cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паўль Вегенер
Нарадзіўся 11 снежня 1874 года ў Арнальдсдорфе (Усходняя Прусія, Германія) у сям’і тэкстыльнага фабрыканта Ота Вегенера і яго жонкі Ганны. У 1883—1886 гадах наведваў каталіцкую гімназію ў Расэле. У 1886—1893 гадах падчас вучобы ў гімназіі ў Кёнігсбергу разам з сябрамі арганізаваў драматычны гурток. У 1894—1895 гадах па жаданні бацькі вывучаў юрыспрудэнцыю ў Фрайбургу і Лейпцыгу, але наведваў найперш лекцыі па гісторыі мастацтва і філасофіі. Калі ён кінуў вучобу, каб канчаткова стаць акцёрам, бацька пазбавіў яго матэрыяльнай падтрымкі. З 1896 года пасля прыватных урокаў акцёрскага майстэрства быў акцёрам у правінцыі, з 1905 года — у трупе Нямецкага тэатра Макса Рэйнхарта ў Берліне. З 1913 года здымаўся ў кіно.
Шырокая вядомасць прыйшла да Вегенера з роляй у фільме «Пражскі студэнт» (ням.: Der Student von Prag: ein romantisches Drama, 1913), які ён таксама паставіў у якасці сурэжысёра.
Наступнай значнай працай стала галоўная роля ў фільме «Голем» (ням.: Der Golem, 1915). Вобраз ажыўленага магіяй глінянага балвана апынуўся настолькі арганічным для манументальнага Вегенера, што акцёр вярнуўся да яго яшчэ двойчы — у фільмах «Голем і танцорка» (Der Golem und die Tänzerin, 1917) і «Голем, як ён прыйшоў у свет» wie er in die Welt kam, 1920); апошні стаў адным з найбольш важных фільмаў нямецкага кінаэкспрэсіянізму і класічным увасабленнем знакамітага сюжэту.
У творчасці Паўля Вегенера вялікае месца займалі велічныя персанажы або нягоднікі, сыграныя ім у фільмах «Сумурун» (ням.: Sumurun, 1920), «Жонка фараона» (ням.: Das Weib des Pharao, 1922), «Лукрэцыя Борджа» (ням.: Lucrez. Borgia, 1922), «Жывыя Буды» (ням. Lebende Buddhas, 1925), «Свенгалі» (ням. Svengali, 1927), «Альраунэ» (ням. Alraune, 1928), «Рампер, чалавек-звер» (ням. Ramper, der Tiermensch, 1927) і інш.
Бухарына (Краснінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Макс Райнгарт
Макс Ра́йнгарт (Max Reinhardt, сапр. Гольдман;, г. Бадэн, Аўстрыя — ) — нямецкі рэжысёр, акцёр, тэатральны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў тэатральную школу пры Венскай кансерваторыі (1894). З 1894 акцёр, у 1905—1933 кіраўнік Нямецкага тэатра ў Берліне (цяпер яго імя). Выканаўца характарных роляў: Акім («Улада цемры» Л. Талстога), Энгстранд («Здані» Г. Ібсена) і інш. У 1901 дэбютаваў як рэжысёр. У створаных ім тэатрах і студыях (Берлін, Вена) эксперыментаваў у галіне формы, новых выразных сродкаў, імкнуўся да ансамблевасці выканання. Ставіў пераважна нямецкую і антычную класіку, У. Шэкспіра, М. Горкага і інш. Сярод лепшых пастановак: «На дне» М. Горкага (пастаўлена пад назвай «Начлежка»), «Сон у летнюю ноч», «Венецыянскі купец», «Гамлет» Шэкспіра, «Цар Эдыл» Сафокла — Г. Гофмансталя. З 1933 у эміграцыі ў Аўстрыі, з 1938 — у ЗША. Заснаваў у Галівудзе тэатр, школу, здымаў фільмы.
Дэмбніца Кашубска (гміна)
Дэмбні́ца Кашу́бска (Dębnica Kaszubska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дэмбніцы Кашубскай. Плошча гміны складае 299,52 км². Станам на 2011 год у гміне Дэмбніца Кашубска пражывалі 9822 чалавекі, шчыльнасць — 33 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Ігнат Блажэй Лапацінскі
Ігнат Блажэй Станіслаў Лапацінскі (Ignacy Błażej Stanisław Łopaciński;, Лапаціна, Мсціслаўскае ваяводства — ) — пісьменнік, ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з каталіцкага шляхецкага роду Лапацінскіх герба «Любіч». Сын Лявона Лапацінскага і Рэгіны са Свянціцкіх. Меў братоў Яна Дамініка, біскупа жамойцкага, і Мікалая Тадэвуша, ваяводу берасцейскага.
Вучыўся ў Мсціславе, Каралеўцы, Вільні, Варшаве.
Суддзя гродскі браслаўскі (1753), пісар скарбовы літоўскі (1761). Выбіраўся паслом на сеймы, дэпутатам Трыбунала Вялікага Княства Літоўскага.
Памёр у Вільні на шляху да сойма 1776 года, пахаваны ў касцёле Святога Якуба.
Сям’я
У 1752 годзе ажаніўся з Юдытай з Прозараў, дачкой войскага ковенскага Станіслава Прозара і Ружы з Сіруцяў. Заснавальнік пісарскай лініі Лапацінскіх з сядзібай у Ёдах.
Творчасць
Аўтар сатырычнай камедыі на палітычныя тэмы «Перакіньчык» (распаўсюджвалася ў рукапісах), рэлігійных твораў, мемуараў; пераклаў з лацінскай на польскую мову трагедыі езуіта А. Кляуса (Вільня, 1751).
128
128 — высакосны год, пачаўся ў сераду. 128 год нашай эры, 128 год 1 тысячагоддзя, 28 год II стагоддзя, 8 год 3-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 9 год 120-х гадоў.
Лісцянкі
Лісця́нкі (, Листянки) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гараднянскага сельсавета.
Бярозаўка (Краснаярскі край)
Цэнтр і адзіны населены пункт у складзе муніцыпальнага ўтварэння са статусам гарадскога паселішча пасёлак Бярозаўка.
Кантэмір (горад)
Кантэмір (Cantemir) — горад Малдовы, цэнтр Кантемірсага раёна. Заснаваны ў красавіку 1973 года. Названы ў гонар гаспадара Малдаўскага княства Дзмітрыя Кантэміра. Размешчаны на плато на поўдні рэспублікі, паблізу ракі Прут. Праз горад праходзіць аўтамабільная траса Кішынёў-Кахул. Горад знаходзіцца за 126 км на поўдзень ад Кішынёва, за 1 км ад чыгуначнай станцыі Прут.
Роза Блюмкін
Роза Блюмкін (Rose Blumkin, вымаўленне ў англійскай Роўз Бламкін, народжаная Гарэлік;, Шчадрын — , Омаха) — амерыканская прадпрымальніца.
Дачка рабіна Саламона Гарэліка. Вырасла ў вельмі беднай сям’і, з шасцігадовага ўзросту дапамагала сваёй маці Хасі Гарэлік, якая трымала прадуктовую краму. У 13 гадоў пакінула дом і ўладкавалася прадаўшчыцай у краму тканін у Гомель, з 16 гадоў заняла пасаду прыказчыцы. Ва ўзросце 20 гадоў выйшла замуж за Іцыка (Ізадора) Блюмкіна (1871—1950), які годам пазней, каб пазбегнуць прызыву на ваенную службу ў сувязі з пачаткам Першай сусветнай вайны, эміграваў у ЗША. Роза Блюмкін сабрала грошы, каб далучыцца да мужа, толькі праз тры гады.
У 1919 годзе муж і жонка ўладкаваліся ў Омасе, дзе Ізадор Блюмкін адкрыў краму ўжыванага адзення. На мяжы 1920-1930-х гадоў справа паступова перайшла пад кантроль яго жонкі, якая ў выніку ў 1937 годзе заснавала мэблевы магазін, які стаў з часам найбуйнейшай мэблевай крамай у ЗША. У 1983 годзе Блюмкін прадала свой бізнес холдынгу за 45 мільёнаў долараў, замацаваўшы дагавор асабістым поціскам рукі з Уорэнам Бафетам і захаваўшы кіраванне ў сваіх руках. У 1989 годзе, на фоне рэзкіх рознагалоссяў са сваімі ўнукамі ў пытаннях кіравання фірмай, пайшла ў адстаўку і заснавала на той жа вуліцы ў Омасе канкуруючае прадпрыемства — краму мэблі і дываноў Mrs. B’s Clearance and Factory Outlet, за два гады вывеўшы яго да прыбытковай дзейнасці; у 1992 годзе Бафет быў вымушаны набыць і гэтую краму, заплаціўшы Блюмкін яшчэ 5 мільёнаў долараў. Блюмкін працягвала займацца гандлем дыванамі да 103-гадовага ўзросту. Акрамя таго, у 1981 годзе яна набыла і адрамантавала гарадскі тэатр — цяпер.
У 1984 годзе Роза Блюмкін атрымала ступень ганаровага доктара Нью-Ёркскага ўніверсітэта.
Васілевічы (Краснінскі раён)
Васілевічы (Василевичи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Копцева (Мёрскі раён)
Ко́пцева (, Коптево) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Вегенер
Вегенер — прозвішча.
Фламандская опера
Фламандская опера (Vlaamse Opera) — некамерцыйная арганізацыя, якая займаецца арганізацыяй оперных прадстаўленняў і канцэртаў у Антверпене і Генце. У сённяшняй форме Фламандская опера ўзнікла ў 2008 годзе пасля зліцця опер у Антверпене і Генце і чарады рэарганізацый, якая рушыла за ім. Са студзеня 2009 года на чале фламандскай оперы стаіць швейцарскі спявак і оперны дырэктар Авіэль Кан.
Харкаўскі трактарны завод
Харкаўскі трактарны завод (ХТЗ) — трактарабудаўнічае прадпрыемства ва Украіне.
Гісторыя
Будаўніцтва завода пачалося ў красавіку 1930 года, галоўным інжынерам па будаўніцтве ХТЗ быў прызначаны грамадзянін ЗША Леон Сваджан. 1 кастрычніка 1931 года адбыўся афіцыйны пуск завода. З моманту запуску завода па пачатак Вялікай Айчыннай вайны завод серыйна выпускаў трактары СХТЗ 15/30 і СХТЗ-НАТІ. З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны на ХТЗ быў павялічаны выпуск ваеннай прадукцыі, у прыватнасці лёгкіх танкаў Т-16. З набліжэннем да горада лініі фронту, завод быў эвакуіраваны — спачатку ў Сталінград, а затым у Рубцоўск Алтайскага края, дзе на базе ХТЗ быў пабудаваны Алтайскі трактарны завод. Пасля вызвалення Харкава ў жніўні 1943 года пачалося аднаўленне разбураных у перыяд акупацыі будынкаў завода, у канцы 1944 года завод выпусціў першую прадукцыю.
Пасля распаду СССР ХТЗ быў пераўтвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства. У 2003—2005 гадах тры разы адбылася змена ўласніка завода. У 2005 годзе ўласнікам ХТЗ становіцца Аляксандр Яраслаўскі. Аднак ужо ў канцы 2007 года Аляксандр Яраслаўскі прадае кантрольны пакет акцый ХТЗ Алегу Дзерыпаску. 27 красавіка 2016 года Аляксандр Яраслаўскі зноў выкупіў кантрольны пакет акцый Харкаўскага трактарнага завода.
Макс Ліберман
Макс Ліберман (Max Liebermann;,  — , ) — нямецкі мастак і графік яўрэйскага паходжання, лічыцца адным з галоўных прадстаўнікоў імпрэсіянізму за межамі Францыі.
Пасля навучання ў Веймары, пражыўшы некаторы час у Парыжы і Нідэрландах, Ліберман спачатку пісаў натуралістычныя творы на сацыяльную тэматыку. Захапіўшыся французскім імпрэсіянізмам, пачынаючы з 1880 года Ліберман перайшоў да светлых тон і энергічнай тэхнікі нанясення мазкоў. Яго творчасць азнаменавала пераход мастацтва XIX стагоддзя да класічнага мадэрну часоў вільгельмінізму і Веймарскай рэспублікі. Гэтай трансфармацыі мастак актыўна спрыяў, узначальваючы Берлінскі сецэсіён. З 1920 года і да сваёй адстаўкі ў 1933 годзе, якая рушыла ўслед за ўмяшаннем нацыянал-сацыялізму ў палітыку ў сферы мастацтва, Ліберман кіраваў Прускай акадэміяй мастацтваў. Апошнія гады жыцця Макс Ліберман правёў у адзіноце ў родным Берліне.
Жаскен Дэпрэ
Жаскен Дэпрэ, Жаскен дэ Прэ (Josquin des Prez, Josquin Desprez, каля 1450 - 27 жніўня 1521) — французскі кампазітар, адзін з галоўных прадстаўнікоў франка-фламандскай поліфанічнай школы.
Біяграфія
У 1477-78 пеўчы ў капэле Экс-ан-Праванса, у 1480-я гады (магчыма, таксама ў канцы 1490-х) служыў у кардынала Асканіа Сфорца ў Мілане, напачатку 1480-х, меркавана, пры двары Людовіка XI, у 1489-95 — у папскай капэле ў Рыме. У 1503-04 капельмайстар пры двары герцага ферарскага. З 1504 да канца жыцця жыл у Францыі, быў настаяцелем сабора ў Кандэ-сюр-л’Эско, у якім быў пахаваны (сабор і магіла разбураны французскімі рэвалюцыйнымі войскамі ў 1793).
Rhamnus alaternus
Rhamnus alaternus — куст; вид роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Гэта вечназялёны куст 1-5 м у вышыню. Сцеблы ў чырвонай кары; маладыя галінкі апушаныя.
Лісце круглявае і кампактнае, 2-6 см у даўжыню, яно часам размешчана амаль насупраць, авальнае або ланцэтнае, скурыстае, бліскуча зялёнае, жаўтлява-зялёнае знізу.
Кветкі маленькія, духмяныя. Перыяд цвіцення доўжыцца з лютага па красавік.
Плады чырвона-карычневыя костачкавыя каля 3-4 мм, якія змяшчаюць ад двух да чатырох насенін. Плады цямнеюць да чорнага пры паспяванні.
Распаўсюджанне
Гэты від шырока распаўсюджаны ў тэрмафільных вечназялёных хмызняках у міжземнаморскіх рэгіёнах, ад узроўню мора да 700 м над узроўнем мора. Гэты від вырошчваецца ў якасці дэкаратыўнага хмызняку ў садзе, цэніцца за сваё глянцавае вечназялёныя лісце і чырвоныя ягады.
Новачарнарэчанскі
Новачарнарэчанскі (Новочернореченский) — пасёлак (з 1949 да 2019 года пасёлак гарадскога тыпу) у Казульскім раёне Краснаярскага края Расіі.
ФК Крэчат Бяроза
«Крэчат» — беларускі аматарскі футбольны клуб з Бярозы Брэсцкай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
У першым туры Другой лігі матч з высокаўскім «Еўраэкспартам» завяршыўся з лікам 0:0. Спачатку «Крэчат» паскардзіўся на незарэгістраванага іграка ў саперніка і атрымаў тэхнічную перамогу 3:0. Пасля «Еўраэкспарт» знайшоў у «Крэчата» дакладна такога ж іграка. У выніку, абедзвюм камандам залічаны тэхнічныя паражэнні.
Баяры (Карэліцкі раён)
Бая́ры (, Бояры) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лукскага сельсавета.
Рам Мохан Рой
Біяграфічныя звесткі
Скончыў вышэйшую мусульманскую школу ў г. Патна. Імкнуўся стварыць універсальную рэлігійную сістэму на аснове індуізму, выступаў за скасаванне яго найбольш адыёзных звычаяў (самаспаленне ўдоў, дыскрымінацыя «недатыкальных», дзіцячыя шлюбы і інш.). Стварыў рэлігійна-рэфарматарскае таварыствы Ар’я самадж (1815) і Брахма самадж (1828). Па ініцыятыве Рам Мохан Роя ў Калькуце адкрыта першая індыйская свецкая школа — Індускі каледж (1817). Выдаваў газеты «Шомбад каўмудзі» («Месяц навін», на бенгальскай мове) і «Мірат уль-ахбар», («Люстэрка навін», на персідскай мове). Аўтар перакладаў на бенгальскую мову філасофскіх твораў Старажытнай Індыі, юрыдычных даследаванняў, памфлетаў, падручнікаў.
Царква ў імя святога прападобнага Сергія Раданежскага (Лескавічы)
Царква ў імя святога прападобнага Сергія Раданежскага — праваслаўная царква пабудавана ў в. Лескавічы (Шумілінскі раён, Віцебская вобласць) на мяжы 19—20 ст. з цэглы і бутавага каменю.
2 жніўня 2016 года Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь царкве нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі рэгіянальнага значэння.
Сліва
Слі́ва (Prunus) — род пладовых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Дрэвы або кусты вышынёй да 8—10 м. Лісце чараньковае, яйкападобнае або эліптычнае. Кветкі найчасцей белыя, у шчытках. Плод — касцянка з мясістым каляплоднікам. Плады ўтрымліваюць цукры, арганічныя кіслоты, вітаміны.
Віды
Паводле базы даных «Растения Беларуси» ў Беларусі ў дзікай прыродзе 7 відаў (з якіх 3 у базе даны з родавай назвай Cerasus, 1 — з родавай назвай Armeniaca і 5 — з родавай назвай Padus) :
Акрамя гэтага вырошчваецца яшчэ 11 відаў (з якіх 4 у базе даны з родавай назвай Cerasus, 4 — з родавай назвай Amygdalus) :
Малыя Бялевічы
Малы́я Бяле́вічы (, Малые Белевичи) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікабялевіцкага сельсавета, да 22 ліпеня 1960 года — у склад Семукацкага сельсавета, да 4 чэрвеня 1965 года — у склад Вендаражскага сельсавета.
Лескавічы (вёска)
Ле́скавічы (, Лесковичи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Светласельскага сельсавета.
У 1954—1973 гадах цэнтр Лескавіцкага сельсавета.
Сабіны
Сабі́ны, або сабіняне (лац. Sabini — адз. лік Sabinus), ці паўднёвыя піцэны — народ італійскай групы (італікі), мова якіх знаходзілася ў блізкім сваяцтве з оскскім і ўмбрскім мовамі, і ў больш аддаленым — з лацінскай мовай. Жылі ў антычнай Італіі да заснавання Рыма, на тэрыторыі сучасных адміністрацыйных раёнаў Лацыё, Умбрыя і Абруца, перадгор'ях Апенінаў на паўночным ўсходзе ад Рыма, гэты рэгіён таксама завецца Сабіна.
Частка сабінаў, якія насялялі ўзгоркі Рыма, адыгралі вялікую ролю ва ўтварэнні рымскай народнасці і фарміраванні іх рэлігіі. Паводле легенды, рымляне выкралі падчас аднаго са свят сабінянак, каб ажаніцца з імі. Прыкладна праз год армія сабінаў падышла да Рыма, каб вызваліць палонніц, але тыя выйшлі на поле бою з немаўлятамі ад новых мужоў на руках і дамагліся прымірэння бакоў.
У 290 год да н.э. племя было канчаткова заваявана рымлянамі, а ў 268 годзе да н.э. сабіны атрымалі рымскае грамадзянства.
У далейшым сабіны хутка страцілі сваю мову і латынізаваліся.
Орса (камуна)
Камуна Орса (Orsa kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Даларна ў цэнтральнай Швецыі.
Орса 55-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Орса.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 6 855 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 2 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Кантэмір
Кантэмір — прозвішча і тапонім.
Беркаў
Бе́ркаў (, Берков) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Водная сістэма
У 1 км на ўсход — рака Пціч (прыток Прыпяці). На поўначы і захадзе — сетка меліярацыйных каналаў. За 2,2 км на паўднёвы захад — возера Овінскае.
Экалогія і прырода
Вакол вёскі размяшчаецца лес.
Транспартная сістэма
Транспартная сувязь па прасёлкавай, а затым па аўтамабільнай дарозе Харомцы — Парэчча.
Інфармацыя
Планоўка — 2 кароткія вуліцы. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу. У складзе сельскагаспадарчага ААТ «Парэчча-Арэса» з цэнтрам у Парэччы.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вёска вядомая з XIX стагоддзя, як засценак у Бабруйскім павеце Мінскай губерні у складзе маёнтка Харомцы памешчыка Ксаверыя Восіпавіча Вішчынскага.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны, у красавіку 1942 года, карнікі спалілі 5 двароў і забілі 25 жыхароў; 27 жыхароў вёскі загінулі на фронце.
129
129 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 129 год нашай эры, 129 год 1 тысячагоддзя, 29 год II стагоддзя, 9 год 3-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 10 год 120-х гадоў.
Аршанскі льнокамбінат
Аршанскі льнокамбінат — прадпрыемства па вырабе льняных тканін у Оршы.
Гісторыя
У 1928—1937 гадах была ўзведзена і 1-я чарга Аршанскага льнокамбіната — першынца беларускага тэкстылю. У 1934 годзе для прадпрыемства пачалі друкаваць газету. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўскія захопнікі разбурылі камбінат. Аднаўленне камбіната пачалося ў 1944 г., але ўжо ў 1949 годзе выпуск тканін перавысіў даваенны. У 1963 годзе пабудавана 2-я, у 1972 г. — 3-я чарга камбіната. У 1973 годзе ў яго склад увайшла Аршанская льнопрадзільная фабрыка «Дняпро», якая стала асноўным пастаўшчыком пражы дывановым прадпрыемствам рэспублікі. 3 1990 года камбінат — арэнднае вытворча-гандлёвае прадпрыемства, вырабляе бытавую, бялізнавую, сукеначна-касцюмную, дэкаратыўную і іншыя тканіны, якія карыстаюцца вялікім попытам не толькі ва ўсіх рэгіёнах Беларусі, але і за яе межамі. У 1997 годзе экспарт бытавых тканін у далёкае замежжа (ЗША, Германію, Швейцарыю, Нідэрланды і іншыя краіны) дасягнуў 9,8 млн м². З 2002 года рэспубліканскае ўнітарнае вытворча-гандлёвае прадпрыемства. 31 студзеня 2020 года Савет Міністраў Беларусі прыняў пастанову № 55, якая прадугледжвае пакрыццё з бюджэту працэнтаў па крэдыту ($51,8 млн) на мадэрнізацыю камбіната, які быў выдадзены ў адпаведнасці з пагадненнем паміж урадам Беларусі і Экспартна-імпартным банкам Кітая ад 30 снежня 2015 года.
Сучасны стан
У складзе прадпрыемства 5 фабрык, дзейнічаюць 22 цэхі і 120 вытворчых участкаў. Ільнокамбінат вырабляе больш за 30 млн м. кв. ільняных тканін у год. Экспартуе да 80 % тканін у краіны СНД, Італію, Германію, Турцыю, Францыю, Нідэрланды, Швецыю, Літву, Чэхію і іншыя краіны.
Антон Анташэўскі
Анто́н Анташэ́ўскі — беларускі жывапісец XVIII ст. Лічыцца аўтарам фрэсак у Мінскім кафедральным касцёле, выкананых у канцы XVIII ст.; фрэскі пазней адноўлены Валасевічам, у сярэдзіне XIX ст. — Таргонскім.
Вызваленне працы
Вызваленне працы (Освобождение труда) — першая марксісцкая група ў Расійскай імперыі. Група была заснавана ў 1883 годзе былымі народнікамі Георгіем Пляханавым, Васілём Ігнатавым, Верай Засуліч, Львом Дзейчам і Паўлам Аксельродам на эміграцыі ў Жэневе. У 1884 годзе групу пакінулі Дзейч (у сувязі з арыштам і высылкай у Сібір) і Ігнатаў (у сувязі са смерцю). У 1888 годзе ў групу быў прыняты Сяргей Інгерман, які браў удзел у дзейнасці групы да 1891 года.
Гулевіцкі сельсавет
Гуле́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Гулевічы.
Утвораны 21 жніўня 1925 года ў складзе Калінкавіцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Калінкавіцкім раёне БССР. З 27 верасня 1930 года ў Мазырскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. З 3 ліпеня 1939 года ў Калінкавіцкім раёне Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Калінкавіцкага сельсавета.
Вызваленне працы
Група выдавала першыя рускія пераклады шматлікіх твораў Карла Маркса і распаўсюджвала іх. «Вызваленне працы» стала галоўным супернікам народнікаў на левым крыле палітыкі ў Расійскай імперыі. Таксама група ў значнай меры паўплывала на фармаванне іншага расійскага марксісцкага аб’'яднання - Саюза барацьбы за вызваленне рабочага класа пад кіраўніцтвам Уладзіміра Леніна.
«Вызваленне працы» аб’явіла аб сваім роспуску на II з’ездзе РСДРП, у жніўні 1903 года.
Дуравічы (Краснінскі раён)
Дуравічы (Дуровичи) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Верхні Баскунчак
Верхні Баскунчак (Ве́рхний Баскунча́к) — рабочы пасёлак у Ахтубінскім раёне Астраханскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр муніцыпальнага ўтварэння «Пасёлак Верхні Баскунчак». Размешчаны ва ўсходняй частцы вобласці, за 41 км на ўсход ад Ахтубінска, за 15 км на поўдзень ад мяжы з Казахстанам.
Вузлавая чыгуначная станцыя. Насельніцтва 8,5 тыс. чалавек (2009 год).
Мікалай Фёдаравіч Чэпікаў
Мікалай Фёдаравіч Чэпікаў (, в. Малы Хоцімск, Касцюковіцкі раён, Магілёўская вобласць, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Хоцімскага раённага выканаўчага камітэта (2001—2005).
Біяграфія
Потым на розных пасадах у Віцебскай і Брэсцкай абласцях. З 1992 года намеснік старшыні Касцюковіцкага раённага выканаўчага камітэта па надзвычайных сітуацыях і жыллёва-камунальных пытаннях. З красавіка 2001 да чэрвеня 2005 гадоў старшыня Хоцімскага раённага выканаўчага камітэта.
У красавіку 2002 года паміж Мікалаем Чэпікавым і старшынёй калгаса «Чырвоны маяк» Мікалаем Какатковым, які быў аб'яднаны з калгасам імя Карла Маркса, адбыўся канфлікт, бо першы хацеў бачыць на пасадзе старшыні свайго чалавека. Але калгаснікі на аб'яднальным сходзе 26 сакавіка прагаласавалі за Мікалая Какаткова, і калгас амаль тыдзень не атрымліваў паліва і кармоў. У выніку, Мікалай Какаткоў быў вымушаны пайсці ў адпачынак, а Мікалай Чэпікаў пасадзіў на пасаду старшыні намесніка начальніка ўпраўлення райсельгасхарчу Сяргея Пагуляева.
У чэрвені 2005 года прызначан на пасаду генеральнага дырэктара ААТ «Аграмашсервіс».
Берсі
Берсі́ (Bercy) — мясцовасць на ўсходзе Парыжа, побач з Венсенскім лесам, частка XII акругі. Да 1860 года — самастойны горад з 15 тыс. жыхароў, яшчэ раней — уладанне сямейства Манмарансі з барочным замкам XVII стагоддзя (арх. Луі Лево). Тут размешчаны прасторны парк Берсі (плошча 14 га), сучасны будынак міністэрства фінансаў і буйны спартыўна-канцэртны комплекс.
Веніямін Аляксандравіч Каверын
Веніямін Аляксандравіч Каверын (Вениами́н Алекса́ндрович Каве́рин; сапраўднае прозвішча Зільбер; 6 (19) красавіка 1902,  —, ) — савецкі пісьменнік, драматург і сцэнарыст. Член літаратурнай групы «Серапіёнавы браты».
Найбольш вядомы твор — прыгодніцкі раман «Два капітаны». Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені.
Машынабудаўнічы факультэт Беларуска-Расійскага ўніверсітэта
Машынабудаўнічы факультэт (МФ БРУ) — адзін з факультэтаў Беларуска-Расійскага ўніверсітэта.
Гісторыя
Створаны ў 1961 годзе. Першы выпуск адбыўся ў 1965 годзе.
Дэмбна (гміна, Малапольскае ваяводства)
Дэ́мбна (Dębno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бжэскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дэмбне. Плошча гміны складае 81,51 км². Станам на 2009 год у гміне Дэмбна пражывалі 14 103 чалавекі, шчыльнасць — 171,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Вялікалессе
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сезон 2019 ЖФК Мінск
У 2019 годзе жаночы футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Па стане на 15 красавіка 2019.
Сезар (прэмія, 2017)
42-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 24 лютага 2017 года ў Парыжы.
Найлепшым фільмам і пераможцай у двух намінацыях прызнана карціна «». Найбольшую колькасць узнагарод — па тры — атрымалі фільмы «» і «». Лідарамі па колькасці намінацый сталі карціны «» і «Франц» — у абедзвюх па 11 намінацый.
Эдуард Міхайлавіч Дзечка
Эдуард Міхайлавіч Дзе́чка — вучоны ў галіне металаапарцоўкі, доктар тэхнічных навук (1989), прафесар (1990). Акадэмік Міжнароднай акадэміі навук Еўразіі (1997), Санкт-Пецярбургскай інжынернай акадэміі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Мазыр (Гомельская вобласць, Беларусь). У 1958 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут, у 1963 годзе — аспірантуру. У 1958—1960 гг. асістэнт кафедры «Тэхналогія металаў», у 1963—1970 і з 1990 года прафесар кафедры «Металарэзныя станкі і інструменты», у 1964—1970 гг. — намеснік дэкана машынабудаўнічага факультэта БНТУ. У 1970—1990 гг. — дырэктар, рэктар Рэспубліканскага міжгаліновага інстытута павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў і спецыялістаў галін народнай гаспадаркі.
Навуковая дзейнасць
Э. М. Дзечка належаць працы па працэсах механічнай апрацоўкі матэрыялаў, апрацоўваемасці матэрыялаў рэзаннем, інтэнсіфікацыя працэсаў глыбокага свідравання пластычных матэрыялаў, свідравання адтулін у сталях.
Сярод апублікаванага:
Жазэ Эдуарду Агуалуза
Жазэ́ Эдуа́рду Агуалу́за (José Eduardo Agualusa; нар., Уамба, Ангола) — ангольскі пісьменнік, журналіст, выдавец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў партугальска-бразільскай сям'і. Вывучаў аграномію і лесаводства ў Лісабоне. У 2006 годзе заснаваў бразільскае выдавецтва Língua Geral, якое займаецца выданнем твораў выключна партугаламоўных аўтараў. Жыве ў Анголе, Бразіліі і Партугаліі.
Творчасць
Аўтар раманаў «Пара дажджоў» (Estação das Chuvas, 1996), «Крэольская нацыя» (Nação Crioula, 1997) пра гісторыю таемнага кахання ўяўнага партугальскага авантурыста (персанажа твора Эсы ды Кейроша) з былой рабыняй, адной з найзаможнейшых асоб Анголы, «Чужы ў Гоа» (Um estranho em Goa, 2000), «Жонкі майго бацькі» (As Mulheres de Meu Pai, 2007), «Трапічнае барока» (Barroco tropical, 2009) і інш.
Творы Ж. Э. Агуалуза перакладзены на больш за 20 моў.
NGC 7485
NGC 7485 (іншыя абазначэнні — PGC 70470, UGC 12360, MCG 6-50-22, ZWG 515.24) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Мытны саюз
Звычайна краіны — удзельніцы мытнага саюза дамаўляюцца пра стварэнне міждзяржаўных органаў, якія каардынуюць правядзенне ўзгодненай замежнагандлёвай палітыкі. Як правіла, гэта складаецца ў правядзенні перыядычных нарад міністраў, кіруючых адпаведнымі ведамствамі, якія ў сваёй працы абапіраюцца на міждзяржаўны Сакратарыят, які дзейнічае ўвесь час.
Уладзіслаў Тышкевіч
Уладзіслаў Тышкевіч ( — студзень ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Тышкевічаў герба «Ляліва», сын Антонія Яна Тышкевіча і Крысціны са Швыкоўскіх.
Удзельнічаў у вайне Рэчы Паспалітай з Асманскай імперыяй 1672—1676 гадоў. Удзелу Уладзіслава Тышкевіча ў бітве пад Хацінам 1673 года прысвечаны верш ксяндза Мацея Ігната Кулігоўскага.
З 3 лютага 1676 па студзень 1684 года займаў пасаду крайчага вялікага літоўскага. Пахаваны ў бернардзінскім касцёле ў Вільні. Яўстафій Тышкевіч згадвае эпітафію, у якой адзначана, што Уладзіслаў Тышкевіч памёр неўзабаве пасля венгерскай выправы. Верагодна, маецца на ўвазе паход Яна ІІІ Сабескага супраць турак у 1683 годзе.
Сям’я
У 1665 годзе ажаніўся з Марыянай з Тызенгаўзаў, ад якой дзяцей не меў.
11 ліпеня 1671 года ажаніўся з Тэадорай Аляксандрай з Сапегаў (1639—1678). Ад яе меў дачку Тэрэзу, якая пабралася шлюбам з Крыштафам Станіславам Завішам.
Дамарацкае
Дамарацкае (Доморацкое) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кардынал-протадыякан
Кардынал-протадыякан — глава сану кардыналаў-дыяканаў, як правіла старэйшы па ўзросце сярод кардыналаў-дыяканаў або старэйшы па ўзвядзенні ў сан кардынала.
У кардынала-протадыякана ёсць некалькі прывілеяў. Так менавіта кардынал-протадыякан абвяшчае з балкона Апасталічнага палаца пра абранне новага Папы Рымскага, прамаўляючы вядомую формулу Habemus Papam і імя новаабранага пантыфіка.
Да 1978 года кардынал-протадыякан каранаваў папскай тыярай новага Папу. Так кардынал-протадыякан Альфрэда Атавіяні каранаваў Паўла VI. Сёння кардынал-протадыякан уручае новаму Папе і новым мітрапалітам палій — старажытны знак біскупскай годнасці.
На сённяшні дзень, з 21 лютага 2011 года, кардыналам-протадыяканам з'яўляецца французскі курыяльны кардынал Жан-Луі Таран, які змяніў італьянскага кардынала Агасціна Качавілана, які быў узведзены ў сан кардынала-святара 21 лютага 2011 года.
Дэмбна (гміна, Заходнепаморскае ваяводства)
Дэ́мбна (Dębno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мыслібожскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дэмбне. Плошча гміны складае 318,78 км². Станам на 2005 год у гміне Дэмбна пражывалі 20 675 чалавек, шчыльнасць — 64,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 44 населеныя пункты.
Павел Мікалаевіч Філонаў
Павел Мікалаевіч Філонаў (Па́вел Никола́евич Фило́нов;,  — , ) — рускі і савецкі мастак, ілюстратар, паэт, выкладчык, адзін з лідараў рускага авангарду; заснавальнік, тэарэтык, практык і настаўнік аналітычнага мастацтва — напрамку жывапісу і графікі першай паловы XX стагоддзя.
Капліца Спаслання Святога Духа (Мікалаева)
Капліца Спаслання Святога Духа — каталіцкая мураваная капліца ў в. Мікалаева (Шумілінскі раён, Віцебская вобласць). Знаходзіцца на заходняй ускраіне вёскі, каля могілак. Пабудавана ў канцы XX стагоддзя з цэглы.
Архітэктура
Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад двух-схільным дахам. Уваход вылучаны 2-слуповым ганкам пад стромкім 2-схільным пакрыццём. Бакавыя плоскасныя фасады расчлянёны 2 парамі прамавугольных аконных праёмаў.
Крупенішча
Крупе́нішча (, Крупенище) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Сцефанполле, пазней у складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Калегія пантыфікаў
Калегія пантыфікаў (Collegium Pontificum) — у Старажытным Рыме — вышэйшы жрэцкі інстытут царскага і рэспубліканскага перыяду, узначальваўся Вялікім пантыфікам, які да III ст. да н.э. выбіраўся з яе членаў. Калегія падтрымлівала веданне і захоўванне сакральнага права (ius pontificium), выпрацоўваліся правілы яго тлумачэння (commentarii pontificum), вяліся запісы юрыдычных прэцэдэнтаў і даваліся кампетэнтныя юрыдычныя саветы.
Першапачаткова ў Калегіі было 5 пантыфікаў, пасля закона Агульнія 300/299 да н.э. — 9, пасля Сулы — 15, пасля Цэзара — 16. Агульным абавязкам пантыфікаў было захаванне рэлігійнага балансу (pax deorum), гэта значыць надання роўнай ступені шанавання кожнаму богу. Да закона Агульнія ўсе пантыфікі былі патрыцыямі. Было таксама 3 малодшыя пантыфікі (pontifices minores), але іх роля недастаткова вывучана.
Венгерскі музей натуральнай гісторыі
Венгерскі музей натуральнай гісторыі (Венгерская: Magyar Természettudományi Múzeum ) — музей у горадзе Будапешце, заснаваны ў 1802 годзе. Валодае найбуйнейшай калекцыяй натуральнай гісторыі Венгрыі.
Фонд
У 1802 годзе граф  завяшчаў сваю бібліятэку і нумізматычную калекцыю для стварэння асновы будучай Венгерскай Нацыянальнай бібліятэкі і навукова-адукацыйнага цэнтра. Гэтыя матэрыялы і паклалі пачатак Венгерскаму нацыянальнаму музею (Нацыянальная бібліятэка імя Сечэні). Калекцыя мінералаў жонкі графа, Юльяны Фештэтыч, дала пачатак калекцыі матэрыялаў натуральнай гісторыі музея.
Музей Вікторыі і Альберта
Размешчаны ў раёне Паўднёвы Кенсінгтон (South Kensington). Уваход бясплатны. Па дадзеных The Art Newspaper уваходзіць у дваццатку самых наведвальных мастацкіх музеяў свету.
Венгерскі музей натуральнай гісторыі
Фонд
Першыя палеанталагічныя калекцыі музей атрымаў у падарунак ад эрцгерцага ў 1811 годзе, у гэтым жа годзе была набытая музеем і першая заалагічная калекцыя. У канцы 1818 года  перадаў за 7000 форынтаў музею гербарый, які паклаў пачатак Батанічнаму аддзелу музея.
Музей Вікторыі і Альберта
Музей быў заснаваны ў 1852 годзе пад уплывам поспеху Сусветнай выстаўкі 1851 года. Фінансаванне яго стварэння ажыццяўлялася за кошт часткі сродкаў, выручаных ад правядзення выстаўкі. Першапачатковым назвай музея было «Музей вырабаў» (Museum of Manufactures). Першапачаткова музей ствараўся разам са школай дызайну ў рамках Дэпартамента практычнага мастацтва (Department of Practical Art). У 1853 годзе музей быў перайменаваны ў «Музей дэкаратыўнага мастацтва» (Museum of Ornamental Art). У 1857 годзе музей абгрунтаваўся ў Паўднёвым Кенсінгтоне і стаў называцца South Kensington Museum. Вялікую падтрымку музею аказваў прынц-кансорт Альберт, муж каралевы Вікторыі. Музей актыўна скупляў сучасныя і больш раннія ўзоры дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Дзякуючы шчодрым ахвяраванням і не вельмі вялікаму попыту на прадметы мастацтва музею ўдалося хутка сабраць буйную калекцыю. У 1899 годзе пры ўдзеле каралевы Вікторыі быў закладзены новы цэнтральны будынак музея, і неўзабаве музей быў перайменаваны ў гонар каралевы і яе мужа. Раней для музея быў пабудаваны шэраг карпусоў у Паўднёвым Кенсінгтоне.
Венгерскі музей натуральнай гісторыі
Фонд
Да 1848 года — часу венгерскіх выступленняў супраць Аўстрыйскай імперыі, калекцыя музея налічвала каля 13.000 асобнікаў, яго заалагічная калекцыя — каля 35.000 экзэмпляраў. У далейшым найбольш каштоўным набыццём музея ў 1856 годзе была калекцыя Каралеўскага Венгерскага таварыства натуральнай гісторыі.
Музей Вікторыі і Альберта
Экспазіцыя
У музеі выстаўленыя больш за сотню карцін, у тым ліку карціна Канстэбла «», дзясяткі скульптур, сярэднявечныя рэчы, тканіны, тэатральная калекцыя, мастацкая кераміка і г. д.
Музей валодае найбуйнейшай у Вялікабрытаніі калекцыяй ранняй брытанскай фатаграфіі. У прыватнасці, тут захоўваецца 775 фатаграфій.
Венгерскі музей натуральнай гісторыі
Фонд
З 1870 года Венгерскі Нацыянальны музей мае аддзелы заалогіі, батанікі і мінералогіі. Памер калекцый на канец дзевятнаццатага стагоддзя перавысіў 1 млн экзэмпляраў.
Паміж сусветнымі войнамі
У 1927 годзе ў Будапешце адбыўся дзесяты Сусветны Кангрэс заалогіі, да гэтага часу калекцыя насякомых ў музеі склала каля 3 мільёнаў экзэмпляраў. Калекцыям, якія павялічваліся, было ўжо занадта мала месца ў музеі і іх часткова размясцілі ў новым Музеі натуральнай гісторыі, заснаваным у 1933 годзе.
Большасць батанічных калекцый музея загінула падчас Другой Сусветнай вайны.
Пасля Другой сусветнай вайны
Неўзабаве пасля вайны ў музеі адкрыўся аддзел антрапалогіі, які ў цяперашні час з’яўляецца адным з дзесяці найбуйнейшых у Еўропе.
Аддзел спецыялізаваўся на зборы і вывучэнні матэрыялаў венгерскай флоры і фауны.
Падчас антыўрадавых выступленняў у Будапешце ў 1956 годзе артылерыйскі снарад трапіў у галоўны будынак Нацыянальнага музея. Ад разрыву снарада пацярпела мінералагічная і палеанталагічныя калекцыя музея. Падчас бунту было спалена 100 000 тамоў навуковых выданняў, знішчана 36,000 чучалаў птушак, 13,000 рыб, амфібій і рэптылій і інш.
Праз некалькі гадоў Жыгмонд Сечэні (Zsigmond Széchenyi) арганизаваў некалькі экспедыцый у Афрыку, каб сабраць дадатковыя матэрыялы для музея для кампенсацыі страт. У 1960-х і 1970-х гадах музейныя работнікі ездзілі ў краіны сацыялістычнага лагера — Паўночную Карэю, В’етнам, Кубу і Манголію для збору калекцыі флоры і фауны гэтых краін.
У 1979 годзе аддзел батанікі музея пераехаў у гістарычны будынак, спраектаванае венгерскім архітэктарам Эдзёнам Лехнерам.
Найноўшая гісторыя
Да пачатку 1990-х гадоў у Музея натуральнай гісторыі, нягледзячы на пастаянны рост яго калекцый, не было асобнай выставачнай прасторы. Вtнгерскі ўрад прыняў рашэнне перанесці музей у будынак Акадэміі Людовіка: гістарычны помнік, пабудаваны для Венгерскай ваеннай акадэміі.
На бягучы момант там ужо размешчаны аддзелы антрапалогіі, мінералогіі і петралогіі, геалогіі і палеанталогіі. Там жа размясціліся калекцыі птушак і млекакормячых, калекцыі па заалогіі, лабараторыі малекулярнай генэтыкі.
Заалагічная калекцыя музея з’яўляецца пятай па велічыні ў Еўропе і мае каля 7 мільёнаў узораў безпазваночных і пазваночных жывёл. У вестыбюлі музея выстаўлены 20 — метровы шкілет фінвала (Balaenoptera physalus).
Структура музея
У склад музея ўваходзяць асноўныя аддзелы:
Публікацыі
У музеі выдаецца літаратура па яго тэматыцы, чатыры перыядычных выданні, у тым ліку Acta Zoologica Academiae Scientiarum Hungaricae.
Літаратура
István Matskási: Das neue Naturwissenschaftliche Museum, Gutenberg Press, 1999.
Мэры-Луіз Паркер
Мэры-Луіз Паркер (Mary-Louise Parker); нар. ) — амерыканская актрыса і пісьменніца.
Пасля дэбюту на Брадвеі ў ролі Рыты ў "Прэлюдыі да пацалую" Крэйга Лукаса ў 1990 годзе (за якую яна атрымала намінацыю на прэмію "Тоні") Паркер атрымала вядомасць за ролі ў фільмах "Гранд-Каньён" (1991), "Смажаныя зялёныя памідоры" (1991), "Кліент" (1994), "Кулі над Брадвеем" (1994), "Месца для Эні" (1994), "Хлопчыкі на баку" (1995), "Партрэт ледзі" (1996) і "Стваральнік" (1997). Сярод наступных выступленняў на сцэне і ў незалежных фільмах Паркер атрымала прэмію Тоні за лепшую жаночую ролю ў п'есе за роль Кэтрын Левелін ў фільме Дэвіда Оберна "Доказ" у 2001 годзе, а таксама іншыя ўзнагароды. У перыяд з 2001 па 2006 год яна зноў з'явілася ў ролі Эмі Гарднер ў тэлесерыяле "Заходняе крыло", за які ў 2002 годзе была намінаваная на прэмію "Эмі" як лепшая акторка другога плана ў драматычным серыяле. У 2005-2012 гадах здымалася ў тэлесерыяле "Траўка", за які атрымала прэміі "Залаты глобус" і "Спадарожнік" (лепшая жаночая роль у тэлесерыяле, мюзікле ці камедыі). Яна атрымала прэмію "Залаты глобус" і прэмію "Эмі" за роль Харпер Піт ў тэлевізійным міні-серыяле HBO "Анёлы ў Амерыцы" ў 2003 годзе. З 2007 года Паркер публікуе артыкулы ў часопісе Esquirе. У лістападзе 2015 года выдавецтва Scribner Books апублікавала яе мемуары ў лістах пад назвай "Дарагі містэр Ты".
Мікалаеўка (Магілёўскі раён)
Мікала́еўка (, Миколаевка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Вялікабялевіцкага сельсавета, да 22 ліпеня 1960 года — у склад Семукацкага сельсавета, да 4 чэрвеня 1965 года — у склад Вендаражскага сельсавета.
Зунькава
Зунькава (Зуньково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 7486
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эш супраць злавесных мерцвякоў
«Эш супраць злавесных мерцвякоў» (Ash vs. Evil Dead) — амерыканскі тэлесерыял у жанры камедыі жахаў, прэм’ера якога адбылася на тэлеканале Starz 31 кастрычніка 2015 года. Серыял уваходзіць ва франшызу «злавесных мерцвякоў». Яго стваральнікамі, як і трылогіі фільмаў, з’яўляюцца браты Сэм і Айван Рэймі, а таксама Тым Спезіалі. У галоўнай ролі Эша Уільямса — Брус Кэмпбэл. Сюжэт серыяла ўлічвае гісторыю Арміі цемры, аднак з-за праблем з аўтарскімі правамі падзеі фільма згадваюцца толькі мімаходзь.
1 сезон
Праходзіць 30 гадоў пасля падзей трылогіі, Эш Уільямс пражывае ў маленькім гарадку, у сваім трэйлеры, працуе ў супермаркеце. Эш адпраўляецца ў бар, дзе сустракае дзяўчыну, пасля чаго яны напіваюцца і прыязджаюць да яго дому. Эш чытае загавор з Некранамікона і абуджае зло. На наступны дзень Эш заўважае дзівацтвы, яму мроіцца, што суседка ператвараецца ў дэмана. Ён вырашае з’ехаць з горада і прыходзіць у краму за заробкам, але начальнік прымушае яго адпрацаваць цэлы дзень. Эш вырашае пагаварыць са сваім сябрам Пабла, ён кажа яму аб падзеях у той злавеснай хаціне, дзе калісьці пазбавіўся сваёй дзяўчыны і сваёй рукі. Эш прыязджае ў свой трэйлер, услед за ім прыязджаюць Пабла і Кэлі, але на іх нападае апантаны дэдайтамі садоўнік. Эш забівае яго з драбавіка. На Эша нападае апантаная суседка, якую ён забівае бензапілой. Кэлі просіць Эша аддаць ёй кнігу зла, так як яна думае, што яе маці Сьюзэн захапілі цёмныя сілы, і цяпер яе бацьку пагражае небяспека, але Эш не згаджаецца. Кэлі вырашае выкрасці кнігу і едзе дадому, Эш і Пабла ідуць за ёй. Апантаная Сьюзэн забівае бацьку Кэлі, і Эшу даводзіцца яе забіць. Кэлі вырашае адправіцца разам з Эшам і Пабла да аднаму прадаўцу антыкварыяту, які можа прачытаць кнігу. Прадавец вырашае заклікаць дэмана, каб спытаць яго, як можна пазбавіцца ад зла з кнігі. Але дэман выходзіць з-пад кантролю і забівае прадаўца. Каб знайсці адказы, героі вырашаюць адправіцца да дзядзькі Пабла, Бруха. Ён раіць Эшу пахаваць кнігу там, дзе ён пачаў свой шлях змагара з дэманамі. Дэман, якога заклікаў прадавец, усяляецца ў Кэлі, затым забівае Бруха. Эша перасьледуе паліцэйская Аманда Фішэр, напарніка якой забіла апантаная дэдайтамі жанчына. Аманда знаходзіць Эша і арыштоўвае яго, на іх нападаюць апантаныя дэдайтамі, але Эш забівае іх, і Аманда вырашае далучыцца да іх.
Тым часам іх перасьледуе жанчына па імі Рубі Наубі, у яе ёсць адсечаная рука Эша. Эш, Пабла, Кэлі і Аманда прыходзяць да той самай хаціны, аказалася, што рука прыбыла ў хаціну і адрасціла цела. «Злы Эш» нападае на Аманду і забівае яе, пасля нападае на самога Эша, але ён забівае яго. Апантаная дэманамі Аманда нападае на сёмуху, але іх ратуе Рубі, яна кажа што хаваць кнігу няма сэнсу, Рубі прапануе ў ходзе абраду зрэзаць твар з кнігі, Эш згаджаецца на гэта. Рубі кажа, што гэта яна напісала кнігу зла. Рубі разам з Пабла адпраўляюцца ў склеп, яе план складаецца ў тым, каб праз цела Пабла выпусціць сваіх дзяцей. Эш раніць Рубі, але яна прапануе здзелку — Эш, Пабла і Кэлі адпраўляюцца ў горад Джэксанвіл (будучы маладым Эш марыў туды з’ездзіць), а яна будзе кантраляваць зло. Эш згаджаецца.
Вытворчасць
У 2014 годзе на фестывалі San Diego Comic-Con International было абвешчана, што рэжысёр Сэм Рейми працуе над серыялам пра «злавесных мерцвякоў». З-за нявырашаных прававых пытанняў у серыяле не згадваюцца трэці фільм «Армія цемры» і магазін «S-Mart», у якім працаваў Эш. У інтэрв’ю Кэмбелл патлумачыў, што канал Starz быў адзіным, які дазволіў зрабіць серыял без абмежаванняў па рэйтынгу.
Здымкі серыяла пачаліся вясной 2015 у Новай Зеландыі. Рэжысёрам першага эпізоду стаў Сэм Рейми. Следам было знята яшчэ 9 30-хвілінных серый.
Трансляцыя
45-хвілінны пілот быў паказаны 31 кастрычніка 2015 года, у ноч на Хэлоўін. Праз тры дні серыял быў падоўжаны на другі сезон.
У Расіі серыял транслюе кампанія «Амед». Пераклад і агучванне выкананы як ва ўласным варыянце,, так і ў варыянце Дзмітрыя Пучкова.
Сезон 2 (2016—2017)
Сезон быў упершыню паказаны анлайн 27 верасня 2016 года. Дата пачатку ТБ трансляцыі — 2 кастрычніка 2016 года.
Водгукі і ацэнкі
Крытыкі засталіся задаволеныя серыялам. Паводле партала Rotten Tomatoes, 98 % рэцэнзій на першы сезон былі станоўчымі, па дадзеных Metacritic — 75 %. У Расіі аб першым сезоне серыяла станоўча адклікаліся выдання Film.ru і «Свет фантастыкі». Рэцэнзенты адзначылі выдатны чорны гумар і жорсткасць серыяла і добрую гульню акцёраў, асабліва Бруса Кэмпбэла. Крытыцы падвергнулася толькі танная камп’ютарная графіка, але яна тлумачыцца тым, што Сэм Рэймі імкнуўся перадаць у серыяле дух арыгінальнай трылогіі.
Серыял намінаваны на прэмію «Сатурн» за лепшы серыял у жанры жахаў і лепшую мужчынскую ролю (Брус Кэмпбэл).
Музыка
Кампазітар арыгінальных фільмаў Джозэф Ладука вярнуўся, каб напісаць музыку для серыяла. У інтэрв’ю Сэм Рэймі заявіў, што выкарыстанне музыкі 70-х звязана з тым, што характар Эша не змяніўся за апошнія 30-35 гадоў і таму, музыка павінна адлюстроўваць апошні раз, калі Эш быў уцягнуты ў соцыум.
Спіс песень, якія былі выкарыстаны ў серыяле:
Шахрыяр Алам
Шахрыяр Алам (нар., Чытагонг) — міністр замежных спраў Бангладэш. Член партыі Бангладэшская Народная ліга.
З 1997 года ён пачаў займацца палітыкай і ўвайшоў у партыю «Бангладэшская Народная ліга», а ўжо ў 2008 годзе ўпершыню был абраны ў Парламент Бангладэш. У 2014 годзе быў другі раз абраны ў Нацыянальны парламент.
Валянціна Васілеўна Антонава
Валянціна Васілеўна Антонава (нар., ) — беларуская спявачка. Заслужаная артыстка Беларускай ССР (1966).
Нарадзілася ў 1932 годзе. З 1952 года салістка Дзяржаўнага народнага хору БССР (падгалосачнае сапрана), створаных пры хоры актэта і квартэта «Купалінка». У 1975—1980 гадах у фальклорна-харэаграфічным ансамблі «Харошкі».
Тамара Гаўрылаўна Слабодчыкава
Тамара Гаўрылаўна Слабодчыкава (нар. 17 снежня 1952, г. Касцюковічы, Магілёўская вобласць) — беларускі дырыжор.
Біяграфія
Скончыла ў 1977 годзе Беларускую дзяржаўную кансерваторыю, у 1979 годзе — аспірантуру Маскоўскай дзяржаўнай кансерваторыі. У 1979—1985 гадах выкладчык кафедры харавога дырыжавання Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі, у 1985—1998 гадах старшы выкладчык кафедры харавога дырыжавання, з 1998 года дацэнт кафедры. У 1980 годзе Т. Г. Слабодчыкава арганізавала хор «Акадэмія», з’яўляецца яго мастацкім кіраўніком і дырыжорам.
Навуковая дзейнасць
Аўтар 18 апублікаваных артыкулаў у энцыклапедычным выданні «Літаратура і мастацтва Беларусі».
Узнагароды
Узнагароджана граматай Вялікага тэатра СССР за прапаганду класічнай харавой музыкі. Хор «Акадэмія», пад яе кіраўніцтвам, узнагароджаны сярэбранымі медалямі на міжнародных фестывалях у Італіі, Германіі, Чэхіі.
Ігнат Дамінік Лапацінскі
Ігнат Дамінік Францішак Лапацінскі (Ignacy Dominik Franciszek Łopaciński;, в. Сар’я, Дрысенскі павет — ) — памешчык, удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў.