cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Танец хула
Гісторыя
Пад час хрысціянізацыі ў XIX ст. місіянеры-пратэстанты імкнуліся забараніць хулу як юрлівы звычай. Хрысціянам з вышэйшага саслоўя забаранялася танцаваць яе. Астатнія астравіцяне маглі арганізоўваць публічныя выступы толькі згодна спецыяльнаму дазволу. Аднак у друг. пал. XIX ст. забароны былі знятыя гавайскімі каралямі, якія разглядаў традыцыйныя формы мастацтва як важную частку сваёй палітыкі.
Гэлы
Гэ́лы (Gaeil, Gaeil, Gàidheal) — тэрмін, якім пазначаецца этнапляменная супольнасць і ўзніклы пазней шэраг асобных кельцкіх этнасаў, якія размаўляюць на мовах гайдэльскай падгрупы астраўной групы кельцкай галіны індаеўрапейскай сям’і моў або носьбіты гэтых моў. Гістарычна — адзіная этнапляменная група, якая існавала ў раннесярэднявечнай Ірландыі, пасля чаго неўзабаве гэльскія плямёны пашырылі тэрыторыю свайго пражывання за кошт засялення суседняга з Ірландыяй паўднёвага захаду сучаснай Шатландыі (гл. Дал Рыяда). У часы Сярэднявечча гэльскае насельніцтва і культура атрымалі перавагу на тэрыторыях Ірландыі, Шатландыі, а таксама востраву Мэн, пасля чаго пачаўся працэс распаду гэльскай супольнасці на тры асобныя роднасныя этнасы — ірландцаў, шатландцаў і мэнцаў.
Танец хула
Гісторыя
У XX ст. хула стала абавязковым атрыбутам забаў для турыстаў. Дзякуючы Галівуду адбылася папулярызацыя танца ў іншых краінах свету. Зараз у свеце праводзіцца 10 буйных фестываляў хулы. Найбольш вядомы фестываль World Invitational Hula Festival праводзіцца ў лістападзе на востраве Оаху.
Гэлы
На цяперашні час тэрмін гэлы (Gael, Gaels) часта выкарыстоўваецца ў дачыненні толькі носьбітаў гэльскай шатландскай мовы. У 1882 годзе брытанскім кельтолагам валійскага паходжання Дж. Расам у якасці сукупнага пазначэння ўсіх носьбітаў гайдэльскіх моў быў прапанаваны тэрмін гойдэлы (Goidels), які з цягам часу замацаваўся ў гістарыяграфіі і, у прыватнасці, у кельталогіі.
Танец хула
Асаблівасці
Як і іншыя палінезійскія танцы, хула выконваецца на адным месцы. Дазваляюцца толькі рухі каола на напаўсагнутых нагах на некалькі крокаў убок. Асноўныя жа рухі выконваюцца сцягном (убакі - као і колавыя - амі) і рукамі (выцягнутыя рукі з адкрытымі далонямі - пуа, рукі ўніз з павольным рухам пальцаў - уа і развядзенне рукамі ад галавы - хаалоэ).
Гэлы
Паходжанне
Тэрмін гэ́лы паходзіць ад старажытнаірландскага Goídel, якім пазначаліся гэльскія плямёны Ірландыі або прыналежнасць да іх. Пазней, у сучасных ірландскай і гэльскай шатландскай мовах гэты тэрмін трансфарміраваўся ў Gael і Gàidheal адпаведна, дзе пазначае прыналежнасць да ірландскай або шатландскай культуры, але, у адрозненне ад Goídel, не з’яўляюцца сучаснымі саманазвамі гэтых этнасаў. Пазней адаптацыі гэтых тэрмінаў былі засвоены ў гістарычнай літаратуры розных моў свету дзеля пазначэння тых кельцкіх плямёнаў, што леглі ў аснову ірландскага, шатландскага і мэнскага этнасаў (гл. вышэй).
Танец хула
Асаблівасці
Хула суправаджаецца працяглымі спевамі і прыпеўкамі.
Гэлы
Паходжанне
Як мяркуецца, узнікненне старажытнаірландскага Goídel прыпадае на VII ст. н.э., з’яўляючыся валійскім запазычваннем (параўн. стар.-валійск. Guoidel «ірландзец», упершыню зафіксаванае як асабістае імя ў адной з гістарычных хронік Уэльса, г.зв. Ландафскай кнізе). Мажліва, што паходжанне гэтага экзаэтноніму ўзыходзіць да пра.-і.э. *weidh-(e)l-o- «лясныя людзі», што, магчыма, з’яўляецца кагнатам старажытнаірландскаму Féni < пра.-і.э. *weidh-n-jo- «лясныя людзі, ваяры».
Танец хула
Асноўныя напрамкі
У нашыя дні на Гаваях існуе мноства школ і напрамкаў хулы. Найбольш вядомыя - Хула Каіка (Hula Kahiko), якая арыентуецца на арыгінальныя старажытныя формы танца, і Хула Аўана (Hula 'auana), што ўключае сучасныя стылі.
Сав’ёрэ-дэл’Адамела
Сав'ёрэ-дэл'Адамела (Saviore dell'Adamello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1073 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 82 км². Паштовы індэкс — 25050. Тэлефонны код — 0364.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Гэлы
Паходжанне
Іншыя гіпотэзы прапаноўваюць тлумачэнне назову на аснове валійскага gwyddel «налётчыкі, рабаўнікі», што тлумачыцца родам дзейнасці, які ў пэўнай ступені быў вядомы ў асяроддзі сярэднявечных гэльскіх плямёнаў.
Грэчаскія і рымскія крыніцы ў часы, калі гэлы займалі выключна востраў Ірландыя, згадвалі гэлаў пад тэрмінамі Ιουερνοι і Iverni адпаведна, якія разам паходзяць, хутчэй за ўсё, ад архаічнаірландскага *Iwerni «народ Іверыю». Гэтым назвам рушылі ўслед аднакаранёвыя Ίερνοι, Hierni, Hiberni. Ад апошняга, у прыватнасці, паходзіць беларускі тэрмін ірландцы і яго аднакаранёвыя варыяцыі, ужываныя ў большасці сучасных моў свету ў дачыненні да сучаснага этнасу Ірландыі.
Іншым лацінскім тэрмінам для азначэння гэльскіх плямёнаў тагачаснай Ірландыі было слова Scoti або Scotti, які пачынае выкарыстоўвацца з IV ст. н.э. Верагодней за ўсё, гэты тэрмін не з’яўляўся саманазвай будзь-якога з пляменных аб’яднанняў гэлаў, і выкарыстоўваўся гэламі толькі пры камунікацыі на лаціне. Адным з найбольш ранніх прыкладаў выкарыстання гэтага слова датычна гэлаў лічыцца рымская праца «Назвы ўсіх правінцый» (Nomina Provinciarum Omnium) 312 г. н.э., дзе скоты згадваюцца як адно з плямёнаў, што праяўляе патэнцыяльную пагрозу для Рымскай імперыі. Назоў не май лацінскай або гайдэльскай этымалогіі; лічылася, што тэрмін паходзіць з архаічнаірландскай мовы, дзе пазначаў нейкую сацыяльную групоўку, і толькі пазней быў успрыняты замежнікамі як назва гэлаў. У ХІХ ст. Ынкасам Мак-Коніхам было высунутае меркаванне, што назва звязаная з гэльскім Sgaothaich «натоўп, грамада»; брытанскім гісторыкам Чарльзам Оменам меркавалася, што карані экзаэтноніма скоты ў лексеме Scuit з літаральным значэннем «пабіты, пасечаны чалавек», што спярша пазначала толькі пэўныя рабаўніцкія групоўкі. Ф. Фрыманам была створана гіпотэза, якая выводзіць этымалогію назвы з праіндаеўрапейскага *skot, якое нібыта было ўспрынята меркаванай групай рабаўнікоў і якое мае кагнат у грэчаскай мове — σκότος «цемра».
У дачыненні гэта лексемы таксама існуюць іншыя гіпотэзы, якая тлумачыць значэнне гэтага слова як «налётчык, рабаўнік», што звязваецца з нападамі гэлаў на заходняе ўзбярэжжа Брытаніі падчас і пасля рымскага кіравання над гэтым востравам.
Позняе Сярэднявечча
Па распадзе адзінай старажытнаірландскай мовы на мовы трох новых асобных этнасаў, ірландскую, шатландскую і мэнскую і, пазней, пасля асіміляцыі гэльскай шатландскай мовы ў шатландскім Лоўлендзе (поўдзень і ўсход краіны) тэрмін Gàidheal працягваў выкарыстоўвацца гэльскамоўнымі шатландцамі для пазначэння прыналежнасці да носьбітаў гэльскай шатландскай мовы, але асіміляцыя гэльскай шатландскай мовы ў Лоўлендзе што стала прычынай негалоснага падзелу між гэльскамоўнай поўначчу і германскамоўным Лоўлендам, у выніку чаго гэльскі шатландскі тэрмін Gàidheal набыў значэнне жыхара гарыстае поўначы Шатландыі. У сваю чаргу, прыкладна з пачатку XV ст. поўнач Шатландыі ў гэльскай шатландскай мове атрымаў назву Gàidhealtachd (Кеэлтэхк, літаральна «гэльская [тэрыторыя]»). Разам з тым, тэрміны Scoti і Scotti звужаюцца і страчваюць значэнне жыхароў Ірландыі.
Да канца XV ст. адносна гэльскай шатландскай мовы як у лаціне, так у шатландскай германскай мове (мова, што выцесніла гэльскую шатландскую мову з Лоўленда) выкарыстоўваўся тэрмін шатландская мова, але з гэтага часу апошні тэрмін перасунуўся на шатландскую германскую мову, у той час як гэльская шатландская мова стала званай тэрмінам Erse (літаральна «ірландская мова»). У найранейшых пісьмовых помніках шатландскай германскай мовы таксама вядомыя формы гэльскага Gàidheal, якія дастасоўваліся дзеля адрознення кельцкамоўнага жыхарства Шатландыі ад іх сваякоў у Ірландыі: так, у 1596 годзе ў перакладзе з лацінскай мовы на шатландскую германскую працы «Гісторыя і хронікі Шатландыі 1436—1565 гадоў» Джэймса Далрымпла паўстае слова Gaelic, якое мела значэнне толькі кельцкай мовы Шатландыі.
Міфічнай паходжанне
Кніга Захопаў (Lebor Gabála Érenn), псеўдагістрычная хроніка, што апісвала паходжанне гэлаў уключна да часоў стварэння свету, утрымлівае гісторыю, паводле якой гэлы засялілі Брытанскія астравы праз Скіфію і Іберыю, правёўшы некалькі стагоддзяў падчас блуканняў па зямлі. Па засяленні Ірландыі гэлы нібыта ўступілі ў бой з г.зв. плямёнамі багіні Дану (ст.-ірл. Tuatha Dé Danann), якія пражывалі на востраве раней. Далей хроніка апавядае, што пасля міфічнай бітвы багіня зямлі Эрыу (ст.-ірл. Ériu) паабяцала атрыманне гэламі кантролю над Ірландыяй пры ўмове выплаты даніны гэламі Эру, на што гэлы далі сваю згоду, пасля чаго бард гэлаў Амергін прачытаў спецыяльны загавор, а плямёны багіні Дану і гэлы дамовіліся аб падзеле Ірландыі на зямную і падземную часткі, у выніку чаго плямёнам багіні Дану нібыта адышла падземная Ірландыя.
Іншыя сярэднявечныя псеўдагістрычныя хронікі апісвалі паходжанне гэлаў ад Эбер Дона, які быццам бы з’яўляўся богам падземнага царства.
Першым ірландскім летапісцам, які паставіў пад сумнеў падобныя версіі паходжання гэлаў і сучасных ірландцаў стаў гісторык Дуалдус Фірбісіус, які жыў у XVII ст.
Узнікненне
Дакладная эпоха прыходу кельцкіх плямёнаў у Ірландыю, якія пазней адасобіліся ў асобныя гэльскія плямёны, невядомая, найбольш познія датыроўкі адносяць гэту падзею ад першых стагоддзяў н.э. Відавочна, што да перасялення кельтаў у Ірландыю востраў засялялі іншыя пляменныя групы, якія хутчэй за ўсё не з’яўляліся кельтамі і не належалі да індаеўрапейцаў наогул. У прыватнасці, гэта пацвярджаецца пластам субстратнай лексікі няяснай этымалогіі ў сучаснай ірландскай мове і яе папярэдніках.
Вядома, што ў часы позняй Рымскай імперыі гэлы практыкавалі набегі на Рымскую імперыю, але дакладная частата гэтых набегаў, як і ступень дакладнасці суаднясення скотаў з рэальна існымі гэламі невядомая.
Антычныя аўтары пакінулі сведчанні аб існаванні ў тагачаснай Ірландыі вялікай колькасці асобных плямёнаў, на якія дзяліліся гэлы, кожнае з іх ажно да англа-нарманскай каланізацыі ў ХІ ст. мела асобныя каралеўствы, колькасць якіх агулам складала каля пяцідзесяці.
У IV ст. н.э. сярод гэлаў распрацоўваецца ўласная нацыянальная сістэма пісьма — агамічнае пісьмо, прыкладна з гэтага ж часу адбываецца хрысціянізацыя востраву і паступовае пашырэнне лацінскага алфавіта. Дзякуючы сведчанням агамічным пісьмом з гэтага ж часу вядомая першая мова гэлаў — архаічнаірландская, што адасобілася з пракельцкіх гаворак, з VII ст. умоўна пачынаецца перыяд старажытнаірландскай мовы. Асаблівасцямі агамічнага пісьма ў тагачаснай культуры гэлаў з’яўлялася частае выкарыстанне манументальных надпісаў агамічным пісьмом у якасці своеасаблівага пазначэння межаў таго ці іншага пляменнага ўдзелу, а таксама традыцыя злучнасці агамічнага пісьма з назвамі дрэваў востраву. Гэтым жа перыядам датуюцца пастаянныя кантакты гэлаў з заходнім узбярэжжам Вялікабрытаніі, у сувязі з чым агамічныя надпісы адшукваюцца таксама і ў гэтых рэгіёнах.
Засяленне Шатландыі і Мэна
V ст. н.э. датуецца заснаванне на поўначы Ірландыі каралеўства Дал Рыяда, якое ўключыла таксама і суседні паўднёвы захад Шатландыі. Традыцыйным поглядам у гістарыяграфіі з’яўляецца меркаванне, што заснаваннем Дал Рыяды быў пакладзены працэс каланізацыі гэламі Шатландыі і прынясення туды гэльскай культуры, што ў далейшай перспектыве што стала прычынай узнікнення шатландскага і мэнскага этнасаў, але шэраг даследчыкаў, як, напрыклад, археолаг Эван Кэмпбел, сцвярджае пра адсутнасць археалагічных сведчанняў міграцыі або ўварвання гэлаў у суседнія часткі Шатландыі (адкуль яны распаўсюдзіліся па ўсёй Шатландыі) і прапаноўвае гіпотэзу, якая пастулюе існаванне сталых марскіх камунікацый між Шатландыяй і Ірландыяй, якія нібыта дазволілі распаўсюдзіць гэльскую культуру ў суседнюю Шатландыю. У VI ст. н.э. гэлам рухаюць услед гэльскія манахі, дзякуючы якім засноўваецца шэраг манастыроў у Шатландыі, гэльскім жа абатам Калумбам, пазней прылічаным да ліку святых, ажыццяўляецца хрышчэнне піктаў — дагэльскіх насельнікаў Шатландыі. Гэльскі місіянерскі ўплыў таксама прасочваўся ў іншых частках Вялікабрытаніі, імі пры Дал Рыядзе быў створаны г.зв. астраўны стыль, які ўтварыўся з VII ст. н.э. і спалучаў у мастацтве як гэльскія, так і англа-саксонскія і пікцкія элементы.
Як мяркуецца, у сярэдзіне ІХ ст. шатландскія ўладанні Дал Рыяды былі аб’яднаныя каралём гэтай дзяржавы Кенетам МакАльпінам разам з пікцкімі ўладаннямі ў адзіную дзяржаву — Каралеўства Альба, якое лічыцца своеасаблівым раннім перыядам у гісторыі Каралеўства Шатландыя. Пазней гэламі быў заселены таксама востраў Мэн, гаворкі гэтых перасяленцаў прыкладна ў XVII ст. вылучыліся ў асобную мову — мэнскую.
Сучаснасць
На цяперашні час прыметнік гэльскі і яго іншыя варыяцыі выкарыстоўваюцца ў Шатландыі, Ірландыі і на Мэне ў шэрагу культурных, грамадскіх або спартыўных арганізацый, якія імкнуцца да пашырэння ўплыву шатландскай, ірландскай і мэнскай культур, значна прыціснутых у сувязі з уплывам англійскай мовы, прычынаю чаго стала панаванне над гэтымі тэрыторыямі дзяржаў англамоўнай эліты. Таксама корань гэльскага паходжання выкарыстоўваецца ў ірландскіх і шатландскіх тэрмінах Gaeltacht і Gàidhealtachd адпаведна (гл. гэлтахт), першы з якіх пазначай тэрыторыі Ірландыі, дзе існуе значная колькасць носьбітаў ірландскай мовы, другі — паўночна-ўсходнія горныя часткі Шатландыі, якія пачынаючы з позняга Сярэднявечча з’яўляліся рэгіёнам, дзе пераважала гэльская шатландская мова. Варта адзначыць, што ў цяперашні час гэльская шатландская мова захоўваецца толькі ў пэўных рэгіёнах горнай Шатландыі, а таксама часткова захоўваецца і ў Лоўлендзе, што не робіць тэрмін Gàidhealtachd сінанімічным поўначы Шатландыі; у Шатландыі асабліва моцныя пазіцыі мова захоўвае на архіпелагу Знешніх Гебрыдскіх астравоў. У Ірландыі гэлтахты абмежаваныя галоўным чынам у ізаляваных заходніх узбярэжных рэгіёнах востраву, але з’яўляюцца афіцыйна прызнанымі дзяржавай ірландскамоўнымі тэрыторыямі, у сувязі з чым ім надаецца асабліва моцная культурная падтрымка.
Шэйкаўскі сельсавет
Шэ́йкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крупскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Шэйка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крупскага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Менскай акругі, з 18 чэрвеня 1927 года — у складзе Аршанскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крупскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 5 мая 1962 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Крупскага (9 населеных пунктаў: Асінаўка, Зароўе, Лебедзева, Ніва, Новы Засценак, Панскае, Худаўцы, Шэйка і Юзафова) і Бобрскага (9 населеных пунктаў: Віктоліна, Кляновічы, Ліпавец, Мярэцкі Двор, Навасёлкі, Сінічанка, Стаі, Туманова і Шацькі) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 18 населеных пунктаў.
Бербель Вёкель
Бербель Вёкель (ням.: Bärbel Wöckel; народжаная Экерт (ням.: Eckert), нар., ) — усходнегерманская лёгкаатлетка (бег на 200 метраў, эстафета 4×100 метраў), 4-кратная алімпійская чэмпіёнка.
NGC 5988
NGC 5988 (іншыя абазначэнні — UGC 9998, MCG 2-40-12, ZWG 78.58, PGC 55921) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лака (бог)
Лака (гавай. Laka) — у міфалогіі гавайцаў бог урадлівасці, пачынальнік і заступнік хулы. У іншых палінезійскіх народаў вядомы пад імёнамі Рата (Rata), Лата (Lata), Ата (Ata), Ласа (Lasa).
Паводле легенд, Лака паходзіў з Таіці, адкуль рушыў на Гавайскія астравы, каб адпомсціць за смерць бацькі. У дарозе яго лодку перакулілі багі лёсу. Дзякуючы ахвярапрынашэнню ён атрымаў падтрымку ад вялікіх багоў і праз розныя прыгоды дасягнуў сваёй мэты.
Ад Лакі вялі свой род манархі Таіці і Гавайскіх астравоў.
Часам Лака выступае ў гавайскіх легендах як жаночае бажаство-ахоўніца лесу і сястра Пеле.
Будынак Белтэлекама
Будынак Белтэлекама — будынак у цэнтры Мінска, размешчаны на Кастрычніцкай плошчы, па адрасе вул. Энгельса, 6. Будынак з’яўляецца творам савецкай архітэктуры з выкарыстаннем форм класіцызму. У будынку размяшчаецца «Белтэлекам».
Пабудаваны ў 1962 годзе як будынак цэнтральнага тэлеграфа (архітэктары У. Кароль, А. Духан). Арачнымі праездамі злучаны з будынкам Мінскага аблвыканкама і жылым домам на рагу з пр. Незалежнасці, разам з якімі фарміруе забудову паўднёва-заходняга боку Кастрычніцкай плошчы.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане чатырохпавярховы аб’ём. Галоўны фасад апрацаваны светла-шэрай тынкоўкай, яго плоскасць рытмічна расчлянёна на ўзроўні трох паверхаў прамавугольнымі вокнамі, аб’яднанымі па вертыкалі агульнымі лучковымі нішамі, буйнымі руставанымі пілястрамі, капітэлі якіх дэкарыраваны паясамі профіляў, іонік, спляценнямі аканта. Сіметрыя фасада адзначана арачнымі абрамленнямі галоўнага і бакавых уваходаў з паўкруглымі люкарнамі над імі. У завершы будынка буйны карніз на акантавых дэнтыкулах. 1-ы паверх з арачнымі вокнамі ў прафіляваных ліштвах вылучаны поясам сухарыкаў. Строеныя вокны верхніх паверхаў расчлянёны канеліраванымі слупамі, дэкарыраваны падаконнымі філёнгамі. 4-ы паверх плоскасны з арачнымі аконнымі праёмамі, дэкарыраванымі ў завершы паўкруглымі франтончыкамі з разеткамі ў цэнтры і акантавымі завіткамі па баках (над цэнтральным праёмам трохвугольны франтон).
На 1-м паверсе будынка размяшчаліся аперацыйныя залы тэлеграфа. Верхнія паверхі калідорнай планіроўкі, адведзены пад адміністрацыйную і тэхнічную службы. У аздобе інтэр’ераў выкарыстана дэкаратыўная таніраваная тынкоўка.
Педагогіка
Педагогіка (стар.-грэч. Παιδαγωγική — мастацтва выхавання, ад παῖς — дзіця і ἄγω — вяду) — навука аб выхаванні, навучанні і адукацыі чалавека. Педагогіка даследуе працэс мэтанакіраванага развіцця і фарміравання ва ўмовах яе выхавання, адукацыі і навучання; з’яўляецца навучальным прадметам сярэдніх спецыяльных і вышэйшых навучальных устаноў, якія рыхтуюць настаўнікаў, выкладчыкаў, выхавальнікаў.
Прадмет і задачы
Педагогіка вывучае аб’ектыўныя сувязі паміж развіццём асобы і знешнімі фактарамі (выхаванне, асвета, навучанне), распрацоўвае тэорыю і методыку выхавання. Разглядае фарміраванне асобы ў асноўных сферах яе жыццядзейнасці (сям’я, калектыў, грамадства і інш.). Уключае педагагічныя навукі: агульную педагогіку, пераддашкольную, дашкольную, школьную, сямейную, спецыяльную, параўнальную, вытворчую, прафтэхпадрыхтоўчую, вышэйшай школы, ваенную, спартыўную, інжынерную, сацыяльную, андрагогіку (тэорыя і практыка выхавання і адукацыі дарослых), гісторыю педагогікі. і інш.
Гістарычная даведка
Слова «педагогіка» паходзіць ад грэчаскага παιδαγωγική, што азначае літаральна «дзетаваджэнне». У Старажытнай Грэцыі «педагог» — раб, які назіраў за дзіцем, адказваў за наведванне ім школы (часта — няздольны да фізічнай працы). Развіццё педагогікі неаддзельна ад гісторыі чалавецтва. Педагагічная думка зарадзілася і на працягу тысячагоддзяў развівалася ў старажытнагрэчаскай, старажытнаўсходніх і сярэднявечнай тэалогіі і філасофіі. Упершыню педагогіка вылучыць з сістэмы філасофскіх ведаў у пачатку XVII ст. англійскім філосафам і прыродазнаўцам Фрэнсісам Бэканам і замацавана як навука працамі чэшскага педагога Яна Амоса Каменскага. У працы «Вялікая дыдакгыка» ён разгледзеў асноўныя праблемы адукацыі і выхавання, упершыню падкрзсліў прынцыпы дыдактыкі і асновы прыродазгоднага выхавання дзіцяці, заклаў базіс класна-ўрочнай сістэмы навучання ў школе. Уклад у педагогіку зрабілі Дж. Лок, Ж.-Ж. Русо, І. Г. Песталоці, І. Ф. Гербарт, А. Дыстэрвег, К. Ушынскі і інш.
Аляксандр Ільіч Ягораў
Алякса́ндр Ільі́ч Яго́раў (, Бузулук —, Масква) — савецкі военачальнік, адзін з першых Маршалаў Савецкага Саюза (1935).
Член партыі з ліпеня 1918 года, кандыдат у члены ЦК (1934—1938). Дэпутат ВС СССР 1 склікання.
Ламейкава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Магн Максім
Рымскі палкаводзец у Брытаніі Магн Максім падняў паўстанне ў 383 годзе супраць імператара Грацыяна. Пасля забойства Грацыяна, Магн Максім падзяліў па мірным пагадненні праўленне над Захадам Рымскай імперыі з братам забітага, юным імператарам Валентыніянам II. У 387 годзе узурпатар выгнаў Валентыніяна з Італіі, стаўшы адзіным кіраўніком усёй Заходняй Рымскай імперыі. У 388 годзе ў выніку інтэрвенцыі імператара Усходу Рымскай імперыі Феадосія Вялікага Магн Максім быў захоплены ў палон і пакараны смерцю.
У сярэднявечнай валійскай традыцыі Максім праслаўляе сябе як магутны васпан з Брытаніі Максаен Уледыг, які стаў імператарам Рыма і родапачынальнікам валійскіх каралёў.
Неапазітывізм
Неапазітывізм — адзін з асноўных кірункаў філасофіі 20 стагоддзя; форма пазітывізму. Сярод яго вядучых прадстаўнікоў — аўстрыйскія філосафы Людвіг Вітгенштэйн (1889—1951), Рудольф Карнап (1891—1970), а таксама Ф. Франк, О. Нейрат, Б. Расэл. Галоўная задачы неапазітывізму — распрацоўка метадаў лагічнага ці лінгвістычнага аналізу ведаў (найперш філасофскай, навуковай, штодзённай мовы). Неапазітывізм арыентаваўся пераважна на матэматычную логіку, якая разглядалася як «ісціннае мысленне», а таксама на «вопытныя навукі», што паддаюцца верыфікацыі (праверцы). Неапазітывізм імкнуўся адасобіцца ад праблем сацыяльнага жыцця, ад грамадскіх навук, якія лічацца «несапраўднымі», бо не паддаюцца вопытнай праверцы. Неапазітывізм адыграў значную ролю ў развіцці сучаснай логікі, семіётыкі, філасофіі навукі.
Будзішча-Стаўбунскі сельсавет
Бу́дзішча-Стаўбу́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Будзішча-Стаўбунскае.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Яноўскага сельсавета.
Юлія Гапонава
Юлія Гапонава (нар., Мінск, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Біяграфія
У сезоне 2017—2018, пасля 10 тура, прыняла рашенне пакінуць «Гомельскіх рысяў» і працягнула кар’еру ў Партугаліі.
Выступала за зборную U-16 (2009—2010), U-18 (2011) і U-20 (2013—2014).
Бедржых Фрыда
Бе́држых Фры́да (Bedřich Frída; 1 ліпеня 1855, Сланы — 15 кастрычніка 1918, Сланы) — чэшскі перакладчык і тэатральны крытык.
Скончыў філасофскі факультэт Карлава ўніверсітэта. З 1879 г. выкладаў у пражскай вышэйшай жаночай школе. Быў жанаты на сястры пісьменніка і перакладчыка Ёзефа Вацлава Сладака, даводзячыся пры гэтым братам паэту і перакладчыку Яраславу Врхліцкаму. У адрозненне ад Сладака Фрыда, як і Врхліцкі, сканцэнтраваўся на працы з раманскімі мовам.
Фрыду належаць пераклады больш за 90 празаічных сачыненняў, выдадзеных асобна ці апублікаваных у перыёдыцы (перш за ўсё, у часопісе «Лумір»), — сярод іх, напрыклад, раман Эміля Заля «Разгром» (Zkáza, апублікаваны па-чэшску ў тым жа 1892 г., што і па-французску), «Уарда» Георга Эберса, «Знакаміты доктар Матэус» Эркмана-Шатрыяна, навелы Тэафіля Гацье, Анарэ дэ Бальзака, Праспера Мерымэ, Гі дэ Мапасана і інш. Акрамя таго, для Нацыянальнага тэатра пераклаў больш за 60 п’ес — у тым ліку вадэвіль Эжэна Лабіша «Любы Селімар», трагедыю Віторыа Альф’еры «Філіп», п’есы Віктар’ена Сарду, Дзюма-сына і інш.
Селера
Селера (Sellero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria (madre di Gesù.
Марджоры Джэксан-Нельсан
Марджоры Джэксан-Нельсан (Marjorie Jackson-Nelson; нар., ) — аўстралійская лёгкаатлетка і палітык. Двухразовая чэмпіёнка летніх Алімпійскіх гульняў 1952 года, сяміразовая чэмпіёнка Гульняў Брытанскай імперыі і Садружнасці нацый. У далейшым стала палітыкам, была губернатарам Паўднёвай Аўстраліі ў 2001—2007 гадах.
Каліта (Слуцкі раён)
Каліта́ (, Калита) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Марджоры Джэксан-Нельсан
Біяграфія
Марджары Джэксан нарадзілася ў 1931 годзе ў Кофс-Харбары. У 1949 годзе яна перамагла чатырохразовую алімпійскую чэмпіёнку Фані Бланкерс-Кун у бегу на дыстанцыях 100 і 200 метраў. У 1950 годзе на Гульнях Брытанскай імперыі Джэксан атрымала перамогу на чатырох дыстанцыях, у тым ліку ў дзвюх эстафетах у складзе зборнай Аўстраліі.
Каліта (Слуцкі раён)
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Амговіцкага сельсавета. З 2009 па 2016 год у Сорагскім сельсавеце.
Размешчана за 20 км на ўсход ад Слуцка, за 125 км ад Мінска. Галоўныя вуліцы: Цэнтральная, Школьная, Далёкая.
Марджоры Джэксан-Нельсан
Біяграфія
На летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года ў Хельсінкі Джэксан перамагла на дыстанцыі 100 м, устанавіўшы новы сусветны рэкорд 11,5 с, і на дыстанцыі 200 м, устанавіўшы два сусветныя рэкорды 23,73 і 23,59 с. Джэксан стала першай чэмпіёнкай па лёгкай атлетыцы ад Аўстраліі.
У далейшым у 1952 годзе Джэксан палепшыла свой рэкорд у бегу на 100 м на адну секунду. На Гульнях Брытанскай імперыі 1954 года Джэксан-Нельсан перамагла на трох дыстанцыях.
Каліта (Слуцкі раён)
Агульныя звесткі
Адлегласць ад Бабруйска — 90 км, ад гарадскога пасёлка Урэчча — 13 км, ад пасёлка Амговічы — 6 км. Знаходзіцца на аўтамабільнай трасе Слуцк — Бабруйск.
Марджоры Джэксан-Нельсан
Біяграфія
У 1953 годзе Джэксан выйшла замуж за велагоншчыка Пітэра Нэльсана. Ён памёр ад лейкеміі ў 1977 годзе, пасля чаго Марджоры заснавала фонд даследавання лейкеміі.
Каліта (Слуцкі раён)
Гісторыя
Паводле неправераных звестак, упершыню Каліта згадваецца ў 17 ст.
Марджоры Джэксан-Нельсан
Біяграфія
Джэксан-Нэльсан была адным з васьмі сцяганосцаў Алімпійскага сцяга на цырымоніі адкрыцця летніх Алімпійскіх гульняў 2000 года ў Сіднеі. У 2001—2007 гадах яна была губернатарам Паўднёвай Аўстраліі.
Каліта (Слуцкі раён)
Пачатак ВАВ
27 чэрвеня 1941 ў Каліце ​​размяшчаўся камандны пункт 14-га механізаванага корпуса (3 роты, 5 гармат і 2 бронемашыны), узначаленым палкоўнікам. З раніцы 27 чэрвеня часткі XXIV матарызаванага корпуса генерала фон Швепенбурга, абышоўшы абарону часцей 4-й арміі на рацэ Случ збілі савецкія войскі паўночней і паўднёвей Слуцка, пацяснілі на ўсход ад ракі Случ і цалкам авалодалі горадам. Аднак развіць наступленне ў хуткіх тэмпах немцам не ўдалося. Войскі палкоўніка Тутарынава, якія загадзя стварылі ў сябе ў тыле шматлікія загараджэнні, аказалі ўпартае супраціўленне.
Марджоры Джэксан-Нельсан
Біяграфія
У 1953 годзе Джэксан была ўдастоена тытула члена Ордэна Брытанскай імперыі. У 1985 годзе яна была ўключана ў Залу спартыўнай славы Аўстраліі. У 2001 годзе яна стала кампаньёнам Ордэнам Аўстраліі. У 2002 годзе каралева Лізавета II удастоіла Джэксан-Нэльсан тытула камандора Каралеўскага Вікторыянскага ордэна.
Каліта (Слуцкі раён)
Пачатак ВАВ
Да 10 гадзіны 28 чэрвеня 3-я і 4-я танкавыя дывізіі Гудэрыяна сутыкнуліся на ўсход ад ракі Случ на асабліва насычаную загараджэннямі лінію Амговічы — Каліта, на якой абараняліся савецкія танкісты. Узяць гэту лінію праціўніку не ўдалося. У баі каля Каліты пад агнём аказаўся камандзір нямецкай дывізіі генерал-лейтэнант В. Модэль (будучы генерал-фельдмаршал), яго дывізія панесла цяжкія страты, пры гэтым быў цяжка паранены камандзір мотапяхотнага батальёна маёр Кратцэнберг і забіты яго намеснік капітан Ортс.
Каб зламаць абарону Тутарынава, нямецкае камандаванне накіравала ў абыход з поўначы танкі з пяхотай. Гэтыя часці прабіліся да сярэдзіны дня ў раён Старых Дарог. Савецкім войскам прыйшлося адступіць. Сам палкоўнік Тутарынаў быў паранены і трапіў у шпіталь.
Вызваленне
Раніцай 29 чэрвеня перадавы атрад 9-й гвардзейскай кубанскай кавалерыйскай дывізіі ўжо генерал-маёра Івана Васілевіча Тутарынава і 32-і кавалерыйскі полк падышлі да Каліты ​​і, заняўшы яе, рушылі далей на вызваленне Слуцка. Раніцай 30 чэрвеня 1944 года ў 11:30 Слуцк быў узяты.
Сучаснасць
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Амговіцкага сельсавета.
Лопіна (Кардымаўскі раён)
Лопіна (Лопино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дэлятынская пасялковая грамада
Дэлятынская пасялковая тэрытарыяльная грамада (Деля́тинська се́лищна територіа́льна грома́да) — тэрытарыяльная грамада ва Украіне, у Надвірнянскім раёне Івана-Франкоўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Дэлятын.
Плошча грамады — 206,9 км², насельніцтва — 21 451 чалавек (2021).
Утворана 17 жніўня 2017 года зліццём Дэлятынскага пасялковага савета і сельскіх адзінак Зарычча, Чорні Аславы і Чорны Пацік Надвірнянскага раёна.
Населеныя пункты
У склад грамады ўваходзяць 1 пасёлак гарадскога тыпу — Дэлятын, і вёскі Білі Аславы (увайшла ў склад грамады 12 чэрвеня 2020 года ), Зарычча, Чорні Аславы і Чорны Пацік.
Гарбузы
Гарбузы́ (, Гарбузы) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Негарэльскага сельсавета.
Разанская вобласць
Разанская вобласць (Ряза́нская о́бласть) — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны ў цэнтры еўрапейскай часткі краіны. Мяжуе на поўначы з Уладзімірскай вобласцю, на паўночным усходзе — Ніжагародскай, на ўсходзе — Рэспублікай Мардовія, на паўднёвым усходзе — Пензенскай вобласцю, на поўдні — Тамбоўскай і Ліпецкай, на захадзе — з Тульскай і на паўначным захадзе — з Маскоўскай вобласцю.
У склад вобласці ўваходзіць 25 раёнаў, 12 гарадоў і 27 пасёлкаў. Найбольш буйныя гарады: Разань, Касімаў, Сасава, Скапін, Ражск.
Нацыянальны склад: рускія (94,6 %), украінцы (1,06 %), мардва (0,61 %), татары (0,46 %).
Казелле
Назву Казе́лле маюць:
Рудзенск (значэнні)
Назву Рудзенск маюць:
Аляксандр Мікалаевіч Сцяцко
Аляксандр Мікалаевіч Сцяцко (,, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 красавіка 1957 года ў г. Баранавічы Брэсцкай вобласці.
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, урач-хірург, урач-эндаскапіст, арганізатар аховы здароўя; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, менеджар-эканаміст.
Працаваў хірургам Баранавіцкай гарадской бальніцы; галоўным урачом медыка-санітарнай часці Баранавіцкага ВБА; загадчыкам аддзела аховы здароўя Баранавіцкага гарадскога выканаўчага камітэта; галоўным урачом Баранавіцкага ГТМА; галоўным урачом Баранавіцкай цэнтральнай паліклінікі.
З'яўляўся дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць пятага і дваццаць шостага скліканняў.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дзвюх дачок.
2023 год у гісторыі літаратуры
2023 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Клюкавічы (Лідскі раён)
Клюкаві́чы (, Клюковичи) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Знаходзіцца ля вытокаў ракі Голдаўка.
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата ў 1784 годзе згадвае засценак Клюкавічы ў Няцецкай парафіі як уласнасць ваяводы віленскага Караля Станіслава Радзівіла. Вядома, што дарога з Няцечы вяла хмызняком і палямі, далей ішла да фальварка і вёскі Пішчаўцы, а затым на Жалудок.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У пачатку XX стагоддзя ў складзе Беліцкай воласці Лідскага павета, 115 жыхароў, 138 дзесяцін зямлі. З 18 сакавіка 1921 года да 1939 года ў складзе Польшчы, вёска Беліцкай гміны Лідскага павета. На 30 верасня 1921 года — 27 жылых пабудоў, 142 жыхары. На 1 студзеня 1996 года — 11 падвор’яў, 16 жыхароў. На 1 студзеня 2004 года — 5 двароў, 7 жыхароў.
Янка Абабурка
Янка Абабурка (, в. Морач, Нясвіжскі павет, Навагрудскае ваяводства, цяпер у Нясвіжскім раёне, Мінская вобласць — 23 ліпеня 2009,, Вялікабрытанія) — беларускі праваслаўны святар у Вялікабрытаніі.
Біяграфія
З лета 1944 г. — на эміграцыі. Быў у Арміі Андэрса. У Вялікабрытаніі з 1946 г. Браў удзел у грамадскім і царкоўным жыцці Манчэстэра. 13 кастрычніка 1963 г. у нямецкім горадзе Карлсруэ высвечаны ў святары Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы (БАПЦ) мітрапалітам Украінскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы Ніканорам (Абрамовічам). Апекаваўся беларускімі прыходамі БАПЦ у Манчэстэры, Брэдфардзе, Нотынгеме, Бірмінгеме, Лондане, Кембрыджы, кіраўнік БАПЦ.
Пахаваны на мясцовых могілках Паўднёвых могілках (Манчэстэр).
Неафрэйдызм
Неафрэйдызм — кірунак у замежнай (пераважна амерыканскай) філасофіі і псіхалогіі, які ў канцы 1930-х г. вылучыўся з артадаксальнага фрэйдызму. Сфармаваўся ў працэсе спалучэння псіхааналізу з амерыканскімі сацыялагічнымі і этналагічнымі канцэпцыямі (напр., школай культурнай антрапалогіі). Яго асноўныя прадстаўнікі - К. Хорні, Г. Саліван, Э. Фром і інш. Зыходным палажэннем неафрэйдызму быў прынцып сацыяльнага (Э.Фром) або культурнага (А. Кардынер) дэтэрмінізму, які, у адрозненне ад біялагізму З. Фрэйда, сыходзіў з вырашальнай ролі асяроддзя ў фармаванні асобы. Найбольшая ўвага ў неафрэйдізме звяртаецца не на ўнутрыпсіхічныя працэсы, а на міжасабовыя адносіны; адхіляецца вучэнне аб сублімацыі, а роля неўсвядомленага адмаўляецца ці разглядаецца як звязуючае звяно паміж сацыяльнымі і псіхічнымі структурамі («сацыяльнае неўсвядомленае» Э. Фрома). У працах М. Мід, А. Кардынера неафрэйдызм аб'ядноўваецца з культурантрапалогіяй, што нярэдка прыводзіць да ідэй рэлятывізму культурнага, псіхалагічнай несувымернасці асобных культур.
Кофс-Харбар
Кофс-Харбар (Coffs Harbour) — горад у Новым Паўднёвым Уэльсе, Аўстралія. Размешчаны за 540 км на поўнач ад Сіднея, і за 390 км ад Брысбена. Насельніцтва — 26 353 чалавекі (перапіс 2011 года).
Па дадзеных CSIRO, у Кофс-Харбары вельмі зручны для жыцця клімат. Эканоміка горада заснавана на сельскай гаспадарцы (вырошчванне бананаў і чарніц), турызме і рыбалоўстве.
У горадзе ёсць кампус з Універсітэтам Паўднёвага Крыжа, чатыры буйныя гандлёвыя цэнтры, шпіталь, бібліятэка, мноства нацыянальных паркаў. У горадзе ёсць аэрапорт.
NGC 5989
NGC 5989 (іншыя абазначэнні — UGC 9985, MCG 10-22-34, ZWG 297.28, IRAS15405+5954, PGC 55802) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кавалікі
Назву Кава́лікі маюць:
Уладзімір Мікалаевіч Дронаў
Уладзімір Мікалаевіч Дронаў (нар., Бягомль) — ваенны дзеяч, контр-адмірал (1996). Герой Расіі (1996).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскае вышэйшае ваенна-марское вучылішча падводнага плавання (1972), камандны факультэт Ваенна-марской акадэміі (1987). 3 1972 года на Паўночным флоце. Службу пачаў камандзірам тарпеднай групы, затым камандзірам падводнай лодкі Паўночнага флота. У 1974—1976 гадах — камандзір ракетнага падводнага крэйсера стратэгічнага прызначэння. У 1976—1978 гадах — памочнік камандзіра, у 1979—1983 гадах — старшы памочнік камандзіра, затым камандзір атамнай падводнай лодкі. У 1982—1985 гадах — камандзір ракетнага крэйсера, потым начальнік штаба дывізіі крэйсераў стратэгічнага назначэння (1987—1991), камандзір злучэння атамных падводных лодак Паўночнага флоту (1991—2000).
Пасля выхаду ў запас В. М. Дронаў у 2000—2003 гадах працаваў у Адміністрацыі Санкт-Пецярбурга. У цяперашні час ён працуе намеснікам генеральнага дырэктара — начальнікам упраўлення па персанале і сацыяльным развіцці федэральнага дзяржаўнага ўнітарнага прадпрыемства «Адміралцейская верфь».
Вэрхнёдніпроўск
Верхнедняпроўск ці Вэрхнёдніпроўск (Верхньодніпровськ) — горад у Днепрапятроўскай вобласці Украіны на рацэ Дняпро на правым беразе Кам'янскага вадасховішча. Раённы цэнтр.
Берагі Дняпра ў гэтым месцы даволі высокія і перакапаныя ярамі і бэлькамі, з-за гэтага ў горадзе існуюць значныя перапады вышынь - ад 60 да 158 метраў над узроўнем мора. Праз горад праходзіць аўтамагістраль Кіеў (Барыспіль) - Дніпро - Запарожжа - Марыупаль.
Царква Сан-Джавані ін Брагора
Царква Сан-Джавані ін Брагора (італ. San Giovanni in Bragora) — царква ў Венецыі, у раёне Кастэла.
Першапачаткова царква была закладзена ў пачатку VIII стагоддзя. У IX стагоддзі дож П'етра III Кандзіяна перабудоўвае яе, каб зрабіць сховішчам мошчаў Святога Іаана Хрысціцеля.
Царква выканана ў простым гатычным стылі. Такі выгляд яна атрымала ў выніку яшчэ адной перабудовы, выкананай паміж 1475 і 1505 гадамі.
У прыдзеле злева ад галоўнага алтара знаходзіцца трыпціх Барталамеа Віварыні «Мадонна з дзіцем, св. Янам і св. Андрэем ». У царкве таксама знаходзяцца некалькі прац Чымы ды Канельяна і Альвізэ Віварыні, у тым ліку «Уваскрэсенне» (1498).
Царква вядомая тым, што ў ёй быў ахрышчаны Антоніа Вівальдзі і П'етра Барба, будучы Папа Рымскі Павел II. У прыходзе царквы нарадзіўся драматург Джачынта Галіна.
У цяперашні час у царквы захоўваюцца нятленныя мошчы святога патрыярха Александрыйскага Іаана Міласцівага, шып з цярновага вянка Збавіцеля, а таксама крыж з часціцамі Дрэва Святога Жыватворчага Крыжа Гасподняга, ім карыстаўся ў час набажэнстваў вялебны Сава Асвячоны.
Спіс аб’ектаў PGC (1914001—1915000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1914001—1915000)
Саніка
Соніка (Sonico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 1265 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 25048. Тэлефонны код — 0364.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Зорны шлях 2: Гнеў Хана
Касавыя зборы
Касавыя зборы ў кінатэатрах ЗША у год паказу: 40 000 000 $. Поўныя касавыя зборы ў кінатэатрах ЗША: 79 000 000 $, а па ўсім свеце касавыя зборы: 97 000 000 $.
Дасягненьні
«Гнеў Хана» афіцыйна прызнаны першым фільмам, у якім часткова выкарыстоўвалася.
Уільям Брэдфард (1755—1795)
Уільям Брэдфард (William Bradford; 14 верасня 1755 — 23 жніўня 1795) — амерыканскі адвакат і суддзя, 2-і генеральны пракурор ЗША.
Артур Хендэрсан
Артур Хендэрсан (Arthur Henderson, 1863, Глазга — 1935) — лідар Лейбарысцкай партыі Вялікабрытаніі.
У 1911—1934 сакратар лейбарысцкай партыі.
У перыяд Першай сусветнай вайны, у 1915—1917, Хендэрсан уваходзіў ва ўрады Асквита і Лойд Джорджа, у якасці міністра без партфеля, выступаў за «вайну да пераможнага канца».
Лубіна (Кардымаўскі раён)
Лубіна (Лубино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Цюшынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Восава (Лідскі раён)
Гісторыя
Вопіс парафій Лідскага дэканата ў 1784 годзе згадвае вёску Восава (Ossowa) у Няцецкай парафіі як уласнасць ваяводы віленскага Караля Станіслава Радзівіла.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) вёска ў Расійскай імперыі. У 1915 годзе акупавана Германіяй, з 1921 года ў складзе Польшчы, з 1939 года — у БССР. З канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года пад нямецка-фашысцкай акупацыяй.
Славамір Мрожак
Славамір Мрожак (Sławomir Mrożek;, Бажэнцін, Польшча — , Ніца) — польскі празаік, драматург, мастак-карыкатурыст.
Біяграфія
Вывучаў архітэктуру і выяўленчае мастацтва ў Ягелонскім універсітэце ў Кракаве. У 1950 годзе паспяхова дэбютаваў як празаік і адначасова як карыкатурыст. Аднак сусветную вядомасць яму прынесла драматургія. Першы драматычны твор — п'еса «Паліцыя», выдадзеная ў 1958 годзе. П'еса «Танга» (1964) прынесла Мрожаку сусветную славу.
У 1962 становіцца адным з чатырох першых лаўрэатаў літаратурнай прэміі імя Касцельскіх. У 1963 эмігрыруе з Польшчы, жыве ў ЗША, Германіі, Францыі, Італіі і Мексіцы. У 1968 публікуе ў французскай прэсе ліст пратэсту супраць уводу войскаў Варшаўскага Дагавору ў Чэхаславакію. У 1996 годзе вяртаецца на радзіму. У 2002 годзе перажыў інсульт, што прывяло да страты маўлення. З дапамогай тэрапіі, якая працягвалася каля трох гадоў, вярнуў сабе здольнасць пісаць і размаўляць. У 2008 выехаў з Польшчы ў Францыю, апошнія гады жыве ў Ніцы.
Sparks Fly (песня Тэйлар Свіфт)
«Sparks Fly» (бел. «Сыплюцца іскры») — пяты сінгл амерыканскай кантры спявачкі Тэйлар Свіфт з яе трэцяга студыйнага альбома «Speak Now». Афіцыйны рэліз адбыўся 18 чэрвеня 2011 на кантры-радыё, а 10 жніўня песня была выпушчана на CD пад лэйблам Big Machine. Кампазіцыя была напісана самой спявачкай, а саспрадзюсарам стаў Натан Чэпман. На цяперашні час сінгл мае плацінавую сертыфікацыю ў ЗША. Кампазіцыя атрымала станоўчыя водгукі і мела вялікую папулярнасць на кантры-пляцоўках, стаўшы 5-м хітом спявачкі на чале амерыканскага чарта Hot Country Songs. Акрамя таго, «Sparks Fly» выйграла ўзнагароды BMI Country Awards і Teen Choice Awards 2012 года.
Славамір Мрожак
Творчасць
Дэбютаваў Славамір Мрожак у 1950 годзе фельетонамі і гумарэскамі (зборнік «Практычныя паўбраневікі», 1953). Аўтар аповесцей «Маленькае лета» (1956), «Маніза Клаўе» (1963), зборнікаў апавяданняў «Слон» (1957), «Дождж» (1962), «Два лісты» (1974), «Малая проза» (1990), цыклаў сатырычных малюнкаў і інш. Вядомасць прынеслі гратэскава-сатырычныя і парадыйныя п'есы (зборнікі «Пехатой», 1983; «Танга. Вада», 1984), у якіх узнімае праблемы мастацтва і рэчаіснасці, абсурднасці існавання. Яго творы адметнью фантасмагарычнасцю і прытчавасцю, насычаны сімволікай.
Як адзначыў тэатразнаўца і перакладчык Вячаслаў Ракіцкі, галоўнай тэмай у яго творчасці было ўварванне ўлады ў асабістую прастору чалавека:
Sparks Fly (песня Тэйлар Свіфт)
Інфармацыя
Песня прысвечана Джэйк Оўэну. У патаемным пасланні песні значыцца горад Портленд, штат Арэгон, менавіта там, у бары «Duke's» (бар згадваецца ў арыгінальнай версіі песні), Тэйлар выступала на разагрэве ў Джэйка. Яшчэ ў Оуэна зялёныя вочы, якія таксама згадваюцца ў песні. Таксама ў фанатаў ёсць тэорыя, што «адноўленая» версія песні прысвечана Джону Майеру, так як у яго была рэпутацыя «дрэннага» хлопца.
Тэйлар Свіфт распявадае пра кампазіцыю:
Кампазіцыя атрымала станоўчыя водгукі ад музычных крытыкаў і інтэрнэт-выданняў, сярод якіх Rolling Stone, The Oxonian Review , Slant Magazine, Country Universe , Roughstock , Engine 145 , Taste of Country , Seattle Weekly , Spin.
У галоўным хіт-парадзе ЗША Billboard Hot 100 сінгл заняў 17 месца і зараз мае плацінавы статус, а ў Канадзе апынуўся на 28 пазіцыі. Акрамя таго, кампазіцыя апынулася на першым радку амерыканскага кантры-чарта Hot Country Songs, стаўшы пятым лідарам гэтага хіт-парада ў кар'еры Свіфт і першым з часоў хіта «You Belong With Me», што выйшаў у 2009 годзе. Таксама «Sparks Fly» выйграў дзве ўзнагароды BMI Country Awards 2012 года ў катэгорыях "Publisher of the Year" и "Country Awards Top 50 Songs" і атрымала прэмію «Choice Music: Country Song» на цырымоніі Teen Choice Awards 2012 года. Акрамя таго, песня была намінавана на званне «Лепшай песні» ад Nickelodeon Kids' Choice Awards 2012.
Кліп на песню выйшаў 10 жніўня 2011 года і уяўляе сабой нарэзку з розных кадраў выступаў тура «Speak Now World Tour». Рэжысёрам стаў Крысціян Лэмб.
Патаемнае пасланне — «Portland Oregon» (бел. «Портленд, штат Арэгон»).
Аляксандр Ігаравіч Дзямешка
Аляксандр Дзямешка (нар., ) — беларускі футбаліст (нападнік) і трэнер. У цяперанші час працуе трэнерам у дубліруючым складзе брэсцкага «Дынама».
«Дынама»
Выхаванец брэсцкай СДЮШАР-5, з 2003 года стаў праходзіць у дубль мясцовага «Дынама», а ўжо ў 2005 годзе дэбютаваў у асноўнай камандзе. Найбольш паспяховым сезонам у «Дынама» стаў 2007, калі Дзямешка 17 раз з’явіўся на полі ў чэмпіянаце і вызначыўся голам, а таксама разам з камандай выйграў Кубак Беларусі. Пазней выступаў пераважна толькі за дубль, так і не здолеўшы замацавацца ў аснове дынамаўцаў.
«Граніт» і «Гарадзея»
Сезон 2010 распачаў у складзе «Граніта», які па выніках чэмпіянату 2009 страціў месца ў Вышэйшай лізе. Абараняў колеры мікашэвіцкага клуба на працягу двух сезонаў, здолеў трывала замацавацца ў аснове «Граніта».
У лютым 2012 года перайшоў у «Гарадзею». Двойчы разам з «цукровымі» займаў другое месца ў Першай лізе, аднак клуб так і не здолеў выйсці ў элітны дывізіён, саступаючы ў стыкавых матчах. У сезоне 2014 трывала з’яўляўся ў стартавым складзе, але клуб заняў толькі 6-е месца ў Першай лізе.
Вяртанне ў «Дынама»
У студзені 2016 года накіраваўся на прагляд у польскі клуб «Погань» з Седльцаў, але не падышоў. У выніку вярнуўся ў «Дынама», з якім у сакавіку падпісаў новы кантракт. Стаў капітанам каманды, у першай палове сезона 2016 быў асноўным нападнікам і забіў 6 галоў у чэмпіянаце, але ўлетку страціў месца ў стартавым складзе і стаў пераважна выхадзіць на замену.
У першай палове 2017 года заставаўся іграком «Дынама», аднак нават у заяўку на матчы трапляў зрэдку, згуляў толькі ў адным матчы. У ліпені 2017 года завяршыў гульнявую кар’еру і перайшоў на трэнерскую працу ў моладзевай акадэміі «Дынама».
«Рух»
У пачатку 2018 года далучыўся да фарм-клуба дынамаўцаў — брэсцкага «Руха» — у склад якога быў заяўлены на сезон 2018 у якасці іграка. Дапамог камандзе атрымаць перамогу ў Другой лізе. Адначасова быў старшым трэнерам каманды, і пасля сезона 2018 сканцэнтраваўся на трэнерскай дзейнасці.
У 2021 годзе ў якасці аматара выступаў за «Брэстжылбуд» у Другой лізе.
Трэнерская кар’ера
У 2018—2021 гадах быў старшым трэнерам «Руха», разам з камандай прайшоў шлях да Вышэйшай лігі. У студзені 2022 года ўзначаліў дубль «Руха», аднак у хуткім часе клуб зняўся са спаборніцтваў.
У сакавіку 2023 года стаў трэнерам у дублі брэсцкага «Дынама».
Сумскі гарадскі савет
Сумскі гарадскі савет (Сумська́ міська́ ра́да) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і орган мясцовага самакіравання ў Сумскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад абласнога значэння Сумы.
Вагон-цыстэрна
Вагон-цыстэрна — від рухомага складу чыгункі.
Цыстэрны прызначаюцца для перавозкі вадкасцяў: нафты і прадуктаў яе перапрацоўкі, хімічна-актыўных і агрэсіўных вадкіх рэчываў (кіслоты, шчолачы і інш. складаныя рэчывы), звадкаванага газу (прапан-бутан, кісларод), вады, малака (малакавоза), патакі. Вагоны-цыстэрны выкарыстоўваюцца таксама для перавозкі мукі (мукавоз) і цэменту.
Агульная характарыстыка
Адрозніваюць цыстэрны:
NGC 5990
NGC 5990 (іншыя абазначэнні — UGC 10024, MCG 1-40-14, ZWG 50.101, IRAS15437+0234, PGC 55993) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Змяя.
Sonk
«Sonk» — дэбютны студыйны альбом беларускага гурта «Syndrom Samazvanca», які выйшаў на лэйбле «Paliklinika» 14 студзеня 2022 года.
Ян Вагемакер
Яп Вагемакер (,  — ) — нідэрландскі мастак.
Пасля вайны Вагемакер пераехаў у Амстэрдам і атрымаў там студыю на Зомердыйкстраат. Па стылістыцы, як і многія іншыя мастакі тых гадоў, ён адчуваў уплыў Пікаса. Пасля разводу і другога шлюбу ён разам з жонкай Дзідзі ван дэр Меер пераехаў у Парыж у 1952 годзе. Тут яго захапіла творчасць Жана Дзюбюфэ, Вольса і іншых жывапісцаў. Творчасць італьянца Альберта Буры, які часта ствараў свае творы з гіпсу, і іспанскага мастака Антоні Тапіеса з яго «насценнымі» карцінамі таксама аказалі вялікі ўплыў на Вагемакера і доўгі час заставаліся для яго крыніцай натхнення. У 1958 годзе ён вярнуўся ў Парыж і некаторы час працаваў у майстэрні Карнеліса Бахемена на вуліцы Сантэй, дзе таксама працавалі некалькі мастакоў «Кобры». Тут ён пазнаёміўся з фламандскім жывапісцам матэрыялаў Брамам Богартам.