cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Масфільм
Маскоўская ордэна Леніна і ордэна Кастрычніцкай Рэвалюцыі дзяржаўная кінастудыя «Масфільм» — адна з найбуйнейшых кінакампаній Расіі і Еўропы. Была створана на базе двух нацыяналізаваных кінафабрык А. А. Ханжонкава і І. Н. Ярмольева ў лістападзе 1923 года, калі на зноў створаным прадпрыемстве пачалася праца над фільмам рэжысёра Барыса Міхіна «На крылах ўгору», які выйшаў на экраны ў пачатку студзеня 1924 года. Менавіта гэтая дата афіцыйна з'яўляецца датай нараджэння студыі. Першапачаткова яна называлася «Маскінакамбінат». Сваю цяперашнюю назву атрымала ў 1935 годзе.
Эмблемай кінастудыі «Масфільм» з'яўляецца скульптура «Рабочы і калгасніца» Веры Мухінай. Скульптура ўпершыню з'явілася ў якасці экраннай маркі «Масфільма» у 1947 годзе ў фільме «Вясна» рэжысёра Рыгора Аляксандрава.
На «Масфільме» было знята больш за 1720 карцін, многія з якіх увайшлі ў залаты фонд сусветнага кінамастацтва, заваявалі шматлікія ўзнагароды на розных кінафестывалях. «Масфільм», які кіруе правамі на калекцыю фільмаў самастойна, зарабіў на продажы правоў у 2010 годзе амаль 250 мільёнаў рублёў.
Міхаіл Мікалаевіч Піятуховіч
Міхаіл Мікалаевіч Піятуховіч (, в. Алексінічы Сенненскага пав. Магілёўскай губ., цяпер Сенненскі р-н Віцебскай вобл. —, Менск, НКУС) — беларускі літаратуразнавец, крытык, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 лютага 1891 года ў вёсцы Алексінічы Сенненскага павета Магілёўскай губерніі ў сям’і вясковага праваслаўнага святара. Вучыўся ў Магілёўскай духоўнай семінарыі. У 1917 скончыў Нежынскі гісторыка-філалагічны інстытут. Быў накіраваны ў Петраградскі ўніверсітэт для падрыхтоўкі да прафесарскага звання па кафедры рускай мовы і славеснасці. З-за недохопу матэрыяльных сродкаў на пачатку 1920 вымушаны быў пераехаць у Адэсу. З 1921 у БССР. Публікавацца пачаў у 1921. Актыўна выступаў у друку як крытык і даследчык беларускай літаратуры. З верасня 1921 з’яўляўся членам навукова-тэрміналагічнай камісіі, з лютага 1922 — навуковым супрацоўнікам, а з 1925 — правадзейным членам Інбелкульта; з 1929 — правадзейны член БелАН. Да 1936 г. працаваў у Інстытуце літаратуры БелАН.
У 1921—1926 выкладаў беларускую літаратуру ў МБПТ. З лютага 1922 працаваў у БДУ: дацэнт, з кастрычніка 1926 — прафесар. У маі 1926 г. стаў дэканам педагагічнага факультэта.
У пачатку 1930-х над М. Піятуховічам навісла пагроза рэпрэсій з-за «непралетарскага паходжання».
Літаратурна-крытычныя выступленні М. Піятуховіча заўсёды мелі апанентаў, аднак у сярэдзіне 1930-х палеміка выйшла за межы літаратурнай дыскусіі і прыняла характар грубых палітычных абвінавачванняў. М. Піятуховіч вырашыў выехаць з сям’ёй за межы Беларусі (у 1934 ці 1936 г.). Жыў у Арджанікідзэ; працаваў выкладчыкам-славістам у Паўночна-Каўказскім і Паўночна-Асецінскім педагагічных інстытутах. 9 студзеня 1937 г. ён быў арыштаваны і перавезены ў Мінск. 19 снежня 1937 г. Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР прыгавораны да расстрэлу. Рэабілітаваны 27.12.1957.
Літаратуразнаўчая дзейнасць
Яшчэ да пачатку сваёй дзейнасці на ніве беларускай навукі М. Піятуховіч спецыялізаваўся па заходнееўрапейскіх літаратурах, у прыватнасці французскіх рамантыках. Шэраг прац прысвяціў творчасці паэта Альфрэда дэ Віньі («Дэ Віньі як мысліцель»). Як крытык і даследчык беларускай літаратуры выступіў у друку ў 1921 годзе з артыкуламі, прысвечанымі творчасці Якуба Коласа.
Універсітэцкі курс М. Піятуховіча лёг у аснову яго «Нарысаў гісторыі беларускае літаратуры. Ч. 1 (Агляд літаратурна-ідэалагічных плыняў XIX і пачатку XX в.» (1928), якія мелі станоўчае значэнне ў тагачасных метадалагічных пошуках, хоць ён і не пазбег сацыялагічнага схематызму. Аўтар артыкулаў пра фальклор, Ф. Скарыну, Ф. Багушэвіча, Я. Купалу, Я. Коласа, М. Багдановіча, Ц. Гартнага, Ядвігіна Ш., М. Чарота, К. Чорнага і інш. Рэдактар-укладальнік гісторыка-літаратурнай хрэстаматыі «Выпісы з беларускае літаратуры: Новы і найноўшы кругабегі» (1923). Рэдактар, аўтар уступнага артыкула да твораў П. Труса (1934, 1935). Праца М. Піятуховіча «Рукапісы А. Рыпінскага» апублікавана ў 1990 В. Скалабанам.
Мсціўцы: Фінал
«Мсціўцы: Фінал» (Avengers: Endgame) — амерыканскі супергеройскі фантастычны фільм 2019 года аб прыгодах аднайменнай каманды супергерояў коміксаў кампаніі Marvel Comics. З’яўляецца 22-й па ліку карцінай ў кінематаграфічным сусвеце Marvel. Рэжысёры — Энтані і Джо Руса, аўтары сцэнарыя — Крыстафер Маркус і Стывен МакФілі. У галоўных ролях: Роберт Даўні-мал., Крыс Эванс, Марк Руфала, Крыс Хемсварт, Скарлет Ёхансан, Джэрамі Рэнер, Дон Чыдл, Пол Рад, Бры Ларсан, Карэн Гілан, Данай Гурыра, Брэдлі Купер і Джош Бролін. У фільме ацалелыя ўдзельнікі каманды «Мсціўцаў» намагаюцца выправіць страты, прычыненыя Танасам у «Вайне бясконцасці».
Нарацкі сельсавет
На́рацкі сельсавет (таксама сустракаецца назва Нарача́нскі сельсавет) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Нарач.
Раснянскі сельсавет (Сенненскі раён)
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты: вёскі Андрэйчыкі, Бабаедава, Багданава, Будна, Вароніна, Васількова, Вейна, Кажамякі, Камарова, Клімавічы, Кузьміно, Мажулева, Пацкава, Первамайская, Пурплева, Рай, Расна, Серкуці, Сычэва, Сякірына, Цясішча і Чуцькі.
Сент-Вінсент і Грэнадзіны
Сент-Вінсент і Грэнадзіны (Saint Vincent and the Grenadines) — астраўная краіна ў Карыбскім моры, у архіпелагу Малых Антыльскіх астравоў. Акрамя вострава Сент-Вінсент краіна ўтрымлівае некалькі невялікіх астравоў, на поўдні. Сталіца — Кінгстаўн.
Уваходзіць у склад Арганізацыі Усходніх Карыбскіх дзяржаў.
Гісторыя
Востраў Сент-Вінсент быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам у 1498 годзе. Брытанская каланізацыя пачалася толькі ў XVII стагоддзі. Не на доўгі час трапіла пад кантроль Францыі, але хутка вярнулася Вялікабрытаніі. З 1804 да 1958 году была каралеўскай брытанскай калоніяй. Некаторы час уваходзіла ў склад Федэрацыі Заходняй Індыі, але зноў вярнулася пад брытанскі кантроль. У 1969 годзе атрымала шырокую аўтаномію, а ў 1979 годзе абвясціла аб сваёй незалежнасці.
Дыпламатычныя адносіны з Беларусью
14 мая 1999 Прэзідэнт Беларусі падпісаў указ аб устанаўленні дыпламатычных адносін паміж Рэспублікай Беларусь і дзяржавай Сэнт-Вінсэнт і Грэнадзіны.
Аналы чатырох майстроў
Аналы чатырох майстроў (Annala na gCeithre Máistrí), або Аналы каралеўства Ірландыі (Annala Rioghachta Éireann) — хронікі сярэдневяковай гісторыі Ірландыі, якія напісаны на ірландскай мове і датаваныя ад 2242 года ад стварэння свету, года патопу, да 1616 года нашай эры. Уключаюць як раннія тэксты, так і арыгінальныя; былі сабраны паміж 1632 і 1636 гадамі ў францысканскім кляштары ў Данеголе.
Антопальскі раён
Анто́пальскі раён. Існаваў у 1940—1959 гг. у Брэсцкай вобласці. Утвораны 15 студзеня 1940 г. Цэнтр раёна — г.п. Антопаль. Плошча раёна 900 км², 85 населеных пунктаў.
Гісторыя
12 кастрычніка 1940 г. раён падзелены на 13 сельсаветаў: Акцябрскі, Аніскавіцкі, Асіпавіцкі, Галоўчыцкі, Гарадзецкі, Дзераўноўскі, Дзеткавіцкі, Дзямідаўшчынскі, Заніўеўскі, Іласкі, Каменскі, Першамайскі, Худлінскі.
16 ліпеня 1954 г. скасаваны Асіпавіцкі, Дзераноўскі, Дзямідаўшчынскі, Заніўскі, Іласкі, Каменскі і Худлінскі, утвораны Грушаўскі і Імянінскі сельсаветы, вёскі Тыневічы і Пацы перададзены ў склад Драгічынскага раёна, вёска Пігановічы перададзена з Драгічынскага раёна. 31 сакавіка 1959 г. скасаваны Акцябрскі сельсавет.
8 жніўня 1959 г. раён скасаваны. Антопаль і 4 сельсаветы (Галоўчыцкі, Дзеткавіцкі, Імянінскі і Першамайскі) перададзены ў Драгічынскі раён, Аніскавіцкі, Гарадзецкі і Грушаўскі сельсаветы — у Кобрынскі раён.
Дом Фітынгофа
Дом Фітынгофа — дом, пабудаваны ў 1788—1790 гадах для прэзідэнта Медыцынскай калегіі І. Ф. Фітынгофа ў стылі рускага класіцызму па праекце архітэктара Джакама Кварэнгі. Будынак размешчаны ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, на рагу Адміралцейскага праспекта і Гарохавай вуліцы.
Скоўдзічы
Ско́ўдзічы (, Сколдичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзеравянчыцкага сельсавета.
Лунд (камуна)
Лунд 202-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Лунд.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 112 676 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Разанская губерня
Разанская губерня — адміністрацыйная адзінка Расійскай імперыі і РСФСР у 1796—1929 гадах. Адміністрацыйны цэнтр — Разань.
Гісторыя
Губерня была створана ў 1796 годзе і падзялялася на 9 паветаў.
Паводле пастановы Прэзідыума Усерасійскага цэнтральнага выканаўчага камітэта ад 14 студзеня 1929 года з 1 кастрычніка 1929 года Разанская губерня была скасавана.
Beschorneria
Beschorneria — род раслін сямейства, растуць у Мексіцы.
Назва
Род названы ў гонар нямецкага лекара і батаніка-аматара (1806—1873).
Знешні выгляд
Сукулентныя мнагалетнікі, якія фармуюць парасткі і разеткі.
ГК Друць Бялынічы
«Друць» — былы беларускі жаночы гандбольны клуб з горада Бялынічы.
Гісторыя
У 1976 годзе на базе Бялыніцкай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы трэнерам В. Ф. Кулікам была створана дзявочая гандбольная каманда. У 1980 годзе у Саратаве яна заняла трэцяе месца ў першынстве СССР сярод дабравольна-спартыўных арганізацый «Ураджай». У 1982 годзе каманда выйшла пераможцам ва ўсесаюзным спаборніцтве. Чэмпіёнкамі СССР сталі Г. П. Арахоўская, В. Г. Асіпёнак, Т. М. Кулік, Т. М. Мураўёва, Т. В. Раўкова, Л. Л. Тарасенка, С. В. Хадасевіч.
У гонар заслуг каманды гандбалістак у 1986 годзе ў Бялынічах прайшлі фінальныя спаборніцтвы на прыз клуба «Імклівы мяч» Жаночая каманда «Друць-Белпак»  была створана ў Бялынічах у 1993 годзе. Стартавала ў другой лізе, дзе заняла першае месца і дабілася права выступаць у першай лізе першынства Рэспублікі Беларусь. У 1994 годзе каманда «Друць-Белпак» пад кіраўніцтвам старэйшага трэнера В. Ф. Куліка заняла трэццяе месца. У складзе каманды: Т. В. Здрук, Т. М. Вашэцькава, Л. М. Падколзіна, І. А. Кунцэвіч, С. А. Пякарская, В. І. Тапунова, С. В. Новікава, Т. В. Фаменка, Е. А. Плясунова, С. Б. Сікорская, В. М. Шараметава, начальнік каманды Л. У. Зубрыцкі.
У 1996—1997 гадах гандбалісты занялі чацвёртае месца ў першай лізе першынства Беларусі. У 1996 годзе упершыню ў гісторыі жаночага гандболу Беларусі каманда з невялікага раённага цэнтра прыняла удзел у розыгрышы еўрапейскіх гандбольных кубкаў. Каманда «Друць-Белпак» згуляла на Кубку гарадоў з камандай горада Д’ера (Венгрыя). У 1997 годзе каманда выйшла ў 1/8 фіналу Кубка гарадоў. У 1997—1998 гадах яна зноў стала бронзавым прызёрам чэмпіянату Беларусі, у 1998—1999 гадах сярэбраным.
У канец 2014 года пазбыўшыся дзяржпадтрымкі і фундатараў клуб быў расфармаваны.
Эдуард Анатольевіч Дацэнка
Эдуард Анатольевіч Дацэнка (нар., г. Віцебск) — беларускі ўрач-тэрапеўт, доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1986). У 2004—2012 гадах — дэкан медычнага факультэта замежных навучэнцаў, з 2016 года — загадчык кафедры прапедэўтыкі ўнутраных хвароб Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Баграціён
'''Гл. таксама''': Дынастыя Баграціёнаў
Ордэн Чырвонай Зоркі
Ордэн Чырвонай Зоркі носяць справа на грудзях, пры наяўнасці іншых ордэнаў ён ідзе пасля Ордэн Айчыннай вайны ІІ ступені.
Рабочы пасёлак імя У. І. Леніна
'''Рабочы пасёлак імя У. І. Леніна''' (Рабо́чий посёлок и́мени В. И. Ле́нина) — пасёлак гарадскога тыпу ў Барышскім раёне Ульянаўскай вобласці Расіі. Цэнтр Ленінскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 2045 чалавек (2021). Заснаваны ў 1848 годзе пры Румянцаўскай суконнай фабрыцы (с. Румянцава) памешчыкам А. А. Пратапопавым, як Румянцаўскі фабрычны выселак (Фабрычны Выселак), на правым беразе ракі Барыш. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1938 года.
З 2005 года — цэнтр Ленінскага гарадскога паселішча.
Царква Святога Марціна (Вальяла)
Царква́ Свято́га Ма́рціна — найстарэйшая царква Эстоніі. Знаходзіцца ў пасёлку Вальяла на востраве Саарэмаа.
Гісторыя
У 1240 годзе пачалося будаўніцтва аднанефнай царквы ў раманскім стылі: над усімі ўваходамі былі круглыя аркі. Яны значна пацярпелі, верагодна, падчас паўстання Юр'евай ночы, і пазней былі рэканструяваны. Вокны, скляпенні і верхняя частку будынку ўжо аформленыя ў іншым стылі. Новыя майстры, відаць, былі выкліканы са Швецыі. У другой палове XIV стагоддзя была прыбудавана паліганальная апсіда. Будаўніцтва вежы, імаверна, працягвалася да XVII стагоддзя. Яе размяшчэнне даволі незвычайнае: яна знаходзіцца на паўднёвым баку царквы, над рызніцай. У сцены вежы ўмураваныя архаічныя трапецыяпадобныя надмагіллі, якія дагэтуль сустракаліся толькі на захадзе Эстоніі.
У 1820 годзе майстар з Курэссаарэ Номен Лорэнцэн стварыў алтарную карціну. У 1888 Густаў Норман зрабіў арган.
У 1922 годзе ад удару маланкі часткова згарэў дах.
У 1970-х гадах Далорэс Гофман стварыла вітражныя вокны.
Архітэктура
Ад першапачатковага галоўнага ўваходу, збудаванага першапачаткова ў раманскі стыль, застаўся толькі архівольт. Касякі, шчыт і фрыз адносяцца да пазнейшай перабудовы.
Масіўныя сцены, узведзеныя ў 1240—1270 гадах, падкрэсленыя здвоенымі ваконнымі праёмамі. З імі кантрастуе паліганальная апсіда, пбудаваная ў другой палове XIV стагоддзя. Пабудаваная з дбайна абцёсаных каменных блокаў, мае формы позняе готыкі.
Інтэр'ер
Найбольш уражвальнымі элементамі ў дызайне інтэр'еру ёсць купалападобныя скляпенні з вестфальскімі рэбрамі і басажамі. Сведчаннем абарончай галерэі, што калісьці праходзіла ніжэй вокнаў нефа, з'яўляюцца рабро ў сцяне і рэшткі балек. Дзвярны праём у арцы капліцы вёў да гарышча, якое служыла сховішчам.
Познераманская купель Вальялскай царквы — адзін з найстарэйшых узораў разьбы па камяні ў Эстоніі. Лічыцца, што першапачаткова купель была выраблена для Хаапсальскай кафедры, але пазней перавезеная на Саарэмаа. Купель упрыгожаная познераманскімі завіткамі. Падобны дэкор можна ўбачыць у Рыжскай кафедры. Абедзве працы належаць руцэ аднаго майстра меркавана вестфальскага паходжання.
Суд Маскоўскага раёна г. Брэста
'''Суд Маскоўскага раёна г. Брэста''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Маскоўскага раёна Брэста. Размешчаны ў Доме правасуддзя па праспекце Машэрава, 8.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
1805 год у гісторыі астраноміі
1805 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Астранамічныя з’явы
1805 год — адзіны год XIX стагоддзя, у які адбылося 5 сонечных зацьменняў. Акрамя таго, гэта адзін з двух гадоў XIX стагоддзя, калі два сонечныя зацьменні адбыліся ў адзін месяц.
Марагора
Марагора — горад у Танзаніі.
Агульныя звесткі
Горад Марагора з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам аднайменнай Танзанійскі правінцыі. Колькасць насельніцтва складае 274.054 чалавек (на 2007 год). Уваходзіць у дзесятку самых буйных гарадоў краіны. Размешчаны ў 190 кіламетрах ад былой сталіцы Танзаніі — Дар-эс-Салама.
Сакратарыят Цэнтральнага камітэта КПБ
Сакратарыя́т ЦК КПБ — партыйны орган, які выбіраўся пленумам ЦК КПБ для вядзення бягучай работы ЦК, або склад сакратароў, абраных пленумам ЦК КПБ для кіраўніцтва працай ЦК па выкананні рашэнняў партыі.
Гісторыя
Упершыню як орган быў абраны 15 мая 1924 года на арганізацыйным пленуме ЦК пасля VIII з’езду КП(б)Б.
У 1924—32 у Сакратарыят абіраліся сакратары (іх было 2), загадчыкі арганізацыйна-інструктарскіх і агітацыйна-прапагандысцкіх аддзелаў ЦК КП(б)Б, з 1925 года і старшыня СНК БССР, а з 1932 года — толькі сакратары ЦК.
Па рашэнні XVII з’езда УКП(б) (1934) Сакратарыят, як орган, ліквідаваны. Пытанні, якія патрабуюць абмеркавання, сакратары ЦК выносілі на разгляд Бюро ЦК КП(б)Б.
Згодна Статуту, прынятым XIX з’ездам КПСС у 1952 годзе, Сакратарыят быў адноўлены, як выбарны орган для вядзення бягучай работы ЦК, галоўным чынам, арганізацыі праверкі выканання партыйных рашэнняў і падбору кадраў.
Абраны 12 чэрвеня 1930 года
16 лістапада 1931 года пленумам абраныя сакратарамі:
Абраны 29 студзеня 1932 года
28 сакавіка 1932 года аб’яднаным пленумам абраны:
Абраны 22 студзеня 1934 года
3 жніўня 1934 года V пленумам абраны: 18 сакавіка 1937 года пленумам абраны:
Абраны 20 чэрвеня 1937 года
29 ліпеня 1937 года III пленумам абраны: 11 жніўня 1937 года пленумам абраныя: 25 кастрычніка 1937 года пленумам абраны: 30 сакавіка 1938 года пленумам абраны:
Абраны 20 мая 1940 года
22 снежня 1940 года III пленумам абраныя сакратарамі: 26 сакавіка 1941 года IV пленумам абраныя сакратарамі: У маі 1941 года Пастановай Бюро прызначаны: 26 жніўня 1943 года Пастановай Бюро № 179/2 прызначаны: 2 верасня 1944 года Пастановай Бюро прызначаны: 7 сакавіка 1947 года XII пленумам абраныя сакратарамі: 6 чэрвеня 1947 года XIV пленумам абраны сакратаром: 1 снежня 1947 года XV пленумам абраны сакратаром: 16 сакавіка 1948 года XVI пленумам абраны:
Абраны 19 лютага 1949 года
3 чэрвеня 1950 года V пленумам абраныя сакратарамі:
Абраны 13 лютага 1954 года
29 ліпеня 1955 года пленумам абраныя сакратарамі:
Абраны 27 студзеня 1956 года
28 ліпеня 1956 года IV пленумам абраныя сакратарамі: У студзені 1957 года VI пленумам абраны сакратаром: 4 снежня 1957 года IX пленумам абраны сакратаром: 9 красавіка 1959 года XIV пленумам абраныя сакратарамі:
Абраны 28 верасня 1961 года
18 снежня 1962 года IV пленумам абраныя сакратарамі: 30 сакавіка 1965 года XII пленумам абраныя сакратарамі: 24 снежня 1965 года XV пленумам абраны сакратаром:
Абраны 4 сакавіка 1966 года
23 студзеня 1968 года VII пленумам абраны сакратаром: 18 чэрвеня 1968 года VIII пленумам абраны сакратаром:
Абраны 24 лютага 1971 года
30 красавіка 1974 года XIII пленумам абраны сакратаром:
Абраны 6 лютага 1976 года
29 верасня 1978 года XIII пленумам абраныя сакратарамі: 4 снежня 1978 года XIV пленумам абраны: 6 красавіка 1979 года XVII пленумам абраны сакратаром: 16 кастрычніка 1980 года XXIV пленумам абраны:
Абраны 29 студзеня 1981 года
13 студзеня 1983 года пленумам абраны: 28 красавіка 1983 года XIII пленумам абраны сакратаром: 17 жніўня 1983 года XV пленумам абраны:
Абраны 31 студзеня 1986 года
28 ліпеня 1986 года III пленумам абраны сакратаром: 6 лютага 1987 года V пленумам абраны: 14 кастрычніка 1987 года VIII пленумам абраны: 18 кастрычніка 1989 года XV пленумам абраны сакратаром: 27 сакавіка 1990 года XVII пленумам абраныя сакратарамі:
Абраны 31 лістапада 1990 года
Сакратарыят ЦК КП Беларусі, абраны I пленумам 11 снежня 1990 года 29 чэрвеня 1991 года IV пленумам абраны сакратаром:
Майкл Грант Ігнацьеў
Майкл Грант Ігнацьеў (Michael Grant Ignatieff;, ) — канадскі гісторык і палітык, часовы лідар апазіцыйнай Ліберальнай партыі.
З 10 снежня 2008 Ігнацьеў з’яўляецца лідарам апазіцыі ў ніжняй палаце канадскага парламента, дзе ён прадстаўляе акругу Этоўбіка-Лейкшор (правінцыя Антарыа) з 2006.
Ігнацьеў атрымаў ступень бакалаўра па гісторыі ў Таронцкім універсітэце. Пасля вучыўся ў Оксфардзе і атрымаў ступень доктара па гісторыі ў Гарвардзе ў 1976.
Ён працаваў выкладчыкам ва Універсітэце Брытанскай Калумбіі, Кембрыджы, Лонданскім універсітэце, Каліфарнійскім універсітэце і Гарвардзе. Жывучы ў Вялікабрытаніі, Ігнацьеў адначасова з універсітэцкаю кар’ераю працаваў на радыё і тэлебачанні Бі-бі-сі. Ён з’яўляецца аўтарам 15 кніг.
Ігнацьеў прыйшоў у канадскую палітыку ў лістападзе 2005.
З 2016 года - рэктар Цэнтральна-Еўрапейскага ўніверсітэта ў Будапешце.
Сямья і асабістае жыццё
Ігнацьеў з’яўляецца нашчадкам рускіх графаў Ігнацьевых. Яго бацька Георг Ігнацьеў быў канадскім дыпламатам расійскага паходжання. Дзед Майкла, Павел Мікалаевіч Ігнацьеў, быў міністрам народнай асветы пры Імператары Мікалае II. Прадзед Майкла, Мікалай Паўлавіч Ігнацьеў, быў міністрам унутраных спраў пры Імператары Аляксандры III. Прадзед Ігнацьева па лініі маці, Джордж Манро Грант, быў дырэктарам Універсітэта Каралевы ў Кінгстане.
Ігнацьеў з’яўляецца праваслаўным.
Мікалай Мікалаевіч Ільніцкі
Мікалай Мікалаевіч Ільніцкі (, в. Баранава Полацкага раёна Віцебскай вобласці — ) — беларускі палітык і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (філолаг, выкладчык рускай мовы і літаратуры), Інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання Камуністычнай партыі Беларусі (палітолаг).
Пасля заканчэння Полацкага політэхнічнага тэхнікума Белкаапсаюза працоўную дзейнасць пачаў тэхнікам па рамонту халадзільнага абсталявання Віцебскага райспажыўсаюза. Служыў у радах Савецкай Арміі. Працаваў інструктарам Віцебскага райкама ЛКСМБ, машыністам кампрэсарных установак Полацкага ліцейна-механічнага завода, сакратаром камітэта камсамола ТВ-2, інструктарам, загадчыкам аддзела, сакратаром Полацкага гаркама КПБ, дырэктарам сярэдняй школы № 13 г. Полацка. Быў дырэктарам навукова-даследчай і асветніцкай установы культуры «Нацыянальны Полацкі гісторыка-культурны музей-запаведнік».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га склікання. З’яўляўся членам Пастаяннай камісіі па адукацыі, навуцы, культуры і гуманітарных пытаннях, членам Пастаяннай камісіі Міжпарламенцкай Асамблеі дзяржаў — удзельніц Садружнасці Незалежных Дзяржаў па культуры, інфармацыі, турызму і спорту.
Узнагароды
Уладальнік прэміі года Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За дасягненні ў эстэтычным і маральным выхаванні беларускага народа і прапаганду духоўных каштоўнасцей» (1998). Узнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, нагрудным знакам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь «За ўклад у развіццё культуры Беларусі».
Ушакоўскі мост
Ушакоўскі мост (у 1830—1952 гадах — Строганаўскі мост, раней — 2-і Каменнаастроўскі мост) — развадны мост цераз Вялікую Неўку ў Санкт-Пецярбургу. Злучае правы бераг Вялікай Неўкі і Каменны востраў, звязваючы Прыморскі і Петраградскі раёны. Помнік горадабудаўніцтва і архітэктуры рэгіянальнага значэння. Утварае агульны архітэктурны комплекс з размешчаным побач Каменнаастроўскім мостам. Мост злучае Каменнаастроўскі праспект і вуліцу Акадэміка Крылова. Побач з мостам размешчана Ваенна-марская акадэмія імя Кузняцова. Ля выезду на мост з боку Каменнага вострава размешчана царква Раства Іаана Прадцечы.
Вышэй па цячэнні знаходзіцца Кантэміраўскі мост, ніжэй — 3-і Ялагін мост.
Найбліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Чорная рэчка».
Рацкавічы
Ра́цкавічы (, Рацковичи) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Мілейкаўскага сельсавета.
Да 16 лютага 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Бусяжскага сельсавета.
Мсціўцы: Вайна бясконцасці
«Мсціўцы: Вайна бясконцасці» (Avengers: Infinity War) — амерыканскі супергеройскі фантастычны фільм 2018 года аб прыгодах аднайменнай каманды супергерояў коміксаў кампаніі Marvel Comics. З’яўляецца 19-й па ліку карцінай ў кінематаграфічным сусвеце Marvel. Фільм быў анансаваны ў кастрычніку 2014 года пад назвай «Мсціўцы: Вайна бясконцасці — частка 1». У красавіку 2015 года рэжысёрамі фільма сталі Энтані і Джо Руса, а ў траўні да працы над сцэнаром далучыліся Крыстафер Маркус і Стывен МакФілі. У ліпені 2016 года студыя Marvel скараціла назву да «Мсціўцы: Вайна бясконцасці». Здымкі пачаліся ў студзені 2017 года на студыі Pinewood Atlanta Studios у графстве Файет, штат Джорджыя, і працягваліся да ліпеня таго ж года. Дадатковыя здымкі праходзілі ў Шатландыі, Англіі, цэнтральнай Атланце і Нью-Ёрку.
Фільм адаптаваны па сюжэце і элементах коміксу «Пальчатка бясконцасці» (1991) Джыма Старліна і коміксу «Бясконцасць» (2013) Джонатана Хікмана.
Алег Шнэк
Алег Шнэк (7 лютага 1930 — 16 жніўня 2005) — грамадскі дзеяч беларускай дыяспары ў Аўстраліі. Сын Сцяпана Шнэка і брат Уладзіміра Шнэка.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 лютага 1930 года ў Ленінградзе, РСФСР у сям’і вайскоўца Сцяпана Шнэка, які на той час вучыўся ў Вайсковай акадэміі. Праз тое, што бацька быў вайсковым Чырвонай Арміі, некаторы час сям’я частка змяняла месца жыхарства: яны жылі ва ўкраінскім Корасцені, потым зноў у расійскім Ленінградзе і Чыце. Улетку сям’я старалася вярнуцца на Случчыну ў родную вёску Лядныя. У 1938 г. бацьку выключылі з партыі і звольнілі з войска ў запас, а ў 1939 г. сям’я пераехала ў Слуцк.
Падчас Другой сусветнай вайны быў дружыновым СБМ. У 1944 годзе сям’я пакідае Беларусь, бо Сцяпан Шнэк быў акруговым кіраўніком Краёвай абароны, а сыны — сябрамі СБМ. Разам з сям’ёй апынуўся ў Германіі. У беларускім лагеры для перамешчаных асобаў у Ватэнштэце быў удзельнікам Першага сцягу беларускіх скаўтаў і Беларускага спартовага аб’яднання пры YMCA. З 18 год працаваў у капальнях у Францыі.
У 1950 г. разам з сям’ёй пераехаў у Аўстралію. У 1952 г. сям’ю напаткала трагедыя — бацька скончыў жыццё самагубствам. Першыя шэсць гадоў Алег Шнэк працаваў на чыгунцы, а пасля пайшоў працаваць на абутковую фабрыку, бо хацеў вучыцца тэхнічнаму чарчэнню на вячэрнім аддзяленні Мельбурнскага тэхнічнага інстытута. Пасля чатырох гадоў навучання атрымаў працу на тэлефонным прадпрыемстве «Эрыксон». Скончыў сваю працу галоўным чарцёжнікам.
У Мельбурне ён далучыўся да беларускага скаўцкага звязу «Усяслаў Чарадзей». Удзельнічаў у арганізацыі футбольнай, а пазней валейбольнай дружыны, быў сакратаром Спартовага клуба Беларускага вызвольнага руху «Зубр». Ва ўспамінах пісаў: «Я заўсёды цвёрда верыў, што праца з моладдзю, асабліва ў галіне нацыянальнага спорту, для папулярызацыі нацыі мае самае вялікае значэнне».
Быў актыўным сябрам розных беларускіх грамадскіх арганізацый Мельбурна, у тым ліку Беларускага вызвольнага руху, у якім ад 1992 г. быў начальнікам Краёвага штаба, а ад 1993 г. і ўсяго Беларускага вызвольнага фронта. Сябра Беларускага цэнтральнага камітэта ў Вікторыі, старшынём якога абраны ў 2003 г. Быў актывістам парафіі царквы Трох Віленскіх Пакутнікаў БАПЦ, а апошні год нават распісваў інтэр’ер будынку царквы. Удзельнік Беларускага сацыяльнага клуба. Шматгадовы ўдзельнік Выканаўчага камітэта Федэральнай рады беларускіх арганізацый у Аўстраліі, дэлегатам ад якой быў на Першым з’ездзе беларусаў свету ў Мінску ў 1993 г.
Нечакана памёр ад сардэчнага прыступу 16 жніўня 2005 года, нягледзячы на добры стан здароўя. Пакінуў жонку Ніну і двух сыноў (ад першага шлюбу) Жоржа і Петрыка.
Пахаваны ў адной магіле з бацькам на беларускай частцы у Мельбурне. Пахавальны абрад выканаў 22 жніўня 2005 году а. Аляксандр Кулакоўскі у саслужэнні а. Юрыя. У пахаванні ўдзельнічала настолькі шмат асобаў, што мясцовая царква не магла ўсіх змясціць. Труна была пакрытая бел-чырвона-белым сцягам. Над магілаю прамову сказаў Аўген Груша, быў адспяваны жалобны марш «Спі пад курганам герояў».
Быхаўскі павет
Быхаўскі павет, Старабыхаўскі павет (да 1852) — павет на тэрыторыі Беларусі ў 1772—1796 і 1802—1923 гг. Утвораны 28.5(8.6).1772 пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай. Цэнтр — горад Быхаў (Стары Быхаў). 12(23).12.1796 пры скасаванні Магілёўскай губерні павет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад Беларускай губерні.
Адноўлены 11.3.1802 з аднаўленнем Магілёўскай губерні. Плошча павета 4105,8 кв. вёрстаў, насельніцтва 124 820 чалавек (1897). У павеце было 10 валасцей: Баханская, Бычанская (раней Новабычанская), Гарадзецкая (пазней Старабыхаўская), Гарадзішчанская, Глухаўская, Грудзінаўская (раней Царкоўнаасавецкая), Даўгамохская, Навабыхаўская, Прапойская, Чыгірынская; 476 населеных пунктаў (1897). З абвяшчэннем БССР (1.1.1919) Быхаўскі павет y яе складзе. З лютага 1919 года ў складзе Магілёўскай (з 26.4.1919 Гомельскай) губерні РСФСР. 14.2.1923 павет скасаваны, воласці перададзены ў Магілёўскі, Рагачоўскі і Чэрыкаўскі паветы Гомельскай губерні.
Хаджыдэр (рака)
Хаджыдэр (Хаджидер) — рака ў Малдове і Адэскай вобласці Украіны.
Даўжыня 94 км, плошча басейна 894 км². Упадае ў возера Хаджыдэр. Асноўны прыток Капланка (злева).
Даліна шырынёй 2-4 км, схілы рассечаны ярамі і балкамі; шырыня поймы да 600 м. Рэчышча звілістае. Сцёк зарэгуляваны двума вадасховішчамі і некалькімі сажалкамі. Рэчышча на значным працягу расчышчанае і выпрастанае. Нахіл ракі 1,4 м/км.
Выкарыстоўваецца для арашэння і рыбаразвядзення.
Сурынка
Су́рынка (, Суринка) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзеравянчыцкага сельсавета.
Гражулі
Гражу́лі (, Гражули) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 20 чэрвеня 1988 года вёска ўваходзіла ў склад Мулярскага сельсавета.
Стафан Крунваль
Стафан Крунваль (шв. Staffan Kronwall; нар., Вікшо) — шведскі хакеіст, абаронца. Брат Нікласа Крунваля. У цяперашні час з’яўляецца гульцом яраслаўскага «Лакаматыва», які выступае ў КХЛ.
Кар’ера
Стафан Крунваль пачаў сваю прафесійную кар’еру ў 2001 годзе ў складзе клуба «Худынгэ», выступаючы да гэтага за яго фарм-клуб. У 2002 годзе Стафан перайшоў у сталічны «Юргордэн». У тым жа годзе на драфце НХЛ ён быў абраны ў 9 раўндзе пад агульным 285 нумарам клубам «Таронта Мэйпл Ліфс». У 2005 годзе, пасля трох матчаў у складзе клуба «Брунес», Крунваль адправіўся за акіян, дзе адразу ж змог замацавацца ў НХЛ. У сваім першым сезоне ў складзе «Таронта» Стафан правёў 34 матчы, у якіх набраў 1 (0 +1) ачко. Тым не менш, большую частку сваёй кар’еры ў сістэме «кляновых лістоў» Крунваль правёў у АХЛ ў складзе клуба «Таронта Марліс».
У сярэдзіне сезона 2008/09 Стафан быў змешчаны на уэйвер, адкуль яго забраў «Вашынгтон Кэпіталз». Аднак, правёўшы ў складзе «сталічных» толькі 3 матчы, Кронвалл адправіўся ў фарм-клуб «Вашынгтона» «Херш Бэрс», у складзе якога ён стаў уладальнікам Кубка Колдэр, набраўшы 21 (5 +16) ачко ў 38 матчах. У 2009 годзе Стафан падпісаў кантракт з «Калгары Флэймз». 6 кастрычніка таго ж года Крунваль закінуў сваю першую і, пакуль, адзіную шайбу ў НХЛ у вароты галкіпера «Манрэаля» Яраслава Галака ў пераможным матчы, які завяршыўся з лікам 4:3. Тым не менш, вялікую частку сезона Стафан правёў у складзе клуба АХЛ «Эбатсфорд Хіт».
Сезон 2010/11 Крунваль зноў пачаў у «Эбатсфордзе», аднак пасля першага матчу сезону, атрымаўшы згоду ад кіраўніцтва «Калгары», ён адправіўся на радзіму, каб працягнуць кар’еру ў «Юргордэне», дзе ў 52 матчах ён набраў 21 (7 +14) ачко. Сваёй паспяховай гульнёй Стафан заслужыў выклік у зборную, а ўжо 20 красавіка 2011 года ён падпісаў кантракт з чарапавецкай «Северсталлю». У складзе «сталявараў» Крунваль здолеў стаць адным з лідараў каманды, запісаўшы на свой рахунак 19 (5 +14) балаў у 58 праведзеных сустрэчах. Тым не менш, 11 мая 2012 года Стафан пакінуў «Северсталь» і заключыў двухгадовае пагадненне з яраслаўскім «Лакаматывам».
Кардынал-прэсвітар
Кардына́л-прэсві́тар, або Кардына́л-прэзбі́тар, або Кардына́л-свята́р — другая ступень з трох ступеняў кардынальскай годнасці Рымска-Каталіцкай Царквы. Дыяцэзіяльныя біскупы, якія атрымоўваюць кардынальскую годнасць, становяцца кардыналамі-прэзбітэрамі, але ў склад гэтай групы ўваходзяць таксама іншыя члены. Існуе магчымасць перайсці са ступені кардынала-дыякана на ступень кардынала-прэзбітэра пасля дзесяці гадоў кардынальскага служэння. У гэтым выпадку той, хто пераходзіць на ступень кардынала-прэзбітэра, мае першынства перад тымі кардыналамі, якія былі ўведзеныя ў кардынальскую годнасць пазней за яго.
Слопішчы
Сло́пішчы (, Слопищи) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 49 км на захад ад Мар’інай Горкі, 51 км ад Мінска, 26 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы, каля ракі Кавалёўка.
Гісторыя
У XVIII ст. у Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, належалі да дамена Сяргеевічы Юзафа Прозара. Праз вена дачкі Юзафа Прозара Барбары Слопішчы перайшлі да.
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. Вёска ўваходзіла ў Ігуменскі павет Мінскай губерні. У XIX ст. належала да дамена Кавалевічы Ліпскіх, у другой палове XIX ст. уласнасць Пятра Папова, пазней Івана Андрэевіча Бунге. У 1872 годзе заснаваны смалакурны завод, ад яго ўтварылася вёска Смаляры (Смалярня). У канцы XIX ст. у Шацкай воласці. Акрамя Слопішча, была распаўсюджаная назва Злобішча.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй. У ваколіцах вёскі дзейнічала савецкая партызанская брыгада «Беларусь». У студзені 1943 года нямецкія войскі спалілі вёску, забілі 6 жыхароў. Пасля вайны вёска была адноўленая.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Сяргеевіцкага сельсавета. З 2006 года па 28 мая 2013 года ў складзе Праўдзінскага пассавета.
Ішэеўка
Ішэеўка (Ише́евка) — рабочы пасёлак, раённы цэнтр Ульянаўскага раёна Ульянаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ішэеўскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — (2021). Размешчаны за 7 км на поўнач ад адміністрацыйнага цэнтра вобласці горада Ульянаўск (пры гэтым непасрэдна мяжуе з тэрыторыяй яго гарадской акругі), на правым беразе ракі Свіяга на схілах Ішэеўскай гары.
Віленская канферэнцыя
Віленская канферэнцыя' (Vilniaus konferencija) – з'езд літоўскіх дэлегатаў у Вільні 18—23 верасня 1917 г.
Арганізацыя канферэнцыі
13 мая 1917 г. генерал Эрых Людэндорф даў дазвол стварыць літоўскую раду, аднак не акрэсліў яе паўнамоцтваў. Нямецкая ваенная адміністрацыя згадзілася склікаць літоўскую канферэнцыю ў Вільні, якая склікала б раду. Арганізацыйны камітэт, які складаўся з 5 віленскіх дзеячаў і 16 прадстаўнікоў з правінцыі, сабраўся 1 — 4 жніўня 1917 г. і пастанавіў склікаць канферэнцыю 18 верасня. Быў абраны таксама Выканаўчы камітэт у складзе:
Былі ўзгоднены ўмовы, якім мусілі адпавядаць дэлегаты на канферэнцыі: узрост — большы за 25 гадоў, адпаведны інтэлектуальны ўзровень і прыхільнасць да ідэі адбудовы незалежнай Літвы, затон не патрабавалася ведаць літоўскую мову.
Канферэнцыя
Канферэнцыя працягвалася з 18 да 23 верасня 1917 г. На паседжанні ў тэатры на Пагулянцы з 264 запрошаных прадстаўнікоў з'явіліся 214 чалавек. Старшынёй канферэнцыі быў абраны Ёнас Басанавічус Праграма паседжанняў ахоплівала чатыры найважнейшыя пытанні:
Дэлегаты ў аднагалосна прынятай рэзалюцыі выступілі за пабудову незалежнай дэмакратычнай дзяржавы ў этнаграфічных межах з невялікімі папраўкамі, якія ўлічвалі эканамічны фактар. Нацыянальным меншасцям гарантаваліся культурныя правы. Юрыдычныя падставы дзяржавы і дачыненні з іншымі дзяржавамі мусіў вызначыць скліканы ў Вільні Устаноўчы сход. У нямецкім пытанні была выказана згода на цесны палітычна-эканамічны саюз пры ўмове прызнання Германіяй незалежнасці Літвы яшчэ да склікання мірнай канферэнцыі.
Памяць
17 верасня 2007 г. на будынку былога тэатра на Пагулянцы (цяпер Рускі драматычны тэатр Літвы) на вуліцы Басанавічуса ў Вільнюсе пры ўдзеле прэзідэнта Валдаса Адамкуса была адкрыта мемарыяльная пліта з тэкстам на літоўскай мове.
Праспект Стачак
Праспект Стачак — праспект у Санкт-Пецярбургу, цэнтральная магістраль Кіраўскага раёна. Сфарміраваны на аснове часткі Пецяргофскай дарогі. Пачынаецца ад плошчы Стачак і Нарвскай брамы. Пасля перасячэння з праспектам Маршала Жукава пераходзіць у Пецяргофскую шашу. Ранейшыя назвы цяперашняй магістралі: Пецяргофская дарога (1758 — 1830-я гады), Пецяргофская шаша (1830-я — мяжа 1910-х—1920-х гадоў), вуліца Стачак (мяжа 1910—1920-х — 3 жніўня 1940). Цяперашнюю назву праспект носіць з 3 жніўня 1940 года.
Розныя часткі праспекта Стачак адпавядаюць розным архітэктурным стылям:
Мальмё (камуна)
Камуна Мальмё (Malmö kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 306 738 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
1809 год у гісторыі астраноміі
1809 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Кук
Кук — прозвішча.
Іван Араліка
Іван Араліка (Ivan Aralica;, Проміна) — харвацкі пісьменнік, эсэіст, драматург, педагог. Член Харвацкай акадэміі навук і мастацтваў.
Біяграфія
Нарадзіўся каля горада Кнін. Скончыў педагагічнае вучылішча і філасофскі факультэт Задарскага ўніверсітэта.
Настаўнічаў у вёсках Далмацыі. Пасля перыяду захаплення ідэямі камунізму, Араліка прыняў актыўны ўдзел у падзеях, вядомых як «Харвацкая вясна» (1971). Выступаў за прадстаўленне большай аўтаноміі Харватыі і свабоды харватам у СФРЮ.
Рэпрэсіі, якія абрушыліся на харвацкі нацыянальны рух і наступная прафесійная і сацыяльная дэградацыя прывялі яго да вяртання да хрысціянскіх і каталіцкіх каранёў, адмовы ад прапагандысцкай літаратуры, фарміравання ўласнага літаратурнага крэда.
Пасля дэмакратычных змен у Харватыі і распаду Югаславіі Араліка быў абраны ў харвацкая акадэмію навук і мастацтваў.
Заняўся палітыкай. Уступіў у правацэнтрысцкую партыю «Харвацкая дэмакратычная садружнасць», па спісах якой быў абраны віцэ-прэзідэнтам парламента Харватыі.
Творчасць
Аўтар раманаў, аповесцяў, апавяданняў, эсэ і драм. Крытыкі называюць яго адным з найлепшых харвацкіх раманістаў XX стагоддзя.
Пісаў пад уплывам, галоўным чынам, рэалістычнай фантастыкі і ранняга мадэрнізму, творчасці Іва Андрыча, Томаса Мана і Кнута Гамсуна.
NGC 789
NGC 789 (іншыя абазначэнні — UGC 1520, IRAS01595+3149, MCG 5-5-47, ARAK 72, ZWG 503.77, KUG 0159+318, PGC 7760) — спіральная галактыка (Sd) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Allium gunibicum
Allium gunibicum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Дагестана. Перыяд цвіцення: ліпень-жнівень.
Распаўсюджанне
Эндэмік Дагестана. Расце ў сярэднім горным поясе на сухіх вапняковых і травяністых схілах.
Канстанцінопальскі Патрыярхат
Сусветны патрыярхат; Канстанцінопальская Царква (Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως; Rum Ortodoks Patrikhanesi) — першая ў дыпціху аўтакефальная праваслаўная Царква. У грэчаскай літаратуры часта называецца Вялікай Царквой Хрыстовай.
Гісторыя
Паводле падання, заснавана апосталам Андрэем Першазваным, які каля 38 года пасвяціў свайго вучня Стахі́я «у епіскапы граду Візантыёна». У 330 св. імп. Канстанцін Вялікі заснаваў на месцы Візантыя новую сталіцу Рымскай імперыі — Канстанцінопаль. Да Другога Сусветнага Сабору горад знаходзіўся ў юрысдыкцыі Іраклійскага (Іраклія ва Фракіі, старажытны Перынф, сучасны Marmara Ereğli) мітрапаліта.
З 381 — аўтакефальная Архіепіскапія, з 451 — Патрыярхат. Паводле 3-га Правіла Другога Сусветнага Сабору, скліканага ў 381 імператарам Феадосіем I (379—395), архіепіскап Канстанцінопаля мае першынство гонару пасля Рымскага біскупа: «Канстанцінопальскі епіспап ды мае перавагу гонару над Рымскім епіспапам, таму што горад гэты ёсць новы Рым». Першынствуючая на Усходзе імперыі роля Канстанцінопальскай кафедры была пацверджана і пашырана 28-м Правілам Чацвёртага (Халкідонскага) Сусветнага Сабору. Гэта Правіла, а таксама 9-е і 17-е, служаць каменем спатыкнення і прадметам спрэчак ва ўзаемаадносінах Сусветнай Патрыярхіі з Маскоўскім Патрыярхатам.
У 988 годзе, паводле падання, у валадаранне Васіля II і Канстанціна VIII Парфірародных дасланае Канстанцінопальскім Патрыярхам Мікалаем II Хрысавергам духавенства хрысціла князя кіеўскага Уладзіміра і кіеўскіх людзей.
У 1054 годзе, з прычыны так званай вялікай схізмы, царкоўна-кананічныя зносіны з Рымскай Царквой Захаду былі спынены. Абедзве Царквы лічылі, што іншая адышла ад адзінства Адзінай Святой Кафалічнай і Апостальскай Царквы і знаходзіцца ў схізме. Паміж Канстанцінопальскай Царквой (па патрабаванні імператараў) і папскім прастолам складаліся уніі: на Ліёнскім Саборы ў 1274 годзе і на Ферара-Фларэнційскім саборы ў 1438—1439 гадах, якія былі адпрэчаны царкоўным народам, а пазней і іерархамі КП.
Пасля падзення Канстанцінопаля (1453) Патрыярхія стала адзіным легальным у Асманскай імперыі інстытутам праваслаўных падданых султана і мела шырокія грамадзянска-судовыя і іншыя паўнамоцтвы над імі.
C 25 сакавіка 1862 года да 1923 года (ліквідацыя манархіі і прызнанне рэспублікі) вельмі значную ролю ў кіраванні справамі Патрыярхіі (а таксама ў выбарах Патрыярха) адыгрываў Змяшаны савет (μικτὸν συμβούλιον) — орган, які складаўся з 4-х архірэяў і 8-і парафіян, што абіраліся тэрмінам на 2 гады. Тады ж была ўведзена шматступеньчатая працэдура патрыяршых выбараў — у адпаведнасці с палажэннямі «Агульных статутаў», прынятых у 1860 годзе. Па меры адпадзення ад Атаманскай імперыі тэрыторый у Еўропе ў XIX — пачатку XX стагоддзя адпаведна (дэ-факта ў некаторых выпадках да прадастаўлення палітычнай незалежнасці гэтаму народу) скарачаліся межы юрысдыкцыі Патрыярхата.
У 1964 у Іерусаліме адбылася сустрэча паміж Сусветным Патрыярхам Афінагорам і Рымскім Папам Паўлам VI, у выніку якой узаемныя анафемы былі зняты і ў 1965 годзе была падпісана Сумесная Дэкларацыя.
З 1453 года Канстанцінопальскі Патрыярхат існуе на тэрыторыі Атаманскай імперыі, а затым Турцыі. На тэрыторыі Турцыі мае 5 епархій, 10 манастыроў і 30 духоўных школ. Аднак яго юрысдыкцыя ў наш час распасціраецца за межы турэцкай дзяржавы і ахоплівае вельмі значныя царкоўныя вобласці: Афон, шматлікія епархіі Грэцыі, Фінляндскую Аўтаномную Царкву, епархіі ў Заходняй Еўропе, Амерыцы, Азіі, Аўстраліі і Новай Зеландыі (усяго 234 замежныя епархіі).
З 1991 Прадстаяцель Вялікай Царквы — Яго Боская Усесвятасць Архіепіскап Канстанцінопаля — Новага Рыма і Сусветны Патрыярх Варфаламей I.
У лютым 2008 года ў кіраўніцтве патрыярхіі адбыліся значныя змены, што назіральнікамі было расцэнена як узмацненне пазіцый Патрыярха Варфаламея.
Структура і епархіі
Мае складаную адміністрацыйна-кананічную структуру на ўсіх заселеных кантынентах Зямлі, выключаючы Афрыку, якая цалкам — у межах юрысдыкцыі Александрыйскага Патрыярхата; уключае 6 архіепархій, 8 Цэркваў і 18 мітраполій, кожная з якіх падпарадкоўваецца непасрэдна Сусветнаму Патрыярху.
Акрамя таго, 3 з 6 архідыяцэзій маюць у сваім складзе мітраполіі — усяго 17.
Дзве Цэрквы ў складзе Патрыярхата маюць статус аўтаномій: Фінляндская і Эстонская. Крыцкая архіепіскапія мае статус паўаўтаномнай царквы.
Нямойтаўскі сельсавет
Нямо́йтаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Нямойта.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сенненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Латыгальскага сельсавета (5 населеных пунктаў: вёскі Баравікі, Баяршчына, Будзішча, Крыльцова і Сукрэмна), таксама ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Сенненскага гарсавета перададзены 2 населеныя пункты (Казлоўка і Папоўка). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Нямойтаўскага сельсавета 25 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Раснянскага сельсавета (22 населеныя пункты: вёскі Андрэйчыкі, Бабаедава, Багданава, Будна, Вароніна, Васількова, Вейна, Кажамякі, Камарова, Клімавічы, Кузьміно, Мажулева, Пацкава, Первамайская, Пурплева, Рай, Расна, Серкуці, Сычэва, Сякірына, Цясішча і Чуцькі). 30 чэрвеня 2016 года скасавана вёска Кузьміно.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1548 чалавек, з іх 94,6 % — беларусы, 3,7 % — рускія, 0,7 % — украінцы, 0,5 % — цыганы.
Мсціўцы: Эра Альтрона
«Мсціўцы: Эра Альтрона» (Avengers: Age of Ultron) — амерыканскі супергеройскі фантастычны фільм 2015 года аб прыгодах аднайменнай каманды супергерояў коміксаў кампаніі Marvel Comics. З’яўляецца 11-й па ліку карцінай ў кінематаграфічным сусвеце Marvel.
Фільм быў анансаваны ў траўні 2012 года, пасля паспяховага выхаду «Мсціўцаў». У сіквел вярнулі Джоса Уідана, рэжысёра першай часткі, пасля чаго прызначылі дату выхаду. Да красавіка 2013 года Уідан завяршыў распрацоўку сцэнарыя, а ў чэрвені, з адабрэння Роберта Даўні-малодшага, пачаўся кастынг. Другая здымачная група пачала здымкі ў лютым 2014 года ў Паўночнай Афрыцы, а асноўныя здымкі праходзілі ў перыяд з сакавіка па жнівень 2014 года. Упершыню фільм быў зняты на Shepperton Studios у Сурэі, дадатковыя здымкі прайшлі ў Італіі, Паўднёвай Карэі, Бангладэш, Нью-Ёрку і пейзажах вакол Англіі.
Прэм’ера стужкі ў Беларусі адбылася 23 красавіка 2015 года.
Сюжэт
Чалавецтва на мяжы знішчэння. Гэтым разам людзям пагражае Альтрон — штучны інтэлект, раней створаны для таго, каб абараняць Зямлю ад любых пагроз. Аднак галоўнай пагрозай ён палічыў чалавецтва. Міжнародная арганізацыя Ш.Ч.Ы.Т. распалася, і зараз мір не здольны адолець такога магутнага ворага, таму людзі ізноў звяртаюцца за дапамогай да Найвялікшых Герояў Зямлі — Мсціўцаў. Аднак Альтрон занадта моцны, і ёсць вялікая верагоднасць, што нават ім не атрымаецца спыніць пачатак Эры Альтрона, дзе няма месца для людзей.
Фердынанд II
Фердынанд II:
1369
1369 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 1369 год нашай эры, 369 год 2 тысячагоддзя, 69 год XIV стагоддзя, 9 год 7-га дзесяцігоддзя XIV стагоддзя, 10 год 1360-х гадоў.