cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пошукавы маркетынг
Склад пошукавага маркетынгу
Кожная вэб-студыя, альбо інтэрнэт-агенцтва самастойна вызначаюць аб’ём і паслядоўнасць мерапрыестваў пошукавага маркетынга, засноўваючыся на:
У залежнасці ад абранай стратэгіі прасоўвання ў інтэрнэце самым пашыраным складам мерапрыемстваў пошукавага маркетынгу для вэб-сайта з’яўляецца:
Іван Макаравіч
«Іван Макаравіч» — мастацкі фільм, кінааповесць рэжысёра Ігара Дабралюбава. Знята на кінастудыі «Беларусьфільм». Сцэнарый: В. Саўчанка. Аператар Дзмітрый Зайцаў. На экраны фільм выйшаў 18 лістапада 1968 года.
Акцёры
Віктар Махонін, Ірына Бразгоўка, Тамара Логінава, Аркадзь Трусаў
Сюжэт
У звычайным беларускім гарадку жыве просты хлопчык Ваня — жыве, як астатнія яго аднагодкі. Пачынаецца Вялікая айчынная вайна. 13-гадовы хлопчык Іван губляе ўсіх блізкіх. Бацька пайшоў на фронт, маці загінула пры бамбёжцы. Івану даводзіцца выжываць, спадзеючыся толькі на свае сілы. Ён эвакуіруецца за Урал, уладкоўваецца на завод і нават знаходзіць магчымасць дапамагчы незнаёмым людзям.
Новарайчыхінск
Новарайчыхінск (Новорайчи́хинск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Амурскай вобласці (Расія), уваходзіць у склад гарадской акругі пгт Прагрэс. Знаходзіцца ў даліне ракі Кіўда. Размешчаны прыкладна за 2 км на захад ад адміністрацыйнага цэнтра пас. Прагрэс.
Заронава
Заронава — тапонім:
Трэцяя ракета (фільм)
«Трэцяя ракета» — поўнаметражны чорна-белы мастацкі фільм пра Вялікую Айчынную вайну, пастаўлены на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1963 годзе рэжысёрам Рычардам Віктаравым па аднайменнай аповесці Васіля Быкава. Прэм’ера адбылася 23 верасня 1963 года. Кампазітарам фільма быў Яўген Глебаў.
Вялец
Назву Вяле́ц маюць:
Не плач, Алёнка
«Не плач, Алёнка» (іншая назва Стрыжанёк) — кінанавела, знятая на кінастудыі «Беларусьфільм» рэжысёрам Віталём Чацверыковым. Фільм выйшаў на экраны ў ліпені 1964 года.
Сюжэт
Маладая дзяўчына Алёнка, узав ад каханага чалавека, што ён не любіць яе, не з'явілася на працу і ледзь не парушыла ўвесь складаны вытворчы працэс буйнога прадпрыемства. Ужо паўстала пытанне аб яе звальненні. Але таварышы чуйна паставіліся да перажыванняў дзяўчыны і дапамаглі ёй ўсвядоміць свой ​​учынак.
Бясконцая гісторыя (кніга)
Бясконцая гісторыя (Die unendliche Geschichte) - аповесць нямецкага пісьменніка Міхаэля Эндэ. Фармальна дзіцячая, яна адрасавана шырокім колам чытачоў. За дынамічным, прыгодніцкім, сюррэалістычным, казачным сюжэтам схаваны сур'ёзныя філасоўскія разважанні аўтара аб фарміраванні чалавечай індывідуальнасці, аб праблемах выбара, подзвіга, абавязка, аб лёсе сучаснага грамадства. Сюжэт цалкам алегарычны, з-за чаго па мастацкіх сродках і па тэматыцы (шлях чалавечага жыцця, станаўленне асобы) пераклікаецца з "Падарожжам пілігрыма" Дж. Баньяна.
Кніга часткова напісана пад уплывам антрапасофіі Рудольфа Штайнера. Іншыя таксама назіраюць сувязь з вучэннем Тэлемы.
Сюжэт
Хлопчык Бастыян любіў чытаць кнігі, выдумляць гісторыі і марыць, але быў дрэнным вучнем і ізгоем сярод аднагодкаў. Ахоплены нясцерпнай цікавасцю да незвычайнай кнігі ў краме хмурнага Карла Карэандэра, хлопчык скрадае кнігу і замыкаецца на школьных вышках.
Кніга завецца "Бясконцая гісторыя". Яна распавядае пра чароўную краіну Фантазію, якая гіне з-за таго, што яе праглынае Нішто. На пошук сродкаў выратавання краіны накіраваны хлопчык Атрэю - малады герой, адважны і моцны - супрацьлегласць неўклюдзе і баязліўцу Бастыяну. Па зместу кнігі Атрэю спазнае шмат захапляючых і сюррэалістычных прыгодаў, сустракаецца з чароўным драконам шчасця Фухурам (у англійскім перакладзе - Фалькорам) і хутка даведваецца, што краіна Фантазія гіне па наступнай прычыне: жыхары чалавечага свету (які існуе паралельна з казачнай Фантазіяй) забываюць свае мары, выкараняюць усе чароўныя вобразы ў сваёй душы, у сваёй галаве. Таму Фантазія знікае, а Нішто - гэта пустэча, якая з'яўляецца на яе месцы. Але жыхары Фантазіі, якія трапілі ў нішто, не паміраюць. Яны пераносяцца ў свет людзей і ператвараюцца там у хлусню, неадчэпныя ідэі, у страхі, у кашмары, з дапамогай якіх вядуцца войны, ствараюцца таталітарныя рэжымы і г.д.
Каб выратаваць Фантазію, трэба перанесці ў яе дзіця з чалавечага свету. Працягваючы чытаць, Бастыян пачынае разумець, што гаворка ідзе аб ім, што падзеі, аб якіх ён чытае, адбываюцца на самой справе, у дадзены момант. Дзяўчынка Імператрыца (гераіня кнігі) прама заяўляе, што іх чароўная краіна - гэта кніга, якой няма канца, што гэтую кнігу зараз і чатые хлопчык, які выратуе Фантазію. Пры гэтым яна называе дакладныя рысы, у якіх Бастыян пазнае самога сябе.
Апынуўшыя ў Фантазіі (не без цяжкасцей і унутраных хістанняў), Бастыян выратоўвае амаль знікшую на той момант краіну сваім жывым уяўленнем. Добрая і міласэрная Дзяўчынка Імператрыца дазваляе яму змяніць сваю знешнасць, і тоўсты, непрыгожы Бастыян ператвараецца ў дужага, смелага прыгажуна.
Бастыян прыводзіць войска ў сталіцу Фантазіі, у Вежу Слановай Косці, дзе жыла Дзяўчынка Імператрыца. Але кіраўніца Фантазіі, як высветлілася, знікла адтуль яшчэ ў старадаўнія часы, і таму Бастыян без перашкод абвяшчае сябе каралём Фантазіі. Пасля гэтага ён быў нібыта разгублены: ужо не ведаў, да чаго імкнуцца, аб чым марыць. Яго жыццё нібыта страціла сэнс, зайшло ў тупік, зрабілася маркотным.
Раптам стала вядома, што хлопчык Атрэю і дракон Фухур сабралі вялікае войска, каб звергнуць свайго былога сябра і - як яны лічылі - выратаваць яго ад наступных жудасных памылак. Каля Вежы Слановай Косці адбываецца страшэнная бітва, крывавая, з вялізэрнымі стратамі. Нечакана сама Вежа Слановай Косці - цэнтр Фантазіі - абвалілася. Атрэю спрабаваў забраць ў Бастыяна амулет Аўрын, які быў дадзены Дзяўчынкай Імператрыцаю і надаваў хлапчуку ўсю яго моц, выкананне ўсіх яго жаданняў - амулет, сілу якога Бастыян абярнуў супраць самой сваёй дабрадзейкі. Але Атрэю быў паранены.
Бастыян накіраваўся праследваць былога сябра, але трапіў у Горад Былых Каралёў. Гэты горад насяляюць вар'яты, алігафрэны. Аказалася, што яны - былыя людзі, прышэльцы з чалавечага сусвету. Такія ж, як Бастыян. Яны таксама траплялі ў Фантазію і, стаўшы на памылковы шлях, спрабавалі абвясціць сябе каралямі. Але ў выніку страцілі рэшткі ўспамінаў аб сваім папярэднім жыцці сярод людзей і ператварыліся ў ідыётаў. Тое ж самае чакае і Бастыяна, калі ён не вернецца дадому да таго, як канчаткова забудзе сваё папярэдняе жыццё. На той час ён ужо амаль не памятаў сваіх сваякоў, свайго дома.
Бастыян горка пакаяўся за ўсе свае ўчынкі. Насілу выбраўшыся са страшэннага Горада Былых Каралёў, ён пачынае вандраваць па Фантазіі. Тая працягвае выконваць яго таямнічыя жаданні, і з выкананнем кожнага ён гулбяе частку ўспамінаў аб сваім былым жыцці. І разумее, што дзеля вяртання дадому павінны пазнаць сваё самае сапраўднае, самае шчырае жаданне - але як мага хутчэй, пакуль не растраціў апошнія ўспаміны на розныя ілжывыя, падманныя жаданні (якім у свой час быў намер зрабіцца каралём Фантазіі).
Хутка Бастыяну пачынае здавацца, што яго сапраўднае жаданне - апынуцца сярод блізкім, родных душ. І нібыта назнарок яму пападаецца чароўная правінцыя Фантазіі, дзе усе жыхары былі аднолькавыя, а сваімі магічнымі караблямі кіравалі з дапамогаю тэлепатыіі, аб'ядноўваючы пры гэтым свае розумы, свае ўсведамленні. Але Бастыян хутка зразумеў, што такое аб'яднанне - падманнае, бо жыхары гэтых мясцін не умеюць сапраўдна любіць адзін аднаго.
Тады Бастыян разумее, што яму трэба, каб нехта любіў яго. І быццам знарок яму трапляецца чароўная хатка, дзе жыла Аюола - жанчына-дрэва, на якой раслі кветкі і розная садавіна. Добрая і мудрая, яна прылашчвае хлопчыка і дапамагае яму зразумець, што яго сапраўднае жаданне - гэта навучыцца любіць самому. Але выкананне ўсіх папярэдніх жаданняў прыводзіць да таго, што Бастыян забывае ўсё сваё жыццё, нават сваіх бацьку і маці, і помніць толькі сваё імя. Гэтакім ён і пакідае хату Аюолы, накіраваўшыся дзеля выканання свайго сапраўднага, шчырага жадання, сутнасць якога ён тут зразумеў.
На прыканцы свайго падарожжа ён сустракае шахту сляпога Ёра. Той выкопвае на сваіх рудніках пласцінкі, на якіх былі адціснутыя ўсе забытыя сны, якія калісці сніла чалавецтва. Па словах Ёра, ўся Фантазія стаіць на падмурку з забытых сноў. Яны ўлятаюць сюды з чалавечага сусвета і адслойвайваюцца тут, унутры зямлі, бясконцымі пласцінкамі.
Бастыян развітваецца з Ёрам і накіроўваецца з гэтаў пласцінкаю да выхаду з Фантазіі. Там яго сустракаюць хлопчык Атрэю і чароўны дракон Фухур. Сябры зноў мірацца і трапляюць унутр самого амулета Орына. Гэты і ёсць брама з Фантазіі. Сябры бачаць вялізэрных змеяў, якія перапляліся адна з адною, - тых самых, якія былі выяўлены на Орыне.
Бастыян вяртаецца дадому, і пры гэтам робіцца гэтакім жа тоўстым і непрыгожым, як раней. Але за доўгія часы ў Фантазіі змяніўся яго характар, ён стаў мужным і разумным. Бацька і сын пераадольваюць прорву, якая ўсе апошнія гады была паміж імі, і пачынаюць жыць шчасліва.
Экранізацыі
У 1984 г. Петэрсэн Вольфганг і кампанія Warner Brothers знялі фільм "Бясконцая гісторыя", заснаваны на першай палове кнігі. Фільм стаў папулярны, але не спадабаўся самаму аўтару, які нават дамогся таго, как яго імя ўбралі з тытраў. Былі таксама знятыя "Бясконцая гісторыя - 2" (заснаваная на другой палове кнігі) і "Бясконцая гісторыя - 3" (якая мела самастойны сюжэт і только карысталася некаторымі персанажамі кнігі). Абодва фільма атрымалі нізкія адзнакі крытыкаў.
Яўген Іванавіч Чазаў
Яўген Іванавіч Чазаў (Евге́ний Ива́нович Ча́зов; нар., , РСФСР, СССР) — савецкі і расійскі кардыёлаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар. Ганаровы дырэктар ФДБУ «Нацыянальны медыцынскі даследчы цэнтр кардыялогіі».
Начальнік 4-га Галоўнага ўпраўлення пры Міністэрстве аховы здароўя СССР у 1967—1986 гадах. Міністр аховы здароўя СССР у 1987—1990 гадах. Член Прэзідыума РАМН з 1972 года.
Член ЦК КПСС у 1982—1990 гадах (кандыдат у члены ЦК у 1981—1982 гадах). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 9, 10, 11 скліканняў. Член КПСС з 1962 года.
Ініцыятар стварэння і сустаршыня міжнароднага руху «Урачы свету за прадухіленне ядзернай вайны», якому ў 1985 годзе была прысуджана Нобелеўская прэмія міру.
Апошні хлеб
«Апошні хлеб» — кінааповесць, знятая на кінастудыі «Беларусьфільм». Рэжысёр: Барыс Сцяпанаў. Сцэнарыст: Вадзім Трунін. Аператары: Анатоль Забалоцкі, Юрый Марухін. Кампазітар: Марк Фрадкін. Мастак: Яўген Ганкін. Па матывах аднайменнай аповесці В.Труніна. Прэм’ера: 19 жніўня 1963 года.
Акцёры: Юрый Салаўёў, Таццяна Гаўрылава, Аляксей Локцеў, Георгій Жжонаў, Іван Назараў, Генадзь Юхцін, Усевалад Кузняцоў, Павел Кашлакоў, Аркадзь Трусаў, Гінаят Касымханаў, Раман Філіпаў, Уладзімір Пратасенка, Ігар Ясуловіч.
Сюжэт
Перабраўшы сваімі рукамі ўсе дэталі старэнькага камбайна, цаліннік-першапраходзец дзед Якушэнка апошнюю сваю вялікую гарачую пару — уборку хлеба — сустрэў годным чынам. Але механік распарадзіўся па-свойму: зняў з машыны дзеда ўсе шасцярэнькі і пусціў іх на запчасткі прабуксоўвальнай тэхнікі. Аляксей, Ірына і Дзмітрый вырашылі дапамагчы дзеду — і адправіліся ўвечары шукаць па суседніх гаспадарках запчасткі для яго камбайна…
Хантсвіл
Ханствіл:
Вялец (Глыбоцкі раён)
Вяле́ц (, Велец) — вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Інфраструктура
Праз вёску праходзяць мясцовыя аўтамабільныя дарогі (Мнюта 2 — Вялец) і  (Апанасенкі — Лужкі — Гваздова).
Спіс аб’ектаў PGC (2267001—2268000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2267001—2268000)
Phyteuma globulariifolium
Phyteuma globulariifolium — від двухдольных кветкавых раслін, які ўключаны ў род сямейства.
Батанічнае апісанне
Невялікая шматгадовая травяністая расліна з карэнішчам, звычайна не праўзыходнае 12 см у вышыню. Парасткі прамыя, голыя. Лісце голае або слаба апушанае па краі, размешчана ў невялікай прыкаранёвай разетцы, некалькі лістоў таксама маецца на сцябле. Прыкаранёвае лісце да 2,5 см даўжынёй, большай частка. ланцэтападобнай формы, з суцэльным або ледзь зубчатым краем.
Кветкі сабраны па 2-7 у шарападобнае суквецце на канцы парастка, з прыкветкамі. Чашачка светла-зялёная, голая, складаецца з трохкутных доляў. Вяночак з выгнутымі пялёсткамі, афарбаваны ў сіне-фіялетавы колер, радзей белы. Лычык трохдольны.
Арэал
У натуральных умовах расце ў гарах на вышыні да 2900 м над узроўнем мора. Распаўсюджаны ў Альпах і Пірэнэях, звычайны на Пірынейскім паўвостраве.
Лі
Лі — гідронім, прозвішча.
Хантсвіл (Алабама)
Хантсвіл (Huntsville) — горад у ЗША, размешчаны ў паўночнай частцы штата Алабама на плато Камберленд. Цэнтр акругі Мэдысан. Насельніцтва — 171 327 чалавек (2007 год), з насельніцтвам гарадской акругі — 395 645 чалавек (2008 год). Размешчаны на рацэ Тэнесі. Горад дзеліцца на пяць адміністрацыйных раёнаў. Алабамскі сельскагаспадарча-механічны ўніверсітэт.
Prunus laurocerasus
Prunus laurocerasus — вечназялёная расліна сямейства.
Батанічнае апісанне
Мае від кустоў або дрэў 2-6 м вышынёй з вялікім жорсткім скурыстым цёмна-зялёным лісцем. Плод ядомы, насенне атрутнае, утрымлівае сінільную кіслату. Расце галоўным чынам у цёплых і ўмераных рэгіёнах Еўразіі і Амерыкі.
Сезон 2013 ФК Нёман Гродна
У 2013-м годзе футбольны клуб «Нёман» з Гродна прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Заўвагі
Пакінулі клуб
* З арэнды
** У арэнду
* У арэнду
Тэрытарыяльныя войскі Беларусі
Войскі тэрытарыяльнай абароны (ТэрА) Беларусі — род войск ва Узброеных сілах Рэспублікі Беларусь, які склікаецца толькі на час вайны або ў перыяд напружанай ваенна-палітычнай сітуацыі. Войскі тэрытарыяльнай абароны маюць дапаможнае значэнне і складаюцца з асоб, якія адбылі тэрмін службы і знаходзяцца ў запасе.
Гісторыя стварэння
У пачатку 2000-х, ва ўмовах скарачэння колькасці Узброеных Сіл і зніжэння ўзроўню ўзбраенняў, адным з найбольш эканамічных шляхоў кампенсацыі сіл і сродкаў, падтрымання абараназдольнасці дзяржавы на належным узроўні стала арганізацыя тэрытарыяльнай абароны. Таксама, абапіраючыся на замежны вопыт, ваеннае камандаванне прыйшло да высновы, што пагроза для краіны можа адыходзіць не толькі ад замежнай дзяржавы, але і ад экстрэмісцкіх і тэрарыстычных груповак. Зыходзячы з войнаў у Афганістане і Чачні, дзе значна пашырыліся і павялічыліся маштабы шкоды ад дыверсійнай работы, паўстала неабходнасць стварэння тылавых ахоўных падраздзяленняў. Гістарычны вопыт, асабліва Вялікая Айчынная вайна, паказаў, што ў выпадку поўнамаштабнай вайны партызанскія аперацыі здольны значна скаваць і аслабіць сілы праціўніка. Усе гэтыя фактары спрыялі стварэнню тэрытарыяльных войскаў.
У 2002 годзе на Барысаўскім ваенным палігоне ў ходзе аператыўна-тактычнага вучэння «Бярэзіна-2002» упершыню былі адпрацаваны практычныя дзеянні тэрытарыяльных войскаў.
Мэты і задачы
Тэрытарыяльныя войскі прызначаны для выканання наступных задач :
Склад
Для вырашэння задач па тэрытарыяльнай абароне ствараюцца тэрытарыяльныя войскі, якія з’яўляецца рэзервовым кампанентам Узброеных Сіл і будуць разгортвацца ў пагражальны перыяд або з пачаткам вайны.
Колькасць войскаў тэрытарыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь — 120 тысяч чалавек, што ўдвая больш, чым служыць у рэгулярных УС РБ. Камплектаванне фарміраванняў вырабляецца з жыхароў адпаведных адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак, здольных да ваеннай службы. Войскі тэрытарыяльнай абароны ўключаюць воінскія фарміраванні ў выглядзе асобных стралковых батальёнаў і асобных стралковых рот.
Сёння створана сем зон тэрытарыяльнай абароны, якія адпаведаюць абласцям і г. Мінску. Кіраванне тэрытарыяльнымі зонамі абароны ажыццяўляюць мясцовыя органы ўлады на чале са старшынямі аблвыканкамаў і Мінскага гарвыканкама і кіраўнікамі раённых выканкамаў. Аператыўнае кіраўніцтва часткамі ТэрА ў ваенны час ажыццяўляе Генеральны штаб Узброеных Сіл.
Звычайна, тэрытарыяльныя батальёны маюць такую ​​структуру:
Спіс аб’ектаў PGC (1026001—1027000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1026001—1027000)
Кольнік круглявы
Кольнік круглявы (Phyteuma orbiculare) — від двухдольных кветкавых раслін, які ўключаны ў род сямейства.
Луіс
Луіс:
Кольнік круглявы
Батанічнае апісанне
Кольнік круглявы — невялікая шматгадовая травяністая расліна з карэнішчам, не перавышае 50 см у вышыню. Сцеблы прамыя, голыя. Лісце шматлікае, сабранае ў прыкаранёвую разетку, на даволі доўгіх хвосціках, да 5 см даўжынёй, ланцэтападобнай або яйкападобнай формы, пілавата-зубчастае, у невялікай колькасці таксама на сцябле, сядзячае, вузкае, са слаба зубчастым краем.
Кветкі ў шарападобных галоўкавыхсуквеццях на канцах сцеблаў, з дробнымі даўгаватымі прыкветкамі. Чашачка светла-зялёная, голая, з завостранымі чашалісткамі. Вяночак моцна выгнуты, цёмна-сіняга, фіялетава-сіняга, рэдка амаль белага колеру. Тычынкі з белымі ніткамі і сінімі пылавікамі. Песцік з трохлопасцевым лычыкам.
Арэал
Кольнік круглявы у натуральных умовах шырока распаўсюджаны ў горных раёнах Еўропы. Паўночная мяжа арэала — Вялікабрытанія і Латвія, паўднёвая — Іспанія і Індыя.
Гарадскія няўдачы
Сюжэт
Селянін Ягорыч прыязджае ў Маскву, каб прадаць на рынку парсючка. Упершыню апынуўшыся ў вялікім горадзе, ён становіцца мімаволі парушальнікам правілаў вулічнага руху: пераходзіць вуліцы ў неналежных месцах, ідзе па тратуары насустрач людскаму патоку, садзіцца не ў той трамвай ды яшчэ з пярэдняй пляцоўкі, займае месца кандуктара і г.д. Змучыўшыся, заплаціўшы штраф і страціўшы парсючка, Ягорыч так і не здолеў дабрацца да патрэбнага месца.
Пётр Лукіч Даўбешкін
Пётр Лукіч Даўбешкін ( — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, гвардыі капітан, Герой Савецкага Саюза (17.11.1943, пасмяротна).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Паўлавічы Віцебскага павета (зараз у Віцебскай вобласці Беларусі). У 1934 годзе скончыў Віцебскі фінансава-эканамічны тэхнікум, працаваў бухгалтарам-эканамістам. З 1934 г. у Чырвонай Арміі. У 1937 годзе скончыў Сумскае артылерыйскае ваеннае вучылішча. Падчас Вялікай Айчыннай вайны з 1941 г. на Калінінскім, Бранскім, Варонежскім, Цэнтральным, 1-м Украінскім франтах.
Сезон 2013 ФК Мінск
У 2013-м годзе футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у чатырох афіцыйных турнірах:
Пётр Лукіч Даўбешкін
Біяграфія
Камандзір дывізіёна 272-га гвардзейскага мінамётнага палка (6-ы гвардзейскі танкавы корпус, 3-я танкавая армія, Варонежскі фронт) гвардыі капітан П. Л. Даўбёшкін вызначыўся 22 верасня 1943 г. у баях каля горада Пераяслаў (Украіна). Дывізіён адным з першых фарсіраваў раку Дняпро каля сяла Грыгарыўка, на захопленым плацдарме адбіў 8 контратак праціўніка. Гвардыі капітан П. Л. Даўбёшкін загінуў у баі за сяло Грыгарыўка 3 кастрычніка 1943 года.
Сезон 2013 ФК Мінск
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Пётр Лукіч Даўбешкін
Біяграфія
Пахаваны ў сяле Ташань Пераяслаў-Хмяльніцкага раёна Кіеўскай вобласці.
Сезон 2013 ФК Мінск
Ігракі
Заўвагі
Пакінулі клуб
* У арэнду
* З арэнды
Спіс аб’ектаў PGC (2268001—2269000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2268001—2269000)
Падуб
Назва
Лацінская назва роду паходзіць ад назвы.
Апісанне
Гэтыя расліны цэняцца за сваё бліскучае скурыстае лісце, цёмна-зялёнае або двухколернае, і яркія ягады, якія могуць быць чырвонага, жоўтага, белага, чорнага і памяранцавага колераў. Яны спеюць восенню і захоўваюцца на раслінах на працягу зімы.
Пашырэнне
У прыродзе прадстаўнікі роду распаўсюджаны ўсюды. Яны растуць у лясах як трапічнага, так і ўмеранага клімату.
Таксанамія
У родзе Падуб каля 475 відаў. Вечназялёныя і лістападныя дрэвы, кусты і ліяны, у тым ліку :
Марыя Вікенцьеўна Мякіннікава
Марыя Вікенцьеўна Мякі́ннікава (нар., ) — беларускі вучоны ў галіне отарыналарынгалогіі. Доктар медыцынскіх навук (1968), прафесар (1970). Другая жонка беларускага скульптара Андрэя Бембеля.
Біяграфія
Нарадзілася ў Гомелі ў сям’і чыгуначнага стрэлачніка. Скончыла ў 1934 годзе медыцынскі тэхнікум, у 1939 годзе — Мінскі медыцынскі інстытут. У 1939—1941 гадах загадчыца отарыналарынгалагічнага аддзялення Полацкай гарадской бальніцы.
У 1944—1946 гадах ардынатар отарыналарынгалагічнага аддзялення 2-й клінічнай бальніцы Мінска. У 1946—1960 годзе асістэнт кафедры хвароб вуха, горла, носа Мінскага медыцынскага інстытута. У 1955 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю «Параўнальная адзнака хірургічнага, кансерватыўнага і камбінаванага метадаў лячэння склеромных паражэнняў носа, насаглоткі і глоткі». У 1960—1969 гадах дацэнт кафедры. У 1968 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па тэме «Клінікалабараторныя паралелі ў вывучэнні склеромы». У 1969—1973 гадах прафесар кафедры. У 1972—1973 гадах выконвала абавязкі кіраўніка кафедры.
Навуковая дзейнасць
Вучаніца прафесара Я. І. Яраслаўскага. Працавала над праблемай этыялогіі, клінікі і прафілактыкі склеромы. Укараніла ў практыку метад лячэння склеромы бранхаскопам з кюрэтажам («Вопыт лячэння склеромы гартані і трахеі ўвядзеннем бронхаскапічнай трубкі», 1947), прымяніла камбінаваны метад лячэння носа і насаглоткі бужамі і дылятатарам.
Аўтар шэрагу даследаванняў па эпідэміялогіі склеромы, апісала асобныя ачагі склеромы, прапанавала класіфікацыю ачагоў склеромы («Клініка склеромы па матэрыялах абследавання ачага», 1959; «Матэрыялы па вывучэнні мікраачагоў склеромы ў г. Мінску», 1962; «Да эпідэміялогіі склеромы», 1965; «Да сучаснай геаграфіі склеромы ў БССР», 1965). Працавала над складанай праблемай дыспансерызацыі хворых склеромай («Пра дыспансерызацыю хворых склеромай», 1961; «Дыспансернае абслугоўванне хворых склеромай у г. Мінску», 1973; «Дыспансерызацыя хворых склеромай у Беларускай ССР», з сааўт., 1975).
Тэарэтычныя і практычныя вынікі абагульнены ў доктарскай дысертацыі «Клінікалабараторныя паралелі ў вывучэнні склеромы», 1968. Разам з супрацоўнікамі кафедры мікрабіялогіі ўпершыню ў Беларусі вывучала эпідэміялогію, этыялогію, патагенез і новыя метады лячэння і прафілактыкі азены. Прапанавала клінічную класіфікацыю азены. Сааўтар манаграфій «Азена, этыялогія, імуналогія і патагенез», 1974; «Азена, клініка, дыягностыка, лячэнне і эпідэміялогія», 1980.
Аўтар больш за 100 навуковых прац. Падрыхтавала 4 кандыдатаў медыцынскіх навук. Брала ўдзел у арганізацыі і правядзенні 5 рэспубліканскіх навуковых з’ездаў і канферэнцый.
Старшыня ўпраўлення Беларускага навуковага таварыства отарыналарынголагаў (1971), ганаровы член таварыства (1993).
Узнагароды
Узнагароджана медалямі, у т.л. баявымі.
Пастарнак палявы
Пастарнак палявы
Елка Энгельмана
Распаўсюджанне і экалогія
У прыродзе арэал віду ахоплівае лясны пояс Скалістых гор Паўночнай Амерыкі. Расце на вышыні 1500—3500 м, аж да верхняй мяжы лесу, часцей па ценявых схілах гор і ў далінах.
Утварае абшарныя чыстыя і змешаныя лясы з піхтамі, , , , , , хвоямі и  — у ніжнім поясе; у верхнім поясе — з , , , хвоямі , ,  і.
У Еўропе як дэкаратыўная культывуецца з 1863 года. У Расіі з канца XIX стагоддзя, малараспаўсюджаная.
Жыве да 300—400 (600) гадоў.
Батанічнае апісанне
Прадстаўнікі віду — дрэвы вышынёй 30-50 м, пры дыяметры ствала 90 см. Крона густая, конусападобная, нярэдка несіметрычная, са злёгку ніцымі галінамі. Кара парэпаная, лускаватая, чырванавата-карычневая, тонкая. Маладыя парасткі жаўтлява-карычневыя, з іржавым апушэннем.
Пупышкі конусападобныя. Ігліца даўжынёй 15-20 (да 25) мм, шырынёй 1,5—2 мм, чатырохгранная, вострая, з двума—чатырма вусцяйковымі лініямі на кожным баку, шыза-зялёная да шызай, старая больш зялёная. На радзіме ігліца трымаецца 10-15 гадоў, у Санкт-Пецярбургу 5-7 гадоў.
Шышкі яйкападобна-цыліндрычныя, даўжынёй 4-7 см, дыяметрам 2,5 см, да паспявання бардовыя, спелыя — светла-карычневыя, з тонкімі, гнуткімі, друзла размешчанымі па краі, зубчастымі лускамі. Спеюць у жніўні—верасні, ападаюць вясной наступнага года. Насенне даўжынёй каля 3 мм, бурае, з крылом даўжынёй каля 12 мм. У 1 кг 160—350 тысяч насенін; сярэдняя вага 1000 штук — 3 г.
Кловіс (Нью-Мексіка)
Кловіс (Clovis) — горад на паўднёвым захадзе ЗША, адміністрацыйны цэнтр акругі Кары штата Нью-Мексіка. Насельніцтва — 33,2 тыс. чалавек (2007). У горадзе размешчана авіябаза ВПС ЗША Кэнан. Разам з Парталесам утварае аб’яднаную статыстычную вобласць.
Юрыдычны каледж БДУ
Юрыдычны каледж БДУ — падраздзяленне БДУ.
== Гісторыя ==
Установа адукацыі «Юрыдычны каледж Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта » створана Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 31.12.1998 г. № 632 у сувязі з неабходнасцю падрыхтоўкі высокакваліфікаваных юрыдычных кадраў з сярэдняй спецыяльнай адукацыяй. 1 верасня 2000 года — дата заснавання Юрыдычнага каледжа.
Высокі ўзровень адукацыі, які атрымліваецца ў юрыдычным каледжы, пацвярджаецца дадзенымі па залічэнні выпускнікоў у ВНУ краіны (у цяперашні час у беларускіх установах вышэйшай адукацыі працягваюць навучанне больш за 95 % былых навучэнцаў юрыдычнага каледжа).
Навучальны працэс
Навучанне ў каледжы ажыццяўляецца па вучэбных планах і праграмах, якія забяспечваюць паглыбленую гуманітарную і спецыяльную падрыхтоўку, а таксама адпаведнае практычнае навучанне.
У каледжы вядуць працу два аддзяленні: на аснове агульнай базавай адукацыі і на аснове агульнай сярэдняй адукацыі.
Навучальны працэс ажыццяўляецца педагагічным калектывам высокага прафесійнага майстэрства. Функцыянуюць 3 камп’ютарных класа, вучэбная лабараторыя заканадаўства, інфармацыйных тэхналогій і тэхнічных сродкаў навучання, у якой навучэнцы могуць сачыць за зменамі ў дзеючым заканадаўстве. Працуюць бібліятэка і чытальная зала з вялікім выбарам найноўшай юрыдычнай літаратуры. Каледж цалкам падлучаны да агульнаўніверсітэцкай інфармацыйнай сеткі, забяспечаны свабодны выхад у Інтэрнэт.
Усе навучэнцы каледжа забяспечваюцца вучэбна-метадычнай літаратурай згодна з устаноўленым нарматыўным патрабаванням.
Іншагароднім навучэнцам прадастаўляецца інтэрнат пры наяўнасці свабодных месцаў.
Навукова-даследчая праца навучэнцаў з’яўляецца неад’емнай часткай іх вучобы і ажыццяўляецца ў формах абароны курсавых і дыпломных работ, удзелу ў спецыялізаваных навуковых канферэнцыях па праве, удзелу ў раённых і гарадскіх канферэнцыях, у спецыялізаваных Алімпіядах.
Асноўнымі базамі тэхналагічнай і пераддыпломнай практыкі з’яўляюцца: Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь, сістэма судоў агульнай юрысдыкцыі, уключаючы эканамічныя суды абласцей і г. Мінска, органы пракуратуры і ўнутраных спраў, раённыя адміністрацыі г. Мінска і выканаўчыя камітэты раёнаў, суб’екты гаспадарання розных формаў уласнасці.
Выпускнікі каледжа маюць права працягваць навучанне па спецыяльнасці на юрыдычным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта са скарочаным тэрмінам навучання (паступаць на 2 курс юрыдычнага факультэта).
Спецыяльнасці і спецыялізацыі
Падрыхтоўка спецыялістаў праводзіцца па спецыяльнасці 2-24 01 02 «Правазнаўства» па спецыялізацыях:
Кваліфікацыя —юрыст.
Працаўладкаванне
Навучанне ў Юрыдычным каледжы дае права працаўладкавання ў:
Іван Батрак
Іван Батрак, сапр. Іван Андрэевіч Казлоўскі (, в. Малое Гальцэва Аршанскага пав. Магілёўскай губ., цяпер Талачынскі р-н Віцебскай вобл. —, НКУС, Масква, «Камунарка») — рускі паэт, публіцыст, перакладчык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і беднага селяніна, дзе апроч яго было пяцёра дзяцей. З маленства дапамагаў бацькам, яны, непісьменныя, усё жыццё цяжка працавалі, каб пракарміць сям'ю і лічылі, што жыць трэба з зямлі, але хлопчык хацеў вучыцца. Сваякі дапамаглі Івану паступіць у Коханаўскае двухкласнае вучылішча. Вучоба супала з рэвалюцыяй 1905 года, настаўнікі апавядалі пра рэвалюцыйныя падзеі, чыталі вострасацыяльныя вершы, што моцна ўплыла на школьнае жыццё і наогул лёс Казлоўскага. У 1908 годзе паступае на 3-ці курс Аршанскага гарадскога вучылішча, у горадзе ўдзельнічае ў сходках і маёўках рабочых, уцягваецца ў рэвалюцыйнай дзейнасць. Скончыць вучылішча не ўдалося, Казлоўскі быў выключаны за карыкатуру на настаўніка. Іван вяртаецца ў Малое Гальцэва, але самаадукацыі не кідае.
У 1911 годзе пазычыў грошы на дарогу і паехаў у Пецярбург. Працаваў на многіх работах, пакуль не ўладкаваўся на сталую працу ў чыгуначныя майстэрні. Праца была цяжкая, але Казлоўскі знаходзіў сілы, каб наведваць рабочы гурток пры Лігаўскім народным доме і таварыства «Навука і веды». Спрабаваў чытаць лекцыі і пісаць вершы. Першыя вершы апублікаваў у газеце «Правда» ў 1913 годзе. Удзельнік літаратурнага гуртка паэта А. І. Машырава-Самабытніка.
З 1914 года член РСДРП(б). Падчас 1-й сусветнай вайны арганізаваў у Пецярбургу падпольную бальшавіцкую друкарню, удзельнічаў у выданні нелегальнага часопісу «Рабочий голос», газеты «Пролетарский голос». У 1915 годзе за ўдзел у рэвалюцыйным руху арыштаваны, асуджаны да 8 гадоў катаргі. Правёў 2 гады ў зняволенні ў Шлісельбургскай крэпасці. Вызвалены падчас Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года, вярнуўся да рэвалюцыйнай дзейнасці, удзельнічаў у VII-й красавіцкай Усерасійскай канферэнцыі РСДРП(б).
Са снежня 1917 года прызначаны сакратаром Аршанскага павятовага камітэта РКП(б) і прыехаў у Оршу. Адначасова быў адказным рэдактарам газеты «Известия Совета рабочих, крестьянских, батрацких и красноармейских депутатов Оршанского уезда», якая выходзіла з мая 1917 года, а з 5 кастрычніка 1918 года была перайменавана ў «Набат». Казлоўскі не толькі рэдагуе, але і сам піша артыкулы на грамадска-палітычныя тэмы, пра надзённыя праблемы горада.
У 1920 годзе пераведзены ў Растоў-на-Доне. З 1921 года ў Маскве, працаваў у газеце «Беднота», «Правда», часопісе «Комбайн», членам рэдкалегіі часопіса «Земля Советская». Скончыў факультэт грамадскіх навук Маскоўскага ўніверсітэта (1924). Адзін з кіраўнікоў Усесаюзнага таварыства сялянскіх пісьменнікаў, 10 чэрвеня 1924 года абраны адказным сакратаром гэтай арганізацыі. У 1930-я гады член Саюза савецкіх пісьменнікаў.
Арыштаваны 31.1.1938 года ў Маскве па адрасе праезд Мастацкага тэатра, д. 2, кв. 16. Асуджаны 21.4.1938 года за «ўдзел у контррэвалюцыйнай тэрарыстычнай арганізацыі» да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны 21.4.1938 года ў Маскве (на «Камунарцы») разам з вялікай групай пісьменнікаў (Канстанцін Бальшакоў, Барыс Пільняк, Іван Касаткін, Віктар Кін і інш.). Рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 24.3.1956 года.
Солсберы
Солсберы (Salisbury, New Sarum) — горад у Вялікабрытаніі, на паўднёвым усходзе графства Уілтшыр у Англіі. Горад размешчаны на краі Солсберскай раўніны на рацэ Эйван. Цэнтр адміністрацыйнага раёна Солсберы. Насельніцтва 45 тысяч жыхароў (2006).
Іван Батрак
Творчасць
Пісаў на рускай мове. Аўтар зборнікаў баек і вершаў. Перакладаў на рускую мову творы Я. Коласа і К. Крапівы, іншых беларускіх і ўкраінскіх паэтаў.
На беларускую мову творы І. Батрака перакладалі Э. Валасевіч і У. Паўлаў.
Транспарт у Чарнагорыі
Транспартная сістэма Чарнагорыі — невялічкай па памерах краіны — з’яўляецца кавалкам мазаікі транспартнай сістэсы былой Югаславіі. Ад часу набыцця незалежнасці (2006) Чарнагорыя ўзяла курс на стварэнне самадастаковай сучаснай інфраструктуры, для чаго прыцягваюцца замежныя інвестыцыі. Інвестыцыйная прывабнасць транспартнага сектару Чарнагорыі тлумацыцца высокім турыстычным патэнцыялам краіны.
Аўтамабільны транспарт
Праз Чарнагорыю ідуць еўрапейскія магістралі E65 і E80. Аўтамабільныя дарогі, нягледзячы на значную гушчыню сеткі, не адпавядаюць еўрапейскім стандартам. Міжгароднія аўтобусныя перавозкі з-за састарэласці транспарту і гарыстага рэльефу краіны часта здзяйсняюцца не па раскладзе. Гарадскі транспарт у Чарнагорыі развіты слаба.
Чыгуначны трапспарт
Чыгуначны транспарт развіты яшчэ горш, але можна адзначыць пазітыўныя зрухі. Працягласць чыгуначных шляхоў — 250 км (2017), каляіна стандартная еўрапейская (1435 мм). Чыгуначнай воссю краіны з’яўляецца міжнародная чыгунка Белград — Бар, пабудаваная ў 1952–76 гг.. Трэцяя частка яе чарнагорскага адрэзка прыбадае на тунэлі і віядукі, уключаючы тунэль Сажына даўжынёй 6,1 км. Паміж двума найвялікшымі гарадамі краіны дзейнічае ўнутраная чыгунка Нікшыч – Падгорыца (56 км), якая ў першыя постсацыялістычныя дзесяцігоддзі выкарыстоўвалася толькі для перавозкі грузаў, але была мадэрнізавана і электрыфікавана, і з 2012 перавозіць таксама пасажыраў. Чыгунка Падгорыца – Шкодэр, што звязвае Чарнагорыю з Албаніяй, у 1997–2002 не працавала ўвогуле праз пашкоджанне з албанскага боку, цяпер выконвае выключна грузавыя задачы.
Марскі транспарт
Знешні гандаль у значнай ступені абслугоўваецца марскім транспартам. Бар — галоўны порт Чарнагорыі, — разлічаны на 5 млн тон грузаабароту, пасля распадаў Югаславіі (Вялікай, 1992 і Малой, 2006) недазагружаны. Бар злучаны паромнымі пераправамі з італьянскімі Бары і Анконай.
Паветраны транспарт
У краіне функцыянуюць два міжнародныя аэрапорты з агульным пасажыраабаротам каля 2,5 млн чалавек (2018). Аэрапорт Падгорыца арыентаваны ў асноўным на рэгулярныя рэйсы, а Ціват — на чартарныя. Абодва аэрапорты былі мадэрнізааны ў 2006 годзе. Нацыянальны авіяперавозчык Чарнагорыі — Montenegro Airlines — ажыццяўляе рэйсы ў гарады Еўропы.
Грышка-свінапас
«Грышка-свінапас» — чорна-белы героіка-прыгодніцкі фільм, зняты на кінастудыі «Белдзяржкіно» ў 1928 годзе. Сцэнарыст і рэжысёр-мантажор В.Кубліцкі. У глаўнай ролі Л.Данілаў (Грышка). Фільм не захаваўся.
Сюжэт
Лета 1920 года. Грышка пасе свіней. Пачынаецца наступ польскіх войскаў. У свой былы маёнтак вяртаецца пан. Але сяляне не хочуць падпарадкоўвацца яму і бяруцца за зброю. Грышка прабіраецца ў дом пана, дзе размешчаны польскі штаб, і падслухоўвае размову аб тым, што для злову сялян, якія пайшлі ў лясы, накіроўваюцца карнікі. Грышка папярэджвае партызан. На зваротным шляху палякі затрымліваюць яго і збіраюцца расстраляць, але Грышку атрымоўваецца бегчы. За яго злоў абяцаная вялікая ўзнагарода. Грышка становіцца партызанскім разведчыкам, распаўсюджвае пракламацыі, крадзе сакрэтныя паперы ў генерала Брухацкага. Даведаўшыся пра намер палякаў зладзіць паказальнае пакаранне сялян, якія адмовіліся прыбіраць панскі хлеб, Грышка з купкай храбрацоў нападае на канваіраў. Адбіць асуджаных на смерць ім дапамагаюць сяляне. Конь выносіць параненага Грышку з бою, але ён трапляе ў рукі свайго лютага ворага — польскага шпіёна Казюка, які хоча даставіць яго ў штаб і атрымаць абяцаную ўзнагароду. Грышку атрымоўваецца перахітрыць яго. Неўзабаве Беларусь вызваляецца ад польскай акупацыі. Сябры знаходзяць Грышку на службе ў Чырвонай Арміі.
Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя
Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя (РІІК) — падраздзяленне БДУ.
Гісторыя
Рэспубліканскі інстытут кітаязнаўства імя Канфуцыя Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта быў створаны ў адпаведнасці з пагадненнем паміж Дзяржканцэлярыяй КНР па распаўсюджванні кітайскай мовы за мяжой (Ханьбань) і Беларускім дзяржаўным універсітэтам, якое было падпісана 5 ліпеня 2006 года. З гэтага дня і пачынаецца гісторыя Інстытута.
З 2009 года партнёрам БДУ па забеспячэнні дзейнасці і развіцці Інстытута з’яўляецца Далянскі політэхнічны універсітэт КНР.
У 2011 годзе на Сусветным форуме інстытутаў Канфуцыя РІКК БДУ быў удастоены ганаровага звання «Лепшы Інстытут Канфуцыя года».
Нарматыўна-прававой базай дзейнасці РІКК БДУ ў цяперашні час з’яўляецца Палажэнне аб Рэспубліканскім інстытуце кітаязнаўства імя Канфуцыя, зацверджанае загадам рэктара БДУ 21 лістапада 2013 года, і пагадненне аб сумесным супрацоўніцтве паміж Далянскім політэхнічным універсітэтам і Беларускім дзяржаўным універсітэтам па забеспячэнні дзейнасці і развіцці Рэспубліканскага інстытута кітаязнаўства імя Канфуцыя БДУ, падпісанае 10 снежня 2013 года.
У адпаведнасці з пагадненнямі, падпісанымі БДУ з навучальнымі ўстановамі Беларусі ва ўніверсітэтах і школах рэспублікі працуюць 3 кабінеты Канфуцыя і 6 цэнтраў вывучэння кітайскай мовы і культуры РІКК БДУ (кабінеты — у БДЭУ, Гродзенскім дзяржуніверсітэце імя Янкі Купалы і ў 23 гімназіі г. Мінска, цэнтры — у 11-й гімназіі г. Мінска, 12-й сярэдняй школе г. Мінска, Смалявіцкай раённай гімназіі, сярэдняй школе № 16 г. Оршы, Баранавіцкім дзяржуніверсітэце і Воранаўскай сярэдняй школе Гродзенскай вобласці). Кабінет Канфуцыя РІКК БДУ ў Гомельскім дзяржуніверсітэце імя Ф. Скарыны ў 2017 годзе ператвораны ў самастойны Інстытут Канфуцыя.
Асноўнымі напрамкамі дзейнасці Інстытута з’яўляюцца:
Стажыроўкі ў Кітаі
У мэтах садзейнічання распаўсюджванню кітайскай мовы і культуры за мяжой, падрыхтоўкі кваліфікаваных кітаістаў і выкладчыкаў кітайскай мовы Штаб-кватэра інстытутаў Канфуцыя (Ханьбань) кожны год вылучае стыпендыі для стажыровак і навучання замежных студэнтаў у ВНУ КНР. Праграмы стажыровак прадастаўляюць магчымасць навучання на моўных курсах у працягу месяца/паўгода/год, а таксама ў бакалаўрыяце альбо магістратуры па розных спецыяльнасцях.
Елка ўсходняя
Елка ўсходняя (Picea orientalis) — від іглічных дрэў сямейства.
Распаўсюджанне
Тыповая горная расліна, якая звычайна расце на вышыні ад 1000 да 2500 м. Толькі ў вільготных, прахалодных цяністых цяснінах елка часам апускаецца да 200 м над узроўнем мора. Распаўсюджана пераважна на захадзе Вялікага Каўказу, як на паўночных яго схілах, так і ў Закаўказзі, даходзячы на ўсход да Тбілісі. Паўднёвая і паўднёва-заходняя межы елкі ўсходняй ляжаць у Анатоліі (Турцыя). Утварае чыстыя або змешаныя з дрэвастоі.
Батанічнае апісанне
Дрэвы высокія, часта дасягаюць вышыні 65 м. Маюць вузкаканічную крону і кароткае лісце (4-8 мм даўжынёй).
Асабліва эфектна выглядаюць елкі з так званым калхідскім тыпам падлеску вечназялёных кустоў ці невялікіх дрэў —, ,. Як і ўсе елкі, яна вельмі ценевынослівая. Больш таго, падрост гэтай елкі амаль зусім не пераносіць прамога сонечнага асвятлення і, верагодна, яшчэ больш ценялюбны, чым у. Рэгулярна ўтвараючы насенне, якое адрозніваецца высокай усходжасцю, елка ўсходняя добра аднаўляецца, таму можа расці на самых крутых скальных схілах.
У вялікім горадзе
«У вялікім горадзе» (іншыя назвы: Будні / За і супраць / Масква карчомная / Горад кліча) — сацыяльна-псіхалагічная драма ў сямі частках «Белдзяржкіно». Рэжысёры і сцэнарысты: Марк Данскі і Міхаіл Авербах.
Акцёры: Соф'я Якаўлева, Галіна Маліноўская, Георгій Бабынін, Аляксандр Цімантаеў, Васіль Макараў, Аляксандр Громаў, Яўген Габрыловіч, Соф'я Мей.
Сюжэт
Гады нэпа. У правінцыйным гарадку двое неразлучных сяброў, нядаўна прыехалі з вёскі — Саша Бутаў, які захапляецца вынаходніцтвам, і Герасім Агузкін (Кастраміна), піша вершы, — знаёмяцца з прыезджым лектарам і «масцітым паэтам» Апалонам Мысленскім. Ён угаворвае маладых людзей ехаць у Маскву, «дзе толькі і разгорнуцца іх здольнасці». Спачатку ўсе трое жывуць на гарышчы. Натхнёны прыездам у сталіцу, Герасім піша вершы і, забыўшыся пра свайго кампаньёна, сыходзіць з Мыслінскім у рэдакцыю. Пакінуты ў адзіноце Саша ідзе працаваць на будоўлю, дзе знаёміцца ​​з дзясятнікам Громавым, яго дачкой Наташай і яе сяброўкай Галінай. Дзяўчыны-студэнткі будаўнічага тэхнікума — праходзяць тут практыку. Поспех усміхаецца Гарасіму: яго вершы «пад Ясеніна» падабаюцца, іх друкуюць. На кніжным кірмашы, дзе ён шукаў новую літаратуру па тэхніцы, Саша выпадкова купляе зборнік з вершамі і фатаграфіяй свайго сябра — цяпер вядомага паэта Грані Бяссмертнага. Саша паказвае вершы Наташы, і яны робяць на яе вялікае ўражанне. Бестурботнае, разгульнае жыццё багемы зацягвае Граню. Ён пачынае піць. Вершы Грані перастаюць друкаваць з-за «нездаровага ўхілу». Тыя, хто лічыліся яго сябрамі ў дні поспеху, кідаюць яго. Успомніўшы пра сябра юнацтва Граня вырашае наведаць яго, знаёміцца ​​з Наташай, запрашае да сябе ў госці. Громаў хвалюецца за дачку, і Саша ідзе да Грані. Між тым Граня развівае перад Наташай тэорыю вольнага кахання і спрабуе ажыццявіць яе на практыцы, але з'яўляецца Саша. Паміж сябрамі адбываецца сварка. Мыслінскаму Граня з прыкрасцю кажа, што, жывучы па яго рэцэпце, «зрабіць жыццё» нельга. У роспачы Граня зноў прыходзіць да Сашы, які дамогся таго, пра што марыў: праект працоўнага пасёлка таленавітага вынаходніка Бутава зацверджаны. Сябры мірацца. Саша прызнаецца Наташы ў каханні.
Гарлюха ястрабінкавая
Апісанне
Двухгадовая травяністая расліна 30-75 см вышынёй. Шчаціністая расліна. Сцябловае лісце шырокаланцэтнае, 0.5-6 см шырынёй. Суквецце растапыранае. Кошыкі шматлікія, у шчыткападобна-мяцёлкавым суквецці, падчас цвіцення і плоданашэння да 1.5 см даўжынёй і 1.5 см шырынёй; лісточкі абгорткі пакрытыя павуціністым пушком і жорсткімі валасінкамі на спінцы, па краях раснічастыя. Кветкі ярка-жоўтыя, адгін вяночка ў 2-3 разы даўжэй трубачкі. Сямянкі жаўтлявыя або светла-бурыя, 3 мм даўжынёй, серпападобна выгнутыя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва ўмеранай Еўразіі, Індыі, Непале, Бутане; натуралізаваны ў ПАР, Канадзе, ЗША.
Ва Украіне від расце на палях, у сухіх пустазельных месцах, у зарасніках, на схілах — на ўсёй тэрыторыі (за выключэннем Крыма) звычайны. Пустазелле.
Антрапалогія беларусаў
Даследванні ў XIX стагоддзі
Вядомы заолаг прафесар А. П. Багданаў на пасяджэннях Імператарскага таварыства прыродазнаўства, антрапалогіі і этнаграфіі неаднаразова звяртаў увагу ўдзельнікаў на заходнія губерні Расійскай імперыі, лічачы іх вельмі цікавымі для антраполагаў з-за змешвання розных народнасцяў. У 1886 годзе Таварыства накіравала ў Беларусь антрапалагічную экспедыцыю з К. М. Ікава і М. А. Янчука.
Тагачасныя даследаванні рускіх антраполагаў у першую чаргу складаліся ў вывучэнні фізічнага аблічча насельніцтва ў сувязі з іх этнічнай гісторыяй. Расавымі прыкметамі лічыліся форма галавы, форма твару, колер вачэй, колер валасоў, даўжыня цела. Па гэтым данным рабілася выснова пра этнарасавыя асаблівасці насельніцтва. Рыхтуючыся да паездкі, Ікаў пісаў: «Мы не маем абсалютна ні аднаго факту ў адносінах да беларусаў: ні вымярэнняў жывых, ні чэрапаў. Агульныя звесткі пра іх знешнасць прымушаюць іх прылічаць да таго ж белокурага еўрапейскага тыпу, як і германцаў і старажытных рускіх і славян, — прычым беларусы, па-відаць, захавалі гэты тып лепш за іншых. Такім чынам, адзінае пытанне, якое можа быць пастаўлена па адносінах беларусаў, наступнае: ці сапраўды беларусы захавалі ў значнай чысціні старажытны арыйскі бялявы антрапалагічны тып? Рашэннем гэтага пытання вызначыцца і стаўленне беларусаў да вялікарусаў, маларосаў, а таксама латышоў». К. Ікаў азначыў для абследаванняў найбольш, як ён лічыў, беларускія мясцовасці ― Слуцкі, Пінскі, Ігуменскі, Мазырскі і Барысаўскі паветы Мінскай губерні, а таксама Старабыхаўскі і Магілёўскі паветы Магілёўскай губерні і паўднёвую частку Полацкага павета з Лепельскім Віцебскай губерні. «Найбольш ізаляванымі з’яўляюцца паветы Пінскі, Мазырскі і Слуцкі Мінскай губерні — і іх неабходна ўключыць у кола даследавання. Але, быць можа, асаблівасці кліматычных і глебавых умоў і сама ізаляванасць гэтых мясцовасцяў аказалі ўплыў на беларусаў, які змяніў іх першапачатковы habitus…?».
Але ўжо ў Беларусі Ікаў зразумеў, што яго задумы нерэальныя: «План занадта вялікі, ды і заснаваны на незнаёмстве з мясцовымі ўмовамі. У Беларусі няма нашых (расейскіх) сёл, а ёсць пасяленні, якія складаюцца з некалькіх двароў, яны большаю часткай знаходзяцца на значнай адлегласці адзін ад іншага; таму было амаль немагчыма атрымаць вымярэння, пераязджаючы з месца на месца, — на гэта спатрэбілася б шмат часу і сродкаў, ды і насельніцтва ў працоўную пару большаю часткай у поле. Акрамя таго, без удзелу прадстаўніка ўлады справа аказалася зусім невыканальнай, — а нельга ж было чакаць, каб прадстаўнік улады знайшоў магчымым вылучыць тую масу часу, якая спатрэбілася б на пераезды». Канчатковай мэтай сваёй працы Ікаў ставіў параўнальнае даследаванне марфалогіі рускіх, украінцаў і беларусаў. У Беларусі яму ўдалося вымераць і даследаваць каля 558 чалавек (290 мужчын, 128 жанчын, 140 дзяцей)
Ікаў прыйшоў да высновы, што ў большасці беларусаў захаваўся доўгагаловы тып, які яму сустракаўся ў курганных раскопках 700-гадовай даўніны, і ў меншай ступені ― шыракагаловы. На гэтай падставе ён палічыў, што ў этнагенезе беларусаў удзельнічалі нейкія іншыя групы ― хутчэй за ўсё, балцкія.
Ікаў спрабаваў звязаць пытанні фарміравання антрапалагічных асаблівасцяў тагачаснага насельніцтва Беларусі з гістарычнымі працэсамі. Ён першы ў антрапалогіі адзначыў ролю сацыяльна-эканамічных фактараў у фізічным развіцці насельніцтва, улічваючы дадзеныя побыту, працы і харчавання палешукоў. Па яго словах, «меркаванне пра дрэнны уплыў умоў жыцця на антрапалагічны тып беларусаў не можа лічыцца занадта апрыёрным і смелым». Першым выказаў гіпотэзу, што з-за ізаляванасці асобных мясцовасцяў Беларусі тут існуе магчымасць захавання старажытнага антрапалагічнага тыпу. І, як высветлена потым, адрозненняў паміж беларускімі папуляцыямі менш, чым паміж украінскімі папуляцыямі, і значна менш, чым паміж рускімі папуляцыямі ― менш за 1 %, то бок, гэта хутчэй адзіны народ, а не сукупнасць папуляцый.
Даследванні ў XX стагоддзі
У 1972 г. А. І. Мікуліч правёў папуляцыйна-генетычнае даследванне беларусаў на базе пастаяннай Сібірскай генетыка-антрапалагічнай экспедыцыі, заснаванай на кафедры антрапалогіі МДУ ў 1959 г.
Даследванні ў XXI стагоддзі
У канцы XX — пачатку XXI стагоддзяў развіццё малекулярнай біялогіі і малекулярнай генетыкі стымулявала даследаванні народаў свету, у тым ліку беларусаў.
У 2005—2010 гадах у Інстытуце генетыкі і цыталогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі было праведзена даследаванне генафонду беларусаў паводле дадзеных пра тры тыпы генетычных маркераў — аўтасомных, мітахандрыяльных і Y-храмасомы.
Агульная характарыстыка
Сучаснымі антраполагамі даказана непасрэдная генетычная пераемнасць антрапалагічнага тыпу насельніцтва Беларусі на працягу як мінімум двух тысячагоддзяў.
Мы прытрымліваемся той думкі, што ніякія перасяленні не маглі поўнасцю змяніць насельніцтва той ці іншай тэрыторыі, што пэўная частка яго захоўвалася і пасля змешвалася з прышлым. Гэта дае падставу лічыць у той ці іншай ступені продкамі беларусаў усе плямёны, якія жылі тут у даіндаеўрапейскі перыяд.
Картаграфаванне археолагамі старажытных помнікаў і знаходак сведчыць, што геаграфічны арэал старажытнабалцкіх паселішчаў ва Усходняй Еўропе папярэднічаў старабеларускаму насельніцтву на сучаснай тэрыторыі. Гэта прадвызначыла ўдзел балцкага субстрату (падасновы) у далейшым фарміраванні тутэйшых папуляцый, тапаніміцы, антрапалагічных рысах.