cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Раман Паланскі
Рамантычныя адносіны
Восенню 1984 года маладая пачынаючая актрыса Эманюэль Сенье, унучка акцёра, у пошуках новай працы пазнаёмілася з агентам, які зладзіў ёй прыватнае праслухоўванне ў Паланскага. Дагэтуль Сенье ніколі не чула пра гэтага рэжысёра. На Паланскага тады зрабілі ўражанне прыгажосць і талент актрысы, пазней ён успамінаў: «''Сапраўдная францужанка — спакойная, стрыманая і цудоўная. Вядома, у жыцці Сенье не такая. Яна вельмі слаўная''». Сенье ж, па яе прызнанні, першапачаткова не хацела згаджацца на спатканне з Паланскім, бо думала, што «ён проста хоча мяне трахнуць». Але ўсё ж яе падкупілі яго «пачцівасць і сумленнасць», «справа ў душы, а душа ў Рамана цудоўная», — успамінала Сенье. Пара ажанілася 30 жніўня 1989 года. У іх нарадзілася двое дзяцей — дачка (нар. 1993) і сын Элвіс (нар. 1998). Маргана сыграла другарадныя ролі ў такіх фільмах свайго бацькі, як «Піяніст», «Олівер Твіст» і «Прывід пяра». Найбольшую вядомасць ёй прынесла роля ў тэлесерыяле «Вікінгі», а ў 2016 годзе адбыўся яе рэжысёрскі дэбют з кароткаметражным фільмам «Дублёр». Элвіс Паланскі сыграў эпізадычныя ролі ў фільмах «Скафандр і матылёк» і «Разня». Блізкі сябар сям’і казаў пра сужонкаў: «Эманюэль была дзіўнай жанчынай і самым вялікім каханнем Рамана пасля Шэран Тэйт».
Крымінальны пераслед і абвінавачванні ў гвалце
20 лютага 1977 года ў межах фотасесіі на замову часопіса «Vogue Hommes» Паланскі пазнаёміўся з трынаццацігадовай мадэллю Самантай Джэйн Гейлі (пасля замужжа змяніла прозвішча на Геймер). Паводле паказанняў Саманты, 10 сакавіка 1977 года, падчас фотасесіі ў асабняку Джэка Нікалсана на у Лос-Анджэлесе, Паланскі даў ёй шампанскае і наркотык «Кваалюд» , прымусіў яе да аральнага і анальнага сексу  , а затым адвёз яе дадому. 11 сакавіка Паланскага затрымалі па падазрэнні ў згвалтаванні. 24 сакавіка акруговы пракурор Роджэр Гансан прад’явіў яму абвінавачанне па шасці пунктах: згвалтаванне з ужываннем наркотыкаў, вычварэнне, нетрадыцыйны палавы акт, непрыстойныя дзеянні сексуальнага характару і палавы акт з дзіцём, якое не дасягнула чатырнаццаці гадоў; прадастаўленне непаўнагадоваму забароненых рэчываў. Паланскі не прызнаў сябе вінаватым ні па адным з гэтых абвінавачанняў.
Падчас судовага разбіральніцтва, суддзёй у якім быў Лоўрэнс Дж. Рытэнбанд, рэжысёр і яго адвакат прапанавалі міравое пагадненне, у адпаведнасці з якім Паланскі прызнаў бы сябе вінаватым толькі ў самым лёгкім з пунктаў абвінавачання. Адвакат Гейлі пагадзіўся на ўрэгуляванне, але пад ціскам грамадскасці Рытэнбанд меў намер пасадзіць Паланскага ў турму, прынамсі, на кароткі час. Рэжысёр быў узяты пад нагляд куратара, таксама яму было прызначана абавязковае псіхіятрычнае абследаванне ў турме ў Чына на поўдзень ад Лос-Анджэлеса. 16 снежня 1977 года Паланскі трапіў у турму, дзе правёў 42 дні. 29 студзеня 1978 года ён быў вызвалены, але праз дзень пасля чарговага судовага пасяджэння ён даведаўся ад свайго адваката Дугласа Далтана, што Рытэнбанд меў намер падоўжыць турэмнае зняволенне Паланскага яшчэ на 48 дзён, а затым распарадзіцца аб яго высылцы з краіны. У гэты ж час у прэсе з’явіліся чуткі, што Рытэнбанд у сваім загарадным клубе выхваляўся, што пасадзіць Паланскага «на 100 гадоў». 31 студзеня, не чакаючы прысуду, Паланскі збег з ЗША у Лондан, а пазней, каб пазбегнуць экстрадыцыі, паляцеў у Францыю, таксама ён жыў на тэрыторыі Швейцарыі і Польшчы. Калі пасля адзін з французскіх рэпарцёраў пытаўся ў яго, як гэта — быць бежанцам, Паланскі паціснуў плячыма і адказаў: «''Даўно прывык. Я быў бежанцам усё сваё жыццё''».
Міністр культуры Францыі заявіў, што ўражаны арыштам Паланскага. У камюніке міністэрства гаварылася, што Мітэран шкадуе аб арышце рэжысёра, ён «са здзіўленнем даведаўся пра дзеянні супраць Рамана Паланскага — кінарэжысёра з сусветным імем і французскага грамадзяніна, які затрыманы ў Швейцарыі», — паведамлялася ў дакуменце. Некалькі дзясяткаў вядомых кінематаграфістаў падпісалі зварот у падтрымку Паланскага. Сярод іх Вудзі Ален, Дэвід Лінч, Марцін Скарсэзэ, Вім Вендэрс,, , Педра Альмадовар і іншыя. Актрысы і Моніка Белучы таксама выказалі сваё шкадаванне наконт арышту Паланскага. Кіраўнікі знешнепалітычных ведамстваў Францыі і Польшчы заявілі, што маюць намер звярнуцца да прэзідэнта ЗША Барака Абамы з тым, каб той памілаваў Паланскага і закрыў крымінальную справу ў дачыненні да яго. Губернатар Каліфорніі Арнольд Шварцэнэгер адмовіўся памілаваць рэжысёра. Апеляцыйны суд Лос-Анджэлеса таксама адмовіўся закрыць справу Паланскага.
Падчас знаходжання рэжысёра пад арыштам на Берлінскім кінафестывалі адбылася прэм’ера яго новага фільма «Прывід пяра»; фільм быў удастоены «Сярэбранага мядзведзя» за найлепшую рэжысуру. 12 ліпеня 2010 года ўлады Швейцарыі адмовілі амерыканскаму ўраду ў экстрадыцыі Паланскага ў ЗША і вызвалілі рэжысёра з-пад.
У канцы 2013 года Саманта Геймер апублікавала свой погляд на згвалтаванне ў аўтабіяграфіі «». У канцы кастрычніка 2014 года ўлады ЗША звязаліся з польскімі афіцыйнымі асобамі, калі Паланскі прысутнічаў на адкрыцці яўрэйскага музея ў Варшаве. Рэжысёр быў дапытаны пракурорамі ў Кракаве і вызвалены. 30 кастрычніка намеснік міністра замежных спраў Польшчы Рафал Тшаскоўскі заявіў, што Польшча не бачыць падставаў для затрымання Рамана Паланскага і перадачы яго ўладам ЗША. Яшчэ ў 2010 годзе генеральны пракурор Польшчы заявіў, што паводле польскага заканадаўства з моманту злачынства прайшло занадта шмат часу, каб Паланскі мог быць экстрадзіраваны. 25 лютага 2015 года Паланскі прыйшоў у польскі суд на слуханне па запыце ЗША аб экстрадыцыі. Суддзя прызначыў яшчэ адно слуханне, якое павінна было адбыцца ў красавіку ці раней, каб даць час на вывучэнне дакументаў, якія прыбылі са Швейцарыі. 30 кастрычніка 2015 года польскі суддзя Дарыюш Мазур адхіліў запыт ЗША аб выдачы Паланскага. Па словах суддзі, дазвол вярнуць Паланскага амерыканскім праваахоўным органам быў бы «яўна незаконным» дзеяннем, якое пазбаўляе рэжысёра свабоды. Ягоныя адвакаты сцвярджалі, што экстрадыцыя парушыць Еўрапейскую Канвенцыю аб абароне Правоў Чалавека. Паланскі мае падвойнае грамадзянства — Польшчы і Францыі. Судом прымалася да ўвагі, што сама пацярпелая, стаўшы дарослай, неаднаразова патрабавала зняць абвінавачанні з рэжысёра. «Як паказваецца ў хадайніцтве, крымінальны пераслед рэжысёра варта спыніць, бо меркаваная пацярпелая адчувае занадта вялікі ціск з боку грамадскасці». 6 снежня 2016 года Вярхоўны суд Польшчы пастанавіў адхіліць апеляцыю, пададзеную польскім міністрам юстыцыі Зіёбра, і пакінуць у сіле пастанову ад кастрычніка 2015 года. 17 жніўня 2017 года суддзя Вышэйшага суда акругі Лос-Анджэлес Скот Гордан адхіліў хадайніцтва Саманты Геймер аб спыненні справы супраць Паланскага.
Фільмаграфія
Раман Паланскі зняў 22 поўнаметражныя фільмы:
Рэжысёрскі метад
Джошуа Кляйн пералічвае такія адметныя рысы творчасці Паланскага, як «майстэрскае апавяданне» і дбайны псіхалагічны аналіз. А Пол Вернер дадае, што адметнымі рысамі рэжысёрскай працы з’яўляюцца «клаўстрафобная цесната асноўных абставін» і «неспакойная атмасфера падазронасці і недаверу». Сам рэжысёр казаў, што любіць «вырашаць складаныя задачы» і здымаць фільмы ў замкнёных прасторах. Па словах Джэсікі Вінтэр, у свеце кіно Паланскага «моцныя людзі сілкуюцца слабымі… ці, радзей, менавіта слабыя людзі адчуваюць пагрозу, якая існуе толькі ў іх занепакоеным розуме». Сам Паланскі вядомы дыктатарскімі паводзінамі з акцёрамі на здымачнай пляцоўцы, што выражаецца ў давядзенні іх «да мяжы фізічнай і душэўнай трываласці». У сваіх фільмах рэжысёр выкарыстоўвае доўгія прамыя кадры, каб акцёры больш раскрываліся перад камерай. Пры падборы акцёраў на ролю ён імкнецца знайсці такіх людзей, у кім спалучалася б «мастацтва быць расслабленым і засяроджаным адначасова». Паланскі аддае перавагу здымкам у павільёнах, бо лічыць, што там ён можа дабіцца лепшага выніку. Пачынаючы з «новай хвалі», рэжысёры сталі пазбягаць здымак у студыі пад маркай таго, што гэта «фальш»; на думку Паланскага, здымкі ў дэкарацыях, наадварот, робяць фільм больш прыгожым «пры ўмове таго, што мы сапраўды гэтага хочам». Непраўдападобнасць пры здымках у павільёнах можа быць выклікана выключна «няздольнасцю некаторых каманд надаць дэкарацыям дакладнасць», — лічыць Паланскі. Па словах Крыстафера Сэндфарда, унікальная атмасфера фільмаў Паланскага «шмат у чым тлумачыцца аператарскай працай: камера ўвесь час у руху, слізгае ад акцёра да акцёра, з пакоя ў пакой». Таксама Сэндфард пісаў, што «''Раман ніколі не патрабаваў ад цябе таго, чаго не мог бы зрабіць сам. Яго талент кіраўніка і патрэба быць лідарам ва ўсім проста здзіўлялі''». Сам жа Паланскі казаў, што «няма нічога жудасней, чым здымаць кіно ў тэатральнай манеры». Камера як нябачны сведка таго, што адбываецца, заўсёды павінна знаходзіцца ў руху, а акцёры не павінны чытаць свой тэкст, яны павінны «імправізаваць».
Паланскі кожны раз праводзіць дбайную прапрацоўку сцэнарыя аж да выдалення з яго «лішніх літар», па словах рэжысёра, «усе гэтыя „ах“, „ну“ і „ага“ — поўнае дзярмо». Для Паланскага гэтыя часціцы і выклічнікі з’яўляюцца толькі хітрыкамі, пакліканымі імітаваць гутарковую мову ў непраўдападобных дыялогах. Да падобных лішніх слоў ён таксама адносіць «ну тады» і «ды ты што!», лічачы, што добры дыялог павінен абыходзіцца без «падобнага смецця». У той жа час Паланскі рэдка сам піша сцэнарыі, толькі ў суаўтарстве, ён казаў, што лічыць працу сцэнарыста сапраўднай «пакутай».
Асноўныя тэмы фільмаў
Паланскаму ўдаецца «бліскуча паказаць гісторыі драматычных узаемаадносін з сексуальным падтэкстам», асабліва калі ў іх раскрываюцца «некаторыя грані чалавечай натуры», — піша біёграф Паланскага Крыстафер Сэндфард.
Практычна ўсе фільмы Паланскага, знятыя пасля «Танцу вампіраў», заснаваны на літаратурных першакрыніцах. Асаблівасцю іх выкарыстання з’яўляецца тое, што ў сваіх працах ён часта іранічна ад іх «дыстанцыруецца», прычым у некаторых выпадках даводзячы іх да «абсурду».
Многія з яго карцін (асабліва «класічнага» перыяду, які сканчваецца «Жыльцом») напаўняюць гледача адчуваннем псіхалагічнай ізаляцыі і. Героі «пакаёвай трылогіі» («Агіда», «Дзіця Размары», «Жылец») няўмольна спускаюцца ў бездань вар’яцтва, свет гэтых фільмаў адфільтраваны свядомасцю псіхічна нездаровага пратаганіста, канцоўкам уласцівы элемент нявызначанасці, інтэрпрэтацыя пакідаецца гледачу.
Паланскі — адзін з самых рэжысёраў. Галоўны герой яго фільма, як правіла, сутыкаецца з пагрозай падвергнуцца маральнаму, а часам і фізічнаму гвалту з боку сіл ірацыянальных, дэманічных, не даступных яго разуменню. Пры тым гэтыя сілы ў большасці выпадкаў перамагаюць; часам справа сканчваецца тым, што пратаганіст губляе розум. Кінакрытык і сцэнарыст казаў: «''Многія лічаць, што працам Рамана ўласцівы элемент аўтабіяграфічнасці. Насамрэч усё значна цікавей. Калі фільм абарваны на самым інтрыгуючым месцы, можаце быць упэўнены — фінал маецца на ўвазе трагічны''».
Уплыў і ацэнкі
Крытыкі і нават акцёры часта называюць Паланскага геніем. Часопіс «Time» называў яго «найвялікшым з рэжысёраў-сучаснікаў». Пісьменнік лічыў Паланскага «неспакойным і нервовым», быццам бы ён заўсёды быў на мяжы з-за вечнага імкнення да дасканаласці і перавагі, нават калі ён расслабляўся, то «здавалася, рабіў гэта коштам вялізных намаганняў». казаў, што Паланскі «не асабліва» прыемны чалавек, а пісьменнік пісаў, што яго «''каэфіцыент інтэлекту пунктаў на дваццаць вышэй за сярэднерэжысёрскі. Ты заўсёды ўсведамляў, што маеш справу з сапраўдным майстрам''». Роберт Эванс спыняўся на яго няўжыўчывым, дырэктыўным характары, што, у прыватнасці, мела месца падчас здымак «Кітайскага квартала», калі ён паводзіў сябе «нібы Напалеон». Такія паводзіны адрознівалі яго ад амерыканскіх калег, якія імкнуліся падтрымліваць добразычлівую атмасферу, камандны дух і праявы клопату аб персанале. З гэтай нагоды Эванс прыгадваў, што Раман часта казаў: «У Польшчы я мог здымаць што заўгодна, а акцёры без пярэчанняў выконвалі мае загады». Калі з Нікалсанам рэжысёр падтрымліваў сяброўскія адносіны, то з Данаўэй у яго адбылося некалькі канфліктаў.
Многія людзі, якія працавалі з Паланскім, адзначалі яго надзвычайную шчодрасць і гасціннасць. Ва ўсіх дамах, дзе жыў рэжысёр, часта падоўгу гасцявалі яго сябры і знаёмыя, таксама ён заўсёды быў гатовы «не міргнуўшы і вокам падпісаць самы вялікі рахунак». Кенет Тайнен захапляўся працай Паланскага, ён называў яго «ідэальнай камбінацыяй багатай фантазіі і схільнасці да паказу гвалту на экране». Паводле ўспамінаў жонкі Тайнена, у пачатку іх знаёмства Кенет не вельмі давяраў рэжысёру: «''Кен лічыў Рамана „падманшчыкам“, ад якога не ведаеш, чаго чакаць у адказ на тваю наступную рэпліку — усмешкі ці злоснага аскалу. Яго пагарды баішся, але яго пахвалой даражыш''». Аператар называў Паланскага найлепшым рэжысёрам з усіх, з кім яму даводзілася працаваць за ўсю сваю кар’еру, а таксама адзначаў, што той вельмі шмат ведаў пра камеры і аб’ектывы, і нават «адрозніваў адзін ад аднаго з першага позірку». Амерыканскі прадзюсар і журналіст Пітэр Барт характарызаваў Паланскага як «цудоўнага» чалавека, самага адукаванага і эрудыраванага рэжысёра з усіх, каго ён ведаў. Нават заўзятыя крытыкі прац Паланскага прызнаюць, што яго карціны, пры ўсіх іх недахопах, вытрыманы ў найлепшых традыцыях сусветнага кінематографа, а з пункту гледжання тэхнічнага майстэрства Паланскаму няма роўных сярод рэжысёраў-сучаснікаў. Уільям Касл падкрэсліваў перфекцыянізм польскага пастаноўшчыка, праяўлены ім падчас стварэння «Дзіця Размары». Пры першай сустрэчы наконт абмеркавання гэтага фільма Паланскі не спадабаўся прадзюсару, аднак пераканаўшыся, што іх погляды на экранізацыю ў асноўным супадаюць, той ухваліў яго кандыдатуру. Нягледзячы на перарасход, затрымкі ў здымках і большы, чым меркавалася, памер фільма, Касл нязменна падтрымліваў рэжысёра, апісваючы іх узаемаадносіны як «ветлівае катаванне». Па ацэнцы французскага кіназнаўцы, прыведзенай ім у «Слоўніку кіно» (1992), гэтая карціна стала самым вялікім дасягненнем рэжысёра (хоць і не шэдэўрам першай велічыні), а таксама адзінай, у якой яго праца «не апынулася значна ніжэй звязаных з ёй чаканняў». Ён таксама адзначаў наступнае: «Загадка асобы Паланскага, якая робіць з яго асабліва характэрны тып рэжысёра посткласічнай эры Галівуда, звязана з яго здольнасцю на пачатковым этапе праекту выклікаць у прадзюсараў і фінансістаў велізарны энтузіязм, якому, здаецца, зусім не шкодзяць далейшыя расчараванні — камерцыйныя ці мастацкія».
«Агіда» Паланскага пачынаецца з буйнога плана зрэнкі, што з’яўляецца адсылкай да адной са сцэн «Андалузскага сабакі» Луіса Буньюэля; пазней Буньюэль прызнаваўся, што некаторыя вуаерысцкія сцэны ў ягонай «» (1967) ён зняў «з паклонам Раману». «Агіда» стала арыенцірам для сюррэалістычнай вобразнасці і тонка псіхалагізаваных канцовак. Яго стужка «Дзіця Размары» спарадзіла моду 1970-х гадоў на містычныя фільмы жахаў на тэму сатанізму, самымі знакавымі з якіх сталі «'» (1973) і «'» (1976). Пісьменнік Роберт Сэндфард пісаў, што «азіраючыся назад, мы можам назваць „Дзіця Размары“ — нараўне з такімі карцінамі, як „“ і „“, — адной з цэнтральных з’яў эвалюцыі „новага Галівуда“». «Кітайскі квартал» апярэдзіў росквіт жанру ў 1990-я гады. Фільм братоў Коэнаў «» (якому канскае журы на чале з Паланскім прысудзіла «Залатую пальмавую галіну») па прызнанні яго стваральнікаў — у гонар Паланскага часоў «пакаёвай трылогіі». наогул убачыў паміж лёсам пісьменніка з левымі поглядамі Бартана Фінка і Паланскім некаторае падабенства, у тым сэнсе, што абодва з’яўляюцца бежанцамі ад палітычнай ідэалогіі, якія пры гэтым звязалі сваю будучыню з камерцыйным кіно, для чаго абодва адпраўляюцца «прадаваць свой талент» у Галівуд. Аднак рэжысёр аказаўся нестандартным па амерыканскіх мерках кінематаграфістам, бо «замест здавалася б гарантаванага камерцыйнага сцэнарыя напісаў зусім іншае — праекцыю сваіх фантазмаў і комплексаў, сваіх трагікамічных адносін са светам, свайго эгацэнтрызму і сваёй празмернасці».
Узнагароды
Раман Паланскі неаднаразова ўзнагароджваўся прызамі фестываляў «вялікай тройкі»: Канскага, Венецыянскага і Берлінскага. У 1962 годзе Паланскі быў узнагароджаны 23-га Венецыянскага кінафестывалю за фільм «Нож у вадзе». У 1965 годзе рэжысёр атрымаў і Прыз ФІПРЭСІ на  за фільм «Агіда». На рэжысёр быў удастоены галоўнай узнагароды — «Залатога мядзведзя» — за фільм «Тупік». У 2002 годзе Паланскі атрымаў галоўную ўзнагароду 55-га Канскага кінафестывалю — «Залатую пальмавую галіну» — за фільм «Піяніст». У 2010 годзе атрымаў «Сярэбранага мядзведзя» за рэжысуру на 60-м Берлінскім кінафестывалі за фільм «Прывід пяра». На Венецыянскім кінафестывалі 2019 года быў узнагароджаны Гран-пры журы і за фільм «Я абвінавачваю».
Сярод прэстыжных кінапрэмій Раман Паланскі ўдастоены дзесяці прэмій «Сезар», пяці «Еўрапейскіх кінапрэмій», трох прэмій «BAFTA», аднаго «Залатога глобуса» і адной прэміі «Оскар».
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» Раман Паланскі агулам за сваю кар’еру быў узнагароджаны 98 кінапрэміямі, акрамя таго кінематаграфіст быў адзначаны яшчэ 95 намінацыямі.
Алея баабабаў
Алея баабабаў або Баабаб Авеню — група дрэў віду, якія растуць уздоўж грунтавай дарогі паміж Мурундавай і Белані Цырыбіхіной у рэгіёне Менабэ на захадзе Мадагаскара.
Гэты пейзаж прыцягвае падарожнікаў з розных краін, робячы яго адным з самых папулярных месцаў у рэгіёне. За мясцовасцю актыўна сочаць мясцовыя арганізацыі, і ў ліпені 2007 года Міністэрства навакольнага асяроддзя, водных рэсурсаў і лясной гаспадаркі прадаставіла яму часовы статус ахоўнай тэрыторыі — гэта быў важны крок да прызнання яго першым помнікам прыроды Мадагаскара.
Апісанне
Асноўная ўвага надаецца віду віду  — высокаму дрэву, якое расце толькі ў сухіх трапічных лясах заходняга Мадагаскара. Яно з’яўляецца эндэмікам Мадагаскара і адным з сямі відаў баабабаў, якія растуць на востраве. Вышыня дрэў гэтага віду можа перавышаць 30 м, і абхоп яго ствала, магчыма, перавышае 20 м.
«Baobab Amoureux» — закаханыя баабабы
Побач з вядомай Алеяй баабабаў знаходзіцца яшчэ адзін прыродны помнік — «Baobab Amureux». Тут два баабабы (рэдкі від віду ) спляліся разам, сімвалізуючы неразлучнае каханне.
Вакол гэтай прыроднай з’явы паўстала легенда якая распавядае пра двух маладых людзей, юнака і дзяўчыну, якія жылі ў суседніх вёсках. Яны закахаліся адзін у аднаго, але былі вымушаныя змірыцца з ужо прызначанымі ім партнёрамі і не маглі быць разам. Яны звярнуліся да Бога па дапамогу — і ў выніку нарадзіліся і зрасліся разам баабабы, сімвалізуючы іх неразлучнае каханне.
Ахоўны статус
Улады Мадагаскара прызналі алею баабабаў важным помнікам прыроды (2007), які патрабуе захавання для будучых пакаленняў. Міністр навакольнага асяроддзя Като Бернар падкрэсліў, што гэта рашэнне забяспечыць надзейную абарону Авеню дзю Баабаб, якая знаходзіцца прыкладна ў 30 км на поўнач ад порта Мурундавы. Мясцовыя СМІ інфармуюць аб рэгулярных пажарах кустоў і лясоў, а таксама аб вытоках забруджвання з найблізкага цукровага завода, якія пагражаюць выжыванню баабабаў.
Турызм
Наведвальнікі з усяго свету прыязджаюць на Мадагаскар у любы час года, каб атрымаць асалоду ад пышнасці баабабаў. Іх унікальныя сілуэты прыцягваюць турыстаў, якія любяць захоўваць іх на фотаздымках, асабліва на заходзе сонца.
Увечары Алея баабабаў часта ажывае: турысты захоўваюць сілуэты баабабаў, у той час як мясцовыя дзеці прапануюць прадукты баабаба, памерам з дыню, і абменьваюць кветкі на прысмакі. Мадагаскар імкнецца развіваць сваю індустрыю экатурызму, а Алея баабабаў стала сімвалам не толькі для рэгіёна Менабэ, але і для ўсяго Мадагаскара.
Phytomyza crassiseta
Phytomyza crassiseta — від двухкрылых роду, сямейства.
Арэал
Распаўсюджаны на большай частцы Еўропы, уключаючы Данію, Фінляндыю, Нарвегію, Швецыю, Нідэрланды, Люксембург, Германію, Беларусь, Канарскія астравы, Чэхію, Эстонію, мацерыковую частку Францыі, Венгрыю, мацерыковую частку Італіі, Латвію, Літву, Польшчу, Румынію і мацерыковую частку Іспаніі.
Таксама прысутнічае ў ЗША і Канадзе.
Значэнне
Шкоднік раслін. Мініраванне звычайна пачынаецца ўздоўж краю ліста, часам пазней ператвараючыся ў другасную пляму.
Ворагі
Сярод вядомых паразітоідаў гэтага віду можна згадаць, , , , , , , , , , ,.
Пецярбургскі пратакол (1907)
Пецярбургскі пратакол 1907 года (па балтыйскім пытанні) — сакрэтны пратакол паміж Расіяй і Германіяй, падпісаны года ўпаўнаважанымі К.А. Губаставым і фон Ягавым.
Бакі дамовіліся захоўваць статус-кво на Балтыйскім моры і ўзаемна гарантаваць недатыкальнасць тэрытарыяльных уладанняў у гэтым рэгіёне. Акрамя таго, бакі пагадзіліся заключыць дагавор з Швецыяй і Даніяй аб іх тэрытарыяльнай цэласнасці.
Расія так і не змагла рэалізаваць выгоды ад гэтага дагавора да пачатку Першай сусветнай вайны. Хоць, ужо ў наступным годзе атрымала згоду балтыйскіх дзяржаў на будаўніцтва ўмацаванняў на астравах.
Міласлаў Влк
Яго Высокапраасвяшчэнства кардынал Міласлаў Влк (Miloslav Vlk;, Лішніцы, Чэхаславакія — ) — чэшскі кардынал. Біскуп чэске-будзеёвіцкі (14 лютага 1990 — 27 сакавіка 1991), Архібіскуп пражскі (27 сакавіка 1991 — 13 лютага 2010), Старшыня Савета еўрапейскіх біскупскіх канферэнцый (1993—2001), Кардынал-святар з тытулам царквы Санта-Крочэ-ін-Джэрусалемэ (з 26 лістапада 1994).
Rosa chinensis
Rósa chinénsis — від раслін роду сямейства Ружавыя.
У дзікім выглядзе не сустракаецца. Відавочна, доўгі час знаходзілася ў культуры. Увезеная з Кітая і некалькі пазней з Бенгаліі. З'яўляецца першай паўторнацвітнеючай ружай, якая патрапіла ў Еўропу.
Кітайская назва: 月季花 (yue ji hua).
Батанічнае апісанне
Лісце складанае, 5-11 см даўжынёй; прылісткі звычайна зрослыя з хвосцікам, цэльнакрайнія, часта залозава-апушаныя, вяршыні завостраныя, лісточкі ў колькасці 3-5 (радзей 7), шырока-яйкападобныя або даўгавата-яйкападобныя, 2,5-6 × 1-3 см, амаль голыя, з круглявым або шырока клінаватым аснаваннем, па краі востра-зубчастыя, верхавіны завостраныя.
Кветкі простыя (5 пялёсткаў), паўмахрыстыя або махрыстыя; размешчаны групамі па 2-5, рэдка адзінкавыя, злёгку водарныя або без паху, 4-5 см у дыяметры. Кветаножкі 2,5-6 см, амаль голыя або залозава-опушаныя, прыкветкі ў колькасці 1-3, лінейныя, голыя, па краі залозавыя або цэлыя, вяршыні завостраныя. Гіпантыі яйкападобна-шарападобныя або грушападобныя, голыя. Чашалісцікі ў колькасці — 5, яйкападобныя, часам лістападобнай формы, цэльнакрайнія або некалькі пёрыста-лопасцевыя, радзей суцэльныя. Пялёсткі чырвоныя, ружовыя, белыя або з фіялетавым адценнем, зваротнаяйкападобныя, аснаванне клінаватае, вяршыня выемчатая.
Плады чырвоныя, голыя, яйкападобнай або грушападобнай формы, 1-2 см у дыяметры.
Карыятып: 2n = 21*, 28*.
Натуральныя разнавіднасці
Паводле The Plant List и Flora of China : syn.:Rosa nankinensis Lour., Rosa sinica L. Кітайская назва: 月季花(原变种) yue ji hua (yuan bian zhong). Парасткі трывалыя, часта з кручкаватымі шыпамі. Кветкі махрыстыя або паўмахрыстыя. Лісточкаў 3-5, рэдка 7. Пялёсткі чырвонага, ружовага ці белага колеру. Вырошчваецца ў Кітаі, існуе мноства садовых разнавіднасцяў. syn.:Rosa semperflorens Curtis Кітайская назва: 紫月季花 (zi yue ji hua). Галіны тонкія, з кароткімі шыпамі. Кветкі махрыстыя, або паўмахрыстыя, адзінкавыя, або па 2-3. Лісточкаў 5-7, зялёныя, часта з фіялетавым або чырванаватым адценнем. Пялёсткі цёмна-чырвоныя або цёмна-чырвона-фіялетавыя. карыатып: 2n = 14*. Вырошчваецца ў Кітаі. syn.:Rosa chinensis f. spontanea Rehder & E.H. Wilson Кітайская назва: 单瓣月季花 (dan ban yue ji hua). Шыпы шырокія. Кветкі простыя. Лісточкаў 3-5. Пялёсткі чырвонага колеру. Распаўсюджанне: Гуйчжоу, Хубэй, Сычуань.
Распаўсюджанне
Кітай (Гуйчжоу, Хубэй, Сычуань), Усходнія Гімалаі, Непал, культывуецца ў Індыі і Пакістане. У якасці дэкаратыўнай садовай расліны распаўсюджаная ў Еўропе, Малай Азіі і Японіі.
Прымяненне
Кветкі і плады выкарыстоўваюцца ў традыцыйнай кітайскай медыцыне пры лячэнні нерэгулярных і балючых менструацый і хвароб шчытападобнай залозы.
Rosa chinensis з'яўляецца адным з сімвалаў Пекіна.
Джордж Салманазар
Джордж Салманазар (George Psalmanazar; каля 1679 — 3 мая 1763; стары варыянт пераклада імя «Псалманазар» не адпавядае правілам англійскай фанетыкі) — псеўданім авантурыста, які выдаваў сябе за ўраджэнца Фармозы. Сапраўднае імя і паходжанне з’яўляюцца невядомымі.
Раннія гады
Дапускаецца, што чалавек, які ўвайшоў у гісторыю пад імём Джордж Салманазар нарадзіўся недзе ў Францыі, прынамсі, так спрабавалі вывесці, зыходзячы з асаблівасці яго вымаўлення, якое шмат каму нагадвала гасконскае, іншыя ж знаходзілі ў яго галандскі акцэнт. У мемуарах, выданых пасля яго смерці, Салманазар сцвярджаў, што яго сям’я жыла на Поўдні Францыі (фр. Midi de la France). Але застаецца невядомым, наколькі быў чэсным авантурыст у гэтым выпадку. Паводле здагадак будавалася і меркаванне, што нарадзіўся ён у каталіцкай сям’і, паміж 1679 і 1684 гадамі. Магчыма, ён наведваў у юнацтве езуіцкі калегіюм, але кінуў вучобу, не знайшоўшы агульнай мовы з настаўнікамі. Гэта пацвярджаецца тым, што пазней ён адчуваў да езуітаў моцную агіду і ў сваёй прыдуманай гісторыі адвёў ім самую адмоўную ролю. У нейкі момант Салманазар, паводле яго слоў, вырашыў збегці з дома, паводле незразумелай падставы скраў з бліжэйшай царквы паломніцкі плашч і кій, пачаў выдаваць сабе за ірландскага пілігрыма, які накіроўваецца ў Рым. Але юнак хутка зразумеў, што вельмі рызыкуе, выкарыстоўваючы гэтае аблічча, паколькі сярод паломнікаў мог апынуцца сапраўдны ірландзец, ці чалавек, які добра ведае аб жыцці на востраве і, таксама, ведае мясцовую мову. Таму неўзабаве Салманазар адмаўляецца ад падарожжа ў Італію, а заадно і ад спроб выдаць сябе за еўрапейца. Як і прынцэсе Карабу, стагоддзем пазней, яму прыходзіць у галаву ідэя стаць ураджэнцам Азіі, у той час зусім недаследаванай часткі свету, што істотна памяншала рызыку яго выкрыцця.
Новае імя
Нажаль, у сваіх мемуарах Салманазар не называе дат, невядома, што адбылося потым, і ці быў нейкі прамежак паміж падзеямі з яго апавядання і тым, што як здавалася строга задакументавана. Так ці інакш, дакладна вядома, што ён з’явіўся ў 1702 г. у Германіі, як радавы аднаго з палкоў галандскай арміі. Тут ён выдае сябе за японца, які вольна размаўляе на лацінскай мове. Іншых еўрапейскіх моў Салманазар прынцыпова «не разумее» і не жадае іх вывучаць. Падчас службы ён вылучаецца як смелы і добры салдат, хутка яго заўважаюць, і ён заводзіць знаёмствы ў афіцэрскім асяроддзі і сярод мясцовай «залатой моладзі». Падчас знаходжання яго палка ў Слюісе, на жвавага «японца» звяртае ўвагу капелан размешчанага паблізу шатландскага палка вялебны Аляксандр Інэс. Святар нібы здолеў выкрыць гульню, калі ён прапанаваў Салманазару перакласці на японскую мову ўрывак з Цыцэрона (у выніку атрымаўшы порцыю тарабаршчыны) і потым яшчэ праз некаторы час падобны ўрывак — атрыманы ў гэты раз пераклад вельмі адрозніваўся ад папярэдняга. У той жа час, ацаніўшы розум і знаходлівасць ашуканца, Інэс, паводле легенды, пераконвае яго змяніць «нацыянальнасць» і выдаць сябе за ўраджэнца Фармозы, як было ўжо сказана, у Еўропе амаль невядомай, і таму экзатычнай і загадкавай Пацверджанняў гэтаму няма, дакладна вядома толькі тое, што Аляксандр Інэс хрэсціць «ураджэнца Фармозы» паводле англіканскага рытуалу і дае яму імя Джорджа Салманазара, «у гонар» згаданага ў Бібліі асірыйскага цара Салманасара. Таксама Інэс прывозіць яго ў Ротэрдам, а потым у 1703 г. — у Англію, дзе Салманазар прыцягвае да сябе агульную ўвагу як ураджэнец экзатычнага вострава.
Прызнанне і слава
Вядома, ніколі не наведваўшы Фармозу, і не маючы знаёмстваў ні з кім з падарожнікаў, Джордж Салманазар вымушаны быў выкарыстоўваць уласную фантазію. Паводле ўспамінаў сучаснікаў — ён не прооста апавядаў аб Фармозе — ён проста ператварыўся ў жыхара прыдуманага ім вострава. Ён еў сырое мяса, да якога дадавалася неверагодная колькасць спецый, таму што так было прынята на Фармозе, і спаў седзячы на стуле, з запаленай каля яго лямпай, такім чынам, суседзі, не зразумеўшы, пусцілі плётку, што ён ніколі не спіць і ноччу піша — але такі, зноў жа, быў фармозскі звычай. Паводле апавядання Салманазара, яго падманам вывезлі езуіты, і прымусам прывезлі ў Францыю, спрабавалі ахрысціць у каталіцкую веру — але супраціўленне фармозца перашкодзіла гэтаму. Праклёны супраць езуітаў знаходзілі самы станоўчы водгук у пратэстантскім асяроддзі. «Якія яшчэ доказы былі патрэбны?» — іранічна заўважае Джэк Лінч. У Лондане Салманазар хутка прыцягнуў да сябе ўвагу. Аляксандр Інэс, які заўсёды суправаджаў яго, адрэкамендаваў яго епіскапу (які прыняў яго вельм добра), а потым, як ураджэнца экзатычнага вострава яго сталі запрашаць да сябе арыстакратычныя сем’і. Аднойчы ім зацікавілася нават каралева Ганна. Оксфардскі ўніверсітэт запрасіў яго да сябе дзеля перакладу на фармозскую мову рэлігійнай літаратуры. Салманазару таксама было прапанавана выступіць з цыклам лекцый. Прапанова была прынята, авантурыст праехаў усю краіну, выступаючы ў гарадах і вёсках з апавяданнямі аб сваім родным востраве, якія паступова абрасталі ўсё большай колькасцю падрабязнасцяў. Больш таго, паводле парадаў сваіх новых сяброў, яго ўспаміны былі выдадзены ў форме кнігі, якая атрымала, як было прынята ў тыя часы, доўгую назву: Гістарычнае і геаграфічнае апісанне Фармозы, вострава, які знаходзіцца пад эгідай японскага імператара, утрымлівае нарыс рэлігіі, звычаяў і традыцый людзей, якія яго насяляюць, а таксама апавяданне аб тым, што здарылася з аўтарам падчас яго падарожжаў і знаходжання ў розных краінах, у асаблівасці аб яго размовах з езуітамі і інш., і таксама гісторыя і падставы яго перахода ў хрысціянства і яго пярэчанні супраць гэтай рэлігіі (у абарону паганства) і адказаў на іх, належаць пяру Джорджа Салманазара, ураджэнца вострава Фармозы, які зараз жыве ў Лондане. Кніга была адразу перакладзена з лацінскай мовы (таму што іншых моў Салманазар «не разумеў») на англійскую і вытрымала два выданні, у 1705 годзе ў Амстэрдаме быў выдадзены французскі пераклад, у 1716 годзе — нямецкі.
Фармоза ў кнізе Салманазара
Верагодна, Джордж Салманазар быў таксама добрым псіхолагам які добра ведаў свой час, які прагнуў экзатычнага і незвычайнага. Яго апавяданне, мусіць, было заснавана на «апісаннях далёкіх краін», вядомых паводле апавяданняў Герадота, Марка Пола і ўспамінаў іспанцаў, удзельнікаў пахода Картэса. Ён заўпэўніваў, што на Фармозе мужчыны ходзяць практычна голымі, толькі накідваючы зверху плашч і прыкрываючы свае інтымныя месцы залатымі і срэбнымі пласцінамі, а жанчыны наадварот захінаюць цела ў тканіну. Ён расказваў, што дзеля язды вярхом выкарыстоўваюцца разам з канямі вярблюды; што на востраве распаўсюджана шматжонства, абмежаванае толькі матэрыяльнымі магчымасцямі жаніха; што забойцаў вешаюць дагары нагамі і выкарыстоўваюць як мішэнь для стрэл; што муж мае права з’есці сваіх жонак, абвінавачаных у сямейнай здрадзе; што штогод 20 тысяч хлопчыкаў прыносяць у ахвяру нейкаму боству і іхнія сэрцы спальваюць на алтары (у другім выданні сваёй кнігі ён дадае да гэтага даволі жудаснага апісання дадатковыя падрабязнасці — фармозскія святары разразаюць целы прынесеных у ахвяру дзяцей і займаюцца рытуальным канібалізмам), што ў годзе 10 месяцаў, а змяінае мяса з’яўляецца ўлюбёнай ежай жыхароў вострава. Сам Салманазар пісаў наступнае:
Акрамя садавіны і хлеба, як было напісана вышэй, яны (жыхары вострава) ядуць таксама мяса, але не ўсялякае, як было ўжо напісана вышэй, мяса некаторых жывёл есці забаронена. Але ж ім дазволена есці свініну, і ўсялякую дзічыну акрамя галубоў, таксама можна есці чарапах і ўсіх лясных траваедных, акрамя аленяў, і рыбу — марскую і рачную без усялякіх выключэнняў. Мяса яны ядуць часам смажаным, часам вараным, але не ўмеюць тушыць яго і таму так не робяць, хоць гэта і не забаронена. Звычайна аленіну і дзічыну яны ядуць негатаванай, і што здасца для англічан незвычайным — яны ядуць таксама змей, якіх лічаць ласункам. Змей яны пякуць на гарачым вуголлі. Але перад тым як пачаць гатаваць яны звяртаюць увагу на тое, каб змяя стала неядавітай і бяспечнай. З гэтай мэтай яны бяруць жывую змяю і б’юць па ёй палкай да таго, пакуль змяя не пачне шалець, бо ў гэтым стане ўся атрута, якая ўтрымліваецца ў целе, накіроўваецца да галавы, якую потым адразаюць, а цела, якое стала не-атрутным можна есці без усялякакага страху. Яны ядуць таксама яйкі курэй, гусей і іншых птушак, таксама ядуць разнастайныя карані і расліны. Дж. Салманазар «Апісанне Фармозы…» гл. 25 — Аб паўсядзённай ежы.
Сумневы
Апавяданні Салманазара аб «сваім родным востраве» не маглі не выклікаць сумневаў і збянтэжаных пытанняў у сучаснікаў, але прыроджаная знаходлівасць дазваляла авантурысту выходзіць нават з самых складаных сітуацый. Так аднойчы яго выклікаў на дыспут езуіт айцец Фантанэ, які гасцяваў у той час у Лондане. Салманазар выклік прыняў, і яго дасціпныя адказы выклікалі ўхваленне сярод лонданскай публікі. Так, паводле захаваных дакументаў, калі айцец Фантанэ, які падарожнічаў некалі па краінах Далёкага Усходу зацікавіўся, як можа светласкуры Салманазар выдаваць сябе за ўраджэнца азіяцкай краіны — то атрымаў водпаведзь, што смуглую скуру і цёмныя валасы мае толькі просты люд, які бавіць увесь свой час пад пякучым сонцам, тады як шляхецтва аддае перавагу халаднаватаму падземнаму жытлу. Салманазар дзейнічаў напэўна, таму што ў навуцы таго часу не склалася адзінай думкі наконт таго, ці перадаецца колер скуры і валасоў ад аднаго пакалення да другога ці з’яўляецца ў выніку ўздзеяння сонца і ветру. Іншых аргументаў езуіт не меў, яму проста не хапала ведаў аб рэальным стане рэчаў на Фармозе, каб выкрыць самазванца, а калі світа паспрабавала прыйсці яму на дапамогу, Салманазар увогуле адмовіўся адказваць на іхнія пытанні, таму што яны езуіты і не заслугоўваюць даверу. Зноў жа, гэтая заява выклікала поўнае ўхваленне публікі. Яшчэ адну спробу выкрыць самазванца зрабіў вядомы астраном Галей, які распачаў з ім дыскусію ў Каралеўскім геаграфічным таварыстве. Галей спытаўся ў авантурыста, ці бывала так, каб Сонца на Фармозе свяціла прама праз коміны дамоў? «Не», — адказаў Салманазар, зрабіўшы памылку, бо ў тропіках, дзе знаходзіцца Фармоза, сонца ў поўдзень знаходзіцца прама над галавой — але адразу, адумаўшыся, дадаў, што коміны на Фармозе загнутыя і накіраваны да зямлі.
Самавыкрыццё і далейшае жыццё
Сумневы і збянтэжаныя пытанні паступова назапашваліся, і Салманазар, адчуваючы межы сваёй авантуры, аднойчы зразумеў, што яго падман не зможа працягвацца далей. Спачатку ён паведаміў праўду (ці частку яе) самым набліжаным сябрам, потым у энцыклапедычным артыкуле аб Фармозе (выдадзеным без подпісу аўтара) адкрыта нзаваў сваю кнігу «фальшыўкай». І аб усёй (ці амаль аб усёй) праўдзе чытач змог даведацца з аўтабіяграфіі авантурыста, якая была названа «Мемуары ***, вядомага ў грамадстве як Джордж Салманазар, слваутага ўраджэнца Фармозы». У гэтай кнізе ён адкрыта называе «Апісанне Фармозы» «фальшыўкай ад пачатку і да канца, абавязанай сваім існаваннем выключна мне самому» «адкрытай насмешкай з <чытацкага> грамадства». У апошняе дзесяцігоддзе свайго жыцця Салманазар змяніў шмат прафесій, і сярод іншага аказаўся пладавітым пісьменнікам. Ён вывучыў старажытнаяўрэйскую мову і ахвотна пісаў на біблейскія тэмы. Захаваліся яго творы, такія як «Аб цудах», «Аб дзіўнай прыгодзе Валаамавай», «Аб барацьбе ізраільскіх плямёнаў супраць племені Веніяміна». Таксама ён сябраваў з Сэмюэлам Джонсанам, прымаў удзел у падрыхтоўцы манументальнага твора «Гісторыя друку» і ў выданні кніг па геаграфіі. Да самай сваёй смерці ён атрымоўваў ад сваіх прыхільнікаў даволі вялікую як на той час пенсію — 30₤ у год. Джордж Салманазар памёр у 1783 годзе, так і не адкрыўшы свайго сапраўдага імя.
Салманазар і навука
У гісторыі Салманазара адлюстраваліся як дасягненні, так і «белыя плямы» ў навуцы таго часу. XVIII стагоддзе — гэта час Ньютана і Галея, час Вялікай Французскай Энцыклапедыі, але падчас дастаткова інтэнсіўнага развіцця навук шмат чаго яшчэ заставалася невядомым, і гэтымі хібамі ў навуковых ведах з поспехам карыстаўся Салманазар.
Этнаграфія
Калі англічане не мелі пэўных уяўленняў аб Усходняй Азіі, Салманазар мог з поспехам прыдумваць звычаі «свайго» вострава без усялякай магчымасці быць выкрытым.
Антрапалогія
Ні расавай, ні геннай тэорыі ў той час не існавала нават у зародкавым стане, таму Салманазар мог сцвярджаць, што цёмныя валасы і смуглы колер скуры азіятаў з’явіўся ў выніку іх знаходжання на сонцы. Запярэчыць яму ніхто не мог — дакладней існавалі спаборнічаўшы дзве тэорыі: тэорыя спадчыннасці і тэорыя набытасці. Прыхільнікі другой з іх, вядома, аказвалі Салманазару самую гарачую падтрымку.
Лінгвістыка
Асабліва цікавым з’яўляецца пытанне аб фармозскай мове, асабіста вынайдзенай Салманазарам і апісанай ў главе 27 яго кнігі. З’яўляецца карысным прааналізаваць яе, параўноўваючы з рэальным станам і вызначыць, ці магчыма было выкрыць Салманазара з пункту гледжання тагачаснай лінгвістыкі.
Круталевіч
Круталевіч — беларускае прозвішча.
Мароські
Маро́ські (, Мороськи) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебедзеўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Мароськаўскага сельсавета.
Франкфурцкі мір
Франкфурцкі мір (Friede von Frankfurt, Traité de Francfort) — мір, які быў заключаны паміж Францыяй і Германіяй 10 мая 1871 года ў Франкфурце-на-Майне і скончыў франка-прускую вайну.
Прэлімінарыі міру былі заключаны раней, 26 лютага 1871 года, у Версалі. Паводле 7 артыкула гэтага прэлімінарнага трактата, перамовы аб канчатковым міры павінны былі весціся ў Бруселі; яны і былі там распачаты, але перапынены і затым адноўлены ў Франкфурце. З боку Германіі іх вялі князь Бісмарк і граф Арнім, з боку французскай рэспублікі — Жуль Фаўр, Пуе-Керцье і Гулар.
У цэлым, Франкфурцкі мір уяўляў толькі пацверджанне версальскага прэлімінарнага міру, з больш дэталёвай распрацоўкай дэталяў; Францыя саступала Германіі Эльзас і Латарынгію (з правам для мясцовых жыхароў захаваць французскае падданства і перасяліцца ў Францыю на ўмове адпаведнага паведамлення ўлад да 1 кастрычніка 1872 г.); абавязвалася выплаціць золатам ці раўнацэннымі золату прускімі, англійскімі, бельгійскімі і г.д. паперамі 5 мільярдаў франкаў кантрыбуцыі, з якіх 500 млн праз 30 дзён пасля ратыфікацыі міру, 1 мільярд — у тым жа годзе, 500 млн — у 1872 г., астатнія тры мільярды — не пазней 1874 г. (з выплатай бягучых працэнтаў); затым былі вызначаны падрабязнасці адносна перадачы архіваў, чыгунак і г.д.
Адступленні ад версальскіх прэлімінарыяў тычыліся (акрамя некаторага паскарэння тэрмінаў выплаты кантрыбуцыі) яшчэ тэрмінаў эвакуацыі германскіх войскаў з французскай тэрыторыі: у прэлімінарыях гэтыя тэрміны былі вызначаны дакладна, а ў Франкфурцкім міры, з прычыны паўстання ў Парыжы, было сказана: «Ачышчэнне дэпартаментаў Уазы і інш., таксама фартоў Парыжа, адбудзецца тады, калі германскі ўрад палічыць, што аднаўленне парадку ў Францыі дае дастатковую гарантыю выканання Францыяй абавязацельстваў, накладзеных на яе; ва ўсякім разе, аднак, па выплаце Францыяй трэцяга паўмільярда франкаў». 20 мая ў Франкфурце адбыўся абмен ратыфікацыйнымі граматамі.
Герб Румыніі
Апісанне
Шчыт, размешчаны на арле, падзелены на пяць палёў, у кожным з якіх знак гістарычнай вобласці Румыніі.
Гісторыя
Герб Румыніі з'явіўся ў 1859 годзе, калі Аляксандр Іаан Куза аб'яднаў дзве румынскія дзяржавы — Малдавію і Валахію. Тады два геральдычных знака — залаты арол і зубр — былі афіцыйна аб'яднаныя.
Да 1866 г было некалькі варыянтаў герба. У 1866 годзе пасля абранне Кароля князем Румыніі шчыт быў падзелены на чвэрці. У першай і чацвёртай быў намаляваны арол, а ў другой і трэцяй — зубр. Над шчытом размяшчаўся герб кіравальнай дынастыі — Гагенцалернаў-Зігмарынгенаў. Пасля вайны за незалежнасць на чацвёртую чвэрць герба быў змешчаны знак Дабруджы — дэльфіны, а на трэцюю — знак Алтэніі — залаты леў. Над шчытом была змешчаная стальная карона, якая азначае суверэнітэт і незалежнасць. Герб зведаў змены ў 1922 годзе пасля ўваходжання Трансільваніі ў склад Румыніі. Тады герб Трансільваніі быў змешчаны на чацвёртую чвэрць, на трэцяй чвэрці стаў адлюстроўвацца аб'яднаны герб Баната і Алтэніі (мост і залаты леў), герб Дабруджы быў перанесены на ўстаўку. Герб быў змешчаны на грудзі каранаванага арла, як знак лацінскага паходжання румынаў. Арол быў змешчаны на сіні шчыт са сталёвай каронай. Існавала тры версіі: малы, сярэдні (з дэвізам і гербатрымальнікамі), вялікі (з плашчом).
Пасля 1948 г., калі да ўлады прыйшлі камуністы, герб і сцяг былі замененыя. Герб стаў выкананы па ўзору іншых сацыялістычных краін. Гэта быў пейзаж (лес, узыходзячае сонца паміж гарамі), апраўлены каласамі пшаніцы, перавязанымі стужкай колераў сцяга. Да 1989 г ён тройчы змяняўся. У першы раз адразу пасля 1948 г. (пры абвяшчэнні рэспублікі), другі раз — у 1956 г. (дададзеная чырвоная зорка) і канчаткова ў 1966 г., калі Румынія перастала быць Народнай Рэспублікай, а стала Сацыялістычнай Рэспублікай. Герб змяшчаўся ў цэнтр сцяга.
Неадкладна пасля рэвалюцыі 1989 г., румынамі было вырашана прыняць новы герб Румыніі. Знакам рэвалюцыі быў сцяг з дзюрай на месцы герба.
Створаная геральдычная камісія працавала напружана і прадставіла канчатковае рашэнне ў парламент, дзе новы герб быў прыняты двума палатамі на сумесным паседжанні.
Сацыялістычная рэспубліка Румынія
Неадкладна пасля рэвалюцыі 1989 года было вырашана прыняць новы герб Румыніі. Сімвалам рэвалюцыі быў сцяг з дзіркай на месцы герба.
Створаная геральдычная камісія працавала напружана і прадставіла канчатковае рашэнне ў парламент, дзе новы герб быў прыняты дзвюма палатамі на сумесным пасяджэнні.
Бярэсце (кінатэатр, Мінск)
«Бярэсце» — 3D кінатэатр у Маскоўскім раёне горада Мінска, размешчаны ў мікрараёне Паўднёвы Захад-2 побач са станцыяй метро Пятроўшчына. Кінатэатр знаходзіцца ў муніцыпальнай уласнасці ўнітарнага прадпрыемства «Кінавідэапракат» Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Паляны (Маладзечанскі раён)
Паля́ны (, Поляны) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебедзеўскага сельсавета.
Бярэсце (кінатэатр, Мінск)
Адзін з найбольш наведвальных кінатэатраў Мінска, за 2016 год кінатэатр прыняў 380 137 гледачоў.
Гісторыя
Кінатэатр «Бярэсце» быў адкрыты 31 снежня 1989 і стаў апошнім кінатэатрам, які быў пабудаваны ў Мінску за савецкім часам. У 2012 годзе адбылася рэкаструкцыя, пасля якой кінатэтр стаў адным з вядучых у сталіцы, а таксама месцам культурнага адпачынку жыхароў бліжэйшых жылых раёнаў і Маскоўскага раёна ў агуле.
Апісанне
У кінатэатры маецца дзве залы: адна на 297 месцаў (трансліруецца 3D кантэнт), а другая, падвышанай камфортнасці, разлічана на 150 месцаў. Маленькая зала абсталяваная мяккімі тэатральнымі крэсламі, паміж радамі зроблены шырокія праходы, усталяваны бясшвоўны экран. Абедзве залы аснашчаны сістэмай Dolby Digital. У холе кінатэатра маецца бар, і касы па продажы квіткоў.
Побач з ім знаходзіцца гандлёвы цэнтр «Кірмаш» і рэстаран хуткага харчавання гандлёвай сеткі McDonald’s, а таксама ахаваная паркоўка.
Кінатэатр ажыццяўляе штотыднёвыя прэм’еры фільмаў. Кіраўніцтвам арганізоўваюцца забаўляльныя і пазнавальныя праграмы для дзяцей і падлеткаў. Адным з напрамкаў работы кінатэатра з’яўляецца правядзенне кінамерапрыемстваў і паказ фільмаў для сямейнага прагляду.
Нільс Хенрык Абель
Нільс Хенрык Абель (Niels Henrik Abel;, Фінгё — , Фроланд) — вядомы нарвежскі матэматык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў беднай вясковай сям'і пастара ў 1802 г. у мястэчку Фінге. З дзяцінства праяўляў вялікія здольнасці, але надзвычайная беднасць не дазволіла атрымаць сістэматычную адукацыю. З вялікай цяжкасцю паступіў ва ўніверсітэт у сталіцы Нарвегіі горадзе Хрысціянія (цяпер Осла), але ўніверсітэт не меў матэматычнага факультэта, а Абель цікавіўся матэматыкай. Таму, з'яўляючыся студэнтам універсітэту, ён вывучаў матэматыку самастойна.
У 1823 г ён напісаў даследаванне (як потым выявілася — памылковае) пра рашэнне ураўнення 5-й ступені ў радыкалах. Але калі памылка высвятлілася, Абель працаваў над гэтай тэмай і даказаў, што ўраўненні 5-й ступені ў агульным выпадку нельга развязаць у радыкалах. Гэтая праца і сачыненне пра інтэграванне алгебраічных выразаў далі яму магчымасць атрымаць стыпендыю на замежную паездку. Сама праца была перададзена Гаусу, але той прадузята аднёсся да яе і не даў рэцэнзіі.
За мяжой Абель спачатку жыў у Берліне (верасень 1825 — люты 1826), дзе пазнаёміўся з выдаўцом «Journal für die reine und angewandte Mathematik» Крэлем, які дапамог яму надрукаваць творы.
У 1826 годзе Абель з'ехаў у Парыж, і прадставіў там працу «Мемуары пра адзін вельмі шырокі клас трансцэндэнтных функцый». Гэта даследаванне інтэгралаў выгляду дзе
R(x, y)
— адвольная рацыянальная функцыя аргументаў
x
і
y
, а на месцы зменнай
стаіць некаторая алгебраічная функцыя аргумента
ёсць квадратным коранем з мнагачленаа 3 ці 4 ступені, ў гэтым выпадку такі інтэграл зводзіцца да эліптычнага, а таксама выпадак квадратнага кораня з мнагачлена ступені, большай за 4, калі гэты інтэграл зводзіцца да гіперэліптычнага. Праца доўга ляжала ў Кашы, згубілася сярод іншых папер, і была апублікавана толькі пасля смерці Абеля (1829) у 1841 годзе.
У 1827 годзе, з-за беднасці і непрымання з боку вядомых вучоных, Абель вяртаецца ў Берлін, а потым у Хрысціянію (Осла). Быўшы, паводле яго слоў, «бедным як царкоўная мыш», ён зарабляе прыватнымі ўрокамі. У 1828 г. ён атрымаў месца намесніка выкладчыка ва ўніверсітэце, але ўжо быў хворы на сухоты. Памёр 6 красавіка 1829 г.
Навуковы ўклад
Заснавальнік тэорыі эліптычных і алгебраічных функцый.
У 1823 — даследуе функцыі, адваротныя да эліптычных інтэгралаў, што стала ключом да адкрыцця эліптычных функцый.
1824 — тэарэма пра лемініскату, доказ неразвязальнасці ўраўненняў ступені, вышэйшай за чацвёртую ў радыкалах.
1825 — першым заўважыў шматкратную перыядычнасць гіперэліптычных інтэгралаў.
1826 — удакладніў і абагульніў тэарэму Кашы пра збежнасць здабытку ступеневых шэрагаў. Пры доказе Абель карыстаўся лагарыфмічнымі прынцыпамі, яшчэ не ведаючы іх.
Поўнае даследаванне ўмоў збежнасці на камплекснай плоскасці.
1827 — фундаментальная праца пра функцыі чыста ўяўнага аргумента, функцыі камплекснай зменнай, пашырыў пераўтварэнне Лежандра, адкрыў камплекснае множанне.
1828 — прывёў гіперэліптычныя інтэгралы да трох родаў.
Вывучаў клас рознасных ураўненняў — па сутнасці нармальных ураўненняў з камутатыўнай групай Галуа. Ён даказаў шэраг тэарэм па тэорыі Галуа. Фактычна, не ўводзячы паняцця групы, ён даследаваў тэорыю камутатыўных груп, якія пазней атрымаюць назву абелевых.
У працы «Даследаванне шэрагу дзе m і x — любыя камплексныя лікі» ён прывёў дзве выдатныя тэарэмы:
Старшы мічман
Старшы мічман Midshipman — воінскае званне у ВМФ (ВМС) некаторых дзяржаў свету, па рангу вышэй за мічмана, але ніжэй афіцэраў.