cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Ануфрыеўская царква (Баршчэва)
Свята-Ануфрыеўская царква — праваслаўны храм у в. Баршчэва (Камянецкі раён). Размешчана на заходняй ускраіне вёскі, каля могілак. Помнік архітэктуры позняга класіцызму.
Пабудавана ў 1840 г. з мясцовага бутавага каменю на сродкі вернікаў і мясцовай памешчыцы.
Архітэктура
Царква вырашана кампактным прамавугольным у плане аб'ёмам пад двухсхільным дахам. На галоўным фасадзе вылучаецца рызаліт прытвора, на тыльным — прамавугольная апсіда з бакавымі рызніцамі. Плоскасныя фасады раскрапаваны руставанымі лапаткамі і прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, апяразанымі ліштвамі з замковымі камянямі. Атынкоўка і пабелка архітэктурнага дэкору кантрастна вылучае яго на фоне паліхромнай бутавай муроўкі сцен. Бляшаны дах па цэнтры завершаны двух'ярусным васьмігранным барабанам з цыбулепадобным купалам. Прамавугольны ўваходны праём і паўкруглая люкарна над ім вылучаны атынкаванымі ліштвамі.
Унутраная прастора з парамі драўляных слупоў размежавана на тры нефы. Апсіда вылучана драўляным разным іканастасам з паўкруглай салеяй перад ім. Над уваходам кансольна выступаюць хоры. Абраз 18 -19 ст. «Святая Магдаліна».
На восі царквы размешчана двух'ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая брама-званіца з макаўкай, выкладзена з бутавага каменю майстрамі з г. Высокае Камянецкага р-на.
Чубака
Чуба́ка (Chewbacca; 200 д. б. я., Кашыіік — 25 п. б. я., Сернпідаль), вядомы таксама як Чу́і (Chewie) — персанаж сусвету «Зорных войнаў», вукі з планеты Кашыіік. З’яўляецца ў III, IV, V і VI эпізодах сагі. Лепшы сябар Хана Сола.
Біяграфія
Чубака паходзіць з роднае планеты вукі — Кашыііку, адкуль яго забралі ў рабства імперцы. Калі імперскі лейтэнант Хан Сола выратоўвае яго жыццё, Чубака пакляўся ў пажыццёвай адданасці свайму збаўцу. Сола і Чубака становяцца найлепшымі сябрамі і кантрабандыстамі на касмічным караблі Сола «Тысячагадовы сокал». Як і ўсе вукі, Чубака неймаверна адданы тым, каго лічыць сваім сябрам, і дзеля іх гатовы ахвяраваць нават уласным жыццём.
Чубака вельмі высокі, мускулісты і ўвесь пакрытыю кудлатаю поўсцю. Адзінай Чубакавай вопраткай ёсць пас, перакінуты праз левае плячо, на якім трымаецца торба з боепрыпасамі і яго ўлюбёная зброя — арбалет. Ён разумее агульную мову, аднак сам здольны размаўляць толькі рыканнем, якое разумеюць толькі Хан Сола, магістры-джэдаі Ёда і Квай-Гон Джын.
Паколькі Чубака — выдатны механік, дык часта рамантуе «Тысячагодавага сокала». Аднак ён таксама выдатны пілот і адважны ваяр. Падчас аднаго з палётаў на «Тысячагадовым сокале» яны сустракаюцца з Люкам Скайуокерам і прынцэсай Леяй, што ў канчатковым выніку прыводзіць іх на бок паўстанцаў.
Чубака ўдзельнічаў у змаганнях з Імперыяй да сканчэння грамадзянскай вайны. Разам з Ханам Солам пілятаваў карабель у бітве з Зоркай смерці. Калі Сола быў замарожаны ў карбаніце, Чуі адыграў значную ролю ў яго ўратаванні. Ён быў таксама ўдзельнікам штурмавое групы, якой удалося вывесці са строю шчытавы генератар на Эндары, што прывяло да знішчэння другой Зоркі смерці і паразе Імперыі. У «Помсце сітхаў» толькі ён і яго правадыр ацалелі пасля атакі клонаў; астатнія вукі загінулі пры абароне майстра-джэдая Ёды. Пазней яны дапамаглі яму пакінуць Кашыіік.
Чуі памёр на планеце Сернпідаль, узарванай юужан вонгамі, калі прыляцеў з Ханам і Энакінам Сола дапамагчы эвакуіраваць уцекачоў. Перад смерцю ён уратаваў Энакінава жыццё, а сам загінуў ад сутыкнення планеты з адным з яе спадарожнікаў.
Свідраванне
Свідрава́нне — від механічнай апрацоўкі матэрыялаў рэзаннем, пры якім з дапамогай спецыяльнага рэжучага інструмента (свердзела) атрымліваюць адтуліны рознага дыяметра і глыбіні, або шматгранныя адтуліны рознага сячэння і глыбіні.
Жарабікова
Жарабіко́ва (, Жеребиково) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Філіпенкі
Філіпе́нкі (, Филипенки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
Вёска размешчана ўздоўж паўночнага берага Філіпенскага возера.
Жахоўшчына
Жахо́ўшчына (, Жаховщина) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета.
Чысці
Чы́сці (, Чисти) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Забар’е (Бешанковіцкі раён)
За́бар’е (, Заборье) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 21 верасня 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Драздоўскага сельсавета.
Ураціслаў I
Ураціслаў I (Vratislav I.; —) — чэшскі князь з роду Пржэмысловічаў, бацька Вацлава Святога.
Біяграфія
Ураціслаў быў сынам князя Баржывоя I і яго жонкі Людмілы. З 906 года быў жанаты на Драгаміры з палабскіх славян. У гэтым шлюбе нарадзіліся Святы Вацлаў, Баляслаў I і, верагодна, яшчэ адзін сын па імі Спытыгнеў, а таксама чацвёра дочак.
Унутры краіны Ураціслаў, як і яго брат Спытыгнеў I, умацаваў пазіцыі дынастыі Пржэмысловічаў. У межаў сваіх уладанняў ён пабудаваў новыя крэпасці і паменшыў уплыў іншых чэшскіх князёў. Нешматлікія захаваныя літаратурныя і археалагічныя помнікі не даюць магчымасці дакладна размежаваць значэнне абодвух братоў падчас станаўлення дзяржавы. Вядома толькі, што яшчэ ў 897 годзе ў Рэгенсбургу Багемію ўяўляла некалькі князёў, а ў 929 годзе сын Ураціслава Вацлаў быў бясспрэчным аднаасобным кіраўніком усёй краіны, нягледзячы на тое, што асобныя княствы працягвалі існаваць далей. З гэтага можна зрабіць выснову, што за 20-гадовае кіраванне Спытыгнева I і 6-гадовае кіраванне Ураціслава дынастыя Пржэмысловічаў канчаткова перамагла ў барацьбе за ўплыў.
Ураціслаў загінуў у бітве з мадзьярамі ва ўзросце 33 гадоў. Яго магіла знаходзіцца ў базіліцы Святога Георгія ў Пражскім Градзе.
Ніжняя Сілезія
Ніжняя Сілезія (Dolny Ślůnsk, Dolny Śląsk, Niederschläsing, Niederschlesien) — частка гістарычнай вобласці Сілезія, размешчаная на паўднёвым захадзе Польшчы, галоўным чынам на тэрыторыі Ніжнесілезскага ваяводства. Ніжняя Сілезія ляжыць па абодвух берагах сярэдняга цячэння Одры.
Польскае княства
У старажытнасці тэрыторыю Ніжняй Сілезіі засялялі розныя кельцкія, а пазней германскія плямёны, перш за ўсё вандалы. У V стагоддзі германцы былі выцеснены славянамі, якія прыйшлі з усходу. У крыніцах IX стагоддзя ўтрымліваюцца згадкі пра славянскія плямёны слянзан, трабавян, дзядашан, якія пражывалі на тэрыторыі Ніжняй Сілезіі. Да гэтага часу адносіцца ўзнікненне першых гарадскіх цэнтраў сілезскіх славян, з якіх найбуйнейшым з самага пачатку стаў Уроцлаў. У X стагоддзі Ніжняя Сілезія была ўлучана ў склад Чэшскага княства, але ў 990 годзе пасля зацятай барацьбы яна была заваявана польскім князем Мешка I і ўвайшла ў склад Польскай дзяржавы. Напачатку XI стагоддзя было заснавана Уроцлаўскае біскупства, якое стала галоўнай рухаючай сілай хрысціянізацыі ў Сілезіі. У 1038 годзе чэшскі князь Бржэціслаў I ізноў заняў Ніжнюю Сілезію, якая была вернута Польшчы толькі ў 1054 годзе пад умовай выплаты даніны.
У 1138 годзе Сілезія была вылучана ў асобнае княства пад уладай старэйшай галіны польскай дынастыі Пястаў — нашчадкаў Уладзіслава II Выгнанніка. Сыны Уладзіслава II у 1173 годзе падзялілі Сілезію на дзве часткі: Ніжняя Сілезія і Любушская зямля адышла Баляславу I Высокаму, а Верхняя — яго малодшаму брату Мешка IV.
Любушская зямля ў 1278 годзе была закладзена, а затым і канчаткова далучана да Брандэнбурга. На яе тэрыторыі была створана Новая марка, якая адыгрывала ролю плацдарму ў пранікненні Брандэнбурга на польскія і паморскія тэрыторыі. Да канца XIII стагоддзя на тэрыторыі Ніжняй Сілезіі ўтварылася некалькі невялікіх незалежных княстваў, якія варагавалі паміж сабой. Напачатку XIV стагоддзя найбольш буйнымі з іх сталі Глогаўскае, Уроцлаўскае і Свідніцкае княствы. Паралельна ішоў працэс германізацыі за кошт масавага перасялення ў Сілезію нямецкіх каланістаў і ўвядзенне ў гарадах нямецкага гарадскога права (галоўным чынам, Магдэбургскага). Першым польскім манархам, для якога нямецкая мова была роднай, стаў ніжнесілезскі князь Баляслаў II Рагатка (пам. у 1278 годзе).
Пад уладай Чэхіі
Іншыя невялікія ўладанні ніжнесілезскіх князёў таксама прызналі сюзерэнітэт Чэхіі. Жаганскае княства ў 1472 годзе трапіла пад уладу курфюрства Саксоніі. Кросна ў 1482 годзе было замацавана за Брандэнбургам. Уваходжанне ў склад уладанняў чэшскай кароны не прывяло да аб'яднання ніжнесілезскіх земляў: палітычныя канфлікты другой паловы XV стагоддзя паміж Габсбургамі і Ягелонамі, Іржы з Падэбрадаў і Мацьяшам Хуньядзі прывялі да ўтварэння ў рэгіёне некалькіх уладарных княстваў, які знаходзіліся пад суверэнітэтам Чэхіі, але кіравалі ўласнымі дынастыямі. Да 1525 года польскі род Пястаў працягваў знаходзіцца ва ўладзе толькі ў Бжэгу, Лягніцы і Волаве, Ягелоны валодалі Глогавам, Падэбрады — Зембіцамі (Мюнстэрберг) і Алешніцай (Эльс), Уроцлаў і Ныса належалі біскупу ўроцлаўскаму. Астатняя тэрыторыя Ніжняй Сілезіі знаходзілася ў непасрэдным падпарадкаванні каралю Чэхіі. Чэшскае панаванне ў рэгіёне суправаджалася новым прытокам нямецкіх каланістаў, якія сяліся не толькі ў гарадах, але і ў сельскай мясцовасці. Польская мова стала паступова выцясняцца нямецкай.
У складзе Аўстрыйскай манархіі
У 1526 годзе Ніжняя Сілезія ў складзе ўладанняў чэшскай кароны ўвайшла ў склад манархіі Габсбургаў. Гэта дало новы штуршок германізацыі. Адначасова ў рэгіён пачалося пранікненне Рэфармацыі. Адным з яе лідараў стаў бжэгскі князь Фрыдрых II, які прыняў лютэранства і ў 1534 годзе забараніў каталіцкія набажэнствы на тэрыторыі свайго княства. Лютэранскае веравызнанне таксама знайшло значную колькасць прыхільнікаў у ніжнесілезскіх гарадах сярод нямецкамоўнага патрыцыяту. Палітыку Фрыдрыха II працягнуў яго сын Георг II, які ператварыў Бжэг у адзін з найважнейшых цэнтраў пратэстанцтва ў паўночна-ўсходняй частцы Свяшчэннай Рымскай імперыі. Аднак да канца XVI стагоддзя каталіцкая канфесія аднавіла свае пазіцыі ў Ніжняй Сілезіі. У 1675 годзе сканаў апошні прадстаўнік польскай дынастыі Пястаў — Георг IV Вільгельм, князь Бжэга, Лягніцы і Волава, і гэтыя ўладанні ўвайшлі ў склад Аўстрыйскай манархіі. У перыяд валадарства Габсбургаў у Ніжняй Сілезіі ўзмацнілася цэнтралізацыя адміністрацыйнага і судовага апарата. Хоць працягвалася практыка перадачы часткі сілезскіх земляў у лены уплывовым арыстакратычным родам (Алешніца стала ўладаннем Віртэмбергаў, Жагань — Валенштэйнаў, а затым Лобкавіцаў), фактычнае кіраванне знаходзілася ў руках Хофбурга.
У складзе Прусіі і Германіі
У 1740 годзе Ніжняя Сілезія была захоплена войскамі прускага караля Фрыдрыха II Вялікага, які высунуў прэтэнзіі на былыя Бжэгскае, Лягніцкае і Волаўскае княствы на падставе нерэалізаванага дагавора 1537 года паміж Фрыдрыхам II Бжэгскім і Іаахімам II Гектарам аб перыдачы гэтых уладанняў Гогенцолернамі. Пасля паражэння ў Сілезскіх войнах, паводле мірнага дагавора ў Брэслау 1742 года, пацверджанага Дрэздэнскім дагаворам 1745 года, Аўстрыя саступіла ўсю Ніжнюю Сілезію Прусіі. Гэта тэрыторыя ўвайшла ў склад правінцыі Сілезія (Provinz Schlesien) з цэнтрам у Брэслау. Уваходжанне ў склад Прусіі паскорыла эканамічнае развіццё Ніжняй Сілезіі: вобласць ператварылася ў адзін з найбуйнейшых цэнтраў палатнянай і баваўнянай прамысловасці Еўропы. Напачатку XIX стагоддзя пачаўся бурны рост металургіі. Каланізацыя, заахвочваная і часткова фінансуемая ўрадам, прывяла да масавага прытоку ў Ніжнюю Сілезію нямецкага насельніцтва, асабліва з Вюртэмберга. Да канца XIX стагоддзя больш 90 % насельніцтва Ніжняй Сілезіі лічылі сваёй роднай мовай нямецкую.
У 1871 годзе Ніжняя Сілезія разам з іншымі прускімі ўладаннямі ўвайшла ў склад Германскай імперыі. Пасля Першай сусветнай вайны вобласць засталася ў складзе Германіі, а ў 1919 годзе была ўтворана асобная правінцыя Ніжняя Сілезія (Provinz Niederschlesien), якая ўключала таксама тэрыторыю Гёрліца. З 1938 па 1941 гады Ніжняя Сілезія была зноў аб'яднана з Верхняй у рамках адзінай правінцыі Сілезія. У маі 1939 года ў Ніжняй Сілезіі жыло 4 846 333 чалавек.
У складзе Польшчы
Якая знаходзілася заходней рэкі Лужыцкая Ніса тэрыторыя Ніжняй Сілезіі ўвайшла ў склад ГДР, і цяпер — у склад зямлі Саксонія (рэгіён Верхняя Лужыца, з гарадамі — Гёрліц, Хоерсверда, Вайсвасер, Ніскі).
З 1945 па 1993 год на тэрыторыі Ніжнесілезскага ваяводства была дыслакавана большая частка Паўночнай групы войскаў Узброеных сіл СССР.
Залужжа (Бешанковіцкі раён)
Залу́жжа (, Залужье) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Закрашынскі Мох
Закрашы́нскі Мох (, Закрошинский Мох) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Зашчоб’еўскага сельсавета.
Глінная Слабада
Глі́нная Слабада́ (, Глинная Слобода) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Зашчоб’еўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1926—1927 гадах цэнтр Глінна-Слабадскога сельсавета. Да 21 кастрычніка 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Нахаўскага сельсавета, да 1974 года — у склад Малааўцюкоўскага сельсавета Калінкавіцкага раёна , да 26 верасня 2006 года — у склад Васілевіцкага гарсавета.
Свята-Троіцкая царква (Белавуша)
Гісторыя
Пабудавана ў цэнтры вёскі ў 1905 годзе з дрэва на месцы драўлянага храма 1833 года паводле праекта архітэктара В. І. Струева.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Мае кананічную чатырохчасткавую падоўжна-восевую кампазіцыю: прытвор-званіца, бабінец, малітоўная зала, апсіда з тарцовай рызніцай. Асноўны магутны кубападобны зруб завершаны васьмігранным светлавым барабанам з гранёным сферычным купалам і макаўкай у завяршэнні. Такія ж макаўкі вянчаюць вальмавы дах прамавугольнай апсіды і высокі шацёр двух’яруснай (васьмярык на высокім чацверыку) званіцы (святар і прыхаджане ў 1891 набылі 20-пудовы звон ). Гарызантальна ашаляваныя сцены расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах, цокальная частка вылучана вертыкальнай шалёўкай. Тры ўваходы вырашаны ганкамі з вастраверхімі навісямі на матыў церамковай старажытнарускай архітэктуры.
У інтэр'еры адкрываецца светлавы барабан, які праз вуглавыя парусы абапіраецца на сцены зруба.
Сцяг Браслава
Сцяг Браслава — сцяг горада Браслаў і Браслаўскага раёна.
Апісанне
Сцяг Браслава ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча белага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, пасярэдзіне знаходзіцца блакітная паласа шырынёй, роўнай 1/3 шырыні палотнішча, у цэнтры якой — выява герба горада Браслава.
Гісторыя
Герб і сцяг Браслава зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 года № 36.
Ведрыч (аграгарадок)
Ве́дрыч (, Ведрич) — аграгарадок у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Зашчоб’еўскага сельсавета.
Гісторыя
У гады нямецкай акупацыі, ва ўрочышчы каля вёскі адбыўся бой савецкіх партызанскіх брыгад з нямецкімі акупацыйнымі сіламі у выніку якога партызанамі быў захоплены і знішчаны нямецкі гарнізон.
Да студзеня 1964 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Васілевіцкага пассавета, у 1964—1966 гадах — у складзе Бабіцкага сельсавета , з 1966 года — у адміністрацыйным падпарадкаванні Васілевіцкага пассавета (з 1971 года — гарсавета), з 28 кастрычніка 2014 года — у складзе Зашчоб’еўскага сельсавета.
Жынчыца
Жынчыца (Žinčica, Żętyca, верагодна паходзіць ад Jintiţă) — папулярны малочны напой у Славакіі і ў польскіх карпацкіх гураляў, субпрадукт пры вытворчасці брынзы і ошцьепкаў. Жынчыца ўяўляе сабой сыроватку з авечага малака з прымешкам сыру. П'ецца гарачая і астуджаная. Лічыцца, што жынчыца карысная для здароўя.
Зорныя войны. Эпізод IV: Новая надзея
'''«Зорныя войны. Эпізод IV: Новая надзея»''' (Star Wars Episode IV: A New Hope) — эпічная касмічная опера Джорджа Лукаса, што выйшла на экраны ў 1977 годзе. Гэта першы фільм з усёй сагі «Зорныя войны» і чацверты з пункту гледжання ўласнай храналогіі серыялу. Фільм стаў прарывам у прымяненні візуальных спецэфектаў і падачы фантастычнай гісторыі, і быў прызнаны адным з самых паспяховых і ўплывовых фільмаў усіх часоў.
«Даўным-даўно ў далёкай-далёкай галактыцы», сюжэт фільма распавядае пра групу паўстанцаў — Паўстанцкі альянс — які паставіў перад сабой мэту знішчыць «Зорку смерці» — разбуральную зброю, тварэнне Галактычнай імперыі. Гэтае супрацьстаянне раптам закранае ціхае жыццё Люка Скайуокера, хлопца з фермы, які ненаўмысна купляе дроідаў, у якіх закладзеныя выкрадзеныя чарцяжы «Зоркі смерці». Калі Імперыя пачынае бязлітаснае паляванне на дроідаў, Скайуокер наважваецца на адчайнае заданне разам з рыцарам-джэдаем Обі-Ванам Кенобі, каб уратаваць уласніцу тых дройдаў, лідара паўстанцаў Прынцэсу Лею, і ўсю галактыку.
На вытворчасць фільма было выдаткавана 11 млн долараў. Па выхадзе 25 мая 1977 года на экраны касавыя зборы фільму склалі 460 млн долараў у ЗША і 314 млн у іншых краінах. Па гэтым паказчыку «Зорныя войны» абыйшлі «Сківіцы» — у той час самы касавы фільм — і пакінулі за сабой гэты статус да 1982 года з выхадам «Іншапланецяніна». З улікам інфляцыі на 2013 год «Зорныя войны» з’яўляюцца трэцім самым касавым фільмам у свеце. Фільм стаў таксама і скарбонкай кінаўзнагарод: 10 намінацый на «Оскар», з іх 6 выйграныя. Фільму часта прызначаюцца лепшыя месцы ў апытаннях на лепшы навукова-фантастычны фільм, а сам фільм спарадзіў культ сярод аматараў. Джордж Лукас, аўтар і рэжысёр фільму, з розных нагодаў рабіў перавыданні «Зорных войнаў», часам уносячы значныя змены ў стужку. Так, найбольш заўважаныя перавыданні — спецыяльнае выданне 1997 года, выхад на DVD ў 2004 годзе і на Blu-ray у 2011 годзе — зведалі ўстаўку камп’ютарных спецэфектаў, змены дыялогаў і мантажу, перазведзенае музыкальнае суправаджэнне і новыя сцэны. Услед за поспехам 1977 года, далей былі выпушчаны два сіквелы: «Імперыя наносіць удар у адказ» і «Вяртанне джэдая», якія адзначыліся тым жа касавым поспехам і ўхвалай крытыкаў. У 2015 годзе выйшла на экраны першая частка трылогіі-сіквела — «Зорныя войны. Эпізод VII» — у якім узялі ўдзел многія з акцёраў арыгінальных «Зорных войнаў».
Другая бітва пры Іпры
Друга́я бі́тва пры І́пры (22 красавіка 1915 — 25 мая 1915) — бітва ў раёне Іпра паміж саюзнымі і германскімі войскамі падчас Першай сусветнай вайны, у якой упершыню пасля Балімаўскай бітвы германцамі актыўна ўжывалася хімічная зброя. Германскай арміі на чале з герцагам Альбрэхтам Вюртэмбергскім не ўдалося развіць першапачатковы поспех.
Ход падзей
Германскае камандаванне яшчэ з сакавіка 1915 года рыхтавала буйную аперацыю па прарыву варожага фронту з ужываннем хімічнай зброі. У маючым адбыцца надыходзе германцы планавалі ўжыць хімічную газабалонную атаку. Удар наносіўся на ўчастку стыку 2-й англійскай арміі і 20-га французскага корпуса. На працягу некалькіх дзён германскія хімічныя войскі ноччу ўсталявалі 150 газабалонных батарэй. 22 красавіка на пазіцыі брытанскіх войскаў было выпушчана 180 тон хлора. Жаўтавата-зялёнае воблака рушыла на пазіцыі праціўніка, за ім у марлевых павязках наступала германская пяхота. Англійскія салдаты, не будучы забяспечаныя сродкамі абароны ад газу, задыхаліся і падалі як нежывыя. Брытанцы ў паніцы пакідалі свае пазіцыі, якія без бою займалі германскія салдаты. Аднак, па некаторых дадзеных, германскае камандаванне не ўлічыла ўмовы надвор’я, і частка хлору было ветрам аднесена да пазіцый германскіх войскаў, у выніку чаго тыя, хто не быў у ахоўнай масцы, таксама атрымалі атручэнне (праўда, пра смяротныя выпадкі дадзеных няма).
Муйсата
Муйсата, Муйса́тка — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Рычанка, за 20 км у напрамку на захад ад горада Браслаў, прыкладна за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Станкавічы, каля вёскі Міхалінка (нежылая ).
Другая бітва пры Іпры
Ход падзей
Ад хлору пацярпела 15 000 чалавек, 5 000 з якіх памерлі. Паміж англійскімі і французскімі войскамі утварыўся разрыў у 3,5 км. Дарога на Іпр апынулася вольная. Аднак, не маючы рэзерваў, германскае камандаванне не змагло атрымаць выгады з сітуацыі, якая склалася. На аўтамашынах і пешым парадкам англічане і французы падцягнулі рэзервы і занялі пралом у абароне, усе наступныя спробы германскіх войскаў прарваць абарону апынуліся беспаспяховымі. Англічане і французы ўжо былі абсталяваныя найпростымі сродкамі абароны ад хімічнай зброі.
Муйсата
Плошча паверхні возера 0,22 (0,19 ) км². Даўжыня 0,77 (0,8 ), найбольшая шырыня 0,35 (0,38 ), даўжыня берагавой лініі 1,92 (2,08 ). Найбольшая глыбіня 4,7, сярэдняя 2,9. Аб'ём вады ў возеры 0,55 млн м³. Плошча вадазбору 2,75 км².
Другая бітва пры Іпры
Ход падзей
У далейшых баях у маі немцам атрымалася прасунуцца на нязначную адлегласць, але галоўная задача — прарыў фронту і захоп Іпра — выканана не была. Першае ў гісторыі прымяненне газу прынесла германцам абмежаваны поспех. Але яно з’явілася пачаткам масавага прымянення хімічных сродкаў барацьбы ваюючымі дзяржавамі. Развіваліся сродкі абароны і новы элемент баявога забеспячэння — супрацьхімічная абарона войскаў. Ужо ў 1915 годзе найпростыя марлевыя павязкі былі заменены процівагазамі.
Муйсата
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 10—12 м, спадзістыя. Берагавая лінія ўмерана звілістая. Берагі пясчаныя, пераважна высокія. Зона мелкаводдзя пясчаная. Глыбей дно возера высцілаюць іл і сапрапель. Зарастае слаба. Возера бяссцёкавае. Упадаюць ручаі.
Сцяг Глыбокага
Апісанне
Сцяг Глыбокага ўяўляе сабой белае палотнішча прамавугольнай формы з суадносінамі бакоў 1:2, якое перасечана па цэнтры поясам блакітнага колеру з трыма зубцамі зверху, які складае 1/3 шырыні палотнішча. Унізе знаходзіцца паласа жоўтага колеру, якая складае 1/3 шырыні палотнішча.
Заполле (Бешанковіцкі раён)
Запо́лле (, Заполье) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Свячанскага сельсавета.
Тырвовічы (заказнік)
Тырвовічы — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Заснаваны ў 1994 годзе для аховы і узнаўлення унікальнага прыроднага комплексу на поўдні Беларусі з папуляцыямі рэдкіх і знікаючых відаў раслін і жывёл. Плошча заказніка складае 1391 га. Размешчаны на стыку Столінскай водна-ледавіковай раўніны з нізіннай далінай р. Стыр.
Глебы тарфяніста- і тарфяна-балотна-глеевыя пад чорнаальховымі лясамі, дзярнова-падзолістыя супясчаныя і сугліністыя пад грабавымі і пясчаныя пад хвойнымі лясамі.
Лясы — каштоўныя монадамінантныя грабнякі, грабава-дубовыя, грабава-дубова-кляновыя, хваёвыя і інш. Шмат лекавых, вострапахучых раслін. У Чырвонай кнізе венерын чаравічак сапраўдны, зубніца клубняносная.
Сцяг Бешанковічаў
Сцяг Бешанковічаў — сцяг гарадскога пасёлка Бешанковічы і Бешанковіцкага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 г. № 36.
Апісанне
Сцяг гарадскога пасёлка Бешанковічы ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча белага колеру з суадносінамі бакоў 1:2. У ніжняй частцы палотнішча размешчаны тры хвалістыя паласы блакітнага колеру, на якіх злева знаходзіцца чырвоная ладдзя з залатым грузам, на чырвоным ветразі намаляваны герб «Ліс» — белая страла, пераракрыжаваная дзвюма белымі перакладзінамі.
Юзаф Караль Патоцкі
Ю́заф Ка́раль Пато́цкі герба «Шэліга» (псеўданім Мар’ян Богуш, 16 лістапада 1854, Пружана — 1898 ці 1899, Варшава) — польскі паэт і публіцыст беларускага паходжання. Брат літаратара і крытыка Антонія.
Біяграфія
Бацькі — Аляксандр і Касільда Патоцкія (у дзявоцтве Яблонская).
У 1876—1880 гадах навучаўся на прыродна-матэматычным факультэце Варшаўскага ўніверсітэта. Ягоныя публіцыстычныя артыкулы і паэтычныя творы з’яўляліся ў тым ліку на старонках «Tygodnika Powszechnego», «Wędrowca» і «Prawdy». Быў адным з заснавальнікаў часопісу «Głos» і ягоным рэдактарам. У 1894 арыштаваны расейскімі ўладамі, а пазней высланы ў Адэсу за ўдзел у патрыятычнай дэманстрацыі. Вярнуўся з высылкі ў 1897 годзе.
Пісаў вершы, публіцыстычныя артыкулы і сацыялагічныя трактаты. Пераклаў «Сістэматыку сінтэтычнай філасофіі» Герберта Спенсера.
Сцяг Лёзна
Сцяг Лёзна — сцяг гарадскога пасёлка Лёзна і Лёзненскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 г. № 36.
Апісанне
Сцяг Ліёзна ўяўляе сабой блакітнае палотнішча прамавугольнай формы з суадносінамі бакоў 1:2. У ніжняй частцы палотнішча размешчаны ламаны пояс жоўтага колеру.
Ціхінічы (Рагачоўскі раён)
Ці́хінічы (, Тихиничи) — аграгарадок у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ціхініцкага сельсавета. Насельніцтва 1490 чал. (2004). Знаходзяцца за за 22 км на паўночны захад ад горада і чыгуначнай станцыі Рагачоў (лінія Магілёў — Жлобін); палявая дарога злучае вёску з шашай Бабруйск — Гомель.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Ціхінічы ўпамінаюцца ў XV ст. У 1440-я маёнтак вылучылі з Рагачоўскай воласці. Пад 1493 Ціхінічы (пад назвай Ціханцы) упамінаюцца ў Літоўскай метрыцы як маёнтак недалёк ад Рагачова. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Рэчыцкага павета Менскага ваяводства. Пад 1567 яны значацца ў попісе літоўскага войска.
Па 1784 Ціхінічы атрымалі статус мястэчка. З 1792 тут дзейнічала царква Святога Міхаіла.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Ціхінічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Рагачоўскім павеце Магілёўскай губерні. На 1824 тут штогод праводзіліся 3 кірмашы, вядомыя гандлем дубленымі і простымі сялянскімі футрамі і кажухамі. Паводле інвентару за 1848 Ціхінічамі валодалі Аскеркі. На 1860 у мястэчку было 92 драўляныя будынкі, малітоўная школа, бровар.
З 1864 у Ціхінічах працавала школа, у якой у першы год яе працы навучаліся 51, а ў 1889 — 58 хлопчыкаў і дзяўчынак. На 1880 — 126 двароў, мураваня царква, 6 крамаў, паштовая кантора, прыёмны лекарскі пункт, малітоўная школа. Паводле вынікаў перапісу (1897) існавалі аднайменныя мястэчка (246 двароў, царква, 2 малітоўныя дамы, 3 бібліятэкі, хлебазапасны магазін, 13 крамаў, карчма) і фальварак (13 двароў, вінакурня).
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 Ціхінічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 згодна яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, а з 16 студзеня ў склад РСФСР. У 1924 Ціхінічы вярнулі БССР, дзе яны сталі цэнтрам сельсавета. У 1930 у вёсцы працавалі спіртзавод (з 1890), цагельня (з 1921), маслазавод, 2 кузні, вятрак, шавецкая майстэрня. На 1941 — 135 двароў.
На 2004 у Ціхінічах было 584 гаспадаркі.
Інфраструктура
У Ціхінічах працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, фельчарска-акушэрскі пункт, дом культуры, бібліятэка, пошта. Таксама тут знаходзіцца прыпыначны пункт Ціхінічы.
Забудова
План складаецца з доўгай простай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі, да цэнтру якой з усходу далучаюцца 2 шчыльна забудаваныя кароткія вуліцы. Забудова двухбаковая, цагляная і драўляная, сядзібнага тыпу. У 1989—1991 тут збудавалі 200 цагляных, катэджавага тыпу, дамоў, у якіх размясціліся перасяленцы з забруджаных месцаў па аварыі на Чарнобыльскай АЭС.
Маканавічы
Мака́навічы (, Макановичи) — вёска ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Зашчоб’еўскага сельсавета.
У 1926—1954 гадах цэнтр Маканавіцкага сельсавета. Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага гарсавета.
Фаліцкі Мох (заказнік)
Фа́ліцкі Мох — біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Заснаваны ў 1979 годзе для захавання прыродных журавіннікаў. Плошча заказніка складае 1,7 тыс. га. Размешчаны на балоце Фаліцкі Мох вярховага і пераходнага тыпаў, урочышча Уліца, вадазбору р. Солан. Пласкахвалістая азёрна-балотная нізіна з астанцамі водна-ледавіковай раўніны. Глебы тарфяна-балотныя (глыбіня торфу да 5,5 м, у сярэднім 1,7 м) і дзярнова-падзолістыя пясчаныя. Расліннасць пераважна хваёва-сфагнавая і кусцікава-сфагнавая.
Сцяг Асвеі
Сцяг Асвеі — сцяг гарадскога пасёлка Асвея Верхнядзвінскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 г. № 36.
IPhone 5S
iPhone 5S — смартфон, распрацаваны кампаніяй Apple Inc. З'яўляецца часткай лінейкі iPhone, быў выпушчаны 20 верасня 2013 года.
Як і ў назвах папярэднікаў - iPhone 3GS і iPhone 4S, iPhone 5S з'яўляецца перагледжаным варыянтам iPhone 5. Тэлефон прытрымліваецца вельмі падобнага дызайна свайго папярэдніка, у баку ад ўкаранення новай канструкцыі кнопкі Home, выкарыстоўваючы сапфіравую крышку лазернай рэзкі, акружаны металічным кольцам, Touch ID, сістэму распазнання адбіткаў пальцаў, убудаваную непасрэдна ў кнопку Home, якая можа быць ужыта, каб разблакаваць тэлефон і аўтэнтыфікаваць пакупкі ў App Store і iTunes Store, абноўленую камеру з вялікім разрозненнем і двайную святлодыёдную ўспышку, аптымізаваную для розных колерных тэмператур.
Гісторыя
Перад яго афіцыйным адкрыццём ў СМІ мусіраваліся чуткі, наконт таго, што наступны iPhone будзе змяшчаць сканэр адбіткаў пальцаў.
Apple, абвясціла аб iPhone 5C і iPhone 5S падчас медыя-падзеі ў сваёй штаб-кватэры ў Куперціна 10 верасня 2013 г. У той час як iPhone 5C стаў даступны для перадзаказу 13 верасня 2013, iPhone 5S не быў даступны для перадзаказу, аднак быў выпушчаны ў той жа дзень, як iPhone 5С, 20 верасня 2013 г.
Шылер затым паказаў дэма гульні Infinity Blade III, каб прадэманстраваць магутнасць працаздольнасці працэсара Apple А7 і камеры, выкарыстоўваючы некранутыя фатаграфіі. Рэліз iOS 7 адбыўся 18 верасня 2013.
19 верасеня 2014 г iPhone 5S замяніў у якасці флагманскага мабільнага тэлефона ад Apple на iPhone 6 і iPhone 6 Plus, але старэйшая мадэль засталася даступнай для пакупкі па зніжанай цане.
Дызайн
IPhone 5S падтрымлівае падобную канструкцыю як і iPhone 5 з LCD Multi-touch дысплеем з дыяганаллю 4".
Фанабэрыя
Фанабэ́рыя (fanaberia) — ацэначная катэгорыя чалавека; уласцівасць фанабэрыстага. Такога чалавека адрознівае зазнайства, ганарлівасць, пыхлівасць, самаўпэўненасць.
Карл Андрэевіч Шыльдэр
Карл (Аляксандр) Андрэевіч Шы́льдэр ( — ) — расійскі ваенны інжынер, вынаходнік, інжынер-генерал (1852), генерал-ад'ютант (1833). Бацька М. К. Шыльдэра.
УНІАН
Украінскае незалежнае інфармацыйнае агенцтва навін (Українське незалежне інформаційне агентство новин) — інфармацынае агенцтва Украіны, заснаванае ў сакавіку 1993 года. Штодня распаўсюджвае праз сеціва па 300 фотаздымкаў і 200 тэкставых паведамленняў на ўкраінскай, англійскай і рускай мовах. Агульны абсяг штодзённых навін складае звыш 60 старонак, што разбіваюцца на 6 выпускаў. Двойчы на дзень а 16-ай і 19-ай гадзінах выпускае анонсы падзей. Архіў змяшчае звыш 50 тыс. здымкаў. Уласны карэпандэнт у Беларусі — Павел Шаройка.
Карл Андрэевіч Шыльдэр
Біяграфія
К. А. Шыльдэр нарадзіўся ў маёнтку Сіманава Невельскага павета Віцебскай губерні (зараз вёска Сіманава ў Невельскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі). Першапачатковую адукацыю атрымаў у сям’і. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Маскоўскім шляхетным універсітэцкім пансіёне і ў 1802 годзе быў прызначаны унтэр-афіцэрам у Маскоўскі гарнізонны батальён. У 1803 годзе залічаны калонаважатым у школу пры Дэпо світы цара, якую скончыў у 1806 годзе. У 1805 годзе К. Шыльдэр удзельнічаў у бітве пад Аўстэліцам. У 1806 годзе атрымаў чын падпаручніка і пачаў службу ў інжынерных войсках. К. Шыльдэр удзельнічаў у абароне Баруйска (1812), вызначыўся пры абароне Варны, Сілістры і Шумлы падчас руска-турэцкай вайны 1828—1829 гг., пры фарсіраванні Дуная і аблозе Сілістры падчас Крымскай вайны 1853—1856 гг. У 1849 годзе К. А. Шыльдэр быў прызначаны начальнікаў інжынераў дзеючай арміі.
УНІАН
Гісторыя
29 жніўня 1991 г. Прэзідыум Вярхоўнай Рады Украіны пастанавіў утварыць на аснове аддзялення саюзнага агенцтва «Навіны» Украінскае незалежнае інфармацыйнае агенцтва навін. 15 сакавіка 1993 г. першы кіраўнік агенцтва народны дэпутат Украіны ад партыі Народны Рух Украіны дамогся яго дзяржаўнага ўліку ў якасці юрыдычнай асобы. У красавіку выйшаў першы выпуск навін. У 1995 г. агенцтва займела аддзел агляду СМІ. 19 красавіка 1999 г. — фотаслужбу. У 2000 г. пачало падаваць навіны праз сеціва. У 2006 г. увайшло ў таварыства з абмежаванай адказнасцю «Галоўрэд-Медыя», што належала дэпутату Вярхоўнай Рады ад партыі «Наша Украіна». З лютага 2008 г. ладзіць штодзённыя сеціўныя відэа-нарады. У пачатку 2010 г. украінскі прадпрымальнік яўрэйскага паходжання Ігар Каламойскі набыў «Галоўрэд-Медыя» разам з УНІАН.
Карл Андрэевіч Шыльдэр
Біяграфія
Быў цяжка паранены ў час падрыхтоўкі аблогі крэпасці Сілістры, памёр у шпіталі ў горадзе Калашар ў Румыніі (зараз у Малдове).
Распрацоўкі
Сярод распрацовак К. А. Шульдэра
Сярод вучняў К. А. Шыльдэра інжынеры Э. І. Татлебен і М. М. Барэскаў.
Зашчоб’е
Зашчо́б’е (, Защёбье) — аграгарадок у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Зашчоб’еўскага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Зашчобскага сельсавета. Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Васілевіцкага гарсавета.
Фаміно (заказнік)
Фаміно́ — былы біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Заснаваны ў 1979 годзе для захавання прыродных журавіннікаў. Плошча заказніка складала 640 га. Размяшчаўся на вярховым балоце Васільева. Азёрна-ледавіковая нізіна. Глебы тарфяна-балотныя (глыбіня торфу 5,5 м, у сярэднім 2,46 м). Хваёва-кусцікава-сфагнавыя фітацэнозы. Значны ўчастак высокаўзроставага (60—80 гадоў) шэраалешніка. Сустракаецца рэдкі атлантычна-еўрапейскі від — смалянка двухдомная.
Ліквідаваны 27 снежня 2007 года.
Мюнстэр (значэнні)
Назву «Мюнстэр» маюць:
Агула
Агу́ла (, Агула) — вёска ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяззеўскага сельсавета.
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Замошскага сельсавета, да 13 лютага 2002 года — у склад Асіповіцкага сельсавета.
Чэшскае княства
Чэшскае княства (České knížectví) — заходнеславянская дзяржава X—XII стагоддзяў, якая размяшчалася на месцы сучаснай Чэхіі. Кіруючая дынастыя — Пржэмысловічы.
Чэхі пад уладай Вялікай Маравіі
Племя чэхаў, якія насялялі цэнтр краіны, імкнулася распаўсюдзіць сваю ўладу на суседнія плямёны. Галоўным іх горадам быў Вышаград, а потым Прага, княжы град, пабудаваны каля земскага Вышаграда.
Першы чэшскі летапісец Казьма Пражскі, які напісаў напачатку XII стагоддзя «Чэшскую хроніку», запазычыў свае бедныя звесткі аб заснаванні чэшскай дзяржавы з народных паданняў. Паводле яго слоў, першым князем чэхаў быў Крок. Дачка і спадчынніца яго, Лібуша, выйшла замуж за Пржэмысла, простага аратага, выхадца сяла Стадзіцы, у зямлі племя лямузаў. Імёны нашчадкаў і пераемнікаў Пржэмысла, першых Пржэмысловічаў, Казьма Пражскі падае ў такой паслядоўнасці: Незамысл, Мната, Воен, Уніслаў, Кржэсамысл, Неклан, Гасцівіт і Баржывой, які прыняў хрысціянства. Летапісец дадае да імёнаў гэтых князёў апавяданне пра барацьбу чэшскага князя Неклана з Уласціславам, князем племя лучан.
Карл Вялікі наклаў на ўсю Чэхію даніну ў памеры 500 грыўняў срэбра і 120 быкоў. Чэшскія славяне аказалі супраціўленне франкскім войскам Карла Вялікага (805—806). Імперскія прэтэнзіі Карла Вялікага на падпарадкаванне Чэхіі атрымала ў спадчыну нямецкая дзяржава. Кароль Людовік Нямецкі пацярпеў цяжкае паражэнне ў Чэхіі (846), вяртаючыся з Маравіі, дзе ён на месца Мойміра пасадзіў князя Расціслава.
Хрышчэнне ў Рэгенсбургу 14 князёў лучанскага і іншых заходніх чэшскіх плямёнаў (845) не прывяло да заснавання хрысціянскай царквы ў Чэхіі. Магчыма, гэтыя першыя князі-хрысціяне былі выгнаны з краіны, калі на працягу шэрагу гадоў чэшскія славяне вялі сумесна з мараўскім князем Расціславам і яго пераемнікам Святаполкам барацьбу супраць нямецкай дзяржавы. Саюз з мараўскімі князямі ператварыўся ў залежнасць пры Святаполку, на карысць якога нямецкі кароль Арнульф адмовіўся (890) ад прэтэнзій на Чэхію.
Чэшскае княства
Напачатку X стагоддзя Вялікая Маравія была знішчана мадзьярамі, аднак чэшскія князі, браты Спытыгнеў I і Ураціслаў I паспяхова адбілі мадзьярскае нашэсце і, карыстаючыся распачатымі ў Германіі смутамі, перасталі плаціць даніну германскаму каралю. Пабудаваўшы ўздоўж межаў сваіх уладанняў новыя крэпасці і паменшыўшы ўплыў іншых чэшскіх князёў, яны ўмацавалі ўладу Пржэмысловічаў як кіраўнікоў Чэхіі. Сын Ураціслава, Вацлаў, прызнаў сюзерэнам германскага караля Генрыха I і стаў распаўсюджваць у краіне хрысціянства заходняга ўзору. Ён быў забіты малодшым братам Баляславам, які, захаваўшы фармальную залежнасць ад Германіі, далучыў да Чэхіі Маравію і Сілезію.
У 999 годзе на чэшскі прастол узышоў Баляслаў III Руды. Ён праявіў сябе настолькі жорсткім кіраўніком, што чэшская знаць звярнулася за дапамогай да кіраўніка Польшчы Баляслава Храбрага. Той захапіў Баляслава III і, выкалаўшы яму вочы, адправіў у 1003 годзе ў выгнанне. Аднак калі імператар Генрых II Святы запатрабаваў ад Баляслава Храбрага прынясення васальнай прысягі (Чэхія лічылася ленам Свяшчэннай Рымскай імперыі), той адмовіўся, і Генрых II, заключыўшы антыпольскі саюз з люцічамі, накіраваў свае войскі ў Чэхію. У Празе і іншых гарадах успыхнула паўстанне. Палякі былі вымушаны пакінуць Чэхію ў 1004 годзе. На чэшскім прастоле быў адноўлены прадстаўнік Пржэмысловічаў Ярамір, брат Баляслава III Рудага, які аднавіў васальную прысягу германскаму імператару. У 1005 Баляслаў Храбры прызнаў незалежнасць Чэхіі, аднак Маравія засталася за Польшчай.
Ольдржых, які заняў трон у 1012 годзе, адваяваў у Польшчы Маравію, а яго сын Бржэціслаў I, які княжыў з 1034 года, ізноў захапіў Сілезію. Больш таго, ён паспрабаваў заснаваць магутную незалежную заходнеславянскую імперыю, але гэта спроба не мела поспеху з прычыны ўмяшання Папы Бенедыкта IX і імператара Генрыха III, які, пасля няўдалага паходу (1040) і паражэння пры Домажліцах, прайшоў у 1041 годзе да Прагі і прымусіў чэшскага князя прызнаць сваю залежнасць ад імперыі.
У 1054 годзе Бржэціслаў I выдаў закон, паводле якога Чэхія павінна была заставацца надалей непадзельным княствам: найстарэйшы ў родзе павінен уступаць пераемна на прастол, а іншыя князі — быць надзеленымі ўдзеламі ў Маравіі (Lex Brzetislawii).
Чэхія — частка Свяшчэннай Рымскай імперыі
Ураціслаў II, чэшскі князь з 1061 года, стаў актыўна ўмешвацца ва ўнутрыгерманскія міжусобіцы. Яго падтрымка імператара Генрыха IV у выніку прынесла яму каралеўскі тытул. 15 чэрвеня 1086 года Ураціслаў II быў каранаваны як чэшскі кароль у Празе трырскім біскупам Эдыльбертам.
Пасля смерці Ураціслава ў Чэхіі пачалася вялікая міжусобіца, у выніку напачатку XII стагоддзя імператару Генрыху V прыйшлося асабіста прыбыць у Чэхію для навядзення парадку і арыштаваць некаторых з прэтэндэнтаў на трон.
У 1125 годзе памёр імператар Генрых V. Новым кіраўніком Свяшчэннай Рымскай імперыі быў абраны герцаг Саксоніі Лотар II. Спроба Лотара ўварвацца ў Чэхію скончылася няўдачай: яго армія была разбіта ў бітве пры Хлумцах, сам імператар з рэшткамі арміі быў акружаны і вымушаны заключыць мір з князем Сабеславам. Паводле ўмоў міру Лотар абавязаўся не патрабаваць у чэшскіх князёў больш, чым было дамоўлена паміж імператарам Генрыхам V і князем Уладзіславам I.
Падчас кіравання Сабеслава дынастыя Пржэмысловічаў моцна разгалінавалася. Шматлікасць князёў прыводзіла да таго, што яны ўвесь час арганізоўвалі змовы супраць князя Чэхіі. Жадаючы забяспечыць атрыманне сваім сынам прастола ў спадчыну, Сабеслаў вырашыў паспрабаваць змяніць закон Бржэціслава, замяніўшы яго прынцыпам успадкоўвання па першародстве. Для гэтага ён у 1138 годзе сабраў сойм у горадзе Садска, на якім прапанаваў зацвердзіць сваім спадчыннікам старэйшага сына Уладзіслава, якога ён у 1137 годзе зрабіў аламаўцкім князем. Сойм пайшоў насустрач Сабеславу і зацвердзіў Уладзіслава яго спадчыннікам, аднак гэта рашэнне выклікала незадаволенасць іншых Пржэмысловічаў. І калі ў 1139 годзе Сабеслаў падчас палявання захварэў і быў адвезены ў горад Госціннэ, знаць тайна сабралася ў Вышаградзе, дзе было вырашана не зважаць на рашэнне сойма.
Князь Уладзіслаў II (сын Уладзіслава I), які кіраваў у 1140—1173 гадах, дзякуючы сяброўству з Фрыдрыхам Барбаросай, а таксама за абяцанне ўдзельнічаць у яго італьянскіх паходах, 11 студзеня 1158 года ў Рэгенсбургу быў каранаваны каралеўскай каронай, стаўшы другім каралём Чэхіі пасля свайго дзеда Ураціслава II. Аднак тытул Уладзіславу зрабіць спадчынным не ўдалося.
Пасля смерці Уладзіслава II у Чэхіі чвэрць стагоддзя ішла міжусобная барацьба, пакуль у 1197 годзе на прастоле канчаткова не зацвердзіўся Пржэмысл Отакар I. Тым часам у Свяшчэннай Рымскай імперыі пасля смерці імператара Генрыха VI пачалася барацьба за імператарскую карону паміж яго братам Філіпам Швабскім і Атонам Браўншвайгскім, якая прывяла да падзення палітычнай сілы яе кіраўнікоў. Многіях імперскія князі скарысталіся гэтай сітуацый для таго, каб умацаваць сваю ўладу. Пржэмысл Отакар першапачаткова падтрымаў прэтэнзіі на карону Філіпа Швабскага, за што, па рашэнні Філіпа, быў 15 жніўня 1198 года ў Майнцы каранаваны як кароль Чэхіі. Паводле атрыманых прывілеяў, кароль Філіп абавязаўся за сябе і сваіх пераемнікаў не ўмешвацца ў абранне новых каралёў Чэхіі, пакідаючы за кіраўнікамі імперыі толькі права яго ўрачыстага зацвярджэння. Улада караля ў Чэхіі станавілася спадчыннай. Акрамя таго, за каралём замацоўвалася таксама права свецкай інвестытуры на прызначэнне чэшскіх біскупаў.
Ільягова
Ільяго́ва (, Ильягово) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Драздоўскага сельсавета.
Чэшскае княства
Чэхія — частка Свяшчэннай Рымскай імперыі
Пазней, умела выкарыстоўваючы барацьбу за тытул імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі паміж Вельфамі і Гогенштаўфенамі, Пржэмыслу Отакару ўдалося пашырыць свае прывілеі. У 1211 годзе Пржэмысл Отакар разам з некалькімі імперскімі князямі ўзначаліў кааліцыю, якая паўстала супраць імператара Атона IV Браўншвайгскага, абапіраючыся на аўтарытэт Папы і караля Францыі Філіпа II Аўгуста. У выніку каралём Германіі на сходзе князёў у Нюрнбергу быў абраны кароль Сіцыліі Фрыдрых II Гогенштаўфен. Напачатку 1212 года ён прыбыў у імперыю, дзе колькасць яго прыхільнікаў паступова ўзрастала. Падчас гэтага падарожжа ён стаў узнагароджваць найбольш верных прыхільнікаў, сярод якіх быў і Пржэмысл Отакар са сваім братам, мараўскім маркграфам Уладзіславам Генрыхам.
26 верасня 1212 года ў Базелі Фрыдрых II выдаў Пржэмыслу Отакару I і Уладзіславу Генрыху тры дакументы, якія былі змацаваны залатой пячаткай караля Сіцыліі з выявай быка (bula). З-за гэтай друку пячаткі дакументы ўвайшлі ў гісторыю як «Залатая сіцылійская була». З гэтага моманту Чэхія афіцыйна стала каралеўствам.
Іларыён Сямёнавіч Свянціцкі
Іларыё́н Сямё́навіч Свянц́іцкі (Іларіон Семенович Свєнціцький;, , Галіцыя, Аўстра-Венгрыя, цяпер Львоўская вобласць, Украіна — , , УССР, СССР) — украінскі вучоны, этнограф, доктар філілагічных навук з 1902. Стваральнік і першы дырэктар Нацыянальнага музея ў Львове.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і дырэктара школы Свянціцкага С. Ф. (1842—1926). Па заканчэнні гімназіі паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Львоўскага ўніверсітэта імя Яна Казіміра. У 1899 працягвае адукацыю як вольны слухач гісторыка-філалагічнага факультэта Пецярбургскага ўніверсітэта і Археалагічнага інстытута. Настаўнікамі яго былі А. Шахматаў, А. Сабалеўскі, Ф. Корш, У. Ламанскі і іншыя.
Лінгвістычныя веды паглыбляе ў Вене пад кіраўніцтвам В. Ягіча, абараняе доктарскую дысертацыю пра творчасць Максіма Грэка.
З 1913 — прыват-дацэнт кафедры славянскай філалогіі Львоўскага ўніверсітэта. Спраўжны член НТШ з 1914 года.
Быў удзельнікам гурту галіцкіх сацыялістаў. Арганізатар і выкладчык львоўскага таемнага ўніверсітэта 1921—1925. За тую дзейнасць ён быў звольнены з універсітэту Яна Казіміра, але пазней адноўлены там жа на пасадзе прыват-дацэнта.
У 1944—1950 кіраваў кафедрай славянскай філалогіі Львоўскага ўніверсітэта.
З 1944 — загадчык львоўскага аддзела інстытута грамадскіх навук АН УССР.
Цягам 47 гадоў ад 1905 да 1952 Свянціцкі быў першым і нязменным кіраўніком Нацыянальнага музея ў Львове (з 1939 г. — Дзяржаўны музей украінскага мастацтва).
Навуковая дзейнасць Свянціцкага аглядала праблемы мастацтва, мовазнаўства, славістыкі і літаратуразнаўства. Свянціцкі — аўтар шматлікіх прац навуковых, прысвечаных фальклору і этнаграфіі ўкраінцаў. Як літаратуразнавец, вядомы даследваннем творчасці Івана Франко, Уладзіміра Вінічэнкі.
За палову стагоддзя Свянціцкі сабраў вялікую калекцыю — блізка 5000 абразоў, некалькі тысяч узораў дэкаратыўнай апрацоўкі дрэва, дзесяцітысячны збор старадрукаваных і рукапісных кніг, 15000 выяў, зборы нумізматычныя і сфрагістычныя.
Даследаваў усходніх славян, балгараў, сербаў, палякаў. Вывучаў помнікі ўкраінскай пісьменнасці, дыялекты ўкраінскай мовы.
Памёр у Львове, пахаваны на Лычакіўскіх могілках.
Бібліяграфія
Паўнейшы пералік прац — у часопісе «Питання слов'янського мовознавства», кн. 5 (1958).
Сцяг Шаркаўшчыны
Сцяг Шаркаўшчыны — сцяг гарадскога пасёлка Шаркаўшчына і Шаркаўшчынскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 г. № 36.
Апісанне
Сцяг Шаркаўшчына ўяўляе сабой белае палотнішча прамавугольнай формы з суадносінамі бакоў 1:2, у верхняй частцы якога размешчаны зубчасты пояс чырвонага колеру, у ніжняй — такі ж зубчасты пояс зялёнага колеру.
Патэнт
Патэнт (patens — адкрыты) — пасведчанне аб прызнанні заяўленага прадмета вынаходствам, перавазе вынаходства, аўтарстве і выключным праве на вынаходства. Выдаецца ўпаўнаважанай дзяржаўнай установай. У Беларусі выдаецца аўтару і яго правапераемнікам на 20 гадоў.
Міжнароднае рэгуляванне ажыццяўляюць Сусветная арганізацыя інтэлектуальнай уласнасці, якая выконвае, у тым ліку, адпаведныя функцыі пры ААН, Аб'яднаныя міжнародныя бюро па ахове інтэлектуальнай уласнасці і іншыя. У Сусветнай гандлёвай арганізацыі гэтыя адносіны рэгулююцца, у тым ліку, «Пагадненнем па гандлёвых аспектах правоў інтэлектуальнай уласнасці».
Пад вынаходствам разумеецца тэхнічнае рашэнне ў любой вобласці, якое адносіцца да прадукта (у прыватнасці, прылады, рэчыва), спосабу (працэсу ажыццяўлення дзеянняў над матэрыяльным аб'ектам з дапамогай матэрыяльных сродкаў) або ўжывання (у прыватнасці, ужыванне ўжо вядомага прадукта ці працэсу па новым прызначэнні).
Прававая ахова, якую падае патэнт, абараняе рашэнне, а не задачу. Напрыклад, Джэймс Уат, каб вырашыць задачу пераўтварэння зваротна-паступальнага руху ў вярчальнае і абыйсці патэнт на крывашыпна-шатуновы механізм, ужыў у сваёй першай мадэлі паравой машыны, замест крывашыпа, планетарную перадачу.