cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еўропа
Рэлігія
Хрысціянства з’яўляецца самай вялікай у Еўропе рэлігіяй, і 76,2 % еўрапейцаў лічаць сябе хрысціянамі, у тым ліку каталіцкай, усходняй праваслаўнай і розных пратэстанцкіх канфесій. Сярод пратэстантаў найбольш папулярныя гістарычныя дзяржаўныя канфесіі, якія падтрымліваюцца дзяржавай, такія як лютэранства, англіканства і рэфармацкая вера. Паняцце «Еўропа» і «Заходні свет» было цесна звязана з паняццем «хрысціянства і хрысціянства»; шмат хто нават звязвае хрысціянства з тым, што стварае адзіную еўрапейскую ідэнтычнасць.
Другая папулярная рэлігія — гэта іслам (6 %), які сканцэнтраваны ў асноўным на Балканах і Усходняй Еўропе (Боснія і Герцагавіна, Албанія, Косава, Казахстан, Паўночны Кіпр, Турцыя, Азербайджан, Паўночны Каўказ і Паволжа-Уральскі рэгіён). Іншыя рэлігіі, у тым ліку іудаізм, індуізм і будызм, з’яўляюцца рэлігіяй меншасці.
Часткі Еўропы
Адзін з традыцыйных умоўных падзелаў Еўропы на часткі (рэгіёны): Заходняя, Цэнтральная, Паўночная, Паўднёвая.
Да Заходняй Еўропы звычайна адносяць Вялікабрытанію, Ірландыю, Францыю і краіны Бенілюкса (Бельгію, Нідэрланды, Люксембург). Таксама да Заходняй Еўропы могуць далучаць Германію, хоць геаграфічна краіна знаходзіцца ў Цэнтральнай Еўропе.
Тэрмін Цэнтральная Еўропа яшчэ не настолькі ўстойлівы, як іншыя. Краіны Цэнтральнай Еўропы могуць адносіць да Заходняй і Усходняй Еўропы. Звычайна да Цэнтральнай Еўропы адносяць Польшчу, Чэхію, Славакію, Венгрыю, Швейцарыю, Ліхтэнштэйн, Аўстрыю, Славенію, Германію.
Да Паўночнай Еўропы адносяцца скандынаўскія краіны ў шырокім сэнсе, такія, як Ісландыя, Данія, Нарвегія, Швецыя, Фінляндыя. Некаторыя далучаюць Эстонію да Паўночнай Еўропы з-за моцных гістарычных і культурных сувязей Эстоніі з Швецыяй і Фінляндыяй.
Паўднёвая Еўропа складаецца з краін Іберыйскага п-ва (Андора, Іспанія, Партугалія), Апенінскага п-ва (Італія, Ватыкан, Сан-Марына), Балканскага п-ва (Албанія, Боснія і Герцагавіна, Балгарыя, Харватыя, Грэцыя, Паўночная Македонія, Румынія, Сербія і Чарнагорыя), Манака і Мальты. Могуць быць уключаныя Кіпр (хоць ён геаграфічна знаходзіцца ў Азіі), Турцыя і французская Корсіка.
Палітыка
У Еўропе знаходзіцца 49 краін:
27 краін уваходзяць у Еўрапейскі Саюз.
Геаграфічны цэнтр
Размяшчэнне цэнтра залежыць ад вызначэння межаў Еўропы і галоўным чынам вызначаецца абранай методыкай падліку, а таксама тым, ўключаюцца астравы ў спіс крайніх пунктаў Еўропы ці не. Такім чынам, на званне геаграфічнага цэнтра Еўропы прэтэндуе некалькі месцаў, размешчаных у цэлым шэрагу краін (Украіна, Літва, Беларусь, Славакія, Германія і Польшча).
Кніга рэкордаў Гінеса прызнае вёску Пурнушкяй за 26 км на поўнач ад Вільні ў якасці «афіцыйнага» геаграфічнага цэнтра Еўропы.
Аляксей Віктаравіч Рудзянок
Аляксей Рудзянок (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР горада Стоўбцы, кар’еру пачаў у клубе Другой лігі «Гарадзея». Пасля выхаду каманды ў Першую лігу ў сезоне 2011 страціў месца ў складзе, і ў 2012 годзе перайшоў у «Іслач», якой таксама дапамог выйсці ў Першую лігу. У складзе «Іслачы» ўлетку 2013 года выйграў бронзавыя медалі Кубка Рэгіёнаў УЕФА. У сезоне 2014 гуляў за «Рэчыцу-2014», якой дапамог заняць высокае пятае месца ў Першай лізе.
У сезоне 2015 гуляў у Другой лізе за клубы «Колас» і «Клецк». У 2016 годзе далучыўся да дэбютанта Вышэйшай лігі — клуба «Крумкачы», у складзе якога гуляў за дубль. Неўзабаве стаў прыцягвацца і да асноўнага складу, дэбютаваў у Вышэйшай лізе 11 мая 2016 года, выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць салігорскага «Шахцёра» (2:0), аднак гэты матч так і застаўся адзіным у элітным дывізіёне ў асноўнай камандзе мінчан. У сезоне 2017 вярнуўся ў Першую лігу, выступаў спачатку за «Нёман-Агра», а ў ліпені перабраўся ў «Смаргонь». З 14 галамі стаў другім бамбардзірам Першай лігі.
У снежні 2017 года пасля чатырохгадовага перапынку зноў стаў іграком «Іслачы». У сезоне 2018 быў адным з асноўных ігракоў, нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе. Пад канец сезона стаў выкарыстоўвацца ў якасці паўабаронцы. У сезоне 2019 стаў радзей з’яўляцца на полі (чатыры разы выйшаў на замену ў чэмпіянаце Беларусі і тройчы ў Кубку Беларусі), часцей гуляў за дубль.
У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Іслач» і неўзабаве папоўніў склад мінскага НФК, дзе стаў гуляць пераважна ў стартавым складзе. У студзені 2020 года пакінуў каманду.
У жніўні 2020 года быў дыскваліфікаваны на 2 гады па справе аб дагаварных матчах.
Міжнародная кар’ера
У верасні 2009 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі ў адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы. 14 мая 2012 года згуляў за малодшую моладзевую зборную Беларусі (да 20 гадоў), выйшаўшы на замену ў канцы таварыскага матча супраць Украіны (1:1).
Джозеф Альберс
Джозеф (Ёзэф) Альберс (Josef Albers;,  — , Нью-Хэйвен, штат Канектыкут) — нямецкі і амерыканскі мастак, дызайнер, паэт, тэарэтык і выкладчык.
Біяграфія
У 1920 годзе стаў студэнтам вышэйшай школы Баўхаўс у Веймары. У 1922 годзе ён стварае ў Баўхаўсе новую майстэрню мастацкага шкла, а затым узначальвае там майстэрню мэблі. Яго раннія ксілаграфіі і літаграфіі не вылучаюцца над сярэднім узроўнем экспрэсіянізму. Пад уплывам канструктывізму Баўхаўса (дзе адным з яго галоўных настаўнікаў быў Ласла Махой-Надзь) перайшоў да значна больш строгага абстрактна-геаметрычнага стылю, захапляючыся т. зв. дыяфаніямі, празрыстымі кампазіцыямі на шкле, выкананымі з дапамогай пескаструмянёвага апарата. Пераехаўшы разам са школай у Дэсау (1925 год), быў пераемнікам М. Брэера на пасадзе кіраўніка мэблевай майстэрні, а з 1930 года — намеснікам дырэктара ўсёй школы. Актыўна працаваў як дызайнер, ствараючы эскізы мэблі, а таксама шклянога і металічнага начыння.
Да 1970 года Альберс стаў ганаровым членам чатырнаццаці школ і акадэмій; у 1971 годзе адбылася рэтраспектыўная выстава яго работ у Метраполітэн-музей. У апошнія гады свайго жыцця мастак ствараў у асноўным манументальныя насценныя кампазіцыі для грамадскіх будынкаў, у тым ліку для Аспіранцкага цэнтра Гарвардскага ўніверсітэта, выдавецтваў «Тайм» і «Лайф» у Нью-Ёрку, Музея гісторыі мастацтваў і культуры ў Мюнстэры і г.д.
Памёр Альберс у Нью-Хэйвене, Канектыкут 25 сакавіка 1976 года.
Палонкаўскі сельсавет
Пало́нкаўскі сельсавет — адміністрацыйная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Палонка.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Жарабілавіцкага сельсавета. З 8 красавіка 1957 года сельсавет у складзе Баранавіцкага раёна. 17 лістапада 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Балабанавіцкага і Лотвіцкага сельсаветаў. 22 сакавіка 1962 года ў склад Перхавіцкага сельсавета перададзены вёскі Важгінты, Звераўшчына, Пераносіны, Свіраны, у склад Навамышскага сельсавета — вёскі Балабановічы, Бараўцы, Гінцавічы, Дзераўная і Магіляны. У 1970 годзе скасавана вёска Сяркі (злілася з вёскай Лотвічы). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Палонкаўскага сельсавета было 16 населеных пунктаў. 18 сакавіка 1985 года ў склад новаўтворанага Жамчужненскага сельсавета перададзены вёскі Альбінкі, Гардзейчыкі, Дзекалы, Дзеткавічы, Дубішча, Небыты, Сасновая, Сеўрукі, Спачынак, Цівунцы, Цяплівады, да сельсавета далучана частка скасаванага Перхавіцкага сельсавета з вёскамі Вярхлессе, Іванкавічы, Перхавічы, Серабрышча і Скародзінцы.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1691 чалавек, з іх 77,5 % — беларусы, 16,0 % — палякі, 5,1 % — рускія.
Байцоў
Байцоў — прозвішча.
IDW Publishing
«IDW Publishing» — амерыканская кампанія, якая выдае коміксы,,. Яна была заснавана ў 1999 годзе як выдавецкае падраздзяленне «Idea and Design Works, LLC» (IDW), сама сфармавалася ў 1999 годзе і рэгулярна лічыцца пятым па велічыні выдавецтвам коміксаў у ЗША, за «Marvel Comics», «DC Comics», «Dark Horse Comics» і «Image Comics». Кампанія вядомая сваімі ліцэнзійнымі комікс-адаптацыямі фільмаў, тэлевізійных шоу і мультфільмаў.
Эмэ Жаке
Эмэ Жаке (Aimé Jacquet; нар., Сель-су-Кузан, Францыя) — французскі футбольны трэнер, які прывёў нацыянальную зборную Францыі да перамогі ў чэмпіянаце свету 1998.
Мяўнджа
Мяўнджа (Мя́унджа) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сусуманскім раёне Магаданскай вобласці Расіі на рацэ Мяўнджа. У пасёлку размешчана Аркагалінская ГРЭС.
Кадыкчан
Кадыкчан (Кадыкча́н) — былы пасёлак гарадскога тыпу ў Сусуманскім раёне Магаданскай вобласці Расіі.
Дал Рыяда
Дал Рыяда (Dál Riata) — раннесярэдневяковае гэльскае каралеўства, якое ахоплівала заходняе ўзбярэжжа Шатландыі (сучасная тэрыторыя вобласці Аргайл і Б’ют) і поўнач Ірландыі (сучасная тэрыторыя графства Антрым).
У канцы V стагоддзя частка ірландцаў з перанаселенай тэрыторыі ірландскай Дал Рыяды перабралася на поўнач Брытаніі, дзе яны заснавалі каралеўства, якое стала вядомым як шатландская Дал Рыяда. У 843 годзе, аб’яднаўшыся з каралеўствам піктаў, утварыла Шатландскае каралеўства.
Жабінкаўскі раён
Жáбінкаўскі раён — раён на захадзе Брэсцкай вобласці, мяжуе з Камянецкім, Кобрынскім, Брэсцкім і Маларыцкім раёнамі. Працягласць з захаду на ўсход — 21 км, з поўначы на поўдзень — 45 км. Падзяляецца на 7 сельсаветаў.
Гісторыя
Тэрыторыя сучаснага Жабінкаўскага раёна заселена першабытным чалавекам каля 7-8 тысяч гадоў таму. У 9-10 стагоддзях Жабінкаўшчына ўвайшла ў склад Тураўскага княства, з другой паловы 12 стагоддзя яна аказалася пад уплывам валынскіх князёў, у 1319 годзе была ўключана ў Вялікае княства Літоўскае. З 1921 да верасня 1939 у складзе Польскай Рэспублікі (Палескае ваяводства). 15 студзеня 1940 года ўтвораны Жабінкаўскі раён у складзе Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Жабінка. 12 кастрычніка 1940 года раён падзелены на 13 сельсаветаў: Азяцкі, Глыбокаўскі, Жабінкаўскі, Рагозненскі, Радваніцкі, Сакалоўскі, Старасельскі, Стрыганецкі, Сцяброўскі, Сцяпанкаўскі, Сяхновіцкі, Чыжэўшчынскі, Якаўчыцкі. Падчас Другой сусветнай вайны (1939—1945) на гэтай тэрыторыі актыўна дзейнічала Армія Краёва. Вёска Дрэмлева, спаленая ў 1942 разам з 286 жыхарамі. Раён вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у ліпені 1944 года. 16 красавіка 1952 года вёска Жабінка атрымала статус гарадскога пасёлка, Жабінкаўскі сельсавет рэарганізаваны ў пассавет. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Сакалоўскі, Старасельскі, Сцяброўскі, Сяхновіцкі, Якаўчыцкі сельсаветы, утвораны Мацеевіцкі і Сакскі сельсаветы, Глыбокаўскі сельсавет перайменаваны ў Крыўлянскі, вёскі Горы, Звозы, Лясавец, Субаты і Шарашоўцы перададзены ў склад Дзівінскага раёна. 31 сакавіка 1959 года скасаваны Чыжэўшчынскі сельсавет. 8 жніўня 1959 года раён скасаваны, Радваніцкі і Стрыганецкі сельсаветы перададзены ў склад Брэсцкага раёна, Крыўлянскі, Мацеевіцкі, Сакскі, Сцяпанкаўскі і гарадскі пасёлак Жабінка — у склад Камянецкага раёна, Азяцкі і Рагозненскі сельсаветы — у склад Кобрынскага раёна. 30 ліпеня 1966 года раён утвораны зноў, уключаў гарадскі пасёлак Жабінка, Пятровіцкі, Сакскі, Сцяпанкаўскі сельсаветы Брэсцкага раёна, Азяцкі, Крыўлянскі, Рагозненскі, Якаўчыцкі сельсаветы Кобрынскага раёна. 23 снежня 1970 года гарадскі пасёлак Жабінка атрымаў статус горада раённага падпарадкавання. 21 студзеня 1971 года Рагозненскі сельсавет перайменаваны ў Ленінскі, 3 ліпеня 1972 года — Сакскі ў Хмелеўскі. 2 сакавіка 1998 года ўтвораны Жабінкаўскі сельсавет з цэнтрам у горадзе Жабінка. 6 верасня 2000 года Пятровіцкі сельсавет перайменаваны ў Ракітніцкі. 11 мая 2012 года скасаваны Якаўчыцкі сельсавет.
Геаграфія
Паўночная частка раёна нізінна-раўнінная (вышыня над узроўнем мора да 200 м), цэнтральную і паўднёвыя часткі займае Брэсцкае Палессе (каля 150 м). Землі пераважна дзярнова-падзолістыя, пясчаныя і супясчаныя.
Па тэрыторыі раёна працякае рака Мухавец з прытокамі: Рыта, Трасцяніца, Асіпоўка, Батынка, Палахва, Жабінка, Барысаўка. Існуюць магістральныя каналы: Сяхнавіцкі і Безыменны. У заходняй частцы горада размяшчаецца самы буйны вадаём раёна — вадасховішча Візжар (25 га).
На беразе р. Мухавец ва ўрочышчы «Сасновы Бор» размешчаны санаторый «Буг», санаторый-прафілакторый «Надзея», шэраг дзіцячых аздараўленчых лагераў. Лясістасць раёна складае 19,7 %. Асноўнымі лесакарыстальнікамі з'яўляюцца Пятровіцкае і Чарнянскае лясніцтва Кобрынскага лясгаса, Камянецкае лясніцтва Брэсцкага лясгаса.
На тэрыторыі раёна размешчаны біялагічны заказнік мясцовага значэння «Непакойчыцы» (368,8 га). Існуюць 4 батанічныя помнікі прыроды рэспубліканскага значэння (два дубы чарэшчатыя Пятровіцкія (в. Пятровічы), хвоя Веймутава (Пятровіцкае лясніцтва) і дуб-волат (п. Ленінскі). Размешчаныя гістарычны парк-сядзіба Тадэвуша Касцюшкі, старадаўні парк «Ацечызна».
Мілевіцкі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. Пасля скасавання Ленінскага раёна 20 студзеня 1960 года сельсавет далучаны да Старобінскага раёна Мінскай вобласці. 11 красавіка 1960 года перададзены ў склад Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. 26 верасня 1968 года ў склад сельсавета з Юркевіцкага сельсавета перададзены вёскі Новыя Залюцічы і Новыя Мілевічы, 26 сакавіка 1987 года — з Ленінскага сельсавета вёскі Іёвічы і Залюцічы.
HMS D8
HMS D8 — брытанская падводная лодка тыпу D. Пабудавана ў 1910-1911 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 23 верасня 1911 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 23 сакавіка 1912 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Восьмую падводную флатылію.
28 жніўня 1914 года прымала ўдзел у бітве ў Гельгаландскай бухце.
У 1921 годзе лодка была прададзена на металалом.
Індакітайская вайна
Першая Індакітайская вайна (Індакітайская вайна) — вайна якую вяла Францыя супраць в’етнамскіх паўстанцаў, каб захаваць свае індакітайскія калоніі. У В’етнаме вядома як «Вайна Супраціўлення».
Асноўныя падзеі вайны адбываліся ў 1945—1954 гг. на в’етнамскай тэрыторыі, дзе рознымі сіламі былі абвешчаны дзве дзяржавы: 2 верасня 1945 года камуністы абвясцілі Дэмакратычную Рэспубліку В’етнам, а ў 1949 годзе французы абвясцілі Дзяржаву В’етнам.
Ва ўсіх выпадках Францыя пры падтрымцы мясцовых саюзнікаў (а з 1950 года і пры падтрымцы ЗША) вяла барацьбу супраць мясцовых камуністычных паўстанцаў, якія змагаліся за незалежнасць сваіх краін пры падтрымцы Кітая і СССР.
Па выніках перамоў, якія прайшлі пасля паражэння французаў, французскія войскі пакінулі Індакітай, а В’етнам часова падзяляўся на дзве часткі па 17-й паралелі (дзе стваралася дэмілітарызаваная зона), з перагрупоўкай В’етнамскай народнай арміі на поўнач і сіл Французскага Саюза на поўдзень. Затым, у ліпені 1956 г., меркавалася правядзенне свабодных выбараў у абедзвюх частках краіны з мэтай вызначэння будучага палітычнага рэжыму і ўз’яднання краіны.
Хірон
Хіро́н (Χείρων, Хейрон, «рука») у старажытнагрэчаскай фесалійскай міфалогіі  — кентаўр, сын Кронаса і Філіры, першапачаткова надзелены неўміручасцю. Гесіёду прыпісвалася паэма «Навучанні Хірона». Яго жонкай была Харыкло, а дачкой — Гіпа.
У адрозненне ад большасці кентаўраў, якія славіліся буянствам, схільнасцю да п'янства і варожасцю да людзей, Хірон быў мудрым і добрым. Ён жыў на гары Пеліёне. Быў вучнем Апалона і Артэміды. У сваю чаргу вучыў вельмі шматлікіх герояў — Ясона (для падарожжа якога стварыў першы нябесны глобус), а таксама Дыяскураў, Ахіла (які лічыўся яго нашчадкам), якога ён карміў ільвіным мясам, магчыма, Арфея і іншых. Навучаў медыцынскаму мастацтву Асклепія і Патрокла, а паляўнічаму — Актэона. Удзельнік індыйскага паходу Дыяніса. Падарыў Пелею дзіду з ясеню.
Быў асабістым сябрам Геракла. Абхоплены каханнем, да яго прыйшоў Геракл і жыл у пячоры. Быў смяротна паранены атручанай стралой, выпадкова пушчанай Гераклам. Або Геракл ненаўмысна паразіў яго выстралам з лука, параніўшы яго ў калена, або яго нагу зачапіла выпушчаная ім страла Геракла. Паводле некаторых аўтараў, ён пасяліўся ў Малеі, дзе загінуў ад стралы Геракла. Малея — гэта або мыс у Лаканіцы, або горад у Фесаліі.
Задняя (Руднянскі раён)
Задняя (Задняя) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перавалоцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 16 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 16 км на поўнач ад Рудні, за 7 км на паўночны захад ад аўтадарогі Дзямідаў - Рудня. За 17 км на поўдзень ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Хірон
Зведаўшы страшныя пакуты, адмовіўся ад сваёй неўміручасці, перадаўшы яго Праметэю.
Задняя (Руднянскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Хірон
Змешчаны на небе ў выглядзе сузор’я Кентаўра, ці Стральца.
Задняя (Руднянскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Царква Успення Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Уладзімір, Украіна)
Свята-Успенскі сабор — праваслаўны (УПЦ МП) храм у горадзе Уладзімір Валынскай вобласці, кафедральны сабор Уладзіміра-Валынскай епархіі УПЦ МП. Храм з’яўляецца помнікам сакральнай архітэктуры XII стагоддзя.
Гісторыя
Храм быў пабудаваны ў часы валынскага князя Мсціслава II Ізяславіча ў 1160 годзе. Сцены храма гарманічна расчлянёны аркамі на паўкалонах; меў фрэскавы жывапіс; перабудаваны ў XVIII стагоддзі. Агульны выгляд статычна-манументальны, нягледзячы на не вельмі ўдалую рэканструкцыю, выкананую ў 1896—1900 гадах архітэктарамі А. Прахавым і Г. Котавым.
У 1156 годзе праўнук Уладзіміра II Манамаха Мсціслаў II Ізяславіч, які быў асабістым князем ва Уладзіміры, а потым вялікім князем Кіеўскім, пабудаваў новую царкву ў гонар Успення Прасвятой Багародзіцы. Пасля роспісу ў 1160 г. храм быў асвечаны. Пасля асвячэння храм стаў кафедральным саборам, працягнуўшы гісторыю першай архірэйскай кафедры Валынскай епархіі, заснаванай на гэтых землях у 992 годзе. У гонар 1000-годдзя Валынскай епархіі каля кафедральнага сабора ў 1992 годзе быў усталяваны памятны крыж. Сабор быў месцам пахавання князёў, баяр і епіскапаў. Пад храмам знаходзяцца 6 вялікакняжацкіх, 2 епіскапскія і шмат шляхецкіх магілаў. Тут жа пахаваны будаўнік храма князь Мсціслаў II. Ён быў разбураны ордамі Батыя і зноў адноўлены. У першай палове XV стагоддзя спустошаны, у канцы стагоддзя адноўлены намаганнямі ўладзімірскага епіскапа Васіяна. У 1596 годзе, калі ўладзімірскі епіскап Іпацій Поцій прыняў унію, царква стала уніяцкай. Падчас пажару 1683 года, які спустошыў увесь горад, сабор моцна пацярпеў і быў адноўлены толькі ў 1753 годзе. У 1772 годзе сабор прыйшоў у заняпад. Выкарыстоўвався як «казённая крама» (склад). У 1829 годзе ён ператварыўся ў суцэльныя руіны — абваліліся скляпенне і купал. Сваім адраджэннем сабор абавязаны намаганнямі адкрытага ў снежні 1887 года ва Уладзіміры Свята-Уладзімірскага брацтва, якое ставіла перад сабой задачу рэлігійнай асветы і царкоўнай арганізацыі. У 1896 годзе быў прыняты праект «рэстаўрацыі» храма архітэктара І. Г. Котава, у 1896—1900 гадах сабор быў перабудаваны ў псеўдавізантыйскім стылі. Асвячэнне абноўленага храма ператварылася ў агульнадзяржаўнае свята. Успенскі сабор — помнік старажытнарускага дойлідства. Ён размешчаны ў самым цэнтры горада Уладзіміра, побач са старажытнымі гарадскімі валамі. Разам з архірэйскім домам і званіцай ён утварае своеасаблівы комплекс так званага «замка» — умацаваная рэзідэнцыя валынскіх епіскапаў. Каменны, шасціслуповы, крыжова-купальны, трохнефавы, трохапсідны, аднакупальны. Яго архітэктурныя формы простыя і лаканічныя. Фасады расчлянёны пілястрамі і паўкалонамі, дэкарыраваны аркатурным поясам.
Успенскі сабор (Мсціслаўская царква) (1156) — помнік архітэктуры Украіны, уключаны ў дзяржаўны рэестр нацыянальнай культурнай спадчыны (рэгістрацыйны нумар 803) і ахоўваецца дзяржавай.
Кафедральны сабор — кафедральным Уладзіміра-Валынскай епархіі УПЦ МП.
11 мая 2010 г. споўнілася 850 гадоў з дня пабудовы сабора. У горадзе прайшлі ўрачыстасці, якія ўзначаліў Прадстаяцель Украінскай Праваслаўнай Царквы Блаженнейшы Мітрапаліт Уладзімір.
Архітэктура
Сцены храма складзены з цэглы ў тэхніцы роўнаслойнай муроўкі. Памер цэглы прыкладна 4,5X22-23X32,5-35,5; яны добра абстраляныя, моцныя. На некаторых цаглінах на адной з ложаў ёсць хвалістыя паралельныя лініі, а на некаторых буйныя «княжацкія» клеймы ў выглядзе двухзубца. Адрозніваюць цэглу трапецападобнай формы і вузкія з клінаватым завяршэннем. Таўшчыня растворных швоў у муры прыкладна роўная таўшчыні цэглы. Вапнавы раствор, ружовы ад цэмянкі. У сценах пазначаны каналы з гнілых драўляных сцяжак. Знойдзены таксама галаснікі, якія выкарыстоўваліся ў муроўцы скляпенняў. Істужачныя падмуркі глыбінёй 2-3 м, складзены з буту. Над імі — вымостка з некалькіх радоў растворанай цэглы. Падлога храма была выкладзена паліўнай керамічнай пліткай. Інтэр’ер распісаны фрэскамі, некаторыя ўчасткі ў цэнтральнай апсідзе і на адхонах вокнаў захаваліся да рэстаўрацыі. У саборы меліся арачныя нішы для пахаванняў. У адным з пахаванняў, верагодна, знаходзіліся астанкі князя Уладзіміра Васількавіча.
Рэстаўрацыйныя работы
Скляпенні прыбудаваных частак крыху ніжэйшыя за скляпенні першапачатковага будынка, яны не перакрываюць верх карніза гэтага цэнтральнага аб’ёму. Таму верхняя частка сабора стала ступенчатай. Усходняя пара бакавых галоў размешчана не над квадратнымі, а над выцягнутымі прамавугольнымі памяшканнямі, тут уведзены дадатковыя падпружныя аркі для падтрымкі барабанаў. Падчас рамонту пакрыцця цэнтральнага купала ў канцы ХІХ ст. аказалася, што медныя лісты купала ў значнай ступені старажытныя; гэтыя літары мелі паслядоўныя лічбавыя пазнакі. Крыжы сабора былі зроблены з прутковага жалеза і пакрытыя шчыліннымі лістамі пазалочанай медзі. Сабор зроблены з добра выразаных квадратаў вапняку, а сярэдзіна сцен узведзена з неапрацаваных камянёў на растворы. У сценах адзначана наяўнасць дубовых злучэнняў. У муроўцы купалоў выкарыстаны кіпры туф.
Раскопкі праводзіліся ў 1951 г. (А. У. Сталетав) у паўночным нефе сабора, далі магчымасць высветліць размяшчэнне падмуркаў. Падмурак першапачатковага сабора аказаўся складзены з камянёў без злучнага рэчыва. Над падмуркам пласт дробнага вапняку на вапнавым растворы. Раствор з гэтага пласта часткова выліваўся ў верхнюю частку цаглянага падмурка; ён вельмі моцны, з дробнымі вуглямі. Пад паўночнай сцяной паўночнага прытвора падмурак меў глыбіню каля 1,9 м, а ў яе падставе знойдзены рэшткі дубовых ложаў. Закладка сабора 1185—1189 гг. складзена вапнякамі. У ніжняй частцы падмурка камяні амаль не апрацаваны, выш — шчыльна прыталеныя, і самы верхні шэраг — чысты зрэз. Увесь падмурак робіцца на вапнавым растворы; яго глыбіня 1,78 м. Ёсць звесткі, што ў паўночнай частцы храма пад падмуркам знойдзены рэшткі дубовых ложаў.
Пасля дэталёвага вывучэння і даследаванняў было вырашана аднавіць яго ў першапачатковым выглядзе. Зразумела, ніхто не мог гарантаваць поўнай дакладнасці. Але будаўнікі мелі ўзоры шматлікіх царкоўных пабудоў часоў Кіеўскай Русі.
Прафесар А. У. Прахаў склаў праект рэканструкцыі. Ён прапанаваў пакінуць порт, які быў дададзены пазней з захаду. Па яго задуме сабор павінен быў быць пяцігаловым. Галоўны купал павінен быць выкананы ў выглядзе мітры, а астатнія ў выглядзе скуфіі. У тлумачальнай запісцы вучоны напісаў, што за аснову ўзяў грэка-рускія формы XII ст.
У 1891 годзе Успенскі сабор аглядаў М. Т. Прэабражэнскі, а ў 1893 годзе Імператарская археалагічная камісія накіравала акадэмікаў Г. І. Котаў і В. У. Суслаў.
Котаў і яго памочнікі пачалі працаваць над праектам рэканструкцыі. Неўзабаве праект быў разгледжаны археалагічнай камісіяй.
Новы праект адрозніваўся не толькі больш высокім прафесійным узроўнем, але і быў значна больш дэталізаваным. Ён падкрэсліў неабходнасць ліквідацыі ўсіх пазнейшых прыбудоў і напластаванняў і прадугледзеў узнаўленне першапачатковага выгляду сабора. Праект быў зацверджаны ў 1896 годзе археалагічнай камісіяй… Свяшчэнны Сінод даручыў рэстаўрацыю храма акадэміку архітэктуры Грыгорыю Іванавічу Котаву.
Бельскія (Гедзімінавічы)
Бельскія-Гедзімінавічы — праваслаўны арыстакратычны род ВКЛ і Маскоўскай дзяржавы, адгалінаванне Гедзімінавічаў роднаснае княжацкаму роду Алелькавічаў.
Існавалі 2 княжацкіх роды Бельскіх, не звязаныя сваяцтвам — Бельскія-Гедзімінавічы і Бельскія-Рурыкавічы. Апроч гэтага, вядома некалькі польскіх шляхецкіх родаў Бельскіх, сярод якіх у 18 ст. сустракаюцца бароны і графы, і дваранскі род Бельскіх у Расіі (выйшаў з Валыні). Бельскія-Гедзімінавічы, як і Алелькавічы — нашчадкі Уладзіміра Альгердавіча. Пасля смерці Уладзіміра, адзін з яго малодшых сыноў — Іван Уладзіміравіч, атрымаў ва ўдзел горад Белую ў Смаленскай зямлі. Сыны Іван Уладзіміравіч, князі Бельскія, у канцы 15 ст. перайшлі ў маскоўскае падданства. У 16 ст. Бельскія былі ў ліку найбуйнейшых маскоўскіх баяр.
Іван Уладзіміравіч (? — пасля 1446), успамінаецца з 1411 года. Валодаў г. Белы на р. Обша (Смаленская вобласць). Быў намеснікам ў Ноўгарадзе (1445—46). Меў 7 дзяцей, y т.л. сыноў Фёдара і Сямёна.
Фёдар Іванавіч (?—?), сын Івана Уладзіміравіча, успамінаецца з 1476 як «князь Фюдар з Белай». Належаў да апазіцыі Казіміру IV Ягелончыку, y 1481 удзельнічаў y змове князёў супраць яго, на 2-і дзень пасля шлюбу з Ганнай Сямёнаўнай з роду князёў Кобрынскіх быў вымушаны ратавацца ўцёкамі. 3 1482 y Маскве. Казімір IV Ягелончык, a пазней і яго сын Аляксандр не адпускалі Ганну з Кобрына. Спробы Фёдара Іванавіча, які стаў баярынам Маскоўскага вялікага княства, вызваліць жонку вынікаў не далі. У 1493 ён спрабаваў вярнуцца ў ВКЛ, за што сасланы ў Галіч. У 1497 памілаваны, y 1498 ажаніўся з разанскай князёўнай Ганнай Васілеўнай, пляменніцай вялікага князя Івана III Васілевіча. У 1499 Фёдар Іванавіч быў ваяводам коннага войска, пасланага пад Казань. У час вайны Маскоўскай дзяржавы супраць ВКЛ 1500—03 удзельнічаў у беспаспяховай аблозе Смаленска. У 1506 зноў удзельнічаў у паходзе на Казань.
Сямён Іванавіч (? — пасля 1507), сын Івана Уладзіміравіча. У 1500 незадаволены сваім становішчам y ВКЛ перайшоў з гарадамі Чарнігаў, Старадуб, Гомель, Любеч на службу да вялікага князя маскоўскага Івана III Васілевіча. Адзін з ініцыятараў войнаў Маскоўскай дзяржавы супраць ВКЛ на пачатку 16 ст.
Дзмітрый Фёдаравіч (каля 1500—13.1.1551), сын Фёдара Іванавіча, дзяржаўны дзеяч Маскоўскай дзяржавы, баярын з 1530, ваявода. Адзін з рэгентаў пры малалетнім вялікім князі маскоўскім Іване IV.
Іван Фёдаравіч (? — май 1542), сын Фёдара Іванавіча, дзяржаўны дзеяч Маскоўскай дзяржавы, баярын з 1522, ваявода. 3 лета 1540 «першадарадца» Івана IV Грознага. На пачатку 1542 скінуты Шуйскімі, сасланы на Белавозера і там забіты.
Івaн Дзмітрыевіч (? — 24.5.1571), сын Дзмітрыя Фёдаравіча, дзяржаўны дзеяч часоў Івана IV Грознага, баярын з 1560, ваявода. Удзельнічаў у 1563 у Лівонскай вайне 1558—83, y Земскім саборы 1566. Загінуў разам з сям’ёй у час наезду на Маскву крымскіх татараў хана Даўлет-Гірэя.
Шэлехаў
Шэлехаў — прозвішча, тапонім.
Правакацыя
Правака́цыя — дзеянне ці шэраг дзеянняў з мэтай выклікаць дзеянне/бяздзеянне ў адказ, як правіла, з мэтай штучнага стварэння такім чынам цяжкіх абставін ці наступстваў. Суб'ект, які здзяйсняе правакацыі, завецца правакатарам. Правакацыі заснаваныя на асаблівасцях псіхалогіі чалавека і яго паводзінах як сацыяльнай істоты, таму правакацыі вывучаюцца псіхалогіяй і сацыялогіяй.
Новы Ясінец
Новы Ясінец (Nowy Jasiniec) — вёска ў Польшчы. Уваходзіць у склад Быдгашчскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Насельніцтва 207 чалавек.
Вялікагерцагская пахавальня
Гісторыя
Фундатарамі былі вялікі герцаг Бадэна Фрыдрых I і яго жонка Луіза Пруская. Прычынай для гэтага паслужыла ранняя смерць іх малодшага сына Людвіга Вільгельма. Бацькі пажадалі, каб яго магіла знаходзілася далей ад гарадскога шуму «ў глыбокай самоце ляснога свету». Спачатку членаў княжацкай сям'і звычайна хавалі ў замкавай царкве Св. Міхаіла ў Пфорцхайме ці ў крыпце гарадской царквы Карлсруэ. Аднак гэтыя месцы членам сям'і вялікага герцага было немагчыма наведваць без прыцягнення увагі грамадства.
Пахавальня непрыкметна размешчана на  алеі лістоўніц пасярод лесу Гартвальд на краю Фазанавага саду паміж праспектам Адэнаўэрынг (Adenauerring) і вуліцай Клостэрвег (Klosterweg) у кірунку да інтэрната Hans-Dickmann-Kolleg. Яна лічыцца аднам з наймаляўнічых помнікаў гісторыі і архітэктуры Бадэна.
Салонскі сельсавет
Сало́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Саланое.
Вялікагерцагская пахавальня
Пахаваныя
Памерлыя да 1888 года члены сям'і Бадэнскага дому першапачаткова былі пахаваны ў крыпце евангелічнай гарадской царквы Карлсруэ і перапахаваны ў вялікагерцагскай пахавальні толькі пасля Другой сусветнай вайны. Спіс адсартаваны паводле года смерці:
Круцігалоўка
Круцігалоўка звычайная (Jynx torquilla) — дробная птушка з доўгай рухомай шыяй, якая адносіцца да сямейства Дзятлавых, род Круцігалоўкі, аднак па вонкавым выглядзе і паводзінах больш падобная да вераб'іных птушак. З дзятлавымі круцігалоўку радніць перш за ўсё характэрная будова ног — два пальцы звернутыя назад і два наперад, і доўгі клейкі язык, а таксама хвалепадобны характар ​​палёту.
Салонскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Салонскі (Саланоўскі) сельсавет у складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Акцябрскага сельсавета.
Круцігалоўка
Апісанне
Даўжыня цела 16-19 см, размах крылаў 25-30 см. Параўнальна доўгі хвост, кароткая дзюба, верх колеру карычневы, спод белаваты з далікатнымі палоскамі, праз вока цёмная паласа. Зверху галавы пёры часта падымаюцца. Часта ў пошуках насякомых скача па зямлі з паднятым хвастом. Галаву здольная паварочваць моцна назад.
Пашырэнне
Арэал: Еўропа (акрамя Ірландыі, Брытанскіх а-воў і крайняй поўначы), праз Цэнтральную Азію поясам да Сахаліна і Японіі, а таксама Кітая ўключна. Лакальна сустракаецца ў Малой Азіі, на Каўказе, на паўночным захадзе Афрыцы, паўночным захадзе Індыі.
Салонскі сельсавет
8 снежня 1966 года Салонскі сельсавет утвораны зноў з часткі Акцябрскага сельсавета ў складзе 9 населеных пунктаў (вёскі Александроў, Вялікія Рагі, Істобкі, Казёл, Лясань, Малыя Рагі, Нівы, Саланое і Салонская Карма). 1 жніўня 2008 года скасавана вёска Казёл.
Круцігалоўка
Пашырэнне
Насяляе прарэджаныя лісцевыя і змяшаныя дрэвастоі, акрамя таго — старыя паркі (нават у гарадах) і сады, могілкі, алеі, прырэчныя лясы. Часцей жыве па краях вялікіх лясоў, чым у глыбі. У Швейцарыі даходзіць да 1000 м над у.м. У паслягнездавы перыяд засяляе не толькі лясы, але таксама паўпустыні і нават пустыні, пакрытыя калючымі кустамі або скупа парослыя дрэвамі, таксама пасевы.
Пералётная птушка, зімуе ў Афрыцы і на поўдні Азіі, нешматлікая ў басейне Міжземнага мора і на Блізкім Усходзе.
Салонскі сельсавет
У склад Салонскага сельсавета ўваходзілі да 1954 года вёскі Гнілая Лужына, Залужжа, Зямлянкі, да 1962 года пасёлак птушкаадзялення саўгаса «Жлобін» (зараз не існуюць).
Круцігалоўка
Асаблівасці біялогіі
Асноўны корм — мурашкі і іх кукалкі, а таксама іншыя дробныя насякомыя. Свае гнёзды не выдзёўбвае, але займае кінутыя дуплы іншых дзятлаў альбо выганяе з іх вераб'іных птушак (напр., сініц, вераб'ёў, мухаловак). Селіцца ў гнездавых скрынках, часам у шчылінах сценакбудынкаў, зрэдку ў норах у ярах.
Салонскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2738 чалавек, з іх 93,2 % — беларусы, 3,9 % — рускія, 1,5 % — украінцы.
Круцігалоўка
Асаблівасці біялогіі
Яйкі (7-10, часам 5-12), авальныя з лёгка зрэзаным вузейшым канцом, белыя, бліскучыя.
Помнік вызваліцелям (Высачаны)
Аіпсанне
На ўшанаванне памяці воінаў-вызваліцеляў, партызан і падпольшчыкаў-камсамольцаў з Высачан, якія ў 1942—1944 гадах вялі барацьбу ў тыле нямецкіх войскаў, у 1975 годзе пастаўлены абеліск. У ніжнюю частку абеліска ўманціраваны блок з барэльефнымі выявамі твараў воіна і партызана, а таксама рукі са зброяй. Злева — гарызантальны брус на апорах з надпісам-прысвячэннем. Дынамічны зрэз левай грані абеліска, кантраст шурпатай яго фактуры і згладжанай са слядамі апалубкі паверхні бруса ўзмацняе выразнасць помніка. Абеліск пастаўлены на выкладзенай шэрымі бетоннымі плітамі пляцоўцы, да якой вядзе дарожка.
Архітэктар помніку В. Ягадніцкі.
Прыазёрны (Ямала-Ненецкая аўтаномная акруга)
Прыазёрны — пасёлак у Надымскім раёне Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі Расіі. Пасёлак размешчаны на 383 кіламетры газаправода Урэнгой — Ужгарад, на левым беразе ракі Левай Хеты. Пасёлак быў заснаваны ў 1982 годзе ў сувязі з будаўніцтвам кампрэсарнай станцыі на 383 кіламетры газаправода Урэнгой — Ужгарад.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР ад 5.11.1984 года № 1565 населенаму пункту Надымскага раёна Ямала-Ненецкай аўтаномнай акругі прысвоена найменне пасёлак Прыазёрны.
Міхаіл Уладзіміравіч Шэлехаў
Міхаіл Уладзіміравіч Шэлехаў (,, Самахвалавіцкі раён, Менская акруга, БССР (цяпер — Пухавіцкі раён, Беларусь) — ) — беларускі краязнаўца і педагог. Ганаровы грамадзянін горада Давыд-Гарадка (2001).
Біяграфія
Бацька Міхаіла, Уладзімір Шэлехаў, быў адным з арганізатараў мясцовага калгаса, старшынёй сельсавета, загінуў на фронце ў 1944 г. Да Вялікай Айчыннай вайны закончыў сем класаў сярэдняй школы ў Дудутках. З кастрычніка 1942 года — у савецкім партызанскім атрадзе імя Суворава 2-й Мінскай брыгады. 7 лістапада 1943 года быў узнагароджаны медалём «Партызану Айчыннай вайны» II ступені. У канцы 1943 года быў паранены і трапіў у палон, знаходзіўся ў лагерах ваеннапалонных у нацысцкай Германіі. У пачатку 1945 года ўдалося ўцячы, прабраўся на ўсход і уступіў у Чырвоную армію. Ваяваў у складзе стралковага палка зенітнай дывізіі 9-га стралковага корпуса 5-й ударнай арміі 1-га Беларускага фронта. Удзельнічаў у фарсіраванні Одэра, у штурме Берліна. Быў паранены. Пасля Перамогі служыў у Германіі. Дэмабілізаваны ў красавіку 1947 года ў званні старшага сяржанта.
Выбіраўся дэпутатам Давыд-Гарадоцкага гарадскога і Столінскага раённага Саветаў дэпутатаў.
У 2012 годзе лаўрэат «Русской премии» за зборнік арыентальных навэл «Колодец потопа».
Творчасць
Аўтар сотняў публікацый па гісторыі і краязнаўстве паўднёвых тэрыторый Беларусі і Палесся. У 2012 годзе выдадзена кніга «За веру и волю», у якой расказваецца аб рэлігійнай сітуацыі на Беларусі ў XVI—XVIII стагоддзях.
Падзенне метэарыта на Урале ў 2013 годзе
Падзенне метэарыта на Урале ў 2013 годзе — падзея, якая адбылася 15 лютага 2013 года. Палёт баліда назіралі ў Свярдлоўскай, Курганскай і Цюменскай абласцях Расіі, а таксама ў паўночных раёнах Казахстана. Метэарыт выбухнуў над Чалябінскам на вышыні 30-70 км прыкладна ў 09:20 па мясцовым часе і выбіў вокны ў будынку. Паводле ацэнкі вучоных Расійскай акадэміі навук, маса метэарыта склала 10 тон. Хуткасць баліда пры падзенні склала ад 20 да 70 кіламетраў у секунду.
З-за выбухнай хвалі пацярпелі каля 1,2 тыс. чалавек. Шпіталяваны па розных даных ад больш за 40 да 112 чалавек. Двое пацярпелых знаходзяцца ў рэанімацыі. Шмат траўмаў было ад выбітага шкла. Выбухная хваля пашкодзіла будынкі. Матэрыяльная шкода перавысіла мільярд рублёў па папярэдняй ацэнцы. Быў уведзены рэжым надзвычайнай сітуацыі.
Некалькімі днямі раней, 11 лютага на Урале над тэрыторыяй Башкірыі таксама быў зафіксаваны пралёт буйнога баліда.
Мілевічы
Міле́вічы (, Милевичи) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавета. Размешчана на правым беразе ракі Случ, за 16 км на поўнач ад Леніна.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніца вядома з XVI ст. як вёска ў Новагарадскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі.
Інфраструктура
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Мікашэвічы — Слуцк.
NGC 2971
NGC 2971 (іншыя абазначэнні — UGC 5197, MCG 6-22-5, ZWG 181.87, ZWG 182.5, PGC 27843) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бамбардзіроўка Тэтуана
Бамбардзіроўка Тэтуана (Bombardeo de Tetuán) — паветраная атака на горад Тэтуан, сталіцу Іспанскага Марока, якая адбылася 18 ліпеня 1936 года ў пачатку грамадзянскай вайны ў Іспаніі.
Сітуацыя
17 ліпеня 1936 года ў Мелільі пачалося паўстанне нацыяналістычна настроеных вайскоўцаў. Ноччу яны здолелі цалкам захапіць горад. Артура Альварэс-Буіла Гадзіна, вярхоўны камісар Іспаніі ў Марока, адмовіўся далучыцца да апазіцыі, але ў рэшце рэшт быў узяты ў палон і заменены палкоўнікам Эдуарда Саенсам дэ Буруага. Да таго часу ўсё Іспанскае Марока апынулася ў руках паўстанцаў.
Бамбардзіроўка
18 ліпеня ў раёне, вядомым як Медзіна Тэтуана, рэспубліканцы скінулі 8 бомбаў. Яны трапілі ў будынак Вярхоўнай камісіі і мячэць, што прывяло да шматлікіх ахвяр. З-пад абломкаў было вынята 15 забітых і больш за 40 параненых. Мясцовае мараканскае насельніцтва, раззлаванае разбурэннямі і ахвярамі, падняло паўстанне супраць іспанцаў. Натоўп накіраваўся да Вярхоўнага камісарыяту. Мяцежныя войскі спрабавалі суцішыць мараканцаў, але тыя апынуліся нястрымнымі. Дэлегат па справах карэнных народаў палкоўнік Хуан Луіс Бегбедэр адправіўся да свайго сябра, візіра Ахмеда эль-Ганміа, просячы дапамогі. Ён прыбыў на месца падзей на кані і, заклікаючы да імя Алаха, уціхамірыў суайчыннікаў.
Візір быў удастоены ордэна Святога Фердынанда. Генерал Франсіска Франка, лідар іспанскіх нацыяналістаў, асабіста ўручыў яму ўзнагароду.
Вынікі
Налёт не нанёс ніякай шкоды сілам нацыяналістаў, але сама бамбардзіроўка выклікала раздражненне ў мараканцаў і згуртавала іх вакол паўстанцаў супраць рэспубліканскага ўрада.
Карташавічы
Карташавічы (Карташевичи) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перавалоцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 210 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 14 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 4 км на паўночны захад ад аўтадарогі Дзямідаў - Рудня, на беразе ракі Рутавеч. За 16 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Сталовіцкі сельсавет
Стало́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Сталовічы.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гарадзішчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Пастарынскага сельсавета, вёска Новы Свет перададзена ў склад Каўпеніцкага сельсавета Навамышскага раёна. 21 студзеня 1961 года ў склад Гірмантаўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Драгабыль і Пастарынне). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Баранавіцкага раёна. 21 чэрвеня 1966 года ў склад Мядзеневіцкага сельсавета перададзена вёска Арабаўшчына. 17 лютага 1975 года скасавана вёска Пастарынне (злілася з вёскай Пастарынне Гірмантаўскага сельсавета). На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 14 населеных пунктаў. 6 мая 1978 года скасавана вёска Тодараўцы (злілася з вёскай Вялікія Гацішчы).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1674 чалавекі, з іх 90,0 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 3,5 % — палякі.
Легенда
Леге́нда (ад сяр.-legenda «чытанне», «чытанае», «збор літургічных урыўкаў для штодзённай службы») — адна з разнавіднасцяў неказачнага празаічнага фальклора. Пісьмовае паданне пра якія-небудзь гістарычныя падзеі або асоб у т.л. апавяданні са святога Пісання, дзеянні святых апосталаў, жыцці святых.
У пераносным сэнсе адносіцца да абвеяных славай, якія выклікаюць захапленне падзей мінулага, адлюстраванага ў казках, апавяданнях і г.д. Як правіла, характэрны дадатковы рэлігійны ці сацыяльны пафас.
Легенда — прыблізны сінонім паняцця міф; эпічнае апавяданне пра тое, што адбывалася ў незапамятныя часы; галоўныя героі апавядання — звычайна героі ў поўным сэнсе слова, часта ў падзеях непасрэдна ўдзельнічаюць багі і іншыя звышнатуральныя сілы. Падзеі ў легендзе нярэдка перабольшваюцца, дадаецца шмат выдумкі. Таму вучоныя не лічаць легенды цалкам дакладнымі гістарычнымі сведчаннямі, не адмаўляючы, зрэшты, што ў большасці сваёй легенды заснаваны на рэальных падзеях.
Легенды дзеляць на рэлігійныя і сацыяльныя.
Легенды, як правіла, былі вуснымі апавяданнямі, часта пакладзенымі на музыку; перадаваліся легенды з вуха на вуха, звычайна вандроўнымі казачнікамі. Пазней мноства легенд было запісана.
Паколькі, калі пра каго-небудзь складалі легенды, гэта азначала грамадскае прызнанне яго дзеянняў, слова набыло дадатковы сэнс: так завуць падзеі і дзеячаў (напрыклад, «Легенда рока»), якія атрымалі прызнанне і пашану.
Галадок
Галадо́к (Scleranthus) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны. Сцёблы шматлікія, прамастойныя, прыўзнятыя і распасцёртыя, даўжынёй да 20 см. Лісце простае, супраціўнае, вузкалінейнае (накшталт шчацінак), без прылісткаў. Кветкі дробныя, без пялёсткаў, у густых паўпарасоніках. Плод — аднанасенная каробачка.
Пашырэнне і экалогія
Род налічвае 10 (7 ) відаў. Расліны роду пашыраныя ў Еўропе, Азіі, Паўночнай Афрыцы і Аўстраліі. Растуць у сухіх хваёвых лясах, на ўзлесках, лугах, пустках, каля дарог. Пустазелле на палях.
Некаторыя віды — лекавыя расліны.
Прыазёрны
Прыазёрны — тапонім.
Дварнасельскі сельсавет
Дварнасе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Дворнае Сяло.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Мёрскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мёрскага сельсавета.
17 снежня 1971 года цэнтр Наўгародскага сельсавета перанесены ў вёску Дворнае Сяло, сельсавет перайменаваны ў Дварнасельскі, адначасова ў склад сельсавета з Мёрскага пассавета перададзены 23 населеныя пункты (вёскі Блажкі, Гір’яты, Дзянісава, Загор’е, Канахі, Карпачова, Картавыя, Мароські, Міснікі, Наталіна, Падгайцы, Пад’ельцы, Плейкі, Свярдлы, Станулева, Юнцы і хутары Жугераўшчына, Крыштулі, Лаўкі, Мёркі-II, Ракавыя, Рыжэўшчына, Табары), у склад Новапагосцкага сельсавета перададзены 21 населены пункт (вёскі Вострава, Каланіцы, Краснае, Купчалёва, Руда, Стары Пагост, Юндзялова і хутары Альхоўка, Антонаўцы, Бабаўшчына, Дубоўка, Зацішша, Зялёнка, Кавалеўшчына, Пагнойкі, Падазер’е, Падмосце, Прамыслы, Старына, Траццякі, Шандзіна). 26 сакавіка 1973 года ў склад Новапагосцкага сельсавета пералічаны 9 населеных пунктаў: вёскі Белеўцы, Вусаўцы, Мілейкі, Наўгароды, Смолеўцы, хутары Карсакава, Падальхоўка, Пельнева, Шудзелеўшчына. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дварнасельскага сельсавета 39 населеных пунктаў.
4 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад зноў утворанага Мёрскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 27 населеных пунктаў: Беларуская, Блажкі, Вазаўнікі, Вязаўцы, Гір’яты, Дворнае Сяло, Жугераўшчына, Загор’е, Калганова, Канахі, Картавыя, Крыштулі, Мёркі 2, Наталіна, Падгайцы, Пад’ельцы, Пестуны, Плейкі, Ракавыя, Свярдлы, Селішча, Станулева, Стафанова, Сухія, Цілеўцы, Чахоўшчына і Юнцы.
Энергетычны напой
Энергетычны напой - напой, у складзе якога знаходзяцца стымулюючыя рэчывы (часцей за ўсё кафеін). Лічыцца сродкам разумовай і фізічнай стымуляцыі. Часцей за ўсё ў склад энергетычных напояў уваходзіць цукар, часам - раслінныя экстракты і амінакіслоты. Энергетычныя напоі таксама могуць быць газаванымі.
Кава, гарбата і іншыя натуральныя напоі, што змяшчаюць кафеін, не з'яўляюцца энергетычнымі напоямі. Таксама не лічацца энергетычнымі безалкагольныя напоі накшталт Кока-колы.
Беларускі рынак энергетычных напояў прадстаўлены такімі брэндамі як Red Bull, Burn, Бізон і DYNAMI:T.
Прэзідэнцкія выбары ў Туркменістане (2017)
Прэзідэнцкія выбары ў Туркменістане прайшлі 12 лютага 2017 года.
Кан
Кан (Caen) — горад і камуна на паўночным захадзе Францыі, сталіца рэгіёна Ніжняя Нармандыя і прэфектура (адміністрацыйны цэнтр) дэпартамента Кальвадос. Дэвіз горада — «адзін Бог, адзін Кароль, адна Вера, адзін Закон» (Un Dieu, un Roy, une Foy, une Loi). Насельніцтва — 114 тыс. чалавек (1999).
Геаграфія
Кан размешчаны на берагах ракі Орн, прыкладна за 10 км ад таго адрэзка ўзбярэжжа праліва Ла-Манш, які мае сярод турыстаў мянушку «Нармандскай Швейцарыі». З портам Уістрэам на беразе Ла-Манша яго злучае пракладзены на загад Напалеона III марскі канал. Па тэрыторыі горада таксама працякае мноства дробных рэк, галоўным чынам забраных у калектары.
Гісторыя
Першыя весткі пра Кан належаць да часу кіравання герцагаў нармандскіх, адзін з якіх, Вільгельм Заваёўнік, зрабіў Кан сваёй сталіцай. На працягу ўсёй сваёй гісторыі Кан падзяляў лёс Нармандыі; у 1204 годзе разам з ёю перададзены Іаанам Беззямельным французскай кароне. У 1346 годзе англічане ўзялі яго прыступам; канчаткова вярнуўся да Францыі горад толькі ў 1450 годзе. У 1432 годзе Джон Ланкастэрскі, герцаг Бедфард заснаваў Канскі ўніверсітэт, які за сваю гісторыю не раз закрываўся і аднаўляў працу (у сучасным выглядзе — з 1957 года).
(42355) Тыфон
(42355) Тыфон (42355 Typhon) — невялікі аб’ект рассеянага дыска, хоць таксама можа быць класіфікаваны як кентаўр.
26 мая 2002 года аб’ект быў уключаны ў каталог малых планет пад нумарам 42355. 9 лістапада 2006 года яму афіцыйна прысвоена імя. Аб’ект названы па імі пачвары Тыфона з старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Спадарожнік
На здымках тэлескопа «Хабл», зробленых 20 студзеня 2006 года, у Тыфона быў адкрыты спадарожнік, названы Яхідна (42355 Typhon I Echidna), які абарачацца на адлегласці каля 1,3 тыс. км ад асноўнага цела. Дыяметр Яхідны складае 78±8 км.