cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Сцяпанавіч Судакоў
Біяграфія
У 1930 годзе быў адказным сакратаром Мазырскага акруговага камітэта КП(б)Б. У 1931—1932 гадах — адказны сакратар Віцебскага гарадскога камітэта КП(б)Б.
З кастрычніка 1932 да мая 1933 года — наркам юстыцыі БССР.
У 1932 — кандыдат у члены бюро ЦК КП(б)Б. Рэпрэсаваны ў 1937 годзе.
Пасційнэ
Пасційнэ (Пості́йне) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэражнэнскай вясковай абшчыны.
IC 1058
IC 1058 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Двор Чарэпіта
Двор Чарэ́піта (, Двор Черепито) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альбрэхтаўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Дзмітраўскага сельсавета.
Прынёманскі кангламерат
Прынёманскі кангламерат — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1963 года). Знаходзіцца за 1,5 км на паўночны захад ад в. Прыгодзічы (Гродзенскі раён), на правым беразе р. Нёман, на паўночным схіле Калодзежнага Рова.
Уключае 4 буйныя глыбы пясчана-галечнага кангламерату, з іх найбольшай даўжыні 10,4 м, шырыні 6,1 м, вышыні 5,9 м, у абводзе 27,6 м, аб'ём бачнай часткі 198,4 м3, маса каля 525,7 т. Утварыўся ў выніку цэментацыі карбанатным растворам флювіягляцыяльных адкладаў пры напорным уздзеянні ледавіка каля 150 тысяч год назад.
Андскі кандэлябр
Андскі кандэлябр (Candelabro de Paracas) — малюнак на скале, недалёка ад горада Піска (Перу). («Лос Трэс Круцес» — «Тры Крыжа», як яго называлі мясцовыя жыхары). Малюнак падобны на малюнак падсвечніка з трыма свечкамі. Бліжэйшыя падобныя малюнкі знаходзяцца ў пустыні Наска.
Тэхніка
Тэхніка тая ж што і ў пустыні Наска. Скала складаецца з чырвонага парфіру, колер ліній чырвоны. Памер малюнка: даўжыня — 128 м, шырыня — 74, а таўшчыня ліній — 1,5 да 4 м. «Свечкі» арыентаваныя акурат у напрамку пустыні Наска.
Галіна Уладзіміраўна Мельнікава
Галіна Уладзіміраўна Мельнікава (нар., п. Эрд Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі палітык. Галоўны рэдактар установы «Рэдакцыя Жлобінскай газеты „Новы дзень“».
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі бібліятэчны тэхнікум імя А. С. Пушкіна, Беларускі ўніверсітэт культуры, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працавала аператарам вылічальна-клавішных машын Жлобінскага інфармацыйна-вылічальнага цэнтра, бібліятэкарам філіяла Жлобінскай ЦБС, загадчыкам сектара ўліку камітэта камсамола Жлобінскага чыгуначнага вузла, бібліятэкарам гарадской дзіцячай бібліятэкі — філіяла Жлобінскай раённай ЦБС, бібліятэкарам сярэдняй школы № 11 Жлобінскага гарадскога аддзела адукацыі, загадчыкам аддзела бібліятэчнага маркетынгу Жлобінскай раённай ЦБС, загадчыкам аддзела па інфармацыйнай рабоце і сувязях з грамадскасцю Жлобінскага гарвыканкама, загадчыкам аддзела інфармацыі, начальнікам аддзела ідэалагічнай работы Жлобінскага райвыканкама.
Валыця (Барадзянскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Чарняўка (Мажэйкаўскі сельсавет)
Чарня́ўка (, Чернявка) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
Зябер звычайны
Зябер звычайны (Galeopsis tetrahit) — аднагадовая травяністая расліна, від роду зябер (Galeopsis) сямейства ясноткавыя (Lamiaceae). Тыпавы від роду. Расце па палях, агародах, пустках, на сыраватай глебе. Меданос.
Апісанне
Сцябло прамое, да 50 см вышынёй, моцна галінастае, пакрытае жорсткімі валасінкамі. Лісце даўгавата-яйкападобнае, завостранае, густое, з пільчастым краем. Кветкі ліловыя, каля 1,5 см даўжынёй. Чашачка з пяццю зубцамі, калючая. Ніжняя губа вянца пакрыта плямамі. Квітнее ў ліпені — жніўні.
Ілжа (гміна)
І́лжа (Iłża) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радомскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ілжы. Плошча гміны складае 255,82 км². Станам на 2004 год у гміне Ілжа пражывалі 15 761 чалавек, шчыльнасць — 61,6 чал./км².
Клуатр
Клуатр — драўляная арачная галерэя наўкол усяго збудавання (лямуса, сырніцы і інш.) у традыцыйным беларускім дойлідстве.
Віцебскія замкі
Віцебскія замкі — драўляныя і мураваныя абарончыя збудаванні, што існавалі ў Віцебску ў XIV—XVIII стст.
Гісторыя
Паводле падання з Віцебскага летапісу, у 974 годзе кіеўская княгіня Вольга заснавала першы драўляны грод пры ўпадзенні Віцьбы ў Дзвіну.
Па ўваходжанні Віцебску ў склад Вялікага Княства Літоўскага ў XIV ст. вялікі князь Альгерд узвёў мураваныя ўмацаванні вакол Верхняга і Ніжняга замкаў.
Адно з найзначнейшых выпрабаванняў Віцебскіх замкаў адбылося ў 1393 годзе пры аблозе вялікім князем Вітаўтам, калі ўпершыню ў Вялікім Княстве Літоўскім былі ўжытыя гарматы. У 1396 годзе Вітаўт ізноў мусіў браць штурмам Віцебскія замкі. У спробе здабыць велікакняжацкі тытул Віцебск двойчы ў 1435 і 1437 гадах браў у аблогу Міхал Жыгімонтавіч. Тройчы ў 1516, 1519, 1568 гг. яго беспаспяхова штурмавалі маскоўскія войскі.
У 1614 годзе адбыўся вялікі пажар, у выніку якога большая драўляная частка Ніжняга і Верхняга замкаў ушчэнт згарэла. У час вайны 1654—1667 гадоў Віцебскія замкі пратрымаліся даўжэй за іншыя вялікалітоўскія ўмацаванні: іх абаронцы здаліся 22 лістапада 1654 года пасля ўпартай 14-тыднёвай аблогі. Захапіўшы замкі маскоўцы спрабавалі іх падрамантаваць, аднак стары мураваны замак Альгерда так і не аднаўляўся: замест мураваных сценаў і вежаў ставілі драўляныя зрубы.
У час Паўночнай вайны 28 верасня 1708 года паводле загаду расійскага цара Пятра I, а пасля ў 1752 годзе ізноў жа праз рускіх асаднікаў драўляныя замкі былі спаленыя, пасля чаго іх закінулі і больш не аднаўлялі.
У 1970 годзе на тэрыторыі Віцебскіх замкаў прайшлі археалагічныя даследаванні (кіраўнік — Міхась Ткачоў).
Архітэктура
Для Альгерда Віцебск меў выключна вялікае значэнне ў правядзенні актыўнай усходняй палітыкі (ваенных паходаў на Маскву), таму не дзіўна што вялікі князь загадаў збудаваць на месцы драўлянага старога гроду комплекс магутных мураваных умацаванняў, які складаўся з Верхняга і Ніжняга замкаў.
Верхні замак меў пяць абарончых вежаў, лінія ягонай абароны дасягала 392 сажань (800 метраў), тым часам сцяна Ніжняга замка дасягала 585 ½ сажань (1250 метраў) і была ўмацаваная трынаццацю вежамі.
Сучаснасць
У 2007 г. аднавілі Духаўскі круглік, у якім зараз знаходзіцца музей.
Возэра (Барадзянскі раён)
Возэра (Озе́ра) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Холдынг
Холдынг (Холдынгавая кампанія, Холдынгавая арганізацыя) (holding — які валодае) — кампанія (прадпрыемства), якое выкарыстоўвае свой капітал на набыццё кантрольных пакетаў акцыяў іншых кампаній (пралпрыемстваў) для кіравання імі. Холдынгавая кампанія, як правіла, не вырабляе тавары ці паслугі самастойна; хутчэй, яго мэта складаецца ў тым, каб валодаць акцыямі іншых кампаній, каб сфарміраваць карпаратыўную групу. Холдынгавыя кампаніі дазваляюць знізіць рызыку для ўладальнікаў і могуць дазволіць кантраляваць цэлы шэраг розных кампаній.
Зніжэнне кошту здзелак на рынку зліццяў і паглынанняў сведчыць аб зніжэнні памераў кампаній, уцягнутых ў працэс стварэння холдынгавых структур. У цяперашні час працэс стварэння холдынгаў, як спосаб інтэграцыі, характэрны не толькі для натуральных манаполій, стратэгічных галін і буйнога бізнесу, але і для сярэдняга і малога бізнэсу. Гістарычна склалася, што холдынгавая кампанія з'яўляецца самай старой формай арганізацыі бізнесу і фарміравання груп прадпрыемстваў.
Беларусь
28 снежня 2009 г. прэзідэнт Беларусі А. Лукашэнка падпісаў Указ № 660 «Аб некаторых пытаннях стварэння і дзейнасці холдынгаў у Рэспубліке Беларусь», паводле якога кіраўнічая кампанія ўплывае на рашэнні даччыных прадпрыемстваў холдынга на падставе:
Паводле 3-га пункта Указа, «Холдынг лічыцца створаным і набывае статус холдынга з даты яго рэгістрацыі, якая ажыццяўляецца Міністэрствам эканомікі, якое вядзе Дзяржаўны рэестар холдынгаў». Паводле 12-га пункта, «Кіраўнічая кампанія холдынга мае права … утвараць цэнтралізаваны фонд за кошт адлічэнняў ад прыбытку ўдзельнікаў холдынга, які застаецца ў іх распараджэнні пасля выплаты падаткаў».
1 красавіка 2010 г. першым холдынгам у Беларусі стаў «Белтэх Холдынг» Уладзіміра Пефціева, які поруч з аднайменнай кіраўнічай кампаніяй улучаў ЗАТ «Белтэхэкспарт». 4 красавіка 2016 г. на ўліку Дзяржаўнага рэестра холдынгаў Беларусі стаяла 100 холдынгаў.
Yucca rupicola
Yucca rupicola — від раслін сямейства Спаржавыя. Від быў апісаны Джорджам Генрыхам Адольфам Шэелем у 1850 годзе.
Апісанне
Від утварае калоніі, калі парасткі адсутнічаюць над зямлёй, але прысутнічае галінасты пад зямлёй. Лісце вузкаланцэтнае, злёгку сукулентнае, вітое, да 60 см даўжынёй, але каля 40 мм у шырыню ў самым шырокім месцы. Кветкі вісячыя, званочкавыя, белыя або зеленаватыя. Плод — сухая капсула да 6 см даўжынёй.
Обвальдэн
Обвальдэн (Obwalden; Obwald; Obvaldo; Sursilvania) — невялікі плошчай нямецкамоўны кантон у цэнтры Швейцарыі. Сталіца — Зарнен. Насельніцтва 32,7 тыс. чалавек (25-е месца сярод кантонаў у 2003 годзе).
Геаграфія
Плошча 491 км² (19-е месца сярод кантонаў). Ёсць анклаў на тэрыторыі кантонаў Нідвальдэн і Уры.
Гісторыя
Обвальдэн, як і суседні Нідвальдэн, стаў часткай швейцарскай канфедэрацыі ў 1291 годзе.
Валерый Канстанцінавіч Шэлег
Валерый Канстанцінавіч Шэлег (нар., Мінск) — беларускі вучоны ў галіне тэхналогіі машынабудавання, уключаючы парашковую металургію, матэрыялазнаўства, зварку і ахоўныя пакрыцці. Член-карэспандэнт (2014), доктар тэхнічных навук (1989), прафесар (1991). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2001).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1969).
З 1969 года ў Мінскім спецыяльным канструктарскім бюро аўтаматычных ліній. З 1972 года ў НДІ парашковай металургіі (г. Мінск): з 1977 года загадчык лабараторыі, з 1981 года загадчык аддзела, з 1993 года загадчык аддзялення, з 1995 года намеснік дырэктара. З 1996 года дырэктар Навукова-даследчага і канструктарска-тэхналагічнага інстытута зваркі і ахоўных пакрыццяў Беларускага дзяржаўнага навукова — вытворчага канцэрна парашковай металургіі (БДНВКПМ) і адначасова з 2000 года першы намеснік генеральнага дырэктара БГНПКПМ. З 2002 года в.а. генеральнага дырэктара, з 2003 года генеральны дырэктар БДНВКПМ.
З 2005 года загадчык кафедры Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. З 2013 года галоўны рэдактар рэспубліканскага міжведамаснага зборніка навуковых прац «Машынабудаванне».
Навуковая дзейнасць
Работы ў галіне тэорыі і практыкі стварэння порыстых парашковых матэрыялаў і вырабаў з іх рознага прызначэння. Распрацаваў важныя пытанні тэорыі атрымання структур з раўнамерным размеркаваннем пор па памерах па плошчы фільтруючай перагародкі, кіравання характарыстыкамі порыстай структуры эфектыўных капілярна-порыстых парашковых матэрыялаў, характарызаваных ў працэсе эксплуатацыі транспартам вадкасці ў іх пад дзеяннем капілярных сіл. Устанавіў заканамернасці змены структуры і уласцівасцяў порыстых парашковых матэрыялаў у працэсе свабоднага ападку, стварэння біапорыстых, шматслойных структур і з бесперапынна зменлівымі памерамі часу, а таксама атрымання вырабаў з тугаплаўкіх металічных парашкоў (тытан, ніобій, тантал) метадам электраімпульснага спякання, высокапорыстых ячэістых матэрыялаў на аснове сплаваў сістэмы Ni-СД-Аl і керамікі — з аксіду алюмінія. Распрацаваў новыя метады кантролю іх уласцівасцяў і шэраг тэхналагічных працэсаў атрымання такіх матэрыялаў, а таксама абсталяванне, сродкі тэхналагічнага абсталявання і арганізаваў прамысловую вытворчасць на Маладзечанскім заводзе парашковай металургіі.
Аўтар больш за 680 навуковых прац, у тым ліку 19 манаграфій, каля 270 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў.
Капшчына
Капшчына (капшчызна, капні пенязі, карчэмныя пенязі) ― піцейны падатак у XV―XVII стст. ў Вялікім Княстве Літоўскім, спаганяемы за выраб і продаж гарэлкі, мёду і піва.
Агульнагарадскія зборы
Што тычыцца агульных збораў капшчыны па гарадах, то яны былі невялікія: у 1506 годзе Полацк заплаціў 600 кап грошаў, Мінск у 1494 годзе, гэтак жа як і Крычаў у 1504 годзе ― 60 кап, Бабруйск у 1502 ― 30 кап.
У некаторых выпадках вялікі князь адмаўляўся ад падатку на карысць гарадоў, ваяводаў або старастаў.
Пераход на чопаў падатак
З сярэдзіны XVI стагоддзя капшчына ў мястэчках і магнацкіх уладаннях адмерла, з-за раздачы піцейных устаноў на водкуп у прыватныя рукі. У каралеўскіх гарадах захоўвалася да XVIII стагоддзя ў выглядзе чопавага падатку на гарэлку, піва і мёд, які перавышаў ўсе астатнія падаткі разам узятыя.
Нава Буда (Барадзянскі раён)
Нава Буда (Нова́ Бу́да) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Суск (Кастопільскі раён)
Суск (Суськ) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэражнэнскай вясковай абшчыны.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — спрынт (жанчыны)
Спрынтарская гонка на 7,5 км у біятлоне сярод жанчын на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года прайшла 9 лютага. У спаборніцтвах прыняў удзел 84 спартсменкі з 35 краін. Месцам правядзення гонкі стаў лыжна-біятлонны комплекс Лаура. Спаборніцтвы пачаліся ў 18:30 па мясцовым часе (UTC+4). Алімпійская чэмпіёнка 2010 года славачка Анастасія Кузьміна са Славакіі зноў выйграла золата.
Расіянка Вольга Вілухіна і ўкраінка Віта Семярэнка выйгралі свае першыя алімпійскія медалі.
Асава (Кастопільскі раён)
Асава (Осова́) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэражнэнскай вясковай абшчыны.
Анастамоз
Анастамоз (ад ἀναστόμωσις — адкрытая сувязь) — назва для паўторнага злучэння двух патокаў, якія раней разгалінаваліся, напрыклад крывяносных сасудаў ці жылак ліста. Тэрмін выкарыстоўваецца ў медыцыне, біялогіі, мікалогіі і геалогіі.
Медыцына
Анастамоз — гэта сувязь дзвюх структур. Ён ставіцца да сувязі паміж крывяноснымі сасудамі або паміж іншымі трубчастымі структурамі, напрыклад, сценкамі кішачніка. У, многія артэрыі натуральна анастамізіруюць адна з адной, напрыклад, (arteria epigastrica inferior) і  (arteria epigastrica superior).
Крывяносны анастамоз дзеліцца на анастамоз артэрыяльны і вянозны. Артэрыяльны анастамоз уключае ў сябе фактычны артэрыяльны анастамоз (напрыклад, і падэшвеннай дугі) і патэнцыйны артэрыяльны анастамоз (напрыклад,  і ). Прыкладам з'яўляецца, які прымяняюць пры рэзекцыі сегмента кішкі.
Эвалюцыя
У эвалюцыі, анастамозам называюць рэкамбінацыю эвалюцыйнай лініі. Звычайна эвалюцыйныя лініі ўяўляюць сабой простае галінаванне з відаў да новых форм. Пры анастамозе віды могуць пасля першага разгалінавання, напрыклад, у выпадку апошніх даследаванняў, было паказана, што радавыя папуляцыі продкаў чалавека і шымпанзэ магчыма крыжаваліся пасля пачатковага разгалінавання.
Канцэпцыя анастамозу таксама ставіцца да тэорыі сімбіягенеза, у якой новыя віды выходзяць з утварыння новых сімвалічных адносін.
Мікалогія
У мікалогіі, анастамозам называюць зліццё паміж галінамі аднаго і таго ж або розных гіфаў.
Зябер пушысты
Зябер пушысты (Galeopsis pubescens) — расліна роду зябер з сямейства ясноткавыя.
Батанічнае апісанне
Вышынёй ад 20 да 50 см. Сцябло прамастойнае, галінастае, пушыстае. Лісце авальнае або ланцэтападобнае, да 7 см даўжынёй, густа апушанае, правільназубчастае. Кветкі часта пурпурныя з жоўтымі кропкамі.
Арэал
Расце ў Еўропе, таксама і ў Беларусі.
Стара Буда (Барадзянскі раён)
Стара Буда (Стара Бу́да) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Зарнен
Зарнен (Sarnen) — камуна ў Швейцарыі, сталіца кантона Обвальдэн.
Насельніцтва складае 9682 чалавека (на 31 снежня 2007 года). Афіцыйны код — 1407.
IC 1059
IC 1059 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Леснікі (прыпыначны пункт)
Леснікі́ (, Лесники)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 400 м на поўдзень ад вёскі Леснікі; на лініі Ваўкавыск-Цэнтральны — Бераставіца, паміж прыпыначным пунктам Мсцібава і прыпыначным пунктам Рудаўка.
Бесішчава
Бесішчава (Бесищево) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Бесішчава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Смаленскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сера-Сант’Абондыа
Сера-Сант'Абондыа (Serra Sant'Abbondio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 1115 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 61040. Тэлефонны код — 0721.
Крэдэнс
Крэдэнс — памяшканне тыпу буфета, дзе захоўвалі посуд і іншае сталовае начынне. Існаваў у палацах і сядзібных дамах, звычайна прымыкаў да сталовай.
Сера-Сант’Абондыа
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Abbondio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Раднікі (горад)
Раднікі́ (Родники) — горад у Іванаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — каля 27,9 тыс. жыхароў (2005). Горад заснаваны ў 1606 годзе на рацэ Юкша, у 1918 годзе стаў горадам.
Горад знаходзіцца за 54 км ад Іванава.
У перакладзе з рускай мовы «Раднікі» азначае «Крыніцы».
Раднікі
Назву Раднікі́ маюць:
Токанама
Гісторыя
Токанама ўпершыню з'явілася ў японскіх дамах у канцы (XIV-XVI стагоддзя). У архітэктуры стылю гэтага перыяду ён называўся осііта  і ў асноўным прадстаўляў сабой спецыяльна адведзеную прастору на сцяне, дзе можна было павесіць скруткі, а таксама з узвышэннем, на якім маглі быць устаноўлены такія прадметы, як курыльніца, ваза для кветак і падсвечнік.
Этыкет
Уваходзіць у токанама катэгарычна забараняецца, за выключэннем выпадкаў перамяшчэння прадметаў унутры яе.
Іньска (гміна)
І́ньска (Ińsko) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Старгардскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Іньску. Плошча гміны складае 151,01 км². Станам на 2005 год у гміне Іньска пражывалі 3,493 чалавекі, шчыльнасць — 23,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Warner Music Group
Warner Music Group (WMG) — трэці па велічыні канцэрн і сямейства гуказапісных лэйблаў, уваходны ў «вялікую чацвёрку кампаній гуказапісу». Канцэрн быў заснаваны ў 1958 годзе і меў назву Warner Bros. Records. Далей у 1971 годзе быў пераназваны ў WEA (Warner Bros. — Elektra — Atlantic) і праіснаваў тры дзесяцігоддзі.
На сённяшні дзень канцэрн мае назву Warner Music Group (WMG), які заснаваўся ў 2004 годзе ў выніку аддзялення ад Time Warner. Нягледзячы на імя, Time Warner больш не мае ніякіх правоў уладання Warner Music Group. У Warner Music Group таксама маецца, якое мае назву і з’яўляецца адным з найбуйнейшых у свеце.
Дзейнасць
Warner Music Group — трэці па велічыні ігрок амерыканскага рынка гуказапісу. Яе асноўныя маркі — Atlantic Records Group і Warner Bros.
Вядомыя выканаўцы, якія запісваліся на лэйбле
• 4
Дворышча (Расонскі раён)
Дво́рышча (, Дворище) — аграгарадок у Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Альбрэхтаўскага сельсавета. Да 2004 года з’яўляўся цэнтрам Дварышчанскага сельсавета. У 2004 — 2005 гадах у складзе Краснапольскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 24 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 170 км ад Віцебска, за 26 км ад чыгуначнай станцыі Дрэтунь. На поўдзень ад вёскі знаходзіцца возера Паланец, прыкладна за 0,7 км на захад — возера Заслісцінак.
Марыбар
Марыбар (Maribor; Marburg an der Drau) — горад на ўсходзе Славеніі, другі па велічыні горад краіны (насельніцтва горада паводле перапісу 2002 г. — 101 847 чалавек, насельніцтва акругі — 110 668 чалавек).
Геаграфія
Марыбар размешчаны на рацэ Драва ля падножжа гары Пагор’е.
Гісторыя
Горад з’яўляецца цэнтрам гістарычнай вобласці Ніжняя Штырыя. Вядомы з VIII стагоддзя. У 843 годзе ўвайшоў у склад Усходне-Франкскага каралеўства. З 1282 года ва ўласнасці аўстрыйскіх Габсбургаў. З 1918 года ў складзе Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў (з 1929 года — Каралеўства Югаславія). У 1941—1945 гадах. горад быў акупіраваны нямецкімі войскамі і ўключаны ў склад «Трэцяга Рэйха». Вызвалены ў маі 1945 года югаслаўскім войскам. З 1991 года ў складзе незалежнай Славеніі.
Славенская мова
Славенская мова (slovenski jezik, slovenščina) належыць да заходняй галіны паўднёваславянскіх моў. Лік славенскамоўных — каля 2 млн чалавек, большасць якіх жыве ў Славеніі. Славенская мова адна з нешматлікіх славянскіх моў, якія захавалі парны лік. Саманазва славенскай мовы (як і славацкай) — «славянская».
Гісторыя
Узнікненне славенскай пісьмовасці і станаўленне літаратурнай мовы было непасрэдна звязана з кірыла-мяфодзіеўскімі традыцыямі, хоць і адбывалася ва ўмовах іншаземнага (германскага, пазней — аўстра-венгерскага) уплыву, паколькі ўжо з VIII стагоддзя славенскае княства Карантанія трапіла пад уладу франкаў.
Найстаражытнейшым (X—XI стст.) помнікам славенскай пісьмоваці з’яўляюцца Фрэйзінскія ўрыўкі, якія ў Славеніі прынята называць Брыжызінскія. Нягледзячы на іх старажытнасць, у пераважнай большасці лінгвісты вядуць гаворку аб дакладнай моўнай аднесенасці помніка (не адносяць да ліку помнікаў стараславянскай мовы славенскай рэдакцыі) не толькі таму, што Фрэйзінскія ўрыўкі напісаныя лацініцай, але, у першую чаргу, на аснове аналізу моўных асаблівасцей. Даследчык В.Вондрак даказаў, што помнік быў перапісаны з першапачаткова напісанага славянскай графікай чэшскага альбо славацкага варыянтаў.
У наступныя пяць стагоддзяў галоўную ролю ў грамадскім і культурным жыцці выконвалі лацінская і нямецкая мовы. Адзінкавыя помнікі славянскага пісьма адносіліся да рэлігійнай сферы і вызначаліся моўнай (дыялектнай) і графічнай неаднастайнасцю.
Узнікненне славенскай літаратурнай мовы ў сярэдзіне XVI стагоддзя звязана з рухам Рэфармацыі і імёнамі П. Трубара, Ю. Далмаціна, С. Крэля і іншых прадстаўнікоў лютэранства, намаганнямі якіх выдаюцца першыя друкаваныя кнігі на славенскай мове (пераклады кніг Свяшчэннага пісання, буквары). Асаблівае значэнне ў кадыфікацыі норм тагачаснай літаратурнай мовы мела напісаная на лацінскай мове А. Бахорычам першая граматыка славенскай мовы і прапанаваны ім удасканалены варыянт славенскай графікі (у гонар стваральніка названы «бахорычыцай»). Аднак падзеі Контррэфармацыі прыпынілі працэс развіцця ўніфікаванай літаратурнай мовы.
У розных славенскіх землях узнікалі не звязаныя адна з адной літаратурныя традыцыі. У канцы XVIII стагоддзя робяцца спробы стварэння рэгіянальных літаратурных моў на базе карантыйскіх, прэкмурскага і штырыйскага дыялектаў. У гэты ж перыяд заўважаецца тэндэнцыя, накіраваная на пераадоленне рэгіяналізму і апору на традыцыі пратэстанцкай літаратурнай мовы XVI стагоддзя.
Навуковае падмацаванне ідэя адзінай літаратурнай мовы знаходзіць у пачатку XIX стагоддзя ў працах Копітара, Водніка і інш. Значэнне граматыкі В. Водніка яшчэ і ў тым, што гэта была першая граматыка, напісаная па-славенску. Паколькі Славенія знаходзілася ў складзе Аўстра-Венгрыі, то ў якасці афіцыйнай мовы славенская не фігуравала, хоць і займала некаторыя пазіцыі ў адміністрацыйна-юрыдычнай сферы (у прыватнасці, на ёй складаліся тэксты прысяг і рабіліся запісы ў судовых пратаколах) і пачатковай адукацыі (з 1870-х гадоў). Нямецкая і лацінская (у рэлігійнай сферы) мовы мелі велізарны ўплыў на славенскую, гэта былі мовы эліты, таму і навукоўцы (нават славенскія) пісалі на гэтых мовах (да 1920-х гадоў).
Практычная рэалізацыя ідэі літаратурнай славенскай мовы ў XIX стагоддзі ажыццяўлялася ў супрацьдзеянні агульнаславянскага і ўласнаславенскага кірункаў. На прыхільнікаў першага значны ўплыў аказалі культурныя славянскія рухі ілірызм і панславянізм, таму, ва ўмовах татальнай германізацыі, мэтазгодным лічылася збліжэнне з іншай славянскай мовай для выпрацоўкі адзінай мовы паўднёвых славян (ці нават агульнаславянскай — М. Маяр), альбо выкарыстанне ў якасці літаратурнай славенскай мовы якой-небудзь распрацаванай славянскай мовы (у тым ліку рускай — Ф. Цэлесцтын, Ф. Падгорнік). Гэтым імкненням прадстаўнікі другога накірунку супрацьпаставілі ідэю захавання самабытнасці славенскай мовы і развіцця на яе аснове нацыянальнай свядомасці і культуры. Вялікую ролю ў гэтым накірунку мела творчасць славенскіх літаратараў (М. Похліна, В. Водніка, Ф. Прэшэрна і інш.), а таксама стварэнне ў 1863 годзе Славенскай Маціцы (навукова-культурнай установы), якая адстойвала пазіцыі славенскай мовы, прапагандавала яе вывучэнне, ажыццяўляла выдавецкую дзейнасць.
Абвяшчэнне роўнасці ўсіх моў на тэрыторыі Аўстрыйскай імперыі (пасля рэвалюцыі 1848 года) стварыла спрыяльныя ўмовы для фактычнага заканчэння працэсу стабілізацыі славенскай літаратурнай мовы з наступным яе замацаваннем. Асновай літаратурнай мовы сталі цэнтральныя гаворкі вакол Любляны (за норму быў узяты доленскі кансанантызм і горанскі вакалізм), а ў марфалагічным плане кадыфікацыю атрымалі некаторыя асаблівасці нецэнтральных дыялектаў.
XX стагоддзе характарызуецца ўдасканаленнем і замацаваннем норм літаратурнай мовы, распрацоўкай сур’ёзных граматык, грунтоўных слоўнікаў. Асобным эпізодам падчас знаходжання Славеніі ў складзе Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў была спроба адраджэння ідэі адзінай «паўднёваславянскай» мовы (новаілірыйцы на чале з Ф. Ілешычам).
Пасля Другой сусветнай вайны ў складзе СФРЮ славенская мова як адна з афіцыйных моў значна пашырыла свае сацыяльныя функцыі і выкарыстоўвалася на тэрыторыі гэтай федэратыўнай рэспублікі практычна ва ўсіх сферах грамадскага жыцця за выключэннем ваеннай і федэратыўнага ўзроўню. Мовай югаслаўскай арміі і вышэйшага кіраўніцтва Югаславіі, іншых найвышэйшых федэратыўных устаноў была сербскахарвацкая.
З 1991 года, калі Славенія атрымала незалежнасць, славенская мова стала адзінай афіцыйнай мовай, што дало ёй магчымасць замацаваць пазіцыі на ўсіх узроўнях як унутры краіны, так і за яе межамі. Славенская мова стала адной з афіцыйных моў Еўрасаюза з 2004 года.
Алфавіт
Славенскі алфавіт створаны на лацінскай аснове.
1992 год у гісторыі кіно
1992 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Пліта Сен-Белек
Пліта Сен-Белек — каменны артэфакт з заходняй Брэтані, які лічаць картай уладарства ранняга бронзавага веку.
Знойдзена Полем дзю Шатэлье ў дагістарычным могільніку ў Фіністэры як частка пахавання ранняга бронзавага веку. Шатэлье захоўваў пліту ў сваім доме, у, перш чым яна трапіла ў калекцыю Нацыянальнага археалагічнага музея. Артэфакт быў забыты да 2014 года, калі зноў адкрыты ў склепе замка. Даследаванне французскіх і брытанскіх універсітэтаў і інстытутаў у 2017—2021 гадах вызначыла пліту як карту часткі даліны ракі Адэт у раннім бронзавым веку. Пліта — самая ранняя карта, знойдзеная ў Еўропе, і, імаверна, самая ранняя карта наогул.
Адкрыццё ў 1900 годзе
Пліта знойдзена ў 1900 годзе Полем дзю Шатэлье ў дагістарычным могільніку ў Фіністэры, на захадзе Брэтані. Утварала сцяну цыстычнага пахавання. Памеры цысту 3.86 m у даўжыню, 2.1 m у шырыню і 1.86 m у вышыню, арыентаваны па восі ўсход-захад. Унутры быў разбіты керамічны гаршчок, з тых часоў страчаны і пахаваны пад пластом каменнага друзу. Вынятая частка пліты мела памеры 2.2 m у даўжыню, 1.53 m у шырыню, 0.16 m таўшчыні і важыла каля 1 LT. Зроблена з шэра-блакітнага сланцу, які, як думаюць, паходзіць са скалістых агаленняў дакембрыйскага перыяду паблізу Дуарнене. Пліта была разбіта перад пахаваннем, не хапае верхняй часткі. Цэлая пліта магла быць каля 12.7 ft даўжынёй.
Шатэлье захоўваў пліту ў сваім доме, у Шато-дэ-Кернуз. Крыніцы разыходзяцца ці была пліта перададзена Нацыянальнаму археалагічнаму музею пасля смерці Шатэлье, або набыта прыватным музеем неўзабаве пасля адкрыцця, а затым у 1924 годзе Нацыянальным археалагічным музеем. У кожным разе пліта заставалася ў Шато і да 1990-х гадоў захоўвалася ў нішы рова Шато, перш чым перанесена ў склеп.
Паўторнае адкрыццё ў 2014 годзе
Пліта зноў адшукана ў склепе Шато-дэ-Кернуз у 2014 годзе. Даследчыкі, якія прачыталі арыгінальныя справаздачы Шатэлье, незалежна адзін ад другога прыйшлі да высновы, што мудрагелістая разьба на пліце — ранняя карта. Нацыянальны інстытут прэвентыўных археалагічных даследаванняў Францыі, Борнмуцкі ўніверсітэт, Нацыянальны цэнтр навуковых даследаванняў Францыі і Заходне-Брэтанскі ўніверсітэт правялі сумеснае даследаванне пліты ў 2017—2021 гадах, яго вынікі апублікаваны артыкулам у красавіку 2021 года ў Bulletin de la Société préhistorique française, выданні Французскага прэгістарычнага таварыства.
Разьба на пліце захавалася добра, што сведчыць пра яе вельмі непрацяглым знаходжанні пад адкрытым небам; даследніцкая група правяла 3D-здымкі і фотаграмметрыю для іх запісу. Выявы, якія ўяўляюць з сябе геаметрычныя фігуры — ліній, кругі і квадраты, былі інтэрпрэтаваны як сімвалы карты, якія пазначаюць паселішчы, курганы і палі. Было адзначана, што сімвалы на пліце адпавядаюць ландшафту даліны Адэт ў Фіністэры, а лініі ўжыты для адлюстравання прытокаў ракі. Паверхня пліты выразаная так, што адлюстроўвала рэльеф зямной паверхні. Як карта пліта адлюстроўвала ўчастак зямлі памерам прыкладна 30 x з дакладнасцю каля 80 % у параўнанні з сучаснымі картамі.
Даследаванне прыйшло да высновы, што карта, імаверна, адлюстроўвае прастору палітычнага ўтварэння, імаверна, уладарства бронзавага веку. Цэнтральны круглы матыў, размешчаны паблізу вытокаў Адэта, Ізолы і Стэр-Лаэра, можа пазначаць уладарскае гарадзішча. Імаверна, карта выкарыстоўвалася не для навігацыі, а як выяўленне ўлады. Гэта мог быць кадастравы план, звязаны з увядзеннем новага віду землеўладання ва ўладарстве; некаторыя знакі на карце могуць адлюстроўваць землекарыстанне або права ўласнасці. Стварэнне карты дэманструе моцную іерархічную палітычную арганізацыю, якая, імаверна, ажыццяўляла моцны кантроль над паказанай тэрыторыяй на працягу некалькіх стагоддзяў.
Пліта зроблена ў раннім бронзавым веку (2150—1600 гады да н.э.) і, такім чынам, самая старая вядомая карта ў Еўропе і «імаверна, самая старая карта тэрыторыі, якая была ідэнтыфікавана». Стваралася пліта прыкладна адначасова з нябесным дыскам з Небры, картай космасу, знойдзенай на тэрыторыі сучаснай Германіі. Пліта Сен-Белек разбіта і прыстасавана як частка цысту ў канцы ранняга бронзавага веку, прыкладна ў 1900—1600 гады да н.э. Разбіццё магло быць іканаборчым актам, які дэманстраваў фармальную адмову ад папярэдняга палітычнага ўтварэння.
Еўрапейская кааліцыя Свабодная Беларусь
Еўрапейская кааліцыя «Свабодная Беларусь» — грамадска-палітычная кааліцыя арганізацый, якая выступае супраць праўлення прэзідэнта А. Лукашэнка. Створана 1 лістапада 2003 г. ,як альтэрнатыва кааліцыі «5+», у якой прысутнічалі камуністы.
Галоўнай мэтай кааліцыі быў абраны шлях даць еўрапейскую будучыню народу Беларусі, садзейнічаць фарміраванню ў Беларусі дэмакратычнай дзяржавы і адкрытага грамадства.
Кааліцыя не была прывязаны да палітычных структур і не мела аформленай структуры.
Падчас парламенцкіх выбараў 2004 г. кааліцыя ўвайшла ў склад перадвыбарчай Кааліцыі дэмакратычных цэнтрыстаў, якая не набрала ніводнага дэпутацкага мандата. Увесну 2004 г. кааліцыя «Свабодная Беларусь» была аслаблена ў выніку арышту В. Леванеўскага і Міхаіла Марыніча.
Пасля асуджэння ў 2005 г. М. Статкевіча «Еўрапейская кааліцыя «Свабодная Беларусь» перастала існаваць як палітычны суб'ект.
На парламенцкіх выбарах 2008 г. кааліцыя вылучыла 60 прэтэндэнтаў, але здолела дамагчыся рэгістрацыі толькі 22.
Юцеўцы
Ю́цеўцы (, Ютевцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мажэйкаўскага сельсавета.
У 1940—1965 гадах вёска ў складзе Вялікабаярскага сельсавета, у 1965—1966 гадах — у складзе Шчучынскага сельсавета.
Вэлыка Любаша
Вэлыка Любаша (Вели́ка Любаша) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Дзіброва (Барадзянскі раён)
Дзіброва (Діброва) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Базальтавэ
Базальтавэ (База́льтове, польск.: Bazaltowe), да 1945 Янава Даліна (польск.: Janowa Dolina) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэражнэнскай вясковай абшчыны. Вёска гістарычнага рэгіёну Валынь.
Гісторыя
Паселішча заснавана ў пачатку 1920-х гадоў як пасёлак для рабочых на здабычы базальта, здзяйснянага ў ваколіцах з 1860 года. Да 1939 года ў складзе Польшчы, Валынскае ваяводства. З 1939 года ў складзе СССР, у 1941-1944 гадах пад нямецкай акупацыяй.
У 1943 годзе фарміраванні УПА здзейснілі некалькі нападаў на прадпрыемства па здабычы базальта і нямецкі гарнізон у вёсцы, паселішча было спалена, загінула каля 600 чалавек. Пра колькасць, прыналежнасць і этнічнасць загінулых і акалічнасці іх гібелі няма адзінай думкі, меркаванні вагаюцца ад забойства 600 цывільных палякаў да гібелі ў баі з байцамі УПА 600 нямецкіх салдатаў і афіцэраў.
У 1944 годзе вёска занята Чырвонай Арміяй. Пасля вайны перайменавана Базальтавэ. У савецкі час адноўлена некалькі будынкаў.
З 1991 года ў складзе незалежнай Украіны. У 2015 годзе большасць жыхароў складалі украінцы, базальт у ваколіцах усё яшчэ здабываюць.
DKW RT 125
DKW R125 —- лёгкі матацыкл з дзвухтактным рухавіком.
Выпускаўся з 1939 г. 1965 па г. рознымі вытворцамі. Дызайнерам матацыкла быў галоўны дызайнер DKW Герман Вэбер.
Гісторыя
У 1930 г. DKW упершыню ўжыў для двухтактных рухавікоў цыкл ачысткі, які дазволіў адмовіцца ад выкарыстання адбівальніка поршня і павысіць эфектыўнасць згарання паліва.
RT 125 1939 года каштаваў 425 рэйхсмарак і быў даступны толькі ў чорным колеры.
Тасмалінская культура
Тасмалінская культура — археалагічная культура жалезнага веку ў Казахстане ў VII — III стагоддзях да н. э. Атаесамляецца са скіфамі.
Паходжанне
Тасмалінская культура была вылучана ў 1966 г. на аснове даследавання пахавальных помнікаў каля паселішча Акбулак (да 2018 г. — Тасмала). Яна лічыцца пераемніцай Бегазы-Дандыбаеўскай культуры. Тэрыторыі іх распаўсюджання прыкладна супадаюць. Генетычнае даследаванне рэштак пахаваных у Тасмалінскіх курганах, апублікаванае ў 2021 г., сведчыць, што насельнікі таго часу былі найбольш блізкімі да прадстаўнікоў Пазырыкскай культуры.
DKW RT 125
Гісторыя
Мадэль RT125 адразу ж набыла пакупніка ў асобе Вермахта, які выкарыстаў гэты лёгкі матацыкл для выканання розных задач.
У 1941 г. RT 125 ставіцца на ўзбраенне германскага вермахта.
IC 1060
IC 1060 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тасмалінская культура
Храналогія
На аснове даследавання пахавальнага інвентару вылучаюць ранні (VII — VI стст. да н. э.) і позні (V — III стст. да н. э.) этапы развіцця. На раннім этапе распаўсюджаны бронзавыя навершы стрэл (двухперыя з якая выступае ўтулкай і трехперые хвосцікавыя), кінжалы з брускападобным навершам і матылькападобным скрыжаваннем (акінак), бронзавыя цуглі з разнастайнымі псаліямі, бронзавыя люстэркі. На познім этапе сустракаюцца бронзавыя ўтульчатыя трохграневыя навершы стрэл, «кольчатыя» цуглі, бронзавыя люстэркі, жалезныя нажы, якія паўтараюць форму бронзавых.
DKW RT 125
Гісторыя
У 1943 г выходзіць версія з невялікімі зменамі для ваенных пад назвай RT 125-1. Сярод змен у РТ 125-1: больш ёмісты бак, віхравы паветраны фільтр, цалкам выраблены з чыгуну рухавік, фарба цёмна-жоўтага або аліўкавага колеру.
Такія якасці, як лёгкая вага, выдатныя эксплуатацыйныя характарыстыкі і даўгавечнасць, забяспечылі вытворчасць вялікай колькасці гэтых матацыклаў для германскіх узброеных сіл на працягу ўсёй вайны. Да канца вайны вермахт атрымаў каля 12000 транспартных сродкаў.
Канструкцыя
Усе мадэлі RT 125 маюць аднацыліндровы рухавік з паветраным астуджэннем працоўным аб'ёмам 123 см3 магутнасцю ад 4,75 да 6,5 к.с. (у залежнасці ад мадэлі).
Рухавік мае чыгунны цыліндр з галоўкай з алюмінія, генератар пастаяннага току, акумулятар, карбюратар з паплаўком і ігольчастым клапанам. Для рухавіка патрабуецца паліва з сумесі алею і бензіну ў суадносіны 1:25, выдатак паліва ў сярэднім 2,5 літраў на 100 км.
Скрынка перадач у залежнасці ад выканання трох ці чатырохступеністая. Механізм пераключэння перадач — нажной (рэдкасць для таго часу). Счапленне многодісковых, ванне ў алейнай. Прывад на задняе кола — ланцугом.
Рама трубчастая, закрытага тыпу.
Паўвостраў Цярпення
Паўвостраў Цярпе́ння (Полуостров Терпения) — паўвостраў ва ўсходняй частцы вострава Сахалін, у Сахалінскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад тэрыторыі Паранайскага запаведніка.
Паўвостраў Цярпення ўдаецца ў Ахоцкае мора на 65 км і заканчваецца мысам Цярпення. Шырыня паўвострава складае каля 20 км, у перашыйку Лодачны — менш за 1 км. Вышыні да 350 м. З захаду абмываецца залівам Цярпення.
Японская імперыя
Японская імперыя (яп. 大日本帝國 Дай Ніпон Тэйкоку, Вялікая Японская імперыя) — японская дзяржава, якая існавала ў перыяд з 3 студзеня 1868 года па 3 мая 1947.
Загальці
Загальці (Загальці́) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Здвыжыўка
Здвыжыўка (Здви́жівка) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Лётцы (прыпыначны пункт)
Лё́тцы (, Лётцы)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Малыя Лётцы; на лініі Віцебск — Полацк, паміж станцыяй Княжыца і станцыяй Старое Сяло.
Яблонка (гміна)
Ябло́нка (Jabłonka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Наватаргскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Яблонцы. Плошча гміны складае 213,28 км². Станам на 2004 год у гміне Яблонка пражывалі 16 796 чалавек, шчыльнасць — 78,8 чал./км².
Вэлыкы Стыдын
Вэлыкы Стыдын (Вели́кий Стидин) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Артэрыя
Артэрыі (arteria — артэрыя) — крывяносныя судзіны (сасуды), якія нясуць кроў ад сэрца да перыферыі («цэнтрыфугальна»), у адрозненне ад вен, у якіх кроў рухаецца да сэрца («цэнтрыпетальна»).
Назву «артэрыі» (гэта значыць «тыя, што нясуць паветра») прыпісваюць Эрасістрату, які лічыў, што вены ўтрымліваюць кроў, а артэрыі - паветра, што звязана было з тым, што артэрыі звычайна не спадаюцца на трупе ў адрозненні ад вен.
Варта заўважыць, што артэрыі не абавязкова нясуць артэрыяльную кроў. Напрыклад, лёгачны ствол і яго галіны з'яўляюцца артэрыяльнымі судзінамі (сасудамі), якія нясуць ненасычаную кіслародам кроў да лёгкіх. Акрамя таго, артэрыі, па якіх у норме цячэ артэрыяльная кроў, могуць змяшчаць венозную ці змешаную кроў пры захворваннях, напрыклад прыроджаных заганах сэрца.
Стары горад (Вільнюс)
Ста́ры го́рад (Vilniaus Senamiestis, Stare Miasto w Wilnie) — раён Вільнюса, найстарэйшая частка горада на левым беразе ракі Нярыс (Вілія, Neris) на поўдзень ад Замкавай гары з вежай Гедзіміна і захаванай Кафедральнай плошчы з Кафедральным саборам.
Адзін з найбуйнейшых ва Усходняй Еўропе ўрбаністычных комплексаў, якія фармаваліся пачынаючы са Сярэднявечча. Займае плошчу 3,59 км². Ахоплівае 74 квартала з 70 вуліцамі і завулкамі, 1 487 будынкамі з агульнай плошчай памяшканняў 1 497 000 м². Найстарэйшая частка сталіцы Літвы фарміравалася на працягу стагоддзяў, захоўваючы ў сабе гісторыю горада і розныя культурныя ўплывы. Будынкі і элементы, якія адносяцца да розных архітэктурных стыляў (готыка, рэнесанс, барока, класіцызм, украпіны мадэрну), у Старым горадзе суседнічаюць і ўзаемна дапаўняюць адзін аднаго. У Старым горадзе размяшчаюцца каталіцкія, лютэранскія і праваслаўныя храмы, музеі, навучальныя ўстановы і жылыя дамы, гасцініцы і крамы, будынкі якіх з'яўляюцца помнікамі культуры і архітэктуры.
Апісанне
У Старым горадзе размешчаны Замкавая гара з вежай Гедзіміна, якая захавалася ад умацаванняў Верхняга замка. У вежы з 1960 года дзейнічае экспазіцыя, прысвечаная гісторыі горада. Наверсе створана аглядная пляцоўка, з якой адкрываецца панарама Старога горада і даліны ракі Віліі.
У падножжа Замкавай гары знаходзіцца Кафедральная плошча з помнікам князю Гедзіміну, Кафедральным саборам Святога Станіслава і званіцай. Побач з саборам размешчаны Палац вялікіх князёў літоўскіх (Палац кіраўнікоў), які аднаўляўся з 2002 года. 6 ліпеня 2009 года пры ўдзеле кіраўнікоў 15 дзяржаў адбылося сімвалічнае адкрыццё адноўленага, але не да канца завершанага палаца. 6 ліпеня 2013 года для наведвальнікаў адкрыліся два з чатырох карпусоў Нацыянальнага музея Палаца вялікіх князёў літоўскіх.
Санкт-Гален (кантон)
Санкт-Гален, таксама Сен-Гален (Sankt Gallen, St. Gallen, Saint-Gall) — кантон Швейцарыі. Санкт-Гален размешчаны на паўночным усходзе Швейцарыі. Займае плошчу ў 2026 км², мае насельніцтва (на 31 снежня 2008) 471 152 (5-е месца сярод кантонаў у 2003 годзе). Станам на 2007 год, насельніцтва ўключала 97 461 замежніка, або прыблізна 20,9 % агульнай колькасці насельніцтва. Сталіца — горад Санкт-Гален.
Геаграфія
Плошча 2026 км² (6-е месца сярод кантонаў).
Кантон размешчаны на паўночным усходзе Швейцарыі. На поўначы абмежаваны Канстанцкім возерам (Бодэнскае возера), на ўсходзе — Рэйнскай далінай. Па Рэйне мяжуе з Аўстрыяй і Ліхтэнштэйнам. На поўдні кантон Санкт-Гален абмежаваны кантонамі Граўбюндэн, Гларус і Швіц. На захадзе ляжаць кантоны Цюрых і Тургау.
Два паўкантоны Апенцэль — Інерродэн і Апенцэль — Аўсерродэн цалкам акружаны землямі кантона Санкт-Гален.
Прынс-Патрык
Прынс-Патрык (Prince Patrick Island) — востраў у складзе Канадскага Арктычнага архіпелага, належыць Канадзе, самы заходні з групы астравоў Каралевы Лізаветы, адносіцца да Паўночна-Заходніх тэрыторый Канады. Востраў незаселены (2012). Плошча вострава складае 15,848 км² (займае 55 месца сярод усіх астравоў на зямным шары і 14 месца ў Канадзе).
Геаграфія
Круглы год пакрыты снегам і лёдам, гэта адно з самых цяжкадаступных месцаў у Канадзе. Максімальная вышыня астравоў усяго каля 279 м, востраў знаходзіцца ў сейсмаактыўнай зоне. Даўжыня берагавой лініі 1672 км.
Гісторыя
Востраў быў упершыню даследаваны ў 1853 годзе Джорджам Мэхам і (значна пазней) быў названы ў гонар прынца Артура Вільгельма Патрыка, герцага Канаўцкага і Стратэнскага, які з'яўляўся генерал-губернатарам Канады ў 1911—1916 гадах.
У 1948 годзе, у рамках сумесных намаганняў Канады і ЗША, была адкрыта метэаралагічная станцыя High Arctic (HAWS) і звязаная з ёй узлётна-пасадачная паласа пад назвай Моўлд-Бей. Рэгулярныя назіранні за надвор'ем пачаліся 14 мая 1948 года. У ёй меўся часовы штат ад 10 да 40 чалавек. Колькасць персаналу звычайна павялічвалася ў летнія месяцы, калі станцыя папаўнялася з поўдня. Удзел ЗША скончыўся ў 1972 годзе. Станцыя была зачынена ў 1997 годзе з-за скарачэння бюджэту. Яе замянілі аўтаматызаванай метэастанцыяй у новым месцы на ўзлётна-пасадачнай паласе. Апошнія пілатуемыя метэаралагічныя назіранні былі праведзены 31 сакавіка 1997 г.
Будынкі захаваліся да гэтага часу, але па стане на 2017 год большасць з іх прыйшлі ў непрыдатны для рамонту стан.
Качалы (Барадзянскі раён)
Качалы (Кача́ли) — вёска ў Барадзянскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Серунгарына
Серунгарына (Serrungarina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 2450 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 107 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 61030. Тэлефонны код — 0721.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Замак Сюры
Замок Сюры (首里城,), — замак у Японіі, які быў размешчаны ў раёне Сюры горада Наха прэфектуры Акінава. Адносіўся да тыпу рукюскіх замкаў-свяцілішчаў гусуку.
Замак Сюры быў рэзідэнцыяй манархаў у часы існавання Рукюскай дзяржавы. Яго працягласць з поўначы на поўдзень складала 270 м, з захаду на ўсход — 400 м. У праекцыі замак нагадваў авал, акружаны моцнымі каменнымі сценамі. Агульная плошча складала 46,167 м². Знешняя сцяна ўмацаванняў і знешні двор мелі чацвёра арачных брам, унутраныя сцены і двор — восем брам. На тэрыторыі ўнутранага двара размяшчаўся галоўны палац і ўрадавыя будынкі рукюскай дзяржавы. Вядомая ў Японіі цырыманіяльная брама з'яўлялася другой брамай знешняй сцяны ўмацаванняў.
Гісторыя замка
Дакладная дата ўзвядзення замка Сюри невядомая. Як мяркуецца, ён быў пабудаваны ў эпоху Санзан (1322-1429). Калі Сё Хасі аб'яднаў тры акінаўскіх княствы і заснаваў каралеўства Рукю, ён у 1429 годзе зрабіў Сюры сваёй рэзідэнцыяй. І Сюры быў каралеўскай рэзідэнцыяй на працягу 450 гадоў. Горад жа, які вырас вакол замка, стаў буйным гандлёвым і культурным цэнтрам. Замак некалькі разоў згараў і аднаўляўся. Ён быў самым прыгожым і велічным будынкам ўсяго архіпелага Рукю.
У 1609 годзе, у валадаранне Сё Нэя, Сюры быў узяты арміяй японскага княства Сацума. Моцна пацярпеў замак і ў 1709 годзе, а ў 1715-м быў адноўлены. У 1879 годзе — у сувязі з анэксіяй Рукю Японіяй — апошні рукюскі ван Сё Тай перадаў замак Сюры японскай урадавай дэлегацыі. Пасля гэтага ў замку размяшчаўся штаб асобнага Акінаўскага экспедыцыйнага корпуса гарнізона Кумамота. У 1923 годзе японскі архітэктар Тюта Іта правёў капітальны рамонт замка Сюры, а праз два гады усе будынкі занеслі ў рэестр нацыянальных скарбаў Японіі.
У 1944 годзе замак быў разбураны авіяцыяй ЗША, якая праводзіла бамбардыроўкі штаба 32-й арміі Японіі, які знаходзіўся каля падножжа замка. 1 красавіка 1945 года на пляж Хагусі, размешчаны паблізу ад замка, дэсантаваўся 1-ы дывізіён 5-га палка марской пехоты ЗША. Да таго часу замак Сюры стаў вузлавым пунктам абарончай лініі, якая ў амерыканскіх крыніцах называецца «Лініяй Сюры» Яна была прарваная 30 красавіка 1945 года. Яшчэ амаль месяц ішлі цяжкія баі з адчайнымі камікадзэ і з жудасным мясцовым надвор'ем. 27—27 мая сярэднявечны замак бесперапынна абстрэльвала артылерыя амерыканскага карабля «Mississippi» (BB-41). 27 мая ў замку адбыўся пажар. А неўзабаве над руінамі Сюры нечакана ўзвіўся марскі сцяг Канфедэрацыі, які належаў камандзіру «Мяцежнага атрада А» 5-га палка марской пяхоты капітану Джуліюсу Дазэнбергу. Сцяг быў бачны на адлегласці дзвюх міль і правісеў тры дні, а потым быў зняты генералам Сайманам Баліварам Бакнерам-малодшым, сынам генерала-канфедэрата Сімона Балівара Бакнера-старэйшага, які сказаў: «У Акінаўскай бітве ўдзельнічалі амерыканцы з усіх штатаў Амерыкі!»
У 1950 годзе, ужо пасля завяршэння Другой сусветнай вайны, амерыканская акупацыйная ўлада адкрыла на руінах Сюры Рукюскі універсітэт (які размяшчаўся тут аж да 1975 года). У 1958 годзе была адрэстаўраваная брама Сюреймон.