cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Васкрасенскі сабор (Брэст)
Свята-Васкрасенскі сабор — праваслаўны храм у Брэсце. Адносіцца да Брэсцкага благачыння Брэсцкай і Кобрынскай епархіі.
Марона-Сант’яга (правінцыя)
Марона-Сант’яґа (Morona Santiago) — адна з 22-х правінцый Эквадора. Адміністрацыйны цэнтр — горад Макас.
Свята-Васкрасенскі сабор (Брэст)
Гісторыя
Сабор быў пабудаваны ў мікрараёне Усход у 1995 годзе ў гонар Перамогі у Вялікай Айчыннай вайне. Гэта — найбуйнейшае рэлігійнае збудаванне горада і адно з найбуйнейшых у краіне. Адначасова ў Саборы можа знаходзіцца да 5 тыс. вернікаў. Адным з кіраўнікоў і ідэйным натхніцелем быў протаіерэй Яўген (Парфянюк), ветэран ВАВ.
Сабор быў асвячоны Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Алексіем II, пасля чаго ў ім сталі праводзіцца рэгулярныя набажэнствы. У 2001 годзе ў Саборы быў усталяваны 400-кілаграмовы звон.
Ягор Аляксандравіч Шаранговіч
Ягор Аляксандравіч Шаранговіч (нарадзіўся 6 чэрвеня 1998 году) — беларускі прафэсійны хакеіст у Нацыянальнай хакейнай лізе («Нью-Джэрсі Дэвілз»). Ён быў абраны «Д’яблабамі» 141-м у агульным заліку на драфце НХЛ-2018.
Гульнявая кар’ера
Шаранговіч пачаў кар’еру ў Беларусі, з мінскім «Дынама-Раўбічы» у "Вышэйшай лізе" (другая ліга краіны). Пазней гуляў з «Беларусь U20» у Экстралізе. Яго развіццё было заўважана ў Паўночнай Амерыцы, таму ён быў задрафтаваны (на 252-м месце ў агульным заліку) на драфце 2017 USHL (Хакейная Ліга Злучаных Штатаў).
Шаранговіч выбраў застацца ў Беларусі і дэбютаваў у КХЛ з мінскім «Дынама» у сезоне 2017-18. У першым сезоне ў 47 гульнях забіў 4 шайбы і набраў 12 ачкоў. Пазней Шаранговіч быў абраны «Нью-Джэрсі Дэвілз» у пятым раўндзе, 141-м у агульным заліку, на драфце НХЛ-2018.
Юрый Сянкевіч
Юрый Сянкевіч:
Ягор Аляксандравіч Шаранговіч
Гульнявая кар’ера
19 ліпеня 2018 года Шаранговіч падпісаў трохгадовы кантракт з д’ябламі.
У выніку затрымання сезона 2020-21 з-за пандэміі COVID-19 16 ліпеня 2020 г. Шаранговіч вырашыў вярнуцца ў мінскае «Дынама» на правах арэнды ад «Д’яблаў» і гуляць у КХЛ да аднаўлення паўночнаамерыканскага сезона.
16 студзеня 2021 года Шаранговіч забіў свой першы гол у НХЛ у браму Яраслава Халака з "Бостан Бруінз ". Гол ў авертайме прывеў д’яблаў да перамогі з лікам 2: 1.
Клуб падарожнікаў
Клуб падарожнікаў — савецкая і расійская тэлевізійная праграма, прысвечаная турызму і падарожжам. З 1991 года праграма выхадзіла на Першым канале. Клуб падарожнікаў у тэлевізійным эфіры з 18 сакавіка 1960 года, і спачатку насіў назву «Клуб кінападарожжаў». За гэты час выйшла болей 2000 выпускаў. Перадача занесена ў «Кнігу рэкордаў Гінэса» ў сувязі з тым, што з’яўляецца найстарэйшай праграмай расійскага тэлебачання.
Самым першым вядучым праграмы быў Уладзімір Шнейдэраў. Потым, на працягу 30 гадоў, праграму вёў вядомы падарожнік Юрый Сянкевіч. Пасля смерці вядучага праграма была закрыта 5 кастрычніка 2003 года.
Свята-Аляксандра-Неўскі сабор (Кобрын)
Свята-Аляксандра-Неўскі сабор — праваслаўны храм у горадзе Кобрыне Брэсцкай вобласці. Размешчаны на беразе Мухаўца, па адрасе: вуліца Леніна, 18. Другі кафедральны сабор у Брэсцкай і Кобрынскай епархіі, цэнтр Кобрынскага благачыння. Занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1864—1868 гадах з цэглы ў гонар адмены прыгоннага права, на месцы брацкай магілы рускіх салдат, якія загінулі ў бітве пад Кобрынам 15 ліпеня 1812 года. Да закрыцця храма ў 1963 годзе на фасадзе былі ўстаноўлены мемарыяльныя дошкі з надпісам: «Под сенью сего святого храма покоятся кости русских воинов-героев, павших в Кобринском бою 15 июля 1812 года; Сей святой храм сооружен в память освобождения крестьян от крепостной зависимости 19 февраля 1861 года».
Сабор пабудаваны на сродкі, сабраныя ў выглядзе кантрыбуцыі з удзельнікаў паўстання 1863—1864 гадоў. Праект і каштарыс будынка складзены губернскім архітэктарам Іванам Калянкевічам і ўхвалены ў 1864 годзе.
У 1960-я гады сабор закрыты і прыстасаваны пад філіял Дзяржаўнага архіва Брэсцкай вобласці. У 1989 годзе вернуты праваслаўнай абшчыне, 12 верасня 1990 года, у дзень памяці Аляксандра Неўскага, паўторна асвячоны. Адрэстаўрыраваны ў 1990—1993 гадах.
Побач з саборам знаходзіцца манумент у памяць бою пад Кобрынам 1812 года. Настаяцель прыхода — протаіерэй Сергій Утрата.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму з рысамі рэтраспектыўна-рускага стылю. Асноўны аб’ём крыжова-цэнтрычны, завершаны магутным васьмерыковым барабанам, а ў апошнія гады — маляўнічым 5-купаллем на шатрах. Да планіровачнага крыжа далучаюцца працяглы прытвор з вуглавымі прыдзеламі і прамавугольная апсіда з бакавымі невялікімі квадратнымі рызніцамі.
Для фасадаў характэрна стрыманая пластыка. Яны завершаны трохвугольнымі франтонамі, крапаваны вуглавымі лапаткамі і прамавугольнымі панэлямі, апяразаны фрызамі з шырынак, прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі, акаймаванымі архівольтамі. Сцены галоўнага фасада, алтарнай часткі і тарцовых частак трансепта завершаны трохвугольнымі франтонамі.
Галоўны ўваход аформлены накладным магутным парталам, вылучаным накладным несапраўдным порцікам з лучковым франтонам, які абапіраецца на дзве плоскія пілястры. Над дзвярным прамавгольным праёмам — вялікае паўцыркульнае акно.
Інтэр’ер
У інтэр’еры вялізны асветлены аб’ём прытвора злучаны з трапезнай шырокім праёмам. Цэнтральная частка раскрыта арачнымі праёмамі ў трапезную, бакавыя нефы і алтарную частку. Сяродкрыжжа перакрыта купалам на ветразях, астатнія памяшканні — цыліндрычнымі скляпеннямі на распалубках.
У саборы быў мясцовашанаваны абраз «Маці Божая», перанесены са старажытнай кобрынскай Свята-Прачысценскай царквы.
Уладзімір Глебавіч Сакалоў
Уладзімір Глебавіч Сакалоў — беларускі этнограф і фалькларыст 2-й пал. XIX ст. Член Мінскага губернскага статыстычнага камітэта, Рускага геаграфічнага таварыства.
3 1863 жыў у Мінскай губерні, працаваў у Тураве, Мазыры міравым пасрэднікам, надворным саветнікам, міравым суддзёю. Друкаваўся ў «Минских губернских ведомостях», «Минских епархиальных ведомостях» і інш. Аўтар артыкулаў: «Нарысы нораваў Барысаўскага павета», «Нарысы народных святкаванняў і маленняў на Палессі», «Палессе: Паездка на возера Князь-Жыд», «Ліст з Палесся» (усе 1869), «Тураўская кантата св. Іаану Хрысціцелю» (1879), «Дзе мошчы св. Кірылы Тураўскага?» (1884). Адзін з першых запісаў легенды пра Князь-возера. Рабіў этнаграфічныя замалёўкі.
Брандэнбург-на-Хафелі
Брандэнбург-на-Хафелі (Brandenburg an der Havel) — горад на рацэ Хафель у Германіі, у зямлі Брандэнбург. Найстаражытнейшы горад зямлі Брандэнбург.
Займаючы плошча 228,80 км², Брандэнбург-на-Хафелі з'яўляецца самым буйным па плошчы горадам зямельнага падпарадкавання ў Брандэнбургу. Насельніцтва складае 71 778 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Афіцыйны код — 12 0 51 000.
Горад падраздзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Ландскруна
Ландскруна (швед. Landskrona) — партовы горад у Швецыі, у лене Сконэ.
Насельніцтва 40860 жыхароў (2009). Плошча 302,5 км². Адміністрацыйна муніцыпалітэт Ландскруны ўключае таксама востраў Вен.
Якаб Георг Агард
Якаб Георг Агард (Jacob Georg Agardh,, Лунд - ) — шведскі батанік, альголаг.
Ландскруна
Тэкстыльная, хімічная прамысловасць; машынабудаванне (пераважна сельскагаспадарчае і ваеннае).
Якаб Георг Агард
1854 - прафесар батанікі ў Лундскім універсітэце, з 1879 заслужаны прафесар. Сын К. А. Агарда, аўтар шматлікіх твораў па батаніцы, вядомы ў асаблівасці працамі па вывучэнні водарасцей. Агард працягваў папаўняць багатую калекцыю водарасцей, перайшла да яго ў спадчыну ад бацькі.
Віцебская ГЭС
Віцебская ГЭС — гідраэлектрастанцыя на Заходняй Дзвіне ў Беларусі. Уведзена ў эксплуатацыю 31 ліпеня 2017 года. Вызначаная магутнасць — 40 МВт, планаваная гадавая выпрацоўка электраэнергіі — 138 млн. кВт*гадз. Наймагутнейшая гідраэлектрастанцыя ў Беларусі.
Асноўныя аб'екты:
Міхейкі
Міхе́йкі (, Михейки) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Да 10 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вясейскага сельсавета.
Віцебская ГЭС
Экалогія
Віцебская ГЭС дазволіць ашчаджаць каля 42,6 тыс. т.у.п. штогод, што скараціць выкіды парніковых газаў на 71,2 тон штогод, таксічных газаў — на 236 тон штогод.
Эстакада
Эстакада (estacade) — працяглае інжынернае збудаванне ў форме моста з мноствам калон, прызначанае для забеспячэння руху транспарту і пешаходаў вышэй за ўзровень зямлі ў мэтах павелічэння прапускной здольнасці, забеспячэння бяспекі, эканоміі плошчы.
Мампах
Мампах (люксемб. Mompich, фр. Mompach) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Мампах з'яўляецца часткай кантона Эхтэрнах. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1008 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 372 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 27,58 км ² (па займаемай плошчы 25 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 399 м. (59 месца з 116 камун), найменшая 141 м. (5 месца з 116 камун).
Кавалёва (Пастаўскі раён)
Кавалёва (, Ковалёво) — хутар у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіў у склад Юнькаўскага сельсавета.
Жаўнеркавічы
Жаўне́ркавічы або Жалне́ркавічы — вёска ў Шашкоўскім сельсавеце Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Знаходзіцца на правым беразе ракі Ячонка, у 15 км ад Стоўбцаў.
У 2009 г. вёска налічавала 6 жыхароў.
Да ліпеня 2013 г. вёска знаходзілася ў складзе Аталезскага сельсавета Стаўбцоўскага раёна.
Аляксандра Грэчаская
Аляксандра Грэчаская (Αλεξάνδρα της Ελλάδας; 25 сакавіка 1921, Афіны, Грэчаскае каралеўства — 30 студзеня 1993, Усходні Сусекс, Вялікабрытанія) — прынцэса грэчаская і дацкая, дачка караля элінаў Аляксандра I з роду Глюксбургаў, у замужжы — апошняя каралева Югаславіі.
Прынцэса Грэцыі і Даніі
Прынцэса Аляксандра нарадзілася 25 сакавіка 1921 года ў Афінах, праз пяць месяцаў пасля смерці свайго бацькі. Яна была дачкой Аляксандра I, караля Грэцыі і яго марганатычны ўдавы Аспазіі Манас.
На прастоле быў адноўлены дзед Аляксандры, кароль Канстанцін I Грэчаскі, пры якім урад, прытрымліваючыся закона аб пераходзе ў спадчыну прастола, прызнала шлюб яго памерлага сына незаконным, а яго ўнучку байстручкай.
Па просьбе бабулі Аляксандры, каралевы Сафіі Грэчаскай у ліпені 1922 года быў прыняты новы закон аб пераходзе ў спадчыну прастола, які дазволіў прызнаваць сапраўднасць шлюбаў членаў каралеўскай сям’і без згоды кіруючага суверэна, нават заднім чыслом, хоць і без права пераходу прастола па спадчыне.
Кароль Канстанцін I указам ад 10 верасня 1922 года афіцыйна прызнаў шлюб паміж яго памерлым сынам Аляксандрам і яго ўдавой Аспазіяй Манас. Такім чынам, Аляксандра была прызнана членам кіруючага дому.
Ёй і яе маці былі нададзены тытулы прынцэс Грэчаскіх і Дацкіх, са зваротам «Ваша Каралеўская Высокасць». Такі тытул насілі ўсе некіруючыя члены грэчаскай каралеўскай сям’і, які таксама былі членамі малодшай галіны дацкай каралеўскай сям’і.
Каралева Югаславіі
У 1944 годзе Аляксандра Грэчаская пераехала ў Лондан, дзе ажанілася з каралём Пятром II Югаслаўскім і нарадзіла спадчыннага прынца Аляксандра Карагеоргіевіча. Паводле закона аб пераходзе ў спадчыну прастола югаслаўскага каралеўства, будучы кароль павінен быў быць народжаны выключна на югаслаўскай тэрыторыі. Таму, 17 ліпеня 1945 года нумар 212 атэлю Клэрыдж на Брук-Стрыт у Лондане на дзень быў саступлены брытанскім урадам Югаславіі.
Аляксандра Грэчаская, каралева Югаславіі памерла 30 студзеня 1993 года ва Усходнім Сусексе, у Англіі і была пахавана ў былой рэзідэнцыі каралёў элінаў у Татой у Грэцыі.
Напа (правінцыя)
На́па (ісп.: Napo) — адна з 22-х правінцый Эквадора. Адміністрацыйны цэнтр — горад Тэна.
Партызанская брыгада імя В. І. Чапаева (Х. А. Матэвасьян)
'''Партызанская брыгада імя В. І. Чапаева''' — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1943 года на базе атрада імя Чапаева 2-й Мінскай партызанскай брыгады, арганізаванага ў маі 1942 года ў Рудзенскім раёне. У жніўні 1943 года брыгада перададзена Беластоцкаму партызанскаму злучэнню. Брыгада дзейнічала на акупаванай тэрыторыі Рудзенскага, Пухавіцкага, Поразаўскага, Ружанскага, Ваўкавыскага, Свіслацкага, Заблудаўскага раёнаў. 13 ліпеня 1944 года брыгада (633 партызаны, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
У склад брыгады ўваходзілі:
Дзейнасць брыгады
Партызаны вялі баі, у тым ліку ў вёсцы Шацк Рудзенскага і Дражна Старадарожскага раёнаў, супраць карнікаў у лясах Поразаўскага раёна. На чыгуначных участках Мінск — Рудзенск, Брэст — Баранавічы, Лунінец — Баранавічы падарвалі шмат рэек, эшалонаў, на шашы і чыгунцы спалілі больш за 60 мастоў, знішчылі каля 60 аўтамашын, 2 прадпрыемствы. Разам з Чырвонай Арміяй вызвалялі вёску Новы Двор, вялі баі з нямецкімі часцямі на дарозе Новы Двор — Пружаны.
Ніўтао
Ніўтао (на мове тувалу Niutao) — востраў у складзе астравоў Тувалу на поўдні Ціхага акіяна. Належыць да дзяржавы Тувалу. Агульная плошча — 2,53 км². Насельніцтва — 582 чал. (2017 г.).
Гісторыя
У 1949 г. некалькі сем’яў з Ніўтао перасяліліся на Ніўлакіту.
У 1993 г. выхадзец з Ніўтао, сэр Тому Сіонэ (Tomu Sione), заняў пасаду генерал-губернатара Тувалу.
Прырода
Востраў знаходзіцца ў паўночнай частцы астравоў Тувалу. Мае каралавае паходжанне. Па форме нагадвае авал даўжынёй да 1,6 км.
Ад старажытнай лагуны засталося 2 малых вадаёма з салёнай вадой. 3 свідравіны з пітной вадой. Сталых вадацёкаў няма. Клімат трапічны пасатны. Палову года засушлівы. Востраў знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў.
Інфраструктура
Маецца 2 паселішча — вёскі Куліа і Тэава. Адміністрацыйным цэнтрам лічыцца Куліа. Галоўныя заняткі — сельская гаспадарка (вырошчанне какосаў і клубняў пулаку). Мясцовыя жыхары таксама ловяць рыбу.
З-за рыфаў, якія атачаюць востраў, прамысловы лоў рыбы і падыход марскога транспарту да берага ўскладнены.
IC 142
IC 142 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кошлавічы
Ко́шлавічы (, Кошловичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Дзмітрый Аляксандравіч Коўб
Дзмітрый Коўб (нар., ) — былы беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў Салігорску, дзе гуляў за дубль. У першай палове 2008 года выступаў за клуб-аўтсайдэр Другой лігі «БДАТУ-Ніва», дзе стаў найлепшым бамбардзірам.
Улетку 2008 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну». Добра праявіў сябе ў сезоне 2011, забіўшы за сезон 10 галоў. Пасля гэтага сезону перайшоў у якасці свабоднага агента ў «Мінск», але не замацаваўся ў асноўным складзе. У выніку ў канцы ліпеня 2012 года вярнуўся ў бабруйскі клуб.
У студзені 2013 года стаў іграком магілёўскага «Дняпро». Спачатку гуляў у аснове, але потым засеў на лаўцы запасных і толькі выхадзіў на замену. У выніку па заканчэнні сезону пакінуў клуб.
У сакавіку 2014 года стаў іграком дэбютанта літоўскай A Лігі — футбольнага клуба «Тракай». У складзе «Тракая» ў сезоне 2014 забіў 11 галоў, пры гэтым аднойчы вызначыўся незвычайным святкаваннем гола. У лютым 2015 года разарваў кантракт з «Тракаем».
Вярнуўшыся з Літвы, у лютым 2015 года падпісаў кантракт з футбольным клубам «Віцебск», які па выніках сезону 2014 вярнуўся ў Вышэйшую лігу. За паўгады ў «Віцебску» забіў 3 галы, пры гэтым 2 — з пенальці. У ліпені 2015 года па пагадненні бакоў пакінуў віцебскі клуб.
У лютым 2017 года прыбыў на прагляд у эстонскі клуб «Транс» (Нарва) і ў выніку падпісаў з ім кантракт. За паўгады ў складзе эстонскай каманды забіў 10 галоў у 14 матчах. У верасні 2017 года перабраўся ў Індыю, стаўшы іграком клуба «Мінерва Пенджаб». Аднак, у лістападзе 2017 года не быў заяўлены індыйскім клубам на новы сезон і пакінуў яго.
Катэрыні
Катэрыні (Κατερίνη) — горад у Грэцыі, у Цэнтральнай Македоніі. Сталіца нома Піерыя. Размешчаны ў 439 км на поўнач ад Афін і ў 70 км на захад ад Салонікаў.
На 2011 год насельніцтва горада складала 55,997 жыхароў.
Дзмітрый Аляксандравіч Коўб
Клубная кар’ера
У пачатку 2018 года рыхтаваўся да новага сезону з «Крумкачамі», аднак клуб не здолеў атрымаць ліцэнзію на ўдзел у Вышэйшай лізе. У сакавіку 2018 года стаў іграком «Баранавічаў». Пакінуў каманду ў ліпені таго ж года.
У студзені 2019 года стала вядома, што Дзмітрый завяршыў кар’еру і стаў працаваць дзіцячым трэнерам у школе мінскага «Дынама».
Фрэдрыкстад
Фредрыкстад (Fredrikstad) — горад-порт і муніцыпалітэт у Нарвегіі, у фюльке Эстфал. Горад размяшчаецца на беразе Осла-фіёрд ў вусці ракі Глома.
Горад быў заснаваны, як крэпасць, у 1567 годзе каралём Фрэдэрыкам II, у гонар якога горад і атрымаў сваю назву. Да 1877 назва горада мела напісанне Frederiksstad, у перыяд з 1877 па 1888 гады — Fredriksstad, пасля 1889 сучаснае напісанне.
NGC 398
NGC 398 (іншыя абазначэнні — MCG 5-3-65, ZWG 501.100, ARAK 31, NPM1G +32.0049, PGC 4090) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Санта-Дамінга-дэ-лос-Тсачылас (правінцыя)
Санта-Дамінга-дэ-лос-Тсачылас (ісп.: Santo Domingo de los Tsáchilas) — адна з правінцый Эквадора, размешчаная на поўначы цэнтральнай частцы краіны. Плошча складае 3805 км ². Насельніцтва - 365.965 чалавек; шчыльнасць насельніцтва - 96,2 чал/км ². Сталіца - горад Санта-Дамінга.
Гісторыя
Правінцыя была створана 6 лістапада 2007 года шляхам аддзялення тэрыторыі ад правінцыі Пічынча.
Адміністрацыйны падзел
Складаецца з аднаго адзінага кантона - Санта-Дамінга-дэ-лос-Каларадос.
Віядук
Віядук (ад via - шлях і duco - вяду) — інжынернае збудаванне ў форме моста, якое злучае месцы з аднолькавай вышынёй. У адрозненне ад моста, узровень дарогі на віядуку не змяняецца. Звычайна віядукі праходзяць праз цясніны або рэкі для транспарту, які патрабуе роўную паверхню (чыгунка або аўтамабільны транспарт).
Тэрмін «віядук» узнік ад старажытнарымскіх мастоў, якія прадстаўлялі сабой арачныя канструкцыі. Калі віядук быў высокі, гэта канструкцыя складалася з некалькіх ярусаў.
Сяргей Апанасавіч Бандарэнка
Сяргей Апанасавіч Бандарэнка (нар., ) — беларускі скульптар.
Біяграфія
Скончыў у 1974 годзе Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве, у 1981 годзе — скульптурнае аддзяленне Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута. Вучыўся ў Л. Р. Давыдзенкі, А. А. Бембеля, А. А. Анікейчыка, Г. І. Мурамцава. 3 1979 удзельнік мастацкіх выставак. У 1985 годзе скончыў творчыя майстэрні Акадэміі мастацтваў СССР у З. І. Азгура.
Упершыню скульптурныя работы Сяргея Апанасавіча Бандарэнкі былі прадстаўлены ў японскім горадзе Сапара на Сусветнай выстаўцы ЭКСПА ў 1972 годзе. З 1985 года — член Саюза мастакоў Беларусі.
15 жніўня 2020 адмовіўся ад спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва ў знак пратэсту супраць жорсткага здушэння мірнага выступлення беларусаў пасля фальсіфікацыі выбараў 2020 года.
Творчасць
Творы мастака адрозніваюцца карпатлівай працай з натурай, дбайным, віртуозным аздабленнем формы. Яго скульптуры канёў адрозніваюцца выключным падабенствам з натурай, блізкай да ілюзорнасці.
Сярод твораў: стэла «Трыумф», Алея алімпійскай славы (культурна-спартыўны комплекс «Мінск-Арэна»), скульптуры «Цыркавая танцоўшчыца на кані», «Клоўн з барабанам» (Беларускі дзяржаўны цырк), рэльеф «Песня пра зубра» (Нацыянальная бібліятэка, усе Мінск), помнік князю Віцебскаму (1320 – 1345 гады), Вялікаму князю Літоўскаму (1345 – 1377 гады) Альгерду.
Працы мастака выстаўляліся у Англіі, Бельгіі, Германіі, Нідэрландах, Кітаі, Манака, Польшчы, Расіі, ЗША, Францыі. Таксама скульптуры Сяргея Бандарэнкі знаходзяцца ў фондах Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, Магілёўскага мастацкага музея, мастацкіх галерэй Масквы, Санкт-Пецярбурга, Гале, Гамбурга, Дортмунда, Мінеапаліса і прыватных зборах шэрага краін Еўропы, Азіі і Амерыкі.
IC 143
IC 143 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аляксандр Валер’евіч Машкароў
Аляксандр Валер’евіч Машкароў (нар., ст. Мажэеўка Аршанскага раёна Віцебскай вобласці) — беларускі педагог, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Мазырскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя Н. К. Крупскай па спецыяльнасці «Агульнатэхнічныя дысцыпліны з дадатковай спецыяльнасцю фізіка».
Працаваў кіраўніком тэхнічнага гуртка Гомельскай станцыі юных тэхнікаў, намеснікам дырэктара сярэдняй школы № 51 г. Гомеля, дырэктарам сярэдняй школы № 69 г. Гомеля.
Выбіраўся дэпутатам Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны нагрудным знакам Міністэрства адукацыі «Выдатнік адукацыі».
Малы Галік
Малы́ Галі́к (, Малый Галик) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Чэрыкаўскі гісторыка-краязнаўчы музей
Чэрыкаўскі гісторыка-краязнаўчы музей — музей горада Чэрыкава, заснаваны 10 чэрвеня 1983 г. Асноўны фонд налічвае 7778 адзінак захоўвання, навукова-дапаможны – 3416. Плошча экспазіцыі 318 м². У музеі 6 экспазіцыйных залаў: "Прырода", "Дарэвалюцыйны перыяд", "Кастрычніцкая рэвалюцыя", "Леменская школа-камуна", "Вялікая Айчынная вайна", "Сучаснасць". Экспануюцца зуб і косці маманта, жалезная сякера, калекцыя ручнікоў і набожнікаў, кашулі, гліняныя вырабы, калекцыі нумізматыкі, узоры карысных выкапняў, матэрыялы пра дзейнасць падполля і партызанскага руху і інш.
У музеі праводзяцца выстаўкі твораў мастакоў, дзіцячых цацак, музейныя заняткі і інш.
Кандэнсацыя ДНК
Кандэнсацыя ДНК ўяўляе сабой працэс упарадкаванай плотнай укладкі двайной спіралі ДНК, напрыклад, пры звязванні станоўча зараджаных лігандаў (іонаў шматвалентных металаў, гістонавых бялкоў, поліамінаў i г.д.)
NGC 399
NGC 399 (іншыя абазначэнні — UGC 712, MCG 5-3-67, ZWG 501.101, PGC 4096) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Новая Ніва (Слуцкі раён)
Но́вая Ні́ва (, Новая Нива) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бокшыцкага сельсавета.
Да 10 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вясейскага сельсавета.
Мандэрканж
Мандэрканж (люксемб. Monnerech, фр. Mondercange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Мандэрканж з'яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 6207 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 2374 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 21,40 км ² (па займаемай плошчы 48 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 337 м. (101 месца з 116 камун), найменшая 273 м. (82 месца з 116 камун).
Кадукі
Кадукі́ (, Кадуки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
Бор-Слабадскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — базавая школа
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Бор-Слабадскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — базавая школа» — установа сярэдняй адукацыі ў а.г. Бор Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Бор-Слабадскую школу наведваюць вучні з вёсак Скрыль, Скрыльская Слабада, Падвілле, Антанова, Хацешава, Гарэлец, Ржышча, Пцічанскае.
Гісторыя
Школа была заснавана ў 1879 годзе як школа граматы, яе наведвалі 28 хлопчыкаў і 4 дзяўчынкі. Першымі настаўнікамі былі Лявон Буцкевіч і Адам Кунец.
У 1921 годзе пачала работу як адзіная працоўная школа 1 ступені (чатырохгодка), займалася ад 80 да 140 вучняў.
У 1938—1939 гадах пераіменавана ў сямігодку. Першы выпуск адбыўся ў 1941 годзе.
У час Другой сусветнай вайны ўсе тры будынкі школы былі разбураны. У 1945 годзе заняткі аднавіліся ў наёмным памяшканні. Загадчыкам школы пасля вайны быў Ямельян Маркавіч Ляпіч.
У 1949 годзе было куплена два пакоі ў вёсцы Бор. Школа зноў была рэарганізавана ў сямігадовую.
Новы будынак школы быў пабудаваны ў 1962 годзе.
У 2003 годзе ў школе вучылась 109 вучняў, працавала 18 настаўніка.
Джуба
Джуба — сталіца Паўднёвага Судана, адміністрацыйны цэнтр штата Цэнтральная Экваторыя.
Гісторыя
У XIX стагоддзі ў наваколлях Джубы размяшчаліся гандлёвы пост і місія пад назвай Гандакора.
Брытанскія намеры аб’яднаць паўднёвую частку Судана з Угандай пацярпелі крах, калі ў 1947 годзе ў Джубе было падпісана пагадненне аб аб’яднанні паўночнага і паўднёвага Судана. У 1955 годзе за мяцежом, паднятым у горадзе салдатамі з поўдня рушыла ўслед Першая Суданская грамадзянская вайна, якая скончылася толькі ў 1972 годзе.
У 1977 годзе ў горадзе быў адкрыты ўніверсітэт. Падчас Другой Суданскай грамадзянскай вайны Джуба знаходзілася ў цэнтры ваенных падзей.
У 2005 годзе Джуба была перададзена Народнай арміі вызвалення Судана.
Пасля абвяшчэння незалежнасці краіны з’явілася інфармацыя, што сталіца Паўднёвага Судана можа быць перанесена і пабудавана ў іншым месцы. 4 верасня 2011 года ўрад Паўднёвага Судана вырашыў перанесці сталіцу з Джубы ў горад Рамсель у 240 км на поўнач, паколькі ўлады штата Цэнтральная Экваторыя, на тэрыторыі якога знаходзіцца Джуба, адмовілі цэнтральным уладам у вылучэнні неабходнай колькасці зямлі пад пабудову новых дзяржаўных будынкаў, пераезд можа заняць каля шасці гадоў, бо ў Рамселе трэба пабудаваць шматлікія ўрадавыя аб’екты.
Насельніцтва
Дынаміка росту насельніцтва:
Хмелева
Хме́лева (, Хмелево) — аграгарадок у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Хмелеўскага сельсавета.
З 3 ліпеня 1972 года цэнтр сельсавета.
Памятныя месцы
У вёсцы знаходзіцца адзіны ў Беларусі храм-капліца, які быў пабудаваны ў гонар іконы Чанстахоўскай Багародзіцы і Спаса-Праабражэнскі манастыр.
У мяне ёсць мара
У мяне ёсць мара - назва прамовы, якую 28 жніўня 1963 года ў Вашынгтоне зрабіў змагар з расавай сегрэгацыяй у ЗША Марцін Лютэр Кінг. Ён паўтараў гэтыя словы ў прамове. Мара была звязана з поўным выкараненнем расізму і расавай дыскрымінацыі. "Нягледзячы, што гэта мара была адрасавана жыхарам Злучаных Штатаў, яе сутнасць закранула людзей з многіх краін свету", гаворыцца ў адным міжнародным выданні. Прамова мела мэтай падбадзёрыць удзельнікаў барацьбы за выкараненне расавай дыскрымінаціі ў ЗША на працяг змагання.
Асаблівасці прамовы
Прамова Кінга была прысвечана праблеме расавай сегрэгацыі, якая ставіла чорнае насельніцтва Злучаных Штатаў у ніжэйшае палажэнне ў параўнанні з белымі грамадзянамі ЗША. Афіцыйна сегрэгацыя толькі раздзяляла жыхароў паўднёвых штатаў па расавым прызнаку і давала ім роўныя магчымасці (прынцып separated, but equal - "раздзельна, але роўна", які ляжаў у аснове сегрэгацыі, патрабаваў стварэння роўных умоў у адукацыі, сферы абслугоўвання і г.д.), але фактычна неграм прапанавалі меншыя магчымасці і менш якасныя паслугі.
Кінг нярэдка карыстаўся рэлігійнымі паралелямі і не менш як двойчы прыводзіў цытаты з Бібліі. Гэта не толькі таму што М. Л. Кінг быў і палітыкам і рэлігійным дзеячом, але і часткова звязана з тым, што жыхары ЗША таго часу, асабліва негры, былі людзьмі пераважна рэлігійнымі і з асаблівай павагай ставіліся да думак са Святога Пісання.
Адмову дзяржавы задаволіць патрэбы неграў у правах і свабодах, Кінг параўнаў з адмовай стабільнага банка выдаць наяўныя грошы па чэку.
Наколькі ажыццявілася мара Марціна Лютэра Кінга
Нягледзячы на тое, што цяперашнія ўлады ЗША і амерыканскае грамадства ў цэлым трымаюцца каштоўнасцей, аб якіх казаў Кінг, і негры ў ЗША карыстаюцца роўнымі правамі з белымі, застаецца праблема расавай нянавісці і элементаў дабраахвотнай сегрэгацыі, калі, напрыклад у некаторых кварталах Нью-Ёрка з перавагай неграў беламу чалавеку небяспечна з'яўляцца. Мара Марціна Лютэра Кінга к гэтаму часу збылася толькі часткова.
Тэкст прамовы
Сотню гадоў таму вялікі амерыканец падпісаў Пракламацыю аб вызваленні нявольнікаў. Гэты гістарычны дакумент стаў як вялікае святло маяка надзеі для мільёнаў негрыцянскіх рабоў, якія пакутавалі ў агні пякельнай нясправядлівасці. Гэта было падобна таму, як прыходзіць радасны світанак, каб пакласці канец доўгай ночы палону.
Але праз сто гадоў пасля гэтай падзеі відаць сумную рэч, што негр яшчэ несвабодны. Праз сто гадоў жыццё негра яшчэ скавана наручнікамі сегрэгацыі і ланцугамі дыскрымінацыі. Праз сто гадоў негр жыве на адзінокім востраве беднасці сярод шырокага акіяна матэрыяльнага дабрабыту. Праз сто гадоў негр чахне на перыферыі амерыканскага грамадства і робіцца выгнаннікам на ўласнай зямлі. Таму мы прыйшлі сёння сюды, каб звярнуць увагу на такое жудаснае становішча.
У некаторым сэнсе мы прыйшлі да капіталу нашай краіны, каб атрымаць наяўныя грошы па чэку. Калі архітэктары нашай рэспублікі напісалі цудоўныя словы Канстытуцыі і дэкларацыі незалежнасці, яны падпісалі пазыковае абавязацельства, якому кожны амерыканец меў стаць спадкаемцам. Гэты вэксаль быў абяцаннем, што ўсім людзям будуць гарантаваны неад’емныя правы на жыццё, свабоду і шуканне шчасця.
Сёння відавочна, што Амерыка анулявала пазыковае абавязацельства ў дачэненні да сваіх цёмнаскурых грамадзян. Замест таго каб выканаць святы абавязак, Амерыка дала неграм незабяспечаны чэк, які ім вярнулі з надпісам «недастакова сродкаў». Але мы не верым, што банк справядлівасці стаў банкрутам. мы не верым, што ў сховішчах магчымасцяў нашай краіны недастаткова сродкаў. І вось мы прыйшлі каб атрымаць грошы па гэтым чэку — па чэку, які дасць нам па патрабаванні багацці свабоды і бяспеку справядлівасці. Таксама мы прыйшлі на гэта святое месца, каб нагадаць Амерыцы аб жорсткай неадкладнасці сучаснай рэчаіснасці. Няма часу на раскошу заспакаення ці на падобныя транквілізатарам паступовыя рэформы. Цяпер час перайсці з цемнай і бязлюднай даліны сегрэгацыі на сонечны шлях расавай справядлівасці. Цяпер час адчыніць дзвер магчымасцяў для ўсіх дзяцей Бога. Цяпер час выцягнуць нашу краіну з хісткіх пяскоў расавай несправядлівасці і паставіць яе на цвёрды падмурак братэрства.
Мы заўсёды павінны весці сваю барацьбу на высокім узроўні годнасці і дысцыпліны. Мы не павінны дазволіць нашаму творчаму пратэсту апусціцца да фізічнага насілля. Зноў і зноў мы мусім уздымацца да велічных вышыняў супрацьстаяння фізічнай сіле сілай духу. Новы цудоўны баявы дух, што ахапіў негрыцянства, не павінен падштурхоўваць да недаверу ўсім белым людзям, бо многія з нашых белых братоў, як сведчыць аб гэтым іх прысутнасць тут сёння, зразумелі, што іх лёс звязаны з нашым лёсам, а іх свабода неразрыўна звязана з нашай свабодай. Мы не можам ісці ў адзіночку.
І пакуль мы ідзем, мы мусім прысягнуць, што пойдзем уперад. Мы не можам павярнуцца назад. Ёсць тыя, хто пытаюцца ў барацьбітоў за грамадзянскія правы: «Калі ўжо вы будзеце задаволены?» Мы не можам быць задаволенымі, пакуль нашы целы, стомленыя ад цяжкай дарогі не адпачнуць у матэлях ля шашы і гарадскіх атэлях. Мы не можам быць задаволенымі, пакуль асноўная магчымасць негра куды-небудзь пераехаць — гэта змяніць маленькае гэтта на гэтта паболей. Мы не можам быць задаволенымі, пакуль негр у Місісіпі не мае права галасаваць, а негр у Нью-Ёрку лічыць, што яму няма прычын удзельнічаць у выбарах. Не, не, мы не задаволеныя і не будзем задаволенымі, пакуль не пацячэ, як вада, суд і праўда — як моцны паток .
Я не маю сумненняў, што некаторыя з вас прайшлі праз цяжкасці і выпрабаванні. Некаторыя з вас прыйшлі сюды непасрэдна з-за кратаў. Некаторыя з вас прыйшлі з раёнаў, дзе ваша жаданне атрымаць свабоду сутыкнулася з навальніцай праследаванняў і вятрамі паліцэйскага самавольства. Вы сталі выпрабаванымі ваярамі ў разнастайных пакутах. Працягвайце сваю справу з верай у тое, што несправядлівыя пакуты будуць узнагароджаны.
Вяртайцеся ў Місісіпі, вяртайцеся ў Алабаму, вяртайцеся ў Джорджыю, вяртайцеся ў Луізіану, вяртайцеся ў трушчобы і гета нашых паўночных гарадоў і ведайце, што нейкім чынам гэта становішча можа і будзе мяняцца. Не будзем жа качацца ў даліне адчаю.
Я вам кажу, сябры, што, нягледзячы на цяжкасці і расчараванні цяперашняга часу, у мяне ёсць мара. Гэта мара каранямі ўходзіць у амерыканскую мару.
Гімназія №1 імя Ф.Я.Перца г. Пінска
'''Гімназія №1 імя Ф. Я. Перца г. Пінска (да 2010 года — Гімназія №1 г. Пінска''') — дзяржаўная ўстанова адукацыі ў Пінску.
У мяне ёсць мара
Тэкст прамовы
У мяне ёсць мара, што аднойчы наша краіна ўстане і будзе жыць у згодзе з сваім крэда: «Мы зыходзім з той відавочнай праўды, што ўсе людзі створаны роўнымі.»
Гімназія №1 імя Ф.Я.Перца г. Пінска
Гісторыя
У доме №2 на скрыжаванні вуліц Альбрэхтоўскай і Замкавай (цяпер вуліц Кірава і Насырава) да рэвалюцыі 1917 года размяшчаўся паліцэйскі ўчастак. З прыходам польскай улады будынак перайшоў ва ўласнасць гараджаніна Абрамоўскага. Дом арэндавала польская агульнаадукацыйная сямігадовая школа №3. У будынку размясціліся швейная і сталярная майстэрні, а таксама кухня для заняткаў кулінарыяй. У падвальным памяшканні жыў гаспадар дома. Польская школа існавала да 1939 года.
З прыходам савецкай улады будынак быў муніцыпалізаваны. У кастрычніку 1939 года ў ім была адкрыта сярэдняя школа №4, у якой было 20 класаў-камплектаў з колькасцю вучняў 758 чалавек і калектывам з 23 настаўнікаў. У гады нямецкай акупацыі школа была ператворана ў армейскую казарму. У 1944 годзе, пасля вызвалення горада ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, была адкрыта руская пачатковая школа №6. У 1945 годзе пачатковая школа была пераўтворана ў рускую няпоўную школу №4, калектыў настаўнікаў складаўся з 18 чалавек. Дырэктарам школы стаў Кавалеўскі Рыгор Кірылавіч, а завучам - Шатхіна Ніна Захараўна, а пазней - Давідан Міхал Рыгоравіч. Няпоўная сярэдняя школа мела два выпускі вучняў: у 1946 годзе - 19 вучняў і ў 1947 годзе - 25 вучняў. У 1947 годзе школа стала сярэдняй з дзесяцігадовым тэрмінам навучання. Першы выпуск вучняў адбыўся ў 1951 годзе, атэстаты атрымалі 17 чалавек. У 1954 годзе дырэктарам сярэдняй школы №4 была Марыя Міхайлаўна Сяргеенка, а завучам - Леў Міхайлавіч Бабінец.
У мяне ёсць мара
Тэкст прамовы
У мяне ёсць мара, што аднойчы на чырвоных узгорках Джорджыі сыны былых рабоў і сыны былых рабаўладальнікаў здолеюць сесці разам за адным сталом брацтва.
Гімназія №1 імя Ф.Я.Перца г. Пінска
Гісторыя
У студзені 1957 года школа перасяляецца ў новы трохпавярховы будынак на вуліцы Карла Маркса, 13. У гэтым будынку ўжо была абарудавана спартыўная зала. Дырэктарам школы стаў былы партызан, настаўнік гісторыі Ігар Яўгенавіч Някрасаў. У 1961 годзе школа стала адзінаццацігадовай сярэдняй працоўнай палітэхнічнай агульнаадукацыйнай школай з вытворчым навучаннем. Вучні атрымлівалі спецыяльнасці шафёра, токара, электрагазазваршчыка, швеі-матарысткі, машыністкі, пераплётчыка.
У мяне ёсць мара
Тэкст прамовы
У мяне ёсць мара, што аднойчы нават штат Місісіпі, штат-пустыня, што пячэ гарачынёй нясправядлівасці і прыгнёту, стане аазісам свабоды і правасуддзя.
У мяне ёсць мара, што чацвёра маіх дзяцей будуць калі-небудзь жыць у краіне, дзе аб іх будуць судзіць не на падставе колеру іх скуры, а на падставе сутнасці іх характару.
У мяне сёння ёсць мара.
У мяне ёсць мара, што аднойчы штат Алабама, дзе цяпер з вуснаў губернатара цякуць словы умяшальніцтва і адмовы прызнаць федэральныя законы, пераўтварыцца ў месца дзе малыя чорныя хлопчыкі і дзяўчынкі здолеюць узяцца за рукі з малымі белымі хлопчыкамі і дзяўчынкамі і гуляць разам як сёстры і браты.
У мяне ёсць мара, што аднойчы кожны дол напоўніцца, і кожная гара і падгорак панізяцца, крывізны выпрастуюцца, і няроўныя дарогі зробяцца гладкімі; і з’явіцца слава Гасподняя і ўбачыць гэта кожная плоць .
Гэта наша надзея. Гэта вера, з якой я вярнуся на Поўдзень. З гэтай верай мы выпілім з гары адчаю камень надзеі. З гэтай верай мы здолеем пераўтварыць лаянку сварак у нашай краіне ў прыгожую сімфонію братэрства. З гэтай верай мы здолеем разам працаваць, разам маліцца, разам змагацца, разам ісці за краты, разам змагацца за свабоду, ведаючы, што аднойчы мы будзем свабодныя.
Гэта будзе дзень, калі ўсе дзеці Бога змогуць спяваць з новым сэнсам словы: «Мая краіна, пра цябе, мілы край свабоды, пра цябе я спяваю. Зямля, дзе памерлі мае бацькі, зямля гонару пілігрыма, хай з кожнага горнага схілу звініць свабода.»
І калі Амерыка мае стаць вялікай дзяржавай, гэта абавязкова павінна адбыцца. Так хай звініць свабода з чароўных узгоркаў Нью Гемпшыра. Хай звініць свабода з магутных гор Нью-Ёрка. Хай звініць свабода з узвышша Алегені ў Пенсільваніі!
Хай звініць свабода з пакрытых снежнымі шапкамі скал Каларада!
Хай звініць свабода з фігурыстых горных вяршынь Каліфорніі!
Але не толькі гэта; хай звініць свабода з Стоўн Маўнцін у Джорджыі!
Хай звініць свабода з Лукаўт Маўнцін у Тэнэсі!
Хай звініць свабода з кожнага пагорку і кожнай кратавіны ў Місісіпі. З кожнага ўзгорку хай звініць свабода.
Калі мы дадзім свабодзе зазвінець, калі мы дадзім ёй звінець з кожнай вёскі і хутара, з кожнага штата і горада, мы паскорым з’яўленне таго дня, калі ўсе дзеці Бога, чорныя і белыя, яўрэі і людзі з іншых народаў, пратэстанты і каталікі змогуць узяць адно аднаго за рукі і заспяваць стары негрыцянскі духоўны гімн: «Нарэшце свабодныя! нарэшце свабодныя! дзякуй Богу Ўсемагутнаму, мы нарэшце свабодныя!».
Гімназія №1 імя Ф.Я.Перца г. Пінска
Гісторыя
У 1968 годзе дырэктарам стаў Ф. Я. Перац. У 1992 годзе школа №4 была пераўтворана ў гімназію №1 — першую ў горадзе Пінску навучальную ўстанову новага тыпу. З 2007 года па 2015 год дырэктарам гімназіі быў Лявоцкі Эдуард Мікалаевіч. 22 студзеня 2010 года гімназіі было прысвоена імя Фёдара Якімавіча Перца. З 2015 года па дадзены момант дырэктарам гімназіі з’яўляецца Засім Алег Анатольевіч.
За 25 гадоў існавання гімназіі пуцёўку ў жыццё атрымалі 1225 навучэнцаў, сярод іх 303 медалісты, 52 пераможцы заключнага этапа рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах, 3 пераможцы міжнародных алімпіяд і навукова-даследчых конкурсаў. Штогадова больш за 90% выпускнікоў становяцца студэнтамі вышэйшых навучальных устаноў Беларусі і іншых краін.
Койры (Курапольскі сельсавет)
Ко́йры (, Койры) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Жукаў Барок
Жу́каў Баро́к (, Жуков Борок) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. За 22 км ад Стоўбцаў. Насельніцтва 63 чалавек (2009).
Гісторыя
Знаходзілася на дарозе Мір — Мінск, як частцы асноўнага шляху з Заходняй Еўропы ў Маскву, каля пераправа цераз Нёман.
Уніяцкая царква вядомая з 80-х гг. XVII ст., знішчана ў 2-й палове XX ст.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Аталезскага сельсавета.
Славутасці
Памятныя дошкі: Уладзіславу Сыракомлі (ва ўрочышчы «Залучча»), Юзэфе Кшыжаноўскай, Саламону Майману, Вінцэсю Каратынскаму, Адаму Плугу (Антонію Пяткевічу), мірным жыхарам вёсак сельсавета, спаленым у млыне нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў 1943 г.
У вёсцы захаваўся млын. Сярод страчанай спадчыны Сядзіба і Царква Покрыва Прасвятой Багародзіцы.
У культуры
Вёсцы прысвечана паэма Адама Плуга «Жукаў Барок». Таксама яе апісвае ў сваёй аўтабіяграфіі вядомы філосаф і мясцовы ўраджэнец Саламон Майман.
Свята-Мікіцкая царква (Здзітава)
Свята-Мікіцкая царква — помнік драўлянага дойлідства ў вёсцы Здзітава Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Рэспублікі Беларусь. Занесена ў спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Пабудавана ў 1502 годзе на правым беразе ракі Мухавец, пасля чаго неаднаразова перабудоўвалася, у тым ліку ў 1787 годзе.
Настаяцелем з’яўляецца протаіерэй Стафан Іванавіч Гапанюк.
Архітэктура
Пабудавана ў традыцыях заходнепалескай архітэктуры, аднаго з двух тыпаў палескай архітэктурнай школы, якая прэтэндуе на ўключэнне ў Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. У шырыню складае 9,4 метра, 15,65 метра ў даўжыню і 6 метраў у вышыню. Складаецца з трох прамавугольных аб’ёмаў: асноўнага, бабінца і апсіды. Дах гонтавы, шматскатны, увянчаны невялікім барабанам з галоўкай. Па баках да апсіды прыбудаваны вузкія невысокія рызніцы пад аднасхільным дахам. У XIX стагоддзі каля ўваходу пабудаваны каркасны тамбур. Сцены вертыкальна пакрыты драўлянымі дошкамі і ўмацаваны сцяжкамі. Вокны высокія, прамавугольныя.
Непадалёк ад царквы размешчана двух’ярусная каркасная драўляная званіца, квадратная ў плане, пад шатром. Комплекс характарызуецца манументальнасцю, удалымі прапорцыямі і архітэктурна-мастацкай выразнасцю. У царкве захоўваецца напісаная ў першай палове — сярэдзіне XVI стагоддзя ікона Маці Божай Адзігітрыі.
Мікалай Мікалаевіч Бранфілаў
Мікалай Бранфілаў (нар., ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у штабе клуба «Энергетык-БДУ».
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў мінскай школе «Змена», пасля гуляў у розных клубах, у тым ліку ў Польшчы на працягу 2003—2006 гадоў. У снежні 2009 года падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай», якая вярнулася ў Вышэйшую лігу. У студзені 2013 года перайшоў у «Нафтан», аднак у верасні разарваў кантракт з «Нафтанам» і завяршыў кар’еру іграка.
Трэнерская кар’ера
У сакавіку 2017 года стаў галоўным трэнерам «Асіповічаў», але меней чым праз месяц пакінуў пасаду і далучыўся да трэнерскага штаба мінскага «Энергетыка-БДУ».
У студзені 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам мікашэвіцкага «Граніта». У чэрвені таго ж года быў адпраўлены ў адстаўку.
У кастрычніку 2020 года ўзначаліў «Оршу». Пакінуў пасаду галоўнага трэнера ў верасні 2021 года.
У лютым 2022 года зноў стаў трэнерам у «Энергетыку-БДУ».
IC 144
IC 144 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Масілавічы
Масі́лавічы (, Масиловичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
У 1954—1972 гадах цэнтр Масілавіцкага сельсавета.
Галерэя Альберціна
Альберціна (Albertina) — музей, размешчаны ў палацы эрцгерцага Альбрэхта ў цэнтры Вены. У ім захоўваецца адзін з найбольш буйных і значных сусветных збораў графікі (каля 65 000 малюнкаў і звыш аднаго мільёна твораў друкаванай графікі). Калекцыя ахоплівае перыяд ад позняй готыкі да сучаснасці. Назва «Альберціна» паходзіць ад імя заснавальніка — герцага Альберта Саксонскага-Тэшэнскага.
Гісторыя
З моманту набыцця эрцгерцагам Альбрэхтам цяперашняга палаца ў 1795 г. услед за ім туды пераехала і яго мастацкая калекцыя. Будынак палаца быў перабудаваны ў адпаведнасці з новым прызначэннем. У 1822 г. збор стаў даступным для публікі. У адрозненне ад іншых калекцый, доступ да якіх мела толькі дваранскае саслоўе, адзінай умовай для ўваходу ў Альберціну з'яўлялася наяўнасць у наведвальніка ўласнага абутку. Тым самым круг наведвальнікаў Альберціны быў пашыраны, аднак па-ранейшаму недаступны для большасці насельніцтва.
Пасля смерці герцага Альберта і мастацкая калекцыя, і будынак дасталіся па спадчыне эрцгерцагу Карлу, а затым эрцгерцагу Альбрэхту Фрыдрыху Аўстрыйскаму і эрцгерцагу Фрыдрыху Аўстрыйскаму. Да гэтага часу адносіцца далейшае пашырэнне экспазіцыі.
Увесну 1919 г. будынак і калекцыя перайшлі ад Габсбургаў ва ўласнасць Аўстрыйскай рэспублікі. У 1920 г. калекцыя была аб'яднана з фондамі друкаванай графікі з былой каралеўскай прыдворнай бібліятэкі. На той момант усе экспанаты, якія знаходзіліся ў прыватнай уласнасці, былі ўжо вывезены з палаца іх былымі ўладальнікамі, хоць размяшчэнне мастацкага збору ў адпаведнасці з устаноўчай граматай было прывязана да палаца. З 1921 г. будынак і калекцыя носяць імя «Альберціна».
Экспазіцыя
З 1996 па 2003 г. Альберціна была закрыта для публічнага доступу ў сувязі з рэканструкцыяй. Ужо праз год пасля аднаўлення сваёй працы Альберціна стала самым наведвальным музеем у Аўстрыі. У наш час у экспазіцыі музея прадстаўлены працы Леанарда да Вінчы, Мікеланджэла, Рафаэля, Пітэра Паўля Рубенса, Оскара Кокашкі, Рэмбранта, Альбрэхта Дзюрэра, Густава Клімта, Эгана Шыле, Сезана і Раўшэнберга. У дадатак да пастаяннай экспазіцыі праводзяцца спецыялізаваныя выстаўкі, як, напрыклад, у 2006 г. выстаўка, прысвечаная Пікаса.
Апроч калекцыі графікі, у Альберціне з 1999 г. размяшчаюцца калекцыя фатаграфій і архітэктурная калекцыя ў планах, эскізах і мадэлях.
Паўднёвы Судан
У XIX ст. Судан апынуўся пад уладай егіпецкай дынастыі Махамеда Алі, у 1899—1956 быў англа-егіпецкім кандамініумам, у 1956 Судан атрымаў незалежнасць. Этнічныя, рэлігійныя, эканамічныя, палітычныя супярэчнасці прывялі распаду Судана на Судан і Паўднёвы Судан у 2011. Адразу пасля набыцця незалежнасці ў Паўднёвым Судане пачаўся міжэтнічны гвалт, што прывёў да грамадзянскай вайны, якая пачалася ў снежні 2013 года. Краіна мае самае нізкае месца ў сусветным рэйтынгу недзеяздольнасці ўрадаў.
У Паўднёвым Судане па розных ацэнках пражывае ад 9 да 12 млн чалавек. Большасць насельніцтва складаюць нілоцкія народы, што належаць да негроіднай расы і вызнаюць хрысціянства або мясцовыя анімічныя вераванні, у адрозненне ад арабскага мусульманскага насельніцтва Судана.