cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларускі рэспубліканскі фонд фундаментальных даследаванняў
Гісторыя
Фонд створаны пастановай Савета Міністраў Беларускай ССР ад 8 мая 1991 года як Фонд фундаментальных даследаванняў Беларускай ССР пры Камісіі Прэзідыума Савета Міністраў Беларускай ССР па пытаннях навукова-тэхнічнага прагрэсу.
Пастановай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 3 красавіка 1996 фонд пераўтвораны ў Беларускі рэспубліканскі фонд фундаментальных даследаванняў.
Дэкрэтам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 5 сакавіка 2002 года ён уключаны ў склад Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі з правамі юрыдычнай асобы.
Дзейнасць
Штогод па выніках рэспубліканскіх, рэгіянальных і міжнародных конкурсаў і конкурсаў праектаў маладых навукоўцаў Фондам фінансуецца больш за 1 000 кароткатэрміновых навуковых праектаў, у тым ліку больш за 600 міжнародных, у выкананні якіх удзельнічаюць каля 5 000 беларускіх навукоўцаў з арганізацый рознай ведамаснай прыналежнасці, а таксама замежныя навукоўцы з 40 краін свету. Кожны пяты праект выконваецца навукоўцамі з рэгіёнаў Беларусі. За 1991—2020 гады Фондам праведзена амаль 300 конкурсаў даследчых праектаў, разгледжана больш за 20 000 заявак з больш чым 200 навуковых і адукацыйных устаноў і арганізацый Беларусі, прынята да фінансавання звыш 9 000 праектаў, у тым ліку амаль 2 500 праектаў маладых навукоўцаў.
Бікін (рака)
Бікі́н (Бики́н)  — рака на Далёкім Усходзе Расіі ў Прыморскім і Хабараўскім краях, правы прыток ракі Усуры (басейн Амура).
Даўжыня ракі 560 км, плошча вадазбору 22,3 тыс. км², агульнае падзенне ракі 1334 м, сярэдні ўхіл 2,4 ‰. Сярэдні расход вады 246 (238 ) м³/с. Аб’ём гадавога сцёку 7,512 км³/год. Бікін бярэ пачатак на паўночных схілах хрыбта Каменнага, размешчанага ў цэнтральнай частцы Сіхатэ-Аліня. У вярхоўях цячэ ў паўднёвым і паўднёва-заходнім кірунку, затым змяняе кірунак на заходні. Працякае па Прыханкайска-Усурыйскай раўніне. Каля сяла Васільеўка ўпадае ў раку Усуры справа, за 214 км ад яе вусця. За 20 кіламетраў ад вусця знаходзіцца горад Бікін.
Асноўныя прытокі: Ключавая, Алчан (правыя); Ада, Зева (левыя).
Геду Андаргачу
Геду Андаргачу (ገዱ አንዳርጋቸው) — эфіопскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, член Рэвалюцыйна-дэмакратычнага фронту эфіопскіх народаў і Паўднёваэфіопскага народна-дэмакратычнага руху. Займаў пасаду прэзідэнта штата Амхара ў перыяд з 2013 па 2019. Пазней з’яўляўся міністрам замежных спраў (18 красавіка 2019 — 4 лістапада 2020) і саветнікам пры прэм’ер-міністры па пытаннях нацыянальнай бяспекі.
Дземідоўка
Дземідо́ўка (, Демидовка) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 4 км на поўдзень ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Уваравічы. Планоўка складаецца з прамалінейнай, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыціх землях. У 1930 годзе арганізаваны калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 15 жыхароў вёскі. Да 16 ліпеня 1954 года пасёлак знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Буда-Кашалёўскага пассавета. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Марозавічы» (цэнтр — вёска Марозавічы).
Хунгайтоу
Хунгайтоу (红盖头), таксама скарачаецца да гайтоу (盖头) — традыцыйны вэлюм нявесты чырвонага колеру, які носяць ханьскія нявесты, каб закрыць твар на перад. Хунгайтоу носяць разам з чырвонай вясельнай сукенкай. Уласна вэлюм выкарыстоўваўся ў Кітаі з часоў дынастыі Хань. Звычай насіць хунгайтоу на вясельных цырымоніях можна прасачыць з перыяду дынастыі Сун. Звычай насіць хунгайтоу разам з традыцыйнай чырвонай вясельнай сукенкай працягвае практыкавацца ў сучасным Кітаі. Аднак пад уплывам заходняй культуры і глабалізацыі большасць кітайскіх нявест у наш час носяць белыя вясельныя сукенкі і белы вэлюм, імітуючы заходнехрысціянскія вяселлі, заміж чырвоных вясельных сукенак і хунгайтоу.
Культурная практыка
Згодна з традыцыяй, раніцай у дзень вяселля жаніх праводзіў нявесту ад яе дома да свайго ў. Перад прыбыццём жаніха нявеста надзявала хунгайтоу на галаву, каб закрыць твар. Калі вясельная працэсія прыбывала ў дом жаніха, удзельнікі цырымоніі здзяйснялі вясельныя абрады і рытуалы (уключаючы пакланенне Небу і Зямлі і г.д.). Потым нявесту прыводзілі ў вясельны пакой, але непасрэдна перад уваходам у пакой, жаніх з дапамогай палкі падымаў яе хунгайтоу і кідаў на дах, не гледзячы на яе твар. Толькі пасля таго, як нявеста ўвайшла ў пакой і вярнулася выконваць рытуал shangbai, жаніх і госці вяселля ўпершыню бачылі яе твар.
Канструкцыя і дызайн
Прадстаўляе сабой квадрат чырвонай тканіны, часта багата ўпрыгожаны вышыўкай, карункамі, махрамі, кутасамі і гэтак далей.
Заўвагі
<references group="заўв"/>
Вэлыка Валасянка
Вэлыка Валасянка (Вели́ка Волося́нка) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сцінава
Сцінава (Ścinawa, Steinau an der Oder — Штайнау-ан-дэр-Одэр) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы, размешчаны за 390 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 65 км на паўднёвы захад ад Уроцлава. Уваходзіць у склад Любінскага павета Ніжнесілезскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Сцінава. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 13,54 км². Насельніцтва 5,7 тыс. чалавек.
Вэлыка Лінына
Вэлыка Лінына (Вели́ка Лінина́) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Намальё
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
Веньямін Раманавіч Гантман
Веньямі́н Рама́навіч Га́нтман (, м. Рэчыца Мінскай губерні — ) — савецкі партыйны дзеяч, член Сакратарыята ЦК КП(б)Б.
Біяграфія
Да 1922 года ў РСЧА, пасля на савецкай партыйнай рабоце — адказны сакратар Рэчыцкага павятовага камітэта РКП(б) Гомельскай губерні, загадчык Гомельскім губернскім аддзелам народнай адукацыі, загадчык Агітацыйна-прапагандысцкім аддзелам Гомельскага губернскага камітэта РКП(б), загадчык Арганізацыйным аддзела Гомельскага губернскага камітэта УКП(б).
Пасля ўзбуйнення БССР у снежні 1926 годзе быў прызначаны адказным сакратаром Гомельскага акруговага камітэта КП(б) Беларусі.
З чэрвеня 1928 да 1930 года быў загадчыкам Арганізацыйна-размеркавальным аддзелам ЦК КП(б) Беларусі.
11 верасня 1928 года на пленуме Кампартыі Беларусі быў абраны членам Сакратарыята ЦК КП(б)Б. З 1930 года да 5 ліпеня 1932 года на яго былі ўскладзены таксама абавязкі загадчыка Арганізацыйна-інструктарскім аддзелам ЦК КП(б)Б.
З верасня 1932 года — 1-ы сакратар Абласнога камітэта УКП(б) Мардоўскай аўтаномнай вобласці, пасля ў распараджэнні ЦК УКП(б).
Да свайго арышту 17 верасня 1937 года працаваў кіраўніком Групы партыйнага і савецкага кантролю Днепрапятроўскай абласной кантрольнай камісіі КП(б) Украіны. Быў абвінавачаны ў прыналежнасці да контррэвалюцыйнай арганізацыі і расстраляны на наступны дзень.
Рэабілітаваны 22 верасня 1956 года.
Член бюро ЦК КП(б)Б (1928—1932).
Магаданскі час
]] Магаданскі час (MAGT) — часавы пояс, які адрозніваецца ад UTC на 12 гадзін (UTC+12) і на 8 гадзін ад маскоўскага часу (MSK+8). Гэты афіцыйны час ва ўсходняй частцы Якуціі, у Магаданскай вобласці, Камчацкім краі, Чукоцкай аўтаномнай акрузе і на Курыльскіх астравах.
NGC 5444
NGC 5444 (іншыя абазначэнні — UGC 8974, MCG 6-31-54, ZWG 191.41, PGC 50080) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гансала Хіменес дэ Кесада
Гансала Хіменес дэ Кесада-і-Рывера (Gonzalo Jiménez de Quesada y Rivera;, Гранада, Іспанія — , Марыкета, Калумбія) — іспанскі канкістадор, пісьменнік, гісторык, які распаўсюдзіў уладу іспанскай кароны на Новую Гранаду (сучасная Калумбія).
Megadeth
«Megadeth» — амерыканскі трэш-метал гурт, які быў заснаваны ў Сан-Францыска ў 1983 годзе гітарыстам Дейвам Мастэйнам, які пакінуў «Metallica». За час свайго існавання, незважаючы на перыядычную змену складу і скандальную рэпутацыю, уладальнікі прэміі «Grammy», «Megadeth» прадалі каля шаснаццаці мільёнаў дыскаў і набылі велізарнае войска фанатаў па ўсім свеце. Сёння «Megadeth» па праве з’яўляецца адным з самых вядомых і лепшых металічных гуртоў, што разам з такімі камандамі як «Metallica», «Anthrax» і «Slayer» называюць «вялікай чацвёркай» трэш-метала. У камандзе афіцыйна ўдзельнічала дзевятнаццаць музыкантаў, і толькі Дэйв Мастэйн застаецца лідарам гурта яшчэ з першага складу і асноўным аўтарам песень. З часоў свайго заснавання гурт «Megadeth» выпусціў адзінаццаць студыйных, тры міні і два канцэртных альбомы.
Леў Яфімавіч Маневіч
Леў Яфімавіч Маневіч (,, Магілёўская вобласць — ) — савецкі ваенны разведчык, палкоўнік, Герой Савецкага Саюза.
Рыяльта (муніцыпалітэт)
Насельніцтва складае 568 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 17020. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Роберт Браўт
Роберт Браўт (Robert Brout;,  — , ) — фізік-тэарэтык, які працаваў у галіне фізікі элементарных часціц. Заслужаны прафесар Брусельскага вольнага ўніверсітэта. Лаўрэат шэрагу прэстыжных прэмій у галіне фізікі.
Біяграфія
Пасля атрымання ў 1952 годзе дыплома доктара філасофіі ў Калумбійскім універсітэце працаваў на пасадзе прафесара ў Карнельскім універсітэце. У 1961 годзе пераехаў у Бельгію, дзе атрымлівае пазіцыю ў Брусэльскім свабодным універсітэце і бельгійскае грамадзянства. У 1993 годзе выйшаў на пенсію, атрымаўшы званне заслужанага прафесара.
З’яўляецца адным з заснавальнікаў тэорыі спантаннага парушэння сіметрыі ў фізіцы элементарных часціц. Сумесна з Франсуа Энглерам з’яўляецца аўтарам адной з фундаментальных прац у гэтай галіне, апублікаванай у часопісе «Physical Review Letters» у 1964 годзе.
Вэлыка Сушыця
Вэлыка Сушыця (Вели́ка Суши́ця) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Агаўнадзор (Катайк)
Агаўнадзо́р (Աղավնաձոր) — сяло ў марзе Катайк, у цэнтры Арменіі. Размешчана на левым беразе р. Мармарык, за 13 км на паўночны захад ад горада Раздан, за 12 км на поўнач ад горада-курорта Цахкадзор і за 26 км на захад ад горада Севан. Праз сяло праходзіць чыгунка Раздан — Іджэван. Побач знаходзяцца сёлы Джрарат, Какавадзор і Мармарык.
Апейка
Апейка — беларускае прозвішча.
Вэлыкэ (Старасамбірскі раён)
Вэлыкэ (Вели́ке) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Hard Life Heavy Music. Metallection III
'''«Hard Life Heavy Music. Metallection III»''' — беларускі зборнік метал-выканаўцаў, выдадзены ў 2004 годзе лэйблам «БМАgroup».
Hypera postica
Hypera postica— жук з сямейства слонікаў.
Апісанне
Жук даўжынёй 5-7 мм, з авальным целам рыжаватага, чорнага або шэрага колеру, з цёмнымі палосамі. Галаватрубка выгнутая. Пярэднеспінка з трыма падоўжнымі больш светлымі палоскамі. Ногі і надкрылы жаўтлява-карычневыя або шэрыя; шчыток паміж асновамі надкрылляў жаўтлявы; пасярэдзіне надкрылляў ёсць цёмная пляма. Яйкі авальныя, бліскуча-жоўтыя, 0,6 міліметра даўжыней. Лічынкі даўжыней 6-8 міліметраў, зялёныя, бязногія, з цёмна-карычневай галавой. Цела пакрыта кароткімі чорнымі валасінкамі; уздоўж спіны жаўтлява-белая палоска. Кукалкі даўжынёй 5,5-8 міліметраў, зялёныя, маюць авальныя сеткаватыя жаўтлява-белыя коканы.
Экалогія
Жукі зімуюць пад расліннымі рэшткамі, а таксама ў верхнім пласце глебы на люцэрнішчах. Вясной, у першай палове мая, самкі прыступаюць да адкладання яек, размяшчаючы іх групамі ад 3 да 30 штук у камеры, выгрызенай у верхавіннай частцы старых сцеблаў люцэрны. Пладавітасць самкі дасягае 2500 яек. Праз 10-12 дзён з яек выходзяць лічынкі, якія на працягу 15-28 дзён сілкуюцца ліставымі пупышкамі, нераскрытымі завязямі і лісцем люцэрны. Скончыўшы харчаванне, яны прадуць паміж верхавінкавымі лістамі люцэрны рашоткавы кокан, у якім ператвараюцца ў кукалак. Праз 6-11 дзён (у чэрвені) з кукалак выходзяць жукі, якія яек не адкладаюць і восенню ідуць на зімоўку. Ва Украіне развіваецца адно пакаленне.
Ва Украіне распаўсюджаны ў Крыме, дзе пашкоджвае люцэрну.
Уорыкскі ўніверсітэт
Уорыкскі ўніверсітэт (University of Warwick) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ковентры.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1965 годзе ў рамках дзяржаўнай ініцыятывы па пашырэнні вышэйшай адукацыі. Вучэльня у асноўным базуецца ў кампусе плошчай 290 гектараў (720 акраў) на ўскраіне Ковентры з кампусам-спадарожнікам у Уэлсбарне. Ён арганізаваны ў тры факультэты - мастацтваў, навукі і медыцыны і сацыяльных навук - у складзе якіх ёсць 32 дэпартаменты. Па стане на 2019 год тут навучаецца каля 26 тысяч студэнтаў дзённай формы навучання і ёсць 2,5 тысячы выкладчыкаў і навуковых супрацоўнікаў. У 2020/2021 годзе кансалідаваны прыбытак вучэльні склаў 703,7 мільёна фунтаў стэрлінгаў, з якіх 139,8 мільёна фунтаў стэрлінгаў прыпадалі на даследчыя гранты і кантракты.
Універсітэт у сярэднім адбірае 5 000 студэнтаў з 38 000 прэтэндэнтаў (7,7 кандыдата на месца). Універсітэт вядзе шырокую камерцыйную дзейнасць, у тым ліку мае навуковы парк прамысловую групу.
Сярод выпускнікоў і супрацоўнікаў ёсць лаўрэаты Нобелеўскай прэміі, а таксама члены Брытанскай акадэміі, Каралеўскага таварыства літаратуры, Каралеўскай акадэміі інжынерыі і Каралеўскага таварыства. Сярод выпускнікоў таксама кіраўнікі дзяржаў, чыноўнікі, кіраўнікі міжурадавых арганізацый і цяперашні галоўны эканаміст Банка Англіі.
Дэніел Клепнер
Дэніел Клепнер (Daniel Kleppner; нар., , ЗША) — амерыканскі фізік, які ў апошнія гады спецыялізуецца на атамнай фізіцы. Вядомасць прынесла стварэнне кандэнсату Базэ — Эйнштэйна з атамаў вадароду ў 1998 годзе. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1986), замежны член Французскай акадэміі навук (2002).
Педра дэ ла Гаска
Педра дэ ла Гаска (ісп.: Pedro de la Gasca; Наварэгадылья, ?, Авіла, Іспанія —, Сігуэнса, Гвадалахара) — іспанскі святар, дыпламат, юрыст і эканаміст. Другі віцэ-кароль Перу (фактычна віцэ-каралём прызначаны не быў, а выконваў абавязкі) з 10 красавіка 1547 па 27 студзеня 1550 года.
Ацусі Ёнэяма
(米山 篤志; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 2000 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
World Open 2016 (снукер)
World Open 2016 (таксама вядомы як Hanteng Autos World Open 2016 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 25 па 31 ліпеня 2016 года ў юйшаньскай сярэдняй школе №1, у павеце Юйшань, Кітай. Турнір стаў 33-м розыгрышам World Open, які быў заснаваны ў 1982 годзе пад назвай Professional Players Tournament, а таксама праходзіў пад назвамі Гран-пры (1984—2000, 2004—2009) і кубак LG (2001—2003). Кампанія Hanteng Autos упершыню спансавала World Open. Прызавы фонд турніру склаў £520,000, з якіх £90,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Алістэр Картэр, які перайграў на свяім шляху да тытула Ліама Хайфілда ў кваліфікацыі (5:4), Майка Дана (5:3), Сцюарта Бінэма (5:3), валійца Дэніэла Уэлса (5:4), шатландца Джона Хігінса ў чвэрцьфінале (5:0), тайца Цепчаю Ун-Ну ў паўфінальным матчы (6:1) і Джо Пэры ў фінальным паядынку з лікам 10:8. Такім чынам, 37-гадовы англічанін выйграў свой шосты прафесійны і чацвёрты рэйтынгавы турнір у кар'еры, а таксама першае рэйтынгавае спаборніцтва за тры з паловай гады (пасля перамогі на German Masters 2013 года). Дзякуючы гэтай перамозе, двухразовы фіналіст чэмпіянатаў свету падняўся ў рэйтынгу з 31-й на 16-ю пазіцыю, вярнуўшыся ў топ-16 упершыню з 2014 года.
Турнір
World Open 2016 стаў 33-м розыгрышам турніру, заснаванага ў 1982 годзе пад назвай Professional Players Tournament, які таксама праходзіў пад назвамі Гран-пры (Grand Prix) (1984—2000; 2004—2009) і кубак LG (LG Cup) (2001—2003). У 2012 годзе першынства было перанесена ў Кітай і тры гады запар праходзіла ў горадзе Хайкоу.
Матчы турніру гуляліся за васьмю сталамі ў юйшаньскай сярэдняй школе №1, а кваліфікацыя спаборніцтва праходзіла амаль за два месяцы да гэтага на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія.
Прызавыя грошы
Кампанія Hanteng Autos упершыню спансавала World Open. Прызавы фонд турніру павысіўся ў параўнанні з мінулым спаборніцтвам на £42,000 і склаў £520,000. Таксама на £5,000 павысіўся і першы прыз турніру, склаўшы £90,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Фармат турніру
На World Open 2016 прынялі ўдзел 132 гульцы, з якіх 121 — удзельнікі мэйн-тура і 11 — аматары (4 — уладальнікі ўайлдкард). 120 гульцоў — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард і ўдзельнікаў адкладзеных матчаў стартавага раўнда, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу трох дзён з 31 мая па 2 чэрвеня 2016 года (амаль за два месяца да асноўнай стадыі) на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія. Пры гэтым матчы з удзелам дзеючага пераможцы (Шон Мёрфі), чэмпіёна свету (Марк Сэлбі) і двух лідараў сярод кітайскіх снукерыстаў (Дзін Цзюньхуэй і Лян Вэньбо) гуляліся ўжо ў першы дзень турніру на асноўнай арэне, у выніку чаго лічыліся матчамі асноўнай стадыі. У 1/64 фіналу першыя 64 сеяныя снукерысты гулялі супраць астатніх удзельнікаў. Такім чынам, у асноўную стадыю праз кваліфікацыю прайшлі 60 снукерыстаў, да якіх далучыліся 8 удзельнікаў адкладзеных матчаў 1/64 фіналу, а таксама яшчэ чацвёра ўладальнікаў уайлдкард, якія гулялі ў папярэднім уайлдкард раўндзе супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю.
Кваліфікацыйныя матчы
Пасеў гульцоў на World Open 2016 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 3 мая 2016 года (пасля чэмпіянату свету 2016). Першы нумар атрымаў дзеючы чэмпіён Шон Мёрфі, які займаў чацвёртае месца ў рэйтынгу на момант пасеву, а другі нумар атрымаў чэмпіён свету Марк Сэлбі, які быў лідарам сусветнага рэйтынгу.
Соценныя серыі
У 59 матчах кваліфікацыйнай стадыі World Open 2016 было выканана 25 соценных брэйкаў (на 5 больш, чым у мінулым розыгрышы). Лі Хан і Курт Мэфлін выканалі па два сэнчуры. Бары Хокінс, пасеяны на турніры пад 12-м нумарам, зрабіў брэйк у 142 балы, які стаў найвышэйшай на стадыі кваліфікацыі.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
Двухразовы пераможца турніру Джымі Уайт прыняў удзел у 27-м (з 32-х) розыгрышы першынства, паўтарыўшы, такім чынам, рэкордны паказчык Стыва Дэвіса.
На World Open 2016 удзельнічалі чацвёра кітайскіх аматараў, якія атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў: Хуан Цзяхаа, Ху Хаа, Сюй Сы і Лю Іцы, кожны з якіх быў дэбютантам спаборніцтва.
Джон Хігінс з Шатландыі чатыры разы станавіўся пераможцам гэтага спаборніцтва (1994, 1999, 2005, 2008). Па тры разы на турніры перамагалі Марк Уільямс (1996, 2000, 2003) і Ніл Робертсан (2006, 2009, 2010). З астатніх удзельнікаў турніру пераможцамі станавіліся Джымі Уайт (1986, 1992) два разы, а таксама Пітэр Эбдан (1993), Марка Фу (2007) і Шон Мёрфі (2014) па адным разе.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі World Open 2016 года стаў 54-гадовы Джымі Уайт. Джэймсу Уатане падчас турніру было 46 гадоў, а Пітэру Эбдану, Алану Мак-Манусу і Роду Лоўлеру — па 45.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах World Open.
Уайлдкард раўнд
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Хуан Цзяхаа, Ху Хаа, Сюй Сы і Лю Іцы. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32-х ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Хамада Міа, Чжана Аньды, Джэймса Уатаны і Мэцью Стывенса.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў World Open 2016.
Барыс Андрэевіч Лаўранёў
Барыс Андрэевіч Лаўранёў, сапраўднае прозвішча Сяргееў (Борис Андреевич Лавренёв;, Херсон — , Масква) — рускі пісьменнік і драматург. У аповесцях «Вецер» (1924), «Сорак першы» (1924) трагічныя калізіі рэвалюцыі. Аповесці пра інтэлігенцыю: «Сёмы спадарожнік» (1927), «Гравюра на дрэве» (1928). Драмы «Разлом» (1927) пра рэвалюцыю, «За тых, хто ў моры!» (1945), «Голас Амерыкі» (1949). Дзяржаўная прэмія СССР (1946, 1950).
Вэлыкасілля (Старасамбірскі раён)
Вэлыкасілля (Великосі́лля) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гірамагнітныя адносіны
У сістэме СІ адзінкай вымярэння гірамагнітных адносін з'яўляецца с·А·кг−1 = с−1·Тл−1. Часта маецца на ўвазе, што гірамагнітныя адносіны вымяраюцца ў адзінках q/2mc, дзе c — скорасць святла, q і m — зарад і маса часціцы, адпаведна. У гэтым выпадку яно выражаецца безразмернай велічынёй.
Камчацкі час
370px|thumb|right|[[Часавыя паясы Расіі:
Гірамагнітныя адносіны
Для розных станаў атамнай сістэмы гірамагнітныя адносіны вызначаюцца формулай:
дзе g — множнік Ландэ, γ0 — адзінка гірамагнітных адносін:
Камчацкі час
]] Камчацкі час ((PETT; MSK+9) — часавы пояс, які існаваў у Расіі да 28 сакавіка 2010 і адрозніваўся ад UTC на 12 гадзін (UTC+12) (летам на 13 гадзін, (PETST = UTC+13) і на 9 гадзін ад маскоўскага часу. Гэты быў афіцыйны час у Камчацкім краі і Чукоцкай АА, якія з 28 сакавіка 2010 перайшлі на магаданскі час.
Гірамагнітныя адносіны
У выпадку ядраў, за адзінку гірамагнітных адносін прымаюць велічыню:
дзе mp — маса пратона.
У квантавай тэорыі гірамагнітнымі адносінамі вызначаецца велічыня расшчаплення ўзроўняў у эфекце Зеемана.
Павел Паўлавіч Пурын
Павел Паўлавіч Пурын (Пурынь) (, вёска Рэчыца, Чэрыкаўскі павет, Магілёўская губерня, Расійская імперыя (цяпер — Чэрыкаўскі раён, Магілёўская вобласць, Беларусь) —, , Днепрапятроўская вобласць, Украінская ССР) — савецкі ваенны дзеяч. Герой Савецкага Саюза (1945 г.).
Біяграфія
Службу пачаў камандзірам агнявога ўзвода ў Крыварожскім артылерыйскім палку 41-й стралковай дывізіі Украінскай ваеннай акругі, які дыслакаваўся ў Крывым Рогу. Восенню 1939 г. ў складзе дывізіі, якая ўваходзіла ў 6-ю армію Украінскага фронту, удзельнічаў у ваенным паходзе ў Заходнюю Украіну і Заходнюю Беларусь. Пачатак Вялікай Айчыннай вайны капітан Пурын сустрэў на пасадзе камандзіра батарэі 249-га гаўбічнага артылерыйскага палка 41-й стралковай дывізіі 6-й арміі Паўднёва-Заходняга фронту.
Першы бой прыняў пад Рава-Рускай. Затым адыходзіў праз усю Украіну да Кіева, удзельнічаў у баях пад Львовам, Фаставам, Белай Царквой і на Канеўскі плацдарме. Пазбегнул палону падчас Кіеўскай аперацыі. З красавіка 1942 г. Пурын зноў на Паўднёва-Заходнім фронце. Падчас майскага наступлення пад Харкавам ён быў цяжка паранены і эвакуіраваны ў шпіталь. У жніўні 1942 г. Пурын на Сталінградскім фронце і 28 жніўня быў зноў паранены.
Пасля выздараўлення Пурын атрымаў званне маёра і быў накіраваны ў артылерыйскі навучальны цэнтр пад Масквой, дзе ішло фарміраванне 11-й артылерыйскай дывізіі рэзерву Галоўнага Камандавання. Са студзеня 1943 г. Пурын на Данскім фронце на пасадзе камандзіра 674-га гаўбічнага артылерыйскага палка 40-й гаўбічнай артылерыйскай брыгады. Падчас аперацыі «Кальцо» Пурын знаходзіўся непасрэдна на камандных пунктах стралковых падраздзяленняў 65-й арміі і выконваў заяўкі камандзіраў батальёнаў на падаўленне вузлоў супраціву суперніка і яго агнявых сродкаў. У баях за населеныя пункты Новааляксееўка, Дубінін, Ганчары, Гарадзішча і ў самім Сталінградзе яго артылерыйскія падраздзяленні задушылі агонь 5 артылерыйскіх і 2 зенітных батарэй немцаў, 6 батарэй шасьціствольных мінамётаў і 14 кулямётных кропак. Прамым навядзеннем былі разбураны 11 бліндажоў, рассеяная і часткова знішчана да палка пяхоты праціўніка. Умелыя дзеянні 674-га гаўбічнага артылерыйскага палка атрымалі высокую ацэнку камандавання 65-й арміі. Пасля ліквідацыі акружанай ў Сталінградзе групоўкі нямецкіх войск 11-я артылерыйская дывізія была перададзена Паўднёва-Заходнім фронце і ў складзе 6-й арміі адбіла контрнаступленне нямецкіх войск на ўсход ад Харкава. 9 сакавіка 1943 г. Пурын быў паранены, але ў маі вярнуўся ў строй.
Улетку 1943 г. маёр Пурын камандаваў групай артылерыйскай падтрымкі пяхоты, аснову якой складаў яго 674-ы гаўбічны артылерыйскі полк. За выдатнае кіраўніцтва падраздзяленнем падчас Данбаскай аперацыі, маёру Пурыну была аб'яўлена падзяка ад імя камандуючага 31-й стралковай дывізіяй генерал-маёра П. К. Багдановіча. Зімой 1944 г. маёр Пурын быў накіраваны на курсы ўдасканалення афіцэрскага складу, пасля заканчэння якіх ён атрымаў вайсковае званне падпалкоўніка і прыняў пад камандаванне 98-ю цяжкую гаўбічнай артылерыйскую брыгаду 1-й гвардзейскай артылерыйскай дывізіі. За ўзорнае выкананне баявых задач камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі войскамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 красавіка 1945 г. падпалкоўніку Пурыну было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
У 1951 г. скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Артылерыйскай акадэміі РСЧА імя Ф. Э. Дзяржынскага. З 1956 г. у запасе. Жыў у горадзе Крывы Рог. Працаваў старшынёй гарадскога камітэта ДТСААФ.
Дэмакратычная партыя Амхара
Дэмакратычная партыя Амхара (አማራ ዴሞክራሲያዊ ፓርቲ), першапачаткова вядомая як Нацыянальна-дэмакратычны рух Амхара — палітычная партыя ў Эфіопіі, якая дзейнічала ў 1982—2019 гадах. Была адным з чатырох членаў кіруючага Рэвалюцыйна-дэмакратычнага фронту эфіопскіх народаў. Апошнім старшынёй партыі быў Дэмека Меканен, які змяніў Адысу Легеса ў 2010 годзе.
У лістападзе 2019 года прэм’ер-міністр Абій Ахмед Алі ператварыў РДФЭН у новую Партыю росквіту.
Мікалай Трафімавіч Мамянкоў
Мікалай Трафімавіч Мамянкоў (, Благадаць, Слаўгарадскі раён, Магілёўская вобласць —, Кемераўская вобласць) — савецкі ваенны дзеяч, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, старшы разведчык 998-га гарматнага артылерыйскага палка 3-й артылерыйскай дывізіі прарыву 5-й гвардзейскай арміі 1-га Украінскага фронту, яфрэйтар.
Біяграфія
У Чырвонай Арміі з мая 1941 года. У баях Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года.
Старэйшы разведчык 998-га гарматнага артылерыйскага палка яфрэйтар Мікалай Мамянкоў 16 студзеня 1945 года ў баі за польскі горад Шчэкоціны разведаў замаскіраваную варожую батарэю 150-міліметровых гармат і скарэктаваў агонь нашай артылерыі. Дакладным агнём батарэя непрыяцеля была знішчана.
Загадам па 3-й артылерыйскай дывізіі прарыву ад 6 лютага 1945 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, яфрэйтар Мамянкоў Мікалай Трафімовіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
17 лютага 1945 года старшы разведчык 998-га гарматнага артылерыйскага палка яфрэйтар Мікалай Мамянкоў разведаў і пазначыў на карце пярэдні край абароны праціўніка і яго агнявыя кропкі каля германскага населенага пункта Окліц, а на наступны дзень па яго дадзеных была праведзена паспяховая артылерыйская падрыхтоўка.
Загадам па 5-й гвардзейскай арміі ад 12 красавіка 1945 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях яфрэйтар Мамянкоў Мікалай Трафімовіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
19 красавіка 1945 года каля германскага населенага пункта Мюльрозэ старшы разведчык 998-га гарматнага артылерыйскага палка яфрэйтар Мікалай Мамянкоў выявіў чатыры варожых гарматы і падрыхтаваныя да нападу бронетранспарцёры з пяхотай. Па цэлеўказанням Мікалая Мамянкова варожая батарэя была падаўлена, бронетранспарцёры і пяхота падвергнуліся агнявому ўдару. Яфрэйтар Мамянкоў быў паранены, але поля бою не пакінуў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі яфрэйтар Мамянкоў Мікалай Трафімовіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1945 годзе старшына Мамянкоў М. Г. дэмабілізаваны. Жыў у пасёлку Бальшая Талда, дзе працаваў старшынёй калгаса імя В. І. Чапаева Пракоп'еўскага раёна Кемераўскай вобласці. Памёр 30 ліпеня 1991 года.
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 1-й, 2-й, 3-й ступені, медалямі.
Рокавіньяле
Рокавін'яле (Roccavignale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 752 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 17010. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 5445
NGC 5445 (іншыя абазначэнні — UGC 8976, MCG 6-31-55, ZWG 191.42, PGC 50090) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вужніца
Вужніца, Ужніца — рака ў Беларусі, у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 13 км. Плошча вадазбору 63 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Пачынаецца за 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Бер’е, вусце за 1,5 км на ўсход ад вёскі Жорнаўка. Цячэ праз лес.
Марын Карміц
Марын Карміц (нар., ) — французскі рэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар, заснавальнік кампаніі , якая спецыялізуецца на незалежным кіно.
Біяграфія
Марын Карміц нарадзіўся 7 кастрычніка 1938 года ў Бухарэсце, дзе яго бацька валодаў даволі буйным прадпрыемствам па вытворчасці ўгнаенняў — сям’я была даволі заможная. Аднак падчас Другой сусветнай вайны ў яго бацькі канфіскавалі маёмасць, а Марына выгналі са школы з-за яго яўрэйскага паходжання і падвергнулі цяжкім рэпрэсіям. Тым не менш, сям’я перажыла вайну, а ў 1947 годзе бацька прыняў рашэнне пераехаць у Францыю — спачатку ў Ніцу, потым у Парыж. Юны Карміц неадкладна апынуўся ў шэрагах кампартыі, адкуль, зрэшты, быў выгнаны за рэвізіянізм (а дакладней, за заклікі да ўзброенай барацьбы з капіталізмам). Стаўшы бакалаўрам, Марын паступіў у кінашколу, а з 1957 года актыўна працаваў на здымачных пляцоўках, вучачыся (а выкарыстоўваючы тэрмін пануючай у той час «новай хвалі» — развучваючыся) асноўным кінематаграфічным прафесіям. Папрацаваўшы з Аньес Вардай («Клеа з 5 да 7») і ў скетчы Гадара «Лянота», Карміц канчаткова асвоіў рэвалюцыйныя метады стварэння фільма і зняў два ўласныя кароткія метры — «Чорная ноч Калькуты» па сцэнарыі Маргерыт Дзюрас і «Камедыя» па п’есе Бэкета, з якім ён тады сябраваў. У 1968 годзе ён спрадзюсаваў і зняў як рэжысёр свой першы поўны метр «7 дзён у ад’ездзе», але майскія падзеі ў Парыжы ўсё рэзка змянілі — Карміц вярнуўся да ідэй буйнай маладосці і вырашыў вярнуць кінематографу яго палітычнае гучанне: фільм «Таварышы» (1969) заканчваецца «Інтэрнацыяналам» на фоне чырвонага сцяга, а «Вока за вока» (1972) з’яўляецца вельмі арыгінальнай і радыкальнай трактоўкай рамана Заля. Да 1974 года, калі сфармаваліся асноўныя дыстрыб’ютарскія сеткі, абураны пракатнай палітыкай мэйджараў Карміц стварыў сваю ўласную пракатную сетку — тры кіназалы недалёка ад плошчы Бастыліі — дзе паказваў фільмы з усяго свету (у тым ліку шмат савецкіх), ад якіх адмовіліся «дыстрыб’ютары-капіталісты». Ідэя аказалася ўдалай і камерцыйна паспяховай — на сённяшні дзень у адным Парыжы ў сетку Карміца ўваходзіць больш за шэсцьдзясят залаў. У 1979 годзе Карміц распачаў прадзюсарскую дзейнасць — з фільма Гадара «Ратуй, хто можа (сваё жыццё)». З 1979 па 1986 год ён спрадзюсіраваў 15 фільмаў, многія з якіх сталі заўважнымі падзеямі. Карміц працаваў з Шабролем, Рэнэ, Кеслёўскім, братамі Тавіяні, Ангелопуласам, Дуаёнам, Лунгіным, Кіарастамі і іншымі славутымі рэжысёрамі, заўсёды пацвярджаючы сваю рэпутацыю вельмі «якаснага» прадзюсара. Акрамя таго, Карміц займаўся шырокім распаўсюджваннем фільмаў, правы на якія набыла яго кампанія (напрыклад, карціны Труфо і Чапліна), на відэа і DVD.
Нонэ
Нонэ (None) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 7866 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 323 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Мікалай Мікалаевіч Міклуха-Маклай
Мікалай Мікалаевіч Міклуха-Маклай (, с. Языкова-Раждзественскае Баравіцкага павета Наўгародскай губерні —, Санкт-Пецярбург) — расійскі этнограф, антраполаг, біёлаг і падарожнік, які вывучаў карэннае насельніцтва Паўднёва-Усходняй Азіі, Аўстраліі і Акіяніі (1870—1880-я гады), у тым ліку папуасаў паўночна-ўсходняга берага Новай Гвінеі.
Фітафтароз
Фітафтароз («фітафтора») — захворванне раслін, перш за ўсё паслёнавых (бульба, тамат, перац, баклажан), шкодзіць таксама клешчавіне, грэчкам, суніцам. Узбуджальнік — ааміцэты віду, з парадку. Фітафтароз асабліва моцна шкодзіць раслінам сямейства.
Вэрхні Лужок
Вэрхні Лужок (Ве́рхній Лужо́к) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Котра
Назву Ко́тра маюць:
Дубровіца
Дубровіца, ці Дубровыця (Дубровиця), таксама сустракаецца Дубравіца  — горад ва Украіне, на рацэ Гарынь. Адміністрацыйны цэнтр Дубровыцкага раёна Ровенскай вобласці. Насельніцтва 9430 чал. (2011). Знаходзіцца за 126 км на поўнач ад Роўна, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Дамбровіца (лінія Сарны — Лунінец).
Дубровіца — колішняя сталіца княства і графства на гістарычнай Піншчыне (частка Берасцейшчыны), на захадзе Палесся.
Назва
Тапонім Дубровіца, напэўна, утварыўся ад асновы «дуброва» (дубовы лес).
Гісторыя
Упершыню згадваецца як горад Тураўскага княства пад 1005 годам. У 2-й палове XII ст. стала сталіцай удзельнага Дубровіцкага княства.
У 1340-я года Дубровіца далучылася да Вялікага Княства Літоўскага. З XV ст. нададзена ва ўладанні адной з галін князёў Гальшанскіх, якая ад княства звалася Гальшанскімі-Дубровіцкімі. У XVI ст. у складзе Троцкага ваяводства, збудаваны касцёл. Паводле адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) у складзе Пінскага павета Берасцейскага ваяводства. У гэты ж час стала сталіцай графства.
У 1571 годзе Дубровіцу як пасаг атрымаў А. Курбскі. У 1695 годзе Ян Дольскі фундаваў у Дубровіцы калегіум піяраў. З XVIII ст. ва ўладанні Плятэраў.
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі, дзе ў 1795 годзе з усёй воласцю (колішнім графствам) пераведзена ў склад Валынскай губерні. Па задушэнні паўстання 1830-1831 гадоў, у 1831 годзе расійскія ўлады скасавалі калегіум піяраў.
У 1918—1919 годзе ў Дубровіцы адбылося зладжанае эсэрамі і бальшавікамі Палескае паўстанне, у выніку разрабаваны палац графаў Плятэраў. Паводле Рыжскага мірнага дагавора (1921) у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі.
30 ліпеня 1997 года гарадскі савет зацвердзіў сучасныя герб і сцяг Дубровіцы.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці, завод перапрацоўкі ільна.
Маскоўская вобласць
Маскоўская вобласць (Московская область) — суб’ект Расійскай Федэрацыі, знаходзіцца ў цэнтры Рускай раўніны, у міжрэччы Акі і Волгі, паміж 54° і 57° паўночнай шыраты і паміж 35° і 40° усходняй даўгаты.
Гістарычна вобласці папярэднічала Маскоўская губерня, заснаваная Пятром I у 1708 г. Вобласць была створана 14 студзеня 1929 г., падчас ператварэнняў адміністрацыйнай сістэмы краіны.
Рэльеф раўнінны, з поўначы і захаду — Смаленска-Маскоўскае ўзвышша, на ўсходзе — Мяшчорская нізіна. Мяжуе на паўночным захадзе і на поўначы з Цвярской вобласцю, на поўначы — з Яраслаўскай, на паўночным усходзе і на ўсходзе — з Уладзімірскай, на паўднёвым усходзе — з Разанскай, на поўдні — з Тульскай, на паўднёвым захадзе — з Калужскай, на захадзе — са Смаленскай абласцямі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Масква, які адначасова з’яўляецца і самастойным суб’ектам Расійскай Федэрацыі.
Насельніцтва
Нацыянальны склад: рускія (90,87 %), украінцы (2,23 %), татары (0,80 %), беларусы (0,64 %) і іншыя
Падзяляецца на 36 раёнаў. Буйнейшыя гарады: Балашыха, Падольск, Хімкі, Каралёў, Мыцішчы, Люберцы.
Рыкіца Біргерсдоцір
Рыкіца Біргерсдоцір (Rikissa Birgersdotter, нар. каля 1237 — пам. 1288) — дачка Біргера Ярла, у замужжы — каралева Нарвегіі, пазней княгіня Верле і Гюстраў ў Мекленбурзе.
Рыкіца была старэйшай дачкой рэгента Швецыі Біргера Ярла і яго жонкі Інгеборг Эрыксдоцір. З’яўлялася сястрой шведскіх каралёў Вальдэмара Біргерсана і Магнуса I. Шлюб Рыкіцы з спадчыннікам нарвежскага пасаду Хоканам Хокансанам павінен быў умацаваць ўплыў шведскага рэгента Ярла Біргера пры нарвежскім двары. Яшчэ да заключэння гэтага шлюбу Хокан быў абвешчаны пераемнікам каралеўскага звання, і з 1240 года ён становіцца суправіцелем бацькі. Рыкіца атрымала тытул каралевы і карысталася уплывам пры нарвежскім двары, які яшчэ больш узмацніўся пасля нараджэння сына, Сверэ Хокансана (1252—1261), які атрымаў пры нараджэнні тытул «юнкер Сверэ» (аж да XIV стагоддзя юнкер быў тытулам для сыноў валадарных князёў). Сверэ выхоўваўся ў Бергене, і каралеўскі двор у сувязі з гэтым доўгі час там знаходзіўся.
Пасля смерці ў 1257 годзе свайго мужа, караля Хокана, Рыкіца страціла сваё прывілеяванае становішча ў Нарвегіі, хоць у яе там ва ўласнасці і засталіся значныя рэсурсы. Каралём і суправіцелем Хокана IV стаў брат Хокана, Магнус, аднак Рыкіца магла разлічваць, што пасля трон атрымае ў спадчыну яе сын Сверэ. У 1258 годзе Рыкіца вяртаецца да свайго бацькі ў Швецыю, але Сверэ застаўся са сваім дзедам, каралём Хоканам IV Старым у Бергене. Узімку 1260—1261 года ён там і памёр. Рыкіца ж пазней выходзіць замуж за мекленбургскага князя Генрыха I.
Аляксандр Фёдаравіч Апейка
Аляксандр Фёдаравіч Апейка (нар., Мінск) — беларускі спецыяліст у галіне транспартнага машынабудавання. Доктар тэхнічных навук (1994), прафесар (1994).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (аўтатрактарны факультэт, 1972). Працаваў у Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (1972—1996, навуковы супрацоўнік галіновай навукова-даследчай лабараторыі ўніверсальна-акучвальных калёсных трактараў, у 1991—1993 — загадчык кафедры кібернетыкі і вылічальнай тэхнікі), FCA Fiat Chrysler Automobiles (старшы инжынер). Навуковыя інтарэсы: аўтамабіле- і трактарабудаванне; камп’ютарнае мадэляванне, сінтэз сістэм кіравання і аптымізацыі транспартных сродкаў; вібрацыі рулявой сістэмы; абразіўны знос.
Барыс Карлавіч Пуга
Барыс Карлавіч Пуга ( — ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, міністр унутраных спраў СССР (1990—1991), член Дзяржаўнага камітэта па надзвычайнаму становішчу СССР.
Агаўнатун (Армавір)
Славутасці
Сяло мае руіны крэпасці часоў жалезнага веку, хачкары і капліцу XIII стагоддзя. У вёсцы налічваецца чатыры царквы, самая старая з якіх - Святога Геворга, пабудаваная ў X стагоддзі. На вяршыні пагорка, каля сяла размешчана вежа, час заснавання якой невядомы.
Барыс Карлавіч Пуга
Біяграфія
Нарадзіўся 19 лютага 1937 года ў Цверы. Латыш, член КПСС з 1963 года. Скончыў Рыжскі політэхнічны інстытут. З 1961 года на камсамольскай працы: сакратар камітэта камсамола завода, затым другі і першы сакратар райкама камсамола, затым загадчык сектарам ЦК ЛКСМ, затым першы сакратар ЦК ЛКСМ, затым сакратар ЦК ВЛКСМ, затым інспектар ЦК КПСС, затым загадчык аддзелам ЦК Кампартыі Латвіі, затым першы сакратар Рыжскага гаркама партыі.
З 1977 года працаваў у КДБ Латвійскай ССР. З 1980 года старшыня камітэта дзяржаўнай бяспекі Латвійскай ССР. Быў першым сакратаром ЦК Кампартыі Латвіі (1984—1988). Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР адзінаццатага склікання. Быў членам ЦК КПСС (1986—1990). Старшыня камітэта партыйнага кантролю пры ЦК КПСС (1988—1990) і кандыдат у члены Палітбюро ЦК КПСС у верасні 1989 — ліпені 1990. Член і старшыня ЦК КПСС у ліпені 1990-красавіку 1991. З 11 снежня 1990 года міністр унутраных спраў СССР. 4 лютага 1991 года Барысу Пуго было прысвоена воінскае званне генерал-палкоўніка.
Член ДКНС. Пракуратурай СССР у дачыненні Пуга Б. К. была ўзбуджана крымінальная справа за ўдзел ў ДКНС. Па афіцыйнай версіі 22 жніўня 1991 года пасля правалу ДКНС пры спробе арышта застрэліўся разам з жонкай.
Міхалевіч
Міхалевіч — беларускае прозвішча.
NGC 5447
NGC 5447 — частка галактыкі ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тамаш Валяр’ян Александровіч
Тамаш Валяр’ян Александровіч (каля 1732 —, ) — дзяржаўны дзеяч і дыпламат Рэчы Паспалітай, кашталян візнаўскі (1775—1779) і падляшскі (1779—1790), апошні ваявода падляшскі (1790—1794).
Біяграфія
Прадстаўнік літоўскага шляхецкага роду Александровічаў герба «Александровіч». Сын харунжага браслаўскага Марціна Александровіча і Алены з Бахмінскіх. Атрымаў адукацыю ў ваеннай акадэміі ў Люневілі (Латарынгія). У час кіравання Аўгуста III атрымаў чын палкоўніка і выконваў функцыі каралеўскага шамбяляна. У 1764 годзе быў узнагароджаны расійскім ордэнам Святой Ганны, у 1765 годзе стаў кавалерам польскага ордэна Святога Станіслава.
У 1764—1766 гадах — пасол Рэчы Паспалітай у Асманскай імперыі. Мусіў пераканаць султанскі ўрад не ўмешвацца ва ўнутраныя справы Рэчы Паспалітай і падтрымаць абранне Станіслава Аўгуста Панятоўскага на прастол. 7 сакавіка 1766 года пасольства пад кіраўніцтвам Тамаша Александровіча выехала ў турэцкія ўладанні. Прабыў у Турцыі толькі восем месяцаў (да лістапада 1766 года), у кастрычніку заснаваў у Стамбуле польскую школу. Сваё падарожжа ў Турцыю Тамаш Александровіч апісаў у дзённіку: «Заўвагі пра сучасны стан Асманскай Порты». Пасля свайго вяртання на радзіму атрымаў пасаду падкаморага надворнага.
У 1775 годзе Тамаш Александровіч быў прызначаны маршалкам дворскім і кашталянам візнаўскім. У тым жа годзе атрымаў у валоданне каралеўскі маёнтак Казлавата ў Кіеўскім ваяводстве. У 1777 годзе выкупіў староства лосіцкае, у 1779 годзе быў прызначаны кашталянам падляшскім. У 1790 годзе Тамаш Александровіч быў прызначаны апошнім ваяводам падляшскім.
У 1780—1784 гадах — член Пастаяннай Рады (засядаў у дэпартаменце юстыцыі). Быў прыдворным маршалкам, суправаджаў польскага караля Станіслава Аўгуста ў некалькіх паездках (у Вішнявец у 1781, у Нясвіж у 1785 і Канеў у 1787 гадах). Падпісаў новую канстытуцыю, прынятую 3 мая 1791 года, але не належаў да ліку яе прыхільнікаў. У 1792 годзе набыў маёнтак Канстанцінаў у Падляшскім ваяводстве. У тым жа годзе далучыўся да Таргавіцкай канфедэрацыі. У 1793 годзе на Гарадзенскім сойме Тамаш Александровіч узначаліў Вайсковы дэпартамент Пастаяннай Рады і Вайсковую камісію. Памёр 29 верасня 1794 года ў Варшаве ў час паўстання Тадэвуша Касцюшкі.
Творчасць
Пераклаў з французскай мовы на польскую трагедыю П. Карнеля «Геракл» (1749), ананімную французскую паэму «Клеаміра».
Сям’я
Жонка з 1772 года — Марыяна Ледахоўская, дачка ваяводы чарнігаўскага Францішка Антонія Ледахоўскага (1728—1783) і Людвікі з Дэнгафаў. У 1792 годзе развяліся.
Сын — Станіслаў Александровіч (1781—1826), граф Свяшчэннай Рымскай імперыі (1800)
Трыесцкі заліў
Трыесцкі заліў (Golfo di Trieste, Tržaški zaliv, Tršćanski zaljev) — плыткі заліў у Адрыятычным моры, у самай паўночнай кропцы Міжземнага мора. Трыесцкі заліў з'яўляецца часткай Венецыянскага заліва. Воды падзелены паміж Італіяй, Славеніяй і Харватыяй. З поўдня заліў абмежаваны Істрыяй, самым вялікім паўвостравам Адрыятычнага мора, падзеленым паміж Харватыяй і Славеніяй.
Аванс
Аванс (avance) або перадаплата — некаторая грашовая сума або іншая маёмасная каштоўнасць, якую пры наяўнасці двух сустрэчных абавязацельстваў, адно з якіх з'яўляецца грашовым або маёмасным, даўжнiк па грашоваму або маёмаснаму абавязацельству перадае свайму крэдытору ў мэтах выканання грашовага або маёмаснага абавязацельства да пачатку выканання сустрэчнага абавязацельства.
Вілюнычы
Вілюнычы (Вілю́ничі) — вёска ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Асцёр (горад)
Асцёр (Остер) — горад у Казэлэцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны, на сутоках рэчак Дзясна і Асцёр. Насельніцтва 6524 чал. (2009).
Знаходзіцца за 43 км ад чыгуначнай станцыі Бобрык на лініі Кіеў — Бахмач. Прыстань.
Дзербічы
Дзе́рбічы (, Дербичи) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Рагінскага сельсавета.
Транспартная сетка
Побач шаша Доўск — Гомель.
Планоўка складаецца з дугападобнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой на ўсходзе далучаецца прамалінейная шыротная вуліца, а на захадзе — прамалінейная мерыдыянальная вуліца з завулкам. Забудова пераважна драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. У 1987 годзе пабудаваны цагляныя дамы на 50 кватэр, у якіх змесцаваліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй месцаў пасля Чарнобыльскай катастрофы.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як паселішча ў Рэчыцкім павеце Менскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага. Праз вёску праходзіў гасцінец Рагачоў — Гомель. Пасля першага падзела Рэчы Паспалітай (1772 год) у складзе Расійскай імперыі. Па рэвізіі 1816 года ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. Побач быў маёнтак памешчыцы Сасноўскай. Сувязі вёскі з іншымі населенымі пунктамі значна пашырэлі пасля ўводу ў эксплуатацыю ў 1850 годзе шашы Доўск — Гомель. З 1878 года працавала крупарушка. Гаспадар фальварка ў 1870 годзе валодаў 273 дзесяцінамі зямлі, памешчык Шаціла меў у 1884 годзе 141 дзесяціну зямлі. У 1893 годзе адкрыта царкоўна-прыхадская школа, для якой у тым жа году пабудавана будынак. Па перапісу 1897 года знаходзіліся: школа, хлебазапасны магазін, вінная крама і 4 фальварка. У 1909 годзе — 367 дзесяцін зямлі, у Мяркулавіцкай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1925 годзе ў Рагінскім сельсавеце, Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Пралетарый», працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 127 жыхароў вёскі — савецкіх салдатаў і партызан, загінулі ў баях супраць акупантаў. Памяць пра абаронцаў Радзімы ўвекавечвае пастаўленая ў 1966 годзе, каля школы, скульптурная кампазіцыя. У 1959 годзе цэнтр саўгаса «Дзербічы». Сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, магазін. З 1962 года дзейнічае гідралагічны пост.
Трыест
Трыест — горад у італьянскім рэгіёне Фрыулі-Венецыя-Джулія, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. У мінулым — вольны імперскі горад, сталіца Аўстрыйскага Прымор'я, адасобленая свабодная тэрыторыя. Трыест размешчаны ў глыбіні Трыесцкага заліва Адрыятычнага мора, за 145 км на ўсход ад Венецыі, побач са славенскай мяжой. Па дадзеных перапісу 1991 года, насельніцтва горада складала 231,000 чалавек; а ў 2007 годзе — 203 356 чалавек. Заступнікам горада лічыцца мучанік Св. Юст Трыесцкі. Свята горада — 3 лістапада.