cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лугавая (Капыльскі раён)
Лугава́я (, Луговая) (да 1964 года Свінка) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Качановічы (Пінскі раён)
Качано́вічы (, Качановичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Калавуравіцкага сельсавета.
У 1940—1973 гадах цэнтр Качановіцкага сельсавета.
Лугавая (Капыльскі раён)
Гісторыя
Да 8 чэрвеня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Пясочанскага сельсавета.
30 ліпеня 1964 года вёска Свінка была перайменавана ў вёску Лугавая.
Да 30 сакавіка 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
Сухарава (жылы раён)
Су́харава — жылы раён ва Фрунзенскім раёне Мінска, які складаецца з васьмі мікрараёнаў. Размешчаны на захадзе горада, у межах Мінскай кальцавой аўтамабільнай дарогі. З паўднёвага усходу мяжуе з жылым раёнам Паўднёвы Захад, а з паўночнага усходу — з жылым раёнам Захад. Побач з раёнам знаходзіцца лесапарк Мядзведжына і экалагічна чыстая прамысловая зона, на якой размешчаны НВА Цэнтр.
Назву атрымаў ад вёскі Сухарава, вядомай з 1-й паловы XV ст.
У раёне жыве не меней за 150 тыс. чалавек. Медыцынскія ўстановы: амбулаторыя агульнай практыкі № 2 на вул. Акадэміка Фёдарава і 10-я гарадская паліклініка, будуецца новая дзіцячая паліклініка на скрыжаванні вуліц Лабанка і Сухараўскай. Ёсць праваслаўная царква імя арханёла Міхаіла на вул. Шаранговіча, а таксама дзве пратэстанцкія царквы на вуліцах Гарэцкага і Кавалёва. На адлегласці каля 2 км ад жылога масіва размешчана ЦЭЦ-4.
У 2010-я гады мікрараён інтэнсіўна забудоўваецца. У 2009—2010 гадах пабудавана 45 жылых дамоў, 2 школы і адна дарослая паліклініка. Да 2015 года плануецца завяршэнне забудовы.
Транспарт
Праз раён праходзяць аўтобусныя і тралейбусныя маршруты. Раён абслугоўвае дыспетчарская станцыя Сухарава-5, якая адкрылася ў снежні 2013 года.
<div class="NavHead" style="background:#FA8072; padding-bottom: 2px; padding-top: 2px; text-align:center; padding-left:1em"> Транспартная інфраструктура мікрараёна <div class="NavContent" style="margin-bottom: 0.1em; padding: 0.2em; border-left-style:solid; border-left-width:3px; border-left-color:#c6e2ff; background-color:#c6e2ff;text-align:center;">
Славутасці
Лесапарк Мядзведжына закладзены ў 1872 годзе і размешчаны паміж вуліцамі Якубоўскага, Шаранговіча і Гарэцкага. Галоўная славутасць лесапарка — цэнтральны сквер, у якім месціцца фантан «Хлопчык і лебедзь» працы італьянскага скульптара Ларэнца Берніні. Сквер быў рэканстуяваны ў 1971 годзе. Цяпер ён, як і сам лесапарк, з’яўляецца любімым месцам для адпачынку жыхароў бліжэйшых жылых раёнаў.
Валянцін Сяргеевіч Паўлаў
Валянцін Сяргеевіч Паўлаў (,  —, там жа) — савецкі дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр СССР, — адзіны, які займаў пасаду з такой назвай, — з 14 студзеня па 28 жніўня 1991 года, з 18 па 21 жніўня 1991 года — член ДКНС.
Геліясфера
Першыя 10 мільярдаў кіламетраў хуткасць сонечнага ветру складае каля мільёна кіламетраў у гадзіну. Па меры таго, як ён сутыкаецца з міжзорным асяроддзем, адбываецца яго тармажэнне і змешванне з ёй. Мяжа, на якой адбываецца запаволенне сонечнага ветру, носіць назву мяжы ударнай хвалі; мяжа, уздоўж якой ўраўнаважваецца ціск сонечнага ветру і міжзорнага асяроддзя, носіць назву геліяпаўзы; мяжа, на якой адбываецца сутыкненне міжзоркавай асяроддзя з набягаючым сонечным ветрам — галоўная ўдарная хваля.
Манімаскскі Рэлікварый
Манімаскі Рэлікварый - шатландскі рэлікварый VIII стагоддзя, выраблены з дрэва і металу характарызуецца  зліццём гэльскага і пікцкага дызайнаў і англа-саксонскай металаапрацоўкі, верагодна, праца. З’яўляўся Брэкбенахам   (сучасная шатландская гэльская Breac Bannoch або «рэльефная рэч»), святы баявы прапар шатландскай арміі, выкарыстоўваецца для святой дапамогі, але цяпер мяркуецца, што ён не з’яўляецца аб’ектам, згаданым у гістарычных запісах. Вельмі нешматлікія астраўныя рэлікварыі захаваліся, хоць многія з іх згадваюцца ў сучасных запісах. Гэта ранні прыклад  ці рака ў форме дома, якія сталі папулярнымі па ўсёй Еўропе ў Сярэднія стагоддзі, магчыма, пад уплывам астраўнога стылю. Цяпер Манімаскі рэлікварый пусты. Яго памеры 112 мм х 51 мм х 89мм.
Cтыль
Стыль характарызуецца сумессю пікцкіх мастацкіх канструкцый і ірландскіх мастацкіх традыцый (магчыма, спачатку прывезены ў Шатландыю ірландскімі місіянерамі ў шостым стагоддзі), злітых з англасаксонскімі метадамі апрацоўкі металаў, мастацкі рух цяпер класіфікуецца як астраўное або. Шкатулка драўляная, але пакрыта срэбрам і медным сплавам. Яна была зроблена каля 750 года, верагодна,. Дызайн паказвае камбінацыю пікцкага і астраўнога стыляў, якія з’яўляюцца ў рукапісах, такіх як Ліндзісфарнскае Евангелле (каля 715 н.э.). Сярэбраныя пласціны на пярэдняй сценцы і вечка куфара ўпрыгожаны звярамі, якія скачуць, варочаюцца і кусаюць свае хвасты на плямістым полі, характэрным для звярынага стылю ў кельцкім мастацтве. Пункцірныя насечкі характэрныя для ірландскага стылю.
Гісторыя
Важна, што, як было сказана, у рэлікварыі ўтрымліваліся святыя мошчы, самага папулярнага святога ў сярэднявечнай Шатландыі, і з XIX стагоддзя лічыцца «Брэкбенахам Святога Калумбы», святым баявым прапарам шатландскай арміі, хоць цяпер гэта ставіцца пад сумнеў навукоўцамі. Ён мог быць перададзены настаяцелю  падчас праўлення Вільгельма I (правіў у 1165—1214), які, у сваю чаргу, перадаў яго чужому клопату ў. Захавальніку было даручана клапаціцца аб рэлікварыі, каб шатландцы маглі выкарыстоўваць яго ў баі для святой дапамогі. Яго несла шатландская армія, якая перамагла супраць арміі караля Англіі Эдуарда II у  (1314). Ён заставаўся ў Фарглене аж да XVI стагоддзя, калі і Фарглен, і  трапіў у рукі клану. У 1712 годзе ён быў перададзены сэр Фрэнсіс Грант Кален. Яна засталася ў калекцыі Грантаў да 1933 года, калі была нацыяналізавана. Зараз яна захоўваецца ў музеі Шатландыі, дзе з’яўляецца, магчыма, адна з самых важных рэчаў усёй музейнай калекцыі.
Геліясфера
Паняцце «геліясфера» з’яўляецца прыватным прыкладам больш агульнай з’явы — астрасферы (і ў бліжэйшы час адзіным даступным для даследавання знутры). У дачыненні да адвольных зорак ў англамоўнай літаратуры таксама можа выкарыстоўвацца сінанімічны тэрмін «бурбалка зорнага ветра». Пры гэтым фізіка фарміравання і існавання бурбалак ў асноўным аналагічна фізіцы геліясферы.
Сонечны вецер
Сонечны вецер прадстаўляе сабой паток часціц (іанізаваных атамаў сонечнай кароны) і палёў, у прыватнасці, магнітных. Па меры таго, як Сонца круціцца, робячы абарот за 27 сутак, магнітнае поле, пераноснае сонечным ветрам, прымае форму спіралі. Зямля пры праходжанні віткоў гэтай спіралі ўзаемадзейнічае з ёй сваім магнітным полем, што можа прыводзіць да магнітных бур.
У сакавіку 2005 былі апублікаваныя вынікі вымярэнняў, вырабленых SOHO. Яны паказалі, што вобласць прасторы, запоўненая сонечным ветрам, не мае дакладнай восевай сіметрыі, а мае злёгку скажоную форму, хутчэй за ўсё, пад уплывам мясцовага ўчастка агульнагалактычнага магнітнага поля.
Геліясферны токавы слой
Геліясферны токавы слой прадстаўляе сабой «рабізну» ў геліясферы, якая ствараецца магнітным полем Сонца, якое круціцца і змяняе сваю палярнасць. Токавы слой выходзіць за межы геліясферы і з’яўляецца самай маштабнай структурай у Сонечнай сістэме. Сваёй формай ён нагадвае шматслаёвую спадніцу балерыны.
Знешняя структура
Знешняя структура геліясферы вызначаецца ўзаемадзеяннем сонечнага ветру з патокам часціц у міжзорнай прасторы. Патокі сонечнага ветру рухаюцца ва ўсе бакі ад Сонца, паблізу Зямлі маючы хуткасці ў некалькі сотняў кіламетраў у секунду. На вызначанай адлегласці ад Сонца, далёка за арбітай Нептуна, гэты звышгукавы паток пачынае зніжаць сваю хуткасць. Гэта тармажэнне адбываецца ў некалькі этапаў:
Мяжа ўдарнай хвалі
Мяжа ўдарнай хвалі — гэта паверхня ўнутры геліясферы, на якой адбываецца рэзкае запаволенне сонечнага ветру да гукавых хуткасцей (адносна хуткасці самога Сонца). Гэта адбываецца з-за таго, што рэчыва сонечнага ветру «натыкаецца» на міжзорнае рэчыва. Мяркуюць, што ў нашай Сонечнай сістэме мяжа ўдарнай хвалі знаходзіцца на адлегласці 75-90 астранамічных адзінак (каля 11-13,5 млрд км). У 2007 годзе Вояджэр-2 перасёк мяжу ударнай хвалі. (Фактычна ён перасякаў яе пяць разоў, з-за таго, што мяжа нясталая і мяняе сваё адлегласць ад Сонца ў выніку ваганняў сонечнай актыўнасці і выпусканага Сонцам рэчыва).
Ударная хваля ўзнікае таму, што часціцы сонечнага ветру рухаюцца з хуткасцю каля 400 км/с, у той час як хуткасць гуку ў міжзорнай прасторы складае прыкладна 100 км/с (дакладнае значэнне залежыць ад шчыльнасці, і таму можа мяняцца). Хоць міжзорнае рэчыва мае вельмі малую шчыльнасць, яно ўсё ж такі стварае пастаянны, хоць і нязначны ціск, якога на вызначанай адлегласці ад Сонца становіцца досыць, каб затармазіць сонечны вецер да гукавых хуткасцей. У гэтым месцы і ўзнікае ўдарная хваля.
Падобныя мяжы ўдарных хваль могуць назірацца ў зямных умовах. Найпросты прыклад можна бачыць, назіраючы за паводзінамі патоку вады ў ракавіне. Удараючыся аб ракавіну, бруя вады расцякаецца ва ўсе бакі з хуткасцю, якая перавышае хуткасць распаўсюджвання механічных хваль у вадзе. Фарміруецца дыск з вады вельмі малой таўшчыні, якая хутка расцякаецца, які імітуе звышгукавы паток сонечнага ветру. На краях гэтага дыска утворыцца вадзяны вал, за якім вада цячэ з хуткасцю, меншай хуткасці распаўсюджвання механічных хваль.
Сведчанні, прадстаўленыя Эдам Стоўнам на сустрэчы Амерыканскага геафізічнага саюза ў маі 2005 года, сцвярджаюць, што касмічны апарат Вояджэр-1 перасёк мяжу ўдарнай хвалі ў снежні 2004, калі знаходзіўся на адлегласці 94 а. а. ад Сонца. Такі вывад быў зроблены па змяненні паказчыкаў магнітнага поля, якія атрымліваюць з апарата. Апарат Вояджэр-2, у сваю чаргу, зафіксаваў адваротны рух часціц ўжо на адлегласці 76 а. а. у маі 2006 г. Гэта сведчыць аб некалькі несіметрычнай форме геліясферы, паўночная палова якой больш паўднёвай.
Спадарожнік Interstellar Boundary Explorer паспрабуе сабраць дадатковыя дадзеныя аб мяжы ударнай хвалі.
За мяжой ударнай хвалі знаходзіцца геліяпаўза, дзе адбываецца канчатковае тармажэнне сонечнага ветру і змешванне яго з міжзорным рэчывам, а яшчэ далей — галоўная ўдарная хваля, пры праходжанні якой часціцы міжзорнага ветру адчуваюць тармажэнне, аналагічнае тармажэнні сонечнага ветру.
У чэрвені 2011 года было абвешчана, што дзякуючы даследаванням «Вояджэраў» стала вядома, што магнітнае поле на мяжы Сонечнай сістэмы мае структуру, падобную на пену. Гэта адбываецца з-за таго, што намагнічаная матэрыя і дробныя касмічныя аб’екты ўтвараюць мясцовыя магнітныя палі, якія можна параўнаць з бурбалкамі.
Геліясферная мантыя
Геліясферная мантыя — вобласць геліясферы за межамі ўдарнай хвалі. У ёй сонечны вецер тармозіцца, сціскаецца і яго рух набывае турбулентны характар. Геліясферная мантыя пачынаецца на адлегласці 80-100 а. а. ад Сонца. Аднак, у адрозненне ад унутранай галіне геліясферы, мантыя не мае сферычнай формы. Яе форма хутчэй падобная на выцягнутую каметную кому, якая цягнецца ў процілеглым руху Сонца кірунку. Таўшчыня мантыі з боку набягаючага міжзорнага ветру нашмат менш, чым з процілеглага. Бягучая місія Вояджэраў складаецца ў зборы дадзеных аб геліясфернай мантыі.
Геліяпаўза
Геліяпаўза — тэарэтычная мяжа, на якой адбываецца канчатковае тармажэнне сонечнага ветру. Яго ціск ужо няздольны адціскаць міжзорнае рэчыва з Сонечнай сістэмы і адбываецца перамешванне рэчывы сонечнага ветру з міжзорным.
Гіпотэзы
Паводле адной з гіпотэз, паміж галоўнай ударнай хваляй і геліяпаўзай існуе вобласць, запоўненая гарачым вадародам, званая вадароднай сцяной. Гэтая сцяна ўтрымлівае міжзорнае рэчыва, сціснутае ўзаемадзеяннем з геліясферай. Калі часціцы, выпусканыя Сонцам, сутыкаюцца з часціцамі міжзорнага рэчыва, яны губляюць сваю хуткасць, преобразовывая кінетычную энергію ў цеплавую, што прыводзіць да фарміравання вобласці нагрэтага газу.
У якасці альтэрнатывы прапануецца азначэнне, што геліяпаўза — гэта магнітапаўза, мяжа, якая абмяжоўвае сонечную магнітасферу, за якой пачынаецца агульнамагнітнае магнітнае поле.
Галоўная ўдарная хваля
Гіпотэза сцвярджае, што Сонца так жа стварае ўдарную хвалю пры руху праз міжзорнае рэчыва, як і зорка на здымку справа. Гэтая ўдарная хваля мае форму дугі нацягнутага лука, з-за чаго і атрымала сваю другую назву — дугавая. Яна падобная хвалі, якая ўзнікае на воднай паверхні перад носам судна, якое рухаецца, і ўзнікае па тым жа самым прычынах. Галоўная хваля паўстане ў выпадку, калі міжзорнае рэчыва рухаецца насустрач Сонцу з звышгукавой хуткасцю. «Удараючыся» аб геліясферу, міжзорны вецер тармозіцца і фармуе ўдарную хвалю аналагічную хвалі, якая фарміруецца ўнутры геліясферы пры тармажэнні сонечнага ветру. Спецыялісты NASA Роберт Неміраф (Robert Nemiroff) і Джэры Бонел (Jerry Bonnell) лічаць, што сонечная галоўная хваля можа існаваць на адлегласці 230 а. а. ад Сонца.
Ударнай хвалі, аднак, можа зусім не існаваць. У даследаванні, апублікаваным на аснове аналізу дадзеных зонда IBEX, сцвярджаецца, што хуткасць руху геліясферы праз міжзорнае рэчыва недастаткова вялікая (84000 кіламетраў у гадзіну замест раней чаканых 95000) для гэтага. Гэтыя высновы пацвярджаюцца і дадзенымі апаратаў Вояджэр.
Назірання арбітальнага тэлескопа GALEX паказалі, што ў зоркі Міра сузор’я Кіт ёсць падобны на каметную кому хвост з выкінутага зорнага рэчыва, а таксама выразна адрозная галоўная ўдарная хваля, якая знаходзіцца ў кірунку руху зоркі праз космас (на хуткасці 130 км/с).
Славута
Славута (Славута) — горад абласнога значэння ва Украіне, цэнтр Славуцкага раёна Хмяльніцкай вобласці. Насельніцтва 35892 жыхароў (2014). Горад размешчаны на рацэ Гарынь, чыгуначная станцыя Славуты I, за 118 км ад Хмяльніцкага. Праз горад праходзіць аўтадарога Стараканстантынаў — Роўна — Жыткавічы (Беларусь) Н25. Вытворчасць будматэрыялаў; дрэваапрацоўчая, харчовая і інш. прамысловасць. Заснавана ў 1633 годзе. Горад абласнога падпарадкавання з 1979 года.
Малінаўка (Бабаўнянскі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Да 8 чэрвеня 1963 года пасёлак уваходзіў у склад Пясочанскага сельсавета, да 30 сакавіка 2016 года — у склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
Кудрычы (Пінскі раён)
Ку́дрычы (, Кудричи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Калавуравіцкага сельсавета.
NGC 7257
NGC 7257 (іншыя абазначэнні — NGC 7260, PGC 68691, MCG -1-57-3) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каўказскі фронт (Першая сусветная вайна)
Каўка́зскі фронт — адзін з франтоў і важны тэатр ваенных дзеянняў падчас Першай сусветнай вайны (1914—1918).
Першапачаткова фронт пралягаў уздоўж расійска-турэцкай мяжы ад Чорнага мора праз возера Ван да возера Урмія, аднак затым ахапіў таксама тэрыторыі паўночна-заходняга Ірана, Арменіі, Азербайджана і Дагестана. За год да заканчэння Першай сусветнай вайны ў Расіі адбылася рэвалюцыя, у выніку чаго асноўнае супрацьстаянне турэцкай арміі склалі армянскія фарміраванні. Ускладненне вайны міжканфесійнымі і міжэтнічных фактарамі спрыялі выбухаў гвалту (генацыд армян, генацыд пантыйскіх грэкаў, сакавіцкія падзеі ў Баку (1918), разня армян у Баку, шамхорская разня).
Перадгісторыя
У 1914 годзе на пачатку вайны тэрыторыя сучасных Грузіі, Арменіі і Азербайджана ўваходзілі ў склад Расійскай імперыі як Тыфліская, Эрыванская і Бакінская губерні. Акрамя таго, Расіі таксама належалі некаторыя прыгранічныя тэрыторыі сучаснай Турцыі (Карская вобласць) і Грузіі (Батумская вобласць). Расійска-турэцкая мяжа сфарміравалася ў 1878 годзе па выніку апошняй руска-турэцкай вайны. 2 жніўня 1914 года быў падпісаны германа-турэцкі саюзны дагавор. 6 жніўня 1914 года Асманская імперыя падпісала сакрэтнае пагадненне з Германіяй, адно з палажэнняў якога прадугледжвала змяненне ўсходніх межаў Асманскай імперыі для стварэння калідора, які вядзе да мусульманскіх народаў Расіі (Горцы Каўказа, татары Каспійска-Волжскага раёна і Заходняй Сібіры, мусульмане Туркестана), што мела на ўвазе ліквідацыю армянскай прысутнасці на гэтых тэрыторыях. Германія ўзяла на сябе абавязацельства спрыяць рэалізацыі турэцкіх тэрытарыяльных прэтэнзій — «выправіць усходнія межы Атаманскай імперыі такім чынам, каб забяспечыць непасрэдны судотык Турцыі з жывучым у Расіі мусульманскім насельніцтвам».
Перавоз (Слабада-Кучынскі сельсавет)
Пераво́з (, Перевоз) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
Каўказскі фронт (Першая сусветная вайна)
Перадгісторыя
10 жніўня ў праліў Дарданэлы ўвайшлі нямецкія крэйсера «Гёбен» і «Брэслау», якія збеглі ад пераследу брытанскага флота ў Міжземным моры. Тым не менш большасць членаў турэцкага ўрада, у тым ліку вялікі візір, усё яшчэ выступалі супраць вайны. Тады ваенны міністр Энвер-паша разам з нямецкім камандаваннем пачаў вайну без згоды астатніх членаў урада, паставіўшы краіну перад фактам, які адбыўся. 16 кастрычніка турэцкі крэйсер «Гамідзіе» падышоў да Новарасійску. Спыніўшыся каля горада, крэйсер спусціў шлюпку, на якой у Наварасійск прыбылі два турэцкіх марскіх афіцэра. Яны запатрабавалі ад мясцовых уладаў здачы горада і перадачы ім усіх казённых сродкаў і маёмасці. У адказ мясцовыя ўлады арыштавалі абодвух турэцкіх афіцэраў. Не дачакаўшыся іх вяртання, крэйсер зняўся з якара і сышоў. Пазней некалькімі стрэламі з надышоўшага турэцкага мінаносца ў порце быў затоплены параход Расійскага тав-ва «Мікалай». На беразе былі пашкоджаныя цыстэрны з нафтай, якая загарэлася. 29 і 30 кастрычніка 1914 года турэцкі флот абстраляў Севастопаль, Адэсу, Феадосію і Новарасійск (у Расіі гэта падзея атрымала неафіцыйную назву «Севастопальская пабудка»).
Асманская імперыя
Германія забяспечвала турэцкую армію неабходнымі для вядзення вайны ваенна-тэхнічнымі рэсурсамі, а Асманская імперыя дала свае людскія рэсурсы, задзейнічаўшы на рускім фронце 3-ю армію, якую на пачатковым этапе ўзначаліў сам ваенны міністр Энвер-паша (начальнік штаба — нямецкі генерал Ф. Бронзарт фон Шэлендорф). 3-я армія, якая налічвала каля 100 батальёнаў пяхоты, 35 эскадронаў конніцы і да 250 гармат, займала пазіцыі ад чарнаморскага ўзбярэжжа да Масула, пры гэтым асноўная частка сілаў была сканцэнтраваная на левым флангу супраць рускай Каўказскай арміі. На баку Турцыі таксама змагалася курдская ірэгулярная конніца і, у канцы вайны, азербайджанская Каўказская ісламская армія.
Турэцкая армія (у тым ліку войскі, дзейнічаючыя у Персіі) на Каўказскім фронце да канца 1914 года налічвала 190 тысяч салдат і афіцэраў, размеркаваных па 160 батальёнах і 128 эскадронаў пры 300 гарматах і 10 тысяч курдскіх коннікаў. Да 1 ліпеня 1916 года налічвала 309 батальёнаў пяхоты з артылерыяй, 156 эскадронаў і сотняў і каля 12 тысяч курдаў. Турэцкі батальён складаўся з трох рот, тры батальёна ўтваралі полк, тры палка — дывізію, і дзве ці тры дывізіі — корпус.
Расійская імперыя
Расійская Каўказская армія засяродзіла на Карскім накірунку каля 6 дывізій і на Эрыванскім накірунке каля 2 дывізій і конніца ў раёне Ігдыра. Камандуючым Каўказскай арміяй працяглы час быў генерал Юдзеніч. Флангі прыкрываліся невялікімі самастойнымі атрадамі з памежнай варты, казакоў і армянскага апалчэння. Усяго ў склад Каўказскай арміі (уключаючы Пярсідскі экспедыцыйны корпус) да канца 1915 года ўваходзіла 129 батальёнаў, 8 артылерыйскіх батальёнаў, 384 гарматы, 240 кавалерыйскіх сотняў і эскадронаў, 2 добраахвотніцкія конныя сотні, 48 дружын апалчэння, 4 армянскія добраахвотніцкія дружыны, 18,5 інжынерных рот, асобная кулямётная каманда, 1 авіяцыйны атрад, 1 этапны батальён, 1 паветраплавацельная рота. Колькасць рускай арміі на Каўказе на пачатак вайны ацэньваецца ў 170 тысяч чалавек.
Армянскае пытанне
Як адзначае Маслоўскі, да 1896 года «армянскага пытання ў Турцыі не існавала», так як армяне карысталіся пэўнымі правамі як мілет, аднак пасля таго, як прыбыўшыя з Лондана армянскія рэпатрыянты зладзілі крывавую правакацыю супраць курдаў, што спрыяла незагойнаму вітку напружанасці. Кіраўніцтва Турцыі нават спрабавала прыцягнуць заходніх армян на свой бок і прапаноўвала ім ствараць добраахвотніцкія атрады ў складзе турэцкай арміі і схіліць усходніх армян да сумеснага выступлення супраць Расіі. Гэтым планам, аднак, не наканавана было ажыццявіцца. Расійскія ўлады звярталіся да падобных схемаў. Міністр замежных спраў Сяргей Сазонаў лічыў, што «пажадана падтрымліваць самыя цесныя адносіны з армянамі і курдамі з мэтай... выкарыстоўваць іх у любы момант» у выпадку пачатку вайны. Па яго плане, на выпадак вайны меркавалася забяспечыць зброяй насельніцтва па той бок турэцкай мяжы. Кіраўніцтва «Дашнакцуцюн», аднак, заявіла, што армяне па абодва бакі мяжы ў будучай вайне павінны заставацца лаяльнымі свайму ўраду.
Да 1914 года Расія ў ваенна-палітычным дачыненні дасягнула надзвычай буйных вынікаў у Турэцкай (Заходняй) Арменіі, дамогшыся правядзення Турцыяй рэформаў у армянскіх вілайетах.
З пачаткам Першай сусветнай вайны ў Закаўказзе разгарнуўся армянскі дабравольны рух. Армяне звязвалі з гэтай вайной пэўныя надзеі, разлічваючы на вызваленне з дапамогай рускай зброі Заходняй Арменіі. Таму армянскія грамадска-палітычныя сілы і нацыянальныя партыі абвясцілі гэтую вайну справядлівай і заявілі аб безумоўнай падтрымцы Антанты. У той час як армянскі каталікос спрабаваў атрымаць ад расійскіх уладаў гарантыі пасляваеннай аўтаноміі для Турэцкай Арменіі, намеснік Каўказа граф Варанцоў-Дашкаў заявіў, што Расія будзе настойваць на ажыццяўленні раней узгодненых рэформаў, і заклікаў армян у Расіі і па той бок мяжы быць гатовымі да падтрымцы расійскіх дзеянняў у выпадку вайны.
Вынікі кампаній на Каўказскім фронце
На момант заканчэння Першай сусветнай вайны ні адзін з першапачатковых удзельнікаў не дасягнулі заяўленых мэтаў. Расія трапіла ў бездань Грамадзянскай вайны, часова страціўшы кантроль над значнай часткай сваіх тэрыторый. На грань выжывання была пастаўлена і сама Турцыя, паколькі Сеўрскі мірны дагавор прадугледжваў дэзінтэграцыю яе тэрыторыі. Не прывяло заканчэнне Першай сусветнай вайны і да міру, так як баявыя дзеянні працягнуліся (Вайна за незалежнасць Турцыі) аж да заключэння Маскоўскага і Карскага дагавора 1921 года. Тым не менш, вытокі незалежнасці, роўна як і межы сучасных Грузіі, Арменіі і Азербайджана ўзыходзяць менавіта да падзей Першай сусветнай вайны.
Dioscoreaceae
Dioscoreaceae — сямейства аднадольных раслін, якое змяшчае каля 750 відаў.
Апісанне
Гэтыя віды раслін растуць як шматгадовыя травяністыя расліны ці драўняныя ліяны, радзей кусты; у асноўным двухдомныя, але ёсць і аднадомныя віды. Яны, як правіла, утвараюць карэнішчы або клубні ў якасці органаў захоўвання. Лісты, як правіла, размешчаны насупраць адзін аднаго і па спіралі. На многіх буйных лістах часта прысутнічаюць пазакветкавыя нектарнікі. Ліставыя пласцінкі простыя або складаныя. Кветкі знаходзяцца ў па-рознаму пабудаваных суквеццях. Большасць аднаполыя. Кветкі маюць шэсць пялёсткаў. Плады розныя, як правіла, капсулы, рэдка мясістыя ягады або крылаткі.
Выкарыстанне чалавекам
Сярод відаў ёсць харчовыя расліны і некаторыя віды лекавыя. Некаторыя расліны могуць служыць зыходным матэрыялам для вытворчасці паўсінтэтычных гармонаў.
Антанен Арто
Антанен Арто (Antonin Artaud;,  — , ) — французскі пісьменнік, паэт, драматург, акцёр тэатра і кіно, мастак, кінасцэнарыст, рэжысёр і тэарэтык тэатра, наватар тэатральнай мовы, які прысвяціў жыццё і творчасць пытанні аб новым абгрунтаванні мастацтва, яго месцы ў свеце і права на існаванне. Арто распрацаваў уласную тэатральную канцэпцыю, якая называецца «тэатр жорсткасці» («круятычны тэатр»).
У 1920-х — першай палове 1930-х сыграў шэраг роляў у кіно ў такіх рэжысёраў, як Абель Ганс, Фрыц Ланг, Георг Вільгельм Пабст, Карл Тэадор Дрэер, Марсель Л’Эрб’е, Жэрмен Дзюлак, Клод Атан-Лара, Марыс Турнёр інш.
Даўжанскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лосвідскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — маёнтак Доўжа. З 29 кастрычніка 1924 года ў Кузняцоўскім раёне, з 26 сакавіка 1927 года ў складзе Віцебскага раёна. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вугалок. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Віцебскім раёне БССР. 15 лютага 1931 года сельсавет уключаны ў гарадскую рысу Віцебска. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе адноўленага Віцебскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бараўлянскага сельсавета.
Праспект Маршала Ракасоўскага (Кіеў)
Праспе́кт Ма́ршала Ракасо́ўскага (Проспе́кт Ма́ршала Рокоссо́вського) — праспект у Абалонскім раёне горада Кіева, мясцовасць Прыёрка, жылы масіў Мінскі. Пралягае ад Палярнай вуліцы да вуліцы Юрыя Кандрацюка.
Праспект Маршала Ракасоўскага з’яўляецца найкарацейшым з усіх праспектаў горада — яго даўжыня складае ўсяго 680 м.
Гісторыя
Праспект запраектаваны пад назвай Бульварная вуліца ў 1960-я гады. Сучасная назва (у гонар савецкага ваеначальніка К. К. Ракасоўскага) забудова — з 1970 года.
Геаграфічныя каардынаты
Каардынаты пачатку 50.61938°N, 30.45762°W
Каардынаты канца 50.52516°N, 30.46078°W
Валерый Аляксандравіч Ярмоленка
Валерый Аляксандравіч Ярмоленка (, с. Сяміазёрнае, Кустанайская вобласць, Казахстан) — беларускі геолаг, географ. Доктар геаграфічных навук (1994), прафесар (1998). Акадэмік Пятроўскай акадэміі навук і мастацтваў (1996).
Скончыў маркшэйдэрскі (1962) і эканамічны (1965) факультэты Пецярбургскага горнага інстытута. 3 1969 у Інстытуце геалагічных навук Нацыянальнай АН Беларусі, з 1974 у Беларускім філіяле Усесаюзнага НДІ галургіі, з 1976 у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце, з 1990 у БДУ. Прадстаўнік Беларусі ў INHIGEO (Лісабон) — сусветнай камісіі па гісторыі навукі.
Навуковыя працы па праблемах рацыянальнага прыродакарыстання, эканамічнай ацэнцы карысных выкапняў Беларусі і інш.
Мухна
Му́хна — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ула, за 12 км у напрамку на паўночны ўсход ад Лепеля.
Плошча паверхні возера 0,58 км². Даўжыня 1,96 км, найбольшая шырыня 0,62 км. Даўжыня берагавой лініі 7,9 км. Найбольшая глыбіня 20 м Аб’ём вады 4,5 млн. м³. Плошча вадазбору 8,28 км².
Схілы катлавіны возера вышынёй 15—20 м. Берагі нізкія, пясчаныя або тарфяністыя. Зона мелкаводдзя пясчаная, глыбей дно выслана сапрапелем. Возера слаба зарастае. Злучана пратокамі з азёрамі Воласна і Уклейна.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лешч, плотка і іншыя віды рыб.
NGC 7258
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Помнік Льву Сапегу (Лепель)
Помнік Льву Сапегу — помнік у Лепелі Віцебскай вобласці Беларусі. Прысвечаны выдатнаму палітыку, дыпламату і дзяржаўнаму дзеячу Льву Сапегу, які ў 1586 годзе заснаваў за тры кіламетры ад старога горада Белы Лепель або Новы Лепель. Першы ў Беларусі помнік Льву Сапегу.
Гісторыя
Ініцыятыва ўсталяваць помнік на беразе Лепельскага возера побач з касцёлам Святога Казіміра належала пробашчу мясцовай парафіі ксяндзу Андрэю Аніскевічу. Да ідэі дужа няўхвальна паставіліся мясцовыя праваслаўныя святары, адзін з якіх нават накіраваў ліст у гарвыканкам, каб помнік ставіць забаранілі. У першую чаргу таму, што Сапега нарадзіўся ў праваслаўнай сям’і, а пад канец жыцьця прыняў каталіцкую веру, а таксама з той нагоды, што ў яго часы Вялікае Княства Літоўскае і Рэч Паспалітая варагавалі з расійскай дзяржавай.
Адкрыццё помніка адбылося 11 верасня 2010 года, у Дзень горада.
Петракоўская губерня
Пятрокаўская губерня (Петроковская губерния) — губерня ў складзе Каралеўства Польскага з адміністрацыйным цэнтрам у Пётркуве Трыбунальскім.
Гісторыя
Была ўтворана ў 1867 годзе і існавала да захопу мясцовасці кайзераўскімі войскамі падчас Першай сусветнай вайны.
Якуб Відацкі
Якуб (Якаў Піліпавіч) Відацкі — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Відацкіх герба «Корчак». Сын Піліпа Яна Відацкага і Юліяны Пюрэцкай. Меў брата Яна, ганаровага апекуна Гродзенскай гімназіі.
У 1809 г. — дазорца вясковых складоў Гродзенскай губерні. У 1813 г. — прысяжны (камісар) Кобрынскага ніжняга земскага суда. У 1821 г. — кобрынскі земскі спраўнік. У 1837 г. — прысяжны Кобрынскага павятовага суда. У 1840 г. — кобрынскі павятовы суддзя.
Сябра масонскай ложы «Сябры чалавецтва» ў Гродне, масон 1-й ст. у 1821 годзе.
Валодаў 156 сялянскімі душамі ў Кобрынскім павеце.
Сям’я
Сын Эдмунд служыў аланецкім (Аланецкая губерня была самай паўночнай у еўрапейскай частцы Расійскай імперыі) павятовым (памочнікам пракурора па крымінальных справах) у чыне калежскага сакратара, а Юльян — у  паручнікам.
Раберта Себасцьян Мата
Раберта Себасцьян Мата (Roberto Sebastian Antonio Matta Echaurren;, Сант’яга дэ Чылі — , Чывітавек’я, Італія) — чылійскі мастак-сюррэаліст, скульптар, архітэктар і графік, сябар і аднадумец Сальвадора Далі, лідар лацінаамерыканскага арт-авангарда.
NGC 7259
NGC 7259 (іншыя абазначэнні — PGC 68718, ESO 467-50, MCG -5-52-69, AM 2220-291) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Андрэй Мацвеевіч Мацвееў
Андрэй Мацвеевіч Мацвееў (1701/1702 —, Санкт-Пецярбург) — рускі жывапісец, партрэтыст. У 1716 годзе паводле ўказа Пятра Першага пасланы вучыцца ў Галандыю. У 1717—1723 гадах вучыўся ў Амстэрдаме, у 1723—1727 гадах у Акадэміі мастацтваў у Антверпене. Пасля вяртання ў 1727 годзе ў Пецярбург, пасля смерці Пятра Першага, прыняты ў Канцылярыю ад будынкаў і з 1731 года, атрымаўшы званне майстра, кіраваў «жывапіснай камандай» Канцылярыі і вялікай групай вучняў.
Андрэ Масон
Андрэ Масон (André Masson,, Баланьі-сюр-Церэн, Уаза — , ) — французскі жывапісец і графік.
Біяграфія
Вырас у Бельгіі, пачаў вывучаць выяўленчае мастацтва ва ўзросце адзінаццаці гадоў у Акадэміі прыгожых мастацтваў у Бруселі пад кіраўніцтвам Канстанта Мантальда. З 1912 года пасяліўся ў Парыжы, пазнаёміўся з Максам Жакобам. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, быў цяжка паранены (1917), некалькі месяцаў правёў у шпіталях, і ў 1919 годзе быў вызвалены ад воінскай павіннасці. У 1922 годзе Масон пасяліўся на Манпарнасе і зняў пад майстэрню маленькае памяшканне на вуліцы Блюмэ. У тым жа годзе ў яго набылі некалькі работ Гертруда Стайн і Эрнэст Хемінгуэй. У 1923 годзе пазнаёміўся з Хуанам Міро, Антаненам Арто, Мішэлем Лейрысам, увайшоў у кола сюррэалістаў (у 1929 годзе парваў адносіны з Брэтонам). Прыняў удзел у Першай сюррэалістычнай выстаўцы, якая адбылася ў Галерэі П’ер. У 1924 годзе пасябраваў з Жоржам Батаем, у далейшым ілюстраваў яго кнігі, супрацоўнічаў у часопісе «Ацэфал», глыбока ўспрыняў яго філасофію эраса і гвалту. У 1934—1936 гадах жыў у Іспаніі, з 1940 па 1945 гады — у ЗША.
Працы Масона захоўваюцца ў найбуйнейшых музеях, уключаючы Музей Гугенхайма ў Нью-Ёрку і Цэнтр Пампіду ў Парыжы.
Іван Іванавіч Паўлоўскі
Іван Іванавіч Паўлоўскі (, в. Святая Воля,, Брэсцкай вобласці) — беларускі вучоны ў галіне педагогікі. Доктар педагагічных навук (2001).
Біяграфія
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут у 1978 годзе. Настаўнічаў. 3 1983 года ў Нацыянальным інстытуце адукацыі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (у 1987—1992 гадах загадчык лабараторыі пачатковага навучання, у 1990—2002 — загадчык аддзела дыдактыкі, з 2002 загадчык лабараторыі тэорыі і методыкі навучання мове і літаратуры).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па методыцы навучання беларускай мове, агульнай дыдактыцы, тэорыі і практыцы пачатковага навучання. Аўтар падручнікаў па беларускай мове для 1 — 4-га класаў школ з беларускай мовай навучання.
Матэа дзі Джавані
Матэа дзі Джавані, або Матэа да Сіена (Matteo di Giovanni di Bartolo); каля 1430, Борга (Сан Сепалькра) —, ) — італьянскі мастак, прадстаўнік рэалістычнай плыні ў сіенскім і ўмбрыйскім жывапісе кватрачэнта.
Абель Ганс
Абель Ганс (Abel Gance, сапраўднае імя Эжэн Аляксандр Перэтон;,  — , там жа) — французскі кінарэжысёр, акцёр.
Біяграфія
Быў партнёрам Макса Ліндэра ў шматлікіх фільмах. У 1910 годзе піша сцэнарыі для Луі Феяда, Альбера Капелані, Каміла дэ Марлона.
У 1914 годзе мабілізаваны ў войска. Здымаў прапагандысцкія фільмы («Гераізм Пады» (1915), «Страс і К» (1915), «Смяротны газ» (1916)).
Да найболей значных фільмаў Ганса, знятых пасля 1917 года, можна аднесці «Маці смуткуючая» (Mater Dolorosa), «Дзясятую сімфонію», «Я вінавачу», «Кола».
У 1927 годзе ставіць «Напалеон», дзе сам граў ролю Сен-Жуста. Фільм задуманы як трылогія, але на наступныя дзве часткі Ганс не знаходзіць сродкаў. У 1929 годзе трэцяя частка трылогіі пастаўлена Лупу Пікам: «Напалеон на востраве Св. Алены». У 1936 годзе адбылося яго агучванне, а ў 1971 годзе выйшла на экраны другая, дапоўненая рэдакцыя. Англійскаму гісторыку Кевіну Браўнлоў атрымалася ўзнавіць найболей поўную версію, якая зрабіла фурор у Нью-Ёрку ў 1981 годзе.
Плошчава
Пло́шчава (, Площево) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Калавуравіцкага сельсавета.
NGC 7261
NGC 7261 (іншае абазначэнне — OCL 237) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Генрык Лаўмянскі
Генрык Лаўмянскі (Łowmiański;, Даўгуджэй, цяпер Літва — , ) — польскі гісторык-медыевіст і славяназнавец.
Вучыўся ва ўніверсітэце Св. Уладзіміра ў Кіеве, м.інш. у вядомага гісторыка Мітрафана Доўнар-Запольскага. У 1919 г. пераехаў у Вільню, у Універсітэт Стэфана Баторыя, з 1934 г. — прафесар. Напісаныя Г. Лаўмянскім у 1920-1930-я працы застаюцца актуальнымі. Гісторыкам была і жонка — Марыя Лаўмянская, разам яны падрыхтавалі да выдання (1939) фундаментальны том «Актаў віленскіх цэхаў», але пачатак 2-й сусветнай вайны пакінуў кнігу ў рукапісе.
Рэдактар 1-га тому Гісторыі Польшчы (1957). Аўтар прац па гісторыі польскага Сярэднявечча, даследванняў па гісторыі Расіі і інш. славянскіх краін. У працы «Праблема ролі нарманаў ва ўзнікненні славянскіх дзяржаў» (1957) Г. Лаўмянскі раскрытыкаваў нарманісцкую тэорыю. Фундаментальная праца Г. Лаўмянскага «Старажытнейшая гісторыя Польшчы» (1963) адзначаная ў 1964 г. Дзяржаўнай прэміяй.
Загінуў, у Г. Лаўмянскага быў зусім слабы зрок, трапіўшы пад трамвай.
Санны спорт на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018
Спаборніцтвы па санным спорце на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 у Пхёнчхане (Паўднёвая Карэя) прайшлі з 10 па 15 лютага. Было разгуляна 4 камплекта узнагарод.
Каляндар
Мясцовы час (UTC+9).
Іна Віталеўна Капішына
Іна Віталеўна Капішына (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі 2010 года на дыстанцыі 100 м брасам.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Тромбкі Вельке)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — рымска-каталіцкі мураваны парафіяльны касцёл у в. Тромбках Вельке Гданьскага павета Паморскага ваяводства.
Гісторыя
Узведзены ў 1628 годзе. Ён быў пабудаваны з цэглы, у той час як усходні франтон мае драўляную каркасную канструкцыю, а дах накрыты бляхай. Па зводу — аднанефавы храм, накрытым высокім двухсхільным дахам, квадратная ў плане вежа ўвенчана купальным дахам. У інтэр’еры захавалася каштоўнае барочнае аздабленне.
Суэцкі крызіс
Суэцкі крызіс  — палітычны крызіс і ўзброены канфлікт у 1956 паміж Егіптам і альянсам Вялікабрытаніі, Францыі і Ізраіля. Прычынай канфлікту была страта кантролю Вялікабрытаніі над Суэцкім каналам пасля яго нацыяналізацыі Егіптам. Нягледзячы на ваенную перамогу, пад ціскам СССР і ЗША кааліцыя вымушана была саступіць Егіпту, што прывяло да зніжэння ўплыву еўрапейскіх краін у рэгіёне, палітычных крызісаў у Брытаніі і Францыі, пазбаўлення Брытанскай імперыі ролі звышдзяржавы і ўзмацнення ўплыву Егіпту і СССР на Блізкім Усходзе.
NGC 7262
NGC 7262 (іншыя абазначэнні — PGC 68737, ESO 405-17) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўднёвая Рыба.
Ампер-гадзіна
Ампер-гадзіна (А·г) — пазасістэмная адзінка вымярэння электрычнага зараду, якая выкарыстоўваецца пры абслугоўванні электрычных акумулятараў, а таксама пры ўліку спажывання электраэнергіі. Акумулятар з зарадам у 1 А·г здольны забяспечыць сілу току 1 ампер на працягу адной гадзіны. Спажыванне электраэнергіі ў 1 А·г азначае, што сярэдні ток у ланцугу спажывання складаў 1 ампер на працягу 1 гадзіны, а сярэдняе напружанне было фіксаваным.
Часта таксама ўжываецца кратная адзінка міліампер-гадзіна (мА·г), якая выкарыстоўваецца звычайна для пазначэння зараду невялікіх акумулятараў.
Велічыню ў ампер-гадзінах можна перавесці ў сістэмную адзінку вымярэння зараду — кулон. Паколькі адзін кулон роўны А·с, то, перавядучы гадзіны ў секунды, атрымліваем, што 1 ампер-гадзіна будзе роўная 3600 кулон.
Канюхі (Пінскі раён)
Канюхі́ (, Конюхи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лапацінскага сельсавета.
Сферычная астраномія
Сферычная астраномія — раздзел астраметрыі, які распрацоўвае матэматычныя метады вызначэння сапраўднага становішча і руху нябесных цел у касмічнай прасторы паводле іх бачных становішчаў і перамяшчэнняў на нябеснай сферы. Матэматычны апарат сферычнай астраноміі — сферычная трыганаметрыя, асноўнае паняцце — нябесная сфера. Устанаўлівае сістэму нябесных каардынат, вызначае асноўныя элементы нябеснай сферы, распрацоўвае метады ўліку заканамерных змен нябесных каардынат у выніку прэцэсіі, нутацыі, рэфракцыі і аберацыі святла, паралактычных зрушэнняў, а таксама тэоры, вызначэння дакладнага часу. Дае магчымасць рашаць задачы практычнай астраноміі: вызначаць час і азімуты ўсходу і захаду Сонца, Месяца, зорак, геаграфічныя каардынаты месца назірання.
Эльвіра Адольфаўна Васількова
Эльвіра Адольфаўна Васількова (у замужжы — Бучанкова, 15 мая 1962, г. Свярдлоўск-44, Свярдлоўская вобласць) — савецкая спартсменка (плаванне брасам), прызёр Алімпійскіх гульняў. Майстар спорту СССР мижнароднага класу (1978).
Плошча Тараса Шаўчэнкі (Кіеў)
Пло́шча Тара́са Шаўчэнкі — плошча ў Абалонскім раёне горада Кіева. Мясцовасць Кінь-Грусці, Мінскага масіва. Размешчана паміж вуліцамі Вышгарацкай, Сашэнка, Пушча-Вадзіцкай, Палярнай і Мінскім праспектам.
Эльвіра Адольфаўна Васількова
Спартыўная кар'ера
Найвышэйшага дасягнення Эльвіра Васількова дамаглася на Алімпійскіх гульнях у Маскве ў 1980 годзе, стаўшы срэбным прызёрам у плаванні на дыстанцыі 100 м брасам і бронзавым ў камбінаванай эстафеце 4×100 м.
Плошча Тараса Шаўчэнкі (Кіеў)
Гісторыя
Плошча ўзнікла ў першай палове ХХ стагоддзя, называлася плошча Кінь-Грусць ад аднайменнай гістарычнай мясцовасці. Сучасная назва ў гонар ўкраінскага паэта, пісьменніка, мастака Т. Р. Шаўчэнкі — з 1959 года.
Ян Відацкі
Якуб (Іван Піліпавіч) Відацкі (Jan Widacki) — памешчык.
Плошча Тараса Шаўчэнкі (Кіеў)
Гісторыя
Паблізу плошчы, паміж Прыёркай, Ветранымі гарамі, Вінаградарам і Пушча-Водзіцкім лесам, размешчаны Шаўчэнкаўскі пасёлак. У жніўні 1859 года Тарас Шаўчэнка жыў у доме № 5 па Вышгарацкай вуліцы ў сям’і Барбары Мацвееўны Пашкоўскай.
Эльвіра Адольфаўна Васількова
Спартыўная кар'ера
Пасля завяршэння спартыўнай кар'еры скончыла БДІФК (1985), жыве і працуе ў Мінску.
Плошча Тараса Шаўчэнкі (Кіеў)
Інфраструктура
Праз плошчу праходзяць аўтобусныя, тралейбусныя, трамвайныя маршруты, дзякуючы чаму можна бесперасадачна дабрацца да дзесятка станцый метро.
Ян Відацкі
Біяграфія
Скончыў філасофскі факультэт Віленскага універсітэта. Чалавек перадавых для свайго часу поглядаў.
Плошча Тараса Шаўчэнкі (Кіеў)
Інфраструктура
У паўночнай частцы плошчы знаходзіцца аўтастанцыя «Палессе», ад якой адпраўляюцца аўтобусы па маршрутах паўночнага напрамку. Ва ўсходняй частцы трамвайнае кальцо.
Ян Відацкі
Біяграфія
Валодаў маёнткамі Рагозна і Крупчыцы.
У восень 1823 года спадчыннік расійскага імператара Паўла, будучы Аляксандр І, наведваў Крупчыцы, кіруючыся дарогай да Брэст-Літоўскай крэпасці. Ян Відацкі прыняў яго на яшчэ не да канца дабудаванай паштовай станцыі. Аляксандр, відаць, застаўся задаволены гасціннасцю на Крупчыцкай станцыі. Пасля яго ад’езду памешчык атрымаў высокую дзяржаўную ўзнагароду — ордэн святога Уладзіміра І-ай ступені.
Сям’я
К шлюбе з Канстанцыяй з Віславухаў меў сыноў:
Мікалай Цімафеевіч Ярчак
Мікалай Цімафеевіч Ярчак (нар., в. Гошчава, Івацэвіцкі раён Брэсцкай вобл.) — беларускі псіхолаг. Доктар псіхалагічных навук (1994), прафесар (1995).
Скончыў Мінскі педагагічны інстытут замежных моў (1970). Настаўнічаў. 3 1973 у Мінскім лінгвістычным універсітэце (з 1997 загадчык кафедры псіхалогіі).
Матэа Джаванеці
Матэа Джаванеці (Matteo Giovannetti; згадваецца ў дакументах з 1322 па 1368 год) — італьянскі мастак.
Адзін з найбуйных прадстаўнікоў «авіньёнскай школы» XIV стагоддзя, Джаванеці нарадзіўся ў Вітэрба, адкуль паходзіла яго сям’я, і ​​дзе, паводле дакумента ад 1336 года, ён быў настаяцелем у царкве Сан Марціна. Імя Джаванеці ўпершыню згадваецца ў папскім лісце ад 1322 года. У іншым лісце ад 1328 года паведамляецца аб прызначэнні Матэа святаром у царкву Св. Лукі ў Вітэрба. Дакумент падпісаны папам Бенедыктам XII (1334—1342) у 1336 годзе паведамляе аб прызначэнні Джаванеці настаяцелем у царкве Сан Марціна, а дакумент ад 1348 года сведчыць, што Матэа быў прызначаны галоўным настаяцелем Верселя ў Правансе. У Авіньёне ён упершыню згадваецца ў 1343 годзе, калі разам з італьянскімі і французскімі майстрамі распісваў фрэскамі вежу Гард-Роб у папскім палацы.
Сцяпан Цімафеевіч Разін
Сцяпа́н Цімафе́евіч Ра́зін (каля 1630 — ) — кіраўнік Сялянскай вайны 1670—1671 у Расіі, данскі казак.
Сцяпан Разін — герой народных паданняў і песень, яму прысвечаны творы літаратуры і мастацтва.
Жыццё
Сцяпан Цімафеевіч Разін нарадзіўся каля 1630 года ў станіцы Зімавейскай-на-Доне (цяпер Валгаградская вобласць, Расія) у сям'і заможнага казака Цімафея Разі.
У 1661—1662 удзельнічаў у перагаворах дэлегацыі Войска Данскога і афіцыйнага маскоўскага пасольства з калмыкамі пра сумесныя дзеянні супраць нагайскіх татар. У 1662—1663 камандзір атрада данскіх казакоў у паходах супраць крымскіх татар. Удзельнік вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667. У 1667 узначаліў грабежніцкі паход казацкай беднаты на рэкі Волгу і Яік (Урал), у 1668—1669 — паход казацкай флатыліі па Каспійскім моры: разрабаваны прыбярэжныя гарады і правінцыі Ірана, вызвалены расійскія нявольнікі.
Новы яго паход на Волгу вясной 1670 перарос у сялянскую вайну. Выступаючы нібыта ў абарону правоў царэвіча Аляксея Аляксеевіча і былога патрыярха Нікана, Разін абяцаў простаму народу «свабоду і збаўленне» ад «дрэнных» баяр, у занятых гарадах усталёўваў кіраванне на казацкі ўзор, распраўляўся з прадстаўнікамі царскай адміністрацыі.
Пасля паражэння пад Сімбірскам (кастрычнік 1670) паранены вярнуўся на Дон, дзе ў красавіку 1671 схоплены казацкай старшынай і выдадзены царскім уладам.
Пакаранне Разіна
Разін быў пакараны смерцю (чвартаваны) ў Маскве.
Ён быў падвергнуты катаванням, падчас якіх захоўваў непахісную мужнасць. 6 чэрвеня 1671 года Сцяпан Разін пасля абвяшчэння прысуду чвартавалі на эшафоце на Балотнай плошчы. Прачыталі доўгі прысуд. Разін выслухаў яго спакойна, потым павярнуўся да царквы, пакланіўся на тры бакі, абмінаючы крэмль з царом і сказаў: «Прабачце». Кат спачатку адсек яму правую руку па локаць, потым левую нагу па калена. Яго брат Фрол, бачачы пакуты Сцяпана, разгубіўся і закрычаў: «Я ведаю слова і справу гасудараву»!
«Маўчы, сабака!» - прахрыпеў Сцяпан. Гэта былі яго апошнія словы: пасля іх кат спешна адсек яму галаву. Прызнанне дапамагло Фролу адтэрмінаваць сваё пакаранне, якога ўрэшце ён не пазбег і быў пакараны адсячэннем галавы на тым жа месцы на Балотнай плошчы ў 1676 годзе.
Драздоўскі сельсавет
Драздо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Дразды.
Гісторыя
13 студзеня 1984 года цэнтр Бешанковіцкага сельсавета Бешанковіцкага раёна БССР перанесены ў вёску Дразды, сельсавет перайменаваны ў Драздоўскі. 21 верасня 1987 года ў склад сельсавета са Свячанскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Давыдкавічы, Забар’е, Лукашоўка, Сенькаўшчына, Слабодка і Стрыжава). 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад адноўленага Бешанковіцкага сельсавета.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 34 населеныя пункты: вёскі Алейнікі, Аскершчына, Бабаедава, Баброўшчына, Берасні, Буй, Быстры, Варахобкі, Галыні, Галькі, Ганчарова 1, Ганчарова 2, Гаўрыліна, Давыдкавічы, Дразды, Жарабікова, Забар’е, Залужжа, Ільягова, Камоскі, Лабачова, Лукашоўка, Мамойкі, Папоўшчына, Паручнікі, Пяцігарск, Радзюкі, Сенькаўшчына, Слабодка, Стрыжава, Траяны, Трубіліна, Філіпінкі і Янаўшчына.
Джон Сцюарт
Джон Сцюарт (John Stuart, 3rd Earl of Bute;  — ) — 7-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі. Належаў да партыі Торы.
Пясочнае
Пясо́чнае (, Песочное) — аграгарадок у Беларусі, у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабаўнянскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 26 км у напрамку на поўнач ад горада Капыль, за 93 км ад Мінска, за 37 км ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы. Недалёка ад аграгарадка Пясочнае рэкі Уса (правы прыток) і Лоша (левы прыток) зліваюцца, утвараючы раку Нёман.
Гісторыя
Вядома з XVI стагоддзя як мястэчка ў Капыльскім княстве Вялікага Княства Літоўскага. Было ва ўласнасці Алелькавічаў, з XVII стагоддзя — Радзівілаў. З 1791 года Пясочнае ў Случарэцкім павеце Новагародскага ваяводства, з 1793 года ў Расійскай імперыі, у Магільнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. У пачатку XX стагоддзя ў складзе Цялядавіцкай воласці Слуцкага павета. У 1924—1963 гадах цэнтр Пясочанскага сельсавета. Да 30 сакавіка 2016 года Пясочнае ўваходзіла ў склад Слабада-Кучынскага сельсавета.
NGC 7263-1
NGC 7263-1 (іншыя абазначэнні — PGC 68642, MCG 6-49-4, ZWG 514.12, 4ZW 97) — галактыка ў сузор’і Яшчарка.
Палітыка Ліхтэнштэйна
Палітычныя партыі
Нягледзячы на тое, што ў Ліхтэнштэйне не забароненыя палітычныя партыі, у краіне фактычна дзейнічае двухпартыйная сістэма.
Мацьё
Мацьё — французскае прозвішча, імя і тапонім.
Антон Маўвэ
Антон Маўвэ (Anton Mauve;,  — , ) — галандскі мастак-пейзажыст.
У 16-гадовым узросце А. Маўвэ паступіў у навучанне да мастака-анімаліста Пітэра Фрэдэрыка ван Оса, і маляваў сцэнкі з авечкамі, каровамі і канямі. Любімая тэма маладога мастака — коні. Карыстаўся падтрымкай Паўля Ё. К. Габрыэля. Дзякуючы свайму выбару вельмі простых сюжэтаў, якія Маўвэ выконваў як правіла ў шэрых ці серабрыстых танах, ён аказаўся адным з найлепшых акварэлістаў Гаагскай школы. Адным з найбольш частых сюжэтаў на карцінах А. Маўвэ была выява сельскага пейзажу з каровамі, авечкамі і канямі.
Сцэны ля мора
Сцэны ля мора (A Scene At The Sea, あの夏、いちばん静かな海) — фільм рэжысёра Такесі Кітана (Японія, 1991)