cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Станіслаў Пятровіч Барадаўка
Біяграфія
Працоўны шлях пачаў з пасады майстра Глускага раёна электрычных сетак Бабруйскага прадпрыемства электрычных сетак РЭУ «Магілёўэнерга» ў г. Бабруйску. Далей займаў пасаду начальніка Бабруйскага сельскага РЭС Бабруйскага прадпрыемства электрычных сетак «Магілёўэнерга». У 1986—1995 гг. працаваў старшынёй прафсаюзнага камітэта Бабруйскага прадпрыемства электрычных сетак «Магілёўэнерга», намеснікам дырэктара і галоўным інжынерам Бабруйскіх электрычных сетак.
У 1995—2001 гадах старшыня Ленінскага райвыканкама г. Бабруйска, затым главой Адміністрацыі Ленінскага раёна г. Бабруйска. У 2001—2008 гадах працаваў дырэктарам філіяла РУП «Магілёўэнерга» Бабруйскія электрычныя сеткі. З 3 студзеня 2008 года быў генеральным дырэктарам Рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Магілёўэнерга».
З 8 снежня 2009 года Старшыня Магілёўскага гарадскога выканаўчага камітэта. 15 красавіка 2013 года сышоў у адстаўку.
Любасна (курганны могільнік)
Любасна — курганны могільнік каля вёскі Любасна Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці. Могільнік знаходзіцца за 1,6 км на паўночны ўсход ад вёскі, на паўночным беразе возера Белае.
Апісанне
15 паўсферычных насыпаў вышынёй 1,5-2 м, дыяметрам 5-6 м, 3 з іх размешчаны за 0,3 км на поўнач ад асноўнай групы. Даследавала ў 1974 годзе З. М. Сяргеева, раскапаны 2 курганы. Пахавальны абрад — трупаспаленне. Знойдзены кальцыніраваныя косці і рэшткі прамавугольнага згарэлага зруба. Могільнік датуецца VIII—X ст.
Лісна (археалагічныя помнікі)
Лісна — археалагічныя помнікі каля вёскі Лісна Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці.
Чырвонакастрычніцкі сельсавет (Церахоўскі раён)
Чырвонакастры́чніцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Чырвоны Кастрычнік.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Усоха-Будскага сельсавета.
Лісна (археалагічныя помнікі)
Паселішча
Паселішча ў паўднёва-заходняй частцы вёскі, уздоўж берагоў р. Свольна. Выявіў у 2005 і ў 2006—2007 гадах даследаваў 260 м² М. В. Клімаў. Плошча 3,2 га. Культурны пласт 0,3—1,2 м. Знойдзены фрагменты посуду — ляпнога VI—VIII стст. і кругавога X—XVIII стст., рыбалоўныя снасці (гліняныя грузілы, жалезныя кручкі і васці); патэльня, жалезная вузкалязовая сякера, ледаходныя шыпы, цвікі і інш. Найбольшая колькасць знаходак адносіцца да X—XVIII стст. Аб высокім сацыяльным статусе паселішча сведчаць шкляныя бранзалеты, шыферныя прасліцы, зброя, ключы, дружынная насавая гарнітура. На адным з шыферных прасліц маюцца графіці, блізкія да скандынаўскіх рун. Магчыма, у X—XI стст. паселішча выконвала функцыю пагоста. У пазнейшы перыяд звязваецца з цэнтрам воласці Лісна, вядомым па дакументах XVI ст.
У культурным пласце выяўлены матэрыялы неаліту і бронзавага веку: крамянёвыя пласціны, наканечнік стралы паўночнабеларускай культуры, ляпны керамічны посуд нарвенскай культуры.
Курганны могільнік
Могільнік знаходзіцца за 1,5 км на поўдзень ад вёскі. 35 паўсферычных насыпаў вышынёй 0,3—0,7 м, дыяметрам 5-6 м. Выявіў у 1930 годзе В. Глацёнак, у 1975 годзе З. М. Сяргеева раскапала 6 курганоў. Пахавальны абрад — трупапалажэнне ў падкурганных ямах, пахаванні адзіночныя і парныя галавою на захад. Інвентар — бронзавыя скроневыя бранзалетападобныя кольцы з завязанымі канцамі, гладкія, вітыя і пласціністыя бранзалеты са штампаваным арнаментам, бронзавы ланцужок, рэшткі шаўковай тканіны з залатым шыццём. Могільнік датуецца X—XII ст, належыў крывічам.
NGC 4721
NGC 4721 (іншыя абазначэнні — MCG 5-30-97, ZWG 159.86, PGC 43437) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Майкл Уіглсварт
Майкл Уіглсварт (Michael Wigglesworth; 1631—1705) — пурытанскі багаслоў, паэт.
Англічанін паводле нараджэння, пурытанскі святар, атрымаў адукацыю ў Гарвардзе, практыкуючы ўрач. Атрымаў вядомасць як паэт у Новай Англіі каланіяльнага перыяду. Ён развівае пурытанскую тэму ў сваім творы «Дзень страшнага суда» (The Day of Doom, 1662). Доўгае апавяданне часта распадаецца на вершы. Гэтая жахлівая папулярызацыя кальвінізму стала вядомай паэмай. Першы амерыканскі бестселер з’яўляецца ашаламляльным адлюстраваннем у форме балады спрадвечнага асуджэння на пакуты ў пекле.
Лучкі (Бярэзінскі раён)
Лу́чкі (, Лучки) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Прудок (Мазырскі раён)
Прудо́к (, Прудок) — аграгарадок у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Прудкоўскага сельсавета.
Паблізу ад вёскі радовішча жалязняку і бурага вугалю.
Размяшчэнне
У 9 км на захад ад Мазыра, 6 км ад чыгуначнай станцыі Козенкі (на лініі  — Оўруч), 142 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На рацэ Тур (прыток ракі Прыпяць).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарогах, якія адыходзяць ад Мазыра. Планоўка складаецца з доўгай прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова двухбаковая, пераважна драўляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з пачатку XVI стагоддзя як вёска ў Мазырскім павеце Мінскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Пад 1515 паведамляецца пра вёску ў «Геаграфічным слоўніку Каралеўства Польскага». Пазначаная на геаграфічнай карце Мінскага ваяводства канца XVII — пачатку XVIII стагоддзя.
У 1922 годзе створана рабочая сельскагаспадарчая арцель «Асілак». З 20 жніўня 1924 цэнтр Прудкоўскага сельсавета Мазырскага, з 5 кастрычніка 1926 Слабадскога, з 4 жніўня 1927 г. Калінкавіцкага, з 27 верасня 1930 г. Мазырскага раёнаў Мазырскага (да 26 ліпеня 1930 г. і з 21 чэрвеня 1935 г. па 20 лютага 1938) акругі, з 20 лютага 1938 г Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельская абласцей.
Ратгерскі ўніверсітэт
Ратгерскі ўніверсітэт (Rutgers University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Нью-Брансуік, штат Нью-Джэрсі, ЗША.
Створаны ў 1766 годзе ўніверсітэт першапачаткова называўся Каралеўскім каледжам і быў звязаны з пратэстанцкай царквой. Гэта восьмы па велічыні ўніверсітэт у ЗША, другі па велічыні ў штаце Нью-Джэрсі пасля Прынстанскага ўніверсітэта і адзін з дзевяці каланіяльных каледжаў ЗША, якія былі заснаваныя яшчэ да вайны за незалежнасць ЗША.
Іўянка
Назва
Гідранімічны аналаг — назва прытока латвійскай Гаўі ракі Vija. Паралель тым мацнейшая, што Іўянка-*Vija таксама цячэ ў сваю Гаўю, нёманскую. Абедзве назвы матываваныя звілістасцю рачнога рэчышча.
Звязана з літоўскім vyti «звіваць, скручваць». Далей да індаеўрапейскага *ṷei- «згінаць, скручваць, віць».
Ад таго ж кораня назвы Вейна (рэкі ў басейнах Віліі, Дзвіны, Дняпра).
Назва ракі Іўянкі (< Vija) значыць «Звілістая (рака)».
Бабінавіцкі заказнік
Бабі́навіцкі — ландшафтны заказнік рэспубліканскага значэння ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Заснаваны ў 1998 годзе для аховы унікальных ландшафтаў з асабліва каштоўнымі і эталоннымі лясамі і папуляцыямі рэдкіх і знікаючых відаў раслін і жывёл. Плошча заказніка складае 10 547 га.
Ландшафты з паверхневым заляганнем азёрна-ледавіковых пяскоў і супескаў (75 %) ці ўзвышаныя платопадобныя, з заляганнем азёрна-ледавіковых суглінкаў і глін (25 %). Рэльеф плоскі, месцамі бугрысты, з рачнымі далінамі і лагчынамі, дзюнамі, камавымі і марэннымі ўзгоркамі. Глебы дзярнова-слабападзолістыя, пясчаныя, супясчаныя, сугліністыя і інш.
Лясы (хваёвыя, яловыя, бярозавыя) займаюць 94 % тэрыторыі. Шмат поймавых і сухадольных лугоў. У флоры каля 500 відаў вышэйшых сасудзістых раслін, з іх 11 у Чырвонай кнізе: луннік ажываючы, ятрышнік мужчынскі, шпажнік чарапіцавы, лінея паўночная, званочак шыракалісты і інш. У фаўне 145 відаў надземных пазваночных, з іх 11 у Чырвонай кнізе: буры мядзведзь, рысь, кулон вялікі, пугач, сыч дамавы, сплюшка, бусел чорны і інш.
Кашалёва (Духаўшчынскі раён)
Кашалёва (Кошелево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Myst IV: Revelation
Myst 4: Revelation — камп’ютарная гульня ў жанры графічнага квэста, чацвёртая па ліку ў серыі Myst. Распрацавана студыяй Ubisoft Montreal і выдадзеная кампаніяй Ubisoft.
Гульнявы ​​працэс
Перамяшчэнне па гульнявому свеце адбываецца прыблізна так жа, як і ў папярэдняй гульні серыі. Гулец падарожнічае па светам, пстрыкаючы па пререндерным фонавым малюнкам і выкарыстоўваючы 360-градусны панарамны агляд. Аднак у папярэдніх гульнях серыі светы выглядалі статычнымі, ажыўленне ў іх ўносілася толькі за кошт видеовставок і скрыптовых сцэн. У чацвёртай часткі гульні распрацоўшчыкі перавярнулі звыклую тэхналогію з ног на галаву, прымусіўшы светы выглядаць па-сапраўднаму жывымі нават у маштабах выкарыстання 2D-графікі: тут калышацца вада, пад дзеяннем ветру разгойдваюцца дрэвы, па небе плывуць аблокі, шматлікія эфекты адбываюцца ў рэальным часе. Інтэрактыўнасць таксама зрабіла вялікі крок наперад: са шматлікімі жывёламі — будзь то страказа, жаба або што-небудзь буйней — можна ўзаемадзейнічаць, пры дотыку прадметаў можна пачуць характэрны для кожнага з іх гук, падчас прайгравання видеовставок гульцу дазваляюць рухацца ў пэўных межах.
Іншыя ключавыя новаўвядзенні такія:
Сюжэт
Гульня апавядае пра падзеі, якія адбываюцца праз дзесяць гадоў пасля падзей Myst 3: Exile. Атрус (Atrus) пасылаевандроўцу (Stranger) ліст, у якім дзякуе свайго сябра за ўсё, што ён для яго зрабіў, і просіць прыбыць да яго зноў. Прычына чарговага выкліку — дзве кнігі-турмы, сіняя і чырвоная, у якія заключаны сыны Атруса, Сиррус (Sirrus) і Ахенар (Achenar). Кацярына (Catherine), жонка Атруса, лічыць, што дваццаць гадоў, якія яе сыны правялі ў зняволенні, павінны былі выправіць іх, таму неабходна даць братам свабоду. Аднак сам Атрус не ўпэўнены ў гэтым, таму ён выклікае свайго сябра, маючы намер даць яму важнае даручэнне: наведаць светы-турмы і паглядзець, што ў іх адбываецца.
У працэсе сваіх падарожжаў Вандроўнік даведаецца, што браты ўжо некаторы час знаходзяцца на волі, што характар ​​у іх ніколькі не змяніўся і што яны гатовыя помсціць свайму бацьку. Акрамя таго, яны ўблытваць ў свае мярзотныя справы Йешу (Yeesha), дачка Атруса, выкрадзены яе. Спыніць братоў, выратаваць дзяўчынку — вось асноўныя мэты, чырвонай ніткай праходзяць скрозь чараду таямнічых і вар’яцка прыгожых міроў.
У гульні прысутнічаюць дзве альтэрнатыўныя канцоўкі.
Міры
Гульцу трэба будзе наведаць наступныя светы:
Вітэлій
Аўл Вітэлій (Aulus Vitellius Germanicus) (15 або 7 верасня 15 — ) — старажытнарымскі імператар, які кіраваў з 17 красавіка 69 года да 20 снежня гэтага ж года, калі быў забіты. Быў адным з імператараў 69 года, «года чатырох імператараў».
Пасмеле
Па́смеле (Pasmėlė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 9 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Падстаў другую шчаку
Падстаў другую шчаку - шырокавядомы хрысціянскі прынцып, які прыпісвае рэагаваць на агрэсара без гвалту або прававой абароны.
Біблейскі кантэкст
Фраза запісана ў Нагорнай пропаведзі ў Новым Запавеце. Згодна Евангелля ад Матфея прынцып даецца як альтэрнатыва "Вока за вока": '' Вы чулі, што сказана: «Вока за вока, і зуб за зуб». А Я кажу вам не працівіцца злому. Калі хто цябе ўдарыць па правай шчацэ тваёй, падстаў яму і другую; і калі хто захоча судзіцца з табою і ўзяць у цябе кашулю, аддай яму і вопратку; і калі хто цябе змусіць ісці з ім адно попрышча, ідзі з ім два. Таму, хто просіць у цябе, дай і ад таго, хто хоча пазычыць у цябе, не адварочвайся.''
У Пропаведзі на Доліне у Евангеллі ад Лукі прыводзіцца як частка загада Ісуса да "любіце ворагаў вашых":
''А вам, хто слухае, кажу: любіце ворагаў вашых, рабіце дабро ненавіснікам вашым, дабраслаўляйце кляцбітоў вашых, і маліцеся за напаснікоў вашых. Таму, хто ўдарыў цябе па шчацэ, падстаў і другую; і таму, хто адбірае ў цябе верхнюю вопратку, не заважай узяць і кашулю. Кожнаму, хто просіць у цябе, давай, і з таго, хто ўзяў тваё, не зысквай назад. І як хочаце, каб з вамі рабілі людзі, так і вы рабеце з імі.''
Тлумачэнні
Гэтая фраза, як частка Нагорнай пропаведзі, стала прадметам шмамлікіх тлумачэнняў.
Паколькі ўрывак патрабуе поўнага непраціўлення агрэсіі супраць сябе, а таксама, паколькі зямны ўрад абараняе сябе з дапамогай ваеннай сілы, гэта прывяло некаторых вернікаў да хрысціянскага анархізму, у тым ліку выдатнага рускага пісьменніка Льва Талстога, аўтара кнігі "Царства Божае ўнутры вас ёсць". Негвалтоўных інтэрпрэтацыя супраціву
Даследчык Вальтэр Вінк у сваёй кнізе Ужыванне сілы: Праніклівасць і супраціў у свеце дамінавання, інтэрпрэтуе прынцып як спосаб падарваць сілавое ўжыванне. Ён кажа, што ў часы Ісуса, ўдар лічыўся кагосьці больш нізкага класа з тыльным бокам далоні і быў выкарыстоўваўся, каб зацвердзіць сваю ўладу і панаванне. Калі пераследваемы чалавек "паварочваў іншую шчаку", біючы сутыкваўся з дылемай. Левая рука выкарыстоўвалася для нячыстых мэтаў, таму ўдар тыльным бокам на супрацьлеглай шчацэ не можа быць выкананы. Альтэрнатывай было б аплявуха з адкрытай далонню, як выклік чалавека, але гэта ўжо была б заява аб роўнасці. Такім чынам, падстаўленне другой шчакі вяло да патрабавання аб роўнасці.
Іншае тлумачэнне прынцыпа ў тым, што Ісус не адмяняе сэнс "вока за вока, і зуб за зуб", але аднаўляе яго ў арыгінальны кантэкст. Ісус пачынае сваю заяву з "Вы чулі, што сказана", што можа азначаць, што ён тлумачыў змяненні, у адрозненні ад "напісана", якое маглі б быць спасылкай на Пісанне. Распаўсюджаны зман адносіўся да выкарыстання Зыход 21:24-25 (загад для суддзі, каб пакараць асуджаных), як апраўдання для асабістай помсты. У гэтым кантэксце, загад "падстаў іншую шчаку" не будзе загадам, каб дазваляць біць або рабаваць чалавека, але як загад не помсціць.
Ракетны ўдар па Асмэры
14 лістапада 2020 года некалькі ракет, выпушчаных з Эфіопіі, уразілі горад Асмара, сталіцу Эрытрэі. Дзве ракеты трапілі ў Міжнародны аэрапорт.
У той жа дзень урад Эрытрэі пацвердзіў, што ракеты былі выпушчаны па сталіцы, але адмаўляў, што горад быў уражаны, заявіўшы, што яны прызямліліся ў сельскай мясцовасці. Напад быў здзейснены ўсяго праз некалькі гадзін пасля таго, як Народны фронт вызвалення Тыграя (НФВТ) прыгразіў нанесці ўдар па краіне, абвінаваціўшы яе ў падтрымцы цэнтральнага ўрада Эфіопіі ў канфлікце з паўстанцамі Тыграя. Афіцыйна пра абстрэл было абвешчана раніцай 15 лістапада. Як перадаў самалійскі навінавы партал Somali Guardian, пасля атакі на Асмэру на мяжы пачаліся баявыя дзеянні з выкарыстаннем цяжкай артылерыі. Па даных журналістаў, з-за інтэнсіўных абстрэлаў жыхары памежных раёнаў Эрытрэі пакідалі свае дамы і шукалі прытулку ў горных пячорах. У той жа час лідары Народнага фронту заявілі, што эрытрэйскія матарызаваныя часці перайшлі мяжу.
Галоўны дыпламат дзярждэпартамента ЗША ў Афрыцы Тыбар Надзь асудзіў напады сіл Тыграя на дзяржаву, назваўшы іх «намаганнямі ў інтэрнацыяналізацыі канфлікту».
Увечары 27 лістапада сілы НФВТ выпусцілі па меншай меры 4 ракеты па горадзе Асмэра ў Эрытрэі, усе ракеты ўпалі паблізу жылых кварталаў. Увечары 28 лістапада сілы НФВТ выпусцілі яшчэ па меншай меры 6 ракет па сталіцы.
Манезільё
Манезільё (Monesiglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Andrea.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Беніне
У папярэднім спісе значацца 6 найменняў, з якіх 5 з'яўляюцца культурнымі аб'ектамі, 1 — прыродным (на 2009 год).
Белагаш (Карагандзінская вобласць)
Белагаш — сяло ў Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Белагашскай сельскай акругі. Код КАТА — 354089100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1164 чалавекі (565 мужчын і 599 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 645 чалавек (333 мужчыны і 312 жанчын).
Цела (фільм, 2015)
«Цела» (Cialo) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёркі Малгажаты Шумоўскай.
Сюжэт
Польшча, нашыя дні. Перапляліся гісторыі крымінальнага пракурора, яго дачкі, якая хварэе анарэксіяй, і яе тэрапеўта, якая сцвярджае, што яна можа мець зносіны з мёртвымі. Тры прынцыпова розныя падыходы да разумення цела і душы.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 16 кінаўзнагародамі і яшчэ 11 намінацыямі.
3-ці Прыбалтыйскі фронт
3-ці Прыбалты́йскі фронт, у нямецкіх дакумэнтах 3-ці Балтыйскі фронт (3. Baltische Front) — аб'яднанне Чырвонай арміі ў перыяд Другой сусветнай вайны.
Быў утвораны дырэктывай Стаўкі ВГК ад 18 красавіка 1944 года і расфарміраваны 16 кастрычніка таго ж года. Прыняў удзел у вызваленні Прыбалтыкі Чырвонай арміяй летам і восенню 1944 года.
Гісторыя
У канцы лютага — пачатку сакавіка 1944 год сіламі 42-й, 54-й і 67-й арміі Ленінградскага фронту была здзейсненая спроба прарыву лініі «Пантэра» ў раёне Пскоў — Остраў, скончыўшаяся няўдачай.
Для прарыву на гэтым участку дырэктывай Стаўкі ВГК ад 18 красавіка з злучэнняў левага (паўднёвага) крыла Ленінградскага фронту быў утвораны 3-і Прыбалтыйскі фронт, камандуючым якім стаў генерал-палкоўнік Іван Масленнікаў. У склад фронту першапачаткова ўвайшлі 42-я, 54-я, 67-я агульнавайсковыя і 14-я паветраная армія. Палявое ўпраўленне фронту было створана на базе ўпраўлення 20-й арміі.
У далейшым у склад 3-га Прыбалтыйскага фронта былі ўключаны таксама 61-я і 1-я ударная арміі, 10-ы танкавы корпус і 2-я артылерыйская дывізія прарыву. Першапачаткова 3-му Прыбалтыйскаму фронту даручалася толькі імітаваць актыўнасць, адцягваючы на сябе сілы Вермахта, баявых заданняў ён не меў.
У складзе групы армій Nord, якая бараніла паўночны ўчастак Panther-Wotan Linie, тады знаходзіліся толькі 16-я і 18-я арміі і вайсковая група «Narwa». Свой наступ 3-і Прыбалтыйскі фронт пачаў 17 ліпеня на фронце 18-й арміі паўднёва-ўсход ад Пскоўскага возера ў кірунку Остраў — Пскоў і далей у напрамку Валка. 19 ліпеня войскі 3-га Прыбалтыйскага фронту фарсіравалі Вялікую. Аднак 18-й арміі ўдалося адбіць усе спробы савецкай арміі ажыццявіць прарыў і да 20 ліпеня паступова адысці на рубеж «Daugavpils» на захад ад Пскова. Раніцай 21 ліпеня войскі 3-га Прыбалтыйскага фронту з поўдня ўвайшлі ў Остраў, і на працягу дня з баямі занялі яшчэ больш за 150 дробных населеных пунктаў. 23 ліпеня яны захапілі Пскоў, пасля чаго 30—31 ліпеня павялі наступальныя баі на паўднёвы захад ад Пскова. У выніку гэтага наступу Чырвоная армія прасунулася ў заходнім кірунку на 50—130 км.
10 жніўня 3-і Прыбалтыйскі фронт атакаваў XXVIII армейскі корпус Вермахта, які знаходзіўся на левым крыле 18-й арміі, і прарваў Марыенбургскую лінію абароны на ўчастку Чудскае возера — Пячоры — Алукснэ. 13 жніўня часткі 3-га Прыбалтыйскага фронту ўвайшлі ў Выру. Затым фронт павінен быў адрэзаць злучэнні Вермахта ў Эстоніі і Паўночнай Латвіі, для чаго пачаў сіламі 1-й ударнай, 67-й і 53-й армій наступ у паўночна-заходнім накірунку. Да 21 жніўня ў раёне чыгуначных станцый Карула і Сангасце для наступу на Тарту былі сканцэнтраваны 10 стралковых дывізій, 5 танкавых злучэнняў 3-га Прыбалтыйскага фронту. 24 жніўня танкавая група Гіяцынта графа Штрахвица распачала адказнае наступ у Тамсе, якое аднак не ўвянчалася поспехам. 25 жніўня войскам 3-га Прыбалтыйскага фронту ўдалося заняць Тарту. У жніўні — пачатку верасня 1944 ujlf войскі 3-га Прыбалтыйскага фронту, прасунуліся ў агульнай складанасці на 100 км, заняўшы выгаднае становішча для ўдару ў фланг армейскай групе Narwa.
У ноч з 5 на 6 кастрычніка войскі 2-га і 3-га Прыбалтыйскіх франтоў аднавілі наступленне на Рыгу і ў ходзе пераследу 18-й арміі да 10 кастрычніка выйшлі на знешні абарончы абвод горада. 12 кастрычніка пачаліся баі за Рыгу. 13 кастрычніка войскі 3-га Прыбалтыйскага фронту занялі правабярэжную частку горада, а 15 кастрычніка войскі 2-га Прыбалтыйскага фронту захапілі яго левабярэжную частку. Асноўным сілам 18-й арміі Вермахта ўдалося сысці праз Рыгу на паўднёвы захад.
Пасля вызвалення Рыгі на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 16 кастрычніка 1944 года фронт быў расфарміраваны. Яго палявое ўпраўленне з франтавымі часцямі і ўстановамі і 54-й арміяй былі выведзеныя ў рэзерв Стаўкі ВГК. Астатнія войскі былі перададзены ў склад Ленінградскага (67-я армія), 1-га Прыбалтыйскага (61-я армія) і 2-га Прыбалтыйскага (1-я ўдарная і 14-я паветраная арміі) франтоў.
Прыбалтыйскі фронт
Прыбалты́йскі фронт (10 — 20 кастрычніка 1943 года) — фронт РСЧА падчас Вялікай Айчыннай вайны, які дзейнічаў на прыбалтыйскім кірунку.
Гісторыя
Утвораны 10 кастрычніка 1943 года на паўночна-заходнім напрамку на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 1 кастрычніка 1943 года на базе палявога ўпраўлення Бранскага фронту (3-га фарміравання).
Абабіца
Абабіца — рака ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Друйка (басейн Заходняй Дзвіны).
Прыбалтыйскі фронт
Гісторыя
Асноўнай задачай фронту была падрыхтоўка наступу для разгрому нямецкай групы армій «Поўнач».
Абабіца
Даўжыня ракі 4 км. Выцякае з возера Абаб’е, вусце каля вёскі Веркаўшчына. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Тушчанка
Назва
Найбліжэйшы гідранімічны адпаведнік — літоўская рачная назва Tušt-upis (каля заходнелітоўскага Цяльшэя) таго ж паходжання.
Абабіца
У басейне ракі возера Дубра.
Тушчанка
Назва
Адзін (карацейшы) з двух прытокаў ракі *Тушчы выцякае з возера Тушча. Меншае за яго возера Тушча — ніжэй па цячэнні ракі, недалёка ад яе ўтоку ў Страчу.
Прыбалтыйскі фронт
Гісторыя
20 кастрычніка 1943 года на падставе загаду Стаўкі ВГК ад 16 кастрычніка 1943 года фронт перайменаваны ў 2-і Прыбалтыйскі фронт.
Тушчанка
Назва
Назва «Пустая (рака)» мусіла адносіцца да высыхання рачнога рэчышча ў сушэйшую пару. Так жа сама матываваная назва дзвінскай ракі Сухадроўка (< балцкае *Saus-dravas «Сухая плынь»).
Гідраграфія
Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 86 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 м/км. Выцякае з возера Тушча, у яго заходняй частцы. Упадае ў Страчу ў напрамку на поўдзень ад вёскі Алешкі (Мядзельскі раён). Вадазбор у межах Нарачана-Вілейскай раўніны. Рэчышча Тушчанкі часткова каналізаванае.
Каля ракі вёска Дабраўляны (Смаргонскі раён).
Мурчысонскі метэарыт
Мурчысонскі метэарыт (Мерчысонскі ; Murchison meteorite) — вуглісты хандрыт агульнай вагой 108 кілаграмаў. Упаў 28 верасня 1969 года паблізу вёскі Мурчысон (Murchison), штат Вікторыя, Аўстралія. Пры падзенні адзін з фрагментаў прабіў дах сельскга будынка.
Склад метэарыта
У 2020 г. у метэарыце былі знойдзеныя так званыя дасонечныя зярняты ўзростам 5-7 млрд. гадоў — самае старое цвёрдае рэчыва на Зямлі.
Метэарыт змяшчае вялікую колькасць арганічных уключэнняў. У прыватнасці даследаванні 2008 года паказалі наяўнасць нуклеінавых асноў. Сярод амінакіслот, выяўленых у матэрыяле метэарыта, пераважалі L-энанціёмеры. У Мурчысонскім метэарыце і ў метэарыце NWA 801 (Марока) атрымалася выявіць арабінозу, ксілозы, ліксозу, рыбозу і некалькі гексоз. Гэтыя знаходкі тлумачацца некаторымі навукоўцамі як пацверджанне таго, што ва ўзнікненні жыцця на Зямлі маглі ўдзельнічаць арганічныя злучэнні, прынесеныя з космасу з метэарытамі
Акрамя таго, прыхільнік пансперміі А. Ю. Разанаў сцвярджае, што ў мурчысонскім метэарыце (роўна як і ў яфрэмаўскім) выяўленыя выкапнёвыя часцінкі нітчатых мікраарганізмаў, якія нагадваюць ніжэйшыя грыбы і якія захавалі дэталі сваёй клетачнай будовы, а таксама скамянелыя рэшткі нейкіх бактэрый. Аналізаваліся пры гэтым псеўдамарфозы, створаныя тымі ці іншымі мінераламі, якія не адрозніваюцца па складу ад усяго астатняга матэрыялу метэарыта, а не сучасныя або фасілізаваныя рэшткі. Аднак іншыя спецыялісты з такой высновай ня згодныя.
Пашкава (Булгакаўскае сельскае паселішча)
Пашкава (Пашково) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Нгуен Суан Фук
Нгуен Суан Фук (Nguyễn Xuân Phúc; нар. 20 ліпеня 1954, Куешон, Куангнам, В’етнам) — в’етнамскі палітычны і дзяржаўны дзеяч. Прэзідэнт Сацыялістычнай Рэспублікі В’етнам (5 красавіка 2021 — 17 студзеня 2023). Абраны на пасаду на 11 сесіі Нацыянальнага сходу СРВ XIV склікання. Прэм’ер-міністр В’етнама (7 красавіка 2016 — 5 красавіка 2021).
Біяграфія
З 1997 года на партыйнай працы ў мясцовым камітэце правінцыі Куангнам. З 2006 года працаваў у цэнтральных органах выканаўчай улады В’етнама, займаючы пасады намесніка кіраўніка дзяржаўнага аўдыту, міністра — кіраўніка Апарату ўрада, з 2011 года — віцэ-прэм’ер, з 2016 года — прэм’ер-міністр.
Член Камуністычнай партыі В’етнама з 1983 года, абіраўся ў Цэнтральны Камітэт КПВ Χ, ΧΙ і ΧΙΙ скліканняў, член Палітбюро ЦК ΧΙ і ΧΙΙ скліканняў. Дэпутат ΧΙ і ΧΙΙΙ скліканняў Нацыянальнага сходу (2002—2007).
31 студзеня 2021 года Нгуен Суан Фук быў пераабраны цэнтральным камітэтам партыі 13-га склікання.
5 красавіка 2021 года абраны 11-м Прэзідэнтам В’етнама падчас пасяджэння Нацыянальнай асамблеі, змяніўшы Нгуен Фу Чонга, які раней абвесціў пра свой сыход з пасады.
17 студзеня 2023 года, з-за карупцыйнага скандалу, сышоў у адстаўку з пасады прэзідэнта па ўласным жаданні, а таксама выйшаў са складу ЦК і Палітбюро Кампартыі В’етнама.
Каракала
Септымій Басіян Каракала (Septimius Bassianus Caracalla; — ) — рымскі імператар  з дынастыі Севераў. Сын Септымія Севера, брат Геты. Кіраваў з 211 па 217 гг. н.э. Афіцыйнае імя: Імператар Цэзар Марк Аўрэлій Север Антоній Аўгуст. Вылучаўся асабістай жорсткасцю.
Раннія гады, першыя злачынствы
У 197 годзе, у час пахода на парфян, ён быў абвешчаны трыбунам і Аўгустам. У 202 годзе быў прызначаны консулам, а ў наступным ажаніўся па волі бацькі з Фульвіяй, багатай дачкой Гая Фульвія Плаўціяна; ён, аднак, ненавідзеў і цесця, і жонку і быў прычынай смерці першага ў 204 годзе.
Быўшы і да смерці цесця распусным і свавольным, Каракала зрабіўся яшчэ горшым, калі пазбавіўся яго. Яго малодшы брат, Гета, у 198 годзе абвешчаны Цэзарам, не саступаў Каракале ў сапсаванасці. З дзяцінства паміж братамі панавала няспынная нянавісць, якую толькі раздзімалі царадворцы. Калі пачалося паўстанне варвараў у Брытаніі, Север скарыстаўся нагодай, каб выдаліць сыноў з распуснай атмасферы Рыма і ўзяй іх з сабою на вайну (208). Каракала сураваджаў бацьку да паўночнай Шатландыі, у некаторых выпадках сам узначальваў войска, але ўсе яго думкі былі скіраваныя толькі на падрыхтаванне дзеля себя адзінаўладдзя.
Ён пераследваў брата і рабіў на яго паклёпы, хацеў распачаць бунт у войску бацькі і аднойчы нават сам падняў на яго меч і, як казалі, хацеў атрутай паскорыць яго смерць (4 лютага 211 года). Нагледзячы на перакананні Каракалы, войска, памятаючы жаданні Севера, абвясціла імператарамі абодвух братоў. Каракала адразу ж заключыў мір з варварамі і вывеў войска з краіны, ачысціў крэпасці, якія заклаў Север, накіраваўся да брата і маці, вонкава памірыўшыся з Гетай, а потым накіраваўся ў Рым з целам мёртвага бацькі.
Але ўжо па дарозе зноў успыхнулі спрэчкі. Абодва браты падазравалі адзін аднаго; у Рыме кожны завёў уласную варту. Яны хацелі падзяліць імперыю, але гэтаму запярэчыла маці. Планы Каракалы пазбавіцца брата не мелі поспеху. Нарэшце ён папрасіў маці запрасіць абодвух да сябе ў пакоў дзеля замірэння, і тут, на руках у маці, быў забіты Гета (снежань 211 года).
Адзінаасобнае кіраванне
Пасля забойства ён, шукаючы абароны, збег у лагер да салдат, даў ім на разрабаванне сабраныя бацькам скарбы і быў абвешчаны адзіным імператарам. Салдаты і прыдворныя Геты, колькацю ў 20 000, былі забітыя. У іх ліку быў Папініян, знакаміты юрыст, сябр Севера. Каракала папрасіў яго выступіць у сенаце з апраўданнем забойства, спадзяючыся, што знакаміты юрыст знойдзе пераканаўчыя аргументы. Але Папініян адказаў: ”Гэта прасцей зрабіць чым апраўдаць”. У 212 годзе Каракала даў усім жыхарам Рымскай імперыі правы рымскага грамадзянства, праўда, у выключна фінансавы мэтах. Старыя падаткі ён падвысіў, выбіў грошы ў каго толькі мог, асабліва ў сенатараў, якія былі вымушаны паўсюль хадзіць за ім.
У Галіі Каракала вёў бяздарную вайну з алеманамі і цэнамі, але, тым не менш, загадаў прысвоіць яму тытул Alemannicus і Germanicus. У Дакіі ваяваў з сарматамі і гетамі, але хутка пакінуў правінцыю варварам і пайшоў на Фракію. З гэтага часу ён пачаў камічна імітыраваць Аляксандра Македонскага, прадпрымаючы паходы ў далёкія краіны, але толькі дзеля таго, каб рабаваць жыхароў. З Фракіі ён перайшоў у Азію, у Пергаме звяртаўся за лячэннем да Эскулапа, у Іліёне ўшаноўваў Ахіла, зімаваў у Нікамедыі (214-215). Па-здрадніцку захапіў Абгара IX, цара асраенаў, і авалодаў яго царствам.
Цара Арменіі разам з сынамі ён запрасіў да сябе, маючы намер зрабіць з ім тое ж самае, але сутыкнуўся з узброеным супрацівам. Яго атрад, дасланы ў Арменію, быў разбіты. Праз Антыёхію Каракала накіраваўся ў Александрыю, дзе, раззлаваўшыся на жыхароў за намёкі на братазабойства і сувязі з маці (яе абазвалі Іакастай), зладзіў крываваю разаніну, наклаў на жыхароў штрафы і загадаў разбурыць інтэрнаты філосафаў. Вярнуўшыся ў Антыохію, ён патрабаваў ад Артабана, цара Парфіі, дачку, каб ажаніцца з ёю. Калі той не пагадзіўся, Каракала спустошыў яго краіну, узяў горад Арбелу, раскапаў магілы парфянскіх цароў і рассеяў іх пыл. Артабан пагадзіўся на мір і па-сяброўску сустрэў імператара. Але падчас піру Каракала загадаў напасці на варвараў і забіваць іх, і толькі цар і частка набліжаных здолела збегчы.
Смерць
Спустошыўшы і разрабаваўшы заходнія вобласці Парфіі, Каракала накіраваў паслоў у сенат, каб яны абвясцілі сенатарам пра яго перамогі, пасля чаго сенатары далі яму тытул ”Парфянскі Найвялікшы”. Аднак жорсткасць Каракалы і яго абразлівыя дзеянні ў дачыненні да царскіх магіл не маглі не выклікаць у парфян справядлівую нянавісць. Яны сабралі войска і выступілі ў паход. Усведамляючы сур’ёзнасць стану, імператарскі прэфект прэторыя, Макрын, жадаючы спыніць вайну, склаў змову супраць Каракалы і загадаў забіць яго па дарозе з Эдэсы ў горад Кары, што і было зроблена 8 красавіка 217 года.
Ад кіравання Каракалы захаваліся вялізныя руіны тэрм (Thermae Antoninianae), якія з небывалай раскошай пабудаваў Каракала на ўсходзе ад Авенцінскага ўзгорка. Дбайны распаўсюднік культа Ізіды, Каракала значна меней пераследваў хрысціян, чым яго бацька.
Каракала не меў дзяцей. Яго біяграфію напісаў Спартыян. Шмат звестак аб ім у яго сучасніка, Дыёна Касія, і ў Герадыяна.
NGC 4722
NGC 4722 (іншыя абазначэнні — IC 3833, MCG -2-33-31, IRAS12488-1303, PGC 43560) — галактыка ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Паўль Баум
Паўль Баум (ням.: Paul Baum;,  — , Сан-Джыміньяна) — мастак, малявальшчык і графік, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў постімпрэсіянізму ў Германіі).
Біяграфія
Паўль Баум пачаў сваю творчую дзейнасць як малявальшчык кветак на посудзе, працаваў у родным горадзе на каралеўскім фарфоравым заводзе. Затым вучыўся ў Фрыдрыха Прэлера Малодшага ў дрэздэнскай Акадэміі мастацтваў. У 1878 годзе Баум пераязджае ў Веймар, дзе вучыцца ў мясцовай Школе мастацтваў у мастака Тэадора Хагена. Падчас вучобы ён здзейсніў падарожжы па Паўночнай Германіі, Фландрыі і Галандыі.
У 1888 годзе Баум жыў у Мюнхене і далучаецца да калоніі мастакоў Дахау, дзе пасябраваў з Карлам Банцэрам і Максам Штрэмелем. У сакавіку 1890 года ён здзейсніў сумесна са Штрэмелем паездку ў Парыж, дзе абодва мастакі пазнаёміліся з працамі французскіх імпрэсіяністаў. Неўзабаве пасля гэтага Баум пакідае Дахау і селіцца ў бельгійскім горадзе Кноке-Хейст. Тут ён у 1894 годзе знаёміцца ​​з Камілем Пісаро і бельгійскім мастаком-пуантылістам Тэа ван Рэйсельбергэ. У тым жа годзе Баум з’яжджае ў Дрэздэн і ўдзельнічае ў мастацкім руху Дрэздэнскі сэцэсіён. У 1895 годзе мастак перасяляецца ў горад Слейс у Нідэрландах, дзе жыве да 1908 года, час ад часу здзяйсняючы паездкі ў Італію, Паўднёвую Францыю, Турцыю і ў Берлін, дзе ён у 1902 годзе прымае ўдзел у выставе Берлінскі сецэсіён.
У 1909 годзе Баум атрымаў прэмію Віла Рамана, пасля чаго ён пражыў 4 гады ў Італіі, пераважна ў Таскане. З пачаткам Першай сусветнай вайны мастак вярнуўся ў Германію і ў 1914 годзе становіцца прафесарам у дрэздэнскай Акадэміі мастацтваў. З 1918 года ён — прафесар па класе пейзажа ў касельскай Акадэміі мастацтваў. Пасля 1924 года Баум жыў пераважна ў Сан-Джыміньяна, дзе ў 1932 годзе памёр ад запалення лёгкіх.
Сяргей Яўгенавіч Алейнікаў
Сярге́й Яўге́навіч Але́йнікаў (нар., ) — выбітны савецкі і беларускі футбаліст.
Кар’ера іграка
Па ігравым амплуа — паўабаронца. Выступаў за клубы «Дынама» (Мінск) (1981—1989, капітан каманды ў 1985—1989), «Ювентус» (Турын, Італія) (1989/1990, 30 матчаў, 3 галы), «Лечэ» (Італія) (1990/1991—1992/1993, 29 матчаў у Серыі A), «Гамба Осака» (Японія) (1993—1995, 83 матчы, 14 галоў), «Адэвольд» (Удэвала, Швецыя) (1996, 5 матчаў). Пазней выступаў у аматарскіх італьянскіх клубах «Карыльяна» (Серыя C2) (1997/98) і «Ананьі Фантана» (Серыя D) (1998/99, ігрок/трэнер)
У чэмпіянатах СССР правёў 220 матчаў, забіў 31 гол. У еўрапейскіх кубкавых турнірах правёў 36 матчаў. За зборную СССР/СНД у 1984—1992 правёў 77 матчаў, забіў 6 галоў. У 1992—1994 выступаў за зборную Беларусі (4 матчы).
Кар’ера трэнера
У сезоне 1998/99 трэніраваў італьянскую каманду «Ананьі Фантана» (Серыя D). У сезоне 2000/01 — «Пантэдэру» (Серыя D). У 2003 годзе (да мая) — галоўны трэнер «Тарпеда-Металург» (Масква). З чэрвеня па верасень 2003 года — галоўны трэнер у падмаскоўным клубе «Віднае». З снежня 2003 года — каардынатар груп усіх узростаў дзіцяча-юнацкай футбольнай школы ў Каперціна, Італія. Трэнер у філіяле футбольнай акадэміі клуба «Ювентус» у Лечэ (з 2005 года). З чэрвеня 2007 года па 2008 трэнер італьянскай каманды «Крас» (6-ы дывізіён чэмпіянату Італіі). У 2011—2012 паўторна ўзначальваў гэты клуб.
У сакавіку 2014 быў прызначаны галоўным трэнерам каманды літоўскай А Лігі «Дайнава». Але справы «Дайнавы» ў чэмпіянаце пайшлі вельмі дрэнна — яна надзейна замацавалася на апошнім месцы без аніводнага ачка. У выніку ў маі 2014 Алейнікаў па сваёй ініцыятыве пакінуў алітускі клуб.
Scythris cicadella
Scythris cicadella - від матылькоў сямейства Scythrididae. Ён быў апісаны Філіпам Крыстофам Цэлерам у 1839 годзе. Насяляе ў Цэнтральнай і Паўднёва-Заходняй Еўропе. Асяроддзе пражывання складаецца з сухіх або пясчаных грунтоў.
Апісанне
Размах крылаў складае 9-11 мм. Пярэднія крылы цёмна-карычневыя. Самкі пакрыты шматлікімі блакітна-белымі лускавінкамі. Самцы моцна запыленых, даючы пярэднія крылы амаль белага колеру. Дарослыя знаходзяцца на крыле з сярэдзіны мая да канца чэрвеня і лётаюць на працягу дня, калі яны наведваюць кветкі.
Лічынкі харчуюцца на Scleranthus annuus і Scleranthus perennis. Лічынкі могуць быць знойдзены ў маі і чэрвені.
Саўкіна (Духаўшчынскі раён)
Саўкіна (Савкино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Булгакаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Міхаіл Максімавіч Катаеў
Міхаіл Максімавіч Катаеў (1903—1944) — старшыня Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Міхаіл Катаеў нарадзіўся 20 лістапада (па новаму стылю — 3 снежня) 1903 года ў вёсцы Асьмерыжск (цяпер — Качырскі раён Паўладарскай вобласці Казахстана). Рускі  Атрымаў пачатковую адукацыю. У 1925—1927 гадах Катаеў праходзіў службу ў Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі. Дэмабілізаваўшыся, вярнуўся на радзіму, загадваў хатай-чытальней, затым быў бухгалтарам у Паўладарскім гарадскім здраўаддзеле, старшынёй сельсавета ў Асмерыжске. У верасні 1941 года Катаеў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію і накіраваны на фронт Вялікай Айчыннай вайны. Да верасня 1943 года гвардыі старшыня Міхаіл Катаеў быў наводчыкам супрацьтанкавай стрэльбы 7-га гвардзейскага знішчальна-супрацьтанкавага дывізіёна 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
У ноч з 26 на 27 верасня 1943 года Катаеў у складзе свайго разліку пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў удзел у баях на плацдарме на яго заходнім беразе. Падчас бою Катаеў закідаў гранатамі нямецкія траншэі, дзякуючы чаму праз раку змаглі пераправіцца астатнія часткі корпуса.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшына Міхаіл Катаеў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Ордэн Леніна і медаль «Залатая Зорка» ён атрымаць не паспеў, так як 26 студзеня 1944 года загінуў у баі ў Гомельскай вобласці. Пахаваны на Кургане Славы ў горадзе Мазыр.
Быў таксама узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.
У гонар Катаева названы вуліцы ў Мазыры і Паўладары, названы Дом піянераў і школьнікаў у Паўладары.
Мікулічы (Бярэзінскі раён)
Міку́лічы (, Микуличи) — аграгарадок у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Сан-Джыміньяна
Сан-Джыміньяна (San Gimignano) — італьянскі горад у правінцыі Сіена ў Таскане. Размешчаны за 56 км на паўднёвы захад ад Фларэнцыі на вяршыні ўзгорка вышынёй 334 м; насельніцтва — 7743 жыхары. Адзін з самых маляўнічых і наведвальных турыстамі гарадоў Тасканы. З 1990 года гістарычны цэнтр Сан-Джыміньяна ўваходзіць у спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Малгажата Шумоўска
Малгажата Шумоўска (Małgorzata Szumowska, нар. ) — польская кінарэжысёрка, сцэнарыстка і прадзюсарка. Была ўганаравана некалькімi міжнароднымi ўзнагародамi, у тым ліку прэміяй «Тэдзі» за стужку «У імя» на Берлінскім кінафестывалi і «Сярэбраным Леапардам» на кінафестывалi ў Лакарна за карціну «33 сцэны з жыцця». Была двойчы намінавана на Еўрапейскую кінапрэмію за фільмы «Шчаслівы чалавек» і «Замежнік». З’яўляецца лаўрэатам многіх прэстыжных прэмій у Польшчы. Яе карціна «Адкрыццi» з Жульет Бінош і Анаіс Дэмусцье выйшла ў пракат больш чым у 40 краінах.
Прыбалтыйскі фронт (значэнні)
Прыбалтыйскі фронт — назва некалькіх франтоў РСЧА падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Буслаўка (заказнік)
Бу́слаўка — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Бярозаўскім і Пружанскім раёнах Брэсцкай вобласці ў межах вадазбору рэк Хатава і Радагошч і вадасховішча Сялец. Заснаваны ў 1997 годзе для аховы ў натуральным стане унікальных прыродных комплексаў з папуляцыямі рэдкіх і знікаючых відаў раслін і жывёл. Плошча заказніка складае 7936 га. У рэльефе пераважаюць дэнудаваныя озы і камы водна-ледавіковага паходжання. Глебы алювіяльныя і дзярнова-падзолістыя глеевыя пясчаныя, супясчаныя і інш.
Пераважаюць лясы (каля 80 % тэрыторыі) хваёвыя, чорнаальховыя і інш. Шмат лекавых раслін: ядловец, багун, брусніцы, талакнянка; у Чырвонай кнізе кураслеп лясны, гарлачык белы і інш. У фаўне шмат прамысловых відаў жывёл: дзік, лось, алень, казуля, куніца, цецярук, глушэц і інш.; у Чырвонай кнізе барсук, арлан-белахвост, шэры журавель, вялікі кулон, вялікі бугай і інш.
Якаў II Сцюарт
Якаў II Сцюарт (англ.: James II, 14 кастрычніка 1633 — 16 верасня 1701) — кароль Англіі, Шатландыі і Ірландыі, як шатландскі манарх насіў дынастычны нумар Якаў VII (1685—1688), унук Якава I, другі сын Карла I і малодшы брат Карла II. Апошні брытанскі кароль-каталік; скінуты ў выніку «Славутай рэвалюцыі» 1688.
Роўэнскі ўніверсітэт
Роўэнскі ўніверсітэт (Rowan University) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Гласбара, штат Нью-Джэрсі, ЗША.
Дыгітайзер
Дыгітайзер, лічбавацель (ад graphics tablet альбо graphics pad, drawing tablet, digitizing tablet, digitizer - дыгітайзер, дыджытайзер) —  перыферыйная прылада ўводу планшэтнага тыпу, якая прыназначана для ўводу інфармацыі ў лічбавай форме. Дыгітайзер складаецца з электроннага планшэта, на якім можа быць прамавугольнае меню і курсора. Ён мае ўласную сістему каардынат, і пры перасоўванні курсора па планшэту каардынаты перакрэсця яго ніцяў перадаюцца ў камп'ютар. Гэтыя дадзеныя  становяцца  каардынатамі кропкавага аб'екта ці адной з кропак ці лініі ці палігона. Памеры планшэту лічбавацеля ад А4 да А0.
Манфортэ-д’Альба
Манфортэ-д’Альба (Monforte d'Alba) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 1994 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 12065. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Neve.
Франчэска Басана
Франчэска Басана-малодшы ( — ), таксама вядомы як Франчэска Джамбатыста-да-Пантэ і Франчэска-да-Пантэ-малодшы, — італьянскі мастак эпохі Адраджэння.
NGC 4723
NGC 4723 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-26, PGC 43508) — галактыка ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ларыса Уладзіміраўна Пакуш
Ларыса Уладзіміраўна Пакуш (нар., Вольск, Саратаўская вобласць) — беларускі вучоны-эканаміст, доктар эканамічных навук, прафесар, дыпламат.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і вайскоўца. Скончыла СШ № 36 г. Алматы (1960) з срэбным медалём і паступіла на эканамічны факультэт Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі.
З 1965 года па 1983 год працавала ў БСГА — асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам, загадчыкам кафедры эканамічнай тэорыі.
У 1972 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму: «Абгрунтаванне аптымальнай структуры збожжавай вытворчасці (на прыкладзе калгасаў і саўгасаў Віцебскай вобласці БССР)».
З 1991 года па 1996 год — дацэнт кафедры эканамічнай тэорыі Магілёўскага педінстытута імя А. Куляшова.
У 1997 годзе прызначана Надзвычайным і Паўнамоцным паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Казахстан.
У 2003 годзе абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Удасканаленне гандлёва-эканамічных адносін Рэспублікі Беларусь і Рэспублікі Казахстан (канцэптуальныя структуры і механізм іх рэалізацыі)».
Некаторы час працавала прарэктарам па навуцы Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, дэканам эканамічнага факультэта Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі, у цяперашні час — загадчык кафедры эканомікі і міжнародных эканамічных адносін у АПК у гэтай ВНУ.
Аўтар больш за 100 навуковых і навукова-метадычных прац, у тым ліку 6 манаграфій, 30 прац апублікавана за мяжой. Сааўтар двух навучальных дапаможнікаў.
Пад кіраўніцтвам Л. В. Пакуш абаронены дзве кандыдацкія дысертацыі, цяпер (лета 2013) кіруе 4 аспірантамі.
Прызнанне
Узнагароджана Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, граматамі Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь, трыма медалямі і ордэнам «Достык» 2 ступені Рэспублікі Казахстан. Ганаровы прафесар Паўночна-Казахстанскага ўніверсітэта.
Патрыёты Расіі
Патрыёты Расіі (Патриоты России) - расійская палітычная партыя. Партыя была заснавана ў 2005 годзе, у выніку расколу ў шэрагах Камуністычнай партыі Расійскай Федэрацыі. У 2011 годзе партыя ўступіла ў створаны па ініцыятыве Уладзіміра Пуціна "Агульнарасійскі народны фронт". Згодна з зарэгістраванай у Міністэрстве юстыцыі РФ праграмай партыі, ідэалогіяй "Патрыётаў Расіі" з'яўляецца дэмакратычны сацыялізм і калектывізм.
Сукалі (курганны могільнік)
Сукалі — курганны могільнік каля вёскі Сукалі Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці. Могільнік знаходзіцца за 0,5 км на поўнач ад вёскі, на паўночна-заходнім беразе возера Асвейскае.
Апісанне
18 паўсферычных насыпаў, 5 з якіх знаходзяцца за 0,2 км на паўночны ўсход ад вёскі. Дыяметр курганоў 1,5-7 м, вышыня да 1,5 м. Даследавала ў 1974 годзе З. М. Сяргеева, раскапаны 3 курганы з пахавальным абрадам трупаспалення. Знойдзены кальцыніраваныя косці, рэшткі ганчарнага посуду, абломак скроневага бранзалетападобнага кальца з звязанымі канцамі. Могільнік датуецца VIII—X ст., належыў крывічам.
Навуковы метад
Навуко́вы ме́тад — сукупнасць асноўных спосабаў атрымання новых ведаў у рамках любой навукі.
Метад уключае ў сябе спосабы даследавання феноменаў, сістэматызацыю, карэктыроўку новых і атрыманых раней ведаў. Высновы робяцца з дапамогай правіл і прынцыпаў разважання на аснове эмпірычных (назіраных і вымераных) дадзеных аб аб’екце. Базай атрымання дадзеных з’яўляюцца назіранні і эксперыменты. Для тлумачэння назіраных фактаў высоўваюцца гіпотэзы і будуюцца тэорыі, на падставе якіх фармулююцца высновы і здагадкі. Атрыманыя прагнозы правяраюцца эксперыментам або зборам новых фактаў.
Важным бокам навуковага метаду, яго неад’емнай часткай для любой навукі, з’яўляецца патрабаванне аб’ектыўнасці, выняткоўвалае суб’ектыўнае тлумачэнне вынікаў. Не павінны прымацца на веру якія-небудзь сцвярджэнні, нават калі яны зыходзяць ад аўтарытэтных навукоўцаў. Для забеспячэння незалежнай праверкі, праводзіцца дакументаванне назіранняў, забяспечваецца даступнасць для іншых навукоўцаў усіх зыходных дадзеных, мэтодык і вынікаў даследаванняў. Гэта дазваляе не толькі атрымаць дадатковае пацверджанне шляхам узнаўлення эксперыментаў, але і крытычна ацаніць ступень адэкватнасці (валіднасці) эксперыментаў і вынікаў у дачыненні да правяранай тэорыі.
Геаінфарматыка
Геаінфарматыка — навука, тэхналогія і вытворчая дзейнасць па навуковаму абгрунтаванню, праектаванню, стварэнню, эксплуатацыі і выкарыстанню геаграфічных інфармацыйных сістэм, па распрацоўцы геаінфармацыйных тэхналогій, па прыкладанню ГІС для практычных ці навуковых мэт.
Rubieae
Rubieae — трыба двухдольных раслін сямейства.
Кароткае апісанне і арэал
Прадстаўнікі трыбы аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны.
Растуць ва ўмераных і трапічных горных рэгіёнах.
Роды
У трыбу ўваходзяць 13 родаў і 969 відаў. Паводле NCBI трыба ўключае ў сябе наступныя роды:
Маскоўская вуліца
Маскоўская вуліца — назва вуліц у населеных пунктах розных краін.
Дзвінаса
Назву Дзвінаса́ маюць:
Бітва пры Сулаеме
Бітва пры Сулаеме — бітва, якая адбылася ў 677 годзе каля Сулаема паміж Арабскім халіфатам і Візантыяй і звязана з серыяй бітваў на сушы ў Анатоліі і Сірыі.
Эдуард Міхайлавіч Вараб’ёў
Эдуард Міхайлавіч Вараб’ёў (нар. 27 жніўня 1934 г., сяло Шпакоўскае, Стаўрапольскі край, Расія) — савецкі і беларускі вучоны, сістэматэхнік. Доктар навук, прафесар, акадэмік Міжнароднай акадэміі інфармацыйных тэхналогій. Лаўрэат дзяржаўнай прэміі СССР (1977 ), прэміі Міністэрства прамысловасці РБ у галіне навукі і тэхнікі (1999 ).