cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лінь Хуэінь
Сям’я
У 1932 годзе адбылася наступная неспадзяванка: калі Сычэн з’явіўся з чарговай палявой паездкі, жонка паведаміла, што адчувае пачуцці да і запала ў дэпрэсію. Па сцвярджэнні В. Фэрбэнк, сам Цзінь, які ніколі не быў жанаты, завязваў адносіны толькі з еўрапейскімі жанчынамі. Пасля бяссоннай ночы Лян Сычэн заявіў, што не можа сілком утрымліваць яе, аднак і Цзінь Юэлінь сказаў Хуэйінь, што Сычэн шчыра любіць яе і ён не жадае іх растання. З тых часоў адносіны сталі давернымі настолькі, што да арбітражу Цзіня сталі звяртацца, калі Хуэйінь сварылася не толькі з мужам, але і з маці. 4 жніўня 1932 года нарадзіўся сын —, названы ў гонар Лі Цзе. Па словах В. Фэрбэнк, нараджэнне сына святкавалася ўсімі членамі клана: хоць Лянь і Лін былі вестэрнізаваны, але нараджэнне спадчынніка ў кітайскай традыцыі гарантавала нябедную старасць яго бацькоў. У гэты перыяд Лінь Хуэйінь сышлася з сям’ёй маладых амерыканскіх кітаязнаўцаў — і Вільмай Фэрбэнк, якія абгрунтаваліся ў Пекіне для вывучэння імператарскіх архіваў. З Вільмай Хуэйінь сустракалася ці ледзь не штодня, магла размаўляць па-англійску, параўноўваць розныя вобразы жыцця і дзяліцца перажываннямі. Па суботах Лян Сычэн з жонкай прымалі наведвальнікаў, пераважна з ліку сяброў-інтэлектуалаў; уласна, гэта і быў знакаміты ў Пекіне «Салон мадам». В. Фэрбэнк адзначала, што «паэт у душы Хуэйінь» часта бунтаваў супраць прозы жыцця. Лінь Хуэйінь не любіла займацца хатнімі справамі, пры гэтым яна павінна была ўнікаць у дзеянні маці і слуг і даваць указанні; гэты час яна лічыла «страчаным». Па словах Вільмы, сын у літаральным сэнсе «прывязаў Хуэйінь да дома», у якім жылі 10 чалавек. Самая буйная сварка паміж мужам і жонкай адбылася ў 1936 годзе, калі Сычэн сабраў рэчы і з’ехаў у Шанхай; але потым Хуэйінь знайшла сілы з ім прымірыцца. Пазней Лян Сычэн так апісваў іх адносіны: Хуэінь асаблівы чалавек, яе таленты рознабаковыя, і быць яе мужам нялёгка. У прасталюдзінаў Сярэдняй дзяржавы існуе прымаўка: «Сачыніцельства дабро для сябе, жонка дабро для ўсіх». Але што тычыцца мяне, жонка дабро для мяне, складальніцтва — дабро для жонкі. Я не адмаўляю, што з Хуэінь было часам цяжка, таму што ў яе быў вельмі жывы розум, і каб жыць з ёй, трэба было адпавядаць, а то я рызыкаваў не паспець за ёю.
Праца
Пасля японскай акупацыі Маньчжурыі Лян Сычэн і Лінь Хуэйінь вымушаныя былі шукаць новае месца працы. Ім стала прыватнае «», якое павінна было захоўваць класічную спадчыну. Яно было заснавана  — буйным саноўнікам ранейшай дынастыі, які быў энтузіястам кітайскай архітэктуры і азелянення Пекіна. Лян Сычэн заняў у таварыстве пасаду начальніка даследчага аддзела. Галоўнай задачай стала распрацоўка тэорыі стадыяльнасці развіцця кітайскага дойлідства і формаў яго эвалюцыі; Лян Сычэн, у адрозненне ад супрацоўнікаў Чжу Ціцяня, атрымаў сучасную адукацыю і меў вопыт практыкуючага архітэктара. Так пачаўся новы этап прафесійнай дзейнасці Сычэна і Хуэйінь — гісторыкаў архітэктуры. У 1932 годзе, дзякуючы даследаванням сваіх японскіх калег, Лян Сычэн усвядоміў, што ў кітайскай глыбінцы павінны былі захавацца вельмі старажытныя традыцыйныя помнікі, што дазволіць стварыць, па яго ж ўласным выразе, «граматыку» кітайскага дойлідства, асновы якога — платформы з утрамбаванага грунту і драўляная стойкава-бэлечная канструкцыя, якая заставалася нязменнай не менш за 3000 гадоў. Адной з найвялікшых задач было выяўленне захаванага драўлянага збудавання часоў дынастыі Тан; нягледзячы на вельмі малую верагоднасць такога адкрыцця, менавіта Лінь Хуэйінь здолела яго здзейсніць. Чжу Ціцянь не разумеў неабходнасці палявых даследаванняў, паколькі быў па адукацыі і складу розуму кітайскім кніжнікам старога тыпу, і лічыў, што працы са старажытнымі тэкстамі будзе дастаткова. Аднак нават у ваколіцах Пекіна ўдавалася зрабіць выдатныя адкрыцці. Падчас першай паездкі 1932 года Лян Сычэн выявіў храм, пабудаваны ў 984 годзе. Ён лічыў, што архітэктура яго вельмі нагадвае ўзоры з Дуньхуана. У тым жа годзе Таварыства і Лян Сычэн з яго хунаньскім калегам Лю Дунчжэнам атрымалі заказ на рэстаўрацыю павільёна ў Забароненым горадзе, які калісьці прызначаўся для размяшчэння грандыёзнага рукапіснага збору «». Пасля 1933 года ў большасці пошукавых экспедыцый Лян Сычэн і Лінь Хуэйінь працавалі разам, у тым ліку калі выявілі ў Хубэі храм 971 года. Асабліва цікавыя знаходкі адбыліся восенню 1933 года ў Датуне, дзе былі знойдзены будыйскія храмы дынастыі. Хуэйінь адправілася ў гэты ж час у Юньган, разлічваючы сфатаграфаваць і замаляваць фрэскі і статуі. У 1934 годзе Лінь Хуэйінь апублікавала мноства вершаў і празаічных твораў, а таксама напісала прадмову да «Асноў цінскай архітэктуры» свайго мужа. Усяго яны вывучылі больш за дзве тысячы больш чым у 200 паветах Кітая.
У выніку цяжкіх экспедыцый, у 1935 годзе ў Лінь Хуэйінь адбылося абвастрэнне туберкулёзу, прычым лекары настойвалі на заключэнне яе ў гіпсавы гарсэт і на захаванне нерухомасці, па меншай меры, на працягу трох гадоў. Яна пагадзілася на шасцімесячны курс лячэння, і заставалася ў сябе дома, куды пасялілі спецыяльна навучаную сядзелку. Перыядычна яна выязджала для лячэння марскім паветрам у ; такі лад жыцця спрыяў літаратурнай дзейнасці. Да 1937 Лінь Хуэйінь апублікавала больш за 60 вершаў, шэсць навэл, эсэ, крытычных артыкулаў і раман «Дзевяноста дзевяць градусаў». У выніку яе нават запрасілі чытаць курс англійскай літаратуры ў жаночым каледжы ў Бэйпіне і яна ўваходзіла ў рэдкалегію літаратурнага аддзела газеты «Дагунбаа». Лячэнне прынесла істотны вынік, аднак у сям’і выліўся новы крызіс: у дом Лянаў прыехаў малодшы брат Хуэйінь — Лінь Хэн (ад другога шлюбу яе бацькі), з намерам паступаць у Цінхуа. Супраць яго выступіла Хэ Сюэюань, якая ніколі не магла дараваць Лінь Чанміню наложніцы і нараджэння чатырох сыноў, і Лінь Хуэйінь апісвала абстаноўку ў доме як «апраметнае пекла». Збольшага з-за гэтага, а збольшага з-за збіцця паліцыяй падчас акцый 1935 года за ўсталяванне адзінага антыяпонскага фронту (Лянь Сычэн з цяжкасцю вызваліў яго), Лін Хэн паступіў у Акадэмію ваенна-паветраных сіл. Паступіўшая ў той жа дзень сястра Сычэна Лян Сюй (яе маці была Ван Гуйцюань) зрабілася актывістам Камуністычнай партыі. Каб хоць неяк развеяцца, у лістападзе — снежні, напярэдадні непазбежнага, як тады здавалася, захопу Пекіна японцамі, Лінь Хуэйінь і В.Фэрбэнк займаліся перакладамі прац Лян Сычэна на англійскую мову, пакавалі архівы архітэктурнага таварыства і вучыліся верхавой яздзе. Тым не менш у маі 1936 года Лян Сычэн і Лінь Хуэйінь паспелі здзейсніць экспедыцыю ў Лунмэнь, Кайфэн і Лаян, а ў пачатку 1937 года — абмяралі Малую пагаду дзікіх гусей ў Сіяне і рыхтавалі праект яе рэстаўрацыі.
Вайна (1937—1945)
Улетку 1937 года муж і жонка Лян — Лінь знаходзіліся ў экспедыцыі ў гарах, дзе Хуэйінь цалкам выпадкова выявіла надпіс, які дазволіў датаваць пабудову будыйскага храма  — адзінага захаванага збудавання дынастыі Тан. Калі яны выбраліся да цывілізацыі 12 ліпеня, аказалася, што ўжо пяць дзён ідзе вайна з Японіяй. Яны паспелі вярнуцца ў Пекін, але 29 ліпеня ён быў акупаваны японцамі. Фэрбэнк паведаміла, што Лян Сычэну прапанавалі застацца і ўзначаліць Таварыства япона-кітайскай дружбы, фактычна, — перайсці на бок акупантаў, мабыць, на той падставе, што ён нарадзіўся і правёў дзяцінства ў Токіа. 5 верасня сямейства Лянаў па вадзе дабралася з Цяньцзіня ў, і адтуль праз Цзінань эвакуіравалася ў Чанша; аднак у кастрычніку хунаньскую сталіцу сталі бамбіць. 24 лістапада сілы СПА прапусцілі японскую армаду, і ў выніку нават не было абвесткі; у той дзень бомба разарвалася прама каля дома, у якім сям’я здымала тры пакоі. Мяркуючы па лісце В. Фэрбэнк, у доме знаходзіліся ўсе, уключаючы Хэ Сюэюань. У іх была дамоўленасць з калегамі, што калі ўдасца вырвацца на поўдзень, яны адновяць сталічныя вышэйшыя навучальныя ўстановы. Было вырашана рухацца ў Юньнань, але ў Хуэйінь адбылося сур’ёзнае абвастрэнне, аднак жанчына — знаўца кітайскай медыцыны, якая апынулася побач, здолела за два тыдні падняць яе на ногі травалячэннем.
Толькі ў студзені 1938 года сям’я Лянаў дасягнула Куньміна, дзе ўдалося размясціцца ў доме былога гарадскога галавы па адрасе: завулак Суйху, № 9. Паступова прыбывалі калегі, якія прынялі рашэнне ствараць аб’яднаны Паўднёва-Заходні ўніверсітэт. Аднак жыццё было цяжкім: мясцовае насельніцтва варожа ставілася да бежанцаў, грошы канчаліся, а з перспектывамі працы ўсё было незразумела. Лян Сычэн спрабаваў зарабляць, робячы праекты дамоў для мясцовых спекулянтаў і злачынных аўтарытэтаў (адзіным выключэннем быў студэнцкі інтэрнат), і ў выніку апынуўся захварэў на наймацнейшы  — ускладненне яго ранейшых траўмаў; спазмы не адпускалі яго на працягу паўгода. Тым не менш, неўзабаве ў Куньмін прыбыла ўся група Архітэктурнага таварыства, з’явіліся грошы, і Лян з Лін здолелі нават пабудаваць уласны дом, размешчаны на ўскраіне горада. У Цзінь Юэліня была ў гэтым доме асобная кватэра пад самым дахам. Неўзабаве таварыства ўвайшло ў склад Інстытута гісторыі і філалогіі, і ў выніку Міністэрства адукацыі выдала загад аб яго эвакуацыі ў  — горад на Янцзы ў 200 мілях ад Чунцына. Эвакуацыя завяршылася ў лістападзе 1940 года на адкрытых грузавіках, і працягвалася два тыдні. Лінь Хуэйінь адразу злегла; яе стан пагаршаўся тым, што Лян Сычэну прыйшлося з’ехаць у Чунцын і Чэнду на заробкі, а неўзабаве прыйшлі весткі, што 14 сакавіка 1941 года яе брат Лінь Хэн загінуў у паветраным баі з японцамі.
У 1942 годзе Дзяржкамітэт па перакладах замовіў Лян Сычэну «Агульную гісторыю архітэктуры Кітая», у працу над якой актыўна ўключылася і прыкаваная да ложка Лінь Хуэйінь. Ёй давялося перачытаць усе «», каб атрымаць з іх звесткі аб старажытных і сярэднявечных кітайскіх пабудовах. Яе асабліва зацікавілі рэльефы эпохі Хань, пра якія яна мела некаторае ўяўленне з экспедыцый 1930-х гадоў. 4 лістапада 1942 года Лінь Хуэйінь наведалі Фэрбэнкі, якія знаходзіліся ў Кітаі ў складзе амерыканскай ваеннай місіі. У наступным, 1943 годзе, да Сычэна і Хуэйінь дабраўся, які працаваў тады брытанскім аташэ. Праца і зносіны дазвалялі адцягнуць увагу ад цяжкага тылавога побыту і недахопу ўсяго самага неабходнага. Тым не менш, Лян Сычэн зарабляў дастаткова, каб можна было нешта адкладаць, не марнуючы ўсіх сродкаў на ежу; аднак хвароба Хуэйінь прагрэсавала — адкрылася крывахарканне. Псіхалагічная абстаноўка ў сям’і зноў была цяжкай: нанятая служанкай сялянка была бесталковай і псавала рэчы, а Хэ Сюэюань была неспакойная і пастаянна сварылася з Хуэйінь. У адным з лістоў Лінь паведамляла, што «шыццё разарваных пры мыцці прасцінаў, — вось што з’яўляецца сапраўдным прадпрыемствам, а не архітэктурныя распрацоўкі дынастый Сун, Ляа і Цзінь».
Пасля заканчэння вайны Фэрбэнкі змаглі перавезці Лінь Хуэйінь ў Чунцын. У лістападзе 1945 года быў праведзены медычны кансіліум з удзелам, які прызнаў становішча Лінь безнадзейным. Туберкулёз перайшоў у другасную фазу і пашкодзіў ныркі; лекары прагназавалі не больш за пяць гадоў жыцця. Вяртанне яе ў Лунцюань павінна было толькі наблізіць канец, таму ў студзені 1946 года было вырашана перавезці Хуэйінь ў Куньмін паветраным шляхам, гэта было яе першае падарожжа на самалёце. Зрэшты, юньнаньскае высакагор’е таксама не было асабліва карысным для яе здароўя.
Апошнія гады жыцця (1947—1955)
У канцы ліпеня 1947 года ўзнікла магчымасць вярнуць выкладчыкаў Паўднёва-Заходняга ўніверсітэта ў Пекін. Лян Сычэну прапанавалі ўзначаліць кафедру архітэктуры ў Цынхуа, а на 1948 год запланавалі камандзіроўку ў ЗША: для вывучэння прагрэсу ў архітэктуры за час вайны і для ўдзелу ў праектаванні Будынку ААН. Прынстанскі і Ельскі ўніверсітэт таксама запрашалі яго з курсамі лекцый. Пасля вяртання ў паўночную сталіцу Лінь Хуэйінь змясцілі ў цэнтральную бальніцу і зрабілі нефрэктамію: меркавалася, што выдаленне аднаго ачага інфекцыі дазволіць некалькі разгрузіць арганізм; лёгкія таксама былі моцна паражаны, і яна ўвесь час адчувала ўдушша. Пасля аперацыі працягваліся рэцыдывы ліхаманкі, спатрэбілася пераліванне крыві. Добрыя вынікі дало прымяненне стрэптаміцыну, дастаўленага амерыканскімі вайскоўцамі, але аднаўленне заняло ўсю зіму 1947—1948 гадоў.
Стан здароўя Лінь Хуэйінь заставаўся стабільна цяжкім: выходзіла з дому толькі ў выключных выпадках; амаль не магла ёсць, спала 4-5 гадзін у суткі і толькі прымаючы снатворнае. Аднак ёй давялося ўзяцца за выратаванне традыцыйнага рамяства да візіту культурных дзеячаў СССР і дэлегатаў вялікай. У Пекінскім раёне Лаацянь удалося знайсці двух вопытных рамеснікаў, а ў Цынхуа была створана праектная група; Лінь Хуэйінь разнастаіла выгляд вырабаў і арнаментаў, запазычваючы іх з твораў мастацтва розных перыядаў гісторыі Кітая. Асаблівую групу вырабаў склалі выкананыя ў так званым «дуньхуанскім стылі», якія выклікалі захапленне Галіны Уланавай.
У 1951 Лінь Хуэйінь прыцягнулі да распрацоўкі выгляду, ёй даручылі распрацаваць дызайн рэльефаў стэлы, гірлянд і вянкоў. Яна ўжо не магла ўставаць з ложка, таму чарцёжную дошку паставілі прама ў спальні; да яе таксама прыставілі выпускніка архітэктурнага факультэта Цынхуа для дапамогі. Лінь настойвала на выкарыстанні матываў эпохі Тан, стыль якой адначасова з’яўляецца манументальным, простым і вытанчаным. Гэтая праца заняла каля двух месяцаў; у гірляндах было вырашана выкарыстоўваць матывы трох нацыянальных кветак Кітая — півоні, лотасу і хрызантэмы, якія сімвалізуюць высакароднасць, чысціню і цвёрдасць. Намаганні, выдаткаваныя на аднаўленне рамяства эмаляў і праектаванне помніка народным героям, канчаткова падарвалі сілы Лінь Хуэйінь. Яна з цяжкасцю перажыла халодную зіму 1953 года — любая прастуда магла апынуцца фатальнай. Яна выстаяла і гэтым разам: у чэрвені 1954 года яе абралі ў Пекінскі гарадскі сход народных прадстаўнікоў, сесія якога адкрылася 10 жніўня; у кастрычніку таго ж года ўвайшла ў склад адроджанага архітэктурнага таварыства — у якасці ганаровага дырэктара. Да канца года яе стан стаў настолькі цяжкім, што Лінь Хуэйінь перавезлі ў. Разам з ёй апынуўся і Лян Сычэн, які падвяргаўся ў гэты перыяд жорсткай крытыцы як «рэакцыянер», у дадатак, ён таксама заразіўся туберкулёзам. Пра гэта Лінь Хуэйінь не паведамлялі. Да канца сакавіка тэмпература ўжо не спадала, хворая знаходзілася ў паўзабыцці. 31 сакавіка яна папрасіла паклікаць Лян Сычэна, але медыкі не дазволілі ёй гэтага. У 6:20 раніцы 1 красавіка 1955 года Лінь Хуэйінь памерла на 51-м годзе жыцця. Некралог быў апублікаваны на наступны дзень у газеце «», ён быў падпісаны, і іншымі. Гэтыя ж асобы ўвайшлі ў склад Камітэта па пахаванні. У радавым храме сямейства Лянаў была праведзена памінальная служба, а цела пахавалі ў зямлі на, у паўночна-заходняй яго частцы. Простае надмагілле, створанае Лян Сычэнам, імітуе малюнак рэльефаў з помніка народным героям, надпіс абвяшчае " «Магіла архітэктара Лінь Хуэйінь» (建筑师林徽因之墓). Пасля скону ў 1972 годзе Лян Сычэн быў крэміраваны, а урна з яго прахам была супакоена побач з пахаваннем яго жонкі. Маці Лінь Хуэйінь перажыла нават свайго зяця Лян Сычэна, застаўшыся на апецы яго ўдавы Лінь Чжу.
Культурны фон
Тайваньская і амерыканская даследчыца разглядала літаратурную спадчыну Лінь Хуэйінь у кантэксце ўсёй літаратурнай рэвалюцыі, распачатай «». З пункту гледжання прасоўвання, не ставіў праблему вызвалення жанчын, што ілюструецца пазіцыяй Лу Сіня, які разглядаў традыцыйную культуру як увасабленне жаночага пачатку, а сучасную заходнюю — мужчынскага. Такім чынам, мадэрнізацыя разглядалася як «культурнае амаладжэнне», падчас якога жанчыны будуць далучаныя да перадавой заходняй культуры. Іншымі словамі, праблема прыгнёту жанчын разглядалася як частка агульнай праблемы нацыянальнага прыгнёту, якая павінна была аўтаматычна знікнуць пасля стварэння новага Кітая. Палітычныя і эстэтычныя дыскусіі прадстаўнікоў «» з «» гэтага перыяду часцяком аперавалі даоскай тэрміналогіяй, паколькі гэта вучэнне трактавала чалавечы ідэал як, і працэс мадэрнізацыі часцяком разглядаўся як прышчэпка кітайскай «» да «ваяўнічай » Захаду. У палітычным вымярэнні «рух 4 мая» раскалоў кітайскае грамадства па лініі «універсалізм-лакальнасць», гэта значыць прадстаўнікі «сталічнага» лагера адстойвалі каштоўнасці кітайскай нацыянальнай культуры перад агульнасусветным глабалізмам. Лінь Хуэйінь лічылася прадстаўніцай сталічнай школы, якая адстойвала традыцыйныя каштоўнасці як складовую частку сучаснасці.
Творчасць Лінь Хуэйінь разглядаецца звычайна ў кантэксце дзейнасці «», найбуйнейшымі прадстаўнікамі якога былі Сюй Чжымо і Вэнь Ідо. Для яе станаўлення як самастойнай паэтэсы і пісьменніцы, што валодае тонкім эстэтычным пачуццём, велізарную ролю адыграла шматгадовае знаходжанне ў Англіі і ЗША, якое дакладна пазначыла межы «кітайскага» ў яе свядомасці. У біяграфіі Лінь Шань асабліва адзначана, што пра мінулае сваёй краіны Лінь Хуэйінь пачала задумвацца, калі ў калекцыі ўніверсітэцкага музея ў Філадэльфіі ўбачыла двух паліваных керамічных коней з грабніцы эпохі Тан, і ўпершыню адкрыла для сябе «Кітай, які мы страцілі». Падобны вопыт перажылі амаль усе яе калегі па руху цзінпай, у тым ліку Лян Сычэн. Шы Шумэй называла гэта «абуджэннем уласнага „Я“ ва ўмовах падвойнага адчужэння», а Вільма Фэрбэнк параўноўвала сужэнцаў Ляна і Лін — «з парай », маючы на ўвазе тое, што кітайская і амерыканская культура не былі для іх ні той, што сама сабою разумеецца, ні безумоўна прыманай.
Проза
Magnum opus Лінь Хуэйінь звычайна лічыцца яе раман «Дзевяноста дзевяць градусаў», апублікаваны ў першым нумары часопіса «Сюэвэнь» за 1934 год, для якога яна намалявала ілюстрацыю на вокладцы. лічыў гэты тэкст першым прадстаўніком кітайскага «жаночага», як у Вірджыніі Вульф, маючы на ўвазе і дзвюхмоўнасць аўтара. Раман падзелены на 9 раздзелаў, у якія змешчаны 14 эпізодаў, што здаюцца не звязанымі адзін з адным; сюжэт нелінейны. Апавядальніку вядомыя ўсе сюжэтныя вузлы, але чытачу набор сцэн здаецца абраным наўздагад. Дзеянне ахоплівае адзін гарачы дзень у Пекіне, главы пазначаныя градусамі Фарэнгейта і  — паказаннямі барометра. Персанажы не знаёмыя адзін з адным і не перасякаюцца па ходзе дзеяння рамана; адзіны злучальны іх матыў — спякота і смага. Шы Шумэй лічыла, што Лінь у пэўным сэнсе выкарыстоўвала мову нямога кінематографа, але без закадравага каментара або тлумачальных тытраў. Апісанне рухаў жанчыны, якая едзе на ровары, нагадвае. Не звязаны з папярэднім і наступным эпізод, у якім пара ў кафэ есць марозіва, «працуе як кінакамера, што дазваляе стварыць жаданую атмасферу і фон дзеяння». У трэцяй главе адбываецца бойка паміж двума персанажамі (Ван Канам і Ян Санам), у пятай чале адна з гераінь мімаходам бачыць, як паліцыянты вядуць ва ўчастак двух дужых хлопцаў; у восьмай главе аб гэтай бойцы паведамляецца ў раздзеле навін мясцовай газеты. Гэты прыём — спадарожнай, мімалётнай згадкі — выкарыстоўваецца не аднойчы. Некаторыя крытыкі лічылі, што гэта ўсяго толькі стыль традыцыйнага кітайскага апавядання, дзе падзеі не ўвязаныя ў загадзя прадуманы сюжэт, утвараючы сеткавыя перапляценні ў сілу збегу абставінаў, а не прычыннасці. Такая пабудова была тыпова для цынскіх раманаў; сапраўды гэтак жа вядучымі дзеючымі асобамі ў Лінь Хуэйінь з’яўляюцца навукоўцы. Зрэшты, ужо вядучы літаратурны крытык у 1935 годзе заявіў, што раман «праўдзіва сучасны» не толькі па структуры і тэхніцы пісьма, але і па глыбокай укаранёнасці ў кітайскай традыцыі.
Самастойныя праекты
На думку, уплыў Лінь Хуэйінь на архітэктурную творчасць яе мужа сістэматычна ігнаруецца даследчыкамі. Яе сын Лян Цунцзе катэгарычна сцвярджаў, што пераважная большасць праектаў, якія прыпісваюцца Лян Сычэну, на самай справе былі створаны Хуэйінь. Агульным месцам у гістарыяграфіі стала прадстаўленне тандэму «Лян-Лінь» як адзінага архітэктара, дзейнасць якога прывяла да «пераадкрыцця» будаўнічай спадчыны Кітая і сур’ёзнага прагрэсу ў архітэктурным дызайне ў гэтай краіне. Праграма навучання, якую Лян і Лінь прайшлі ў Пенсільванскім універсітэце, была заснавана на курсе парыжскай, і назаўжды сфармавала іх эстэтычнае крэда: «Вывучаць усе стылі, каб выкарыстоўваць іх для нацыянальных патрэб».
Першай самастойнай замовай маладых архітэктараў быў праект кампуса ў Шэньяне, да распрацоўкі якога яны прыцягнулі сваіх калег, што таксама атрымалі адукацыю ў ЗША. Заснаваная імі фірма «Liang, Chen, Tong and Cai Partnership Co.» (імя Лінь Хуэйінь не згадвалася) атрымала таксама падрад на распрацоўку чарцяжоў універсітэцкіх гарадкоў у і. Універсітэцкі корпус знішчаны ў выніку японскіх бамбардзіровак у верасні-кастрычніку 1932 года. Мяркуючы па захаваных дакументах і фатаграфіях (у тым ліку аэрафотаздымцы), універсітэцкі гарадок быў пабудаваны як традыцыйны кітайскі горад-крэпасць прамавугольнай формы, арыентаваны па восі поўнач — поўдзень. Уваходныя вароты былі аформлены па ўзоры рымскіх трыўмфальных арак, і вялі да двухпавярховага цэнтральнага корпуса. Яшчэ ў перыяд працы ў Шэньяне, Лінь Хуэйінь і Лян Сычэн выпрацавалі ўласнае стаўленне да кітайскага дойлідства: базавыя для яго стоечна-бэлечныя канструкцыі гістарычна з’яўляліся драўлянымі, але, падобна антычнай архітэктуры, яны дапускаюць пераход да каменнага і жалезабетоннага будаўніцтва. Эталонам канструктыўнай мэтазгоднасці і эстэтыкі з’яўляюцца помнікі эпохі Тан. У Пекіне ў 1932 годзе Лян і Лінь правялі рэканструкцыю будынка шаўкаторгавай фірмы «Жэньлі», спраектаваўшы для яго трохпавярховы фасад і зноўку аформілі гандлёвыя залы. Упершыню ў Пекінскай архітэктуры яны ўжылі панарамныя вокны з ліставым шкленнем, аднак захаваўшы звыклыя элементы кітайскага ордара з васьмікутнымі калонамі, фрызам і галовамі драконаў, якія спалучаюцца са стылем ар-дэко. У гандлёвых залах былі захаваны драўляныя калоны, якімі замаскіравалі жалезабетонныя апорныя бэлькі; пры гэтым інтэр’ер мог мяняцца з перастаноўкай шырмаў, што было адкрытым рухам традыцыі. Дзвярныя праёмы былі забяспечаныя традыцыйнымі размаляванымі перамычкамі; усе дэталі архітэктурных упрыгажэнняў былі ярка размаляваныя ў стылі дынастыі Сун. Вядома, што аздабленнем інтэр’ераў кіравала менавіта Лінь Хуэйінь.
Канадскі спецыяліст па гісторыі архітэктуры Гаральд Кальман сцвярджаў, што важнай ідэалагемай дзейнасці Ляна і Лінь было захаванне формулы, прапанаванай яшчэ ў XIX стагоддзі:  — баланс паміж кітайскай «асновай» і заходнім «прыкладным дзеяннем». Ужо ў 1934 годзе, праектуючы будынак геалагічнага факультэта і жаночага інтэрната Пекінскага ўніверсітэта, Лян і Лін рашуча адмовіліся ад традыцыі на карысць мадэрнізму, відавочна улічваючы напрацоўкі Ле Карбюзье і Гропіуса. Тут відавочна выявіліся ўсе характэрныя рысы інтэрнацыянальнай мадэрнісцкай архітэктуры, блізкай «Баўгаўзу»: ўспрыманне будынка як суцэльнага аб’ёму, адсутнасць сіметрыі і мінімалісцкае мастацкае афармленне. Пазней і Лян Сычэн і Лінь Хуэйінь лічылі, што гэты стыль павінен быць перароблены пад патрэбы кітайцаў. У выніку, калі Лян Сычэну прапанавалі пабудаваць новы будынак, ён выканаў яго ў сунска-цзіньскім стылі, злучыўшы формы традыцыйнай кітайскай архітэктуры з сучаснымі жалезабетоннымі канструкцыямі. Лінь Хуэйінь лічыла яго не менш сучасным, чым карпусы Пекінскага ўніверсітэта, бо яно ўвасабляла кітайскі дух, арэчаўлённы пры дапамозе заходніх інавацый. У адным са сваіх артыкулаў яна пісала, што выкарыстанне сучасных матэрыялаў не павінна змяніць глыбінных асноў кітайскага дойлідства. У сілу гістарычных прычын, будынак Нанкінскага музея аказаўся апошнім будынкам, пабудаваным па ўласным праекце пары Ляна і Лінь.
Традыцыя і мадэрн
У дысертацыі Ван Міньіна не праводзіцца адрозненняў паміж укладам Лян Сычэна і Лінь Хуэйінь пры стварэнні з гісторыі кітайскай архітэктуры сур’ёзнай навуковай дысцыпліны. Пры гэтым паказваецца, што многія артыкулы, якія выйшлі за подпісам Сычэна «неслі сляды натхнення Лінь» і атрыбутаваць індывідуальныя ідэі не заўсёды ўяўляецца магчымым. Згодна з Ван Міньінам, метад даследавання Ляна-Лінь уключаў тры асноўныя кампаненты: прыняцце заходняга акадэмічнага пісьма, распрацоўка стадыйнай перыядызацыі па ўзоры еўрапейскай, выкарыстанне марфалагічнага метаду стылявой датыроўкі. Перыядызацыю і падставы для марфалагічнага параўнальнага метаду трэба было распрацаваць у ходзе палявых даследаванняў на першасных крыніцах, то ёсць сапраўдных пабудовах з іх канструктыўнымі і мастацкімі асаблівасцямі. Яны былі атрыманы ў ходзе 22 экспедыцый на тэрыторыі правінцый Хэбэй, Шаньсі, Чжэцзян, Шаньдун, Хэнань, Цзянсу, Шэньсі, Хунань, Ляанін, Юньнань і Сычуань. Само па сабе прымяненне эмпірычнага метаду не было рэвалюцыйным для Кітая: яго ўжо з поспехам выкарыстаў японскі архітэктар і гісторык у «Гісторыі кітайскай архітэктуры» (支那建築史) 1925 года, напісанай на аснове сучаснага навуковага метаду.
Асноўныя намаганні Ляна і Лінь былі накіраваны на вывучэнне палацава-храмавага дойлідства, формы і канструкцыі якога, як вынікала з палявых даследаванняў і пісьмовых крыніц, бесперапынна эвалюцыянавалі, па меншай меры, з эпохі (VIII—V стагоддзі да н.э.). Прынамсі, на працягу 1000 апошніх гадоў, кожная імператарская дынастыя выпускала афіцыйныя прадпісанні па будаўніцтве, якім найбольш дакладна вынікалі на поўначы краіны, блізу Цэнтра палітычнай улады. У заяўцы на паступленне ў аспірантуру Гарвардскага ўніверсітэта (тэмай была абраная эвалюцыя кітайскага палацавага дойлідства) Лян Сычэн яшчэ ў 1927 годзе сфармуляваў сваё крэда, якога паслядоўна прытрымліваўся ўсё жыццё: калі для заходняй архітэктуры характэрная глыбокая рэвалюцыйная змена стыляў (антычны, раманскі, гатычны, і т. д.), то кітайская традыцыя эвалюцыянавала, не перарываючыся. Напісаць дысертацыю так і не ўдалося з-за адсутнасці ў ЗША неабходных крыніц. У артыкуле 1934 года найважнейшай марфалагічнай прыкметай былі пазначаныя разнавіднасці доу-гунаў — злучальных элементаў даху і апорных слупоў. Лян Сычэн праводзіў паралелі паміж традыцыйнай стоечно-бэлечнай модульнай сістэмай кітайскага дойлідства і жалезабетоннымі канструкцыямі сучаснага мадэрнізму, падкрэсліваючы першапачатковую прагрэсіўнасць кітайскага стылю, які дазваляе свабоднае абыходжанне з ўнутранымі прасторамі, не абмежаванымі апорнымі сценамі.
Праблема перыядызацыі
У «Ілюстраванай гісторыі кітайскай архітэктуры», як мінімум адна глава ў якой была цалкам напісана Лінь Хуэйінь, была прапанавана траістая перыядызацыя кітайскай драўлянай архітэктуры ад Тан да Цын:
Гэты падзел цалкам адпавядаў перыядызацыі, прапанаванай у артыкулах Ляна і Лінь у 1930-я гады. У вялікай гісторыі кітайскага дойлідства архітэктурных перыядаў было выдзелена 7 і яны суадносіліся з дынастыямі кітайскай палітычнай гісторыі.
Памяць
Папулярызацыі асобы Лінь Хуэйінь спрыяў тэлесерыял 2000 года «», прысвечаны, пераважна, Сюй Чжымо. Назва адсылала да аднаго з лірычных вершаў Лінь Хуэйінь, адрасатам якога з’яўляўся Сюй. Ролю Хуэйінь выканала. Дакладнасць адлюстраваных падзей і характараў падвяргалася крытыцы з боку сына Лінь Хуэйінь. 11 мая 2017 года ў Пекіне адбылася прэм’ера оперы «Лінь Хуэйінь», замоўленай кітайскім нацыянальным оперным тэатрам кампазітару. У вялікіх партыях — сапрана Чэнь Сяадо (Лінь) і барытон Гаа Пэн (Лян Сычэн). Лібрэтысты імкнуліся паказаць гістарычную рэальнасць, наколькі гэта магчыма ў оперным спектаклі. Вялікім поспехам карыстаецца камерная опера «Развітанне з Кембрыджам», выбудаваная ў рэчышчы сучасных плыняў у кітайскай музыцы і драматургіі. Лібрэта яе (аўтар — рэжысёр і драматург Чэнь Юй) пабудавана ад асобы Цзінь Юэліня, які прыйшоў на магілу Лінь Хуэйинь, і уваскрашае ў памяці яе жыццё. Арыі напісаны на вядомыя вершы самой Лінь Хуэйінь і Сюй Чжымо.
Дом у Пекінскім хутуне, у якім у 1931—1937 гадах жылі Лян Сычэн і Лінь Хуэйінь, пачынаючы з 2002 года апынуўся пад пагрозай зносу — на яго месцы планавалася ўзвядзенне гандлёвага цэнтра. У 2010 годзе было абвешчана, што дом унесены ў спіс ахоўных аб’ектаў культурнай спадчыны і ў ім будзе ўладкаваны музей. У 2011 годзе будынак быў незаконна знесены, нягледзячы на свой статус. Абвешчаная рэканструкцыя да 2020 года так і не была даведзена да канца і працягваюцца разбіральніцтвы.
Сезон 2020 ФК БАТЭ
У 2020 годзе футбольны клуб БАТЭ з Барысава прымаў удзел у чатырох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Пакінулі клуб
1 Падаўжэнне арэнды 2 Раней — у «Баранавічах» у арэндзе 3 Раней — у «Белшыне» ў арэндзе 4 У арэнду, раней — у «Спадарожніку» ў арэндзе 5 У арэнду 6 У арэнду, раней — у «Смаргоні» ў арэндзе
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды
Джозеф Чэмберлен
Джозеф Чэ́мберлен (8.7.1836, Лондан — 2.7.1914) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Вялікабрытаніі.
Біяграфічныя весткі
Вучыўся ў каледжы Лонданскага ўніверсітэта (1850—52). Фабрыкант. У 1873—76 мэр г. Бірмінгем. 3 1876 дэпутат парламента ад Ліберальнай партыі. У 1880—85 і 1886 міністр ва ўрадах У. Ю. Гладстана. У 1886 выступіў супраць законапраекта аб наданні Ірландыі аўтаноміі і з групай прыхільнікаў (ліберал-юніяністаў) выйшаў з Ліберальнай партыі, а пазней з’яднаўся з кансерватарамі. У 1895—1903 міністр калоній. Адзін з ініцыятараў Англа-бурскай вайны (1899—1902).
Анхель
А́нхель (Salto Ángel) - самы высокі ў свеце вадаспад, агульная вышыня 979 метраў, вышыня бесперапыннага падзення 807 метраў. Утвораны ракой Kerepacupai Meru, якая ўпадае ў Чурун, які ўпадае ў Караа, якая ўпадае ў Карані, якая ўпадае ў Арынока. Названы ў гонар лётчыка Джэймса Эйнджэла (Angel), які пераляцеў праз вадаспад у 1933 годзе.
Ахнель падае са стромага схілу Аўян-Тэпуі — сталовай гары на Гвіянскім пласкагор'і, у нацыянальным парку Канайма, што ў штаце Балівар, Венесуэла. Ніжэй за свае рэкордныя 979 метраў вадаспад працягваецца 400-метровай серыяй парогаў па стромкіх схілах і восыпах.
Ёсць меркаванне, што першым з еўрапейцаў вадаспад пабачыў сэр Уолтэр Рэйлі падчас пошукаў Эльдарада ў 1594 годзе — тады ён апісаў нешта падобнае да тэпуі, але навукоўцы лічаць гэтую версію геаграфічнай фантазіяй. Хутчэй за ўсё, сухапутным першаадкрывальнікам вадаспада стаў іспанскі падарожнік Фелікс Кардона (1927). Па яго наводцы ў 1933 годзе над вадаспадам праляцеў амерыканскі лётчык Джымі Эйнджэл, які праводзіў здымку раёна ў пошуках руд. У 1937 годзе Эйнджэл ажыццявіў пасадку самалёта на вяршыні тэпуі, але апарат няўдала прызямліўся на забалочалую паверхню, і Джымі з трыма спадарожнікамі быў вымушаны спускацца з тэпуі пехатою. Шлях да цывілізацыі заняў 11 дзён і менавіта праз гэтую неардынарную сітуацыю СМІ ахрысцілі цуда прыроды ў гонар Джымі. Самалёт Эйнджэла заставаўся на вяршыні 33 гады, пасля быў эвакуяваны верталётам, адноўлены, і цяпер яго можна пабачыць ля ўвахода ў будынак аэрапорта горада С'юдад-Балівар — сталіцы штата. У 1960 прах лётчыка (1899 — 1956) быў развеяны над вадаспадам.
20 снежня 2009 прэзідэнт Венесуэлы Уга Чавес пераназваў (толькі ў сябе ў краіне) вадаспад Анхель, і цяпер ён называецца Керэпакупай-Меру (Kerepakupai merú). Аднак гэта не значыць, што на картах свету вадаспад будзе перайменаваны.
Сёння вадаспад Анхель з'яўляецца турыстычнай славутасцю, хоць шлях да яго няпросты. З С'юдад-Балівара паветраны транспарт дастаўляе турыстаў на базу Канайма, ад якой да вадаспада трэба дабірацца водным шляхам. Кіруюць транспартам мясцовыя індзейцы-пемона. Паколькі ў сухі сезон рэкі на пласкагор'і несуднаходныя, Анхель адчынены для турыстаў толькі ў час дажджоў — з чэрвеня па снежань. Да таго ж і сам вадаспад у гэты час больш відовішчны.
Кенесоў
Кенесоў (Kennesaw) — горад у штаце Джорджыя, ЗША, размешчаны на поўнач ад Атланты (фактычна з'яўляецца яе прадмесцем).
Горад з'яўляецца цэнтрам акругі Коб.
Вядомы з моманту свайго заснавання ў 1830-х гадах як Біг Шэнці, у 1887 годзе горад атрымаў сваю сучасную назву ад гары Кенесоў (частка Апалачаў).
У горадзе размяшчаецца адзін з кампусаў Кенесоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Ваколіцы горада былі месцам адной з бітв Грамадзянскай вайны ў ЗША, вядомай як "Бітва пры гары Кенесоў", у якой саюзныя сілы генерала Шэрмана нанеслі ўдар па арміі Канфедэрацыі.
Балдышы
Назву Балдышы́ маюць:
Слонікі
Сло́нікі, таксама Даўганосікі (Curculionidae) — найбуйнейшае сямейства жукоў, якое налічвае больш за 70 тысяч відаў, з якіх большасць засяляе трапічныя вобласці Зямлі; ў Беларусі сустракаюцца 395 відаў (напрыклад, ).
Крэмнэ
Крэмнэ (Кре́мне) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Стырлінг Мос
Сэр Стырлінг Крофард Мос, OBE (Sir Stirling Craufurd Moss,, Лондан — , там жа) — брытанскі аўтагоншчык, з 1951 па 1962 год пілот Формулы-1, пераможца Targa Florio (1955), прызёр «24 гадзін Ле-Мана». У рамках чэмпіянатаў свету Формулы-1 лічыцца самым няўдачлівым пілотам ў гісторыі: ён часта змагаўся за чэмпіёнскі тытул, але пераможцам сусветнага першынства так і не стаў (з 1955 па 1958 станавіўся другім, з 1959 па 1961 станавіўся трэцім прызёрам ў агульным заліку). Ён атрымаў 16 перамог за рулём Mercedes, Maserati, Vanwall, Cooper і Lotus ў рамках этапаў чэмпіянату свету Ф1 і 19 перамог у пазазаліковых Гран-пры Ф1.
NGC 2044
NGC 2044 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC165) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Трабы)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Трабы Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Заснавана каля 1680 годзе, пабудавана ў 1784 годзе з дрэва, перабудавана на мяжы 19 — 20 ст.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Да чатырохсценнага зруба царквы далучана пяцігранная апсіда з нізкімі бакавымі рызніцамі. Двухсхільны дах трохвугольнымі застрэшкамі пераходзіць у вальмавы над апсідай; на галоўным фасадзе і над апсідай завершаны гранёнымі барабанамі з цыбулепадобнымі галоўкамі. Франтон галоўнага фасада па вуглах завершаны дэкаратыўнымі вежачкамі з гранёнымі галоўкамі. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі ў прамавугольных ліштвах.
Інтэр’ер
У агульнай прасторы малітоўнай залы перагародкай вылучаны прытвор, на якім размешчаны хоры. Інтэр’ер царквы аформлены ў пачатку 20 ст. Разны іканастас выкананы з пакрытага лакам маронага дубу ў 2 ярусы, расчлянёны калонамі з разным арнаментальным дэкорам. Абраз 18 ст. «Узнясенне».
Спіс аб’ектаў PGC (1802001—1803000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1802001—1803000)
Мос
Мос — прозвішча.
Оскар Давыдавіч Строк
О́скар Строк (,, Віцебская губерня — , , ЛССР) — яўрэйскі , якога сучаснікі называлі «каралём еўрапейскага танга».
Біяграфія
Бацька Строка Давыд родам з мястэчка пад Віцебскам, у Дзвінску пасяліўся пасля таго, як адслужыў у царскім войску музыкантам. Падчас службы Давыд засвоіў флейту, кларнет, трубу і габой. Па вяртанні з войска працягнуў займацца музыкай, разам са сваёй капэлай граў на вяселлях па ўсёй Віцебшчыне. Оскар стаў восьмым дзіцем. Родны брат Леў стаў вядомы як амерыканскі гастралюючы скрыпач Леа Строкаў. Старэйшы брат Аўсей абраў прафесію імпрэсарыо. Цікаўнасць да музыкі Оскар Строк праявіў у 6 гадоў. Бацька прывозіў яму з Віцебска зборнікі фартэпіянных эцюдаў. У 10-гадовым узросце Строк напісаў свой першы салонны раманс і паступіў у Пецярбургскую кансерваторыю, але дыплом не атрымаў.
Падчас вучобы ў Пецярбургу Строк працаваў тапёрам і рэпэтытарам, адкрыў уласнае нотнае выдавецтва. Па завяршэнні Грамадзянскай вайны сям’я Строкаў пасялілася ў Рызе. Строк уладкаваўся піяністам у рэстарацыю. Пісаў рамансы і навамодныя танцы — факстроты і ўанстэпы. Акампанаваў рускім спявачкам, калі тыя прыяжджалі ў Латвію з гастролямі, Антаніне Няжданавай і Надзеі Плявіцкай. У Рызе з’явілася новае нотнае выдавецтва «О. Д. Строк». Яно выдавала ноты і прэсу. Свой першы часопіс Оскар Строк назваў «Новая нива» для рускамоўных чытачоў Латвіі і Францыі. Граў у рэстарацыі «Альгамбра» пры гатэлі «Франкфурт-на-Майне» акадэмічны рэпэртуар, у рэстарацыях «Ота Шварц» і «Факстрот-дзіле» выконваў уласныя факстроты.
Пераломны момант у кампазітарскім лёсе Оскара Строка адбыўся ў канцы 1920-х гадоў, калі ў Рыгу з Берліна прыехаў аркестр Марэка Вэбера. Оскар паспрабаваў звярнуцца да танга. Прэм’ера танга «Чёрные глаза» ў выкананні аркестра Вэбера адбылася ў Эдынбурскім летнім тэатры. Першы запіс будучага шлягеру на кружэлку ажыццявіўся ў Берліне ў кастрычніку 1929 года з вакалам Марэкса Беларусава. У 1930 годзе з’явіўся аўтарскі «Адказ на „Чорныя вочы“». На першых савецкіх выданнях гэтай песні этыкетку аздабляў надпіс «джаз с пением». Галоўным выканаўцам міжваенных твораў Строка стаў Пётр Лешчанка. Менавіта дзякуючы Строку, Лешчанка перакваліфікаваўся з танцора ў спевака.
Творчасць
Напачатку 1930-х гадоў Строк пачаў ладзіць у Рызе сямейныя вечары-кабарэ ў залі Яўрэйскага клуба, выступаў з уласнымі джаз- і танга-капэламі. Арганізаваў прыватную «Бібліятэку О. Д. Строк», новае выдавецтва «Казанова» і кафэ-дансынг «Барбэрына». Апошяя ўстанова праз некалькі месяцаў прагарэла, крэдыторы падалі на Строка ў суд. У выніку музыкант 6 тыдняў адседзеў у турме, пакуль яго не выпусцілі пад заклад.
На запрашэнне брата Аўсея, які за мяжой здабыў поспех як імпрэсарыо, у 1935 годзе Оскар Строк прыехаў да Токіа параходам з Неапалю, а пасля вяртаўся ў Рыгу цягніком праз СССР. Усё падарожжа заняла першую палову года, у пары з кабарэтавым акцёрам Віктарам Хенкіным Строк выступіў у розных гарадах Кітая, Японіі, у Сінгапуры і на Ямайцы. Танга Строка на той момант гучалі ў версіях дзясяткаў аркестраў, на розных мовах і на тысячах пласцінак.
У канцы 1930-х гадоў браты Гоф, уладальнікі банку ў Рызе, прапанавалі Оскару Строку скласці оперу «Маісей» паводле лібрэта аднаго з братоў. Строк паспеў скласці «Арыю Маці», далейшую працу над операй прыпыніла Другая сусветная вайна. У Польшчы творы Строка сярод іншых выконваў «Chór Dana».
Паводле падлікаў даследчыка Яніса Кудыньша ў творчым даробку Строка 350 твораў, танга складаюць каля 40 з іх. Запіс голаса Строка зроблены на яго 80-гадовым юбілеі, выдадзены на грампласцінцы. Некаторыя гераіні песень мелі канкрэтных прататыпак: з іх «Чорныя вочы», ці танга «Блакітныя вочы».
Галубова
Назву Галубо́ва маюць:
Полацкае ваяводства
Полацкае ваяводства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вялікага Княства Літоўскага, якая існавала ў 1504—1793 гадах. Адміністрацыйны цэнтр — горад Полацк.
Гісторыя
Заснавана ў 1504 годзе на аснове Полацкай зямлі.
Інфлянцкая вайна, а потым вайна 1654—1667 гадоў спустошылі ваяводства. Сойм 1661 года характарызаваў стан ваяводства як «цалкам спустошаны маскоўскім непрыяцелем», колькасць дымоў скарацілася на 70 %.
Ліквідавана ў 1793 годзе паводле рашэння Гарадзенскага сойма. Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе правабярэжная частка ваяводства адышла да Расійскай імперыі і як Полацкая правінцыя ўвайшла ў склад Пскоўскай губерні. Левабярэжная частка засталася ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. Цэнтрам Полацкага ваяводства быў Лепель, з 1776 года — Ушачы, з 1791 года — Чашнікі. У 1793 годзе, паводле другога падзела Рэчы Паспалітай, астатняя частка Полацкага ваяводства далучана да Расійскай імперыі, было ўтворана Полацкае намесніцтва.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Падзелу на паветы ў Полацкім ваяводстве не было.
У склад Полацкага ваяводства ўваходзіла тры староствы (дзяржаўныя воласці): а таксама прыватныя маёнткі.
Найбуйнейшыя гарады і мястэчкі: Асвея, Бешанковічы, Ула, Ушачы, Глыбокае, Дзісна, Дрыса, Друя і Лепель.
Іншыя звесткі
Герб ваяводства — «Пагоня» ў белым полі. Харугва — белага або ружовага колеру.
Да 1654 года — 185 632 жыхароў.
Арцішэўская
Арцішэўская — прозвішча.
Копцеўшчына
Назву Ко́пцеўшчына маюць:
Лэаніўка (Корасценскі раён)
Лэаніўка (Леоні́вка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
ZombiU
Гульнявы працэс
Смерць персанажа ў гульне не пацягне за сабой канец гульні. Ён працягне выжываць і прасоўвацца па сюжэце, але ўжо ў ролі іншага персанажа (паліцэйскага, пілота, даяркі, настаўніка). Калі персанаж гіне ад зубоў зомбі, то ён становіцца адным з зомбі і вядзе жыццё хадзячага трупа ўжо без удзелу гульца. Пасля смерці чарговага персанажа змесціва кішэняў ці заплечніка не з’явіцца ў новага выжылага. Каб вярнуць аптэчку, банку энергетычнага напою ці драбавік з патронамі, прыйдзецца прабегчыся да месца гібелі.
NGC 2045
NGC 2045 (іншае абазначэнне — SAO 94827) — зорка ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вячаслаў Мікалаевіч Бяспалаў
Біяграфія
Скончыў у 1967 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі Б. Ф. Кузьмін,  Ашчэпкаў). У 1967—1970 гадах працаваў у праектным інстытуце «Новасібграмадзянпраект»; у 1970—2008 гадах галоўны архітэктар праектаў, галоўны архітэктар майстэрні ў інстытуце «Гомельграмадзянпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражывае ў Гомелі.
Творчасць
Асноўныя працы: інтэрнат трэста «Жылбуд-2» у Новасібірску (1974); жылы дом на рагу вуліц Кожара-Савецкай (1975); спартыўны комплекс «Дынама» (1973—1980); фізкультурна-аздараўленчы камбінат па вул. Артылерыйскай у г. Гомелі (I чарга будаўніцтва − 1982), інтэрнат абласных парткурсаў (1980—1982); інтэрнат гасцінічнага тыпу на 600 месцаў па вул. Багданава (2008); гасцініца «Кастрычніцкая» па вул. Ланге ў г. Гомелі (1980); жылыя дамы па вул. Пляханава (1981); аэравакзал (1985), гасцініца «Турыст» (1986), медгарадок у раёне «Асаўцы» г. Гомеля ў т.л. — Чыгуначная бальніца на 400 коек; анкалагічны дыспансер на 240 коек; кардыялагічны дыспансер на 240 коек; бальніца «Хімзавода» на 240 коек (1995); забудова бальнічнага комплексу ў Навабеліцы (Гомель) у складзе: 3-я гарадская бальніца на 800 коек; медінстытут на 2 500 студэнтаў; шпіталь інвалідаў ВАв; пасёлак для сірот-інвалідаў; (1973; 1993, у сааўтарстве з С. Малышавым, В. І. Ціхавай); медыцынскі цэнтр (спецдыспансер) на 480 коек (2003, у сааўтарстве з Яназам Кобэ, В. Сухоцкай; 17-павярховыя вышынныя маналітныя дамы; добраўпарадкаванне і рэканструкцыя завода «Гомельбудматэрыялы» ў г. Гомелі (1990-95) аўтар; рэканструкцыя рэстарана «Анастасія» ў жылым раёне «Валатава» г. Гомеля (2001, сааўтар У. П. Талочка).
Узнагароды
Перамогі ў рэспубліканскіх, усесаюзных конкурсах: «Лаўрэат прэміі савецкіх прафсаюзаў» — гасцініца «Турыст» у г. Гомелі (жнівень 1988); Гран-пры Нацыянальнага фестывалю архітэктуры. Праектаванне і рэалізацыя будынка «Медыцынскага цэнтра (спецдыспансер)» у г. Гомелі, 2003 (арх. Я. Кобэ, В. Бяспалаў, В. Сухоцкая).
IC 4641
IC 4641 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кейт Мос
Кэтрын (Кейт) Эн Мос (Katherine «Kate» Ann Moss; нар., Кройдан, Вялікабрытанія) — брытанская супермадэль і актрыса. Вядомая як адна з самых высокааплатных мадэляў 1990-х і 2000-х гадоў.
У 2007 годзе часопіс Time назваў яе адной з «100 самых уплывовых людзей у свеце». У 2008 годзе была вылеплены яе статуя з 18-каратнага золата коштам 1,5 мільёна фунтаў стэрлінгаў для выставы ў Брытанскім музеі.
Кяхта
Кяхта (Кяхта, да 1944 — Троіцкасаўск) — горад (з 1934) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кяхцінскага раёна Бураціі. Насельніцтва 18,8 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1727 годзе.
Кяхта размешчана ля мяжы Расіі з Манголіяй, за 234 км ад Улан-Удэ.
У Кяхце ў 1727 і 1915 гадах былі падпісаны расійска-кітайскія дагаворы.
Argynnis pandora
Argynnis pandora — від дзённых матылькоў сямейства.
Этымалогія назвы
Пандора — «надзеленая ўсімі дарамі», жанчына, створаная Гефестам з гліны. Нягледзячы на ​​забарону, адкрыла посуд, адкуль разляцеліся бедствы, ад якіх да гэтага часу пакутуе чалавецтва. На дне пасудзіны засталася адна толькі Надзея.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла 32-40 мм, размах крылаў 60-75 мм. Верхні бок крылаў памяранцава-вохрысты з чорнымі круглявымі плямамі і адрозным зеленаватым адценнем. Ніжні бок пярэдніх крылаў большай часткай афарбаваны ў персікавы колер і нясе на сабе чорныя плямы, ніжні бок задніх крылаў — светла-зялёны з тонкімі серабрыстымі перавязкамі, якія больш выяўленыя ў самак.
Лёт у чэрвені-ліпені. Вусені жывуць на фіялках.
Паўночная мяжа арэала праходзіць па Цэнтральнай Еўропе (праз Аўстрыю, Венгрыю).
Зменлівасць
Ва Усходняй Еўропе Argynnis pandora прадстаўлена шырока распаўсюджаным намінатыўным падвідам. Таксама апісана дзесяць індывідуальных формаў і дзесяць геаграфічных рас. Да ліку найбольш яркіх ставяцца падвіды seitzi з Алжыра і pasargades з Цэнтральнай Азіі.
Арэал і месцапражыванне
Распаўсюджаны ў Паўднёвай Еўропе, Паўночнай Афрыцы і Азіі. Паўночная мяжа арэала праходзіць па Цэнтральнай Еўропе (праз Аўстрыю і Венгрыю), еўрапейскай часткі Расіі, Казахстана, гарах Алтая (рэспубліка Алтай і Усходне-Казахстанская вобласць). У Азіі арэал ахоплівае поўнач Пакістана і Індыі, краіны Пярэдняй, Сярэдняй і Цэнтральнай Азіі.
Ва Усходняй Еўропе від асела жыве ў Венгерскай нізіне, на поўдні Украіны, у Крыму, а таксама а ў Перадкаўказзі, у Краснадарскім краі — на ўсім чарнаморскім узбярэжжы і на захадзе стэпавай частцы, у Адыгеі, на поўдні Стаўрапольскага краю і на Паўночным Каўказе. Асобіны, якія сустракаюцца ў паўночных раёнах Украіны, паўднёва-заходняй частцы Беларусі, Сярэдняй і Паўднёвай Расіі, у паўднёвай Польшчы (Закапанэ), з’яўляюцца мігрантамі.
Засяляе лугі, лясныя ўзлескі, стэпы, паляны, берагі рэк, абочыны дарог, горныя схілы. Мігруючыя асобіны часта прымеркаваны да антрапагенным біятопаў і поймаў буйных рэк. У Азіі паднімаецца высока ў горы — да вышынь 3000-4500 м над узроўнем мора.
Біялогія
Argynnis pandora развіваецца ў двух, радзей у адным пакаленні. Лёт матылёў адзначаецца з пачатку чэрвеня па пачатак верасня. Матылёк валодае хуткім палётам. Імага начуюць на дрэвах.
Харчаванне імага матылькоў адзначана на раслінах з родаў і, на суквеццях якіх матылі нярэдка збіраюцца ў вялікіх колькасцях.
Самкі адкладаюць яйкі на сцеблы травы побач з кармавой раслінай вусеняў або на саму кармавую расліну (розныя віды фіялак). Яйка жаўтлява-карычневага колеру з 20-24 падоўжнымі баразёнкамі. Вусень чырванавата-бурага колеру з чорнай галавой. Зімуе малады вусень. Кукалка з бліскучымі меткамі на спіне, агульная яе афарбоўка вар’іруе ад шэра-бурай да зелянява-шэрай.
Гістарыяграфія гісторыі Беларусі
Гістарыяграфія гісторыі Беларусі — раздзел агульнай гістарыяграфіі, прадметам якога з'яўляецца гісторыя Беларусі.
Характэрнай праблемай раздзелу з'яўляюцца суадносіны паняццяў «беларуская гістарыяграфія» і «гістарыяграфія гісторыі Беларусі», з якіх другое больш шырокае паводле свайго сэнсу. Гістарыяграфія гісторыі Беларусі вывучае арганізацыю гістарычнай навукі, даследчыцкую праблематыку (паказвае развіццё навуковага пазнання гістарычнага мінулага), тэарэтычную базу даследаванняў (выяўляе, якім чынам тыя ці іншыя тэарэтычныя канцэпцыі выкарыстоўваюцца ў працы даследчыка, уплываюць на фарміраванне навуковых школаў, плыняў), паказывае ўплыў палітычнай сітуацыі на канцэптуальную пазіцыю даследчыка.
== Прадмет гістарыяграфіі гісторыі Беларусі == Прадметам гістарыяграфіі гісторыі Беларусі з'яўляецца гісторыя вывучэння айчыннай гісторыі ў гістарычнай навуцы Беларусі. Паколькі прадмет даследавання цесна звязаны з паняццем «гістарычная навука», гістарыяграфія ўключае ў сябе два кірункі: