cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Узброенае паўстанне ў казармах Мантаньі
Ход падзей
Раніцай 20 ліпеня пад узгорак Мантанья-дэль-Прынсіпа-Піа падыйшлі два 75-мм гарматы і адна 155-мм. У палове адзінаццатай урадавая авіяцыя здзейсніла налёт на казармы; адна бомба параніла Фанхуля і Серу. Хутка некалькі салдат унутры казармы размахвалі белай прасцінай з вокнаў, відавочна, з намерам здацца. Насуперак загаду лейтэнанта Марэна з штурмавой гвардыі, які ўзначальваў аблогу, натоўп праўрадавых апалчэнцаў пабег наперад у казармы. Нечакана абаронцы адкрылі па іх агонь з кулямётаў.
Каля поўдня ашалелыя лаялісты ўварваліся праз галоўныя вароты ў сам лагер. Паўстанцы спрабавалі здацца, але яны былі забіты натоўпам у галоўным двары, а некаторыя былі скінуты з верхняй галерэі. Некалькі чалавек з добраахвотнікаў-фалангістаў і манархістаў у грамадзянскім аддзенні змаглі выслізнуць у мітусні.
Вынікі
Палкоўнік Сера загінуў падчас атакі, у той час як параненага генерала Фанхуля разам з іншымі пакінутымі ў жывых мяцежнікамі заключылі ў мадрыдскую ўзорную турму для суда, а пазней расстралялі. З 145 афіцэраў-паўстанцаў, якія знаходзіліся ў казармах Мантанья, 98 загінулі ў баі, скончылі жыццё самагубствам або былі пакараны смерцю праўрадавымі сіламі.
Маркета Вандроўшава
Марке́та Вандро́ўшава (Markéta Vondroušová; ) — чэшская тэнісістка; пераможца аднаго турніру Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (Уімблдан-2023); фіналістка аднаго турніру Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат Францыі-2019); сярэбраная прызёрка Алімпійскіх гульняў 2020 года ў адзіночным разрадзе; пераможца двух турніраў WTA ў адзіночным разрадзе.
У юніёрах: былая першая ракетка свету ў юніёрскім рэйтынгу; пераможца двух юніёрскіх турніраў Вялікага шлема ў парным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі-2015, Адкрыты чэмпіянат Францыі-2015); фіналістка аднаго юніёрскага турніру Вялікага шлема ў парным разрадзе (Адкрыты чэмпіянат Францыі-2014); пераможца парнага турніру Orange Bowl (2014).
Агульная інфармацыя
Бацька — Давід Вандроўш; маці — Індрышка Андэрлава (гуляла прафесійна ў валейбол).
Маркета пачала гуляць у тэніс у 4 гады разам з бацькам, з 10 гадоў стала трэніравацца ў Празе, а ў 15 гадоў ужо пераехала туды і жыла самастойна. Улюбёнае пакрыццё — грунт. Любімы гулец у тэнісе — Роджэр Федэрэр.
15 ліпеня 2023 года Маркета Вандроўшава заваявала першы тытул турніру Вялікага шлема ў адзіночным разрадзе на Уімблдане, у фінале адолеўшы Унс Джабір з лікам 6-4, 6-4.
Спліцкі сабор
Сабор звычайна называюць па імі Святога Домна (Dujam, Duje), які быў у III стагоддзі біскупам салонскім, хоць яму прысвечана толькі званіца сабора, а храм асвячоны ў гонар Дзевы Марыі. Біскуп Домн стаў мучанікам падчас ганенняў на хрысціян пры Дыяклетыяне ў 303—304 гадах.
Маркета Вандроўшава
Перамогі (2)
* колькасць перамог у адзіночным разрадзе.
Перамогі (8)
** прызавы фонд да 2017 года * колькасць перамог у адзіночным разрадзе + колькасць перамог у парным разрадзе.
Спліцкі сабор
Сабор знаходзіцца ў цэнтры Дыяклетыянава палаца, яго фасад звернуты на захад і выходзіць на перыстыль палаца. Спліцкі сабор складаецца з трох частак, пабудаваных у розныя эпохі. Асноўная частка храма — васьмівугольны ў плане былы маўзалей імператара Дыяклетыяна, збудаваны на мяжы III і IV стагоддзяў. Хоры сабора пабудаваны ў XVII стагоддзі. Высокая званіца побач з саборам была пабудавана ў 1100 годзе і перабудавана ў 1908 годзе. Нягледзячы на адрозненне эпох, усе часткі сабора пабудаваны з адных матэрыялаў — туфу, здабытага ў мясцовых рэках і белага вапняку з вострава Брач.
Б’елаварскі сабор
Б'елаварскі сабор, Сабор Святой Тэрэзы Авільскай — каталіцкі сабор у горадзе Б'елавар, Харватыя. Кафедральны сабор епархіі Б'елавар-Крыжэўцы, помнік архітэктуры. Атрымаў статус кафедральнага сабору ў 2009 годзе, пасля стварэння епархіі з цэнтрам у Б'елавары, да гэтага быў прыходскай царквой.
Спліцкі сабор
Архітэктура
Былы маўзалей уяўляе сабой цэнтрычны васьмігранны аб'ём, калоны вакол якога ўтвараюць абыходную галерэяй. Сцены ўнутры расчлянёныя якія чаргуюцца паўкруглымі і прамавугольнымі нішамі, а два ярусы карынфска-кампазітных калон падтрымліваюць купал, які першапачаткова быў пакрыты мазаікай. На рэльефным фрызе пад купалам засталіся выявы імператарскай пары, а ў цэнтры раней стаяў парфіравы саркафаг з целам Дыяклетыяна, замененым пазней мошчамі Св. Домна.
Маркета Вандроўшава
Гісторыя выступленняў на турнірах
Станам на 18 ліпеня 2023 года
Спліцкі сабор
Архітэктура
Сярод прадметаў мастацтва хрысціянскага перыяду асобліва каштоўныя драўляныя дзвярныя створкі з грэцкага арэху пры ўваходзе ў царкву, створаныя ў XIII стагоддзі Андрэем Бувіні. Яны маюць памеры 5,3 на 3,6 метра і багата ўпрыгожаны гравіроўкай. На кожнай створцы выгравіравана па 14 сцэн з жыцця Хрыста, усе выявы абрамлены складаным арнаментам.
Б’елаварскі сабор
Гісторыя
У 1756 годзе ў Б'елавары была пабудавана вялікая крэпасць у рамках фартыфікацыйных работ па стварэнню вайсковай мяжы, што выклікала прыток насельніцтва ў горад. У 1761 годзе па запрашэнню ўладаў Ваеннай Мяжы ў Белавр прыбылі чэскія манахі з ордэна піяраў. Адзіным рэлігійным збудаваннем ў горадзе была невялікая капліца, таму было прынята рашэнне будаваць умяшчальную царкву. 10 красавіка 1765 года быў закладзены першы камень будучага храма. У 1770 годзе будаўніцтва асноўнай часткі царквы было завершана, 15 кастрычніка 1772 года храм быў асвечаны ў гонар Святой Тэрэзы Авільскай. Абранне імя святой Тэрэзы звязаны з тым, што яна была святой апякункай імператрыцы Марыі Тэрэзіі, па загаду якой была ўзведзена Б'елаварская крэпасць. У 1774 годзе было скончана ўзвядзенне калакольні над фасадам. Царква пабудавана ў стылі барока.
Маркета Вандроўшава
Гісторыя выступленняў на турнірах
Для таго, каб прадухіліць блытаніну і падвойванне ліку, інфармацыя ў гэтай табліцы карэктуецца толькі па сканчэнні ўдзелу там дадзенага гульца.
К — пройгрыш у кваліфікацыйным турніры.
Спліцкі сабор
Архітэктура
Каменная кафедра злева ад уваходу выканана ў XIII стагоддзі ў раманскім стылі. У бакавой капліцы Св. Дуэ ў паўднёва-ўсходняй нішы сабора знаходзіцца гатычны алтар XV стагоддзя, аўтарства Баніна з Мілана. Алтар капліцы Св. Станіслава ў паўночна-ўсходняй нішы з разьбяным рэльефам, які адлюстроўвае хвастанне Хрыста, выкананы Юраем Далмацінам. Паўночны алтар пазнейшы, створаны ў 1767 годзе Джавані Марлаітэрам у стылі барока.
Б’елаварскі сабор
Гісторыя
Землятрус 1880 года пашкодзіў царкву. У 1888 годзе царква была рэканструявана і перабудавана па праекту архітэктара Германа Боле, у 1896 годзе быў значна абноўлены інтэр'ер храма.
Спліцкі сабор
Архітэктура
Галоўны алтар сабора створаны адначасова з хорамі ў XVII стагоддзі.
Б’елаварскі сабор
Гісторыя
Аж да 1980 года царква св. Тэрэзы была адзінай царквой у Б'елавары і бліжэйшых прыгарадах, яе прыхаджанамі былі ўсе жыхары горада каталіцкага веравызнання, у 1980 годзе была пабудавана яшчэ адна царква — святога Антонія Падуанскага.
Спліцкі сабор
Архітэктура
Пад маўзалеем маецца круглая крыпта, якая ў Сярэднявеччы была пераўтворана ў царкву Св. Луцыі. Для новай хрысціянскай іерархіі было важна такім чынам паказаць, што Спліт з'яўляецца спадчыннікам салонскай Царквы, каб перанесці правы і прывілеі ранейшай салонскай метраполіі ў новы царкоўны цэнтр.
Б’елаварскі сабор
Гісторыя
29 верасня 1990 года падчас вайны за незалежнасць падчас баёў паміж ЮНА і харватскімі сіламі ў царкву папаў снарад. Выбух забіў трох жанчын, якія маліліся ў той час у храме, і пашкодзіў будынак. Пасля заканчэння вайны царква была адрэстаўравана, у памяць загінуўшых жанчын усталявана мемарыяльная дошка.
Спліцкі сабор
Архітэктура
У скарбніцы сабора захоўваецца багатая калекцыя прадметаў царкоўнага мастацтва: каўчэгі з мошчамі, абразы і г.д. Акрамя таго ў зборы прадстаўлена вялікая колькасць каштоўных сярэдневяковых кніг і рукапісаў.
У памяць Святога Дуйма штогод 7 мая здзяйсняецца хросны ход вакол Спліта. Літургію служаць на царкоўна-славянскай мове, па глагалічных кнігах. У часы Броза Ціты хросны ход здзяйсняўся толькі вакол Спліцкага сабора, шэсце вакол горада было забаронена.
Апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі
Апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі (Vicariatus Apostolicus Arabiae Septentrionalis) — апостальскі вікарыят Рымска-Каталіцкай царквы з цэнтрам у горадзе Манама, Бахрэйн. Апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі падпарадкоўваецца непасрэдна Святому Прастолу. Кафедральным саборам апостальскага вікарыята Паўночнай Аравіі з'яўляецца царква Святога Сэрца ў горадзе Манама, Бахрэйн.
Тэрыторыя
Апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі распаўсюджвае сваю юрысдыкцыю на Бахрэйн, Катар, Кувейт і Саудаўскую Аравію. У апостальскім вікарыяце Паўночнай Аравіі дзейнічае 7 прыходаў: 4 прыходу ў Кувейце, 2 — у Бахрэйне і 1 — у Катары.
Гісторыя
29 чэрвеня 1953 года года Рымскі Папа Пій XII выдаў булу «Quemadmodum dispensator», якой заснаваў апостальскую прэфектуру Кувейта, вылучыўшы яго з апостальскага вікарыята Аравіі (сёння — Апостальскі вікарыят Паўднёвай Аравіі). Пастырская апека над апостальскім вікарыятам Паўночнай Аравіі была даручана манахам з манаскага ордэна босых кармелітаў.
У 1973 годзе ў апостальскім вікарыяце Кувейта быў адкрыты прыход для вернікаў візантыйскага абраду.
31 мая 2011 года апостальскі вікарыят распаўсюдзіў сваю юрысдыкцыю на Бахрэйн, Катар і Саудаўскую Аравію, якія належалі апостальскаму вікарыяту Аравіі і ў адпаведнасці з дэкрэтам «Bonum animarum» Кангрэгацыі евангелізацыі народаў быў пераназваны ў апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі.
У жніўні 2012 года цэнтр апостальскага вікарыята быў перанесены з горада Кувейт у горад Манама.
Літургічнай мовай у апостальскім вікарыяце Паўночнай Аравіі з'яўляецца арабская мова. У наш час вернікамі апостальскага вікарыята Паўночнай Аравіі з'яўляюцца галоўным чынам замежныя рабочыя, якія працуюць на нафтавых промыслах. Апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі таксама распаўсюджвае сваю юрысдыкцыю на вернікаў усходніх абрадаў.
Айкаван (Армавір)
Айкава́н (Հայկավան) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана за 7 км на поўдзень ад горада Армавіра, за 1 км на паўночны захад ад сяла Армавір, за 4 км на паўночны ўсход ад сяла Нор Артагес, за 3 км на ўсход ад сяла Джрашэн і за 5 км на паўднёвы ўсход ад сяла Бамбакашат.
Брэндан Сэрджант
Брэндан Сэрджант (Brandon Sargeant; нар. ) — англійскі непрафесійны гулец у снукер.
1923 год у гісторыі астраноміі
1923 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Уласавічы (Пружанскі раён)
Ула́савічы (, Власовичи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Паўднёва-Каралінскі ўніверсітэт паўночнай часткі штата
Паўднёва-Каралінскі ўніверсітэт паўночнай часткі штата (University of South Carolina Upstate) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца каля горада Спартанберг, штат Паўднёвая Караліна.
З'яўляецца часткай Сістэмы Паўднёва-Каралінскага ўніверсітэта.
Агульная характарыстыка
Заснаваная ў 1967 годзе і раней вядомая як Паўднёва-Каралінскі ўніверсітэт у Спартанберзе, установа змяніла сваю назву летам 2004 года. Яна прапануе ступень бакалаўра і магістра для студэнтаў паўночнай часткі штата і прылеглых раёнаў, з'яўляючысь часткай універсітэцкай сістэмы Паўднёвай Караліны і домам для каля 5400 студэнтаў і 340 штатных выкладчыкаў.
Гарохавішчы
Гаро́хавішчы (, Гороховищи) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 35 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 150 км ад Гомеля, 30 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Азарычы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з амаль прамалінейнай, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы, да якой на поўначы далучаецца кароткая шыротная вуліца. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу. У 1987 годзе пабудаваны 50 цагляных хат, у якіх змесцаваліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй у выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС месцаў. Працуюць сярэдняя школа (у 1996 годзе пабудаваны новы цагляны будынак), дзіцячы сад, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, комплексна-прыёмны пункт, шавецкая майстэрня, 2 крамы. У складзе сельскагаспадарчага ААТ «Бумажкова-Агра» (цэнтр — Любань), малочнатаварная ферма, механічны парк.
Гісторыя
Выяўлены археолагамі курганны могільнік (5 насыпаў вышынёй да 2 м і дыяметрам да 10 м, за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў.
Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XIX стагоддзя, калі вёска ўваходзіла ў склад маёнтка Дуброва. У 1879 годзе згадваецца ў ліку паселішчаў Дубровенскага царкоўнага прыходу. Паводле перапісу 1897 года ў Чэрнінскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. Побач быў прыселак Гарохавішча (ён жа Гаравая Данілаўка).
З 21 жніўня 1925 года да 16 ліпеня 1954 года цэнтр Гарохавішчанскага сельсавета спачатку Парыцкага, з 28 чэрвеня 1939 года — Акцябрскага раёнаў. Да 26 ліпеня 1930 года ў складзе Бабруйскай акругі, з 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай абласцей. У 1930 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны партызаны разграмілі створаны нямецкімі акупантамі ў вёсцы апорны пункт. Карнікі ў красавіку 1942 года цалкам спалілі вёску і забілі 130 жыхароў. У баях за вызваленне вёскі вызначыўся полк пад камандаваннем А. Н. Валошына і асабіста наводчык гарматы Дж. Тураеў (прысвоена званне Герой Савецкага Саюза). 38 жыхароў загінулі на фронце. Пасля вызвалення некаторы час тут месцаваўся штаб 354-й стралковай дывізіі.
У 1955 годзе ў вёсцы адбылося небывалае па беларускіх мерках злачынства — у выніку тэракта быў забіты старшыня калгаса 12.
Георгій Маргвелашвілі
Георгій Маргвелашвілі (გიორგი მარგველაშვილი; нар. года, Тбілісі) — грузінскі палітычны дзеяч. Філосаф па адукацыі, рэктар Грузінскага інстытута грамадскіх спраў (2000—2006, 2010—2012), міністр адукацыі і навукі Грузіі (2012-2013). Кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2013 ад партыі Грузінская мара - Дэмакратычная Грузія.
Біяграфія
Георгій Маргвелашвілі нарадзіўся 4 верасня 1969 года ў Тбілісі ў сям’і партыйнага работніка. У 1992 годзе скончыў факультэт філасофіі і псіхалогіі Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Іванэ Джавахішвілі, у 1993—1994 гадах вывучаў сацыялогію ва Універсітэце Цэнтральнай Еўропы. Доктар філасофіі. З 1992 года па 1995 Маргвелашвілі працаваў гідам у турыстычнай кампаніі (спецыялізацыя — горны турызм), асістэнтам менеджэра ў выдавецтве. У 1994—1995 гадах быў начальнікам дэпартамента па маркетынгу кампаніі «Бізнес дзённікі». У 1996—1997 гадах выкладаў філасофію ў Тбіліскім незалежным універсітэце. У 1995—2000 гадах працаваў у Нацыянальным дэмакратычным інстытуце міжнародных адносін спецыялістам (кансультантам праграмы).
У 2000—2012 гадах працаваў у Інстытуце грамадскіх спраў Грузіі GIPA, у тым ліку на пасадзе рэктара ў 2000-2006 і 2010-2012 гадах. З 2006 года па 2010 год займаў пасаду начальніка дэпартамента даследаванняў GIPA. У кастрычніку 2012 года Маргвелашвілі заняў пасаду міністра адукацыі Грузіі ва ўрадзе Бідзіна Іванішвілі. 7 лютага 2013 года Георгій Маргвелашвілі быў прызначаны віцэ-прэм’ерам грузінскага ўрада.
11 мая 2013 года кіруючая кааліцыя «Грузінская мара» назвала Георгія Маргвелашвілі сваім кандыдатам у прэзідэнты Грузіі на выбарах 27 кастрычніка 2013 года. 16 ліпеня 2013 года Маргвелашвілі сышоў у адстаўку з пасады міністра адукацыі, каб выключыць абвінавачванні ў выкарыстанні адміністрацыйнага рэсурсу падчас перадвыбарнай кампаніі. Пры гэтым ён застаўся на пасадзе віцэ-прэм’ера Грузіі. 9 верасня 2013 года прайшоў афіцыйную рэгістрацыю ў якасці кандыдата на пасаду кіраўніка дзяржавы. Георгій Маргвелашвілі апублікаваў шэраг навуковых прац і вучэбных кіраўніцтваў, а таксама мноства артыкулаў па палітыцы, міжнародных адносінах, культуры, філасофіі. Падтрымліваючы курс урада М. Саакашвілі на збліжэнне з ЗША і Заходняй Еўропай, з’яўляўся паслядоўным прыхільнікам незалежнай культурнай палітыкі суверэннай Грузіі, захавання і развіцця грузінскай нацыянальнай мовы.
Асабістае жыццё
Дасканала валодае англійскай і рускай мовамі. Не жанаты, ёсць дачка.
Хрысціянства ў Саудаўскай Аравіі
У Саудаўскай Аравіі афіцыйна забаронена вызнаваць хрысціянства, усе грамадзяне гэтай краіны павінны быць мусульманамі. Рэлігійная паліцыя (Мутавін) сочыць за выкананнем заканадаўства пра рэлігію. Грамадзяне Саудаўскай Аравіі, якія перайшлі ў хрысціянства ці якую-небудзь іншую рэлігію, прыгаворваюцца да смяротнага пакарання.
Большасць хрысціян Саудаўскай Аравіі — грамадзяне замежных дзяржаў. Публічна вызнаваць хрысціянства, праводзіць адкрытыя набажэнствы ў краіне забаронена нават замежнікам. Неафіцыйна правядзенне хрысціянскіх абрадаў, набажэнстваў практыкуецца ў прыватных дамах, прыватных навучальных установах. Дзяржава забараняе ўезд у краіну замежных хрысціянскіх святароў, а таксама распаўсюджанне хрысціянскай літаратуры.
У 2007 годзе Папа Рымскі Бенедыкт XVI сустракаўся з каралём Саудаўскай Аравіі і абмяркоўваў пытанне становішча хрысціян у гэтай краіне.
Гісторыя
Некаторыя арабскія плямёны Аравіі (Бану Тагліб, Бану Тамім) таксама спавядалі хрысціянства, але пазней пад ціскам мусульман перасяліліся ў Сірыю і Ірак.
Апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі
У 1953 годзе Святы Прастол заснаваў апостальскую прэфектуру Кувейта, якая ў 1954 годзе была ператворана ў апостальскі вікарыят. У 2011 годзе апостальскі вікарыят Кувейта быў пераназваны ў апостальскі вікарыят Паўночнай Аравіі. Да 2012 года цэнтр апостальскага вікарыята знаходзіўся ў горадзе Кувейт, пасля чаго быў пераведзены ў горад Манама. Пад юрысдыкцыяй апостальскага вікарыята Паўночнай Аравіі знаходзяцца каталікі, якія пражываюць у Саудаўскай Аравіі, Бахрэйне, Катары і Кувейце. З 2005 года біскупам з'яўляецца Каміла Балін.
Айкашэн
Айкашэ́н (Հայկաշեն) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана на чыгунцы Масіс — Армавір, за 11 км на поўдзень ад горада Вагаршапата, за 2 км на поўдзень ад сяла Гай і за 2 км на ўсход ад сяла Мецамор.
Аляксандр Аляксеевіч Аляксееў
Аляксандр Аляксеевіч Аляксееў (нар. 14 лістапада 1978, Казань, Расійская Федэрацыя) — беларускі фатограф, выдавец, дызайнер, журналіст, рэжысёр, кандыдат эканамічных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся 14 лістапада 1978 года ў г. Казань, у сям’і вайскоўца. З 1979 года сям’я пераехала ў Беларусь. У 2000 годзе скончыў факультэт менеджменту Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. У 2000 годзе ўзнагароджаны медалём Міністэрства адукацыі і навукі Расійскай Федэрацыі «За лепшую навуковую працу» сярод маладых вучоных па выніках адкрытага ўсерасійскага конкурсу. У 2004 годзе абараніў дысертацыю, прысуджана навуковая ступень кандыдата эканамічных навук. З 2001 года пачаў працаваць на беларускім тэлебачанні. З’яўляўся вядучым і рэжысёрам праграмы «Знята!», рэдактарам тэлевізійных праектаў «Наша спадчына», «Новая калекцыя», «Эпоха». З 2001 года акрэдытаваны ў якасці беларускага фатографа і журналіста на міжнародных кінафестывалях у Кане, Берліне і Венецыі. З 2003 года ў якасці сааўтара сумесна з Алегам Лукашэвічам рэалізуе мастацкі праект «Спадчына Беларусі» (па міжнароднаму прадстаўленні гістарычнай і культурнай спадчыны Беларусі), які ўключае выданне прэзентацыйных альбомаў, правядзенне міжнародных фотавыставак, вытворчасць дакументальных фільмаў і тэлевізійных праграм для міжнароднай аўдыторыі. У студзені 2005 года стаў Лаўрэатам Прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне». З 2007 года з’яўляецца беларускім выдаўцом. Сумесна з Алегам Лукашэвічам арганізаваў адкрыццё першага Нацыянальнага павільёна Рэспублікі Беларусь на 64 Канскім кінафестывалі. У маі 2011 года стаў намеснікам кіраўніка Нацыянальнага павільёна. З 2012 года працуе ў беларускай дакументалістыцы ў якасці рэжысёра. У 2014 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў па спецыяльнасці рэжысёр.
Кнігі-альбомы мастацкага праекта «Спадчына Беларусі»
Агульны наклад на снежань 2015 года складае 44,5 тыс. асобнікаў.
Фільмаграфія
2012
2013
Ка Вай Чунг
Ка Вай Чунг — непрафесійны гулец у снукер з Ганконга. Чэмпіён свету 2015 года сярод гульцоў ва ўзросце да 18 гадоў. Удзельнік кваліфікацыі да чэмпіянату свету па снукеры 2016 года.
Ірына Варабей
Ірына Варабей (нар. 15 кастрычніка 1959, Мінск, Беларусь) — беларуская мастачка, пісьменніца, перакладніца, журналістка, фатограф, стваральніца мастацка-дызайнерскай студыі «Spirit of Belarus» у Канадзе.
Біяграфія
З 1966 па 1976 вучылася ў сярэдняй школе № 24 горада Мінска.
У 1981 годзе скончыла філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, аддзяленне беларускай і рускай мовы і літаратуры.
З 1980 па 1994 год працавала трэнерам па веславанню на байдарках СДЮШАР таварыства «Спартак».
З 1999 года эмігравала ў Таронта (Канада).
З 2001 года член Згуртавання Беларусаў Канады. З 2002 па 2009 уваходзіла ў Галоўную ўправу ЗБК. З 2006 па 2009 была Сакратаром Рады Таронтаўскай Парафіі Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы.
У 2002 годзе прынятая ў Беларускі Інстытут Навукі і Мастацтва (БІНіМ) у Канадзе. З 2002 па 2017 была на пасадзе Сакратара БІНіМ.
З 2002 па 2009 была афіцыйным прадстаўніком Згуртавання беларусаў Канады ў грамадскай арганізацыі «Канадыйцы за Музей генацыду» (Canadians for a Genocide Museum). У 2006 г., 28 сакавіка ў Доме ўрада штата Антарыа ў Таронта, Канада ў рамках Тыдню памяці ахвяр генацыду (Genocide Memorial Week) прагучала Прамова Ірыны Варабей «The Genocide on Belarusan People Is Just Going On».
З 2002 па 2004 гады з’яўлялася рэдактарам таронтаўскай газеты «Беларускае слова».
З 2008 — член Саюза беларускіх пісьменнікаў.
З 2005 — член «Embroiderer’s Association of Canada» (Таварыства вышывальніц Канады) і «Toronto Guild of Stitchery» (Таронтаўская гільдыя вышывання).
У 2008 заснавала мастацка-дызайнерскую кампанію «Spirit of Belarus» па стварэнню схем для ручной мастацкай вышыўкі.
З 2009 у якасці майстрыхі-дызайнера супрацоўнічае пад персанальным брэндам «Spirit of Belarus» з часопісам «A Needle Pulling Thread» (Канада).
У 2010 г. з брэндам «Spirit of Belarus» прынятая ў «Needlework Designers of Canada» (Гільдыя дызайнераў вышыўкі Канады).
Пад брэндам «Spirit of Belarus» у Канадзе стварае схемы для мастацкай вышыўкі, заснаваных на беларускіх арнаментах і вобразах, схемы і работы прэзентуюцца на шматлікіх выставах і шоу у Канадзе. Займаецца папулярызацыяй традыцыйнай беларускай тэхнікі «Belarusan Nizanka» (беларуская нізанка), дае класы і варштаты, напісала туторыял "Belarusan Nizanka. Step-By-Step Tutorial Basic З’яўляецца патаянным удзельнікам штогадовага міжнароднага фестывалю CreativFestival ў Таронта, дзе ладзіць свае выстаўкі і варштаты.
У 2016 г. дзве вышываныя работы Ірыны Варабей «Kaliada Goat» i «Ripples-On-Water» былі адабраны ва ўсеканадыйскім конкурсе для ўдзелу ў трохгадовым шоу-турнэ па Антарыа «Threadworks 2016».
Двойчы была прызёрам конкурсаў фатаграфіі часопіса «Canadian Geographic» у 2008 і 2009 гадах.
Ірына Варабей — майстар кароткай формы, аўтар шматлікіх эсэ: «Дзе ляжыць залатое вядзерца?», «Краіна вольных волатаў», «Апосталы радзімы», «Як мы вясну загукалі», «Упартасць кветак», «Мая Свабода», прыпавесці «Калі куляюцца нябёсы», аповеда «Брат родны, брат малочны» і артыкулаў. Публікуецца ў часопісе «Дзеяслоў», альманаху «Беларус», газеце «Наша ніва», «Беларускае слова» (Таронта).
Пераклала англамоўны раман канадскага пісьменніка Кастуся Акулы «Tomorrow Is Yesterday» на беларускую мову. Пераклад «Заўтра ёсць учора» быў выдадзены Згуртаваннем беларусаў свету «Бацькаўшчына» беларускім класічным правапісам у 2008 г.
Займаецца перакладамі канадскай індзейскай літаратуры на беларускую мову. Пераклады публікаваліся ў часопісе «Дзеяслоў», альманаху «Беларус». Пераклала і выдала кнігу класіка канадска-індзейскай літаратуры «Легенды Ванкувера».
Узнагароды
Узнагароджаная Медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі «у знак прызнання заслугаў у папулярызацыі Беларусі праз мастацтва», 2018.
Кім Ё Чжон
Кім Ё Чжон (김여정, нар. каля 1988, Пхеньян, КНДР) — паўночнакарэйскі палітычны, дзяржаўны і партыйны дзеяч, намеснік дырэктара аддзела прапаганды і агітацыі Цэнтральнага Камітэта Працоўнай партыі Карэі (ТПК) з 2021 года, з 2015 года па 2021 займала пасаду першага намесніка дырэктара аддзела прапаганды і агітацыі ЦК ТПК, кандыдат у члены Палітбюро ЦК ТПК з 2017 па 2019 год, а затым з 2020 па 2021 год. Малодшая сястра Вышэйшага кіраўніка КНДР Кім Чэн Ына, дачка былога кіраўніка КНДР Кім Чэн Іра і ўнучка заснавальніка і вечнага прэзідэнта КНДР Кім Ір Сена.
Прыватнае жыццё
Па дадзеных Міністэрства аб’яднання Рэспублікі Карэя, Кім Ё Чжон нарадзілася ў Пхеньяне ў 1988 годзе, па дадзеных іншых паўднёвакарэйскіх крыніц — 26 верасня 1987 года. Міністэрства фінансаў ЗША паказвае дату нараджэння 26 верасня 1989 года. Мае блізкія адносіны са сваім братам Кім Чэн Ынам, бо разам вучыліся ў Швейцарыі з 1996 па 2000 год і ў Паўночнай Карэі, «дзе сацыяльная і эмацыйная ізаляцыя, верагодна, былі вызначальнай сілай у іх развіцці». Вучылася ў Ваенным універсітэце імя Кім Ір Сена пасля вяртання на радзіму. Вывучала інфарматыку ва Універсітэце Кім Ір Сена, дзе яна, па чутках, вучылася ў Кім Ынгён, дачкі Мэгумі Ёкоты, выкрадзенай паўночнакарэйскімі ўладамі, калі тая была маленькай дзяўчынкай.
У студзені 2015 года яна выйшла замуж за Чхве Сона, другога сына ўрадавага чыноўніка Чхве Рэн Хэ. Аднак паўднёвакарэйскія крыніцы дапускаюць недакладнасць гэтых звестак. Кім Ё Чжон чакала дзіцяці ў маі 2015 года. Невядомы грамадскасці бацька лічыцца адным з выпускнікоў універсітэта Кім Ір Сена, альбо службовай асобай у Бюро 39 партыі, альбо працуе ў ваенным падраздзяленні, адказным за ахову лідара краіны.
Кар’ера
У верасні 2010 года падчас трэцяй канферэнцыі Працоўнай партыі Карэі яна выпадкова трапіла ў аб’ектыў фотакамер.
Стала вядомая грамадскасці падчас пахавання Кім Чэн Іра ў снежні 2011 года, калі яна некалькі разоў з’яўлялася побач са сваім братам Кім Чэн Ынам альбо цэнтральнымі чыноўнікамі, нягледзячы на тое, што нават не з’яўлялася ўдзельнікам пахавальнага камітэта, і яе ніколі не ўзгадвалі ў СМІ. У пачатку 2012 года яна атрымала пасаду ў Камісіі па нацыянальнай абароне ў якасці мэнэджэра па турызме, але пра гэта не паведамлялася ў СМІ, за выключэннем лістапада 2012 года, калі Цэнтральнае тэлебачанне Карэі паказала, як яна суправаджае Кім Чэн Ына на вайсковай пляцоўцы. Упершыню была афіцыйна згаданая 9 сакавіка 2014 года, калі яна суправаджала свайго брата на галасаванні ў Вярхоўнае народны сход КНДР. Тады Кім Ё Чжон была ідэнтыфікаваная як «высокапастаўлены чыноўнік» ЦК ТПК.
У студзені 2014 года яна стала загадчыцай 54-м аддзелам ТПК, у задачы якога ўваходзіць матэрыяльнае забеспячэнне Узброеных Сіл. У тым жа годзе абраная дэпутатам Вярхоўнага народнага сходу. У кастрычніку 2014 года яна, паводле інфармацыі СМІ, узяла на сябе дзяржаўныя абавязкі хворага брата, калі ён не з’яўляўся на публіцы больш за месяц і яму аказвалася лячэнне.
27 лістапада 2014 года яна была прызначана першым намеснікам дырэктара аддзела прапаганды і агітацыі ЦК ТПК. А ў ліпені 2015 года ў справаздачах гаварылася, што яна дэ-факта выконвае ролю кіраўніка аддзела, а пост намінальнага дырэктара займае Кім Кі Нам. Таксама яна займае пасаду віцэ-міністра і рэгулярна суправаджае Кім Чэн Ына ў яго паездках.
Паведамляецца, што яна стаяла за развіццём культу асобы брата ў краіне, змадэляванага па ўзоры іх дзеда Кім Ір Сена. Тэ Юнхо, перабежчык з КНДР і былы дыпламат, распавёў у 2017 годзе, што Кім Ё Чжон арганізоўвае ўсе буйныя грамадскія мерапрыемствы ў краіне.
У студзені 2017 года была змешчаная ў «чорны спіс» казначэйства ЗША за парушэнні правоў чалавека ў КНДР.
У 2017 годзе прызначана кандыдатам у члены Палітбюро Цэнтральнага Камітэта ТПК. Яна стала другой жанчынай, прызначанай на гэты пост.
9 лютага 2018 года Кім Ё Чжон прысутнічала на цырымоніі адкрыцця Зімовых Алімпійскіх гульняў 2018 года ў Пхёнчхане, Рэспубліка Карэя. Гэта быў першы выпадак, калі член кіруючай дынастыі Кім наведаў Паўднёвую Карэю пасля Карэйскай вайны. Яна прысутнічала на сустрэчы з паўднёвакарэйскім прэзідэнтам Мун Чжэ Інам 10 лютага, дзе знаходзілася ў якасці спецыяльнага пасланца Кім Чэн Ына і даставіла асабісты ліст ад брата. Суправаджала Кім Чэн Ына на саміце КНДР-ЗША у чэрвені 2018 года і лютым 2019 года. У далейшым яе ўдзел у дыпламатычных справах працягнуўся, у сакавіку 2020 года яна выступіла з афіцыйнай заявай, у якой раскрытыкавала заяву аб заклапочанасці Поўдня ў пытанні правядзення вайсковых вучэнняў.
Па словах Кім Ён Хёна, прафесара Паўночнакарэйскіх даследаванняў ва Універсітэце Дунгука ў Сеуле, прасоўванне Кім Ё Чжон і іншых з’яўляецца прыкметай таго, што «рэжым Кім Чэн Ына спыніў свае сувязі з астатнімі функцыянерамі папярэдняга рэжыму Кім Чэн Іра, ажыццявіўшы замену пакаленняў на ключавых пасадах партыі».
Была абраная ў Вярхоўны народны сход на парламенцкіх выбарах 2019 года. Аднак увайшла ў Асамблею яшчэ незадоўга да выбараў 2019 года, магчыма, у выніку неаб’яўленых дадатковых выбараў у сувязі з чыёй-небудзь смерцю. У красавіку таго ж года яе ненадоўга выключылі з партыйнага Палітбюро, а затым аднавілі ў красавіку 2020 года.
21 красавіка 2020 года CNN і Daily NK са спасылкай на свае крыніцы ў выведцы ЗША і Рэспублікі Карэі паведамілі пра пагаршэнне здароўя Кім Чэн Ына. 22 красавіка японская газета Asahi паведаміла, што Кім Ё Чжон была вылучаная на ролю другога чалавека ў краіне яшчэ ў канцы 2019 года з ініцыятывы самога Кім Чэн Ына і на фоне цяжкай хваробы лідара КНДР яна можа ўзначаліць дзяржаву.
Комптан
Комптан (Compton) — прозвішча, тапонім.
Юндзілы
Ю́ндзілы (, Юндилы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Да 18 чэрвеня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Калазубскага сельсавета.
Хайлуота
Хайлуота (Hailuoto, Karlö) — востраў на захадзе Фінляндыі. Плошча — 200,53 км². Насельніцтва (2021 г.) — 949 чалавек.
Геаграфія
Востраў Хайлуота месціцца на паўночным захадзе Батнічнага заліва за 530 км на поўнач ад Хельсінкі. Аддзелены ад кантынентальнай часткі Фінляндыі пралівам шырынёй каля 5,6 км на поўначы і 6,68 км на ўсходзе. Узімку, калі праліў замярзае, арганізуецца зімовая дарога па марскому лёду.
Востраў сфарміраваўся ў выніку ўздзеяння лядовага шчыта, які выклікаў падняцце сушы. Першыя часткі з’явіліся над вадой каля 2000 гадоў таму. Падняцце сушы працягваецца і ў нашы дні. Паўночныя раёны Хайлуота перасечаны градамі і пляжнымі выдмамі. Для астатняга берага адметна чарагаванне пясчаных пляжаў і балот. Для цэнтральнай і паўднёвай частак характэрны марэны і невялікія ўнутраныя азёры. Нетры багаты карбанатамі.
Клімат субарктычны вільготны. Зіма снежная, дзякуючы ўздзеянню навакольнага мора ўзімку тэмпература рэдка бывае ніжэй за −10 °C. Улетку яна трымаецца на ўзроўні +12 °C, але паўночныя вятры часцяком рэзка мяняюць надвор'е, і тэмпература можа апускацца ніжэй за 0 °C.
Прырода
На Хайлуота дамінуе лугавая і балотная расліннасць, па ўсяму востраву сустракаюцца хмызнякі і невысокія дрэвы. Востраў знакаміты мноствам птушак.
Гісторыя
Востраў быў стала населены ў пачатку XI ст. выхадцамі з Карэліі, адкуль паходзіць шведская назва Karlö. Фінская назва была дадзена ў гонар паўночных град, якія здалёк нагадваюць хрыбет марскога страшыдлы.
У гады Паўночнай вайны ператварыўся ў месца ратавання шматлікіх бежанцаў з-за ваенных рэйдаў з боку Расіі, аднак у выніку быў захоплены рускімі казакамі, якія забілі тут каля 800 чалавек.
У 1859 г. і 1872 г. былі ўзведзены два маякі. Маяк у вёсцы Мар’яніемі захоўваецца як мясцовая славутасць.
У 1917 г. Хайлуота стаў часткай незалежнай Фінляндыі.
Інфраструктура
Тэрыторыя Хайлуота і некалькіх суседніх малых астраўкоў складае асобны муніцыпалітэт, цэнтрам якога з’яўляецца аднайменная вёска. Усяго на востраве 8 вёсак. Іх жыхары займаюцца жывёлагадоўляй, рыбалоўствам, абслугоўваннем турыстаў. Працуюць сярэдняя школа, банк, музей мясцовай спадчыны. Хайлуота звязаны паромнай пераправай з Оўлу.
Уладзімір Мсціславіч
Біяграфічныя звесткі
Пасля смерці старэйшага брата Святаполка (1154) атрымаў Уладзіміра-Валынскае княства, адкуль у 1156 годзе яго выгнаў Мсціслаў Ізяславіч. У наступныя гады Уладзімір Мсціславіч беспаспяхова дамагаўся Уладзіміра і Турава. У 1162 годзе ўпамінаецца як трымальнік Слуцка, адкуль быў выгнаны кааліцыяй князёў: «Рюрик и Святополк Гюргевичь Туровьским и Святослав Всеволодович с братомъ Ярославом и съ Олгомъ Святославичем и с Володимиричемъ и съ Кривьскими князьми идоша къ Случьску». Пасля Уладзімір Мсціславіч часта пераходзіў з аднаго княжання на другое, пакуль незадоўга да смерці заняў княжацкі пасад у Кіеве.
Літаратура
‎ ‎
Кінг
Кінг (King) — прозвішча, тапонім.
1998 год у гісторыі астраноміі
1998 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Сунская парча
Сунская парча паходзіць з горада Сучжоў правінцыі Цзянсу КНР і разам з шуцзінь з Сычуані і юньцзінь з Нанкіна прадстаўляе «тры ўзроўні дасканаласці кітайскай парчы». Аб’ект.
Апісанне
Сучжоўская сунская парча ствараецца з шоўку і адрозніваецца яркай афарбоўкай, тонка прамаляваным узорам, трываласцю і мяккасцю.
Ад вытворчасці шаўковай ніткі і афарбоўкі да гатовага прадукту тканіна праходзіць больш за 20 розных тэхналагічных этапаў.
Узор тканіны складаецца з геаметрычных паўтаральных фігур, у якія абрамлены розныя выявы, сярод якіх могуць быць кветкі, травы, восем скарбаў (或八宝.),, (八吉祥.) і іншыя малюнкі. Для фарбавання выкарыстоўваюцца толькі фарбавальнікі натуральнага паходжання. Структура тканіны вызначаецца «трохсаржавым перапляценнем» (三枚斜纹组织.).
Сунская парча выкарыстоўваецца як для вырабу адзення, так і як аснова для твораў выяўленчага мастацтва і каліграфіі. Напрыклад, у Музеі імператарскага палаца ў Пекіне захоўваецца пашыты з сунскай парчы падчас праўлення імператара Цяньлуна скрутак «Свет асалоды» (极乐世界织成锦图轴) вышынёй 448 мі і шырынёй 196,5 см.
Гісторыя
Найбольш верагоднае паходжанне назвы сучжоўскай парчы звязана з імем эпохі Сун, у канцы якой у Сужчоў зарадзілася традыцыя вырабу сунцзінь. У гэты час Сужчоў з’яўляўся цэнтрам вытворчасці шоўку ў Кітаі.
У далейшым на працягу стагоддзяў тэхналогіі вырабу парчы ўдасканальваліся, мяняліся стылі ўзору. Так, напрыклад, у часы дынастый Юань і Мін у моду ўвайшлі залаты уток і фігурны атлас. Сунцзінь была папулярная з XIV па XIX стагоддзе, найбольшы яе росквіт прыйшоўся на час праўлення імператараў Кансі і Цяньлуна (XVI—XVII стагоддзя).
У пачатку XX стагоддзя заходнія тэкстыльныя тэхналогіі прывялі да паступовага заняпаду традыцыйных кітайскіх вытворчасцяў тканіны, і на працягу XX стагоддзя тэхналогія вырабу сучжоўскай парчы была амаль страчана.
У 1995 годзе ў Сужчоў для выратавання традыцый стварэння сунскай парчы быў створаны Цэнтр аднаўлення традыцыі шаўковай вышыўкі (中国丝绸织绣文物复制中心).
5 чэрвеня 2007 года сунцзінь была ўключана ў першы спіс з 226 аб’ектаў.
28 верасня 2009 года на чацвёртай сесіі Міжурадавага камітэта ЮНЕСКА па захаванні нематэрыяльнай культурнай спадчыны ў Абу-Дабі шаўкаводства і шаўкапрадзенне ў Кітаі, часткай якога з’яўляецца выраб сунскай парчы, было ўнесена ў Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва.
Мелана Аляксандраўна Сураўцава
Мелана Аляксандраўна Сураўцава (нар. ) — беларуская футбалістка, нападаючая. Выступала за юніёрскую і маладзёжную зборныя Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванка футбольнага клуба «Мінск», з 2021 года ў асноўным складзе каманды.
Па выніках чэмпіянату краіны 2021 года стала пераможцам у намінацыі «Лепшы бамбардзір чэмпіянату Рэспублікі Беларусь па футболе сярод жаночых камандаў».
Санта-Круз
Са́нта-Крус, Са́нта-Круз (Santa Cruz — «Святы Крыж») — складовая частка тапонімаў і антрапонімаў іспанскага паходжання.
Санта-Крус ёсць складоваю часткай іншых назоваў населеных пунктаў і адміністрацыйных адзінак:
Выбітныя асобы, якія маюць імя альбо прозвішча Санта-Крус:
Прыбярэжна-Каралінскі ўніверсітэт
Прыбярэжна-Каралінскі ўніверсітэт (Coastal Carolina University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Конвэй, штат Паўднёвая Караліна.
Агульная характарыстыка
Заснаваная ў 1954 годзе як каледж, вучэльня пазней далучылася да ўніверсітэцкай сістэмы Паўднёвай Караліны і стала незалежным універсітэтам у 1993 годзе.
Гаць (Акцябрскі раён)
Гаць (, Гать) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ламавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 8 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 212 км ад Гомеля, 12 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На ўсходзе і поўдні меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
На аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Азарычы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай драўлянымі сядзібамі. У 1991-92 гадах пабудавана 50 цагляных хат, у якіх змесцаваліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй у выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС месцаў. У складзе сельскагаспадарчага ДП «Ламавічы» з цэнтрам у аднайменнай вёсцы, жывёлагадоўчы комплекс, механічны парк. Сярэдняя школа (у 1995 годзе пабудаваны новы цагляны будынак), дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, сталовая, 2 крамы.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XV стагоддзя як паселішча ў Мазырскім павеце Мінскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага. Згадваецца ў Літоўскай метрыцы пад 1495 годам.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. З пачатку XIX стагоддзя ў складзе маёнтка Рудабелка, з 1867 года належала барону А. Я. Урангелю, з 1874 года — генерал-маёру О. Ф. Ліліенфельду. Па стану на канец 60-х — пачатак 70-х гадоў XIX ст. у вёсцы жыло 40 асоб мужчынскага полу і 44 — жаночага. Пазначана на карце 1866 года, якая выкарыстоўвалася Заходняй меліярацыйнай экспедыцыяй, што працавала ў гэтым раёне ў 1890-я гады. На 1908 год у Рудабельскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні.
У 1919 ці 1921 годзе адкрыта школа, для якой у 1922 годзе вылучана 2 дзесяціны зямлі. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны партызан», з 1934 года працавала гамарня. Пачатковая школа ў 1930-я гады ператворана ў сямігадовую. Падчас Вялікай Айчыннай вайны партызаны разграмілі апорны пункт, створаны нямецкімі акупантамі, у красавіку 1942 года карнікі спалілі 9 двароў і забілі 9 жыхароў. 41 жыхар загінуў на фронце. З 20 жніўня 1924 года да 16 ліпеня 1954 года цэнтр Гацкага сельсавета Глускага раёна, з 28 чэрвеня 1939 года — Акцябрскага раёна Палескай, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай абласцей.
Літоўскае княства
Літоўскае княства, згодна з літуанацэнтрычнай гіпотэзай, — (лац.: Ducatus Lithuaniae; літ.: Lietuvos kunigaikštystė) дзяржаўнае ўтварэнне этнічных літоўцаў, якое існавала з XIII стагоддзя да 1413 і было складовай часткай і зародкам ВКЛ і праз гэта падкрэсліваецца выключная роля продкаў сучасных літоўцаў у стварэнні ВКЛ і другараднасць продкаў сучасных беларусаў. Іншыя альтэрнатыўныя назвы тэрытарыяльнага ўтварэння, згодна з літоўскай гістарыяграфіяй, былі Аўкштайція або Літоўская зямля (XIII стагоддзе), Віленскае княства (XIV — пачатак XV стст), Lithuania Propria або проста Літва (у вузкім сэнсе).
Танец вампіраў (мюзікл)
«Танец вампіраў» (Tanz der Vampire) — мюзікл па аднайменным фільме Рамана Паланскі (1967). Прэм'ера мюзікла прайшла 4 кастрычніка 1997 года ў Вене. Пазней мюзікл ставіўся ў гарадах Германіі, а таксама ў многіх іншых краінах свету на розных мовах.
Першы акт
У глухую трансільванскую вёску прыязджае прафесар Абронсіус са сваім асістэнтам Альфрэдам, каб даказаць існаванне вампіраў. Па прыбыцці, Альфрэд улюбляецца ў Сару Шагал, дачку гаспадара шынка, у якім яны спыніліся. Сара любіць купацца, і гэта выкарыстоўвае ў сваіх мэтах граф фон Кролак, правадыр мясцовых вампіраў. Калі дзяўчына застаецца адна ў ваннай, ён з'яўляецца да яе і запрашае на баль у сваім замку. Вампір спакушае яе сваімі прамовамі, абяцаючы "падарожжа на крылах ночы". Сара зачараваная таямнічым госцем і пасля, калі гарбаты слуга графа прыносіць ёй падарунак ад свайго гаспадара - чырвоныя боцікі і шаль, дзяўчына пад добрапрыстойнай падставай адсылае закаханага ў яе Альфрэда, а сама збягае ў замак да графа. Бацьку Сары, які кінуўся на пошукі дачкі, неўзабаве знаходзяць мёртвым, і прафесар, які разумее, што ў забойстве вінаватыя вампіры, хоча працяць сэрца трупа асінавым калом, каб прадухіліць яго ператварэнне ў вампіра, аднак жонка забітага забараняе гэта. Уначы, калі служанка (і палюбоўніца забітага) Магда прыходзіць да памерлага, каб развітацца з ім, той прачынаецца і кусае яе. Прафесар з асістэнтам жадаюць забіць вампіра, але той угаворвае іх не рабіць гэтага, а ў абмен абяцае праводзіць іх да замка. Прафесар і Альфрэд згаджаюцца. Каля замка іх сустракае сам граф фон Кролак і гасцінна запрашае ў да сябе. Таксама ён прадстаўляе ім свайго сына Герберта. Герберт — гей, і Альфрэд яму адразу спадабаўся.
Другі акт
Альфрэд хоча выратаваць Сару і, калі надыходзіць дзень, ён разам з прафесарам адпраўляецца на пошукі склепа, дзе павінны быць пахаваныя граф фон Кролмк з сынам, каб канчаткова забіць іх. Аднак, прыйшоўшы ў склеп, Альфрэд разумее, што няздольны на забойства. Прафесар і Альфрэд пакідаюць склеп, у якім, тым часам, прачынаюцца бацька Сары і Магда, якая таксама стала вампірам. Як высветлілася, яны сталі шчаслівымі насельнікамі замка. Альфрэд знаходзіць Сару ў ваннай і ўгаворвае яе бегчы з ім, але Сара, захопленая графам, адмаўляецца. Засмучаны Альфрэд ідзе прэч і просіць парады ў прафесара, але той толькі кажа, што любы адказ можна знайсці ў кнізе. І сапраўды, узяўшы першую якая трапіла кнігу ў бібліятэцы замка, Альфрэд знаходзіць у ёй парады закаханым. Натхнёны, ён зноў ідзе ў ванную да Сары. Альфрэду здаецца, што ён чуе спевы каханай, але замест гэтага ён натыкаецца на Герберта, які прызнаецца яму ў каханні і спрабуе ўкусіць. Прафесар, які з'явіўся своечасова, адганяе вампіра. На балі Альфрэд і прафесар, пераапранутыя вампірамі, спадзяюцца выратаваць Сару. І хаця на балі граф кусае яе, прафесар заўважае, што дзяўчына яшчэ жывая. Яны спрабуюць незаўважна адвесці Сару з балю, але Герберт пазнае Альфрэда, а неўзабаве і ўсе астатнія вампіры заўважаюць, што прафесар з Альфрэдам і Сарай - адзіныя з усіх адлюстроўваюцца ў вялікім люстэрку. Здаецца, усё скончана, але раптам Альфрэд і прафесар складаюць крыж з кандэлябраў і вампіры ў жаху адыходзяць. Усе трое ўцякаюць з замка. Граф пасылае свайго гарбатага слугу ў пагоню, але таго па дарозе забіваюць ваўкі. Падаецца, што гэта звычайны шчаслівы канец. Альфрэд і Сара спыняюцца, каб перадыхнуць, а прафесар усаджваецца ўбок, каб зрабіць нейкія нататкі. Але раптам Сара ператвараецца ў вампіра і кусае Альфрэда. Прафесар, які нічога не заўважыў, радуецца перамозе над вампірамі. Мюзікл завяршаецца танцам радасных вампіраў, якія спяваюць, што зараз яны захопяць свет.
Музыка
Хоць «Танец вампіраў» вельмі гарманічны і цэласны па музычнай пабудове, большая частка музычнага матэрыялу была запазычаная Стэйнманам з таго, што не падышло для яго папярэдніх праектаў. Апроч гэтага ён запазычыў музыку ўжо вядомых песень. Напрыклад, асноўнай тэмай і самым прыгожым дуэтам мюзікла з'яўляецца песня "Totale Finsternis", якая ў арыгінале называецца "Total Eclipse of the Heart" і выконваецца спявачкай Боні Тайлер. У 1983 годзе гэтая песня атрымала прэмію "Грэмі". Мелодыя, якая гучыць у песні "Die unstillbare Gier", была напісана Стэйнманам для песні "Objects in the Rear View". Калі яго папрасілі растлумачыць гэты феномен, асабліва ў адносінах да выкарыстання "Total Eclipse", Стэйнман распавёў, што "гэта адбылося выпадкова. Я здзіўлены, што яна ўпісалася. Для арыгінальнай пастаноўкі ў Вене ў мяне было ўсяго паўтара месяца, каб напісаць музыку да цэлага спектакля, а нам быў патрэбны вялікі дуэт пра каханне… А наконт "Total Eclipse of the Heart" - я спрабаваў стварыць песню пра каханне, і я памятаў, што наогул пісаў аб каханні вампіраў. Першапачатковая назва была «Закаханыя вампіры», таму што я працаваў над мюзіклам пра Насферату, іншай вялікай гісторыяй пра вампіраў. Калі хтосьці ўслухоўваўся ў словы, яны сапраўды нібы гаворка вампіраў. Там усё пра цемру, пра сілу цемры і месца кахання ў цемры. І тады я падумаў «Ды хто ж даведаецца: гэта ж Вена!». А потым ужо стала цяжка выкінуць яе адтуль".
Абруб (Пружанскі раён)
Абру́б (, Обруб) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікасельскага сельсавета.
Да 1 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Старавольскага сельсавета.
Санта-Круз (Каліфорнія)
Санта-Круз (Santa Cruz) — горад у штаце Каліфорнія, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы горад акругі Санта-Круз. Насельніцтва — 65 541 чалавек (перапіс 2020 года). Горад размешчаны на паўночным беразе заліва Мантэрэй, за 115 км на поўдзень ад Сан-Францыска. Тут знаходзіцца Каліфарнійскі ўніверсітэт (Санта-Круз).
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну (Барысаў, Цэнтральная плошча)
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну — помнік у Барысаве, размешчаны на Цэнтральнай плошчы. Пастаўлены ў 1986 годзе. Прысвечаны заснавальніку савецкай дзяржавы У. І. Леніну. Аўтары помніка — скульптар А. Анікейчык, архітэктары Л. Левін, Ю. Градаў.
Апісанне
Вышыня пастамента складае 3,2 м, скульптуры — 5 м. У. I. Ленін паказаны ў поўны рост, побач з трыбунай, на якую апіраецца левай рукой. Рух правай рукі як бы сцвярджае выбітыя на трыбуне словы «Уся ўлада Саветам!». Энергічна ўзнятая галава, пастава перадаюць унутраную дынаміку вобраза. Выява разгорнутага сцяга побач з фігурай садзейнічае ўспрыняццю помніка як сімвала рэвалюцыі. Спалучэнне чырвонага граніту пастамента і цёмнай бронзы скульптуры ўзмацняе яго мастацкую выразнасць.
Санта-Крус (Чылі)
Санта-Крус (ісп.: Santa Cruz) — горад у Чылі. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай камуны. Насельніцтва — 18 603 чалавек (2002). Горад і камуна ўваходзіць у склад правінцыі Кальчагуа і вобласці Лібертадор-Хенераль-Бернарда-О’Хігінс.
Тэрыторыя — 419,5 км ². Насельніцтва — 37 855 жыхара (2017). Шчыльнасць насельніцтва — 90,2 чал./км².
Аляксандр Пшаздзецкі
Аляксандр Пшаздзецкі (пол. Aleksander Przezdziecki, псеўд. герб Пярхала ; 29 ліпеня 1814 Чорны Острыў на Падоллі — 26 снежня 1871, Кракаў) — граф, вядучы варшаўскі медыевіст сярэдзіны ХІХ ст., выдавец гістарычных крыніц.
Біяграфія
Сын Канстанціна Пшаздзецкага, маршалка падольскай шляхты, і Адэлаіды з Алізараў.