cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simaroubaceae
Батанічнае апісанне
Для прадстаўнікоў сямейства характэрныя чарговае, радзей супратыўнае, пёрыстае ці простае лісце, без прылісткаў. Іх кветкі, у асноўным, дробныя аднаполыя, сабраныя ў мяцёлкі або гронкі. Будова і форма пладоў разнастайная, але ўсе яны маюць вельмі тонкі эндасперм або не маюць яго зусім. Сустракаюцца ягадападобныя, касцянкападобныя, крылаткападобныя і каробачкападобныя плады.
Роды
Сямейства ўключае 21 род :
Бранчыцы
Бра́нчыцы (, Брянчицы) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыжэвіцкага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Чапялёўскага сельсавета.
Ірына Іванаўна Яцушкевіч
Ірына Яцушкевіч (нар., в. Альшаны, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць, Беларусь) — беларуская футбалістка, паўабаронца. Скончыла фізіка-матэматычны факультэт Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна (спецыяльнасць «Матэматыка і інфарматыка»).
Клубная кар’ера
Футболам захапілася яшчэ ў школе, выходзячы на поле з хлапчукамі. Гуляла ў школьнай камандзе і ездзіла на спаборніцтвы пад кіраўніцтвам настаўніка фізкультуры Уладзіміра Іванавіча Кудласевіча. Пазнее пераехала ў Брэст і паступіла ў Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт на фізіка-матэматычны факультэт. Там яе заўважыла трэнер Таццяна Вуглініца і прапанавала выступаць за вобласць і ўзначаліць каманду дзяўчын.
Стэцава
Стэ́цава (, Стецево) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома прынамсі з сярэдзіны XVI ст., з апісання паветаў утвораных у ВКЛ адміністрацыйнай рэформай 1565-1566 гадоў, як сяло ў Віцебскім павеце на мяжы з Аршанскім.
Да 1860 года Малога Стэцава ўжо не існавала, а колішняе Вялікае называлася проста Стэцавам. У 1860 годзе Стэцава купіў Якаў Віктаравіч Гаеўскі, у 1862 годзе аформіў раздзел з сялянамі. Напэўна, на сваёй частцы зямлі Я. В. Гаеўскі заснаваў фальварак Стэцава, на 1882 год да яго маёнтка належала 305 дзесяцін зямлі (125 пад лесам, 90 пад ворывам, 50 пад сенакосам).
Станам на 1910 год, вёска Стэцава ў складзе Расненскай воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні, зямлёй валодала Вялікасельскае сялянскае таварыства. Належала да праваслаўнага прыходу Успення Прасвятой Багародзіцы (Вялікае Сяло). Аднайменным фальваракам Стэцава ў 1910 годзе валодаў дваранін Гаеўскі.
На пачатак 1967 года ў калгасе «Ясная зара», станам на 2015 год — СВК «Ясная зара».
Будынак гімназіі (Лысычанск)
Будынак гімназіі — будынак у горадзе Лысычанск у Луганскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Будынак гімназіі быў пабудаваны ў канцы XIX стагоддзя і уваходзіў у ансамбль бельгійскай архітэктурнай спадчыны Лісічанска. Сама гімназія ўваходзіла ў топ-100 найлепшых школ Украіны.
1 мая 2022 года будынак быў знішчаны пад час уварвання Расіі ва Украіну ў выніку абстрэлу, гімназія загарэлася і агонь знішчыў яго цалкам.
Пётр Мантыгірдавіч Белы
Пётр Мантыгірдавіч (мянушка «Белы»; каля 1440 — 1499) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Ваявода троцкі і маршалак земскі (з 1491).
Валодаў Алыкай на Валыні, Дубровай і Нядрэскам у Заслаўскім княстве, Шацкам і Цітвай у Менскім павеце, Лахвай на Палессі, Іўем, Лоскам, у 1492 атрымаў Нясвіж.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Мантыгірдавічаў герба «Вадвіч», унук Пятра, маршалка земскага.
Быў намеснікам браслаўскім, маршалак гаспадарскі (1480—1482), у 1487 атрымаў урад старосты луцкага і маршалка валынскага. Неаднаразова браў удзел у пасольствах вялікага князя Аляксандра ў Маскву.
Андэрнах
Андэрнах (Andernach) — горад у Германіі, у зямлі Рэйнланд-Пфальц. Уваходзіць у склад раёна Маен-Кобленц. Насельніцтва складае 29 542 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 53,23 км². Афіцыйны код — 07 1 37 003. Размешчаны на левым беразе Рэйна.
Ніжнядзевіцк
Ніжнядзе́віцк (Нижнедевицк) — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ніжнядзевіцкага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 5656 чалавек паводле звестак за 2016 год. Размяшчаецца на беразе ракі Дзявіца.
У ХІХ стагоддзі быў павятовым горадам Ніжнядзевіцкага павета Варонежскай губерні.
Любушскае ваяводства
Любушскае ваяводства (województwo lubuskie) — ваяводства, размешчанае на захадзе Польшчы. Сядзіба ваяводы — горад Гожаў Велькапольскі, усе іншыя органы кіравання і самакіравання ваяводства знаходзяцца ў горадзе Зялёна Гура.
Насельніцтва — 1 023 317 жыхароў (2013 год).
Музіль
Музіль — прозвішча.
Ударная
Уда́рная (, Ударная) (да 30 ліпеня 1964 года Карні́лавічы ) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
IC 1387
IC 1387 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рутланд
Рутланд — самы паўднёвы востраў архіпелага Вялікі Андаман, размешчаны побач з Паўднёвым Андаманам. Аддзелены ад Малога Андамана пралівам Дункан. Плошча вострава прыблізна 109,3 км², даўжыня берагавой лініі каля 60 км.
Мора вакол вострава вельмі насычана дробнымі рыбамі і караламі. Востраў уяўляе ідэальнае месца для занятку дайвінгам. Расліннасць вельмі падобная на расліннасць Паўночнага Сентынэльскага вострава, якая расце на сухой, пясчанай глебе. Хоць востраў і пагорысты, на яго значнай тэрыторыі растуць адкрытыя джунглі і хмызнякі.
Форэст Уітакер
Форэст Стывен Уітакер (анг. Forest Steven Whitaker; нар. 15 ліпеня 1961) — амерыканскі акцёр, рэжысёр, прадзюсар. Лаўрэат прэмій «Оскар» (2006), «Залаты глобус» (2006), BAFTA (2006), «Эмі» (2003). Ён стаў чацвёртым афраамерыканцам, якія атрымалі «Оскар» за лепшую мужчынскую ролю пасля Сідні Пуацье, Дэнзел Вашынгтона і Джэймі Фокса. Узнагарода дасталася яму за ролю прэзідэнта Уганды, генерала Ідзі Аміна, у фільме «Апошні кароль Шатландыі» (2006).
Дуравіцкі сельсавет
Дура́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Дуравічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 27 кастрычніка 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Буда-Кашалёўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 8 населеных пунктаў. 1 снежня 2009 года Дуравіцкі сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Акцябрскага сельсавета.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў: аграгарадок Дуравічы, вёскі Броды, Бурлак, Дубавіца, Залунеўе, Леніна, Мачулішча і пасёлак Балдуі. Таксама ў склад сельсавета да 1976 года ўваходзіў пасёлак Лосеў.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 818 чалавек, з іх 96,1 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 0,6 % — украінцы, 0,6 % — цыганы.
Малы тэатр
Дзяржаўны акадэмічны Малы тэатр Расіі — драматычны тэатр, размешчаны ў Маскве, Тэатральны праезд, д. 1, адзін з найстарэйшых тэатраў Расіі, які сыграў вялікую ролю ў развіцці рускай нацыянальнай культуры. Адкрыўся 14 кастрычніка 1824 года ў Маскве. Будынак Малога тэатра, пабудаваны ў 1820—1824 гг. па праекце архітэктара В. І. Бавэ архітэктарам А. Элькінскім як прыватны дом купца Варгіна, перабудоўваўся пад тэатр у 1838-40 гадах архітэктарам К. А. Тонам і быў рэканструяваны ў 1947 годзе па праекце архітэктара А. П. Веліканава. У 1929 перад будынкам тэатра ўсталяваны помнік А. М. Астроўскага (бронза, граніт, скульптар Н. А. Андрэеў, архітэктар І. П. Машкоў).
Заброддзе (Барысаўскі раён)
Забро́ддзе (, Забродье) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяляціцкага сельсавета.
Жан-П’ер Рафарэн
Жан-П’ер Рафарэн (Jean-Pierre Raffarin; нар. 3 жніўня 1948) — кансерватыўны палітык, 165-ы прэм’ер-міністр Французскай рэспублікі з 2002 па 2005 год пры прэзідэнце Жаку Шыраку. Прызначаны пасля перамогі Шырака на прэзідэнцкіх выбарах 2002. Прадстаўляў партыю Саюз за прэзідэнцкую большасць Францыі. 31 сакавіка 2004 сфарміраваў новы ўрад.
Мануэл II
Мануэл II (Manuel II, 1889—1932) — апошні кароль Партугаліі. Належаў да дому Саксен-Кобург-Гота, афіцыйна лічачыся прадстаўніком дынастыі Браганса.
Другі сын караля Карлуша I і Амеліі Арлеанскай. Уступіў на прастол у 19-летнім узросце пасля забойства ў Лісабоне бацькі і старэйшага брата спадчынніка прастола Луіша Філіпэ 1 лютага 1908. Сам Мануэл быў таксама лёгка паранены пры гэтым замаху. Звольніў дыктатарскі ўрад, прызначыў дэмакратычныя выбары, на якіх рашучую перамогу атрымалі сацыялісты і рэспубліканцы. Праз два гады (1910) была зрынута рэвалюцыяй, Партугалія абвешчана рэспублікай.
У эміграцыі Мануэл напісаў кнігу пра сярэдневяковую партугальскую літаратуру. Памёр у Вялікабрытаніі. Быў жанаты на Аўгусце Вікторыі Гогенцолерн (1890—1966), але шлюб быў бяздзетным. З яго смерцю спынілася партугальская галіна Кобургскага дому. Вяршэнства ў дынастыі перайшло да далёкіх сваякоў (галіны Дуарці) — нашчадкам выгнанага караля Мігеля I.
Навасёлкі (Веткаўскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — аграгарадок у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Радужскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Навасёлкаўскага сельсавета. У 1927—1966 гадах вёска ў складзе Радужскага сельсавета. Да 28 сакавіка 2023 года Навасёлкі ўваходзілі ў склад Шарсцінскага сельсавета.
Сцяпанавічы
Сцяпа́навічы (, Степановичи) — аграгарадок у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мяжанскага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіў у склад Зайкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 50 кіламетраў у напрамку на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 89 кіламетраў ад Віцебска.
Хо-чанк
Хо-чанк (саманазва: Ho-chąąnk, літаральна "вялікі голас"), раней вядомы як вінебага (патаватомі: Winnipego, Winnebago, літаральна "смуроднікі") — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Жывуць пераважна ў штатах Вісконсін, Небраска і Аява. Агульная колькасць (2017 г.) - 7 300 чал.
Гісторыя
Продкі хо-чанк з'яўляюцца выхадцамі з прадстаўнікоў археалагічнай культуры Онеатэ. Доўгі час насялялі заходні бераг возера Мічыган, дзе ўжо да прыхода еўрапейцаў сутыкнуліся з ціскам плямён алганкінаў. Першыя прамыя кантакты паміж імі і французскімі вандроўнікамі былі ўсталяваны ў 1634 г. Продаж французамі агнястрэльнай зброі алганкінам прывёў да ўзмацнення канфліктаў. У 1642 г. хо-чанк выгналі са сваіх зямель патаватомі, але пры гэтым згубілі некалькі сотняў воінаў. Далейшыя канфлікты і эпідэміі спрыялі хуткаму скарачэнню насельніцтва. У 1736 г. налічвалася толькі 700 чалавек.
Ужо ў XVIII ст. некаторыя групы хо-чанк мігрыравалі на захад сучасных ЗША і Канады. У 1825 г., 1827 г., 1832 г. заключаліся пагадненні з урадам ЗША, якія суправаджаліся тэрытарыяльнымі саступкамі з боку індзейцаў і вылучэннем новых тэрыторый з боку ЗША. У выніку паселішчы хо-чанк з'явіліся ў Мінесоце, Агая і Паўднёвай Дакоце. Частка хо-чанк адмовілася высяляцца з Вісконсіна, што прывяло да сутычак з амерыканскімі ваеннымі і добраахвотнікамі.
Перасяленні хо-чанк працягваліся да 1887 г., пакуль большасць гэтага народа не атрымала землі ўздоўж ракі Місуры. Многія абшчыннікі атрымлівалі яе ў прыватную маёмасць, а потым прадавалі белым фермерам. Такім чынам да I Сусветнай вайны хо-чанк пазбавіліся дзвюх трацін сваёй зямельнай маёмасці. У 1934 г. хо-чанк Небраскі стварылі асабісты аўтаномны ўрад, прызнаны ўладамі ЗША. З 1947 г. развіваецца рух за правы. У 1962 г. пачала дзейнічаць праграма размеркавання зямлі, якая перадавалася ў агульнае карыстанне індзейцаў, што садзейнічала паляпшэнню эканамічнай сітуацыі.
Культура
Для традыцыйнай гаспадаркі хо-чанк быў уласцівы змяшаны характар. Важную ролю адыгрывала земляробства. Зямлю апрацоўвалі мужчыны, аднак галоўны клопат пра ўраджай ускладаўся на жанчын. Вырошчвалі кукурузу, тытунь, бабовыя, гарбузы. Жанчыны і дзеці таксама займаліся збіральніцтвам. У пачатку XX ст. збор чарніцаў і журавін меў камерцыйны характар.
Асноўны від паселішча — вёска. Яны складаліся з доўгіх каркасных хацін, крытых карой, падобных на алганкінскія вігвамы. У цэнтры будавалася вялікая супольная хаціна. Ёй карысталіся для рэлігійных цырымоній, нарад і перагавораў. Улетку жылі ў часовых тыпі за межамі вёскі. Першапачаткова іх таксама крылі карой, але пазней шырока выкарыстоўваліся скура і тканіны. У нашы дні тыпі ўзводзяць толькі ў рытуальных мэтах.
Традыцыйная мужчынская вопратка складалася з вузкіх скураных штаноў і кашулі. Жанчыны апраналі тунікападобныя кашулі і спадніцы. Традыцыйны абутак — скураныя макасіны. Узімку карысталіся шырокімі снегаступамі. Мужчыны і жанчыны мелі доўгія валасы. Жанчынам забаранялася галіць галаву. Падчас вайны або рытуалаў мужчыны фарбавалі твар. У нашы дні народны строй уключае элементы еўрапейскай вопраткі, з'явіліся пацеркі і металічныя брошкі.
Першапачаткова хо-чанк падзяляліся на 12 патрылінейныя роды, якія аб'ядноўваліся ў 2 экзагамныя аб'яднанні родаў неба і родаў зямлі. Але падчас перасяленняў XIX ст. колькасць аб'яднанняў павялічвалася. Найбольш пачэснымі родамі лічыліся роды Мядзведзя і Грому. Кожны род меў асабістыя міфы аб паходжанні, табу, звычаі і цырымоніі. Звычайна ў кожнай вёсцы вылучаліся свае правадыры, найчасцей з родаў Мядзведзя і Грому. Правадыр ад рода Грому займаўся судом і рытуаламі, правадыр ад рода Мядзведзя — ваеннымі справамі. Аднак сустракаліся і выключэнні, калі правадыры з іншых родаў дасягалі поспеху дзякуючы асабістым здольнасцям і заслугам. У XIX - пачатку XX стст. амерыканскі ўрад прызначаў правадыроў, што займаліся размеркаваннем прыбыткаў і знешняй дапамогі. Гэта садзейнічала разбурэнню традыцыйнай сістэмы кіравання, але аўтарытэт прызначаных правадыроў ніколі не быў высокім.
Роды складаліся з пашыраных сем'яў. Яны ўзначальваліся мужчынамі, хаця жанчыны займалі дастаткова высокае становішча, захоўваўся адлік сваяцтва па мужчынскай і жаночай лініі. Пашыраныя сем'і мелі адзінае жытло, але знутры яно падзялялася на куты для кожнай нуклеарнай сям'і. Нуклеарныя сем'і ладзілі свой агмень для прыгатавання ежы.
Ідыяльнымі лічыліся шлюбы паміж прадстаўнікамі экзагамных аб'яднанняў, але яны маглі заключацца нават паміж блізкімі сваякамі. Маці лічыліся фармальна адказнымі за клопат пра малых дзяцей. Найчасцей іх выхаваннем займаліся больш старэйшыя дзеці або бабулі і дзядулі. Пасля сталення сацыялізацыяй юнакоў займаліся дзядькі або цёткі па лініі маці. У выхаванні віталіся шчодрасць, сціпласць, прыніжэнне асабістых заслуг.
Фальклор хо-чанк адлюстроўвае рэлігійную міфалогію. Папулярны геналагічныя легенды, казанні пра прыгоды культурных герояў-блізнятаў, казкі пра хітрага Малога Зайца.
Мова
Родная мова хо-чанк Hotcąk першапачаткова уяўляла сабою дыялект заходне-сіўанскай мовы чыверэ. Ужо ў XIX ст. старая чыверэ набыла выключна рытуальны характар, а мова Hotcąk вызначалася як асабная. Граматыка на аснове лацінкі. Алфавіт складаецца з 37 літар і злучэнняў літар.
Рэлігія
Паводле міфаў хо-чанк, шматузроўневы сусвет быў створаны бажаством Ma'una, якое таксама атаесамляецца з Вялікім Духам Waxop'ini Xetera. Людзі займаюць у ім толькі адзін узровень. Хо-чанк лічаць, што Ma'una мае малы ўплыў на сучасны стан, таму шануюць бажаствоў сонца, зямлі, месяца, духаў прыроды. Традыцыйныя рэлігійныя вераванні значна трансфармаваны пад уплывам пеётызму. У нашы дні многія вернікі спавядаюць хрысціянства.
Ліянель Жаспен
Ліянель Жаспен (Lionel Jospin; нар. 12 ліпеня 1937,, Францыя) — французскі палітык-сацыяліст, прэм’ер-міністр (1997—2002).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мёдоне, каля Парыжа. Служыў у арміі, пасля чаго ў 1963 годзе паступіў у Дзяржаўную школу кіравання. Таксама скончыў Інстытут палітычных навук.
У 2002 годзе прэм’ер Жаспен ізноў выставіў сваю кандыдатуру ў прэзідэнты, аднак пацярпеў новае, значна больш ганебнае і сенсацыйнае паражэнне: не змог выйсці ў другі тур і прапусціў на другое месца ўльтранацыяналіста Жан-Мары Ле Пена, якога Шырак затым перамог з вялікай перавагай. Пасля гэтага Жаспен сышоў не толькі з пасады прэм’ер-міністра і старшыні партыі, але і наогул з палітыкі (у 2005 годзе ненадоўга вярнуўся да публічных заяў, агітуючы за праект еўрапейскай канстытуцыі, зрэшты, ізноў беспаспяхова). Уся ўлада ў дзяржаве апынулася ў вялікай кааліцыі прыхільнікаў Шырака, так званай UMP, ці Саюза за прэзідэнцкую большасць: яе прадстаўлялі абодва наступных прэм’ера, Рафарэн і дэ Вільпен.
Сацыялісты з таго часу знаходзіліся ў стане глыбокага крызісу, з якога пачалі выходзіць толькі ў 2006 годзе пасля масавых антыўрадавых выступленняў моладзі супраць закона аб «кантракце першага найму». Тым часам ізноў пачаліся гутаркі пра магчымыя прэзідэнцкія амбіцыі Жаспена: нягледзячы на тое, што ён у кастрычніку 2006 г. рэзка адмоўна выказаўся супраць прэзідэнцкіх амбіцый найпапулярнай у сацыялістаў Сегален Руаяль, партыя ўсё ж 16 лістапада высунула кандыдатам у прэзідэнты на выбарах-2007 менавіта яе.
На вышэйшым узроўні
Скончыўшы Дзяржаўную школу кіравання, паступіў на працу ў эканамічны аддзел Міністэрствы замежных спраў.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 2017
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 2017 (Welsh Open 2017, таксама вядомы як Coral Welsh Open 2017 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 13 па 19 лютага 2017 года на Матарпойнт Арэне ў Кардыфе, Уэльс. Турнір стаў чацвёртым і заключным спаборніцтвам новай «Серыі хатніх нацый», якая была заснавана ў сезоне 2016/2017 і ўключала ў сябе таксама адкрыты чэмпіянат Англіі, адкрыты чэмпіянат Паўночнай Ірландыі і адкрыты чэмпіянат Шатландыі, а таксама 26-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 года. Кампанія Coral упершыню стала спонсарам адкрытага чэмпіянату Уэльса. Прызавы фонд турніру склаў £366,000, з якіх £70,000 атрымаў пераможца.
Прызавыя грошы
Спонсарам адкрытага чэмпіянату Уэльса 2017 года ўпершыню стала кампанія Coral. Прызавы фонд турніру склаў £366,000, а першы прыз — £70,000.
Згодна з рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста адлюстроўвае суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Уэльса 2017.
IC 1388
IC 1388 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Дзюрэн
Дзюрэн (Düren) — горад на захадзе Германіі, недалёка ад мяжы з Бельгіяй і Нідэрландамі. Насельніцтва — 92 820 чал. (2010). Размешчаны ў даліне ракі Рур.
IC 1388
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рэмшайд
Рэмшайд (Remscheid) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Размешчаны на левым беразе ракі Вупер. Уваходзіць у гарадскую агламерацыю «Рэйнска-Рурскі рэгіён». На захадзе мяжуе з горадам Золінген. У горадзе Рэмшайд развіта металаапрацоўка, машынабудаванне, металургія, тэкстыльная прамысловасць. Чыгуначны вакзал. Насельніцтва — 112,7 тыс. жыхароў (2009).
Глядкі
Глядкі́ (, Глядки) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чыжэвіцкага сельсавета.
Дункан (праліў)
Праліў Дункан — праліў у Індыйскім акіяне, шырынёй каля 48 км, які падзяляе востраў Рутланд, архіпелага Вялікі Андаман, на поўначы і востраў Малы Андаман, на поўдні. На захадзе праліў выходзіць у Бенгальскі заліў, на ўсходзе ў Андаманскае мора.
Некалькі невялікіх астравоў пралягаюць уздоўж усяго праліва.
З поўначы на поўдзень:
Пука (станцыя)
Пука (Puka) — станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіцца ў мястэчку Пука на лініі Валга — Тарту.
Вакзал
Будынак станцыі Пука быў завершаны ў 1889 годзе, праз два гады пасля пабудовы чыгункі. Аднапавярховы будынак вакзала ў стылі драўлянай кароны ў стылі гістарызму быў пабудаваны паводле стандартнага дызайну. У цэнтральнай частцы будынка знаходзілася зала чакання, да якой былі дададзены памяшканні з абодвух канцоў дома. Будынак вакзала размешчаны з заходняга боку чыгункі, утвараючы цэлы станцыйны ансамбль разам з дапаможнымі будынкамі. Будынак належыць Eesti Raudtee і да гэтага часу выкарыстоўваецца ў невялікай ступені.
Рускае Сяло (Мёрскі раён)
Ру́скае Сяло́ (, Русское Село) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Перабродскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска i фальварак у складзе гміны Мёры Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 11 лютага 1974 года вёска ўваходзіла ў склад Камянполлеўскага сельсавета.
Акерманскі павет
Павятовы горад — Акерман. Насельніцтва (1897) — 265 247 чалавек.
Гісторыя
Павет быў утвораны ў 1818 годзе ў складзе Бесарабскай вобласці (з 1873 года губерні) Расіі.
29 снежня 1819 года частка Акерманскага павета адышла да асобай адміністрацыйнай адзінкі — Буджацкай акругі. Пазней, на тэрыторыях, занятых нямецкімі калоніямі, былі ўтвораны нямецкія акругі.
У 1829 годзе Бесарабіі перададзена дэльта Дуная, якая першапачаткова была ўключана ў Акерманскі павет, але ўжо праз год, пасля ўтварэння Ізмаільскага граданачальства, тэрыторыя дэльты адышла да апошняга.
У 1856 года амаль усё прычарнаморскае ўзбярэжжа павета разам з большымі часткамі Ізмаільскага і Кахульскага паветаў было перададзена Малдаўскаму княству. Аднак ужо ў 1857—1858 годзе ў склад павета перададзена паўднёвая частка Камрацкага павета (Ніжне-Буджацкая і Ізмаільская акругі), утворанага з часткі Кахульскага павета, якая не адышла Малдавіі.
У перыяд 1918—1940гадоў Акерманскі павет з’яўляўся часткай каралеўства Румынія, у 1938—1940 гадах уваходзіў у склад цынута Ністру. Пры гэтым з Ізмаільскага павета ў склад Акерманскага была перададзена тэрыторыя на ўсход ад возера Сасык, а тэрыторыі, якія раней належалі да Кахульскага павета, вернутыя ў склад апошняга.
Харэўшчына
Харэ́ўшчына (, Хоревщина) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Акерманскі павет
Гісторыя
У жніўні 1940 года Бесарабія была вернутая СССР, пры гэтым Акерманскі і Ізмаільскі паветы перададзены ў склад Украінскай ССР і ўтварылі Акерманскую (Ізмаільскую) вобласць. Аднак у лістападзе 1940 года, паводле указа Прэзідыума ВС СССР, частка тэрыторыі паветаў вернутая Малдаўскай ССР і перададзена ў склад Бендэрскага (Валанціраўскі раён Акерманскага жудзеца (Чэтаця Албэ)) і Кахульскага паветаў (Джурджулешць, Етулія, Куза-Вада, Кышліца-Прут, Вялікая Слабазія і Чышмікіёй пласы Рэні Ізмаільскага жудзеца) адпаведна.
У перыяд другой румынскай акупацыі 1941—1944 гадоў граніцы павета былі адноўлены па стане на 1918 год, а крыху пазней большая частка заходняй паловы павета ўвайшла ў новы Кілійскі павет, а меншая яе частка перададзена Ізмаільскаму павету.
Пасля заканчэння акупацыі, адміністрацыйны падзел быў адноўлены па стане на 4 лістапада 1940 года. 15 лютага 1954 года Ізмаільская вобласць была ліквідавана, яе тэрыторыя ўвайшла ў Адэскую вобласць.
Насельніцтва
Склад насельніцтва паводле перапісу 1897 года :
Населеныя пункты
Найбольш значныя населеныя пункты на 1897 год (нас.):
1944 год у гісторыі музыкі
1944 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Кветка
Кве́тка (мн. кве́ткі, flos -oris, ἄνθος -ου) — орган насеннага размнажэння кветкавых (пакрытанасенных) раслін.
Кветка ўяўляе сабой відазменены, скарочаны і абмежаваны ў росце спораносны парастак, прыстасаваны для ўтварэння спор, гамет і палавога працэса, які завяршаецца ўтварэннем плода з насеннем. Выключная роля кветкі як асаблівай марфалагічнай структуры звязаная з тым, што ў ёй цалкам сумешчаныя ўсе працэсы бясполага і палавога размнажэння. У двухполай кветцы праходзяць мікра- і мегаспорагенез, мікра -і мегагаметагенез, апыленне, апладненне, развіццё зародка, утварэнне плода. Цэнтральнай часткай кветкі з’яўляецца кветаложа. Гэта вось кветкі, якая з’яўляецца прадаўжэннем кветаножкі. Кветкай сканчаюцца галоўныя або бакавыя сцёблы, а бязліставая частка сцябла пад кветкай называецца кветаножкай. У сядзячых кветак кветаножка скарочаная ці зусім адсутнічае. Форма кветаложа можа быць рознай, падобна да таго, як на сцябле размяшчаюцца лісты, так на кветаложы ў пэўным парадку размяшчаюцца ўсе часткі кветкі: калякветнік, тычынкі і песцікі. Чашалісцікі ўтвараюць падвяночкі, пялёсткі фарміруюць вяночак.
Калякветнік — гэта частка кветкі, якая выконвае розныя, але не асноўныя, функцыі. Ён прываблівае насякомых-апыляльнікаў, ахоўвае тычынкі і песцікі ад нізкіх і высокіх температур, ад механічных пашкоджанняў і шкоднікаў. У некаторых раслін калякветніка няма. Калякветнік можа быць двайным і простым. Двайны калякветнік складаецца з чашачкі і вяночка. Чашачка звычайна ўтворана зялёнымі чашалісцікамі. Вяночак складаецца з пялёсткаў, якія могуць мець розную афарбоўку. Просты калякветнік адрозніваецца ад двайнога тым, што яго лісцікі аднолькава афарбаваны. Чашалісцікі і пялёсткі, а таксама лісцікі простага калякветніка могуць быць свабоднымі або ў рознай ступені зрослымі.
Тычынка складаецца з тычынкавай ніці і пыльніка. Форма і памеры тычынкавай ніці і пыльніка ў розных раслін розныя. Пыльнік мае шматслойную сценку і складаную будову. Ён складаецца з дзвюх палавінак, у кожнай з якіх знаходзіцца па дзве пылковыя камеры. У пылковых камерах утвараюцца пылковыя зярняты. Пылок кветкавых раслін мае розныя памеры, форму і будову. Самы дробны пылок у фікусаў, самы буйны — у гарбуза, агурка, мальвы. Пылковыя зярняты маюць дзве абалонкі — тонкую, унутраную, і трывалую, вонкавую. У вонкавай абалонцы ёсць больш тонкія ўчасткі — поры. Кожнае пылковае зерне ўтрымлівае альбо дзве клеткі — вегетатыўную і генератыўную, альбо тры — вегетатыўную і дзве мужчынскія палавыя клеткі — сперміі. Сперміі ўтвараюцца пры дзяленні генератыўнай клеткі. Колькасць тычынак у розных кветках розная. У казяльцу, суніц, маку іх многа. У радыскі ў кветцы ўсяго 6 тычынак, у лубіну — 10, у большасці злакаў — 3, у многіх асокаў — 2, у некаторых архідэй — 1.
Песцік складаецца з завязі, рыльца і слупка. Самая важная і абавязковая частка песціка — завязь. У завязі знаходзяцца семязачаткі. У кожным семязачатку ў працэсе развіцця фарміруецца зародкавы мяшок. У кожным зародкавым мяшку развіваецца па адной жаночай палавой клетцы — яйцаклетцы і некалькі дапаможных клетак. Абавязковай часткай песціка з’яўляецца рыльца, на якое асядае пылок. Слупок паднімае рыльца над завяззю, што робіць больш простым пападанне на яго пылку. Слупок — гэта неабавязковая частка песціка. Напрыклад, у маку слупок адсутнічае, таму яго рыльца сядзячае. З усяго песціка або толькі з завязі ўтвараюцца плады, а з семязачаткаў — насенне. Колькасць песцікаў і іх будова ў розных раслін розныя. Многа песцікаў у малін, суніц. Адзін песцік у гароху, вішні, агурка.
У поўнай кветцы існуюць усе названыя часткі. Ніжнія яе долі ўтвараюць калякветнік, які часта складаецца з падвяночка і вяночка, вышэй размешчаны тычынкі і маждэр. Парастак, на якім размешчана кветка або суквецце, часта называюць кветканосам. Лісток, з-за пазухі якога выходзіць кветка, называюць крыючым у адносінах да дадзенай кветкі. У раслін на кветаножках ёсць невялікія лісточкі — прыкветкі. Часам прыкветкі называюць як крыючы ліст, а лісточкі на кветаножках — прыкветнічымі, як у браткаў.
Кветкі, у якіх ёсць і тычынкі, і песцікі, называюцца двухполымі. У кабачка, агурка, вярбы кветкі раздзельнаполыя. У гэтых раслін адны кветкі ўтрымліваюць толькі тычынкі, такія кветкі называюць тычынкавымі, або мужчынскімі. Песцікавыя, або жаночыя, кветкі маюць толькі песцікі. Тычынкавыя і песцікавыя кветкі ў кукурузы, гарбуза знаходзяцца на адной расліне. Такія расліны называюцца аднадомнымі. Калі тычынкавыя і песцікавыя кветкі развіваюцца на розных раслінах, расліны называюцца двухдомнымі (таполя, вярба).
Форма кветак разнастайная. Адрозніваюць кветкі правільныя і няправільныя. Праз правільныя кветкі можна правесці некалькі плоскасцей сіметрыі (тамат, ружа, цюльпан). Праз няправільныя — толькі адну (гарох, чабор, гладыёлус).
Трыялецкая культура
Трыялецкая культура — закаўказская (Грузія, Арменія) культура бронзавага веку (галоўным чынам першая палова 2 тыс. да н.э.). Яна паўстала пасля Куро-Аракскай культуры. Названа ў гонар аднайменнай вобласці.
Трыялецкія курганы, па словах акадэміка Піятроўскага, «данеслі да нас аблічча старажытнай культуры, поўнай своеасаблівасці і небывалай дагэтуль варварскай пышнасці».
Агульныя звесткі
Культура адкрыта ў 1936—1940 і 1947 экспедыцыяй Дзяржаўнага музея Грузіі пад кіраўніцтвам Б. А. Куфціна.
Трыялецкая культура ўсталявана на падставе знаходкі найбагатых пахаванняў у групе вялікіх курганоў, у якіх былі багатыя пахаванні правадыроў (ямавыя, без'ямавыя, з «пахавальнымі заламі»). Вышыня курганоў дасягала 10-15 метраў, а дыяметр — каля 100 метраў.
У цэнтры аднаго кургана знаходзілася вялікая пахавальная зала, у якім былі рэшткі калясніцы, прытым вышыня некаторых залаў дасягала 6 метраў, а плошча — 150 кв. метраў.
Меркавана, пыл правадыроў змяшчаўся на калясніцы ў цэнтры кургана. Уздоўж сцен пахавальных залаў выяўлены буйныя гліняныя пасудзіны — глянцаваныя, з наразным і размаляваным арнаментам.
Вырабы з каштоўных металаў
Выяўлены высокамастацкія вырабы з каштоўных металаў, што сведчаць пра высокі ўзровень мясцовай ювелірнай вытворчасці і пра сувязі з краінамі Пярэдней і Малой Азіі, або пра сувязі з носьбітамі Майкопскай культуры, якая была значна старэй і знаходзілася ў непасрэднай блізкасці.
Знакамітымі сталі наступныя артэфакты: залаты кубак і срэбны кубак (упрыгожаны двума рэльефнымі фрызамі — на ніжнім намалявана чарада аленяў, на верхнім складаная рытуальная сцэна).
Перыядызацыя
Акадэмік Лордкіпанідзэ адносіў Трыялецкую культуру да другой паловы III тысячагоддзя — першай палове II тысячагоддзя і дзяліў усе курганы на тры групы :
Лічыцца, што гісторыя трыялецкай культуры мела ранні, бедэнскі храналагічны этап. Бедэнскія помнікі знаходзяцца ў Паўднёвай Грузіі. Але гіганцкія курганы тыпу Марткопі лічацца яшчэ ранейшымі.
На тэрыторыі Заходняй Грузіі Трыялецкую культуру змяніла Калхідская культура.
Last.fm
Last.fm — інтэрнэт-праект музычнай тэматыкі, асноўным сэрвісам якога з’яўляецца збор інфармацыі аб музыцы, якую слухае карыстальнік, і яе каталагізацыя ў індывідуальных і агульных чартах.
Гісторыя Last.fm
Чатыры меламаны з Аўстрыі і Германіі — Фелікс Мілер (Felix Miller), Марцін Сціксел (Martin Stiksel), Міхаэль Брайдэнбрукер (Michael Breidenbruecker) і Томас Віламітцэр (Thomas Willomitzer) — у 2002 годзе заснавалі інтэрнэт-радыё і сацыяльны сайт Last.fm.
Да пачатку 2003 году праекты Audioscrobbler і Last.fm аб'ядналіся і пачалі працаваць разам.
30 мая 2007 года амерыканская кампанія CBS Interactive набыла Last.fm за $280 млн. Гэтае пагадненне стала найбуйнейшым у гісторыі набыццём брытанскага Web 2.0 сэрвісу. Новыя ўладальнікі плануюць захаваць пераемнасць каманды і пакінуць ранейшы менеджмент, узмацніўшы яго новымі кадрамі, пераважна ў вобласці фінансавага аналізу і планавання.
Пасля продажу сайта яго палітыка змянілася ў бок манетызацыі, прычым адбылося гэта не шляхам увядзення больш прывабных прапановаў для платных падпісак на сэрвіс, а скарачэннем бясплатнага функцыяналу. З 22 красавіка 2009 года набылі моц змены ў функцыянаванні сайту, якія патрабуюць падпіску ў памеры $3 у месяц з карыстальнікаў, якія хочуць слухаць радыё (бясплатна можна праслухаць 30 песень), за выключэннем карыстальнікаў, якія знаходзяцца ў ЗША, Германіі або Вялікабрытаніі.
Сёння колькасць карыстальнікаў Last.fm дасягае 20 мільёнаў чалавек з больш чым 240 краін.
Last.fm у Беларусі
На сярэдзіну чэрвеня 2008 на сайце зарэгістравана больш за 4500 беларускіх карыстальнікаў.
Міндэн
Міндэн (Minden) — горад раённага падпарадкавання ў Германіі, з’яўляецца цэнтрам Усходне-Вестфальскага раёна Міндэн-Любеке і падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дзетмольд. Насельніцтва — 81 904 чалавека (4-ы па велічыні ў рэгіёне Усходняя Вестфалія — Ліпэ).
Філінген-Швенінген
Філінген-Швенінген (Villingen-Schwenningen) — горад на паўднёвым захадзе Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Фрайбург. Уваходзіць у склад раёна Шварцвальд-Бар. Насельніцтва складае 81 022 чалавека (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 165,47 км². Афіцыйны код — 08 3 26 074. Найбуйнейшы горад Шварцвальда.
Грыгарыўка (Барышыўскі раён)
Грыгарыўка (Григорі́вка) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 1389
IC 1389 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раманаў Лес
Рама́наў Лес (, Романов Лес) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыснянскага сельсавета.
Да 28 сакавіка 2023 года пасёлак уваходзіў у склад Шарсцінскага сельсавета.
Зорычы (Барысаўскі раён)
Зо́рычы (, Зоричи) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Вяляціцкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 32 км у напрамку на ўсход ад горада Барысаў, за 103 км ад Мінска, за 8 км ад чыгуначнай станцыі Прыяміна. На ўсход ад вёскі працякае рака Нача.
Падгоранскі
Падго́ранскі (Подгоренский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Падгоранскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва складае 5758 чалавек (2017). Размяшчаецца на беразе ракі Сухая Росаш (басейн Дона) за 189 км ад Варонежа. Маецца чыгуначная станцыя на лініі Ліскі — Мілерава. Быў заснаваны ў 1740 годзе сялянамі, якія належылі памешчыку Цевяшову. Паводле перапісу насельніцтва 1939 года 86,5 % насельніцтва складалі ўкраінцы.
Хмэлёвык
Хмэлёвык (Хмельови́к) — вёска ў Барышыўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Германскі саюз
Герма́нскі саю́з (Deutscher Bund — дойчэр бунд) — саюз германскіх дзяржаў у XIX стагоддзі.
Гісторыя
Саюз быў заснаваны 8 чэрвеня 1815 года на Венскім кангрэсе як пераемнік разбуранай у 1806 годзе Свяшчэннай Рымскай імперыі. Спачатку ў Германскі саюз уваходзілі 39 дзяржаў, але ў да часу роспуску 1866 годзе ў ім заставалася 32 краіны, якія традыцыйна для Германіі адрозніваюцца выключнай разнастайнасцю дзяржаўных формаў.
У саюз уваходзілі: адна імперыя (Аўстрыйская), пяць каралеўстваў (Прусія, Саксонія, Баварыя, Гановер, Вюртэмберг), герцагствы і княствы, а таксама чатыры гарады-рэспублікі (Франкфурт, Гамбург, Брэмен і Любек).
Як і ў ранейшыя часы, гэта германскае аб'яднанне мела ў сваім складзе тэрыторыі, якія знаходзіліся пад замежным суверэнітэтам — караля Англіі (каралеўства Гановер да 1837 года), караля Даніі (герцагствы Гольштэйн і Саксен-Лаўэнбург да 1864 года), караля Нідэрландаў (вялікае герцагства Люксембургскае да 1866 года).
Бясспрэчная ваенна-эканамічная перавага Аўстрыі і Прусіі давала ім відавочны палітычны прыярытэт перад іншымі членамі саюза, хоць фармальна ў ім абвяшчалася роўнасць усіх удзельнікаў. У той жа час шэраг земляў Аўстрыйскай імперыі (Венгрыя, Славенія, Далмацыя, Істрыя і інш.) і Прускага каралеўства (Усходняя і Заходняя Прусія, Познань) цалкам выключаліся з саюзнай юрысдыкцыі. Гэта акалічнасць лішні раз пацвярджала асаблівае становішча ў саюзе Аўстрыі і Прусіі. Прусія і Аўстрыя толькі тымі тэрыторыямі ўваходзілі ў Германскі саюз, якія ўжо былі часткамі Свяшчэннай рымскай імперыі. Тэрыторыя Германскага саюза ў 1839 годзе складала каля 630 100 кв.км з насельніцтвам 29,2 млн чалавек.
Пасля Аўстра-прускай вайны (17 чэрвеня — 26 ліпеня 1866) Германскі саюз 23 жніўня ў горадзе Аўгсбург распусціўся.
Арганізацыя саюза
Германскі саюз быў канфедэратыўным утварэннем. Галоўным імкненнем малых дзяржаў, якія ўваходзілі ў саюз, было захаванне статус-кво ў Германіі. Кіруючым органам Германскага саюза быў Саюзны сейм. Ён складаўся з упаўнаважаных ад 34 германскіх дзяржаў (уключаючы Аўстрыю) і 4 вольных гарадоў і засядаў у Франкфурце-на-Майне. У поўным складзе (69 галасоў) пасяджэнні Саюзнага сейма праходзілі вельмі рэдка, галоўным чынам усе рашэнні прымаліся ў вузкім яго складзе (17 галасоў). Старшынства ў саюзе належала Аўстрыі, як найбуйнейшай па тэрыторыі і насельніцтве дзяржаве Германскага саюза.
Кожнае з дзяржаў, якія аб'ядналіся ў саюзе, валодала суверэнітэтам і ўласнай сістэмай кіравання. У адных захоўвалася самадзяржаўе, у іншых функцыянавалі падабенствы парламентаў (ландтагі), і толькі ў сямі былі прыняты канстытуцыі, які абмяжоўвалі ўладу манарха (Баварыя, Бадэн, Вюртэмберг, Гесэн-Дармштат, Насау, Браўншвайг і Саксен-Веймар).
Дваранства мела ўладу над сялянствам, збірала паншчыну, «крывавую дзесяціну» (падатак на забіты скот), праводзіўся феадальны суд. Абсалютызм заставаўся практычна некранутым.
Але капіталізм прабіваў сабе дарогу і ў гэтых неспрыяльных умовах. У Вюртэмбергу, Гесэне, Кобургу, было адменена прыгоннае права, паншчына была выцеснена больш прадукцыйнай працай наёмных парабкаў. Развівалася прамысловая вытворчасць, асабліва ў Рэйнскай вобласці (прус.). У 1834 годзе створаны Германскі мытны саюз.
Старабудскі сельсавет
Старабу́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Старая Буда.
Гісторыя
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Чабатовіцкага сельсавета.
5 жніўня 1996 года цэнтр Недайскага сельсавета перанесены ў вёску Старая Буда, сельсавет перайменаваны ў Старабудскі. 1 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Губіцкага сельсавета.
Склад
На момант скасавання сельсавета ў яго склад уваходзілі 13 населеных пунктаў: вёскі Елянец, Недайка, Старая Буда, пасёлкі Асавок, Баец, Барок, Васход, Даліна, Лявады, Падчыстае, Салаўёў, Светлы і Ясмень.
У 2005 годзе скасаваны пасёлкі Красны Свет, Мар’іна Поле, Новы Свет і Ясная Паляна.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 931 чалавек, з іх 95,6 % — беларусы, 2,7 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
1909 год у гісторыі музыкі
1909 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Аляксей Мікалаевіч Бацян
Аляксей Мікалаевіч Бацян (, Чартавічы, Ашмянскі павет, Віленская губерня, Расійская імперыя —, Масква, Расія) — савецкі разведчык, ветэран Вялікай Айчыннай вайны, Герой Расійскай Федэрацыі (2007). Існуе версія, што адыграў значную ролю ў захаванні Кракава ад разбурэння германскімі войскамі, чаму пярэчаць гісторыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Па нацыянальнасці беларус. Ягоны бацька ездзіў на заробкі ў Германію і Аргенціну, навучыў сына нямецкай мове. Аднак дома ў сям’і размаўлялі па-беларуску.
Па заканчэнні школы быў прызваны ў польскую армію, у складзе якой служыў унтэр-афіцэрам 3-га дывізіёна зенітнай артылерыі ў Вільні. Падчас Польскай абарончай вайны ў верасні 1939 года камандаваў разлікам зенітнай гарматы, удзельнічаў у баях супраць нацысцкага ўварвання ў Польшчу. Пад Варшавай збіў тры самалёты Junkers.
Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР вярнуўся ў родную вёску, некаторы час выкладаў у пачатковай школе.
У 1940 годзе накіраваны на службу ў органы НКУС СССР, у 1941 годзе скончыў выведвальную школу. У лістападзе 1941 года ў якасці камандзіра разведвальна-дыверсійнай групы перакінуты за лінію фронту. Удзельнічаў у абароне Масквы.
У 1942 годзе накіраваны ў глыбокі тыл ворага ў заходнія раёны Украіны і Беларусі. Дзейнічаў там як самастойна, так і ў складзе буйных партызанскіх атрадаў. Быў намеснікам па выведцы камандзіра партызанскага злучэння Героя Савецкага Саюза В. А. Карасёва.
Пад яго непасрэдным кіраўніцтвам была праведзена аперацыя па выбуху нямецкага гебітскамісарыата ў горадзе Оўручы Жытомірскай вобласці Украінскай ССР, калі там знаходзілася інспекцыя з Германіі. У выніку гэтай аперацыі 9 верасня 1943 года загінулі 80 нямецкіх афіцэраў. За гэтую аперацыю Аляксей Бацян быў прадстаўлены да звання Героя Савецкага Саюза, аднак узнагароджаны не быў.
У маі 1944 года па заданні Цэнтра на чале групы з 28 чалавек здзейсніў пераход у Польшчу, маючы задачу арганізацыі разведкі размяшчэння і перамяшчэння суперніка ў раёне горада Кракава. Дзякуючы добраму веданню польскай мовы і культуры мясцовага насельніцтва, а таксама сваім арганізатарскім здольнасцям, Аляксей Бацян здолеў арганізаваць узаемадзеянне і сумесныя баявыя аперацыі з такімі рознымі палітычнымі сіламі.
У канцы 1944 года яго дыверсійная група змагла захапіць інжынера-картографа, які распавёў, што Гітлер загадаў знішчыць Кракаў. Пры адступленні салдаты вермахта павінны былі падарваць шэраг помнікаў культуры горада, масты праз Віслу і Ражноўскую плаціну, пасля чаго горад аказаўся б цалкам затоплены.
Пад кіраўніцтвам Бацяна адбылася аперацыя, у выніку якой выбухам былі знішчаны звыш сотні тон трацілу і боепрыпасаў. Нямецкія часткі апынуліся без снарадаў і былі вымушаныя спешна адступаць, што было падобным на панічныя ўцёкі. У выніку немцы не змаглі выканаць загад Гітлера, Ражноўская плаціна ацалела, а разам з ёй і Кракаў. Па ўспамінах разведчыка, пасля выратавання горада Гітлер прызначыў за яго галаву буйную суму.
У апошнія месяцы вайны група Аляксея Бацяна дзейнічала ў тыле ворага на акупаванай тэрыторыі Чэхаславакіі.
У 1983 годзе ў званні палкоўніка звольнены ў адстаўку па ўзросце. Да 1989 года працягваў працаваць у органах КДБ СССР у якасці грамадзянскага спецыяліста.
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 10 мая 2007 года «за мужнасць і гераізм, праяўленыя ў ходзе аперацыі па вызваленні польскага горада Кракава і прадухіленні знішчэння яго нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гадоў» Аляксею Бацяну прысвоена званне героя Расійскай Федэрацыі з уручэннем медалі «Залатая Зорка».
Пасля вайны пражываў у Маскве. Неаднаразова наведваў Беларусь, апошні раз у 2017 годзе. Памёр на 104-м годзе жыцця. Пахаваны 17 лютага 2020 года на Траякураўскіх могілках.
Прызнанне
Узнагароджаны шматлікімі савецкімі і расійскімі ордэнамі і медалямі, а таксама вышэйшай ваеннай узнагародай Польшчы — ордэнам Virtuti Militari. Ганаровы грамадзянін горада Ілжа (Польшча).
Лічыцца, што Аляксей Бацян стаў прататыпам галоўнага героя рамана Юліяна Сямёнава «Маёр Віхор» і аднайменнага савецкага мастацкага фільма. Па іншай версіі, прататыпам стаў украінскі вайсковец Яўген Беразняк.
Ацэнкі
У 2009 годзе польскі гісторык у інтэрв’ю газеце «Rzeczpospolita» назваў гісторыю пра выратаванне Бацяном Кракава «творам расійскай прапаганды». На яго думку, падрыў выбухоўкі ў Ночым Сончы не мог мець дачынення да выратавання Кракава, паколькі падчас выбуху Чырвоная Армія ўжо займала горад. Адпаведна ў немцаў не было магчымасці выкарыстаць выбухоўку па прызначэнні.
Ходасы (Сенненскі раён)
Хо́дасы (, Ходосы) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Какоўчынскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Забараўскага сельсавета, да 4 сакавіка 1987 года — у склад Багушэўскага сельсавета , да 21 жніўня 1989 года — у склад Обальскага сельсавета.
Фрыдрых Крэйцвальд
Фрыдрых Рэйнхальд Крэйцвальд (ням.: Friedrich Reinhold Kreutzwald;  — ) — эстонскі паэт, пісьменнік, фалькларыст, асветнік, урач і грамадскі дзеяч, пачынальнік эстонскай літаратуры.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і прыгоннага селяніна ў маёнтку Йыэперэ недалёка ад горада Везенберг, адміністрацыйнага цэнтра Везенбергскага павета ў Эстляндскай губерні. З дзіцячых гадоў бачыў цяжкае жыццё прыгонных, іх патрэбу і самаўпраўнасць нямецкіх памешчыкаў і баронаў. У 1815 годзе, за год да адмены прыгоннага права ў Эстоніі, бацьку ўдалося атрымаць вольную. У гэтым жа годзе юны Крэйцвальд пачынае вучобу ў Везенбергу, але неўзабаве быў вымушаны яе пакінуць па прычыне недахопу грашовых сродкаў. Пазней працягнуў вучыцца ў Рэвелі, здаў экзамены на званне настаўніка і там жа працаваў у пачатковай школе. Пазней выкладаў у Пецярбургу і запалам займаўся самаадукацыяй. Як выхадцу з ніжэйшага саслоўя, яму было адмоўлена ў прыёме ў Пецярбургскую Медыка-хірургічную акадэмію.
Вярнуўшыся ў Эстонію, у 1826 годзе, паступіў на медыцынскі факультэт Дэрпцкага ўніверсітэта. Там пасябраваў з доктарам медыцыны, філолагам Фрыдрыхам Робертам Фельманам, які аказаў велізарны ўплыў на далейшую дзейнасць Крэйцвальда.
Скончыўшы ўніверсітэт, на працягу 44 гадоў быў гарадскім урачом у Вера, адміністрацыйны цэнтр павета Вырумаа).
18 жніўня 1833 года Крэйцвальд ажаніўся з Марыяй Элізабет Сядлер, вяселле зладзілі ў Віру-Нігуле. У маладых нарадзіўся сын Алексіс.
Як урач Крэйцвальд меў цесныя зносіны з народам, добра ведаў яго цяжкае становішча. Ён часта выступаў у абарону сялян, калі быў грамадскім дзеячам. У 1830-я гг. выступаў у друку з публіцыстычнымі і фальклорна-этнаграфічнымі артыкуламі на нямецкай мове. Смелыя выступленні Ф. Р. Крэйцвальда ў абарону сялян выклікалі варожае стаўленне да яго ўплывовых колаў вырускага грамадства, якое складалася з мясцовых немцаў. Доктару быў абвешчаны байкот, што прывяло да страты большай часткі пацыентаў. Жыццё ўскладнілася пастаянным недахопам грошай. За дом, набыты ў абавязак, ён разлічваўся 34 гады.
У 1877 годзе пакінуў медыцынскую практыку і перасяліўся ў Дэрпт, дзе і сканаў 25 жніўня 1882 года. Ф. Р. Крэйцвальд пахаваны на могілкі Вана-Яані ў Тарту.
Творчасць
Аўтар сатырычных апавяданняў, кнігі вершаў «Песні вірускага спевака» (1865). Збіральнік і складальнік эстонскага народнага эпасу «Калевіпоэг» («Сын Калева»; выд. 1857—1861), зборніка літаратурна апрацаваных «Старадаўніх эстонскіх народных казак» (1866).
Пераклады
На беларускую мову асобныя творы Крэйцвальда пераклаў Б. Сачанка.
Канстанцін Апалонавіч Карацееў
Канстанцін Апалонавіч Карацееў (Константин Аполлонович Коротеев; — ) — савецкі военачальнік, генерал-палкоўнік, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).