібровачных базонаў існуе столькі ж, колькі генератараў калібровачных палёў. У квантавай электрадынаміцы калібровачная група — U(1); у гэтым найпрасцейшым выпадку ўсяго адзін калібровачны базон. У квантавай хромадынаміцы больш складаная група SU(3) мае 8 генератараў, што адпавядае 8 глюонам. Два W-базоны і адзін Z-базон адпавядаюць, груба кажучы, тром генератарам SU(2) у тэорыі электраслабага ўзаемадзеяння.
Масіўныя калібровачныя базоны
Па тэхнічных прычынах, звязаных з калібровачнай інварыянтнасцю, калібровачныя базоны матэматычна апісваюцца ўраўненнямі поля для бязмасавых часціц. Такім чынам, на наіўным тэарэтычным узроўні ўспрымання ўсе калібровачныя базоны павінны быць бязмасавымі, а ўзаемадзеянні, якія яны апісваюць, павінны быць далёкадзейнымі. Канфлікт паміж гэтай ідэяй і эксперыментальным фактам, што слабае ўзаемадзеянне мае вельмі малы радыус дзеяння, патрабуе далейшага тэарэтычнага даследавання.
Па Стандартнай мадэлі W- і Z-базоны атрымліваюць масу праз механізм Хігса. У механізме Хігса чатыры калібровачныя базоны (SU(2)×U(1) сіметрыі) электраслабага ўзаемадзеяння злучаюцца ў поле Хігса. Гэта поле схільнае да спантаннага парушэння сіметрыі з-за формы яго патэнцыялу ўзаемадзеяння. У выніку, праз Сусвет праходзіць ненулявы кандэнсат поля Хігса. Гэты кандэнсат злучаецца з трыма калібровачнымі базонамі электраслабага ўзаемадзеяння (W± і Z), надаючы ім масу. Яшчэ адзін калібровачны базон застаецца бязмасавым (фатон). Гэтая тэорыя таксама прадказвае існаванне скалярнага базона Хігса, які назіраўся ў эксперыментах, аб якіх было паведамлена 4 ліпеня 2012 года.
Тэорыі вялікага аб'яднання
У тэорыях вялікага аб'яднання (ТВА) узнікаюць дадатковыя калібровачныя X- і Y-базоны. Яны кіруюць ўзаемадзеяннямі паміж кваркамі і лептонамі, парушаючы закон захавання барыённага ліку і выклікаючы распад пратона. Гэтыя базоны маюць велізарную па квантавых мерках масу (магчыма, нават большую, чым W- і Z-базоны) з-за парушэння сіметрыі. Да гэтага часу не атрымана ні аднаго эксперыментальнага пацвярджэння існавання гэтых базонаў (напрыклад, у серыі назіранняў за распадамі пратонаў на японскай устаноўцы SuperKamiokande).
Gods Tower
«Gods Tower» — беларускі англамоўны метал-гурт з Гомеля, заснаваны ў 1989 годзе.
NGC 1163
NGC 1163 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-56, FGC 373, IRAS02580-1720, PGC 11359) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Gods Tower
Пачатак творчасці
Гурт быў заснаваны ў 1989 годзе гітарыстам Аляксандрам Уракавым і вакалістам Леслі Найфам (Уладзіслаў Наважылаў). Да 1992 года гурт працаваў над сваім стылем і часта мяняў удзельнікаў і назву. Летам 1992 года канчаткова зацвердзіўся склад гурту: Аляксандр Уракаў (гітара), Леслі Найф (спеў), Юрый Сіўцоў (бас-гітара), Уладзіслаў Сальцэвіч (бубны). Гурт насіў назву «Chemical Warfare» і граў у стылі дэз/трэш-метал. У жніўні быў запісаны дэбютны дэма-альбом «».
NGC 1163
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Gods Tower
Gods Tower
У канцы 1992 года гурт змяніў назву на «Gods Tower» і стыль творчасці на пэган готык дум метал. Летам 1993 года гурт выдае другі дэма-альбом «The Eerie». Дзякуючы гэтаму альбому, гурт падпісвае кантракт з маскоўскім выдавецтвам «Final Holocaust Records» на запіс двух альбомаў і самотніка. У верасні на студыі «TEF studio» гурт запісвае дзве песні для самотніка «Beyond Praying», але з-за краху студыі ён так і не з’явіўся.
У 1994 годзе ў гурце з’явіўся другі гітарыст — Аляксандр Эрыстаў. Летам гурт запісвае кліп на песню «Beyond Praying», а ўвосень выдае дэма «Canticles». Пасля гэтага гурт упершыню выступае за мяжой. Gods Tower выступае ў Чэхіі разам з гуртамі «Purgatory», «Desultory», «Samael» і «Cannibal Corpse».
У маі 1995 года ў гурце з’явіўся клавішнік Дзмітрый Аўчыннікаў, а летам з гурту быў звольнены Аляксандр Эрыстаў. У верасні была зроблена прома-касета «The Turns». Пазней, Gods Tower падпісвае кантракт з фірмай "MetalAgen Records на запіс трох альбомаў. Летам 1996 года гурт удзельнічае ў фестывалі ля Нямецкага горада Хайдэнбург разам з такімі гуртамі, як «In Flames», «Primordial», «Behemoth», «Crystal Age» і інш.
У 1995 годзе гурт запісаў альбом «The Turns». У маі-чэрвені 1996 года Gods Tower перазапісвае гэты альбом на маскоўскай студыі «Aria», а праз год перазапісвае там жа і альбом «The Eerie».
У канцы 1997 года Gods Tower выдаў відэа-касету «Twilight Lives 94-97», на якую ўвайшлі аматарскія запісы з канцэртаў, запісы беларускага тэлебачання, а таксама кліп «Beyond Praying».
У пачатку 1998 на студыі «MetalAgen» былі выдадзены кампакт-дыскі і касеты з альбомамі «The Turns» і «The Eerie». Таксама, былі запісаны кліпы на песні «The Eerie» і «An Eye For An Eye». Пазней, на працягу двух гадоў гурт выступаў з канцэртамі па ўсёй тэрыторыі СНД разам з такімі гуртамі, як «Paradise Lost», «Forgive-Me-Not», «Vicious Crusade», «N.R.M.», «Evthanazia» і інш. Паводле апытання чытачоў часопіса «Легіён», Gods Tower быў прызнаны лепшым беларускім метал-гуртам. У канцы 1999 года на нямецкай студыі «Sturmesflugel» была выдадзены зборнік лепшых песень Gods Tower. У жніўні 2000 года гурт удзельнічаў у вялікім еўрапейскім фестывалі «Pepsi Sziget» у Будапешце.
Распад гурту
Пасля вяртання з Венгрыі, па асабістых прычынах гурт пакідаюць Дзмітрый Аўчыннікаў і Юрый Сівец. Замест іх у гурт прыходзяць Валерый Навасельцаў і Сяргей Сяргейчыкаў. Гурт прымае ўдзел у канцэртах у Рызе і Вільнюсе, а пасля выступае з канцэртамі па СНД. У гэты час гурт запісвае некалькі новых песень, якія ўваходзяць на міні-альбом «Abandon All Hope».
Экс-Gods Tower
Пасля распаду гурту, некаторыя яго ўдзельнікі заснавалі свае праекты, ці перайшлі ў іншыя гурты.
Лэслі Найф заснаваў праект «The Regent», якім быў выдадзены толькі адзін дэма-альбом «This». Пазней Наважылаў выступаў вакалістам у гуртах «Dragonflame», «Stormhold» і «Chemical Warfare».
Уладзіслаў Сальцэвіч перайшоў у гурт «Misanthrope Count Mercyful».
Аднаўленне
У маі 2010 года гурт абвясціў пра сваё аднаўленне ў «залатым складзе». Новым удзельнікам стаў Зміцер Лазарэнка. Пасля пачатку рэпетыцый гурт запісаў відэазварот да прыхільнікаў і запланаваў першы канцэрт у адноўленым складзе на 1 ліпеня 2010 года ў Гомелі.
Рачунская ГЭС
Рачунская ГЭС — малая гідраэлектрастанцыя ў Гродзенскай вобласці Беларусі. Размешчана на рацэ Ашмянка (36 км ад вусця), за 13 км на паўночны захад ад горада Смаргонь, каля вёскі Рачуны.
Канскі кінафестываль 1973
26-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 10 па 25 мая 1973 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду — Гран-пры Міжнароднага кінафестывалю — атрымалі два фільмы: «» рэжысёра і «» рэжысёра.
Рачунская ГЭС
Уведзена ў эксплуатацыю ў 1959 годзе. Перапыніла выпрацоўку электраэнергіі ў пачатку 1970-х гадоў (працавала да 1977 года ), і была закінута. Рэканструявана і зноў уведзена ў эксплуатацыю 5 лютага 2001 года. Вызначаная магутнасць 300 кВт. Гадавая выпрацоўка электраэнергіі прыкладна 1,5 млн кВт·г. Рачунскае вадасховішча выкарыстоўваецца таксама ў мэтах рыбагадоўлі.
Рэканструкцыя пачалася ў 1999, былі адрамантаваныя турбіны і накіроўючыя апараты, цалкам разабрана абсталяванне і заменены з’амартызаваныя часткі. Усталяваныя новыя генератары. Работы выконвала НВТАА «Малая энергетыка» і «Гроднаэнерга». Уведзена ў эксплуатацыю 5 лютага 2001 года з вызначанай магутнасцю 200 кВт. У 2004 годзе дадаткова ўсталяваная турбіна вытворчасці «Прамысловы саюз-Энергія» тыпу ГЭУ-100 (вызначанай магутнасцю 100 кВт).
Плошча вадасховішча 1,5 км², найбольшая глыбіня 4,7 м.
Мармузавычы
Мармузавычы (Мармузовичі) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Андрыіўскага сельсавета.
Распаўсюджванне COVID-19 у Грузіі
Распаўсюджванне COVID-19 у Грузіі пачалося 26 лютага 2020 года, калі быў зарэгістраваны першы выпадак заражэння каранавіруснай інфекцыяй у краіне. Заражаным аказаўся грамадзянін Грузіі, які прыехаў з Ірана.
Паводле афіцыйнай статыстыкі, на 31 сакавіка ў Грузіі пацверджаных выпадкаў інфікавання — 108, сярод іх ачунялі — 21, у рэжыме каранціну — 4995, пад наглядам — ​​278.
З 1 сакавіка ў Грузіі часова адмянілі правядзенне масавых мерапрыемстваў.
10 сакавіка ў рамках прэвенцыі распаўсюджвання каранавіруса, у муніцыпалітэце Гардабані адмовіліся святкаваць «Наўруз Байрам» шматлюднымі мерапрыемствамі.
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 1,8 млн выпадкаў заражэння, у тым ліку 17 тысяч смерцяў.
Галадок шматгадовы
Назва
Галадок многагадовы, дзівана, мурышка, пархун, грымотнік, сівец баравы.
Батанічнае апісанне
Расце на пясчаных, сухіх, кіслых глебах. Можа вырасці да 15 см у вышыню і мае белыя кветкі 2-5 мм.
Значэнне і выкарыстанне
Расліна мае важнае эканамічнае значэнне, паколькі з'яўляецца асноўнай кармавой раслінай польскай кашанілі.
Сонечнае зацьменне 16 лютага 1980 года
Сонечнае зацьменне 16 лютага 1980 года — поўнае сонечнае зацьменне 130 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0434 і дасягнула свайго максімуму ў 08:54:01 UTC у пункце з каардынатамі 0° пд. ш. 47° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 8 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 149 км.
Зацьменне 16 лютага 1980 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1980 годзе і 182-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 жніўня 1979 года, наступнае — 10 жніўня 1980 года.
Замак Морыцбург
Замак Морыцбург (Schloss Moritzburg) — загарадная рэзідэнцыя саксонскіх курфюрстаў дому Ветынаў, размешчаная ў горадзе Морыцбург, за 14 км ад Дрэздэна.
Замак носіць імя курфюрста Морыца Саксонскага, які ў 1542-46 гг. пабудаваў загарадны дом, дзе спачываў з прыдворнымі пасля паляўнічых забаў. У 1661-71 гг. па праекце В. К. фон Кленгельса да замка была прыбудавана барочная капліца.
Курфюрст Аўгуст Моцны загадаў капітальна перабудаваць замак, прыстасаваўшы яго да густаў XVIII стагоддзя, што і было ажыццёўлена ў 1723-33 гг. пад назіраннем прыдворнага архітэктара М. Пёпельмана. Пазней угоддзі вакол замка ўпрыгожыліся вытанчанымі павільёнамі — такімі, як Фазанавая хатка (1769—82).
Цікавыя факты
Замак Морыцбург быў адным з тых месцаў, дзе ў 1973 годзе здымаўся фільм Тры арэшкі для Папялушкі.
Белы Ніл
Белы Ніл (Бахр-эль-Аб’яд ад араб. Бахр — «рака» і аб’яд — «белы») — рака ў Судане, утварае пры зліцці з Блакітным Нілам раку Ніл.
Фактычна гэта адзін з участкаў сярэдняга цячэння ракі Ніл, ад упадзення ў яго правага прытоку (рака Собат) да вусця Блакітнага Ніла.
Даўжыня ракі — 957 км.
Герб Украіны
Герб Украіны — адзін з чатырох афіцыйных сімвалаў дзяржавы Украіна. У цяперашні момант існуе малы герб Украіны зацверджаны 19 лютага 1992 г. Асноўным геральдычным сімвалам з’яўляецца трызубец (тризуб).
Паходжанне
Існуе некалькі тэорый аб паходжанні ўкраінскага герба. Самыя верагодныя з іх:
1. Стылізаваная выява сокала-Рарога са складзенымі крыламі — племянны знак рускіх князёў Рурыкавічаў. Птушка Рарог — агністая птушка, якая азначае бога агня — Семаргла. Перше зображення відноситься до 106 року на колоні Трояна в Ріме. Где на щиті дакийского воїна зображений тризуб яки йде від Сонця в образі Ясного Сокола.
NGC 1172
NGC 1172 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-59, PGC 11420) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Эрыдан.
Герб Украіны
Паходжанне
2. Стылізаванае напісанне слова «Воля».
NGC 1172
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Герб Украіны
Паходжанне
3. Стылізаванае напісанне слова «Уладзімір» (Уладзімір Вялікі).
NGC 1634
NGC 1634 (іншыя абазначэнні — MCG 1-12-15, ZWG 419.22, ARAK 109, KCPG 101B, PGC 15775) — лінзападобная або эліптычная галактыка ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Украіны
Трызубец у УНР
Упершыню канстытуцыйна трызубец быў аформлены як дзяржаўны герб у маі 1920 Усеўкраінскай Нацыянальнай Радай. У 1992 г. Вярхоўная Радая Украіны зацвердзіла сучасны дзяржаўны герб Украіны.
Праект Вялікага Герба
Вялікі Дзяржаўны Герб Украіны (праект) уяўляе сабой сіні шчыт з залацістым знакам княства Уладзіміра (трызубец), па баках шчытаносцы: справа — казак з мушкетам (герб Войска Запарожскага), злева — каранаваны леў (герб Галіцка-Валынскай дзяржавы), над шчытом — княжы вянок, пад шчытом — пераплеценыя з гронкай каліны каласы пшаніцы і сіня-жоўтая стужка.
Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь
«Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь» — ганаровае званне.
Ганаровае званне прысвойваецца высокапрафесійным артыстам, рэжысёрам, балетмайстрам, дырыжорам, хормайстрам, музычным выканаўцам, якія працуюць у сферы мастацтва дзесяць і больш гадоў, а артыстам балета з улікам спецыфікі іх жанру — пяць і больш гадоў, — і стварылі высокамастацкія выявы, спектаклі, кінафільмы, тэлеспектаклі, тэлефільмы, канцэртныя, эстрадныя, цыркавыя праграмы, музычныя, тэлевізійныя і радыётворы, і якія атрымалі грамадскае прызнанне.
Паланцэна
Насельніцтва складае 1162 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 291 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 28020. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Астрыўчык-Пыльны
Астрыўчык-Пыльны (Острівчик-Пильний) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Андрыіўскага сельсавета.
Бары (правінцыя)
Бары (Provincia di Bari) — скасаваная правінцыя ў Італіі, у вобласці Апулія. Сталіца правінцыі — горад Бары. Плошча — 5138 км², насельніцтва — (2005). У правінцыі было 48 камун. У 2009 годзе была створана новая правінцыя Барлета-Андрыя-Трані, у якую перададзены сем камун з насельніцтвам (тры іншыя камуны новай правінцыі перадаюцца з правінцыі Фоджа). Такім чынам, у правінцыі Бары засталася 41 камуна. У 2015 годзе замест правінцыі быў утвораны метрапалітэнскі горад Бары.
IC 4284
IC 4284 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Мішэль Легран
Мішэль Легран (Michel Legrand;, Парыж — ) — французскі кампазітар, піяніст, аранжыроўшчык, дырыжор, спявак.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Парыжскую кансерваторыю ў 1950 годзе (клас Н.Буланжэ). Працаваў акампаніятарам эстрадных спевакоў. Пачынаючы з альбому «I Love Paris» у 1954 годзе, Мішэль Легран запісаў больш чым сотню альбомаў з джазавай, папулярнай і класічнай музыкай ды напісаў музыку да звыш 200 фільмаў.
Творчасць
Напісаў шэраг балетаў для трупы «Балет Парыжа», у тым ліку «Праклятыя красуні» (1955), «Валянціна» (1956). Пранікнёны лірызм уласцівы яго музыцы да фільмаў «Шэрбурскія парасоны» (1963), «Дзяўчаты з Рашфора» (1967). Яго музыка вылучае таксама кінафільмы «НЕзвычайная Амерыка», «Жанчына ёсць жанчына», «Сем смяротных грахоў», «Ева», «Лета 42-га».
Прэміі і ўзнагароды
За найлепшую музыку да фільмаў ён тройчы атрымліваў прэмію «Оскар». У яго калекцыі узнагарод былі пяць прэмій «Грэмі» і адзін «Залаты глобус».
Замак Сантакара
Замак Сантакара (Castillo de Santacara) знаходзіцца на поўначы Іспаніі у правінцыі Навара.
Помнік Святому Вацлаву
Помнік Святому Вацлаву (Pomník svatého Václava) — конная статуя чэшскага князя Вацлава Святога (924—936) на Вацлаўскай плошчы перад Нацыянальным музеем у Празе, збудаваная чэшскім скульптарам Іозефам Вацлавам Мысльбекам (1848—1922) у стылі манументальнага рэалізму. Помнік з'яўляецца адным з сімвалаў Прагі і чэшскай дзяржаўнасці наогул. У 1995 годзе абвешчаны нацыянальным помнікам культуры Чэшскай рэспублікі.
Конкурс праектаў помніка
Пасля таго як у 1879 годзе барочная конная статуя князя Вацлава, Святога заступніка Чэхіі, працы Яна Іржы Бендля (пам. 1680) была перанесена з Вацлаўскай плошчы ў Вышаград, узнікла неабходнасць у новым, больш сучасным помніку на месцы ранейшага. У студзені 1894 года быў абвешчаны конкурс, да ўдзелу ў якім былі дапушчаны восем скульптараў, якія нарадзіліся або пражывалі ў Чэхіі. Па выніках конкурсу першае месца было вырашана не прысуджаць, а другое падзялілі адразу два аўтары — Багуслаў Шнірх і Іозеф Вацлаў Мысльбек. Ім было прапанавана ўдасканаліць свае праекты для ўдзелу ў канчатковым туры конкурсу.
Князь Вацлаў у праектах двух скульптараў быў адлюстраваны ў розных іпастасях: у Шнірха гэта быў святы, падзвіжнік, які бласлаўляў натоўпы народа, у Мысльбека ж — воін і вайскавод у поўнай амуніцыі, які бясстрашна глядзеў удалячынь. У выніку быў выбраны праект Мысльбека. Пазней, аднак, арыгінальная мадэль помніка неаднаразова змянялася і ўрэшце конная статуя князя Вацлава была акружана чатырма статуямі іншых чэшскіх святых: Святой Людмілы, Святога Пракопа, Святога Войцеха і Святога Яна (статуя апошняга неўзабаве была заменена статуяй Святой Анежкі).
Узвядзенне помніка
Праца над помнікам працягвалася больш за трыццаць гадоў. Суаўтарамі Мысльбека былі архітэктар Алаіс Дрыяк, які склаў праект, і скульптар Цэлда Клоўчак, які ўпрыгожыў пастамент помніка арыгінальным арнаментам. Бронзавае ліццё помніка выканала фірма Bendelmayer.
Падчас стварэння статуй святых Мысльбек надаў вялікую ўвагу іх тварам: так, твар Святога Войцеха набыў рысы твару пражскага архібіскупа Францыска фон Паўла-Шонбарна, а твар Святога Пракопа — рысы самога Іозефа Вацлава Мысльбека. Мадэллю для статуі каня паслужыў сямігадовы армейскі жарабец Арда (асобная статуя якога была ўсталявана Мысльбекам у Кошыцах). Фігура самога Вацлава падчас стварэння была дапоўнена кальчугай, мячом і шлемам.
Помнік быў усталяваны на сваім месцы ў 1912 годзе першапачаткова з трыма статуямі вакол Святога Вацлава і адкрыты 28 кастрычніка 1918 года. Чацвёртая статуя была ўсталявана ў 1924 годзе. Урачыстае адкрыццё помніка адбылося 27 кастрычніка 1935 года. У 1979 годзе помнік абнесены вытанчаным бронзавым ланцугом.
У 2003—2005 гадах была праведзена рэстаўрацыя помніка, унутр была ўсталявана сэнсарная камера.
«Святы Вацлаў, герцаг зямлі Чэшскай, князь наш, не дай загінуць ні нам, ні дзецям нашым»
Пэтрычы
Пэтрычы (Пе́тричі) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Андрыіўскага сельсавета.
NGC 1635
NGC 1635 (іншыя абазначэнні — UGC 3126, MCG 0-12-63, ZWG 393.60, IRAS04375-0038, PGC 15773) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акруга
Акруга — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка трэцяга ці чацвёртага ўзроўню ў шэрагу краін. Як правіла, уваходзіць у склад буйных абласцей і дзеліцца на драбнейшыя адзінкі. У Беларусі аналагам з'яўляецца раён.
Адрозніваюць акругі рознага ўзроўню падпарадкавання: федэральныя, гарадскія, сельскія, муніцыпальныя і г. д.
Попельная сямішчэлепавая акула
Попельная сямішчэлепавая акула (Heptranchias perlo) шырока распаўсюджаная ўздоўж абодвух берагоў Атлантычнага акіяна (Міжземнае мора, Іспанія, Паўночная Афрыка, Куба), у Паўднёвай Афрыкі, Аўстраліі і Японіі.
Сустракаецца акула ад прыбярэжнага мелкаводдзя да глыбіні каля 500 м.
Балучын
Балучын (Балу́чин) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Балучынскага сельсавета.
Філіп-Людвіг-Стацый Мюлер
Філіп-Людвіг-Стацый Мюлер (Philipp Ludwig Statius Müller) — нямецкі тэолаг, заолаг.
Біяграфія
Стацый Мюлер (псеўданім — Philipp Alethophilus) вывучаў тэалогію і філасофію з 1741 па 1744 гады ў Ене. 30 кастрычніка 1745 года ён стаў прапаведнікам лютэранскай абшчыны Амерсфарта. У 1749 годзе яго запрасілі ў Леувардэн. З-за абвінавачванняў, што ён нібы сімпатызаваў Бальтазару Бекеру, у 1754 годзе адбыўся разрыў з царквой. Стацый Мюлер прыняў запрашэнне ўніверсітэта Эрлангена, дзе ён чытаў лекцыі па логіцы, метафізіцы, рыторыцы, палітыцы, нідэрландскай мове, эканамічным (камералістыка) і прыродазнаўчым навукам, такім як батаніка, фітатэрапія і геаграфія. Яго кантакты, якія засталіся ў Нідэрландах, зрабілі магчымым стварэнне прыродазнаўчага музея.
Паміж 1773 і 1776 гадамі ён апублікаваў нямецкія пераклады Systema Naturae Карла Лінея. Дадатак ад 1776 года ўтрымлівала першую навуковую сістэматыку вялікай колькасці відаў жывёл, сярод якіх гуанака, звычайны пота, дзюгонь, сент-люсійскі амазон і філіпінскі какаду.
Луіс Гальван
Луіс Адольфа Гальван (Luis Adolfo Galván; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1978 у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны.
Андрэ ле Брун
Андрэ ле Брун (Лебрэн) (André Le Brun;,  — , Вільня) — прыдворны скульптар польскага караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага.
Біяграфія
Франка-фламандскага паходжання. Вучань Жана-Батыста Пігаля. У 1755 годзе выйграў Гран-пры французскай Акадэміі жывапісу і скульптуры.
З 1759 года навучаўся у Французскай акадэміі ў Рыме, таксама стаў чальцом рымскай акадэміі святога Лукі. Яго стыль сфармаваўся пад уплывам рымскага барока. Быў адным з дызайнераў версальскага парка.
У 1768 годзе, дзякуючы садзейнічанню мадам Марыі Тэрэзы Жафрэн, стаў прыдворным мастаком караля Рэчы Паспалітай Станіслава Аўгуста Панятоўскага. У 1768—1795 гадах меў тытул «першага скульптара» караля і кіраваў скульптурнай майстэрняй у Каралеўскім замку ў Варшаве.
Будучы ў Польшчы быў схільны да класіцызму. Пасля адрачэння караля пераехаў з ім у Гродна, а потым у Пецярбург, у надзеі на пазіцыю прыдворнага скульптара пры імператарскім двары.
Акрамя Рэчы Поспалітай, у 1795—1803 гадах плённа працаваў у Санкт-Пецярбургу.
IC 4285
IC 4285 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андрэ ле Брун
Выбраныя працы
Гродзенскі гісторыка-археалагічны музей
У экспазіцыі Новага замку знаходзіцца бюст польскага караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага, выраблены ў 1784 годзе для дамініканскага касцёла ў Гродна.
Іншыя працы:
Таксама:
Дзітрыкі
Назву Дзітрыкі маюць:
Русыліў (Бускі раён)
Русыліў (Руси́лів) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Балучынскага сельсавета.
NGC 1180
NGC 1180 (іншыя абазначэнні — NPM1G -15.0162, PGC 11435) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Герард Доу
Герард Доу (Gerard Dou, Gerrit Douw; 7 красавіка 1613, Лейдэн — 9 лютага 1675, Лейдэн) — нідэрландскі мастак, прылічваецца да «малых галандцаў».
Жыццяпіс
Вучыўся ў Рэмбранта (1628—1631). Быў запрошаны да двара Карла II. У майстэрні Г. Доу вучыліся Метсю, Пітэр Карнеліюс ван Слінгеланд, Якаб Тарэнфле.
Творчасць
Майстар жанравай карціны, найчасцей яго героі — дзеці і старыя.
Творы мастака, захоўваюцца ў буйнейшых музеях свету.
Іванаўскі сельсавет (Уваравіцкі раён)
Іва́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Іванаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Цярэніцкага сельсавета.
Ульянаўск
Ульянаўск (Ульяновск; да 1780 — Сінбірск, да 1924 — Сімбірск) — горад у Расіі, цэнтр Ульянаўскай вобласці. Знаходзіцца на берагах ракі Волгі і Свіягі. Насельніцтва горада складае 623,1 тыс. жыхароў (па даных 2005 года).
Сярэднекалымск
Сярэднекалымск (Среднеколымск) — горад (з 1775) у Расіі, у складзе Сярэднекалымскага улуса Якуціі. Насельніцтва 3587 чал. (2005). Заснаваны ў 1643 годзе.
Ульянаўск
Гісторыя
Заснаваны ў 1648 годзе як крэпасць Сінбірск. У 1670 годзе трымаў аблогу атрадаў Сцяпана Разіна. З пачатку XVIII ст. — у Казанскай губерні. З 1780 года — цэнтр Сімбірскага намесніцтва, з 1796 года — губернскі горад. У XIX ст. стаў адным з паволжскіх цэнтраў гандлю хлебам, рыбай, лесам; развівалася харчовая прамысловасць. У 1898 годзе быў злучаны чыгункай з Інзой, у пачатку XX ст. — з Бугульмой.
Сярэднекалымск
Размешчаны на поўночым усходзе Якуціі, на левым беразе Калымы. Заснаваны як казачы астрог рускім землепраходцам Міхаілам Стадухіным і казаком Дзмітрыем Зыранам. Быў вядомы пад назвай Ярмонга (Ярманка). У 1775 годзе Сярэднекалымск стаў горадам, а ў 1882 годзе — цэнтрам Калымскай акругі.
Ульянаўск
Гісторыя
З 22 ліпеня па 12 верасня 1918 года горад быў захоплены белачэхамі. 9 мая 1924 года ў гонар У. І. Леніна Сімбірск быў перайменаваны ва Ульянаўск. З 1928 года ўваходзіў у Сярэдняволжскую вобласць (затым край), з 1936 года — у Куйбышаўскую вобласць. У гады Вялікай Айчыннай вайны у г. Ульянаўск быў эвакуіраваны шэраг прамысловых прадпрыемстваў.
Сярэднекалымск
Асноўная галіна эканомікі — сельская гаспадарка (жывёлагадоўля, у тым ліку конегадоўля і аленегадоўля), рыбалоўства, здабыча футра. Дзейнічае аэрапорт, рачная прыстань.
Трані
Трані (Trani) — горад у італьянскім рэгіёне Апулія, адна са сталіц правінцыі Барлета-Андрыя-Трані. Вядомы як горад мастацтва і архітэктурных помнікаў.
Заступнік горада — святы Мікалай Пілігрым. Свята горада — 2 чэрвеня. Кожны год 3 мая адбываецца марское шэсце. Насельніцтва — (2007).
Уранавае шкло
Уранавае шкло — шкло, афарбаванае вокісам урану ў прыгожы жоўта-зялёны колер з даволі інтэнсіўнай зялёнай флуарэсцэнцыяй. Іх варэнне не ўяўляе цяжкасцяў, але шырокае прымяненне абмежавана дэфіцытнасцю злучэнняў урану і небяспекай працы з імі дзеля іхняй радыеактыўнасці.
Сонечнае зацьменне 22 жніўня 1979 года
Сонечнае зацьменне 22 жніўня 1979 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 125 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9329 і дасягнула свайго максімуму ў 17:22:38 UTC у пункце з каардынатамі 60° пд. ш. 109° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 3 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 953 км.
Зацьменне 22 жніўня 1979 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1979 годзе і 181-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 лютага 1979 года, наступнае — 16 лютага 1980 года.
Канскі кінафестываль 1972
25-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 4 па 19 мая 1972 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду — Гран-пры Міжнароднага кінафестывалю — атрымалі два фільмы: «» рэжысёра Эліа Петры і «» рэжысёра.
Балажыніў
Балажыніў (Боложи́нів) — вёска ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Балажыніўскага сельсавета.
П’едзімулера
П'едзімулера (Piedimulera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 1620 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 231 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 28885. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ляды (Чэрвеньскі раён)
Ляды́ (, Ляды) — аграгарадок у Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 24 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Чэрвень, за 86 км ад Мінска, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Градзянка. У напрамку на ўсход ад аграгарадка знаходзіцца выток ракі Узнічы.
Гісторыя
З XVIII стагоддзя ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні. З 1924 года вёска Старыя Ляды — цэнтр сельсавета. У 1966 годзе вёскі Старыя Ляды і Новыя Ляды аб’яднаны ў вёску Ляды.
Іван Арцёмавіч Серыкаў
Іван Арцёмавіч Се́рыкаў ( — ) — беларускі балетмайстар, танцоўшчык, рэжысёр, педагог. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1968).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Наркі (зараз у Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі). З 1938 года — саліст Ансамбля беларускай народнай песні і танца Беларускай філармоніі. З 1939 года — артыст, з 1947 года — балетмайстар Ансамбля песні і танца Беларускай ваеннай акругі. У 1944—1945 гадах прымаў удзел у баявых дзеяннях на 3-м Беларускім фронце. З 1962 года мастацкі кіраўнік і балетмайстар Народнага ансамбля песні і танца «Маладосць» Палаца культуры ўпраўлення бытавога абслугоўвання насельніцтва ў Віцебску. У 1986—1997 гадах І. А. Серыкаў галоўны спецыяліст па харэаграфіі Віцебскага абласнога навукова-метадычнага цэнтра народнай творчасці і культурна-асветніцкай работы, мастацкі кіраўнік Віцебскага народнага фальклорна-этнаграфічнага ансамбля «Вытокі». Адначасова ажыццяўляў харэаграфічныя пастаноўкі ў народных аматарскіх калектывах, Дзяржаўным ансамблі танца Беларусі, Дзяржаўным акадэмічным народным хоры і інш.
Творчасць
Творчаму почырку І. А. Серыкава ўласціва шырокае выкарыстанне разнастайных харэаграфічных малюнкаў, захаванне фальклорных вобразаў беларускіх народных танцаў у пастаноўках на сучасныя тэмы, выкарыстанне нацыянальных нехарэаграфічных элементаў (народныя гульні, абрады). Аўтар і пастаноўшчык розных па тэматыцы і жанру харэаграфічных твораў. На аснове аўтэнтычных узораў паўночнай Беларусі зрабіў сцэнічныя варыянты традыцыйных танцаў «Лявоніха», «Бульба», «Малацілачка», «Лучыначкі»; кадрыляў «Гарадоцкая», «Пальмінская», «Зязюлька», «Крупчанская»; полек «Трасуха», «Вінтом», «Весялуха», «Полечка-Віцяблянка», «Каханачка», «Груздаўская полька». Аўтар арыгінальных вакальна-харэаграфічных кампазіцый, заснаваных на рэгіянальным матэрыяле: «Талака», «Родныя напевы», «Дзявочыя забавы», «Вакол гармоніка», «Гарадоцкі кірмаш», «Яблынька», «Закаханая» і інш.
Ушанаванне памяці
З 2001 года на Віцебшчыне штогод праходзіць абласны агляд-конкурс харэаграфічных калектываў «Прыдзвінскія карункі», прысвечаны І. А. Серыкаву.
NGC 1636
NGC 1636 (іншыя абазначэнні — MCG -1-12-42, IRAS04382-0842, PGC 15800) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марак Сухі
Марак Сухі (Marek Suchý; нар., Прага) — чэшскі футбаліст, абаронца клуба «Млада-Болеслаў». Ігрок нацыянальнай зборнай Чэхіі (2010—2019).
Эрлангенска-Нюрнбергскі ўніверсітэт
Эрлангенска-Нюрнбергскі ўніверсітэт (афіцыйна Універсітэт Фрыдрыха і Аляксандра ў Эрлангене і Нюрнбергу, Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg) — універсітэт у Германіі. Быў заснаваны герцагам Фрыдрыхам Брандэнбург-Байрайцкім у 1742 годзе ў Байрайце, а ў 1743 годзе пераведзены ў Эрланген. Сродкі ўніверсітэта, першапачаткова вельмі абмежаваныя, паступова пашыраліся; шмат для ўніверсітэта было зроблена маркграфам Аляксандрам; універсітэт, з прычыны гэтага, носіць імя Фрыдрых — Аляксандраўскага. З 1889 года ўніверсітэт размяшчаецца ў адмыслова збудаваным для яго будынку. У былым маркграфскім палацы знаходзіцца ўніверсітэцкая бібліятэка (180 тыс. томаў, 1700 рукапісаў, калекцыя рысункаў галандскіх і нямецкіх вялікіх майстроў — Дзюрэра і інш.). У адмысловых будынках размяшчаюцца анатамічны, заолага-заатамічны, фізічны і фармакалагічны інстытуты і хімічная лабараторыя. Іншыя дапаможныя ўстановы ўніверсітэта: шпіталь, хірургічная, афтальмалагічная і акушэрская клінікі, патолагаанатамічны і фізіялагічны інстытуты, мінералагічны кабінет, батанічны сад. У 1901 годзе ва ўніверсітэце было студэнтаў — 977, слухачоў — 17, навучальнікаў было — 60. Перад універсітэтам помнік заснавальніку ўніверсітэта маркграфу Фрыдрыху.
У наш час ва ўніверсітэце навучаецца больш за 25 000 студэнтаў.
Барлета-Андрыя-Трані
Барлета-Андрыя-Трані (Barletta-Andria-Trani) — новая паўночная правінцыя ў вобласці Апулія ў Італіі. Насельніцтва —. Функцыі адміністрацыйнага цэнтра выконваюцца сумесна гарадамі Барлета, Андрыя і Трані. Створана ў 2004 годзе; першыя выбары ў правінцыйную раду адбыліся 6 і 7 чэрвеня 2009 года.
Геаграфія
Барлетта-Андрыя-Трані мяжуе на паўночным захадзе з правінцыяй Фоджа, на паўднёвым усходзе з правінцыяй Бары, на паўночным усходзе выходзіць да Адрыятычнага мора і на поўдні мяжуе з правінцыяй Патэнца рэгіёна Базіліката.
Плошча правінцыі — 1543 км², рэльеф — у асноўным узгорыстая раўніна. Уключае паўднёвую частку даліны ракі Офанта і поўнач гістарычнай вобласці Тэра-дзі-Бары. Працягласць берагавой лініі каля 45 км, берагі на поўначы пераважна пясчаныя (да горада Барлета), нізкія і скалістыя ў раёне Трані і Бішэлье. Самы высокі пункт правінцыі — гара Монтэ-Кача (Monte Caccia; 679 м) на карставым плато Мурджэ.
Сонечнае зацьменне 26 лютага 1979 года
Сонечнае зацьменне 26 лютага 1979 года — поўнае сонечнае зацьменне 120 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0391 і дасягнула свайго максімуму ў 16:55:06 UTC у пункце з каардынатамі 52° пн. ш. 94° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 49 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 298 км.
Малінаўка (Лядскі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Банда бацькі Кныша
«Банда бацькі Кныша» (Банда батьки Кныша) ― савецкі нямы фільм рэжысёра Аляксандра Разумнага. Зняты на студыі «» ў 1924 годзе.
Сюжэт
Дзеянне разгортваецца ў часы Грамадзянскай вайны. Гарадок у прыфрантавой паласе вызвалены Чырвонай Арміяй. У гэтым мястэчку і наваколлях белыя банды пры падтрымцы былых службоўцаў і мясцовага духавенства вядуць «падрыўную» працу. Тады, каб выявіць усіх ворагаў савецкай улады, пераапранутыя чэкісты пад выглядам банды Кныша ўрываюцца ў горад і спрабуюць справакаваць да адкрытых сумесных дзеянняў усіх, хто супраць савецкай улады.
IC 4286
IC 4286 — галактыка тыпу S?    R  ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.