cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бяльмонты (курганны могільнік)
Бяльмонты — курганны могільнік балта-славянскага насельніцтва VIII—X стст., размешчаны на тэрыторыі былога маёнтка Бяльмонты, за 0,5 км на поўдзень ад вёскі Ахрэмаўцы Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці, у лесе, справа ад шашы Браслаў – Шаркаўшчына. Даследаваны 14 курганоў y 1892, 1938, 1970-я гг. і 1982. Пахавальны абрад — трупаспаленне. Знойдзены жалезныя і бронзавыя спражкі, пярсцёнак, лунніцападобныя скроневыя кольцы, фрагменты бронзавага ўпрыгожання, ляпныя пасудзіны.
Іон Іліеску
Іон Іліеску (Ion Iliescu; нар., Алтэніца, Румынія) — румынскі палітык, сенатар ад Сацыял-дэмакратычнай партыі. Займаў пасаду Прэзідэнта Румыніі ў 1990—1996 і 2000—2004 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 сакавіка 1930 года ў горадзе Алтэніца. Бацька Іона, Александру Іліеску (1901—1945) — чыгуначнік, з’яўляўся членам падпольнай камуністычнай партыі. У 1931 годзе прыняў удзел у пятым з’ездзе партыі, які прайшоў у Маскве. Па вяртанні на радзіму быў прысуджаны да турэмнага зняволення і памёр у турме. Скончыў Маскоўскі энергетычны інстытут у 1955 годзе, вучыўся таксама ў Бухарэсцкім політэхнічным інстытуце. Акрамя роднай румынскай, свабодна валодае рускай і англійскай мовамі. Член Саюза камуністычнай моладзі (1944) і РКП (1953). Кандыдат у члены ЦК РКП (1965), член ЦК РКП (1968), кандыдат у члены Палітвыканкама ЦК РКП (1969-74). У 1957 годзе быў абраны ў Вялікі нацыянальны сход. Працаваў у Саюзе асацыяцый студэнтаў-камуністаў, кіраваў аддзелам прапаганды ЦК РКП (1965—1968). У 1967 годзе быў прызначаны першым сакратаром ЦК Саюза камуністычнай моладзі і міністрам па справах моладзі.
У 1989 годзе Іліеску ўзначаліў хваляванні, накіраваныя супраць Чаўшэску, а пасля звяржэння апошняга — утварыў Фронт нацыянальнага выратавання Румыніі і стаў яго старшынёй.
З 22 снежня 1989 года да 20 мая 1990 года — выканаўца абавязкаў Прэзідэнта Румыніі. У 1990 годзе быў абраны Прэзідэнтам Румыніі. У 1992 годзе быў паўторна абраны на пасаду Прэзідэнта Румыніі.
Трубіна (Гагарынскі раён)
Трубіна (Трубино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Анатоль Яўхімавіч Белы
Анатоль Яўхімавіч Белы (нар., Старыя Дарогі Мінскай вобл. — , Мінск) — беларускі грамадска-культурны дзеяч, навуковец, калекцыянер, стваральнік прыватнага мастацкага музея ў горадзе Старыя Дарогі (цяпер Старадарожскі мастацкі музей).
Біяграфія
Памёр у Мінску пасля цяжкай хваробы. Развітанне з Анатолем Белым адбылося 17 лістапада 2011 года ў Мінску. Пахаваны ў Старых Дарогах.
Дзейнасць
Адзін з заснавальнікаў таварыства «Бацькаўшчына». Адзін з заснавальнікаў і Ганаровы сябар рэдкалегіі беларуска-амерыканскага часопіса «Полацак» (1991, Кліўленд, ЗША). Актыўна ўдзельнічаў у выданні альманахаў «Спадчына „Спадчыны“» (1994), «Скрыжалі „Спадчыны“» (1996, 1998, 2006, 2007), плакатаў-календароў «Радавод полацкіх і вялікіх беларускіх (літоўскіх) князёў» (1995), «Старажытная Беларусь часоў Вітаўта Вялікага» (1996), «Яго чакала Беларусь чатыры стагоддзі» — зборнік дакументаў і матэрыялаў да 85-годдзя з дня нараджэння М. І. Ермаловіча (у сааўт. 2007). Таксама ім падрыхтаваны 5 каталогаў, даведачная літаратура, звыш 150 артыкулаў пра беларускае мастацтва і яго гісторыю.
Арганізатар шэрагу тэматычных выставак: «Кастусь Каліноўскі і студзеньскае паўстанне 1863 года ў Беларусі» (Мінск, 1986, 1990, 1991; Магілёў, 1988, 1991), «Францыск Скарына» (Мінск, Яраслаўль, ЗША, 1985, 1986, 1990, 1991), «Максім Багдановіч» (Мінск, 1996), «Дзеячы беларускага замежжа» (Мінск, 1994, 1996), «Уладары старажытнай Беларусі» (Мінск, 1996), «Любіць Радзіму — шанаваць родную мову» (Мінск, 1990, 1991, 1994, 1996), «Гісторыя Беларусі ў мастацкіх вобразах і партрэтах» (Мінск, ЗША, 1990, 1991, 1996), «Медальернае мастацтва Беларусі» (Мінск, 1984).
Таксама А. Я. Белы — арганізатар і адзін з фундатараў устаноўкі помнікаў М. Багдановічу ў Яраслаўлі (1994, аўтар С. Вакар); А. Я. Багдановічу ў г.п. Халопенічы (1998, аўтар У. Лятун); помнікаў у дворыку Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта Францыску Скарыне (1998, аўтар С. Адашкевіч), Міколу Гусоўскаму (1998, аўтар У. Панцялееў), Кірылу Тураўскаму (1996, аўтар А. Прохараў), Еўфрасінні Полацкай (1999, аўтар І. Голубеў), «Дыспут: В. Цяпінскі і С. Будны» (2000, аўтар І. Голубеў); у Мінскай праваслаўнай епархіі — Кірылу Тураўскаму (1995, аўтар Ю. Платонаў); у Полацку — Еўфрасінні Полацкай (2000, аўтар І. Голубеў); у г. Зэльва Гродзенскай вобласці — Ларысе Геніюш (2002, аўтар М. Інькоў); у гарадах Старыя Дарогі і Маладзечна — Міколу Ермаловічу (2002, аўтар У. Мелехаў) і інш. Шмат помнікаў было ўстаноўлена на сядзібе прыватнага музея А. Я. Белага ў горадзе Старыя Дарогі, у 2011 годзе там знаходзіліся дзесяткі помнікаў дзеячам беларускай гісторыі і культуры.
Калекцыя і музей
Сабраў вялікую калекцыю твораў жывапісу, графікі, медальернага і дэкаратыўнага мастацтва (каля 3000 адзінак). Арганізатар тэматычных выставак. Частку сабраных твораў перадаў ВНУ, дзяржаўным музеям. На аснове сваёй калекцыі ў 1990 заснаваў, а 11 снежня 1999 адкрыў на сваёй сядзібе ў горадзе Старыя Дарогі прыватны музей выяўленчага мастацтва (цяпер Старадарожскі мастацкі музей). Выдаў звыш 150 артыкулаў пра беларускае мастацтва і яго гісторыю.
Прызнанне
Сябра Саюза мастакоў Беларусі (1995) і Саюза беларускіх пісьменнікаў (1999).
За дзейнасць па захаванні нацыянальнай спадчыны ўзнагароджаны ордэнам «Гонар Айчыны» (1997); ордэнам Кірылы Тураўскага, дзвюма граматамі Мітрапаліта Мінскага і Слуцкага Філарэта; медалём імя Яна Масарыка Міністэрства замежных спраў Чэшскай Рэспублікі ў знак падзякі за супрацоўніцтва ў паглыбленні беларуска-чэшскіх стасункаў (2007); дыпламант Міжнароднага Кембрыджскага цэнтра (1999).
Гуркі (род)
Гу́ркі, ці Раме́йкі-Гу́ркі — ваенныя і дзяржаўныя дзеячы ВКЛ і Расіі герба «Гурка».
Нашчадкі Іосіфа Гуркі (брата Андрэя) пасля падзелаў Рэчы Паспалітай перайшлі ў расійскае падданства. З іх найбольш вядомыя:
Мінск-32
Выраблена ў 1968 годзе. Галоўны канструктар — В. У. Пржыялкоўскі. Прызначалася для рашэння шырокага кола навукова-тэхнічных, планава-эканамічных і статыстычных задач. Самая распаўсюжаная машына другога пакалення ў СССР. Паводле прынятай на час пачатку вытворчасці класіфікацыі, адносілася да ЭВМ вялікай прадукцыйнасці. Некалькі машын Мінск-32 можна было аб’яднаць у шматмашынны комплекс.
Тэхнічныя характарыстыкі
Хуткадзейнасць: каля 65 тысяч аперацый/сек; Час выканання асноўных аперацый:
Да машыны з дапамогай спецыяльных камутатараў можна было далучыць да 136 знешніх прылад. Абмен інфармацыяй паміж вылічальнікам і ўсімі знешнімі прыладамі выконваўся 7-разраднымі сімваламі.
Тыповая пастаўка Мінск-32 уключала ў сябе наступнае абсталяванне:
Праграмнае забеспячэнне
Для «Мінск-32» было распрацавана досыць багатае, па меркам свайго часу, праграмнае забеспячэнне, якое пастаўлялася разам з машынай. Гэта была шматзадачная аперацыйная сістэма пакетнай апрацоўкі дадзеных. Яна складалася з кіруючай праграммы «Дыспетчар» і шматмоўнай сістэмы праграммавання.
Дыспетчар размяшчаўся ў абароненай вобласці аператыўнай памяці і дазваляў выконваць да чатырох праграм адначасова. Мультыпраграмны рэжым для машын такога класа быў рэалізаваны ўпершыню ў СССР.
Сістэма праграмавання змяшчала: Усе транслятары выдавалі праграмныя модулі аднолькавай структуры, якія затым збіраліся ў адну праграму ў адпаведнасці з патрабаваннямі Дыспетчара.
Дзякуючы даволі высокай ступені сумяшчальнасці, большасць праграм, створаных для Мінск-22, маглі без змяненняў выконвацца на Мінск-32.
Герард Хорэнбаўт
Герард Хорэнбаўт (нідэрл. Gerard Horenbout; 1465—1540/1541) — фламандскі мастак эпохі Паўночнага Адраджэння. Яго звычайна атаясамляюць з майстрам Якава IV Шатландскага, ананімным аўтарам партрэта караля Якава IV Сцюарта, які ўпрыгожвае ілюмінаваны часасловец, які захоўваецца ў нацыянальнай бібліятэцы Аўстрыі.
Чарняўка (прыток канала Вінец)
Чарня́ўка — рака ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, левы прыток канала Вінец (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 20,8 км. Плошча вадазбору 76 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,83 м/км. Пачынаецца за 0,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Варажбіты, вусце за 1,5 км на поўдзень ад аграгарадка Равяцічы. Рэчышча каналізаванае. Вадазбор у межах Прыбужскай раўніны.
Гентофтэ (камуна)
Гентофтэ (Gentofte Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 25,54 км², што складае 0,06 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 68913 чал. (мужчыны — 32296, жанчыны — 36617; іншаземныя грамадзяне — 5217).
Хатаб
Хатаб (ابن الخطاب; сапраўднае імя — Самер Салех ас-Сувейлем (ثامر صالح عبد الله السويلم); 14 красавіка 1963/1966/1969—20 сакавіка 2002) — чачэнскі ваенны і грамадскі дзеяч, арабскі найміт, кіраўнік вахабіцкай групоўкі «Ісламская міжнародная міратворчая брыгада». Паходзіў з Іарданіі. Паводле словаў Хатаба, меў продкаў з Чачні, якія вымушаны былі пакінуць сваю айчыну з-за заваёвы Чачні Расіяй у дзевятнаццатым стагоддзі.
Раннія гады
Дакладныя год і месцы нараджэння невядомыя (па некаторых звестках, не былі вядомыя нават яму самому). Называецца 1963 і 1966 гады, і, як найбольш імаверны — 1969 год. Меркавана, ён нарадзіўся ў горадзе Арар (Саудаўская Аравія). Хатаб з’яўляўся этнічным чачэнецем, прадстаўніком шматлікай іарданскай чачэнскай дыяспары.
Сцвярджаюць, што яго бацька быў старэйшынай качавога бедуінскіх племя, тэрыторыя вандроўкі якога размешчана на мяжы Іарданіі і Саудаўскай Аравіі, у пясках пустыні аш-Шамаха.
У 1987 годзе сваякі адправілі яго на навучанне ў ЗША, у Нью-Ёрк. Шырокай грамадскасці недасяжная дакладная інфармацыя пра яго жыццё ў ЗША, тыя крыніцы, што ёсць, вельмі супярэчлівыя: па адных звестках — ён падаў дакументы ў адзін з амерыканскіх каледжаў, быў прыняты, але да заняткаў не прыступіў, некаторыя крыніцы паказваюць, што ён усё ж правучыўся да канца 1987 года, аднак не ясна, ужо ў каледжы або дзесьці ў іншым месцы. Ён не пажадаў вяртацца дадому, матывуючы гэта правам па шарыяту ўдзельнічаць у газават насуперак забароне сваякоў.
Вайна ў Таджыкістане
Пасля заканчэння афганскай вайны з групай паплечнікаў заняўся падрыхтоўкай і ўзбраеннем ісламскіх апазіцыянераў з Таджыкістана і Узбекістана. 13 ліпеня 1993 года ўдзельнічаў у нападзе на 12-ю заставу Маскоўскага пагранічнага атрада на таджыкі-афганскай мяжы, у выніку чаго загінула 25 расійскіх памежнікаў. Насуперак сцвярджэнню некаторых крыніц, Хатаб не быў арганізатарам гэтага нападу, а толькі ўзначальваў адзін з атрадаў.
Першая чачэнская вайна
У Ічкерыі з’явіўся ў 1995 годзе, дзе пачаў ваяваць на баку чачэнцаў у Першай чачэнскай вайне. Меў вопыт у падрыхтоўцы выбуховых прыстасаванняў. Вучыў чачэнцаў рабіць выбуховыя снарады, рабіць засады. Хатаб прымаў удзел у баявых дзеяннях.
Міжваенны час
Пасля заканчэння вайны ў 1996 годзе застаўся ў Ічкерыі. Займаўся навучальнай дзейнасцю ў ваенных установах Ічкерыі (Ісламскі інстытут Каўказ). У 1998 годзе пачаўся палітычны саюз з Шамілём Басаевым на глебе стварэння адзінай ісламскай краіны па ўсім Каўказе — Каўказскі Эмірат.
Другая чачэнская вайна
У жніўні 1999 года разам з Ш. Басаевым прымаў удзел у нападзе на Дагестан. Пасля захопу Чачні расійскімі войскамі з 1999 года хаваўся на паўднёвым усходзе Чачні. У красавіку 2002 года памёр. ФСБ абвясціла, што атруціла Хатаба, паслаўшы ліст з данясеннем ад падпарадкаванага Хатабу чачэнскага вайскоўца, на якім знаходзілася смяротнае рэчыва.
Беёнсэ
Беёнсэ Жызель Ноўлз (Beyoncé Giselle Knowles;, Х’юстан, штат Тэхас, ЗША) — амерыканская , музычны прадзюсар, , танцоўшчыца, харэограф, мадэль, рэжысёр.
У 2010 годзе атрымала шэсць прэмій «Грэмі», у тым ліку за найлепшую песню года ў намінацыі «Single Ladies» (адзіночныя спявачкі).
Донг Шы Нгуен
Донг Шы Нгуен, альбо Донг Сі Нгуен (Đồng Sĩ Nguyên; 1 сакавіка 1923 — 4 красавіка 2019) — в’етнамскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, член ЦК КПВ, генерал-лейтэнант В’етнамскай народнай арміі, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў, адзін з арганізатараў будаўніцтва «сцежкі Ха Шы Міна».
Сапраўднае імя — Нгуен Хуу Ву (Nguyễn Hữu Vũ). Таксама вядомы як Нгуен Ван Донг (Nguyễn Văn Đồng).
Біяграфія
Нарадзіўся 1 сакавіка 1923 года ў вёсцы Трунг Тхон, абшчына Куанг Чунг, акруга Куанг Трач, правінцыя Куанг Бінь. Паходзіў з сям’і сярэдняга дастатку. Быў 5-м дзіцяці. Пачатковую адукацыю Нгуен атрымаў у школе Тхо Лін (цяпер камуна Куанг Сон, раён Куанг Трач). На хаце, дзякуючы бацьку, ён авалодаў кітайскай мовай.
Рэвалюцыйная дзейнасць
У 1940 годзе быў прызначаны сакратаром ячэйкі Трунг Тон. У тым жа годзе паступіў у сярэднюю школу Saint Marie School у горадзе Донг Хой. Праз год яго прызначылі сакратаром школьнай партыйнай ячэйкі. Калі Нгуен вучыўся на 3-м курсе General Citadel, аб яго рэвалюцыйнай дзейнасці даведаліся французскія каланізатары, пасля чаго ён пакінуў В’етнам, хаваючыся ў Лаосе і Тайландзе. Там рэвалюцыянер працягваў удзельнічаць у антыкаланіяльным руху, уліўшыся ў ячэйкі в’етнамскіх эмігрантаў.
У 1944 годзе Нгуен таемна вярнуўся ў В’етнам, дзе кіраваў партыйным камітэтам Куанг Трач, быў дырэктарам газеты «Хонг Лак», пабудаваў ваенны лагер Чунгтхуан, прайшоў ваенную падрыхтоўку, удзельнічаў у Жнівеньскай рэвалюцыі. Пасля абраны старшынёй В’етміня, па сумяшчальніцтве камандуючым ваенізаванымі падраздзяленнямі ў Куанг Бінь. У 1946 годзе стаў дэпутатам першага Нацыянальнага сходу.
Ваенная кар’ера
З пачаткам Індакітайскай вайны адказваў за правінцыю Куанг Бінь. На працягу 1947—1948 гадоў узначальваў в’етнамскія войскі ў некалькіх бітвах супраць французскай арміі. Каб пазбегнуць магчымых пераследаў сваёй сям’і і іншых сваякоў, узяў сабе імя Донг Шы Нгуен, якое застанецца з ім на ўсё астатняе жыццё.
У 1950 годзе быў адкліканы на базу В’ет-Бак, дзе прайшоў курс падрыхтоўкі ў ваеннай школе. Затым накіраваны ў галоўнае палітычнае ўпраўленне ў якасці пасланца Каардынацыйнага крыла Цэнтральнага і Ніжняга Лаоса ў зімова-вясновай кампаніі 1953—1954 гадоў.
Пасля 1954 года яго накіравалі ў Генеральны штаб. Там ён загадваў аддзелам мабілізацыі апалчэння. У 1961 годзе яго адправілі ў Кітай у Пекінскую вышэйшую ваенную школу, якую скончыў у 1964-м. Пасля на кароткі час быў прызначаны намеснікам Генеральнага штаба. Затым, у 1965 годзе, быў пераведзены на пасаду палітычнага камісара 4-й ваеннай акругі, а потым стаў камандуючым і палітычным камісарам В’етнамскай добраахвотніцкай арміі ў Лаосе і Паўднёвым В’етнаме.
У канцы 1965 года атрымаў траўму і быў вымушаны вярнуцца ў Ханой для лячэння. У пачатку 1966 года прызначаны на пасаду намесніка дырэктара Генеральнага дэпартамента лагістыкі, па сумяшчальніцтве ўзначальваў экспедыцыйную лагістыку.
У пачатку 1967 года прызначаны камандзірам 559-га батальёна, займаўшы гэтую пасаду да 1976 года.
У 1976 годзе стаў намеснікам міністра нацыянальнай абароны, загадчыкам Галоўнага ўпраўлення эканамічнага будаўніцтва, затым міністрам будаўніцтва, міністрам транспарту. У 1979 годзе яго зноў адправілі ў войска, дзе ён займаў пасаду камандзіра і палітычнага камісара Сталічнага ваеннага акругі.
Дзяржаўная служба
Пасля сыходу з пасады міністра прызначаны спецыяльным прадстаўніком урада праграмы 327 па абароне і развіццю ахоўных і спецыяльных лясоў, а затым спецыяльным саветнікам прэм’ер-міністра.
Смерць
Памёр у 11:42 4 красавіка 2019 года падчас лячэння ў 108-м цэнтральным ваенным шпіталі, неўзабаве пасля свайго 96-га дня нараджэння. Пахаванне адбылося 10 красавіка з дзяржаўным памінальным рытуалам. Апоўдні таго ж дня яго труна была пахаваны на могілках Вінь Ханг, раён Ба Ві, горад Ханой.
Сям’я
Бацька, Нгуен Хуу Хоан, памёр у 1933 годзе, калі сыну было 12 гадоў.
Маці, Данг Тхі Кап, нарадзілася 12 мая 1882 года, памерла 22 красавіка 1982 года ва ўзросце 100 гадоў. Так як яе муж рана памёр, яна адна выгадавала 7 дзяцей (5 хлопчыкаў, 2 дзяўчынкі). Усе пяцёра сыноў далучыліся да рэвалюцыйнага руху. Акрамя пятага сына, генерал-лейтэнанта Донг Шы Нгуена, шостым сынам з’яўляліся генерал-маёр Нгуен Ху Ань, былы намеснік дырэктара, сакратар партыйнага камітэта Акадэміі лагістыкі, дырэктар дэпартамента замежных спраў Міністэрства нацыянальнай эканомікі. Акрамя таго, унук Нгуен Хуу Куонг (сын трэцяга сына Нгуен Ху Луонга) стаў камандуючым 4-й ваеннай акругі і дэпутатам 11-га Нацыянальнага сходу.
Донг Шы Нгуен быў жанаты на Нгуен Тхі Нгок Лан. У шлюбе нарадзіліся чатыры сына і дзве дачкі.
Беразіно
Беразіно́  — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Бярэзінскага раёна, прыстань на р. Бярэзіна. За 101 км ад Мінска, на аўтадарозе Мінск—Магілёў. Насельніцтва 11 698 чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1501 годзе як мястэчка. Пасля адміністрацыйнай рэформы 1560-х гадоў у Менскім павеце Вялікага княства Літоўскага, называлася Ніжнім Беразіном, належала Сапегам; з 1671 года ім валодалі Тышкевічы, Патоцкія. З 1668 года меў прывілей на штотыднёвы торг і штогадовы кірмаш. У Паўночную вайну (1700—1721) каля Беразіна 16—17 ліпеня 1708 года цераз раку Бярэзіна перапраўляўся са сваімі войскамі шведскі кароль Карл XII.
З 1793 года мястэчка Ігуменскага павета. У 1905 годзе адбыліся выступленні працоўных.
З 17 ліпеня 1924 — цэнтр раёна ў Барысаўскай акрузе, 9 чэрвеня 1927 — цэнтр раёна ў Мінскай акрузе (да 23 ліпеня 1928), са студзеня 1938 — цэнтр раёна ў Магілёўскай вобласці. З 27 верасня 1938 года — гарадскі пасёлак, з 20 верасня 1944 — цэнтр раёна ў Мінскай вобласці.
З 25 снежня 1962 — раён скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў Чэрвеньскі раён, 6 студзеня 1965 — раён адноўлены. З 7 сакавіка 1968 Беразіно — горад раённага падпарадкавання.
Святое (возера, Віцебскі раён)
Святое — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, за 16 км на паўночны захад ад горада Віцебск, за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Заронава (на ўсход ад возера Княжно), у басейне ракі Шэвінка.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,23 км. Даўжыня берагавой лініі 1,05 км.
Ляжыць сярод марэнных узгоркаў вышынёй 5 м; з паўднёвага боку хмызняк, з паўночнага — сельгасугоддзі.
Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа
Міжнаро́дны камітэ́т Чырво́нага Кры́жа (International Committee of the Red Cross; ICRC, Comité international de la Croix-Rouge) — гуманітарная арганізацыя, якая дзейнічае ва ўсім свеце, зыходзячы з прынцыпу нейтральнасці і бесстароннасці. Яна абараняе і дапамагае пацярпелым ва ўзброеных канфліктах і ўнутраных беспарадках, з’яўляецца часткай Міжнароднага Руху Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца.
Арганізацыя была заснаваная ў 1863 годзе швейцарцам Анры Дзюнанам.
Штаб-кватэра знаходзіцца ў Жэневе.
Прадстаўніцтвы арганізацыі, дзе агулам працуе больш за 12 тысяч чалавек, знаходзяцца ў каля 80 краінах свету. У выпадках узброеных канфліктаў МКЧК каардынуе дзейнасць нацыянальных камітэтаў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца.
МКЧК быў тройчы узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй міру — у 1917, 1944 і 1963 гадах.
У наступны час Прэзідэнт МКЧК — доктар філасофіі Якаб Келенбергер.
МКЧК фінансуецца за кошт добраахвотных ахвяраванняў дзяржаў-удзельнікаў Жэнеўскіх канвенцый, нацыянальных камітэтаў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца, міждзяржаўных арганізацый, а таксама грамадскіх і прыватных структур.
Навасёлкаўскі сельсавет (Калінкавіцкі раён)
Навасё́лкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Навасёлкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Азарыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Азарыцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Мазырскім раёне БССР, з 12 лютага 1935 года ў Даманавіцкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Калінкавіцкага раёна. У 1966 годзе вёска Цідаў перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Азарыцкага пассавета. 21 кастрычніка 1968 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Капліцкага (вёскі Навасёлкі і Новыя Навасёлкі) і Казловіцкага (вёска Казловічы) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 населеныя пункты.
Барысаў
Бары́саў  — горад у Мінскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Барысаўскага раёна, на рацэ Бярэзіне. За 71 км на паўночны ўсход ад Мінска; чыгуначная станцыя на лініі Мінск — Орша, на аўтадарозе Мінск — Масква.
Назва
Наконт паходжання назвы Барысава няма поўнай згоды.
Згодна з найбольш вядомай версіяй, назва Барысава паходзіць ад імя Барыс («Барысаў горад»). У якасці «Барыса» найчасцей фігуруе полацкі князь Барыс Усяславіч. Гэтая версія грунтуецца на паведамленні ў расійскага гісторыка В. Тацішчава, які не падаў крыніцы, на якую ён абапіраецца (гэта ўвогуле ўласціва напісанай ім «Гісторыі Расійскай»). Згодна з Тацішчавым, Барысаў заснаваў князь Барыс Усяславіч у 1102 г., калі вяртаўся з паходу на яцвягаў. Аднак у вядомых летапісах Барысаў упершыню згадваецца толькі пад 1127 г. і 1128 г. (адпаведна, у Лаўрэнцьеўскім і Іпацьеўскім летапісах).
Існуе і іншая версія, упершыню агучаная археолагам М. Ткачовым. Ён звярнуў увагу на адну з картаў фламандскага картографа і географа Г. Меркатара, надрукаваную ў 1595 г. у кнізе «Атлас, альбо касмаграфічныя разважанні пра стварэнне сусвету і выяву створанага» (лац. Atlas sive Cosmographicae Meditationes de Fabrica Mundi et Fabricati Figura).
На карце, якая называецца «Літва» (Lithvania) і выяўляе Вялікае Княства Літоўскае, Барысаў (Borißow) паказаны размешчаным на левым беразе ракі Бярэзіны паміж вусцямі рэк Сха (Scha) і Барыса (Borißa). Згодна з М. Ткачовым, гэта сведчыць, што назва Барысава — не адыменная, а паходзіць ад назвы ракі Барыса.
Карта Меркатара — адзінае вядомае на сёння сведчанне пра гэты гідронім. Каля Старабарысава, у якім знаходзіцца старажытнае барысаўскае гарадзішча XII—XIII ст., сапраўды ў Бярэзіну адна за адной злева ўцякаюць дзве рэчкі, засведчаныя яшчэ на картах пачатку XX ст. Іх назваў не фіксуе (не адшукаў у пісаных крыніцах) і стваральнік найбольш поўнага рэестру рэк дняпроўскага басейна П. Маштакоў.
Калі рачная назва Барыса існавала, дык яна балцкага паходжання.
Балцкі гідранімічны пашыральнік -is- у гідронімах тыпу Dubysà, Lavysà, у тапоніме Kilbisai. Адпачатная балцкая форма мусіла быць тыпу Barysà.
Корань Bar- у літоўскіх рачных назвах Barys, Bar-upė, якія лічацца вельмі старажытнымі. Той жа корань, з пашыральнікам -t-, і ў літоўскіх гідронімах тыпу Bartuva, у назве прускай ракі *Barta (ад яе мела пайсці назва зямлі прускага народу бартаў), у якіх аснову Bar-t- звязваюць з індаеўрапейскім *bher- «булькатаць; імкліва рухацца».
Тыпалагічна пара Borißa : Borißow можа быць параўнаная з парай Арэса : Aressow (назву ракі Арэса параўноўваюць з гэтым прускім тапонімам, у іх супольны корань Ar-, ад *er- / *or- «рухацца»).
Назва *Барыса́ значыць «Хуткаплынная (рака)», а сувязь з іменем Барыс гісторыку Тацішчаву найімаверней падалася на падставе сугучча.
Герб і сцяг
Сцяг: прамавугольнае палотнішча з адносінамі шырыні і даўжыні як 1:2, якое складаецца з трох гарызантальных палос: чырвонай, у адну чвэрць шырыні, белай (сярэбранай), у дзве чвэрці і зялёнай, у адну чвэрць; пасярэдзіне вонкавага боку — выява Святога Пятра з ключамі ў руцэ.
Галоўнай фігурай герба з’яўляецца Пётр, святы і апостал, рыбак, кіраўнік дванадцаці апосталаў і адзін з найбліжэйшых сябраў Ісуса. У хрысціянскім мастацтве Пятра часта адлюстроўвалі з двума ключамі ад Раю, якія ён атрымаў ад Хрыста.
Сучасны герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 23 мая 2000 г. № 41.
Сучасны герб адрозніваецца ад гістарычнага. Так, на гістарычным гербе брама адчыненая, на сучасным брама ў Рай зачыненая.
Мааізм
Мааізм ці ідэі Маа Цзэдуна  — плынь ў камуністычным руху, якая ўзнікла ў рамках марксізму-ленінізму і звязана з імем Маа Цзэдуна. Лічыўся афіцыйнай ідэалогіяй Камуністычнай партыі Кітая да 1976 г., нароўні з «тэорыяй Дэн Сяапіна» і «ідэяй аб трох прадстаўніцтвах» Цзян Цзэміня складае аснову ідэалогіі Кампартыі Кітая па цяперашні час.
Барысаў
Гісторыя
Паводле археалагічных даследаванняў, узнік на пачатку XII ст., паводле В. Тацішчава заснаваны ў 1102 годзе полацкім князем Барысам Усяславічам. Таксама ёсць неверагодныя звесткі пра заснаванне ў 1032 годзе вялікім князем кіеўскім Яраславам Уладзіміравічам. Гарадзішча старажытнага Барысава размяшчалася (паводле Г. Штыхава) на левым беразе ракі Бярэзіны. Упершыню згадваецца ў Лаўрэнцеўскім летапісе пад 1127 годам.
Мааізм
У 1960-я—1970-я гады мааізм карыстаўся значнай папулярнасцю сярод левай інтэлігенцыі на Захадзе. Шматлікія камуністычныя партыі Еўропы і Лацінскай Амерыкі ўслед за савецка-кітайскім канфліктам раскалоліся на групы, арыентаваныя на СССР, і т.з. «антырэвізіянісцкія» групы, арыентаваныя на Кітай і Албанію (у сваю чаргу, «антырэвізіяністы» перажылі некалькі расколаў пасля смерці Лінь Бяа, а затым Маа Цзэдуна, арышту Цзян Цын і апублікавання албанскім лідарам Энверам Ходжай крытыкі Маа). Мааізм страціў папулярнасць на Захадзе, пасля таго, як былі даведзены да ведама публікі шматлікія факты зверстваў і злачынстваў часоў Культурнай рэвалюцыі.
У наш час мааісцкія рухі вельмі актыўныя ў шматлікіх краінах Азіі і Лацінскай Амерыкі. На Філіпінах і ў Індыі мааісцкія паўстанцы вядуць узброеную барацьбу з урадам.
Барысаў
Гісторыя
У канцы XIV ст. Барысаў разам з навакольнай воласцю падпарадкоўваўся непасрэдна вялікаму князю Вітаўту. Апошні ў 1396 годзе выдаў «борысовцам» адмысловы прывілей, у якім вызначаў парадак прыёмкі і ўліку мядовай даніны.
Горад моцна пацярпеў у выніку вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 ( Аблога Барысава).
З 1793 г. у складзе Расійскай імперыі, з 1795 г. цэнтр павета. У 1796 г. атрымаў новы герб (стары герб пад расійскім арлом). У той жа час горад быў прададзены Радзівіламі Клецкай ардынацыі расійскаму скарбу. Рэзідэнцыя Радзівілаў была перанесена ў раён вёскі Барысаў Стары (зараз вёска Старабарысаў), дзе была пабудаваная мыза Радзівілаў. Пасля паўстання 1863 года Радзівіл прадаў усе свае землі на Барысаўшчыне расійскаму скарбу. Пазней землі выкупіў дзядзька цара Мікалая.
У вайну 1812 года (26—29 лістапада) каля Барысава ў баях каля вёсак Студзёнка і Вялікае Стахава Вялікае войска Напалеона ў час яго пераправы цераз раку Бярэзіну панесла вялікія страты.
Падчас паўстання 1863 года студэнтам з Барысава Антонам Трусавым быў узначалены партызанскі атрад, які ваяваў на Ігуменшчыне. У гонар Трусава ў Барысаве названа вуліца.
У 1885—1895 гг. дзейнічала Барысаўская фабрыка драўляных шавецкіх шпілек і капылоў. У 1905 г. заснаваны Барысаўскі шкло-хрустальны купецкі завод. У 1914—1916 гг. дзейнічала Барысаўская жаночая настаўніцкая семінарыя.
У маі 1917 года пачаў дзейнасць Барысаўскі Савет рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў. З 28 лютага 1918 года Барысаў знаходзіўся пад германскай акупацыяй. Пасля сыхода з горада бальшавікі ўзарвалі секцыю чыгуначнага маста праз Бярэзіну. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Актыўны супраціў немцам аказвалі партызанскія аддзелы БНР, створаныя эсэрамі. Узначальвалі іх беларусы з Барысаўшчыны Юрка Моніч і Лукаш Сяменік. 2 снежня 1918 года горад занялі савецкія войскі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б)Б горад у складзе БССР, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны 10 жніўня 1919 года Барысаў знаходзіўся пад акупацыяй Польскай Рэспублікі. Пад ціскам бальшавікоў польскія войскі пакінулі левабярэжны Барысаў і замацаваліся на правым беразе Бярэзіны. 25 мая 1920 года бальшавікі захапілі правабярэжны Барысаў.
З 31 ліпеня 1920 года горад у складзе БССР. З 1924 года цэнтр Барысаўскага раёна, у 1924—1927 гадах — Барысаўскай акругі. 7 красавіка 1932 года ў Барысаве пачаўся галодны бунт, выкліканы савецкай сельскагаспадарчай палітыкай. У выніку, 9 красавіка хлеб быў завезены, і 10 красавіка выступы сціхлі. На працягу красавіка 1932 года сваіх пасад былі пазбаўлены — старшыня Барысаўскага ЦРК Розін, кіраўнікі Барысаўскай міліцыі Шквор і Лібман, начальнік ДПУ Барысаўскага раёна Прывольскі. Быў зняты з працы і сакратар Барысаўскага РК КП(б)Б Тамашэўскі. 3 мая 1933 года галодныя жанчыны і дзеці выйшлі на вуліцы горада і запатрабавалі ад тагачасных уладаў хлеба. Да іх далучыліся работнікі мясцовай запалкавай фабрыкі «Бярэзіна», якія абвясцілі страйк. Ноччу з 3 на 4 мая супрацоўнікі НКУС арыштавалі каля 1400 барысаўчан, што ўдзельнічалі ў бунце. 200 чалавек расстралялі ў мясцовасці «Батарэі». З 27 верасня 1938 года — горад абласнога падпарадкавання.
У Вялікую Айчынную вайну акупанты на тэрыторыі горада стварылі 6 лагераў смерці (у тым ліку на тэрыторыі 60-га палка сувязі (былыя кавалерыйскія кашары), зялёны гарадок (тэрыторыя 7-га інжынернага палка), тэрыторыя 740-й зенітна-ракетнай брыгады), дзе знішчылі больш за 33 тыс. чалавек. ( Абарона Барысава (1941))
3 ліпеня 1944 года 35-я гвардзейская танкавая брыгада, якой камандаваў Герой Савецкага Саюза Азі Асланаў, заняла Барысаў. Пры штурме горада вызначыліся танкісты з авангарда брыгады. Група з трох танкаў спрабавала захапіць аўтамабільны мост праз Бярэзіну. Адзін танк быў падбіты перад мастом, другі за мастом. Трэці танк Паўла Рака прарваўся ў горад і пасля боя быў спалены праціўнікам. Імёны экіпажаў двух іншых танкаў невядомыя і памяць іх, акрамя экіпажа Рака, якому доўгі час стаяў помнік у Барысаве, ніяк не ўшанавана.
У 2006 годзе адбылося аб’яднанне горада Барысава і Барысаўскага раёна ў адзіную адміністрацыйную структуру — Барысаўскі раён з адміністрацыйным цэнтрам у горадзе Барысаве.
Эканоміка
Прадпрыемствы лясной, дрэваапрацоўчай, машынабудаўнічай і металаапрацоўчай, харчовай, швейнай, хімічнай і хіміка-фармацэўтычнай прамысловасці, напрыклад Барысаўскі завод медыцынскіх прэпаратаў, «Барымак»; па вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і інш. Гасцініцы: «Бярэзіна», ААТ «БАТЭ», РУП «Барысаўскі завод агрэгатаў», «Экран», «Аўтагідраўзмацняльнік».
Грамадзянская архітэктура XXI стагоддзя
У 2010 годзе пачалося будаўніцтва новага мікрараёна на месцы былога вайсковага аўтапалігона (вул. Брылеўская). Мікрараён заселены.
У пачатку 2020 года пачалося будаўніцтва новага мікрараёна Лядзішча-2.
Abbath
Abbath (Абат) або Abbath Doom Occulta, сапраўднае імя Ольвэ Эйкему (Olve Eikemo; нарадзіўся 27 чэрвеня 1973) — нарвежскі музыкант, нязменны вакаліст і адзін з заснавальнікаў блэк-метал-гурта Immortal.
Быў адным з заснавальнікаў дэз-метал-гурта Old Funeral. У 1990 годзе пайшоў з Old Funeral і разам з Дэмоназам заснаваў Immortal. У 2006 годзе стварыў супер-гурт «I», у якім з’яўляецца вакалістам і гітарыстам.
Спасылкі
Афіцыйныя сайты:
Неафіцыйныя сайты:
Петэр Якаб Хорэманс
Петэр Якаб Хорэманс (Peter Jacob Horemans;,  — , ) — фламандскі жывапісец. Да 1724 года вучыўся ў свайго брата Яна Іозефа Хорэманса, у 1730 годзе зрабіўся прыдворным жывапісцам у Мюнхене, дзе ствараў карціны для княжацкіх замкаў.
Стралічава
Стралі́чава (, Стреличево) — аграгарадок у Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Стралічаўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 7 км у напрамку на поўдзень ад горада Хойнікі, за 110 км ад Гомеля, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі, за 2 км на ўсход ад аўтамабільнай дарогі.
Карона Каралеўства Польскага
Вёска ці не ўпершыню згадана ў падатковым рэестры Кіеўскай зямлі Каралеўства Польскага на 1581 год як слабада Стралічаў Астраглядаўскага маёнтка пана падкаморага кіеўскага Шчаснага Харлінскага. З яе чатырох дымоў асадных сялян выбіралася па 15 грошаў, з аднаго агародніка, у залежнасці ад акалічнасцяў, — па 4-6 грошаў падатку. Ад гэтага часу і да рэформеннага ўжо ў Расійскай імперыі перыяду Стралічаў належаў тым самым уладальнікам, што і Астраглядавічы з Хойнікамі, г. зн. пасля Харлінскіх — Мікалаю Абрамовічу (Абрагамовічу), Максіміліяну Бжазоўскаму, князям Шуйскім, сямейству Прозараў.
30 сакавіка 1590 года пан Ш. Харлінскі выступіў з пратэстам у Кіеўскім гродскім судзе супраць дзеянняў старосты чаркаскага князя Аляксандра Вішнявецкага і губернатара яго Брагінскага маёнтка Кірыяна Вайніловіча, за насланне падданых брагінскіх на сёлы Стралічаў і Дворышча, да ключа Астраглядавіцкага прыналежныя, збіццё і калечанне людзей, забранне коней і быдла, пашкоджанне камораў, учыненне розных гвалтаў. 18 сакавіка 1614 года ў тым жа судзе складзены дэкрэт па справе пана Мікалая Харлінскага да князя Адама Вішнявецкага за тое, што яго людзі падданых стралічаўскіх на дарозе dobrowolney схапілі, да Брагіна адвялі, звязнілі, а коней і рэчы затрымалі. 12 чэрвеня 1618 года Мікалай Харлінскі праз суд запатрабаваў ад брата Юрыя Харлінскага вяртання яго падданых з вёскі Стралічаў, збеглых да Бышава. Месяцам раней М. Харлінскі дамагаўся вяртання збеглых стралічаўцаў ад пана Мікалая Францкевіча Радзімінскага, уладальніка вёскі Масаны. 7 чэрвеня 1623 года датаваны судовы дэкрэт, у якім удава Гальшка Харлінская абвінавачвала паноў Станіслава, Юрыя і астатніх Харлінскіх, родзічаў мужа Мікалая, за гвалтоўны наезд на замак і вёску Астраглядавічы, мястэчка Новы Харленж (Хойнікі), вёскі Хойнікі, Стралічаў, Паселічы, Малішаў (яшчэ названыя 18 паселішчаў, акрамя «іншых вёсак і прыселкаў»).
У 1627 годзе пані Гальшка (Гелена) Харлінская склала тэстамент, паводле якога добра Астраглядавічы пераходзілі ў пасэсію да ваяводзіча смаленскага Мікалая Абрагамовіча, жанатага з яе дачкой Евай. Згодна з тарыфам падымнага падатку, у 1628 годзе пан М. Абрагамовіч з васьмі дымоў (×6 — каля 48 жыхароў) сяла Стралічава мусіў плаціць па тры злотыя.
Паводле люстрацыі падымнага падатку Оўруцкага павета Кіеўскага ваяводства 1683 года, з 30 дымоў сяла Стралічава Хойніцкай воласці князя Шуйскага выплачвалася 5 злотых; у другі раз — 5 злотых з 5 дымоў. У судовых актах, датаваных 22 днём лютага — 20 жніўня 1686 года і 20 снежня 1688 года маюцца звесткі пра тое, як пан Дамінік Абуховіч наслаў сваіх людзей і казакоў на вёскі Стралічаў, Руднае і Навасёлкі пана пісара берасцейскага Канстанціна Шуйскага; яны ж сялян тамтэйшых збілі, скалечылі, а быдла рознае да яго маёнтку Тульгавічы забралі. За рабункі і гвалт адказчык пан Д. Абуховіч мусіў заплаціць пацярпеламу пану К. Шуйскаму 18 900 польскіх злотых, чаго, аднак, не зрабіў. Быў асуджаны на вечную баніцыю, што і актыкавана ў Мазырскім гродскім судзе.
На 1698 год, як тое вынікае з інвентара маёнтка Хойнікі, перададзенага князем Дамінікам Шуйскім у кіраванне пана Зыгмунта Шукшты, у Стралічаве было 18 двароў, гаспадар аднаго з якіх памёр. Паводле рэвізіі 1716 года, налічвалася ўжо 38 гаспадарак, тры з іх былі вызваленыя ад асноўных павіннасцей (słoboda), таму выплачвалі хіба ачковае — грашовую даніну за валоданне пасекай. Згодна з інвентаром 1721 года, калі абцяжараны даўгамі маёнтак ад пасэсара Юзафата Парышэвіча, біскупа валоскага, перайшоў дзедзічнаму ўладальніку князю Мікалаю Шуйскаму, харунжычу берасцейскаму, у Стралічаве было 37 гаспадарак, якія, акрамя дзякла, плацілі чыншу 162 злотыя, ачковага 30 злотых, 22 з паловай грошы, паншчыну адпрацоўвалі ад Вялікадня (Wielkiej Nocy) да св. Міхайлы па тры дні, ад Міхайлы да Вялікадня па два дні, гвалты адбывалі, грэблі масцілі, з падводамі ездзілі. На той час у Стралічаве існаваў і фальварак, а сярод местачковых яўрэяў названы Лейба Стралічаўскі. Прозвішчы жыхароў — Баран, Курыленка, Сідарок, Фурс, Кісель, Міхедзенка, Дзянісенка,, Сцепаненка, Тарасюк (Тарасенка), , Стукачык, Мінчук, Гоман, Ігнаценка (Ігнатко), Мякен(ь)кі (Мяккі), Пінчук, Чэркас, Турчын, Табачны, Корзун.
Паводле тарыфа падымнага падатку Кіеўскага ваяводства 1734 года, Стралічаў у складзе Хойніцкай воласці належаў князю Ігнацыю Шуйскаму, харунжычу берасцейскаму. У 1748 годзе Стралічаў названы ў ліку паселішчаў, частка жыхароў якіх (шляхта) належала да рыма-каталіцкай Астраглядавіцкай парафіі Оўруцкага дэканату Кіеўскай дыяцэзіі. На 1754 год у Стралічаве налічвалася 57 двароў (прыкладна 342 жыхары), з якіх да Оўруцкага замка выплачвалася 8 злотых, 26 грошаў, на вайсковыя патрэбы павета і ваяводства 35 злотых і 14 грошаў.
Паводле перапісаў яўрэйскага насельніцтва 1765, 1778 і 1784 гадоў у сяле Стралічаў жылі адпаведна 10, 4 і 6 чалавек (głowy), плацельшчыкаў пагалоўшчыны, якія належалі да Хойніцкага кагала. Убыванне колькасці яўрэяў магло быць выклікана выбухам гайдамацка-сялянскай Каліеўшчыны 1768 года, адгалоскі якой дасягалі і гэтых мясцінаў.
20 жніўня 1776 года апекуны Людвікі Шуйскай, добраў Хойнікі і Астраглядавічы князі Шуйскія, старосты ніжынскія, абвінавачвалі ў Оўруцкім гродскім судзе пяцігорскага палкоўніка Міхала Ракіцкага, дзедзічнага ўладальніка Брагінскага маёнтка, і пасэсара вёскі Мокіш пана Міклашэвіча, у тым, што сяляне мокішскія пакасілі стралічаўскія сенажаці, вялікія шкоды ўчыніўшы. У 1777 годзе ў Стралічаве ўзведзены новы драўляны будынак Свята-Міхайлаўскай царквы. 12 верасня 1785 года ў Оўруцкім гродзе з’явілася скарга, пададзеная сужэнствам Каралем і Людвікай з князёў Шуйскіх Прозарамі на пана Аслоўскага, які па-хуліганску наехаў на сяло, людзей напалохаў ды разагнаў па палях.
Расійскай імперыя
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) Стралічаў апынуўся ў межах Чарнігаўскага намесніцтва (губерні), з 1796 года ў складзе адноўленага Рэчыцкага павета Маларасійскай, а з 29 жніўня 1797 года Мінскай губерні Расійскай імперыі. У «Камеральном описании… Речицкой округи», датаваным 29 студзеня 1796 года, Стралічаў названы сярод паселішчаў у складзе Хойніцкіх добраў Людвіка Прозара, якія раней былі перайшлі «в казну», але «по высочайшему повелению» вернутыя Луізе Прозаравай. Паводле рэвізіі 1795 года, эканомам у фальварку Стралічаў служыў па кантракту шляхціч Габрыель, сын Яна, Дамброўскі. Сяло мела 81 двор з 330 душамі мужчынскага і 304 жаночага пола прыгонных сялянаў. Яшчэ тут жылі вольныя людзі, «именуемые бояре или земяне.., платящие чинш», Васілеўскія, якіх усяго — 8 мужчын і 10 жанчын.
З 1808 года прыходскім святаром Міхайлаўскай царквы ў Стралічаве пачаў служыць Антоній Іванаў Гашкевіч, бацька будучага дыпламата і мовазнаўца Іосіфа. На 1811 год у гэтым сяле пані Людвікі Прозар налічваўся 81 двор з 240 душамі прыгонных «мужеска пола». 28 лютага 1812 года фальварак Стралічаў разам з сялом і ўсімі ўгоддзямі аддадзены ў трохгадовую арэнду за плату ў 2550 рублёў серабром штогод сужэнству Францішку і Людвіцы Каперніцкім.
У кастрычніку 1833 года стралічаўскі святар Антоній Гашкевіч і панамар Пётр Леановіч звярнуліся з «нижайшим прошением» да епіскапа Мінскага і Гродзенскага Яўгенія, «припадая к стопам… Преосвященства», абы прызначыў ім жалаванне. Хлебная ссыпка бо на іх утрыманне не паступала, з-за беднасці прыхаджанаў ўсе царкоўныя трэбы выконваліся без усялякага ўзнагароджання, царкоўная зямля без угнаенняў, якіх ніяк не здабыць, зусім не радзіла. А ў іх жа сем’і; у святара сыны яшчэ і вучыліся. Па смерці ад чахоткі ў жніўні 1836 года А. Гашкевіча прыход прыняў святар Якаў Мікалаеў Змаровіч, ажаніўшыся з дачкой нябожчыка Ганнай. Інвентар Хойніцкага маёнтку 1844 году засведчыў прыналежнасць фальварка і сяла Стралічаў пану Уладзіславу Прозару. У «Списках населённых мест Минской губернии по уездам, приходам, еврейским обществам со сведениями об их расположении и народонаселении [Дело]: 1857 г.» сказана, што 480 жыхароў Стралічава абодвух полаў былі прыхаджанамі Міхайлаўскай царквы.
Увесну 1905 года ў жыхароў Стралічава «возникли недоразумения» ў дачыненнях з адміністрацыяй аднайменнага маёнтку ганаровага грамадзяніна М. П. Аўраамава з прычыны таго, што сяляне пачалі свавольна выпасаць жывёлу на зямлі памешчыка, уважаючы яе сваёй. 23 мая, на загад мінскага губернатара, сюды прыбыла 13-я рота 316 пяхотнага Вышневалоцкага палка. 25 мая ўсе спробы арыштаваць зачыншчыкаў з ліку 300 бунтаўнікоў (амаль уся вёска), як і каманда жаўнерам «на изготовку» нібы для пачатку страляніны, скончыліся безвынікова. У наступныя дні, пасля пагаднення бакоў аб карыстанні пашамі, хваляванні супакоіліся. На 1909 год у сяле Стралічаў 162 двары, 1036 жыхароў, у аднайменным хутары 4 двары, 41 жыхар.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міра з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Стралічаў у складзе Хойніцкай воласці, аднак, апынуўся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Хойніцкая воласць увайшла ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі, аднак 16 студзеня разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі была далучана да РСФСР. Згодна з дакументам «Сведения о количестве учащихся школ Хойникской волости Речицкого уезда», на 8 снежня 1920 года і на 15 красавіка 1921 года ў Стралічаўскай школе першай ступені (г. зн. пачатковай) налічвалася адпаведна 65 і 125 вучняў.
Пасля скасавання Палескай вобласці 8 студзеня 1954 года Хойніцкі раён увайшоў у склад Гомельскай вобласці. Тады ў Стралічаве існавала сямігадовая школа.
Аза
Аза́ (Aza) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 7 км на поўнач ад Ігналіны, на аўтамабільнай дарозе. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
NGC 4269
NGC 4269 (іншыя абазначэнні — UGC 7372, MCG 1-32-5, ZWG 42.24, VCC 373, PGC 39719) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шарапава (Гагарынскі раён)
Шарапава (Шарапово) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ашкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Выжыўшыя (фільм, 1983)
«Выжыўшыя» (The Survivors) — амерыканская камедыя 1983 года. Рэжысёрам фільма стаў Майкл Рычы, а Робін Уільямс і Уолтэр Мэтау выканалі галоўныя ролі.
Свята-Успенская царква (Чарацянка)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Чарацянцы Гомельскага раёна. Знаходзіцца на паўднёвай ускраіне вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1865—68 гадах з цэглы на сродкі мясцовых жыхароў і дваран Магілёўскай губерні на месцы згарэлага драўлянага храма.
У 1930-я гады з купалоў храма былі скінуты крыжы. Падчас Другой сусветнай вайны будынак быў пашкоджаны стрэлам гарматы. Нягледзячы на гэта, царква заставалася дзеючай, хаця на працягу многіх гадоў не рамантавалася.
Прыход быў адноўлены ў 1992 годзе. 10 студзеня 2012 года будынак быў занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
З 2015 года храм знаходзіўся на рэстаўрацыі, а 15 снежня 2018 года архіепіскап Сцяфан асвяціў прастол царквы.
У 2020 годзе на святара царквы склалі пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні за правядзенне рэстаўрацыі храма, якому нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці, без узгаднення з Міністэрствам культуры. У ходзе рэстаўрацыі блакітныя купалы-цыбуліны замянілі на залатыя, фасад перафарбавалі ў жоўты, паставілі пластыкавыя вокны.
Па прычыне гэтага адбудзецца пасяджэнне, у ходзе якога спецыялісты паглядзяць, якія парушэнні былі дапушчаны, і калі ў выніку прызнаюць, што царкве трэба вярнуць яе першапачатковы выгляд, перарабляць купалы храм будзе за свой кошт.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Мае традыцыйную 4-часткавую крыжова-купальную кампазіцыю з 3-яруснай 4-граннай званіцай на фасадзе прамавугольнай апсіды з тыльнага боку. Сяродкрыжжа завершана 8-гранным светлавым барабанам пад цыбулепадобным купалам. Сцены расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі з броўкамі, дэкарыраваны рэльефнымі крыжамі, круглымі разеткамі, крапаванымі панэлямі вуглавымі лапаткамі, аркатурнымі фрызамі.
Нікіфар I
Нікі́фар І (Νικηφόρος Α΄; ? — ) — візантыйскі імператар (802—811).
Быў скарбнікам пры двары імператрыцы Ірыны. Пасля яе звяржэння абвешчаны імператарам. Для ўмацавання фінансавага становішча дзяржавы ўвёў новыя падаткі, у т.л. з царкоўнай маёмасці. Умацаваў флот, развіваў гандаль шляхам прадастаўлення купцам дзяржаўнай пазыкі. Задушыў паўстанне славян у г. Патры (Пелапанес) і пачаў іх хрысціянізацыю. З 802 ваяваў з арабскім халіфам Харунам-ар-Рашыдам, у 804 пацярпеў паражэнне ў Фрыгіі, у 807 падпісаў зневажальны для Візантыі мір. Забіты ў час вайны 809—811 з Балгарыяй.
Елыховычы
Елыховычы (Єлихо́вичі) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Стральцы (Мастоўскі раён)
Стральцы́ (, Стрельцы) — аграгарадок у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 30 кіламетраў на паўночны захад ад горада Масты, за 37 кіламетраў ад Гродна, за 20 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Скідзель.
Да 26 лютага 2013 года Стральцы ўваходзілі ў склад Глядавіцкага сельсавета.
Ілінойскі вугальны басейн
Ілінойскі вугальны басейн размешчаны ў ЗША, у штаце Ілінойс і часткова ў штатах Індыяна і Кентукі.
Гісторыя
Прамысловая здабыча падземным спосабам ажыццяўляецца з 1875 года, кар'ерамі - з 1928 года.
Характарыстыка
Плошча - 122 тыс.км². Запасы вуглю ацэньваюцца ў 365 млрд. тон, 20 пластоў. Магутнасць 0,6-2,6 м. Каля 18 млрд. тон прыдатныя для адкрытай распрацоўкі. Вугаленоснасць звязана з адкладамі каменнавугальнага перыяду. Распрацоўваюцца 9 пластоў магутнасцю 0,6-2,6 м; 85-90% здабычы даюць пласты № 6 (Херын) і № 5 (Харысбург). Утрыманне серы да 10%, больш за 85% дакладных запасаў вуглю басейна ўтрымліваюць больш за 3% серы. Змест попелу 6-14%, цеплыня згарання 25,5-34,7 МДж/кг. Сярэдняя глыбіня распрацоўкі ~ 140 м.
Рэана
Рэана (Reano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1602 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 239 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 10090. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Жэніў
Жэніў (Женів) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Шылава (Гагарынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Абугалей
Абу́галей (Abugaliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Рымшэная. Насельніцтва 10 чал. (2001 г.).