cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Акупунктура
Узнікненне і распаўсюджанне
У першай палове I стагоддзя нашай эры акупунктурысты пачалі прапагандаваць веру ў тое, што на эфектыўнасць іглаўколвання ўплывае час дня і ночы, месяцовы цыкл і сезон. Вучэнне пра цыклы Інь і Ян (Yün Chhi Hsüeh) — гэта сукупнасць вераванняў, паводле якіх лячэнне хвароб абапіралася на сумяшчэнне нябесных (тыянскіх) і зямных (дзі) сіл, якія былі настроены на такія цыклы, як сонца і месяц. Было некалькі розных сістэм вераванняў, якія абапіраліся на шэраг нябесных і зямных целаў альбо элементаў, якія круціліся і выраўноўваліся толькі ў пэўны час. Паводле Нідэма і Лу, гэтыя «адвольныя прагнозы» былі адлюстраваны акупунктурыстамі у складаных дыяграмах і праз набор спецыяльнай тэрміналогіі.
Прымяненне метаду іголкатэрапіі ў лячэбных установах СССР пачалося з канца 1940-х гадоў, як вынік абмену з кітайскімі лекарамі. Афіцыйна акупунктура была прызнана ў СССР ў 1957 годзе загадам Міністэрства аховы здароўя СССР, а актыўнае ўжыванне пачалося з 1960-х гадоў. Падрыхтоўка лекараў па іголкатэрапіі актывізавалася пасля загаду МЗ СССР «Аб далейшай распрацоўцы метаду іголкатэрапіі і ўкараненні яго ў практыку» (1971). У 1977 годзе ў Казанскім інстытуце ўдасканалення ўрачоў праф. Д. М. Табеевай была арганізавана першая ў СССР кафедра і клініка рэфлексатерапіі. У 1980-1990-х гадах іголкатэрапія перажывае свой росквіт ў СССР. Многія даследчыя ўстановы займаюцца вывучэннем механізмаў іголкатэрапіі, выпускаюць кіраўніцтвы, манаграфіі па чжэнь-цзю, лекары праходзяць перападрыхтоўку з прысваеннем кваліфікацыі урачоў-рэфлексатерапеўтаў.
Да 1998 года акупунктура ў СССР / Расіі структурна была часткай фізіятэрапіі, а ўрачэбная спецыяльнасць называлася урач-фізіятэрапеўт. З 1998 года загадам Міністэрства аховы здароўя ўведзена спецыяльнасць «рэфлексатэрапія». Зацверджаны таксама пералік паказанняў і супрацьпаказанняў да ўжывання рэфлексатэрапіі. У цяперашні час у шматлікіх лячэбных установах існуюць кабінеты ці нават аддзяленні іголкарэфлексатэрапіі, дзе аказваецца дапамога хворым з самымі разнастайнымі захворваннямі.
Прафесійнае і дзяржаўнае рэгуляванне
У Вялікабрытаніі, ЗША, Саудаўскай Аравіі, Аўстраліі, Новай Зеландыі, Японіі, Канадзе, а таксама ў еўрапейскіх краінах і іншых краінах існуюць розныя ўрадавыя і гандлёвыя асацыяцыі, якія рэгулююць іглаўколванне. Сусветная арганізацыя аховы здароўя рэкамендуе, перш чым атрымаць ліцэнзію або сертыфікаваць, каб акупунктурыст прайшоў 200 гадзін спецыяльнай падрыхтоўкі, калі ён з’яўляюцца ўрачом, і 2500 гадзін для нелекара; многія ўрады прынялі падобныя стандарты. Прынамсі ў 28 краінах Еўропы існуюць прафесійныя асацыяцыі іголкатэрапеўтаў.
У Кітаі практыка іглаўколвання рэгулюецца Кітайскім саветам па медыцыне, які быў сфарміраваны ў 1999 годзе заканадаўчым саветам. Ён уключае ліцэнзійны экзамен і рэгістрацыю, а таксама курсы навучання, зацверджаныя камісіяй. Канада мае праграмы ліцэнзавання іглаўколвання ў правінцыях Брытанская Калумбія, Антарыё, Альберта і Квебек; стандарты, устаноўленыя Кітайскай асацыяцыяй медыцыны і іглаўколвання, выкарыстоўваюцца ў правінцыях без дзяржаўнага рэгулявання. Правілы ў ЗША былі ўведзеныя ў 1970-х гадах у Каліфорніі, за якой урэшце рушылі ўслед астатнія штаты ЗША. Патрабаванні да ліцэнзавання моцна адрозніваюцца ў залежнасці ад штата. Іголкі, якія выкарыстоўваюцца ў іглаўколванні, рэгулююцца ў ЗША Адміністрацыяй па харчовых прадуктах і леках. У некаторых штатах іглаўколванне рэгулюецца камісіяй медыцынскіх экспертаў, а ў іншых — камісіяй па ліцэнзаванні, ахове здароўя і адукацыі.
У Японіі акупунктурыст мае ліцэнзію міністра аховы здароўя, працы і сацыяльнага забеспячэння пасля здачы экзамену і заканчэння тэхнікума альбо універсітэта. У Аўстраліі Аўстралійскі савет па кітайскай медыцыне рэгулюе іглаўколванне, сярод іншых кітайскіх медыцынскіх традыцый, і абмяжоўвае выкарыстанне назваў накшталт «іглаўколванне» толькі для зарэгістраваных лекараў. Практыка іглаўколвання ў Новай Зеландыі ў 1990 годзе была ўнесена ў Закон аб урадавай карпарацыі па кампенсацыі няшчасных выпадкаў (ACC). Гэта ўключэнне дазволіла кваліфікаваным і прафесійна зарэгістраваным акупунктурыстам прадастаўляць льготную дапамогу і лячэнне грамадзянам, жыхарам і часовым наведвальнікам у сувязі з траўмамі, звязанымі з працай або спортам, якія адбыліся ў краіне. У Новай Зеландыі іглаўколванне і прсваенне статусу пастаўшчыка паслуг рэгулюецца Акупунктурай Новай Зеландыі і Органам па стандартах іглаўколвання Новай Зеландыі. У Францыі Нацыянальная акадэмія медыцыны (Нацыянальная медыцынская акадэмія) рэгулюе іглаўколванне з 1955 г.
Ельня (горад)
Ельня (Ельня) — горад (з 1776 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ельнінскага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва 10,05 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1150 годзе. Мае статус Горада воінскай славы.
Гісторыя
Ельня ўзнікла ў сярэдзіне XII ст. на ўзгорку як крэпасць на смаленска-чарнігаўскім паграніччы пры ўпадзенні р. Іма (сучасн. Мой­ка) ў р. Дзясна. Упершыню згадваецца ў гра­маце 1210-17 гг. як валасны цэнтр дзяснянскіх крывічоў у Смаленскім княстве.
1 студзеня 1919 года пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Ельня ўключалася ў склад Беларускай ССР, дзе мела стаць цэнтрам павета («падраёна»), аднак 16 студзеня горад разам з іншымі тэрыторыямі Смаленскай губерні быў перададзены ў склад РСФСР.
Агароджа
Агароджа — збудаванне загараджальнай функцыі.
Робіцца з рознага матэрыялу, у т.л. з кустоў, кветак і інш. расліннасці, і маюць рознае прызначэнне. Агароджай абносяцца аб'екты (будынак, вуліца, сядзіба, частка памяшкання і г.д.) доступ да якіх з розных прычын, у т.л. сімвалічных, дэкаратыўных і г.д., неабходна абмежаваць.
Агароднікі
Агароднікі — малазямельныя сяляне ў ВКЛ.
Паводле з «Уставы на валокі» (1577), агароднікам давалі па 3 моргі зямлі (1 морг — 0,71 га) і ссялялі ў вёскі па 10-20 двароў паблізу фальваркаў. За выдзеленую зямлю агароднікі працавалі на землеўласніка 1 дзень у тыдзень, а іх жонкі — 6 дзён за лета. У Валочную памеру да агароднікаў пачалі адносіць чэлядзь нявольную, якая пазней (17-19 ст.) стала дваровымі людзьмі памешчыкаў. Некаторыя ў 18 — 1-ай пал. 19 ст. агароднікамі называлі сялян, якія мелі толькі хату і агарод.
Напярэдадні рэформы 1861 агароднікі і бабылі былі самімі беднымі прыгоннымі сялянамі. У 1848 у Віленскай і Мінскай губернях іх было адпаведна 6,9 % і 9 % ад памешчыцкіх сялян, у Гродзенскай губерні ў 1858 — 4,5 %.
Назву «Агароднікі» мае нямала паселішчаў у Беларусі, асабліва ў колішніх уладаннях Радзівілаў.
IC 3316
IC 3316 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нью эйдж
Нью эйдж — неаязычніцкі акультны рух, які ўтварыўся ў 2-й палове ХХ стагоддзя. Уяўляе сабой шмат асобных акультных ідэй, сектанцкіх рухаў, вучэнняў і арганізацый. Галоўнай характарыстыкай культу з'яўляецца вера ў то, што жыццём Зямлі і чалавецтва завяршаецца эра Рыб і пачынаецца эра Вадалея. У ідэалогіі Нью эйдж заўважны сацыяльна-ўтапічныя рысы, неабходнасць пабудавання Рая на Зямлі.
Базай, на якой узрасла ідэалогія Нью эйдж, з'яўляюцца спірытызм (вера ў магчымасць усталявання сувязі з памёрлымі), тэасофія (сумесь элементаў псеўдаўсходніх культаў, гнастыцызма, спірытызма, егіпталогіі, акультызма, астралогіі, ёгі і эзатэрычнай антрапалогіі), наркатычная моладзевая субкультура 1960-х гадоў.
Амерыканскі навуковец Норман Гайслер выдзяляе 12 спецыфічных дактрын НЭ :
Амерыканскі даследчык Уолтар Марцін вылучыў наступныя крытэрыі, пры дапамозе якіх групу можна аднесці да Нью Эйдж :
Дж. Шуа групіруе асноўныя прыкметы сект Нью эйдж у 4 групы :
Далгоў
Далгоў — прозвішча.
Радыелагічная зброя
Радыелагічная зброя — зброя масавага знішчэння, дзеянне якой заснавана на баявым выкарыстанні іанізавальнага выпраменьвання радыеактыўных матэрыялаў. Дзеянне радыелагічнай зброі можна параўнаць з дзеяннем радыеактыўных рэчываў, якія ўзнікаюць пры аварыях на АЭС з выкідам радыеактыўных рэчываў або выбухам ядзерных боепрыпасаў. Пры прымяненні такой зброі забруджваецца навакольнае асяроддзе і ўзнікаюць шкодныя наступствы для жывёл (гл. прамяневая хвароба) і раслін.
Самы просты прыклад радыелагічнай зброі — гэта так званая «брудная бомба», якая ўяўляе сабой кантэйнер з радыеактыўным ізатопам (ізатопамі) і зарада выбуховага рэчыва. Пры падрыве зарада выбуховага рэчыва кантэйнер з ізатопамі разбураецца, і радыеактыўнае рэчыва распыляецца ўдарнай хваляй на вялікай плошчы. Асноўнай крыніцай матрыялаў для стварэння радыелагічнай зброі, у тым ліку і «бруднай бомбы», з’яўляюцца адходы, якія ўтвараюцца падчас працы ядзерных рэактараў, але магчымы і наўмысны падрыў абсталяваня неваеннага прызначэння, дзе выкарыстоўваюцца радыеактыўныя матэрыялы.
Ваеннае прымяненне радыелагічнай зброі можа ажыццяўляцца з дапамогай авіяцыйных распыляльніках, авіябомбаў, беспілотных лятальных апаратаў, артылерыйскіх снарадаў і іншых боепрыпасаў. Радыялагічная зброя можа выкарыстоўваць не толькі гатовыя радыеізатопы, але і тыя, што ўтвараюцца ў момант дэтанацыі ядзернай або тэрмаядзернай бомбы. Пад уздзеяннем нейтронаў, якія ўтвараюцца пры выбуху такой бомбы, некаторыя рэчывы, такія як кобальт і тантал, могуць ператварацца ў надзвычай радыеактыўныя ізатопы. Такі варыянт радыелагічнай зброі ў ангельскай літаратуры часта называецца «Salted bomb».
Не гледзячы на тое, што некаторыя краіны (напрыклад СССР у 1953—1958 гадах) займаліся распрацоўкай і выпрабоўваннямі радыелагічнай зброі, у наш час асобных тыпаў боепрыпасаў, якія б стаялі ўзбраенні войскаў дзяржаў, па афіцыйных дадзеных не існуе. Прычына ў тым, што такая зброя не мае неадкладнага паражальнага эфекту (светлавога выпраменьвання, ударнай хвалі і іншых выглядаў уздзеяння традыцыйнай ядзернай зброі) і, такім чынам, мала карысная ў баявых умовах. Напрыклад, выкарыстанне «бруднай бомбы» прывядзе да радыяцыйнага заражэння глебы, вады і ўзнікнення прамянёвай хваробы (і з’яўлення мутацый жывел і раслін) на вялікіх тэрыторыях. Ачыстка гэтых тэрыторый будзе займаць працяглы час, есць верагоднасць апраменьвання сваіх салдат. Усё гэта не з’яўляецца жаданым вынікам, асабліва калі вайна вядзецца дзеля заваявання тэрыторыі і атрыманні матэрыяльнай выгады ад вайны. Таму ў сучаснасці дадзены тып зброі ў асноўным выкарыстоўваецца як элемент запалохвання.
Бітва пад Гарадзечнам
Гарадзечна — мястэчка Кобрынскага павета Гродзенскай губерні (цяпер — Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць).
12 жніўня (31 ліпеня па старым стылі) 1812 года тут адбывалася бітва паміж часцю 3-й рэзервовай абсервацыйнай арміі (каля 18 тыс.) генерала Тармасава і карпусамі: аўстрыйскім князя Шварцэнберга і саксонскім Рэн'е (каля 40 тыс.). Руская пазіцыя з фронту была даступная толькі па тром плацінам, якія шлі праз багністы прыток ракі Мухавец; правы фланг яе ўпіраўся ў балота; левы быў прыкрыты лесам (які лічыўся непраходным), праз які праходзіла дарога на Кобрын. Князь Шварцэнберг накіраваў у абыход левага фланга атрад, нечаканае з'яўленне якога прымусіла Тармасава прыцягнуць туды амаль усе войскі. Усе атакі непрыяцеля на левы фланг расійскіх войск былі адбітыя, а супраць іх фронту нічога рашучага прадпрынята не было. Дзякуючы гэтаму Тармасаў, нягледзячы на вялікую перавагу сіл з непрыяцельскі боку, ўтрымаўся на пазіцыі да самага вечара. Уначы, асцерагаючыся за свой шлях адступлення, ён адышоў да Кобрына.
Сцябловая іржа раслін
Сцябловая іржа раслін, Лінейная іржа раслін  — захворванне, выкліканае грыбам віду.
Асноўную шкоду наносіць збожжавым, у тым ліку пшаніцы, жыту, ячменю, аўсу і многім дзікарослым злакам.
Філ Фодэн
Філ Фодэн (Phil Foden; нар. ) — англійскі футбаліст, нападнік клуба «Манчэстэр Сіці» і нацыянальнай зборнай Англіі. Фодэн уварваўся ў прафесійны футбол у 2017 годзе, калі ён здабыў узнагароду «Залаты мяч» на Кубку свету да 17 гадоў пасля паспяховага выступу англійскай зборнай. У гэтым жа годзе футбаліст дэбютаваў у складзе «Манчэстэр Сіці», а ў снежні быў прызнаны BBC самым таленавітым маладым спартсменам года.
Клубная кар’ера
Нарадзіўшыся ў Стокпарце, частцы Вялікага Манчэстэра, Фодэн быў заўзятарам «Манчэстэр Сіці» з дзяцінства. Да моладзевай акадэміі клуба далучыўся ва ўзросце чатырох гадоў. Ігрок атрымаў адукацыю ў прыватным каледжы Святога Беды, а плату за навучанне ўносіў «Манчэстэр Сіці». 6 снежня 2016 года галоўны трэнер Пеп Гвардыёла ўключыў Фодэна ў склад матча групавога этапу Лігі чэмпіёнаў супраць «Сэлтыка», аднак ігрок так і застаўся на лаўцы запасных.
У новым сезоне 2020/21 Фодэн распачаў лік галоў на сваім рахунку 21 верасня 2020 года ў матчы супраць «Вулверхэмптан Уондэрэрс», зрабіўшы ўнёсак у перамогу клуба з лікам 3:1. Свой другі гол у сезоне англійскага першынства футбаліст забіў 24 кастрычніка 2020 года ў сустрэчы супраць «Вест Хэм Юнайтэд», якая скончылася ўнічыю з лікам 1:1 на лонданскім стадыёне. Першым голам Фодэн адзначыўся і ў Лізе чэмпіёнаў, адправіўшы мяч у браму грэчаскага «Алімпіякоса». 7 лютага 2021 года ігрок забіў гол і адзначыўся асістэнцкім пунктам у гасцявым матчы супраць «Ліверпула», разграміўшы «чырвоных» з лікам 4:1, што стала першай перамогай яго дружыны на «Энфілдзе» з 2003 года. «Манчэстэр Сіці», дзякуючы ў тым ліку намаганням Фодэна, здолеў выйсці ў фінал Лігі чэмпіёнаў, але «гараджаня» саступілі ад «Чэлсі» з лікам 0:1. Тым не менш, ігрок быў уключаны ў склад сімвалічнай зборнай Лігі чэмпіёнаў. Акрамя таго, клуб вярнуў сабе тытул чэмпіёна Англіі.
Міжнародная кар’ера
Фодэн быў важнай часткай юнацкіх і моладзевых зборных Англіі. 25 жніўня 2020 года гадоўны трэнер асноўнай зборнай Гарэт Саўтгейт упершыню выклікаў Фодэна ў склад нацыянальнай зборнай. Міжнародны дэбют маладога іграка адбыўся ў матчы супраць зборнай Ісландыі 5 верасня 2020 года ў розыгрышу Лігі нацый. Матч скончыўся перамогай англічанін з лікам 1:0.
Уладзімір Канстанцінавіч Далгоў
Біяграфія
Скончыў 6 класаў школы. З 1930 года працаваў разам з бацькам як пячнік-саматужнік, пасля смерці бацькі з 1933 года — вучань майстра-бляхара ў арцелі «Чырвоны факел» у Волагдзе.
У 1938 годзе быў прызваны на тэрміновую ваенную службу. Служыў у Памежных войсках НКУС СССР на Далёкім Усходзе. Удзельнічаў у баявых дзеяннях ля возера Хасан ў ліпені-жніўні 1938 года. У 1940 годзе звольнены ў запас, вярнуўся ў Вологду.
Другі раз прызваны ў Чырвоную Армію ў лістападзе 1941 года Валагодскім раённым ваенкаматам. 24 чэрвеня 1944 года загінуў у баі пры вызваленні вёскі Буй Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці.
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена пасмяротна 24 сакавіка 1945 года. Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Галыні.
Pinus edulis
Pinus edulis — від вечназялёных дрэў роду Хвоя сямейства Хваёвыя.
Радыеізатопная батарэя
Радыеізатопная батарэя або радыенуклідная батарэя — назвы, якія выкарыстоўваюцца для апісання прылады, якая выкарыстоўвае энергію ад распаду радыеактыўнага ізатопа для атрымання электрычнасці. Такі генератар прынцыпова адрозніваецца ад ядзернага рэактара тым, што выкарыстоўвае не накіраваную ланцуговую ядзерную рэакцыю, а энергію павольнага прыроднага распаду радыеактыўных ізатопаў.
Pinus edulis
Распаўсюджанне і экалогія
У натуральных умовах расце ў Паўночнай Амерыцы, шырока у ЗША (Каларада, Юта, Арызона, Тэхас). Сустракаецца на вышынях ад 1 600 да 2 400 м, у рэдкіх выпадках на вышынях 1 400 м і вышэй чым 3 000 м над узроўнем мора.
Радыеізатопная батарэя
У радыеізатопных батарэях часцей выкарыстоўваюцца радыеізатопы, якія вылучаюць бэта-часціцы нізкай энергіі або альфа-часціцы. Нізкая энэргія бэта-часціц неабходна для прадухілення з'яўлення высокаэнергетычнага пранікальнага тармазнога выпраменьвання, якое патрабуе моцнага экранавання. Для Р. б. выкарыстоўвалі трытый, нікель-63, праметый-147, тэхнецый-99. Таксама вядомыя батарэі з выкарыстаннем плутонію-238, кюрыя-242, кюрыя-244 і стронцыя-90.
Pinus edulis
Батанічнае апісанне
Дасягае 10—20 м у вышыню. Дыяметр ствала да 80 см.
Радыеізатопная батарэя
Акрамя фізічных уласцівасцей выкарыстанага ізатопа, існуюць таксама пытанні хімічных уласцівасцей і даступнасці. Прадукт выраблены з дапамогай нейтроннага апрамянення ў ядзерным рэактары або ў паскаральніку западжаных часціц, атрымаць складаней, чым прадукт дзялення, які лёгка здабываецца з адпрацаванага ядзернага паліва.
Pinus edulis
Батанічнае апісанне
Хваінкі ў дрэва парныя, 3—5,5 см у даўжыню.
Радыеізатопная батарэя
Ужыванне
У асноўным Р. б. выкарыстоўваюцца там, дзе неабходна забяспечыць працяглую аўтаномную працу. Асноўныя галіны прамысловасці - гэта касмічныя апараты (штучныя спадарожнікі, міжпланетныя станцыі, зонды, пасадачныя апараты), глыбакаводныя прыборы і станцыі, генератары электрычнасці для цяжкадаступных месцаў (Арктыка, Антарктыка, адкрыты акіян, горная мясцовасць).
Pinus edulis
Значэнне і ўжыванне
Драўніна ўстойлівая супраць гніення, мае добрыя механічныя ўласцівасці.
Семежаўскае балота
Се́межаўскае балота — балота нізіннага тыпу, на поўдні Капыльскага раёна, у пойме ракі Морач. Плошча складае 1,2 тыс. га, у межах прамысловага паклада 0,8 тыс. га. Сярэдняя глыбіня торфу 2,4 м. 3 першапачатковых запасаў торфу 2,2 млн т на 1 студзеня 1984 заставалася 0,5 млн т. Здабыча торфу на ўгнаенне на плошчы 92 га. Балота асушана дрэнажом 0,7 тыс. га, адкрытай сеткай — астатняя плошча, выкарыстоўваецца пераважна пад сенажаць.
Dell
Dell — амерыканская карпарацыя, адна з найбуйнейшых кампаній у вобласці вытворчасці камп’ютараў. Штаб-кватэра знаходзіцца ў горадзе Раунд-Рок (Тэхас, ЗША).
Заснавальнік, старшыня савету дырэктароў і галоўны кіруючы кампаніі — Майкл Дэл.
Гісторыя
Заснована Майклам Дэлам у 1984 годзе ў горадзе Осцін (Тэхас) як PC Limited, з 1988 — Dell Computer, пасля 2003 — Dell, Inc.
У 1987 годзе выйшла на рынак Еўропы, у 1994 — на рынак Азіяцка-Тыхаакіянскага рэгіёна. У 2005 годзе Fortune назваў Dell «кампаніяй, якая вызывае найбольшае захапленне ў ЗША».
Дзейнасць
51% даходу кампаніі ў 2008 годзе атрымана на амерыканскім рынку.
Стратэгія
«Мая кампанія — гэта відавочны доказ таго, што можна ўбачыць і здабыць прыбытак з такіх магчымасцей, якія вашыя канкурэнты проста адмаўляюцца бачыць, улічваючы іх неажыццявімымі. Каб думаць не так, як усе, зусім не абавязкова быць гэніем, празорцам ці нават дыпламаваным спецыялістам. Усё, што патрабуецца, гэта мара, а яшчэ жорсткая структура, якая будзе служыць рукамі для ажыццяўлення гэтай мары» Майкл Дэл
Пачатковы капітал бізнесу Майкла Дэла склаў $1000.
Асноўная бізнес-стратэгія кампаніі — у «асаблівай мадэлі непасрэдных продажаў». Тавар рэалізуецца непасрэдна пакупніку, мінуя пасрэднікаў. На пачатковым этапе прадукцыя прасоўваецца з выкарыстаннем каталогаў і ўсялякіх спосабаў рэкламы, заказы прымаюцца па телефоне. Упершыню ў галіне ўведзена ідэя продажу праз Інтэрнэт.
Пры арганізацыі бізнесу Дэл прытрымліваецца трох прынцыпаў:
1-я Віцебская партызанская брыгада (2-га складу)
1-я Віцебская партызанская брыгада (2-га складу) — партызанская брыгада, створаная ў кастрычніку 1943 года на базе атрадаў, якія былі ў маі вылучаны з 1-й Віцебскай партызанскай брыгады. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бешанковіцкага, Чашніцкага і Смаргонскага раёнаў. Брыгада (574 партызаны) 27 чэрвеня (3-і і 5-ы атрады) і 2 ліпеня (2-і, 4-ы, 6-ы другога складу і штаб брыгады) 1944 года злучыліся з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана на базе 3-га (пазней 4-га), 5-га, 6-га П. З. Патапенкі атрадаў, вылучаных 1-й Віцебскай брыгадай. 6-ы атрад быў расфарміраваны ў канцы кастрычніка 1943 года і на яго базе былі арганізаваны атрады 1-ы, 2-і і 3-і. У сакавіку 1944 года быў арганізаваны новы 6-ы атрад.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Маладзечна — Вільнюс, Маладзечна — Полацк. Наносілі ўдары па гарнізонах і апорных пунктах праціўніка, у тым ліку ў кастрычніку 1943 года ў вёсцы Дуброва Чашніцкага раёна, у сакавіку 1944 года ў вёсцы Прыветак Сенненскага раёна. У маі 1944 года брыгада была перадыслацыравана ў Смаргонскі раён Вілейскай вобласці. У чэрвені 1944 года ў час наступлення Чырвонай Арміі падарвалі больш за 600 рэек на чыгуначным участку Солы — Смаргонь, некалькі мастоў на шашэйных і грунтавых дарогах, разбілі нямецкі гарнізон у вёсцы Гервяты Астравецкага раёна.
Памяць
У 1975 годзе каля вёскі Доўгае Бешанковіцкага раёна ў гонар партызанскага атрада П. З. Патапенкі была пастаўлена стэла.
IC 3317
IC 3317 — галактыка тыпу E+E ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ізола-дэле-Фемінэ
Ізола-дэле-Фемінэ (Isola delle Femmine) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Палерма.
Насельніцтва складае 6915 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1953 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 90040. Тэлефонны код — 091.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria S.S. delle Grazie.
Даніэль Бертоні
Рыкарда Даніэль Бертоні (Ricardo Daniel Bertoni; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1978 у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны.
Алег Віктаравіч Хіжэўскі
Алег Віктаравіч Хіжэўскі (нар. 16 лютага 1954) — кандыдат педагагічных навук, прафесар, заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь, суддзя міжнароднай катэгорыі, майстар спорту СССР па самба і дзюдо, трэнер Вышэйшай кваліфікацыйнай катэгорыі, неаднаразовы чэмпіён і прызёр чэмпіянатаў БССР па самба і дзюдо.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 лютага 1954 года ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці.
У 1971 годзе скончыў сярэднюю школу № 8 г. Баранавічы. З 1971 па 1972 год праходзіў службу ў Савецкай Арміі, працаваў у г. Баранавічы на ​​заводзе аўтаагрэгатаў токарам. У 1972 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры, на завочную форму навучання, скончыў у 1977 годзе. У 1972 годзе выканаў нарматыў майстра спорту СССР па самба.
З 1972 па 1974 год — служба ў Савецкай Арміі. З 1974 да 1976 года працаваў трэнерам па дзюдо ў Мінскай абласной ДЮСШ ДССО «Ураджай». У 1975 годзе выканаў нарматыў майстра спорту СССР па дзюдо.
У Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце з 1976 года на пасадзе старшага лабаранта, на кафедры фізічнай культуры з 1977 года на пасадзе выкладчыка, з 1981 года старшы выкладчык, з 1999 года дацэнт.
З 1996 па 2001 год працаваў начальнікам спартыўна-аздараўленчай базы адпачынку «Эканаміст» БДЭУ (у летні перыяд) на Вілейскім вадасховішчы.
У 1999 годзе скончыў завочна Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт па спецыяльнасці бухгалтарскі ўлік, аналіз і аўдыт.
Вучоная ступень кандыдата педагагічных навук прысуджана па выніках абароны дысертацыі ў Акадэміі фізічнага выхавання і спорту Рэспублікі Беларусь 26 красавіка 2000 года, званне дацэнта прысвоена 10 красавіка 2002 годзе.
З верасня 2004 года, у парадку пераводу, быў прызначаны загадчыкам кафедры спартыўнай барацьбы Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры, абраны па конкурсе на гэтую ж пасаду. З лютага 2008 года працаваў выкладчыкам кафедры фізічнай падрыхтоўкі і спорту ў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь. З 25 жніўня 2008 года абраны па конкурсе на вакантную пасаду старшага выкладчыка кафедры фізічнай падрыхтоўкі і спорту Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь, з 1 кастрычніка 2008 года абраны па конкурсе на вакантную пасаду дацэнта.
З мая 2009 года працаваў дацэнтам кафедры фізічнага выхавання і спорту ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце, у верасні 2011 года прафесарам гэтай жа кафедры. У БДТУ падрыхтаваў 8 майстроў спорту РБ і 10 кандыдатаў у майстры спорту РБ па самба. З кастрычніка 2016 года прызначаны загадчыкам кафедры фізічнага выхавання і спорту БДПУ імя М. Танка.
3-я армія (Германская імперыя)
3-я а́рмія (3. Armee / Armeeoberkommando 3 / A.O.K. 3) — воінскае аб’яднанне армейскага узроўню Імперскай Германскай Арміі падчас Першай сусветнай вайны.
Алег Віктаравіч Хіжэўскі
Біяграфія
Усяго навуковых прац больш за 100, у тым ліку 18 вучэбна-метадычных дапаможнікаў і навучальных дапаможнікаў, адзін навучальны фільм.
3-я армія (Германская імперыя)
Гісторыя баявых дзеянняў
Удзельнічала ў баявых дзеяннях у складзе Заходняга фронта.
Алег Віктаравіч Хіжэўскі
Біяграфія
Рэцэнзаваў навуковыя працы па праблемах тэорыі і методыкі фізічнага выхавання.
Прайшоў павышэнне кваліфікацыі ў 2001 годзе пры зборнай камандзе Рэспублікі Беларусь па самба, у 2004 годзе пры Рэспубліканскім інстытуце вышэйшай школы, у 2011 годзе пры БДУ і ў 2017 годзе пры БДПУ.
Мае ганаровае званне — Заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь — прысвоена 18 красавіка 2000 года, неаднаразова ўзнагароджваўся граматамі Міністэрства адукацыі РБ і Міністэрства спорту і турызму РБ.
Пэрвамайскі раён (Мікалаеўская вобласць, 1923—2020)
Насельніцтва раёна на года складае 30690 чалавек, плошча — 1319 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 21 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 44 сяла.
Яўген Жыхар
Аўген Жыхар, поўнае імя Яўген Іванавіч Жыхар (1925, в. Парыж Дзісенскага павета (цяпер Пастаўскі раён) або в. Навасёлкі (цяпер Мядзельскі раён) Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі — не раней за 11 студзеня 1955) — удзельнік беларускага антысавецкага супраціву. Сябра СБМ, БНП і «Чорнага ката». Камандзір партызанскага атрада на Пастаўшчыне.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1943—1944 годзе вучыўся ў Пастаўскай настаўніцкай семінарыі. У 1944 годзе ўступіў у таемную Беларускую незалежніцкую партыю, прыняты туды Віктарам Сікорам. Падчас акупацыі Беларусі трапіў у батальён «Дальвіц», прайшоў поўны курс падрыхтоўкі. Пасля расфармавання батальёна пад уласным прозвішчам уступіў у Чырвоную Армію. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся ў Беларусь, працаваў настаўнікам у Верацееўскай пачатковай школе Дунілавіцкага раёна.
Пасля спробы арышту ў 1946 годзе ўцёк у лес і стварыў партызанскі атрад. Атрад займаўся тэрорам міліцыянераў, камуністаў і партыйных актывістаў. Толькі ў 1948 годзе Жыхар увайшоў у кантакт з арганізацыяй «Чорны кот» Міхала Вітушкі, і атрад стаў баявой адзінкай гэтай арганізацыі. Цягам 1946—1955 гадоў атрад Жыхара здзейсніў 23 тэракты, 42 рабаванні і 9 нападаў на сельсаветы.
У 1952 — снежні 1954 гадоў атрад Жыхара быў адзіным падраздзяленнем «Чорнага ката» ў Беларусі. Большасць байцоў загінула ў лістападзе—снежні 1954 года ў баях з войскамі МДБ, рэшткі па загадзе Жыхара сышлі на Захад праз Польшчу. Савецкая дзяржаўная бяспека пільна шукала Яўгена Жыхара.
Смерць
Паводле адной з версій, у студзені 1955 года Яўген Жыхар быў акружаны аператыўнай групай МДБ у сялянскай хаце на хутары за 7 км ад Паставаў, адмовіўся здацца і застрэліўся апошнім патронам, куля моцна пашкодзіла твар.
Паводле гісторыка Ігара Валахановіча, загадчыка цэнтральнага архіва КДБ Беларусі, Яўген Жыхар загінуў калі аператыўная група ў складзе маёра Блінова, капітана Самалётава, лейтэнанта Ганчарова, асабіста Цішчанкі і старшыні мясцовага калгаса Савацеева заспела ў доме Вайцяховіч у вёсцы Карповічы Дунілавіцкага раёна невядомага мужчыну, які пачаў адстрэльвацца і быў забіты, пры ім знайшлі дакументы на імя Яўгена Іванавіча Жыхара 1925 г.н., ураджэнца вёскі Навасёлкі Мядзельскага раёна.
Паводле Івана Адамовіча, жыхара вёскі Дзеркаўшчына, асуджанага 17 мая 1951 года на 6 гадоў за «неданасіцельства» на Жыхара: «''Людзі з Дзеркаўшчыны, Ласкаўшчыны, Квачоў, якія пераехалі ў 1950-я ў Польшчу жыць, бачылі там Жыхара і пісалі аб гэтым сюды ў лістах… Не веру, каб дыверсант так лёгка пракалоўся. Вам жа кажуць: Жыхар быў вялікім прахадзімцам, а гібель ніяк не ўкладаецца ў гэты вобраз. Мо спачывае дзесьці на ціхіх могілках Гданьскага Памор’я, куды ўцяклі з савецкага раю, тысячы заходніх беларусаў''».
Сучаснасць
У сакавіку 2021 года мастак Алесь Пушкін быў затрыманы за партрэт Яўгена Жыхара. Пазней Пушкіна асудзілі па гэтым эпізодзе на 5 гадоў калоніі строгага рэжыму за «рэабілітацыю нацызму». Мастак памёр 11 ліпеня 2023 года, адбываючы прысуд.
Слонімскае ўзвышша
Слонімскае ўзвышша — частка паўднёва-заходняга адгалінавання Беларускай грады на захадзе Беларусі.
Займае пераважна Слонімскі раён. Фарміраванне Слонімскага ўзвышша адбылося пад уплывам дняпроўскага ледавіка (перапрацоўка глыбокіх адорвеняў мелавых, палеагенавых і раннеантрапагенавых адкладаў), сучасны рэльеф створаны сожскім зледзяпеннем. Рэльеф тут буйнаўзгорысты і градава-ўзгорысты. У цэнтры спадзістая слабахвалістая раўніна. Грады выцягнуты з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, сярод іх вылучаны Залацееўскі пояс град і Косаўская града.
Найвышэйшая кропка Слонімскага ўзвышша і Залацееўскіх град (228,5 м) знаходзіцца ў Зэльвенскім раёне на тэрыторыі Галынкаўскага сельсавета, на адлегласці 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Старое Сяло, 1,7 км на паўднёвы захад ад вёскі Снежная, 1,9 км на паўночны захад ад вёскі Чырвонае Сяло, 3,3 км на паўночны ўсход ад вёскі Варонічы.
Схілы гары пакатыя. На вяршыні размешчаны геадэзічны пункт у выглядзе апазнавальнага слупка і акопа (раўка). Каардынаты: 53° 09,856' N, 24° 57,683' E.
Іерусалімскі Храм
Іерусалімскі Храм (בֵּית הַמִּקְדָּשׁ, Бейт а-Мікдаш, гэта значыць «Дом Святасці»; מִּקְדָּשׁ, Мікдаш) — культавае збудаванне, якое з’яўлялася цэнтрам рэлігійнага жыцця яўрэйскага народа паміж X стагоддзем да н.э. і I стагоддзем н.э. Храм размяшчаўся на Храмавай гары (הַר הַבַּיִת, Хар а-Баіт) у Іерусаліме, на месцы, дзе сёння знаходзіцца мусульманская святыня Кубат ас-Сахра («Купал над Скалой»), і служыў адзіным дазволеным месцам ахвярапрынашэнняў Адзінаму Богу, якія прыносіліся коэнамі і левітамі. Храм таксама з’яўляўся аб’ектам паломніцтва ўсіх яўрэяў тры разы ў год: на Песах (Вялікдзень), Шавуот (Сёмуху) і Сукот (Свята Шатой).
Паводле Бібліі, часавым храмам пасля Зыходу яўрэяў з Егіпта і да будаўніцтва Храма ў Іерусаліме служыла пераносная Скінія сходу. Іерусалімскі храм уяўляў сабой будынак і гэтым адрозніваўся ад ахвярніка і адкрытага свяцілішча (бама). У Храме знаходзіліся прадметы, якія сімвалізавалі прысутнасць Бога (Каўчэг Запавету са Скрыжалямі Запавету і херувімы), а таксама начынне для святарства.
Паводле іўдаізму, Храм будзе адноўлены ў будучыні і стане духоўным цэнтрам для яўрэйскага народа і ўсяго чалавецтва.
У Бібліі Храм звычайна завецца «Бет YHWH» (з прычыны забароны на вымаўленне імя Бога чытаецца Бет Аданай — Дом Госпада ці Бет Элахім — Дом Бога). Часта ў паэтычных тэкстах у Пяцікніжжы і Прароках Храм завецца «Леванон» (לבנון, «белы»). Назва «Бэт а-Мікдаш» (בֵּית הַמִּקְדָּשׁ, Дом Святасці) атрымала распаўсюджванне з часоў Мішны (II стагоддзе). У яўрэйскай рэлігійнай літаратуры шырока ўжываецца назва «Бет а-Бехіра» (בֵּית הַבְּחִרָה, Дом Абрання). У паэтычнай літаратуры Храм завецца таксама імем «Арыель» (אריאל, літар. «Боскі леў»).
Васіль Паўлавіч Свічэнскі
Васіль Паўлавіч Свічэнскі (нар., с. Канавалавэ, Гадзяцкі раён, Палтаўская вобласць, УССР)  — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1963—1968 гадах вучыўся на архітэктурным факультэце Львоўскага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі А. М. Рудніцкі, Р. М. Ліпка, В. В. Краўцоў).
У 1968—1969 гадах працаваў у інстытуце «Цэнтрадзіпраруда»; у 1969—1971 гадах у праектным інстытуце Укркаапсаюза; у 1971—1973 гадах у аддзеле праектнага інстытута «Валгаградграмадзянпраект» у г. Волжскім; у 1973—1981 гадах у праектным інстытуце «Гомельграмадзянпраект»; у 1981—1984 гадах галоўны архітэктар г. Гомеля; у 1984—2002 гадах ізноў у праектным інстытуце «Гомельграмадзянпраект»; у 2002—2004 гадах у ТАА «МПП Арыяна»; з 2005 года галоўны архітэктар праектаў ПУП «ЕўраДызайнПраект».
Творчасць
Асноўныя працы ў Расіі: мікрараён № 16 (1973—1975), комплекс будынкаў прафтэхвучылішча (1973—1976) у Волжскім Валгаградскай вобласці.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Член КПСС з 1982 года. Пражывае ў г. Гомель.
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам 10 рэспубліканскага агляду-конкурсу лепшых архітэктурных твораў года за праект Палаца творчасці дзяцей і моладзі ў г. Гомелі (2002).
Minuartia arctica
Minuartia arctica — від падушкападобных раслін сямейства Гваздзіковыя.
Батанічнае апісанне
Расліна ўтварае друзлыя падушкападобныя дзярновіны да 17 см у дыяметры. Сцеблы 5-10 см, простыя, залозіста апушаныя, зялёныя ці фіялетава афарбаваныя. Лісце 6-16 мм даўжынёй, 1 мм шырынёй, без выбітных жылак, на ніжнім баку выпуклае, вузкалінейнае. Кветкі адзінкавыя, радзей па 2, чашачкі цыліндрычныя, чашалісцікі (4) 5-6 (7) мм даўжынёй, 2 (3) мм шырынёй. Пялёсткі 8-11 мм даўжынёй, 3-4 (6) мм шырынёй, у 2 (2.5) разы даўжэй чашачкі, белыя або бэзавыя, зваротнаяйкападобныя, да аснавання паступова звужаныя ў кіпцік. Каробачка даўгавата-канічная, у 1.5-2 разы даўжэй чашачкі, са скручанымі дадолу зубцамі, насенне 1-1.5 мм дыяметрам, карычняватае.
Арэал
Сустракаецца ў верхніх паясах гор і Арктыцы.
Тамбур
Тамбур — прахадное памяшканне, якое служыць для абароны ад пранікнення халоднага паветра, дыму і пахаў пры ўваходзе ў будынак, кватэру і іншыя памяшканні.
Тамбур-шлюз — тамбур, абсталяваны спецыяльнымі прыладамі, якія ліквідуюць магчымасць трапляння агню, газаў, пароў, пылу і іншых шкодных рэчываў з аднаго памяшканні ў іншае, а таксама для падтрымання зададзеных параметраў паветранага асяроддзя ў памяшканнях.
Прызначэнне
11 і 6 — тамбуры
Распаўсюджванне COVID-19 у Балівіі
Было пацверджана, што пандэмія каранавіруса COVID-19 распаўсюдзілася на Балівію 10 сакавіка 2020 г., калі быў пацверджаны яе першыя два выпадкі ў дэпартаментах Арура і Санта-Крус.
12 сакавіка Міністэрства аховы здароўя пацвердзіла трэці выпадак захворвання-мужчына, які да вяртання ў Санта-Крус пабываў у Маямі і Мадрыдзе.
14 сакавіка часовы прэзідэнт Жанін Аньес забараніў уезд у краіну ўсім асобам, якія прыбываюць з Кітая, Паўднёвай Карэі, Італіі або Іспаніі. Пачынаючы з 18 сакавіка 2020 года, гэта забарона распаўсюджана на ўсю Еўропу, уключаючы Вялікабрытанію і Ірландыю, а таксама Іран.
17 сакавіка 2020 года часовы прэзідэнт Аньес абвясціў аб закрыцці межаў Балівіі для ўсіх замежных грамадзян з 19 сакавіка. Акрамя таго, з 20 сакавіка ўсе міжнародныя рэйсы былі прыпыненыя, а ўнутраныя рэйсы паміж дэпартаментамі і правінцыямі забаронены.
21 сакавіка ўрад абвясціў аб увядзенні 14-дзённага агульнанацыянальнага каранціну, які павінен быў пачацца 22 сакавіка ў апоўначы і завяршыцца 5 красавіка ў поўнач.
25 сакавіка Аньес абвясціў надзвычайную сітуацыю ў галіне грамадскай аховы здароўя ў краіне і цалкам заблакаваў яе мяжы, нікому не дазваляючы ўязджаць або выязджаць да 15 красавіка.
Слабодка (Браслаўскі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — аграгарадок у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр Слабодкаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца паміж азёрамі Поцех, Недрава і Ільмёнак. За 9 км на паўночны ўсход ад горада Браслаў, 220 км ад Віцебска, 21 км ад чыгуначная станцыі Друя; на аўтамабільнай дарозе Браслаў — Друя.
Назва
Варыянты назвы ў гістарычных крыніцах: Слабада, Слабодка Заверская, Быхаўка, Юзафова.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Слабодку як паселішча Друйскага двара датуецца 1618 годам. У інвентары Браслаўскага староства за 1649 год значыцца мястэчка Слабада. Ад часу свайго заснавання паселішча ўваходзіла ў склад Браслаўскага павета Віленскага ваяводства. У XVIII ст. Слабодка адносілася да маёнтку Завер’е, пераважна належала Мірскім. У канцы XVIII ст. згадваецца прыкагалак (у 1783 годзе — 6 яўрэйскіх дамоў).
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Слабодка апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Браслаўскім павеце Віленскай губерні. У 1806 годзе С. Мірскі фундаваў пабудову мураванага касцёла. 18 снежня 1842 г. Слабодка як цэнтр воласці ўвайшла ў склад Новааляксандраўскага павета Ковенскай губерні, у гэты час тут працавалі валасная ўправа і пазыковая каса. У 1865 годзе расійскія ўлады адкрылі народную школу. У 1903 годзе ў Слабодцы і ваколіцах працаваў фалькларыст В. Камінскі, які запісаў тут больш за 30 беларускіх народных песень.
У Першую сусветную вайну каля Слабодкі праклалі вузкакалейную чыгунку, якая ў 1920—1960-я гады дзейнічала як пасажырская лінія.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Слабодка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам гміны Браслаўскага павета Віленскага ваяводства. На 1931 год у мястэчку працавалі чыгуначная станцыя, школа, пошта, аптэка, карчма, крамы.
У 1939 годзе Слабодка ўвайшла ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года зрабілася цэнтрам сельсавета Браслаўскага раёна.
Секундамер
Секундамер — прылада, здольная вымяраць інтэрвалы часу з дакладнасцю да доляў секунды. Не варта блытаць з таймерам. Звычайна выкарыстоўваюцца секундамеры з дакладнасцю вымярэння 1/10 і 1/100 секунды. Але са з’яўленнем сучасных тэхналогій з’явілася магчымасць вымяраць час значна больш дакладна — да дзесяцітысячных далей і яшчэ больш дакладней.
Механічныя секундамеры
Самыя простыя ў кіраванні аднакнопкавыя секундамеры маюць адну кнопку кіравання, сумешчаную з механізмам завода спружыны. Першы націск на кнопку ўключае секундамер. Другі націск на кнопку спыняе секундамер. Трэці націск на кнопку устанаўлівае стрэлкі секундамера ў пачатковае нулявое становішча. Кручэнне гэтай жа кнопкі заводзіць спружыну секундамера.
Больш складаныя мадэлі маюць тры кнопкі. Яны дазваляюць рабіць запуск, спыненне секундамера, а таксама фіксаваць прамежкавыя інтэрвалы часу (час круга). Абнуленне — з дапамогай адной кнопкі. Дакладнасць механічных секундамераў, як правіла, — 1/10 сек.
Выкарыстанне
У першую чаргу секундамеры выкарыстоўваюцца ў спорце для дакладнага вымярэння адрэзка часу, які запатрабаваўся спартсмену для правядзення нейкага практыкавання, напрыклад у спрынце ці плаванні.
Секундамер выкарыстоўваецца:
Камітэт вызвалення народаў Расіі
Палітычным кіраўніцтвам КПР быў Прэзідыум КПР, які складаўся з генерал-лейтэнанта А. А. Уласава, генерал-маёраў Ф. І Трухіна і В. Ф. Малышкіна, генерал-маёра прафэсара Д. Я. Закутнага, генерал-лейтэнанта Г. М. Жыленкова і Я. І. Балабіна, прафесараў Ф. П. Багатырчука (прадстаўляў Украінскую нацыянальную раду), М. М. Будзіловіча (прадстаўляў Беларускую нацыянальную раду) і З. М. Руднева.
Ва ўмовах таго часу ён супрацоўнічаў з кіраўніцтвам Германіі. Узброеныя сілы камітэта складалі Руская вызваленчая армія, Рускі ахоўны корпус у Югаславіі і шэраг іншых падраздзяленняў, якія фактычна дзейнічалі адносна самастойна.
Большасць членаў КПР пасля вайны былі вернутыя ў СССР і расстраляны. Прадстаўнік Беларусі Мікалай Мікалаевіч Будзіловіч эміграваў у ЗША, дзе яго сын Пётр быў бачным дзеячам эмігранцкай абшчыны.
Пачынак
Пачынак (Починок) — горад (з 1926 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Пачынкаўскага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва 9,18 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў 1868 годзе.
Горад размешчаны на правым беразе ракі Хмара (басейн Дняпра), за 62 км ад Смаленска. Лёгкая і харчовая прамысловасць, вытворчасць будматэрыялаў.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1811 годзе як невялікая вёска. У 1868 годзе адкрыты пастаянны рух па чыгунке Віцебск — Рослаўль, на якой пабудавана станцыя «Пачынак». Неўзабаве пасёлак стаў транзітна-перавалачным пунктам аптовага гандлю хлебам, пянькой, лесам, ільном. У 1876 злучаны тэлеграфам Ельняй. Галоўную вуліцу актыўна забудоўвалі мясцовыя купцы.
Савецкая ўлада ў горадзе ўсталявана ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада 1917 года. У сакавіку 1918 года ў горадзе ўспыхнуў мяцеж, падаўлены атрадам РСЧА, які прыбыў са Смаленска. Валасны цэнтр Ель­нінскага павета, 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня горад разам з іншымі тэрыторыямі Смаленскай губерні быў перададзены ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Пачынак не вярнулі БССР.
З 1926 горад, раённы цэнтр Ро­слаўскай акругі Заходняй вобласці (з 1929), Смален­скай вобласці (з 1937).
Сярэднянёманская нізіна
Сярэднянёманская нізіна знаходзіцца ў Гродзенскай вобласці, размешчана ўздоўж ракі Нёман.
Рэльеф тэрыторыі значна перапрацаваны і зменены эразійна-дэнудацыйнымі працэсамі ў пасляледавіковы час. Тут існавалі вялікія прыледавіковыя азёры. Пад час паазерскага зледзянення было Скідзельскае прыледавіковае возера, пасля спуску якога Нёман атрымаў сцёк у Балтыйскае мора. Пры раставанні паазерскага ледавіка ўтварылася вялікае Сярэднянёманскае возера. Пры адступленні ледавіка ўзровень возера паніжаўся са 123 м да 115 м. У больш позні галацэнавы час сфарміравалася даліна р. Нёман, якая ў межах Сярэднянманскай нізіны мае эразійны ўрэз да 25—28 м.
Сучасны рэльеф Сярэднянёманскай нізіны — зандравая раўніна з двума ўзроўнямі (больш высокі 130—140 м прымыкае да Лідскай раўніны). Паверхня плоская, плоскаўзгорыстая, ускладнена тэрмакарставымі западзінамі, эолавымі формамі, невялікімі зарастаючымі азёрамі.
Захаваліся лясныя масівы: Гродзенская пушча, Катранская пушча, Ліпічанская пушча.
IC 3318
IC 3318 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кранц
Кранц — прозвішча
Рэюньён
Гісторыя
Востраў выяўлены партугальскім мараплаўцам Дыега Фернандэсам Перэйрай 9 лютага 1507 г. і названы Санта Апалонія. 9 лютага 1513 г. зноў адкрыты партугальскім капітанам Педра і Машкарэньяшам і названы Ільха Машкарэна. 24 сакавіка 1613 г. на востраве пабыў англійскі капітан Самуэль Кастэльтон, які змяніў назву вострава. З чэрвеня 1638 г. востраў захоплены Францыяй, а ў верасні 1642 г. абвешчаны валоданнем Францыі — Бурбон з цэнтрам у Сен-Полі. З снежня 1649 — 5 жніўня 1665 г. на востраве адсутнічала цэнтральная адміністрацыя. У 1664 г. з'явілася першае пасяленне. З 1 снежня 1674—1764 гг. востраў знаходзіўся пад кіраўніцтвам Французскай Ост-Індскай кампаніі, якую прадстаўляў кашталян гэтай кампаніі. З 1693 па 2 ліпеня 1696 гг. праўленнем вострава з'яўлялася дырэкторыя. З 1736 г. адміністрацыйны цэнтр — Сен-Дэні. 4 чэрвеня 1735 — 23 сакавіка 1746 гг. востраў знаходзіўся ў складзе калоніі Французскія Маскарэнскія астравы. 29 снежня 1745 г. была заснавана пасада губернатара. У 1764 г. востраў абвешчаны калоніяй Францыі. 19 сакавіка 1793 г. востраў афіцыйна перайменаваны ў Рэюньён, хоць востраў працягваў называцца Бурбон, толькі пасля адмены рабства 20 кастрычніка 1848 г., востраў канчаткова перастаў называца Бурбон і стаў звацца Рэюньён. 25 кастрычніка 1797 — 19 красавіка 1801 гг. востраў намінальна быў дэпартаментам Францыі, аднак рэальная ўлада знаходзілася ў руках каланіяльнага збору, які знаходзіўся пад кіраваннем раялістаў. З 9 ліпеня 1810 па красавік 1815 гг. востраў быў акупіраваны Вялікабрытаніяй. Пад час Другой сусветнай вайны востраў з 22 чэрвеня 1940 па 25 верасня 1942 гг. знаходзіўся пад уладай Вішы, а з 25 верасня 1942 г. — «Свабоднай Францыі». У 1942—1946 гг. востраў знаходзіўся пад акупацыяй Вялікабрытаніі. 19 сакавіка 1946 г. востраў атрымаў статус «заморскага дэпартамента». Востраў атрымаў орган самакіравання — Генеральны савет на чале з старшынёй. У 1973 г. створаны яшчэ адзін орган самакіравання Рэгіянальны савет.
Насельніцтва
828581 чалавек
Škoda Felicia
Škoda Felicia (Шкода Феліцыя) — легкавы аўтамабіль чэшскай кампаніі Škoda Auto. Выпускаўся з 1994 па 2001 год. Канструктыўна ўяўляў сабой глыбока мадэрнізаваны Škoda Favorit. Першая мадэль Škoda, якую яна выпусціла пасля ўваходжання ў склад канцэрна Volkswagen Group.
Усяго выраблена 1 401 489 аўтамабіляў усіх мадыфікацый. Машыны выпускаліся на заводах у Млада Болеславе, Врхлабі і Квасінах, таксама збіраліся ў Сараеве (Боснія) і Познані (Польшча).
Гісторыя
Škoda Felicia была распрацавана ў межах глыбокага рэдызайну мадэлі Favorit (унутранае абазначэнне 781). Спачатку да мадэрнізацыі дызайнеры Шкоды прыступілі сумесна з атэлье Bertone, якое раней удзельнічала і ў распрацоўцы Фаварыта. Першая гіпсавая мадэль была створана італьянскай майстэрняй у 1989 годзе. Мадэль атрымала абазначэнне Š 791. Неўзабаве пасля гэтага была распрацавана дакументацыя для аўтамабіля з кузавам седан, якому быў прысвоены код Š 792. Прататып седана атрымаў імя «Felicia», якое адсылала да кабрыялета пачатку 1960-х гадоў. Škoda 792 была пабудавана на падлозе Škoda Forman (785), і меркавалася выкарыстоўваць аснову ўніверсала без сур’ёзных змен. Новы седан меў пярэднія фары меншага памеру, а ніжняя частка бампера была афарбаваная ў колер кузава. Аўтамабіль атрымаў дзвярныя ручкі размешчаныя вышэй, спойлер на багажніку і новае вечка заліўной гарлавіны бензабака. Felicia павінна была пераняць рухавік OHV 1,3 л ад Favorit, але таксама рыхтавалі новыя агрэгаты OHC з алюмініевым блокам: меншы аб’ёмам 1375 см³ (61 к.с.), большы 1595 см³ (75 к.с.) і на паперы была яшчэ версія 1,6 DOHC магутнасцю 109 к.с. У пачатку красавіка 1990 года новае кіраўніцтва Шкоды спыніла праект "з-за нявызначанасці з інвестыцыямі і рэалізацыяй" і на гэтым супрацоўніцтва з італьянскім атэлье скончылася.
Дызайн наступнага прататыпа распрацаваў Вацлаў Капух (Václav Capouch). Мадэль мела закругленую насавую частку, новыя фары, дзверы багажніка іншай формы і новыя заднія ліхтары. Пры гэтым для машыны разглядаліся два варыянты бакавін: першы захоўваў серыйныя дзверы ад Favorit, другі варыянт атрымаў цалкам згладжаны профіль і аб тым, што першапачаткова гэта быў Favorit, нагадвалі толькі вуглаватыя аконныя рамы і вонкавае люстэрка задняга выгляду.
Кастрычніцкая рэвалюцыя (значэнні)
Кастрычніцкая рэвалюцыя можа значыць:
Таксама названыя і пайменаваныя ў гонар яе:
Škoda Felicia
Гісторыя
У 1991 годзе, пасля ўваходжання Шкоды ў склад Volkswagen Group, канструктары працягнулі працу над мадэрнізацыяй у Вольфсбургу. Дызайн кузава Вацлава Капуха быў адхілены кіраўніцтвам канцэрна і перавагу аддалі працы Петэра Кнапа, а Вацлаў Капух распрацаваў інтэр’ер і версію пікап.
Такім чынам у канструкцыю было ўнесена некалькі сотняў змен. Ранейшымі засталіся толькі асноўныя агрэгаты (сілавая канструкцыя кузава, базавы рухавік, трансмісія), а ўсе астатнія дэталі (вонкавыя панэлі кузава, інтэр’ер, дэталі падвескі і шмат іншае) былі новымі. Новыя заднія ліхтары дазволілі пашырыць праём багажных дзвярэй і апусціць яго да бампера, панізіўшы пагрузачную вышыню.
5 верасня 1994 года вытворчасць хэтчбэкаў Škoda Felicia пачалася на заводзе ў Врхлабі, а 17 кастрычніка вытворчасць пачалі на заводзе ў Млада Болеславе. Афіцыйная прэм’ера адбылася 26 кастрычніка ў Празе.
8 сакавіка 1995 года пачалася зборка Феліцыі на заводзе Volkswagen Poznań (Познань, Польшча).
У чэрвені 1995 года на аўтасалоне ў Брно быў прадстаўлены ўніверсал Felicia Combi (пераемнік мадэлі Forman). У жніўні дэбютаваў пікап.
У 1995 годзе з'яўляецца мадыфікацыя рухавіка 1,3 з размеркаваным упырскам MPI, а з 1996 года ў шэраг дадаліся рухавікі Volkswagen: бензінавы 1,6 л і дызельны 1,9 л.