cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дарэмскі Касіядор
Апісанне
Рукапіс змяшчае яшчэ дзве захаваныя мініяцюры цара Давыда, адну з Давідам Пераможнікам (справа) і другую з Давыдам Музыкам. Трэцяя мініяцюра, як вядома, існавала, але не захавалася. Рукапіс быў створаны ў Нартумбрыі каля 730. Гэты кодэкс мае 261 захаваных фоліа. Гэта самая ранняя вядомая копія каментарыяў, напісаных Касіядорам у шостым стагоддзі і рукі шасці пісцоў былі вызначаны ў ёй.
The Rose Festival
«The Rose Festival» — дэбютны студыйны альбом гурта «Yegor Zabelov Trio», выдадзены ў 2017 годзе.
Красілаўка (Пачынкаўскі раён)
Красілаўка (Красиловка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Красілаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Дзівычкы
Дзівычкы (Дівички́) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Дзівычкыскай вясковай абшчыны.
Любажэрдзе (прыпыначны пункт)
Любажэ́рдзе (, Любожердье)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны на паўднёвы ўсход ад горада Лунінец, за 4,1 км на захад ад вёскі Любажэрдзе.
Лагічная канстанта
У логіцы лагічная канстанта або пастаянны сімвал мовы \mathcal{L} гэта сімвал, які мае аднолькавае семантычнае значэнне пры кожнай інтэрпрэтацыі \mathcal{L}. Два важныя тыпы лагічных канстант — лагічныя злучнікі і квантыфікатары. Прэдыкат роўнасці (звычайна пішацца '=') таксама разглядаецца як лагічная канстанта ў многіх сістэмах логікі.
Залессе (Расонскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — былая вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Клясціцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Марачкоўскага сельсавета.
Ліквідавана 22 снежня 2009 года.
NGC 16
NGC 16 (іншыя абазначэнні — UGC 80, MCG 4-1-32, ZWG 477.61, ZWG 478.33, PGC 660) — лінзападобная галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта англійскім астраномам Уільямам Гершэлем 8 верасня 1784.
Грэчаныкы
Грэчаныкы (Греча́ники) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дзівычкыскай вясковай абшчыны.
Кіеўскі тралейбус
Кіеўскі тралейбус (Ки́ївський троле́йбус)  — тралейбусная сетка Кіева, найбуйнейшая ва Украіне. Рух адкрыты 5 лістапада 1935 года.
Гісторыя
У чэрвені 1914 года адна лонданская фірма прапанавала кіеўскаму гарадскому галаве І. М. Дзьякаву пабудову «бязрэйкавага» трамвая. Мова вядома ішла аб тралейбусе. Гаворка ішла пра тое, што будаўніцтва тралейбуса, абыйдзецца ў 5 разоў танней (хоць таксама не было ўлічана сродкі на рамонт дарогі і пакрыццё палатна асфальтам). Але за адсутнасцю досведу працы з такімі лініямі і праз вайну, перагаворы пра тралейбус ў Кіеве вылілася толькі ў 1935 годзе, пасля пераносу сталіцы УССР з Харкава. Па першым праекце, тралейбус павінен быў пайсці па маршруце былога трамвая № 2: пл. ІІІ Інтэрнацыяналу — Хрэшчацік — вул. Леніна — вул. Пірагова — вул. Тараса Шаўчэнкі — вул. Камінтэрна — Чыгуначны вакзал. Тады была адпраўлена дэлегацыя ў Маскву. Пытанне з пастаўкай рухомага складу было вырашана — масквічы пагадзіліся адсылаць кузава тралейбусаў, а збірацца апошнія мелі на заводзе імя Домбаль (цяпер — КЗЭТ). Рух павінен быў адкрыцца на гадавіну Кастрычніцкай рэвалюцыі, але шматлікія змены ў праекце выклікалі спазненне.
Даваены час
Рух першай у Кіеве і Украіне (другі ў СССР) тралейбуснай лініі быў адкрыты 5 лістапада 1935 у 17:00. Кошт праезду ў адзін канец каштаваў 25 капеек. 4 тралейбусы мадэлі ЛК-5 адкрылі рух па маршруце: Завод імя Домбаль — вул. Чырвонаармейская — плошча імя. Льва Талстога — вул. Чырвонаармейская — Завод імя Домбаль. Тады ж, на тэрыторыі завода, які служыў адной з канцавых прыпынкаў, было размешчана тралейбуснае дэпо, разлічанае на 100 машын. Яшчэ ў канцы 1935 абяцалі адкрыць другую чаргу тралейбуса. Ад плошчы Талстога тралейбус мелі падоўжыць па вуліцах Хрэшчатык, Леніна, Пироговский, бульвары Шаўчэнкі, Камінтэрна да Чыгуначнага вакзалу. Праўда ў тэрмін не ўклаліся, але 2 чэрвеня 1936 з 19:00 кіяўляне ўжо мелі магчымасць праехацца на тралейбусе да вакзала.
На пачатку 1937 года ў Кіеў паступілі першыя тралейбусы вытворчасці ЯАЗ (Яраслаўскі аўтазавод). Яны атрымалі назву ЯТБ-1. Гэта дазволіла павялічыць выпуск на ўжо наяўным маршруце і забяспечыць рухомы састаў на лініях, павінны адкрыцца ў гэтым годзе. Праўда, праз тое, што тралейбусы рабілі спехам, завадскія бракі прыйшлося ліквідаваць ўжо ў Кіеве. Першы час, штодня на маршруце ламаўся кожны другі тралейбус. Пасля пачалі паступаць тралейбусы тыпу ЯТБ-2. Яны былі якасныя, таму пэўная праблема з рухомым складам урегулювалася, улічваючы наступныя змены ў руху:
5 кастрычніка 1937 года ўступіла ў строй трэцяя чарга. Яна праходзіла ад Бесарабскага квартала да пл. ІІІ Інтэрнацыяналу, тым самым тралейбус цалкам пакрыў вуліцу Хрэшчатык і закрытыя ў 1934 году трамвайныя лініі. З-за такога разгалінавання ліній тралейбусы ўжо не маглі хадзіць адзінай лініяй, таму іх разбілі на маршруты:
Ужо ў пачатку 1939 года ў сталіцу УССР паступілі найноўшыя у той час тралейбусы — ЯТБ-4. Ад сваіх папярэднікаў яны адрозніваліся магутнасцю. Новых тралейбусаў у горадзе было дастаткова, гэта дазволіла перавесці ЛК-5 на службовы баланс.
Праз вялікую інтэнсіўнасць ўчастка ад пл. ІІІ Інтэрнацыяналу да пл. Л. Талстога з 18 верасня 1940 году былі ўведзеныя дадатковы тралейбусны маршрут № 4: пл. Л. Талстога — вул. Хрэшчатык — пл. ІІІ Інтэрнацыяналу. На лінію выходзіла 4 тралейбусы. Планавалася надтачыць сетку ад Хрэшчатыка на Падол (Кіеў) (Уладзімірскім спускам) і на Пячэрск (вул. Кірава). Але тагачасныя тралейбусы не маглі справіцца з такімі крутымі схіламі, таму праекты былі адхіленыя.
На 1 студзеня 1941 года маршрутная сетка выглядала так:
Ваенны час
Доўгі час, пасля ўварвання нямецкіх войскаў у СССР, тралейбус не спыняў працы. Але пасля таго, як 18 верасня 1941 года савецкія войскі адышлі з Кіева, яны абясточылі горад. Некаторыя відавочцы кажуць, што тралейбусы спыніліся пасярод вуліц, там, дзе іх прымусіла гэтым адсутнасць току. Пасля таго, як большая частка Хрэшчатыка была падарваная, аб аднаўленні тралейбуса магла ісці якая-небудзь гаворка толькі ў выпадку аднаўлення кантактнай сеткі. Калі акупанты зразумелі, што прыйдзецца пакінуць Кіеў, яны разабралі ўсе рэшткі кантактнага провада і вывезлі 18 лепшых тралейбусаў ЯТБ-4 у Познань, Гдыню і Кёнігсберг (па 6 машын у кожны горад). Аднак рабочыя змаглі «замаскіраваць» некалькі тралейбусаў ЯТБ-1 і ЯТБ-2, тым самым «выратаваўшы» іх ад вывазу.
Пасляваены час
У 1944 годзе павінна была адкрыцца ўчастак пл. Л. Талстога — Завод імя Дзяржынскага з 5 машынамі рухомага складу. У 1945 годзе уступілі ў строй яшчэ 5 машын і ўчастак пл. Л. Талстога — Бесарабка — вул. Т. Шаўчэнкі — вул. Камінтэрна — Чыгуначны вакзал. У 1946 годзе ў Кіеў павінны былі паступіць 20 новых машын, а лінію па бульвары Тараса Шаўчэнкі павінны былі падоўжыць па Брэст-Літоўскай шашы ў парк культуры і адпачынку завода «Бальшавік». Толькі ў 1947 годзе планавалі аднавіць участак па Хрэшчатыку і падоўжыць лінію Брэст-Літоўскай шашы да верстатабуда. На гэтай лініі павінны былі выйсці яшчэ 30 новых тралейбусаў.
Па стане на канец 1947 года маршрутная сетка павінна выглядаць так:
Усе гэтыя планы былі рэалізаваны, але ў некалькі іншым парадку і з меншым выпускам машын на маршруты.
2 лістапада 1944 года быў праведзены пробны рух на ўчастку пл. Талстога — Завод Дзяржынскага. Рух адкрылі 4 тралейбусы ЯТБ, якія пасля спісання ЛК-5 перанумеравалі пачынаючы ад 1. Праезд складаў 1 ​​руб.
Выпуск абмяжоўвалі ўжо 3 машынамі. Згодна з распараджэннем гарадскога савета ад 1 красавіка 1945 года тралейбусны маршрут падзялілі на ўчасткі, таму пасажыры, ездзілі на кароткія дыстанцыі плацілі 50 кап. замест 1 руб.
28 красавіка 1945 быў адноўлены ўчастак ад пл. Талстога да Вокзала, і насуперак планам па вул. Леніна, а ужо 29 красавіка а 14:00 жыхары горада мелі магчымасць пракаціцца на падоўжаным маршруце, але тралейбусы ад плошчы Льва Талстога да Завода Дзяржынскага некаторы час не пераставалі курсіраваць. Паралельна з аднаўленнем самага Хрэшчатыка вялася аднаўленне лініі па цэнтральнай вуліцы горада. Рух па маршруце № 2 пл. Сталіна — Вакзал адноўлена 18 верасня 1945 На лінію выходзілі 5 тралейбусаў. Так аднавілі даваенную сетку.
Увесну 1945 гады ў Кіеў паступілі 4 тралейбусы MAN, Аўгсбургскі завод вырабляў спецыяльна для Чарнаўцоў. Гэта папаўненне было вельмі дарэчы улічваючы, што з 12 адноўленых ЯТБ-1 і ЯТБ-2 толькі 7 былі ў працоўным стане.
У сувязі з "добраўпарадкаваннем праезду па магістральных вуліцах Вялікая Жытомірская, Львоўская, Дарагажыцкая, Асееўская і зняцця з іх трамвайных шляхоў, ў 1946 планавалася адкрыць тралейбусны рух па вышэй пералічаных вуліцах. Але праз катастрафічны недахоп рухомага складу завод імя Дзяржынскага арганізаваў вытворчасць тралейбусных кузаваў. у перыяд 1946—1947 гг. у Кіеў павінна паступіць 80 новых тралейбусаў. Для адкрыцця новай лініі дастаткова было 15 новых машын. І праз недахоп сродкаў ні тралейбусаў ні новага маршруту кіяўляне ў гэтым годзе не ўбачылі.
МТБ-82М
У красавіку 1947 года ў Кіеў прыбылі першыя 5 машын МТБ-82М. Яны атрымалі № 1, 2, 3, 5, 6. Машына № 1 была цалкам гатовая да эксплуатацыі, таму 29 красавіка 1947 кіроўца С. Сюськін выйшаў на ёй на другі маршрут. На працягу гэтага года ў горад паступіла яшчэ 27 тралейбусаў гэтага тыпу. Праз такое нечаканае папаўненне, Кіеў у кастрычніку 1947 гады бясплатна перадаў 4 тралейбусы MAN у Днепрапетроўск, для адкрыцця там маршрутнай сеткі.
Лук’янаўская лінія
Папаўненне рухомага складу дазволіла 25 верасня 1947 адкрыць маршрут на напружаны ў той час у горадзе участку: пл. Сталіна — пл. Л. Талстога. Гэтая лінія атрымала 3-ці нумар. На маршрут выпускалі 3 тралейбуса і накіраваны ён быў на разгрузку «двойкі», на якую, у сваю чаргу, выпускалася не менш за 10 машын. Таксама папаўненне тралейбуснага парка вымусіла Завод імя Дзяржынскага саступіць тэрыторыі завадскога склада, на карысць тралейбуснага дэпо.
Рэканструкцыя цэнту і новыя лініі
1947 рэканструкцыя цэнтра горада была ў разгары, не абмінула аднаўленне і змены ў тралейбусным руху. Часова быў спынены рух тралейбусаў на заводзе імя Дзяржынскага і закрыцця маршруту № 1. І калі на Хрэшчатыку рамонтныя работы завяршыліся, то на Чырвонаармейскай пытанне заставаўся адкрытым. Яшчэ да вайны планавалася перанесці трамвайныя шляхі на вул. Горкага. Гэта азначала, што на тралейбус пакладзены, усё большы і напружаны тады ў горадзе, пасажыраплынь, адпаведна — патрабавалася зладжаная і дакладная работа машын на маршруце. А ўлічваючы тое, што вул. Горкага не гэтак шырокая і ёмістая, якасць перавозак істотна пагоршылася б. Але, на жаль лінію на Горкага дабудавалі толькі да вул. Дзімітрава. А гэта азначала, што практычна ўся пасажыраплынь прыходзілася на адноўлены неўзабаве тралейбусны маршрут № 1.
У канцы 1947 гады, пасля прыбыцця апошняга МТБ-82М, у Кіеў пачалі паступаць першыя тралейбусы тыпу МТБ-82Д. У параўнанні са сваімі папярэднікамі, МТБ-82Д мелі толькі тэхнічныя ўдасканаленні, знешні выгляд амаль не змяніўся. Пасажырам тралейбусы гэтай мадэлі спадабаліся, асабліва фортачкамі, якія маглі мацавацца ў напаўадкрытым выглядзе. Гэтыя мадэлі штогод у горад пастаўляліся Масавой, таму 1 ліпеня 1949 планавы выпуск склаў 33 тралейбусы ў параўнанні з 1947 года больш чым у два разы больш, але нягледзячы на ​​такі рост рухомага складу, маршруты былі перапоўненыя. З мэтай захавання ў працоўным стане рухомыя адзінкі на тралейбусах маршруту № 2 магло адначасова ехаць 40 пасажыраў, а на маршрутах № 3, 4 — 50 (10 — стоячы). Праз пярэднія дзверы кіроўца меў права ўпускаць толькі аднаго ільготніка за прыпынак.
Маршруты па стане на 1 студзеня 1948 год:
Новыя маршруты
Вясной 1948 года зацверджаны план будаўніцтва новай лініі да Паветрафлоцкай шашы па вул. Шаўчэнкі ад пл. Л. Талстога. Адкрыццё планавалася 1 ліпеня, але ўжо традыцыйна адбылося 6 лістапада ў 14:00. Новы маршрут атрымаў пяты нумар. Выпуск склаў 6 машын. Працягласць сеткі цяпер складала 31,8 км, а тралейбусны парк таго ж года папоўніўся 34 адзінкамі рухомай тэхнікі. На працягу 1949 года горада паступіла яшчэ 40 тралейбусаў, што дазволіла спісаць усе 18 непрацоўных ЯТБ. Папаўненне парка ўскладала пачатак новых тралейбусных ліній і маршрутаў. Так, у 1949 годзе планавалася пабудаваць лініі па Брэст-Літоўскай шашы да вул. Палявой, лінію вул. Кірава да вул. Левашовская, лінія да аэрапорта, падаўжэння № 1 да Аўтастрады і лінія да Навадніцкаму масту праз аўтастраду а таксама лінія ў Чыгуначную перасеку па Стара-Жытомірскай шашы. Планавалася таксама будаўніцтва другога парку ў раёне трамвайнага дэпо імя Леніна. Вялікая колькасць рухомых адзінак выклікала пашырэнне тралейбуснага парка за кошт помпавай станцыі і мясакамбіната.
11 чэрвеня 1949 адбылося ўрачыстае адкрыццё новай лініі ад Паветрафлоцкай шашы да вул. Палявой. Туды падоўжаны маршрут № 5, а таксама адкрытыя маршруты № 6 (Завод імя Дзяржынскага — вул. Палявая), што праз сваёй нерэнтабельнасці з часам быў зачынены, і № 7 (пл. Сталіна — вул. Палявая). А ўжо 26 чэрвеня маршрут № 1 афіцыйна быў падоўжаны да аўтастрады. Таксама, з мэтай разгрузкі Чырвонаармейскай, быў адкрыты маршрут № 8: Аўтастрада (Сталінка) — вул. Чырвонаармейская — Хрэшчатык — вул. Леніна — вул. Пірагова — вул. Т. Шаўчэнкі — вул. Камінтэрна — Вакзал. У той жа час тралейбусную сетку рэканструявалі на бульвары Шаўчэнкі, вул. Чырвонаармейскай і ў тралейбусным дэпо.
Па стане на 1 студзеня 1950 года маршрутная сетка набывала наступны выгляд:
1950-я ў гісторыі кіеўскага тралейбуса
13 студзеня 1950 была адкрыта новая лінія па Брэст-Літоўскай шашы ад вул. Палявой да Чыгунай перасекі якой пайшоў падоўжаны № 5, а затым і № 7.
З 9 красавіка, 1950, праз вялікую нагрузку на частку шашы ад Палявой вуліцы да цэнтра, быў адкрыты маршрут № 6, што дубліраваў трасу папярэдняй «пяцёркі» (вул. Палявая — пл. Л. Талстога).
Паралельна 1 красавіка й 26 чэрвеня былі адпаведна адкрытыя летнія маршруты № 9 (пл. Л. Талстога — Сталінка, 5 машын) і № 10 (пл. Л. Талстога — Чыгуначны вакзал, 6 машын). Апошні з іх з’явіўся падставай для падвешвання на бульвары Шаўчэнкі (ад вул. Пірагова да вул. Камінтэрну) другой пары правадоў, бо праз вельмі частыя інтэрвалы тыя пераграваліся.
5 лістапада, 1950, пасля аднаўлення Сталінскага віядук тралейбусы маршруту № 1 рушылі ўслед за падоўжанай трасай у Клуб імя Фрунзэ. А з 31 снежня, 1950, пасля завяршэння будаўніцтва лініі аўтастрады да Навадніцкаму масту, быў адкрыты рух па тралейбусных маршрутам № 11 Клуб імя Фрунзэ — Навадніцкі мост (Набярэжная Дняпра). На лінію выйшлі чатыры тралейбуса. У той жа дзень агульная даўжыня тралейбуснай сеткі дасягнула 41,4 км. Таксама незадоўга да таго парк папоўніўся 51 тралейбусам.
Праўда, тралейбусы 11-га маршруту не карысталіся папулярнасцю, паколькі гэтая лінія не мелі прамой сувязі з цэнтрам горада. Таму 15 мая 1951 маршруты № 10 і № 11 былі аб’яднаны ў адзіны № 10: Чыгуначны вакзал — Наводницкий мост. А ўлетку хадзіў скарочаны варыянт (10К: пл. Л. Талстога — Наводницкий мост).
Новыя лініі: Чокалаўка
Раёны з новабудоўляй хутка засяляліся, таму трэба было сумяшчаць іх з цэнтрам горада. Першым такім крокам у тралейбусным гаспадарцы стала адкрыцця 1 студзеня 1952 тралейбуснага маршрут ''№ 8: вул. Сталіна — Рыбкамбінат''. Лінію абслугоўвала 6 тралейбусаў. Варта адзначыць, што слабым месцам маршруту быў драўляны масток праз Лыбедзь, бо паўнавартаснага Паветрафлоцкага шляхаправода тады яшчэ не было. А крыху больш чым праз паўгода, 15 ліпеня, лінія была падоўжаная ад рыбкамбіната да Аэрапорта, што дазволіла адкрыць маршрут № 9: пл. Сталіна — Аэрапорт. На маршрут выпусцілі 7 тралейбусаў. Дарэчы з таго ж дня на № 8 выпускалася таксама 7 рухомых адзінак.
Рэарганізацыя руху ў цэнтры горада
Таксама маршрут № 9 быў скарочаны да вул. Хрэшчатык і разгортваўся ў квартале вул. Леантовіч — вул. Леніна — вул. Хрэшчатык — вул. Т. Шаўчэнкі
Новыя лініі Тэрэмкі
Па стане на 1 студзеня 1956 маршрутная сетка ў горадзе выглядала так:
Развіццё ў 1960-я — 1980-я
1960-я гады ў СССР былі «залатым часам» тралейбусаў, не стаў выключэннем і Кіеў. Калі 1947 дзейнічала толькі 3 маршруту, то ў 1970 годзе — ужо 24. Адпаведна і колькасць тралейбусаў ўзрасла да 737. Кіеў пачынае выпускаць уласныя тралейбусы пад такой жа назвай «Кіеў», усяго было некалькі мадэляў. 12 чэрвеня 1966 пачалася пробная эксплуатацыя на маршруце № 6 першага ў сусветнай практыцы тралейбуснага цягніка № 205/84 кіеўскага вынаходніка Уладзіміра Векліча, які складаецца з двух тралейбусаў маркі МТБ-82Д.
Разам з развіццём тралейбуснай сеткі мяняўся і рухомы склад. У 1960 году кіяўляне ўпершыню пазнаёміліся з новымі тралейбусамі вытворчасці Чэхаславакіі — Škoda 8Tr, а з 1962 года пачаліся закупкі тралейбусаў Škoda 9Tr, якія доўжыліся да 1981 гады (усяго такіх тралейбусаў было атрымана 1220, што з’яўляецца абсалютным сусветным рэкордам). Таксама было прапанавана і тэхнічна рэалізаваная магчымасць счаплення двух тралейбусаў Škoda 9Tr ў цягнікі па сістэме Уладзіміра Векліча. У 1980-я гады такіх цягнікоў было ўжо 296. У складзе цягнікоў працавала больш за палову парка тралейбусаў Кіева.
У далейшым (1970-я гады) некалькі запаволілася развіццё тралейбуснай сеткі — фактычна было пабудавана толькі 4 лініі — па праспекце Чубара (цяпер — Атрадны), на жылыя масівы Вінаградар і Тэрамкі-2 і адгалінаванні па Сырецкай вуліцы. У 1974 годзе былі спісаныя апошнія айчынныя тралейбусы МТБ-82 і з таго часу да 1991 года ў Кіеве парк тралейбусаў складалі выключна тралейбусы замежнай вытворчасці — чэхаславацкія Škoda 9Tr, Škoda 14Tr і Škoda 15Tr, а таксама, з канца 1980-х — румынскія DAC E217.
У 1980-я гады было пабудавана некалькі буйных тралейбусных ліній — ад масіва Сырэц праз новы Маскоўскі мост ўпершыню тралейбус пайшоў на толькі што пабудаваныя Левабярэжны масівы — Выгураўшчына-Траешчына і Радужны, была падоўжна лінія па праспекце Перамогі ў напрамку Святошына і Белічаў, а таксама некалькі невялікіх ліній. Было адкрыта яшчэ адно — чацвёртае па ліку Куранёўскае тралейбуснае дэпо (1984 г.).
У канцы 1980-х гадоў працягласць тралейбуснай сеткі складала каля 280 км, налічвалася 30 тралейбусных маршрутаў, парк тралейбусаў склаў каля 1220 тралейбусаў — гэта была сваеасаблівая вяршыня развіцця. З’явіліся новыя чэхаславацкія і румынскія сучлененыя тралейбусы Škoda 15Tr і DAC E217.
Часы незалежнасці
Лік тралейбусаў імкліва памяншаецца і ўжо праз 10 гадоў — у пачатку 2000-х гадоў, складае каля 500 — менш за палову ранейшага колькасці. Аднак у гэты час, разам з закрыццём ліній у цэнтральнай частцы горада, працягваецца бурнае развіццё тралейбуснай сеткі ўжо на ўскраінах — пачынаючы з сярэдзіны 1990-х і да 2005 года было пабудавана лініі на масіў Абалонь (1995), замест закрытых трамвайных ліній была адкрыта новая тралейбусная лінія на Саламянку вуліцах Саксаганскага і Урыцкага (цяпер — Мітрапаліта Васіля Ліпкоўскага) (№ 3, 2001 год), было пушчана замест трамвая тралейбус па масту імя Патона да Дарніцкай плошчы, а таксама лініі праз вуліцу Пратасаў Яр (маршрут № 40, 2004 г.), На масівы Тэрамкі-1 і Лясны, Мікольская Баршчагоўка, па вул. Акадэміка Забалотнага, Кальцавой дароге (каля Баршчагоўкі), па вуліцах Кутузава (цяпер — вул. Генерала Алмазава) і Маскоўскай, па Чырваназорным праспекце (цяпер — Праспект Валерыя Лабаноўскага), а таксама пашырылася колькасць ліній ў масівы Абалонь, Вінаградар і Выгураўшчына-Траешчына (2008). Аднак ва ўмовах недастатковай колькасці тралейбусаў ўсе гэтыя меры прыводзілі толькі да напругі працы ўжо дзеючых ліній (рухомы састаў для новых маршрутаў проста залазіў з тых, што ўжо існавалі).
І хоць за гэты час (з 1993 па 2005 гады) было набыта 150 тралейбусаў ЮМЗ-Т1 і ЮМЗ-Т2, каля 80 тралейбусаў кіеўскага вытворчасці Кіеў-12.03 і каля 60 беларускіх тралейбусаў МАЗ-103Т (упершыню ў гісторыі кіеўскага транспарту — часткова нізкападлогавых), гэтага ўсё роўна не хапала. Таксама было пачата мадэрнізацыя тралейбусаў Škoda 14Tr.
У 2006 годзе прадставілі тралейбус маркі ElectroLAZ-12. Усяго Кіеў закупіў 53 такіх тралейбуса. А крыху пазней — у 2007 годзе яго падоўжаную версію — ElectroLAZ-20. З 2007 па 2012 гады тралейбусная сетку сталіцы атрымала каля 130 тралейбусаў гэтай маркі. Таксама ў Куранёўскім тралейбусным дэпо эксплуатуецца 4 тралейбусы маркі Багдан-Е231.
Перад Чэмпіянатам Еўропы па футболе-2012 аўтобусны завод «Богдан-Мотарс» дамовіўся з гарадскімі ўладамі пра пастаўку тралейбусаў Богдан Т701.10 і Багдан Т901.10. З 2011 па 2014 гады ў Кіеве пачалі эксплуатацыю 93 адзіночных тралейбусаў Богдан Т701.10 і 50 сучлененых тралейбусаў Богдан Т901.10.
У красавіку 2014 года быў адноўлены маршрут № 6 за падоўжаным маршруце (Плошча Незалежнасці — Дыягнастычны цэнтр), а 23 жніўня таго ж года было адкрыта адразу 3 маршруту: № 9 (№ 3, Аэрапорт «Кіеў» — пл. Л. Талстога) ; № 15 (№ 1, ст. м. «Выдубічы» — ст. м. «Палац спорту»); № 33 (№ 2, Чыгуначны вакзал «Паўднёвы» — Дыягнастычны цэнтр (Мінскі масіў)).
Планы на будучыню
У планах ёсць будаўніцтва новых 59,6 км ліній па вуліцах Міласлаўскай, М. Закрэўскага, А. Сабурава, Шалом-Алейхама, Браціслаўскай, Гагарына, от Дарніцкай плошчы па Харкаўскага шашы да Дарніцкай вакзала, ад вуліцы Панэльнай ўздоўж Русанаўскай і Дняпроўскай набярэжных да станцыі метро Асакаркі і далей да вуліцы Калектарнай са адгалінаванне да новага тралейбуснага дэпо. Таксама плануецца будаўніцтва і на правым беразе па вуліцах Васількоўскай, Герояў Космасу, Акад. Каралёва, Вінніцкай, Суздальскай і па вуліцы Беліцкай. Таксама ў планах ёсць будаўніцтва двух новых дэпо ў Асакарках і на Дарніцкай плошчы, будаўніцтва міжгародніх ліній «Кіеў — Ірпінь» і «Кіеў — Бравары».
Сучасны
Па стане на 23 чэрвень 2017 ў горадзе налічваецца 592 пасажырскіх тралейбусаў, з якіх чатырыста саракавы працоўным стане :
Тапілля
Тапілля (Топі́лля) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Підлозціўскай вясковай абшчыны.
Ядлічэ (гміна)
Ядлі́чэ (Jedlicze) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Красненскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ядлічэ. Плошча гміны складае 58,21 км². Станам на 2013 год у гміне Ядлічэ пражывалі 15 491 чалавек, шчыльнасць — 266,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 11 населеных пунктаў.
Ян Смекенс
Ян Смекенс (Jan Smeekens, нар., Ралтэ, Нідэрланды) — галандскі канькабежац-спрынтар. Бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2011 на дыстанцыі 500 м. Шматразовы чэмпіён Нідэрландаў на дыстанцыі 500 м. Віцэ-чэмпіён Алімпійскіх гульняў 2014 у Сочы на дыстанцыі 500 м.
Спартыўная кар'ера
На чэмпіянатах Нідэрландаў выступае з 2005 года. У 2008, 2009, 2010, 2012 гадах станавіўся чэмпіёнам Нідэрландаў на дыстанцыі 500 метраў, у 2007 і 2011 — віцэ-чэмпіёнам.
На Алімпійскіх гульнях 2010 года ў Ванкуверы заняў 6-е месца на 500 м.
У 2011 годзе стаў віцэ-чэмпіёнам на чэмпіянаце Нідэрландаў у спрынтарскім мнагабор'і.
На чэмпіянаце свету па асобных дыстанцыях 2011 заняў трэцяе месца на 500 м.
У сезоне 2012/2013 стаў уладальнікам Кубка свету на дыстанцыі 500 метраў. На этапах Кубка свету з 12 забегаў выйграў 7. На чэмпіянаце свету па асобных дыстанцыях заняў трэцяе месца.
Кардыльера Дамейка
Кардыльера Дамейка — вулканічны горны хрыбет у Андах на поўначы Чылі, у рэгіёне, на захад ад Салар-дэ-Атакама. Даўжыня хрыбта з поўначы на поўдзень каля 600 км. Самы высокі пункт — гара Cerro Quimal з вышынёю 4278 метраў. Горны ланцуг азначае ўсходнюю мяжу плоскай часткі пустыні Атакама. У хрыбце ёсць некалькі вулканаў рознага ўзросту, у тым ліку і чацвярцічныя. Хрыбет узнік у выніку субдукцыі.
Утварэнне
Вулканічны хрыбет узнік у зоне субдукцыі, дзе акеанічная пліта Наска паднырвае пад кантынентальную Паўднёва-Амерыканскую пліту.
Аснова хрыбта ўтворана палеазойскімі гранітамі, вулканічнымі і марскімі асадкавымі пародамі, і часткова з трыясавых вулканагенных парод кіслага саставу.
Горы ўтрымліваюць каштоўныя мінеральныя рэсурсы, у прыватнасці медзь і нітраты, якія выкарыстоўваюцца з сярэдзіны XIX ст. Таксама ў гэтым раёне ёсць радовішчы золата і срэбра. Моцнае значэнне ва ўтварэнні карысных выкапняў прымалі магматычныя інтрузіі.
Клімат
Кардыльера Дамейка знаходзіцца ў заходняй (прыбярэжнай) частцы Андаў, гэта абумовіла засушлівы клімат мясцовасці. З захаду Паўднёвую Амерыку абмывае халоднае Перуанскае цячэнне (цячэнне Гумбальдта), выпарэнне з яго паверхні надзвычай малое, гэта абумовіла засушлівасць прыбярэжных і горных раёнаў. Падымаючыся ўверх і пераадольваючы араграфічныя перашкоды (горы Анды) цёплае і вільготнае паветра з Атлантычнага акіяну астывае, вадзяная пара ў ім дасягае кропкі расы і выпадае на ўсходнія схілы ў выглядзе атмасферных ападкаў, халоднае і сухое паветра, пераваліўшы праз андскія хрыбты ўтварае Фён (моцны, парывісты, цёплы і сухі мясцовы вецер, што дуе з гор у даліны). Менавіта таму Кардыльера Дамейка з’яўляецца горным хрыбтом з самай нізкай вільготнасцю ў свеце.
Рэкі
У гэтым рэгіёне пачынаецца Лоа (самая доўгая рака Чылі (440 км)) і шэраг невялічкіх рэк.
Раслінны і жывёльны свет
У ніжняй частцы некаторых далін кожны год, пачынаючы з 29 ліпеня бачны прыкметы жыцця.
З жывёл прысутнічаюць андскі кондар і шыншыла.
Паходжанне назвы
Кардыльера Дамейка названа ў гонар Ігната Дамейкі ў год яго смерці (1889 г.).
Турызм
З-за аддаленасці і суровых прыродных умоў хрыбет Дамейка рэдка наведваюць турысты і альпіністы.
Карабанаўскае прадмесце
Карабанаўскае прадмесце — гістарычны раён Магілёва. Займае тэрыторыю былой паўночнай ускраіны горада. Уключае тры часткі: раён Прывакзальнай плошчы, тэрыторыі ўздоўж вуліц Ніжнекарабанаўскай і Першамайскай. Абмежавана на ўсходзе вуліцай Першамайскай, на поўначы Віцебскім тупіком, на поўдні вуліцай Карабанаўскай і на захадзе вуліцай Сурганава (былая Пячорская шаша). Назва, верагодна, паходзіць ад роду магілёўскіх купцоў Карабанькаў.
Тэрыторыя пачала фарміравацца ў другой палове XIX ст. Як архітэктурна-планіровачная структура склалася ў пачатку XX ст., калі з пракладкай чыгункі была ўтворана Прывакзальная плошча на Кацярынінскім тракце, які з’яўляўся працягам Дняпроўскага праспекта (сучасная вул. Першамайская). Асноўная вуліца — Першамайская, звязвае Прывакзальную плошчу з цэнтрам горада. Захаваліся помнікі архітэктуры: комплексы будынкаў чыгуначнага вакзала і былога ваеннага шпіталя (вул. Сурганава), артылерыйскія казармы (вул. Крупскай), драўляныя жылыя дамы XIX—XX стст.
IC 1115
IC 1115 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) у сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стрынатка звычайная
Аўся́нка (стрынатка) звычайная (Emberiza citrinella) — пеўчая птушка сямейства.
Апісанне
Даўжыня цела 16—18 см, размах крылаў 23—29,5 см. Палавы дымарфізм слабы. Жоўта-карычневая з надхвосцем рудога колеру і белымі крайнімі рулявымі (якія добра бачныя ў палёце). Самец увесну з ярка-жоўтымі галавой і нізам цела. У самкі і маладых птушак менш жоўтага колеру і больш цёмных плям. Маладыя падобныя да самкі.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа (ад паўночнай часткі Іспаніі), Каўказ, Заходняя Сібір да вярхоўя Лены. Інтрадуцыравана ў Новай Зеландыі. Насяляе сухія сонечныя адкрытыя ландшафты паркавага тыпу, ускрайкі лясоў, негустыя дрэвастоі паблізу адкрытых месцаў і сярод поля, пагоркі, на поўначы — пояс бярозавых лясоў; крыху радзей — сады на межах палёў. У Татрах даходзіць да вышыні 1800 м, у Італьянскіх Альпах — 2100 м, на Каўказе — да 2000 м над у.м. Сустракаецца на востраве Мядзведжым, у Ісландыі, на Фарэрскіх астравах, Балеарах і Мальце.
У асноўным аселая птушка. Папуляцыі з паўночнай часткі арэала пералётныя. Месцы зімовак у межах гнездавога арэала, а таксама Паўднёвая Еўропа, Малая Азія, Блізкі Усход, Сярэдняя Азія, Паўночна-Заходняя Афрыка.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо будуе на зямлі ў ямцы, у добра праграваемым сонцам месцы пад галінкамі куста або навіслай травяністай расліннасцю, якія яго добра маскіруюць, звычайна каля вадацёку ці асновы невялікага пагорка, малога дрэўца або куста, у ажыне або глогу. У выключным выпадку — у перакрыжаваных галінках адразу над зямлёй (не вышэй за 1 м). Знешняя частка гнязда са сцёблаў і лістоў траў, заламаных па краі, па-за гняздо тырчаць некалькі канцоў. Унутраная частка шчыльная і тоўстая, з вузкіх выгнутых лістоў травы (часам з прымессю моху і завяўшых раслінных валокнаў). Высцілка з тонкіх сухіх карэньчыкаў і конскага воласу.
Кормяцца птушкі насеннем раслін і насякомымі.
Каліцыум усыпаны
Апісанне
Ад падобных відаў адрозніваецца маленькімі апатэцыямі, падобнымі на значкі, якія дасягаюць у вышыню да 1,5 мм. Слаявіна зярністая, шэрая ці аліўкава-рудая, апатэцыі чорныя, з жоўтым ці зеленаватым налётам на галоўцы.
Расце на кары старых дубоў у парках і лясах, таксама на гнілых хваёвых пнях ў забалочаных хваёвых лясах.
Арэал
Сустракаецца па ўсяму Паўночнаму паўшар’ю. Падвід ''Calicium adspersum subcp. australe'' распаўсюджаны ў паўднёвым паўшар’і. У Беларусі вядомы ў Брэсцкай (Пружанскі раён), Гродзенскай (Свіслацкі раён) і Гомельскай (Жыткавіцкі раён) абласцях.
Тарговыця (Млыніўскі раён)
Тарговыця (Торго́виця) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Підлозціўскай вясковай абшчыны.
Каліцыум усыпаны
Ахова
Ахоўваецца ў Беларусі і Польшчы.
Еркіўці (Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён)
Еркіўці (Є́рківці) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дзівычкыскай вясковай абшчыны.
Нумана
Нумана (Numana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Cristo Re e San Giovanni Battista.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Варыяцыйныя прынцыпы механікі
Варыяцы́йныя пры́нцыпы меха́нікі — матэматычныя суадносіны, якія вылучаюць сапраўдны рух ці стан механічнай сістэмы з усіх кінематычна магчымых (не забароненых накладзенымі на сістэму сувязямі). Выражаюцца роўнасцямі, куды ўваходзяць варыяцыі каардынат, скарасцей і паскарэнняў пунктаў сістэмы (гл. варыяцыйнае злічэнне).
Даюць магчымасць атрымаць ураўненні і заканамернасці руху (або стану раўнавагі) сістэмы з аднаго агульнага палажэння і вызначыць пэўныя фізічныя ўласцівасці, якія характарызуюць сапраўдны рух (або ўмовы раўнавагі) сістэмы.
Выкарыстоўваюцца ў механіцы суцэльных асяроддзяў, тэрмадынаміцы, электрадынаміцы, квантавай механіцы, тэорыі адноснасці і іншых. Складаюць метадалагічную аснову для пабудовы матэматычных мадэлей сістэм у электрадынаміцы, робататэхніцы, механіцы машын.
Варыяцыйныя прынцыпы механікі падзяляюцца на дыферэнцыяльныя і інтэгральныя. Дыферэнцыяльныя характарызуюць уласцівасці сапраўднага руху сістэмы ў кожны момант часу. Прыдатныя да сістэм з любымі галаномнымі і негаланомнымі сувязямі (гл. механічныя сувязі). Найбольш агульны прынцып статыкі несвабодных механічных сістэм — прынцып віртуальных (магчымых) перамяшчэнняў: для раўнавагі механічнай сістэмы з ідэальнымі сувязямі сума элементарных работ усіх актыўных сіл пры розных магчымых перамяшчэннях роўная нулю
Набор вынікаў
У базах даных набор вынікаў (result set) — мноства вынікаў, якія вяртае запыт. У SQL гэта вынік запыту  у табліцы або прадстаўленні (выбарцы даных), ён сам з’яўляецца непастаяннай табліцай радкоў і можа ўключаць у сябе метаданыя аб запыце, такія як назвы слупкоў, а таксама тыпы і памеры кожнага слупка. У залежнасці ад сістэмы базы даных, колькасць радкоў у выніковым наборы можа быць вядомай або не. Звычайна гэты лік загадзя невядомы, таму што набор вынікаў ствараецца на хаду. Курсор можа выкарыстоўвацца кліенцкімі праграмамі для атрымання некалькіх радкоў выніковага набору адначасова.
Мескіта
Мескіта або Кордаўская саборная мячэць (mezquita — «мячэць») — рымска-каталіцкі сабор (у мінулым — мячэць), размешчаны ў андалускім горадзе Кордава. У Сярэднявеччы была другой па велічыні мячэццю ў свеце. З'яўляецца, магчыма, самым выдатным помнікам дынастыі Амеядаў. Пасля іспанскай Рэканкісты была ператворана ў царкву, а некаторыя дэталі інтэр'еру, накшталт калон і арак, былі стылістычна замененыя на візантыйскі лад.
Мескіта ў мастацтве
Гейнэ прысвяціў сабору і Аль-Мансуру верш Альманзор.
Мінск-1 (аэрапорт)
«Мінск-1» — былы аэрапорт у паўднёвай частцы Мінска. Знаходзіўся за 4 км ад гістарычнага цэнтра горада. Будынак аэравакзала па вул. Чкалава, 38/1, узведзены ў 1946—1956 гадах, з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю мясцовага значэння.
Гісторыя
Аэрапорт у Менску быў урачыста адкрыты 7 лістапада 1933 года. У гэты ж дзень з яго выляцеў у Маскву першы самалёт К-5. Увесну 1934 года тут прызямліліся тры самалёты По-2, што належалі Смаленскаму авіяпадраздзяленню спецыяльнага прыстасавання Маскоўскага ўпраўлення грамадзянскага паветранага флоту. Затым яны былі прыпісаны да гэтага аэрапорту, што дало пачатак развіццю грамадзянскай авіяцыі ў Беларусі. У 1935 годзе былі адкрытыя першыя рэгулярныя рэйсы паміж Мінскам і сямнаццаццю раённымі цэнтрамі Беларусі, а ў 1936 годзе — першы паштова-пасажырскі рэйс паміж Мінскам і Масквой.
Аэрапорт атрымаў міжнародны статус у 1955 годзе і ўжо ў 1970-х абслугоўваў больш за мільён пасажыраў у год.
Аэрадром меў адну ўзлётна-пасадачную паласу з бетонным пакрыццём даўжынёй 2000 м і шырынёй 60 м, якая магла абслугоўваць паветраныя судны 2—4 класаў з максімальнай узлётнай масай да 63 т.
Аэрапорт мог прымаць наступныя тыпы самалётаў: Ту-134, Ан-12, Ан-24, Ан-26, Ан-72, Ан-74, Як-40, Як-42, — а таксама ўсе тыпы верталётаў.
Ліквідацыя аэрапорта
У маі 2007 года было прынятае рашэнне аб закрыцці аэрапорта «Мінск-1» і будаўніцтве на яго тэрыторыі новага гарадскога раёна Мінск-Мір. Абслугоўванне пасажырскіх рэйсаў, якія выконвала расійская авіякампанія Utair, скончылася 29 кастрычніка 2012 года, з 23 снежня 2015 былі спыненыя любыя палёты (за выключэннем паветраных судоў, якія прыляталі на авіярэмонтны завод). Пасля закрыцця аэрапорта для пасажыраў будынак аэравакзала і білетных касаў, пабудаваны ў 1976 годзе, спачатку выкарыстоўваўся як гандлёвы цэнтр «Аэрадромны», а ў 2017 годзе быў знесены. Будынак 1957 года, які з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю, было вырашана захаваць як архітэктурны помнік.
Архітэктура
Комплекс размешчаны ў межах горада, замыкае перспектыву вул. Чкалава. Уключаў стары будынак аэравакзала, узведзены ў 1946—1957 гадах па праекце архітэктараў А. П. Воінава і Г. Заборскага, і новы павільён (не захаваўся), пабудаваны ў 1976 годзе па праекце архітэктараў С. Баткоўскага і А. Серапяна. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя сіметрычнага двухпавярховага будынку аэравакзала складаецца з цэнтральнай часткі і двух бакавых крылаў. У архітэктуры будынка выкарыстаныя формы класіцызму: 6-калонны порцік з боку плошчы, два сіметрычныя рызаліты з боку ўзлётна-пасадачнай паласы, бельведэр з каланадай карынфскага ордара. Павільён — прамавугольны ў плане, зашклёны на ўсю вышыню будынак з двума сіметрычнымі ўваходамі, вылучанымі двума масіўнымі казыркамі.
Здарэнні
У гісторыі аэрапорта адбыліся такія авіяцыйныя здарэнні:
Берагоўцы
Бераго́ўцы (, Береговцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Джэндуба (вілает)
Джэндуба (ولاية جندوبة) — вілает (адзінка адміністрацыйна-тэрытарыяльнага дзялення) Туніса. Размешчаны на паўночным захадзе краіны. Мяжуе з Алжырам. Адміністрацыйны цэнтр — горад Джэндуба.
Берагоўцы
Гісторыя
Вынікі археалагічных раскопак паказваюць, што першае пасяленне людзей на месцы вёскі існавала ў першабытнаабшчынным часе, задоўга да ўтварэння вёскі. Паміж вёскамі Берагоўцы і Сарокі знаходзіцца курганны могільнік жалезнага веку.
Джэндуба (вілает)
Геаграфія
На ўсходзе мяжуе з вілаетам Беджа, на паўднёвым захадзе з вілаетам Сільяна, на поўдні з вілаетам Эль-Кеф, на захадзе з Алжырам. На поўначы абмываецца водамі Міжземнага мора.
Тромбаэмбалія лёгачнай артэрыі
Тромбаэмбалія лёгачнай артэрыі (ТЭЛА) — закаркаванне лёгачнай артэрыі або яе галін тромбамі, якія ўтвараюцца часцей у буйных венах ніжніх канечнасцяў або таза (эмбалія). У замежнай літаратуры распаўсюджана больш шырокае паняцце лёгачныя эмбаліі, якое таксама ўключае ў сябе рэдкія паветраныя, тлушчавыя эмбаліі, эмбаліі амніятычнай вадкасцю, іншароднымі целамі, пухлінавымі клеткамі.
Эпідэміялогія
ТЭЛА — адносна распаўсюджаная сардэчна-сасудзістая паталогія (прыкладна 1 выпадак на тысячу насельніцтва ў год). У ЗША ТЭЛА назіраюць прыкладна ў 650 000 чалавек, што прыводзіць да 350 000 смерцяў у год. ТЭЛА часцей узнікае ў пажылых (У ЗША у год вянозная тромбаэмбалія ўзнікае першы раз прыкладна ў 100 чалавек з 100 000 і экспанентна расце ад менш за 5 выпадкаў на 100 000 чалавек у дзяцей да 15 гадоў да 500 выпадкаў на 100 000 чалавек ва ўзросце 80 гадоў). Дадзеныя аб сувязі полу з ТЭЛА адрозніваюцца, аднак аналіз нацыянальнай базы дадзеных ЗША выявіў, што ў мужчын смяротнасць на 20-30 % вышэй, чым у жанчын. Захворванне вянознай тромбаэмбаліяй сярод пажылых вышэй у мужчын, але ў пацыентаў, маладзейшых за 55 гадоў — вышэй у жанчын.
Прычыны і фактары рызыкі
У аснове захворвання ляжыць тромбаўтварэнне, якому спрыяюць тры фактары (трыяда Вірхава): парушэнне крывацёку, пашкоджанне эндатэлія сасудзістай сценкі, гіперкаагуляцыя і прыгнёт фібрыналіза.
Парушэнне крывацёку абумоўлена варыкозным пашырэннем вен, сцісканнем сасудаў звонку (пухлінай, кістой, касцянымі адломкамі, павялічанай маткай), разбурэннем клапанаў вен пасля перанесенага флебатрамбозу, а таксама імабілізацыя, якая парушае функцыю цягліцава-вянознай помпы ніжніх канечнасцяў. Поліцытэмія, эрытрацытоз, дэгідратацыя, дыспратэінемія, падвышанае ўтрыманне фібрынагену павышаюць глейкасць крыві, што запавольвае крывацёк.
Пры пашкоджанні эндатэлія агаляецца субэндатэліяльная зона, што запускае каскад рэакцый згортвання крыві. Прычыны гэтага — прамое пашкоджанне сценкі сасуда пры ўсталяванні унутрысасудзістых катэтэраў, фільтраў, стэнтаў, пратэзаванні вен, траўме, аперацыі. Таксама да пашкоджання эндатэлію прыводзяць гіпаксія, вірусы, эндатаксіны. Пры сістэмнай запаленчай рэакцыі актывуюцца лейкацыты, якія прымацоўваючыся да эндатэлію пашкоджваюць яго.
Згодна з рэкамендацый 2008 года хворых стратыфікуюць на групы высокай і невысокай рызыкі. Таксама апошнюю падпадзяляюць на падгрупы ўмеранай і нізкай рызыкі. Высокая рызыка — рызыка ранняй смерці (у стацыянары або на працягу 30 дзён пасля ТЭЛА) больш за 15 %, слабая — не больш за 15 %, нізкая — менш за 1 %. Для яе вызначэння ўлічваюць тры групы маркераў — клінічныя маркеры, маркеры дысфункцыі правага жалудачка і маркеры пашкоджання міякарда.
Іван Уладзіміравіч Мічурын
Іван Уладзіміравіч Мічурын (Ива́н Влади́мирович Мичу́рин, 15(27) кастрычніка 1855, маёнтак Вяршыня, паблізу вёскі Доўгае Пронскі павет, Разанская губерня —, Мічурынск, Тамбоўская вобласць) — расійскі біёлаг і селекцыянер, аўтар шматлікіх сартоў пладова-ягадных культур, доктар біялогіі, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі, ганаровы член Акадэміі навук СССР (1935), акадэмік УАСГНІЛ (1935). Узнагароджаны ордэнамі Св. Ганны 3-й ступені (1913) Леніна (1931) і Працоўнага Чырвонага Сцяга. Тры прыжыццёвыя выданні збору твораў.
Іш Таб
Іш Таб (Ixtab — Пятля-Жанчына) — у індзейцаў мая багіня самагубстваў і ахвярапрынашэнняў, таксама звязваецца з урадлівасцю і месячным зацьменнем. У Дрэздэнскім кодэксе намалявана павешанай. Як меркавалі мая, Іш Таб знаходзілася на галінах сусветнага дрэва, якія адпавядалі раю. Неабходна адзначыць пазітыўнае стаўленне мая да самагубства, якое прыраўноўвалася да ахвярапрынашэння або ваеннага подзвігу (пар. харакіры). Для самагубцаў Іш Таб выконвала ролю псіхапомпа. У індзейскім фальклоры Іш Таб — шкодны жаночы дух, якіе заваблівае мужчын у лес. Яна таксама часта з'яўляецца ў творах фантастычнай літаратуры, звязаных з міфалогіяй мая.
Яраславычы (Млыніўскі раён)
Яраславычы (Яросла́вичі) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Яраславыцкай вясковай абшчыны.
Спаса-Праабражэнская царква (Светлагорск)
Спаса-Праабражэнская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Светлагорск Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Леніна, 71.
Гісторыя
Пабудавана ў 2006 годзе з цэглы паводле праекта архітэктара Л. В. Макарэвіча.
Мічурын
Мічурын — прозвішча.
JSTOR
JSTOR (скарачэнне ад Journal STORage) — лічбавая база даных паўнатэкставых навуковых часопісаў (на розных еўрапейскіх мовах), а таксама кніг (гуманітарныя навукі, толькі на англійскай мове).
Людзяневічы (прыпыначны пункт)
Людзяне́вічы (, Людиневичи, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 3,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Людзяневічы; на лініі Калінкавічы — Лунінец, паміж станцыяй Жыткавічы і прыпыначным пунктам Загорбашша.
TV.com
TV.com — вэб-сайт, які належыць карпарацыі CNET Networks. Пачаў працаваць 1 чэрвеня 2005 года, замяніўшы папулярны рэсурс TV Tome.
TV.com займаецца асвятленнем тэлебачання, і факусуецца на шоу, трансляваных у ЗША, Вялікабрытаніі, Канадзе, Аўстраліі, Японіі і Ірландыі. Ён складаецца з навінаў, аглядаў падзей, фатаграфій і тэлеперадач. Таксама карыстальнікі могуць самастойна рэдагаваць і ўносіць новыя даныя на сайт.
Паколькі сайт быў створаны на камерцыйнай аснове, то аб'ём атрымоўванай інфармацыі напроста залежыць ад памеру добраахвотных ахвяраванняў.
Кавалі (Расонскі раён)
Кавалі́ (, Ковали) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Клясціцкага сельсавета.
Капліца Святога Дамініка (Слонім)
Капліца Святога Дамініка — каталіцкае культавае збудаванне ў горадзе Слоніме (Гродзенская вобласць, Беларусь), помнік архітэктуры ракако.
Гісторыя
Пабудавана з цэглы ў 1745 годзе ў заходняй частцы горада, на скрыжаванні вуліц Міцкевіча і Пушкіна. У XVIII стагоддзі пры ўездзе ў горад стаялі 2 капліцы, якія былі накшталт пагранічнага знака (другая капліца не захавалася).
Барэмэць
Барэмэць (Боре́мець) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Яраславыцкай вясковай абшчыны.
Капліца Святога Дамініка (Слонім)
Гісторыя
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Капліца Святога Дамініка — цэнтрычнае трох’яруснае цаглянае, падобнае да вежы, збудаванне. 2 ніжнія ярусы маюць квадратнае сячэнне з увагнутымі гранямі і зрэзанымі вугламі, выразна падкрэслены чарапічнымі злівамі і прафіляванымі карнізамі. Першы ярус масіўны, маналітны, устаноўлены на нізкім цокалі, другі скразны, з 4 арачнымі прасветамі (прызначаліся для пазалочанай драўлянай скульптуры святога Дамініка, не захавалася), трэці — фігурная ўвагнута-пукатая вежачка з шатровым пакрыццём.
Міхал Арановіч
Міхал Арановіч (Michał Aronowicz;  —, Гродна) — беларускі каталіцкі святар.
Ігар Георгіевіч Жук
Ігар Георгіевіч Жук (нар., г. п. Астрына, Шчучынскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі палітык, заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Міхал Арановіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1907 годзе ў Бельскім павеце Падляскага ваяводства. Вучыўся ў мясцовай школе, пасля ў прыватнай гімназіі ў Бельску Падляскім. Па заканчэнні гімназіі ў 1926 годзе паступіў у семінарыю ў Вільні. Адначасова вучыўся на тэалагічным факультэце Віленскага ўніверсітэта. 12 чэрвеня 1932 года ў касцёле Святых Янаў пасвечаны ў сан арцыбіскупам Рамуальдам Ялбжыкоўскім.
Быў прызначаны вікарыем, а потым пробашчам парафіі ў Каменцы (цяпер Шчучынскі раён), дзе працаваў да 1938 года. У 1939 прызначаны вайсковым капеланам і ў тым жа годзе інтэрнаваны ў Літву. У 1941 быў ізноў прызначаны пробашчам парафіі ў Каменцы, і тут служыў да 1948, калі яго прызначылі капеланам брыгіцкага касцёла ў Гродне для сясцёр назарэтанак.
У 1950 годзе ўлады зачынілі гэты касцёл, і ксёндз Міхал Арановіч перанёс з яго службу ў бернардынскі касцёл, куды быў прызначаны вікарыем. У 1951 арыштаваны, да 1953 года знаходзіўся ў ссылцы ў Кемераўскай вобласці. Вярнуўшыся ў Гродна, з 1954 да смерці быў пробашчам бернардынскага касцёла і дэканам Гродзенскім. Таксама выконваў абавязкі генеральнага вікарыя Гродзенскай дыяцэзіі.
Ігар Георгіевіч Жук
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут.
Міхал Арановіч
Біяграфія
Пасля высылкі з Гродна пробашча фарнага касцёла з 1961 ксёндз Міхал Арановіч абслугоўваў і гэтую святыню, хаця б некалькі разоў у год, бо ўлады не дазвалялі рэгулярна праводзіць тут набажэнства. У гэты час у Гродне засталіся толькі два святары: Міхал Арановіч і францішканін Аркадзь Вальтас, пробашч парафіі Маці Божай Анёльскай. Калі апошні памёр, ксёндз Міхал Арановіч заставаўся адзіным гродзенскім святаром да прызначэння ў 1976 пробашчам францішканскай парафіі ксяндза Юзафа Трубовіча.
Ігар Георгіевіч Жук
Біяграфія
Працаваў урачом-інтэрнам Мінскай абласной клінічнай бальніцы, урачом-хірургам Плешчаніцкай другой раённай бальніцы Лагойскага раёна, асістэнтам, дацэнтам кафедры аператыўнай хірургіі і тапаграфічнай анатоміі, прарэктарам па вучэбнай рабоце, першым прарэктарам Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, намеснікам старшыні Гродзенскага аблвыканкама.
Міхал Арановіч
Біяграфія
У 1979 г. Ян Павел II прызначыў ксяндза Міхала Арановіча прэлатам, у 1990 г. — інфулатам.
Роналд Мюлдэр
Роналд Мюлдэр (Ronald Mulder, нар. ) — канькабежац-спрынтар з Нідэрландаў. Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 у Сочы на дыстанцыі 500 м.
Міхал Арановіч
Біяграфія
Святар памёр 30 жніўня 1991 года, пахаваны на старых гродзенскіх могілках.
Роналд Мюлдэр
Спартыўная кар'ера
На чэмпіянатах Нідэрландаў удзельнічае з 2006 года.
Кафедра Святой Альжбеты
Ка́федра Свято́й Альжбе́ты (Dóm svätej Alžbety, Szent Erzsébet-székesegyház) — гатычная кафедра ў Кошыцах, якая з'яўляецца найбуйнейшай у Славакіі царквой і адной з самых усходніх гатычных кафедраў Еўропы.
NGC 18
NGC 18 — падвойная зорка у сузор’і Пегас.
Роналд Мюлдэр
Спартыўная кар'ера
Першы подыум на нацыянальным першынстве заваяваў у сезоне 2009/2010, стаўшы другім на 500 м, праз год стаў чэмпіёнам Нідэрландаў на 500 м. На чэмпіянаце свету ў спрынтарскім мнагабор'і 2010 стаў чацвёртым.