cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ганс Пфлюглер
Кар’ера
Згуляўшы ўсяго 14 матчаў у сезоне 1991/92 Ганс вырашыў, што яму ўжо варта сысці і завяршыў кар’еру. Але ў 1995 годзе, калі ў «Баварыі» з-за траўмы выбылі адразу некалькі абаронцаў, тагачасны трэнер Джавані Трапатоні папрасіў Ганса, які да гэтага часу трэніраваўся з другой камандай, дапамагчы камандзе і выйсці на адзін матч. 8 красавіка 1995 года адбылося вяртанне Пфлюглера ў футбол. Гэта быў матч супраць «Кайзерслаўтэрна» і скончыўся ён унічыю 1:1. Ганс правёў на полі ўвесь матч і паспеў зарабіць жоўтую картку.
Boiga
Boiga — род змей сямейства вужовых (Colubridae).
Апісанне
У даўжыню могуць дасягаць 2,8 м. Галава са скарочанай пысай рэзка абмежаваная ад шыі, тулава прыкметна пляскатае з бакоў. Заднебароздавыя ядавітыя змеі: ядаправодныя зубы нерухома прычляняюцца да задняй частцы верхняй сківіцы. Для чалавека ўкус не небяспечны.
Жывуць пераважна на дрэвах і кустах, дзе вядуць начны спосаб жыцця.
Віды
Род змяшчае 34 віды :
Руда-Кракавэцка
Руда-Кракавэцка (Руда-Краковецька) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Фронт СПА
Фронт СПА — аператыўна-стратэгічнае аб'яднанне (фронт) войскаў СПА ва ўзброеных сілах СССР, у час Вялікай Айчыннай вайны, прызначанае для абароны ад паветранага нападзення праціўніка буйных адміністрацыйна-палітычных і эканамічных цэнтраў, найважнейшых прамысловых раёнаў, камунікацый і іншых стратэгічных аб'ектаў у глыбокім тыле і на тэатры ваенных дзеянняў.
Фарміраванні
Першым у красавіку 1942 года быў створаны Маскоўскі фронт СПА. У чэрвені 1943 года войскі СПА краіны, якія дзейнічалі на Еўрапейскай частцы СССР, былі падзеленыя на Заходні фронт СПА і Усходні фронт СПА. На базе іх у сакавіку 1944 года створаны Паўночны фронт СПА, Паўднёвы фронт СПА і Закаўказскі фронт СПА. З канца 1944 года, у складзе РСЧА, дзейнічалі чатыры фронту СПА:
Склад
У залежнасці ад важнасці выполняемых задач, наяўнасці сіл і сродкаў у састаў фронту СПА ўваходзілі: У склад фронту СПА магла ўключацца армія СПА і паветраная знішчальная армія.
У складзе фронту СПА налічвалася каля:
Вуліца Каржанеўскага (Мінск)
Вуліца Каржанеўскага, вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар Мікалая Канстанцінавіча Каржанеўскага (1904—1943), аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў мінскага падполля ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Вуліца Кавалёва (Мінск)
Вуліца Кавалёва — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Івана Кірылавіча Кавалёва (1906—1943), аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў Мінскага патрыятычнага падполля ў Вялікую Айчынну вайну. У раёне вуліцы — прыватная забудова. Да ўваходу Сухарава ў склад Мінска частка тэрыторыі вуліцы была вёскай Сухарава.
Канфлікт вакол дома 72
У 2002 г. у былым кароўніку (д. 72) пратэстанцкая царква "Новае жыццё" арганізавала дом малітвы. Пасля таго, як усе раённыя адміністрацыі Мінска адмовілі ў арэндзе памяшканняў для правядзення набажэнстваў, было вырашана праводзіць іх у былым кароўніку бяз згоды ўладаў. Праз адсутнасць санкцыі гарадскіх уладаў на набажэнствы пастар і адміністратар царквы неаднаразова былі аштрафаваны паводле артыкула 167-1 Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях РБ.
У 2005 г. Мінскі гарвыканкам прыняў рашэнне пра спыненне для «Новага Жыцця» права карыстання зямельным надзелам і пра прымусовы выкуп будынка ў сувязі з «нямэтавым выкарыстаннем». Мэтавым выкарыстаннем магла быць толькі гадоўля кароў, але паколькі на той час тэрыторыя ўжо ўвайшла ў межы горада, гэтая дзейнасць таксама стала недапушчальнай. 21 ліпеня Гаспадарчы суд Мінска прыняў рашэнне пра прымусовы выкуп будынка за 37,5 мільёнаў рублёў (каля 16 000 долараў). На працягу года царква спрабавала абскардзіць рашэнне Мінгарвыканкама, дайшоўшы да Вышэйшага гаспадарчага суда, але безвынікова. Тады вернікі 6 кастрычніка 2006 года распачалі пост-галадоўку ў абарону царквы. Непасрэднай нагодай стала тое, што 29 верасня 2006 г. фондам «Міндзяржмаёмасць» 37,5 млн руб. былі пералічаны на банкаўскі рахунак царквы. Вернікам было адведзена 10 дзён (да 9 кастрычніка) на тое, каб пакінуць будынак.
У галадоўцы, якая трывала 23 дні, прынялі ўдзел больш за 200 чалавек. Сярод іх былі вернікі не толькі з супольнасці «Новае Жыццё», але і з іншых поўнаевангельскіх цэркваў, у тым ліку і з іншых гарадоў — Гародні, Гомеля, Мазыра і да т. п. Яны патрабавалі скасаваць рашэнне Мінгарвыканкама аб пазбаўленні царквы зямлі і будынка, а таксама перапрафілявання будынку ў культавы. Падчас акцыі штовечар ладзіліся набажэнствы з удзелам грэка- і рыма-каталікоў, праваслаўных, пратэстантаў розных дэнамінацый. Урачы паліклінік мікрараёна Сухарава адмовіліся аглядаць галадоўнікаў і прапанавалі ім звяртацца ў «хуткую дапамогу».
На дванаццаты дзень галадоўкі Вячаслаў Ганчарэнка быў запрошаны ў Адміністрацыю прэзідэнта, дзе кіраўнік ідэалагічнага аддзела Алег Праляскоўскі паабяцаў «урэгуляваць пытанне ў межах прававога поля». 28 кастрычніка, пасля таго, як стала вядома, што прысуд Гаспадарчага суда пра прымусовы выкуп будынку царквы апратэставаны калегіяй Вышэйшага гаспадарчага суда, галадоўка была спынена. За яе час 10 чалавек апынуліся ў бальніцы, 4 — у рэанімацыі з дыягназам «крайняе знясіленне арганізму».
Пасля разбіральніцтваў паміж царквой і Мнгарвыканкамам ў Вышэйшым гаспадарчым судзе Беларусі ў 2006-09 гг., 14 жніўня 2009 г. вернікам суполкі «Новае жыццё» судовыя выканаўцы ўручылі распараджэнне пра тое, што, паводле рашэння Вышэйшага гаспадарчага суда, яны мусяць вынесці сваю маёмасць і да 21 жніўня пакінуць храм. З 21 жніўня 2009 года будынак царквы знаходзіцца на балансе ЖРЭА Маскоўскага раёна Мінска, аднак вернікі вырашылі не сыходзіць добраахвотна і працягнулі ладзіць свае набажэнствы. Пасля гэтага абшчыну час ад часу штрафавалі, але не высялялі.
У снежні 2009 года Еўрапейскі парламант прыняў рэзалюцыю па Беларусі, у якой «ад беларускіх улад чакаецца дакладны і значны прагрэс у справе дэмакратызацыі грамадства на працягу 2010 года» і выказваецца надзея, што царква «Новае жыццё» атрымае магчымасць дзейнічаць свабодна.
16 студзеня 2019 года ў Мінску было грамадскае абмеркаванне плана па ўнясенню змяненняў у горадабудаўнічы праект дэталёвага планавання паўднёвай частцы мікрараёна Сухарава. План прадугледжвае будаўніцтва жылля і аб'ектаў сацыяльнай інфраструктуры. На месцы царквы вырашыли пабудаваць школу. У канцы 2020 г. упраўленне прымусовага выканання вынесла абшчыне царквы прадпісанне з патрабаваннем да 31 снежня 2020 г. выканаць судовы загад ад 23 кастрычніка 2009 года і вызваліць будынак былога кароўніка па вул. Кавалёва, 72.
5 студзеня 2021 г. судовыя выканаўцы прыйшлі да будынку царквы і склалі пратакол аб невыкананні прадпісання аб высяленні з памяшкання, а 17 лютага 2021 г. судовыя выканаўцы пры падтрымцы міліцыі прымусова ўвайшлі ў царкву і прымусілі вернікаў і адміністратараў пакінуць памяшканне. 21 лютага вернікі правялі малітоўную акцыю каля будынка.
Ухраб
«Ухраб» («Ухряб») — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 1991 годзе ў зборніку «Сіні ліхтар».
Змест
Падзеі ў апавяданні адбываюцца ў савецкі час (мяркуючы па рэпліцы «у нас за гэтыя семдзесят гадоў столькі незразумелага набралася» — у другой палове 1980-х гадоў).
Герой апавядання гуманітарый на пенсіі Маралаў, каб не адчуваць сябе канчаткова пенсіянерам, адказвае на лісты чытачоў у часопісы, напрыклад, на пытанне школьніка: «Навошта я жыву?» У астатні час ён гутарыць з адзіным вучнем на агульнафіласофскія тэмы. І вось, падчас чарговай п’янай гутаркі, ён выказвае нечаканую думку, што Бог — персаніфікаванае абагульненне ўсяго незразумелага ў асобнай краіне. Ён аб’ектыўна існуе, і яму адпавядае пэўная рэлігійная містыка.
Назаўтра пасля пахмелля высвятляецца, што ідэя ўкаранілася ў душы яе вынаходніка ў выглядзе дзіўнага слова «ухраб». Герой пачынае бачыць ўсюдыісны «ухраб» ўсюды: у гуках разрубання мяса, ў схаваным выглядзе ў класікаў літаратуры («вось-с, з’еў двух рабчыкаў, ды яшчэ…»), у выглядзе акраверша ў лозунгах («Поспеху удзельнікам XI міжнароднага фестывалю за раззбраенне і атамную бяспеку!»), у паслядоўнасці карцін на сцяне (лапух, рабіна).
Паступова новае мясцовае боства становіцца маніякальным запалам героя, ён бачыць сябе заціснутым паміж двума «ухрабамі» як у прэсы, а ён не згаджаецца яшчэ прызнаць сябе ім, хоць гэта несумленна, бо «ухраб» і ўнутры. Манія прыводзіць да добраахвотнай смерці героя — за горадам у заснежанай яме, якая ўяўляецца яму «ухрабом-сырцом ў першапачатковым выглядзе», што і з’яўляецца натуральным канцом апавядання, апошняя, дзявятая глава якога складаецца з аднаго сказа: «Знайшлі яго праз два дні — лыжнікі, па чырвонай шкарпэтцы, якая тырчала са снегу».
Крытыка
На думку літаратуразнаўцы Т. В. Шчучкінай, герой «Ухраба», як і ў большасці іншых ранніх апавяданняў Пялевіна, у нейкі момант ўсведамляе бессэнсоўнасць навакольнага свету. І герой павінен змірыцца, бо іншага выйсця ў яго няма. Раптам у яго адбываецца азарэнне, і ўвесь сэнс навакольнага свету зводзіцца да слова «ухраб».
Слова «ухраб» паўстае ў выглядзе ідэі ў платонаўскім сэнсе, ідэальнай мадэлі быцця. У фінале апавядання на Маралава «ухраб глядзеў адусюль». Так Пялевін дэманструе ідэю абсурду быцця.
У апавяданні «Ухраб» Пялевін выкарыстоўвае прыём славеснай гульні: сумяшчэнне частак слоў, якія стаяць побач, з мэтай стварэння новага сэнсу. Падобны прыём быў выкарыстаны аўтарам у далейшым у рамане «Шлем жаху». Гэты прыём стварае эфект непазбежнасці для героя «Ухраба». Як адзначаў філолаг В. В. Дзесятаў, «ухраб штурмуе свядомасць Маралава, „кандэнсуючыся“ з розных тэкстаў».
Некаторыя крытыкі мяркуюць, што ў апавяданні «Ухраб» Пялевін абапіраецца на ідэі і прыёмы Уладзіміра Набокава.
Ружанка (Люблінскае ваяводства)
Ружа́нка (Różanka, традыцыйная беларуская назва — Ража́нка) — вёска ў Польшчы, на рацэ Буг, за 8 км на поўнач ад Уладавы, каля беларуска-польскай граніцы. Уваходзіць у склад Уладаўскага павета Люблінскага ваяводства, частка вясковай гміны Уладава. Насельніцтва на 2011 год — 957 чалавек.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Ражанку як мястэчка датуецца 1524 годам. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў яна ўвайшла ў Берасцейскі павет Берасцейскага ваяводства. Да 1700 года Ражанка страціла статус мястэчка.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Ражанка апынулася ў складзе Аўстрыі, з пачатку XIX стагоддзя — у складзе Расійскай імперыі, ва Уладаўскім павеце Сядлецкай губерні. На 1827 год у вёсцы было 104 будынкі.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Ражанку занялі нямецкія войскі.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Ружанка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі. З пачаткам Другой сусветнай вайны ў 1939 годзе вёску занялі войскі Трэцяга Рэйха.
Узброеныя сілы Турцыі
Узбро́еныя сі́лы Ту́рцыі (Türk Silahlı Kuvvetleri) — сукупнасць войскаў Турцыі, прызначаных для абароны свабоды, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці дзяржавы.
Складаюцца з сухапутных войскаў, ваенна-марскіх сіл, ваенна-паветраных сіл, жандармерыі і берагавой аховы. Арганізацыйна ўваходзяць у склад двух міністэрстваў — Міністэрства абароны і Міністэрства ўнутраных спраў.
Сухапутныя войскі Турцыі лічацца другімі па сіле ў блоку NATO, пасля сухапутных войскаў ЗША.
Колькасць асабовага баявога складу ВС Турцыі, не лічачы рэзервістаў, складае 362 284 чалавекі. Разам з грамадзянскім персаналам і супрацоўнікамі Генштаба і Мінабароны агульная колькасьць кадравага складу Ўзброеных сіл Турцыі складае 401 199 чалавек. У шэрагах сухапутных войскаў, ваенна-марскіх і ваенна-паветраных сіл Турцыі служаць 25 728 старэйшых і малодшых афіцэраў, 64 655 прапаршчыкаў, 47 167 сяржантаў і 16 018 радавых (2017). Для мабілізацыйнага разгортвання ў ваенны час можа быць выкарыстаны ваеннаабучаны рэзерв колькасцю да 90 000 чалавек, у тым ліку 38 000 — рэзерв першай чаргі.
Армія Турцыі камплектуецца па прызыву, прызыўны ўзрост 20—41 год, тэрмін абавязковай ваеннай службы складае ад 6 да 15 месяцаў. Па звальненню з войска грамадзянін лічацца ваеннаабавязаным і знаходзіцца ў запасе да ўзросту 45 гадоў. У ваенны час, у адпаведнасці з законам, у войска могуць быць прызваны мужчыны ва ўзросце ад 16 да 60 гадоў і жанчыны ад 20 да 46 гадоў, здольныя насіць зброю.
Вышэйшым органам аператыўнага кіраўніцтва ўзброенымі сіламі з’яўляецца Генеральны штаб, кіруе якім вярхоўны галоўнакамандуючы узброенымі сіламі. Ён прызначаецца прэзідэнтам па рэкамендацыі Савета міністраў. Яму падпарадкаваныя галоўнакамандуючыя відамі узброеных сіл: сухапутнымі войскамі (СВ), ваенна-паветранымі сіламі (ВПС), ваенна-марскімі сіламі (ВМС), жандармерыі (колькасць да 1150 тыс. чалавек) і берагавой аховы (БАХ). Паводле турэцкай табелі аб рангах, начальнік Генштаба займае чацвёрты радок пасля прэзідэнта, старшыні парламента і прэм'ер-міністра.
Станам на лістапад 2016 года начальнікам генеральнага штаба з’яўляецца Хулусі Акар, камандуючы сухапутнымі сіламі Саліх Зэкі Чолак, ваенна-марскім флотам — Бюлент Бостаноглу, ваенна-паветранымі сіламі Абідын Унал.
Любка Петравіч
Любамір (Любка) Петравіч (Љубомир «Љупко» Петровић / Ljubomir "Ljupko" Petrovic; нар. ) — былы югаслаўскі футбаліст і вядомы футбольны трэнер. Гуляў на пазіцыі нападніка.
Пруск
Пру́ск (, Пруск) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жабінкаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Мацеевіцкага сельсавета, да 13 кастрычніка 1961 года — у склад Крыўлянскага сельсавета , да 11 мая 2012 года — у склад Якаўчыцкага сельсавета.
Талія (муза)
Зеўс, ператварыўшыся ў каршуна, узяў Талію ў жонкі. З страху перад рэўнасцю Геры муза схавалася ў нетрах зямлі, дзе ад яе нарадзіліся дэманічныя істоты — палікі (у гэтым міфе яна мянуецца німфай Этны).
Рулэва
Рулэва (Руле́во) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Губіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Губіна (Губино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Плошча Казінца (Мінск)
Плошча Казінца — плошча ў Кастрычніцкім раёне Мінска, знаходзіцца на перакрыжаванні вуліц Казінца і Каржанеўскага. Названа ў гонар Ісая Казінца (1910—1942), аднаго з арганізатараў і кіраўнікоў мінскага падполля ў гады Вялікай Айчыннай вайны, Героя Савецкага Саюза.
Какуё-Трэвізага
Какуё-Трэвізага (Cocquio-Trevisago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 4598 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 511 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 21034. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Закон дзейных мас
Зако́н дзе́йных мас вызначае суадносіны паміж канцэнтрацыямі прадуктаў рэакцыі і зыходных рэчываў у стане хімічнай раўнавагі; адзін з асноўных законаў фізічнай хіміі.
Адкрыты ў 1864—67 гг. нарвежскімі вучонымі К. Гульдбергам і П.Вааге, якія назвалі «дзейнай масай» рэчыва яго колькасць у адзінцы аб'ёму (канцэнтрацыю), адсюль назва.
Паводле закону дзейных мас пры нязменнай тэмпературы скорасць элементарнай гамагеннай рэакцыі прама прапарцыянальная здабытку канцэнтрацыі рэагуючых рэчываў у ступенях, роўных стэхіяметрычным каэфіцыентам гэтых рэчываў ва ўраўненні хімічнай рэакцыі.
Напрыклад, для элементарнай хімічнай рэакцыі віду: закон дзейных мас можна запісаць у выглядзе: дзе v — скорасць хімічнай рэакцыі, k — канстанта скорасці рэакцыі.
Законам дзейных мас карыстаюцца пры разліках у хімічнай кінетыцы і тэрмадынаміцы.
Ларыса Георгіеўна Дзям’янава
Ларыса Георгіеўна Дзям’янава (нар., в. Бацэвічы, Клічаўскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар і дызайнер.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года.
Творчасць
За гады працы ў вобласці архітэктуры і дызайну займалася праектаваннем жылых будынкаў, грамадскіх і медыцынскіх устаноў, распрацоўкай элементаў добраўпарадкавання і малых архітэктурных формаў, аб’ектамі асяроддзя, у т.л. эстэтычнай арганізацыяй вытворчага асяроддзя, інтэр'ерамі і добраўпарадкаваннем тэрыторый буйных заводаў, навучальных устаноў, распрацоўкай фірменнага стылю, візуальных камунікацый, распрацоўкай і афармленнем рэкламных фірменных стэндаў, аддзелаў, вітрын, альбомаў і каталогаў вырабаў заводаў, на якіх працавала. Усе распрацоўкі выконваліся на прафесійным высокім узроўні ў адпаведнасці з патрабаваннямі і сучаснымі тэндэнцыямі развіцця мастацкага канструявання. Усе распрацоўкі ўкаранёныя, таму што яны непасрэдна былі звязаны з вытворчасцю вырабаў і прадукцыі.
У праектным інстытуце «Белдзяржпраект» брала ўдзел у праектаванні такіх аб’ектаў, як гасцініца «Турыст» у Баранавічах (1969); 9-ці павярховы жылы дом па вул. Чарвякова ў Мінску (1970); санаторый «Аксакаўшчына» (1970); рэканструкцыя Магілёўскага абласнога тэатра драмы і камедыі ў Бабруйску (1978); корпус для тых, хто папраўляецца 9-й гарадской клінічнай бальніцы ў Мінску (1979); фізіятэрапеўтычны корпус абласной бальніцы ў пас. Лясное (1979); шпіталь ГКБ з паліклінікай у г Мінску (1980) і інш.
У Беларускім філіяле Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута тэхнічнай эстэтыкі былі ажыццёўлены такія распрацоўкі, як эстэтычная арганізацыя вытворчага асяроддзя завода № 407 грамадзянскай авіяцыі ў Мінску (1981); абсталяванне і інтэр’еры Барысаўскага ПЭС (1963); эстэтычная арганізацыя інтэр’ераў і тэрыторыі Віцебскага медыцынскага інстытута (1984); дызайн-праграма «Медкомплекс» — уваходная зона амбулаторна-паліклінічных устаноў; распрацоўка мастацка-канструктарскіх патрабаванняў (1986); эстэтычная арганізацыя прадметна-прасторавага асяроддзя аддзялення прафілактыкі медсанчасткі № 1 вытворчага аб’яднання ЗІЛ у Маскве (1987); эстэтычная арганізацыя вытворчага асяроддзя і зоны адпачынку вагонарамонтнага завода імя Мяснікова ў Мінску (1988); распрацоўка інтэр’ераў крамы «Глобус» у Мінску (1989) і інш.
На заводзе «Электроніка» НВА «Інтэграл» ажыццяўляла творчае і тэхнічнае кіраўніцтва па распрацоўках мастацка-канструктарскіх праектаў інтэр’ераў вытворчага асяроддзя, бытавых і службовых памяшканняў завода, добраўпарадкавання тэрыторый і сістэмах візуальнай інфармацыі; дызайн-праекты інтэр’ераў памяшканняў для прыёму замежных спецыялістаў, канферэнц-залы, кабінета для прыёму кіраўніцтва Рэспублікі Беларусь, пакоя для перамоў, пакоя псіхалагічнай разгрузкі, кабінетаў, стала замоў, пераходнай галерэі, актавай залы, шапіка-крамы ў вестыбюлі завода «Электроніка»; краме «НЭЧ» і СШ № 97 г. Мінска; эскізы і афармленне вітрын вырабаў завода ў крамах г. Мінска: крама «Старт», універмаг «Беларусь», крама «Электроніка», а гэтак жа распрацоўка інтэр’ераў крамы «Электроніка» ў г. Растоў-на-Доне; распрацоўка інтэр’ераў выставачнай залы пастаянна дзеючай выстаўкі энергазахавальнай апаратуры; арганізацыя і правядзенне конкурсу сярод навучальных устаноў па распрацоўцы эскізаў наручных гадзіннікаў і тэлефонаў, удзел у выстаўцы «Медыцына-96», распрацоўка эскізаў фірменных дыпламатаў з гадзінамі, буклетаў, календароў, альбома і каталога вырабаў завода і інш.
На Мінскім гарадскім малочным заводзе № 3 ажыццяўляла арганізацыю фірменнага стылю завода, займалася арганізацыяй і афармленнем выставак-кірмашоў, а гэтак жа рэгістрацыяй таварнага знака прадпрыемства ў Гандлёва-прамысловай палаце рэспублікі, увесь час выконвала асноўныя працы па эстэтычнай арганізацыі вытворчага асяроддзя, інтэр’ераў вестыбюля, кабінетаў, фірменнай крамы завода, займалася распрацоўкай навочнай агітацыі і візуальных камунікацый (шыльды, вітрыны).
Узнагароды
Узнагароджана Граматамі Мінскага гарадскога камітэта ЛКСМ Беларусі ў гонар 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна і 50-годдзя Камсамола Беларусі (1970), Ганаровай граматай БФ УНДІТЭ за дасягнутыя поспехі і актыўны ўдзел у грамадскім жыцці (1985). Была ўдарнікам камуністычнай працы, балатавалася ў народныя дэпутаты Заводскага раёна г. Мінска (1990), з’яўлялася членам ідэалагічнай камісіі Завадскога РКП ад БФ УНДІТЭ.
NGC 5591-2
NGC 5591-2 (іншыя абазначэнні — UGC 9207, MCG 2-37-6, MK 809, ZWG 75.23, KCPG 424B, PGC 93125) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Лана-Эстакада
Лана-Эстакада (Llano Estacado) — плато ў ЗША, знаходзіцца ў паўднёвай частцы Вялікіх раўнін.
Паверхня плато роўная, слаба расчлянённая. Вышыня складае 700—1500 м. Плато складзена пераважна пясчанікамі і вапнякамі, месцамі пакрыта незамацаванымі пяскамі. Карст. Пастаяннае цячэнне мае толькі рака Пекас. Пераважае паўпустынная расліннасць.
О-дэ-Сен
О-дэ-Сен (Hauts-de-Seine) — невялікі па плошчы, але густанаселены дэпартамент на поўначы цэнтральнай часткі Францыі, у рэгіёне Іль-дэ-Франс. Парадкавы нумар 92. Адміністрацыйны цэнтр — Нантэр. Насельніцтва 1,429 млн чалавек (6-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Плошча тэрыторыі 176 км². Праз дэпартамент працякае рака Сена.
Дэпартамент уключае 3 акруг, 45 кантонаў і 36 камун.
Дэпартамент О-дэ-Сен быў утвораны ў 1968 г. і ўключыў часткі тэрыторыі былых дэпартаментаў Сена і Сена і Уаза. У ліку іншага тут размешчаны знакаміты раён Дэфанс.
Вуліца Караля (Мінск)
Вуліца Караля́ — вуліца ў Маскоўскім раёне раёне Мінска. Названа ў гонар Уладзіміра Адамавіча Караля (1912—1980), народнага архітэктара СССР.
Didymium
Didymium — род міксаміцэтаў сямейства. Назва ўпершыню апублікавана ў 1797 годзе.
Класіфікацыя
Род Didymium уключае 243 віды:
•
Зубава (Лехмінскае сельскае паселішча)
Зубава (Зубово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лехмінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
Тэры Пейн
Тэрэнс (Тэры) Лаянел Пейн (Terence Lionel "Terry" Paine; нар. ) — англійскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1966 у складзе нацыянальнай зборнай Англіі.
Зубава (Лехмінскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Балышаўскага сельскага паселішча.
Бадамія пухіраватая
Апісанне
Сапратроф. Мае хромава-жоўтае распасцёртае вегетатыўнае цела (плазмодый) і шэрыя, падоўжана-яйцападобныя, радзей шарападобныя спарангіі. Жыве ў лясах, на Беларусі трапляецца часта ў маі-верасні.
Заторскае княства
Заторскае княства (Księstwo zatorskie) — княства са сталіцай у горадзе Затар. Самастойнае княства аддзялілася пасля смерці асвянцімскага князя Казіміра і было перададзена старэйшаму з яго сыноў Вацлаву. Заторскае княства было набыта польскім каралём Янам Ольбрахтам у 1494 годзе, але там на ўсё жыццё застаўся князь Януш V, пасля забойства якога ў 1513 годзе княства было дэ-факта ўключана ў склад Каралеўства Польскага.
Гісторыя
На практыцы, аднак, Габсбургі, як спадкаемцы чэшскіх манархаў, па-ранейшаму выкарыстоўвалі назвы абодвух княстваў у поўным афіцыйным тытулаванні аж да 1918 года.
Радыёхваля (завод)
ААТ «Радыёхваля» — беларуская кампанія па вытворчасці электрычных прылад, якая размешчана ў Гродна.
Апісанне
Рэзідэнт свабоднай эканамічнай зоны «Гроднаінвест», шматпрофільнае прамысловае прадпрыемства, больш за 40 гадоў працуе ў галіне машынабудавання. Спецыялізуецца на вытворчасці трактарных і аўтамабільных генератараў, кампакт-генератараў і запчастак для аўтатрактарнай тэхнікі. На прадпрыемстве вырабляюцца секцыйна-пласціністыя і кожухатрубныя цеплаабменнікі з выкарыстаннем тэхналогіі паяння ў вакуумнай печы. Для аснашчэння кабін аўтамабіляў розных мадэляў выпускаюцца наборы запорных прылад рознай камплектацыі, якая ўключае ў сябе замок дзвярэй кабіны, унутраныя і вонкавыя ручкі дзвярэй кабіны, замок запальвання. Спецыялізуецца на вытворчасці аўтамабільных электражгутоў для канцэрна «Volkswagen AG». Супрацоўнічае з прадпрыемствамі Украіны, Эстоніі, Расіі, Латвіі, Літвы, Польшчы, Венгрыі, Малдовы, В’етнама, Казахстана, Егіпта, Азербайджана і Афганістана.
Раснэ-Рускэ
Раснэ-Рускэ (Рясне-Руське) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Падпарадкавана Львоўскаму гарадскому савету, з’яўляецца часткай Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Воранава
Во́ранава (афіц. транс.: Voranava) — гарадскі пасёлак у Гродзенскай вобласці Беларусі, цэнтр Воранаўскага раёна. За 133 км ад Гродна, 1 км ад чыгуначнай станцыі на лініі Ліда—Вільнюс, на аўтадарозе Ліда—Вільнюс. Насельніцтва 6 427 чал. (2017).
Гісторыя
Вядома з 16 ст. у ВКЛ. Даўняя назва Балотна (Блотна, Балотнае) ад ракі Балатнянка (цяпер ручай), прыватная ўласнасць у Віленскім ваяв. ВКЛ. У больш позніх польскіх і рускіх крыніцах згадваецца як Werenów, Воронов. У 16—18 ст. належала Гаштольдам, Сцыпіёнам, Зарэцкім.
Паміж 1501—39 гг. канцлер ВКЛ Альбрэхт Гаштольд фундаваў тут касцёл. У 1536 г. маёнтак Балотна, уласнасць драгіцкага намесніка Я. Давойны, потым полацкага ваяводы С. Давойны, цэнтр каталіцкай парафіі. Касцёл меў 5 сял. дымоў. У 1591 г. згадваецца як мястэчка Блотнае, уласнасць Гаштольдаў у Лідскім павеце Віленскага ваяв.
На карце Т. Макоўскага (1613) адзначана як мястэчка. У 17 ст. дзейнічаў кляштар каталіцкага ордэна піяраў; у 1690 г. ў мястэчку 61 двор, карчма, касцёл; у 1694 г. 24 сялянския двары, бровар, пякарня.
На пач. 18 ст. ўласнасць мсціслаўскага ваяводы Аляксандра Яна Масевіча, які заснаваў тут новы касцёл Святога Тадэвуша (1705). У 1720-х г. мястэчка перайшло ва ўласнасць Сцыпіёнаў, найперш лідскага старосты Яна Сцыпіёна дэль Кампа; цэнтр староства. Мяркуецца, што сучасная назва пайшла ад імя жонкі сына Сцыпіёна — Вярэны (Верэнова, Воранава). У 1735 г. кашталян смаленскі і староста лідскі Ян Сцыпіён заснаваў тут пры кляштары школу і калегіум піяраў на ўзор езуіцкіх вучылішчаў, дзе выкладалі матэматыку, рыторыку, філасофію, дзейнічала да 1755 г. (пераведеныя ў Ліду). 3 1738 г. Воранава — цэнтр парафіяльнай акругі Радунскага каталіцкага дэканата. 3 1742 г. ўласнасць віленскага біскупа, з 1758 г. стольніка ВКЛ С. Быкоўскага. У 1767 г. ў мястэчку 44 дамы (22 яўрэі). Мяшчане мелі надзелы ад 0,25 да 0,5 га; 2 млыны, каля 300 жыхароў. У 1769 г. ўласнасць Дамініка Александровіча, 60 дамоў. Сяляне адбывалі паншчыну па 3 дні на тыдзень, плацілі чынш па 30 злотых, давалі дзякла.
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Віленскай, з 1797 г. Літоўскай, з 1801 г. Гродзенскай, з 1842 г. Віленскай губернях. У 1846 г. пацверджаны статус мястэчка; у 1865 г. ў Беняконскай вол. Лідскага павета, уласнасць Зарэцкіх, 42 двары, 468 жыхароў, у т.л. 333 яўрэі, 117 католікаў; парафіяльны касцёл, сінагога, яўрэйскі малітоўны дом, 2 гарбарні, вадзяны млын, 2 скурзаводы, 12 крам, 4 кірмашы на год, штотыднёвыя таржкі. 3 1849 г. паштовая станцыя, 29 камплектных і 9 дадатковых коней. Мястэчка славілася выпечкай пернікаў, абаранкаў і інш. Непадалёк аднайменны фальварак, 125 жыхароў (100 католікаў), бровар, касцёл у імя збавіцеля. У 1884 г. з увядзеннем чыгуначнага ўчастка Вільня—Ліда ў Воранаве — чыгуначная станцыя. У 1886 г. 1,1 тыс. жыхароў, мяшчанскае праўленне. У 1897 г. 1574 жыхары, паштовае аддзяленне, урачэбны прыёмны пакой, мануфактурная і 24 малочныя лаўкі, 5 кузняў, 7 корчмаў, штотыднёвы кірмаш; у фальварку 2 двары, 87 жыхароў. Паводле перапісу ў пач. 20 ст. ў мястэчку 500 жыхароў, школа; у фальварку 7 жыхароў, 1076 дзес. зямлі, на хутары 36 жыхароў, 103 дзес. зямлі.
У Першую сусветную вайну з верасня 1915 да 5.1.1919 г. акупіраваны германскімі, з красавіка 1919 г. да ліпеня 1920 г. і з верасня 1920 г. — польскімі войскамі. 3 1.1.1919 года ў БССР. 3 сакавіка 1921 года ў складзе Польшчы, у Беняконскай гміне Лідскага павета Навагрудскага ваяв., у мястэчку 161 двор, 1232 жыхары (1203 палякі, 6 беларусаў); у фальварку 8 двароў, 94 жыхары (палякі); на чыгуначным прыпынку 7 двароў, у 1921 г. 49 жыхароў.
19.9.1939 г. заняты войскамі Чырвонай Арміі і ўвайшоў у склад БССР. 3 15.1.1940 г. цэнтр Воранаўскага раёна Баранавіцкай вобласці. 3 12.10.1940 г. гарадскі пасёлак, 1850 жыхароў, райбальніца, радзільны дом, райамбулаторыя, дзіцячы сад, Дом культуры, электрастанцыя (75 кВт), хлебапякарня, МТС, 2 школы (у т.л. няпоўная сярэдняя школа), 2 лесапільныя заводы, 3 вадзяныя і 2 паравыя млыны.
23.6.1941 г. акупіравана нацыстамі. 14.11.1941 г. каля чыгуначнага паўстанка яны расстралялі 268 чал., у т.л. 16 прафесароў з г. Вільнюс. 11.5.1942 г. каля шашы на Ліду загубілі больш за 1290 чал.; усяго больш за 2,6 тыс. жыхароў пасёлка і Вільнюса. Вызвалены 11.7.1944 г. войскамі 3-га Беларускага фронта ў ходзе Вільнюскай аперацыі. 3 20.9.1944 года ў Гродзенскай вобласці.
У 1970 г. 3,6 тыс. жыхароў; хлебакамбінат, малочны завод, камбінат бытавога абслугоўвання, райаб'яднанне «Сельгастэхніка», ПТВ механізацыі сельскай гаспадаркі, сярэдняя, музычная і спартыўная школы, школа-інтэрнат, 2 дашкольныя ўстановы, Дом піянераў, Дом культуры, кінатэатр, бальніца, 2 бібліятэкі і інш.
Эканоміка
Прадпрыемствы харчовай прамысловасці. Гасцініца «Воранава».
Дзейнічае мытны пост.
Адукацыя і культура
Працуюць музеі: з 1986 г. пры Воранаўскай дапаможнай школе-інтэрнаце краязнаўча-этнаграфічны музей; з 2004 г. пры сярэдняй школе музей гісторыі г.п. Воранава, пры ПТВ №190 музей «Вытокі». Дзейнічаюць пры Доме культуры з 1981 г. народны ансамбль народнай музыкі і песні «Лявоны», з 1995 г. народны вакальны ансамбль «Каляровыя сны», з 1996 г. народны духавы аркестр. Цэнтр пазашкольнай работы.
Рэкрэацыйная сфера
Зона адпачынку — парк у цэнтры пасёлка і вадасховішча на р. Жыжма.
Мядзведзіна
Мядзве́дзіна (, Медведино) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Свішчы
Свішчы́ (, Свищи) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўлянскага сельсавета.
Да 13 кастрычніка 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Крыўлянскага сельсавета, да 11 мая 2012 года — у склад Якаўчыцкага сельсавета.
Арэхаўскі раён (БССР)
Арэ́хаўскі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка, якая існавала 1946 — 1956 гадах у Віцебскай вобласці БССР. Цэнтр — гарадскі пасёлак Арэхаўск. Плошча 800 км², 92 населеныя пункты, у тым ліку рабочы пасёлак Асінторф.
Утвораны 9 верасня 1946 года ў складзе Віцебскай вобласці БССР. Уключаў гарадскі пасёлак Арэхаўск, рабочы пасёлак Асінторф і 8 сельсаветаў: Азярэцкі, Бабінавіцкі, Будскі, Верацейскі, Высокаўскі, Клюкаўскі, Межаўскі і Шапкаўскі. 16 ліпеня 1954 года Верацейскі сельсавет перайменаваны ў Халмоўскі. 17 снежня 1956 года раён скасаваны. Бабінавіцкі сельсавет перададзены Лёзненскаму раёну, Клюкаўскі — Багушэўскаму раёну, Азярэцкі і Халмоўскі — Дубровенскаму раёну, гарадскі пасёлак Арэхаўск, рабочы пасёлак Асінторф, Будскі, Высокаўскі, Межаўскі і Шапкаўскі сельсаветы — Аршанскаму раёну.
Камабіа
Камабіа (Comabbio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 958 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 240 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 21020. Тэлефонны код — 0331.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Шанціраўскі сельсавет
Ша́нціраўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзісенскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Шанцірава.
Плошча Ванеева (Мінск)
Плошча Ванеева — плошча ў Заводскім і Партызанскім раёнах Мінска. Знаходзіцца на скрыжаванні Партызанскага праспекта і вуліцы Ванеева. Названа ў гонар Уладзіміра Ванеева (1896—1941), партыйнага і дзяржаўнага дзеяча БССР.
Шанціраўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мікалаёўскага сельсавета.
1996 год у гісторыі астраноміі
1996 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Салашы (Львоўская вобласць)
Салашы (Салаші́) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вуліца Караткевіча (Мінск)
Вуліца Караткевіча — вуліца ў Кастрычніцкім раёне Мінска. Названа ў гонар Дзмітрыя Андрэевіча Караткевіча (1904—1943), члена Мінскага падпольнага гаркама КП(б)Б, кіраўніка разведработы.
Аўтавакзал
Аўтавакзал (аўтобусны вакзал) — аб'ект транспартнай інфраструктуры, які ўключае ў сябе размешчаны на спецыяльна адведзенай тэрыторыі комплекс будынкаў і збудаванняў, прызначаных для аказання паслуг пасажырам і перавозчыкам пры ажыццяўленні перавозак пасажыраў і багажу, які забяспечвае магчымасць адпраўлення больш за 1000 чалавек у суткі. Падобны аб'ект, які забяспечвае магчымасць адпраўлення ад 250 да 1000 чалавек у суткі, вызначаецца як аўтастанцыя.
NGC 5592
NGC 5592 (іншыя абазначэнні — ESO 446-58, MCG -5-34-11, AM 1421-282, IRAS14210-2827, PGC 51428) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асада
Асада — від феадальнай зямельнай рэнты ў грашовай форме, асноўная павіннасць асадных сялян ВКЛ у XVI ст. Узнікла з развіццём гандлёва-грашовых адносін. Паводле "Уставы на валокі" 1557 г., у велікакняжацкіх (гаспадарскіх) уладаннях складала 30 грошаў з валокі. У маёнтках іншых феадалаў памеры асада перавышалі гэту норму. У канцы XVI ст. асада паступова злілася з чыншам.
Сарны (Яварыўскі раён)
Сарны (Са́рни) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Яна Каладзінская
Яна Каладзінская (нар. 10 жніўня 2003) — беларуская прафесійная тэнісістка.
Найвышэйшую адзіночную пазіцыю сусветнага рэйтынгу — 310 месца дасягнула 20 лютага 2023, парную — 920 месца — 22 мая 2023 года.
Каладзінская выйграла свой першы тытул ITF на турніры W40 у Ла-Марсе, Туніс у адзіночным разрадзе.
Грабянёўскі сельсавет (Магілёўскі раён)
Грабянёўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Грабянёва.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лупалаўскім раёне БССР. З 2 сакавіка 1931 года ў складзе Магілёўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 22 ліпеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Вяйнянскага сельсавета.
Нараджэнне пар
Нараджэ́нне па́ры часціца—антычасціца — адзін з відаў узаемапераўтварэння элементарных часціц, у якім у выніку электрамагнітнага (ці іншага) узаемадзеяння адначасова ўзнікаюць часціца і антычасціца.
Магчымасць нараджэння пары (і яе анігіляцыі) вынікае з рэлятывісцкага ўраўнення Дзірака.
У 1933 годзе Ірэн і Фрэдэрык Жаліо-Кюры эксперыментальна выявілі нараджэнне пар электрон-пазітрон гама-квантамі ад радыеактыўнай крыніцы.
Працэсы нараджэння пар адбываюцца ў кулонаўскім полі ядра атама пры энергіі фатона, якая перавышае падвоеную энергію спакою часціцы (паводле законаў захавання энергіі-імпульсу нараджэнне пары адзінкавым фатонам немагчыма). Магчымы працэс нараджэння пары віртуальным фатонам (гл. віртуальныя часціцы).
Пры сутыкненнях часціц высокіх энергій назіраецца таксама працэс нараджэння мюонных пар. У адронных сутыкненнях нараджэнне пар
μμ
звязана з электрамагнітнай анігіляцыяй кваркаў і антыкваркаў, якія ўваходзяць у склад адронаў, або з працэсамі канверсіі фатонаў тармазнога выпрамянення, утвораных пры сутыкненнях кваркаў з кваркамі ці глюонамі.
Працэсы нараджэння пар вывучаюцца ў межах квантавай хромадынамікі і кварк-партоннай мадэлі (гл. партоны).
Свыдныця
Свыдныця (Свидни́ця) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Антыгон I Аднавокі
Антыгон I Аднавокі (Ἀντίγονος ὁ Μονόφθαλμος; 382 да н.э.—301 да н.э.) — палкаводзец Аляксандра Вялікага і эліністычны сатрап Фрыгіі, у барацьбе з іншымі дыядохамі захапіў увесь паўвостраў і Сірыю, у 306 годзе да н.э. разам з сынам Дэметрыем Паліяркетам прыняў царскі тытул, а ў 301 годзе да н.э. страціў у бітве пры Іпсе (Фрыгія) супраць Касандра, Лісімаха і Селеўка і дзяржаву, і жыццё.
Антыгон, празваны Цыклопам, ці Манофтальмам — аднавокім — найвыдатнейшы з палкаводцаў, якія выйшлі са школы Аляксандра Македонскага; ён выводзіў свой род ад уладароў Эліміятыды.
Біяграфія
Удзельнічаў у паходах Філіпа II Македонскага. Паводле Плутарха, страціў вока падчас аблогі Перынфа ў 341 годзе да н.э., калі страла з катапульты трапіла яму ў вока, а ён не дазволіў яе выцягнуць, пакуль не ўзяў верх над непрыяцелем і запёр яго ў горадзе.
У 333 годзе да н.э. Антыгон становіцца намеснікам Вялікай Фрыгіі. Антыгон не ўдзельнічаў у паходзе Аляксандра Македонскага, але ў бітве пры Сардах разбіў і прымусіў уцякаць персідскую армію, якая прарвалася ў Малую Азію, ва ўжо заваяваныя македонцамі вобласці, пакуль Аляксандр скараў Егіпет. Тая ж вобласць была яму пададзена саветам палкаводцаў Аляксандра і ў 323 годзе да н.э. пасля смерці цара. Калі ж услед за тым у 321 годзе да н.э. кіраўнік імперыі Пердыка стаў пагражаць яму за непадпарадкаванне вайной, Антыгон з’ехаў у Еўропу, дзе ўступіў у саюз з Кратарам, Антыпатрам і Пталамеем, і ў 321 годзе да н.э. яны разам абвясцілі Пердыку вайну. Пасля гібелі Пердыкі, забітага ў Егіпце ў ліпені таго ж года яго ж уласнымі афіцэрамі, кіраўніком дзяржавы Аляксандра Вялікага быў абвешчаны Антыпатр, а Антыгон, атрымаўшы неабмежаваную ваенную ўладу ў Азіі, працягнуў вайну з прыхільнікам Пердыкі Эўменам, намеснікам Кападокіі. Зацятая вайна гэта вялася з пераменным поспехам і скончылася ў 316 годзе да н.э. палонам і пакараннем смерцю Эўмена.
Затым Антыгон ліквідаваў намесніка Мідыі Піфона, зрынуў сатрапа Персіды Пеўкеста і завалодаў Вавілоніяй, кіраўнік якой, Селеўк, бег да Пталамея. Антыгон стаў гаспадаром амаль усёй дзяржавы Аляксандра Македонскага, акрамя Македоніі і Егіпта, кіраваў як неабмежаваны ўладар. Ён цалкам адышоў ад усходняй палітыкі Аляксандра, абапіраўся толькі на македонцаў, глядзеў на азіятаў як на людзей ніжэйшага гатунку.
Бязмежнае ўладалюбства Антыгона прывяло нарэшце яго да таго, што Пталамей, падбухтораны Селеўкам, кіраўнік Македоніі Касандр і намеснік Фракіі Лісімах заключылі супраць яго кааліцыю, і з прычыны таго, што Антыгон на палюбоўны падзел імперыі не згаджаўся, абвясцілі яму ў 315 годзе да н.э. вайну. У гэтай вайне Антыгон прыняў на сябе ролю абаронцы юнага цара Аляксандра IV (сына Аляксандра Вялікага, правы якога парушаліся Касандрам) і Раксаны. У той час, калі Касандр напаў на Малую Азію, Пталамей і Селеўк уварваліся ў Сірыю, дзе яны ў 312 годзе да н.э. пры Газе разбілі сына Антыгона — Дэметрыя Паліяркета. Селеўк ізноў заваяваў Вавілонію і замацаваўся ў ёй.
Антыгон рушыў з Малой Азіі ў Сірыю і прымусіў Пталамея да адступлення; бачачы, што выйграць вайну не ўдасца, Пталамей, Касандр і Лісімах заключылі з ім у 311 годзе да н.э. мір, паводле якога кожны заставаўся пры сваіх уладаннях. Селеўка ў гэты мір не ўключылі, і Антыгон паслаў супраць яго свайго сына Дэметрыя, аднак ён быў разгромлены Селеўкам (паміж 310 і 308 гадамі да н.э.). Пасля гэтага пад кантроль Селеўка перайшлі Мідыя, Персіда і іншыя азіяцкія правінцыі. Антыгону засталіся Малая Азія, Сірыя, Палесціна і Месапатамія. Антыгон, зрэшты, даражыў менавіта гэтымі правінцыямі, ён пачаў будаваць новую сталіцу — Антыгонію на р. Аронт у Сірыі. Яго сын Дэметрый Паліяркет паспяхова вёў вайну на моры супраць кааліцыі, якая аднавіла варожыя дзеянні ў 307 годзе да н.э. Яшчэ ў 309 годзе да н.э. Касандр загадаў забіць юнага Аляксандра IV разам з яго маці Раксанай. Пасля бліскучай перамогі флоту Антыгона ля Саламіна на востраве Кіпр над Пталамеем і яго братам Менелаем ён абвясціў сябе царом (306 да н.э.). Усе астатнія дыядохі (Пталамей, Лісімах, Касандр і Селеўк) узялі з яго прыклад. Ад намеру заваяваць Егіпет Антыгон павінен быў адмовіцца, таму што частка яго флоту была разбіта бурай і ўсякае ўварванне ў краіну Пталамея стала немагчымым. Напад на Родас (305—304 гады да н.э.) застаўся таксама беспаспяховым. Але ў 303 годзе да н.э. Дэметрый выгнаў Касандра з Грэцыі і збіраўся ўжо рушыць услед за ім і ў Фесалію, калі ў канцы 302 года да н.э. бацька, якога адціскала магутная кааліцыя Селеўка, Пталамея і Лісімаха, адклікаў яго ў Малую Азію.
Селеўк прывёў з Індыі, куды ўрываўся ў 305 годзе да н.э., 500 баявых сланоў, якія і вырашылі зыход бітвы пры Іпсе (у Фрыгіі) у 301 годзе да н.э. Армія Антыгона складалася галоўным чынам з македонцаў, у войсках саюзнікаў было шмат азіятаў, навучаных па македонскім узоры. Антыгон, якому быў ужо 81 год, ваяваў да канца, але быў разгромлены ўшчэнт і паў, працяты дроцікамі, яго сын Дэметрый выратаваўся з 9 тыс. воінаў, але амаль усе ўладанні былі страчаны. Гібель Антыгона азначала канец яго палітыкі пабораў, самаўпраўнасці і пагардлівага стаўлення да азіятаў; усходняя палітыка Аляксандра, у аснове якой ляжала збліжэнне азіятаў і еўрапейцаў, ізноў перамагла.
Брагін
Брагін  — гарадскі пасёлак у Гомельскай вобласці Беларусі, цэнтр Брагінскага раёна, на беразе ракі Брагінка. Насельніцтва — 4400 чалавек (2020).
Раннія часы
Першы пісьмовы ўспамін пра паселішча, датаваны 1147 годам, сустракаецца ў Іпацьеўскім летапісе. У тую зіму, «како уже рекы сташа», дружыны чарнігаўскіх князёў Ольгавічаў і Давыдавічаў «с Половци воеваша Брягинь», што належаў да Кіеўскага княства Ізяслава Мсціславіча. Імкнуліся гэтак адпомсціць за папярэдняе разрабаванне ім чарнігаўскіх валасцей. Горад паўстаў у зоне кантактнага рассялення дрыгавічоў і палянаў.
У 1187 годзе ў Белгарадзе вялікі кіеўскі князь Рурык Расціславіч сыну свайму Расціславу «створи же… велми силну свадбу ака же несть бывала в Руси… сносе же своеи» (нявестцы Верхуславе, васьмігадовай дачцэ суздальскага князя Усевалада Юр’евіча, якую бацькі адпусцілі «в Русь с великою любовью») «далъ многи дары и городъ Брягинъ».
Вялікае Княства Літоўскае
Пасля смерці Войцеха Манівідавіча ў 1475 годзе Брагінам зноў кіраваў вялікакняскі намеснік, пра што ёсць звестка на 1496 год, калі скарб атрымаў «2 копе грошеи». У 1499 годзе людзі з Брагінскай і іншых валасцей бралі ўдзел у работах на Кіеўскім замку: «''А до Киева люди посланы города ωправлѧти с Поднепръ|скихъ волостеи. | З Бобрȣиска с обеюхъ половицъ 80 чоловеков с топоры. | З Мозыра и зо Пчича 80 чоловековъ. | З Брагинѧ 40 чоловековъ. | З Речицы 60 чоловековъ. | З Горволѧ 40 чоловековъ''». У XIV—XVII стагоддзях існаваў Брагінскі замак. У чэрвені 1500 года вялікім князем Аляксандрам выдадзены ліст пану Богушу Багавіцінавічу, намесніку пералайскаму, «о бране дани» з Падняпроўскіх «и инших руских» валасцей, у іх ліку з Горвальскай, Рэчыцкай, Брагінскай, Мазырскай, Бчыцкай, пра што было абвешчана тутэйшым «наместником нашым и старцомъ, и всимъ мужом».
Брагін названы ў дамове паміж Вільняй і Масквой 1503 года сярод валасцей, якія кароль польскі і вялікі князь літоўскі Аляксандр прапанаваў вялікаму князю маскоўскаму Івану Васільевічу і сыну яго Васілю Іванавічу «в тые перемиръные лета, шесть летъ, не воевати и не зачепляти ни чым», з свайго боку паабяцаўшы захоўваць недатыкальнасць валасцей у Масковіі. Урэшце бакі ў тым пагадзіліся. 3 чэрвеня 1504 года прывілеем караля Аляксандра з Брагінскай воласці былі вылучаныя Астраглядавічы і Хвойнікі з усімі прылегласцямі ды падараваныя на вечныя часы за вайсковыя заслугі пану Сямёну Фёдаравічу Палазовічу. 7 ліпеня 1506 года манарх перадаў Брагін з воласцю ў трыманне пану Данілу Дзедкавічу, быўшаму на «нашои службе в Оръде Перекопскои», пакуль той не выбера належныя яму 230 коп грошаў. Але неўзабаве кароль Аляксандр памёр, а яго брат і пераемнік Жыгімонт Стары «взяли есмо тую волостку Брягин къ нашои руце», замест яе аддаўшы пану Д. Дзедкавічу на два гады карчму ў Чаркасах. У тым жа 1506 годзе праз Брагін прайшлі крымскія татары.
Лістом ад 25 кастрычніка 1509 года кароль Жыгімонт аддаў князю Міхаілу Васільевічу Збаражскаму «тую волость нашу Брягин… з людми и зъ данью грошовою и медовою, и куничъною, и бобровою, и со всимъ с тымъ, какъ тая волость на насъ держана, до живота его». Раней князь ужо карыстаўся даходамі з яе «до воли господаръское». 2 кастрычніка 1511 года манарх, каб абараніць людзей ад злоўжыванняў пісараў-паборцаў не адно ў ваенныя ліхалецці, а і ў мірныя часы, выдаў прывілей у ліку іншых даннікам з Падняпроўскіх валасцей «…зъ Речицы, съ Брягина, зъ Мозыра, зъ Бчича…», каб «ихъ при старине зоставили.., какъ бывало за предковъ нашихъ, за великого князя Витовта и Жикгимонта, ижъ они сами собравши дань грошовую, и бобры и куницы, отношивали до скарбу нашого, а медъ пресный до ключа.., всю сполна.., на роки звычайныи, а то есть первый рокъ Божье Нароженье, другій Середопостье, третій Великъ-день…». У хуткім часе князь М. Збаражскі, жадаючы атрымаць воласць «на вечность», біў чалом аб правядзенні яе абмежавання, што і выканаў да 7 сакавіка 1512 года каралеўскі дваранін, дзяржаўца трахцемірскі і дымірскі Іван Андрэевіч Кміціч. У 1514 годзе кароль Жыгімонт Стары падараваў князю «тую волостку Брягин з местом и с корчмами, и з мытом, и з городищом, и со всими селы, и з людми, кром тых сел, што первеи того кому у тои волости будем дали».
Ад 1517 года маёнткам валодалі сыны М. Збаражскага князі Фёдар (†1533), потым Аляксандр (†1555) Вішнявецкія. У 1535 годзе за часамі вайны Вялікага Княства Літоўскага з Маскоўскай дзяржавай Брагін спалілі маскоўскія войскі. Прынамсі ад 1541 года пачаліся памежныя спрэчкі ўладальнікаў Брагіна князёў Вішнявецкіх і ўладальнікаў Астраглядавічаў і Хвойнікаў князёў Відэніцкіх (Любецкіх). У 1559 годзе кароль Жыгімонт Аўгуст пацвердзіў права на Брагінскі маёнтак князям Аляксандру, Максіму і Міхаілу Аляксандравічам Вішнявецкім. Князь Максім у 1565 годзе спачыў, не пакінуўшы нашчадкаў.
У ходзе адміністрацыйнай рэформы 1565—1566 гадоў была вызначана мяжа Кіеўскага павета на ўчастку, дзе знаходзілася Брагінская воласць: «… Мозырскою границою до Брагиньское границы, а Брагиньскою границою до Днепра, по левои стороне пущаючи волость Речицкую, до Любеча…_… а Словешнею доловъ ажъ до Припети, по правои стороне поветъ Киевъскии, а по левои Мозырскии, а черезъ реку Припеть, оставуючи полеве Речицу со всими границами, а поправу Брягинь со всим поветомъ Киевским ажъ до Днепра…».
Напярэдадні падпісання акту Люблінскай уніі ўказам караля і вялікага князя Жыгімонта Аўгуста ад 6 чэрвеня 1569 года Кіеўскае ваяводства, названае княствам (разам з Брагінам), як раней Падляская і Валынская землі, было далучана («вернута») да Кароны Польскай. Князі-русіны Аляксандр і Міхаіл Вішнявецкія, спадчыннікі Брагінскага маёнтка, маючы зямельныя ўладанні на Валыні, спачатку для прыняцця прысягі ў каралеўскі замак Уладзімірскі не з’явіліся, але ўрэшце ім давялося падпарадкавацца волі манарха.