cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
Варыяцыі
Хай воля вечна будзе з намі,
А гвалту мы дамо адпор!
Хай аджыве закамянелы
Наш беларускі вольны дух;
Штандар наш бел-чырвона-белы,
Пакрыў сабой народны рух!
На бой! За шчасце і за волю
Народу слаўнага свайго!
На Волю! — усе да аднаго!
Імя і сілу беларуса
Няхай пачуе й бачыць той,
Хто смее нам нясці прымусы
Вэлыкабагачанскі раён
Вэлыкабагачанскі раён (Великобагачанський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэлыка Багачка (Велика Багачка).
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
Варыяцыі
I першы выкліча на бой.
Вэлыкабагачанскі раён
Утвораны ў 1925 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 25327 чалавек, плошча — 1000 км².
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
Варыяцыі
Хай гром грыміць яшчэ мацней!
Вэлыкабагачанскі раён
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
Варыяцыі
У крывавых муках мы адродзім
Вэлыкабагачанскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 72 вёскі.
Леспрамхоза (Рослаўльскі раён)
Леспрамхоза (Леспромхоза) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Ляснічаства (вёска, Рослаўльскі раён)
Ляснічаства (Лесничества) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Мы выйдзем шчыльнымі радамі
Варыяцыі
Жыццё Рэспублікі сваей!
Крутой Холм
Крутой Холм (Крутой Холм) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Крутой Холм абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Валяр’ян Уладзіміравіч Куйбышаў
Валяр’ян Уладзіміравіч Куйбышаў (Валериа́н Влади́мирович Ку́йбышев; 25 мая (6 чэрвеня) 1888,, Акмолінская вобласць, Расійская імперыя — , , РСФСР, СССР) — расійскі рэвалюцыянер і савецкі партыйны і палітычны дзеяч.
Член ЦВК СССР 1-6-га скліканняў, кандыдат у члены ЦК УКП(б) (1921—1922), член ЦК УКП(б) (1922—1923, 1927—1935), член Палітбюро ЦК УКП(б) (1927—1935), член Аргбюро ЦК УКП(б) (1922—1923, 1934—1935), сакратар ЦК УКП(б) (1922—1923), член ЦКК УКП (б) (1923—1927).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 мая (6 чэрвеня) 1888 года ў горадзе Омску Акмолінскай вобласці ў шматдзетнай сям’і асабістага двараніна.
Эдвард Міхайлавіч Зайкоўскі
Біяграфія
Скончыў БДУ (1975). З 1980 г. працуе ў Інстытуце гісторыі НАНБ. Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб’яднанні «Беларуская Майстроўня» (1979—1984).
Даследуе помнікі неаліту і бронзавага веку, язычніцкія вераванні і першабытнае мастацтва на тэрыторыі Беларусі.
Аўтар навукова-папулярных прац па пытаннях старажытнага мастацтва, у т.л. «Першабытныя помнікі Паўночнай Беларусі» (1990), кнігі «Старажытная беларуская кухня» (у сааўтарстве, 1995), шэрагу артыкулаў.
Францішак Сымонавіч Грынкевіч
Францішак Сымонавіч Грынкевіч (, в. Новы Двор, Сакольскі павет, Гродзенская губерня, цяпер Падляшскае ваяводства Польшчы —, ) — каталіцкі святар, грамадскі дзеяч. Брат урача-псіхіятра і беларускага грамадскага дзеяча Станіслава Грынкевіча.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Новы Двор Сакольскага павета ў сялянскай сям’і. Брат Станіслава Грынкевіча. Б. Грабінскі, які добра ведаў абодвух братоў, узгадваў іх, як «людзей глубока думаючых, замкнутых у сабе, схільных да містыцызму і філасофіі, з моцнай верай у сэнсе рэлігійным, затое з малым нахілам да таварыскага жыцця».
Пачатковую адукацыю атрымаў у Навадворскай народнай школе. Скончыў гімназію ў Гродне. У 1901—1905 гадах вучыўся ў Віленскай духоўнай семінарыі, у 1905—1907 гадах — у Пецярбургскай духоўнай акадэміі. На адной са студэнцкіх сходак 18 снежня 1905 года выступіў з рэфератам прысвечаным беларускаму нацыянальнаму руху.
З 1 верасня 1906 года працягваў навучанне за свой кошт у Мітрапалітальнай духоўнай каталіцкай акадэміі ў Пецярбургу. Пасвечаны ў святары ў 1907 годзе. У 1907—1909 гадах слухач універсітэтаў у Інсбруку і Мюнхене; кандыдат філасофіі. Будучы за мяжой, разам з кс. А. Лісоўскім і Г. Салянкай стварыў невялічкі беларускі гурток. Падтрымліваў сувязі з І. Луцкевічам.
З 1909 года Ф. Грынкевіч распачаў душпастарскую дзейнасць вікарыям Гродзенскай фары і Бернардзінскага касцёла. З таго ж года выкладаў закон божы ў Гродзенскай гімназіі, дзе стаў на чале Гродзенскага гуртка беларускай моладзі. Паводле А. Станкевіча, «асоба Францука Грынкевіча ў Гародні была цэнтральнай і адзінай, якая будзіла там і арганізавала беларускі рух». Ксёндз Ф. Грынкевіч адным з першых перадаў у фонд бібліятэкі гуртка са сваіх уласных збораў «Люд беларускі» М. Федароўскага. Разам з А. Бычкоўскім і Л. Сівіцкай вясной 1910 года ездзіў дамаўляца аб правядзенні беларускай вечарыны ў маёнтку Крыштафарава. На іменіны кс. Грынкевіча ў кастрычніку 1911 года малодшая секцыя Гуртка паставіла спяктакль «Пастушок».
З 1910 года — прэфект прыватных і прафесійных школаў у Гродне. З 1911 года капелан Брыгіцкага касцёла. Супрацоўнічаў з беларускай каталіцкай газетай «Biełarus», якая выдавалася ў Вільні ў 1913—1915 гадах. Пісаў сам у газету і намаўляў пісаць кс. У. Талочку.
У час нямецкай акупацыі ў 1915—1919 гадах апекаваўся вязнямі Гродзенскай турмы. Браў актыўны ўдзел у арганізацыі польскага школьніцтва. 18 студзеня 1916 года адчыніў у Гродне польскую школу. Член Гродзенскага аддзела. Летам 1919 года выкладаў на польскіх настаўніцкіх курсах у Гродне. У 1917 годзе садзейнічаў арганізацыі першай у Гродне польскай скаўцкай дружыны імя Стэфана Баторыя. А. Луцкевіч у дзённіку за студзень 1919 года адзначыў: «Ксёндз Грынкевіч сапраўдным палякам стаў і ўсю злосць сваю да беларусаў тлумачыць тым, што яны сацыялісты».
З 1920 года быў прэфектам Гродзенскай гарадской гімназіі імя А. Міцкевіча. Пад час існавання ў Гродне летам 1920 года савецкай улады хаваўся ад арышту. Пасля паўторнага заняцця горада польскім войскам у верасні 1920 года правёў разам з палявым капеланам першую службу ў мясцовым касцёле. Паводле «Komunikatu defenzywy» за красавік-май 1921 года, прэфект польскай гімназіі кс. Ф.Грынкевіч казаў дзецям, што «хаця часова яны павінны вучыцца па-польску, аднак яны з’яўляюцца беларусамі».
Адам Станкевіч у той час пісаў :
Прымаў удзел у выданні першага беларускага каталіцкага малітоўніка «Бог з намі». Пераклаў з лацінскай мовы на беларускую «Часіны Прачыстай Дзевы».
Пахаваны побач капліцы на старых каталіцкіх могілках побач з капліцай.
Знешняя палітыка Паўднёвага Судана
Рэспубліка Паўднёвы Судан абвясціла сваю незалежнасць 9 ліпеня 2011 года на падставе вынікаў рэферэндуму 9—16 студзеня 2011 года пра незалежнасць ад Судана, урад якога вітаў вынікі галасавання і заявіў, што плануе адкрыць пасольства ў Джубе адразу пасля распаду дзяржавы. Суседнія краіны, акрамя Чада і спачатку Эрытрэі, таксама віталі незалежнасць рэгіёна.
Некаторыя дзяржавы абвясцілі пра тое, што маюць намер прызнаць незалежнасць Паўднёвага Судана, задоўга да 9 ліпеня 2011 года. Шэраг дзяржаў прызнаў незалежнасць Паўднёвага Судана ўжо 8—9 ліпеня 2011 года, усяго ў першыя дні яго прызналі некалькі дзясяткаў краін, а некаторыя зрабілі гэта ці абвясцілі пра такі намер пазней.
Вялікабрытанія і шэраг іншых дзяржаў абвясцілі пра планы адкрыць пасольства ў Паўднёвым Судане.
Паўднёвы Судан мае спрэчныя тэрыторыі з Суданам (Раён Аб'ей і Раён Кафія-Кінгі) і Кеніяй (Трохвугольнік Ілемі).
Нігілізм
Нігілізм (ад лац. Nihil - нішто) — пазіцыя светапогляду, якая выяўляецца ў адмаўленні асэнсаванасці чалавечага існавання, значнасці агульнапрынятых маральных і культурных каштоўнасцей; непрызнанне любых аўтарытэтаў.
Нігілізм у даследаваннях псіхолагаў
Эрых Фром прапанаваў падыходзіць да нігілізму як да аднаго з механізмаў псіхалагічнай абароны. Ён лічыў, што цэнтральнай праблемай чалавека з'яўляецца ўнутрана уласцівае чалавечаму існаванню супярэчнасць паміж быццём «укінуты ў свет акрамя сваёй волі» і тым, што ён выходзіць за межы прыроды дзякуючы здольнасці ўсведамляць сябе, іншых, мінулае і будучае. Фром сцвярджае, што развіццё чалавека, яго асобы адбываецца ў рамках фарміравання двух асноўных тэндэнцый: імкнення да свабоды і імкнення да адчужэння. Развіццё чалавека ідзе па шляху павелічэння «свабоды», але не кожны чалавек можа адэкватна скарыстацца гэтым шляхам, выклікаючы шэраг негатыўных псіхічных перажыванняў і станаў, і гэта прыводзіць яго да адчужэнню. У выніку чалавек губляе сваю самость (або Я). Узнікае ахоўны механізм "уцёкаў ад свабоды", для якога характэрныя: мазахісцкія і садысцкія тэндэнцыі, дэструктывізм, імкненне чалавека разбурыць свет, каб той не разбурыў яго самога, нігілізм, аўтаматычны канфармізм.
Паняцце нігілізм таксама аналізаваў В. Райх. Ён пісаў пра тое, што цялесныя характарыстыкі (стрыманасць і напружанасць) і такія асаблівасці, як пастаянная ўсмешка, грэблівыя, іранічныя паводзіны, - гэта рэшткі вельмі моцных ахоўных механізмаў у мінулым, якія аддзяліліся ад сваіх зыходных сітуацый і ператварыліся ў пастаянныя рысы характару. Яны праяўляюцца як «неўроз характару», адной з прычын якога і ёсць дзеянне ахоўнага механізму-нігілізму. «Неўрозы характару» - гэта тып неўрозу, пры якім ахоўны канфлікт выяўляецца ў асобных рысах характару, спосабах паводзінаў, г.зн. у паталагічнай арганізацыі асобы ў цэлым.
Кліпер
Кліпер (ад clipper або klipper) — паруснае судна з развітым парусным узбраеннем і вострымі, рэжучымі ваду (clip) абводамі корпуса.
У 1833 годзе на ваду быў спушчаны вялікі трохмачтавы балтыморскі кліпер «Эн Мак-Кім». Ён і стаў непасрэдным папярэднікам класічных кліпераў. У 1835 годзе быў пабудаваны кліпер «Рэйнбоу», які паказаў нечуваную хуткасць, яго звычайна і завуць першым сапраўдным кліперам.
Пачынаючы з 1859 года рэгулярна праводзіліся гонкі чайных кліпераў. Самая славутая з іх адбылася ў 1866 годзе. 28 мая 1866 года з рэйду горада Фучжоу (Кітай) стартавалі 16 кліпераў. Пасля доўгага шляху, 5 верасня кліперы «Тайпінг» і «Арыэль» з розніцай у 20 хвілін адшвартаваліся ля прычальнай сценкі ў лонданскім порце. Гэта выклікала дужы шум у прэсе, і ўладальнікі «Тайпінга», атрымаўшы прэмію, падзялілі яе з уладальнікамі «Арыэля». А капітан «Тайпінга» падзяліў сваю прэмію з капітанам «Арыэля».
У 1872 годзе «Арыэль» падчас чарговай чайнай гонкі знік і аб яго лёсе, як і аб лёсе экіпажа нічога не вядома.
Самы вядомы ў свеце кліпер — Каці Сарк. «Каці Сарк» — адзіны, які захаваўся, прадстаўнік вялікай плеяды «ганчакоў акіяна». Па прапорцыях, канструкцыі і памерах судна амаль у дакладнасці адпавядае найдасканалейшаму кліперу «Фермапілы». Кліпер «Каці Сарк» пабудавалі ў 1869 годзе на шатландскай верфі «Лінтан энд Скот» па замове суднаўладальніка Джона Віліса.
З 1870 года «Каці Сарк» эксплуатавалася на чайнай лініі, але паказаныя вынікі ацэньваліся як сярэднія. Найвышэйшым дасягненнем стала трэцяе месца ў гонцы 1871 года, калі «Каці Сарк» прапусціла наперад толькі легендарных «ганчакоў» — «Тытанію» і «Фермапілы». Аднак, на ваўнянай лініі, канчатковай кропкай якой з'яўляліся парты Аўстраліі, «Каці Сарк» неаднаразова атрымлівала перамогі за кошт шырэйшых абводаў у кармавой частцы і меншай, як на той час, плошчы ветразяў, якія забяспечвалі перавага ў штармавых плаваннях наўкола мысу Горн. Традыцыйным часам прыходу ў Аўстралію для лепшых хадакоў лічыліся "сто дзён". Шлях "ваўняных кліпераў" быў паўтораны яхтсменам Ф. Чычэстарам на яхце "Джыпсі Мот IV" (1966—1967).
На сённяшні дзень «Каці Сарк» адзіны прадстаўнік класа чайных кліпераў, які захаваўся. У цяперашні час ён стаіць на вечнай стаянцы ў сухім доку ў Грынвічы (Вялікабрытанія).
Брытанскія экспедыцыйныя сілы (Першая сусветная вайна)
Тэрмін «Брытанскія экспедыцыйныя сілы» часта выкарыстоўваецца толькі ў адносінах да тых войскаў Вялікабрытаніі, якія прысутнічалі ў Францыі да канца Першай бітвы пры Іпры, якая завяршылася 22 лістапада 1914 года. Да канца 1914 года, пасля бітваў пры Монсе, Ле-Като, Эне і Іпры старая рэгулярная армія каралеўства была практычна цалкам знішчаная, хоць яе салдаты змаглі аказаць пэўную дапамогу французам і разам з імі спыніць наступленне германскай арміі. Альтэрнатыўнай канчатковай кропкай існавання БЭС з’яўляецца 26 снежня 1914 года, калі экспедыцыйныя сілы былі падзеленыя на 1-ю і 2-ю арміі (3-я, 4-я і 5-я арміі былі створаны ў сярэдзіне вайны). Тым не менш брытанскія войскі, якія ваявалі ў Францыі і Фландрыі, працягвалі называцца Брытанскімі экспедыцыйнымі сіламі на ўсім працягу Першай сусветнай вайны.
Імператар Германіі Вільгельм II, які надзвычай грэбліва ставіўся да БЭС, нібыта выдаў загад ад 19 жніўня 1914, дзе патрабаваў «бязлітасна вынішчыць... падступных англічан і зрушыць гэтую нікчэмную шайку генерала Фрэнча». У пасляваенныя гады ацалеўшыя ветэраны рэгулярнай арміі называлі сябе «пагарджанымі старымі». Зрэшты, ніякіх дакументальных пацверджанняў таго, што кайзер сапраўды аддаваў такі загад, не існуе.
Фарміраванне
Згодна з умовамі Сардэчнага пагаднення, у выпадку пачатку еўрапейскай вайны Вялікабрытанія была абавязаная адправіць на кантынент Брытанскі экспедыцыйны корпус, які складаўся б з шасці пяхотных дывізій і пяць кавалерыйскіх брыгад, якія павінны былі быць арганізаваны ў I корпус і II корпус. Аднак ужо ў кастрычніку 1914 года 7-я пяхотная дывізія прыбыла ў Францыю і склала аснову для фарміравання III корпуса. Агульная колькасць кавалерыі, тым часам, таксама ўзрасла да такіх маштабаў, што быў сфармаваны Кавалерыйскі корпус, які складаўся з трох дывізій. Да снежня 1914 года кантынгент БЭС быў пашыраны да такой ступені, што былі сфарміраваны 1-я і 2-я арміі.
Да канца 1914 года, пасля бітваў пры Монсе, Ле-Като, Эне і Іпры, старая рэгулярная брытанская армія панесла цяжкія страты і страціла асноўную частку свайго асабістага складу, але тым не менш змагла дапамагчы французам спыніць нямецкае наступленне.
Камандная структура
Экспедыцыйныя сілы знаходзіліся пад камандаваннем фельдмаршала Джона Фрэнча да снежня 1915, пасля чаго яго на гэтай пасадзе змяніў генерал Дуглас Хейг. Начальнікам Мабілізацыйнага штаба пры БЭС быў генерал Арчыбальд Мюрэй, які саступіў сваю пасаду ў студзені 1915 года генералу Уільяму Робертсану. Генерал-лейтэнант Лансэлот Кігел займаў пасаду начальніка штаба са снежня 1915 года і аж да падпісання перамір’я. Сфармаванымі ў пачатку вайны армейскімі карпусамі камандавалі Дуглас Хейг (I корпус) і Гарацыа Сміт-Дорыен (II корпус).
Новая армія Кітчэнера
Паколькі рэгулярная армія панесла ў першыя месяцы вайны цяжкія страты, іх давялося папаўняць за кошт фарміраванняў Тэрытарыяльных войскаў, а затым і за кошт добраахвотнікаў, якіх называлі «Новай арміяй Кітчэнера» (Kitchener's New Army). Да канца жніўня 1914 года было сфарміравана шэсць новых дывізій, а да сакавіка 1915 іх агульная колькасць узрасла да 29. Склад Тэрытарыяльных войскаў быў таксама пашыраны: у батальёнах фарміраваліся падраздзяленні другой і трэцяй ліній абароны, было таксама сфарміраваны восем новых дывізій, дадаткова да 14-і існуючых яшчэ ў мірны час. 3-я армія была сфарміравана ў ліпені 1915 пасля наплыву «добраахвотнікаў Кітчэнера». У 1916 годзе была ўтворана 4-я армія, а Рэзервовая армія была рэарганізавана ў 5-ю армію.
Рост колькасці кантынгенту БЭС падчас вайны
Першапачаткова ў БЭС уваходзілі 6 дывізій рэгулярнай і рэзервовай армій, аднак у ходзе вайны кантынгент брытанскіх войскаў значна вырас. За ўвесь час вайны ў БЭС прайшло службу 5 399 563 ваенаслужачых, пры гэтым максімальная адначасовая колькасць складала 2 046 901 чалавек.
1-я армія
1-я армія была сфарміравана 26 снежня 1914. Яе першым камандзірам быў Дуглас Хейг, які раней камандаваў I корпусам. Пасля таго, як Хейг прыняў камандаванне над БЭС ў 1915 годзе, новым камандуючым 1-ай арміі стаў генерал Генры Хорн. 1-я армія знаходзілася ў Францыі да самага канца вайны.
2-я армія
2-я армія была сфарміравана ў той жа дзень, што і 1-я: 26 снежня 1914 года. Першым яе камандуючым быў генерал Сміт-Дорыен, які раней стаяў на чале II корпуса. У маі 1915 года Сміт-Дорыен быў адхілены ад камандавання 2-й арміяй і яму на замену прыйшоў генерал Герберт Палмер. 2-я армія прымала ўдзел у баявых дзеяннях у Францыі (у прыватнасці на Іпры), пасля ― у Італіі ў перыяд з лістапада 1917 па сакавік 1918, затым ― зноў у Францыі.
3-я армія
3-я армія была сфарміравана ў ліпені 1915. Першым яе камандуючым быў генерал Эдмунд Аленбі, які раней камандаваў Кавалерыйскім корпусам і V корпусам. Пасля Бітвы пры Арасе ў маі 1917 года яго на гэтай пасадзе змяніў генерал Джуліян Бінг.
4-я армія
4-я армія была сфарміравана ў лютым 1916 года пад камандаваннем генерала Генры Роўлінсана. Адносна яе парадкавага нумара існуе пэўная блытаніна: пасля таго, як 2-я армія была накіраваная ў Італію ў канцы 1917 года, 4-я армія была перайменавана ў 2-ю армію, як раз у той час, калі Роўлінсан камандаваў войскамі пры Іпры. Пасля вяртання генерала Пламера з Італіі Роўлінсан некаторы час займаў пасаду пастаяннага ваеннага прадстаўніка пры Вярхоўным Ваенным Савеце ў Версалі, але ўжо ў пачатку красавіка 1918 года ён прыняў пад сваё камандаванне рэшткі войскаў 5-й арміі генерала Гофа, якая незадоўга да гэтага была разгромлена. Яе ж тады і перайменавалі ў 4-ю армію.
5-я армія
5-я армія, або Рэзервовая армія, была сфарміравана ў маі 1916 года і паступіла пад камандаванне генерала Хьюберта Гофа. Першапачаткова ёй было прысвоена назва «Рэзервовая армія», у кастрычніку 1916 года яна была перайменаваная ў 5-ю армію. Была практычна цалкам знішчаная падчас нямецкага наступлення ў сакавіку 1918 года. Зноўку была сфармаваная ў маі 1918 года, пасля чаго камандуючым стаў генерал Уільям Бідвуд.
1914
Брытанская армія ўпершыню прыступіла да баявых дзеянняў падчас бітвы пры Монсе 23 жніўня 1914 года, якая была часткай Пагранічнай бітвы. Масіраваны ружэйны агонь прафесійных брытанскіх салдат наносіў цяжкія страты немцам, якія прасоўваліся па мясцовасці, пазбаўленай пакрыцця. Брытанцы стрымлівалі наступ да самага вечара, пасля чаго былі вымушаныя адступіць да другой лініі абароны. Адразу пасля гэтага рушыла ўслед бітва пры Ле-Като, у якой брытанцы атрымалі перамогу. Яна дазволіла брытанскім войскам адступаць на працягу пяці дзён, не выпрабоўваючы ціску з боку праціўніка.
Адступленне саюзнікаў спынілася ля ракі Марна, дзе іх войскі падрыхтаваліся стаяць на смерць, каб абараніць Парыж. Пасля гэтага рушыла ўслед Першая бітве на Марне, якая ішла з 5 па 10 верасня 1914 года. Яна ж і стала важным паваротным момантам вайны: немцы не маглі больш разлічваць на хуткую перамогу .13 верасня адбылася Першая бітва на Эне, якая адзначыла пераход да пазіцыйнай вайны. Затым на працягу трох тыдняў пасля пачатку пазіцыйнай вайны кожны з супрацьлеглых бакоў адмовіўся ад тактыкі франтальных нападаў і пачаў рабіць спробы акружыць адзін аднаго з фланга. Гэты перыяд стаў вядомы як Бег да мора: немцы імкнуліся перакуліць левы фланг саюзнікаў, саюзнікі спрабавалі зрабіць тое ж самае з правым флангам нямецкай арміі. Да канца першай бітвы пры Іпры па абодва бакі фронту пачалі ўзводзіцца ўмацаванні: пазіцыйная вайна змяніла манеўраную вайну. Бесперапынныя траншэі Заходняга фронту цяпер расцягваліся на 640 кіламетраў ад Паўночнага мора да Альпаў. Брытанская армія займала толькі невялікі ўчастак гэтага велічэзнага фронту: а менавіта, на поўнач ад даваеннай бельгійскай мяжы да ракі Сома ў Францыі, даўжыней у 32 кіламетры ў 1914 годзе, які затым узрос да больш чым 190 кіламетраў у 1918 годзе.
1915
У канцы 1914 года, а таксама ў 1915 годзе БЭС ўдзельнічалі ў шэрагу сутыкненняў пры Іпры. Затым, у верасні 1915 года, шэсць дывізій прынялі ўдзел у бітве пры Лаосе, якая характэрная тым, што ў ёй брытанцы ўпершыню ўжылі атрутны газ.
1916
У 1916 годзе БЭС перадыслакуюцца ў Пікардыю. Тут яны прымаюць актыўны ўдзел бітве на Соме. Саюзныя войскі распачалі спробу прарваць нямецкія лініі на 40-кіламетровым участку фронту на поўнач і поўдзень ад ракі Сома ў паўночнай Францыі. У першы дзень бітвы на Соме БЭС нясуць страты ў 59 тысяч чалавек. Пасля вайны канчатковы падлік страт выявіў 419 654 забітых, параненых і ўзятых у палон з боку Вялікабрытаніі, а таксама 204 253 ― з боку Францыі. З агульнай колькасці страт, які склаў 623 907 чалавек, 146 431 былі альбо забітыя ці прапалі без вестак.
1917
У 1917 годзе БЭС змагаліся ў Па-дэ-Кале падчас бітвы пры Арасе. Затым яны былі сканцэнтраваны ў Бельгіі падчас бітве пры Месэне і бітве пры Пашэндэйле, канец года зноў сустрэўшы ў Па-дэ-Кале, прыняўшы ўдзел бітве пры Камбрэ.
1918
Вясной 1918 года БЭС абаранялі свае пазіцыі ў Фландрыі і на Соме падчас нямецкага Вясновага наступлення. У другой бітве на Соме брытанскія сілы ўдзельнічалі ў контрнаступленні, з якога пачалося ўсеагульнае Стодзённае наступленне, якое прывяло да канчатковага разгрому нямецкай арміі на Заходнім фронце пасля прарыву лініі Гіндэнбурга ў бітве пры Канале дзю Норд пры ўдзеле 1-ай і 3-яй армій.
Дамініёны Брытанскай імперыі
Дамініёны Брытанскай імперыі адгукнуліся на заклік Вялікабрытаніі да вайны. На Заходнім фронце змагаліся буйныя вайсковыя злучэнні Брытанскай Індыйскай арміі, Канадскай арміі, Узброеных сіл Аўстраліі, Арміі Новай Зеландыі і Паўднёва-Афрыканскай Арміі. У БЭС таксама была інтэграваная асноўная частка войскаў Партугальскай арміі, якія ваявалі на Заходнім фронце.
Вынікі
Брытанская армія ў часы Першай сусветнай вайны была самай вялікай ваеннай сілай, якую Вялікабрытанія калі-небудзь выстаўляла да гэтага моманту. На Заходнім фронце брытанскі экспедыцыйны корпус скончыў вайну як самая моцная армія: яна была больш вопытнай і шматлікай, чым армія Злучаных Штатаў, і мела лепшы баявы дух, чым Французская армія.
Кошт перамогі, аднак, быў высокім. Афіцыйныя «канчатковыя і выпраўленыя» дадзеныя аб стратах брытанскай арміі, уключаючы тэрытарыяльныя сілы, былі апублікаваныя 10 сакавіка 1921 года. Страты за перыяд з 4 жніўня 1914 года па 30 верасня 1919 года  ўключаюць 573 507 «загінулі ў баі, памерлых ад ран і памерлых па іншых прычынах» і 254 176 зніклых без вестак (за вылікам 154 308 вызваленых палонных), што ў агульнай складанасці складае 673 375 загінулых і зніклых без вестак. Дадзеныя аб стратах таксама паказвалі, што ўсяго было 1 643 469 параненых.
IC 3377
IC 3377 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чырвонасцяжная вуліца (Брэст)
Вуліца Чырвонасцяжная (гістарычная назва: Пугачоўская) — вуліца ў цэнтральнай частцы г.Брэста. Узнікла ў 1929 годзе пасля далучэння ў гарадскую мяжу прадмесця Шпановічы. Працягласць — 680 м, ад праспекта Машэрава да вуліцы Шаўчэнкі. У даваенны перыяд мела працяг цераз разбураны ў Вялікую Айчынную вайну Сувораўскі мост за левы бераг ракі Мухавец. Старая 1-павярховая забудова захавалася толькі на паўднёвым участку. У канцы 1970-х-пачатку 1980-х гадоў рэканструяваная. Пажарная частка.
Гарышкіўка
Гарышкіўка (Гори́шківка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
Турызм
Турызм — часовыя выезды (падарожжы) людзей у іншую краіну ці мясцовасць, адрозную ад месца пастаяннага жыхарства на тэрмін ад 24 гадзін да 6 месяцаў на працягу аднаго каляндарнага года або з здзяйсненнем не менш за адзін начлег у забаўляльных, аздараўленчых, спартыўных, гасцявых, пазнавальных, рэлігійных і іншых мэтах без заняткі дзейнасцю, якая аплачваецца з мясцовай крыніцы. Чалавека, які ажыццяўляе такое падарожжа, мянуюць турыстам.
Навуковым даследаваннем тэорыі і практыкі турызму займаецца турызмалогія.
Мірта
Мірта (Mirto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1073 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 119 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 98070. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жалабы (Тамашпільскі раён)
Жалабы (Жолоби) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
Слівенская вобласць
Слівенская вобласць — вобласць, з'яўляецца адной з 28 абласцей Балгарыі. Код транспартных сродкаў СН. Вобласць займае плошчу 3 544 км² і мае насельніцтва 218 474 тыс. жыхароў.
Абшчына Коцел
Мокран, Барынцы, Братан, Градзец, Дыбова, Жэраўна, Катуніщы, Кіпілава, Коцел, Малка село, Медвен, Нейкава, Арлова, Остра магіла, Пыдарэва, Седларова, Сокаларцы, Стрэльцы, ТычаТыча, Тапузева, Філарэтава, Ябланава
Абшчына Нова Загора
Азера, Аленова, Асеновец, Баня, Богданава, Брастава, Бял кладзенец, Графітіві, Дзядовы, Загорцы, Каменава, Каранава, Каньёва, Картэн, Крыва круша, Любенец, Любенава махала, Млекарова, Научэне, Нова Загора, Новаселец, Омарчова, Пет магілы, Пітава, Польска Пыдарова, Прохарава, Радзёва, Радзецкі, Сокал, Стоіл вайвода, Сыбрана, Сідыева, Сідыйска поле, Цэніно
Абшчына Слівен
Бікава, Бінкас, Блацец, Бажоўцы, Бозаджыі, Бяла, Выглен, Гаўраілава, Гергевец, Глуфішава, Глушнік, Галяма Чачовены, Горна Александрава, Градска, Драгоданава, Жалю вайвода, Зайчары, Златы вайвода, Ізграў, Ічэра, Каляянава, Камен, Кермен, Кавачыце, Крушары, Малка Чачовены, Мечкарова, Младова, Мікалаева, Новачова, Панаратоўцы, Ракава, Самуілава, Селімінава, Скабелева, Слівен, Сатыра, Срадорэк, Стара рака, Стара село, Струпец, Тапалчане, Трапоклава, Чынтулава, Чакоба
Абшчына Твырдзіца
Блізнец, Бораў дол, Бяла паланка, Жылт браг, Арызары, Сборышча, Сырцава, Твырдзіца, Чарвенакова, Шывачова
Малпы
Падзяляюцца на 2 групы (каля 140 відаў): шыраканосыя малпы і вузканосыя малпы, або малпы Старога Свету. Вузканосых малпаў 3 сямействы: ніжэйшыя вузканосыя — мартышкі, вышэйшыя вузканосыя — чапавекападобныя малпы і людзі — гамініды.
Пашыраны ў Еўропе (1 від), Паўднёвай Азіі, Цэнтральнай Амерыцы, Паўднёвай Амерыцы, Афрыцы. Жывуць пераважна ў лясах і гарах тропікаў. Большасць відаў вядзе стадны спосаб жыцця, пераважна дрэвавы (акрамя гелад, маготаў, павіянаў). У Чырвонай кнізе МСАП — каля 60 відаў.
Ад даўжыні 15 см і масы каля 70 г (ігрунка карлікавая) да 2 м і 300 кг (гарыла). Валасяное покрыва развітое (акрамя твару і вушных ракавін), развітая мімічная мускулатура. Будова мозга складаная, кара са шматлікімі звілінамі і барознамі. У вузканосых малпаў ноздры скіраваны ўніз. Вялікі палец кісці ў іх проціпастаўлены астатнім пальцам; маюць пазногці.
Усёедныя.
Нараджаюць 1 дзіцяня (у ігрунак — 2—3).
Малпы паходзяць з палеацэну і эацэну (60—25 млн. гадоў назад) ад выкапнёвых даўгапятаў Еўропы і Паўночнай Амерыкі.
У новай сістэматыцы сапраўдных малп вылучаюць у інфраатрад малпападобныя і аб'ядноўваюць з даўгапятамі ў падатрад суханосых прыматаў (Haplorhini), а астатніх — у атрад макраносых прыматаў (Strepsirrhini)
Партызанская брыгада імя М. А. Шчорса (А. П. Байкоў)
Гісторыя
У маі — жніўні 1943 года партызаны правялі больш за 20 дыверсій на чыгуначных участках Гомель — Калінкавічы, Гомель — Жлобін. У жніўні і верасні 1943 года падарвалі больш за 310 рэек, 5 мастоў. Вясной і летам 1943 года разграмілі 7 паліцэйскіх участкаў, 2 валасныя ўправы, больш за 20 складоў, 16 прадпрыемстваў, якія забяспечвалі патрэбы немцаў.
Памяць
У 1968 годзе каля вёскі Смычок Буда-Кашалёўскага раёна ў гонар брыгады пастаўлена стэла.
Калынка
Калынка (Кали́нка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
Рэлігія ў Паўднёвым Судане
Рэлігія ў Паўднёвым Судане — сукупнасць рэлігійных вераванняў, уласцівых народам Паўднёвага Судана.
Большасць насельніцтва Паўднёвага Судана вызнае або хрысціянства, або традыцыйныя афрыканскія анімістычныя рэлігіі, што ў пэўнай меры прывяло да сутыкнення з мусульманскай Поўначчу.
У паўднёвай частцы краіны пераважаюць як паганскія, так і хрысціянскія уплывы, адлюстраваныя ў жыцці мясцовага насельніцтва, хоць іслам таксама вызнаецца невялікай колькасцю насельніцтва.
Каталіцызм
Колькасць каталікоў у Паўднёвым Судане складае каля 1 мільёна 700 тысяч чалавек (каля 22 % ад агульнай колькасці насельніцтва). Большасць тых, хто прытрымліваюцца каталіцызму, пражываюць у паўднёвых штатах Усходняя Экваторыя, Цэнтральная Экваторыя і Заходняя Экваторыя, дзе каталікі складаюць значную большасць. Найменшая колькасць каталікоў пражывае ў штаце Верхні Ніл (45 000 чалавек пры агульным насельніцтве 2 мільёна 750 тысяч чалавек).
Іслам
Распаўсюджаны ў суседнім Судане іслам, на тэрыторыі Паўднёвага Судана не мае такога ўплыву. Іслам вызнаецца ў этнічных групах масаліт, Дага і Берці.
Ліпаўка (Сыракоранскае сельскае паселішча)
Ліпаўка (Липовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Ліпаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Джордж Ванкувер
Джордж Ванкувер (George Vancouver; (па некаторых даных — 1758), Кінгс-Лін — май 1798, Рычманд-апан-Тэмз) — англійскі мараплавец і даследчык.
Ва ўзросце 14 ці 15 год уладкаваўся ў англійскі ваенны флот на карабель капітана Джэймса Кука, прыняў удзел у другім (1772—1775) і трэцім (1776—1780) кругасветных падарожжах знакамітага мараплаўца. Удзельнічаў у апошняй высадцы Кука на Гавайскія астравы.
У 1791 годзе быў прызначаны начальнікам вялікай марской экспедыцыі на барк «Дыскаверы», які праводзіў картаграфічныя і даследчыя працы ў Ціхім акіяне. Пад камандаваннем Ванкувера былі даследаваны заходні бераг Паўднёвай Амерыкі, Сандвічавы астравы, але найбольш прыкметныя яго даследаванні ціхаакіанскага ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі і на суседніх астравах паміж 39° і 51° паўночнай шыраты на месцы сучасных штатаў Каліфорнія (паўночная частка), Арэгон і Вашынгтон, а таксама паўднёвай часткі канадскай правінцыі Брытанская Калумбія.
У 1792 годзе Джордж Ванкувер даследаваў узбярэжжа ад мыса Мендасіна (39°20’ з.ш.) да праліва Хуан-дэ-Фука (48°30’ з.ш.), а таксама пабываў у вусце невядомай еўрапейцам да таго часу вялікай ракі (сучасная рака Калумбія). Пазней ён падрабязна картаграфаваў востраў, названы пазней яго імем.
Валерый Георгіевіч Газаеў
Валерый Георгіевіч Газаеў (Гæззаты Валерæ,, Арджанікідзэ (цяпер — Уладзікаўказ)) — савецкі нападнік і расійскі футбольный трэнер. Майстар спорту міжнароднага класа. Заслужаны трэнер Расіі.
Джордж Ванкувер
Пасля смерці Джорджа Ванкувера ў 1798 годзе гэта справаздача была істотна дапоўнены лейтэнантам Пітэрам П'юджэтам.
Валерый Георгіевіч Газаеў
Біяграфія
Скончыў школу № 15 Уладзікаўказа Асяцінскай АССР.
Джордж Ванкувер
Імем Джорджа Ванкувера названы гарады ў Канадзе і ЗША, а таксама вялікі востраў каля заходняга ўзбярэжжа Канады.
Валерый Георгіевіч Газаеў
Біяграфія
Выхаванец футбольнай школы «Спартак» (Арджанікідзэ). Першы трэнер — Муса Данілавіч Цалікаў.
Гуляў у камандах «Спартак» (Арджанікідзэ). (1970—1973, 1975), СКА (Растоў-на-Доне) (1974), «Лакаматыў» (Масква) (1976—1978), «Дынама» (Масква) (1979—1985), «Дынама» (Тбілісі) (1986).
Трэнер школы «Дынама» (Масква) (1986—1987). Галоўны трэнер уладзікаўказскіх «Спартака» і «Аланіі» (1989—1991, 1994—1999, 2012—2013), маскоўскага «Дынама» (1991—1993, 1999—2001). Галоўны трэнер моладзевай зборнай Расіі (2001—2002). Галоўны трэнер зборнай Расіі (2002—2003). Галоўны трэнер ЦСКА Масква (2001—2003, 2004—2008).
Касяніўка (Тамашпільскі раён)
Касяніўка (Касяні́вка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
IC 3378
IC 3378 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мамкіна
Мамкіна (Мамкино) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мамкіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Кыслыцкэ
Кыслыцкэ (Кисли́цьке) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
Гадзяцкі раён
Гадзяцкі раён (Гадяцький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гадзяч (Гадяч).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 54008 чалавек, плошча — 1595 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 27 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 94 сяла.
Спіс жонак губернатараў Гродзенскай губерні
Гэта няпоўны спіс жонак губернатараў Гродзенскай губерні.
Губернатарская жонка не мела афіцыйнай службовай пасады, але звычайна прымала дастаткова актыўны самастойны ўдзел у грамадскім жыцці і ўплывала на розныя яго аспекты. Яна задавала моду, займалася дабрачыннасцю, узначальвала гурткі, камітэты і іншыя грамадскія аб’яднанні гарадскіх жанчын.
БКМ-845
БКМ-845 — трамвай вытворчасці беларускага завода «Белкамунмаш» для Казані на аснове трамвая АКСМ-843. Трамвай двухбаковы. Прызначаны для эксплуатацыі на трамвайных лініях з шырынёй каляіны 1524 мм. Вагон з дзвюма маторнымі і адной падтрымліваючай цялежкамі і электроннай сістэмай кіравання на IGBT-модулях цягавымі электрарухавікамі пераменнага току выпускаецца толькі ў двухбаковай мадыфікацыі.
Прэмія Доблаўга
Прэмія Доблаўга (Doblougska priset, Doblougprisen) — літаратурная прэмія за шведскую і нарвежскую мастацкую літаратуру. Прыз названы ў гонар нарвежскага бізнесмена і мецэната Біргера Доблаўга (1881 — 1944) паводле яго завяшчання. Прэмія Доблаўга штогод уручаецца Шведскай акадэміяй шведам і нарвежцам з 1951 года. Прэмія першапачаткова ўручалася аднаму шведскаму пісьменніку і аднаму нарвежскаму пісьменніку, а з 1985 года ўручаецца двум шведам і двум нарвежцам.
Кустода
Кустода — слова, размешчанае на ніжнім полі старонкі, якое дублюе першае слова на наступнай. Выкарыстоўвалася ў старых кнігах для таго, каб дапамагчы  размясціць старонкі і  ў правільным парадку.
Аб іншай функцыі кустоды пісаў  у даведніку «Правільная кампазіцыя» (Correct Composition; 1901) : Больш за тры стагоддзі друкары змяшчалі на ніжнім поле кожнай старонкі першае слова або першы склад наступнага. Кустода павінна была дапамагаць чытачу, робячы больш зразумелай сувязь паміж двума старонкамі; але цяпер кустоды не выкарыстоўваюцца, і вяртаць іх ніхто не патрабуе. Калонтытулы ў сучасных даведніках і слоўніках падобныя з кустодай і, верагодна, вядуць ад яе сваё паходжанне, але выконваюць іншую ролю: палягчаюць пошук слова ў кнізе.
Міхаіл Парфёнавіч Барашкаў
Міхаіл Парфёнавіч Барашкаў (, в. Бель 3, цяпер злілася з в. Бель 1, Крычаўскі раён — ) — беларускі савецкі журналіст.
Біяграфія
Вучыўся ў Камуністычным інстытуце журналістыкі ў Мінску (1930-1933). Рэдагаваў раённыя газеты — чавускую «Калгасны сцяг» і дубровенскую «За сацыялістычнае будаўніцтва», з 29 студзеня 1939 г. — рэспубліканскую маладзёжную газету «Чырвоная змена». У гады Вялікай Айчыннай вайны палітработнік на Калінінскім фронце, на падпольнай працы на Віцебшчыне, са студзеня 1943 года рэдактар падпольнай газеты «Звязда», член рэдкалегіі газеты «Чырвоная змена» (абедзве газеты выпускаліся ў зоне Мінскага партызанскага злучэння).
Моё-Алькантара
Моё-Алькантара (Mojo Alcantara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 830 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 101 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 98030. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іосіф Абручнік.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Данюшава)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — каталіцкі храм у в. Данюшава Смаргонскага раёна, стаіць на заходняй ускраіне вёскі, на правым беразе ракі Вілія. Помнік архітэктуры эклектычнага стылю. Дзейнічае.
Гісторыя
Старажытны касцёл да канца XVII ст. не захаваўся і на мяжы стагоддзяў набажэнствы адбываліся ў «шопе». У 1809 годзе на сродкі Марціна Кліманскага на ранейшым месцы быў пабудаваны новы драўляны касцёл у даволі эклектычным стылі: з рысамі барока і класіцызму. З гэтага часу Данюшава стала самастойнай парафіяй, асвяціў касцёл пад гістарычным тытулам завілейскі дзекан кс. Антоній Багіленьскі. Плябанія тут паўстала толькі ў 1820. Дагэтуль парафію абслугоўвалі бернардыны з Беніцы, якія таксама выкладалі ў парафіяльнай школцы.
На фундаменце левай калоны галоўнага фасада касцёла выбіта дата — 1902 г. У гэтым годзе скончылася рэканструкцыя святыні, распачатая ў 1899. У тыя гады дабудавалі апсіду з сакрыстыямі, над галоўным фасадам узнесліся 2 чацверыковыя двух’ярусныя вежы-званіцы пад шатровымі дахамі, аконныя праёмы набылі спічастую форму, а касцёлу былі нададзены таксама іншыя рысы неаготыкі.
Перад уваходам на касцёльную тэрыторыю ў I Сусветную вайну германскія войскі ў гонар «паспяховай пераправы нямецкай кавалерыі праз Вілію ў гэтым месцы ў 1915 г.» паставілі мемарыяльную каплічку ў выглядзе бутавай піраміды, якую з 2000-х гг. завяршае фігура Панны Марыі. Падчас I Сусветнай вайны немцы разабралі званіцу і з яе цэглы выклалі грубкі ў касцёле, які прыстасавалі пад шпіталь. Старажытны звон знялі і адправілі ў Берлін — як асаблівую каштоўнасць. Ён быў вернуты толькі ў сярэдзіне 1920-х гг.
У пасляваенны час савецкія ўлады зачынілі касцёл. Касцёльнае начынне выкінулі на вуліцу, каштоўныя рэчы адаслалі ў Смаргонь, а астатнее спалілі. Данюшаўцам тады ўдалося выратаваць абраз Маці Божай (без шатаў), срэбнага голуба і ягнятка, якое і сёння стаіць над алтаром. Будынак касцёла быў прыстасаваны пад збожжасховішча, сцены святыні «абраслі» гаспадарчымі дабудовамі. У 1970-я гады будынак аб’яўлены помнікам архітэктуры. Пры канцы 1980-х гг. яго вярнулі католікам. Два гады працягвалася рэстаўрацыя, і цяпер храм дзейнічае.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане, дзвюхвежавы зальны храм з прамавугольнай апсідай з дзвюма сакрыстыямі. Галоўны ўваход вырашаны ў выглядзе чатырохкалоннага дарычнага порціка, трохвугольны франтон якога ўпрыгожаны завяршэннем у стылі барока.
Інтэр’ер перакрыты плоскай падшыўной столлю з дэкаратыўнымі разеткамі, больш вузкі прэсбітэрый — корабавым скляпеннем. У касцёле 3 алтары: галоўны — Найсвяцейшай Тройцы (вялікі абраз змешчаны ў цэнтры чатырохкалоннай кампазіцыі, у інтэркалумніі выявы ўкленчыўшых анёлаў), левы бакавы з фігурай Пана Езуса, правы — з фігурай Маці Божай. Над уваходам размешчаны хоры на 4 слупах. Пад касцёлам знаходзіцца крыпта з уваходам з вуліцы.
Тэрыторыя храма абгароджана бутавым мурам з аднапралётнай брамай. Злева ад касцёла знаходзіцца грувасткі бутавы аднапавярховы будынак пад чатырохсхільным дахам пабудаваны як званіца над косніцай. Справа ўсталявана каркасная званіца, а касцёльныя вежы абшыты бляхаю.
Microsoft Office
Microsoft Office — гэта офісны пакет праграм, створаных карпарацыяй Microsoft для аперацыйных сістэм Microsoft Windows, Windows Phone, Android, OS X, iOS. У склад гэтага пакета ўваходзіць праграмнае забеспячэнне для працы з рознымі тыпамі дакументаў: тэкстамі, электроннымі табліцамі, базамі даных і інш. Microsoft Office з’яўляецца серверам OLE-аб’ектаў і яго функцыі могуць выкарыстоўвацца іншымі праграмамі, а таксама самімі праграмамі Microsoft Office. Падтрымлівае скрыпты і макрасы, напісаныя на VBA.
Склад Microsoft Office
Microsoft Office пастаўляецца ў некалькіх рэдакцыях. Адрозненні рэдакцый заключаюцца ў складзе пакета і кошце. Найбольш поўная з рэдакцый змяшчае: Раней у Microsoft Office ўваходзіла праграма Microsoft FrontPage (праграма для стварэння сайтаў), аднак Microsoft прыняла рашэнне выключыць гэтую праграму з Office і спыніць яе распрацоўку. У Microsoft Office 2007 праграма FrontPage была заменена на Microsoft SharePoint Designer.
Версіі прадукту і іх падтрымка
Таксама: Продажы Office 2003 і Office 2007 спыненыя 11 студзеня 2010 года ў выніку патэнтнага разбору з кампаніяй i4i.
У пачатку 2012 года было пачата тэсціраванне папярэдняй тэхнічнай версіі Office 2013. Пазней у Інтэрнэце з’явіліся скрыншоты і відэа гэтай версіі Office. Як і меркавалася, яна ўключана ў склад Windows RT.
Для Office 2007 і наступных версій MS Office — працягласць базавай падтрымкі 5 гадоў пасля выпуску прадукту або 2 гады пасля выпуску наступнай версіі прадукту (што наступіць пазней), пашыраная падтрымка будзе даступная на працягу 5 гадоў пасля заканчэння тэрміну базавай падтрымкі.
Ліцэнзаванне
У дадатак да падтрымкі рознічных продажаў Microsoft прапануе «Home Use Program» (HUP), якая прадастаўляе супрацоўнікам арганізацыі-ўдзельніка доступ да хатняга выкарыстання прадуктаў Microsoft Office.
The College Dropout
The College Dropout — дэбютны альбом амерыканскага рэпера і прадзюсара Канье Уэста, рэліз якога адбыўся 10 лютага 2004 года. Ён быў намінаваны на Грэмі ў катэгорыі "Альбом года" і перамог у намінацыях: "Лепшы рэп альбом" і "Лепшая рэп песня" за сінгл "Jesus Walks" у 2005 годзе. Часопіс Rolling Stone назваў яго альбомам года, у часопісе Spin ён заняў першае месца ў рэйтынгу "40 лепшых альбомаў года". Акрамя таго, альбом атрымаў на рэдкасць высокую адзнаку ад часопіса The Source — чатыры з паловай мікрафона. Усе песні з альбома былі спрадусаваныя самім Канье Уэстам.
Кета (возера)
Кета́, Хіта (Кета́, Хита ) — возера ў Краснаярскім краі Расіі, на плато Путарана, у басейне ракі Пясіна, за 80 км ад горада Нарыльск.
Плошча паверхні возера 452 км². Даўжыня 94 км, шырыня да 13 км. Даўжыня берагавой лініі 235 км. Найбольшая глыбіня 180 м. Аб’ём вады каля 36 км³. Плошча вадазбору 2990 км². Жыўленне возера снегавое і дажджавое. Упадаюць рэкі Амдундакта, Дапту, Адынджапкі, Такінда, Эўкіт і інш. Сцёк па рацэ Рыбная (прыток ракі Нарыльская). Возера пакрытае лёдам з кастрычніка па ліпень. Катлавіна выцягнутай формы. Берагі стромкія.
Возера багатае рыбай. Водзяцца галец азёрны, палія азёрная, галец Драгіна (Salvelinus drjagini), сіг, харыус, рапушка, пелядзь, мянтуз, шчупак, акунь, падкаменшчык сібірскі, гальян і іншыя віды.
Нэтрэбіўка
Нэтрэбіўка (Нетребі́вка) — вёска ў Тамашпільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тамашпільскай пасялковой абшчыны.
Культура Паўднёвага Судана
Культура Паўднёвага Судана ахоплівае рэлігію, мовы, этнасы, традыцыі харчавання народаў Паўднёвага Судана.
Этнасы
Асноўную групу насельніцтва складаюць прадстаўнікі нілоцкіх народаў, найбольш шматлікімі з якіх з'яўляюцца дзінка, нуэр, азандэ, бары і шылук.
Мова
Афіцыйнай мовай краіны з'яўляецца англійская, хоць большая частка насельніцтва яе не ведае і мовай міжнацыянальных зносін працягвае заставацца арабская. Большасць жыхароў Паўднёвага Судана гаворыць на мностве адамава-убангійскіх, нілоцкіх, нубійскіх, цэнтральнасуданскіх і іншых моў і гаворак, найбуйнейшай з якіх з'яўляецца мова дзінка.
Рэлігія
Большасць насельніцтва Паўднёвага Судана вызнае або хрысціянства, або традыцыйныя афрыканскія анімістычныя рэлігіі, што падчас канфлікту прывяло да сутыкнення з мусульманскай Поўначчу. У паўднёвай частцы краіны пераважаюць як паганскія, так і хрысціянскія ўплывы, адлюстраваныя ў жыцці мясцовага насельніцтва, хоць іслам таксама вызнаецца невялікай колькасцю насельніцтва.
Маюцца англіканскія прыходы.
Гелдэрланд
Гелдэрланд (Gelderland) — правінцыя на ўсходзе Нідэрландаў. Сталіца — Арнэм, найбуйны горад — Неймеген. Насельніцтва 1,971 млн чалавек (4-е месца сярод правінцый; дадзеныя 2005 г.).
IC 3379
IC 3379 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карманьёла
Карман'ёла (Carmagnola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 27567 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 286 чал./км². Займае плошчу 96 км². Паштовы індэкс — 10022. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Immacolata Concezione.