cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нікола Лукіч
Клубная кар’ера
У снежні 2016 года вярнуўся ў Беларусь, падпісаўшы двухгадовы кантракт з мінскім «Дынама». У першай палове сезона 2017 трывала гуляў за дынамаўцаў, аднак у жніўні атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона. У пачатку 2018 года быў выведзены з асноўнай каманды і трэніраваўся з дублем, за ўвесь сезон 2018 правёў толькі тры матчы ў чэмпіянаце дублёраў.
У пачатку 2019 года вярнуўся ў Сербію, стаўшы іграком клуба «Злацібар» з Чаеціны, аднак згуляў за яго ўсяго ў трох матчах і неўзабаве пакінуў каманду.
Ткачы (Валожынскі раён)
Ткачы́ (, Ткачи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Станюшкаўскага сельсавета.
Гекзаметр
Гекза́метр, гексаметр (ἑξάμετρον, ад  — «шэсць» і  — «мера») — у антычнай метрыцы любы верш, які складаецца з шасці метраў. У больш распаўсюджаным разуменні — верш з пяці дактыляў ці спондэяў, і аднаго спандэя ці харэя у апошняй стапе. Адзін з трох галоўных памераў класічнай антычнай квантытатыўнай метрыкі, самы найбольш часта ўжываны памер антычнай паэзіі.
Паходжанне
Антычны «гераічны» гекзаметр узнік у Старажытнай Грэцыі не пазней VIII стагоддзя да н.э. (магчыма, ужо ў мікенскую эпоху) і з'яўляецца найстаражытным квантытатыўным памерам. Гіпотэзы пра запазычаны характар гекзаметра даследчыкамі разглядаюцца даўно; паводле аднаго з меркаванняў, гекзаметр узнік пад уплывам метрыкі хурыцкіх і хецкіх паэм, хоць наяўнасць даўгот у хецкай мове застаецца прадметам дыскусіі.
Першыя гекзаметрычныя сачыненні не запісваліся; гэта былі вусновыя творы, якія перадаваліся, у прыватнасці, аэдамі-вандроўнікамі. Такі нерыфмаваны гекзаметр уяўляў сабой цудоўнае мнеманічнае ўстройства. Пасля гекзаметр лічыўся вынаходствам Апалона ці Арфея; легенда таксама прыпісваюць уводзіны гекзаметра нейкай Феманоі, дачцы Апалона, першай дэльфійскай піфіі. Першапачаткова гекзаметр з'яўляўся пераважна сакральным вершам; гекзаметрам, у прыватнасці, прамаўляліся адказы аракулаў, спяваліся рэлігійныя гімны. Гекзаметр прамаўляўся нараспеў, пад акампанемент фармінгі.
У гераічных паэмах, як высокая форма верша, гекзаметр стаў ужывацца нашмат пазней. Першы зафіксаваны пісьмова гекзаметр з'яўляецца ў «Іліядзе», «Адысеі» і іншых кіклічных паэмах. Гэтыя паэмы ствараліся ў IX—VIII стст. да н.э. (запісаны ў VI ст. да н.э., да гэтага перадаючыся вуснова); гекзаметр у іх ужо цалкам складзены і ўстойлівы. Пад уплывам гамерыдаў гекзаметр стаў класічным вершам гераічнага эпасу. Арыстоцель заве гекзаметр «самым устойлівым і важкім» з усіх відаў метра. Укараніўшыся як памер вялікага эпасу, гекзаметр сыходзіць у сярэднія жанры — буколіку (пачынаючы з Феакрыта), сатыру і пасланне (пачынаючы з Гарацыя).
У рымскую паэзію гекзаметр увёў Квінт Эній, выцесніўшы, такім чынам, найстаражытны рымскі сатурнійскі верш. Эній паказаў, што грэчаскія квантытатыўныя памеры могуць выкарыстоўвацца ў лацінскай мове, у якой патрабаванні да фанетычных пераўтварэнняў (напр. размяшчэнню доўгага склада ў пазіцыю кароткага і наадварот) стражэйшыя, чым у грэчаскай. Па сваёй квантытатыўнай прыродзе, класічныя гекзаметры могуць існаваць толькі ў старажытнагрэчаскай, лацінскай і падобных да іх мовах, у якіх даўгата галосных з'яўляецца фаналагічна значнай; гекзаметры ў сучасных мовах імітатыўны і сканструяваны штучна.
Атрахімаўка
Атрахі́маўка (, Атрахимовка) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета. Раней была фальваркам.
Гісторыя
У красавіку 1863 года ў фальварку Атрахімаўка спыніўся першы паўстанцкі атрад, якому было даручана вызваліць ад імперскіх акупантаў Докшыцы. Але ж тутэйшы святар Сымон Нячаеў папярэдзіў пра гэта камандзіра роты расійскага царскага войска, што было размешчана ў Докшыцах. Адно з гэтае прычыны бойкі беларускіх паўстанцаў з расійскімі карнікамі не адбылося.
Грэчаская сістэма мер
Старажытнагрэчаская сістэма мер: сістэма мер, што ўжывалася ў Старажытнай Грэцыі.Уключала меры даўжыні, адлегласці, вагі (масы). Строгай стандартызацыі не існавала, але найбольш распаўсюджаным быў атычны варыянт, да якога пазней была ў пэўнай ступені прывязаная рымская сістэма мер.
1 фут (стапа) = 16 пальцаў (дактыляў). Быў роўны ад 27 да 35 см, найбольш шырокаўжываным быў фут роўны 30,83 см.
1 локаць (кубіт) = 2 пядзі = 24 дактылі (пальцы). Быў роўны 46,24 см.
1 талент (атычны) = 60 мінаў = 26,2 кг.
1 міна (атычная) = 436,6 г.
П’ер-Эміль Хёйб’ерг
П’ер-Эміль Хёйб’ерг (Pierre-Emile Højbjerg; нар., , Данія) — дацкі футбаліст, які выступае за англійскі клуб «Тотэнхэм Хотспур» і нацыянальную зборную Даніі на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы.
Клубная кар’ера
Закончыўшы акадэмію «Капенгагена», у 2010 годзе далучыўся да «Брондбю» і ўжо праз два гады перайшоў у «Баварыю». У 2011 годзе Хёйб’ерг быў названы іграком года Даніі ва ўзросце да 17 гадоў.
Выдатная гульня ў другой камандзе «Баварыі» (8 галоў у 30 матчах) прывяла да выкліку ў галоўную каманду і ў сакавіку 2013 года Хёйб’ерг апынуўся на лаўцы запасных у матчы супраць «Баера» з Леверкузена, але на поле гэтак і не з’явіўся, а гэты матч стаў адзіным паражэннем «Баварыі» ў Бундэслізе сезона 2012/13. 13 красавіка 2013 года Хёйб’ерг дэбютаваў за галоўную каманду «Баварыі» і ў прафесійным футболе наогул матчам супраць «Нюрнберга», замяніўшы Джэрдана Шакіры на 71-й хвіліне, матч скончыўся перамогай «Баварыі» з лікам 4:0. На гэты момант Хёйб’ергу было 17 гадоў і 251 дзень і ён стаў самым маладым футбалістам «Баварыі», які гуляў за мюнхенцаў у Бундэслізе, папярэдні рэкорд прыналежаў Давіду Алабу (17 гадоў і 256 дзён). 4 мая 2013 года Хёйб’ерг правёў другі матч у Бундэслізе супраць «Барусіі» Дортмунд (нічыя 1:1), калі замяніў на 92-й хвіліне Луіса Густаву.
8 студзеня 2015 года падоўжыў кантракт з «Баварыяй» да 2018 года і адправіўся ў арэнду ў «Аўгсбург» на паўгады. 28 жніўня 2015 года быў аддадзены ў арэнду «Шальке 04» на сезон без права выкупу. У ліпені 2016 года падпісаў пяцігадовы кантракт з «Саўтгемптанам».
Міжнародная кар’ера
Хёйб’ерг гуляў за зборныя Даніі розных узростаў. З’яўляўся адным з лідараў юніёрскай зборнай Даніі, за якую згуляў 6 матчаў і забіў у іх 3 галы. Хёйб’ерг лічацца адным з самых таленавітых ігракоў у Даніі. Хёйб’ерг таксама мае французскае грамадзянства, бо ягоная маці — напалову францужанка. 28 мая 2014 года ігрок дэбютаваў за нацыянальную зборную Даніі ў матчы супраць зборнай Швецыі, П’ер правёў у гэтым матчы ўсе 90 хвілін гульнявога часу.
Дасягненні
«Баварыя»:
Бэрэжныця (Вэрхавынскі раён)
Бэрэжныця (Бережни́ця) — вёска ў Вэрхавынскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці Украіны.
Пасакорн Суванават
Пасакорн Суванават (нар., Нахом Патхом, Тайланд) — тайскі прафесійны гулец у снукер.
Амфара
Аб’ём амфары можа складаць ад 5 да 50 л. Вялікія высокія амфары выкарыстоўваліся для транспартавання вадкасцей. У Рыме амфары аб’ёмам 26,03 літра (старажытнарымскі кубічны пед ці грэчаскі «талант») ужываліся для вымярэння вадкасцей.
На тэрыторыі Беларусі амфары прывозіліся, верагодна, з грэчаскіх калоній у Крыме. Дзякуючы вузкаму цыліндрычнаму горлу лёгка закаркоўваліся і герметычна заліваліся воскам. Фрагменты амфары вылучаліся сярод мясцовай керамікі тоўстым (10—12 мм) моцна спечаным лёгкім чарапком крэмавага ці светла-ружовага колеру, тонкадысперсным на зломе, з прыкметамі вырабу на нажным крузе. Знешняя паверхня аздаблялася дробным шматрадным лінейным рыфленнем. На многіх фрагментах захаваліся малюнкі, надпісы, асобныя літары (на амфарах з Полацка прадрапана літара «А»). На ўсходнеславянскіх тэрыторыях, асабліва ў бязлесных раёнах, амфары сталі прататыпамі тарных амфарападобных пасудзін-карчаг. Самыя раннія амфары знойдзены пры раскопках гарадзішчаў зарубінецкай культуры ранняга жалезнага веку на поўдні Беларусі, шырокае распаўсюджанне набылі ў сярэдневяковы час.
Класіфікацыя
Распрацоўшчыкам тыпалогіі класіфікацыі амфар з’яўляецца нямецкі археолаг.
NGC 5092
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галы (Буда-Кашалёўскі раён)
Галы́ (, Галы) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Патапаўскага сельсавета.
На поўдні мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
У 11 км на паўночны захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 59 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым па аўтадарогах, якія адыходзяць ад Буда-Кашалёва. Планоўка складаецца з кароткай крывалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XIX стагоддзя як ваколіца ў Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. Побач быў аднайменны фальварак, гаспадар якога ў 1866 годзе меў 988 дзесяцін зямлі. У 1909 годзе 292 дзесяцін зямлі.
У 1929 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 25 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе гаспадаркі Буда-Кашалёўскага аграрна-тэхнічнага каледжа (цэнтр — горад Буда-Кашалёва).
Паала Віладжа
Паала Віладжа (Paolo Villaggio;,  — , ) — італьянскі акцёр, комік, рэжысёр, сцэнарыст, і пісьменнік. Віладжа стаў адным з першых вядомых італьянскіх акцёраў, хто праз сатыру, гратэскавую іронію выставіў на агляд многія праблемы сучаснага грамадства. Акцёр стварыў на экране сатырычную выяву бухгалтара-недарэкі Уга Фантоцы, якога стала пераследуюць няўдачы. Дзякуючы гэтаму камічным персанажу акцёр атрымаў прызнанне ў Італіі і стаў вядомы ў шматлікіх краінах свету.
Акрамя ўдзелу ў «кіна-эпапеі» аб знакамітым Фантоцы, Віладжы сыграў у кіно і на тэлебачанні мноства іншых роляў. Ён здымаўся ў такіх знакамітых італьянскіх рэжысёраў, як Федэрыка Феліні, Ліна Вертмюлер, Эрмана Ольмі, Марыа Манічэлі і Габрыэле Сальваторэс, а ў тэатры працаваў з Джорджа Стрэлерам. Віладжа таксама сыграў галоўную ролю ў кінакамедыі «Сіньёр Рабінзон», якая выйшла на экран у 1976 годзе і мела вялікі пракатны поспех.
У 1992 годзе на 49-м Міжнародным Венецыянскім кінафестывалі Віладжо быў уручаны «Залаты леў» за выдатныя дасягненні ў развіцці кінематографа.
Школа бізнесу «ESCP»
Школа бізнесу «ESCP» (ESCP Business School) – еўрапейская бізнес-школа, знаходзячаяся ў Парыжы, Лондане, Берліне, Мадрыдзе, і Турыне. ESCP была заснавана ў 1819 годзе, з’яўляецца старэйшай бізнес-школай у свеце і прэзентуе сябе як «Першую у свеце бізнес-школу».
Апісанне
Праграмы ESCP маюць міжнародную патройную акрэдытацыю AMBA, EQUIS, і AACSB. Выпускнікамі школы з’яўляюцца многія значныя дзеячы бізнесу і палітыкі, у іх ліку Патрык Томас (Patrick Thomas; CEO Hermès), былы прэм’ер-міністр Францыі Жан-П'ер Раффаран і член Еўрапейскай камісіі па пытаннях унутранага рынку і сферы паслуг Мішэль Барньер (Michel Barnier).
Гістарычныя факты
Заснаваная ў 1819 годзе,ESCP была створана групай навукоўцаў у галіне эканомікі і бізнесменамі, уключаючы вядомага эканаміста Жан-Баптыста Сэя (Jean-Baptiste Say) і прадпрымальніка Віталя Ру (Vital Roux). Так быў пакладзены пачатак першай у свеце бізнес-школы. Школа грунтавалася на мадэлі Эколь Політэкнік і паступова расла і набывала ўплыў ў 19 стагоддзі. У 1859 годзе, школа змяніла свой парыжскі адрас на новы: авеню Рэспублікі, 79 (79 avenue de la République) у 11м акрузе Парыжа. Гэты адрас захоўваецца за ёй і па гэты дзень.
У 1873 годзе была створана асацыяцыя выпускнікоў школы. У 1921 годзе, ESCP адсвяткавала свой 100 юбілей, перанесены з-за крызісу Першай Сусветнай вайны ў шырокія аўдыторыі Сарбоны.
Праграма Master in Management
Праграма Master in Management прызначана для студэнтаў без вопыту работы, якія адбіраюцца на конкурснай аснове. На гэтай двухгадовай праграме навучаюцца 800 студэнтаў. Дадатковы год падрыхтоўкі да гэтай праграмы (pre-Master year) прапануецца для студэнтаў, якія яшчэ не маюць ступень бакалаўра, але ўжо скончылі як мінімум два курсы універсітэта. У цэлым, на праграме навучаюцца студэнты 70 розных нацыянальнасцяў. Студэнты гэтай праграмы маюць права выбару навучацца ў Парыжы, Лондане, Берліне, Мадрыдзе або Турыне. У рамках агульнай праграмы па менеджменце, яны таксама маюць магчымасць выбару з больш чым 20 розных спецыяльнасцяў і 150 курсаў. Студэнты таксама маюць права атрымаць дадатковыя наступныя дыпломы і ступені:
ESCP таксама мае дагаворы аб падвойных дыпломах з лепшымі універсітэтамі свету. Студэнты такіх праграм атрымліваюць ступень Master in Management ад ESCP, а таксама дыплом іх роднага універсітэта. Паводле рэйтынгу Financial Times праграма Master in Management ад ESCP займала 2е месца ў свеце ў 2008 годзе. У 2010 годзе яна паднялася на 1Е месца, а яе сярэдні рэйтынг за апошнія тры гады быў на 2м месцы ў свеце.
Праграма Master in European Business
Створаная па прынцыпе MBA, праграма 'Master in European Business' (MEB) з’яўляецца аднагадовай праграмай ў галіне агульнага менеджменту на ўзроўні Майстар. Гэтая праграма акцэнтаваная на прагматычным падыходзе ў менеджменце. Праграма прызначана для студэнтаў, маючых ступень бакалаўра ў любой, выдатнай ад бізнесу, дысцыпліне (у вобласці інжынерных, гуманітарных, медыцынскіх або юрыдычных навук). Папярэдні двухгадовы вопыт работы для студэнтаў гэтай праграмы з’яўляецца вельмі пажаданым. Адбор студэнтаў на праграму адбываецца на падставе іх акадэмічных і прафесійных мандатаў, а таксама паспяховага праходжання інтэрв’ю і вербальна-лагічных тэстаў (GMAT і SHL). Праграма мае міжнародную арыентацыю: у 2008/2009 гадах на праграме навучаліся студэнты 39 нацыянальнасцей. Праграма MEB выкладаецца на працягу двух семестраў і кожны семестр праходзіць у розных кампусах (выбіраемых з Парыжа, Лондана, Мадрыда, Берліна і Турына). Таксама, існуюць дагаворы з універсітэтамі-партнёрамі школы, дзе студэнты могуць правесці семестр і атрымаць падвойную ступень:
Праграма Executive MBA
Праграма Executive MBA была ацэненая 15й у свеце (на кастрычнік 2010 года) і 9й ў Еўропе паводле рэйтынгу Financial Times. Financial Times таксама ацэньвае праграму Executive MBA як:
Праграмы Specialized Masters
'Full-time Specialized Masters' Усяго налічваецца 18 розных праграм Specialized Masters. Яны прызначаныя для студэнтаў са ступенню бакалаўра або першай прыступкай Майстра. Залічэнне на дадзеныя праграмы ажыццяўляецца па выніках уступных экзаменаў на конкурснай аснове. 'Executive Specialized Masters' ESCP. Прапануе 8 розных праграм' Executive Specialized Masters.
Праграмы Executive Education
ESCP таксама прапануе некалькі інтэнсіўных модуляў навучання для адміністрацыйных работнікаў (executives) на так званых «праграмах адкрытага залічэння» (open enrollment programmes). Гэтыя праграмы прызначаны для навучання работнікаў кампаній на розных інтэнсіўных модулях, якія доўжацца ад некалькіх дзён да некалькіх тыдняў і ўключаюць шырокі спектр такіх бізнес-кірункаў, як Business 2.0, Supply Chain Management і інш Праграмы маюць гнуткую структуру і спецыяльна адаптаваны для канкрэтных патрэб кампаній і арганізацый.
Праграма Ph.D.
Мэтай Ph.D. праграмы 'ESCP', якая праходзіць у Парыжы ці ў Берліне, з’яўляецца падрыхтоўка высока-класных даследчыкаў, прафесараў і кансультантаў у галіне менеджменту (Management Science). Выпускнікі праграмы з’яўляюцца патэнцыяльнымі работнікамі для вышэйшых школ менеджменту (Grandes Écoles) у Францыі, а таксама для універсітэтаў і міжнародных кампаній. Адбор студэнтаў на PhD праграму праходзіць на конкурснай аснове і дапускае толькі абмежаваную колькасць удзельнікаў. Некаторыя студэнты могуць атрымаць статус навуковага супрацоўніка (Research Assistant) і атрымліваць фінансаванне на працягу ўсяго тэрміну іх дысертацыі.
Красны Бор (Хіславіцкі раён)
Красны Бор (Красный Бор) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Красны Бор абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Красны Бор не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ада Фёдараўна Рыбачук
Ада Фёдараўна Рыбачук (Ада Федорівна Рибачук;, Кіеў, УССР — , Кіеў) — украінская мастачка-манументаліст, жывапісец, скульптар і архітэктар.
Біяграфія
Нарадзілася 27 ліпеня 1931 года ў Кіеве ў сям’і Фёдара Рыбачука, кадравага афіцэра Чырвонай Арміі, які быў на фронце з першага і да апошняга дня вайны. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ям’я эвакуіравалася ў Казахскую ССР, дзе Ада скончыла чатыры класы пачатковай школы.
З 1945 па 1950 год вучылася ў Кіеўскай мастацкай сярэдняй школе, якую скончыла з залатым медалём.
У 1957 годзе скончыла Кіеўскі дзяржаўны мастацкі інстытут (майстэрня А. Шаўкуненкі). З 1960-х гадоў працавала ў галіне манументальна-дэкаратыўнага мастацтва, жывапісу, графікі.
Працуючы ў камандзе А. Мілецкага разам з мужам В. Мельнічэнкам, у 1961 годзе ўпрыгожвала інтэр’ер кіеўскага аўтавакзала, у 1965 годзе — кіеўскі Палац піянераў і школьнікаў, а таксама іншыя аб’екты, выкарыстоўваючы матывы ўкраінскага народнага мастацтва.
Член Саюза мастакоў УССР (1957) і СССР. Ганаровы член Народнай акадэміі культуры і чалавечых каштоўнасцей (ЗША, 1995). Ганаровы член Саюза кінематаграфістаў Украіны (1999). Ганаровы грамадзянін горада Нар’ян-Мар (1998).
Памерла 21 верасня 2010 года ў Кіеве.
Творчасць
Ада Рыбачук працавала ў творчым тандэме са сваім мужам Уладзімірам Мельнічэнкам. Усе сумесныя працы — манументальныя і архітэктурныя працы, графіка, скульптура і кіно — яны падпісвалі абрэвіятурай «АРВМ».
У сваіх творах мастакі нярэдка выкарыстоўвалі матывы ўкраінскага народнай творчасці.
Іх творчасць выпраменьвае любоў да ўсяго чалавецтва, спачуванне да знядоленых. Яна дэманструе не толькі высокі прафесійны ўзровень, але і немалую грамадзянскую мужнасць, вернасць прынцыпам гуманізму, якім насамрэч давялося існаваць ва ўмовах падполля.
Грандыёзны «Паўночны цыкл» Рыбачук і Мельнічэнкі даказаў нязломную мужнасць ненцаў, народа, які жыве на мяжы трагічнай гібелі.
Далёка не ўсе праекты былі рэалізаваны, бо сустракалі супрацьдзеянне чыноўнікаў. Галоўнай тэмай шматлікіх прац тандэму з’яўляецца аптымістычнае супрацьпастаўленне жыцця і смерці. Шматгадовая праца Рыбачука і Мельнічэнкі — на Байкавых могілках у Кіеве — была ў 2018 годзе знішчана (заліта бетонам) па распараджэнні чыноўнікаў.
Цеханоўскае ваяводства
Цеханоўскае ваяводства (Województwo ciechanowskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Цяханаў. У 1999 годзе было ўключана ў склад Мазавецкага ваяводства.
Сарая Ашура
Сарая Ашура (سرايا عاشوراء) — шыіцкая ісламская групоўка ў Іраку, якая ўваходзіць у кааліцыю Сілы народнай мабілізацыі. Звязана з арганізацыямі «Вярхоўны ісламскі савет Ірака» і «Сарая Ансар аль-Акіда».
Цеханоўскае ваяводства
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Сарая Ашура
Агульны агляд
На чале арганізацыі быў Амар аль-Хакім, які на 2016 год змог сабраць у сваё апалчэнне парадку 3—5 тысяч чалавек.
«Сарая Ашура», у адрозненне ад іншых шыіцкіх узброеных фарміраванняў, абапіраецца на рэлігійную ідэалогію Алі ас-Сістані, у той час як многія іншыя зрабілі стаўку на Вілаят аль-факіх. Гэтая арганізацыя дружалюбна Ірану, але ў той жа час у дачыненні да амерыканскай ваеннай прысутнасці не выказвалася ў негатыўным ключы.
Баявыя дзеянні
Групоўка з’явілася летам 2014 года для барацьбы з паўстанцкім рухам сунітаў, а затым з ІДІЛ.
У 2016 годзе ў складзе Сіл народнай мабілізацыі яна аказвала садзейнічанне амерыкана-іракскім сілам у баях за Масул. Байцы «Сарая Ашура» і іншых груповак змаглі правесці паспяховую наступальную аперацыю на захад ад горада, захапіўшы некалькі населеных пунктаў, а потым рушылі ў бок мяжы з Сірыяй. Арганізацыя таксама ўдзельнічалі ў баях на возеры Тартар, у Эль-Фалуджы, Эр-Рамадзі і ў правінцыі Салах-эд-Дзін.
У ноч на 28 мая ІДІЛ падрыхтавала атаку ў кірунку стратэгічнага раёна Аль-Саклавія, адкуль баевікі меркавалі рушыць у бок Фалуджы. Аднак «Сарая Ашура» спыніла праціўніка. Апалчэнцы забілі 54 байцоў групоўкі і знішчылі 5 аўтамабіляў.
Маркс (горад)
Маркс (Маркс) — горад (з 1918) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Марксаўскага раёна Саратаўскай вобласці. Насельніцтва 32,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1765 годзе. Горад размешчаны на левым беразе ракі Волгі, за 60 км на паўночны ўсход ад Саратава.
Горад з 1918 года. З мая 1919 па 24 чэрвеня 1922 года горад з’яўляўся сталіцай Рэспублікі немцаў Паволжа У 1919 годзе быў пераіменаваны ў Марксштат (у гонар Карла Маркса). У 1941 годзе падчас кампаній па ліквідацыі нямецкіх назваў з наймення горада быў выключаны нямецкі элемент «штат», і горад пачаў называцца Маркс. У 1964 годзе атрымаў статус горада абласнога падпарадкавання.
Рымская сістэма мер
Рымская сістэма мер: сістэма мер, што ўжывалася ў Старажытным Рыме.Уключала меры даўжыні, адлегласці, вагі (масы). Была часткова прывязаная да атычнага варыянту грэчаскай сістэмы мер.
1 фут (стапа) дзяліўся на 16-я долі — пальцы (дыгіты, лац. форма ад грэч. дактыляў) або на 12-я долі — цалі. Быў роўны 29,57 см.
1 локаць (кубіт) = 2 пядзі = 24 дыгіты (пальцы). Быў роўны 44,35 см.
1 талент = 80 фунтаў = 26,2 кг.
1 фунт (лібра) = 327,45 г = ¾ атычнай міны.
Бэрэжныця (Калушскі раён)
Бэрэжныця (Бережни́ця) — вёска ў Калушскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці Украіны.
Фрыдрых Дэнгаф
Фрыдрых фон Дэнгаф (Fryderyk Denhoff, Friedrich von Dönhoff, Вальдау, 24 мая 1639 — 16 лютага 1696, Мемель) — прускі дзяржаўны і ваенны дзеяч, граф, падпалкоўнік (1667) і палкоўнік (1668), генерал-маёр (1678), губернатар Мемеля (1684), генерал-лейтэнант (1684), камер-юнкер, тайны і ваенны саветнік курфюрста Брандэнбурга (1688), камендант мемельскага гарнізона (1692).
Біяграфія
Прадстаўнік знатнага шляхецкага роду Дэнгафаў герба «Дзік», які паходзіў з Лівоніі. Малодшы (трэці) сын кашталяна і ваяводы парнаўскага Эрнэста Магнуса Дэнгафа (1581—1642) ад шлюбу з Кацярынай фон Дона (1606—1659). Старэйшыя браты — падстолі вялікі літоўскі Герард Дэнгаф (каля 1632—1685) і ваявода мальбаркскі Эрнэст Дэнгаф (каля 1630—1693).
У 1666 годзе перасяліўся з Рэчы Паспалітай у Прусію і стаў родапачынальнікам прускай лініі роду Дэнгафаў. Яго рэзідэнцыяй быў замак Фрыдрыхштайн у даліне ракі Прэгель, за 20 км ад Кёнігсберга.
18 мая 1667 года Фрыдрых фон Дэнгаф паступіў на службу ў прускую армію, атрымаўшы чын падпалкоўніка і каменданта палка. 24 чэрвеня 1668 года быў узведзены ў палкоўнікі і стаў шэфам палка. У 1673 годзе прадстаўляў брандэнбургскага курфюрста Фрыдрыха Вільгельма I Гогенцолерна на элекцыйнай сейме пасля смерці польскага караля Міхала Карыбута Вішнявецкага.
10 красавіка 1678 года быў узведзены ў генерал-маёры прускай арміі, 18 ліпеня 1678 года быў прызначаны губернатарам Мемеля. 5 сакавіка 1684 года атрымаў чын генерал-лейтэнанта. У 1688 годзе стаў камер-юнкерам, увайшоў у тайны і ваенны саветы пры брандэнбургскім курфюрсце. У 1692 годзе Фрыдрых фон Дэнгаф быў прызначаны камендантам мемельскага гарнізона.
Сям’я
13 лістапада 1664 года ажаніўся з прускай баранэсай Элеанорай Кацярынай фон Шверын (1646—1696), ад якой меў пяцярых сыноў і чатырох дочак:
NGC 5093
NGC 5093 (іншыя абазначэнні — UGC 8373, MCG 7-27-60, ZWG 217.29, PGC 46472) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ачым’яна
Ачым'яна (Occimiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1395 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 15040. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Valerio.
Бабцы
Ба́бцы (, Бабцы) — вёска ў Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
Арховычы
Арховычы (Орхо́вичі) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хамічы (Валожынскі раён)
Хамічы́ (, Хомичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Станюшкаўскага сельсавета.
Мікалай Ільіч Ціхвінскі
Мікалай Ільіч Ціхвінскі (Николай Ильич Тихвинский) — архітэктар Расійскай імперыі, які працаваў на тэрыторыі Гродзенскай губерні. Тытулярны саветнік.
Біяграфія
Праваслаўны. Скончыў Маскоўскае палацавае архітэктурнае вучылішча з правам на чын X класа. 30 ліпеня 1864 накіраваны ў Гродзенскую губерню. З 1 сакавіка 1865 да 1871 года працаваў пры гродзенскім губернскім будаўнічым аддзяленні архітэктурным памочнікам.
18 чэрвеня 1868 года ў чыне калежскага рэгістратара накіраваны ў Ваўкавыскі і Слонімскі паветы для назірання за будаўніцтвам цэркваў.
Благавішчэнскэ
Благавешчанскае ці Благавішчэнскэ (Благовіщенське) — горад у Кіраваградскай вобласці Украіны. Плошча 7,05 км². Насельніцтва 6 тыс. чал. (1 студзеня 2019)
Геаграфія
Горад размешчаны на рацэ Сініца — левым прытоку Паўднёвага Буга на Прыдняпроўскім ўзвышшы.
Фізічная адлегласць да Кіева — ~210 км, да абласнога цэнтра — Крапыўныцкага — ~200 км.
Ларкоўка (Хіславіцкі раён)
Ларкоўка (Ларьковка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Чэнстахоўскае ваяводства
Чэнстахоўскае ваяводства (Województwo częstochowskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Чэнстахова. У 1999 годзе было падзелена паміж Сілезскім, Апольскім, Лодзьскім і Свентакшыскім ваяводствамі. З 2010-х гадоў існуюць планы аднаўлення ваяводства ў новых межах.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Футурыст Мафарка
«Футурыст Мафарка» (Mafarka le futuriste, з падзагалоўкам «Афрыканскі Раман», Roman Africain) — раман Філіпа Тамаза Марынеці, напісаны ў 1909 годзе.
Гэта першы футурыстычны твор Марынеці, напісаны ў той перыяд, калі аўтар задумаў і склаў першы футурыстычны маніфест. Як і ўсе творы Марынеці да 1912 года, ён быў напісаны на французскай мове. На італьянскую мову перакладзены ў 1910 годзе.
Раман быў прызнаны амаральным і перавыдадзены ў цэнзурнай форме ў 1920 годзе.
Выданне 1910 года
Футурыст Мафарка быў надрукаваны ў Парыжы ў пачатку 1910 года (на вокладцы памылкова быў указаны 1909 год). Італьянскі пераклад пад рэдакцыяй Дэцыё Сінці (асабісты сакратар Марынеці) выйшаў праз некалькі месяцаў пасля футурыстычнага выдання «Паэзіі», што выклікала сенсацыю, асабліва пасля абвінавачвання ў парнаграфіі, якое заслужыў Марынеці на першым судовым працэсе. Абвінавачаны ў амаральнасці, Марынеці мабілізаваў некаторых самых вядомых міланскіх адвакатаў на судовы працэс, які адбыўся ў кастрычніку 1910 г. перад вялікай аўдыторыяй пісьменнікаў, мастакоў, журналістаў і студэнтаў. Абарона таксама скарысталася «тэхнічнай» экспертызай вялікага італьянскага навукоўца Луіджы Капуаны, які захоплена выказаўся аб творчасці Марынеці.
Абвінавачванне ў непрыстойнасці галоўным чынам тычылася першых двух раздзелаў (эпізод «згвалтавання неграў»). Юрысты і Капуана правялі добрую гульню ў дэманстрацыі таго, што на самай справе грубыя вобразы на самай справе мелі глыбокія літаратурныя карані (усходнія апавяданні, Франсуа Рабле, Арыстафан і г.д.) і не пераследвалі панагых мэтаў і імкнуліся выключна выказаць жорсткасць інстынктаў, выкананых самім галоўным героем, які ў ходзе рамана паўстаў на своеасаблівы шлях ачышчэння.
Працэс скончыўся апраўдальным прысудам і на практыцы стаў адным з першых буйных публічных мерапрыемстваў маладога руху футурызма.
Рэдакцыя 1920 года
У 1920 годзе (па некаторых звестках у 1922) выданнем Sonzogno была выдадзена «Mafarka il futurista / Romanzo processato», дзе адсутнічалі самыя жорсткія сцэны.
Выданне 2003 года
Раман быў перавыдадзены толькі ў 2003 годзе (за аснову ўзята версія 1910 года).
У 2005 годзе Ларэнца Мірэці ў эсэ аналізуе наяўнасць у кнізе шматлікіх і значных успамінаў вершаў старажытнасці, у прыватнасці, Адысеі.
Нганасаны
Нганаса́ны (саманазва ня) — карэнны народ Таймыра. Кампактна насяляюць паўночныя раёны Краснаярскага края Расіі. Падзяляюцца на ўсходнюю і заходнюю групы, кожная з яхіх размаўляе на асабістым дыялекце. Агульная колькасць у Расіі (2010 г.) - 862 чал.
Паходжанне і гісторыя
У традыцыйнай гістарыяграфіі нганасаны лічацца часткова нашчадкамі старажытнага палеазіяцкага насельніцтва, відавочна блізкага да сучасных юкагіраў, якое з'явілася на Таймыры каля 4 тысяч гадоў таму і да XI ст. займалася паляваннем на дзікіх аленяў. Нганасаны як аобны этнас склаліся ў другой палове XVII ст. з далучэннем да старажытных карэнных насельнікаў самадыйскіх перасяленцаў, прадстаўнікоў розных племянных груп з поўдню. З самадыйцамі звязвалі ўзнікненне саннай аленегадоўлі. Аднак дадзены пункт гледжання меў статус гіпотэзы, паколькі археалагічныя матэрыялы за XII - XVII стст. адсутнічалі. Сучасныя генетычныя даследаванні паказалі, што нганасаны — тыповыя самадыйцы, якія практычна не змешваліся з іншымі народамі.
З XVII ст. на Таймыры з'яўляліся рускія казакі. У перыяд паміж 1618 г. і 1638 г. яны фармальна падпарадкавалі продкаў нганасанаў і абклалі іх ясакам. У 1666 г., 1683 г. і ў пачатку XVIII ст. адбываліся лакальныя паўстанні нганасанаў, якія суправаджаліся ахвярамі сярод прышлых рускіх. Акрамя таго, расійскія пісьмовыя крыніцы зафіксавалі ваенныя сутычкі нганасанаў з ненцамі і эвенкамі. У XVIII - XIX стст. яны практычна не падпарадкоўваліся расійскаму ўраду, а кантакты з рускімі абмяжоўваліся выплатамі ясака і абменным гандлем. Характэрна адсутнасць сталай місіянерскай дзейнасці з боку праваслаўнай царквы ў дачыненні да тубыльцаў Таймыра. У 1907 - 1908 гг. адбылася эпідэмія воспы, што прывяла да істотнага скарачэння колькасці насельніцтва.
У 1921 г. да нганасанаў прыбылі першыя прадстаўнікі савецкай улады. З 1925 г. праводзіліся рэформы традыцыйнага ладу жыцця. Яны садзейнічалі разбурэнню родавых арганізацый. У 1931 - 1938 гг. адбылася калектывізацыя, пачалося будаўніцтва сталых паселішчаў на поўдзень ад традыцыйных тэрыторый (фактычна на землях, да таго занятых далганамі). У наш час жыхары гэтых паселішчаў складаюць аснову нганасанскага насельніцтва Таймыра. У 1938 г. была адчынена першая нганасанская нацыянальная школа.
Да 1930-ых гг. рускія звычайна ўжывалі ў дачыненніх да нганасанаў назву "самаеды", якую таксама распаўсюджвалі на астатнія самадыйскія народы. Неабходнасць у канкрэтызацыі прывяла да памылковай замены мовазнаўцамі старой назвы на штучную "нганасаны" (ад нанаса, нанасан — "чалавек").
Колькасць нганасанаў у Расіі:
Культура
Нганасаны здаўна займаліся аленегадоўляй і паляваннем. У мінулым пераважала качавая гаспадарка, прычым рух сем'яў быў абумоўлены менавіта сезоннай міграцыяй дзікіх аленяў, якія з'яўляліся асноўнай здабычай паляўнічых. Разам са статкамі праводзілі зіму на мяжы тундры і тайгі, а ўлетку адкачоўвалі на поўдзень, дзе частка паляўнічых і пастухоў са свойскімі аленямі пакідала стойбішча. Астатнія лавілі рыбу і дзікіх гусакоў, назапашвалі на зіму драўніну. Некаторыя сем'і з вялікімі статкамі, што меней залежылі ад палявання, заставаліся ў тундры і ў халодны сезон. Увесну, калі харчы скончваліся, збіралі ядомае карэнне і перазімавалыя ягады.
Тэхніка вырабу розных прадметаў, апрацоўка дрэва, металаў і коці (у тым ліку мамантавай) доўгі час захоўвала архаічныя рысы. Апрацоўкай аленіх скур займаліся выключна жанчыны. Для дублення выкарыстоўвалі звярыную або рыбную печань. Частка скур ішла на выплату ясака або абменьвалася на тавары. Народная кухня ўключае значную колькасць мясных і рыбных страў. Мяса і рыбу назапашвалі пераважна ў кароткі летні зезон, сушылі на нартах, потым захоўвалі ў тлушчы. Мяса елі таксама сырым або замарожаным.
У паданнях нганасанаў кажацца, што іх продкі калісьці жылі ў зямлянках. Аднак у гістарычны перыяд асноўным жытлом служыў чум, падобны на ненецкі. Вопратку шылі з аленіх скур. Яна была двухслаёвай, але досыць лёгкай і прыстасаванай для доўгай пешай хады. Пакупныя чорныя тканіны выкарыстоўвалі толькі для аплікацый. Для язды на нартах шылі са скур мылі, цёплы мяшок, у які апускалі ногі. Увесну насілі сеймі-кунды, акуляры з металічных пласцін з вузкімі прарэзамі.
Нягледзячы на тое, што нганасаны — малы народ, яны маюць надзвычай багаты фальклор, асабістую міфалогію, паэтычную і эпічную спадчыну. Музыка і спевы да нядаўняга мінулага разглядаліся толькі як частка сакральнага жыцця. Музычныя інструменты нганасанаў — бубен з выбівачкай, "спеўны" лук, розныя імітатары прыродных гукаў, што ладзіліся з трыснёга, драўніны і птушынага пер'я. Кожны нганасан меў асабістую песню, якую прыдумляў сам або атрымоўваў у падарунак. Яна мелу ўстойлівы матыў, але дазваляла стала іправізаваць са словамі.
Мова
Нганасанская мова адносіцца да самадыйскай групы моў. Падзяляецца на два асноўныя дыялекты. Спроба стварэння першай граматыкі была няўдала прадпрынята яшчэ ў XIX ст. У наш час карыстаюцца алфавітам на аснове кірыліцы.
Рэлігія
Нганасаны захавалі старажытныя вераванні і шаманісцкую абраднасць. У іх аснове знаходзіцца шанаванне навакольнага свету, сонца, месяца, зорак, агня, розных жывёл і іх выяў у форме духаў-маці. Шаманы арганізоўвалі агульныя святы, займаліся лячэннем хворых. У нашы дні многія рэлігійныя звычаі адраджаюцца зноў.
Ліна Вертмюлер
Ліна Вертмюлер (Lina Wertmüller;  — ) — італьянскі кінарэжысёр, сцэнарыст і драматург. Сапраўднае імя — Арканджэла Фелічэ Асунта Вертмюлер фон Эльг Эспаньёл фон Браўэйх (Arcangela Felice Assunta Wertmüller von Elgg Espanol von Braueich). Яна стала першай жанчынай, намінаванай на прэмію «Оскар» за лепшую рэжысуру за «Паскуаліна „Сем прыгажунь“» у 1977 годзе. У 2019 годзе Вертмюлер была абвешчана адным з чатырох лаўрэатаў Ганаровай прэміі Акадэміі за сваю кар’еру.
Біяграфія
Ліна Вертмюлер нарадзілася 14 жніўня 1928 года ў Рыме ў арыстакратычнай швейцарскай каталіцкай сям’і. Бацька Ліны Вертмюлер быў быў рымскім юрыстам са швейцарскай сям’і Вердмюлер фон Эльг. Вертмюлер пазней распавядала, што яе дзяцінства было перыядам прыгод падчас якога яе выключылі з 15 розных каталіцкіх школ, а сама яна вельмі захаплялася чытаннем коміксаў, і казала, што яны вельмі паўплывалі на яе юнацкасць. «Флэш Гордан» Алекса Райманда яна вылучала асабліва сярод іншых, апісваючы гэтыя коміксы як «хутчэй за кінематаграфічнае, больш кінематаграфічнае, чым большасць фільмаў». Жаданне працаваць у тэатральнай і кінаіндустрыі замацавалася ў сэрцы Вертмюлер у тыя гады і яна захапілася рускімі драматургамі Неміровічам-Данчанкам і Станіслаўскім. У 1945 годзе, насуперак волі бацькі, яна паступіла ў Рымскую тэатральную Акадэмію драматургічнага мастацтва. Скончыла яе ў 1951 годзе пад кіраўніцтвам П’етра Шарова, працавала асістэнтам рэжысёра ў музычным і драматычным тэатрах. У тым жа 1951 годзе яна заснавала трупу «Арлекін», напісала свае першыя п’есы і гастралявала па Еўропе. Па вяртанні ў Рым яна паспела папрацаваць актрысай, журналісткай, пісьменніцай, сцэнаграфісткай. Інтарэсы Вертмюлер развіваліся па двух кірунках: адзін з іх — музычная камедыя, а другі — сур’ёзная сучасная італьянская драма. Яна выйшла замуж за Энрыка Джоба, які стаў мастаком-дэкаратарам у яе фільмах. Іх адзіная дачка, Марыя Зуліма Джоб (нар. 17 студзеня 1991), стала актрысай. Джоб памёр 4 сакавіка 2008 гады. Памерла 9 снежня 2021 года.
Лю Хаацянь
Лю Хаацянь (, нар., , Кітай) — кітайскі прафесійны гулец у снукер.
Пелапанескі саюз
Пелапанескі саюз – аб’яднанне старажытнагрэчаскіх полісаў Пелапанеса на чале са Спартай у 2-й палове VI – сярэдзіне IV стст. да н.э. У саюз увайшлі: Карынф (582 г. да н.э.), Эліда (570 г. да н.э.), Аркадыя, Сікіён (550 г. да н.э.), Аргаліда (520 г. да н.э.), Мегара (510 г. да н.э.). Склаўся як гарантыя гегемоніі Спарты ў Грэцыі, з’яўляўся сістэмай двухбаковых пагадненняў, якія звязвалі Спарту паасобку з кожным саюзнікам. Саюзнікі павінны былі ўдзельнічаць у ваенных паходах спартанцаў (кожны член саюза павінен быў выстаўляць 2/3 сваёй ваеннай сілы) і пастаўляць караблі. У пытаннях знешняй палітыкі саюз дзейнічаў у інтарэсах арыстакратаў і алігархаў. Пасля перамогі ў Пелапанескай вайне 431 – 404 гг. да н.э. Пелапанескі саюз – агульнагрэчаская арганізацыя. Распаўся пасля паражэння Спарты ў вайне з Фівамі (362 г. да н.э.). Спроба аднавіць яго ў 330-я г. да н.э. не ўдалася.
Парантрапы
Рэшткі парантрапаў могуць быць датаваныя перыядам ад 2,7 да 1 млн гадоў. Першы чэрап парантрапа быў знойдзены 17 ліпеня 1959 года брытанскім археолагам Мэры Лікі ў слаях алдувайскай культуры (Танзанія) і названы ёй «зінджантрапам».
Найбольш старажытны прадстаўнік роду — Paranthropus aethiopicus, вяжомы з Кеніі і Эфіёпіі (Лакалеі і Ома) — датуецца каля 2,7—2,5 млн гадоў таму. Самы буйны від — Paranthropus boisei — вядомы па стаянкам ва Усходняй Афрыцы (Алдувай і Коабі-Фора), знаходкі датуюцца ўзростам ад 2,5 да 1 млн гадоў таму. .у .паўднёвай Афрыцы (Сварткранс, Кромдрай, Дрымален Кэйв) выяўленыя рэшткі, вядомыя як Paranthropus robustus (парантрапы масіўныя).
Згодна з сучаснымі ўяўленнямі аб эвалюцыі, род парантрапы з'яўляецца разам з родам Homo патомкам роду аўстралапітэкі, з'яўляючыся такім чынам, у адносінах да продкаў сучасных людзей вымерлай сястрынскай групай, хаця канчаткова пытанне аб суадносінах гэтых групаў паміж сабой і іншымі вымерлымі родамі прыматаў на сённяшні дзень канчаткова не вырашаны.
NGC 5094
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Парантрапы
Згодна з ранейшыми ўяўленнямі, буйныя зубы, якія нагадваюць зубы гарылы і масіўныя сківіцы парантрапаў, а таксама добра развіты сагітальны грэбень, які служыў для мацавання магутных жавальных мсышцаў, сведчаць аб харчаванні грубай расліннай ежай. Але праведзеныя даследаванні прымусілі перагледзець гэтае меркаванне. Мяркуючы па суадносінам утрымання ізатопаў вугляроду ў зубной эмалі прадстаўнікоў паратнтрапаў Бойса, асноўную частку іх расліннага харчавання складалі травяністыя расліны. Акрамя гэтага, суадносіны ўтрымання стронцыя і кальцыя сведчыць на карысць таго, што парантрапы былі не цалкам расліннаеднымі, а ўсёеднымі і, магчыма выкарыстоўвалі ў ежу больш мяса, чым найстаражытнейшыя прадстаўнікі людзей.
Парантрапы захавалі двуногую хаду. Няма ніякіх доказаў вырабу парантрапамі прылад працы, хаця і не даказана таксама, што яніы былі няздольнымі іх вырабляць.
Жылі парантрапы ў напаўзасушлівых саванах, з лясамі па берагам рэкаў і азёраў.
Піраны
Піраны (Пиряны) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Піраны абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Піраны не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Шчэцінскае ваяводства (1975—1998)
Шчэцінскае ваяводства (Województwo szczecińskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Шчэцін. У 1999 годзе тэрыторыя ваяводства была ўключана ў склад Заходнепаморскага ваяводства.
Спіс аб’ектаў PGC (1882001—1883000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1882001—1883000)
6-я армія
Назву Шо́стая а́рмія мелі:
Бабына (Львоўская вобласць)
Бабына (Ба́бина) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
1988 год у гісторыі кіно
1988 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Гадкі я 2
«Гадкі я 2» (Despicable Me 2) — амерыканскі анімацыйны фільм студыі «Illumination Entertainment» 2013 года. З’яўляецца працягам мультфільма «Гадкі я».
Сюжэт
У той час як былы суперзлыдзень Гру прыстасоўваецца да сямейнага жыцця і спрабуе сумленнай працай зарабляць у сферы бізнесу, таемныя лабараторыі Арктыкі аказваюцца выкрадзенымі. Анты-Зладзейская ліга вырашае, што ёй патрэбна дапамога Гру і яго навабранцаў у расследаванні.
Бараніўці
Бараніўці (Барані́вці) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хуга ван дэр Гус
Хуга ван дэр Гус (Hugo van der Goes; каля 1420-25,  —, ) — фламандскі мастак, якога Альбрэхт Дзюрэр лічыў найбуйнейшым прадстаўніком ранненідэрландскага жывапісу, разам з Янам ван Эйкам і Рагірам ван дэр Вейдэнам.
Творчасць
Працягнуў мастацкія традыцыі нідэрландскага жывапісу першай паловы XV ст. Мастацкая дзейнасць разнастайная. У яго ранніх работах прасочваецца ўплыў Баўтса.
Удзельнічаў як дэкаратар ва ўпрыгожванні горада Бругэ з нагоды вяселля ў 1468 герцага Бургундыі Карла Смелага і Маргарыты Ёркскай, пазней у афармленні урачыстасцяў у горадзе Генце з нагоды ўезду ў горад Карла Смелага і новай графіні Фландрскай у 1472 годзе. Відавочна яго роля ў гэтых работах была вядучай, бо па захаваных дакументах ён атрымаў вялікую плату чым астатнія мастакі. Творчая біяграфія мае мноства невыразнасцяў і прабелаў, бо ніводная з карцін не датавалася мастаком і не падпісвалася.
Самы вядомы твор — вялікі алтарны абраз «Пакланенне пастухоў», або «Алтар Парцінары», які быў напісаны каля 1475 па замове Тамаза Парцінары — прадстаўніка банка Медычы ў Бругэ — і аказаў глыбокі ўплыў на фларэнційскіх жывапісцаў: Даменіка Гірландая, Леанарда да Вінчы і інш.
Гара (Буда-Кашалёўскі раён)
Гара́ (, Гора) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Губіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 16 км на захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 44 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель.
Планоўка складаецца з кароткай, амаль прамалінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі. Забудова двухбаковая, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. У 1930 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 21 двор, 8 жыхароў вёскі загінулі на фронце. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф. Энгельса (цэнтр — вёска Губічы).
Эльблёнгскае ваяводства
Эльблёнгскае ваяводства (Województwo elbląskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Эльблёнг. У 1999 годзе тэрыторыя была падзелена паміж Паморскім і Вармінска-Мазурскім ваяводствамі.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
6-я армія (Расійская імперыя)
6-я а́рмія — агульнавайсковае аператыўнае аб'яднанне Узброеных сіл Расійскай імперыі падчас Першай сусветнай вайны.
У літаратуры называлася (называецца) як: Асобная армія № 6, Петраградская армія; 6-я палявая армія.
Чышэвічы
Чышэ́вічы (, Чишевичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
6-я армія (Расійская імперыя)
Скарочанае найменне — 6 АА, 2-е фарміраванне — 6 А.
Асобная армія (першае фарміраванне)
Палявое ўпраўленне (штаб 6 АА) было створана ў ліпені 1914 года пры штабе Пецярбургскай ваеннай акругі. Камандуючаму войскамі асобнай арміі былі падпарадкаваныя камандуючы Балтыйскім флотам і галоўны начальнік Пецярбургскай (з жніўня 1914 года — Петраградскай) ваеннай акругі. У красавіку 1915 года ўпраўленне Асобнай арміі № 6 было перафармавана з выкарыстаннем асабістага складу скасаванага Штаба Петраградскай ваеннай акругі. У задачу Асобнай арміі ўваходзіла ахова ўзбярэжжа Балтыйскага і Белага мораў, а таксама подступаў да сталіцы імперыі.
З жніўня 1915 па снежань 1916 года 6-я армія ўваходзіла ў склад Паўночнага фронту. Пасля перакідання кіравання арміі ў Румынію, злучэнні і часткі 6-й арміі першага фарміравання былі ўключаны ў склад вайсковых аб’яднанняў Паўночнага фронту.
Палявая армія (другое фарміраванне)
З утварэннем у снежні 1916 года Румынскага фронту, кіраванне 6-й Асобнай арміі было перакінута ў Румынію, у склад Румынскага фронту, і падвергнулася перафарміраванню па штатам палявой (франтавой, неасобнай) арміі. У склад зноў створанай 6-й арміі ўвайшлі злучэнні і часткі расфармаванай Дунайскай арміі. На канец 1917 года штаб 6-й арміі размяшчаўся ў Болградзе (ліквідаваны ў пачатку 1918 года).
У лістападзе 1917 года членам салдацкага камітэта 6-й арміі быў абраны Катоўскі, які далучыўся да левых эсераў. Затым Катоўскі, з адданым яму атрадам (бандай) рэвалюцыйных салдат, быў упаўнаважаны Румчарадам наводзіць «новы парадак» у Кішынёве і яго ваколіцах.
Склад
У пачатку вайны ў склад арміі ўваходзілі: На канец 1917 года армія мела ў сваім складзе:
Гутарскі хрыбет
Гутарскі хрыбет — горны хрыбет у Іркуцкай вобласці Расіі, у сістэме Усходняга Саяна. Распасціраецца з поўдня на поўнач, утвараючы міжрэччы рэк Гутар і Вялікая Біруса.
Працягласць хрыбта складае 150 км. Вышыня — да 2208 м (у паўднёвай частцы). Хрыбет складзены крышталічнымі сланцамі, вапнякамі і гранітамі. На схілах пераважае цёмнахваёвая тайга.
Адаленга-Грандэ
Адаленга-Грандэ (Odalengo Grande) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vittore.
Таццяна Вітальеўна Лісавенка
Таццяна Вітальеўна Лісавенка (нар. 8 сакавіка 1960) — беларуская дызайнерка, выкладчыца і мастачка па касцюмах у тэатрах Мінска і Магілёва. Член Беларускага саюза дызайнераў з 1996 года.
Біяграфія
У перыяд з 1985 па 2013 год працавала мастачкай-мадэльеркай у ААТ «Алеся».
З 1992 года працуе как мастачка па касцюмах. Рабіла касцюмы для Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя М. Горкага ў Мінску (спектаклі «Аракул?», «Песняр», «Утаймаванне нязгодлівай» і іншыя), для Беларускага дзяржаўнага музыкальнага тэатра (балет «12 крэслаў», мюзікл «Соф’я Гальшанская») і для Рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі (спектакль «Кар’ера Доктара Рауса»).
Супрацоўнічала з Альфа-тэатрам, Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатрам оперы і балета, Магілёўскім драматычным тэатрам, тэатрам «Тэрыторыя мюзікла», тэатрам «Знiч» і тэатрам «ІнЖэст».
З 2016 года выкладае ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў дысцыпліны «Мастацкае праектаванне» і «Эксперыментальнае формаўтварэнне».