cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фітафагія
Фітафагія (ад φῠτόν — «расліна» +  — «з'есці»), раслінаеднасць, траваеднасць — харчаванне жывёл расліннай ежай. Фітафагі з'яўляюцца так званымі першаснымі спажыўцамі (кансументамі I-га парадку) у харчовым ланцугу, а ў экасістэмах — драпежнікамі з пашавым тыпам харчавання. Фітафагі і іх кармавыя расліны эвалюцыянуюць звязана (каэвалюцыяніруюць): расліны набываюць прыкметы ўстойлівасці да тых, хто іх паядае (напрыклад, атрутнасць рознай ступені ці калючасць), а фітафагі супрацьстаяць гэтаму.
Сярод жывёл абсалютных фітафагаў не існуе, усе яны часткова выкарыстоўваюць і жывёльную ежу (напрыклад, жвачныя пераварваюць частку сваіх пратыстаў-сімбіёнтаў, паўночныя алені ядуць часам лемінгаў); але маса выпадкова з'едзеных дробных жывёл (насякомых, прасцейшых) часцей несупастаўная з масай спажываных фітафагамі раслін. Са стрававальных ферментаў у іх пераважаюць амілазы. У некаторых беспазваночных ёсць ферменты, якія расшчапляюць цэлюлозу (цэлюлаза, геміцэлюлаза, ліхеназа і інш.), у пазваночных жывёл яны адсутнічаюць, але яе засваенне ў большасці пазваночных фітафага ажыццяўляецца пры дапамозе сімбіятычных прасцейшых.
Да расліннаедных адносяцца некаторыя мнаганожкі (напрыклад, кіўсякі), дажджавыя чарвякі, многія бруханогія.
Нямунайціс
Нямунайціс (Nemunaitis, традыцыйная беларуская назва — Неманайцы) — мястэчка ў Алітускім раёне Алітускага павета Літвы на правым беразе Нёмана, 18 км на поўдзень ад Алітуса. Цэнтр сянюніі.
У мястэчку знаходзіцца касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (1904), школа, помнік загінуўшым за незалежнасць, пошта.
Гісторыя
Першыя згадкі пра Неманайскі замак адносяцца да 1384 і 1387 гадоў. 19 сакавіка 1792 года Станіслаў Аўгуст Панятоўскі надаў Неманайце магдэбургскае права і герб, якія, аднак, неўзабаве былі адменены.
У 1997 годзе дэкрэтам Прэзідэнта Літвы Нямунайцісу вернуты герб.
Нямунайціская гаворка
Нямунайціскую гаворку, якая адносіцца да паўднёвааўкштайцкіх гаворак літоўскай мовы, перад Першай сусветнай вайной вывучаў расійскі лінгвіст Барыс Ларын.
Scincomorpha
Scincomorpha — інфраатрад лускатых паўзуноў падатрада яшчарак. Віды, якія адносяцца да гэтага інфраатраду, распаўсюджаныя па ўсім свеце ва ўмераных, трапічных і субтрапічных рэгіёнах. Яны насяляюць перш за ўсё на зямлі, аднак некаторыя віды добра лазяць па дрэвах і праводзяць на іх большую частку свайго жыцця, існуюць таксама паўводныя віды. Сярод Scincomorpha ёсць змеепадобныя формы з рэдукаванымі або згубленымі ў ходзе эвалюцыі канечнасцямі.
Сістэматыка
Інфраатрад Scincomorpha уключае наступныя сямействы:
Курт Эйснер
Курт Эйснер (Kurt Eisner, 14 мая 1867, Берлін — 21 лютага 1919, Мюнхен) — нямецкі левы палітычны дзеяч і журналіст, удзельнік Лістападаўскай рэвалюцыі, першы прэм’ер-міністр Баварыі.
Біяграфія
Эйснер нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і, яго бацькамі былі Эмануэль Эйснер і Хедвіг Левенштайн. Эйснер стаў журналістам, працаваў у «Frankfurter Zeitung».
Эйснер належаў да марксістаў-рэвізіяністаў, у 1898 годзе ўступіў у Сацыял-дэмакратычную партыю Германіі, у 1900 годзе пасля смерці Вільгельма Лібкнехта ён стаў галоўным рэдактарам партыйнай газеты «Vorwärts» (да 1905 года). Пазней быў галоўным рэдактарам «Münchner Post» і выдаваў уласную газету «Arbeiter-Feuilleton». Пасля пачатку Першай сусветнай вайны Эйснер, у адрозненне ад большасці членаў СДПГ, заняў пацыфісцкую пазіцыю. У 1917 годзе ён уступіў у Незалежную сацыял-дэмакратычную партыю Германіі, якая адкалолася ад СДПГ. У наступным годзе ён арганізаваў страйк на адным з ваенных прадпрыемстваў, за што быў абвінавачаны ў дзяржаўнай здрадзе і ненадоўга арыштаваны.
7 лістапада 1918 года, падчас распачатай Лістападаўскай рэвалюцыі, Эйснер сумесна з лідарам рэвалюцыйнага крыла Баварскага сялянскага саюза Людвігам Гандорферам узначаліў распачатыя ў Мюнхене масавыя дэманстрацыі супраць манархіі Вітэльсбахаў. У ноч на 8 лістапада на пасяджэнні Мюнхенскага савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў ён абвясціў караля Людвіга III зрынутым, а Баварыю — незалежнай рэспублікай. 8 лістапада 1918 года Саветам быў сфарміраваны часовы ўрад, у якім Эйснер стаў прэм’ер-міністрам і міністрам замежных спраў. З самага пачатку ён заявіў, што яго праграма ў корані адрозніваецца ад праграмы бальшавікоў і гарантуецца абарона прыватнай уласнасці.
На выбарах у ландтаг, мінулых у лютым 1919 года, Незалежная сацыял-дэмакратычная партыя Германіі атрымала малаважную колькасць месцаў, што азначала адстаўку ўрада. Калі 21 лютага 1919 года Эйснер накіроўваўся ў ландтаг Баварыі, каб афіцыйна скласці паўнамоцтвы, ён быў застрэлены манархістам графам Антонам фон Арка-Валі. Гэта стала прычынай хваляванняў, якія прывялі да ўсталявання Баварскай Савецкай рэспублікі.
Пляменнік — вядомы брытанскі біяхімік Эрнст Чэйн.
Чэмпіянат свету па футболе 2014
Гаспадар турніра
У сувязі з прынцыпам ратацыі кантынентаў для чэмпіянатаў свету, першынство 2014 павінна было прайсці ў Паўднёвай Амерыцы, і Бразілія была адзіным кандыдатам. Усе іншыя амерыканскія краіны ў 2003 годзе пагадзіліся падтрымаць кандыдатуру Бразіліі. Хоць некаторыя спробы паспрачацца з Бразіліяй выказвала Калумбія, але яе кандыдатура адразу ж была адвергнута як несур'ёзная, асабліва з улікам таго, што ў 1986 годзе Калумбія ўжо павінна была прымаць чэмпіянат свету, але не змагла выканаць сваіх абавязацельстваў, і турнір у другі раз паспяхова правяла Мексіка.
Бразілія стала пятай краінай, якая прыняла чэмпіянат свету ў другі раз (пасля Мексікі, Італіі, Францыі і Германіі). Раней чэмпіянат свету быў праведзены тут у 1950. Чэмпіянат свету прайшоў у Паўднёвай Амерыцы ўпершыню пасля 1978, таксама гэты чэмпіянат упершыню стаў другім запар за межамі Еўропы.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд вырас на 37 % у параўнанні з першынством свету ў 2010 годзе — і склаў $576 млн, тады як у 2010 годзе быў роўны $420 млн.
Пераможца чэмпіянату свету атрымаў $35 млн, у той час як уладальнік другога месца зарабіў $25 млн, а бронзавы прызёр — $22 млн. Зборная, якая заняла чацвёртае месца, атрымала $20 млн. Удзельнікі чвэрцьфінальнай стадыі зарабілі па $14 млн. Каманды, якія дасягнулі 1/8 фіналу, атрымалі па $9 млн, а зборныя, якія завяршылі барацьбу на групавым этапе, папоўнілі сваю казну на $8 млн кожная.
Эмблема турніру
Афіцыйная эмблема турніру была прадстаўлена 8 ліпеня 2010 года на цырымоніі ў Яганэсбург падчас правядзення чэмпіянату свету 2010 года. Эмблема была абраная камісіяй, у якую ўваходзілі архітэктар Оскар Німеер, дызайнер Ханс Донэр, мадэль Жызэль Бюндхен, пісьменнік Паўла Каэльё, бразільская спявачка Івета Сангалу, старшыня аргкамітэта ЧС-2014 Рыкарда Тэйшэйра і генеральны сакратар ФІФА Жэром Вальк. Пераможцам стала эмблема «Натхненне» (Inspiração), распрацаваная бразільскім агенцтвам Africa.
Афіцыйны мяч турніру
Генеральны сакратар ФІФА Жэром Вальк абвясціў, што па выніках галасавання заўзятараў афіцыйны мяч Чэмпіяната свету 2014 ад Adidas атрымаў назву Brazuca.
Назва
Назва мяча была абвешчана 2 верасня 2012 года. Яна абрана ў ходзе галасавання, у якім удзельнічала больш за мільён бразільцаў. Усяго на выбар былі прапанавана тры назвы: Brazuca (77,8 % галасоў ), Carnavalesca (14,6 % галасоў ) і Bossa Nova (7,6 % галасоў ). Гэта першы ў гісторыі вопыт, калі назву мяча для чэмпіянату свету па футболе выбралі самі фанаты. Словам brazuca бразільцы называюць саміх сябе (бразільцаў). Гэта нефармальны, добразычлівы і пазітыўны выраз з некаторай доляй патрыятызму.
Канструкцыя
Крой мяча — моцна скрыўлены куб. Іншымі словамі, у ім усяго 6 дэталяў, 12 швоў і 8 кропак сучлянення — але швы ідуць не па рэбрах куба, а па складанай крывой. Гэта мусіць забяспечыць належную аэрадынаміку (тое, чаго не хапала Jabulani і было выпраўлена ў Tango 12) і выдатна круглую форму. Камера зроблена з натуральнага каўчуку, а пакрыццё больш нагадвае Finale 13 (мяч Лігі Чэмпіёнаў).
Каманды-ўдзельніцы
У фінальным турніры чэмпіянату свету 2014 года прынялі ўдзел 32 каманды (Бразілія як гаспадыня спаборніцтваў і 31 каманда, якая прайшла адборачны турнір).
У фінальную стадыю прабіліся ўсе 8 каманд, якія калі-небудзь раней заваёўвалі званне чэмпіёнаў свету па футболе (з моманту пачатку правядзення гэтага турніру). А зборная Босніі і Герцагавіны прыняла ўдзел у фінальным турніры чэмпіянату свету ўпершыню.
З краін, якія не прабіліся на чэмпіянат свету, найвышэйшы рэйтынг мелі зборная Украіны — 16 месца, Даніі — 23 месца, Славеніі — 25. Пры гэтым найніжэйшы рэйтынг з удзельнікаў мундыаля у зборных: Аўстраліі (62), Паўднёвай Карэі (57) і Камеруна (56).
Адборачны турнір
Адборачны турнір чэмпіянату свету 2014 пачаўся 15 чэрвеня 2011 і завяршыўся 20 лістапада 2013.
Еўропа (УЕФА)
53 зборныя былі разбіты на дзевяць груп: восем груп па шэсць каманд і адну з пяццю зборнымі.
Пераможцы дзевяці груп выйшлі напрамую ў фінальную стадыю. Восем уладальнікаў другіх месцаў з лепшымі паказчыкамі прынялі ўдзел у спараных стыкавых матчах, якія вызначылі яшчэ чатырох удзельнікаў фінальнага турніру. Боснія і Герцагавіна ўпершыню ў сваёй гісторыі прабілася ў фінальную частку чэмпіянату свету ці Еўропы, перамогшы ў групе G.
Паўднёвая Амерыка (КОНМЕБОЛ)
У турніры ўдзельнічалі 9 зборных, у фінальны турнір наўпрост выйшлі чатыры каманды — Аргенціна, Калумбія, Чылі і Эквадор.
Зборная Уругвая якая заняла пятае месца ў турніры таксама прайшла на чэмпіянат свету пасля таго, як прыняла ўдзел у 2 міжкантынентальных стыкавых матчах са зборнай Іарданіі, якая заняла пятае месца ў АФК, і перамагла яе.
Афрыка (КАФ)
У турніры ўдзельнічалі 52 зборных. З іх у фінальны турнір выйшлі пяць каманд — Нігерыя, Кот-д'Івуар, Камерун, Гана і Алжыр.
Паўночная Амерыка (КОНКАКАФ)
У турніры ўдзельнічалі 35 зборных, з іх у фінальны турнір наўпрост выйшлі тры каманды — ЗША, Коста-Рыка і Гандурас. Чацвёртая каманда, Мексіка, таксама прайшла — яна ўдзельнічала ў міжкантынентальных стыкавых матчах з пераможцам адборачнага турніру зоны ОФК, Новай Зеландыяй. Мексіка стала пераможцам і кваліфікавалася на чэмпіянат свету.
Азія (АФК)
У турніры ўдзельнічалі 43 зборных, з іх у фінальны турнір выйшлі чатыры каманды — Японія, Аўстралія, Іран і Рэспубліка Карэя. Зборная Іарданіі якая заняла пятае месца (пасля перамогі ў кантынентальных стыкавых матчах супраць зборнай Узбекістана) ўдзельнічала ў міжкантынентальных стыкавых матчах са зборнай Уругвая, якая заняла пятае месца ў КОНМЕБОЛ, і саступіла ёй.
Акіянія (ОФК)
У турніры ўдзельнічалі 11 зборных. Пераможца турніру, зборная Новай Зеландыі, удзельнічала ў міжкантынентальных стыкавых матчах са зборнай Мексікі, якая заняла чацвёртае месца ў КОНКАКАФ. Новая Зеландыя саступіла Мексіцы і не кваліфікавалася на чэмпіянат свету.
Міжкантынентальныя стыкавыя матчы
Па 2 стыкавых матчы праходзілі паміж чацвёртай зборнай КОНКАКАФ (Мексіка) і пераможцам зоны ОФК (Новая Зеландыя), а таксама паміж пятай зборнай КОНМЕБОЛ (Уругвай) і пятай зборнай АФК (Іарданія).
У фінальны турнір выйшлі пераможцы — Мексіка і Уругвай.
Суддзі
Спіс суддзяў, зацверджаны ФІФА для абслугоўвання матчаў чэмпіянату свету. :
Cудзейства
20 чэрвеня 2014 ФІФА абвясціла аб адхіленні памочніка суддзі з Калумбіі, Умбэрта Клавіхо, ад далейшага судзейства на чэмпіянаце. У матчы групы А паміж Мексікай і Камерунам Клавіхо выклікаў рэзкую крытыку свайго судзейства, спрэчна не залічылі два галы Мексікі ў вароты Камеруна.
Футбалісты, няздолеўшыя прыняць удзел у ЧС-2014
Шэраг вядучых гульцоў розных зборных атрымалі траўмы, якія не дазволілі ім прыняць актыўны ўдзел у чэмпіянаце свету. У іх лік уваходзяць:
Бамбардзіры
Крыніца:
Дыскваліфікацыі
Найбольш вартая ўвагі дысцыплінарная справа ЧС-2014, дыскваліфікацыя нападаючага зборнай Уругвая Луіса Суарэса, пазбаўленага права гуляць на працягу дзевяці міжнародных матчаў з забаронай удзельнічаць у звязанай з футболам дзейнасці (у тым ліку адкрыцці любога стадыёна) на працягу чатырох месяцаў, пасля нападу на італьянскага абаронцу Джорджа К’еліні. Суарэс таксама быў аштрафаваны на CHF 100,000.
Выніковае становішча каманд
{|
У масавай культуры
Тэма чэмпіянату была абыграная як галоўная сюжэтная лінія 16 эпізоду 25 сезону мультсерыялу «Сімпсаны», дзе галоўнага персанажа, Гамера Сімпсана, запрашаюць у Бразілію ў якасці суддзі футбольных гульняў. Згодна з вынікам эпізоду, пераможцам чэмпіянату становіцца каманда Германіі, якая выйграла фінальны матч супраць каманды Бразіліі з лікам 2:0.
Курадава (археалагічны помнік)
Курадава — археалагічны помнік: селішчы каля в. Курадава Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Селішча — 1
Знаходзіцца за 0,8 км на паўднёвы захад ад вёскі, на левым беразе р. Прыпяць. Размешчана на краі надпоймавай тэрасы і па яе схіле, плошча каля 4 — 4,5 га. У 1980 і 1982 гг. В. С. Вяргей адкрыла і даследавала 200 м2. Культурны пласт 0,4 — 0,9 м змяшчае розначасовыя, стратыграфічна непадзельныя рэшткі прадметаў эпохі мезаліту (свідэрскай культуры), неаліту (нёманскай культуры), бронзы (культуры шнуравой керамікі і тшцінецкай культуры), а таксама жалезнага веку (мілаградскай і позназарубінецкай культур), ранняга сярэдневякоўя (лука-райкавецкай культуры). У паўднёвай частцы раскопу выяўлена скопішча кавалкаў балотнай руды (таўшчыня слоя 0,1 — 0,2 м, плошча 8,5х3,5 м), у паўднёва-ўсходняй — гаспадарчая яма, у мацерыку — 15 попельна-вугальных плям. На паверхні пляцоўкі зрэдку сустракаюцца чалавечыя косці. Асноўны аб'ём матэрыялаў належыць да I — III стст.: каля 1200 фрагментаў посуду і ўпрыгажэнняў (фрагменты 2 фібул, 2 спражак, 8 пацерак, 2 посахападобныя шпількі, абломак бранзалета і г.д.). Керамічны матэрыял па спосабах апрацоўкі падзяляецца на: грубаляпны гладкасценны посуд (93%), фрагменты посуду з грабеньчатымі расчосамі (3%), чорна- і падглянцаваны посуд (2,5%). Асобнымі фрагментамі прадстаўлены посуд са штрыхоўкай і абломкі храпаватага посуду вельбарскай культуры. Гарызонт I — III стст. сінхранізуецца з фазамі В1 — С1 перыяду рымскіх уплываў паводле цэнтральна-еўрапейскай шкалы адноснай храналогіі. У абсалютных датах межы функцыяніравання вызначаюцца сярэдзінай I — пачаткам 1-й паловы III стст. Прафіліроўка найбольш выразных фрагментаў пасудзін, наяўнасць керамікі з расчосамі і штрыхоўкай у спалучэнні з глянцаваным посудам, характэрныя прыёмы арнаментацыі вянцоў набліжаюць керамічны матэрыял асноўнай часткі калекцыі рымскага перыяду селішча-1 да помнікаў тыпу Грыні—Ваўкі і Абідні з тэрыторыі верхняга і сярэдняга Падняпроўя.
Селішча — 2
Знаходзіцца за 0,5 км на захад ад селішча — 1, на ўзвышшы надпоймавой тэрасы левага берага р. Прыпяць. Выявілі ў 1986 г. В. С. Вяргей і А. А. Егарэйчанка. Пляцоўка памерамі 190х110 м. Знойдзены крамянёвыя вырабы (адшчэпы, пласціны, наканечнік стралы трохвугольнай формы, нуклеусы) эпохі каменнага і бронзавага вякоў, фрагменты ляпнога посуду мілаградскай, зарубінецкай, карчак і лука-райкавецкай культур.
Селішча — 3
Знаходзіцца за 1,5 — 2 км на захад ад селішча — 1, на левым беразе р. Прыпяць, на пясчаным узвышшы сярод поплаву. На паверхні сабраны фрагменты ляпнога посуду зарубінецкай, карчак і лука-райкавецкай культур.
Храстковыя ганоіды
Храстковыя ганоіды (Chondrostei) — падклас прамянёвапёрых рыб.
Выкапнёвыя формы вядомыя з канца сілурыйскага перыяду. Астанкі драпежнай рыбы з атряду, знойдзеныя ў Расіі, Швецыі і Эстоніі, маюць узрост 420 млн гадоў. Узніклі Chondrostei у рэках Лаўразіі, якія ўпадалі ў акіян Тэціс. Сучасныя групы храшчовакасцявых рыб паходзяць ад Palaeonisciformes.
Адрозніваецца 2 сучасныя атрады: Пашыраны ў Паўночным паўшар'і і трапічнай Афрыцы (мнагапёрападобныя). Найбольш вядомыя асятры, бялуга, калуга, амія, лапатаносы, весланосы, панцырнікі.
Даўжыня ад 3—5 см (выкапнёвыя) да некалькіх метраў. Захавалі многія старажытныя адзнакі. Маецца хорда, адсутнічаюць целы пазванкоў. Чэрап у значнай ступені храстковы, добра развітыя накладныя косткі чэрапа. Шчэлепы свабодна размяшчаюцца ў асаблівым паглыбленні пад жабернай накрыўкай. Шэраг відаў мае на галаве пырскальную адтуліну. Вонкавае покрыва цела ўтварае луска з цвёрдым блішчастым слоем эмалепадобнага рэчыва ганаіна, пераважна рамбічная, часта скура пакрыта касцянымі шчыткамі, а часам застаецца зусім голай. Хваставы плаўнік няроўналопасцевы (гетэрацэркальны). Плавальны пузыр звычайна ячэісты, ёсць рэдукаваныя спіральны клапан і артэрыяльны конус.
Трынкула (спадарожнік Урана)
Гісторыя адкрыцця
Трынкула быў адкрыты 13 жніўня 2001 Мэцью Холманам, Джонам Кавеларсам і Дэнам Мілісаўлевічам з дапамогай 4-метровага рэфлектара ў Міжамерыканскай абсерваторыі Сера-Талаа. 25 жніўня таго ж года Кавеларс атрымаў пацвярджальныя здымкі з дапамогай тэлескопа «Канада-Францыя-Гаваі» у абсерваторыі Мауна-Кеа. Спадарожнік атрымаў часовае абазначэнне S/2001 U 1. Уласная назва была прысвоена 8 жніўня 2003 г.
Нова-Ціхвінскі манастыр
Аляксандра-Неўскі Нова-Ціхвінскі манастыр (Александро-Невский Ново-Тихвинский монастырь) — жаночы праваслаўны манастыр у Екацярынбургу. Галоўны храм —  — уяўляе сабой помнік архітэктуры позняга класіцызму. Манастыр вядзе сваю гісторыю з канца XVIII стагоддзя, калі пачала існаваць багадзельня пры могілкавай Успенскай царквы. У 1809 годзе жаночая абшчына, якая служыла ў багадзельні, была ператворана ў агульнажыційны жаночы манастыр.
Гісторыя
У другой палове XVIII стагоддзя паблізу Екацярынбурга з'явіліся новыя могілкі. На іх не было царквы, пакуль купец першай гільдыі Іван Іванавіч Хляпецін, жонка якога была там пахавана, не вырашыў узвесці храм у гонар Успення Прасвятой Багародзіцы. Пабудаваў Хляпецін і драўляны дом для кліру. Аднак пастаянны клір прызначаны да царквы не быў, і дом пуставаў.
У 1789 годзе ў гэтым будынку быў уладкаваны «агульнажыційны прытульны дом» — багадзельня для немаёмных удоў і дзяўчат-сірот з Екацярынбурга і навакольных паселішчаў. Жанчыны, якія пасяліліся ў багадзельні, утрымлівалі сябе на сродкі, якія падавалі ім за чытанне Псалтыра па нябожчыках і за догляд хворых у Екацярынбургу і навакольных паселішчах. Яны вялі жыццё амаль манаскае: шмат маліліся, пасціліся. У 1796 годзе да насельнікаў прытулку далучылася Таццяна Андрэеўна Мітрафанава, у дзявоцтве Кастраміна, якая хоць і была афіцыйна замужам, але вырашылася пакінуць свецкае жыццё, паколькі яе муж, некалі сыдучы на ​​ваенную службу, ужо чатырнаццаць гадоў не падаваў аб сабе ніякіх вестак.
Пачынаючы з сярэдзіны XIX стагоддзя Нова-Ціхвінскі манастыр належаў да ліку найбуйнейшых на Урале, прымаў шматлікіх паломнікаў, якія прыходзілі пакланіцца Ціхвінскай іконы Багародзіцы. Манастыр наведвалі члены царскай сям'і, імператар Аляксандр I (1824), вялікі князь Аляксандр Мікалаевіч — будучы імператар Аляксандр II (1837). У 1907 годзе ў манастыры адслужыў літургію св. Іаан Кранштацкі.
У пачатку XX стагоддзя тут пражывала каля тысячы насельнікаў. На тэрыторыі манастыра было шэсць храмаў, карпусы келляў і майстэрняў (усяго — 18, у тым ліку залаташвейная, іканапісная, шаўкашвейная, фатаграфічная, прадзільная, фініфцяная, белашвейная), бальніца, дзіцячы прытулак, бібліятэка, пякарня. Манастыр быў абгароджаны прыгоннай сцяной і займаў каля 58 гектараў.
У пачатку 20-х гадоў кляштар быў зачынены, у яго сценах размясціліся розныя ваенныя ўстановы У савецкі час частка будынкаў архітэктурнага ансамбля была разбурана або перабудавана, у цяперашні час ідзе аднаўленне комплексу.
У 1994 Святы Сінод спецыяльным указам адрадзіў Нова-Ціхвінскі жаночы манастыр. У паселішча быў зноў дастаўлены спіс Ціхвінскай іконы Божай Маці, які да рэвалюцыі знаходзіўся ў адным з манастырскіх храмаў. У манастыры вядзецца праца па падтрымцы няшчасных сем'яў (дабрачыннасць).
У пасёлку з канца XIX стагоддзя дзейнічала сельскагаспадарчая заімка манастыра, цяпер на яе месцы знаходзіцца асобны падворак, пры якім размешчана Праваслаўная гімназія ў імя  і храм Усяміласцівага Спаса.
19 мая 2013 года, у дзень нараджэння апошняга расійскага імператара Мікалая Другога, у Дзень памяці Іава Шматпакутнага, а таксама ў Дзень жонак-міраносіц, Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Кірыл асвяціў адноўлены Аляксандра-Неўскі манастырскі сабор і блаславіў перайменаваць абіцель з Нова-Ціхвінскай ў Аляксандра-Неўскую Нова-Ціхвінскую.
Сэм Мендэс
Сэр Сэмюэл Аляксандр Мендэс (Samuel Alexander Mendes, нар. года) — англійскі рэжысёр тэатра і кіно, прадзюсар і драматург. Уладальнік прэміі «Оскар» за лепшую рэжысуру — з’яўляецца адным з шасці рэжысёраў у гісторыі сусветнага кінематографа, якія атрымалі гэтую ўзнагароду за дэбютны фільм. Камандор ордэна Брытанскай імперыі (CBE, 2000), рыцар-бакалаўр (2020).
Карлас Менем
Карлас Саўл Менем (Carlos Saúl Menem;, правінцыя Ла-Рыёха — ) — аргенцінскі палітык, прэзідэнт Аргенціны ад партыі хустысіялістаў у 1989—1999 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і імігрантаў з Сірыі. Мусульманін па паходжанні, у юнацкія гады перайшоў у каталіцтва. Скончыў Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы ў 1955 годзе па спецыяльнасці «юрыст».
Студэнцкія гады Менема супалі па часе з першым прэзідэнцтва Х. Д. Перона. Ён уступае ў Хустысіялісцкую партыю (ХП) і актыўна ўключаецца ў палітычную барацьбу. Пасля звяржэння Перона ў 1955 г. Менем займаецца прыватнай адвакацкай практыкай і па даручэнні партыі ў перыяд забароны на дзейнасць ХП выступае абаронцам на судовых працэсах прыцягнутых да крымінальнай адказнасці важных пераністаў.
У 1962 г. абіраецца дэпутатам Заканадаўчага сходу правінцыі Ла-Рыёха, затым становіцца на чале правінцыйнай партыйнай арганізацыі пераністаў і адначасова балатуецца на пасаду губернатара. Аднак галасаванне адбылося без удзелу перанісцкага кандыдата, бо выконваючы ўказанне Перона, які знаходзіўся ў эміграцыі, ХП байкатавала выбары, і Менему давялося зняць сваю кандыдатуру.
Тройчы абіраўся губернатарам правінцыі Ла-Рыёха. У першы раз быў абраны ў 1973 годзе. Быў у ліку пасажыраў авіярэйса, якія суправаджалі Перона ў яго вяртанні на радзіму ў 1973 годзе. Знаходзіўся на пасадзе губернатара да 1976 года, калі ў Аргенціне адбыўся ваенны пераварот. У дзень ваеннага перавароту 24 сакавіка 1976 г. трапіў у турму і правёў у ёй 5 гадоў. Другі раз стаў губернатарам у кастрычніку 1983 года, пасля падзення ваеннай хунты. Пераабіраўся на гэты пост у снежні 1987 года і быў губернатарам да ліпеня 1989 года.
На прэзідэнцкіх выбарах 1999 года не вылучаў кандыдатуру ў сувязі з абмежаваннем канстытуцыяй колькасці тэрмінаў запар. На прэзідэнцкіх выбарах 2003 года ў першым туры заняў першае месца, набраўшы 24,5 %, але з-за апытанняў грамадскай думкі, якія прадказвалі яму паразу ў другім туры, зняў сваю кандыдатуру, і прэзідэнтам быў абвешчаны Нестар Кіршнер, які набраў у першым туры 22,2 %. З 2005 года сенатар ад правінцыі Ла-Рыёха.
1 ліпеня 2001 года Карлас Менем быў арыштаваны па абвінавачванні ў кантрабандзе зброі ў Эквадор і Харватыю, але быў апраўданы. Пазней, паўторна абвінавачаны і 13 чэрвеня 2013 быў асуджаны судом да сямі гадоў пазбаўлення волі.
Энергетычная каштоўнасць ежы
Энергетычная каштоўнасць — адна з найбольш важных характарыстык прадуктаў харчавання, якая вызначае іх харчовую каштоўнасць. Вызначаецца колькасцю энергіі, якую атрымлівае арганізм ад харчовых кампанентаў, якія ўваходзяць у спажываную ежу, залежыць ад утрымання ў ёй вугляводаў, тлушчаў, бялкоў і арганічных кіслот.
Для прадуктаў харчавання энергетычная каштоўнасць звычайна паказваецца з разліку на 100 грамаў прадукту, альбо на адну порцыю для фасаваных прадуктаў, уключае звесткі пра колькасць трох асноўных кампанентаў (тлушч, бялок, вугляводы) і агульную энергетычную каштоўнасць у кал і кДж. (1 кал = 4,1868 кДж).
Энергетычная каштоўнасць асноўных кампанентаў прадуктаў харчавання
У табліцы пазначаны толькі сярэднія значэнні для кожнага класа рэчываў. Дакладныя значэнні могуць злёгку адрознівацца.
Сутачная норма калорый
Сутачная норма калорый чалавека залежыць ад узроста, вагі, роста, пола, ладу жыцця, яна вызначаецца энергетычнымі выдаткамі арганізма на розныя віды дзейнасці і асноўным абменам. Прычым асноўны абмен у жанчын некалькі менш, чым у мужчын — прыкладна на 15—20 працэнтаў. Даросламу мужчыну сярэдняга целаскладу неабходна каля 2500 кал. у дзень, у той час як жанчыне неабходна толькі 2000 кал. у дзень. Існуюць калькулятары, якія дазваляюць палічыць дзённую норму калорый у залежнасці ад задачы (пахуданне, набор масы, падтрыманне формы), полу, узросту, росту, вагі і ўзроўню актыўнасці зыходзячы з ладу жыцця.
Нор Манашыд
Нор Манашыд (Նոր Մանաշիդ), Сыныгкільса (Sınıqkilsə) — сяло ў Шаўмянаўскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Гарадскі стадыён (Слуцк)
Гарадскі стадыён — шматфункцыянальны стадыён у горадзе Слуцку (Беларусь). Максімальная ўмяшчальнасць — 1896 чалавек. З'яўляецца хатнім стадыёнам футбольнага клуба «Слуцк».
Рэканструкцыя
15 чэрвеня 2013 года на Гарадскім стадыёне завяршыліся працы па рэканструкцыі заходняй трыбуны. Новая трыбуна была павялічана на тры рады, усе сядушкі былі заменены на новыя сіняга і белага колеру. З'явілася крытая пляцоўка для відэаздымак. Зона для VIP-гасцей цяпер перамясцілася на паўночную трыбуну, і размяшчаецца пад кабінай відэааператараў.
5 ліпеня 2014 года стадыён прыняў першы матч Вышэйшай лігі чэмпіянату Рэспублікі Беларусь.
Джордан Піл
Джордан Хоўарт Піл (Jordan Haworth Peele; нар. ) — амерыканскі акцёр, комік, сцэнарыст, прадзюсар і рэжысёр. Ён з’явіўся ў пяці сезонах «Вар’яцкага тэлебачання» і граў разам з Кіганам-Майклам Кеем у шоу Comedy Central «Кей і Піл». У 2014 годзе ў яго была роля ў першым сезоне тэлесерыяла-анталогіі FX «Фарго», заснаваным на аднайменным фільме 1996 года.
Рэжысёрскі дэбют Піла адбыўся ў 2017 годзе, калі ён зняў фільм жахаў «Вон!», які здабыў прызнанне крытыкаў і быў вельмі паспяховы ў пракаце. Ён атрымаў шмат узнагарод, уключаючы прэмію «Оскар» за найлепшы арыгінальны сцэнарый.
Баглыпея
Баглыпея (Bağlıpəyə) — сяло ў Шаўмянаўскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Veronica anagalloides
Veronica anagalloides — аднагадовая ці шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
Заходняя Еўропа: Іспанія, Партугалія, Францыя (да вярхоўяў Луары на поўначы), Італія, астравы Міжземнага мора, Германія (да Франкфурта і Дрэздэна на поўначы), Аўстрыя, Чэхаславакія, Венгрыя, Румынія, Югаславія, Балгарыя, Грэцыя, Албанія; тэрыторыя былога СССР: галоўным чынам у стэпавай зоне, паўночная мяжа праходзіць праз вярхоўі Днястра, Дняпро ля Кіева, далей па лініі Варонеж — Камышын — Уральск — вярхоўі  — вярхоўі Ішыма — Каракаралінскія горы — возера Зайсан, паўднёвая мяжа праходзіць праз Паўночны Каўказ і паўночныя перадгор'і Цянь-Шаня і Паміра-Алая, на ўсход ад возера Зайсан ў межах тэрыторыі былога СССР не сустракаецца, як заноснае ў Прыморскім краі (возера Ханка); Азія: Ліван, Сірыя, Ізраіль, Турцыя (заходняя частка), Іран (Мазендаран і прылеглыя раёны), Кітай (Джунгарыя); Афрыка: Марока, Алжыр, Туніс (блізу Міжземнага мора), Егіпет (дэльта Ніла).
Расце на водмелях і наносах, у лесастэпавай, стэпавай і паўпустыннай зонах, на берагах вадаёмаў, як пустазелле па краі дарог, на выганах.
Таксанамія
Від Veronica anagalloides ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Георг фон Гертлінг
Барон Георг фон Гертлінг (Georg von Hertling;,  — , ) — нямецкі філосаф і дзяржаўны дзеяч. Рэйхсканцлер Германіі ў перыяд брэсцкіх перамоў.
Прафесар філасофіі Мюнхенскага ўніверсітэта імя Людвіга Максіміліяна. Член партыі Цэнтра. У 1875—1890 і 1896—1912 гадах — дэпутат рэйхстага, у 1909—1912 гадах узначальваў фракцыю партыі Цэнтра ў рэйхстагу. Кіраўнік урада Баварыі ў 1912—1917 гадах.
З 1 лістапада 1917 па 30 верасня 1918 гг. — рэйхсканцлер. Падпісаў з Расіяй Брэсцкі мір. Пасля падпісання 27 жніўня дадатковай нямецка-савецкай дамовы да Брэсцкага міру Я. Лёсік, старшыня Народнага сакратарыяту і народны сакратар замежных спраў І. Серада і народны сакратар, начальнік канцылярыі Народнага сакратарыята Л. Заяц накіравалі фон Гертлінгу пратэст супраць планаў перадачы земляў, на якія прэтэндавала БНР, у рукі палякаў.
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Нямунайціс)
Гісторыя
Першы драўляны касцёл у Неманайцах быў пабудаваны ў 1625—1626 гадах Мікалаем і Казімірам Сапегамі. Жыгімонт Ваза перадаў новастворанаму прыходу тры вёскі.
У 1655 годзе касцёл спалены падчас вайны з Расіяй. У 1669 годзе касцёл быў адноўлены і разбудаваны. Пазней шматразова перабудоўваўся.
Каменны касцёл у неагатычным стылі паводле праекта Вацлава Міхневіча быў пабудаваны ў 1904 годзе. З 1909 года пачалі праводзіцца набажэнствы па-літоўску, у 1916—1918 гадах пры касцёле распачалі дзейнасць літоўскія асветніцкія і адраджэнцкія арганізацыі.
Махавік зялёны
Махаві́к зялёны, казляк, заячы баравік (Xerocomus subtomentosus) — шапкавы базідыяльны грыб роду сямейства.
Біялагічнае апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Дыяметр шапкі 4—10 см. Шапка пукатая, падушкападобная, аксамітавая, часам у трэшчынах. Колер аліўкава-буры, аліўкава-карычневы. Мякаць шчыльная, з прыемным пахам і смакам, крыху жаўтаватага колеру. Трубачкі прырослыя, жоўта-зялёнага колеру. Ножка дыяметрам 1—2 см і даўжынёй да 12 см, суцэльная. Споры верацёнападобныя, выцягнутыя, гладкія.
Растуць у розных лясах. Пладовыя целы з'яўляюцца ў чэрвені—верасні. Грыб ядомы.
Сікаракса (спадарожнік Урана)
Сікаракса (Sycorax) — спадарожнік Урана, адкрыты ў 1997 годзе астраномамі Паламарскай абсерваторыі (штат Каліфорнія, ЗША). Вядомы таксама пад пазначэннямі Уран XVII і S/1997 U 2. Адначасова з Сікараксай быў адкрыты спадарожнік Урана Калібан.
Сікаракса мае незвычайны для спадарожнікаў Урана чырвоны колер, характэрны для аб’ектаў пояса Койпера; магчыма, спадарожнік быў захоплены прыцягненнем Урана. Сікаракса названая ад імя персанажа п'есы У. Шэкспіра «Бура».
Пушкінскі праспект (Магілёў)
Пушкінскі праспект (Пушкинский проспект) — праспект у паўднёвай частцы Магілёва, у Задняпроўскім жылым раёне. Адна з найважнейшых транспартных магістраляў горада.
Гісторыя
У 1860 годзе быў пабудаваны драўляны мост цераз Дняпро, які злучыў цэнтр з Лупалаўскім прадмесцем. Ад шашы да моста пабудавана Новачарнігаўская вуліца, у яе пачатку знаходзілася ўязная брама з высокай вежай, пабудаванай у 1773 годзе.
У 1967 годзе вуліца была перайменавана ў гонар рускага паэта А. С. Пушкіна, які ўлетку 1824 праязджаў па ёй з адэскай ссылкі ў с. Міхайлаўскае.
Размяшчэнне
Арыентаваны з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Пачынаецца ад моста цераз р. Дняпро, перасякае вуліцы Гагарына, Вялікую Чавускую, Севастопальскую, Гарбарную, Чыгрынава, Мікалая Астроўскага, Габраўскую, завулак Жалезнякова, завяршаецца плошчай, утворанай на стыку Слаўгарадскай і Гомельскай шашы і праспекта Дзімітрава. Працягласць праспекта складае 3660 м.
Забудова
Да 1960-х гадоў быў забудаваны 1-павярховымі жылымі хатамі сядзібнага тыпу (часткова захаваліся). Сучаснае аблічча праспекта фарміруецца з 1970-х гадоў, калі па генеральным плане горада 1969 года пачалася комплексная шматпавярховая забудова паўднёвай ускраіны — Лупалаўскага прадмесця. Па генеральным плане 1980—1981 гадоў праспект уваходзіць у зону забудовы паўднёвага планіровачнага раёна горада.
У наш час праспект забудаваны 5-, 9-павярховымі, пераважна жылымі, дамамі, на першых паверхах якіх размешчаны прадпрыемствы гандлёвага і бытавога прызначэння. Пачатак праспекта фарміруюць будынкі Палаца культуры і тэхнікі ВА «Хімвалакно», гасцініцы «Турыст», былога райкама КПБ і выканкама Савета народных дэпутатаў (цяпер адміністрацыі) Кастрычніцкага раёна, кінатэатра «Космас».
У 1990 годзе на праспекце знаходзіліся таксама ўнівермаг «Кастрычніцкі», крамы «Гаставары» (д. № 51), «Ваенгандаль», «Тавары для ўмельцаў», кніжныя «Ваенная кніга» і «Глобус», гастраном № 1, універсам № 81, бюро тэхнічнай інвентарызацыі (д. № 69), цэнтральная гарадская бібліятэка, Дом быту (д. № 24), кафэ «Марожанае», аддзяленне сувязі № 2 (д. № 22), пункт праката турысцкага рыштунку (д. № 24), лазня і інш.
Паркі і скверы
Да праспекта прылягаюць дзіцячы парк, сквер 700-годдзя Магілёва, дзе пастаўлены помнік А. С. Пушкіну, сквер каля Палаца культуры вобласці, Траецкая набярэжная.
Мемарыяльныя дошкі
На адной з калон моста цераз р. Дняпро ўстаноўлена мемарыяльная дошка М. І. Яшыну.
Цар (сяло)
Цар (Ծար), Зар (Zar) — сяло ў Шаўмянаўскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Лукаўскае
Лу́каўскае — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці, за 27 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, каля вёскі Малы Двор, у басейне ракі Астроўніца.
Плошча паверхні 0,19 км². Даўжыня 1,22 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 2,82 км. Найбольшая глыбіня 7,3 м. Плошча вадазбору 1,24 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй да 12 м, стромкія, параслі хмызняком. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны, на ўсходзе сплавінныя. Пратокай на ўсходзе злучаецца з возерам Глыбокае.
Еськавічы
Назву Еськавічы маюць:
Някрасаўская лінія
Някрасаўская лінія (Некрасовская линия) — пятнаццатая лінія Маскоўскага метрапалітэна.
Лінія злучае цэнтр горада з раёнамі Разанскі, Кузьмінкі, Выхіна-Жулебіна, Косіна-Ухтомскі і заканчвацца ў Люберэцкіх Палях.
Гісторыя
Лінія размешчана ва Усходняй і Паўднёва-Усходняй адміністрацыйных акругах Масквы. Першапачатковы планаваны тэрмін заканчэння будаўнічых работ — 2016 год.
16 сакавіка 2012 года ў якасці меры патаннення метро было прапанавана будаваць лінію з працоўнай назвай «Кажухаўская» дробным закладаннем, змяніўшы ранейшую трасіроўку. Лінія была перанесена з Валгаградскага на Разанскі праспект. Гэта павінна было дапамагчы сэканоміць каля 40 млрд рублёў. У Маскве на Люблінска-Дзмітраўскай лініі ўжо была станцыя «Кажухаўская», таму, каб пазбегнуць тапаграфічнай блытаніны, пасля «народнага галасавання» лінію было вырашана назваць Някрасаўскай.
13 верасня 2012 года Горадабудаўніча-зямельная камісія Масквы ўхваліла праект планіроўкі ўчастка будучай лініі ад станцыі «вуліца Ніжагародская» да станцыі «Някрасаўка». Згодна з праектам планіроўкі, лінія пройдзе па тэрыторыях раёнаў), Разанскі, Выхіна-Жулебіна і Някрасаўка Паўднёва-Усходняй адміністрацыйнай акругі Масквы, а таксама па тэрыторыі раена Косіна-Ухтомскі Усходняга акругі. Ад Ніжагародскай вуліцы траса пройдзе ўздоўж лініі Разанскага праспекта, Ферганскай вуліцы, далей пад кварталамі жылога раёна Выхіна-Жулебіна, затым перасячэ Разанскае кірунак МЖД і ўздоўж праектаванай магістралі Масква — Ніжні Ноўгарад — Казань і Пакроўскай вуліцы прыйдзе ў цэнтр раёна Някрасаўка.
15 лютага 2014 года М. Ш. Хуснулін абвясціў аб тым, што вясной 2014 года пачнецца пракладка тунэляў ў бок станцыі «Някрасаўка», прычым адразу двума танэлебурыльнымі шчытамі. Ён сказаў, што перагон «Някрасаўка» — «Касіно» будзе гатовы раней 2016 года, але пакуль не вырашана, ці будзе ён уведзены ў дзеянне раней, чым уся лінія. Электрадэпо Някрасаўскай лініі метрапалітэна будзе размешчана ў прамзоне «Руднева».
Першы ўчастак лініі ад станцыі «Някрасаўка» да станцыі «Авіяматорная» адкрыўся 3 чэрвеня 2019 года. На схемах лінія пазначана ружовым колерам і нумарам 15.
20 лютага 2023 года ўчастак Някрасаўскай лініі ад «Электразаводскай» да «Ніжагародскай» перайшоў у склад Вялікай кальцавой лініі.
Уладзімір Сяргеевіч Талстоў
Уладзі́мір Сярге́евіч Талсто́ў (Владимир Сергеевич Толстов; 19 ліпеня, Лохвіца, Палтаўская губерня, Расійская імперыя — 29 красавіка 1959, Брысбен, Аўстралія) — рускі военачальнік. Удзельнік Першай сусветнай вайны і Грамадзянскай вайны на баку Белага руху, апошні атаман Уральскага казачага войска, апошні камандуючы Уральскай асобнай арміі. Генерал-лейтэнант (кастрычнік 1919 года).
Алёна Александровіч
Алёна Александровіч (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Жабыкі
Назву Жабыкі маюць:
Жабін
Назву Жабін маюць:
Тарпеда (стадыён, Мінск)
Тарпеда — стадыён у Мінску, хатняя арэна клуба «Мінск», аднак у хуткім часе клуб мае намер з'ехаць на новую арэну, якая яшчэ будуецца. Умяшчальнасць спартыўнага збудавання складае 5 200 чалавек. Праехаць да стадыёна можна скарыстаўшыся метрапалітэнам, збудаванне знаходзіцца каля станцыі «Аўтазаводскай».
Стадыён быў пабудаваны ў 1958, пасля чаго пачаў прымаць матчы чэмпіянату БССР па футболе, стаўшы хатняй арэнай клуба «Тарпеда». З 1992 года на стадыёне пачалі праводзіцца гульні чэмпіянату Беларусі па футболе. Акрамя таго стадыён выкарыстоўваўся для правядзення міжнародных матчаў жаночай зборнай Беларусі па футболе і юнацкай зборнай краіны. У 2009 годзе на ім праводзіліся фінальныя гульні чэмпіянату Еўропы сярод дзяўчынак да 17 гадоў. У пачатку 2000-х гадоў насупраць адзінай трыбуны былі пабудаваны дадатковыя месцы. Праз нейкі час асноўная трыбуна была зачынена з-за свайго аварыйнага стану.
Пасля ліквідавання ў 2006 годзе «Тарпеда» стадыёнам пачаў карыстацца футбольны клуб «Мінск». Таксама некаторыя хатнія гульні на ім праводзіў клуб «Зорка-БДУ».
Дваякадыхальныя
Дваякадыхальныя (Dipnoi) — надатрад прэснаводных лопасцевапёрых рыб, уключае 2 сучасных атрады, 3 сямействы, 6 відаў.
Апісанне
Максімальная даўжыня каля 2 м, маса каля 10 кг. Цела падоўжанае, сціснутае з бакоў ці вугрападобнае.
Дыханне жабернае і лёгачнае (адсюль назва), замест плавальнага пузыра «лёгкае», што дазваляе дыхаць атмасферным паветрам. Прымітыўныя асаблівасці: целы пазванкоў адсутнічаюць, хорда захоўваецца ўсё жыццё, сэрца з артэрыяльным конусам, кішэчнік са спіральным клапанам, верхняя сківіца зрошчана з чэрапам (аўтастылія). Ёсць унутраныя ноздры (хааны), «лёгачны» кровазварот, ніжняя полая вена, перадсэрдзе часткова падзелена на правую і левую часткі.
Пашырэнне
Вядомы з сярэдняга дэвону. Жывуць у прэсных слабапраточных вадаёмах, якія перасыхаюць, Паўднёвай Амерыкі (амерыканскі лускаўнік, або лепідасірэн), трапічнай Афрыкі (віды пратоптараў) і Паўночна-Усходняй Аўстраліі (рагазуб).
Асаблівасці біялогіі
У засуху лепідасірэн і пратоптары ўпадаюць у спячку. Нерастуюць у перыяд дажджоў.
Кормяцца беспазваночнымі, рыбамі, земнаводнымі.
Юнацтва (стадыён, Слонім)
«Юнацтва» — стадыён у горадзе Слоніме (Беларусь). У наш час з'яўляецца хатняй арэнай ФК «Слонім». Стадыён мае дзве трыбуны, агульнай умяшчальнасцю 2220 месцаў. Цэнтральная частка галоўнай трыбуны абсталявана падстрэшкам, маюцца віп-зона і дзве каментатарскія кабінкі. Футбольнае поле з травяным пакрыццём ахопліваюць бегавыя дарожкі. На стадыёне маецца электроннае табло, а таксама стэнд для вядзення трансляцый. На стадыёне штогод праводзяцца масавыя святы.
Чарэктар
Чарэктар (Չարեկտար, Çǝrǝktar) — сяло ў Шаўмянаўскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Трыўмфальная арка (Пхеньян)
Трыўмфальная арка ў Пхеньяне (кар. 개선문) — помнік, пабудаваны ў гонар Карэйскага супраціву 1925-1945 гадоў супраць японскіх акупантаў.
Арка пабудавана ў 1982 годзе ля падножжа гары Моран у цэнтры паўночнакарэйскай сталіцы КНДР. Помнік быў пабудаваны, каб услаўляць і ўшаноўваць ролю Кім Ір Сена ў барацьбе з японскай акупацыяй. Афіцыйнае адкрыццё Трыўмфальнай аркі адбылося з нагоды сямідзесяцігоддзя Кім Ір Сена. Кожны блок гэтай аркі цалкам зроблены з белага граніту, а колькасць саміх блокаў у ёй складае 25 500, якія сімвалізуюць колькасць дзён жыцця Кім Ір Сена.
Трыўмфальная арка ў Пхеньяне была створана па ўзоры Парыжскай, якая трохі буйнейшая за апошнюю. Гэтая самая высокая трыўмфальная арка ў свеце, вышыня якой складае 60 м, а шырыня - 50 м. Арка мае пакоі, балюстрады, аглядальныя платформы і ліфты. Яна таксама мае 4 скляпеністыя брамы, кожная з якіх мае вышыню ў 27 м. На арцы напісаная «Песня генерала Кім Ір Сена» - рэвалюцыйны гімн, у якім гаворыцца, што Кім Ір Сен у 1925 годзе выправіўся змагацца за нацыянальную незалежнасць Карэі ад японскай акупацыі, а ў 1945 годзе Карэя была вызвалена.
Жадзейкі
Назву Жадзейкі маюць:
Melanthiaceae
Melanthiaceae — сямейства аднадольных шматгадовых травяністых раслін, распаўсюджаных большай часткай у Паўночным паўшар'і. У Сістэме класіфікацыі APG II гэта сямейства ставіцца да парадку Лілеякветныя. У больш ранніх сістэмах большасць родаў сямейства ўваходзіла ў склад сямейства Лілейныя.
Тры роды, якія раней разглядаліся ў складзе гэтага сямейства,, і , у 1995 годзе былі вылучаны А. Л. Тахтаджанам у асобнае сямейства.
Салі Хокінс
Салі Сесілія Хокінс (Sally Cecilia Hawkins; нар. ) — брытанская актрыса. Яе выкананне ролі Попі ў фільме 2008 года «Бестурботная» прынесла ёй некалькі міжнародных узнагарод, у тым ліку «Залаты глобус» за лепшую жаночую ролю ў камедыі або мюзікле.
Іншыя значныя ролі: Місіс Мэры Браўн у «Падынгтане» і «Падынгтане 2», Сьюзан ў «Веры Дрэйк» (2004), Сью Трындеэр у серыяле BBC «Аксамітныя пальчыкі» (2005) і Эн ў «Довады розуму» (2007), Элайза Эспазіта ў «Форме вады» (2017).
Цімаці Шаламэ
Цімаці Хэл Шаламэ (Timothée Hal Chalamet, нар., , ЗША) — франка-амерыканскі акцёр тэатра, кіно і тэлебачання. За ролю Эліа Перлмана ў рамантычнай драме «Назаві мяне сваім імем» быў намінаваны на прэмію «Оскар» у катэгорыі «Найлепшы акцёр», стаўшы такім чынам самым маладым намінантам у гэтай катэгорыі пачынаючы з 1939 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку ў сям’і амерыканкі, якая працуе брокерам, і французскага рэпарцёра, які раней працаваў у нью-ёркскім карэспандэнцкім пункце газеты Le Parisien. Шаламэ пачаў сваю акцёрскую кар’еру ў кароткаметражных фільмах і рэкламных роліках, перш чым з’явіцца ў тэлевізійным драматычным серыяле «Бацькаўшчына» ў 2012 годзе. Праз два гады ён дэбютаваў у камедыйнай драме «Мужчыны, жанчыны і дзеці» (2014), а затым з’явіўся ў фантастычнай кінастужцы «Інтэрстэлар» (2014). Акцёрскі прарыў Шаламэ адбыўся ў 2017 годзе дзякуючы ролі Эліа Перлмана ў рамантычнай драме Лукі Гуаданьіна «Пакліч мяне сваім імем», пасля чаго ён з’явіўся ў фільмах «Спякотныя летнія ночы» (2017) і «Лэдзі Берд» (2017), а таксама ў вестэрне «Непрыяцелі» (2017). У 2021 годзе акцёр выканаў галоўную ролю ў Поля Атрэйдэса ў эпічнай навукова-фантастычнай стужцы Дэні Вільнёва «Дзюна», а таксама з’явіўся ў фільме Уэса Андэрсана «Французскі дыспетчар».
Ашагы Агджакенд
Шаўмянаўск (Շահումյան), Ашагы-Агджаке́нд (Aşağı Ağcakənd) — пасёлак у Азербайджане.
Жадунька
Назву Жадунька маюць:
Міхась Ярош
Міхась Ярош (, вёска Межная Слабада,, Мінская вобласць — ) — беларускі крытык і літаратуразнаўца.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 студзеня 1929 года ў вёсцы Межная Слабада ў сялянскай сям’і. У 1948 годзе скончыў філалагічны факультэт БДУ. У 1953—1956 гг. вучыўся ў аспірантуры пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. У 1956—1987 гг. працаваў навуковым супрацоўнікам гэтага інстытута. Кандыдат філалагічных навук. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1968 года. Памёр 10 ліпеня 1987 года.
Творчасць
Друкавацца пачаў з 1955 года. Выступаў як крытык і літаратуразнаўца. Аўтар кніг «Драматургія Янкі Купалы» (1959), «Міхась Чарот: Нарыс жыцця і творчасці» (1963), «Янка Купала і беларуская паэзія» (1971), «Беларуская савецкая лірыка» (з В.Бечыкам, 1979), «Пятрусь Броўка» (1981), «Пясняр роднай зямлі: Жыццё і творчасць Янкі Купалы» (1982), «Янка Купала і Якуб Колас: Параўнальны аналіз жыцця і творчасці» (1988), брашур «Міхась Чарот» (1966), «Пятрусь Броўка» (1975), «Янка Купала і современность» (1981), «В памяти народной» (1982). З’яўляецца адным з аўтараў двухтомнай «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1964—1966), «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (1969), «Истории советской многонациональной литературы» (Масква, 1972), «Истории белорусской дооктябрьской литературы» і «Истории белорусской советской литературы» (1977).
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа за ўдзел у двухтомным даследаванні «История белорусской дооктябрьской литературы» і «История белорусской советской литературы».
Любоў Гарцман
Любоў Гарцман (нар. ) — беларуская плыўчыха. Кандыдат у майстры спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 200 м батэрфляем і ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Варонічы (Пухавіцкі раён)
Варо́нічы (, Вороничи) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рудзенскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца каля р. Пціч, за 28 км на паўночны захад ад раённага цэнтра, 43 км ад Мінска, 5 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск.
Вялікае Княства Літоўскае
У XVIII ст. вёска ў Мінскім павеце Мінскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1744 годзе вядомы млын, карчма, царква; уласнасць С. Кернажыцкага. У 1785 вёска са слабадой, карчма.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) — у складзе Расійскай імперыі.
У 1800 г. — сяло ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні. У 19 ст. — сяло ў Цітвянскай воласці Ігуменскага павета.
У 1838 г. пабудавана новая царква з дрэва на сродкі прыхажан. На 1886 г. узгадываецца капліца.
У 1897 г. працавала пітная установа, хлебазапасны магазін.
У 1902 г. адкрыта царкоўна прыхадская школа.
Найноўшы час
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР. Была створана працоўная школа 1-ай ступені, у якой было больш за 100 вучняў, працавалі 2 настаўніка (1922 год). У 1930-я гады створаны калгас «Новае жыццё», працавала кузня.
У канцы чэрвеня 1941 года акупавана нямецкімі войскамі. Вызвалена ў 1944 годзе.
Славутасці
На могілках у Варонічах пахаваны беларускі паэт Рыгор Папараць.
Гельмштэт
Гельмштэт (Helmstedt, Helmstidde) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Ніжняя Саксонія.
Уваходзіць у склад раёна Гельмштэт. Насельніцтва складае 23 937 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча 46,97 км². Афіцыйны код — 03 1 54 010.
Горад падраздзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Гісторыя
Гісторыя горада пачынаецца з 800 года, калі тут Св. Лутгерам быў заснаваны кляштар. Гэта падзея знайшла адлюстраванне ў гербе сучаснага горада. Пасля настаяцелямі кляштара прызначаліся іншыя біскупы, у тым ліку і Святы Альтфрыд Мюнстэрскі, — пляменнік Св. Лутгера.