cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еўрапейская кінапрэмія найлепшаму еўрапейскаму рэжысёру
Колькасць намінацый у катэгорыі «Найлепшы еўрапейскі рэжысёр» на працягу існавання кінапрэміі змянялася, застаючыся ў межах ад 5 да 8. Апроч таго, часам у склад адной намінацыі ўваходзіла адразу некалькі рэжысёраў, калі яны з’яўляліся суаўтарамі фільма.
Па стане на канец 2022 года часцей за ўсё, а менавіта тройчы, у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі рэжысёр» перамагаў Міхаэль Ханэке (2005, 2009, 2012). Па колькасці намінацый першынства трымае іспанскі рэжысёр Педра Альмадовар з шасцю намінацыямі (2002, 2004, 2006, 2009, 2016, 2019).
Пераможцы і намінанты
Пераможцы і намінанты прыведзены ў храналагічным парадку. У межах аднаго года намінанты ўпарадкаваны па прозвішчах паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
1990-я
Узнагарода не прысуджалася.
Статыстыка па перамогах і намінацыях
Па стане на канец 2022 года часцей за ўсё, а менавіта тройчы, у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі рэжысёр» перамагаў Міхаэль Ханэке (2005, 2009, 2012). Па колькасці намінацый першынства трымае іспанскі рэжысёр Педра Альмадовар з шасцю намінацыямі (2002, 2004, 2006, 2009, 2016, 2019).
Крывычы (Золачыўскі раён)
Крывычы (Кривичі́) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны (да 2020 — Золачыўскі раён).
Рыварола-Канавезэ
Рыварола-Канавезэ (Rivarolo Canavese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giacomo.
NGC 4276
NGC 4276 (іншыя абазначэнні — UGC 7385, MCG 1-32-10, ZWG 42.32, VCC 393, IRAS12175+0757, PGC 39765) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Увярэднік скіпетрападобны
Увярэднік скіпетрападобны, увярднік карлаў скіпетр (Pedicularis sceptrum-carolinum) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Апісанне
Увярэднік скіпетрападобны — шматгадовая травяністая карэнішчавая расліна. Мае прамое сцябло вышынёй да 120 см. Лісце размешчана пераважна ў ніжняй часткі сцябла, простае, даўгавата-эліптычнае або даўгаватае, даўжынёй да 20 см. Кветкі жоўтыя, даўжынёй 3—3,5 см, сабраны ў суквецце гронку. Плод — круглявая каробачка.
Арэал
Еўразія: Скандынавія, атлантычная (Германія), Сярэдняя (у некаторых краінах знік) і Усходняя Еўропа, Заходняя і Усходняя Сібір, Далёкі Усход, Манголія, Японія і Кітай. Барэальны рэліктавы від у Беларусі расце паблізу паўднёва-заходняй мяжы арэалу і сустракаецца рассеяна па ўсёй тэрыторыі.
Leporillus conditor
Leporillus conditor — адзін з відаў грызуноў сямейства мышыных.
Даўжыня цела ад 14 да 20 см, хваста — 13—18 см, вага — ад 180 да 450 г. Мех кароткі і густы карычневага колеру, пераходзіць на бруху ў белы. Морда доўгая і вострая, астатняя частка цела акруглай формы. Заднія канечнасці значна даўжэй пярэдніх. Доўгі, пакрыты валасамі, хвост з махрой на канцы.
Сілкуецца пераважна раслінным кормам, радзей дробнымі насякомымі. Грамадскія жывёліны, трымаюцца парамі альбо групамі.
Размнажэнне адбываецца ў сязон даждоў. Самка нараджае ад 4 да 6 дзіцянятак. У год бывае некалькі памётаў.
Эндэмік Аўстраліі. Натуральнае асяроддзе пасялення — сухая саванна.
Бярданка
Бярданка — (The Berdan rifle, Russian musket, Colt Berdan rifle, Вінтоўка Бердана) агульная назва дзвюх розных сістэм адназарадных вінтовак пад унітарны патрон калібру 10,67 мм. Распрацавана амерыканскім вынаходнікам Х. Берданам. Удасканалена ў 1860-я г. рускімі ваеннымі інжынерамі А. П. Горлавым і К. І. Гуніусам у ЗША, дзе атрымала назву «руская вінтоўка». Была на ўзбраенні Рускай імператарскай арміі ў 1868—1891 гадах.
У Расіі было прынята дзве розныя сістэмы з такой назвай: Бердан № 1 (вінтоўка ўзору 1868 года) з адкідным замком і Бердан № 2 (некалькі варыянтаў вінтоўкі ўзору 1870 года) з падоўжна-слізгальным замком. Найвялікае шыранне і слыннасць атрымала другая мадэль.
Гісторыя
Вінтоўка Бердана № 1 пад патрон калібру 4,5 лініі (11,43 мм) была распрацавана амерыканскім палкоўнікам Хайрамам Берданам. Яна мела адкідной угару замок з курком простага ходу. Ужыванне яе выявіла некаторыя нястачы: замок востра рэагаваў на волкасць, не заўсёды спрацоўваў ударнік, пры няўважлівым звароце замок мог няшчыльна зачыніцца. Два рускія афіцэры, камандзіраваныя напачатку 1860-х гадоў у Амерыку, Аляксандр Паўлавіч Горлаў і Карл Івановіч Гуніус, унеслі ў канструкцыю 25 розных удасканаленняў (ад арыгінальнага ўзору засталося мала чаго) і пераканструявалі яе на калібр 4,2 лініі; распрацавалі да яе патрон з суцэльнацягнутай гільзай — у Злучаных Штатах яе звалі няйнакш як «Russian musket». Вытворчасцю вінтовак у ЗША займалася кампанія «Кольт» на заводзе ў Хартфардзе, штат Канектыкут (таму ў Амерыцы яна вядома як «Кольт-Бердан», Colt Berdan rifle). Вінтоўка была прынята на ўзбраенне рускага войска ў 1868 годзе як «стралковая вінтоўка ўзору 1868 года» — без згадванняў яе выточнага стваральніка і наступных рацыяналізатараў (пасля ў дакументацыі практычна заўсёды ўжывалася выраз «вінтоўка Бердана», у прастамоўі - проста «бярданка»). З улікам яе досыць высокіх, на канец 1860-х — пачатак 1870-х гадоў, балістычных якасцяў, ёю ўзбройвалі насамперш стралковыя часткі (арганізацыйна асобную ад лінейнай пяхоты лёгкую пяхоту, што галоўным чынам дзейнічала ў рассыпным ладу агнявой зброяй і пазбягала блізкага бою). Да пачатку руска-турэцкай вайны 1877—1878 гг. было выпушчана каля 37 тысяч асобнікаў.
Крапыўна (Золачыўскі раён)
Крапыўна (Кропи́вна) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кругіў
Кругіў (Кру́гів) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Хельсінгёр (камуна)
Хельсінгёр (Helsingør Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 121,61 км², што складае 0,28 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 60844 чал. (мужчыны — 29768, жанчыны — 31076; іншаземныя грамадзяне — 3526).
Навінскае (Смаленская вобласць)
Навінскае (Новинское) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баскакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Парусны спорт на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Спаборніцтвы па парусным спорце на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў Марыне да Глорыя ў заліве Гуанабара ў Рыа-дэ-Жанейра з 8 па 18 жніўня.
Галінаўскае
Галі́наўскае — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, за 44 км на паўночны ўсход ад горада Віцебск, каля вёскі Галінава, у басейне ракі Заходняя Дзвіна.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,35 км, найбольшая шырыня 0,27 км. Даўжыня берагавой лініі 1,45 км.
Возера старычнае. Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, разараныя. Злучана кароткім ручаём (даўжынёй 250 м) з Заходняй Дзвіной.
Кульбы
Кульбы (Кульби́) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нацыянальны ўніверсітэт Сан-Маркас
Нацыянальны універсітэт Сан-Маркас ((Universidad Nacional Mayor de San Marcos, UNMSM) — дзяржаўны ўніверсітэт у горадзе Ліма, Перу, найстарэйшы ва ўсёй Амерыцы . Заснаваны 12 мая 1551 года дэкрэтам іспанскага караля Карласа I на базе манастырскай школы Дамініканскага ордэна, якая насіла імя св. Марка.
Сталічны універсітэт Лімы лічыцца самай прэстыжнай і паважанай вышэйшай навучальнай установай у Перу і з'яўляецца вядучым навукова-даследчым цэнтрам краіны. Ва ўніверсітэце вучыліся многія ўплывовыя перуанскія і лацінаамерыканскія мысляры, навукоўцы, палітыкі і пісьменнікі. Гістарычна ўніверсітэт таксама атрымаў вядомасць як цэнтр студэнцкай актыўнасці.
Ва ўніверсітэце функцыянуюць 20 факультэтаў і 58 кафедраў, якія ажыццяўляюць падрыхтоўку студэнтаў і аспірантаў. Большасць факультэтаў і даследчых інстытутаў размешчаны ва ўніверсітэцкім гарадку - вялікім кампусе на заходняй ўскраіне Лімы. Ва ўніверсітэце вучацца каля 40 тыс. студэнтаў і 4 тыс. аспірантаў.
Пры ўніверсітэце дзейнічаюць шэраг дзяржаўных устаноў (такіх, як «Культурны цэнтр Сан-Маркас» і «Музей натуральнай гісторыі»), а таксама (з 1924) футбольны клуб «Універсітарыа».
Ствол (зброя)
Ствол, таксама руля — асноўная частка агнястрэльнай зброі, прызначаная для кідання снарада (міны, гранаты, кулі) з вызначанай пачатковай скорасцю і надання яму ўстойлівага палёту ў жаданым кірунку.
Ствол уяўляе сабой трубу, унутраная полая частка якой завецца каналам. Канал ствала складаецца з каморы, дзе змяшчаецца кідальны зарад, і вядучай часткі. На вонкавай паверхні ствала, размешчанай над каморай, раней ставілася адмысловае таўро, якое паказвала на прыналежнасць зброі той ці іншай дзяржаве (казне), таму за гэтай часткай ствала гістарычна захавалася назва казённай. Процілеглая частка ствала атрымала назву дульнай. Адпаведна кантавыя зрэзы ствала прынята зваць казённым і дульным. Адлегласць паміж гэтымі зрэзамі завецца даўжынёй ствала, яна вымяраецца лікам калібраў гэтага ствала або ў міліметрах (дзюймах).
Гісторыя
Ствол стрэльбы звычайна металічны. Тым не менш, раннія кітайцы, вынаходнікі пораху, выкарыстоўвалі бамбук. Звычайны бамбук мае трубчастае сцябло і вельмі добра апрацоўваеца, аднак такой ствол быў не вельмі надзейны.
У працэсе пошуку больш надзейных матэрыялаў ствала ў Кітаі пачалі выкарыстоўваць чыгун.
Ствалы ранніх еўрапейскіх стрэльб выраблялі з каванага жалеза, звычайна з некалькімі ўмацоўваючымі металічнымі палосамі, абгорнутымі вакол круглых каваных жалезных кольцаў, а затым зваранымі ў полы цыліндр. Але хутка збройнікі сталі аддаваць перавагу бронзе і латуні, галоўным чынам з-за лёгкасці іх ліцця і ўстойлівасці да каразійнага ўздзеяння гарэння пораху або салёнай вады (напрыклад пры выкарыстанні на марскіх суднах).
Ранняя агнястрэльная зброя была дульна зараджанай: порах, а затым куля зараджаліся з пярэдняга канца (дульнага зрэзу) ствала, і мела нізкую хуткастрэльнасць з-за грувасткага працэсу зараджання. Пазней вынайдзеныя канструкцыі з казённай часткай забяспечвалі больш высокую хуткастрэльнасць, але ў ранніх казённых снарадаў не было эфектыўнага спосабу герметызацыі газаў у казённай частцы ствала, што зніжала даступную дульную скорасць. Але ў XIX стагоддзі былі вынайдзены эфектыўныя затворы, якія герметычна зачынялі затвор ад выкіду газаў.
Таксама раннія гарматныя ствалы былі вельмі тоўстымі для свайго калібра. Гэта адбылося таму, што вытворчыя дэфекты, такія як бурбалкі паветра, затрымліваліся ў метале пры выплаўленні, і з’яўляліся звычайнай з’явай у той час, а такі дэфект пры тонкай сценцы самаго ствала мог скончыцца яго разрывам.
Лысая гара (значэнні)
Лысая гара — аронім у розных краінах:
Фіджыйская мова
Фіджы́йская мова (саманазва: Na Vosa Vakaviti) — аўстранезійская мова, родная мова фіджыйцаў. Распаўсюджана і мае афіцыйны статус у Фіджы. Агульная колькасць носьбітаў (2014 г.) - каля 437 тысяч чал.
Гісторыя
У 1997 г. фіджыйская мова разам з англійскай і фіджыйскім дыялектам хіндзі была абвешчана афіцыйнай мовай Фіджы. Яна выкарыстоўваецца ў школьным навучанні, а таксама ў сродках масавай інфармацыі.
Алфавіт
A B C D E F G I J K L M N O P Q R S T U V W Y.
Літары B, D, J, N, T фактычна адлюстроўваюць у пісьме па 2 розныя гукі. Літара Y можа чытацца як [j], або не чытацца ці значыць пропуск у вымаўленні.
Магазін (зброя)
Магазін — частка агнястрэльнай зброі — каробка, дыск ці барабан, якія служаць для складання ў іх патронаў і наступнай падачы іх у патроннік.
Скрынкавы
У скрынкавым (каробчатым) магазіне (у прастамоўі называюць «ражком», ці памылкова — «абойма») патроны змесцаваны паралельна. Самы пашыраны тып магазінаў. Могуць быць здымнымі і няздымнымі (неад’емнымі). Могуць таксама быць аднашараговымі, двухшараговымі з шахматным месцаваннем патронаў, зрэдку чатырохраднымі (складаюцца з двух двухшараговых адсекаў, бліжэй да гарлавіны пераходных у адзін двухшараговы). Здымныя могуць быць простымі (звычайна ў выпадку цыліндрычнай формы гільзаў патронаў, як у ПМ, АПС, MP-38/40, STEN ці Uzi) і выгнутымі (ці сектарнымі — звычайна ў выпадку канічнай ці бутэлькавай формы гільзаў патронаў, як у ПКШ-41, ППС-43, АК, РКК ці M16, якія ва ўжытку часам завуцца «ражкі́», а ў ангельскай традыцыі — «бананы»).
Барабанны
Магазін цыліндрычнай формы, у якой патроны мясцуюцца ў адзін ці некалькі шэрагаў каля сценак паралельна восі барабана (часцяком няправільна завуць «дыскам»). Мае вялікую ёмістасць, але цяжкі і менш зручны ў выкарыстанні, падаючая спружына часцяком узводзіцца асобна, пальцамі ці адмысловым ключом. Выкарыстоўваецца ў некаторых ручных кулямётах і пісталетах-кулямётах, рэдка ў самазарадных пісталетах, аўтаматах, адзіных кулямётах і самазарадных драбавіках. Невялікія па ёмістасці варыянты барабаннага магазіна выкарыстоўваліся як няздымныя на некаторых вінтоўках (Johnson M1941). Не блытаць з рэвальверным барабанам. Існуюць таксама двухбарабанные магазіны.
Дыскавы
Дыскавы магазін (у прастамоўі «дыск» ці «бубен») — магазін падобны барабаннаму, але патроны змесцаваны перпендыкулярна восі дыска, у адзін ці некалькі шэрагаў. З-за вялікага памеру і вагі, ўжываўся галоўным чынам у ручных кулямётах. Радзей ужываўся ў танкавых і авіяцыйных кулямётах (прыклад: савецкія ДА, ДТ). Выпадкі ўжывання дыскавай крамы ў пісталет-кулямётах вельмі рэдкія. Такімі з’яўляюцца, прыкладам, дасведчаны пісталет-кулямёт Дзегцярова (1929) і амерыканскі ПП «American-180»
Трубчасты
Неад’емны магазін ў форме паралельнай ствалу трубкі, у якой патроны мясцуюцца ўздоўж па восі магазіна. Адрозніваецца кампактнасцю, прастатой і надзейнасцю пры невялікай ёмістасці. З мінусаў: працягласць зараджання (трэба зараджаць магазін па адным патрону), зрушэнне цэнтра цяжару зброі па меры выдаткоўвання патронаў (што адмоўна адбіваецца на трапнасці), немагчымасць выкарыстання патронаў з якія выступаючымі востраканцовымі кулямі (інакш, пры аддачы адбываецца накол капсуля наступным патронам у магазіне). Мясцуецца звычайна пад ствалом, не павялічваючы памераў зброі, хоць першыя мадэлі шматзарадных вінтовак маглі мець яго ў прыкладзе. Выкарыстоўваецца ў гладкаствольных стрэльбах («драбавіках») і карабінах з «клямкай Генры».
Шнэкавы
Патроны ў шнэкавым магазіне змесцаваны паралельна яго восі, па спіралі, кулямі наперад, і падаюцца асобна ўзводзячай спружынай. Магазін выканан ў выглядзе доўгага цыліндра, што мае ўсярэдзіне гіраідную скіравальную для патронаў (шнэк), якая забяспечвае рух патронаў да выходнага акна. Прыклады зброі, што выкарыстоўвае шнэкавая магазіны: пісталеты-кулямёты Calico M960 (ЗША), ПП-19 «Бізон» і ПП-90М1 (Расія). Адрозніваецца найвялікай адноснай ёмістасцю, але гэтак жа, як і ў барабанным магазіне, патрабуе асобнага ўзвядзення спружыны пасля запраўке патронамі.
Гарызантальны
Зброя асабістай абароны FN P90 выкарыстоўвае гарызантальна ўсталяваную сістэму сілкавання; магазін сядзіць паралельна ствалу, усталёўваючыся ўпоравень з вяршыняй ствольнай скрынкі, а патрон паварочваецца на 90 градусаў спіральнай падаючай рампай перад загартоўкай.
NGC 4277
NGC 4277 (іншыя абазначэнні — MCG 1-32-9, ZWG 42.29, VCC 386, NPM1G +05.0340, PGC 39759) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рывароса
Рывароса (Rivarossa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1427 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 130 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 10040. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Куровычы
Куровычы (Куро́вичі) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Новае Сяло (Гагарынскі раён)
Новае Сяло (Новое Село) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баскакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Свінагадоўля
Свінагадоўля — галіна жывёлагадоўлі, развядзенне свіней на мяса, сала і іншыя прадукты.
Свініна — каштоўны харчовы прадукт, са скуры свіней робяць абутак і іншыя рэчы, з крыві — каўбасы, альбуміны, крывяную муку, са шчаціння — шчоткі і пэндзлі, з касцей —, кішкі ідуць ў каўбасную вытворчасць і на выруб струн.
Гісторыя
Гадоўляй свіней людзі пачалі займацца ў неаліце (5 — 3-е тыс. да н.э.). У развітых антычных краінах (Егіпет, Грэцыя, Рым) ужо існавалі іх пароды. У краінах феадальнай Заходняй Еўропы свінагадоўля была прымітыўнай. Яе развіццё звязана з ростам гарадоў і попыту на мяса. У 19 стагоддзі пачалася інтэнсіўная праца па паляпшэнні мясцовых і фарміраванні новых парод, у выніку з’явіліся высокапрадукцыйныя, многія з якіх (асабліва буйная белая, выведзеная ў Англіі) не страцілі значэння да нашага часу.
Super Mario Bros. 2
Геймплэй
У гульні быў уведзены ўзровень жыцця, якая вымяралася колькасцю чырвоных шасцікутнік у левым верхнім куце экрана. У папярэдніх гульнях велічыні «здароўя» не было, пры кантакце з супернікам Марыа маментальна губляў жыццё, а калі ў гэты момант ён знаходзіўся ў «прасунутым» стане, то вяртаўся ў папярэдняе (Fiery Mario і Super Mario станавіліся звычайным Mario). Такім чынам у Super Mario Bros. 2 гулец мог некалькі разоў сутыкнуцца з супернікам, перш чым страціць адно жыццё.
Свінагадоўля
Гісторыя
Найбольшае развіццё свінагадоўля атрымала ў Еўропе, Усходняй Азіі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы. Амаль палова сусветнага пагалоўя ў краінах Азіі (Кітай, Японія, Індыя, В’етнам), каля 25 % у Еўропе (Германія, Францыя, Італія, Вялікабрытанія, Расія, Украіна, Польшча) і каля 10 % у ЗША. Па рэлігійных матывах свінагадоўля не атрымала развіцця ў мусульманскіх краінах. У сусветным гандлі свінінай галоўнае месца займаюць Нідэрланды, Бельгія, Данія, Кітай і Канада.
Super Mario Bros. 2
Геймплэй
Акрамя гэтага ў гульню была дададзеная міні-гульня, якая працуе па прынцыпе аднарукага бандыта, у якой гулец можа зарабіць бонусы, якія палягчаюць праходжанне.
Dream Factory: Heart-Pounding Panic
Такія сур’ёзныя змены ў геймплэі абумоўлены тым, што Super Mario Bros. 2 не распрацоўвалася першапачаткова як самастойны прадукт, а з’яўлялася пераробленай версіяй іншай гульні — «Yume Kōjō: Doki Doki Panic» (дызайнерам якой таксама быў Сігэру Миямото).
Свінагадоўля
Свінагадоўля ў Беларусі
Племянная і таварная свінагадоўля пачала развівацца ў 1920-я гады. У час калектывізацыі ўзніклі таварныя свінагадоўчыя фермы (больш за 4 тыс. у 1934 годзе).
Super Mario Bros. 2
Dream Factory: Heart-Pounding Panic
Адказныя асобы Nintendo of America палічылі выпуск на амерыканскі рынак японскай версіі Super Mario Bros. 2 спалучаным з фінансавым рызыкай (амерыканскія пакупнікі, на іх думку, не былі гатовыя да высокай складанасці гульні). Вынікам чаго стала рашэнне адаптаваць пад сусвет Марыа «Doki Doki Panic».
Свінагадоўля
Свінагадоўля ў Беларусі
На пачатак 1941 года мелася 2,5 млн свіней.
З 1970-х гадоў свінагадоўля пераводзілася на прамысловую аснову. Пабудаваны буйныя высокамеханізаваныя комплексы і ўкаранёна паточна-цэхавая сістэма вытворчасці на фермах калгасаў і саўгасаў.
Super Mario Bros. 2
Dream Factory: Heart-Pounding Panic
Японская версія Super Mario Bros. 2 была пазбаўлена ад праблематычных элементаў і пазней выйшла за межамі Японіі пад назвай The Lost Levels.
Свінагадоўля
Свінагадоўля ў Беларусі
На Беларусі разлічаюць свінагадоўчыя комплексы і фермы трох тыпаў:
Super Mario Bros. 2
Поспех
Гульня была прыхільна сустрэта гульцамі і стала пятай у спісе найболей прадаваных гульняў для NES. І хоць у агульнай складанасці было прададзена больш за 7 мільёнаў копій, больш папулярнай лічыцца рушыла за ёй Super Mario Bros. 3, у якой распрацоўшчыкі вярнулі ранейшую гульнявую схему, дадаўшы, тым не менш, некаторыя новаўвядзенні (накшталт міні-карты гульнявога свету, магчымасці парыць над зямлёй пры выкарыстанні бонуса «Super Leaf» і міні-гульняў).
Рэмейкі
У 1993 гульня была ўключаная ў зборнік Super Mario All-Stars для SNES разам з Super Mario Bros., The Lost Levels, Super Mario Bros. 3.
Свінагадоўля
Свінагадоўля ў Беларусі
Буйныя комплексы на Беларусі на 108 тыс. галоў гадавога адкорму свіней і сярэднія на 54 тыс. галоў знаходзяцца ў дзяржаўнай уласнасці. Асноўныя пароды — буйная белая, чорна-белая, беларуская мясная, эстонская беконная, ландрас, дзюрок і іншыя.
Super Mario Bros. 2
Рэмейкі
У 2001 ў рамках праектаSuper Mario Advanceгульня была партавана для GBA
Свінагадоўля
Свінагадоўля ў Беларусі
Племянную работу праводзяць спецыялізаваныя заводы, саўгасы, раённыя племянныя станцыі; навуковыя даследаванні — Беларускі НДІ жывёлагадоўлі, лабараторыі пры ВНУ.
Super Mario Bros. 2
Рэмейкі
З мая 2005 года даступная ў сэрвісе Virtual Console Wii.
Свінагадоўля
Свінагадоўля ў Беларусі
Эфектыўнасць свінагадоўлі апошнія гады паніжана ў сувязі з высокімі выдаткамі корму (каля 6,6 кг у кармавых адзінках на кг прывагі, у т.л. каля 6 кг у кармавых адзінках канцэнтратаў).
Прынцып адзінай адказнасці
Прынцып адзінай адказнасці (SRP) — гэта прынцып камп’ютарнага праграмавання, які абвяшчае, што «модуль павінен несці адказнасць перад адным і толькі адным актарам». Тэрмін актар абазначае групу якая патрабуе змены ў модулі. Гэта група можа складаецца з аднаго або некалькіх зацікаўленых бакоў або карыстальнікаў.
Гісторыя
Тэрмін быў уведзены Робертам С. Марцінам у яго артыкуле «Прынцыпы ААП» як адзін з «Прынцыпаў аб’ектна-арыентаванага праектавання». Гэтыя прынцыпы сталі папулярнымі дзякуючы яго кнізе «Гнуткая распрацоўка праграмнага забеспячэння, прынцыпы, шаблоны і практыкі» 2003 года. Ідэя адзінай адказнасці (SRP) заснавана на прынцыпе згуртаванасці. Прынцып згуртаванасці быў апісаны Томам ДэМарка ў яго кнізе «Структурны аналіз і спецыфікацыя сістэмы» і Мэйлірам Пэйджам-Джонсам у «Практычным кіраўніцтве па распрацоўцы структураваных сістэм». У 2014 годзе Марцін апублікаваў паведамленне ў блогу пад назвай «Прынцып адзінай адказнасці» з мэтай растлумачыць, што маецца на ўвазе пад фразай «прычына змены».
Прыклад
Марцін вызначае адказнасць як прычыну для змены і робіць выснову, што клас або модуль павінен мець адну і толькі адну прычыну для змены.
У якасці прыкладу разгледзім модуль, які складае і друкуе справаздачу. Такі модуль можа быць зменены па дзвюх прычынах:
Гэтыя дзве змены адбываюцца па розных прычынах. Прынцып адзінай адказнасці сцвярджае, што гэтыя два аспекты праблемы з’яўляюцца дзвюма асобнымі адказнасцямі. І, у адпаведнасці з прынцыпам SRP, павінны знаходзіцца ў асобных класах або модулях. Было б дрэнна спалучаць дзве рэчы, якія змяняюцца па розных прычынах у розны час.
Прычына, па якой важна трымаць клас сканцэнтраваным на адной праблеме, заключаецца ў тым, што гэта робіць клас больш трывалым. Працягваючы папярэдні прыклад, уявім, што працэс складання і друку справаздачы з’яўляюцца часткай аднаго класа. У гэтым выпадку, калі ёсць змены ў працэсе складання справаздачы, існуе большая небяспека таго, што код друку можа зламацца.
Тачыя
Тачы́я  — рака ў Беларусі, у Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Лясная (басейн Заходняга Буга).
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 38 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,9 ‰. Пачынаецца за 1 км на паўночны захад ад вёскі Манчакі, вусце каля вёскі Млыны. Вадазбор у межах Прыбужскай раўніны.
Каля вёсак Шастакова, Зарачаны і Ратайчыцы на рацэ створаны сажалкі. Каля вёскі Ратайчыцы ў Тачыю ўпадае рака П’яўка.
Булычова (Сафонаўскі раён)
Булычова (Булычёво) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 0 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 22 км на паўночны ўсход ад горада Сафонава, за 21 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Вержа. За 24 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя Дурава на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Казулінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Алкснайціс (вёска)
Алксна́йціс (Alksnaitis) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 12 км ад Сянас Дукштаса. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Кляштар Райхенау
Кляштар Райхенау (Kloster Reichenau) — бенедыкцінскі кляштар на востраве Райхенау на Бодэнскім возеры. Разам з Санкт-Галенскім абацтвам і кляштаром у Фульдзе належыць да найбольш значных помнікаў эпохі Каралінгаў у Германіі. У кляштары знаходзяцца цэрквы св. Марыі і Марка, св. Пятра і Паўла і св. Георгія, пабудаваныя ў IX—XI стст. У кляштары захаваўся насценны роспіс, якая лічыцца самым старым у Германіі.
Кляштар уключаны ў спіс аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 2000 г.
Заснаваны ў 724 г. біскупам св. Пірмінам у пераважна паганскай на той перыяд часу Алеманіі. Па легендзе св. Пірмін, прыбыўшы на востраў Райхенау, выгнаў з яго вадзяных змей. Там, дзе на востраў ступіла яго нага, забіла крыніца.
Першы росквіт кляштара прыпадае на VIII—IX стст. — перыяд хрысціянізацыі Алеманіі. Пры абаце Хейтоне кляштар усталяваў сувязі з Візантыяй, у ім вывучалі грэчаскую мову. Паводле «Кнігі пабрацімаў» кляштара Райхенау ў 870-я гг. у ім спыняўся апостал славян святы Мяфодзій, выгнаны сваімі праціўнікамі з Маравіі ў Швабію, а таксама яго грэчаскія місіянеры-спадарожнікі. Хутчэй за ўсё іменна ў Райхенау быў складзены «Баварскі географ» (традыцыйная назва па месцы пазнейшага захоўвання ў Мюнхене) — каталог этнонімаў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, дзе згадваецца Русь (Ruzzi) і шэраг невядомых па іншых крыніцах славянскіх і балтыйскіх плямён. Абатам кляштара Райхенау ў 40-х гг. IX у. быў Валафрыд Страбон. Другі культурны росквіт Райхенау адносіцца да часу Атонаўскага Адраджэння. Дзякуючы заступніцтву Атонаў I і II атрымала вядомасць школа кніжнай мініяцюры кляштара Райхенау. У XI стагоддзі ў кляштары жыў і працаваў вядомы сярэдневяковы вучоны і тэарэтык музыкі Герман з Райхенау.
Кляштар быў секулярызаваны ў 1803 г. З 2001 г. на востраве пасялілася невялікая група манахаў-бенедыкцінцаў.
Праліў Кабата
Кабата (Cabot Strait, détroit de Cabot) — знаходзіцца ва ўсходняй частцы Канады, даўжыня 110 км.
Праліў Кабат — частка заліва Святога Лаўрэнція паміж мысам Кейп-Норт на ўзбярэжжы вострава Кейп-Брэтан, і самым паўднёва-заходнім пунктам (Кейп-Рэй) узбярэжжа вострава Ньюфаўндленд.
Праліў названы ў гонар італьянскага мараплаўца Джона Кабата.
Два вялікіх горада па абодва бакі праліва — Шанэль-Порт-о-Баск і Сідней.
Луг (Золачыўскі раён)
Луг (Луг) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
1-ы Рэнскі ўніверсітэт
1-ы Рэнскі ўніверсітэт ці Універсітэт Рэн-І (Université Rennes-I) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Рэн.
Агульная характарыстыка
Універсітэт з’яўляецца адным з двух універсітэтаў Рэна. Ён быў створаны ў 1970 годзе, яго карані ўзыходзяць да Брэтанскага герцагскага ўніверсітэта, заснаванага яшчэ ў 1460 годзе ў Нанце. ВНУ мае тры кампусы ў Рэне, а таксама некалькі адукацыйных і навуковых пляцовак у ваколіцах. Універсітэт таксама мае некалькі аўтсорсінгавых навучальных устаноў у Ланьёне, Сен-Брыё і Сен-Мало. Універсітэт спецыялізуецца на так званых «цяжкіх навуках» (матэматыка, фізіка, хімія, біялогія, экалогія, інфарматыка, геалогія), медыцынскіх навуках (медыцына, фармацыя, стаматалогія), навуках пра чалавека і сацыяльных навуках (права, паліталогія, філасофія, эканоміка, менеджмент).
Херлеў (камуна)
Херлеў (Herlev Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 12,04 км², што складае 0,03 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 26567 чал. (мужчыны — 12830, жанчыны — 13737; іншаземныя грамадзяне — 1797).
Рабасамера
Рабасамера (Robassomero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 3028 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 379 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gregorio Taumaturgo vescovo.
Музей золата ў Перу
Музей золата ў Перу (Museo Oro del Perú) — музей у горадзе Ліма. З'явіўся на аснове калекцыі Мігеля Мухіка Гало.
Экспазіцыя
На першым і другім паверсе музея прадстаўлена калекцыя зброі. Большасць залатых экспанатаў з некропаля народа Чыму, з поўначы краіны (штат Ламбайеке). Пачатак збірання калекцыі — 1935 год. Экспазіцыю прэзентуюць 8000 прадметаў, зробленых з срэбра і золата. Старажытныя перуанскія майстры выкарыстоўвалі для сваіх вырабаў розныя тэхнікі — каванне, ламініраванне, філігрань, паліроўку. Часам золата змешвалі з плацінай. У экспазіцыі прадстаўлены: залатыя пасмяротныя маскі, дыядэма, навушнікі, наплечнікі, рытуальныя нажы, кераміка, якія адносіцца да культур Чавін, Уары, Мачыка, а таксама туніка, пакрытая тысячай залатых пласцін і насілкі ўпрыгожаныя золатам і срэбрам уладароў Чан-чана. Таксама прадстаўлены залатыя пласціны, каралі, кароны усыпаныя каштоўнымі камянямі, келіхі, кубкі.
Плоскае (Гагарынскі раён)
Плоскае (Плоское) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баскакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
5,56x45 мм
5,56 х 45 мм — патрон для штурмавой зброі, з’яўляецца стандартным патронам NATO.
М193
Куля амерыканскага ўзора. Суцэльная металічная, яе галаўная частка праходзіць у біялагічных тканках каля 12 см (для аўтамата М16). Вельмі часта куля пасля невялікага прабегу пасля пападання, разварочваецца на 90 градусаў, сплюшчваецца і разламываецца (прыкладна ў раёне кальцавой канаўкі). Галаўная частка кулі складае каля 60% яе першапачатковай вагі. Тыльная частка раскалваецца на шэраг мелкіх асколкаў, якія разлятаясь у розныя бакі могуць прабіваць біялагічныя ткані да 7см.
Дапаўняльны пашкоджваючы эфект:
Пры траплянні ў мягкія ткані ўзнікае эфект часовай поласці. Акрамя гэтага назіраецца разраў тканей, з-за таго што спачатку яны прабіваюцца асколкамі, а затым і часовай поласці.
М200
Патрон з паўабалонкавай куляй, мае большую спыняючую моц супраць жывых цэляў (у адрозненні ад М193 ці М199, аднак мала эфектывен супраць бранірваных аб’ектаў.
М855(SS109)
У 1980 годзе была праведзена невялікая карэктэроўка стандартаў, так на змену амерыканскаму патрону М 193 прыйшоў бельгійскі SS109. SS109 быў выбраны з-за больш цяжкай кулі(4,02 г), якая паказвала лепшую кучнасць і прабіўную здольнасць. У ЗША патрон быў стандартызаваны пад пазначэннем М855. Узаемазамяняльнасць:
Патроны М193 і SS109 па шэрагу прызнакаў з’яўляюцца ўзаемазамяняльнымі, але пры гэтым не забяспечваюцца стандартныя (таблічныя) балістычныя характарыстыкі, з-за таго што даўжыня хода нарэзаў для іх розная (230 і 178 мм).
М856
Мадэрнізаваны патрон М855 пад трассіруючую кулю.
Mk 262
Патрон з 5 грамовай куляй, мае большую спыняючую здольнасць чым М855. Аднак больш падыходзіць для AR15 і M4.
РС101
Патрон, расейскі аналаг патрона М855. Вырабляецца для аўтаматаў АК-101.
Быкава (Сафонаўскі раён)
Быкава (Быково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 9 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 11 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 8 км на поўдзень ад аўтадарогі, на беразе ракі Пярэмча. За 6 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя Вышагор на лініі Масква — Мінск. Уваходзіць у склад Пушкінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Маскаль
Маскаль (Moskal, москаль, москаль) – назва расіянаў у мове і культуры беларусаў, палякаў і украінцаў, што паходзіць ад іх агульнай культурнай традыцыі і гісторыі ў Вялікім Княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай.
Гісторыя тэрміна
Назва “маскаль” паходзіць з старажытных часоў і першапачаткова яна выкарыстоўвалася ў Вялікім Княстве Літоўскім і Польшчы для азначэння маскоўскага (суч. расійскага) служылага люду, ваенных і ўжывалася разам са словамі “маскавіт”, “маскалік”, “маскоўскія людзі”, “масковец” і г. д. Слова “маскаль” часта сустракаецца ў летапісах, разам са словамі “масковіт”, “маскалік”, “маскоўскія людзі”, напрыклад: “егожъ был обжаловал москал о бой і зраненье сваё” (1582), ці вось гэткі: “Онъ давно зъ жонкою моею знявшісь, такій учынокъ не пооднокротъ чынілъ і цужоложылгъ, бо москалікъ хлопецъ его не зараз іхъ сходілъ” (1617). Вобраз маскаля захаваўся і ў вуснай народнай творчасці. У батлейцы маскаль размаўляў на рускай мове, паводзіў сабе нахабна, груба, часам бязлітасна. Знешні яго выгляд меў праявы нечага “нячыстыга”, чужога для тутэйшага насельніцтва. З часам, вобраз маскаля стаў з'яўляцца і ва ўсіх вобразах беларускага фальклору: песнях, загадках, прыказках і анекдотах. У песнях адзначалася што “маскаль ваяваў на нашу старонку, паланіў нашую дзяўчононьку...” Тут быў накладзены новы вобраз на стары сюжэт, месца якога, раней займаў татарын. З фальклору зафіксавана таксама: “Ой калі б маскалі прыйшлі… З тых часоў, слова маскаль пачынае прымаць у народа негатыўную афарбоўку. Захавалася спадчына ўжывання слова “маскаль” і ад рыцарскага саслоў'я Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай. Напрыклад, беларускі паэт Андрэй Рымша ў “Дзесяцігадовай аповесці ваенных спраў князя Кшыштафа Радзівіла” выдадзенай ім у 1585 годзе ў Вільні па-польску, апавядаюцца ваенныя падзеі 1580 г. супраць Расіі:
"Дым ужо за агнішчам ўгору слупом нясецца Кроў ужо маскавітаў струмянём ліецца...
Секлі баярскія ілбы, секлі і білі многа Там жа вязалі у палон маскаля ліхога...
Гетман зноў загадаў трубіць, коней зноў асядлаці Прагне ў сечы лютай зноў маскоўца спаткаці. (Урыўкі з паэмы)
"Помнім добра, што рабілі, Як нас дзёрлі, як нас білі. Докуль будзем так маўчаці? Годзе нам сядзець у хаце!  Нашто землю нам забралі?  Пашто ў путы закавалі?  Дочкі, жонкі нам гвалцілі.  Трэ, каб мы ім заплацілі!  Коней нам пазаязджалі,  Што хацелі, то і бралі.  Пойдзем жыва да Касцюшкі,  Рубаць будзем маскалюшкі!"
Пасля захопу Рэчы Паспалітай і пачатка палітыкі русіфікацыі, слова “маскаль” пачало ўсё больш пашырацца і адносілася ўжо да ўсіх, хто з Расіі – пасаднікаў, настаўнікаў, святароў. Адданы Расіі Іосіф Сямашка пісаў расійскаму ўраду ў 1827 г.: “Моладзь у публічных школах (у Беларусі) адзываецца пра Расію з пагардаю – не ведаючы рускіх, яна лічыць іх за народ варварскі, і слова маскаль стала звычайным выяўленнем пагарды” Складанасць беларуска-расійскіх адносін адлюстравалася ў беларускім фальклоры XIX-ХХ ст. Рускія ў фальклоры прысутнічалі пад назвамі “расейцы” да “маскалі”. “Расейцамі” называлі беглых старавераў, а “маскалямі” – пасаднікаў, памешчыкаў, ваенных, настаўнікаў і г. д.. Аналіз фальклорнага матэрыялу сведчыць пра талерантныя адносіны беларусаў да “расейцаў”-старавераў. А вось у адносінах да “маскалёў” прысутнічала выразная варожасць: “Не за тое маскаля б'юць, што ўкраў, а за тое, што дрэнна схаваў”; “- Тата, тата, лезе чорт у хату! – Дарма, сынок, абы не маскаль” і г.д. Выкарыстоўвае слова “Маскаль” і польска-беларускі паэт Адам Міцкевіч.
У 1914 годзе Янка Купала напісаў свой верш «Сваякі», у якім ён кажа: «Раз абселі Беларуса
У часы Першай Сусветнай вайны, маскалямі называлі ўсіх расіянаў, не залежна ад іх нацыянальнасці. З гэтага часу, у люду засталося шмат жартаў, у якіх высмейвалася няўменне маскаля весці гаспадарку (капаць бульбу, жаць жыта, касіць сена і г. д.) і тое, як яны прыкрывалі сваё махлярства (“Махнаты цуд у Хойніках”), злаўчайства (“Прададзенае сала”, “Рыбаўка на жыўцы”) і нахвальбу (“Маскальскія пчолы”значит гультайские или бездельники). Сёння слова “маскаль” мае негатыўную афарбоўку і выкарыстоўваецца ў Беларусі, Польшчы і Украіне, з прыніжальным і зняважлівым для расіянаў сэнсам.
Назва “Маскаль” ва Украіне
Ва Украіне, слова “маскаль” таксама выкарыстоўваецца для азначэння расіянаў, але ўжываецца разам з іншай, уласнаўкраінскай назвай – кацап (ад сл. “как цап”, у. с. “як казёл”, маецца на ўвазе барадаты “як казёл”). Тэмін “маскаль” зафіксаваны і ва ўкраінскай народнай творчасці ў якасці разнастайных прыказак, прымавак, жартаў і анекдотаў. Слова “маскаль” выкарыстоўваецца і ўкраінскімі пісменнікамі і паэтамі, такімі як Тарас Шаўчэнка, які ніколі ў сваёй творчасці не называў расіянаў “рускімі”, альбо “расіянамі” а толькі “маскоўцамі” альбо “маскалямі”. По летописям москаль -сытый конь для выездки.Гультай-не рабочий конь.( Повесть временных лет)
Назва “Маскаль” у Польшчы
Слова “маскаль” шырока ўжывалася польскімі сялянамі і выкарыстоўвалася ў традыцыйным свеце – маскалі выглядалі ў якасці рабаўнікоў і гвалтаўнікоў. Шмат слова “маскаль” выкарыстоўваў і польска-беларускі паэт Адам Міцкевіч.
Кэры Муліс
Кэры Бэнкс Муліс (Kary Banks Mullis,, Леноір, Паўночная Караліна, ЗША — , Ньюпорт-Біч, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі біяхімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1993) «за вынаходства метаду палімеразнай ланцуговай рэакцыі» , якую ён падзяліў з Майклам Смітам.
Райхенау
Райхенау (Reichenau) — востраў у Бодэнскім возеры, ледзь заходней горада Канстанц, Германія. Вядомы дзякуючы бенедыктынскаму кляштару, які ўзнік у 724 г. і на працягу VIII—XI стст. заставаўся найважнейшым культурна-рэлігійным цэнтрам Паўднёвай Германіі (гл. кляштар Райхенау).
Праз гэты кляштар праязджалі амаль усе пілігрымы, якія накіроўваліся з Паўночнай Еўропы ў Італію. У Райхенау былі свая школа, скрыпторый і мастацкая майстэрня, з якой паходзяць лепшыя ілюмінаваныя манускрыпты X—XI стст. З ім звязана місіянерская дзейнасць Кірыла і Мяфодзія ва Усходняй Еўропе.
Абацтва ў Рейхенау змарнела з прычыны суперніцтва з Санкт-Галенам і падпала пад кіраванне канстанцскага біскупа. У 1757 г. кляштарныя землі былі секулярызаваны, а ў 1803 г. зачынены і сам кляштар. Найбагацейшая бібліятэка, тэксты якой уключалі «Баварскага географа», была перавезена часткова ў Карлсруэ, а часткова ў Мюнхен.
У 2000 г. увесь востраў з кляштарнай царквой св. Георгія X стагоддзя і двухпавярховым адміністрацыйным фахверкавым будынкам XIV стагоддзя быў абвешчаны помнікам Сусветнай спадчыны. У храме захаваліся найрэдкія фрэскі атаніянскага часу.
Французская Луізіяна
Французская Луізіяна (La Louisiane; 1682—1762; 1800—1803) — адзін з двух складальнікаў Новай Францыі нароўні з Французскай Канадай. Займала паўднёвую палову шырокага нутракантынентальнага масіва французскіх каланіяльных уладанняў у Паўночнай Амерыцы 17-19 стагоддзяў і прыкметна адрознівалася ад паўночнай часткі па клімаце, рэльефу, насельніцтву, культуры і эканоміцы. Абедзве часткі злучала паміж сабой рака Місісіпі і басейн Вялікіх азёр. Менавіта рака Місісіпі, а таксама яе буйныя прытокі, сталі найважнейшымі артэрыямі Французскай Луізіяны. Перажывала тэрытарыяльныя змены, пакуль нарэшце не была прададзена ЗША падчас так званай Луізіянскай куплі. Яе крайняя паўднёвая частка ўвайшла ў склад сучаснага штата Луізіяна.
Гісторыя
У XVI стагоддзі тэрыторыі будучай Луізіяны нанеслі на карты іспанцы, аднак менавіта французская манархія пачала каланізацыю рэгіёна ў XVII стагоддзі. Тэрыторыя атрымала сваю назву па імі французскага каралеўскага імя Людовік (Луі). Ператварылася ў своеасаблівы буфер паміж англійскімі калоніямі на ўсходзе і іспанскімі ўладаннямі на паўднёвым захадзе.
Франц. карона кіравала гэтымі рэгіёнамі ў два этапы:
У 1762—1803 гадах Французскую Луізіяну (правабярэжжа) кантралявала Іспанія, левабярэжжа анексавалі Вялікабрытанія, а затым ЗША, якія выкупілі і правы бераг у 1803 годзе.
Перасяленчы каланіялізм у Французскай Луізіяне быў выяўлены слаба з-за аддаленасці і цяжкадаступнасці асноўнай яе тэрыторыі. У субтрапічных балотах поўдня калоніі былі частыя ліхаманкі, з Мексіканскага заліва прыходзілі ураганы, у цэнтры адзначаліся тарнада, поўнач жа адрозніваўся багатымі снегападамі, моцнымі маразамі і пранізлівымі вятрамі. Невялікія групы пастаянных французскіх каланістаў замацаваліся толькі на крайнім поўдні краіны, у наваколлях горада Новы Арлеан (з насельніцтвам 10 тысяч чалавек на 1803 год), не менш 2/3 якіх складалі негры-рабыні і асобая катэгорыя «каляровых», якія ўзніклі як следства пласажу. У верхняй даліне Місісіпі мелася толькі некалькі ваенных фортаў. Вялікія раўніны засялялі індзейскія плямёны. Хоць яны і схіляліся да падтрымкі больш паблажлівай у адносінах да іх французскай кароны ў барацьбе з прагнымі да зямлі англічанамі, у цэлым індзейцы былі ненадзейнымі саюзнікамі. Некалі шырокія тэрыторыі калоніі скарачаліся пад націскам англасаксонскіх перасяленцаў.
Лука (Золачыўскі раён)
Лука (Лука́) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дыхальная сістэма чалавека
Дыхальная сістэма чалавека — сукупнась органаў дыхання, якія забяспечваюць насычэнне крыві кіслародам і вызваленне яе ад вуглякіслага газу (знешняе дыханне).
Будова і функцыі органаў дыхання
Органы дыхання складаюцца з двух галоўных аддзелаў: паветраносных (дыхальных) шляхоў і зоны газаабмену. Асноўныя функцыі гэтых аддзелаў — гэта правядзенне ўдыхаемага і выдыхаемага паветра ў лёгкія і з лёгкіх — для паветраносных шляхоў і забеспячэнне абмену газаў паміж атмасферным паветрам і крывёю — для зоны газаабмену. Паветраносныя шляхі і зона газаабмену таксама дзеляцца на два аддзелы кожныя: паветраносныя шляхі на верхнія і ніжнія паветраносныя шляхі, а зона газаабмену на дыхальны апарат і дыхальную зону. Верхнія дыхальныя шляхі першасна ачышчаюць, увільгатняюць і суграваюць (або ахалоджваюць) паветра, а ніжнія — другасна, кантрольна. Дыхальны апарат забяспечвае паступленне паветра ў дыхальную зону, а яна сама прымае ўдзел у непасрэдным газаабмене. Падрабязней глядзіце табліцу.
Аказанне першай своечасовай даўрачэбнай дапамогі пры спыненні дыхання
Захворванне або няшчасны выпадак → ускладненне або кароткачасовае спыненне дыхання/сэрца → клінічная смерць → 3-4 хвіліны → неабарачальныя змяненні у нервовых клетках (парушэнне абмену рэчываў → згуба клетак) → жыццёвыя функцыі чалавека не могуць быць адноўлены ніякімі спосабамі → 5 мінут → глыбокая інваліднасць або, часцей, смерць.
Найбольш частыя прычыны спынення дыхання і першая дапамога: Аднак на працягу першых мінут пасля так званай клінічнай смерці — спыненя дыхання ці дзейнасці сэрца, шляхам спецыяльных прыёмаў у радзе выпадкаў можна яшчэ аднавіць жыццёвыя функцыі арганізма. Такое ажыўленне называецца рэанімацыяй. Клінічная смерць можа надысці на вуліцы ці ў іншых месцах, дзе няма ні ўрачоў, ні адпаведнай апаратуры. Па гэтаму кожны павінен практычна авалодаць найпростымі прыёмамі рэанімацыі. Гэтыя прыёмы ратуюць жыццё многім людзям. Выдаючая роля ў рапрацоўцы тэорыі рэанімацыі належыць украінскаму акадэміку. Пры наступе клінічнай смерці чалавека важна перш за хутка прыступіць да сардэчна-лёгачнай рэанімацыі. Для гэтага той, хто аказвае дапамогу павінен: Дадатныя вынікі дае спалучэнне с непрамым масажам сэрца, якое абавязкова неабходна рабіць пры адсутнасці пульсу і сэрцабіцця: Рэанімацыю можна праводзіць удваіх: адзін чалавек робіць удзіманне паветра, а другі — непрамы масаж сэрца.
Жулі Дэльпі
Жулі Дэльпі (Julie Delpy; нар. 21 снежня 1969, Парыж) — франка-амерыканская і.
Жулі Дэльпі нарадзілася ў Парыжы ў сям’і акцёраў Мары Піле і Альбера Дэльпі. Вучылася рэжысуры ў Нью-Ёрку. Дэбютавала на сцэне ва ўзросце пяці гадоў. Першую невялікую кінаролю Дэльпі сыграла ў фільме Жан-Люк Гадара 1985 года «Дэтэктыў». Першую галоўную ролю атрымала ў фільме Бертрана Тавернье «Запал Беатрыс». Міжнароднага прызнання Дэльпі дамаглася ў 1990 годзе дзякуючы галоўнай ролі ў нашумелым фільме Агнешкі Холанд «Еўропа Еўропа» (1990). На хвалі гэтага поспеху пачаўся ўзлёт акцёрскай кар’еры Дэльпі, і ў наступныя гады яна знялася ў фільмах такіх вядомых рэжысёраў, як Фолькер Шлёндарф («Падарожнік», 1991) і Кшыштаф Кеслёўскі («Тры колеры: Белы», 1994).
Падвойны поспех на Берлінале Жулі Дэльпі і яе партнёру па фільме «Перад світанкам» (1995) і яго працягу «Перад заходам» (2004) амерыканскаму акцёру Ітану Хоўку забяспечыў рэжысёр Рычард Лінклейтэр. Дэльпі сама дэбютавала ў якасці рэжысёра ў фільме 2007 года «2 дні ў Парыжы».
У наш час пражывае ў Лос-Анджэлесе. Зняла па ўласным сцэнарыі фільм пра крывавую графіню Эржэбет Батары «Графіня». У 2011 годзе выйшаў фільм «Канікулы на моры», зняты Дэльпі.
Мазіў
Мазіў (Ма́зів) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
El Comercio
El Comercio — перуанская газета са штаб-кватэрай у Ліме. Выходзіць накладам больш за 120.000 асобнікаў. Газета была заснавана ў 1839 годзе, што робіць яе найстарэйшай газетай Перу і адной з найстарэйшых на іспанскай мове.
NGC 4278
NGC 4278 (іншыя абазначэнні — UGC 7386, MCG 5-29-62, ZWG 158.77, IRAS12175+2933, PGC 39764) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Валасы Веранікі.
П’яўка (рака)
П'яўка — рака ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Тачыя. Даўжыня 400 м. Упадае ў сажалку, створаную на рацэ Тачыя, за 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Ратайчыцы.
На левым беразе знаходзіцца курганны могільнік перыяду ранняга сярэднявечча, датаваны XI–XIII стагоддзямі, які занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Майдан-Галагірскы
Майдан-Галагірскы (Майдан-Гологірський) — вёска ў Золачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ганаў (востраў)
Геаграфія і прырода
Востраў Ганаў знаходзіцца ў 19 км ад паўночна-заходняга ўзбярэжжа вострава Гаіці, у 50 км на паўночны захад ад Порт-о-Прэнс, сталіцы Гаіці, у 8996 км на паўднёвы захад ад Мінска. Даўжыня - 57,3 км, сярэдняя шырыня - 14 км. Паверхня сушы складзена пераважна вапнякамі, даволі ўзгорыстая. Найвышэйшы пункт - 778 м.
Клімат трапічны, засушлівы. Сярэдняя колькасць ападкаў - 800 мм у год, у гарах - да 1600 мм у год. У канцы XV ст. востраў амаль цалкам пакрывалі лясы. У наш час большую частку вострава займаюць пашы. Плошча лясоў значна скарацілася з-за дзейнасці чалавека. Земляробства развіваецца пераважна на ўзвышшах.
Гісторыя
Востраў Ганаў быў населены ў 3 - 2 тысячагоддзях да н. э. продкамі індзейцаў-сібанеяў. У 1 тысячагоддзі н. э. яго занялі індзейцы-таіна. У канцы XV ст. на ім кіравала жанчына-касік. Таіна Ганава лічыліся найлепшымі разьбярамі на Антыльскіх астравах.
У 1493 г. востраў быў адкрыты экспедыцыяй Х. Калумба і далучаны да Іспаніі. Рэпрэсіі супраць індзейцаў на суседнім востраве Гаіці выклікалі ўцёкі таіна на Ганаў. Насельніцтва вострава ў пачатку XVI ст. значна ўзрасло, але ў далейшым пайшло на спад, пакуль таіна Ганава не вымерлі. Прычынамі гэтага з'яўляліся эпідэмічныя захворванні і набегі піратаў, якія пачаліся ўжо ў сярэдзіне XVI ст. У XVII ст. Ганаў аблюбавалі французскія буканьеры, якія жылі ў пячорах, займаліся паляваннем на свінняў і коз, выпушчаных калісьці іспанцамі.