cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
О’Руркі
Прозвішча паходзіць ад ірландскага: O’ — «нашчадак», rű — «сябар», arc — «малы», ці «нашчадак малога сябра». Род паходзіў ад Артура, сына Рурка, караля конахцкага ў Ірландыі ў XI ст. Яго нашчадкі валодалі графствам Летрым. Шмат з іх загінула ў змаганні з англічанамі, так у 1591 годзе ў Таўэры быў абезгалоўлены. У 1688 годзе, пасля дэтранізацыі англійскага караля Джэймса ІІ і пачатку змагання з вільгельмітамі, Ірландыю пакінуў унук Браяна — сэр Браян О’Рурк Малодшы. Пазней ён уступіў у французскую армію. У 1760 годзе яго ўнукі, сыны французскага афіцэра Оўэна О’Рурка і Мэры О’Бэерн, браты Джон (пам. 1786) і Карнэль (1736—1800) былі прынятыя на расійскую службу. Сын апошняга, Іосіф (1772—1849) быў генералам ад кавалерыі, удзельнічаў у баях з французамі ў 1812 і 1813 гадах. 24 лістапада 1848 года яму з сынамі і ягоным пляменнікам — ротмістру Карнэлю, з сынамі, генерал-маёру Вальдэмару і падпалкоўніку Морыцу Георгіевічам — было дазволена карыстацца графскім тытулам у Расіі. У 1898 годзе ўнукі Іосіфа Карнэлевіча — Іосіф Канстанцін (6 сакавіка 1869, Басін, Навагрудскі павет — 1917) і Эдвард Аляксандр Уладзіслаў (1876—1943) былі ўнесеныя ў 5 частку РК Менскай губерні. Апроч таго, О’Руркі былі занесеныя ў рыцарскія матрыкулы Ліфляндскай губерні і ў 5 частку РК Курскай і Палтаўскай губерняў.
Стаўка Вярхоўнага Галоўнакамандуючага
Ста́ўка Вярхо́ўнага Галоўнакама́ндуючага (СВГ, Стаўка) — орган вышэйшага палявога кіравання войскам і месцазнаходжанне вярхоўнага галоўнакамандуючага ўзброенымі сіламі Расіі на тэатры баявых дзеянняў пад час Першай сусветнай вайны 1914—1918 гг.
Ад пачатку вайны знаходзілася ў Баранавічах, ад 8(21) жніўня 1915 да 25 лютага 1918 — у Магілёве, пасля ў Арле. 16 сакавіка 1918 Стаўка была ліквідавана.
Напачатку вайны ў СВГ налічвалася 9 генералаў, 36 афіцэраў, 12 ваенных чыноўнікаў і 125 салдат. Падчас вайны склад Стаўкі значна пашырыўся і да 1 (14) лістапада 1917 года ў яе ўваходзіла 15 упраўленняў, 3 канцылярыі і 2 камітэты (усяго звыш 2 000 генералаў, афіцэраў, чыноўнікаў і салдат).
Канстанцін IX Манамах
Канстанцін IX Манамах (па іншым рахунку Х ці XI; Манамах — фамільнае імя; каля 1000 — ) — візантыйскі імператар (11 чэрвеня 1042 — 11 студзеня 1055) з Македонскай дынастыі. Узышоў на імператарскі прастол дзякуючы шлюбу з Зояй Парфірароднай, дачкой імператара Канстанціна VIII.
Паходжанне
Гісторыі дакладна невядома паходжанне Манамахаў (радавая мянушка паходзіць ад грэчаскага слова, якое пазначае «адзінаборца»). Прадстаўнікі гэтага роду вядомыя з канца X стагоддзя, з яго выйшла некалькі знакамітых военачальнікаў. Па адной версіі Манамахі паходзяць з армянскай арыстакратыі, якая стала канстанцінопальскімі чыноўнікамі. Паводле іншай версіі Манамахі — грэчаскага паходжання. Асноўныя звесткі пра род утрымліваюцца ў лістах візантыйскага гісторыка Міхаіла Псела. Гісторыі вядомыя Манамахі не самага высокага рангу чынавенства. Большасць Манамахаў былі суддзямі; задакументавана існаванне толькі толькі аднаго Манамаха-ваеннага. Бацька Канстанціна Манамаха, Феадосій, быў суддзёй. «Старажытны род Манамахаў» (як пра яго пісаў Міхаіл Псел) паходзіў, верагодна, з Даласа (Далас ці Даласа), горада, размешчанага на рацэ Еўфрат. Магчыма, што было некалькі паселішчаў з такой назвай, але, прынамсі, з горада Даласа (Талаш) паходзіла сям’я знакамітых ваенных (Dalassenoi), напрыклад Ганна Даласіна (Anna Dalassene) — маці Аляксея I Камніна.
Фаварыт імператрыцы. Ссылка
У часы валадарання Рамана III Аргіра (1028—1034), якому Канстанцін даводзіўся зяцем, ён быў набліжаны да імператарскага двара, спадабаўся імператрыцы Зоі і стаў яе фаварытам, хто выклікала асцярогі прыдворных, бо тыя лічылі яго магчымым жаніхом Зоі і прэтэндэнтам на прастол пасля смерці Рамана, і пры ўзыходжанні Міхаіла IV Пафлаганяніна (1034—1041) быў адпраўлены ў ссылку ў Мітылену, на востраве Лесбас, дзе і пражыў увесь час валадарання Міхаіла IV і Міхаіла V (1041—1042).
Валадаранне
Пасля звяржэння Міхаіла V Манамах быў выкліканы ў Канстанцінопаль, дзе ажаніўся з Зояй і быў каранаваны імператарам. Канстанцін быў прыкладна на 20 гадоў маладзейшы за жонку, а на момант шлюбу ёй было ўжо за шэсцьдзесят. Для абодвух гэты шлюб быў ужо трэцім. Такі шлюб не ўхваляецца праваслаўнай царквой, таму вянчанне, хоць і ўрачыстае, здзейсніў не патрыярх, а «першы з прэсвітараў» сабора Святой Сафіі — Стып. Патрыярх Алексій «пад ціскам абставін і, можна сказаць, волі Божай саступіў і, хоць сам не ўсклаў рукі, абняў іх, ужо што пабраных шлюбам і павянчаных». Паводле слоў Псела, гэта ён зрабіў, магчыма, лісліва, таму што прытрымліваўся палацавай партыі імператрыцы Феадоры. У сваім маніфесце пасля шлюбу Зоя заявіла, што гэты шлюб для яе гонару агідны і заключаны выключна дзеля інтарэсаў імперыі.
Да 1050 г. ён валадарыў сумесна з Зояй і яе сястрой Феадорай, а з 1050 г., пасля смерці Зоі — сумесна з Феадорай, якая і стала яго аднаасобнай пераемніцай пасля смерці Канстанціна ў студзені 1055 г. ад запалення лёгкіх. Легкадумны, прагны да асалод Канстанцін не цікавіўся дзяржаўнымі справамі, якія трываліся толькі дзякуючы візантыйскаму бюракратычнаму механізму. Шэраг «анекдотаў», якія характарызуюць яго асобу, захаваны яго сучаснікам Міхаілам Пселам.
Апазіцыя і паўстанні
Відавочная сувязь Канстанціна з прадстаўніцай магутнага арыстакратычнага роду Скліраў, Марыяй Склірэнай, якая жыла ў палацы і ва ўрачыстых выпадках займала першае месца пасля Зоі і Феадоры, павяла да інтрыг з боку сваякоў Канстанціна, незадаволеных узвышэннем роду Скліраў, і з боку прыхільнікаў Македонскай дынастыі, якія асцерагаліся звяржэння Зоі і Феадоры і жаніцьбы Канстанціна на Склірэне. Паўстанне палкаводца Георгія Маніяка, асабістага ворага Скліраў (1042—1043), было падушана войскамі, пасланымі Канстанцінам пад начальствам еўнуха Стэфана Севастафора. Апошні, у сваю чаргу, хутка быў адпраўлены ў ссылку, абвінавачаны ў намеры ўзвесці на прастол кіраўніка прыеўфрацкай правінцыі Мелітыны, Льва Лампраса, які быў аслеплены і памёр ад катаванняў. У 1047 г. успыхнула паўстанне Льва Торніка, вакол якога згрупавалася македонская партыя і да якога далучыліся амаль усе македонскія гарады. Леў аблажыў сталіцу, але павінен быў адступіць; многія з яго прыхільнікаў яго здразілі, ён быў захоплены хітрасцю і аслеплены. Такімі ж няўдалымі былі дзве палацавыя змовы і замахі на жыццё Канстанціна ў 1050—1051 гг.
Унутраная палітыка
Канстанцін пабудаваў манастыр Св. Георгія ў Манганах, пры якім былі створаны багадзельні і прытулкі для састарэлых і ўбогіх. Таксама ім і сёстрамі-імператрыцамі Зояй і Феадорай быў заснаваны манастыр Неа Моні на Хіясе.
З унутраных мер часу Манамаха важна арганізацыя асобай установы для вывучэння рымскага права, з выкладчыкам — «намафілаксам» — на чале, і новага «сакрэта» (так называліся ў Візантыі ўстановы накшталт міністэрстваў) судовых спраў, на чале якога быў пастаўлены «міністр юстыцыі».
Раскол хрысціянскай царквы
Пры Канстанціне IX, за некалькі месяцаў да яго смерці, хрысціянская царква раскалолася на каталіцкую і праваслаўную. У 1054 годзе Папа Рымскі Леў IX паслаў у Канстанцінопаль легатаў на чале з кардыналам Гумбертам для вырашэння канфлікту, пачатак якому быў пакладзены закрыццём у 1053 годзе лацінскіх цэркваў у Канстанцінопалі па распараджэнні патрыярха Міхаіла Кіруларыя. Аднак знайсці шлях да прымірэння не ўдалося, і 16 ліпеня 1054 годзе ў саборы Святой Сафіі папскія легаты абвясцілі пра звяржэнне Кіруларыя і яго адлучэнне ад Царквы. У адказ на гэта 20 ліпеня патрыярх аддаў анафеме легатаў.
Канстанцін IX і Старажытнаруская дзяржава
У 1043 меў месца апошні паход Русі (адзіны пасля хрышчэння) на Канстанцінопаль — Руска-візантыйская вайна 1043 года. Ім камандаваў сын Яраслава Мудрага Уладзімір Яраславіч. Пра прычыны паходу вядуцца спрэчкі. Армія Русі пацярпела поўнае паражэнне, Канстанцін IX атрымаў кантрыбуцыю. Верагодна, у знак заключэння міру з Руссю Канстанцін выдаў сваю дачку ад першага шлюбу (або, як мяркуюць некаторыя аўтары, іншую блізкую сваячку) замуж за іншага сына Яраслава, Усевалада. Сын Уладзімір, які нарадзіўся ў 1053 годзе ад гэтага шлюбу, атрымаў ад бацькоў мянушку па дзедзе — Уладзімір Манамах.
У познім рускім Сярэднявеччы ўзнікла легенда (Паданне пра князёў Уладзімірскіх), якая звязвае з асобай Канстанціна IX шапку Манамаха, нібы падораную ім унуку як знак царскіх правоў. У рэчаіснасці Канстанцін памёр, калі Уладзіміру было 2 гады і ён не быў прамым спадчыннікам, не кажучы ўжо пра агульнапрынятае цяпер датаванне так званай шапкі Манамаха часамі Івана Каліты — першай паловай XIV стагоддзя. Адзінай вядомай рэгаліяй, падоранай каму-небудзь Канстанцінам, была карона, якую ён адправіў венгерскаму каралю Андрашу I да дня каранацыі яго і яго жонкі Анастасіі, дачкі Яраслава Мудрага.
Пажарышча (Бешанковіцкі раён)
Пажа́рышча (, Пожарище) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Пажарышчанскага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Рубежскага сельсавета.
Мілаград
Мілагра́д (, Милоград) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
Гісторыя
Знойдзеныя археолагамі гарадзішчы IV-III стагоддзі да н. э. - II стагоддзе н. э. (у 1 км на поўнач ад вёскі, на правым беразе ракі) і селішча (на поўнач ад гарадзішча) сведчаць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Ад гарадзішча атрымала назву мілаградская археалагічная культура.
Дубраўка (Асіповіцкі раён)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Дуброва (Асіповіцкі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Паліцы (Бешанковіцкі раён)
Палі́цы (, Палицы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
Падалессе (Рэчыцкі раён)
Падале́ссе (, Подолесье) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
У 1927—1959 гадах цэнтр Падалескага сельсавета.
Андрэй Віктаравіч Штыгель
Андрэй Штыгель (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскай СДЮШАР-6, з 2010 года выступаў за дубль мясцовага «Нёмана». У 2012 годзе перайшоў у мінскае «Дынама». Спачатку выступаў за фарм-клуб «Дынама-2», а пасля таго, як той спыніў існаванне пасля сезона 2012, далучыўся да дубля дынамаўцаў, дзе трывала гуляў на працягу двух гадоў.
Са студзеня 2015 года трэніраваўся разам з «Нёманам». 4 сакавіка 2015 года падпісаў кантракт з гродзенскім клубам. 18 красавіка 2015 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену на 87-й хвіліне ў матчы супраць «Гомеля» (0:0). Аднак, замацавацца ў элітным дывізіёне не здолеў, за паўгады толькі тры разы выйшаў на замену ў асноўнай камандзе, гуляў пераважна за дубль. У ліпені накіраваўся на прагляд у «Ліду», і ў жніўні перайшоў у гэты клуб на правах арэнды. У складзе «Ліды» стаў іграком асновы.
Па заканчэнні сезона ў лістападзе 2015 года вярнуўся ў Гродна, аднак у лютым 2016 года пакінуў «Нёман». Пасля зыходу з гродзенскага клуба зноў далучыўся да «Ліды», з якой у сакавіку падпісаў кантракт.
У студзені 2017 года пачаў падрыхтоўку да новага сезона з «Лідай», але пазней пакінуў каманду, каб адправіцца на прагляд у «Нафтан». У лютым 2017 года падпісаў кантракт з наваполацкім клубам. У першай палове сезона 2017 выхадзіў на замену, гуляў за дубль, але пазней замацаваўся ў аснове на пазіцыі апорнага паўабаронцы.
У студзені 2018 года далучыўся да «Гомеля» і неўзабаве падпісаў кантракт. У складзе гомельскай каманды стаў пераважна выхадзіць на замену. У студзені 2019 года пакінуў «Гомель».
Неўзабаве пасля зыходу з «Гомеля» накіраваўся на прагляд у «Нафтан» і ў выніку зноў стаў іграком наваполацкага клуба, дзе гуляў пераважна ў стартавым складзе. У студзені 2020 года па справе аб дагаварных матчах быў дыскваліфікаваны АБФФ на адзін год. У ліпені 2020 года па выніках крымінальнай справы быў прысуджаны да 2 гадоў выпраўленчых работ.
У пачатку 2021 года, па заканчэнні дыскваліфікацыі, стаў іграком «Смаргоні», дзе гуляў у аснове. У снежні 2021 года за паўторную спробу маніпуляцыі вынікамі футбольных матчаў атрымаў пажыццёвую дыскваліфікацыю.
Міхаіл Пяткевіч
Міхаіл Пяткевіч (? — 1946?) — беларускі грамадскі дзеяч, педагог.
Біяграфія
У 1914 скончыў Віленскі настаўніцкі істытут. Выкладаў у Векшняцкім змяшаным вышэйшым пачатковым вучылішчы Шаўляўскага павета Ковенскай губерні.
Удзельнік І Усебеларускага з'езду ў 1917 годзе.
У Заходняй Беларусі — выкладчык Віленскай беларускай гімназіі. Член Беларускага нацыянальнага камітэта, Беларускай цэнтральнай школьнай рады і Беларускага таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны.
У канцы 1920-х — член Галоўнай управы ТБШ.
Андрэй Андрэевіч Каляда
Андрэй Андрэевіч Каляда (нар., вёска Панямонь, Навагрудскі раён Гродзенскай вобласці — 13 кастрычніка 2022, Мінск, Беларусь) — беларускі літаратуразнавец, тэатразнавец, педагог. Кандыдат педагагічных навук (1975).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1962). Працаваў у тэатры імя Я. Купалы, выкладаў у Мінскім педагагічным і Беларускім тэатральна-мастацкім інстытутах. Кандыдацкая дысертацыя па тэме «Выработка навыков выразительного чтения у студентов-филологов: (на материале белорусской литературы)» (1974). Прарэктар Беларускай акадэміі мастацтваў (1989—2008). Прафесар (1993).
Памёр 13 кастрычніка 2022 года ў Мінску, яго прах быў пахаваны 18 лістапада на Бромптанскіх могілках у Лондане.
Навуковая праца і творчасць
Даследаваў праблемы майстэрства вуснай мовы, методыку навучання выразнаму чытанню; аўтар вучэбных і метадычных дапаможнікаў для студэнтаў і настаўнікаў. Займаўся перакладамі мастацкай літаратуры.
Сям’я
Дачка ― Наталля Каляда, разам з мужам Мікалаем Халезіным ― стваральнікі «Беларускага свабоднага тэатра», пражываюць у Вялікабрытаніі. Наталля Андрэеўна вядомая як актыўная абаронца геяў у Беларусі. Унучка Андрэя Каляды Даніэла выступіла ў англійскім парламенце, выкрыўшы беларускую ўладу ў розных злачынствах.
Бібліяграфія
Пераклады:
Першае Мая (Рэчыцкі раён)
Пе́ршае Ма́я (, Першее Мая, Первое Мая) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
Рымскі мост (Трыр)
Рымскі мост (Römerbrücke), таксама Стары мозельскі мост (Alte Moselbrücke) — найстарэйшы захаваны мост Заходняй Рымскай імперыі, пабудаваны цераз раку Мозель у Трыры. Размешчаны за 1,5 км на паўднёвы захад ад Галоўнай рыначнай плошчы. Яго даўжыня складае каля 200 метраў.
Гісторыя
У 16 годзе да нашай эры быў пабудаваны першы мост на дубовых апорах. У 71 годзе нашай эры мост быў перабудаваны, дубовыя апоры былі заменены каменнымі. Трэці раз мост быў рэканструяваны паміж 144 і 152 гадамі. Звонку Рымскі мост абліцаваны плітамі вышынёй ад 35 да 95 сантыметраў і шырынёй да 3 метраў з базальтавай лавы, здабытай з кратара патухлага вулкана, злучанымі паміж сабой жалезнымі клямкамі. Першапачаткова праезная частка моста была зроблена з дрэва, якое пазней замянілі каменнымі плітамі.
У 1689 годзе мост быў узарваны французскімі войскамі. У 1716—1718 гадах скляпенні моста быў абноўлены прыдворным цясляром Іаганам Георгам Юдасам, у гэты ж час на пятай калоне ў цэнтры моста было пастаўленна распяцце і статуя Святога Мікалая.
Сучаснасць
Сучасны мост ляжыць на рымскіх апорах. У кірунку ўверх па цячэнні апоры завостраны, каб пра іх разбіваўся лёд падчас паводкі. У нашы дні Рымскі мост — па-ранейшаму ажыўленая аўтамабільная дарога.
У 1986 годзе Рымскі мост, разам з іншымі збудаваннямі рымскага перыяду, Кафедральным саборам Трыра і царквой Маці Божай, быў уключаны ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Пірагі (Бешанковіцкі раён)
Пірагі́ (, Пироги) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Сівая легенда (фільм)
Сівая легенда — польска-савецкі фільм па аповесці Уладзіміра Караткевіча «Сівая легенда». Зняты супольна Беларускім аддзяленнем усесаюзнага вытворча-творчага аб'яднання «Кінацэнтр» і студыяй «Профіль» Варшава. Прэм'ера фільма адбылася 3 верасня 1993 года.
Сюжэт
Вяселле князя Кізгайлы. Свята не азмрочвае нават вестка пра сялянскае паўстанне. Спяшаецца на вяселле і старадаўні сябар — палкоўнік Раман Ракутовіч. Толькі маладая прадчувае блізкую бяду і не радуецца яго прыезду...
Жорнаўка (Асіповіцкі раён)
Жо́рнаўка (, Жорновка) — аграгарадок у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Свідзера
Свідзе́ра (, Свидера) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Свідзерскага (Свідзера-Мілаград-Глыбаўскага) сельсавета.
Старажытнаэпірскае царства
Эпір (Ἤπειρος) — старажытнагрэчаская дзяржава, размешчаная ў аднайменным балканскім геаграфічным рэгіёне. Радзіма эпіротаў межавала на поўдні з Эталійскім саюзам, на ўсходзе — з Фесаліяй і Македоніяй, а на захадзе — з ілірыйцамі. На кароткі перыяд (280 — 275 гады да н.э.) цар эпірскі Пір зрабіў сваю радзіму наймацнейшай дзяржавай грэчаскага свету і змагаўся на роўных з Рымскай рэспублікай на яе тэрыторыі.
Перадгісторыя
Першыя паселішчы ў Эпіры з'явіліся ў эпоху неаліту, мясцовае насельніцтва займалася рыбалоўствам, паляваннем і жывёлагадоўляй. Яны хавалі сваіх правадыроў у курганах, падобных да мікенскіх пахаванняў.
Дарыйцы ўварваліся ў Грэцыю з боку Македоніі і Эпіра ў канцы 2-га тысячагоддзя да н.э. (1100 — 1000 гады да н.э.), але прычыны іх міграцыі не зразумелыя. Карэннае насельніцтва рэгіёна бегла ў мацерыковую Грэцыю, і пасля гэтага на тэрыторыі Эпіра з'явіліся тры моўныя групы. Хаанійцы жылі ў паўночна-заходнім Эпіры, малосы — у цэнтры, а феспартыянцы на поўдні.
Малоскі перыяд (470—330 г. да н.э.)
Малоская дынастыя Эакідаў з 370 гады да н.э. пачала пашыраць свае ўладанні за кошт суседніх плямёнаў. Іх саюзнікам было Македонскае царства, якое дапамагала змагацца з набегамі ілірыйцаў, і ў 359 годзе да н.э. малоская прынцэса Алімпіяда стала жонкай цара Філіпа II Македонскага. Пасля таго, як Філіп II выгнаў яе дзядзьку Арыба, новым царом эпірскім стаў яе брат Аляксандр, які атрымаў тытул Цар эпірскі.
У 334 годзе да н.э. Аляксандр Македонскі ўварваўся ў Азію, а яго дзядзька — у Паўднёвую Італію. Там ён выступіў на баку грэчаскіх калоній у іх барацьбе з італійскімі плямёнамі і Рымскай рэспублікай. Нягледзячы на першапачатковыя поспехі, Аляксандр быў забіты ў бітве ў 331 годзе да н.э..
Эпірскае царства (330—231 г да н.э.)
У 330 годзе загінуў Аляксандр Малоскі, і паняцце «Эпір» упершыню з'явілася ў грэчаскіх крыніцах. Таксама чаканка манет трох асноўных плямёнаў Эпіра змянілася на адзіную манету з легендай Эпіроты. Пасля гібелі Аляксандра, прастол атрымаў у спадчыну Эакід, але ён быў зрынуты ў 313 годзе да н.э..
У 277 годзе Пір захапіў карфагенскую крэпасць Эрыкс на Сіцыліі, але сваёй неабдуманай палітыкай зрабіў астраўлянін уласнымі ворагамі. Неўзабаве ён пакінуў востраў, і вярнуўся ў Паўднёвую Італію.
У бітве пры Беневенце (275 г. да н.э.) Пір быў разбіты рымлянамі, і вырашыў вярнуцца дамоў, тым самым страціўшы тут свае былыя заваяванні.
Эпірскі саюз (231—167 г. да н.э)
У 233 годзе да н.э. была забіта апошняя прадстаўніца дынастыі Пірыдаў — царыца Дэідамія. Пасля гэтага мясцовае насельніцтва вырашыла арганізаваць федэратыўную рэспубліку. Але ўладанні новай дзяржавы значна скараціліся: на захадзе Акарнанія абвясціла незалежнасць, а эталійцы занялі Амфілохію, Амбрасію і астатнія землі на поўнач ад Арцкага заліва. Прычынамі гібелі дынастыі эпірскіх цароў маглі стаць непапулярны саюз з Македоніяй, а таксама тэндэнцыі ў мясцовым грамадстве. Тым не менш, Эпір заставаўся сур'ёзным іграком у Грэцыі.
У далейшым дзяржава стала ахвярай экспансіі Рымскай рэспублікі, якая паралельна змагалася з Македоніяй. Эпірскі саюз прытрымліваўся нейтралітэту ў дзвюх першых войнах, але ў трэцяй (171—168 да н.э.) падтрымаў Персея Македонскага. Па выніках мірнага дагавора, 150 000 эпіротаў сталі рабамі Рыма.
Сацыяльная структура
У антычную эру Эпір і Грэцыю засялілі элінскія плямёны, але Эпіроты пражывалі ў маленькіх вёсках, чым моцна адрозніваліся ад сваіх паўднёвых суседзяў, якія стварылі гарады-дзяржавы. Іх край ляжаў у на мяжы грэчаскага свету, і наяўнасць па суседстве ілірыйскіх плямёнаў не спрыялі мірнаму жыццю Эпіра. У той жа час, рэгіён меў важны рэлігійны статус дзякуючы храму і аракулу Дадона, які саступаў толькі Дэльфам.
Культура
Эпіроты размаўлялі на паўночна-заходнім дыялекце старажытнагрэчаскай мовы, якія адрозніваўся ад дарыйскага дыялекту грэчаскіх калоній Іанічных астравоў а таксама насілі галоўным чынам грэчаскія імёны. Грэчаскія пісьменнікі негатыўна адклікаліся пра гэтых суседзяў. Афінскі гісторык Фукідыд назваў іх «варварамі» у сваёй працы Гісторыя Пелапанескай вайны,, як і Страбон у сваёй Геаграфіі. Аднак Дзіянісій Галікарнаскі, Паўсаній, і Флавій Еўтропій лічылі іх грэкамі.
Плутарх згадвае пра тое, што грэчаскі гeрой Ахілес «меў статус бажаства ў Эпіры, і тут яго звалі Аспетас».
Naczelnik
Naczelnik (вымаўляецца «начэльнік») — польскае слова для абазначэння «лідара», «галоўнага» і можа выкарыстоўвацца ў якасці прафесійнай назвы.
Слова выкарыстоўвалася ў якасці афіцыйнага тытула Тадэвуша Касцюшкі падчас паўстання 18-га стагоддзя. У дачыненні да Касцюшкі тытул выкарыстоўваўся для абазначэння камандзіра паўстання, або як сучасны эквівалент кіраўніка дзяржавы.
Выкарыстанне тэрміна
У 20-м стагоддзі тэрмін увайшоў ва ўжыванне камандзіраў польскай арміі ў Галіцыі у арміі Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. У прыватнасці ён быў выкарыстаны фельдмаршалам Юзэфам Пілсудскім, вядомым як Naczelnik Пілсудскі, у якасці назвы, якая вызначала яго як лідара ў яго прызыўных войскаў. Назва Naczelnik ў гэтай форме мела сэнс звання фельдмаршала (ці эквівалент сучаснага генерала арміі), аднак яна не была афіцыйна прызнана Генеральным штабам ў Вене.
Пасля Першай сусветнай вайны змены ў польскіх узброеных сілах прывялі да ліквідацыі звання Naczelnik і заменаў на больш сучаснага і больш заходняга па гучанню звання фельдмаршала (Marszalek).
У сучаснай Польшчы тэрмін Naczelnik шырока выкарыстоўваецца ў розных формах польскай жыцця. Ён выкарыстоўваецца, напрыклад, як афіцыйная назва для паштовых начальнікаў (Naczelnik Poczty) на мясцовых паштовых аддзяленнях. Ён таксама выкарыстоўваецца ў некаторых сельскіх паліцэйскіх участках, каб замяніць камуністычнае гучанне звання паліцэйскага каменданта (Komendant Policji) на кіраўніка паліцыі (Naczelnik Policji). Таксама, некаторы пажарны і аварыйны персанал выкарыстоўвае гэты тэрмін для вызначэння лідара ў канкрэтнай сцэне няшчаснага выпадку, або лідара ў бальнічнай палаце.
Старына (Рэчыцкі раён)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
Федэральная служба па наглядзе ў сферы сувязі, інфармацыйных тэхналогій і масавых камунікацый
Гісторыя
12 мая 2008 года Федэральная служба па наглядзе ў сферы масавых камунікацый, сувязі і аховы культурнай спадчыны (Рассувязьахоўкультура) указам прэзідэнта Расіі была падзелена на два органа: Федэральную службу па наглядзе ў сферы сувязі і масавых камунікацый (Рассувязькамнагляд), якая засталася ў распараджэнні рэарганізаванага Мінкамсувязі, і Федэральную службу па наглядзе за выкананнем заканадаўства ў вобласці аховы культурнай спадчыны (Расахоўкультура), якая перайшла да Міністэрства культуры.
3 снежня 2008 года Рассувязькамнагляд быў ператвораны ў Федэральную службу па наглядзе ў сферы сувязі, інфармацыйных тэхналогій і масавых камунікацый.
Задачы службы
Федэральная служба па наглядзе ў сферы сувязі, інфармацыйных тэхналогій і масавых камунікацый (Раскамнагляд) з'яўляецца федэральным органам выканаўчай улады, якія выконвае функцыі па кантролі і наглязе ў сферы сродкаў масавай інфармацыі, у тым ліку электронных, і масавых камунікацый, інфармацыйных тэхналогій і сувязі, функцыі па кантролі і наглязе за адпаведнасцю апрацоўкі персанальных даных патрабаванням заканадаўства Расійскай Федэрацыі ў вобласці персанальных даных, а таксама функцыі па арганізацыі дзейнасці радыёчастотнай службы.
Федэральная служба па наглядзе ў сферы сувязі, інфармацыйных тэхналогій і масавых камунікацый з’яўляецца ўпаўнаважаным федэральным органам выканаўчай улады па абароне правоў суб’ектаў персанальных даных.
Блакіроўка Рускай Вікіпедыі
Патрабаванне абмежаваць доступ да артыкула Раскамнагляд апублікаваў на падставе рашэння Чарнаярскага раённага суда Астраханскай вобласці ад 25 чэрвеня 2015 года. Гэта першае падобнае патрабаванне да рэсурсу, заснаванае на судовай пастанове, а не на рашэнні ФСКН і Расспажыўнагляда. Пракурора Чарнаярскага раёна, паводле ініцыятывы якога было вынесена прадпісанне, не задаволіла «тэкставая інфармацыя, якая дэманструе спосаб падрыхтоўкі нарказмяшчальнага рэчыва».
Выканаўчы дырэктар «Вікімедыя РУ» Станіслаў Казлоўскі заявіў РІА Навіны, што адміністрацыя не плануе выдаляць матэрыял. «У гэтым артыкуле ўся інфармацыя ўзята з сайта ААН, усе крыніцы акадэмічныя. Мы абмеркавалі гэту сітуацыю, і артыкул вырашана пакінуць», — растлумачыў ён. Таксама прадстаўнік анлайн-энцыклапедыі паведаміў пра гатовасць рэсурсу да блакіроўкі з 2012 года, калі быў прыняты адпаведны закон.
24 жніўня Раскамнагляд накіраваў распараджэнне расійскім правайдарам аб блакіроўцы старонкі ў Вікіпедыі. У адказ на дадзеныя дзеянні рэдактарамі рускамоўнай Вікіпедыі было апублікавана кіраўніцтва па дзеяннях для абыходу блакіроўкі.
У ноч з 24 на 25 жніўня блакіроўка ўжо была ажыцёўлена шэрагам інтэрнэт-правайдараў. Раніцай 25 жніўня прадстаўнікі Раскамнагляда заявілі пра адсутнасць прэтэнзій і адмену блакіравальнага рашэння.
Жукаўка (Асіповіцкі раён)
Жу́каўка (, Жуковка) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Хрыстос прызямліўся ў Гародні (фільм)
«Хрыстос прызямліўся ў Гародні»(альбо «Жыціе і ўзнясенне Юрася Братчыка») — фільм кінастудыі «Беларусьфільм», зняты ў 1967 годзе і адноўлены ў 1989 годзе. Сцэнарый фільма зрабіўся асновай для рамана Уладзіміра Караткевіча «Хрыстос прызямліўся ў Гародні».
Толькі ў 1989 годзе фільм быў адноўлены і паказаны публічна.
Сюжэт
У старадаўнія часы голаду і татарскіх набегаў акцёр-сатырык Юрась Братчык з’яўляецца перад народам у абліччы Хрыста, і народ верыць у цуд. Гэтым вырашае скарыстацца хітры манах Басяцкі. Юрася і яго сяброў — «апосталаў» арыштоўваюць па загадзе кардынала, грыміруюць, апранаюць у адпаведныя адзенні і выводзяць да народа. Галодны люд пачынае маліць пра хлеб, і Юрась вядзе натоўп да засекаў багацеяў. Збегшы ад кардынала, Юрась з сябрамі хаваецца ў жаночым кляштары. З дапамогай народу яны разбіваюць і татараў, і войска кардынала.
Зорка (Асіповіцкі раён)
Зо́рка (, Зорька) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Стасеўка (Рэчыцкі раён)
Ста́сеўка (, Стасевка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Глыбаўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Стасеўскага сельсавета.
Раманава (Бешанковіцкі раён)
Рама́нава (, Романово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Рубежскага сельсавета.
Нелегальны гандаль зброяй
Нелегальны гандаль зброяй — незаконны абарот і кантрабанда зброі і боепрыпасаў. Нелегальны гандаль зброяй не варта блытаць з юрыдычнай камерцыяй у галіне продажу агнястрэльнай зброі для асабістага карыстання альбо для ваенных ці паліцэйскіх мэтаў. Таксама трэба адзначыць, што паняцце «легальны гандаль зброяй» вагаецца ў шырокіх межах, у залежнасці ад мясцовых і нацыянальных законаў. Па звестках ААН, нелегальны гандаль зброяй з’яўляецца адным з трох найбольш прыбытковых незаконных дзеянняў на планеце (астатнія 2 гэта: незаконны абарот наркотыкаў і прастытуцыя). Грашовы абарот міжнароднага рынку гандлю зброяй ацэньваецца ў 1200 мільярдаў долараў у год.
Антопаль (Рэчыцкі раён)
Анто́паль (, Антополь) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Салтаноўскага сельсавета.
Ржаўка (Бешанковіцкі раён)
Ржа́ўка (, Ржавка) — аграгарадок у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
У 1926—1960 гадах цэнтр Бікложскага сельсавета.
Імператарскія тэрмы (Трыр)
Імператарскія тэрмы (Kaiserthermen) — руіны антычных купалень, размешчаныя ў цэнтры Трыра, непадалёк ад базілікі Канстанціна, за 1 км на поўдзень ад Галоўнай рыначнай плошчы.
Гісторыя
Імператарскія тэрмы былі ўзведзены ў канцы III—IV стагоддзі нашай эры пры імператары Канстанціне Вялікім, які выбраў Трыр на кароткі час сталіцай Заходняй Рымскай імперыі. Аднак, пасля таго як Канстанцін пакінуў Трыр, будаўніцтва тэрмаў засталося незавершаным.
Імператарскія тэрмы Трыра — манументальнае збудаванне: іх памер складае 250 метраў у даўжыню і 145 метраў у шырыню. Аднак яны некалькі саступаюць па памеры іншай антычнай пабудове Трыра — тэрмам Святой Варвары, самым значным па памеры старажытнарымскім тэрмам на поўнач ад Альпаў.
Уваход у тэрмы на захадзе вёў скрозь апраўленую калонамі спартыўную пляцоўку для гульняў у мяч і гімнастычных практыкаванняў, якая называлася палестра, да павільёна з мінеральнай крыніцай — німфеума.
За німфеумам размяшчаліся ванныя пакоі — фрыгідарый — халодная ванная, тэпідарый — цёплая ванная і кальдарый — гарачая ванная. Усе залы былі перакрыты скляпеннямі, сцены былі аздоблены мармурам і каляровай тынкоўкай.
Кальдарый, адна з найбольш добра захаваных пабудоў архітэктурнага комплексу тэрмаў, лічыцца адным з сімвалаў Трыра. Звычайна кальдарый антычных тэрмаў быў арыентаваны на поўдзень ці паўднёвы захад. Пры будаўніцтве Імператарскіх тэрмаў было зроблена адступленне ад гэтага правіла — яго кальдарый арыентаваны на паўднёвы ўсход.
Увесь комплекс тэрмаў быў абсталяваны складанай ацяпляльнай сістэмай — гіпакаўстам, якая размяшчалася ў разгалінаваных падземных памяшканнях.
Паводле сведчанняў археолагаў, Імператарскія тэрмы ніколі не выкарыстоўваліся па прамым прызначэнні. Пры імператарах Грацыяне (375—383) і Валенціяне II (375—392) незавершаныя тэрмы былі перабудаваны ў казармы для імператарскай кавалерыі. Былы кальдарый з яго трыма апсідамі, верагодна, служыў манежам і месцам захоўвання сцягоў, тэпідарый стаў вестыбюлем будынка.
У Сярэднявеччы тэрмы выкарыстоўваліся пераважна як каменяломня. Пазней кальдарый быў перабудаваны ў жылы замак Альдэрбург.
У XII стагоддзі руіны тэрмаў былі інтэграваны ў гарадскія абарончыя збудаванні. Замак Альдэрбург служыў паўднёва-ўсходнім вуглавым бастыёнам сярэдневяковай гарадской сцяны. Адно з ніжніх вокнаў кальдарыя выкарыстоўвалася як гарадская брама — так званая Старая брама (Altport).
Сучаснасць
У пачатку XVIII стагоддзя на руінах тэрмаў была пабудавана барочная новабудоўля, якая затым была пераабсталявана ў прускую казарму, а пазней у жылы будынак. Аднак яна была разбурана у час Другой сусветнай вайны. У нашы дні на тэрыторыі Імператарскіх тэрмаў штогод праходзіць фестываль гістарычнай рэканструкцыі «Хлеба і гледзішчаў!».
У 1986 годзе Імператарскія тэрмы, разам з іншымі збудаваннямі рымскага перыяду, Кафедральным саборам Трыра і царквой Маці Божай, былі ўключаны ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Крычавец
Крычаве́ц (, Кричевец) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Гаста
Гаста hasta) — у шырокім сэнсе — старажытнарымская, першапачаткова сабінская, дзіда. Значэнне назвы, як і шэрагу іншых выглядаў рымскай зброі, у розныя перыяды было розным.
Рымскі паэт III ст. да н.э. Эній згадвае гасту ў яе агульнараспаўсюджаным значэнні — як кідальная зброя, ад якога атрымалі сваю назву гастаты, хоць дзіда трыярыяў таксама звалася «hasta». Але да часу Палібія гастаты былі ўзброены ўжо пілумамі, назва якіх таксама неадназначна. Пад гастай («hasta velitaris») разумеўся таксама дроцік лёгкае пяхоты. Пазбаўленне салдат гасты азначала іх разжалаванне ў веліты. На сённяшні дзень лічыцца, што спачатку рымляне былі ўзброены цяжкімі ўдарнымі дзідамі, якія мабыць і былі ўласна гастамі, а пазней сталі пераўзбройвацца лёгкімі кідальнымі (пілумамі, гезамі і інш.) — спачатку гастаты ў IV ці III ст. да н.э., потым Прынцыпы да канца III у. і трыярыі ў канцы II ці пачатку I ст. да н.э.
Фецыялы сімвалічна кідалі скрываўленую гасту на варожую тэрыторыю для абвяшчэння вайны. Адмысловая гаста без наканечніка («hasta pura» — літар. «чыстая») у раннюю эпоху была рымскай баявой ўзнагародай, якая прысуджалася таксама прыміпілам пасля завяршэння службы. Была яшчэ «celibaris hasta» — дзіда, якой быў забіты пераможаны гладыятар і якая ужывалася, як паведамляе Авідзій, па традыцыі для абразання валасоў нявесты. На грамадскім гандлі ўваткнутая ў зямлю гаста сімвалічна аб'яўляла пачатак угодаў («subhastationes») і таксама па звычаі стаяла перад судом цэнтумвіраў («hasta centumviralis»).
Галоўка саманавядзення
Боепрыпас, абсталяваны ГСН, можа «бачыць» «падсветленую» носьбітам або ёй самой цэль і самастойна наводзіцца на яе, у адрозненне ад ракет, наведзеных па камандным спосабе.
Юзаф Балзукевіч
Юзаф Балзукевіч (Józef Bałzukiewicz, Juozapas Balzukevičius,, Вільня — , Вільня) — польскі мастак з вядомай дынастыі. Сын скульптара Вінцэнта Балзукевіча, брат мастакоў Баляслава і Луцыі Балзукевічаў.
Біяграфія
Пачатковую мастацкую адукацыю атрымаў у Віленскай рысавальнай школе Івана Трутнева.
У 1887—1893 працягнуў навучанне ў пецярбургскай Акадэміі мастацтваў пад кіраўніцтвам прафесара Б. П. Вілевальдэ. Поспехі былі адзначаны некалькімі медалямі, у тым ліку вялікі сярэбраным медалём (1893). Тры гады працаваў настаўнікам малявання ў Чарапаўцы і на Украіне.
З 1897 жыў у Вільні. Выкладаў у бясплатных класах тэхнічнага малявання і чарчэння Юзафа Мантвіла і з 1912 кіраваў класамі. Заснаваў вячэрнюю студыю малявання. Адзін з заснавальнікаў Віленскага мастацкага таварыства (1908) і ўдзельнік арганізаваных грамадствам штогадовых вясновых выставак.
Крылатая ракета
Крылатая ракета — беспілотны лятальны апарат аднакратнага запуску, траекторыя палёту якога вызначаецца аэрадынамічнай пад’ёмнай сілай крыла, цягай рухавіка і сілай цяжару. Пры гэтым існавалі канструкцыі, кіраваныя пілотамі-смяротнікамі. Састарэлая назва сканструяванай паводле самалётнай (класічнай) схемы крылатай ракеты — самалёт-снарад. Нярэдка тэрмін блытаюць з англамоўным тэрмінам cruise missile, аднак апошняя з’яўляецца кіраванай ракетай, у якой вялікая частка палёту да мэты праходзіць з сталай хуткасцю пад уздзеяннем пад’ёмнай сілы крыла і сілы цягі для кампенсавання супраціўлення паветра.
Юзаф Балзукевіч
Біяграфія
Аўтар рэалістычна выкананых сцэн жыцця і побыту літоўскіх сялян, відаў Вільні, партрэтаў, інтэр'ераў віленскіх касцёлаў, рэлігійных кампазіцый. Віды Вільні пісаў алеем і акварэллю. Акрамя таго, маляваў пяром і пастэллю, займаўся рэстаўрацыяй карцін. Рэстаўраваў, у прыватнасці, карціны Шымона Чаховіча ў касцёле Св. Рафала ў Вільні (тут жа яго карціны рэлігійнай тэматыцы). Сярод творчай спадчыны скульптара — медальён з выявай Юзафа Пілсудскага для ўпрыгожвання Сената Польшчы. .
Крылатая ракета
Параўнанне з іншымі відамі ракет
Вартасці: Недахопы:
Юзаф Балзукевіч
Біяграфія
Акадэмічную сухасць твораў Юзэфа Балзукевіча змякчаюць рысы імпрэсіянізму.
Пахаваны на могілках Роса (Расу) у Вільні. Надмагільны помнік усталяваны ў 1925 (аўтар — брат Баляслаў Балзукевіч).
Будка-Шыбенка
Бу́дка-Шы́бенка (, Будка-Шибенка) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Салтаноўскага сельсавета.
Бранябойны снарад
[[Выява:ArmorPiercingShell.png|thumb|300px|Будова бранябойнага снарада (адзін з магчымых варыянтаў):
1 — лёгкая балістычная абалонка
Супрацьрадыёлакацыйная ракета
Супрацьрадыёлакацыйная ракета (англ. ARM — anti-radiation missile) — ракета, прызначаная для выяўлення і паражэнні крыніц радыёвыпраменьвання. Як правіла, яны выкарыстоўваюцца супраць радараў (РЛС), хоць могуць наводзіцца і на іншыя крыніцы радыёвыпраменьвання.
Бранябойны снарад
2 — бранябойная сталь
4 — дэтанатар]] Бранябойны снарад — боепрыпас, прызначаны для барацьбы са сродкамі суперніка, абароненымі бранёй, напрыклад, з бронетэхнікай, караблямі, верталётамі. Па сваёй будове бранябойныя снарады ў сваю чаргу падпадзяляюцца на каліберныя, падкаліберныя са сталым ці адлучаючымся паддонам, каморныя і суцэльныя, тупагаловыя і вострогаловыя, з бранябойнымі і балістычнымі наканечнікамі.
Асноўнай баявой уласцівасцю бранябойных снарадаў з'яўляецца бронепрабіваемасць. Страты мецы дасягаюцца толькі за кошт кінетычнай энергіі снарада.
Пашкоджанні наносяцца фрагментамі снарада і асколкамі брані мэты.
Павел Валер’евіч Дураў
Павел Валер'евіч Дураў  — расійскі прадпрымальнік, праграміст, рублёвы мільярдэр, адзін са стваральнікаў сацыяльнай сеткі Вконтакте і аднайменнай кампаніі. Былы генеральны дырэктар УКантакце (2006—2014). У студэнцкія гады лаўрэат стыпендый Прэзідэнта РФ і Урада РФ, трохразовы лаўрэат Патанінскай стыпендыі. На дадзены момант знаходзіцца за мяжой і не збіраецца вяртацца ў Расію.
У 2001 годзе з адзнакай скончыў Акадэмічную гімназію. У 2006-м — Філалагічны факультэт Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Англійская філалогія і пераклад» з чырвоным дыпломам. Годам раней скончыў прафесійную падрыхтоўку на Факультэце ваеннага навучання СПбДУ па спецыялізацыі «Прапаганда і псіхалагічная вайна», пасля заканчэння якой атрымаў званне лейтэнанту запасу. Адразу па заканчэнні ВНУ ён стварыў «УКантакце», найбуйнейшую на дадзены момант сацыяльную сетку ў Расіі. На 2011 год Дураў, які валодае маёмасцю ў 7,9 мільярда рублёў, займаў 350-е месца ў рэйтынгу расійскіх мільярдэраў.
Павел з'яўляецца вегетарыянцам і прытрымліваецца лібертарыянскіх палітычных поглядаў. Дурава называюць расійскім Маркам Цукербергам, а таксама часта крытыкуюць за яго эксцэнтрычныя выхадкі і выказванні. 19 лістапада 2012 выйшла кніга Мікалая Конанава «Код Дурава», якая апісвае станаўленне «УКантакце» і яе стваральніка; на яе экранізацыю ўжо набыла правы кампанія AR Films.
Бітва пры Хафджы
Бітва пры Хафджы — першая буйная наземная бітва падчас войн у Персідскім заліве (1991).
17 студзеня 1991 года авіяцыя шматнацыянальных сіл пачала паветраную наступальную аперацыю супраць Ірака. Да канца месяца іракская сістэма СПА была істотна саслабленая, а ваенна-паветраныя сілы практычна спынілі ўдзел у баявых дзеяннях. Узброеныя сілы краіны і прамысловасць неслі вялікія страты ад паветраных нападаў. Такі ход вайны не адпавядаў планам іракскага прэзідэнта Садама Хусейна, які спадзяваўся ўцягнуць кааліцыйныя сілы ў зацяжныя наземныя баі (па прыкладзе ірана-іракскай вайны) і нанесці ім дастатковыя страты для таго, каб кааліцыя была вымушана спыніць вайну.
Іракскае камандаванне спланавала абмежаванае ўварванне ў Саудаўскую Аравію, асноўнай мэтай якога было нанясенне максімальных страт сухапутным сілам суперніка. Увечары 29 студзеня іракскія сілы ў колькасці прыкладна 2000 чалавек пры 100 танках перайшлі кувейцка-саудаўскую мяжу. Ім атрымалася заняць прыморскі горад Рос-эль-Хафджы, насельніцтва якога было эвакуіравана напярэдадні пачатку вайны. Іракскі наступ апынуўся нечаканасцю для кааліцыйных сіл, але ўжо з 30 студзеня войска Саудаўскай Аравіі пры падтрымцы бранетанкавых падраздзяленняў Катара і авіяцыі шматнацыянальных сіл зрабіла спробы адбіць горад. І 1 лютага гэта атрымалася. На працягу ўсёй бітвы ў захопленым Хафджы працягвалі дзейнічаць два выведатрады марской пяхоты ЗША, якія апынуліся там у момант пачатку іракскага нападу.
У бітве пры Хафджы кааліцыйныя сілы страцілі некалькі дзясяткаў чалавек забітымі — каля 18 саудаўскае войска, каля 11 амерыканскае, знішчана было 2 танкі і каля 6 адзінак бронетэхнікі; іракскі атрад страціў забітымі 32 чалавекі, параненымі 35, знішчана 30 адзінак бронетэхнікі, некалькі сотняў салдат патрапілі ў палон. Прыводзілася сведчанне палоннага іракскага салдата аб тым, што за паўгадзіны налёту кааліцыйнай авіяцыі яго брыгада панесла большыя страты, чым за восем гадоў вайны з Іранам.
Лапічы (аграгарадок)
Ла́пічы (, Лапичи) — аграгарадок у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца каля паўночнага берага Асіповіцкага вадасховішча.
Дорыс Доўсан
Дорыс Доўсан (Doris Dawson;  — ) — амерыканская кінаактрыса.
Біяграфія
Пачала здымацца ў сярэдзіне 1920-х гадоў. Яе першая роля ў кіно была ў 1927 годзе ў фільме The Arizona Wildcat. Яна знялася ў чатырох фільмах у гэтым годзе, і яшчэ чатыры ў 1928 годзе. У 1929 годзе яна была адной з трынаццаці дзяўчат, выбраных у якасці «WAMPAS Baby Stars», групы, якая ўключала будучую легенду Галівуду Джын Артур. Яна здымецца ў пяці фільмах ў 1929 годзе, у тым ліку Broadway Scandals, у якім здымаліся Джэк Іганаў і Салі О'Ніл. Яна была на вышыні сваёй кар'еры ў 1929 годзе. Са з’яўленнем гукавых фільмаў, яе кар'ера пацярпела з-за таго, што крытыкам не падабаўся яе голас. Яна сгуляла толькі адну ролю ў кіно ў 1930 годзе.
Яе апошні фільм, у 1934 годзе, быў The Silver Streak, у галоўнай ролі Салі Блейн і Чарлз Старэт. Пасля сканчэння кар'еры, ва ўзросце 29 гадоў, яна ў рэшце рэшт абгрунтавалася ў Корал Гейблс, штат Фларыда. Яна памерла там у 1986 годзе, ва ўзросце 81 гадоў.
Фільмаграфія
Актрыса
Дзяражня (Рэчыцкі раён)
Дзяра́жня (, Деражня) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Салтаноўскага сельсавета.
Лапічы (пасёлак)
Ла́пічы (, Лапичи) — пасёлак (да 2016 г. станцыя ) у Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Рубеж (Бешанковіцкі раён)
Рубе́ж (, Рубеж) — вёска ў Беларусі, у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Верхнякрывінскага сельсавета.
Да 2004 года цэнтр Рубежскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 11 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, за 62 км ад Віцебска, за 45 км ад чыгуначнай станцыі Чашнікі, на аўтамабільнай дарозе Бешанковічы —Сянно. Каля вёскі працякае рака Бярозка.
Бітва пры Арасе (1917)
Бі́тва пры Ара́се (9 красавіка 1917 — 16 мая 1917) — наступленне брытанскай арміі, падчас Першай сусветнай вайны у французскага горада Арас. У бітве ўдзельнічалі англійскія, канадскія і аўстралійскія войскі, наступленне каля Араса, гэта серыя некалькіх кароткачасовых аперацый, якія праходзілі з пачатку красавіка да сярэдзіны мая.
Брытанская армія прасунулася ўглыб германскай абароны нясучы вялікія страты, аднак рашучага поспеху наступаўшым дасягнуць не ўдалося.
Малая Грава
Мала́я Гра́ва (, Малая Грава) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.
Дземяхі (Рэчыцкі раён)
Дземяхі́ (, Демехи) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Салтаноўскага сельсавета. Да 2008 года цэнтр Дземяхоўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 20 км у напрамку на захад ад горада Рэчыца, за 58 км ад Гомеля, за 1 км ад чыгуначнай станцыі Дземяхі, каля левага берага ракі Ведрыч.
Днепрык (пасёлак)
Дне́прык (, Днеприк) — пасёлак у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Салтаноўскага сельсавета.
Базіліка Канстанціна (Трыр)
Базіліка Канстанціна (Konstantinbasilika) — старажытнарымская тронная зала, найбуйнейшы асобны будынак, які дайшоў да нашых дзён з антычнасці. Базіліка размешчана ў Старым горадзе, за 500 метраў на поўдзень ад Галоўнай рыначнай плошчы.
Гісторыя
Базіліка пабудавана ў першым дзесяцігоддзі IV стагоддзя нашай эры пры імператары Канстанціне. У эпоху антычнасці базіліка не выкарыстоўвалася для рэлігійных мэт — на працягу ста гадоў яна служыла троннай залай імператара.
Базіліка ўяўляе сабой прамавугольны ў плане будынак з чырвонага каменя, шырынёй 27,2 метраў, вышынёй 33 метра і даўжынёй 67 метраў, завершаны з усходняга боку паўкруглай апсідай. У сценах прарэзаны два рады паўцыркульных вокнаў вышынёй 7 метраў, шырынёй — да 3,5 метраў, якія ўжо ў антычны час былі зашклёныя. Сцены на падмурку з бетону шырынёй 4 метра і глыбінёй ад 4 да 6 метраў. Скляпенні базілікі ўпрыгожвае кесонная столь.
У эпоху імператара Канстанціна ўнутраная прастора базілікі была аздоблена мармурам, ва ўпрыгожаных залатой мазаікай нішах былі пастаўлены мармуровыя статуі. З асаблівай раскошай была аформлена апсіда, у якой размяшчаўся імператарскі трон. Велізарны памер залы падкрэслены з дапамогай аптычнага прыёму — вокны апсіды і бакавых сцен становяцца вужэйшымі да сярэдзіны, што зрокава павялічвае ўнутраную прастору базілікі. Падлога і сцены будынка да васьмімятровай вышыні ацяпляліся.
Яйкі Фабержэ
Яйкі Фабержэ — серыя ювелірных вырабаў фірмы Карла Фабержэ. Серыя стваралася паміж 1885 і 1917 гадамі для расійскай імператарскай сям'і і прыватных пакупнікоў. Усяго вядома аб стварэнні 71 асобніка, з якіх імператарскімі з'яўляюцца 52.
Базіліка Канстанціна (Трыр)
Гісторыя
Аднак усе дасягненні антычнай цывілізацыі былі разбураны ў V стагоддзі франкамі, пасля чаго базіліка доўгі час стаяла без даху. У эпоху Меравінгаў базіліка была рэзідэнцыяй каралеўскіх гаўграфаў. З 1198 года ў базіліцы размяшчалася рэзідэнцыя архібіскупа Трыра. Апсіда тым часам была перабудавана ў жылую вежу, на сценах былі надбудаваны шэрагі зубцоў. Базіліка служыла архібіскупам крэпасцю для абароны ад знешніх ворагаў.
У 1615—1647 гадах побач з базілікай быў пабудаваны Палац курфюрстаў. Пры гэтым базіліка страціла ўсходнюю і паўднёвую сцены і была ўключана ў будынак палаца. У 1810 годзе французскія войскі выкарыстоўвалі базіліку як лазарэт і казармы. Толькі пры каралі Фрыдрыху Вільгельме IV (1795—1861) базіліка Канстанціна была адноўлена ў першапачатковым выглядзе. З 1856 года базіліка выкарыстоўваецца як пратэстанцкая царква і з'яўляецца ўласнасцю зямлі Рэйнланд-Пфальц.
Паляддзе
Паля́ддзе (, Полядье) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лапіцкага сельсавета.