cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іозеф Карл Штылер
У 1824 годзе Штылер стаў сузаснавальнікам мюнхенскага саюза мастацтваў. У 1833 годзе ён ажаніўся з паэтэсай Жазефінай фон Мілер. У іх было трое дзяцей: Адтылія, будучы мастак Ойген фон Штылер і будучы пісьменнік Карл Штылер. Пляменнікам Штылера і яго вучнем быў Фрыдрых Дзюрк.
Навуковая ступень
У часы Расійскай імперыі
З 1803 года на філасофскіх і юрыдычных факультэтах універсітэтаў прадугледжвалася прысуджэнне трох ступеней: кандыдата ўніверсітэта, магістра і доктара, а на медыцынскім факультэце — доктара медыцыны. Ступені прысуджаліся на аснове асобных універсітэцкіх статутаў. На працягу XIX стагоддзя правілы і парадак прысваення гэтых ступеней неаднаразова мяняліся, а працэдура атрымання вучоных ступеней была шматэтапнай. Першы ступень кандыдата ўніверсітэта (ад лац. Candida «белая тога») — надаваліся выпускнікам ВНУ, якія скончылі ўніверсітэты з адзнакай, пры наяўнасці рукапіснай дысертацыі. Існавалі таксама кандыдаты камерцыі — залатыя медалісты камерцыйных вучылішчаў.
Іозеф Карл Штылер
Апошнія гады жыцця Штылер правёў у Тэгернзе, дзе на ўзгорку Леебергханг ён пабудаваў сабе летнюю хатку на падораным у 1829 году каралём зямельным участку.
Навуковая ступень
У часы Расійскай імперыі
Працэдура падрыхтоўкі і публічнай абароны дысертацыі на суісканне вучонай ступені магістра і доктара прадугледжвала здачу вусных і пісьмовых экзаменаў, прадстаўленне працы, яе экспертыза на факультэце і далейшая публічная абарона дысертацыі, з удзелам спачатку аднаго, а праз год трох афіцыйных і неафіцыйных апанентаў. У 1819 годзе Міністэрствам народнай асветы было зацверджана адзінае абавязковае для ўсіх універсітэтаў імперыі Палажэнне, у якім вызначаліся навукі, па якіх праводзіліся экзаменацыйныя выпрабаванні на прысуджэнне навуковых ступеней і згодна з якім ступень кандыдата ўніверсітэта прысуджалася ўсім выпускнікам, якія на выдатна скончылі курс. Для іншых суіскальнікаў-выпускнікоў прысуджэнне гэтай ступені прадугледжвала напісанне сачынення ў прысутнасці экзаменатараў.
Радывыліўскі раён
Радывыліўскі раён (Радивилівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Радывыліў (Радивилів).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 37448 чалавек, плошча — 745 км².
Навуковая ступень
У часы Расійскай імперыі
У 1837, 1844 і 1864 гадах прымаліся новыя «Палажэння патрабаванняў да дысертацый», змянялася колькасць экзаменаў, наменклатура спецыяльнасцей, з'явіўся дазвол пісаць дысертацыі на рускай мове, а не на лацінскай, як гэта было раней. «Палажэннем аб выпрабаваннях на вучоныя ступені» ад 1837 г. была зменшана колькасць пытанняў на доктарскім экзамене і размежаваны галоўныя і дадатковыя прадметы магістарскіх экзаменаў. Латынь стала абавязковай мовай толькі для дысертацый па класічнай філалогіі і медыцыне. Новаўвядзенні закранулі і разрады навук: ступень доктара без спецыялізацыі захавалася толькі для юрыстаў (доктар права), таксама былі заснаваныя новыя ступені (доктар матэматычных навук, доктар прыродазнаўчых навук, доктар агульнай славеснасці і доктар ўсходняй славеснасці). «Палажэннем аб вытворчасці ў вучоныя ступені» 1844 г. быў зменены парадак здачы магістарскіх і доктарскіх выпрабаванняў; акрамя таго, колькасць разрадаў навук, з якіх прысуджалася ступень магістра, павялічылася да 22, а латынь, як абавязковая мова дысертацый па класічнай філалогіі, была адменена (доктарскія дысертацыі па медыцыне пісаліся на лацінскай мове да 1859 года). Універсітэцкі статут 1863 года надаў навуковым саветам права прысвойваць заслужаным навукоўцам ступень ганаровага доктара без абароны дысертацыі, а асобам, якія не мелі ступені магістра, і без экзамену.
Радывыліўскі раён
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Навуковая ступень
У часы Расійскай імперыі
Да 1864 года дысертацыя часцей прадстаўлялася на факультэт у выглядзе рукапіса альбо ў выглядзе апублікаванай кнігі. «Палажэннем аб вучоных ступенях» 1864 года прадугледжвалася папярэдняя публікацыя магістарскай і доктарскай дысертацый, а з 1884 года дысертацыі сталі прадстаўляцца толькі ў друкаваным выглядзе накладам не менш за 300 асобнікаў, аўтарэферат дысертацыі не публікаваўся, аднак патрабаваўся дадатак да дысертацыі ў выглядзе тэзісаў аб'ёмам не больш чатырох старонак. Частка дысертацый уручалася членам факультэта, іншая паступала на продаж. Змест і якасць дысертацыі абмяркоўвалася ў навуковых колах. Абарона дысертацыі праходзіла на пасяджэнні факультэта, у якім прымалі ўдзел члены савета факультэта і жадаючыя.
Радывыліўскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 20 сельскіх саветаў.
Навуковая ступень
У часы Расійскай імперыі
Аб'ём магістарскай і доктарскай дысертацыі ў другой палове XIX — пачатку ХХ стагоддзяў гуманітарнага профілю, як правіла, складаў 200-400 старонак, дысертацыі фізіка-матэматычных факультэтаў — не перавышалі 200 старонак. Па дысертацыі прызначаліся два афіцыйныя апаненты (як правіла, з ліку прафесараў дадзенага факультэта, апаненты з іншых універсітэтаў не запрашаліся), афіцыйнымі апанентамі маглі быць нават выкладчыкі, якія не мелі аналагічнай вучонай ступені. Пры ўмове аднагалоснага галасавання за магістарскую дысертацыю магла быць прысуджана навуковая ступень доктара. Рашэнне факультэта зацвярджалася вучоным саветам універсітэта, і як вынік, суіскальніку выдаваўся дыплом магістра ці доктара навук. У 1864 годзе былі адмененыя доктарскі экзамен і зацвярджэнні дысертацый міністэрствам народнай асветы. Колькасць разрадаў навук павялічылася да 39, аднолькава як для магістраў, так і дактароў. Разрады навук, якія вызначалі спецыялізацыю вучонага, сталі адпавядаць падзелу на кафедры ўніверсітэтаў. У 1884 годзе кандыдацкая ступень была адменена.
Радывыліўскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 73 сяла.
Навуковая ступень
У часы Расійскай імперыі
З 60-х гадоў XIX стагоддзя рукапісныя дысертацыі змяніліся друкаванымі, таксама, у адрозненне ад краін Заходняй Еўропы, стала практыкавацца іх публікацыя ў Вучоных запісках і Працах універсітэтаў і навуковых таварыстваў, а таксама ў галіновых часопісах. Да дысертацыі прыкладаліся друкаваныя тэзісы, якія адлюстроўвалі асноўныя навуковыя палажэнні, якія выносіліся на абарону. Дысертацыя, дапушчаная да абароны адным з універсітэтаў, магла быць прадстаўлена ў іншы. Універсітэцкі статут 1884 года адмяніў ступень кандыдата універсітэта і надаў факультэтам права ў асобных выпадках прысуджаць ступень доктара за магістарскую дысертацыю.
Да 1819 года ў Расійскай імперыі навуковая ступень доктара адносілася да IX класа Табеля аб рангах (спачатку прысвойваўся толькі служачым Акадэміі навук), па статусе быў ніжэй калежскага асесара, але вышэй калежскага сакратара, тытулаваўся «Ваша благароддзе» і даваў права на асабістае дваранства. У далейшым дактарам сталі прысвойваць больш высокія статскія чыны (надворнага саветніка (VII клас) і нават тайнага саветніка), паколькі з 1803 года чын тытулаванага саветніка аўтаматычна прысвойваўся магістрам і роўным ім. У пачатку XX стагоддзя дактарам аўтаматычна прысвойваўся чын сапраўднага стацкага саветніка (IV клас, што забяспечвала атрыманне спадчыннага дваранства) з правам нашэння мундзіра па ведамству. Меркавалася, што гэта будзе стымуляваць магістраў да абароны доктарскіх дысертацый, паколькі ў той час з-за вялікай складанасці працэдуры абароны абсалютная большасць прафесараў мелі ступень магістра, а званне прафесара само па сабе ўжо давала чын V класа стацкага саветніка (званне экстраардынарнага прафесара — чын калежскага саветніка VI клас), хоць і без права нашэння мундзіра. Акрамя таго, у далейшым прафесары маглі атрымаць гэты чын і па выслузе.
У савецкія часы
Права выдачы дыпломаў навуковых ступеней, якое раней належала інстытутам і ўніверсітэтам, былі перададзеныя адміністрацыйным органам: спачатку Кваліфікацыйным камісіям пры Наркаматах, АН СССР, рэспубліканскіх і галіновых акадэмія, а ў 1934 годзе заснаванай Вышэйшай атэстацыйнай камісіі (ВАК) па хадайніцтве ВНУ і навукова-даследчых устаноў. Першы час наданне навуковых ступеней мела ідэалагічную афарбоўку: прыярытэтнасць прэтэндэнтаў вызначалася па класавым паходжанні, іх партыйнасцю і палітычнымі поглядамі. Таго ж года шэраг ВНУ (інстытуты народнай адукацыі) былі перайменаваныя ва ўніверсітэты, аднак пры гэтым не было гаворкі аб вяртанні ўніверсітэцкай аўтаноміі ў прысуджэнні навуковых ступеней.
У 1937 годзе быў вызначаны пералік галін навук, па якім праводзіцца абарона дысертацый. Пазней для прысуджэння навуковых ступеней былі ўстаноўлены: прадстаўленне друкаванага аўтарэферата дысертацыі (з 1949 года), абавязковасць папярэдняй публікацый па тэме дысертацыі (з 1958 года) і абмежаванне аб'ёму дысертацыі (з 1973 года). У 70-80-х гадах кваліфікацыя спецыялістаў ажыццяўлялася па галінах: біялагічныя, ветэрынарныя, геаграфічныя, геолага-мінералагічныя, медыцынскія, псіхалагічныя (аддзеленыя ад педагагічных ў 1968 годзе), сельскагаспадарчыя, тэхнічныя, фармацэўтычныя, фізіка-матэматычныя, хімічныя і юрыдычныя навукі, а таксама мастацтвазнаўства і архітэктура. Кожная галіна навукі прадугледжвала дадатковыя падраздзяленні — у цэлым больш за 500 спецыяльнасцей.
На працягу 1934-1986 гадоў у цэлым па СССР былі абароненыя 518 700 дысертацый, у тым ліку 473 тысяч кандыдацкіх і 45,7 тысяч доктарскіх дысертацый, гэта значыць каля 11 тысяч работ у год (за выключэннем ваенных гадоў), суадносіны ж дактароў і кандыдатаў навук складалі каля 1:10.
Архітэктура навуковых ступеней
Пры агульнай адзінай сістэме навуковых і ўніверсітэцкіх ступеней назіраюцца некаторыя адрозненні ў асобных краінах.
Асаблівасці атэстацыі навуковых кадраў, прысуджэння навуковых ступеняў у краінах Еўропы і Амерыкі:
Сітуацыя ў Беларусі
У Рэспубліцы Беларусь прысуджаюцца дзве навуковыя ступені: кандыдата навук і доктара навук — па адпаведнай галіне навукі з 22 наяўных. Вучоная ступень дае права навуковым работнікам на прызнанне іх навуковымі работнікамі вышэйшай кваліфікацыі. Галіны навук, па якіх прысуджаюцца навуковыя ступені, амаль ідэнтычныя былым савецкім. Асобам, якім прысуджаны навуковыя ступені, выдаюцца нацыянальныя дыпломы кандыдата навук або доктара навук.
Вучоная ступень кандыдата навук прысуджаецца саветам па абароне дысертацый на падставе публічнай абароны кандыдацкай дысертацыі, рашэнне якога зацвярджаецца Прэзідыумам ВАК у форме пастановы адкрытым або тайным галасаваннем і ўступае ў сілу з дня яго прыняцця саветам па абароне дысертацый. Суіскальнікам вучонай ступені кандыдата навук з'яўляецца асоба з вышэйшай адукацыяй, якая здала кандыдацкія (дыферэнцыраваныя) залікі і кандыдацкія экзамены па агульнаадукацыйных дысцыплінах, а таксама кандыдацкі экзамен (кандыдацкія экзамены) па спецыяльнай дысцыпліне, адпаведнай спецыяльнасці (спецыяльнасцях) і галінам навукі, па якіх падрыхтавана і прадстаўлена да абароны дысертацыя.
Вучоная ступень доктара навук прысуджаецца Прэзідыумам ВАК у форме пастановы адкрытым або тайным галасаваннем, на падставе хадайніцтва савета па абароне дысертацый па выніках экспертызы дысертацыі. Рашэнне аб прысуджэнні ступені ўступае ў сілу з дня прыняцця пастановы Прэзідыумам ВАК па дадзеным пытанні. Суіскальнікамі вучонай ступені доктара навук з'яўляюцца асобы, якія маюць вучоную ступень кандыдата навук і падалі на папярэдную экспертызу дысертацыю.
Падрыхтоўка навуковых работнікаў вышэйшай кваліфікацыі арганізуецца ў рамках аспірантуры (ад'юнктуры) і дактарантуры з мэтай забеспячэння ўмоў, неабходных для падрыхтоўкі і абароны дысертацый на суісканне вучонай ступені адпаведна кандыдата навук і доктара навук. Падрыхтоўка навуковых работнікаў вышэйшай кваліфікацыі можа ажыццяўляцца таксама ў форме суіскальніцтва для асоб, якія працуюць над дысертацыямі па-за аспірантурай (ад'юнктурай) і дактарантурай. Дзяржаўнае рэгуляванне ў галіне атэстацыі навуковых, у тым ліку навукова-педагагічных, работнікаў вышэйшай кваліфікацыі ажыццяўляецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь і Вышэйшай атэстацыйнай камісіяй.
Наменклатура галін навук, па якіх прысуджаюцца навуковыя ступені:
Двухузроўневая мадэль
Доктар (грэч. δάσκαλος — у даслоўным перакладзе «настаўнік») — вучоная ступень, якая прысуджаецца ў краінах Еўрапейскага Саюза і іншых высокаразвітых краінах. Першыя правілы прысуджэння вучонай ступені склаў Папа Ганорый III у 1219 годзе. Ступень доктара надаецца асобе, пасля прамоцыі (Promotio) або хабілітацыі (Habilitatio), у час якой прэтэндэнт выступае з выкладаннем сваёй працы, а прамотар (афіцыйныя апаненты) даюць яму ацэнку і прапануюць рашэнне — прысудзіць вучоную ступень доктара адпаведнай галіны навукі. Перад прамоцыяй трэба скласці рыгарозій (Rigorosum) — экзамены па спецыяльнасці або блізкай галіне навукі. Часам рыгарозій можа складацца з 10 і больш экзаменаў. У некаторых краінах, як, напрыклад, у Аўстрыі, пры наяўнасці значных прац навуковая ступень можа быць прысуджана без прамоцыі дысертацыі, а толькі пасля здачы трох рыгарозій. Ацэнка дыпломаў дактароў можа праводзіцца па чатырохбальнай шкале, у прыватнасці, добра, вельмі добра, з адзнакай (Cum Laude) і з вялікай адзнакай (Cum Laude Magna).
Хабілітацыя (habilis літаральна «здатны», «прыдатны», habilitation) — вышэйшая акадэмічная кваліфікацыя некаторых  еўрапейскіх і азіяцкіх універсітэтаў, наступная пасля вучонай ступені доктара. Пасля праходжання працэдуры хабілітацыі прэтэндэнту прысуджаецца тытул хабілітаванага доктара (doctor habilitatus, Dr.Habil.), які дае права на заняцце прафесарскай пасады ва ўніверсітэце. Аднак варта адзначыць, што тытул хабілітаванага доктара не з'яўляецца асобнай вучонай ступенню, а толькі кваліфікацыяй, дадатковай да ступені доктара, якая дазваляе займаць пасаду прафесара ўніверсітэта.
Хабілітаваны доктар дзейнічае ў еўрапейскай кантынентальнай акадэмічнай сістэме: Аўстрыі (Priv.-Doz., раней Univ.-Doz.), Балгарыі, Даніі, Польшчы (dr hab.), Германіі, Швейцарыі (Dr. habil.), Партугаліі (Agregação), Славакіі, Славеніі, Венгрыі (Dr. habil.), Францыі (Habilitation à diriger des recherches), Фінляндыі, Швецыі (Docent, Doc.) і Чэхіі (Docent).
Унітарная (аднаўзроўневая) мадэль
Гэта галоўная сістэма атэстацыі навуковых кадраў у Аўстраліі, Вялікабрытаніі, Канадзе, Новай Зеландыі, ЗША і іншых краін англа-амерыканскай сістэмы адукацыі і навукі. Аднак яна не уніфікаваная, і, як правіла, у кожнай вышэйшай навучальнай установе ўжываецца свая сістэма прысуджэння навуковых ступеней.
Тыповыя для ЗША навуковыя ступені:
Вопытная Станцыя (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Вопытная Станцыя (Опытная Станция) — пасёлак у Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Спіс аб’ектаў PGC (1768001—1769000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1768001—1769000)
Навуковая ступень
Агрэжэ
Агрэжэ (ад agrege — «прыняты ў таварыства) — навуковая ступень на права выкладання ў сярэдняй навучальнай установе (ліцэі), а таксама ва ўніверсітэтах на прыродазнаўчых і гуманітарных факультэтах. Упершыню ступень уведзена ў 1808 годзе ў Францыі.
Вопытная Станцыя (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Гісторыя
Навазыбкаўская вопытная станцыя заснавана ў 1916 годзе, з 1977 філіял Усесаюзнага (з 1992 Усерасійскага) інстытута удабрэнняў і аграглебазнаўства імя Д. Пранішнікава (у 2003 рэарганізаваны ў Інстытут аграхіміі); з 2010 метадычнае кіраўніцтва ажыццяўляе Усерасійскі НДІ лубіна (г. Бранск).
Навуковая ступень
Гранд доктар (Grand PhD)
Вучоная ступень гранд доктар філасофіі (Grand PhD) заснаваны ў рамках Глабальнай Сістэмы Адукацыі, права прысуджэння якой у адпаведнасці са статутам, падпісаным 27 мая 2013 года Міністрам юстыцыі Бельгіі, належыць Еўрапейскай Акадэміі Інфарматызацыі (Academie Europeenne d'en Informatisation — AEI), заснаванай па ініцыятыве Караля Бельгіі Альберта II згодна з каралеўскім дэкрэтам ад 19 верасня 1999 года.
Вопытная Станцыя (Навазыбкаўская гарадская акруга)
Гісторыя
З 1929 па 1937 гады ў Заходняй вобласці, да 1944 года ў складзе Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці. Да 2009 года ў складзе Дземенскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Навуковая ступень
Ліцэнцыят
Ліцэнцыят, ліцэнцыат або ліцэнзіят (лат. licentiatus — літаральна «Дапушчаны», licentia doctorandi) — вучоная ступень (акадэмічная ступень, кваліфікацыя), якая дзейнічала ў французскай сістэме вышэйшай адукацыі, а таксама ва ўніверсітэтах Фінляндыі, Швейцарыі і некаторых лацінаамерыканскіх краін.
Сліды (Тыўрыўскі раён)
Сліды (Сліди́) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Навуковая ступень
Ганаровы доктар
Ганаровы доктар (honoris causa, h.c. — літаральна «Для пашаны», цалкам Doctor honoris causa, Dr.h.c.) — ступень доктара навук або доктара (у залежнасці ад сістэмы вучоных ступеней) без абароны дысертацыі, якая прысвойваецца на падставе ажыццяўлення значных дасягненняў прэтэндэнта ў навуцы або культуры, навучальнай установай, што лічыць ганаровым прысутнасць дадзенай асобы ў шэрагах свайго выкладчыцкага складу, нават калі прысутнасць носіць сімвалічны характар. Калі асоба была ўдастоена гэтага звання некалькі разоў (у некалькіх універсітэтах), ёй прысвойваецца ступень Dr.h.c.mult.
Упершыню ўведзены ва ўніверсітэтах як тытул (званне) у XIX стагоддзі. У Расійскай імперыі інстытут ганаровых дактароў, «мужей, известных своей ученостью и сочинениями, или отличившихся в государственной службе в иностранных землях и в Российской империи», але не абараніўшых доктарскую дысертацыю, дзейнічаў спачатку на працягу 1803—1819 гадоў, затым з 1863 года. Пачынаючы з 30-х гадоў ХХ стагоддзя ўжо ў СССР, пасля непрацяглай ліквідацыі, быў зноў адноўлены. Ганаровы доктар таксама прысвойваецца Оксфардскім універсітэтам, які прызнаў ганаровымі ўсіх прэм'ер-міністраў Вялікабрытаніі, акрамя Маргарэт Тэтчэр (адмовіў у 1985 годзе).
IC 3468
IC 3468 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сэлышчэ (Тыўрыўскі раён)
Сэлышчэ (Се́лище) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гарадская чыгунка
Гарадская чыгунка, таксама гарадскі цягнік — адзін з відаў чыгуначнага транспарта гарадской агламерацыі, які выкарыстоўваецца як гарадскі, прыгарадны і блізкі міжгародні транспарт. Гарадскі цягнік займае прамежкавае становішча паміж гарадскім грамадскім транспартам і класічнымі прыгараднымі цягнікамі і выкарыстоўвае звычайныя чыгуначныя лініі ў межах і па-за горадам, пры гэтым нярэдка мае і выдзеленыя шляхі.
Цяпер такія або аналагічныя сістэмы перавозкі пасажыраў дзейнічаюць у розных краінах пад рознымі найменнямі. У Беларусі дзейнічаюць Мінскія гарадскія лініі, у Расіі — Маскоўскае цэнтральнае кальцо і Маскоўскія цэнтральныя дыяметры, ва Украіне — Кіеўская гарадская электрычка, у Германіі, Аўстрыі і Швейцарыі — S-Bahn, у Даніі — S-tog, у Францыі — RER.
Калафат
Калафат (Calafat) — горад у Румыніі, на левым беразе Дуная. На процілеглым беразе знаходзіцца балгарскі горад Відзін. Заснаваны генуэзскімі каланістамі ў 1424 годзе, з’яўляўся перавалачным пунктам. 17 336 жыхароў (2011).
Аляксандр Сцяфанавіч Шашэнька
Аляксандр Сцяфанавіч Шашэ́нька (—2008)  — вучоны ў галіне ветэрынарнай медыцыны, доктар ветэрынарных навук (1990), прафесар (2002).
Біяграфія
А. С. Шашэнька нарадзіўся ў вёсцы Стары Дзедзін (у сучасным Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1962 годзе скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут. У 1962—1964 гг. галоўны ветэрынарны ўрач Клімавіцкай дзяржплемстанцыі, у 1964—1968 гг. выкладаў у Клімавіцкім зоаветэрынарным тэхнікуме. У 1968—1995 гг. А. С. Шашэнька ў Беларускім НДІ эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага — старэйшы ветэрынарны ўрач, старэйшы навуковы супрацоўнік, галоўны навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыяй хвароб рыб і пушных звяроў. У 1970 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 1990 годзе доктарскую. З 1995 года ў Віцебскай акадэміі ветэрынарнай медыцыны.
Навуковая і выкладчыцкая дзейнасць
А. С Шашэнька належаць навуковыя працы па дыягностыцы шаленства дзікіх і свойскіх жывёл, распрацоўцы бівалентнай вакцыны супраць шаленства і чумы драпежных жывёл. Займаўся вывучэннем прычын захворвання белавежскіх зуброў некратычным баланапластытам і метадаў яго прафілактыкі і лячэння. Падрыхтаваў 4 кандыдаты навук. Апублікаваў больш за 100 навуковых прац, 4 навукова-метадычных дапаможнікі, курс лекцый па ветэрынарна-санітарнай экспертызе з асновамі тэхналогіі і стандартызацыі прадуктаў жывёлагадоўлі.
Галактоза
Галактоза — адзін з простых цукраў. Адрозніваецца ад глюкозы прасторавым размяшчэннем вадароднай і гідраксільнай груп у 4-га вугляроднага атама. Змяшчаецца ў жывёлах і раслінных арганізмах, у тым ліку ў некаторых мікраарганізмах. Уваходзіць у склад малочнага цукру і лактулозы.
Томас Клесціль
Томас Клесціль (Thomas Klestil, 4 лістапада 1932 – 6 ліпеня 2004) — аўстрыйскі дыпламат і палітык. Прэзідэнт Аўстрыі з 1992 па 2004. Памёр на пасадзе, за два дні да заканчэння свайго другога прэзідэнцкага тэрміну.
Рагізна (Вінніцкі раён)
Рагізна (Рогі́зна) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Обі-Ван Кенобі (тэлесерыял)
«Обі-Ван Кено́бі» (Obi-Wan Kenobi) — амерыканскі міні-серыял, створаны для стрымінгавага сэрвіса і прысвечаны аднайменнаму персанажу сусвету «Зорных войнаў». Рэжысёрам серыяла выступіла, шоуранерам стаў. Юэн Мак-Грэгар выступіў у якасці выканаўчага прадзюсара серыяла і вярнуўся да ролі Обі-Вана Кенобі. , і  таксама вярнуліся да сваіх роляў з кінасерыі.
Гісторыя разгортваецца праз дзесяць гадоў пасля падзей фільма «Зорныя войны. Эпізод III: Помста сітхаў».
Першапачаткова праект распрацоўваўся ў якасці поўнаметражнага спін-офа, які павінен быў зрэжысіраваць па сцэнарыі, аднак пасля касавага правалу фільма «Хан Сола. Зорныя войны: Гісторыі» (2018) праект пра Обі-Вана быў перапрацаваны ў міні-серыял. Удзел Мак-Грэгара быў пацверджаны ў жніўні 2019 года, а праз два месяцы Дэбара Чоў атрымала рэжысёрскае крэсла. Вытворчасць мусіла пачацца ў ліпені 2020 года, аднак за паўгады да прызначанага тэрміну была пастаўлена на паўзу, паколькі кіраўніцтва засталося незадаволена сцэнарыямі эпізодаў. У красавіку 2020 года сцэнарыст Джобі Харальд быў наняты для перапісвання сцэнарыя, а ў сакавіку 2021 года было абвешчана пра папаўненне акцёрскага складу. Здымкі з выкарыстаннем тэхналогіі  пачаліся ў маі ў Лос-Анджэлесе і завяршыліся ў верасні. Кампазітар фільмаў пра «Зорныя войны» Джон Уільямс напісаў загалоўную тэму для серыяла, у той час як асноўны саўндтрэк напісала, стаўшы такім чынам першай жанчынай-кампазітарам, прыняўшым удзел у працы над ігравымі праектамі па матывах «Зорных войнаў».
Прэм’ера першых двух эпізодаў серыяла «Обі-Ван Кенобі» адбылася 27 мая 2022 года. Серыял будзе складацца з шасці эпізодаў і завяршыцца 22 чэрвеня 2022 года.
Свята-Пакроўская царква (Жабінка)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у г. Жабінка Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на вул. Камсамольскай.
Гісторыя
Пабудавана ў 1885 годзе з дрэва.
Архітэктура
Помнік архітэктуры эклектыкі з выкарыстаннем утрыраваных форм класіцызму і рэтраспектыўна-рускага стылю. Складаецца з прытвора, бабінца, асноўнага зруба, пяцісценнай апсіды з бакавымі рызніцамі. чатырохсхільны пакаты дах завершаны васьмігранным барабанам з гранёным паўсферычным купалам. Такі ж купал завяршае чацверыковую званіцу над бабінцам. Галоўны і бакавыя ўваходы вырашаны стылізаванымі порцікамі з трохвугольнымі франтонамі. Арачныя аконныя праёмы акаймаваны руставанымі архівольтамі, фрыз вырашаны поясам гарадкоў.
Леанід Міхайлавіч Міхневіч
Леанід Міхайлавіч Міхневіч (нар., Дзяржынск, Польскі аўтаномны раён імя Дзяржынскага) — беларускі эканаміст. Кандыдат эканамічных навук (1968), прафесар (1986).
Біяграфія
Нарадзіўся 17 кастрычніка 1932 года ў Дзяржынску.
Скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя. В. У. Куйбышава (спецыяльнасць «Эканоміка гандлю», 1955). Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (факультэт маркетынгу, кафедра прамысловага маркетынгу і камунікацый, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: сучасны маркетынг; маркетынг высокіх тэхналогій (нанаматэрыялы, нанапрадукты); эканамічная гісторыя.
Дэж
Дэж (Dej) — горад на захадзе Румыніі, у жудзецы Клуж. Насельніцтва — 38,1 тыс. жыхароў (2002). Чыгуначны вузел. Дрэваапрацоўчы камбінат, цэлюлозна-папяровая, цэментная, харчовая прамысловасць. У ваколіцах Дэжа — здабыча каменнай солі.
IC 3469
IC 3469 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Рахны-Палёві
Рахны-Палёві (Рахни-Польові) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3469
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карл Зейц
Карл Зейц (Karl Seitz; 4 верасня 1869, Вена, Аўстра-Венгрыя — 3 лютага 1950, Вена, Аўстрыя) — аўстрыйскі палітык. Першы федэральны прэзідэнт Аўстрыі (1919—1920), бургамістр Вены (1923—1934), старшыня Сацыял-дэмакратычнай партыі Аўстрыі (1919—1934), кіраўнік розных органаў улады.
Георгій Кузьміч Мітраховіч
Георгій Кузьміч Мітраховіч (, в. Прудок, Парыцкі раён — ) — беларускі будаўнік, Заслужаны будаўнік БССР (1965).
Біяграфія
У Светлагорску з 1955 года. У 1965 годзе ўзначаліў комплексную брыгаду СУОР-150, якая працавала на будаўніцтве завода штучнага валакна, будавала жылыя дамы маладога горада, прамысловыя аб’екты. Брыгада пад кіраўніцтвам Г. К. Мітраховіча штомесяц выконвала вытворчыя заданні на 120—125 % пры выдатнай якасці работ. З мая 1979 года да выхаду на пенсію працаваў майстрам вытворчага навучання навучальнага пункта будтрэста № 20.
Узнагароды
За дасягнутыя поспехі ў будаўніцтве завода штучнага валакна прысвоена званне «Заслужаны будаўнік БССР». Узнагароджаны ордэнам Леніна (1966). Пастановай Светлагорскага гарвыканкама № 240 ад 16 ліпеня 1986 года яму прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін г. Светлагорска».
Магілёўскі заасад
Магілёўскі заасад — заапарк у в. Буйнічы пад Магілёвам, размешчаны па адрасе вул. Арлоўскага 1. Заснаваны ў 2004 годзе.
Гісторыя
Быў заснаваны ў 2004 годзе пры Магілёўскім прафесійным агралесатэхнічным каледжы імя К. П. Арлоўскага пры актыўным удзеле тагачаснага дырэктара каледжу Георгія Мікалаевіча Маліноўскага.
Пешаходны маршрут
Размяшчаецца злева ўздоўж Дняпра на плошчы ў 124 га. Па перыметры заасада абсталяваны пешаходны маршрут, маюцца назіральныя пляцоўкі. Наведвальнікі, рухаючыся па агароджанай сцежцы і выходзячы на ​​спецыяльныя назіральныя вышкі, маюць магчымасць назіраць звяроў у звыклых для іх умовах.
Жывёліны
Асноўную частку заасада займаюць прасторныя вальеры, у якіх жывуць насельнікі беларускіх лясоў — зубры, алені, дзікі, ласі, казулі, ваўкі, лісы, янотападобныя сабакі і інш.
Акрамя таго, у заасадзе жывуць: усурыйскі тыгр, высакародны алень, рысь, авечкі, трусы, качкі, глушэц, сава, няясыць, фазан, каршуны і інш.
Экскурсія па чыгунцы
Падарожнічаючы па чыгунцы, можна назіраць разгалінаваную сістэму каньёнаў, якія ўтварыліся на тэрыторыі заасаду ў ледніковы перыяд. У зоне інтэнсіўнага наведвання заасада частка каньёна ператворана ў штучны вадаём, на якім жывуць прадстаўнікі вадаплаўнай фаўны нашай рэспублікі — качкі і лебедзі.
Іван Фёдаравіч Хмарун
Іван Фёдаравіч Хмарун (, в. Баравікі, Светлагорскі раён, Гомельская вобласць — ) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Дзяцінства прайшло ў в. Баравікі, тут скончыў 7 класаў. З 1930 па 1937 гады працаваў сталяром на будаўнічай базе Шацілкаўскай суднаверфі. У 1937 годзе прызваны на ваенную службу, удзельнічаў у вызваленні Заходняй Беларусі, вайне СССР з Фінляндыяй, вызваленні Бесарабіі.
Працаваў у Мазыры дыспетчарам Воблнарыхтзерне, у Баравіках — брыгадзірам будаўнічай брыгады. У 1950 годзе прыязджае ў Шацілкі (цяпер г. Светлагорск), з 1954 года брыгадзір будаўнічай брыгады, будаваў Васілевіцкую ДРЭС. У 1962 годзе ўзначаліў брыгаду будаўнікоў будтрэста № 20. Брыгада І. Ф. Хмаруна першай у горадзе заваявала званне «Брыгада камуністычнай працы», ёй даручалі самыя адказныя аб’екты: яна будавала першую і другую чаргі завода штучнага валакна, першыя корпусы цэлюлозна-кардоннага камбіната, жылыя дамы.
Узнагароды
Звання Героя Сацыялістычнай Працы атрымаў 11 жніўня 1966 года. Узнагароды: ордэн Леніна (1966), медалі «За перамогу над Германіяй», «За перамогу над Японіяй», «Ветэран працы», юбілейныя медалі.
У 1981 годзе пастановай Прэзідыума Светлагорскага гарвыканкама было прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін г. Светлагорска».
Аульс (могілкі)
Ау́льс, або Ау́льсаўскія могілкі — адзіныя дзеючыя могілкі ў г. Гродне Гродзенскай вобласці Беларусі. Размешчаны на ўсходняй ускраіне горада, каля былой вёскі Аульс (з 2008 года ў межах горада), ад якой і пайшла назва. Замаюць плошчу каля 50 гектараў. На могілках пахавана каля 30 тысяч чалавек.
30 лістапада 2011 года на могілках былі ўрачыста перапахаваныя астанкі 119 астанкаў чырвонаармейцаў, які загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Астанкі былі знойдзены ў час пошукавых работ у мікрараёне «Фолюш» (118 — астанкі загінуўшых у шталазе № 324, астанкі аднаго воіна знайдзены ў час раскопак недалёка ад дома № 127 па вул. Суворава).
У маі 2018 года пачалася вырубка 23 га дубровы.
Вядомыя асобы
У брацкай магіле на гарадскіх могілках «Аульс» (станам на 2017 год) пахавана каля 5 тысяч салдат, з іх вядомых — 3 тысячы (па знойдзеных і прачытаных медальёнах, а таксама вядомыя па даных спісу імёнаў загінуўшых у шталазе № 324 і адноўленых Цэнтральным архівам Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі).
Замішава
Замішава (Замишево) — сяло ў Навазыбкаўскай гарадской акрузе Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Заснавана, як мяркуецца, у сяр. XVII ст. Разраслося ў 1670-я гады за кошт старавераў. Пачаткова — уладанне стародубскага ма­гістрата, пазней уваходзіла ў Топальскую сотню Старадубскага палка, аднак казацкага насельніцтва бадай не мела. З 1770 года ва ўладанні графа П. Румянцава, пазней Галіцыных. У Новамесцкім, затым Навазыбкаўскім (з 1809) павеце Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
Са жніўня 1941 да верасня 1943 года пад нацысцкай акупацыяй.
У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці. Да 2009 года адміністрацыйны цэнтр Замішаўскага сельскага паселішча Навазыбкаўскага раёна.
Мокрава
Назву Мо́крава маюць:
Лугаж
Лугаж (Lugoj) — горад у заходняй Румыніі, у жудзецы Тыміш. Размешчаны на абодвух берагах ракі Тыміш. Горад — цэнтр Лугажскай епархіі Румынскай грэкакаталіцкай царквы.
Градыск
Градыск (Гради́ськ) — вёска ў Манэвыцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Потуш
Потуш (По́туш) — вёска ў Тыўрыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Зборная Венгрыі па футболе
Зборная Венгрыі па футболе прадстаўляе Венгрыю на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыццяўляе кантроль і кіраванне зборнай, з’яўляецца Венгерская футбольная федэрацыя. Каманда існуе з 1901 года, з’яўляючыся такім чынам адной з найстарэйшых зборных свету. Футбольная каманда Венгрыі з’яўляецца трохразовым пераможцам футбольнага спаборніцтва на Алімпійскіх гульнях (1952, 1964, 1968).
Вальвердэ (правінцыя Катанія)
Вальвердэ (Valverde) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Катанія.
Насельніцтва складае 7573 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1449 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 95028. Тэлефонны код — 095.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Valverde
Элінар Острам
Прэзідэнт Таварыства «грамадскага выбару» (1982—1984). Лаўрэат прэміі Ф. Сейдмана (1979). (1997). Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (2001)
Аляксандр Дзмітрыевіч Бяглоў
Аляксандр Дзмітрыевіч Бяглоў (нар. 19 мая 1956, Баку, АзССР, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч, паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Паўночна-Заходняй федэральнай акрузе з 25 снежня 2017 года.
ФК БАТЭ
БАТЭ — беларускі футбольны клуб з горада Барысаў. Хатні стадыён — Барысаў-Арэна. Каманда была заснавана ў 1996 годзе. Першы беларускі клуб, які прайшоў у групавы этап Лігі чэмпіёнаў і Лігі Еўропы.
1973—1981
У год стварэння БАТЭ (футбольны клуб Барысаўскага завода аўтатрактарнага электраабсталявання) выступаў ва ўсходняй зоне другой групы (Д2) чэмпіянату БССР. Ужо першы сезон склаўся для БАТЭ ўдала. Па яго выніках каманда дасягнула магчымасці на наступны год выступаць у чэмпіянаце рэспублікі.
У 1974 годзе БАТЭ дасягнуў першага поспеху — стаў чэмпіёнам БССР, выйграўшы за сезон 15 матчаў з 18 праведзеных. Аднак у наступным, 1975 годзе, БАТЭ прыйшлося задавальняцца толькі пятым месцам. У 1976 годзе БАТЭ аформіў своеасаблівы дубль, выйграўшы чэмпіянат і Кубак БССР.
У далейшым БАТЭ яшчэ раз станавіўся чэмпіёнам (1979), срэбным прызёрам (1978) чэмпіянату БССР і двойчы займаў чацвёртае месца (1977, 1981). У 1981 годзе каманда была расфарміравана.
1996—1998 гады
У 1996 годзе ініцыятыўная група вырашыла адрадзіць клуб. Прэзідэнтам футбольнага клуба БАТЭ быў абраны Анатоль Капскі, галоўным трэнерам стаў Юрый Пунтус. За два першых гады сваёй новай гісторыі клуб выйграў першынства Другой лігі і, фінішаваўшы другім у Першай, выйшаў у Вышэйшую лігу, дзе ў 1998 годзе адразу заваяваў срэбныя медалі.
1999 год
У 1999 годзе БАТЭ захапіў лідарства з першых тураў і, так і не аддаўшы яго нікому, упершыню ў сваёй гісторыі стаў чэмпіёнам Рэспублікі Беларусь. 1999 год таксама стаў для клуба дэбютным у еўракубках. За БАТЭ тады выступалі пазнейшыя лідары зборнай Беларусі Аляксандр Глеб, Віталь Кутузаў, а таксама будучы галоўны трэнер Віктар Ганчарэнка.
2000—2001 гады
2000 год ізноў стаў для БАТЭ «срэбным». Чэмпіянат 2001 года прынёс клубу бронзавыя ўзнагароды.
2002 год
Сезон 2002 годзе стаў для БАТЭ неадназначным. Барысаўчане ўпершыню прабіліся ў фінал Кубка Беларусі, але з лікам 0:2 саступілі «Гомелю». Удала склаўся сезон на еўрапейскай арэне. Выступаючы ў Кубку Інтэртота, БАТЭ атрымаў упэўненую перамогу над прадстаўніком нямецкай Бундэслігі, клубам «Мюнхен-1860», а затым практычна на роўных згуляў з італьянскай «Балонняй». На фінішы чэмпіянату БАТЭ ў адчайнай барацьбе дагнаў «Нёман», які лідыраваў. У «залатым» матчы чэмпіянату атрымаў у дадатковы час перамогу з лікам 1:0, дзякуючы голу Валерыя Тарасенкі.
2003 год
У чэмпіянаце 2003 года БАТЭ, нягледзячы на ўпэўненую гульню, да канца сезона заставаўся на пятым месцы. У апошнім туры чэмпіянату яму належала сустракацца на выездзе з мінскім «Дынама». Гэта сустрэча павінна была даць адказ на пытанне, на якім месцы апынецца БАТЭ: на другім ці пятым. Але матч завяршыўся ўпэўненай перамогай БАТЭ 4:0, і каманда зноў заваявала срэбныя медалі.
2004 год
У 2004 годзе БАТЭ, які няўдала выступіў у Кубку УЕФА, на фінішы чэмпіянату зноў прэтэндаваў на самыя высокія месцы. Перад апошнім турам ён адставаў ад мінскага «Дынама» на два ачкі. І зноў апошняя сустрэча чэмпіянату мела быць з лідарам на выездзе. Аднак гэтым разам леташняму трыўмфу не наканавана было паўтарыцца. Саступіўшы 0:2, БАТЭ заняў другое месца.
2005 год
Сезон 2005 года стаў самым цяжкім у гісторыі БАТЭ. Па-першае, у канцы папярэдняга сезона каманду пакінуў яе нязменны трэнер Юрый Пунтус, якога на трэнерскім мастку БАТЭ змяніў Ігар Крывушэнка. Па-другое, у новы клуб Пунтуса перайшлі шэраг маладых гульцоў, на якіх у гэтым сезоне ўскладаліся вялікія надзеі. БАТЭ саступіў у фінале Кубка МТЗ-РІПА, а па выніках чэмпіянату апынуўся на пятым месцы, упершыню ў найноўшай гісторыі застаўшыся без медалёў.
2006 год
У 2006 годзе адзначаўся дзесяцігадовы юбілей узнаўлення клуба. І БАТЭ годна адзначыў гэту дату. Барысаўчане ўпершыню сталі ўладальнікамі Кубка Беларусі. У фінале ў дадатковы час яны з лікам 3:1 перамаглі салігорскі «Шахцёр». У чэмпіянаце БАТЭ таксама фінішаваў першым, такім чынам, зрабіўшы своеасаблівы дубль.
2007 год
У 2007 годзе БАТЭ выйшаў у трэці кваліфікацыйны раўнд Лігі чэмпіёнаў УЕФА. У першым кваліфікацыйным раўндзе БАТЭ прайграў у гасцях кіпрскаму АПОЭЛу 0:2, аднак у хатнім матчы пераламіць вынік двухраундавага супрацьстаяння на сваю карысць, перайграўшы праціўніка з лікам 3:0. У другім матчы быў упэўнена перайграны ісландскі «Хабнарфіёрдур» — 3:1 на выездзе, 1:1 у хатнім матчы. У трэцім раўндзе праціўнікам БАТЭ быў румынскі клуб «Сцяўа». Першы матч у Барысаве завяршыўся з лікам 2:2, у другім матчы мацней былі румыны — 2:0. Выбыўшы з розыгрышу Лігі чэмпіёнаў, БАТЭ ў першым раўндзе Кубка УЕФА сустракаўся з іспанскім «Вільярэалам» — самым рэйтынгавым клубам розыгрышу — і атрымаў дзве паразы: 1:4 на выездзе і 0:2 на мінскім стадыёне «Дынама».
У чэмпіянаце Беларусі БАТЭ датэрмінова, за чатыры тура да фінішу, заваяваў чэмпіёнскі тытул. У розыгрышы Кубка Беларусі БАТЭ зноў дайшоў да фіналу, дзе ў серыі пасляматчавых пенальці саступіў брэсцкаму «Дынама». У канцы года Ігар Крывушэнка нечакана сышоў на пост галоўнага трэнера мінскага «Дынама», галоўнага суперніка барысаўчан. Яго месца заняў Віктар Ганчарэнка, які ўзначальваў дубль БАТЭ.
2008 год
2008 год стаў асаблівым як у гісторыі БАТЭ, так і ўсяго беларускага футбола. БАТЭ пераадолеў трэці кваліфікацыйны раўнд Лігі чэмпіёнаў УЕФА і стаў першым у гісторыі беларускага футбола клубам, які здолеў прабіцца ў групавы этап Лігі чэмпіёнаў. У першым кваліфікацыйным раўндзе ў супернікі БАТЭ дастаўся ісландскі «Валюр», які быў пераможаны з агульным лікам 3:0 (2:0 дома і 1:0 у гасцях). У другім кваліфікацыйным раўндзе БАТЭ па суме дзвюх сустрэч сенсацыйна адолеў бельгійскі «Андэрлехт»: 2:1 у гасцях і 2:2 у хатняй сустрэчы. У трэцім кваліфікацыйным раўндзе супернікам БАТЭ быў балгарскі «Леўскі». Матч у Сафіі скончыўся з лікам 1:0 у карысць БАТЭ, а ў адказнай гульні ў Барысаве каманда забяспечыла неабходную нічыю 1:1.
У групавой стадыі БАТЭ патрапіў у групу H, разам з «Рэалам» (Мадрыд), «Ювентусам» (Турын), «Зенітам» (Санкт-Пецярбург). У першай гульні на выездзе БАТЭ саступіў «Рэалу» з лікам 0:2. У другой сваёй гульні з «Ювентусам» (2:2) БАТЭ стаў першым беларускім футбольным клубам, які набраў ачкі ў групавым этапе самага прэстыжнага еўрапейскага турніру. У трэцяй гульні на выездзе БАТЭ згуляў унічыю 1:1 з «Зенітам» з Санкт-Пецярбурга, а ў чацвёртай прайграў яму ў Мінску з лікам 0:2. У апошняй гульні групавога турніру БАТЭ згуляў з «Ювентусам» у нічыю з лікам 0:0, і ў выніку набраўшы 3 ачка ў 6 гульнях, клуб заняў апошняе месца ў групе і скончыў свой выступ у еўракубках.
31 кастрычніка 2008 года БАТЭ стаў пяцікратным чэмпіёнам Беларусі. У гэты дзень быў згуляны перанесены матч 17-га тура, у ім падапечныя Віктара Ганчарэнкі перамаглі жодзінскае «Тарпеда» з лікам 2:1 і за два тура да фінішу сталі недасягальнымі для іншых камандаў.
2009 год
У 2009 годзе барысаўчанам не атрымалася паўтарыць поспех 2008-га ў Еўропе. У Лізе чэмпіёнаў УЕФА БАТЭ дайшоў да трэцяга раўнда (у другім перайграўшы 2 разы з лікам 2:0 македонскі клуб «Македонія» са Скоп'я), дзе саступіў па суме двух матчаў латвійскаму «Вэнтспілсу» (0:1 і 2:1, па галах на выездзе). Пасля гэтага каманда патрапіла ў плэй-офф Лігі Еўропы УЕФА, дзе сустрэлася з балгарскім «Літэксам» (Ловеч). У першым матчы на сваім стадыёне беларусы прайгралі 0:1. Аднак у матчы ў адказ барысаўчане здолелі ў асноўны час адквітаць гэты дэфіцыт, а ў дадатковае — ўпэўнена развіць гэты поспех, у выніку — перамога 4:0 і пуцёўка ў групавы этап Лігі Еўропы УЕФА. Розыгрыш у групавым этапе БАТЭ пачаў з дзвюх параз: ад «Бенфікі» — 0:2 і «Эвертана» — 1:2 (гол на рахунку Дзмітрыя Ліхтаровіча). У наступным матчы была атрымана валявая перамога над грэчаскім АЕКам 2:1 (Паўлаў, Алумона). У Грэцыі праціўнікі разышліся мірам — 2:2 (Радзівонаў, Валадзько), а пасля хатняй паразы ад «Бенфікі» 1:2 (Сасноўскі) барысаўчане страцілі шанцы на працяг барацьбы ў Лізе Еўропы. У заключным матчы групавога турніру барысаўчане на выездзе абгулялі «Эвертан» з лікам 1:0 (Юрэвіч) і з 7 ачкамі занялі 3 месца.
2010 год
23 мая 2010 года ў фінальным матчы за Кубак Беларусі на мінскім стадыёне «Дынама», БАТЭ з лікам 5:0 разграміў жодзінскае «Тарпеда» і ў другі раз у сваёй гісторыі стаў уладальнікам Кубка.
26 жніўня 2010 года заваяваў права гуляць у групавым этапе Лігі Еўропы. Папярэдне быў абыграны ісландскі «Хабнафіёрдур» (5:1 дома, 1:0 у гасцях), затым параза па суме 2 матчаў ад дацкага «Капенгагена» (0:0 дома і 2:3 у гасцях) у Лізе чэмпіёнаў. Затым у кваліфікацыі Лігі Еўропы быў двойчы абыграны партугальскі «Марыціму» (3:0 дома і 2:1 у гасцях). Па выніках лёсавання супернікамі БАТЭ сталі нідэрландскі АЗ (перамога 4:1 дома, параза 0:3 у гасцях), «Дынама» (Кіеў; 2:2 у гасцях, параза 1:4 дома), «Шэрыф» (Ціраспаль; перамога 1:0 у гасцях; перамога 3:1 дома). Па выніках групавога турніру барысаўчане ўпершыню выйшлі ў 1/16 фіналу еўрапейскага кубка, дзе па суме дзвюх сустрэч саступілі французскаму «Пары Сен-Жэрмен» (2:2 дома і 0:0 на выездзе).
13 лістапада 2010, абыграўшы ў гасцявым матчы клуб «Белшына» (Бабруйск), БАТЭ датэрмінова стаў чэмпіёнам Беларусі сезона 2010 года.
2011 год
2 жніўня 2011 гады клуб атрымаў права гуляць у раўндзе плэй-оф чэмпіёнскай кваліфікацыі Лігі чэмпіёнаў, абыграўшы ў другім кваліфікацыйным раўндзе «Лінфілд» (1:1 у гасцях, 2:0 хаты), а ў трэцім — «Экранас» (0:0 у гасцях, 3:1 хаты). 24 жніўня БАТЭ абыграў аўстрыйскі «Штурм» у гасцях 0:2 (1:1 дома) і другі раз у сваёй гісторыі выйшаў у групавы этап Лігі чэмпіёнаў, атрымаўшы, пры гэтым, месца ў трэцім кошыку. Па выніках лёсавання БАТЭ адправіўся ў групу H разам з «Барселонай», «Міланам» і «Вікторыяй» (Пльзень).
Ліга чэмпіёнаў далася БАТЭ цяжка. Першы матч з «Вікторыяй» (Пльзень) быў згуляны з лікам 1:1. У другім матчы БАТЭ саступіў «Барселоне» з лікам 0:5. У трэцім матчы саступіў «Мілану» 0:2. Чацвёрты матч быў, мабыць, лепшым у гэтай Лізе чэмпіёнаў. БАТЭ згуляў унічыю з «Міланам» 1:1. Пяты матч быў важны: у ім вырашаўся далейшы ўдзел у Лізе Еўропы. БАТЭ прайграў матч з «Вікторыяй» (Пльзень) і амаль страціў шанцы на трэцяе месца ў групе. Апошні матч у Барселоне быў прайграны з лікам 4:0, і БАТЭ завяршыў удзел у турнірах.
2012 год
У 2012 годзе БАТЭ ў другі раз запар выйшаў у групавы этап Лігі чэмпіёнаў. У першых двух матчах барысаўчане сенсацыйна перамаглі французскі «Ліль» (3:1) і нямецкую «Баварыю» (3:1). Але ў двух наступных прайгралі іспанскай «Валенсіі» (0:3 і 2:4). Пасля чаго БАТЭ саступіў «Ліля» (0:2) і «Баварыі» (1:4) і, заняўшы трэцяе месца ў групе, перайшоў у Лігу Еўропы. Дарэчы, «Баварыя» ў тым сезоне атрымала ўпэўненую перамогу ў Лізе чэмпіёнаў, а БАТЭ стаў адзіным клубам, які змог забіць мюнхенцам больш за два мячы ў аднім матчы.
11 лістапада перамог з лікам 5:1 клуб «Мінск» і датэрмінова ў сёмы раз запар стаў чэмпіёнам Беларусі.
2013 год
У пачатку 2013 БАТЭ гуляў у матчах 1/16 Лігі Еўропы супраць турэцкага «Фенербахчэ». У сувязі з рэканструкцыяй мінскага стадыёна «Дынама», дзе БАТЭ звычайна праводзіў міжнародныя сустрэчы, клуб быў вымушаны шукаць іншую пляцоўку. У выніку матч прайшоў у Гродна. Нягледзячы на тое, што «Фенербахчэ» амаль увесь матч было ў меньшасці, матч скончыўся ўнічыю 0:0. У адказным матчы БАТЭ прапусціў з пенальці (0:1) і скончыў выступленне ў турніры.
У чэмпіянаце 2013 БАТЭ стартаваў не вельмі ўпэўнена, у выніку чаго лідарства ў табліцы перахапіў салігорскі «Шахцёр». Улетку барысаўчане наладзілі гульню, і, атрымоўваючы перамогу за перамогай, пачалі даганяць салігорскі клуб.
Расчараваннем для аматараў клуба стала выступленне БАТЭ ў Лізе чэмпіёнаў. На першай жа стадыі (2-і кваліфікацыйны раўнд) барысаўскі клуб саступіў казахстанскаму «Шахцёру» з Караганды (0:1 дома і 0:1 у гасцях) і выбыў з розыгрышу еўракубкаў.
21 верасня 2013 БАТЭ ў гасцях перайграў салігорскі «Шахцёр» (3:0) і ўпершыню ў сезоне выйшаў на першае месца турнірнай табліцы. Дзякуючы чарзе няўдач салігорцаў БАТЭ хутка замацаваўся на першым радку.
12 кастрычніка 2013 было абвешчана аб тым, што Віктар Ганчарэнка пакідае пасаду галоўнага трэнера. Новым галоўным трэнерам быў прызначаны Аляксандр Ермаковіч.
2014 год
У сезоне 2014 БАТЭ быў вымушаны доўгі час змагацца за лідарства ў чэмпіянаце з мінскім «Дынама». У выніку, барысаўчанам пасля перамогі над мінчанамі ў матчы 29 тура (1 лістапада) удалося адарвацца і пасля наступнага тура датэрмінова ўзяць чарговае золата. Пры гэтым, БАТЭ паставіў рэкорд: каманда не прайгравала на працягу 31 матча чэмпіянату (ранейшы рэкорд — 29 матчаў — належаў віцебскай «Дзвіне» у сезоне 1994/95).
У Лізе чэмпіёнаў БАТЭ ўдалося чарговы, ужо чацвёрты, раз прабіцца ў групавы этап: хоць і з праблемамі, але былі пройдзеныя албанскі «Скендэрбэў», венгерскі «Дэбрэцэн» і славацкі «Слован». Але ў групавым этапе барысаўчане пацярпелі па два разгромных паражэння ад «Порту» і данецкага «Шахцёра». Адна перамога над «Атлетыкам» з Більбаа не дазволіла барысаўчанам узняцца вышэй за апошняе месца ў групе. Пры гэтым па колькасці прапушчаных у групавым этапе галоў (24) БАТЭ паставіў новы антырэкорд у гісторыі Лігі чэмпіёнаў.
2015 год
У сезоне 2015 БАТЭ здолеў трэці раз стаць уладальнікам Кубка Беларусі, у фінале перайграўшы салігорскі «Шахцёр» з лікам 4:1. У чэмпіянаце клуб таксама не меў праблем, амаль ад пачатку сезона значна адарваўшыся ад канкурэнтаў і за чатыры туры да фінішу гарантаваўшы чарговае чэмпіёнства. Барысаўская серыя без паражэнняў у чэмпіянаце, якая была пачата ў папярэднім сезоне, была спынена толькі ў 15-м туры мінскім «Дынама» (0:1), такім чынам склала 45 матчаў.
У Лізе чэмпіёнаў БАТЭ зноў выйшаў групавы этап, па чарзе пераадолеўшы ірландскі «Дандалк», венгерскі «Відэатон» і сербскі «Партызан». Супернікамі на групавым этапе сталі «Барселона», «Рома» і «Баер», сярод якіх БАТЭ лічыўся аўтсайдэрам. Аднак у другім туры групавога этапу барысаўчане нечакана нанеслі паражэнне «Роме» (3:2). У выніку барысаўчане набралі 5 ачкоў і апынуліся апошнімі ў групе.
2016 год
Сезон 2016 атрымаўся для БАТЭ няўдалым. Каманда другі раз запар дайшла да фіналу Кубка Беларусі, але не змагла захаваць тытул, саступіўшы ў серыі пенальці жодзінскаму «Тарпеда-БелАЗ». У Лізе чэмпіёнаў БАТЭ прайшоў у другім кваліфікацыйным раўндзе фінскі СІК, але ў трэцім саступіў ірландскаму «Дандалку» (1:0, 0:3) і выбыў у Лігу Еўропы, дзе таксама не выйшаў у групавы этап, прайграўшы ў плэй-оф кваліфікацыі па суме дзвюх сустрэч «Астане» з Казахстана (0:2, 2:2). У выніку БАТЭ ў другі раз з 2008 года застаўся без еўракубкаў восенню.
Адзіным адносным поспехам стаў упэўнены выступ у чэмпіянаце, дзе БАТЭ адразу захапіў лідарства, а асноўныя канкурэнты — мінскае «Дынама» і салігорскі «Шахцёр» — у пачатку турніру страцілі шмат ачкоў. 14 кастрычніка 2016 года ў матчы 25-га тура БАТЭ перамог мікашэвіцкі «Граніт» у Лунінцы (радзіме галоўнага трэнера барысаўчан Аляксандра Ермаковіча) з лікам 1:0 і заўчасна стаў чэмпіёнам.
2017 год
У пачатку сезона 2017 БАТЭ прайграў ў паўфінале Кубка Беларусі брэсцкаму «Дынама» (0:2, 1:0). Няўдала пачаўся для барысаўскага клуба і чэмпіянат краіны — прапусціўшы наперад асноўных канкурэнтаў (мінскае «Дынама» і салігорскі «Шахцёр»), БАТЭ доўгі час займаў другі і трэці радок. Пры гэтым БАТЭ ў матчах з прамымі канкурэнтамі атрымаў «сухія» перамогі (1:0 і 1:0 з «Дынама», 1:0 і 4:0 з «Шахцёрам»), аднак саступіў клубам з сярэдзіны і ніжняй частцы табліцы — «Слуцку», «Віцебску», «Мінску» і «Крумкачам».
У Лізе чэмпіёнаў БАТЭ прайшоў у другім кваліфікацыйным раўндзе армянскі «Алашкерт». У трэцім раўндзе пасля гасцявога паражэння ад чэшскай «Славіі» (0:1) барысаўчане не здолелі ў хатнім матчы забяспечыць неабходны лік — перамога барысаўчан 2:1 адправіла далей «Славію». БАТЭ перайшоў у Лігу Еўропы, дзе ў двухматчавым супрацьстаянні з украінскай «Александрыяй» пасля хатняй нічыі 1:1 здабыў валявую гасцявую перамогу 2:1 і выйшаў у групавы этап. Сапернікамі ў групе сталі англійскі «Арсенал», нямецкі «Кёльн» і сербская «Црвена Звезда».