cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Параперагравальнік
Другасны перагрэў пары выкарыстоўваецца і на АЭС (але яны звычайна не маюць асноўнага параперагравальніка). На сучасных АЭС тыповым рашэннем з’яўляецца не ажыццяўленне другаснага перагрэву пары ў парагенератары, а паравы перагрэў. У гэтым выпадку роллю прамперагравальніка выконвае паверхнастны цеплаабменнік, у якім пар пасля цыліндра высокага ціску турбіны награваецца за кошт цяпла часткі свежай пары — пары, якая была атрымана ў парагенератары АЭС, але не пайшла ў паравую турбіну. Эфектыўнасць такога прамперагрэву ніжэй, чым звычайнага.
Капурса
Капурса (Capurso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 14976 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1026 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 70010. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giuseppe.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Барыс Валянцінавіч Дубовік
Барыс Валянцінавіч Дубовік (нар. ) — беларускі і расійскі вучоны ў галіне радыяцыйнай фармакалогіі і радыебіялогіі. Доктар медыцынскіх навук (1995), прафесар (1996). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1991).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па радыяцыйнай фармакалогіі, радыебіялогіі і электрамагнітнай біялогіі. Распрацоўкі цэрэбральных радыепраектараў, сродкаў прафілактыкі генетычных пашкоджанняў, новых падыходаў да ацэнкі біялагічнай небяспекі неіанізавальных апрамяненняў і інш.
Андрэй Русланавіч Кудравец
Андрэй Русланавіч Кудравец (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік барысаўскага БАТЭ (у арэндзе з маскоўскага «Дынама») і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ-2 горада Барысава, з канца 2019 года пачаў выступаць за дубль барысаўскага БАТЭ. Да сезона 2020 ужо рыхтаваўся разам з асноўнай камандай, трывала прыцягваўся да складу ў якасці рэзервовага брамніка, гуляў таксама за дубль. Дэбютаваў у асноўнай камандзе БАТЭ 29 жніўня 2020 года ў матчы Кубка Беларусі супраць мікашэвіцкага «Граніта» (5:0), калі выйшаў на замену ў другім тайме.
Сезон 2021 распачаў рэзервовым брамнікам барысаўчан, а 17 красавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе пасля таго, як на размінцы перад сустрэчай з «Энергетыкам-БДУ» (2:1) траўму атрымаў асноўны брамнік БАТЭ Антон Чычкан. У далейшым у сезоне 2021 чаргаваўся ў браме з Чычканам, а ў 2022 годзе стаў асноўным брамнікам БАТЭ.
У красавіку 2023 года падоўжыў пагадненне з барысаўскім клубам да канца 2024 года. У жніўні 2023 года перайшоў у маскоўскае «Дынама», падпісаўшы пяцігадовы кантракт, але пры гэтым застаўся ў БАТЭ да канца сезона 2023.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2019 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2021 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Расіі (1:6).
17 лістапада 2022 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Сірыі (1:0).
Саф’яны (вёска)
Саф’яны (Саф'я́ни) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2897
IC 2897 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 1994/1995
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе 1994/1995 (6-ы чэмпіянат Беларусі па міні-футболе) — чэмпіянат Беларусі па міні-футболе сярод беларускіх мужчынскіх каманд.
Багатэ (Ізмаільскі раён)
Багатэ (Бага́те) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Жыта
Жы́та (Secale) — род адна- і шматгадовых травяністых раслін сямейства злакаў. 6 — 8 відаў.
Гісторыя культуры
Продкам культурнага жыта была травяністая расліна — горнае жыта (Secale montanum), абарыген паўночнай Афрыкі і горных раёнаў Блізкага Усходу. Каля 3 тыс. да н.э. яго пачалі вырошчваць на захадзе Турцыі, у Арменіі і поўначы Ірана. Продкам славянскіх народаў яно пачаткова было вядомае як пустазелле ў пасевах пшаніцы, і толькі падчас прасоўвання каланізацыі на поўнач (на мяжы н.э) на жыта звярнулі ўвагу як на самастойную культуру. З усіх злакавых раслін азімае жыта — самае марозаўстойлівае: расце ў арктычных раёнах Скандынавіі, а ў Гімалаях — да вышыні 4250 м. Народы поўдня Еўропы, маючы больш спрыяльныя кліматычныя ўмовы для вырошчвання жыта, традыцыйна грэбавалі ім і жытнім хлебам, але ў германскіх і славянскіх народаў на працягу каля 2000 гадоў жытні хлеб заставаўся асноўным прадуктам харчавання.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род складаецца з 9 відаў, у тым ліку адзін гібрыдны :
Ужыванне
Жыта ўтрымлівае мала глютэну, таму жытні хлеб больш шчыльны, «ацеслівы», чым пшанічны, але больш бяспечны для хворых на цэліякію.
Жыта — выдатная сыравіна для моцных алкагольных напояў, асабліва гарэлкі.
Жалвінецкі сельсавет
Жалвіне́цкі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Жалвінец.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Гарадоцкага сельсавета.
Белае (возера, каля вёскі Бабруйшчына)
Бе́лае — возера ў Беларусі, у Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Шоша. Знаходзіцца за 26 км на ўсход ад горада Глыбокае, на паўднёвы ўсход ад вёскі Бабруйшчына.
У возера ўпадаюць 3 ручаі і выцякае ручай у раку Шоша.
Каля возера археалагічны помнік — курганны могільнік.
Кыслыця
Кыслыця (Бара́нове) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Атам
А́там — электранейтральная часціца, якая складаецца з дадатна зараджанага ядра і адмоўна зараджаных электронаў, якія рухаюцца вакол яго.
Атам складаецца з масіўнага ядра, якое мае дадатны электрычны зарад, і некалькіх лягчэйшых электронаў, якія маюць адмоўны электрычны зарад і ўтвараюць вакол ядра электронныя абалонкі. Памеры атама нашмат большыя за памер ядра і вызначаюцца памерамі электронных абалонак. Парадак лінейных памераў атама — 0,1 нм.
Ядро складаецца з пратонаў і нейтронаў.
Атамы класіфікуюцца па колькасці пратонаў і нейтронаў у ядры: лік пратонаў Z адпавядае парадкаваму нумару атама ў перыядычнай сістэме элементаў і вызначае яго прыналежнасць да некаторага хімічнага элементу, а лік нейтронаў N — вызначае тып ізатопу гэтага элемента. Адзіны стабільны атам, не які змяшчае нейтронаў у ядры — лёгкі вадарод. Лік Z таксама вызначае сумарны дадатны электрычны зарад (Ze) атамнага ядра і лік электронаў у нейтральным атаме, які задае яго памер.
Фізічныя і хімічныя ўласцівасці атама вызначаюцца яго будовай, якая апісваецца квантавымі законамі.
У залежнасці ад кантэксту, гаворачы пра атам, маюць на ўвазе як электранейтральныя атамы, так і іоны згаданага хімічнага элемента, або гавораць пра атам, каб адрозніць нейтральную часціцу рэчыва ад іона, які мае электрычны зарад.
Гісторыя атамнай тэорыі
Слова «атам» было прыдумана ў Старажытнай Грэцыі, гэта слова значыць «недзялімасць». Толькі ў XIX стагоддзі навукоўцы вынайшлі субатамныя часціцы, і стала зразумела, што атам не з’яўляецца недзялімым.
Квантава-механічная мадэль атама
Сучасная мадэль атама з’явілася ў выніку развіцця планетарнай мадэлі Бора-Рэзерфорда. Згодна сучаснай мадэлі, ядро атама складаецца з дадатна зараджаных пратонаў і нейтронаў, якія не маюць зарада. Ядро акружана адмоўна зараджанымі электронамі. Аднак тэорыя квантавай механікі не дазваляе лічыць, што электроны рухаюцца вакол ядра па дакладна вызначаных траекторыях (нявызначанасць каардынат электрона ў атаме можа быць параўнальная з памерамі самога атама).
Хімічныя ўласцівасці атамаў вызначаюцца канфігурацыяй электроннай абалонкі і апісваюцца квантавай механікай. Месца ў перыядычнай сістэме элементаў вызначаецца электрычным зарадам ядра атама (гэта значыць, колькасцю пратонаў), у той час як колькасць нейтронаў прынцыпова не ўплывае на хімічныя ўласцівасці; пры гэтым нейтронаў ў ядры, як правіла, больш, чым пратонаў (гл.: атамнае ядро). Атам мае нейтральны зарад, г.зн. колькасць электронаў у ім роўна колькасці пратонаў. Асноўная маса атама сканцэнтравана ў ядры, а масавая доля электронаў у агульнай масе атама нязначная (некалькі сотых адсотка масы ядра).
Масу атама прынята вымяраць ў атамных адзінках масы, роўных 1 ⁄ 12 ад масы атама стабільнага ізатопа вугляроду 12C.
Субатамныя часціцы
Хоць слова «атам» у першапачатковым значэнні азначала часціцу, якая не дзеліцца на некалькі меншых, паводле навуковых уяўленняў ён складаецца з больш дробных часціц, названых субатамнымі часціцамі. Атам складаецца з электронаў, пратонаў, усе атамы, акрамя вадароду-1, маюць таксама нейтроны.
Пратоны маюць дадатны зарад і ў 1836 разоў цяжэйшыя за электрон ( кг). Нейтроны не маюць электрычнага зарада і ў 1839 разоў цяжэйшыя за электрон ( кг).
Пры гэтым маса ядра меншая за суму мас складаючых яго пратонаў і нейтронаў з-за дэфекту масы. Нейтроны і пратоны маюць параўнальны памер, каля м, хоць памеры гэтых часціц вызначаны недастаткова дакладна.
У стандартнай мадэлі элементарных часціц як пратоны, так і нейтроны складаюцца з элементарных часціц, названых кваркамі. Разам з лептонамі, кваркі з’яўляюцца адным з асноўных складнікаў матэрыі. І першыя, і другія з’яўляюцца ферміёнамі. Існуе шэсць тыпаў кваркаў, кожны з якіх мае дробны электрычны зарад, роўны або элементарнага. Пратоны складаюцца з двух u-кваркаў і аднаго d-кварка, а нейтрон — з аднаго u-кварка і двух d-кваркаў. Гэтае адрозненне тлумачыць розніцу ў масах і зарадах пратона і нейтрона. Кваркі звязаныя паміж сабой моцнымі ядзернымі ўзаемадзеяннямі, якія перадаюцца глюонамі
Электроны ў атаме
Пры апісанні электронаў у атаме ў рамках квантавай механікі звычайна разглядаюць размеркаванне імавернасцей у 3n-мернай прасторы для сістэмы n электронаў.
Электроны ў атаме прыцягваюцца да ядра, паміж электронамі таксама дзейнічае кулонаўскае ўзаемадзеянне. Гэтыя ж сілы ўтрымліваюць электроны ўнутры патэнцыйнага бар’ера, які акружае ядро. Для таго каб электрон змог пераадолець прыцягненне ядра, яму неабходна атрымаць энергію ад вонкавай крыніцы. Чым бліжэй электрон знаходзіцца да ядра, тым больш энергіі для гэтага неабходна.
Электронам, як і іншым часціцам, уласцівы карпускулярна-хвалевы дуалізм. Часам кажуць, што электрон рухаецца па арбіталі, што няправільна. Стан электронаў апісваецца хвалевай функцыяй, квадрат модуля якой характарызуе шчыльнасць верагоднасці знаходжання часціц у дадзеным пункце прасторы ў дадзены момант часу, або, у агульным выпадку, аператарам шчыльнасці. Існуе дыскрэтны набор атамных арбіталей, якім адпавядаюць стацыянарныя чыстыя станы электронаў у атаме.
Кожнай арбіталі адпавядае свой узровень энергіі. Электрон у атаме можа перайсці на ўзровень з большай энергіяй пры сутыкненні дадзенага атама з іншым атамам, электронам, іонам, або паглынуўшы фатон адпаведнай энергіі. Пры пераходзе на больш нізкі ўзровень электрон аддае энергію шляхам выпраменьвання фатона, альбо шляхам перадачы энергіі іншаму электрону. Як і ў выпадку паглынання, пры выпраменьвальным пераходзе энергія фатона роўна рознасці энергій электрона на гэтых узроўнях (гл .: пастулаты Бора).
Зянько
Зянько — беларускае прозвішча.
PlayStation Move
PlayStation Move — адчувальны да руху гульнявы кантролер, распрацаваны Sony Computer Entertainment. Працуе разам з камерай (PlayStation Eye для PlayStation 3, PlayStation Camera для PlayStation 4), які адсочвае рухі кантролера ў трохмернай прасторы па свячэнню шарыкі на канцы кантролера. Анансаваны 2 кастрычніка 2009, выйшаў 15 верасня 2010 года ў кантынентальнай Еўропе і большасці азіяцкіх рынкаў, 16 верасня ў Аўстралазіі, 17 верасня ў Паўночнай Амерыцы і Вялікабрытаніі, 21 кастрычніка ў Японіі.
IC 2898
IC 2898 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свентахоўскі
Свентахоўскі — польскае прозвішча.
Расколаты камень
Расколаты камень — валун у Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны за 1,8 км на паўднёвы захад ад Якімавіч Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці.
Дзве камлыгі дробназярністага шэрага граніта-гнейсу з жылкамі ружовага граніту. Паўночная камлыга даўжынёй 4,1 м, шырынёй 2,7 м, вышынёй 3,8 м, у абводзе 14 м, аб’ём 23 м³, маса каля 60 тон; паўднёвая — даўжынёй 4 м, шырынёй 2,1 м, вышынёй 2,1 м, у абводзе 12 м, аб’ём 10 м³, маса каля 26 тон.
Прынесены ледавіком каля 220—150 тысяч гадоў таму са Скандынавіі адзіным блокам, які раскалоўся пры раставанні лёду. У мінулым меў культавае значэнне. Ахоўны статус нададзены ў 1974 годзе.
Роберт Іванавіч Раждзественскі
Роберт Іванавіч Раждзественскі (імя пры нараджэнні — Роберт Станіслававіч Пяткевіч; 20 чэрвеня 1932, сяло Касіха, Заходне-Сібірскі край, цяпер — Алтайскі край — 19 жніўня 1994, Масква) — савецкі і расійскі паэт і перакладчык, аўтар тэкстаў песень. Адзін з яркіх прадстаўнікоў эпохі «шасцідзесятнікаў». Лаўрэат Прэміі Ленінскага камсамола і Дзяржаўнай прэміі СССР.
Арцюшэнка
Арцюшэ́нка — прозвішча.
Камышыўка (Ізмаільскі раён)
Камышыўка (Комиші́вка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ларжанка
Ларжанка (Ларжа́нка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вынясенне Марэны
Вынясенне Марэны (Vynášanie Moreny; Vynášení smrti, Vítání jara «Вынас смерці, Сустрэча вясны») — заходне-славянскі народны звычай. Яго цэнтральным элементам з’яўляецца саламянае пудзіла Марэны ці Смерці (Smrtka), апранутае ў жаночую адзежу. Абрад здзяйсняецца звычайна ў Смяротную нядзелю (пятая нядзеля вялікага паста), але ў некаторых месцах у чацвёртую нядзелю паста ці ў Вербніцу. Абрад вядомы таксама ў некаторых рэгіёнах Германіі: Франконіі, Цюрынгіі, Саксоніі.
Падобныя абрады пахаванняў ці спальвання розных фігур могуць быць праведзены падчас Мясапуста, ці, напрыклад, на Масленіцы. Ва ўсходніх славян на Троіцу (Letnice) таксама знішчалі (хавалі ці спальвалі) Купалу і Кастраму, у паўднёвых славян і румын — Германа ці Калаяна. У Рыме падобны абрад зваўся.
Іахім Караль Патоцкі
Іахім Караль Патоцкі (? — май ) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай.
Сын Яна Патоцкага, брацлаўскага кашталяна.
Генерал-маёр кароннага войска (1758), староста церабоўльскі, падчашы ВКЛ у 1763—1780.
Адным з першых магнатаў далучыўся да Барскай канфедэрацыі і ў 1768 стаў маршалкам Брацлаўскага ваяводства.
Праз шлюб з Тэрэзай Сапегай, дачкой надворнага літоўскага падскарбія Юзафа Францішка Сапегі, набыў Трасцяніцкі ключ (12 вёсак) у Берасцейскім павеце, Тураўскі ключ (мястэчка Тураў і 10 вёсак) у Пінскім павеце, маёнтак Рось (22 вёскі і фальваркі) у Ваўкавыскім павеце і іншыя маёнткі.
Быццё і нішто
'''«Быццё і нішто. Вопыт фенаменалагічнай анталогіі»''' (L'Être et le néant : Essai d'ontologie phénoménologique) — кніга філосафа Жан-Поля Сартра. Напісана ў 1943 годзе, галоўная мэта кнігі — давесці першаснасць існавання чалавека адносна яго сутнасці. Першарадная задача Сартра ў Быцці і нічым — паказаць існаванне свабоды волі.
Усласная тэотрыя
Ва ўступе Сартр прапанаваў уласную тэорыю свядомасці, быцця і феноменаў праз крытыку папярэдніх фенаменолагаў (найперш Гусерля і Хайдэгера) і іншых плыняў, ідэалізму, рацыяналізму і эмпірызму. Сартр лічыць, што адным з галоўных дасягненняў сучаснай філасофіі з’яўляецца фенаменалогія, бо яна абвергла тыя віды дуалізму, якія вызначалі існае як маючае «схаваную» прыроду (такіх, як наумен Канта), фенаменалогія ліквідавала «ілюзію свету за сцэнай».
На аснове даследавання прыроды феномена, ён апісвае прыроду двух тыпаў быцця — быцця-ў-сабе і быцця-для-сябе. Тады як быццё-ў-сабе можа быць прыкладна названа чалавечым быццём, то быццё-для-сябе гэта быццё свядомасці.
Праблема нішто, крыніца адмаўлення
Калі мы сутыкаемся са светам, у нас ёсць чаканні, якія часта не апраўдваюцца. Напрыклад, П’ер не ў кафэ, калі мы думаем, што сустрэнем яго там, і гэтае адмаўленне, пустэча, нішто замест П’ера. Калі мы шукам П’ера, яго адсутнасць гэтая форма адмаўлення, усё, што мы бачым, усе аб’екты і людзі гэта «не П’ер». Таму Сартр сцвярджае «Відавочна, што нябыццё заўсёды з’яўляецца у межах чалавечых чаканняў».
Праблема нішто, самападман
Самападман, ці як яго яшчэ называў Сартр, «mauvaise foi» можа быць зразумелы як падманлівы выгляд існуючага як персанаж, індывід, асоба, якая вызначае сябе цераз сацыяльную класіфікацыю сваёй фармальнай сутнасці. Па сутнасці гэта азначае, што будучы афіцыянтам, крамнікам і гэтак далей, чалавек павінен верыць, што яго сацыяльная роля з’яўляецца раўнацэннай яго чалавечаму існаванню. Пражыванне жыцця, акрэсленага сваімі заняткамі, сацыяльнымі фактарамі, расавымі прыкметамі ці належнасцю да пэўнага класу, і ёсць сутнасць самападману, становішчы, у якіх людзі не могуць адцягнуцца ад сваёй жыццёвай сітуацыі, каб зразумець, хто яны насамрэч, людзі, а не афіцыянты, крамнікі і гэтак далей. Таксама важна для існага, зразумець, што адмаўленне дазваляе яму ўвайсці ў тое, што Сартр называў «вялікім чалавечым струменем». Вялікі чалавечы струмень узнікае з усведамлення, што нішто — стан свядомасці, у якім мы можам стаць чым заўгодна адносна сваёй сітуацыі, тым, чаго мы прагнем.
Розніца паміж існаваннем (экзістэнцыяй) і ідэнтыфікацыяй заўсёды існуе ў чалавеку, уцягнутым ва ўласную сітуацыю, у свой самападман («mauvaise foi») Сартр прыводзіць прыклад кафэ:
«У гэтым сэнсе нам трэба зрабіць быццё тым, чым мы з’яўляемся. Але чым мы, аднак, зяўляемся, калі мы пастаянна абавязаны рабіць з сябе быццё таго, чым мы зяўляемся, калі мы па спосабу быцця павінны быць тым, чым мы зяўляемся? Разгледзім вось гэтага афіцыянта кафэ. Яго рух — жывы і цвёрды, крыху занадта дакладны, крыху занадта хуткі; ён падыходзіць да наведвальнікаў крокам крыху занадта жывым, ён нахіляецца крыху занадта паслужліва, яго голас, яго вочы выказваюць цікавасць занадта ўважлівую да заказу кліента; нарэшце, гэта нагадвае спробу імітацыі у сваім дзеянні непахіснай строгасці невядома якога аўтамата і ў тым, як ён нясе паднос са смеласцю канатаходца і як ставіць яго ў заўсёды няўстойлівую раўнавагу, увесь час парушаемую і аднаўляемую легкім рухам рукі і локця. Усе яго паводзіны здаюцца нам гульнёй. Ён стараецца каардынаваць свае рухі, як калі б яны былі механізмамі, звязанымі адзін з адным; нават яго міміка і яго голас здаюцца механічнымі; ён паказвае бязлітасную шпаркасць і спрыт рэчаў. Ён іграе, ён бавіцца. Але ў каго, аднак, ён іграе? Не трэба доўга назіраць, каб зрабіць аб гэтым выснову: ён іграе у быццё афіцыянта ў кафэ.»
Сартр трывала нагадвае, што каб пераадолець самападман, чалавек павінен зразумець, што яго існаванне і фармальная праекцыя самасці выразна размежаваны і па-за магчымасцю кантроля. Гэты падзел з’яўляецца формай нерэальнасці. Нерэальнасць, з пункту гледжання самападмана, характарызуецца Сартрам, як унутранае адмаўленне, падзяляючае экзістэнцыю і ідэнтыфікацыю, і такім спосабам мы іграем у жыццё. Напрыклад тое, што ёсць тым, што яно ёсць (экзістэнцыя) і тое, што ёсць тым, чым яно не з’яўляецца (афіцыянт, вызнчаемы сваім заняткам).
Погляд
Простая магчымасць існавання іншага робіць магчымым для чалавека глядзець на сябе, як на аб’ект і бачыць свет такім, якім ён бачыцца іншым. Гэта не погляд з пэўнай пазіцыі па-за чалавекам, гэта агульны погляд. Гэта разуменне суб’ектыўнасці іншых людзей.
Гэта трансфармацыя найбольш зразумелая на прыкладзе манекена, якога чалавек памылкова прымае за жывога чалавека. Калі ж ён разумее сваю памылку, свет вяртаецца на сваё месца, і чалавек зноў становіцца цэнтрам свайго сусвету.
IC 2899
IC 2899 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вілен
Вілен (Vilaine) — рака ў паўночна-заходняй частцы Францыі. Даўжыня 225 км, плошча басейна 10,9 тыс. км². Бярэ пачатак на Армарыканскім ўзвышшы, упадае ў паўночную частку Біскайскага заліва Атлантычнага акіяна. Сярэдні расход вады ў нізоўях 91 м³/сек. Паўнаводная на працягу ўсяго года. Суднаходная на шлюзаваным участку ад вусця на 145 км.
Крыстаф Марцін Віланд
Біяграфія
Сын пастара, частку свайго жыцця правёў пры двары веймарскага герцага, дзе знаходзіўся ў сяброўскіх адносінах з Гётэ.
Пачатковы перыяд творчасці Віланда (1752—1763) — гэта перыяд пошуку ўласнага стылю. Першыя творы Віланда («Аб прыродзе рэчаў. Вершаванае павучанне ў 6 кнігах», 1752; «Дванаццаць маральных лістоў у вершах», 1752; «Выпрабаванне Аўраама», 1753; «Лісты памерлых да пакінутых сябрамі», 1753 і інш) створаны пад уплывам Бодмера і Клопштака. На драму «Клеменціна» вырашальны ўплыў аказвае Самуэль Рычардсан.
Канстанцін фон Ноц
Канстанцін фон Ноц (Konstantin von Notz, нар., Мёльн, Шлезвіг-Гольштэйн, ФРГ) — нямецкі юрыст і палітык. Дэпутат Бундэстагу з 2009 года ад партыі «Саюз 90/Зялёныя».
Лашчыніўка
Лашчыніўка (Лощи́нівка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Канстанцін фон Ноц
Ранняе жыццё і адукацыя
Адзін з двух сыноў нямецкага юрыста, Канстанцін вырас у Гамбургу і Франкфурце-на-Майне. Ён вывучаў права ў Гейдэльбергскім універсітэце з 1993 па 1998 год.
Палітычная кар’ера
Фон Ноц стаў дэпутатам Бундэстагу па выніках парламенцкіх выбараў у Германіі 2009 года. У свой першы заканадаўчы тэрмін з 2009 па 2013 год працаваў у Камітэце ўнутраных спраў і быў прэс-сакратаром сваёй парламенцкай групы па ўнутраных справах і лічбавай палітыцы.
Пасля парламенцкіх выбараў у Германіі 2013 года быў прызначаны віцэ-старшынёй сваёй парламенцкай групы пад кіраўніцтвам сустаршыняў Катрын Гёрынг-Экарт і. У гэтай якасці выконваў функцыі каардынатара заканадаўчых ініцыятыў групы па ўнутраных і прававых пытаннях, а таксама прэс-сакратара па лічбавай палітыцы. Ён таксама ўзначальваў парламенцкую групу партыі «Саюз 90/Зялёныя» ў, і.
З 2018 года з’яўляецца членам, які ажыццяўляе нагляд за спецслужбамі Германіі: Федэральнай разведвальнай службай, Федэральнай службай абароны канстытуцыі Германіі і. Ён таксама далучыўся да Камітэта па выбарах суддзяў, які адказвае за прызначэнне.
У дадатак да даручэнняў камітэтаў фон Ноц з 2009 года займае пасаду намесніка старшыні парламенцкай групы дружбы па сувязях з краінамі Балтыі.
Пад эгідай праграмы хроснага бацькоўства над актывістамі за правы чалавека фон Ноц з 2013 года павышае дасведчанасць аб працы кубінскага дысідэнта. 16 чэрвеня 2021 года ўзяў шэфства над Леанідам Судаленкам, беларускім праваабаронцам і палітычным зняволеным.
Міхаіл Аляксандравіч Карчміт
Міхаі́л Алякса́ндравіч Карчмі́т (1 лютага 1949 — 22 мая 2004) — член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 1996 па 2000 гады. З 2000 па 2004 гады член Камісіі па рэгіянальнай палітыцы. Старшыня агракамбіната «Сноў» (Нясвіжскі раён). Герой Беларусі.
Біяграфія
З 1967 па 1968 гады працаваў слесарам на Мінскім станкабудаўнічым заводзе, з 1975 па 1980 — інжынерам, а затым галоўным інжынерам калгаса «Ленінскі шлях», з 1980 па 1988 — старшынёй калгасу «Рассвет» Нясвіжскага раёна. З 1988 — старшыня агракамбіната «Сноў».
Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь з 1996 па 2000 г. З 2000 года член Камісіі па рэгіянальнай палітыцы. Памёр 22 мая 2004 года (на 56-ым годзе жыцця).
Ірыней (Патрыярх Сербскі)
Ірыней (свецкае імя Міраслаў Гаўрылавіч; — ) — 45-ы патрыярх сербскі. Абраны 22 студзеня 2010 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Відава, пры хрышчэнні атрымаў імя Міраслаў. У 1951 годзе скончыў духоўную семінарыю ў Прызрэне. Затым скончыў багаслоўскі факультэт Белградскага ўніверсітэта і аспірантуру пры багаслоўскім факультэце Афінскага ўніверсітэта. Па заканчэнні ўніверсітэта служыў у арміі.
З 1959 года па 1968 год — выкладчык Прызрэнскай семінарыі. З 24 кастрычніка 1959 года — іерадыякан. З 27 кастрычніка 1959 года — іераманах.
У маі 1974 года абраны вікарным епіскапам Патрыярха Сербскага. Кіраваў Сербскай праваслаўнай царквой з 2010 года.
Аляксандр Новікаў
Аляксандр Новікаў:
Казамасіма
Казамасіма (Casamassima) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 17902 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 213 чал./км². Займае плошчу 77 км². Паштовы індэкс — 70010. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Камінь-Кашырскі раён
Камінь-Кашырскі раён (Камінь-Каширський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Камінь-Кашырскы (Камінь-Каширський).
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 64036 чалавек, плошча — 1747 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 31 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 64 вёскі.
Друцкі замак
Дру́цкі за́мак — фартыфікацыйнае збудаванне XIV—XVII стагоддзях у сярэдневяковым Друцку (цяпер побач аграгарадка Друцк Талачынскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі).
Апісанне
Узнік як этап развіцца дзядзінца і вакольнага горада Друцка X—XIII стагоддзяў. Быў абнесены высокім валам і абведзены ровам. Звесткі пра замак ёсць у дакументах за 1544, 1545 і 1549 гадоў, у «Хроніцы Еўрапейскай Сарматыі» (1578, 1581) Аляксандра Гваньіні. Друцкі замак пазначаны на картах Еўропы 1562, 1589, 1595 і 1613 гадоў выдання. Заняпаў, імаверна, у сярэдзіне XVII стагоддзя. У дакументах перыяду вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў Друцкі замак не згадваецца.
Вядомы інвентар Друцкага замка складзены ў 1560 годзе.
Шклоўскі замак
Шклоўскі замак існаваў y 16—17 ст. y г. Шклоў.
Збіцень
Збі́цень — усходнеславянскі слабаалкагольны або безалкагольны напой, у склад якога ўваходзяць мёд, спецыі і зёлкі (шалфей, зверабой, імбір і інш.). Вядомы як гарачы, так і халодны збіцень.
Шклоўскі замак
Апісанне
У гістарычных крыніцах 18 ст. Шклоўскі замак не ўпамінаецца.
Збіцень
Найбольш распаўсюджаным быў на рынках, кірмашах — у разліку на масавага спажыўца. У кіпень з мёдам, цукрам ці патакай дабаўлялі спецыі (перац, гваздзіку, цынамон, мускатны арэх, бабкі і інш.), часам піва ці спірт. У XVIII – XIX ст. вядомы таксама і ў Беларусі, асабліва на ўсходзе, хаця яго рэцэптура часта адрознівалася ад расійскай. П. Шпілеўскі ў сяр. XIX ст. апісваў беларускі збіцень з Мінска як выраблены з бярозавага лісця, аеру, ліпавага цвету і патакі; такі збіцень кіпяціўся на рынку ў вялізных, не надта прыгожых самаварах і разліваўся ў кубкі са сподачкамі. На Віцебшчыне з сумесі рэдзькі, мёду, хрэна і солі гатавалі г.зв. хрэсьбінны збіцень — рытуальны напой, які бабка падносіла бацьку нованароджанага. У народнай медыцыне збіцень — сродак прадухілення цынгі. У XIX ст. збіцень выцеснены гарбатай, рудыментарна захоўваецца ў выглядзе адвараў з розных зёлак (дзіванны і г.д.)
Рынкоўскі сельсавет
Рынко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Доўгае.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Рынкоўка. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрыкаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. Пасля вайны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Доўгае. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лабанаўскага сельсавета.
Міхаіл Міхайлавіч Паўлючэнка
Міхаіл Міхайлавіч Паўлючэ́нка ( — ) — вучоны ў галіне фізічнай хіміі, доктар хімічных навук (1954), прафесар (1954), акадэмік Акадэміі навук БССР (1959), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1972).
Біяграфія
Адначасова М. М. Паўлючэнка ў Інстытуце хіміі Акадэміі навук БССР у 1937—1941 і 1944—1959 гадах, з 1957 года — загадчык лабараторыі мінеральных солей і ўгнаенняў. З 1959 года ў Інстытуце агульнай і неарганічнай хіміі АН БССР: у 1959—1966 гадах — дырэктар, з 1966 года — загадчык лабараторыі цвёрдафазных рэакцый.
Памёр 24 сакавіка 1975 года.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Навуковая дзейнасць вучонага ў галіне тэорыі тапахімічных рэакцый, кінетыкі і механізме гетэрагенных хімічных рэакцый, радыяхіміі, малекулярным і эмісійным спектральным аналізе, абагачэнню калійных солей. Пад яго кіраўніцтвам абаронены 3 доктарскія і 40 кандыдацкіх дысертацый.
З 1957 года М. М. Паўлючэнка быў членам пленума Вышэйшай атэстацыйнай камісіі СССР. Уваходзіў у склад рэдакцыйных калегій выданняў «Прикладная спектроскопия», «Доклады АН БССР», «Известия АН БССР», шэрагу вучоных саветаў.
Аўтар больш за 400 навуковых прац, у тым ліку 2 манаграфій. Сярод апублікаваных прац вучонага:
Старынскі сельсавет (Сіроцінскі раён)
Стары́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Валатоўкі.
Утвораны ў 1931 годзе як Старынскі (Старыноўскі) сельсавет у складзе Сіроцінскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Старыновічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Сіроцінскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Валатоўкі. 1 красавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мішневіцкага (7 населеных пунктаў: Валатоўкі, Грабянцы I, Грабянцы II, Мазуры, Папялыгі, Саўчонкі і Старыновічы) і Казьянскага (5 населеных пунктаў: Вугальніца, Глісцінец, Зальхаўе, Запалянка і Роўнае) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў.
Маньчжура-Карэйскія горы
Маньчжура-Карэйскія горы — горная сістэма ва Усходняй Азіі, размешчана на паўночным усходзе Кітая, на поўначы КНДР і ў Прыморскім краі Расіі (усходнія адгор’і). Даўжыня больш за 1000 км. Пераважаюць вышыні 1000—2000 м, найбольшая 2750 м (вулкан Пэктусан). Складзены пераважна з гранітаў, сланцаў, базальтаў, вапнякоў. Плато і пласкагор’і, падзеленыя кароткімі хрыбтамі. Хваёвыя і шыракалістыя лясы, хмызнякі. Каля грабянёў кедравыя сланікі. Радовішчы каменнага вугалю, каляровых металаў.
Магэрыў
Гісторыя
Паселішча вядома з канца XIV ст. Заснавальнікам яго лічыцца шляхціц Ян Магер герба Шэліга, прыдворны караля Жыгімонта III, які заклаў паселішча на сваіх землях. 20 лістапада 1591 г. гэта паселішча атрымала статус горада. Жыхары Магерава атрымалі Магдэбургскае права. У горадзе былі пабудаваныя ратуша, мураваныя крамы і лазня, дазволена вядзенне рамёстваў, выраб прысмакаў, гандаль мёдам і півам. Мясцовы хлеб славіўся далёка за межамі горада, таму жыхароў празвалі «паляніцамі». Папулярнымі былі таксама і шапкі-магеркі, якія шылі мясцовыя рамеснікі.
У 1649 г. тут пабывала войска Б. Хмяльніцкага і пасля аблогі прымусіла мясцовую шляхту выплаціць кантрыбуцыю. У 1651 г. падчас нападу трансільванскага князя Дзьёрдзя II Ракацы горад падвергнуўся сур’ёзным разбурэнням. У 1769 г. велізарны пажар дашчэнту разбурыў яго. У 1790 г. адбудаваны горад зноў ахапіў пажар. У 1809 г. яго абрабавалі атрады Напалеона. У 1813 г. мястэчка падверглся стыхійнаму бедству ад ліўняў, якія паўтарыліся ў 1817 г. У выніку шмат людзей памерла ад голаду, у 1831 г. значная колькасць жыхароў загінула ад халеры.
Падчас Першай сусветнай вайны ў 1914 г. Магэрыў быў арэнай жорсткіх баёў аўстра-венгерскіх войскаў з рускай арміяй. У 1920-1930-я гг. Магэрыў знаходзіўся ў складзе Польскай Рэспублікі.
IC 2900
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мураўліўка
Мураўліўка (Муравлі́вка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Заснавана казакамі-стараверамі, якія прыйшлі сюды ў 1742 годзе. Назва паходзіць ад заснавальніка -- казака Кандрата Мураўлёва. Спачатку гэта быў хутар, насельнікі яго жылі рыбалоўствам і земляробствам на ўрадлівых глебах Прыдунаўя.
Пасля ўзяцця Ізмаіла расійскімі войскамі, многія казакі атрымалі дазвол далей жыць на гэтых землях. Са старавераў была знята царская няміласць, дазволена будаваць у Бесарабіі каменныя стараверскія храмы.
Матроска
Матроска (Матроска) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Мюнстэр 42
Мюнстэр 42 (Fernmeldeturm Münster 42) — жалезабетонная тэлевізійная і радыёвяшчальная вежа, размешчаная ў горадзе Мюнстэр (федэральная зямля Паўночны Рэйн — Вестфалія). Выкарыстоўваецца для размяшчэння антэн аналагавага тэлебачання, антэн DVB-T, радыёслужбаў УКХ-дыяпазону. Таксама вежа служыць для забеспячэння радыёрэлейнай сувязі ў рэгіёне Мюнстэр-Білефельд-Швертэ-Хальтэрн-ам-Зэе.
Вежа «Мюнстэр 42» з'яўляецца дакладнай копіяй тэлевізійнай вежы ў Кіле (de:Fernmeldeturm Kiel), пабудаванай у 1975 годзе па праекце архітэктараў Герхарда Крайзеля (Gerhard Kreisel) і Гюнтэра Мюлера (Günter H. Müller).
== Тэхнічныя характарыстыкі ==
Кырнычкы
Кырнычкы (Кирни́чки) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Вілкавішкіс
Вілкавішкіс (Vilkaviškis; да 1917 года Вілкавішкі, традыцыйная беларуская назва — Ваўкавішкі ) — горад на паўднёвым захадзе Літвы ў Марыямпальскім павеце; адміністрацыйны цэнтр Вілкавішкіскага раёна. Вядомы з XV стагоддзя.
Геаграфія
Размешчаны на паўднёвым захадзе Літвы, за 23 км на паўночны захад ад Марыямпале. Чыгуначная станцыя.
Леты
Леты (Leti) — архіпелаг з 3 астравоў на захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Малуку. Плошча — 750 км². Насельніцтва (2010 г.) — 16 600 чал.
Архіпелаг месціцца ў 36,61 км на паўночны ўсход ад вострава Тымор, у 500 км на паўднёвы захад ад Амбона, адміністрацыйнага цэнтра правінцыі Малуку, у 2301 км на паўднёвы ўсход ад Джакарты, сталіцы Інданезіі. Узнік у выніку тэктанічнай субдукцыі. Астравы Леты і Моа пагорыстыя. Найвышэйшы пункт — гара Ватумермера (375 м) знаходзіцца на востраве Моа. Востраў Лакор даволі плоскі.
Астравы населены аднайменным народам аўстранезійскага паходжання, блізкім па мове і культуры да тубыльцаў Усходняга Тымора і Бабара. Асноўныя гаспадарчыя заняткі — сельская гаспадарка і рыбалоўства.
IC 2901
IC 2901 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кам’янка (Ізмаільскі раён)
Кам’янка (Ка́м'янка) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Яўген Антонавіч Арцюшэнка
Яўген Антонавіч Арцюшэнка (нар., Мазыр, Гомельская вобласць) — беларускі эканаміст і палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 жніўня 1974 года ў Мазыры Гомельскай вобласці.
Скончыў Гомельскі кааператыўны інстытут (эканаміст-арганізатар), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання).
Працоўную дзейнасць пачаў намеснікам дырэктара па фінансах таварыства з абмежаванай адказнасцю «Бертрам» у горадзе Гомелі. Працаваў эканамістам, намеснікам начальніка і начальнікам кантрольна-аналітычнага аддзела, начальнікам аддзела эканамічнага аналізу, намеснікам генеральнага дырэктара па эканоміцы і фінансах адкрытага акцыянернага таварыства «Мазырскі нафтаперапрацоўчы завод».
Сквер
Сквер (ад square — квадрат) — невялікі гарадскі сад; важная частка азелянення населеных месцаў, дэкаратыўнага афармлення плошчаў і вуліц. Фарміруецца па асноўных прынцыпах садова-паркавага мастацтва. Плошча звычайна 0,5—2 га. У адрозненне ад бульвара прызначаны пераважна для кароткачасовага адпачынку пешаходаў. Сквер можа мець самастойную закончаную кампазіцыю ці быць элементам буйнога архітэктурна-ландшафтнага ансамбля. Звычайна асноўны элемент кампазіцыі сквера — пляцоўка для адпачынку з фантанам, дэкаратыўнай скульптурай, кветкавым партэрам, клумбамі, газонамі, пасадкамі дрэў, кустоў і інш.
Яўген Антонавіч Арцюшэнка
Біяграфія
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Сквер
Першыя скверы ўзніклі ў сярэдзіне XIX ст. ў Англіі, у другой палове XIX ст. — у Расіі.
Яўген Антонавіч Арцюшэнка
Біяграфія
Працуе прарэктарам Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі.
Сквер
Беларусь
Першыя скверы на Беларусі — Аляксандраўскі сад (1870) з фантанам (1874) і на Саборнай плошчы (1890-я г., цяпер пл. Свабоды) у Мінску. Найбольш значныя скверы ствараюцца ў адміністрацыйна-грамадскіх цэнтрах (на плошчах Незалежнасці ў Мінску, Леніна ў Магілёве, Савецкай у Гродне), каля транспартна-планіровачных вузлоў (на прывакзальных плошчах у Гомелі, Маладзечне; Міхайлаўскі каля чыгуначнага вакзала ў Мінску), перад буйнымі грамадскімі будынкамі (Сэндайскі сквер каля Беларускага музычнага тэатра ў Мінску, політэхнічнага інстытута ў Брэсце), каля помнікаў і мемарыльных комплексаў (скверы на плошчы Перамогі ў Мінску, капя помніка Вызвалення на плошчы Свабоды ў Брэсце), у квартальнай забудове — так званыя скверы-«кішэні» (сквер імя Эдварда Вайніловіча па вул. Берсана, Шпітальны сквер на скрыжаваннях пр. Машэрава і вул. Куйбышава ў Мінску) і інш.
Броска
Броска (Бро́ска) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Руні
Руні (Rooney) — прозвішча.
Касана-дэле-Мурджэ
Касана-дэле-Мурджэ (Cassano delle Murge) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 12832 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 140 чал./км². Займае плошчу 89 км². Паштовы індэкс — 70020. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria SS. degli Angeli.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ківэрцаўскі раён
Ківэрцаўскі раён (Ківерцівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ківэрці (Ківерці).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 24 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 72 сяла.
Эміграцыя
Эміграцыя (emigratio — высяленне, перасяленне) — вымушаная ці добраахвотная змена месца пражывання людзей (эмігрантаў, перасяленцаў), перасяленне са сваёй радзімы, краіны дзе яны нарадзіліся і выраслі ў іншыя краіны глабальнага грамадства па эканамічных, палітычных або рэлігійных прычынах.
Сумежныя і звязаныя паняцці: эміграцыя, міграцыя, дэпартацыя, дыяспара, рээміграцыя, іміграцыя
Эміграцыя — гэта выезд за межы краіны пражывання ў іншую краіну, які абавязкова прадугледжвае перасячэнне дзяржаўнай мяжы. Само паняцце эміграцыі ўзнікае з усталяваннем і развіццём дзяржавы. Раннія перасяленне людзей, як і сучасныя перасялення ў межах адной дзяржавы — мясцовасці, раёна і г.д., завуць міграцыі.
Эміграцыя ажыццяўляецца з мэтай пастаяннага — доўгачасовага або часовага — пражывання ў іншай краіне і часта з адпаведным змяненнем прававога статусу, чым і адрозніваецца ад мэтавых, турыстычных паездак і г.д. У той жа час эміграцыя не заўсёды звязана з натуралізацыяй, гэта значыць са зменай грамадзянства або падданства.
Эміграцыя можа быць, і добраахвотнай, і вымушанай, — але ажыццяўленне ўсіх працэдур па выезду (эміграцыі) з краіны адбываецца асобай, якая з'яжджае з краіны, добраахвотна. Прымусовае (нярэдка гвалтоўнае) перасялення або высялення асобы/асоб, здзейсненае прадстаўнікамі дзяржаўных органаў краіны, адкуль адбываецца перасяленне, называюць дэпартацыяй.
Эміграцыяй называюць і сукупнасць эмігрантаў за межамі бацькаўшчыны. Паняцці не нашмат адрозніваецца ад паняцця дыяспара: апошняе зрэшты шырэй, бо ахоплівае не толькі асоб, якія выехалі з айчыны, — але і тых, якія ў сілу розных абставін, нікуды не перасяляючыся, апынуліся ў той ці іншай краіне з прычыны змены дзяржаўных межаў этнічнай радзімы; паняцце датычыцца таксама іх нашчадкаў (наступных пакаленняў), і першых эмігрантаў. Акрамя таго, дыяспара — паняцце, звязанае з этнічнасцю, этнічным паходжаннем асоб, а эміграцыя — з грамадзянствам, гэта значыць з прававой сувяззю з той ці іншай дзяржавай. Менавіта таму могуць быць дыяспары недзяржаўных народаў, напрыклад, «курдскія дыяспары» у Турцыі, Ірака і г.д., а эміграцыі — няма.
«Рээміграцыя» — гэта вяртанне эмігранта ў краіну першапачатковага пражывання, гэта значыць зваротная эміграцыя.
Антонім да слова «эміграцыя» — іміграцыя, г.зн. прыезд у краіну для пастаяннага жыхарства.
Эміграцыя (гістарычны аспэкт)
У XV-XIX стагоддзях мела месца перш за ўсё эканамічная эміграцыя. Як прыклад — перасяленне вялікай колькасці людзей з Еўропы ў Амерыку. У ХХ стагоддзі адбываліся самыя масавыя эміграцыі, звязаныя з Першай сусветнай вайной і Другой сусветнай вайной, шматлікімі міжнароднымі і лакальнымі канфліктамі, зменамі дзяржаў свету (утварэнне дзяржавы Ізраіль, распад СССР і г.д.), унутранай і знешняй палітыкай асобных дзяржаў (палітычныя і культурныя прыгнёты ў СССР, КНР і інш.)
Няспынныя эміграцыі, як эканамічныя, так і палітычныя з'яўляецца прыкметай сучаснасці. Напрыклад, у Афрыцы з прычыны палітычных хваляванняў і паўстанняў, міжэтнічных канфліктаў і эканамічных праблем, выкліканых засухамі і неўраджаямі, назіраюцца частыя эміграцыі з Конга, Бурундзі, Руанды, Самалі, Эфіопіі і г.д.; Далай-лама Тыбета, якія пераследуюцца кітайскімі ўладамі, з'яўляецца палітычным эмігрантам, жыве ў Індыі.
Дунайскэ
Дунайскэ (Дуна́йське) — вёска ў Ізмаільскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2902
IC 2902 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зуброўка
Зубро́ўка (Hierochloe) — род кветкавых раслін сямейства.
Назва
Народныя назвы: зубрава трава, цяпалоць, тураўка (апошняя — таксама польская літаратурная назва). Ахвотна паядаюць зубры (даўней і туры), адсюль назвы.
Віды і экалогія
Род налічвае каля 30 відаў, распаўсюджаных на тэрыторыі Еўразіі і Амерыкі. Найбольш пашыраная ў Беларусі, шматгадовая трава з залаціста-жоўтымі каласкамі, вышынёй да 70 см. Расце ў шыракалістых і мяшаных лясах, на ўзлесках, паплавах, каля дарог.
Значэнне і выкарыстанне
Надземная частка, якая мае моцны пах кумарыну (свежага сена) і крыху вяжучы смак, шырока ўжываецца ў лікёра-гарэлачнай вытворчасці як араматызатар. Збіраюць пад час цвіцення (май — чэрвень). Асабліва вядомая настойка на сушаных сцяблах «Зуброўка» прывабнага зеленаватага колеру, з характэрным водарам кумарыну. Яе рэкамендуецца падаваць да халодных закусак (мяса, дзічына, паштэты, вяндліны).
Лічыцца адным з турыстычных сімвалаў Белавежскай пушчы.
Яўген Віктаравіч Новікаў
Яўген Віктаравіч Новікаў (нар., г. Крычаў, Магілёўская вобласць) — беларускі палітык, і грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання.
Біяграфія
Адукацыю атрымаў у Мінску, скончыўшы медыцынскі інстытут і юрыдычны факультэт БДУ.
У 1980 годзе пачаў працаваў доктарам у 4-й сталічнай клінічнай бальніцы.
1990 годзе на выбарах ў Вярхоўны Савет БССР 12-га склікання вылучыўся кандыдатуру па сталічнай Лермантаўскай выбарчай акрузе № 13 і па выніках другога тура стаў дэпутатам, займаў пасаду сакратара пастаяннай камісіі па заканадаўстве.
10 лістапада 1992 года стварыў і узначаліў Беларускую Лігу правоў чалавека.
З пачатку 2000-х гадоў працуе ў Белтэлерадыёкампаніі, як пазаштатны аўтар. З зімы 2001 года вёў аўтарскую праграму «Правы чалавека: погляд у свет».
Станіслаў Рыгоравіч Осцік
Станіслаў Осцік (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Ваявода полацкі (1519).
Біяграфія
Паходзіў з роду Осцікаў герба «Трубы», сын Рыгора і Аляксандры Свірскай. Меў братоў Юрыя і Рыгора.
Займаў пасады старосты пянянскага і ўшпольскага, крайчы літоўскі ў 1517—1519, ваявода полацкі ў 1519.
Жанаты з Ядвігай з невядомага роду, дзяцей не меў.
Мураваны вялікі камень
Мурава́ны вялікі камень — валун у Беларусі, геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Размешчаны за 500 м на поўначы ад в. Селішча Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці. Валун цёмна-шэрага гнейсу з жылкамі шаравата-белага кварцу, уключэннямі мускавіту. Даўжыня валуна складае 5,7 м, шырыня 3,2 м, вышыня бачнай часткі 1,7 м, у абводзе 14,7 м, аб'ём 31 м³, маса каля 82 т. Мае выцягнутую прасападобную форму і трэшчынаватую паверхню. Прынесены ледавіком каля 150 тыс. гадоў назад са Скандынавіі. Ахоўны статус нададзены ў 1996 годзе.
Верхаянскі хрыбет
Верхаянскі хрыбет — горная краіна на паўночным усходзе Сібіры, у Рэспубліцы Саха (Якуція), у Расіі.
Беларусь (радыёстанцыя)
Радыёстанцыя «Беларусь» — структурнае падраздзяленне Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь.
Верхаянскі хрыбет
З’яўляецца водападзелам басейнаў рэк Лена і Алдан, Амалой, Яна. Даўжыня каля 1200 км ад дэльты Лены да р. Тампо (правы прыток Алдана). Утварае выпуклую на паўднёвы захад дугу шырынёй ад 100 да 250 км. Складаецца са шматлікіх масіваў і хрыбтоў з высакагорным (Арулган) і згладжаным сярэднягорным (Хараўлахскі, Кулар) рэльефам і ўпадзін, што іх падзяляюць. Вышыні ад 700 да 900 м на поўначы і поўдні, у сярэдняй частцы павялічваюцца да 2389 м. Верхаянскі хрыбет — антыклінорый, складзены з алеўралітаў, пясчанікаў, сланцаў, радзей вапнякоў. Месцамі асадкавыя пароды прарваны дайкамі дыябазаў і гранітнымі інтрузіямі. Да вышыні 800—1200 м лістоўнічныя рэдкалессі, вышэй — хмызняковая вольха і кедравы сланік; на вяршынях высакагорных хрыбтоў халодная арктычная пустыня. Усюды пашырана шматгадовая мерзлата. Радовішчы золата, алавяных руд.
Павел Паўлавіч Палубаяраў
Павел Паўлавіч Палубаяраў (, г. Тула, Расійская імперыя —, Масква) — галоўны маршал бранятанкавых войск (1962), Герой Савецкага Саюза (1945).
Беларусь (радыёстанцыя)
У праграмах радыёстанцыі выпускі навін і інфармацыйна-аналітычныя выпускі, радыёсустрэчы, перадачы пра гісторыю, культуру, духоўныя каштоўнасці беларускага народа. Прыярытэтны кірунак музычнай палітыкі — папулярызацыя лепшых узораў народнай, класічнай і сучаснай беларускай музыкі.
Пашына (значэнні)
Пашына — тапонім.
Беларусь (радыёстанцыя)
Вяшчанне радыёстанцыі «Беларусь» ажыццяўляецца штодзённа на кароткіх і сярэдніх хвалях, а таксама (з 2005) у Інтэрнэце. Радыёстанцыя выкарыстоўвае таксама FM-перадатчыкі і частоты:
Павел Паўлавіч Палубаяраў
Біяграфія
У РСЧА з лістапада 1919 года. Скончыў Тульскія пяхотныя камандныя курсы ў маі 1920 года, школу вышэйшага каманднага складу аўтабранявых частак у кастрычніку 1920 года. Браў удзел у грамадзянскай вайне ў Расіі.
Скончыў Ленінградскую аўтабранявую школу ў 1926 годзе, Вайсковую акадэмію механізавання і матарызацыі РСЧА імя І. В. Сталіна ў 1938 годзе і курсы ўдасканалення вышэйшага начсаставу пры Акадэміі Генеральнага штаба РСЧА ў студзені 1941 года.
Беларусь (радыёстанцыя)
Спасылкі
Афіцыйная старонка
Шырэр
Шырэр (Shearer) — прозвішча.