cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эдуард Міхайлавіч Вараб’ёў
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 100 навуковых прац, у тым ліку каля 20 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы і патэнтаў.
Аюлы
Аюлы — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Белагашскай сельскай акругі. Код КАТА — 354089200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 135 чалавек (71 мужчына і 64 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 72 чалавекі (43 мужчыны і 29 жанчын).
Якапа Басана
Якапа даль Понтэ (іт. Jacopo Dal Ponte), празваны Якапа Басана (іт. Jacopo Bassano); каля 1510, Басана-дэль-Грапа, Венецыянская рэспубліка —, там жа) — італьянскі мастак, прадстаўнік венецыянскай школы. Аўтар карцін на біблейскія сюжэты і партрэтаў у стылі позняга рэнесансу і маньерызму, з лёгкім уплывам барока. Яго працы ўключалі рэалістычныя выявы прадметаў побыту, жывёл, дамоў і пейзажаў; людзі выконваліся ім у складаных позах. У творах мастака заўважны ўплыў творчасці яго бацькі — Франчэска Басана Старэйшага, а таксама Джэнтыле Беліні, Тыцыяна і Паала Веранезэ. У сваю чаргу ён аказаў уплыў на творчасць чацвярых сваіх сыноў і Эль-Грэка.
Леон Померс
Біяграфія
Нарадзіўся ў заможнае яўрэйскай сям’і, ягоны бацька Абрам Памеранец валодаў піваварным заводам. Маці Фаня Памеранец. У дзяцінстве сябраваў з Менахемам Бегіным (будучы Прэм’ер-міністр Ізраіля (1977—1983)).
У перыяд 1935—1939 гадоў з’яўляўся студэнтам дзяржаўнае музыкальнае кансерваторыі ў Варшаве. Браў урокі гульні на фартэпіяна ў Філіпа Лібермана (1873—1933), затым ў Зоф’і Буцкевічавай. Гуляў у аркестры Хенрыка Варса, запісваўся на студыі «Syrena Record».
З пачаткам Другое Сусветнае Вайны здолеў пакінуць Польшчу, дабраўся праз СССР да Японіі. Затым перабраўся ў Кітай, дзе зарабіў грошай на далейшае падарожжа выкананнем рапсодыя ў стылі блюз Джорджа Гершвіна з сімфанічным аркестрам у Шанхаі, адтуль з’ехаў у Аўстралію і ў канчатковым выніку апынуўся ў ЗША, пасяліўся ў Нью-Ёрку.
У 1954 годзе пабраўся шлюбам з Ірэнаю Перэльман, у іх нарадзілася дачка Эліс (Alice Greenwood).
Выступаў як акампаніятар са скрыпачамі Эрыкай Марыні, Зіно Франчэскацці, Натанам Мільштэйнам, Майклам Рабінам, віяланчэлістам Янашам Старкерам і іншымі бачнымі салістамі. У пачатку 1960 гадоў выступаў з Бені Гудменам, калі знакаміты джазмэн пажадаў бліснуць сваім уменнем гуляць акадэмічны рэпертуар; запісы ансамблевых твораў Людвіга ван Бетховена, Карла Марыі фон Вебера і Іганеса Брамса з удзелам Гудмена, Померса і Беркшырскага струннага квартэта былі праз чвэрць стагоддзя адрэстаўраваны, выпушчаныя на CD і у 1987 намінаваныя на прэмію «Грэмі».
У 1968—1985 гадах выкладаў у Куінсі-Каледжы.
У 1986 годзе быў намінаваны на прэмію «Грэмі» праз Нацыянальную акадэмію мастацтва і навук.
Шарапава (Ельнінскі раён)
Шарапава (Шарапово) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
NGC 4724
NGC 4724 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-22, PGC 43494) — галактыка ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пашышке
Пашы́шке (Pašiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Луі Сен-Ларан
Луі Стэфан Сен-Ларан (Louis Stephen Saint-Laurent, ахрышчаны як Луі-Эцьен, Louis-Étienne;, Комптан, Квебек — , Квебек, Квебек) — адвакат і 12-й прэм’ер-міністр Канады.
У 1942 годзе Сэн-Ларан быў абраны ў парламент ад Ліберальнай партыі Канады, быў міністрам юстыцыі і міністрам замежных спраў ў 1944 годзе. У 1945 году прадстаўляў Канаду падчас канферэнцыі ў Думбартан-Окс і ААН у Сан-Францыска, прымаў удзел у распрацоўцы Статута Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.
У 1948 годзе заняў пасаду прэм’ер-міністра. У 1949 году Ліберальная партыя на чале з Сен-Ларанам перамагла на федэральных выбарах. Падтрымліваў стварэнне НАТА ў 1949 годзе. У 1949 годзе далучыў да Канады Ньюфаўндленд і Лабрадор. Пабудаваў Трансканадскую шашу ў 1949 годзе. Падтрымліваў пазіцыю ААН падчас Карэйскай вайны. Пабудаваў Канал Святога Лаўрэнція ў 1954 годзе. Пабудаваў Трансканадскі трубаправод ў 1954 годзе праз правінцыі Альберта, Саскачэван, Манітобу, Антарыё і Квебек.
Адрыяну Лейты Рыбейру
Адрыяну Ле́йты Рыбейру Adriano Leite Ribeiro; нар. , ), больш вядомы як проста Адрыяну або Адрыяна — былы бразільскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2000—2010).
8 чэрвеня 2010 года Адрыяну ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з італьянскай «Ромай» тэрмінам на 3 гады.
У студзені 2016 года аднавіў кар’еру, стаўшы іграком клуба «Маямі Юнайтэд» з чацвёртага дывізіёна ЗША. У маі 2016 года пакінуў каманду і завяршыў кар’еру.
Каралеўскія палацы Абамея
Каралеўскія палацы Абамея — комплекс з 12 палацаў дагамейскіх правіцеляў, займае плошчу ў 40 га ў цэнтры бенінскага горада Абамей, аб'ект са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Кожны новы кароль Беніна, які кіраваў краінай з 1625 па 1900 гг., будаваў да старога будынку рэзідэнцыі ўласны палац.
Каралеўскія палацы Абамея — велізарны архітэктурны ансамбль, акружаны агульнай сцяной. У канцы 19 ст. яго большая частка была знішчана пажарам.
Унутраныя інтэр’еры ўпрыгожаны насценным жывапісам і бронзавай скульптурай. Звонку будынкі ўпрыгожаны бронзавымі барэльефамі. Акрамя таго, кожны кароль будаваў асобны палац у самім горадзе.
Пасля разбуральнага тарнада ў 1984 г. палацы былі ўнесены ЮНЕСКА ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення. З таго часу рэалізоўвалася праграма па кансервацыі і рэстаўрацыі гэтага ўнікальнага комплексу, які сведчыць аб культуры, архітэктуры і традыцыйных тэхналогіях старажытнай дзяржавы. Створаны музей, у якім можна ўбачыць прадметы культа вуду і аб’екты мастацтва.
Усохабудскі сельсавет
Усохабу́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Усохская Буда.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Усоха-Будскі сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Андрэеўскага, Усохскага і Чырвонакастрычніцкага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Церахоўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Добрушскага раёна. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дубраўскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Дзімітраўка, Дубраўка, Красная Буда і Лук’янаўка).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (4 населеныя пункты) — 713 чалавек, з іх 94,0 % — беларусы, 3,1 % — рускія, 2,5 % — украінцы.
Монта
Насельніцтва складае 4544 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 175 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 12046. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Вялікі.
Дойранскае возера
Дойранскае возера (таксама возера Дойран) — возера тэктанічнага паходжання плошчай 43,1 км² на мяжы Паўночнай Македоніі (27,3 км²) (абшчына Дойран) і Грэцыі (15,8 км²) (ном Кілкіс). На паўночным беразе возера знаходзіцца горны масіў Беласіца. Возера круглявай формы, максімальная глыбіня 10 м, даўжыня з поўдня на поўнач — 8,9 км і 7,1 км у шырыню. Гэта трэцяе па велічыні возера ў Македоніі пасля Ахрыдскага возера і возера Прэспа. Возера ўтварылася ў чацвярцічны перыяд і мае тэктоніка-вулканічнае паходжанне.
Андрэеўскае (Ельнінскі раён)
Андрэеўскае (Андре́евское) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Стоктанскі ўніверсітэт
Стоктанскі ўніверсітэт (Stockton University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў мястэчку Галауэй, штат Нью-Джэрсі, ЗША.
Універсітэт названы ў гонар Рычарда Стоктана, аднаго з падпісантаў Дэкларацыі незалежнасці ЗША. Заснаваны ў 1969 годзе, ён прыняў першых студэнтаў у 1971 годзе. Пры адкрыцці ў 1971 годзе заняткі праводзіліся ў гатэлі Майфлаўэр у Атлантык-Сіці, універсітэцкі кампус у мястэчку Галауэй пачаў працаваць у канцы 1971 года.
Сэмюэл Сівал
Сэмюэл Сівал (Samuel Sewall; 1652—1730) — амерыканскі прававед, адміністратар і рэлігійны дзеяч, пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Англіі, аднак у раннім узросце быў прывезены ў амерыканскую калонію. Ён пасяліўся ў раёне Бостана, дзе скончыў Гарвардскі ўніверсітэт і зрабіў кар’еру прававеда, адміністратара і рэлігійнага дзеяча. Стаў сведкам пераўтварэнняў, якія адбываліся ў ходзе развіцця пурытанскага грамадства ад строга рэлігійнага да грамадства з больш шырокім кругаглядам меркантыльных янкі ў калоніях Новай Англіі, з іх стаўленнем да дабрабыту. Яго «Дзённік», які ахоплівае 1674—1729 гг., міжволі рэгіструе гэты пераход.
Нататкі Сівала з’яўляюцца кароткімі занатоўкамі яго паўсядзённага жыцця, якія добра і набожна адлюстроўваюць ягоную цікаўнасць да жыцця. Ён робіць запісы аб невялікіх пакупках цукерак для жанчыны, да якой ён заляцаўся, і аб іх спрэчках наконт таго, ці павінен ён прытрымлівацца традыцый арыстакратычных і багатых людзем, напрыклад, насіць парык альбо карыстацца паслугамі рамізніка.
Яго «Дзённік» часта параўноўваецца з англійскім дзённікам Сэмюэла Пэпі, напісаным у той жа самы перыяд.
Дагістарычная Швейцарыя
Палеаліт
Археалагічныя дадзеныя з пячоры ў Апенцэль, з пячор блізу  і інш., сведчаць, што  абгрунтаваліся ў нізінах на поўнач ад Альпаў ўжо ў канцы верхняга палеаліту.
Неаліт
У неалітычнай Цэнтральнай Еўропе, і ў прыватнасці, на Швейцарскім плато, з 5 тыс. да н. э. дамінавала (КЛІК).
У эпоху неаліту Швейцарыя была населена адносна шчыльна, як сведчаць шматлікія археалагічныя знаходкі. У гэты час жыхары Швейцарыі — нашчадкі мясцовага варыянту КЛІК — жывуць у асноўным у палевых пабудовах на плыткаводдзі мясцовых азёр. Насельніцтва палевых пабудоў, параўнальна вельмі шматлюднае (яго вызначаюць для Швейцарыі ў 100 і больш тысяч чалавек), жыло земляробствам, жывёлагадоўляй і рыбалоўствам (пра гэта сведчаць знойдзеныя сеткі і стрэлы з наканечнікамі з рыбіных костак), мела ўжо прыручаных каня, карову, авечку, казу, свінню, сабаку, ведала ганчарную вытворчасць, умела рабіць зброю і прылады з бронзы, побач з якімі сустракаюцца ў значным ліку і каменныя прылады, відавочна — спадчына яшчэ больш глыбокай даўніны. Прычына, якая прымусіла людзей сяліцца на вадзе, не высветлена (здагадка некаторых даследчыкаў, што палевыя пабудовы мелі значэнне сховішчавых месцаў, часовых стаянак, побач з якімі павінны былі быць сухапутныя пабудовы, якія не захаваліся, наўрад ці дапушчальна), але факт не падлягае сумневу.
На мяжы 3 тыс. да н. э. на аснове КЛІК развіліся культуры, якія суседнічалі з паўднёва-заходняй мяжою. У пачатку 3 тыс. да н. э. на тэрыторыю Швейцарыі пранікае, звязаная ўжо з бронзавым векам.
Бронзавы век
Носьбіты індаеўрапейскіх моў пранікаюць на тэрыторыю Швейцарыі не пазней за 2 тыс. да н. э. (хутчэй за ўсё, нават раней). З 13 ст. да н. э. ў Швейцарыі распаўсюджваецца, у складзе якой былі носьбіты кельцкіх, і, магчыма, таксама італійскіх моў.
Дарымскі жалезны век
Прыблізна адначасова з пераходам ад бронзавага перыяду да жалезнага, які адбыўся ў Швейцарыі вельмі рана (можа быць, адначасова з такім жа пераходам у Грэцыі і Італіі, гэта значыць у першай палове першага тысячагоддзя да н. э., 1000—500 гг.), адбылося змяненне ладу паселішчаў: палевыя вёскі пакідаюцца, і людзі селяцца на сушы. Няма ўказанняў на тое, каб гэты пераход адбыўся пры рабстве, выцясненні або знішчэнні ранейшага насельніцтва новым. Нягледзячы на ўсю старажытнасць пачаткаў культуры ў Швейцарыі, якая не ўступае старажытнасці іх у Грэцыі, гісторыя Швейцарыі пачынаецца вельмі позна. Першыя гістарычныя сведчанні аб насельніцтве гэтай краіны ўзыходзяць толькі да II стагоддзя да н. э., але колькі-небудзь грунтоўныя звесткі пра іх маюцца толькі ў Юлія Цэзара. Нават пасля Цэзара гісторыя Швейцарыі вельмі цёмная і абмяжоўваецца звесткамі, запазычанымі з рымскіх крыніц; гісторыя на падставе самастойных швейцарскіх крыніц пачынаецца пазней, чым гісторыя суседніх абласцей Германіі ці Францыі.
Рашызм
Рашызм (рашизм; Ruscism, Rashism; ад Russia, Russian — у маўленні Раша, і fascismo — фашызм, з канчаткам -ізм), або расійскі фашызм — палітычная ідэалогія і сацыяльныя практыкі кіроўнага рэжыму Расіі ў першай чвэрці ХХІ ст., заснаваная на ідэях «асаблівай цывілізацыйнай місіі» расіян, у прыватнасці рускіх, шавінізме, нецярпімасці да культурных элементаў іншых народаў, таталітарызме і імперыялізме савецкага ўзору, выкарыстанні рускага праваслаўя як маральнай дактрыны і геапалітычных інструментаў уплыву, найперш — энерганосьбітаў.
Расійскі палітолаг Андрэй Піянткоўскі сцвярджае, што ідэалогія расійскага фашызму шмат у чым падобная да нямецкага фашызму (нацызм), а прамовы прэзідэнта Уладзіміра Пуціна адлюстроўваюць ідэі падобныя да ідэй Адольфа Гітлера. Вынікам нарошчвання рашызму стала расійскае ўварванне ва Украіну ў 2022 годзе.
Этымалогія і азначэнні
Слова «рашызм» утворана злучэннем англійскамоўнай назвы краіны Russia (Раша) з міжнародным словам «fascism». Таксама абыгрываецца сугучча слоў рашызм і расізм. Рашызм — своеасаблівая таталітарная, фашысцкая ідэалогія, сімбіёз асноўных прынцыпаў фашызму і сталінізму. Гэта аснова расійскай захопніцкай геапалітыкі, накіраванай на акупацыю і анексію іншых дзяржаў, часта адзначаную ідэяй «збірання рускіх земляў» і заснаванай на мясцовым супрацоўніцтве і падтрымцы прарасійскіх палітычных сіл у іншых краінах.
Гісторыя
Паняцце шырока распаўсюдзілася ў нефармальных колах у 2008 годзе — падчас расійска-грузінскай вайны 2008 года. Другая хваля распаўсюджвання адбылася падчас анексіі Аўтаномнай Рэспублікі Крым Расійскай Федэрацыяй, збіцця Boeing 777 пад Данецкам 17 ліпеня 2014 года і пачатку расійска-ўкраінскай вайны ў 2014 годзе.
Паняцце ўведзена Герцэнам у рамане " (1868) як «расіянізм» для абазначэння рускай экстрэмісцкай плыні ў Расійскай імперыі. Адраджэнне паняцця — заслуга прэзідэнта Чачэнскай Рэспублікі Ічкерыя Джахара Дудаева, які ўбачыў галоўную рысу расіянізму ў тэрытарыяльнай экспансіі Расіі на Каўказе, гэтую лінію ўспрымання працягнулі Шаміль Басаеў і Аслан Масхадаў, напрыклад: Ваша вялікаруская мара — седзячы па горла ў гаўне, зацягнуць туды ўсіх астатніх. Гэта і ёсць Расіянізм. Барыс Грушын бачыў у аснове расіянізму феадальнае рабства і рабства, яго праціўнікі называлі гэтую пазіцыю русафобскай. Аднак прадстаўнікі рускага нацыяналізму ператварылі гэтае паняцце (як спалучэнне «рускага імперыялізму» з «айчынным нацыяналізмам») у аснову сваёй ідэалогіі. Так нацыяналіст Аляксандр Іваноў-Сухарэўскі агучыў праект пабудовы Святой Русі — звышдзяржавы (класавай імперыі) на чале з народам славяна-русаў, аб’яднаным крывёю, мовай і гісторыяй.
Сярод шматлікіх радыкальных нацыяналістычных рухаў 1990-х гадоў у Расіі, ультраправая фашысцкая Народная нацыянальная партыя Расіі (НПП), заснаваная ў 1994 годзе Аляксандрам Івановым-Сухарэўскім, дырэктарам па адукацыі, і Аляксеем Шырапаевым, натхнёная фашызмам у італьянскім стылі, выдавала сябе за руска-праваслаўную і казацкі рух, распаўсюджвала ідэалогію, якую яна называла «русізмам». Гэтая ідэалогія была спалучэннем папулізму, расавай і антысеміцкай містыкі, нацыянальнай экалагічнасці, праваслаўя і настальгіі па цары. Партыя налічвала ўсяго некалькі тысяч членаў, але гістарычна ўплывала на пазапарламенцкую сцэну ў Расіі праз вядомыя газеты «Я русский», «Наследие предков», «Эра России». Неўзабаве партыя сутыкнулася з законам за распальванне міжнацыянальнай варожасці, «Я русский» ўрэшце была забаронена ў 1999 годзе, а Іваноў-Сухарэўскі быў асуджаны на некалькі месяцаў зняволення, але пасля вызвалення заставаўся важнай фігурай у колах, блізкіх да Саюза пісьменнікаў Расіі і працягваў сваю дзейнасць.
Тур Абу-Дабі
Тур Абу-Дабі (англ.  Abu Dhabi Tour ) — штогадовая шашэйная шматдзённая велагонка, якая праходзіла ў канцы лютага па дарогам ААЭ. Уваходзіла у каляндар Сусветнага тура UCI.
Рашызм
Асноўныя рысы і характарыстыкі рашызму
У аснове рашызму, які ўжо цалкам замацаваўся ў афіцыйнай ідэалогіі, ляжаць адмаўленне прававой дзяржавы і зацвярджэнне закону сілы, непавага да суверэнітэту суседзяў і самасцвярджэнне праз самавольства і гвалт. Увогуле, гэтыя рысы ўласцівыя любой расійскай уладзе і дасталіся ад Залатой Арды. Адной з асноў рашызму з’яўляецца ідэалогія духоўнай тэорыі РПЦ пра «богаабранасць» рускіх.
Тур Абу-Дабі
Гісторыя
Упершыню гонка адбылася ў кастрычніку 2015 года ў рамках UCI Asia Tour (заняўшы аналагічнае месца ў календары Тура Пекіна, якi больш не праводзіцца) і маючы на той момант катэгорыю 2.1. Яе маршрут складаўся з чатырох этапаў. Першы і другі былі раўніннымі. Фініш трэцяга знаходзіў на вышыні 1025 метраў, на гары Джэбель Хафіт. Апошні этап праходзіў на аўтадроме Яс Марына, прычым у змярканнях з выкарыстаннем штучнага асвятлення, як і Гран-пры Абу-Дабі.
Рашызм
Асноўныя рысы і характарыстыкі рашызму
На думку расійскага гісторыка Аляксандра Скобава, рашызм — гэта эклектычная сумесь вялікадзяржаўнага шавінізму, настальгіі па савецкім мінулым і цемрашальства праваслаўя. Рашызм таксама характарызуецца пагардай да асобы, жаданнем растварыць асобу ў «большасці» і здушыць меншасць. Рашызм характарызуецца нявер’ем у дэмакратычныя працэдуры, бо «усё гэта толькі інструмент тонкай маніпуляцыі» (сам рашызм аддае перавагу грубым маніпуляцыям). Рашызм зыходзіць з таго, што «народны дух» і «вышэйшы агульны інтарэс» праяўляюцца не праз фармальныя выбарчыя механізмы, а ірацыянальным, містычным спосабам з-за правадыра, які такім стаў таму, што здолеў усіх астатніх падчысціць.
Тур Абу-Дабі
Гісторыя
З сезона 2017 года гонка уключана ў Міравых тур UCI і стала праходзіць у канцы лютага.
Малдавяну
Малдавяну (Vârful Moldoveanu) — гара ў Румыніі. Вышыня над узроўнем мора — 2544 м, што робіць гару самым высокім пунктам краіны. Знаходзіцца Малдавяну ў самым цэнтры Румыніі, у горным масіве Фэгэраш (Паўднёвыя Карпаты) на тэрыторыі жудзеца Арджэш. Геалагічна складзеная з крышталічных парод. Схілы гары пакрываюць пераважна іглічныя лясы, вышэй размешчаны высакагорныя лугі. Бліжэйшы населены пункт — Вікторыя.
Рашызм
Асноўныя рысы і характарыстыкі рашызму
Палітолаг Станіслаў Бялкоўскі сцвярджае, што рашызм маскіруецца пад антыфашызм, але мае фашысцкі твар і сутнасць. Палітоляг Руслан Ключнік адзначае, што расійская эліта лічыць сябе ўпаўнаважанай будаваць уласную «сувэрэнную дэмакратыю» без спасылкі на заходнія стандарты, але з улікам расійскіх дзяржаваўтваральных традыцый. Адміністрацыйны рэсурс у Расіі — адзін са сродкаў захавання дэмакратычнага фасаду, які хавае мэханізм абсалютнай маніпуляцыі волевыяўленнем грамадзян.
Тур Абу-Дабі
Гісторыя
Спаборніцтва арганізоўвала RCS Sport, якая праводзіць Джыра д’Італія і суседнія Тур Дубая.
Рашызм
Інгрэдыенты
Рашызм — гэта квазіідэалогія, якая ўяўляе сабой спрэчную сумесь імперыі, вялікадзяржаўнага шавінізму і рэлігійнага традыцыяналізму, заснаваная ў асноўным на настальгіі па савецкім мінулым. Ідэалогія супрацьстаіць заходнім, ліберальна-дэмакратычным каштоўнасцям і інстытутам, уключаючы свабодныя выбары і іншыя грамадзянскія правы і свабоды. Ідэалогія рашызму грунтуецца на нянавісці і зайздрасці да заходніх дэмакратый — Еўропа, ЗША, Канада. У аснове гэтай ідэалогіі — культ нацыянальнага правадыра, які вярнуў Расіі «веліч».
Тур Абу-Дабі
Гісторыя
Заключная гонка была праведзена ў 2018, пасля якой Тур Абу-Дабі і Тур Дубая аб'ядналіся ў Тур ААЭ
Класіфікацыі
На гонцы разыгрываюцца 4 індывідуальныя класіфікацыі. Лідары кожнай з іх адзначаюцца адмысловымі майкамі пэўных колераў.
Рашызм
Інгрэдыенты
Прафесар Алег Грынёў лічыць, што рашызм трэба выразна адрозніваць ад пуцінізму, бо рашызм тычыцца ідэалагічнага абгрунтавання авантурнай палітыкі цяперашняга расійскага дыктатара Пуціна. Маскоўскі імперыялізм, пры якім ідэалагічныя супернікі (партыйныя ідэолагі, і шавіністы, і антыкамуністы) аб’ядноўваліся дзеля эканамічнага і палітычнага шантажу дзяржаў на тэрыторыі былой імперыі; бальшавізм цяпер можна разглядаць толькі як форму рашызму. У сваю чаргу клерыкальную версію рашызму спрабуе рэалізаваць маскоўскі патрыярх Кірыл, пра што сведчыць яго канцэпцыя «русского мира». У аснове рашызму ляжыць непрыманне заходняй цывілізацыі, якая супрацьстаіць свайго роду рускай (еўразійскай) цывілізацыі. Маскоўская інтэлігенцыя пагаджаецца з аўтакратам Пуціным, які імкнецца пакласці канец царскаму і бальшавіцкаму ўкраінацыду. Цяпер рашызм — гэта ідэйная аснова пуцінізму. Гісторыя пацвердзіла, што рашызм прадугледжвае перш за ўсё знішчэнне ўкраінцаў як нацыянальнай супольнасці.
Ubisoft Paris
Ubisoft Paris — французская кампанія, якая спецыялізуецца на распрацоўцы камп’ютарных гульняў; даччыная кампанія Ubisoft, што месцяцца ў Парыже.
Рашызм
Функцыі
На думку прафесара Аляксандра Кастэнкі, рашызм — гэта ідэалогія, якая грунтуецца на ілюзіях і апраўдвае дапушчальнасць любога самавольства дзеля няправільна трактаваных інтарэсаў расійскага грамадства. У знешняй палітыцы рашызм праяўляецца, у прыватнасці, у парушэнні прынцыпаў міжнароднага права, навязванні свету сваёй версіі гістарычнай праўды выключна на карысць Расіі, злоўжыванні правам вета ў Радзе Бяспекі ААН і г. д. Ва ўнутранай палітыцы рашызм — гэта парушэнне правоў чалавека на свабоду думкі, пераслед удзельнікаў «дысідэнцкага руху», выкарыстанне СМІ для дэзінфармацыі свайго народа і гэтак далей. Аляксандар Кастэнка таксама лічыць рашызм праявай сацыяпатыі.
Ubisoft Paris
Да найбольш вядомых распрацовак кампаніі ставяцца шуцера «XIII» і «Red Steel», серыі гульняў «Tom Clancy's Ghost Recon» і«Rayman» і інш Адной з апошніх распрацовак з'яўляецца гульня «Red Steel 2», працяг першай часткі, якое выйшла эксклюзіўна для кансолі Wii. У дадзены момант вядзецца праца над тактычным шутараў «Tom Clancy's Ghost Recon: Future Soldier». Выхад гульні запланаваны на 2011 г. на ўсіх ключавых платформах.
Рашызм
Функцыі
Рашызм выконвае функцыю замены рэлігіі, даючы адэпту адчуванне прыналежнасці да барацьбы паміж «дабром і злом», напаўняючы сэнсам сваё існаванне, апраўдваючы цяжкасці і ахвяры, якія ён прыносіць у рэальнасць, пазбаўляючы яго ад комплексу непаўнавартасці.
На думку Міколы Таменкі, «рашызм» — чалавеканенавісніцкая ідэалогія, якая істотна не адрозніваецца па змесце ад фашызму ці сталінізму. Расія, якая першапачаткова змагалася за інфармацыю і ідэалогію, падтрымлівае ўсе метады ва ўсім свеце (у тым ліку і ваенныя) знішчэння тых, хто не падтрымлівае ідэалогію «русского мира», і забяспечвае рэалізацыю гэтай ідэалогіі любымі сродкамі.
Рашысты
Прыхільнікаў рашыскай ідэалогіі звычайна часам называюць «рашыстамі» альбо «ватнікамі».
Псіхалогія рашыстаў — гэта псіхалогія варожасці, уяўленне аб тым, што нават у Расіі ўсюды ёсць замежнікі. Гэтай псіхалогіяй валодаюць людзі, глыбока пакрыўджаныя ўяўнымі ці рэальнымі прыніжэннямі, якім іх падвергнуў Захад. Але ў часы, калі «Расія моцная», у рашыстаў нібыта ёсць магчымасць адпомсціць.
Адметная рыса рашыскай свядомасці — надзея на сілу. Важнай рысай рашыстаў з’яўляецца мёртвае і палемічнае разуменне гісторыі Расіі, ператварэнне яе ў набор культавых дат, якім пакланяюцца і якім вераць рашысты.
Павярхоўнае, падазронае («вакол ворагі, нас усе хочуць з’есці») і ўвогуле даволі злоснае стаўленне да гэтага карумпаванага свету, погляд на яго як на патэнцыйную здабычу рашысты спалучаюць з дзіцячым наіўным вобразам, што «нас ніхто не любiць». Яны хочуць, каб iх любiлі — як Вялікага Брата. Рашысты распаўсюджваюць патрыярхальныя прынцыпы на адносіны паміж народамі. Яны перакананыя, што люб можна прымусіць, што «сцерпіцца-злюбіцца», што «б’е — значыць, любіць», таму што «для іх жа дабра».
Адзін з самых вядомых расійскіх акцёраў-рашыстаў Іван Ахлабысцін лічыць, што «рашызм — гэта выбар мудрага», і даказвае сваю вернасць сваім перакананням татуіроўкай на руцэ, якую ён называе «брэндам рашыстаў». Ахлабысцін кажа пра рашызм так:
Selevinia betpakdalaensis
Selevinia betpakdalaensis — сысун атраду грызуноў, адзіны від роду сямейства.
Гісторыя адкрыцця
Падчас экспедыцыі, арганізаванай у 1938 маладым заолагам, дацэнтам казахскага універсітэта у пустыні Бетпак-Дала, размешчанай паміж возерам Балхаш, нізоўем ракі  і ракой Чу, былі здабытыя 5 асобнікаў раней невядомага для навукі звярка. Адзін з іх, які стаў тыпавым асобнікам, быў здабыты 5 жніўня 1938 года на паўночнай ускраіне пустыні Бетпак-Дала ва ўрочышчы Кзыл-Уй. Экспедыцыя скончылася на паўднёвым баку пустыні каля станцыі Чу. Сялевін з шафёрам вярнуліся старажытнымі караванными шляхамі праз увесь Казахстан у Сяміпалацінск. Там Віктар захварэў цяжкім грыпам. Ледзь акрыяўшы ад яго, ён прыязджае ў Алма-Ату, паспявае зрабіць даклад, здаць справаздачу і памірае ад ускладненняў недалечанай хваробы. Гэта адбылося роўна праз тры месяцы пасля адкрыцця новага віду, 4 лістапада 1938 года.
Удзельнік экспедыцыі Барыс Аляксеевіч Беласлюдов (1915—1939) звяртаецца па дапамогу да асістэнта той жа кафедры, дзе працаваў Селевін,. Неўзабаве яны разам публікуюць артыкул з апісаннем новага роду ў гонар памерлага першаадкрывальніка В. А. Сялевіна — Selevinia. Яшчэ праз год выходзіць другі артыкул, але іншай паслядоўнасцю тых жа аўтараў, у якой яны апісваюць новае сямейства грызуноў. А праз яшчэ 2 гады, каб зацвердзіць свой прыярытэт на міжнародным узроўні, тыя ж аўтары апублікавалі паведамленне на англійскай мове. Некалькі дзесяцігоддзяў лічылася, што гэта адзінае сямейства млекакормячых, эндэмічнае для Казахстана і для ўсяго СССР. У савецкіх зводках яно згадваецца ў рангу падсямейства больш чым праз паўстагоддзе, з замежных яно знікла крыху раней. Адно з апошніх навуковых паведамленняў Бажанава прысвечана роду Selevinia.
Біялагічнае апісанне
Вонкава падобная на мыш. Даўжыня цела да 9,5 см, хваста да 7,5 см, маса цела — 30-35 грамаў. Мех густы, пышны. Хвост густа пакрыты кароткімі валасамі, паміж якімі не відаць рагавых лускавінак. Афарбоўка верхняга боку цела шэрая, ніжняга — бялёсая. Вушы адносна вялікія (14-18 мм); яны могуць стульвацца ў трубачку і разгортвацца, як веер.
Распаўсюджанне
Selevinia betpakdalaensis — эндэмік Казахстана. Жыве ў палынова-салянкавых пустынях і  ад 50° паўночнай шыраты і да мяжы на поўдні. Усюды рэдкая. Частка паўтаральных знаходак віду звязана з зараснікамі рэліктавай расліны —, эндэміка Сярэдняй Азіі.
Спосаб жыцця
Selevinia betpakdalaensis добра лазіць па галінках кустоў. Актыўная ў прыцемках. У вывадку да 8 дзіцянятаў. Лінька вельмі своеасаблівая. Па назіраннях, яна адбываецца шляхам адслойвання кавалачкаў разам з валасамі, якія на іх трымаюцца. Пад адпластаваным эпідэрмісам да гэтага часу ўжо з’яўляецца густая шчотка новых валасоў. Зімой упадае ў спячку.
Харчаванне
Аснову рацыёну складаюць насякомыя, у асноўным саранчовыя. Палююць таксама на павукападобных (тарантулы). Можа доўга абыходзіцца без пітной вады, задавальняючыся той вільгаццю, якая змяшчаецца ў здабычы. Палюе ў прыцемках.
Бабічы (Ельнінскі раён)
Бабічы (Ба́бичи) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Палесціна
Палесці́на (فلسطين — Філасцін, ܦܠܫܬ) פלשת), tr. ארץ ישראל — эрэц Ісраэль) — гістарычная вобласць у Заходняй Азіі. Назва «Палесціна» паходзіць ад філістымлян. Першапачаткова Палесцінай звалі тэрыторыю рассялення філістымлян, але пасля таго, як рымскі імператар Ціт разбурыў у 73 годзе Іерусалім, ён загадаў усю тэрыторыю паміж Міжземным морам і ракой Іардан зваць Палесцінай, каб сцерці памяць аб існаванні Іўдзейскага царства.
Геаграфія
Палесціна гістарычна дзеліцца на чатыры геаграфічныя вобласці: Узбярэжная (да Міжземнага мора) раўніна, Галілея (паўночная частка), Самарыя (цэнтральная частка, паўночней за Іерусалім) і Іўдзея (паўднёвая частка, уключаючы Іерусалім). Гэтымі геаграфічнымі паняццямі аперуе Біблія. У цяперашні час тэрыторыю Самарыі і Іўдзеі прынята зваць «Заходні бераг ракі Іардан». Галілея, Самарыя і Іўдзея складаецца з шэрагу горных куп, долаў і пустыняў.
Горы на поўдні — Іўдзейскае плато, у сярэдзіне Самарыйскія горы (Грызін, Гевал), далей Фавор (562 метры над узроўнем мора), Малы Хермон (515 м), Кармель (551 м), на поўначы Хермон (2224 м). У глыбокіх упадзінах значна ніжэй за ўзровень мора знаходзяцца Тыверыядскае возера (212 метраў ніжэй за ўзровень мора), Мёртвае мора (найглыбейшая ўпадзіна на зямным шары, на 400 м ніжэй за ўзровень мора).
Гісторыя
У 3 тысячагоддзі да н.э. Палесціна была заселена плямёнамі ханаанеяў. З 13 стагоддзя да н.э. пачалося заваяванне тэрыторыі Палесціны старажытнаяўрэйскімі плямёнамі.
У 11 стагоддзі да н.э. старажытнаяўрэйскія плямёны заснавалі Іўдзейскае царства, распалае ў 928 годзе да н.э. на два: Ізраільскае царства (існавала да 722 года да н.э.) і ўласна Іўдзейскае царства (да 586 года да н.э.). Пасля Палесціна была заваявана старажытнаперсідскай дзяржавай Ахеменідаў, затым уваходзіла ў склад эліністычных дзяржаў Пталамееў і Селеўкідаў (у 3—2 стагоддзях да н.э.).
Стварэнне Ізраіля
14 мая 1948 года на астатняй частцы тэрыторыі падмандатнай Палесціны была аб’вешчана Дзяржава Ізраіль. У сярэдзіне 20 стагоддзя была ўтворана назва «палесцінцы» («палесцінскі народ», «арабскі народ Палесціны»).
Стварэнне Дзяржавы Ізраіль з’явілася вынікам доўгага і складанага працэсу, барацьбы, якую вялі дзеячы сіянісцкага руху за стварэнне нацыянальнага ачага на сваёй гістарычнай радзіме, а таксама перамозе ў вайне за незалежнасць у 1948—1949 гадах.
Фуляр
Фуляр (foulard ад fouler — «таптаць, валяць») — лёгкая і мяккая першапачаткова шаўковая, пазней таксама ваўняная і баваўняная тканіна. Фуляр выпускаўся аднатонным або з арнаментам, звычайна раслінным або геаметрычным. Яго выкарыстоўвалі для шыцця жаночых сукенак, хустак,, у сувязі з чым фулярамі сталі называць таксама галаўныя, шыйныя і насавыя хусткі з гэтай тканіны. У Вялікім тлумачальным слоўніку рускай мовы слова «фуляр» у значэнні «хустка» пазначана як састарэлае.
Фуляр выраблялі з някручаных шаўковых нітак рознага перапляцення самых розных сартоў. Самы тонкі фуляр называўся «луізін», гатунак «алаталоза» прызначаўся выключна для пашыву шыйных хустак. У XIX стагоддзі на піку захапленні творчасцю Джорджа Байрана і Вальтэра Скота, якія звярталіся да вобразаў з шатландскіх легенд, самым папулярным геаметрычным арнаментам фуляра была клетка з алюзіяй на кілты з. Насоўкі па прамым прызначэнні ў Расіі пачалі выкарыстоўваць публічна з канца 1830 гадоў, і з гэтага часу ў моду ўвайшлі вялікія мужчынскія насоўкі, якія належала насіць прыкметна, каб фуляр тырчаў з кішэні. Мода на стракатыя фуляры прайшла пасля 1856 года, іх змянілі белы батыст або тонкае палатно.
Лютэранская акадэмія
Лютэранская акадэмія або Акадэмія Лютэра Латвійскай евангельска-лютэранскай царквы (Latvijas Evaņģēliski luteriskās baznīcas Lutera akadēmija) — вышэйшая навучальная ўстанова Латвійскай евангельска-лютэранскай царквы, якая знаходзіцца ў Рызе.
Характарыстыка
У 1920 годзе ў Латвійскім універсітэце быў створаны тэалагічны факультэт, які ў 1938 годзе быў перайменаваны ў факультэт евангельскай тэалогіі. Пасля пачатку савецкай акупацыі Латвіі 22 жніўня 1940 года тэалагічны факультэт Латвійскага універсітэта быў зачынены, усе выкладчыкі звольнены і ўсе студэнты адлічаны з універсітэта. Арцыбіскуп Латвійскай евангельска-лютэранскай царквы Яніс Матуліс, абраны ў лютым 1969 годзе, здолеў дамагчыся адкрыцця Рыжскай духоўнай семінарыі, якая была ўжо цалкам аддзелена ад ўніверсітэта.
Падчас аднаўлення незалежнасці Латвіі 1 чэрвеня 1990 года Латвійскі ўніверсітэт аднавіў дзейнасць тэалагічнага факультэта. 1 лютага 1997 года Латвійская акадэмія навук стварыла асобную Лютэранскую акадэмію, якая ў 2012 годзе атрымала дзяржаўную акрэдытацыю на праграмы навучання па тэалогіі і царкоўнай музыцы. У 2012 годзе акадэмія ўстанавіла плату за навучанне.
У цяперашні час у акадэміі ёсць тры навучальныя праграмы:
Мадэйра (значэнні)
Мадэйра можа значыць:
Герб Сан-Тамэ і Прынсіпі
У 1935 годзе разам з гербамі іншых партугальскіх калоній быў зацверджаны герб калоніі Сан-Тамэ і Прынсіпі. Правая і ніжняя часткі трохчасткавага шчыта былі аднолькавымі для ўсіх партугальскіх калоній і ўяўлялі сабой малюнак у срэбным полі пяці блакітных (сініх) шчытоў з 5-цю срэбнымі цвікамі кожны (старажытны герб Партугаліі), у ніжняй частцы маляваліся зялёныя і сярэбраныя хвалістыя палосы. Левая траціна шчыта сімвалізавала сабой уласна эмблему калоніі. Для Сан-Тамэ і Прынсіпі гэта быў малюнак на чырвоным полі залатога вадзяное кола з сінімі кроплямі вады. Шчыт быў увенчаны прыгоннай каронай з выявамі армілярнай сферы з герба Партугаліі і сярэбраных шчытоў з крыжам Ордэна Хрыста. Пад шчытом размяшчалася стужка з надпісам «Партугальская калонія Сан-Тамэ і Прынсіпі».
У 1951 годзе Сан-Тамэ і Прынсіпі атрымалі статус заморскай правінцыі Партугаліі. Гэта знайшло сваё адлюстраванне ў змене надпісу на девізнай стужцы ў гербе: «Партугальская правінцыя Сан-Тамэ і Прынсіпі». Пасля абвяшчэння 12 ліпеня 1975 года незалежнай Дэмакратычнай Рэспублікі Сан-Тамэ і Прынсіпі ў яе амаль два гады не было герба — ён быў зацверджаны толькі ў 1977 годзе. Дрэва какавы сімвалізуе асноўную культуру эканомікі краіны. На авальным шчыце — зялёна-залаты бурелет (у колерах сцягу Сан-Тамэ і Прынсіпі), на якім пастаўленая, як нашаломник вялікая блакітная (сіняя) 5-канчатковая зорка, якая сімвалізуе прыналежнасць краіны да Афрыкі, адзінства дзяржавы і воды Гвінейскага заліва. Шчытатрымальнікі — сокал і папугай. На верхняй стужцы напісана назва краіны, на ніжняй — дзяржаўны дэвіз: Адзінства — дысцыпліна — праца.
Атасу
Атасу — пасёлак у Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Атасускай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 354430100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 14281 чалавек (6864 мужчыны і 7417 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 14265 чалавек (6958 мужчын і 7307 жанчын).
Высокае (Бярозаўскі раён)
Высо́кае (, Высокое) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Стрыгінскага сельсавета. Размешчана на левым беразе р. Ясельда, за 22 км на паўднёвы ўсход ад Бярозы, за 28 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года вёска ў Пескаўскай воласці Слонімскага павета Гродзенскай губерні, працаваў ветраны млын.
З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года войскамі Польшчы.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у 1924 годзе вёска пад назвай Высокія ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета Палескага ваяводства, 20 будынкаў.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска — цэнтр Высокаўскага сельсавета. У сельсавеце ў той час дзейнічалі пачатковая школа, 9 ветраных млыноў, магазін.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. Ад рук акупантаў загінулі 5 жыхароў вёскі.
16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Перасудавіцкі (з адначасовым пераносам яго цэнтра ў в. Перасудавічы). Паводле перапісу 1959 года сяло. У 1957 годзе на аснове калгасаў «Праўда» і імя Варашылава створаны саўгас імя Варашылава, у 1962 перайменаваны ў саўгас «Белаазёрскі». Рашэннем аблвыканкама ад 27 лістапада 1962 года да Высокага была далучана в. Процы (у 1940 налічвала 24 двары, 136 жыхароў, у 1959 — сяло, 25 гаспадарак, 94 жыхары).
У 1970 годзе цэнтр сельсавета і саўгаса «Белаазёрскі», працавалі 8-гадовая школа, Дом культуры, бібліятэка, фальчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, магазін. 24 жніўня 1970 года саўгас рэарганізаваны ў Белаазёрскі племянны птушкаводчы завод, 25 сакавіка 1971 года адноўлены ў саўгас. 21 лістапада 1977 года Перасудавіцкі с/с перайменаваны ў Высокаўскі, вёска стала яго цэнтрам.
У 1991 годзе саўгас «Белаазёрскі» пераўтвораны ў калгас «Белаазёрскі» (з цэнтр, сядзібай у Высокім уключаў таксама вёскі Пузі і Мастакі). 1 сакавіка 2002 года Высокаўскі с/с скасаваны, вёска далучана да Стрыгінскага с/с. У 2002 годзе быў адноўлены саўгас «Белаазёрскі».
Інфраструктура
Дзейнічюць клуб, бібліятэка, сярэдняя школа, пры якой існуе гісторыка-краязнаўчы музей.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з 2-х паралельных вуліц, арынтаваных з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, якія прымыкаюць да аўтадарогі, паралельна да якой да адной з вуліц з паўночнага захаду прымыкае кароткі завулак.
Верхневілейскі заказнік
Ландшафт вытворнай пласкахвалістай водна-ледавіковай раўніны з азёрамі, камамі, астанцамі марэны. Вытокі р. Вілія забалочаныя, у даліне вылучаюцца плоская пойма і першая надпоймавая тэраса. Глебы дзярнова-падзолістыя, дзярнова-глеяватыя забалочаныя, тарфяна-балотныя і поймавыя.
Лясная расліннасць на правабярэжжы — хвойнікі з бярозай павіслай і асінай, на левабярэжжы — ельнікі і ялова-шыракалістыя лясы, уздоўж рэчышча — вольха чорная. У флоры каля 300 відаў, з іх у Чырвонай кнізе увярэднік лясны, ладдзян трохнадрэзаны, купальнік горны, лінея паўночная і інш. У фаўне бабёр, дзік, лось, воўк, заяц, ліс і інш.
Пашвянце (Цэйкінейская сянюнія)
Пашвя́нце (Pašventė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Цэйкінея.
Кошт
Пад коштам у эканоміцы разумеюць каштоўнасць грошай, якія былі выдаткаваны на выраб тавару і таму больш не даступныя да выкарыстання. Кошт з’яўляецца адным з фактараў утварэння цаны гэтага тавару на рынку.
Кошт — колькасць грошай, у абмен на якія гандляр гатовы прадаць адзінку тавару, а пакупнік — набыць яе. Кошт з’яўляецца колькасным выражэннем вартасці тавару ці паслугі.
Палітэканамічныя канцэпцыі кошту
Кошт — грашовае выяўленне аб’ектыўнай вартасці тавару, велічыня якога залежыць ад выдаткаў працоўнага часу (працы) на выраб адзінкі тавару. Аднак, не заўсёды кошт залежыць выключна ад аб’ектыўнай вартасці. Часам на велічыню кошту ўплываюць і суб’ектыўныя ацэнкі патрэбаў, што выклікае змену памеру попыту і прапановы.
Карл Маркс сцвярджаў, што на велічыню кошту ўплываюць такія аб’ектыўныя фактары, як неабходныя выдаткі грамадскай працы для вырабу прадукцыі, а таксама фактары ўнутры- і міжгаліновай канкурэнцыі. Яго тэорыя даданай вартасці тлумачыць магчымасць атрымання прыбытку пры захаванні прынцыпу вартаснай эквівалентнасці і добраахвотнасці на ўсіх этапах вытворчасці і абмену тавараў. Гэта дазволіла глыбей зразумець аб’ектыўны бок кошту.
Паняцце кошту
Вызначэнне катэгорыі «кошт» моцна залежыць ад таго, якой эканамічнай тэорыі аддаюць перавагу аўтары:
Коштаўтваральныя фактары ў сучасных умовах рынку
Вылучаюць наступныя коштаўтваральныя фактары:
Рознічны кошт
Рознічны кошт — кошт, які ўстанаўліваецца на тавар, які прадаецца ў асабістае карыстанне ў невялікай колькасці. Рознічны кошт вызначаецца, як кошт тавару, які рэалізоўваецца насельніцтву для асабістага, сямейнага ці дамашняга карыстання. Рознічны кошт уключае ў сабе выдаткі вытворчасці і рэалізацыі, прыбытак вытворцы, падаткі, а таксама аптовую нацэнку.
Аптовы кошт
Аптовы кошт — кошт, які ўсталёўваецца на тавар, які прадаецца буйнымі партыямі оптам. Аптовы кошт усталёўваецца на тавары, якія рэалізуюцца не з мэтай канечнага спажывання, а з мэтай далейшага перапродажу ці прафесійнага ўжывання. Як правіла, аптовы кошт больш, чым рознічны кошт.
Закупны кошт
Закупны кошт — від аптовага кошту, які ўжываецца пры закупах сельскагаспадарчай прадукцыі дзяржавай на ўнутраным рынку. Закупныя кошты дыферэнцуюцца ў залежнасці ад якасці прадукцыі і з улікам геаграфічнай сегментацыі рынку. Закупны кошт — кошт сельскагаспадарчай прадукцыі, якая набываецца ў вытворцаў на ўнутраным рынку паводле дагавора кантрактацыі.
Рыначны кошт
Рыначны кошт — кошт, які ўстанаўліваецца выключна пад уплывам велічыні попыту і прапановы на рынку ў пэўны момант. На рыначны кошт нічога, апроч попыту і прапановы, ўплываць не павінна, інакш рыначны кошт страчвае свой статус. Названы від кошту характэрны для рыначнай эканомікі з дасканалай канкурэнцыяй.
Рыначны кошт — кошт, па якім фактычна адбываецца продаж і набыццё тавару ці паслугі.
Валожынскі грабен
Валожынскі грабен — тэктанічная структура ў Ашмянскім, Валожынскім і Дзяржынскім раёнах Беларусі, у паўночна-ўсходняй частцы Беларускай антэклізы. Вылучаны ў 1975 годзе.
Выдзяляецца па паверхні фундамента; распасціранне паўночна-заходняе. Даўжыня каля 170 км, шырыня ад 40 да 50 км. На паўднёвым усходзе Валожынскі грабен адкрыты ў бок Чэрвеньскага структурнага заліва Аршанскай упадзіны, на паўночным захадзе — у бок Балтыйскай сінеклізы; на паўночным усходзе абмежаваны Ашмянскім разломам, на паўднёвым захадзе — Налібоцкім разломам. Вертыкальная амплітуда ссоўвання па разломах паверхні фундамента ў межах ад першых дзясяткаў да 250 м. Паверхня фундамента ў межах грабена залягае на адзнаках ад -0,2 да -0,4 км.
Залажэнне Валожынскага грабена пачалося ў познім пратэразоі, развіваўся да ранняга палеазою ўключна.
Атлантык-Сіці
Атлантык-Сіці (Atlantic City) — прыморскі курортны горад у штаце Нью-Джэрсі ў ЗША.
Размешчаны на востраве, горад вядомы сваімі казіно, начным жыццём, набярэжнай, пляжамі і ўзбярэжжам Атлантычнага акіяна.
Атлантык-Сіці натхніў на стварэнне амерыканскай версіі настольнай гульні "Манаполія", у якой выкарыстоўваюцца розныя назвы вуліц горада.
Выбаршчыкі штата Нью-Джэрсі легалізавалі азартныя гульні ў казіно Атлантык-Сіці ў 1976 годзе, а першае казіно адкрылася праз два гады.
У Атлантык-Сіці з 1921 па 2004 гады праводзіўся конкурс «Міс Амерыка», які пазней вярнуўся ў горад з 2013 па 2018 год.
Горад быў зарэгістраваны 1 мая 1854 года з частак мястэчак Эг-Харбар і Галауэй.
Абрамаўшчына (рака)
Абрамаўшчына — рака ў Шчучынскім і Мастоўскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Ельня (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 9 км. Пачынаецца на паўднёвым захадзе ад вёскі Новая Ражанка Шчучынскага раёна, упадае ў раку Ельня за 2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Галынка. На працягу 4,5 км каналізаваная (ад вёскі Мікелеўшчына да вусця). На рацэ каля вёскі Мікелеўшчына на рацэ плаціна і сажалка.
Таншанскае землетрасенне
Таншанскае землетрасенне (唐山大地震) — прыродная катастрофа, якая адбылася ў кітайскім горадзе Таншань (правінцыя Хэбэй) 28 ліпеня 1976 года. Магнітуда землетрасення — 8,2.
Паводле афіцыйных дадзеных уладаў КНР, колькасць загінулых складала 242419 чалавек, аднак, па некаторых ацэнках, колькасць загінулых даходзіць да 800 тысяч чалавек. Падазрэнне ў заніжэнні афіцыйных кітайскіх дадзеных падмацоўваецца і тым фактам, што па іх магнітуда землетрасення паказвалася ўсяго ў 7,8.
У наш час у цэнтры Таншань пра землетрасенне нагадвае стэла, а таксама інфармацыйны цэнтр, прысвечаны землетрасеннем. Ён з’яўляецца своеасаблівым музеем, адзіным музеем Кітая па гэтай тэматыцы.
Землетрасенне ў Таншані з’яўляецца другім у гісторыі па колькасці ахвяр пасля землетрасення ў Шэньсі ў 1556 годзе.
Катастрофа легла ў аснову сюжэту мастацкага фільма «Землетрасенне» рэжысёра Фэн Сяагана.
Леанід Пятровіч Смаляк
Леанід Пятровіч Смаля́к ( — ) — вучоны ў галіне геабатанікі, доктар біялагічных навук (1968), прафесар (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Асобіна Гомельскага павета Гомельскай губерні (зараз у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут у 1948 годзе. З 1950 года працаваў у Інстытуце лесу Акадэміі навук БССР, дзе ў 1956—1960 гадах займаў пасаду загадчыка аддзела гідралесамеліярацыі і глебазнаўства, у 1963—1971 гадах — намеснік дырэктара па навуковай рабоце. У 1971—1977 гадах Л. П. Смаляк на пасадзе загадчыка лабараторыі прадукцыйнасці і воднага рэжыму фітацэнозаў Інстытута эксперыментальнай батанікі імя В. Ф. Купрэвіча. З 1977 года працаваў загадчыкам кафедры дэндралогіі і фізіялогіі раслін Беларускага тэхналагічнага інстытута.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па гідралесамеліярацыі, лясным балотазнаўстве, лесаводстве; экалогіі раслін.
Сярод апублікаванага:
БІП — Універсітэт права і сацыяльна-інфармацыйных тэхналогій
БІП — Універсітэт права і сацыяльна-інфармацыйных тэхналогій — прыватная ўстанова вышэйшай адукацыі, дзейнічае ў некалькіх гарадах Беларусі. Рэктар: Сяргей Іванавіч Раманюк. Адрас рэктарата: Мінск, вул. Караля, 3. Аддзяленні знаходзяцца ў розных частках Мінска, а таксама ў гг. Гродна і Магілёў.
Гімн Сан-Тамэ і Прынсіпі
Гімн Сан-Тамэ і Прынсіпі называецца Independência total (белар. «Поўная незалежнасць»). Прыняты ў 1975 годзе. Аўтар слоў — Алдан Невеш ды Грас ду Эспірыту Санта, кампазітар — Мануэл душ Сантуш Барэт дэ Суза э Алмейда.
Мантальда-дзі-Мандові
Мантальда-дзі-Мандові (Montaldo di Mondovì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 587 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 12080. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Барсукі (Ельнінскі раён)
Барсукі (Барсуки́) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Леанідаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
NGC 4725
NGC 4725 (іншыя абазначэнні — UGC 7989, MCG 4-30-22, ZWG 129.27, KUG 1247+257B, IRAS12478+2545, PGC 43451) — спіральная галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі. Знаходзіцца на адлегласці каля 40 мільёнаў светлавых гадоў ад Зямлі. NGC 4725 з'яўляецца сейфертаўскай галактыкай, мяркуецца наяўнасць актыўнага галактычнага ядра, што змяшчае звышмасіўную чорную дзірку.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Басана
Басана:
Пераслаўскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — горад Пераслаўль-Залескі (у раён не ўваходзіць). У межах арганізацыі мясцовага самакіравання ў межах раёна і райцэнтра функцыянуе гарадская акруга горад Пераслаўль-Залескі.
Геаграфія
Плошча — 3108 км² (3-е месца сярод раёнаў). Раён мяжуе з Угліцкім і Барысаглебскім раёнамі на поўначы, з Растоўскім раёнам на паўночным усходзе, а таксама з Уладзімірскай (поўдзень), Маскоўскай (паўднёвы захад) і Цвярской (захад) абласцямі.
На поўначы раёна знаходзіцца найвышэйшы пункт усёй вобласці — узвышша Тархаў узгорак (292,4 м над узроўнем мора).
Асноўныя рэкі — Нерль, Кубр, Трубеж. Таксама на тэрыторыі раёна размешчана Пляшчэева возера.
Узімку сярэдняя тэмпература −11 °C (мінімум −39,5 °C), летам сярэдняя тэмпература +18 °C (максімум +37 °C).
Кума (значэнні)
Кума — шматзначны тэрмін:
Глебкаўка (заказнік)
Гле́бкаўка — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Мінскім раёне. Заснаваны ў 2001 годзе для захавання ў прыродным стане участкаў лясных фармацый з папуляцыямі рэдкіх і знікаючых відаў жывёл і раслін. Плошча заказніка складае 964 га.