cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горская рэспубліка
Другі горскі ўрад
У сувязі з паразай Германіі і Турцыі ў Першай сусветнай вайне і сыходам турэцкіх войскаў з Закаўказзя і Дагестана, Горскі ўрад быў рэарганізаваны, і ў канцы 1918 года горскі з’езд у Тэмір-Хан-Шуры зацвердзіў кіраўніком кааліцыйнага кабінета Пшемаху Коцава. Былі заключаны пагадненні з знаходзячыміся ў Дагестане атрадам церскіх казакоў генерала І. Н. Калеснікава і з прадстаўніком Добраахвотніцкай арміі ў Баку генералам І. Г. Эрдэлі. З дапамогай Грузіі, Азербайджана і Антанты было пачата фарміраванне ўласных атрадаў. У студзені 1919 года былі створаны ваенна-шарыяцкія суды. Першым старшынёй быў абраны Абдул-Басір хаджы Мустафаеў.
16 красавіка 1919 года ўрад Пшемахі Коцава прыняў рашэнне аб уваходжанні Дагестана ў склад Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі, аднак 18 мая ўлада ў Дагестане перайшла ў рукі войскаў генерала Дзянікіна, пасля чаго Горскі урад заявіў аб самароспуску і зноў эвакуіраваўся ў Тыфліс.
У Дагестане быў абвешчаны так званы Паўночна-Каўказскі эмірат, лідары якога абвясцілі Горскую рэспубліку міфічнай рэспублікай, якая не мае апоры ў народзе.
1990-я гады
13—14 кастрычніка 1990 года прайшоў II з’езд горцаў Каўказа ў Нальчыку. На ім было абвешчана, што Канфэдэрацыя горскіх народаў Каўказа з’яўляецца правапераемніцай Горскай рэспублікі.
Асцюковічы
Асцюко́вічы (, Остюковичи) — вёска ў Беларусі, у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 35 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Вілейка, за 91 км ад Мінска, за 30 км ад чыгуначнай станцыі Уша. У напрамку на захад ад Асцюковічаў пралягае Галоўны канал Вілейска-Мінскай воднай сістэмы.
Ала Мікалаеўна Маскалькова
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1967 годзе. З 1968 года — старшы архітэктар Магілёўграмадзянпраекта, начальнік архітэктурна-планіровачнага аддзела праектнага спецыялізаванага бюро Магілёўскага гарвыканкама.
Творчасць
Асноўныя працы: генпланы Бялынічаў (1971, з інжынерам Ц. П. Ціванавым), Клічава (1973), ПДП цэнтральнай часткі Быхава (1971), праект цэнтральнай сядзібы саўгаса «Ціманава» Клічаўскага раёна (1974) Магілёўскай вобласці, пошта, ашчадкаса, прыбудова да 9-павярховага жылога дома па Віцебскім праспекце (1978), прыбудова да школы № 3 (1980, з Г. Р. Аляксеевай), мікрараён «Спадарожнік» (1983) у Магілёве.
Карасук (Паўладарская вобласць)
Карасук — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Пясчанскай сельскай акругі. Код КАТА — 554863300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 124 чалавекі (61 мужчына і 63 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 254 чалавекі (129 мужчын і 125 жанчын).
Саскатун
Саскату́н (Saskatoon) — найбуйнейшы горад канадскай правінцыі Саскачэван.
Горад быў заснаваны ў 1883 годзе ў цэнтральнай частцы сучаснага Саскачэвана на вышыні каля 480 м над узроўнем мора Джонам Лэйкам і атрымаў сваю назву ў гонар ягады Saskatoon Berry — аднаго з віду іргі, якая шырока сустракаецца ў правінцыі.
Насельніцтва горада складае 202,3 тыс. чалавек (2006), гэта больш пятай часткі ўсіх жыхароў правінцыі Саскачэван. Сярод гарадоў Канады Саскатун займае 23-е месца, метраполія (233,9 тыс.) — 17-е месца. У горадзе ёсць буйная ўкраінская абшчына.
Бэрэза (Ратнэўскі раён)
Бэрэза (Бере́за) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Пасталезіа
Пасталезіа (Postalesio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Міласлава Рэзкава
Міласлава Хюбнерава-Рэзкава (Miloslava Hübnerová-Rezková;, , Чэхаславакія — , , Чэхія) — чэхаславацкая скакуха ў вышыню, чэмпіёнка летніх Алімпійскіх гульняў у Мехіка (1968).
Спартыўная кар’ера
Разам са сваёй сястрой яна вырасла ў Халяшовіцах. З дзяцінства яны займаліся балетам і мастацкай гімнастыкай. У лёгкую атлетыку будучая чэмпіёнка прыйшла выпадкова, замяніла захварэўшую аднакласніцу на спаборніцтвах па скачках у вышыню і адразу атрымала перамогу. Пры гэтым яе рост на той момант складаў усяго 1,69 см, толькі да дваццаці гадоў ён стаў 1,73 см, што таксама вельмі мала для скакунняў у вышыню. Акрамя таго, спартсменка пакутавала ад блізарукасці (3 дыяптрыі), здымаючы акуляры перад скачком, яна бачыла размыты сілуэт планкі.
У 1968 годзе горадзе Ябланец-над-Нісай стала чэмпіёнкай ЧССР з вынікам 1,82 см, маючы на пачатак года вынік 1,68 см. Па парадзе свайго трэнера Рудольфа Хюбнера, каб не дазволіць сабе залішняга хвалявання падчас летняй Алімпіяды ў Мехіка (1968) спартсменка сумяшчала трэніроўкі з чытаннем кнігі Джэрома К. Джэрома «Трое ў лодцы, не лічачы сабакі». У выніку, узяўшы з трэцяй спробы планку на вышыні 1,82 м, стала алімпійскай чэмпіёнкай.
З’яўлялася чатырохразовай чэмпіёнкай Чэхаславацкай ССР (1968, 1969, 1972 і 1974). Чэмпіёнка Еўропы 1969 года з вынікам 1,83 м. На летніх Алімпійскіх гульнях у Мюнхене (1972) заняла 15-е месца. На чэмпіянатах Еўропы ў Хельсінкі (1971) і Рыме (1974) займала 5-е месца.
Спартсменка года ў Чэхаславакіі 1969 года.
Апошні раз выйшла ў скачковы сектар на спаборніцтвах у Таліне ў 1977 годзе.
NGC 415
NGC 415 (іншыя абазначэнні — ESO 352-14, MCG ?6-3-24, IRAS01077-3545, PGC 4161) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Скульптар.
Татарскія могілкі (Узда)
Татарскія могілкі (афіцыйна Мусульманскія могілкі, сярод мясцовых татараў — мізар) — могілкі ў г. п. Узда Мінскай вобласці.
Знаходзяцца ў канцы вуліцы Лугавой, з паўночнага боку. З поўдня прымыкаюць да лесу, з поўначы і ўсходу — поле, з захаду — луг. Мясцовасць раўнінная, перапады вышыняў каля 1 м. Глеба пераважна пясчаная. Расліннасць — трава, барвенак, мох. Дрэвы — хвоя, бяроза, елка, граб.
Могілкі закладзеныя ў першай палове XIX ст. Першыя надпісы датуюцца 1850 годам (Фурша з Раецкіх, помнік каменны, надпісы зробленыя высяканнем). Ва Уздзе да 1935 года існавала мячэць.
Помнікі ў асноўным каменныя, у XX ст. часткова бетонныя. Сямейныя агароджы канца XX ст. У XIX ст. форма надмагілляў была няправільнай або трапецыйнай, у XX ст. — трапецыйнай або прамавугольнай. 5 надмагілляў у форме дубоў са зрэзанымі галінамі. Пасля вайны сталі хаваць немусульман.
Надпісы дасавецкага перыяду выкананыя арабскай графікай на польскай, арабскай, рускай мовах, даваеннага перыяду — арабскай і рускай графікай, паваеннага перыяду — рускай. Лацінка не выяўленая.
Могілкі аточаныя ровам і валам па ўсім перыметры, з 2009 года абгароджаныя металічнай сеткай. Уваходы 2, адзін з поўдня для людзей і машын, другі з усходу для людзей. Ранейшы ўваход быў з захаду.
У 1998 польскім даследчыкам Андрэем Драздом праводзілася апісанне могілак з фотафіксацыяй. Вынікі апублікаваныя ў кнізе «Meczety i cmentarze tatarów polsko-litewskich».
Glyptoteles leucacrinella
Адзіны від Glyptoteles leucacrinella сустракаецца ў большай частцы Еўропы, за выключэннем Вялікабрытаніі, Ірландыі, Фенаскандыі, Партугаліі і вялікай часткі Балканскага паўвострава.
У вусеняў адзначана харчаванне нязвыклай ежай, яны могуць есці раслінныя рэшткі і сухое лісце. Таксама харчуюцца на альховых дрэвах.
Мікалай Мікітавіч Ярмоленка
Мікалай Мікітавіч Ярмоленка (, в. Ясяні, Брагінскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі спецыяліст у галіне тэхналогіі сілікатных і тугаплаўкіх неметалічных матэрыялаў. Доктар тэхнічных навук (1972), прафесар (1973).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1952). Процаваў у Інстытуце будаўніцтва і архітэктуры Дзяржбуда БССР (1976-?, дырэктар), Беларускім тэхналагічным інстытуце (1978-?), Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (1952—1976 і з 1981, дацэнт кафедры «Тэхналогія шкла», у 1972—1976 — прарэктар па навуковай рабоце, адначасова загадчык кафедры «Тэхналогія сілікатаў», з 1987 — загадчык кафедры «Тэхналогія матэрыялаў і прыбораў электроннай тэхнікі»).
Навуковыя інтарэсы: тэхналогія шкла і сіталаў; тэрмічныя ўласцівасці шкла; будова шкла і шклоўтварэнне; хімія і тэхналогія матэрыялаў электроннай тэхнікі.
Свінавод
Свінаво́д, Свінаводка — рака ў Беларусі, у Лельчыцкім і Жыткавіцкім раёнах Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Прыпяць (басейн Дняпра).
Даўжыня 46 км. Плошча вадазбору 511 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰.
Пачынаецца за 4 км на поўнач ад вёскі Данілевічы Лельчыцкага раёна, вусце за 1 км на поўнач ад вёскі Перароўскі Млынок Жыткавіцкага раёна. У нізкай плыні большую частку сцёку перахоплівае Крушынная канава. Рака цячэ па ўсходняй частцы нізіны Прыпяцкае Палессе, па лясістай забалочанай мясцовасці.
Прытокі — Мутнянка (леваруч), Крухавец, Шушараўка (праваруч).
Даліна ў вярхоўі месцамі трапецападобная, вузкая, у сярэдняй і нізкай плыні невыразная, зліваецца з прылеглай мясцовасцю. Абалона ў высокай плыні перарывістая, чаргуецца па берагах, у сярэдняй плыні шырыня 0,3—0,8 км, у нізкай — зліваецца з абалонай Прыпяці. Рэчышча звілістае, шырыня 1—6 м.
У басейне ракі азёры Мыслічы, Пупаўскае.
Крэмэнэць
Крэ́мэнэць (Кременець, Крем'янець), або Крэменец — горад у Цярнопальскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Крэмэнэцкага раёна. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады. Насельніцтва 20,7 тыс. чал. (2021). Знаходзіцца за 60 км ад Цярнопаля.
Гісторыя
Упершыню Крэменец згаданы пад 1226 годам у Іпацьеўскім летапісе, як горад Галіцка-Валынскага княства. У 1241 і 1254 гг. вытрымаў аблогу татараў.
З 1340 года ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. У канцы XIV ст. пабудаваны Крамянецкі замак. У 1438 годзе атрымаў Магдэбургскае права. У XV — 1-я пал. XVII ст. горад з’яўляўся значным рамесна-гандлёвым цэнтрам Валыні. У 1497 і 1500 гг. крымскія татары зруйнавалі Крэменец. У першай палове XVI ст. мелася 18 прыпісаных да Крамянецкага замка сёлаў і хутароў; у горадзе збудавалі касцёл. З 1536 года ў валоданні Боны Сфорца. Станам на 1563 год у Крэменцы было 737 будынкаў, мяшчане атрымалі дазвол на пасярэдніцкі гандаль. З 1565/66 года цэнтр Крамянецкага павета Валынскага ваяводства.
Ангел Іванавіч Багдановіч
Ангел Іванавіч Багдановіч (,, Віцебская губерня — , ) — расійскі публіцыст, крытык, рэдактар.
Крэмэнэць
Гісторыя
У 1569 годзе паводле ўмоў Люблінскай уніі перайшоў да Каралеўства Польскага. У 1572 годзе ў горадзе адбываліся 2 кірмашы на год, тут размяшчаўся найбольшы на Валыні склад солі. Станам на 1629 год у Крэменцы было 1224 будынкі. У 1635 годзе ў горадзе працавала 6 цэхаў, якія аб’ядноўвалі 131 рамесніка. У XVII—XVIII стагоддзях Крэменец з’яўляўся найбуйнейшым на Валыні цэнтрам вытворчасці сукна. У 1648 годзе казакі Максіма Крываноса захапілі Крэменец і зруйнавалі замак. У 1701 годзе крамянецкі староста Я. А. Вішнявецкі запрасіў у горада езуітаў, якія адкрылі тут калегіум (школа граматыкі пачала працаваць з 1712 года, паэтыкі і рыторыкі — з 1713 года).
Ангел Іванавіч Багдановіч
Біяграфія
З 1880 года вучыўся на медыцынскім факультэце Кіеўскага ўніверсітэта. Падчас вучобы далучыўся да нарадавольскага руху, быў членам рэвалюцыйнага гуртка, вёў прапаганду сярод рабочых. Гэта выклікала рэпрэсіі з боку ўладаў — яму не далі давучыцца ва ўніверсітэце і саслалі ў Ніжні Ноўгарад (1883). Там пазнаёміўся з вядомым расійскім літаратарам У. Караленкам; супрацоўнічаў з шэрагам волжскіх выданняў. З 1887 года жыў у Казані, быў адным з рэдактараў газеты «Волжский вестникъ». У 1893 годзе разам з іншымі арганізаваў нелегальную рэвалюцыйна-дэмакратычную партыю «Народнае права»; напісаў яе праграмны дакумент, выдадзены ў выглядзе брашуры «Надзённае пытанне» (1894). З 2-й паловы 1890-х г. на пазіцыях «легальнага марксізму». Выступаў супраць «народніцкіх трафарэтаў» у літаратуры, найперш — ідэалізацыі вёскі. Працаваў у рэдакцыях часопіса «Русское богатство» (1893—1894), «Мир Божий» (1894—1906), дзе прапагандавалася ідэя адукацыі для шырокіх мас. Пасля публікацыі яго артыкула пра Снежаньскае ўзброенае паўстанне 1905 часопіс «Миръ божий» забаронены. У 1906 г. заснаваў часопіс «Современный миръ», які рэдагаваў да канца жыцця.
Крэмэнэць
Гісторыя
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай апынуўся ў 1772 годзе ўскладзе Расійскай імперыі. З 1796 года цэнтр павета Валынскай губерні. У 1805 годзе ў Крэменцы адкрылася Вышэйшая Валынская гімназія.
З 1921 года ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Валынскім ваяводстве. З 1939 года ў складзе УССР. З 22 ліпеня 1941 па знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй.
Эканоміка
Працуюць цукровы, тытунёва-ферментацыйны, масласыраробны заводы, мэблевая фабрыка і іншыя.
Славутасці
Дзейнічае Крэмэнэцкі краязнаўчы музей.
Маці Божая Адзігітрыя (Чарнякава)
Маці Божая Адзігітрыя — абраз беларускай школы, напісаны ў 1750—1759 гадах манаграмістам A.W. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь ( ДБЖ-274). Памер абраза —.
Абраз выяўлены 3-й экспедыцыяй Дзяржаўнага мастацкага музея БССР у 1958 годзе ў Мікалаеўскай царкве (1825) в. Чарнякава Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Рэстаўрыравана брыгадай рэстаўратараў Растоўскай спецыяльнай навукова-рэстаўрацыйнай вытворчай майстэрні аб’яднання «Расрэстаўрацыя» пад кіраўніцтвам М. Я. Сакаленкі ў 1974—1991 гадах (Растоў-на-Доне).
Апісанне
Маці Боская і Хрыстос намаляваны ў каронах. У правай руцэ Маці Боскай скіпетр, у левай немаўля — закрытае Евангелле. Незвычайнымі ў кампазіцыі з’яўляюцца воты і намаляваны ўверсе голуб, які ляціць. Воты, рукі, кароны, адзенне аграфленыя.
Гута (Ратнэўскі раён)
Гу́та (Гу́та) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Сублімацыя
Сублімацыя — шматзначны тэрмін.
Эмілія Легуце
Эмі́лія Легу́це (Emilija Liegutė; 21 лютага 1930, вёска Скітурэй (Скітуры), Алітускі павет, Літва — 26 жніўня 2022, Вільнюс, Літва) — літоўская пісьменніца, драматургіня, эсэістка, перакладчыца.
Біяграфія
Эмілія Легуце нарадзілася ў Дзукіі 21 лютага 1930 года.
У 1960 годзе скончыла Вільнюскі ўніверсітэт, некаторы час настаўнічала.
У 1965—1973 гадах працаваў у рэдакцыях «Moksleivis» і «Tarybinis pedagogas», а таксама ў Вільнюскім тэатры лялек.
З 1973 года член Саюза пісьменнікаў Літвы.
Памерла 26 жніўня 2022 года ў Вільнюсе.
Творчасць
Першая кніга «Palaukių vasara» выйшла ў 1967 годзе.
Шырокую вядомасць творца атрымала дзякуючы кнігам «Dešimtokai», «Užmigęs miestas», «Krenta klevos lapai». Усяго пісьменніца напісала больш за 30 кніг.
У 2001 г. стала лаўрэаткай літаратурнай прэміі Віленскага клуба і Віленскага тэлебачання за кнігу эсэ «Pranciškus Skorina: palikti šlovę ir atminimą savo» («Францішак Скарына: пакінуць славу і памяць сваю»).
У 2008 г. узнагароджаная дыпломам Вітаўтаса Тамулайціса — першае месца ў конкурсе дзіцячай літаратуры.
Эмілія Легуце і Беларусь
Эмілія Легуце сябравала з беларусамі Вільні, у прыватнасці з Галінай Войцік.
У 2001 годзе пісьменніца прысвяціла эсэ Францыску Скарыну — «Pranciškus Skorina: palikti šlovę ir atminimą savo» («Францішак Скарына: пакінуць славу і памяць сваю»).
Творы Эміліі Легуце перакладаліся на беларускую мову (эсэ «Палёт кахання» ў перакладзе В. Стэха, кніга для дзяцей «Kelionė aplink pasaulį»).
Э. Лігуце пераклала з беларускай на літоўскую мову паасобныя творы В. Адамчыка, Я. Коласа і М. Лынькова.
Асасін (апавяданне)
«Асасін» («Ассасин») — апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаванае ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».
Змест
У апавяданні апісваецца гісторыя выхавання і станаўлення ісламскага наёмнага забойцы (асасіна) Алі ў крэпасці Аламут пад выхаваннем «дзядзькі Алаудзіна» — мабыць, правобраза гістарычнай фігуры ісламскага нізарыта Хасана ібн Сабаха, шыіцкага візіра Сельджукаў, арганізатара легендарнага ордэна асасінаў ў крэпасці Аламут ў пачатку 12 стагоддзя.
Апавяданне пабудавана на шматлікіх міфах пра побыт асасінаў, меркаванай ролі ў жыцці асасінаў наркатычных рэчываў (гашышу), выхаванні іх нораваў і жыццёвым прызначэнні быць ідэальнай прыладай забойства, якая не баіцца смерці. Гэтаму спрыялі, у прыватнасці, пастаянныя знясільваючыя трэніроўкі і самаўдасканаленне — таму жыццё асасіна станавілася настолькі невыносным, што смерць станавілася яму не страшнай.
Сірата Алі трапляе ў крэпасць Аламут. З гэтага моманту пачынаецца яго шлях навучання «дзядзькам Алаудзінам» пакоры і баявым мастацтвам асасінаў. Алаудзін ўспрымаецца хлопчыкам «ценем Усявышняга», вышэйшым аўтарытэтам і правадніком у рай. Сам хлопчык хоча быць хаця б ценем ценю Усявышняга. Жыццё яго заключаецца ў пастаянным удасканаленні, з перапынкамі толькі на сон, ежу і малітвы, пакуль Алаудзін не дазваляе Алі першы раз патрапіць у «рай» (цудоўны пакой з гашышам, дзяўчатамі і прысмакамі, які Алаудзін выдае за рай). Пасля з’яўляецца шэраг заданняў-забойстваў для асасіна Алі, платай за якія будзе прапанаваны яму той жа рай. Але пасля трэцяга задання Алі разумее, што рай падстроены штучна, употай спускаецца ў пакой, прызначаны для райскіх уцех і расчароўваецца ва ўсіх сваіх жыццёвых устаноўках. Ён таксама пераконваецца, што віной эйфарычнага настрою — гашыш («уся справа ў бескарысным пустазеллі, якае расце на кожнай пустцы»). Алі збягае з крэпасці з мэтай самому і без пасярэднікаў знайсці шлях у рай. Далей прыведзены каментары суфія, гісторыка, юрыста і нарколага.
Рывалду
Футбаліст года па версіі FIFA (1999). Зараз з’яўляецца прэзідэнтам бразільскага клуба «Мажы-Мірын».
Паўночна-Заходнія тэрыторыі
Паўночна-Заходнія тэрыторыі — тэрыторыя ў складзе Канады, знаходзіцца ў паўночнай частцы краіны, у прыпалярным рэгіёне. Сталіца з 1967 года — Елаўнайф. Плошча (3-е месца) (15,2 % вада). Насельніцтва (11-е месца, дадзеныя 2009 года).
Геаграфія
Тэрыторыі размешчаны ў паўночна-заходняй арктычнай частцы Канады. Мяжуюць на поўдні з правінцыямі Саскачэван, Альберта і Брытанская Калумбія, на паўночным усходзе і ўсходзе — з правінцыяй Нунавут. На захадзе мяжуюць з тэрыторыяй Юкан. На поўначы абмываюцца Паўночным Ледавітым акіянам. Азёры: возера Колвіл.
План ЗША па блізкаўсходнім урэгуляванні
План ЗША па блізкаўсходнім урэгуляванні (часам «Здзелка стагоддзя» (The Deal of the Century) — план адміністрацыі прэзідэнта ЗША Дональда Трампа па ўзаемным прызнанні Палесціны і Ізраіля. Дакумент пад назвай «Мір у імя працвітання. Бачанне таго, як палепшыць жыццё палесцінцаў і ізраільцян» быў прэзентаваны ў Вашынгтоне прэзідэнтам Трампам у прысутнасці прэм’ер-міністра Ізраіля Біньяміна Нетаньяху і апублікаваны на сайце Белага дома 28 студзеня 2020 года . План змяшчае 180 старонак і складаецца з двух частак: эканамічнай і палітычнай . Дакумент уключае 23 раздзелы, якія апісваюць прапановы пра граніцы, статусе Іерусаліма, эканамічных прэферэнцыях, пытаннях бяспекі, статусе сектара Газа, лёсах зняволеных і бежанцаў, узаемным прызнанні і адносінах паміж ізраільцянамі і палесцінцамі, урэгуляванні існуючых прэтэнзій і правілах правядзення далейшых перамоў. Да плану прыкладзены карты і апісанне крытэрыяў бяспекі і дэмілітарызацыі.
План распрацоўваўся без удзелу палесцінцаў і шмат у чым саступаў Ізраілю, што выклікала рэзкае абурэнне з боку кіраўніцтва Дзяржавы Палесціна і ісламскіх рухаў.
Асноўныя прапановы плана
У аснове плана ляжыць узаемнае прызнанне дзвюх дзяржаў. Прапісана бачанне статусу Іерусаліма, межаў, гарантый бяспекі, зоны свабоднага гандлю і ўмоў далейшага вядзення перамоваў. ЗША прапанавалі прызнаць сталіцай палесцінскай дзяржавы Усходні Іерусалім і настойвалі на чатырохгадовай «замарозцы» любога маштабнага будаўніцтва на тэрыторыі, якая, як прапануецца ў плане, будзе перададзена палесцінцам. У той жа час прэзідэнт Дональд Трамп заявіў пра намер прызнаць усё ўжо існуючыя яўрэйскія паселішчы ізраільскай тэрыторыяй і назваў Іерусалім «непадзельнай сталіцай» Ізраіля. Пасол ЗША ў Ізраілі Дэвід Фрыдман растлумачыў 29 студзеня 2020 года падчас тэлефоннай канферэнцыі для журналістаў, што згодна з планам ЗША «прапанаваная сталіца палесцінскай дзяржавы будзе знаходзіцца ва Усходнім Іерусаліме за існуючым бар’ерам бяспекі, які адлучае арабскія раёны, аднак у сярэдзіне муніцыпальных межаў Іерусаліма».
У якасці ўмоў мірнага працэсу ад уладаў Палесціны чакалася адмова ад метадаў ўзброенай барацьбы і ад падтрымкі дзеючага ў Газе радыкальнага руху ХАМАС. План прадугледжвае поўную дэмілітарызацыі сектара Газа: раззбраенне ХАМАС і «Ісламскага джыхаду», кантроль цэнтральных уладаў Палесціны над Газай. Прадугледжана таксама вызваленне палесцінскіх зняволеных, якія ўтрымліваюцца ў ізраільскіх турмах (акрамя асуджаных за забойства або замах на забойства, падазраваных у тэрарызме і палесцінцаў з грамадзянствам Ізраіля) і абавязацельства Палесціны прыняць іх і даць ім грамадзянства.
У якасці падтрымкі ўрэгулявання ЗША прапанавалі інвестыцыі на $ 50 млрд. Паводле інфармацыі пасла ЗША ў Ізраілі Дэвіда Фрыдмана, новы план Злучаных Штатаў таксама ўключае ў сябе стварэнне хуткасных чыгуначных зносін паміж сектарам Газа і Заходнім берагам ракі Іардан.
План таксама прадугледжвае ліквідацыю Агенцтва ААН па дапамогі палесцінскім бежанцам ({{lang-en|The United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East, UNRWA}), дзейнасць якога ў Вашынгтоне лічалі неэфектыўнай.
Заявы ў ЗША з нагоды іпмлементацыі плана
Дзяржсакратар ЗША Майк Пампеа ў дзень прэзентацыі плана заявіў, што «палесцінцы з часам падтрымаюць новы план Вашынгтона па ўрэгуляванні на Блізкім Усходзе» і што ЗША «даюць ім для гэтага чатыры гады».
Пасол ЗША ў Ізраілі Дэвід Фрыдман заявіў журналістам, што ў Вашынгтоне не лічаць важным, «які адказ у кароткатэрміновай перспектыве дадуць палесцінцы на прапанаваны план па ўрэгуляванні», паколькі ЗША «будуць прадастаўляць ім такую ​​магчымасць на працягу чатырох гадоў».
Шэраг амерыканскіх сенатараў ад Дэмакратычнай партыі ЗША (у тым ліку кандыдаты ў прэзідэнты ЗША Берні Сандэрс, Элізабэт Уорэн і Эмі Клобушар) накіравалі ліст прэзідэнту Дональду Трампу, у якім раскрытыкавалі апублікаваны Белым домам план урэгулявання. У лісце гаворыцца, што «аднабаковая рэалізацыя «Здзелкі стагоддзя» можа прывесці да зацвярджэння суверэнітэту Ізраіля над Іарданскай далінай і яўрэйскімі паселішчамі на Заходнім беразе ракі Іардан»; такое развіццё падзей «будзе парушаць становішчы міжнароднага права», а рашэнні, прапанаваныя Белым домам, «парушаюць права палесцінскага народа на самавызначэнне і падрываюць бяспеку Ізраіля».
Ветрына
Ветрына  — гарадскі пасёлак у Полацкім раёне Віцебскай вобласці, на аўтадарозе Полацк — Вільнюс. За 23 кіламетры ад Полацка. Чыгуначная станцыя на лініі Полацк—Маладзечна. Насельніцтва 2 134 чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню Ветрына згадваецца ў сярэдзіне XVI ст. як мястэчка ў складзе Полацкага ваяводства.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 годзе Ветрына апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе стала цэнтрам воласці Лепельскага павета. У пачатку XX ст. воласці налічвала 93 вёскі і 74 фальваркі.
У Другую сусветную вайну з 11 ліпеня 1941 да 29 чэрвеня 1944 мястэчка акупіравана гітлераўскімі захопнікамі, якія загубілі ў Ветрыне і ваколіцах 1384 жыхароў.
21 студзеня 1958 Ветрына атрымала афіцыйны статус гарадскога пасёлка. З 1960 года зноў у Полацкім раёне.
11 ліпеня 2004 годзе ў Ветрыне ўрачыста асвяцілі новы касцёл пад тытулам блаславёнага Юрыя Матулевіча. 9 снежня 2004 адбылося зацверджанне герба: «у блакітным полі іспанскага шчыта залаты млын».
Інфраструктура
У Ветрыне працуюць прафесійна-тэхнічнае вучылішча механізацыі сельскай гаспадаркі, сярэдняя школа і школа мастацтваў, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, 3 бібліятэкі, аптэка.
Славутасці
Каля Ветрына размяшчаецца гарадзішча Глінскі замак, за возерам Гарадзёнак — старажытныя курганы.
Бульвар на Камсамольскай вуліцы (Мінск)
Бульвар на Камсамольскай вуліцы — бульвар астраўнога тыпу ў цэнтральнай частцы Мінска. Размешчаны па Камсамольскай вуліцы, ад вуліцы Кірава да праспекта Незалежнасці, вуліцай Карла Маркса дзеліцца напалам. З’яўляецца гісторыка-культурнай каштоўнасцю рэспубліканскага значэння. Бульвар на вуліцы Камсамольскай быў прадугледжаны генпланам Мінска, прынятым у 1946 годзе. У далейшым у распрацоўцы праектаў «Рэканструкцыя і аднаўленне Савецкай вуліцы», «Добраўпарадкаванне вуліцы Камсамольскай», «Рэканструкцыя і аднаўленне Камсамольскай вуліцы», «Праект прывязкі тыпавой агароджы пры вуліцы Камсамольскай» прымалі ўдзел архітэктары Н. Трахтэнберг, Г. Парсаданаў, В. Талмачоў, Р. Абразцова, А. Косціч, Н. Нікора. Сам бульвар быў створаны ў 1948—1949 гадах па праекце архітэктараў М. Андросава, М. Дабужскай, Л. Мацкевіча. Даўжыня бульвара была ўстаноўлена ў 250—300 м, шырыня ў 15-18 м. Па абодва бакі бульвара ўладкованы праезды з асфальтавым пакрыццём і тратуары 6-мятровай шырыні. Зроблены пасадкі акультываваных ліп ва ўзросце ад 30 да 40 гадоў. У скверы ў 1955 годзе ўсталяваны бронзавы бюст Ф. Дзяржынскаму (скульптар — З. Азгур, архітэктар — В. Волчак).
Ад праезнай часткі бульвар быў аддзелены гранітным бортам і мастацкай металічнай рашоткай. Паміж дрэвамі і рашоткай праходзіць паласа хмызняка, у цэнтры ідзе 3-мятровая дарожка, па абодва бакі якой размешчаны палосы кветнікаў. Лаўкі і ўрны размешчаны з невялікімі інтэрваламі ў «кішэнях» кветнікавых палос.
Інгрыд Бекер
Інгрыд Міклер-Бекер (ням.: Ingrid Mickler-Becker; нар. г.,, Арнсберг) — нямецкая лёгкаатлетка, двухразовая алімпійская чэмпіёнка, двухразовая чэмпіёнка Еўропы 1971 года.
Біяграфія
Інгрыд Бекер нарадзілася ў 1942 годзе ў Гезеку. Яе бацька загінуў на Другой сусветнай вайне. Інгрыд выступала ў лёгкай атлетыцы за клубы LG Geseke і USC Mainz. У 1959 годзе яна перамагла на юнацкім чэмпіянаце Германіі ў бегу на 100 м.
Бекер удзельнічала ў летніх Алімпійскіх гульнях 1960 года ў Рыме, але не заняла прызавых месцаў. Яна была самым юным членам зборнай ФРГ. На летніх Алімпійскіх гульнях 1964 года яна заняла чацвёртае месца ў скачку ў даўжыню і восьмае ў пяцібор’і.
На летніх Алімпійскіх гульнях 1968 года ў Мехіка Бекер перамагла ў пяцібор’і. На Чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы 1971 года ў Хельсінкі яна перамагла ў скачку ў даўжыню і ў эстафеце 4х100 метраў у складзе зборнай ФРГ. Яна таксама заняла другое месца ў бегу на 100 м, уступіўшы прадстаўніцы ГДР Рэнатэ Штэхер.
На летніх Алімпійскіх гульнях 1972 года ў Мюнхене Бекер перамагла ў эстафеце 4×100 метраў у складзе зборнай ФРГ. Пры гэтым немкі ўстанавілі новы сусветны рэкорд 42,81 с.
У 1968 і 1971 гадах Бекер была ўдастоена тытула Спартсменкі года Германіі. У 1968 годзе яна была ўзнагароджана Сярэбраным лаўровым лістом. У 2006 годзе Міклер-Бекер была ўключана ў Залу славы нямецкага спорту.
З 1977 года Бекер была членам Нацыянальнага алімпійскага камітэта Германіі. Яна скончыла педагагічную адукацыю, працавала настаўнікам у Майнцы. Бекер выйшла замуж за Фрыдэля Міклера, у шлюбе нарадзіўся сын Філіп. Сям’я некаторы час жыла ў ЗША, дзе Інгрыд вучылася ў Мічыганскім універсітэце. З 1990 года Міклер-Бекер была статс-сакратаром у Міністэрстве сацыяльных спраў зямлі Рэйнланд-Пфальц ад ХДС на працягу паўтара года.
Барсукі (Ільянскі сельсавет)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Рычыця (Ратнэўскі раён)
Рычыця (Рі́чиця) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забродскай вясковай абшчыны.
Іглаўская вышэйшая політэхнічная школа
Характарыстыка
Установа размешчана ў трохпавярховым будынку з унутраным дваром. Ён быў пабудаваны ў 1905 годзе і служыў Іглаўскім краявым судом да 1960 года. З тых часоў, напрыклад, захавалася галоўная зала суда, якая цяпер служыць аўдыторыяй. Затым тут быў педагагічны інстытут, а з 1966 года — факультэт сельскагаспадарчага ўніверсітэта ў Брно. З 1994 па 2005 гады будынак належаў Іглаўскай вышэйшай прафесійнай вучэльні, затым тут была створана вышэйшая політэхнічная школа.
NGC 148
NGC 148 (іншыя абазначэнні — ESO 410-20, MCG ?5-2-17, AM 0031-320, PGC 2053) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Камітэт выратавання рэвалюцыі Заходняга фронту
Камітэт выратавання рэвалюцыі Заходняга фронту - надзвычайнае аб’яднанне партыйных, грамадскіх арганізацый Мінска, салдацкіх камітэтаў 2-й, 3-й, 10-й армій, 2-й Каўказскай кавалерыйскай дывізіі на чале з франтавым камітэтам Заходняга фронту, створанае 7 – 9 лістапада 1917 з мэтай захавання ўлады Часовага ўрада ў час Кастрычніцкагаа ўзброеннага паўстання 1917. Паводле партыйнай прыналежнасці большасць членаў камітэта складалі эсэры, меншавікі і бундаўцы. Функцыі друкаванага органа выконвала газеты заходнефрантавога выканкома “Фронт”. Камітэты выратавання рэвалюцыі былі створаны ў Бабруйску, Оршы, Полацку. 9 лістапада камітэт запатрабаваў ад Мінскага Савета перадачы яму ўсёй улады ў горадзе. У выніку кампрамісу з Саветам ён абавязаўся не пасылаць узброенныя часці на Петраград і Маскву і не прапускаць іх праз Мінск; Савет згадзіўся перадаць камітэту ўладу ў раёне Заходняга фронту і дэлегаваў у яго склад двух прадстаўнікоў (І.Я. Алібегава, Я. Ф. Пярно). Камітэт абвясціў сябе часовай уладай на ўсім Заходнем фронце і ў прыфрантавой паласе да склікання Устаноўчага сходу і 10 лістапада выдаў загад №1. Бальшавікі Мінска прынялі захады па ўмацаванні сваіх сіл, дзейнасць Савета падтрымалі прафсаюзы і іншыя арганізацыі. 13 лістапада на пасяджэнні Мінскага Савета фракцыі бальшавікоў і левых эсэраў вынеслі пастанову аб выхадзе з Камітэта выратавання. 14 лістапада адбылося апошняе пасяджэнне гэтага аб’яднання з удзелам бальшавікоў. Загадам ВРК ад 17 лістапада камітэт распушчаны.
Homoeosoma inustella
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў каля 2 мм.
NGC 5730
NGC 5730 (іншыя абазначэнні — UGC 9456, MCG 7-30-46, ZWG 220.44, KCPG 430A, IRAS14379+4257, PGC 52396) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Asteriidae
Asteriidae — сямейства марскіх зорак з атрада Forcipulatida.
Asterias і роднасныя віды сямейства Asteriidae ядуць галоўным чынам абароненую здабычу, такую, як двухстворкавыя малюскі (напрыклад, ) і.
Класіфікацыя
Сямейства Asteriidae уключае 38 сучасных і некалькі вымерлых родаў:
Сулянцінскі павет
Сулянцінскі павет (Powiat sulęciński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Любушскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Суленцін. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1177,80 км². Насельніцтва павета складае 35,5 тыс. чалавек.
Шчэдрагір
Шчэдрагір (Щедрогі́р) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забродскай вясковай абшчыны.
Homoeosoma nimbella
Homoeosoma nimbella — гэта матылёк з сямейства Агнёўкі. Распаўсюджаны ў Еўропе.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў складае 16-21 мм. Лёт імага з мая па жнівень у залежнасці ад месцазнаходжання.
Вусені, верагодна, кормяцца на кветках або пладах астравых.
Айленбург
Айленбург (Eilenburg, Jiłow) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Саксонія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Лейпцыг. Уваходзіць у склад раёна Паўночная Саксонія. Насельніцтва складае 15392 чалавека (на 31 снежня 2014 года).
Аляксандр Стральцоў
Алякса́ндр Стральцо́ў (нар., Мінск, БССР, СССР) — беларускі грамадскі і палітычны актывіст. Намеснік старшыні Партыі БНФ (2017—2019).
Айленбург
Займае плошчу 46,84 км². Афіцыйны код раёна — 14 3 74 090. Горад падпадзяляецца на 9 гарадскіх раёнаў.
Аляксандр Стральцоў
Біяграфія
У 1993 годзе скончыў Беларускую дзяржаўную політэхнічную акадэмію. У 1996—1999 гадах вучыўся на аспірантуры Навукова-даследчага інстытута эканомікі Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь па секцыі «Рэгіянальная эканоміка».
Цяпер выкладчык Цэнтра бізнес-адукацыі Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (Вільнюс).
Рыма-каталік. Жанаты, мае 4 дзяцей.
Світанак (кампанія)
«Світанак» — прадпрыемства лёгкай прамысловасці па выпуску трыкатажных вырабаў у г. Жодзіне Мінскай вобласці. Найбуйнейшы вытворца трыкатажных вырабаў у Рэспубліцы Беларусь.
Апісанне
Кампанія заснаваная ў 1975 годзе. Колькасць супрацоўнікаў (2017 год) — 1960 чалавек.
Разура
Разура (Rasura) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 306 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 23010. Тэлефонны код — 0342.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Елаўнайф
Елаўнайф (Yellowknife) — горад на поўначы Канады, з 1967 года адміністрацыйны цэнтр Паўночна-Заходніх тэрыторый. Насельніцтва - 18 700 чалавек (2006).
Тэрыторыя сучаснага Елаўнайф пачала асвойвацца еўрапейскімі пасяленцамі ў канцы 1920-х гадоў, а сам горад, утвораны ў сярэдзіне 1930-х, зрабіўся цэнтрам золатаздабываючай прамысловасці. Акрамя золата ў наваколлях здабываюцца серабро і ўран.
Уладзімір Іванавіч Бародзіч
Уладзі́мір Іва́навіч Баро́дзіч (нар., в. Аколіца Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр транспарту БССР і міністр транспарту Рэспублікі Беларусь (1984—1993), кандыдат эканамічных навук.
Біяграфія
У 1967 годзе скончыў Омскі аўтадарожны інстытут.
Працоўную дзейнасць пачаў ў 1956 годзе аўтаслесарам аўтатранспартнай канторы №1 г. Бабруйска.
У 1978 году зацверджаны намеснікам загадчыка аддзела транспарту і сувязі ЦК КПБ. З 1980 па 1982 гады вучыўся ў Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС.
З 1982 па 1983 год — намеснік загадчыка аддзела транспарту і сувязі ЦК КПБ, з лістапада 1983 — намеснік, з красавіка 1984 — міністр аўтамабільнага транспарту БССР. Працаваў на гэтай пасадзе да 1993 года.
Кандыдат эканамічных навук. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.
Мазурская акруга
Мазурская акруга (Okręg mazurski), таксама акруга Усходняя Прусія (okręg Prusy Wschodnie) — адміністрацыйная адзінка ў складзе пасляваеннай Польшчы, якая існавала на тэрыторыях былой нямецкай Усходняй і Заходняй Прусіі, далучаных да Польшчы у 1945—1946 гадах па выніках Другой сусветнай вайны (так званыя вернутыя тэрыторыі).
Акруга была ўтворана 14 сакавіка 1945 года. Яна ахоплівала тэрыторыю былой Усходняй Прусіі ў межах 1939 года, якія ўвайшлі ў склад Польшчы (уключаючы рэгіён ніжняга цячэння Віслы і субрэгіён Элка, Голдапа і Алецка). 28 чэрвеня 1946 года акруга была скасавана і пераўтворана ў Альштынскае ваяводства пасля ўключэння Павісля (без Сушскага павета) у Гданьскае ваяводства, а Элцкага, Галдапскага і Алецкага паветаў — у Беластоцкае ваяводства.
Акруговым адміністратарам быў урадавы ўпаўнаважаны Якуб Правін.
NGC 5731
NGC 5731 (іншыя абазначэнні — IC 1045, ZWG 220.45, UGC 9460, KCPG 430B, MCG 7-30-47, IRAS14382+4259, PGC 52409) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Баяры (Вілейскі раён)
Бая́ры (, Бояры) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Якушыў
Якушыў (Я́кушів) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забродскай вясковай абшчыны.
Рачунскае вадасховішча
Рачу́нскае вадасховішча — вадасховішча ў Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці, каля вёскі Рачуны.
Створана ў 1958 (1954 ) годзе на рацэ Ашмянка ў энергетычных мэтах (Рачунская ГЭС). Катлавіна вадасховішча складаецца з 2 заліваў. Берагі пераважна высокія. Плошча вадасховішча складае 0,15 км². Даўжыня вадасховішча складае 2,7 км, найбольшая шырыня 0,21 км, сярэдняя — 0,19 км. Даўжыня берагавой лініі 8 км. Найбольшая глыбіня 7 м, сярэдняя — 3 м. Поўны аб’ём вады 1,34 млн м³. Даўжыня каменна-маставой плаціны вадасховішча складае 270 м, найбольшая вышыня 7,75 м.
У томе 13 Беларускай энцыклапедыі прыведзены такія параметры вадасховішча: плошча паверхні 1,5 км²; даўжыня 6,9 км, найбольшая шырыня 0,8 км; найбольшая глыбіня 4,4 м; аб’ём вады 2,3 млн м³; даўжыня берагавой лініі 13,8 км.
Раберту Рывеліну
Рабе́рту Рывелі́ну (Roberto Rivellino;, , Бразілія) — бразільскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1970 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
З’яўлецца стрыечным братам іншага вядомага футбаліста — Зэ Сержыу.
Глеб Вячаслававіч Багдановіч
Глеб Вячаслававіч Багдановіч (,  —, Рудзенск, Пухавіцкі раён, Мінскай вобласці) — беларускі палітык і ваенны дзеяч, публіцыст, доктар медыцыны.
Біяграфія
14 кастрычніка 1949 года арыштаваны польскай Службай бяспекі і дэпартаваны ў СССР. Зняволенне адбываў у Варкуце. Пасля вяртання ў Беларусь жыў у Рудзенску, працаваў доктарам.
Памёр у 1971 годзе, пахаваны на мясцовых могілках у Рудзенску.
Тур (вёска)
Тур (Тур) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забалоцянскай пасялковай абшчыны.
Таццяна Мікалаеўна Котава
Таццяна Мікалаеўна Котава (, пас. Шалахоўскі, Растоўская вобласць) — уладальніца тытула «Міс Расія-2006»; расійская спявачка, удзельніца жаночага поп-гурта «ВІА Гра».
Таццяна Котава па спецыяльнасьці эканаміст і менеджар па «антыкрызісным кіраванні».
У 2006 годзе заваявала тытул Міс Расія-2006 і магчымасць прадстаўляць Расію ў конкурсе прыгажосці Міс Свету-2007 і Міс Сусвет-2007. Таццяна Котава з’яўляецца трэцяй дзяўчынай Расіі, якая прыняла ўдзел у абодвух конкурсах прыгажосці — Міс Сусвет і Міс Свету.
Гурт ВІА Гра
З сакавіка 2008 года Таццяна Котава з’яўляецца ўдзельніцай папулярнага ўкраіна-расійскага гурта «ВІА Гра». Дэбютным відэа Тацяны стаў кліп «Я не боюсь» (Я не баюся), у якім яна знялася з астатнімі ўдзельніцамі гурта. Першымі выступамі Таццяны ў складзе гурта сталі канцэрты ў Маскве, Сангейт Порт Раял (Анталья, Турцыя) і Огрэ (Латвія). Першай тэлевізійнай здымкай стаў канцэрт, прысвечаны 30-годдзю газеты «Аргументы и факты».
Андрэй Паўлавіч Сапега
Андрэй Паўлавіч Сапега (каля 1560 — да 11 кастрычніка ) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Падчашы вялікі літоўскі (1588—1592), кашталян менскі (1592—1597), ваявода полацкі (1597—1613) і смаленскі (з 1621).
Валодаў Вішніцамі, Сапежышкамі, маёнткамі на Падляшшы.
Біяграфія
З кодзенскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Паўла і Аляксандры з Хадкевічаў. Меў братоў Мікалая і Багдана.
У 1590-я навучаўся ў Падуанскім універсітэце. Ротмістрам удзельнічаў у Інфлянцкай вайне (1558—1582). 21 кастрычніка 1578 года разам са шведскім военачальнікам Юргенам Боем разграміў маскоўскія аддзелы пад камандаваннем князя Івана Юр’евіча Галіцына, што ўзялі ў аблогу Вендэн, і захапіў у палон маскоўскіх ваяводаў князёў П. І. Тацева і П. І. Хварасцініна.
Займаў шэраг дзяржаўных пасад, у тым ліку ваяводы полацкага, ад якой адмовіўся з-за канфлікту з палачанамі. Прымаў удзел у сойме звычайным 1598 года.
Неаднаразова выязджаў за мяжу, галоўным чынам у Італію: у 1579, 1592 і 1608.
Упершыню ажаніўся з Марыяй Чартарыйскай (шлюб у 1569), другі раз пабраўся шлюбам з Крыстынай Дэмбінскай (у 1570), з якой меў сына Станіслава Тамаша, а таксама дачок Ганну, Аляксандру, Крыстыну, Ядвігу, Марыяну і Дароту.
Пернікаў
Пернікаў — прозвішча.
Усхоўскі павет
Усхоўскі павет (Powiat wschowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Любушскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Усхова. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 624,2 км². Насельніцтва павета складае 39,3 тыс. чалавек.
NGC 409
NGC 409 (іншыя абазначэнні — ESO 352-12, MCG ?6-3-23, PGC 4132) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ніжнесілезская акруга
Ніжнесілезская акруга (Okręg Dolny Śląsk) — адміністрацыйная адзінка ў складзе пасляваеннай Польшчы, якая існавала на тэрыторыях Ніжняй Сілезіі (якія да гэтага належалі Германіі), далучаных да Польшчы у 1945–1946 гадах па выніках Другой сусветнай вайны (так званыя вернутыя тэрыторыі).
Акруга створана 14 сакавіка 1945 года. 28 чэрвеня 1946 года яна была расфарміравана і ўключана ў склад Урацлаўскага ваяводства.
Акруговым адміністратарам быў упаўнаважаны прадстаўнік польскага урада Станіслаў Пяскоўскі.
NGC 5732
NGC 5732 (іншыя абазначэнні — UGC 9467, MCG 7-30-48, ZWG 220.46, IRAS14386+3851, PGC 52438) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Іглава
Іглава (Jihlava) — статутны і краявы горад у цэнтральнай Чэхіі. Ён размешчаны на Багемска-мараўскім сугор’і на былой чэшска-мараўскай мяжы, падзелены ракой Іглава. Гістарычна гэта мараўскі горад, і нават сёння вялікая частка Іглавы знаходзіцца на мараўскім беразе, толькі паўночна-заходняя ўскраіна знаходзіцца ў Багеміі. Горад заснаваны ў ХІІІ стагоддзі. З пачатку ХІХ стагоддзя — цэнтр горназдабыўнай прамысловасці па здабычы срэбра. Іглава з’яўляецца цэнтрам рэгіёну Край Высачына з 2000 года. Яго насельніцтва складае каля 51 тысячы чалавек.
Марскія сланы
Марскія сланы (Mirounga) — род млекакормячых сямейства сапраўдных цюленяў (Phocidae), які ўключае найбольш буйных прадстаўнікоў атрада драпежных млекакормячых. Сваёй назвай яны абавязаны хобатападобнаму носу самцоў. Нягледзячы на тое, што марскія сланы адносяцца да сапраўдных цюленяў, па сваіх паводзінах і некаторых іншых прыкметах яны больш нагадваюць вушастых цюленяў. Існуе два вельмі падобныя адзін да аднаго віды - паўночны марскі слон (Mirounga angustirostris (Gill, 1866)), які жыве на заходнім узбярэжжы Паўночнай Амерыкі і паўднёвы марскі слон (Mirounga leonina Linnaeus, 1758), які жыве ў Антарктыцы.
Баралава
Баралава (Борялово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Агібалаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Сцешынскага сельскага паселішча.
Рагола
Рагола (Rogolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 501 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 23010. Тэлефонны код — 0342.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Abbondio.
Homoeosoma nebulella
Homoeosoma nebulella — матылёк сямейства агнёвак.
Апісанне
Размах крылаў 20-27 мм. Вусень шэры, з жоўта-бурай галавой, трыма падоўжнымі палосамі на спінным баку і чорнымі дыхальцами. Даўжыня цела складае 15-16 мм. Кармавыя расліны вусеняў: Cirsium vulgare, Jacobaea vulgaris, Tanacetum vulgare і Leucanthemum vulgare.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Еўропе і заходняй частцы Азіі.
Размнажэнне
Вылет пачынаецца раннім летам (моцна расцягнуты), актыўныя ў прыцемках. Яйкі адкладаюць па адным на суквецці астравых, у т. л. Helianthus annuus. Гусеніцы зімуюць у апошнім узросце, акукліванне вясной. На сланечніку вусені першых двух узростаў сілкуюцца пылком, кветкамі, а пачынаючы з 3-га ўзросту — ядрамі сямянак, бакамі абгорткі і мякаццю донца кошыкаў, якія пры дажджавым надвор’і загніваюць.
Залісы
Залісы (За́ліси) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забалоцянскай пасялковай абшчыны.
Клецкая мячэць
Клецкая мячэць — колішняя мячэць у горадзе Клецку Мінскай вобласці.
Гісторыя
У XVI ст. татары з’явіліся на Клеччыне.
Мячэць пабудавана ў 1881 годзе.
Прыход заснаваны ў 1886 годзе. Зямлю пад мячэць ахвяраваў Якуб Якубоўскі ў 1880 годзе. Дрэва для будавання падарылі князі Радзівілы. Мячэць рамантавалася ў 1911, 1930—1931 гадах.
Пры вызваленні горада Першым Беларускім фронтам 3 ліпеня 1944 года мячэць згарэла. Пасля 1945 года мясцовыя татары маліліся ў доме імама.
Калочын (археалагічныя помнікі)
Калочын — 2 гарадзішчы і селішча жалезнага веку каля вёскі Калочын Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Гарадзішча-1 і селішча — калочынскай культуры. Гарадзішча-сховішча было ўмацавана па перыметры драўлянай агароджай і 2 падковападобнымі валамі. Датуецца канцом IV — пачатку IX ст., трапляюцца і больш раннія матэрыялы мілаградскай і зарубінецкай культуры. На селішчы выяўлены 2 паўзямлянкі. Гарадзішча-2 адносіцца да мілаградскай культуры. З боку поля ўмацавана 2 валамі і ровам паміж імі.
Рудальф Шустэр
Ру́дальф Шу́стэр (Rudolf Schuster; нар., ), пры транслітарацыі са славацкай мовы можа сустракацца не зусім карэктны варыянт Ру́дальф Сху́стар — другі прэзідэнт Славакіі.
Паходжаннем карпацкі немец.
Скончыў Браціслаўскі тэхнічны інстытут. Пасля заканчэння працаваў інжынерам-праектыроўшчыкам. У 1983 зрабіўся мэрам Кошыцаў. Пазней быў старшынёй славацкага парламента і паслом у Канадзе.
29 мая 1999 на першых усеагульных выбарах быў абраны прэзідэнтам Славакіі (заступіў на пасаду 15 чэрвеня).
Армія людзей накшбандзійскага ордэна
«Армія людзей накшбандзійскага ордэна (шляху)» (جيش رجال الطريقة النقشبندية; Jaysh Rijāl aṭ-Ṭarīqa an-Naqshabandiya) — паўстанцкая арганізацыя ў Іраку. Вяла ўзброеную партызанскую барацьбу супраць арміі ЗША і іракскага ўрада. Яе байцы належылі да суфійскага тарыкату Накшбандзія. Заснавальнікам арганізацыі быў Ібрагім Ізат ад-Дуры, былы старшыня Савета рэвалюцыйнага камандавання і сакратар Партыі арабскага сацыялістычнага адраджэння.
Выкарыстоўвала партызанскую тактыку супраць сіл кааліцыі і іракскіх урадавых войскаў — абстрэлы, выбухі, снайперскія атакі. На ранніх этапах барацьбы «Армія» дзейнічала невялікімі групамі па 7—10 байцоў, узброеных аўтаматамі, бомбамі і гранатамёта. Байцы правялі ракетны абстрэл авіябазы ў Кіркуку. Члены АЛНО прымалі ўдзел у штурме Масула разам з тэрарыстамі Ісламскай дзяржавы ў ходзе летняга наступлення 2014 года.
Андрэй Сапега
Імя Андрэй мела некалькі прадстаўнікоў роду Сапегаў:
Калочынская культура
Калочынская культура — археалагічная культура плямён, якія ў III-й чвэрці I-га тыс. н.э. (храналагічныя рамкі: канец IV—IX ст., найбольш абгрунтаваная дата V—VII ст.) насялялі большую частку басейна Дзясны, Сейма, вярхоўяў рэк Сула і Псёл, Гомельскае і Магілёўскае Падняпроўе, ніжняе цячэнне Бярэзіны, левабярэжжа Прыпяці ад вусця Пцічы да зліцця з Дняпром.
Армія людзей накшбандзійскага ордэна
Урад ЗША ўвёў фінансавыя санкцыі супраць групоўкі і прылічыў яе да тэрарыстычных арганізацый.