cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леапольд фон Захер-Мазох
Леапольд фон Захер-Мазох (ням. Leopold Ritter von Sacher-Masoch);27 студзеня 1836, Львоў —, Франкфурт-на-Майне або Ліндхайм) - аўстрыйскі пісьменнік. У 1886 годзе псіхіятр і неўролаг Рыхард фон Крафт-Эбінгам увёў новае паняцце ў псіхіятрыі і сексапатолагіі, звязанае з творчасцю пісьменніка - мазахізм.
IC 2810
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кляменцій Людвігавіч Эрбштэйн
Кляменцій Людвігавіч Эрбштэйн (-?) — беларускі і літоўскі медык і арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцыны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1835 годзе. Скончыў Імператарскую медыка-хірургічную акадэмію.
З 9 кастрычніка 1864 года пачаў працу гродзенскім губернскім урачэбным інспектарам.
З 3 кастрычніка 1875 па 1893 год на пасадзе віленскага губернскага ўрачэбнага інспектара.
Еўрапейскі суд
Еўрапейскі суд  з’яўляецца вышэйшай судовай інстанцыяй у Еўрапейскім Саюзе ў пытаннях Заканадаўства Еўрапейскага саюза. Як частка Суда ЕС інстытут быў заснаваны для інтэрпрэтацыі заканадаўства ЕС і забяспечэння яго аднастайнага прымянення ва ўсіх дзяржавах-удзельніцах ЕС. Суд быў заснаваны ў 1952 годзе і знаходзіцца ў Люксембургу.
Еўрапейскі Суд варта адрозніваць ад Еўрапейскага суда па правах чалавека.
Гісторыя
Суд быў створаны ў 1952 годзе па Парыжскай дамове (1951) як частка Еўрапейскага ад'яднання вугля і сталі. Ён быў створаны з сямі суддзяў, што дазваляла прадстаўляць кожную з шасці дзяржаў-удзельніц. Няроўная колькасць суддзяў складалася ў выпадку нічыёй. Адзін суддзя прызначаўся ад кожнай дзяржавы-удзельніцы і сёмы суддзя пераменна прызначаўся адной з «вялікіх дзяржаў-удзельніц" (Германія, Францыя і Італія). У 1993 годзе быў ратыфікаваны Маастрыхцкі дагавор, і ствараны Еўрапейскі Саюз. Суд не змяніў сваю назву ў адрозненні ад іншых устаноў. З уступленнем у сілу Лісабонскага дагавора суд у 2009 годзе памяняў назву на цяперашнюю.
Склад Суда
Суд складаецца з 27 суддзяў (па адным з дзяржаў-членаў) і васьмі генеральных адвакатаў. Яны прызначаюцца на шасцігадовы тэрмін, які можа быць падоўжаны. Любыя тры гады абнаўляецца палова складу суддзяў. У сілу звычаю з моманту ўстановы Еўрапейскага Ад'яднання дзейнічае правіла «адно краіна - толькі адзін суддзя». Яно патрэбна для таго, каб у складзе Суда меліся прафесіяналы прававых сістэм усіх дзяржаў-членаў Аб’яднання. Ніцкая дамова ўвяла дадзенае правіла ў норму першаснага права ЕС. У адпаведнасці арт. 221 Дагавора аб Еўрапейскай асацыяцыі: «Суд уключае па адным суддзі ад кожнай дзяржавы-удзельніцы".
Старшыня Суда
Важную ролю ў кіраўніцтве Суда іграе яго Старшыня. Ён выбіраецца самімі суддзямі метадам тайнага галасавання абсалютнай большасцю галасоў тэрмінам на тры гады. У выпадку, калі ніхто з кандыдатаў не абярэ абсалютнай большасці галасоў, праводзіцца другі тур, па выніках якога лічыцца абраным той кандыдат, які атрымаў адносную большасць галасоў. Сташыня Суда старшынствуе на планарных пасяджэннях Суда, размяркоўвае заняткі паміж палатамі і прызначае суддзю-дакладчыка. На сеняшні час пасаду Старшыні Суда займае прадстаўнік Грэцыі Васіліяс Скаурыс.
Месцазнаходжанне Суда
Усе судовыя органы ЕС знаходзяцца ў Люксембургу, асобна ад палітычных інстытутаў у Бруселі і Страсбургу. Суд знаходзіцца ў будынку Пале, які ў цяперашні час пашыраецца, у раене Кірхберг Люксембурга.
Люксембург быў абраны ў якасці папярэдняга месцазнаходжання Суда 23 ліпеня 1952 года. Яе першае пасяджэнне адбылося 28 лістапада 1954 года ў будынку, вядомым як Віла Вобан, і працягвалася да 1959 года, калі Суд пераехаў у будынак Кот д'Эйх, а потым у будынак Пале ў 1972 годзе. У 1965 годзе дзяржавы-чудзельніцы абралі Люксембург у якасці пастаяннага знаходжання Суда. Будучыя судовыя органы (Суд агульнай юрысдыкцыі і Трыбунал грамадзянскай службы) павінны былі таксама размяшчаецца ў горадзе. Рашэнне было пацверджана на пасяджэнні Савета Еўрапейскага Саюза ў Эдынбургу ў 1992 годзе.
Шантыльі (карункі)
Карункі Шантыльі — адзін з самых вядомых у свеце відаў карункаў, звычайна сустракаецца пераважна ў чорным, рэдка — у белым колеры, складаецца з тонкай сеткаватай тканіны і кветкавых арнаментаў. Шаўковыя ручной працы, назва адпавядае гораду, Францыя. Вырабляюцца ў рэгіёне з XVIII стагоддзя. З XIX стагоддзя вырабляюцца ў французскіх гарадах і, з 1919 года — у Кале , а таксама ў , Бельгія.
Карункі шантыльі ў цяперашні час часта выкарыстоўваюць для ўпрыгожвання вясельных убораў.
Малюнкі для французскіх карункаў выконвалі вядомыя мастакі, у тым ліку Жан Берэн,, Луі Булонь і пазней Франсуа Бушэ.
Францыя
Пачатак пляцення карункаў у Шантыі суадносяць з XVII стагоддзем, калі пачалося развіццё цэнтраў па вытворчасці гэтага віду тканіны на поўначы Францыі. Вялікі ўплыў на развіццё карункапляцення аказаў міністр фінансаў Жан-Батыст Кальбер. З XIV стагоддзя дваране і гараджане Францыі сталі купляць карункі, паколькі «багата упрыгожаны касцюм стаў неад’емным элементам свецкага грамадства». Большая частка дарагіх карункаў, якія да XVII стагоддзя насілі выключна мужчыны на адкладных каўнерыках, абшэўках і нават каля гарлавіны чаравікаў, імпартавалася з Іспаніі і Італіі, таму з дзяржаўнай казны грошы сыходзілі ў іншыя краіны. Міністры часоў праўлення Людовіка XIII, а затым Людовіка XIV, Рышэлье, і перш за ўсё, Кальбер, сталі арганізатарамі нацыянальнай вытворчасці, стварыўшы каралеўскія карункавыя фабрыкі. Кальбер стаў ініцыятарам будаўніцтва фабрык па вытворчасці ўсіх відаў нітак, як для іголкавага, так і для каклюшачнага вырабу карункаў, якія раней закупляліся за мяжой — у Венецыі, Генуі, і іншых гарадах.
Вытворчасці па вырабе нітак і карункаў, так званыя «кропкі Францыі» (Points de France) або каралеўскія карункавыя фабрыкі былі адкрыты ў шэрагу гарадоў каралеўства —, Арасе, Рэймсе, Седане, , , Алансоне, і іншых. Імпарт карункаў абклалі высокімі падаткамі, каб падтрымаць нацыянальную вытворчасць. Каб пазбегнуць сумненняў у тым, дзе былі выраблены тыя ці іншыя карункі, Кальбер заахвочваў стварэнне новых стыляў. Напрыклад, каруначніца з Алансона, мадам дэ ла Пер’ер, стварыла арыгінальныя ільняныя іголкавыя «карункі ў паветры» (punto in aere). Кальбер выкарыстаў гэтую тэхніку для стварэння фабрыкі ў Алансоне. У Шантыі была вынайдзена тонкая празрыстая ромбападобная сетка (поле), якая падкрэслівала асноўны малюнак (яго называюць парыжскім фонам), што складаецца звычайна з двух гарызантальных узораў, выкананых іголкай або на каклюшках. Там жа ўжылі тэхніку стварэння карункаў з натуральнага шоўку тутавага шаўкапрада. На дэкор карункаў Францыі паўплывалі мастакі двара Людовіка XIV, такія як Шарль Лебрэн і Жан Берэн; дызайн вырабляўся таксама ў майстэрнях габеленаў пад кіраўніцтвам Ле Бруна.
У шэрагу гарадоў па дамове або найму гаспадыні, часта купчыхі або каруначніцы, адкрывалі школы і майстэрні, дзе навучалі маленькіх дзяўчынак, часам ужо з сямі-васьмі гадоў, «іголкаваму шыўку». Навучанню прысвячаліся гады, паколькі патрабавалася каля дзесяці гадоў, каб падрыхтаваць добра навучаную каруначніцу, чыя кар’ера часта сканчалася ва ўзросце 40 або 45 гадоў — іх зрок катастрафічна падаў з-за дрэннага асвятлення і карпатлівай, доўгай працы. З цягам часу вытворчасць нітак і выраб карункаў у адных гарадах прыходзіў у заняпад, напрыклад, у Арыяку, у іншых — адчуваў уздым.
У XVII стагоддзі герцагіня арганізавала першую школу карункапляцення для абяздоленых дзяўчынак у гэтым рэгіёне. У Парыжы ў (Булонскі лес) былі арганізаваны майстэрні — там навучалі больш за дзесяць тысяч дзяцей, якія пражываюць са сваімі сем’ямі, што займаліся карункамі. Яны неўзабаве стала папулярнымі дзякуючы заступніцтву герцагіні і блізкасці Шантыі да Парыжа. У XVII стагоддзі карункі былі настолькі распаўсюджаныя, што Людовіку XIII прыйшлося рэгуляваць іх выкарыстанне чатырма ўказамі, уключаючы ўказ 1639 года, які забараняе нашываць карункі на любую вопратку пад страхам штрафу.
Карункі шантыі першапачаткова былі вядомыя як «блонд» — гэту назву яны атрымалі дзякуючы серабрыстаму і зіготкаму бледна-жоўтаму колеру шоўку, выраблянага з коканаў шаўкапрадаў тутавага дрэва. У Шантыі абгрунтаваліся гандляры карункамі, якія арганізавалі разгалінаваную сетку з каруначніц, дызайнераў і іншых вышывальшчыц, што склалі ланцужок вытворчасці дарагога ўпрыгажэння, вырабленага ўручную з дапамогай. Рамяство, якім займаліся жанчыны горада, падтрымлівала шматлікія сем’і. У 1825 годзе ў карункавай прамысловасці Шантыі і яго ваколіцах працавала 1000 жанчын.
Карункі зноў увайшло ў моду падчас праўлення Людовіка XV і Людовіка XVI. Карункі насіла фаварытка Людовіка XV і Марыі-Антуанеты мадам дзю Бары. Калі ў 1789 годзе пачалася Французская рэвалюцыя, попыт на карункі спыніўся, паколькі каруначніцам, на думку рэвалюцыянераў, аказвала заступніцтва каралеўская сям’я, і пасля таго, як мадам дзю Бары і Марыя-Антуанета ў 1793 годзе былі адпраўленыя на гільяціну, вытворчасць карункаў спынілася на 12 гадоў.
Напалеон I спансаваў адраджэнне карункаў Шантыльі паміж 1804 і 1815 гадамі. На той момант вытворчасць была засяроджана ў Нармандыі, у асноўным у раёне. Хоць яго больш не выраблялі ў Шантыі, выкарыстоўваліся старыя метады і дызайн. Карункі шантыльі дасягнулі піка сваёй папулярнасці каля 1830 года і зноў адрадзіліся ў 1860-х гадах у Баё, а таксама ў, на тэрыторыі сучаснай Бельгіі.
У 1844 годзе была запатэнтавана машына, якая вырабляла і чорныя шаўковыя карункі шантыльі, якое было цяжка адрозніць ад карункаў ручной працы.
У XIX стагоддзі ручное пляценне было занадта дарагім у Шантыі, таму карункі вырабляліся па-ранейшаму ў Нармандыі, пераважна, у Баё і Грамондзе (у Кальвадосе ў вытворчасці шантыльі ў сярэдзіне стагоддзя было задзейнічана 50 000 каруначніц), а пазней — за межамі Францыі.
Прыкладна з сярэдзіны XIX стагоддзя шантыльі робяць на карункаплецельнай машыне, а з XX-га і на вязальныя машынах.
Кастэльнуова-дэла-Даўнія
Кастэльнуова-дэла-Даўнія (Castelnuovo della Daunia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Шантыльі (карункі)
Францыя
Карункі часта плялося ўручную, заўсёды каштавала дорага, таму ўпрыгожыць ім вопратку маглі толькі заможныя дамы арыстакратычнага паходжання.
У горадзе карункапляценне вядома з сярэдзіны XIX стагоддзя; у 1898 годзе тут адкрылася першая фабрыка машыннай вытворчасці карункаў. Карункавыя вырабы шантыльі ў Кадры працягваюць выпускаць і ў цяперашні час.
Кастэльнуова-дэла-Даўнія
Насельніцтва складае 1606 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 61 км². Паштовы індэкс — 71034. Тэлефонны код — 0881.
Шантыльі (карункі)
Францыя
У горадзе Кале з 1919 года працуе фабрыка, заснаваная Люсьенам Наёнам, якая разам з іншымі вырабамі вырабляе карункі шантыльі.
Кастэльнуова-дэла-Даўнія
Заступнікам населенага пункта лічыцца Santa Maria della Murgia.
Медыцынскі ўніверсітэт у Любліне
Медыцынскі ўніверсітэт у Любліне (Uniwersytet Medyczny w Lublinie) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і спецыялізацыяй у сферы медыцынскіх навук, якая знаходзіцца ў Любліне.
Кастэльнуова-дэла-Даўнія
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шантыльі (карункі)
Бельгія
Цэнтр вытворчасці карункі ў Бельгія размяшчаўся ў Герардсбергене. У перыяд росквіту паміж 1840 і 1870 гадамі больш за 100 кампаній займаліся вытворчасцю карункаў.
Як і ў многіх фламандскіх гарадах, у Герардсбергене была карункавая прамысловасць, якая існавала яшчэ да з’яўлення карункаў шантыльі. Першыя пісьмовыя сведчанні аб вырабе карункаў у Герардсбергу датуюцца 1697 годам. У дакуменце таксама гаворыцца аб перахопе пакетаў з карункамі, увезеных кантрабандай. Паводле перапісу 1747 года ў Герардсбергене быў толькі адзін карункавы майстар. У 1783 годзе бенедыктынцы з Хунегема навучалі розным відам рукадзелля: вязанню, шыццю, пляценню, вышыўцы і карункапляценню. Узнікненне карункавай прамысловасці, асабліва ў Герардсбергене, прыпадае на пачатак XIX стагоддзя. У перапісе 1812 года пазначана, што ў Герардсбергене быў гандляр карункамі (Гіслен ван Кромбруге) і 130 каруначніц. Тэрэза Біль, дырэктар прытулку, атрымала ганаровую ўзнагароду на выстаўцы бельгійскай прамысловай прадукцыі за карункавы выраб, які ўвайшоў у групу «». Гэтыя карункі — аснова карункапляцення шантыльі.
Медыцынскі ўніверсітэт у Любліне
Гісторыя
Гісторыя выкладання медыцыны ў Любліне ўзыходзіць да 1944 года, калі быў заснаваны Універсітэт Марыі Складоўскай-Кюры. У тым жа годзе там быў створаны медыцынскі факультэт, годам пазней - таксама фармацэўтычны факультэт. Першым дэканам медыцынскага факультэта быў Ян Генрых Любенецкі. У 1950 годзе факультэт быў аддзелены ад Універсітэта Марыі Складоўскай-Кюры і стаў самастойнай Медыцынскай акадэміяй. У наступныя гады універсітэт дынамічна развіваўся, ствараючы новыя факультэты і філіялы. У 2003 годзе акадэмія атрымала імя прафесара Фелікса Скубішэўскага. 22 сакавіка 2008 года вучэльня стала ўніверсітэтам.
Шантыльі (карункі)
Бельгія
Праз Кан і Баё у пачатку XIX стагоддзя вытворчасць распаўсюдзілася і ў Герардсберген, дзе карункі карысталіся вялікім поспехам дзякуючы панавалай тады модзе. У сярэдзіне XIX стагоддзя карункавая прамысловасць у Герардсбергене перажыла велізарны ўздым. Статыстыка сведчыць, што на працягу многіх гадоў у горадзе было шмат жанчын, якія займаліся гэтым відам рамяства.
Прыкладна ў 1873 годзе карункі шантыльі ў Бельгіі выйшлі з моды, а высокія імпартныя пошліны, часам да 60 %, спрыялі заняпаду карункавай прамысловасці. Нягледзячы на шматлікія ініцыятывы, у тым ліку арганізацыю паездкі спецыяльнай дэлегацыі на выстаўку ў Філадэльфію у 1876 годзе, галіну выратаваць ўжо не ўдалося. У 1880 годзе ў Герардсбергене было ўсяго 700 каруначніц. У 1905 годзе была прадпрынятая няўдалая спроба адрадзіць карункапляценне. У 1912 годзе засталося толькі 8 вытворцаў. У 1914 годзе неаплачаныя пастаўкі карункаў вярнуліся ў Амерыку.
Падчас Першай сусветнай вайны карункавая прамысловасць шантыльі ў Бельгіі перажыла кароткачасовае адраджэнне. Карункі тых часоў насілі назву «Баявыя карункі».
У 1926 годзе ў адзінага вытворцы карункаў працавала ўсяго каля сотні жанчын. Пастаўкі на экспарт працягваліся да 1932 года.
Расія
З 1725 года ў Новадзявочым манастыры ў Маскве існавала «школа», у якой брабанцкія манашкі, запрошаныя Пятром I, навучалі пляценню, шыццю і вязанню карункаў усіх тыпаў, якія існавалі на той момант, —, шантыльі, , блонд і іншых. «Школа» праіснавала да 1812 года. У эпоху мадэрну на піку моды апынуліся чорныя карункі «шантыльі», з якіх не толькі шылі сукенкі, такія як на партрэце (1911) працы, але і рабілі пальчаткі, вееры і парасоны.
Галіна Уладзіміраўна Новікава — мастак па карунках, калекцыянер старых узораў карункавых вырабаў — мае ў сваёй калекцыі карункі шантыльі і дае іх для экспанавання, напрыклад, у Ліпецкі гісторыка-культурны музей
Асаблівасці
Карункі шантыльі вядомыя сваёй тонкай асновай, акрэсленым узорам і багаццем дэталяў.
Узор выконваўся ніткай кардане — няскручанай ніткай. Лепшыя карункі шантыльі былі зробленыя з шаўковых нітак і былі, як правіла, чорнага колеру што рабіла іх прыдатнымі для. Белыя карункі шантыльі вырабляліся з лёну і шоўку, хоць перавагу каруначніцы аддавалі шоўку. Таксама былі карункі пастэльных тонаў.
Самымі папулярнымі чорнымі карункамі былі іспанскія карункі і карункі шантыльі. Чорныя шаўковыя карункі сталі асабліва папулярнымі ў краінах з вялікімі рынкамі збыту — Іспаніі і Амерыцы.
Выраб на каклюшках
На рэйкавай цюлевай аснове (вядомай з XVII стагоддзя) арнаменты выконваліся ўручную і падкрэсліваліся контурамі з таўсцейшай нітка. Чорны (аксід жалеза) афарбаваны арганзін, матавая шаўковая пража скручаная да 2000/м і тонкасцю 2-12 тэкс выкарыстоўваліся выключна для карункаў шантильі. Карункі шантыльі плялі з дапамогай «глазурных шыўкоў» натуральнай чорнай (вельмі рэдка белай) шаўковай ніткай, званай «грэнадзін д’Але». Узоры з пражы (карданет) плялі на тонкай сеткаватай аснове, яны ўяўлялі сабой характэрныя далікатныя матывы-завіткі, вінаградныя лозы, галіны і кветкі.
Карункаплецельныя машыны
Шантыльі ў цяперашні час робяць на машынах па спецыяльнай двухслаёвай (Grundbaum) тэхніцы. Для гэтых карункаў характэрная багатая ўзорыстасць з прыцемненымі малюнкамі лісця і кветак. У параўнанні з гістарычнымі чаканнымі ўпрыгажэннямі і гладкай паверхняй, на каклюшках прыкметныя выступы, утвораныя папярочнай ніткай, звычайна больш грубай
Вязальныя машыны
На вязальных машынах імітуюць карункавае пляценне ў стылі шантыльі, вывязваючы малюнак з дапамогай узорнай уточнай ніткі.
Сучаснасць
У пачатку XIX стагоддзя з карункамі шантыльі шыюць люксавую вопратку, і т. д. Карункі выкарыстоўваюцца для стварэння вячэрніх нарадаў, вясельных сукенак і аксесуараў.
Одры Хепбёрн у фільме «» з’яўляецца ў чорным карункавым вэлюму, створаным па замове модным домам Givenchy. У 2009 годзе выраб прадалі з аўкцыёну за 100 тысяч даляраў. У 2017 годзе вэлюм падораны мсье Юберам дэ Жываншы Музею карункаў у Шантыі. Модныя дамы — Dior, Givenchy, Balenciaga, Lacroix і іншыя выкарыстоўваюць карункі шантыльі для белых вясельных сукенак і сваіх калекцый.
У 2022 годзе парыжскі Тыдзень высокай моды адкрыў дом Schiaparelli. Брэнд правёў паказ у Музеі дэкаратыўнага мастацтва ў Луўры, дзе прадставіў празрыстыя бра з карункаў «Шантыльі».
У сукенцы з карункамі з’яўлялася Меланія Трамп.
Музеі
Найбольш поўныя калекцыі ў гарадах
У літаратуры
у вершы «Прызнанне» выкарыстоўвае параўнанне, звязанае з гэтымі карункамі: «Я ў шантылевам лірызме Вас, лашчачы, утаплю».
Норд Еўрапеан Банк
Гісторыя
Створаны ў кастрычніку 2009 года пад назвай ЗАТ «Онербанк», як банк са 100% замежным (іранскім) капіталам. У жніўні 2010 года ў дачыненні да Онербанк былі ўведзеныя аднабаковыя санкцыі Міністэрства фінансаў ЗША па прычыне таго, што банк кантралюецца іранскімі банкаўскімі структурамі.
У сувязі са зменамі, якія адбыліся ў структуры ўласнікаў, і па рашэнні новых акцыянераў, ЗАТ «Онербанк» перайменавана ў закрытае акцыянернае таварыства "Норд Еўрапеан Банк" (скарочаная - ЗАТ "Н.Е.Б. Банк").
Ліквідацыя
15 верасня 2016 года ў сувязі са зменай умоў фінансавага рынку акцыянеры банка прынялі рашэнне аб ліквідацыі Банка.
27 верасня 2016 года ў Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь прадаставіў згоду на ліквідацыю закрытага акцыянернага таварыства «Норд Еўрапеан Банк». Адначасова ў адпаведнасці з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь у ЗАТ «Н.Е.Б. Банк» адклікана спецыяльны дазвол (ліцэнзія) на ажыццяўленне банкаўскай дзейнасці.
Панятоўскія
Панятоўскія — шляхецкі род герба «Цёлак» («Цяля»). Легенда ў генеалагічных даведніках апошняй трэці 18 ст. пра нібыта італьянскае паходжанне Панятоўскіх ад роду не стасуецца з генеалагічнымі даследаваннямі. Прозвішча Панятоўскі паходзіць ад маёнтка і мястэчка Панятова недалёка ад Любліна. Паводле дакументаў, першым з гэтага роду быў Марцін Цёлак Мацяёўскі з Панятовы (2-я пал. 15 ст.). У 17 ст. Панятоўскія былі сярэдняй шляхецкай сям’ёй, служылі ў багатай шляхты на гаспадарчых пасадах, часам арандавалі маёнткі.
У 18 ст. і пазней выказвалася меркаванне, што Панятоўскія з дробнай беларускай шляхты. У пачатку 18 ст. Нікадэм Тадэвуш Панятоўскі быў чашнікам мсціслаўскім. Потым гэта галіна роду перасялілася на Украіну, але Панятоўскія засталіся і на Беларусі. У 18 ст. ўзвысіліся. 3 гэтага роду кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі [1764—1795], які замоўчваў сваё паходжанне ў час панавання.
У 20 ст. ў Мінскай і Магілёўскай губернях былі 2 сям’і Панятоўскіх.
Лукаў (гміна)
Лу́каў (Łuków) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лукоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лукаве. Плошча гміны складае 308,32 км². Станам на 2012 год у гміне Лукаў пражывалі 17 580 чалавек, шчыльнасць — 57 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 36 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 39 населеных пунктаў.
Нерва
Марк Кокцей Нерва (Marcus Cocceius Nerva); 8 лістапада 30 — 27 студзеня 98) — старажытнарымскі імператар з 18 верасня 96 па 27 студзеня 98, заснавальнік дынастыі Антанінаў і першы з «Пяці добрых імператараў».
Прыход да ўлады
Пасля ўдалай змовы супраць Даміцыяна, ужо пажылы сенатар Нерва быў абвешчаны імператарам. Дзякуючы выразна прадуманаму плану не ўзнікла ніякіх паўстанняў іншых прэтэндэнтаў на пасаду. Сенат абвясціў damnatio memoriae (праклён памяці) Даміцыяна, але Нерва быў занадта паблажлівы да даносчыкаў і людзей, якія атрымалі ўзнагароды (часта незаслужана) ад папярэдняга імператара. Падобная памяркоўнасць была сустрэтая вельмі негатыўна, асабліва прапанову імператара прызначыць прэфектам Прэторыя чалавека, які займаў гэты пост пры Даміцыяне. Акрамя таго, новы прэфект, узяўшы ў свае рукі ўладу над прэтарыянскай гвардыяй, запатрабаваў выдачы забойцаў папярэдняга імператара, якія былі затым разарваныя.
Візжар
Візжа́р — вадасховішча ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, на паўднёва-заходняй ускраіне горада Жабінка.
Вадасховішча наліўное, створана ў 1979 годзе ў польдарнай сістэме каля безыменнага канала, які ўпадае ў раку Мухавец ніжэй за раку Жабінка. Плошча паверхні 0,26 км². Даўжыня 0,6 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Найбольшая глыбіня 6,2 м, сярэдняя — 4,3 м. Аб’ём вады 1,13 млн м³. Дно пясчанай. Напаўняецца вадой з польдара і канала.
Вадасховішча выкарыстоўваецца ў мэтах адпачынку, развядзення рыбы, прыёму вады з польдарнай сістэмы.
Універсітэт імя Каміла Хасэ Села
Універсітэт імя Каміла Хасэ Села (Universidad Camilo José Cela) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вільянуэва-дэ-ла-Каньяда каля Мадрыда. Названы ў гонар пісьменніка Каміла Хасэ Села.
Міжнародны дзень прадухілення эксплуатацыі навакольнага асяроддзя падчас вайны і ўзброеных канфліктаў
Міжнародны дзень прадухілення эксплуатацыі навакольнага асяроддзя падчас вайны і ўзброеных канфліктаў ( International Day for Preventing the Exploitation of the Environment in War and Armed Conflict) - па рашэнні 56. сесіі Генеральнай Асамблеі ААН (рэзалюцыя № A/RES/56/4) штогод, з 2001 года, адзначаецца 6-га лістапада.
Як сказана ў рэзалюцыі, пры прыняцці гэтага рашэння было ўлічана, што пагаршэнне стану экасістэмы, якое назіраецца доўгі час пасля спынення канфліктаў, закранае не адно пакаленне.
Рэзалюцыя заклікае дзяржавы і міжнародныя арганізацыі адзначаць гэты дзень, просіць Генеральнага сакратара забяспечыць выкананне гэтай рэзалюцыі і спрыяць распаўсюджванню інфармацыі пра яе.
У сваім пасланні ў 2005 годзе Генеральны сакратар ААН адзначае, што ліквідацыя экалагічнага ўрону, нанесенага вайной, з'яўляецца важнай задачай ААН.
У пасланні сказана, што Месапатамскія балоты Ірака і Ірана да 2002 года апынуліся амаль цалкам знішчанымі і сотні тысяч людзей пакінулі свае дамы. Да 2005 года ў супрацоўніцтве з мясцовымі суполкамі зроблена заводнение 40 адсоткаў балотных угоддзяў, дзякуючы чаму 80000 жыхароў вярнуліся ў родныя мясціны.
У сваім пасланні ў 2006 годзе Генеральны сакратар ААН адзначае, што нягледзячы на наяўнасць пэўных міжнародных пагадненняў, ў цэлым экалагічныя наступствы вайны ігнаруюцца сучаснымі законамі.
Геральд
Геральд (Геральд), расійскі востраў у Чукоцкім моры, у 60 км на ўсход ад вострава Урангеля. Уяўляе сабою граніта-гнейсавы астанец. Плошча 8 км². Максімальная вышыня над узроўнем мора — 380 м.
Клімат суровы. Вялікую частку года над раёнам перамяшчаюцца масы халоднага арктычнага паветра з нізкім утрыманнем вільгаці і пылу. Улетку з паўднёвага ўсходу даходзіць цяплейшае і вільготнае паветра з Ціхага акіяна. Перыядычна прыходзяць сухія і моцна нагрэтыя паветраныя масы з Сібіры. Палярны дзень — з 2-й дэкады мая па 20-я чысла ліпеня. Палярная ноч — з 2-й дэкады лістапада па канец студзеня.
Зімы працяглыя, характарызуюцца ўстойлівым марозным надвор’ем, моцнымі паўночнымі ветрамі. Сярэдняя тэмпература студзеня −21,3 ºС, асабліва халодныя месяцы — люты і сакавік. У гэты перыяд тэмпература на працягу тыдняў трымаецца ніжэй за −30 ºС, частыя завеі пры хуткасці ветра да 40 м/с і вышэй. Лета прахалоднае, здараюцца замаразкі і снегапады, сярэдняя тэмпература ліпеня вагаецца ад +2 ºС да +2,5 ºС. Сярэдняя адносная вільготнасць каля 88 %, гадавая сума ападкаў каля 120 мм. Разам з востравам Урангеля ўваходзіць у склад запаведніка «Востраў Урангеля».
IC 2810A
IC 2810A — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Навуковае званне
Навуковае званне ці вучонае званне — ступень кваліфікацыйнай сістэмы ў вышэйшых навучальных установах і навуковых арганізацыях, якая дазваляе ранжыраваць навуковых і навукова-педагагічных супрацоўнікаў на асобных этапах акадэмічнай кар'еры.
У адрозненне ад іншага кваліфікацыйнага паказчыка — навуковай (або вучонай) ступені, званнем пацвярджаецца не толькі пэўны ўзровень спецыяліста як даследчыка, але і адпаведнасць гэтага спецыяліста канкрэтнай навукова-педагагічнай пасадзе. У большасці краін свету прыём супрацоўніка на пэўную пасаду ва ўніверсітэце або навукова-даследчай установе азначае атрыманне ім аднайменнага з гэтай пасадай звання на перыяд працоўных адносін. Аднак у сучаснай Беларусі вучонае званне з'яўляецца пажыццёвым, але прысвойваецца толькі пасля атрымання неабходнага працоўнага стажу на аднайменнай (або эквівалентнай) пасадзе і выканання шэрагу іншых ўмоў.
У цяперашні час у Беларусі прысвойваюцца два навуковых звання: дацэнт і прафесар. Гэтыя тэрміны — агульнапрынятыя скарачэнні поўнага наймення званняў, якія паказваюць на сферу дзейнасці: дацэнт па спецыяльнасці..., або прафесар па спецыяльнасці... Іншыя званні і паняцці, якія адносяцца да працуючых у навукова-адукацыйнай сферы асобаў (кандыдат навук, доктар навук, член-карэспандэнт, акадэмік, (малодшы / старшы / вядучы / галоўны) навуковы супрацоўнік і г.д.) навуковымі званнямі не з'яўляюцца.
Вучоныя званні прысвойвае Вышэйшая атэстацыйная камісія Рэспублікі Беларусь на падставе аналіза атэстацыйных спраў, наданых вышэйшымі навучальнымі або навуковымі ўстановамі. Званне дацэнта атрымліваюць, як правіла, кандыдаты навук, прафесара — дактары навук. Але ёсць і пэўныя выключэнні для дзеячоў культуры, мастацтва і спорту. Званне прысвойваецца пажыццёва і захоўваецца за яго ўладальнікам пры змене пасады, месца працы, пасля сыходу на пенсію і г.д.
Не варта атаясамляць вучоныя званні дацэнта і прафесара з пасадамі ў вышэйшых навучальных установах, якія маюць аналагічныя найменні. Для працаўладкавання на гэтыя (і нават больш высокія, такія як дэкан або прарэктар) пасады наяўнасць навуковага звання як правіла не з'яўляецца абавязковым. У ВНУ Беларусі сустракаюцца кандыдаты навук, якія доўгі час працуюць на пасадзе дацэнта і не маюць навуковага звання дацэнта. Але гэта хутчэй выключэнні, таму што атрымаць званне дацэнта кандыдату навук адносна лёгка. Іншая сітуацыя з дактарамі навук — яны могуць часта доўгі час працаваць на пасадзе прафесара кафедры, маючы толькі навуковае званне дацэнта, з-за даволі суровых патрабаванняў да саіскальнікаў навуковага звання прафесара (падрыхтоўка мінімум 1 кандыдата навук і інш.).
Звычайна навуковае званне прысвойваецца ўжо пасля пэўнага часу працы на адпаведнай пасадзе і пры выкананні шэрагу іншых неабходных (збольшага фармальных) умоў. Напрыклад, кандыдат навук, які адпрацаваў мінімум 1 навучальны год на пасадзе дацэнта кафедры з нагрузкай мінімум 0,25 стаўкі, мае як мінімум 3 артыкулы ў навуковых часопісах са спіску ВАК па адпаведнай спецыяльнасці, правёў на высокім узроўні адкрытую лекцыю і выканаў яшчэ шэраг фармальных умоў, можа звяртацца да кіраўніцтва ВНУ з хадайніцтвам аб прадстаўленні яго да навуковага звання дацэнта па абранай спецыяльнасці ў межах адпаведнай галіны навук.
Дзяніс Дзмітрыевіч Фірага
Дзяніс Фірага (нар., Бараўляны, Мінскі раён) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай футбольнай школы «Фартуна», з 2017 года пачаў выступаць за дубліруючы склад «Іслачы». У канцы 2018 года стаў таксама прыцягвацца да асноўнай каманды. 24 лістапада 2018 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы перадапошняга тура супраць «Слуцка» (1:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. Неўзабаве падпісаў першы трохгадовы кантракт з клубам.
У далейшым выступаў у асноўным за дубль, у 2020 годзе правёў яшчэ адзін матч у Вышэйшай лізе. У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў «Маладзечна». У лістападзе 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».
Шэвіна (возера, Себежскі раён)
Шэвіна — возера ў Себежскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі ў басейне ракі Няведранкі (прыток ракі Вялікай)
Плошча воднай паверхні возера 3,6 км², найбольшая глыбіня 10 м, сярэдняя — 4 м.
Мелкаводдзе Шэвіна складзена з пяскоў і гліны. Глыбакаводная частка дна выслана глеем. Возера праточнае.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, лінь, плотка, карась, язь і іншыя віды рыб.
На беразе возера вёска Шэвіна.
Медаль Мацярынства
Меда́ль Мацяры́нства заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 ліпеня 1944 года. Мае дзве ступені. Медаль Мацярынства I і II ступені для ўзнагароджання маці, якія нарадзілі і выхавалі: Па стану на 1 студзеня 1995 года медалямі Мацярынства I і II ступені было ўзнагароджана каля 13,15 млн жанчын.
Медаль зроблены па праекту мастака Жукава М.Н. .
Апісанне медаля
Медаль мае форму правільнага круга дыяметрам 29 мм. На аверсе медаля профільная пагрудная выява маці і дзіцяці. У левай верхняй частцы медаля выпуклая зорачка з прамянямі. Па акружнасці медаля вузенькі лаўровы вяночак. У ніжняй частцы медаля стужачка з надпісам на ёй «СССР». Усе малюнкі і надпісы на медалю выпуклыя. На адваротным боку медаля ў цэнтры знаходзіцца выява сярпа і молата, у верхняй частцы па акружнасці размешчаны надпіс «Медаль» і ў ніжняй частцы па акружнасці — «материнства». Медаль I ступені вырабляўся з серабра 925 пробы, сярэбранага ўтрымання ў медале I ступені — 16,60 г. Агульная вага медаля першай ступені без калодкі — 17,453±0,62. Медаль II ступені выкананы з бронзы.
Статут медаля
Медаль Мацярынства складаецца з двух ступеняў: Вышэйшай ступенню медаля з'яўляецца I ступень.
Медалём Мацярынства ўзнагароджваюцца: Узнагароджанне медалём Мацярынства адпаведнай ступені ажыццяўляецца пры дасягненні апошнім дзіцём узросту аднаго года і пры наяўнасці ў жывых астатніх дзяцей гэтай маці. Пры ўзнагароджанні медалём Мацярынства ўлічваюцца таксама дзеці: Узнагароджанне маці, якія маюць шэсць дзяцей, праводзілася толькі адным медалём I ступені.
Медаль Мацярынства I і II ступені носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці ў узнагароджанай іншых ордэнаў і медалёў размяшчаецца побач з імі або ніжэй іх.
Медаль Мацярынства ў выпадку смерці маці разам з пасведчаннем да медаля застаецца ў яе сям'і для захоўвання як памяць.
Эдгарс Рынкевічс
Эдгарс Рынкевічс (Edgars Rinkēvičs; нар., Юрмала) — латвійскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, абраны Прэзідэнт Латвіі ў 2023 годзе.
Да абрання на пасаду кіраўніка краіны займаў пасады Міністра замежных спраў Латвіі з 2011 па 2023 год, кіраўніка канцылярыі Прэзідэнта Латвіі, дзяржаўнага сакратара Міністэрства абароны Латвіі, а таксама дэпутата Сейма Латвіі. Прадстаўляў «Латвійскі шлях» і «Партыю рэформ», з мая 2014 года член партыі «Адзінства».
Біяграфія
Нарадзіўся 21 верасня 1973 года ў Юрмале (цяпер Латвія). У 1991 годзе скончыў сярэднюю школу № 4 у Юрмале.
У 1991—1995 гадах вучыўся на факультэце гісторыі і філасофіі Латвійскага ўніверсітэта, бакалаўр гісторыі. У 1994—1995 гадах вучыўся ва Універсітэце Гронінгена (Нідэрланды), курс палітычных навук і міжнародных адносін. У 1995—1997 гадах вучыўся ў Латвійскім універсітэце, магістр палітычных навук. У 1999—2000 гадах вучыўся ва Універсітэце нацыянальнай абароны ЗША, магістр навук у галіне стратэгіі нацыянальных рэсурсаў дзяржавы.
У 2014 годзе абраны дэпутатам 12-га Сейма Латвіі. З 25 кастрычніка 2011 года па 31 мая 2023 года — Міністр замежных спраў Латвіі.
24 мая 2021 года, падчас Чэмпіянату свету па хакеі ў Рызе, удзельнічаў са старшынёй Рыжскай думы Марціньшам Стакісам у зняцці дзяржаўнага флага Рэспублікі Беларусь і яго замене на нацыянальны беларускі бела-чырвона-белы сцяг, за што Генеральным пракурорам Рэспублікі Беларусь Андрэем Шведам была распачата крымінальная справа паводле 130-га артыкула Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь.
Акрамя латышскай мовы, выдатна валодае англійскай, рускай і французскай мовамі.
Эль-Сідрон
Эль-Сідрон (Cueva de El Sidrón) — пячора ў парафіі Барынес, муніцыпалітэт Пілонья (Астурыя), у паўночна-заходняй частцы Іспаніі. Пячора дасягае прыкладна 600 м у даўжыню.
Вядомая дзякуючы знаходкам малюнкаў палеалітычнага наскальнага мастацтва і рэшткаў неандэртальцаў. Неандэртальцы з пячоры Эль-Сідрон харчаваліся пераважна кедравымі арэхамі, мохам, грыбамі і карой дрэва.
У 1994 годзе спелеолагі выпадкова знайшлі рэшткі па меншай меры 12 неандэртальцаў, якія жылі 49 тыс. год да н.э. і былі з'едзены іншымі неандэртальцамі: трое мужчын, трое хлопчыкаў-падлеткаў, трое жанчын і трое дзяцей. У неандэртальцаў з пячоры Эль-Сідрон была часткова секвеніравана мітахандрыяльная ДНК. Усе трое мужчын маюць адзін і той жа мітахандрыяльнай гаплатып, а ва ўсіх жанчын гаплатыпы розныя — відаць, неандэртальцы былі патрылакальнымі — юнакі, якія дасягнулі сталасці, заставаліся ў роднай сям'і, а дзяўчаты пераходзілі ў іншыя групы. У асобнікаў 1253 і 1351c ёсць тыя ж самыя мутацыі ў становішчы A-911, G-977 у экзоне 7 з ген FOXP2, вядомага як «моўны ген» сучасных людзей.
Рэшткі асобніка 1253 выкарыстоўваліся пры расшыфроўцы геному неандэртальца.
Секвеніраванне Y-храмасомы неандэртальца з пячоры Эль-Сідрон паказала, што ў Y-храмасоме сучаснага чалавека няма неандертальских фрагментаў ДНК, у адрозненне ад астатняй часткі геному. Час падзелу ліній неандэртальцаў і сучаснага чалавека ацанілі па Y-храмасоме ў 588 тыс. гадоў таму (95% даверны інтэрвал: 447-806 тыс. гадоў таму).
Таксама неандэртальская мтДНК была знойдзена ў адкладах пячоры Эль-Сідрон без наяўнасці саміх рэшткаў неандэртальцаў.
Ключ 38
У слоўніку Кансі налічваецца 681 іерогліф з гэтым ключом (з 49,030).
Старажытны знак адлюстроўваў жанчыну са складзенымі перад грудзямі рукамі. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «жанчына, кабета, дачка», «малады, маленькі, вытанчаны».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 女.
Экарма
Экарма (Экарма) — востраў у Вялікай градзе Курыльскіх астравоў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча - 14 км². Ненаселены.
Лужна (гміна)
Лу́жна (Łużna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гарліцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Лужне. Плошча гміны складае 56,24 км². Станам на 2015 год у гміне Лужна пражывалі 8529 чалавек, шчыльнасць — 151 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Экарма
Востраў уяўляе сабою неактыўны вулкан з высокай канічнай вяршыняй (1179 м). Заходнія схілы абрывістыя, да 850 м. Астатнія схілы больш спадзістыя, усеяныя друзам. Берагі абрывістыя, аднак вакол вострава няма скал і рыфаў, за што старажытныя айны і далі яму сучасную назву (літаральна "вельмі бяспечная стаянка"). Сталых рэк і азёр з пітной вадой няма, хаця ў дажджлівыя сезоны ўтвараюцца часовыя водныя струмені. На поўначы вострава маецца некалькі гарачых серных крыніц.
Лужна (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 6 населеных пунктаў.
Экарма
На востраве Экарма ніколі не было сталых паселішчаў. Айны наведвалі яго да канца XIX ст. толькі ўлетку для палявання. У 1875 - 1945 гг. належыў Японіі. Пасля II Сусветнай вайны далучаны да РСФСР.
Чэленца-Вальфарторэ
Чэленца-Вальфарторэ (Celenza Valfortore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Зялёная кніга (фільм)
«Зялёная кніга» (Green Book) — амерыканская камедыйная біяграфічная драма рэжысёра Пітэра Фарэлі 2018 года. Карціна расказвае рэальную гісторыю падарожжа па поўдні ЗША вядомага джазавага піяніста Дона Шырлі і звычайнага кіроўцы Тоні Валелонга, паміж якімі з часам узнікае сяброўства. Галоўныя ролі выканалі Віга Мортэнсен, Махершала Алі і Лінда Кардэліні.
Чэленца-Вальфарторэ
Насельніцтва складае 1943 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 66 км². Паштовы індэкс — 71035. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Зялёная кніга (фільм)
Фільм быў уганараваны шматлікімі кінаўзнагародамі, сярод якіх прэмія «BAFTA», тры прэміі «Залаты глобус» і тры прэміі «Оскар», у тым ліку за найлепшы фільм года.
Міхал Патоцкі
Міхал Патоцкі (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Генерал-маёр, падстолі вялікі літоўскі з 1700 года.
Міхаіл Іванавіч Дзянісаў
Міхаіл Іванавіч Дзянісаў (Михаил Иванович Денисов;  — ) — савецкі оперны спявак (лірыка-драматычны барытон). Заслужаны артыст Беларускай ССР (1938), Народны артыст Беларускай ССР (1944).
Гарадзецкая вуліца (Мінск)
Гарадзецкая вуліца — вуліца ў мікрараёне Уручча Першамайскага раёна Мінска. Паходжанне назвы спрэчнае: частка даследчыкаў лічыць, што вуліца атрымала назву ад урочышча Гарадзеі. Іншыя звязваюць яе імя з горадам Гарадзец ці вёскай, якая існавала на месцы мікрараёна, з такой назвай.
Распаўсюджванне COVID-19 у ЗША
Першыя выпадкі заражэння каранавіруснай інфекцыяй 2019 (COVID-19) у Злучаных Штатах Амерыкі былі зафіксаваныя ў студзені 2020 года. У далейшым выпадкі заражэння былі зарэгістраваныя ва ўсіх 50 штатах, акрузе Калумбія, усіх населеных тэрыторыях ЗША акрамя Амерыканскага Самоа і Паўночных Марыянскіх Астравоў. Па стане на 25 сакавіка 2020 года ў ЗША зарэгістравана 69 194 выпадкі заражэння па дадзеных Універсітэта Джонса Хопкінса.
Міхаіл Іванавіч Дзянісаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Трасцянка (зараз у Балашоўскім раёне Саратаўскай вобласці Расіі). Удзельнік Грамадзянскай вайны. У 1925—1928 гадах вучыўся ў Саратаўскай кансерваторыі, у 1928—1930 гадах — у оперным класе пры Беларускім музычным тэхнікуме, у 1930—1933 гадах — у Беларускай студыі оперы і балета ў Мінску. Да 1958 года (з перапынкам) саліст Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР. У 1941—1943 гадах саліст Армянскага тэатра оперы і балета імя А. А. Спендыярава ў Ерэване. Член КПСС з 1946 года. Працаваў мастацкім кіраўніком у Беларускай дзяржаўнай філармоніі, з 1964 года выкладаў у Беларускай кансерваторыі.
Творчасць
М. І. Дзянісаў — адзін з першых беларускіх прафесійных оперных спевакоў, першых выканаўцаў многіх оперных партый у нацыянальных операх. Таксама выступаў у канцэртных праграмах і як выканаўца народных песень. Сярод оперных партый: Кузьміч («У пушчах Палесся» А. Багатырова), Гразной («Царская нявеста» М. Рымскага-Корсакава), Эскамільё («Кармэн» Ж. Бізэ), Дэман («Дэман» А. Рубінштэйна), Рыгалета («Рыгалета» Дж. Вердзі), Татул («Алмаст» А. Спендыярава), Андрэй («Кветка шчасця» А. Туранкова) і інш.
Распаўсюджванне COVID-19 у ЗША
Першы выпадак заражэння COVID-19 у ЗША быў пацверджаны 20 студзеня 2020 гады ў 35-гадовага мужчыны, які вярнуўся з кітайскага горада Ухань за пяць дзён да гэтага. 29 студзеня Дзяржаўны дэпартамент ЗША стварыў рабочую групу (White House Coronavirus Task Force) «па маніторынгу, прадухіленню, стрымліванню і паслабленню» распаўсюджвання COVID-19. Праз два дні прэзідэнт ЗША Дональд Трамп абвясціў аб увядзенні надзвычайнай сітуацыі ў галіне аховы здароўя (Public health emergency) і анансаваў абмежаванні для падарожжаў з Кітая ў ЗША. 26 лютага ў Паўночнай Каліфорніі быў зарэгістраваны першы ў ЗША выпадак захворвання COVID-19 «неўстаноўленага паходжання». Выпадак быў пацверджаны Цэнтрам па кантролі і прафілактыцы захворванняў ЗША ў Паўночнай Каліфорніі.
Гарадзецкая вуліца (Мінск)
Славутасці
Па няцотным баку вуліцы ад скрыжавання з Шафарнянскай вуліцай да скрыжавання з Усіхсвяцкай вуліцай знаходзіцца парк Уручча.
Распаўсюджванне COVID-19 у ЗША
Тэставанне на наяўнасць каранавіруснай інфекцыі COVID-19 у ЗША пачалося яшчэ ў студзені, але яно ішло павольна: да 27 лютага было праведзена толькі 4 тысячы тэстаў. Да 20 сакавіка было праведзена 100 тысяч тэстаў. Тэсты пачалі праводзіць прыватныя кампаніі па ўсёй краіне.
Гарадзецкая вуліца (Мінск)
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае шэраг аўтобусных (99, 135) маршрутаў. Паблізу ад вуліцы размешчана станцыя метро «Уручча».
Гедэон Раецкі
Гедэон Раецкі (Дунін-Раецкі) (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, дорпацкі падкаморы, парнаўскі кашталян з 1631, у снежні 1634 году названы кашталянам менскім, менскі ваявода з 1649, румбарскі староста.
Распаўсюджванне COVID-19 у ЗША
16 сакавіка 2020 года Урад ЗША рэкамендаваў не дапускаць сходаў людзей звыш 10 чалавек. 19 сакавіка 2020 г. Дзяржаўны дэпартамент ЗША рэкамендаваў усім грамадзянам краіны пазбягаць міжнародных падарожжаў.
Гедэон Раецкі
Удзельнічаў у вайсковых экспедыцыях гетмана Яна Караля Хадкевіча; ў 1625 годзе, калі шведскі кароль Густаў II Адольф уварваўся у ВКЛ, быў абраны камандзірам вількамірскай шляхты, разам з якой разбіў шведскі атрад у 100 коняў пад Чадошкамі (pod Czadoscami); ў 1633 годзе сваім коштам выставіў харугву і прыбыў пад Смаленск дзеля дапамогі каралю Уладзіславу, ад якога атрымаў потым ва ўзнагароду шэраг дзяржаўных пасад.
Меў чатырох сыноў: румбарскага старосту Уладзіслава, лідскага маршалка Тэафіла, Жыгімонта і Гедэона; і трох дачок:
Распаўсюджванне COVID-19 у ЗША
У рамках барацьбы з распаўсюджваннем віруса былі закрыты школы і іншыя адукацыйныя ўстановы, адменены выстаўкі, канвент, музычныя фестывалі і канцэрты, спартыўныя спаборніцтвы і іншыя публічныя мерапрыемствы.
Станам на красавік 2021 года па ўсёй краіне зафіксавана больш за 30 млн. выпадкаў захворвання, з іх звыш за 500 тысяч скончыліся смерцю.
IC 2810B
IC 2810B — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гарнізон у Гелянове
Гарнізон у Гелянове — гарнізон 86-га пяхотнага палка Войска Польскага, які размяшчаўся на тэрыторыі фальварка Гелянова (з 1929 года ў складзе горада Маладзечна) з 1922 па 1939 гады.
Гісторыя гарнізона і 86-га пяхотнага палка
Гісторыя гарнізона ў Гелянове пачалася ў 1922 годзе, калі 86-ы пяхотны полк Войска Польскага быў пераведзены сюды з Вільні. Полк быў набраны з жыхароў Мінска і Міншчыны падчас савецка-польскай вайны ў 1919 годзе і ўваходзіў у склад так званых сіл «Самаабароны Літвы і Беларусі» пад назвай «Мінскі стральцовы полк». Ён адзначыўся ўдзелам у Варшаўскай бітве.
У кастрычніку 1920 года полк прыняў удзел у паходзе на Вільню генерала Жалігоўскага ў выніку якога паўстала новая дзяржава — Сярэдняя Літва са сталіцай у Вільні. Тут полк знаходзіўся да сакавіка 1922 года, калі паводле сумеснага акту сеймаў у Варшаве і Вільні Віленскі край быў прыняты ў склад Польшчы, а Войска Сярэдняй Літвы была ўключана ў Войска Польскае. Тады «Мінскі стралковы полк» стаў 86-м пяхотным палком Войска Польскага і быў пераведзены ў фальварак Гелянова, дзе размяшчаліся асноўныя сілы палка. Штаб палка спачатку знаходзіўся на вуліцы Замкавай у Маладзечне, трэці батальён — у вёсцы Краснае, а батальён запасу застаўся каля Вільні — у Новай Вілейцы.
У 1924 годзе ў фальварку Гелянова пачалося грунтоўнае будаўніцтва. Былі ўзведзеныя цагляныя казармы для шарагоўцаў, закладзеныя афіцэрскія дамы і іншыя пабудовы вайсковай інфраструктуры гарнізона. Пад канец 20-х гадоў ваенны гарадок ужо займаў вялікую плошчу, абмежаваную, калі глядзець на сучасны план Маладзечна, вуліцамі Драздовіча, Ясінскага, Чайкоўскага і Б.Хмяльніцкага. Тут пражывала 68 афіцэраў з сем'ямі і 2200 падафіцэраў і жаўнераў рэгулярных войскаў.
У 1929 годзе фальварак Гелянова ўвайшоў у склад горада Маладзечна. У тым жа годзе на паўночным уездзе ў гарнізон была ўзведзена трыўмфальная арка ў гонар кіраўніка Польшчы Юзафа Пілсудскага. Адкрыццё аркі адбылося падчас урачыстасцей, прысвечаных святкаванню дзесяцігодзя 86-га пяхотнага палка.
У верасні 1939 года полк у складзе 19-й пяхотнай дывізіі Войска Польскага прымаў удзел у абароне Пётркува-Трыбунальскага ў цэнтральнай Польшчы, дзе змагаўся супраць сіл 10-й арміі Германіі. У ходзе адступлення полк займаў пазіцыі паблізу Гродна, але 17 верасня, калі на тэрыторыю Заходняй Беларусі ўвайшлі часткі Чырвонай Арміі, быў вымушаны скласці зброю. З таго часу гарнізон у Гелянове прыпыніў сваё існаванне, як вайсковае паселішча.
Трыўмфальная арка і палкавы звон
Трыўмфальная арка, узведзеная ў 1929 годзе, абазначала сабой парадны ўезд на тэрыторыю гарнізона з боку Маладзечанскага чыгуначнага вакзала. Яна была ўпрыгожана шматлікімі барэльефамі, статуямі рыцараў і львоў. Наверсе аркі знаходзілася невялікая капліца, адкуль палкавы капелан бласлаўляў жаўнераў падчас вайсковых урачыстасцей.
У арцы былі тры праёмы, адзін для транспарту і два для пешаходаў. Сярэдні праезд быў занадта вузкім, у ім немагчыма было раз'ехацца двум аўтамабілям. Таму на пачатку 1960-х гадоў у сувязі з павелічэннем аўтамабільнага руху ў Маладзечне гарадскія ўлады вырашылі разбурыць арку. Цікавы факт: пасля рэканструкцыі прыпынку «Драмтэатр» на яго даху з'явілася эмблема са спрошчанай выявай аркі і надпісам «Гелянова».
На даху будынка № 16 на прашп. Незалежнасці ў Мінску доўгі час знаходзіцца звон выраблены ў 1929 годзе на тэрыторыі Польскай Рэспублікі ў ліцейні братоў Фельчынскіх у Калушы.
На зване змешчаны надпісы і два барэльефы.
Першы надпіс: Звон выраблены за сродкі Мінскага стральцовага палка ў гонар асілкаў палеглых пры абароне Мінскай зямлі
Р. П.1929
Арыгінал:
Dzwon ufundowany staraniem Mińskiego pułku strzelców ku czci poległych bohaterów w obronie ziemi Mińskiej
R.P.1929 Другі надпіс: Імя маё — Ірэна
Зроблены ў ліцейні братоў Фельчынскіх у Калушы
Imię moje — Irena
Wykonane w odlewni braci Fielczyńskich w Kałuszy
Artysta Aleksander Borawski Надпіс па акружнасці звана: У гонар палеглых. Жывым у памяць. У славу Польшчы.
Poległym ku czci. Żyjącym ku pamięci. Polsce ku większej chwale На адным з барэльефаў выяўлены забіты на вайсковых умацаваннях жаўнер. Побач з ім ляжыць стрэльба, а над ім — Маці Божая. На другім барэльефе — Маці Божая Вострабрамская, а пад ёй фігуры людзей.