cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кларк элемента
Кларкі падаюцца ў аб’ёмных, масавых або атамных далях, працэнтах (%), праміле, мільённых далях (ppm; грам на тону), або ў выглядзе адносінаў да ўтрымання найбольш распаўсюджанага з элементаў.
Амерыканскі вучоны [https://ru.wikipedia.org/w/index.php?title=%D0%9A%D0%BB%D0%B0%D1%80%D0%BA,_%D0%A4%D1%80%D0%B0%D0%BD%D0%BA_%D0%A3%D0%B8%D0%B3%D0%BB%D1%81%D1%83%D0%BE%D1%80%D1%82 Ф.У. Кларк] упершыню абагульніў даследаванні па сярэднім ўтрыманні элементаў у зямной кары (да глыбіні 16 кіламетраў) у 1889 годзе. Назва «кларк» прапанаваная ў 1923 годзе савецкім вучоным А.Е. Фэрсманам.
Велічыні кларкаў розных элементаў адрозніваюцца ў мільёны разоў у залежнасці ад устойлівасці ядраў і механізмаў пераразмеркавання элементаў у сістэмах, што разглядаюцца. У космасе рэзка пераважаюць найлягчэйшыя элементы – вадарод і гелій (99,99%), у зямной кары – кісларод, алюміній, жалеза, кальцый, магній, натрый, калій, тытан, марганец, вадарод (99%), у гідрасферы – кісларод і вадарод.
Веданне Кларкаў элементаў важны пры пошуках і прамысловай ацэнцы радовішчаў карысных выкапняў і экалагічных даследаваннях забруджвання навакольнага асяроддзя.
Кларкі элементаў у зямной кары
Ніжэй прыведзены кларкі элементаў (у масавых працэнтах) для зямной кары. Элементы размешчаны ў па­радку змяншэння іх распаўсюджанасці.
Кларкі элементаў у гарадскіх глебах
Ніжэй прыведзены кларкі элементаў у мг/кг (грам на тону; ppm; 1•10−4%) для гарадскіх глебаў. Распаўсюджанасць і размеркаванне хімічных элементаў вывучаны В.А. Алексеенко і А.В. Алексеенко пры садзейнічанні акадэміка Н.П. Лавёрова ў глебах больш чым 300 населеных пунктаў. Працы праводзіліся на працягу 15 гадоў і дазволілі абагульніць як звесткі ўласных апрабаванне глеб, так і значная колькасць апублікаваных даследаванняў, прысвечаных забруджванню гарадскіх глебаў ў многіх краінах. Падрабязная інфармацыя аб методыцы разліку кларкаў гарадскіх глебаў і выкарыстаных дадзеных прыведзена ў артыкулах і двух манаграфіях.
Упершыню прыводныя значэнні кларкаў могуць быць выкарыстаны як стандарты утрыманняў элементаў (як гранічна дапушчальная канцэнтрацыя) у гарадскіх глебах пачатку XXI ст.
Джузэпэ Чэзары
Джузэпэ Чэзары, па мянушках Джузэпіна і Кавалер д’Арпіна (іт. Giuseppe Cesari, Il Giuseppino, Cavalier d’Arpino;, Арпіна — , ) — італьянскі жывапісец перыяду маньерызму. Працаваў у Неапалі і Рыме. Настаўнік вядомых мастакоў Гвіда Рэні і Караваджа.
IC 4188
IC 4188 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аркадзь Іосіфавіч Берын
Аркадзь Іосіфавіч Берын (нар. 1946, Беларусь) — музыкант, мастацкі кіраўнік і галоўны  аркестра International Symphony Orchestra of Germany (з 2003 г.) і  (ў 2009).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1946 годзе ў Беларусі. Мае дзве вышэйшыя адукацыі, аспірантуру, стажыроўку ў Маскоўскай і Ленінградскай кансерваторыях, у вядомых сімфанічных аркестрах краіны.
З 1968 А. Берын выкладчык, пазней дацэнт, загадчык кафедры дырыжыравання Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі. Кіраваны ім духавы аркестр Беларускай акадэміі музыкі стаў у 1998 годзе ўладальнікам Гран-Пры на міжнародным конкурсе ў Люксембургу, які праводзіўся ЮНЕСКА. З канца 90-х гадоў А. Берын выступае як гастралюючы дырыжор з рознымі еўрапейскімі сімфанічнымі аркестрамі ў Італіі, Германіі, Нідэрландах, Англіі, Венгрыі, Польшчы, Бельгіі, Францыі, Турцыі, Аўстрыі, Люксембургу, Ліхтэнштэйне, Расіі і сусветна вядомымі салістамі: Ю. Башметам,, , Х. Карэрасам, Д. Грыгаранам,, , , і многімі іншымі. З 1997 года дае майстаркласы ў Італіі, Германіі, Люксембургу, Іспаніі. Запісы кампакт-дыскаў ажыццяўляюць фірма Olympia Лондан, Італія, Ліхтэнштэйн.
З 2001 года пражывае і працуе ў Германіі, узначальвае фестывальны Аркестр «International Symphony Orchestra of Germany», выступае ў розных канцэртных залах Германіі і Еўропы.
Аркадзь Берын з’яўляецца арганізатарам фестывалю рускай сімфанічнай і камернай музыкі, мастацкім кіраўніком дабрачыннай акцыі «Княскі баль», ініцыятарам праекта «Дзіцячая філармонія Еўропы».
Узнагароды
У 1994 годзе ўзнагароджаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь
За ўклад у развіццё рускай культуры за мяжой у 2005 годзе ўзнагароджаны ордэнам імя М. В. Ламаносава
У 2020 годзе быў узнагароджаны медалём Францыска Скарыны.
Чэніна Чэніні
Біяграфічныя
Дата нараджэння Чэніна невядомая; вядома, што ён нарадзіўся ў другой палове XIV стагоддзі ў мястэчку Кале-дзі-Валь-д’Эльса. Яго бацька Андрэа, відаць, быў мастаком, майстэрня якога знаходзілася ў Фларэнцыі на той жа вуліцы, дзе размяшчалася майстэрня Аньёла Гадзі, жывапісца, які належаў вядомаму фларэнтыйскаму мастацкаму клану Гадзі. Непасрэдна пра Чэніна не захавалася амаль ніякіх архіўных дакументаў. Няма звестак аб тым, што ён уступаў у фларэнтыйскія гільдыі або братэрства, якія маюць дачыненне да мастацтва. Адзіныя два натарыяльныя дакументы, якія датычацца яго жыцця, выяўлены ў Падуі: адзін ад 13 жніўня 1398 года паведамляе, што Чэніні паступіў на службу да кіраўніка Падуі Франчэска да Карара, дзе ў якасці трубача служыў і яго брат Матэа; другі, ад 19 жніўня 1398 года паведамляе, што мастак ажаніўся з Рыке дзі Чытадэла. Мяркуюць, што ў Падую мастак прыбыў па запрашэнні Баніфача Лупі, заснавальніка шпіталя Св. Баніфацыя, бо ў гэтай установе захавалася адзіная праца Чэніні, якую даволі ўпэўнена прыпісваюць мастаку. Верагодна, у гэтым горадзе Чэніні пражыў нейкі істотны час, бо яго жонка паходзіла з кантада (раёна вакол Падуі).
Калі мастак напісаў свой трактат — дакладна невядома, але з яго можна даведацца, што ён навучаўся ў майстэрні Аньёла Гадзі, аднаго з позніх паслядоўнікаў Джота. Чэніні ўсведамляў, што з’яўляецца другарадным мастаком, і ў трактаце сапраўды называе сябе «адзін з малых чальцоў, якія практыкуюцца ў мастацтве жывапісу». Пасля даследаванняў Басковіца, калі быў сабраны сціплы каталог яго работ, Чэніні выглядае як мастак, які належаў да ліку тых шматлікіх правінцыйных майстроў-рамеснікаў, якія ў канцы XIV стагоддзя працавалі ў атэлье Арканьі, Гадзі або Джэрыні, выкарыстоўваючы старыя формулы Джота, але імкнучыся надаць ім новае гучанне з дапамогай дэкаратыўных хітрыкаў — працы з пазалотай, рознай пазалочанай ляпнінай і гэтак далей.
Нежаўка (Чэрвеньскі раён)
Не́жаўка (, Нежевка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Гаць (прыток Волмы). Уваходзіць у склад Валевачскага сельсавета. 68 жыхароў, 40 гаспадарак (2013).
Гісторыя
Вядома ў Вялікім Княстве Літоўскім з сярэдзіны XVIII стагоддзя, калі з’яўлялася ўладаннем віленскага біскупа Ігнацыя Масальскага. Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) у складзе Расійскай імперыі. У 1795 годзе вёска ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні, 19 двароў, 187 жыхароў, драўляная ўніяцкая капліца, млын, карчма. У сярэдзіне XIX стагоддзя ў складзе маёнтка Рудня Чорная, уладанне памешчыка Ф. Варэнткі. Паводле перапісу 1897 года ў Грабёнскай воласці, 75 (76) двароў, 459 жыхароў, дзейнічалі вадзяны млын, карчма, праваслаўная царква, піцейная ўстанова. Побач з вёскай знаходзіўся аднайменны фальварак (1 двор, 15 жыхароў) і сядзіба (1 двор, 11 жыхароў). У пачатку XX стагоддзя 78 двароў, 507 жыхароў, дзейнічала царкоўна-прыходская школа, у якой у 1910 годзе вучылася 20 хлопчыкаў. У 1917 годзе 69 двароў, 436 жыхароў.
З лютага да снежня 1918 года акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі, з жніўня 1919 года да ліпеня 1920 года — войскамі Польшчы. З 1919 года ў БССР. У барацьбе з польскімі інтэрвентамі ў 1920 годзе загінулі чырвонаармейцы, якія пахаваны ў брацкай магіле паблізу ад вёскі. У 1925 годзе на магіле пастаўлены абеліск. З 20 жніўня 1924 года ў Грабёнскім сельсавеце Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года), з 20 лютага 1938 года ў Мінскай вобласці. У 1929 годзе створаны калгас «Прафінтэрн», які ў 1932 годзе аб’ядноўваў 60 сялянскіх двароў. У Вялікую Айчынную вайну з пачатку ліпеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, на франтах загінулі 32 вяскоўцы. У брацкай магіле пахаваны савецкія воіны і партызаны, якія загінулі  ў Вялікую Айчынную вайну. Іх памяць ушаноўвае помнік-стэла, пастаўлены ў 1975 годзе. З 16 ліпеня 1954 года ў Валевачоўскім сельсавеце. У 1960 годзе ў вёсцы 517 жыхроў, у аднайменным пасёлку 30 жыхароў. У 1966 годзе яны аб’ядналіся ў адну вёску. У 1980-ыя гады ўваходзіла ў склад саўгаса «Светач». У 1997 годзе 86 гаспадарак, 168 жыхароў, жывёлагадоўчая ферма, магазін.
Пагулянка (Чэрвеньскі раён)
Пагуля́нка (, Погулянка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валевачскага сельсавета.
Вольны сцяг
«Вольны Сцяг» (5 чэрвеня 1923 — 25 кастрычніка 1923) — газета беларускіх эсэраў. Выдавалася назамен зачыненай газеты «Наша будучыня». Выходзіла тры разы на тыдзень.
Пасля закрыцця працягвала выхад пад рознымі назвамі «Наш Сцяг», «Падняты сцяг» аднаднеўка, «Сцяг», «Сьцяг Народа», «Сцяг Волі», «Воля Народа».
NGC 1550
NGC 1550 (іншыя абазначэнні — NGC 1551, UGC 3012, MCG 0-11-55, ZWG 393.1, PGC 14880) — галактыка ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бжазоўскі
Бжазоўскі — польскае прозвішча.
71-403
71-403 — расійскі пасажырскі аднабаковы чатырохвосевы высокападлогавы трамвайны вагон з асінхронным цягавым электрарухавіком вытворчасці ААТ «Уралтрансмаш».
Гусіная цыбуля
Гусі́ная цыбу́ля (Gagea) — род кветкавых раслін сямейства.
71-403
Трамвай выкарыстоўваецца ў некалькіх гарадах Расіі і Узбекістана.
У сучаснасці мадэль не вырабляецца. У сакавіку 2009 г. апошні гатовы сапраўдны 71-403 накіраваўся ў Арол. На працягу наступных трох гадоў вырабленыя кузавы 71-403 былі даробленыя электраабсталяваннем ад 71-405 і накіраваныя ў Ніжні Тагіл і Ніжні Ноўгарад.
Гусіная цыбуля
Арэал і экалогія
Вядома больш за 130 відаў (некаторыя аўтары даюць лічбу 280 ). Пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі, а таксама ў Паўночнай Афрыцы. На тэрыторыі Беларусі трапляюцца 8 відаў. Найбольш вядомыя і пашыраныя і, растуць пераважна ў вільготных лісцевых і мяшаных лясах, хмызняках, садах і парках; рэдка трапляюцца , ,  , па звестках навуковай літаратуры вядомы ,  і.
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя, харчовыя, кармавыя, меданосныя і дэкаратыўныя расліны.
Малошына
Малошына (Молошино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Лілія Фёдараўна Ерусалімчык
Лілія Фёдараўна (Файваўна) Ерусалімчык (нар., г. Барысаў, Мінская вобласць) — беларускі журналіст, краязнавец.
Біяграфія
Скончыла факультэт журналістыкі БДУ. У 1963—1985 гадах працавала карэспандэнт барысаўскай раённай газеты «Камуністычная праца», уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда». У 1997 годзе выехала ў Ізраіль.
Член Саюза журналістаў Беларусі.
Краязнаўчая дзейнасць
На працягу шматлікіх гадоў вяла актыўную пошукава-краязнаўчую працу. Займалася вывучэннем гісторыі французскага добраахвотніцкага знішчальнага авіяцыйнага палка «Нармандыя-Нёман», яго ўдзелам у вызваленні Барысаўшчыны. Уваходзіла ў склад праўлення Беларускага аддзялення.
Аўтар кнігі «Памятаюць тыя, каму выпала жыць» (1988). У суаўтарстве выдадзены: «Барысаў. Гісторыка-эканамічны нарыс» (1976, 1987), а таксама «Бярэзіна, год 1812-ы» (1991). Аўтар шэрагу публікацый краязнаўчай тэматыкі.
Андрэй Іванавіч Суздальцаў
Нарадзіўся ва Уладзівастоку, скончыў гістарычны факультэт мясцовага Далёкаўсходняга дзяржаўнага ўніверсітэта.
У пачатку 1990-х гадоў пераехаў у Беларусь, дзе стаў разгортваць прарасійскую дзейнасць у асяродку дэмакратычнай апазіцыі. У 2006 годзе быў пазбаўлены віда на жыхарства і высланы з краіны. Паводле афіцыйнай фармулёўкі, Суздальцаў ставіў «пад пагрозу нацыянальную бяспеку Рэспублікі Беларусь».
Пасля дэпартацыі Суздальцаў асеў у Маскве, дзе стаў намеснікам дэкана факультэта сусветнай эканомікі Вышэйшай школы эканомікі. Рэгулярна публікуе аналітычныя артыкулы на сваім сайце politoboz.org і выступае з каментарамі ў расійскіх СМІ.
Што дапаможа нам
Што дапаможа нам — альбом беларускага рок-гурта Крама. Запісаны ў 1998 годзе. Падчас працы над ім удзельнікі гурта спасылаліся на яго пад назваю «Лянівыя танцы».
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2019
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2019 (Беларусбанк—чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат па футболе сярод беларускіх каманд 2019 года.
Турнір пачыналі 16 каманд, аднак пасля 15 матчаў з-за фінансавых праблем са спаборніцтваў знялося мінскае «Тарпеда», у застаўшыхся матчах яму было прысуджана тэхнічнае паражэнне 0:3. Сярод лідараў табліцы ж хутка вылучыліся брэсцкае «Дынама», барысаўскі БАТЭ і салігорскі «Шахцёр». Барацьба за прызавыя месцы ішла з пераменным поспехам, аднак няўдачы барысаўчан і салігарчан за некалькі тураў да фінішу дазволілі «Дынама» стаць фаварытам гонкі. У выніку, атрымаўшы перамогу ў перадапошнім туры над «Віцебскам» (1:0), брэсцкі клуб упершыню ў гісторыі стаў чэмпіёнам Беларусі, перарваўшы трынаццацігадовую гегемонію БАТЭ. Другі радок застаўся за барысаўскім клубам, а трэцім стаў салігорскі «Шахцёр».
Рэгламент
Як і ў папярэднім сезоне, у турніры прымалі ўдзел 16 каманд, якія гулялі паміж сабой па два матчы — дома і ў гасцях (усяго па 30 матчаў). 30 студзеня 2019 года быў зацверджаны рэгламент чэмпіянату, згодна з рашэннем была ўведзена новая схема ратацыі: дзве апошнія каманды Вышэйшай лігі 2019 наўпрост пакідаюць турнір, іх месца займаюць дзве найлепшыя каманды Першай лігі, а 14-я каманда Вышэйшай лігі праводзіць два дадатковыя пераходныя матчы з трэцяй камандай Першай лігі за месца ў Вышэйшай лізе на наступны сезон.
15 лютага 2019 года адбылося лёсаванне турніру.
Змены ў параўнанні з папярэднім сезонам
Клубы, якія выйшлі ў Вышэйшую лігу з Першай лігі
Клубы, якія страцілі месца ў Вышэйшай лізе па выніках сезона 2018
Іншыя змены
Турнірная табліца
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў «Мінск» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Нёман» дзякуючы лепшай розніцы забітых і прапушчаных галоў. 2. Паколькі ў Кубку Беларусі 2019/20 перамог БАТЭ, то мінскае «Дынама» атрымала месца ў 1-м кв. раўндзе Лігі Еўропы.
Стыкавыя матчы
Па выніках сезона клуб «Дняпро», які заняў 14-е месца, быў вымушаны бараніць сваё месца ў Вышэйшай лізе ў стыкавых матчах супраць брэсцкага «Руха» (трэцяе месца ў Першай лізе). Па суме дзвюх сустрэч «Дняпро» пакінуў Вышэйшую лігу, месца магілёўскага клуба заняў «Рух».
Бамбардзіры
Крыніца: Football.By
IC 4189
IC 4189 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валчок
Валчок — прозвішча.
Арола
Арола (Arola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 279 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 28010. Тэлефонны код — 0323.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Барталомей.
Даасізм
Даасі́зм  — кітайскае традыцыйнае вучэнне, якое ўключае элементы рэлігіі, містыкі, гаданняў, шаманізму, медытацыйнай практыкі, навукі. Існуе таксама даоская філасофія.
Фарміраванне даасізму
Даасізм як стабільная рэлігійная арганізацыя аформіўся толькі ў II стагоддзі, але шматлікія сведчанні кажуць, што даасізм узнік істотна раней, ва ўсякім разе ў V — III стагоддзях да н.э. ужо існавала развітая традыцыя, падрыхтаваўшая элементы вучэння, якія актыўна выкарыстоўваліся ў Сярэднявеччы.
Пальчыкавыя гульні
Пальчыкавыя гульні — гэта агульнапрынятая назва заняткаў на развіццё дробнай маторыкі ў дзяцей.
Апісанне
Як правіла, пальчыкавыя гульні суправаджаюцца рыфмаванымі гісторыямі ці казкамі, каб занятак быў цікавы для дзіцяці.
Даасізм
Фарміраванне даасізму
Асноўнымі крыніцамі даасізму паслужылі містычныя і шаманскія культы царства Чу і іншых «варварскіх» дзяржаў на поўдні Кітая, вучэнне аб неўміручасці і магічныя практыкі, якія развіліся ў царстве Ці, і філасофская традыцыя паўночнага Кітая.
Пальчыкавыя гульні
Апісанне
Адной з самых вядомых забавак для пальчыкавай гульні з'яўляецца «Сарока».
Даасізм
Фарміраванне даасізму
Філасофскія сачыненні, якія адносяцца да даасізму, пачынаюцца з эпохі Ваюючых Царстваў (Чжаньго) у V стагоддзе да н.э., практычна адначасова з вучэннем Канфуцыя. Традыцыя лічыць заснавальнікам даасізму легендарнага Жоўтага Імператара Хуандзі.
Іншым заснавальнікам даасізму лічыцца старажытнакітайскі мудрэц Лаа-Цзы. Даоскай традыцыяй яму прыпісваецца аўтарства адной з асноўных кніг даасізму — «Даа Дэ Цзін» кіт. 道德經. Гэты трактат з'явіўся ядром, вакол якога стала фарміравацца вучэнне даасізму.
Пальчыкавыя гульні
Апісанне
'' Сарока, сарока, Кашку варыла Дзетак карміла, Усім дала, а гэтаму — не дала, Ён ваду не насіў, Печку не тапіў, Кашку не варыў - Няма яму нічога. ''
Даасізм
Фарміраванне даасізму
У пачатку II стагоддзя н.э. постаць Лао-цзы абагаўляецца, распрацоўваецца складаная іерархія багоў і дэманаў, узнікае культ, у якім цэнтральнае месца займаюць варажба і абрады, «выганяючыя» злых духаў. Пантэон даасізму ўзначаліў Яшмавы ўладар (Шан-дзі), якому пакланяліся як богу неба, найвышэйшае бажаство і бацька імператараў («сыноў неба»). За ім ішлі Лаа-Цзы і творца свету — Пань-гу.
Першыя даоскія школы
Даасізм як рэлігійная арганізацыя з'явіўся пазней. Перадумовай узнікнення даасізму стала Паўстанне Жоўтых павязак, а афармленне даасізму адбылося ў часы позняй дынастыі Хань, у другой палове II стагоддзя н.э. Чжан Даалін заснаваў школу Нябесных Настаўнікаў і стаў яе першым патрыярхам. Трэці Нябесны настаўнік Чжан Лу змог атрымаць у кіраванне тэрыторыю ў гарах правінцыі Сычуань, якая стала першай даоскай тэакратычнай дзяржавай. Даоская дзяржава пацярпела паражэнне ад Цаа Цаа ў 215 і спыніла сваё існаванне.
Пальчыкавыя гульні
Апісанне
Рухі ў пальчыкавых гульнях моцна вар'іруюцца ў залежнасці ад узросту дзіцяці. Калі ў 6-7 месяцаў большасць дзеянняў вырабляе дарослы, пагладжваючы далоні і пальцы маляняці, то к тром гадам дзіця цалкам здольны паказваць пальцамі складаныя жэсты, самастойна распавядаючы пры гэтым тэкст гісторыі.
Даасізм
Першыя даоскія школы
У літаратуры (уключаючы кітайскую) нярэдка абмяркоўваецца магчымасць запазычанняў палажэнняў даасізму з індыйскай філасофіі, або наадварот, перанясення даасізму ў Індыю і заснаванне там будызму. Паказваецца таксама падабенства да кітайскай філасофіі індыйскай канцэпцыі безаблічнага Абсалюту, эманацыя якога стварыла бачны фенаменальны свет і зліцца з якім (сысці ад фенаменальнага свету) было мэтай брахманаў. Гэтае пытанне неаднаразова ставілася ў розных даоскіх школах. Аднак дэталёвае даследаванне адхіляе гіпотэзу прамога запазычання.
Пальчыкавыя гульні
Значэнне
Сувязь пальцавай маторыкі і маўленчай функцыі была пацверджана даследчыкамі Інстытута фізіялогіі дзяцей і падлеткаў. У ліку даследнікаў можна назваць А. В. Антакову-Фаміну, М. І. Каольцову, Е. І. Ісеніну.
Даасізм
Першыя даоскія школы
Лао-цзы не мог прынесці ў Індыю філасофію, з якой там былі знаёмыя не менш за паўтысячагоддзя да яго нараджэння. Можна толькі выказаць здагадку, што сам факт вандраванняў паказвае, што і ў той аддалены час яны не былі немагчымымі, і што, такім чынам, не толькі з Кітая на захад, але і з захаду (у тым ліку і з Індыі) у Кітай маглі перамяшчацца людзі і іх ідэі.
У сваёй пэўнай практычнай дзейнасці даасізм у Кітаі мала чым нагадваў практыку брахманізму. На кітайскай глебе рацыяналізм асільваў любую містыку, прымушаючы яе сыходзіць у бок, забівацца ў куты, дзе яна толькі і магла захоўвацца. Так здарылася і з даасізмам. Хоць у даоскім трактаце «Чжуан-цзы» (IV—III стст. да н.э.) гаворыцца аб тым, што жыццё і смерць — паняцці адносныя, акцэнт зроблены на жыццё і тое, як яго варта арганізаваць.
Пальчыкавыя гульні
Значэнне
Заняткі пальчыкавымі гульнямі спрыяюць пашырэнню слоўнікавага запасу, а калі верш не прамаўляць, а напяваць — то і музычнага слыху.
Даасізм
Першыя даоскія школы
Містычныя ідэалы ў гэтым трактаце згулялі немалаважную ролю ў трансфармацыі філасофскага даасізму ў даасізм рэлігійны. Міфічнасць праяўлялася, напрыклад, у згадваннях аб фантастычным даўгалецці (800, 1200 гадоў) і бессмяротнасці, якіх могуць дасягнуць праведныя пустэльнікі, якія наблізіліся да Даа. Тут мы бачым асноўнае разыходжанне з большасцю рэлігій: імкненне да бессмяротнасці замяняе імкненне да добрага замагільнага жыцця.
Фарміраванне канона
К V стагоддзю н.э. складаецца даоскі канон Даа цзан (Скарбніца Даа), які ўключаў ужо больш чым 250 даоскіх тэкстаў па ўзоры Будыскага Канона. Канчаткова Даа цзан аформіўся ў 1607 годзе, калі да яго была дададзеная апошняя група з 56 сачыненняў. У сваім сучасным выглядзе Даа цзан уяўляе збор 1488 сачыненняў.
Пальчыкавыя гульні
Значэнне
Гарманізацыя рухаў цела, дробнай маторыкі рук і органаў гаворкі спрыяе фармаванню правільнага вымаўлення, дапамагае пазбавіцца ад манатоннасці гаворкі, нармалізаваць яе тэмп, вучыць выкананню маўленчых паўзаў, змяншае псіхічную напругу.
Таксама заняткі пальчыкавымі гульнямі дапамагаюць дасягнуць цеснага кантакту, у тым ліку і тактыльнага, паміж дарослым і дзіцем, што дадатна адбіваецца на далейшых адносінах паміж імі і, нарэшце, такія заняткі, як правіла, вельмі падабаюцца малянятам.
Даасізм
Развіццё даасізму
Даасізм амаль ніколі не быў афіцыйнай рэлігіяй — хутчэй уяўляў сабой рух народных мас, самотных вучоных і пустэльнікаў. Але ў нетрах даасізму рэгулярна нараджаліся або ўсплывалі новыя ідэі, якія натхнялі вучоных, палітыкаў, пісьменнікаў. Сялянскія бунты ў Кітаі і паўстанні са звяржэннем дынастый зараджаліся таксама ў нетрах даасізму.
Заняпад даасізму ў Цынскую эпоху
Вядома, што імператар Кансі (1654—1722) скептычна ставіўся да ўсякага роду забабонаў і містычных практык. Што не дзіўна: ён быў маньчжурам, і яго не цікавіла кітайская філасофія. Так, калі ў час аднаго з вандраванняў па поўдні Кітая нейкі мясцовы жыхар паднёс яму трактат аб дасягненні неўміручасці з дапамогай алхіміі, Кансі загадаў шпурнуць яму кнігу назад. Даосы нават самага высокага рангу таксама не былі ў яго ў фаварытах.
Даасізм у цяперашні час
Даасізм прайшоў доўгі шлях эвалюцыі і ў XX стагоддзе ўвайшоў як традыцыйная кітайская рэлігія. Пасля прыходу ў Кітаі да ўлады камуністаў у 1949 годзе даасізм зведаў ганенні. Пасля рэформ Дэн Сяапіна ў 1978 годзе становішча стала паляпшацца. За апошнія гады адкрылася вялікая колькасць даоскіх храмаў і манастыроў. У некаторай ступені адраджэнне даасізму абавязана росту папулярнасці тэхнікі цы гун, якая непасрэдна ўзыходзіць да даоскай унутранай алхіміі. Даасізм у сучасным выглядзе ўяўляе сабой рэлігію з пышным вонкавым пластом (абрады, рытуалы, храмы) і багатым унутраным, эзатэрычным, які ўключае ў сябе тэхнікі для ўдасканалення цела, розуму і духу.
Метэарыт
Склад метэарытаў
Вылучаюць метэарыты — каменныя (92 % агульнай колькасці), жалезныя (6 %) і жалеза-каменныя (2 %). Каменныя метэарыты блізкія складам да зямных горных парод, змяшчаюць аксіды жалеза, крэмнію, магнію. Каля 85 % каменных метэарытаў змяшчаюць хондры — сферычныя часцінкі памерам ад мікраскапічных зярнят да гарошыны. Такія каменныя метэарыты называюць хандрытамі, астатнія — ахандрытамі.
Місаіл (Пструх)
Сын баярына Івана Чарэйскага, які меў яшчэ чатырох сыноў і прынамсі адну дачку — «паноў Чарэйскіх». Да 1454 года Місаіл ужо быў епіскапам смаленскім. У 1454 годзе разам з братам Міхаілам Пстругам заснаваў Траецкі манастыр у Чарэі. У 1456 годзе вярнуў з Масквы ў Смаленск абраз Маці Божай Адзігітрыі Смаленскай, звезены ў 1404 годзе апошнім смаленскім суверэнам князем Юрыем Святаславічам.
Метэарыт
Масы метэарытаў
Масы метэарытаў — ад долі грама да дзясяткаў тон. Самы буйны метэарыт Гоба, масай каля 60 тон, знойдзены на поўдні Афрыкі.
Місаіл (Пструх)
Спачатку выступаў супраць прыхільніка царкоўнай уніі, свайго папярэдніка мітрапаліта Рыгора Балгарына, пазней сам падтрымаў ідэю ўніі. Каля 1475 года нарэчаны мітрапалітам кіеўскім і ўсяе Русі, рэзідэнцыю трымаў у Наваградку. Не вядома як адбылося яго нарачэнне, напэўна, на саборы епіскапаў з удзелам вялікалітоўскай арыстакратыі.
Метэарыт
Масы метэарытаў
На тэрыторыі Беларусі знойдзена 6 буйных метэарытаў, напрыклад, у 1954 годзе знойдзены жалезны метэарыт Грэск масай 300 кг.
Місаіл (Пструх)
Магчыма, мітрапаліт Місаіл быў ініцыятарам паслання Папе Сіксту як «сусветнаму папе» у 1476 годзе, падпісаў яго разам з архімандрытамі манастыроў Кіева-Пячэрскага — Іванам, і Віленскага Траецкага — Макарыем, а таксама 13 вялікалітоўскімі арыстакратамі, у пасланні выказвалася гатовасць прыняць унію, скарга на вялікалітоўскае і польскае каталіцкае духавенства, якое крыўдзіць «рускую царкву» і вінаваціць праваслаўных у ерасі, просьба ўраўняць праваслаўных з каталікамі, ухваленне Фларэнційскага сабора і філіокве. Папа не адказаў на пасленне.
Кіраваў Кіеўскай мітраполіяй з тытулам епіскапа смаленскага, канстанцінопальскі патрыях не ўхваляў яго сувязяў з Рымам і не пасвяціў у мітрапаліты, а яшчэ пры жыцці Місаіла пасвяціў у мітрапаліты кіеўскія Спірыдона (Сатану). Апошні раз згадваецца ў 1480 годзе, напэўна, неўзабаве памёр.
Фрэдэрык Генрых Аранскі
Фрэдэрык Генрых Аранскі (Frederik Hendrik van Oranje;, Дэлфт — , Гаага) — малодшы сын Вільгельма Аранскага, з 1625 года да сваёй смерці штатгальтар Злучанных правінцый.
Пасля смерці свайго старэйшага брата Морыца Аранскага ў 1625 годзе Фрыдэрык Генрых стаў яго пераемнікам на пасадзе штатгальтара Нідэрландаў. Ён быў галоўнакамандуючым галандскімі войскамі падчас васьмідзесяцігадовай вайны за незалежнасць Нідэрландаў.
Сям’я
Фрэдэрык Генрых ажаніўся3 з Амаліяй Сольмс-Браўнфельскай (1602—1675). Амалія нарадзіла Фрэдэрыку дзевяць дзяцей:
Эпілепсія
Эпілепсія (έπιληψία ад έπιλαμβάνω — нападаю) — псіхічнае захворванне з хранічным цячэннем, якое характарызуецца прыступамі засмучэнняў свядомасці, што ў асноўным суправаджаюцца агульнымі курчамі.
Эпілептычны прыпадак пачынаецца раптоўна, часам у хворага ўзнікае прадчуванне яго (так званая эпілептычная аўра), галаўны боль, раздражняльнасць і да таго падобнае.
Адрозніваюць генуінную падучую хваробу (прыроджаная, праўдзівая, або эпілептычнага хвароба) і сімптаматычную (выкліканыя захворваннямі галаўнога мозгу — пухлінамі, траўмамі, хранічным алкагалізмам, інфекцыйнымі захворваннямі і інш.)
Пры эпілепсіі парушаецца дзейнасць нервовай сістэмы, змяняецца псіхіка, зніжаюцца разумовыя здольнасці.
Гэтак званы вялікі эпілептычны прыпадак суправаджаецца курчамі ўсёй мускулатуры, могуць спыніцца дыханне (твар становіцца сінім, з рота выцякае пена), наступіць міжвольныя мачавыпусканне і дэфекацыя. Пасля прыпадку хворы засынае.
Пры г. зв. малым прыпадку (доўжыцца некалькі секунд) засмучаецца свядомасць, але курчаў няма.
Існуюць таксама іншы формы эпілепсіі.
Лячэнне эпілепсіі з’яўляецца строга індывідуальным, комплексным.
Юхан Кікас
Юхан «Яан» Кікас (Juhan Kikkas, 5 чэрвеня 1892, Валга, Расійская імперыя — 9 сакавіка 1944, Талін, Эстонская ССР) — эстонскі цяжкаатлет, прызёр Алімпійскіх гульняў у Парыжы (1924).
Біяграфія
Юхан Кікас нарадзіўся ў 5 чэрвеня 1892 года ў Валцы, Расійская імперыя. У маладосці захапляўся веласпортам, цяжкай атлетыкай заняўся толькі ў 1921 годзе. У 1922 годзе прыняў удзел у чэмпіянаце свету, які праходзіў у Таліне, і заняў 4-е месца ў сваёй вагавай катэгорыі. У 1923 годзе ён заваяваў сярэбраны медаль Чэмпіянату Балтыкі, а ў 1924 годзе стаў уладальнікам бронзавага медалю на Алімпійскіх гульнях у Парыжы.
Загінуў 9 сакавіка 1944 года падчас савецкай бамбардзіроўкі Таліна ў гады Другой сусветнай вайны.
Нікольскае (Заводскае сельскае паселішча)
Нікольскае (Никольское) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Эскалатар
Эскала́тар (escalator, штучнае слова, створанае па прыкладу слова elevator, ад Escalade — штурмавая лесвіца) — пад’ёмна-транспартная машына ў выглядзе нахіленай на 30—35 ° да гарызонту лесвіцы з рухомымі прыступкамі для перамяшчэння людзей з аднаго ўзроўню на іншы.
Прыступкі лесвіцы звычайна прымацаваныя да замкнёнага ланцугу, які прыводзіцца ў рух ад электрарухавіка праз рэдуктар. Эскалатары распаўсюджаныя на станцыях метрапалітэна, вакзалах, у буйных гандлёвых установах, у падземных пераходах. Хуткась руху звычайна 0,5—1 м/с.
NGC 1552
NGC 1552 (іншыя абазначэнні — UGC 3015, MCG 0-12-7, ZWG 393.5, PGC 14907) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4190
IC 4190 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Первае Мая (Чэрвеньскі раён)
Пе́рвае Ма́я (, Первое Мая) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валевачскага сельсавета.
1-я партызанская брыгада
1-я партызанская брыгада — савецкае партызанскае падраздзяленне, якое дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бялыніцкага, Круглянскага, Крупскага, Шклоўскага раёнаў Беларускай ССР.
Дзейнічала
Створана 1 чэрвеня 1944 года на базе 1-га батальёна партызанскага палка «Трынаццаць». Увайшло ў асобае партызанскае злучэнне «Трынаццаць». Партызаны наносілі ўдары па варожых камунікацыях у раёне чыгунак Барысаў—Орша, Магілёў—Шклоў. 20 чэрвеня 1944 года падарвалі 250 рэек. 30 чэрвеня 1944 года брыгада (атрады 1-ы, 2-і і 3-і) злучылася з Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміяй.
Раскол хрысціянскай царквы 1054 года
Раскол хрысціянскай царквы 1054 года або Вялікая схізма — гэта распад да таго часу адзінай хрысціянскай царквы на дзве часткі. Адбылася, як лічыцца, у 1054 г, калі папскія легаты адлучылі ад царквы канстанцінопальскага патрыярха, а патрыярх — легатаў. Але фактычна канчаткова Царква падзялілася ў 1204 г. пасля варварскага захопу Канстанцінопаля крыжакамі.
Пераадоленне Схізмы
У наш час паміж Рымам і Праваслаўем ідзе праца па пераадоленні Схізмы. Апроч гэтага, былі спробы і раней.
Рог
Рог — утварэнне на галовах у прадстаўнікоў сямействаў пустарогіх, віларогіх, аленевых і жырафавых, а таксама ў насарогавых.
У шырокім сэнсе гэтага слова, рагамі могуць называцца і знешне падобныя ўтварэнні на целе ў іншых жывёл, напрыклад у жукоў. У насарогаў рог з’яўляецца цвёрдым наростам са склееных шчацінападобных валасоў.
Брагін (метэарыт)
Брагін, таксама Брагінскі метэарытны дождж — жалезакаменны метэарыт, які выпаў метэарытным дажджом у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. З 1807 знойдзена 13 экзэмпляраў агульнай масай 857,6 кг. Зберагліся 7: 5 ў Беларускай калекцыі метэарытаў (у тым ліку 73 і 12 кг) і па адным у калекцыях Расійскай і Украінскай Акадэмій навук.
Юлія Уладзіміраўна Балыкіна
Юлія Уладзіміраўна Балы́кіна (,, Манголія — , Беларусь) — беларуская лёгкаатлетка (бег). Майстар спорту міжнароднага класа.
Аліна Генадзеўна Талай
Аліна Генадзеўна Талай (нар., Орша) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бар'ерным бегу на 60 метраў, 100 метраў з бар'ерамі. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Юлія Уладзіміраўна Балыкіна
Пачала займацца спортам у 18 гадоў, у Запарожжы (Украіна). У 2008 г. пераехала ў Беларусь, атрымала беларускае грамадзянства. У 2013 г. была дыскваліфікавана на два гады за ўжыванне допінга.
Аліна Генадзеўна Талай
Дасягненні
Чэмпіёнка Еўропы 2011 сярод моладзі, бронзавы прызёр Чэмпіянату свету ў памяшканнях 2012, чэмпіёнка Еўропы 2012. Чэмпіёнка Еўропы па лёгкай атлетыцы ў памяшканнях 2015.
Юлія Уладзіміраўна Балыкіна
Месца працы — трэнер СДЮШАР № 2 БФСТ «Дынама».
Шматразовая чэмпіёнка Беларусі. Эстафета 4х100 м:
Удзельніца Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі бег 100 м (у кваліфікацыі заняла 47-е месца і ў паўфінал не патрапіла) і эстафета 4×100 м.
Аліна Генадзеўна Талай
Дасягненні
Бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2015 года па лёгкай атлетыцы на дыстанцыі 100 м метраў з бар'ерамі.
Рэкардсменка Беларусі ў бегу на 100 м з бар'ерамі — 12,41 сек. (2018), у бегу на 60 м з бар'ерамі — 7,85 сек. (2015).
На Чэмпіянаце свету 2016 года заняла 6 месца ў бегу на 60 метраў з бар'ерамі з вынікам 7.96 сек.
Гульельма Чардзі
Гульельма Чардзі (Ч’ярдзі) (іт. Guglielmo Ciardi;,  — , там жа) — італьянскі жывапісец-марыніст і пейзажыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Венецыі ў 1842 годзе. Сын аўстрыйскага дзяржаўнага службоўца.
З 1861 года навучаўся ў Венецыянскай акадэміі мастацтваў, дзе навучаўся ў Федэрыка Моя і Даменіка Бразаліна. З 1894 года выкладаў у альма матэр.
Жыў і працаваў у Венецыі, адкуль рабіў паездкі на эцюды ў іншыя месцы Італіі, у прыватнасці ў Фларэнцыю ў 1868 годзе, дзе пасябраваў з Джавані Коста і групай мастакоў Мак’ялі. Прабыўшы некаторы час у сельскай мясцовасці ў ваколіцах Рыма, затым адправіўся ў Неапаль, дзе пазнаёміўся з Філіпа Паліцы. Пасля вяртання ў Венецыю аднавіў свой рэгулярны ўдзел у выставах Акадэміі мастацтваў. Палотны Чардзі экспанаваліся ім таксама на выставах у Мілане, Турыне, Генуі, Фларэнцыі і Неапалі ў 1870-х — 1880-х гг. Прымаў удзел у Міланскім Трыенале, выставах у Турыне 1898 года і Венецыянскай біенале з 1895 па 1914 г.
У 1915 г. быў паралізаваны і памёр праз два гады ў Венецыі.
Яго дзеці, Бепэ (1875—1932) і Эма (1879—1933), таксама сталі мастакамі.
Усё жыцьцё — дзіўны сон
«Усё жыцьцё — дзіўны сон» — восьмы студыйны альбом беларускага рок-гурта Крама, выдадзены 31 жніўня 2007 года. Песня «Слухай мяне» у 2009 годзе трапіла і на складанку Budzma The Best Rock / Budzma The Best Rock/New.
Яўген Зіноўевіч Валчок
Яўген Зіноўевіч Валчок (нар., г. п. Смілавічы, Чэрвеньскі раён, Мінская вобласць) — беларускі філосаф. Доктар філасофскіх навук (1989), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Растоўскі-на-Доне дзяржаўны педагагічны інстытут (1964), Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (аспірантура, 1970). Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (1970—2007, прафесар кафедры філасофіі).
Навуковыя інтарэсы: тэарэтыка-метадалагічныя праблемы пазнання; сацыяльная філасофія; навукова-тэхнічны і грамадскі прагрэс.
Бівень
Бівень, таксама Ікол у кабаноў - відазменены зуб (іклы або разец). Біўні прысутнічаюць у асноўным у розных хобатных млекакормячых. Біўнямі называюць і відазмененыя пярэднія зубы «марскіх аднарогаў» - нарвалаў, і іклы маржоў. У сланоў біўні - гэта верхнія разцы. У індыйскіх сланоў даўжыня біўняў дасягае 1,6 м., вага да 20-25 кг. У афрыканскіх сланоў біўні буйнейшыя. Самы буйны з вядомых біўняў дасягаў даўжыні 4,1 м пры вазе 148 кг.
Эманацыі (Пендэрэцкі)
«Эманацыі», таксама згадваюцца пад арыгінальнай нямецкай назвай «Emanationen» або польскай «Emanacje» — гэта кампазіцыя для двух аркестраў польскага кампазітара Кшыштафа Пендэрэцкага, напісаная ў 1958 годзе. Яна з’яўляецца адной з яго ранніх кампазіцый.
Кампазіцыя і прэм’ера
Кампазіцыя была задумана і напісана ў 1958 годзе і атрымала другую прэмію на Конкурсе маладых кампазітараў Саюза кампазітараў Польшчы ў красавіку 1959 года. Прэм’ера адбылася 7 верасня 1961 года на Міжнародных летніх курсах новай музыкі ў Дармштаце. Міхаэль Гілен дырыжыраваў сімфанічным Аркестрам паўднёва-заходняга радыё Германіі на прэм’еры. Яна была прысвечана Тадэвушу Ахлеўскаму і апублікаваная Польскім музычным выдавецтвам і Moeck Musikinstrumente + Verlag.
Аналіз
«Эманацыі» выконваюцца для двух струнных аркестраў, наладжаных з інтэрвалам на адзін паўтон. Яго выкананне займае каля 7 хвілін і адрозніваецца кампазіцыйным стылем гукавога жывапісу, які стаў добра вядомай рысай яго прац з 60-х і 70-х гадоў да яго першай сімфоніі.
Паказальныя запісы
Ніжэй прыведзены некаторыя з найбольш вядомых запісаў гэтай кампазіцыі:
Юрый Ігаравіч Моша
Юрый Ігаравіч Моша (Юрий Игоревич Моша, 17 снежня 1975, Наварасійск, Краснадарскі край, РСФСР) — расійскі грамадскі дзеяч, прадпрымальнік , блогер, палітычны ўцякач  і філантроп.
Заснавальнік кампаній «Руская Амерыка» і «Другі Пашпарт». Ён з'яўляецца заснавальнікам праграмы дапамогі расійскім бізнесменам, якіх пераследуюць. Заснавальнік «Камітэта супраць дыфамацыі, дыскрымінацыі і пераследу ў Інтэрнэце».
Біяграфія
Юрый Моша нарадзіўся ў Наварасійску Краснадарскага краю. З 1982 па 1993 год вучыўся ў Наварасійскай школе № 2.
Адукацыя
У 1993-1998 гадах скончыў Кубанскі дзяржаўны тэхналагічны універсітэт (Наварасійскі філіял) па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і муніцыпальнае кіраванне».
У 1998 годзе атрымаў кваліфікацыю эканаміста-менеджара, пазней
Кар'ера
З 1995 года пачаў прадпрымальніцкую дзейнасць.
З 1995 па 2006 год Юрый Моша з'яўляецца заснавальнікам і кіраўніком рэкламнага агенцтва «Прапаганда паблісіці». Кампанія з невялікага прадпрыемства з трыма супрацоўнікамі за некалькі гадоў стала найбуйнейшым на Кубані рэкламным холдынгам, у склад якога ўвайшлі больш за 10 арганізацый. У 2001 годзе Юрый стаў адным з заснавальнікаў «Наварасійскага камітэта па правах чалавека», які назапашваў інфармацыю аб ушчамленні турак-месхецінцаў на Кубані. З лютага 2004 года пры садзейнічанні расійскіх няўрадавых праваабарончых арганізацый і ЗША, «Наварасійскі камітэт па правах чалавека» і міжнародная арганізацыя па міграцыі прыступілі да рэалізацыі праграмы перасялення турак-месхецінцаў з Краснадарскага краю ў ЗША. Па стане на верасень 2005 года каля 21 000 чалавек падалі заяўкі на ўдзел у праграме, і 5000 чалавек пераехалі ў Портленд, Філадэльфію, Атланту, Ноксвіл, Вокешу, Кент і яшчэ больш чым 60 гарадоў ЗША. Па стане на 2014 год толькі ў Дэйтане пражывала 2,5 тысячы турак-месхетынцаў. Праваабарончая дзейнасць Юрыя Мошы ў барацьбе з расавай дыскрымінацыяй у Краснадарскім краі стала адной з прычын палітычных пераследаў з боку расійскай улады і як следства эміграцыі Юрыя ў ЗША.
У 2004 годзе Юрый узначаліў барацьбу з незаконным пераходам наварасійскага тэлеканала «Зара» ва ўласнасць «Радыё і Тэлебачанне Наварасійска» урадам Краснадарскага краю.
У 2009 годзе Юрый Моша адзін з першых падтрымаў расійскага міліцыянта Аляксея Дымоўскага, які выступіў з адкрытым відэазваротам да старшыні ўрада Расеі Уладзіміра Пуціна і афіцэраў Расеі, размешчана ў YouTube.
У 2011 годзе ён пераехаў у ЗША на пастаяннае месца жыхарства.
У 2011 годзе ён арганізаваў праграму дапамогі расійскім бізнесменам, якіх пераследуюць. Інтэрнэт-рэсурс pokanepozdno.com дапамог многім такім прадпрымальнікам. У гэтым жа годзе Юрый Моша разам з Яўгенам Чычваркіным, Барысам Беразоўскім і Леанідам Неўзліным планаваў стварыць Property Rights Watch (PRW) — арганізацыю па абароне правоў уласнікаў.
У 2011 г. у Нью-Ёрку ён заснаваў кампанію «Руская Амерыка» па прадастаўленні комплексных паслуг грамадзянам краін СНД у ЗША.
У 2012 годзе ён стаў афіцыйным прадстаўніком «Расійскага камітэта па правах чалавека» ў ЗША.
У траўні 2012 года Юрый стварыў першы рускамоўны блог «Руская Амерыка» аб эміграцыі ў ЗША на YouTube. У ім Юрый Моша распавядае аб практычныя парады пры пераездзе.
Пачынаючы 2012 года, Юрый некалькі гадоў судзіўся з расійскім прапагандысцкім тэлеканалам НТВ, які выкарыстаў імя Юрыя Моши ў заказным матэрыяле пра расійскую апазіцыю. Выйграў справу ў Нью-Ёркскім судзе.
У 2017 годзе Юрый Моша заснаваў кампанію «Другі Пашпарт». Сёння гэтая кампанія актыўна развіваецца і пашырае спектр іміграцыйных і візавых паслуг.
Юрый Моша — першы рускамоўны грамадскі дзеяч, які змагаецца з чорным піярам і фэйкавымі навінамі у пошукавых сістэмах Яндэкс і Google. У 2018 годзе ён звярнуўся да Кангрэсу ЗША з просьбай унесці пошукавік Яндэкс у спіс расійскіх кампаній, якія падпадаюць пад міжнародныя санкцыі ў дачыненні да Расіі. У 2018-2019 гадах ён падаў пазовы аб абароне гонару і годнасці грамадзян да Яндэксу і Google у Нью-Ёркскія суды.
Грамадская дзейнасць
Пра гісторыю жыцця і бізнесу Юрыя Мошы пісалі многія вядомыя СМІ: УНІАН, Forbes, РБК-Украіна, Новое Время , Коммерсантъ , Lenta.ru , Gazeta.ru, Известия, Маскоўскі Камсамолец   , Рэха Масквы  , Дзелавы Пецярбург  і іншыя.
Ён з'яўляецца заснавальнікам першага канала аб іміграцыі ў ЗША «Руская Амерыка» на YouTube з 49 тысячамі падпісчыкаў.
Таксама Юрый Моша з'яўляецца адным з прадзюсараў дакументальнага фільма «The Russian Soul».
Юрый з'яўляецца крытыкам пуцінскага рэжыму.
IC 4191
IC 4191 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Муха.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1554
NGC 1554 (іншыя абазначэнні — LBN 817, CED 32A) — зорка ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вікторыя (штат)
Вікторыя (Victoria) — штат на паўднёвым усходзе Аўстраліі, самы маленькі па тэрыторыі штат у кантынентальнай частцы краіны. Насельніцтва 5.496.000 чалавек (2009). Сталіца і найбуйнейшы горад — Мельбурн. Афіцыйная мянушка — «Садовы штат». Дэвіз — «Мір і росквіт».
Урс Відмер
Урс Відмер (Urs Widmer;,  — , ) — швейцарскі пісьменнік, перакладчык, які пісаў на нямецкай мове.
Сын перакладчыка, літаратурнага крытыка і выкладчыка літаратуры Вальтэра Відмера. Вучыўся ва ўніверсітэтах Базеля, Манпелье, Парыжа. Працаваў у выдавецтвах, у тым ліку — у Suhrkamp Verlag. У 1967—1984 гадах жыў у Франкфурце-на-Майне, актыўна друкаваўся ў Frankfurter Allgemeine Zeitung, чытаў сучасную нямецкую літаратуру ў Франкфурцкім універсітэце. Як пісьменнік дэбютаваў аповесцю «Алоіс» у 1968 годзе. У 1984 годзе вярнуўся ў Швейцарыю, жыў у Цюрыху.
Перакладаў з англійскай і французскай, у яго перакладах апублікаваныя кнігі Дзюма, Лабіша, Джозефа Конрада, Рэйманда Чандлера і інш.
Адзінства (газета)
«Адзінства» — барысаўская раённая газета. Выданне Барысаўскага раённага выканаўчага камітэта. Выходзіць фарматам А3 двойчы ў тыдзень: 24 паласы па серадах, з іх 8 займае тэлепраграма, і 8 палос па суботах. Апроч гэтага, рэдакцыя выпускае дадатак «Барысаў рэкламны» і самастойнае выданне «Цікавая газета».
Гісторыя
Газета выходзіла вялікім фарматам і двухтысячным тыражом, асвятляла працу Саветаў, міліцыі, прадпрыемстваў, барацьбу з варожым элементам, спекуляцыяй, жыццё павета; бязлітасна і непрымірыма крытыкавала недахопы.
Выпуск газеты быў спынены ўлетку 1919 года ў сувязі з акупацыяй польскімі войскамі. У 1920 годзе, пасля выгнання палякаў, выданне газеты аднавілася «Рабоче-Крестьянский путь».
У 1920—1922 гадах мела назву «Бедняк», у 1925—1926 гадах «Вясковая праўда», у 1927 годзе «Зорка Барысаўшчыны». У 1930 годзе газета «Калгаснік», у 1930—1938 гадах мела назву «Большэвік Барысаўшчыны». З 1938 года выдавалася пад назвай «Большэвіцкая трыбуна», падпольна выдавалася ў час акупацыі ў 1943—1944 гадах. З 1948 па 1981 знаходзілася рэдакцыя газеты знаходзілася ў былым доме Дынабурга па вуліцы 3-га Інтэрнацыянала, 47.
У 1952—1962 гадах выдавалася як раённая газета пад назвай «За камунізм». У 1962—1963 гадах выдавалася гарадская газета «За камунізм», а таксама раённая газета з 1962 года «Камуністычная праца». З 1 студзеня 1991 года газета «Камуністычная праца» перайменавана ў «Адзінства».
У другой палове 1990-х гг. «Адзінства» змяніла вёрстку і павялічыла колькасць матэрыялаў на рускай мове, стала актыўней выкарыстоўвае каментарый як форму асэнсавання рэчаіснасці, часцей звяртацца да фельетоннай манеры пісьма, на палосах з’яўвіліся мініінтэрв’ю.
У 2009 годзе «Адзінства» стала пераможцам пятага Нацыянальнага конкурсу «Залатая Ліцера» ў намінацыі «Лепшая раённая газета».
Меладрама ў Беларусі
Меладрама ў Беларусі - працэс развіцця жанру меладрамы ў беларускім мастацтве.
У тэатры
У Беларусі меладрама ўзнікла ў пачатку 20 стагоддзя падчас адраджэння беларускага прафесійнага тэатра. Развівалася праз увядзенне асобных складнікаў меладрамы. Творцы абіралі даходлівы для гледачоў выгляд, найбольш просты і адчынены спосаб уздзеяння на пачуцці. Беларуская меладрама мае дэмакратычную накіраванасць, грамадскую напоўненасць і значнасць. Пакінула значны адбітак на драматургіі Каруся Каганца («У нашым шчасці няшчасце схавана» і «Сын Даніла»), Максіма Гарэцкага («Атрута»), Канстанцыі Буйло («Сягонняшнія і даўнейшыя»), Леапольда Родзевіча («Блуднікі» і «Пакрыўджаныя»), Уладзіслава Галубка («Апошняе спатканне», «Бязвінная кроў», «Праменьчык шчасця», «Ганка» і «Пан Сурынта»), Міхася Чарота («На Купалле») і Васіля Гарбацэвіча («Чырвоныя кветкі Беларусі»). З 2-ой паловы 1920-х гг. развіццё жанру запаволілася. Асобныя прыёмы і складнікі выкарысталі ў сваіх п’есах Кандрат Крапіва («Людзі і д'яблы» і «На вастрыі»), Пятро Васілеўскі («Дзіўны дом»), Іван Шамякін («І змоўклі птушкі») і Анатоль Дзялендзік («Грэшная любоў»).
У кінематографе
У беларускім кіно развілася ў сямейна-побытавы любоўны фільм: Уладзімір Корш-Саблін «Маё каханне» (1940), Восіп Шульман «Зялёныя агні» (1956) і «Шчасце трэба берагчы» (1958), Сяргей Сплашноў «Нашы суседзі» (1957) і «Каханнем трэба даражыць» (1960), Зміцер Зайцаў «Кветкі правінцыі» (1995). меладраматычныя рысы мае шэраг гістарычных фільмаў: Уладзімір Гардзін «Кастусь Каліноўскі» (1928), Корш-Саблін «Чырвонае лісце» (1958) і Мікалай Фігуроўскі «Гадзіннік спыніўся апоўначы» (1959), таксама тэлесерыялы «Раман імператара» Дыямары Ніжнікоўскай (1994) і «Пракляты ўтульны дом» Уладзіміра Арлова (1999).
Крысцін Маніе
Крысцін Маніе (нар., Яўндэ, Камерун) — камерунская футбалістка, паўабаронца. Выступала за зборную Камеруна.
Біяграфія
У 2005 годзе ўвайшла ў асноўны склад «Канон Яўндэ». У 2009 годзе пераехала ў Беларусь, дзе далучылася да «Мінска».
У 2012 годзе падпісала кантракт з румынскім клубам «Алімпія Клуж-Напока», з якім выйграла чатыры чэмпіянаты Румыніі з 2013 па 2016 гады і тры Кубка Румыніі ў 2013, 2014 і 2015 гадах. З гэтым клубам яна гуляла ў жаночай Лізе чэмпіёнаў УЕФА.
Праварное
Праварно́е (, Проворное) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валевачскага сельсавета.
Альфрэд Неўланд
А́льфрэд Не́ўланд (Alfred Neuland; 10 кастрычніка 1895, Валга — 16 лістапада 1966, Талін) — эстонскі цяжкаатлет і трэнер па цяжкай атлетыцы, першы ў гісторыі Эстоніі Алімпійскі чэмпіён (1920), чэмпіён свету (1922), сярэбраны прызёр Алімпіяды 1924 года. Неўланд заваяваў залаты медаль на летняй Алімпіядзе 1920 года ў Антверпене (у лёгкай вазе) і сярэбраную на Алімпіядзе 1924 года у Парыжы (у паўсярэдняй вазе (-75кг)). Заслужаны дзеяч спорту Эстонскай ССР.
Лімна
Лімна:
Ігар Пятровіч Тур
І́гар Пятро́віч Ту́р (нар. 26 сакавіка 1989, Гродна) — беларускі журналіст, прапагандыст рэжыму Лукашэнкі.
Біяграфія
Вырас у пасёлку Першамайскі Лідскага раёна. Скончыў Інстытут журналістыкі БДУ. Працаваў на Беларускім радыё і радыё «Бі-Эй». З 2014 года працуе на тэлеканале «АНТ». Асвятляў падзеі з удзелам Аляксандра Лукашэнкі.