cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саюз зямельных уласнікаў
Саюз зямельных уласнікаў – палітычная арганізацыя памешчыкаў Расіі ў 1905 – 1908 гг. і 1916 – 1920 гг. Заснаваны ў лістападзе 1905 г. у Санкт-Пецярбургу для абароны буйнога прыватнага землеўладання і самадзяржаўнага ладу ва ўмовах рэвалюцыі 1905 – 1907 гг. Пасля яе задушэння часова спыніў існаванне (1908 г.). Адноўлены ў лістападзе 1916 г. з мэтай дапамогі арміі сельскагаспадарчымі прадуктамі і абароны прыватнай уласнасці на зямлю. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г. Саюз – падпольная манархічная арганізацыя, звязаная з белым рухам. Адзін з яго кіраўнікоў А.В.Крывашэін у 1920 г. узначальваў белагвардзейскі Урад Поўдня Расіі. Пасля разгрому Чырвонай арміі асноўных сіл белагвардзейцаў саюз распаўся.
Таўрычаскае
Таўрычаскае — тапонім.
Старосцінская Слабада
Старос́цінская Слабада́, прадмесце Старосцінская Слабада — гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная ў паўночнай частцы горада, паміж Старажоўскімі могілкамі і рэчышчам Свіслачы.
На паўднёвым захадзе ад Старосцінскай Слабады месціцца Татарская Слабада, на паўночным захадзе — прадмесце Людамонт, на паўночным усходзе — Старажоўка, на паўднёвым усходзе — Траецкае прадмесце.
Гісторыя
У часы Вялікага Княства Літоўскага мясцовасць, верагодна, была дзяржаўным маёнткам, які складаў кармленне менскага старосты, што ўзначальваў мясцовы гродскі суд. Гэтая версія паходжання назвы пацвярджаецца тым, што аднайменная з прадмесцем вуліца патрапіла да спісу «нерасійскіх» (г. зн. немаскоўскіх) тапонімаў, якія расійскія ўлады перайменавалі ў 1866 годзе. Старосцінская Слабада атрымала назву Старой Слабады, але старая назва яшчэ доўга не саступала месца наватвору, часта сустракалася нават у афіцыйных дакументах.
У пачатку XX ст. Старосцінская Слабада ўваходзіла ў трэцюю паліцэйскую частку горада. Праз прадмесце праходзіла Міхайлаўская, Стараслабадская, Маладзечанская і Радашкоўская вуліцы. Вуліца Стараслабадская праіснавала да сярэдзіны 1980-х, калі на яе месцы быў пабудаваны велізарны белы гмах з крамай «Панарама».
На пасяджэнні 6 мая 2009 года Камісія па найменні і перайменаванні праспектаў, вуліц і іншых частак Мінска прыняла рашэнне па наданні безыменнай паркавай зоне ў складзе ландшафтна-рэкрэацыйных тэрыторый уздоўж ракі Свіслач, у межах вул. Камуністычная — вул. Старажоўская — рака Свіслач назвы «Старосцінская слабада».
Станіслаў Радзівіл (1722—1787)
Станіслаў Радзівіл (Stanisław Radziwiłł;, мяст. Дзятлава, Слонімскі павет, цяпер Дзятлаўскі раён, Гродзенская вобласць — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант кавалерыі (1765), маршалак Трыбунала ВКЛ.
Біяграфія
Унук Дамініка Мікалая Радзівіла, сын Мікалая Фаўстына Радзівіла, новагародскага ваяводы.
Вучыўся ў Нясвіжы. Служыў у войску Вялікага Княства Літоўскага.
Сям’я
Быў у шлюбе з Каралінай Пацей (1732—1776), ад шлюбу меў 2 дачок:
Сыны:
Цумань
Цумань (Цумань) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Упершыню ў гістарычных крыніцах Цумань згадваецца ў 1557 г. Тады тут налічвалася 14 двароў, з іх 6 - у той час яшчэ не запрыгоненых сялян, 8 двароў належалі збяднелым сялянам-агароднікам, якія за карыстанне невялікімі зямельнымі надзеламі (агародамі) плацілі штогод па 4 грошы, а таксама натуральны падатак. У 1583 г. Цумань была ўласнасцю Радзівілаў. Тады тут дзейнічалі 2 млыны і 5 руднікоў па здабычы балотнай жалезнай руды. Насельніцтва Цумані займалася земляробствам, жывёлагадоўляй, смалакурэнням, цяслярствам, бондарствам, вырабам рэчаў хатняга ўжытку як для ўласных патрэб, так і на продаж. Развіццё рамёстваў і гандлю спрыяла росту колькасці насельніцтва. У першай палове XVII ст. у вёсцы ўжо налічвалася 90 дымоў. У адміністрацыйным дачыненні Цумань уваходзіла ў склад Алыцкай воласці.
Сяло акружалі вялікія лясныя масівы, непралазныя пушчы, таму тут хавалася шмат збеглых сялян. У гэтых лясах у час паўстання 1594-1596 гг. базіраваліся атрады Севярына Налівайкі.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 г. Цумань у складзе Валыні адышла да Расіі. Акрамя памешчыкаў, буйным землеўладальнікам у Цумані і ваколіцах была царква, якой у першай палове XIX ст. належала больш за 70 дзесяцін зямлі, якую апрацоўвалі сяляне. Напярэдадні рэформы 1861 г. у Цумані налічвалася ўсяго 47 двароў і 393 жыхара.
Падчас Першай сусветнай вайны праз Цумань і суседнія вёскі праходзіла лінія фронту.
З 1920 па 1939 гг. Цумань уваходзіла ў склад міжваеннай Польшчы, і адносілася да Луцкага павета. Паводле звестак польскай статыстыкі, на 30 верасня 1921 г. у вёсцы налічвалася 204 жылыя дамы і 1141 жыхар.
Лясныя масівы ў ваколіцах Цумані былі з 1943 тэрыторыяй дзеянняў УПА і яе баёў з нямецкімі войскамі і савецкімі партызанамі.
Універсітэт мастацтваў «Фолькванг»
Універсітэт мастацтваў «Фолькванг» (Folkwang Universität der Künste) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Эсэн.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мастацтваў «Фолькванг» — універсітэт музыкі, тэатра, танца, дызайну і акадэмічных даследаванняў, размешчаны ў чатырох нямецкіх гарадах зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. З 1927 года яго традыцыйнае галоўнае месцазнаходжанне — у былым Вердэнскім абацтве ў Эсэне, з дадатковымі аб’ектамі ў Дуйсбургу, Бохуме і Дортмундзе, а з 2010 года — на шахце Цольферайн, аб’екце Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Ва ўніверсітэце знаходзіцца міжнародная танцавальная кампанія «Folkwang Tanz Studio». Універсітэт аб’ядноўвае навучанне музыцы, тэатру, танцам, дызайну і стыпендыі, каб стымуляваць супрацоўніцтва паміж мастацтвамі. Публічныя мерапрыемствы адбываюцца на шасці ўнутраных сцэнах і ў супрацоўніцтве з культурнымі ўстановамі рэгіёну, такімі як Эсэнская філармонія, Дуйсбургская філармонія і інш.
Мармантэль
Мармантэль — прозвішча.
NGC 2127
NGC 2127 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC45) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Смаліца
Смалі́ца (, Смолица) — аграгарадок у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці, на аўтадарозе Быхаў—Трылесіна. За 21 кіламетр на ўсход ад горада і чыгуначнай станцыі Быхаў, 54 кіламетры ад Магілёва. Уваходзіць у склад Смаліцкага сельсавета.
Гісторыя
Перад вайной у вёсцы жыло 987 чалавек у 215 дварах. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў кастрычніку 1943 года гітлераўцамі было спалена 215 двароў, забіта 140 жыхароў.
Бунакен
Бунакен (Bunaken) — востраў у моры Сулавесі. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Паўночны Сулавесі. Плошча - 8 км². Насельніцтва ў 2010 г. - каля 900 чал.
Геаграфія
Востраў Бунакен месціцца ў моры Сулавесі ў 3,5 км на паўночны захад ад паўночна-усходняга берага вострава Сулавесі, у 13 км на поўнач ад горада Манада, адміністрацыйнага цэнтра Паўночнага Сулавесі. Мае статус аднаго з муніцыпальных раёнаў Манада. Абрысы вострава нагадваюць бумеранг. Даўжыня берагавой лініі - каля 17 км.
Востраў Бунакен мае вулканічнае паходжанне, сфарміраваўся ў выніку зрухаў зямной кары і далейшай вулканічнай актыўнасці прыкладна 5 - 1,5 млн гадоў таму. У непасрэднай блізкасці ад Бунакена марское дно апускаецца да 200 - 1840 м. Рэльеф вострава пагорысты, найвышэйшы пункт вострава перавышае 600 м. Узбярэжжа атачаюць каралавыя рыфы.
Клімат марскі субэкватарыяльны. Сярэдняя гадавая тэмпература трымаецца каля +26,55°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў - 2680 мм.
Прырода
Бунакен цікавы тым, што знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці ад густа населеных раёнаў Паўночнага Сулавесі, аднак тут захавалася амаль не кранутая чалавекам прырода. Флора сушы тыповая для Сулавесі, пераважаюць густыя трапічныя лясы і хмызнякі. Бераг часткова пакрыты манграмі. Фаўна сушы прадстаўлена птушкамі, яшчаркамі, казуркамі, амфібіямі і крабамі. Значна большую цікавасць уяўляюць навакольныя воды, населеныя 70 відамі каралаў і 2500 відамі рыб. Тут таксама сустракаюцца марскія чарапахі, дзюгоні, кіты.
Нацыянальны парк
Для аховы прыроды ў 1991 г. на тэрыторыі Бунакена, суседніх астравоў і навакольнай марской прасторы быў заснаваны марскі нацыянальны парк. Ён ахоплівае тэрыторыю 890,65 км². У 2005 г. нацыянальны парк Бунакен быў ўнесены ў папярэдні спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Бунакен з'яўляецца адным з галоўных турыстычных цэнтраў Паўночнага Сулавесі. Парк наведваюць аматары каралавых пляжаў і нырання з аквалангам.
Антуан Мармантэль
Антуан-Франсуа Мармантэль (Antoine-François Marmontel;,  — , ) — французскі кампазітар, прафесар, выкладчык Парыжскай кансерваторыі па фартэпіяна.
Біяграфія
Мармантэль нарадзіўся 16 ліпеня 1816 года ў горадзе Клермон-Феран. З 1827 года вучыўся ў Парыжскай кансерваторыі ігры на фартэпіяна ў П’ера Цымермана, кампазіцыі ў Фраманталя Галеві і Ж. Ф. Лесюёра, гармоніі ў Віктора Дурлена. Дзякуючы сваім здольнасцям Антуан Мармантэль атрымаў першыя прэміі па сальфеджыа і фартэпіяна і ў 1838 годзе стаў асістэнтам прафесара кансерваторыі па сальфеджыа, а з 1848 года дапамагаў прафесару Цымерману.
Мармантэль — адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў французскай школы фартэпіяннай педагогікі другой паловы XIX стагоддзя. У 1848—1887 гадах быў прафесарам Парыжскай кансерваторыі. Сярод яго вучняў, у прыватнасці, кампазітары Жорж Бізэ, Клод Дэбюсі, Эміль Вальдтэйфель, піяністы Луі Дзьемер, Маргерыт Лонг, Франсіс Плантэ, а таксама Шарль Борд, Антон Сімон і многія іншыя.
Памёр 16 студзеня 1898 года ў Парыжы.
Каталіцкі ўніверсітэт Петэра Пазманя
Каталіцкі ўніверсітэт Пе́тэра Па́зманя (Pázmány Péter Katolikus Egyetem) — недзяржаўны каталіцкі ўніверсітэт у Венгрыі. Розныя факультэты ўніверсітэта размяшчаюцца ў Будапешце, Пілішчабе і Эстэргаме. Універсітэт заснаваны ў 1635 годзе, носіць імя свайго заснавальніка, кардынала Петэра Пазманя. Вядомы таксама як Пазманеум. У 2009 годзе ўніверсітэт налічваў 736 выкладчыкаў і 9 469 студэнтаў. Усяго за гады існавання ўніверсітэта яго скончылі каля 26 тысяч чалавек.
Гісторыя
Будапешцкі ўніверсітэт і Каталіцкі ўніверсітэт Петэра Пазманя маюць агульную гісторыю. 12 мая 1635 года кардынал Петэр Пазмань падпісаў указ аб заснаванні ў горадзе Надзьсамбат (суч. Трнава, Славакія) універсітэта з двума факультэтамі — вольных мастацтваў і тэалогіі. Пазней быў адкрыты яшчэ шэраг факультэтаў. У 1777 годзе ўніверсітэт з Трнава быў пераведзены ў Буду, а ў 1784 годзе — у Пешт. Да 1844 года выкладанне ва ўніверсітэце вялося на лацінскай мове. З 1895 года ва ўніверсітэце атрымалі магчымасць навучацца і жанчыны. У 1950 годзе факультэт тэалогіі быў вылучаны ў Каталіцкі ўніверсітэт імя Петэра Пазманя, іншыя факультэты засталіся ў складзе Будапешцкага ўніверсітэта.
Да 1992 года ўніверсітэт Петэра Пазманя меў толькі факультэт тэалогіі, іншыя факультэты Пазманеума былі заснаваны ў канцы XX — пачатку XXI стагоддзя. Факультэт гуманітарных навук адкрыты ў 1992 годзе, факультэт права і палітычных дысцыплін у 1995, факультэт інфармацыйных тэхналогій у 1998. У 2008 годзе ў склад універсітэта ў якасці факультэта педагогікі быў уключаны заснаваны ў 1842 годзе педагагічны каледж Янаша Вітэза.
Структура
Інстытут кананічнага права прызначаны для аспірантаў — выпускнікоў універсітэта. Заснаваны ў 1996 годзе дэкрэтам Святога Прастола. Размешчаны ў Будапешце.
Рэктар універсітэта — доктар Сабалч Сурамі, прэзідэнт — прымас Венгрыі, кардынал Петэр Эрдзё.
Емен
Е́мен (اليَمَن), Е́менская Рэспу́бліка (الجمهوريّة اليمنية) — дзяржава, размешчаная ў паўднёва-заходняй частцы Аравійскага паўвострава. Тэрыторыя — каля 550 тыс.км². Мяжуе на паўночным усходзе з Саудаўскай Аравіяй, на ўсходзе — з Аманам. На захадзе выходзіць да Чырвонага мора, на поўдні — да Адэнскага заліву Індыйскага акіяна. Працягласць берагавой лініі — 1500 км. З тэрыторыі Емена можна кантраляваць стратэгічна важны ў міжнародным суднаходстве Баб-эль-Мандэбскі праліў. Емену належыць архіпелаг Сакотра і шэраг іншых астравоў (Ханіш, Эз-Зубайр, Камаран і г.д.). Сталіца — горад Сана (больш 1,5 млн чал.). Іншыя буйныя гарады — Адэн (каля. 500 тыс.) і Хадэйда (каля 350 тыс.) — з’яўляюцца марскімі партамі. Афіцыйная мова — арабская. Нацыянальнае свята — 22 мая — Дзень абвяшчэння Еменскай Рэспублікі, якая ўтварылася ў 1990 шляхам добраахвотнага аб’яднання Еменскай Арабскай Рэспублікі і Народнай Дэмакратычнай Рэспублікі Емен. Нацыянальная валюта — еменскі рыял.
Адміністрацыйна Емен дзеліцца на 19 правінцый. Дваццатай самастойнай адміністрацыйнай адзінкай з’яўляецца сталіца г. Сана.
Насельніцтва
Насельніцтва — 24 873 700 чал. (ацэнка, 2012 г.), у асноўным арабы. Да 750 тыс. еменцаў пражывае ў іншых краінах Аравійскага паўвострава.
Дзяржаўная рэлігія — іслам. Па канфесійнай прыкмеце насельніцтва дзеліцца ў асноўным на дзве прыблізна роўныя па колькасці групы: сунітаў-шафіітаў і шыітаў-зейдытаў. Існуюць таксама суполкі ісмаілітаў і іўдаістаў. У краіне дзейнічаюць строгія мусульманскія законы, уключаючы забарону на ўжыванне алкагольных напояў і свініны.
Гісторыя
У 1918 пасля распаду Асманскай імперыі Паўночны Емен атрымаў незалежнасць. Улада перайшла да духоўнага і свецкага лідара Поўначы імама Ях’я Мухамеда, якому ў выніку ўзброенай барацьбы супраць унутраных і знешніх праціўнікаў атрымалася да сярэдзіны 1920-х аб’яднаць плямёны Паўночнага Емена ў дзяржаву са сталіцай у г. Сана.
26 верасня 1962 у Сане адбылася антыманархічная рэвалюцыя, якая скінула дынастыю імамаў, і была абвешчаная Еменская Арабская Рэспубліка.
Паўднёвы Емен здабыў незалежнасць у 1967 пасля лютай барацьбы супраць брытанскага каланіялізму. З 1970 ён стаў звацца Народнай Дэмакратычнай Рэспублікай Емен (сталіца — г. Адэн) і абвясціў аб сваім развіцці па шляху сацыялістычнай арыентацыі. У 1990 годзе кіраўніцтва НДРЕ прызнала агульнанацыянальнае лідарства Прэзідэнта ЕАР А. А. Салеха і пайшло на аб’яднанне НДРЕ і ЕАР 22 мая 1990.
Непаразуменні, якія захоўваліся паміж кіраўнікамі былых частак Емена прывялі ў маі 1994 да грамадзянскай вайны, у якой Сана ў пачатку ліпеня атрымала пераканаўчую перамогу, была абвешчана Дэмакратычная Рэспубліка Емен, а лідарам паўднёваеменскіх сепаратыстаў прыйшлося збегчы за мяжу. У 2002 яны былі амніставаныя.
Дзяржаўны лад
Еменская Рэспубліка — прэзідэнцкая рэспубліка. Асноўны закон — Канстытуцыя, зацверджаная 21 мая 1990 года на паасобных паседжаннях Заканадаўчага савета ЕАР і Вярхоўнага народнага савета НДРЕ, уступіла ў сілу ў маі 1991. У лютым 2001 адбыўся ўсенародны рэферэндум, на якім былі ўхваленыя папраўкі да Канстытуцыі, накіраваныя на ўмацаванне асабістай улады прэзідэнта Емена. Тэрмін яго паўнамоцтваў павялічыўся да 7 гадоў (раней — пяць).
Прэзідэнт — Алі Абдала Салех (з 1978). У верасні 2007 пры падтрымцы 77,17 % выбаршчыкаў перавыбраны на новы тэрмін падчас прамых выбараў на альтэрнатыўнай аснове. Адзіны кандыдат ад апазіцыйнага блока «Аблічча Муштарак» Ф. Бэн Шамлан атрымаў 21,82 % галасоў.
Вышэйшы заканадаўчы орган — Палата дэпутатаў, абіраная на 6 гадоў складаецца з 301 члена. Цяперашні склад парламента абраны 27 красавіка 2003 на шматпартыйнай аснове. Месцы размяркоўваюцца наступным чынам: кіруючая партыя УНК — 229 месцаў (76 %), «Іслах» — 46, ЕСП — 7, Насерысцкая партыя — 3, партыя «Баас» — 2, незалежныя кандыдаты — 14. Спікерам Парламента ў лютым 2008 абраны член УНК Ях’я Алі Ар-Раі. Наступныя выбары — у красавіку 2009.
У адпаведнасці з рашэннем лютаўскага рэферэндуму 2001, Кансультатыўны Савет (Савет Шуры) змяніў свой статус, атрымаўшы некаторыя паўнамоцтвы ў вобласці заканадаўства. Складаецца з 111 членаў, прызначаных прэзідэнцкім указам. Па сутнасці Кансультатыўны Савет з’яўляецца другой палатай парламента і ўпаўнаважаны (разам з Палатай дэпутатаў) прымаць рашэнні па пытаннях, датычных планаў развіцця краіны, сцвярджэнні важных міжнародных дагавораў і т.п. Старшыня — Абдэль Азіз Абдель Гані.
У красавіку 2007 сфарміраваны новы склад Савета Міністраў на чале з прэм’ер-міністрам Алі Мухамедам Аль-Муджаварам.
У арт. 144 Канстытуцыі Еменскай Рэспублікі прадугледжаны прынцып мясцовага самакіравання, у адпаведнасці з якім кожная адміністрацыйная адзінка валодае адноснай самастойнасцю і павінна быць прадстаўленая Мясцовым саветам (абіраецца прамым і роўным галасаваннем). На выбарах у мясцовыя саветы, якія адбыліся ўвосень 2006 УНК атрымаў 74 % галасоў.
У адпаведнасці са арт. 5 Канстытуцыі ў краіне дзейнічае шматпартыйная сістэма. Налічваецца больш 30 палітычных партый і рухаў, хоць афіцыйна зарэгістравана 19. Кіруючай партыяй з’яўляецца Усеагульны Народны Кангрэс (УНК), створаны 24 жніўня 1982. Старшыня — прэзідэнт А. А. Салех, намеснікі — віцэ-прэзідэнт А. Мансур Гадзі і А. Аль-Ар’яні (былы генсакратар УНК), генеральны сакратар -А. Баджамаль.
Апазіцыя — блок «Ліка муштарак», які аб’яднаў «Іслах» (партыя ісламісцкага кірунку, заснаваная 13 верасня 1990 прадстаўнікамі «Братоў-мусульман»), Еменскую сацыялістычную партыю, Насерысцкую партыю, Партыю арабскага сацыялістычнага адраджэння «Баас», Партыю Аль-Хак, Саюз народных сіл, Еменскі юніянісцкі блок, Ліберальную канстытуцыйную партыю, Лігу сыноў Емена і інш.
Унутрыпалітычнае становішча ў Емене ў цэлым устойліва. Урад кантралюе сітуацыю, нягледзячы на супрацьстаянне ўрадавых войскаў з узброенымі фарміраваннямі арганізацыі «Веруючая моладзь», якое працягваецца ў паўночнай правінцыі Сада.
У 2007 і ў пачатку 2008 па паўднёвых правінцыях краіны пракацілася хваля масавых выступаў, пры разгоне якіх загінулі дзесяткі чалавек. Узмацніліся рознагалоссі ўлад з Еменскай сацпартыяй, якую ўрад вінаваціць у распальванні сепаратысцкіх настрояў на поўдні.
Лінія нацэленая на ўмацаванне аўтарытарнага характару ўлады, якая праводзіцца рэжымам пры абвяшчэнні афіцыйнага курсу на дэмакратызацыю, развіццё інстытутаў грамадзянскага грамадства.
Пры падтрымцы ЗША ў краіне праводзіцца кампанія па выяўленні і нейтралізацыі ніжэйшых суполак «Аль-Каіды». Поўнасцю разбурыць тэрарыстычную сетку не атрымалася. У ліпені 2007 у выніку тэрарыстычнага акту ў правінцыі Марыб, адказнасць за які ўлады ўсклалі на «Аль-Каіду», загінулі 10 чалавек (у тым ліку 8 іспанскіх турыстаў і 2 еменцы).
Знешняя палітыка
На міжнароднай арэне кіраўніцтвам Емена праводзіцца лінія на ўмацаванне міжнародных і рэгіянальных пазіцый краіны, забеспячэнне ўмоў для атрымання фінансава-эканамічнай дапамогі ад багатых арабскіх дзяржаў і заходніх краін-донараў.
З’яўляючыся членам ААН, ЛАД, АІК, Емен арыентуецца на пазіцыі большасці ў гэтых міжнародных арганізацыях у пытаннях міжнароднай бяспекі і стабільнасці, нераспаўсюджання ЗМЗ, умацаванні ролі ААН. Сана заявіла аб сваім далучэнні да міжнароднай антытэрарыстычнай кааліцыі і здзяйсняе каардынацыю па пытаннях процідзеяння тэрарызму на рэгіянальным і міжнародным узроўні.
На міжарабскай арэне Емен заклікае да пераадолення наяўных рознагалоссяў, узмацненню каардынацыі пазіцый.
У апошнія гады ў знешняй палітыцы Емена выразна выявілася тэндэнцыя да ўмацавання адносін з ЗША і развітымі заходнімі дзяржавамі, ад якіх яна атрымоўвае істотную фінансава-эканамічную дапамогу, а таксама з буйнымі азіяцкімі краінамі — Японіяй, КНР, Індыяй, Рэспублікай Карэя, якія выступаюць у якасці галоўных рынкаў збыту для нафтагазавых рэсурсаў Емена і інвестараў у яго эканоміку.
Адмысловае значэнне надаецца ўмацаванню сувязяў з ЗША, першым чынам у вобласці бяспекі і барацьбы з тэрарызмам. У намеры Вашынгтона ўваходзіць замацаванне Емена ў якасці партнёра па ваенна-стратэгічным планам ЗША ў рэгіёне.
Сана прымае ўдзел у рэалізацыі праекту РБВСА, падкрэсліваючы пры гэтым неабходнасць уліку нацыянальнай спецыфікі краін рэгіёна.
Адной з прыярытэтных задач еменскага кіраўніцтва з’яўляецца збліжэнне са краінамі-членамі ССАГПЗ з перспектывай уступлення ў арганізацыю ў якасці паўнапраўнага члена.
Емен актыўна падтрымлівае міжнародныя высілкі па ўрэгуляванні канфліктаў на Афрыканскім рогу, нярэдка сам прадпрымае крокі па збліжэнні пазіцый канфліктуючых бакоў у гэтым рэгіёне. З’яўляецца членам рэгіянальнага альянсу «Форум Саны» (створаны ў 2003) з удзелам Судана, Эфіопіі і Самалі (з 2005).
Узброеныя сілы
Складаюцца з рэгулярных войскаў — 76 тыс. чал. (сухапутныя войскі — 52 тыс., у т.л. Рэспубліканская гвардыя — 23 тыс., ВПС і СПА — 18 тыс., ВМС — 6 тыс.), сіл МУС і органаў бяспекі (12 тыс.). Пямённыя фарміраванні (каля 15 тыс.), выконваюць функцыі прымежнай міліцыі. Падрыхтаваны рэзерв — каля 300 тыс.
Эканоміка
Паводле класіфікацыі ААН, Емен у ліку найменш развітых у эканамічным плане краін.
ВУП у 2007 склаў 19,1 млрд дол. (рост склаў 4,5 %). Прыбытак на душу насельніцтва — 880 дол. у год. Знешняя запазычанасць — 5,7 млрд дол. Сярэдні ўзровень інфляцыі — 18,4 %. Дэфіцыт дзяржбюджэту (3,9 % ВУП) пакрываецца за кошт высокіх цэнаў на нафту, замежных палёгкавых крэдытаў і бязвыплатнай дапамогі. Асноўныя донары — Сусветны Банк (СБ), МВФ, Японія, Германія, Нідэрланды, Катар і інш.
У 2007 еменскае кіраўніцтва працягнула рэалізацыю задач 3-га пяцігадовага плану (2006—2010), распрацаванага пры садзейнічанні МВФ, СБ, міжнародных фінансавых інстытутаў і заходніх дзяржаў-донараў і накіраванага на лібералізацыю эканомікі, стварэнне спрыяльнага інвестыцыйнага клімату. Запланаваны штогадовы рост ВУП не менш, чым на 5,4 %. Па ацэнцы ўрада, для рэалізацыі пастаўленых задач неабходная знешняя фінансавая дапамога ў памеры 6,8 млрд дол. Да канца 2007 Сане атрымалася дабіцца ад краін-донараў абяцанняў аб аказанні фінансавай дапамогі ў памеры 5,066 млрд дол. З іх 3,141 млрд. — у выглядзе падарунка, 1,925 млрд. — крэдыты. З 2002 пачалася падрыхтоўка да ўступлення Емена ў СГА.
Па заявах урада, выведаныя запасы нафты Емена складаюць 1,65 млрд тон, газу — 515,4 млрд куб. м. Аб’ёмы здабычы нафты знізіліся да 320 бар. у дзень. Прыбыткі ад яе продажу ў 2007 склалі парадку 5 млрд дол. Асноўныя нафтаздабываючыя кампаніі — «Емен Хант Ойл Груп» (ЗША з удзелам Рэспублікі Карэя), «Тотал» (Францыя з удзелам Кувейта), «Канадыен Эксан» (Канада, ЗША).
Ідзе будаўніцтва буйнога завода па звадкаванні прыроднага газу ў Бельхафе магутнасцю 6,9 млн метрычных тон у год коштам 3,7 млрд дол. Выканана каля 80 % работ. Праект уключае пракладку 380 км газаправода. Запуск плануецца ў 2008. На працягу 20 гадоў прадукцыя завода будзе закуплацца: французскімі кампаніямі «Суэц Трактэбел» (2,5 млн тон у год) і «Тотал Газ» (2 млн тон) для паставак у ЗША і паўднёвакарэйскай «Кагаз» (2 млн тон) для паставак у Рэспубліку Карэя. Доля Емена — 17 млрд дол. за 20 гадоў.
У Емене выяўленыя радовішчы золата, поліметалічных руд, жалеза, медзі, гіпсу, каменнага вугля, солі, кварцу, серы, гаручага сланцу, паўкаштоўных камянёў.
У прамысловасці занята 12 % насельніцтва. Яе доля ў ВУП — 40 % (з іх нафтагазавая галіна — 30 %). Вырабляюцца нафтапрадукты, будаўнічыя матэрыялы, цэмент, харчовыя прадукты, соль, лекі, тэкстыль, абутак, цыгарэты і інш. Вядзецца актыўнае будаўніцтва партовых збудаванняў, аўтамабільных дарог і інфраструктурных аб’ектаў.
У сельскай гаспадарцы занята парадку 70 % насельніцтва, вырабляецца 15 % ВУП. Асноўныя культуры: кат, зерневыя, гародніна, садавіна, бахчавыя, бавоўна, кава. Жывёлагадоўля развіта слаба (выключэнне складае птушкагадоўлю). Емен выбірае меней 50 % сваіх вазнаўляемых рэсурсаў рыбы і морапрадуктаў.
Знешнегандлёвае абарачэнне за першае паўгоддзе 2007 склаў 9,3 млрд дол. Экспарт (без нафты) — 2,2 млрд дол.
Асноўныя экспарцёры ў Емен: ААЭ, КСА, КНР, ЗША, Францыя, Кувейт, Індыя, імпарцёры з Емена — КНР, Індыя, Японія, Рэспубліка Карэя.
Па дадзеных ААН, Емен займае 151 месца ў свеце па ўзроўні гуманітарнага развіцця. 45 % насельніцтва пражывае за рысай беднаты, 20 % з іх мае прыбытак меней 1 дол. у дзень.
Неспрыяльнае сацыяльнае становішча пагаршаецца хуткім ростам колькасці насельніцтва — 3,5 % штогод. Назіраецца рост узроўню беспрацоўя (да 35 %).
75 % насельніцтва пражываюць у сельскай мясцовасці (каля 50 % засяроджанае ў чатырох правінцыях: Сана, Таізе, Ібе, Хадэйдзе).
60 % не абхопленае рэгулярным медыцынскім абслугоўваннем. Працягласць жыцця — 58 гадоў. У Емене адзін з самых высокіх у свеце паказчыкаў дзіцячай смяротнасці — 90 выпадкаў на 1 тысячу.
Культура
47 % сталага насельніцтва непісьменна. Функцыянуе 7 дзяржаўных універсітэтаў (183 тыс. студэнтаў), 10 тыс. сярэдніх і пачатковых школ.
Успенскі сабор і манастыр базыльян (Віцебск)
Гісторыя
Першыя звесткі пра царкву, якая існавала на Успенскай горцы з манастыром адносяцца да 1406 года. Пасля забойства уніяцкага архіепіскапа Іасафата Кунцэвіча храм быў разбураны ў 1630 г.
У 1682 г. па загаду Антонія Сялявы збудаваны новы драўляны храм, фундатарам якога з’яўляўся віцебскі падкаморы Я. Кісель. У тым жа годзе пры храме быў заснаваны базыльянскі манастыр. Падчас Паўночнай вайны 1700—1721 гг., якую вяла Расія са Швецыяй за выхад да Балтыйскага мора, у 1708 г. рускі цар Пётр I загадаў падпаліць Віцебск з чатырох бакоў, як помста за тое, што жыхары горада тайна паслалі 7000 талераў каралю Станіславу Ляшчынскаму, якому дапамог узысці на трон шведскі кароль Карл XII.
У 1715—1743 гадах па фундацыі Мірона Галузы ўзведзены паводле праекта Іосіфа Фантана каменны храм у стылі позняга барока з трохпавярховым манастырскім корпусам. Пры манастыры дзейнічала свецкая школа і філасофская студыя для манахаў, дзе вывучалі логіку, фізіку і іншыя навукі. Па загаду імператара Паўла I 18 ліпеня 1799 г. царква была перададзена праваслаўным. У 1804 г. над алтарнай часткай быў пастаўлены масіўны купал на драўляным светлавым барабане, а развітыя барочныя франтоны фасадаў заменены строгія трохвугольныя.
У 1861 г. у будынак былога манастырскага корпуса пераехала пераведзеная сюды з Полацка духоўная семінарыя.
У 1913 г. Імператарская археалагічная камісія дала дазвол на рэстаўрацыю храма, палічыўшы яго каштоўным культурна-гістарычным помнікам.
Узарваны ў 1937 г. сапёрнай брыгадай пад камандаваннем. 26 верасня 1998 г. Патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Аляксій II заклаў першы камень і капсулу з памятнай граматай на месцы аднаўлення Успенскага сабора. У чэрвені 2000 г. пачаліся аднаўленчыя працы, якія скончыліся ў 2010 г. Выгляд адноўленага храма паводле словаў аднаго са стваральнікаў праекта рэстаўрацыі Аляксандра Міхайлюкова быў прадыктаваны заказчыкамі :
Сабор
Царква мае надзвычай развітую аб’ёмна-прасторавую структуру пяцінефнай крыжова-купальнай базілікі з дзвюма вежамі на галоўным фасадзе. Паўкруглая апсіда цэнтральнага нефа абкружана абходнай галерэяй — працягам бакавых. Крайнія нефы падзяляюцца на шэраг капэл, якія разам з крыламі трансепта і сакрысціямі ўкампанаваны ў агульны прамавугольны план. Галоўны фасад мае пяцічасткавае чляненне, падкрэсленае групоўкай пілястраў. Цэнтральная частка, выгнутая ўперад, завяршаецца трохвугольным франтонам, а чатырох’ярусныя вежы — фігурнымі купалкамі. Сяродкрыжжа ўвенчвае магутны светлавы васьмігранны барабан са сферычным купалам. У дэкоры фасадаў выкарыстаны філёнгавыя рамы, разнастайныя абрамленні праёмаў і інш. Цэнтральны неф і трансепт перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі з распалубкай, бакавыя нефы — крыжовымі, капэлы — сферычнымі купаламі.
Манастыр
Трохпавярховы манастырскі будынак (вул. Політэхнічная, 2) вырашаны па схеме, уласцівай збудаванням гэтага тыпу. Вакол вузкага аднабаковага калідора, арыентаванага ў бок двара, размяшчаліся манаскія келлі і службовыя памяшканні, арыентаваныя да Заходняй Дзвіны. З боку дваровага фасада да выцягнутага прамавугольнага будынка перпендыкулярна далучалася двухпавярховае крыло, дзе на першым паверсе знаходзілася трапезная, на другім — бібліятэка. Галоўны фасад вырашаны ў простых архітэктурных формах. Яго сцяна прарэзана прамавугольнымі аконнымі праёмамі, акаймаванымі дэкаратыўнымі ліштвамі. Паміж праёмамі плоскія пілястры на вышыню ўсіх трох паверхаў, пастаўленыя на шырокі цокаль. Пад кожным аконным праёмам размешчана плоская прамавугольная ніша. Будынак завершаны шырокім карнізам, мае манументальны выгляд.
Двухпавярховы Г-падобны ў плане манастырскі будынак (вул. Крылова, 7) таксама мае калідорную планіроўку. Плоскасць галоўнага фасада падзелена міжпаверхавым паяском, мае прамавугольныя аконныя праёмы і завершана па цэнтры трохвугольным франтонам. У закругленай вуглавой частцы лучковыя аконныя праёмы ўпрыгожаны з ліштвамі і простымі сандрыкамі. Цокаль дэкарыраваны філёнгамі з прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Рагозніца
Раго́зніца (, Рогозница) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 20 км на поўдзень ад Баранавіч, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст. Насельніцтва 15 жыхароў, 13 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Ястрамбельскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне. Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Лукаўскага сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Уцёскага сельсавета.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Музычны ўніверсітэт Ферэнца Ліста
Музычны ўніверсітэт Фе́рэнца Лі́ста (Liszt Ferenc Zeneművészeti Egyetem) — вядучая вышэйшая музычная навучальная ўстанова Венгрыі, размешчанае ў Будапешце.
Паліва (фільм)
«Паліва» (Przypał) — польскі кароткаметражны мастацкі фільм беларускага рэжысёра Аляксандра Пералыгіна, зняты ў 2016 годзе на базе «».
Сюжэт
Томек ідзе ў краму, каб набыць хлеб і колу. Па дарозе ён сустракае Марту, з якой ён хадзіў у адзін клас у сярэдняй школе. Пасля моцных перакананняў дзяўчыны, ён згаджаецца пайсці з ёй дадому. Там справы адбываюцца нечакана для ўсіх.
Суслік рабы
Суслік рабы (Spermophilus suslicus) — млекакормячая жывёла сямейства вавёркавых атрада грызуноў.
Апісанне
Грызун сярэдняй велічыні. Даўжыня цела 200—230 мм, хваста 29-46 мм, ступня — 30-37 мм. Маса 200—370 г. Цела прадаўгаватае, ногі і хвост кароткія. Вушы не выступаюць за сілуэт галавы. Часта стаіць слупком і выдае характэрны свіст. На карычнева-бурай спіне мноства больш светлых плям. Брушка жоўта-шэрае. Грудзі і шыя белыя з жаўцізной.
Пашырэнне
Аддае перавагу адкрытым мясцовасцям з нізкім травастоем. Жыве ў норах на непрыдатных і абложных землях, выганах, агрэхах, па ўзбочынах дарог, насяляе прасторныя пашы для выгулу буйной рагатай жывёлы.
Асаблівасці біялогіі
Вядзе дзённы спосаб жыцця. У дажджлівае, сырое надвор’е з нор не выходзіць. Вялікую частку года жыве калоніямі ці кампактна размешчанымі адзінкавымі паселішчамі. У калоніях увесь час дзейнічае сістэма папярэджання асобін-суседзяў з дапамогай свісту. Капае пастаянныя (летнія і зімовыя) і часовыя кармавыя норы. Пастаянныя норы бываюць даўжынёй 4-5 м з развітай сістэмай хадоў і пашырэнняў, у іх ёсць цёплае сухое гняздо і асобныя камеры, некалькі ўваходаў. Глыбіня, на якой праходзяць норы, 0,3-1,5 м. Дыяметр уваходнай адтуліны 3,5-5,5 см. Пастаянныя норы маюць стромкі ўваход, у часовых норах ці стромкіх касагорах (схілах дарожных кюветаў) уваход часцей нахільны.
На зімоўку сыходзіць з канца жніўня. Праводзіць яе ў стане глыбокай спячкі да сакавіка-красавіка. Запасы кормаў у норах невялікія (да 300 г) і больш разлічаны на рэзерв у выпадку дажджлівага ці сырога надвор’я. Сілкуецца надземнымі часткамі раслін. Асабліва любіць зерне ячменю, жыта, пшаніцы, зернебабовых. Ахвотна і шмат есць насякомых.
Гон доўжыцца 2 тыдні і праходзіць адразу пасля спячкі. Цяжарнасць 23-26 дзён. Самка нараджае 4-8 дзіцянят, зрэдку — больш.
Драпежнікі сусліка разнастайныя: крумкач, шэрая варона, сарока, шэры саракуш, каня, мышаловы, каршакі, белы бусел, шэрая чапля, вандроўныя каты і сабакі, ліс, тхор чорны.
У мінулым, у перыяд высокай колькасці, шкодзіў сельскай гаспадарцы.
Ахова
Від уключаны ў Чырвоны спіс МСАП (VU, ver. 2.3, 1994); Чырвоную кнігу Беларусі, Чырвоную кнігу Польшчы.
Аўгсбургская ліга
Аўгсбургская ліга, таксама Аўгсбургскі альянс, заключана 9 ліпеня 1686 года як абарончы саюз паміж імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Леапольдам I, каралём Іспаніі Карлам II, каралём Швецыі Карлам XI, курфюрстам Баварыі Максіміліянам II Эмануэлем і некаторымі іншымі манархамі. Пасля далучэння ў 1689 годзе да саюза Англіі, атрымаў назву Вялікі альянс (Grand Alliance).
Гісторыя альянсу
Першапачаткова Аўгсбургская ліга была разлічана на тры гады і ставіла мэтай стварэнне магутнага саюзнага войска для адбіцця тэрытарыяльных дамаганняў французскага караля Людовіка XIV на Курпфальц — вобласці левага берага Рэйна. «Кароль-Сонца», стаўшы наймацнейшым манархам Еўропы, з 1679 года прытрымліваўся дактрыны названай politique des Réunions, палітыкі далучэння да дзяржавы ўсіх сумежных тэрыторый, якія калі-небудзь былі пад валадарствам Францыі.
Ініцыятарам стварэння Аўгсбургскай лігі быў габсбургскі імператар Леапольд I, які з прычыны небяспекі нападу туркаў на ўсходнюю граніцу імперыі быў вымушаны адцягнуць туды большую частка сваіх узброеных сіл. Саюз мусіў быў паставіць заслон французскай экспансіі на захадзе імперыі. Бакі, якія заключылі дагавор, абавязаліся прытрымлівацца ўмоваў Вестфальскага міру, Неймегенскіх мірных пагадненняў і заключанага 15 жніўня 1684 года паміж Францыяй і імперыяй Рэгенсбургскага перамір'я. У Рэгенсбургу нароўні з мірным дагаворам было таксама абумоўлена, што тэрыторыі і гарады, анексаваныя Францыяй, застаюцца ў яе распараджэнні тэрмінам на 20 гадоў. Саюз дапаўняў раней заключаны паміж Леапольдам I і брандэнбургскім Вялікім курфюрстам Фрыдрыхам Вільгельмам пакт аб узаемнай дапамозе ад 22 сакавіка 1686 года.
У 1689 годзе ліга была пашырана за кошт уваходжання ў яе члены Англіі ( года) і Нідэрландаў — у асабістай уніі Вільгельма Аранскага, пасля чаго была названа «Вялікім венскім альянсам». Вільгельм, як тагачасны кіраўнік Нідэрландаў ужо меў негатыўны досвед, звязаны з французамі, акрамя таго, у якасці англійскага караля Вільгельма III, ён таксама цярпеў ад французскай канфрантацыі ў дачыненні да сваіх паўночнаамерыканскіх калоній. Неабходнасць стварэння Аўгсбургскай лігі стала зразумелай, калі Людовік XIV, не прымаючы да ўвагі артыкул шлюбнага дагавора сваёй ятроўкі Лізелоты Пфальцкай, у якім яна адмаўлялася ад спадчыны па лініі сваіх продкаў, пасля смерці бяздзетнага пфальцкага курфюрста Карла II выказаў свае прэтэнзіі на спадчыну Пфальца. Гэта прывяло ў 1688 годзе да дзевяцігадовай вайны (званай таксама вайной за Пфальцкую спадчыну). Разам з Рэйсвейкскім мірам 1697 года гэты інцыдэнт быў вычарпаны.
(24) Феміда
(24) Феміда  — вельмі буйны астэроід галоўнага пояса, які належыць да цёмнага спектральнага класа B і ўзначальвае сямейства Феміды. Ён быў адкрыты 5 красавіка 1853 года італьянскім астраномам Анібале дэ Гаспарысам у абсерваторыі Кападзімонтэ, Італія, і названы ў гонар Феміды, старажытнагрэчаскай багіні правасуддзі, другой жонкі Зеўса.
Арбіта і вярчэнне
Дадзены астэроід размешчаны бліжэй да знешняй часткі галоўнага пояса, на адлегласці 3,14 а.а. ад Сонца. Ён рухаецца па эліптычнай арбіце з вельмі малым нахілам да плоскасці экліптыкі 0,757 ° і адносна нізкім эксцэнтрысітэтам, блізкім да 0,129, таму яго адлегласць ад Сонца змяняецца даволі слаба — прыкладна ад 408,671 млн км у перыгеліі да 529,652 млн км у афеліі. Арбітальны перыяд складае каля 5,54 года. Астэроід уваходзіць у склад сямейства Феміды, якое ўяўляе сабой даволі кампактнае ядро, якое складаецца з буйных астэроідаў і акружанае воблакам драбнейшых целаў. Цікава таксама адзначыць, што на аснове ствараных Юпітэрам абурэнняў арбіты астэроіда ў 1875 годзе была падлічана яго маса. А 100 гадоў праз, 24 снежня 1975 года, адбылося даволі цеснае збліжэнне Феміды з астэроідам (2296) Кугульцінаў, падчас якога мінімальная адлегласць паміж целамі складала 0,016 а.а. (2 400 000 км) — адлегласць, на першы погляд, даволі значнае, але цалкам дастатковае, каб паміж астэроідамі пачалі дзейнічаць прыкметныя сілы гравітацыі. На заснаванні аналізу гравітацыйных абурэнняў за перыяд збліжэння была ўдакладнена маса Феміды —2,89 ад масы Сонца.
NGC 2128
NGC 2128 (іншыя абазначэнні — UGC 3392, MCG 10-9-10, ZWG 284.6, IRAS06002+5737, PGC 18374) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Канстанцінавіч Шут
Мікалай Канстанцінавіч Шут  ( — ) — лётчык-знішчальнік, маёр, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Плешчаніцы Мінскай губерні у сям’і служачага. Скончыў Рагачоўскую прафтэхшколу металістаў, аўташколу ў Бабруйску і рабфак пры Мінскім медыцынскім інстытуце. З 1936 г. працаваў на Мінскай кандытарскай фабрыцы «Камунарка». Скончыў Мінскі аэраклуб. У 1938 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію. У тым жа годзе, скончыўшы Барысаглебскую ваенную авіяцыйную школу лётчыкаў, стаў лётчыкам-знішчальнікам.
У 1939 годзе быў накіраваны на Далёкі Усход. На знішчальніку І-16 удзельнічаў у паветраных баях у раёне ракі Халхін-Гол.
Вялікая Айчынная вайна
Са снежня 1941 года ваяваў на Крымскім, з мая 1942 года — на Паўднёвым, з сакавіка 1943 года — на Варонежскім, з ліпеня 1943 года — на Стэпавым, з кастрычніка 1943 года — на 2-м Украінскім, з ліпеня 1944 года — на 1-м Украінскім франтах.
Да верасня 1943 года памочнік камандзіра 270-га знішчальнага авіяцыйнага палка па паветрана-стралковай службе 203-й знішчальнай авіяцыйнай дывізіі 1-га Штурмавога Авіяцыйнага Корпуса 5-й Паветранай Арміі Стэпавага фронту старшы лейтэнант Шут зрабіў 315 баявых вылетаў, правёў 86 паветраных баёў, асабіста збіў 14 і ў групе 1 самалёт праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 лютага 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства старэйшаму лейтэнанту Шут Мікалаю Канстанцінавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Вялікую Айчынную вайну скончыў у небе Берліна і Прагі.
Савецка-японская вайна
У жніўні-верасні 1945 года ўдзельнічаў у савецка-японскай вайне. Ваяваў на 1-м Далёкаўсходнім фронце, быў памочнікам камандзіра 281-га асобнага транспартнага авіяцыйнага палка па паветрана-стралковай службе. Удзельнічаў у.
Пасляваенны час
У 1945 годзе скончыў Ліпецкія вышэйшыя лётна-тактычныя курсы. Камандаваў авіяэскадрылляй ВПС на Далёкім Усходзе. З 1947 года — намеснік камандзіра авіяэскадрыллі ( і Адэская ваенныя акругі). З мая 1949 года маёр М. К. Шут — у запасе. У 1950—1959 гадах жыў у Беларусі — у вёсцы Пухавічы, працаваў загадчыкам клубам. Затым пераехаў у Малдову ў горад Ціраспаль, працаваў шафёрам.
Памёр 30 сакавіка 1977 года. Пахаваны на могілках «Далёкія» у Ціраспалі.
Памяць
У Ціраспалі ўстаноўлена мемарыяльная дошка Герою.
IC 4711
IC 4711 — галактыка тыпу *3 (патройная зорка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Portable Document Format
Фармат PDF дазваляе дадаваць неабходныя шрыфты (парадковы тэкст), вектарныя і растравыя выявы, формы і мультымедыя ўстаўкі. Падтрымлівае RGB, CMYK, некалькі тыпаў сціску растравай інфармацыі. Мае ўласныя тэхнічныя фарматы для паліграфіі: PDF/X-1, PDF/X-3. Уключае механізм электронных подпісаў для абароны і праверкі сапраўднасці дакументаў. Ёсць магчымасць імпартавання з большасці сучасных фарматаў тэкставых дакументаў, вектарных і растравых графічных фарматаў. У гэтым фармаце распаўсюджваецца вялікая колькасць спадарожнай дакументацыі.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Іасафата Кунцэвіча (Сапоцкін)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Іасафата Кунцэвіча — рымска-каталіцкі храм у г.п. Сапоцкін (Гродзенскі раён). Пабудаваны ў пач. XX ст. з цэглы. Помнік эклектычнай архітэктуры са стылізаванымі элементамі готыкі, барока і класіцызму.
Гісторыя
У 1514 годзе кароль Жыгімонт Стары падараваў мясцовасць Свяцк пану Шымку Сапоцьку. У 1560 ён заснаваў мястэчка, якому даў назву Сапоцкін. У 1612 Ян Валовіч стаў фундатарам касцёла Унебаўзяцця Божай Маці ў Сапоцкіне. Гэта была філіяльная святыня і належала да каталіцкай парафіі Гожа.
27 красавіка 1789 створана рымска-каталіцкая парафія ў Тэоліне, так называлася мястэчка ў тыя часы. 22 лютага 1879 цар Мікалай I закрывае касцёл у Тэоліне, а тутэйшая каталіцкая парафія перастае дзейнічаць. У 1890—1916 гады касцёл становіцца ўласнасцю кляштара праваслаўных манашак. У 1905 цар Мікалай II дае права легалізацыі каталіцкіх парафій на тэрыторыях царскай Расіі. 15 лютага Папа Пій Х выдаў акт аб заснаванні парафіі. Католікам не вярнулі касцёл, але яны мелі магчымасць пабудаваць невялікі касцёлік ля парафіяльных могілак.
Толькі 15 жніўня 1916 г. святыня была вернута католікам. У Тэоліне была адноўлена каталіцкая парафія. У 1935—1939 касцёл разбудаваны. Падчас Другой сусветнай вайны ён панёс значныя страты. 22 верасня 1939 г. савецкія салдаты пашкодзілі касцёльную вежу і галоўны алтар з абразом Вастрабрамскай Божай Маці. 22 чэрвеня 1941 была цалкам знішчана касцёльная вежа нямецкімі войскамі, якія наступалі. 15 ліпеня 1944 падчас ваенных дзеянняў святыня была сур’ёзна пашкоджана, згарэў яе дах. Пасля 1944 года парафіяне парамантавалі касцёл. Але затым парафія засталася без святара.
У 1970—1984 гады сюды прыязджаюць ксяндзы з навакольных парафій, затым яе пробашчам стаў малады святар Вітальд Лазавіцкі. 16 лістапада 1989 года ксёндз біскуп Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў тры новыя вежы і новы звон св. Язафата Кунцэвіча. 15 снежня ў касцёле выбухнуў пажар, які знішчыў галоўны алтар. Парафіяне пастараліся аднавіць святыню. 9 мая 1993 года кс. біскуп Аляксандр Кашкевіч асвяціў адбудаваны галоўны алтар.
Архітэктура
Манументальная 3-нефавая 2-вежавая базіліка з трансептам. Плоскасць галоўнага фасада расчлянёна прафіляванымі карнізамі на 4 ярусы і вылучана ў цэнтральнай частцы плоскасным порцікам з трохвугольным франтонам і паўкруглым шчытом над ім. Фасад фланкіруюць чацверыковыя ярусы званіц з фігурнымі купаламі і зашклёнымі ліхтарамі над імі. Архітэктура заснавана на геаметрычных чляненях фасадаў лапаткамі, нішамі, прамавугольнымі і арачнымі аконнымі праёмамі ў плоскасных ліштвах. Сілуэт галоўнага фасада ўпрыгожаны дэкаратыўнымі вазамі.
Касцёл абнесены мураванай агароджай з манументальнай брамай па восі галоўнага фасада.
У інтэр’еры вылучаецца галоўны алтар, у другім ярусе якога знаходзіцца абраз Святога Іасафата Кунцэвіча, які быў створаны ў пачатку XX стагоддзя. На выяве Святы паказаны ў поўны рост. Ён апрануты ў квяцістую мантыю і амафор з крыжамі; у правай паднятай руцэ святы трымае крыж, у левай — посах з фігурным навершам.
Акаш Башыр
Акаш Башыр (, г. Рысалпур —, г. Лахор, Пакістан) — пакістанскі каталіцкі мучанік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Рысалпуры, у 2009 годзе сям’я пераехала ў Юханабад. Быў студэнтам Тэхнічнага інстытута Дона Боска ў Лахоры.
15 сакавіка 2015 года будучы міністрантам падчас службы першым пабачыў і зразумеў, што ў храм накіроўваецца тэрарыст-смяртонік. Ён кінуўся да яго, ухапіў за пояс шахіда і вытаўкаў з храма. Выбух адбыўся на храмавай тэрыторыі, загінулі радыкальны ісламіст і сам Акаш Башыр. Подзвіг юнака ў разы знізіў колькасць ахвяраў. У той самы дзень была атакавана і пратэстанцкая царква. Разам у двух храмах загінула 17 чалавек.
Мюнстэрская мастацкая акадэмія
Мюнстэрская мастацкая акадэмія (Kunstakademie Münster) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Мюнстэр.
Агульная характарыстыка
Гэта мастацкая вышэйшая навучальная ўстанова, які мае ўніверсітэцкі статус з правам прысваення навуковай ступені доктара і правядзення хабілітацыі. Дыяпазон курсаў уключае цыкл «Вольных мастацтваў», а таксама (часткова) навучанне настаўнікаў у галіне мастацтва для трох тыпаў агульнаадукацыйных школ у Паўночным Рэйне-Вестфаліі.
Заснавана ў 1971 годзе як інстытут мастацкіх педагогаў пры Дзюсельдорфскай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Установа стала незалежнай у 1987 годзе. Акадэмія базуецца ў так званым кампусе Леанарда з 2001 года, у якім першапачаткова размяшчаліся казармы. На тэрыторыі былой арэны для верхавой язды галоўны корпус акадэміі быў пабудаваны ў адпаведнасці з планамі аўстрыйскага архітэктара Гюнтэра Даменіга, ён акружаны карпусамі, у якіх раней размяшчаліся стайні і іншыя казарменныя памяшканні. Сёння тут размяшчаюцца класныя студыі і некаторыя майстэрні акадэміі. Таксама тут знаходзіцца бібліятэка архітэктуры, дызайну і мастацтваў.
Серапіён Уладзімірскі
Серапіён Уладзімірскі (? — ) — старажытнарускі пісьменнік-прапаведнік. Архімандрыт Кіева-Пячэрскага манастыра, з 1274 г. епіскап Уладзімірскі. З яго «слоў» (пропаведзі, павучанні) дайшло 5 у зборніках «Залатая чэпь» (XIV ст.), «Паісіеўскі» (XIV — пачатак XV стст.), «Ізмарагд», «Златавуст». Галоўная тэма — пакуты рускага народа ў сувязі з мангола-татарскім нашэсцем. Славіў ратныя подзвігі абаронцаў роднай зямлі, выказваў надзею на вызваленне Русі і дакараў князёў, якія сваімі нязгодамі наклікалі на яе бяду як боскую кару за іх грахі, асуджаў сацыяльную несправядлівасць, выкрываў забабоны, заклікаў да маральнага ўдасканалення. Ім уласцівы актуальнасць зместу, вобразнасць, паэтычнасць, эмацыянальнасць, дынамічнасць, рытмічнасць. Апрача царкоўнай кніжнасці апіраўся на апокрыфы і народныя легенды, развіваў лепшыя традыцыі аратарскай прозы Іларыёна і Кірылы Тураўскага.
Андрэй Аляксеевіч Каляда
Андрэй Аляксеевіч Каляда (нар., в. Рубель, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне інфарматыкі. Доктар фізіка-матэматычных навук (1990), старшы навуковы супрацоўнік (1978)
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: тэорыя прыкладання мадулярных вылічальных структур.
Ірына Муцуаўна Хакамада
Ірына Муцуоўна Хакамада (нар., Масква) — расійскі палітык, дэпутат Дзяржаўнай Думы Расійскай Федэрацыі I—III скліканняў.
Біяграфія
Скончыла эканамічны факультэт Універсітэта дружбы народаў імя Патрыса Лумумбы. Абараніла дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата эканамічных навук на эканамічным факультэце Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава. У 1983 годзе атрымала вучонае званне дацэнта па спецыяльнасці «Палітычная эканомія».