cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мінск-Свет
Гісторыя
Першапачаткова будаўніцтва першай чаргі планавалася пачаць у канцы 2008 г., потым пачатак быў перанесены на верасень 2009 г., але сусветны фінансава-эканамічны крызіс адкарэктаваў і гэтую дату. Забудоўшчыкам тэрыторыі павінна была выступіць расійская газавая кампанія «Ітэра». Інвестыцыі ў будаўніцтва ацэньваліся ў 7 млрд долараў.
На тэрыторыі квартала планавалася размесціць 19 вышынных комплексаў, плошчай 4 млн м². Распрацоўка генеральнага плана забудовы — ПІКУП «Мінскграда». Аўтарскі калектыў: кіраўнік праекта — В. Д. Нікіцін, архітэктары: Яраслаў Львовіч Ліневіч, У. М. Гэруса і інш. Заказчык — Камітэт архітэктуры і горадабудаўніцтва Мінгарвыканкама.
З 23 снежня 2015 г. на тэрыторыі аэрапорта «Мінск-1» былі спыненыя любыя палёты (за выключэннем паветраных судоў, якія прыляталі на авіярэмонтны завод). Пасля закрыцця аэрапорта для пасажыраў будынак аэравакзала і білетных касаў, пабудаваны ў 1976 годзе, спачатку выкарыстоўваўся як гандлёвы цэнтр «Аэрадромны», а ў 2017 годзе быў знесены. Будынак 1957 года, які з’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю, было вырашана захаваць як архітэктурны помнік.
На працягу наступных некалькіх гадоў аэрадром выкарыстоўваўся толькі для абслугоўвання Мінскага авіярамонтнага завода № 407. Заключны вылет з аэрадрома быў выкананы 28 чэрвеня 2018 года — на месца свайго базавання адправіўся самалёт Ту-134А-3М (RA-65917), які належаў расійскаму дзяржаўнаму прадпрыемству і прайшоў на заводзе рамонт. Пасля гэтага дзейнасць завода была канчаткова перанесеная ў аэрапорт Мінск-2. У 2019 годзе быў праведзены дэмантаж УПП, рулёжных дарожак, перонаў і аэрадромных будынкаў, уключаючы авіярэмонтны завод, пачалася забудова тэрыторыі.
Асноўныя вуліцы і кварталы
У 2019-2023 гг. былі забудаваны і атрымалі назвы асноўныя вуліцы гэтай часткі Мінска: а таксама Плошча Стары Аэрапорт.
На тэрыторыі Мінск-Свету былі закладзены наступныя кварталы: "Квартал сусветных танцаў", "Азія", "Афрыка", "Паўднёвая Еўропа", "Заходняя Еўропа", "Цэнтральная Еўропа", "Паўночная Еўропа", "Паўднёвая Амерыка", "Паўночная Амерыка", "Квартал чэмпіёнаў", "Аўстралія і Акеанія", "Трапічныя астравы", "Шчаслівая планета", "Эміраты люкс". Некаторыя ЖК названы ў гонар гарадоў свету, так дом 8 вул. Бялградскай названы "Нурсултан" ў гонар сталіцы Казахстана, якой з моманту заснавання комплекса вярнулі назву Астана.
Ганна Уладзіміраўна Крофта
Га́нна Уладзіміраўна Крофта (у дзявоцтве Аўчы́ннікава; нар. 20 кастрычніка 1986, Гродна) — беларуская паэтка і перакладчыца. Кандыдат філалагічных навук.
Творчасць
Аўтар публікацый у часопісах «Дзеяслоў», «Маладосць», газеце «Наша Ніва», калектыўных зборніках.
У 2014 годзе пераклала на беларускую мову для Gods Tower песню Лэслі Найфа «Людзі на балоце».
Узнагароды
У 2005 годзе стала лаўрэаткай літаратурнай прэміі «Залаты апостраф» у намінацыі «дэбют»
Шашлык
Прыгатаванне
Шашлык першапачаткова гатаваўся з бараніны або са свініны ці ялавічыны ў залежнасці ад мясцовых культурных і рэлігійных асаблівасцяў. Шашлык гатуецца або толькі з мяса, або з кавалачкаў мяса, якія чаргуюцца з кавалкамі гародніны, балгарскага перца, цыбулі, грыбоў і памідораў.
Шашлык звычайна гатуюць на мангале.
Рухавік Стырлінга
Рухавік Стырлінга — паршнявы рухавік знешняга згарання, які працуе па тэрмадынамічнаму цыклу з ізатэрмічным сцісканнем і пашырэннем. У якасці рабочага цела выкарыстоўваецца газ.
Гісторыя
Рухавік Стырлінга быў створаны шатландскім святаром Робертам Стырлінгам. Упершыню запатэнтаваны 27 верасня 1816 года (патэнт № 4081 на «машыну, якая вырабляе сілу руху з дапамогай нагрэтага паветра». Потым неаднаразова дапрацоўвалася і ў 1827 і 1840 гадах вынаходнік атрымаў яшчэ два патэнты (№ 5456 і 8652) на больш дасканалыя варыянты сваёй машыны. Было зроблена некалькі рухавікоў для прамысловага ўжывання, адзін з іх — на ліцейным заводзе ў Данды (1845 год). Але тады «стырлінгі» не мелі поспеху з-за нізкай надзейнасці і невысокіх паказальнікаў, бо не было матэр’ялаў якія б маглі працаваць пры высокай тэмпературы і ціску. У 1938 годзе інжынеры кампаніі Philips прыстасавалі рухавік Стырлінга для прывада генератараў у не-электрыфікаваных раёнах. А ў 1945 супрацоўнікі той жа кампаніі сталі выкарыстоўваць «стырлінгі» як халадзільную машыну: яны пры дапамозе электраматора раскруцілі вал рухавіка і ахладзілі галоўку. У 1972 быў пабудаваны экспераментальны аўтамабіль Ford Torino з чатырохцыліндровым «стырлінгам» магутнасцю 172 конскія сілы. Але рухавікі Стырлінга, у адрозненне ад рухавікоў унутранага згарання, не могуць быстра мяняць сваю магутнасць (гэты недахоп маюць і астатнія рухавікі знешняга згарання, бо каб адрэагаваць на змяненне цеплавога патоку ад крыніцы цяпла, якая месціца звонку, трэба час). Таму іх ужыванне на транспарце зараз абмяжоўваецца некаторымі мадэлямі падводных лодак і яхтаў (з-за бясшумнасці гэтых рухавікоў). У наш час NASA цікавіцца «стырлінгамі» як сродкам для атрымання электрычнасці ў космасе.
Канфігурацыі
Рухавік Стырлінга падзяляюць на тры тыпы: альфа, бэта, гама.
Альфа Стырлінг
Альфа Стырлінг мае два асобныя сілавыя поршні ў асобных цыліндрах. Адзін поршань — гарачы, другі — халодны. Цыліндр з гарачым поршнем знаходзіцца ў цеплаабменніку з вышэйшай температурай, у той час як цыліндр з халодным поршнем знаходзіцца ў халаднейшым цеплаабменніку. У гэтага тыпу рухавіка адносіны магутнасці да аб’ёму дастаткова высокія, але, нажаль, у Альфа Стырлінга ёсць шэраг тэхнічных недахопаў, якія вызваны высокай температурай «гарачага» поршня і яго ізаляцыі.
Ніжэй паказаны анімацыя альфа Стырлінга і яго стан у некаторых пунктах. Рэгенератар змешчаны ў трубцы, што злучае халодны і гарачы цыліндры і на схемах не паказаны. Крывашыпна-шатунны механізм паказаны спрошчана.
Бэта Стырлінг
У рухавікоў бэта-тыпа цыліндр толькі адзін, гарачы з аднаго канца і халодны з іншага. Унутры цыліндра рухаюцца поршань (з якога знімаецца магутнасць) і «выцясняльнік», які змяняе аб’ём гарачай поласці. Газ перапампоўваецца з халоднай часткі цыліндра ў гарачую праз рэгенератар.
Ніжэй паказаны анімацыя бэта Стырлінга і яго стан у некаторых пунктах. Рэгенератар змешчаны ў трубцы, што злучае халодны і гарачы цыліндры і на схемах не паказаны. Крывашыпна-шатунны механізм паказаны спрошчана.
Гама Стырлінг
Гама Стырлінг У гама-тыпа таксама ёсць поршань і «выцясняльнік», але пры гэтым два цыліндры — адзін халодны (там рухаецца поршань, з якога знімаецца магутнасць), а другі гарачы з аднаго канца і халодны з іншага (там рухаецца выцясняльнік). Рэгенератар аб’ядноўвае гарачую частку другога цыліндра з халоднай і адначасова з першым (халодным) цыліндрам
Мыс
Мыс — участак сушы, які ўдаецца ў мора, возера, раку. Можа быць складзены як карэннымі пародамі, так і наносамі.
Фарміраванне
Сваім існаваннем мысы, як правіла, абавязаны працэсам эрозіі. Перадумовай для з'яўлення мыса служыць наяўнасць на берагавой лініі адначасова мяккіх і цвёрдых парод. Мяккія пароды, такія як пясок, разбурацца пад уздзеяннем хваль істотна хутчэй, чым цвёрдыя. У выніку ўтвараецца мыс.
Геалогія і геаграфія
Фарміраванне мысаў, як правіла, адбываецца на перасечаных участках берагавой лініі, дзе мяккія і цвёрдыя пароды размяшчаюцца па чарзе шэрагамі перпендыкулярна фронту хваль прыбоя. З’яўленне мыса прыводзіць да таго, што большая частка энергіі хвалі пераносіцца на яго. У выніку энергія хвалі не дасягае берагавой лініі, а ўздзейнічае на мыс, што часам выклікае змена формы мыса, ператвараючы яго ў пячору ці прыродную арку.
Сезон 2020 ФК Белшына
У 2020-м годзе футбольны клуб «Белшына» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на кастрычнік 2020 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Прыйшлі ў клуб
1 Раней — у арэндзе
² У арэнду
Пакінулі клуб
1 З арэнды
Прыйшлі ў клуб
1 У арэнду
Малкальм IV Дзева
Малкальм IV Дзева (Malcolm IV The Maiden, Máel Coluim mac Eanric, 23 красавіка/24 мая  — ) — кароль Шатландыі з 1153 года. Старэйшы сын Генрыха Шатландскага, 3-га графа Хантынгдана, і Ады дэ Варэн, дачкі Вільгельма дэ Варэн, 2-га графа Сурэя і яго жонкі Лізаветы дэ Вермандуа. Атрымаў у спадчыну трон пасля смерці дзеда, караля Давіда I.
Пачатак кіравання
Малкальм IV атрымаў у спадчыну трон пасля смерці дзеда, караля Давіда I, калі яму было ўсяго 12 гадоў. І ўжо ў 1153 годзе яму прыйшлося сутыкнуцца з праблемамі — на ўсходняе ўзбярэжжа каралеўства здзейсніў напад нарвежскі флот і разрабаваў Абердзін. У канцы 1153 года ў Марэі ўспыхнула чарговае паўстанне супраць дому Крынана. Толькі ў 1157 годзе Малкальму IV удалося дамовіцца з паўстанцамі. Іх правадыр стаў мармэрам Роса.
Адносіны з Англіяй
У 1156 годзе англійскі кароль Генрых II Плантагенет запатрабаваў вярнуць англійскія ўладанні Нартумбрыю і Кумбрыю. У гэтых умовах, Малкальм IV вярнуў Генрыху землі, а наўзамен у якасці лена атрымаў іншую частку спадчыны сваёй бабкі Мацільды — графства Хантынгдан.
У 1158 годзе, жадаючы, каб у рыцары яго пасвяціў англійскі кароль, Малькальм сустрэўся з Генрыхам у Карлайле. Каралі Англіі і Шатландыі разам адправіліся ў Паўднёвую Францыю, дзе Малькальм узяў удзел у аблозе Тулузы. У 1160 годзе пасля пасвячэння Малькальма ў рыцары ў Туры ён вярнуўся ў Шатландыю. Пасля прыбыцця ён здушыў паўстанне кіраўніка Стратэрна.
Спрыянне царкве
У часы кіравання Малкальма IV у Шатландыі ішло актыўнае будаўніцтва цыстэрцыянскіх, бенедыкцінскіх і клюнійскіх цэркваў (у, Лінклудэне, Садэле, Хадынгтане, Мануеле).
Хвароба і смерць
У 1163 годзе пасля візіту ў Англію Малкальм IV цяжка захварэў. Адчуўшы сябе лепш, здзейсніў падарожжа да Вудстака, пасля чаго вярнуўся ў Шатландыю. У 1164 годзе чарговы напад на Шатландыю здзейсніў Сомерлед. Ён разрабаваў Глазга, але ў бітве пры Рэнфру быў разбіты Сцюартамі і загінуў. На наступны год 9 снежня 1165 года Малкальм IV памёр.
Вілька-Підгараднэнска
Вілька-Підгараднэнска (Вілька-Підгородненська) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
IC 3530
IC 3530 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анюхоўскі
Анюхоўскі — беларускае прозвішча.
Крак-Брак
«Крак-Брак» (Quack Pack) — мультсерыял, выпушчаны ў 1996 годзе і які з’яўляецца працягам мультсерыяла «Качыныя гісторыі» (1987—1990). Паводле сюжэту, дзеянне адбываецца пасля вяртання Дональда з флота. Ён забірае сваіх пляменнікаў да сябе і пачынае самастойна займацца іх выхаваннем.
Кароткаметражны фільм
Кароткаметражны фільм таксама кароткі фільм, кароткаметражка, кароткі метраж, кароткі метр (court métrage, Short film) — кінематаграфічны твор з адносна невялікай працягласцю, недастатковым для кваліфікацыі ў якасці мастацкага фільма. Кароткаметражныя фільмы могуць быць як прафесійнай, так і аматарскай вытворчасці. Іх часта ствараюць незалежныя некамерцыйныя альбо малабюджэтныя рэжысёры, якія такім чынам даказваюць свой талент у зборы сродкаў для будучых праектаў. Яны часта фінансуюцца за кошт грантаў, спонсараў, некамерцыйных арганізацый альбо асабістых сродкаў.
Працягласць кароткаметражнага фільма
Няма адзінага меркавання адносна працягласці кароткаметражных фільмаў, але ёсць некаторыя рэкамендацыі. (якая ўручае «Оскар») вызначае кароткаметражны фільм як «арыгінальны кінематаграфічны фільм, які доўжыцца да 40 хвілін, уключаючы крэдыты» (спіс удзельнікаў фільма).
Тыпі
Гісторыя
Лічыцца, што жытло, падобнае на тыпі, індзейцы ладзяць з 2 тысячагоддзя да н. э., магчыма нават раней. Хаця ў нашы дні канічныя шатры асацыююцца з культурамі захаду, на ўсходніх лясных раўнінах яны пачалі выкарыстоўвацца значна раней. Конусападобныя вігвамы сустракаліся ў плямён алганкінаў і іракезаў. Конусападобныя буданы, крытыя карою і зямлёй, былі шырока прадстаўлены ў старажытных сіўанскіх народаў усходняга ўзбярэжжа, раёнаў Вялікіх азёр і даліны ракі Агая.
На Вялікіх раўнінах і далей на захад тыпі з'явіліся пераважна ў XVIII ст., калі туды мігрыравалі плямёны, што займаліся качавой конегадоўляй і конным паляваннем. Аселыя народы таксама выкарыстоўвалі тыпі як часовае жытло ў сезоны палявання. Тыпі былі прыдатнымі для качэўнікаў і паляўнічых дзякуючы сваёй мабільнасці, прастаце зборкі і разборкі.
У нашы дні тыпі служаць індзейцамі пераважна ў рытуальных мэтах. Аднак іх форма і вопыт канструявання шырока выкарыстоўваюцца сучаснымі архітэктарамі. Распаўсюджаны намёты ў форме тыпі.
Канструкцыя
Тыпі — разборнае жытло. У яго аснове драўляны каркас з прамых жэрдак. Індзейцы Вялікіх раўнін звычайна выкарыстоўвалі ад 15 да 25 загадзя апрацаваных прамых хваёвых жэрдак. 2 жэрдкі служылі слупамі для дымавой адтуліны. Жэрдкі для каркасу складалі ў форме конуса і шчаплялі разам прыкладна ў 0,4 - 1 м ад верхавіны. Жэрдкі з боку ўвахода застаўлялі больш доўгімі, таму конус ніколі не быў ідэальным. Унізе жэрдкі абапіраліся на камяні або дзёран, якія фарміравалі сабою кола.
Каркас накрывалі дзвюмя так званымі вечкамі ў нахваст. Да сярэдзіны XIX ст. вечкі шылі са скуры бізонаў. У нашы дні найчасцей выкарыстоўваюць брызент або нават палімернае палатно. Знешні бок вечкі часцяком аздабляўся арнаментам і малюнкамі.
Горадне (Любамльскі раён)
Горадне (Городнє) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
Пейзаж
Пейза́ж (Paysage, ад pays — краіна, мясцовасць) — жанр выяўленчага мастацтва (ці асобныя творы гэтага жанру), у якім асноўным прадметам выявы з'яўляецца дзікая ці ў той ці іншай ступені змененая чалавекам прырода.
У залежнасці ад намаляванага матыву можна вылучыць сельскі, гарадскі (у тым ліку архітэктурны — ведута і індустрыяльны) пейзаж. Асобую вобласць складае адлюстраванне марской стыхіі — марскі пейзаж ці марына. Акрамя таго, пейзаж можа насіць эпічны, гістарычны, лірычны, рамантычны, фантастычны і нават абстрактны характар.
Дзітмар Барч
Дзі́тмар Ге́ргард Барч (Dietmar Gerhard Bartsch, нар. 31 сакавіка 1958, Штральзунд, ГДР) — нямецкі дзяржаўны і грамадскі дзеяч. З 1997 па 2002 і з 2005 па 2007 год — старшыня Партыі дэмакратычнага сацыялізму (ПДС, колішняя Сацыялістычная Адзіная Партыя Германіі). З 2007 па 2010 год — старшыня Левай партыі Германіі і член Бундэстага. Два разы жаніўся. Мае 2 дзяцей. З кастрычніка 2015 года — сустаршыня Левай партыі (разам з Сарай Вагенкнехт).
Антарктычныя Анды
Антарктычныя Анды — горная сістэма, размешчаная ў заходняй частцы Антарктыды. Пачынаецца на Антарктычным паўвостраве, праходзіць праз прыбярэжныя раёны Землі Мэры Берд і заканчваецца на паўвостраве Эдуарда VII. Вышэйшая кропка хрыбта — гара Маркем (4572 м)
Вялікая частка хрыбта пакрыта лёдам. Па структуры і геамарфалогіі Антарктычныя Анды падобны на паўднёваамерыканскія Анды. Шэраг горных вяршыняў маюць вулканічнае паходжанне.
Рамана
Рамана (Romana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 619 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 7010. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Запілля (Любамльскі раён)
Запілля (Запі́лля) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
Ісраэль Гутман
Ісраэль Гутман (1923, Варшава — 2013, Іерусалім) — ізраільскі гісторык родам з Польшчы, прафесар гісторыі ў Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме, адзін з апошніх удзельнікаў, падчас якога быў паранены. Вывучаў тэму Халакосту.
Пісаў, што катастрофа не аб’ядноўвае, а дыстанцуе і раз’ядноўвае людзей
Свініна
Ужываецца ў смажаным, вараным, параным, вэнджаным і салёным выглядзе для падрыхтоўкі шырокага спектру страў, уключаючы супы (напрыклад, боршч, расольнік), катлеты, рагу, халаднік, шашлык, шніцаль, эскалопы, яцерніцэ і іншыя стравы; свініну выкарыстоўваюць (напалову з ялавічынай) для гатавання пельменяў.
Вялікая колькасць свініны перапрацоўваецца ў розную вяндліну: кумпяк, лапатка, грудзінка, бекон і інш. і ў рознага роду каўбасы. У хатніх умовах можна прыгатаваць з свініны бужаніну.
Таксама ў ежу ўжываецца спецыяльна прыгатаваная цэлая свіння як асобная страва (звычайна парася).
IC 3531
IC 3531 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хоган
Хоган (наваха: hooghan) — традыцыйнае зрубнае жытло індзейцаў-наваха.
Згодна паданням наваха, першы хоган быў узведзены з дапамогай баброў свяшчэнным каётам Mąʼii. Таму, у адрозненні ад іншых тыпаў будынкаў, хоган выкарыстоўваецца для рэлігійных мэтаў. Ён уяўляе сабою зруб з хваёвых бярвенняў з выхадам ва ўсходні бок. Дах конусападобны або купалападобны. Для надання такой формы вянкі зруба звужаюць і чарагуць з завароткам на 45°. Дах, а часам і сцены пакрываюць гліністай зямлёй. Наверсе пакідаюць адтуліну для выхаду дыму і вентыляцыі.
З канца XIX ст. знешні выгляд хоганаў наблізіўся да еўрапейскіх зрубных будынкаў. З канца XX ст. назіраецца цікавасць да адраджэння будаўніцтва хоганаў як з боку саміх наваха, так і прафесійных архітэктараў, якія звяртаюць увагу на тое, што незвычайная форма даху прыдатна для размяшчэння сонечных панеляў.
Катрын Гёрынг-Экарт
Ка́трын Да́гмар Гёрынг-Э́карт (Katrin Dagmar Göring-Eckardt), у дзявоцтве — Катрын Дагмар Экарт (Katrin Dagmar Eckardt, нар. 3 мая 1966, Фрыдрыхрода, Цюрынгія, Германія) — нямецкі дзяржаўны дзеяч партыі Саюз 90/Зялёныя. Пачаўшы сваю дзейнасць у былой Германскай Дэмакратычнай Рэспубліцы (ГДР) у канцы 1980-х гадоў, яна была членам Бундэстага з 1998 года. Разам з Юргенам Трэтынам была кандыдатам ад Зялёных на выбарах у Бундэстаг у 2013 годзе.
Акрамя таго, у 2009—2013 гадах Катрын Гёрынг-Экарт была старшынёй сабору Евангелічнай царквы Германіі. У 2013 годзе адмовілася ад гэтай пасады.
Хацетаўскі сельсавет
Хаце́таўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Гарбавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Антонаўскі сельсавет у складзе Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — хутар Антонаўка. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Хацетава. 5 жніўня 1929 года сельсавет перайменаваны ў Хацетаўскі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Лупалаўскім раёне БССР. З 2 сакавіка 1931 года ў складзе Чавускага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. Пасля вайны цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гарбавічы. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Гарбавіцкага сельсавета.
Івацэвіцкае благачынне
Івацэвіцкае благачынне, Івацэвіцкая благачынная акруга — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Рыгор Піліпчук.
Сяргей Георгіевіч Выскварка
Сяргей Георгіевіч Выскварка (нар. ; в. Пласток,, Беларусь) — збіральнік, даследчык і папулярызатар беларускай народнай танцавальнай культуры, этнахарэограф, этнапедагог.
Біяграфія
Сяргей Выскварка нарадзіўся ў вёсцы Пласток Любанскага раёна ў вялікай сям'і. Ужо з дзяцінства цікавіўся традыцыйнай культурай і танцамі, з якімі знаёміла родная бабуля. Скончыў Пластокскую сярэднюю школу. З 1991 года працаваў у дамах культуры Любаншчыны. У 1996—1998 гг. праходзіць тэрміновую вайсковую службу ў горадзе Стараканстанцінава ва Украіне. З 1999 года спецыяліст па фальклоры і этнаграфіі Любанскага раённага цэнтра культуры, мастацкі кіраўнік Любанскага ўзорнага фальклорнага танцавальнага калектыва «Верабейкі» (створаны ў 1993 годзе). У 2004 годзе завочна скончыў факультэт Традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва Беларускага ўніверсітэта культуры (сучасны Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў ). Цяпер працуе загадчыкам арганізацыйна-творчага аддзела Любанскага раённага цэнтра культуры.
На ніве фальклору
Сяргей Выскварка даследуе традыцыйную народную культуру Любаншчыны: запісаў звыш за 400 народных песень, 95 традыцыйных мясцовых танцаў (сярод якіх такія рэдкія творы, як «Войра карагодам», «Каваля» «Кадрыля на пяць штоф»), больш за 15 карагодаў і народных гульняў. Рэканструяваў традыцыйныя «Гасцявыя кірмашы», абрад «Спальванне русалкі». Аўтар шматлікіх публікацый, прысвечаных традыцыйным танцам і фальклору. Сяргей Выскварка на працягу многіх гадоў праводзіць майстар-класы традыцыйных танцаў. З'яўляецца куратарам летняй школы традыцыйных танцаў «Пятровіца» (арг. Н. Кухарэнка).
Вядучы шматлікіх свят, у тым ліку «Фальклорная вандроўка» (1993, 1998, 2003), «Гліняны звон» (1996), Рэспубліканскі кірмаш «Вясна — 2000» (горад Салігорск), Рэспубліканскае свята гумару «Капыльскія пацехі» (1999, 2002) і інш.
Сям'я
Жанаты з Валянцінай Бубіч. Мае сына Арцёма (1998 г.н.) і дачку Арыну (2005 г.н.).
Брытанскі саюз фашыстаў
Брытанскі саюз фашыстаў (БСФ) (British Union of Fascists) — брытанская палітычная партыя фашысцкай накіраванасці, створаная падчас Вялікай дэпрэсіі.
Прывакзальная плошча (Брэст)
Прывакзальная плошча — плошча перад галоўным фасадам будынка чыгуначнага вакзала Брэст-Цэнтральны, паміж перонамі Варшаўскага і Маскоўскага боку. Плошча арганізуе прастору для ўспрымання будынка вакзала (пабудаваны ў 1886 годзе ў псеўдарускім стылі). З Маскоўскага боку на ёй знаходзіцца багажнае аддзяленне вакзала і паштамт чыгуначны, з Варшаўскага — стаянка таксі. З цэнтрам горада плошча злучаецца пуцеправодам. Праведзена рэканструкцыя.
Гімн Літоўскай ССР
Дзяржаўны гімн Літоўскай ССР (Lietuvos Tarybų Socialistinės Respublikos himnas) — дзяржаўны гімн Літоўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ў 1950—1988.
Гісторыя
Пасля ўключэння Літвы ў склад СССР у 1940—1941 і ў 1944—1950 у якасці гімна выкарыстоўваўся «Інтэрнацыянал».
Аўтар тэксту гімна Літоўскай ССР — паэт Антанас Венцлава, аўтары музыкі — кампазітары Баліс Дварыанас і Ёнас Швядас.
Падчас кампаній па выкараненьні культу асобы І. В. Сталіна другі куплет быў заменены тэкстам паэта Вацыса Рэймерыса з тым, каб ухіліць з гімна згадванне аб Сталіне.
{| cellpadding=;10;
Гімн Таджыкскай ССР
Дзяржаўны гімн Таджыкскай ССР (Гимни Республикаи Советии Сотсиалистии Тоҷикистон) — дзяржаўны гімн Таджыкскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ў 1946—1994.
IC 3532
IC 3532 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Застаўе (Любамльскі раён)
Застаўе (Застав'є́) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
Сасандра
Саса́ндра (Sassandra) — рака ў Заходняй Афрыцы, у Кот-д’Івуары.
Даўжыня ракі 650 км. Плошча вадазбору 75 000 км². Сярэдні расход вады каля 800 м³/с, гадавы сцёк 26 км³. Рака бярэ пачатак на паўднёвых адгор’ях Леона-Ліберыйскага ўзвышша ва ўсходняй частцы Гвінеі, цячэ ў напрамку на поўдзень і ўпадае ў Гвінейскі заліў Атлантычнага акіяна каля горада Сасандра. На рацэ шмат парогаў і вадаспадаў. Паводкі ў верасні—кастрычніку. Рака несуднаходная, але дробныя судны даплываюць на адлегласць да 80 км ад вусця.
Белае (возера, Бешанковіцкі раён, басейн Заходняй Дзвіны)
Бе́лае — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Заходняя Дзвіна ў 29 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, ў 4 км на паўночны ўсход ад аграгарадка Астроўна.
Плошча паверхні возера 0,67 км². Даўжыня 1,94 км, найбольшая шырыня 500 метраў. Найбольшая глыбіня дасягае 22 метраў. Катлавіна Белага возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны вышынёй да 12 м. Берагі высокія. Мелкаводдзе пясчанае, глыбей дно выслана сапрапелем. Возера зарастае слаба.
Каля возера вёскі Белае і Пушкары.
Ланавецкі раён
Ланавецкі раён (Лановецький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Цярнопальскай вобласці Украіны. Ліквідаваны 19 ліпеня 2020 года. Адміністрацыйны цэнтр — Ланіўці (Ланівці).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 29929 чалавек, плошча — 632 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 26 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 52 сяла.
Хацкавіцкі сельсавет
Ха́цкавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Хацкавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лупалаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Лупалаўскім раёне БССР. З 2 сакавіка 1931 года ў складзе Чавускага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад зноў утворанага Ваўкавіцкага сельсавета.
Седзіні
Седзіні (Sedini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сасары.
Насельніцтва складае 1403 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 7035. Тэлефонны код — 079.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Андрэй Першазваны.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сямён Міхайлавіч Будзённы
Сямё́н Міха́йлавіч Будзё́нны (Семён Миха́йлович Будённый) (, хутар Казюрын, станіца Платаўская, Сальская акруга, Вобласць Войска Данскога, Расійская імперыя — ) — савецкі военачальнік, удзельнік Грамадзянскай вайны, камандуючы Першай Коннай арміяй, адзін з першых Маршалаў Савецкага Саюза, тройчы Герой Савецкага Саюза.
Сара Вагенкнехт
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзілася ў Ене. Маці — немка, бацька — іранец, які вучыўся ў Заходнім Берліне і меў магчымасць наведваць яе маці, якая жыла тады ў ГДР, толькі атрымліваючы аднадзённыя візы. Маці працавала ў дзяржарганізацыі. Сара расла спачатку ў вёсцы каля Ены ў бабулі і дзядулі, а з пачаткам вучобы пераехала з маці ва Усходні Берлін.
З 1990 года пачала вывучаць філасофію і нямецкую літаратуру ў Енскім універсітэце і Берлінскім універсітэце імя Гумбальдта. Праз некаторы час кінула навучанне ў Берліне. Перавялася ў Гронінгенскі універсітэт (Нідэрланды), які паспяхова скончыла ў 1996 годзе, абараніўшы ступень магістра.
Палітычная дзейнасць
У пачатку 1989 года ўступіла ў Сацыялістычную адзіную партыю Германіі (СЕПГ). Пасля пераўтварэння СЕПГ у Партыю дэмакратычнага сацыялізму (ПДС) у 1991 годзе была абраная ў нацыянальны камітэт гэтай партыі, далучылася да яе артадаксальнай марксісцкай фракцыі.
На федэральных выбарах 1998 года вылучалася кандыдатам ПДС у Дортмундзе.
На еўрапейскіх выбарах 1999 года была абраная прадстаўніком ПДС у Еўрапейскім парламенце, у якім з’яўлялася членам Камітэта па эканамічных і манетарных справах, а таксама членам еўрапейска-лацінаамерыканскай Асамблеі.
З аб’яднаннем ПДС з партыяй «Праца і сацыяльная справядлівасць — Выбарчая альтэрнатыва» і ўтварэннем у 2007 годзе Левай партыі стала змагацца за пасаду віцэ-старшыні гэтай партыі. На федэральных выбарах 2009 года перамагла ў Паўночным Рэйне-Вестфаліі. Будучы дэпутатам Бундэстага, стала прадстаўніком ЛПГ па эканамічнай палітыцы. 15 мая 2010 года была абраная віцэ-старшынёй ЛПГ (75,3% галасоў), а 8 лістапада 2011 года першым віцэ-старшынёй ЛПГ (61,8% галасоў).
З жніўня 2012 года — у рэдакцыі газеты Neues Deutschland.
У 2018 годзе заснавала моладзевую арганізацыю «Aufstehen».
Погляды
Сара Вагенкнехт прасоўвае ў левай партыі антыкапіталістычную ідэю і крытыкуе дзейнасць партыі ў складзе зямельных кааліцыйных урадаў. Яна падтрымлівае левыя ўрады Лацінскай Амерыкі і з’яўляецца спікерам сеткі салідарнасці з Венесуэлай «Venezuela Avanza». Выступае супраць НАТА, прысутнасці амерыканскай арміі на тэрыторыі ФРГ і ў цэлым супраць сучаснай амерыканскай палітыкі.
Прыватнае жыццё
У 1997 годзе Вагенкнехт выйшла замуж за журналіста, рэжысёра і прадпрымальніка Ральфа Томаса Німаера.
12 лістапада 2011 года былы старшыня СДПГ Оскар Лафантэн публічна заявіў, што яны з Сарай Вагенкнехт «на працягу некаторага часу з’яўляюцца блізкімі сябрамі». Да гэтага моманту яны абодва ўжо жылі асобна ад сваіх мужа і жонкі, хоць Німаер і Вагенкнехт засталіся ў сяброўскіх адносінах. Шлюб Вагенкнехт з Німаерам быў скасаваны ў сакавіку 2013 года, а 21 сакавіка 2015 года стала вядома, што яшчэ да Каляд 2014 года быў таемна заключаны шлюб Вагенкнехт і Лафантэна.
Войскі сувязі
Войскі сувязі — спецыяльныя войскі, прызначаныя для разгортвання сістэм сувязі і забеспячэння кіравання войскамі (сіламі) у мірны і ваенны час. Таксама яны адказваюць за працу сістэм і сродкаў аўтаматызацыі на пунктах кіравання.
Беларусь
Войскі сувязі Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь вядуць сваю гісторыю з 20 кастрычніка 1919 года. У гэты дзень Рэвалюцыйным вайсковым саветам было падпісана палажэнне аб стварэнні ўпраўлення сувязі Чырвонай Арміі.
У бягучы момант у войскі сувязі Беларусі ўваходзяць наступныя падраздзяленні:
Адміралцейскія горы
Адміралцейскія горы (таксама «хрыбет» ці «града») — група з 3-х горных хрыбтоў у паўночна-ўсходняй частцы рэгіёна Зямля Вікторыі, усходняя Антарктыда. Горы абмываюць мора Роса, у якое ўдаецца вядомы мыс Адэр, і Паўднёвы акіян, а з боку сушы іх абмяжоўваюць ледавікі Дэністоўн, Эбе, і ледавік Такера. Выяўленыя ў студзені 1841 года капітанам Джэймсам Росам, які назваў іх у гонар скарбнікаў Адміралцейства, на службе ў якога ён знаходзіўся. Уключаюць у сябе хрыбты Данідзін, Хоўмран і Літэлтан. Найвышэйшы пункт — гара Мінто (4 165 м).
Джэтсаны
Джэтсаны (англ. The Jetsons) — амерыканскі навукова-фантастычны мультыплікацыйны сітком студыі «Ханна-Барбера». У мультфільме адлюстраваны многія папулярныя ідэі з фантастыкі сярэдзіны XX стагоддзя.
У 2007 годзе журнал «Forbes» паставіў кампанію Spacely Space Sprockets на 25 месца ў спісе багацейшых выдуманых кампаній, ацаніўшы яе ў 1,3 мільярда долараў.
Апісанне
Па сюжэце, дзеянне серыяла адбываецца ў 2060-х гадах — прыкладна праз 100 гадоў пасля выхаду першых серый. Сусвет Джэтсонаў прадстаўляе собой ўтапічны свет, дзе большую частку працы робяць за людзей машыны. З дапамогай машын людзі нават апранаюцца, мыюцца і перамяшчаюцца па доме. Для выканання любой працы досыць націснуць кнопку, і менавіта гэта — асноўная абавязак Джорджа ў кампаніі «Касмічныя Шасцярэнькі Спейслі», дзе ён працуе 3 гадзіны ў дзень 3 дні на тыдзень.
Свет 2060-х гадоў у Джэтсонах увабраў у сябе шматлікія папулярныя ў ЗША футурыстычныя канцэпцыі сярэдзіны XX стагоддзя, уключаючы архітэктурны стыль «гугі», чалавекападобных робатаў, іншапланецян і мудрагелістыя тэхнічныя прыстасаванні.
Арыгінальны серыял складаўся з 24 серый, якія дэманстраваліся ў 1962—1963 гадах. Праз 22 гады, у 1985 годзе была выпушчана 41 серыя, а ў 1987-м — яшчэ 10, а ў 1990-м — поўнаметражны мультфільм. Новыя серыі адрозніваліся вялікім упорам на навукова-фантастычную складнік і былі разлічаны ў большай ступені на дзіцячую аўдыторыю. Таксама ў новых серыях не было закадравага смеху.
Новыя сілы (групоўка)
Новыя сілы (Forces nouvelles) — кааліцыя узброеных груповак, якая дзейнічала ў Кот-д’Івуары ў гады Першай і Другой Івуарыйскіх войн. Змагалася супраць сіл прэзідэнта Ларана Гбагбо.
Гісторыя
19 верасня 2002 года на поўначы Кот-д’Івуар ўспыхвае ўзброенае паўстанне. Касцяком мяцежнікаў сталі звольненыя вайскоўцы. Іх кіраўніком быў Робер Геі, але ён загінуў у першы дзень выступлення. Новым лідарам стаў Гіём Саро. Ён аб’яднаў антыўрадавых баевікоў у арганізацыю «Патрыятычныя сілы», якая ў снежні таго ж года разам з іншымі апазіцыйнымі групоўкамі стане часткай кааліцыі «Новыя сілы». Паўстанцы захапілі ўвесь поўнач краіны, але былі прыпынены французскімі войскамі, якія разам з міратворцамі ААН размясціліся ўздоўж фронту.
Да 2007 годзе «Новыя сілы» кантралявалі 60% тэрыторыі дзяржавы (193 000 км²). Мяцежнікі захавалі за сабой паўночны раёны нават пасля падпісання мірнага пагаднення
Склад
Кааліцыя аб’яднала ўзброеныя атрады такіх палітычны партый як Патрыятычны рух Кот-д’Івуара, Івуарыйскі рух Вялікага Захаду і Рух за справядлівасць і мір. У шэрагах паўстанцаў дзейнічалі прадстаўнікі народаў малінка, сенуфа, лобі, дзьюла.
Камандаванне
Начальнікам штаба прызначаны генерал Сумайла Бакаёка, а яго намеснікам — Ісіяка Уатара.
Занаванне
Войскі паўстанцаў былі разбіты на дзесяць зон, названых па адпаведным дэпартаментам : У пачатку паўстання зоны «Новых сіл» былі перададзены ў вядзенне аператыўных камандуючых (АК), а затым — у вядзенне занальных камандзіраў (камзаны).
Т-80
Першыя серыйныя ўзоры, распрацаваныя СКБ-2 на базе Т-64, выпускалі на Кіраўскім заводзе ў Ленінградзе. Танк Т-80У выпускаўся на заводзе «Омсктрансмаш» у Омску, а танк Т-80УД з дызельным рухавіком — на заводзе імя Малышава ў Харкаве.
Мадыфікацыяй харкаўскага Т-80УД з'яўляюцца асноўныя баявыя танкі Украіны: Т-84, «Апора» і БМ «Аплот».
Гісторыя
Першы «кіраўскі» газатурбінны танк новага пакалення, «Аб'ект 219 сп 1», выраблены ў 1969 годзе, вонкава быў падобны да вопытнага харкаўскага газатурбінавага Т-64Т. На машыне быў усталяваны рухавік ГТД-1000Т магутнасцю 1000 к. с., распрацаваны НВА імя В. Я. Клімава.
Выпрабаванні першага прататыпа паказалі, што ўстаноўка новага, больш магутнага рухавіка, павялічаная маса і змяніўшыяся дынамічныя характарыстыкі танка патрабуюць унясення істотных зменаў у хадавую частку.
Спатрэбілася распрацоўка новых вядучых і накіроўваючых колаў, апорных і падтрымліваючых каткоў, гусеніц з абгумавымі бегавымі дарожкамі, гідраўлічных амартызатараў і тарсіённых валаў з палепшанымі характарыстыкамі.
Была зменена і форма вежы. Ад Т-64А захаваліся гармата, боепрыпасы, механізм зараджання (адрозны ад аўтамата зараджання, які стаяў на Т-72 і яго мадыфікацыях), асобныя вузлы і сістэмы, а таксама элементы бронеаховы.
Іншае
Першай краінай, якая паспрабавала купіць танкі Т-80 па ўсёй бачнасці быў Ірак. У 1986 годзе было замоўлена некалькі танкаў пад пазначэннем «Т-74» у СССР, але аб пастаўках нічога невядома.
Выявы
Т-80У на міжнародным форуме «Тэхналогіі ў машынабудаванні» 2012:
Краснаволя (Любамльскі раён)
Краснаволя (Красново́ля) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
Густата рачной сеткі
Густата́ рачной сеткі — адзін з гідраграфічных паказчыкаў вадазборнага басейна або тэрыторыі.
З'яўляецца паказчыкам паверхневага сцёку. Вылічваецца як адносіна даўжыні ўсіх рэк басейна або тэрыторыі да плошчы гэтага басейна або тэрыторыі. Вызначаецца ў кіламетрах на квадратны кіламетр (км/км²).
Густата рачной сеткі залежыць ад рэльефу мясцовасці, колькасці атмасферных ападкаў, шчыльнасці паверхні і расліннага покрыва.
Усходняя Антарктыда
Ва Усходняй Антарктыдзе вышыня ледзянога купала дасягае свайго максімуму і зарэгістравана самая нізкая тэмпература на планеце: −89,2 °C (21 ліпеня 1983) (на савецкай, а цяпер расійскай унутракантынентальнай навуковай станцыі «Усход»).
Практычна ўся тэрыторыя Усходняй Антарктыды, за выключэннем некалькіх участкаў узбярэжжа і антарктычных аазісаў пакрыта лёдам круглы год. На свабодных ад лёду ўчастках пераважае тундравая расліннасць у выглядзе розных відаў імхоў і лішайнікаў. Цалкам сухапутныя сысуны адсутнічаюць. З наземных жывёл насяляюць цюлені Уэдэла, цюлені-крабаеды, марскія леапарды, марскія сланы і птушкі (некалькі выглядаў буравеснікавых (антарктычны, снежны), два віды паморнікаў, палярная крачка, пінгвіны Адэлі і імператарскія пінгвіны).
Мелек-Чэсменскі курган
Мелек-Чэсменскі курган  — паграбальнае збудаванне IV стагоддзе да н. э., знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Керчы.
Гісторыя
Пахавальнае збудаванне кургана складаецца з двух частак: дромаса і пахавальнай камеры. Пахавальная камера была выканана ў форме квадрата (3,7х3,7 м) з каменных пліт і мела пірамідальнае скляпенне. Каменныя пліты сцен у верхняй частцы паступова ссунутыя такім чынам, што ствараюць пірамідальнае скляпенне, і уверсе пахавальная камера перакрываецца адной плітой. Дромас выкананы таксама з каменных пліт і упрыгожаны франтонам. У чэрвені 1863 года ў паўночнай частцы кургана быў знойдзены надмагільны камень I стагоддзя да н. э. з рэльефным малюнкам жанчыны з надпісам «Ма, цешча Іасара, бывай». Пасля выканання рэстаўрацыйных работ у 1871 годзе пахавальнае збудаванне кургана было адкрыта для доступу публікі.
Археалагічны аб'ект належыць Керчанскаму гісторыка-культурнаму запаведніку і знаходзіцца побач з Цэнтральнай аўтастанцыяй Керчы.
У кастрычніку 2015 года Мелек-Чэсменскі курган аднесены Урадам РФ да ліку аб'ектаў культурнай спадчыны федэральнага значэння.
Іосіф Мікітавіч Сіпараў
Іосіф Мікітавіч Сіпа́раў ( — ) — вучоны ў галіне хірургіі і анкалогіі, доктар медыцынскіх навук (1973), прафесар (1975). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1979).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Задарожжа Багушэўскага раёна Аршанскай акругі (зараз у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі). У 1938 годзе скончыў 7 класаў школы ў Задарожжы, у 1941 годзе — сярэднюю школу ў Машканах. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 8 чэрвеня 1943 па 14 ліпеня 1944 года ў партызанах, радавы, сувязны, разведчык партызанскага атрада «Смерць ворагам» брыгады «Аляксей» (А. Ф. Данукалава). З ліпеня 1944 года І. М. Сіпараў у Чырвонай Арміі. Прымаў удзел у баявых дзеяннях у складзе 1-га Прыбалтыйскага і 2-га Беларускага франтоў на тэрыторыі Польшчы і Германіі. Дэмабілізаваны ў лютым 1947 года. У гэтым жа годзе паступіў на лячэбны факультэт Віцебскага медыцынскага інстытута, які скончыў у 1952 годзе. Быў прызначаны загадчыкам Суражскім раённым аддзелам аховы здароўя. У 1955 годзе прайшоў спецыялізацыю па хірургіі на базе Віцебскай абласной клінічнай бальніцы. Да 1957 года клінічны ардынатар кафедры шпітальнай хірургіі Віцебскага медыцынскага інстытута. У 1957—1958 гадах ардынатар хірургічнага аддзялення Віцебскай абласной клінічнай бальніцы, з 1958 года — галоўны ўрач бальніцы станцыі Віцебск Беларускай чыгункі. З 1960 года І. М. Сіпараў у Віцебскім медыцынскім інстытуце, асістэнт, дацэнт, прафесар кафедры агульнай хірургіі, з 1975 года загадчык кафедры анкалогіі, у 1977—1993 гадах — загадчык кафедры анкалогіі, рэнтгеналогіі і медыцынскай радыялогіі. З 1963 года займаў пасаду хірурга Віцебскага абласнога аддзела аховы здароўя.
Навуковая дзейнасць
Аўтар 72 навуковых прац, падручнікаў і метадычных рэкамендацый, 14 рацыяналізатарскіх прапаноў па таракальнай хірургіі, магчымасці кампенсацыі стрававальнай сістэмы пасля вялікай рэзекцыі розных аддзелаў кішэчніка, імунадыягностыцы і імунатэрапіі злаякасных новаўтварэнняў, рэактыўнасці арганізма пры пасляаперацыйных гнойных ускладненнях і інш.
Сярод апублікаваных прац:
IC 3533
IC 3533 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гімн Туркменскай ССР
Гімн Туркменскай ССР — быў дзяржаўным гімнам Туркменскай ССР з 1946 па 1997 год. Аўтар музыкі - Велі Мухатаў, аўтар слоў - Аман Кекілаў.
Дзмітрый Мікалаевіч Анучын
Дзмітрый Мікалаевіч Анучын (27 жніўня [8 верасня] 1843,  —, ) — рускі географ (першы ў Расіі прафесар геаграфіі), антраполаг, этнограф, археолаг, музеязнаўца, заснавальнік навуковага вывучэння геаграфіі, антрапалогіі і этнаграфіі ў Маскоўскім універсітэце — «стваральнік рускай універсітэцкай геаграфічнай школы», заслужаны прафесар Імператарскага Маскоўскага ўніверсітэта (1906). У 1902 годзе ўвёў у абарачэнне тэрмін «антрапасфера» (1902). Аўтар прац па этнічнай антрапалогіі і антрапагенезе, этнаграфіі, першабытнай археалогіі, агульнай фізічнай геаграфіі, краіназнаўстве і гісторыі навукі.
У 1896 годзе абраны ардынарным акадэмікам па кафедры заалогіі Імператарскай Санкт-Пецярбургскай Акадэміі навук, ганаровы член Імператарскай Санкт-Пецярбургскай Акадэміі навук (1898), член-карэспандэнт Парыжскага антрапалагічнага таварыства (1879), правадзейны член Італьянскага таварыства антрапалогіі (1880) і антрапалагічнага таварыства ў Вашынгтоне (1883), ганаровы член Каралеўскага антрапалагічнага інстытута ў Лондане (1897), член Рускага горнага таварыства (1900). З 1916 года — ганаровы член Імператарскага Маскоўскага ўніверсітэта.
Калеб Кушынг
Калеб Кушынг (Caleb Cushing; 17 студзеня 1800 — 2 студзеня 1879) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч.
Сын багатага караблебудаўнікі з штата Масачусэтс. У 13 гадоў паступіў у Гарвардскі універсітэт, скончыў яго ў 17-гадовым узросце, з 1824 займаўся юрыдычнай практыкай. У 1825—1834 (а таксама і ў далейшым у розныя гады) быў дэпутатам кангрэса штата з перапынкам у 1829—1831 — гэтыя гады Кушынг правёў у Іспаніі, прысвяціўшы затым гэтаму падарожжу кнігу «Успаміны пра Іспанію» (англ. «Reminiscences of Spain», 1833).
Акрамя згадвальных Іспанскіх успамінаў, Кушынгу належыць яшчэ некалькі кніг, у тым ліку «Агляд апошняй рэвалюцыі ў Францыі» (англ. «Review of the late Revolution in France», 1833) і кніга пра Вашынгтонскім дагаворы (англ. «The Treaty of Washington», 1873).
Куснышча
Куснышча (Кусни́ща) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Любамльскай гарадской абшчыны.
Віцім (пасёлак гарадскога тыпу)
Віцім (Витим, Витим) — пасёлак гарадcкога тыпу ў Ленскім улусе Рэспублікі Саха (Якуція) у Расійскай Федэрацыі. Аэрапорт. Рачная прыстань. Размешчаны на левым беразе ракі Лена, насупраць вусця р. Віцім, за 3 км на поўнач ад мяжы Іркуцкай вобласці і за 220 км на паўднёвы захад ад г. Ленск. Насельніцтва: 2872 (1959), 3691 (1970), 3461 (1979), 5311 (1989), 3973 (2002), 4269 (2010). Заснаваны 1620-х гадах, у 1680-х гадах у Віцімскай слабадзе былі паселеныя ўдзельнікі стралецкага бунту, затым сяло Віцімскае (у кнізе «Угрум-рака» рускага пісьменніка В. Шышкова выведзены пад назвай Разбой), з 1958 года рабочы пасёлак. У цяперашні час бурна развіваецца ў сувязі з распрацоўкай Талаканскага радовішча нафты.
Новае жыццё (газета, 1939)
«Новае жыццё» — грамадска-палітычная газета. У друкаваным фармаце выдаецца з жніўня 1939 года ў Навагрудку і Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Выходзіць два разы на тыдзень — у сераду і суботу.
Чыянграй
Чыянграй (тайск. เชียงราย) — горад у паўночным Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Насельніцтва — 136 тыс. чалавек. У горадзе жывуць таксама малыя народы акха, карэны, лісу, мяа. Чыянграй заснаваў у 1262 кароль Менграй на рацэ Кок на месцы паселішча народнасцяў лава і монаў, доўгі час горад быў сталіцай каралеўства Лана (Краіна мільёна рысавых палёў), якое пазней было заваяванае бірманцамі. За 10 км ад цэнтра горада размешчаны міжнародны аэрапорт.
Кляштар дамініканцаў (Ашмяны)
Кляштар дамініканцаў — кляштар каталіцкага манаскага ордэна.
Бітва пад Венай (1683)
Бітва пад Венай — бітва адбылася 12 верасня 1683 каля горада Вены, паміж войскам польска-аўстрыйска-нямецкім (Святая Ліга), пад камандаваннем Яна III Сабескага, і войскам Асманскай імперыі, пад камандаваннем візіра Кары Мустафы. Скончылася паражэннем Турцыі, якая не аправілася пасля ўдару, і ўжо не ўяўляла пагрозу хрысціянскай Еўропе.
Кляштар дамініканцаў (Ашмяны)
Гісторыя
Заснаваны ў 1667 годзе земскім пісарам А. Пачобут-Адляніцкім ягонай жонкай Даротай з Аборскіх разам з касцёлам Найсвяцейшай Тройцы (закрыты разам з кляштарам ў 1850 годзе) у Ашмянах. Драўляны комплекс быў узведзены ў паўночнай частцы гандлёвай плошчы, па былой вул. Жупранскай. Апошні касцёл пад тытулам Найсвяцейшай Тройцы быў пабудаваны пасля пажару ў 1797 годзе. Кляштар быў разлічаны на 12 манахаў, пры кляштары дзейнічала школа на 10 вучняў. У гісторыі святыні памятная тра­гічная дата 15 красавіка 1831 года, калі расійскія вайскоўцы пасля сутычкі з паўстанцамі забілі ў горадзе каля 500 жыхароў, якія хаваліся ў касцёле, у тым ліку дзяцей і жанчын. У 1850 годзе кляштар быў ліквідаваны, апошнім прыёрам дамініканаў стаў кс. Пётр Ажахоўскі.
У 1872 годзе будынак касцёла быў разабраны (на гэтым месцы пабудавана праваслаўная царква) і намаганнямі ашмянскага бурмістра Эльяша Высоцкага і дэкана кс. Казіміра Сайкоўскага перанесены на каталіцкія могілкі ў якасці капліцы. Могілкавая святыня была асвечана пад тытулам Найсвяцейшай Марыі Панны. Капліца ў стылі класіцызм уяўляла сабой прамавугольны ў плане аб’ём, які складаўся з малітоўнай залы, амаль квадратнага прэзбітэрыя і дзвюх сакрыстый, перакрыты адзіным двухсхільным дахам. Галоўны фасад быў пазначаны чатырохкалонным порцікам. Пры савецкай уладзе капліца была зачынена і з часам ператварылася ў руіны. Але у маі 2004 годзе пачалася яе рэстаўрацыя.
Бітва пад Венай (1683)
Перадгісторыя
Асманская імперыя заўсёды была моцнай ваеннай дзяржавай, якая бачыла сэнс існавання ў заваёўваннях іншых тэрыторый. На працягу стагоддзяў розныя краі свету былі заваяваныя і падпарадкаваныя турэцкім султанатам. Да сярэдзіны XVII стагоддзя туркі заваявалі паўднёва-ўсходнюю Еўропу, балканскія, венгерскія, румынскія княствы. У доўгай вайне 1645—1669 зламалі супраціўленне Венецыі і захапілі Крыт. У той жа час, заваявалі частку Венгрыі, перамогшы Аўстрыю ў 1662—1664. У 1658—1666 пала Трансільванія. У 1672 напалі на Рэч Паспалітую, захапілі Камянец-Падольскі і Падолле. У той жа час Турцыя прызнала суверэнітэт гетманскай Украіны, зрабіўшы яе сваім васалам. За ўкраінскія землі пачалася руска-турэцкая вайна, якая працягвалася ў перыяд 1677—1681 гг. У 1678 г. туркі захапілі Чыгірын, а ў 1681 г. падпісалі Пагадненне аб міры.
Перад бітвай
У 1682 г. у прыналежнай да Аўстрыі частцы Венгрыі (сучаснай Славакіі) выбухнула антыгабсбургскае паўстанне. Туркі, якія ўжо захапілі частку Венгрыі, спрабавалі выкарыстаць паўстанне ў наступным заваёўванні Аўстра-Венгрыі. Яны падтрымалі кіраўніка паўстання і такім чынам 6 жніўня 1682 аб'явілі вайну Аўстрыі. Аўстрыйцы пачалі інтэнсіўна рыхтавацца да вайны, складалі саюзы з іншымі дзяржавамі Еўропы, што і згуляла вырашальную ролю ў ходзе вайны. У гэтым жа годзе Леапольд I склаў саюз з Рэччу Паспалітай.
У пачатку 1683 г. турэцкія войскі прыбылі ў Бялград, а затым пайшлі на Вену. 7 ліпеня 40 000 татараў сталі лагерам у 40 км да ўсходу ад аўстрыйскай сталіцы. Пасля першых сутычак Леапольд I адступіў у Лінц з 80 000 уцекачоў. У знак падтрымкі кароль Рэчы Паспалітай улетку 1683 г. прыбыў у Вену, дэманструючы тым самым гатоўнасць выканаць свае абавязкі.
У пачатку верасня польска-літоўскае войска перайшло Дунай і злучылася з астатнімі сіламі Святой Лігі, дзеянні якой благаславіў Папа Інакенцій XI. У той час 5 000 турэцкіх сапёраў падарвалі значныя ўчасткі гарадскіх сцен, у выніку ўтварыліся прамежкі шырынёй у некалькі метраў. Аўстрыйцы жа спрабавалі рыць свае тунэлі, дзеля перашкоды турэцкім сапёрам. Але 8 верасня туркі занялі Бургскі равелін і Нізавую сцяну. Саюзнае войска, з-за хуткай сабранасці і арганізованасці ўжо праз 3 дні здолела падысці да Вены. Раніцаю 12 верасня саюзнікі былі гатовы да бітвы.
Бітва
Бітва пачалася 12 верасня. У 4 гадзіны раніцы туркі першымі атакавалі саюзнікаў, каб перашкодзіць ім як след размеркаваць свае сілы. Аўстрыйцы контратакавалі з левага фланга, у той час як немцы атакавалі цэнтр турак.