cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Багуслаў Адамовіч
Біяграфія
У 1922 годзе ён выдаў зборнік апавяданняў «Вясёлы маршалак» і ў 1926 г. раман «Трыумф жоўтых». Удзельнічаў у прадстаўнічай выставе Звяза польскіх мастакоў і дызайнераў (з 18.12.1927 да 13.01.1928). Друкаваўся з вершамі і апавяданнямі ў перыядычным друку. Быў членам Саюза польскіх пісьменнікаў і Звяза польскіх мастакоў і дызайнераў. Сябраваў з паланізаваным чэшскім пісьменнікам Адольфам Багуславам Досталем, які апублікаваў некалькі яго вершаў у чэшскіх перакладах.
Адамовіч так і не стварыў сям’і. Разам з маці і сястрой ён жыў у Варшаве да 1944 года, да разгрому Варшаўскага Паўстання. Пра перадапошнія моманты 74-гадовага паэта праз 20 гадоў паведаміла яго сястра Эмілія:"Калі немцы загадалі нам пакінуць Варшаву, мяне разлучылі з братам, ён быў слабы пасля нядаўняга артрыту, таму яго адправілі ў шпіталь, а мяне павезлі ў лагер, але я ўцякла па дарозе. Шукала яго паўсюль, дасылала лісты, але ўсё дарэмна, нават у шпіталі, які павінен быў яго забраць, нічога не ведалі."Абставіны смерці і пахавання так і застаюцца невядомымі.
Творчасць
На другі напрамак у паэтычнай творчасці Багуслава Адамовіча паўплывала паэзія Тадэвуша Мічынскага і Антонія Ланге. У гэтым вершаваным кірунку Багуслаў Адамовіч спадкуе творчасці Юліюша Славацкага, выкарыстоўваючы ў сваёй паэзіі метафізічны і гістарычна-філасофскі рэлятывізм і падкрэсліваючы адначасова сваё бачанне сацыяльнай несправядлівасці. У гэтым кірунку Багуслаў Адамовіч аддзяляе сябе ад Маладой Польшчы, набліжаючыся да пазітывізму.
У міжваенны час развітаўся з паэзіяй, пераключыўся на напісанне фантастычных твораў, дзе скарыстоўваў элементы спірытызму і месмерызму, пры гэтым неаднаразова звяртаўся да беларускіх рэалій і шляхецкіх звычаяў, таксама як да народнага фальклёру і вераванняў.
Красная Паляна
Красная Паляна (Кра́сная Поля́на) — пасёлак гарадскога тыпу, падначалены Адлерскаму раёну горада Сочы (гарадской акругі горад-курорт Сочы) Краснадарскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Краснапалянскай пасялковай акругі. Размешчана ў сярэднім цячэнні ракі Мзымта, за 38 км ад узбярэжжа Чорнага мора на вышыні каля 500 метраў над узроўнем мора. Знаходзіцца за 64 км на паўднёвы ўсход ад Цэнтральнага Сочы. Месца правядзення спаборніцтваў XXII Зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года.
Хірургічныя пальчаткі
Хірургічныя пальчаткі — аднаразовыя пальчаткі, якія з’яўляюцца медыцынскай прыналежнасцю для забеспячэння бяспекі персаналу і пацыента. Яны забяспечваюць санітарыю ў бальнічных умовах, абмяжоўваюць ўздзеянне на пацыентаў інфекцыйных рэчываў. Пальчаткі таксама служаць для абароны медыцынскіх работнікаў ад захворванняў у выпадку кантакту з вадкасцямі арганізма.
Плюшчава (Смаленская вобласць)
Плюшчава (Плющево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Марскі транспарт
Марскі транспарт — від воднага транспарту. Да марскога транспарту адносіцца любое судна, здольнае перамяшчвацца па воднай паверхні (мораў, акіянаў і прылеглых акваторый), а таксама проста знаходзіцца на плаву і выконваць пры гэтым пэўныя функцыі, звязаныя з перавозкай, перавалкай, захоўваннем, апрацоўкай розных грузаў; перавозкай і абслугоўваннем пасажыраў.
Марскім транспартам перавозіцца большая частка грузаў па ўсёй краіне. Асабліва гэта тэчыцца наліўных грузаў, такіх як сырой нафта, нафтапрадукты, звадкаваны газ і прадукты хімічнай прамысловасці налівам. Другое месца па аб'ёме перавозак марскім транспартам займаюць кантэйнеры. Судны-кантэйнеравозы выцеснілі з рынку ўніверсальныя судны, бо ў стандартны 20- ці 40-футавы кантэйнер можа быць змешчаны любы груз ад іголак да аўтамабіляў. Прытым час апрацоўкі такіх суднаў зніжаны ў дзясяткі разоў, дзякуючы ўніфікацыі транспартнай сістэмы ўсяго свету ў кантэйнерных перавозках. Немалую ролю адыгрывае механізаванне і інфармацыйнае забеспячэнне транспартных працэсаў.
Таксама да спецыялізаваных суднаў, якія прызначаны для перавозкі аднаго ці некалькіх відаў грузу, можна аднесці судны-аўтамабілявозы, рэфрыжэратарныя судны, жывёлавозы, цяжкавозы, навалачныя (балкеры), ліхтэравозы, буксірныя і да т.п.
У залежнасці ад задач і роду грузу, судны валодаюць адпаведнымі характарыстыкамі, якія адлюстроўваюць іх аўтаномнасць, грузападымальнасць, метады пагрузкі-выгрузкі, хуткасныя даныя; здольнасць супрацьстаяць пагодным умовам, абмежаванні па раёне плавання, здольнасць праходзіць Панамскім ці Суэцкім каналамі (panamax і handymax), захоўваць тэмпературныя і атмасферныя рэжымы грузавых трумаў.
У наш час марскі транспарт з'яўляецца неад'емнай часткай сусветнай транспартнай сістэмы.
Марскі транспарт і яго дзейнасць рэгулюецца як нацыянальнымі законамі, так і міжнароднымі нарматыўнымі дакументамі, канвенцыямі і правіламі, выкананне якіх строга кантралюецца з боку ўсіх краін-удзельнікаў, якія падпісалі гэтыя абавязацельствы.
Асабліва вялікая ўвага надаецца экалогіі і бяспецы мараплаўства. Улічваючы той аб'ём грузу, які можа перавезці адно судна за адзін раз, марскі транспарт нельга назваць павольным. Прыклад: 300000 тон сырой нафты за адзін раз можа быць перавезена з усходніх портаў Вялікабрытаніі ў адзін з портаў ЗША на ўсходнім беразе за дзесяць дзён. Буйныя кантэйнеравозы (да 5000 кантэйнераў), выходзячы з порта Ротэрдам (Нідэрланды), дасягаюць Шанхая (Кітай) за 18 дзён.
Перавагі і недахопы марскога транспарту
Перавагі:
Марыя Фёдараўна (жонка Аляксандра III)
Марыя Фёдараўна (пры нараджэнні Марыя Сафія Фрэдэрыка Дагмар (Дагмара), Marie Sophie Frederikke Dagmar; 14 (26) лістапада 1847, Капенгаген, Данія — 13 кастрычніка 1928, замак Відзёрэ пад Клампенборгам, Данія) — расійская імператрыца, жонка Аляксандра III (з 28 кастрычніка 1866), маці імператара Мікалая II. Дачка Крысціяна, прынца Глюксбургскага, пасля Крысціяна IX, караля Даніі. Яе родная сястра — Аляксандра Дацкая, жонка брытанскага караля Эдуарда VII, сын якіх Георг V меў партрэтнае падабенства з Мікалаем II.
Сакалова (Бярозаўскі раён)
Сакало́ва (, Соколово) — аграгарадок у Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сакалоўскага сельсавета. Размешчана за 11 км ад Бярозы, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Бронная Гара.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1593 годзе маёнтак Сакалова ў Слонімскім павеце, выкуплены Янам Жарноўскім у папярэдняга гаспадара Івана Адрынца. Сярод збудаванняў гаспадарчага двара адзначаліся дом жылы, піўніца, сырніца, пякарня, 3 хлявы, гумно, калодзеж. Маёнтку належалі 14 сялянскіх дамоў, 15 гаспадарак і вольны баярын «Грышко Лебедзь», які не плаціў чынш і не працаваў.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай з 1795 года ў складзе Расійскай імперыі. У сярэдзіне XIX ст. ў Слонімскім павеце Гродзенскай губерні. У 1820-я г. пабудавана драўляная царква Маці Божай. У 1886 годзе — сяло ў Пескаўскай воласці, дзейнічаў піцейны дом. Паводле перапісу 1897 года дзейнічалі прыпісная царква і хлебазапасны магазін. Побач з вёскай выселак; дзяржаўная лясная варта ва ўрочышчы.
Найноўшы час
З 1915 года Сакалова акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы.
З 1921 года ў складзе Палескага ваяводства Польшчы. У 1924 годзе вёска ў Пескаўскай гміне Косаўскага павета, таксама з'явілася вёска Новае Сакалова. Потым вёскі зліліся. У гонар актыўнага удзельніка рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, потым першага старшыні мясцовага калгаса Сцяпана Аляксеевіча Труцько яго імем у вёсцы названа вуліца.
З 1939 года ў БССР. З 1940 года вёска, цэнтр Сакалоўскага сельсавета, дзейнічалі лесапільны і смалакурны заводы, лазня, хата-чытальня, клуб, чырвоны вугал, магазін, пошта, у сельсавеце працавалі 2 пачатковыя школы. У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У 1941—1942 гг. загублены гітлераўцамі 11 жыхароў вёскі, пахаваны на могілках. У 1952 годзе на магіле ахвяр фашызму пастаўлены абеліск. Акупанты загубілі 14 жыхароў вёскі, на фронце загінулі 27 воінаў-землякоў.
У 1949 годзе пры зліцці трох калгасаў быў арганізаваны калгас «33-я гадавіна Кастрычніка» (у 1990-я г. перайменаваны ў калгас «Журавінна» з цэнтр, сядзібай у Сокалаве). Паводле перапісу 1959 года пазначана як сяло. Паводле перапісу 1970 года дзейнічалі фельч-акушэрскі пункт, ветэрынарны ўчастак, аддзяленне сувязі.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з крыху дугападобнай (выгнутай на поўнач) вуліцы, арыентаванай з захаду на ўсход, яе ў цэнтры перасякае другая вуліца, арыентаваная з поўначы на поўдзень. Побач участак забудовы, утвораны 2 паралельнымі вуліцамі, які злучаны з заходняй часткай першай вуліцы і з паўночнай часткай — другой.
Лопух вялікі
Лопух вялікі (Arctium lappa) — кветкавая расліна з роду сямейства.
Назва
Народныя назвы: брылі, брылёўнік, дзядоўнік, задзёрка, дзядкі, сабачнік. Родавая назва ад грэч. άρκτος — мядзведзь, з-за вялікіх лісцяў. Відавое азначэнне ад кельцкага lappa — рука, таму што плады чапляюцца за адзенне, поўсць жывёл.
Апісанне
Двухгадовая травяністая расліна са стрыжнёвым галінастым коранем. Расліна першага году жыцця мае толькі прыкаранёвую разетку буйных чаранковых лістоў, а на другі — прамастойнае, рабрыстае, чырванаватае, уверсе галінастае сцябло вышынёю 60—180 см. Сцябловыя лісты чаргаваныя, сэрцападобна-яйцападобныя, знізу шаравата-лямцавыя. Кветкі сабраныя ў шарападобныя кошыкі. Абгортка кошыка голая, зялёная, складаецца з кручкаватазагнутых лісточкаў, якія чапляюцца за адзенне чалавека і поўсць жывёл, што спрыяе распаўсюджанню расліны. Кветкі трубчастыя, лілова-пурпуровыя. Плод — прадаўгаватая сямянка з чубком.
Распаўсюджанне
Пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі. Расце ля жытла, дарог, вадаёмаў, па пустках, сметніках, ускраінах палёў. Цвіце ў ліпені—жніўні, плады выспяваюць у верасні.
Выкарыстанне чалавекам
Лекавая расліна. Адвар кораня — лекавы (мачагонны) сродак. Алейны экстракт — сродак умацавання і росту валасоў.
Іван Сямёнавіч Кулікоў
Іван Сямёнавіч Кулікоў (нар., Хоцімск) — беларускі вучоны ў галіне энергетыкі і энергетычнага машынабудавання. Доктар фізіка-матэматычных навук (1995), кандыдат тэхнічных навук 1981), прафесар (2000).
Біяграфія
Скончыў Хоцімскую сярэднюю школу № 1 (1966), механіка-матэматычны факультэт Казанскага універсітэта (1972). У 1972—1974 гг. працаваў інжынерам у Казахскім аддзяленні Цэнтральнага НДІ праектавання стальных канструкцый у г. Алма-Ата, інжынерам-канструктарам Мінскага завода ацяпляльнага абсталявання. 3 1974 г.ў Інстытуце праблем энергетыкі Нацыянальнай Акадэміі навук Рэспублікі Беларусь (да 1991 Інстытут ядзернай энергетыкі АН БССР), аспірант (1974—1977), старшы інжынер, малодшы, потым старшы навуковы супрацоўнік, з 1988 г. — загадчык лабараторыі трываласці элементаў АЭС. Адначасова намеснік дырэктара інстытута па навуковай рабоце (1995—1998), дырэктар РУП «Белінвестэнергазберажэнне» (1998—2002). Член Экспертнага Савета па энергетыцы Вышэйшага атэстацыйнага камітэта (ВАК) РБ. Адзін з удзельнікаў падрыхтоўкі і рэалізацыі сумеснага з Сусветным банкам інвестыцыйнага праекта «Мадэрнізацыя інфраструктуры ў сацыяльнай сферы Рэспублікі Беларусь».
Асноўныя навуковыя працы прысвечаны пытанням трываласці і надзейнасці элементаў актыўных зон атамных рэактараў і цеплаабменнага абсталявання цеплавых і атамных электрастанцый, а таксама рэсурсазберагальным тэхналогіям.
Віктар Пятровіч Ліснеўскі
Віктар Пятровіч Ліснеўскі (8 студзеня 1908  — 9 кастрычніка 1987) — камандзір стралковага аддзялення 244-га стралковага палка, малодшы сяржант. Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
У Чырвонай Арміі і ў баях Вялікай Айчыннай вайны з ліпеня 1941 года. Ваяваў на Бранскім і 1-м Беларускім франтах.
Тэлефаніст мінамётнай роты 244-га стралковага палка яфрэйтар Ліснеўскі у баях 23—26 снежня 1943 года на паўночным усходзе ад горада Жлобін забяспечыў бесперапынную сувязь роты са штабам палка. Падчас артылерыйскага налёту праціўніка Ліснеўскі быў засыпаны зямлёй. Выбраўшыся з траншэі, ліквідаваў пад варожым агнём 4 абрывы кабеля. Загадам камандзіра 41-й стралковай дывізіі ад 2 лютага 1944 года яфрэйтар Ліснеўскі Віктар Пятровіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Стралок таго ж палка і дывізіі яфрэйтар Ліснеўскі 21 ліпеня 1944 года ў ліку першых пераправіўся праз раку Заходні Буг у 20 кіламетрах на паўднёвы захад ад горада Любомль Валынскай вобласці, адбіваў контратакі праціўніка. Падчас наступлення ўварваўся ў варожую траншэю і закідаў гранатамі кулямётны разлік. Загадам па 69-й арміі № 76 ад 10 жніўня 1944 года яфрэйтар Ліснеўскі Віктар Пятровіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Камандзір стралковага аддзялення малодшы сяржант Ліснеўскі пры прарыве варожай абароны каля населенага пункта Лебус 16 красавіка 1945 года першым уварваўся ў траншэю ворага і разам з аддзяленнем знішчыў 4 кулямёты і каля 20 праціўнікаў. У баі каля вёскі Шэнфліс 20 красавіка 1945 года забіў 6 праціўнікаў і 5 узяў у палон.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм,, малодшы сяржант Ліснеўскі Віктар Пятровіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
Пасля дэмабілізацыі ў 1946 годзе жыў і працаваў у горадзе Дружкоўка Данецкай вобласці. Ганаровы грамадзянін горада Дружкоўка. Памёр 9 кастрычніка 1987 года.
Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Славы 3-х ступеняў, медалямі.
Алабас (Карагандзінская вобласць)
Алабас — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акбелскай сельскай акругі. Код КАТА — 354073200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 171 чалавек (86 мужчын і 85 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 78 чалавек (41 мужчына і 37 жанчын).
Сядзіба Абуховічаў (Вялікія Круговічы)
Сядзіба Абуховічаў — колішні сядзібна-паркавы комплекс у в. Вялікія Круговічы Ганцавіцкага раёна.
Гісторыя
Колішняя сядзіба роду Абуховічаў. Род Абуховічаў з’яўляўся адным з самых найстарэйшых на Беларусі, існаваў амаль шэсць стагоддзяў. У канцы XVI ст. шырока распаўсюдзіўся на Беларусі, меў шмат маёнткаў, у т.л. Сваятычы, Круговічы, Ліпу (Міншчына), Ясянец і інш.
Палац быў пабудаваны ў другой палове XIX ст. Пасля Другой сусветнай вайны тут размяшчалася сельская бібліятэка, якая ў сярэдзіне 1950-х гадоў поўнасцю згарэла.
Сядзібна-паркавы ансамбль уключаў палац, парк, свіран, млын, сыраварню, лесапілку і інш. гаспадарчыя аб’екты.
Архітэктура
Палац уяўляў сабой аднапавярховы драўляны прамавугольны ў плане будынак, з гладкім чатырохсхільным дахам, накрытым гонтай. Галоўны фасад палаца быў вылучаны невялікім ганкам на чатырох драўляных слупах. Да палаца вяла доўгая таполевая алея (не захавалася). Цэнтральнае месца ў ансамблі займаюць 3 сажалкі, размешчаныя на адной лініі ўздоўж уязной алеі. Адначасова з закладкай палаца пачаў фарміравацца новы парк на месцы старога, плошчай каля 5 га. Маляўнічасць парку надае шэраг дубоў, узрост якіх дасягае 400 і больш гадоў. Акрамя дубоў у парку растуць таполі, грабы, клёны, вязы, каштаны і інш. Кампазіцыя парку моцна парушана індывідуальнымі забудовамі. Захаваўся будынак мураванай каталіцкай капліцы (XVIII ст.), якая знаходзіцца ў крайне занядбаным стане, значна перабудавана, зменена форма даху, закладзены вокны. Капліца ў плане мае форму прамавугольніка, вялікі склеп, двухсхільны дах.
Рубанаў
Рубанаў — прозвішча.
Прэзідэнт Таджыкістана
Прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан (Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон) — вышэйшая дзяржаўная пасада Рэспублікі Таджыкістан, а таксама асоба, абраная на гэтую пасаду.
Nissan Almera
Nissan Almera — аўтамабіль японскай кампаніі Nissan, які прыйшоў на змену Nissan Sunny ў 1995 годзе.
Прэзідэнт Таджыкістана
Пасада прэзідэнта Рэспублікі Таджыкістан была заснавана 30 лістапада 1990 года. Дзеючым прэзідэнтам Рэспублікі Таджыкістан з 6 лістапада 1994 года з’яўляцца Эмамалі Рахмон, які носіць з 25 снежня 2015 года тытул — «Заснавальнік міру і нацыянальнага адзінства — Лідар нацыі».
Nissan Almera
На еўрапейскім рынку быў заменены на Nissan Tiida, на некаторых рынках прапаноўваліся лакальныя версіі з такой назвай.
Прэзідэнт Таджыкістана
Правы і абавязкі
Прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан з’яўляецца кіраўніком дзяржавы. Многія паўнамоцтвы прэзідэнта альбо маюць непасрэдна выканаўчы характар, альбо максімальна набліжаны да выканаўчай улады.
Прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан з’яўляецца гарантам Канстытуцыі Рэспублікі Таджыкістан, правоў і свабод чалавека і грамадзяніна, суверэнітэта, цэласнасці і адзінства дзяржавы, а таксама вярхоўным галоўнакамандуючым Узброенымі сіламі Рэспублікі Таджыкістан. У адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспублікі Таджыкістан і рэспубліканскімі законамі, Прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан вызначае асноўныя напрамкі ўнутранай і знешняй палітыкі.
Nissan Almera
Almera N16
Спачатку на Almera ставіліся бензінавыя рухавікі 1,5 і 1,8 л, і турбадызель 2,2 л (110 к.с.). Пасля рэстайлінгу 2002 года бензінавыя маторы сталі больш магутнымі, дадалася мадыфікацыя турбадызеля 2,2 магутнасцю 136 к.с., з'явіўся новы дызель Renault 1,5 л. Рухавікі агрэгатаваліся з пяціступеньчатай механічнай каробкай перадач, акрамя версіі з турбадызелем 2,2 л, на якой усталёўвалася 6-ступеньчатая МКП. Акрамя механічнай каробкі на мадыфікацыю з бензінавым маторам 1,8 л ставіўся чатырохдыяпазонны аўтамат.
На краш-тэсце, праведзеным Euro NCAP, дэфармацыя кузава была істотнай. Адзначалася, што пры больш цяжкай аварыі характар дэфармацый кузава можа насіць непрадказальны характар. Акрамя таго, ногі кіроўцы недастаткова абаронены ад траўмаў. Пры бакавых краш-тэстах Almera паказала сябе лепей. Бакавыя падушка (абарона тулава і галовы) хоць і раскрылася не цалкам, але эфектыўна змякчыла ўдар галавы манекена аб слуп.
Прэзідэнт Таджыкістана
Парадак абрання і ўступлення на пасаду
Кандыдатам на пасаду прэзідэнта можа быць грамадзянін Рэспублікі Таджыкістан не маладзейшы за 30 гадоў (да 2016 года ўзроставы цэнз складаў 35 гадоў), які валодае дзяржаўнай мовай (гэта значыць таджыкскай мовай), пастаянна пражывае на тэрыторыі Таджыкістана не менш за апошнія 10 гадоў. Згодна з новымі папраўкамі ў Канстытуцыі Рэспублікі Таджыкістан, прынятым пасля вынікаў канстытуцыйнага рэферэндуму 2016 года прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан мае права балатавацца на гэтую пасаду неабмежаваную колькасць разоў. Раней, адна і тая ж асоба мела права балатавацца на гэтую пасаду не больш двух тэрмінаў запар. Кандыдатам на пасаду прэзідэнта можа быць зарэгістравана асоба, за вылучэнне кандыдатуры якой сабраныя подпісы не менш за пяць працэнтаў выбаршчыкаў. Прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан абіраецца грамадзянамі Рэспублікі Таджыкістан.
Выбары Прэзідэнта Рэспублікі Таджыкістан лічацца праведзенымі, калі ў іх прыняло ўдзел больш за палову (гэта значыць больш за 50 %) выбаршчыкаў. Абраным лічыцца кандыдат на пасаду прэзідэнта, за якога прагаласавала больш за палову выбаршчыкаў, якія прынялі ўдзел у галасаванні. Парадак выбараў прэзідэнта вызначаецца канстытуцыйным законам Рэспублікі Таджыкістан.
Nissan Almera
Almera Classic
Для Almera Classic прызначаўся толькі адзін сілавы агрэгат — бензінавы, аб'ёмам 1,6 л. Абсталёўваўся 5-ступеньчатай МКП або 4-ступеньчатай АКП.
Прэзідэнт Таджыкістана
Рэгаліі
Прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан мае свой унікальны штандар — Штандар Прэзідэнта Рэспублікі Таджыкістан, прыняты ў 2006 годзе. Таксама прэзідэнт Рэспублікі Таджыкістан мае свой знак і медаль, урачыста напранутыя падчас інаўгурацыі.
Nissan Almera
Almera G11
Almera G11 пачалі выпускаць на АўтаВАЗе ў канцы 2012 года. Пабудаваны на платформе В0 альянса Renault-Nissan. Спалучаў кузаў, узяты ад мадэлі Nissan Bluebird Sylphy, і асноўныя вузлы і агрэгаты, а таксама падвескі — ад Renault Logan. Салон таксама меў шмат агульнага з Логанам.
Прэзідэнт Таджыкістана
Рэзідэнцыя
Асноўнай рэзідэнцыяй Прэзідэнта Рэспублікі Таджыкістан з 2008 года з’яўляецца Палац Нацыі (Қасри Миллат) у цэнтры сталіцы Таджыкістана — горадзе Душанбэ.
Nissan Almera
Almera G11
На беларускім рынку Almera прапанавалася з бензінавым 1,6-літровым рухавіком, з механічнай 5-ступеньчатай або з 4-дыяпазоннай аўтаматычнай каробкай перадач і ў шасці камплектацыях.
Прэзідэнт Таджыкістана
Дзень Прэзідэнта Рэспублікі Таджыкістан
Штогод 16 лістапада у Таджыкістане адзначаецца «Дзень Прэзідэнта Рэспублікі Таджыкістан», які з’яўляецца агульнадзяржаўным святам.
Nissan Almera
Almera G11
Апошняя машына сышла з канвеера АўтаВАЗа 17 кастрычніка 2018 года.
Біг-Бен
Біг-Бен (Big Ben, літ. Вялікі Бен) — назва звона гадзіннікавай вежы ў Лондане, часткі архітэктурнага комплекса Вестмінстэрскага палаца. Таксама папулярная, але неафіцыйная назва самога гадзінніка і ўсёй вежы.
NGC 4700
NGC 4700 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-13, IRAS12465-1108, PGC 43330) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Біг-Бен
Гісторыя
Існуе дзве тэорыі адносна паходжання гэтай назвы. Паводле першай, самы цяжкі на той момант звон — 13,7 тоны — атрымаў сваё імя Біг-Бен (Вялікі Бен) у гонар сэра Бенджаміна Хола, які кіраваў працамі па адліўцы звана. Паводле іншай, Біг-Бен быў названы ў гонар Бенджаміна Каўнта, вельмі папулярнага ў той час баксёра ў цяжкай вазе.
Вежа
Вежа збудавана па праекце англійскага архітэктара Агастэса П'юджына ў 1858 годзе, вежавы гадзіннік пушчаны ў ход 31 мая 1859 года. Вышыня вежы 96,3 метра (са шпілем); ніжняя частка гадзіннікавага механізму размяшчаецца на вышыні 55 м ад зямлі. Пры дыяметры цыферблата ў 7 метраў і даўжыні стрэлак у 2,7 і 4,2 метра, гадзіннік доўгі час лічыўся самым вялікім у свеце.
Гадзіннікавая вежа Вэстмінстэрскага палаца — адзін з самых вядомых сімвалаў Вялікабрытаніі, які часта выкарыстоўваюцца ў рэкламе, кінастужках і г.д. Афіцыйная назва вежы з 2012 — «Вежа Елізаветы» (the Elizabeth Tower) у гонар 60-годдзя кіравання каралевы Елізаветы II, да гэтага яе называлі просто Гадзіннікавай вежай. Таксама ў віктарыянскую эпоху журналісты клікалі яе '''Вежай Св. Стэфана''' па нефармальнай назве самой Палаты Абшчын (назва пайшла ад сапраўднай маленькай вежы Св. Стэфана, якая ўпрыгожвае сам палац).
Алелька Уладзіміравіч
Біяграфія
Сын князя кіеўскага, потым слуцкага і капыльскага Уладзіміра Альгердавіча. Па смерці бацькі валодаў Слуцкім і Капыльскім княствамі.
У пачатку XV ст. атрымаў ад Вітаўта Кіеўскае княства за падтрымку ў барацьбе са Свідрыгайлам, але 1422 годзе страціў яго. У 1411 годзе выдаў прывілей Кіеўскаму кляштару дамініканаў.
У 1417 годзе пры спрыянні Вітаўта ажаніўся з ягонай унучкай Настассяй, дачкой маскоўскага князя Васіля і Соф’і Вітаўтаўны.
Вёў несупынную барацьбу з татарскімі наездамі на паўднёвыя землі дзяржавы. Браў удзел у заключэнні Мельнскага міру (1422), а таксама ў выправе Вітаўта на Ноўгарад (1428). Па смерці Вітаўта прэтэндаваў на сталец.
Падчас феадальнай вайны ў ВКЛ (1432—1437) спачатку быў прыхільнікам Жыгімонта Кейстутавіча, удзельнічаў на яго баку ў бітве пад Ашмянамі (9.12.1432), потым перайшоў на бок Свідрыгайлы Альгердавіча. Потым вярнуўся на бок Жыгімонта. Не пазней за кастрычнік 1439 года быў зняволены Жыгімонтам у Кернаве, а яго жонка і сыны Сямён і Міхаіл — ва Уцяне. Вызвалены па смерці Жыгімонта ў 1440 годзе.
Па смерці Жыгімонта (1440) прэтэндаваў на сталец. Новаабраны вялікі князь Казімір перадаў яму Кіеўскае княства, потым Асцёр.
Паводле Л. Вайтовіча, перад смерцю Алелька прыняў схіму пад імем Алексій. Пахаваны ў Кіева-Пячэрскай лаўры.
Магчыма ў Алелькі быў і трэці сын — Аляксандр.
Тупфер
Тупфер - уяўляе сабой стэрыльны зонд-тампон. Складаецца з марлі, ваты або іншага порыстага матэрыялу, актыўна прымяняецца ў хірургіі, з мэтай асушэння аперацыйнай раны, паражніны напоўненай фрагментамі, ці тупога расслаівання тканак. Дадзены выраб, можа таксама, выкарыстоўвацца для ўзяцця проб якіх-небудзь біялагічных матэрыялаў, і іх наступнай транспартоўкі. У гэтым выпадку тупфер пакуецца ў прабірку.
Майстар жаночых паўфігур
Майстар жаночых паўфігур — невядомы мастак (або група мастакоў), які працаваў у 30-я — 40-я гады XVI стагоддзя на поўдні Нідэрландаў, магчыма і ў Антверпене.
Імя
Сучасныя навукоўцы аб'ядноўваюць пад імем Майстра Жаночых паўфігур групу мастакоў, якія пісалі пасавыя партрэты маладых жанчын. Магчыма, імя звязвае мастакоў, якія працавалі ў адной майстэрні. Гэта тлумачыць шматразовае паўтарэнне некаторых работ, а гэтак жа некаторыя своеасаблівыя шаблоны ў творчасці мастака. Хоць некаторыя працы і спрабавалі кваліфікаваць як працы Жана Клуэ і Ганса Вярэйкі, але спробы апынуліся няўдалымі. Сапраўднае імя Майстра да гэтага часу застаецца загадкай.
Саюз дзяўчынак
Саюз дзяўчынак (Jungmädelbund, JM) — малодшая ўзроставая група жаночай маладзёжнай арганізацыі Саюз нямецкіх дзяўчат, якая ўваходзіла ў склад Гітлерюгенда, для дзяўчынак ва ўзросце ад 10 да 14 гадоў.
Арганізацыя на нямецкай мове называецца Jungmädelbund (Юнгмэдэльбунд), у сувязі з чым у сучаснай гістарычнай літаратуры назва арганізацыі звычайна скарачаюць як JM. Арганізацыя была часткай Саюза нямецкіх дзяўчат, які ўзначальваў адзіны кіраўнік «Гітлерюгенда» Бальдур фон Шырах (якога пазней змяніў Артур Аксман).
Патрабаванні да сяброўства
Арганізацыя створана ў 1931 годзе. Пасля Гляйхшальтунга ў 1933 годзе Саюз нямецкіх дзяўчат стаў адзінай арганізацыяй дзяўчат. Усе іншыя групы, уключаючы царкоўныя групы і скаўцкія арганізацыі, альбо былі паглынутыя Гітлерюгендам, альбо забароненыя. У 1936 годзе закон аб Гітлерюгендзе зрабіў сяброўства ў Саюзе абавязковым для ўсіх дзяўчынак ва ўзросце 10 гадоў і старэй. У гэтым жа законе было сказана аб абавязковым членстве ў Гітлерюгендзе для ўсіх хлопчыкаў ва ўзросце 10 гадоў і старэй.
Новыя члены былі абавязаны зарэгістравацца ў перыяд з 1 па 10 сакавіка кожнага года. Рэгістрацыя праводзілася ў мясцовых аддзяленнях Саюза нямецкіх дзяўчат. Дзяўчынкі павінны былі скончыць чацвёрты клас і адказваць наступным патрабаванням:
Калі дзяўчынка адпавядала гэтым патрабаванням, то яна размяркоўвалася ў групу Саюза дзяўчынак на аснове месца жыхарства. Для таго, каб стаць паўнапраўным членам Саюза, яна павінна была наведваць падрыхтоўчыя курсы, якія заключаліся ў яе ўдзеле ў адным пасяджэнні Саюза, адным спартыўным дні, які павінен быў ўключаць у сябе праверку яе храбрасці, і лекцыі аб задачах Саюза.
Пасля выканання гэтых патрабаванняў адбывалася цырымонія ўвядзення новых членаў у ранг членаў Саюза 20 красавіка — у дзень нараджэння Гітлера. Падчас цырымоніі новыя члены прыводзіліся да прысягі, ім выдавалі пасведчанні аб членстве, і іх асабіста вітаў лідар групы.
Для таго, каб стаць «паўнапраўным» членам, кожная дзяўчынка павінна была прайсці шэраг выпрабаванняў: прыняць удзел у аднадзённай паездцы з групай і шэрагу спартыўных выпрабаванняў. Дзяўчынцы трэба было шэсць месяцаў, каб прайсці названыя экзамены для паўнапраўных членаў Саюза. 2 кастрычніка кожнага года тыя, хто прайшоў выпрабаванні, станавіліся паўнапраўнымі членамі падчас іншай цырымоніі, дзе дзяўчынкам афіцыйна давалася права насіць чорны гальштук, рэмень і карычневую шыйную хустку з вузлом са скуры.
Члены JM насілі форму, якая складалася з белай блузы, сіняй спадніцы, белых шкарпэтак і карычневых чаравікаў.
Дзяўчынка была членам Саюза і заставалася ў групе да 14 гадоў, пасля чаго яна пераходзіла ў Саюз нямецкіх дзяўчат.
Кірыл Лемяшкевіч
Кірыл Лемяшкевіч (нар., Полацк, Віцебская вобласць) — беларускі спартсмен (акадэмічнае веславанне). Майстар спорту міжнароднага класа, удзельнік Алімпійскіх гульняў у Пекіне ў чацвёрцы парнай (11 месца — 2008 год), сярэбраны прызёр чэмпіянату Еўропы ў складзе чацвёркі парнай (2009).
Жалобны какаду Бэнкса
Жалобны какаду Бэнкса (Calyptorhynchus banksii, сін. Calyptorhynchus magnificus ) — птушка сямейства какаду.
Сінонімы: чорны какаду Бэнкса, чорны чырвонахвосты какаду, паўднёва-усходні чырвонахвосты какаду, чорны рудахвосты какаду, барадаты какаду, высакародны какаду, мармуровы какаду.
Кушчоўская
Кушчоўская (Кущёвская) — станіца на поўначы Краснадарскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Кушчоўскага раёна і цэнтр Кушчоўскага сельскага паселішча. Размешчана на берагах ракі Ея, пры ўпадзенні ў яе прытоку Куга-Ея. Чыгуначная станцыя Кушчоўка на лініі Ціхарэцк — Батайск. Знаходзіцца за 195 км ад Краснадара, за 80 км ад Растова-на-Доне (траса М4).
Жоўтавухі жалобны какаду
Жоўтавухі жалобны какаду, таксама жоўтохвосты (Calyptorhynchus (Zanda) funereus) — птушка сямейства какаду.
Андрэ Жыд
Андрэ́ Поль Гіём Жыд (André Pol Gijom Gide 22 лістапада 1869, Парыж —, Парыж) — выдатны французскі раманіст, эсэіст, прадстаўнік мадэрнізму, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1947). Быў таксама заснавальнікам літаратурнага часопіса Nouvelle Revue Française і адным з заснавальнікаў знакамітага парыжскага выдавецтва Éditions Gallimard.
Біяграфія і ранняя творчасць
Прыцягнуў увагу крытыкі складаннем у рытмічнай прозе «Зямныя стравы» (Nourritures terrestres, 1897), у якім прапаведавалася рамантычная ідэя «качэўніцтва». Па мастацкай мове Жыд блізкі сімвалістам. Жыд быў доўгі час «адшчапенцам» у сучаснай яму французскай культуры: ён быў адным з вельмі нешматлікіх перакананых прапаведнікаў пратэстанцызма ў Францыі і разам з тым адным з першых буйных французскіх пісьменнікаў, у творчасці якіх значную ролю гуляў матыў гомасексуальнасці, што выклікала грамадскі скандал у 1924. Творчасць Жыда аказала вялікі ўплыў на французскіх экзістанцыялістаў, найперш Альбера Камю і Жана-Поля Сартра. У канцы 1920-х, пасля неаднаразовых паездак у Афрыку, пісьменнік выступіў з асуджэннем каланіялізму.
Андрэ Жыд і СССР
У сярэдзіне 1930-х гадоў, калі Еўропу паглынаў фашызм, А. Жыд захапіўся сацыялістычнай ідэяй, неаднаразова выступаў у падтрымку СССР і наведваў Саюз. Падчас апошняга прыезду (неўзабаве пасля смерці Максіма Горкага ў 1936 годзе) Жыд расчараваўся ў савецкім ладзе. У канцы 1936 выйшла яго яркая кніга «Вяртанне з СССР» (Retour de l’URSS), дзе крытыкуецца адсутнасць свабоды думкі ў СССР, цвёрды кантроль за літаратурай і грамадскім жыццём, некаторыя палахлівыя рысы новага савецкага чалавека; нараўне з гэтым у ёй нямала цёплых слоў у адрас простых савецкіх людзей, захапленні самаадданасцю будоўляў і іншае. Змест кнігі Жыд старанна хаваў да самага вынахаду ў свет, і яна выклікала эфект бомбы (найбольш блізкім прэцэдэнтам было расчараванне левага румынскага пісьменніка Панаіта Істраці, які выступіў з крытыкай савецкай бюракратыі ў 1929). Імя пісьменніка (пасля афіцыйнага разбору кнігі ў «Праўдзе») трапіла ў СССР пад забарону, асудзіла кнігу і частка левай інтэлігенцыі на Захадзе, якая безумоўна падтрымлівала Сталіна (у тым ліку, Рамэн Ралан і Ліён Фейхтвангер).
Пасля акупацыі Францыі нацыстамі Жыд пераехаў у Туніс (1942).
Найбольш значныя творы
Жыд славуты таксама сваім «Дыярыўшам», які ён складаў ад 1889 г.
Прызнанне
У 1947 Шведская акадэмія прысудзіла Жыду Нобелеўскую прэмію па літаратуры «за глыбокія і мастацка значныя творы, у якіх чалавечыя праблемы прадстаўленыя з бясстрашнай любоўю да ісціны і глыбокай псіхалагічнай праніклівасцю».
Уладзімір Альгердавіч
Уладзімір Альгердавіч (да 1344, пэўна ў Віцебску — паміж 12.10.1398 і 12.8.) — вялікі князь кіеўскі (да 1367 — восень 1394), князь капыльскі (1395 — пасля 12 кастр. 1398).
Раннія гады
Сын вялікага князя Альгерда, напэўна 4-ы, і яго першай жонкі, віцебскай княжны Марыі (пам. 1346).
Кіеўскі перыяд
Упершыню ўспамінаецца, ужо як кіеўскі князь, у літоўска-лівонскім мірным дагаворы ад 7.11.1367 года. Пэўна невядома калі Уладзімір заняў кіеўскі сталец, але гэта адносяць да 1362 года, калі, паводле позняга Густынскага летапісу, Альгерд пасля перамогі на Сініх Водах заняў Кіеў.
Ва ўладарства Уладзіміра Кіеўскае княства палітычна падпарадкоўвалася Залатой Ардзе і адначасова ўсё болей залежыла ад Вялікага княства Літоўскага. З дапамогай вялікалітоўскі кантынгентаў межы ардынскіх качэўяў былі адсунуты за Дняпро, адноўлены ўмацаванні ўздоўж Сулы і шэраг кіеўскіх прыгарадаў, знішчаных ў сярэдзіне XIII ст. Кіеўскі князь дзейнічаў у рэчышчы палітыкі свайго бацькі — вялікага князя Альгерда, у т.л. адносна мітраполіі Кіеўскай і ўсяе Русі, час яго княжанне характарызуецца значным эканамічны, культурным і ваенным уздымам Паўднёвага Падняпроўя.
Аднаўлялася богаслужэнне ў цэрквах, адбудоўваліся і будаваліся новыя храмы, адраджаліся манастыры. На кіеўскім Верхнім горадзе пабудаваны драўняна-земляны замак, а за горадам (цяпер раён ) умацаваная княжацкая рэзідэнцыя. Уладзімір ахвяраваў на цэрквы, вядома яго дарчая грамата і ўклад Напрастольнага Евангелля царкве св. Мікалая ў Смедзене, а таксама дарчая грамата на сёлы Кіеўскаму дамініканскаму кляштару св. Мікалая. Было адноўлена біццё у Кіеве срэбранай манеты (гл. Манеты Уладзіміра Альгердавіча).
Ужо пасля смерці Альгерда, Уладзімір падтрымліваў мітрапаліта Кіпрыяна, вясной 1384 года затрымаў у Кіеве і дапытваў суздальскага архіепіскапа Дыянісія, маскоўскую крэатуру, якога ў Канстанцінопалі паставілі на мітрапалічы сталец Кіеўскі і ўсяе Русі ў абыход Кіпрыяна, пастаўленага на сталец яшчэ ў 1376 годзе. Дыянісій памёр у турме праз паўтара года, іншыя маскоўскія крэатуры на мітрапалічы сталец ездзілі ў Канстанцінопаль і назад абмінаючы Кіеўскае княства, па Доне. Пасля заняцця ў 1386 годзе Ягайлам польскага стальца, Уладзімір прызнаў сюзерэнітэт малодшага брата, у 1386, 1388 і 1389 гадах прысягаў на вернасць брату-каралю, яго жонцы Ядвізе і Кароне Польскай. У 1387 годзе, 2 і 17 лютага ў Вільні, разам з князямі троцкім Скіргайлам, ноўгарад-северскім Карыбутам, гарадзенскім Вітаўтам і польскімі панамі, выступаў сведкам на каралеўскім прывілеі заснавання Віленскага біскупства. Пасля гэтага, мусіць, пакінуў Вільню, бо не быў сведкам каралеўскага прывілея ад 20 лютага 1387 года на наданне ільгот баярам-каталікам.
У 1390 годзе Уладзімір падтрымаў Ягайлу у барацьбе супраць Вітаўта, разам з кіеўскім войскам удзельнічаў у аблозе Гродна. У 1394 годзе, 18 лютага ў Далатычах, разам з князямі гарадзенскім Вітаўтам, троцкім Скіргайлам, ратненскім Фёдарам выступіў паручыцелем за свайго брата Андрэя, былога полацкага князя. Пасля ўкняжэння ў 1392 годзе на вялікім княстве Вітаўта, Ягайла загадаў усім літоўскім і рускім князям падпарадкоўвацца новаму ўладару, але Уладзімір адмовіўся прысягнуць Вітаўту, матывуючы тым, што прысягаў ужо каралю. У 1393—1394 гадах падтрымаў барацьбу ноўгарад-северскага князя Карыбута і падольскага Фёдара супраць Вітаўта. Вясною 1394 года Вітаўт і полацкі князь Скіргайла захапілі паўночную частку Кіеўскага княства з Жытомірам і Оўручам і вымусілі Уладзіміра да перамоваў, вынікам якіх быў мір на 2 гады. Падчас другога паходу, восенню 1394 года Уладзімір не даў адпору і Кіеўскім княствам завалодаў Скіргайла, мясцовая знаць супраціўлялася, Звянігарад і Чаркасы давялося браць боем.
Капыльскі перыяд
Напэўна, у 1394 годзе Уладзімір хацеў вярнуць сабе Кіеў з дапамогай вялікага князя маскоўскага Васіля Дзмітрыевіча, пра гэта гаворыць пазнейшая «Хроніка Быхаўца» — «дед князь Володимер бегал на Москву и тем пробегал отчину свою Киев» , — але дамагчыся падтрымкі маскоўскага ўладара супраць Вітаўта не здолеў. У 1395 годзе Уладзімір вяртаецца ў Вялікае княства Літоўскае, хадайніцтвам свайго брата-караля Ягайлы атрымлівае Капыльскае княства і зямельныя ўладанні ў Панямонні.
У 1398 годзе Уладзімір далучыўся да ўзначаленай Вітаўтам апазіцыі каралю Ягайлу, удзельнічаў у з'ездзе літоўска-рускай знаці на нёманскім востраве Салін, дзе Вітаўта абвясцілі літоўскім каралём. У тым жа 1398 годзе, 12 кастрычніка, быў сярод сведкаў літоўска-ордэнскага дагавора.
Неўзабаве Уладзімір памёр, яго не было сярод ўдзельнікаў бітвы на Ворскле 12 жніўня 1399 года, але яшчэ раней, у канцы 1398 — сярэдзіне лета 1399 года, Вітаўт пацвердзіў кіеўскаму дамініканскаму кляштару дарчую грамату Уладзіміра, што таксама можа сведчыць пра смерць капыльскага князя.
Перад смерцю прыняў схіму. Пахаваны ва Успенскай царкве Кіева-Пячорскага манастыра.
Сям'я
Уладзімір быў жанаты з Ганнай невядомага паходжання. Апроч дачкі Анастасіі, меў трох сыноў — Алельку, Івана і Андрэя, праз якіх стаў родапачынальнікам родаў Алелькавічаў і Бельскіх.
Манта (муніцыпалітэт)
Манта (Manta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 3511 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 319 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Пачынак (Траццякоўскае сельскае паселішча)
Пачынак (Почи́нок) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Траццякоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Змагарныя дарогі
«Змага́рныя даро́гі» — раман Кастуся Акулы 1960 года, упершыню выдадзены ў Канадзе ў 1962 годзе беларускім класічным правапісам.
Эпіграфам да рамана служыць верш Уладзіміра Жылкі «Меч». Падзеі твору адбываюцца ў 8 краінах Еўропы — Беларусі, Літве, Польшчы, Германіі, Францыі, Італіі, Швейцарыі і Англіі. У 1994 годзе выдавецтва «Мастацкая літаратура» перавыдала яго ў Беларусі тыражом 6000 асобнікаў, якія раскупілі за пару месяцаў. У 1995 годзе Беларускі ПЭН-цэнтр узнагародзіў Кастуся Акулу за раман Прэміяй імя Францішка Багушэвіча. У снежні 2000 года рэдакцыя газеты «Наша Ніва» ўключыла раман «Змагарныя дарогі» ў 100 найлепшых беларускіх кніг XX стагоддзя на падставе чытацкага апытання цягам года. У 2005 годзе выдавецва «Логвінаў» зноў перавадала раман у зборніку выбраных твораў «Россыпы».
Дзея
Ва ўводнай частцы «Гітлераўская акупацыя Беларусі» апісваецца падзел захопленай краіны, праца беларускіх настаўнікаў, а таксама беларускія аб’яднанні і вайсковыя фарміраванні. Гітлераўскі і сталінскі таталітарныя рэжымы параўноўваюцца з вобразнымі пачварамі Сцылай і Харыбдай, ад якіх церпяць людзі. Улетку 1944 года адбываецца эвакуацыя Менскай школы камандзіраў БКА разам з Сымонам Спарышам і яго сябрамі Віктарам Караткевічам і Кастусём Дзежкам. У назвах 3-х асноўных частак рамана пазначаецца маршрут постацяў: 1) «Менск — Альткірх — Марсель», 2) «Берлін — Цвізель — Неапаль — Балоння», 3) «Балоння — Лондан». У раздзелах «Беларуская цэнтральная рада ў Берліне. Генерал Езавітаў, Астроўскі і Шувалаў», «Загуба генерала Езавітава» і «Дывізія „Беларусь“ пераходзіць да амерыканцаў» падзеі згадваюцца паводле дакументаў. У якасці постацяў выступаюць кіраўнік Беларускай самапомачы Іван Ермачэнка і камандзір Беларускай краёвай абароны Францішак Кушаль. Таксама згадваецца намеснік кіраўніка БКА капітан Віталь Мікула, які загінуў у газавым крэматорыі Дахау.
Пакрыжэ (Ігналінскі раён)
Пакры́жэ (Pakryžė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Казокіне. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Змагарныя дарогі
Дзея
У якасці адмоўнай постаці прыводзіцца былы школьны вартаўнік з Каралеўшчыны Вітвіцкі, які ў зялёным мундзіры ўрадніка расстрэльваў яўрэяў на вуліцах Глыбокага. Таксама згадваецца начальнік паліцыі раённага мястэчка лейтэнант Сцервін, які абвяшчаў камуністамі людзей, каб прысабечыць іх набытак.
У Францыі беларускія салдаты адмаўляюцца ваяваць супраць мясцовых макісаў, на бок якіх пераходзяць. Затым Сымон Спарыш служыць 2-м Польскім корпусе брытанскага войска на італьянскім фронце. Пасля вайны Сымон Спарыш навучаецца ў Школе падхаронжых панцырнай зброі з князем Юрыем Радзівілам (з якім навучаўся аўтар). Аднойчы Спарыш натхнёна чытае эмігранцкую газету «Беларускія навіны». Узімку 1947 года ў Лондане Сымон Спарыш сустракаецца з сябрамі на 1-м З’ездзе беларусаў Вялікабрытаніі.
Крытыка
У 1990-я гады ў газеце «Свабода» Сяргей Лотва згадаў раман у нататцы «Паміж Курапатамі і Хатынню» словамі: «паміж безлічы бесэсэраўскіх выданняў аб Вялікай Айчыннай — гэты твор, падобна, адзіны, які можна ўважаць Беларускай кнігай пра II сусветную вайну».
Наталля Гаўрыленка
Наталля Гаўрыленка (нар., Гомель, Гомельская вобласць) — беларуская спартсменка (акадэмічнае веславанне). Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2007 года, выпускніца дзяржаўнай установы «СДЮШАР № 4 Светлагорскага раёна».
Княжыцкі сельсавет (Магілёўскі раён)
Кня́жыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Княжыцы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Магілёўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бракаўскага сельсавета. 29 ліпеня 2008 года ў сувязі з аб’яднаннем вёсак Княжыцы і Сумарокава ў адзін населены пункт, цэнтр сельсавета перайменаваны ў Княжыцы-Сумарокава і рэарганізаваны ў аграгарадок.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2654 чалавекі, з іх 93,1 % — беларусы, 4,8 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Склад
У склад сельсавета ўваходзіць 20 населеных пунктаў (2009 г.):
Хуан Рамон Хіменес
Хуан Рамон Хіменес (Juan Ramón Jiménez;  — ) — іспанскі пісьменнік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1956).
Княжыцкі сельсавет (Магілёўскі раён)
Склад
Скасаваныя населеныя пункты на тэрыторыі сельсавета:
Хуан Рамон Хіменес
Біяграфія
Нарадзіўся у гарадку Магер у андалусійскай правінцыіі Гуэльва. Належаў да пісьменнікаў «Пакалення 1898 года». Для зборнікаў «Журботныя арыі» і іншыя характэрны суб'ектывізм і меланхолія. У зборніках «Вясеннія балады» (1910) традыцыі андалускага фальклору. У зборніках «Духоўныя санеты», «Дзённік паэта-маладажона» (абодва 1917), «Бясконцасць» (1918) зварот да ўнутранага свету чалавека. Адыход ад класіцыстычных форм, імкненне да непасрэднасці адлюстравання ў вершах і лірычнай прозе (кнігі «Платэра і я», 1914; «Звер з глыбіні душы», 1949) і крытычных эсэ («Іспанцы трох светаў», 1942; «Бясконцы паток», апублікаваны 1961)
Беларускія пераклады
На беларускую мову асобныя вершы пераклалі Рыгор Барадулін, Якуб Лапатка, Лявон Баршчэўскі ("Выбраная лірыка", Мінск, 2017).
Капліца-пахавальня Абуховічаў
Капліца-пахавальня Абуховічаў — капліца ў паўночна-заходняй частцы в. Вялікія Круговічы Ганцавіцкага раёна. Пабудавана ў 1830-я гг. з цэглы як пахавальня ўладальнікаў сядзібы Абуховічаў.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неакласіцызму. Вырашана лапідарным прамавугольным у плане аб’ёмам пад стромкім двухсхільным дахам. Плоскасныя фасады пазбаўлены архітэктурнага дэкору, апяразаны карнізам простага профілю, прарэзаны арачнымі аконнымі і ўваходным праёмамі. Пад капліцай сутарэнне пад цыліндрычным скляпеннем.
Міжнародныя адносіны
Міжнародныя адносіны — гэта сукупнасць эканамічных, палітычных, прававых, ідэалагічных, дыпламатычных, ваенных, культурных і іншых сувязяў і ўзаемаадносін паміж суб’ектамі, дзеючымі на сусветнай арэне.
NGC 4701
NGC 4701 (іншыя абазначэнні — UGC 7975, MCG 1-33-15, ZWG 43.34, IRAS12466+0339, PGC 43331) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алівія Уільямс
Алівія Хай Уільямс (Olivia Haigh Williams; нар. 26 ліпеня 1968) — брытанская актрыса, лаўрэат прэміі Нацыянальнага таварыства кінакрытыкаў ЗША за ролю ў фільме Рамана Паланскага «Прывід пяра» (2010).
Герб Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў
Герб Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў складаецца са шчыта, кароны і дэвізу. На шчыце пяць сініх зорак на залатым фоне, на чырвоным фоне — гэта пяць Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў, якія таксама ёсць на сцягу. Карона на шчыце — карона галандскага суверэна. Пад шчытом стужка з дэвізам: Libertate Unanimus («Свабода ў Згодзе»).
Герб быў прыняты 1 студзеня 1986, дзень, які Аруба аддзялілася ад Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў і набыла статус незалежнай тэрыторыі ў межах Каралеўства Нідэрландаў.
Сучасны герб замяняў папярэднюю версію, якая выкарыстоўвалася з 23 кастрычніка 1964. Тая версія герба ўтрымлівала шэсць зорак, адна з якіх, сімвалізавала Арубу.
Канстытуцыйны рэферэндум у Таджыкістане (2016)
Паводле афіцыйных звестак, змены ўхвалілі 96,6 % выбаршчыкаў. Заяўлена, што яўка выбаршчыкаў склала 91,63 %.
Правядзенне выбараў
Паводле «Рэпарцёраў бяз межаў», урад Таджыкістана блакаваў, запужваў і пагражаў незалежным СМІ падчас падрыхтоўкі да рэфэрэндуму. Па словах Сяргея Сіроткіна, які ўзначальваў расійскую назіральную місію, «рэферэндум прайшоў у поўнай адпаведнасці з законамі». Назіральнікам ад Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе і яе даччынай арганізацыі БДІПЧ было адмоўлена ва ўездзе і дазволе на назіранне за рэферэндумам.
У краіне было размешчана больш за 3200 выбарчых участкаў, а для таджыкскіх эмігрантаў у некалькіх буйных гарадах Расіі былі размешчаны дадатковыя месцы для галасавання.
Акадэмія сельскагаспадарчых навук БССР
Акадэмія сельскагаспадарчых навук БССР — першая галіновая дзяржаўная акадэмія навук на тэрыторыі Беларусі.
Перадумовы ўзнікнення. Стварэнне
Да 1956 г. сельскагаспадарчыя навуковыя ўстановы знаходзіліся ў складзе АН БССР. Вылучаючы аграрную навуку са складу Акадэміі навук, чыноўнікі кіраваліся тым, што навукова-даследчыя ўстановы ў галіне сельскай гаспадаркі «далёкія ад вытворчасці», а таму «малаэфектыўныя». 14 лютага 1956 паводле пастановы ЦК КПСС і СМ БССР з сістэмы АН БССР былі перададзены Міністэрству сельскай гаспадаркі Інстытут сацыялістычнай сельскай гаспадаркі, Інстытут жывёлагадоўлі, Інстытут меліярацыі, воднай і балотнай гаспадаркі, Інстытут лесу.
24 студзеня 1957 г. Саветам Міністраў БССР была прынята Пастанова №36 «Аб стварэнні пры Міністэрстве сельскай гаспадаркі БССР Акадэміі сельскагаспадарчых навук».
Кіраўніцтва Акадэміі
Першым і адзіным Прэзідэнтам Акадэміі быў акадэмік Іван Сцяпанавіч Лупіновіч. Вучоным сакратаром на працягу усяго існавання Акадэміі з’яўляўся акадэмік Аркадзь Іванавіч Лапо.
Першапачаткова Акадэмія мела тры Аддзяленні:
У 1959 г. адбылася рэарганізацыя Акадэміі:
Расфарміраванне. Далейшы лёс
Акадэмія была расфарміравана ў 1961 г. , яе інстытуты былі падпарадкаваныя наўпрост Міністэрству сельскай гаспадаркі, а ў Аддзяленні біялагічных навук і Аддзяленні тэхнічных навук АН БССР былі створаны дадатковыя вакансіі акадэмікаў і членаў-карэспандэнтаў АН БССР.