cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
American McGee’s Alice
Асноўная інфармацыя пра гукавое суправаджэнне
Акрамя складання музыкі Врэна выканаў звядзенне, прадзюсіраванне альбома і аранжыроўку. Ён правёў некалькі месяцаў у інтэрнэт-магазіне eBay, у якім набыў механічныя цацкі, ксілафон, гадзіннік з зязюляй і званы з мэтай запісу гукавых адрэзкаў да трэкаў. У гукавым суправаджэнні выкарыстоўваліся цацачныя прылады, ударныя музычныя інструменты, гукі з музычнай скрыначкі, ціканне гадзінніка, рыпанне дзвярэй, жаночые галасы, маніякальны смех, крык, плач, дзіцячае лапатанне. Марк Бласкес (Mark Blasquez) стаў аўтарам тэкстаў, Пітэр Рырдан (Peter Reardon) займаўся рэмікшаваннем трэка «Flying On The Wings Of Steam» (Remix), а Джэф Антэбі (Jeff Antebi) — арганізацыйнымі пытаннямі. У запісу прыняла ўдзел спявачка Джэсіка. Першапачаткова кампазітарам гульні павінен быў стаць Мерылін Менсан, аднак, як выказаўся сам музыка, «па іроніі лёсу» гэтая пасада дасталася яго знаёмаму Врэне.
Водгукі крытыкаў
Альбом атрымаў станоўчы водгук ад Алекса Хэндэрсана (Alex Henderson), супрацоўніка партала Allmusic. Па меркаванню рэцэнзента, музыка ўяўляе сабой выдатны прыклад неадчэпнага імкнення кампазітара да «цёмнага боку». Мелодыі ахарактэрызаваны як сапраўды жудасныя. Хэндэрсан лічыць, што ніхто не стане вінаваціць Врэну ў яркасці і весялосці яго работы. Запамінальныя кампазіцыі, выкананыя на высокім узроўні, утрымліваюць у сабе шмат думак аўтара. Заключны каментарый: «Не трэба быць фанатам відэагульняў, каб атрымаць незабыўныя ўражанні ад гэтага саўндтрэка і адчуць, што ён з’яўляецца адным з найлепшых дасягненняў Врэны». Ацэнка альбома — 4 зоркі з 5 за выкананне і 2,5 з 5 за гук.
Музыка была прыхільна ўспрынята аглядальнікам Z-Freak ад рэсурса «Square Enix Music Online». Па яго словах, незвычайныя музычныя інструменты, выкарыстаныя пры стварэнні альбома, надаюць музыцы змрочныя і злавесныя адценні. Рэцэнзент адзначыў, што адмысловы ўплыў выклікае трэк «Village of the Doomed», у якім струнныя інструменты, жудасныя галасы і цікаючы гадзіннік дазваляюць слухачу акунуцца ў д’ябальскую версію Краіны цудаў. Кампазіцыя мае злавесную аўру; ксілафон, гук ад кручэння дзяржальні завадной цацкі і перыядычны стук ствараюць адмысловы эфект і надаюць кампазіцыі злавесны стыль. Трэк «Time to Die», на думку аўтара, упрыгожвае сцэнарый гульні. Сама мелодыя здаецца амаль дзіцячай, аднак незвычайны інструментальны складнік і скрыпучыя эфекты выклікаюць пачуццё жаху і праследавання. Кампазіцыя «The Centipede», якая гучыць у час бітвы з босам, вельмі вытанчаная. Эфектнасці трэку дадае плач Алісы. Таксама крытыкам быў асобна адзначаны трэк «Flying on the Wings of Steam», скрыпка і вакальныя лініі якога ствараюць пачуццё роспачы, а ксілафон — свавольства. У цэлым, музычнае суправаджэнне раскрывае тэму вар’яцтва. Альбом названы геніальным, выніковая ацэнка — 8 балаў з 10.
Канцэпцыя фільма і праект Уэса Крэйвена
6 снежня 2000 года на сайце Well Rounded Entertainment з’явілася інфармацыя, заснаваная на інтэрв’ю Амерыкэна Мак-Гіл, у якім ён паведаміў пра пачатак стварэння фільма па гульні, што пасля дзесяці месяцаў перагавораў з распрацоўшчыкамі гульні было даручана студыі Dimension Films. Студыя Collision Entertainment, якая працавала на Dimension Films, набыла ад Electronic Arts правы на гэту дзейнасць.
Паводле інтэрв’ю з Мак-Гіл, да з’яўлення ідэі фільма прадстаўнік Dimension Films Скот Фей наведаў Electronic Arts для перамоў, прысвечаных экранізацыі іншага прадукта EA. Ён, аказаўшыся старым знаёмым Амерыкэна Мак-Гіла, быў уражаны візуальным складнікам American McGee’s Alice, як затым і іншыя прадстаўнікі Dimension Films, якім быў часткова паказаны гульнявы працэс яшчэ не выпушчанай на той час Alice. Пазней кіраўніку Miramax Бобу Вайштэйну паказалі трэйлер гульні, пасля чаго той неадкладна (не чакаючы меркавання рады ўдзельнікаў кіравання) падтрымаў стварэнне кінаадаптацыі.
Уэс Крэйвен, вядомы па фільму жахаў «Крык» і яго працягах, стаў рэжысёрам праекта. Джон Огаст, сцэнарыст фільма «Анёлы Чарлі» пачаў працу над сцэнарыем. Сапрадзюсарам стаў Амерыкэн Мак-Гіл сумесна са студыяй Collision Entertainment. Міжнародным распаўсюджвальнікам выступіла кампанія Abandon Entertainment. Па стану на 6 снежня 2000 года ў праект не былі запрошаны ніякія вядомыя акцёры, аднак хадзілі чуткі аб зацікаўленасці ў праекце Наталі Портман. Пазней да напісання ўласнага сцэнарыя прыступілі Джон Хэбер і Эрык Хэбер.
Па словах стваральнікаў фільма, хоць яго сюжэт павінен быў мець значную сувязь з гульнёй, у фільм планавалася ўключыць і новыя ідэі. Выпуск кінаадаптацыі быў назначаны на 2003 год.
17 снежня 2001 года сайт IMDb апублікаваў інфармацыю, што ў ролі Алісы дэбютуе Стэйсі Прудхам (Stacie Prudhomme). Аднак гэтая інфармацыя аказалася няпраўдаю: 20 снежня Амерыкэн Мак-Гіл паведаміў, што выканаўца ролі Алісы яшчэ не абрана, што прадстаўленая IMDb інфармацыя — не болей чым чуткі, і што падобныя неафіцыяльныя публікацыі не заслугоўваюць даверу. У красавіку 2002 года меў месца слых пра ўдзел у праекце Мілы Ёвавіч, які таксама не пацвердзіўся.
31 снежня 2001 года Уэс Крэйвен у інтэрв’ю службе навін Yahoo заявіў, што адаптацыя будзе прадстаўляць сабою камп’ютарный поўнаметражны мультфільм. 4 сакавіка 2004 года з’явілася інфармацыя пра тое, што правы на кінаадаптацыю былі набыты кампаніяй Fox.
Праект Маркуса Ніспеля
21 чэрвеня 2005 года рэсурс The Hollywood Reporter паведаміў, што кампанія Universal Pictures, якая занялася здымкай кінаадаптацыі American McGee’s Alice, запрасіла на галоўную ролю актрысу Сару Мішэль Гелар. На пасаду рэжысёра праекта быў запрошаны Маркус Ніспель. Сцэнарыстамі павінны былі выступіць Джон Хэбер і Эрык Хэбер.
Паводле інтэрв’ю Скота Фея, якое з’явілася ў чэрвені 2008 года, Сара Мішэль Гелар не ўдзельнічала ў праекце, а інфармацыя пра яе ўдзел у здымках фільма з’явілася па віне яе менеджара, які даведаўся пра праект і звязаўся са стваральнікамі фільма ад імя актрысы. Прадзюсар аспрэчыў слыхі пра запрашэнне Джэйн Марч на ролю Чырвовае Каралевы. На пытанне аб сувязі сюжэтаў фільма і гульні Скот заявіў, што сюжэтную лінію планавалася цалкам не паўтараць, а перанесці толькі некаторыя яе элементы, дадаўшы ўласныя.
Alice: Madness Returns
19 лютага 2009 года кампанія Electronic Arts анансавала сіквел (працяг) American McGee’s Alice. Распрацоўшчыкам стала кампанія Spicy Horse, заснаваная Амерыкэнам Мак-Гілам; ён жа стаў кіраўніком распрацоўкі. Спачатку праект атрымаў назву The Return of American McGee’s Alice (Вяртанне Алісы Амерыкэна Мак-Гіл), 20 ліпеня 2010 года распрацоўшчыкі аб’явілі пра змену назвы на Alice: Madness Returns (Аліса: вар'яцтва вяртаецца). З гэтага моманта распрацоўшчыкамі публікаваліся рэкламныя матэрыялы будучай гульні. Першы выпуск Alice: Madness Returns адбыўся 14 чэрвеня 2011 года ў ЗША, 16 чэрвеня гульня выйшла ў Аўстраліі, 17 чэрвеня — у Еўропе, 21 ліпеня — у Японіі.
У камплекце з арыгінальнай версіяй працягу гульні для PlayStation 3 і Xbox 360 быў купон на аднаразовую спампоўку American McGee’s Alice для гульнявых прыставак. У інтэрнэт-краме EA ў дзень выпуску з’явіўся зборнік «Alice: Madness Returns — The Complete Collection» для персанальных камп’ютараў, які складаецца з двух гульняў — арыгінальнай і працягу. Графіка гульні American McGee’s Alice была палепшана і прыстасавана пад сучасны HD-фармат.
Трэцяя гульня
Як піша сайт часопіса Computer and Video Games, у адным з інтэрв’ю з Амерыкэнам Мак-Гіл была закранута тэма стварэння трэцяй гульні пра Алісу. Па словах геймдызайнера, гэтае рашэнне залежыць ад кампаніі Electronic Arts, але сам Мак-Гіл гатовы прыступіць да распрацоўкі трэцяй гульні. Таксама геймдызайнер заявіў, што, верагодна, трэцяя гульня будзе створана на аснове своеасаблівага «змешвання» падзей двух першых гульняў.
У інтэрв’ю, апублікаваным на сайце The Verge ў чэрвені 2012 года, Амерыкэн Мак-Гіл расказаў пра трэцюю гульню. Па яго меркаванню, гульня можа быць рэалізавана ў рэжыме онлайн ці Free-to-play. Хоць ад Electronic Arts ніякай інфармацыі пра гульню не паступае, Мак-Гіл сумняваецца ў тым, што кампанія ў хуткім часе дасць згоду на стварэнне прадукта, бо, па яго словах, у выдаўца няма жадання пераводзіць гэту гульню ў разрад шматкарыстальніцкіх. Амерыкэн паведаміў, што ўжо ёсць мноства ідэй і напісана амаль уся гісторыя гульні; існуе і рабочая назва прадукта — Alice in Otherland. Па словах Мак-Гіла, асноўная ідэя гульні заключаецца ў тым, што Аліса зможа пранікаць у розумы персанажаў, якія ёй сустракаюцца, і ўносіць у іх змены, у выніку чаго характар персанажаў будзе мяняцца. «Уявіце сабе MMO, дзе місіі — не лакацыі, а людзі».
На сваім афіцыяльным форуме Амерыкэн Мак-Гіл неаднаразова прапанаваў фанатам гульні звярнуцца да Electronic Arts з мэтай апавясціць выдаўца аб сваёй зацікаўленасці гульнёю. У жніўні 2012 года на сайце ThePetitionSite.com была арганізавана петыцыя ў EA, якую было прапанавана падпісаць усім жадаючым.
IC 3333
IC 3333 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Малібу
Малібу (Malibu) — горад у ЗША, размешчаны на захадзе акругі Лос-Анджэлес, штат Каліфорнія. Малібу ўяўляе сабой адрэзак ціхаакіянскага ўзбярэжжа даўжынёй 43 кіламетры, і вядомы сваім цёплым кліматам, пясчанымі пляжамі, а таксама тым, што з'яўляецца месцам жыхарства шматлікіх галівудскіх зорак.
Церах
Церах — шматзначны тэрмін
Місуры
Місуры (Missouri):
16 лютага
16 лютага — сорак сёмы дзень года па Грыгарыянскім календары
Дзмітрый Ігаравіч Семянкевіч
Дзмітрый Ігаравіч Семянкевіч (нар. ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1983 годзе БПІ. Працаваў у праектным інстытуце «Белжылпраект», у Міністэрстве архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. У 1996—2011 гадах намеснік дырэктара па інфарматыцы і навуковых даследаванням НПРУП «БелНДІПгорадабудаўніцтва». Адначасова з 1996 па 2010 выкладаў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце.
З 2011 года намеснік міністра архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. 17 мая 2019 года вызвалены ад пасады ў сувязі са сканчэннем тэрміну кантракта.
З’яўляецца членам Беларускага Саюза Архiтэктараў, дзяржаўнай экзаменацыйнай камісіі БНТУ.
Творчасць
Асноўныя працы (у якасці кіраўніка): дзяржаўная схема комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі Рэспублікі Беларусь (2000, 2007), схемы комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі Гродзенскай і Віцебскай абласцей (2003), Тэрытарыяльная комплексная схема планавання і горадабудаўнічага развіцця тэрыторый Калінінградскай вобласці (2000), Генеральны план развіцця прыморскай зоны Калінінградскай вобласці (2002), генеральныя планы сельскагаспадарчага развіцця мікракамун Ата Педрэгаль, Лас Пакас і Ла Педрэра ў Венесуэле (2007—2010), дэталёвыя планы горадабудаўнічага развіцця гарадоў-спадарожнікаў Барынас і Тэхерыес у Венесуэле (2007—2010).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац і публікацый: навучальны дапаможнік «Эканоміка рэгіёна» (у сааўт., 2002); «Нацыянальная стратэгія ўстойлівага сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь на перыяд да 2020 г.» (у сааўт., 2004); навучальны дапаможнік «Горадабудаўніцтва і рэгіянальная планіроўка» (2005); «Тэрытарыяльнае планаванне ў Рэспубліцы Беларусь» (у сааўт., 2007). Potentials of the East-Baltic States, Russia and Belarus. Raumplanung und — entwicklung in der Ostseeregion. Heft; The Baltic Sea Region Yesterday, Today and Tomorrow — Main Spatial Trends/Hanell, Bengs, Bjarnadóttir, Platz & Spiekermann, 2000. 218 p. ISSN 1403—2511 Nordregio WP 2000:10 (у сааўт.) і інш.
Праведзены даследаванні і распрацаваны асноўныя кірункі дзяржаўнай горадабудаўнічай палітыкі Рэспублікі Беларусь(2007); тэхнічны кодэкс «Склад, змест і парадак распрацоўкі схем комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі абласцей, груп раёнаў раёнаў» (2006).
Анціла
Антыла (Antillo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1130 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 98030. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сычоўка
Сычоўка (Сычёвка) — горад (з 1776 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сычоўскага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва 8,3 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1488 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Вазуза (прыток Волгі), за 234 км ад Смаленска.
Адведкі
Адведкі, водведкі, адведзіны, наведанне  — даўні народны звычай наведвання жанчынамі праз дзень-два пасля родаў парадзіхі, каб даведацца пра здароўе яе і дзіцяці.
У адведкі ішлі звычайна жанчыны без запрашэння ўсе разам ці паасобку, каб дапамагчы парадзісе і яе сям'і ў дамашніх клопатах. Наведвальніцы неслі з сабой пачастунак, напрыклад, на Магілёўшчыне штосьці (бліны, сыр, варанае) у місцы, таму звычай называўся «пайсці з міскай». Іх частавалі, запрашалі на радзіны. Адведзіны яшчэ з першабытнага часу азначалі вялікі клопат родзічаў пра свайго нашчадка.
Сычоўка
Электродны завод, леспрамгас.
Адведкі
Мужчынам і незамужнім дзяўчатам забаранялася хадзіць у адведкі, забаронена было таксама цікавіцца здароўем нованароджанага.
Адведкі ў асучасненай форме існуюць і сёння.
Арта (ном)
Арта (грэч. Άρτα) — ном у Грэцыі, у вобласці Эпір. Сталіца — Арта. Насельніцтва 78134 жыхароў (перапіс 2001 года). Гэты рэгіён вядомы сваёй сельскагаспадарчай прадукцыяй, у прыватнасці цытрусавымі.
Майкон Каліжуры
Майкон Ражэрыу Сілва Каліжуры (Maycon Rogério Silva Calijuri; нар. ) — бразільскі футбаліст, нападнік.
Кар’ера
Футбольную кар’еру пачаў у футбольным клубе УРТ. Гуляў таксама ў бразільскім клубе «Эстрэма». З’яўляўся іграком клуба «Гомель». У сезоне 2009 года забіў за «Гомель» 15 мячоў, стаўшы найлепшым бамбардзірам турніру, але тым не менш не здолеў выратаваць каманду ад вылету. Пасля сезону 2009 года перайшоў у польскую каманду «Ягелонія». Замацавацца ў яе складзе не здолеў і быў аддадзены ў арэнду ў клуб другога польскага дывізіёна «Пяст». У снежні 2011 года ўзяты ў арэнду БАТЭ, аднак у сезоне 2012 гуляў у асноўным за дубль, только двойчы з’явіўшыся на полі ў Вышэйшай лізе.
У 2013 годзе перабраўся ў другі дывізіён ААЭ, пасля на некаторы час вярнуўся ў Бразілію. З 2015 года выступаў у Паўднёва-Усходняй Азіі.
Вышэйшая прафесійная вучэльня
Вышэйшая прафесійная вучэльня ці Універсітэт прыкладных навук — гэта ўстанова вышэйшай адукацыі (а часам і навукова-даследчая ўстанова), якая ў большасці краін дае вышэйшую практыка-арыентаваную адукацыю і прысвойвае сваім выпускнікам акадэмічныя ступені бакалаўра і магістра (але, як правіла, не доктара).
Адукацыя ў такіх вучэльнях спалучае выкладанне пэўных тэарэтычных ведаў і значных практычных навыкаў. Гэта можна супрацьпаставіць адукацыі ў звычайна больш шырокай навуковай вобласці ў класічным універсітэце, якая часта можа канцэнтравацца толькі на тэорыі і абстрактных канцэптуальных ведах.
Праблема найменавання
Існуе гістарычная традыцыя, што навучальная ўстанова раней называлася ўніверсітэтам толькі ў тым выпадку, калі ў ёй выкладаўся пэўны класічны канон прадметаў (як правіла, сярод іншага філасофія, медыцына і тэалогія). У наш час іншыя прадметы, а менавіта прыродазнаўчыя і інжынерныя навукі, набылі большае грамадскае значэнне.
Але ўстановы вышэйшай адукацыі, якія сканцэнтраваныя на гэтых прадметах і не прапануюць "класічны канон", да нядаўняга часу былі пазбаўленыя прэстыжнага наймення «універсітэт» у большасці краін свету. Яны мусілі выкарыстоўваць іншыя, больш агульныя назвы, якія на многіх мовах з'яўляюцца прыблізнымі аналагамі беларускіх тэрмінаў «вучэльня» ці «вышэйшая школа»:
Большасць такіх устаноў адукацыі, як правіла, маюць розныя афіцыйныя назвы для ўжывання на нацыянальнай мове і для ўжывання ў міжнароднай сферы (пераважна на англійскай мове). У такім выпадку для англамоўнага наймення большасць з іх выкарыстоўвае канструкцыю «University of Applied Sciences» («Універсітэт прыкладных навук»). Напрыклад, Бохумскі ўніверсітэт прыкладных навук.
Гэта стварае складнасці пры перакладзе назвы такой ВНУ напрыклад, на беларускую мову, таму што такім чынам паўсте пытанне: як перакладаць назву ВНУ — як «вучэльня», «вышэйшая школа» ці ўсё ж такі «універсітэт прыкладных навук»?
Гэтая ж сітуацыя назіраецца і адносна назваў шматлікіх польскіх ВНУ, якія ў арыгінале называюцца «wyższa szkoła» ці «wyższa szkoła zawodowa», але для міжнароднага ўжытку афіцыйна называюць сябе ўніверсітэтамі ці акадэміямі. Напрыклад, Вышэйшая банкаўская школа ці Вышэйшая школа турызму і гатэльнай справы ў Гданьску.
Некаторыя вышэйшыя навучальныя ўстановы такога туыпу ў Германіі сёння пайшлі яшчэ далей і пачалі з іміджавых матываў выкарыстоўваць англамоўную канструкцыю «University of Applied Sciences» нават у сваёй назве на нацыянальнай мове без ужывання, напрыклад, блізкага па сэнсе нямецкамоўнага адпаведніка «Fachhochschule». Напрыклад, Берлінскі міжнародны ўніверсітэт прыкладных навук ці Франкфурцкі ўніверсітэт прыкладных навук.
Гары Магуайр
Джейкаб Гары Магуайр (Jacob Harry Maguire; нар., Шэфілд, Англія) — англійскі футбаліст, абаронца клуба «Манчэстэр Юнайтэд» і нацыянальнай зборнай Англіі.
5 жніўня 2019 года Гары Магуайр далучыўся да футбольнага клуба «Манчэстэр Юнайтэд» за рэкордныя 80 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў, тым самым стаўшы самым дарагім абаронцам у гісторыі футбола. 7 студзеня 2020 года Магуайр быў прызначаны капітанам «Манчэстэр Юнайтэд».
Асветніцтва на Беларусі
Асветніцтва — сацыяльна-палітычная ідэалогія перыяду станаўлення капіталізму, якая аддавала перавагу асвеце, навуцы і розуму ў жыцці асобы, грамадства і дзяржавы. Пашырэнню асветніцтва спрыялі навуковыя адкрыцці ў прыродазнаўстве і дасягненні гуманітарных ведаў.
Гісторыя
На Беларусі ідэі Асветніцтва распаўсюдзіліся ў 2-й палове XVII — пачатку XIX ст. і былі цесна звязаны як з усходнеславянскім, так і з заходнееўрапейскім Асветніцтвам. Яны знайшлі адлюстраванне ў філасофіі, сацыялогіі, літаратуры і мастацтве, вызначаліся паказам бытавых і этнічных умоў жыцця класаў і сацыяльных груп, праблем аўтаномнасці і адносін да Рэчы Паспалітай і Расійскай імперыі, успрыняцця духоўнай спадчыны мінулага, суіснавання розных пластоў у нацыянальнай культуры. Адначасова з перайманнем еўрапейскіх мастацкіх стыляў (барока, класіцызм, сентыменталізм, ракако і інш.) пашыраліся мясцовыя стылі і школы (Магілёўская, Віцебская і інш. у жывапісе), інтымная лірыка, фальклор.
Ідэйныя вытокі Асветніцтва на Беларусі ідуць ад творчасці і дзейнасці прагрэсіўных мысліцеляў канца XVII — пачатку XVIII ст. К. Лышчынскага, С. Полацкага, I. Капіевіча. Значны ўклад зрабілі выхаванцы Кіева-Магілянскай духоўнай акадэміі XVIII ст. (Л. Барановіч, Г. Каніскі, Ф. Пракаповіч і інш.). Прадстаўнікамі ранняга перыяду на Беларусі Б. Дабшэвічам, К. Нарбутам, М. Пачобутам-Адляніцкім спалучаліся навуковыя памкненні з гуманістычнымі. Гэтыя дзеячы высока цанілі свабоду думкі, лічачы гэта абавязковай умовай развіцця навук. У лістах, дзённіках, іншага роду эпісталярнай, лірычнай, драматычнай (інтэрмедыі) творчасці Ф. Карпінскі, малады А. Міцкевіч, выяўляючы погляды дробнай шляхты, былі настроеныя супраць уціску клерыкалізму і прыгонніцтва. У многіх творах (асабліва паэтычных) побач з гэтым узмацніўся сатырычна-сацыяльны кірунак. Ён спалучаўся з дыдактызмам і сентыментальнасцю. У мастацтве 2-й паловы XVIII ст. пераважаў класіцызм, які пад уплывам асветніцтва набываў новыя рысы; развіваліся сентыменталізм (І. Быкоўскі, Ф. Карпінскі і інш.), элементы рамантызму і рэалізму. У плыні класіцызму ствараліся паэтыка і рыторыка (Ф. Галянскі, І. Фалькоўскі), а таксама ідэі класіцызму сумяшчаліся з эмпірызмам (ён аддае перавагу пачуццёваму ўспрыманню і вопыту, а не логіцы і абагульненням) і сенсуалізмам (пры ім таксама на першы план выходзяць адчуванне і пачуццё). Я. Снядэцкі, А. Доўгірд, Ю. Славацкі, Л. Бароўскі адыходзілі ад класістычных канонаў і рэалізоўвалі сваю творчасць у рэчышчы рамантызму. У канцы XVIII ст. да некаторых найбольш адукаваных дзеячаў пачалі траплаць творы, а з імі ідэі Радзішчава і інш. Прапагандавалі асветніцтва выкладчыкі народных вучылішчаў І. Сакольскі, А. Зміеў і інш. У «Одзе», прысвечанай адкрыццю народнага вучылішча ў Полацку, І. Саколькі сцвярджаў тэзіс «Без ведаў мы — дзеці цемры!»
У сувязі з тым, што Беларусь у канцы XVIII ст. трапіла ў абшары Расійскай імперыі, у Расіі павысілася цікавасць да жыцця, беларускай мовы і культуры (Г. Дзяржавін, М. Кайдаловіч, І. Ляпёхін, В. Севяргін і інш.). Пеўную ролю для распаўсюджвання ідэй асветніцтва на Беларусі адыграла Адукацыйная камісія. Ідэйна яе натхнялі польскія асветнікі Сташыц, Я. Снядэцкі, выкладчыкі Віленскага ўніверсітэта Ж. Жылібер, М. Пачобут-Адляніцкі, А. Снядэцкі, І. Страйноўскі і інш. У канцы XVIII і пачатку XIX ст. узмацнілася супрацьстаянне паміж прыхільнікамі і праціўнікамі асветніцтва. Творы Вальтэра, Дзідро, Сташыца, Ламаносава і інш., што распаўсюджваліся і ў Беларусі, рэзка крытыкаваліся апанентамі (у 1781 г. у Нясвіжы на польскай мове апублікаваны пераклад кнігі абата Нанота «Жыццё і памылкі Вальтэра», у 1786 у Вільні — кніга М. Богуша «Філосаф без рэлігіі»). Ім (апанентам) у супрацьлегласць выдаваліся творы, што прапаведавалі ідэі асветніцтва. У 1790 у Мінску пабачыла свет кніга «Праблемы…» Быкоўскага, дзе па-свойму тлумачыліся канцэпцыі французскіх і іншых асветнікаў. Асветнікі ў сваіх творах прапагандавалі тэорыю натуральнага права (Страйноўскі, Карповіч і інш.) і радыкальна-утапічныя ідэі (І. Яленскі), выкрывалі антыпрыгонніцтва і яго канцэпцыі (Я. Ясінскі і інш.). У 1-й палове XIX ст. узмацнілася імкненне да тэорыі пазнання і логікі. Я. Снядэцкі і А. Доўгірд намагаліся спалучыць сенсуалізм і абстрактны метады пазнання ў супрацьстаянні з нямецкім ідэалізмам. Свой уклад у справу асветніцтва ўнеслі даследчыкі прыроды — ураджэнцы Беларусі В. Карчэўскі, П. Славінскі, С. Юндзіл, М. Ачапоўскі, да яго ідэалогіі мелі дачыненні філаматы і філарэты.
Бешанковіцкі раён
Бешанко́віцкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Бешанковічы.
Геаграфія
Бешанковіцкі раён знаходзіцца ў цэнтры Віцебскай вобласці. Мяжуе з Віцебскім, Шумілінскім, Ушацкім, Лепельскім, Чашніцкім і Сенненскім раёнамі.
Асноўныя рэкі: Заходняя Дзвіна і яе прытокі: Ула, Свячанка, Крывінка, Бярозка. На тэрыторыі раёна знаходзяцца 37 азёр агульнай плошчай каля 19,49 км². Сярод буйнейшых азёры Саро, Астроўна, Гародна, Белае, Бораўна, Гарнасвечча, Белае, Каранёва.
Гісторыя
Засяленне прасторы цяперашняй тэрыторыі Бешанковіцкага края пачалося ў старажытныя часы. Яскравым сведчаннем гэтага з’яўляюцца археалагічныя помнікі Прыдзвіння — стаянкі першабытнага чалавека каменнага веку, а таксама гарадзішчы, селішчы, курганы. У другой палове IX стагоддзя тэрыторыя Віцебшчыны, а разам з ёй і Наддзвінне, увайшла ў склад Кіеўскай Русі. У X стагоддзі ўтварылася Полацкае княства, якое займала тэрыторыю сучасных Віцебскай, паўночнай часткі Мінскай і Магілёўскай абласцей. Зручнае геаграфічнае становішча ў басейнах Заходняй Дзвіны, Бярэзіны, Нёмана садзейнічала развіццю самастойнай эканомікі і культуры Полацкай зямлі, устанаўленню яе шырокіх гандлёвых сувязей з шэрагам краін Захаду і Усходу і з Паўднёвай Руссю. Гэтаму ў многім спрыяла тое, што праз Полацкае княства, у тым ліку па тэрыторыі Бешанковіцкага раёна, праходзіў водны «шлях з варагаў у грэкі», што спрыяла развіццю рамёстваў, гандлёвых сувязей.
У канцы XIII — XIV стагоддзях пісьмовыя крыніцы ўпамінаюць афіцыйныя дагаворы паміж Рыгай, Полацкам і Віцебскам, пазней Улай і Бешанковічамі аб гандлі па Заходняй Дзвіне. Штогод на Наддзвінскіх прыстанях грузілі воск, мёд, пяньку, іншыя тавары. Зручнае геаграфічнае становішча садзейнічала росту і эканамічнаму развіццю наддзвінскіх паселішчаў, аднак прыродныя ўмовы: шмат лясоў азёр, балот, пераважнасць пясчаных глеб не спрыялі развіццю пашавага земляробства на бешанковіцкай зямлі. Таму гаспадарка тут мела больш прамысловы характар, была развіта эксплуатацыя лясоў: бортніцтва, паляванне, а таксама рыбалоўства і жывёлагадоўля. У пісьмовых крыніцах Бешанковічы ўпершыню ўпамінаюцца ў 1447 годзе (паводле А. П. Сапунова) або ў 1460 годзе (паводле В. В. Турчыновіча).
З пачатку XIV стагоддзя тэрыторыя раёна знаходзілася ў складзе Вялікага Княства Літоўскага (з 1504 года — у Полацкім ваяводстве), пасля Люблінскай уніі 1569 года ў складзе Рэчы Паспалітай. У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) правабярэжная частка Бешанковіччыны была далучана да Расійскай імперыі, пасля другога падзелу (1793) — і левабярэжная (увайшла ў склад Лепельскага павета Полацкай, з 1802 года — Віцебскай губерні).
Вялікае значэнне для эканамічнага развіцця Бешанковіч, Улы і іншых населеных пунктаў мела будаўніцтва ў 1797—1805 гадах і здача ў эксплуатацыю Бярэзінскай воднай сістэмы, каб транспартаваць лесаматэрыялы з Мінскай губерні ў Рыгу. На ўсю Віцебскую губерню Бешанковічы славіліся сваім Петрапаўлаўскім кірмашом, які ў XVIII стагоддзі з’яўляўся адным з найбуйнейшых на тэрыторыі Беларусі.
У вайну 1812 года каля вёсак Астроўна, Кукавячына, Дарагакупава адбыліся жорсткія баі рускіх войск з арміяй Напалеона. 11 ліпеня 1812 года Бешанковічы былі заняты французскімі войскамі, якія размясцілі тут свой гарнізон. Некалькі дзён у Бешанковічах размяшчаўся штаб імператара.
У першай пелове XVIII стагоддзя на тэрыторыі Беларусі пачаліся працэсы распаду феадальна-прыгонніцкіх адносін. Павелічэнне паншчыны прывяло да рэзкага збяднення сялян. Нізкая агратэхніка была прычынай частых неўраджаяў, раслі нядоімкі сялян. Усё гэта выклікала шматлікія паўстанні, якія закранулі і Наддзвінне. Адным са значных сялянскіх выступленняў быў бунт у 1822 годзе ў мястэчку Бешанковічы, што належала графу Іахіму Храптовічу. Не вытрымаўшы прыгнёту з боку яго аканома і старасты, рамеснікі Бешанковіч і прылеглых вёсак падалі цару петыцыю, дзе скардзіліся на ўмовы жыцця і працы. Бунт местачкоўцаў з Бешанковіч, як і хваляванні сялян Наддзвінскага края супраць графа, быў задушаны. Але, нягледзячы на гэта, дружнае выступленне жыхароў Бешанковіч супраць панскага прыгнёту паказала сілу і згуртаванасць сялянства ў барацьбе за лепшую долю.
На момант скасавання Уніі (паводле звестак на 1837 год) існаваў асобны грэка-каталіцкі Бешанковіцкі дэканат (адзін з пяцідзесяці) Беларускай епархіі ГКЦ у Лепельскім павеце Віцебскай губерні, у якім паводле рэканструкцыі даследчыка Уніі Марыяна Радвана было 11 парафій, 12 святароў і 10 092 вернікі.
Апошнімі ўніяцкімі Бешанковіцкімі дэканамі былі а. Дзмітрый Яновіч (узрост невядомы) і а. Пій Перабіла (41 год). Перад самым скасаваннем Уніі ад а. Яновіча ўладам удалося выбіць распіску аб згодзе прыняць праваслаўе. Інфармацыі пра падобную пісьмовую згоду ад іншых 10 святароў дэканату няма — магчыма, такія распіскі ад іх выбіць так і не ўдалося. А манах-базыльянін а. Баніфаці Тарасевіч, 68 гадоў, адміністратар парафіі з Дабрыгораў, такую згоду не даў. Паводле падлікаў М. Радвана, нягледзячы на ўсе намаганні і запугванні епіскапа Іосіфа Сямашкі і обер-пракурора Скрыпіцына, толькі 18,6 % уніяцкага духавенства Беларускай епархіі выказала папярэднюю пісьмовую згоду на пераход у праваслаўе, а ў Віцебскай губерні — усяго 43 святары з 185.
Уніяцкія парафіі ў Бешанковіцкім дэканаце ў 1837 годзе былі ў наступных мясцінах:
1. Бешанковічы — Св. Іллі, 1644 вернікі, парафіі належыла 2 валокі і 6 моргаў зямлі, гадавы даход парафіі — 396 руб.
2. Бешанковічы — Св. Пятра і Паўла, 1530 вернікаў, парафіі належыла 5 фундушовых душ, 1 валока і 9 моргаў зямлі, гадавы даход — 175 руб. Самы вядомы кірмаш у Бешанковічах быў менавіта Петрапаўлаўскі. Штогод на яго з’язджалася да 4—5 тыс. чалавек. На 1837 год вядомы адміністратар адной з бешанковіцкіх парафій — а. Ян Лапа (Лапо/Lappo), меў 36 гадоў.
3. Буй — Перамянення Гасподняга, 199 вернікаў, 1,25 валок зямлі, гадавы даход — 160 руб. Гэта была самая малая парафія дэканату, але з нядрэнным (адносна іншых) гадавым даходам. Адміністратар парафіі — а. Андрэй Гутаровіч, 38 меў гадоў.
4. Дабрыгоры — Успення Прасвятой Багародзіцы, 1267 вернікаў, парафіі належыла 94 фундушовыя душы, 10 валок зямлі, гадавы даход — 858 руб. Гэта была ці не самая багатая парафія Бешанковіцкага дэканату. Адміністратар парафіі — а. Баніфаці Тарасевіч, OSBM, меў 68 гадоў.
5. Казаноўка — Покрыва Прасвятой Багародзіцы, 1059 вернікаў, 5 фундушовых душ, 2 валокі і 6 моргаў зямлі, гадавы даход 175 руб. Была таксама філіяльная капліца ў Сяльцы. Парах парафіі — а. Якуб Галынец, 51 год.
6. Стрыжава — Св. Мікалая, 969 вернікаў, 4 валокі зямлі, гадавы даход 186 руб. Адміністратар парафіі — а. Язэп Данілевіч, 36 гадоў.
7. Шарыпін — Раства Прасвятой Багародзіцы, 410 вернікаў, 12 моргаў зямлі, 157 руб гадавога даходу. Адміністратар парафіі — а. Канстанцін Талоцкі, 38 гадоў.
8. Свіцына — Св. Барыса і Глеба, 278 вернікаў, 2 валокі зямлі, 30 руб. гадавога даходу. Гэта была хіба самая бедная парафія дэканату. Парах парафіі быў а. Ян Тучкевіч, які меў 31 год.
9. Вула — Перамянення Гасподняга, 1150 вернікаў, 3 валокі зямлі, 180 руб. гадавога даходу. Парах парафіі — а. Ельяшэвіч Рыгор, меў 50 гадоў.
10. Вярхоўе — Святой Тройцы, 897 вернікаў, 10 фундшовых душ, 2 валокі і 16,5 моргаў зямлі, гадавы даход — невядомы. Была таксама філіяльная капліца ў Чаркасах. Адміністратар парафіі — а. Андрэй Нікановіч, меў 30 гадоў.
11. Вяжышчы — Перамянення Гасподняга, 689 вернікаў, 2 валокі зямлі, усяго 40 руб. гадавога даходу. Закрыстыянін парафіі (свайго святара, магчыма, ужо не было ў парафіі) — Васіль Караткевіч, меў 37 гадоў.
У рэвалюцыю 1905—1907 гадоў сялянскія выступленні на Бешанковіччыне набылі востры палітычны характар. Гэтаму садзейнічала агітацыя Віцебскай арганізацыі РСДРП (мела філіял у Бешанковічах), Полацкай арганізацыі РСДРП, Віцебскага сацыял-дэмакратычнага камітэта Бунда.
Бешанковіцкі раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Бешанковічы. 20 жніўня 1924 года падзелены на 13 сельсаветаў: Бачэйкаўскі, Бешанковіцкі, Бікложскі, Вярхоўскі, Ганкавіцкі, Каўлякоўскі, Макаравіцкі, Навікоўскі, Пажарышчанскі, Пяцігарскі, Свячанскі, Стрэлішчанскі, Чаркаскі. 12 кастрычніка 1929 года скасаваны Чэркаскі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 15 лютага 1931 года да раёна далучаны Астровенскі, Пліскі, Сініцкі сельсаветы скасаванага Віцебскага раёна; 8 ліпеня 1931 года — Ульскі і Хоцінскі сельсаветы скасаванага Ульскага раёна, Бачэйкаўскі сельсавет перададзены Чашніцкаму раёну. 25 ліпеня 1931 года да раёна далучаны Бачэйкаўскі і Сокараўскі сельсаветы Чашніцкага раёна і Усвейскі сельсавет Сіроцінскага раёна. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Віцебскай вобласці. 27 верасня 1938 года мястэчкі Бешанковічы і Ула аднесены да катэгорыі гарадскіх пасёлкаў. 9 верасня 1946 года гарадскі пасёлак Ула, Сокараўскі, Ульскі, Усвейскі, Хоцінскі сельсаветы перададзены адноўленаму Ульскаму раёну. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Ганкавіцкі, Макаравіцкі, Пажарышчанскі, Пяцігарскі, Сініцкі і Стрэлішчанскі сельсаветы, утвораны Рубежскі і Соржыцкі сельсаветы. 17 снежня 1956 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Ула, Сокараўскі і Фролкавіцкі сельсаветы скасаванага Ульскага раёна. 16 верасня 1957 года скасаваны Фролкавіцкі сельсавет, 20 мая 1960 года — Навікоўскі і Соржыцкі сельсаветы. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Чашнікі, Альшанскі, Вяжоўскі, Дварэцкі, Іванскі, Лазукоўскі, Лукомльскі, Пачаевіцкі, Слідчанскі, Цяпінскі, Чарэйскі сельсаветы скасаванага Чашніцкага раёна, Мікалаеўскі сельсавет скасаванага Шумілінскага раёна, Астровенскі і Пліскі сельсаветы перададзены ў склад Віцебскага раёна. 6 верасня 1963 года скасаваны Дварэцкі сельсавет. 6 студзеня 1965 года гарадскі пасёлак Чашнікі, Альшанскі, Вяжоўскі, Іванскі, Лазукоўскі, Лукомльскі, Пачаевіцкі, Слідчанскі, Цяпінскі і Чарэйскі сельсаветы перададзены ў склад адноўленага Чашніцкага раёна. 12 лютага 1965 года да раёна далучаны Астровенскі і Пліскі сельсаветы Віцебскага раёна. 9 ліпеня 1965 года зноў утвораны Соржыцкі сельсавет. 30 ліпеня 1966 года Мікалаеўскі сельсавет перададзены адноўленаму Шумілінскаму раёну. 7 жніўня 1979 года Бікложскі сельсавет перайменаваны ў Верхнякрывінскі, 13 студзеня 1984 года Бешанковіцкі сельсавет — у Драздоўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе раёна 11 сельсаветаў. 18 ліпеня 1985 года Каўлякоўскі сельсавет перададзены ў склад Шумілінскага раёна. 20 кастрычніка 1995 года Бешанковіцкі раён і гарадскі пасёлак Бешанковічы аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 8 красавіка 2004 года Бешанковіцкі сельсавет утвораны зноў, гарадскі пасёлак Ула аднесены да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў (пасёлак), Ульскі пассавет рэарганізаваны ў Ульскі сельсавет, скасаваны Драздоўскі, Пліскі, Рубежскі, Свячанскі і Сокараўскі сельсаветы.
Насельніцтва
Насельніцтва — 24 700 (1996). У 2005 годзе ў раёне пражывала — 20 433 чалавекі, у 2006 годзе — 19 844 чалавекі, у тым ліку ў г. п. Бешанковічы — 7 733, у сельскай мясцовасці 12 111 чалавек. На тэрыторыі раёна налічвалася 243 сельскія населеныя пункты. У 2009-м годзе пражывала 18 265 чалавек. У 2011-м — 17 113, у тым ліку гарадскога 6 902, сельскага — 10 211.
На тэрыторыі раёна налічваецца 241 сельскі населены пункт. Найбуйнейшыя з іх — Астроўна, Бачэйкава, Ула.
Адміністрацыйны падзел
8 красавіка 2004 года былі скасаваны 5 сельсаветаў: Драздоўскі, Пліскі, Рубежскі, Сокараўскі і Свячанскі; Ульскі пасялковы савет. Створаны Ульскі сельсавет. У 2012 годзе засталося 7 сельскіх саветаў: Ульскі, Астровенскі, Бачэйкаўскі, Бешанковіцкі, Соржыцкі, Верхнякрывінскі, Вярхоўскі.
Блыжне (Краснагвардзійскі раён)
Блыжне (Ближнє) — вёска ў Краснагвардзійскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Петрыўскаму сельскаму савету.
IC 3334
IC 3334 — галактыка тыпу dE ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Некропаль каля Крамлёўскай сцяны
Некропаль каля Крамлёўскай сцяны — мемарыяльныя могілкі ў Маскве на Краснай плошчы ля Крамлёўскай сцяны, якая служыць калумбарыем для урнаў з прахам. Месца пахавання дзяржаўных, партыйных і ваенных дзеячаў СССР, удзельнікаў Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года. У 1920—1930-я тут таксама хавалі замежных камуністаў-рэвалюцыянераў, напрыклад, пісьменніка і журналіста Джона Рыда, заснавальніка кампартыі Японіі Сэна Катаяму, рэвалюцыянерку Клару Цэткін, нямецкага палітыка Фрыца Гекерта і іншых.
З 1974 года некропаль ахоўваецца дзяржавай як помнік культуры. Ён з’яўляецца аб’ектам Службы каменданта Маскоўскага Крамля.
Перанос некропаля
Упершыню тэма ліквідацыі пахаванняў узнімалася ў 1953 годзе Саветам міністраў і ЦК КПСС, якія прынялі адпаведную пастанову. Прах тых, хто спачываў ля сцяны і целы Леніна і Сталіна, планавалі перанесці ў праектаваны Пантэон, але праект закрылі.
У 2013 годзе, калі ў Мыцішчах адкрылі Федэральны ваенны мемарыял «Пантэон абаронцаў Айчыны», гаварылася пра магчымасць пераносу астанкаў з некропаля ля Крамлёўскай сцяны на гэтыя могілкі і аб стварэнні спецыяльнага калумбарыя. Асноўная складанасць пераносу астанкаў грунтуецца на федэральным законе, які забараняе перапахаванне без згоды сваякоў, а ў комплекс некропаля ўваходзяць брацкія магілы з людзьмі, якія не ідэнтыфікаваны. Таксама некаторыя нашчадкі пахаваных ля сцяны выступалі супраць пераносу ў Мыцішчы, мяркуючы, што гэта магло выклікаць незадаволенасць грамадства. Пры гэтым, напрыклад, нашчадкі Канстанціна Ракасоўскага «даўно просяць дазволу на перапахаванне яго астанкаў на Новадзявочых могілках Масквы, дзе пахаваны яго жонка і дачка. .
Агульны дамен верхняга ўзроўню
Упершыню з’явіліся ў студзені 1985 года, тады такіх было 6:
361-я асобная база аховы і абслугоўвання
Гісторыя
У красавіку 1944 года на падставе дырэктывы штаба 3-га Беларускага фронту быў сфармаваны 6-ы асобны батальён аховы. Фарміраванне гэтай воінскай часці ажыццяўлялася ў раёне вёскі Малая Добрая Краснінскага раёна Смаленскай вобласці.
За ўзорнае выкананне заданняў камандавання па забеспячэнню бесперабойнай работы палявога ўпраўлення 3-га Беларускага фронту Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 красавіка 1945 года батальён быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і стаў называцца 6-м ордэна Чырвонай Зоркі асобным батальёнам аховы палявога ўпраўлення 3-га Беларускага фронту.
У жніўні 1945 года ў сувязі са сканчэннем вайны воінская часць была расфарміравана, але ужо 1 кастрычніка 1945 года дырэктывай штаба Баранавіцкай ваеннай акругі з асабовага складу батальёна была ўкамплектавана 316-я асобная ордэна Чырвонай Зоркі стралковая рота аховы штаба Баранавіцкай ваеннай акругі.
У 2003 годзе часць была пераўтворана ў 361-ю ордэна Чырвонай Зоркі базу аховы і абслугоўвання (цэнтральных органаў ваеннага кіравання).
Падраздзяленні 361-й баа (ЦОВК) выконваюць цэлы шэраг адказных задач па арганізацыі прапускнога рэжыму і ахове адміністрацыйных будынкаў Міністэрства абароны, забяспечваюць службовым аўтатранспартам кіраўнікоў ваеннага ведамства, замежныя ваенныя дэлегацыі, а таксама дзейнасць камандавання Узброеных Сіл і Генеральнага штаба ў палявых умовах.
Жазэ Эдуарду душ Сантуш
Жазэ Эдуарду душ Сантуш (José Eduardo dos Santos, нар., Луанда, Ангола — , Барселона, Іспанія) — другі прэзідэнт Анголы (1979—2017).
Біяграфія
Нарадзіўся 28 жніўня 1942 года ў сталіцы Анголы Луандзе ў сям’і муляра і хатняй гаспадыні. Скончыў пачатковую школу і луандыйскі Нацыянальны ліцэй. У палітыку прыйшоў адразу пасля школы, удзельнічаў у партызанскім руху, заснаваў моладзевае аддзяленне МПЛА. У лістападзе 1961 года ў сувязі з распачатых рэпрэсіямі партугальскіх каланізатараў Жазэ душ Сантуш, таемна пакінуўшы краіну, накіраваўся ў Конга. Верачы ў тое, што толькі ўзброеная барацьба зможа выгнаць партугальскіх каланізатараў, ён уступіў у АПЛА — партызанскай арганізацыі МПЛА.
У 1963—1969 гг. вучыўся ў Азербайджанскім інстытуце нафты і хіміі (СССР). У ВНУ ён узначаліў гурток змагароў за свабоду Анголы. Атрымаўшы прафесію інжынера-нафтавіка, душ Сантуш па сваёй спецыяльнасці ніколі нідзе не працаваў, але веды, атрыманыя ім у універсітэце па тэлекамунікацыйных сістэмах, спатрэбіліся яму ў 1970—1974 гг. у баях на поўначы Анголы.
У 1974 годзе прызначаны каардынатарам аддзела замежных спраў партыі МПЛА, з’яўляючыся яе прадстаўніком у Югаславіі і Рэспубліцы Конга. У гэтым жа годзе ён становіцца членам Палітбюро ЦК МПЛА. У 1975 годзе, пасля здабыцця Анголай незалежнасці, ён становіцца міністрам замежных спраў.
Пасля смерці першага прэзідэнта Анголы Агасціна Нета 21 верасня ён стаў старшынёй МПЛА, прэзідэнтам Анголы і галоўнакамандуючым ФАПЛА (Народны ўзброенымі сіламі вызвалення Анголы). У 1980 годзе стаў старшынёй Народнай Асамблеі ангольскага Рэспублікі.
На першых усеагульных свабодных выбарах у верасні 1992 абраны Прэзідэнтам Анголы.
Брыгада КАП «Вільна»
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Ві́льна» (Brygada KOP «Wilno») — шостая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1926—1937 гадах у гарнізоне каля Вільні.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На трэцім этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе распараджэння міністра ўнутраных спраў №1099 ад студзеня 1926 года была заснавана шостая памежная брыгада.
Да моманту стварэння брыгады дзяржаўную мяжу з Латвіяй у раёне Слабодкі ахоўваў 19-ы памежны рэзервовы батальён разам з 18-ым і 19-ым кавалерыйскімі эскадронамі. Станам на пачатак сакавіка 1926 г., у склад брыгады ўваходзілі 20-ы памежны батальён у Новых Свянцянах, 21-ы памежны батальён у Немянчыне, 22-ы памежны батальён у Новых Троках, 23-ы памежны батальён у Аранах, 24-ы памежны батальён у Сейнах, а таксама 18-ы, 19-ы і 20-ы кавалерыйскія эскадроны. Даўжыня ўчастка памежнай паласы, вызначанай для аховы брыгадай складала 583 км, глыбіня дасягала 30 км. Камандаванне знаходзілася ў Вільне (па звестках 1931 года, на вуліцы Вастрабрамскай, 7).
У 1926 г. на ўзроўні брыгады была ўтворана школа для ўнтэр-афіцэраў пяхоты, якая была размешчана пры 21-ым памежным батальёне, пазней ліквідаваная ўлетку 1928 года. Замест яе і іншых падобных установаў у крэпасці Асавец на Падляшшы быў адчынены школьны батальён Корпуса аховы памежжа.
У 1927 годзе ў складзе брыгады адбыліся рэарганізацыйныя змены: утвораны камандаванне 6-й паўбрыгады аховы памежжа, 29-ы рэзервовы батальён і тры памежныя роты для 19-га, 22-га і 23-га памежных батальёнаў. Камандаванню шостай паўбрыгады былі падпарадкаваны тры батальёны (23-ы, 24-ы і 29-ы) і 19-ы кавалерыйскі эскадрон. Астатнія падраздзяленні засталіся ў непасрэдным падпарадкаванні камандаванню брыгады.
Аб’яднаныя ў ліпені 1929 г. 3-я і 6-я памежныя брыгады займелі назву «Вільна» згодна з правілам, паводле якога адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назву ў адпаведнасці з мясцовасцямі іх размяшчэння. Пры гэтым, абавязковая нумарацыя частак захоўвалася, але праз два гады цалкам была скасавана. Таксама, у выніку злучэння брыгадаў, было ліквідавана камандаванне 6-й паўбрыгады і заснаваны два палкі: «Вілейка» і «Глыбокае».
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры 21-ым памежным батальёне ў Вільні, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах. Яны дзяліліся на 4 часткі і называліся паводле адзінак іх размяшчэння. У брыгадзе «Вільна» была ўтворана рота другога тыпу, якая складалася з камандавання, гаспадарчай дружыны і трох сапёрных узводаў па тры дружыны ў кожным. Штат роты складаўся з чатырох афіцэраў, адзінаццаці ўнтэр-афіцэраў і 91 шараговага жаўнера.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго дадзеная брыгада была расфармавана. Палкі, якія ўваходзілі ў яе склад, сталі самастойнымі падраздзяленнямі, падпарадкаванымі непасрэдна камандаванню Корпуса аховы памежжа.
Беларуска-ангольскія адносіны
Беларуска-ангольскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Ангола. Дыпламатычныя сувязі былі ўстаноўлены 24 красавіка 1995 года.
Двухбаковыя адносіны
У жніўні 2015 года ў сталіцы Анголы горадзе Луанда праведзены перамовы паміж міністрамі замежных спраў абодвух краін. У чэрвені 2017 ў Беларусь з афіцыйным візітам прыбыў міністр замежных спраў Рэспублікі Ангола. У лістападзе 2017 Анголу наведала беларуская дэлегацыя на чале з міністрам прамысловасці. У 2018 годзе тавараабарот паміж дзяржавамі склаў 49 млн дол. Цікава, што ён складаецца выключна з экспарту Беларусі ў Анголу. Аснову беларускага экспарту складаюць кар’ерная і дарожная тэхніка (напрыклад, тэхніка «МАЗ», трактары, самазвалы «БелАЗ»), азотныя і калійныя ўгнаенні, рэнтгенаапаратура, прадукцыя металургіі. З 1993 года, у перыяд вайны ў Анголе, Рэспубліка Беларусь пачала пастаўкі ўзбраення ангольскай арміі, калі яна купіла 21 БМП-1. У 1998-м дзяржава набыла 28 адзінак беларускіх БМП-2. У 1999 годзе Ангола атрымала 62 танка Т-55, 22 Т-72, 62 БМП-2, 24 РСЗА БМ-21, 12 буйнакаліберных артсістэм 2С7 «Піён», 12 гаўбіц Д-30, 15 самалётаў МіГ-23 і 2 Су-22, у 2000 годзе — 1 Су-24 МК, у 2016 — таканавоз МЗКЦ-742960+820400, у лютым 2019 — 12 беспілотнікаў-мішэняў «Беркут-БМ», пускавая прылада катапультнага тыпу і наземны пункт кіравання на базе грузавога аўтамабіля «Урал». Адначасова ўлады Анголы пачалі перамовы аб куплі сістэм супрацьпаветранай абароны ў Беларусі за 200 мільёнаў долараў.
Метагеаграфія
Метагеаграфія — (мета...+геаграфія; літар. «па-над-геаграфія»): збор прасторавых структур, з дапамогай якіх людзі ўпарадкоўваюць свае веды пра свет; свядома або падсвядома створаныя ўзоры, паводле якіх арганізоўваецца вывучэнне гісторыі, сацыялогіі, антрапалогіі, эканомікі, палітычных навук ці натуральнай гісторыі.
Метагеаграфіямі з'яўляюцца, між іншым, разгляд сусветных з'яваў з пункту гледжання палітычных межаў (напрыклад, разгляд глабалістычных гарадоў-мегаполісаў як чыста унутрыдзяржаўных з'яваў) або, наадварот, разгляд такіх з'яваў (напрыклад, вывучэнне ўзаемаадносін значных гарадоў свету) па-за сістэмай чыста палітычных падзелаў.
Аляксандра Іванаўна Просіна
Аляксандра Іванаўна Просіна (, в. Благадарнае, Стаўрапольскі край, РСФСР, СССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. Старшыня Светлагорскага раённага выканаўчага камітэта з 1994 па 1997 гады.
Біяграфія
У 1969 годзе скончыла Новачаркаскі інжынерна-меліярацыйны інстытут. У 1977 годзе скончыла Вышэйшую партыйную школу.
Працавала на партыйнай і гаспадарчай рабоце Жыткавіцкага, Добрушскага і Светлагорскага раёнаў Гомельскай вобласці. З 1985 па 1988 гады старшыня Светлагорскага раённага выканаўчага камітэта. Зноў заняла гэтую пасаду ў 1994 годзе і працавала наёй да 1997 года. Паля чаго перайшла на працу ў Сакратарыят Парламенцкага сходу Беларусі і Расіі.
Білгарад-Дністроўскі раён
Білгарад-Дністроўскі раён (Білгород-Дністровський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Білгарад-Дністроўскы (Білгород-Дністровський).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі сельскага тыпу і 55 сёлаў.
Блыжне (Феадосія)
Блыжне (Ближнє) — вёска ў Феадосіі (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Насыпніўскаму сельскаму савету.
Арта (Грэцыя)
Арта — горад у Грэцыі, сталіца нома Арта, другі па велічыні горад Эпіра, з насельніцтвам жыхароў (2001 год). На ўездзе ў горад размешчаны знакаміты мост Арты, вядомы па многіх народных паданнях.
IC 3335
IC 3335 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
9 cm Minenwerfer M. 17
9 cm Minenwerfer M. 17 (9 cm мінамёт M. 17) — выкарыстоўвался войскам Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Ён быў распрацаваны каб замяніць абодва папярэдніх лёгкіх мінамётаў M 14/16. Мінамёт быў прадстаўлены на конкурсу 3 кастрычніка 1917 года. Але вытворчасць ішла марудна, і толькі дзесяць адзінак зброі дастаўлена ў студзені 1918 г. Першыя буйныя пастаўкі былі зроблены ў сакавіку 1918 года, але нястача сыравіны перашкаджала планам вайсковага кіраўніцтва вырабіць 2730 мінамётаў ў кастрычніку 1918 года.