cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ягор Уладзіміравіч Рыбакоў
Хабарніцтва
13 лютага 2004 г. Генеральная пракуратура Рэспублікі Беларусь выклікала яго на допыт, пасля якога яго затрымалі і ўзбудзілі супраць яго крымінальную справу па фактах злоўжыванняў службовымі паўнамоцтвамі, крадзяжоў і атрымання хабараў ад кіраўнікоў прадпрыемстваў за ўхваленне дагавораў. Камітэт дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь змясціў яго ў свой следчы ізалятар. 11 лютага 2005 г. Вярхоўны суд Рэспублікі Беларусь вырак яго на 11 гадоў пазбаўлення волі з адбываннем у папраўча-працоўнай калоніі ўзмоцненага рэжыму, канфіскацыяй маёмасці і пазбаўленнем права займаць адказныя пасады на працягу 5 гадоў за атрыманне хабару ў асабліва буйных памерах, злоўжыванне службовымі паўнамоцтвамі і «адмыванне» злачынных даходаў, як і пастанавіў спагнаць на карысць БТРК 212 933 тыс. беларускіх рублёў ($98 183). З самага пачатку свайго тэрміну Я. Рыбакоў стаў ўзначальваць турэмны тэлестудыю. Увесну 2006 г. тэрмін скарацілі на год паводле амністыі. 20 чэрвеня А. Лукашэнка скараціў тэрмін сваім указам яшчэ на 2 гады. 29 сакавіка 2010 г. яго вызвалілі ўмоўна датэрмінова.
Жабя Воля (гміна)
Жа́бя Во́ля (Żabia Wola) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Градзіскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жабяй Волі. Плошча гміны складае 105,61 км². Станам на 2011 год у гміне Жабя Воля пражывалі 7513 чалавек, шчыльнасць — 71,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 32 салецтвы.
Курт Левін
Курт Цадэк Левін (ням.: Kurt Zadek Lewin;  — ) — нямецкі і амерыканскі псіхолаг, ідэі якога аказалі вялікі ўплыў на амерыканскую сацыяльную псіхалогію і многія іншыя школы і напрамкі, у тым ліку на тэорыю культурнага развіцця Льва Выгоцкага і даследчыкаў «кола Выгоцкага». Многія пытанні, якімі ён займаўся, зрабіліся асноватворнымі для псіхолагаў — узровень дамаганняў, групавая дынаміка, сацыяльная перцэпцыя, гульнявыя сітуацыі, імкненне да поспеху і пазбяганне няўдач, тэорыя поля, часовая перспектыва.
Алег Андрэевіч Чэпа
Алег Чэпа (нар., Мінск) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
У 2015 годзе выступаў у Другой лізе за «Ашмяны», у 2017―2018 гадах гуляў у Першай лізе за «Слонім-2017» і «Чысць». У 2019 годзе застаўся ў чысцінскім клубе (які змяніў назву на «Андэрдог») у Другой лізе.
Гелепху
Гелепху — горад у Бутане, адміністрацыйны цэнтр дунгхага Гелепху, у складзе дзонгхага Сарпанг. Горад размешчаны на мяжы з Індыяй. Насельніцтва горада 9199 чалавек (перапіс 2005), а па ацэнцы 2012 года — 10416 чалавек. На захадзе Гелепху злучаны аўтамабільнай дарогай з прымежным горадам Сарпанг, адміністрацыйным цэнтрам дзонгхага, адкуль дарога сыходзіць на поўнач у бок Пунакхі праз Дампху і Вангдзі-Пхадранг. На поўнач з Гелепху сыходзіць дарога да гарадоў Жэмганг і Тонгса.
Брат-Чырпоеў
Брат-Чырпоеў (рус. Брат-Чирпоев) — востраў архіпелага Астравы Чорныя Браты. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча — 16 км². Ненаселены.
Мае вулканічнае паходжанне. Вулкан Брат-Чырпоеў дасягае 749 м. Паўночна-заходні схіл стромкі, пакрыты вялікімі камянямі. Берагі абрывістыя, унізе пакрытыя друзам, радзей пяском. Пітной вады няма.
Флора бедная. У нізінах паміж гарамі сустракаюцца нізкія хмызнякі, каля ўзбярэжжа — зёлкавыя травы. Фаўна прадстаўлена лісамі, грызунамі, невялікай колькасцю птушак, рознымі ластаногімі.
Паводка ў Тайландзе (2011)
Паводка ў Тайландзе ў 2011 годзе — стыхійнае бедства (серыя паводак), выкліканае наймацнейшымі за 50 гадоў сезоннымі мусоннымі дажджамі ў ліпені — верасні 2011 года ў паўночных, паўночна-усходніх і цэнтральных правінцыях Тайланда, адкуль вада праз нізіны цэнтральнага Тайланда прыйшла ў Бангкок. Усяго пацярпела 56 з 76 правінцый Тайланда.
21 кастрычніка 2011 года ў Тайландзе ўведзены асобы рэжым па Законе пра стыхійныя бедствы, які прадугледжвае поўную і неабмежаваную ўладу прэм'ер-міністра Тайланда ў сферы барацьбы са стыхійным бедствам і з ліквідацыяй яго наступстваў. 23 кастрычніка 2011 года Бангкок абвешчаны зонай стыхійнага бедства.
Па стане на 27 кастрычніка 2011 года ў рацэ Чаўпхрая ўзровень вады вагаецца на адзнацы 2,4 — 2,5 метраў над узроўнем мора.
Ахвяры і пацярпелыя
Па стане на 27 кастрычніка 2011 года загінула 373 чалавека, 2 чалавека лічацца прапаўшымі без весткі, больш 720 тысяч чалавек звярнуліся за медыцынскай дапамогай, 113 тысяч чалавек знаходзяцца ў часавых сховішчах, пацярпелі 9,5 мільёнаў чалавек, сотні тысяч чалавек засталіся без працы ў выніку затаплення тысяч прадпрыемстваў.
Наступствы
У выніку паводкі былі затоплены некалькі індустрыяльных зон, дзе размешчаны заводы па вытворчасці цвёрдых дыскаў, што па меркаванні экспертаў, выкліча дэфіцыт цвёрдых дыскаў на сусветным рынку. Таксама было затоплена некалькі заводаў аўтамабілебудаўнічых карпарацый Toyota, Honda, Mazda і Ford з сутачнай вытворчасцю 6 тысяч аўтамабіляў. Усяго затоплена 14 тысяч прадпрыемстваў і 800 тысяч жылых дамоў
Унска-Санскі кантон
Геаграфія
Унска-Санскі кантон размешчаны ў паўночна-заходнім куце Босніі і Герцагавіны, адміністрацыйны цэнтр у Біхачы. Тэрыторыя кантона разам з суседнімі абшчынамі ў складзе Рэспублікі Сербскай суадносіцца з гістарычным рэгіёнам Босанская Краіна. Кантон мае выключнае геаграфічнае знаходжанне паблізу калідораў, што злучаюць Заходнюю Еўропу праз Усходняе Міжземнамор’е з Блізкім Ўсходам. Марфалагічная структура кантона ўтворана пераважна пагоркамі ды нізкімі карставымі палямі, алювіальнымі паніжэннямі і катлавінамі, з шматлікімі рачнымі далінамі. Клімат умерана-кантынентальны.
Паводка ў Тайландзе (2011)
Наступствы
Сур'ёзна пацярпела сельская гаспадарка: было затоплена 1,5 мільёна гектараў сельскагаспадарчых угоддзяў, знішчана 12,5 % рысавых палёў Тайланда.
26 кастрычніка 2011 года быў затоплены другі па велічыні аэрапорт Тайланда Дон Мыанг.
Унска-Санскі кантон
Насельніцтва
Паводле перапісу 2013 году Унска-Санскі кантон мае 273 261 жыхара са шчыльнасцю 66,25 чал/км², і суадносна па гэтых паказчыках займае чацвертае і сёмае месца сярод дзесяці кантонаў Босніі і Герцагавіны. Таму, нягледзячы на вялікую канцэнтрацыю насельніцтва ў Босанскай-Крупе, Цазіну, Вялікай-Кладушы, кантон адносіцца да рэдканаселеных.
Дзесяткі тысячаў сербаў у краі былі знішчаны ў гады Другой сусветнай вайны харвацкімі ўсташамі і іх памочнікамі з боку мусульманаў. Масавы зыход сербскага насельніцтва адбыўся ў верасні-кастрычніку 1995 года ў выніку мусульманскага наступу падтрыманага паветранымі бамбардаваннямі ЗША і НАТА. Большасць сербскага насельніцтва застаецца толькі ў абшчыне Босанскі-Петравац.
Склад насельніцтва ў межах сёння існуючага Унска-Санскага кантона:
Зялёныя — Еўрапейскі свабодны альянс
Гісторыя
25 ліпеня 1989 года была створана зялёная група ў Еўрапейскім парламенце. 20 ліпеня 1999 года група была пашырана і стала называцца Зялёныя — Еўрапейскі свабодны альянс.
Склад
Дэпутаты Еўрапарламента, якія складаюць групу:
Заўвагі
<references group="A"/> <references group="B"/>
Неферціці
Неферці́ці (Нефер-Неферу-Атон Неферціці, ст.-егіп. Nfr-nfr.w-Jtn-Nfr.t-jty, «Найпрыгажэйшая [з] прыгажунь Атона, Прыгажуня Прыйшла») — галоўная жонка (ст.-егіп. Хемет -Урт (hmt-wr.t)) старажытнаегіпецкага фараона XVIII дынастыі Эхнатона (каля 1351—1334 да н. э.), час кіравання якога адзначылася буйнамаштабнай рэлігійнай рэформай. Роля самой царыцы ў правядзенні «сонцапаклончага перавароту» спрэчная.
Грабніца
Мумія Неферціці не была выяўленая або апазнаная сярод ўжо знойдзеных мумій.
Да генетычнага даследавання ў лютым 2010 года егіптолагі меркавалі, што муміяй Неферціці можа быць адна з двух мумій жанчын, знойдзеных у грабніцы KV35 (па-англійску), напрыклад, мумія KV35YL. Аднак у святле новай інфармацыі гэтая гіпотэза адпрэчаная.
Адзін з археолагаў, шэраг гадоў ўзначальваў раскопкі ў Ахетатоне, піша пра легенды мясцовых жыхароў. Нібыта, у канцы XIX стагоддзя група людзей спусцілася з гор, несучы залатую труну; неўзабаве пасля гэтага ў антыквараў з'явілася некалькі залатых рэчаў з імем Неферціці. Праверыць гэтыя звесткі не ўдалося.
Каслада
Каслада (Coslada) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Мадрыд у складзе аўтаномнай супольнасці Мадрыд. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Алькала. Займае плошчу 12 км². Насельніцтва — 91218 чалавек (на 2010 год). За 8 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
IC 2858
IC 2858 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пітэр Шрайнер
Пітэр Шрайнер (нар., Мюнхен) – нямецкі гісторык крыжовых паходаў і візантыніст.
Біяграфія
Выпускнік Універсітэта Людвіга-Максіміліяна ў Мюнхене пад кіраўніцтвам Ганса-Георга Бека. Званне доктара атрымаў у 1967 годзе. У 1969 годзе быў прыняты на працу ў Ватыканскую Бібліятэку. З 1974 года з'яўляецца прафесарам у Свабодным універсітэце Берліна. У перыяд з 1979–2005 ён быў прафесарам ва ўніверсітэце ў Кёльне. У перыяд 1991–2004 быў галоўным рэдактарам часопіса „Byzantinische Zeitschrift“. З 1991 года з'яўляецца членам-карэспандэнтам Аўстрыйскай Акадэміі Навук, а ў 1993 годзе Акадэміі Навук у Гётынгене. З 2001 года з'яўляецца прэзідэнтам Міжнароднай асацыяцыі візантыністыкі. Доктар honoris causa універсітэта ў Вяліка-Тырнаве (1992), Бялградзе (2003) і Сафіі (2004).
Мархаліўка
Мархаліўка (Марха́лівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Беларуская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка
Белару́ская Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка (скарочана БССР) — саюзная рэспубліка СССР.
19 верасня 1991 г. БССР была перайменавана ў Рэспубліку Беларусь.
Утварэнне ССРБ
Паводле рашэння VI Паўночна-Заходняй канферэнцыі РКП(б) (30 — 31 снежня 1918 года, Смаленск) БССР стваралася ў межах Віцебскай, Гродзенскай, Магілёўскай, Мінскай губерняў, беларускіх паветаў Смаленскай губерні і частак Віленскай (без Вільні), Ковенскай, Сувалкаўскай і Чарнігаўскай губерняў. Часовы рабоча-сялянскі савецкі ўрад Беларусі ў ноч з 1 на 2 студзеня 1919 г. абнародаваў Маніфест аб абвяшчэнні ССРБ. 8 студзеня 1919 года Часовы рабоча-сялянскі савецкі ўрад Беларусі і Цэнтральнае Бюро КП(б)Б пераехалі са Смаленска ў Мінск. 16 студзеня 1919 года ЦК РКП(б) без папярэдняга абмеркавання з урадам ССРБ і ЦБ КП(б)Б пастанавіў выключыць са складу рэспублікі Віцебскую, Магілёўскую і Смаленскую губерні. 22 студзеня 1919 года спецыяльна прысланы ў Мінск эмісар ЦК РКП(б) А. Іофэ аб’явіў рашэнне ЦК РКП(б) адносна трох беларускіх губерняў. 31 студзеня 1919 года ўрад Савецкай Расіі прыняў пастанову «Аб прызнанні незалежнасці Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі» — ССРБ фармальна выйшла са складу РСФСР. Пры гэтым усходнебеларускія землі засталіся ў складзе Расіі. Першы Усебеларускі з’езд Саветаў (2 — 3 лютага 1919 года, Мінск) адобрыў утварэнне незалежнай БССР, зацвердзіў Канстытуцыю Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі 1919 года, выбраў Цэнтральны Выканаўчы Камітэт БССР (ЦВК БССР), пацвердзіў адрыў ад ССРБ тэрыторый Смаленскай, Магілёўскай і Віцебскай губерняў (засталіся ў складзе РСФСР), прыняў пастанову аб аб'яднанні Беларусі і Літвы (гл. Літбел).
У складаных умовах грамадзянскай вайны і ваеннай інтэрвенцыі ўрад БССР праводзіў работу па ўмацаванні савецкай улады, мабілізацыі сіл на барацьбу з яе праціўнікамі і іншаземнымі захопнікамі, ажыццяўленні першых сацыялістычных пераўтварэнняў. БССР у гэты перыяд знаходзілася ў цяжкім эканамічным і ваенна-палітычным становішчы, большая частка яе тэрыторыі была акупіравана нямецкімі, потым польскімі інтэрвентамі. Летам 1920 года на вызваленай Чырвонай Арміяй тэрыторыі Беларусі адноўлена савецкая ўлада. 31 ліпеня 1920 года на сходзе прадстаўнікоў Кампартыі Літвы і Беларусі, савецкіх і прафсаюзных арганізацый Мінска і Мінскай губерні прынята Дэкларацыя аб абвяшчэнні незалежнасці Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусь.
БССР у даваенны час
Захопленая польскімі войскамі ў выніку савецка-польскай вайны 1920 заходняя частка Беларусі паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 г. адышла да Польшчы. Тэрыторыя ўзноўленай БССР зменшылася да 6 паветаў Мінскай губерні з насельніцтвам 1544 000 чалавек. II Усебеларускі з’езд Саветаў (13 — 17 снежня 1920 г.) прыняў дадаткі да Канстытуцыі 1919 г., дзе абвясціў найвышэйшым органам улады рэспублікі з’езд Саветаў, а паміж з’ездамі — ЦВК БССР, выканаўчым органам — Савет Народных Камісараў БССР (СНК БССР). Пасля заканчэння вайны Беларусь перажыла глыбокі сацыяльна-эканамічны крызіс. Большая частка прадпрыемстваў была знішчана, астатнія з-за адсутнасці паліва і сыравіны працавалі з перабоямі. Былі разбураны сельская гаспадарка, транспарт. Усё гэта цяжка адбівалася на становішчы працоўных, выклікала іх незадаволенасць палітыкай «ваеннага камунізму». Пераход ад ажыццяўлення ў БССР новай эканамічнай палітыкі (НЭПа) прынёс станоўчыя вынікі. Харчразвёрстка была заменена харчпадаткам, дапускалася дзейнасць прыватнага капіталу, праводзілася рэарганізацыя сістэмы кіравання прамысловасцю, вырашаліся пытанні аплаты працы, фінансавай палітыкі. Пераломным у развіцці прамысловасці стаў 1923—1924 гг. гаспадарчы год, калі пачалі хутка расці вытворчасць, колькасць адноўленых і ўведзеных у эксплуатацыю прадпрыемстваў. У 1924—1928 гг. аб’ём прамысловай прадукцыі вырас у 2,3 разу. Адначасова павялічылася колькасць прыватных прадпрыемстваў. Расла зарплата рабочых і служачых. У сельскай гаспадарцы праводзілася работа па землеўпарадкаванні, развіцці хутарызацыі, арэнды, кааператыўнага руху і іншае. Каля ⅓ беднякоў і батракоў, якія атрымалі зямлю, сталі сераднякамі. На пачатак кастрычніка 1925 г. у БССР было 1084 кааператыўныя таварыствы (аб’ядноўвалі 161 000 членаў). Важнае значэнне для ўмацавання эканамічнага патэнцыялу рэспублікі мела вяртанне ёй са складу РСФСР у 1924 і 1926 гг. значнай часткі беларускіх этнічных тэрыторый (Віцебшчына, Магілёўшчына, Гомельшчына). Але Смаленшчына, паўночная Віцебшчына і паўночныя паветы былой Чарнігаўскай губерні так і не былі вернуты. Рабіліся захады па ажыўленні Саветаў, умацаванні іх сувязяў з масамі працоўных, павелічэнні колькасці членаў Камуністычнай партыі Беларусі (КПБ). У 1920-я г. праводзілася палітыка беларусізацыі грамадска-палітычнага і культурнага жыцця рэспублікі. Значныя поспехі былі дасягнуты на ніве нацыянальна-культурнага адраджэння. Ліквідоўвалася непісьменнасць, была праведзена рэформа школьнай сістэмы, большасць школ пераводзілася на беларускую мову навучання, яны забяспечваліся неабходнымі кадрамі і падручнікамі. Развіваліся літаратура і мастацтва, навука. У 1920—1922 гг. адкрыты Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, Інстытут беларускай культуры (у 1928 г. пераўтвораны ў Акадэмію навук Беларусі) і іншае. У ходзе сацыялістычнай індустрыялізацыі (курс на яе абвешчаны ў СССР у снежні 1925 г.) на Беларусі за гады даваенных пяцігодак увайшло ў строй больш за 1000 прамысловых прадпрыемстваў, у тым ліку каля 400 буйных. У 140 прадукцыя прамысловасці ўсіх абласцей БССР перавысіла ўзровень 1913 г. у 23 разы.
Паводле перапісу 1939 г., удзельная вага рабочага класа ў складзе насельніцтва рэспублікі дасягнула 21,9 %, інтэлігенцыі — 14,5 %. З восені 1929 г. галоўным кірункам аграрнай палітыкі ў БССР стала масавая калектывізацыя. Выконваючы дырэктывы вышэйшага кіраўніцтва СССР, партыйныя і савецкія органы БССР праводзілі сярод сялянства актыўную арганізацыйную і масава-палітычную работу, імкнуліся фарсіравана забяспечыць перабудову вёскі на сацыялістычнай аснове. Да пачатку Другой сусветнай вайны ва ўсходніх абласцях БССР было абагулена 93,4 % сялянскай гаспадарак і 96,2 % пасяўных плошчаў. Аднак калектывізацыя праводзілася паспешліва, пры адсутнасці належных сацыяльна-эканамічных умоў, з шырокім выкарыстаннем прымусовых, адміністрацыйна-камандных метадаў. Заможныя (кулацкія) і шмат серадняцкіх гаспадарак падпалі пад раскулачванне, іх маёмасць была канфіскавана. VIII Усебеларускі з’езд Саветаў (5 — 12 красавіка 1927 г.) прыняў новую Канстытуцыю Беларускай ССР 1927 г. У 1930-я г. на сацыяльна-палітычнае і культурнае развіццё Беларусі, як і ўсяго СССР, негатыўны ўплыў зрабілі культ асобы, бюракратызацыя дзяржаўных структур і адміністрацыйна-камандныя метады кіравання, якія абмяжоўвалі творчую актыўнасць працоўных. Цяжкім злачынствам з'явіліся рэпрэсіі палітычныя, што дасягнулі свайго апагея ў 1937 г. Супрацоўнікамі НКУС рэспублікі быў сфабрыкаваны шэраг спраў так званых «контррэвалюцыйных шпіёнскіх арганізацый». На надзвычайным XII Усебеларускім з’ездзе Саветаў (20 — 23 лістапада 1936 г. і 15 — 19 лютага 1937 г.) прынята Канстытуцыя Беларускай ССР 1937 г., найвышэйшым органам дзяржаўнай улады вызначаны Вярхоўны Савет БССР, у перыяд паміж сесіямі — Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР.
Пасля нападу Германіі на Польшчу (1 верасня 1939 г.) Чырвоная Армія паводле рашэння ўрада СССР 17 верасня 1939 г. перайшла граніцу Польшчы і ўзяла «пад абарону» насельніцтва Заходняй Беларусі. Народны сход 28 — 30 кастрычніка 1939 г., Беласток, прыняў Дэкларацыю аб абвяшчэнні савецкай улады і ўз’яднанні Заходняй Беларусі з БССР. 12 лістапада 1939 г. сесія Вярхоўнага Савета БССР прыняла закон аб Уз'яднанні Заходняй Беларусі з БССР. Гэтым была адноўлена тэрытарыяльная цэласнасць Беларусі, створаны ўмовы для кансалідацыі беларускай нацыі. Насельніцтва БССР пасля ўз’яднання склала 11 млн чалавек.
У Вялікую Айчынную вайну
На пачатку Вялікай Айчыннай вайны (22 чэрвеня 1941 г.) часці Чырвонай Арміі аказалі на тэрыторыі Беларусі ўпартае супраціўленне немцам. На франтах з ворагам змагаліся больш за 1,3 млн беларусаў і ўраджэнцаў рэспублікі. На захопленай немцамі тэрыторыі ва ўмовах акупацыйнага рэжыму разгарнулася партызанская і падпольная барацьба. 374 000 патрыётаў змагаліся ў партызанскіх атрадах і брыгадах, больш за 70 000 — у глыбокім падполлі. У канцы 1943 г. народныя мсціўцы ўтрымлівалі і кантралявалі каля 60% акупіраванай тэрыторыі рэспублікі. Ваеннае кіраўніцтва партызанскай барацьбой ажыццяўлялі Цэнтральны і Беларускі штаб партызанскага руху. У чэрвені — ліпені 1944 г. у ходзе Беларускай аперацыі 1944 БССР была поўнасцю вызвалена ад нямецкіх войскаў. Вайна нанесла рэспубліцы велізарныя страты. Былі спалены і зруйнаваны 209 гарадоў і раённых цэнтраў, 9200 вёсак. Рэспубліка страціла больш як палову нацыянальнага багацця. Паводле савецка-польскай дамоўленасці са складу БССР Польшчы перададзены ў верасні 1944 г. Беластоцкая вобласць і некалькі раёнаў Брэсцкай вобласці.
БССР у пасляваенны час
У 1945 г. БССР стала адной з краін-заснавальніц ААН. У 1946 г. Савет Народных Камісараў БССР пераўтвораны ў Савет Міністраў БССР. Паводле Канстытуцыі БССР у 1955—1956 гг. былі зацверджаны дзяржаўны герб, гімн і сцяг рэспублікі. Дзякуючы самаадданай працы беларускага народа, а таксама дапамозе іншых рэспублік СССР адраджалася разбураная вайной гаспадарка. Матэрыяльная база аднаўлялася праз цэнтралізаваныя пастаўкі, рээвакуацыю абсталявання беларускіх прадпрыемстваў з савецкага тылу, шэфскую і іншую дапамогу працоўных калектываў усёй краіны. У 1944—1945 гг. у БССР было накіравана 38,2 тыс. адзінак тэхналагічнага абсталявання, 420 трактароў, 4 тыс. т. паліва, шмат сельгастэхнікі, будаўнічых матэрыялаў, тысячы кваліфікаваных спецыялістаў і іншае. У кароткі тэрмін узведзены аўтамабільны, трактарны, інструментальны заводы ў Мінску і дывановы камбінат у Віцебску, адноўлены «Гомсельмаш», станкабудаўнічыя заводы ў Мінску, Гомелі, Віцебску, льнокамбінат у Оршы, БелДРЭС і іншае. Валавая прадукцыя прамысловасці ў 1950 г. перавысіла ўзровень 1940 г. на 15%.
З сярэдзіны 1950-х гадоў асноўнай умовай далейшага развіцця беларускай эканомікі з'яўлялася шматбаковае супрацоўніцтва БССР з іншымі рэспублікамі і краінамі. З уводам у эксплуатацыю новых і рэканструкцыяй дзеючых прадпрыемстваў, укараненнем у вытворчасць дасягненняў навукі і тэхнікі штогод нарошчваўся эканамічны патэнцыял. У 1956—1985 былі пабудаваны і ўвайшлі ў строй 511 буйных прадпрыемстваў, сфарміраваўся магутны прамысловы комплекс рэспублікі. Аб'ём прадукцыі ў 1985 у параўнанні з 1960 вырас амаль у 9 разоў і перавысіў даваенны ўзровень у 38 разоў. Хутка нарошчвалі вытворчасць прадпрыемствы машынабудавання, хімічнай і нафтахімічнай прамысловасці, паліўна-энергетычнага комплексу. З будаўніцтвам Лукомскай, Бярозаўскай і Васілевіцкай ДРЭС, Мінскай і Наваполацкай ЦЭЦ сфарміравалася адзіная Беларуская энергетычная сістэма. У той жа час не надавалася належнага значэння праблемам экалогіі, захавання чысціні навакольнага асяроддзя. Драматычнымі для Беларусі сталіся вынікі Чарнобыльскай катастрофы 1986 г.
У сельскай гаспадарцы першачарговай задачай было ўмацаванне матэрыяльна-тэхнічнай базы, павышэнне культуры земляробства. У 1960—1985 колькасць трактароў у калгасах і саўгасах рэспублікі павялічылася амаль у 4 разы, збожжаўборачных камбайнаў — у 3,3 разу, грузавых аўтамабіляў — у 2,9 разу. Пастаўкі мінеральных угнаенняў сельскай гаспадарцы выраслі ў 7,7 разу. У 1986—1990 сярэднегадавая ўраджайнасць збожжавых ва ўсіх катэгорыях гаспадарак дасягнула 25,2 цэнтнераў з гектара супраць 7,1 цэнтнераў у 2-й палове 1950-х г. Вытворчасць мяса (у забойнай вазе) у 1990 г. склала 1181 тыс. тон супраць 402 тыс. тон у 1960 г. і 275 тыс. тон у 1940 г., вытворчасць малака ў параўнанні з 1960 г. вырасла больш як у 2 разы. Разам з тым у развіцці аграпрамысловым комплексу мелася шмат нявырашаных задач, у многіх гаспадарках калгасна-саўгасная вытворчасць была стратная. Няпоўнай была аддача асушаных зямель (іх плошча складала 2,5 млн га), жывёлагадоўля ў большасці гаспадарак развівалася экстэнсіўна. Не мела належнага ўзроўню развіццё перапрацоўчых галін, асабістых гаспадарак сельскіх жыхароў. Важным звяном народнагаспадарчага комплексу БССР з'яўляўся транспарт, грузаабарот якога ў 1960—1990 гг. павялічыўся ў цэлым больш як у 3 разы.
Рост эканомікі забяспечыў паляпшэнне дабрабыту насельніцтва. Яго рэальныя даходы выраслі ў 1985 г. супраць 1970 г. у 1,7 разы. На пачатку 1990/1991 навучальнага года ўсімі формамі навучання ў БССР было ахоплена 3671 000 чалавек. Працавала 5429 агульнаадукацыйных школ, 147 сярэдніх спецыяльных і 33 вышэйшыя навучальныя ўстановы. У 1946—1990 ВНУ падрыхтавалі 2062 000 спецыялістаў. Значных поспехаў дасягнула навука. У 1987 г. у БССР існавала 167 навуковых устаноў, працавалі 44,5 тыс. навуковых супрацоўнікаў, у тым ліку 1085 дактароў і 14,1 тыс. кандыдатаў навук, займаліся ў аспірантуры каля 3 тыс. чалавек. Шэраг навуковых адкрыццяў вучоных БССР атрымалі сусветнае прызнанне.
Пашыралі і ўдасканальвалі працу культурна-асветніцкія ўстановы. У 1960 г. у рэспубліцы было выдадзена 1,6 тыс. назваў кніг і брашур, у 1985 г. — больш за 3,4 тыс. Адмоўным у развіцці культуры і грамадскіх навук было зніжэнне ўвагі да выкарыстання беларускай мовы, слаба аналізаваліся негатыўныя з'явы ў жыцці грамадства. Эканамічнае і культурнае развіццё БССР стварала аснову для пашырэння замежных сувязяў. У канцы 1980-х г. прадукцыя рэспублікі пастаўлялася амаль у 100 краін, асартымент экспарту ўключыў больш за тысячу найменняў. Канстытуцыя БССР 1978 г. вызначыла палітычную сістэму савецкага грамадства, элементамі якой з'яўляліся дзяржава, КПСС, грамадскія арганізацыя працоўныя калектывы. Кіраўнічай і накіравальнай сілай савецкага грамадства, ядром яго палітычнай сістэмы, дзяржаўных і грамадскіх арганізацый абвяшчалася Кампартыя савецкага Саюза.
З сярэдзіны 1980-х г. у БССР, як і ва ўсёй краіне, пачаўся працэс радыкальных пераўтварэнняў усіх бакоў грамадскага жыцця. Ключавое значэнне набылі праблемы рэфарміравання палітычнай сістэмы, дэмакратызацыі грамадства, дзяржаўнага будаўніцтва, пачала складвацца шматпартыйнасць. Адбыўся ўстаноўчы з'езд Беларускага народнага фронту «Адраджэньне» (24 — 25 чэрвеня 1989, Вільнюс), узніклі Беларуская сацыял-дэмакратычная грамада (1991), Партыя народнай згоды (1992) і іншыя. Паводле закону Вярхоўнага Савета БССР ад 26 студзеня 1990 г. «Аб мовах у Беларускай ССР» былі зроблены захады на больш шырокае выкарыстанне беларускай мовы, у тым ліку ў школах, установах, сродках масавай інфармацыі. 4 сакавіка 1990 г. на пашыранай дэмакратычнай аснове прайшлі выбары народных дэпутатаў БССР і мясцовых Саветаў. 27 ліпеня 1990 г. Вярхоўны Савет БССР прыняў Дэкларацыю аб дзяржаўным суверэнітэце Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі, 25 жніўня 1991 — Закон аб наданні статусу канстытуцыйнага закону гэтай Дэкларацыі.
Дзяржаўны лад
Дзяржаўны лад, як і іншыя важныя аспекты жыцця краіны, рэгуляваліся Канстытуцыямі БССР, якія былі прынятыя ў 1919, 1927, 1937 і 1978 гг.
Да 1991 года найвышэйшым заканадаўчым органам рэспублікі быў — Вярхоўны Савет Беларускай ССР (з 1919 да 1938 гг. — Цэнтральны выканаўчы камітэт БССР), які абіраў пастаянна дзейны орган Вярхоўнага Савета БССР, падсправаздачны яму ва ўсёй сваёй дзейнасці — Прэзідыум Вярхоўнага Савета Беларускай ССР.
Рэлігія
У савецкія часы грамадзяне, якія выхоўвалі дзяцей на аснове асабістых рэлігійных перакананняў, нярэдка пазбаўляліся бацькоўскіх правоў.
Хэмпстэд-Хіт
Хэмпстэд-хіт (Hampstead Heath, літаральна «Хэмпстэдская пустэча») — лесапаркавая зона на поўначы Лондана, паміж вёскамі Хэмпстэд і Хайгейт у адміністрацыйным раёне Кэмдэн. Гэта пагорыстая мясцовасць плошчай у 320 га — не толькі самы шырокі парк на тэрыторыі Вялікага Лондана, але і самая высокая яго кропка. Заканадаўча забаронена весткі будаўніцтва, якое загароджвае від на Лондан, які адкрываецца з Парламенцкага ўзгорка. Апроч гэтай агляднай пляцоўкі, цікавасць для турыстаў уяўляе архітэктурна-мастацкі музей Кенвуд-хаус.
Жабна (гміна)
Жа́бна (Żabno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Тарноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жабне. Плошча гміны складае 101,56 км². Станам на 2009 год у гміне Жабна пражывалі 18995 чалавек, шчыльнасць — 181,2 чал./км².
Варшаўскі дагавор
Варша́ўскі дагавор (Дагавор аб дружбе, супрацоўніцтве і ўзаемнай дапамозе) ад 14 мая 1955 года — дакумент, які аформіў стварэнне ваеннага саюза еўрапейскіх сацыялістычных дзяржаў пры вядучай ролі Савецкага Саюза — Арганізацыі Варшаўскага дагавора (АВД) і замацаваў двухпалярнасць свету на 34 года. Складанне дагавора з’явілася зваротнай мерай на далучэнне Заходняй Германіі да НАТА.
Дагавор падпісаны Албаніяй, Балгарыяй, Венгрыяй, ГДР, Польшчай, Румыніяй, СССР і Чэхаславакіяй 14 мая 1955 на Варшаўскай нарадзе еўрапейскіх дзяржаў па забеспячэнні міру і бяспекі ў Еўропе.
Дагавор набыў моц 5 чэрвеня 1955 года. 26 красавіка 1985 года, з прычыны заканчэння тэрміну дзеяння, быў падоўжаны на 20 гадоў.
У сувязі з пераўтварэннямі ў СССР і іншых краінах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы ў лютым 1991 года дзяржавы-ўдзельнікі АВС скасавалі яе ваенныя структуры, а 1 ліпеня 1991 года ў Празе падпісалі Пратакол аб поўным спыненні дзеяння Дагавора.
Дзейнасць
Жнівень 1968 года — увод войскаў у Чэхаславакію (прыгнечанне Пражскай вясны).
Дэкларацыі
На Маскоўскім пасяджэнні ПКК (1958) была прынята Дэкларацыя, у якой прапанавалася скласці пакт пра ненапад паміж дзяржавамі — удзельнікамі Варшаўскага дагавора і членамі НАТА.
У прынятай на пасяджэнні ПКК у Маскве (1960) Дэкларацыі саюзныя дзяржавы ўхвалілі рашэнне савецкага ўрада ў аднабаковым парадку адмовіцца ад ядзерных выпрабаванняў пры ўмове, што заходнія дзяржавы таксама не адновяць ядзерных выбухаў, і заклікалі стварыць спрыяльныя ўмовы для завяршэння выпрацоўкі дагавора пра спыненне выпрабаванняў ядзернай зброі.
На Варшаўскай нарадзе ПКК (1965) абмяркоўвалася становішча, якое склалася ў сувязі з планамі стварэння шматбаковых ядзерных сіл НАТА, а таксама разгледжаныя ахоўныя меры на выпадак ажыццяўлення гэтых планаў. Будапешцкая нарада ПКК (1966) — прынята Дэкларацыя пра ўмацаванне міру і бяспекі ў Еўропе.
Вучэнні і манеўры
Праводзіліся сумесныя камандна-штабныя і ваенныя вучэнні і манеўры. Вучэнні праводзіліся на тэрыторыі ўсіх уваходных у АВД краін. Найбольш буйнымі сталі вучэнні пад кодавымі назвамі «Квартэт» (1963), «Кастрычніцкі штурм» (1965), «Радопы» (1967), «Днепр» (1967), «Поўнач» (1968), «Братэрства па зброі» (1970), «Захад-81» (1981), «Шчыт-82» (1982).
Разведка
Падчас дзеяння Варшаўскага Дагавора паміж разведкамі краін-удзельніц вялася сталая каардынацыя, з 1979 года пачала дзейнічаць глабальная сістэма радыёэлектроннай разведкі — Сістэма аб’яднанага ўліку даных пра праціўніка (САУД), якая ўключала ў сябе сродкі радыёэлектроннай і касмічнай разведкі СССР, Балгарыі, Венгрыі, Польшчы, Чэхаславакіі, ГДР, а таксама краін, якія не ўваходзілі ў Варшаўскі Дагавор — В’етнама, Манголіі і Кубы.
Тарэхон-дэ-Ардас
Тарэхон-дэ-Ардас (Torrejón de Ardoz) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Мадрыд у складзе аўтаномнай супольнасці Мадрыд. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Алькала. Займае плошчу 32,49 км². Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). У горадзе размясціліся штаб-кватэры наступных касмічных агенцтваў: Нацыянальны інстытут аэракасмічнай тэхнікі, Спадарожнікавы цэнтр Еўрапейскага саюза.
Спарангій
Спарангій — орган, які вырабляе споры ў водарасцей, раслін, грыбоў.
У раслін спарангіі развіваюцца на спарафіце, у шматклеткавых спаравікоў — на спаразоях.
Лісіная гара
Лісіная (Лысая) гара — гара ў цэнтральнай частцы горада Ніжні Тагіл, знаходзіцца ў Ніжнім Тагіле (Свярдлоўская вобласць, Расія), у Ленінскім раёне горада, на Старой Гальянцы. Галоўны вядомы знак горада.
Апісанне
Лісіная гара размешчана каля Тагільскай сажалкі. На вяршыні гары знаходзіцца вартаўнічая вежа. Паблізу ад гары знаходзіцца Завод-музей гісторыі горназаводскай тэхнікі (стары металургічны завод, пабудаваны ў XVIII стагоддзі пры Акінфіі Дзямідаве), дапаўняльны антураж, непасрэдна ля падножжа гары ёсць помнік металургам, каля гары перасякаюцца дзве буйныя вуліцы горада Берагавая-Ударная і Чалюскінцаў. Гару бачна з усіх навакольных раёнаў горада.
Дакладнай інфармацыі, чаму Лісіная гара атрымала сваю назву, няма. Паводле адной версіі, раней тут у багацці вяліся лісы, паводле іншай — гара атрымала назву ад дымоў размешчанага непадалёк дзямідаўскага металургічнага завода, якія нагадваюць лісіныя хвасты. Іншая назва гары — Лысая — злучана з тым, што яна некалі была пакрыта лесам, што цяпер зусім знік.
Лісіная гара з вежкай на вяршыні — галоўны вядомы знак горада Ніжняга Тагіла. Як і даўней, Лісіная гара з’яўляецца папулярным месцам для гулянняў гараджанаў і галоўным знакам горада Ніжняга Тагіла. З гары адкрываецца маляўнічая панарама горада. Лісіная гара служыць упрыгожаннем цэнтра горада Ніжняга Тагіла, надаючы яму адмысловы, непаўторны від і антураж.
У наш час у Лісьегорскай вежы працуе музей, які быў прызнаны самым маленькім музеем Расіі. Лісіная гара з вежкай уваходзіць у ніжнетагільскае музейнае аб’яднанне музея-запаведніка «Горназаводскі Урал», мае статус помніка архітэктуры і з’яўляецца аб’ектам культурнай спадчыны Урала і Расіі.
Мар’яніўка (Васылькіўскі раён)
Мар’яніўка (Мар'янівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ліс Мікіта (мультсерыял)
Ліс Мікіта (Лис Микита) — першы ўкраінскі мультыплікацыйны серыял.
Сюжэт
Апавядае пра прыгоды хітрага і разумнага Ліса Мікіты, пра яго ўчынкі з іншымі звярамі і як ён выблытваецца з розных акалічнасцей.
Гісторыя стварэння
Вершаваная казка (паэма-казка) Івана Франка «Ліс Мікіта» ўпершыню апублікавана з ілюстрацыямі Тэафіла Капісцінскага ў 1890 годзе. Твор складаўся з 12 песень з ярка выяўленым сатырычным характарам.
У 2003 годзе распачаты пілотны праект стварэння мультсерыяла паводле гэтай казкі. Серыял зняты на кінастудыі «Фрэскі» (2005—2007) па заказе Усеўкраінскага таварыства «Прасвіта», фінансаванне — 10 (па іншых звестках — 6) мільёнаў грыўняў — вылучана ў 2005 годзе па ўрадавай праграме Міністэрствам культуры Украіны.
Над стварэннем мультсерыяла працавала 70 аніматараў, якія агулам стварылі каля 450 тысяч малюнкаў. Пры агучванні тэкст Івана Франка пакінулі практычна без змены, захавалі арыгінальны байкоўскі дыялект. Атрымалася 26 15-хвілінных серый.
Музыку да мультсерыяла напісаў кампазітар Міраслаў Скорык. Акрамя таго, для агучвання выкарыстоўваліся творы іншых музыкантаў — хор з оперы Карла Вебера «Вольны чалавек», песня без слоў Пікардыйскай тэрцыі, песні Івана Паповіча («А ўявіце сабе, што дома нікога няма»), Марыя Шалайкевіч (Марія Василівна Шалайкевіч; «Усе мы прагнем кахання»), Mad Heads XL («Пакуль свеціць сонца, пакуль цячэ вада — ёсць надзея!»), Братоў Гадзюкіных («Ой, катастрофа»), «Океан Ельзи» («Ты і я»), Воплы Выдаплясава, Грынджолі і іншыя.
Прэм’ерны паказ мультсерыяла прайшоў 15 чэрвеня 2007 года ў кінатэатры «Кінапалац».
Першая трансляцыя серыяла на ўкраінскім тэлебачанні была ў 2009 годзе на тэлеканале UA:Першы. У 2008 годзе «Фрэскі» выдалі DVD версію.
У 2017 годзе тэлесерыял быў выкладзены ў свабодны доступ на афіцыйным YouTube канале тэлекампаніі Малятко TV.
Рыд Сяргеевіч Таліпаў
Рыд Сяргеевіч Таліпаў (сапраўднае імя: Фларыт Саліхавіч Таліпаў;, с. Усманава, Балтачаўскі раён, Башкартастан- , Мінск) - беларускі тэатральны рэжысёр, мастацкі кіраўнік Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа.
Ліс Мікіта (мультсерыял)
Беларускае агучванне
а таксама Ігар Сідорчык, Наталля Кот-Кузьма, Андрэй Градабоеў, Эдуард Вайніловіч, Любоў Клок, Раман Падаляка, Святлана Цімохіна, Аляксандр Вергуноў, Андрэй Мілюхін, Зміцер Рачкоўскі, Сяргей Жбанкоў і іншыя.
Рыд Сяргеевіч Таліпаў
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў слесарам і гравёрам на Свярдлоўскам машынабудаўнічым заводзе, працаваў мастаком-мультыплікатарам Свярдлоўскай кінастудыі, настаўнікам малявання і чарчэння ў сш № 81 Мінска. Скончыў рэжысёрскае аддзяленне вышэйшай Тэатральнага вучылішча імя Б. В. Шчукіна і Дзяржаўнага інстытута тэатральнага мастацтва імя А. В. Луначарскага ў Маскве.
З 1989 г. — мастацкі кіраўнік і дырэктар першага ў Беларусі антрэпрызнага тэатра-студыі на плошчы Перамогі ў Мінску, мастацкі кіраўнік тэатра-студыі «АРТ», «АРТ- Цэнтра», узначальваў таксама да 1997 тэатр-студыю пры Рэспубліканскай дырэкцыі мастацкіх праграм.
Ліс Мікіта (мультсерыял)
Эпізоды
Серыял складаецца з 26 серый па 15 хвілін кожная:
Рыд Сяргеевіч Таліпаў
Біяграфія
З 2000 г. таксама працаваў дацэнтам кафедры рэжысуры Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў.
З 31 cакавіка 2009 — мастацкі кіраўнік Нацыянальнага акадэмічнага драматычнага тэатра імя Якуба Коласа. У студзені 2010 г. адбылася прэм'ера спектакля "Мудрацы… " па п'есе А. Астроўскага ў пастаноўцы Таліпава; апошняя ажыццёўленая пастаноўка — спектакль «Квартэт». Ішла праца над «Брамай неўміручасці» К. Крапівы.
Сан-Ларэнса-дэ-Эль-Эскарыяль
Сан-Ларэнса-дэ-Эль-Эскарыяль (San Lorenzo de El Escorial) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у склад аўтаномнай супольнасці Мадрыд. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Куэнка-дэль-Гвадарама. Займае плошчу 56,4 км². Насельніцтва — чалавекі (на 2010 год). За 47 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
IC 2859
IC 2859 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Будтрэст № 3
«Будтрэст № 3» — дзяржаўнае будаўнічае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў чэрвені 1958 г. у Салігорску (Мінская вобласць). На пачатак 2015 г. меў 141 адзінку будаўнічай тэхнікі, у тым ліку 47 самазвалаў, 38 экскаватараў, 34 бульдозеры, 30 пагружальнікаў, 25 аўтамабіляў, 24 аўтамабільныя краны, 22 каткі, 16 трактароў, 15 аўтабетоназмяшальнікаў, 10 цягачоў і 9 вежавых кранаў. Складаўся з 5 будаўнічых упраўленняў (№ 55, Слуцк; № 95; № 105; № 122; № 123), 2 мантажных і 3 спецыяльных упраўленняў. Меў уласны завод жалезабетонных канструкцый і інфармацыйна-вылічальны цэнтр. У трэсце працавалі 3616 работнікаў, у тым ліку 2612 будаўнікоў 28 прафесій.
Дзейнасць
«Будтрэст № 3» ажыццяўляе: земляныя, малярныя, сталярныя, тынкавальныя і цяслярныя паслугі; усталяванне пакрыццяў збудаванняў, электраабсталявання будынкаў, падлогі; абліцоўванне сцен, будаўніцтва трубаправодаў; узвядзенне лёгкай агароджы, зборных і маналітных бетонных, драўляных, каменных і металічных канструкцый; азеляненне, цяплаізаляцыю, ўсталяванне вонкавых сетак, сантэхнікі і ўнутраных інжынерных прылад.
Гісторыя
9 чэрвеня 1958 г. «Будтрэст № 3» заснавалі для ўзвядзення руднікоў «Беларуськалія» і гораду Салігорска, чым прадпрыемства працягвае займацца ўвесь час свайго існавання. У 1975 г. трэст пабудаваў у Мікашэвічах (Лунінецкі раён, Брэсцкая вобласць) найбуйнейшы ў Еўропе драбільна-сартавальны завод «Граніт», што забяспечыла прадпрыемства айчынным гранітным друзам. У 1973—1976 г. пабудавалі новую вытворчасць пад «Слуцкі мясакамбінат». У 1978—1981 гг. узвялі новы завод пад «Слуцкі сыраробчы камбінат». У 1997 г. трэст ператварылі ў ААТ «Салігорскпрамбуд». У 1999 г. у Мінску ўзвялі завод для вытворчасці ралетаў на замову «Алютэх». У 2006 г. «Будтрэст № 3» закончыў будаўніцтва кампрэсарных станцыяў «Нясвіжская», «Крупская» і «Мінская» (пасёлак Міханавічы) для газаправода «Ямал — Еўропа».
У 2007 г. у Мінску пабудавалі гасцініцу «Вікторыя». У красавіку 2008 г. прадпрыемству вярнулі назву «Будтрэст № 3». За 2007—2011 г. пабудавалі 3105 кватэр. У 2008 г. «Будтрэст № 3» узвёў 26,719 тыс. м² жытла. У 2011 г. збудавалі 43 тыс. м² жытла ў гарадах Мінскай вобласці: Салігорск (439 кватэр), Слуцк (100), Узда (100), Старыя Дарогі (80), Капыль (20). За 2011 г. выручка за падрадныя працы перавысіла 605 млрд рублёў, што склала каля 9% ад агульнай выручкі будаўнічых прадпрыемстваў Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. Таксама звыш паловы (633 з 1000) будаўнікоў на ўзвядзенні сухой вытворчасці цэменту магутнасцю 1,8 млн тонаў за год для «Крычаўцэментнашыфер» (Магілёўская вобласць) працавалі на «Будтрэст № 3». У 2011 г. пабудавалі лядовую арэну ў Маладзечне. Прадпрыемства выступіла галоўным падраднікам пры ўзвядзенне гарадскога стадыёна ў Барысаве. У снежні 2011 г. закончылі будоўлю цяплічнага комплекса для агракамбіната «Мачулішчы». «Будтрэст № 3» налічваў каля 5 тыс. супрацоўнікаў.
Пажарна-прыкладны спорт
Пажарна-прыкладны спорт (ППС) — від спорту, добра развіты ў краінах былога СССР. Паступова набірае папулярнасць за мяжой. Яго мэтай таксама з'яўляецца падрыхтоўка пажарных і ратавальнікаў да выканання дзеянняў па прызначэнні.
Гісторыя
Першыя спаборніцтвы, у якія былі ўключаны пажарна-прыкладныя практыкаванні, адбыліся яшчэ ў далёкім 1937 годзе. Гэта былі спаборніцтвы пажарнай аховы НКВД. У 1945 годзе былі распрацаваны правілы спаборніцтваў па ППС і праграма Усесаюзных асабіста-камандных спаборніцтваў пажарнай аховы МУС СССР. Пазней Прэзідыум Цэнтральнага савета па фізкультуры і спорту прыняла пастанову «Аб уключэнні ППС у Адзіную Ўсесаюзную спартыўную класіфікацыю», што давала спартсменам права на атрыманне спартыўнага разраду, званні майстры спорту і кандыдаты ў майстры спорту. А пасля ўводу ў эксплуатацыю закрытых зімовых комплексаў стала магчымым правядзенне спаборніцтваў не толькі летам, але і ў зімовы перыяд.
ППС у Украіне
Украіна з 2002 года — член Міжнароднай спартыўнай федэрацыі пажарных і ратавальнікаў (далей — МСФПР), у склад якой уваходзіць 19 краін свету. Зборная каманда МНС па пажарна-прыкладному спорту, якая прадстаўляе Украіну на міжнароднай арэне не раз станавілася прызёрам чэмпіянатаў свету і Еўропы, а таксама чэмпіёнам і прызёрам многіх міжнародных спаборніцтваў. На сёння самымі маштабнымі ўсеўкраінскімі спаборніцтвамі па ППС з'яўляецца Кубак Чарнобыля (у горадзе Вішнёвым Кіеўскай вобласці), зімовы і летні чэмпіянаты Украіны. Першыя дванаццаць каманд па выніках чэмпіянату прымаюць удзел у розыгрышы Кубка Украіны, а каманда-пераможца адпраўляецца на міжнародныя спаборніцтвы. Згодна з пратакольным рашэннем IX Міжнароднай канферэнцыі МСФПР, якая адбылася 13 лістапада 2008 года ў г. Баку Рэспублікі Азербайджан, Украіне было прадастаўлена права ўпершыню ў гісторыі развіцця пажарна-прыкладнога спорту правядзенне VI Чэмпіянату свету па пажарна-выратавальным спорце. Падчас цырымоніі закрыцця V чэмпіянату свету па пажарна-выратавальным (прыкладным) спорце, які адбыўся ў верасні 2009 года ў г. Уфе Расійскай Федэрацыі, спартыўнай дэлегацыі Украіны быў урачыста ўручаны сцяг спаборніцтваў. У 2010 годзе ў Украіне ў горадзе Данецку ён быў праведзены.
Казловіцкі сельсавет (Глускі раён)
Казло́віцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. — вёска) Засценак Усцярхі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Чыкілёўскі сельсавет у складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Чыкілі. У верасні 1926 года перайменаваны ў Казловіцкі, цэнтр перанесены ў вёску Казловічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці, з 23 студзеня 1960 года — Магілёўскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 30 ліпеня 1966 года ў складзе Бабруйскага раёна. 15 студзеня 1971 года ў склад новаўтворанага Кіраўскага сельсавета перададзены вёскі Доўгі Лес, Кляшчоўка, Прыварацце і Старое Сяло. 17 лютага 1981 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Чыкілі, 21 чэрвеня 2005 года — у вёску Засценак Усцярхі.
23 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кіраўскага сельсавета (населеныя пункты Балашэвічы, Бервы, Вільча, Доўгі Лес, Зарэчча, Карпавічы, Кіраўскае, Кляшчоўка, Прыварацце, Старое Сяло). 13 красавіка 2018 года ў склад сельсавета перададзена частка Каткаўскага сельсавета з вёскамі Зелянковічы і Зубарэвічы.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (10 населеных пунктаў) — 536 чалавек, з іх 95,5 % — беларусы.
Сістэма ўраўненняў
Сістэма ўраўненняў — гэта ўмова, якая складаецца ў адначасовым выкананні некалькіх ураўненняў адносна некалькіх (або адной) зменных.
Фармальны запіс агульнага выгляду можа выглядаць так:
Рашэннем сістэмы ўраўненняў называецца спарадкаваны набор лікаў (значэнняў зменных), пры падстаноўцы якіх замест зменных кожнае з ураўненняў звяртаецца ў дакладную роўнасць.
Рашэнне сістэмы ўраўненняў
Існуе мноства метадаў рашэння сістэмы ўраўненняў. Падыход залежыць ад тыпу сістэмы. Так, рашэнне сістэм лінейных ураўненняў цалкам даследавана: у іх знойдзены аналітычныя метады (метад Крамера) і прапанавана некалькі лікавых як дакладных (найпросты — метад Гауса), так і набліжаных (метад ітэрацый).
Для рашэння сістэм дыферэнцыяльных ураўненняў распрацавана цэлая галіна лікавых метадаў.
Прудкоўскі сельсавет (Мазырскі раён)
Прудко́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Прудок.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. З 5 кастрычніка 1926 года ў складзе Слабадскога раёна, з 4 жніўня 1927 года — у складзе Калінкавіцкага раёна той жа акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Калінкавіцкім раёне БССР. З 27 верасня 1930 года ў складзе Мазырскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1092 чалавекі, з іх 93,2 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 1,6 % — украінцы.
Сан-Паала-дзі-Чывітатэ
Сан-Паала-дзі-Чывітатэ (San Paolo di Civitate) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 6072 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 67 чал./км². Займае плошчу 91 км². Паштовы індэкс — 71010. Тэлефонны код — 0882.
Жагань (гміна)
Жа́гань (Żagań) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жаганьскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жагані. Плошча гміны складае 281,11 км². Станам на 2004 год у гміне Жагань пражывалі 7012 чалавек, шчыльнасць — 24,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Сан-Паала-дзі-Чывітатэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio di Padova e Paolo di Tarso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Слуцкі сыраробны камбінат
ААТ «Слуцкі сыраробны камбінат» — найбольшае ў Беларусі малакаперапрацоўчае прадпрыемства, заснаванае ў маі 1935 г. у Слуцку. На 2016 г. уключаў 9 малаказаводаў на поўдні Мінскай вобласці (Капыль, Клецк, Любань, Нясвіж, Пухавічы, Салігорск, Слуцк, Старыя Дарогі, Узда), Слуцкі кансервавы завод і 2 сельскагаспадарчыя вытворчыя комплексы — «Знаменскі» (Знаменскі сельсавет, Слуцкі раён) і «Клецкі» (Зубкаўскі сельсавет, Клецкі раён). Больш за палову вырабаў пастаўляў за мяжу, пераважна ў Расію ў выглядзе цвёрдых сыроў. Меў цалкам безадкідную малочную вытворчасць і вырабляў таксама ёгурты, казеін, кефір, малако, марожанае, масла, маянэзы, ражанку, спрэды, смятану, сыроватку і тварог. На кансервавым заводзе выраблялі джэм, павідла, фруктовае пюрэ і кансерваваную гародніну (гарох і масліны). З 2013 г. выпускае тавары пад адзіным таварным знакам «Компімілк».
Гісторыя
У маі 1935 г. увялі ў дзеянне Слуцкі масласырзавод, які пачалі будаваць у 1932 годзе. Малакаперапрацоўчая магутнасць прадпрыемства склала 2000 тон за год пры 35 супрацоўніках. У 1941 г. гадавая магутнасць дасягнула 2500 тон. 25 мая 1943 г. савецкія падпольнікі спалілі завод у занятым нямецкім войскам Слуцку падчас Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гадоў. У верасні 1944 г. завод аднавіў вытворчасць пасля пачатку адбудовы ў ліпені 1944 года. У 1948 г. выраб малака дасягнуў 8000 тон за год пры 70 супрацоўніках. У 1954 г. запусцілі цэх марожанага. У 1956 г. — кефірны цэх. У 1961 г. завод займеў уласную кацельную ўстаноўку. У 1965 г. запусцілі цэх малочнага цукра. У 1966 г. — кампрэсарную ўстаноўку і смятанатварожны цэх. 31 снежня 1981 г. будаўнічае ўпраўленне № 55 Будтрэста № 3 (Салігорск) запусціла вытворчасць у новым корпусе Слуцкага сыраробнага камбіната, які будавала з красавіка 1978 года. Цягам 1980 г. устанавілі абсталяванне для 3 цэхоў: замяняльнікаў цэльнага малака (ЗЦМ), сыраробнага і масларобнага. Ранейшы будынак Слуцкага масласырзавода ператварылі ў асобны вытворчы ўчастак камбіната, дзе за 1982 г. вырабілі 2156 тон масла і 604 тоны сыра. За 1982 г. цэх ЗЦМ вырабіў 1154 тоны сухога абястлушчанага малака. У лістападзе 1982 г. запусцілі 2-ю чаргу камбіната, якая ўключала сыраробны цэх магутнасцю 10 тон за змену (8 гадзін) і масларобны — 8 тон масла за змену. За 1983 г. лік супрацоўнікаў камбіната вырас на 201 чалавека да 710 работнікаў, з іх 92 былі служачымі.