cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леў Аляксандравіч Акіншэвіч
Біяграфія
Бацька Л. Акіншэвіча быў ураджэнцам Беларусі, сынам сельскага святара ў Гомельскім павеце. Пасля заканчэння Адэскага універсітэта ён працаваў юрысконсультам Кіраўніцтва Паўночна-Заходніх чыгунак у Пецярбургу, дзе і нарадзіўся Леў. Бацька Льва быў этнічным беларусам, маці была чэшска-рускага паходжання. З-за яе стану здароўя сям’я пакінула Пецярбург і пераехала ў Кіеў.
У 1916 Леў скончыў элітную ўкраінскую сярэднюю навучальную ўстанову — калегію Паўла Галагана ў Кіеве. У 1916—1917 вучыўся на юрыдычным факультэце Кіеўскага ўніверсітэта. Далучыўся да беларускага нацыянальнага руху, быў сябрам Кантрольнай камісіі беларускай арганізацыі ў Кіеве. У 1917 мабілізаваны ў армію, накіраваны ў Кіеўскую ваенную школу. Служыў прапаршчыкам у Сімферопалі і на Румынскім фронце. У 1918 вярнуўся ў Кіеў, працягваў вучыцца ва ўніверсітэце, удзельнічаў у культурна-грамадскай рабоце беларускай дыяспары ва Украіне, прыняў грамадзянства БНР. З 1921 навуковы супрацоўнік Украінскай АН, спецыялізаваўся ў галіне беларускага, украінскага і польскага права, даследаваў гісторыю казацтва на Беларусі. Працаваў пад кіраўніцтвам акадэміка М. Васіленкі, пазней А. Грушэўскага, брата М. Грушэўскага. З 1923 сакратар Камісіі па вывучэнні гісторыі заходнерускага і ўкраінскага права. Падтрымліваў сувязі з навуковымі цэнтрамі і творчымі асяродкамі Беларусі. Супрацоўнічаў з Інбелкультам (пазней — БелАН), публікаваўся ў часопісе «Полымя» (з 1925), выступаў у беларускім друку з рэцэнзіямі і аглядамі ўкраінскіх выданняў, апублікаваў шэраг артыкулаў пра казацтва на Беларусі. У часопісах «Украіна», «Червоний шлях» друкаваў рэцэнзіі на працы беларускіх навукоўцаў. Свае даследаванні з гісторыі права на Беларусі і Украіне надрукаваў у «Працах Камісіі па вывучэнні гісторыі заходнерускага і ўкраінскага права», сакратаром якой з'яўляўся. У 1928 абараніў дысертацыю «Генеральная рада на Гетманшчыне», пазней выдадзеную манаграфіяй. Быў асабіста знаёмы з беларускімі навукоўцамі У. Пічэтам, Яз. Лёсікам, С. Некрашэвічам, В. Ластоўскім, Д. Даўгялам, В. Друшчыцам, Т. Забелам, пісьменнікамі Я. Коласам, Я. Купалам, Ц. Гартным.
У 1932 за адмову стаць сакрэтным супрацоўнікам НКУС звольнены з работы. Вясною 1933 (з пачаткам «чыстак») пераехаў у Нежын, дзе ўладкаваўся прафесарам Нежынскага педагагічнага інстытута. На пачатку 1934 абвінавачаны ў беларускім і ўкраінскім нацыяналізме і пасля кампаніі шальмавання пазбаўлены работы. Пазней уладкаваўся юрыстам на Балхашскім прамкамбінаце ў Казахстане.
Праз тры гады пераехаў з сям'ёю ў Смаленск. Там Л. Акіншэвіча заспела 2-я сусветная вайна. Мабілізаваны на фронт, трапіў у палон. Выбавіўшыся з палону, выкладаў у Кіеўскім універсітэце, пераехаў у Львоў. Пазней ва Украінскім вольным універсітэце ў Празе, затым у Мюнхене чытаў гісторыю ўкраінскага права, напісаў некалькі падручнікаў.
З 1949 у ЗША. Перабіваўся выпадковымі заробкамі, быў чорнарабочым. З 1951 да 1954 выкладаў у Калумбійскім універсітэце, працаваў у Даследчым цэнтры па вывучэнні СССР (Research Project on the USSR) у Вашынгтоне, пасля ў бібліятэцы Кангрэса ЗША (1954—69). Займаўся праблемамі нацыянальных меншасцей, даследаваў савецкую юрыдычную сістэму, гісторыю Беларусі і Украіны XVI—XVII ст. Супрацоўнічаў з Беларускім інстытутам навукі і мастацтва, Украінскім навуковым таварыствам імя Т. Шаўчэнкі. Публікаваўся ў беларускіх і ўкраінскіх эмігранцкіх навуковых і перыядычных выданнях. Член Украінскай Вольнай Акадэміі навук, Беларускага інстытута навукі і мастацтва ў ЗША. Аўтар успамінаў (на ўкраінскай мове) «Пракляты стэп».
Канстанцін Антонавіч Лапцеў
Канстанцін Антонавіч (Мікалаевіч) Лапцеў (, Кіеў —, Ленінград) — украінскі, расійскі савецкі оперны спявак (барытон), педагог. Народны артыст СССР (1957).
Біяграфія
Нарадзіўся 21 кастрычніка (3 лістапада) 1904 года ў Кіеве.
У 1929 годзе скончыў Кіеўскую кансерваторыю (цяпер Нацыянальная музычная акадэмія Украіны імя П. І. Чайкоўскага) (клас М. М. Энгель-Крона). Заняткі сумяшчаў з працай на заводзе «Арсенал».
Памёр 19 верасня 1990 года ў Ленінградзе.
Любоўша
Любоўша (Любовшо) — вёска ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўшанскага сельскага паселішча.
Бурая іржа пшаніцы
Бурая іржа пшаніцы, Лісцевая іржа пшаніцы — захворванне, выкліканае грыбам віду.
Апісанне
Захворванне часцей развіваецца на лісці. Урэдапустулы дробныя, круглыя. Увесь жыццёвы цыкл паразіт праходзіць на асноўнай расліне-гаспадары — азімай пшаніцы. Зімуе ва ўрэдастадыі.
Сусветная антыкамуністычная ліга
Гісторыя
Ініцыятарам стварэння Лігі быў дыктатар Тайваня Чан Кайшы. Сусветная антыкамуністычная ліга (САЛ) займалася фінансавым і матэрыяльным прасоўваннем правых арганізацый у барацьбе з камунізмам. Вялікую ролю ў стварэнні Лігі згуляла разведка южнакарэйскай дыктатуры прэзідэнта Пак Чон Хі, так званае Карэйскае нацыянальнае агенцтва выведкі, а таксама Царква аб'яднання. Кожны год арганізацыя праводзіла канферэнцыі працягласцю ў некалькі дзён, таксама праводзіліся навучанні ў сферы псіхалагічнай вайны. Сусветная антыкамуністычная ліга актыўна ўдзельнічала ў Халоднай вайне з антыкамуністычных і антысавецкіх пазіцый.
Адной з найбольш актыўных галін Лігі была Рада Спалучаных Штатаў па сусветнай свабодзе (анг. United States Council for World Freedom), якая была заснаваная ў 1980 г. генералам Джонам Сінглаўбам і прадстаўляла ЗША. Генерал Сінглаўб быў старшынёй Лігі з 1984 г. па 1986 г. У 1980 г. да Рады дырэктараў Сусветнай антыкамуністычнай Лігі належаў сенатар Джон Мак-Кейн. Лігу падтрымлівалі прэзідэнты ЗША Джіммі Картэр і Рональд Рэйган. Асабліва актыўнай Ліга была ў Лацінскай Амерыцы, дзе яна, напрыклад, падтрымлівала дзейнасць антыкамуністычных партызанаў Контрас у Нікарагуа.
У СССР САЛ падвяргалася крытыцы як цэнтр самай крайняй рэакцыі, «ударны атрад імперыялізму і фашызму». Пры гэтым аб канкрэтных дзеяннях Лігі ў савецкім друку паведамлялася вельмі скупа, а у перыяд распаду СССР некаторыя аўтары паказвалі на Лігу як на сілу крымінальнай фашызацыі постсавецкай прасторы.
З Сусветнай антыкамуністычнай лігай супрацоўнічаў Беларускі вызвольны фронт — беларуская эмігранцкая палітычна-вайсковая арганізацыя, заснаваная Радаславам Астроўскім.
Брэсцкі завулак (Маларыта)
Брэсцкі завулак — завулак у Маларыце.
Размяшчэнне
Завулак размешчаны ад вуліцы Суворава да гарадской рысы. Працягласць завулка — 150 метраў.
IC 3434
IC 3434 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Харытон Пракопавіч Лапцеў
Харытон Пракопавіч Лапцеў (Харито́н Проко́фьевич Ла́птев,  — ) — расійскі даследчык Арктыкі. Капітан 1-га рангу. Стрыечны брат Дз. Я.Лапцева.
На флоце з 1718 года. У 1739-42 гадах кіраваў адным з паўночных атрадаў Другой Камчацкай экспедыцыі, правёў пры ўдзеле С. І. Чэлюскіна, Н.Чэкіна і Г.Мядзведзева апісанне паўвострава Таймыр паміж вусцямі рэк Хатанга і Пясіна, адкрыў і апісаў некаторыя бліжэйшыя астравы. Па заканчэнні экспедыцыі служыў на Балтыйскім флоце. Імем Лапцева названы: марскі бераг на паўвостраве Таймыр, мыс на паўвостраве Чэлюскін і інш.; у гонар Х. П. і Дз. Я.Лапцевых названа мора Лапцевых.
Бібрка
Бібрка (Бібрка) — горад раённага значэння ў Пэрэмышлянскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Геаграфія
Знаходзіцца ў 36 км ад горада Львова. Размешчаны на рацэ Боберка, у 22 км ад раённага цэнтра. Праз горад праходзіць аўтадарога нацыянальнага значэння Н09 Мукачава — Рахіў — Івана-Франкоўск — Рагатын — Львоў.
Назва
Афіцыйная назва мястэчка ў аўстра-венгерскіх рэестрах Prachnik. На ідышы называлася Boyberke, Boiberke, Boiberik. Праўдападобна, першае паселішча, дзе цяпер стаіць горад, паўстала як паселішча паляўнічых за бабрамі, якіх адлоўлівалі для княжацкага Звянігарада. Бібрскія даліны над ракой Боберкаю і сёння пастаянна мокрыя і багністыя незалежна ад пары года. У мінулым яны, відавочна, былі пастаянна пакрытыя вадой і таму прыдатныя для пражывання баброў. Сюды, напэўна, не раз прыязджалі на паляванне са Звянігарада.
Гісторыя
Першае згадванне аб горадзе — у Галіцка-Валынскім летапісе за 1211 год, як і згадка пра суседнія вёскі — Бібрка Старая і Бібрка Новая. Згадваецца таксама рака Бобрка, старадаўняе ўрочышчы Боберка (Бібрка), г.зн. месца, дзе былі бабры — аб’ект палявання ў Кіеўскай Русі. Па іншых дадзеных, 1211 год — год першага згадвання горада не Бібркі, а аднайменнай ракі, а само паселішча пачынае фігураваць у летапісах толькі пачынаючы з 1436 г. Паселішча было уласнасцю польскага караля. Мясцовыя рамеснікі плацілі падаткі львоўскім старасці як каралеўскаму прадстаўніку. Бібрку часта здавалі феадалам у арэнду.
Паміж 1353—1366 гг. на берагах ракі Бобркі меў валоданне Дзмітрый Карыятавіч (у рускіх хроніках вядомы як ваявода Бобрак-Валынскі), які належаў да роду Карыятавічаў. Гэтыя землі былі залежныя ад князя Любарта, васалам якога быў Дзмітрый Карыятавіч. Магчыма на гэтых землях ён заклаў замак Боброк, які даў пачатак позднейшему горадзе Бібрка. Дзмітрый быў жанаты на сястры Вялікага князя Маскоўскага Дзмітрыя Данскога — Ганне. Менавіта пасля гэтага Георгій Пераможац становіцца гербам Маскоўскіх князёў і Масквы. Ад Дзмітрыя Карыятавіча пайшоў род рускіх князёў Валынскіх.
У 1366 годзе гэтыя землі перайшлі ў залежнасць ад польскага караля. Прывілеем Казіміра IV ў 1469 г. Бібрка атрымала магдэбургскае права, па якому было дазволена ладзіць кірмаш двойчы ў год і адзін раз у тыдзень (а менавіта па аўторках) праводзіць таргі. Прывілей Жыгімонта II Аўгуста пацвердзіў у 1569 г. прадастаўлены правы і дазволіў трэці штогадовы кірмаш і таргі не толькі па аўторках, але і па суботах. Мяшчанам таксама дазвалялася варыць піва для ўласнага спажывання.
У 1474 г. вялікі пажар знішчыў амаль увесь горад. З прычыны гэтага ўрад на 10 гадоў вызваліў Бібрку ад падаткаў. У 1502 г. турэцка-татарскія орды цалкам разбурылі горад. У падатковым рэестры 1515 г. у горадзе дакументуецца наяўнасць папа (такім чынам, ужо тады была тут праваслаўная царква) і млын. 10 кастрычніка 1518 г. горад вызвалены ад выплаты падаткаў з прычыны знішчэння ў час татарскага нападу на 6 гадоў.
28 красавіка 1643 года кароль Уладзіслаў IV выдаў львоўскаму стольнику Станіславу Кавальскаму права «да жывоцця» на палову горада Бібрка. Калі ў 1648 г. казацкія войскі ўвайшлі ў Бібрку, мясцовы цэх шаўцоў падарыў ім 80 пар ботаў, а мясцовыя кушняры — 60 кажухоў. Польска-шведская вайна (1655—1660 гг.) давяла горад да поўнага заняпаду. Па люстрацыі 1661 г. у горадзе было ўсяго 26 дамоў, тады як да вайны — 150. Толькі ў 1765 г дамоў стала 300. Акрамя таго, у Бібрке жыло шмат насельніцтва, якое не мела ўласных памяшканняў.
У 1790 г. горад дастаўся вядомаму магнату — графу Скарбэку. У 90-х гг. XVIII ст. былі адкрыты першыя навучальныя ўстановы: двухгадовая і трохгадовая школы. У 40-х гг. XIX ст. у Бібрцы пражывала 3000 жыхароў. Працавала тэкстыльная мануфактура. У горадзе быў асабняк, які належаў сям’і Чайкоўскіх, у прыватнасці Яну Чайкоўскаму, львоўскаму адвакату.
У горадзе захаваліся рэшткі двух сінагог. Адна, так званая Вялікая сінагога, пабудаваная ў 1821 г. Яна размешчана ў цэнтральнай частцы горада, на поўнач ад рынкавай плошчы. На поўнач ад рынкавай плошчы і на ўсход ад Вялікай сінагогі размешчана бажніца, якую пабудавалі ў сярэдзіне XIX ст. На захад ад цэнтра горада, каля моста былі габрэйскія могілкі XVIII ст., на якім засталося да 20 надмагілляў.
3 сакавіка 1918 г. у горадзе адбылося «свята дзяржаўнасці і свету» (веча) у падтрымку дзеянняў ўрада УНР, на якім прысутнічала каля 20 000 чалавек. Да 1939 г. — горад пад уладай Польшчы. З 1939 па 1941 — першая савецкая акупацыя, у 1941—1944 гг. — нямецка-фашысцкая акупацыя, у 1944—1991 гг. — другая савецкая акупацыя. З 1991 г. Бібрка — горад раённага значэння Львоўскай вобласці незалежнай Украіны.
Мошыка (правінцыя)
Мошыка (Moxico) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на ўсходзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Луэна. Плошча — 223 023 км², насельніцтва складае каля 230 000 чалавек. Унікальнасць правінцыі заключаецца ў тым, што там пражывае больш за 10 тысяч іспанамоўных жыхароў (каля 4.34% насельніцтва правінцыі), што звязваюць з доўгай прысутнасцю кубінскіх войскаў падчас грамадзянскай вайны з 1975 па 2002 гады.
Людміла Карнееўна Сакалоўская
Людміла Карнееўна Сакалоўская (нар., Барысаў, Мінская вобласць) — беларускі эканаміст, дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 10 сакавіка 1954 года ў г. Барысаў Мінскай вобласці.
Скончыла Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава, эканаміст.
Працоўную дзейнасць пачала аператарам Барысаўскай гарадской машыналічыльнай станцыі. Працавала інспектарам, інжынерам па нарміраванню, эканамістам па працы, старшым эканамістам па працы, начальнікам бюро, намеснікам начальніка, начальнікам планавага аддзела, начальнікам планава-эканамічнага ўпраўлення, выконваючым абавязкі намесніка дырэктара па эканамічных пытаннях, намеснікам генеральнага дырэктара барысаўскага завода «Аўтагідраўзмацняльнік», начальнікам планава-эканамічнага аддзела, начальнікам упраўлення эканомікі працы і заработнай платы, выконваючым абавязкі намесніка генеральнага дырэктара па эканоміцы адкрытага акцыянернага таварыства «Барысаўскі завод аўтатрактарнага электраабсталявання». Намеснік генеральнага дырэктара па эканоміцы адкрытага акцыянернага таварыства «Барысаўскі завод аўтатрактарнага электраабсталявання».
Выбіралася членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь.
Макаранезія
Макаране́зія (ад μακάρων νῆσοι "астравы блажэнных") — назва паўночнаатлантычнага рэгіёна, у склад якога ўваходзяць наступныя архіпелагі:
Этымалогія
Назва паходзіць ад старажытнагрэчаскага міфа аб астравах блажэнных, якія насялялі душы памерлых герояў. Старажытнагрэчаскія аўтары паказвалі розныя месцы іх геаграфічнага становішча, аднак у эпоху элінізма астравы блажэнных пачалі лакалізаваць за межамі Міжземнага мора, звычайна за Гібралтарскім пралівам. Міф аб Авалоне, востраве блажэнных у Атлантычным акіяне, таксама быў распаўсюджаны сярод кельтаў.
Лічыцца, што першым назву Макаранезія адносна архіпелагаў Канарскія астравы, Мадэйра і Селважэнс ужыў брытанскі батанік Філіп Баркер Уэб. У канцы XIX ст. у межы рэгіёна былі ўключаны Азорскія астравы. Пасля II Сусветнай вайны — Каба-Вердэ.
Геалогія
У Макаранезіі налічваецца 39 астравоў з плошчай болей за 1 км². Усе астравы маюць вулканічнае паходжанне. Найбольш старажытным з'яўляецца архіпелаг Селважэнс, які сфарміраваўся каля 27 мілёнаў гадоў таму. Найбольш малады архіпелаг — Азорскія астравы, што былі ўтвораны не раней за 8 млн гадоў таму. Некаторыя вулканы Азораў, Канараў і Каба-Вердэ захоўваюць актыўнасць.
Клімат
Кліматычныя ўмовы Макаранезіі розняцца ў залежнасці ад шыраты і блізкасці да мацерыкоў. На Азорскіх астравах пераважае мяккі вільготны клімат. На востраве Санта-Марыя сярэднегадавы паказчык тэмпературы — +17,9°C, а гадавая колькасць ападкаў — 742 мм. На схілах вулкана Піку гадавая норма ападкаў — 5704 мм. Клімат Мадэйры і Канарскуіх астравоў адносіцца да міжземнаморскага. Клімат Каба-Вердэ — да трапічнага пасатнага з працяглым засушлівым сезонам. На востраве Сан-Вісенты гадавая норма ападкаў — усяго 96 мм.
Прырода
Архіпелагі Макаранезіі разам з вузкай паласой Атлантычнага ўзбярэжжа Сахары складаюць асобны прыродны рэгіён, адметны перш за ўсё сваёй флорай. Да перасялення еўрапейцаў на буйных астравах раслі лаўровыя лясы. Паколькі астравы ніколі не былі злучаны з кантынентамі, тут назіраецца высокая колькасць эндэмічных відаў.
Кальтанісета
Кальтанісета (Caltanissetta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальтанісета.
Насельніцтва складае 60157 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 145 чал./км². Займае плошчу 416 км². Паштовы індэкс — 93100. Тэлефонны код — 0934.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Васіль Іванавіч Дэмут-Маліноўскі
Дзяцінства і юнацтва: У Расіі да 1803
Будучы скульптар нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу ў 1779 годзе. Яго бацька працаваў разьбяром па дрэве, і маленькі Васіль з дзяцінства вучыўся пластыцы, назіраючы за працай бацькі. У 1785 годзе, быўшы яшчэ дзіцем, ва ўзросце шасці гадоў ён пачаў навучанне ў Акадэміі мастацтваў
Васіль Іванавіч вучыўся ў Акадэміі мастацтваў з 1785 па 1800 год. Ён з’яўляўся вучнем знакамітага скульптара М. І. Казлоўскага і за час навучання быў чатыры разы адзначаны ўзнагародамі Акадэміі. Ён атрымаў два сярэбраныя медалі за поспехі ў лепцы з натуры — малую ў 1798 годзе, і вялікую ў 1799 годзе. Пасля гэтага ён стаў уладальнікам залатога медаля другой ступені, які ён атрымаў у 1799 годзе за барэльеф «Анёл выводзіць апостала Пятра з вязніцы».
У 1802 годзе памірае М. І. Казлоўскі. Для стварэння надмагілля на яго магіле быў аб’яўлены конкурс. Маліноўскі ўдзельнічаў у гэтым конкурсе і выйграў яго, атрымаўшы другі раз вялікі залаты медаль.
На думку даследчыкаў, у гэтым помніку В этом памятнике ёсць усё, што развівалася ў таленце Дэмут-Маліноўскага, — прастата сур’ёзнасць і думкі, пачуццё і разуменне прыгажосці чалавечага цела, гэтай асновы асноў класікі.
У Італіі ў 1803—1806 гадах
У 1803 годзе Дэмут-Маліноўскі разам з іншымі выхаванцамі Акадэміі мастацтваў быў адпраўлены ў замежную камандзіроўку ў Італію. У праграму камандзіроўкі ўваходзіла вывучэнне помнікаў заходнееўрапейскага мастацтва і знаёмства з архітэктурай старажытнага Рыма. У гэты час ён актыўна працаваў у пластыцы. Дэмут-Маліноўскі ствараў замалёўкі новых кампазіцый, маляваў натуру, змалёўваў антычныя ўзоры.
Ім былі створаны кампазіцыі на міфалагічныя тэмы, у тым ліку скульптар пачаў працу над барэльефам «Геркулес і Амфала», статую «Нарцыс, які глядзяць у ваду» і некалькі галоў і бюстаў. Скульптар выдаткаваў шмат часу і сіл для спасціжэння найскладанага мастацтва апрацоўкі мармуру. Гэтай навукай да канца знаходжання ў Італіі ён авалодаў у дасканаласці.
У Расіі з 1806 па 1812 гады
Пасля вяртання ў Расію ён выканаў эскіз статуі «Ілля-прарок», за што ў 1807 годзе быў ганараваны званнем акадэміка. Але асноўная праца ў Санкт-Пецярбургу па прыездзе была сканцэнтравана ў стварэнні дэкаратыўнага афармлення будаваных акцэнтаў гарадскога асяроддзя — Казанскага сабора і Горнага інстытута. Гэтыя будынкі і збудаванні былі створаны архітэктарам А. Н. Вараніхіным. Акрамя таго, лічыцца што Васіль Іванавіч працаваў над афармленнем будынка Біржы.
Паўлаўскі палац (1808) і Казанскі сабор (1811)
В. І. Дэмут-Маліноўскі ў супрацоўніцтве з А. Н. Вараніхіным удзельнічаў у стварэнні аднаго з найпрыгажэйшых інтэр'ераў «Кабінета-ліхтарыка» з фігурамі карыятыды (скончаны ў 1808). У 1808 годзе скульптару было прысвоена званне ад'юнкт-прафесара.
Для Казанскага сабора (скончаны ў 1811 годзе) скульптар выканаў статую Андрэя Першазванага. У стварэнні храма ўдзельнічаў увесь колер архітэктуры і пластыкі пачатку XIX стагоддзя. Сваю частку работ — скульптуры святых для параднага порціка, навернутага да Неўскага праспекта, ён выконваў разам з такімі вядомымі аўтарамі, як І. П. Мартас і С. С. Піменаў. Усе створаныя скульптуры звязаныя з ваеннай славай Расійскай імперыі і ўзнагародамі падчас кіравання імператара Паўла I:
Гісторыкі XIX стагоддзя прыпісваюць Маліноўскаму аўтарства статуі прарока Іллі.
Праца над будынкам Горнага інстытута
Для будынка Горнага інстытута скульптар стварыў групу «Выкраданне Празерпіны Плутонам» на сюжэт антычнай міфалогіі ў рымскім перакладанні.
Другую скульптурную групу «Геркулес і Антэй» выканаў С. С. Піменаў.
На будынку таксама былі ўсталяваныя барэльефныя фрызы працы Дэмут-Маліноўскага «Венера прыходзіць да вулканам за даспехамі Марса» і «Апалон прыходзіць да Вулкана за вырабленай для яго калясніцай» (, 1809—1811). Яны таксама звязаныя з архітэктурай і не парушаюць плоскасці сцяны.
У афармленні Горнага інстытута ярка выявіўся сінтэз архітэктуры і манументальнай скульптуры, характэрны для рускага горадабудаўніцтва першай паловы XIX стагоддзя.
Актыўная дзейнасць у 1812—1814 гадах
З 1812 па 1814 гады Дэмут-Маліноўскі вёў актыўную дзейнасць: сумесна з С. С. Піменавым працаваў над афармленнем будынка Галоўнага Адміралцейства.
У гэты час ён актыўна працаваў у галіне надмагільнай скульптуры. Ён стварыў помнік Л. І. Барышнікавай (1813; да 1990-х знаходзіўся пад юрысдыкцыяй музея архітэктуры Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры СССР) і помнік А. Н. Вараніхіну (1814; Ціхвінскія могілкі, Некропаль XVIII стагоддзя, Музей гарадской скульптуры)
Мадрыдскі ўніверсітэт
Мадрыдскі ўніверсітэт ці Мадрыдскі ўніверсітэт Камплутэнсэ (La Universidad Complutense de Madrid, UCM) — найбуйнейшая вышэйшая навучальная ўстанова Іспаніі.
Створаны ў 1836 аб’яднаннем універсітэта ў г. Алькала-дэ-Энарэс (заснаваны ў 1508 у правінцыі Мадрыд) і Цэнтральнага ўніверсітэта ў Мадрыдзе (з 1821). Меў назву Цэнтральны ўніверсітэт Мадрыда. 3 1850 — Мадрыдскі ўніверсітэт. Дзяржаўная навучальная ўстанова. У 1994/95 навучальным годзе больш за 127 тыс. студэнтаў; факультэты: філасофіі і адукацыйных навук, геаграфіі і гісторыі, філалагічны, матэматычны, фізічны, геалагічны, біялагічны, права, медыцынскі, ветэрынарных навук, фармацэўтычны, эканомікі і кіравання, палітычных навук і сацыялогіі, інфарматыкі, выяўленчага мастацтва, аданталогіі. Пры ўніверсітэце працуюць: інстытуты прыкладнога магнетызму, навук аб навакольным асяроддзі, эмбрыялогіі, судовай анатоміі, крыміналогіі, астраноміі і геадэзіі, педагагічных навук, сучасных моў і перакладу, правоў чалавека, наркалогіі, кампаратыўнага права, феміністычных праблем, патэнцыялу чалавека і інш.; Цэнтр еўрапейскай дакументацыі, каледжы, школы, клінічныя шпіталі. Мае бібліятэку (больш за 1,5 млн тамоў), музей, батанічны сад.
Юзаф Міхалавіч Валадковіч
Юзаф Міхалавіч Валадковіч ( — ) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Валадковічаў герба «Радван». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Францавіча Валадковіча (каля 1712—1790), старосты гайненскага, уладальніка маёнткаў у Віленскім, Віцебскім, Менскім і Новагародскім ваяводствах, і Кацярыны з Галімскіх (каля 1730 — 16.12.1811), дачкі Юзафа Галінскага (пам. пасля 17.04.1753), войскага аршанскага. Меў брата Вінцэнта. Каталік.
З 1787 па 1788 дэпутат Галоўнага Трыбунала ВКЛ, з 1788 пасол на Вялікі сойм ад Менскага павета, з 24.07.1790 ротмістр 5-й харугвы 1-й (гусарскай) брыгады нацыянальнай кавалерыі войскаў ВКЛ, шамбялян. У 1778 — пісар гродскі менскі, у 1795—1800 — маршалак шляхты Мінскага павета, з 1802 па 1804 вілейскі павятовы маршалак, з 1805 па 09.1811 мінскі губернскі маршалак (выбіраўся на два 3-годдзі запар). У час французскай акупацыі 1812 года займаў пасады члена Савета (з 27.07.1812) і прэзідэнта аддзела харчавання (з 27.07.1812) адміністрацыі Мінскага дэпартамента ВКЛ.
У 1787 прадаў свой маёнтак Скробава. Уладальнік маёнткаў у Вілейскім (Гуя, ці Карлінсберг; Ілья), Лепельскім (Сялец, Асташова, Казаноўка), Віленскім (Побень, Галабурдзішкі), Мінскім (Чэрнень, Старынкі) і Ашмянскім (Лаздуны) паветаў.
Член масонскага ніжэйшага капітула «Святыні Спакою».
Узнагароды
Кавалер Ордэна Св. Станіслава.
Сям’я
З 1787 года ў шлюбе з графіняй Каралінай з Бжастоўскіх (1760 — пасля 1811), дачкой Станіслава Іосіфавіча Бжастоўскага, ваяводы інфлянцкага. Меў сына Вінцэнта (нар. каля 1790), памёр у дзіцячым узросце.
Забалаць
Назву За́балаць маюць:
Шышацкі раён
Шышацкі раён (Шишацький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Шышакы (Шишаки).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 20524 чалавекі, плошча — 790 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 14 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 76 сёлаў.
IC 3435
IC 3435 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Райнер Вернер Фасбіндэр
Райнер Вернер Фасбіндэр (Rainer Werner Fassbinder; 31 мая 1945, Баварыя —, ) — нямецкі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр, драматург. Адзін з лідараў «новага нямецкага кіно».
Намібэ (правінцыя)
Намібэ (Namibe) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на паўднёвым захадзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Намібэ. Плошча — 58 137 км², насельніцтва складае 313 667 (на 2006 год).
Мікалай Уладзіміравіч Кавалеўскі
Мікалай Уладзіміравіч Кавалеўскі (1953, Любань —) — беларускі будаўнік і гаспадарчы дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1953 годзе ў горадзе Любані Мінскай вобласці.
Уся працоўная дзейнасць звязана з ААТ «Будтрэст № 3 Ордэна Кастрычніцкай рэвалюцыі».
З 1984 па 2015 год працаваў начальнікам спецыялізаванага ўпраўлення № 149. У 2001 годзе прысвоена званне Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь і іншымі ўзнагародамі. Званне «Ганаровы грамадзянін г. Салігорска і Салігорскага раёна» прысвоена ў 2008 годзе.
Пералазы (Краснагорскі раён)
Пералазы (Перелазы) — сяло ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Пералазскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Пасля аварыі на ЧАЭС сяло Пералазы афіцыйна аднесена да зоны радыеактыўнага забруджвання і мае статус зоны пражывання з ільготным сацыяльна-эканамічным статусам.
Веслаў Мысліўскі
Ве́слаў Мыслі́ўскі (Wiesław Myśliwski;, в. Двікозы каля г. Сандамір, Польшча) — польскі пісьменнік.
Біяграфія
Скончыў Каталіцкі ўніверсітэт у Любліне ў 1956 годзе. У 1955—1976 гг. працаваў у Кааператыўным народным выдавецтве ў Варшаве. Прайшоў шлях ад памочніка рэдактара да намесніка галоўнага рэдактара. У 1975—1999 — галоўны рэдактар штоквартальнага часопіса «Regiony», адначасова ў 1993—1999 — галоўны рэдактар выдання «Sycyna».
З 1997 узначальвае журы конкурсу на прысваенне агульнапольскай прэміі імя Аляксандра Паткоўскага ў Сандаміры.
Член Саюза польскіх пісьменнікаў (1971—1983).
Творчасць
У раманах «Голы сад» (1967, экранізацыя «Праз дзевяць мастоў», 1972), «Палац» (1970, экранізацыя 1979), «Камень на камень» (1984, экранізацыя 1995), «Далягляд» (1996) паказаны сялянскай культура як арган, частка нацыянальнай культуры, вясковы свет як свет сапраўдных каштоўнасцей. Аўтар драм «Злодзей» (1973), «Ключнік» (1978), «Дрэва» (1989). Для яго твораў характэрны філасофска-міфалагічнае асэнсаванне рэчаіснасці, паэтычнасць, метафарычнасць, прытчаваць.
Вуліца Петруся Броўкі (Маларыта)
Вуліца Петруся Броўкі — вуліца ў Маларыце. Названа ў гонар Петруся Броўкі, народнага паэта БССР, акадэміка АН БССР.
Размяшчэнне
Вуліца размешчана ад вуліцы Зарэчнай да вуліцы Садовай. Названа ў 1978 годзе. Працягласць вуліцы — 370 метраў. Забудавана жылымі дамамі.
IC 3436
IC 3436 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фатон
Фатон (ад φῶς «свет») — элементарная часціца, квант электрамагнітнага выпраменьвання (у вузкім сэнсе — святла). Гэта бязмасавая часціца, здольная існаваць толькі рухаючыся са скорасцю святла. Электрычны зарад фатона таксама роўны нулю. Фатон можа знаходзіцца толькі ў двух спінавых станах з праекцыяй спіна на кірунак руху (спіральнасцю) ±1. Гэтай уласцівасці ў класічнай электрадынаміцы адпавядае кругавая правая і левая палярызацыя электрамагнітнай хвалі.
Фатону, як квантавай часціцы, уласцівы карпускулярна-хвалевы дуалізм, г.зн. фатон праяўляе адначасова ўласцівасці часціцы і хвалі.
Фізічныя ўласцівасці
Фатон можа мець адзін з двух станаў палярызацыі і апісваецца трыма прасторавымі параметрамі — складнікамі хвалевага вектара, які вызначае яго даўжыню хвалі і кірунак распаўсюджання.
Фатон не мае электрычнага зараду і не распадаецца спантанна ў вакууме, таму аднесены да ліку стабільных элементарных часціц. Апошняе сцвярджэнне слушна пры адсутнасці вонкавага поля; у вонкавым магнітным полі магчымы распад фатона на два фатоны з іншай палярызацыяй. Масу спакою фатона лічаць роўнай нулю. Таму скорасць фатона, як і скорасць кожнай бязмасавай часціцы, роўная скорасці святла. Па гэтай прычыне (няма сістэмы адліку, дзе фатон у спакоі) унутраная цотнасць часціцы не вызначана. Фатон — ісцінна нейтральная часціца, таму яго зарадавая цотнасць адмоўная і роўная −1.
Фатон адносіцца да калібровачных базонаў. Ён удзельнічае ў электрамагнітным і гравітацыйным узаемадзеянні.
Фатоны выпраменьваюцца ў многіх прыродных працэсах, напрыклад, пры руху электрычнага зараду з паскарэннем, пры пераходзе атама або ядра з узбуджанага стану ў стан з меншай энергіяй, або пры анігіляцыі пары электрон-пазітрон. Пры адваротных працэсах — узбуджэнне атама, нараджэнне электрон-пазітроннай пары — адбываецца паглынанне фатонаў.
Фатоны ў рэчыве
Святло распаўсюджваецца ў празрыстым асяроддзі са скорасцю меншай, чым
c
— скорасць святла ў вакууме. Напрыклад, фатонам, якія праходзяць праз мноства сутыкненняў на шляху ад сонечнага ядра, якое выпраменьвае энергію, можа спатрэбіцца каля мільёна гадоў, каб дасягнуць паверхні Сонца. Аднак, рухаючыся ў адкрытым космасе, такія ж фатоны далятаюць да Зямлі ўсяго за 8,3 хвіліны. Велічыня, якая характарызуе памяншэнне скорасці святла, называецца паказчыкам праламлення рэчыва.
З класічнага пункту гледжання запаволенне можа быць растлумачана так. Пад дзеяннем напружанасці электрычнага поля светлавой хвалі валентныя электроны атамаў асяроддзя пачынаюць здзяйсняць вымушаныя гарманічныя ваганні. Электроны, вагаючыся, пачынаюць з вызначаным часам запазнення выпраменьваць другасныя хвалі той жа частаты і напружанасці, што і ў падаючага святла, якія інтэрферыруюць з першапачатковай хваляй, запавольваючы яе. У карпускулярнай мадэлі запаволенне можа быць замест гэтага апісана змешваннем фатонаў з квантавымі ўзбурэннямі ў рэчыве (квазічасціцамі, падобнымі фанонам і эксітонам) з утварэннем палярытона. Такі палярытон мае ненулявую эфектыўную масу, з-за чаго ўжо не ў стане рухацца са скорасцю
. Эфект узаемадзеяння фатонаў з іншымі квазічасціцамі можа назірацца напрамую ў эфекце Рамана і ў рассеянні Мандэльштама — Брылюэна.
Другаснае квантаванне
У 1910 годзе Петэр Дебай атрымаў формулу Планка, зыходзячы з адносна простага дапушчэння. Ён расклаў электрамагнітнае поле ў абсалютна чорнай поласці па Фур’е-модах і выказаў здагадку, што энергія кожнай моды з’яўляецца цэлым кратным велічыні h\nu, дзе \nu — адпаведная дадзенай модзе частата. Геаметрычная сумма атрыманых мод уяўляла сабой закон выпраменьвання Планка. Аднак, выкарыстоўваючы гэты падыход, аказалася немагчымым атрымаць верную формулу для флуктуацый энергіі цеплавога выпраменьвання. Вырашыць гэтую задачу ўдалося Эйнштэйну ў 1909 годзе.
У 1925 годзе Макс Борн, Вернер Гейзенберг і Паскуаль Ёрдан далі некалькі іншую інтэрпрэтацыю дэбаеўскага падыходу. Выкарыстоўваючы класічныя ўяўленні, можна паказаць, што Фур’е-моды электрамагнітнага поля — поўная сукупнасць электрамагнітных плоскіх хваль, кожнай з якіх адпавядае свой хвалевы вектар і свой стан палярызацыі, — эквівалентныя сукупнасці неўзаемадзейных гарманічных асцылятараў. З пункту гледжання квантавай механікі, энергетычныя ўзроўні такіх асцылятараў вызначаюцца суадносінамі , дзе \nu — частата асцылятара. Прынцыпова новым крокам стала тое, што мода з энергіяй разглядалася тут як стан з n фатонаў. Гэты падыход дазволіў атрымаць правільную формулу для флуктуацый энергіі выпраменьвання абсалютна чорнага цела.
Мікалай Трафімавіч Шарамет
Мікалай Трафімавіч Шарамет (1945 —) — беларускі будаўнік і гаспадарчы дзеяч. Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь (2002).
Біяграфія
Не паступіўшы з першага раза ў Мінскі політэхнічны інстытут, пайшоў рабочым ва УНР № 78 спецтрэста № 15.
У 1962 годзе без адрыву ад вытворчасці Мікалай Трафімавіч скончыў вячэрнія курсы па спецыяльнасці «Газаэлектразваршчык», пазней — вячэрняе аддзяленне Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума па спецыяльнасці «Водазабеспячэнне і водаадвядзенне». Атрыманыя веды і вопыт адкрылі перад маладым спецыялістам новыя магчымасці: ён працаваў майстрам, прарабам, начальнікам участка, начальнікам упраўлення ПТК трэста. У 1981 годзе, пасля заканчэння інстытута, быў прызначаны начальнікам СУ-72, а пазней галоўным інжынерам спецтрэста № 15. Агулам у спецтрэсце ён прапрацаваў больш за 25 гадоў. Са жніўня 1986 года быў прызначаны кіраўніком будтрэста № 4, дзе таксама прапрацаваў чвэрць стагоддзя.
У 2011 годзе Мікалай Шарамет быў абраны старшынёй Праўлення Саюза Будаўнікоў Рэспублікі Беларусь.
Мерачоўшчына
Мерачо́ўшчына — урочышча, былы фальварак за 1,5 км на паўночны захад ад мястэчка Косава Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі.
Назва
Назва Мерачоўшчына другаснага паходжання, прынесеная з поўдня цяперашняй Літвы і за першакрыніцу мае назву мястэчка Мерач (літ. Merkinė, ад назвы ракі Merkys, старабел. Мерач).
Гэтая мясціна паміж Косавам і Ружанамі характарызуецца канцэнтрацыяй назваў балцка-літоўскага антрапанімічнага паходжання: Даргужы, Ёдчыкі, Мілейкі, Юндзілы, Мізгіры, Таўцвілы (ад старалітоўскіх аднаасноўных імёнаў тыпу Dargužis, Juodys, Mileika, Jundila, двухасноўных Misgiras, Tautvilas), таксама этнанімічныя Жамайдзякі (ад літоўскага žemaitis «жамойт, жыхар заходнелітоўскай Жамойці»).
Такія назвы — тапанімічныя сляды рассялення літоўскага баярства (надзялення іх землямі) на поўдні і ўсходзе, якое найімаверней датуецца першай паловай XV стагоддзя і ішло з мэтай умацавання вялікалітоўскай дзяржавы.
Канцэнтрацыям такіх адыменных назваў звычайна спадарожнічаюць тапонімы, утвораныя ад назваў месцаў паходжання: Ашмянцы і Мерачы на поўначы ад Менска («Меречи» фіксуюцца на карце 1797 г.), Бешанковічы (< Бешанкі пад Лідай), Радунь паміж Лепелем і Бешанковічамі, Смаргоні каля Мёраў, і інш.
Гісторыя
Першыя пісьмовыя згадкі пра Мерачоўшчыну датуюцца 1529 годам, калі фальварак быў ва ўласнасці Храптовічаў. У 1577 князі Сангушкі прадалі Косава разам з Мерачоўшчынай берасцейскаму ваяводзе Андрэю Ляшчынскаму.
У 1821 годзе Косаўскі ключ набыў Войцех Пуслоўскі, маршалак шляхты Слонімскага павета, які распачаў аднаўленне сядзібы Касцюшкаў. Рэстаўрацыя была скончаная ў 1857 годзе.
За польскім часам Мерачоўшчына знаходзілася ў складзе гміны Косава Косаўскага павета Палескага ваяводства.
Хата, дзе нарадзіўся Тадэвуш Касцюшка, была знішчаная ў часе Другой сусветнай вайны. Яе выгляд вядомы толькі з малюнкаў Міхаіла Кулешы (1845) і літаграфіі Напалеона Орды (1871).
У 1999 годзе на месцы былога фальварка быў усталяваны мемарыяльны камень, а ў верасні 2004 адкрыта адноўлена хата, дзе цяпер размяшчаецца сядзіба-музей Касцюшкі.
Непадалёк знаходзіцца палац Пуслоўскіх.
Анры Эвенполь
Анры Жак Эдуар Эвенполь (Henri Evenepoel;, , Францыя — , Парыж, Францыя) — французскі жывапісец, малявальшчык і гравёр бельгійскага паходжання, большасць работ якога былі выкананы ў фавісцкім стылі.
Лецяхі
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай сяло абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яно ўвайшло ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала сяло разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Анры Эвенполь
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ніцы ў бельгійскай сям’і. Праходзіў навучанне спачатку ў акадэміі мастацтваў у Сен-Жос-тэн-Нодэ, а потым — у Бельгійскай Каралеўскай Акадэміі прыгожых мастацтваў у Бруселі, дзе вывучаў жывапіс і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва.
У 1892 годзе пасяліўся ў Парыжы. Даваў урокі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, потым працаваў у атэлье Гюстава Маро, які пазнаёміў маладога мастака з фавістамі Анры Мацісам і Жоржам Руо. Неўзабаве дзякуючы ім Эвенполь захапіўся гэтым напрамкам у жывапісе.
Мастацкі дэбют Эвенполя ў Парыжскім салоне адбыўся ў 1894 годзе, дзе быў прадстаўлены партрэт яго кузіны Луізы. У наступным годзе, удзельнічаючы ў выставе на Марсавым полі, ён прадставіў ужо чатыры партрэты. Пасля Эвенеполь рэгулярна выстаўляўся на Марсавым полі да сваёй смерці.
Зімой 1897—1898 гадоў Эвенполь знаходзіўся ў Алжыры. У гэты ж перыяд — са снежня 1897 па студзень 1898 года — у Бруселі праходзіла яго першая персанальная выстава. Часцей за ўсё сярод работ жывапісца сустракаліся партрэты членаў яго сям’і, а таксама сяброў — партрэт быў яго любімым жанрам. У карцінах Эвенепула адчуваўся ўплыў Эдуара Манэ і Джэймса Уістлера, а парыжскага перыяду — таксама Анры дэ Тулуз-Латрэка і Жан-Луі Фарэна. Яго раннія палотны выконваліся ў цёмных танах, з часам Эвенполь перайшоў да больш яркай, смелай палітры.
Апроч жывапісных партрэтаў, Эвенполь маляваў плакаты, графічныя малюнкі, літаграфіі. Памёр ва ўзросце 27 гадоў у Парыжы ў 1899 годзе.
Вуліца Бугаевай (Маларыта)
Вуліца Бугаевай — вуліца ў Маларыце. Названа ў гонар Марыі Іосіфаўны Бугаевай.
Свята-Пакроўская царква (Докшыцы)
Гісторыя
Першае ўпамінанне ў дакументах аб існаванні праваслаўнага храма ў Докшыцах адносіцца да 1514 года. Драўляная уніяцкая царква была знішчана пры пажары мястэчка ў час ваенных дзеянняў 1812 года, але адбудавана нанава. З таго часу ўцалеў цудатворны абраз «Маці Божая Смаленская». Пасля скасавання уніі ў 1839 годзе яна перададзена праваслаўным і асвечана ў гонар святых Кузьмы і Дзям’яна. У 1899 годзе будынак старой царквы разабралі, а на яе месцы ў 1900—1903 гадах паводле праекта, распрацаванага ў 1863 годзе, паставілі мураваную праваслаўную царкву, асвечаную ў гонар Пакрова Багародзіцы. Будаўніцтва першай каменнай царквы ў Докшыцах пачалося ў 1863 годзе. Новая каменная царква закладзена ў 1900 годзе. У 1903 годзе пабудова новай царквы была завершана, 28 верасня (па старому стылю) адбылося асвячэнне храма. У гэтым жа годзе адкрыліся сучасныя гарадскія могілкі.
Вуліца Бугаевай (Маларыта)
Размяшчэнне
Вуліца размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада, ад вуліцы Заслонава да вуліцы Камунараў. Працягласць вуліцы — 500 метраў. Адрозніваецца ад іншых вуліц зігзагападобнасцю размяшчэння.
Свята-Пакроўская царква (Докшыцы)
Гісторыя
У 1941 годзе, напачатку акупацыі, у храме немцы памясцілі ваеннапалонных, з храма іх вывелі ў верасні, калі за горадам былі пабудаваны часовыя баракі. Да 1 кастрычніка рамонт быў закончаны, службы, як і раней, сталі правіцца кожнае свята.
Архітэктура
Кампазіцыя храма, узведзенага ў псеўдару́скім стылі, складаецца з чатырох частак, размешчаных па падоўжаннай восі. Да асноўнага кубічнага аб’ёму прылягаюць з усходу — прамавугольная алтарная апсіда, а з захаду — прамавугольная ў плане трапезная і чацверыковы бабінец са званіцай над ім. Усе часткі маюць розную вышыню, і асобныя дахі таксама рознай формы і вышыні. Асноўны аб’ём накрыты чатырохсхільным дахам і завершаны цыбулепадобным купалам на 8-гранным светлавым барабане, прарэзаным патройнымі вокнамі, якія аздоблены маляўнічымі атынкаванымі ліштвамі з какошнікамі. Званіца завершана высокім шатром з цыбулепадобнай галоўкай.
Помнік архітэктуры сінадальнага напрамку рэтраспектыўна-рускага стылю. Уяўляе сабой кананічны тып праваслаўнага храма са званіцай, трапезнай, кубападобным двух’ярусным аб’ёмам малітоўнай залы і прамавугольнай апсіды. У прасторавай кампазіцыі дамінуе ўзведзеная над прамавугольным прытворам шатровая званіца (васьмярык на чацверыку) і цыбулепадобны купал на васьмігранным барабане над чатырохсхільным дахам асноўнага аб’ёму. Фасады члянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з вялікімі адхіламі ў тоўшчы магутных сцен. Пластычнымі ліштвамі з какошнікамі вылучаны трайныя аконныя праёмы 2-га яруса асноўнага аб’ёму. Пластыка-каларыстычнае рашэнне фасадаў пабудавана на кантрасце паліхромнай бутавай муроўкі з белай тынкоўкай дэталяў архітэктурнага дэкору (какошнікі, арнаментальныя паясы, філёнгавыя лапаткі, цыбулепадобныя галоўкі).
Інтэр’ер
У інтэр’еры апсіда вылучана трох’ярусным трохгранным у плане залачоным іканастасам. Абраз «Маці Божая Смаленская» (1826). У 1990-я гады мясцовы мастак В. Маркавец аднавіў фрэскавую размалёўку.
Rm
rm (ад remove) — утыліта ў UNIX і UNIX-падобных сістэмах, якая ужываецца для выдалення файлаў з файлавай сістэмы. Ключы, якія ўжываюцца з rm:
часта з'яўляецца сінонімам каманды, гэта значыць, што прадвызначана каманда запытвае пацвярджэнне перад выдаленнем файлаў, што дазваляе прадухіліць іх выпадковае выдаленне. Калі карыстальніку патрэбна выдаліць вялікую колькасць файлаў без пацвярджэння аперацыі, можна адмяніць дзеянне ключа  даданнем ключа.
Ахова ад выдалення /
Кампанія Sun рэалізавала ахову ад "rm -rf /" у Solaris 10, выпушчаным у 2005 годзе. Пры выкананні каманды сістэма паведамляе, што выдаленне / не дазволена. Неўзабаве пасля гэтага такая ж функцыянальнасць была рэалізавана ў камандзе rm, якая пастаўляецца з FreeBSD. GNU rm не выконвае каманду "rm -rf /", калі не ўказаны параметр --no-preserve-root. Такія паводзіны былі рэалізаваны ў GNU Core Utilities версіі 6.4, выпушчаных у 2006.
Прыклад ужывання
— рэкурсіўна выдаліць без пацвярджэння і кода памылковага завяршэння файл (ці каталог) mydir.
Часам, у розных канферэнцыях больш дасведчаныя карыстальнікі, пры просьбе даць параду менш дасведчанаму, прапануюць увесці ў кансоль каманду, якая ў сваю чаргу выдаляе ўвесь змест каранёвага каталога. З гэтай нагоды існуе жарт, г.з. "патч Барміна", які тлумачыць што дадзеная каманда з'яўляецца ўніверсальным спосабам адрамантаваць любыя праблемы ў SCO Unix.
Дрысенскі павет
Дры́сенскі паве́т — адміністрацыйная адзінка ў складзе Пскоўскай і Полацкай губерняў, Полацкага намесніцтва, Беларускай і Віцебскай губерняў, якая існавала ў 1772—1923 гадах. Цэнтр — горад Дрыса.
Гісторыя
Утвораны 24 жніўня (4 верасня) 1776 г. у складзе Полацкай губерні Расійскай імперыі пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай. 12 (23) снежня 1796 г. скасаваны, яго тэрыторыя перададзена ў склад Беларускай губерні. 27 лютага (11 сакавіка) 1802 г. павет быў адноўлены ў складзе Віцебскай губерні. Плошча павета складала 2568,9 кв. вёрст.
У студзені 1919 г. Клясціцкая воласць перададзена ў Полацкі павет. Паводле мірнага дагавора Расіі з Латвіяй ад 11 жніўня 1920 г. Прыдруйская і Пустынская воласці ўвайшлі ў склад Латвіі. 15 лютага 1923 г. Дрысенскі павет быў скасаваны, яго тэрыторыя была далучана да Полацкага павету.
Насельніцтва
Па дадзеных перапісу 1897 года, ў павеце пражывала каля 97 тыс. чал. У тым ліку беларусаў - 86,2%, яўрэяў - 9,1%, палякаў - 2,4%, рускіх - 1,6%. У працэнтных адносінах па долі беларусаў сярод іншых народаў Дрысенскі павет перавышаў усе іншыя паветы Віцебскай губерні.
У павятовым горадзе Дрысе пражывала 4238 чал.
Адміністрацыйны падзел
У 1906 годзе ў склад павета ўваходзіла 17 воласцей:
Мястэчкі Дрысенскага павета:
Павет меў 811 паселішчаў сельскага тыпу, 24 царквы, 11 касцёлаў, некалькі сінагог і яўрэйскіх школ, у 1886 г. — 9, у 1897 г. — 59 школ усіх тыпаў.
Сяргей Мікалаевіч Румас
Сяргей Мікалаевіч Ру́мас (, Гомель) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Прэм’ер-міністр Рэспублікі Беларусь (2018—2020). У 2011—2019 гадах старшыня асацыяцыі «Беларуская федэрацыя футбола».
Біяграфія
Нарадзіўся 1 снежня 1969 года ў Гомелі. Бацька — Мікалай Піліпавіч Румас (1947 г.н.), эканаміст, працаваў у фінансавых і кантрольна-рэвізійных органах, з 1976 года — у цэнтральным апараце Міністэрства фінансаў БССР, з 1990 года — першы намеснік Міністра фінансаў. Маці — Вольга Лявонцеўна Румас, эканамістка, працавала выкладчыцай у Мінскім фінансава-эканамічным каледжы.
У 1990 годзе скончыў Яраслаўскае вышэйшае ваеннае фінансавае вучылішча па спецыяльнасці «фінансавае забеспячэнне войскаў», у 1995 годзе — Акадэмію кіравання пры Кабінеце міністраў Беларусі па спецыяльнасці «арганізацыя і кіраванне знешнеэканамічнай дзейнасці». Кандыдат эканамічных навук.
Прафесійны банкір. Пачынаў кар’еру яшчэ за савецкім часам. У прыватнасці, працаваў у спецупраўленні пры беларускай канторы Дзяржбанка СССР, якое займалася фінансаваннем Беларускай ваеннай акругі, і даслужыўся да звання капітана. Пазней некаторы час правёў у камерцыйных банках, пакуль не перайшоў у Беларусбанк. 22 верасня 2005 года кіраўнік дзяржавы Аляксандр Лукашэнка даў згоду на назначэнне Сяргея Румаса старшынёй праўлення ААТ «Белаграпрамбанк».
З 22 красавіка 2011 года — старшыня Беларускай федэрацыі футбола.
28 снежня 2010 года прызначы намеснікам прэм’ер-міністра Беларусі. Адказваў за эканамічны блок пытанняў. На гэты час прыпаў моцны валютны і фінансавы крызіс. Румас нярэдка адзначаўся прапановамі ў духу рыначнай эканомікі, але яны рэдка бывалі рэалізаваныя.
31 ліпеня 2012 года звольнены з пасады намесніка прэм’ер-міністра. Атрымаў прызначэнне на пасаду старшыні праўлення ААТ «Банк развіцця Рэспублікі Беларусь».
10 кастрычніка 2017 года ўвайшоў у склад Савета па развіцці прадпрымальніцтва, кансультатыўнага органа пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
На чале ўрада
18 жніўня 2018 года прызначаны на пасаду Прэм’ер-міністра Беларусі. Паводле шэрагу экспертаў, да атрымання згоды Палаты прадстаўнікоў на гэтае прызначэнне, як таго патрабуюць артыкулы 84 і 106 Канстытуцыі, мог лічыцца толькі выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра. Згода Палаты прадстаўнікоў на гэтае прызначэнне была атрымана 5 кастрычніка 2018 г., 105 дэпутатаў галасавалі «за», 1 — «супраць».