cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касмічная эрозія
Касмічная эрозія астэроідаў
Роберт Джэдык (Robert Jedicke) і яго даследчая група з Інстытута астраноміі Гавайскага ўніверсітэту упершыню даказалі змяненне колеру астэроідаў у залежнасці ад узросту іх паверхні. На выснове гэтага назірання Дэвид Несворны (David Nesvorny) ў Паўднёва-заходнім навукова-даследчым інстытуце Боўлдэра ўжыў некалькі спосабаў вызначэння ўзросту астэроідаў. Дакладныя звесткі аб колеры больш чым 100 тысяч астэроідаў былі атрыманыя і ўнесены ў каталог Зелко Івежычам (Zeljko Ivezic) з Вашынгтонскага ўніверсітэту і Марыа Джурыкам (Mario Juric) из Прынстанскага ўніверсітэту, у працэсе рэалізацыі праграмы Слоанаўскага лічбавага агляду неба.
Гэтыя даследванні дапамаглі рашыць даўнюю праблему ў адрозненні колера паміж метэарытамі (звычайнымі хандрытамі) і астэроідамі, аскепкамі якіх яны меркавана з'яўляліся. Хандрыты як маладыя ўтварэнні маюць сіняваты колер, а астэроіды — пераважна чырванаваты. Сіневатыя вобласці на астэроідах зараз тлумачацца «астэроідатрусамі» і аднояна нядаўнімі ўдарамі метэарытаў, якія агаляюць свежыя пласты глебы.
Марыя Адэльбарг
Марыя Адэльбарг (швед. Maria Adelborg, поўнае імя Maria Eleonora Amalia Adelborg;  — ) — шведская мастачка па тэкстылю.
Унесла значны ўклад у шведскае тэкстыльнае мастацтва, выконвала дэкаратыўныя ўпрыгажэнні для царкоўных і свецкіх мэтаў у сярэднявечным і старажытным скандынаўскім стылі.
Біяграфія
Нарадзілася 6 снежня 1849 года ў Карлскруне ў сям’і ваеннага і мастака Брора Адэльбарга і яго жонкі Хедвіг Катарыны (Hedvig Catharina, 1820—1903); сёстры Атылія Адэльбарг і Гертруда Адэльбарг.
З 1886 па 1899 год Марыя працавала ў Стакгольме ў краме з назвай «Шведская мастацкая выстава» у Сельмы Гёбель, а ў 1900—1907 гадах працавала ў асацыяцыі Сяброў рукадзелля (Handarbetets vänner). У 1889 годзе здзейсніла навучальныя паездкі ў Нідэрланды і Францыю, у 1895 годзе — у Англію.
Сярод яе выбітных прац — дыван у капліцы Біргіта ў Рыме і казулы для стакгольмскай царквы Сафіі. У 1894 годзе за свае працы была ўдастоена прыза Сафі Адлерспарэ.
У 1907 годзе Марыя Адэльбарг сышла з асацыяцыі Сяброў рукадзелля і разам са сваімі сёстрамі жыла ў Гагнефе, дзе памёрла 23 красавіка 1940 гады.
Крыж Эйнштэйна
Крыж Эйнштэйна ці Q2237+030 ці QSO 2237+0305 — гравітацыйна лінзаваная выява квазара, які змяшчаецца па восі зроку за галактыкай ZW 2237+030. Гэта пачацвяроная выява стварае амаль дасканалы крыж з галактыкай-лінзай у цэнтры, таму яго назвалі Крыж Эйнштэйна, у гонар стваральніка Агульнай тэорыі адноснасці, якая дазволіла прадказаць і патлумачыць з’яву гравітацыйных лінз.
Папараць-кветка (тэлеспектакль)
«Папараць-кветка» — тэлеспектакль, пастаўлены ў 1981 годзе на Беларускім тэлебачанні. У спектаклі выкарыстаныя некаторыя вобразы паэмы Янкі Купалы «Курган». Пастаноўка спектаклю была прымеркавана да 100-годдзя з дня нараджэння класіка беларускай літаратуры.
Крыж Эйнштэйна
Гэты квазар змяшчаецца прыкладна ў 8 мільярдах светлавых гадоў ад Зямлі, а лінзавальная галактыка — у 400 мільёнах светлавых гадоў, гэта значыць у 20 разоў бліжэй.
Крыж Эйнштэйна можа быць знойдзены ў сузор’і Пегаса па каардынатам 22h40m30s +3d21m30s. Аднак для візуальнага назірання патрэбны тэлескоп з дыяметрам аб’ектыва не менш за паўметра.
Бакбо
Заліў Бакбо (Танкінскі заліў) — заліў Паўднёва-Кітайскага мора ля берагоў Кітая (Гуансі-Чжуанскі аўтаномны раён, правінцыя Гуандун, правінцыя Хайнань) і В’етнама (раён Бакбо: правінцыі Куангнінь, Хайфон, Тхайбінь, Намдзінь, Ніньбінь, Тханьхаа і Нгеан). З усходу аддзелены ад мора паўвостравам Лэйчжоу і востравам Хайнань, ад мацерыка — Хайнанскім пралівам.
В'етнамцы завуць яго афіцыйна, або радзей ; кітайская назва — Бэйбувань. Назва «Танкінскі заліў» паходзіць ад старой назвы горада Ханой — ; гэта назва пазней распаўсюдзілася на ўсю паўночную частку В'етнама.
Буйны порт — Хайфон.
Шыкава
Шы́кава (, Шиково) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебедзеўскага сельсавета.
Уладзімір Міхайлавіч Кавалёў
Уладзімір Міхайлавіч Кавалёў (нар. 19 мая 1940 года ў в Пнеўшчына Горацкага раёна) — беларускі навуковец, доктар біялагічных навук, прафесар.
Біяграфія
Пасля заканчэння Студенецкaй СШ працаваў у 1958—1960 гг. памочнікам экскaватaршчыка, а затым экскaваторшчыкам у Смалявіцкай СМУ меліярацыі Мінскай вобласці. У 1965 годзе скончыў факультэт аграхіміі і глебазнаўства Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. З 1965 па 1966 гг. працаваў загадчыкам Краснапольскай аграхімічнай лабараторыі Магілёўскай вобласці. У 1966 годзе быў прыняты на працу асістэнтам кафедры раслінаводства Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. У 1967 годзе быў пераведзены на пасаду старэйшага навуковага супрацоўніка праблемнай лабараторыі кафедры раслінаводства і вёў заняткі са студэнтамі з пагадзіннай аплатай. З 1968 па 1971 гг. вучыўся ў аспірантуры пры кафедры раслінаводства акадэміі. У 1971 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата сельскагаспадарчых навук на тэму «Сутачная перыядычнасць росту і ход фарміравання ўраджаю азімай пшаніцы». З 1971 працаваў старшым навуковым супрацоўнікам праблемнай лабараторыі харчавання раслін пры кафедры раслінаводства акадэміі, а затым пераехаў у Маскву. У Маскоўскай сельскагаспадарчай акадэміі імя К. А. Ціміразева працаваў на кафедры сельскагаспадарчай біятэхналогіі і загадваў лабараторыяй рэгулятараў росту раслін. У 1996 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара біялагічных навук на тэму «Агрaфiзiческaе абгрунтаванне параметраў комплекснай мадэлі патэнцыйнай прадуцыўнасці кармавых культур і метады яе павышэння экзагеннымі рэгулятарамі росту». Прафесар з 1997 года.
Уклад у навуку
Аўтар больш за 300 навуковых прац, атрымана 2 аўтарскіх пасведчанні і 2 патэнта.
Анры Жыро
Анры Анарэ Жыро (Henri Honoré Giraud;,  — , ) — французскі военачальнік, генерал, удзельнік двух сусветных войнаў.
Служба
У 1900 годзе скончыў Сен-Сірскае ваеннае вучылішча. Служыў у 4-м палку зуаваў у Паўночнай Афрыцы.
Удзельнік Першай сусветнай вайны, ваяваў на Поўначы Францыі, у жніўні 1914 узяты ў палон немцамі, але праз два месяцы змог збегчы; капітан зуаваў.
У 1918 годзе прызначаны ў штаб генерала Франшэ д’Эспере ў Канстанцінопалі.
У 1922—1926 служыў у Паўночнай Афрыцы, удзельнічаў у падаўленні паўстання ў Марока; камандзір 17-га Алжырскага палка. У 1927—1930 інструктар Вышэйшай ваеннай школы. З 16 сакавіка 1932 года Вялікі афіцэр Ганаровага легіёна. З 18 красавіка 1934 г камандзір раёна «Аран» у Паўночнай Афрыцы. З 11 красавіка 1936 года камандуючы войскамі 6-га ваеннай акругі і ваенны губернатар Страсбурга. Валодаў агрэсіўным і амбіцыйным характарам і не карыстаўся любоўю ў войску. З 3 чэрвеня 1939 года член Вышэйшага ваеннага савета. З 1939 камандуючы арміяй рэзерву. Пасля пачатку 2-й сусветнай вайны 2 верасня 1939 г. прызначаны камандуючым 7-й арміяй, у задачу якой уваходзіла аказанне дапамогі Нідэрландам. 10 мая 1940 пачаў імклівы наступ, захапіўшы некалькі астравоў, якія кантралявалі вусце Шэльды, аднак прарыў немцамі французскай абароны вымусіў яго пачаць адступленне (здолеў захаваць кіраўніцтва войскамі і адвёў войска ў поўным парадку). Пасля гэтага Жыро ўзначаліў групоўку, куды ўвайшлі ацалелыя часткі 9-й і 6-й армій. Адмовіўся эвакуіравацца з Францыі і аказваў супраціўленне суперніку да апошняй магчымасці. 19 мая 1940 капітуляваў у Васіньі.
Будучы адным з бачных ваенных дзеячаў рэжыму Вішы, вёў таемныя перамовы з саюзнікамі, быў сустаршынёй Французскага камітэта нацыянальнага вызвалення (разам з дэ Голем). Быў заключаны ў саксонскую Бастылію, адкуль бег 17 красавіка 1942 г. Пасля ўцёкаў з палону далучыўся да Змагарнай Францыі.
Валянцін Мікалаевіч Русак
Валянцін Мікалаевіч Руса́к ( — ) — беларускі вучоны, матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1988), прафесар (1989).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 жніўня 1936 года ў вёсцы Затур’я (цяпер — Нясвіжскі раён Мінскай вобласці).
У 1959 годзе з адзнакай скончыў механіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Матэматыка», а пазней скончыў аспірантуру пры кафедры вылічальнай матэматыкі. З 1962 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, выкладаў на кафедры вышэйшай матэматыкі і матэматычнай фізікі фізічнага факультэта. З 1976 па 2002 год займаў пасаду загадчыка гэтай кафедры, з 2002 года — прафесар.
Кандыдацкую дысертацыю абараніў у 1963 годзе ў Інстытуце матэматыкі Акадэміі навук БССР, доктарскую — у 1988 годзе ў Інстытуце матэматыкі Акадэміі навук Украінскай ССР.
Памёр 27 жніўня 2022 года. Пахаваны ў Мінску на Заходніх могілках.
Бакбо (раён)
Бакбо́ (Bắc bộ), таксама Танкін (Le Tonkin) — гісторыка-геаграфічны раён В’етнама, Паўночны В'етнам.
Гісторыя
Адной з нагод для пачатку адкрытага ўмяшання ЗША ў В'етнамскую вайну паслужыў так званы Танкінскі інцыдэнт — два эпізоды з удзелам ваенна-марскіх сіл ЗША і Паўночнага В'етнама ў жніўні 1964 года.
У наш час у склад Бакбо ўваходзяць 16 буйных адміністрацыйных адзінак В'етнама, сярод якіх 14 правінцый і гарады цэнтральнага падпарадкавання Ханой і Хайфон.
Паўлінка (спектакль, Гродзенскі абласны драматычны тэатр)
«Паўлінка» — спектакль Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра паводле п'есы Янкі Купалы «Паўлінка». Пастаўлены ў 1979 годзе. У 1992 годзе пастаноўка была адноўлена.
Ліз Друж
Ліз Друж (швед. Lise Drougge, поўнае імя Lise Emma Margareta Drougge, народжаная Dencker; нар. ) — шведская пісьменніца і мастак, педагог, кандыдат навук у галіне фізічнай хіміі.
Біяграфія
У 1944—1946 гадах Ліз вучылася ў Мальмё ў школе жывапісу Skånska målarskolan. Удзельнічала ў студэнцкай выставе ў 1946 годзе, затым выстаўлялася ў Хельсінгбаргу, Сундбюберге, Спонге і Хёрэ. Правяла персанальныя выставы ў Kulturhuset Anders ў Хёрэ ў 1997 годзе, у бібліятэцы Väster ў Лундзе ў 1998 годзе, у Выстаўным зале ў Юнгбю 2009 годзе і ў Культурным цэнтры ў Сундбюберге ў 2010 годзе. Напісала больш за сто работ алеем і больш за дваццаць малюнкаў алоўкам і акварэллю.
У яе гонар у 2013 годзе названы адзін з залаў гарадской бібліятэкі Сундбюберга.
Алэксэнкы
Алэксэнкы (Олексенки́) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Эдуард Фернанд Жамон
Эдуард Фернанд Жамон (Edouard Ferdinand Jamont;  — ) — французскі генерал.
Удзельнічаў у Крымскай, Аўстра-італа-французскай вайне і Франка-прускай войнах. У 1885 годзе быў прызначаны галоўнакамандуючым французскімі войскамі ў Танкіне (паўночная частка В’етнама) і завяршыў яго заваяванне. У 1895 прызначаны на месца Галіфэ генеральным-інспектарам французскай арміі. У 1900 годзе, незадаволены дзеяннямі ваеннага міністра ў кабінеце Вальдэка-Русо, генералам Галіфэ, зменамі ў асабовым складзе арміі, якія ставілі мэтай надаць ёй прарэспубліканскі характар, сыйшоў у адстаўку.
Герда Альм
Герда Альм (швед. Gerda Ahlm, поўнае імя Gerda Maria Ahlm; -) — шведская мастачка, якая працавала ў ЗША. Вядомая як спецыялістка ў галіне кансервацыі мастацкіх твораў.
Біяграфія
Нарадзілася 24 мая 1869 года ў Вэстэросе.
Вучылася ў 1889—1891 гадах у Каралеўскай акадэміі свабодных мастацтваў у Стакгольме. Затым здзейсніла некалькі навучальных паездак у Францыю, Германію і Італію (у 1892 годзе), у Францыю, Італію і Англію (у 1894—1995 гадах), у Нарвегію (у 1898 годзе) і ў Бельгію (у 1900 годзе).
У 1903 году Герда Альм эмігравала ў Злучаныя Штаты і пасялілася ў Чыкага, дзе працавала і выстаўляла свае ўласныя працы, пераважна пейзажы, інтэр’еры і партрэты жанчын, выкананыя ў слаба імпрэсіянісцкім стылі. Паказвала свае карціны ў штогадовых выставах Чыкагскага інстытута мастацтваў з 1905 года і была адной з першых жанчын-мастачак на шведска-амерыканскіх мастацкіх выставах 1905, 1911, 1912 гадоў.
Зацікавіўшыся аднаўленнем твораў мастацтва, Альм вучылася тэхналогіі кансервацыі у Франца Карла Сесіга (1854—1914) у Старой Пінакатэцы ў Мюнхене. Пасля гэтага працавала кансерватарам мастацтваў у Чыкагскім інстытуце мастацтваў. Яе майстэрства і рэпутацыя мастака-кансерватара сталі такія, што Герда атрымала шэраг важных заказаў, у тым ліку аднаўленне сямейных партрэтаў, якія належаць шведскай каралеве Вікторыі. Лічылася адным з галоўных мастакоў-кансерватараў Амерыкі.
Работы Герды альма знаходзяцца ў прыватных калекцыях і музеях па ўсім свеце.
Памерла ў 1956 годзе ў Чыкага.
Бабакіўка
Бабакіўка (Бабакі́вка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Ева Багэ
Біяграфія
Нарадзілася 15 снежня 1871 года ў Стакгольме ў сям’і Пера Олафа Багэ і яго жонкі Хенрыкі Атыліяны фон Фіянт; стрыечная сястра мастачкі Элізабет Багэ.
Вучылася жывапісу ў Каралеўскай акадэміі свабодных мастацтваў у Стакгольме ў Георга фон Розена і Густава Цэдэрстрома ў 1892—1895 гадах. Таксама некаторы час вучылася ў Асацыяцыі мастакоў (Konstnärsförbundets skola). У 1896 года Ева здзейсніла вучэбную паездку ў Рым, а ў 1897 годзе — у Парыж і Брэтань. Працягнула сваю адукацыю ў Акадэміі Каларосі і ў 1898 годзе вярнулася ў Швецыю.
Свайго максімальнага поспеху ў якасці мастака Ева дасягнула ў познім узросце, калі была прадстаўлена на стакгольмскай выставе ў Gösta Stenmans Galleri ў 1941 годзе.
Работы мастачкі прадстаўленыя ў Нацыянальным музеі Швецыі і ў Музеі сучаснага мастацтва ў Стакгольме, у Гётэбаргскім мастацкім музеі, Норчэпінгскім мастацкім музеі, а таксама музеях Мальмё, Эскільстуна, Ямтлі і іншых.
Памерла ў 1964 годзе ў Стакгольме і была пахавана на Паўночных могілках.
Прымакі (тэлеспектакль)
«Прымакі» — тэлеспектакль, пастаўлены ў 1967 годзе на Беларускім тэлебачанні паводле аднайменнага сцэнічнага жарту Янкі Купалы. Пастаноўка спектаклю была прымеркавана да 85-годдзя з дня нараджэння класіка беларускай літаратуры. Тэлеспектакль быў пастаўлены ў бытавым плане.
Хіросі Іноэ
Хіросі Іноэ (井上寛) — японскі лепідаптэрыст. Вывучаў шырокі спектр молей, у прыватнасці прадстаўнікоў сямействаў,  і. У сваёй кар’еры апісаў 1042 таксоны.
Якавічы (Маладзечанскі раён)
Я́кавічы (, Яковичи) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебедзеўскага сельсавета.
Бублыковэ
Бублыковэ (Бублико́ве) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Таіравэ
Гісторыя
Пасёлак паўстаў на землях Адэскай гарадской думы ў выніку стварэння першай навукова даследчай ўстановы краю - Інстытута вінаградарства і вінаробства, які заклаў Васіль Таіраў. Спачатку, 5 люты 1905 г., ён адкрыў на Новым рынку Адэсы ў адным пакоі невялікую хімічную і мікрабіялагічную лабараторыю з пачатковым капіталам у 2 тыс. руб. Неўзабаве лабараторыя перарасла ў вінаробную станцыю вінаградараў і вінаробаў. На працягу 1910-1912 гг. на левым беразе Сухога лімана ўзвялі адміністрацыйны корпус, дамы для навукоўцаў, казарму для рабочых з лазняй і пральняй, вінны склеп на тры паверхі, іншыя гаспадарчыя пабудовы. У першае дзесяцігоддзе свайго існавання ўстанова прымала ўдзел у шэрагу нацыянальных і міжнародных выстаў, на якіх атрымлівала высокія ўзнагароды. 8 лютага 1915 г. дзякуючы Дэпартаменту земляробства на станцыі стварылі Вышэйшыя курсы вінаградарства з гадавым тэрмінам навучання. Сёння гэта ўкраінскі Нацыянальны навуковы цэнтр "Інстытут вінаградарства і вінаробства імя В. Таірава".
Васыліўшчына
Васыліўшчына (Василі́вщина) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Тханьхаа
Тханьхаа́ (Thanh Hóa) — горад у В’етнаме, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі Тханьхаа. Насельніцтва — 3 400 595 чалавек (2009). Размешчаны на поўдзень ад дэльты Чырвонай ракі ў 137 кіламетрах на поўдзень ад Ханоя на прытоку ракі Ма (Mã). Звязаны дарогамі са сталіцай і ўяўляе сабой гандлёвы і індустрыяльны цэнтр.
Варонынэ (Білапільскі раён)
Варонынэ (Воро́нине) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Вараніўка (Білапільскі раён)
Вараніўка (Вороні́вка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Амалех
Амалех (עֲמָלֵק) — паводле падання, сын Еліфаза, роданачальнік амелікян, старажытнага арабскага племені, якое качавала ў пустынях Аравіі і паўднёвай Палестыны і было роднасным ідумеям. Імя Амалеха часта служыць у Бібліі назвай ўсяго племені, як і імя Ізраіль нярэдка азначае ўвесь народ ізраільскі. 3 прычыны шматвекавой варожасці, якая панавала паміж яўрэямі і амелікянамі, імя Амалех стала ў пазнейшых яўрэйскіх рэлігійна-містычных тлумачальнікаў свяшчэннага пісання сінонімам зла і нячыстай сілы.
Ганніўка-Вырыўска
Ганніўка-Вырыўска (Га́ннівка-Вирі́вська) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Палтусы
Палтусы — агульная назва 3 родаў рыб сямейства камбалавых: палтусы стралазубыя — Atheresthes (2 віды), палтусы звычайныя, або белакорыя, — Hippoglossus (1 від) і палтусы чорныя або сінякорыя, — Reinharditius (1 від). Пашыраны ў паўночнай частцы Атлантычнага і Ціхага акіяна. Донныя рыбы.
Апісанне
Даўжыня да 2,3 метраў, маса да 117 кг (зрэдку да 4,7 м і 340 кг). Цела асіметрычнае, сплошчанае, падоўжанае. Вочы на правым боку. Кормяцца малюскамі, ракападобнымі, рыбай. Аб'ект промыслу.
Шабат
Шаба́т (שַׁבָּת — чытаецца «шаба́т», שבת, שאַבעס — «ша́бэс»; ад шабат — «спыніў дзейнасць»), у іўдаізме — сёмы дзень тыдня, у які Тора прадпісвае устрымлівацца ад працы. Пачынаецца на заходзе сонца ў пятніцу і працягваецца да захаду сонца наступнага дня. У гэты час не павінна выконвацца аніякая праца, у тым ліку паўсядзённая.
Прыгатаванне да суботы пачынаецца на досвітку ў пятніцу: трэба прыбраць дом, прыгатаваць ежу на суботу, апрануць святочнае адзенне. Перад надыходам суботы гаспадыня дома запальвае свечкі.
На суботнюю трапезу стол накрываюць белым абрусам, упрыгожваюць кветкамі. На стол ставяць салодкае віно, традыцыйныя дзве халы, смачныя стравы.
Шабат — дзень адпачынку. Яўрэі ў гэты дзень не павінны працаваць, не павінны думаць пра свае справы. Гэты дзень бавяць у сямейным коле, сярод дзяцей і блізкіх сяброў.
Ганніўскэ
Ганніўскэ (Га́ннівське) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Гэзіўка
Гэзіўка (Ге́зівка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Ісус Навін
Ісус Навін (יְהוֹשֻׁעַ בִּן-נוּן) — постаць рэлігійнай міфалогіі. Паводле біблейскіх паданняў выступае як непасрэдны пераемнік Майсея-заканадаўца. Першапачаткова называўся Осіем. Яго Майсей назваў Ісусам у знак таго, што ён выратуе свой народ ад цяжкага вандравання па пустыні і прывядзе ў зямлю запаветную.
Калі пасля 40-гадовага падарожжа па пустыні Майсей памёр, Ісус Навін, будучы яго галоўным памочнікам, стаў правадыром, перайшоў р. Іардан і ў шэрагу бітваў на тэрыторыі Палестыны перамог хананеяў і заваяваў гэту краіну. Пасля ён авалодаў умацаваным Іерыхонам, спапяліў яго і ачысціў для яўрэяў усю зямлю ад Аравійскай пустыні да Лівана. Як сцвярджаецца ў Бібліі, ён памёр ва ўзросце 110 гадоў ад нараджэння і быў пахаваны на гары Яфрэмавай. Традыцыя прыпісвае Ісусу Навіну аўтарства аднайменнай кнігі (кніга Ісуса Навіна), якая ўяўляе сабою зборнік рэляцый з поля бітваў, вылучацца багаццем апавяданняў фальклорнага паходжання, па сваіх стылістычных прыкметах вельмі блізкая да пяцікніжжа Майсея.
Тэльмы 1
Тэ́льмы 1 (, Тельмы 1) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэльмінскага сельсавета. Размешчаны за 9 км на ўсход ад Брэста, 9 км ад чыгуначнай станцыі Брэст-Усходні, на аўтадарозе Брэст — Кобрын, на ўсходзе — меліярацыйныя каналы, на захадзе — лес.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Ямна, якім валодаў пан Жылей. У 1890 годзе сяляне вёскі ўваходзілі ў Ямніцкае сельскагаспадарчае таварыства.
З 1939 года ў складзе БССР. У 1940 годзе адкрыта 7-гадовая школа. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы спалілі 40 двароў, на фронце загінулі 7 вяскоўцаў.
Інфраструктура
Цэнтр камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Брэсцкі».
У вёсцы газаразмеркавальная станцыя, звераферма, Дом культуры, сярэдняя школа, дзіцячыя сад-яслі, амбулаторыя, аддзяленне сувязі, сельская бібліятэка, сталовая, прадуктовы і прамтаварны магазіны, дзяржаўнае прадпрыемства «Аэрапорт «Брэст», брэсцкае раённае вытворча-эксплуатацыйнае прадпрыемства па энергетыцы «Райсельэнерга», брэсцкі філіял «Белаэранавігацыі».
Сухафрукты
Сухафру́кты — высушаныя садавіна ці ягады, з астаткавай вільготнасцю каля 20%. Сушацца або натуральным шляхам (напрыклад, на сонцы), або з ужываннем прамысловых метадаў (напрыклад, з дапамогай дэгідратара).
Сухафрукты багатыя на вітаміны (A, B1, B2, B3, B5, B6 ) і мінеральныя элементы (жалеза, кальцый, магній, фосфар, калій, натрый ), утрымліваюць каля 250 ккал і 1,5 — 5 г бялку на 100г. Яны маюць працяглы тэрмін захоўвання і не патрабуюць захоўвання ў халодным месцы. Падчас сушкі сухафрукты губляюць большую частку вітаміна C.
У кулінарыі сухафрукты дадаюцца ў выпечку, сухія сняданкі, мюслі, ласункі. Па прычыне ліквідацыі большай частцы натуральнай вільгаці ў працэсе сушкі (можа губляцца 80 працэнтаў першапачатковай масы пладоў) маюць інтэнсіўны, часта вельмі салодкі ці кісла-салодкі смак і своеасаблівы водар.
Кай Бекман
Карын (Кай) Бекман, народжаная Тэландэр (швед. Karin (Kaj) Beckman,, Энчэпінг — , Экерэ) — шведская дзіцячая пісьменніца і кніжны ілюстратар.
Біяграфія і творчасць
Карын Тэландэр нарадзілася ў 1913 годзе ў Энчэпінгу. Яе бацька быў дырэктарам банка, а маці — мастачкай. Дзяцінства Кай прайшло ў Энчэпінгу. Скончыўшы школу для дзяўчынак у Еўле, яна паступіла ў Тэхнічную школу ў Стакгольме, а затым у Акадэмію мастацтваў. Там яна пазнаёмілася з Перам Бекманам, за якога выйшла замуж у 1939 годзе і з якім пасля стварыла мноства сумесных работ.
У 1969 году Кай Бекмана апублікавала кнігу для дзяцей «Lisen kan inte sova». Аднак самым яе вядомым творам стала серыя кніг пра Монса і Мары, створаная ў 1970-х гадах. Сумесна з мужам Бекман стварыла камплект лялек і масак, прызначаны для дзіцячых гульняў, а таксама складное дрэва з адтулінамі, на якім дзеці маглі размясціцца падчас чытання або адпачынку. Некаторыя з кніг Кай Бекмана створаны ў суаўтарстве з сынам Мікаэлем: яна пісала вершы, а ён рабіў да іх фотаілюстрацыі. Акрамя кніжных ілюстрацый, мастачка стварала калажы, аплікацыі і гравюры з расліннымі і казачнымі матывамі. У 1973 годзе яна стала лаўрэатам прэміі Эльсы Бескаў. Некаторыя творы мастачкі прадстаўленых у зборы Нацыянальнага музея Швецыі.
Кай Бекман памерла ў 2002 годзе на востраве Экерэ.
Гырынэ
Гырынэ (Ги́ріне) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Уэлінгтан
Гісторыя
Першае брытанскае паселішча Брытанія (Britannia) на месцы Уэлінгтана было заснавана ў 1840 г. у паўночнай частцы заліва Порт-Нікалсан на рацэ Хат. Аднак частыя паводкі вымусілі пазней перанесці цэнтр горада на заходні бераг заліва. Сваю назву ён атрымаў у гонар герцага Уэлінгтана.
У 1865 г. горад стаў галоўным адміністрацыйным цэнтрам Новай Зеландыі. 26 ліпеня 1865 г. тут адбылося першае паседжанне навазеландскага парламента. У гэты час насельніцтва сталіцы складала ўсяго 4900 чал.
Раёны горада
Уэлінгтан другі па колькасці жыхароў горад Новай Зеландыі. Ён займае значную тэрыторыю і часцяком завецца самым навазеландскім паселішчам, паколькі мясцовы ўзгорысты рэльеф не спрыяў замацаванню традыцый брытанскай архітэктуры.
Уэлінгтан месціцца на паўвостраве на ўзбярэжжы заліва Порт-Нікалсан, які лічыцца адной з найлепшых натуральных гаваняў свету. Аднак частыя моцныя вятры і рыф Барэт перашкаджаюць суднаходству. У 1968 г. у выніку моцнага шторма ў заліве пацярпеў крушэнне паром «Вахінэ». Значная частка сталічнага цэнтра і аэрапорт Парапароўмі пабудаваны на зямлі, адваяванай у мора. У цэнтры знаходзяцца пераважна дзяржаўныя і дзелавыя будынкі. Прамысловыя прадпрыемствы і раёны для пражывання традыцыйна ўладкоўваюцца на ўсраінах. Галоўнай вуліцай лічыцца Лэмбтан-Кі, на якой знаходзіцца парламент. Ад яе кароткія вулачкі спускаюцца да самой набярэжнай. У цэнтры Уэлінгтана таксама працуе бібліятэка Тэрнбула, вядомая сваёй калекцыяй англійскіх кніг XVII ст. і зборамі арыгінальных дакументаў пра асваенне Антарктыкі і Акіяніі.
Заходні і паўднёвы берагі паўвострава, на якім месціцца Уэлінгтан, рэдка наведваюцца гараджанамі. Тут стромкія ўзвышшы рэзка абрываюцца ў мора, ад якога яны аддзеленыя толькі вузкай паласой друзу. Аднак гэтыя мясціны папулярны сярод паляўнічых і турыстаў. Самі жыхары горада звычайна адпачываюць у месцы Залаты Бераг на поўдні, дзе маюцца пяшчаныя выдмы, тэмпература паветра звычайна некалькі вышэй, чым у цэнтры горада, а на запаведным востраве насупраць калісьці знаходзілася рэзідэнцыя маарыйскага правадыра Тэ Раўпараха.
Лоўэр-Хат — самы буйны прыгарад Уэлінгтана. Гэта буйны індустрыяльны і навуковы цэнтр. Другім прамысловым прыгарадам з’яўляецца Петан. А вось прыгарад Апер-Хат называюць спальным, хаця і ў ім маюцца прамысловыя прадпрыемствы. Жыхары яго ўскраін трымаюць агароды і нават займаюцца авечкагадоўляй.
Кіно
У горадзе размяшчаецца оскараносная студыя па эфектах для кіно — Weta Digital.
Гаеўцы (Маркаўскі сельсавет)
Га́еўцы (, Гаевцы) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маркаўскага сельсавета.
Гурыніўка (Білапільскі раён)
Гурыніўка (Гурині́вка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
Рэдэмптарысты
Рэдэмптары́сты, Кангрэгацыя Найсвяцейшага Адкупіцеля (Congregatio Sanctissimi Redemptoris, C.Ss.R або CSsR) — каталіцкая мужчынская манаская кангрэгацыя. Заснавана святым Альфонсам у 1732 годзе, каб абвяшчаць Добрую Навіну найбольш пакінутым.
Перадумовы заснавання рэдэмптарыстаў
У 1732 годзе ў Царкве з’явілася новая мужчынская Кангрэгацыя — Кангрэгацыя Найсвяцейшага Адкупіцеля. XVIII стагоддзе было часам вялікіх палітычных змен у Еўропе і ва ўсім свеце. Усе змены адбываліся праз радыкальныя і нечаканыя рэвалюцыйныя хваляванні. Характэрнаю рысаю тых часоў была вайна, якая дзяліла свет паміж «вялікімі гэтага свету» вельмі хуткімі тэмпамі. Царква таксама была ўцягнута ў вайну — у вайну са свецкай уладай. Тады ж узнікла масонская ложа (1717 г.), мэтай якой было разбурыць Царкву знутры, а таксама метадысты (1738 г.), якія аддзяліліся ад Англіканскай Царквы і прапаведавалі метадычнае выкананне рэлігійных прадпісанняў. Гэта таксама быў час інтэлектуальнага развіцця Еўропы: час Джона Лока, Вільгельма Лейбніца, Вальтэра, час вольнага мыслення, час навуковага атэізму.
Неапалітанскае каралеўства. На 300 тыс. жыхароў — толькі 50 тыс. працавалі, а звыш 20 тыс. былі жабракамі. Аднак большасць насельніцтва каралеўства пражывала ў закінутых вёсках. Вось як апісвалі сялян-земляробаў сучаснікі: сялян трактавалі «ужо не як людзей, роўных іншым людзям, а як жывёл, падобных да людзей». Сяляне жылі на мяжы выжывання, таму вельмі вялікая іх колькасць накіроўвалася ў вялікія гарады ў пошуках працы — менавіта яны ў XVIII стагоддзі былі найбольш занядбанымі людзьмі паўднёвай Італіі.
Каралеўства было перапоўнена духавенствам. На 1734 год у каралеўстве 12 тыс. чалавек, г. зн. 4 % усяго насельніцтва, былі духоўныя асобы. У гарадах рэлігійнасць была нашмат большая, чым у вёсках. Многія заможныя людзі мелі нават свайго святара, які пражываў разам з гэтымі людзьмі ў адным доме. Найгоршая сітуацыя была з сялянамі і пастухамі, што і натхніла Альфонса заснаваць новую Кангрэгацыю для таго, каб абвяшчаць Добрую Навіну найбольш пакінутым.
Святы Альфонс — заснавальнік рэдэмптарыстаў
Альфонс Марыя дэ Лігуоры нарадзіўся 27 верасня 1696 года ў мястэчку Марыянеллі недалёка ад Неапаля (Італія). Ён быў першым дзіцём даволі вялікай арыстакратычнай сям’і. Хлопец быў надзвычайна інтэлектуальна адораным.
У доме Лігуоры першапачатковае выхаванне дзяцей праводзіла маці. Кожную раніцу ўсіх бласлаўляла і загадвала звяртацца да Бога ў малітве, а кожны вечар збірала вакол сябе і вучыла галоўным праўдам веры. Дбала, каб зашмат часу не праводзілі з аднагодкамі; каб ласка апярэджвала зло, і каб дзеці ад ранніх гадоў ненавідзелі грэх. Штотыдзень вадзіла іх у царкву, дзе яны прыступалі да споведзі.
У 12-гадовым узросце Альфонс абараніў матуру (атрымаў сярэднюю адукацыю). Ва ўзросце 16 гадоў Альфонс атрымаў двайны дактарат з царкоўнага і свецкага права, а ў 18 гадоў стаў практыкуючым адвакатам. За восем гадоў ён не прайграў ніводнай справы. Усё ішло выдатна, менавіта так, як пра гэта марыў бацька Альфонса: суды былі для юнака яго жыццём, а ён — гонарам і захапленнем суддзяў. Але аднойчы ён узяўся за маёмасную справа паміж двума графамі, і з прычыны карумпаванасці суда прайграў гэту справу. Усе мары Альфонса маментальна развеяліся. Вось што Св. Альфонс напісаў пасля гэтай падзеі:
Менавіта тады здарылася дзіўнае з’ява: Альфонс убачыў раптам дзіўнае святло, усё задрыжала, а ў сэрцы пачуў выразны голас: «Кінь свет і аддайся Мне!» А калі выходзіў з бальніцы, дзе пастаянна наведваў бедных і хворых людзей, пачуў зноў: «Пакінь свет і аддайся Мне!» — «Божа, — сказаў са слязамі, — так доўга я супраціўляўся Тваёй ласцы. Зараз са мной зрабі ўсё, што хочаш».
Пайшоў дарогай да Царквы, прыпаў да Божай Маці, маліўся, пасля чаго паклаў сваю шпагу да ног Прачыстай і Дзіцятка Ісуса. Дзень 29 жніўня 1723 года стаў для яго днём навяртання.
Атрымаўшы свячанні ў 1726 годзе, Альфонс вырашыў прысвяціць сваё служэнне найперш нізам неапальскага грамадства — людзям, якія апынуліся на абочыне як сацыяльнага, так і царкоўнага жыцця. Менавіта дзеля іх ён арганізаваў так званыя «вячэрнія капліцы». У 1732 годзе Альфонс прыцягнуў да евангелізацыі найбольш занядбаных людзей групу святароў. Так 9 лістапада 1732 года з’явіліся рэдэмптарысты. Наша Кангрэгацыя бярэ сваё імя ад Хрыста Адкупіцеля, таму што ў лацінскай мове Redemptor азначае Адкупіцель. І таму дэвізам нашай Кангрэгацыі ёсць словы, узятыя са 129-га псальма: «Шчодрае ў Яго адкупленне».
Рэдэмптарысты ўсходняга, візантыйскага абраду Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы абавязаныя сваім існаваннем нястомнаму бельгійскаму місіянеру а. Ахілю Дэлярэ, які ў 1906 годзе прыняў усходні абрад, каб працаваць сярод украінскіх эмігрантаў у Канадзе (пасля выезду з Украіны ў канцы ХІХ — пачатку ХХ стагоддзяў яны доўгі час не мелі ніякай духоўнай апекі). У 1910 годзе мітрапаліт Галічыны Андрэй Шаптыцкі прымаў удзел у Еўхарыстычным Кангрэсе, што адбываўся ў Манрэалі. Мітрапаліт выкарыстаў гэту нагоду, каб ажыццявіць першую візітацыю ўкраінцаў грэка-каталікоў у Канадзе.
Структура Кангрэгацыі рэдэмптарыстаў
Кангрэгацыя рэдэмптарыстаў арганізацыйна падзяляецца на правінцыі, віцэ-правінцыі, рэгіёны і місіі ў залежнасці ад памераў і магчымасцей мясцовых супольнасцей. Усе структурныя адзінкі ў сусветным маштабе аб’яднаныя ў 5 канферэнцый: Азія і Акіянія (15 адзінак), Афрыка і Мадагаскар (10 адзінак), Еўропа (19 адзінак), Лацінская Амерыка (25 адзінак), Паўночная Амерыка (8 адзінак).
Узнікненне рэдэмптарыстаў візантыйскага абраду і перадумовы заснавання іх супольнасці ва Украіне
Шаптыцкі наведаў украінскія паселішчы, дзе працавалі а. Дэлярэ і яго субраты. Мітрапаліт быў здзіўлены іх самаахвяраваннем дзеля духоўна занядбаных украінцаў у Канадзе і вырашыў запрасіць бельгійскіх айцоў распачаць падобную місіянерскую працу і ў Заходняй Украіне (тады часткі Аўстра-Венгерскай імперыі). Па дарозе з Канады Андрэй Шаптыцкі наведаў протаігумена Бельгійскай правінцыі Кангрэгацыі Найсвяцейшага Адкупіцеля і прапанаваў яму даслаць рэдэмптарыстаў візантыйскага абраду да Заходняй Украіны. Пазней мітрапаліт абгаварыў гэтае пытанне з архімандрытам КНА Патрыкам Муррэем. У маі 1913 года ў Рыме адбылася нарада, дзе павінны былі прыняць канчатковае рашэнне, і 27 мая мітрапаліт Шаптыцкі і Генеральная ўправа КНА падпісалі дамову аб заснаванні манастыра рэдэмптарыстаў у Галічыне. 11 чэрвеня гэту дамову зацвердзіла Апостальская Сталіца.
Заснаванне і развіццё супольнасці рэдэмптарыстаў ва Украіне
21 жніўня 1913 года да Заходняй Украіны прыбылі а. Іозеф Схрэйверс (настаяцель місіянерскай супольнасці) і яшчэ 5 айцоў і 1 брат. Яны пасяліліся ў маленькай вёсцы Уніў, за 50 км ад сталіцы Заходняй Украіны горада Львова. Мітрапаліт Шаптыцкі падараваў ім у гэтай вёсцы сваю маёмасць са старым будынкам, які айцы ператварылі ў першы ўкраінскі манастыр рэдэмптарыстаў.
Падчас аўстра-расійскай вайны айцы зведалі шмат уціскаў ад расійскіх грамадзянскіх і царкоўных уладаў, якія спрабавалі далучыць украінскае насельніцтва да расійскага праваслаўя. Рэдэмптарысты знаходзіліся ў той час у вельмі няпэўным становішчы: Бельгійская правінцыя не мела магчымасці аказваць дапамогу, а мітрапаліта Андрэя Шаптыцкага арыштавалі і заслалі ўглыб Расіі. Айцы змаглі дыхнуць больш вольна толькі пасля таго, як увесну 1915 года аб’яднаныя аўстра-нямецкія войскі выгналі рускіх. Вярнуўшыся з высылкі, мітрапаліт прыклаў усе намаганні для далейшага развіцця маладой супольнасці. У 1918 годзе ён купіў для рэдэмптарыстаў зямлю і будынак у Збоісках, а пазней яшчэ два будынкі ў Галоска (1923) і ў Львове (1937).
Дзякуючы хадайніцтвам Шаптыцкага, рэдэмптарысты атрымалі царкву ў Цярнопалі, якая стала месцам шматлікіх паломніцтваў. На просьбу ўладыкі Рыгора Хамішына ў 1920 годзе айцы заснавалі яшчэ адзін манастыр у Станіслававе. Спачатку яны толькі абслугоўвалі парафію, але пасля купілі будынак і пабудавалі ўласную капліцу ў цэнтры горада. Гэты будынак стаў важным асяродкам місіянерскай дзейнасці і рэзідэнцыяй Архібрацтва Маці Божай Нястомнай Дапамогі, якое ў 1938 годзе налічвала каля 100 тыс. членаў.
Поле дзейнасці рэдэмптарыстаў ва Украіне не абмяжоўвалася тэрыторыяй Галіцкай мітраполіі. 19 кастрычніка 1926 года айцы заснавалі станіцу ў Кастопалі на Валыні. Адтуль яны выходзілі да розных месцаў Валынскага края, каб аказваць верным духоўную апеку, праводзіць рэкалекцыі і засноўваць новыя парафіі. У 1927 годзе станіцу перанеслі ў Ковель, пасля чаго айцы разгарнулі яшчэ больш актыўную дзейнасць на Валыні, Холмшчыні і Палессі. Менавіта ў Ковельскай станіцы з 1931 года знаходзілася рэзідэнцыя ўладыкі Мікалая Чарнецкага, Апостальскага візітатара для каталікоў візантыйскага абраду за межамі Галіцкай мітраполіі.
Бельгійскія настаяцелі разумелі, што для паспяховай місіянерскай працы сярод украінскага насельніцтва ім варта далучаць да працы ўкраінскіх святароў. У 1922 годзе яны адкрылі «малую семінарыю» (ювенат) для ўкраінскіх юнакоў, якія хацелі б у будучыні стаць рэдэмптарысцкімі місіянерамі. Семінарыя была размешчаная ў Збоісках — пасёлку паблізу Львова, дзе Мітрапаліт Шаптыцкі падарыў рэдэмптарыстам яшчэ адзін маёнтак, куды яны пераехалі з Унева ў 1919 годзе. У гэты час у Збоісках быў таксама навіцыят для тых, хто жадаў стаць рэдэмптарысцкім святаром або братам. Для працягу навучання пасля навіцыяту ўкраінскія рэдэмптарысты ехалі за мяжу, да Баплата або Лювену (Бельгія), аднак распрацоўвалі праект і свайго ўласнага студэнтату. Студэнтат адкрылі ў Збоісках у 1934 годзе. У 1936 годзе ён пераехаў да манастыра Св. Альфонса ў Галоску Вялікім, каля 2 км ад Збоіскаў (гэта яшчэ адзін шчодры падарунак мітрапаліта Андрэя, які ён зрабіў рэдэмптарыстам у 1926 годзе). Там семінарыя паспяхова дзейнічала і развівалася яшчэ пяць гадоў — аж да пачатку Другой сусветнай вайны.
Як вынік росту колькасці пакліканняў да Кангрэгацыі і пашырэння сеткі манастыроў ва Украіне была створаная віцэправінцыя рэдэмптарыстаў візантыйскага абраду. Спачатку яе называлі па-рознаму: Русінскай, Бельгійска-русінскай, Галіцкай. У 1931 годзе, калі на зварот настаяцеляў і са згоды Кангрэгацыі Усходніх Цэркваў да супольнасці рэдэмптарыстаў ва Украіне далучылі таксама канадскія манастыры, з’явілася пытанне пра сталую назву для віцэправінцыі. На Генеральнай Капітуле ў 1936 годзе для віцэправінцыі прынялі назву «Львоўская». У 1938 годзе — годзе «срэбнага юбілею» рэдэмптарыстаў ва Украіне — Львоўская віцэправінцыя налічвала 6 манастыроў, 51 святары, 20 студэнтаў, 34 браты, 12 новікаў, 2 кандыдаты і 115 студэнтаў ювенату.
Перыяд пераследаванняў і падполля
У 1939 годзе, пасля далучэння Заходняй Украіны да СССР, пачаліся пераследаванні Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы. Многіх свецкіх і царкоўных дзеячаў (сярод іх было і нямала рэдэмптарыстаў) арыштавалі і выслалі ў Сібір або замучылі. Семінарысты Львоўскай правінцыі КНА выехалі да Тухава (Польшча) і там працягвалі вучобу, аж пакуль Чырвоная армія, адступаючы перад нямецкаю навалаю, не пакінула Заходнюю Украіну ў 1941 годзе. Становішча Царквы і рэдэмптарыстаў трохі палепшылася ў перыяд нямецкай акупацыі (айцам вярнулі канфіскаваныя манастыры, і яны нават ізноў пачалі праводзіць місіі), аднак калі Чырвоная армія вярнулася ў 1944 годзе, пакуты Царквы аднавіліся з новай сілай.
Камуністычныя спецслужбы спрабавалі прымусіць рэдэмптарыстаў перайсці да Расійскай Праваслаўнай Царквы, але тыя цвёрда стаялі на сваім. Як вынік, усіх рэдэмптарыстаў арыштавалі, некаторых з іх кінулі ў турму, а іншых выслалі ў Сібір. Там яны адбывалі доўгія тэрміны зняволення як ворагі савецкай дзяржавы. Пасля вызвалення са зняволення большасці з іх дазволілі вярнуцца ў Заходнюю Украіну, але забаранілі займацца любой апостальскай дзейнасцю.
З 1947 па 1990 гады протаігуменам Львоўскай правінцыі КНА быў айцец (пазней біскуп) Філімон Курчаба; ён мае вялікія заслугі перад Кангрэгацыяй і Царквой. Правінцыя ўкраінскіх рэдэмптарыстаў мае чатырох блаславёных: святамучанікі Мікалай Чарнецкі і Васіль Велічкоўскі, а таксама мучанікі Зянон Кавалык і Іван Зятык. Пра многіх іншых яшчэ павінна сказаць гісторыя.
Львоўская правінцыя сёння
Пасля таго, як Госпад падарыў украінскаму народу волю, Львоўская правінцыя КНА разам з іншымі манаскімі супольнасцямі пачала дамагацца вяртання ўласнасці, якой яна валодала да ўстанаўлення камуністычнага рэжыму. Гэтыя патрабаванні часткова задаволілі: рэдэмптарыстам былі вернуты некаторыя з іх манастыроў і цэркваў. Сярод вернутых быў і манастыр Св. Альфонса ў Галоска.
Аднак рэдэмптарысты Львоўскай правінцыі разумелі, што нашмат важнейшым за аднаўленне матэрыяльных дабротаў Кангрэгацыі з’яўляецца фармаванне новага пакалення рэдэмптарыстаў — высокаадукаванага, добра навучанага і гатовага да самаадданай працы. Менавіта таму, працягваючы амаль векавую традыцыю, рэдэмптарысты вырашылі аднавіць манастыр у Галоска перад усім як дом фармавання. Спачатку гэтае пачынанне выявілася вельмі цяжкім. Акрамя таго, што манастыр у Галоска, які ў камуністычныя часы быў інфекцыйнай бальніцай, патрабаваў поўнага рамонту, рэдэмптарыстам проста бракавала людзей. У першыя гады незалежнасці Украіны многім грэка-каталіцкім парафіям Львова і рэгіёна не хапала духоўных праваднікоў, і гэты прагал запаўнялі рэдэмптарысты, спалучаючы працу на парафіях з намаганнямі па аднаўленні сваёй адукацыйнай сістэмы. З-за гэтых цяжкасцей, хоць афіцыйна студэнтат і навіцыят у Галоска адкрылі адразу пасля вяртання манастыра, мінула досыць шмат часу, пакуль ідэя ўласнага дому фармавання стала хоць бы часткова рэальнасцю.
У 1992 годзе навіцыят перанеслі да горада Самбара на Львоўшчыне, а пазней да мястэчка Гніздычыў, дзе ён знаходзіцца і дагэтуль. Адносна студэнтату, то ў выніку нездавальняльнага стану будынка і недахопу выкладчыкаў многія студэнты ў першыя гады былі вымушаныя вучыцца за мяжой (пераважна ў Польшчы, у семінарыі Варшаўскай правінцыі). Становішча змянілася ў 1997 годзе. З аднаго боку, патрэба ўласнага студэнтату стала асабліва неадкладнай, таму што менавіта ў тым годзе завяршыла вучобу ў навіцыяце вялікая група студэнтаў: паслаць іх усіх за мяжу было немагчыма. З іншага боку, пасля рамонту старога манастыра ў Галоска і будаўніцтва новага корпуса (праект ажыццёўлены пры шчодрым садзейнічанні заходніх дабрачынцаў) адкрыліся новыя магчымасці. 1 верасня 1997 года быў адкрыты Вышэйшы духоўны інстытут Львоўскай правінцыі КНА. 17 студэнтаў пачалі вучобу па трохгадовай праграме філасофіі на базе ўласнай адукацыйнай установы Правінцыі — упершыню пасля больш як паўсотгадовага перапынку. Да 2000 года колькасць студэнтаў у семінарыі перавысіла 40. Навучанне багаслоўскім прадметам адбывалася ў семінарыі рэдэмптарыстаў Варшаўскай правінцыі ў Тухаве (Польшча). З 2005 года студэнты Львоўскай правінцыі пачалі праходзіць філасофскае і багаслоўскае навучанне ў епархіяльнай Львоўскай духоўнай семінарыі Святога Духа.
Да праграмы вучобы ў семінарыі ўваходзяць філасофскія і іншыя гуманітарныя дысцыпліны, а таксама класічныя і сучасныя мовы. Неад’емнай часткай фармавання будучых місіянераў з’яўляецца іх духоўны рост, паглыбленне перажывання і разумення імі рэдэмптарысцкай харызмы. Ужо падчас вучобы студэнты здабываюць місіянерскі досвед, прымаючы ўдзел у духоўным провадзе парафій і працуючы з моладдзю. Прысутнасць у доме фармавання старэйшых рэдэмптарыстаў дае магчымасць лепш перадаць новаму пакаленню веды па гісторыі, каштоўнасцях і багатых традыцыях візантыйскага адгалінавання КНА.
Львоўская правінцыя КНА імкнецца абнавіць сваё жыццё. Практычным ажыццяўленнем гэтага аднаўлення з’яўляецца праца для Царквы: духоўная апека найбольш пакінутых душ, апасталат у духу новай евангелізацыі — новай у сваім дбайным прысвячэнні, у спосабе выказвання і данясення да іншых таго, што прапаведнік сам «перажыў» з Хрыстом. Правінцыя намерваецца з Божым блаславеннем умацоўваць і навуковы грунт сваёй апостальскай працы.
Рэдэмптарысты візантыйскага абраду ў Беларусі
Уніяцкая Царква, як сталі гістарычна называць Кіеўскую праваслаўную мітраполію пасля падпісання Берасцейскай уніі 1596 года, пакінула глыбокі след у гісторыі Беларусі. Прайшоўшы перыяд нявызначанасці і барацьбы за існаванне, пасля яна аб’яднала ў сабе каля 75 % насельніцтва тагачаснай Літвы-Беларусі. Аднак на землях, дзе яна нарадзілася і расцвіла, ёй было наканавана памерці. Пасля прымусовага далучэння беларускіх уніятаў да Расійскай Праваслаўнай Царквы ў 1839 годзе больш чым на 150 гадоў «народная вера» пакінула землі Радзімы.
На хвалі нацыянальнага адраджэння канца XX стагоддзя ў Беларусі абуджаецца і цікавасць да нацыянальнай Царквы, інтэлігенцыя сярод іншага ініцыюе аднаўленне Уніяцкай Царквы ў Беларусі практычна з нуля. Маючы толькі некалькіх святароў, без храмаў і без жывой традыцыі з руін крок за крокам пачынаюць узнікаць грэка-каталіцкія суполкі. Праз дваццаць пяць гадоў, Беларуская Грэка-Каталіцкая Царква налічвала каля трыццаці парафій. Безумоўна, для паўнавартаснага функцыянавання царкоўнага арганізма патрабуюцца разнастайныя інстытуты, сярод якіх — супольнасці манаскага жыцця.
Першымі манахамі ў адроджанай БГКЦ сталі студыты, якія яшчэ ў сярэдзіне 1990-х гадоў адкрылі манастыр у Полацку. Амаль праз 10 гадоў, у верасні 2012 года пастырскае служэнне на парафіі Маці Божай Нястомнай Дапамогі ў Мінску распачынае рэдэмптарыст а. Антоній Нікалаеў, а 25 снежня 2012 года, у свята Нараджэння Хрыстова, тут урачыста адкрываецца супольнасць рэдэмптарыстаў, якую складаюць двое беларусаў, што прайшлі святарскую фармацыю ва Украіне: айцец Антоній Нікалаеў і айцец Зміцер Чарнель. Рэдэмптарысты візантыйскага абраду зноў прыйшлі ў Беларусь. Духоўныя паслядоўнікі блаславёнага Мікалая Чарнецкага, які ў 1930-х гадах быў апостальскім візітатарам таксама на беларускіх землях, пачынаюць служэнне сярод народу, які больш за ўсё пацярпеў ад палітыкі савецкага атэізму, каб прапаведаваць тут «вялікае Адкупленне» і ідэал адзінства Царквы Хрыстовай.
Заліў Свіней
Заліў Свіней, або заліў Качы́нас (Bahía de Cochinos) — заліў на паўднёвым узбярэжжы Кубы. З 1910 года адносіўся да правінцыі Санта-Клара, але ў 1976 годзе адышоў да правінцыі Сьенфуэгас. Заліў Качынас з’яўляецца папулярным месцам рэкрэацыйнага дайвінгу. Аматары дайвінгу апускаюцца як у адкрытым моры, так і ў сенотах.
Заліў знаходзіцца ў 30 км на поўдзень ад Хагуэй-Грандэ (Jaguey Grande), у 70 км на захад ад горада Сьенфуэгаса і ў 150 км на паўднёвы ўсход ад Гаваны. На заходнім боку заліва знаходзяцца каралавыя рыфы, якія абмяжоўваюць балота Сапата (частка аднайменнага паўвострава). На ўсходнім узбярэжжы заліва размяшчаюцца мангравыя зараснікі і вялікі балоты.
Паходжанне іспанскай назвы заліва Bahía de Cochinos, верагодна, звязана не са «свіннямі» (cochinos), а, хутчэй, з іспанскай назвай атлантычнай рыбы качына (, Cochino). . Каля паўночнага ўскрайка заліва знаходзіцца вёска Буэна-Вентура, і ў 35 км на паўднёвы ўсход ад яе каля маленькага горада Хірона, названага ў гонар вядомага французскага пірата, размяшчаецца аднайменны пляж — Плая-Хірон (пляж Хірона).
Заліў Качынас вядомы як месца знакамітай высадкі кубінскіх эмігрантаў у красавіку 1961 г., арганізаванай ЦРУ з мэтай звяржэння ўрада Фідэля Кастра.
Падводная лодка
Падводная лодка, субмарына (падлодка, ПЛ): баявы карабель, які можа весці баявыя дзеянні над вадой і пад вадой; найважнейшай тактычнай якасцю ПЛ з'яўляецца скрытнасць дзеянняў. Падводныя лодкі прызначаныя знішчаць надводныя і падводныя караблі і судны, паражаць наземныя аб'екты, выконваць спецыяльныя задачы (разведка, высадка дыверсійных груп і пад.).
Ваеннае прымяненне
Падводныя лодкі ў асноўным выкарыстоўваюцца ў якасці зброі. У залежнасці ад класа і абсталявання яны могуць быць прызначаны:
Зямля Ізраільская
Зямля́ Ізра́ільская (אֶרֶץ יִשְׂרָאֵל [Э́рец-Ісраэ́ль]), зямля́ абетаваная, або зямля запаветная — паводле Бібліі, уся Палесціна, заселеная рознымі хананейскімі плямёнамі і філістымлянамі, якую Бог абяцаў навечна аддаць толькі свайму абранаму народу — яўрэям.
У Пяцікніжжы  — тэрыторыя паміж ракой Іардан і Міжземным морам называецца Ханаан, «зямля, дзе цячэ малако і мёд», зямлі сямі народаў (з поўным або няпоўным пералікам), нярэдка па кантэксце проста «гэтая зямля». Паўночная мяжа — крыху поўночней сучаснай ізраільскай, па рацэ Літанія, хоць думкі сярэднявечных каментатараў пра пэўныя межы разыходзяцца. Назва "зямля Ізраільская" ўпершыню сустракаецца ў Бібліі і шмат разоў сустракаецца ў прарока Езекііля і ў пазнейшых крыніцах.
Падводная лодка
Мірнае прымяненне
Падводныя лодкі дастаткова шырока выкарыстоўваюцца ў навукова-даследчых мэтах. У эксперыментах, звязаных з вывучэннем геамагнітнага поля Зямлі, падводныя лодкі ў пагружаным становішчы выкарыстоўваліся як стабільна арыентаваныя платформы для абсталявання.
Гісторыя даследчых падводных лодак
У 1914 годзе, у Германіі, 15 ліпеня была спушчана на ваду першая даследчая падводная лодка "Лаліга ". Планавалася, што яе перагоняць на заалагічную станцыю ў Равінь. Ідэя пабудаваць субмарыну спецыяльна для даследчых мэт належыць нямецкаму заолагу і мецэнату д-ру Шоттлэндэру. Праект быў распрацаваны фірмай Уайтхеда, г. Фіуме, цяпер Рыека. Але Першая сусветная вайна, якая пачалася ў жніўні 1914 г. закрэсліла ўсе планы па выкарыстанні падлодкі ў даследчых мэтах.
Наступнай даследчай падводнай лодкай быў амерыканскі "Наутылус ". Спушчаны на ваду ў 1917, але толькі ў 1931 годзе быў пераабсталяваны ў даследчую лодку. У тарпедным адсеку была абсталявана шлюзавая камера для выхаду вадалазаў і работы з акіяналагічнай лябёдкай. У іншых адсеках было ўсталявана дадатковае даследчае і навігацыйнае абсталяванне, у тым ліку рэхалот і гіракомпас.