cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кан’юнктура
Устойлівая кан’юнктура азначае раўнавагу прапановы і попыту пры стабільнасці цэнаў.
Няпэўная кан’юнктура — гэта адсутнасць попыту і прапановы ў сувязі з чаканнем пераломам цэнаў на рынку.
Эканамічная кан’юнктура
Эканамічная кан’юнктура — гэта стан макраэканамічнага працэсу ўзнаўлення (вызначанае узроўнем, тэмпамі і прапорцыямі яго развіцця), які выяўляецца ва ўмовах рэалізацыі прадукцыі
Па аб’ектах вывучэння вылучаюць агульную гаспадарчую кан’юнктуру і таварную кан’юнктуру (кан’юнктуру таварных рынкаў).
Кан’юнктураўтвараючыя фактары — гэта фактары, якія аказваюць уплыў на складнікі эканамічнай кан’юнктуры, гэта значыць на элементы ўзнаўленчага працэсу. Працэс узнаўлення праходзіць чатыры стадыі: вытворчасць (тавараў і паслуг), размеркаванне (даходаў паміж удзельнікамі вытворчага працэсу — уласнікамі фактараў вытворчасці), абмен, або рэалізацыя (прамежкавай і канчатковай прадукцыі) і спажыванне (канчатковых выгод). Для этапе вытворчасці важныя такія фактары, як праца, капітал, зямля, а таксама навукова-тэхнічны прагрэс. На стадыі размеркавання мае значэнне дабаўленая вартасць працы і капіталу, а таксама пераразмеркаванне даходаў: выдаткі і зберажэнні (падаткі, пазыкі, страхавыя ўзносы). Абмен залежыць ад грашова-крэдытнай сістэмы, а таксама запасаў, коштаў, якасці тавараў і паслуг. Спажыванне вызначаецца такімі фактарамі, як колькасць насельніцтва і прыбытак на душу насельніцтва, і падзяляецца на асабістае, грамадскае, укладанні ў асноўны капітал, чысты экспарт.
Палітычная кан’юнктура
У палітыцы кан’юнктура — гэта прыстасаванне да існуючага палітычнага рэжыму. Любая дзяржава так ці інакш аказвае ўздзеянне на даследчыкаў грамадскага жыцця, таму што яно перш за ўсё абараняе свае інтарэсы, і калі лічыць, што яго інтарэсам пагражае тая ці іншая навуковая пазіцыя вучонага, то яно можа яе проста-проста забараніць
Канстанцін Аляксеевіч Аляксееўскі
Канстанці́н Аляксе́евіч Аляксе́еўскі (, Віленская губерня — пасля 1918) — вайсковец, генерал-лейтэнант (1916). Удзельнік беларускага нацыянальнага руху пачатку XX ст.
Біяграфія
Праваслаўны дваранін. Адукацыю атрымаў у Полацкай вайсковай гімназіі. Скончыў Другое Канстанцінаўскае ваеннае вучылішча (1875). У 1908—1911 гадах — камандзір 1-й Уладзівастоцкай крапасной артылерыйскай брыгады. Начальнік артылерыі Свеаборгскай крэпасці з 1911 года. Увесну 1917 года ў Выбаргу далучыўся да арганізацыі матросаў-беларусаў Балтыйскага флоту. Выбраны ў склад Савета старэйшын на Першым Усебеларускім з’ездзе ў снежні 1917 года. Заклікаў «адрадзіць беларускую дзяржаву», на з’ездзе выступіў у абарону беларускага нацыянальнага бела-чырвона-белага сцяга. Аўтар «Успамінаў пра Усебеларускі з’езд у г. Мінску» ў газеце «Чырвоны шлях» (1918, № 1—2). У 1918 годзе быў запрошаны Радай БНР у Менск для фарміравання беларускай нацыянальнай арміі. Далейшы лёс невядомы.
Атамнае ядро
Ядро атама — цэнтральная частка атама, у якой засяроджана амаль уся яго маса і ўвесь дадатны зарад, роўны па велічыні сумарнаму зараду ўсіх электронаў у нейтральным атаме.
Складаецца з пратонаў і нейтронаў (агульная назва — нуклоны), якія размеркаваны па ядзерных абалонках і падабалонках. Дадатны электрычны зарад ядра ў адзінках зараду электрона роўны колькасці пратонаў у ім і з'яўляецца парадкавым нумарам хімічнага элемента. Сумарная колькасць пратонаў і нейтронаў роўная масаваму ліку ізатопа элемента. Уласцівасці ядра вызначаюцца галоўным чынам колькасцю пратонаў і нейтронаў.
Ядро займае малую частку прасторы ў атаме, яго лінейныя памеры маюць парадак 10^{-16} — 10^{-17} метра. Існаванне ядра абумоўлена дзеяннем ядзерных сіл, якія на кароткіх адлегласцях у шмат разоў пераўзыходзяць сілы адштурхоўвання аднайменна зараджаных пратонаў.
Гісторыя
У 1911 годзе Рэзерфорд у сваім дакладзе «Рассейванне α- і β-прамянёў і будова атама» ў філасофскім таварыстве Манчэстэра заявіў :
Рассеянне зараджаных часціц можа быць растлумачана, калі дапусціць такі атам, які складаецца з цэнтральнага электрычнага зарада, засяроджанага ў кропцы і акружанага аднародным сферычным размеркаваннем процілеглай электрычнасці роўнай велічыні. Пры такой будове атама α- і β-часціцы, калі яны праходзяць на блізкай адлегласці ад цэнтра атама, маюць вялікія адхіленні, хоць імавернасць такога адхілення малая.
Такім чынам Рэзерфорд адкрыў атамнае ядро, з гэтага моманту і вядзе пачатак ядзерная фізіка, якая вывучае будову і ўласцівасці атамных ядраў.
Пасля выяўлення стабільных ізатопаў элементаў, ядру самага лёгкага атама была адведзена роля структурнай часціцы ўсіх ядраў. З 1920 года ядро атама вадароду мае афіцыйны тэрмін — пратон. У 1921 годзе Лізэ Майтнер прапанавала першую, пратон-электронную, мадэль атамнага ядра, згодна з якой яно складаецца з пратонаў, электронаў і альфа-часціц. Аднак у 1929 годзе адбылася «азотная катастрофа» — В. Гейтлер і Г. Герцберг устанавілі, што ядро атама азоту падпарадкоўваецца статыстыцы Бозэ — Эйнштэйна, а не статыстыцы Фермі — Дзірака, як прадказвала пратон-электронная мадэль. Такім чынам, гэтая мадэль уступіла ў супярэчнасць з эксперыментальнымі вынікамі вымярэнняў спінаў і магнітных момантаў ядраў. У 1932 годзе Джэймсам Чэдвікам была адкрыта новая электрычна нейтральная часціца, названая нейтронам. У тым жа годзе Іваненка і, незалежна, Гайзенберг выказалі гіпотэзу аб пратон-нейтроннай структуры ядра. У далейшым, з развіццём ядзернай фізікі і яе прыкладанняў, гэтая гіпотэза была цалкам пацверджана.
Ядзерна-фізічныя характарыстыкі
Зарадавы лік Z цалкам вызначае хімічны элемент. Пара лікаў Z і A (масавы лік) цалкам вызначае нуклід. Можна разгледзець некаторыя ядзерна-фізічныя характарыстыкі нуклідаў з зададзенымі зарадавымі і масавымі лікамі.
Зарад
Лік пратонаў у ядры Z вызначае непасрэдна яго электрычны зарад. У ізатопаў аднолькавая колькасць пратонаў, але розная колькасць нейтронаў. Ядзерныя ўласцівасці ізатопаў элемента, у адрозненні ад хімічных, могуць адрознівацца вельмі рэзка.
Упершыню зарады атамных ядзер вызначыў Генры Мозлі у 1913 годзе. Свае эксперыментальныя назіранні вучоны растлумачыў залежнасцю даўжыні хвалі рэнтгенаўскага выпраменьвання ад некаторай канстанты Z, якая змяняецца на адзінку ад элемента да элемента і роўная адзінцы для вадароду:
дзе a і b — канстанты.
Адсюль Мозлі зрабіў выснову, што знойдзеная ў яго эксперыментах канстанта атама, якая вызначае даўжыню хвалі характарыстычнага рэнтгенаўскага выпраменьвання і супадае з парадкавым нумарам элемента, можа быць толькі зарадам атамнага ядра, што стала шырока вядома пад назвай закон Мозлі.
Маса
З-за розніцы ў ліку нейтронаў A - Z ізатопы элемента маюць розную масу M (A, Z), якая з'яўляецца важнай характарыстыкай ядра. У ядзернай фізіцы масу ядзер прынята вымяраць у атамных адзінках масы (а. а. м.). За адну а. а. м. прымаюць 1/12 частку масы нукліда 12C. Варта адзначыць, што стандартная маса, якая звычайна прыводзіцца для нукліда — гэта маса нейтральнага атама. Для вызначэння масы ядра трэба з масы атама адняць суму мас усіх электронаў (больш дакладны лік атрымаецца, калі ўлічыць яшчэ і энергію сувязі электронаў з ядром).
Акрамя таго, у ядзернай фізіцы часта выкарыстоўваецца энергетычны эквівалент масы. Згодна суадносін Эйнштэйна, кожнаму значэнню масы M адпавядае поўная энергія:
Суадносіны паміж а. а. м. і яе энергетычным эквівалентам у джоўлях:
а так як 1 электронвольт = 1,602176 Дж, то энергетычны эквівалент а. а. м. у МэВ роўны :
Радыус
Аналіз распаду цяжкіх ядзер удакладніў ацэнку Рэзерфорда і звязаў радыус ядра з масавым лікам простым ураўненнем:
дзе r_0 — канстанта.
Так як радыус ядра не з'яўляецца толькі геаметрычнай характарыстыкай і звязаны перш за ўсе з радыусам дзеяння ядзерных сіл, то значэнне r_0 залежыць ад працэса, пры аналізе якога атрымалася значэнне R, асераднёнае значэнне м. Такім чынам, радыус ядра ў метрах :
Юзафова (лясное ўрочышча)
Юзафова - лясное ўрочышча ў Клімавіцкім раёне, за 1 км ад в. Юзафоўка, на тэрыторыі Гусарскага лясніцтва Касцюковіцкага лясгаса. Плошча складае 975 га. Рэльеф узгорысты. Глебы дзярнова-падзолістыя супясчаныя. Лясы пераважна хвёвыя, ёсць і лісцевыя. Урочышча перасякае рака Юзафоўка.
Брацкая магіла (Глыбачка)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне ў вёсцы Глыбачка Ушацкага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан размешчана ў цэнтры вёскі. Пахаваны 1400 воінаў і партызан, якія загінулі ў Вялікую Айчынную вайну. Сярод пахаваных — Герой Савецкага Саюза Барыс Іванавіч Юркін.
У 1966 годзе на брацкай магіле савецкіх воінаў і партызан, што загінулі пры вызваленні вескі і раёна, устаноўлена скульптура воіна. Матэрыял — бетон. Вышыня — 2,5 метра. Сілумінавыя дошкі з тэкстам.
IC 4336
IC 4336 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларусізацыя
Беларусізацыя — шэраг мерапрыемстваў, які праводзіўся ў перыяд НЭПа і садзейнічаў нацыянальна-культурнаму будаўніцтву ў Беларусі.
Перадумовы
Лютаўская рэвалюцыя ў Расійскай імперыі прывяла да ўздыму беларускага нацыянальнага руху. Пытанні нацыянальна-культурнага будаўніцтва ў Беларусі сталі яшчэ больш актыўна абмяркоўвацца ў Беларускай Народнай Рэспубліцы, у якой беларуская мова была абвешчана дзяржаўнай мовай.
БССР
Выдавецтва «Савецкая Беларусь» выпускала газеты, часопісы, кнігі на беларускай мове і мовах нацыянальных меншасцей. Пачаў дзейнічаць Беларускі дзяржаўны вандроўны тэатр Уладзіслава Галубка. Ствараецца сістэма дашкольнага выхавання і школьнай адукацыі, прафесійных вучылішчаў і тэхнікумаў. У 1921 годзе адкрыты Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Быў заснаваны інстытут беларускай культуры (Інбелкульт), шэраг бібліятэк. Пачалі працаваць Дзяржаўны музей і Цэнтральны архіў.
II сесія ЦВК БССР (15 ліпеня 1924 г.) паклала пачатак беларусізацыі як афіцыйнай дзяржаўнай палітыцы. Была створана спецыяльная камісія па яе правядзенні пад кіраўніцтвам Аляксандра Хацкевіча. Яна, сумесна з акруговымі камісіямі, абавязана была правесці шырокі комплекс мерапрыемстваў:
У 1924—1925 гадах праводзілася работа па тлумачэнні сутнасці беларусізацыі. На розных мовах выдавалася спецыяльная літаратура, выступалі агітатары і прапагандысты. Ва ўстановах і арганізацыях вывучалася беларуская мова, ажыццяўляўся перавод на яе справаводства. У 1927 годзе беларускай мовай валодалі 80 % службоўцаў.
На адказную работу вылучалі не толькі беларусаў, але і часткова тых, хто вывучыў беларускую мову і добра ведаў мясцовыя ўмовы. Напрыклад, да 1927 года сярод кіраўнікоў акруг і раёнаў беларусаў было 48 %. Высокім узроўнем прафесіяналізму дзяржаўнага дзеяча вызначаліся палітыкі рэспубліканскага рангу, такія як Старшыня ЦВК БССР Аляксандр Чарвякоў, Старшыня СНК БССР Язэп Адамовіч і іншыя.
Паспяхова праходзіла беларусізацыя навучальных устаноў. Да 1928 года 80 % школ было пераведзена на беларускую мову навучання. Вывучаюцца гісторыя, эканоміка і геаграфія БССР. Дзейнічалі курсы беларусазнаўства, якія рыхтавалі настаўнікаў і лектараў. Беларускую мову неслі ў масы беларускія пісьменнікі Уладзімір Дубоўка, Міхась Чарот, Кузьма Чорны і іншыя.
Мастацкія творы 1920-х гадоў сведчаць аб зменах, якія адбываліся ў грамадстве. Паэма Якуба Коласа «Новая зямля» дала цэласнае ўяўленне аб спадзяваннях беларускага сялянства, яго духоўным патэнцыяле. У рамане Кандрата Крапівы «Мядзведзічы» і іншых творах паказаны жыццё, праца, мары звычайных працаўнікоў таго часу. Развіваецца краязнаўства. На сярэдзіну 1920-х гадоў у БССР дзейнічала 240 краязнаўчых арганізацый. Краязнаўцы выступалі з дакладамі, выдавалі рукапісныя зборнікі, збіралі фальклорныя творы.
Беларусізацыя прадугледжвала культурнае развіццё іншых нацыянальнасцей, якія жылі ў рэспубліцы. Былі створаны нацыянальныя саветы ў месцах іх кампактнага пражывання. Выкладанне ў школах вялося на 8 нацыянальных мовах. Нацыянальна-культурнае будаўніцтва ў 1920-я гады ажыццяўлялася ў сутычках розных сіл. Адны спрабавалі прыпыніць беларусізацыю, другія — фарсіраваць. Пытанні барацьбы з шавінізмам і нацыяналізмам абмяркоўваліся на з’ездах КП(б)Б і Пленумах ЦК. У 1920-я гады партыйныя органы спрабуюць адыгрываць вядучую ролю ў правядзенні беларусізацыі, пачынаюць цягнуць навуку пад свой кантроль, руйнаваць яе нацыянальныя формы. Гэта асабліва праявілася ў адносінах да Інбелкульта, які страціў сваё першапачатковае прызначэнне.
Але нягледзячы на цяжкасці, плённа працавалі на ніве беларускага адраджэння паэт, празаік Цішка Гартны; пісьменнік Максім Гарэцкі; гісторыкі Вацлаў Ластоўскі, Усевалад Ігнатоўскі, Уладзімір Пічэта; жывапісец і графік Міхаіл Філіповіч; стваральнік першага беларускага кінафільма «Лясная быль» Юрый Тарыч; аўтар п’есы на беларускай мове «Машэка» Еўсцігней Міровіч; кампазітар, аўтар Дзяржаўнага гімна БССР Нестар Сакалоўскі і іншыя.
Вялікую ролю ў ажыццяўленні беларусізацыі адыгралі беларусы з заходнебеларускіх зямель, якія прыеязжалі ў БССР, гнаныя, з аднаго боку, антыбеларускай палітыкай Польшчы, а з другога — натхнёныя верай у адраджэнне беларускага нацыянальна-культурнага будаўніцтва ў тагачаснай БССР.
Да 1928 года беларусізацыя дасягнула значных поспехаў. Яна палегчыла барацьбу з непісьменнасцю, садзейнічала ажыццяўленню асветніцкай работы, стварыла перадумовы для разгортвання нацыянальна-культурнага будаўніцтва ў БССР. За адносна кароткі час беларусізацыі адбыліся значныя зрухі: дзякуючы беларусіфікацыйным мерам (разам з камерцыйнымі іншымі сацыяльна-эканамічнымі працэсамі) у школе, установах культуры, прэсе і г. д. і наплыву беларускага насельніцтва з вёскі, гарады БССР пачалі набіраць беларускі дух.
Беларусізацыя датычылася толькі ідэалагічна карысных сфер. Таму ініцыятыва часткі беларускіх кзяндзоў па беларусізацыі касцёла сустрэла пэўнае спачуванне ўладаў, але падрымкі не атрымала. У канцы 1920-х — пачатку 1930-х гадоў ксяндзы-рэфарматары (Карл Лупіновіч і іншыя) былі арыштаваныя.
Смаленшчына
У 1920—1930-я гады гэты працэс ахапіў і некаторую частку беларускіх зямель Смаленшчыны. У гэты час значная частка тутэйшага насельніцтва яшчэ належала да беларускамоўнай меншасці. У першыя гады савецкай улады актыўна выкарыстоўваліся мовы нацыянальных меншасцей для развіцця адукацыі, сродкаў масавай інфармацыі і літаратуры. Гэта дазволіла бальшавікам умацаваць уладу ў краіне ў час пасля грамадзянскай вайны.
Беларусізацыя на Смаленшчыне таксама праводзілася «зверху», згодна з указаннямі партыйных органаў, але ў параўнанні з БССР мела шэраг асаблівасцей:
1. ніколі не ахоплівала ўсіх беларусаў у Смаленскай і Заходняй абласцях;
2. асноўнай формай была арганізацыя беларускіх школ. Для такіх навучальных устаноў існавалі адмыслоыя падручнікі і праграмы. У 1926—1927 гг. у Мінску былі праведзены курсы перападрыхтоўкі для 40 настаўнікаў са Смаленшчыны ;
3. вельмі часта мела фармальны характар;
4. была канчаткова згорнута ў 1934—1938 г. разам з ліквідацыяй беларускіх устаноў асветы ;
Беларусізацыя ў гэтай частцы беларускага этнічнага абшару мела такі цікавы аспект, як дзейнасць Беларускага студэнцкага зямляцтва ў Смаленску, Беларускай секцыі пры Смаленскім губернскім аддзеле народнай асветы, Смаленскага таварыства краязнаўства.
Згортванне
У маі 1929 года ЦК ВКП(б) накіраваў у БССР камісію, якая 27 чэрвеня 1929 года зрабіла крытычны даклад на адрас беларускай творчай інтэлігенцыі, таксама ў ім нэгатыўна ацэньвалася дзейнасць кіраўнікоў рэспублікі. Даклад камісіі быў накіраваны ў ЦК і ЦКК ВКП(б) і асабіста І. Сталіну.
Вуліца Новы Свят (Варшава)
Вуліца Новы Свят (Ulica Nowy Świat) — вуліца ў цэнтры Варшавы.
Гісторыя
Вуліца з’яўляецца часткай старога шляху са Старой Варшавы ў Уяздоў. Назва «Новы Свят» адносілася да новага паселішча (у асноўным юрыдыкі), якое ўзнікла за гарадскімі валамі ў XVII ст. Першапачаткова гэта датычылася як вуліцы, так і паселішча, якое ўзнікла ўздоўж дарогі.
У міжваенны час на вуліцы было некалькі рэстаранаў.
Будынкі на вуліцы былі ў значнай ступені разбураны падчас абароны Варшавы ў верасні 1939 г.
У сакавіку 1947 г. пачалася рэканструкцыя будынкаў, размешчаных па вуліцы. Будынкі былі паніжаны да двух паверхаў, гэта значыць да максімальнай вышыні ў часы Каралеўства Польскага. У студзені 1948 г. на скрыжаванні з вул. Ерусалімскай, быў усталяваны першы пасляваенны святлафор. Адноўленая вуліца з новым асфальтавым пакрыццём і тратуарамі была адкрыта для руху 22 ліпеня 1949 г.
На пераломе 1995 і 1996 гадоў вуліца была адрамантавана з нагоды 400-годдзя сталіцы Варшавы па праекце Крыштафа Дамарадзкага, якая працягвалася 133 дні і каштавала 3,4 мільёна злотых. Падчас рэканструкцыі праезныя часткі звузілі з 14 да 7 метраў, пашырылі тратуары, з вуліцы знік прыватны транспарт, саступіўшы дарогу таксі і аўтобусам. На тратуарах з’явіліся кавярні і дрэвы ў кантэйнерах з лаўкамі.
У 1994 годзе Каралеўскі тракт у Варшаве разам з гістарычным комплексам горада і Вілановам быў абвешчаны помнікам гісторыі.
Забудова
Камяніца Анджэя Стронскага Будынак банка гандлёвага і Абрама Вахсмахера Камяніца Эфроса Будынак Краёвага гаспадарчага банку
Бізнес
Бізнес (business — справа) — прадпрымальніцкая, камерцыйная або іншая дзейнасць, якая не супярэчыць закону і накіраваная на атрыманне прыбытку.
Адзін з асноўных заняткаў ва ўмовах рыначнай эканомікі, крыніца эканамічнага і сацыяльнага развіцця грамадства. Ахоплівае вытворчую, камерцыйную, кансультацыйную, банкаўскую і іншыя сферы дзейнасці. Паводле колькасці работнікаў, аб’ёму вытворчасці прадукцыі, умоў дзейнасці вылучаюць малы, сярэдні і буйны бізнес. Самы масавы — малы бізнес: як правіла, гэта невялікія прадпрыемствы, якія выпускаюць аднародную прадукцыю і займаюць невялікую ўдзельную вагу на рынку. У развітых краінах існуе сістэма дзяржаўнай падтрымкі такога бізнесу, бо ён задавальняе штодзённыя дробныя патрэбы людзей.
Чалавек, які займаецца бізнесам, — бізнесмен. Ён можа быць уласнікам прадпрыемства або нанятым прадпрымальнікам для работы ў сферы менеджменту, маркетынгу, фінансаў і інш. Для прыняцця аптымальных рашэнняў ён павінен мець адпаведныя здольнасці, каб вызначаць галоўныя канцэпцыі і тэндэнцыі рынку, апрацоўваць вялікія інфармацыйныя масівы з выкарыстаннем камп’ютарнай і іншай сучаснай тэхнікі. У цывілізаваных краінах усё больш узрастае і роля маральна-этычных прынцыпаў бізнесу — захавання дзелавой этыкі, сумленных метадаў канкурэнтнай барацьбы, выканання фармальных і нефармальных абавязацельстваў. Сацыяльны і эканамічны статус бізнесмена залежыць не толькі ад росту яго прыбытку, а і ад удзелу ў вырашэнні сацыяльных праблем грамадства — у стварэнні новых рабочых месцаў, добраўпарадкаванні населеных пунктаў, дапамозе маламаёмным і г.д.
Крылы халопа
«Крылы халопа» — савецкі мастацкі фільм 1926 года, пастаўлены рэжысёрам Юрыем Тарычам паводле аднайменнай аповесці Канстанціна Шыльдкрэта; сцэнарый дапрацоўваў Віктар Шклоўскі.
Сюжэт
XVI стагоддзе. Цараванне Івана Грознага.
У вёсцы баярына Лупатава жыве прыгонны Мікішка, таленавіты вынаходнік, які марыць аб палётах. З гэтай мэтай ён майструе самаробныя крылы, на якіх зможа ўзляцець у неба. Ён паказвае сваё вынаходніцтва прыгоннай Фіме, у якую закаханы. У гэты час у суседнім маёнтку ў баярына Курляцава ламаюцца механічныя гадзіннікі, і ён падчас аднаго з набегаў захоплівае механіка-самародка і яго каханую і сілком вязе да сябе. Даведаўшыся пра д’ябальскае на яго думку вынаходства Мікішкі, баярын катуе халопа, а Фіму спакушае, завабіўшы ў баярскія пакоі.
Лупатаў падае цару чалабітную са скаргай на самаўпраўства Курляцава, і Іван Грозны, затаіўшы даўнюю крыўду на шляхетнага баярына, адпраўляе да таго апрычнікаў, якія ўчыняюць разгром у доме баярына, а яго прыгонных вязуць да цара ў Аляксандраўскую Слабаду. Цар займаецца гандлем ільном і трымае на царыцыным двары льнотрапальнае кола, якое раптам ламаецца. Ніхто не можа яго паправіць — атрымліваецца толькі ў Мікішкі. Царыца Марыя Цемрукаўна пытаецца ў прыгоннага, чаго той хоча за папраўку кола, і Мікішка адказвае, што жадае пабудаваць крылы для палёту чалавека.
Адрыен Сілва
Адрыен нарадзіўся ў Францыі ў сям’і партугальца і францужанкі.
Кар’ера
31 жніўня 2017 года «Спортынг» дамовіўся з «Лестэр Сіці» аб продажы іграка за 22 млн еўра, але праз спазненне ў 14 секунд трансфер не быў здзейснены да закрыцця трансфернага акна, а Сілва згубіў права выступаць за любы клуб да студзеня 2018 года.
Крылы халопа
Вобраз Івана Грознага
З падключэннем да працы над сцэнарыем Віктара Шклоўскага значна павялічылася роля Івана Грознага, які ў трактоўцы стваральнікаў фільма паўставаў не толькі жорсткім дэспатам і садыстам, але таксама купцом, гандляром лёнам. Сцэнарый нёс сляды ўплыву гістарычнай школы Міхаіла Пакроўскага, у канцэпцыі якога галоўнай рухаючай сілай гістарычнага развіцця паўставаў гандлёвы капітал. Як піша даследчык Н. Муцья, «цар Іван Грозны намаляваны ў гэтым фільме як дэспатычны і прыжымісты гаспадар, які асабіста вядуць касавыя кнігі і гандлюе з іншаземцамі». На думку кіназнаўца Яўгена Марголіта, вобраз Івана Грознага ў фільме Юрыя Тарыча мог паўплываць на «Івана Грознага» Сяргея Эйзенштэйна, паколькі мантажом «крылаў халопа» займалася Эсфір Шуб, добрая знаёмая Эйзенштэйна.
Адрыен Сілва
Кар’ера
У кастрычніку 2020 года разарваў кантракт з «Лестэр Сіці» і падпісаў двухгадовае пагадненне з «Сампдорыяй». Пакінуў клуб у студзені 2022 года і хутка стаў іграком «Аль-Вахды» з ААЭ.
Надрасіўка
Надрасіўка (Надросі́вка) — вёска ў Валодарскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Прачыстае
Прачыстае — тапонім.
Крачкоўскі
Крачкоўскі — прозвішча.
Запарожжа
Запарожжа (Запоріжжя) — горад на паўднёвым усходзе Украіны, на рацэ Дняпро. Адміністрацыйны цэнтр Запарожскай вобласці і Запарожскага раёна. Плошча 330 км². Насельніцтва 770,461 чал. (2012).
Этымалогія назвы
Места атрымала назву Запарожжа з тае прычыны, што яно знаходзілася ніжэй за дняпроўскія парогі (затопленыя ў выніку будаўніцтва ДнепраГЭСа).
Гісторыя
У 1770 годзе заснавана Аляксандраўская фартыфікацыя, з якой звязваюць пачатак гісторыі сучаснага горада; пачатковая назва паселішча — Аляксандраўскі пасад. У 1806 годзе паселішча атрымала статус горада і назву Аляксандраўск, цэнтр павету.
З 1919 года — у складзе УССР. У 1921 годзе горад перайменаваны ў Запарожжа. З 1939 года — цэнтр вобласці.
З 18 жніўня 1941 года па снежань 1943 года горад знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
Эканоміка
Прадпрыемствы чорнай (камбінат «Запарожсталь», завод «Днепраспецсталь» і інш.) і каляровай (тытана-магніевы камбінат, алюмініевы завод і інш.) металургіі, машынабудавання (электратэхнічнай прамысловасці; вытворчыя аб'яднанні «АУТАЗАЗ», «Маторабудаўнік» і інш.), хімічнай і коксахімічнай, лёгкай, харчовай прамысловасці.
Працуе Дняпроўская гідраэлектрастанцыя (ДнепраГЭС).
Эрнст Тэадор Амадэй Гофман
Эрнст Тэ́адор Ві́льгельм Амадэ́й Го́фман (Ernst Theodor Amadeus Hoffmann;, Кёнігсберг, цяпер Калінінград — , ) — нямецкі літаратар, кампазітар, мастак рамантычнага кірунку. Псеўданім як кампазітара Іаган Крэйслер.
Біяграфічныя звесткі
Вывучаў права ў Кёнігсбергскім універсітэце. Арганізаваў філарманічнае таварыства, сімфанічны аркестр у Варшаве (1804-07). У 1807-13 дырыжор і кампазітар у тэатрах Берліна, Бамберга, Лейпцыга і Дрэздэна.
Творчасць
Э. Гофман аўтар адной з першых рамантычных опер «Ундзіна» (1814), сімфоній, камерна-інструментальных і харавых твораў. Першая навела «Рыцар Глюк» (1809). Творы 1809-14 аб’яднаны ў кнігу «Фантазіі ў манеры Кало» (т. 1-4, 1814-15).
У цэнтры творчасці Э. Гофмана — тэмы мастака і мастацтва, музыкі і музыкантаў; асноўная ідэя — невырашальнасць канфлікту паміж мастаком і грамадствам; скразныя вобразы — мастак і філістэр. У цыкле навел «Крэйслерыяна» (1814) і ў «Фрагментах біяграфіі Іаганеса Крэйслера», уведзеных у раман «Жыццёвыя погляды ката Мура», Э. Гофман стварыў трагічны вобраз геніяльнага музыканта Крэйслера, самотнага, асуджанага на пакуты сярод людзей, далёкіх ад мастацтва.
Светлай і радаснай фантастыцы казак «Шчаўкунок і Мышыны кароль», «Чужое дзіця», «Прынцэса Брамбіла» і інш. супрацьстаіць змрочны і злавесны каларыт у рамане «Эліксіры д’ябла» (1815-16) і «Начных алавяданнях» (т. 1-2, 1817). Ён папярэджваў аб небяспецы аўтаматызацыі грамадскай свядомасці (навела «Пясочны чалавек»), адчужанасці чалавека і вынікаў яго працы ў грамадстве, заснаваным на ўладзе золата. Казка «Малы Цахес, празваны Цыноберам» (1819) — вострая сатыра на феадальна-бюргерскую рэчаіснасць Германіі пач. XIX ст. Сярод лепшых твораў Э. Гофмана зборнік навел «Серапіёнавы браты» (т. 1-4, 1819-21).
Вяршыня творчасці — незавершаны раман «Жыццёвыя погляды ката Мура» (т. 1-2, 1820-22), пабудаваны на іранічнай паралелі паміж светам жывёл і светам людзей. Яго «Апошнія апавяданні» выдадзены ў 1825 годзе.
Уільям Уордсварт
Уільям Уордсварт (Уільям Уордсуорт, William Wordsworth,, Кокермаўт, графства Камберленд — , Райдал-Маўнт, ля Грасміра, графства Камберленд) — англійскі паэт-рамантык, выбітны прадстаўнік «азёрнай школы».
Эрнст Тэадор Амадэй Гофман
Уплыў на еўрапейскую культуру
Тэмы і вобразы твораў Э. Гофмана знайшлі ўвасабленне ў творчасці Р. Шумана («Крэйслерыяна»), Р. Вагнера («Лятучы галандзец»), П. Чайкоўскага («Шчаўкунок»), А. Адана («»), Л. Дэліба («Капелія»), П. Хіндэміта («Кардыльяк») і інш. Э. Гофман — герой опер Ж. Афенбаха («») і Г. Лачэці («Гофман»). «Беларускі гафманізм» у творчай манеры Я. Баршчэўскага, аўтара «Шляхціца Завальні», трапна заўважыў Р. Падбярэскі (арт. «Беларусь і Ян Баршчэўскі», 1844).
Уільям Уордсварт
Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклаў Лявон Баршчэўскі.
Сонечны сарас 128
Сонечны сарас 128 — серыя з 73 сонечных зацьменняў, якая пачалася 29 жніўня 984 года і будзе працягвацца да 1 лістапада 2282 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Навэ Жытця (Валодарскі раён)
Навэ Жытця (Нове́ Життя) — вёска ў Валодарскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 4337
IC 4337 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мехаўскі раён
Мехаўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1935—1958 гг.
Утвораны 12 лютага 1935 г. Плошча 1,3 кв. км. (на 1 студзеня 1941 г.). Цэнтр — станцыя Езярышча. Складаўся з 15 сельсаветаў. З 20 лютага 1938 г. у складзе Віцебскай вобласці. 18 сакавіка 1958 года перайменаваны ў Езярышчанскі раён.
Прачыстае (Яраслаўская вобласць)
Прачыстае (Пречи́стое) — рабочы пасёлак у Яраслаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Першамайскага раёна. Утварае гарадское паселішча Прачыстае. Размешчана за 98 км на поўнач ад Яраслаўля паміж рэк Уча і Соць. Чыгуначная станцыя на лініі Данілаў — Волагда. Праз Прачыстае праходзіць федэральная аўтамагістраль М8 «Халмагоры» (Масква — Архангельск). Насельніцтва — 4486 чалавек (2021).
NGC 1691
NGC 1691 (іншыя абазначэнні — UGC 3201, MCG 1-13-9, MK 1088, ZWG 420.19, IRAS04520+0311, PGC 16300) — галактыка ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 1305
NGC 1305 (іншыя абазначэнні — UGC 2697, MCG 0-9-69, ZWG 390.72, PGC 12582) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Джузэпэ Сака
Джузэ́пэ Са́ка або Джузэпэ дэ Сака (Giuseppe de Sacco, Józef Sacco;, , Італія — , ) — архітэктар, італьянец. Прадстаўнік архітэктуры барока і класіцызму. У 1770-я гады кіраваў будаўнічай школай у Гродне.
Біяграфія
У 1768 годзе з’явіўся ў Варшаве. Першай значнай праявай здольнасцей быў праект пахавальнага катафалка для каралевы Марыі Ляшчынскай, што знаходзіцца і цяпер у  у Варшаве. Выкананы праект быў у суаўтарстве з вядомым архітэктарам Якубам Фантана, з якім Джузэпэ працаваў над праектам перабудовы касцёла Святога Яна ў Варшаве.
У 1771 годзе па запрашэнні гродзенскага старосты Антонія Тызенгаўза пераязжае ў Гродна. Вясной таго ж года Джузэпэ залічаюць паручнікам воінскага гарнізона ў Гродне. У 1775 годзе атрымаў званне капітана кавалерыі ВКЛ, пасля займае пасаду гарадзенскага гараднічага і быў набілітаваны. 12 снежня 1771 рашэннем камісіі фінансаў ВКЛ дэ Сака з акладам у 600 польскіх злотых прызначаецца на пасаду архітэктара «Яго каралеўскай Вялікасці». У яго абавязкі ўваходзіў пільны нагляд за будаўніцтвам мясцовых каралеўскіх мануфактур. У гэты час Сака распрацаваў арыгінальны праект перабудовы новага Каралеўскага замка ў Гродне, каралеўскага паляўнічага палаца ў, каралеўскай рэзідэнцыі ў Станіславове. У 1779 Сака стварае для гродзенскага маршалка Юрыя Валовіча адзін з прыгажэйшых помнікаў архітэктуры — палацава-паркавы комплекс Свяцк. Сядзіба добра захавалася. У 1770—1776 гадах дэ Сака пры ўдзеле італьянца Карла Спампані і француза Якуба Габрыеля быў спраектаваны пышны палац Яўхіма Храптовіча ў Шчорсах. У наш час палац не захаваўся, застаўся толькі будынак бібліятэкі Храптовічаў. У 1760—1780 гадах па праектах Сака будуецца палац Тызенгаўзаў у Паставах.
У красавіку 1788 года Сака бярэ шлюб у гродзенскім бернардзінскім касцёле з Францішкай Манькоўскай, роднай сястрой мастака Тамаша Манькоўскага, з якім дэ Сака займаўся роспісам сцен Свяцкага палаца.
У 1793 годзе Станіслаў Аўгуст Панятоўскі дараваў дэ Сака, маёру войск польскіх, урочышча Бабіньска Буда, якое змяшчалася ў Аліцкай эканоміі.
У канцы 1790 Сака сур’ёзна захварэў на туберкулёз і пераехаў у Гродна. Тут, у Доме масонаў 20 снежня 1798 ім было напісана перадсмяротнае завяшчанне. Паводле яго Джузэпэ дэ Сака, маёр былых войск польскіх, запісаў жонцы, Францішцы з Манькоўскіх дэ Сака, добры Дубасьна і Бабіньска Буда і ўсю рухомасць.
Пахаваны на Каталіцкіх фарных могілках у Гродне.
Ушанаванне памяці
У 2008 на беразе ручая Гараднічанкі ў Швейцарскай даліне была ўсталявана бронзавая скульптура Джузэпэ Сака. Скульптура выканана Аляксандрам Анціпіным. Джузэпэ Сака трымае на каленях план горада Гродна, на якім напісана «Гарадніца, план» і, чамусьці, «1700».
Будоні
Насельніцтва складае 5056 чалавек (2012 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 56 км². Паштовы індэкс — 8020. Тэлефонны код — 0784.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пархоміўка (Валодарскі раён)
Пархоміўка (Пархо́мівка) — вёска ў Валодарскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Цені (п’еса)
«Цені» — драма беларускага драматурга Францішка Аляхновіча, пастаўленая ў 1919 годзе і апублікаваная асобным выданнем у 1920 годзе. Гэты твор з'яўляецца своеасаблівым працягам праблем, узнятых у драме «Страхі жыцця».
Сюжэт
Галоўны герой п'есы — бацька сямейства Сцяпан, чыі ўзвышаныя памкненні і прага творчасці ператвараюцца ў сваю супрацьлегласць, у эгаістычныя памкненні. Яго 18-гадовы сын Міхась не думае пра нейкі працоўны занятак, а, закрыўшыся ў пакоі, марыць пра падарожжы па Млечным шляху. У доме з'яўляецца загадкавая прыгажуня Матыльда. Заблытаныя адносіны мужчынскай паловы сям'і з Матыльдай прыспешваюць смерць жонкі Сцяпана Марыі. Міхась застрэліўся. Усе гэтыя падзеі завяршаюцца канчатковай стратай адчування рэальнасці ў Сцяпана, у выніку чаго ён сустракаецца з сваім ценем.
Аналіз
Доктар філалагічных навук Валерый Марціновіч адзначае:
Трагедыя ж Сцяпана пачынаецца тады, калі ён добра ўсвядоміў, што ў свеце, дзе ўсё перавернута, сподні, адваротны бок і ёсць сапраўдная сутнасць, норма існавання. За ілюзорнай абалонкай рэчаіснасці герою адкрылася яе сапраўднае аблічча.
Максім Гарэцкі выводзіў задуму п'есы наступным чынам:
Галоўная думка драмы, не зусім ясна і даступна выказаная, ня маючая пэўнага адзінства ў сваім вытлумачэнні, і заключаецца, паводле актавых прадмоў, і вось у чым: людзі — ніштожныя капашлівыя чарвякі, мізэрныя мімаходныя цені, жыццё іх — мамэнцік Вечнасці, і, аднак, надораныя веснавымі, паэтычнымі парываннямі, яны часам лезуць у спрэчку з Вечнасцю, хочуць здабыць яе Тайну, — і ў тым краса і сэнс іх існавання.
Канстанцін Сяргеевіч Станіслаўскі
Канстанцін Сяргеевіч Станіслаўскі (сапраўднае прозвішча — Аляксееў;, Масква — , Масква) — рускі тэатральны рэжысёр, акцёр і выкладчык. Заснавальнік знакамітай акцёрскай сістэмы, якая на працягу 100 гадоў мае велізарную папулярнасць у Расіі і ў свеце. Народны артыст СССР (1936).
У 1888 годзе быў адным з заснавальнікаў Маскоўскага таварыства Мастацтва і Літаратуры. У 1898 годзе, сумесна з Ул. Неміровічам-Данчанка заснаваў Маскоўскі Мастацкі тэатр. Першай пастаноўкай новай трупы стала трагедыя «Цар Фёдар Іаанавіч» А. К. Талстога.
Ігнацій Юльянавіч Крачкоўскі
Ігнацій Юльянавіч Крачкоўскі (4 (16) сакавіка 1883, Вільня —, ) — рускі і савецкі арабіст, акадэмік Расійскай акадэміі навук (з 1921; з 1925 года — АН СССР). Адзін са стваральнікаў школы савецкай арабістыкі, член Імператарскай Праваслаўнага Палесцінскага Таварыства. Адзін з аўтараў першага выдання «Энцыклапедыі ісламу».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Юльяна Фаміча Крачкоўскага, дырэктара настаўніцкага інстытута ў горадзе Вільні. У дзіцячыя гады праяўляў цікавасць да ўсходніх культур, самастойна вывучаў ўсходнія мовы. З 1901 па 1905 гады навучаўся на факультэце ўсходніх моў Пецярбургскага ўніверсітэта і скончыў там курс арабска-персідска-турэцка-татарскай. Атрымаў залаты медаль за твор па арабскай славеснасці «Валадаранне халіфа аль-Мехдзі».
З 1910 года — прыват-дацэнт (з 1918 года прафесар) факультэта ўсходазнаўства Пецярбургскага-Ленінградскага ўніверсітэта па арабскай паэзіі, хрысціянска-арабскай пісьменнасці і сучаснай літаратуры арабаў.
Карэліцкае благачынне
Карэліцкае благачынне, Карэліцкая благачынная акруга — акруга ў Навагрудскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Карэліцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Ігнацій Юльянавіч Крачкоўскі
Біяграфія
І. Ю. Крачкоўскі быў віцэ-прэзідэнтам Геаграфічнага таварыства СССР (1938—1945). Уваходзіў у склад рэдкалегіі часопіса «Весці АН СССР. Аддзяленне літаратуры і мовы».
Прафесар і член навуковых саветаў многіх навучальных і даследчых устаноў СССР, член шэрагу замежных акадэмій і востоковедных таварыстваў (АН у Дамаску, Каралеўскага азіяцкага таварыства Вялікабрытаніі і Ірландыі, Нямецкага ўсходазначага таварыства, Фламандскай, Польскай, Іранскай АН і інш.)
Быў жанаты з ўсходазнаўцай В. А. Крачкоўскай.
Памёр у 1951 годзе. Пахаваны ў Ленінградзе на Літаратарскіх мастках Волкаўскіх могілак.
Каіці Танака
Біяграфія
Каіці Танака нарадзіўся і вырас у горадзе Таяма. У 1983 годзе скончыў Універсітэт Тахоку з інжынерным дыпломам. Пасля ўніверсітэта Танака паступіў на працу ў карпарацыю Сімадзу, у якой займаўся распрацоўкай мас-спектрометраў. У 2002 годзе Танака атрымаў за сваю распрацоўку Нобелеўскую прэмію па хіміі.
Іўнік
Да 25 ліпеня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Дамавіцкага сельсавета.
Танаж
Танаж (tonnage) — паказчык перавозачнай здольнасці судна ці сукупнасці суднаў. Вызначаецца ў тонах поўнай грузападымальнасці (дэдвейт) ці ў рэгістравых тонах (грузаёмістасць).
Пятроўскае (Растоўскі раён)
Пятроўскае (Петро́вское) — рабочы пасёлак у Растоўскім раёне Яраслаўскай вобласці Расіі. Размешчаны за 20 км на паўднёвы захад ад Растова каля ракі Сары, на аўтамабільнай дарозе М8 «Халмагоры». Чыгуначная станцыя Пятроўск на лініі Масква — Яраслаўль.
Насельніцтва — 4478 чал. (2021).
Пэтрашыўка (Валодарскі раён)
Пэтрашыўка (Петраші́вка) — вёска ў Валодарскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 4339
IC 4339 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Танаталогія
Танаталогія (ад θάνατος — смерць і λόγος - вучэнне) — раздзел тэарэтычнай і практычнай медыцыны, які вывучае стан арганізма ў канчатковай стадыі паталагічнага працэсу, дынаміку і механізмы памірання, непасрэдныя прычыны смерці, клінічныя, біяхімічныя і марфалагічныя праявы паступовага спынення жыццядзейнасці арганізма.
Левантыйскае мора
Левантыйскае мора — назва ўсходняй часткі Міжземнага мора.
Самы вялікі востраў у Левантыйскім моры — Кіпр. Найбольшая глыбіня — 4384 метраў. Плошча — каля 320 тысяч км².
Месцазнаходжанне
Займае ўсю ўсходнюю частку Міжземнага мора. Левантыйскае мора абмежавана Турцыяй на поўначы, Сірыяй, Ліванам і Ізраілем на ўсходзе, Егіптам і Лівіяй на поўдні, Эгейскім морам на паўночным захадзе.
Эканоміка
На шэльфе Левантыйскага мора паблізу марской мяжы Ізраіля з Ліванам знаходзіцца газавае радовішча Левіяфан.
Ханс Шпеман
Ханс Шпеман (ням. Hans Spemann, 27 чэрвеня 1869, Штутгарт, Германская імперыя — 9 верасня, 1941, Фрайбург, Трэці рэйх) — нямецкі эмбрыёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1935) «за адкрыццё арганізуючых эфектаў ў эмбрыянальным развіцці».
NGC 1692
NGC 1692 (іншыя абазначэнні — ESO 552-21, MCG -3-13-29, NPM1G -20.0184, A 0453-20, PGC 16336) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рачкы (Валодарскі раён)
Рачкы (Ра́чки) — вёска ў Валодарскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Барыс Іванавіч Юркін
Барыс Іванавіч Юркін (нар., Арэнбург — , Бешанковіцкі раён) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
У баях Вялікай Айчыннай вайны з красавіка па чэрвень 1944 года, ваяваў на 1-м Прыбалтыйскім фронце, удзельнічаў у вызваленні Беларусі.
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Глыбачка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года быў удастоены высокага звання — Герой Савецкага Саюза.
Рэнату Саншыш
Рэнату Жуніяр Луш Саншыш (Renato Júnior Luz Sanches; нар., , Партугалія) — партугальскі футбаліст, паўабаронца італьянскага клуба «Рома» (у арэндзе з «Пары Сен-Жэрмен») і нацыянальнай зборнай Партугаліі.
Пётр Георгіевіч Лушаў
Пётр Гео́ргіевіч Лу́шаў (Пётр Гео́ргиевич Лу́шев; 18 кастрычніка 1923 — 23 сакавіка 1997) — савецкі военачальнік, генерал арміі, Герой Савецкага Саюза (1983).
Фрыдрых I Гогенцолерн
Фрыдрых I Прускі ( — ) — курфюрст Брандэнбургскі (Фрыдрых III, 1688—1701), кароль Прускі (з 1701).
З дынастыі Гогенцолернаў. Сын курфюрста і маркграфа брандэнбургскага Фрыдрыха Вільгельма Вялікага. Атрымаў каралеўскі тытул ад імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі за абяцанне паставіць кантынгент для яшчэ планаванай вайны за іспанскую спадчыну. Бацька Фрыдрыха Вільгельма I Прускага.
У 1696 годзе заснаваў Берлінскую акадэмію мастацтваў.
NGC 1308
NGC 1308 (іншыя абазначэнні — MCG -1-9-32, PGC 12643) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Падарэскі сельсавет
Падарэ́скі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Старадарожскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Падарэссе.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Дражненскі сельсавет у складзе Старадарожскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Дражна. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старадарожскім раёне БССР. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. 23 чэрвеня 1940 года частка Дражненскага сельсавета (4 населеныя пункты: Барок, Залужжа, Ляды, Млынок) перададзена ў склад новаўтворанага Залужскага сельсавета, у склад сельсавета з Паськава-Горацкага сельсавета перададзена вёска Карыцішча, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Падарэссе, сельсавет перайменаваны ў Падарэскі. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Дражнаўскага сельсавета.
Па стану на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 4 населеныя пункты.
Магілёўскія паўстанні (1606—1610)
Першае магілёўскае паўстанне пачалося 20.6.1606 пад кіраўніцтвам саладоўніка Стахора Мітковіча. Пасля ўварвання мяшчан у ратушу (15.7.1606) старая рада была разагнаная і выбраная новая, у складзе якой былі пераважна незаможныя рамеснікі. Новая рада кіравала Магілёвам больш за 2 гады, асаблівую ўвагу звяртаючы на інтарэсы гарадскіх нізоў. Аднак у новай радзе паступова і з дапамогаю ўладаў Рэчы Паспалітай утварыўся раскол, і ў жніўні 1608 частка рады падпісала «ўгодлівы ліст», паводле якога ўлада ў горадзе вярталася да старой рады. Кіраўнік радыкальнага крыла новай рады Хадко Багдановіч быў засуджаны на смерць.
Дзейнасць адноўленага старога магістрату выклікала неаднаразовыя новыя выступленні. Найбольш буйное адбылося ў 1610, калі гарадскія нізы спрабавалі ўзняць узброенае паўстанне, але яно было задушана войскам, а 5 кіраўнікоў былі пакараны смерцю на Іллінскай горцы.
У далейшым, выступленні мяшчан адбываліся таксама ў 1636 і 1638 гадах.
Ратуш (Валодарскі раён)
Ратуш (Ра́туш) — вёска ў Валодарскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Бурмакіна
Бурмакіна (Бурма́кино) — рабочы пасёлак у Някрасаўскім раёне Яраслаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр сельскага паселішча Бурмакіна. Насельніцтва — 2610 чалавек (2021). Размешчаны на рацэ Тунашонка, за 35 км на паўднёвы ўсход ад Яраслаўля. Чыгуначная станцыя Бурмакіна на лініі Яраслаўль — Нерахта. Пасёлак узнік вакол воінскай часці і тут першапачаткова пражывалі яе служачыя. У 1943 годзе ён атрымаў статус рабочага пасёлка. Назву ён атрымаў ад паселішча Бурмакіна, якое знаходзілася за 4 км на захад, якім даўней валодалі яраслаўскія князі Траякуравы.
У 1944—1959 гадах пгт быў цэнтрам Бурмакінскага раёна.
Тыянептын
Фармакакінетыка
Пасля прыёму ўнутр хутка і цалкам абсарбіруецца ў СКТ, раўнамерна размяркоўваецца ў арганізме. Біядасяжнасць 70-99%. Сувязь з бялкамі плазмы - каля 94%. Лёгка пранікае праз гістагематычныя бар'еры, уключаючы ГЭБ. Метабалізуецца ў печані шляхам бэта-акіслення і N-дэметыліравання. Выводзіцца ныркамі (8% у нязменным выглядзе). T ½ 2,5-3,5 ч. Пры ХПН, а таксама ў пацыентаў старэйшыя за 70 гадоў T ½ павялічваецца на 1 г. Пры пячоначнай недастатковасці фармакакінетыка істотна не змяняецца (нават пры наяўнасці цырозу печані ў хворых на хранічны алкагалізм).
Проціпаказанне
Гіперчуллівасць, дзіцячы ўзрост (да 15 гадоў), цяжарнасць, перыяд лактацыі.
Дазіроўка
Унутр, перад ежай, па 12.5 мг 3 разы на дзень. У пацыентаў старэйшых за 70 гадоў і пры выражанай ХПН - па 12.5 мг 2 разы ў суткі. У хворых на хранічны алкагалізм (з цырозам печані або без яго) карэкцыя рэжыму дазіроўкі не патрабуецца.
Наркатычныя ўласцівасці
Пры рэгулярным ужыванні ў дозах, якія перавышаюць рэкамендаваныя ўрачом, выклікае цяжкую лекавую залежнасць. На тэрыторыі Рэспублікі Беларусь на дадзены момант занесены ў спіс ПКУ (прадметна-колькаснага ўліку) з прычыны злоўжывання ў якасці наркатычнага сродку.
Брэсцкая і Кобрынская епархія
Брэсцкая і Кобрынская епархія — епархія Беларускага экзархата Рускай праваслаўнай царквы, якая дзейнічае на тэрыторыях Брэсцкага, Бярозаўскага, Драгічынскага, Жабінкаўскага, Камянецкага, Кобрынскага, Маларыцкага і Пружанскага раёнаў Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
22 студзеня 1840 года яе тэрыторыя ў якасці Брэсцкага вікарыяцтва ўвайшлі ў склад Літоўскай праваслаўнай епархіі, з 1900 года ўваходзіла ў асобную Гродзенскую епархію, якая ў 1922—1939 гадах дзейнічала ў складзе Польскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў сувязі з перадачай часткі Палесся і Падляшша ў склад Рэйхскамісарыята Украіны з Гродзенскай епархіі была вылучана самастойная Брэсцкая епархія. У 1945 годзе яна была скасавана, а тэрыторыя ўключана ў Пінскую епархію. У 1952—1989 гадах епархія кіравалася непасрэдна мінскімі архіепіскапамі і мітрапалітамі.
Епархія адноўлена пастановай Сінода Беларускай праваслаўнай царквы ў 1990 годзе. З 1997 года пачалося выданне газеты «Духовный вестник», з 2002 года — часопіса «Брестские епархиальные ведомости». Станам на 1999 год, у склад епархіі ўваходзілі 9 благачынняў, 162 прыходы, 163 храмы і 18 капліц, дзейнічаў Свята-Афанасьеўскі манастыр.
2 снежня 2004 года Брэсцкая благачынная акруга была падзелена на Брэсцкае гарадское і Брэсцкае раённае благачынні. Па звестках 2005 года, епархія налічвала 167 прыходаў, у якіх служылі 181 святароў (165 святароў, 16 дыяканаў). У 2015 годзе меліся 4 манастыры, 191 прыход і 49 капліц.
Манастыры
У склад епархіі ўваходзяць чатыры манастыры:
Епіскапы
Брэсцкая епархія
Брэсцкае вікарыяцтва (Віленскай епархіі)
Брэсцкае вікарыяцтва (Гродзенскай епархіі)
Луагазанта
Насельніцтва складае 1908 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 135 км². Паштовы індэкс — 7020. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nostra Signora di Luogosanto.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Красная Ніва (Руднянскі сельсавет)
Кра́сная Ні́ва (, Красная Нива) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсавета.
IC 4340
IC 4340 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1693
NGC 1693 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC2) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брэйтава
Брэйтава (Бре́йтово) — сяло ў Яраслаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 3308 чалавек (2010). Адміністрацыйны цэнтр Брэйтаўскага раёна, Брэйтаўскага сельскага паселішча і Брэйтаўскай сельскай акругі. У 1986—1991 гг. Брэйтава адносілася да пасёлкаў гарадскога тыпу. Размешчана на рацэ Сіць, пры ўпадзенні яе ў Рыбінскае вадасховішча, за 142 кіламетры (па прамой) на паўночны захад ад цэнтра горада Яраслаўля.
Сымон Акольскі
Сымон Акольскі ( — ) з роду Вршоўцаў гербу Равіч — гісторык, геральдыст, складальнік польскага гербоўніка, вядомы прапаведнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Камянец-Падольскі, дзе і прыняў пастрыжэнне ў манахі дамініканскага ордэна. Актыўна прапаведаваў у горадзе і яго наваколлі, стаў вядомым сярод мясцовага насельніцтва (атрымаў мянушку Шымон з Камянца).