cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аўстралійскі рэферэндум (1999)
Сам рэферэндум быў праведзены 6 лістапада 1999 года. За пераўтварэнне ў рэспубліку выказалася 45,13%, за змяненне канстытуцыі — 39,34 %. Пры гэтым, ва ўсіх суб'ектах Аўстраліі, акрамя Сталічнай тэрыторыі, за рэспубліку прагаласавала меней 50%, за змену канстытуцыі — ва ўсіх без выключэння.
Рэспубліканцы былі настроены правесці новы рэферэндум у найбліжэйшыя гады, але дата вызначана не была. У канцы 2005 года было праведзена апытанне, у якім 46% апытаных пажадалі, каб Аўстралія стала рэспублікай. Аднак, 34% выказаліся за тое, каб кіраўніком краіны быў брытанскі манарх, пры гэтым 52% не пажадалі, каб наступным кіраўніком Аўстраліі стаў Прынц Уэльскі Чарлз, за якога выказаліся толькі 29% грамадзян Аўстраліі.
Дата правядзення наступнага рэферэндуму па змене дзяржаўнага ладу нявызначана. У сакавіку 2007 года тагачасны прэм'ер-міністр Аўстраліі манархіст Джон Говард выказаў сумненне, што Аўстралія стане рэспублікай, пакуль ва ўладзе знаходзіцца каралева Елізавета II.
Асгер Ёрн
Асгер Ёрн (дат. Asger Jorn), сапр. імя Асгер Олуф Ёргенсен (Asger Oluf Jørgensen, псеўданім Jorn узяў у 1946 годзе;, Вейрум, Ютландыя — , , Данія) — дацкі мастак і тэарэтык абстрактнага экспрэсіянізму.
Жыццё і творчасць
Асгер Ёрн нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў і выхоўваўся ў строгім пратэстанцкім духу, што пасля наклала адбітак на ўсю яго творчасць, у якім выказаўся пратэст супраць любых формаў тыраніі. Ва ўзросце 15 гадоў у яго ўпершыню дыягнаставалі туберкулёз, аднак неўзабаве ён вылечыўся і паступіў у каледж у Сількебаргу, дзе рыхтавалі настаўнікаў. У каледжы ён уступае ў Дацкую камуністычную партыю, падпадае пад уплыў сіндыкалістаў і адначасова вырашае стаць мастаком.
Раннія пейзажы і партрэты Асгера Ёрна паказваюць на ўплыў скандынаўскага экспрэсіянізму, у першую чаргу творчасці Эміля Нольдэ і Эдварда Мунка. Па заканчэнні каледжа ў 1935 годзе натхнёны абстрактным жывапісам Кандзінскага Асгер Ёрн едзе ў Парыж, каб вучыцца менавіта ў яго. Аднак гэта аказваецца немагчымым, і Ёрн паступае ў Сучасную акадэмію (Académie Contemporaine) Фернана Лежэ.
Сумесна з Фернанам Лежэ А. Ёрн стварыў дэкарацыі для «Палаца Сучаснасці» (Palais des Temps Modernes) на Сусветнай выставе 1937 года. У гэты перыяд ён уключае ў свае палотны фантастычны свет, навеяны працамі Паўля Клее і Макса Эрнста, збліжаецца з сюррэалізмам, тэхніку аўтаматызму якога ён часткова пераняў.
У гады Другой сусветнай вайны Асгер Ёрн удзельнічаў у арганізаваным камуністамі ў Даніі Руху Супраціву. У 1948 годзе Ёрн арганізуе ў Парыжы, сумесна з Карэлам Апелем, Канстантам і Карнэлем мастацкую групу COBRA — COpenhague, BRuxelles, Amsterdam, — якая пракламавала авангардысцкі, неаэкспрэсіянісцкі стыль у жывапісе.
Лукашыўка (Шаргарадскі раён)
Лукашыўка (Лукашівка) — пасёлак у Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гарадзейка
Гарадзе́йка — рака ў Стаўбцоўскім і Нясвіжскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Уша (басейн Нёмана).
Назва
Корань той жа, што і ў літоўскіх гідронімах Gardinas, Gardena, Garduva, Gardė, Gard-upis, латышскіх Gard-upe, Gardena, Gardauņa. На Верхнім Павоччы той жа корань Gard- у балцкім гідроніме Гардата́ (з прытокам Аката́ з такім жа балцкім гідранімічным суфіксам -at-). На Панёманні той жа корань Gard- у гідроніме Горадзен (> Гараднічанка), ад якога назва Гродна.
Балцкі гідранімічны корань Gard- звязаны з індаеўрапейскім *gherd- «ахопліваць; агароджваць» (ад карацейшага *gher- «хапаць, абдымаць»). Ад яго таксама і праславянскае *gordъ «горад (агароджанае месца)», літоўскае gardas «загарода (для свойскай жывёлы)».
Назвы Гарадзея, Горадзен з таго ж семантычнага шэрагу, што і балцкія гідронімы тыпу Жлобін, Гамея (> Гамяюк), якія ўрэшце ўзыходзяць да каранёў *gleb(h)- «сціскаць», *gem- «хапаць, сціскаць». Такія назвы адлюстроўваюць канфігурацыйныя асаблівасці адпаведнай ракі ці возера.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 53 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,9 ‰.
Пачынаецца на ўсходзе ад вёскі Новая Вёска Стаўбцоўскага раёна, цячэ праз гарадскі пасёлак Гарадзея, упадае ва Ушу на ўсходзе ад вёскі Студзёнкі Нясвіжскага раёна.
Ад вусця на працягу 1 км каналізаваная. Паміж вёскамі Новая Вёска і Вялікі Двор Стаўбцоўскага раёна на рацэ сажалка.
Рока-Санта-Стэфана
Рока-Санта-Стэфана (Rocca Santo Stefano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 1034 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 106 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 30. Тэлефонны код — 06.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алег Уладзіміравіч Салтук
Алег Уладзіміравіч Салтук (, в. Рыжэнькі,, Віцебская вобласць — ) — беларускі паэт і перакладчык. Лаўрэат літаратурных прэмій Ленінскага камсамола Віцебшчыны, імя Уладзіміра Караткевіча, часопіса «Маладосць», «Сузор'е муз».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і патомных хлебаробаў, якая ў 1962 годзе пераехала на радзіму бацькі ў вёску Якаўкі Ушацкага раёна. Да школы бацька навучыў сына чытаць, а маці ў раннім дзяцінстве прывіла любоў да песні. У 1963 годзе А. Салтук скончыў Мішкавіцкую сярэднюю школу і паступіў на аддзяленне рускай мовы і літаратуры Магілёўскага педагагічнага інстытута імя Аркадзя Куляшова. Пасля заканчэння інстытута (1967) служыў у Савецкай Арміі. У 1969—73 гадах — адказны сакратар раённай газеты «Патрыёт» (г. п. Ушачы). 3 1974 года — уласны карэспандэнт абласной газеты «Віцебскі рабочы». 3 1980 года па 1999 год — сакратар Віцебскага абласнога аддзялення Саюза беларускіх пісьменнікаў. Узнагароджаны медалямі.
Першы верш надрукаваў у 1965 годзе ў газеце «Магілёўская праўда» з адабрэння А. В. Пысіна, які быў яго першым літаратурным настаўнікам. Асноўныя матывы паэзіі А. Салтука — любоў да Радзімы, роднай зямлі, гераічная памяць беларускага народа, клопаты і трывогі нашых дзён, пачуцці сяброўства і кахання, няпростыя чалавечыя адносіны.
Аўтар зборнікаў паэзіі «Пачатак дня» (1974), «Працяг» (1977), «Святло зямлі» (1982), «На далонях жыцця» (1988), «Святло зямлі» — выбранае (1992), «Трывога лёсу» (1996), «Не разлюбі» (2003), «На вейцы веку» (2006).
Творы паэта перакладаліся таксама на ўкраінскую, польскую, рускую, балгарскую, нямецкую, асецінскую мовы. А. Салтук перакладаў на беларускую мову вершы рускіх і ўкраінскіх паэтаў.
Лаўрэат літаратурнай прэміі «Залаты купідон» (2011).
Жыў у Віцебску.
Адукацыя ў Пастаўскім раёне
Адукацыйная прастора раёна прадстаўлена наступным чынам: 1 гімназія, 8 сярэдніх школ, 2 яслі-сад–сярэднія школы, 2 базавыя школы, 3 яслі-сад–базавыя школы, 13 устаноў дашкольнай адукацыі, 1 сацыяльна-педагагічны цэнтр, 1 цэнтр карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі,1 раённы цэнтр дзяцей і моладзі.
Агульная сярэдняя адукацыя
Колькасць навучэнцаў ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі раёна ў 2018/2019 навучальным годзе – 3449.
Дашкольная адукацыя
Колькасць выхаванцаў устаноў дашкольнай адукацыі – 1299.
Гнілец
Гніле́ц (, Гнилец) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хомскага сельсавета.
Міжнародны Славянскі Канал
Міжнародны Славянскі Канал (Міжнародний Слов'янський Канал) — украінскі тэлеканал. Пачаў вяшчанне ў 1994 годзе.
Гісторыя
Першым вопытам непасрэднага спадарожнікавага вяшчання з тэрыторыі былога СССР стала эксперыментальная трансляцыя з тэрыторыі Украіны «Міжнароднага Славянскага канала».
Заснавальнікамі канала з'яўляецца Уладзімір Аляксандравіч Іваненка і Валерыя Уладзіміраўна Іваненка.
Пастаяннае вяшчанне тэлеканала пачалося з 12 верасня 2008 года.
Параметры прагляду
На сёння Міжнародны Славянскі Канал трансліруе свае перадачы; параметры канала: для Sirius пазіцыя 5˚E, палярызацыя H, частата 12 072 МHz; для Astra пазіцыя 5˚E, палярызацыя H, частата 12 090 МHz.
IC 2090
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міжнародны Славянскі Канал
Аўдыторыя
SCI працуе кругласутачна і ахоплівае сваім вяшчаннем тэрыторыю з насельніцтвам 1 мільярд 202 мільёны чалавек.
Эфір
Закліканы інфармаваць славян усяго свету і сусветную супольнасць у розных аспектах жыццядзейнасці славянства, унікальнай славянскай гісторыі, багатых традыцыях, культуры, дасягненнях і важкаму ўкладзе славян у развіццё сусветнай цывілізацыі.
Асноўная задача праекта — стварэнне глабальнай тэлесеткі, здольнай прадставіць свету найбуйнейшы еўрапейскі этнас ў пазнавальным фармаце на аснове роўных квот і паважлівага стаўлення да суверэнітэту кожнай славянскай дзяржавы.
Паходжанне і мова кантэнту
Вяшчанне (упершыню з Украіны) вядзецца на чатырох гукавых дарожках: на рускай, украінскай, англійскай і мове краіны — Вытворцу прадукту. У далейшым вяшчанне будзе ажыццяўляцца адначасова на мовах славянскіх краін, а таксама на французскай, нямецкай, іспанскай, партугальскай, арабскай і кітайскай мовах.
Мышыўскэ
Мышыўскэ (Мишівське) — пасёлак у Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Рын (гміна)
Рын (Ryn) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гіжыцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыне. Плошча гміны складае 211,21 км². Станам на 2004 год у гміне Рын пражывалі 6068 чалавек, шчыльнасць — 28,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 34 населеныя пункты.
Заслаўскі павет
Засла́ўскі (Ізясла́ўскі) павет — адміністрацыйная адзінка ў складзе Валынскай губерні Расійскай імперыі, якая існавала з 1795 года па 1923 год. Адміністрацыйны цэнтр — горад Заслаўль.
Гісторыя
Павет утвораны ў 1795 годзе ў складзе Валынскага намесніцтва. У 1797 годзе павет увайшоў у склад Валынскай губерні. У 1923 годзе павет быў расфарміраваны, на яго тэрыторыі створаны Ізяслаўскі раён Шапятоўскай акругі.
Насельніцтва
Паводле перапісу 1897 года насельніцтва павета складала 208 742 чалавекі, у тым ліку ў горадзе Заслаўль — 12 611 жыхароў.
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад паводле перапісу 1897 года :
Адміністрацыйны падзел
У 1913 годзе ў склад павета ўваходзілі 16 валасцей :
Пакт Брыяна — Келага
Пакт Брыя́на — Ке́лага, або Парыжскі пакт — дагавор аб адмове ад вайны ў якасці сродку нацыянальнай палітыкі; атрымаў назву па імёнах ініцыятараў — міністра замежных спраў Францыі А. Брыяна і дзяржсакратара ЗША Ф. Келага. Падпісаны 27 жніўня 1928 года прадстаўнікамі 15 дзяржаў (пазней да іх далучыліся амаль усе краіны, якія існавалі ў той час). Заключэнне дагавора азначала першы крок на шляху стварэння сістэмы калектыўнай бяспекі ў Еўропе.
Гісторыя
Ідэя дагавора аб адмове ад вайны ў якасці сродку нацыянальнай палітыкі была падказана міністру замежных спраў Францыі Брыяну амерыканскім антываенным актывістам Дж. Шотвелам. 6 красавіка 1927 года Брыян звярнуўся да ЗША з заклікам скласці амерыкана-французскі дагавор "аб вечнай дружбе, які забараняе звяртацца да вайны як да сродку нацыянальнай палітыкі».
28 снежня 1927 года дзяржсакратар ЗША Фрэнк Келаг заявіў Брыяну, што амерыканскі ўрад прымае прапанову Францыі, але пры гэтым лічыць немагчымым заключыць такі дагавор толькі з Францыяй. Паводле меркавання Келага, трэба «дасягнуць далучэння ўсіх галоўных дзяржаў да пакта, пасродкам якога гэтыя дзяржавы адмовіліся б ад вайны як сродку нацыянальнай палітыкі».
27 жніўня 1928 года ў Парыжы адбылося падпісанне дагавора. Подпісы пад ім паставілі прадстаўнікі ЗША, Францыі, Вялікабрытаніі, Германіі, Італіі, Бельгіі, Канады, Аўстраліі, Новай Зеландыі, ПАС, Ірландыі, Індыі, Польшчы, Чэхаславакіі, Японіі.
Пазней да пакта далучыліся СССР і яшчэ 48 дзяржаў. Да канца 1928 года да пакта далучыліся 63 дзяржавы, гэта значыць амаль усе краіны, якія існавалі да той час. Сярод краін, якія не падпісалі дагавор: Швейцарыя, Аргенціна, Бразілія, Мексіка, Калумбія, Саудаўская Аравія. Ужо 29 жніўня 1928 года СССР ратыфікаваў пакт і выступіў ініцыятарам падпісання Маскоўскага пратакола 1929 года аб датэрміновым набыцці моцы абавязацельстваў па ім. Фармальна дагавор набыў моц 24 ліпеня 1929 года.
У 1930 годзе Келагу была прысуджана Нобелеўская прэмія міру 1929 года «за падрыхтоўку Парыжскага пакта». Брыян атрымаў аналагічную прэмію яшчэ ў 1926 годзе за Лакарнскія дагаворы.
Градзіскі павет (Велікапольскае ваяводства)
Градзіскі павет (Powiat grodziski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Велікапольскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Гродзіск Велькапольскі. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 643,72 км². Насельніцтва павета складае 51,9 тыс. чалавек.
Нацкі сельсавет (Ганцавіцкі раён)
На́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Нач (да 1954 года — вёска Лактышы).
Створаны 12 кастрычніка 1940 года як Лактышскі сельсавет у Ганцавіцкім раёне Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Лактышы. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года перайменаваны ў Нацкі, цэнтр перанесены ў вёску Нач. З 25 снежня 1962 па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Ляхавіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Нацкага сельсавета было 8 населеных пунктаў.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1306 чалавек, з іх 98,7 % — беларусы.
Куланды (Кызылардзінская вобласць)
Куланды — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Беларанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 183 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Аральска. Код КАТА — 433244100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 351 чалавек (183 мужчыны і 168 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 374 чалавекі (204 мужчыны і 170 жанчын).
Вялікая Атня
Вялікая Атня (Больша́я Атня́, Олы Әтнә) — сяло ў Рэспубліцы Татарстан. Адміністрацыйны цэнтр Атнінскага раёна. Размешчана на рацэ Атня, за 71 км ад Казані. Насельніцтва — 3325 чалавек (2021).
Гісторыя
Заснавана ў перыяд Казанскага ханства. Да 1920 года сяло было валасным цэнтрам Вяліка-Атнінскай воласці Казанскага павета Казанскай губерні. З 1920 года ўваходзіла ў Арскі кантон Татарскай АССР. З 10 жніўня 1930 года з’яўлялася адміністрацыйным цэнтрам Тукаеўскага раёна, у 1938 годзе перайменаванага ў Атнінскі. З 12 кастрычніка 1959 года — зноў цэнтр Тукаеўскага раёна. З 1 лютага 1963 года знаходзілася ў складзе Арскага раёна.
З 25 кастрычніка 1990 года зноў з’яўляецца раённым цэнтрам.
Фёдар Мікалаевіч Бялевіч
{{Ваенны дзеяч {{{!}} style="background: transparent" {{!}} {{Медаль Залатая Зорка}} {{!}}- {{!}} {{Ордэн Леніна}} {{!!}} {{Ордэн Айчыннай вайны 1 ступені}} {{!!}} {{Ордэн Славы 3 ступені}} {{!}}} }}
Фёдар Мікалаевіч Бялевіч (Білевіч ) (, станцыя Бада, Хілокскі раён,  — ) — старэйшы сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Фёдар Бялевіч ў рабочай сям’і. Па нацыянальнасці беларус. Атрымаў пачатковую адукацыю, пасля чаго працаваў фармоўшчыкам на цагляным заводзе. У студзені 1942 года быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Са жніўня таго ж года  — на франтах Вялікай Айчыннай вайны, быў наводчыкам станковага кулямёта 738-га стралковага палка 134-й стралковай дывізіі 69-й арміі 1-га Беларускага фронту. Удзельнік баёў пад Сталінградам, Ржэвам, Ярцэвам, вызвалення Беларусі, Польшчы, Берлінскай аперацыі.
Вызначыўся падчас баёў у Германіі ля Франкфурта-на-Одэры.
24 красавіка 1945 года ў ходзе бою ля чыгуначнай станцыі Брызен агнём свайго кулямёта прыціснуў да зямлі атакуючыя сілы пяхоты праціўніка і адбіваў варожыя контратакі 3 гадзіны, што спрыяла паспяховаму выкананню баявой задачы батальёнам. Паранены не пакінуў захопленых пазіцый.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 сакавіка 1945 Фёдар Бялевіч быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Пасля заканчэння вайны быў дэмабілізаваны. Пражываў у Мінску, працаваў шафёрам аўтатранспартнай калоны № 5.
Згодна кнізе Міхаіла Герштэйна «Заблудныя ў часе», улетку 1992 года Бялевіч быў відавочцам НЛА у вёсцы Ліпнікі Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці.
Таксама узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені і Славы 3-й ступені, а таксама побач медалёў. 15 красавіка 1999 года Указам Прэзідэнта Беларусі быў узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» 3-й ступені.
Роўбы
Ро́ўбы (, Ровбы) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета, пасля — у склад Лутаўскага сельсавета, які ў 2004 годзе быў перайменаваны ва Ушацкі.
Ружа
Ру́жа (Rosa) — род кветкавых раслін сямейства ружавых. Мае мноства культурных форм. Дзікарослыя віды ў Беларусі называюць шыпшынамі.
Этымалогія
Назва роду паходзіць ад róża, што ў сваю чаргу ўтварылася ад rose і rosa. Шыпшына атрымала назву з-за вострых шыпоў, якія пакрываюць яе галіны.
Батанічнае апісанне
Лістападныя або вечназялёныя кусты, як правіла, вышынёй 1-5 метраў, часам павойныя, вышынёю 15—300 см (некаторыя віды ўтвараюць пляцістыя галіныы даўжынёю да 12 м).
Пабегі пакрытыя калючкамі.
Лісце чаргаванае, непарнаперыстае, з парнымі, прырослымі да чаранка прылістнікамі (рэдка простыя і без прылістнікаў, як у ), утрымлівае 5-7 лісточкаў.
Кветкі розных колераў, як правіла, бледна-ружовыя, простыя ці махровыя, 4-6 см (да 16 см) у дыяметры, адзіночныя або сабраныя ў парасонападобна-мяцёлчатыя суквецці. Цвіценне ў еўрапейскай частцы Расіі ў маі — чэрвені.
Плод несапраўдны (гіпантый), авальны або яйкападобна-шарападобны, пры выспяванні чырвонага, аранжавага, пурпурна-чырвонага колеру, са шматлікімі арэшкамі ўсярэдзіне. Афарбоўка гіпантыя абумоўлена высокім утрыманнем каратынаў. Плады выспяваюць у верасні-кастрычніку.
Пашырэнне
Адрозніваецца сотні відаў. Пашыраны ва ўмераным і субтрапічным паясах Паўночнага паўшар’я і ў гарах тропікаў. Старажытны цэнтр вырошчвання — Пярэдняя Азія, адкуль ружа трапіла ў антычную Грэцыю. У культуры больш за 30 тыс. сартоў (характэрна міжвідавая гібрыдызацыя). На Беларусі 9 дзікарослых відаў (шыпшын). Найбольш вядомыя: ружа Жэрара, ружа іржава-чырвоная, ружа майская, ці карычная, ружа мяккая, ружа сабачая, ружа скурысталістая, ружа Юндзіла. Трапляюцца ў падлеску разрэджаных лясоў, хмызняках, па берагах рэк, каля агароджаў. У Беларусі інтрадукаваны ружа калючая, ружа маршчыністая, ружа шматкветная, ружа шызая і інш.
Найбольшае распаўсюджванне і гаспадарчае значэнне мае.
Віды
Пералік відаў складзены на аснове дадзеных GRIN.
Выкарыстанне
З шыпшыны варылі сочыва, кісялі, сушылі яе.
У народнай медыцыне плады шыпшыны выкарыстоўвалі пры прастудзе, малакроўі, рэўматызме, гіпертаніі, а таксама як супрацьзапаленчы, мачагонны і жаўцягонны сродак. Адвар каранёў шыпшыны дапамагае пры паралічы і захворванні ног.
З пялёсткаў кветак некаторых відаў атрымліваюць ружавы алей.
Шыпшына ў культуры
У народнай культуры шыпшына сімвалізавала мужчынскае цела і маладосць.
Бог кахання Палель, сын багіні Лады, насіў вянок, у які былі ўплецены ружовыя кветкі шыпшыны. Святую Арыну, якая ўшаноўваецца ў народным календары 1 кастрычніка звалі Арынай-шыпшынніцай, таму што ў гэты час паўсюдна збіралі плады шыпшыны, каб нарыхтоўваць на зіму.
У літаратуры
У беларускім фальклоры шыпшына іншы раз сімвалізавала боль, пакуты, варожасць. Напрыклад, такой сімволікай карыстаюцца ў сваіх вершах Уладзімір Мікалаевіч Дубоўка і Ніна Аксёнчык.
Напалеон Навіцкі
Напалеон Навіцкі (Napoleon Nowicki; 1800 — 22 студзеня 1870, ) — філамат і філарэт, удзельнік паўстанняў 1831 года і 1863—1864 гадоў.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Навіцкіх. Нарадзіўся ў маёнтку ў. Сын Тыматэвуша Навіцкага, землямера Ігуменскага павета ў 1820 г., межавога суддзі Бабруйскага павета.
Філамат і філарэт, па просьбе бацькі быў вызвалены з-пад следства. Удзельнік паўстання 1831 года — сувязны паміж Літвой і Каралеўствам Польскім; у 1833 — эмісар Ю. Заліўскага на Жмудзі, затым — сябра тайнага таварыства ў Галіцыі, у 1835 стварыў базу Ш. Канарскага на Навагрудчыне; у 1838 г. арыштаваны і высланы ў Сібір на 20 гадоў.
У 1863 г. быў памочнікам начальніка паўстання ў Ковенскім павеце.
Памёр 22 студзеня 1870 года ў в. . Пахаваны ў Кульве.
Сям’я
Быў у шлюбе з Феліцыяй з Міцэвічаў (1805-10.07.1883), удавой па Вілямовічы. Гэта было вялікае рамантычнае каханне, якому Адам Міцкевіч прысвяціў месца ў «Песні філарэтаў». Феліцыя пахавана на могілках Роса ў Вільні.
Вікторыя (кронпрынцэса Швецыі)
Біяграфія
Вікторыя нарадзілася 14 ліпеня 1977 г у шпіталі Каралінскага ўніверсітэта ў прыгарадзе Стакгольма — Сольнэ і была першым дзіцем у сям’і караля Швецыі Карла XVI Густава і каралевы Сільвіі. Імяніны прынцэсы адзначаюцца 12 сакавіка, а ў дзень нараджэння, 14 ліпеня, абавязкова падымаецца дзяржаўны сцяг.
Была хрышчоная ў Каралеўскай Царкве Швецыі 27 верасня 1977 года. Яе хроснымі бацькамі сталі кароль Нарвегіі Харальд V, дзядзька па матчынай лініі, Ральф Зомерлат, каралева Нідэрландаў Беатрыкс і яе цётка княгіня Дэзірэ, баранэса Сілфлайшэлд.
Вікторыя з’яўляецца адзінай у свеце жанчынай-спадчынніцай каралеўскага трона (з тых, хто займае першае месца ў спісе прастоласпадкавання) і носіць тытул Яе каралеўская вялікасць кронпрынцэса. Па лініі свайго бацькі, які з’яўляецца траюрадным братам каралевы Лізаветы II, яна таксама з’яўляецца спадчынніцай брытанскага трону ў чарговасці атрымання на 205 месцы.
Алісэ Брага
Алісэ Брага Мараеш (Alice Braga Moraes, нар. 15 красавіка 1983, Сан-Паўлу, Бразілія) — бразільская актрыса, фотамадэль.
Біяграфія
Нарадзілася ў каталіцкай сям’і. Маці Алісэ — актрыса Ганна Брага — з дзяцінства вадзіла дачку на здымачныя пляцоўкі, што абудзіла цікавасць дзяўчынкі да акцёрства. Яна пачала ўдзельнічаць у школьных спектаклях, а потым і ў камерцыйных радыёперадачах.
У кіно дэбютавала ў 1998 годзе, але сапраўдны поспех да актрысы прыйшоў у 2002 годзе пасля таго, як яна сыграла Анжаліку ў бразільскім фільме «Горад Бога» і нават была намінаваная на нацыянальную кінапрэмію. Зняўшыся ў каля тузіну фільмаў за пяць гадоў, Алісэ Брага прыцягнула да сябе ўвагу галівудскіх прадзюсараў.
Міжнароднае прызнанне прыйшло да яе пасля фільма «Я — легенда», які выйшаў на экраны ў 2007 годзе, з Уілам Смітам у галоўнай ролі. У 2008 годзе Брага грала ў фільме Дэвіда Мемета «Чырвоны пояс». Яна ўвайшла ў акцёрскі ансамбль з удзелам Шона Пена і Харысана Форда ў карціне «Пераправа» (анг. Crossing Over), якая распавядае пра жыццё імігрантаў у Лос-Анджэлесе і іх спробах атрымаць амерыканскае грамадзянства.
Яна зноў папрацавала разам з рэжысёрам «Горада Бога» Фернанду Мейрэлішам, выканаўшы адну з вядучых роляў у яго фільме «Слепата», знятага паводле рамана лаўрэата Нобелеўскай прэміі Жазэ Сарамага. Пасля гэтай працы актрыса знялася ў галоўных жаночых ролях такіх буйных галівудскіх праектаў як «патрашыцель» і «Драпежнікі», а таксама ў аднайменнай экранізацыі рамана Паўла Каэльё «Адзінаццаць хвілін».
Сярод іншых яе прыкметных кінапрац — драма аб небяспеках любоўнага трохвугольніка «Ніжні горад» (2005), эксцэнтрычная камедыя парт. O Cheiro do Ralo (2007), а таксама роля бесклапотнай студэнткі мастацкай школы ў фільме ісп.. Sólo Dios Sabe (2006) з Дыега Лунай, прэм’ерны паказ якога адбыўся на кінафэсце «Санденс». Яшчэ адзін фільм 2006 года ў духу «незалежнага кіно» — англ. A Journey to the End of the Night з Брэнданам Фрэйзер і Мосам Дэфам, дзеянне якога разгортваецца на фоне бразільскай індустрыі гандлю секс-паслугамі.
Брага свабодна гаворыць на партугальскай, іспанскай і англійскай.
Сірыйская апазіцыя
Сірыйская апазіцыя (المعارضة السورية) — агульны тэрмін, які выкарыстоўваецца для абазначэння розных груповак у Сірыі, якія заклікаюць тым ці іншым спосабам да змены палітычнага рэжыму ў краіне і выступаюць супраць праўлення партыі Баас. Пры гэтым сам тэрмін «апазіцыя», як правіла, выкарыстоўваецца ў дачыненні да традыцыйных палітычных сіл, гэта значыць для груповак, што маюць гісторыю барацьбы супраць існага сірыйскага ўрада, а не для абазначэння наогул усіх удзельнікаў паўстання супраць прэзыдэнта Башара Асада. Першымі апазіцыйнымі групамі сталі так званыя «пратэстныя камітэты». Яны былі ўтвораны ў красавіку 2011 года, калі пратэсты перайшлі з фазы спантанна ўзнікаючых у фазу арганізаваных.
Структура
Найбольш буйным утварэннем унутры апазіцыі з’яўляецца створаны ў 2011 годзе з мноства апазіцыйных груп Сірыйскі нацыянальны савет. Ён атрымаў даволі значную міжнародную падтрымку і прызнанне ў якасці боку перамоваў. У тым ці іншым выглядзе СНС прызнаны сямнаццацю членамі ААН, у тым ліку Францыяй, Вялікабрытаніяй і ЗШАША. Іншая буйная групоўка — Нацыянальная кааліцыя сірыйскіх рэвалюцыйных і апазіцыйных сіл — была створана ў лістападзе 2012 года і атрымала прызнанне з боку Лігі арабскіх дзяржаў у якасці «прадстаўніка памкненняў сірыйскага народа».
Да сірыйскай апазіцыі ставяцца таксама Вышэйшы курдскі савет, розныя фракцыі парламенцкай апазіцыі і мноства дзеючых самастойных ісламісцкіх груповак, некаторыя з якіх звязаны з Аль-Каідай, як Фронт аль-Нусра, ці карыстаюцца падтрымкай краін Персідскага заліва, як створаная ў лістападзе 2013 года паўстанцкае джыхадзісцкае войска Ісламскі фронт.
Урад
Выканаўчую ўладу на тэрыторыі, падкантрольнай Сірыйскай апазіцыі, ажыццяўляе Часовы ўрад Сірыі. Часовы ўрад складаецца з прэм’ер-міністра, віцэ-прэм’ера і міністраў Часовага ўрада.
Якія-небудзь выбары на падкантрольнай сірыйскай апазіцыі тэрыторыі не праводзіліся. Першыя выбары ў парламент Сірыйскай апазіцыі прызначаны на 2016 год.
Узброенныя сілы
Ролю ўзброеных сіл Сірыйскай апазіцыі выконвае Сірыйская свабодная армія, якая складаецца ў большасці з арабаў-сунітаў, аднак у яе складзе прысутнічаюць падраздзяленні, сфарміраваныя з курдаў, сірыйскіх туркменаў , палесцінцаў , лівійцаў і друзаў. У складзе ССА таксама прысутнічаюць баевікі з Лівана, Туніса, Саудаўскай Аравіі і іншых краін.
Аб стварэнні ССА было абвешчана 29 ліпеня 2011 года, калі група афіцэраў-дэзерціраў на чале з палкоўнікам Рыядам аль-Асадам апублікавала відэазварот, у якім заклікала салдат сірыйскай арміі пераходзіць на іх бок. Так як у ваенных адносінах да сярэдзіны 2015 года групоўка фактычна ўжо не існавала, у СМІ так паліткарэктна называюць усіх сірыйскіх паўстанцаў, што не падпарадкоўваюцца ІДІЛ, і якія не ўваходзяць у склад YPG або YPJ (баявыя фарміравання жанчын Сірыйскага Курдыстана на платформе YPG).
11 кастрычніка 2015 г. створаны альянс Дэмакратычныя сілы Сірыі. Уключае курдскія Атрады народнай самаабароны (YPG) і розныя арабскія апазіцыйныя групы, якія ўваходзяць у Сірыйскую арабскую кааліцыю.
Нацкі сельсавет
Назву На́цкі сельсавет маюць:
Варнаўскі тунэль
Варнаўскі тунэль (Warnowquerung) — тунэль у горадзе Ростак.
Варнаўскі тунэль злучае заходні і ўсходні берагі ракі Варнаў. Збудаванне даўжынёй 790 м было адкрыта 12 верасня 2003 года міністрам транспарта Манфрэдам Штольпэ. Тунэль з'яўляецца пачаткам і адзіным платным участкам аўтабана A19. Пешаходам і веласіпедыстам уезд забаронены.
Тунэль — уласнасць Warnowquerung GmbH & Co. KG (50-гадовая канцэсія). Плата з мая па кастрычнік вышэй чым у халодны перыяд.
Аліхы
Аліхы (Оліхи) — пасёлак у Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ладзейнае Поле
Ладзейнае Поле (Лодейное Поле, Pöud, Lotinapelto) — горад (з 1785 г.) у Ленінградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ладзейнапольскага раёна Ленінградскай вобласці.
Насельніцтва — 19458 чалавек (на 1 студзеня 2018 года).
IC 2091
IC 2091 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кірыл Петкаў
Кірыл Петкаў Петкаў (Кирил Петков Петков; нар., Плоўдзіў) — балгарскі палітык, эканаміст і прадпрымальнік. Прэм’ер-міністр Балгарыі (з 13 снежня 2021 года па 2 жніўня 2022 года). З’яўляецца адным з кіраўнікоў палітычнай партыі «Працягваем перамены», якую заснаваў разам з Асенам Васілевым.
Ранняе жыццё і адукацыя
Атрымаў ступень бакалаўра камерцыі ў галіне фінансаў Універсітэта Брытанскай Калумбіі ў Ванкуверы і ступень магістра дзелавога адміністравання Гарвардскага універсітэта, дзе ўваходзіў у 10 % лепшых у сваім класе. Адным з яго выкладчыкаў быў Майкл Портэр, разам з якім ён спецыялізаваўся на распрацоўцы кластарных стратэгій. Петкаў з’яўляецца адным з заснавальнікаў Цэнтра эканамічных стратэгій і канкурэнтаздольнасці пры Сафійскім універсітэце, афіліраванага з Гарвардскім універсітэтам, дзе ён чытаў лекцыі па эканамічнаму развіццю і мікраэканоміке канкурэнтаздольнасці].
Кар’ера
З 2001 па 2005 год Кірыл Петкаў працаваў менеджэрам па карпаратыўным развіцці ў канадскай харчовай кампаніі McCain Foods. З 2007 года ён займаецца распрацоўкай праектаў у галіне інавацый з высокім дабаўленым коштам, а яго кампанія ProViotik мае некалькі патэнтаў у галіне біятэхналогіі ў ЗША.
З 12 мая па 16 верасня 2021 года займаў пасаду міністра эканомікі часовага ўрада Стэфана Янева. Падчас свайго першага выступлення на тэлебачанні ў якасці міністра Петкаў паведаміў, што Балгарскі банк развіцця выдаў крэдыты на 500 мільёнаў еўра ўсяго васьмі кампаніям, якія належаць чатыром бізнесменам. Ён асудзіў гэтую практыку як «абуральную» і ініцыяваў праверку таго, як размяркоўваліся пазыкі.
19 верасня 2021 года Кірыл Петкаў і Асен Васілеў прадставілі свой палітычны праект «Працягваем перамены» — гэта антыкарупцыйная партыя, якая імкнецца стаць аб’яднаўчай сілай, якая магла б аб’яднаць усе іншыя партыі-аднадумцаў для фармавання ўрада. Двое палітыкаў пазнаёміліся падчас вучобы ў Гарвардскай школе бізнесу.
Прэм’ер-міністр Балгарыі
У лістападзе 2021 года партыя «Працягваем перамены» перамагла на выбарах у парламент. 11 снежня 2021 года прэзідэнт Балгарыі Румен Радзеў вылучыў 42-гадовага Петкава кандыдатам на пасаду прэм’ер-міністра Балгарыі з задачай прапанаваць новы кабінет, які будзе зацверджаны ў Народным сходзе. 13 снежня парламент падтрымаў кандыдатуру Петкава (134 «за», 104 «супраць»), быў створаны новы кааліцыйны Кабінет міністраў, у які ўвайшлі партыя «Працягваем перамены» (10 міністраў), Балгарская Сацыялістычная партыя (4 міністра), «Ёсць такі народ» (4 міністра) і «Дэмакратычная Балгарыя» (3 міністра).
Пасля афіцыйнай цырымоніі ўступлення на пасаду Петкаў заявіў журналістам, што яго галоўным прыярытэтам будзе вакцынацыя насельніцтва ў святле цяжкага становішча з распаўсюджваннем COVID-19 у Балгарыі, сярод іншых прыярытэтаў — рэформа судовай сістэмы.
У 2022 годзе пасля расійскага ўварвання ва Украіну, Петкаў падтрымаў санкцыі ЕС і адмовіўся плаціць за расійскі газ рублямі, у выніку Балгарыя засталася без расійскага газу.
22 чэрвеня 2022 года парламент Балгарыі вынес вотум недаверу ўраду Петкова. За вотум недаверу прагаласавалі 123 дэпутаты, супраць — 116, ніхто не ўстрымаўся. Прапанова аб вотуме ў парламент ўнесла апазіцыйная партыя ГЕРБ. Петкаў абвінаваціў у выніку галасавання былога прэм’ера Бойка Барысава, партыі «Адраджэнне» і «Ёсць такі народ», а таксама пасла Расіі ў Балгарыі Элеанору Мітрафанаву, і паабяцаў працягнуць палітычную барацьбу.
1 жніўня 2022 года прэзідэнт Балгарыі Румен Радзеў падпісаў указ аб роспуску Нацыянальнага сходу, абвясціў датэрміновыя парламенцкія выбары і прызначыў службовы ўрад на чале з Гылыбам Доневым. Петкаў сышоў у адстаўку.
Скандалы
27 кастрычніка 2021 года Канстытуцыйны суд Балгарыі заднім чыслом адмяніў указ аб прызначэнні Петкава міністрам эканомікі з-за яго статусу падвойнага грамадзяніна, паколькі ў Канстытуцыі Балгарыі гаворыцца, што міністры павінны быць толькі балгарскімі грамадзянамі. Хоць Петкаў не змог захаваць пасаду, усе яго дзеянні, здзейсненыя ў гэтай ролі, не былі ануляваныя. Палітычныя апаненты Петкава заклікалі прыняць меры з гэтай нагоды, а менавіта кандыдат у прэзідэнты і старшыня Вярхоўнага касацыйнага суда Балгарыі Лазан Паноў.
Падчас прэзідэнцкіх і парламенцкіх выбараў у Балгарыі 14 лістапада 2021 года Кірыл Петкаў быў аштрафаваны Цэнтральнай выбарчай камісіяй за агітацыю ў дзень выбараў, паколькі ён абвясціў на камеру, за якога кандыдата ў прэзідэнты ён галасаваў і за якую палітычную партыю.
Марыя Антонаўна Вайцяшонак
Біяграфія
У друку выступае з 1959 г. Аўтар кнігі нарысаў «Сярод блізкіх людзей» (1988). Выступае таксама з апавяданнямі і казкамі.
Карацерэн
Карацерэн — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Карацерэнскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 103 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Аральска. Код КАТА — 433245100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 135 чалавек (82 мужчыны і 53 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 140 чалавек (75 мужчын і 65 жанчын).
Тэрухіто Накагава
Тэрухіто Накагава (仲川 輝人; нар. ) — японскі футбаліст. У 2019 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Сынёжупанныкы
Сынёжупанныкы (Синьожупанники) — пасёлак у Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Круглы дом (Фрымантл)
Круглы дом (Round House) — найстарэйшы з захаваных будынкаў у Заходняй Аўстраліі.
Будынак размешчаны ў горадзе Фрымантл на тэрыторыі Артур-Хед, гістарычнай частцы паселішча.
Круглы дом быў пабудаваны ў 1830 годзе, пасля стварэння калоніі ракі Суон. Доўгі час ён служыў у якасці турмы, а пасля стаў участкам паліцыі. У 1929 годзе Круглы дом быў прызнаны гістарычным помнікам Заходняй Аўстраліі.
Джайпур
Джайпур (Jaipur, раджастхані: जयपुर) — горад на захадзе Індыі, сталіца штата Раджастхан. Насельніцтва (2011 г.) — 6 663 971 чал.
Гісторыя
Джайпур быў заснаваны ў 1727 г. раджам Дхундхарам Савам Джай Сінгхам II, гаспадаром Амберскай дзяржавы. Горад загадзя праектаваўся бенгальскім архітэктарам Від’ядхарам Бхатачар’ям (1693—1751 гг.) згодна прынцыпам тагачасных матэматыкі і астралогіі. У пабудове гарадскога палаца дапамогу аказваў брытанскі ваенны інжынер С. С. Джэкаб. Цэнтральная частка ўзводзілася з ружовага пясчаніка і фарбавалася ў ружовы колер, з-за што атрымала назву «ружовага горада».
У XIX ст. планавае будаўніцтва актыўна працягвалася. З гэтай мэтай у 1868 г. была адчынена спецыяльная школа мастацтваў. Акрамя таго, у Джайпуры працавала дзве іншыя вышэйшыя школы — вывучэння санскрыта і для жанчын.
У 1949 г. Джайпур стаў афіцыйнай сталіцай Раджастхана.
Эканоміка
Прамысловасць Джайпура спецыялізавана на перапрацоўцы бавоўны, натуральнай скуры, драўніны, вытворчасці тканін, вопраткі, абутку, мэблі і г. д. За 6 км ад горада пабудаваны экспартны парк, які ўключае некалькі прамысловых зон і зону развіцця IT. Важную ролю ў эканомікцы адыгрывае турызм. Згодна выданню Condé Nast Traveller, гэта сёмы па прывабнасці для падарожнікаў горад Азіі.
Рыпін (гміна)
Ры́пін (Rypin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рыпінскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рыпіне. Плошча гміны складае 131,94 км². Станам на 2004 год у гміне Рыпін пражывалі 7473 чалавекі, шчыльнасць — 56,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 30 населеных пунктаў.
Шарлота дэ Бурбон
Шарлота дэ Бурбон (Charlotte de Bourbon;  — ) — каралева Кіпра, тытулярная каралева Іерусаліма і Кілікійскай Арменіі.
Біяграфія
Шарлота была дачкой графа Жана дэ Бурбона і Кацярыны дэ Вандом.
У 1411 годзе Шарлота выйшла замуж за кіпрскага караля Януса, які два гады таму скасаваў шлюб з Англезіяй Вісконці. У Януса і Шарлоты было шасцёра дзяцей выжыла чацвёра:
Прыбыццё Шарлоты на Кіпр ажывіла французскую культуру пры кіпрскім двары, што стала характэрнай рысай кіравання Януса. Кіпрскі двор захапіўся французскай літаратурай і музыкай.
Шарлота памёрла ў 1422 годзе ад чумы.
Гошава
Го́шава (, Гошево) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хомскага сельсавета.
У 1940—1959 гадах цэнтр Гошаўскага сельсавета.
Марыя Крысціна Бурбон-Сіцылійская
Марыя Крысціна Бурбон-Сіцылійская:
Альфрэд Вебер
Альфрэд Вебер (Alfred Weber;, Эрфурт — , Гайдэльберг) — нямецкі эканаміст і сацыёлаг. Брат М. Вебера. Прафесар эканомікі і сацыялогіі Пражскага (1904—1907) і Гайдэльбергскага (1907—1958, з перапынкамі ў гады нацызму) універсітэтаў.
Біяграфія
У 1909 годзе прапанаваў тэорыю размяшчэння прамысловасці, згодна з якой прамысловае прадпрыемства імкнецца заняць найбольш выгаднае месца ў адносінах да крыніц сыравіны і рынку працоўнай сілы, якая забяспечвае найменшыя выдаткі для прадпрымальнікаў. «Сацыялогія гісторыі і культуры» Вебера сфармавалася пад уплывам М. Вебера і В. Дыльтэя.
Гісторыю, паводле Вебера, можна раздзяліць на сацыяльны (фарміраванне сацыяльных інстытутаў і структуры), цывілізацыйны (паступальнае развіццё тэхнікі і прыродазнаўства, якое вядзе да ўніфікацыі цывілізацыі) і культурны (творчасць — мастацтва, рэлігія і філасофія) працэсы. Яны звязаны, але працякаюць па розных законах. Спецыфічнасць гістарычных і сацыяльных зменаў пэўнай эпохі Вебер звязваў з ірацыянальным характарам культурнага працэсу, творцам якога з’яўляецца інтэлектуальная эліта. Такім чынам, гісторыяй, паводле Вебера, кіруе гульня духоўных сіл.
IC 2092
IC 2092 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Юліямпільскэ
Юліямпільскэ (Юліямпільське) — пасёлак у Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жавуніца (рака)
Назва
На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі таго ж паходжання мяркуюцца назвы дзесенскай ракі Жавінка, возера Жовін у басейне Бярэзіны.
Гідранімічныя аналагі — літоўскія гідронімы Žuvìnė (рака і возера), Žuvinta (рака), Žuvintas (возера).
Ад літоўскага žuvis «рыба», žuvinis, žuvinas «рыбны», латышскага zuvs «рыба».
Фанетычна блізкі корань Жэв- у назвах рэк Жэведзь (Жоведзь), Жэведзь (Жэвеліха), Жэвень, якія непасрэдна блізкія да Жавінкі ў басейне Дзясны і маюць вядомыя ў балцкай гідраніміі пашыральнікі -d-, -n-, -l-.
Варыянтны да «рыбнага» кораня Žuv- корань Žuk- у назве верхняволжскай ракі Жукопа (< *Žuk-apė «Рыбная рака»), у тапоніме Жукойні (> Žuk-ain-) на Павіллі. Ад таго ж балцкага žuv- «рыба», якое дало і прускае *zukas (> suckis), літоўскае žūklys «рыбак», žūklė «рыбалка». Далей да індаеўрапейскага *ğheu- «рыба».
Назва ракі значыць «Рыбная (рака)».
Гідраграфія
Даўжыня ракі 17 км, з іх 10 км на тэрыторыі Краснапольскага раёна. Плошча вадазбору 38 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 4 км у напрамку на поўнач ад вёскі Марынаполле ). Упадае ў Сож прыкладна за 6 км у напрамку на паўночны ўсход ад аграгарадка Ліцвінавічы (не даходзіць да Сажа, упадае ў возера Старыца ).
Раятэ
Раятэ (Roiate) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 775 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 30. Тэлефонны код — 06.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Сальватор.
Атраднае (горад)
Атраднае — горад раённага падпарадкавання (Кіраўскі раён Ленінградскай вобласці) Расіі. Утвораны 24 кастрычніка 1970 г. пры аб’яднанні пасёлкаў Іванаўскае, Атраднае і Усць-Тосна. Насельніцтва (2011 г.) — 23908 жыхароў.
Салонец 1
Сало́нец 1 (, Солонец 1) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета.
Сінягова
Сіняго́ва (, Синегово) — аграгарадок у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Пасецкага сельсавета.
Геаграфія
Размешчаны на аўтамабільнай дарозе, якая злучае аграгарадок з горадам Старыя Дарогі. За 22 кіламетры на паўднёвы захад ад горада Старыя Дарогі, 170 кіламетраў ад Мінска, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Старыя Дарогі.
Салігорская гляцыядыслакацыя
Салігорская гляцыядыслакацыя знаходзіцца на поўначы Салігорскага і Любанскага раёнаў, паміж рэкамі Случ і Арэса.
Прымеркавана да паўночнай часткі Салігорскай канцова-марэннай грады. Арыентавана субшыротна, у плане дугападобная. Даўжыня каля 10 км, шырыня 1,5—2 км. Належыць да скібавага тыпу, пабудавана са складак і лусак, насунутых адна на другую. Складзена са знесеных сожскім і дняпроўскім (сярэдні антрапаген) ледавікамі антрапагенавых, неагенавых (пясок, гліна), палеагенавых (глаўканітава-кварцавы пясок), мелавых (мел, мергель, пясок), юрскіх (пясчана-гліністыя адклады) адкладаў.
Магутнасць дыслацыраванай тоўшчы 80—120 м. Шырыня скіб 50—800 м (часцей 200—300 м), даўжыня 0,1—2,7 км. Утварылася адначасова з ледавіковымі лагчынамі, размешчанымі на поўнач ад парушэнняў, у асноўным арыентаванымі з усходу на захад. Глыбіня такіх урэзаў да 100—150 м. Матэрыял гляцыядыслакацыі выціснуты ледавіком з лагчын і згружаны каля паўднёвага борта.
3 Салігорскай гляцыядыслакацыяй звязаны радовішчы мелу, глін, пяску. У пародах, якія агаляюцца ў кар'ерах, трапляецца выкапнёвая верхнемелавая марская фаўна, палеагенавая фасфарытаносная галька, знойдзены сляды старажытнага карсту.
Малапольская правінцыя
Малапольская правінцыя (Prowincja małopolska) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Каралеўства Польскага і Рэчы Паспалітай. Сталіца — горад Кракаў.
Салігорская гляцыядыслакацыя
Літаратура
Ляўкоў Э. Салігорская гляцыядыслакацыя //
Новы Двор (Навадворскі сельсавет, Мінскі раён)
Но́вы Двор (, Новый Двор) — аграгарадок у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Цэнтр Навадворскага сельсавета. Месціцца за 3 км на поўдзень ад Мінска, на рацэ Свіслач.
Малапольская правінцыя
Агульная характарыстыка
Малапольская правінцыя Кароны Каралеўства Польскага — юрыдычна-адміністрацыйная складовая частка Рэчы Паспалітай, якая праіснавала да 1795 года. Сталіцай правінцыі быў Кракаў. Усе польскія правінцыі бяруць свае вытокі ў прысваенні ў 1347 годзе Казімірам Вялікім асобных статутаў, якія сустракаюцца ў гістарыяграфіі пад агульнай назвай «Вісліцка-Петркаўскія статуты» для Вялікапольскай і Малапольскай правінцый каралеўства. Пасля Люблінскай уніі 1569 года акрамя Малапольскай правінцыі Рэч Паспалітая дзялілася яшчэ на Велікапольскую правінцыю і Вялікае Княства Літоўскае.
Новы Двор (Навадворскі сельсавет, Мінскі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года вёска апынулася ў складзе Расійскай імперыі. У 1800 годзе сяло ў Мінскім павеце Мінскай губерні на «вялікай ігуменскай дарозе», ёсць касцёл Міхала Архангела, вадзяны млын, сукнавальня, уласнасць С. Прушынскага. У 1815 годзе вёска ва ўласнасці Ф. Грушвіцкай, маёнтак ва ўладанні А. Пратасевіч.
У 1890 годзе адкрытая школа граматы, у якой вучыліся 8 хлопчыкаў. У 1897 годзе вёска, карчма і маёнтак у Сеніцкай воласці Мінскага павета. У 1917 годзе дзейнічала народнае вучылішча.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года Новы Двор быў пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
З 20 жніўня 1924 года цэнтр Навадворскага сельсавета Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі. У 1930-я гады створаны калгас «Чырвоны кааператар», працавала кузня, сталярная майстэрня. У час палітычных рэпрэсій 1930-х гадоў рэпрэсаваныя прынамсі 2 жыхары.
18 студзеня 1931 года перададзена ў падпарадкаванне Менскага гарсавета. З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі. Акупацыйныя ўлады спалілі 3 двары, у баях загінуў прынамсі 51 жыхар. З 16 ліпеня 1954 года ў Гатаўскім сельсавеце, з 20 студзеня 1960 года цэнтр Навадворскага сельсавета. У 1997 годзе цэнтр саўгаса «Світанне».
Славутасці
Адметнасці могілак:
Amar Pelos Dois
«»  — пераможная песня Салвадора Сабрала дзеля Еўрабачання 2017 у Кіеве, Украіна. Таксама атрымала Прэмію Марсэля Безансона.
IC 2093
IC 2093 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Калжага
Калжага — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карацерэнскай сельскай акругі. Код КАТА — 433245200.
Кокі Огава
Кокі Огава (小川 航基; нар. ) — японскі футбаліст. У 2019 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Рытра (гміна)
Ры́тра (Rytro) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рытры. Плошча гміны складае 41,92 км². Станам на 2011 год у гміне Рытра пражывалі 3 786 чалавек, шчыльнасць — 90 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 5 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 4 населеныя пункты.
Крыштоф Валадковіч
Крыштаф Валадковіч (каля 1600 — чэрвень ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
З шляхецкага роду Валадковічаў герба «Радван» зменены, сын суддзі земскага менскага Марціна Валадковіча.
Азарынці
Азарынці (Оза́ринці) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Крыштоф Валадковіч
Біяграфія
Пісар земскі менскі (1633—1658), ваявода новагародскі (1658—1670) і войт менскі (1658—1670).
Сям’я
Чатыры разы жанаты, меў дзвюх дачок.
Варнаў
Ва́рнаў (Warnow, вымаўляецца Ва́рна) — рака ў Германіі, працякае па зямлі Мекленбург — Пярэдняя Памеранія. Упадае ў Балтыйскае мора ў Варнемюндэ.
Назва ракі мае славянскія вытокі (рака Вароны). У межах горада Ростака рака носіць назву Ніжняя Варнаў (Unterwarnow). Суднаходная да галоўнай прыстані Ростака, каля пяці кіламетраў ад вусця. У вусце ракі размяшчаецца важны пункт паромнага паведамлення ў Паўночнай Еўропе. Па берагах ракі апроч партовых збудаванняў размяшчаюцца прадпрыемствы суднабудаўнічай і суднарамонтнай прамысловасці, верфі і яхт-клубы. У Ростаке пад ракой пракладзены Варнаўскі тунэль.
Рыба
Дзякуючы параўнальна нядрэннай экалогіі, рака досыць багатая рыбай. У тым ліку — лешч, плотка, акунь, судак, язь, селядзец, а таксама нават стронга і рачны вугор. Рэчка ў ніжняй плыні — месца нерасту балтыйскага селядца і яе напасу непасрэдна перад нерастам. Судак, у тым ліку памерам дазволеным сучаснымі правіламі лоўлі — больш 45 см, — ловіцца на спінінг у межах Ростака.
Торэнс
Торэнс (Lake Torrens) — другое па велічыні салёнае бяссцёкавае рыфтавае возера Аўстраліі, у штаце Паўднёвая Аўстралія, размешчанае ў 345 км да поўначы ад Адэлаіды. Паказаная плошча возера вельмі ўмоўная, бо за апошнія 150 гадоў яно цалкам запаўнялася вадой толькі адзін раз.
Возера адкрыта Эдвардам Эйрам у 1839 годзе, наступныя 20 гадоў лічылася, што возера Торэнс — велізарнае плыткае салёнае возера ў форме падковы.