cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Булонская дэкларацыя
Тэкст дэкларацыі
Падчас першага паседжання першага Сусветнага Кангрэса 7 жніўня 1905 года Заменгоф чытаў сваю дэкларацыю, тэкст якой, трохі эменены, быў прапанаваны удзельнікам кангрэса падчас чацвётрага паседжання ў яго канчатковай форме і прыняты кангрэсам. Вось яе тэкст:
Падзолістыя глебы
Падзо́лістыя гле́бы — глебы, якія развіваюцца пад хвойнымі лясамі з мохавым, мохава-лішайнікавым або верасовым покрывам на водападзельных участках рэльефу, якія складзены бескарбанатнымі пясчанымі пародамі.
Булонская дэкларацыя
Тэкст дэкларацыі
Дэкларацыя аб сутнасці эсперантызма 9-га жніўня 1905 "З-за таго, што аб сутнасці эсперантызма шмат хто мае памылковую ідэю, таму мы падпісаўшыяся, прадстаўнікі эсперантызма ў розных краінах свету, сабраўшыяся на міжнародны кангрэс Эсперантысцкі ў Булонь-сюр-Мэр, палічылі неабходным згодна з прапановай аўтара мовы эсперанта даць наступныя тлумачэнні:
Падзолістыя глебы
Падзолістыя глебы маюць кіслую рэакцыю, нізкае ўтрыманне гумусу (менш за 1 %) і характарызуюцца ў цэлым нізкай урадлівасцю. Пры раскрыцці яны лёгка пераўтвараюцца ў ветравейныя пяскі. Урадлівасць падзолістых глеб павышаюць вапнаваннем, угнаеннямі, арашэннем.
Леабен
Леабен (Leoben) — горад у Аўстрыі.
Спадчына
На галоўнай плошчы горада XIII стагоддзя знаходзіцца дом Хакла з чырвона-белым фасадам ў стылі барока. Гарадская прыхадская царква Святога Францішка Ксаверыя, пабудаваная ў 1660 годзе, мае інтэр’ер XVII стагоддзя і лічыцца адным з самых значных езуіцкіх касцёлаў у Аўстрыі. Таксама варта адзначыць лютэранскую кірху ў стылі сэцэсія, якая знаходзіцца ў верхнім канцы вуліцы Франца-Іосіфа.
Найстарэйшым жаночым кляштарам у Штырыі з’яўляецца абацтва Гес. Заснаванае ў 1020 годзе, яно кіравалася манашкамі-бенедыктынкамі, пакуль не было распушчана ў 1782 годзе. Характэрны склеп у раннім раманскім стылі. Побач з манастыром знаходзіцца бровар Гесэр, які ўключае ў сябе браварню-музей.
Бягучыя культурныя мерапрыемствы ўключаюць канцэрты класічнай музыкі, выступленні летняй філармоніі ў ліпені і выступленні мясцовых і запрошаных артыстаў у найстарэйшым аперацыйным тэатры Аўстрыі.
Duff
Duff (Даф) — выдуманы гатунак піва ў мультсерыяле Simpsons (Сімпсаны. Улюбёны гатунак Гамера Сімпсана. Даф з’яўляецца пародыяй на масавае амерыканскае піва: сярэдняй якасці, таннае, з назойлівай рэкламай. Піва мае афіцыйнага прадстаўніка — Дафмана.
Галоўны канкурэнт піва Даф — піва Фад (Fudd), якое ўпершыню з’яўляецца ў эпізодзе «Colonel Homer». Піва Фад вельмі папулярна ў горадзе Шэлбівіле, хоць адзін з персанажаў серыяла, бармен Мо неяк згадаў, што гэтае піва было забаронена, бо «ад яго гэтыя вяскоўцы слепнулі».
Гатункі піва
Заўважаныя ў серыяле гатунку піва Даф:
Выручка
Выручка (таксама сустракаецца як абарот і аб’ём продажаў) — поўная сума патрабаванняў (у тым ліку неаплачаных), прад’яўленых прадпрыемствам або прадпрымальнікам пакупнікам у выніку рэалізацыі вырабленай прадукцыі, паслуг, работ за пэўны перыяд. Выручка з’яўляецца адным з відаў даходаў кампаніі. Валавы прыбытак раўняецца рознасці паміж выручкай і выдаткамі па асноўным відзе дзейнасці (сабекоштам прададзеных тавараў або паслуг). Прырост капітала ў выніку павелічэння па нейкай прычыне кошту актываў прадпрыемства выручкай не з’яўляецца. Для дабрачынных арганізацый выручка ўключае агульны кошт атрыманых грашовых падарункаў. Выручка ад рэалізацыі прадукцыі (работ, паслуг) уключае ў сябе грашовыя сродкі або іншую маёмасць у грашовым выразе, атрыманую або падлягаючую атрыманню ў выніку рэалізацыі тавараў, гатовай прадукцыі, работ, паслуг па цэнах, тарыфах у адпаведнасці з дамовамі. Нета-выручка, у адрозненне ад брута-прыбытку, змяншаецца на памер падаткаў.
Пры гэтым дзейнасць прадпрыемства можна характарызаваць па некалькіх напрамках:
Агульная выручка складаецца з выручкі па гэтых трох напрамках. Аднак асноўнае значэнне ў ёй аддаецца выручцы ад асноўнай дзейнасці, якая вызначае ўвесь сэнс існавання прадпрыемства.
Энгельбрэкт Энгельбрэктсан
Энгельбрэкт Энгельбрэктсан (Engelbrekt Engelbrektsson) (? —, востраў на возеры Ельмарэн) — кіраўнік найбуйнейшага ў сярэднявечнай Швецыі народнага паўстання 1434-36, народны герой.
Дробны дваранін, бергсман (горны майстар) у Нурборгу (Даларна). Паўстанне было накіравана супраць палітыкі дацкіх каралёў у Швецыі (а фактычна на скасаванне Кальмарскай уніі). Паўстанцы вызвалілі большую частку краіны ад дацкіх гарнізонаў і дамагліся звяржэння караля Эрыка Памеранскага. Пад іх націскам у студзені 1435 у г. Арбуга было склікана пашыранае пасяджэнне дзяржаўнага савета (рыксрода), у якім прынялі ўдзел не толькі дваране і духавенства, але і прадстаўнікі гарадоў, а магчыма, і сельскіх абшчын (лічыцца ўмоўна першым шведскім рыксдагам). Энгельбрэкт Энгельбрэктсан быў абвешчаны «правадыром дзяржавы» (rikshövitsman) і ўведзены ў склад рыксрода. Арыстакратыя здолела фактычна адхіліць Энгельбрэкта Энгельбрэктсана ад кіраўніцтва рухам. Энгельбрэкт Энгельбрэктсан у 1436 годзе зноў падняў народ, але быў забіты Бенгтсанамі, паўстанне разгромлена.
Дзаа Ву-кі
Дзаа Ву-кі, Чжа́а Уцзі́ (фр.: Zao Wou-Ki, кіт. кіраўніцтвам. 赵无极, піньінь Zhào Wújí;,  — , Ньён, Швейцарыя) — французскі жывапісец, графік, мастак кнігі кітайскага паходжання, прадстаўнік новай Парыжскай школы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў адукаванай сям’і старой арыстакратыі, з 1935 па 1941 год вучыўся каліграфіі і жывапісу ў мастацкай школе Ханчжоу, у 1941—1947 гадах выкладаў у ёй. Бо ў гэты час ішла вайна з Японіяй, то ён разам са школай пераязджаў па краіне: спачатку ў правінцыю Цзянсу, потым у Хунань, затым — у Сычуань.
У 1948 годзе прыехаў у Парыж, пасяліўся на Манпарнасе, пазнаёміўся з П. Сулажам, Х. Хартунгам, Н. дэ Сталем, А. Джакамеці, М. Э. Віейрай да Сілва, А. Мішо. З 1952 года рэгулярна выстаўляўся ў парыжскай галерэі П’ера, удзельнічаў у выставах у ЗША, Швейцарыі, Вялікабрытаніі, Японіі, Кітаі, Італіі, Іспаніі.
У апошнія гады разам з другой жонкай жыў у Дзюлі (кантон Во), на беразе Жэнеўскага возера.
Яніс Цымзэ
Я́ніс Цы́мзэ (Jānis Cimze; 1814—1881) — латвійскі педагог, збіральнік народных песняў, арганіст, заснавальнік латвійскай харавой музыкі і латышскай прафесійнай музыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся і гадаваўся на малочнай ферме. Пачатковую адукацыю атрымаў у парафіяльнай школцы, дзе ён таксама навучыўся аргану. З шаснаццаці гадоў працаваў прыватным рэпетытарам, а пазней быў выкладчыкам у парафіяльнай школе Вальміеры і арганістам. У 1836 годзе Цымзэ выправіўся ў Германію, дзе навучаўся ў Вайсенфельскай семінарыі настаўнікаў, якую ён скончыў у 1838 годзе. Тут ён навучыўся іграць на скрыпцы і фартэпіяна і палепшыў свае навыкі арганіста. У 1838—1839 гадах ён быў студэнтам Берлінскага ўніверсітэта, дзе наведваў лекцыі па матэматыцы, дыдактыцы і тэорыі музыкі. Ягоным музычным прафесарам быў калекцыянер, выдаўца і даследчык нямецкіх народных песень Людвіг Крысціян Эрк. Вярнуўшыся з чужбіны, з 1839 года па сваю смерць Цымзэ ўзначальваў Відзэмскую семінарыю настаўнікаў, дзе навучаў будучых настаўнікаў кіраваць хорам і рабіць гарманізацыю народных песень. яго адукацыя ладзілася нямецкай мовай. За свае сорак два гады працы ў семінарыі настаўнікаў адукацыю атрымалі больш за чатырыста студэнтаў, якія пасля самі сталі настаўнікамі.
Вандэм’ер
Вандэм’е́р (vendémiaire, паводле vindemia — збор вінаграду) — 1-ы месяц (22/23 верасня — 21/22 кастрычніка) французскага рэспубліканскага календара, які дзейнічаў з кастрычніка 1793 па 1 студзеня 1806.
Як і ўсе месяцы французскага рэспубліканскага календара, складаўся з 30 дзён, якія падзяляліся на 3 дэкады. Кожны дзень меў назву сельскагаспадарчай расліны, акрамя пятага ды дзясятага дзён, якія мелі назву свойскай жывёлы і сельскагаспадарчай прылады адпаведна.
Новыя Планы (Гомель)
Новыя Планы — мясцовасць у Гомелі канца ХІХ — пачатку ХХ ст. Знаходзілася на захад ад лініі Лібава-Роменскай чыгункі, г. зн. на абшары будучага Залінейнага раёна (Залініі).
Праблема лакалізацыі
Суаднясенне Новых Планаў з канкрэтнымі вуліцамі выглядае праблематычным. Спіс гарадскіх выбаршчыкаў па Гомелю 1907 г. дае падству меркаваць, што Новыя Планы знаходзіліся недзе ў прамежку ад залінейнай часткі вуліцы Палескай да Манастырка. Асобныя рэмаркі з таго ж спісу, а таксама паказанні сведак на гомельскім працэсе 1904-1905 гг., указваюць на знаходжанне мясцовасці ў раёне за чыгуначнай станцыяй і майстэрнямі. У такім разе гаворка можа весціся пра абшар вуліц Захар’еўскай, Петрапаўлаўскай, Кіеўскай, Паўлаўскай, Маскоўскай, Скобелеўскай, Адэскай, частак Электрычнай і Андрэеўскай.
У названым вышэй спісе выбаршчыкаў Новыя Планы фігуруюць у графе «Месцажыхарства» на роўных з вуліцамі астатняга Гомеля. У некаторых выпадках ёсць пазнака нумарацыі дамоў (максімальнае значэнне, якое сустракаецца — №42), указанні, у чыім доме выбаршчык пражывае («д. Трутка», «уласны дом»), іншыя адметнасці («ст. Гомель Нов. пл. за чыгункай»). У спіс было ўключана звыш 580-ці жыхароў Новых Планаў.
6 снежня
6 снежня — трыста саракавы (трыста сорак першы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Жазефіна Багарнэ
Жазефіна Багарнэ (фр. Joséphine de Beauharnais, нар. Мары Роз Жазефа Ташэ дэ ла Пажэры (фр. Marie Rose Josepha Tascher de La Pagerie); 23 чэрвеня 1763, Труаз-Іле, Марцініка — 29 мая 1814, Мальмезон) — імператрыца Францыі ў 1804—1809 гадах, першая жонка Напалеона I.
Рэдзькаўшчына
Рэ́дзькаўшчына (, Редьковщина) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Казлоўшчынскага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета.
Ханчыцы
Ха́нчыцы (, Ханчицы) — аграгарадок у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
У 1976 годзе вёска перададзена з Вердаміцкага сельсавета ў Свіслацкі сельсавет.
Злачынства
Злачы́нства у самым агульным разуменні — гэта правапарушэнне, здзяйсненне якога цягне ўжыванне да асобы мер крымінальнай адказнасці. Злачынствы могуць вылучацца з агульнай масы правапарушэнняў па фармальнай прыкмеце (усталяванне за іх крымінальнага пакарання, забарона крымінальным законам), а таксама па матэрыяльнай прыкмеце (высокая ступень небяспекі іх для грамадства, істотнасць прычыняльных імі парушэнняў правапарадку). Да злачынстваў адносяцца забойства, крадзеж, махлярства, хатні гвалт і інш.
Паўднёвы Кваркен
Паўднёвы Кваркен (Седра-Кваркен; Södra Kvarken, Ahvenanrauma) — праліў паміж Аландскімі астравамі і Скандынаўскім паўвостравам, які злучае Батнічны заліў з Балтыйскім морам.
Шырыня праліва складае 40 км. Найбольшая глыбіня — 244 м. Цячэнні звычайна накіраваны на поўдзень. У суровыя зімы праліў замярзае, у мякчэйшыя — пакрываецца плывучымі ільдамі.
Забалацце (Пухавіцкі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета.
Назва
Тапонім «Забалоцце» з'яўляецца назвай-арыенцірам, што пазначае селішча за балотам.
Геаграфія
Знаходзіцца за 36 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, за 14 км ад чыгуначнай станцыі Талька на лініі Мінск-Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
У канцы XVIII стагоддзя Забалоцце ўяўляла сабою сяло. У 1858 годзе вёска знаходзілася ў валоданні Іскрыцкага. Школа граматы была адкрыта тут у 1884 годзе.
У 19 - пач. 20 ст. у Пярэжырскай воласці Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уластнасць Ашторпаў.
Паводле перапісу 1897 гады, вёска Забалоцце мела другую назву Луцішча, і на мясцовых могілках была капліца. У 1912 у вёсцы адкрыта народная вучэльня.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У 1925 г. пабудаваны цагельны завод.
На 1933 г. быў калгас "Чырвоны транспартнік"
Пазырыкская культура
Пазыры́кская культура — археалагічная культура ранняга жалезнага веку ў Алтаі ў VI — II стагоддзях да н.э.
Гісторыя
Першыя раскопкі помнікаў Пазырыкскай культуры адбыліся ў 1865 г. У 1929 г. быў даследаваны курган ва ўрочышчы Пазырык на тэрыторыі Горнага Алтая. У 1944 г. С. І. Рудзенка ўпершыню ўзгадаў у публікацыі асобную «культуру алтайскіх скіфаў». У 1954 г. у рэцэнзіі на кнігу С. І. Рудзенка было сфарміравана паняцце Пазырыкская культура. Да 2009 г. было вывучана болей за 1000 яе помнікаў. Даследаванні працягваюцца і ў нашы дні.
Забалацце (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
У часе Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Пазырыкская культура
Знаходкі
Пазырыкская культура вядома пераважна дзякуючы раскопкам пахавальных помнікаў. Найбольш славуты курганныя некропалі ва ўрочышчы Пазырык і плато Укок. Яны змяшчалі лінзы мерзлаты ў пахавальных камерах, дзякуючы якім захаваліся муміфікаваныя рэшткі людзей, высокамастацкія прадметы з дрэва, скуры, футра і г. д. Курганы ўзводзіліся з камення. У звычайных памерлых качэўнікаў яны мелі дыяметр 7 — 20 м, размяшчаліся ланцужкамі. Ім спадарожнічалі шэрагі каменных ахвярнікаў і вертыкальных камянёў. Курганы эліты дасягалі ў дыяметры 50 м. Пад насыпам кургана ўладковалася звычайна 1 магіла глыбінёй 1,5 — 5 м. У магіле будавалася часам досыць складаная канструкцыя з бярвення або зруб-пахавальня. Пахаванага ў залежнасці ад яго сацыяльнага статуту змяшчалі на драўлянае ложа, ложак або ў калоду. Памерлыя ляжаць на правым баку ў скурчаным стане галавой на ўсход.
Пахаваныя мужчыны былі апрануты ў ваўняныя штаны і высокія лямцавыя боты, футра або кажух, лямцавы капялюш. Усё гэта ўпрыгожана мастацкімі аплікацыямі, драўлянымі фігуркамі жывёл, пакрытымі залатой фальгой. Жанчын хавалі ў ваўняных спадніцах і шаўковых кофтах. У мужчынскіх магілах змяшчалі баявую зброю або яе драўляную імітацыю. Ва ўсіх без выключэння магілах змяшчалі 3 пасудзіны, драўляны сподак з нажом і курдзючнай часткай барана, драўляны або рагавы грэбень, бронзавае люстэрка ў чахле. Сустракаюцца і іншыя вырабы. Акрамя таго, у залежнасці ад маёмаснага і сацыяльнага статусу ў пахаванне клалі розную колькасць коней (ад 1 да больш за 10). Коні наскуджаны, асядланы. Конская вупраж упрыгожана высокамастацкімі драўлянымі бляхамі, пераважна ў выглядзе грыфонаў. На сёдлах лямцавыя покрыўкі з аплікаваным раслінным арнаментам і выявамі сцэн, выкананых у мясцовым «звярыным стылі».
У 1993 г. падчас раскопак на плато Укок паўзруйнаванага кургана была знойдзена калода, запоўненая льдом. У ёй захоўвалася цела маладой жанчыны, апранутае у белую шаўковую кашулю і футра. На руках выявіліся шматлікія татуіроўкі. Частка прычоскі мела штучныя ўкладкі з лямцу. Было вызначана, што жанчына памерла ад раку малочнай залозы. Знаходка стала вядома як «прынцэса Укока». Выманне муміі з кургана і яе перавоз у Новасібірск выклікалі незадаволенасць алтайцаў. У 2014 г. рада старэйшын Рэспублікі Алтай прыняла рашэнне зноў пахаваць «прынцэсу», каб спыніць стыхійныя бедствы, што быццам бы пачаліся пасля знаходкі. Аднак рашэнне не было выкананаз-за ўмяшання Міністэрства культуры Расіі.
Грамадства
Генетычныя даследаванні рэштак носьбітаў Пазырыкскай культуры паказалі, што яны належылі пераважна да індаеўрапейцаў, але выяўлены і пахаванні самадыйцаў. Галоўны цэнтр культуры месціўся ў горных раёнах з кліматам, найболей спрыяльным для пасялення чалавека. Тут было вядома земляробства, вырошчванне збожжавых культур, пра што апавядаюць знаходкі зерневых тарак і цяжкіх каменных жорнаў. Аднак галоўным заняткам была адгонная жывёлагадоўля. Пазырыкцы трымалі коней і авечак. Дапаможнае значэнне мелі рыбалоўства і паляванне. Будавалі бервяныя хаціны. Культурны пласт на месцы паселішчаў не вялікі, што можа сведчыць пра частыя перамяшчэнні.
Розніца ў памерах і начынні пазырыкскіх курганаў падкрэслівае сацыяльную распластаванасць грамадства. Яно ўзначальвалася ваеннымі правадырамі. Наяўнасць ваенізаванай структуры падкрэсліваюць знаходкі зброі нават у дзіцячых пахаваннях. Аснову воінскіх сіл складалі атрады вершнікаў, узброеных лукамі і стрэламі. Доўгія лукі (каля 110 см) склейваліся з чатырох пластоў дрэва. Былі вядомы і маленькія лукі з доўгімі, плаўнымі выгінастымі дзяржальнямі і невялікімі загнутымі канцамі. У блізкім баі пазырыкцы выкарыстоўвалі жалезныя і бронзавыя лёзы, насаджаныя на доўгія драўляныя дзяржальні, а таксама кінжалы з характэрным перакрыжаваннем у форме прамога бруса. Ахоўным узбраеннем з'яўляліся наборныя шчыты.
Пазырыкцы падтрымлівалі гандлёвыя сувязі з іншымі іранскімі народамі аж да імперыі Ахеменідаў, цывілізацыямі Кітая і Індыі.
Заняпад Пазырыкскай культуры звязваюць з нашэсцем хуну, якія часткова асімілявалі мясцовых насельнікаў, часткова выціснулі іх на поўнач.
Герб Навагрудка
Гісторыя
Першыя звесткі пра гербы Навагрудка змяшчаюцца ў гербоўніку польскага геральдыста XVI ст. Барташа Папроцкага, у якім гаворыцца, што «ваяводства Наваградскае ўжывае за герб анёла чорнага ў полі чырвоным, горад Наваградак ужывае за герб Пагоню, пры якой ёсць Замак». Праз пэўны час з герба знік замак, i абодва гербы (з чорным анёлам i Пагоняй) пачалі лічыць ваяводскімі. У канцы XVI ст. з гербаў знікае і чорны анёл.
18 сакавіка 1595 караль польскі і вялікі князь літоўскі Жыгімонт Ваза надае новы герб гораду: «у чырвоным полі постаць арханёла Міхала ў чорным узбраенні з крыламі за спінай; у правай руцэ меч, у левай — шалі».
Вытрымка з адпаведнага вялікакняжацкага прывілея:
На пачатку XVIII ст. навагрудскі герб быў дапоўнены змеем-д'яблам. Расійскі варыянт герба, зацверджаны ў 1845 г., у асноўным захаваў гэтую ж кампазіцыю, толькі з некаторымі зменамі (архангел павярнуў меч вастрыём на змея, у якога зніклі крылы).
У 1857 г. Расійскі дэпартамент геральдыкі ўвёў новыя правілы складання зямельных i гарадскіх гербаў, якія прадугледжвалі выкарыстанне знешніх упрыгожанняў. Паводле гэтых правілаў у 1860-х гг. разам з праектамі гербаў больш за дзесятак беларускіх гарадоў быў складзены і новы герб На­ваградка, на якім архангел быў заменены на стылізаванае крыло i руку з мечам.
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 16 мая 2001. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад № 74.
Апісанне
Герб Навагрудка ўяўляе сабой барочны шчыт, у чырвоным полі якога Святы Арханёл Міхаіл, які стаіць на зялёнай зямлі у чорным даспеху з крыламі за спіной. У правай руцэ ў яго меч, у левай — шалі.
Юрый Аляксандравіч Гальшанскі
Юрый Аляксандравіч Гальшанскі (памёр у ) — прадстаўнік роду Гальшанскіх, сын Аляксандра Юр'евіча, дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Упершыню з'яўляецца ў дакументах у 1502 годзе сярод паноў-рады. Намеснік беліцкі (1504), крайчы (1507—1510), ваявода кіеўскі (1508—1510).
Брумер
Як і ўсе месяцы французскага рэспубліканскага календара, складаўся з 30 дзён, якія падзяляліся на 3 дэкады. Кожны дзень меў назву сельскагаспадарчай расліны, акрамя пятага ды дзясятага дзён, якія мелі назву свойскай жывёлы і сельскагаспадарчай прылады адпаведна.
NGC 203
NGC 203 (іншыя абазначэнні — NGC 211, MCG 0-2-114, ZWG 383.61, PGC 2393) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 203, NGC 211.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хіюмаа
Хі́юмаа (Hiiumaa) — востраў на захадзе Эстоніі, другі па велічыні ў краіне. Агульная плошча — 989 км². Уваходзіць у склад павета Хійу. Насельніцтва (2014 г.) — 8 589 чал.
Геаграфія і прырода
Хіюмаа – адзін з самых паўночных астравоў Заходняга Эстонскага архіпелага. Месціцца на ўсходзе Балтыйскага мора ў 115 км на паўднёвы захад ад Таліна, сталіцы Эстоніі. Даўжыня з захаду на ўсход — 55,45 км. Найбольшая шырыня — 44,8 км.
Фарміраванне вострава пачалося 455 мільёнаў гадоў таму, першапачаткова як ўскраіны метэарытнага кратэра. Паверхня нізінная. Вышэйшы пункт — 68 м. На захадзе знаходзіцца невялікае марэннае ўзвышша з выдмамі. На паўночна-ўсходнім узбярэжжы сустракаюцца берагавыя ўступы, якія ўтвараюць месцамі абрывы. Усходнюю частку пакрывае складзеная вапнякамі раўніна з агаленнямі карсту, лугамі і зараснікамі ядлоўца. У цэнтральнай частцы пераважаюць лясы і заліўныя лугі. Фаўна прадстаўлена птушкамі, грызунамі, дробнымі драпежнікамі. Улетку берагі наведваюць балтыйскія цюлені.
Гісторыя
Першая пісьмовая ўзгадка пра Хіюмаа была зроблена толькі ў 1228 г., калі Маанзундскі архіпелаг быў заваяваны нямецкімі рыцарамі-мечнікамі. У 1254 г. востраў падзелены паміж Лівонскім аддзелам Тэўтонскага ордэна і Эзэль-Вікскім біскупствам. У пачатку XVI ст. астравіцяне моцна пацярпелі ад эпідэміі чумы. У 1559 г. востраў апынуўся пад кіраваннем дацкага караля. У 1563 г. быў захоплены шведамі. Другая палова XVI - пачатак XVIII стст. вядомы ў гісторыі Хіюмаа як "шведскі век", калі на востраве існавалі як эстонскія, так і шведскія паселішчы, здабывалася соль, працавала шкляная мануфактура.
Падчас Вялікай Паўночнай вайны ў 1710 г. востраў Хіюмаа трапіў у склад Расійскай імперыі. У 1781 г. частка шведскага насельніцтва была выслана на тэрыторыю Украіны. Дзякуючы блізкасці да горада Санкт-Пецярбург востраў хутка развіваўся як прамысловы і суднабудаўнічы цэнтр. У 1913 г. была праведзена электрычнасць.
З 1918 г. Хіюмаа ў складзе Эстоніі. У XX ст. на востраве дзейнічалі ваенна-марскія базы. З 1990 г. святкуецца дзень хіюмаанцаў.
Эканоміка
Адміністрацыйна востраў Хіюмаа ўваходзіць у склад павета Хійу. Найбуйнейшае паселішча — горад Кярдла. У 2011 г. на востраве было зарэгістравана 603 кампаніі і 581 індывідуальны прадпрымальнік. Традыцыйныя галіны эканомікі — сельская гаспадарка, лясная гаспадарка, рыбалоўства і турызм. Акрамя таго, развіваюцца прадпрыемствы па вытворчасці электраабсталявання і пластыкавага пакавання. Важную ролю адыгрывае абслугоўванне міжнароднага транзіту.
Вячаслаў Васільевіч Бяскосты
Вячаслаў Васільевіч Бяскосты (нар., Брэсцкая вобласць) — беларускі дыпламат. Пасол Беларусі ў Туркменістане (з 2019 года).
Біяграфія
З адзнакай скончыў факультэт права і эканомікі Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Я.Купалы, аддзяленне міжнародных эканамічных адносін, прысвоена кваліфікацыя эканаміст-менеджар (1996).
Лістапад 1996 г. — лістапад 1997 г. — вядучы спецыяліст, галоўны спецыяліст аддзела прамых замежных інвестыцый і свабодных эканамічных зон крэдытна-інвестыцыйнага ўпраўлення Міністэрства знешніх эканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь. Снежань 1997 — сакавік 2001 г. — начальнік аддзела прамых замежных інвестыцый і свабодных эканамічных зон крэдытна інвестыцыйнага ўпраўлення Міністэрства знешніх эканамічных сувязяў і Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь (аб’яднаны ў 1999 г.). Красавік 2001 года — жнівень 2006 года — першы сакратар, саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Нідэрландаў. Верасень 2006 — сакавік 2009 года — намеснік начальніка аддзела, начальнік аддзела ахоўных мер і доступу на рынкі, намеснік начальніка ўпраўлення знешнегандлёвай палітыкі — начальнік аддзела мытна-тарыфнага рэгулявання і перамоў з СГА Дэпартамента знешнеэканамічнай дзейнасці Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
Красавік 2009 — лістапад 2011 года — Часовы Павераны ў справах Рэспублікі Беларусь у Японіі, саветнік.
Люты 2012—2018  — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Федэратыўнай Рэспубліцы Нігерыя.
Верасень 2012—2018 — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Габонскай Рэспубліцы, Тагалезскай Рэспубліцы, Рэспубліцы Малі, Рэспубліцы Камерун, Рэспубліцы Гамбія, Рэспубліцы Сенегал (па сумяшчальніцтве).
Верасень 2013—2018 — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Кот-д’Івуар (па сумяшчальніцтве).
12 верасня 2019 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Туркменістане.
Валодае англійскай і нямецкай мовамі.
Жанаты, мае дзвюх дачок.
Дзе і як жыве Нептун?
«Дзе і як жыве́ Непту́н?» ― беларускае літаратурна-мастацкае выданне, зборнік вершаў Уладзіміра Скарынкіна. Кніга выдадзена да 75-гадовага юбілея аўтара ў 2014 годзе мінскім выдавецтвам «Пачатковая школа». Кніга змяшчае слоўнічак, ілюстрацыі да выдання зроблены мастаком Ірынай Пекусавай-Буркоўскай.
Змест
Кніга насычана цудоўнымі, светлымі мастацкімі вобразамі, якія ствараюць атмасферу свята. Вершы і малюнкі адлюстроўваюць шчыры і рознакаляровы свет дзяцінства. На кожнай старонцы змешчаны пераклад складаных слоў, таму кніжка дапамагае не толькі бавіць вольны час, але і вывучаць беларускую мову. Прадмову да кнігі напісаў Васіль Зуёнак.
Іосіф Іванавіч Чугашвілі
Іосіф Іванавіч Чугашві́лі (, нар. 27 чэрвеня 1986) — беларускі барэц грэка-рымскага стылю. Прызёр чэмпіянатаў Еўропы і Еўрапейскіх гульняў, чэмпіён Беларусі ў 2010, 2014 і 2015 гадах. Старэйшы брат Георгія Чугашвілі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1986 годзе ў Тэлаві (Грузінская ССР, СССР). Ва ўзросце 8 гадоў пераехаў у Беларусь разам з бацькамі, але потым на пэўны час вярнуўся ў родны горад, дзе працягваў навучанне ў мясцовай школе. У Беларусі сям'я Чугашвілі пасялілася ў Гатаве пад Мінскам.
У 2008 годзе стаў бронзавым прызёрам чэмпіянату Еўропы ў Тамперэ. Чэмпіён Беларусі 2010 года ў вагавай катэгорыі да 120 кг.
У 2012 годзе прыняў удзел у Алімпійскіх гульнях у Лондане, але заняў там толькі 5-е месца.
Чэмпіён Беларусі па грэка-рымскай барацьбе 2014 года ў вагавай катэгорыі да 130 кг. У 2015 годзе заваяваў бронзавы медаль на Еўрапейскіх гульняў у Баку.
Чэмпіён Беларусі па грэка-рымскай барацьбе 2015 года ў вагавай катэгорыі да 130 кг. У тым жа годзе заваяваў бронзавы медаль на чэмпіянаце Еўропы 2016 года ў Рызе.
Allium eulae
Allium eulae — від травяністых раслін сямейства, эндэмік цэнтральнага Тэхаса, ЗША.
Таксанамія
Класіфікацыя Кронквіста (1988) адносіла гэты род да, пазней паводле вынікаў філагенетычных даследаванняў род быў выдзелены ў асобнае сямейства  , аднак у больш позняй Сістэме класіфікацыі APG III (2009) роды, якія ўваходзілі ў гэта сямейства, былі ўключаны ў сямейства.
Распаўсюджанне
Эндэмік цэнтральнага Тэхаса, ЗША.
Юбілейная
Юбіле́йная (, Юбилейная) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Свіслацкага сельсавета.
Вікіпедыя на малаялам
Малаяламская Вікіпедыя (മലയാളം വിക്കിപീഡിയ) — раздзел Вікіпедыі на мове малаялам. Быў запушчаны 21 снежня 2002 года. На 23 красавіка 2011 года утрымліваў 17 688 артыкулаў. Паказчык «глыбіні» раздзела роўны 302,9, гэта адзін з найбуйнейшых паказчыкаў сярод раздзелаў з памерам ад 10 000 да 1 000 000 артыкулаў.
Гісторыя
Вікіпедыя на мове малаялам была створана па ініцыятыве студэнта Вінода Менона (Vinod Menon M.P.) 21 снежня 2002 года. На працягу наступных двух гадоў ён заставаўся ключавым аўтарам раздзелу, а сам падзел развіваўся даволі павольна. Амаль усе ўдзельнікі малаяламскай Вікіпедыі на той момант былі прадстаўнікамі народа малаялі, што жылі за межамі штата Кералы у Індыі, дзе жывуць большасць носьбітаў гэтай мовы. Развіццё раздзелу таксама абцяжарвала адсутнасць Унікод-стандарту для мовы малаялам.
Да сярэдзіны 2004 года Унікод і інструменты ўводу набываюць папулярнасць. Атрымлівае распаўсюджванне вядзенне блогаў на малаялам. Гэтыя прылады выкарыстоўваюцца і для працы ў Вікіпедыі. Такім чынам да снежня 2004 года колькасць артыкулаў дасягае 100. У сярэдзіне 2005 году назіраецца прыток удзельнікаў, а ў верасні 2005 года з’яўляецца першы адміністратар. Праз месяц ён становіцца бюракратам, і, такім чынам, і гэты раздзел становіцца самадастатковым ў плане кіравання.
Першым буйным СМІ, якія напісалі пра малаяламскую Вікіпедыю, стала штодзённая газета Mathrubhumi, якая напісала пра праект 2 верасня 2007 года ў рамках свайго Sunday Supplement. Гэта выклікала значную цікавасць да праекта, і павелічэнне колькасці ўдзельнікаў.
Па меры павелічэння колькасці артыкулаў рабіліся захады па павелічэнні якасці артыкулаў. Калі раздзел пераадолеў мяжу ў 10 000 артыкулаў 1 чэрвеня, шэраг друкаваных і онлайн-газет напісалі пра гэта.
Інсбрукскі ўніверсітэт
Інсбрукскі ўніверсітэт (Universität Innsbruck) — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Інсбрук.
Гісторыя
У 1562 годзе ў Інсбруку езуітамі была пабудавана гімназія. Імператар Леапольд I заснаваў 15 кастрычніка 1669 года ўніверсітэт з чатырма факультэтамі, у тым ліку юрыдычным і медыцынскім. 29 лістапада 1781 года Іосіф II аднавіў вучэльню, у 1826 годзе імператар Франц II аднавіў Інсбрукскі ўніверсітэт. Таму ў гонар абодвух бацькоў-заснавальнікаў, Інсбрукскі універсітэт атрымаў назву - Інсбрукскі ўніверсітэт Леапольда і Франца.
Падчас аншюсу ў сакавіку 1941 года па прапанове тагачаснага рэктара Раймунда фон Клебельсберга ўніверсітэт быў перайменаваны ў Нямецкі альпійскі ўніверсітэт. Праціўнікі нацыянал-сацыялістаў былі адхіленыя ад працы і выключаныя з навуковай дзейнасці. У 1945 годзе ўніверсітэт быў зноў адкрыты пасля заканчэння Другой сусветнай вайны пад назвай Інсбрукскі універсітэт.
Другая палова ХХ стагоддзя прынесла ўніверсітэту дадатковыя поспехі ў развіцці: у 1969 годзе быў адкрыты факультэт будаўнічай інжынерыі і архітэктуры, а ў 1976 годзе - гуманітарны і сацыяльна-эканамічны факультэты, якія выйшлі з факультэтаў юрыдычных і дзяржаўных навук. у 2004 годзе медыцынская школа была выдзелена ў асобную ВНУ, у 2012 годзе была заснавана педагагічная школа, якая ў 2018 годзе была перайменаваная ў факультэт падрыхтоўкі настаўнікаў.
1811 год у гісторыі астраноміі
1811 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
6 студзеня
6 студзеня — шосты дзень года па Грыгарыянскім календары
Інсбрукскі медыцынскі ўніверсітэт
Інсбрукскі медыцынскі ўніверсітэт (Medizinische Universität Innsbruck) — аўстрыйская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Інсбрук.
Гісторыя
Медыцынская традыцыя ў Інсбруку бярэ свой пачатак задоўга да заснавання ўніверсітэта, з заснавання першай бальніцы ў бліжэйшым да Інсбрука горадзе Швац, які вядомы здабычай срэбра, яшчэ ў 1307 годзе. Медыцынскі факультэт быў уключаны ў першапачатковы ўніверсітэт, заснаваны ў 1669 імператарам Леапольдам I. У 2004 годзе медыцынская вучэльня атрымала статус самастойнай медыцынскай ВНУ.
Альтмаркскае перамір’е
Альтмаркскае перамір'е — перамір'е, заключанае 26 верасня 1629 года на 6 гадоў у Альтмарку (Altmark; цяпер Стары-Тарг, Польшча) паміж Швецыяй і Рэччу Паспалітай. Паводле Альтмаркскага перамір'я шведы захоўвалі заваяваныя імі ў 1620-х гг. тэрыторыі ў Ліфляндыі (з Рыгай) і большасць партоў Усходняй і Заходняй Прусіі, акрамя Кёнігсберга, Гданьска і Пуцка, а таксама (па асаблівай дамове з Гданьскам) атрымлівалі права збору большай часткі пошлін з польскага гандлю праз Гданьск, дзе палякі пазбаўляліся права будаваць і трымаць ваенны флот. Альтмаркскае перамір'е, складзенае пры французскім, англійскім і галандскім пасярэдніцтве, палегчыла непасрэднае ўступленне Швецыі ў Трыццацігадовую вайну 1618—48. Па заканчэнні тэрміну Альтмаркскага перамір'я паміж Швецыяй і Рэччу Паспалітай было заключана Штумсдорфскае перамір’е (1635).
Сяргей Мікалаевіч Чычук
Сяргей Мікалаевіч Чычук (нар., Гомельская вобласць) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
У 1993 годзе скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Канструяванне і тэхналогія радыёэлектронных сродкаў», у 1998 і 2000 гадах Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасцях «правазнаўства» і «Знешняя палітыка і дыпламатыя».
У 1997—2000 гг. — слухач Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. У 2000—2001 гг. — начальнік аддзела замежных крэдытаў крэдытна-інвестыцыйнага ўпраўлення МЗС Беларусі. У 2001—2004 гг. — саветнік Пасольства Беларусі ва Украіне. У 2005—2007 гг. — начальнік аддзела Украіны і Малдовы упраўлення двухбаковых адносінаў з краінамі СНД МЗС Беларусі. У 2007—2011 гг. — саветнік Пасольства Беларусі ў Сербіі, Часовы Павераны ў справах Беларусі ў Сербіі. У ліпені-лістападзе 2011 года — намеснік начальніка ўпраўлення СНД і ЕўрАзЭС МЗС Рэспублікі Беларусь. У 2011—2015 гг. — намеснік начальніка, начальнік упраўлення знешняй палітыкі Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Сарокі (Пастаўскі раён)
Саро́кі (, Сороки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дунілавіцкага сельсавета.Валкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Дунілавічы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Казлоўшчынскага сельсавета, да 21 чэрвеня 2023 года — у склад Валкоўскага сельсавета ..
Нацыянальны запаведнік Французскіх Паўднёвых тэрыторый
Нацыянальны запаведнік Французскіх Паўднёвых тэрыторый (Réserve naturelle nationale des Terres australes françaises) — запаведная тэрыторыя ў Антарктыцы. Уваходзіць у склад Французскіх Паўднёвых і Антарктычных тэрыторый. Агульная плошча - 22700 км².
Створаны ў 2006 г. У 2008 г. абвешчаны Рамсарскім угоддзем.
Тэрыторыя запаведніка ўключае:
NGC 204
NGC 204 (іншыя абазначэнні — UGC 423, MCG 0-2-116, ZWG 383.63, PGC 2397) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс аб’ектаў PGC (1681001—1682000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1681001—1682000)
Джын Хэкмен
Джын Гэ́кман (Gene Hackman; 30 студзеня 1930 года) — былы амерыканскі акцёр, пісьменнік і марскі пяхотнік ЗША. Падчас сваёй кар’еры, якая доўжылася больш за шэсць дзесяцігоддзяў, Хэкмен атрымаў дзве прэміі Оскар, чатыры Залатыя Глобусы, адну прэмію Гільдыі кінаакцёраў і дзве прэміі BAFTA.
Першы і адзіны Оскар як найлепшы акцёр Хэкмен атрымаў дзякуючы выкананню ролі Джымі «Папая» Дойля ў трылеры 1971 года «Французскі сувязны» (1971). Оскар як найлепшы акцёр другога плану выканаўца атрымаў дзякуючы ўдзелу ў вестэрн-фільме Клінта Іствуда «Непрабачаны» (1992). Іншымі значнымі ролямі Хэкмена былі ролі ў такіх праектах, як «Прыгоды Пасейдона» (1972), «Размова» (1974), «Французскі сувязны 2» (1975), «Мост занадта далёка» (1977), «Супермен» (1978), «Баскетбольная дружына з Індыяны» (1986), «Няма выйсця» (1987), «Бэт-21» (1988), «Фірма» (1993), «Хуткі і мёртвы» (1995), «Знайсці карантыша» (1995), «Барвовы прыліў» (1995), «Вораг дзяржавы» (1998), «Мураш Анц» (1998), «Дублёры» (2000), «У тыле ворага» (2001), «Сямейка Тэненбаўм» (2001) і «Вітаем у Муспарце» (2004), які стаў апошнім фільмам акцёра.
Забічаны
Забіча́ны (, Забичаны) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пярэжырскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У сярэдзіне 19 ст. у Пярэжырскай воласці Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уластнасць Ваньковічаў.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Случ
Назву Случ маюць:
Jitters
«Jitters» («Спалох», «Джытэр», «Фанаты рок-музыкі»; трансліт.: «Джытэрс» ) — рок-гурт з Мінска, які граў у асноўным рок-н-рол і пастграндж, адзін з галоўных беларускіх прадстаўнікоў брытанскага інды-року свайго часу. Яго першапачатковы склад быў сфарміраваны ў 1998 годзе, калектыў выдаў поўнафарматны альбом «Split Before, Together Now» (разам з «Hair Peace Salon»), а таксама некалькі EP. У 2007 годзе музыканты прыпынілі сумесную творчасць і ўліліся ў іншыя гурты: Канстанцін Карман — у «Hair Peace Salon», Іван Барзенка і Павел Кудрын — у «Без Билета».
Раннія гады як трыа (1998—2002)
Гурт «Jitters» быў заснаваны ў Мінску ў 1998 годзе школьнымі сябрамі Канстанцінам Карманам, Яўгенам Вялем і Сяргеем Кандраценка. Натхнёныя творчасцю сусветна вядомых англамоўных альтэрнатыўных і грандж гуртоў «Soundgarden», «», «Pearl Jam», «Alice in Chains», «Nirvana», «» хлопцы набылі свае першыя музычныя інструменты і вырашылі таксама навучыцца граць меладычны і ўрачыста-псіхадэлічны рок.
Першае выступленне «Jitters» адбылося ў мінскім клубе «Альтэрнатыва» (пасля перайменаваны ў «А-клуб» ) у 1999 годзе. Недахопы выканаўчага майстэрства (а хлопцы з музычнага боку пачыналі практычна з нуля) напачатку ўдзельнікі кампенсавалі энергетыкай. На дэбютны рэкламны CD «Jitters» трапілі дзве англамоўныя кампазіцыі «Floating Light» і «Consumed» і, як адзначыў Алег «О’К» Клімаў з «Музыкальнай газеты» ў сваім аглядным артыкуле, песні былі напісаны новымі рамантыкамі, якія адхварэлі брыт-попам.
Той апублікаваны водгук шэф-рэдактара быў хутчэй пасрэдны («трэба працаваць, ёсць над чым») ; тым не менш, дзякуючы першай пласцінцы ў 2001 годзе гурт быў запрошаны да ўдзелу ў Рэспубліканскім музычным фестывалі «Рок-кола» ў Наваполацку, дзе атрымаў спецыяльна прысуджаны ім дадатковы чацвёрты дыплом лаўрэата. Відавочцы памятаюць іх захапляльнае выступленне на гарадскім свяце ў 2002 годзе: сцэна на праспекце Скарыны насупраць КДБ і гучныя спевы «Pick me up» («Затрымайце мяне») у яго вокны.
На наступны год «Jitters» амаль разышліся, так як трыа пакінуў барабаншчык Яўген Вяль, які эміграваў, а Канстанцін Карман пачаў граць на бас-гітары ў гурце «Маркі». Паўза ў творчасці «Jitters» працягвалася каля паўгода, але потым калектыў сабраўся ізноў і ў абноўленым складзе.
Квартэт (2003—2007)
З прыходам Алега ды Артура музыка змянілася, і гэта ўжо можна было адчуць па новаму матэрыялу, які дазволіў атрымаць першы прыз у намінацыі «Рок-музыка» на фестывалі «Piirideta Muusika» («Музыка без межаў»), што прайшоў у горадзе Нарва (Эстонія) у чэрвені 2004 года, на якім выступіў і «Hair Peace Salon». У ліпені таго ж года гурт паспяхова ўдзельнічае з рамантычнай рок-праграмай у польскім фестывалі «Басовішча-2004». Як тады напісала Вольга «ОСА» Самусік з «Музыкальнай газеты» па выніках шоу: «''Тут відавочна адчуваўся стыль. Недзе можна было правесці паралель з „“''».
У кастрычніку 2005 года Алег Вяль пакідае склад «Jitters» па пэўных тэхнічных і лагічных прычынах, а таксама каб больш часу ўдзяляць свайму гурту «Hair Peace Salon», дзе ён быў фронтменам, і за гітарай яго змяняе Іван Барзенка, які да гэтага граў у гуртах «Rosary», «Paparis», «Port Mone», «Па Глазам». Вясною 2006 года «Jitters» для запісу новай кружэлкі «Pick Me Up» запрашаюць і новага барабаншчыка: замест Артура Лучкова, які застаўся гастралюючым удзельнікам гурта яшчэ на некалькі месяцаў, партыі бубнаў выканаў ужо знаёмы слухачам па гуртах «Rosary», «Port Mone», «Usplёsk», «Paparis», «Крамбамбуля» ды «Без Билета» Павел Кудрын.
2006 год артысты правялі за частымі канцэртамі, у тым ліку разам з «Hair Peace Salon», «Open Space», «Milque Twins», што таксама былі прадстаўнікамі брытанскай хвалі рок-музыкі ў Беларусі, выйшлі ў фінал фестывалю «Navarra Underground». У падтрымку свежага матэрыялу з кружэлкі «Pick Me Up», прэзентацыя якой прайшла 25 кастрычніка ў клубе «ЁЁ», «Jitters» разам з «Hair Peace Salon» з’ездзілі на польскія фестывалі «Rock bez Igły» (Тыхы) , «Fiesta Borealis» (Алецка) (таксама разам з «Без Билета»). Пасля гэтага хлопцы ўзялі невялічкі творчы адпачынак.
У 2007 годзе заснавальнік гурта Канстанцін Карман паўнапраўна ўваходзіць у склад «Hair Peace Salon», а, каб замацаваць адносіны, 25 кастрычніка на лэйбле гуказапісу «West Records» выдаецца сумесны альбом «Split Before, Together Now», на які трапілі самотнікі «Gipsy» («Hair Peace Salon») і «Pick Me Up» («Jitters»)  , прычым музыкі «Jitters» дапамаглі сябрам з «Hair Peace Salon» у напісанні іх часткі дыску: акрамя Канстанціна Кармана, які спеў партыі бэк-вакалу і падыграў у спевах на сінтэзатары, гульня Івана Барзенкі на клавішных была пазначана на дзвюх першых кампазіцыях пласцінкі. Жывая прэзентацыя CD адбылася 18 лістапада. На вокладку дыска трапілі два дзіцячыя чаравікі, звязаныя шнуркамі як сімвал аб’яднання гуртоў.
«''Энергетыкай калектыў бярэ, вельмі інтэлігентнай, але цікавай і смелай. Хуліганісты вакал настойліва пралазіць у вушы, вельмі ўпэўненыя аранжыроўкі даюць задавальненне''», — такім было меркаванне крытыка Алены Сабалеўскай з «Музыкальнай газеты» на частку альбома «Jitters», дзе яна параўнала музыку калектыву з творчасцю «», «Radiohead», «Muse», «» ды «Coldplay».
Спыненне дзейнасці (2008)
«Мы вырашылі часова „замарозіць“ праект „Jitters“, — паведамляў айчыннаму парталу альтэрнатыўнай музыкі „Xlam.by“ Канстанцін Карман напярэданні прэзентацыі сумеснага альбома „Split Before, Together Now“, — ''а паколькі з „Hair Peace Salon“ мы даўно знаёмыя і сябруем, то для аб’яднання не было ніякіх перашкодаў. Мы і раней „абменьваліся“ музыкантамі. Цяпер у „HPS“ будзе два галасы''». Пасля гэтага з 2008 года «Jitters» больш не выпускалі новага матэрыялу, а музыкі гурта канчаткова разышліся па іншым калектывам: Канстанцін Карман узмацніў склад «Hair Peace Salon», Павел Кудрын і Іван Барзенка  — «Без Билета», прычым апошні з іх у 2011 годзе стаў лідарам кавер-гурта «КонтраБанда» , а з 2015 года таксама прымае ўдзел у англамоўным інды-рок калектыве «The Bruised Trouveres» ; вядучы гітарыст Сяргей Кандраценка пераехаў у Нідэрланды. Прыкметна, што Канстанцін Карман з бас-гітарыста і вакаліста стаў клавішнікам і вакалістам «Hair Peace Salon», таму што ў тым гурце ўжо быў свой бас-гітарыст, а ў знаёмага хлопцам па сумесных выступленнях артыста падчас камандзіроўкі ў Шатландыю як раз быў куплены сінтэзатар, гэта і стала матэрыяльнай падставай адказаць станоўча на прапанову калег змяніць профіль.
Стыль
Трыа з самага пачатку рабіла ўпор на гітары ў песнях, і ў 2000 годзе «Музыкальная газета» па першых уражаннях ад іх акрэсліла творчасць гурта як грандж. Іх паслядоўнікі з гурта «Мутнаевока» праз «Музыкальную газету» ў 2007 годзе адняслі яго менавіта да першага пакалення беларускага гранджу. «Хлопцы „Jitters“, прадстаўнікі андэрграўнд культуры пачатку нулявых, прыпісанай да сталічных клубаў таго часу „28“, „База“ і іншых, былі тымі, хто сярод п’яных падлеткаў і на сціплай апаратуры ўсё ж такі граў добрую музыку і якіх на самой справе прыемна слухаць», — разважала напярэдадні Рок-каранацыі 2001 журналіст Таццяна Заміроўская.
Журы беларускага музычнага фестывалю «Рок-кола» 2001 года адзначыла прызёраў «Jitters», таму што яны «гралі на самой справе нядрэнна, прыфанкава так, месцамі мелодыкай падобнай да брыт-попу — усё было прафесійна і вельмі прыгожа», — у свой час рэзюміравала вынікі шоу Таццяна Заміроўская з «Музыкальнай газеты». Праграму, якую выканалі музыканты «Jitters» на фестывалі «Басовішча-2004», крытыкі акрэслілі як «нешта брыт-попаўскае, што перамяжоўваецца з эйсід-джазам». Таксама да гэтага музычнага жанру «Jitters» залічалі таварышы па айчыннай «брытанскай» кагорце з гурта «Клёндайк». У цэлым гучанне калектыву параўноўваецца з творчасцю «Hair Peace Salon»: Алег «О’К» Клімаў на старонках «Музыкальнай газеты» пасля праслухоўвання прома-дыскаў 2005 года абодвух гуртоў вызначыў, што «''пра „Jitters“ можна напісаць усё тое, што напісана пра „HPS“. Можа, „жітэрсы“ крыху больш рэзкія. А палова складу „Jitters“ і зусім грае ў „Hair Peace Salon“… ці наадварот''». «Далей „Jitters“ — амаль нічога не змянілася — ратацыя „Hair Peace Salon“ на 50 %», — галоўны рэдактар сайта «tvordom.com» Янка Бусел адзначыў па выніках годных і роўных выступленняў абодвух гуртоў запар у рамках вечарыны брытанскага року ў сакавіку 2005 года. СЛЭП як канцэртны аглядальнік «Xlam.by» паўтарыў думку абодвух, бо «ад перамены месцаў складнікаў сума не зменьваецца». «Цудоўна згуртаваным блокам выглядалі і слухаліся „Hair Peace Salon“ і „Jitters“», — адзначала W. для «Музыкальнай газеты» ў справаздачы з вясновага трыб’юта «Depeche Mode» у 2006 годзе, вылучыў «якасны брыт-рок», але і заўважыў, што «агульнанароднае прызнанне наўрад ці здарыцца», бо менталітэт іх суайчыннікаў «не пад тое заточаны». «Мы даўно ведаем адзін аднаго і паважаем творчасць кожнага», — каментаваў для музычнага партала LiveSound.by выхад сумеснага альбома ў 2007 годзе лідар «Hair Peace Salon» Алег Вяль, — ''«таму і па стылі мы падобныя. Ды і спяваем на англійскай мове»''.
На фоне выступленняў таксама брыт-рокераў «Open Space», «Milque Twins», «Hair Peace Salon» з сумеснага канцэрта восенню 2006 года аглядальнік «Музыкальнай газеты» Слэп пісаў, што «большая частка народу ішла слухаць менавіта іх» («Jitters»), якія «ўзялі слухача галаруч», было таксама адзначана, што «яны звярнуліся да слухача шчырасцю вакалу, лірычнасцю ды самазабыццёвым выкананнем, што атрымалася ў тым ліку за кошт высокага майстэрства новага барабаншчыка Паўла Кудрына (хлопец проста чараўнік, так лёгка і вольна ён граў)». Ён жа ўжо як аўтар «Xlam.by» на прыкладзе міні-альбома «Pick Me Up» прыйшоў да высновы, што гурт перадае «сучасны гук рок-н-ролу».
Музыку «Jitters» у рэцэнзіі альбома «Split Before, Together Now» Таццяна Заміроўская са штотыднёвіка «БелГазета» апісала словамі: «назойлівая, аўтэнтычная і па-блюзаваму шалапутная — у ёй прысутнічае неўтаймаваная танцавальнасць, як у „“ і „“, і начыста адсутнічаюць пафасныя рэфлексіі».
Ацэнкі
Калегі музыкантаў па грандж сцэне з гурта «Caravan» на пытанне «Музыкальнай газеты» пра каманды, якія ім даспадобы, у другім студзеньскім нумары 2005 года вылучылі «выдатныя калектывы» «Hair Peace Salon» і «Jitters», прычым апошніх за тое, што «яны граюць арыгінальную музыку». Віталь Артыст, франтмен гурта Без Билета, праз «Тузін Гітоў» таксама пахваліў абодва калектывы ў 2006 годзе: «''Я вельмі рады, што давялося прадстаўляць нашу краіну з такімі гуртамі, як „Jitters“ і „Hair Peace Salon“. У Алецка мы па-сапраўднаму „запалілі“''. З гэтага часу там будуць больш паважаць беларусаў». У 2007 годзе ўдзельнікі гурта «Мутнаевока» на прапанову Ганны Сіваковай з «Музыкальнай газеты» назваць сваіх канкурэнтаў згадалі «Jitters» і ацанілі гурт як «вельмі клёвы».
Падчас візіту журналістаў «Музыкальнай газеты» да гурта «Hair Peace Salon», з якім калектыў неаднаразова выступаў і запісваўся, пад канец 2006 года гурт «Jitters» атрымаў станоўчую адзнаку ад удзельнікаў першага. Бас-гітарыст каманды Максім Дзевічэнскі і барабаншчык Артур Лучкоў заўважылі, што, хаця абодва праекты граюць розную музыку з супрацьлеглым настроем, яны маюць агульныя карані і мысленне. Лідар квартэта Алег Вяль прызнаўся, што пасля яго сыходу з «Jitters» абодва гурты загучалі больш упэўнена і пазбавіліся падабенства, якое раней прыпісвалася камандам, аднёсшы немалую заслугу ў гэтым на карысць свайго пераемніка Івана Барзенкі.