cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ціна Караль
2013—2016
1 чэрвеня адкрыла дабрачынны фонд дапамогі анкахворым дзецям «Полюс притяжения».
5 верасня кінафільм «Сіла кахання і голасу» пра жыццё Ціны Караль атрымала перамогу ў намінацыі «Лепшы дакументальны фільм» на міжнародным фестывалі AOF International Film Festival у ЗША.
2 кастрычніка адбыўся рэліз сінгла і відэакліпа на песню «Мы не останемся друзьями (#МНОД)».
Зімой 2015 года выступіла ў ролі зорнага трэнера ў вакальным праекце тэлеканала 1+1 «Голас. Дзеці 2» (удзельнік з каманды Ціны Кароль атрымаў перамогу), падчас праекту выпусціла песню «Україна — це ти», якую напісала сама спявачка. Песня была занесена ў «Хрэстаматыю ўкраінскай дзіцячай літаратуры для чытання ў першым-другім класах». У кнізе апублікавалі тэкст і ноты твора.
Увесну выступіла ў ролі зорнага трэнера ў вакальным праекце тэлеканала 1+1 «Голас Краіны 5», Антон Капыцін — падапечны з каманды Ціна Караль стаў пераможцам.
25 сакавіка перамагла на ўсеўкраінскай нацыянальнай прэміі «YUNA 2015» у намінацыі «Лепшая выканаўца».
28 красавіка, у гадавіну смерці свайго мужа Яўгена Агіра, выпусціла сінгл «Списобо».
У лістападзе атрымала перамогу ў прэміі Elle Style Awards.
26 лістапада на прэміі M1 Music Awards перамагла ў намінацыі «Лепшая спявачка». Зімой выступіла ў ролі зорнага трэнера ў вакальным праекце канала 1+1 (Голас Краіны 6).
Кругліцкі сельсавет
Кру́гліцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Кругліца.
Ціна Караль
2013—2016
У студзені 2016 года адправілася ў калядны тур па гарадах Украіны. 7 студзеня адбылася прэзентацыя музычнага фільма тэлеканала «1+1» «Калядная гісторыя з Цінай Караль».
Кругліцкі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Лазукоўскі сельсавет у складзе Чашніцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Лазукі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чашніцкім раёне БССР. У 1931 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Грынькі. З 21 чэрвеня 1935 года ў складзе Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 1 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Старасельскага сельсавета (14 населеных пунктаў: вёскі Аўсянікі, Баркі, Блажэўшчына, Вялікія Ліпавічы, Вятны, Вяцера, Вяціцераўка, Горы, Гразіна, Кавельшчына, Малыя Ліпавічы, Навіны, Стараселле і пасёлак Вяцера), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Пуські. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Бешанковіцкага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у складзе адноўленага Чашніцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Лазукоўскага сельсавета 33 населеныя пункты. 12 жніўня 1974 года цэнтрам сельсавета ўстаноўлена вёска Кругліца. 22 красавіка 1980 года сельсавет перайменаваны ў Кругліцкі. 10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Антапольскага сельсавета (28 населеных пунктаў: вёскі Антаполле, Бабоўка, Бараўцы, Барок, Барсукі, Баяры, Белая Дуброва, Бельнякі, Будзілава, Будзішча, Восава, Дайлідаўка, Жукі, Жучкі, Замачак, Камянец, Коравічы, Мар’іна, Мялешкавічы, Падмошша, Рыжанкі, Сабалі, Слабодка, Слідчаны, Тоўпіна, Хаўчы, Хмялёўка і Церабені).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (24 населеныя пункты) — 712 чалавек, з іх 98,0 % — беларусы, 1,5 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Ціна Караль
2013—2016
1 чэрвеня Караль аб’явіла аб сваёй дабрачыннай ініцыятыве #ТворыДоброТиНеОдин, мэта якой звярнуць увагу грамадства на праблемы ўвагі і клопату ў адносінах да дзяцей  . У гэты ж дзень спявачка далучылася да глабальнай гуманітарнай праграмы ЮНІСЕФ і Louis Vuitton  — #MakeAPromise («Дай абяцанне») па зборы сродкаў для дзяцей, якія пацярпелі ад ваенных бедстваў.
Сангай
Санга́й (Sungay) — дзеючы стратавулкан у Паўднёвай Амерыцы.
Размешчаны ў Эквадоры, на ўсходнім схіле Анд. Вышыня над узроўнем мора — 5230 м. Вулкан мае тры кратара. Вучоныя лічаць што вулкан утварыўся каля 14 000 гадоў назад.
Першае зарэгістраванае вывяржэнне адбылося ў 1628 годзе. Апошнія вывяржэнне было ў 2007 годзе. Вулкан часта вывяргаецца з 1934 года.
Змерыла
Змерыла (Smerillo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 394 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 63020. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Pietro apostolo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1560
IC 1560 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крычын
Кры́чын (, Кричин) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Кжчонаў (гміна)
Кжчо́наў (Krzczonów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любэльскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кжчонаве. Плошча гміны складае 128,15 км². Станам на 2013 год у гміне Кжчонаў пражывалі 4650 чалавек, шчыльнасць — 36 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 27 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 42 населеныя пункты.
Вішнявец
Назву Вішняве́ц маюць:
Сяргей Аляксандравіч Цімохаў
Сяргей Аляксандравіч Цімохаў (нар., Кротаў, Калінкавіцкага раёна, Гомельская вобласць — ) — беларускі мастак. Член Беларускага Саюза мастакоў (1990).
Біяграфія
У 1979 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча, у 1984 годзе — Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. З 1986 года — на віцебскім камбінаце «Мастацтва», з 1989 года — галоўны мастак горада Полацка. У 1991—2000 гадах з’яўляўся дырэктарам, мастаком галерэі «Рыса» ў Полацку. З 2007 года — намеснік старшыні па выставачнай дзейнасці ў Беларускім Саюзе мастакоў.
Творчасць
Асноўныя напрамкі працы — станковы і манументальны жывапіс, а таксама графіка. Сярод работ можна вылучыць жывапісныя: «Несці крэст» (1989), «Канцэрт старажытнай музыкі» (1989), «Рытуальнае шэсце-7» (1999 г.), «Цень Вялеса» (2000); дыптыхі: «Таінства купальскай ночы» (2002), «На Дзяды» (2004), «Грацыя-1» (2007); графічныя аркушы: «Назірая зацьменне Сонца-2» (1999) і інш.
Творы мастака знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва (г. Мінск), фондзе Беларускага Саюза мастакоў (г. Мінск), фондзе Міністэрства культуры Расіі (г. Масква), Музеі М. Шагала (г. Віцебск), Мастацкай галерэі Г. Х. Вашчанкі (г. Гомель), Полацкім мастацкім музеі, галерэі «Galeria sztuki Katarzyny Napiórkowskiej» (г. Варшава), галерэі «Walentowski Galerien» (г. Дрэздэн), галерэі «Аxel Babke» (г. Дрэздэн), галерэі «Аlla Bulyanskaya» (г. Масква, г. Лондан), а таксама ў прыватных калекцыях на радзіме і за мяжой.
Люстра (значэнні)
Люстра:
Хамутоўка (Курская вобласць)
Хамутоўка (Хомутовка) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Хамутоўскага раёна Курскай вобласці Расіі. Размешчаны за 56 км на паўднёвы захад ад чыгуначнай станцыі Дзмітрыеў-Льгоўскі (на лініі Бранск — Горад Льгоў) і за 116 км ад Курска.
За 5 км ад пасёлка аўтадарога Арол — Кіеў (2 км) прымыкае да аўтамагістралі М-3 «Украіна». Захавалася сядзіба Леўшына — помнік архітэктуры XVIII стагоддзя (сядзібны дом-палац у стылі «пятроўскага барока», старадаўні парк).
Давід Одсан
Даві́д О́дсан, Davíð Oddsson (род. 17 студзеня 1948, Рэйк’явік) — ісландскі палітык, прэм'ер-міністр Ісландыі з 30 красавіка 1991 да 15 верасня 2004, лідар Партыі незалежнасці з 1991 да 2005.
Біяграфія
У 2004 сышоў у адстаўку з пасады прэм'ер-міністра на карысць лідара Прагрэсіўнай партыі Хальдара Аўсгрымсана, стаўшы замест яго міністрам замежных спраў. У 2005 сышоў з пасад лідара ПН і главы МЗС, якія заняў Гейр Хордэ, і стаў старшынёй савета губернатараў Цэнтральнага банка Ісландыі.
Пасёлак імя Карла Лібкнехта
Імя Карла Лібкнехта (И́мени Ка́рла Ли́бкнехта) — пасёлак гарадскога тыпу ў Курчатаўскім раёне Курскай вобласці Расіі. Утварае аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне пасёлак імя К. Лібкнехта са статусам гарадскога паселішча як адзіны населены пункт у яго складзе.
Насельніцтва — 7620 чалавек (2020 год). Заснаваны на беразе ракі Пенка ў 1606 годзе. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1930 года.
Андрэ Курэж
Андрэ Курэж (André Courrèges;, По, дэпартамент Атлантычныя Пірэнеі, Францыя — , Нёі-сюр-Сен, дэпартамент О-дэ-Сен, Францыя) — французскі мадэльер, заснавальнік моднага дома свайго імя.
У 1949 годзе ўладкаваўся ў дом высокай моды Крыстобаля Баленсіягі, дзе прапрацаваў дзесяць гадоў. У 1961 годзе разам са сваёй будучай жонкай Коклін Бар’ер заснаваў дом высокай моды «Courrèges». Першым з куцюр’е паказаў міні-спадніцы, шорты і жаночыя штаны, стварыў летнія боты, трапецападобную сукенку, прапагандаваў функцыянальны, маладзёжны, футурыстычны і спартыўны стыль у адзенні. Каля 30 гадоў пакутаваў ад хваробы Паркінсона, памёр 8 студзеня 2016 года.
Чыра
Чыра — рака ў Паўднёвай Амерыцы.
Бярэ пачатак у Андах. Агульная працягласць ракі складае каля 300 км. Упадае ў Ціхі акіян. Чыра мае агульную плошчу вадазборнага басейна 19 095 км², з іх 7162 км² у Эквадоры, а таксама 11 933 км² у Перу. Мае шэраг прытокаў.
У 27 км на паўночны ўсход ад горада Сульяны размешчана вадасховішча Паэчас, на якім магчымыя плаванне, аматарскае рыбалоўства, водныя лыжы і парусны спорт.
Accent
Гродзенская пальчаткавая фірма «Accent» ААТ (Акцэнт) — беларуская кампанія па вытворчасці, якая размешчана ў Гродна.
Гісторыя
Створана ў 1967 годзе. За ўвесь час працы прадпрыемства яго прадукцыя — жаночыя і мужчынскія пальчаткі, дзіцячыя рукавічкі.
Аб’ём выпуску прадукцыі — больш за 300 тысяч пар пальчатак ў год, больш за 200 мадэляў пальчатачна-рукавічных вырабаў.
Пальчаткі ў групе «Elite», вырабляюцца асобнымі партыямі з старанна адсартаванай скуры высокай якасці. Сыравіну для пальчатак са скуры авечкі пастаўляе фірма «Pittards plc» (Англія). Прадукуюцца таксама пальчаткі са скуры казы, аленя, трыкатажныя.
Ротэнбург-на-Фульдзе
Ротэнбург-на-Фульдзе (Rotenburg an der Fulda) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Касель. Уваходзіць у склад раёна Герсфельд-Ротэнбург. Насельніцтва складае 13929 чалавек (на 30 чэрвеня 2007 года). Займае плошчу 79,84 км². Афіцыйны код 06 6 23 018.
Горад падзяляецца на 8 гарадскіх раёнаў.
Заслужаны артыст Украіны
Заслужаны артыст Украіны (Заслужений артист України) — ганаровае званне Украіны, якое прысвойваецца прэзідэнтам Украіны згодна з Законам Украіны «Аб дзяржаўных узнагародах Украіны».
Па Палажэнню ад 29 чэрвеня 2001 года, гэтае званне прысвойваецца рэжысёрам, артыстам тэатраў, кіно, эстрады, цырка, прафесійных ансамбляў, харавых калектываў, дырыжорам аркестраў, кампазітарам, музыкантам, дыктарам тэлебачання і радыёвяшчання за высокае выканальніцкае майстэрства, кінафільмаў, якія сталі здабыткам айчыннай культурна-мастацкай спадчыны.
Пянькоўка (Вілейскі раён)
Пянько́ўка (, Пеньковка) — хутар у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья.
Абрам Давыдавіч Абкін
Абрам Давыдавіч Абкін (нар., Полацк — ) — фізікахімік. Доктар хімічных навук (1952), прафесар (1959). Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР (1974).
Біяграфія
У 1928 годзе скончыў Казанскі ўніверсітэт. З 1928 года — у Маскоўскім фізіка-хімічным інстытуце імя Л. Я. Карпава.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы пісаў на тэму даследавання працэсаў полімерызацыі арганічных злучэнняў. Адкрыў існаванне так званых «жывучых» палімераў, малекулы якіх пасля завяршэння полімерызацыі захоўваюць актыўныя цэнтры (1935). Распрацаваў колькасную тэорыю працэсаў суполімерызацыі (1951). Адкрыў і даследаваў механізм іоннай радыяцыйнай полімерызацыі (1959—1965), стварыў арыгінальны метад атрымання поліакрыламіду (1966—1970). Адкрыў існаванне нізкатэмпературнай мяжы скорасці хімічных рэакцый пры набліжэнні да абсалютнага нуля і фотасенсібілізаваную полімерызацыю (1980). У 1980 годзе А. Д. Абкіну прысвоена Ленінская прэмія.
Гезгальскае вадасховішча
Гезгальскае вадасхо́вішча — вадасховішча ў Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, утворанае плацінай Гезгальскай ГЭС. Плошча 1,22 км². Найбольшая глыбіня 4,5 м. Даўжыня 2,5 км. Найбольшая шырыня 1 км. Даўжыня берагавой лініі 9 км. Аб'ём вады 1,22 млн м³. Плошча вадазбору 1120 км².
Знаходзіцца на рацэ Моўчадзь (за 9 км ад вусця), за 14 км на поўнач ад гарадскога пасёлка Дзятлава, каля вёскі Гезгалы. Створанае ў 1959 г. для задавальнення энергетычных патрэб і рыбагадоўлі. Правы бераг вышынёй 2,5—3 м, парослы хваёвым лесам, левы пад лугам. Мае 9 астравоў агульнай плошчай 0,1 км².
У вадаёме водзіцца шчупак, акунь, ёрш, плотка.
Кшэмянева (гміна)
Кшэмяне́ва (Krzemieniewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ляшчынскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кшэмяневе. Плошча гміны складае 113,19 км². Станам на 2011 год у гміне Кшэмянева пражывалі 8421 чалавек, шчыльнасць — 74 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
IC 1561
IC 1561 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Факультэт традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва БДУКМ
Факультэт традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў. Размяшчаецца ў будынку па вуліцы Рабкораўскай, 17 у Мінску.
Гісторыя
У верасні 2021 года была ліквідавана кафедра этналогіі і фальклору, яе загадчык, дацэнт і кандыдат культуралогіі Вячаслаў Калацэй, звольнены. Сярод выкладчыкаў кафедры былі прафесары Энгельс Дарашэвіч, доктар філасофскіх навук, Вольга Лабачэўская, доктар мастацтвазнаўства, Аляксей Рагуля, кандыдат філалагічных навук; старшы выкладчык Наталля Петухова, кандыдат педагагічных навук, і іншыя.
Стуктура
У структуру факультэта ўваходзіць чатыры кафедры:
Баявая машына пяхоты
Баявая машына пяхоты, БМП — браніраваная машына мота-стралковых войскаў (мотапяхоты) для перамяшчэння асабовага складу і вядзення бою. З’явілася ў 1960-я г. Сучасная БМП — гусенічная (радзей колавая) машына высокай праходнасці, звычайна плаваючая, выкарыстоўваецца для дэсантавання. Аснашчана фільтра-вентыляцыйнай устаноўкай, прыладамі начнога бачання і інш. Узбраенне: 20— 30-мм аўтаматычная пушка, 1—2 кулямёты, часам процітанкавыя кіроўныя рэактыўныя снарады. Умяшчае 2—3 чалавекі экіпажу і 6—9 чалавек стралкоў, якія могуць весці агонь праз амбразуры. Скорасць руху: гусенічных 65—75, колавых да 100, па вадзе 6—10 км/гадзіну. Ёсць на ўзбраенні армій многіх краін: напрыклад, у ФРГ — гусенічная «Мардэр», у ЗША — плаваючая гусенічная М-2 «Брэдлі».
Ярэмічы
Ярэмічы — даўняе мястэчка гістарычнай Наваградчыны.
Гісторыя
Упершыню Ярэмічы згадваецца ў XVII ст. як мястэчка ў Наваградскім павеце. У XVII ст. тут дзейнічала рачная прыстань на Нёмане.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Ярэмічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Наваградскага павета. Станам на 1799 мястэчка знаходзілася ва ўладанні Хадкевічаў і лічыла 81 дым. Паводле вынікаў перапісу (1897), у Ярэмічах было 122 двары, валасная ўправа, царква, малітоўны дом, сінагога, яўрэйская малітоўная школа, царкоўна-прыходская школа, 2-класнае народнае вучылішча, хлебазапасны магазін, 6 крамаў, карчма. На 1908 — 172 двары. У 1912 тут дзейнічала крэдытнае таварыства.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Ярэмічы апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны Наваградскага павета. З 1926 — у Турэцкай гміне Стаўбцоўскага павета.
У 1939 Ярэмічы ўвайшлі ў БССР, дзе сталі цэнтрам сельсавета Мірскага, з 17 снежня 1956 Карэліцкага раёна. Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 12 кастрычніка 1940 тут было 129 двароў, на 1 студзеня 2000 — 125 двароў.
Славутасці
У ваколіцах Ярэмічаў захаваліся старажытныя стаянкі каменнага і бронзавага вякоў
Максіменка
Максіменка — прозвішча.
Смаленскае ваяводства
Смаленскае ваяводства (Palatinatus Smolencensis, Województwo smoleńskie) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Вялікага Княства Літоўскага. Плошча каля 53 тыс. км². Сталіца — горад Смаленск.
Гісторыя
Утварылася ў 1508 на аснове Смаленскага намесніцтва (колішняга Смаленскага княства). У 1514 тэрыторыю ваяводства акупавалі войскі Маскоўскай дзяржавы.
3 чэрвеня 1611 войскі Вялікага Княства Літоўскага вызвалілі Смаленск. Па вызваленні цягам 1611—1626 дзевяць гарадоў Смаленшчыны атрымалі Магдэбургскае права.
У 1613 Вальны сойм аднавіў Смаленскае ваяводства ў складзе Вялікага Княства Літоўскага, што вызнала Масква пры складанні Дэвулінскага перамір’я (1618). У склад ваяводства ўвайшлі смаленскія землі з гарадамі Белы, Дарагабуж, Рослаў, Смаленск, Сярпейск, маскоўскія «ўезды» Невель і Себеж з Красным Гарадком, Северская зямля з Трубчэўскім княствам, Почапская воласць.
У 1633 утварыўся Невельскі павет, скасаваны аднак у 1634. Паводле Палянскага міру (1634) у складзе Маскоўскай дзяржавы апынуліся часткі Смаленскага (з Масальскам і Сярпейскам) і Старадубскага (з Трубежам) паветаў агульнай плошчай каля 30 тыс. км². У 1635 на тэрыторыі Севершчыны ўтварылася Чарнігаўскае ваяводства ў складзе Каралеўства Польскага. У 1638 заснаваная Смаленская каталіцкая дыяцэзія.
У 1646 з Кіеўскага ваяводства ў склад Старадубскага павета перайшло Лоеўска-Любецкае староства. У 1638 Невельская, Себежская і Краснагорская воласці перайшлі да Полацкага ваяводства.
У вайну Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай (1654—1667) маскоўскія войскі захапілі Смаленшчыну. Згодна з Андрусаўскім перамір’ем (1667) пад уладай Масквы апынуліся Смаленскі і Старадубскі паветы агульнай плошчай 45 тыс. км² (з апошняга ў складзе ВКЛ засталося толькі Лоеўска-Любецкае староства плошчай 8 тыс. км², уключанае ў Рэчыцкі павет). Пазней ваяводства існавала толькі намінальна да канчатковага скасавання ў 1793.
Геаграфія
На поўначы межавала з Наўгародскай зямлёю, на ўсходзе — з Маскоўскай дзяржавай, на поўдні — з Севершчынай (з 1635 Чарнігаўскім ваяводствам) і Мсціслаўскім ваяводствам, на захадзе — з Віцебскім ваяводствам.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Ваяводства падзялялася на два паветы: Смаленскі і Старадубскі.
Мясцовая шляхта абірала чатырох паслоў на Вальны сойм Рэчы Паспалітай, а таксама чатырох дэпутатаў на Галоўны Трыбунал.
Ураднікі
У Сенаце Рэчы Паспалітай Смаленскае ваяводства мела двух свецкіх прадстаўнікоў — ваяводу і кашталяна, а таксама духоўнага — біскупа.
Згодна з Люблінскай уніяй (1569) ваявода смаленскі паводле значнасці займаў месца пасля падольскага і перад люблінскім, кашталян — пасля камянецкага і перад люблінскім. Біскуп смаленскі займаў апошняе месца, пасля інфлянцкага, бо ўзначальваў наймалодшае біскупства. За ўвесь час свайго існавання (у тым ліку і намінальны) ваяводства мела 18 біскупаў, 33 ваяводы, 27 кашталянаў.
Ваяводскі мундзір складаўся з малінавага («кармазыновага») кунтуша, цёмна-сініх («гранатовых») жупана і адваротаў. Для Старадубскага павета — «сапфіровы» кунтуш, залатыя жупан і адвароты.
Лескі (Старадарожскі раён)
Ле́скі (, Лески) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Пурасэ
Пурасэ — актыўны стратавулкан вышынёй 4 756 м (толькі ў XX стагоддзі назіралася 12 вывяржэнняў) у правінцыі Каўка ў Калумбіі ў Цэнтральнай кардыльеры.
Ён знаходзіцца ў 30 км на паўднёвы ўсход ад горада Папаян у нацыянальным парку Пурасэ, на тэрыторыі якога знаходзяцца вытокі чатырох самых значных рэк Калумбіі (Магдалена, Каўка, Жапура і Патыя).
Аляксандр фон Гумбальт уздымаўся на гару 18 лістапада 1801 года падчас сваёй паездкі па Паўднёвай Амерыцы.
Кшэпіцы (гміна)
Кшэпі́цы (Krzepice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Клабуцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кшэпіцах. Плошча гміны складае 78,99 км². Станам на 2004 год у гміне Кшэпіцы пражывалі 9407 чалавек, шчыльнасць — 119,4 чал./км².
Спінетолі
Спінетолі (Spinetoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Папа Рымскі Пій X.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Champion of Champions 2016 (снукер)
Пераможцам турніру стаў чатырохразовы чэмпіён свету Джон Хігінс, які перайграў на сваім шляху Шона Мёрфі (4:2), Джада Трампа ў чвэрцьфінале (6:4), Дзіна Цзюньхуэя ў паўфінальным матчы (6:5) і Роні О’Салівана ў фінальным паядынку (10:7). Такім чынам, 41-гадовы шатландзец выйграў свой другі прафесійны тытул запар пасля перамогі на чэмпіянаце Кітая за тыдзень да гэтага.
Турнір
Champion of Champions 2016 года стаў шостым розыгрышам турніру Champion of Champions, які праходзіў у 1978 і 1980 гадах у Лондане, Англія і быў адноўлены ў 2013 годзе. З 2013 года спаборніцтва паміж пераможцамі найбуйнейшых снукерных турніраў праводзіцца на Рыка арэне ў Ковентры, Англія.
Champion of Champions 2016 праходзіў пад эгідай арганізацыі Матчрум Спорт (Matchroom Sport) і быў акрэдытаваны сусветнай асацыяцыяй прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association), а таксама ўваходзіў у каляндар мэйн-тура ў якасці аднаго з запрашальных турніраў снукернага сезона 2016/2017.
Матчы асноўнай стадыі турніру (15 паядынкаў) гуляліся за адным сталом на Рыка арэне.
Прызавыя грошы
Кампанія Dafabet у другі раз спансавала Champion of Champions. Прызавы фонд турніру не змяніўся ў параўнанні з мінулым годам і склаў £300,000. Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, склаў £100,000, як і на Champion of Champions 2015.
Фармат турніру
На Champion of Champions 2016 прынялі ўдзел 14 гульцоў, якія перамагалі на прафесійных турнірах з папярэдняга розыгрышу спаборніцтва, а таксама два снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў аднагадовым рэйтынгу сярод астатніх. 16 удзельнікаў былі фармальна разбіты на 4 групы па 4 снукерысты. На працягу першых чатырох дзён гуляліся па тры матчы кожнай групы (два паўфіналы і фінал), пераможцы якіх траплялі ў паўфінальную стадыю турніру, паядынкі якой гуляліся ў пяты гульнявы дзень, а фінал спаборніцтва праходзіў у шосты апошні дзень Champion of Champions. Усе матчы праходзілі за адным сталом на Рыка арэне ў Ковентры, Англія.
Удзельнікі
На турнір Champion of Champions 2016 былі запрошаны пераможцы ўсіх рэйтынгавых і нізкарэйтынгавых турніраў з папярэдняга розыгрышу Champion of Champions, а таксама пераможцы запрашальных Мастэрс 2016, Championship League 2016, Shoot-Out 2016, чэмпіянату свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2016 і чэмпіянату свету сярод ветэранаў 2016. Паколькі пераможцамі гэтых 23-х турніраў станавіліся толькі 14 снукерыстаў, былі запрошаныя яшчэ два гульцы з найвышэйшымі пазіцыямі ў аднагадовым рэйтынгу — Сцюарт Бінэм і Джо Пэры.
Марка Фу, які перамог на нізкарэйтынгавым адкрытым чэмпіянаце Гібралтара ў 2015 годзе, адмовіўся ад удзелу ў спаборніцтве. Замест яго быў запрошаны Джо Пэры, які займаў найвышэйшую пазіцыю ў аднагадовым рэйтынгу сярод тых, хто не кваліфікаваўся на турнір.
У 2016 годзе на Champion of Champions патрапіла 3 дэбютанты: Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл і Робін Хал.
З усіх удзельнікаў Champion of Champions 2016 пераможцамі да гэтага станавіліся Роні О’Саліван у 2013 і 2014 гадах і Ніл Робертсан у 2015 годзе.
Самым узроставым удзельнікам Champion of Champions 2016 года стаў 44-гадовы Марк Дэвіс. Джо Пэры і Робіну Халу падчас турніру было па 42 гады, а Джону Хігінсу — 41. Самым маладым гульцом, які патрапіў на чэмпіёнскі турнір 2016 года, стаў 25-гадовы Энтані Мак-Гіл. Джаду Трампу было 27 гадоў, а Дзіну Цзюньхуэю і Ляну Вэньбо — па 29.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах Champion of Champions.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
IC 1562
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бясполае размнажэнне
Бясполае размнажэнне — размнажэнне жывёл і раслін без апладнення.
Яно ажыццяўляецца без удзелу палавых клетак, часта з дапамогай вегетатыўных органаў. Уласціва бактэрыям (дзяленне), аднаклетачным (дзяленне, фрагментацыя, пачкаванне і спораўтварэнне) і шматклетачным арганізмам (вегетатыўнае размнажэнне, спораўтварэнне, поліэмбрыянія). Ёсць у вышэйшых раслін, адсутнічае ў малюскаў, членістаногіх, пазваночных.
Адрозніваюць уласна бясполае размнажэнне — утварэнне спецыяльных клетак — спораў, якія пры прарастанні даюць пачатак новаму арганізму, і вегетатыўнае размнажэнне. Патомства, якое атрымліваецца ў выніку бясполага размнажэння, генетычна аднароднае, што часта выкарыстоўваецца ў раслінаводстве для замацавання карысных якасцей гібрыдаў. Шэрагу арганізмаў уласціва чаргаванне бясполага размнажэння з палавым размнажэннем.
Стэйнгрымур Хермансан
Стэ́йнгрымур Хе́рмансан (22 чэрвеня 1928, Рэйк’явік, Ісландыя — 1 лютага 2010, Гардабайр, Ісландыя) — ісландскі палітычны дзеяч, прэм’ер-міністр Ісландыі (1983—1987 і 1988—1991).
Біяграфія
Сын Хермана Ёнасана, былога прэм’ер-міністра краіны. У 1948 годзе з’ехаў у ЗША, дзе навучаўся інжынернай справе. Пасля вяртання ў Ісландыю ў 1971 годзе быў абраны ў Альтынг.
У 1978—1979 гадах займаў пасаду міністра юстыцыі па справах рэлігіі і сельскай гаспадаркі. У 1980—1983 гадах ён займаў пасаду міністра рыбалоўства і камунікацый, а ў 1987—1988 гадах — міністра замежных спраў.
У 1983—1987 і ў 1988—1991 гадах быў прэм’ер-міністрам Ісландыі. Ацэнка яго працы на гэтай пасадзе неадназначная. З аднаго боку, крытыкі адзначаюць, што ён з’яўляўся апалагетам «старой сістэмы» кіравання, заснаванай на фаварытызме, які спрыяе развіццю карупцыі. Яе дэмантаж звязваюць з імем яго пераемніка на пасадзе прэм’ер-міністра Давіда Одсана. З іншага боку, пазітыўна ацэньваецца яго дзейнасць, накіраваную на адаптацыю ісландскай эканомікі да складаных сацыяльна-эканамічных працэсаў канца 1980-х і пачатку 1990-х гадоў.
У перыяд свайго прэм’ерскага мандата арганізаваў у Рэйк’явіку ў 1986 годзе сустрэчу Міхаіла Гарбачова і Рональда Рэйгана.
Пасля сваёй адстаўкі да 1998 года ўваходзіў у кіраўніцтва Цэнтральнага банка Ісландыі. Адзін з заснавальнікаў арганізацыі Heimssýn, выступалай супраць уступлення Ісландыі ў ЕС.
Пінскдрэў
ЗАТ «Холдынгавая кампанія „Пінскдрэў“» — адно з найбуйнейшых дрэваапрацоўчых прадпрыемстваў Беларусі, заснаванае ў 1880 годзе. Найстарэйшае прадпрыемства Пінску, а таксама найстарэйшае прадпрыемства дрэваапрацоўчай прамысловасці на Беларусі.
Гісторыя
У 1880 годзе браты Лур’е, капіталісты аўстра-венгерскага паходжання, пабудавалі ў Пінску фабрыку па вырабе сапожных шпілек, фанеры і фанерных скрыняў. Праз дванаццаць гадоў фабрыка была пераабсталявана для вытворчасці запалак і стала першай падобнай вытворчасцю ў горадзе.
З 1959 годзе на прадпрыемстве пачынаюць выпускаць мэблю. У 1971 годзе на базе Пінскага фанерна-запалкавага камбіната было створана вытворчае дрэваапрацоўчае аб’яднанне «Пінскдрэў». Аб’яднанне займалася выпускам канапаў, фатэляў, ложкаў і школьнай мэблі.
У 1997 годзе змяніўся таварны знак прадпрыемства, на якім дагэтуль была намалявана запаленая сярнічка.
5 лістапада 2011 годзе ў цэху фабрыкі крэслаў, які належыць холдынгу «Пінскдрэў», пачала тлець электраправодка лакіравальнага станка, што выклікала чарговы пажар. Рабочыя самастойна пакінулі небяспечную зону. У выніку пажару пацярпелых не было і тэхналагічны працэс парушаны не быў. Да прыбыцця выратавальнікаў пажарная ахова прадпрыемства ліквідавала пажар.
Расцеўшчынскі сельсавет
Расцеўшчынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юрацішкаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Расцеўшчына.
Тур’ева
Ту́р'ева (, Турьево) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
У 1926—1954 гадах цэнтр Сідорніцкага сельсавета. Да 2004 вёска года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Бад-Герсфельд
Бад-Герсфельд (Bad Hersfeld) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Касель. Уваходзіць у склад раёна Герсфельд-Ротэнбург. Насельніцтва складае 30409 чалавек (на 30 чэрвеня 2007 года). Займае плошчу 73,82 км². Афіцыйны код 06 6 32 002.
Вячаслаў Віктаравіч Калацэй
Вячаслаў Віктаравіч Калацэй (нар. 1971, г. Каменец Брэсцкай вобласці) — беларускі культуролаг. Кандыдат культуралогіі, дацэнт.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. Атрымаўшы ступень бакалаўра мастацтваў скончыў кафедру народна-песеннай творчасці ўніверсітэта, аспірантуру БДУКМ, Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Працаваў загадчыкам аддзела фальклору і народных рамёстваў Нацыянальнага цэнтра мастацкай творчасці дзяцей і моладзі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, выкладаў у БДУКМ, па запрашэнні тагачаснага рэктара Ядвігі Грыгаровіч быў першым дэканам факультэта традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва ўніверсітэта. Загадчык кафедры этналогіі і фальклору на гэтым факультэце, дацэнт. Выкладаў дысцыпліны «Этнаграфія, міфалогія і фальклор беларусаў», «Гісторыя фалькларыстыкі», «Клас фальклорнага выканальніцкага майстэрства».
У верасні 2021 года Вячаслаў Калацэй быў звольнены з універсітэта, а кафедра этналогіі і фальклору ліквідавана.
Навуковая дзейнасць
Даследуе традыцыйную культуру Еўропы, структуру мыслення і паводзін яе носьбітаў, тэорыю і практыку аховы гісторыка-культурнай спадчыны чалавецтва, займаецца аўдыявізуальнай антрапалогіяй.
Узнагароды
Адзначаны Ганаровай граматай БДУКМ (2005), Ганаровай граматай Міністэрства культуры (2017).
Фармальдэгід
Фармальдэгід, мурашыны альдэгід (ад Formīca — «мурашка») — бескаляровы газ з рэзкім пахам, добра растваральны ў вадзе, спірце і палярных растваральніках. Іррытант, таксічны.
Фармальдэгід — першы член гамалагічнага шэрагу аліфатычных альдэгідаў, альдэгід мурашынай кіслаты.
Остраў Любэльскі
Остраў Любэльскі (Ostrów Lubelski) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, у гістарычнай вобласці Малая Польшча. Уваходзіць у склад Любартоўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Остраў Любэльскі. Займае плошчу 29,77 км². Насельніцтва 2,1 тыс. чалавек (на 2018).
IC 1564
IC 1564 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кшэшавіцы (гміна)
Кшэшаві́цы (Krzeszowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кракаўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кшэшавіцах. Плошча гміны складае 139,04 км². Станам на 2011 год у гміне Кшэшавіцы пражывалі 32 417 чалавек, шчыльнасць — 233 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Бяскрылыя насякомыя
Бяскрылыя насякомыя, аптэрыготы (Apterygota) — падклас (раздзел) найбольш старажытных насякомых.
Вядомы з адкладаў сярэдняга дэвону. 2 сучасных атрады (у т.л. шчацінахвосткі), каля 4 тыс. відаў.
Цела даўжынёю да 2 см, верацёнападобнае. Спіна ўкрыта тонкімі лускавінкамі. Тры пары грудных ног, у некаторых відазмененыя брушныя канечнасці — цэркі.
Пятрылава (Вілейскі раён)
Пятры́лава (, Петрилово) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Помнік мітрапаліту Філарэту (Мінск)
Помнік мітрапаліту Філарэту — бронзавы манумент у Мінску, устаноўлены перад цэнтральным уваходам у кафедральны сабор. Прысвечаны праваслаўнаму мітрапаліту і Герою Беларусі Філарэту (Вахрамееву).
Гісторыя
У цырымоніі адкрыцця помніка прынялі ўдзел Аляксандр Лукашэнка і мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Веніямін, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі. Над стварэннем манумента працаваў аўтарскі калектыў пад кіраўніцтвам скульптара Андрэя Хацяноўскага.
Апісанне
Філарэт трымае ў руцэ крыж прападобнай Ефрасінні Полацкай. Асаблівасцю ўбору з’яўляецца тое, што на клабуку намаляваны шасціканечны полацкі крыж, а не традыцыйны чатырохканечны.
Рабак (Старадарожскі раён)
Раба́к (, Рабак) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Юрацішкаўскі сельсавет
Юра́цішкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — гарадскі пасёлак Юрацішкі. Плошча — 14548 га.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Юрацішкаўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Юрацішкі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Макуцкага сельсавета. 23 снежня 1957 года вёска Юрацішкі набыла статус гарадскога пасёлка, сельсавет скасаваны.
2 снежня 1959 года Юрацішкаўскі сельсавет утвораны зноў з цэнтрам на станцыі Юрацішкі і пералічэннем у яго склад населеных пунктаў: Асіпаўка, Бокшышкі, Грушанцы, Гумнішчы, Дунічы, Келайці, Куль-Юзэфава, Кузьмянка, Ляпешкі, Мількі, Пасека, Пойдзішкі, Пунішчы, Чашэйкі і станцыя Юрацішкі са складу Трабскага сельсавета; Адамава, Гялуці, Заельнікі, Каркеняты, Крылішкі, Лабачы, Людвінова, Малахі, Масека, Навікі, Паболі, Пакуці, Піраты, Цянюкаўшчына, Чарнэлі, Шавёлы, Якунь, Яросмішкі з адміністрацыйнага падпарадкавання Юрацішкаўскага пассавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. 3 мая 1962 года сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Юрацішкаўскага пассавета.
15 мая 1963 года да пассавета далучана частка скасаванага Даўгердзішскага сельсавета (18 населеных пунктаў: Баруцішкі, Гердушы, Дунай, Забалаць, Залескаўшчына, Іванкі, Крычнікі, Кярвелі, Матыкаўшчына, Нарэйкі, Папельнікі, Селешчаняты, Такарышкі, Чычыноўшчына, Шыловы Бор, Эгерды, Юнкавічы і Яцкава). 19 студзеня 1965 года ў склад адноўленага Такарышкаўскага сельсавета перададзены 18 населеных пунктаў (Баруцішкі, Гердушкі, Дунай, Забалаць, Залескаўшчына, Іванкі, Кірвелі, Крычнікі, Матыкаўшчына, Нарэйкі, Папельнікі, Селішчаняты, Такарышкі, Чычыноўшчына, хутар Шыльвы Бор, Эйгерды, Юнкавічы і Яцкава). 23 студзеня 2014 года Юрацішскаўскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет.
Насельніцтва пассавета паводле перапісу 2009 года (без Юрацішак) — 1413 чалавек, з іх 96,0 % — беларусы, 2,2 % — палякі.
Еўдакія Ільінічна Уралава
Еўдакі́я Ільі́нічна Ура́лава (, в. Сакалянка  — ) — беларускі савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, наркам асветы БССР (1938—1941), міністр асветы БССР (1946—1947).
Біяграфія
Член УКП(б)/КПСС з 1926. У 1921—1929 гадах — настаўніца, жаночы арганізатар валаснога камітэта УКП(б), інструктар Рослаўльскага павятовага камітэта УКП(б), народны суддзя горада Рослаўль.
У 1931 скончыла Вышэйшыя юрыдычныя курсы ў Маскве. З 1931 года на працы ў Полацкім гарадскім Судзе, у пракуратуры горада Полацк.
У 1937 па сакавік 1938 года 2-і сакратар Полацкага акруговага камітэта, далей 1-ы сакратар Полацкага раённага камітэта КП(б) Беларусі.
З 1938 года ўзначаліла Народны камісарыят асветы БССР, пасля стала першым міністрам асветы Беларускай ССР (займала пасаду па 1947).
У 1948—1950 гадах — намесніца старшыні Беларускага рэспубліканскага таварыства па распаўсюджванню палітычных і навуковых ведаў.
У 1950—1958 гадах — намесніца старшыні СМ БССР.
Абіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 2-га склікання, член Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР (1946—1950). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1938—1947 і 1951—1959 гадах. Член ЦК КПБ у 1938—1949 і 1952—1960 гадах. У 1954 скончыла Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС.
Памерла ў 1985 годзе.
2022 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
2022 год уключае шэраг падзей, якія пакінуць след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Антуан Франсуа Прэво
Антуан Франсуа Прэво (Antoine-François Prévost), больш вядомы як абат Прэво, з яго ўласным даданнем Ссыльны (Прэва д’Экзіль;  — ) — адзін з найбуйнейшых французскіх пісьменнікаў XVIII стагоддзя, аўтар рамана «Гісторыя кавалера дэ Грыё і Манон Леско» (1731).
Біяграфія
Прэво, Антуан Франсуа другі з пяці сыноў каралеўскага пракурора Льевена Прэво і Марыі Дзюкле. Яшчэ ў дзяцінстве звярнуў на сябе ўвагу бліскучымі здольнасцямі. Ва ўзросце 16-ці гадоў быў паслушнікам у езуітаў, потым перайшоў на ваенную службу, але, не выносячы дысцыпліны, вярнуўся ў ордэн, зноў пакінуў яго з-за няшчаснага кахання. У 1721 годзе ён далучыўся да манахаў-бенедыкцінцаў у Фантэнэльскім абацтве, затым прыняў манаскі зарок у абацтве Жум’еж і правёў наступныя 7 гадоў жыцця ў розных установах ордэна ў Нармандыі. Знаходзячыся ў абацтве Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ ўдзельнічаў у вучоных працах бенедыкцінцаў; адзін з тамоў зборніка «Gallia Christiana» амаль цалкам напісаны ім.
Не вытрымаўшы суровасці статута манастыра Сен-Жэрмэн-дэ-Прэ, у 1728 годзе Прэво збег адтуль і быў вымушаны хавацца, пакінуўшы Францыю. Жыў у Англіі і Галандыі, займаючыся літаратурнай працай і спрабуючы заручыцца заступніцтвам шляхетных мецэнатаў. У Галандыі выдаў «Mémoires d’un homme de qualité» (1728—32) і ўступіў у сувязь з маладой пратэстанткай, не адважыўшыся, аднак, ажаніцца з ёю, каб не парушыць манаскага зароку. У Англіі распачаў выданне часопіса «За і супраць» («Le Pour et le Contre») — зборніка нататак, апавяданняў, анекдотаў, дзе з’явіліся і самыя вядомыя з яго твораў, раманы «Англійскі філосаф» («Histoire de M. Cleveland, fils naturel de Cromwell, philosophe anglais», 1732—39) і «Манон Леско» («Histoire du chevalier de Grieux et de Manon Lescaut»).
Поспех гэтых твораў даставіў Прэво шмат ворагаў на радзіме. Самы разлютаваны з іх, абат Лангле-Дзюфрэнуа, нападаў на Прэво галоўным чынам за яго сувязь з пратэстанткай. Тым не менш, дзякуючы пратэкцыі прынца Конці і кардынала Буасі Прэво атрымаў дазвол вярнуцца ў Францыю (1734), а праз год яму ўдалося атрымаць прабачэнне папы. Прынц Конці прызначыў яго сваім раздавальнікам міласціны і сакратаром. Ён працягваў выдаваць «Le Pour et le Contre» і ў 1735 годзе надрукаваў раман «Кілерынскі пробашч» («Le Doyen de Killerine»). З прычыны ўдзелу ў гісторыі з нейкім журналістам, газета якога не спадабалася двару, Прэво зноў павінен быў бегчы ў Бельгію, але неўзабаве вярнуўся і па парадзе канцлера д’Агеса пачаў выдаваць калекцыю падарожжаў пад назвай «Histoire générale des voyages».
Хіджаз (каралеўства)
Каралеўства Хіджа́з (مملكة الحجاز, Mamlakat al-Ḥijāz) — дзяржава ў Хіджазе, якая абвясціла незалежнасць ад Асманскай імперыі ў 1916 годзе. Кіравалася хашыміцкай дынастыяй. У сярэдзіне 1920-х была заваявана Недждам, пасля чаго было створана аб’яднанае Каралеўства Неджд і Хіджаз.
Гісторыя
У час Першай сусветнай вайны брытанцы пачалі перамовы з шэрыфам Меккі Хусейнам бен Алі. Вярхоўны брытанскі камісар у Егіпце паабяцаў у кастрычніку 1915 года Хусейну прызнаць яго каралём будучай дзяржавы, якая мусіла ахапіць ўсе арабскія краіны Азіі, за выключэннем Лівана, захаду Сірыі, поўдня і ўсходу Аравіі. Паклаўшыся на гэта абяцанне, шэрыф Хусейн падняў у чэрвені 1916 года антыасманскае паўстанне.
Пасля вайны, чакаючы, калі Вялікабрытанія выканае свае абяцанні, Хусейн ібн Алі абвясціў сябе каралём, прэтэндуючы на аб’яднанне пад сваёй уладай усіх былых арабскіх правінцый Асманскай імперыі. Аднак у Вялікабрытаніі і Францыі меліся свае планы, і Вялікабрытанія прызнала яго толькі каралём Хіджаза. У 1919 годзе Хусейн вырашыў аб’яднаць арабаў сам, і накіраваў свае войскі ў памежныя раёны Неджда, але быў разбіты. Вялікабрытанія палічыла карысным суцішыць амбіцыі свайго саюзніка, але не дапусціла яго разгрому.
Хусейн не адмаўляўся ад сваіх амбіцыйных планаў, і павялічваў падаткі і расходы на армію. Гэта выклікала рост незадаволенасці ім унутры краіны. У сакавіку 1924 года ён, скарыстаўшыся ліквідацыяй халіфату пасля краху дынастыі Асманаў, абвясціў сябе новым халіфам. Гэта выклікала незадаволенасць у розных частках ісламскага свету, але асабліва — у Недждзе. У верасні 1924 года Неджд пачаў вайну супраць Хіджаза. Гэтым разам брытанцы, незадаволеныя прэтэнзіямі Хусейна і адкрыццём генконсульства СССР у Джыдзе ўлетку 1924 года, не падтрымалі караля, і ў кастрычніку 1924 года Хусейн быў скінуты і высланы з краіны сходам знаці. Сын Алі, які заняў ягонае месца, пакінуўшы ў руках Ібн Сауда Мекку і Медзіну, адступіў да Джыды, і абараняўся там каля года. У кастрычніку 1925 года эмір Неджда Ібн Сауд заключыў з брытанскім прадстаўніком пагадненне, па якім брытанскі ўрад у абмен на некаторыя саступкі фактычна прызнаў анексію Хіджаза Недждам. 22 снежня 1925 года Джыда здалася, а кароль Алі пакінуў Хіджаз; мясцовая знаць яшчэ раней прысягнулася Ібн Сауду.
Манон Леско (раман)
«Гісторыя кавалера дэ Грыё і Манон Леско» (Histoire du chevalier des Grieux et de Manon Lescaut), часта скарочана «Мано́н Леско» — раман французскага пісьменніка абата Прэво (1697—1763). Адзін з першых у гісторыі літаратуры псіхалагічных раманаў.
Пасля першай публікацыі ў 1731 годзе ў Галандыі (VII том «Запісак і прыгод шляхетнага чалавека, які адышоў ад свету», хоць яны сюжэтна і не злучаны), раман выклікаў ажыўленую дыскусію. Нягледзячы на ​​забарону ў Францыі, раман карыстаўся папулярнасцю і хадзіў у спісах. У Францыі кніга была ўпершыню выпушчана ў 1733 годзе з паметкай «Амстэрдам» (у рэчаіснасці кніга была надрукавана ў Руане; на тытуле значылася: «сачыненне сп-ра Д***»).
У выданні, якое выйшла ў 1753 годзе, Прэво прыбраў некаторыя скандальныя дэталі і дадаў больш маралізатарскіх агаворак.
Бедня (Шумяцкі раён)
Бедня (Бедня) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Надзейкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У часы Вялікага Княства Літоўскага вёска ўваходзіла ў склад Мсціслаўскага ваяводства.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772 год) Бедня апынулася ў складзе Расійскай імперыі.
Паводле афіцыйных звестак на 1866 год беларусы складалі 94,7 % насельніцтва.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР, але 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Зоя Васільеўна Асмалоўская
Зоя Васільеўна Асмалоўская (, Орша, цяпер Віцебская вобласць, Беларусь — ) —  савецкая і беларуская актрыса тэатра і кіно. Заслужаная артыстка БССР (1982).
Біяграфія
Нарадзілася 1 сакавіка 1928 года ў Оршы. У школе Зоя выконвала ролі ў драматычным гуртку, але да таго часу, як Асмалоўская паступіла ў інстытут, яна хацела ў будучым быць настаўнікам рускай мовы і літаратуры.
У 1952 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут.
Амаль усё жыццё Зоі Асмалоўскай непасрэдна мае сувязь з Мінскам, калі не лічыць час эвакуацыі падчас Вялікай Айчыннай вайны і двух гадоў яе жыцця пасля заканчэння інстытута. Гэтыя два гады Асмалоўская працавала ў Гродзенскім абласным драматычным тэатры; там яна пазнаёмілася са сваім будучым мужам Юрыем Сідаравым.
Дачка — Алена Сідарава — актрыса Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы.
Таксама Зоя Васільеўна ўдзельнічала ў тэле- і радыёпастаноўках.
З 14 верасня 1954 года працавала ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя М. Горкага.
Творчасць
Ад сваіх педагогаў Дз. Арлова і Б. Мардвінава ўспрыняла ўрокі арганічнага жыцця ў вобразе, натуральнага ўнутранага пераўвасаблення ў псіхалагічны свет персанажа, што і характарызуе створаныя ёю ролі. Актрыса востра адчувала характарную адметнасць і эмацыянальны стан душы сваіх гераінь.
Плошча Рэмбранта
Плошча Рэмбранта (Rembrandtplein) — адна з цэнтральных плошчаў Амстэрдама, Нідэрланды. З 1669 года на плошчы знаходзіўся Алейны рынак і плошча насіла назву Botermarkt, а ў 1876 годзе атрымала сучасную назву ў гонар мастака Рэмбранта ван Рэйна.
У цэнтры плошчы знаходзіцца помнік Рэмбранту.
Пасля другой сусветнай вайны гэтая плошча ператварылася ў цэнтр начнога жыцця. Тут размясцілася мноства кафэ, магазінаў і гасцініц. Акрамя таго, на плошчы ўстаноўлены самы вялікі ў Еўропе ВК-экран 7,6 * 15 м. У 2009 годзе была праведзена вялікая рэканструкцыя плошчы: яна была вызвалена ад залішніх зялёных насаджэнняў, а помнік Рэмбрандту перамешчаны ў цэнтр плошчы.
Утрылава
Утры́лава (, Утрилово) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Сакарскі спіс цароў
Сакарскі спіс цароў — пералік егіпецкіх цароў, выбіты на камені ў часы Рамсеса II. Цяпер захоўваецца ў Егіпецкім музеі.
Спіс быў знойдзен у 1861 годзе ў Егіпце ў Сакары, у грабніцы Тунры (ці Тунароя), чыноўніка («галоўны жрэц-чытальнік» і «Наглядчык над работамі на ўсіх царскіх помніках») фараона Рамсеса II.
У надпісе пералічваюцца 58 цароў, ад Анеджыба і Каа (I дынастыя) да Рамсеса II (XIX дынастыя), у адваротным храналагічным парадку, за выключэннем «правіцеляў Другога пераходнага перыяду, гіксосаў, і тых правіцеляў… якія былі блізкія да ерэтычнага Эхнатона».
Імёны (кожнае акружана рамкай, т.зв. картушам), з якіх толькі 47 захавалася, вельмі пашкоджаныя. У спісе вялікая колькасць недакладнасцей, напрыклад, там упамінаюцца толькі чатыры цары III дынастыі. Храналогія правільная толькі для цароў XII дынастыі. Адзіны вядомы фотаздымак спіса быў апублікован у 1865 годзе.
Цары ў спісе
Імёны пералічваюцца ў адваротным храналагічным парадку ад правага краю зверху да левага краю знізу так, як меркавалася іх чытаць.
Торстэйн Паўльсан
То́рстэйн Па́ўльсан, Þorsteinn Pálsson  — прэм'ер-міністр Ісландыі з 8 ліпеня 1987 да 28 верасня 1988.
Кшэшыцы (гміна)
Кшэшы́цы (Krzeszyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сулянцінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кшэшыцах. Плошча гміны складае 194,22 км². Станам на 2004 год у гміне Кшэшыцы пражывалі 4501 чалавек, шчыльнасць — 23,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.