cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Справа студэнтаў і выкладчыкаў ВНУ
Наступныя падзеі
10 чалавек вызваліліся 30 лістапада 2022 года. Першай вызвалілі Алану Гебрэмарыям. Пазней стала вядома пра вызваленне Касі Будзько, Анастасіі Булыбенка, Вікторыі Гранкоўскай, Марыі Каленік, Яны Арабейка, Ксеніі Сырамалот, Ягора Канецкага і Ільі Трахтэнберга. Выйшла на волю таксама выкладчыка Вольга Філатчанкова. Таццяна Екельчык, якая была затрыманая пазней за іншых фігурантаў, вызвалілася 23 снежня.
Эстэр Рахель Камінская
Эстэр Рахель Камінская (народжаная Хальперн; אסתר רחל קאַמינסקאַ;,  — , ) — актрыса тэатра і кіно яўрэйскага паходжання; заснавальніца Яўрэйскага тэатра ў Варшаве. Многімі лічыцца «мацераю яўрэйскага тэатра».
Біяграфія
Нарадзілася ў Поразаве ў сям'і Шымана Хальперна — кантара гарадской сінагогі. Дэбютавала ў 1888 г. у трупе Абрагама Іцхака Камінскага, за якога выйшла замуж у 1893. У 1892 выступае на сцэне вядомага варшаўскага тэатра «Эльдарада». У 1893 трупа Камінскага атрымлівае дазвол выступаць у памяшканні расійска-польскага варшаўскага тэатра Альгінскай. Тут Эстэр Рахель выконвае ролі ў меладрамах, камедыях і аперэтах.
У 1906 Абрагам Камінскі засноўвае свой тэатр у Варшаве. У 1908 Камінскія дамагліся аб'яднаць лепшых яўрэйскіх акцёраў Варшавы ў «Літэрарышэ трупэ» («Літаратурная трупа»), якую неўзабаве ўзначаліла Эстэр Рахель. На яе загад у рэпертуар трупы былі ўключаны найноўшыя творы яўрэйскіх аўтараў — Іцхока-Лейбуша Перэца, Якава Гордзіна, Давіда Пінскага і іншых, што заклала падмурак сур'ёзнага яўрэйскага драматычнага рэпертуару.
У 1913 Абрагам Камінскі заснаваў новы тэатр у Варшаве на вуліцы Абознай 1 / 3. Сродкі на яго былі здабыты ў часе турнэ па Злучаных Штатах (1909—1910). У 1910 трупа разам з Эстэр Рахель гастралявала ў Санкт-Пецярбургу, Маскве, Кіеве і многіх іншых гарадах Расійскай імперыі, у 1913 — у Парыжы і Лондане. У кіно пачала здымацца да Першай сусветнай вайны.
У 1925 Эстэр Рахель Камінская памерла. У 1926 варшаўскі штотыднёвік «Дэр момент» апублікаваў яе ўспаміны — «Дэрнер ун блумен» («Церніі і кветкі»). Пахаваная на яўрэйскіх могілках у Варшаве (участак 39).
Эстэр Рахель і Абрагам Камінскія мелі траіх дзяцей: Рэгіну, Іду і Юзафа.
Ленінская партызанская брыгада
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў «Перамога», імя Варашылава, «Барацьба». Атрады 54-ы і імя Калініна былі перададзены для фарміравання партызанскай брыгады імя К. Я. Варашылава. У чэрвені 1943 года на базе атрадаў імя Варашылава, «Іскра», «Кастрычніцкі» і «Балтыец» была створана партызанская брыгада «Перамога». На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны разам з іншымі брыгадамі і атрадамі разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Дзярэчын Зэльвенскага раёна, Руда Яварская, Казлоўшчына Казлоўшчынскага, Накрышкі Дзятлаўскага раёнаў. Вялі баі ў снежні 1942 года супраць карнікаў на рацэ Шчара, у сакавіку 1943 года ў час выхаду з акружэння ў Дубароўскіх лясах і ў чэрвені 1944 года — абарончыя баі разам з брыгадамі «Перамога» і імя Варашылава. На чыгуначных участках Баранавічы — Ліда, Ліда — Ваўкавыск, Баранавічы — Ваўкавыск толькі ў жніўні 1943 года падарвалі ці пашкодзілі больш за дзевяць эшалонаў, 5 чыгуначных мастоў, у аперацыі «рэйкавая вайна» — больш за 450 рэек, папсавалі 5,5 км тэлеграфна-тэлефоннай лініі, падбілі танк, 4 аўтамашыны.
Ірына Міхайлаўна Дубянецкая
Ірына Міхайлаўна Дубянецкая (нар., ) — доктар багаслоўя. Дачка выдаўца і пісьменніка Міхася Дубянецкага, сястра паэткі Галіны Дубянецкай.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і беларускага перакладчыка Міхаіла Дубянецкага. Скончыла філалагічны факультэт БДУ. Працавала ў Музеі гісторыі беларускай літаратуры, выкладала на філалагічным факультэце БДУ, у Інстытуце замежных моў, Акадэміі мастацтваў. У канцы 1980-х з'яўляўся удзельнікам таварыства «Талака», якое займалася адраджэннем беларускай культуры. Адна з ініцыятараў пачатага ў 1989 годзе руху за адраджэнне Беларускай грэка-каталіцкай царквы. Разам з сябрамі ў 1990 годзе заснавала часопіс «Унія», была яго галоўным рэдактарам.
Разам з Каралінай Мацкевіч з 1992 года вучылася ў Лонданскім місіянерскім інстытуце, дзе яны былі першымі свецкімі жанчынамі-студэнтамі. У 1997—2005 гадах вучылася ў Лёвенскім каталіцкім універсітэце, дзе атрымала ліцэнзіят у арыенталістыцы (біблейскія студыі) і, у 2005 годзе, абараніла доктарскую дысертацыю «Космас і хаос у яўрэйскай Бібліі і міфалогіях старажытнага Блізкага Усходу», і такім чынам стала першай беларускай жанчынай, якая дасягнула ступені доктара сакральнай тэалёгіі.
Валодае іўрытам, грэчаскай, арамейскай, угарыцкай, фінікійскай і іншымі мовамі старажытнага Блізкага Усходу.
Выкладае ў Беларускім калегіуме і вядзе школу Бібліі для дарослых. Член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Захапляецца музыкай Хільдэгарды Бінгенскай, музыкай англійскага барока і фламандскіх поліфаністаў.
Дзейнасць
Займаецца біблеістыкай, вывучае старажытныя мовы і цывілізацыі Блізкага Усходу. Піша вершы.
Просткі (гміна)
Про́сткі (Prostki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Элцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Простках. Плошча гміны складае 230,47 км². Станам на 2004 год у гміне Просткі пражывалі 7509 чалавек, шчыльнасць — 32,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 40 салецтваў.
Віроід верацёнападобнасці клубняў бульбы
Віроід верацёнападобнасці клубняў бульбы (Potato spindle tuber viroid, PSTVd) — першы выяўлены віроід. PSTVd прадстаўляе сабой маленькую, кольцавую РНК малекулу. У прыродзе паражае і, усе віды якіх схільныя да PSTVd і не маюць ніякай формы натуральнага імунітэту. У прыродзе таксама выяўлена інфікаванне, а магчымае інфікаванне іншых паслёнавых было выклікана ў лабараторных умовах.
Штамы і выкліканыя імі змены
Існуюць розныя штамы PSTVd і выкліканыя імі змены вар’іруюцца ад лёгкіх да цяжкіх. Лёгкія штамы не выклікаюць бачных змен. Змены, выкліканыя цяжкімі штамамі, залежаць ад умоў навакольнага асяроддзя і найбольш цяжка выяўляюцца пры падвышанай тэмпературы. Змены звычайна лёгкія пры першасным заражэнні, але становяцца прагрэсіўна цяжэй у наступных пакаленнях раслін. Агульныя сімптомы цяжкага працякання інфекцыі ўключаюць у сябе: змяненне колеру лісця, памяншэнне памеру клубняў і іх верацёнападобнае падаўжэнне. таксама адбываецца павольней, чым у непаражанай бульбы. Павольныя змены выяўляюцца ў інфіцыраваных таматаў і ўключаюць чэзлы рост і кусцістасць верхавіны, выкліканыя скарочанымі міжвузеллі. Лісце становіцца жоўтым або фіялетавым і часта — скручаным. У канчатковым рахунку адбываецца сасудаў ніжняга і сярэдняга лісця, але верхняе лісце не памірае, а памяншаецца. Працэс паспявання пладоў таксама пакутуе, прыводзячы да маленькіх, цвёрдых, цёмна-зялёных пладоў.
Першасная і другасная структура PSTVd
PSTVd складаецца з 359 нуклеатыдаў. Выдзеленыя нуклеатыды таксама знойдзены ў большасці іншых віроідаў.
Гісторыя вывучэння
У 1920-х гадах фермеры Нью-Ёрка і Нью-Джэрсі заўважылі ў бульбы сімптомы невядомага захворвання. Клубні паражаных раслін гублялі звыклую форму і станавіліся верацёнападобнымі, з-за чаго гэтая хвароба была названая верацёнападобнасцю клубняў бульбы. Сімптомы захворвання з’яўляліся ў раслін, якія кантактавалі з фрагментамі заражаных каліў, такім чынам, хвароба выклікалася агентам, які мог перадавацца ад аднаго расліны да іншага. Аднак у здзіўленых раслін не выяўлялася незвычайнага грыбка або бактэрыі, таму быў зроблены выснова, што хвароба выклікаецца вірусам. Нягледзячы на шматлікія спробы ізаляваць і ачысціць гэты вірус з экстракту верацёнападобнай бульбы з выкарыстаннем усё больш ускладненых метадаў, вылучыць яго так і не атрымалася.
У 1971 годзе паказаў, што гэты інфекцыйны агент быў не вірусам, а патагенам цалкам новага тыпу, памер якога складаў адну васьмідзясятую ад памеру тыповага віруса, і прапанаваў для яго тэрмін «віроід» (што значыць «вірусападобны»). Паралельна вяліся і сельскагаспадарчыя даследаванні асаблівасцяў віроідаў, і фундаментальныя навуковыя даследаванні, накіраваныя на вывучэнне іх фізічных, хімічных і макрамалекулярных уласцівасцяў. У 1976 годзе і калегі даказалі, што патаген, які выклікае верацёнападобнасць клубняў бульбы, прадстаўляе сабой «адналанцуговую, кавалентна замкнёную, кольцавую малекулу РНК, якая з-за спарвання аснаванняў набывае шчыльную палачкападобную структуру». Гэта было першае апісанне прыроды віроідаў.
Кольцавая форма і адналанцуговая структура малекулы РНК віроідаў была пацверджана электроннай мікраскапіяй, а поўная паслядоўнасць геному віроіду верацёнападобнасці клубняў бульбы (PSTVd) была вызначана ў 1978 годзе і яго калегамі. Гэты віроід стаў першым патагенам эукарыёт, для якога была вызначана поўная малекулярная структура.
Царква Святога Дзмітрыя Салунскага (Мясата)
Царква Святога Дзмітрыя Салунскага — праваслаўны храм у в. Мясата Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным зрубам пад двухсхільным дахам з вальмай над алтарнай часткай. Вертыкальна ашаляваныя сцены прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі.
Апшэронскі нацыянальны парк
Апшэронскі нацыянальны парк (Abşeron Milli Parkı) — створаны ў 2005 на базе Апшэронскага дзяржаўнага заказніка, на тэрыторый Азізбекскага раёна горада Баку. Агульная плошча парку складае 783 гектара (7.83 км²).
Мэта стварэння
Створаны для захавання, і вадаплаўных птушак, якія жывуць на гэтай тэрыторыі.
Флора і Фауна
На тэрыторыі парка жывуць, , , , , у водах Каспійскага мора і рыбы, з птушак , , , , , ,  і іншыя пералётныя птушкі. Жывёлы і птушкі, занесеныя ў Чырвоную кнігу Азербайджана і якія насяляюць тэрыторыю Шырванскага нацыянальнага парку, сустракаюцца і ў Апшэронскім нацыянальным парку.
Аляксей Сяргеевіч Хабленка
Аляксей Хабленка (нар., , Расія) — украінскі футбаліст, нападнік львоўскіх «Карпат» (у арэндзе з крыварожскага «Крыўбаса»).
Клубная кар’ера
У дзіцяча-юнацкай лізе Украіны выступаў за «Электрон» (Рамны) і «Юнацтва» (Чарнігаў). У 2009 годзе далучыўся да акадэміі кіеўскага «Дынама». 30 ліпеня 2011 года дэбютаваў за каманду «Дынама-2», правёў у ёй два гады. У сезоне 2013/14 гуляў у Першай лізе за «Палтаву», быў іграком асновы. У ліпені 2014 года вярнуўся ў «Дынама-2». У 2015 годзе быў аддадзены ў арэнду ва ўжгарадскую «Гаверлу». 19 ліпеня 2015 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць днепрапятроўскага «Дняпра» (1:1).
У лютым 2016 года на правах арэнды стаў іграком адэскага «Чарнаморца», а ўлетку перайшоў у гэты клуб на трывалай аснове. Замацаваўся ў якасці іграка стартавага складу. У студзені 2018 года быў аддадзены ў арэнду польскаму клубу «Лех» з Познані, дзе звычайна выхадзіў на замену.
У ліпені 2018 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Дынама» з Брэста да канца 2019 года. Хутка стаў адным з асноўных ігракоў каманды. У сезоне 2019 чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, з 9 галамі стаў трэцім бамбардзірам каманды, чым дапамог дынамаўцам стаць чэмпіёнамі Беларусі.
У снежні 2019 года пакінуў брэсцкі клуб і неўзабаве стаў іграком «Дніпра-1». У маі 2021 года быў арандаваны нарвежскім «Стабекам», а ў ліпені таго ж года на правах арэнды далучыўся да крыварожскага «Крыўбаса». Замацаваўся ў складзе «Крыўбаса» і ў снежні 2021 года перайшоў у гэты клуб на трывалай аснове, падпісаўшы пагадненне на 2,5 гады.
У сакавіку 2022 года быў аддадзены ў арэнду талінскай «Левадыі». Па заканчэнні сезона ў ліпені 2022 года вярнуўся ў «Крыўбас». У снежні 2022 года быў арандаваны львоўскімі «Карпатамі».
Міжнародная кар’ера
З 2009 па 2013 год прыцягваўся да гульняў юнацкіх зборных Украіны розных узростаў. У 2014—2015 гадах — ігрок моладзевай зборнай Украіны.
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі — агульнапрынятая назва для каталіцкіх храмаў у гонар Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі
Прачэна
Прочено (Proceno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыа, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вітэрба.
Насельніцтва складае 612 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км². Займае плошчу 42 км². Паштовы індэкс — 1020. Тэлефонны код — 0763.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Agnese.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вестэрн (фільм, 2017)
«Вестэрн» (Western) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёркі.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 24-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Група нямецкіх будаўнікоў пачынае працу над складаным праектам у балгарскай глыбінцы. Чужы край абуджае ў мужчынах не толькі дух авантурызму, але таксама пачуцці недаверу і ўзаемнай непрыязнасці. Культурныя адрозненні і моўны бар’ер у зносінах пагаршаюць справу. Паміж мужчынамі ўспыхвае барацьба за прызнанне і прыхільнасць мясцовых жыхароў…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 18 кінаўзнагародамі і яшчэ 21 намінацыяй.
Ідута (вёска)
І́дута (, Идута) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Кубліцкага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Беседзь (значэнні)
Назву Беседзь маюць:
Паўлаўскі сельсавет
Назву Па́ўлаўскі сельсавет маюць:
Наста Дашкевіч (Палажанка)
Настасся Уладзіміраўна Дашкевіч (Палажанка) (нар., ) — былая намесніца старшыні «Маладога Фронту», былая сябра руху «Гавары праўду!».
Біяграфія
З 1997 па 2008 гг. вучылася ў 73-й мінскай школе (з паглыбленым вывучэннем нямецкай мовы) і ў 37-й школе (з эстэтычным ухілам). З 2008 г. — студэнтка факультэта філасофіі і палітычных навук Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта.
Спявала ў гурце «Іншыя».
У «Малады Фронт» Н. Дашкевіч прыйшла ў 2004 г, ва ўзросце 14 гадоў. Брала ўдзел у многіх акцыях і кампаніях
«Маладога Фронту», з-за гэтага дзясяткі разоў затрымлівалася міліцыяй. З-за сваёй грамадзянскай актыўнасці мела праблемы з адміністрацыяй школы, дзеля чаго ў 11-м класе была вымушана змяніць школу.
На VI Сойме «Маладога Фронту» 9 сакавіка 2008 г. Н. Дашкевіч была абраная намесніцай старшыні арганізацыі.
Храналогія пераследу
Першы раз была затрыманая ў 15 гадоў, 5 жніўня 2005 г., за удзел у пікеце Маладога Фронту каля польскай амбасады ў падтрымку абранага кіраўніцтва Саюза палякаў на Беларусі на чале з Анжалікай Борыс. Разам з Н.Дашкевіч было затрымана яшчэ чацьвёра маладафронтаўцаў. У выніку, будучыя палітычныя вязні З. Дашкевіч і А. Фінкевіч былі асуджаныя судом Партызанскага раёна г. Мінска на 10 сутак адміністрацыйнага арышту. Н.Дашкевіч, як непаўнагадовую, адпусцілі.
4 лютага 2007 г., Н. Дашкевіч  была затрыманыя разам з іншымі моладзевымі актывістамі на паседжанні Цэнтральнай Рады «Маладога Фронта», якое адбывалася на прыватнай кватэры. Усяго супрацоўнікамі МУС і КДБ было затрымана 28 асобаў. Упраўленнем КДБ па Мінску была ўзбуджаная крымінальная справа па арт. 193.1 КК РБ (арганізацыя дзейнасці аб’яднання, фонду ці рэлігіёзнай арганізацыі, якая не прайшла дзяржаўнай рэгістрацыі, ці ўдзел у ёй). А. Корбан, старшыня Партызанскай рады МФ і З. Хведарук, старшыня Першамайскай рады МФ з’яўляліся падазраванымі па ўзбуджанай крымінальнай справе і трое сутак правялі ў СІЗА КДБ. У гэты ж дзень дома ў Н. Дашкевіч быў праведзены вобшук. Вобшукі ў гэты час таксама былі праведзеныя ў маладафронтаўцаў А. Янушэўскага і Я. Грышчэні.
Пазней у якасці падазраваных па гэтай справе былі прыцягнутыя непаўнагадовая Н. Дашкевіч,  Барыс Гарэцкі і Аляксей Янушэўскі.
Судовыя слуханні па справе Маладога Фронту праходзілі 28-29 мая 2007 г. ў судзе Савецкага раёна Мінска. Дзяржаўная абвінаваўца прапанавала пакараць З. Хведарука, А. Янушэўскага, А. Корбана, Б. Гарэцкага штрафамі ў памеры 500 базавых велічынь, а Н. Дашкевіч — выпраўленчымі працамі. Суддзя Руслан Аніскевіч прызнаў моладзевых актывістаў вінаватымі ва ўчыненні крымінальнага злачынства і вынес наступныя пакаранні: З. Хведарук — штраф у памеры 40 базавых велічынь (1 млн. 240 тыс. руб.), А. Корбан, А. Янушэўскі, Б. Гарэцкі — штрафы ў памеры 30 базавых велічынь (930 тыс. руб.), Н. Дашкевіч вынесена судовае папярэджанне.
10 лістапада 2008 г. судом Ленінскага раёна г. Мінска, суддзя Міхаіл Хома, Н. Дашкевіч была асуджаная на трое сутак адміністрацыйнага арышту за ўдзел у пікеце 7 лістапада 2008 г., які быў праведзены насупраць будынку КДБ. Яшчэ чацьвёра сяброў МФ: Наста Лойка,  Тацяна Шапуцька, фігурант крымінальнай справы Маладога Фронта  Аляксей Янушэўскі і Антон Русін  таксама былі асуджаныя за гэты пікет. Пікетоўцы трымалі расцяжку: «Камунізм пад трыбунал!»
25 сакавіка 2009 г. на Дзень Волі,  намесніцу старшыні Маладога Фронту Н. Дашкевіч і актывіста МФ Дзяніса Карнова невядомыя людзі ў цывільным гвалтам схапілі ў Мінску каля станцыі метро «Каменная горка», вывезлі за горад, пагражалі, затым выкінулі з машыны напачатку Н. Дашкевіч, затым пад г. Дзяржынскам у лесе быў высаджаны з машыны Д. Карноў. Дзяніс Карноў быў збіты. Актывісты апазналі чалавека, які кіраваў выкраданнем, ім быў супрацоўнік «Алмазу» Аляксандр Лявоненка. Па выпадку выкрадання і рабаўніцтва была распачата крымінальная справа, якая была неўзабаве прыпыненая. Па меркаванні пацярпелых, гэта было зроблена сілавымі структурамі рэжыму Лукашэнкі з мэтай запалохаць моладзевых актывістаў. У гэты ж перыяд у розны час за горад «невядомымі» гвалтоўна былі вывезеныя: 6 снежня 2008 г. лідар «Еўрапейскай Беларусі» Яўген Афнагель, 19 снежня 2008 г. лідар руху «Маладая Беларусь» былы палітычны зняволены  Артур Фінкевіч, 27 лістапада 2009 г. актывіст «Еўрапейскай Беларусі» Уладзімір Лемеш,  05 снежня 2009 г. лідар «Маладога Фронту» З. Дашкевіч.
Двойчы затрымлівалася ў машыне ў перыяд з 08 па 18 снежня 2010 г. з кіраўніком Маладога Фронту З.Дашкевічам.
18 снежня 2010 г. З.Дашкевіч і маладафронтавец Эдуард Лобаў былі затрыманыя (затрыманне З. Дашкевіча і Э. Лобава было прэвентыўнай мерай міліцыі напярэдадні выбараў прэзідэнта, якія мусілі прайсці на наступны дзень). Старшыня Маладога Фронту З. Дашкевіч быў абвінавачаны ў злосным хуліганстве і 24 сакавіка 2011 г. асуджаны да двух гадоў калоніі агульнага рэжыму.
Пасля мітынгу супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 г. ў Мінску Н. Дашкевіч арыштавалі дома, ў 3.20 ночы 20 снежня. Рэальнай прычынай арышту была яе актыўнасць у Маладым Фронце. Абвінавачвалася ў арганізацыі і ўдзеле ў масавых беспарадках ч. 1 ч. 2 арт. 293 КК Беларусі. Утрымлівалася ў СІЗА КДБ.
Разам з Н. Дашкевіч у зняволенні ў гэты перыяд апынуліся іншыя маладафронтаўцы: З. Дашкевіч, Э. Лобаў, Уладзімір Яроменак і Алесь Кіркевіч.
17 лютага 2011 г.. пад ціскам, падпісала паперу аб супрацоўніцтве з КДБ. Ёй было паабяцана, што гэта аблегчыць лёс палітычнага зняволенага
З. Дашкевіча. У далейшым абяцанне не было выканана.
17 лютага 2011 г. увечары была адпушчаная пад падпіску аб нявыездзе.
30 сакавіка абвінавачванне перафармуляванае на ч. 1 арт. 342 КК Беларусі.
03 жніўня 2011 г. Н. Дашкевіч за ўдзел у пікеце ў абарону зняволенага лідара Маладога Фронту З. Дашкевіча, які адбыўся 02 жніўня 2011 г. каля Горацкай папраўчай калоніі №9, дзе ён адбываў пакаранне, была асуджаная ў Дрыбінскім раённым судзе на 12 сутак адміністрацыйнага арышту. Усяго ў пікеце бралі ўдзел, былі затрыманыя і асуджаныя 14 маладафронтаўцаў.
11 верасня 2011 г. Н. Дашкевіч за ўдзел у акцыі, прысвечанай беларускаму нацыянальнаму сцягу, судом Цэнтральнага раёна г. Мінска,  суддзя Наталля Вайцяховіч, была асуджаная на 11 сутак адміністрацыйнага арышту. За гэтую ж акцыю на 12 сутак арышту быў асуджаны маладафронтавец, былы палітычны зняволены Уладзімір Яроменак.
03 кастрычніка 2011 г. Н. Дашкевіч у Першамайскім РРУС было абвешчана апошняе папярэджанне за парушэнне рэжыму.
26 снежня 2012 г., ў турме № 1 г. Гродна пабралася шлюбам са сваім нарачоным — аднадумцам па «Маладым Фронте», палітычным і грамадскім дзеячом Зміцерам Дашкевічам. Больш года яны не маглі гэтага зрабіць, бо З. Дашкевічу не дасылалі пашпарт з КДБ у калонію, дзе ён адбываў пакаранне. Урэшце давялося вырабляць пашпарт па новаму.
Актыўна бараніла правы і прадстаўляла свайго мужа З. Дашкевіча, калі той знаходзіўся ў зняволенні.
Мае дваіх дзяцей — сын Давід і дачка Мара.
У студзені 2014 г. перайшла ў кампанію «Гавары праўду!». Займалася культурніцкімі і медыйнымі праектамі.
Працягвае займацца грамадскай дзейнасцю.
30 сакавіка 2017 г. была асуджаная судом Першамайскага раёна г. Мінска на штраф у 30 базавых велічынь «за парушэнне парадку пікетавання». Насамрэч за знаходжанне ў намётавым лагеры абаронцаў Курапатаў.
Актыўная ўдзельніца праекту «Ноч расстраляных паэтаў», прысвечанага ахвярам сталінскіх рэпрэсій, беларускім паэтам, расстраляным у 1937 г. За ўвасабленне гэтай грамадскай ініцыятывы прэмію «Чэмпіёны грамадзянскай супольнасці 2017 г.», заснаванай Асамблеяй няўрадавых дэмакратычных арганізацый Беларусі, атрымалі Н. Дашкевіч і У.Някляеў.
Узнагароды
8 сакавіка 2011 г. стала першай беларускай, узнагароджанай Міжнароднай жаночай прэміяй за мужнасць, якую ўручала дзяржсакратар ЗША Хілары Клінтан. Цырымонія ўзнагароджання прайшла ў Вашынгтоне. Ва ўступнай прамове спадарыня Хілары Клінтан выказала шкадаванне ў сувязі з тым, што Н. Дашкевіч і Ёані Санчэз з Кубы не здолелі прыехаць на цырымонію, з той прычыны, што ўлады іх краінаў ім гэтага не дазволілі.
Лаўрэатка прэміі імя Святланы Навумавай, заснаванай грамадзянскай кампаніяй «Гавары праўду», у намінацыі «Надзея — найлепшы малады палітык» за 2012 г.
Адлюстраванне арышту ў культуры
Міні-фільм у цыкле «Хроніка суднага часу» прысвечаны Н. Дашкевіч. Аўтар праекту Алег Дашкевіч.
Белсат. Рэж. Андрэй Куціла і Вячаслаў Ракіцкі. 2013 г. Стужка пра каханне і змаганне за свабоду моладзевых актывістаў, былых палітвязняў Насты Палажанкі і Зміцера Дашкевіча.
Бішэр Амін Халіль аль-Раві
Бішэр Амін Халіль аль-Раві (بشر أمين خليل الراوي; нар. 23 снежня 1960) — грамадзянін Ірака і інфарматар Сакрэтнай разведвальнай службы Вялікабрытаніі, які па падазрэнні ў тэрарыстычнай дзейнасці ўтрымліваўся ў зняволенні ў сакрэтных турмах ЦРУ.
Біяграфія
У лістападзе 2002 года разам з партнёрам Джамілем аль-Бана вылецеў па рабоце ў Гамбію. Аль-Раві павінен быў сустрэць партыю дэталяў машын, але яго арыштавалі аператыўнікі Нацыянальнага разведвальнага ўпраўлення. Затрыманне адбылося па падазрэнні ў меркаваных сувязях з «Аль-Каідай». Мужчыну ўтрымлівалі ў гамбійскай турме, але допыты вялі прадстаўнікік ЦРУ. У канцы снежня Аль-Раві вывезлі з Гамбіі ў афганскую турму Солт-Піт. У сакавіку 2003 года яго перавялі ў Гуантанама.
Сварынь
Свары́нь (, Сварынь) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Радастаўскага сельсавета.
Помнік Рыгору Арджанікідзэ (Мінск)
Помнік Рыгору Канстанцінавічу Арджанікідзэ — былы помнік у Мінску, які быў размешчаны на тэрыторыі завода электронных вылічальных машын імя Р. К. Арджанікідзэ па вуліцы Кульман (дом № 1). Скульптура партыйнага і дзяржаўнага дзеяча Рыгора Арджанікідзэ ўстаноўлена ў 1966 годзе.
Знесены 22 красавіка 2021 года ў гадавіну з дня нараджэння Уладзіміра Леніна.
Апісанне
За аснову стварэння помніка была ўзята скульптура, зробленая у 1937 годзе для выстаўкі «Індустрыя сацыялізму», на якой спыніў свой выбар заводскі мастак Дзегцяроў. У помніка Арджанікідзэ правая рука не прапарцыйная целу і занадта вялікая. Вялікі палец моцна адтапыраны адносна іншых пальцаў рукі і ўтварае нешта накшталт клюшні. Паводле заводскай байкі, хтосьці аднойчы залез на скульптуру і ўставіў у руку шклянку.
Помнік быў пастаўлены бокам да алеі, развернуты да галоўнага ўезду з боку вуліцы Якуба Коласа.
Прашавіцы (гміна)
Прашаві́цы (Proszowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Прашавіцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Прашавіцах. Плошча гміны складае 100,04 км². Станам на 2004 год у гміне Прашавіцы пражывалі 16 452 чалавекі, шчыльнасць — 164,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія
Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія (Социјалистичка Федеративна Република Југославија / Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija) — дзяржава, якая існавала ў 1945—1992 гадах у паўднёва-ўсходняй Еўропе, на паўночным захадзе і цэнтры Балканскага паўвострава.
Другая Сусветная вайна
У гады Другой сусветнай вайны Югаславія ваявала на баку Антыгітлераўскай кааліцыі, была акупаваная Германіяй і яе саюзнікамі і раздзеленая, супраць акупантаў ваявалі шматлікія партызанскія атрады.
Ваюючы з гітлераўцамі, глава камуністычнага руху Броз Ціта знайшоў агульную мову як з Захадам, так і спачатку з СССР, і карыстаючыся гэтым, расправіўся з членамі іншых партызанскіх рухаў, першым чынам чэтнікамі. Перавагай Ціта быў шматнацыянальны склад яго руху, тады як іншыя рухі былі нацыянальнымі.
«Вялікая Югаславія»
У першыя пасляваенныя гады Ціта меркаваў аб стварэнні «Вялікай Югаславіі» у рамках рэалізацыі планаў арганізацыі Балканскай Федэрацыі, разгледжвальных ім сумесна са Сталіным і Дзімітравым.
Ціта жадаў сфармаваць сацыялістычную федэрацыю з цэнтральнай уладай Белграда з тэрыторыі «Першай Югаславіі», а таксама Балгарыі і Албаніі ў якасці федэральных рэспублік.
Спачатку былі створаныя югаслава-албанскія і югаслава-балгарскія эканамічна-мытныя саюзы з інтэграцыяй албанскай эканомікі ў югаслаўскую, аднак затым ні Вялікая Югаславія, ні хоць бы далучэнне да Югаславіі Албаніі рэалізаваныя не былі з прычыны ўзніклых рознагалоссяў з кіраўніцтвам Албаніі і Балгарыі, а затым і парыву са Сталінам.
Сацыялістычная «Другая Югаславія»
Пасля Другой сусветнай вайны Югаславія стала сацыялістычнай федэрацыяй з шасці саюзных рэспублік пад назвамі Дэмакратычная Федэратыўная Югаславія (з 1945), Федэратыўная Народная Рэспубліка Югаславія (ФНРЮ) (з 1946), Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка (СФРЮ) (c 1963).
У якасці мадэлі нацыянальнага будаўніцтва ў сацыялістычнай Югаславіі быў абраны федэралізм. Гэтае становішча было адлюстравана ў пастанове II сесіі Антыфашысцкага Веча Народнага Вызвалення Югаславіі ад 29 лістапада 1946 «Аб утварэнні Югаславіі на федэратыўных пачатках». Заканадаўча федэратыўная прылада замацавана ў Канстытуцыі 1946.
У канцы 1940-х гг. паўсталі рознагалоссі паміж лідарам камуністычнай партыі Югаславіі Ціта і Сталіным, што прывяло да парыву адносін з СССР. Хоць пасля смерці Сталіна гэтыя рознагалоссі былі часткова ўхіленыя, Югаславія не стала членам Арганізацыі Варшаўскага Дагавора, а наадварот, у процівагу ёй стварыла Рух недалучэння. У гады кіравання Ціта Югаславія выконвала ролю пасярэдніка паміж Захадам і найболей адыёзнымі камуністычнымі рэжымамі (мааісцкі Кітай, Кампучыя).
Рэжым Ціта гуляў на супярэчнасцях паміж дзяржавамі капіталістычнай і сацыялістычнай сістэм, што дазваляла Югаславіі ў пасляваенныя дзесяцігоддзі даволі хутка развівацца.
Распад
Фактарамі распаду югаслаўскай федэрацыі сталі смерць Ціта і фіяска праводжанай яго пераемнікамі нацыянальнай палітыкі, распад сусветнай сацыялістычнай сістэмы, воплеск нацыяналізму ў Еўропе (прычым не толькі ў краінах Цэнтральна-Усходняга рэгіёна).
З прычыны нарастальных нацыянальных рознагалоссяў па завяшчанні Ціта пасля яго смерці пост прэзідэнта краіны быў скасаваны, а на чале краіны ўстаў Прэзідыум, члены якога (главы саюзных рэспублік і аўтаномных абласцей) штогод змянялі адзін аднаго па чарзе. Кароткачасовы эканамічны цуд у сярэдзіне 1980-х гг. скончыўся імклівай інфляцыяй і развалам эканомікі, што прывяло да абвастрэння адносін паміж эканамічна больш развітымі Харватыяй і Славеніяй, і астатнімі рэспублікамі.
У 1990 г. ва ўсіх шасці рэспубліках СФРЮ былі праведзеныя мясцовыя выбары. Перамогу на іх усюды атрымалі нацыяналістычныя сілы.
Падчас грамадзянскай вайны і распаду ад Вялікай Югаславіі ў канцы XX стагоддзя аддзяліліся чатыры з шасці саюзных рэспубалік (Славенія, Харватыя, Боснія і Герцагавіна, Македонія). Тады жа на тэрыторыю спачатку Босніі і Герцагавіны, а затым аўтаномнага края Косава былі ўведзеныя міратворчыя сілы ААН пад кіраўніцтвам ЗША. У Косава, пад падставай урэгулявання cагласна мандату ААН міжэтнічнага канфлікту паміж сербскім і албанскім насельніцтвам, ЗША і іх саюзнікі правялі ваенную аперацыю па захопу і фактычнаму аддзяленню ад Югаславіі і Сербіі гэтага аўтаномнага края, які апынуўся пад пратэктаратам ААН. Тым часам Югаславія, у якой у пачатку XXI стагоддзя заставалася дзве рэспублікі, ператварылася ў Малую Югаславію (Сербія і Чарнагорыя). На сённяшні дзень, пасля правядзення рэферэндума аб незалежнасці ў Чарнагорыі, апошнія астаткі ранейшай федэрацыі сышлі ў гісторыю, Сербія і Чарнагорыя таксама сталі незалежнымі дзяржавамі.
Адміністрацыйны падзел
У Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспубліцы Югаславія былі створаны шэсць федэральных дзяржаў:
Пензенская вобласць
Пензенская вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, які размешчаны на паўночным захадзе краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Пенза. Створана 4 лютага 1939 года. Вобласць уваходзіць у Прыволжскую федэральную акругу, мяжуе з Ульянаўскай, Саратаўскай, Тамбоўскай, Разанскай абласцямі і рэспублікай Мардовія. Створана як вобласць РСФСР 4 лютага 1939 года.
Геаграфія
Рэльеф паверхні — раўнінны, злёгку ўзгорысты. Шырокую частку тэрыторыі займаюць заходнія схілы Прыволжскага ўзвышша. Узвышша Сурская Шышка з’яўляецца самым высокім узвышшам вобласці. Крайні захад вобласці належыць да ўсходняй ускраіны Окска-Данскі раўніны.
Падзяляецца на 28 раёнаў. Буйнейшыя гарады: Пенза, Кузнецк, Зарэчны.
Карысныя выкапні
Мінеральна-сыравінная база вобласці складаецца, у большай частцы з сыравіны для будаўнічай індустрыі. На тэрыторыі рэгіёну размешчаны радовішчы гліны, гіпсу, шкляных пяскоў, мергеля і крэйды, а таксама невялікія заляжы фасфарытаў, прыдатныя для размолу ў фасфарытавую муку.
Гідраграфія
У вобласці налічваецца звыш 3 тысяч рэк і ручаёў агульнай працягласцю 15 458 км. Рачны сцёк арыентавана ацэньваецца ў 5—5,5 км³. Найбольш буйныя з рэкаў вобласці ёсць Сура, Мокша, Хапёр і Варона. Адна з унікальных прыродных з’яў Пензенскай вобласці — вытокі ракі Хапёр, якія бяруць свой ​​пачатак з найчысцейшых крыніц. Частка азёраў узята пад ахову як помнік прыроды. На тэрыторыі вобласці налічваецца каля 1500—2000 крыніц.
Гісторыя
Абласны цэнтр горад Пенза быў утвораны ў 1663 годзе як расійская крэпасць на мяжы Дзікага поля. Маюцца таксама звесткі пра прысутнасць на тэрыторыі сучаснага горада больш старажытных паселішчаў. У 1718 годзе была ўтворана Пензенская правінцыя ў складзе Казанскай губерні. 15 верасня 1780 года ўтворана Пензенская губерня. 5 сакавіка 1797 года губерня была скасавана, а Пенза стала павятовым цэнтрам Саратаўскай губерні. 9 верасня 1801 года Пензенская губерня была адноўлена.
У 1928 годзе губерня была зноў ліквідавана, Пенза стала цэнтрам Пензенскай акругі Сярэдняволжскага края, Куйбышаўскага края, а затым з 1937 года раённым цэнтрам Тамбоўскай вобласці. 4 лютага 1939 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР была ўтворана Пензенская вобласць.
Уніяцкая царква на Беларусі
Уніяцкая царква на Беларусі, Грэка-каталіцкая царква на Беларусі — аб’яднанне ўніяцкіх епархій на Беларусі. Узнікла ў выніку Брэсцкай уніі 1596, калі Праваслаўная Царква Беларусі і Украіны (гл. Кіеўская мітраполія) аднавіла адзінства з Каталіцкай Царквой на ўмовах падпарадкавання Папе Рымскаму, прыняўшы каталіцкае веравучэнне і кананічную дысцыпліну пры захаванні праваслаўнай абраднасці.
Утварэнне
Спробы ажыццявіць царкоўную унію ў Вялікім княстве Літоўскім (ВКЛ) рабіліся з XV ст. (гл. Канстанцкі сабор 1414-1418). Фларэнційская унія 1439, падпісаная з боку Кіеўскай мітраполіі мітрапалітам Ісідорам, была адвергнута ў ВКЛ; аднак шэраг літоўска-наваградскіх мітрапалітаў былі яе прыхільнікамі, у т. л. Грыгорый Балгарын, Місаіл, Іосіф I. На Брэсцкім саборы 1596 большасць праваслаўных епіскапаў на чале з мітрапалітам Міхаілам Рагозам падтрымала унію. Уніяцкая Царква захавала свае структуры; усе праваслаўныя епархіі, якія ахоплівалі беларускія землі, сталі ўніяцкімі (Пінска-Тураўская ўніяцкая епархія, Полацкая ўніяцкая архіепархія, Смаленская і Уладзіміра-Берасцейская епархіі), а кіраўнікі захавалі тытул мітрапалітаў кіеўскіх з кафедрай у Навагрудку, Вільні, часам у Варшаве (з XVIII ст.).
Дагматычныя, абрадава-літургічныя, іерархічныя і юрыдычныя асновы ўніяцтва вызначаны 33 «берасцейскімі артыкуламі», прызнанне якіх з’яўлялася ўмовай для заключэння уніі. Артыкулы былі закліканы ліквідаваць дэзарганізацыю Праваслаўнай Царквы ва ўсіх сферах духоўнага, матэрыяльнага і культурнага жыцця і мелі выразную этнаахоўную накіраванасць. Яны абгаворвалі дзяржаўныя гарантыі памеснасці Уніяцкай Царквы, стваралі перашкоду яе лацінізацыі і паланізацыі, прадугледжвалі захаванне адміністрацыйнай самастойнасці і незалежнасці ад польскага Касцёла, павышэнне сацыяльнага статуса епіскапата, захаванне ўсходне-візантыйскай традыцыі. 3 пачатку існавання Уніяцкая Царква сустрэла моцнае супраціўленне з боку духавенства і свецкіх людзей, пераважна мяшчан (у канцы XVI — пач. XVII ст. іх узначальваў князь Канстанцін Астрожскі), чыя апазіцыйнасць праяўлялася ў розных формах — ад пратэстаў, соймавых дэбатаў, антыўніяцкай палемікі, дзейнасці праваслаўных брацтваў да рознага роду выступленняў аж да паўстанняў: Магілёўскае паўстанне (1618), Віцебскае паўстанне (1623).
Пашырэнне ўплыву
Уніяцкая Царква пашырала свой уплыў шляхам стварэння ўласнай сістэмы асветы, праз палемічную літаратуру, кнігавыдавецкую дзейнасць, прапаведніцкае майстэрства, уніяцкія брацтвы, сродкамі мастацтва, заснаваннем сеткі храмаў і манастыроў, але не пазбегла прымусу. Уніяты карысталіся ў літургіі царкоўнаславянскай мовай, якая ў XVII ст. падверглася моцнай беларусізацыі, і беларускай («рускай»), замацаванай у 1636 г. як мова казанняў. Палітыка правячых колаў Рэчы Паспалітай адносна ўніятаў мела неадназначны, супярэчлівы характар і неаднаразова мянялася са зменамі грамадска-палітычных абставін. 3 аднаго боку, улады падтрымлівалі Уніяцкую Царкву, бо яна адпавядала іх палітыцы цэнтралізацыі дзяржавы; з другога — жадалі зліць уніятаў з рыма-католікамі. Недапушчэнне ўніяцкай іерархіі ў Сенат сведчыла пра прыніжаны статус уніятаў. Нягледзячы на дэкрэт Кангрэгацыі прапаганды веры ад 7.2.1624, зацверджаны Папам, шматлікія папскія булы і пратэсты грэка-каталіцкага духавенства, перавод уніятаў касцёлам у лацінскі абрад працягваўся.
Рэформы мітрапаліта І. Руцкага (1613-37) па ўмацаванні Царквы і ўзвышэнні яе культурнага ўзроўню (у т.л. стварэнне Ордэна базылянаў і арганізацыя базылянскіх школ), прыклад аўтарытэту М. Сматрыцкага, які прыняў унію, прывялі да росту паслядоўнікаў Уніяцкай Царквы. 3 1630-х г. на бок уніі сталі схіляцца сімпатыі беларускай шляхты, на той час акаталічанай у асноўнай масе. Аднак большасць уніяцкай паствы ўвесь час складала сялянства.
Асвячэнне іерусалімскім патрыярхам Феафанам у 1620 г. новай праваслаўнай іерархіі ў Рэчы Паспалітай (епіскапы не былі дапушчаны на кафедры каралём Жыгімонтам III), падзел у 1635 г. культавых устаноў граматай Уладзіслава IV паміж праваслаўнымі і ўніятамі зацвердзілі падзел усходняй Царквы на 2 легальныя кіеўскія мітраполіі — уніяцкую і праваслаўную і замацавалі канфесійны раскол беларуска-ўкраінскага грамадства. Спробы яго паяднання рабіліся на саборах 1629 г. у Кіеве і 1680 г. у Любліне, скліканых па ініцыятыве ўніяцкай іерархіі, але праігнараваных праваслаўнымі. У 1630-я г. мітрапаліт Руцкі выношваў праект стварэння на базе Кіеўскай мітраполіі патрыярхату, агульнага для Праваслаўнай і Уніяцкай цэркваў, чым зацікавіў праваслаўных апанентаў, у т.л. П. Магілу. Але гэта ідэя не сустрэла падтрымкі папства, урада Рэчы Паспалітай, не знайшла разумення праваслаўнага насельніцтва.
Уніяцкая царква пасля падзелаў Рэчы Паспалітай
Напярэдадні падзелаў Рэчы Паспалітай уніяты мелі тут 8 епархій з 9300 прыходамі, 10300 святарамі, 4,5 млн вернікаў і 172 манастыры з 1458 манахамі. Пад канец XVIII ст. каля трох чвэрцяў насельніцтва Беларусі было ўніятамі. У 1772—1795 тэрыторыі, дзе пражывалі ўніяты, апынуліся пад расійскай і аўстрыйскай уладай і невялікая колькасць — пад прускім панаваннем, але ў 1807 і яны перайшлі пад уладу Расійскай імперыі.
На тэрыторыі Расійскай імперыі Уніяцкая Царква спачатку захоўвала сваю маёмасць, правы і прывілеі, але пазбавілася дзяржаўнай падтрымкі. Пасля Першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) уніяты на далучаных да Расіі беларускіх землях заставаліся ў складзе Полацкай архіепархіі на чале з Я. Смагаржэўскім і былі падпарадкаваны Ліфляндскай, Эстляндскай і Фінляндсліай юстыц-калегіі. Адносіны ўніятаў, як і каталікоў, са свецкай уладай рэгуляваў дадзены каталіцкай абшчыне Пецярбурга «Рэгламент» ад 12.2.1769, які дапускаў сувязі з рымскім Папам толькі па пытаннях веры. У 1780—1783 адбыліся значныя пераходы з уніяцтва ў праваслаўе. Па звестках магілёўскага праваслаўнага епіскапа Г. Каніскага, па яго епархіі яны склалі 414573 чал. і 95 цэркваў.
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай указ ад 22.4.1794 «Аб устараненні ўсялякіх перашкод для павароту ўніятаў да праваслаўнай грэчаскай царквы» таксама садзейнічаў такім пераводам. У Літоўскай губерні да 1.1.1795 пераведзены з уніяцтва ў праваслаўе 124 царквы, 39 капліц, 15 святароў і 79953 чал. вернікаў, на тэрыторыі Магілёўскай праваслаўнай епархіі — 105 цэркваў, 35 святароў і каля 120 тыс. чал. Усяго, паводле звестак гісторыка Г. Кіпрыяновіча, са жніўня 1794 да сакавіка 1795 да праваслаўя было далучана 1483111 украінцаў і беларусаў. 19.10.1795 указам Кацярыны II былі скасаваны ўсе ўніяцкія епархіі, акрамя Полацкай. Папа Пій VI даручыў рымска-каталіцкаму мітрапаліту С. Богушу-Сестранцэвічу ажыццяўляць кіраўніцтва і над уніятамі. 3 26.1.1798 уніяты былі падпарадкаваны дэпартаменту рымска-каталіцкіх спраў, які выдзеліўся ў асобны орган з юстыц-калегіі, а з 1801 — створанай замест яго рымска-каталіцкай духоўнай калегіі, у склад якой прадстаўнікі ад уніяцкага духавенства нават не ўваходзілі. Указам ад 28.4.1798 былі створаны 2 новыя епархіі: Брэсцкая ўніяцкая епархія і Луцкая. У 1804 полацкі архіепіскап І. Лісоўскі дамогся, каб у склад рымска-каталіцкай духоўнай калегіі былі ўведзены 1 епіскап і па 1 засядацелю ад кожнай з 3 епархій. 16.7.1805 у калегіі былі створаны 2 дэпартаменты: адзін па справах каталіцкай, другі па справах уніяцкай царквы. 3 канца XVIII ст. адбываліся пераходы з уніяцтва і ў лацінскі абрад. Так, у 1803 у Полацкай архіепархіі ў лацінскі абрад перайшло 100 тыс. чал. (па іншых дадзеных — каля 200 тыс. чал.), у Дзісенскім і Віленскім паветах — 20 тыс. чал. Гэтаму спрыялі мясцовыя памешчыкі-католікі. У ліпені 1806 былі зацверджаны сумесныя прапановы Богуша-Сестранцэвіча і Лісоўскага аб рашэнні вярнуць уніятаў, якія перайшлі ў каталіцтва, да уніі і не прымаць іх «у рымскі абрад ні пад якім выглядам». 25.10.1807 былі пацверджаны ўсе ўказы, якія зберагалі цэласнасць Уніяцкай Царквы. Але і Уніяцкая Царква імкнулася вяртаць сваю былую паству. Указ ад 28.8.1797 забараняў уніяцкім святарам праводзіць агітацыю сярод праваслаўнага насельніцтва, але ўсё ж меў месца значны адток з праваслаўя ва ўніяцтва. У 1809 была створана новая Віленская епархія (гл. Літоўская ўніяцкая епархія). Базыльянскія кляштары былі падпарадкаваны епархіяльным архірэям.
У 1833 у Гродзенскай губерні было 472 тыс. уніятаў, у Мінскай — 376 тыс., Віцебскай — 273 тыс., Магілёўскай — 228 тыс.
Скасаванне ўніяцтва ў Расійскай імперыі
Пры імператару Мікалаю I у заходніх губернях стала праводзіцца палітыка «ўмацавання рускай народнасці і праваслаўнай веры», што падразумявала і рэлігійную ўніфікацыю. У канцы 1827 быў складзены і падпісаны міністрам народнай асветы і галоўным кіраўніком Дэпартамента замежных веравызнанняў А. Шышковым праект па скасаванні ўніяцтва для гэтага трэба было спачатку адарваць уніяцкую царкву ад рымска-каталіцкай. Указам ад 22 красавіка 1828 г. была заснавана незалежная ад рымска-каталіцкай царквы грэка-ўніяцкая калегія і замест 4 створаны 2 епархіі: Літоўская і Беларуская з кансісторыямі адпаведна ў Жыровічах і Полацку. Абвастрыўся канфлікт паміж ордэнам базыльян і белым духавенствам, што аслабляла царкву. Удзел базыльян у паўстанні 1830—31 прывёў да скасавання ў Расійскай імперыі іх манастыроў, пры гэтым каля 200 манахаў пакінулі ордэн і перайшлі ў каталіцкія кляштары. У 1835 быў створаны Сакрэтны камітэт па ўніяцкіх справах. 1 студзеня 1837 г. грэка-ўніяцкая калегія была выведзена з-пад улады міністра ўнутраных спраў і падпарадкавана обер-пракурору св. Сінода. Смерць у 1831—1838 гг. пяці епіскапаў (А. Галаўня, К. Серацінскі, Л. Явароўскі, І. Матусевіч, І. Жарскі) і мітрапаліта І. І. Булгака — праціўнікаў зліцця ўніяцтва з праваслаўем — аблегчыла рэалізацыю планаў скасавання уніі. У выніку рэалізацыі плану па ліквідацыі уніі ў Расійскай імперыі, які прапанаваў ураду Іосіф Сямашка, Уніяцкая Царква была была афіцыйна скасавана, духавенства і вернікі далучаны да Рускай Праваслаўнай Царквы ( Полацкі царкоўны сабор).
Ліквідацыя уніі выклікала пратэсты ў шэрагу мясцовасцей Беларусі, аб чым сведчаць судовыя справы аб ухіленні былых уніятаў ад праваслаўя; частка з іх здолела перайсці ў рыма-католікі. У 1840—1850-я гг. былі праведзены карныя аперацыі супраць жыхароў вёсак Дудаковічы Магілёўскай губ., Дзярновічы Віцебскай губ., Поразава Гродзенскай губ., якія не згаджаліся прымаць праваслаўе. Гэтыя справы атрымалі міжнародны рэзананс. Захаванне схільнасці да ўніяцтва аж да 1860-х гг. на Беларусі выкарыстоўваў у рэвалюцыйнай агітацыі Кастусь Каліноўскі, які заклікаў да адраджэння ўніяцкай царквы, якую лічыў нацыянальнай царквой беларускага народа.
Уніяцтва ў Заходняй Беларусі
3 1917 Беларуская хрысціянская дэмакратыя ў сваёй праграме і ідэолаг партыі Фабіян Абрантовіч ставілі задачу аднаўлення уніяцтва як альтэрнатывы польскаму і расійскаму рэлігійна-нацыянальным уплывам. Адраджэннем уніяцтва ў Заходняй Беларусі займаліся місіянерскія цэнтры ў Альбярціне (каля Слоніма), Вільні, Друі, Пінску. Першы уніяцкі прыход быў адкрыты ў 1924 у в. Гола Гродзенскага павета. У 1927 налічвалася 14 прыходаў, у 1932 — 36. У 1932 на Беларусі было 30 тыс. уніятаў (паводле даных А. Неманцэвіча), у 1936 — 20 тыс. (паводле даных Я. Мараша). Актыўнымі дзеячамі на ніве адраджэння уніяцкай ідэі былі Вацлаў Аношка, Леў Гарошка, Язэп Германовіч, Вінцэнт Гадлеўскі, Антон Неманцэвіч, Баляслаў Пачопка, Адам Станкевіч, Уладзіслаў Талочка і інш. Але ўніяцкі рух у Заходняй Беларусі ў 1920—30-я г. сутыкнуўся з моцным супраціўленнем розных грамадска-палітычных сіл, найперш з боку праваслаўнай Царквы, якая за пасляўніяцкі перыяд умацавала свае пазіцыі. Неадназначна, а часам выразна варожа, ставіліся да ўніяцтва польскія ўлады і нават асобныя біскупы і святары рымска-каталіцкай Царквы. Калі частка яе духавенства падтрымлівала уніяцтва, бо бачыла ў ім сродак пашырэння каталіцтва, то іншыя лічылі ўніяцкую справу антыпольскай па сваім характары, якая перашкаджае паланізацыі. У 1937—38 гг. колькасць вернікаў візантыйскага абраду сладала па розных падліках да 10—17 тыс. чал. У верасні 1939 г. украінскі грэка-каталіцкі мітрапаліт Андрэй Шаптыцкі стварыў пад сваёй юрысдыкцыяй Беларускі грэка-каталіцкі экзархат, кіраваць якім часова прызначыў спачатку ўкраінскага грэка-каталіцкага біскупа-рэдэмптарыста Мікалая Чарнецкага, а восенню 1940 г. экзархам ГКЦ у Беларусі і краінах Балтыі ён прызначыў святара-іезуіта Антона Неманцэвіча. У лістападзе 1941 Папа Пій XII зацвердзіў апошняга Апостальскім адміністратарам для католікаў усходняга абраду ў Беларусі. Сядзіба беларускага экзарха ГКЦ знаходзілася ў былым іезуіцкім кляштары ў Альбярціне пад Слонімам. Але пасля арышту ў жніўні 1942 г. а. Антона Неманцэвіча акупацыйнымі ўладамі дзейнасць экзархата фактычна спынілася. Рада экзархата і намеснікі экзарха ГКЦ у Беларусі а. Вячаслаў Аношка і а. Леў Гарошка не змаглі працягваць сваю дзейнасьць, бо нямецкая акупацыйная ўлада забараніла ім гэта пад пагрозай рэпрэсіяў.
Адраджэнне грэка-каталіцтва ў Рэспубліцы Беларусь
3 канца 1980-х г. у Беларусі з моладзі і інтэлігенцыі, што былі зацікаўленыя гісторыка-культурнай спадчынай Уніяцкай Царквы, пачалі стварацца суполкі вернікаў-уніятаў. Тады ж беларуская моладзь пачала ездзіць у былы базыльянскі манастыр-санктуарыум у в. Баруны, дзе ў мясцовым касцёле служыў па-беларуску каталіцкі святар а. Ян Матусевіч. Гэтая моладзь прасіла там яго аб удзяленні хросту паводле візантыйскага абраду.
11 сакавіка 1989 ў Кальварыйскім касцёле а. Аляксандр Надсан адслужыў першую за 150 гадоў пасля сакавання Уніі ў 1839 г. публічную каталіцкую службу ў візантыйскім абрадзе (па-беларуску) у Мінску. Гэты дзень лічыцца пачаткам адраджэння легальнага рэлігійнага і малітоўнага жыцця грэка-каталіцкай Царквы ў Беларусі. Першая пасля вайны грэка-каталіцкая парафія на тэрыторыі Беларусі ўтварылася ў Мінску ў верасні 1990 г. Душпастырам вернікаў, якія ўтварылі гэтую парафію, займаўся а. Ян Матусевіч, які ў 1990 г. быў прызначаны першым парахам грэка-каталіцкай парафіі ў Мінску, а ў 1993 г. ён стаў дэканам БГКЦ.
У 1990—95 грэка-католікамі выдаваўся часопіс «Унія», пачалі выдавацца газеты «Царква» (з 1995), «Наша вера» (з 2000).