cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сегед
Геаграфія і транспарт
Праз Сегед праходзіць аўтамагістраль Будапешт — Кечкемет — Сегед — Нові-Сад — Бялград (Е75). Іншыя аўтадарогі вядуць у Бекешчабу і румынскі горад Арад (Е68). Чыгуначныя лініі вядуць на Кечкемет і Будапешт, а таксама ў Румынію і Сербію. Час руху на цягніку да Будапешта — 2 гадзіны 40 хвілін.
Гарадскі транспарт прадстаўлены 42 аўтобуснымі маршрутамі, трыма трамвайнымі і чатырма тралейбуснымі.
Побач з горадам з’яўляецца невялікі аэрапорт, здольны прымаць малыя самалёты.
Адукацыя
У Сегедзе 62 дзіцячыя садкі, 32 пачатковыя школы, 18 сярэдніх школ і ўніверсітэт, заснаваны шляхам аб’яднання ранейшых устаноў вышэйшай адукацыі. Дзве самыя выбітныя школы (Ságvári Endre Gyakorló Gimnázium і Radnóti Miklós Kísérleti Gimnázium) знаходзяцца ў шэрагу пятнаццаці лепшых школ Венгрыі. Сегед з’яўляецца цэнтрам вышэйшай адукацыі ў паўднёвай Венгрыі. У горадзе навучаюцца тысячы студэнтаў, большая частка якіх з’яўляецца замежнікамі. Цэнтр біялагічных даследаванняў Венгерскай акадэміі навук, які быў пабудаваны пры матэрыяльнай падтрымцы ЮНЕСКА, з’яўляецца значнай крыніцай перспектыўных даследаванняў. ВУчоныя з гэтай лабараторыі былі першымі, хто вынайшаў штучны наследаваны матэрыял у 2000 годзе. Будынак цэнтра служыў месцам для правядзення шматлікіх навуковых канферэнцый і пагэтуль працягвае даваць значны ўклад у сусветную навуку. Сегедскі ўніверсітэт быў абраны лепшым універсітэтам краіны на галасаванні Academic Ranking of World Universities — 2005 і адным з лепшых 100 ўніверсітэтаў Еўропы.
Уладзімір Аляксеевіч Корнеў
Уладзімір Аляксеевіч Корнеў (нар., Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1976 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. У 1976 годзе працаваў тэхнікам-архітэктарам у інстытут «Белпрампраект». У 1976—1978 гадах служыў у Савецкай Арміі. У 1978—1980 гадах працаваў старэйшым тэхнікам-архітэктарам у інстытуце «Белпрампраект». У 1980—1987 гадах працаваў архітэктарам, а пасля вядучым архітэктарам у НВА «Мінскпраектмэбля». У 1984 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Член Саюза архітэктараў Беларусі з 1987 года.
У 1987—1988 гадах працаваў кіраўніком групы архітэктараў у Мінскім аддзяленні Усесаюзнага дзяржаўнага інстытута па праектаванні прадпрыемстваў прамысловасці будаўнічых матэрыялаў. З 1988 года працаваў у БПТІ «Мантажспецбуд», РУП «Мантажспецбуд», РУП «Прамбудсістэма» галоўным архітэктарам праекта. З 1993 года кіраўнік «Творчай майстэрні архітэктара Корнева В. А.».
Творчасць
Асноўныя працы: фабрыка несерыйнай мэблі ПА «Бабруйскмэбля» ў Бабруйску (1991, будаўніцтва 1992—1993; сааўтар  Кушнярэвіч); адміністрацыйны будынак УУС Бабруйскага гарвыканкама ў Бабруйску (1992—1993, будаўніцтва 1994—1995; сааўтар  Кушнярэвіч); гандлёвы цэнтр «Максімус» па вул. Несцерава ў Мінску (2002—2003, будаўніцтва 2003—2004; сааўтар Г. А. Дзмітрыеўская); гандлёвы гарадок для гандлю прамысловымі таварамі ў в. Ждановічы Мінскага раёна (2003, будаўніцтва 2004; сааўтар І. Баешка, Г. А. Дзмітрыеўская); гандлёвы цэнтр «Максімус» па вул. Лабанка ў Мінск (2002—2003, будаўніцтва 2004—2005; сааўтар І.  Баешка, Г. А. Дзмітрыеўская); «Магніт» — прадуктовы магазін з аб’ектамі сацкультбыту і адміністрацыйнымі памяшканнямі па вул. Гарэцкага ў Мінску (2004—2005, будаўніцтва 2006—2008); рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка з надбудовай мансарднага паверху па вул. Чайкоўскага, 7 (2005—2006, будаўніцтва 2007—2008); навучальна-лабараторны корпус у п. Светлы Гай Барысаўскага раёна (2006, будаўніцтва 2007—2008; сааўтар Ю. А. Малыгіна); будынак СТА па вул. Сямашкі ў Мінску (1999—2000, будаўніцтва 2002—2003); кафэ-бар па вул. Я. Коласа, 7а ў Мінску (2007—2008, будаўніцтва 2008—2009); гандлёва-забаўляльны цэнтр па вул. Савецкай у Оршы (2007—2008, будаўніцтва 2008; сааўтар А. П. Ляўковіч); рэканструкцыя будынка па вул. Ляўкова, 8а для размяшчэння прадуктовага магазіна (2008, будаўніцтва 2009; сааўтар А. П. Ляўковіч); рэканструкцыя будынка, спецыялізаванага для грамадскага харчавання ў частцы надбудовы другога, трэцяга і мансарднага паверхаў і прыбудовы для размяшчэння адміністрацыйных памяшканняў па вул. Якубава, 64 (2008—2009; сааўтар А. П. Ляўковіч); корпус па зборцы і выпрабаванні касмічнай тэхнікі ААТ «Пеленг» па вул. Макаёнка, 17в (2007—2008, будаўніцтва 2008—2009; сааўтар А. П. Ляўковіч, Ж. Рускіх) — усе ў Мінску.
Сцяг Беліза
Дзяржаўны сцяг Беліза быў прыняты 21 верасня 1981 года. У папярэдняй версіі сцяг меў назву «сцяг Брытанскага Гандураса» (назва Беліза ў каланіяльны перыяд). Сцяг Брытанскага Гандураса быў прыняты 28 студзеня 1907 года. Гэта версія сцяга выкарыстоўвалася да 1919 года. У 1919 годзе быў прыняты новы сцяг, які з'яўляўся дзяржаўны сімвалам да 1981 года, калі была абвешчана незалежнасць Беліза.
Цікавыя факты
Сцяг Беліза — адзіны, на якім намаляваны людзі.
Сцяг Гватэмалы
Сцяг Гватэмалы — афіцыйны сімвал Рэспублікі Гватэмала.
Сцяг складаецца з трох роўнавялікіх вертыкальных палос - блакітнай, белай і блакітнай. Белы колер сімвалізуе сумленнасць і чысціню, блакітны — законнасць і справядлівасць. Колеры сцяга паходзяць ад колераў сцяга Злучаных Правінцый Цэнтральнай Амерыкі.
На дзяржаўным і ваенным сцягах у цэнтры белай паласы змешчаны герб краіны.
Крынічнік даўгалісты
Крынічнік даўгалісты (Veronica longifolia) — адна- або двухгадовая травяністая расліна, від роду сямейства. Лекавая расліна.
Назва
Крынічнік даўгалісты, турэчынка, бурачнік, падхлоп , расходнік, шалфей баравы.
Батанічнае апісанне
Сцябло прамое або ўзыходзячае, голае або коратакаапушанае, 20-30 см вышынёй.
Лісце супратыўнае, чарашковае, падоўжана-пірамідальнай формы, двойчывострапілаватае.
Кветкі двухполыя, няправільныя, у густых гронках (адна верхавінная і некалькі бакавых). Вяночак чатырохраздзельны, інтэнсіўна-сіні.
Плод — каробачка. Цвіце ў ліпені — жніўні.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Еўропе і Азіі. Ва Украіне сустракаецца на большай частцы тэрыторыі, акрамя Крыму і стэпу, расце на лугах, у зарасніках кустоў і па берагах рэк.
Таксанамія
Від Крынічнік даўгалісты ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Сцяг Гаіці
Дзяржаўны сцяг Гаіці прыняты 25 лютага 1986.
Уяўляе сабой двухколернае палатно, якое складаецца з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос. Блакітная паласа размешчана зверху, чырвоная — знізу. У цэнтры сцяга змешчаны герб Гаіці на белым квадраце: пальма, пакрытая шапкай свабоды, пад пальмай — баявыя трафеі і дэвіз: «У яднанні — сіла».
Чырвоны і сіні колеры палос сцяга, узыходзяць да колераў палос на сцягу Францыі. У гэтым выпадку яны выступаюць у якасці сімвалічнага ўвасаблення саюза мулатаў і чарнаскурых. Фрыгійскі каўпак, узняты на верхавіну пальмы, тлумачыцца як сімвал свабоды.
Сцяг Гандураса
Нацыянальны сцяг Гандураса зацверджаны 9 студзеня 1866 года.
Уяўляе сабой трохпалоснае сіне-бела-сіняе палатно. У цэнтры сцяга на белай паласе размешчана пяць пяціканцовых зорак блакітнага колеру. Сінія палосы сімвалізуюць Карыбскае мора і Ціхі акіян, якія абмываюць Гандурас. Пяць сініх зорак азначаюць пяць краін, якія ўваходзілі ў Цэнтральна-Амерыканскую федэрацыю. Пяць зорак на гэтым сцягу азначалі надзею на яе адраджэнне.
Крынічнік сіваваты
Крынічнік сіваваты (Veronica incana) — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства. Дэкаратыўная расліна.
Батанічнае апісанне
Сцябло 20-40 см вышынёй.
Лісце шырокаланцэтнае, з абодвух бакоў бела-лямцавае, размешчана супратыўна, агульны тон раслін серабрыста-шэры.
Суквецці густыя, зверху, гронкападобныя, да 5 см даўжынёй. Кветкі сінія.
Цвіце ў ліпені-жніўні.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Еўропе і Азіі. Ва Украіне сустракаецца ў Закарпацці і на Палессі, радзей у Крыме і лесастэпе, расце на камяністых схілах, у лясах.
Таксанамія
Від Крынічнік сіваваты ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Крынічнік Дылена
Крынічнік Дылена (Veronica dillenii) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Распаўсюджанне і экалогія
Расце па сухіх лугах, у хваёвых лясах, на палях, на камяністых схілах.
Батанічнае апісанне
Сцеблы вышынёй 10-20 см, прамыя, залозістыя, у ніжняй частцы кучарава валасістыя, вышэй адагнута апушаныя, заканчваюцца суквеццем, у верхняй частцы пераважна галінаваныя.
Сярэдняе сцябловае лісце глыбока 5-7-пёрыстараздзельнае, з больш буйной канчатковай доляй, пры аснаванні клінаватыя. Верхняе сцябловае— суцэльнае, ланцэтна-лінейнае. Прыкветнае— лінейнае, цэльнакрайняе, значна адрозніваецца ад сцябловага лісця.
Кветкі ў шматкветкавыя друзлых і кароткіх гронкападобных суквеццях, на кароткіх кветаножках карацей чашачкі і прыкветкаў. Чашачка перавышае каробачку, з няроўнымі ланцэтнымі долямі, з рэдкімі залозістымі валасінкамі; вяночак роўны чашачцы, блакітны або цёмна-сіні, дыяметрам 4,5—5 см, верхняя лопасць шырокая, круглява-пупышкападобная, ніжняя лопасць ланцэтная, дзве бакавыя шырокаяйкападобныя.
Прэзідэнт Анголы
Прэзідэнт Анголы — кіраўнік дзяржавы і ўрада Рэспублікі Ангола.
Крынічнік Дылена
Батанічнае апісанне
Каробачка круглява зваротна-сэрцападобная, з 18-26 насенінамі, на верхавіне з неглыбокім выманнем, з рэдкімі залозістымі валасінкамі. Насенне пляскатае, у абрысе яйкападобнае, шчытападобнае, даўжынёй 1 мм, шырынёй 0,75 мм.
Каўказская палонніца, ці Новыя прыгоды Шурыка
«Каўказская палонніца, ці Новыя прыгоды Шурыка» (Кавказская пленница, или Новые приключения Шурика) — мастацкі фільм, зняты Леанідам Гайдаем. Сцэнарый да карціны напісаны Якавам Касцюкоўскім і Морысам Слабадскім пры ўдзеле рэжысёра.
Крынічнік плюшчалісты
Крынічнік плюшчалісты (Veronica hederifolia) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства. Лекавая расліна.
Батанічнае апісанне
Сцябло ляжачае або прыпаднятае, ля аснавання вельмі галінастае, 10-30 см вышынёй, з доўгімі бакавымі парасткамі.
Кветкі няправільныя, двухполыя, бэзавыя або сінія, адзінкавыя, у пазухах лісця; вяночак карацей чашачкі.
Плод — каробачка. Цвіце ў красавіку — чэрвені.
Таксанамія
Від Крынічнік плюшчалісты ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Спіс прэзідэнтаў Анголы
Прэзідэнты Анголы (1975 — наш час)
{{legend|Red|Народны рух за вызваленне Анголы - Лейбарысцкая партыя (МПЛА – ЛП)|border=1px solid #AAAAAA}}
Сцяг Нікарагуа
Дзяржаўны сцяг Нікарагуа — прыняты 4 верасня 1908 года. Сімволіка сцяга Нікарагуа заснавана на сцягу Злучаных Правінцый Цэнтральнай Амерыкі. Трохвугольнік азначае роўнасць. Пяць вулканаў - пяць нацый Цэнтральнай Амерыкі, якая ляжыць паміж Атлантычным і Ціхім акіянам. Фрыгійскі каўпак - свабода, вясёлка - мір.
Сцяг Панамы
Сцяг Панамы быў афіцыйна зацверджаны 20 снежня 1903 года. У 1904 годзе ён быў часова ўхвалены Устаноўчым сходам, а ў 1925 годзе сцяг быў прыняты канчаткова.
Сіні і чырвоны колеры ўяўляюць Кансерватыўную і Ліберальную партыі Панамы. Акрамя таго, сіні колер сімвалізуе Ціхі акіян і Карыбскае мора, а чырвоны — разлітую пры абароне краіны кроў. Белы колер увасабляе мір. Сіняя зорка — сімвалізуе грамадзянскія якасці чысціні і сумленнасці, чырвоная — уладу і закон.
Крынічнік персідскі
Крынічнік персідскі (Veronica persica) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Сцеблы вышынёй 10-70 см, адзінкавыя або некалькі, слабыя, распасцёртыя, ляжачыя, простыя або ў ніжняй частцы галінастыя, з доўгімі парасткамі, цыліндрычныя, тонкія, валасістыя.
Лісце супратыўнае, верхняе амаль сядзячае, застаецца на хвосціках, даўжынёй 2-4 мм. Прыкветкавае лісце чарговае, даўгаватае, крыху зменшана. Сцябловае — шырока яйкападобнае да круглявага, даўжынёй 8-16 мм, шырынёй 5-15 мм, злёгку сэрцападобнае або ўсечанае, па краі буйна зубчастае, з рэдкімі валасінкамі на паверхні.
Плод — каробачка, удвая шырэй сваёй даўжыні, шырынёй 8-10 мм, даўжынёй 4-5 мм. Насенне па 3-12 у кожным гняздзе, даўжынёй 1,5-2,5 мм, даўгаватае, неглыбока маршчыністае.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Еўропе, Азіі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы. Ва Украіне сустракаецца паўсюдна, расце на палях і ў садах, пустазелле, адвентыўная расліна.
Джон Ратледж
Джон Ратледж (John Rutledge; 17 верасня 1739, Чарлстан, Паўднёвая Караліна — 21 чэрвеня 1800, там жа) — амерыканскі палітык.
Кур’ер (фільм, 1986)
«Кур’ер» (Курьер) — савецкі трагікамедыйны мастацкі поўнаметражны каляровы фільм часоў перабудоўчага СССР па аднайменнай аповесці Карэна Шахназарава. Фільм зняты творчым аб’яднаннем камедыйных і музычных фільмаў на кінастудыі «Масфільм» у 1986 годзе. Прэм’ера адбылася 29 снежня 1986 года.
Сюжэт
Масква, 1986 год. Малады чалавек з імём Іван, які толькі што скончыў школу, праваліў экзамен у інстытут, куды ён не вельмі і імкнуўся, і пачынае сваю працоўную біяграфію, паступіўшы на пасаду кур’ера ў часопісе «Пытанні пазнання».
У ролях
Planned
Сцяг Сальвадора
Дзяржаўны сцяг Эль-Сальвадора — прыняты 17 мая 1912 года.
Сцяг Дамінікі
Дзяржаўны сцяг Садружнасці Дамініка быў прыняты 3 лістапада 1978 года.
Сцяг Сальвадора
Дзяржаўны сцяг Сальвадора ўяўляе сабой прамавугольнае палатно, якое складаецца з трох палос: сіняй, белай і сіняй. У цэнтры сцяга размешчаны герб Сальвадора. На сцягу ёсць масонскі трохвугольнік, які сімвалізуе роўнасць, яго вуглы - тры галіны ўлады - заканадаўчую, выканаўчую і судовую. Вулканы ўвасабляюць пяць нацый Цэнтральнай Амерыкі, якая ляжыць паміж Ціхім і Атлантычным акіянамі. Унутры трохвугольніка фрыгійскі каўпак - сімвал свабоды, залатыя прамяні - ідэалы народа і вясёлка - знак міру. 14 пучкоў лісця адлюстроўваюць колькасць правінцый Сальвадора.
Сцяг Дамінікі
Зялёны колер фону сцяга Дамінікі сімвалізуе трапічную прыроду, чырвоны колер у цэнтры сцяга сімвал свабоды, 10 зялёных пяціканцовых зорак — 10 прыходаў краіны. Святую Тройцу сімвалізуе крыж з трох палос: белай — еўрапеоіды, залатой — мулаты, чорнай— негры. Папугай сісеру ў цэнтры сцяга — эндэмік вострава і адзін з яго сімвалаў.
У 1978—1990 гг у сцяг тройчы ўносіліся невялікія змены. Сучасны варыянт — чацвёрты з абвяшчэння незалежнасці, прыняты ў 1990 годзе. Да 1978 гады выкарыстоўваліся варыянты сіняга кармавога сцяга з гербам у правай частцы.
Дзяржаўная граніца
«Дзяржаўная граніца» (Государственная граница) — савецкі шматсерыйны гісторыка-прыгодніцкі тэлевізійны мастацкі фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» у 1980—1988 гадах, які распавядае пра службу савецкіх памежнікаў. Дзеянне адбываецца ў перыяд з 1917 па канец 1980-х гадоў і разгортваецца на тэрыторыі СССР ад Далёкага Усходу да заходніх межаў.
Сюжэт
Серыял складаецца з васьмі фільмаў, аб’яднаных галоўнымі дзеючымі асобамі. Кожная серыя прысвечана падзеям у пэўны перыяд станаўлення і развіцця савецкай пагранічнай службы.
Гнаявік белы
Гнаяві́к белы, гнаявік, благушка (Coprinus comatus) — шапкавы базідыяльны грыб, тыпавы від роду  сямейства , па іншых звестках  —.
Батанічнае апісанне
Пладовае цела грыба, спачатку пакрытае агульным пакрывалам, — шапка на ножцы. Шапка 3—6 см у дыяметры, вузка-яйцападобная або цыліндрычная, потым званочкавай формы, паласатая, пакрытая густымі лускавінкамі, якія часам адсутнічаюць па краі. Колер шапкі белы, на бугарку — аліўкава-бураваты. Мякаць тонкая, белая, хутка чарнее і расплываецца каплямі вадкасці чарнільна-чорнага колеру. Пласцінкі свабодныя, белага колеру, крыху ружаватыя па краі, потым чарнеюць і разам з шапкай расплываюцца. Ножка цыліндрычная, даўжынёй 12—14 см і 1—3 см у дыяметры, белая, з белым рухомым кальцом, часам патоўшчаная ў ніжняй частцы. Споры гладкія, чорнага колеру.
Выкарыстанне
Малавядомы ядомы грыб. Можа спажывацца ў маладым узросце, да з’яўлення прыкмет пачарнення тканак.
Крынічнік цьмяны
Крынічнік цьмяны (Veronica opaca) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Сцеблы вышынёй 5-30 см, ляжачыя, тонкія, простыя ці галінастыя.
Лісце цьмянае, матава-зялёнае, амаль круглява-яйкападобнае, пры аснаванні амаль сэрцападобнае, з вельмі кароткімі хвосцікамі, па краі буйна зубчаста-пілаватае, з абодвух бакоў апушанае.
Плод — каробачка, шырынёй каля 6 мм, даўжынёй 3-4 мм, круглява зваротна-сэрцападобная або пупышкападобная, выпуклая і трохі сціснута па баках.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Еўропе. Ва Украіне сустракаецца ў Валынскай, Ровенскай, Жытомірскай і Харкаўскай абласцях, расце на палях.
Сцяг Сент-Кітса і Невіса
Дзяржаўны сцяг Сент-Кітса і Невіса — прыняты 19 верасня 1983 года.
Сцяг Сент-Кітса і Невіса ўяўляе сабой зялёна-чырвонае прамавугольнае палатно, падзеленае па дыяганалі чорна-жоўтай паласой, на якой размешчаны дзве пяціканцовыя белыя зоркі.
Зялёны колер на сцягу Сент-Кітса і Невіса сімвалізуе ўрадлівыя землі краіны, чырвоны — вызваленчую барацьбу народа, чорны ўвасабляе афрыканскую спадчыну жыхароў дзяржавы, жоўтыя палосы — сімвалізуюць сонечнае святло, а дзве белыя зоркі — надзею і свабоду.
Сцяг Сент-Люсіі
Дзяржаўны сцяг Сент-Люсіі — прыняты 22 лютага 2002 года.
Дзяржаўны сцяг Сент-Люсіі ўяўляе сабой прамавугольнае палатно блакітнага колеру, у цэнтры якога размешчаны дзве трохвугольныя фігуры залатога і чорнага колераў. Сімвалічна гэта спалучэнне азначае востраў, акружаны морам.
Нябесна-блакітны колер сцяга — сімвал вернасці, а трохвугольнікі, накіраваныя ўгару — дзве горы вулканічнага масіва Пітон (Грос-Пітон і Пці-Пітон), якія з'яўляюцца афіцыйным сімвалам Сент-Люсіі — адлюстроўваюць надзеі і спадзяванні народа.
Жоўты трохвугольнік пазначае сонца. Чорны трохвугольнік, акантаваны белымі палосамі — мірнае суіснаванне людзей чорнай і белай расы, якія жывуць і працуюць у адзінстве.
Сцяг Дамініканскай Рэспублікі
Дзяржаўны сцяг Дамініканскай Рэспублікі — прыняты 14 верасня 1863 года.
Гісторыя
На працягу больш трохсот гадоў тэрыторыя сучаснай Дамініканскай Рэспублікі — знаходзілася пад іспанскім валадарствам. У 1821 годзе паўсталыя патрыёты абвясцілі незалежную Рэспубліку Санта-Дамінга пад сцягам з чырвонай, белай і жоўтай гарызантальных палос, але ўжо на наступны год яна была захоплена суседняй Рэспублікай Гаіці. У 1838 годзе было створана тайнае таварыства «Ла Трынітарыя», якое паставіла сваёй мэтай аднаўленне незалежнасці. Паколькі гаіцяне, якія панавалі ў краіне, з'яўляліся галоўным чынам прыхільнікамі рэлігійных культаў афрыканскага паходжання, а мясцовае насельніцтва — каталіцызму, вызваленчы рух набыў каталіцкую афарбоўку. Паролем змоўшчыкаў сталі словы «Бог. Айчына. Свабода», а эмблемай — крыж як сімвал самаахвяравання. Сцяг таварыства стварыў яго кіраўнік (будучы першы прэзідэнт Дамініканскай Рэспублікі) Хуан Пабла Дуартэ, наклаўшы белы крыж на тагачасны гаіцянскі сіне-чырвоны сцяг. Часам крыж займаў толькі цэнтральную частку сцяга і суправаджаўся вакол з белых зорак.
Спасылкі
http://www.vokrugsveta.ru/vs/article/1305/
Спіс аб’ектаў PGC (2505001—2506000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2505001—2506000)
Брыльянтавая рука
«Брыльянтавая рука» (Бриллиантовая рука) — савецкая эксцэнтрычная камедыя, знятая ў 1968 годзе рэжысёрам Леанідам Гайдаем. Адзін з самых папулярных фільмаў у гісторыі савецкага кіно.
Сюжэт
У партовым горадзе Чарнаморску дзейнічае шайка жулікаў на чале з нейкім шэфам. Злачынцы кантрабандай увозяць з-за мяжы ў кіі каштоўныя манеты, а затым для легалізацыі і «адмывання» хаваюць іх у зямлі і праз нейкі час як знойдзены скарб здаюць дзяржаве, атрымліваюць вялікія сумы грошай, на частку грошай іх верхавод шэф купляе найноўшую на той час мадэль легкавога аўтамабіля «Масквіч-408».
Старшы эканаміст «Гіпрарыбы», узорны сем’янін і сумленны савецкі грамадзянін, які раней не быў за мяжой, Сямён Сямёнавіч Гарбункоў, адпраўляецца ў замежную турыстычную паездку на круізным лайнеры «Міхаіл Святлоў». Адначасова ў круіз, у адной каюце з Гарбунковым, едзе Генадзь Пятровіч (Геша) Казадоеў — член той самай банды кантрабандыстаў, адпраўлены за мяжу як перавозчык кантрабанды.
Песні
Іранічная песня «Остров невезения» («Востраў нешанцавання») стала папулярнай пасля выхаду фільма. Яе ў фільме спяваў Казадоеў падчас круізу, калі адпачываў на палубе. Песня тэматычная, бо прадвесціць нешанцаванне, якое Казадоеў адчувае на працягу ўсяго фільма. Песня запісана самім Міронавым.
Метафарычная «Песня про зайцев» («Песня пра зайцоў») таксама стала папулярнай у канцы 1960-х гадоў. Апавядае пра групу персаніфікаваных зайцоў, якія збіраюць ноччу міфалагічную «трын-траву» і заяўляюць, што яны не баяцца ніякіх драпежнікаў, будзь то ваўкі, ці совы. Зайцы смела спяваюць прыпеў, які пачынаецца са слоў «А нам всё равно!» («А нам усё роўна!»). Песня спета ў фільме галоўным героем Сямёнам Гарбунковым пасля вялікай дозы гарэлкі ў рэстаране. Пазней сцэна была нават выяўлена на паштовай марцы, прысвечанай акцёру Юрыю Нікуліну. Запісана самім Нікуліным.
Трэцяй папулярнай песняй з фільма была «Помоги мне» («Памажы мне») у выкананні Аіды Вядзішчавай, спявачкі савецкай эпохі, найбольш вядомай сваімі песнямі да фільмаў 1960-х гадоў. Парадыйная песня ў стылі танга пра каханне гучыць на заднім плане падчас сцэны, калі фатальная жанчына, нанятая паслугачамі шэфа, спрабуе спакусіць Гарбункова і напаіць яго наркотыкамі.
Сцяг Трынідада і Табага
Дзяржаўны сцяг Трынідада і Табага — прыняты 31 жніўня 1962 года.
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палатно чырвонага колеру з дыяганальнай (злева направа) чорнай паласой, па краях якой размешчаны дзве вузкія белыя палоскі. Чырвоны колер сцяга азначае жыццяздольнасць людзей і зямлі краіны, цяпло і энергію сонца, мужнасць і дружалюбнасць народа. Белы колер увасабляе Карыбскае мора і Атлантычны акіян, а таксама чысціню памкненняў і роўнасць усіх людзей пад Сонцам. Чорны колер сімвалізуе сувязь усіх людзей Трынідада і Табага, адзінства мэты і багацце зямлі. У сукупнасці ўсе колеры ўяўляюць элементы зямлі, вады і агню, як вечныя сімвалы мінулае, сучаснае і будучае.
Сцяг Ангільі
Сцяг Ангільі — сцяг заморскай тэрыторыі Вялікабрытаніі Ангілья.
Нацыянальны сцяг Ангільі ўяўляе сабой сіні (англійскі) кармавы сцяг з гербам Ангільі ў вольнай частцы. Тры дэльфіна, намаляваныя на гербе і папярэднім сцягу, сімвалізуюць сяброўства, мудрасць і сілу.
Сцяг Амерыканскіх Віргінскіх астравоў
Сцяг Амерыканскіх Віргінскіх астравоў — прыняты 17 мая 1921 года. Складаецца са спрошчанай выявы Вялікай пячаткі ЗША паміж літарамі V і I (якія пазначаюць Віргінскія астравы). Арол трымае ў адной лапе лаўровую галіну, а ў іншай — тры стралы, якія ўяўляюць тры галоўныя астравы — Сент-Томас, Сент-Джон і Сент-Кроа. Колеры сцяга сімвалізуюць розныя прыродныя асаблівасці Віргінскіх астравоў — жоўты (кветкі), зялёны (узгоркі), белы (аблокі) і блакітны (вада). Сцяг быў створаны мастаком Персівалем Спарксам па просьбе амерыканскага губернатара астравоў Ілая Кітэля.
Ксаверый Дамінік Гескі
Францішак Ксаверый Дамінік Гескі (Franciszek Xawery Dominik Hesky, каля (?) —, г. Нясвіж) — прыдворны жывапісец Радзівілаў, заснавальнік беларускай нацыянальнай школы манументальнага жывапісу. Аўтар карціны «Тайная вячэра» ў алтары Касцёла Божага Цела ў Нясвіжы.
Паходжанне
Адсутнасць архіўных матэрыялаў не дазваляе даследчыкам даведацца аб паходжанні. У «Слоўніка польскіх мастакоў» гісторык мастацтва Сусана Прушынская зрабіла выснову на падставе асабістай перапіскі Гескага аб яўрэйскім паходжанні майстра, аднак далейшыя даследванні дазволілі ўсумніцца ў правільнасці высновы. Больш рэалістычнай з'яўляецца гіпотэза аб саксонскім паходжанні мастака. Жонка Гескага Іаана была дачкой саксонскага ўрача Андрэя Малера. І калі ўлічыць, што цесць і зяць у адзін і той жа год прыбылі на службу да Радзівілаў, то натуральна выказаць здагадку, што Малер не толькі был земляком, але і паспрыяў прасоўванню Ксаверыя Дамініка.
Гескі меў класічную адукацыю і ведаў нямецкую, французскую, польскую і лацінскую мовы. Існуе версія аб магчымым знаходжанні Гескага ў Італіі.
Двор княгіні Ганны
Ксаверый Дамінік Гескі быў запрошаны Радзівіламі на службу ў 1727 годзе.
З 1727 па 1740 мастак працуе ў крузе прыдворных майстроў у замку княгіні Ганны (Бяла-Падляска). У гэты час мастаком былі выкананы роспіс і дэкаратыўнае ўбранне палаца ў Славяцінску і створана вялікая колькасць станковых твораў для розных рэзідэнцый княгіні. З тых часоў захавалася адна падпісная праца Гескага, якая датавана 1733 г. і ўяўляе сабой партрэт Яна XIV Радзівіла з серыі партрэтаў у лаўровым вянку. Астатнія працы вядомыя па інвентарных апісаннях палацаў княгіні. Жанр гэтых твораў досыць разнастайны — нацюрморты, пейзажы, партрэты.
Нясвіжскі перыяд
У 1740-я гады пэўны час не меў кантрактаў, а княгіня Ганна ў 1738 годзе на зварот Ксаверыя Гескага аб аплаце 50 бітых талераў за 1733 год адправіла яго да сваіх сыноў. Гэтыя падзеі вымусілі Ксаверыя Дамініка перайці пры падзеле мастацкіх сіл паміж трыма дварамі Радзівілаў, самой Ганны і двух яе сыноў, разам з немнагалікай групай мастакоў і вучняў да нясвіжскага ардыната Міхаіла Казіміра Рыбанькі.
Ксаверый Дамінік Гескі меў тытул першага жывапісца — «прэм’ер-маляжа» і каля 36 лёт быў на службе ў князя Радзівіла, кіруючы мастацкімі працамі ва ўладаннях Міхаіла Казіміра.
У 1742—1743 Гескі займаецца разам з Казімірам Ждановічам дэкарыраваннем палаца Эрмітаж (Эрэміторыум) у Альбе.
Скончыўшы 12 сакавіка 1744 года працы ў Гродзенскім палацы Радзівілаў на Рынку, пабудаванага па праекце італьянскага архітэктара Паала Фантана, Гескі вяртаецца ў Нясвіж. У адродзненні ад іншых мастакоў у інвентарах Слуцку і Нясвіжа за Гескім ніякай уласнасці не лічыцца, магчыма, ён жыў у афіцынах Нясвіжскага замка.
У 1751 г. Гескі разам з прыдворнымі мастакамі ўпрыгожваў палац Радзівілаў у Брэст-Літоўску.
У 1753 г. мастак выконвае шэсць партрэтаў, а ў 1754 г. — дзевяць карцін. У 1754—1759 гг. Гескі быў прыцягнуты да дэкарыравання бенедыкцінскага кляштара Нясвіжа. Самым значным творам Гескага 1750-х гг. з’яўляецца «Тайная вячэра» з галоўнага алтара Нясвіжскага касцёла Божага Цела. Гэта манументальнае палатно, якое адлюстроўвае Хрыста і апосталаў за круглым сталом. Карціна ўяўляе сабой іконаграфічны тып літургічнай «Тайнай вячэры», якая атрымала распаўсюджванне ў першай палове XVIII ст. Асноўнымі крыніцамі яе выяўленчай схемы паслужылі карціны і гравюры П. П. Рубенса, Н. Пусэна, Ж. Кало, М. Хімскерка і М. Альтамонтэ. Прамым папярэднікам нясвіжскай «Тайнай вячэры» можна лічыць аднайменны твор Луі дэ Сільвестра, створаны ім у 1709—1710 гг. для капліцы Версальскага палаца французскіх каралёў і паўтораны ў 1752 г., але ў саксонскім Дрэздэне ў каралеўскім каталіцкім храме.
Асабістае жыццё
Жонку Францішка Ксаверыя Гескага звалі Іаана. У шлюбе нарадзіліся чацвёра сыноў, старэйшы — Юзаф Ксаверый таксама стаў мастаком на службе ў Радзівілаў.
Сегнетава соль
Сегнетава соль — тэтрагідрат двайной натрыева-каліевай солі віннай кіслаты NaKC4H4O6·4H2O(тартрат калію-натрыю). Названая ад імя французскага аптэкара П'ера Сеньета (Pierre Seignette), які атрымаў яе каля 1655 г.
Фізічныя ўласцівасці
Афарбоўка крышталёў сегнетавай солі - ад бясколернай да блакітнаватай. Раскладацца рэчыва пачынае ўжо пры 55,6 °C (верагодна, маецца на ўвазе частковая ці поўная страта крышталізацыйнай вады). Будова крышталя адпавядае рамбічнай сістэме (звычайна рэчыва крышталізуецца ў ромбападобныя прызмы з 12 гранямі, 2 з якіх - пінакоіды; вуглы паміж двума бакавымі гранямі роўныя 163 ° un 40 °).
Сцяг Бермудаў
Сцяг Бермудаў — сцяг заморскай тэрыторыі Вялікабрытаніі Бермудскія астравы, які быў прыняты 4 кастрычніка 1910 года са зменамі ў 1967 і 1999 гг.
Нацыянальны сцяг Бермудаў адрозніваецца ад сцягоў іншых заморскіх тэрыторый, для якіх характэрна выкарыстанне сіняга англійскага кармавога сцяга. Сцяг Бермудаў уяўляе сабой чырвоны англійскі марскі гандлёвы сцяг з гербам Бермудаў у ніжняй правай частцы. Леў трымае шчыт, на якім намалявана крушэнне фрэгата Вірджынскай кампаніі Марскі поспех (Sea Venture), які патануў у 1609 каля берагоў Бермудаў. Усе яго пасажыры выратаваліся, заснаваўшы першае паселішча на астравах.
Лейф Сегерстам
Лейф Сегерстам (Leif Selim Segerstam; нар. 2 сакавіка 1944, Васа) — фінскі дырыжор і кампазітар. У 1962 г., будучы абітурыентам Акадэміі імя Сібеліуса, выйграў нацыянальны конкурс піяністаў імя Май Лінд. Затым скончыў акадэмію, пасля чаго ўдасканальваў сваё майстэрства ў Джульярдскай школе пад кіраўніцтвам Джэймса Левайна, Леанарда Слаткіна і Жана Марэля. Узначальваў Сімфанічны аркестр Венскага радыё (1975-1982), Сімфанічны аркестр Фінскага радыё (1977-1987), Філарманічны аркестр зямлі Рэйнланд-Пфальц (1983-1990), Дацкі нацыянальны сімфанічны аркестр (1988-1995), Хельсінкскі філарманічны аркестр (1995-2007 ).
Сцяг Ямайкі
Сцяг Ямайкі быў прыняты 6 жніўня 1962 года, у Дзень Незалежнасці ад Вялікабрытаніі. Сцяг выглядае як залаты касы крыж, з чорнымі гарызантальнымі і зялёнымі вертыкальнымі сектарамі. Чорны колер азначае насельніцтва Ямайкі, яго сілу і творчую адоранасць. Залаты ўвасабляе сонечнае святло і багацце прыроднымі рэсурсамі. Зялёны ўяўляе надзею ў будучую і сельскагаспадарчую разнастайнасць.
Сцяг выбіраўся на народным спаборніцтве. Спачатку прыдумалі сцяг з гарызантальнымі палосамі, але каб ён не быў падобны на сцяг Танганьікі, абралі варыянт з касым крыжам, традыцыйным для садружнасці нацый. Чорны, зялёны і залаты — панафрыканскія колеры.
Ямайскі марскі сцяг уяўляе сабой чырвоны крыж на белым фоне, дзе замест левага верхняга сектара ямайскі сцяг.
Пасля безвыніковых выбараў 2005 года ў Германіі сцяг Ямайкі часта з'яўляўся ў нямецкіх СМІ ў якасці ілюстрацыі магчымай кааліцыі паміж трыма партыямі, колеры якіх адпавядаюць колерам сцяга Ямайкі: ХДС/ХСС (кансерватары, чорны колер), СвДП (лібералы, жоўты) і Зялёных. Такая кааліцыя атрымала назву «Ямайка-кааліцыя». 11 кастрычніка 2009 такая кааліцыя была, нарэшце, сфарміравана ў федэральнай зямлі Саар.
Герб Брытанскіх Віргінскіх астравоў
Герб Брытанскіх Віргінскіх астравоў быў зацверджаны ў 1960.
Уяўляе сабой шчыт, на якім намалявана апранутая ў белае дзяўчына, якая трымае ў руцэ падпаленую лямпу. Вакол на зялёным полі намалявана яшчэ 11 падпаленых лямпаў. Гэта выява сімвалізуе святую Урсулу і 11000 нявінніц, якія вандравалі разам з ёй, і змешчана таму, што Хрыстафор Калумб у 1493 назваў астравы Віргінскімі ў гонар падарожжа святой Урсулы. Надпіс па латыні азначае "Будзьце пільныя!"
Сцяг Марцінікі
Афіцыйны сцягам Марцінікі, як заморскай тэрыторыі Францыі, з'яўляецца французскі трыкалор.
Неафіцыйным сцягам — гістарычны сцяг, прыняты эдыктам ад 4 жніўня 1766 года. Гістарычны «змяіны» сцяг уяўляе сабой марскі вымпел Францыі таго часу — гэта белы крыж на сінім фоне і чатыры літары L, стылізаваныя ў выглядзе змей.
Сегнетаэлектрычнасць
Крышталічная мадыфікацыя, у якой назіраецца спантанная палярызацыя, называецца палярнай фазай, а ў якой не назіраецца — непалярнай фазай.
З’ява сегнетаэлектрычнасці аналагічная з’яве ферамагнетызма і ў англамоўнай літаратуры носіць назву фераэлектрычнасці (ferroelectricity). Для фенаменалагічнага апісання фазавых пераходаў у сегнетаэлектрыках выкарыстоўваецца тэорыя Ландау.
Сцяг Кайманавых астравоў
Сцяг Кайманавых астравоў — прыняты 14 мая 1958 года.
Сцяг Кайманавых астравоў створаны на аснове сіняга англійскага кармавога сцяга з выявай сцяга Вялікабрытаніі ў левым верхнім вуглу і з даданнем герба Кайманавых астравоў у правай частцы сцяга. Суадносіны бакоў сцяга 1:2.
Сцяг Губернатара Кайманавых астравоў уяўляе сабой сцяг Вялікабрытаніі з выявай герба Кайманавых астравоў у сярэдзіне.
Вірджынская кампанія
Вірджынская кампанія (Virginia Company) — калектыўнае найменне двух англійскіх акцыянерных таварыстваў: Лонданскай і Плімуцкай кампаній.
Абедзве кампаніі былі заснаваны пры садзейнічанні Рычарда Хаклута ў 1606 годзе для гандлю і каланізацыі Паўночнай Амерыкі. Лонданская кампанія атрымала ва ўласнасць землі паміж 34 і 41 паралелямі на беразе Атлантычнага акіяна. Тэрыторыя Плімуцкай кампаніі размяшчалася паміж 38 і 45 паралелямі. Лонданцы заснавалі ў 1607 годзе на Джэймс-Рывер калонію Джэймстаўн; плімутцы, каб не адстаць, заснавалі калонію Поўпхэм на рацэ Кенебек. У 1609 годзе Плімуцкая кампанія спыніла існаванне і ўсе землі перайшлі ва ўласнасць Лонданскай кампаніі.
У фінансавым стаўленні кампанія не была паспяховай і нават звярнулася да латарэі для прыцягнення новага капіталу. Кампанія страціла патэнт на ўладанне і кіраванне Вірджыніяй у 1624 годзе і тэрыторыя Вірджыніі стала брытанскай калоніяй. Гэта адбылося галоўным чынам у выніку разні ўладкованай індзейцамі ў Джэймстаўне ў 1622 годзе.
Сцяг Мантсерата
Сцяг Мантсерата — прыняты 10 красавіка 1909 года.
Сцяг уяўляе сабой сіняе палатно, левую верхнюю чвэрць якога займае нацыянальны сцяг Вялікабрытаніі (Юніян Джэк), а ў цэнтры правай паловы размешчаны герб Мантсерата.
Сцяг губернатара Мантсерата ўяўляе сабой сцяг Вялікабрытаніі, у цэнтр якога змешчаны герб Мантсерата.
Спіс аб’ектаў PGC (2506001—2507000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2506001—2507000)
Спіс аб’ектаў PGC (1090001—1091000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1090001—1091000)
Сцяг Сен-Бартэльмі
Сцяг Сен-Бартэльмі ўяўляе сабой палатно з гербам вострава на белым палатне.
Ён выкарыстоўваецца на востраве і ў яго межах, хоць у яго няма ніякага афіцыйнага статусу. Паколькі Сен-Бартэльмі — заморскае адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне Францыі, г.з. яго афіцыйны сцяг — французскі трыкалор.
Андрэс Сеговія
Андрэс Торэс Сего́вія (Andrés Torres Segovia, з 1981 дадаецца тытул маркіз дэ Салабрэнья, ісп. Marqués de Salobreña; 21 лютага 1893, Лінарэс — 3 чэрвеня 1987, Мадрыд) — іспанскі гітарыст-віртуоз, які лічыцца бацькам сучаснай акадэмічнай гітары.
Сцяг Сен-Мартэна
Сцяг Сен-Мартэна — неафіцыйны сцяг залежнай тэрыторыі Францыі, размешчанай у Карыбскім моры. Афіцыйным сцягам з'яўляецца сцяг Францыі.
Неафіцыйны сцяг выкарыстоўваецца для таго, каб падкрэсліць адрозненні паміж востравам і Гвадэлупай, якой ён падпарадкоўваецца.
Колерамі неафіцыйны сцяг нагадвае сцяг галандскай часткі вострава.
Сцяг Брытанскіх Віргінскіх астравоў
Сцяг Брытанскіх Віргінскіх астравоў — быў прыняты 15 лістапада 1960 года.
Грамадзянскім сцягам з'яўляецца чырвоны сцяг з выявай герба Брытанскіх Віргінскіх астравоў. Чырвоны сцяг быў галоўным чынам на бартах суднаў.
Губернатар Брытанскіх Віргінскіх астравоў мае асобны сцяг. Гэта брытанскі сцяг з гербам Брытанскіх Віргінскіх астравоў. Гэта канструкцыя падобная на сцягі іншых кіравальных брытанскіх заморскіх тэрыторый.
Крынічнік шчытковы
Крынічнік шчытковы (Veronica scutellata) — від кветкавых раслін роду сямейства, распаўсюджаны ў Паўночным паўшар’і.
Назва
Крынічнік шчытковы, утоўнік, ужоўнік.
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з паўзучымі карэнішчамі вышынёй 10—50 см. Сцеблы ад ўзыходзячых да прамых, голыя або часам валасатыя. Лісце супратыўнае; пласціны ад вузка эліптычных да лінейных, з цэлымі бакамі або дробназубчастыя, часта карычняватыя або чырванаватыя, асабліва ўнізе. Суквецці — слабыя гронкі. Кветкі: вяночкі ад бледна-сініх да фіялетавых, часам белыя, з прожылкамі, 5—6 мм шырынёй, 4-лопасцевыя, у форме колы, кароткатрубкавыя; чашачка 4-лопасцевае, лопасці могуць мець ці не мець залозістыя валасінкі; тычынак 2. Плады — сэрцападобныя капсулы, пляскатыя, даўжынёй 4 мм, даўжэй чашачкі, могуць мець або не мець залозістыя валасінкі.
Распаўсюджанне
Паўночная Афрыка (Алжыр); Азія (Арменія, Азербайджан, Расія, Казахстан, Турцыя); Еўропа (Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ісландыя, Ірландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Індыя, Балгарыя, Харватыя, Грэцыя, Румынія, Сербія, Славенія, Францыя, Партугалія, Іспанія); Паўночная Амерыка (Канада, ЗША). Насяляе гразевыя і гліняныя берагі, схільныя да затаплення гідратэхнічныя лугі, лужыны, сажалкі, канавы, вільготныя месцы раскопак, палі, паравыя палі.
У Украіне расце на сырых лугах, па краях балот і азёр, забалочаных берагах рэк — у большай часткі Украіны, але ў стэпе рэдкі; у горным Крыме (Караголь, возера на гары Кастэль пад Чатыр-Дагам) вельмі рэдкі.
Сцяг Сінт-Мартэна
Сцяг Сінт-Мартэна — сцяг самакіравальнай дзяржавы са значнай аўтаноміяй (status aparte) у складзе Каралеўства Нідэрландаў. Сцяг быў зацверджаны 13 чэрвеня 1985 года як рэгіянальны сцяг нідэрландскай часткі вострава Сент-Марцін, які з'яўляўся часткай Нідэрландскіх Антыльскіх астравоў Каралеўства Нідэрландаў да 10 кастрычніка 2010 года.
Эміліа Джына Сегрэ
Эміліа Джына Сегрэ (Emilio Gino Segrè; 1 лютага 1905, Тывалі, Італія — 22 красавіка 1989, Лафает, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі фізік, прафесар, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1959 г., сумесна з Оўэнам Чэмберленам «за адкрыццё антыпратона»).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Тывалі (Італія). У 1928 годзе скончыў Рымскі ўніверсітэт. Служыў у арміі. З 1929 года працаваў у Рымскім універсітэце.
Оўэн Чэмберлен
Оўэн Чэмберлен (Owen Chamberlain; 10 ліпеня 1920, Сан-Францыска, ЗША — 28 лютага 2006, Берклі, ЗША) — амерыканскі фізік, член Нацыянальнай АН ЗША (1960), лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1959) «за адкрыццё антыпратона» сумесна з Эміліа Сегрэ.
Сцяг Сен-П’ер і Мікелона
Афіцыйным сцягам Сен-П’ер і Мікелона, як заморскай тэрыторыі Францыі, з'яўляецца французскі трыкалор.
На неафіцыйным сцягу намаляваны карабель «Grande Hermine» на якім 15 чэрвеня 1536 года Жак Карцье падышоў да вострава Сен-П'ер. Тры сцяга, размешчаныя каля дрэўка, сімвалічна паказваюць паходжанне большасці жыхароў астравоў (зверху ўніз) — баскі (сцяг Краіны Баскаў), брэтонцы (сцяг Брэтані) і нарманы.
Сяргей Сяргеевіч Корчык
Сяргей Сяргеевіч Корчык (нар., с. Хінель, Сеўскі раён, Бранская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): комплекс заводаў (электрамеханічны і электралямпавы) ва ўсходнім прамысловым вузле Брэста (1965—1972); інстытут будаўніцтва і архітэктуры Дзяржбуда БССР (1966) ; шматпавярховы склад на маслатлушчкамбінаце ў Ленінградзе (1969—1971) ; хлебазаводы ў Вільнюсе (1972), Мінску (1977), Каўнасе (1961), Жодзіне (1988), Унечы Бранская вобласці (1989); пашырэнне вытворчасці на кандытарскай фабрыцы «Чырвоны Мазыранін» у Нароўлі (1989); комплекс харчовых прадпрыемстваў у прамвузле «Дражня» Мінска (1971-78); інтэр'еры і праместэтыка на хлебазаводзе (1971—1973),  цэх «Пепсі-Кола» з лёгкіх металічных канструкцый фінскай пастаўкі на ліманадным заводзе ў Таліне (1979); буйныя комплексы піваварных заводаў ва Уцяне, Літва (1971-80), Барнауле (1971-84) на чэшскім абсталяванні; рэканструкцыя піваварнага завода «Беларусь» (цяпер «Аліварыя») у Мінску з будаўніцтвам шматпавярховага корпуса адміністрацыйных, бытавых і інжынерных службаў (1986-89); цэх дзіцячага харчавання на кансервавым заводзе ў Хойніках Гомельскай вобласці (1985, не ажыццёўлены), агароднінны цэх з адміністрацыйна-бытавым корпусам на кансервавым заводзе ў Барысаве (1979-85), буйны бульбаперапрацоўчы завод з вытворчасцю сухога бульбянога пюрэ на імпартным (ФРГ) абсталяванні ў г.п. Пагар Бранскай вобласці (1987-90); пашырэнне макароннай фабрыкі за кошт будаўніцтва цэха макаронных вырабаў на італьянскім абсталяванні ў Барысаве (1983-85); рэканструкцыя Мінскага маргарынавага завода з арганізацыяй вытворчасці наліўнога маргарыну — вытворчы корпус са складам—халадзільнікам (1989); інтэр’еры з распрацоўкай убудаванай мэблі будынка Мінсельбуда БССР у Мінску (1966-68), інтэр’еры і раздзел «Прамэстэтыка» на хлебазаводзе ў Таліне (1971-73), інтэр’еры ўваходнай групы і вестыбюля праектнага інстытута Белдзіпрахарчпрам (1993).
Сцяг Цёркс і Кайкаса
Сцяг Цёркс і Кайкаса прыняты 7 лістапада 1968 года. Падобны да сцягоў іншых калоній і залежных тэрыторый Вялікабрытаніі. Уяўляе сабой сіні (англійскі) кармавы сцяг — сіняе палатно са сцягам Вялікабрытаніі ў крыжы; шчыт (адпаведны гербу Цёркс і Кайкас) жоўтага колеру з выявамі ракавіны, лобстара і кактуса.
У якасці сцяга грамадзянскага флота можа выкарыстоўвацца аналагічны сцяг з палатном чырвонага колеру.
Касцёл Святога Казіміра (Жлобін)
Касцёл Святога Казіміра — колішні каталіцкі храм у г. Жлобіне Гомельскай вобласці. Зараз у гэтым будынку знаходзіцца Жлобінскі гісторыка-краязнаўчы музей.
Гісторыя
Гісторыя каталіцтва на Жлобіншчыне сягае ў XIV стагоддзе. У 1399 г. вялікі князь Вітаўт падаравау Віленскаму каталіцкаму біскупству маёнтак Стрэшын, які ўключаў у сябе «землю березынскую» паміж Рагачовам і Стрэшынамі. У 1782 г. мястэчка Карпілаўку (цяпер знаходзіцца ў межах Жлобіна) наведаў бабруйскі дэкан. Вопіс стану карпілаўскай парафіі, зроблены ім, дае некаторую інфармацыю аб пашырэнні каталіцтва ў мястэчку і аколіцах. Так, у Карпілаўцы будаваўся ў гэты час касцёл, які меўся быць асвячоны пад тытулам Божага Цела. Касцёл пабудавалі ўжо ў 1781 г., але ён не меў яшчэ алтароў апроч галоўнага, а таксама вокнаў. Дэкан двойчы згадвае «стары» касцёл, пабудаваны з дрэва і размешчаны недалёка ад новага. Стары касцёл фундавалі паны Юдзіцкія.
Па стане на 1805 г., карпілаўскай парафіі колькасць каталіцкага насельніцтва, як сведчыў Магілёўскі арцыбіскуп, складала 950 чалавек, здольных прымаць Камунію, і 300 — няздольных.
У 1840 г. у карпілаўскай парафіі налічвалася 1 360 вернікаў. У Карпілаўцы і Жлобіне былі 23 католікі, у Антушах 228 католікаў, у Астарманску — 7, у Вярбічаве — 129, у Малевічах — 29, у Марусенцы — 44, у Сенажатках — 405, у Чарцяжы — 495.
У Жлобіне ў гэты час існавала драўляная каталіцкая капліца, пабудаваная прыкладна ў 1775 годзе. У яе галоўным алтары знаходзіўся абраз св. Казіміра. У пачатку XIX ст. тут працаваў кс. Ян Булановіч. У капліцы меліся пахаванні пана Казіміра Халецкага і яго брата. Пазней капліца была перададзена Праваслаўнай царкве.
Доўгі час парафіяльным касцёлам для жлобінцаў быў касцёл у вёсцы Антушы. У канцы XIX ст. Жлобін стаў важным чыгуначным вузлом. Насельніцтва Жлобіна ўвесь час павялічвалася і ў 1905 г. дасягнула 4,5 тыс. чалавек. Паўстала пытанне аб адкрыцці ў мястэчку каталіцкага малітоўнага дома. 11 чэрвеня 1905 г. католікі Жлобіна напісалі прашэнне на імя мітрапаліта з просьбай аб дазволе адкрыць малітоўны дом. У прашэнні гаварылася: «Нас, католиков, до 500 душ… Просим Ваше Высокопреосвященство разрешить нам открыть дом молитвы при станции Жлобин, и ксендзу гомельского костёла приезжать два раза в месяц для совершення обрядов». Вернікі таксама пісалі, што яны гатовыя ахвяраваць грошы на праезд ксяндза і бяруць на сябе выдаткі па ўтрыманні памяшкання.
17 чэрвеня 1905 г. кансісторыя дала дазвол, і 26 чэрвеня 1906 г. было нанята памяшканне для набажэнстваў.
У пачатку XX ст. Жлобін часова знаходзіўся ў складзе гомельскай парафіі, а перад Першай сусветнай вайной ён зноў быў у складзе антушаўскай парафіі. 24 траўня 1909 г. вернікі вырашылі пабудаваць у Жлобіне касцёл. Быў арганізаваны камітэт, які ўзначаліў кс. Аляксандр Боўтуць, пробашч антушаўскага касцёла. Пачаўся збор ахвяраванняў. У гэты час у Рагачове парафіяне вырашылі будаваць новы касцёл, і жлобінцы выкупілі стары рагачоўскі касцёл за 900 рублёў. 3 матэрыялаў, атрыманых пры разборцы старога касцёла ў Рагачове і быў пабудаваны касцёл (капліца) у Жлобіне. Зямлю на пабудову касцёла ў памеры 1203,5 кв. сажняў ахвяраваў князь Друцкі-Сакалінскі.
Касцёл
Дзякуючы намаганням кс. Аляксандра Боўтуця касцёл у Жлобіне паўстаў ў 1911 годзе. Ён быў асвячоны гомельскім дэканам кс. Пятроўскім 18 лютага 1911 года. Пробашчам быў кс. Юзаф Уладзіслаў Серасек. Да жлобінскага касцёла належаў і драўляны будынак плябаніі, крыты гонтай, даўжынёй 10 аршынаў, шырынёй 7 аршынаў, у якім былі 4 пакоі і кухня. Непадалёк ад дома стаяў драўляны хлеў.
Рэктарамі капліцы пэўны час працавалі ксяндзы Калінкевіч і Сянкевіч. У 1916—1917 гг. капеланам жлобінскай капліцы быў кс. Тэадор Людвікавіч Рыла, з 26 лютага 1919 года кс. Ян Беняш-Кржывец, з 5 мая 1920 года да ліпеня 1921 года — кс. Карл Лупіновіч.
На месца ксяндза Лупіновіча ў Жлобін паслалі былога выконваючага абавязкі пробашча залатавустаўскага касцёла на Урале кс. Баляслава Валы. Ксёндз Валынец адначасова з’яўляўся філіялістам люшаўскага касцёла і месцам яго жыхарства быў прызначаны Люшаў.
У 1923 годзе ксяндза Валынца прызначылі выконваючым абавязкі адміністратара чачэрскага касцёла (ён застаўваўся і люшаўскім філіялістам), таму выконваючым абавязкі адміністратара жлобінскай капліцы стаў адміністратар антушаўскай парафіі кс. Казімір Мустэйкіс. Акрамя Жлобіна і Антушаў, кс. Мустэйкіс абслугоўваў таксама каталіцкія паселішчы Рэчыцкага павета.
У 1934 г. жлобінскі касцёл быў зачынены і на кароткі тэрмін узнавіў сваю дзейнасць толькі падчас Другой сусветнай вайны, калі нямецкія ўлады дазволілі вернікам адчыняць святыні і ладзіць капліцы.
Пасля вайны ўлады ў другі раз забралі ў вернікаў жлобінскую святыню і перарабілі яе ў дзіцячы садок. У пачатку 1980 гадоў тут, пасля капітальнага рамонту адчыніўся гісторыка-краязнаўчы музей.
Архітэктура
Даўжыня касцёла складала 30 аршынаў, шырыня — 14 аршынаў, пабудаваны ён быў на цагляным падмурку. Франтон падтрымліваўся чатырма слупамі-калонамі. Касцёл і званіца (чатырохгранная вежа) былі накрытыя дахам з ацынкаванага жалеза. Сцены звонку і ўсярэдзіне былі ашаляваныя. Меліся 3 часовыя алтары: два алтары ў гонар Найсвяцейшай Панны Марыі і алтар св. Казіміра. Сакрыстыі размяшчаліся за галоўным алтаром.
Сцяг Філіпінаў
Сцяг Філіпінаў прыняты 12 чэрвеня 1898 года.
Залатое сонца з 8 прамянямі сімвалізуе свабоду і 8 правінцый, якія першымі падняліся на барацьбу з Іспаніяй. Зоркі ўяўляюць тры астраўных групы, якія і складаюць Філіпіны: Лусон, Вісайскія астравы, Мінданаа. Белы трохвугольнік — сімвал міру і чысціні, сіні і чырвоны — патрыятызму і мужнасці. Гэты сцяг — адзіны ў свеце, на якім колеры змяняюцца месцамі: у ваенны час верхняя паласа — чырвоная, ніжняя — сіняя.
Спасылкі
Нацыянальныя сімвалы Філіпінаў на партале Філіпіны.RU
Спіс аб’ектаў PGC (2507001—2508000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2507001—2508000)
Мільярд
Мілья́рд (скарочана млрд) — натуральны лік, які абазначаецца адзінкай з 9 нулямі (1 000 000 000 = 10^9, тысяча мільёнаў) у сістэме наймення лікаў з доўгай шкалой.
У сістэме наймення лікаў з кароткай шкалой назвы «мільярд» няма, а лік з 9 нулямі завецца «більён». Аднак у некаторых краінах, якія ўжываюць сістэму наймення лікаў з кароткай шкалой, у тым ліку і ў Беларусі, замест «більёна» ўжываецца назва «мільярд» — і гэта адзіная назва, запазычаная з сістэмы з доўгай шкалой:
Ордэн «За заслугі» (Балгарыя)
Ордэн «За заслугі» (Орден «За заслуга») быў заснаваны 25 снежня 1881 года ўказам князя Аляксандра Батэнберга.