cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэадор Геранім Абуховіч
Біяграфія
У 1670 годзе разам з Геранімам Сангушкам i групай каралеўскай шляхты вярнуўся морам, праз Гамбург, на радзіму, у радавы маёнтак Дорагава каля мястэчка Карэлічы (цяпер Гродзенская вобласць). У 1672 годзе ў шэрагах шляхецкага аналчэння накіраваўся ў ваенны паход супраць туркаў, удзельнічаў у бітве пад Хоцінам 1673 года. У 1674 годзе здзейсніў паломніцтва ў Рым, вяртаючыся назад, наведаў Ларэта, Балонню i Вену. У 1672, 1678—1700 гадах на новагародскіх сойміках неаднаразова выбіраўся паслом на соймы, дзе выконваў розныя даручэнні. З 1679 года падкаморы новагародскі, з 1700 года — кашталян новагародскі, староста цырынскі.
Быў адзіным спадчыннікам радавых маёнткаў Ліпа i Дорагава Новагародскага ваяводства i Гарбавічы Мазырскага павета, трымаў у арэндзе Цырын.
Капліца Святой Барбары (Высокае)
Архітэктура
Грані капліцы раскрапаваны плоскімі лучковымі нішамі і вокнамі ў прафіляваных ліштвах, вуглавымі лапаткамі, гарызантальнымі цягамі цокаля і карніза. Унутры сцены аздоблены ляпным раслінным арнаментам, рэльефнымі выявамі воінскіх даспехаў. Над уваходам на 2 слупах размешчаны хоры з ажурнай разной агароджай. Невялікі 8-гранны аб'ем яшчэ ў 1970 меў шатровы дах з фігурным ліхтаром (чыгуннае ліццё).
Тэадор Геранім Абуховіч
Творчасць
У апошнія гады жыцця Абуховіч напісаў на польскай мове ўспаміны, у якіх расказаў пра найважнейшыя падзеі ў тагачаснай Рэчы Паспалітай, пра свае жыццё. Яго мемуары надрукаваны М. Балінскім у кнізе «Пстдрычныя нататкі да тлумачэння грамадскіх пытанняў у Польшчы XVII ст. …» (Вільня, 1859).
Ваневан
Ванева́н (Վանևան) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Размешчана за 4 км на захад ад горада Вардэніс, за 2 км на паўночны захад ад сяла Лусакунк і за 4 км на паўночны ўсход ад сяла Цавак.
Вардаавіт
Вардааві́т (Վարդահովիտ) — сяло ў марзе Ваёц-Дзор, на поўдні Арменіі. Размешчана за 30 км на паўночны ўсход ад Ехегнадзора і 34 км на поўнач ад Вайка. Сельскаму савету падпарадкоўваюцца таксама суседнія сёлы Гетыванк і Севажайр.
Апатовак
Апатовак (Opatówek) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 210 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 125 км на паўднёвы ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Калішскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Апатовак. Займае плошчу 8,68 км². Насельніцтва 3,6 тыс. чалавек.
Зборная Японіі па футболе
Зборная Японіі па футболе прадстаўляе Японію на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1912 года. Каманда кантралюецца Футбольнай асацыяцыяй Японіі, якая з’яўляецца адным з 47 членаў АФК (Азіяцкая футбольная канфедэрацыя) і ўваходзіць у ФІФА.
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Статыстыка прыведзена станам на 12 чэрвеня 2018 года пасля матча супраць Парагвая.
1910 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1910 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Рауль Альбіёль
Кар’ера
У 9 гадоў, дзякуючы сувязям свайго бацькі — былога футбаліста, ён стаў іграком клуба «Бенідорм». У таварыскім матчы супраць «Валенсіі» Альбіёль праявіў сябе вельмі добра, і валенсійскі трэнер прапанаваў яго бацьку прагляд у сваім клубе.
У 2005 годзе, ён выступаў за «Хетафэ» на правах арэнды. У «Хетафэ» Рауль набыў вялікі вопыт гульні на высокім узроўні і па прыездзе на «Месталью» стаў іграком асноўнага складу і кандыдатам у зборную Іспаніі.
У чэрвені 2009 года Рауль Альбіёль перайшоў у футбольны суперклуб «Рэал Мадрыд» за 15 мільёнаў еўра, дзе стаў адным з удзельнікаў праекта Фларэнціна Перэса.
21 ліпеня 2013 года Альбіёль перайшоў у склад італьянскага клуба «Напалі» за 12 млн еўра, падпісаўшы чатырохгадовы кантракт з камандай пад кіраўніцтвам Рафаэля Бенітэса.
У ліпені 2019 года перайшоў у «Вільярэал».
Клубныя
Валенсія
Рэал
Напалі
Вільярэал
Асабістае жыццё
Рауль жанаты і мае дзвюх дачок, Асаару (2009) і Альму (2010).
Касцёл Святога Георгія (Варона)
Касцёл Святога Георгія — помнік архітэктуры позняга барока. Пабудаваны ў в. Варона Астравецкага раёна у сярэдзіне XVIII стагоддзя.
Абацтва Святой Жэнеўевы
Абацтва Святога Жэнеўевы (Abbaye Sainte-Geneviève) — адзін з галоўных кляштароў Парыжа ў часы старога парадку. Скасаваны і разбураны падчас Вялікай Французскай рэвалюцыі. Памяць пра мясціну захавалася ў назве гары Святой Жэнеўевы, на якой яна стаяла.
Заснаванне абацтва Свв. Пятра і Паўла прыпісваецца Хлодвігу і яго жонцы Клацільдзе. Лічыцца, што сюды любіла прыходзіць маліцца Святая Жэнеўева — нябесная заступніца французскай сталіцы. Пахавалі яе шэрагам з Хлодвігам. Пасля рабавання нарманнамі ў 857 г. мясціна не адраджалася да XII стагоддзя, калі працамі Стэфана з Турнэ была закладзена саборная царква ў гатычным стылі. У 1309-11 гг. у абацтве праходзіў суд над тампліерамі.
У XVII стагоддзі кардынал дэ Ларашфуко ажыццявіў маштабную рэформу, падпарадкаваўшы парыжскаму абацтву больш за сто аўгусцінскіх кляштароў, раскіданых па ўсёй Францыі. Да таго часу сярэднявечны сабор струхлеў, і ўлады сталі задумвацца пра яго знос. Нарэшце ў 1744 г. цяжка хворы Людовік XV пакляўся ў выпадку акрыяння замяніць струхлелую сярэднявечную царкву грандыёзным будынкам у сучасным гусце. Каралеўскі зарок быў выкананы ў 1758-90 гг., калі на гары Св. Жэнеўевы вырас велізарны будынак саборнай царквы Св. Жэнеўевы.
Касцёл Святога Георгія (Варона)
Архітэктура
Будынак прамавугольны ў плане, накрыты высокім двухсхільным дахам. З паўночна-ўсходняга боку да касцёлу прымыкае квадратная ў плане сакрысція (пабудаваная ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя). Галоўны фасад касцёла завершаны трохярусным атыкавым франтонам. Ніжні прамавугольны ярус з'яўляецца асновай фігурнага шчыта і вежачкі, якія ўзвышаюцца над відьчыкам даху. Пдоскасць галоўнага фасада прарэзаная лучковым уваходным праёмам і невялікім прамавугольным акном у ніжнім ярусе франтону. Бакавыя сцены расчлянёныя пілонамі, вырашанымі накшталт контрфорсаў, вуглы будынку апрацаваныя шырокімі пілястрамі.
Абацтва Святой Жэнеўевы
З пачаткам рэвалюцыі кляштар быў скасаваны, а яго галоўны храм абвешчаны нацыянальным пантэонам. У часы Напалеона ў сувязі з будаўніцтвам новай вуліцы старыя будынкі абацтва былі знесены, за выключэннем шэрагу другарадных пабудоў і т.зв. вежы Хлодвіга ў гатычным стылі. Цяпер іх займае ліцэй Генрыха IV. Акрамя таго, непадалёк захавалася некалі падпарадкаваная абацтву царква апостала Стэфана.
Касцёл Святога Георгія (Варона)
Інтэр'ер
Інтэр'ер зальны з плоскай столлю. Сцены расчлянёныя пілястрамі, над імі — фрэскавыя выявы апосталаў. У алтарнай сцяне невялікая ніша і фрэскавая выява перспектыўнага алтара з калонамі іанічнага ордара, антаблементам і конхай над ім. Размалёўка столі імітуе купал. Пры ўваходзе — хоры. Драўляная агароджа хораў размаляваная (нішы з разеткамі).
Ставішын
Ставішын (Stawiszyn) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 240 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 115 км на паўднёвы ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Калішскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Ставішын. Займае плошчу 0,99 км². Насельніцтва 1,5 тыс. чалавек.
Палац кансерватараў
Палац кансерватараў або Палацца-дэі-Кансерваторы (Palazzo dei Conservatori) — рэнесансны будынак на Капіталійскай плошчы ў Рыме. У палацы знаходзіцца большая частка экспанатаў Капіталійскіх музеяў. Сярод іх такія вядомыя скульптуры як «Капіталійская ваўчыца», «Калос Канстанціна» і іншыя.
Гісторыя
Першы будынак палаца быў пабудаваны пры Папе Мікалаі V у сярэдзіне XV стагоддзя. Тады яно складалася з дванаццаці арак на першым паверсе, там жа віднеліся і шэсць вокнаў. Тут засядалі суддзі-кансерватары (якія і далі назву палацу), сенатары з суседняга палаца і высокапастаўленыя гарадскія асобы, якія разам ажыццяўлялі ўладу над вечным горадам. Паступова, з узмацненнем магутнасці Папы, значнасць палаца, як і ўсёй астатняй улады, істотна паменшылася.
Пачатак музею паклаў Папа Сікст IV у 1471 годзе, перадаўшы ў дар «народу Рыма» зборы антычнай бронзы, якія да таго часу знаходзіліся ў сценах Латэрана.
Гаварыць пра «музеі» ў множным ліку, з прычыны таго, што ў XVIII стагоддзі Папа Бенедыкт XIV дадаў да арыгінальнай калекцыі старажытных скульптур карцінную галерэю. Адкрыты для публікі ў 1734 годзе, падчас кіравання Клімента XII, ён лічыцца першым адкрытым музеем у свеце. Месцам, дзе мастацтва было для ўсіх, а не толькі для яго ўладальнікаў.
Палацца-дэі-Кансерваторы выкананы ў каласальным ордары: абодва паверхі будынка аб’яднаны вялікімі карынфскімі пілястрамі. Порцік, павялічаны пры Папе Аляксандры VII, падтрымліваюць іанічныя калоны. Мікеланджэла планаваў вокны з эдыкуламі і балконам. Пасля смерці ў 1564 годзе ён пакінуў план будынка на чарцяжах. Сам палац быў пабудаваны ў перыяд з 1574 па 1599 гады Джакама дэла Порта ў стылі Рэнесанс, з выкарыстаннем каласальнага ордара. Гэты ж архітэктар дадаў да фасада вялікае акно пасярэдзіне.
Вардаблур (Арагацотн)
Вардаблу́р (Վարդաբլուր) — сяло ў марзе Арагацотн, на паўночным захадзе Арменіі. Размешчана за 55 км на поўнач ад Аштарака, за 17 км на паўночны захад ад Апарана, за 35 км на ўсход ад Артыка і за 24 км на поўдзень ад Спітака. За 5 км на ўсход размешчана сяло Алагяз, з якім Вардаблур злучаны асфальтаванай дарогай.
Арнегунда
Арнегунда (Arnegonde de Worms, Arégonde або Aregunda, каля 520 — каля 565) — другая жонка караля франкаў Хлотара I, дачка Бадэрыха, караля Цюрынгіі, і Арнегунды Саксонскай. Імя Арнегунда ў перакладзе са стара-германскай мовы азначае «Ваяўнічая арліца». Сястра першай жонкі Хлотара, Інгунды.
Біяграфія
Грыгорый Турскі ў «Гісторыі франкаў» расказвае, што аднойчы Інгунда звярнулася да мужа з просьбай знайсці для яе сястры паважанага і заможнага мужа. Хлотар не знайшоў нікога годней за сябе і ажаніўся з Арнегундай сам. Ад гэтага шлюбу нарадзіўся сын — Хільперык, будучы кароль Нейстрыі і дачка Блітхільда.
Грабніца Арнегунды
Арнегунда памерла каля 565 года (некаторыя гісторыкі датуюць яе смерць паміж 570 і 573 гг. ці паміж 580 і 590 гг.) і была пахавана ў базіліцы Сен-Дэні. Пахаванне Арнегунды было выяўлена ў 1959 годзе французскім археолагам Мішэлем Флеры. У грабніцы знаходзіліся рэшткі жанчыны ў багатых адзеннях, а сярод мноства каштоўнасцей быў выяўлены пярсцёнак з выгравіраваным надпісам Arnegundis Regina, што і дазволіла ідэнтыфікаваць грабніцу.
Серхіа Рамас
Серхіа Рамас Гарсія (Sergio Ramos García; нар., Камас, Іспанія) — іспанскі футбаліст, ігрок французскага клуба «Пары Сен-Жэрмен» і нацыянальнай зборнай Іспаніі. Гуляе на пазіцыі правага ці цэнтральнага абаронцы.
«Севілья»
Ва ўзросце 14 гадоў Серхіа прыбыў на прагляд у «Севілью», дзе добра паказаў сябе. Неўзабаве пачаў выступаць за юнацкія каманды гэтага клуба. У сезоне 2002/03 правёў адзін матч за рэзервовую каманду «Севільі» у другім дывізіёне чэмпіянату Іспаніі. У сезоне 2003/04 Рамас стаў іграком асноўнага складу дубля, прыняўшы ўдзел у 25 матчах і забіўшы адзін мяч.
У пачатку 2004 года тагачасны галоўны трэнер «Севільі» Хаакін Капарас перавёў Рамаса ў асноўны склад. 1 лютага 2004 года Рамас дэбютаваў у Прымеры ў матчы супраць «Дэпартыва» (0:1). Улетку таго ж года Серхіа стаў чэмпіёнам Еўропы ў складзе юнацкай зборнай Іспаніі для ігракоў не старэйшых за 19 гадоў. У сезоне 2004/05 Серхіа правёў у Ла-Лізе 31 матч і забіў 2 мяча, таксама ён гуляў у Кубку УЕФА, у прыватнасці сустракаўся з пецярбургскім «Зенітам». У канцы сезона Серхіа быў прызнаны іграком-адкрыццём чэмпіянату.
26 сакавіка 2005 года Рамас дэбютаваў у складзе зборнай Іспаніі, выйшаўшы на замену ў паядынку супраць зборнай Кітая (3:0) ва ўзросце 18 гадоў. Серхіа стаў першым футбалістам з 1941 года, які гуляў за зборную Іспаніі ў такім юным узросце: раней гэтага дамогся брамнік Хуан Акунья. Праз некаторы час Серхіа трапіў у стартавы склад на адборачны матч чэмпіянату свету 2006 года супраць зборнай Сербіі і Чарнагорыі. З тых часоў ён стаў асноўным абаронцам каманды Луіса Араганеса.
«Рэал»
Летам 2005 года мадрыдскі «Рэал» набыў Рамаса за 27 мільёны еўра. «Барселона» і «Манчэстэр Юнайтэд» таксама жадалі бачыць іграка ў сваім складзе. Ледзь менш, чым праз год пасля чэмпіянату свету 2006, Серхіа набыў першы буйны тытул у кар’еры, стаўшы ў складзе «Рэала» чэмпіёнам Іспаніі. У адборачным турніры Еўра-2008 Рамас прыняў удзел у 11 з 12 матчаў і забіў 2 галы.
У 2015 годзе пасля сыходу Ікера Касільяса стаў капітанам «Рэала».
«Пары Сен-Жэрмен»
У ліпені 2021 года, пакінуўшы «Рэал» па завяршэнні кантракта ў якасці свабоднага агента, падпісаў двухгадовае пагадненне з «Пары Сен-Жэрмен».
Клубныя
«Пары Сен-Жэрмен»:
Міжнародныя
Іспанія
Жабенак
Жабенак — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 29 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Вялікія Асёткі, у басейне ракі Дрыса.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,18 км, найбольшая шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Размешчана сярод лесу.
Дастархан
Дастархан — узбекскі стол вышынёй 30-35 см (можа быць плеценым і складным), які выкарыстоўваецца, калі госці сядзяць на падлозе, застланай дываном. Еўрапейцы дастарханам называюць таксама сярэдзнеазіяцкі абедзенны рытуал увогуле.
Адам Станіслававіч Ржавускі
Біяграфія
Старэйшы сын харунжага вялікага літоўскага Станіслава Фердынанда Ржавускага, унук Вацлава Ржавускага, пляменнік гетмана польнага кароннага Севярына Ржавускага. Нарадзіўся года ў Нясвіжскім замку, радавым маёнтку свайго дзеда (па маці) Міхаіла Рыбанькі.
Пасля трох падзелаў Рэчы Паспалітай, калі значная яе частка далучана да Расійскай імперыі, Ржавускі ў чыне правадзейнага стацкага саветніка быў прызначаны старшынёй цывільнай палаты ў Брацлаўскай губерні. У 1808 годзе кіеўскае дваранства абрала яго сваім губернскім маршалкам, а ў наступным 1817 года ён атрымаў права прысутнічаць у сенаце.
Перасяліўшыся ў Пецярбург, Ржавускі прымаў удзел у масонскім руху: быў вялікім намесным, майстрам вялікай ложы «Астрэі» i ложы «Белага арла».
Памёр у сваім маёнтку ў Паграбішчах на Валыні.
Творчасць
Напісаў некалькі твораў палітычнага характару, якія засталіся пераважна ў рукапісах. 3 ix найбольш вядомыя «Запіска аб праўленні караля Станіслава Аўгуста», «Размовы пра царства мёртвых», «Заўвагі на польскія законы», папраўкі да твораў генерала Дзюмур’е «Аб канфедэрацыі ў Бары». Вядомы i як аўтар лірычных вершаў. Перакладаў элегіі i трагедыі Тыбула.
Сям’я
У першым шлюбе з Юстынай з Рдултоўскіх меў дзяцей:
Руб-эль-Халі
Руб-эль-Ха́лі — шырокая пясчаная пустыня на Блізкім Усходзе, якая займае паўднёвую траціну Аравійскага паўвострава, адна з самых буйных пустынь свету. Таксама адносіцца да адных з самых гарачых (сярэдні максімум у ліпені-жніўні складае 47 °C, мяжа ў 50 °C таксама рэгулярна пераадольваецца) і сухіх пустынь свету (гадавая сума ападкаў складае ≈ 35 мм, выпаральнасць > 2000 мм), пустыня адносіцца да катэгорыі арыдных пустынь. Плошча 650.000 км ². Размешчана паміж 44° 30' і 56° 30' у. д., 16° 30' і 23° 00' паўн. ш. на тэрыторыі дзяржаў Саудаўская Аравія, Аман, ААЭ і Емен.
Архітэктурны ансамбль цэнтра (Варняны)
Арганізаваны па рэгулярнай планіровачнай схеме вакол вялікай выцягнутай прамавугольнай у плане плошчы. Дамінанта ансамбля — Георгіеўскі касцёл, які замыкае плошчу з усходняга боку. Два фланкіруючыя дамы (дом аптэкара і плябанія) ствараюць перад касцёлам раскрыты на плошчу курданёр з акруглай па абрысу агароджай. На заходнім баку плошчы быў палацава-паркавы комплекс (не збярогся). Паўднёвы і паўночны бакі плошчы фарміруюць два рады тыпавой жылой забудовы, аб’яднанай у адзіны фронт каменнымі прасценкамі з арачнымі праездамі. У забудову ўваходзілі карчма і гандлёвыя рады.
Касцёл Святога Георгія пабудаваны ў 1767—1769 гг. у стылі позняга барока (дабудаваны ў 1880 г., 1909 г.). Фундатарка — уладальніца Варнян М. Абрамовіч, архітэктар — А. Казакоўскі. Дзвюхвежавы аднанефны мураваны храм з трансептам. архітэктарская пластыка (прафіляваныя цягі, ліштвы, вязкі пілястраў, раскрапоўкі, фігурныя завяршэнні вежаў і шчыта) сканцэнтраваная на галоўным фасадзе. Бакавыя фасады расчлянёныя арачнымі вокнамі і падвойнымі пілястрамі ў прасценках. Унутры неф перакрыты цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі на папружных арках. Над уваходам хоры з крывалінейным парапетам. Касцёл не дзейнічае.
Паланец (возера)
Палане́ц — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 21 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, на поўдзень ад вёскі Дворышча, у басейне ракі Дрыса.
Архітэктурны ансамбль цэнтра (Варняны)
Мураваныя двухпавярховыя плябанія і дом аптэкара (1770 г.) — прамавугольныя ў плане будынкі з высокімі вальмавымі дахамі. Фасады рытмічна расчлянёныя шырокімі лапаткамі і прамавугольнымі аконнымі праёмамі. Планіроўка анфіладная з вестыбюлем і лесвіцай у цэнтры. Памяшканні першых паверхаў перакрытыя крыжовымі скляпеннямі.
Паланец (возера)
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,32 км, найбольшая шырыня 0,13 км. Даўжыня берагавой лініі 0,78 км.
Архітэктурны ансамбль цэнтра (Варняны)
На двух падоўжаных баках плошчы размяшчаліся па восем аднатыпных драўляных аднапавярховых жылых дамоў, накрытых вальмавымі дахамі (зберагліся часткова). Мураваныя сцены іх фасадаў, злучаныяя паміж сабой арачнымі праездамі, утваралі суцэльны фронт вулічнай забудовы.
У палацава-паркавы комплекс, створаны ў другой палове XVIII — 1-й палове XIX ст., уваходзілі двухпавярховы мураваны палац, два сіметрычныя драўляныя флігелі, якія ўтваралі паўадкрыты двор, і парк з вадаёмам. Тэрыторыя парку аддзялялася ад плошчы мураванай агароджай з брамай, ад яе да касцёла вяла ліпавая алея. У парку засталіся асобныя гаспадарчыя пабудовы (млын, свірны), неагатычная вежа (пачатак XX ст.) на востраве, які звязаны з паркам драўляным мастком.
Ансамбль — помнік рэспубліканскага значэння.
У 2019 годзе пракуратура Гродзенскай вобласці выявіла, што КСУП «Варняны», на балансе якога знаходзіцца гісторыка-культурная каштоўнасць, не выкананы ўмовы ахоўнага абавязацельства.
Вардадзор (Гегаркунік)
Вардадзо́р (Վարդաձոր) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Размешчана на паўночны захад ад горада Мартуні і на поўдзень ад горада Гавар, паміж сёламі Еранос і Дзарагюх.
У вёсцы быў знойдзены ўрарцкі надпіс, які датуецца 722 - 705 гг. да н.э.
Мячэць шэйха Зайда
Мячэць шэйха Зайда (مسجد الشيخ زايد) — трэцяя па велічыні мячэць у свеце. Знаходзіцца ў Абу-Дабі, сталіцы Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў. Названа ў гонар шэйха Зайда ібн Султана ан-Нахаяна — заснавальніка і першага прэзідэнта Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў. Побач ён пахаваны. Мячэць была афіцыйна адкрыта ў месяц Рамадан у 2007 годзе.
Уваход у гэтую мячэць, як і мячэць Джумейра ў Дубаі, дазволены таксама для немусульман. Міністэрства турызму аб’явіла, што экскурсіі па мячэці праводзяцца для мусульман і немусульман з сярэдзіны сакавіка 2008 года. Уваход і экскурсіі па Мячэці — бясплатныя.
Мячэць разлічана на 40 тысяч вернікаў. Галоўная малітоўная зала разлічана на 7 тысяч людзей. Два пакоі побач з галоўнай малітоўнай залай здольныя змясціць па 1500 чалавек кожная.
Па чатырох вуглах мячэці стаяць чатыры мінарэты, якія ўзвышаюцца прыблізна на 107 метраў. Знешні шэраг галоўнага будынка пакрываюць 82 купалы. Купалы ўпрыгожаны белым мармурам, іх унутраная мастацкае афармленне таксама выканана з мармуру. Унутраны двор выкладзены каляровым мармурам і налічвае каля 17400 м².
У мячэці знаходзіцца самы вялікі дыван у свеце, плошча — 5627 м², над ім працавалі прыблізна 1200 ткачоў, 20 тэхнічных груп і 30 рабочых. Вага: 47 тон, з іх — 35 тон воўны і 12 тон бавоўны. У структуры дывана 2268000 вузлоў.
Босна
Босна (Bosna) — рака ў Босніі і Герцагавіне. Правы прыток Савы, басейн Дуная. Даўжыня - 308 км, плошча басейна - 10,5 тыс. км². Працякае па Дынарскім нагор'і і Сярэднедунайскай нізіне. Сярэдні расход вады - 142 м³/с. Асноўнымі прытокамі Босны з'яўляюцца рэкі: Жалезніца, Міляцка, Фойнічка, Лашва, Крывая, Усора і Спрэча.
Рудзянок
Рудзянок — возера ў Беларусі, у Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 0,8 км на захад ад вёскі Амосенкі, у басейне ракі Дрыса.
Плошча паверхні 0,04 км². Даўжыня 0,25 км, найбольшая шырыня 0,17 км. Даўжыня берагавой лініі 0,68 км.
Размешчана сярод лесу і хмызняку. Уздоўж заходняга берага забалочаная пойма. Сцёк па ручаі ў раку Дрыса. Зарастае.
Спіс аб’ектаў PGC (929001—930000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (929001—930000)
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Васілішкі)
Помнік архітэктуры ў стылі позняга барока, пабудаваны ў 1769. Храм уключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Каталіцкая абшчына ў Васілішках з’явілася ў 1652 годзе, у 1658 тут заснаваны манастыр дамініканаў, пры якім пабудаваны драўляны касцёл. Мураваны барочны касцёл пабудаваны ў 1769 годзе, аднак асвечаны толькі 30 лістапада 1790 года.
Пасля падаўлення Польскага паўстання 1830—1831 гадоў, як і многія іншыя каталіцкія храмы на тэрыторыі сучаснай Беларусі быў перададзены праваслаўным і пераасвечаны як праваслаўная царква. У 1919 годзе пасля пераходу рэгіёну ў склад міжваеннай Польшчы вернуты каталікам. У 1922—1928 гадах рэканструяваны. Пасля Вялікай Айчыннай вайны закрыты, у 1980 годзе вернуты вернікам.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга барока. Некаторыя аўтары звяртаюць увагу на рысы віленскага барока, якія прысутнічаюць у архітэктуры царквы. Храм — трохнефная базіліка, галоўны неф завяршаецца паўкруглай апсідай з адзінай сакрысціяй з паўднёвага боку справа ад прэзбітэрыя. Нефы падзеленыя двума радамі па тры калоны ў кожнай, да чатырох найбольш блізкім да прэзбітэрыя калон прыбудаваны невялікія алтары.
Перад касцёлам — мураваная трохарачная брама, абрыс якой адпавядае пластыцы яго галоўнага фасада.
Інтэр’ер
Гістарычна храм меў скляпеністыя перакрыцці нефаў, аднак у ходзе перабудоў яны былі згубленыя і замененыя плоскай бэлечнай столлю.
Галоўны алтар храма багата дэкараваны ляпнінай, у яго цэнтры знаходзіцца палатно «Хрышчэнне Гасподне». Усяго ў інтэр’еры царквы 7 алтароў — галоўны, два бакавых і 4 алтары на калонах; выкананы ў тэхніцы стука пад ружовы і блакітны мармур і ўпрыгожаны пазалочаным ляпным дэкорам. Галоўны алтар храма багата дэкараваны ляпнінай, у яго цэнтры знаходзіцца палатно «Хрышчэнне Гасподне». Мастацкі эфект дэкаратыўнага вырашэння інтэр'еру заснаваны на кантрасце яго плоскаснай архітэктуры і каларыстычна насычаных і пластычна вырашаных сямі алтароў (галоўны, два бакавыя, чатыры кулісныя). Алтары выкананы ў стылі ракако ў тэхніцы стука пад ружовы і блакітны мармур, упрыгожаныя пазалочанай лепкай — ракайлі, валюты, пуці, дэкаратыўныя вазы, мудрагелістыя сплаценні зоркападобных завіткоў.
У касцёле пахаваны (пам. 24 чэрвеня 1780, Валэйшы), стражнік лідскі. На касцёльным двары пахаваны палкоўнік Фама Кандраценка (пам. 16 верасня 1893) і Станіслаў Прыбытак (пам. 24 сакавіка 185?).
Варданашэн
Варданашэ́н (Վարդանաշեն) — сяло ў марзе Армавір, на захадзе Арменіі. Размешчана за 15 км на паўднёвы захад ад горада Вагаршапат, за 3 км на паўднёвы захад ад сяла Ерасхаун, за 4 км на ўсход ад сяла Аразап і за 2 км на паўночны ўсход ад сяла Маргара.
Стрэшна (возера)
Стрэшна — возера ў Беларусі, Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Расоны, за 3,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Мілавіды, у басейне ракі Свольна.
Плошча паверхні 0,11 км². Даўжыня 0,42 км, найбольшая шырыня 0,4 км. Даўжыня берагавой лініі 1,22 км.
Размешчана за 650 м на захад ад ракі Свольна. Схілы катлавіны вышынёй 7—10 м, пад лесам, на поўначы невыразныя, прымыкае забалочаны хмызняк.
Зборная Ірана па футболе
Зборная Ірана па футболе прадстаўляе Іран на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1941 года. Каманда кантралюецца Федэрацыяй футбола Ірана, якая з’яўляецца адным з 47 членаў АФК (Азіяцкая футбольная канфедэрацыя) і ўваходзіць у ФІФА.
Вардашат (Арарат)
Вардаша́т (Վարդաշատ) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана за 34 км на ўсход ад горада Арарат, за 36 км на паўночны захад ад горада Ехегнадзор суседняга марза Ваёц-Дзор, за 3 км на паўночны захад ад сяла Зангакатун і за 5 км на паўночны ўсход ад сяла Урцаландж.
Ячменеваласнец еўрапейскі
Ячменеваласнец еўрапейскі, хардэлімус еўрапейскі (Hordelymus europaeus) — від кветкавых расліны, адзіны прадстаўнік роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 60—120 см, ярка-зялёнага колеру, з кароткім карэнішчам. Утварае невялікую дзярніну. Сцябло пустое, прамастойнае, касматае каля вузлоў. Лісце пляскатае, шырынёй 6—11 (да 14 ) мм, шурпатае з абодвух бакоў. Похвы ніжняга лісця з валаскамі. Суквецце — густы, звужаны да верхавінкі, колас. Кветкавыя каласкі звычайна з адной кветкай, па 3 на кароткіх ножках. Каласковыя лускавінкі вузкія, папарна зрослыя каля асновы, з адной невыразнай жылкай, пераходзячай у асцюк. Ніжнія кветкавыя лускавінкі шурпатыя, з крыху звілістым асцюком даўжынёй 20—30 мм. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаны на тэрыторыі Еўропы, Міжземнамор’я, Малой Азіі, на Каўказе. Расце ў лясах. Энтамафіл і анемахор. Цвіце ў ліпені—жніўні. Плады паспяваюць у жніўні. Размнажаецца насеннем і вегетатыўна.
Ахоўны статус
Від занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь 1-га і 2-га выданняў (1981, 1993). Ахоўваецца на тэрыторыі Латвіі, Літвы, шэрагу рэгіёнаў Украіны і Расіі.
Мылінскае
Плошча паверхні 0,95 км², даўжыня 3,1 км, найбольшая шырыня 0,55 км, даўжыня берагавой лініі 6,7 км. Катлавіна возера моцна выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. На возеры востраў. Возера Мылінскае праточнае. Праз возера працякае рака Чарапяціца (упадае пад назвай Межава) і злучае яго з Чарапёцкім возерам. Упадаюць таксама рэкі Галамяцец, Камлёўка і ручаі.
Галіна (горад)
Галіна (Golina) — горад у Польшчы. Размешчаны за 230 км на захад ад Варшавы і за 85 км на ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Галіна. Займае плошчу 3,52 км². Насельніцтва 4,5 тыс. чалавек.
Акунёва (возера, Полацкі раён)
Акунёва — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Ушача, за 14 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Полацк, за 2 км на поўдзень ад вёскі Фарынава (Гарчакі ).
Плошча паверхні возера 0,09 км². Даўжыня 0,58 км найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 1,48 км.
Вардашэн
Вардашэ́н (Վարդաշեն) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана за 10 км на поўнач ад горада Арташата, побач з сёламі Арэўшат, Гетазат, Мргануш і Дэхцут.
Дэйтан
Дэйтан — горад у штаце Агая, у Злучаных Штатах. Заснаваны ў 1796 годзе невялікай групай пасяленцаў. Горад названы ў гонар капітана Джонатана Дэйтана, удзельніка вайны за незалежнасць. Адносіцца да акругі Мантгомеры. Па велічыні агламерацыі з'яўляецца чацвёртым у Агаё і трэцім у спісе самых хуткарослых гарадоў Захаду. Горад грае важную ролю ў прамысловай, аэракасмічнай і інжынернай індустрыі Амерыкі. На тэрыторыі Дэйтана знаходзіцца ваенна-паветраная база Райт-Петэрсан (Wright-Patterson Air Force Base). У горадзе было падпісана Дэйтанскае пагадненне, якое паклала канец баснійскай вайне.
Сядзібна-паркавы ансамбль Ваўжэцкіх (Відзы Лаўчынскія)
Сядзібна-паркавы ансамбль Ваўжэцкіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры класіцызму ў вёсцы Відзы Лаўчынскія Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Ансамбль склаўся ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў на беразе возера Дворнае. Належала Ваўжэцкім (1775—1804 гг.), Мінейкам (1804—1930-я гады). У пасляваены час сядзібны дом займала школа.
Архітэктура
Сядзіба — характэрны прыклад мясцовай інтэрпрэтацыі архітэктуры класіцызму.
Кампазіцыйны цэнтр сядзібы — сядзібны дом з парадным прамавугольным партэрам перад ім. З усходняга боку да партэра прымыкае гаспадарчы двор, абнесены агароджай з брамай. Побач з домам з заходняга боку захаваўся пейзажны парк.
Сядзібны дом
Аднапавярховы драўляны сядзібны дом пастаўлены на мураваны цокальны паверх і накрыты вальмавым дахам. Цэнтральная частка з мансардай вылучаная на галоўным атынкаваным фасадзе чатырохкалонным драўляным порцікам з трохвугольным франтонам, на дваровым фасадзе — мураванай арачнай галерэяй, раскрапаванай падвойнымі пілястрамі і завершанай атыкам. Гэта рэнесансная галерэя была пабудавана ў 1900 годзе па праекце вядомага архітэктара Тадэвуша Раствароўскага. Прамавугольныя вокны аздобленыя ліштвамі. Дваровы фасад, арыентаваны ў бок возера, мае моцна выступаючы рызаліт з галерэяй, на якую можна трапіць па прыступках, што вядуць з абодвух бакоў.
Планіроўка сіметрычная і мае камбінаваную анфіладна-калідорную сувязь памяшканняў. У цэнтры дома размешчаная прамавугольная зала з выхадам на галерэю. Дэкаратыўнае аздабленне інтэр’ера не захавалася.
Частка жылых пакояў знаходзілася ў мансардавым паверсе. Службы размяшчаліся ў сутарэннях будынка.
Парк
Парк плошчай 5 га, у заходняй частцы якога знаходзіцца шмат дрэў хвойных парод — елка, лістоўніца. На паўночнай ускраіне пасаджаны дэкаратыўныя групы дрэў, у курціны ўключаныя дугласія шызая, елка звычайная, таполя белая, хвоя веймутава і ліпа. Сярод рэдкіх відаў — клён вастралісты Шведлера, дуб чырвоны, дуб скальны, елка калючая блакітная, конскі каштан звычайны, клён прырэчны і іншыя.
Вардэнік
Вардэні́к (Վարդենիկ) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Сяло з’яўляецца другім па колькасці насельніцтва ў Арменіі, пасля сяла Ахуран. Размешчана на р. Вардэніс, за 10 км на ўсход ад горада Мартуні, за 5 км на ўсход ад сяла Залакар і за 5 км на паўднёвы захад ад сяла Цавінар.
Улаф Цэльсій
Улоф Цэльсій (Olof Celsius d.ä.;  — ) — шведскі батанік, прафесар усходніх моў і гісторыі, усходазнавец і тэолаг. Улаф Цэльсій вядомы таксама як Улаф Цэльсій старэйшы.
Быў прафесарам Упсальскага ўніверсітэта: з 1715 — прафесарам усходазнаўства, з 1727 — прафесарам тэалогіі. Улаф Цэльсій — адзін з настаўнікаў і заступнікаў выдатнага шведскага вучонага Карла Лінея (1707—1778). Неўзабаве пасля таго, як яны пазнаёміліся ў 1729, Ліней пасяліўся ў доме Цэльсія і атрымаў доступ да яго шырокай бібліятэкі. Улаф Цэльсій займаўся звядзеннем разам звестак пра расліны, згаданых у Бібліі; яму належыць адна з першых прац, прысвечаных дадзенай тэма, Hierobotanicon, sive, De plantis sacrae Scripturae dissertationes breves, якая была выдадзена ў двух частках у Упсале ў 1745—1747 гадах. Улаф Цэльсій — родны дзядзька Андэрса Цэльсія (1701—1744), астранома, геолага і метэаролага (у гонар якога названы градус Цэльсія).
Будынак былога жаночага епархіяльнага вучылішча (Віцебск)
Будынак Полацкага жаночага епархіяльнага вучылішча — будынак у г. Віцебску. Помнік грамадзянскай архітэктуры пачатку XX стагоддзя. Помнік рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
Будынак быў пабудаваны спецыяльна для вучылішча ў 1901—1902 гадах на Духаўскай набярэжнай (сучасная вул. Гогаля, 6).
Аўтар праекта галоўнага корпуса — грамадзянскі інжынер Паўлоўскі Аляксандр Кандратавіч, аўтар праекта дапаможных службаў — цывільны інжынер Вінаградаў Пётр Андрэевіч. Як сведчыць аналіз плана 1872 года, новы будынак вучылішча быў узведзены на падмурках старога манастырскага корпуса. З усяго архітэктурнага комплексу зберагліся толькі галоўны корпус вучылішча і гаспадарчы флігель. Галоўны корпус займае самае высокае месца на гары. Ён быў звязаны закрытай галерэяй з Духаўскай царквой (не захавалася). 3-павярховы з паўпадвальным паверхам будынак у плане Е-падобнай формы, галоўным фасадам выходзіць на вул. Гогаля.
Падчас Першай сусветнай вайны ў будынку вучылішча знаходзіўся ваенны шпіталь. У 1930-я гады ў будынку размяшчаўся штаб Віцебскай авіябрыгады.
У 1948 годзе ў Віцебскім філіяле інстытута «Белдзяржпраект» распрацаваны праект аднаўлення будынка былога вучылішча. Аўтары праекта Катакін і Жылка. Пры аднаўленні стылістыка фасадаў была захавана, часткова перамуравана фасадная сцяна левага крыла, знізу замураваны аконныя праёмы.
У 1970-я гады да асноўнага будынка была зроблена прыбудова, на месцы царквы Св. Духа пабудавана вежа з гадзіннікам.
У будынку размешчаны Віцебскі аблвыканкам.
Архітэктура
Мураваны трохпавярховы Е-падобны ў плане будынак. Галоўны фасад вылучаны цэнтральным рызалітам з балконам актавай залы на другім паверсе, які падтрымліваюць чатыры слупы. Сцены аздобленыя рустам, ліштвамі і завершаныя развітым прафіляваным карнізам. Афарбоўка фасадаў двухколерная.
Інтэр’ер
Планіроўка галерэйная. У цэнтры былі парадны вестыбюль і трохмаршавая лесвіца, на першым і другім паверхах — класы, на трэцім — спальныя пакоі, у цокальным паверсе — сталовая і кухня.
Насычэнне мноства людзей
Першы цуд «Насычэнне 5000» з’яўляецца адзіным цудам (акрамя ўваскрасення), які прысутнічае ва ўсіх чатырох кананічных Евангеллях (Матф. 14:13-21, Марк. 6:31-44 , Лук. 09:10 — 17 і Яна 6:5-15).
Другі цуд — «Насычэнне 4000» запісаны ў Евангеллях ад Марка 8:1-9 і Матфея 15:32-39, аднак адсутнічае ў Евангеллях паводле Лукі або Яна. Гэты цуд таксама вядомы як цуд семі хлябоў і рыбы.
Насычэнне 5000
Насычэнне 5000 таксама вядома як «цуд пяці хлябоў і двух рыбак», з-за таго, што Евангелле ад Яна паведамляе, што пяць ячменных хлябоў і дзве рыбкі былі прадастаўлены хлопчыкам Ісусу, каб накарміць мноства людзей.
Седанскае княства
Цвярдыня гугенотаў
Седан узнік у Сярэднявеччы як феод Музонскага абацтва. З XV стагоддзя Седанам валодала адна з галін Клеўскага дому, прычым паводле пагаднення з абацтвам сеньярыя лічылася незалежнай. У сярэдзіне XVI стагоддзя ў Седане панаваў Генрых Роберт дэ Ла Марк (1540-74) — унук маршала Фларанжа і Дыяны дэ Пуацье.
Пры вестцы пра расправу, учыненай герцагам дэ Гізам над пратэстантамі ў Васі непадалёк ад Седана (1562), гэты малады гугенот абвясціў сябе суверэнным князем Седанскім. Яго жонка, Франсуаза дэ Бурбон-Манпансье, была кузінай Генрыха Наварскага. Менавіта ў Седан меркавалі пераправіць Генрыха з Парыжа ўдзельнікі змовы Ла Молячы і Каканаса.
Насычэнне мноства людзей
Насычэнне 5000
Узяўшы пяць хлябоў і дзве рыбы і паглядзеўшы на неба, Ісус узнёс падзяку і разламаў хлябы. Затым ён даў ежу вучням, а тыя далі іх людзям. І елі ўсе, і наеліся, а вучні пасля назбіралі дванаццаць кашоў кавалкаў. Колькасць тых, хто еў, было каля пяці тысяч чалавек, без уліку жанчын і дзяцей.
Седанскае княства
Цвярдыня гугенотаў
Пасля смерці Генрыха Роберта і яго халастога сына (1588) Седан перайшоў да яго сястры Шарлоты дэ Ла Марк (1574-94) і яе мужа, Генрыху дэ Цюрэну. Хоць шлюб быў бяздзетным і на ўладанне Седанам прэтэндавалі іншыя сваякі Ламаркаў (граф дэ Малеўр’е, герцаг дэ Манпансье), пасля смерці жонкі Цюрэн з дазволу караля ўтрымаў княства за сабой і сваімі нашчадкамі з роду Латур д'Авернь.
Насычэнне мноства людзей
Насычэнне 4000
Другі цуд запісаны ў Евангеллях ад Марка і Матфея, і вядомы як «цуд сямі хлябоў і рыбак» (у Евангеллі ад Матфея паведамляецца пра сям хлябоў і некалькіх дробных рыбак).
Паводле Евангелляў сабраўся натоўп людзей і ішоў за Ісусам. Ісус, паклікаўшы да Сябе вучняў і сказаў, што Яму шкада народу, бо яны з Ім ўжо тры дні і не елі нічога, і Ён не хоча адправіць іх дамоў галоднымі, каб яны не аслаблі на шляху. Яго Вучні спыталі, дзе яны маглі б атрымаць дастаткова хлеба ў гэтым аддаленым месцы для столькага народа. Калі высветлілася, што ёсць сем хлябоў і некалькі дробных рыбак, Ісус сказаў натоўпу сесці на зямлю. Тады ўзяўшы сем хлябоў і рыбы, Ісус памаліўся, разламаў хлеб і даў вучням, а яны ў сваю чаргу да людзям. І елі ўсе і наеліся, а пасля вучні сабралі сем кашоў кавалкаў. Колькасць тых, хто еў, было чатыры тысячы чалавек, акрамя жанчын і дзяцей. Пасля таго, як Ісус адпусціў натоўп дадому, Ён сеў у лодку і адправіўся ў наваколлі Магдалінскія.
Седанскае княства
Гняздо здрады
Пастаянныя здрады гэтага пратэстанцкага сямейства рабілі іх вельмі падазронымі для французскага ўрада на чале з кардыналам Рышэльё, які ставіў мэтай далучыць Седан да Францыі. Тым не менш у бітве пры Ла-Марфе (1641) французскія войскі пацярпець паражэнне ад седанцаў. Паводле мірнага дагавора французская армія зняла аблогу з Седана.
У наступным годзе імя князя Седанскага зноў усплыло ў сувязі са змовай Сен-Мара. Каб захаваць сваю галаву, Фрэдэрык-Марыс дэ Ла Тур заключыў з французскім урадам кантракт, паводле якога адмаўляўся ад правоў на Седан і Ракур у абмен на некалькі французскіх тытулаў — герцага Шато-Цьеры і Альбрэ, графа Эўро і Арманьяка і г.д. Акрамя таго, кароль абавязваўся садзейнічаць яму ў адваяванні ў іспанцаў Буёна. На гэтым гісторыя седанскага княжання падышла да канца.
Сядзібна-паркавы ансамбль (Вопытная)
Сядзібна-паркавы ансамбль Нітаслаўскіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры позняга класіцызму. Створаны ў другой палове XIX ст. у в. Вопытная (Верхнядзвінскі раён). Належаў Лапацінскім.
Архітэктура
Сядзібны ансамбль арганізаваны вакол сажалкі са штучным возерам, уключае гасподу з парадным партэрам перад ёй, капліцу, гаспадарчыя пабудовы і невялікі парк пейзажнага тыпу. Гаспода — мураваная аднапавярховая прамавугольная ў плане, з двухпавярховай цэнтральнай часткай. Аб'ёмы накрыты ўзаемна перпендыкулярнымі двухсхільнымі дахамі з трохвугольнымі франтонамі ў тарцах. Па баках будынку рызаліты з чатырохкалоннымі порцікамі пры ўваходах. Сцены дэкарыраваныя пілястрамі, рустоўкай, філёнгамі і завершаныя развітымі карнізамі. Аконныя праёмы прамавугольныя.
У сядзібе размешчаны ветэрынарны тэхнікум. Помнік рэспубліканскага значэння.
Зборная Паўднёвай Карэі па футболе
Зборная Паўднёвай Карэі па футболе прадстаўляе Паўднёвую Карэю на міжнародных спаборніцтвах па футболе з 1948 года. Каманда кантралюецца Карэйскай футбольнай асацыяцыяй, якая з’яўляецца адным з 47 членаў АФК (Азіяцкая футбольная канфедэрацыя) і ўваходзіць у ФІФА.
Вардэніс (сяло)
Вардэні́с (Վարդենիս) — сяло ў марзе Арагацотн, на паўночным захадзе Арменіі. Размешчана на р. Касах за 6 км на паўднёвы ўсход ад горада Апаран, 3 км на паўднёвы ўсход ад сяла Чкнах, за 5 км на захад ад сяла Ттуджур і за 4 км на паўднёвы ўсход ад сяла Мулкі. На поўдзень ад сяла размешчана Апарансакае вадасховішча, а з поўначы - горы.
У 1255 годзе Кіракос Гандзакеці сустрэўся з кілікійскім царом Хетумам, які вяртаўся пасля наведвання Батыя і Мункэ-хана. Сустрэча гэта адбылася, як піша сам гісторык, «у доме ішхана Курда, у паселішчы Вардэніс», у правінцыі Арагацотн.
У сяле знаходзіцца царква XIX стагоддзе.
Герман Бургавэ
Герман Бургавэ (Herman Boerhaave;, Ворхаўт, паблізу Лейдэна — , Лейдэн) — нідэрландскі ўрач, батанік і хімік, замежны член Парыжскай АН (1731) і Лонданскага каралеўскага таварыства (1730).
Біяграфія
Вучыўся ў Лейдэне, дзе абараніў дысертацыю на ступень доктара філасофіі (1690). У 1693 атрымаў ступень доктара медыцыны; з 1709 прафесара Лейдэнскага ўніверсітэта. Таленавіты ўрач і педагог, Бургавэ стварыў першую навуковую клініку. Сярод вучняў: ван Світэн, Ж. Ламетры і інш.
У сваіх медыцынскіх даследаваннях Бургавэ першым ужыў тэрмометр і лупу. Бургавэ спрабаваў ўзгадніць вынікі анатамічных і фізіялагічных даследаванняў з практычным вопытам, адводзячы першае месца клініцы. У выдадзеным каталогу Лейдэнскага батанічнага саду (1709) апісаў і класіфікаваў новыя віды раслін. Шырокім распаўсюджваннем карыстаўся падручнік «Асновы хіміі» (тт. 1-2, 1732), у якім Бургавэ сістэматызаваў хімічныя веды таго часу. Паказаў, што ртуць пры доўгім награванні (15 гадоў) і шматразовых перагонках (500 разоў) не змяняецца, лічыў хімію самастойнай навукай; быў праціўнікам алхіміі.
Будынак рэальнага вучылішча (Орша)
Будынак рэальнага вучылішча — помнік грамадзянскай архітэктуры ў Оршы.
Гісторыя
Пабудаваны з чырвонай цэглы ў 1906 годзе ў цэнтры горада (вул. Леніна, 41). У вучылішчы ў 1907—1909 гадах працаваў дзеяч рэвалюцыйнага руху, публіцыст.
У будынку размешчана сярэдняя школа № 1.
Махірова
Махірова — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 18 км на паўночны захад ад горада Полацк, за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Махірова, у басейне ракі Заходняя Дзвіна.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,25 км, найбольшая шырыня 0,2 км. Даўжыня берагавой лініі 0,65 км.
Знаходзіцца сярод забалочанага лесу. Схілы катлавіны невыразныя. На поўначы ўпадае ручай, на захадзе выцякае ручай у возера без назвы, ператворанае ў вадасховішча. Істотна зарастае.
Вардэнут
Вардэну́т (Վարդենուտ) — сяло ў марзе Арагацотн, на паўночным захадзе Арменіі. Размешчана за 18 км на поўдзень ад горада Апаран і за 23 км на поўнач ад горада Аштарак. За 2 км на поўнач, усход і поўдзень размешчаны адпаведна сёлы Арагац, Шэнаван і Ара (Араі). На захадзе размешана гара Арагац.
Сяло было заснавана ў 1827 годзе армянскімі эмігрантамі з Персіі, як частка абмену насельніцтвам згодна з Туркманчайскім мірным дагаворам.
Касары (востраў)
Касары (Kassari) — востраў на захадзе Эстоніі. На востраве знаходзіцца аб'ект культурнай спадчыны Эстоніі — капліца Касары.
Апісанне
Агульная плошча вострава складае 19,3 км². Берагавая лінія 59 км. Востраў быў створаны каля 3000 гадоў таму ў мора. Вышыня самай высокай кропкі вострава — 15 м над узроўнем мора.
Касары злучаны з востравам Хіюмаа дзвюма дамбамі.
Востраў Касары ўпершыню згадваецца ў дакументах у 1564 годзе як Kaskesara. Належыць да воласці Кяйна. На Касары пастаянна жывуць каля 300 чалавек у чатырох вёсках Эсікюла, Касары, Ар'яку і Тагукюла. У Ар'яку з пачатку 19 стагоддзя знаходзіцца порт, які сёння служыць гаванню.
На востраве ёсць краязнаўчы музей, які распавядае пра яго гісторыю.
На востраве знаходзіцца музей фінскай пісьменніцы Айны Калас (1878—1956). Калас праводзіла на Касары і Хіюмаа свой летні адпачынак, і потым выкарыстовала астравы як месца дзеяння ў сваіх творах.
Люхава
Люхава — возера ў Полацкім раёне Віцебскай воласці Беларусі у басейне ракі Заходняя Дзвіна, за 10 км у напрамку на паўночны захад ад Полацка, у межах горада Наваполацк.
Плошча паверхні возера 0,43 км². Даўжыня 1,68 км., найбольшая шырыня 0,33 км. Даўжыня берагавой лініі 4,78 км. Найбольшая глыбіня 20,7 м, сярэдняя — 4,8 м. Аб’ём вады ў возеры 2,07 млн м³. Плошча вадазбору 4,78 км².
Катлавіна Люхава значна выцягнутая і мае серпападобную форму. Схілы катлавіны вышынёй 3—5 м. Берагавая лінія звілістая, утварае вялікую колькасць заліваў. Берагі нізкія, у паўночнай частцы забалочаныя. Падводная частка катлавіны складаецца з паўночнага мелкаводнага (глыбіня да 4,5 м) і паўднёвага (20,7 м) плёсаў, злучаных пралівам глыбінёй 3 м. Ложа да глыбіні 2 м выслана пяском, глыбей — сапрапелем. Возера зарастае слаба. Возера Люхава бяссцёкавае. У паўднёва-заходняй частцы звязана з сеткай меліярацыйных каналаў. У паўночна-заходняй частцы ў Люхава ўпадае ручай.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, плотка, краснапёрка, карась, укляя і інш.
Маставуха
Маставуха — бяссцёкавае возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці, за 21 км на паўночны захад ад горада Полацк, за 2 км на поўнач ад вёскі Залессе, у басейне ракі Званіца.
Плошча паверхні 0,1 км². Даўжыня 0,5 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 1,25 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, пад лесам, месцамі забалочаным. На поўдні ўпадае ручай.
Варсер
Варсе́р (Վարսեր) — сяло ў марзе Гегаркунік, на ўсходзе Арменіі. Сяло размешчана на левым беразе р. Раздан на чыгуначнай лініі Раздан — Сотк. Варсер ляжыць побач з усходняй граніцай горада Севан. Сяло ўпершыню згадана ў IX стагоддзі Ашотам II.
Чамбешы
Чамбешы (Chambeshi) — рака ў Замбіі. Выток знаходзіцца ў гарах на паўночным усходзе Замбіі, недалёка ад возера Танганьіка, на вышыні 1760 м над узроўнем мора. Цячэ ў паўднёвым кірунку, праз 480 км упадае ў рака Луапула.
У канцы сезону дажджоў у маі рака прыносіць вялікія водныя масы, якія папаўняюць балоты і затапляюць шырокую пойму на паўднёвым усходзе, падтрымліваючы экасістэму балотаў Бангвеулу. Затым вада з балот выцякае праз раку Луапула.
На працягу больш 100 км працякаючы на ўсход ад правінцыі Касама, Чамбешы складаецца з лабірынта каналаў у балотах шырынёй каля 2 км. Пойма ракі дасягае 25 км у шырыню. Яшчэ ніжэй, дзе раку перасякаюць масты аўтатрасы Касама — Мпіка і чыгуначнай лініі Тазара, шырыня пастаяннага канала складае каля 100 м (да 400 м пры паводцы).
Спіс зорак сузор’я Яшчаркі
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор’я Яшчаркі да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, якія ўяўляюць пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Свята-Іаана-Прадцечанская царква (Вішнявец)
Свята-Іаана-Прадцечанская царква — дзеючы праваслаўны храм у вёсцы Вішнявец Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Пабудавана як уніяцкая царква.
Гісторыя
Царква заснавана ў 1640 годзе нясвіжскімі бенедыкцінкамі, якім у 1590 годзе вёску перадаў ва ўладанне Мікалай Крыштаф Радзівіл Сіротка. Новая царква пабудавана ў 1742 годзе і карэнным чынам перабудавана пад праваслаўную пасля скасавання уніі да 1850 года. Быў істотна зменены галоўны фасад, пазбаўлены свайго арыгінальнага завяршэння. Бакавыя вежы замянілі цыбулепадобныя галоўкі на глухіх барабанах, а франтон цэнтральнай часткі — невялікі паўцыркульны «какошнік». Аднак захавалася аўтэнтычная архітэктоніка храма ў выглядзе трохнефавай базілікі з вузкай пласцінай фасада-нартэкса.
Царква дзейнічае. Калісьці тут знаходзіўся цудатворны абраз Маці Божай (вядомы з канца XVII ст., лёс невядомы). Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Помнік архітэктуры барока. Мураваная трохнефная базіліка з паўцыркульнымі апсідай і дзвюхвежавым галоўным фасадам, вырашаным як самастойны аб’ём. Цэнтральная кампазіцыйная вось галоўнага фасада вылучаная какошнікам. Па баках будынак увянчаны цыбулепадобнымі галоўкамі на высокіх цыліндрычных барабанах. Сцены звонку і ўнутры расчлянёныя пілястрамі, завершаныя развітымі прафіляванымі карнізамі. Аконныя праёмы з лучковымі, на галоўным фасадзе з паўцыркульнымі завяршэннямі.