cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вышыўка
Гісторыя вышыўкі
Мастацтва вышыўкі мае шматвекавую гісторыю. На тэрыторыі нашай краіны найбольш старажытныя ўзоры вышыўкі вядомы на рэштках тканін (захаваліся пераважна шаўковыя), на скураным абутку, на футаралах, кашальках (XII — XIII ст.) — вырабах рамеснікаў з Полацка, Менска, Турава, Давыд-Гарадка, Пінска, Слуцка, Гародні. Вырабы расшывалі каляровымі ваўнянымі, зрэдку шаўковымі ніткамі з характэрным арнаментам у выглядзе пляцёнкі, спіралепадобных завіткоў, канцэнтрычных кругоў, сэрцападобных фігур і інш.
Пра вышыўку перыяду феадалізму сведчаць разнастайныя пісьмовыя крыніцы, што адлюстроўваюць распаўсюджанне вышываных рэчаў сярод пэўных слаёў насельніцтва (у тым ліку і сярод сялянства), адзначаюць перавагу вышыўкі ў параўнанні з іншымі спосабамі арнаментацыі тканін, прыводзяць звесткі пра пераемнасць традыцый мінулага. З узмацненнем сувязі з горадам і ўплыву гарадской культуры патрыярхальны быт сельскага насельніцтва хутка разбураўся, што адбілася на традыцыйным адзенні, спосабах і характары арнаментацыі народных тканін. Пад канец XIX — пач. XX ст. вышыўка, як і раней, бытавала пераважна ў форме хатняй вытворчасці для патрэб сям’і, што абумовіла яе глыбокую самабытнасць і ўстойлівасць старажытных мясцовых традыцый.
Магілёўка (Шумілінскі раён)
Магілёўка (, Могилёвка) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Гародзькаўскі сельсавет
Гаро́дзькаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Гародзькі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лоскаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Маладзечанскага раёна.
30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Забрэзскага сельсавета (19 населеных пунктаў: Алешчаняты, Барташы, Дзямідавічы, Долевічы, Жомайдзь, Забрэззе, Кабыльчыцы, Калдыкі, Куцяняты, Малая Дайноўка, Пагарэльшчына, Післякоўшчына, Роўкавічы, Славенск, Строкава Рэчка, Студзянец, Філіпіняты, Харытоны, Цвіраўшчына).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (18 населеных пунктаў) — 1262 чалавекі, з іх 98,3 % — беларусы, 1,3 % — рускія.
IC 3846
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ларкана
Ларкана (لاڑکانہ, لاڙڪاڻو) — горад у пакістанскай правінцыі Сінд, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 270 283 чал. (1998 год).
Гісторыя
Побач з Ларкана знаходзіцца Махенджа-Дара — старажытны горад цывілізацыі даліны Інда, які ўзнік каля 2600 года да н. э.
Юрый Мікалаевіч Мікульскі
Юрый Мікалаевіч Мікульскі (нар. 1988, Мінск) — беларускі гісторык.
Біяграфія
З 2012 года працуе вядучым навуковым рэдактарам у выдавецтве «Беларуская энцыклапедыя імя П. Броўкі».
Навуковая дзейнасць
Аўтар шэрагу навуковых артыкулаў у беларускіх, польскіх і расійскіх выданнях. Сфера навуковых інтарэсаў: палітыка літоўскіх князёў і польскіх каралёў у дачыненні да рускіх зямель у XIII—XVII стагоддзях, праваслаўная царква пад уладай літоўскіх князёў у XIII—XV стагоддзях, старабеларуская літаратура XIV—XV стагоддзяў.
Тэадор Драйзер
Тэадор Драйзер (Theodore Herman Albert Dreiser;, Тэры-Хот, штат Індыяна — , Галівуд) — амерыканскі пісьменнік і грамадскі дзеяч.
Баўладу
Насельніцтва складае 736 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 9070. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 4058
NGC 4058 (іншыя абазначэнні — UGC 7036, MCG 1-31-17, ZWG 41.32, PGC 38124) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Навасельскае (Акмолінская вобласць)
Навасельскае — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Навасельскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 25 км на поўнач ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113849100.
Перуджыйскі ўніверсітэт
Перуджыйскі ўніверсітэт (Università degli Studi di Perugia) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Перуджа.
NGC 4057
NGC 4057 (іншыя абазначэнні — NGC 4065, UGC 7050, MCG 4-29-7, ZWG 98.42, ZWG 128.7, VV 179, PGC 38156) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4057, NGC 4065.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Тактагульскае вадасховішча
Тактагу́льскае вадасховішча (Токтогул суу сактагычы) — вадасховішча на тэрыторыі Джалал-Абадскай вобласці Кыргызстана. Утворана плацінай Тактагульскай ГЭС на рацэ Нарын. З’яўляецца самым вялікім вадасховішчам у Цэнтральнай Азіі.
Плошча 284 км². Даўжыня 65 км, найбольшая шырыня 12 км. Найбольшая глыбіня 180 м, сярэдняя — 69 м. Вышыня плаціны 215 м, разліковы напорны ўзровень 140 м. Аб’ём чашы ГЭС складае 19,5 км³. На 22 ліпеня 2010 года аб’ём вады складаў 18 207 млн м³. Запраектаваныя ваганні ўзроўню вады да 63 м. Будаўніцтва вялося больш за дзесяць гадоў і было завершана да сярэдзіны 1970-х гадоў. Запаўненне вадасховішча пачалося ў 1973 (1974 ) годзе.
У каскад Тактагульскіх ГЭС уваходзяць дзве станцыі — непасрэдна Тактагульская магутнасцю 1200 МВт і Курпсайская магутнасцю 800 МВт.
Перуджыйскі ўніверсітэт для іншаземцаў
Перуджыйскі ўніверсітэт для іншаземцаў (Università per stranieri di Perugia) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Перуджа.
Агульная характарыстыка
Гісторыя ўніверсітэта пачалася ў 1921 годзе, калі юрыст Астар Лупатэлі заснаваў курсы «Высокая культура» для замежных студэнтаў з мэтай распаўсюджвання ведаў аб Італіі за мяжой, паказу яе гісторыі і мастацкіх прыгажосцяў.
У 1925 годзе каралеўскім указам ад 29 кастрычніка было афіцыйна санкцыянавана нараджэнне «Каралеўскага італьянскага ўніверсітэта для іншаземцаў». Тагачасная нацыяналістычная палітычная эліта Італіі спрыяла яго нараджэнню з прапагандысцкімі намерамі «зацвердзіць перавагу італьянскай культуры ў свеце».
Універсітэт структуруе сваю адукацыйную дзейнасць у адзіны дэпартамент — гуманітарных і сацыяльных навук.
Нягледзячы на ​​тое, што ўніверсітэт спецыялізуецца на выкладанні і распаўсюджванні італьянскай мовы і культуры сярод іншаземцаў, ён таксама прапануе навучанне і італьянскім студэнтам, якія хочуць у будучым выкладаць італьянскую культуру і мову як замежную.
IC 3847
IC 3847 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Паскаль (адзінка вымярэння)
Паска́ль (пазначэнне: Па, Pa) — адзінка вымярэння ціску (механічнага напружання) у СІ.
Паскаль роўны ціску (механічнаму напружанню), выкліканаму сілай, роўнай аднаму ньютану, раўнамерна размеркаванай па нармальнай да яе паверхні плошчы адзін квадратны метр.
Сувязь паміж адзінкамі СІ:
Адзінка названая ў гонар французскага фізіка і матэматыка Блеза Паскаля.
Параўнанне з іншымі адзінкамі вымярэння ціску
Нармальны атмасферны ціск прынята лічыць роўным 760 мм ртутнага слупа, або 101 325 Па.
Альжбета Гаштольд
Альжбета Радзівіл, народжаная Гаштольд ( — ) — жонка вялікалітоўскага дзяржаўнага дзеяча Яна Радзівіла.
Паходжанне
Дачка Марціна Гаштольда і яго другой жонкі Ганны з Гальшанскіх, дачкі Юрыя Сямёнавіча Гальшанскага. Мела брата Альбрэхта Гаштольда.
Сям’я
у шлюбе мелі трох сыноў і дзвюх дачок, але ўсе яны памёрлі ў дзяцінстве.
У мастацтве
Вядомы партрэт Альжбеты з Гаштольдаў з серыі партрэтаў у лаўровым вянку, які захоўваецца ў Варшаўскім Нацыянальным музеі.
Ратынца
Раты́нца — рака ў Дзяржынскім і Валожынскім раёнах Мінскай вобласці, левы прыток ракі Іслач (басейн Нёмана). Даўжыня 8 км. Пачынаецца каля вёскі Мянькі, цячэ ў межах Мінскага ўзвышша, упадае ў Іслач за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Пярэжары.
Маркава (Шумілінскі раён)
Ма́ркава (, Марково) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Светласельскага сельсавета.
Паліца
Паліца: даху.
Аксана Яўгенаўна Дзямідава
Аксана Яўгенаўна Дзямідава (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Неаднаразовая Чэмпіёнка Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Першынства Беларусі 2009 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
Чэмпіёнка Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем і на дыстанцыі 100 м комплексным плаваннем. Срэбраная прызёрка на дыстанцыі 100 м батэрфляем, бронзавая прызёрка на дыстанцыі 200 м комплексным плаваннем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Еўропы 2013 года на дыстанцыі 4×50 вольным стылем.
Чэмпіёнка Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем, на дыстанцыі 100 м батэрфляем, а таксама ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст. Срэбраная прызёрка на дыстанцыі 50 м батэрфляем. Бронзавая прызёрка на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
NGC 4059
NGC 4059 (іншыя абазначэнні — NGC 4070, UGC 7052, MCG 4-29-9, ZWG 128.9, PGC 38169) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4059, NGC 4070.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Paulowniaceae
Некаторымі крыніцамі аб'ядноўваецца з сямействам
Батанічнае апісанне
Лістападныя дрэвы, у тропіках вечназялёныя. Кара гладкая. Лісце лопасцевае з 2-3 часткамі, на доўгіх хвосціках.
Таксанамія
Па дадзеных сайта GRIN сямейства ўключае два роды, і 4 — паводле The Plant List :
Усяго ў сямействе налічваецца каля 20 відаў.
Вебер (адзінка вымярэння)
Ве́бер (абазначэнне: Вб, Wb) — адзінка вымярэння магнітнага патоку ў сістэме СІ.
Вб = В·с = кг·м2·с-2·А-1
Адзінка названа ў гонар нямецкага навукоўца Вільгельма Эдуарда Вебера.
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі ўтвораюць з дапамогай стандартных прыставак СІ.
Пралятарка (Акмолінская вобласць)
Пралятарка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Навасельскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 18 км на поўнач ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113849107.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 192 чалавекі (97 мужчын і 95 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 38 чалавек (23 мужчыны і 15 жанчын).
IC 3848-1
IC 3848-1 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай II (Папа Рымскі)
Мікалай II (свецкае імя: Жэрар Шэўрон, Gerard); (? — 27 ліпеня 1061) — Папа Рымскі з 24 студзеня 1059 г. да 27 ліпеня 1061. Быў біскупам ў Фларэнцыі. На папскі пасад абраны па радзе нямецкіх і французскіх арыстакратаў. Прызнаў нармандскія ўладанні ў Італіі. Падпарадкаваў Рымскай царкве Міланскую кафедру. Узаконіў абранне Папы кардыналамі.
Чыжоўка (рака)
Чыжоўка — рака ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Дняпро.
Мікалай II (Папа Рымскі)
Яго дзейнасць адметная скліканнем сабора, на якім абмяркоўваліся пытанні залежнасці царквы ад імператарскай улады, сімоніі, бясшлюбнасці духавенства.
Чыжоўка (рака)
Даўжыня ракі 14 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,1 м/км. Плошча вадазбору 85 км². Пачынаецца каля вёскі Лабаны. Упадае ў Дняпро прыкладна за 0,5 км у напрамку на поўдзень ад вёскі Чыжоўка. Вадазбор у межах Аршанскага ўзвышша. Рэчышча часткова каналізаванае ў верхнім цячэнні і перасякае меліярацыйную сістэму Мардахі. Рака прымае сцёк з ручаёў і каналаў. Сярод прытокаў — рака Чыжоўка-2 (да 2020 - ручай Чыжоўка) (правы). У басейне ракі на яе правым прытоку каля вёскі Чыжоўка сажалка.
Каля ракі вёскі Лапыры, Мардахі, Чыжоўка.
Піна Несбіт
Піна Несбіт (Pinna Nesbit; 26 лістапада 1896, Галіфакс, Новая Шатландыя, Канада — 31 сакавіка 1950, Санта-Барбара, Каліфорнія, ЗША) — канадская акцёрка кіно і тэатра, якая працавала ў амерыканскім нямым кінематографе.
Біяграфія
Піна Несбіт нарадзілася 26 лістапада 1896 года у Галіфаксе, Новая Шатландыя, Канада. Яна была дачкой капітана Уільяма А. Несбіта, афіцэра брытанскай арміі, які служыў у Таронта, Антарыё, Канада.
Здымаць яна пачала ў 1917 годзе. З кіно яна пайшла ў 1920 годзе.
Памерла 31 сакавіка 1950 года у гораде Санта-Барбара, штат Каліфорнія, ЗША.
Асабістае жыццё
Яна была замужам тройчы. Яе першым мужам быў брытанскі рэжысёр і прадзюсар (1880-1936). Другім яе мужам быў Джон Гастон з Бостана.
Піна Несбіт мела раман з каралём Эдвардам VIII, калі ён быў прынцам Уэльскім, а яшчэ не каралём. На момант рамана з прынцам Уэльскім яна была у трэцім шлюбе з лейтэнантам Фрэдэрыкам Х. Кругерам.
NGC 4060
NGC 4060 (іншыя абазначэнні — ZWG 128.6, PGC 38151) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Генры (адзінка вымярэння)
Ге́нры (пазначэнне: Гн, H) — адзінка вымярэння індуктыўнасці ў сістэме СІ. Ланцуг мае індуктыўнасць адзін генры, калі змена току з хуткасцю адзін ампер за секунду стварае электрарухаючую сілу, роўную аднаму вольту.
Праз іншыя адзінкі вымярэння СІ генры выяўляецца наступным чынам:
Гн = В·А-1·с = кг·м2·с-2·А-2
Адзінка названая ў гонар амерыканскага навукоўца Джозафа Генры.
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі ўтвораюць з дапамогай стандартных прыставак СІ.
Бідоні
Бідоні (Bidonì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 159 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 9080. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Арктычнае паветра
Арктычнае паветра — тып паветра, ў Арктычным рэгіёне.
Апісанне
Характарызуецца нізкімі тэмпературамі (да -55 ... -60°С), малой колькасцю вільгаці і значнай празрыстасцю. Пранікае далёка на поўдзень (да Сярэдняй Азіі, Міжземнамор'я і паўднёвых раёнаў ЗША) і прыносіць рэзкія пахаладанні ў любую пару года.
Адрозніваюць марское арктычнае паветра, што ў Еўропу прыходзіць праз незамярзаючыя Нарвежскае мора і частку Баранцава мора, і кантынентальнае, якое праходзіць над Карскім морам і ўсходняй часткай Баранцава мора.
Арктычнае паветра ў атмасферы над Беларуссю ў сярэднім 40-70 сутак за год, з ім звязаны веснавыя і асеннія замаразкі.
Грамада (выдавецтва)
«Грамада» — нелегальнае беларускае выдавецтва, якое існавала ў Санкт-Пецярбургу ў 1906—1907.
Выдавала агітацыйную літаратуру (арыгінальную і перакладную) рэвалюцыйнага зместу. Арганізоўвалі выдавецкую дзейнасць Антон Грыневіч, Вацлаў Іваноўскі.
Захавалася 6 брашур, у тым ліку: «Як мужыку палепшыць сваё жыццё» (лацінкай і кірыліцай), «Чы будзе для ўсіх зямлі?», «Што такое свабода?», «Забастоўка» (лацінкай), «Гутарка аб тым, куды мужыцкія грошы ідуць».
Дзейнасць выдавецтва спынена царскай цэнзурай.
Сяло Акана Курманава
Акана Курманава — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акцябрскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 21 км на поўдзень ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113851100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1195 чалавек (612 мужчын і 583 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1004 чалавекі (488 мужчын і 516 жанчын).
Правінцыя (значэнні)
Правінцыя (provincia):
Максімільен Рабесп’ер
Вучыўся ў Калежы Людовіка Вялікага ў Парыжы, скончыў юрыдычны факультэт Сарбоны (1780). 3 1781 адвакат у Арасе. 3 1783 член Араскай акадэміі навук і мастацтваў, з 1788 яе прэзідэнт. У 1789 дэпутат Генеральных штатаў ад трэцяга саслоўя. Актыўна ўдзельнічаў у іх працы і ў дзейнасці створанага на іх аснове Нацыянальнага сходу, з ліпеня 1790 яго сакратар. Абараняў інтарэсы шырокіх народных мас, насуперак ліберальнай большасці сходу, выступаў супраць замацаваных канстытуцыяй 1791 каралеўскага права вета, падзелу грамадзян на актыўных і пасіўных, маёмаснага цэнзу на выбарах, захавання рабства ў калоніях і г.д. У 1791—92 працаваў у секцыях камуны Парыжа, выдаваў штотыднёвік «Défenseur de la constitution» («Абаронца канстытуцыі»), на старонках якога выказваў свае погляды. Меў падтрымку шэрагу дэмакратычных арганізацый: Якабінскага клуба, Клуба кардэльераў, палітычных клубаў Марселя, Версаля, Тулона і іншых гарадоў. Асуджаў агітацыю жырандыстаў за рэвалюцыйную вайну супраць феадальна-абсалютысцскіх манархій Еўропы. Пасля пачатку вайны Францыі з Аўстрыяй і Прусіяй (красавік 1792) агітаваў за рэвалюцыйныя метады вядзення вайны. Максімільен Рабесп'ер не прыняў непасрэднага ўдзелу ў паўстанні 10.8.1792, якое скінула караля, але на наступны дзень быў абраны членам камуны Парыжа. У верасні 1792 абраны дэпутатам ад Парыжа ў Нацыянальны Канвент, дзе стаў адным з найбольш уплывовых дзеячаў якабінцаў. Узначаліў барацьбу супраць панавання жырандыстаў, быў сярод рашучых прыхільнікаў смяротнага пакарання караля Людовіка XVI. Як і Жан-Поль Марат, быў адным з палітычных кіраўнікоў народнага выступлення 31.5— 2.6.1793, якое скончылася арыштам дэпутатаў-жырандыстаў і пераходам улады да якабінцаў. Рабесп'ер — адзін з ініцыятараў рэвалюцыйнай палітыкі якабінскага ўрада (аграрнае заканадаўства, якое ліквідавала феадальнае землеўладанне, прыняцце радыкальнай канстытуцыі 1793 і інш.). 27.7.1793 Максімільен Рабесп'ер абраны членам Камітэта грамадзянскага выратавання (КГВ), фактычна кіраваў ім. Пры Рабесп'еры КГВ ператварыўся ў галоўны орган рэвалюцыйнай дыктатуры, якая змяніла канстытуцыйнае кіраванне (Якабінская дыктатура). Канцэнтрацыя ўлады і ўсіх сіл спрыяла перамозе да лета 1794 над унутранай і знешняй контррэвалюцыяй.
У гэты час абвастрылася барацьба ў рэвалюцыйным кіраўніцтве. Пачаліся рэпрэсіі супраць былых паплечнікаў Рабесп'ера, не згодных з яго палітыкай — прыхільнікаў Жоржа Дантона, Ж. Р. Эбера і інш. Гэта прывяло да змовы ў Канвенце і Тэрмідарыянскага перавароту: 27 ліпеня 1794 г. (9-га тэрмідора) Максімільен Рабесп'ер быў зрынуты і на наступны дзень без суда разам з групай сваіх бліжэйшых паплечнікаў пакараны смерцю на гільяціне.
Такусіма (горад)
Такусіма — японскі горад, адміністрацыйны цэнтр прэфектуры Такусіма, размешчаны на востраве Сікоку. Плошча горада складае 191,62 км², насельніцтва — 263 889 чалавек (1 чэрвеня 2010), шчыльнасць насельніцтва — 1377,15 чал./км².
Сезон 2011 ФК Партызан Мінск
У 2011 годзе футбольны клуб «Партызан» з Мінска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Канвертар (металургія)
Канве́ртар (converter ад лац. converto паварочваю, пераўтвараю) — металургічны агрэгат (від печы) для выплаўкі сталі з вадкага чыгуну, а таксама для атрымання чарнавой медзі і файнштэйну (прадукту для вырабу нікелю) шляхам прадзімання паветра праз расплаў.
Ёмістасць канвертараў у пачатку 1970-х гг. дасягала 130 т, будаваліся 300-тонавыя канвертары. Сталеплавільны цэх з трох 250-тонавых канвертараў можа выплавіць да 4 млн т сталі за год.
Талака
Талака мае наступныя значэнні:
Канстанцін Уладзіміравіч Хацяноўскі
Канстанцін Уладзіміравіч Хацяно́ўскі (нар., Санкт-Пецярбург) — беларускі мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1954 годзе ў Ленінградзе. Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1976 годзе. Вучыўся ў П. А. Семчанкі, Л. І. Талбузіна. З 1994 года дырэктар выдавецтва «Кавалер паблішэрс». Удзельнік мастацкіх выстаў з 1980 года.
Творчасць
Працуе ў галіне плаката, кніжнай графікі, дызайну. Аўтар плакатаў «Лёс планеты — твой лёс» (1986), «Апошняя старонка Чырвонай кнігі» (1987), «Перабудуй» (1988), «Першы Мінскі фестываль духоўнай музыкі» (1989), «Я ёсць, але хто я?» (1990) і інш.; дызайну грошай Рэспублікі Беларусь (1991).
Работы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, у г. Таяма, Японія, ў Вілянаве (Польша), музеі выяўленчага мастацтва унівесітэта штата Канэктыкут (ЗША), фондах БСМ, мастацкім аб’яднанні «Цэнтральны Дом мастака» ў Маскве.
Дызельнае паліва
Дызельнае паліва (салярка) — вадкае паліва з нафты для дызельных і газатрубінных рухавікоў, што ёсць сумессю вуглевадародаў з менш як 4% прымесяў (азот-, сера- або кіслародазмяшчальныя вытворныя вуглевадародаў). Атрымліваецца перагонкай нафты. У вытворчасці для хуткасных дызеляў выкарыстоўваюць газнагазойлевыя фракцыі (тэмпература кіпення 180—360 °C, шчыльнасць 790—860 кг/ куб.м.) з тэмпературай застывання ад -55 да -5 °C і згарання 35—61 °C, для ціхаходных — цяжкія вязкія фракцыі (тэмпература кіпення 250—420 °C, шчыльнасць 930 кг/куб.м.) з тэмпературай застывання ад -5 да 10 °C і згарання 65—85 °C. Эксплуатацыйныя ўласцівасці (хуткае загаранне і павольнае гарэнне) характарызуецца цэтанавым лікам (аптымальнае яго значэнне 45—60).
Беларусь
У 2012 годзе Мазырскі нафтаперапрацоўчы завод (Гомельская вобласць) і наваполацкі «Нафтан» (Віцебская вобласць) вырабілі 10 млн тонаў дызельнага паліва «летняга» (да -5 °C), «зімняга» (да -20 °C) і «арктычнага» (да -32 °C) гатункаў паводле стандартаў «Еўра-4» і «Еўра-5».
Мяхі (Шумілінскі раён)
Мяхі́ (, Мехи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Уладзімір Барысавіч Курнеў
Уладзімір Курнеў (нар., Рыга) — беларускі футбаліст і трэнер. Майстар спорту (1972)
Клубная кар’ера
На працягу 11 сезонаў выступаў за мінскае «Дынама» (1968—1977, 1979—1980). У чэмпіянатах СССР правёў за мінскае «Дынама» 273 матчы, у якіх забіў 38 галоў. У Кубку СССР правёў 25 матчаў, забіў 3 галы.
Антон Іванавіч Царанкоў
Антон Іванавіч Царанкоў (, в. Вусце, Чэрыкаўскі павет, Магілёўская губерня, цяпер Чэрыкаўскі раён Магілёўскай вобласці —, ) — беларускі спявак (бас-актава), протадыякан.
Біяграфія
Беларус. З сялянскай сям’і. У 1897 годзе паступіў у Народнае вучылішча ў Магілёве дзякуючы клопатам архіепіскапа Магілёўскага Мітрафана (Краснапольскага). Пачаў спяваць у хоры Магілёўскай Брацкай царквы. Пасля сканчэння вучобы ў 1900 годзе працаваў бібліятэкарам. У час знаходжання імператара Мікалая II у Магілёве атрымаў ад яго Чырвоную стужку — узнагароду Свяшчэннага Сінода. Па запрашэнні ўладыкі Мітрафана пераехаў у Мінск, служыў протадыяканам у Мінскім праваслаўным кафедральным саборы, спяваў у хоры пад кіраўніцтвам вядомага дырыжора С. Кнігі.
Пасля Кастрычніцкага перавароту 1917 года Царанкоў пазбаўлены грамадзянскіх правоў, а яго сын выключаны з гімназіі. Падчас прыезду ў Мінск Дз. Меражкоўскага і яго жонкі З. Гіпіус з мэтай нелегальна перайсці савецка-польскую мяжу прытуліў іх у сваёй кватэры. У сярэдзіне 1920-х гг. служыў у Пакроўскай царкве в. Семежава (цяпер Капыльскі раён Мінскай вобласці). Першы раз арыштаваны 27 сакавіка 1927 года. Асуджаны 17 чэрвеня 1927 са святарамі Мінскай епархіі М. Лукашэвічам, дыяканам А. Крыкуновым і інш. асобай нарадай пры АДПУ за «антысавецкую агітацыю» дa 3 гадоў ППК. Этапаваны ў Салавецкі канцлагер АДПУ Архангельскай вобласці. На этапе і ў канцлагеры некаторы час знаходзіўся з біскупам Мікульскім, ксяндзом С. Віткоўскім, галоўным святаром нямецкай кірхі ў Мінску В. Кранцам, рабінам галоўнай сінагогі ў Мінску З. Зільберглейтам, мулам татарскай мячэці У. Мазалевічам, акадэмікам С. Некрашэвічам.
Пасля сканчэння тэрміну (23.3.1930) у сувязі з забаронай НКУС выязджаць за межы Архангельскай вобласці жыў у Кемі. Неўзабаве да Царанкова прыехала жонка. Паступова пасяленцы стварылі невялікі прыход, дзе па сведчанні ўнука Яўгена служыў Царанкоў. Неўзабаве царкву закрылі, а яго з жонкай адправілі ў канцлагер. Вызвалены ў сакавіку 1933 года па амністыі для будаўнікоў Беламорска-Балтыйскага канала.
Вытрымаў экзамен прыёмнай камісіі Вялікага тэатра, у складзе якой былі В. Давыдава, І. Казлоўскі, С. Лемешаў, Л. Собінаў, А. Сцяпанаў, браты Піраговы і залічаны ў яго штат. Удзельнічаў у гастролях тэатра па Эстоніі і Украіне, але пасля выкліку ў АДПУ вырашыў пакінуць Вялікі тэатр і пераехаць у 1934 годзе ў Кіеў. Працаваў салістам хора Кіеўскага радыё.
Зноў арыштаваны 20 ліпеня 1944 года падчас адной з рэпетыцый у памяшканні тэатра Я. Купалы. Асуджаны 19 чэрвеня 1945 года трыбуналам войск НКУС Мінскай вобл. за «дапамогу нямецкім акупантам і антысавецкую агітацыю» да 10 гадоў ППК і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Этапаваны ў адзін з канцлагераў ГУЛАГа. Некаторы час у зняволенні знаходзіўся з кампазітарам А. Туранковым. Вызвалены 14 ліпеня 1954 года. Прыехаў у Брэст да сына, загадчыка кафедры Брэсцкага педагагічнага інстытута.
Са жніўня 1954 года артыст Дзяржаўнай харавой капэлы БССР. Пасля смерці жонкі выйшаў на пенсію, але ад удзелу ў канцэртах не адмаўляўся амаль да самай смерці.
Morbid Angel
Morbid Angel — амерыканскі дэз-метал-гурт, адзін з родапачынальнікаў жанру. Заснаваны ў 1983 годзе ў горадзе Тампа, штат Фларыда. Лагатып гурта прыдумаў Піт Сандавал.
IC 3848-2
IC 3848-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Людміла Васілеўна Разянкова
Людміла Васілеўна Разянкова (Людмила Васильевна Розенкова; нар., , Беларуская ССР) — беларуская і савецкая баскетбалістка, шматразовая чэмпіёнка БССР, выступала на пазіцыі гульнёвай абаронцы жаночай зборнай БССР. Трэнерка дзіцячых і падлеткавых камандаў па баскетболе, якія шматразова станавіліся чэмпіёнамі БССР. Доктарка лячэбнай фізкультуры і спартыўнай медыцыны.
Біяграфія
Людміла Разянкова нарадзілася ў 1952 годзе ў г. Брэсце. Навучалася ў СШ № 3 г. Брэста, якую скончыла ў 1970 годзе. Схільнасць да баскетболу разглядзела школьная настаўніца фізічнай культуры Дзіна Іванаўна Ярмоленкава, якая накіравала таленавітую дзяўчынку да першага трэнера Сяргея Сяргеевіча Віторскага — заслужанага трэнера БССР.
З 1967 па 1970 гг. Людміла Разянкова гуляла за юнацкую зборную БССР; з 1970 па 1973 гг. — за жаночую зборную БССР па баскетболе пад кіраўніцтвам заслужанага трэнера СССР Сямёна Львовіча Халіпскага. За гады спартыўнай кар’еры шматкроць станавілася чэмпіёнкай БССР па баскетболе.
З 1974 года перайшла на трэнерскую работу. Працавала ў Мінску і Брэсце.
У сярэдзіне 80-х гадоў перайшла на адміністрацыйную работу і працавала завучам, а потым дырэктарам спартыўнай школы алімпійскага рэзерву Брэста. У пачатку 90-х гадоў па запрашэнні І. А. Мядзведзскага, кіраўніка Камітэту па фізічнай культуры, спорту і турызму Брэсцкага аблвыканкама перайшла на дзяржаўную службу і працавала ў кіраўніцтве Упраўлення па фізічнай культуры, спорту і турызму Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта да выхаду ў адстаўку з Ганаровай пашанай Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь за шматгадовую бездакорную службу ў галіне развіцця спорту краіны.
Сярод беларускіх жанчынаў-спартоўцаў лічыцца найбольш выбітнай гульнёвай абаронцай БССР і адной з найлепшых баскетбалістак-камбогардаў у Савецкім Саюзе.
Нацыянальны інстытут статыстыкі Італіі
Нацыянальны інстытут статыстыкі Італіі (Istituto Nazionale di Statistica, ISTAT) — італьянскі інстытут па збору статыстыкі. Быў створаны ў 1926 годзе для збору інфармацыі аб насельніцтве. Гэты інстытут з’яўляецца адказным за перапіс насельніцтва у Італіі.
Рэйн
Рэйн (Rhein [райн], Rhin [рэн], Rijn [рэйн]) — буйная рака ў Заходняй Еўропе. Працякае па тэрыторыі Швейцарыі, Ліхтэнштэйна, Аўстрыі, Германіі, Францыі, Нідэрландаў.
Бярэ пачатак у Альпах, працякае праз Бодэнскае возера, перасякае адгор’і Юры і Шварцвальда, пасля чаго цячэ па Верхнярэйнскай нізіне. У сярэднім цячэнні прарываецца праз Рэйнскія Сланцавыя горы. Ніжняя плынь — у межах Сярэднееўрапейскай раўніны, дзе рэчышча ў шматлікіх месцах агароджанае дамбамі. Упадае ў Паўночнае мора, утвараючы складаную дэльту.
Асноўныя прытокі: Некар, Лан, Майн, Рур (правыя); Аарэ, Мозель (левыя). У левы рукаў дэльты ўпадае рака Маас.
У вярхоўях — вяснова-летняй паводцы, у сярэднім і ніжнім цячэнні шматводная на працягу ўсяго года. Сярэдні выдатак — 2500 м³/с, гадавы сцёк каля 79 км³.
Рака суднаходная на 952 км, да горада Базель і па Бодэнскім возеры. Агульная даўжыня водных шляхоў у басейне Рэйна каля 3000 км.
Літаральна назва ракі перакладаецца як «Плынь» (з кельцкай).
Паходжанне назвы
Назву ракі рэканструююць як прагерманскае *Rīnaz. Да яго ўзыходзяць нямецкая, нідэрландская і англійская назвы ракі. Праз франкскае пасярэдніцтва былі запазычаны французская і іспанская назвы Рэйна. Назва ракі на індаеўрапейскім этапе рэканструюецца як *Reynos, ад кораня *rey- «цякчы, бегчы», адкуль run, river, рака, рой, рынуцца, лунаць. Кельцкая/гальская назва ракі паходзяць з той жа індаеўрапейскай крыніцы, што і германскаея. Гідронім часта параўноўваюць з іншымі рачнымі назвамі, тыпу ракі Рэно ў Італіі (гідронім гальскага паходжання). Лацінскае Rhēnus і старажытнагрэчаскае Ρήνος (Rhēnos) запазычаны з кельцкай формы, бо адлюстроўваюць наяўнасць тыпова кельцкага пераходу -ei- → -ē-.
Агульная характарыстыка
Прытокі: Некар, Майн, Вупер, Ітэр, Дзюсель, Рур, Іль (правыя); Ары, Мозель (левыя). У левае рукаво дэльты пускаецца рака Маас.
У вярхоўях — вяснова-летняе паводка, у сярэдняй і ніжнім цячэнні шматводная цягам усяго года. Сярэдні выдатак каля 2500 м³/с, гадавы сцёк каля 79 км³.
У верхнім цячэнні Рэйна, у швейцарскім кантоне Шафгаўзен, каля мястэчка Нойгаўзен, знаходзіцца Рэйнскі вадаспад. Убору з больш высокім, але менш паўнаводным вадаспадам Дэтыфос у Ісландыі, Рэйнскі вадаспад з’яўляецца самым вялікім вадаспадам у Еўропе. Вышыня Рэйнскага вадаспада — 23 м, шырыня — 150 м.
Рэйн злучаны каналамі з Ронай, Марнай, Везерам, Эльбай.
Гарады на Рэйне: Арнем (Нідэрланды), Дзюсельдорф, Кёльн, Бон, Майнц, Мангейм, Вормс, (Германія), Страсбург (Францыя), Базель (Швейцарыя).
Вытокі Рэйна
Уласна Рэйн пачынаецца ў месцы зліцця двух яго галоўных вытокаў — Пярэдняга Рэйна і ля мястэчка  (кантон Граўбюндэн, камуна Тамінс). Вышэй гэтага месца знаходзіцца разгалінаваная сістэма вытокаў Рэйна. Вадазборны басейн вытокаў Рэйна распасціраецца ад горнага масіву на захадзе праз даліну, размешчаную на поўдзень у кантоне Тычына і ў Італіі, да  на ўсходзе.
Задні Рэйн
Задні Рэйн (Hinterrhein) цячэ спачатку ў паўночна-ўсходнім кірунку, потым на поўнач. Працякае па трох далінах у кантоне Граўбюндэн — Рэйнвальду, і -. Паміж далінамі знаходзяцца цясніны і. Крыніцы, якія жывяць Задні Рэйн, знаходзяцца ў альпійскім горным масіве (на схілах Райнвальдхорна,, ).
З поўдня пускаецца, вадазбор якога знаходзіцца часткова на італьянскай тэрыторыі ў раёне плаціннага возера. З усходу ў Зільса ў Задні Рэйн пускаецца раўназначная яму рака, прыходная ад аднайменнага. Альбула атрымвае сваю ваду перадусім з Ландвасера, у сваю чаргу які жывіцца ад крынічных рэк; найбольш значныя — Дышмабах і рака (Гельгія), якая спускаецца з Юлійскага перавалу.
Пярэдні Рэйн
Пярэдні Рэйн (Vorderrhein) узнікае з крыніц у верхняй частцы даліны і цячэ ў паўночна-ўсходнім кірунку. Асноўнай яго крыніцай з’яўляецца рака, якая ўпадае ў возера Тома (2345 м над узроўнем мора) , а потым выцякае з яго. Рэйн да Тума звычайна лічыцца таксама і асноўным вытокам усяго Рэйна ўвогуле.
У Пярэдні Рэйн упадаюць даўжэйшыя рэкі, так і рэкі супастаўнай з ім даўжыні — Рэйн да Медаль, і. Даліна у кантоне Тычына, з якой адводзіць ваду Рэйн да Медэль, перасякае з поўдня геамарфалагічны. Амаль усе прытокі Пярэдняга Рэйна ў вадазборным басейне падпружаны і выкарыстоўваюцца ў гідраэнергетыцы. У сваім ніжнім цячэнні Пярэдні Рэйн працякае па цясніне праз.
Альпійскі Рэйн
У Рэйхенау Пярэдні Рэйн і Задні Рэйн яднаюцца ў Альпійскі Рэйн (Alpenrhein). На працягу ўсяго толькі 86 кіламетраў ён зніжаецца з 599 да 396 м над узроўнем мора. Рэйн заўважна выгінаецца ў Кура, сталіцы Граўбюндэна. — адзначаная ледавіковымі адкладамі, шырока якая раскінулася альпійская даліна з абрывістымі сценамі. У Зарганса толькі ўзвышша вышынёй у некалькі метраў замінае Рэйну выцякаць праз адкрытую рэкі, праз азёры Валензе і Цюрыхзее ўбок Арэ. Ніжэй па плыні заходні бераг Рэйна — швейцарскі, а ўсходні — ліхтэнштэйнскі, потым аўстрыйскі.
З-за высокага ўтрымання завісяў вада Альпійскага Рэйна мае светлае адценне; адкладаючыся ў Бодэнскім возеры, гэтыя завісі ўжо даволі моцна адсунулі воды возера, што спачатку далёка ўдаваліся ў Альпы. , распачатае напачатку XX стагоддзя, складалася з будавання каналаў, якія выраўноўваюць яго рэчышча ў Дыпольдзау і Фусаха. Гэта рэгуляванне было скіравана на прадухіленне затапленняў і моцнай седыментацыі ў заходняй частцы дэльты пры ўпадзенні Рэйна ў Бодэнскае возера. Пры гэтым давялося пусціць у паралельны канал у кірунку да возера. Адсечанае пры рэгуляванні старое рэчышча Рэйна («») працякала спачатку ў забагненай мясцовасці, аднак пазнай было прыбрана ў канал ніжэй Райнека і адкрыта для суднаходства.
У год Рэйн нясе да 3 млн м³ асадкавых парод у Бодэнскае возера. «Урастаючая» ў Бодэнскае возера на пляцоўцы паміж Старым Рэйнам на захадзе і ніжнім які выраўноўвае каналам на ўсходзе, уключаючы аўстрыйскія камуны Гайсау, Хёхст і Фусбах — аддадзена галоўным чынам пад прыродаахоўную зону. Пры ўпадзенні ў Бодэнскае возера прыродны Рэйн няма калі падзяляўся на два галоўных рукава. З-за прыдновых адкладаў паўстала шмат невялікіх выспачак (алеманскае Isel, ср. тапонім Esel). У вобласці ўтокі ўвесь час даводзіцца працаваць драгам, каб прадухіляць седыментацыю, злучаную ў тым ліку з шырокімі меліярацыйнымі працамі вышэй па цячэнні Рэйна.
Бодэнскае возера
Кароткі, даўжынёй усяго чатыры кіламетры (Seerhein) злучае паміж сабой два складнікі Бодэнскага возера —  (Obersee) і размешчанае на 30 см ніжэй адносна роўня мора  (Untersee). У Верхнім возеры малочная, халодная і таму цяжэйшая вада Альпійскага Рэйна ўтварае спачатку кампактную плынь на паверхні шэра-зялёнай вады возера, але амаль адразу «» на яго дно. Гэта плынь ізноў выходзіць на паверхню на іншым, паўночным боку вострава Ліндаў і стаіць, часта выразна бачнае, уздоўж нямецкага берага прыкладна да Хагнау-Бодэнзее. Невялікая частка гэтай плыні адлучаецца перад востравам Майнау ў кірунку. Асноўная плынь праз так званую «» (бухта ўсходней Канстанца і заходней Кройцлінгена) выцякае з Верхняга возера па фарватары Рэйна.
Да Верхняга возера прылягаюць Швейцарыя на поўдні, Аўстрыя на паўднёвым усходзе, а таксама Германія: Баварыя на паўночным усходзе і Бадэн-Вюртэмберг на паўночным захадзе.
Дыстанцыйныя слупы ўсталяваны ўздоўж усяго Рэйна пачынальна з таго месца, дзе над Азёрным Рэйнам, што выцякае з Верхняга возера, перакінуты Канстанцкі мост.
Аблога Пасольскага квартала ў Пекіне
Аблога Пасольскага квартала ў Пекіне, сталіцы імперыі Цын, адбылася у 1900 падчас паўстання іхэтуаняў, паўночнакітайскага руху антызаходняга і антыхрысціянскага кірунку. На працягу 55 дзён, з 20 чэрвеня да 14 жніўня, заходнія і японскія дыпламаты, маракі і салдаты (каля 900 чалавек), а таксама кітайцы-хрысціяне (каля 2,8 тыс.), якія шукалі паратунку, трымалі абарону супраць паўстанцаў. Урад імперыі ў гэты час схіляўся то да дапамогі абаронцам, то да падтрымкі баксёраў, у залежнасці ад таго, якая фракцыя пры імператарскім двары карысталася найбольшым уплывам. Аблога дыпламатычных місій была знята Альянсам васьмі дзяржаў, сілы якога высадзіліся ў Цяньцзыне і акупавалі Пекін. Увод замежных войскаў прывёў да перамяшчэння імператарскага ўрада ў Сіянь, падушэння паўстання, пераследавання кітайскіх чыноўнікаў, якія выступалі супраць іншаземцаў, і падпісання Заключнага пратакола, які пашыраў правы заходніх дзяржаў у Кітаі.
Рэйн
Бодэнскае возера
Азёрны Рэйн паўстаў у апошнія тысячагоддзі ў выніку выкліканага эрозіяй зніжэнні роўня вады ў возеры прыкладна на 10 метраў, з-за чаго паўстаў таксама востраў Райхенау. Раней Верхняе і Ніжняе азёры, як гэта вынікае з іх агульнай назвы «Бодэнскае возера», уяўлялі сабою адзіны вадаём.
Як і ў Верхнім, у Ніжнім возеры можна прасачыць плынь Рэйна, бо і тут яно толькі крыху змешваецца з вадой самага возера. Паўночныя часткі Ніжняга возера ( і ) амаль не закранаюцца гэтай плынню. Паўднёвую частку возера, праз якую цячэ Рэйн, часам завуць «Рэйнскім возерам». нясе ў Ніжняе возера вялікі аб’ём вады з басейна Дуная.
Азёрны Рэйн і Ніжняе возера ўтвараюць натуральную мяжу паміж Швейцарыяй і Германіяй; выняткі — цэнтральная частка Канстанца, ляжалая паўднёвей Азёрнага Рэйна і цэнтр швейцарскага горада Штайн на паўночным беразе Рэйна паблізу ад таго месца, дзе Высокі Рэйн выцякае з Ніжняга возера.
Высокі Рэйн
Ад Штайна-на-Рэйне ля заходняга берага Ніжняга возера пачынаецца Высокі Рэйн (Hochrhein). У процілегласць Альпійскаму Рэйну і Верхняму Рэйну ён цячэ галоўным чынам з усходу на захад і зніжаецца пры гэтым з 395 да 252 метраў над роўнем мора.
Высокі Рэйн з’яўляецца натуральнай мяжой паміж Швейцарыяй на поўдні і Германіяй на поўначы на большасці пляцовак да Эглізау (у швейцарскіх абласцях Штайна-на-Рэйне, Шафгаўзена і цюрыхскім ) і на ўсім сваім працягу ад Эглізау да Базеля.
Каля Шафхаузена знаходзіцца Рэйнскі вадаспад. Пры сярэднім выдатку вады ў 373 м³/с (у летні час — каля 700 м³/с) ён з’яўляецца другім найбуйным вадаспадам Еўропы пасля ісландскага Дэтыфаса па паказчыку энергіі падання вады. Аблічча Высокага Рэйна вызначаецца размешчанымі на ім шматлікімі гідравузламі. На нешматлікіх захаваных прыродных пляцоўках, і ўсё ж, яшчэ існуе трохі парогаў, на нямецкім званых Laufen. Каля Базеля Рэйн прымае левы прыток — Бірс, ля Кобленца ў Аргау з поўдня ў Рэйн пускаецца Арэ. Арэ карацей Рэйна, але нясе заўважна больш вады (560 м³/с супраць 439 м³/с у Рэйна)
Верхні Рэйн
У цэнтры Базеля, першага буйнага горада па цячэнні ракі, знаходзіцца «» (крутая лукавіна) — тут сканчаецца Высокі Рэйн. Афіцыйна мяжой паміж Высокім і Верхнім Рэйнам з’яўляецца Сярэдні мост (Mittlere Brucke). Ад гэтага месца рака пад назвай Верхні Рэйн (Oberrhein) цячэ на поўнач па Верхнярэйнскай нізіны (даўжынёй прыкладна 400 км і шырынёй да 40 км); пры гэтым рака зніжаецца з адзнакі 252 м над узроўнем мора да 76 м. Найважныя прытокі на гэтым адрэзку — Іль (пускаецца злева ля Страсбурга), Некар (пускаецца справа ў Мангейма) і Майн (пускаецца справа насупраць Майнца). У Майнца Рэйн пакідае Верхнярэйнскую нізіну і цячэ далей па. Пляцоўка ракі, размешчаная вышэй Майнца ў вобласці Рэйнгау, дасягае шырыні ў 900 метраў, і вядомы таксама як «Астроўнай Рэйн» (Inselrhein) з-за шматлікіх размешчаных тут астравоў (Rheinauen).
Паўднёвая частка Верхняга Рэйна ўтварае дзяржаўную граніцу паміж Францыяй (Эльзасам) і Германіяй (Бадэн-Вюртэмбергам). Па паўночнай частцы праходзіць мяжа паміж федэральнымі землямі — Рэйнланд-Пфальцам на захадзе і Бадэн-Вюртэмбергам на поўначы і на ўсходзе. Гістарычным кур’ёзам з’яўляецца тое, што з 1945 года Гесену прыналежаць так званыя «правабярэжныя раёны Майнца».
Ландшафт Верхняга Рэйна быў моцна зменены ў XIX стагоддзі. Выпрастанне ракі прывяло да павелічэння хуткасці плыні і істотнаму зніжэнню ўзроўню грунтавых вод, з-за чаго перасохлі бакавыя пратокі і скарацілася плошча паплавоў і рэліктавага лесу. З французскага боку для забеспячэння суднаходства быў пабудаваны Вялікі Эльзаскі канал, у які адышла значная частка рэйнскай вады. У многіх месцах уладкаваны якія рэгулююць вадасховішчы, прыкладам, велізарны Bassin de compensation de  у Эльзасе.
Сярэдні Рэйн
Ля Бінгена сканчаецца Майнцкі басейн, у на вышыні 77,4 м над узроўнем мора пачынаецца Сярэдні Рэйн (Mittelrhein), далей ён цячэ праз Рэйнскія Сланцавыя горы і пакідае іх на вышыні 50 м н. у. м. Да левага берага Рэйна тут прылягаюць адгор’і Хунсрука і Айфеля, а да правага — Таўнуса і Вестэрвальда. Характэрная вузкая форма рачной даліны была сфарміравана глыбіннай эрозіяй з плынню геалагічнага часу.
Найбуйнымі прытокамі Сярэдняга Рэйна з’яўляюцца Лан і Мозель, якія ўпадаюць ля Кобленца адпаведна справа і злева. Амаль на ўсім сваім працягу Сярэдні Рэйн працякае па тэрыторыі зямлі Рэйнланд-Пфальц.
Вінаробства і турызм — вядучыя выгляды эканамічнай дзейнасці на Сярэднім Рэйне. (Kulturlandschaft Oberes Mittelrheintal) паміж Рудэсгаймам і Кобленцам уключана ў спіс культурнай спадчыны ЮНЕСКА. У Санкт-Гоарсгаўзена Рэйн агінае знакамітую скалу Ларэлей, пад якой ён дасягае глыбіні ў 25 метраў. Сярэдні Рэйн, з яго знакамітымі архітэктурнымі помнікамі, пакрытымі вінаграднікамі схіламі, што прыбрукаваліся на берагах мястэчкамі і замкамі, што ўздымаюцца на ўзгорках, паказвае сабой квінтэсэнцыю «».
Ніжні Рэйн
Сярэдні Рэйн пераходзіць у Ніжні (Niederrhein) у Боне, у тым месцы, дзе пры ўпадзенні Зіга пачынаецца Паўночна-Германская нізіна. Ніжні Рэйн цячэ паміж адзнакамі 50 і 12 метраў н. у. м. Найважныя яго прытокі — Рур і Ліпс. Як і Верхні, меандрированный Ніжні Рэйн забраны ў сталае рэчышча падчас праведзеных гідратэхнічных прац. Аднак бо на Ніжнім Рэйне якія агароджваюць дамбы расстаўлены шырэй, у паводку ён разліваецца больш прасторна, чым Верхні Рэйн.
Ніжні Рэйн цаліком ляжыць на тэрыторыі Паўночнага Рэйна-Вестфаліі. Яго берагі па большай частцы густа населены і індустрыялізаваны, асабліва ў агламерацыях Кёльна, Дзюсельдорфа і Рурскай вобласці. Такім чынам, Ніжні Рэйн працякае па самай вялікай канурбацыі Германіі — Рэйнска-Рурскаму рэгіёна. Найбуйным еўрапейскім унутраным портам з’яўляецца у Дуйсбургу.
Даліна Рэйна ніжэй Дуйсбурга носіць па перавазе аграрны характар. У 30 кіламетрах ніжэй па плыні ў Візеля ад Рэйна адгаліноўваецца канал Візель-Датэльн. Гэты суднаходны канал, што ідзе з захаду на ўсход паралельна плыні ракі Ліпс, з’яўляецца адной з найважных транспартных артэрый. Паміж Эмерыхам і Клёве над рачным струменем шырынёй больш 400 метраў нацягнуць самы доўгі вісячы мост у Германіі. Ля (раён Крэфельда) Рэйн перасякае так званая лінія Юрдынгена, ізаглоса, якая падзяляе рэгіёны шырання ніжне-франкскіх і сярэдне-франкскіх дыялектаў.
Дэльта
Ніжні ўчастак цячэння ракі Рэйн праходзіць па плоскай нізіне, часткова размешчанай ніжэй узроўню мора. Перад упадзеннем у мора Рэйн распадаецца на рукавы і ўтварае дэльту, у межах якой цячэ ў сваіх наносах вышэй за навакольную мясцовасць. У адзін з рукавоў у межах дэльты ўпадае рака Маас.
У раёне рэйнскай дэльты праведзены вялікія гідратэхнічныя работы. Пяць з шасці рукавоў перагароджаны плацінамі, якія блакуюць паступленне марскіх вод у рэчышча. У рукавах Рэйна створаны вадасховішчы, прызначаныя для ачысткі забруджаных рачных вод, якія затым спускаюцца цераз плаціны ў мора або выкарыстоўваюцца для водазабеспячэння. У выніку рэалізацыі «Плана Дэльта» істотна знізілася пагроза паводак і затаплення зямель, размешчаны ніжэй узроўню мора.
Экалогія
1 лістапада 1986 года на Рэйне адбылася адна з самых буйных у Еўропе экалагічных катастроф. Пажар на хімічным заводзе фірмы «Сандос» (Sandoz) у швейцарскім Базелі прывёў да скіду ў раку 30 тон пестыцыдаў, ртуці і іншых сельскагаспадарчых хімікатаў. Рэйн набыў чырвоны колер, людзям у раёне ракі было забаронена выходзіць з хаты, у некаторых гарадах ФРГ былі зачынены вадаправоды, замест якіх выкарыстоўвалася прывазная вада ў цыстэрнах. На працягу 10 дзён забруджвання дасягнулі Паўночнага мора. У выніку па некаторых адзнаках загінула паўмільёна рыб, некаторыя віды цалкам зніклі.
Пасля бурнай рэакцыі грамадскасці ўжо ў 1987 годзе была прынятая «Праграма дзеянняў — Рэйн», разлічаная да 2000 года. Па-іншаму яна звалася «Ласось 2000», бо была нацэлена на вяртанне да гэтага тэрміна гэтай адчувальнай да забруджванняў рыбы ў раку. У выніку актыўных дзеянняў улад колькасць выбрасываемых у раку нітратаў і фосфару паменшылася на 50 %, а памяншэнне некаторых іншых забруджванняў было ў межах ад 80 да 100 %. Ласось вярнуўся ў раку на 3 гады раней, у 1997 годзе. Зараз Праграма Рэйн-2020 нацэленая на то, каб зрабіць раку досыць чыстай для плавання.
Павел Паўлавіч Санковіч
Павел Паўлавіч Санковіч (нар., , БССР, СССР) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісаў адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Дасягненні
Бронзавы прызёр Чэмпіянату Еўропы 2011 на «кароткай вадзе» на дыстанцыі 100 м на спіне. Срэбраны прызёр Чэмпіянату Свету 2008 сярод юніёраў на дыстанцыі 50 м на спіне, бронзавы прызёр Чэмпіянату свету 2008 сярод юніёраў на дыстанцыі 50 м батэрфляем. Рэкардсмен Беларусі на дыстанцыі 50 м і 100 м на спіне, 100 м батэрфляем.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыях 100 м батэрфляй (34 месца з 43-х) і 100 м на спіне (18 месца з 43-х).
Бронзавы прызёр чэмпіянату Еўропы 2014 года на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Бронзавы прызёр чэмпіянату свету на кароткай вадзе 2016 года на дыстанцыі 50 м на спіне і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м.
Талака (звычай)
Талака — у беларусаў і іншых славянскіх народаў даўні народны звычай калектыўнай дапамогі ў гаспадарчых работах. Ад слова «талака» паходзіць назва горада Талачын.
Караколь (Атбасарскі раён)
Караколь — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акцябрскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 26 км на паўднёвы захад ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113851200.
Баранеду
Баранеду (Boroneddu) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Караколь (Атбасарскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 329 чалавек (158 мужчын і 171 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 198 чалавек (102 мужчыны і 96 жанчын).
Баранеду
Насельніцтва складае 173 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 9080. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Спіс ручайнікаў Беларусі
Ручайнікі Беларусі.