cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абрытэ (гміна)
Абры́тэ (Obryte) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пултускага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Абрытэ. Плошча гміны складае 139,73 км². Станам на 2011 год у гміне Абрытэ пражывалі 4897 чалавек, шчыльнасць — 35 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 20 салецтваў.
Другая беларуская стралковая дывізія
Другая беларуская стралковая дывізія — нацыянальнае тэрытарыяльна-міліцэйскае вайсковае фарміраванне ў БССР у 1923—1938 гг.
Створана на базе 2-й Тульскай стралковай дывізіі. Першы камандзір Я. Ф. Фабрыцыус. Штаб дывізіі знаходзіўся ў Мінску. Складалася з 3 стралковых палкоў, асобнага кавалерыйскага эскадрона і гаўбічнага артылерыйскага дывізіёна, якія дыслацыраваліся ў Чэрвені, Барысаве і Слуцку. Камплектаванне асабовага складу тэрміновай службы праводзілася па тэрытарыяльнай прыкмеце з прызыўнікоў БССР. У 1924 г. сярод салдат і сяржантаў 5764 беларусы, 577 яўрэяў, 375 рускіх. З сярэдзіны 1920-х гадоў у дывізіі шырокі водгук атрымала палітыка беларусізацыі. Большая частка ваеннай і палітычнай падрыхтоўкі вялася на беларускай мове. Існавалі таксама яўрэйскія роты, дзе ваенна-палітычная работа праводзілася на яўрэйскай мове (ідыш). Камандна-палітычны склад дывізіі паступова змяняўся кадравымі афіцэрамі-беларусамі. У 1935—1938 гг. Чырвоная Армія пераводзілася выключна на кадравы прынцып арганізацыі і экстэрытарыяльнае камплектаванне. Паводле пастановы ЦК ВКП(б) ад 7 сакавіка 1938 г. і загаду наркома абароны СССР К. Варашылава ад 16 сакавіка 1938 г. дывізія рэарганізавана ў кадравую вайсковую адзінку Чырвонай Арміі.
Белнафтахім
Белнафтахім — беларускі дзяржаўны канцэрн па нафце і хіміі. Найбуйнейшы прамысловы комплекс Беларусі, на долю якога прыпадае больш за 30 % прамысловай вытворчасці краіны. Са жніўня 2018 года пасаду старшыні займае Андрэй Рыбакоў.
Гісторыя
Канцэрн створаны 17 красавіка 1997 года праз зліццё канцэрна «Белнафтапрадукт» і Беларускага канцэрна па вытворчасці хімічнай і нафтахімічнай прадукцыі. Аб’ядноўвае прадпрыемствы і арганізацыі па здабычы, перапрацоўцы і транспарціроўцы нафты, забеспячэнню нафтапрадуктамі, хіміі і нафтахіміі, шэраг навуковых, праектна-канструктарскіх, будаўнічых, рамонтных і пуска-наладкавых арганізацый, а таксама шырокую тавараправодную сетку на замежных рынках.
Канцэрн вырабляе больш за 500 відаў нафтахімічнай і хімічнай прадукцыі.
19 красавіка 2019 года канцэрн заявіў пра рэзкае пагаршэнне якасці расійскай экспартнай сумесі Urals, якая паступала транзітам ва ўчастак магістральнага нафтаправода ААТ «Гомельтранснафта Дружба». Нафта змяшчала хлорарганічныя злучэнні, якія перавышалі ў дзясяткі разоў лімітавыя значэнні па стандарце. Перапрацоўка нафты такой якасці магла прывесці да парушэння тэхналагічных рэжымаў працы НПЗ. 21 красавіка канцэрн прыняў рашэнне часова абмежаваць экспартныя пастаўкі нафтапрадуктаў з улікам сітуацыі, правядзення пасяўной кампаніі, неабходнасці забеспячэння ўнутранага рынку, наяўных рызык па перапрацоўцы сыравіны. Расійскі пастаўшчык «Транснафта» пацвердзіў факт парушэння кантракту. Забруджаная нафта была выяўлена на ўчастку Самара — Унеча (больш за 1,4 тыс. км).
21 студзеня 2021 года «Белнафтахім» паведаміў, што з-за росту коштаў нафты Brent на сусветным рынку на 9 % павысіўся кошт паліва на 1 беларускую капейку для ўнутранага спажывання.
Санкцыі
У 2007 годзе супраць «Белнафтахіма» былі ўведзены санкцыі з боку ЗША. Амерыканскім кампаніям было забаронена супрацоўнічаць з канцэрнам, усе актывы «Белнафтахіма» ў ЗША былі замарожаныя. Мэтай уключэння ў санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб быў ціск на рэжым Лукашэнкі. З 2015 па 2021 год санкцыі супраць «Белнафтахіма» былі прыпыненыя.
Даччыная кампанія «Белнафтахіма» «BNK Ltd.» у чэрвені 2021 года была ўнесена ў санкцый спіс Вялікабрытаніі, паколькі існавала абгрунтаванае падазрэнне, што кампанія кантралюецца Аляксандрам Лукашэнкам, які нясе адказнасць за сур'ёзныя парушэнні правоў чалавека ў Беларусі.
9 жніўня 2021 года ў санкцыйны спіс ЗША быў уключаны генеральны дырэктар «Белнафтахіма» Андрэй Рыбакоў.
Даччыныя прадпрыемствы
У склад канцэрну, акрамя 6-ці абласных і 30-ці мясцовых даччыных прадпрыемстваў пастаўкі нафтапрадуктаў, уваходзяць прадпрыемствы ў:
IC 1990
IC 1990 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карналін
Карналі́н (, Карналин) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгалескага сельсавета.
У 1926—1939 гадах цэнтр Карналінскага сельсавета.
Паўлавіцкі сельсавет (Кіраўскі раён)
Па́ўлавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Паўлавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 2-га раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Кіраўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 8 ліпеня 1960 года ў склад сельсавета з Добасненскага сельсавета перададзены вёскі Лешчанка і Падлешчанка. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 19 населеных пунктаў. 22 сакавіка 2013 года на тэрыторыі сельсавета ўтвораны хутар Таццянін.
Ключ 21
Ключ 21 匕 са значэннем «лыжка» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 19 іерогліфаў з гэтым ключом (з 49 030).
Варыянты значэння
Старажытны знак паходзіць ад выявы чалавека, які сядзіць на зямлі. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «лыжка», «кароткі клінок», «наканечнік стралы».
Варыянты формы
Гадальныя косткі Цзягувэнь Бронзавыя надпісы Цзіньвэнь Вялікая пячатка Чжуаншу Малая пячатка Чжуаншу
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 匕.
Амосенкі (археалагічныя помнікі)
Амосенкі — комплекс археалагічных помнікаў каля вёскі Амосенкі Расонскага раёна.
Гарадзішча
Належыць носьбітам днепра-дзвінскай культуры. Знаходзіцца за 150 м на поўнач ад вёскі, каля былой вёскі Шуляціна (пад гэтай назвай вядома ў навуковай літаратуры), на востраве, выцягнутай з поўначы на поўдзень на 110 м. Пляцоўка авальная, памерам 40х30 м, вышынёй 10 м. З поўдня прасочваецца вал вышынёй 1,2 м. Даследаваў у 1964 г. К. П. Шут, абследавала ў 1981 г. Т. С. Скрыпчанка. Культурны пласт 0,5—1,1 м. Знойдзены рэшткі ляпной керамікі. Датуецца III ст. да н.э. — IV ст. н.э.
Селішча—1
На выспе, побач з гарадзішчам. Памеры 60х30 м. Даследаваў у 1964 г. К. П. Шут, абследавала ў 1981 г. Т. С. Скрыпчанка. Выяўлены рэшткі паўзямлянкавага жытла, знойдзены кавалкі ляпной гладкасценнай керамікі банцараўскай культуры. Датуецца VI—VII стст.
Селішча—2
На ўзвышшы паміж выспай і ручаём, які ўпадае ў возера Стрэшна. Памеры 60х30 м. Даследаваў у 1964 г. К. П. Шут. Знойдзены кавалкі ляпной гладкасценнай керамікі. Датуецца VI — VII стст.
Могільнік—1
Знаходзіцца за 500 м на поўдзень ад гарадзішча, ва ўрочышчы Барок. 2 курганы дыяметрам 8—10 м, вышынёй 1—1,4 м. Выявіў у 1964 г. К. П. Шут, абследавалі ў 1974 г. Г. В. Штыхаў, у 1981 г. Т. С. Скрыпчанка.
Астроўкі (Бярэзінскі раён)
Астро́ўкі (, Островки) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Брадзецкага сельсавета. З 2007 па 2013 год у складзе Сялібскага сельсавета.
Інгрыда Шыманіце
Інгрыда́ Шымані́це (Ingrida Šimonytė; нар. 15 лістапада 1974 года, Вільнюс, Літоўская ССР, СССР) — літоўскі дзяржаўны дзеяч, палітык, эканаміст, Прэм’ер-міністр Літвы (з 24 лістапада 2020). міністр фінансаў Літвы (2009—2012), кандыдат на пасаду прэзідэнта Літвы на выбарах у 2019 годзе ад літоўскіх кансерватараў.
Біяграфія
Нарадзілася 15 лістапада 1974 года ў Вільнюсе. Скончыла Віленскі ўніверсітэт, атрымаўшы на эканамічным факультэце ступень бакалаўра ў галіне бізнес-адміністравання. Ступень МВА атрымала ў Стакгольмскай школе эканомікі.
Працавала ў падатковым аддзеле міністэрства фінансаў Літвы ў 1997—2001 гадах. У 2004—2009 гадах — сакратар міністэрства фінансаў. У 2013 годзе была прызначана намеснікам старшыні кіравання Банка Літвы. Паралельна з выкананнем службовых абавязкаў выкладала эканоміку ў Інстытуце міжнародных адносін і палітычных навук, а таксама дзяржаўныя фінансы ва Універсітэце менеджменту і эканомікі ISM. Сышла ў адстаўку 31 кастрычніка 2016 года ў сувязі з выбраннем дэпутатам Сейма па Антакальнісскай выбарчай акрузе ў Вільнюсе.
4 лістапада 2018 года перамагла на праймерыз па вызначэнні кандыдата ад Саюза Айчыны — Літоўскіх хрысціянскіх дэмакратаў на выбары прэзідэнта Літвы ў 2019 г., апярэдзіўшы свайго канкурэнта — дыпламата Вігаўдаса Ушацкаса з вынікам у 78,71 %.
Асабістае жыццё
Не замужам, дзяцей няма. Свабодна валодае акрамя літоўскай англійскай, рускай і польскай мовамі.
Свята-Троіцкая царква (Астраўскія)
Астраўская Свята-Троіцкая царква. Знаходзілася ў в. Астраўскія (Віцебскі раён).
Фаяна-дэла-К’яна
Фаяна-дэла-К'яна (Foiano della Chiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арэца.
Насельніцтва складае 8890 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 218 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 52045. Тэлефонны код — 0575.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino di Tours.
Свята-Троіцкая царква (Астраўскія)
Іканастас памерам 12х4½ аршына.
Фаяна-дэла-К’яна
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гарадзішча (Валгаградская вобласць)
Гарадзішча (Городи́ще) — рабочы пасёлак у Валгаградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Гарадзішчанскага раёна і Гарадзішчанскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 22 141 чал. (2017). Знаходзіцца за 15 км на паўночны захад ад цэнтра Валгаграда. Чыгуначная станцыя Разгуляеўка. Размешчаны на рацэ Мокрая Мячотка.
Дубінае
Дубінае (Дубиное) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.
Ян Кендзежаўскі
Ян Кендзежаўскі (Jan Kędzierzawski, каля 1580, Мазовія — 6 сакавіка 1657, Навагрудак) — святар, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 14 жніўня 1613 г. у Вільні. Як віцэ-рэктар (1633—1634) узначальваў Полацкі езуіцкі калегіум. Быў таксама суперыёрам рэзідэнцыі Навагрудку (1538—1639) і місіянерам у Чарневічах каля Оршы (1652—1653).
Дубінае
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Юрый Усеваладавіч
Біяграфія
Трэці сын Вялікага князя Уладзімірскага Усевалада Юр’евіча Вялікае Гняздо ад першага шлюбу, з Марыяй Шварнаўнай. Кананізаваны Рускай праваслаўнай царквой да дабраверных князёў. Рэшткі князя знаходзяцца ва Успенскім саборы Уладзіміра.
Гукі
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Абжыцка (гміна)
Абжы́цка (Obrzycko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шаматульскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Абжыцку. Плошча гміны складае 110,84 км². Станам на 2013 год у гміне Абжыцка пражывалі 4430 чалавек, шчыльнасць — 34 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 22 населеныя пункты.
Елісеевічы (археалагічны помнік)
Елісеевічы — верхнепалеалітычная стаянка 1-й паловы апошняй стадыі валдайскага зледзянення ў в. Елісеевічы Бранскага раёна. На правым беразе р. Судасць. Адкрыта ў 1930 г. К. М. Палікарповічам, даследавалі ў 1935, 1936, 1946, 1948 Палікарповіч, у 1936 г. Ф. М. Завярняеў, у 1946 г. М. В. Ваяводскі, у 1963—1968 гг. У. Д. Будзько.
У ніжнім гарызонце выяўлены рэшткі паўзямлянкавых жытлаў авальнай формы, заглыбленых у зямлю на 0,5 — 0,6 м, зробленых з розных касцей маманта (чарапы, буйныя трубчастыя плоскія косці). Знойдзены крамянёвыя прылады працы (бакавыя, вуглавыя, сярэдзінныя, пляскатыя разцы, скрабкі на канцах ножападобных пласцін, вастрыі, пласціны з прытупленым рэтушшу краем, долаты, цяслападобныя прылады, адбойнікі, рэтушоры), нуклеусы, вырабы з касцей зайца, лісіцы, ваўка, бурага мядзведзя, пясца, паўночнага аленя і інш., біўня маманта (верацёнападобныя наканечнікі коп'яў, землекапалкі, іглы з вушкам, шылы, праколкі). У ліку цікавых знаходак — авальныя пласціны з біўня маманта са складаным геаметрычным арнаментам у выглядзе 6-вугольнікаў, зігзагаў, ліній, што нагадваюць луску рыбы, выявы рыбы; жаночая статуэтка з біўня маманта; упрыгожанні (амулеты, падвескі) з прасвідраваных для падвешвання зубоў дробнай жывёлы, марскіх ракавін і прэснаводных малюскаў, трубачак марскіх чарвякоў. Культурны пласт верхняга гарызонту 2,5 м. Выяўлены крамянёвыя наканечнікі стрэл, у т.л. з бакавой выемкай, пласціны, скрабкі. Датуюцца: ніжні гарызонт XX — XVIII-м тысячагоддзямі да н.э., верхні — XIII—X тысячагоддзямі да н.э.
Стары Талачын
Стары́ Талачы́н (, Старый Толочин) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска ў складзе маёнтку Талачын ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Да сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
Ірына Сцяпанаўна Абельская
Іры́на Сцяпа́наўна Абе́льская (нар. 1965, Брэст, БССР) — беларуская педыятр і эндакрынолаг. Маці малодшага сына Аляксандра Лукашэнкі Мікалая. Доктар медыцынскіх навук.
Біяграфія
Ірына Абельская паходзіць з сям’і медыкаў. Маці, Людміла Пастаялка (1941—2007), была міністрам аховы здароўя Беларусі (2002—2005). Цётка і брат Ірыны Андрэй Пастаялка — таксама ўрачы. Бацька, Сцяпан Пастаялка, у 1952 годзе быў арыштаваны разам з бацькамі і братам за дапамогу Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў, асуджаны за «здраду Радзіме» і «ўдзел у арганізацыі ці падрыхтоўцы контррэвалюцыйных дзеянняў». Пасля вызвалення працаваў у «Брэстэнерга». Рэабілітаваны 29 ліпеня 1992 года рашэннем прэзідыуму Брэсцкага абласнога суда.
Ірына Абельская скончыла кафедру педыятрыі Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1988) па спецыяльнасці «педыятрыя», а таксама інтэрнатуру ў 3-й дзіцячай муніцыпальнай клінічнай бальніцы Мінска.
Працавала педыятрам у мінскай 25-й дзіцячай бальніцы. У 1992—1994 — эндакрынолаг гарадской эндакрыналагічнай бальніцы і ўрач ультрагукавой дыягностыкі ў Мінскім дыягнастычным цэнтры (паводле іншых звестак, у 1990—1994 гадах працавала кансультантам-эндакрынолагам 9-й гарадской клінічнай бальніцы).
У 1994—2001 гадах — урач Рэспубліканскай бальніцы Галоўнага ўпраўлення лячэбна-прафілактычных і санаторна-курортных устаноў Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі, асабісты ўрач Аляксандра Лукашэнкі. У 2001 годзе прызначаная галоўным урачом Рэспубліканскага медыцынскага цэнтра Кіраўніцтва справамі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. У 2004 годзе атрымала ступень кандыдата медыцынскіх навук, абараніўшы дысертацыю па тэме «Рэнтгенадыягностыка на этапах медыцынскай рэабілітацыі хворых з астэахандрозам шыйнага аддзела пазваночніка». У красавіку 2007 года адстаўленая з пасады.
У 2007—2009 гадах працавала ў аддзяленні ўльтрагукавой дыягностыкі Мінскага гарадскога дыягнастычнага цэнтра. 2 лістапада 2009 года зноў прызначаная галоўным урачом Рэспубліканскага медыцынскага цэнтра Кіраўніцтва справамі прэзідэнта. У 2011 годзе ў Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі абараніла доктарскую дысертацыю па тэме «Шыйны остэахандроз: прамянёвая візуалізацыя і тэхналогія медыцынскай рэабілітацыі пацыентаў».
Паводле журналісцкага расследавання, Абельская з'яўляецца заснавальніцай Мінскай міжнароднай гімназіі — элітнай прыватнай школы ў Драздах, месца навучання Мікалая Лукашэнкі і трох дачок Дзмітрыя Лукашэнкі.
Асабістае жыццё
Падчас навучання ў Мінскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце Ірына Пастаялка сустрэла свайго будучага мужа Яўгена Абельскага. Неўзабаве яна выйшла замуж і нарадзіла сына Дзмітрыя, аднак шлюб працягваўся нядоўга. Дзмітрый Абельскі скончыў Ліцэй Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і медыцынскі факультэт БДУ, атрымаўшы адукацыю афтальмолага, працаваў у афтальмалагічным цэнтры, у 2017 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Хірургічнае лекаванне міяпіі і міяпічнага астыгматызму метадам фемта-ЛАСІК з выкарыстаннем звестак абераметрыі», дацэнт кафедры афтальмалогіі Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
У 1994 годзе пасля абрання Аляксандра Лукашэнкі прэзідэнтам Беларусі яго адміністрацыя пачала шукаць асабістага ўрача, пажадана жанчыну ўзростам каля 30 гадоў, разведзеную і з дзіцем. Увосені 1994 года Ірыну Абельскую залічылі ў штат Рэспубліканскай бальніцы Галоўнага ўпраўлення лячэбна-прафілактычных і санаторна-курортных устаноў Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі («лячэбная камісія»). З той пары яна пастаянна суправаджала Лукашэнку, нават у міжнародных візітах.
31 жніўня 2004 года ад Аляксандра Лукашэнкі нарадзіла пазашлюбнага сына Мікалая.
Узнагароды
Ордэн Пашаны (26 лістапада 2018)
Межы
Ме́жы (, Межи) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгалескага сельсавета.
IC 1991
IC 1991 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларускі камітэт (Варшава)
Беларускі камітэт — беларуская грамадска-палітычная арганізацыя ў Варшаве ў 1919—1927 г.
Створаны ў верасні 1919, статут камітэта зацверджаны 17.10.1919 Міністэрствам унутраных спраў Польшчы. У камітэт увайшлі Л. Дубейкаўскі (старшыня), Г. Леўчык (сакратар), Р. Зямкевіч, Я. Натусевіч, М. Рамановіч, В. Грыневіч і інш. Паводле статута еў права «развіваць сваю дзейнасць на ўсёй тэрыторыі Польшчы ў рэчышчы культурна-асветнай працы і дабрачыннасці на карысць пражываючых тут беларусаў». Праводзіў лекцыі, тэатральна-музычныя вечарыны для курсантаў беларускай школы падхарунжых у Варшаве, былых слуцкіх паўстанцаў, што апынуліся ў Дарагускім лагеры пасля задушэння Слуцкага паўстання (1920). Выступаў з адозвамі да польскіх улад, у якіх пратэставаў супраць палітычнага і адміністрацыйнага ўціску беларускіх нацыянальных арганізацый, супраць арыштаў актыістаў беларускага руху, закрыцця беларускіх школ, культурна-асветных гурткоў і кааператываў. У час Варшаўскай аперацыі на савецка-польскім фронце (1920) аказваў матэрыяльную дапамогу бежанцам — выхадцам з Беларусі. Пасля забароны дзейнасці Гродзенскага беларускага нацыянальнага камітэта стварыў у лютым 1921 ў Гродне свой філіял, падтрымліваў матэрыяльна мясцовы беларускі дзіцячы прытулак і гімназію. Намаганнямі старшыні Л. Дубейкаўскага з польскай турмы вызвалены Т. Грыб, А. Уласаў, У. Курбскі. У 1921 у склад камітэта ўвайшлі Я. Ладноў (віцэ-старшыня), В. Берзін, М. Грыгаровіч і інш.
Пасля ад’езду Я. Ладнова ў Германію дзейнасць камітэта спынілася. Адноўлена 15.7.1925 прыхільнікамі Беларускага сялянскага саюза і беспартыйнымі дзеячамі. У новы склад камітэта ўвайшлі Л. Більдзюкевіч (старшыня), Я. Пачопка (віцэ-старшыня), М. Грыгаровіч (скарбнік), Г. Леўчык, В. Берзін (сакратар), Я. Гапановіч, А. Уласаў, Р. Зямкевіч і В. Мультан.
Найбольш верагодна камітэт спыніў сваю ддзейнасць у 1927 ў час масавых палітычных рэпрэсій супраць беларускіх палітычных партый і арганізацый.
Лешчанскі сельсавет
Ле́шчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Лешчанка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 2-га раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 12 лютага 1935 года ў складзе Кіраўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Капусцінскага сельсавета. 24 чэрвеня 1960 года вёскі Віктараўка, Вязаўка і Капусціна перададзены ў склад Баравіцкага сельсавета, сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Добасненскага сельсавета.
Усць-Кулом
Усць-Кулом (Усть-Кулом) — сяло ў Расіі, у Рэспубліцы Комі. Адміністрацыйны цэнтр Усць-Куломскага раёна і сельскага паселішча Усць-Кулом.
Сяло размешчана на правым беразе ракі Вычагда, за 180 км ад Сыктыўкара, з якім звязаны аўтобусным маршрутам.
Насельніцтва — 5141 чалавек (2010).
Куклы
«Куклы» — беларускі музычны гурт, утвораны ў сакавіку 1997 года.
Гісторыя
Гурт распачаў сваю дзейнасць у 1997 годзе. У 1999 годзе запісваецца першы неафіцыйны дэма-альбом «Пластилин замедленного действия», які нідзе не выдаваўся і распаўсюджваўся сярод сяброў калектыва. У 2002 годзе выдаецца першы афіцыйны альбом «Производство звукового оружия», які ў 2003 годзе перавыдаецца пад назвай «Звуковое оружие». У перавыданні дадаюцца новыя трэкі, жывыя запісы, відэа. У гэты час музыкі даюць шматлікія канцэрты ў Беларусі, Расіі, Польшчы. У 2004 выдаецца максі-сінгл «Sanki Crew» і пачынаецца праца над новым альбомам, які выходзіць у 2005 годзе пад назвай «Дисциплина хаоса». У 2005 годзе Куклы зладзілі ўласны фэст, які называўся «Sankicrew Fest». У 2008 годзе выдаецца апошні альбом пад назвай «Кайф». Неўзабаве гурт прыпыняе сваю дзейнасць праз пераезд лідара калектыва Сяргея «Санкі» Дубовіка у Кітай, аднак у 2013 ён вяртаецца ў Беларусь і група абвяшчае аб аднаўленні сваёй дзейнасці.
Гласкава
Гласкава (Гласково) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бенедыкт I (Папа Рымскі)
Бенедыкт I (лац. Benedictus PP I) (?- 30 ліпеня 579) — Папа Рымскі з 2 чэрвеня 575 да 30 ліпеня 579. Па паходжанні — грэк. Нягледзячы на ​​набегі лангабардаў, з-за якіх сувязь паміж Рымам і Канстанцінопалем была ўскладнена, прызначанне Папы візантыйскім імператарам адбылося толькі праз год пасля смерці папярэдняга Папы Яна III. Ён падарыў абату Стэфану маёнтак Маса Венерыс ў Мінтурна, прызначыў 15 святароў, 3 дыяканы і прысвяціў біскупы 21. Памёр праз чатыры гады пасля абрання, пахаваны ў Рыме, у базіліцы Святога Пятра.
Маладзечанская школа выцінанкі
У 1987 годзе яна пачынае працаваць у Дзіцячай мастацкай школе горада Маладзечна настаўнікам дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Вікторыя Мікітаўна распрацоўвае рабочую праграму па выцінанцы для малодшых і старэйшых класаў мастацкай школы. У 1992 годзе Маладзечанскі гарвыканкам дае дазвол на адкрыцце класа народнага мастацтва пры Дзіцячай мастацкай школе для выпускнікоў школ па спецыяльнасці: выцінанка, апрацоўка саломы, ільну, разьба па  дрэве.
У наш час толькі ў горадзе Маладзечна выцінанка выкладаецца як асобны прадмет у прафесійнай навучальнай установе  на адзяленні дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва музычнага каледжа імя Агінскага. І такі прыклад адзіны не толькі ў Беларусі, але і ва ўсёй Усходняй Еўропе.
Маладзечанская школа выцінанкі адметная выразнасцю кампазіцыі, майстэрскай стылізацыяй, якасцю тэхнікі выканання, лаканічнасцю вобразаў, выкарыстаннем традыцыйнай старажытнай сімволікі, прытрымліваннем правілу састаўлення ўзораў з выразак трох памераў (буйных, сярэдніх, дробных). Выкарыстоўваюцца спецыяльныя прыёмы выразання для стварэння тонавай плямы. Выцінанкі вылучаюцца высокай графічнай культурай, дызайнерскім падыходам. Майстры маладзечанскай школы абапіраюцца на набыткі культурнай нацыянальнай спадчыны, традыцыйныя беларускія арнаменты і сімвалы. Але ў той жа час кожны майстар школы мае сваю індывідуальную адметнасць і стылізацыю.
Былыя навучэнцы аддзялення дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва раз’язджаюцца па сваіх рэгіёнах і працягваюць традыцыі школы. Многія з іх працуюць настаўнікамі дзіцячых школ мастацтваў, метадыстамі раённых цэнтраў рамёстваў, метадычных цэнтраў народнай творчасці. Некаторыя, працягнуўшы навучанне ў мастацкіх ВУЗах краіны, выкарыстоўваюць вобразы выцінанкі ў сваіх работах па дызайну аддзення, інтэр’ера, паліграфіі, керамічных вырабаў.
Сёння ў горадзе Маладзечна працягваюць творчыя здабыткі Вікторыі Мікітаўны Чырвонцавай і з’яўляюцца асноўнымі носьбітамі традыцыі выкладчыкі аддзялення ДПМ «Маладзечанскі дзяржаўны музычны каледж імя М. К. Агінскага» Чырвонцава Л. Л., Чырвонцава Н. Л.,  Валковіч-Борыс Л. М., настаўнікі Дзіцячай мастацкай школы мастацтваў г. Маладзечна Ралавец А. А., Марчанкава Т. Э., Герасіменка К. Ю., Падкарытава С. І., народныя майстры РБ Бабурына В. В., Сухая Н. А., Каўрус Ю. В.
Бадзян анісавы
Бадзян анісавы, ці японскі, або японскі зорчаты аніс, так званы сікімі (Illicium anisatum, або Illicium religiosum) — ядавітая расліна (асабліва плады, якія маюць алкалоід скіміянін) роду бадзян падсямейства іліцыевыя.
Апісанне
Пашыраны ў Японіі, Карэі, Кітаі. Старажытная культавая расліна. Алей выкарыстоўваецца ў храмах як свяцільны сродак, тоўчаныя кара і насенне — для паху. Плады бадзяну японскага вельмі падобныя на плады бадзяна сапраўднага, таму выкарыстоўваюць іх для фальсіфікацыі ў гандлі. З пладоў усіх відаў бадзяна атрымліваюць эфірны алей, у якім да 90% анетолу.
Дзмітрый Цімафеевіч Гуляеў
Дзмітрый Цімафеевіч Гуляеў (, Яранск, Кіраўская вобласць — Панічы, Слуцкі раён) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Закончыў Чаркаскі дарожна-будаўнічы тэхнікум (1934), вучыўся ў Маскоўскім ваенна-палітычным вучылішчы.
У партызанах з ліпеня 1941 года. Са жніўня 1941 года да красавіка 1942 года камісар атрада імя Я. Дз. Гарбачова, з мая 1942 года камандзір атрада. З чэрвеня 1943 года камандзір партызанскай брыгады 101-й імя Аляксандра Неўскага.
Загінуў у баі 5 верасня 1943 года каля в. Панічы Слуцкага раёна.
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонай Зоркі.
Памяць
Яго імем названы населеныя пункты ў Любанскім і Слуцкім раёнах, а таксама вуліцы ў Салігорску, гарадскім пасёлку Старобіне і інш. На месцы, дзе ён пахаваны ў Старобіне, у 1961 годзе пастаўлены помнік.
Аляксандр Аляксандравіч Галкоўскі
Аляксандр Аляксандравіч Галкоўскі (нар. ) — малодшы навуковы супрацоўнік, загадчык чарнобыльскага сектару аддзела старажытнабеларускай культуры Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН РБ. Палітычны зняволены, абвінавачаны і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся Аляксандр (Алесь) Галкоўскі ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці, дзяцінства правёў у вёсцы Судзілы гэтага раёна. Бацька Алеся, Аляксандр Мікалаевіч Галкоўскі — майстар дэкаратыўна прыкладнога мастацтва, краязнаўца, даследчык беларускай казкі і стараста вёскі Судзілы. Праз захапленні бацькі фальклорам і народнымі спевамі Алесь таксама з дзяцінства стаў цікавіцца краязнаўствам і беларускай культурай.
У 2013 годзе Алесь скончыў кафедру гісторыі Беларусі і музейнай справы ў Інстытуце культуры і мастацтваў ў Мінску, атрымаў спецыяльнасць гісторык-музейшчык, на практыцы працаваў у розных музеях Мінска і ў Магілёве. Па размеркаванні трапіў у родны Клімавіцкі раён, дзе працаваў у мясцовым краязнаўчым музеі, быў адказным за ахову гісторыка-культурнай спадчыны раёна. Як экскурсавод пачаў і пасля стала удзельнічаў у Фэсце экскурсаводаў.
У ліпені 2015-га пабраўся шлюбам са сваёй жонкай Настай, хутка ў іх нарадзіўся сын Альгерд. Сям’я пераехала у Мінск, дзе Алесь перавёўся на працу малодшым навуковым супрацоўнікам ў музей старажытнабеларускай культуры НАН РБ. Там меліся сабранныя па ініцыатыве загадчыка аддзела старажытнабеларускай культуры Віктара Шматава матэрыялы, прысвечаныя культурнай спадчыне вёсак і мястэчак, якія былі адселены ў выніку аварыі на ЧАЭС, Алесю было прапанавана упарадкаваць гэтыя матэрыялы і зрабіць спецыяльную экспазіцыю. Праца ў гэтым кірунку пачалася яшчэ ў пачатку 1990-ых і працягвалася да пачатку 2000-ых, за гэты час навукоўцы правялі шэраг экспедыцый, дзе абследавалі адселеныя пасля аварыі на ЧАЭС вёскі, і, нягледзячы на адсутнасць свайго транспарту, спецадзення і амаль не абсталяваныя тэхнічна, супрацоўнікі выратавалі сотні унікальных помнікаў традыцыйнай народнай культуры і мастацтва, уласнаруч адмылі (правялі «дэзактывацыю») сабраных рэчаў. Алесь актыўна далучыўся да гэтай працы, за кароткі час з дапамогай валанцёраў стварыў і пасля падтрымліваў новую экспазіцыю, прысвечаную «Чарнобыльскай калекцыі», якая з 26 красавіка 2016 пачала працаваць у Мінску. Таксама 26 красавіка 2016 Галкоўскі прэзентаваў складзеную ім кнігу-каталог экспанатаў аддзела пад назвай «Захаваная памяць страчанай зямлі».
Пасля падзей 9-11 жніўня 2020, звязанных з пратэстамі супраць вынікаў выбараў прэзідэнта Беларусі, Галкоўскі далучыўся да «Зварота прадстаўнікоў навуковай грамадскасці Рэспублікі Беларусь».
Палітычны пераслед
Затрыманне Аляксандра Галкоўскага адбылося 27 лютага 2021 на яго прыватным участку ў аграгарадку Гарадок у Маладзечанскім раёне. Агулам АМАП затрымаў 25 чалавек, якія святкавалі Масленіцу на прыватным катэджным участку. На фотаздымке і відэа, якое апублікаваў на наступны дзень адзін з праўладных тэлеграм-каналаў, «Жёлтые сливы», відаць чырвона-зялёнае пудзіла, пазней некалькі мужчын яго спальваюць, што і стала фармальнай падставай для затрымання. Усіх затрыманных прывезлі ў Маладзечанскі РАУС, дзе склалі адміністратыўныя пратаколы, адну дзяўчыну з РАУС забрала хуткая дапамога. Па адміністрацыйнай справе Галкоўскі адбыў 15 сутак арышту. Таксама на падставе гэтага выпадку была распачата крымінальная справа за абразу прэзідэнта (ч. 1 арт. 368 Крымінальнага кодэкса РБ)(бо пудзіла нібыта мела знешнія прыкметы, сходныя са знешнімі прыкметамі Аляксандра Лукашэнкі) супраць траіх удзельнікаў святкавання: Аляксандра Галкоўскага, Багдана Шымановіча, 48-гадовага былога доктара анэстэзіёлага-рэаніматолага, а на момант затрымання самазанятага рамесніка, і Андрэя Хадкевіча, 56-гадовага шліфоўшчыка. Усе яны не прызналі сябе вінаватымі, ніхто з іх раней не быў судзімы і не прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці — за выключэннем 15 сутак арышту па гэтай справе.
Суд распачаўся ў верасні 2021, на ім Галкоўскі, у тым ліку, засведчыў пра працэсуальныя парушэнні і пагрозы: «''У першую ноч у мяне было тры дадатковыя допыты, якія нідзе не фігуруюць. Людзі пэўнага целаскладу, якія не прадстаўляліся, патрабавалі ад мяне „паролі-яўкі“, пагражалі тэрмінам да пяці гадоў. Верагодна, гэта былі прадстаўнікі КДБ і ГУБАЗіК. Я разумеў, што калі нешта не падпішу, магу адтуль не выйсці. Следчы сказаў так. Я прыняў рашэнне, каб выйсці з сутак, сказаць так. Тыя паказанні я не падтрымліваю, гэта было на эмоцыях. Прамога прымусу не было, але я ўспрыняў гэта як пагрозу, што я не выйду. Калі табе пагражаюць, што твая жонка будзе шыць рукавіцы ў гомельскай калоніі, а твой сын будзе па дзетдамах цягацца — як я павінен быў паступіць? Для мяне, як для законапаслухмянага грамадзяніна, які нават за безбілетны праезд не меў штрафаў, гэта быў шок і стрэсавы стан''».
14 верасня 2021 суд Маладзечанскага раёна ў асобе суддзі Алега Лагачова па запыце пракурора Алены Балоцінай вынес прысуды тром абвінавачаным, Аляксандр Галкоўскі атрымаў 1 год і 6 месяцаў абмежавання волі з накіраваннем у папраўчую ўстанову адкрытага тыпу («хімія»), нягледзячы на тое, што на яго ўтрыманні знаходзіцца пяцігадовае дзіця, а сям’я пражывала ў жытле, выдзеленым Галкоўскаму па месцы яго працы.
З 16 кастрычніка 2021 Галкоўскі пачаў адбываць прызначаны судом тэрмін ў папраўчай установе адкрытага тыпу № 9 у Віцебску, дзе працуе на пілараме, робіць паддоны.
25 кастрычніка 2021 года дзевяць беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, прызналі Аляксандра Галкоўскага палітычным зняволеным, яго справа стала яшчэ адной у шэрагу крымінальных пераследаў па дыфамацыйных артыкулах, за дэкрыміналізацыю якіх выступае праваабарончая супольнасць Беларусі.
Салянка (адзінка аб’ёму)
У інвентарах феадальных уладанняў салянка мелі розныя мясцовыя значэнні, прыраўноўваліся да 18, 36, 40 гарцаў, асьміны, паловы віленскай бочкі. Звычайна салянка прыраўноўвалася да 1/6 віленскай бочкі, якая змяшчала 144 малыя (шынковыя) гарцы па 2,823 л, адсюль салянка адпавядае 67,75 л. Пры першапачатковым значэнні віленскай бочкі, роўнай 4 кракаўскім карцам (482,42 л), салянка апавядае 80,40 л.
Булохі
Булохі (Булохи) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Варшаўскае генерал-губернатарства
Варшаўскае генерал-губернатарства — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі, утвораная 11 студзеня 1874 года шляхам пераўтварэння намесніцтвы Царства Польскага. Скасавана ў лютым 1917 года Часовым урадам ужо пасля акупацыі тэрыторыі генерал-губернатарствы германскімі і аўстра-венгерскімі войскамі.
Адміністрацыйны падзел
У Варшаўскае генерал-губернатарства ўваходзіла 10 губерняў, названых у Зборы законаў Расійскай імперыі губернямі Царства Польскага, а ў палітычным жыцці і ўжытку — Прывіслінскімі губернямі, Прывіслінскім краем ці губернямі Прывіслінскага края:
Генерал-губернатары
2 красавіка 1892 года міністрам унутраных спраў была заснавана пасада памочніка варшаўскага генерал-губернатара па грамадзянскай частцы, а 26 чэрвеня 1896 года — па паліцэйскай частцы.
Памочнікі генерал-губернатара па грамадзянскай частцы
* У час вакантнасці пасады генерал-губернатара (17.11.1900 — 24.03.1901) выконваў яго абавязкі.
Ілець
Ілець (Иле́ть, Элнет, Илләт) — рака ў Расіі, упадае ў Куйбышаўскае вадасховішча (раней была левым прытокам Волгі). Выток і вусце ў Рэспубліцы Марый Эл. Даўжыня — 204 км, з іх у Татарстане — 34 км. Плошча басейна — 6450 км². Максімальны расход вады — 1180 м³/с (у 1979 годзе). Зона адпачынку.
Обша (гміна)
О́бша (Obsza) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Білгарайскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Обшы. Плошча гміны складае 113,23 км². Станам на 2006 год у гміне Обша пражывалі 4,375 чалавек, шчыльнасць — 39 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Ігар Аляксеевіч Навумаў
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1989) Працаваў у Терытарыяльным медыцынскім аб’яднанні № 2 г. Гродна (1990—2004, жаночая кансультацыя № 2, урач-акушэр-гінеколаг, загадчык кансультацыі), аддзеле аховы здароўя Гродзенскага гарадскога выканаўчага камітэта (1999—2004, галоўны пазаштатны акушэр-гінеколаг), Гродзенскім абласным клінічным радзільным доме (2004—2006, намеснік галоўнага ўрача), Гродзенскім абласным клінічным перынатальным цэнтры (2006—2010, намеснік галоўнага ўрача), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2004, медыка-дыягнастычны факультэт, кафедра грамадскага здароўя і аховы здароўя, дацэнт, з 2011 — кафедра агульнай гігіены і экалогіі, загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: гігіена; грамадскае здароўе і ахова здароўя; акушэрства і гінекалогія.
IC 1992
IC 1992 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Гадзіннік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тыранскі медыцынскі ўніверсітэт
Тыранскі медыцынскі ўніверсітэт (алб. Universiteti i Mjekësisë) — дзяржаўны ўніверсітэт аховы здароўя і медыцынскіх навук, які знаходзіцца ў Тыране, Албанія.
Гісторыя
Гісторыя ўніверсітэта пачынаецца са стварэннем Вышэйшага медыцынскага інстытута ў 1952 годзе. У 1957 годзе Вышэйшы медыцынскі інстытут і іншыя пяць вышэйшых інстытутаў адукацыі сфармавалі Дзяржаўны універсітэт Тыраны. З гэтай нагоды быў створаны Медыцынскі факультэт як галоўная рэферэнтная ўстанова па албанскай медыцыне. Дзякуючы высокаму ўзроўню экспертызы і прафесіяналізму, 23 студзеня 2013 года медыцынскі факультэт атрымаў статус універсітэта, заснаваўшы Медыцынскі універсітэт у Тыране (Universiteti i Mjekësisë, Tiranë). Універсітэт атрымаў у спадчыну факультэт медыцыны і тэхнічных медыцынскіх навук ад Універсітэта Тыраны, і стварыў фармацэўтычны факультэт, стаматалагічны факультэт і факультэт грамадскай аховы здароўя. Першым рэктарам Медыцынскага ўніверсітэта ў Тыране быў прафесар Джэра Круя. З моманту рэарганізацыі, 30 сакавіка 2016 года, Універсітэт медыцыны ў Тыране складаецца з трох факультэтаў: медыцынскага факультэта, факультэта тэхнічных медыцынскіх навук і факультэта стаматалогіі.
Структура
Універсітэт медыцыны ў Тыране — адзін з найважнейшых універсітэтаў Албаніі. Ён складаецца з трох факультэтаў і 21-ой кафедры.
Навучальныя праграмы падзелены на тры акадэмічныя ўзроўні бакалаўра, магістра навук/прафесіі, інтэграванай ступені магістра і доктара навук. Універсітэт таксама прапануе праграмы спецыяльных даследаванняў для медыцынскай практыкі на медыцынскім факультэце і стаматалагічным факультэце (2-4 гады).
Універсітэт медыцыны ў Тыране складаецца з больш чым 300 выкладчыкаў, 78 прафесараў і каля 7 500 студэнтаў, якія навучаюцца на трох ступенях: бакалаўрыят, магістратура і дактарантура.
Факультэты і праграмы навучання
Медыцынскі факультэт — адзін з першых і найбольш канкурэнтаздольных факультэтаў нацыянальнага і міжнароднага ўзроўню ў Рэспубліцы Албанія. Ён прапануе розныя кваліфікацыі:
Геранім Аскерка
Геранім Аскерка — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Камергер кароля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Харунжы дынабургскі. Інфлянцкі пасол на Чатырохгадовы сойм.
Старынка (Талачынскі раён)
Стары́нка (, Старинка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета, да 13 ліпеня 1962 года — у склад Рыдамльскага сельсавета.
Ян Святаполк-Мірскі
Ян Святаполк-Мірскі (Jan Światopełk-Mirski) — ураднік, дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Суддзя гродскі браслаўскі ў 1788 годзе, староста хараброўскі, апошні падкаморы браслаўскі.
Уладальнік Камянполля.
Сябра масонскай ложы «Паўночная паходня» ў Мінску, масон 2-й ст. у 1820 годзе.
Сям’я
У шлюбе з Тэкляй з Зяновічаў, дачкой Антонія, падкаморыя полацкага, і Элеаноры Важынскай, меў трох дочак і двух сыноў :
Шасціна (вёска)
Шасціна (Шастина) — вёска ў Аларскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Латэрына
Латэрына (Laterina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арэца.
Насельніцтва складае 3521 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 147 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 52020. Тэлефонны код — 0575.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ippolito di Roma.
Мірны (Гомельскі раён)
Мі́рны (, Мирный) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгалескага сельсавета.
Да 16 мая 1957 года пасёлак уваходзіў у склад Міхалькоўскага сельсавета.
Жан-Поль Гацье
Жан-Поль Гацье (фр. Jean-Paul Gaultier, нар. 24 красавіка 1952, Парыж) — французскі мадэльер, шмат у чым вызначыў аблічча высокай моды 1980-х і 1990-х гг, прэзідэнт ўласнага моднага дома і кампаніі Jean Paul Gaultier S.A.
Вітаўт Рамук
Вітаўт Рамук (, Кацярынаслаў, цяпер Дняпро —, ЗША) — дзеяч беларускай дыяспары ў Чыкага, ЗША.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 ліпеня 1914 года, калі сям’я была ў бежанстве на тэрыторыі сучаснай Украіны. У 1922 годзе разам з бацькоўскай сям’ёй вярнуўся ў в. Ліпнішкі каля Ліды. У 1926—1930 гг. вучыўся ў Віленскай беларускай гімназіі. Пасля вучыўся ў польскай гімназіі ў Пінску.
У 1941—1944 гг. працаваў перакладчыкам у цывільнай адміністрацыі ў Лідзе. У 1944 годзе выехаў у Чэхаславакію, адкуль у 1945 годзе перабраўся ў Рэгенсбург у Германіі, дзе арганізоўваўся беларускі лагер для перамешчаных асобаў.
У 1946 г. паступіў на медычны факультэт універсітэта ў Мюнхене. У 1949—1953 гг. вучыўся на медычным факультэце Лёвенскага ўніверсітэта (Бельгія). Выехаў у Вялікабрытанію, жыў у Лондане. Стаў сябрам Згуртавання беларусаў у Вялікабрытаніі і ў 1954 годзе быў абраны на пасаду намесніка старшыні арганізацыі. Аднак хутка вярнуўся ў Бельгію. Некаторы час ён працаваў у дзіцячым прытулку ў Бруселі.
У 1956 годзе выехаў у ЗША, у штат Ілінойс. Некаторы час ён жыў у горадзе Пеорыя, а потым пераязджае ў Чыкага. У 1958 г. ён ажаніўся з Верай Жызнеўскай. Разам з жонкай стаў актыўным удзельнікам беларускага жыцця, сябрам Беларускага каардынацыйнага камітэта ў Чыкага.
Працаваў у Цэнтры педыятрыі, а потым у Дзіцячым цэнтры ў Чыкага. Выйшаў на пенсію толькі ў 74 гады. У Рамукоў нарадзіліся двое дзяцей. Сын Янка (John Romuk) пазней зрабіў кар’еру ў кампаніі Hitachi, а дачка Ірэна стала педагогам.
Памёр 9 сакавіка 2010 года. Пахаваны на могілках Святога Адальберта (Святога Войцеха).
Беразугі (Смаленская вобласць)
Беразугі (Березуги) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Слабадскога сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ключ 22
Ключ 22 匚 са значэннем «адкрытая справа скрыня» са Спісу 214 ключоў Кансі, якія выкарыстоўваюцца пры напісанні іерогліфаў. Адзін з 23 ключоў, якія складаюцца з дзвюх рыс.
У слоўніку Кансі налічваецца 64 іерогліфа з гэтым ключом (з 49 030).
Варыянты значэння
Старажытны знак паходзіць ад выявы скрыні для рэчаў. У сучаснай мове выкарыстоўваецца ў значэнні «скрыня», «футляр», «скрынка».
Прыклады іерогліфаў
У табліцы прыведзены прыкладны спіс іерогліфаў з ключом 匚.
Дурнічнік
Лацінскае родавая назва паходзіць ад грэч. xanthos — жоўты, з-за выкарыстання ў якасці фарбавальніка.
Распаўсюджанне і экалогія
Радзімай расліны з’яўляецца Цэнтральная і Паўночная Амерыка. Занесена ў Еўропу, Малую і Усходнюю Азію.
Таксанамія
Род Дурнічнік уваходзіць сямейства парадку.
Віды
У род Дурнічнік уключае ад 3 до 25 відаў.
Некаторыя з іх:
Значэнне і выкарыстанне
Лісце і карані даюць жоўтую фарбу, якую ужываюць для афарбоўкі тканін.
Насенне дурнічніка звычайнага змяшчае да 40 % алею, прыдатнага для вырабу пакосты. Меданосныя і лекавыя расліны.
Навазыбкаў
Навазыбкаў (Новозыбков) — горад (з 1809 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Навазыбкаўскай гарадской акругі Бранскай вобласці. Насельніцтва 42,7 тыс. чалавек (2005), трэці па велічыні ў вобласці пасля Бранска і Клінцоў.
Заснаваны ў 1701 годзе. Асноўную частку першапасяленцаў склалі стараверы, уцекачы з цэнтральных абласцей Расіі. Цягам гісторыі горада стараверы адыгрывалі значную ролю ў жыцці і развіцці Навазыбкава і складалі значную частку яго насельніцтва. Зараз у Навазыбкаве знаходзіцца адзін з духоўна-адміністрацыйных цэнтраў Рускай дрэўлеправаслаўнай царквы.
Геаграфія
Размешчаны на паўночным захадзе Бранскай вобласці недалёка ад мяжы з Гомельскай вобласцю (Беларусь) на рацэ Карна, у межах украінскай і беларускай этнічных тэрыторый.
Аперацыя «Мяшок Мерыда»
Планы і сілы бакоў
«Мяшок Мерыды» на Эстрэмадурскім фронце быў самай заходняй тэрыторыяй Іспанскай Рэспублікі ў 1938 годзе. Ён выступаў на захад у напрамку Мерыды, горада, які быў захоплены сіламі паўстанцаў у 1936 годзе. Выступ уяўляў сабой клін рэспубліканскай тэрыторыі паміж раёнамі нацыяналістаў на паўночным захадзе і паўднёвым захадзе. Існавала небяспека, што рэспубліканская армія з гэтай пазіцыі магла лёгка атакаваць стратэгічны горад Мерыда і нават разрэзаць напалам нацыяналістычную зону. Таму, пасля таго, як узброеныя сілы паўстанцаў дасягнулі на ўсходзе Міжземнага мора, у маі 1938 года вярхоўнае камандаванне франкістаў распрацавала план захопу гэтай тэрыторыі пад назвай «Зацягванне мяшка Мерыды». Наступленне павінна было адбыцца ў перыяд з 20 па 24 ліпеня шляхам акружэння і захопу рэспубліканскіх войскаў.
Навазыбкаў
Геаграфія
Навазыбкаў раз­віваўся паводле пла­на рэгу­ляр­най за­будовы (зацверджаны ў 1826 годзе, скарэктаваны ў 1840 годзе). Рэгуляр­ная пла­ніроўка ў не­като­рых раёнах раз­біва­лася згібамі рэк Зыб­кая і Кар­на.
Аперацыя «Мяшок Мерыда»
Планы і сілы бакоў
Войскі нацыяналістаў, прызначаныя для акружэння, нашмат пераўзыходзілі сілы рэспубліканцаў. На поўначы тры дывізіі (11-я, 19-я і 74-я) і кавалерыйская брыгада палкоўніка Альдэкоа (Цэнтральная арміі генерала Салікета), павінны былі наступаць пад камандаваннем генерала Мухікі. На поўдні чатыры дывізіі (22-я, 102-я, 112-я і 122-я) і андалузская кавалерыйская брыгада (Паўднёвая армія генерала Кейпа дэ Льяна) павінны былі наступаць пад камандаваннем генерала Луіса Саланса.
Рэспубліканскія войскі (31 401 чалавек), разгорнутыя ў гэты час у мяшку, уваходзілі ў VII армейскі корпус: 36-я дывізія прыкрывала фронт Таха, 29-я дывізія размяшчалася ў раёне Гвадыяны. У выступе знаходзіліся брыгады 37-й дывізіі. Злева ад яе — 38-я дывізія. Усе гэтыя войскі доўга бяздзейнічалі, былі дрэнна скаардынаваны і прыкрывалі вельмі шырокі фронт, якім было цяжка эфектыўна кіраваць.
Навазыбкаў
Гісторыя
У сакавіку 1917 года ў горадзе створаны Навазыбкаўскі Савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў, які ўзялі пад кантроль эсэры і меншавікі. У маі 1917 года прайшла 14-дзённая забастоўка рабочых. 8 ліпеня прайшоў 1-ы павятовы з’езд Саветаў сялянскіх дэпутатаў, а 15 жніўня — 2-і з’езд Саветаў сялянскіх дэпутатаў. У верасні ў горадзе былі ўведзены абмежаванні на продаж хлеба. 30 кастрычніка пры дапамозе бальшавіцкіх абвестак гаражане даведаліся пра Кастрычніцкі пераварот і звяржэнне Часовага ўрада. У канцы лістапада на запалкавай фабрыцы «Хваля Рэвалюцыі» прайшоў агульнагарадскі сход насельніцтва, на якім быў абраны Савет сялянскіх, рабочых і салдацкіх дэпутатаў на чале з бальшавіком Захарыем Георгіевічам Сторажавым.
Аперацыя «Мяшок Мерыда»
Ход бітвы
Наступленню папярэднічаў адцягваючы ўдар 19 ліпеня на плацдарме Эль-Пуэнтэ-дэль-Арсабіспа, куды палкоўнік Рыкарда Бурылья, камандуючы Эстрэмадурскай арміі рэспубліканцаў, вымушаны быў паслаць частку сваіх рэзерваў.
Навазыбкаў
Гісторыя
Горад быў акупаваны германскімі войскамі з сакавіка/красавіка 1918 года, 23 снежня 1918 за­няты Чырвонай Арміяй. 1 студзеня 1919 года пастановай І з’езда КП(б) Беларусі разам з часткай Чарнігаўскай губерні Навазыбкаўскі павет уключаўся ў Беларускую ССР, але I Усебеларускі з’езд Саветаў, які прайшоў 2-3 лютага, не ўхваліў гэта рашэнне. Навазыбкаў у 1919 годзе ўвайшоў у склад Гомельскай губерні РСФСР.
Павятовы го­рад Го­мель­скай губерні (1919—1926), Бран­скай губерні (1926—1929), раённы цэнтр За­ходняй вобласці (1929—1937), Арлоўскай вобласці (1937—1944).
З 1944 года раённы цэнтр Бранскай вобласці.
Адукацыя
Акрамя была некалькі 7-гадовых школ:
Школы Другой ступені:
Школы павышанага тыпу і прафісійныя школы:
Налічвалася 8 дзіцячых дамоў.