cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віцебская дыяцэзія
Гісторыя
На 2019 год у Віцебскай дыяцэзіі налічваецца 94 парафіі ў 11 дэканатах, у якіх служэнне нясуць 51 дыяцэзіяльны і 37 законных святароў і 1 дыякан, а таксама 47 законных сясцёр і 2 законныя браты; у дыяцэзіяльных семінарыях навучаецца 3 клерыкі. Колькасць вернікаў Віцебскай дыяцэзіі складае прыкладна 170 тысяч чалавек.
Ляснічаства (Угранскі раён)
Ляснічаства (Лесни́чество) — пасёлак ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалены ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Ключыкаўскага сельскага паселішча.
Кажыкодэ
Кажыко́дэ (കോഴിക്കോട്, вымаўляецца як «Кажыко́д» /koːɻikoːɖ/), у мінулым вядомы як Каліку́т (Calicut, ад كاليكوت) — горад у індыйскім штаце Керала. Насельніцтва — 609 224 (2011 г.).
Геаграфія
Кажыкодэ месціцца на ўсходнім узбярэжжы Аравійскага мора за 320 км на паўночны захад ад Трывандрама, сталіцы Кералы. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам раёна з плошчай 518 км² і насельніцтвам 3 086 293 чалавек (2011 г.). Характэрны трапічны мусонны клімат з вельмі вільготным сезонам з чэрвеня да кастрычніка. Сярэднегадавая тэмпература вагаецца ад +24,3 °C да +31,5 °C.
Гісторыя
Згодна з меркаваннем індыйскіх гісторыкаў, Кажыкодэ быў заснаваны каля 1034 г. падчас распаду імперыі Чэра. Першая пісьмовая ўзгадка пра яго з’явілася толькі ў XIV ст. у працы арабскага падарожніка ібн Батуты. У горадзе і наваколлі кіравала манархічная дынастыя з тытулам замары́н (у тлумачэнні сучасных гісторыкаў значыць або «марскі валадар», або «імператар»). Яна падтрымлівала шчыльныя гандлёвыя сувязі з Аравіяй, прадстаўнікі дынастыі спавядалі іслам.
20 мая 1498 г. партугальская экспедыцыя на чале Васка да Гама высадзілася ў порце Кажыкодэ. Перагаворы знакамітага партугальскага мараплаўца з замарынам не далі істотных вынікаў. Тым не меней, у 1500 г. партугальцы заснавалі ў Кажыкодэ сталую гандлёвую факторыю. Яны актыўна ўмешваліся ў барацьбу паміж замарынамі і махараджамі Кочына на баку апошніх. Флот Кажыкодэ здолеў нанесці некалькі паражэнняў партугальцам. У 1571 г. армія замарынаў захапіла партугальскую крэпасць у Чаліяме. Партугальцы былі вымушаны пайсці на мірныя перагаворы, у выніку якіх атрымалі дазвол у 1581 г. сяліцца ў горадзе. У 1591 г. у Кажыкодэ быў пабудаваны каталіцкі касцёл. У 1604 г. замарыны заключылі пагадненне з галандцамі, якое спрыяла выгнанню партугальцаў з Малабара.
У XVIII ст. дзяржава Кажыкодэ была саслаблена войнамі з мусульманскімі валадарамі Майсура і маратхамі. Гэта прывяло да захопу ўлады наярамі, якія шукалі падтрымку ў брытанцаў. У 1792 г. Кажыкодэ быў далучаны да валоданняў Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. Паўстанне наярскага раджы скончылася яго арыштам.
Эканоміка
У эканаміцы Кажыкодэ дамінуе сфера паслуг. Развіты такія галіны, як гандаль, транспарт, сувязь, турызм. З 2009 г. працуе кіберпарк, які прыцягвае каманіі, што развіваюць інфармацыйныя тэхналогіі.
Славутасці
Горад Кажыкодэ прыцягвае індыйскіх і іншаземных наведвальнікаў сваёй культурнай і гістарычнай спадчынай. З 1981 г. у ім штогод арганізуецца пяцідзённы музычны фестываль, вядомы далёка за межамі Кералы.
Найбольш славутыя мясціны:
Пажар у бальніцы Чанфэн (2023)
Папярэдняе расследаванне паказвае на тое, што пажар узнік у выніку рамонтных работ.
Член Палітбюро КПК і партыйны сакратар Пекіна Інь Лі наведаў месца трагедыі і заявіў, што ўлады будуць пераследваць адказных. Хутка сілавікі затрымалі 12 чалавек, у тым ліку дырэктара бальніцы і яго намесніка, а таксама кіраўніка фірмы, якая праводзіла рамонт. Сваякі пацыентаў скардзіліся на затрымкі сувязі, кажучы, што яны даведаліся пра пажар толькі са СМІ і што ім спатрэбілася шмат гадзін, каб даведацца, ці выжылі іх родныя.
Яраслаўскі трамвай
Яраслаўскі трамвай — адна з найстарэйшых трамвайных сістэм у Расіі, працуе ў горадзе Яраслаўль. Ідэя пабудовы гарадской рэйкавай дарогі для сувязі чыгуначнага вакзала і прыстаняў на Волзе выказвалася яшчэ з 1890-х гадоў. У першую чаргу дарога павінна была аблегчыць перавалку грузаў праз горад. У 1896 годзе было прынята рашэнне аб пуску электрычнага трамвая, а ў наступным годзе заключаны кантракт з бельгійскай «Кампаніяй цягі і электрычнасці». Збудаванне ліній пачалося летам 1899 і працягвалася да восені 1900 года. Урачыстае адкрыццё руху адбылося 17 (30) снежня 1900 года. На лініі выйшлі 19 вагонаў фірмы «Валькер». У 2014 годзе працавалі 4 гарадскія маршруты.
480
480 — высакосны год, пачаўся ў аўторак. 480 год нашай эры, 480 год 1 тысячагоддзя, 80 год V стагоддзя, 10 год 8-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 1 год 480-х гадоў.
Зыкава (Мядзельскі раён)
Гісторыя
У 1846 годзе — вёска фальварка Посапава маёнтка Смыч Вілейскага павета Віленскай губерні, валоданне графа К. І. Тызенгаўза. У 1904 годзе — вёска Мядзельскай воласці Вілейскага павета.
У 1949 годзе сяляне вёсак Зыкава і Янушаўка аб’ядналіся ў калгас імя Чкалава. З 1954 вёска ў складзе калгаса «1 Мая» (цэнтр — вёска Канстанцінава).
Малыя Азёркі
Малы́я Азёркі (, Малые Озёрки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Азёркаўскага сельсавета.
Такасі Касахара
(笠原 隆; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1940 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Крэтава (Манастыршчынскі раён)
Крэтава (Кретово) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Іван Андрэевіч Мардасаў
Іван Андрэевіч Мардасаў (7 чэрвеня 1923 — 18 кастрычніка 1943 г.) — малодшы лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Крэтава (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Іван Андрэевіч Мардасаў
Біяграфія
Іван Мардасаў нарадзіўся 7 чэрвеня 1923 года ў пасёлку Ражкоў (цяпер — Заходне-Казахстанская вобласць Казахстана). Скончыў сярэднюю школу. У 1941 годз Мардасаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1942 годзе скончыў пяхотнае вучылішча. З жніўня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Да кастрычніка 1943 года малодшы лейтэнант Іван Мардасаў быў камсоргам батальёна 685-га стралковага палка 193-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. 15 кастрычніка 1943 года Мардасаў на чале перадавой групы пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Крупейкі Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і паспяхова захапіў і ўтрымаў плацдарм на яго заходнім беразе. 18 кастрычніка 1943 года Мардасаў загінуў у баі. Пахаваны на вышыні 135,1 ў 1 кіламетры на ўсход ад вёскі Калпені Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» малодшы лейтэнант Іван Мардасаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнам Леніна і медалём.
У гонар Мардасава названая школа і усталяваны бюст у яго родным пасёлку. У горадзе Уральск ў гонар Мардасава названая вуліца.
Ліпецкі трамвай
Ліпецкі трамвай - сістэма гарадскога электрычнага трамвая ў горадзе Ліпецк. Адкрыты 7 лістапада 1947 г. у Ліпецку. Трамвайны рух эксплуатуецца муніцыпальным унітарным прадпрыемствам гарадскога электратранспарту (МУП ГЭТ).
У чэрвені 2006 года было 4 рэгулярныя маршруты. У горадзе працуе два трамвайных дэпо, у 2002 годзе яны былі юрыдычна аб'яднаны ў адзінае трамвайны дэпо. У горадзе эксплуатуюцца як вагоны расійскай вытворчасці КТМ-5 і КТМ-8, так і чэшскія Татра-Т6В5. Раней эксплуатаваліся вагоны Татр-Т4 і РВЗ-6.
Навінка (Угранскі раён)
Навінка (Новинка) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Ключыкаўскага сельскага паселішча.
481
481 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 481 год нашай эры, 481 год 1 тысячагоддзя, 81 год V стагоддзя, 1 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 2 год 480-х гадоў.
Хілімонаўцы
Хілімо́наўцы (, Хилимоновцы) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вердаміцкага сельсавета.
Екацярынбургскі трамвай
Екацярынбургскі трамвай існуе з 1929 года. Адзін з відаў грамадскага транспарту ў горадзе Екацярынбургу (разам з тралейбусам, аўтобусам, метрапалітэнам, гарадской электрычкай, маршрутным таксі). Плануецца таксама новая сістэма - Екацярынбургскі хуткасны трамвай ў новым раёне Акадэмічны.
Сістэма трамвайнага руху ў Екацярынбургу мае 14 канцавых прыпынкаў, тры дэпо, развітую маршрутную сетку (29 маршрутаў). 456 пасажырскіх вагонаў.
NGC 114
NGC 114 (іншыя абазначэнні — UGC 259, KUG 0024-020A, MCG 0-2-27, ZWG 383.14, MK 946, NPM1G −02.0005, PGC 1660) — лінзападобная галактыка (SB0) у сузор’і Кіт.
Сабуро Сіносакі
(篠崎 三郎) — былы японскі футбаліст. У 1940 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
482
482 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 482 год нашай эры, 482 год 1 тысячагоддзя, 82 год V стагоддзя, 2 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 3 год 480-х гадоў.
Асавок (Пухавіцкі раён)
Асаво́к (, Осовок) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
На пачатку XX ст. ваколіца Дудзіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі. У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР.
У канцы чэрвеня 1941 года вёска акупаваная нямецкімі войскамі. У ліпеня 1944 года вёска вызваленая.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Нова-Міляціна
Нова-Міляціна (Ново-Милятино) — пасёлак ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнік у 1934 годзе з пабудовай чыгункі. Уздоўж чыгуначнай веткі праходзіла вузкакалейка. У час Вялікай Айчыннай вайны на тэрыторыі пасёлка Нова-Міляціна праходзілі буйныя сутыкненні савецкіх і нямецкіх войскаў. За 300 метраў ад станцыі 73 км у балотах затанулі 3 нямецкія танкі з поўным экіпажам. За 3 кіламетры ад пасёлка па лясной дарозе знаходзяцца астанкі падбітага падчас вайны савецкага самалёта.
У 2004—2017 гадах у складзе Ключыкаўскага сельскага паселішча.
Сліжы Падграбельныя
Сліжы́ Падграбе́льныя (, Слижи Подгребельные) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Іванкі (Мядзельскі раён)
Іванкі́ (, Иванки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Занарацкага сельсавета.
Гісторыя
У 19 стагоддзі — маёнтка Іванкі і Дваржэц Свянцянскага павета Віленскай губерні, валоданне памешчыка Урбановіча, 10 двароў, 28 душ прыгонных сялян мужчынскага полу. У 1904 г. вёска Шэметаўскай воласці Свянцянскага павета, 177 жыхароў. З 12.10.1940 г. у Сырмежскім сельсавеце Свірскага раёна Вілейскай вобласці, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай вобласці, з 31.08.1959 г. Мядзельскага раёна, з 20.01.1960 г. у Мінскай вобласці. У 1949 г. вяскоўцы стварылі калгас імя М. Горкага, у 1952—1954 гг. вёска — цэнтр узбуйненага калгасу імя М. Горкага, з 06.03.1954 г. — у складзе сучаснага калгасу з той жа назвай (цэнтр — вёска Буйкі).
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сырмежскага сельсавета.
Геаграфія Аргенціны
Аргенціна займае паўднёва-ўсходнюю частку Паўднёвай Амерыкі, ўсходнюю частку вострава Вогненная Зямля і бліжэйшыя астравы: Эстадас і інш. Аргенціна з поўначы на поўдзень мае 3700 км, з усходу на захад — 1400 км у найшырэйшым месцы. Агульная працягласць мяжы 14 644 км. З іх узбярэжжа — 4989 км. Даўжыня межаў з суседнімі краінамі:
Прырода Аргенціны разнастайная з прычыны вялікай працягласці з поўначы на поўдзень і неаднастайнасці рэльефу.
Карысныя выкапні
Краіна вылучаецца запасамі ўранавай (уваходзіць у сусветную дзясятку), марганцавай, меднай руды, берылію; ёсць свінцова-цынкавыя, вальфрамавыя і жалезныя руды. Асноўныя радовішчы нафты і газу прымеркаваны да асадкавых парод ў прагінах Патагонскай платформы, у міжгорных прагінах Анд у правінцыях Неукен, Мендоса, Сальта і на Вогненная Зямлі. Разведаныя запаы нафты мізэрныя, газу — даволі значныя (300 млрд кубаметраў на 2015 год). Буйнейшае газавае радовішча — Неукен.
Клімат
Клімат Аргенціны вельмі разнастайны. Аб гэтым сведчыць хаця б тое, што тут знаходзяцца населеныя пункты, дзе была зафіксавана і самая высокая і самая нізкая тэмпература ў Паўднёвый Амерыцы (дарэчы, не так далёка адзін ад аднаго). Галоўным кліматаўтваральным фактарам з'яўляецца працягласць Аргенціны з поўначы на поўдзень, якая дазваляе паўночным рэгіёнам краіны знаходзіцца ў трапічным поясе, паўднёвым — ва ўмераным. Нягледзячы на адносна нязначную "шырыню", усходнія раёны Аргенціны атрымліваюць нашмат больш ападкаў, чым заходнія, ў трапічных і субтрапічных шыротах; ва ўмераным поясе сітуацыя адваротная: перанос паветраных масаў змяняецца на заходні, што ператварае Патагонскія Анды ў адзін з вількотных куткоў мацерыка, сама ж Патагонія вельмі засушлівая. На клімат усходніх субтропікаў уплывае цёплае Бразільскае цячэнне, якое паляпшае ўвільгатненне паўночнага ўсходу. Халоднае Фалклендскае цячэнне — парастак цячэння Заходніх вятроў — робіць умераны клімат Патагоніі яшчэ больш прахалодным. У перыяд ранняга лета (кастрычнік - студзень) надвор'е часта псуе вецер пампера, што падчас даходзіць да Гран-Чака і прыносіць з сабою халодныя антарктычныя масы, часта са снегападамі. У паўночным андскім рэгіёне з траўня па лістапад дзьмуць цёплыя вятры сонда тыпу фёну
Гідраграфія
Самая буйная рачная сістэма ў Аргенціне — сістэма ракі Ла-Плата, якая утвараецца з зліцця шматводных рэк Уругвай і Парана. Самай працяглай ракой Аргенціны з’яўляецца Парана. На Аргенціну прыходзіцца яе павольнае ніжняе і сярэдняе, парожыстае, цячэнне, дзе рака прымае прытокі: Парагвай, Рыа-Салада — справа; Ігуасу — злева. Сярэдняе цячэнне Параны і ніжняе цячэнне Ігуасу прыходзяцца на лававае плато. На мяжы з Бразіліяй рака Ігуасу сягае з 82-метровай вышыні, утвараючы грандыёзныя вадаспады Ігуасу, у 2007 годзе прызнаныя адным з новых цудаў свету. Кароткія стэпавыя рэкі Патагоніі (Чубут, Рыа-Негра, Рыа-Каларада) цякуць з захаду на ўсход пераважна ў вузкіх глыбокіх каньёнах. Ва ўпадзінах Пампінскіх Сіер і ў Пуне раскінуліся шырокія саланчакі (Салінас-Грандэс, Арысара і іншыя). Многія раёны ў Гран-Чака і ў цэнтры Міжрэчча забалочаныя. На захадзе Ла-Плацкай нізіны знаходзіцца найбуйнейшае возера краіны — бяссцёкавае салёнае возера Мар-Чыкіта, плошча якога вагаецца ад 2000 да 6000 кв.км. У заходняй частцы Патагоніі, размяшчаюцца буйныя ледавіковыя азёры Науэль-Уапі, Буэнас-Айрэс, В’едма, Сан-Марцін і іншыя.
Генадзь Уладзіміравіч Ахрамовіч
Генадзь Уладзіміравіч Ахрамовіч (, Марохарава, Жыткавіцкі раён, Гомельская вобласць —, Мінск) — беларускі ваенны і дыпламат.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 лютага 1965 года ў в. Марохарава Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці.
У 1986 годзе з адзнакай скончыў Кіеўскае вышэйшае ваеннае агульнавайсковае каманднае вучылішча, у 1994 годзе — Маскоўскую ваенна-дыпламатычную акадэмію, у 1996 годзе — навучальныя курсы МЗС ФРГ для маладых дыпламатаў з краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы.
У 1986—1995 гадах — служба ва Узброеных Сілах СССР / Рэспублікі Беларусь. У 1995—1997 гадах — трэці сакратар, першы сакратар упраўлення краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы МЗС Рэспублікі Беларусь. У 1997—2000 гадах — першы сакратар Пасольства Рэспублікі Беларусь у Латвійскай Рэспубліцы. У 2000—2003 гадах — саветнік, намеснік начальніка ўпраўлення двухбаковых адносінаў з краінамі СНД МЗС Рэспублікі Беларусь. У 2003—2009 гадах — Генеральны консул Рэспублікі Беларусь у Даўгаўпілсе (Латвійская Рэспубліка).
У 2009—2015 гадах — пасол па асобых даручэннях МЗС Рэспублікі Беларусь.
З 25 чэрвеня 2015 года па 19 лістапада 2020 года быў Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Азербайджанскай Рэспубліцы.
Валодаў нямецкай і іспанскай мовамі.
Памёр 14 сакавіка 2021 года ад каранавіруснай інфекцыі.
NASDAQ OMX Vilnius
NASDAQ OMX Vilnius (Вільнюская фондавая біржа, Vilniaus vertybinių popierių birža, ; Vilnius Stock Exchange, ) — фондавая біржа, заснаваная ў 1993 годзе і дзеючая ў Вільнюсе.
Гэта адзіная рэгулёўная біржа ў Літве. Біржа належыць групе OMX, якая таксама кіруе біржамі ў Хельсінкі і Стакгольме. Вільнюская фондавая біржа, сумесна з Рыжскай фондавай біржай і Талінскай біржай, з'яўляецца часткай аб'яднанага Балтыйскага рынку, створанага з мэтай мінімізацыі бар'ераў эстонскага, латвійскага і літоўскага біржавых рынкаў.
Капіталізацыя рынку акцый на VSE складае 6,6 млрд еўра і 1 млрд еўра складаюць выпускі аблігацый (па стане на 9 лістапада 2006 года). Дырэктар і старшыня кіравання — Армінта Саладжэнэ.
Картуз
Картуз (kardoes) — мужчынскі летні галаўны ўбор з казырком. Шылі найчасцей з чорнага сукна.
У канцы XIX — пачатку XX стст. пераважалі картузы накшталт вайсковых шапак з шырокім каляровым аколышкам і цвёрдым, часам лакаваным казырком. На Панямонні і ў Цэнтральнай Беларусі картуз (шапку-саламянку) выпляталі з саломы. Сярэдзіна мела палатняную падшэўку; аколышак і казырок спераду аздаблялі двума разеткамі, вышытымі чырвонымі баваўнянымі ніткамі.
Рудка (Пастаўскі раён)
Ру́дка (, Рудка) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Дом-камуна (Віцебск)
Дом-камуна, таксама пяты камунальны дом — будынак у Віцебску, размешчаны па адрасе вуліца Максіма Горкага, 36/25. Пабудаваны ў 1927—1929 гг. па праекце архітэктара А. Вышалескага. Першы ў БССР будынак падобнага тыпу, пабудаваны для забеспячэння рабочых зручным жыллём. Прыклад савецкай архітэктуры 1920-х гадоў.
Рудка (Пастаўскі раён)
Гісторыя
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Казлоўшчынскага сельсавета, пасля — у склад Ласіцкага сельсавета.
Дом-камуна (Віцебск)
Архітэктура
Дом уяўляе сабой 4-павярховы будынак са складанай планіроўкай. Складаецца з цэнтральнага аб’ёму і бакавых крылаў. На фоне сцяны фасада вылучаюцца 2 вынесеныя наперад закругленыя аб’ёмы лесвічных клетак. Дом быў разлічаны на пражыванне 280—300 чалавек. Прадугледжваліся пакоі для несямейных (24 м² на 4 чалавек), для маласямейных (12-15 м² на 2-3 чалавек). Кожная група пакояў на 18-24 чалавек аб’ядноўвалася холам для адпачынку і заняткаў, мела кухню і прыбіральні. У тарцах бакавых крылаў дома, па адной на кожным паверсе, размяшчаліся 8 двухпакаёвых кватэр. На першым паверсе ў цэнтральнай частцы размяшчаліся грамадскія памяшкання — зала, хол, чытальную залу, крамы. У цокальным паверсе — камунальна-бытавыя (душ, пральня, сушылка). У канцы 1930-х і пачатку 1950-х (будынак згарэў у часы Вялікай Айчыннай вайны) дом-камуна рэканструяваўся. Пасля рэканструкцыі стаў секцыйным з ізаляванымі 2-3-пакаёвымі кватэрамі і невялікімі дапаможнымі памяшканнямі.
Крывелі (Манастыршчынскі раён)
Крывелі (Кривели) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН 3314
Рэзалюцыя Генеральнай Асамблеі ААН 3314 (XXIX) «Вызначэнне агрэсіі» прынятая 14 снежня 1974 года для вызначэння акту агрэсіі.
Перадумовы прыняцця
Прыняцце вызначэння стала кульмінацыяй працяглага працэсу, які пачаўся ў 1923 годзе пад эгідай Лігі Нацый. У снежні 1967 года Генеральная Асамблея прыняла рэзалюцыю 2330 (XXII), якой створаны спецыяльны камітэт па пытанні аб вызначэнні агрэсіі. Гэты орган складаецца з 35 дзяржаў-членаў. Праз сем гадоў ён прадставіў Генеральнай Асамблеі праект прапаноў, якія ляглі ў аснову канчатковага вызначэння агрэсіі.
Рэзалюцыя
Рэзалютыўная частка дакумента складаецца з васьмі артыкулаў. Тлумачальныя заўвагі да артыкулаў 3 і 5 ўтрымліваюцца ў пункце 20 дакладу Спецыяльнага камітэта па пытанні аб вызначэнні агрэсіі. Заявы па вызначэнні ўтрымліваюцца ў пунктах 9 і 10 дакладу шостага камітэта (а/9890).
Вызначэнне агрэсіі
Згодна з артыкулам 1 рэзалюцыі: Артыкул 3
Любое з наступных дзеянняў, незалежна ад аб’ява вайны, з улікам і ў адпаведнасці з палажэннямі артыкула 2, будзе кваліфікавацца ў якасці акту агрэсіі:
а) уварванне або напад узброеных сіл дзяржавы на тэрыторыю іншай дзяржавы або любая ваенная акупацыя, які б часовы характар яна ні насіла, якая з’яўляецца вынікам такога ўварвання або нападу, або любая анэксія з ужываннем сілы тэрыторыі іншай дзяржавы або часткі яе;
b) бамбаванне ўзброенымі сіламі дзяржавы тэрыторыі іншай дзяржавы або прымяненне любой зброі дзяржавай супраць тэрыторыі іншай дзяржавы;
с) блакада партоў або берагоў дзяржавы ўзброенымі сіламі іншай дзяржавы;
d) напад узброенымі сіламі дзяржавы на сухапутныя, марскія або паветраныя сілы або марскія і паветраныя флаты іншай дзяржавы;
e) прымяненне узброеных сіл адной дзяржавы, якія знаходзяцца на тэрыторыі іншай дзяржавы паводле дамовы з прымаючым дзяржавай, у парушэнне ўмоў, прадугледжаных у пагадненні, або любое працяг іх знаходжання на такой тэрыторыі па спыненні дзеяння пагаднення;
f) дзеянне дзяржавы, які дазваляе, каб яго тэрыторыя, якую яно прадаставіла ў распараджэнне іншай дзяржавы, выкарыстоўвалася гэтай іншай дзяржавай для здзяйснення акту агрэсіі супраць трэцяй дзяржавы;
g) засылка дзяржавай або ад імя дзяржавы ўзброеных банд, груп, ірэгулярных сіл ці наймітаў, якія здзяйсняюць акты прымянення ўзброенай сілы супраць іншай дзяржавы, якія носяць такі сур’ёзны характар, што гэта раўнасільна пералічаным вышэй актам, або яго значны удзел у іх.
Артыкул 4
Вышэйпрыведзены пералік актаў не з’яўляецца вычарпальным, і Савет Бяспекі можа вызначыць, што іншыя акты ўяўляюць сабой агрэсію згодна з палажэннямі Статута.
Крытыка вызначэння
Фармулёўка вызначэння падвергнулася крытыцы з боку многіх каментатараў. Яго палажэнні па выкарыстанні ўзброеных ірэгулярных частак імглісты, так як незразумела, які ўзровень «ўцягнутасці» пацягне за сабой адказнасць дзяржавы. Акрамя таго, вызначэнне вельмі дзяржава-арыентавана, у тым, што лічыць дзяржавы адзінымі ўдзельнікамі, адказнымі за акты агрэсіі. Мясцовыя або транснацыянальныя паўстанцкія групы, такія як тыя, якія прынялі ўдзел у грамадзянскай вайне ў Сьера-Леонэ і Югаслаўскіх войнах, былі ключавымі гульцамі ў сваіх канфліктах, нягледзячы на тое, што яны — недзяржаўныя бакі і яны не ўваходзяць у аб’ём вызначэння.
Вызначэнне агрэсіі таксама не ахоплівае дзеянні міжнародных арганізацый. Два ключавых ваенных Саюза на момант прыняцця вызначэння, НАТА і Варшаўскі дагавор, з’яўляліся недзяржаўнымі ўдзельнікамі і, такім чынам, выходзілі за рамкі вызначэння. Акрамя таго, вызначэнне не тычыцца абавязкаў асоб, якія маюць дачыненне да актаў агрэсіі. Яно шырока ўспрымаецца як недастатковае, на якой падставе будуць ажыццяўляцца асобныя крымінальныя пераследы.
Вызначэнне не з’яўляецца абавязковым для Савета Бяспекі. Статут ААН надзяляе Генеральную Асамблею правам даваць рэкамендацыі Савету Бяспекі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый, але Асамблея не можа дыктаваць Савету. Рэзалюцыя, якая суправаджае вызначэнне, абвяшчае, што ён прызначаны для забеспячэння кіраўніцтва ў Савеце Бяспекі, каб дапамагчы яму «ў вызначэнні, у адпаведнасці са Статутам наяўнасці акта агрэсіі». Савет бяспекі можа ўжываць або ігнараваць гэта кіраўніцтва, як лічыць патрэбным. Шэраг юрыстаў сцвярджае, што вызначэнне агрэсіі не аказала «ніякага бачнага ўздзеяння» на абмеркаваннях у Савеце Бяспекі.
Свята-Успенская царква (Булькова)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Булькова Жабінкаўскага раёна. Помнік сінадальнага кірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Пабудавана ў 1896—1898 гг. з цэглы.
Архітэктура
Вырашана трохчасткавай падоўжна-восевай кампазіцыяй: прытвор-званіца, прамавугольная ў плане малітоўная зала, пяцігранная апсіда. У сілуэце дамінують шацёр з макаўкай над званіцай (васьмярык на чацверыку) і цыбулепадобная галоўка над узвышаным кубападобным цэнтральным аб'ёмам. Архітэктура дэкаратыўна насычаная: аркатурныя і зубчастыя фрызы, уразныя вуглавыя калонкі, какошнікі, броўкі арачных аконных праёмаў. Арачны ўваходны праём аформлены пластычным парталам.
483
483 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 483 год нашай эры, 483 год 1 тысячагоддзя, 83 год V стагоддзя, 3 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 4 год 480-х гадоў.
Селішча (Угранскі раён)
Селішча (Селище) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Ключыкаўскага сельскага паселішча.
Віктар Аркадзевіч Цюлькін
Віктар Аркадзевіч Цюлькін — расійскі палітычны дзеяч, камуніст, адзін з заснавальнікаў і Першы сакратар ЦК Расійскай камуністычнай рабочай партыі. Нарадзіўся 14 мая 1951 г. ва Уладзівастоку, у сям'і флоцкага афіцэра. Рускі. Жанаты, мае дваіх сыноў.
Адзін з дзядоў В. Цюлькіна — член РКП(б) з 1919 г., удзельнік першай сусветнай, грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войн, палкоўнік РСЧА. Іншы дзед — член РСДРП(б) з 1914 г., першы старшыня Шліссельбургскага Савета загінуў у 1919 г. пры абароне Петраграда ад войскаў Юдэніча. Бацька таксама камуніст, палкоўнік Савецкага Войска. Маці абараняла Ленінград усё 900 дзён блакады.
Біяграфія
Скончыў 281-ю сярэднюю (з паглыбленым вывучэннем хіміі) школу г. Ленінграда на год раней У. Пуціна. У перыяд 1968—1974 гг. вучыўся ў Ленінградскім ваенна-механічным інстытуце, па канчатку якога атрымаў кваліфікацыю інжынера-механіка (адмысловасць: «Дынаміка палёту і кіраванні»). З 1974 г. працаваў майстрам, старэйшым майстрам, начальнікам участку на Ленінградскім Паўночным заводзе, затым, з 1980 г. — начальнікам участку, начальнікам цэха, начальнікам тэхнічнага аддзела заводу ў навукова-вытворчым аб'яднанні «Авангард».
У 1988 г. абраны сакратаром парткама НВА «Авангард». З 1990 г. — член Ленінградскага абкама КПСС. У 1989 г. абіраўся дэпутатам Савета народных дэпутатаў Калінінскага раёна Ленінграда. У 1985 г. скончыў факультэт арганізатараў прамысловай вытворчасці Ленінградскага інжынерна-эканамічнага інстытута імя П. Тальяці па адмысловасці «Арганізацыя і кіраванне», а ў 1990 г. — Вышэйшую партыйную школу пры Ленінградскім абкаме КПСС па адмысловасці «Паліталогія».
З 1989 г. у рамках антыгарбачоўскай «Рухі камуністычнай ініцыятывы» (РКІ) у КПСС праводзіў вялікую арганізатарскую працу па стварэнні Кампартыі Расіі — арганізаванага атрада камуністаў Расіі ў рамках адзінай КПСС. Старшыняваў на ўсіх Ініцыятыўных з'ездах камуністаў Расіі, якія праводзіліся ў Ленінградзе. На Ініцыятыўным з'ездзе 9-10 чэрвеня 1990 г. быў высунуты, а на Устаноўчым з'ездзе Камуністычнай партыі РСФСР (КП РСФСР) 19-23 чэрвеня 1990 г. абраны членам ЦК КП РСФСР.
На XXVIII з'ездзе КПСС ад імя дэлегатаў РКІ і Марксісцкай платформы адкрыта выступіў супраць курсу М. С. Гарбачова на капіталізацыю краіны. Зацятасць і ўменне згуртаваць вакол сябе аднадумцаў дазволілі ўпершыню запісаць у рашэнне З'езду меркаванне меншасці, якое папярэджвала пра «небяспеку лячэння сацыялізму капіталізмам», што немінуча прывядзе краіну да краху. (Рэзалюцыя набрала 1259 галасоў, гэта значыць амаль траціна дэлегатаў З'езду.)
Пасля падзей 19-21 жніўня 1991 г. В. Цюлькін стаў адным з ініцыятараў склікання З'езду камуністаў Расіі і ўстановы на ім Расійскай камуністычнай рабочай партыі (РКРП) у Екацярынбургу (лістапад 1991 г.). На з'ездзе быў абраны ў ЦК РКРП, увайшоў у Аргбюро ЦК, з'яўляючыся адным з чатырох сакратароў Аргбюро. Дамагаўся рэгістрацыі партыі ў Міністэрстве юстыцыі Расійскай Федэрацыі. У 1993 г. быў абраны Першым сакратаром ЦК РКРП.
З'яўляючыся Першым сакратаром ЦК РКРП, паслядоўна праводзіць у жыццё прынцыпы рэальнага народаўладдзя, як удзелы працаўнікоў у кіраванні дзяржавай праз сістэму Саветаў, што знайшло сваё адлюстраванне ў праграмных дакументах партыі.
У 1993 г. Расійская камуністычная рабочая партыя выступіла на боку Вярхоўнага Савета РСФСР, ахарактарызаваўшы падзеі верасня-кастрычніка як дзяржаўны пераварот. Партыя прыняла самы актыўны ўдзел у дзеяннях па абароне Вярхоўнага Савета ў перыяд 21 верасня — 4 кастрычніка і была адзінай арганізацыяй, не дапушчанай да выбараў у Дзярждуму-93. Выбары і Рэферэндум па Канстытуцыі РКРП байкатавала. З 1994 г. В. Цюлькін — галоўны рэдактар органа ЦК РКРП — газеты «Працоўная Расія», якая выдаецца тыражом 32 тыс. асобнікаў.
На выбарах у Дзярждуму ў 1995 г. В. Цюлькін узначальваў спіс выбарчага блока «Камуністы — Працоўная Расія — За Савецкі Саюз», які набраў 4,53% галасоў і не мінулага ў Дзярждуму, па меркаванні саміх членаў РКРП, толькі ў выніку фальсіфікацый вынікаў галасавання.
На ХХХ, ХХХI і ХХХII з'ездах Саюза камуністычных партый Савецкага Саюза (СКП-КПСС) (1995, 1998, 2001 гг.) абіраецца членам Палітвыканкама СКП-КПСС. Актыўна вядзе тэарэтычную і практычную барацьбу са згодніцкай, прагарбачоўскай лініяй кіраўніцтва КПРФ і некаторых іншых кампартый. Адмаўляе тэза вычарпанасці для Расіі ліміту на рэвалюцыі. Асноўным кірункам працы Кампартыі лічыць задачу арганізацыі працоўнага руху, шырокага фронта супраціву народных мас капіталізацыі краіны.
Знаходзячыся на чале партыі, усталяваў шырокія міжнародныя сувязі з камуністычнымі і працоўнымі партыямі розных краін. Выступіў адным з ініцыятараў арганізацыі рэгулярных сустрэч кіраўнікоў камуністычных і працоўных партый свету (1998, 1999, 2000, 2001 гг.), стварэнні сістэмы інфармавання і хуткай узаемнай абвесткі — Solidnet, выпускаў міжнароднага Інфармацыйнага бюлетэня «IB». Уваходзіць у рэдакцыйную калегію міжнароднага тэарэтычнага часопіса «Марксізм і сучаснасць».
На Х з'ездзе РКРП у кастрычніку 2000 г. В. Цюлькін ізноў абраны Першым сакратаром ЦК РКРП. На Аб'яднальным з'ездзе Расійскай камуністычнай рабочай партыі і Расійскай (Рэвалюцыйнай) партыі камуністаў (кастрычнік 2001 г.) абраны Сустаршынёй ЦК РКРП-РПК.
Круг інтарэсаў палітыка разнастайны і шырокі. Прафесійна займаецца праблемамі палітычнай прылады дзяржавы, пытаннямі практычнай паліталогіі, актыўна супрацоўнічае з шэрагам газет і часопісаў. Напісаў больш ста артыкулаў па актуальных палітычных пытаннях. Захапляецца спортам, марской справай, нядрэнна малюе.
Гродзенская праўда
Агульныя звесткі
Агульны наклад тыдня каля 70 тысяч асобнікаў. Газета выходзіць двойчы на тыдзень (серада і субота) на рускай і беларускай мовах. Заснавальнікі: Гродзенскі абласны і Гродзенскі гарадскі выканаўчыя камітэты, Гродзенскі абласны і Гродзенскі гарадскі Саветы дэпутатаў, рэдакцыя газеты «Гродзенская праўда». Мае тэматычныя дадаткі «Гродненский вестник» і «Рекламка». Рэдакцыя газеты «Гродзенская праўда» зарэгістравана ў Міністэрстве інфармацыі Рэспублікі Беларусь (№ 582).
Галоўны рэдактар — Лілія Чаславаўна Навіцкая. Друкуецца ў ГАУПП «Гродзенская друкарня». Распаўсюджваецца на тэрыторыі Гродзенскай вобласці праз сістэму «Белсаюздруку», у крамах Гродна і крамах усіх райспажыўсаюзаў вобласці, а таксама праз сетку вулічных распаўсюднікаў. Узнагароджана ордэнам Дружба народаў (1982), пераможца IV, V, VI Нацыянальных конкурсаў друкаваных СМІ «Золотая литера».
Наталля Віктараўна Даўгяла
Наталля Віктараўна Даўгяла (нар. у годзе) — беларускі гісторык, педагог, кандыдат гістарычных навук.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 2000 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя», атрымаўшы дыплом з адзнакай. У 2008—2012 гадах навучалася ў аспірантуры Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. А. Куляшова.
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» абараніла 18 мая 2016 года ў Інстытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Тэма дысертацыі: «Канфесійная палітыка ў Беларускай ССР у 1921—1939 гг.». Навуковы кіраўнік — Ігар Аляксандравіч Марзалюк.
З часу заканчэння ўніверсітэта ў 2000 годзе і па сёняшні дзень працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце: з’яўлялася выкладчыкам, старэйшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры сацыяльна-гуманітарных дысцыплін. Сёння займае пасаду загадчыка кафедры тэхналогіі і методыкі выкладання гуманітарнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Займаецца вывучэннем пытанняў канфесіянальнай гісторыя Беларусі, канфесіянальнай палітыкі савецкай улады ў БССР, царкоўнай гісторыі і гісторыі рэлігійна-канфесійных адносін на беларускіх землях у першай палове ХХ стагоддзя, пытанняў спецыфікі ўзаемадзеяння савецкай дзяржавы і веруючых і інш. Вывучае гісторыю праваслаўя на Беларусі, гісторыю манаскіх супольнасцяў і іх дзейнасць на тэрыторыі Беларусі. Даследуе гісторыю асобных храмаў і манастыроў, страчаныя архітэктурныя аб’екты сакральнай гісторыі Полацка і Паўночнай Беларусі і інш.
Шалясты
Шалясты́ (, Шелесты) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вердаміцкага сельсавета.
NGC 118
NGC 118 (іншыя абазначэнні — UGC 264, IRAS00247-0203, MCG 0-2-32, KUG 0024-020B, MK 947, UM 244, 3ZW 9, NPM1G −02.0006, ZWG 383.16, PGC 1678) — галактыка ў сузор’і Кіт. Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Куцця
Куцця — у беларусаў і іншых славянскіх народаў абрадавая страва; каша з ячных круп, радзей з пшанічных зярнят. Гатуюць для жалобнага стала па нябожчыку (памінкі), а таксама на Дзяды, Радаўніцу і іншыя памінальныя дні. Спажывалі астуджанай з сытой або алеем
Таксама абрадавая страва на Каляды ў славян і іншых народаў; каша з тоўчаных ячных круп (у некаторых народаў з зярнят пшаніцы); вячэра напярэдадні Каляд (посная Куцця), Новага года (стары стыль, багатая або скаромная Куцця) і перад Вадохрышчам (посная Куцця). На ўсе тры куцці кашу варылі ў адным і тым жа гаршку і з аднолькавай колькасці круп. Звараную куццю перад заходам сонца ставілі на покуці. Куцця, якую варылі з цэлых зярнят, была сімвалам жыцця. Вялікае значэнне надавалася прыкметам, варажбе.
484
484 — высакосны год, пачаўся ў нядзелю. 484 год нашай эры, 484 год 1 тысячагоддзя, 84 год V стагоддзя, 4 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 5 год 480-х гадоў
Малыя Дураўкі
Малыя Дураўкі (Малые Дуравки) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Валёнкі
Валёнкі — зімовы абутак з валенай воўны. Лакальная назва валенцы. Бытавалі з XIX стагоддзя (спачатку ў заможных сялян), а з пачатку XX стагоддзя набылі шырокае распаўсюджанне, асабліва на ўсходзе і паўночным усходзе Беларусі. Працэс выпрацоўкі валёнкаў уключае некалькі этапаў: закладка вырабу, валенне, фармаванне, аддзелка (Валюшнае рамяство). Валенне (катанне) валёнкаў, асабліва дзіцячых, бытуе і ў наш час у вёсках. Майстры-валюшнікі вырабляюць абутак з захаваннем традыцыйнай тэхналогіі і прылад працы.
Яненкі
Яненкі (Яненки) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Ключыкаўскага сельскага паселішча.
Пячора Горама
Пячора Горама (Gorham's Cave) — помнік археалогіі ў Гібралтары.
Пячора знаходзіцца ў паўднёва-усходняй частцы Гібралтара з боку Міжземнага мора. Мае натуральнае паходжанне, утворана вадою 250 тыс. гадоў таму. У ледавіковы перыяд пры змяненні ўзроўню мора знаходзілася ў 4,5 кіламетрах ад вады. Вядома як апошняе месца, населенае неандэртальцамі.
Гісторыя даследаванняў
Першы этап археалагічных раскопак пачаўся толькі ў 1950 г. і працягваўся да сакавіка 1951 г. У далейшым, даследаванне пячоры перарывалася з-за недахопу фінансавання. Але ў выніку ў 1950-ыя гг. быў выяўлены гарызонт, які цягнуўся на 16 м углыб, уключаў пласты антычнай эпохі, неаліту і далей да мусцье.
У 1989, 1997—2005 гг. адбылося комплекснае даследаванне пячоры Горама, суседніх пячор, а таксама марскога дна каля пячоры. Пераважна вывучаліся пласты, якія адносіліся да сярэдняга і позняга палеаліту. Разам з рэшткамі людзей і іх прыладаў працы экспертызе падвергнуліся знойдзеныя рэшткі птушак, ракавіны малюскаў, драўняны вугаль. На аснове атрыманых дадзеных было праведзена мадэляванне мясцовасці, а таксама навакольнага асяроддзя ў перыяд каменнага века.
Вынікі даследаванняў
Умоўна археалагічны гарызонт падзелены на 4 буйныя пласты.
Верхні пласт адносіцца да 1 тысячагоддзя да н. э., сканцэнтраваны ля ўваходу ў пячору і належыць фінікійцам. Мяркуецца, што ў пячоры знаходзілася месца шанавання багіні Таніт.
Другі пласт сфарміраваны ў 6 тысячагоддзі да н. э. старажытнейшымі еўрапейскімі земляробамі, якія, аднак, таксама займаліся ловам рыбы і малюскаў.
Трэці і чацвёрты пласты належаць салютрэйцам і неандэртальцам.
Гібралтар — першае месца, дзе ў 1848 г. быў знойдзены чэрап жанчыны-неандэртальца, таму знаходка неандэртальскай стаянкі не выклікала асаблівай сенсацыі. Аднак знаходкі 1997—2005 гг. паказалі, што неандэртальцы маглі жыць тут 23360±320 гадоў таму. Такім чынам, пячора Горама стала вядома як апошняе ў свеце месца, населенае неандэртальцамі.
Папуляцыя горамскіх неандэртальцаў не была вялікай. Лічаць, што яна ніколі не перавышала 15 асоб. Мясцовасць вакол пячоры ў тую пару адрознівалася разнастайнасцю — горы, пясчаныя выдмы і балота. Мора знаходзілася ў 4,5 км. Кліматычныя ўмовы на тэрыторыі Гібралтара заставаліся мяккімі, у той час як на астатняй тэрыторыі Еўропы адбывалася значнае пахаладанне, якое дасягнула максімуму 30 тысяч гадоў таму. З гэтым пахаладаннем і скарачэннем лясоў звычайна звязваюць выміранне неандэртальцаў, якія ўжывалі ў ежу пераважна мяса і маглі з-за сваіх фізічных уласцівасцяў паляваць на буйных жывёлін толькі з блізкай адлегласці. У тундры і ў стэпавых раёнах гэта было немагчыма. Але горамскія неандэртальцы дэманстравалі добрую прыстасаванасць да змен. Яны палявалі на горных коз і аленяў, дробную дзічыну, ужывалі рыбу, чарапах, малюскаў і птушак. Той факт, што акрамя ядомых відаў птушак, былі знойдзены птушкі-драпежнікі, выклікаў гіпотэзу, што неандэртальцы лавілі іх для назапашвання пер’я, якое выкарыстоўвалі як упрыгажэнне. Яны ўмелі апрацоўваць камень, выраблялі даволі складаныя прылады працы.
Ахова
У 2012 г. пячора Горама была ўнесена ў папярэдні спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА разам з суседнімі пячорамі Бенета (Bennett's Cave), Авангард (Vanguard Cave) і Гіена (Hyena Cave).
Ёкуцкія мовы
Ёкуцкія мовы — сям'я моў паўночнаамерыканскіх індзейцаў, распаўсюджаная ў цэнтральнай Каліфорніі. Родныя мовы ёкутаў.
Да кантактаў з еўрапейцамі ў 1772 г. налічвалася да 50 розных груп ёкутаў, кожная з якіх размаўляла на асабістай мове. У нашы дні захавалася некалькі моў, прычым частка з іх ужо мёртвая. У 2011 г. налічвалася меней за 12 чалавек, якія гутарылі на мове вікчамні, каля 6 чалавек — чайнімні, меней за 24 — явелмані, некалькі чалавек — чукчансі і тачы.
Даследаванне моў ёкутаў пачалося ў другой палове XIX ст. Важную ролю ў гэтым адыграў амерыканскі антраполаг Альфрэд Льюіс Кробер. Некаторыя лінгвісты адносяць ёкуцкія мовы да так званых пенутыйскіх моў, што існуюць на заходнім узбярэжжы ЗША. Найбольш распаўсюджана думка, што ёкуцкія мовы складаюць асобную сям'ю. Налічваецца некалькі класіфікацый ёкуцкіх моў. Звычайна вылучаюць 2 галіны — асабіста ёкуцкія мовы і мову палеўямі.
1880-я гады ў гісторыі кіно
1880-я гады былі адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Свініца
Свіні́ца (, Свиница) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Турынскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — базавая школа
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Турынскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — базавая школа» — установа сярэдняй адукацыі ў в. Турын Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У 1869 г. у вёсцы было адкрыта народнае вучылішча.
У 1900 г. налічвалася 96 вучня.
Акцябрскае (вёска, Манастыршчынскі раён)
Акцябрскае (Октябрьское) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кім Сун Ган
(金 成汗; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1940 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Сліжы Пескавыя
Сліжы́ Пескавы́я (, Слижи Песковые) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Курылавіцкага сельсавета.
Huawei
Huawei Technologies Co., Ltd. — кітайская транснацыянальная карпарацыя са штаб-кватэрай у Шэньчжэні, правінцыя Гуандун. Huawei распрацоўвае і прадае тэлекамунікацыйнае абсталяванне, бытавую электроніку і сонечныя батарэі.
Карпарацыя была заснавана ў 1987 годзе Жэнем Чжэнфэем, былым афіцэрам Народна-вызваленчай арміі (НВАК). Першапачаткова Huawei засяроджвалася на вытворчасці тэлефонных камутатараў, пазней пашырыла свой бізнес і займаецца стварэннем тэлекамунікацыйных сетак, прадастаўленнем паслуг і абсталявання для прадпрыемстваў у Кітаі і за яго межамі, а таксама вытворчасцю прылад сувязі для спажывецкага рынку.
Huawei прапануе свае прадукты і паслугі больш чым у 170 краінах. Кампанія перагнала Ericsson у 2012 годзе ў якасці найбуйнейшага вытворцы тэлекамунікацыйнага абсталявання ў свеце. У 2018 годзе перагнала Apple як другі па велічыні вытворца смартфонаў у свеце пасля Samsung Electronics. У 2018 годзе Huawei паведаміла пра гадавы даход у памеры 108,5 мільярда долараў ЗША. У ліпені 2020 года Huawei ўпершыню апярэдзіла Samsung і Apple па колькасці тэлефонаў, пастаўленых па ўсім свеце.
Нягледзячы на тое, што Huawei дасягнула поспеху на міжнародным узроўні, карпарацыя сутыкаецца з крытыкай з-за празмернай дзяржаўнай падтрымкі з боку кітайскага ўрада, сувязяў з Народна-вызваленчай арміяй Кітая, а таксама занепакоенасці тым, што інфраструктурнае абсталяванне Huawei можа дазволіць кітайскаму ўраду сачыць за карыстальнікамі. З развіццём бесправадных сетак 5G ЗША і іх саюзнікі заклікалі не супрацоўнічаць з Huawei або іншымі кітайскімі тэлекамунікацыйнымі кампаніямі. Huawei у сваю чаргу сцвярджае, што яе прадукты не ўяўляюць рызыкі для кібербяспекі, што ЗША не прадставілі доказаў шпіянажу і што гэтыя абвінавачванні крывадушныя, паколькі амерыканскі ўрад сам мае дзяржаўныя праграмы адсочвання.
485
485 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 485 год нашай эры, 485 год 1 тысячагоддзя, 85 год V стагоддзя, 5 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 6 год 480-х гадоў.
1928 год у гісторыі музыкі
1928 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
486
486 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 486 год нашай эры, 486 год 1 тысячагоддзя, 86 год V стагоддзя, 6 год 9-га дзесяцігоддзя V стагоддзя, 7 год 480-х гадоў.
Леў Уладзіміравіч Любімаў
Леў Уладзіміравіч Любімаў (, г., Расія — ) — беларускі дырыжор. Народны артыст Беларусі (1955). Прафесар (1970).
Біяграфія
У 1929 годзе скончыў Маскоўскую кансерваторыю (клас фартэпіяна ).
У 1925—1951 гадах працаваў у оперных тэатрах Масквы, Свярдлоўска, Горкага.
У 1951—1964 гадах — галоўны дырыжор Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
З 1965 года выкладаў у.
Творчасць
Творчае аблічча Любімага вызначалі дырыжорская воля, глыбокае пранікненне ў партытуру, імкненне падпарадкаваць раскрыццю аўтарскай задумы ўсе кампаненты спектакля, веданне магчымасцей пеўчага голасу.
Пад яго музычным кіраўніцтвам на беларускай сцэне пастаўлены многія творы нацыянальнага опернага і балетнага рэпертуару: «Дзяўчына з Палесся» Я. Цікоцкага (1953), «Надзея Дурава» А. Багатырова (1956), «Яснае світанне» А. Туранкова (1958, 1964), «Калючая ружа» Ю. Семянякі (1960), «Мара» Я. Глебава (1961), «Святло і цені» Г. Вагнера (1963).
Палонкаўскі сельсавет (значэнні)
Назву Пало́нкаўскі сельсавет маюць:
Леў Уладзіміравіч Любімаў
Творчасць
Сярод твораў опернай класікі, пастаноўкай якіх кіраваў Любімаў: «Страшны двор» С. Манюшкі, «Мазепа» (абедзве 1952) і «Чарадзейка» (1958) П. Чайкоўскага, «Aіда» (1953), «Травіята» (1954) і «Трубадур» (1955) Дж. Вердзі, «Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага (1954), «Садко» М. Рымскага-Корсакава (1957).
Дырыжыраваў таксама операмі «Дзіця радасці» К. Карчмарова (1959), «Церам-церамок» І. Польскага (1961), аперэтай «Карневільскія званы» Р. Планкета (1959).
Халед аль-Масры
Халід эль-Масры, Халед эль-Масры, Халед Масры (Khalid El-Masri, Khaled El-Masri, Khaled Masri, خالد المصري; нар. 29 чэрвеня 1963, Кувейт) — грамадзянін Германіі і Лівана арабскага паходжання, які па памылковых падазрэннях быў выкрадзены паліцыяй Македоніі ў 2003 годзе, а пазней перададзены ёю ў рукі агентаў ЦРУ і вывезены ў сакрэтную турму ў Афганістане, дзе ўтрымліваўся некалькі месяцаў і, як пацвердзіла расследаванне Еўрапейскага суда па правах чалавека (ЕСПЧ), пацярпеў ад катаванняў. Пасля таго, як аль-Масры правёў галадоўку, ЦРУ, нарэшце, прызнала, што яго арышт і катаванні былі памылкай і вызвалілі яго.