cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бяроза карлікавая
Распаўсюджанне
Бяроза ўтварае суцэльныя зараснікі ў арктычнай тундры, у альпійскім поясе, на мохавых сфагнавых або гіпнавых балотах у лясной зоне.
Батанічнае апісанне
Лістападны моцна разгалінаваны куст вышынёй 20-70 (да 150) см, з парасткамі, якія прыўздымаюцца над зямлёй або распасціраюцца па ёй. Маладыя парасткі густа апушаныя, з залозістымі бародаўкамі, пазней амаль голыя, з цёмна-карычневай або чырванавата-цёмна-бурай карой.
Лісцеразмяшчэнне — чарговае. Лісты шматлікія, дробныя, пупышка- або сэрцападобныя, даўжынёй 5-15 мм, шырынёй 10-20 мм, у аснавання круглявыя або, часта, шырока-клінаватыя, з тупаватай верхавінай, шырокаклінападобным аснаваннем, з прытупленымі зубчастымі бакамі, з 2-4 жылкамі на кожным баку. Зверху лісце цёмна-зялёнае, глянцавае, знізу светла-зялёнае і рассеяна пухнатае; у маладым ўзросце клейкае. Хвосцікі кароткія, даўжынёй 4-6 мм.
Кветкі дробныя, несамавітыя, аднаполыя. Тычынкавыя каташкі цвёрдыя, сядзячыя, прамастаячыя, тырчаць уверх, даўжынёй 5-15 (да 20) мм, дыяметрам 1,5-2 мм, з жоўтымі пылавікамі. Песцічныя — на кароткіх апушаных ножках, авальныя або падоўжана-яйкападобныя, светла-карычневыя, даўжынёй 5-8 (пры плодзе да 12) мм, дыяметрам 3-5 (пры плодзе да 6) мм. Прыкветкавыя лускавінкі даўжынёй 2,5-3 мм, з трыма ўверх накіраванымі, лінейна-прадаўгаватымі, слаба раснітчатымі долямі.
Плод — дробны эліпса- або яйкападобны арэшак даўжынёй 2 мм, шырынёй 1 мм, з вельмі вузкімі перапончатымі крыльцамі па баках.
Квітнее да распускання лісця ў красавіку — пачатку мая. Пладанашэнне ў красавіку — чэрвені. Размнажаецца ў асноўным вегетатыўна, іншы раз насеннем (у некаторыя гады зусім не пладаносіць).
Наварыя (вёска)
Наварыя (Нава́рія) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бяроза карлікавая
Падвіды
Від падзяляюць на два падвіды:
У падвіда nana маладыя парасткі апушаныя, але не клейкія; лісце даўжэй (да 2,5 см), звычайна даўжыня і шырыня прыкладна аднолькавыя. Распаўсюджаны падвід ў паўночна-заходняй частцы Азіі, Еўропы (на поўдзень ад — у Альпах на вялікіх вышынях), у Грэнландыі, на востраве Бафінава Зямля (Канада).
У падвіда exilis маладыя парасткі неапушаныя або маюць асобныя раскіданыя валасінкі, клейкія. Лісце карацей (не больш за 12 мм даўжыні), часта шырыня больш даўжыні. Распаўсюджаны падвід ў паўночна-ўсходняй частцы Азіі, на поўначы Паўночнай Амерыкі (Аляска, Канада).
Аляксей Міхайлавіч Вяргеенка
Аляксей Вяргеенка (нар., г. Мінск) — беларускі футбаліст і футбольны трэнер. Свн Міхаіл Вяргеенка.
Клубная кар’ера
У 2009-м годзе выконваў абавязкі галоўнага трэнера ў клубе салігорскім «Шахцёры». З 2012 па 2013 гадах узначальваў моладзевую зборную Беларусі.
У 2018 годзе стаў галоўным трэнерам «Маладзечна-ДЮСШ-4».
ФК Рэдынг
«Рэдынг» (Reading FC) — англійскі футбольны клуб, які базуецца ў горадзе Рэдынг. Выступае ў Чэмпіёншыпе. Клуб мае даўнюю мянушку «Роялз» (Royals), у сувязі з размяшчэннем у Каралеўскім графстве Беркшыр. «Рэдынг» быў заснаваны ў 1871 годзе, такім чынам клуб з’яўляецца адной з найстарэйшых каманд у Англіі, але ён не далучаўся да Футбольнай лігі да 1920 года, і ніколі не гуляў у вышэйшай лізе англійскай футбольнай сістэмы да сезона 2006/07.
Хатнія матчы клуб праводзіў на стадыёне «Элм Парк», які налічвае 102 гады існавання. Аднак у 1998 годзе «Рэдынг» пераехаў на новы стадыён «Мадэйскі», які быў названы ў гонар старшыні клуба сэра Джона Мадэйскі.
Гады аматарства
Заснаваны ў 1871 годзе футбольны клуб «Рэдынг», у пачатку сваёй гісторыі прымаў удзел толькі ў кубкавых матчах і таварыскіх сустрэчах. Першы ўдзел клуба ў Кубку Англіі адбыўся ў 1890 годзе. Выступленні клуба ў нацыянальным кубку былі вельмі няўдалымі, а ў 1894 годзе каманда была зганьбавана зневажальнай паразай, «Рэдынг» быў разгромлены клубам «Прэстан Норт Энд»» з лікам 0:18 ужо ў першым раўндзе турніру. У тым жа годзе «Рэдынг» атрымаў права прымаць удзел у чэмпіянаце Паўднёвай лігі. Толькі праз год клуб атрымаў прафесійны статус.
Першая палова XX стагоддзя
У першыя гады XX стагоддзя каманда знаходзілася ў падвале англійскай Футбольнай лігі. Толькі ў сезоне 1920/21 каманда апынулася ў складзе трэцяга дывізіёну, у выніку ўключэння ў яго Паўднёвай лігі. Праз пяць гадоў, у 1926 годзе, камандзе ўдалося дамагчыся поспеху і перамагчы ў чэмпіянаце гэтага дывізіёну, а ў наступным 1927 годзе каманда дайшла да паўфіналу Кубка Англіі. Гэта дасягненне да сённяшняга дня з’яўляецца рэкордным для клуба ў нацыянальным кубку. У 1931 годзе клуб зноў апынуўся ў трэцім дывізіёне, у якім выступаў усе 1930-я гады, да пачатку Другой сусветнай вайны. Пасля вайны, у верасні 1946 года, «Рэдынг» атрымаў самую буйную перамогу ў сваёй гісторыі, каманда разграміла «Крыстал Пэлас» з лікам 10:2.
Баявая ўскалось
«Баявая Ўскалось» — нелегальная літаратурная арганізацыя, заснаваная ў Заходняй Беларусі ў 1937 годзе; яе членамі літаратурнае аб’яднанне адноўлена ў 1949 годзе ў Заходняй Германіі. Аднайменны ілюстраваны часопіс выдаваўся як орган літаратурнага аб’яднання ў ліпені 1949 — лютым 1950 гадоў у Заходняй Германіі, у 1954—1981 гадах у Канадзе (Таронта) на беларускай мове.
Раман Уладзіміравіч Пасевіч
Раман Пасевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік расійскага клуба «Уфа».
Баявая ўскалось
Часопіс
Часопіс «Баявая Ўскалось» выказваўся за адзінства беларускай культуры, незалежна ад месца пражывання яе творцаў, друкаваў творы беларускіх пісьменнікаў, што жылі ў эміграцыі, у БССР і на Беласточчыне, заходнебеларускую рэвалюцыйную паэзію, хроніку, кнігапіс і інш. Абапіраўся на ідэйную традыцыю Беларускай сялянска-работніцкай грамады. Выйшла 18 нумароў. Рэдактары М. Панькоў (1949—1950), С. Хмара (1954—1981).
Раман Уладзіміравіч Пасевіч
Клубная кар’ера
У лютым 2019 года падпісаў кантракт з «Лідай», дзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену. У студзені 2020 года прыбыў на прагляд у гродзенскі «Нёман» і неўзабаве стаў іграком клуба. Сезон 2020 пачынаў у дублі гродзенцаў. 4 ліпеня 2020 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Іслачы» (1:0), калі выйшаў у стартавым складзе і быў заменены ў першым тайме. У далейшым працягваў часцей заставацца на лаўцы запасных і гуляў за дубль, зрэдку выхадзіў на поле за аснову «Нёмана». У сезоне 2021 стаў часцей прыцягвацца да асновы, нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе каманды.
У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду ў «Смаргонь». З 5 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне, але не выратаваў яе ад вылету ў Першую лігу. Па заканчэнні арэнды ў лістападзе 2021 года вярнуўся ў «Нёман», са студзеня 2022 года пачаў трэніравацца разам з камандай. У сезоне 2022 быў адным з асноўных ігракоў гродзенскай каманды, правёў усе 30 матчаў чэмпіянату Беларусі, выхадзіў пераважна ў стартавым складзе.
У пачатку 2023 года з-за забароны Міністэрства спорту і турызму не трапіў у заяўку «Нёмана» на сезон і не ўдзельнічаў у афіцыйных матчах каманды ў 2023 годзе, хоць працягваў трэніравацца і гуляць у таварыскіх матчах. У чэрвені 2023 года абвясціў пра сыход з «Нёмана», а ў ліпені 2023 года падпісаў кантракт з расійскай «Уфой».
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Войская
Назву Войская маюць:
Тапылышчэ
Тапылышчэ (Топи́лище) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Паўліўскай вясковай абшчыны.
Пальцішке
Па́льцішке (Paltiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Сянас Дукштаса.
Спіс уступаў на Меркурыі
Уступы (Rupes. Rupes, мн.л. — rupēs) — гэта дэталі рэльефу Меркурыя, па форме нагадваюць зямныя ўступы і абрывы. Яны ў асноўным атрымліваюць назвы караблёў навукі, паколькі адпаведны старажытнарымскаму Меркурыю вядомы старажытнагрэцкі бог Гермес быў заступнікам падарожнікаў, дзякуючы марскім экспедыцыям якіх і былі запоўненыя многія белыя плямы на карце зямнога шара.
Міхкель Мут
Міхкель Мут (Mihkel Mutt; нар. 18 лютага 1953, Тарту) — эстонскі пісьменнік, журналіст, літаратурны і тэатральны крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і перакладчыка і англіста Алега Мута. Вучыўся ў тартускай сярэдняй школе № 8. У 1971—1976 гадах вывучаў эстонскую філалогію ў Тартускам універсітэце. Пасля ўніверсітэта і да 1987 года працаваў рэдактарам у выдавецтве, а таксама розных газетах і літаратурных часопісах — газеце Тартускага ўніверсітэта (1974—1975), часопісе «Looming» (1977—1986), газетах «Eesti Ekspress», «Eesti Aeg» і «Hommikuleht» (1991—1993). Пасля кароткі час быў фрылансерам, затым два гады працаваў драматургам у Талінскім Тэатры юнага гледача (цяпер Гарадскі тэатр). У 1991—1992 гадах быў кіраўніком інфармацыйнага бюро ў МЗС Эстоніі.
У 1993—1997 гадах зноў фрылансер. У 1997—2005 — галоўны рэдактар газеты «Sirp», а з лістапада 2005 па люты 2016 года — галоўным рэдактарам буйнога эстонскага літаратурнага часопіса «Looming».
З 1980 года член Саюза пісьменнікаў Эстоніі, некалькі разоў уваходзіў у праўленне. З 1992 года член эстонскага ПЭН-клуба, у 1996—1999 гадах яго прэзідэнт.
Творчасць
Міхкель Мут з 1970-х гадоў публікуе навелы, крытычныя артыкулы і эсэ. Першая кніга, зборнік апавяданняў «Вучань Фабіяна», выйшла ў 1980 годзе і станоўча ацэненая адным з крытыкаў як «прыемна дасціпная». Той жа крытык паставіў аўтара ў адзін шэраг з Вайна Вахінгам, Маці Уньтам і Яакам Йыэруйтам. У 1981 годзе гэты зборнік атрымаў прэмію імя Ф. Тугласа. Затым выйшлі кнігі «Мужчыны» (1981), сатырычны раман «Мышы на ветры» (1982), «Замры» (1985), «Дарагія пакаленни» (1986), «Плач старога Фабіяна» (1989) і іншыя.
Прозу Мута вылучае іронія і сатыра. Раманы прысвечаны культурна-сацыяльным і міжасобасным праблемам, для іх характэрна ўласцівая аўтару нетрадыцыйная з’едлівасць. Сярод упадабаных тэм творы — інтэлігенцыя, у прыватнасці, творчая інтэлігенцыя. Мут адлюстроўвае яе часта гратэскава, самаіранічна і крыху аўтабіяграфічна. Творы Міхкеля Мута неўзабаве сталі папулярнымі і ў эмігранцкіх колах у Еўропе.
Міхкель Мут аўтар дзвюх кніг для дзяцей «Französisch!» (1981) і «Дзед Мароз» (1986) пра праблемы сучаснай сям’і. Кніга «Дзед Мароз» у 1987 годзе атрымала Літаратурную прэмію імя Ю. Смуула.
Беларускія пераклады
Паасобныя творы на беларускую пераклаў Сяргей Шупа.
Гемер
Гемер (Gemer, Gömör) — гістарычная вобласць Славакіі. Цэнтр — Гемерскі град, пазней Рымаўска Собата. Размяшчаецца на тэрыторыі сучасных раёнаў Рымаўска Собата, Рожнява, Рэвуца, Брэзна.
Геаграфія
Гемер размяшчаецца ў Славацкім Рудагор'і, прыблізна паміж сучаснай славацка-венгерскай мяжой, гарадамі Полтар, Рожнява і Нізкімі Татрамі.
Цэнтр
Гемерскі камітат узнік у XII стагоддзі. Першай сталіцай была крэпасць Гемер, потым Плешывец і нарэшце Рымаўска Собата.
NGC 4947A
NGC 4947A (іншыя абазначэнні — ESO 382-4, MCG -6-29-5A, PGC 45180) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Войстам
Назву Во́йстам маюць:
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — змяшаная эстафета
Змяшаная эстафета 2×6 км у жанчын + 2×7,5 км у мужчын у біятлоне на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года прайшла 19 лютага. У спаборніцтвах прынялі ўдзел 16 зборных. Месцам правядзення гонкі стаў лыжна-біятлонны комплекс Лаура. Спаборніцтвы пачаліся ў 18:30 па мясцовым часе (UTC+4). Змяшаная эстафета стала адной з васьмі дысцыплін, якія дэбютавалі ў праграме зімовых Алімпійскіх гульняў. Перамогу ў гонцы атрымала зборная Нарвегіі.
Гісанда
Гісанда (Guisando) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Авіла ў складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Арэнас-дэ-Сан-Педра. Займае плошчу 37,38 км². Насельніцтва 596 чалавек (на 2010 год).
Піянер (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 180 чалавек (95 мужчын і 85 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 172 чалавекі (88 мужчын і 84 жанчыны).
Ірына Фларыянаўна Ждановіч
Ірына Фларыянаўна Ждановіч (, Мінск —, Мінск) — беларуская актрыса, педагог; прыма Нацыянальнага акадэмічнага тэатр імя Я. Купалы сярэдзіны 20 стагоддзя. Народная артыстка БССР (1940).
Біяграфія
Нарадзілася 14 (27) верасня 1906 года ў Мінску. Дачка стваральніка і першага мастацкага кіраўніка Беларускага дзяржаўнага тэатра (БДТ, пазней БДТ-1) — Ф. П. Ждановіча, які прывёў яе спачатку на сцэну Першага беларускага таварыства драмы і камедыі.
З 1920 года працавала ў Беларускім дзяржаўным тэатры. У 1962—1969 гадах выкладала ў Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце. Жонка Б. Платонава, народнага артыста Беларусі, драматычнага артыста Купалаўскага тэатра.
У 11-гадовым узросце І. Ждановіч сыграла хлопчыка ў пастаноўцы Ф. Ждановіча «Раскіданага гнязда» Я. Купалы, а ў 14 гадоў была ў штаце Беларускага дзяржаўнага тэатра, на практыцы вучылася прафесіі акцёра. У першыя гады працы ў тэатры сыграла шмат роляў хлопчыкаў і дзяўчынак. У 1930—1940-я гады ад роляў травесці І. Ждановіч перайшла да выканання драматычных роляў. Месца асноўнай драматычнай гераіняй у калектыве тэатра, І. Ждановіч прынесла роля Марылькі з «Бацькаўшчыны» К. Чорнага, у якой актрыса выявіла свой тэмперамент, па-майстарску, унутрана апраўдана паказала станаўленне свядомасці гераіні. Выдатнай работай актрысы была афінагенаўская Машачка з аднайменнай п’есы. Значнае месца ў творчасці актрысы заняла роля Ані з п’есы А. Маўзона «Канстанцін Заслонаў», гэтая эпізадычная роля, якая ў спектаклях іншых тэатраў глядзелася як прахадная, у выкананні І. Ждановіч стала адной з самых яркіх у спектаклі.
Памерла 3 снежня 1994 года ў Мінску. Пахавана ў Мінску на Усходніх могілках.
Трубкы
Трубкы (Тру́бки) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Паўліўскай вясковай абшчыны.
Нагараны (Пустамыціўскі раён)
Нагараны (Нагоря́ни) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сесамэ
Сесамэ (Sessame) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 286 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 14050. Тэлефонны код — 0144.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Канчогінас (вёска)
Канчо́гінас (Kančioginas), традыцыйная беларуская назва — Канцяжын  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана на ўскраіне. Насельніцтва 67 чал. (2001 г.). Адміністрацыйны цэнтр сянюнайціі. На заходняй ускраіне вёскі працякае ручай Канчогіна, на паўднёвы захад ад вёскі знаходзіцца возера Канчогінас.
Слабада (Гародзькаўскі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Уладзімір Мікалаевіч Кузьменка
Уладзімір Мікалаевіч Кузьменка (, Кастрама) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. Працаваў архітэктарам, старшым архітэктарам у Белкамунпраекце, з 1973 года — архітэктар Мінскага мастацка-вытворчага камбіната.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): будынак Фрунзенскага РАУС у Мінску (1969), адміністрацыйна-бытавы корпус мясакамбіната ў Гомелі (1974), мемарыяльныя комплексы ў Слуцку (1975), пас. Гадзілавічы Рагачоўскага раёна (1982), у г.п. Зэльва Гродзенскай вобласці (1981), змагарам за Савецкую ўладу «Рудабельская рэспубліка» ў г.п. Акцябрскі Гомельскай вобласці (1981).
Тры грацыі (Рафаэль)
Апісанне і інтэрпрэтацыя
На карціне намаляваны тры Грацыі, — Нявіннасць, Прыгажосць і Каханне, — кожная трымае ў руцэ дасканалы залаты шар, сімвал дасканаласці. Часам шары інтэрпрэтуюцца як залатыя яблыкі, якія Геракл у сваім 11 подзвігу павінен быў атрымаць з саду Гесперыд.
Група фігур трох Грацый заснавана на рымскай скульптуры сям’і Пікаламіні, якая ў 1502 годзе перавезла статую са свайго рымскага палаца ў Сіену. Прыкладна ў гэты ж час у Сіене знаходзіўся Рафаэль, дапамагаючы Пінтурык'ё з афармленнем бібліятэкі Пікаламіні, дзе скульптура была выстаўлена.
Webix
Webix - гэта набор кампанентаў інтэрфейсу JavaScript / HTML5 / CSS3 для распрацоўкі вэб-праграм.
Пасадачны модуль
Пасадачны модуль — касмічны апарат, прызначаны для мяккай пасадкі на паверхні астранамічнага аб’екта. Пасля пасадкі апарат працягвае працу.
Пасадачны модуль можа з’яўляцца аддзяляемай часткай іншага касмічнага апарата.
Webix
Асаблівасці
Webix складаецца з кантролаў, віджэтаў, комплексных віджэтаў і анлайн-інструментаў: Snippet Tool, Form Builder і Skin Builder. Webix таксама ўключае Webix Jet - мікрафрэймворк з адкрытым зыходным кодам для распрацоўкі праграм з выкарыстаннем кампанентаў Webix.
Пасадачны модуль
Модулі для пасадкі на каметы і астэроіды
У рамках праграмы палёту касмічнага апарата «Разета» 12 лістапада 2014 года выканана пасадка модуля «Філы» на камету 67P/Чурумава-Герасіменкі. Пасадачны модуль выканаў сваю галоўную задачу — узяў пробы грунту і перадаў дадзеныя на Зямлю.
Webix
Асаблівасці
Кампаненты ствараюцца з канфірурацыі JSON.
Пасадачны модуль
Модулі для пасадкі на каметы і астэроіды
Пасадка на падобным малым целе, астэроідзе 433 Эрас, была праведзена зондам NEAR Shumaker, нягледзячы на той факт, што NEAR не распрацоўваўся для пасадкі.
Webix
Асаблівасці
Webix можна інтэграваць у праграмы, напісаныя з дапамогай іншых бібліятэк і фрэймворкаў, напрыклад React, Angular і Vue.js, а таксама з фрэймворкам Meteor.
Камерцыйны статус
Ёсць дзве версіі бібліятэкі Webix: Webix Standard і Webix PRO.
Пасадачны модуль
Модулі для пасадкі на каметы і астэроіды
Касмічны апарат «Хаябуса» зрабіў некалькі спробаў пасадкі на астэроід 25143 Ітакава з пераменным поспехам, уключаючы няўдалую высадку ўсюдыхода.
Зонд даследавання шчыльных слаёў атмасферы Юпітэра
Касмічны апарат «Галілеа» скінуў невялікі зонд ў шчыльныя слаі атмасферы Юпітэра, але паколькі Юпітэр — гэта газавы гігант, у якога няма паняцця паверхні, да гэтага часу ідуць спрэчкі аб тым, ці можна гэта называць пасадкай.
Webix
Камерцыйны статус
Webix Standard з'яўляецца бясплатнай, яе код адкрыты і распаўсюджваецца па ліцэнзіі GNU GPLv3, але яе таксама можна выкарыстоўваць ў праграмах, якія распаўсюджваюцца па ліцэнзіях MIT, BSD і іншых падобных ліцэнзіях. Webix Standard уключае 68 віджэтаў і элементаў кіравання, а таксама 10 моў.
Webix PRO даступны па камерцыйнай ліцэнзіі і ўключае дадатковыя функцыі: больш за 100 віджэтаў і кантролаў, а таксама 300 моў. У гэтай версіі ёсць дадатковыя функцыі DataTable, захаванне і аднаўленне стану праграм, а таксама магчымасць выкарыстання комплексных віджэтаў: Pivot, Kanban, Spreadsheet, File Manager, Scheduler і іншыя.
Пасадачны модуль
Гістарычны агляд
Мяккая пасадка аўтаматычных міжпланетных станцый савецкіх «Месяц-1», «Месяц-2», «Месяц-3» і дзевяці амерыканскіх «Рэйнджараў» не прадугледжвалася.
Webix
Комплексныя віджэты
Комплексныя віджэты Webix - гэта кампаненты, створаныя з іншых кампанентаў бібліятэкі Webix. Пачынаючы з лютага 2020 года комплексныя віджэты ствараюцца з дапамогай Webix Jet і па сутнасці з'яўляюцца невялікімі праграмамі.
Пасадачны модуль
Гістарычны агляд
Савецкі касмічны апарат «Месяц-9» быў першым, які здзейсніў 3 лютага 1966 года мяккую пасадку і перадаў фотаздымкі на Зямлю. Амерыканская праграма «Сервейер» распрацоўвалася для вызначэння месцаў бяспечнай пасадкі касмічных караблёў серыі «Апалон». Таму была неабходна мяккая пасадка для даследавання грунта і вызначэння таўшчыні пылавога пласта, якая была невядомая да Сервейараў. «Сервейер-1» — першы амерыканскі касмічны апарат, які здзейсніў мяккую пасадку на Месяц 2 чэрвеня 1966 года.
Webix
Дызайнер інтэрфейсу
UI Designer - гэта рэдактар WYSIWYG, які дазваляе ствараць прататыпы інтэрфейсаў з дапамогай Webix. У выніку атрымоўваецца код інтэрфейсу, які можна захаваць. У рэдактары можна запрашаць калег для сумеснай працы над адным праектам і спампоўваць дызайны ў некалькіх фарматах. Webix UI Designer бясплатны.
Пасадачны модуль
Гістарычны агляд
Месяцавыя спускальныя модулі Апалонаў і месяцаходаў выкарыстоўвалі ракетныя тармазныя сістэмы для мяккай пасадкі астранаўтаў і усюдыходаў на паверхню Месяца.
Пасадачны модуль на Тытан, спадарожнік Сатурна
Зонд «Гюйгенс», які нёс на сабе касмічны апарат Касіні, спецыяльна быў распрацаваны для пасадкі як на цвёрдую, так і на вадкую паверхню. Яго старанна тэставалі напрацягу доўгага часу, праводзячы тэставыя скіды, каб быць упэўненым, што ён зможа перажыць пасадку і функцыянаваць як мінімум 3 хвіліны. Аднак пасадка 14 студзеня 2005 года апынулася не такой жорсткай, як планавалася, і зонд прапрацаваў больш двух гадзін пасля пасадкі.
Пасадачныя модулі для планет зямнога тыпу
Планеты зямнога тыпу часта з’яўляюцца мэтай місій з выкарыстаннем пасадачных модуляў. Пакуль не рабілася спробаў пасадкі на Меркурый (у ФКП Расіі на 2010—2020 гады быў уключаны праект «Меркурый-П», плануецца да запуску ў 2019 годзе), але Марс і Венера былі даследаваны.
Венера
Падчас савецкай праграмы «Венера» выкарыстоўвалася шмат пасадачных модуляў. Пасля некалькіх няўдалых спробаў 15 снежня 1970 года спускальны апарат станцыі «Венера-7» ўпершыню ў гісторыі здзейсніў мяккую пасадку на паверхню Венеры, дадзеныя аб тэмпературы перадаваліся з паверхні на працягу 20 хвілін. «Венера-8» прапрацавала на паверхні 50 хвілін і атрымала дадзеныя аб тэмпературы, ціску і асветленасці. «Венера-9» перадала 22 кастрычніка 1975 года першыя ў свеце фатаграфіі, зробленыя на паверхні іншай планеты.
Марс
2 снежня 1971 года з дапамогай спускальнага апарата савецкай АМС «Марс-3» была праведзена першая ў гісторыі мяккая пасадка аўтаматычнай марсіянскай станцыі на паверхню Марса. Неўзабаве пасля пасадкі станцыя пачала перадачу панарамы навакольнай паверхні, але атрыманая частка панарамы ўяўляла сабой шэры фон без адзінай дэталі. Праз 14,5 секунд сігнал знік (паводле ўспамінаў акадэміка М. Я. Марава сігнал знік праз 20 секунд). Тым не менш, аўтаматычная марсіянская станцыя «Марс-3» з’яўляецца першай. Прычынай страты сувязі, магчыма, была самая буйная пылавая бура з пачатку астранамічных назіранняў чырвонай планеты. спускальны апарат АМС «Марс-2» 27 лістапада 1971 года пацярпеў крушэнне пры пасадцы.
спускальны апарат АМС «Марс-6» 12 сакавіка 1974 года дасягнуў паверхні Марса. Сувязь была страчана перад пасадкай, у непасрэднай блізкасці ад паверхні Марса. «Вікінг-1» і «Вікінг-2» былі запушчаныя адпаведна ў жніўні і верасні 1975, кожны складаўся з арбітальнай станцыі — штучнага спадарожніка Марса і спускальнага апарата з аўтаматычнай марсіянскай станцыяй. Спускальны апарат «Вікінг-1» здзейсніў пасадку ў ліпені 1976, а спускальны апарат «Вікінг-2» у верасні 1976. Праграма Вікінгаў скончылася ў лютым-сакавіку 1983 года, пасля таго як не ўдалося аднавіць страчаную 11 лістапада 1982 года сувязь з марсіянскай станцыяй «Вікінг-1».
Еўрапейскі спускальны апарат з аўтаматычнай марсіянскай станцыяй «Бігль-2» паспяхова аддзяліўся ад міжпланетнай станцыі «Марс Экспрэс» 19 снежня 2003 года, калі станцыя ляцела па міжпланетнай траекторыі і набліжалася да Марса. Чакалася, што мяккая пасадка адбудзецца 25 снежня 2003 года, але пацвярджальны сігнал не быў атрыманы. Па прычыне адсутнасці сувязі 6 лютага 2004 года «Бігль-2» быў абвешчаны страчаным. Даследчыя марсахода «Спірыт» і «Апарцьюніці» стартавалі ў чэрвені і ліпені (адпаведна) 2003 года. Яны дасягнулі марсіянскай паверхні ў студзені 2004. Па стане на 1 снежань 2016 года функцыянуе «Апарцьюніці», з «Спірытам» у 2010 годзе страчана сувязь.
Спускальны апарат «Фенікс» паспяхова здзейсніў мяккую пасадку на паверхні Марса 25 мая 2008. Упершыню аўтаматычная марсіянская станцыя працавала ў прыпалярным раёне Марса (да 2 лістапада 2008 года).
6 жніўня 2012 года спускальны апарат АМС «Марсіянская навуковая лабараторыя» даставіў на паверхню Марса марсаход трэцяга пакалення «Curiosity». Па стане на снежань 2016 года марсаход функцыянуе.
Пароміў
Пароміў (Поро́мів) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Пароміўскай вясковай абшчыны.
Нагараны (Залішчыцкі раён)
Нагараны (Нагоря́ни) — вёска ў Залішчыцкім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Волька
Назву Волька маюць:
Нагараны (Кам’янэць-Падзільскі раён)
Нагараны (Нагоря́ни) — вёска ў Кам’янэць-Падзільскім раёне Хмяльніцкай вобласці Украіны.
Ерусалімскія алеі
Ерусалімскія алеі (Aleje Jerozolimskie) — адна з галоўных вуліц Варшавы, якая перасякае горад з усходу (Мост Панятоўскага) на захад (кірунак Прушкава).
Характарыстыка
Вуліца з’яўляецца часткай Варшаўскай кальцавой дарогі і нацыянальнай дарогі і еўрапейскай трасы.
Па Еразалімскіх алеях пралягаюць дарогі:
Вуліца цягнецца да Прушкава, дзе на скрыжаванні з вуліцамі Баляслава Пруса і Багатэраў Варшавы (ваяводская дарога ) пераходзіць у праспект Войска Польскага.
Гісторыя
Назва вуліцы паходзіць ад існавалага ў XVIII стагоддзі габрэйскага паселішча Нова Ерусаліму, на захад ад сённяшняй плошча Завішы, заснаванае ў 1774 г. у юрыдыкі Божыдар-Каленчын Аўгустам Сулкоўскім. У той час яна называлася Ерусалімскай дарогай, а затым Еразалімскай вуліцай. Пазней з’явілася назва Ерусалімская алея (у адзіночным ліку), якая пазней была заменена сучаснай назвай у множным ліку — Ерусалімскія алеі.
Канчаткова пракладка вуліцы адбылася ў 1823—1824 гадах. Алеі праразалі увесь горад ад Іерусалімскай брамы да берага Віслы. Артэрыя шырынёй 40 метраў была засаджана чатырма радамі таполяў.
У 1845 годзе на скрыжаванні з вуліцай Маршалкоўскай быў пабудаваны Венскі вакзал па праекце Генрыка Марконі. Уздоўж вуліцы пачалі ўзводзіць камяніцы ў стылі эклектыкі, мадэрну і мадэрнізму. У 1902 г. каля скрыжавання з вул. Жалязна, быў пабудаваны Каліскі вакзал па праекце Юзэфа Гуса.
У 1908 г. па вуліцы ўпершыню ездзілі электрычныя трамваі. У 1904—1913 гадах быў пабудаваны Мікалаеўскі мост (цяпер мост Панятоўскага). У 1921—1932 гадах пад вуліцай пабудаваны міжгарадскі чыгуначны тунэль.
Падчас нямецкай акупацыі праспекты атрымалі назву Банхофштрасэ (1941—1943), затым зменены на Райхштрассе (1943 г. — 1945) і Остландштрасэ (1943−1945).
Падчас Варшаўскага паўстання вуліца была месцам жорсткіх баёў. Каля вул. Брацкай была пабудавана барыкада, якая забяспечвала адзіную пешаходную сувязь паміж паўночнай і паўднёвай часткамі горада. Пасля паўстання быў узарваны Галоўны вакзал і спалена большасць камяніц паміж вуліцамі Новы Свят і Маршалкоўскай.
19 студзеня 1945 г. у Ерусалімскіх Алеях адбыўся парад Войска Польскага, які прымалі Баляслаў Берут і Эдвард Асобка-Мараўскі.
З 27 лістапада 1946 г. па 22 чэрвеня 1949 г. участак Ерусалімскіх алей ад вул. Маршалкоўскай да Новага Свята разам з фрагментам, які ахоплівае вуліцу 3 Мая названы у гонар Генерал Уладзіслава Сікорскага. У студзені 1948 г. на скрыжаванні з вул. Новы Свят, усталяваны першы пасляваенны святлафор.
У 1958 годзе была пашырана праезная частка паміж вуліцамі Новы Свят і Маршалкоўска.
У 1955 годзе на поўночным боку вуліцы адкрыты палац культуры і навукі, а праз 20 год цэнтральны чыгуначны вакзал.
З 1990-х гадоў з абодвух бакоў вуліцы выбудоўваюцца хмарачосы.
Адміралцейская (станцыя метро)
«Адміралцейская» («Адмиралтейская») — 65-я станцыя Пецярбургскага метрапалітэна. Размешчана на пятай лініі, паміж станцыямі «Садовая» і «Спартыўная». Станцыя адкрыта 28 снежня 2011 г. Да гэтага — «станцыя-прывід» з 1997 года.
Архітэктура і афармленне
«Адміралцейская» — калонна-сценавая станцыя глыбокага залажэння. З'яўляецца адной з самых глыбокіх станцый метро ў свеце. Каб трапіць у метро, пасажырам прыйдзецца спачатку праехаць на вялікім эскалатары (спуск на 68 метраў), пасля чаго здзейсніць паварот амаль на 180 градусаў па 112-метровым пераходзе, а затым спусціцца на 15 метраў па малым эскалатары. Даўжыня станцыі — каля 160 метраў, «пасажырская» частка - каля 110 метраў.
Падземны зала збудавана па праекце А. С. Канстанцінава. Эскізны праект быў зроблены яшчэ ў 1997 годзе і быў прыняты з некаторымі зменамі ў 2006 годзе. Мастацкае афармленне станцыі прысвечана марской тэматыцы. Падлога выбрукавана шэрым мансураўскім гранітам, а таксама чырвоным гранітам з радовішча Кашына гара, з трыма інкрустацыямі руж вятроў у аблямоўцы залацістых флоцкіх шаўрон, выкананых з граніту колеру «охра». Пуцейныя сцены абліцаваныя блакітна-шэрым мармурам. Дзверы на пуцявых сценах ўпрыгожаны арыгінальнымі рашоткамі з выявамі якара. Аркада станцыі аздобленая мармурам «газган» крэмава-залацістых колераў. Аркі дапаўняюць чорныя паўкалоны, адлітыя з алюмініевага сплава, з цокалямі і капітэлямі з паліраванай латуні. Міжаконні паміж калонамі ўпрыгожаны гарэльефа рускіх адміралаў і флатаводцаў: Ушакова, Нахімава, Макарава, Апраксіна, Белінсгаўзена і Грыгаровіча (скульптары В. Д. Свешнікаў і А. С. Чаркін).
NGC 4948
NGC 4948 (іншыя абазначэнні — IC 4156, MCG -1-33-79, PGC 45224) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сетымэ
Сетымэ (Settime) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Паюргішке
Паю́ргішке (Pajurgiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км на поўдзень ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Замак Бецкаў
Бецкаў (Beckov, Blundus, Bolondos) — замак паміж Новым Местам-над-Вагам і Трэнчынам.
Гісторыя
Замак быў упершыню згаданы ў хроніцы XII стагоддзя. У XIII стагоддзі на месцы першапачатковага драўлянага замка быў пабудаваны каменны. У XIV-XV стагоддзях замак быў перабудаваны ўладальнікамі, сям’ёй Шцібар, адным з самых уплывовых родаў Венгрыі. У XVI стагоддзі з-за пастаяннай небяспекі турэцкіх набегаў умацаванні замка былі ўзмоцнены. У XVII стагоддзі замак страціў сваё значэнне. У 1727 годзе адбыўся пажар і замак быў пакінуты ўладальнікамі.
Музей
Замак і музей адкрыты ад мая да канца верасня, ад 9:00 да 18:00.
Ныжня Білка
Ныжня Білка (Ни́жня Бі́лка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Шахтарскэ (Валынская вобласць)
Шахтарскэ (Шахта́рське) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пароміўскай вясковай абшчыны.
Шчэнятын
Шчэнятын (Щеня́тин) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Аржоўка
Аржо́ўка — рака ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці і Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Мядзелка (басейн Заходняй Дзвіны). Даўжыня 14 км. Пачынаецца за 0,6 км на паўночны захад ад вёскі Вохабні Мядзельскага раёна, вусце за 1,2 км вышэй вёскі Манькавічы Пастаўскага раёна. Рэчышча ад вытоку (1,6 км) каналізаванае.
Дзягсне (Міелагенайская сянюнія)
Дзя́гсне (Degsnė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Міелагеная. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Шылавічы
Назву Шы́лавічы маюць:
Ліёнскі ўніверсітэт імя братоў Люм’ер
Ліёнскі ўніверсітэт імя братоў Люм’ер (Université Lumière-Lyon-II) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ліён.
Агульная характарыстыка
Універсітэт, вядомы таксама як 2-і Ліёнскі ўніверсітэт, спецыялізуецца ў галіне сацыяльна-гуманітарных навук. Ён быў афіцыйна створаны ў 1973 годзе шляхам перагрупоўкі структурных адзінак да гэтага адзінага Ліёнскага ўніверсітэта. З 2007 года ВНУ з’яўляецца часткай супольнасці універсітэтаў і ўстаноў, вядомай як Ліёнскі ўніверсітэт.
Гюмры
Гюмры (Գյումրի, да 1840 г. — Кумайры, у 1840—1924 — Александропаль, у 1924—1991 — Ленінакан) — другі па велічыні горад у Арменіі, размешчаны за 126 км ад Ерэвана, на Шыракскім плато, на ўсход ад ракі Ахуран. Цэнтр марза Шырак.
Геаграфія
Сучасны Гюмры, які захаваў у сабе рысы старажытнага горада, размешчаны на вышыні 1550 метраў над узроўнем мора, у паўночна-заходняй частцы Арменіі. Знаходзіцца ў 8—9 бальнай сейсмічнай зоне. Гюмры перасякаецца цяснінамі Чэркез, Джаджур і інш.
Рэльеф раўнінны, пакрыты азёрамі, рэкамі і лававымі масівамі магутнасцю ў 350 метраў. Расліннасць стэпавая. У рачных далінах растуць акацыя, клён, ясень і інш
Клімат засушлівы. Зімой бываюць моцныя маразы да -41 градуса па Цэльсіі. Летам параўнальна горача: да 36. На працягу года выпадае трохі ападкаў (у сярэднім 500 мм). Паветра адрозніваецца гаючымі ўласцівасцямі. На працягу года Гюмры атрымлівае каля 2500 гадзін сонечнага святла і цяпла.
Наваколлі Гюмры багатыя будаўнічымі матэрыяламі — туфам, базальтам, дыятамітамі, глінай, а таксама ўрадлівымі чарназёмнымі глебамі.
Па прамой лініі ад Гюмры да Чорнага мора — 196 км, да Каспійскага — 384 км.
Лукомская ДРЭС
Лукомская ДРЭС — цеплавая электрастанцыя (ДРЭС), размешчаная ў горадзе Новалукомль (Чашніцкі раён, Віцебская вобласць, Беларусь). З’яўляецца філіялам Рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства электраэнергетыкі «Віцебскэнерга» Беларускага дзяржаўнага энергетычнага канцэрна «Белэнерга».
Сумчатыя краты
Сумчатыя краты (Notoryctidae) — сямейства аўстралійскіх сумчатых млекакормячых, адзінае ў атрадзе Notoryctemorphia.
Лукомская ДРЭС
Гісторыя
Будаўніцтва станцыі было пачатае ў 1964 годзе. Восем блокаў Лукомскай ДРЭС былі ўведзеныя ў эксплуатацыю ў 1969—1974 гадах. З 2002 года на станцыі рэалізуецца праект па тэхпераўзбраенні, разлічаны да 2010 года. Праграма прац прадугледжвае замену абсталявання, якое выпрацавала свой рэсурс, у тым ліку праточнай часткі паравых турбін.
Сумчатыя краты
Апісанне
Сямейства ўключае 2 роды: з ранняга міяцэну Аўстраліі і сучасны род  з відамі  (Паўднёвая і Цэнтральная Аўстралія) і  (Заходняя Аўстралія).
Ныканковычы
Ныканковычы (Никонко́вичі) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сумчатыя краты
Апісанне
Сумчатыя краты спецыялізаваныя рыючыя сысуны, канвергентна падобныя з кратамі. Даўжыня цела 15-18 см, хваста — 1-2,5 см, маса 40-60 г. Цела валькаватае. На мордзе — рагавы шчыток. Вочы недаразвітыя, пад скурай. Вушных ракавін няма. На 3-м і 4-м пальцах — магутныя трохвугольныя кіпцюры, якія выкарыстоўваюцца для капання. Вывадкавая сумка адкрываецца назад. Зубы спрошчанай будовы.
Лукомская ДРЭС
Апісанне
Яна з’яўляецца найбуйнейшай цеплавой электрастанцыяй ў Беларусі. Магутнасць Лукомскай ДРЭС — 2890 МВт (8 энергаблокаў па 300 МВт кожны, у 2014 годзе была ўведзена ў дзеянне парагазавая ўстаноўка магутнасцю 427 МВт). Лукомская ДРЭС стварае больш за 30 % усёй спажываемай у Беларусі электраэнергіі. Гадавая выпрацоўка электраэнергіі 7,5-14 млрд кВт · г. Выпрацоўка электраэнергіі складае 60 % у летні перыяд і 40 % у зімовы ад ўсёй энергасістэмы Беларусі. На ГРЭС працуе 1872 чалавекі.
Сумчатыя краты
Апісанне
Жывуць у пустынях. Перасоўваюцца ў павярхоўным пласце грунта. Пастаянныя норы робяць толькі для вырошчвання дзіцянят. Кормяцца лічынкамі жукоў і вусенямі.
Лукомская ДРЭС
Архітэктура
Будынкі Лукомскай ДРЭС размешчаны на ўсходнім беразе возеры Лукомскае, паблізу ад г. Новалукомль. Пабудаваны паводле праекта Рыжскага аддзялення інстытута «Цеплаэлектрапраект». Першы энергаблок уведзены ў дзеянне ў снежні 1969 г. Галоўны вытворчы корпус складаецца з трох прамавугольных у плане аб’ёмаў (машыннае, дыаэратарнае і кацельнае аддзяленні). Будынак ДРЭС вырашаны ў сучасных формах прамысловай архітэктуры. Гарызантальнае чляненне сценавых і светлавых панелей забяспечвае прастату вырашэння фасадаў і падкрэслівае каркасна-панельную структуру будынка. Да тарца галоўнага корпуса пры дапамозе пераходнай галерэі далучаны аб’ём аб’яднанага дапаможнага корпуса. У яго чатырохпавярховай частцы размешчаны службы дырэкцыі ДРЭС, бытавыя памяшканні, медпупкт і сталовая, у аднапавярховай — агульнастанцыйная хімводаачыстка, склад. электрамайстэрні, трансфарматарная і інш. 3 трубы (вышыня 250 м, дыяметр каля вусця 6,5 м) завяршаюць абёмна-прасторавую кампазіцыю комплексу, з’яўляюцца яго вертыкальнымі дамінантамі. Рэзервуары для паліва (мазут) і дапаможныя збудаванні размешчаны ў баку ад ДРЭС, каля шашы Чашнікі — Новалукомль.
Уладзімірскі праспект
Уладзімірскі праспект (Влади́мирский проспект) — вуліца ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Неўскі праспект з Загарадным. Размешчана ў напрамку з поўначы на поўдзень, складае адну магістраль з Ліцейным праспектам і да 1830 з’яўляўся яго часткай.
Замак Будмерыцы
Бу́дмерыцы (Budmerice) — замак каля Модры. Размешчаны каля падножжа Малых Карпат, на ўсход ад горада.
Уладзімірскі праспект
З 1870-х хадзіла конка, з 1908 — трамвай. У цяперашні час трамвайныя рэйкі не выкарыстоўваюцца.
Замак Будмерыцы
Гісторыя
Пабудаваны ў 1889 годзе сям'ёй Палфі ў псеўдагатычным стылі. У 1945 годзе на падставе Дэкрэтаў Бенеша нацыяналізаваны. У наш час належыць Саюзу славацкіх пісьменнікаў. Наведванне замка ў Будмерыцах магчыма па дамоўленасці.
Восаў
Назву Во́саў маюць:
Альфрэд Слізень
Альфрэд Слізень (каля  — ) — прадстаўнік шляхецкага роду Слізняў. Пабудаваў у родавым маёнтку Дзявяткавічы сядзібны дом на «англійскі густ».
Біяграфія
Быў адным з трох сыноў Стэфана Слізня (2.6.1817 — ?) і яго жонкі Канстанцыі з Валовічаў (1788 — 6.2.1841).
Валодаў Дзявяткавічамі, Дзедзілавічамі і Кастыкамі. Прадаў маёнтак Галянова.
У 1859 годзе граф Альфрэд Слізень з'яўляўся дзейсным дабрачынцам Музэюма старажытнасцей Віленскай археалагічнай камісіі.
Альфрэд Слізень знаходзіўся доўгі час на дзяржаўнай службе ў Міністэрстве замежных спраў Расійскай імперыі, а затым на пасадзе губернскага сакратара. Па гэтай прычыне ён падоўгу адсутнічаў у маёнтку.
Узвёў у Дзявяткавічах вялікі дом у неагатычным стылі.
Сям'я
Быў жанаты з Элізай (Эльжбетай) з Тышкевічаў, дачкой Іосіфа Тышкевіча з Плешчаніц. Мелі дзяцей Станіслава, Генрыка, Марыю і Соф'ю. Генрык і Соф'я былі забіты бальшавікамі, Станіслаў памёр у 1910, а Марыя — у 1940 у Беластоку.
Старынкі (Гародзькаўскі сельсавет)
Стары́нкі (, Старинки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Стэарын
Стэары́н (stearine, ад stear — тлушч) — арганічны прадукт, што атрымліваецца з тлушчаў. Складаецца са стэарынавай кіслаты з дамешкам пальміцінавай, алеінавай і іншых насычаных і ненасычаных тлустых кіслот.
Уласцівасці
Стэарын — цвёрдая, паўпразрыстая маса, тлустая на навобмацак. Тэмпература плаўлення 53—65 °C (у залежнасці ад гатунку), шчыльнасць 0,92 г/см³ (пры 20 °C).
Атрыманне
Атрымліваюць дыстыляцыяй гідралізатаў жывёльных тлушчаў (з наступнай крышталізацыяй і адцісканнем) або гідраваннем ненасычаных кіслот раслінных алеяў. Ва ўмовах лабараторыі стэарын можа быць атрыманы узаемадзеяннем растваральнага стэарата і кіслаты. Прыклад рэакцыі стэарату натрыю і воцатнай кіслаты:
Выкарыстанне
Стэарын выкарыстоўваецца у вытворчасці мыла, папяровай, гумавай, тэкстыльнай прамысловасці, пры вырабе свечак і інш.
Навасілка (Пустамыціўскі раён)
Навасілка (Новосілка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Спадарожнік Меркурыя
Спадарожнік Меркурыя — гіпатэтычнае нябеснае цела натуральнага паходжання, што абарочваецца вакол Меркурыя. Існаванне такога спадарожніка меркавалася на працягу кароткага перыяду часу, аднак у цяперашні час лічыцца, што ў Меркурыя няма натуральных спадарожнікаў. Першым штучным спадарожнікам Меркурыя 18 сакавіка 2011 г. стаў апарат MESSENGER.
Выяўленне меркаванага спадарожніка
27 сакавіка 1974 года, за два дні да пралёта аўтаматычнай міжпланетнай станцыі Марынер-10 побач з Меркурыем, інструменты на яе борце зарэгістравалі моцнае ультрафіялетавае выпраменьванне ў наваколлі Меркурыя, з'яўленне якога стала нечаканым. Па словах член навуковай каманды місіі Марынер Майкла МакЭлроя, выпраменьванне проста «не мела права там быць» («had no right to be there»), так як апарат быў павернуты да цёмнага боку планеты. На наступны дзень выпраменьванне знікла, аднак пасля таго, як пралёт каля Меркурыя 29 сакавіка 1974 года адбыўся, было зарэгістравана зноў. Выпраменьванне мела даўжыню хвалі менш за 1000 Å. Прадстаўлялася, што выпраменьванне зыходзіла ад аб'екта, які аддзяліўся ад Меркурыя. Меркаванні астраномаў падзяліліся: адны лічылі аб'ект зоркай, іншыя, паказваючы на ​​два розных напрамкі, з якіх назіралася выпраменьванне, казалі пра тое, што знойдзены спадарожнік. Акрамя таго, у той час лічылася, што ўльтрафіялетавае выпраменьванне павінна затрымлівацца міжзоркавым асяроддзем. Таксама вылічаная хуткасць аб'екта (4 кіламетра ў секунду) адпавядала чаканай хуткасці руху спадарожніка.
Падвойная зорка
Неўзабаве, аднак, было выяўлена, што «спадарожнік» аддаляецца ад Меркурыя. У рэшце рэшт, другая выяўлены крыніца выпраменьвання была ​​ідэнтыфікаваная як зорка 31 сузор'я Чашы, якая з'яўляецца спектраскапічнай падвойнай з перыядам 2,9 дня, што можа звязвацца з выпраменьваннем ва ўльтрафіялетавым дыяпазоне. Крыніца выпраменьвання, зафіксаванага 27 сакавіка 1974 г., да гэтага часу не знойдзена.
Хоць спадарожнік Меркурыя і не быў знойдзены, дадзены выпадак прывёў да важнага адкрыцця: як аказалася, максімальнае (экстрэмальнае) ультрафіялетавае выпраменьванне не цалкам паглынаецца міжзоркавым асяроддзем, у выніку чаго сталі актыўна праводзіцца назіранні ў дадзеным дыяпазоне.
Бетбулак
Бетбулак — сяло ва Улытаускім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Алгабаскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 81 км на ўсход ад раённага цэнтра, сяла Улытау. Код КАТА — 356033100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 778 чалавек (408 мужчын і 370 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 565 чалавек (303 мужчыны і 262 жанчыны).
NGC 4948A
NGC 4948A (іншыя абазначэнні — MCG -1-33-80, DDO 162, PGC 45242) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
1-я Беларуская партызанская брыгада (значэнні)
1-я Беларуская партызанская брыгада — назва партызанскіх брыгад, існаваўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны.
Ал Нур Касум
Ал Нур Кассум (Al Noor Kassum) — танзанійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў у Танзаніі, пасля гэтага атрымаў юрыдычную адукацыю ў Вялікабрытаніі ў у Лондане. Аль Нур Кассум быў бачнай фігурай у палітыцы Танзаніі. Ён меў вялікі ўплыў у мусульманскай абшчыне і ўяўляў яе на палітычным узроўні. Ён займаў некалькі міністэрскіх пасад ва ўрадзе Танзаніі, а таксама быў міністрам фінансаў у адміністрацыі. Пазней ён займаў кіруючыя пасады ў ЮНЕСКА. У той час ён працаваў у штаб-кватэры ААН у Нью-Йорку. Таксама ён быў 2-м канцлерам Універсітэта сельскай гаспадаркі Сакуіны ў Марагоры ў Танзаніі.
Сольё (Італія)
Сольё (Soglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 163 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 14010. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Grato.
Воўкавічы
Назву Во́ўкавічы маюць:
Навасілка (Вэлыканавасілкаўскі раён)
Навасілка (Новосілка) — вёска ў Вэлыканавасілкаўскім раёне Данецкай вобласці Украіны.
Нам Оў
Нам Оў (ນ້ຳອູ) — рака ў Лаосе, левы прыток ракі Меконг.
Даўжыня каля 448 км. Вытокі — у паўночнай частцы Лаоса, у правінцыі Пхангсалі. Жыўленне пераважна дажджавое. Разводдзе летне-восеньскае. Упадае ў Меконг. Вада з ракі выкарыстоўваюцца на арашэнне. Рака з’яўляецца важнай транспартнай артэрыяй у паўночнай частцы Лаоса.
Пашунай
Пашу́най (Pošiūnai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Цвярачуса. Насельніцтва 16 чал. (2001 г.).
Сістэма кровазвароту
Крывяносныя сасуды, якія накіроўваюць кроў да сэрца, — гэта вены. Вены павялічваюцца, калі яны ідуць да сэрца. Самыя дробныя вены называюцца венуламі.
Капіляры ідуць паміж артэрыямі і венамі. Капіляры даволі тонкія, адсюль і назва паходзіць ад лацінскага capillus, што азначае «валасы».
Сістэмны кровазварот
Кроў, якая паступае з левага боку сэрца, поўная кіслароду і пажыўных рэчываў. Пажыўныя рэчывы — гэта рэчывы, неабходныя арганізму для жыцця, напрыклад, бялкі, тлушчы, вугляводы, вітаміны і мінералы. Кроў прыносіць у арганізм кісларод і пажыўныя рэчывы.
Кроў у сістэмных артэрыях, якая поўная кіслароду і пажыўных рэчываў, завецца артэрыяльнай крывёй.
Самая вялікая сістэмная артэрыя ў арганізме — гэта аорта. Гэта буйны крывяносны сасуд, якая выходзіць з сэрца. Ад аорты адыходзяць больш дробныя артэрыі. Самыя дробныя артэрыі ператвараюцца ў артэрыёлы.
На іншым канцы капіляра ён ператвараецца ў венулу. Венулы — гэта самыя дробныя вены. Вены вяртаюць кроў да сэрца. Калі вены вяртаюцца да сэрца, яны зліваюцца і павялічваюцца. Самыя вялікія сістэмныя вены ў арганізме — гэта полая вена. Ёсць дзве полыя вены. Ніжняя полая вена прымае кроў з ніжняй часткі цела ў правы бок сэрца. Верхняя полая вена прымае кроў ад верхняй часткі цела да сэрца.
Лёгачны кровазварот
Гэты рух крыві праходзіць праз лёгкія.
Кроў, якую полыя вены адводзяць да сэрца, поўная вуглякіслага газу. У ёй значна менш кіслароду, чым у сістэмнай артэрыяльнай крыві. Правая частка сэрца выштурхвае вянозную кроў у лёгачную артэрыю. Лёгачная артэрыя адводзіць кроў у лёгкія. У лёгкіх кроў праходзіць праз лёгачнае капілярнае рэчышча. (Капіляры, якія знаходзяцца ў лёгкіх). Тут ён атрымлівае больш кіслароду. Ён таксама выводзіць вуглякіслы газ. (Гэта супрацьлеглае таму, што адбываецца ў капілярных рэчышчах у астатніх частках цела. У сістэмным крывацёку кроў выпадае кісларод і ўбірае вуглякіслы газ).
Пасля лёгачнага капіляра кроў накіроўваецца ў лёгачную вену. Гэтая «лёгачная вянозная кроў» цяпер поўная кіслароду. Лёгачныя вены адводзяць кроў у левы бок сэрца. Затым кроў зноў трапляе ў сістэмны крывацёк.
Асаблівасці кровазвароту ў стрававальным тракце
Сэнс гэтага ў наступным. Печань — галоўная хімічная фабрыка арганізма. Яна прымае паток пажыўных рэчываў з кішэчніку і прадуктуе іх у адпаведнасці з патрэбамі арганізма. Яна можа захоўваць лішкі пажыўных рэчываў або вызваляць дадатковыя са сховішча, можа мяняць хімічны склад многіх пажыўных рэчываў і такім чынам прыстасоўваецца да розных відаў ежы, якую пераварвае арганізм.
Бужанка (Іванычаўскі раён)
Бужанка (Бужа́нка) — вёска ў Іванычаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пароміўскай вясковай абшчыны.
Ма
Ма — рака ў Лаосе і В’етнаме.
Даўжыня каля 512 км, плошча басейна 28 400км². Вытокі — у паўночнай частцы Лаоса.
Сілкаванне пераважна дажджавое. Разводдзе летне-восеньскае. Сярэдні гадавы выдатак вады 52 м³/с.
Упадае ў заліў Бакбо, Паўднёва-Кітайскае мора. Воды выкарыстоўваюцца для арашэння.
Вядомыя асобы Краснаярска
Вядомыя ўраджэнцы Краснаярска:
Лонданскі сталічны ўніверсітэт
Лонданскі сталічны ўніверсітэт (London Metropolitan University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.