cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Шаленберг
Аляксандр Шаленберг (Alexander Georg Nicolas Christoph Wolfgang Tassilo Schallenberg; нар. 20 чэрвеня 1969, Берн, Швейцарыя) — аўстрыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Міністр замежных спраў Аўстрыі з 6 снежня 2021 года. Федэральны канцлер Аўстрыі з 11 кастрычніка 2021 года па 6 снежня 2021 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1969 годзе ў Берне ў Швейцарыі. Сын аўстрыйскага пасла, рос у Індыі, Іспаніі і Францыі. З 1989 да 1994 года вывучаў права ў Венскім універсітэце і Універсітэце Пантэон-Асас. Пасля яго заканчэння ён працягнуў навучанне ў Еўрапейскім калегіуме, дзе вучыўся да 1995 года.
Кар’ера
У 1997 годзе ён пачаў працаваць у Міністэрстве замежных спраў Аўстрыі.
3 чэрвеня 2019 года змяніў Карын Кнайсль на пасадзе міністра замежных спраў Аўстрыі ў тэхнакратычным кабінеце Брыгітэ Бірляйн. Ён захаваў сваю пасаду ў другім кабінеце Себасцьяна Курца, які быў прыведзены да прысягі 7 студзеня 2020 года, куды яго вылучыла АНП.
Канцлер
Пасля таго, як Федэральны канцлер Аўстрыі Себасцьян Курц падаў у адстаўку і прапанаваў Шаленберга як новага канцлера Аўстрыі, 10 кастрычніка прэзідэнт Аўстрыі Аляксандр Ван дэр Бэлен абвясціў, што 11 кастрычніка Аляксандр Шаленберг складзе прысягу. Займаў пасаду з 11 кастрычніка да 6 снежня 2021 года. 6 снежня 2021 года зноў заняў пасаду міністра замежных спраў ва ўрадзе Карла Нехамера.
Інары
Інары (Інарыярві, фін. Inarijärvi / Inarinjärvi, с.-саамск. Anárjávri, інары-саамск. Aanaarjävri, колта-саамск. Aanarjäuʹrr, швед. Enare träsk, нарв. Enaresjøen) — трэцяе па велічыні возера ў Фінляндыі. Знаходзіцца на поўнач ад палярнага круга ў паўночнай частцы Лапландыі.
Плошча 1040,28 км². Глыбіня да 92 метраў. Размешчана на вышыні 119 м над узроўнем мора.
Кутузаў
Кутузаў (Кутузов) — рускае прозвішча.
ФК Мец
«Мец» (Metz) — французскі футбольны клуб з горада Мец. Двухразовы ўладальнік Кубка Францыі (1984, 1988). Клуб быў утвораны ў 1932 годзе і вялікую частку сваёй гісторыі правёў у Лізе 1, аднак перыяд паміж 2008 і 2014 гадамі правёў у Лізе 2. У красавіку 2014 года «Мец» забяспечыў сабе месца ў Лізе 1 на наступны сезон, перамогшы «Асер». Сезоны 2015/16, і 2018/19 і 2022/23 зноў праводзіў у Лізе 2, аднак адразу вяртаўся ў Лігу 1. Свае хатнія матчы каманда праводзіць на муніцыпальным стадыёне «Сен-Сімфарыен», які месціцца ў межах горада.
Гісторыя
Футбольны клуб «Мец» быў заснаваны ў 1932 годзе ў выніку аб’яднання двух аматарскіх спартыўных клубаў і неўзабаве пасля гэтага набыў прафесійны статус. Ён з’яўляецца адным з найстарэйшых прафесійных футбольных каманд у Францыі. Карані клуба сыходзяць яшчэ далей, у іншы клуб «Мец» (SpVgg Metz), які быў утвораны ў 1905 годзе, калі горад уваходзіў у склад Германскай імперыі. Той «Мец» гуляў у Весткрайс-лізе да сезона 1913/14, калі з-за пачатку Першай сусветнай вайны ўсе матчы былі спынены. Некаторыя ігракі гэтага клуба былі часткай клуба «Месін» у 1919 годзе, які ў 1932 годзе стаў часткай аб’яднанай каманды «Мец». «Месін» быў вядучым клубам Латаранскага дывізіёна, атрымаўшы чэмпіёнскія тытулы ў 1920, 1921, 1922, 1924, 1926, 1927, 1929 і 1931 гадах.
Нягледзясы на тое, што горад быўшы адбіты войскам саюзнікаў увосень 1944 года, клуб не браў удзелу ў французскім чэмпіянаце сезона 1944/45, але вярнуўся да ўдзелу ў Лізе 1 на сезон 1945/46. Сезон для клуба выйшаў няўдалым, бо каманда заняла 17-ы радок з 18 клубаў, аднак, пашырэнне лігі да 20 клубаў дало магчымасць застацца «Мецу» ў найвышэйшым дывізіёне да 1950 года, калі каманда заняла апошняе месца.
Мэжырычча (Жыдачыўскі раён)
Мэжырычча (Межи́річчя) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 2019
NGC 2019 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC145) — шаравое скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4626
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мэльныч
Мэльныч (Ме́льнич) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Паз
Паз, Патсаёкі (фін. Paatsjoki, нарв. Pasvikelva) — рака ў Мурманскай вобласці (Расія), Фінляндыі і Нарвегіі. Даўжыня 145 км. Плошча басейна 18404 км ². Выток ракі размешчаны на выхадзе з возера Інары, упадае ў Варажскі заліў Баранцава мора.
Нава Рудня (Лугынская грамада)
Нава Рудня (Нова́ Ру́дня, да 7 чэрвеня 1946 г. — Рудня Макакоўская) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
NGC 2026
NGC 2026 — рассеянае скопішча ў сузор’і Цялец.
Бэрэзавы Груд
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Дамініканцы
Дамініканцы, афіцыйна Ордэн Братоў Прапаведнікаў (Ordo fratrum praedicatorum, O.P.) — каталіцкі манаскі ордэн, створаны святым Дамінікам.
Будова ордэна
Ордэн мае тры галіны:
Дэвіз ордэна — «усхваляць, бласлаўляць, прапаведаваць» (па-лацінску Laudare, Benedicere, Praedicare).
Гісторыя ордэна
У 1214 годзе вакол св. Дамініка ў Тулузе ўтварылася першая супольнасць. Статут быў зацверджаны двума гадамі пазней Папам Ганорыем III. Ордэн хутка распаўсюдзіўся ў Францыі (тут дамініканцы спачатку называліся якабітамі, таму што першая рэзідэнцыя ордэна ў Парыжы была пры царкве св. Якаба), Іспаніі і Італіі. Найважнейшым напрамкам дзейнасці дамініканаў было паглыбленае вывучэнне тэалогіі з мэтай падрыхтоўкі пісьменных прапаведнікаў. Цэнтрамі ордэна сталі Парыж і Балоння — два найбуйнейшых універсітэцкіх горада Еўропы. У 1221 дамініканцы мелі 70 манастыроў, у 1256 у ордэне было 7000 манахаў.
Дамініканцы заснавалі ўласныя навучальныя ўстановы (у Балонні, Кёльне, Оксфардзе і інш), узначальвалі багаслоўскія кафедры ва ўніверсітэтах Парыжа, Падуі, Прагі і інш. З XIII стагоддзя дамініканцы разгарнулі шырокую місіянерскую дзейнасць, заснавалі мноства манастыроў (у прыватнасці пад Кіевам, у Іране, Кітаі і інш.). У 1318 г. дамініканцы здолелі арганізаваць у Персіі, якая знаходзілася пад уладай манголаў, архідыяцэзію.
На першым генеральным капітуле ў Балонні, ў 1220 годзе, дамініканскі ордэн быў абвешчаны жабрацкім: на яго ўдзельнікаў быў ускладзены абавязак адмовіцца ад усялякіх маёмасцяў і даходаў і жыць з міласці. Гэта пастанова выконвалася не цалкам і ў 1425 была адменена Папам Марцінам V. Трэці генеральны магістр ордэна, святы Раймунд дэ Пеньяфорт, выдаў у 1238 годзе збор яго статутаў. На чале ордэна выбіраўся спачатку пажыццёва, а потым на фіксаваны тэрмін генеральны магістр. У кожнай краіне ёсць правінцыйны прыёр, у кожным асобным інтэрнаце, які мае не менш за 12 чалавек — канвентуальны прыёр. Над імі вяршэнствуе капітул, гэта значыць агульны сход, які склікаецца кожныя тры гады.
Галоўная задача новага ордэна складалася ў місіянерскай дзейнасці паміж нявернымі; але разам з тым ён дбайна займаўся царкоўнай пропаведдзю і тэалогіяй. Альберт Вялікі і Тамаш Аквінскі — знакамітыя навукоўцы, якія выйшлі з ордэна; да яго ж належалі Майстар Экхарт, Таулер, Джыроламо Саванарола, і многія іншыя.
У час найбольшага росквіту ордэн дамініканаў налічваў да 150000 членаў у 45 правінцыях (з іх 11 па-за Еўропай) і 12 кангрэгацый пад кіраваннем самастойных генерал-вікарыяў. Пазней дамініканцы былі адціснуты езуітамі ад школ і пропаведзі пры дварах, а збольшага і ад місіянерскай дзейнасці. На канец XIX стагоддзя яны існавалі ў Італіі, Іспаніі, Аўстрыі, місіі іх былі ў Амерыцы і Ост-Індыі. Жаночыя дамініканскія манастыры, лікам да 300, на канец XIX стагоддзя існавалі ў Італіі, Аўстрыі, Бельгіі, Амерыцы. Манашкі займаліся рукадзеллем. Адзенне дамініканцаў белае, з чорным плашчом і велоном. Знакамітая сястра з гэтага ордэна — святая Кацярына Сыенская.
У XVI стагоддзі дамініканскія прапаведнікі з’явіліся ў Лацінскай Амерыцы. Многія дамініканцы, напрыклад, Бартоломе дэ Лас Касас выступалі ў абарону правоў індзейцаў ў калоніях.
У XVII—XVIII стагоддзях дзейнасць ордэна моцна абмяжоўвалася як свецкімі, так і царкоўнымі ўладамі. Моцны ўдар па дамініканскіх кляштарах ў Паўночнай Еўропе нанесла Рэфармацыя.
У XIX стагоддзі становішча ордэна стабілізавалася, дамініканскія манастыры развіваюцца ў Еўропе, у Лацінскай Амерыцы і на Філіпінах. Бурна развіваецца ордэн у ЗША і Канадзе.
У XX стагоддзі ордэн выпрабаваў новыя ўзрушэнні — выгнанне ў 1910 годзе з Мексікі, масавыя забойствы дамініканскіх манахаў падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі, пераследу ў камуністычных краінах. Аднак да канца XX стагоддзя стан ордэна зноў стабілізуецца.
Сонечны сарас 112
Сонечны сарас 112 — серыя з 72 сонечных зацьменняў, якая пачалася 31 ліпеня 539 года і скончылася 19 верасня 1819 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Буда-Літкы
Буда-Літкы (Бу́до-Лі́тки) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
BMW G32
Распрацоўка і запуск
Інфармацыя аб Гран Турызма 6 серыі была распаўсюджана 14 чэрвеня 2017 года. Пазней аўтамабіль быў афіцыйна прадстаўлены ў верасні 2017 года на Франкфурцкім міжнародным аўтасалоне. Экстэр’ер быў распрацаваны Хусэйнам Аль-Атарам.
У параўнанні з Гран Турызма 5 серыі, кузаў 6 серыі длінейшы на 87 мм (3,43 ц), ніжэйшы на 21 мм (0,8 ц), лягчэйшы на 150 кг (330 фунтаў). Аб'ём багажнага аддзялення большы на 110 літраў (3.88 куб футаў) і складае больш за 610 літраў (21.54 куб. футаў). Гран Турызма 6 серыі таксама мае новыя налады падвескі, і пастаўляецца з самавыраўноўваючайся пнеўматычнай падвескай ў стандартнай камплектацыі. Аўтамабіль аўтаматычна зніжаецца на 9,9 мм (0.39 ц) пры руху на хуткасцях звыш 120 км/г (75 міль / г). .
Пандэміі чумы
У гісторыі вядомы тры каласальныя пандэміі чумы. Як толькі чума — хвароба, першапачаткова ўласцівая пустынным і стэпавым грызунам, знайшла дарогу да людзей — яна пачала лютаваць з жорсткасцю, якой яшчэ не ведала гісторыя чалавецтва. Сапраўды, калі пры эпідэміях натуральнай воспы, халеры, сыпнога тыфа, іспанскага грыпу — гінула, за рэдкімі выключэннямі, не больш за 30 % тых, хто захварэў, то захворванне чумой азначала верную смерць. Хворы немінуча паміраў праз некалькі дзён, таму жах эпідэмій чумы пераўзыходзіў жах усіх войнаў.
BMW G32
Распрацоўка і запуск
Першапачатковыя вырабляліся мадэлі 640i, да іх неўзабаве далучыліся мадэлі 630i і 630d. Пазней, у верасні 2017 года ў мадэльны шэраг была дададзена мадэль 640d, якая мела варыянт толькі з поўным прывадам (xDrive).
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы (Universidad Nacional de Córdoba (UNC)) — адзін з найбуйнейшых універсітэтаў Аргенціны. Знаходзіцца ў горадзе Кордава і з'яўляецца найстарэйшым універсітэтам у краіне і чацвёртым па ўзросту ў Амерыцы.
BMW G32
Абсталяванне
Гран Турызма 6 серыі пастаўляецца з 10.25-цалевым дысплеем з апошняй версіяй iDrive 6.0 і кіраваннем жэстамі. BMW Active Driving Assistant з'яўляецца стандартнай функцыяй ва ўсіх мадэлях, і ўключае ў сябе функцыі бяспекі, такія як: маніторынг сляпых зон, асістэнт руху па паласе і папярэджання аб перавышэнні хуткаснога абмежавання
Трансмісіі
Усе мадэлі абсталяваны 8-ступеньчатай аўтаматычнай каробкай перадач. Даступныя каробкі перадач:
Пандэміі чумы
Першая пандэмія
Першая — «Юстыніянава чума», пачалася ў Егіпце, спусташыла амаль усе краіны Міжземнамор’я і трымалася каля 60 гадоў. У разгар эпідэміі ў 542 годзе толькі ў Канстанцінопалі штодня паміралі тысячы чалавек. Усяго загінула каля 100 мільёнаў чалавек, Візантыя страціла прыкладна палову насельніцтва.
BMW G32
Бяспека
У 2017 годзе 630d GT атрымаў пяць зорак у тэсце Euro NCAP:
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы
Як і астатнія нацыянальныя ўніверсітэты Аргенціны, фінансуецца дзяржавай, але з'яўляецца аўтаномным, аддзеленым ад царквы і дае бясплатнае навучанне. Мае сістэму самакіравання, у якую ўваходзяць прадстаўнікі прафесарскага складу, студэнтаў і аспірантаў.
Гісторыя
Гісторыя універсітэта пачынаецца з 1610 года, калі езуіты заснавалі ў Кордаве Вышэйшую Калегію (Collegium Maximum), дзе выкладалася філасофія і тэалогія. На базе калегіі ў 1613 годзе быў утвораны ўніверсітэт і бібліятэка. 8 жніўня 1621 Папа Рыгор XV дазволіў універсітэту прысуджаць навуковыя ступені, а 2 лютага 1622 г. гэта рашэнне ратыфікаваў кароль Філіп IV.
Пандэміі чумы
Другая пандэмія
Другая пандэмія — «Чорная смерць» — зарадзілася ў Азіі і ў 1346—1348 гадах лютавала ў Еўропе, дзе яе ахвярамі сталі 25 мільёнаў людзей.
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы
Гісторыя
Указам ад 2 красавіка 1767 года кароль Іспаніі Карл III выгнаў езуітаў са сваіх уладанняў, пасля чаго ўніверсітэт перайшоў да ордэна францысканцаў. У 1791 годзе ва ўніверсітэце быў утвораны факультэт права.
Пандэміі чумы
Другая пандэмія
У больш шырокім сэнсе другая пандэмія «наклала свой злавесны адбітак на ўсё еўрапейскае сярэднявечча». Гісторыкі вылучаюць наступныя пікі актыўнасці чумы, паміж якімі часам змянялася па некалькі пакаленняў людзей, якія чумы не ведалі:
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы
Гісторыя
У 1800 годзе каралеўскім указам універсітэт атрымаў назву «Каралеўскі універсітэт Святога Карла і Маці Божай Мансерат», а таксама статус каралеўскага і папскага. Ва ўніверсітэце пачалі выкладаць матэматыку.
Пандэміі чумы
Трэцяя пандэмія
Трэцяя пандэмія — пандэмія чумы, пачалася ў 1855 годзе ў кітайскай правінцыі Юньнань або, у больш шырокім сэнсе, з мноства прыродных ачагоў ў цэнтральным і паўночна-ўсходнім Кітаі, афіцыйным пачаткам пандэміі лічыцца выпадкова абраная эпідэмія ў Кантоне, нягледзячы на тое, што эпідэміі чумы перыядычна ўспыхвалі там з 1850-х гадоў. Як толькі эпідэмія дасягнула ўзбярэжжа, суда, на гэты раз з паравымі рухавікамі, хутка разнеслі чуму па ўсіх частках свету. Ўспышкі чумы адзначаліся ў 87 партовых гарадах (з некалькіх тысяч партоў таго часу). Асабліва чума лютавала ў Ганконгу і Бамбеі. Чума таксама распаўсюдзілася на ўсе кантыненты дзякуючы гандлёвым судам у выглядзе адносна невялікіх па маштабу выбліскаў, якія не прывялі, аднак, да ўзнікнення эпідэмій, супастаўных па маштабе з эпідэміямі сярэднявечча.
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы
Гісторыя
У 1820 годзе губернатар правінцыі Кордава Хуан Баўтыста Бустас даў універсітэту статус правінцыйнага, а ў 1856 годзе ён стаў нацыянальным і атрымаў сваю сучасную назву. У 1860-х гадах у Аргенціне былі праведзены адукацыйныя рэформы, у выніку якіх ва ўніверсітэце Кордавы спынілі выкладанне.
IC 4627
IC 4627 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Змеяносец.
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы
Гісторыя
1918 з Універсітэта Кордавы пачалася ўніверсітэцкая рэформа ў Аргенціне, якая ў далейшым распаўсюдзілася на ўвесь кантынент. Галоўнымі прынцыпамі рэформы былі аўтаномія вышэйшых навучальных устаноў, самакіраванне, набліжэнне іх да грамадства, перыядычныя публічныя акрэдытацыі кафедраў і г. д.
Млыныска (Жыдачыўскі раён)
Млыныска (Млини́ська) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы
Гісторыя
У ХХ ст. значна ўзрасла колькасць спецыяльнасцяў і студэнтаў ва ўніверсітэце, ён ператварыўся ў важны даследчы цэнтр краіны.
IC 4627
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ранэльва
Ранэльва (Ranelva) — адна з найбуйнейшых рэк у фюльке Нурлан, Нарвегія.
Даўжыня ракі 130 км. Рака выцякае з горнага хрыбта Салтф’елет, які знаходзіцца на мяжы Нарвегіі і Швецыі і цячэ на паўночны захад пад назвай Раналсельв (нарв.: Randalselv, саамск.: Goabdesjåhkå). Рака Ранэльва бярэ свой пачатак ля сутокі рэк Randalselva і Gubbeltåga і цячэ пераважна ў заходнім-паўднёва-заходнім напрамку.
NGC 2027
NGC 2027 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC13) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Манастырэць (Жыдачыўскі раён)
Манастырэць (Монастире́ць) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Павуцінныя кляшчы
Павуцінныя кляшчы (Tetranychidae) — сямейства кляшчоў з падатраду Prostigmata атраду Trombidiformes. Сустракаюцца ва ўсіх рэгіёнах, уключаючы Антарктыку. Больш за 1270 відаў, 95 родаў. Дробныя кляшчы, даўжыня менш за 1 мм. Вачэй дзве пары, ногі складаюцца з 5 членікаў. Расліннаедныя (у тым ліку небяспечныя шкоднікі культурных раслін), вылучаюць павуцінне. Самы вядомы прадстаўнік сямейства Tetranychus urticae мае касмапалітнае распаўсюджанне.
Класіфікацыя
Сямейства падзяляецца на наступныя подсемейства, трыба і роды :
Bryobinae Berlese
Tetranychinae Berlese
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1994
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 1994 (3-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 1994 года. Перад пачаткам чэмпіянату адмовілася ад удзелу ў чэмпіянаце «Гамяльчанка» (Гомель). «Трыкатажніца-Змена» (Бабруйск) пераназвана ў «Славянку».
Кіркоры (род)
Кіркоры (Kirkorowie) — шляхецкі род герба ўласнага «Кіркор». Прозвішча Кіркор, пэўна, мае цюркамоўнае паходжанне. Кір, кыр або кырк па-турэцку ці па-татарску азначае сорак, Кіркор — «сорак мячоў». Не выключана, што падобная вайсковая адзінка была ў татарскай ардзе. Найстарэйшы даследчык татараў А. Мухлінскі згадвае, што ў Крыме, каля Бахчысарая, быў замак, у якім, маўляў, знаходзілася рэзідэнцыя хана Менглі-Гірэя (1480—1516), дзе апошні прымаў паслоў з Вялікага Княства Літоўскага. Падобных сугучных назваў вельмі шмат не толькі ў цюркамоўных краінах, але і на тэрыторыі ВКЛ. На карысць татарскага паходжання Кіркораў сведчаць у першую чаргу даследчыкі гісторыі і генеалогіі татараў А. Мухлінскі і Ст. Дзядулевіч. Іхні тэзіс грунтуецца ў асноўным на тым, што талмачамі (перакладчыкамі) у розных пасольствах і дыпламатычных місіях ВКЛ на ўсходзе і поўдні звычайна былі літоўскія татары. Але яшчэ пры каралі Жыгімонце Старым спецыяльна адбіралі і рыхтавалі маладых прадстаўнікоў шляхты, якія валодалі замежнымі мовамі, для ўдзелу ў дыпламатычных місіях. Пры гэтым не абавязкова трэба было быць татарынам. Таму сёння можна паставіць пад сумненне татарскія карані Кіркораў. Ніводны дакумент XVI ст. не называе Кіркораў татарамі, з чаго вынікае, што ўжо тады яны былі хрысціянскага веравызнання.
Пачынальнікам роду і старэйшага адгалінавання Кіркораў лічыцца баярын Павел Кіркор, які служыў талмачом у каралеўскіх пасольствах да крымскага хана. Згаданы Павел атрымаў 28 красавіка 1568 г. у Гародні ад вялікага гетмана і дзяржаўцы магілёўскага Рыгора Хадкевіча дванаццаць службаў пустых у Сухарах ці Сухарэвічах, як часам гаворыцца ў дакументах, у Магілёўскай эканоміі.
Глухава (Корасценскі раён)
Глухава (Глухова́) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Сацыніянства
Сацыніянства, антытрынітарызм, у Рэчы Паспалітай часта называўся арыянствам — кірунак кальвінісцкага руху, які з'явіўся з-за расколу на тле дыскусій вакол до́гмата пра Тройцу.
У Рэчы Паспалітай
Частка кальвіністаў Рэчы Паспалітай, якая прызнала традыцыйную інтэрпрэтацыю догмата пра Тройцу за непраўдзівую, утварыла ў 1562—1565 гг. уласны Збор, які яны называлі «меншым». Самі кальвінісцкія дысідэнты не называлі сябе арыянамі або антытрынітарыямі, называліся проста хрысціянамі або «братамі» («польскі братамі» і «літоўскімі братамі» — у залежнасці ад падданства). У 2-й пал. XVI ст. шматлікія арыянскія суполкі ў ВКЛ былі ў Лоску, Клецку, Любчы, Іўі, Навагрудку. Арыяне мелі органы самакіравання, склікалі агульныя сіноды. Падзяляліся на 2 кірункі: памяркоўны і радыкальны.
Роберт Гук
Уклад у фізічную навуку
У 1676 годзе Роберт Гук сфармуляваў закон залежнасці модуля сілы пругкасці ад абсалютнай дэфармацыі цела пры малых пругкіх дэфармацыях (закон Гука) у сваёй анаграмме «Ut tension sic vis» («Як напружанне, так сіла»).
Сацыніянства
У Рэчы Паспалітай
Арыяне не былі арганізацыйна і ідэалагічна аднародным рухам, іх дзейнасць складалася з асабістых і групавых ініцыятыў, якія абмяркоўваліся на сумесных сустрэчах і ўхваляліся або адхіляліся. Пэўная ідэалагічная і арганізацыйная ўнармаванасць у арыянства з'явілася ў кан. XVI — пач. XVII ст., гэта ўніфікацыя звязаная з дзейнасцю Фаўста Соцына.
У 1-й пал. XVII ст. Арыянскі Збор Рэчы Паспалітай перарастае ў з'яву агульнаеўрапейскай значнасці. Цэнтрам рэчыпаспалітаўскага арыянства быў Ракаў, дзе адбываліся Сіноды і ў 1602 г. быў заснаваны Гімназіум, які пазней пераўтварыўся ў Вышэйшую школу. Таксама ў Ракаве знаходзілася арыянская друкарня, выданні якой былі вядомыя ў Еўропе.
Арыяне зведалі ганенні як з боку каталіцкай царквы, так і артадаксальны пратэстантаў. У 1638 г., паводле пастановы Сейма Рэчы Паспалітай, Гімназіум і друкарня ў Ракаве былі зачыненыя, а спроба арыянаў закласці новы цэнтр у Кіселіне на Валыні не мела поспеху. У 1658 г. Сейм Рэчы Паспалітай абвясціў, што арыяне на працягу 3 год павінны перайсці ў каталіцтва або выехаць з краіны пад страхам смерці. Большасць арыянаў падпарадкавалася пастанове, але вышэйшае кіраўніцтва, у т.л. усе ідэолагі, выехалі ў Нідэрланды. Хутка па эміграцыі рэчыпаспалітаўскіх арыянаў у Нідэрландах пачалі зваць «польскімі братамі» без розніцы на выхадцаў з Польшчы ці Літвы. У Нідэрландах у 1665—1668 гг. пад кіраўніцтвам Андрэя Вішаватага пачала выдавацца г. зв. Bibliotheca Fratrum Polonorum (Бібліятэка братоў польскіх), апошні том якой выйшаў у 1692 годзе.
ФК Нансі
«Нансі» (AS Nancy) — французскі футбольны клуб, які базуецца ў горадзе Нансі. Клуб быў заснаваны ў 1967 годзе. Свае хатнія матчы «Нансі» праводзіць на стадыёне «Марсель Піко», які месціцца ў камуне Тамблен, якая ўваходзіць у акругу Нансі.
Клуб «Нансі» быў заснаваны як пераемнік папярэдняй каманды ФК «Нансі», якая былі ліквідавана ў 1965 годзе. Клуб ніколі ў сваёй гісторыі не перамагаў у нацыянальным чэмпіянаце, гуляючы ў асноўным у Лізе 1 і Лізе 2. Адзіным значным дасягненнем клуба з’яўляецца перамога ў 1978 годзе ў Кубку Францыі, калі ў фінале «Нансі» быў мацнейшы за «Ніцу». Клуб таксама мае на сваім рахунку перамогу ў Кубку французскай лігі ў 2006 годзе.
Самым вядомым іграком клуба за яго гісторыю з’яўляецца Мішэль Плаціні, які распачаў сваю кар’еру ў клубе ў 1972 годзе і правёў у «Нансі» ў агульнай складанасці восем сезонаў. Ён забіў адзіны гол у вышэйзгаданым фінале Кубка Францыі, а таксама двойчы станавіўся іграком года, гуляючы ў клубе. Плаціні таксама добра зарэкамэндаваў сябе як ігрок нацыянальнай зборнай Францыі і ў іншых клубных камандах пасля свайго сыходу з «Нансі». Ён лічыцца найлепшым іграком клуба за ўсю яго гісторыю.
Парк
Парк — адкрытая азелянёная тэрыторыя, прызначаная для адпачынку. Як правіла, паркі знаходзяцца на ўтрыманні дзяржавы і адкрыты для адпачынку для ўсіх жадаючых.
Гісторыя паркаў
Паркавае мастацтва зарадзілася ў Кітаі (горад Сучжоў), а потым у эпоху барока было прыўнесена ў Францыю (рэгулярны парк). У XVIII стагоддзі на хвалі рамантызму з'явіўся пейзажны парк. Агульнадаступныя гарадскія паркі з'явіліся ў Еўропе толькі ў пачатку XIX стагоддзя. Адным з першых такіх паркаў стаў Англійскі сад у Мюнхене.
Англійскі парк
Англійскі парк (пейзажны парк, ландшафтны парк) — агульная назва тыпу паркаў, які з'явіўся ў Англіі ў XVIII стагоддзі. Хамфры Рэптан, адзін з самых знакамітых ландшафтных архітэктараў, выказаў наступныя прынцыпы пабудовы пейзажнага парку:
У пабудаванні пейзажнага саду пажаданы няроўны рэльеф — узвышшы, склоны, яры, прыродныя вадаёмы. Усе прыродныя недахопы мясцовасці згладжваюцца, а годнасці абыгрываюцца. Плоскі ландшафт трэба змяніць штучна.
Архітэктурныя пабудаванні ў пейзажным парку другарадныя, яны павінны быць упісаны ў пейзаж. Напрыклад, з дапамогай расліннага аб'ёму, які значна перавышае аб'ём пабудаванняў. Расліннасць маскіруе ўсе вострыя куты і дапаможныя канструкцыі.
Эфект пейзажнага саду — уражанне, быццам расліны тут ужо раслі, а чалавек знайшоў сярод іх свабоднае месца, каб штосьці пабудаваць. Нягледзячы на тое, што пейзажны сад вельмі падобны да прыроднага пейзажу, у ім існуе свой парадак, іерархія, строгі падбор раслін.
Нацыянальны парк
Нацыянальны парк — тэрыторыя, на якой у мэтах аховы навакольнага асяроддзя абмежавана дзейнасць чалавека. Нацыянальныя паркі звычайна размешчаны ў месцах, якія былі ў значнай ступені неразвітыя, і часта захоўваюць вобласці з роднымі жывёламі, раслінамі і экасістэмамі (асабліва тымі, што знаходзяцца ў небяспецы), біялагічнай разнастайнасці або незвычайнымі геалагічнымі асаблівасцямі.
Французскі парк
Французскі, ці рэгулярны, парк мае геаметрычна правільную планіроўку, звычайна з выражанай рэгулярнасцю і сіметрычнасцю кампазіцый. Характарызуецца прамымі алеямі, кветнікамі, партэрамі і басейнамі правільнай формы, стрыжкай дрэваў і хмызнякоў і прыданнем ім розных геаметрычных форм.
Устройства паркаў у рэгулярным стылі дасягнула найвышэйшага піку ў эпоху барока (XVII—XVIII стагоддзі), прыкладам чаго з'яўляюцца сады Версаля.
Флакон з Навагрудка
Флакон з Навагрудка — шкляны флакон XII ст., знойдзены ў Навагрудку.
Паходжанне
З часу першай публікацыі аб наваградскіх шкляных пасудзінах — чырвонага келіха i сіняга флакона, большасць савецкіх i замежных даследчыкаў уключаюць іх у лік візантыйскіх вырабаў. Англійскі даследчык А. Мігау адзначае, што такі роспіс, як на наваградскіх шкляных пасудзінах, распаўсюджаны ў выяўленчым i прыкладным мастацтве Візантыі. Арэал сініх флаконаў, як піша вучоны, распрасціраўся ад тэрыторыі Беларусі да Кіпра i, магчыма, Егіпта i ад Карынфа да Ірана. На думку Мігау, сінія флаконы выраблялі ў адным цэнтры — Канстанцінопалі. Амерыканская даследчыца Г. Дэвідсан, якая шмат гадоў праводзіла раскопкі ў Карынфе, лічыць, што такія флаконы выраблялі ў карынфскіх майстэрнях.
Апісанне
Флакон выдзьмуты з сіняватага празрыстага шкла і распісаны белай эмаллю і золатам. У верхняй частцы таксама размешчана рамбічная сетка, але ў цэнтры кожнага ромбіка — крыжык, намаляваны золатам. Ніжэй рамбічнай сеткі белай эмаллю нанесены геаметрычны арнамент у выглядзе хвалістых ліній і кружкоў. Пад гэтым масіўным арнаментыльным дэкорам — выява галуба, над якім нібы павіслі яловыя галінкі. Дзве белыя лініі ўверсе і ўнізе флакона замыкаюць кампазіцыю.
Мядзеневічы
Мядзе́невічы (, Меденевичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 21 км на поўнач ад Баранавіч, за 2 км ад шашэйнай дарогі Баранавічы—Навагрудак, на р. Шчара. Насельніцтва 151 жыхар, 78 гаспадарак (2005).
Гісторыя
У XIX — пачатку XX ст. ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 годзе ў вёсцы працаваў ветраны млын. Існавалі ткацкі, рыбалоўны, адыходныя і іншыя промыслы.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне. З 12 кастрычніка 1940 года цэнтр сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 7 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 28 аднавяскоўцаў.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мядзеневіцкага сельсавета.
Інфраструктура
Працуюць выканкам сельсавета, ветэрынарны ўчастак, Дом быту, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аўтаматычная тэлефонная станцыя.
Навэ Сэло (Жыдачыўскі раён)
Навэ Сэло (Нове́ Село́) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4628
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Танаэльва
Танаэльв (нарв. Tanaelva), Тэнаякі, таксама Тана або Тэна (фін. Teno або Tenojoki, с.-саамск. Deatnu, швед. Tana älv) — рака, якая працякае па мяжы Нарвегіі і Фінляндыі, рэгіёнах Фінмарк і Лапі. На саамскай мове назва азначае «вялікая рака». Пятая па працягласці рака Нарвегіі.
Утвараецца сутокай рэк Анар'ёка і Караш'ёка (Інар'ёкі) у 12 км на ўсход ад нарвежскага горада Карас'ёк.
Рака вядомая сярод рыбаловаў сваім багаццем на ласось. У 1929 годзе тут быў злоўлены атлантычны ласось рэкорднай вагой у 36 кг.
Механізм перадачы інфекцыі
Механізм перадачы інфекцыі — спосаб перамяшчэння ўзбуджальніка інфекцыйнай або паразітычнай хваробы з заражанага арганізма ва ўспрымальны. Уключае паслядоўную змену трох стадый:
Механізмы перадачы ўзбуджальніка
Існуе шэсць асноўных механізмаў перадачы ўзбуджальніка інфекцыі, кожны з якіх уключае ў сябе шляхі перадачы ўзбуджальніка інфекцыі:
Аэрагенны
Аэрагенны механізм перадачы інфекцыі — механізм перадачы інфекцыі, пры якім узбуджальнікі лакалізуюцца ў слізістай абалонцы дыхальных шляхоў інфікаванага арганізма і пераносяцца ў макраарганізм праз паветра. Рэалізуецца праз паветрана-кропельны і паветрана-пылавы шлях перадачы. Пры паветрана-кропельным шляху перадачы ўзбуджальнік трапляе ў паветраную сераду пры кашлі, чханні і г п., знаходзіцца ў ёй у форме аэразолю і ўкараняецца ў арганізм чалавека пры ўдыханні заражанага паветра. Пры паветрана-пылевым шляху заражэння ўзбуджальнік трапляе ў макраарганізм з часціцамі пылу (у выпадку магчымасці працяглага яго захавання ў знешнім асяроддзі, напрыклад, пры сухотах).
Кантактны
Кантактны механізм перадачы інфекцыі — механізм перадачы інфекцыі, пры якім вылучаюцца ўзбуджальнікі на скуры і яе прыдатках, на слізістай абалонцы вачэй, паражніны рота, палавых органаў, на паверхні ран, паступаюць з іх на паверхню розных прадметаў і пры кантакце з імі ўспрымальнага чалавека (часцей пры наяўнасці мікратраўмаў) укараняюцца ў яго арганізм.
Кантактны механізм перадачы інфекцыі падпадзяляюць на прамой (поціску рукі, абдымкі, пагладжвання і т. п., то ёсць кантакт з крыніцай інфекцыі) і непрамы, або апасродкаваны (праз прадметы абстаноўкі, бытавую тэхніку, цацкі, посуд, сталовыя прыборы, прадметы гігіены і т. п.).
ФК Дыжон
«Дыжон» (Dijon Football Côte-d’Or) — французскі футбольны клуб з горада Дыжон. Заснаваны ў 1998 годзе ў выніку зліцця двух клубаў. У сезоне 2011/12 клуб упершыню згуляў у найвышэйшай лізе краіны.
Механізм перадачы інфекцыі
Трансмісіўны
Трансмісіўны механізм перадачы ажыццяўляецца пры дапамозе казурак. Падзяляецца на інакуляцыйны (пры ўкусе) і кантамінацыйны (пры ўціранні ў пашкоджаную скуру) шляхі перадачы.
Фекальна-аральны
Фекальна-аральны механізм перадачы інфекцыі — механізм перадачы інфекцыі, пры якім узбуджальнік інфекцыі лакалізуецца пераважна ў страўнікава-кішачным гасцінцы, вызначае яго вывядзенне з заражанага арганізма з спаражненнямі (фекаліямі, мачой) або ванітавым масамі. Пранікненне ў успрымальны арганізм адбываецца праз рот, галоўным чынам пры заглынанні забруджанай вады (водны шлях), ежы (аліментарны шлях), з бруднымі рукамі і прадметамі ўжытку (кантактна-бытавы шлях), пасля чаго ён зноў лакалізуецца ў страўнікавым тракце новага арганізма.
Вертыкальны
Трансплацэнтарны (унутрычэраўны) шлях перадачы інфекцыі — пры якім узбуджальнік інфекцыі перадаецца ад маці да плода падчас цяжарнасці.
Вертыкальным механізмам перадачы інфекцыі таксама лічыцца перадача ўзбуджальніка ад маці да плода падчас праходжання ім родавых шляхоў.
Гемакантактны
Гемакантактны механізм перадачы інфекцыі — механізм перадачы інфекцыі, абумоўлены кантактам з крывёю заражанага чалавека. Падзяляецца на натуральны (вертыкальны, палавы, непрамы) і штучны, звязаны з медыцынскімі маніпуляцыямі, нутравеннымі ін’екцыямі, татуажам.
Калыніўка (Лугынская грамада)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
NGC 2028
NGC 2028 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC152) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.Её очевидная звездная величина 12,9.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
История открытия
Это звездное скопление обнаружил британский астроном Джон Гершэль 12 ноября 1836 года
Пчаны
Пчаны (Пча́ни) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4629
IC 4629 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нідэльва
Нідэльва (нюнорск і нарв. Nidelva) — рака ў Нарвегіі. У некаторых крыніцах згадваецца як «рака Нід».
Нягледзячы на параўнальна невялікую працягласць, на рацэ размешчана 6 ГЭС. Разам з ракой Неа і возерам Сельбусье ўтварае сістэму Неа-Нідэльва.
Шчацінак
Шчацінак (Szczecinek) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Шчэцінэцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з'яўляецца сядзібай вясковай гміны Шчацінак.
Насельніцтва — 40 620 жыхароў (2014 год).
Патаген
Патаген (παθογένεια; ад «пакута» +  «спараджае») — любы мікраарганізм (уключаючы грыбы, вірусы, бактэрыі, і інш.), а таксама асаблівы бялок — прыён, здольны выклікаць паталагічны стан (хваробу) іншай жывой істоты. У больш агульным выпадку пад патагенам разумеюць любы фактар знешняга асяроддзя, здольны выклікаць пашкоджанне якіх-небудзь сістэм арганізма або развіццё якіх-небудзь захворванняў. Патагеннымі мікраарганізмамі называюцца мікраарганізмы, якія паразітуюць (асабліва бактэрыі ў жывёл, грыбы ў раслін) у адносінах да іх гаспадара.
Негатыўнае ўздзеянне патагенаў на арганізм можа ажыццяўляцца рознымі механізмамі, якія выклікаюць інтаксікацыю, разбурэнне тканін, парушэнне рэгуляторных механізмаў або іншымі шляхамі. Негатыўнае ўздзеянне інфекцыйных патагенных мікраарганізмаў звычайна звязана з іх размнажэннем у арганізме і ўздзеяннем прадуктаў іх жыццядзейнасці на гаспадара. Інфекцыйныя патагены, як правіла, валодаюць здольнасцю міграваць паміж рознымі гаспадарамі (перамяшчаючыся рознымі шляхамі перадачы), выклікаючы інфекцыйнае захворванне ў папуляцыі гаспадароў.
Для большасці інфекцыйных захворванняў патаген з’яўляецца спецыфічным узбуджальнікам — гэта значыць дадзенае захворванне можа выклікаць выключна гэты патаген, наяўнасць дадзенага патагена ў арганізме азначае наяўнасць гэтага захворвання, а пры адсутнасці патагена ў арганізме дадзенае захворванне паўстаць не можа.
Гістарычны тэрмін кантагій (contagium «зараза») таксама абагульнена абазначаў заразную субстанцыю хваробы, але ў сучаснай медыцыне ўжо не выкарыстоўваецца.
Пскоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя С. М. Кірава
'''Пскоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя С. М. Кірава''' (ПДПУ) — першая вышэйшая навучальная ўстанова Пскоўскай вобласці, існавала ў 1932—2010 гадах. Увайшоў у склад Пскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Кам’яна Гірка
Кам’яна Гірка (Кам'яна́ Гірка́) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Пскоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя С. М. Кірава
Гісторыя
Адкрыты 17 кастрычніка 1932 года з 5 аддзяленнямі: сацыяльна-эканамічнае, фізічнае, матэматычнае, хімічнае, біялагічнае. На працягу двух гадоў педінстытут і педтэхнікум працавалі ў адным будынку і пад кіраўніцтвам аднаго дырэктара, складалі адзінае «педагагічнае аб’яднанне». У 1934 годзе інстытут адасобіўся ад тэхнікума, пры самастойным педінстытуце адкрыўся двухгадовы настаўніцкі інстытут для падрыхтоўкі настаўнікаў сямігадовых школ. У ВНУ дзейнічалі два факультэты — фізіка-матэматычны і прыродазнаўства. У 1936 годзе адбыўся першы выпуск педагагічнага і настаўніцкага інстытутаў: агулам да 1941 года выйшла 933 спецыялісты.
Кам’яна Гірка
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
Пскоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя С. М. Кірава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны інстытут эвакуіраваўся ў горад Кіраў і часова спыніў сваю дзейнасць. У маі 1945 года аднавілася дзейнасць Пскоўскага педагагічнага і настаўніцкага інстытутаў у складзе чатырох факультэтаў: фізіка-матэматычны, прыродазнаўства, а таксама гістарычны і літаратурны. У 1952 годзе настаўніцкі інстытут скасавалі на карысць педагагічнага інстытута. У 1956 годзе інстытут пераведзены на 5-гадовы тэрмін навучання, пачаў рыхтаваць настаўнікаў шырокага профілю, у 1963 годзе створаны факультэт замежных моў. У 1970 годзе на карысць Пскоўскага педінстытута скасаваны Велікалуцкі педінстытут. У 1977 годзе створаны факультэт пачатковых класаў, пазней з яго вылучыўся факультэт карэкцыйнай педагогікі (затым псіхолага-педагагічны).
Кам’яна Гірка
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Пскоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя С. М. Кірава
Гісторыя
Па распараджэнні Старшыні Урада Расіі Уладзіміра Пуціна № 2440-р ад 27 снежня 2010 года быў створаны Пскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт. Ён быў адкрыты на базе пяці навучальных устаноў: Пскоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт, Пскоўскі дзяржаўны політэхнічны інстытут, Пскоўскі індустрыяльны тэхнікум, Пскоўскі каледж будаўніцтва і эканомікі і Велікалуцкі будаўнічы каледж.
Каірскі егіпецкі музей
Егіпецкі музей або Каірскі музей — музей у Каіры, сталіцы Егіпта. З'яўляецца самым вялікім у свеце сховішчам прадметаў старажытнаегіпецкага мастацтва. Яго калекцыя налічвае каля 120 тысяч экспанатаў усіх гістарычных перыядаў старажытнага Егіпта.
Будынак
Будынак музея, размешчаны ў цэнтры горада на плошчы Тахрыр, быў пабудаваны ў 1900 годзе ў неакласічным стылі па праекце французскага архітэктара Марселя Дзюнона. Адкрыццё музея адбылося ў 1902 годзе.
Перадгісторыя
У 1835 годзе егіпецкі ўрад арганізаваў «Службу старажытнасцей Егіпта» каб спыніць рабаванні ў месцах археалагічных раскопак і выратаваць вельмі каштоўныя знаходкі. Неўзабаве была сабрана першая калекцыя шэдэўраў старажытнаегіпецкага мастацтва. У 1858 годзе егіптолаг Агюст Марыет заснаваў музей у Булаку, дзе і была выстаўлена калекцыя. Пасля таго, як у 1878 годзе па прычыне паводкі шматлікія экспанаты былі пашкоджаны, а частка іх выкрадзена, Марыет выступіў з ініцыятывай пабудаваць вялікі музей для захоўвання старажытнасцей. У 1880 годзе па загадзе Ісмаіла-Пашы экспанаты былі перавезены і да заканчэння будаўніцтва новага музея заставаліся ў крыле яго палаца ў Гізе.
Экспанаты
У музеі выстаўлены:
Пратэсы
Пратэсы (Проте́си) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Альфрэд Расэл Уолес
Альфрэд Расэл Уолес ( — ) — англійскі заолаг, адзін са стваральнікаў біягеаграфіі. Адначасова з Ч. Дарвінам (і незалежна ад яго) распрацаваў тэорыю эвалюцыі на аснове натуральнага адбору.
У 1848—1852 гг. разам з Р. Бейтсам даследаваў берагі рэк Амазонка і Рыа-Негра. У 1854—1862 гг. даследаваў Малайскі архіпелаг і сабраў больш за 125 тыс. батанічных, заалагічных і геалагічных узораў, склаў слоўнікі 75 дыялектаў.
Уолесу належаць навуковыя працы па заалогіі, біягеаграфіі, антрапалогіі, этнаграфіі і геалогіі. У 1892 годзе атрымаў медаль Лінея.
Ірацыяналізм
Ірацыяналізм — кірунак у філасофіі, які настойвае на абмежаванасці чалавечага розуму ў спасціжэнні свету. Ірацыяналізм дапускае магчымасць існавання абласцей светаўспрымання, недасяжных розуму, і даступных толькі праз такія якасці, як інтуіцыя, пачуццё, інстынкт, адкрыццё, вера і т. п. Такім чынам, ірацыяналізм сцявярджае ірацыянальны характар рэчаіснасці.
П’ятнычаны (Жыдачыўскі раён)
П’ятнычаны (П'ятнича́ни) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Генадзь Пятровіч Коршунаў
Генадзь Пятровіч Коршунаў (нар. 9 сакавіка 1979, Мінск) — беларускі сацыёлаг, спецыяліст у галіне сацыяльнай структуры, працэсаў і інстытутаў. Кандыдат сацыялагічных навук (2007), дацэнт (2015).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1979 годзе ў Мінску. У 1996 з залатым медалём скончыў СШ № 123 г. Мінска. У 2001 з адзнакай скончыў факультэт філасофіі і сацыяльных навук БДУ па спецыяльнасці «сацыялогія».
З 2001 па 2009 год працаваў на розных пасадах у Інстытуце сацыялогіі НАН Беларусі — ад лабаранта да загадчыка сектарам. З 2006 года га па 2007 гады выконваў абавязкі вучонага сакратара Інстытута сацыялогіі НАН Беларусі. У 2007 абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Месца і роля сацыяльнай міфалогіі ў структуры масавай свядомасці». У тым жа годзе атрымаў стыпендыю Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь таленавітым маладым навукоўцам.
У 2009—2012 працаваў на пасадзе вядучага навуковага супрацоўніка аддзела інавацыйнай палітыкі Інстытута эканомікі НАН Беларусі. З 2012 па 2015 — дацэнт кафедры сацыялогіі ФФСН БДУ. З 2016 па 2018 — вядучы навуковы супрацоўнік, загадчык аддзела, вучоны сакратар Цэнтра сістэмнага аналізу і стратэгічных даследаванняў НАН Беларусі. З 22 жніўня 2018 па 18 верасня 2020  — дырэктар Інстытута сацыялогіі НАН Беларусі. Са студзеня па верасень 2021 г. працаваў у ЕГУ. Сябра Беларускага Калегіюма. Праграмны дырэктар адукацыйнай ініцыятывы «Беларуская Акадэмія».
З верасня 2021 года — старшы эксперт Цэнтра новых ідэй (Center for New Ideas).
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: структура і дынаміка масавай свядомасці, тэорыя і практыка прагназавання развіцця сацыяльных сістэм, сацыялогія медыя-прасторы, сацыяльныя наступствы лічбафікацыі, сацыялогія рэвалюцый і нацыянальнага будаўніцтва.
Слепнякі
Слепнякі́ (Miridae) — сямейства паўцвердакрылых з падатраду клапоў. Больш за 6000 відаў. На тэрыторыі Беларусі каля 150 відаў.
IC 4630
IC 4630 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Слепнякі
Апісанне
Клапы сярэдніх або дробных памераў; у даўжыню дасягаюць ад 2 да 11 мм. Цела з параўнальна мяккімі пакровамі, мае амаль круглую або амаль падоўжаную форму, часцей трохі падоўжаную.
Развіццё
Самка адкладае яйкі ў тканкі раслін. Зімуюць яйкі, радзей дарослыя. У пераважнай колькасці відаў адно пакаленне на год.
Экалогія
Жывуць на раслінах, большасць прадстаўнікоў раслінаедныя, некаторыя заафітафагі (сілкуюцца расліннай і жывёльнай ежай) або драпежнікі. Большасць раслінаедных відаў і заафітафагаў сілкуюцца на пакрытанасенных раслінах (травяністых, хмызняковых і драўняных), аднак, ёсць і такія, якія сілкуюцца на голанасенных раслінах, папараці і драўняных грыбах.
NGC 2029
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рагізна (Жыдачыўскі раён)
Рагізна (Рогізно) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Краснастаў (Корасценскі раён)
Краснастаў (Красноста́в, да 1932 г. — Ваняйкі) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
NGC 2030
NGC 2030 — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крупчатка
Крупчатка (Крупча́тка) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Дон-1500
Дон-1500 — савецкі збожжаўборачны камбайн, які выпускаецца заводам «Растсельмаш». «1500» у назве азначае шырыню малацільнага барабана. Мадыфікацыі: ДОН-1500, ДОН-1500А, ДОН-1500Б, Дон-1500Н (для нечарназемнай зоны), Дон-1500Р (рысаўборачны, гусенічны).
Камбайны «ДОН-1500» камплектуюцца дызельнымі рухавікамі Д-260 і ЯМЗ-238. Першапачаткова ўсталёўваўся рухавік СМД-31А.
Тэхнічныя характарыстыкі
На гэтыя камбайны ўсталёўваюцца капняльні, драбняльні і раскідвальнікі.
Раманіўка (Жыдачыўскі раён)
Раманіўка (Рома́нівка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Лімпопа (рака)
Лімпопа, або Лімпапо, Кракадзілавая (Limpopo, Uri, Bembe, Juhampura) — рака ў Паўднёвай Афрыцы.
Выцякае паўднёвей Прэторыі з гор Вітватэрсранд (1800 м), у верхнім цячэнні перасякае горы Магалі і злучаецца з Марыка. Мінае 1600 км і прымае ў сябе мноства прытокаў, упадае ў Індыйскі акіян паўночней заліва Дэлагоа.
Галоўнае жыўленне ад прытокаў, што сцякаюць з вільготнага плато Матабеле і ад ракі Уліфантс (справа). Сярэдні расход вады каля 800 м³/сек. У сезон летніх дажджоў (снежань—люты) узровень вады ў ніжнім цячэнні павышаецца на 5—7 м. Суднаходная на 160 км ад вусця, з таго пункта, дзе яна пад 32° у.д., злучаецца з Нуанэцы. Выкарыстоўваецца для арашэння.
Гагенскі завочны ўніверсітэт
Гагенскі завочны ўніверсітэт (Fernuniversität in Hagen) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гаген.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1974 годзе як дзяржаўны даследчы ўніверсітэт зямлёй Паўночны Рэйн-Вестфалія і пачаў сваю даследчую і выкладчыцкую дзейнасць у 1975 годзе. Ён быў заснаваны ў адпаведнасці з канцэпцыяй Адкрытага ўніверсітэта Вялікабрытаніі, каб забяспечыць вышэйшую і бесперапынную адукацыю праз сістэму дыстанцыйнай адукацыі.
Універсітэт прысуджае тыя ж ступені і кваліфікацыі, што і іншыя нямецкія ўніверсітэты і мае тыя ж патрабаванні. Першапачаткова ва ўніверсітэце было толькі тры факультэты з 1 300 студэнтамі дзённай і завочнай форм навучання, але сёння ўніверсітэт ператварыўся ў вядучую навучальную ўстанову Германіі па дыстанцыйнай адукацыі і з’яўляецца адзіным універсітэтам у гэтай сферы. Акрамя значнай колькасці студэнтаў, якія знаходзяцца за межамі кампуса, значная колькасць студэнтаў-аспірантаў дзённай формы навучання, а таксама больш за 1 800 супрацоўнікаў акадэмічнага і даследчага персаналу базуюцца ў галоўным універсітэцкім кампусе.
Факультэты ўніверсітэта прысуджаюць ступень бакалаўра, магістра і доктара і праводзяць хабілітацыю. Усе ступені, якія прысуджаюцца ўніверсітэтам, эквівалентныя тым, якія прысуджаюцца традыцыйнымі нямецкімі ўніверсітэтамі. Універсітэт выдае дыпломы і праводзіць даследаванні ў галіне дзелавога адміністравання і эканомікі, матэматыкі, інфарматыкі, права, псіхалогіі, культуралогіі і паліталогіі. Універсітэт выпусціў мноства вядомых выпускнікоў, сярод іх два лаўрэаты прэміі Готфрыда Вільгельма Лейбніца, 1 лаўрэат прэміі Госена, не менш за 25 прафесараў, шматлікія дэпутаты Бундэстага, а таксама былы міністр замежных спраў і віцэ-канцлер Германіі Гіда Вестэрвэле.
Універсітэт з’яўляецца членам Еўрапейскай асацыяцыі ўніверсітэтаў, Еўрапейскай асацыяцыі ўніверсітэтаў дыстанцыйнага выкладання і акрэдытаваны Інстытутам акрэдытацыі, сертыфікацыі і забеспячэння якасці навучання Германіі, Фондам міжнароднай акрэдытацыі дзелавога адміністравання, а таксама Агенцтвам па забеспячэнні якасці праз акрэдытацыю навучальных праграм Германіі.
Пскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт
Пскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (Псковский государственный университет) — вышэйшая навучальная ўстанова ў Пскове.
Створаны ў 2010 годзе шляхам зліцця дзвюх вышэйшых навучальных устаноў (Пскоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя С. М. Кірава, Пскоўскі дзяржаўны політэхнічны інстытут) і трох сярэдніх прафесійных навучальных устаноў (Пскоўскі індустрыяльны тэхнікум, Пскоўскі каледж будаўніцтва і эканомікі і Велікалуцкі будаўнічы каледж).
У красавіку 2017 года стаў адным з рэгіянальных апорных універсітэтаў.
Кіркор (герб)
Кіркор — прыватны шляхецкі герб, якім карыстаўся род Кіркораў. Як сцвярджае В. Каяловіч, ужо родапачынальнік Павел Кіркор у XVI ст. меў пячатку з дадзеным гербам. Акрамя Кіркораў, ім карыстаўся яшчэ адзін род Кісарэўскіх. Кісарэўскія, паводле С. Урускага, з’яўляюцца адгалінаваннем роду Кіркораў, і сваё прозвішча атрымалі ад родавага маёнтка Кісарэва на Полаччыне.