cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Станіслаў Белазор (сын Яна)
Біяграфія
Паборца вількамірскі (1578), стольнік упіцкі (1584), суддзя земскі ўпіцкі (1589), падкаморы ўпіцкі (1593). Маршалак сойма Рэчы Паспалітай (1605), маршалак Трыбунала ВКЛ (1605).
Сын Яна Белазора і Гальшкі з Райскіх. У 1601—1602 гадах браў удзел у вайне са шведамі ў Інфлянтах.
Сям’я
Быў двойчы жанаты: з Даротай з Войнай, дачкой кашталяна мсціслаўскага Войны Мацвеевіча, і з Альжбетай з Лапацінскіх.
У шлюбе з Даротай меў сыноў: Габрыэля, падкаморага ўпіцкага, Крыштафа, маршалка земскага ўпіцкага, і Яна Караля, вялікага рэферэндарыя літоўскага.
Крыштоф Белазор (сын Станіслава)
Крыштоф Белазор (1588 або 1589 — 8 мая 1644) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Маршалак земскі упіцкі з 1628, староста абельскі; пасол на соймы 1629, 1632, 1633, 1638, 1643, маршалак Трыбунала ВКЛ у 1628 і 1640.
Сям’я
Сын Станіслава Белазора, упіцкага падкаморага, і Дароты Войны, дачкі вялікага літоўскага падскарбія Лаўрына Войны.
Брат упіцкага падкаморага Габрыэля Белазора і вялікага літоўскага рэферэндара Яна Караля Белазора.
Інтэрсекцыянальнасць
Інтэрсекцыянальнасць (Тэорыя перасячэння або Інтэрсекцыянальны аналіз) — гэта аналітычная база даследавання перасячэння розных формаў або сістэм прыгнёту, дамінавання і дыскрымінацыі, якая спрабуе вызначыць, як ўзаемазвязаныя сістэмы ўлады ўплываюць на тых, хто найбольш маргінальны ў грамадстве. Тэорыя зыходзіць з таго, што розныя біялагічныя, сацыяльныя і культурныя катэгорыі, такія як, раса, сексуальная арыентацыя, узрост, рэлігія, веравызнанне, інваліднасць, пол і іншыя ідэнтычнасці не існуюць асобна адна ад адной, пераплецены і ўзаемадзейнічаюць паміж сабой на мностве узроўняў, даследуе гэтыя ўзаемадзеянні. Прыхільнікі тэорыі інтэрсекцыянальнасці таксама сцвярджаюць, што класічныя канцэптуалізацыі прыгнёту ў грамадстве, такія як расізм, сексізм, гамафобія, трансфобія і да т. п., не дзейнічаюць незалежна адна ад адной, пры гэтым, узаемадзейнічаючы паміж сабой, фармуюць сістэму прыгнёту, у якой дзейнічае мноства відаў дыскрымінацыі
Тэорыя пачыналася як даследаванне прыгнёту не белых жанчын у грамадстве, але сёння інтэрсекцыянальны аналіз патэнцыйна прымяняецца да ўсіх (у тым ліку сацыяльных ідэнтычнасцяў, якія звычайна разглядаюцца як дамінуючыя, калі яны разглядаюцца самастойна). Напрыклад, у  сцвярджаецца, што вопыт чарнаскурых жанчын не можа быць зразумелым, зыходзячы з вопыту ўсіх чарнаскурых або вопыту жанчын, узятых у асобнасці, і павінен ўключаць у сябе ўзаемадзеянне розных відаў вопыту і прыгнёту, што часта ўзмацняюць адзін аднаго. Назва гэтай сацыялагічнай феміністычнай тэорыі была дадзена прафесарам  у 1989 годзе, хоць сама канцэпцыя прасочваецца яшчэ з XIX стагоддзя.
Радыкальны фемінізм
Радыкальны фемінізм — тып фемінізму, у цяперашні час у першую чаргу звязаны з другой хваляй фемінізму 1980-х гадоў. Радыкальны фемінізм засяроджваецца на тэорыі патрыярхату як сістэме ўлады, якая арганізуе грамадства ў сістэму адносін, заснаваных на зацвярджэнні, што мужчынская перавага прыгнятае жанчын. Радыкальны фемінізм імкнецца кінуць выклік патрыярхату і зрынуць яго, выступаючы супраць гендэрных роляў і прыгнёту жанчын, і заклікае да радыкальнай змене ладу грамадства. Ранні радыкальны фемінізм, які ўзнік у рамках другой хвалі фемінізму ў 1960-х, звычайна разглядае патрыярхат як «трансгістарычную з’яву» , больш важную, чым іншыя крыніцы прыгнёту, «не толькі як найстарэйшую і найбольш універсальную форму панавання, але як асноўную форму» , узор для ўсіх астатніх формаў.
Радыкальныя феміністкі знаходзяць прычыну прыгнёту жанчын у патрыярхальных гендэрных адносінах, а не ў прававых сістэмах (як ) або класавых канфліктах (як у і  фемінізме). Радыкальныя феміністкі імкнуцца адмяніць патрыярхат, каб «вызваліць усіх ад несправядлівага грамадства, кідаючы выклік існуючым сацыяльным нормам і інстытутам». Гэта ўключае ў сябе супрацьдзеянне сексуальнай аб’ектывізацыі жанчын, павышэнне дасведчанасці грамадскасці аб такіх пытаннях, як згвалтаванне і гвалт у адносінах да жанчын, а таксама аспрэчванне канцэпцыі гендэрных роляў. напісала ў «Дыялектыцы сексу: выпадак феміністычнай рэвалюцыі»(1970): «Канчатковай мэтай феміністычнай рэвалюцыі павінна быць, у адрозненне ад мэты першага фемінісцкага руху, не толькі ліквідацыя прывілеяў мужчын, але і само палавое адрозненне: генітальныя адрозненні паміж людзьмі больш не будуць мець значэння ў культурных адносінах.»
Касцёл Маці Божай Фацімскай (Дуброўна)
Касцёл Маці Божай Фацімскай — мураваны каталіцкі храм у горадзе Дуброўна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
1 красавіка 2001 года падчас візітацыі аршанскай парафіі Св. Юзафа біскуп Уладзіслаў Блін прапанаваў айцу Яраславу Гыбзу арганізаваць парафію ў Дуброўне, што і адбылося 1 ліпеня 2001 года.
10 жніўня 2001 года парафія была зарэгістравана дзяржаўнымі ўладамі, а ў Дуброўну праз шмат гадоў зноў вярнуліся браты бернардыны — айцец Сабін Яцак Тлок і Адам Наталіс Фалькус.
Гарадскія ўлады адмовіліся аддаць католікам былы бернардынскі кляштар, занядбаны за савецкімі часамі. Пад капліцу была набыта звычайная жылая хата. 22 студзеня 2004 года адбылася перарэгістрацыя парафіі.
Нейкі час парафіяй апекаваўся айцец Чэслаў Курэчка, затым дыяцэзіяльныя святары — у 2004—2006 гадах ксёндз Міхаіл Татарэнка, у 2006—2007 гадах ксёндз Андрэй Таўрук, у 2007—2010 гадах ксёндз Андрэй Драгун. З 2010 года тут служыць ксёндз Уладзімір Шымковіч.
24 верасня 2006 года біскуп Уладзіслаў Блін асвяціў пляц пад будаўніцтва касцёла. У 2007 года быў закладзены фундамент і распачалося будаўніцтва касцёла.
Самуэль Аляксандр Камароўскі
Самуэль Аляксандр Камароўскі (? — ) — ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, удзельнік вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1632—1634, антыфеадальнай вайны 1648—1651 (на баку ВКЛ), вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкай сям’і, продкі якой перасяліліся ў ВКЛ з Добжынскай зямлі.
З 1632 ротмістр гусарскай харугвы. У чэрвені 1633 харугва Камароўскага амаль уварвалася у лагер расійскага войска пад камандаваннем Міхаіла Шэіна, знішчыла і ўзяла ў палон значную колькасць воінаў, захапіла жывёлу, харч і коней. У студзені 1634 Камароўскі дзейнічаў пад Белай, даходзіў да Ржэва, Таропца.
Пасля заканчэння вайны з 1635 падчашы, з 1649 харужы вількамірскі. Пасля паўстання Багдана Хмяльніцкага, верагодна, удзельнічаў у Корсунскай бітве 1648 у складзе кароннага войска ў якасці ротмістра казацкай харугвы. Восенню 1648 на чале драгунскай харугвы змагаўся супраць казакоў на Валыні, у складзе войска ВКЛ удзельнічаў у авалоданні Пінскам. Разам з А. Паўлоўскім вызначыўся ў Лоеўскай бітве 1649, удала ацаніўшы абстаноўку і ўдарыўшы на казакоў Міхаіла Крычэўскага з тылу.
Напярэдадні вайны з Расіяй, у красавіку 1654 прызначаны абозным ВКЛ.
У 1654 беспаспяхова спрабаваў вызваліць Віцебск. Пасля падпісання Кейданскай дэкларацыі 1655 падтрымаў вялікага гетмана Януша Радзівіла, у верасні 1655 арыштаваў апазіцыйных да гетмана афіцэраў, у тым ліку польнага гетмана Вінцэнта Гасеўскага. Пасля смерці Януша Радзівіла адышоў ад шведаў і пачаў супраць іх баявыя дзеянні сумесна расійскімі войскамі.
У 1658—1659 ваяваў супраць шведаў у Жамойці. Пасля паланення Гасеўскага расійскімі войскамі з кастрычніка 1658 выконваў абавязкі рэгіментара войска ВКЛ у Жамойці. Заслугі Камароўскага высока ацэніваліся соймам, у 1634 ён атрымаў у валоданне вёскі ў Новагародскім ваяводстве, сойм 1649 узнагародзіў Камароўскага як «заслужанага здаўна ў інфлянцкай, маскоўскай экспедыцыях жаўнера» вёскамі ў Мазырскім павеце.
Заслугі Камароўскага адзначаліся пасля яго смерці ў канстытуцыях соймаў 1662 і 1677.
Спіс аб’ектаў PGC (2482001—2483000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2482001—2483000)
Хомс
Хомс (араб. حمص) — горад у цэнтры заходняй Сірыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Хомс. Адлегласць да Дамаска - каля 162 км на поўдзень, да Халеба - 192 км на поўнач, да Пальміра - 150 км на ўсход, да Тартуса - 90 км на захад. Горад размешчаны на рацэ Аронт, якая падзяляе горад на дзве часткі: усходнюю, якая ўяўляе сабой палоску раўніны, якая працягнулася да арашальнага канала Хомса, і заходнюю - з больш сучаснымі пабудовамі.
Гаршынэ
Гаршынэ (Га́ршине, Büyük Aqtaçı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Гэройскэ (Сакскі раён)
Гэройскэ (Геро́йське, Aşağı Camin) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Громаўка
Громаўка (Гро́мовка, Qotur) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Глінка (Крым)
Глінка (Глі́нка, Qañğıl) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Віктар Мікалаевіч Грашчанкаў
Віктар Мікалаевіч Грашчанкаў ( — ) — савецкі і расійскі мастацтвазнавец, спецыялізаваўся на мастацтве італьянскага Рэнесансу, праблемах усеагульнай гісторыі мастацтва і метадалогіі мастацтвазнаўства. Доктар мастацтвазнаўства, прафесар, член-карэспандэнт АН СССР, член-карэспандэнт РАН.
Біяграфія
Сын прафесара-неўролага М. І. Грашчанкава.
Вучань В. М. Лазарава, скончыў МДУ у 1950 годзе, малодшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі мастацтваў АН СССР (1954 па 1960), старшы навуковы супрацоўнік, затым прафесар кафедры МДУ (з 1977), загадчык аддзялення (1960—1985) і кафедры ўсеагульнай гісторыі мастацтва (з 1976, раней кафедра гісторыі замежнага мастацтва) гістарычнага факультэта.
Доктар мастацтвазнаўства (1975, дысертацыя «Партрэт у італьянскім жывапісу ранняга Адраджэння»). Удастоены звання «Заслужаны прафесар МДУ» (1994), член-карэспандэнт РАН (1991; член-карэспандэнт АН СССР з 1987).
Старшыня Камісіі па культуры Адраджэння пры Навуковым савеце РАН па гісторыі сусветнай культуры (з 1988). Лаўрэат прэміі імя М. В. Ламаносава (МДУ, 1995).
Пахаваны ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
У ацэнцы сучаснікаў
успамінаў :
Бібліяграфія
У агульнай складанасці апублікаваў больш за 60 навуковых прац.
Далынка (Сакскі раён)
Далынка (Доли́нка, Eski Qarağurt) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Баі за Эс-Сухнэ (2017)
Баі за Эс-Сухнэ — бітва паміж урадавымі войскамі САР і баевікамі Ісламскай дзяржавы за горад Эс-Сухнэ ў правінцыі Хомс (Сірыя) — буйны аплот джыхадзістаў у рэгіёне. Горад з’яўляўся апошнім значным фарпостам баевікоў па кірунку да аточанага Дэйр-эз-Зора.
У выніку бітвы Узброеныя сілы САР усталявалі кантроль над Эс-Сухнэ і вышынямі вакол горада, а таксама адкрылі шлях на Дэйр-эз-Зор.
Баі
У пачатку жніўня ўрадавыя войскі Сірыі, пры падтрымцы саюзных сіл, акружылі горад, але ў яго самаго пакуль не ўвайшлі, таму баі вяліся на ўскраінах.
2 жніўня САА (Сірыйская Арабская Армія) дасягнула першых будынкаў у горадзе, і працягнула баі ў ваколіцах Эс-Сухнэ. Камандаванне адзначыла, што планы па захопу горада на той момант былі перавыкананы.
3 жніўня ўрадавыя войскі захапілі фермы на поўдзень ад горада.
4 жніўня сірыйская армія ўгразла ў баях каля горада. За 2 км ад Эс-Сухнэ загінуў камандзір атрада Хезбала ў правінцыі Хомс. Каля падкантрольнай ураду станцыі Наджанах выбухнула машына смяротніка ІДІЛ.
5 жніўня прайшлі напружаныя баі, у выніку якіх сірыйскія вайскоўцы ўсталявалі кантроль над 3 фермамі на захад ад горада, захапіла заходні і паўднёвы ўезд у яго, а таксама школу.
Раніцай 6 жніўня, маланкавым кідком, урадавыя войскі захапілі горад.
Касцёл Святога Якуба (Мілюнцы)
Касцёл Святога Якуба — мураваны каталіцкі храм у в. Мілюнцы Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Неагатычны касцёл пабудаваны з цэглы ў 1907 г. Пасля вайны святыню адабралі ў вернікаў і ў 1949—1990 гг. прызначылі спачатку пад склад збожжа, пасля пад склад штучных угнаенняў, свінарнік, пад гаражы.
Ялта
Ялта — горад ва Украіне, у Аўтаномнай Рэспубліцы Крым, на ўзбярэжжы Чорнага мора, цэнтр курортнага раёна.
Касцёл Святога Якуба (Мілюнцы)
Гісторыя
Касцёл быў адбудаваны ў 1990—1994 гг. Рэкансэкраваны 29 чэрвеня 1994 г. кардыналам Казімірам Свёнткам.
Архітэктура
Мае памеры 18х35 м.
Ялта
Гісторыя
З першых стагоддзяў нашай эры тут існавала грэчаскае паселішча. Статус горада Ялта атрымала ў 1837. У Ялце праходзіла Крымская канферэнцыя (1945).
Турызм, курортная гаспадарка
Ялта — цэнтр курортнага раёна, які займае значную частку Паўднёвага берага Крыма, куды ўваходзяць Алупка, Алушта, Гурзуф, Місхор і інш. курортныя пасёлкі. Лечаць хваробы органаў дыхання нетуберкулёзнага паходжання, цэнтральнай нервовай сістэмы, сардэчна-сасудзістай сістэмы, нырак.
Прамысловасць
Харчасмакавая (рыбная, вінаробная, малочная, тытунёвая) прамысловасць. Вытворчасць сувеніраў.
Культура і навука
У горадзе 2 тэатры. Дом-музей А. Чэхава. Музеі: краязнаўчы, літаратурна-мемарыяльны К. Транёва і П. Паўленкі, М. Бірукова; «Паляна казак». Магіла М. Багдановіча.
Транспарт
Порт на Чорным моры. Вузел аўтадарог. Злучаны тралейбуснай лініяй з чыгуначнай станцыяй Сімферопаль.
Аляксандр Іосіфавіч Корбут
Аляксандр Іосіфавіч Корбут (нар. 3 лістапада 1952, Магілёў) — беларускі архітэктар. Ганаровы член Інстытута амерыканскіх архітэктараў (Чыкага, 2004), прафесар Маскоўскага аддзялення Міжнароднай акадэміі архітэктуры (2005). З 2009 — прэзідэнт Міжнароднай асацыяцыі Саюзаў архітэктараў краін СНД.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1978 года. Пражывае ў Мінску.
Узнагароды
Узнагароджаны двума медалямі ВДНГ СССР (1978, 1982).
Сям’я
Мае некалі дзяцей, дачка Кацярына Корбут таксама архітэктар.
Вазапісец Шувалава
, якая захоўваецца ў Берліне — адзін з самых вядомых эратычных твораў старажытнагрэчаскага вазавага жывапісу.
Спіс аб’ектаў PGC (1082001—1083000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1082001—1083000)
Экстрафларальныя нектарнікі
Экстрафларальныя нектарнікі — нектарныя залозы ў вышэйшых раслін, якія размяшчаюцца па-за межамі кветкі (на кветаножках, прылістках, сцеблах, лісці). Аб паходжанні экстрафларальных нектарнікаў існуе некалькі тэорый, па адной з якіх яны патрэбныя для вывядзення лішніх цукроў. Акрамя таго, яны служаць для прыцягнення мурашак, што адпужвае фітафагаў, які ядуць лісце расліны (напрыклад, вусеняў). Вонкава экстрафларальныя нектарнікі прадстаўляюць сабой чырвоныя ўздуцці дыяметрам прыкладна 2 мм, якія размяшчаюцца на парастках. У ліпы яны размяшчаюцца ў аснаванні ліста.
Елызавэтавэ
Елызавэтавэ (Єлизаве́тове, Qarı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Франс Халс
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў К. ван Мандэра (1600-03). Працаваў у Харлеме. Быў найбольш буйной фігурай на раннім этапе развіцця галандскага жывапісу. Ф. Халс перажыў сваю прыжыццёвую славу, уступіўшы ў канфлікт з арыстакратычнымі коламі галандскага грамадства.
Творчасць
Першыя гады яго прафесійнай дзейнасці звязаны са стварэннем групавых партрэтаў. У асноўным гэта выявы членаў стралковых гільдый — карпарацый афіцэраў для абароны і аховы гарадоў. Густы заказчыкаў дыктавалі аднолькавае па памерах і вельмі дакладнае выяўленне мадэляў. 3 партрэтаў «Стралковая гільдыя Святога Адрыяна» (1633), «Стралковая гільдыя Святога Георгія» (1627) глядзяць энергічныя, упэўненыя ў сваіх сілах і заўтрашнім дні, мэтанакіраваныя людзі. Звычайна Ф. Халс выконваў партрэты вялікіх памераў. Ён карыстаўся шырокай і свабоднай манерай пісьма, насычанымі фарбамі, што было дастаткова новым для таго часу.
Сталая манера, якая склалася ў канцы 1620-х, вылучаецца надзвычайнай лёгкасцю, свабодай і тэмпераментам. У гэты перыяд Ф. Халс ствараў пераважна партрэты: «Цыганка», «Мулат», «Мале Бабе» і інш. Калі мастак выяўляў аднаго чалавека, ён звяртаўся да прыёмаў жанравага жывапісу — уводзіў у работу элементы падзеі або антуражу. Менавіта так паказаны Вілем ван Хейтхейсэн, які гайдаецца ў крэсле (каля 1637), гаспадыня шынка Мале Бабе (каля 1630).
У позні перыяд творчасці (1650—1660-ыя) Ф. Халс зноў звяртаецца да групавых выяў. У партрэты прыходзяць больш стрыманыя характарыстыкі, роздум, нават іронія і скептыцызм, амаль манахромныя колеравыя спалучэнні. Вышэйшае дасягненне гэтых гадоў — партрэты рэгентаў і рэгентак (папячыцеляў) прытулкаў для састарэлых («Партрэт рэгентак прытулку для састарэлых», «Рэгенты прытулку для састарэлых», 1664), напісаныя мастаком у васьмідзесяцігадовым узросце. Майстар карыстаецца адценнямі некалькіх фарбаў, але менавіта гэта дазваляе перадаць надзвычай багатую палітру характарыстык. У абліччы паказаных асоб чытаюцца ханжаства, сквапнасць, зайздроснасць. Кожны чалавек — ярка выказаная індывідуальнасць, а ўсе разам яны дэманструюць рысы ўпэўненых у сабе, у сваіх учынках і саслоўных прывілеях людзей.
Жайваранкы
Жайваранкы (Жа́йворонки, İbraim Bay) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Жаўтакам’янка
Жаўтакам’янка (Жовтока́м'янка, Orta Mamay) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Іваніўка (Сакскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка, Qamışlı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Жураўлі (Сакскі раён)
Жураўлі (Журавлі́, Gortenştadt) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ізвэстковэ (Сакскі раён)
Ізвэстковэ (Ізвестко́ве, İzvestkovoye) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ігарыўка (Сакскі раён)
Ігарыўка (І́горівка, İgorevka) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Іллінка (Сакскі раён)
Іллінка (Іллі́нка, Bulğaq) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Камэналомня (Сакскі раён)
Камэналомня (Каменоло́мня, Mamay) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Аляксандр Гіларый Палубінскі
Аляксандр Гіларый Палубінскі ( — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч.
Вучыўся ў Віленскай і Замойскай акадэміях, у Кракаве, Галандыі, Францыі. З 1646 неаднаразова выбіраўся паслом на соймы.
Падкаморы слонімскі ў 1650—1654, вялікі падстолі літоўскі ў 1654, пісар польны літоўскі ў 1654—1668, староста генеральны жамойцкі ў 1669—1670, маршалак вялікі літоўскі з 1669.
Ваенная дзейнасць
Вызначыўся ў вайне супраць украінскіх казакоў, пад камандаваннем Януша Радзівіла ўдзельнічаў ва ўзяцці Мазыра (люты 1649), у Лоеўскай бітве (1649), бітве пад Белай Царквой (23 верасня 1651).
На чале кавалерыйскіх харугваў браў удзел у асноўных ваенных дзеяннях у час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667: у бітвах пад Шкловам (12 жніўня 1654) і Шапялевічамі (24 жніўня 1654), аблозе Магілёва ў пачатку 1655; у баях супраць шведаў у Польшчы, у вызваленні Менска ў лістападзе 1658 і іншых. У 1659—1660 ваяваў у Інфлянтах. У складзе дывізіі Паўла Яна Сапегі ўдзельнічаў у Палонкаўскай бітве (1660), аблозе Барысава, вызваленні Шклова і Оршы, бітве на рацэ Бася з войскам Ю. Далгарукага, Кушліцкай бітве (1661).
Дзяржаўная дзейнасць і валоданні
У 1662 фундаваў Глускі бернардзінскі кляштар.
Пасля адрачэння ад трона Яна II Казіміра ў 1668 і смерці Міхала Вішнявецкага ў 1673 выступаў за абранне на трон Рэчы Паспалітай цара Аляксея Міхайлавіча.
Сям’я
Двойчы быў жанаты. Спачатку з Сюзанай Храптовіч, дачкой новагародскага ваяводы Юрыя Храптовіча і ўдавой новагародскага ваяводы Тамаша Сапегі. Дзяцей з ёй не меў.
Другі раз ажаніўся ў 1652 з Соф’яй Канстанцыяй Валадковіч, дачкой новагародскага ваяводы Крыштафа Валадковіча. Меў з ёй сыноў Дамініка Яна Міхала і Крыштафа Канстанціна, дачок Тэадору, Кацярыну (памерлі ў дзяцінстве), Ганну Марыяну (? — 1690), жонку Дамініка Мікалая Радівіла, і Ізабелу Хелену (? — 1721), жонку Юрыя Станіслава Сапегі.
Крайне (Сакскі раён)
Крайне (Кра́йнє, Teşiy) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ксенія Паўлаўна Захарава-Валавік
Ксенія Паўлаўна Захарава-Валавік (народжаная Аксана Паўлаўна Захарава; нар. ) — прафесійная спявачка, выканаўца рускіх народных песень і рамансаў.
Біяграфія
Ксенія Паўлаўна нарадзілася 13 кастрычніка 1977 г. у абласным цэнтры Казахстана — горадзе Кызыл-Арда. Выхоўвалася ў вялікай музычнай сям’і, у Пермскім краі, дзе прайшло яе дзяцінства. На прафесійнай сцэне выступае з шасці гадоў. Паводле ацэнак спецыялістаў, зробленым яшчэ ў раннім ўзросце, валодае выдатнымі, унікальнымі вакальнымі дадзенымі. Свае рэкамендацыі і «пуцёўку ў жыццё» ёй далі такія прызнаныя майстры, народныя артысты СССР, як Вольга Барысаўна Варанец і Галіна Паўлаўна Вішнеўская.
Узнагароды
Ксенія Захарава-Валавік з’яўляецца ўладальніцай шматлікіх узнагарод, званняў і тытулаў:
Кар’ернэ (Сакскі раён)
Кар’ернэ (Кар'є́рне, Yañı Qotur) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Крылоўка (Сакскі раён)
Крылоўка (Крило́вка, Oybur) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кулыкіўка (Сакскі раён)
Кулыкіўка (Куликі́вка, Küçük Aqtaçı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Крымскэ (Сакскі раён)
Крымскэ (Кри́мське, Avel) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лыставэ
Лыставэ (Листове́, Voyo Nova) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2483001—2484000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2483001—2484000)
Ваяводы вендэнскія
Ваявода вендэнскі — дзяржаўная пасада намесніка караля і вялікага князя ў Вендэнскім ваяводстве, супольным валоданні (кандамініюме) Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага; засядаў у Сенаце Рэчы Паспалітай. Пасада створана ў 1598 замест прэзідэнта вендэнскага. У 1629 большая частка тэрыторыі Вендэнскага ваяводства адышла да Швецыі, у складзе Рэчы Паспалітай засталіся толькі чатыры паўднёва-заходнія староствы: Дынабургскае, Рэжыцкае, Люцынскае і Марыенгаўзенскае. Па ўмовах Аліўскага міру 1660 Рэч Паспалітая канчаткова прызнала за Швецыяй заваёваную ёю частку ваяводства. Рэшта ваяводства ў 1677 увайшла ў склад новастворанага Інфлянцкага ваяводства, і замест ваяводы вендэнскага была створана пасада ваяводы інфлянцкага.
Лушынэ
Лушынэ (Лу́шине, Duvan) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лісніўка
Лісніўка (Лісні́вка, Goropaşnik) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Алэніўка (Чарнаморскі раён)
Алэніўка (Оле́нівка, Qara Acı) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лугавэ (Сакскі раён)
Лугавэ (Лугове́, Urçuq) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Малочнэ (Сакскі раён)
Малочнэ (Моло́чне, Terekli Qoñrat) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Акуніўка
Акуніўка (Окуні́вка, Tarpançı) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мыхайліўка (Сакскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка, Tuzlı) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Плюсы)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — мураваны каталіцкі храм у в. Плюсы Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі.
Гісторыя
Пабудаваны ў пачатку ХХ стагоддзя з цэглы і бутавага каменю. Да гэтага тут існаваў невялікі філіяльны храм Браслаўскай парафіі, заснаваны ў 1770 годзе і капітальна адрамантаваны ў 1860 годзе. Паводле некаторых звестак, ён быў мураваным.
У парафіі на пачатку мінулага стагоддзя працавалі наступныя святары: кс. Малахоўскі, кс. Казімір Сяндоўскі, кс. Пётр Вайцякунас (памёр у 44 гады, пахаваны на мясцовых могілках), кс. Ігнацы Мантвіла, кс. Станіслаў Мажэйка, кс. Ян Жук, кс. Казімір Радзішэўскі і кс. Францішак Білша, вывезены савецкімі ўладамі.
У 1941—1944 гадах будынак быў пашкоджаны, моцна пацярпела адна з вежаў будынка. Пасля вайны храм ператварылі ў школу, потым у краму. Вернуты прыхаджанам у 1989 годзе. Адрамантаваны парафіянамі пад кіраўніцтвам ксяндза пралата Трубовіча і ксяндза Францішка Апячонка, і перададзены вернікам для сакральных мэтаў у 1991 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неараманскага стылю. Пабудаваны па каноне трохнефавай двухвежавай базілікі памерамі 33,5х18,8х34 м, з пяціграннай апсідай і бакавымі сакрысціямі. Трохчасткавы фасад фланкіраваны дзвюх’яруснымі чатырохграннымі вежамі са спічастымі шатрамі. Па цэнтры фасад завершаны 2-гранным атыкавым шчыпцом з круглай люкарнай наверсе і 5-пралётнай аркадай унізе. Арачны ўваходны праём аформлены прамавугольным парталам.
Архітэктура храма заснавана на форме паўцыркульнай аркі, якая пакладзена ў малюнак уваходнага партала, трыфорыума над ім, біфорыума вежаў. Другі ярус галоўнага фасада вылучаны аркатурным фрызам, завершаным 2-гранным шчытом з акном-ружай. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны высокімі арачнымі аконнымі праёмамі ў 2-абломных цагляных ліштвах і лапаткамі ў прасценках, апяразаны зубчастымі фрызамі.
Мыцяевэ
Мыцяевэ (Митя́єве, Yañı Qarağurt) — вёска ў Сакскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кашталяны вендэнскія
Кашталян вендэнскі — дзяржаўная пасада ў Вендэнскім ваяводстве, супольным валоданні (кандамініуме) Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага; другая па значнасці пасада пасля ваяводы. Засядаў у Сенаце Рэчы Паспалітай. Пасада створана ў 1598 пры ўтварэнні ваяводства. У 1629 большая частка тэрыторыі Вендэнскага ваяводства адышла да Швецыі, у складзе Рэчы Паспалітай засталіся толькі чатыры паўднёва-заходнія староствы: Дынабургскае, Рэжыцкае, Люцынскае і Марыенгаўзенскае. Па ўмовах Аліўскага міру 1660 Рэч Паспалітая канчаткова прызнала за Швецыяй заваёваную ёю частку ваяводства. Рэшта ваяводства ў 1677 увайшла ў склад новастворанага Інфлянцкага ваяводства, і замест кашталяна вендэнскага была створана пасада кашталяна інфлянцкага.
Хмэлёвэ (Чарнаморскі раён)
Хмэлёвэ (Хмельове́, Sadır Bağay) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Унукавэ
Унукавэ (Вну́кове, Yaşpek) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ветэр (Рур)
Уваходзіць у склад раёна Энепэ-Рур. Насельніцтва — (на 31 снежня 2010 года). Плошча 31,47 км². Афіцыйны код — 05 9 54 032.
Горад падзелены на 4 раёны.
Сніжнэ (Чарнаморскі раён)
Сніжнэ (Сні́жне, Qarlav) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Вадапійнэ (Чарнаморскі раён)
Вадапійнэ (Водопі́йне, Kerlevüt) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ваяводы дорпацкія
Ваявода дорпацкі — дзяржаўная пасада намесніка караля і вялікага князя ў Дорпацкім ваяводстве, супольным валоданні (кандамініуме) Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага; засядаў у Сенаце Рэчы Паспалітай. Пасада створана ў 1598 замест прэзідэнта дорпацкага. У 1629 тэрыторыя Дорпацкага ваяводства адышла да Швецыі, і пасада стала намінальнай. Па ўмовах Аліўскага міру 1660 Дорпацкае ваяводства скасавана, і ваяводы больш не прызначаліся, але апошні ваявода захоўваў свой тытул да смерці.
Валадымырыўка (Чарнаморскі раён)
Валадымырыўка (Володи́мирівка, Bay Qıyat) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Грамавэ
Грамавэ (Громове́, Qıpçaq) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Севэрнэ (Чарнаморскі раён)
Севэрнэ (Сє́верне, Nemse Çağaltay) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Роза Міронаўна Свярдлова
Роза Міронаўна Свярдло́ва (,  — ) — беларуская і расійская кінастудыі «Ленфільм». Заслужаная артыстка БССР (1935). педагог. Скончыла ў 1930 годзе кінаадзяленне Ленінградскага тэхнікума сцэнічных мастацтваў (майстэрня Я. Чарвякова). У кіно з 1927 года. Здымалася на кінастудыях «Ленфільм», «Беларусьфільм» і іншых.
Задорнэ
Задорнэ (Задо́рне, Çoñğurçı) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Нызіўка (Чарнаморскі раён)
Нызіўка (Низівка, Camal) — пасёлак у Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зайцэвэ (Чарнаморскі раён)
Зайцэвэ (За́йцеве, Musa Ali) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Знам’янскэ
Знам’янскэ (Зна́м'янське, Çeger Acı) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Азэрыўка (Чарнаморскі раён)
Азэрыўка (Озе́рівка, Terekli Ass) — пасёлак у Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кашталяны дорпацкія
Кашталян дорпацкі — дзяржаўная пасада ў Дорпацкім ваяводстве, супольным валоданні (кандамініюме) Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага; другая па значнасці пасада пасля ваяводы. Засядаў у Сенаце Рэчы Паспалітай. Пасада створана ў 1598 пры ўтварэнні ваяводства. У 1629 тэрыторыя Дорпацкага ваяводства адышла да Швецыі, і пасада стала намінальнай. Па ўмовах Аліўскага міру 1660 Дорпацкае ваяводства скасавана, і кашталяны больш не прызначаліся, але апошні кашталян захоўваў свой тытул да смерці.
Жураўліўка (Чарнаморскі раён)
Жураўліўка (Журавлі́вка, Juravlövka) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кіраўскэ (Чарнаморскі раён)
Кіраўскэ (Кі́ровське, Kirovskoye) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Красна Паляна (Чарнаморскі раён)
Красна Паляна (Кра́сна Поля́на, Qızıl Çoñrav) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дазорнэ (Чарнаморскі раён)
Дазорнэ (Дозо́рне, Aqqoca) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зоранэ (Чарнаморскі раён)
Зоранэ (Зо́ряне, Zorânoye) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Калыніўка (Чарнаморскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка, Ablaq Acı) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Краснаярскэ (Чарнаморскі раён)
Краснаярскэ (Красноя́рське, Doñuzlav) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Краснасільскэ (Чарнаморскі раён)
Краснасільскэ (Красносі́льське, Qunan) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лэнскэ (Чарнаморскі раён)
Лэнскэ (Ле́нське, Dört Saqal) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мар’інэ (Чарнаморскі раён)
Мар’інэ (Ма́р'їне, Can Baba) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Маяк (Чарнаморскі раён)
Маяк (Мая́к, Tarhan Qut) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мэдвэдэвэ (Чарнаморскі раён)
Мэдвэдэвэ (Медве́деве, Tabuldı Ass) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Белагаш
Белагаш — тапонім.
Міжводнэ
Міжводнэ (Міжво́дне, Yarılğaç) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Новаўльянаўка (Чарнаморскі раён)
Новаўльянаўка (Новоулья́новка, Novoulyanovka) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Касугаі
Касугаі — асаблівы горад Японіі, размешчаны ў паўночнай частцы прэфектуры Айты на ўсходнім беразе ракі Сакаі. Заснаваны 1 чэрвеня 1943 года шляхам аб’яднання пасёлка Катыгава і вёсак Тарыімацу, Сіногі і Такака павета Хігасікасугаі. Цяпер горад — цэнтр апрацоўчай, электратэхнічнай і лясной прамысловасці. Плошча горада — 92,71 км², насельніцтва — 308 217 чалавек (1 чэрвеня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 3324,53 чал. /км².
Святаяннік
Святая́ннік, таксама Зверабой (Hypericum) — род кветкавых раслін сямейства парадку. Больш за 300 відаў. У Беларусі 8 відаў.
Навасільскэ (Чарнаморскі раён)
Навасільскэ (Новосі́льське, Novoselskoye) — вёска ў Чарнаморскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Святое
Святое:
Святое возера (возера, Шклоўскі раён)
Святое возера  — возера ў Шклоўскім раёне, Магілёўская вобласць, у басейне ракі Арціслаўка (цячэ праз возера), за 22 км на паўднёвы ўсход Шклова, за 1 км на поўдзень ад вёскі Патапава.
Плошча паверхні возера 0,23 км², даўжыня 650 метраў. Найбольшая шырыня 370 метраў, даўжыня берагавой лініі 1,6 км. Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Берагавая лінія слабазвілістая.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь, плотка, краснапёрка, карась, лінь і іншыя віды рыб.
Падстолі вялікі літоўскі
Падстолі вялікі літоўскі (па-лацінску: subdapifer) — ураднік у Вялікім Княстве Літоўскім. Урад існаваў з сярэдзіны XV стагоддзя.
Быў намеснікам стольніка вялікага літоўскага. Дапамагаў таму сервіраваць стол вялікага князя. Пазней выконваў намінальныя функцыі.
Святое (возера, Слаўгарадскі раён)
Святое возера  — возера ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці, на левабярэжнай пойме ракі Сож, за 10 кіламетраў на поўдзень ад горада Слаўгарад, каля вёскі Дубна.
Плошча паверхні 0,25 км², даўжыня 2 км, найбольшая шырыня 170 метраў, даўжыня берагавой лініі 4,82 км. Катлавіна старычнага тыпу. Схілы на ўсходзе вышынёй 3 метры, пад лугам, на захадзе невыразныя. Упадае адзін ручай.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, акунь рачны, плотка, карась, лінь і інш.
Святое возера (возера, Касцюковіцкі раён)
Святое возера  — возера ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці, у басейне ракі Беседзь, за 24 кіламетры на паўднёвы захад ад горада Касцюковічы.
Плошча паверхні 0,26 км², даўжыня 630 метраў, найбольшая шырыня 570 метраў. Найбольшая глыбіня 6 метраў. Даўжыня берагавой лініі 2,1 км. Плошча вадазбору 5,25 км². Схілы катлавіны вышынёй да 3 метраў, спадзістыя, пад лесам, на поўдні да 10 метраў, разараныя. У паўднёвай частцы возера заліў. Мелкаводдзе пясчанае. Больш за 40 % плошчы дна возера выслана сапрапелем. Возера значна зарастае.
Святое возера (возера, Рагачоўскі раён)
Свято́е возера — возера ў Беларусі, у Рагачоўскім раёне, Гомельская вобласць, у басейне ракі Дабрыца, за 6 км у напрамку на захад ад Рагачова, за 1 км у напрамку на поўнач ад вёскі Стрэнькі.
Плошча паверхні возера 0,29 (0,24 ) км², даўжыня 0,6 (0,65 ) км, найбольшая шырыня 0,6 км, даўжыня берагавой лініі 1,85 (2,03 ) км. Найбольшая глыбіня 11,5 м, сярэдняя — 4,37 м. Аб’ём вады 1,05 млн м³.
Катлавіна возера круглай формы сярод раўніннай разаранай тэрыторыі. Схілы невыразныя. Дно сапрапелістае. Берагавая лінія слабазвілістая. У паўночнай частцы з возера выцякае каналізаваны ручай у раку Дабрыца.
Барань (значэнні)
Барань:
Pseudochazara cingovskii
Pseudochazara cingovskiiі — від матылькоў сямейства. Жыве толькі ў македонскай вёсцы. Самцы крыху меншыя, чым самкі.
Матылёк халоднага светла-шэра-карычневага колеру з прыкметнымі палосамі на верхнім баку крылаў. Яго асяроддзе пражывання абсыпанае белымі вапняковымі скаламі, і, калі ён садзіцца на белым вапняку, яго вельмі цяжка заўважыць з-за вельмі бледнага ніжняга боку.
Перыяд лёту
Дае адно пакаленне ў год, лёт імага з канца чэрвеня па ліпень у залежнасці ад вышыні над узроўнем мора
Горы Святога Ільі
Горы Свято́га Ільі́ (Saint Elias Mountains) — горны хрыбет у сістэме Кардыльераў, у Канадзе і Алясцы. На паўночным захадзе сыходзіцца з гарамі Урангеля, на захадзе — з гарамі Чугач.
Даўжыня 550 км. Вышыня да 5959 м — гара Логан. Вышэйшыя пікі Канады з’яўляюцца часткай хрыбта. Хрыбет складзены галоўным чынам асадкавымі пародамі. Значнае абледзяненне. Унізе схілы пакрытыя іглічнымі лясамі.
Colchicum macedonicum
Colchicum macedonicum — від аднадальных раслін роду  сямейства. Упершыню апісаны батанікам Кашаніным у 1911 годзе.
Сінонім — Colchicum pieperianum Markgr.
Распаўсюджанне
Паводле апошніх звестак вядомы з усходняй і цэнтральнай частак Албаніі і з паўночна-заходняй Македоніі ; шэраг крыніц разглядаюць Colchicum macedonicum ў якасці эндэміка Македоніі.
Тыпавы асобнік сабраны на гары Караджыца (Рэспубліка Македонія), на вышыні 2150 м
Батанічнае апісанне
Цыбульны геафіт.
Лік храмасом — 2n=54.
Спіс аб’ектаў PGC (2485001—2486000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2485001—2486000)
Інтэрлінгвістыка
Інтэрлінгві́стыка — раздзел мовазнаўства, які вывучае розныя аспекты міжмоўных зносін і, у прыватнасці, міжнародныя мовы як сродак такіх зносін. асноўная ўвага звяртаецца на праацэсы стварэння і функцыянавання міжнародных штучных моў якія даследуюцца ў сувязі з пытаннямі шматмоўяузаемаўплыву моў стварэння інтэрнацыяналізмаў і г. д..
Інтэрлінгвістыка сфарміравалася на базе тэорыі лінгвапраектавання закладзенай творамі Рэнэ Дэкарта (1629 г.)і развітай Г. В. Лейбніцам і інш. Тэрмін «інтэрлінгвістыка» з'явіўся ў 1911 годзе і быў вызначаны яго аўтарам Жулем Мейсмансам, як навука аб «натуральных законах фарміравання агульных дапаможных моў», пад якімі ён меў на ўвазелюбыя мовы, якія здольныя выступаць у ролі пасрэднікаў міжмоўных (і нават міждыялектных) зносін. З другой паловы XX стагоддзя інтэрлігвістыка канцэнтруецца на вывучэнні штучных моў (якія разглядаюцца як адзін са сродкаўпераадолення моўнага бар'ера), і звычайна разглядаецца як раздел мовазнаўства, які вывучае міжнародныя мовы ў кантэксце агульнай тэорыі міжмоўных зносін.
Кафедральны касцёл Ісуса Міласэрнага (Віцебск)
Кафедральны касцёл Ісуса Міласэрнага — мураваны каталіцкі храм у г. Віцебску. Размяшчаецца па вуліцы Воінаў-Інтэрнацыяналістаў.
Гісторыя
22 кастрычніка 2000 г. была адпраўлена першая святая Імша для вернікаў парафіі Ісуса Міласэрнага ў касцёле Св. Барбары, прысутнічала 56 чалавек. 16 лістапада 2000 г. парафія Ісуса Міласэрнага атрымала дазвол на пабудову часовай капліцы. 3 снежня адбылася першая святая Імша ў новазбудаванай капліцы, 25 снежня капліцу асвяціў біскуп Уладзіслаў Блін.
З сакавіка 2001 г. першым пробашчам парафіі стаў кс. Дарыюш Кубіца. 30 чэрвеня 2001 г. у парафіі адбылася першая біскупская візітацыя. 12 верасня 2004 г. кс. біскуп ардынарый асвяціў пляцоўку, а ў сярэдзіне кастрычніка 2004 г. гарадскія ўлады далі канчатковы дазвол на будаўніцтва новай святыні. Кансекрацыя касцёла Ісуса Міласэрнага адбылася 10 кастрычніка 2009 г. у межах святкавання 10-годдзя існавання Віцебскай дыяцэзіі. Літургію, падчас якой адбывалася асвячэнне, узначальваў Апостальскі нунцый у Беларусі архібіскуп Марцін Відавіч.
18 чэрвеня 2011 г. касцёл стаў кафедральным. Урачыстую літургію ў новай кафедры ўзначаліў прадстаўнік Папы Бенедыкта XVI кардынал-дыякан Рабер Сара.
Востраў Святога Лаўрэнція
Востраў Свято́га Лаўрэ́нція (St. Lawrence Island) — востраў у паўднёвай частцы Берынгава праліва, за 80 км ад паўвострава Чукотка (мыс Чапліна). Адміністрацыйна з’яўляецца часткай штата Аляска, хоць і знаходзіцца бліжэй да Чукоцкага паўвострава, чым да Аляскі. Гэта шосты па велічыні востраў у Злучаных Штатах і 113-ы па велічыні востраў у свеце.
Даўжыня вострава — 145 км, шырыня — ад 13 да 36 км, плошча — 4640,12 км². Найвышэйшая кропка — 672 м — гара Атук. Паверхня нізінная, з асобнымі ўзвышшамі вулканічнага паходжання. На востраве няма паўнавартасных дрэў, хмызнякі прадстаўлены арктычнай вярбой не больш 30 см у вышыню.
На востраве населеныя пункты Гамбел, Савунга.
Востраў адкрыты ў 1728 годзе В. І. Берынгам.
Святы камень Сянежыцкі
Святы камень Сянежыцкі — геалагічны помнік рэспубліканскага значэння (з 1997). Знаходзіцца на могілках у вёсцы Сянежыцы, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць. Ружавата-шэры дробназярністы граніт прасападобнай формы. Даўжыня 1,65 м, шырыня 1,43 м, вышыня 0,5 м. Аб'ём 0,6 м³. Маса каля 1,7 тон. Прынесены ледавіком 220-150 тыс. гадоў таму са Скандынавіі. Валун у дахрысціянскія часы меў культавае значэнне.
Fritillaria macedonica
Fritillaria macedonica — від кветкавых раслін сямейства лілейных. Фларыстычны субэндэмік, вядомы ў гарах  і, а таксама ў Албаніі і Сербіі. Змешчаны ў глабальны Чырвоны спіс знікаючых відаў раслін.
Лаўрэнцій Тураўскі
Лаўрэнцій Тураўскі (? — ) — беларускі святы, пустэльнік, вялебны. Памяць 29 студзеня ў Саборы Беларускіх святых.
Жыў спачатку ў манастыры велікамучаніка Дзімітрыя Салунскага пад Кіевам, а потым у Кіева-Пячэрскім манастыры. За сваё святое жыццё атрымаў ад Госпада ласку вылячэння і выгнання дэманаў. У 1182 годзе быў хіратанісаны ў епіскапы Тураўскія, быў пераемнікам свяціцеля Кірылы II Тураўскага.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Езуса (Падсвілле)
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Езуса — мураваны каталіцкі храм у гарадскім пасёлку Падсвілле Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Чарневічы)
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля — мураваны каталіцкі храм у в. Чарневічы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Езуса (Падсвілле)
Гісторыя
Першы, драўляны, касцёл у Падсвіллі быў пабудаваны ў 1930 годзе. Святую Імшу адпраўляў прыязджаючы сюды ксёндз Міхал Бобрык з Бабрушчыны. У 1937 годзе ў Падсвіллі была ўтворана парафія Найсвяцейшага Сэрца Езуса. Душпастырам у той час быў ксёндз Сладзінскі, а з 1940 года тут працаваў ксёндз Макрэцкі. У 1946 годзе касцёл закрылі і зрабілі з яго спачатку клуб, пасля — збожжасховішча, а потым — склад для ільнофабрыкі. У 1984 годзе касцёл быў зруйнаваны ўшчэнт.
У пачатку 1990-х гадоў вернікі збіраліся ў дзіцячым садку. Калі месца стала мала, была набыта былая крама і перароблена ў капліцу. У 2000 годзе пачалося будаўніцтва касцёла. У 2004 годзе новую святыню накрылі дахам і ў ёй пачаліся ўнутраныя работы. 30 ліпеня 2011 года адбылося асвячэнне святыні.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Чарневічы)
Гісторыя
Касцёл пабудаваны ў 1920-1930-я гады. У 1950 годзе камуністычныя ўлады закрылі касцёл. Да 1990 года ў касцёле захоўвалі збожжа.
У 1991 годзе пробашчам парафіі стаў ксёндз Люцыян Паўлік, і парафіяне дабіліся ад уладаў вяртання касцёла вернікам. Першая святая імша пасля вяртання святыні была адпраўлена ў 1993 годзе у адноўленым касцёле.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з рысамі канструктывізму. Вырашаны працяглым прамавугольным у плане аб’ёмам пад 2-схільным дахам. Да фасада далучана магутная трох’ярусная 4-гранная шатровая званіца. Плоскасныя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі і ўваходнымі праёмамі, крапаваны вуглавымі лапаткамі.
Дзіянісій Полацкі
Дзіянісій Полацкі, ці Дыянісій Полацкі (? — 1182/1183?) — праваслаўны святы, епіскап Полацкі, свяціцель. Памяць у Саборы Беларускіх святых.
Прызначаны на Полацкую кафедру ў 1167 годзе. З дабраслаўлення Дыянісія адправілася ў паломніцтва да Святых мясцін Ефрасіння Полацкая, менавіта ён быў ініцыятарам яе праслаўлення і, верагодна, з яго дабраслаўлення была складзеная служба і напісана «Жыціе Ефрасінні». Памёр у 1182/1183 годзе.
Марцін Тураўскі
Марцін Тураўскі (? — ) — беларускі святы, вялебны.
Памяць 27 чэрвеня ў Саборы Беларускіх святых.
Жыціе
Служыў кухарам пры Тураўскіх біскупах Сімеоне, Ігнаціі, Іаакіме (1144—1146) і Георгіі. Апошні свяціцель звольніў святога Марціна па яго старасці. Але старац не захацеў расстацца з манастыром ў імя святых Барыса і Глеба ў Тураве, дзе жылі біскупы, і ў адзін з дзён Вялікага посту прыняў манаства. Святы стаў жыць пустэльнікам: «Один жил о Бозе». З прычыны старасці і ранейшых цяжкіх работ, ён часта хварэў. Аднойчы, калі святы пакутаваў ад хваробы і ляжаў у келлі, знемагаючы ад смагі, ён старанна заклікаў на дапамогу святых мучанікаў Барыса і Глеба. На трэці дзень бездапаможнаму Марціну з'явіліся двое юнакоў. Пустэльнік не прызнаў у іх абліччы святых мучанікаў, хоць яны «з'явіліся ў сваім падабенстве, як былі напісаныя на іконе». Распытаўшы аб хваробе прападобнага, святыя браты працягнулі Марціну коўш вады і напаілі. Вялебны Марцін прапанаваў гасцям паесці, пакорліва папрасіўшы прабачэння, што сам не можа прынесці ім хлеба, але святыя, дабраславіўшы гасціннага гаспадара, зрабіліся нябачнымі. Толькі тады зразумеў ён, хто наведаў яго падчас хваробы, уславіць Госпада і святых мучанікаў, і з таго часу выздаравеў ад немачы і распавёў пра з'яву свайму духоўнаму бацьку. Пасля гэтага цудоўнага вылячэння блажэнны Марцін пражыў яшчэ адзін год. Памёр вялебны Марцін 27 чэрвеня 1150.
Міна Полацкі
Міна Полацкі (? — ) — усходнеславянскі святы, епіскап полацкі, свяціцель. Памяць 20 чэрвеня (3 ліпеня) і ў трэцюю нядзелю пасля Тройцы ў Саборы Беларускіх святых. Доўгі час жыў у Кіеўскім Пячэрскім манастыры. 13 снежня 1105 ён быў хіратанісаны ў епіскапа Полацкага мітрапалітам Кіеўскім Нікіфарам.
Імя свяціцеля Міны ўвайшло ў службу Кіева-Пячэрскім святым айцам, згадка аб ім утрымліваецца ў Кіева-Пячэрскім Пацярыку. У час яго епіскапства прыняла пострыг Ефрасіння Полацкая.
Viola allchariensis
Viola allchariensis — від двухдольных раслін роду  сямейства . Упершыню апісаны аўстрыйскім батанікам у 1894 годзе.
Міна Полацкі
Памяць
Час кананізацыі не вядомы. У 1984 г. свяціцель Міна быў уключаны ў Сабор Беларускіх святых Беларускай Праваслаўнай Царквы. У 2005 г. у Івянцы быў асвячоны ніжні храм у гонар свяціцеля Міны. Дзень напамінкаў — 3 ліпеня.
Viola allchariensis
Батанічнае апісанне
Кветкі памерам 2,2—3 см, цёмна-фіялетавага колеру.
Цвіце з красавіка па кастрычнік.
Лік храмасом — 2n=20.
Распаўсюджанне
Дадзеныя па арэалу адрозніваюцца. Паводле адных крыніц, Viola allchariensis — эндэмік Македоніі, вядомы з цэнтральнай часткі гэтай краіны з ваколіц рудніка ; паводле іншых звестак, арэал расліны шырэй, і ўключае ў сябе краіны былой Югаславіі, Албанію і Грэцыю.
Елісей Лаўрышаўскі
Елісей быў забіты сваім гадаванцам, юнаком-служкай ў ноч на 23 кастрычніка каля 1250 года. Пасля забойства мошчы прападобнага былі ўслаўленыя цудаздзяйснымі.
Кананізацыя
Калі ў 1505 годзе татары спустошылі наваколлі Навагрудка і наблізіліся да Лаўрышаўскага манастыра, то ім падалося, што манастырскі двор запоўнены адборнай конніцай, і яны адступілі. Гэта цуд, напэўна, паслужыў падставай для кананізацыі прападобнага Елісея мітрапалітам Іосіфам Солтанам на саборы, які адбыўся ў Вільні(?) ў 1514 годзе.
Свяціцкі валун
Свяці́цкі валун — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння (з 1991). Размешчаны за 500 метраў на паўднёвы захад ад вёскі Свяціца Полацкага раёна Віцебскай вобласці, каля шашы Лепель—Полацк.
Апісанне
Чырвона-буры граніт рапаківі з крышталямі палявога шпату. Даўжыня 3,95 м., шырыня 2,3 м, вышыня 1,55 м, у абводзе 9,9 м, аб'ём 7,5 м³, маса бачнай часткі каля 20 тон. Валун мае прасападобную форму. Прынесены ледавіком з Карэльскага перашыйку каля 20—18 тысяч гадоў назад.
Касцёл Святога Іасафата Кунцэвіча (Канстанцінава)
Касцёл Святога Іасафата Кунцэвіча — мураваны каталіцкі храм у в. Канстанцінаве Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1993—1995 гадах з цэглы на месцы касцёла, зруйнаванага 2 ліпеня 1962 года.
21 лістапада 1995 года кардынал Казімір Свёнтак асвяціў касцёл пад тытулам святога Іасафата Кунцэвіча. Часткова захавалася старая званіца.
Архітэктура
Вырашаны двумя прамавугольнымі ў плане пад двухсхільнымі дахамі аб’ёмамі малітоўнай залы і апсіды, да якой дабудавана сакрысція. Галоўны і тыльны фасады завершаны васьміграннымі шатровымі драўлянымі барабанамі. Плоскасныя фасады расчлянёны арачнымі аконнымі і лучковымі ўваходнымі праёмамі ў ліштвах, крапаваны вуглавымі пілястрамі.
Перад касцёлам захавалася званіца 19 ст. Васьміграннае трох’яруснае збудаванне пад шатровым пакрыццём. Першыя два ярусы мураваныя глухія, трэці драўляны, адкрыты прамавугольнымі прасветамі.
Хабамаі
Астравы Хабамаі (яп. 歯舞群島, "Плоскія") — японская назва часткі Малой Курыльскай грады. У яе склад уваходзяць астравы: