cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пара
Па́ра — газападобны стан рэчыва ва ўмовах, калі газавая фаза можа знаходзіцца ў раўнавазе з вадкай або цвёрдай фазамі таго ж рэчыва. Пры нізкім ціску і высокай тэмпературы ўласцівасці пары набліжаюцца да ўласцівасцей ідэальнага газу. У гутарковай мове пад словам «пара» разумеюць вадзяную пару.
Зямля. Адзін дзівосны дзень
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 3 кінаўзнагародамі і яшчэ 5 намінацыямі.
Пара
Характарыстыкі пары
Ступень вільготнасці пары (степень влажности пара; degree of vapour humidity, vapour (steam) humidity factor; Dampffeuchtigkeitsstufe f) — масавая доля вадкасці, якая змяшчаецца ў вільготнай пары.
Ступень сухасці пары (степень сухости пара; degree of vapour dryness, vapour (steam) dryness factor; Dampftrockenheitsstufe f) — масавая доля сухой пары, якая змяшчаецца ў сырой насычанай пары.
Пругкасць насычэння — максімальна магчымае ўтрыманне пары у паветры пры дадзенай тэмпературы.
Вадзяная пара
Вадзяная пара — газападобны стан вады.
Дзякуючы сваім унікальным уласцівасцям, вадзяная пара шырока выкарыстоўваецца ў разнастайных сферах дзейнасці чалавека:
Дзібрыўск
Дзібрыўск (Ді́брівськ) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Тэорыя Гешвінда-Галабурда
Гіпотэза Гешвінда-Галабурда (Geshvind-Galaburda Hypotesis) - прапанаваная Норманам Гешвіндам і Альбертам Галабурдай гіпотэза аб сувязі паміж полам і адрозненнямі ў пазнавальных здольнасцях, таксама іх сувязі з латэралізацыяй мазгавых функцый. Асноўная ідэя заключаецца ў тым, што адрозненні ва ўзроўні развіцця паўшар'яў мозга вызначаюцца ўзроўнем тэстастэрона ў крыві маці дзіцёнка ў перыяд цяжарнасці.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — гонка праследавання (жанчыны)
Гонка праследавання на 10 кіламетраў сярод жанчын у біятлоне на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года прайшла 11 лютага. На старт выйшлі 57 спартсменак з 23 краін. Месцам правядзення гонкі стаў лыжна-біятлонны комплекс Лаура. Спаборніцтвы пачаліся ў 19:00 па мясцовым часе (UTC+4). Алімпійскай чэмпіёнкай стала Дар'я Домрачава.
Каздыкора
Каздыкора — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Баксайскай сельскай акругі. Код КАТА — 235639300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 241 чалавек (120 мужчын і 121 жанчына). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 185 чалавек (89 мужчын і 96 жанчын).
Зруб
Зруб — канструкцыя з бярвенняў, аснова драўлянага збудавання ў выглядзе пакладзеных адно на адно і змацаваных па краях бярвенняў. Зруб рабіўся звычайна з хвоі, радзей з елкі, на Брэстчыне таксама ўжывалася асіна і вольха.
На Беларусі па традыцыі зруб рабіўся адкрытым, не абмазваўся глінай і не тынкаваўся. Для ўцяплення пазы між бярвенняў маглі закладвацца імхом, або замазвацца глінай. Ужо ў XX ст. шырокае распаўсюджанне атрымала практыка ашалёўвання зруба хаты звонку. Звычайна першы вянок зруба (падваліны) рабіўся з моцнага дрэва (дуба), якое магло класціся проста на зямлю ці на спецыяльныя калодкі (штандары) ці камяні па вуглах.
Віды змацавання зруба
Злучалі бярвенні шляхам урубкі аднаго бервяна ў другое па вуглах зруба. Выдзяляюць наступныя спосабы змацавання бярвенняў:
Алсу
Алсу Раліфаўна Абрамава (дзявочае прозвішча — Сафіна; Алсу Рәлиф кызы Абрамова (Сафина), Alsu Rəlif qızı Abramova (Safina)) (27 чэрвеня 1983, горад Бугульма, Татарская АССР) — расійская эстрадная спявачка, Заслужаная артыстка Рэспублікі Татарстан (2000), Народная артыстка Рэспублікі Татарстан (2010). Артыст ЮНЕСКА ў імя міру (2011).
Зруб
Іншыя элементы
Верхняя частка зруба — павал — часта рабілася пашыранай, каб быць асновай для даху і абараняць сцен ад ападкаў.
Царква Святога Іаана (Талін)
Гісторыя
Да сярэдзіны XIX стагоддзя парафіяльная царква Святога Духа налічвала больш за 14 000 вернікаў, і ў 1851 годзе пачаўся збор сродкаў на пабудову новага храма ў новай частцы горада. Будаўніцтва пачалося ў верасні 1862, кансекрацыя адбылася 17 снежня 1867 года.
Архітэктура
Царква збудавана ў неагатычным стылі паводле праекту талінскага архітэктара Крыстафа Аўгуста Габлера. Мае з заходняга боку высокую вежу з дэкаратыўным шпілем. З'яўляецца архітэктурнай дамінантай плошчы Свабоды.
У 1930-х і ў 1950-х гадах былі прапановы зруйнаваць царкву: на думку некаторых архітэктараў, стыль царквы псаваў агульны ансамбль плошчы. Аднак дзякуючы пратэстам гэтага не адбылося.
Мачулішча (Бобрскі сельсавет)
Мачу́лішча (, Мочулище) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Любім
Любім  — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Любімскага раёна Яраслаўскай вобласці і гарадскога паселішча Любім. Размешчаны пры ўпадзенні Учы ў Абнору (прыток Кастрамы). Насельніцтва па дадзеных перапісу 2010 года складае 5553 чалавека — найменшы па колькасці насельніцтва горад у вобласці.
Зэлэна Дзіброва (Зарычнэнскі раён)
Зэлэна Дзіброва (Зеле́на Дібро́ва) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Торцін
Торцін — возера ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці, за 2,2 км на ўсход ад г.п. Лельчыцы, у балоце Абознікі. Адносіцца да басейна ракі Убарць.
Плошча каля 0,23 км², даўжыня 0,83 км, найбольшая шырыня 0,39 км. Размешчана на месцы старога рэчышча Убарці. Праз возера працякае ручай, якім яно звязана з сістэмай меліярацыйных каналаў.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, лінь, акунь, сом, плотка і іншыя віды рыб.
Скапа
Скапа́ (Pandion haliaetus) — драпежная птушка, распаўсюджаная ў абодвух паўшар’ях, адзін з двух прадстаўнікоў роду.
Апісанне
Буйная драпежная птушка даўжынёй 55-58 см, з размахам крылаў 145—170 см. Доўгія крылы характэрна выгнутыя ў раёне запясцевага сустава. Пёры верхняга боку цела бурага колеру; цемя, патыліца і ніжні бок цела — белыя; ў раёне запясцевага сустава маюцца цёмна-карычневыя плямы, а вакол шыі крапчатыя каралі. Таксама з кожнага бакавога боку маецца бурая палоска, якая праходзіць ад дзюбы праз вочы і шыю. Васковіца і ногі свінцовага колеру, дзюба чорная. Маладыя асобіны амаль не адрозніваюцца ад дарослых птушак, але выглядаюць крыху плямістымі з-за светла-карычневых кончыкаў пёраў на вонкавым боку крылаў і хваста.
Голас — кароткі свіст.
Пашырэнне
Арэал разарваны. Уключае Галарктыку (акрамя поўначы і поўдня). У Еўропе, асабліва захадзе, на вялікіх плошчах скапа вынішчана. У 1950-х гадах рэкаланізавана ў Шатландыі і ў 1984 г. у глыбіні Францыі. Акрамя таго, у арэал уваходзяць Японія, Філіпіны, Інданезія, Меланезія, узбярэжжы Аўстраліі і Аравійскага паўвострава, лакальна сустракаецца ў Афрыцы, Паўночнай Амерыцы. На Беларусі рэдкі пералётны від, вядомы на гнездаванні пераважна ў паўночнай частцы краіны.
Біятопы: рэкі і вялікія вадаёмы з чыстай вадой пасярод старых, звычайна хваёвых лясоў альбо часам нават адзіночных высокіх дрэў; марскія ўзбярэжжы, нават бязводныя пустыні.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца ў асноўным рыбай (у т.л. шчупаком, ляшчом, акунём), выпадкова здабывае птушак, унікальны корм — малюскі.
Утварае пастаянныя пары. Гняздо ў паўночнай частцы арэала ладзіць на вяршаліне высокага дрэва (часцей за ўсё сасны або елкі), на вышыні 10-30 м над зямлёй; звычайна на краі групы старых дрэў, якія мяжуюць з маладымі, або высечкі. У міжземнаморскіх краінах гняздзіцца на скалах або скальных узбярэжжах, часам на кустах, зямлі або руінах пабудоў; у Германіі гнёзды вядомы на электрычных слупах у сельгасландшафце. Гняздо колападобнае і плоскае, якое кожны год дабудоўваецца, з сухіх галін і галінак, высцілка — з маленькіх галінак, моху, сухой травы (часта з рэшткамі рыб), шырыня 1-1,5 м, вышыня 50-70 см.
Яйкі звычайна 2-3 (часам 1-4), падоўжныя альбо амаль эліптычныя. Афарбоўка зменлівая; галоўныя тыпы: белавата-ружовыя, белавата-блакітныя, белавата-жаўтаватыя, светла-іржавыя. Мазкі ржавыя альбо іржава-бурыя (глыбокія больш светлыя), часам папяліста-фіялетавыя (глыбокія) і фіялетава-ржавыя (паверхневыя). Памеры: 63,5 х 45,5 мм.
Коржаўка (раз’езд)
Ко́ржаўка (, Коржевка)  — раз’езд Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Акрыёны, за 3,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Коржаўка.
Фосамбронэ
Фасамбронэ (Fossombrone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 9827 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 92 чал./км². Займае плошчу 107 км². Паштовы індэкс — 61034. Тэлефонны код — 0721.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Aldebrando.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Камізэлька
Пачынаючы з XX стагоддзя камізэлька стала шырока выкарыстоўвацца як спецыяльнае адзенне або нават абмундзіраванне: разгрузачная камізэлька — ў ваенных, бронекамізэлька — у супрацоўнікаў сілавых структур, выратавальная камізэлька — у пасажыраў і экіпажа плавальных сродкаў, сігнальная камізэлька са святлоадбівальнымі паверхнямі — у работнікаў гарадскіх службаў і супрацоўнікаў ДАІ.
Фідый
Фідый (Φειδίας, каля 490 да н.э. — каля 430 да н.э.) — старажытнагрэчаскі скульптар і архітэктар, адзін з найвялікшых мастакоў перыяду высокай класікі. Асабісты сябар Перыкла.
Біяграфія
Біяграфічныя звесткі пра Фідыя параўнальна бедныя. Сын Харміда. Верагодна, месца нараджэння — Афіны, час нараджэння — неўзабаве пасля бітвы пры Марафоне.
Акрамя Афін пры Кімоне і Перыкле, Фідый працаваў таксама ў Платэях, Дэльфах і Алімпіі. Паўсаній паведамляе, што майстэрня Фідыя ў Алімпіі знаходзілася за Альтысом (свяшчэнны ўчастак з храмам Зеўса). У V ст. н.э. гэты будынак быў перароблена ў царкву, якая захавалася дагэтуль. Раскопкі пацвердзілі паведамленне Паўсанія.
Афіняне і смерць Фідыя
Як піша Плутарх у сваёй «Жыцці Перыкла», Фідый быў галоўным саветнікам і памочнікам Перыкла ў ажыццяўленні маштабнай рэканструкцыі Акропаля ў Афінах і наданні яму цяперашняга аблічча ў стылі высокай класікі.
Нягледзячы на гэта, ва ўзаемаадносінах з суграмадзянамі Фідыя пераследвалі непрыемнасці (каля 432—431 да н.э.). Яго пачалі вінаваціць ва ўтойванні золата, з якога быў зроблены плашч Афіны Парфенас. Але мастак апраўдаўся вельмі проста: золата было знята з асновы і ўзважана, нястачы не было выяўлена, бо Фідый змог зрабіць так, што золата можна было зняць ці надзець, таму калі запатрабавалі ўзважыць золата, ён прымацаваў назад тое золата, што скраў.
Наступнае абвінавачванне пацягнула значна большыя праблемы. Яго абвінавацілі ў абразе бажаства: на шчыце Афіны сярод іншых статуй Фідый змясціў свой і перыклаў профіль (падрабязней пра выяву гл. Афіна Парфенас). Скульптара кінулі ў турму, дзе ён сканаў, або ад яду, або ад нястачы і гора. Паводле іншых звестак, сканаў у выгнанні ў Элідзе. Плутарх піша: «З-за таго, што ён быў сябрам Перыкла і карыстаўся ў яго вялікім аўтарытэтам, у яго было шмат асабістых ворагаў і зайздроснікаў. Яны ўгаварылі аднаго з памочнікаў Фідыя, Менана, зрабіць данос на Фідыя і абвінаваціць яго ў крадзяжы. Фідыя гняла зайздрасць да славы яго твораў… Пры разглядзе яго справы ў Народным сходзе доказаў у крадзяжы не знайшлося. Але Фідый быў адпраўлены ў турму і там памёр ад хваробы».
Асабістае жыццё Фідыя
Як і многія адукаваныя эліны класічнага перыяду, Фідый меў схільнасць да хлопчыкаў. Аб’ектам яго кахання, які ўвайшоў у гісторыю мастацтва, быў элейскі юнак па імі Пантарк.
Пантарк атрымаў перамогу ў барацьбе сярод хлопчыкаў у 86-ю Алімпіяду (436 г. да н.э.). Паводле некаторых позніх паведамленняў на пальцу статуі Зеўса Фідый зрабіў надпіс «Цудоўны Пантарк» (іншыя адносяць гэты надпіс да яго ж статуі Афіны Парфенас або Афрадыты Ураніі (у Элізе).
Творчасць
Незразумела, хто быў яго настаўнікам у скульптурным рамястве. Называюцца імёны Гегія (Афіны), Агелада (Аргас) і Палігната.
Творы
Большасць прац Фідыя не захаваліся, пра іх мы можам судзіць толькі па апісаннях антычных аўтараў і копіях. Тым не менш, слава яго была каласальнай.
Меркавана
Пераважна гэтыя копіі атрыбутуюцца не па літаратурных крыніцах, а па стылявым падабенстве:
Тэхніка
Самыя знакамітыя працы Фідыя — Зеўс і Афіна Парфенас былі выкананы ў хрысаэлефанціннай тэхніцы — золата і слановая косць.
Наватарства
Фідый — адзін з лепшых прадстаўнікоў класічнага стылю, і пра яго значэнне досыць сказаць, што ён лічыцца заснавальнікам еўрапейскага мастацтва.
Фідый і ўзначаленая ім атычная школа скульптуры (2-й пал. 5 ст. да н.э.) займалі вядучае месца ў мастацтве высокай класікі. Гэты кірунак найбольш поўна і паслядоўна выражаў перадавыя мастацкія ідэі эпохі. Так было створана мастацтва, «якое сінтэзуе ўсё тое прагрэсіўнае, што неслі ў сабе працы іанічных, дарычных і атычных майстроў ранняй класікі да Мірана і Пеонія уключна».
Цыцэрон пісаў пра Фідыя так: «Калі ён ствараў Афіну і Зеўса, перад ім не было зямнога арыгінала, якім ён мог скарыстацца. Але ў яго душы жыў той правобраз прыгажосці, які і ўвасоблены ім у матэрыі. Нездарма кажуць пра Фідыя, што ён тварыў у парыве натхнення, які ўзносіць дух па-над усім зямным, у якім непасрэдна бачны боскі дух — гэты нябесны госць, па выразе Платона».
Адзначаюць велізарнае майстэрства Фідыя ў трактоўцы адзення, у якім ён пераўзыходзіць і Мірана, і Паліклета. Адзенне яго статуй не хавае цела: не па-рабску яму падпарадкавана і не служыць яго агаленню.
Оптыка
Фідый валодаў ведамі пра дасягненні оптыкі. Захавалася апавяданне пра яго суперніцтва з Алкаменам: абодвум былі замоўлены статуі Афіны, якія меркавалася ўзняць на высокія калоны. Фідый зрабіў сваю статую ў адпаведнасці з вышынёй калоны — на зямлі яна здавалася пачварнай і непрапарцыйнай. Народ ледзь не пабіў яго камянямі. Калі ж абедзве статуі ўзвялі на высокія пастаменты, правасць Фідыя стала відавочная, а Алкамен быў абсмяяны.
Вучні
Многія старажытнагрэчаскія скульптары лічацца вучнямі Фідыя, любімым вучнем быў Агаракрыт, які разам з таварышам Алкаменам удзельнічаў у стварэнні фрыза Парфенона. Над статуяй Зеўса Фідый працаваў разам з вучнем Калотам і братам Паненам. Яго вучні працавалі ў Пелапанесе і Беотыі (Фразімед у Каронеі і Калот у Кілене).
Ушавананне памяці
У гонар Фідыя названы кратар на Меркурыі.
Залатое сячэнне атрымала ў алгебры абазначэнне грэчаскай літарай φ менавіта ў гонар Фідыя, майстра, які выкарыстаў яго ў сваіх працах.
Рудня (Фарынаўскі сельсавет)
Гісторыя
У 1866 годзе працаваў вінакурны завод.
У 1924—1954 гадах цэнтр Руднянскага сельсавета, у 1959—1960 гадах цэнтр Ліцвінаўскага сельсавета, у 1968—1989 гадах цэнтр Руднянскага сельсавета.
Шчукі (Шчучынскі раён)
Шчу́кі (, Щуки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
(135) Герта
(135) Герта (Hertha) — астэроід галоўнага пояса, які па арбітальных параметрах блізкі да астэроідаў сямейства Нісы, але не ўваходзіць у яго, бо прыналежыць да жалезных астэроідаў спектральнага класа M, тым часам як у дадзенае сямейства ўваходзяць астэроіды класа S і класа F. Астэроід (135) Герта быў адкрыты 18 лютага 1874 года германа-амерыканскім астраномам К. Г. Ф. Петэрсам у Клінтане, ЗША і названы ў гонар Нерты, багіні ўрадлівасці ў германскай міфалогіі.
Ігар Яўгенавіч Зуйкоў
Ігар Яўгенавіч Зуйкоў (нар., Мінск) — беларускі фізік. Спецыяліст у галіне лазернай фізікі, оптыка-электроннага прыборабудавання, метралогіі, тэхнічных сродкаў аховы і бяспекі. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1984), доктар фізіка-матэматычных навук (1990), прафесар (1993). Член-карэспандэнт Расійскай акадэміі метралогіі (1995), сапраўдны член Беларускай акадэміі метралогіі (1996).
Дзейнасць
Асноўныя навуковыя інтарэсы: фізіка газавых лазераў, прэцызійныя лазерныя датчыкі для метралогіі і навігацыі, распрацоўка тэхнічных сродкаў і метадалогіі пабудовы інтэграваных сістэм аховы, сертыфікацыйныя выпрабаванні святлотэхнічнага абсталявання транспартных сродкаў і спецыяльных сродкаў абароны.
Правадзейны член Расійскага аптычнага таварыства (1993), індывідуальны член Беларускага фізічнага таварыства (1995).
Аўтар больш за 100 навуковых артыкулаў і апублікаваных тэзісаў дакладаў, трох навучальных дапаможнікаў і 50 вынаходніцтваў. Падрыхтаваў пяць кандыдатаў навук.
Піраміда Кукулькана
Унутры піраміды, уваход у якую знаходзіцца з паўночнага боку, размешчаны непасрэдна храм з двума памяшканнямі. У ім знаходзіцца ахвярная фігура Чак-Маоль і ягуаравы трон (гл. цыноўкі ягуара ў ацтэкаў). Вышыня піраміды складае 30 м, даўжыня яе бакоў налічвае 55 м, наверх вядуць 365 ступеней, якія сімвалізуюць дні года. Акрамя функцыі храма піраміда, верагодна, выконвала функцыю календара.
Штогод у дні восеньскага і вясновага раўнадзенства (21 сакавіка і 23 верасня) можна назіраць унікальнае відовішча «птушынага змея». Цень ступеньчатых рэбраў піраміды падае на адну з лесвіц. Пры гэтым ствараецца ўражанне, што па ёй паўзе змей, у сакавіку ўверх, а ў верасні ўніз. Канец лесвіцы ў адпаведнасці з гэтым эфектам увенчаны каменнай галавой змяі.
Дубчыці
Дубчыці (Ду́бчиці) — вёска ў Зарычнэнскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Tubaria
Класіфікацыя
Род Tubaria налічвае 127 відаў:
IC 989
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грудак (гміна)
Гру́дак (Gródek) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Беластоцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грудку. Плошча гміны складае 430,6 км². Станам на 2012 год у гміне Грудак пражывалі 5633 чалавекі, шчыльнасць — 13,08 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 35 салецтваў.
Загацце (вадасховішча)
Зага́цце — вадасховішча ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, за 15 км у напрамку на паўднёвы захад ад Ельска, каля вёскі Загацце. Створана ў 1982 г. Наліўное — напаўняецца з дапамогай помпавай станцыі вадой з Высока-Махнавіцкага канала.
Плошча паверхні вадасховішча 0,73 км². Даўжыня 1,9 км, найбольшая шырыня 0,8 км, даўжыня агараджальнай дамбы 4,9 км. Найбольшая глыбіня 6,4 м, сярэдняя 4,1 м. Аб'ём вады ў вадасховішчы каля 3 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года 4,7 м. Сярэдні шматгадовы сцёк 38,8 млн м³.
Дзікія гісторыі
«Дзікія гісторыі» (Relatos salvajes) — аргенціна-іспанскі мастацкі фільм 2014 года рэжысёра.
Сюжэт
Шмат хто пакрыўдзіў Габрыэля Пастэрнака за яго жыццё, але аднойчы ўсе яны апынуліся ў адным самалёце. Афіцыянтка маленькай рэстарацыі пазнала ў чарговым наведвальніку чыноўніка-карупцыянера, што калісьці давёў яе бацьку да самагубства. Дыега смачна аблаяў кіроўцу на старым аўто, які перашкаджаў сябе абагнаць, але праз некалькі кіламетраў у яго машыны спусціла кола. Машыну інжынера-падрыўніка неабгрунтавана эвакуююць і прымушаюць яго заплаціць буйны штраф. Гэтая падзея фатальна ўплывае на ўсе сферы яго жыцця. Малады хлопец збівае на дарозе цяжарную жанчыну і просіць свайго багатага бацьку дапамагчы пазбегнуць адказнасці. На сваім вяселлі нявеста выпадкова даведваецца, што яе муж здраджваў ёй з адной з госцяў. Усе гэтыя гісторыі займелі нечаканы, дзікі працяг!
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 48 кінаўзнагародамі і яшчэ 58 намінацыямі.
Інаўгурацыя прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Інаўгурацыя прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — урачыстая цырымонія ўступлення на пасаду кіраўніка Рэспублікі Беларусь, якая праводзіцца ў дзень заканчэння пяці гадоў з дня ўступлення на пасаду прэзідэнта Беларусі, абранага на папярэдніх выбарах ці не пазней за два месяцы пасля абвяшчэння Цэнтральнай камісіі Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў агульных вынікаў выбараў прэзідэнта Беларусі.
З 2015 года яна праводзіцца ў Палацы Незалежнасці.
Месца правядзення
Першая інаўгурацыя беларускага прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі адбылася 20 ліпеня 1994 года ў Авальнай зале Дома ўрада. 20 верасня 2001 года А. Лукашэнка афіцыйна ўступіў на пасаду прэзідэнта ў другі раз ужо ў Палацы Рэспублікі. Гэта месца выкарыстоўвалася для падобных імпрэз да 2015 года, калі цырымонія інаўгурацыі прайшла ў Палацы Незалежнасці. Апошняя, тайная інаўгурацыя, прайшла 23 верасня 2020 года.
Парадак правядзення
Артыкулам 83 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь вызначаецца, што пры уступленні на пасаду прэзідэнт Беларусі прыносіць народу прысягу ва ўрачыстай абстаноўцы, у прысутнасці дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў і членаў Савета Рэспублікі, суддзяў Канстытуцыйнага, Вярхоўнага і Вышэйшага Гаспадарчага судоў. Іншыя ўмовы заканадаўствам не рэгламентуюцца, таму дапускаецца любы сцэнар інаўгурацыі пры ўмове абавязковай наяўнасці падчас цырымоніі пазначаных КанстытуцыяйРэспублікі Беларусь ўдзельнікаў.
Пустынь
Пу́стынь — манашаскае пасяленне ў традыцыі праваслаўя, звычайна аддалены ад асноўнага манастыра скіт, які размяшчаўся ў незаселеным людзьмі месцы. Раней пу́стынямі называлі невялікія мужчынскія манаскія абшчыны, якія мелі звычайна не больш за адзін храм. У далейшым такі манастыр мог значна вырасці ў памерах, але захаваць у сваім назове слова пустынь.
Інаўгурацыя прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Парадак правядзення
Акрамя пазначаных у Канстытуцыі асоб, на цырымоніі інаўгурацыі звычайна прысутнічаюць іншыя асобы, якія складаюць беларускую наменклатуру: члены Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, іншыя службовыя асобы, прадстаўнікі палітычных партый, грамадскіх аб’яднанняў, рэлігійных канфесій Рэспублікі Беларусь, акрэдытаваныя ў Рэспубліцы Беларусь дыпламаты і прадстаўнікі замежных дзяржаў. Колькасць запрошаных пастаянна розніцца.
Пустынь
У цяперашні час уваходзіць у склад назвы некаторых манастыроў, напр., Свята-Пакроўская Галасееўская пустынь у Кіеве.
Інаўгурацыя прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Парадак правядзення
Пасля абвяшчэння тэксту Прысягі прэзідэнт падпісвае акт аб прынясенні Прысягі. Пасля падпісання акта аб прынясенні Прысягі старшыня ЦВК уручае прэзыдэнту пасведчанне. Спаўняецца дзяржаўны Дзяржаўны гімн Рэспублікі Беларусь. Цырымонія прынясення Прысягі прэзідэнтам транслюецца па рэспубліканскім тэлебачанні і радыё.
Пустынь
У 2015 г. пры археалагічных раскопках на селішчы Свята-Елісееўскага Лаўрышаўскага мужчынскага манастыра (в. Лаўрышава, Шчорсаўскі сельсавет, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) выяўлена сярэдневяковая прыкладна́я матрыца пячаткі XIII — XIV ст., надпіс на якой спецыяліст па эпіграфіцы, кандыдат гістарычных навук І. Л. Калечыц (г. Мінск) прачытала як «Святая пу́стынь».
Інаўгурацыя прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Прысяга ваенных
Упершыню, традыцыя ўрачыстага і публічнага прывядзення ваенных да прысягі, была выкарыстана на інаўгурацыі 20 верасня 2001 года.
Тэкст прысягі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Тэкст прысягі прэзідэнта Беларусі замацаваны ў артыкуле 83 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, і складаецца з 37 слоў (у тым ліку 5 саюзаў «і»):
Таман (сяло)
Таман — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Баксайскай сельскай акругі. Код КАТА — 235639400.
Мовы Кот-д’Івуара
Кот-д’Івуар — шматмоўная краіна. У дзяржаве налічваецца 80 моў. Аднымі з найбольш распаўсюджаных з’яўляюцца французская, ква, баўламі і сенуфа.
Моўная геаграфія Кот-д’Івуара
Афіцыйная мова, французская, была уведзена ў каланіяльным перыядзе. Гэта мова выкладаецца ў школах і служыць як «лінгва франка» ў краіне. 70 або каля таго моў карэнных народаў можна падзяліць на 5 галоўных галін нігера-кангалезскай сям’і. У паўднёва-ўсходнім сектары размяшчаюцца мовы ква, некаторыя такія як баўламі і аньі (2-3 млн і 1 млн чалавек), частка дыялектнага кантынуму з мовай акання ў Гане, і іншым, такі як атыэ (500 000 чалавек), больш разыходзяцца. На баўламі кажуць на ўсходзе возера Кос і ў сталіцы краіны Ямусукра, а на аньі ўздоўж мяжы з Ганай. У паўднёва-заходнім сектары размяшчаюцца мовы кру, такія як бетэ і ве, паўмільёна у кожнага, і дзіда (250 000), аднесены да моў Ліберыі. На паўночным захадзе, уздоўж мяжы з Гвінеяй і праз возера Кос у цэнтры краіны, размяшчаюцца мовы манда, такія як дан (мільён размаўляюць) і гуро (паўмільёна, на возеры). Возера і рака Бандама падзялілі ўсход краіны моў ква ад захаду моў кру і манда. Праз цэнтр і поўнач размяшчаюцца розныя мовы сенуфа, такія як сенар (мільён носьбітаў). У паўночна-заходнім куце (Нацыянальны парк Камоэ) пражываюць чвэрць мільёна носьбітаў дзьюла, які ўяўляе сабой «лінгва франка» з суседнім Буркіна-Фасо.
Арфаграфія
Для запісу моў народаў Кот-д’Івуара выкарыстоўваецца практычная арфаграфія, прынятая ў 1979 годзе. Алфавіты ўсіх моў краіны заснавальны на лацінцы. Для абазначэння пэўных гукаў, якія прысутнічаюць у маўленні той ці іншай мовы, былі распрацаваны асобныя літары з гачкамі.
Таман (сяло)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 142 чалавекі (66 мужчын і 76 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 114 чалавек (52 мужчыны і 62 жанчыны).
Трылесіна (Шклоўскі раён)
Трыле́сіна (, Трилесино) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска Трылесін у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Мярэцкі Двор
Мярэ́цкі Двор (, Мерецкий Двор) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бобрскага сельсавета.
Да 5 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Шэйкаўскага сельсавета.
Кузьмінічы (Пачынкаўскі раён)
Кузьмінічы (Кузьминичи) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Кузьмінічы абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Рослаўскага павета Смаленскай губерні.
1930—1961 года ў складзе Стадолішчанскага раёна Заходняй вобласці (з 1937 года — Смаленскай вобласці).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года ..
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Кастрама (рака)
Кастрама (Кострома́) — рака ў еўрапейскай частцы Расіі, працякае па Чухламскім, Салігаліцкім, Буйскім і Кастрамскім раёнах Кастрамской вобласці, часткай на мяжы з Любімскім раёнам Яраслаўскай вобласці; гістарычна левы прыток ракі Волга (вусце ў межах горада Кастрама). Даўжыня — 354 км, плошча басейна — 16 000 км². Прытокі: Абнора. Прытокі: Цёбза.
Зульфія (паэтэса)
Зульфія Ісраілава (псеўданім — Зульфія) (,  —, ) — узбекская савецкая эса, ,. Народная паэтэса Узбекскай ССР (1965). Герой Сацыялістычнай Працы (1984). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1976). Член КПСС з 1953 года.
Творчасць
У сваёй мастацкай творчасці Зульфія апявала свой народ і яго шматвяковыя традыцыі. У яе творчасці праслаўляецца маці — захавальніца сямейнага агменю. Таленавітая паэтэса і пісьменніца, тонкі знаўца чалавечых душэўных памкненняў, стварыла творы розных жанраў: паэмы, балады, элегіі, лірычныя вершы, апавяданні, нарысы, публіцыстычныя артыкулы і газетныя карэспандэнцыі. Шматлікія яе вершы былі прысвечаны барацьбе за мір і сяброўства народаў СССР. У гады вайны яна пісала патрыятычныя вершы. Ёю таксама былі напісаныя лібрэта да опер узбекскіх кампазітараў, напрыклад лібрэта оперы «Зейнаб і Аман». Таксама ёю была напісаная п'еса-казка па матывах паэмы «Семург», напісанай яе мужам Хамідам Алммджанам. Найбольш вядомымі вершамі паэтэсы з'яўляюцца: «Хулькар» (1947), «Я спяваю світанак» (1950), зборнік вершаў «Блізкія сэрцу майму» (1958), «Сэрца ў дарозе» (1966), «Дар даліны» (1966), «Мая вясна» (1967), «Вадаспад» (1969).
Пераклала на ўзбекскую мову верш Янкі Купалы «А хто там ідзе?».
Буда-Радынска
Буда-Радынска (Буда-Радинська) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Каробчыцы (прыпыначны пункт)
Каро́бчыцы (, Коробчицы)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Каробчыцы; на лініі Гродна — Брузгі, паміж прыпыначнымі пунктамі Гібулічы і Немяйшчына.
Храстковыя рыбы
Храстковыя рыбы (Chondrichthyes) — клас рыб.
Апісанне
Даўжыня ад 6 см да 20 м. Шкілет храстковы, часта абвапнаваны. Скурных касцей няма. Целы пазванкоў і рэбры ёсць або адсутнічаюць. Луска зубападобная (плакоідная). Лопасці плаўнікоў падтрымліваюцца эластычнымі ніцямі. Парныя плаўнікі размешчаны ў гарызантальнай плоскасці, а хваставы плаўнік нераўналопасцевы, з вялікай верхняй і маленькай ніжняй лопасцямі. Пярэдняя частка галавы выцягнута ў падоўжнае рыла, з-за чаго рот, размешчаны на брушным баку, мае выгляд папярочнай шчыліны.
Мемуары
Да мемуараў належаць літаратурныя партрэты дзеячаў культуры і навукі, нататкі, напісаныя як успаміны; набліжаюцца дзённікі, аўтабіяграфіі і дакументальная літаратура. Ад хронік сучасных падзей мемуары адрозніваюцца тым, што ў іх на першы план выступае асоба аўтара, са сваімі спагадамі і непрыхільнасцямі, са сваімі імкненнямі і відамі. Вельмі часта належаць асобам, якія адыгрывалі значную ролю ў гісторыі, часам ахопліваючы значны перыяд часу, напрыклад, усё жыццё аўтара, нярэдка злучаючы важныя падзеі з дробязямі паўсядзённага жыцця, мемуары могуць быць гістарычным матэрыялам першараднай важнасці.
Храстковыя рыбы
Апісанне
Маюць 4-7 шчэлепных адтулін, прыкрытых скурнай складкай, якія адкрываюцца вонкі. Плавальнага пузыра няма. Кішэчнік са спіральным клапанам; у сэрцы ёсць артэрыяльны конус.
Мемуары
Гісторыя жанру мемуараў
Вядучай жанравай прыкметай мемуарыстыкі з'яўляецца суб'ектыўнае асэнсаванне пэўных гістарычных падзей, жыццёвага шляху канкрэтна-гістарычнай асобы з прыцягненнем дакументаў, суаднясеннем ўласнага духоўнага вопыту аўтара з унутраным светам яго герояў, сацыяльна-псіхалагічнай прыродзе іх учынкаў, матывацыяй дзеянняў і рашэнняў. Заснавальнікам гэтага жанру лічыцца Ксенафонт — аўтар успамінаў пра Сакрата, ваенны паход грэкаў («Анабасіс», 401 да н.э.). Жанр стаў папулярным ужо ў эпоху элінізму. У рымскую эпоху да мемуараў звяртаўся Юлій Цэзар («Запіскі пра Гальскую вайну»), у эпоху Сярэднявечча — П’ер Абеляр («Гісторыя маіх блуканняў»), у эпоху Адраджэння — Бенвенута Чэліні і іншыя. Цікавасць да мемуараў не згасла і пазней (Іаган Вольфганг Гётэ, мадам дэ Сталь, Стэндаль, Генрых Гейнэ, Іван Тургенеў, Анатоль Франс, Рабіндранат Тагор, Эрнэст Хемінгуэй і іншыя).
Храстковыя рыбы
Пашырэнне
Вядомы з сярэдняга дэвону. 2 сучасныя падкласы: пласцінашчэлепныя (Elasmobranchii) з 2 надатрадамі (акулы і скаты) і злітначарапныя, або суцэльнагаловыя (Holocephali), з 1 атрадам хімерападобныя. Каля 140 сучасных родаў, 630 відаў.
Жывуць пераважна ў морах, некаторыя віды — у прэсных водах. Большасць драпежнікі.
Мемуары
Гісторыя жанру мемуараў
Мемуары на старабеларускай мове з'явіліся ў канцы XVI — 1-й пал. XVII ст. («Дзённік Ф. Еўлашоўскага», «Дыярыуш» А. Філіповіча). У новай беларускай літаратуры вядомы мемуары: «3 палераў Альгерда Абуховіча», М. Хведаровіча «Памятныя сустрэчы», М. Лужаніна «Вачыма часу», Я. Скрыгана «Некалькі хвілін чужога жыцця», Л. Геніюш «Споведзь», С. Грахоўскага «Зона маўчання», П. Пруднікава «Далёкае, але незабытае». Культурнаму жыццю Беларусі прысвечаны мемуарныя творы П. Мядзёлкі «Сцежкамі жыцця», З. Азгура «Незабыўнае», Я. Рамановіча «Знаёмыя сілуэты», а таксама шматлікія зборнікі ўспамінаў пра Я. Купалу, Я. Коласа, М. Багдановіча, М. Гарэцкага, Ц. Гартнага, М. Лынькова, І. Мележа, В. Таўлая, У. Галубка, Р. Шырму і інш. Падзеі Вялікай Айчыннай вайны на Беларусі адаюстрапаны ў тэматычных зборніках, кнігах В. Казлова, У. Лабанка, Р. Мачульскага, П. Калініна, В. Дзенісевіча і інш.
Храстковыя рыбы
Асаблівасці біялогіі
Апладненне ўнутранае. Спароўвальныя органы самцоў (птэрыгаподыі) парныя, развіваюцца з брушных плаўнікоў. Жывародныя (рэдка), яйцажывародныя або адкладваюць яйцы.
У некаторых відаў акул (куніцавыя акулы, рыбы-молаты) і скатаў (хвастаколы) сустракаецца сапраўднае жыванараджэнне. У гэтым выпадку пасля расходавання жаўтка пусты жаўтковы мяшок зародка прырастае да сценкі палавых шляхоў самкі. Праз блізка размешчаныя адзін да аднаго крывяносныя капіляры зародка і мацярынскага арганізма адбываецца паступленне кіслароду і пажыўных рэчываў у кроў зародка. Тым жа шляхам з зародка выдаляецца вуглякіслы газ і шкодныя прадукты жыццядзейнасці.
Фарынава
Фары́нава (, Фариново) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Фарынаўскага сельсавета.
Фратэ-Роза
Фратэ-Роза (Fratte Rosa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 1008 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 61040. Тэлефонны код — 0721.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Амэляніўка (Палескі раён)
Амэляніўка (Омеля́нівка) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Мікалаевіч Іпацьеў
Аляксандр Мікалаевіч Іпацьеў (Александр Николаевич Ипатьев;,  — , )  — вучоны ў галіне генетыкі і селекцыі раслін, доктар сельскагаспадарчых навук (1959), прафесар (1960), Акадэміі навук БССР (1969).
Біяграфія
А. М. Іпацьеў нарадзіўся ў горадзе Растоў-на-Доне. У 1926 годзе скончыў сярэднюю школу ў Маскве. У 1930 годзе скончыў садова-агародны тэхнікум імя К. А. Ціміразева і быў накіраваны ў Сярэднюю Азію. Там працаваў агратэхнікам у саўгасе, інструктарам Туркменскай селекцыйнай станцыі ў Ташкенце. У 1930 годзе паступіў на факультэт вінаградарства Сярэднеазіяцкага сельскагаспадарчага інстытута, але па сямейным абставінам перавёўся ў Маскву. У 1931—1932 гг. працаваў лабарантам на Цэнтральнай катрольна-насеннай станцыі і адначасова завочна вучыўся ў Маскоўскай сельскагаспадарчай акадэміі імя К. А. Ціміразева, якую скончыў у 1934 годзе. У 1933 г. на пасадзе навуковага супрацоўніка кафедры селекцыі акадэміі, у 1934—1936 гг. — асістэнт. У 1936 годзе А. М. Іпацьеў накіраваны ў Омск, дзе займае пасаду выконваючага абавязкі загадчыка кафедрай пладовых і агароднінных культур Омскага сельскагаспадарчага інстытута. Адначасова намеснік дэкана, дырэктар плодаагародніннай вучэбна-доследнай станцыі, загадчык аддзелам зернебабовых культур Сібірскага інстытута збожжавай гаспадаркі. У 1939 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю.
З 1945 па 1948 год А. М. Іпацьеў у Мічурынску, загадчык кафедрай агародніцтва плодаагародніннага інстытута імя І. У. Мічурына. У 1948 годзе накіраваны ў горад Горкі, у Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, дзе да 1961 года ўзначальвае кафедру пладаводства і агародніцтва. У 1960 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. З 1961 года А. М. Іпацьеў на пасадзе загадчыка аддзелам радыяцыйнай генетыкі Інстытута біялогіі Акадэміі навук БССР, з 1962 г. у Беларускім дзяржаўным універсітэце — прафесар кафедры генетыкі і дарвінізму, з 1965 г. — загадчык кафедрай сістэматыкі раслін. З 1966 года А. М. Іпацьеў зноў у Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі на пасадзе загадчыка кафедрай. У 1969 годзе ён абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук БССР.
Памёр А. М. Іпацьеў 8 жніўня 1969 г. у Горках.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 100 навуковых прац, у тым ліку 10 манаграфій, падручнікаў, вучэбных дапаможнікаў. Сярод апублікаванага:
Юра (кантон)
Юра (Jura; Jura; Giura; Giura) — кантон на паўночным захадзе Швейцарыі, самы новы кантон у складзе швейцарскай канфедэрацыі. Сталіца — горад Дэлемон. Насельніцтва 69 тыс. чалавек (20-е месца сярод кантонаў; дадзеныя 2005 г.).
Жан-Гіём Беатрыкс
Жан-Гіём Беатрыкс (Jean-Guillaume Béatrix;, Saint-Priest, Рона, Францыя) — французскі біятланіст, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 года ў гонцы пераследу, двухразовы срэбны прызёр чэмпіянатаў свету (2012, 2013), двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянатаў Еўропы (2010, 2011).
Брыджыт Рыган
Брыджыт Кэтрын Рыган (англ.: Bridget Catherine Regan; нар. 3 лютага 1982) — амерыканская актрыса кіно і тэатра. У 2008 годзе Брыджыт Рыган сыграла адну з галоўных роляў у фэнтэзійным серыяле "Легенда пра Шукальніка" (па матывах твораў Тэры Гудкайнда з цыкла «Меч Праўды»), што прынесла ёй немалую папулярнасць.
Касік
Ка́сік, Cacique, Cazique, жаночая форма - касі́ка, Cacica — культурна-гістарычны тэрмін. Першапачаткова так зваліся правадыры на мове таіна, карэннага насельніцтва Антыльскіх астравоў аравакскай групы, якія першымі з індзейцаў уступілі ў кантакт з еўрапейцамі (іспанцамі). Пазней іспанскія каланізатары сталі выкарыстоўваць дадзенае слова для ўсіх індзейскіх кіраўнікоў.
Вэрэсня
Вэрэсня (Вере́сня) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Жэнева (кантон)
Жэнева (фр. Genève, ням. Genf, італ. Ginevra, ромш. Genevra) — невялікі па плошчы франкамоўны кантон на паўднёвым захадзе Швейцарыі. Сталіца — горад Жэнева. Насельніцтва 448 тыс. чалавек (6-е месца сярод кантонаў; дадзеныя 2007 г.). Кантон лічыцца рэспублікай, суб'ектам швейцарскай канфедэрацыі.
Прарасійскія выступленні ва Украіне (2014)
Прарасійскія выступленні ва Украіне (Руская вясна ) — серыя акцый праведзеных па адной з версій, пры ўдзеле расійскіх спецслужбаў і наймітаў, па другой — з удзелам незадаволеных апошнімі падзеямі грамадзян Украіны, у ўсходніх, цэнтральных і паўднёвых рэгіёнах Украіны у сакавіку—красавіку 2014 года, удзельнікі якіх выступалі ў асноўным за аддзяленне поўдня і усходу Украіны і далучэння гэтых рэгіёнаў да Расіі, правядзенне чыста-мясцовых рэферэндумаў (не прадугледжаных Канстытуцыяй Украіны) па федэратыўнай прылады Украіны, прадастаўленне рускай мове статусу другой дзяржаўнай і супраць новай украінскай улады.
У процівагу гэтых акцыяў ва ўсходніх і паўднёвых рэгіёнах праўкраінскія сілы праводзяць акцыі ў падтрымку тэрытарыяльнай цэласнасці Украіны і яе дзяржаўнага ладу. У ходзе дэманстрацый прарасейскія актывісты і найміты здзяйснялі спробы захопу дзяржаўных устаноў (былі захопленыя будынкі Данецкай, Луганскай і Харкаўскай ОДА). Паміж удзельнікамі прарасейскіх наймітаў і праўкраінскіх акцый ўзнікалі сутычкі: найбуйнейшыя з іх адбыліся ў Харкаве і Данецку, падчас якіх пацярпелі дзясяткі чалавек і загінуў па меншай меры 1 чалавек.
IC 990
IC 990 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мышкін
Мышкін — горад (гарадское паселішча) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Мышкінскага раёна Яраслаўскай вобласці. Размешчаны на левым, высокім беразе Волгі (Рыбінскае вадасховішча), насупраць упадзення ракі Юхаць; прыстань. Плошча складае 527,4 га. Насельніцтва па дадзеных перапісу 2010 года складае 5932 чалавека.
Грудак над Дунайцам (гміна)
Гру́дак над Дуна́йцам (Gródek nad Dunajcem) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Новасандэцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Грудку над Дунайцам. Плошча гміны складае 88,17 км². Станам на 2011 год у гміне Грудак над Дунайцам пражывалі 9 155 чалавек, шчыльнасць — 104 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Амбілеўцы
Амбі́леўцы (, Амбилевцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лядскага сельсавета.
Артакшыл (Атыраўская вобласць)
Артакшыл — сяло ў Махамбецкім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Есбольскай сельскай акругі. Код КАТА — 235643100.
Амбілеўцы
Да 25 лютага 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Герніцкага сельсавета.
Артакшыл (Атыраўская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1403 чалавекі (698 мужчын і 705 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1322 чалавекі (681 мужчына і 641 жанчына).
Антыльскія астравы
Антыльскія астравы — група астравоў у Карыбскім моры, фармуюць большую частку Вест-Індыі. Падзяляюцца на дзве групы: Вялікія і Малыя Антыльскія астравы.
У Вялікія Антыльскія астравы ўваходзяць: Куба, Гаіці, Ямайка і Пуэрта-Рыка.
Гарадэшчына
Гарадэшчына (Городе́щина) — вёска ў Палескім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Валадарскага сельсавета.
Франціна
Франтына (Frontino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 321 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 61020. Тэлефонны код — 0722.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Каятан Марашэўскі
Прафесар рыторыкі і паэтыкі Забельскага дамініканскага калегіума (в. Валынцы, Верхнядзвінскі раён Віцебскай вобл.), дзе разам з Міхалам Цяцерскім і Ігнацыям Юрэвічам пісаў п'есы для пастаноўкі навучэнцамі.
Творчасць
Да нашага часу дайшлі дзве п'есы Марашэўскага: беларуска-польская «Камедыя» і польская трагедыя «Свабода ў няволі». Абодва творы захаваліся ў адным рукапісным зборніку 1787 г., які зберагаецца ў бібліятэцы АН Літвы. У «Камедыі» паказана цяжкае жыццё прыгоннага селяніна Дзёмкі, выказваецца асветніцкая думка, што шчасце залежыць не ад лёсу, а ад чалавечых учынкаў. Твор напісаны ў адпаведнасці з эстэтыкай класіцызму, аднак адчуваецца ўплыў барочных інтэрмедый, якія ўпершыню ў беларускай літаратуры сінтэзуюцца ў камедыю. Ідэі асветніцтва выявіліся ў трагедыі «Свабода ў няволі», дзе галоўны герой — рымскі палкаводзец Велізарый — вышэй асабістых інтарэсаў ставіць інтарэсы радзімы.
Хацькова (Шклоўскі раён)
Хацько́ва (, Хотьково) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 30 красавіка 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Жукнеўскага сельсавета Талачынскага раёна Віцебскай вобласці, да 20 лістапада 2013 года — у склад Старасельскага сельсавета.
Энцыклапедыя Юнлэ
Энцыклапедыя гадоў кіравання пад дэвізам Юнлэ (永樂大典, Юнлэ дадзянь) — найбольшая неэлектронная энцыклапедыя у гісторыі чалавецтва. Створана па загадзе кітайскага імператара Юнлэ ў 1403—1408 гадах, уключала змест усіх кніг, што былі ў імператарскай бібліятэцы, у тым ліку кананічныя, гістарычныя, філасофскія, мастацкія творы. Выканана ў даведкавым жанры лэйшу, разнастайны матэрыял размяшчаўся не па тэматычных катэгорыях (як звычайна ў лэйшу), а ў парадку іерогліфаў слоўніка Хуну чжэн'юнь: кожны раздзел уяўляў сабою зборнік вытрымак, часам цэлых раздзелаў ці трактатаў на адну агульную тэму, пазначаную іерогліфам-назвай раздзела.
Да складання энцыклапедыі было прыцягнута некалькі тысяч навукоўцаў з акадэміі Ханьлінь. Энцыклапедыя налічвала 22 877 цзюаней (не лічачы 60 цзюаней зместу), якія дзяліліся на 11 095 тамоў-цэ. Сумарны аб'ём збору па ацэнках кітаязнаўцаў — каля 510 000 старонак і 300 000 000 іерогліфаў. У наш час захавалася не больш чым 797 цзюаней (4% выточнага тэксту), перавыдадзеных у рамках міжнароднага праекта.
Гісторыя стварэння і захавання
У 1403 годзе імператар Юнлэ утварыў камісію з 147 навукоўцаў на чале з Се Цзынем (解縉, 1347—1415) для складання збору ўсіх вядомых на той час сачыненняў па ўсіх тэмах. Пачатковы варыянт энцыклапедыі быў складзены праз 17 месяцаў і прадстаўлены імператару пад назвай «Вялікі літаратурны збор». Аднак амаль адразу быў аддадзены загад пра перапрацоўку выдання, і складзена новая камісія. На чале яе, нароўні з Се Цзынем, усталі Яа Гуансяа і Лю Цзічы, а таксама былі ўключаны 28 вядомых навукоўцаў і больш за 3000 каліграфаў і радавых навукоўцаў з усіх канцоў Кітая. Яны працавалі з матэрыяламі Імператарскай бібліятэкі і адабралі каля 8000 твораў, створаных у перыяд са старажытнасці да падзення дынастыі Юань. Матэрыял энцыклапедыі размяшчаўся не па тэматычных рубрыках, а ў парадку іерогліфаў-рыфм слоўніка «Слушныя рыфмы гадоў Хун'у» (Хунху чжэн'юнь, 1375). Усе працы вяліся ў Нанкіне.
Складанне энцыклапедыі пераследавала палітычныя мэты: імператар прыйшоў да ўлады ў выніку грамадзянскай вайны 1399—1403 гадоў і сутыкнуўся з рэзкай апазіцыяй канфуцыянскіх вучоных-чыноўнікаў. Буйным літаратурным праектам ён паспрабаваў прыцягнуць на службу новыя кадры і змякчыць апазіцыю.
Канчатковы збор, адзін змест якога займаў 60 цзюаней, быў прадстаўлены гасудару ў 1408 годзе, атрымаў ухвалу і сучасную назву; імператар напісаў да энцыклапедыі прадмову. Збор спачатку захоўваўся ў Нанкіне, а ў 1421 годзе быў перавезены ў Пекін, і змешчаны ў сховішча Вэньлоу. У 1557 годзе ў імператарскім палацы адбыўся пажар, пасля чаго з энцыклапедыі знялі копію, што захоўвалася ў гістарычным архіве Хуаншычэн (які меў каменны будынак). Копія была зроблена ў 1562—1567 гадах сіламі 108 каліграфаў (была ўсталявана норма выпрацоўкі — 3 старонкі ў дзень). Кожны том копіі забяспечваўся ярлыком «паўторна запісана». Звесткі пра трэці камплект энцыклапедыі, пашыраныя ў заходняй літаратуры, памылковыя.
Арыгінал энцыклапедыі, мабыць, быў згублены ўжо пад канец кіравання дынастыі Мін, ніякіх слядоў арыгінала не было вядома ўжо ў XVII стагоддзі. У кіраванне імператара Юнчжэна копія, з якой ужо была згублена дзясятая частка тамоў, была перададзена ў акадэмію Ханьлінь. Паколькі да XVIII стагоддзя вялікая частка сачыненняў, уключаных у Юнлэ дадзянь, была ўжо згублена, энцыклапедыяй сталі шырока карыстацца філолагі і выдаўцы эпохі Цяньлун. У час складання Сыку цюаньшу па ініцыятыве Чжу Юня было распачата сістэматычнае выбіранне з энцыклапедыі розных сачыненняў, але далёка не ўсё было ўключана. Страты Юнлэ дадзянь працягваліся: да 1875 года заставаліся каля 5000 тамоў (менш за палову), з-за паўстанняў і войн да 1893 года было ўлічана не намнога больш чым 600 тамоў. Знішчэнне завяршылася ў час паўстанні іхэтуаняў. Частка тамоў была вывезена ў Еўропу, ЗША і Японію. Мяркуючы па каталогах 1926 і 1933 гадоў, захаваліся 349 тамоў (663 цзюані), з якіх у Кітаі засталося 285. Кітайскія даследчыкі заснавалі міжнародны праект і да 2009 года выявілі, сабралі і перавыдалі 797 цзюаней мінскай энцыклапедыі.
Тамы Юнлэ дадзянь за межамі Кітая
У бібліятэцы Пецярбургскага ўніверсітэта і Акадэміі навук захоўваліся 11 тамоў Юнлэ дадзянь (25 цзюаней), 10 з якіх паступілі ў 1912 годзе з Пекінскай духоўнай місіі ў Азіяцкі музей Акадэміі навук, а адзін — у 1935 годзе з Далёкаўсходняга аддзялення АН СССР. Тамы зусім разрозненыя (з выключэннем двух): 16, 28, 49, 95, 231, 232, у астатніх згублены наклейкі з нумарам тома і ў аднаго — вокладка. Адмысловае іх даследаванне распачаў у канцы 1930-х гадоў У. М. Казін, які адзначыў што захаванасць ва ўсіх тамоў цудоўная, туш не збялела, не пацярпелі тамы і ад паводкі 23 верасня 1924 года. У 1958 годзе рашэннем савецкага кіраўніцтва ўсе гэтыя матэрыялы былі вернуты Кітайскай Народнай Рэспубліцы.
Найбуйнейшыя калекцыі тамоў Юнлэ дадянь захоўваюцца ў Бібліятэцы Кангрэса ЗША (40 тамоў), у розных бібліятэках Вялікабрытаніі — 51 том, у розных бібліятэках Германіі — 5 тамоў, некаторая колькасць тамоў у Японіі. У Тайванскай нацыянальнай бібліятэцы захоўваюцца 62 тамы энцыклапедыі. Сумарна захавалася не больш за 4 % яе першапачатковага аб'ёму.
Апісанне тамоў
Фармат тома Юнлэ дадзянь вялікі для кітайскай кніжнай традыцыі: 50 × 29,5 см, таму тамы складаліся ў цвёрдую кардонную вокладку, абклееную жоўтым шоўкам, што рабіла іх падобнымі на еўрапейскія. На карэньчыку ляпіўся цэтлік (27 × 6,5 см), на якім пісаўся загаловак кнігі і нумара першага і апошняга цюаня ў дадзеным томе. Нумарацыя цзюаней — агульная для ўсяго сачынення. Тамы перапісваліся на шчыльнай тоўстай белай паперы, якая выкарыстоўвалася для малярства, а не друкарства. Лісты сшываліся папяровымі жгутамі, прапушчанымі праз адтуліны на палях ліста каля карэньчыка. Рамкі, лінейкі і слупкі на лісце палінеены чырвонай тушшу, чырвонай тушшу выкананы загалоўкі і знакі прыпынку, а таксама імёны аўтараў. Памер тэксту на лісце — 35 × 23 см. Зверху пакінуты палі па 9 см, унізе — па 5,5 см. Кожная старонка палінеена на 8 слупкоў, водступ тэксту ад верхняй рамкі — 2,5 см.