cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ян Ходзька
Творчасць
Пісаў на польскай мове. Класіцыст, потым псеўдакласіцыст-маралізатар. Аўтар камедыі «Вызваленая Літва, або Пераход Нёмана» (1812), трагедыі «Кракус» (нап. 1816), аповесцей «Пан Ян са Свіслачы…» (1821) і «Брат і сястра» (1845), трактата «Аб эксдывізіях, або Аб судовым падзеле маёнтка даўжніка на карысць крэдытораў» (1816), успамінаў і артыкулаў па гісторыі Міншчыны, адметных жывасцю апавядання і значнай колькасцю беларусізмаў. Друкаваўся ў часопісе «Dziennik Wileński» («Віленскі дзённік»), альманаху «Rubon» («Рубон») і інш. П’есы Я. Ходзькі ставіліся ў Мінску на аматарскай сцэне ў 1812.
Сям’я
У шлюбе з Кларай з Корсакаў (1770—1852). Дзеці:
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Св. Ганны 2-й ст., Св. Уладзіміра 4-й ст.
Шыпіла
Шыпіла — беларускае прозвішча.
Ткачоў
Ткачоў — рускае прозвішча, распаўсюджанае ў Беларусі.
Гімн Італіі
Браты Італіі (па-італьянску: Fratelli d'Italia) — афіцыйны гімн Італіі. Таксама носіць назву гімна Мамелі паводле імя аўтара паэмы, часткай якой і з'яўляецца. З 12 кастрычніка 1946 года з'яўляўся часовым гімнам краіны аж да 17 лістапада 2005. Тэкст гімна быў напісаны ўвосень 1847 года Гафрэда Мамелі, музыка была напісаная Мікеле Навара трохі пазней.
У дзевяностых гадах ішлі спрэчкі аб замене дадзенага гімна іншым, больш падыходным, якім з'яўляўся, на погляд супернікаў Fratelli d'Italia, гімн Va' pensiero на музыку Джузэпэ Вердзі. Прыхільнікі жа дадзенага гімна сцвярджалі, што не мае сэнсу змяняць гімн з шасцідзесяцігадовай гісторыяй. Паводле рэферэндуму афіцыйным гімнам Італіі быў пакінуты Fratelli d'Italia.
Тэкст
''Fratelli d'Italia,
l'Italia s'è desta,
dell'elmo di Scipio
Dov'è la vittoria?
Le porga la chioma,
che schiava di Roma
Iddio la creò.
''Noi fummo da secoli
calpesti, derisi,
perché non siam popolo,
perché siam divisi.
Raccolgaci un'unica
bandiera, una speme:
già l'ora suonò.
l'unione e l'amore
rivelano ai popoli
le vie del Signore.
Giuriamo far libero
il suolo natio:
uniti, per Dio,
chi vincer ci può?''
''Dall'Alpi a Sicilia
Ogn'uom di Ferruccio
Ha il core, ha la mano,
I bimbi d'Italia
Si chiaman Balilla,
Il suon d'ogni squilla
I Vespri suonò.''
''Son giunchi che piegano
Le spade vendute:
Le penne ha perdute.
Il sangue d'Italia,
Il sangue Polacco,
Bevé, col cosacco,
Ma il cor le bruciò.''
Забалацкі сельсавет (Хойніцкі раён)
За́балацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Забалацце.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Карчоўскага і Небытаўскага сельсаветаў. 16 красавіка 1959 года населеныя пункты Забалацце, Першамайск і Чырвоная Ніва перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Хойніцкага пассавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Небытаў, сельсавет перайменаваны ў Небытаўскі.
Балаба (значэнні)
Балаба:
Батанічны сад (станцыя метро, Мінск)
«Батанічны сад» (, Ботанический сад) — запланаваная станцыя чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліц Платонава і Акадэмічнай, паміж станцыямі «Друкарская» і «Сляпянка».
Узелус
Узелус (Usellus) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Курылаўшчына
Куры́лаўшчына (, Куриловщина) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
IC 3894
IC 3894 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Капыльскі раённы выканаўчы камітэт
Капыльскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Мінскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Капыльскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Капыля, у будынку на плошчы Леніна, 6.
Кумызынай
Кумызынай — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зеленаборскай сельскай акругі. Код КАТА — 117049500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 323 чалавекі (158 мужчын і 165 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 276 чалавек (139 мужчын і 137 жанчын).
Палац Стокле
Палац Стокле (Palais Stoclet) — брусельскі асабняк банкіра Адольфа Стокле (1871—1949), пабудаваны для яго ў 1905—11 гг. па праекце аднаго з самых радыкальных прадстаўнікоў венскага сецэсіёна, Ё. Хофмана. У гісторыю еўрапейскай архітэктуры ўвайшоў як своеасаблівы водападзел паміж мадэрнам і мадэрнізмам.
Ва ўмовах поўнай творчай свабоды — заказчык не абмяжоўваў архітэктара ў ідэях і сродках — Хофман наблізіўся да стварэння «татальнага твора мастацтва» (Gesamtkunstwerk). Садок вакол асабняка быў таксама разбіты і аформлены па праекце Хофмана. Будынак і дагэтуль упрыгожаны творамі супрацоўнікаў Венскіх майстэрняў — Клімта, Мозера і Мецнера.
У доме, інтэр’еры якога захоўваюць першапачатковыя аздабленне і мэбляванне, у розныя гады бывалі Както, Дзягілеў, Стравінскі. Ён знаходзіцца ва ўласнасці нашчадкаў Стокле і закрыты для турыстаў. Да 2002 года ў ім пражывала ятроўка Адольфа Стокле. У 2009 годзе дом Стокле ўвайшоў у лік помнікаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
NGC 1559
NGC 1559 (іншыя абазначэнні — ESO 84-10, AM 0417-625, PGC 14814) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інкрэмент
Інкрэмент, інкрэментаванне (ад increment «павялічэнне») — унарная аперацыя ў многіх мовах праграмавання, якая павялічвае зменную. Прыводзіць зменную да наступнага элемента базавага тыпу (для цэлых лікаў — павялічвае на 1, для знакавых тыпаў дае наступны знак у некаторай табліцы знакаў і г. д.)
Зваротную аперацыю называюць дэкрэмент («змяншэнне»).
Квадрат
''Гэта артыкул аб геаметрычнай фігуры. Іншыя значэнні слова гл. на старонцы Квадрат, значэнні.''
Квадра́т — правільны чатырохвугольнік.
Універсітэт Пенджаба
Універсітэт Пенджаба — дзяржаўны даследчы ўніверсітэт, размешчаны у цэнтральнай частцы горада Лахор, Пенджаб, Пакістан. Найстарэйшы і найбуйнейшы дзяржаўны ўніверсітэт у Пакістане. Мае кампусы ў Гуджранвале, Джэламе і Ханспуры. Афіцыйна заснаваны брытанскім урадам пасля склікання першага пасяджэння па стварэнні вышэйшых навучальных устаноў у кастрычніку 1882 года ў Шымле. Універсітэт Пенджаба быў чацвёртым універсітэтам, заснаваным каланіяльнымі ўладамі Брытаніі ў Паўднёвай Азіі, першыя тры знаходзіліся ў Бамбеі, Мадрасе і ў Калькуце. Адзін з трох універсітэтаў, якія адышлі Пакістану пасля падзелу Брытанскай Індыі.
У ім навучаюцца каля 30 000 студэнтаў. Універсітэт Пенджаба мае 13 факультэтаў, у рамках якіх існуе 63 навуковыя аддзелы, навукова-даследчыя цэнтры і інстытуты. Сярод выпускнікоў і былых выкладчыкаў — два нобелеўскія лаўрэаты (Абдус Салам і Хар Гобінд Карана).
Мікалай Міхайлавіч Асоцкі
Біяграфія
У 1865 годзе служыў лекарам у Бабруйскім крапасным батальёне.
Абараніў у Маскоўскай хірургічнай акадэміі ў 1870 годзе доктарскую дысертацыю «Пра ўплыў спарыньі на якасць і колькасць малака».
Галоўны ўрач ваеннага шпіталя № 61. Выйшаў у адстаўку ў 1898 годзе.
Пахаваны на Кавалеўскіх могілках у Крапыўныцкым.
Узнагароды
Меў ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені.
Аўтар артыкулаў у медыцынскіх выданнях.
Час смерці дакладна невядомы. У розных выданнях пазначаецца па-рознаму — 1 лютага 1898 года або 13 кастрычніка 1903 года.
Уладзімір Шыманец
Уладзімір Аляксандравіч Шыманец ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч у Францыі, інжынер, мастак, міністр фінансаў БНР.
Біяграфія
Падчас Першай сусветнай вайны ў 1915 г. сям’я была эвакуяваная ва ўкраінскае Дняпро, і толькі ў 1919 годзе ўдалося вярнуцца на радзіму ў Засулле. Уладзімір Шыманец вучыўся ў школе ў Негарэлым, апошнія класы — у Стоўпцах. Ад дзяцінства пачаў маляваць.
У 1932 годзе скончыў Віленскую тэхнічную школу. Па заканчэнні школы цягам году не мог знайсці працы і жыў з бацькамі, толькі пазней знайшлася праца ў Стоўпцах. У 1935 годзе ажаніўся. У 1938 годзе польскія ўлады перавялі яго ў Брэст.
У 1939 годзе здолеў уладкавацца ў Баранавічах, працаваў намеснікам начальніка электрастанцыі чыгуначнай станцыі Баранавічы-Цэнтральная. Пасля прыходу саветаў быў арыштаваны — 23 кастрычніка 1940 г. Асуджаны 22 лютага 1941 г. «асобай нарадай» за «антысавецкую агітацыю» на 5 гадоў савецкіх канцлагераў у Омску, аднак адпраўцы туды перашкодзіў пачатак нямецка-савецкай вайны. Падчас нямецкай акупацыі настаўнічаў у Баранавічах, публікаваў артыкулы пра архітэктуру.
Памёр 27 жніўня 1977 года ў Сартрувілі.
Вольштын
Вольштын (Wolsztyn, Wollstein — Вольштайн) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Вальштынскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Вольштын.
Займае плошчу 4,78 км². Насельніцтва 13638 чалавек (на 2004 год).
IC 3895
IC 3895 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Ігнатавіч Краскоўскі
Іван Ігнатавіч Краскоўскі (псеўд. Кій;, в. Дубічы, Бельскі павет, Гродзенская губерня, цяпер Гайнаўскі павет, Падляшскае ваяводства, Польшча — , , Славакія) — беларускі палітычны дзеяч, публіцыст, педагог. Бацька археолага і гісторыка Людмілы Краскоўскай.
Біяграфічныя звесткі
Арыштаваны АДПУ СССР 8.7.1930 па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Этапаваны для следства ў Мінск. Пастановай Калегіі АДПУ ад 10.4.1931 сасланы на 5 гадоў у Самару. Зноў арыштаваны НКУС СССР 4.11.1937. Рашэннем ад 4.3.1940 тэрмін папярэдняга зняволення залічаны ў тэрмін адбывання пакарання; вызвалены 19.3.1940. Пасля вайны выехаў у Чэхаславакію да дачкі, якая працавала ў музеі ў Браціславе. Па першым прысудзе рэабілітаваны 22.5.1962, па другім прысудзе рэабілітаваны Куйбышаўскім абласным судом 10.6.1988.
Пахаваны на браціслаўскіх могілках Славічча удалле.
Аль-Каіда ў Іраку
Аль-Каіда ў Іраку (قاعدة الجهاد في بلاد الرافدين, Ка’іда аль-Джыхад фі білад ар-рафідайн — «База джыхаду ў Двурэччы») — аддзяленне міжнароднай тэрарыстычнай арганізацыі Аль-Каіда, якое існавала ў Іраку ў 2004—2006 гадах. Першапачаткова група насіла назву «Армія адзінабожжа і джыхаду», але змяніла імя пасля таго, як аз-Заркаві (стваральнік групы) у сваім лісце да Бен Ладэну восенню 2004 года прапанаваў далучыцца да Аль-Каіды. Пасля гібелі аз-Заркаві ў 2006 годзе Аль-Каіда ў Іраку без згоды асноўнага кіраўніцтва стварыла «Ісламскую дзяржаву Ірак», якая пазней ператварылася ў «Ісламскую дзяржаву Ірака і Леванта». Аль-Каіда ў Іраку спыніла існаванне пасля стварэння ІДІЛ, а ў лютым 2014 года кіраўніцтва Аль-Каіды афіцыйна адмежавалася ад ІДІЛ і заявіла, што не нясе адказнасці за дзеянні групоўкі.
Віланова-Трускеду
Віланова-Трускеду (Villanova Truschedu) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 321 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 9084. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жырардаў
Жырардаў (Żyrardów) — горад у Польшчы, за 45 км на паўднёвы захад ад цэнтра Варшавы, адміністрацыйны цэнтр Жырардоўскага павета Мазавецкага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 14,35 км². Насельніцтва 40,2 тыс. чалавек (на 2018).
Горад атрымаў назву ад імя французскага інжынера Філіпа Жырара, вынаходніка ільнапрадзільнай машыны, які заснаваў тут тэкстыльную фабрыку ў пачатку XIX ст.
Хатоўка
Хато́ўка (, Хотовка) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Шымла
Шымла, Сі́мла (Shimla, शिमला) — горад у паўночнай Індыі, сталіца штата Хімачал-Прадэш. Горнакліматычны курорт, важны турыстычны цэнтр. У 1864 годзе Шымла стаў летняй сталіцай Брытанскай Індыі. Пасля атрымання Індыяй незалежнасці горад стаў сталіцай штата Пенджаб, а затым штата Хімачал-Прадэш.
У Шымле размешчана некалькі каледжаў і навукова-даследчых інстытутаў. Горад вядомы сваімі храмамі і палацамі. Многія будынкі ў горадзе пабудаваныя ў стылі вяртання Цюдараў і неагатычным стылі.
Крынічны сельсавет
Крыні́чны сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2018 г. пасёлак ) Крынічны.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Бібікаўскі сельсавет у складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Бібікі. З 5 кастрычніка 1926 года ў складзе Слабадскога раёна, з 4 жніўня 1927 года — у складзе Нараўлянскага раёна той жа акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Нараўлянскім раёне БССР. З 5 красавіка 1935 года ў складзе Мазырскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі. 23 жніўня 1937 года да сельсавета далучана частка скасаванага Тварычаўскага нацыянальнага польскага сельсавета. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці. У Другую сусветную вайну з жніўня 1941 года да студзеня 1944 года тэрыторыя сельсавета знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гомельскай вобласці. 11 чэрвеня 1980 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Крынічны, сельсавет перайменаваны ў Крынічны.
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 10 населеных пунктаў:
Мадэніет (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 975 чалавек (508 мужчын і 467 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 662 чалавекі (352 мужчыны і 310 жанчын).
Любічы (Шумілінскі раён)
Лю́бічы (, Любичи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Навікоўскага сельсавета.
Катарына фон Бора
Катарына фон Бора (Katharina von Bora; 29 студзеня 1499, Ліпендорф каля Пегау — 20 снежня 1552, ) — жонка і найбліжэйшая памочніца нямецкага царкоўнага рэфарматара Марціна Лютэра.
Біяграфія
Катарына фон Бора адбывалася з саксонскага дваранскага роду. Выхоўвалася ў бенедыкцінскім кляштары ў Брэне, а з 1509 года — у цыстэрцыянскім кляштары Німбшэн каля Грымы. Тут яна вучылася пісьму, чытанню, лічэнню, спевам, а таксама латыні і пачаткам вядзення сельскай гаспадаркі. У гэтым жа кляштары дзяўчына ў 1515 годзе дае клятву стаць манашкай.
Неўзабаве пасля гэтага Катарына знаёміцца з крытычнымі сачыненнямі Марціна Лютэра, і яна вырашае бегчы з кляштара. Звярнуўшыся па дапамогу да Лютэра, які прысылае ў кляштар воз, Катарына разам з яшчэ 11 манашкамі хаваецца ў ім сярод бочак з селядцом. З-за таго, што пасля вяртання дамоў жанчынам пагражала смерць, Лютэр прывёз іх у Вітэнберг, дзе разлічваў знайсці ім «прыстойных мужоў». Катарына фон Бора жыла ў гэтыя дні ў мастака Лукаса Кранаха Старэйшага, пэндзлю якога належаць выдатныя партрэты Катарыны і Марціна Лютэра.
Пасля таго як сватаўство Катарыны з некалькімі знойдзенымі для яе жаніхамі не ўдалося, Марцін і Катарына 13 чэрвеня 1525 года пабраліся шлюбам. Жылі яны ў былым аўгусцінскім кляштары, які курфюрст Ёган Цвёрды перадаў у іх распараджэнне. Катарына тут займалася гаспадаркай, у тым ліку жывёлагадоўляй і піваварствам. У многіх праблемных пытаннях, з якімі сутыкаўся ў паўсядзённым жыцці Лютэр, жонка была яму вялікай дапамогай.
У Марціна Лютэра і Катарыны нарадзіліся шасцёра дзяцей — 3 хлопчыкі і 3 дзяўчынкі. Пасля смерці мужа і вырашэння праблем з яго завяшчаннем Катарына стала забяспечанай жанчынай, якая карысталася заступніцтвам курфюрста Саксоніі Ёгана-Фрыдрыха Вялікадушнага, караля Даніі Крысціяна III і герцага Прусіі Альбрэхта. Падчас Шмалькальдэнскай вайны, у 1546 і ў 1547 гадах, яна была вымушана з дзецьмі бегчы ў Магдэбург. Вярнуўшыся ў Вітэнберг, Катарына даведалася, што яе гаспадарка была разрабавана. Тым не менш заставалася ў Вітэнбергу аж да 1552 года, калі ў наваколлях пачаўся неўраджай, а ў горадзе вылілася эпідэмія чумы. З'ехаўшы ў Торгау, памерла з-за няшчаснага выпадку ў дарозе.
Believer
Believer— песьня амерыканскага поп-рок-гурту Imagine Dragons. Першы сінгл з трэцягя альбому гурта Evolve. Быў выпушчаны 1 лютага 2017 на Interscope Records i KIDinaKORNER. Песьня дасягнула пятага месца ў Bollboard Hot 100, а таксама першага ў Billboard Hot Rock Songs, Alternative Songs і Rock Airplay.
Гархвалі
Гархва́лі (дэванагары: गढ़वळि मन्खि) — індаарыйскі народ, асноўнае насельніцтва рэгіёна Гархвал у Гімалаях. Агульная колькасць (2018 г.) - 3 755 000 чал.
Гісторыя
Гархвалі — нашчадкі перасяленцаў з тэрыторыі сучаснага штата Хімачал-Прадэш, якія прыбылі ў 1 тысячагоддзі да н. э. Яны засяроджвалі свае паселішчы вакол далін, што кантраляваліся пэўным родам. Цэнтрам такіх родавых уладанняў была крэпасць. У мінулым налічвалася 52 крэпасці, і сама назва краіны літаральна значыла «крэпасці». У II ст. яна ўвайшла ў склад дзяржавы Кунінда. У 823 г. раджпут Канак Паль заснаваў дзяржаву Гархвал, дзе ў далейшым кіравала створаная ім дынастыя Панвараў.
У XI ст. дзяржава Гархвал была ўключана ў склад дзяржавы Кумаон, аднак Панвары захоўвалі аўтаномію. Выхадцы з Гархвала былі вядомы як выдатныя воіны, што наймаліся ў арміі суседніх дзяржаў. У канцы 1802 г. армія Гархвала атрымала паразу ў вайне з гуркхамі. У 1814 г. рэгіён трапіў у склад Брытанскай Індыі. На частцы тэрыторыі кіраванне Панвараў было ўзноўлена і працягвалася да ліквідацыі ўрадам незалежнай Індыі ў 1949 г.
Салдаты гархвалі ўдзельнічалі ў I Сусветнай вайне і II Сусветнай вайне. У знак падзякі апошні гархвальскі манарх Раджа Нарэндра Шах атрымаў тытул махараджы і рыцарскае званне.
Асаблівасці культуры
Галоўнымі заняткамі гархвалі здаўна былі адгонная жывёлагадоўля і земляробства. Яны займаліся вытворчасцю воўны і збожжа, актыўна гандлявалі з Тыбетам, суседнімі раёнамі Індыі і Непала. Распаўсюджаныя рамёствы: ткацтва, апрацоўка скуры, будаўніцтва.
Захаваліся толькі некаторыя элементы жаночай народнай вопраткі: пояс камарбандтх і галаўное покрыва джулка. Распаўсюджаны ювелірныя ўпрыгожванні, у тым ліку насавыя.
Для гархвальскай кухні характэрна вялікая колькасць мясных страў. Мяса ўжываюць нават брахманы. Папулярны пшанічныя аладкі роты і вараны рыс з агародніннымі і бабовымі падлівамі.
Асновай сацыяльнага ладу з'яўляецца вялікая пашыраная сям'я на чале найстарэйшага мужчыны. У мінулым былі вядомы палігінія і паліандрыя. Пашыраныя сем'і аб'ядноўваюцца ў палігамныя роды. Кожны род мае свой статус, які вызначаецца паходжаннем, каставай прыналежнасцю, эканамічным становішчам. Прадстаўнікі ніжэйшых родаў харыджані лічыліся падначаленымі ў адносінах да вышэйшых. На вяршыні сацыяльнай лесвіцы стаялі так званыя гархвальскія раджпуты. З іх вылучаліся выхадцы з манархічнага роду Панвараў. Яны шанавалі асобнае бажаство, свайго заступніка Раджа-Раджэшвары. Да пачатку XIX ст. практыкавалася рабства.
Гархвальскі фальклор вядомы рэлігійнымі песнямі і танцамі, чарадзейнымі казкамі, гістарычнымі паданнямі.
Мова
Родная мова гархвалі адносіцца да індаеўрапейскай сям'і моў. У нашы дні шырока распаўсюджана мова хіндзі, якая мае афіцыйны характар.
Гархвал
Гархва́л (गढ़वाल मण्डल) — гістарычная вобласць у Паўночных Гімалаях. У наш час вылучаецца раён Гархвал у складзе індыйскага штата Утаракханд, населены пераважна народам гархвалі. Агульная плошча — 28 510 км². Галоўны цэнтр — горад Паўры.
Назва Гархвал літаральна значыць «крэпасці». Традыцыйна жыццё індаарыйскіх перасяленцаў з захаду засяроджвалася вакол далін, якія кантраляваліся пэўнымі родамі. Для абароны навакольных зямель узводзіліся родавыя ўмацаванні. У мінулым налічвалася 52 крэпасці. У 823 г. раджпуты заснавалі манархічную дзяржаву Гархвал. У XI ст. яна трапіла пад уплыў суседняга Кумаона, аднак працягвала фармальна існаваць да канца 1802 г.
У 1814 г. рэгіён трапіў у склад Брытанскай Індыі, быў падзелены на 2 адміністрацыйныя часткі, кожная з якіх захавала назву Гархвал. Адна падпарадкоўвалася непасрэдна каланіяльнай адміністрацыі, другая — гархвальскай дынастыі манархаў. У 1949 г. індыйскі ўрад ліквідаваў манархічнае кіраванне.
Каардынаты: 30.68861°N, 78.60861°W.
Краснасельская (станцыя метро)
«Краснасельская» — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Сакольнікі» і «Камсамольская». Знаходзіцца на тэрыторыі Краснасельскага раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы.
Гісторыя і паходжанне назвы
Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская». Названа па былой мясцовасці Краснае Сяло. Яно ўпершыню згадваецца з тэстаменту 1423 года як «сельцо оу города оу Москвы над Великим прудом». Пры Васілі Цёмным яно было ўладкавана і па маляўнічасці атрымала назву Краснае (прыгожае).
Праектная назва станцыі — «Гаўрыкава вуліца» (паводле іншых дадзеных — «Гаўрыкава плошча» ).
Першапачаткова планавалася ўладкаваць два выхады са станцыі на Краснапруднай вуліцы — на рагу з Верхняй Краснасельскай вуліцай і з боку Гаўрыкавай вуліцы, на скрыжаванні з якой планавалі ўладкаваць плошчу з праектнай назвай «Гаўрыкава». Згодна Генеральнаму плану рэканструкцыі Масквы па Гаўрыкавай вуліцы павінна была прайсці новая магістраль — Новае Бульварнае кольца, аднак потым планы скарэктавалі і магістраль вырашылі пусціць па лініі Ніжняй і Верхняй Краснасельскіх вуліц. З прычыны гэтага рашэнны ад узвядзення другога павільёна на Гаўрыкавай вуліцы адмовіліся, а сама станцыя атрымала назву «Краснасельская».
Вестыбюлі і перасадкі
Ёсць наземны вестыбюль з выхадам на Краснапрудную і Верхнюю Краснасельскую вуліцы. Меркавалася, што вестыбюль будзе першым паверхам жылога дома (так і не пабудаванага).
«Краснасельская» — адна з нешматлікіх станцый, на наземным вестыбюлі якой захаваўся надпіс «МЕТРО».
Фархадскае вадасховішча
Фарха́дскае (Farhod gidrouzeli) — вадасховішча ў Таджыкістане і Узбекістане, на рацэ Сырдар’я.
Вадасховішча створана ў 1947 годзе плацінай Фархадскай ГЭС. Плошча паверхні 48 км². Даўжыня 46 км, найбольшая шырыня 3,1 км. Аб’ём вады 0,35 млн м³. Ваганні ўзроўню вады да 1 м. Выкарыстоўваецца ў мэтах арашэння і рэгулявання сцёку.
Пераклад Бібліі Бокуна
Перакла́д Бокуна — пераклад Новага Запавету і Кнігі Прытчаў Саламонавых, выдадзеныя кірыліцай у 2016 годзе ў Мінску ў перакладзе Антонія Бокуна.
Крыніцы перакладу
Новы Запавет - пераклад са старажытнагрэчаскай мовы паводле Greek New Testament: Stephanus Textus Receptus, 1550. Кніга Прыповесьцяў - пераклад ca старажытнаяўрэйскай мовы паводле Пісання (Ктувім), Мосад а-рав Кук, 1978.
Глінна-Слабадскі сельсавет
Глінна-Слабадскі́ сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Глінная Слабада.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Васілевіцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Нахаўскага сельсавета.
Грамадзянская вайна і ваенная інтэрвенцыя ў Беларусі (1918—1920)
Грамадзянская вайна і ваенная інтэрвенцыя ў Беларусі (1918—1920) — перыяд у гісторыі Беларусі. Характарызаваўся шэрагам вострых канфліктаў у барацьбе за ўладу паміж рознымі палітычнымі, нацыянальнымі і сацыяльнымі групамі. Падзеі сталі следствам Лютаўскай і Кастрычніцкай рэвалюцый 1917 года ў Расійскай імперыі, яе распадам і выхаду з Першай сусветнай вайны. Па выніку на тэрыторыі сучаснай Беларусі, акрамя заходніх рэгіёнаў, тэрыторыя якіх увайшла ў склад Польшчы, усталявана савецкая ўлада.
Перадгісторыя
Адмена 3 сакавіка 1917 года нацыянальных абмежаванняў дала магчымасць аднавіць сваю дзейнасць Беларускай сацыялістычнай грамадзе (БСГ). Яе палітычны курс адлюстроўваў інтарэсы сярэдніх слаёў грамадства, якія былі зацікаўлены ў правядзенні дэмакратычных пераўтварэнняў. На канферэнцыі 25 сакавіка партыя выступіла ў падтрымку Часовага ўрада, вылучыла патрабаванне аўтаноміі Беларусі ў складзе Федэратыўнай Расійскай рэспублікі і выказалася за агульнанародную ўласнасць на зямлю, перадачу яе для карыстання ў адпаведнасці з працоўнай нормай.
З ліпеня 1917 у Беларусі актывізаваліся беларускія нацыянальныя сілы, якія па ініцыятыве Беларускай сацыялістычнай грамады правялі II з’езд беларускіх нацыянальных арганізацый і прынялі рашэнне дамагацца аўтаноміі Беларусі ў складзе дэмакратычнай рэспубліканскай Расіі. На з’ездзе была сфарміравана Цэнтральная Рада, якая пасля кастрычніка 1917 была ператворана ў Вялікую беларускую раду.
У лістападзе 1917 года ў Мінску адбыліся з’езды Саветаў рабочых і салдацкіх дэпутатаў Заходняй вобласці, III з’езд сялянскіх дэпутатаў Мінскай і Віленскай губерняў і II з’езд армій Заходняга фронту. Імі быў створаны Выканаўчы камітэт Саветаў рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў Заходняй вобласці і фронту (Аблвыканкамзах) і Савет народных Камісараў Заходняй вобласці.
Вялікая беларуская рада не прызнавала ўлады Аблвыканкамзаха, які лічыла выключна франтавым органам.
7 (20) снежня 1917 года, пачаўся Першы Усебеларускі з’езд. Ён дэклараваў тое, што ўсе ўладныя паўнамоцтвы перадаюцца выканаўчаму камітэту, пасля чаго ў ім адмовіліся ўдзельнічаць бальшавікі і з’езд быў разагнаны імі па рашэнні СНК Заходняй вобласці.
Ход падзей
Пасля акупацыі Мінска германскімі войскамі Аблвыканкамзах эвакуіраваўся ў Смаленск, які стаў цэнтрам Заходняй вобласці, у склад якой у красавіку 1918 года была перададзена Смаленская губерня.
21 лютага выканкам Усебеларускага з'езда звярнуўся да народа Беларусі з Устаўной граматай, у якой абвясціў сябе часовай уладай на тэрыторыі Беларусі. Да адкрыцця Усебеларускага ўстаноўчага сходу функцыі новай улады былі ўскладзены на сфарміраваны выканкамам Народны Сакратарыят, кіраўніком якога стаў адзін з лідараў Беларускай сацыялістычнай грамады Іосіф Варонка.
3 сакавіка ў Брэст-Літоўску быў падпісаны мірны дагавор. Згодна з ім, у дадатак да тэрыторыі Заходняй Беларусі, якая знаходзілася пад акупацыяй з 1915 года, пад германскі кантроль перададзена большая частка астатняй часткі беларускай этнічнай тэрыторыі. Паралельна, 25 сакавіка, абвешчана Беларуская Народная Рэспубліка. Яна адкрыла свае дыпламатычныя прадстаўніцтвы ў суседніх краінах, якія прызналі яе існаванне de facto. У іх ліку была і Латвія.
Па ўмовах Версальскага мірнага дагавора Германія прызнавала незалежнасць усіх тэрыторый, якія ўваходзілі ў склад былой Расійскай імперыі да 1 жніўня 1914 года. Берлін прызнаў незалежнасць Польшчы, Фінляндыі, Літвы, Латвіі, Эстоніі, Украіны, але не Беларусі. Пасля сыходу нямецкіх войскаў, Чырвонай Арміяй была занята большая частка тэрыторыі Беларусі, на якую таксама прэтэндавала і Польшча, што прывяло вясной-летам 1919 года да савецка-польскай вайны.
Па ўказанні У. І. Леніна, 1 студзеня 1919 года ў Смаленску была абвешчана Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка Беларусь (ССРБ) у складзе РСФСР. 8 студзеня сталіца дзяржавы перанесена ў Мінск (заняты без бою Чырвонай Арміяй яшчэ 10 снежня 1918 года). 31 студзеня рэспубліка выйшла са складу РСФСР і перайменавана ў Беларускую Сацыялістычную Савецкую Рэспубліку. 3 лютага была прынята Канстытуцыя.
Пасля заняцця Чырвонай Арміяй значнай часткі тэрыторыі Беларусі 31 ліпеня 1920 года, у Мінску зноў абвешчана Беларуская Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка, пераназваная пасля стварэння СССР у 1922 годзе ў Беларускую Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку (БССР). Па ўмовах Рыжскага дагавора, які складаўся без удзелу БССР, Заходняя Беларусь адышла да Польшчы. Дзеянні прасавецкіх партызанскіх атрадаў у Заходняй Беларусі працягваліся да 1925 года.
Сьрудмесце (Варшава)
Сьрудмесце (Śródmieście) — дзяльніца (раён) Варшавы, размешчаная ў цэнтральнай частцы горада.
Сьрудмесце (Śródmieście) можна перакласці як цэнтр (горада), па аналогіі са словам прадсмеце, што азначае прыгарад.
У склад дзяльніцы ўваходзяць такія раёны як Стары горад, Новы горад, Муранаў, Сьрудмесце-Паўночнае, Сьрудмесце-Паўднёвае, Уяздоў, Солец, Павісле.
На тэрыторыі дзяльніцы безліч помнікаў гісторыі і архітэктуры.
Кляшчэльскі раён
Кляшчэ́льскі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Брэсцкай вобласці ў 1940—1944 гадах.
Утвораны 15 студзеня 1940 года. Цэнтр раёна — г. п. Кляшчэле. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 10 сельсаветаў: Амелянецкі, Бушміцкі, Ваўковіцкі, Войнаўскі, Паканеўскі, Рагацкі, Снежкаўскі, Ставішчанскі, Сухавольцаўскі, Чаромхаўскі. 15 жніўня 1945 года скасаваны. Амелянецкі, Бушміцкі і Ваўковіцкі сельсаветы перададзены ў склад Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР, астатняя тэрыторыя — ПНР.
Банавентура Паўлюкявічус
Банавентура Паўлюкявічус (Bonaventūras Pauliukevičius; нар., в. Будэжэрай, цяпер Вілкавішскі раён, Літва) — літоўскі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і цесляра. З 1924 г. вучыўся ў Ковенскім, у 1926—1929 гг. — у Рыжскім універсітэтах. У 1926 г. — рэдактар легальнага літоўскага камуністычнага часопіса «Водгук» (на другім нумары часопіс закрыты, а рэдактар зняволены ў турму). Працаваў у літоўскай школе ў Рызе, у 1929—1931 гг. жыў у Кёнігсбергу, дзе працаваў у органе Літоўскай камуністычнай партыі газеце «Балсас». У 1931 г. запрошаны ў СССР, з 1932 г. жыў у Менску, працаваў загадчыкам культмасавага сектара літоўскай газеты «Чырвоны араты». У 1933—1936 гг. вучыўся ў аспірантуры пры АН БССР.
Член Саюза пісьменнікаў СССР, Саюза пісьменнікаў БССР з 1934 г.
У 1938 г. арыштаваны і прыгавораны да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны 29.11.1938 г. Рэабілітаваны 23.04.1957 г.
Творчасць
У друку выступаў з 1926 г. Пісаў на літоўскай мове. Аўтар аповесцей «Бядоты батрака», «Беспрацоўе» (незакончана), апавяданняў, нарысаў, крытычных і публіцыстычных артыкулаў (пісаў пра творчасць Янкі Купалы, Якуба Коласа, А. Александровіча, пра літоўскую пралетарскую літаратуру). У 1960 г. у Вільні выйшаў зборнік «Бядоты батрака».
Талдыкарган
Талдыкарган (Талдықорған) — горад, адміністрацыйны цэнтр Жэтысускай вобласці Рэспублікі Казахстан (у 2001-2022 гг. — адміністрацыйны цэнтр Алмацінскай вобласці) Размешчаны ў цэнтры Сямірэчча на рацэ Каратау ў перадгор'ях Джунгарскага Алатау, на вышыні звыш 602 м. Чыгуначная станцыя. Аэрапорт.
IC 3896
IC 3896 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Соф’я Сяргееўна Шамардзіна
Соф’я Сяргееўна Шамардзіна (1894, Нясвіж — 1980,, Маскоўская вобласць; псеўданімы: Эсклармонда Орлеанская) — беларуская савецкая грамадская і палітычная дзяячка, мемуарыстка. Супрацоўніца Наркамасветы БССР, Наркамюстыцыі БССР, аддзела па рабоце сярод жанчын пры ЦК КП(б)Б, старшыня Галоўпалітасветы БССР у 1925—1927 гадах.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1894 годзе ў Нясвіжы, дзе ў той акцызным чыноўнікам служыў яе бацька — былы вайсковы афіцэр. Бацька — Сяргей Іванавіч Шамардзін, паходзіў з сібірскіх татар, аднак Соф’я Шамардзіна ў 1924 годзе ў партыйнай анкеце пазначыла сябе як беларуска. Напачатку XX ст. сям’я Шамардзіных пераехала ў Мінск. У 1913 годзе скончыла Мінскую жаночую гімназію, выправілася на вучобу ў Санкт-Пецярбург на, якім дагэтуль быў нададзены статус вышэйшай навучальнай установы.
Пасля пачатку Першай сусветнай вайны Соф’я Шамардзіна кідае вучобу і накіроўваецца сястрой міласэрнасці на фронт, дзе трапляе ў ваенны шпіталь пад Люблінам. У пачатку 1917 года нараджае сына, які памірае ўзімку таго ж года. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі вяртаецца ў Менск, працуе ў штабе гарадской міліцыі пад кіраўніцтвам Міхаіла Фрунзэ. У канцы лета 1917 года пераязджае ў Цюмень, дзе працуе на тэхнічнай рабоце ў земстве, а таксама ў мясцовай кааперацыі. У 1919 годзе ўступае ў РКП(б), пасля чаго пэўны час працуе ў калегіі Надзвычайнай камісіі ў Табольску. У 1920 годзе Шамардзіну пераводзяць на партыйную работу ў Краснаярск. Па заканчэнні савецка-польскай вайны вяртаецца ў Менск, дзе ў доме па адрасе вуліца Шырокая, 28 па-ранейшаму жылі яе маці, брат з сястрой і пляменніца.
Займае пасады ў Народным камісарыяце асветы, Народным камісарыяце юстыцыі, аддзеле па рабоце сярод жанчын пры ЦК КП(б)Б. Знаёміцца з наркамам ваенных і ўнутраных спраў Язэпам Адамовічам, з якім паводле тагачасных норм сумесна жыве без афармлення шлюбу. Неўзабаве становіцца памочнікам пракурора. У 1922 годзе паступае на завочнае аддзяленне 1-га Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1925 годзе займае пасаду старшыні Галоўпалітасветы — структуры ў складзе Наркамасветы БССР, якая адказвала за камуністычнае выхаванне рабочых. Сябра нарады жанаддзела ЦК КП(б)Б. У 1926 годзе абраная сябрам Менскага гарадскога савета. У 1927 годзе абраная сябрам Усебеларускага з’езда саветаў ад Магілёўскай акругі.
У 1927 годзе Язэп Адамовіч прызначаны сябрам Прэзідыума Вышэйшага савета народнай гаспадаркі СССР, таму Соф’я Шамардзіна з ім пераязджае ў Маскву. У Маскве Шамардзіна займае пасаду ў ЦК Усесаюзнага прафесійнага саюза работнікаў мастацтваў, дзякуючы чаму ўваходзіць у кола тагачаснай савецкай эліты.
У 1932 годзе разам з Адамовічам пераязджае ў Варашылаў, на будоўлі цукровага завода. У 1934 годзе пераязджаюць у Петрапаўлаўск-Камчацкі, куды Адамовіча прызначылі начальнікам рыбапрамысловай арганізацыі, тут Шамардзіна займае пасаду загадчыка аддзела кіруючых партыйных органаў абкама.
22 красавіка 1937 года, пасля публічных абвінавачанняў у сувязі з трацкістамі Язэп Адамовіч застрэліўся. У лістападзе 1937 года Соф’я Шамардзіна арыштаваная. Паводле пастановы асобай нарады пры НКУС СССР ад 22 снежня 1937 года Соф’я Шамардзіна прысуджаная да 10 гадоў працоўных лагераў за «контррэвалюцыйную дзейнасць». Тэрмін адбывала ў паўночных лагерах Архангельскай вобласці. Праз два гады пасля вызвалення арыштаваная супрацоўнікамі Куйбышаўскага раённага аддзела УМДБ па Маскоўскай вобласці, змешчаная ў Бутырскую турму. У траўні 1949 года прыгавораная да спецпасялення ў горадзе Ігарка Краснаярскага краю, дзе ішло будаўніцтва Транспалярнай чыгуначнай магістралі.
15 ліпеня 1955 года Ваенная калегія Вярхоўнага суда СССР адмяніла абедзве пастановы асобых нарадаў у адносінах да Соф’і Шамардзіной, крымінальныя справы спыненыя праз адсутнасць складу злачынства.
Жыла ў невялікім пакоі камунальнай кватэры ў Маскве. Апошнія гады, паводле пратэкцыі, атрымала месца ў пансіянаце ў , дзе памерла ў 1980 годзе. Пахаваная на пасялковых.
Вобраз у творчасці
Соф’я Шамардзіна — прататып Марыі ў лірычнай паэме Уладзіміра Маякоўскага «Воблака ў штанах», згадваецца ў трагедыі «Уладзімір Маякоўскі». Соф’і Шамардзіной прысвечаная паэма Ігара Севяраніна «Званы сабора пачуццяў».
Златаполле (Казахстан)
Златаполле — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Златопольскай сельскай акругі. Код КАТА — 117051100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1413 чалавек (690 мужчын і 723 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1316 чалавек (652 мужчыны і 664 жанчыны).
NGC 1560
NGC 1560 (іншыя абазначэнні — UGC 3060, MCG 12-5-5, ZWG 328.6, FGC 71A, PGC 15488) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мадэрн
Мадэ́рн (ад moderne — сучасны), ар-нуво (art nouveau, літар. «новае мастацтва»), югендстыль (Jugendstil — «малады стыль») — мастацкі кірунак у мастацтве, найбольш папулярны ў другой палове XIX — пачатку XX стагоддзя. Яго характэрнымі асаблівасцямі з'яўляюцца адмова ад прамых ліній і вуглоў на карысць больш натуральных, «прыродных» ліній, цікавасць да новых тэхналогій (напрыклад у архітэктуры), росквіт прыкладнога мастацтва.
Мадэрн імкнуўся спалучаць мастацкія і ўтылітарныя функцыі ствараных твораў, залучыць у сферу прыгожага ўсе сферы дзейнасці чалавека. У іншых краінах завецца таксама: «ціфані» (па імі Л. К. Ціфані) у ЗША, «ар-нуво» і «fin de siècle» (літар. «канец века») у Францыі, «югендстыль» (дакладней, «югендштыль» — Jugendstil, па назве заснаванага ў 1896 годзе ілюстраванага часопіса Die Jugend) у Германіі, «стыль Сецэсіён» (Secessionsstil) у Аўстрыі, «мадэрн стайл» (modern style, літар. «сучасны стыль») у Англіі, «стыль ліберці» ў Італіі, «мадэрнізму» ў Іспаніі, «Nieuwe Kunst» у Нідэрландах, «яловы стыль» (style sapin) у Швейцарыі.
Кіявец (ручай)
Кіяве́ц — ручай у Валожынскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Іслач (басейн Нёмана). Даўжыня 5 км. Пачынаецца каля вёскі Манькаўшчына, упадае ў Іслач на паўднёвы ўсход ад вёскі Кіявец. На працягу 4 км каналізаваны (выток — 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Харужы).
Віла-Вердэ
Віла-Вердэ (Villa Verde) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 354 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 9090. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Stepik
Stepik (Стэпік, да жніўня 2016 года — Stepic) — расійская адукацыйная платформа і канструктар бясплатных і платных адкрытых анлайн-курсаў і ўрокаў.
Дазваляе любому зарэгістраванаму карыстачу ствараць інтэрактыўныя навучальныя ўрокі і онлайн-курсы, выкарыстоўваючы відэа, тэксты і разнастайныя задачы з аўтаматычнай праверкай і маментальнай зваротнай сувяззю. У працэсе навучання студэнты могуць весці абмеркаванні паміж сабой і задаваць пытанні выкладчыку на форуме. Асноўныя дысцыпліны курсаў — праграмаванне, матэматыка, біяінфарматыка і біялогія, эканоміка; асноўная мова курсаў — руская, ёсць курсы на англійскай мове. Па стане на 2020 год на платформе зарэгістравана 5 мільёнаў карыстальнікаў. Мэтавыя аўдыторыі — школьнікі, студэнты, маладыя спецыялісты.
Гісторыя
Заснавальнік — Мікалай Вяхі, які ствараў пры падтрымцы JetBrains і лабараторыі алгарытмічнай біялогіі Санкт-Пецярбургскага акадэмічнага ўніверсітэта аўтарскія курсы па біяінфарматыцы. У 2013 годзе на базе напрацовак створана анлайн-платформа, і ў верасні 2013 года на ёй выпушчаны першыя іншыя навучальныя праграмы.
Сярод арганізацый, выпусцілі анлайн-курсы на платформе — кампаніі «Яндэкс», JetBrains, Samsung , Mail.ru , шэраг ВНУ (у тым ліку Еўрапейскі універсітэт у Санкт-Пецярбургу, МФТІ, Томскі політэхнічны ўніверсітэт, Самарскі нацыянальны даследчы ўніверсітэт, Балтыйскі федэральны універсітэт імя Імануіла Канта, Томскі дзяржаўны ўніверсітэт, Паўднёвы федэральны ўніверсітэт). Сістэма аўтаматызаванай праверкі задач Stepik была выкарыстаная ў шэрагу курсаў на платформе Coursera, уключаючы курсы па біяінфарматыцы ад Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Дыега і курс па аналізе дадзеных ад НДУ «Вышэйшая школа эканомікі».
У 2016 годзе выпушчаныя мабільныя дадаткі пад iOS і Android, чат-бот для Telegram, убудова Stepik Union для IntelliJ IDEA і PyCharm. У тым жа годзе Stepik стаў фіналістам прэміі «РБК-Санкт-Пецярбург» у катэгорыі «Стартап года».
Курсы і ўрокі
Курсы на платформе складаюцца з урокаў, згрупаваных у тэматычныя модулі, аднак урокі могуць існаваць асобна і збіраюцца ў бібліятэку на платформе. Урокі складаюцца з крокаў, якія могуць уяўляць сабой тэкст, відэа-лекцыю або практычнае заданне. На платформе можна выкарыстоўваць 20 тыпаў заданняў, уключаючы тэсты, лікавыя задачы, заданні з матэматычнымі формуламі і хімічнымі раўнаннямі, пазлы, задачы на праграмаванне.
7.7 cm Kanone in Haubitzelafette
7.7 cm Kanone in Haubitzelafette — нямецкая палявая гармата гармата на гаўбічнам лафеце, выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны. Гармата была створана на аснове 7.7 cm FK 16, усталяванай на лафет гаўбіцы 10.5 cm FH 98/09 у спробе атрымаць больш высокі вугл узвышэнне і большую далёкасцю стральбы ў параўнанні з гарматай 7.7 cm FK 96 n.A.. Войскамі Антанты быў захоплены ўсяго адзін узор 17 красавіка 1916. Дадзеныя пра колькасць вырабленых падобных гарматаў не вядомыя.
Stepik
Курсы і ўрокі
Стваральнікі курсаў захоўваюць за сабой аўтарскія правы, могуць без абмежаванняў выкарыстоўваць створаныя матэрыялы ў выглядзе курсаў або асобных урокаў, захоўваць іх для самастойнай падрыхтоўкі студэнтаў, ўбудоўваць на іншыя сайты і адукацыйныя платформы, сачыць за статыстыкай і прагрэсам студэнтаў. Усе курсы і матэрыялы, размешчаныя на Stepik, ліцэнзуюцца для вольнага выкарыстання на ўмовах ліцэнзіі Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0.
Існуюць таксама гадавыя і кароткія онлайн-праграмы. У залежнасці ад дамоўленасці з ВНУ, слухачам па выніках могуць выдавацца дыпломы аб прафесійнай перападрыхтоўцы.
Прасаванае шкло
Прасаванае шкло — тэхналогія вытворчасці шкла, якая шырока выкарыстоўвалася ў XIX стагоддзі. Прадметы, у асноўным посуд, вырабляліся шляхам прасавання расплаўленага шкла ў прэс-форму. Вырабы XIX стагоддзя з прасаванага шкла ўяўляюць цікавасць для калекцыянераў.
Выраб ёмістасцяў з прасаванага шкла звычайна патрабуе выкарыстання раздымнай формы, сценкі павінны быць параўнальна тоўстымі, на шкловырабах застаюцца характэрныя швы.
Упершыню прасаванае шкло вырабілі ў ЗША ў 1820-х гадах.
У Еўропе хутка засвоілі новую тэхналогію. Яна дазваляла вырабляць больш танныя вырабы, чым граненне і гравіраванне. Шырока выкарыстоўваючы магчымасці колеру і неабходныя метады канчатковай апрацоўкі, майстры імітавалі розныя дэкаратыўныя матэрыялы: нефрыт, малахіт, гагат, чарапахавы панцыр і іншыя.
Школьны
Шко́льны (, Школьный) — пасёлак у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўнянскага сельсавета.
Прасаванае шкло
У Чэхіі большасць прэс-формаў для шкла былі распрацаваны Куртам Шлевогтам у 1930-я гады і ўпершыню выраблены на шклозаводзе Ёзэфа Рыдэля ў Палубнах. У 1937 годзе калекцыя Шлевогта «Інгрыд» атрымала Гран-Пры на Сусветнай выставе ў Парыжы.
У канцы XIX — пачатку ХХ стагоддзя на тэрыторыі сучаснай Беларусі з'явіўся шэраг прадпрыемстваў па вырабе прасаванага шкла, на іх выкарыстоўвалася закупленае ў ЗША тэхналагічнае абсталяванне. Піянерамі вытворчасці былі шклозаводы Нёман і Целяханы.
Мамойкі (Шумілінскі раён)
Мамо́йкі (, Мамойки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 13 студзеня 1984 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
Карадана
Насельніцтва складае 507 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
Луіс дэ Гонгара
Луіс дэ Гонгара-і-Арготэ (Luis de Góngora y Argote; 11 ліпеня 1561, Кордава — 23 мая 1627) — іспанскі паэт эпохі барока.
Біяграфічныя звесткі
Вывучаў права ва ўніверсітэце Саламанкі, служыў канонікам у кафедральным саборы Кордавы. З 1589 вандраваў па Іспаніі, выконваючы даручэнні капітула. У 1609 вярнуўся ў родны горад. У 1617 быў прызначаны каралеўскім капеланам, да 1626 жыў пры двары караля Філіпа III у Мадрыдзе. У 1627 сур’ёзна захварэў, страціў памяць і зноў вярнуўся дадому, дзе ў скрайняй беднасці памёр неўзабаве ад апаплексіі.
Творчасць
Творчасць Луіса дэ Гонгары прынята дзяліць на два перыяды — «ясны» (да 1610 года) і «цёмны». У першы перыяд ён піша лірычныя і сатырычныя вершы — традыцыйныя санеты, рамансы, летрыльі. Плён другога перыяду — «Ода на ўзяцце Ларачэ» (1610), міфалагічная паэма «Паданне пра Паліфема і Галатэю» (1613). Вяршыня паэзіі Гонгары і адна з вяршыняў іспанскага вершаванага мастацтва — цыкл пастаральных «Паэмаў самоты» (Soledades). З задуманых чатырох паэмаў («Самота ў полі», «Самота на беразе», «Самота ў лесе», «Самота ў пустэльні») напісаная толькі першая і частка другой. Створанае ім у гэты перыяд залічваюць да «вучонай» паэзіі, так званага культэранізму, або культызму (es culteranismo, el cultismo) — плыні барокавай слоўнасці, якая пры жыцці аўтара выклікала вострую літаратурную палеміку. Яго супернікамі выступалі Лопэ дэ Вега (з якім Гонгара абменьваўся абразлівымі вершамі) і Франсіска дэ Кеведа (санеты апошняга, зрэшты, не чужыя «цёмнай» манеры).
Спадчына
Святкаванне 300-годдзя з дня смерці Гонгары (1927), арганізаванае ў Севільі тарэадорам Ігнасіа Санчэсам Мехіясам, стала актам сімвалічнага згуртавання паэтаў, якія групаваліся вакол Федэрыка Гарсія-Лоркі, і дало групе імя «пакалення 27 года». Пасля гэтага створанае Гонгарам, які пры жыцці не апублікаваў ніводнай кнігі (яго вершы перапісваліся ад рукі і друкаваліся толькі ў анталогіях), уваходзіць у класічны канон.
Мікалай Мартынавіч Мандэльштам
Мікалай Мартынавіч (Нахім Мендэлевіч) Мандэльштам ( — ) — беларускі і расійскі акушэр-гінеколаг, вучоны-медык, заснавальнік і дырэктар Магілёўскай цэнтральнай павівальнай і фельчарскай школ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Коўне. У 1826 годзе скончыў медыцынскі факультэт Дэрпцкага ўніверсітэта. Працаваў урачом у Магілёўскай губерні.
Прынамсі з 1863 года штатны ардынатар пры падведамных Прыказу Магілёўскіх богаўгодных установах.
З 1863 года займаў пасаду сакратара, а пазней і прэзідэнта Таварыства ўрачоў Магілёўскай губерні.
З 15 студзеня 1864 года займаў пасаду акушэра пры магілёўскім губернскім праўленні.
З 11 студзеня 1870 года заняў пасаду памочніка ўрачэбнага інспектара там жа.
З 19 чэрвеня 1874 адначасова з пасадай памочніка ўрачэбнага інспектара ўзначаліў заснаваную ім самім Цэнтральную фельчарскую школу ў Магілёве.
Сям’я
Быў жанаты з Верай Восіпаўнай Іофе.