cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Астравы Фюрно
Геаграфія
З-за рознай колькасці ападкаў, вышыннасці, геалагічнай будовы і ландшафту на астравах вялікая разнастайнасць глеб і формаў расліннасці. Уздоўж прыбярэжных выдмаў пераважаюць глебы з вялікім утрыманнем вапны, на мяккахвалістых раўнінах — монафракцыёны пясок і неаднастайныя глебы.
Клімат астравоў субтрапічны акіянічны, мяккі, бо мора абараняе ад рэзкіх змен тэмпературы. Сярэднегадовая колькасць ападкаў ад 600 мм на паўднёвым захадзе да 800 мм у цэнтральнай пагорыстай частцы астравоў. Пераважаюць вятры заходняга кірунку, якія могуць дзьмуць бесперапынку на працягу некалькіх дзён у канцы зімы — пачатку вясны. У летнія месяцы дзьмуць халаднаватыя марскія брызы.
На астравах Фюрно заўважана вялікая колькасць раслін — каля 800-900 відаў.
Насельніцтва
У наш час з больш чым 60 астравоў толькі на трох ёсць сталае насельніцтва: на астравах Фліндэрс, Кейп-Барэн і Кларк. Жыхары займаюцца авечкагадоўляй, разводзяць гусяў, вырабляюць воўну. У апошні час развіваецца турызм.
Доўгаўскі сельсавет (Салігорскі раён)
До́ўгаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Доўгае.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Старобінскага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Старобінскім раёне БССР. З 1935 года ў Старобінскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Старобінскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Мазуршчынскага сельсавета. 11 кастрычніка 1961 года ў склад Даманавіцкага сельсавета перададзена вёска Ананчыцы. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Яскавіцкага сельсавета з вёскамі Вялікі Лес, Морач, Яскавічы.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 2359 чалавек, з іх 97,4 % — беларусы.
Ваенна-Марскі Флот Расійскай Федэрацыі
Ваенна-Марскі Флот Расійскай Федэрацыі (скарочана: ВМФ Расіі) — назва ваенна-марскога флоту (сіл) Расійскай Федэрацыі (Расіі). З'яўляецца пераемнікам ВМФ СССР і ВМФ Расійскай імперыі.
Структура ВМФ
Структурна ВМФ Расіі складаецца з наступных родаў сіл:
У склад ВМФ уваходзяць таксама караблі і судны, часткі спецыяльнага прызначэння, часткі і падраздзяленні тылу.
Аб'яднанні Ваенна-Марскога Флоту Расіі
Аператыўна-стратэгічнымі аб'яднаннямі Ваенна-Марскога Флоту Расіі з'яўляюцца:
Гісторыя
Рэгулярны Ваенна-Марскі Флот Расіі быў закладзены на верфі Варонежскага адміралцейства. Паход рускага войска да турэцкай крэпасці Азоў у 1695 годзе скончыўся правалам — аблога крэпасці не прынесла поспеху. Поўная блакада Азову не ўдалася, таму што ў рускіх не было флоту. Крэпасць забяспечваў байцамі, правіянтам і боепрыпасамі з мора турэцкі флот.
30 кастрычніка 1696 года Баярская дума прыняла пастанову «марскім судам быць…». Зімой 1695—1696 гадоў былі пабудаваны першыя караблі і судны.
Джон Эдвард Хёрбст
Біяграфія
Атрымаў ступень бакалаўра навук у галіне дыпламатычнай службы ў Школе дыпламатычнай службы Джорджтаўнскага ўніверсітэта ў 1974 годзе і ступень магістра мастацтваў у галіне права і дыпламатыі ў Флетчараўскай школе права і дыпламатыі пры Універсітэце Тафтса (Медфард, Масачусетс) у 1978 годзе. Таксама навучаўся ў Школе перспектыўных міжнародных даследаванняў у Балонні, Італія, пры Універсітэце Джонса Хопкінса.
Забудова вуліцы Маскоўскай (Глыбокае)
Забудова вуліцы Маскоўскай — забудова ў горадзе Глыбокае Віцебскай вобласці. Будынкі адносяцца да ўзораў гістарычнай забудовы горада, што фарміраваліся ў другой палове XIX — пачатку XX стагоддзя і з’яўляюцца аб’ектамі гісторыка-культурнай спадчыны. Захаваліся дамы № 2, № 3, № 4.
Дом № 2
На скрыжаванні вуліц Маскоўскай і Леніна. Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя як жылы. Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак з вальмавым дахам. Зрэзаны вугал дома на скрыжаванні вуліц вылучаны балконам над уваходным праёмам. Падоўжаны галоўны фасад рытмічна расчлянёны прамавугольнымі вокнамі. Планіроўка прыстасавана для прадпрыемстваў бытавога абслугоўвання.
Дом № 3
Пабудаваны ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў як жылы. Прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак з вальмавым дахам. З плоскасных фасадаў дэкарыраваны толькі галоўны. Сродкамі цаглянай фігурнай кладкі створаны карнізы з кранштэйнамі, фігурныя сандрыкі лучковых акон, філёнгі, лапаткі.
Дом № 4
Прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак з чатырохсхільным дахам. Галоўны фасад мае сіметрычную будову з цэнтральным уваходам. Лучковыя праёмы абрамлены плоскімі ліштвамі, прамавугольнымі нішамі і філёнгамі. Рытм фасада ствараюць лапаткі ў прасценках. Дом падзелены на 2 палавіны; прыстасаваны пад аптэку.
Вялікая Калумбія
Вялікая Калумбія (Gran Colombia) — назва, якую атрымала Рэспубліка Калумбія ў 1819-1831, дзяржава ў Паўднёвай Амерыцы, якая ўключала тэрыторыі Калумбіі, Венесуэлы, Эквадора і Панамы.
Балівар і Федэрацыя
Сімон Балівар, які вызваліў іспанскія калоніі Паўднёвай Амерыкі, і іншыя рэвалюцыянеры Першай Венесуэльскай рэспублікі звычайна выкарыстоўвалі слова Калумбія для назвы ўсёй іспанскай часткі Амерыкі, калі ў 1819 годзе на Кангрэсе ў Ангастура яно стала назвай новай краіны.
Першапачаткова на Кангрэсе прапаноўвалася структура федэратыўнай рэспублікі, якая складалася б з трох дэпартаментаў са сталіцамі ў гарадах Багата (Дэпартамент Кундынамарка), Каракас (Дэпартамент Венесуэла), і Кіта (Дэпартамент Кіта). У 1819 годзе яшчэ не ўсе былыя віцэкаралеўствы былі вызваленыя ад каланіяльнай залежнасці.
Тэкст канстытуцыі новай рэспублікі быў прапанаваны на кангрэсе ў Кукуце, па ёй сталіца пераносілася ў Багату. У канстытуцыі прадугледжваўся высокі ўзровень цэнтралізацыі кіравання краінай, што было неабходна з пункту гледжання каардынацыі ваенных намаганняў для абароны маладой краіны, таму тэкст канстытуцыі быў падтрыманы шэрагам перакананых федэралістаў. Было зацверджаны новы адміністрацыйны падзел - Венесуэла, Кундынамарка і Кіта дзяліліся на меншыя адміністрацыйныя адзінкі. Балівар быў абраны прэзідэнтам краіны, віцэ-прэзідэнтам стаў Францыска дэ Паула Сантадэр.
У першыя гады існавання Вялікая Калумбія дапамагала іншым тэрыторыям, якія знаходзіліся пад кантролем Іспаніі, змагацца за незалежнасць - Панама ўвайшла ў склад федэрацыі ў 1821 годзе, як і шэраг правінцый Кіта і Венесуэлы.
Перу здабыла незалежнасць у 1824 з дапамогай Вялікай Калумбіі. У 1826 Балівар і Сантадэр былі перавыбраны на другі тэрмін.
Распад дзяржавы
Пасля завяршэння вайны з Іспаніяй рознагалоссі паміж прыхільнікамі адзінай дзяржавы і сепаратыстамі абвастрыліся. Пастаянныя заклікі да павелічэння ўплыву рэгіянальных уладаў (у тым ліку звязаныя з фінансавымі і камерцыйнымі рознагалоссямі) спрыялі канфрантацыі паміж рэгіёнамі і патрабавалі пастаяннага пошуку кампрамісаў.
Рашэнні, якія прымаліся, не маглі задавальняць усіх удзельнікаў, таму дзяржаўная ўлада знаходзілася ў вельмі няўстойлівым становішчы.
Балівар хацеў аб'яднаць Лацінскую Амерыку, але не мог гэтага дасягнуць на працягу ўсяго перыяду барацьбы за незалежнасць. Рэспубліка Вялікая Калумбія была першай спробай стварыць адзіную лацінаамерыканскую дзяржаву. Большасць лацінаамерыканскіх палітыкаў не падтрымлівала ідэю адзінай дзяржавы, і Балівар спыніў працу над праектам і пакінуў пасаду прэзідэнта ў 1830 годзе.
Пасля адстаўкі Балівара ўнутраныя супярэчнасці яшчэ больш абвастрыліся, дайшло да таго, што генерал Рафаэль Урданета часова захапіў уладу ў Багаце для таго, каб выкарыстоўваючы свой аўтарытэт, вярнуць пасаду прэзідэнта Балівару.
Федэрацыя канчаткова развалілася да канца 1830 і ў 1831 годзе Венесуэла, Эквадор і Рэспубліка Новая Гранада афіцыйна абвясцілі сваю незалежнасць.
Чэрвіна (Італія)
Чэрвіна (Cervino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 5015 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 716 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 81023. Тэлефонны код — 0823.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vincenzo Ferreri.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Cervino
Уладзімір Яўгенавіч Калупаеў
Уладзімір Яўгенавіч Калупаеў (нар., Мяшчэрская, Чэхаўскі раён, Маскоўская вобласць, СССР) — расійскі рэлігійны дзеяч і гісторык, доктар гістарычных навук, каталіцкі святар, інкардыніраваны ў Львоўскую архідыяцэзію УГКЦ.
Тэма навуковага цікавасці: гісторыя, культура і рэлігійная жыццё Рускага Замежжа. Выкладаў гістарычныя дысцыпліны ў Маскве, Калузе, Обнінску і Новасібірску. Аўтар шэрагу кніг і навуковых артыкулаў, удзельнік навуковых канферэнцый. Член міжнароднага навуковага камітэта і італьянскай рэдакцыі часопіса «La Nuova Europa: rivista internazionale di cultura».
Член рэдакцыйнай калегіі навукова-адукацыйнага часопіса «Studia Humanitatis» ISSN 2308-8079.
Удзельнік праекта стварэння базы дадзеных «Personalità: Martiri — Chiesa cattolica, Confessori della fede Chiesa cattolica» на італьянскай мове.
Асістэнт міжнароднага руху «Маці ў малітве».
Служыць у парафіі Найсвяцейшага Адкупіцеля ў Серыаці (Бергама), дзе кіруе цэнтрам святога папы Яна XXIII.
Жардзянка
Жардзя́нка — рака ў Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 25 км. Плошча вадазбору 375 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 м/км. Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў за 2 км у напрамку на ўсход ад вёскі Славань, вусце на паўночнай ускраіне горада Светлагорск.
Вуліца Кіжаватава (Брэст)
Вуліца Кіжаватава — вуліца ў паўночнай частцы Брэста, у раёне былой вёскі Граеўская Слабодка, якая ўзнікла ў 1870 годзе ў сувязі з будаўніцтвам чыгункі «Брэст — Беласток — Граева». Забудоўвалася з канца XIX стагоддзя індывідуальнымі 1-павярховымі дамамі. Працягласць каля 1500 м — ад пуцеправода праз чыгуначныя пуці станцыі Брэст-Цэнтральны да вуліцы Фартэчнай. Праходзіць паралельна чыгунцы. Названая ў 1967 годзе ў гонар A. M. Кіжаватава. Ранейшыя назвы — Мяшчанская (да 1939-га і ў 1941 −1944 гадах), Працоўная (1939 −1941 гг. і 1944 −1967 гг.).
Бад-Берлебург
Бад-Берлебург (Bad Berleburg) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — чалавекі (на 2009 год). Плошча — 275,33 км². Афіцыйны код — 05 9 70 004.
Нявераўшчына
Няве́раўшчына (, Неверовщина) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.
Да 31 сакавіка 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года — у склад Дакудаўскага сельсавета.
IC 2192
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сасновіца (значэнні)
Сасновіца:
Вэлыка Мыхайліўка
Вэлыка Мыхайліўка (Велика Михайлівка) — пасёлак гарадскога тыпу ва Украіне, цэнтр Вэлыкамыхайліўскага раёна Адэскай вобласці, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Вясёлы Кут (на лініі Раздзільна — Слабодка).
Масларобны, вінаробны заводы. Харчовы камбінат. У раёне развіта вінаградарства.
Пасхалій II
Найсвяцейшы Пасха́лій II, свецкае імя Раньера Б’еда (Raniero Bieda; ? — ) — Папа Рымскі з 13 жніўня 1099 па 21 студзеня 1118.
Біяграфія
Родам з Тасканы, клюнійскі манах, узведзены ў сан кардынала Рыгорам VII.
Адданы аскетычным ідэям, але слабахарактарны, ён увесь час вагаўся паміж процілеглымі імкненнямі і амаль ва ўсім цярпеў няўдачы. Узыйшоўшы на папскі прастол у разгар барацьбы за інвестытуру, Пасхалій спачатку жадаў прытрымлівацца традыцый Рыгора VII і хутка разабраўся з антыпапамі, якіх падтрымлівала рымская знаць; але ў сутыкненнях са свецкімі валадарамі ён быў вымушаны ісці на саступкі.
Кароль Францыі Філіп I, адлучаны ад царквы за сямейныя справы, на словах падпарадкаваўся папскаму рашэнню і атрымаў дараванне; затое ў пытанні пра інвестытуру ён адмовіўся толькі ад цырымоніі ўручэння пярсцёнка і кія, але настаяў на леннай прысязе вышэйшага духавенства і праганяў непаслухмяных епіскапаў. Гэтак сама было вырашана гэта пытанне і ў Англіі, на Лонданскім саборы 1107  года.
Пасля смерці мяцежнага сына імператара Генрыха IV, Конрада ў 1101 годзе, Папа схіліў будучага імператара Генрыха V выступіць супраць бацькі (1104 год), забараніў інвестытуру на цэлым шэрагу сабораў і адмовіў у царкоўным пахаванні Генрыху IV. Узыйшоўшы на прастол, Генрых V не пажадаў, аднак, адмовіцца ад інвестытуры і ў 1110 годзе з войскам рушыў у Італію. Пасхалій адправіў на сустрэчу Генрыху паслоў з такой прапановай: імператар адмаўляецца ад інвестытуры, а Папа дэкрэтам прадпісвае духавенству, пад страхам адлучэння, адмовіцца ад феадальных уладанняў, набытых з часу Карла Вялікага, і ад усіх правоў і прывілеяў, з гэтым звязаных.
Генрых пагадзіўся на гэту прапанову, пры ўмове прыняцця яго духоўнымі феадаламі. Гэты дагавор быў падпісаны ў Сутры ў 1111 годзе; але калі папа, у саборы Св. Пятра, перад каранаваннем імператара, прачытаў дамоўны дэкрэт, ён выклікаў выбух абуранасці з боку духавенства; у саборы адбылася смута, і Генрых, не дамогшыся каранавання, арыштаваў Папу і некалькіх кардыналаў (у прыватнасці Льва Астыйскага, Джавані Мінута, Бернарда дэльі Уберці, Бансіньёрэ і іншых).
На другі дзень у Рыме пачаўся рух па вызваленні папы; імператар вымушаны быў пакінуць горад, захапіўшы з сабой Папу і кардыналаў. Размясціўшыся станам перад горадам, Генрых трымаў палонных у суровых умовах каля двух месяцаў і дамогся поўнай перамогі ў спрэчцы аб інвестытуры. Пасхалій падаў Генрыху права інвестытуры, абавязаўся яго каранаваць і ніколі не адлучваць яго ад царквы.
Пасля таго як Генрых быў каранаваны і пакінуў Італію, духавенства запатрабавала ад Пасхалія знішчэння гэтага дагавора. На Латэранскім саборы 1112 года Папа прызнаў сваю саступку «няправай справай», але адмовіўся парушыць клятву, дазволіўшы сабору скасаваць дагавор і не перашкодзіўшы сваім легатам адлучыць Генрыха ад царквы, хоць сам некаторы час працягваў весці з ім сяброўскую перапіску. Праз чатыры гады Пасхалій, пад ціскам духавенства, урачыста пракляў Сутрыйскі дагавор.
У апошнія два гады жыцця Пасхалій двойчы бег з Рыма: спачатку з прычыны паўстання жыхароў, з-за выбару прэфекта, а потым з прычыны другога паходу ў Рым Генрыха V.
Сінтэзатар
Сінтэза́тар — клавішны электра-музычны інструмент, які шырока выкарыстоўваецца ва ўсіх стылях сучаснай музыкі. Сучасныя сінтэзатары маюць вялікую колькасць арыгінальных гукаў і таксама імітуюць разнастайныя жывыя музычныя інструменты.
Музычны тэлеграф
Грэй прапанаваў з дапамогаю сваёй вынаходкі спрасціць працу звычайнага тэлеграфа, але калі прыйшоў у патэнтнае бюро, высветлілася, што за дзве гадзіны да яго нейкі брытанскі інжынер Аляксандр Грэм Бэл запатэнтаваў больш зручную для карыстання прыладу — тэлефон.
Тым не менш вынаходкі, выкарыстаныя пры стварэнні музычнага тэлеграфа, знайшлі свайго спажыўца ў іншых сферах, а ён сам даў жыццё першым электра-музычным інструментам.
Тэлармоніум
Першым сапраўдным электра-музычным інструментам стаў запатэнтаваны ў 1897 годзе і сканструяваны праз дзевяць год амерыканцам Тадэўсам Кэхілам (Thaddeus Cahill) тэлармоніум.
Інструмент уяўляў сабой набор са 145 электрагенератараў і складанай сістэмы пераключальнікаў і індуктараў. Меў тры сяміактаўных клавіятуры. Гралі на тэлармоніуме ў чатыры рукі.
Праз адсутнасць, якіхсці ўзмацняльнікаў (нават лампавыя былі створаны толькі праз 20 год) гук тэлармоніума выводзіўся праз вялізарных памераў трубы, кшталту грамафонных, а пасля перадаваўся ў тэлефонныя лініі. Праслухаць канцэрт тэлармоніума можна было праз звычайныя тэлефонныя лініі, дзеля чаго на навушнік трэба было апрануць адмысловы ражок.
З прычыны неверагодных памераў (агульная вага інструмента была 200 тон) складанасці вытворчасці і перавозак было створана толькі тры экзэмпляры. Не апошнюю ролю ў знікненні тэлармоніуму згулялі таксама тэлефонныя кампаніі т.ч. гук перадаваўся праз тэлефонныя лінніі, а моцнасць інструменту была большая за іх магчымасці, таму сігнал тэлармоніуму даваў моцныя памехі і перашкаджаў тэлефонным размовам. У 1916 годзе ён быў разабраны.
''Няма аніводнага запісу гэтага ўнікальнага інструменту, тым не менш вядома, што ён надоўга апярэдзіў свой час. Напрыклад, тэлармоніум меў дынамічныя клавіятуры, сучасныя сінтэзатары атрымалі падобную амаль праз 100 год''
Тэрменвокс
Эфірафон расійскага фізіка і вынаходніка Льва Тэрмена (пазней у яго гонар перайменаваны на тэрменвокс) не надта падобны на тое, што мы прызвычаіліся лічыць за сінтэзатар, але тым не менш менавіта ён быў моцным крокам да стварэння лініі музычных інструментаў.
Тэрменвокс уяўляе сабой невялічкую скрынку з дзвюма антэнамі, якія ствараюць вакол сябе электрамагнітнае поле, на патрапленне рук выканаўцы ў гэтае поле інструмент адказвае гукам, вышыню гука можна змяняць рухамі рук, нібы выканаўца дырыжыруе.
У адрозненні ад папярэднікаў, тэрменвокс быў прасцей у вытворчасці і колькі часу меў камерцыйны поспех, пакуль яго месца не занялі першыя электраарганы.
Электраарганы
Тады ж у 1950-я—1960-я гады індустрыя па вытворчасці электраарганаў пачала рэзка развівацца і свае пазіцыі саступіла толькі ў 1970-х, калі электраарганы спачатку пацяснілі аналагавыя, а потым лічбавыя сінтэзатары.
Новы віток цікавасці да электраарганаў пачаўся ўжо ў 21 стагоддзі, але з большага гэта лічбавыя сінтэзатары, што імітуюць іх гук.
Электрапіяны
Сённяшнія электрапіяны — гэта з большага лічбавыя копіі сваіх продкаў.
Аналагавыя сінтэзатары
Першыя спробы зрабіць гук сінтэзатараў больш разнастайным рабіліся яшчэ ў 1940-я—1950-я гады, але тагачасная прамысловасць не ведала больш-менш кампактных паўправаднікоў, а паўправадніковыя лямпы мелі надзвычай вялікі памер і моцна грэліся, таму першыя аналагавыя сінтэзатары мелі памер з даволі вялікі пакой, граць на іх можна было даволі абмежаваны час, таму выкарыстоўвалі іх альбо ў вялікіх студыях гуказапісу, альбо ў кінаіндустрыі. Такім напрыклад быў савецкі сінтэзатар АНС, што існаваў у двух экзэмплярах, адзін з якіх размяшчаўся на студыі-гуказапісу фірмы «Мелодыя».
У 1970-я гады, адчуўшы патрабавальнасць менавіта ў канцэртных сінтэзатарах стварыўся шэраг новых брэндаў, якія падхапілі ідэі і навацыі Моога. Да іх далучыліся і частка старых кампаній, што дагэтуль займаліся вытворчасцю электраарганаў і электрапіянінаў.
Аналагавыя сінтэзатары пачалі масава вырабляць у ЗША, Японіі, Германіі, СССР і інш. Але са з’яўленнем у 1980-х першых інтэгральных мікрасхем, эра аналагавых сінтэзатараў завяршылася.
Лічбавыя сінтэзатары
Амаль з самага пачатку з’яўлення першых канцэртных сінтэзатараў разнастайныя фірмы, лабараторыі і вынаходнікі-аматары спрабавалі палепшыць яго магчымасці і пазбегнуць шумоў, якія непазбежна суправаджалі іх працу.
Вялікім прарывам на гэтым шляху было з’яўленне ў сярэдзіне 1970-х гадах першых мікрасхем, а пасля першых персанальных камп’ютараў. Пасля шэрагу эксперыментаў і паўаматарскіх спроб з’явіліся першыя сінтезатары, створаныя па лічбавай тэхналогіі.
Ужо ў 1975 годзе амерыканская кампанія «New England Digital» прэзентуе навінку лічбавы сінтэзатар «Сінклавер» (Synclavier). Ён быў даволі даступным па кошце, але дастаткова дзіўна выглядаў, бо меў як фартэпіянную, так і камп’ютарную клавіятуры.
Падобныя сінтэзатары каштавалі вялізных грошаў і займалі шмат месца.
Пераломны момант для лічбавых сінтэзатараў пачаўся пад канец 1970-х гадоў, калі адначасова некалькі кампаній з розных краін свету прэзентавалі значна спрошчаныя кампактныя сінтэзатары. Яны маглі прайграваць некалькі не складаных мелодый, імітаваць гук дзясятка разнастайных музычных інструментаў і на іх можна было запраграмаваць некалькі простых сэмплаў, якія захоўваліся ў памяці сінтэзатара пакуль ён быў уключаны.
Сітуацыя значна палепшылася, калі па замове адначасова двух буйных вытворцаў сінтэзатараў, Roland і Yamaha, быў створаны адзіны пратакол праграмавання, які атрымаў назву MIDI. Праз колькі часу да іх далучыліся іншыя вытворцы і MIDI атрымаў усеагульнае карыстанне.
З гэтага моманту і па сённяшні дзень лічбавыя сінтэзатары з’яўляюцца фаварытамі на рынку клавішных інструментаў, але ў іх маюцца дастаткова моцныя канкурэнты.
Працоўныя станцыі
Яшчэ з часоў стварэння Сінклавера вытворцы мроілі канчаткова спалучыць сінтэзатар з камп’ютарам, але першы ўдалы вынік быў прэзентаваны карпарацыяй Корг, толькі ў 1988 годзе, калі з’явілася мадэль Korg M1.
З далейшае ж развіццём Працоўных Станцый стала мажліва ператварыць іх на міні-студыю, якія не толькі маглі запісваць і граць мелодыі і сэмплы створаныя на інструменце, але і прайграваць запісаныя ў іншым месцы жывыя гукі, што яшчэ больш пашырыла мажлівасці электронных музыкантаў і калектываў з абмежаваным саставам, якім дагэтуль прыходзілася, альбо карыстацца паслугамі запрошаных музыкантаў, альбо фанаграмай.
Канчатковага развіцця Працоўныя станцыі дасягнулі ў 1990-я, калі Yamaha прэзентавала першыя Партатыўную Працоўную Станцыю, ці Walkstation (гульня слоў «Walk» — «Хадзіць» і «Workstation» — «Працоўная станцыя»). У адрозненні ад іншых Працоўных Станцый, Партатыўная не мела клавіятуры і ўяўляла сабой нейкая спалучэнне камп’ютара, сэмплера, сэквенсара і драм-машыны. Партатыўная Станцыя як мага больш падыхлдзіла для тых музыкантаў, якія не любяць працаваць з камп’ютарнымі праграмамі, але жадаюць кантраляваць працэс стварэння кампазіцыі на выснове забітых, ці ўласна створаных лупаў і сэмплаў. А наступнае пакаленне Партатыўных Станцый — Грувбоксы атрымалі шырокае распаўсюджанне сярод выканаўцаў танцавальнай музыкі, музыкантаў эксперыментатараў і DJяў, якім было неабходна ў online-рэжыме ствараць простыя кампазіцыі на выснове сэмплаў і лупаў загружаных у памяць інструмента, але не хацелася цягнуць з сабой апаратуру.
Віртуальныя сінтэзатары
Віртуальны сінтэзатар, альбо эмулятар — па сутнасці камп’ютарны софт, прызваны дапамагчы музыкам і аранжыроўшчыкам працуючым у студыі. Замест таго, каб мець шэраг сінтэзатараў (часцей аналагавых) розных вытворцаў, дастаткова запусціць праграму якая імтуе іх працу і падключыць да MIDI-клавіятуру. Пры гэтым на экране камп’ютара будзе бачна працоўная панэль сінтэзатара і праз яе мажліва стварыць неабходны ўнікальны гук, як і на «жывым», аналаге і захаваць дадзеныя налады.
Адзіны мінус эмулятара — немажлівасць карыстання ім на канцэртах.
Аналага-мадэлюемыя і аналагавыя сінтэзатары новага пакалення
На пачатку 21 стагоддзя з развіццём розных стылей электроннай музыкі, а таксама з жаданнем зрабіць гук больш цёплым, сярод выканаўцаў нанова пачуўся попыт на старыя аналагавыя сінтэзатары, але тыя адначасова з больш цёплым гучаннем давалі старыя праблемы (нізкая якасць гука), да таго ж ад часу шмат якія з іх сапсаваліся.
Розныя фірмы адказалі на запыт патрабавальнікаў па рознаму.
Прадсаўнікі Трох Кітоў Сінтазатарабудавання выпусцілі кожны па колькі мадэляў сінтэзатараў і працоўных станцый, якія дазвалялі эмуляваць аналагавы гук і апрацаваць іх згодна з правіламі, якія існавалі ў аналагавых сінтэзатараў. Такія сінтэзатары атрымалі назву Аналагава-мадэлюемыя.
Таксама актывізаваліся прадстаўнікі старых вытворцаў, прадукцыя якіх нанова стала карыстацца попытам. Аднавілі сваю дзейнасць «Муг», «Арганы Хаманда», «Родас» і іншыя.
Некаторыя ж фірмы пачалі вытворчасць аналагавых сінтэзатараў створаных з улікам сучасных тэхналогій, што пазбавіла дадзеныя сінтэзатары ад старых праблем з якасцю гука і шумамі. Гэтыя сінтэзатары атрымалі назву Аналагавыя сінтэзатары новага пакалення.
Отакар Бржэзіна
Отакар Бржэзіна (Otokar Březina, сапраўднае імя Вацлаў Ебавы;  — ) — чэшскі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Пачаткі. Першыя літаратурныя спробы, выдаваныя пад псеўданімам Вацлаў Даншаўскі, адносяцца да гадоў навучання ў гімназіі ў Тэлчы (1883—1887). Першыя апублікаваныя вершы маюць эпічны характар і з лёгкім сацыяльным падтэкстам апісваюць звычайныя жыццёвыя гісторыі. У прозе трымаецца наіўна-бадзёрага гумару, з дапамогай якога спрабуе намаляваць розныя чалавечыя тыпы. У прозе адчувальны ўплыў Яна Неруды. Пасля заканчэння гімназіі працуе настаўнікам, жыве на самоце з пачуццём адзіноты і нерэалізаванасці.
У 1887—1892 гадах піша пераважна прозу. Адмаўляецца ад гумарыстычнага тону, творы гэтага перыяду носяць прыкметы натуралізму, галоўнымі матывамі застаюцца смерць, згадкі пра мінулае і непераадольная адзінота. Навелы «Důležitý den života příštipkáře», «Protější okno».
У 1890—1891 гадах узнікае «Román Eduarda Brunnera», які аўтар праз год сам знішчыў. Няўдача гэтага раману, у які Отакар Бржэзіна ўкладаў шмат аўтарскіх надзей, стала прычынай творчага крызісу. Ён захапляецца Бадлерам і Шапенгаўэрам, у творах пераважаюць песімістычныя, меланхалічныя настроі. Прымае Шапенгаўэрава ўяўленне пра свет як абсалютны самападман і ілюзію. У гэты час узнікае тэорыя арыстакратычнай выключнасці мастацтва. Отакар Бржэзіна стаецца з рэалістычнага празаіка паэтам-сімвалістам.
У гэты час чэшская літаратура перажывала крызіс і стаяла на парозе неабходнасці пераходу да новых мастацкіх сродкаў. Шмат паэтаў рэзка змяняюць характар сваёй творчасці (Антанін Сова, Карэл Главачак, Станіслаў Костка Нойман, Іржы Карасек з Львовіцаў), пачынаецца новая эпоха ў літаратурнай крытыцы (Францішак Ксавер Шальда).
У 1907 годзе Отакар Бржэзіна перастае займацца літаратурнай творчасцю.
Speculum
Гісторыя
Ідэя стварэння часопіса ўзнікла ў 1921 годзе ў Амерыканскай асацыяцыі сучасных моў, кіраўніцтва якой хацела стварыць аўтарытэтнае міждысцыплінарнае выданне. Заснаваны часопіс стаў адзіным на той момант навуковым выданнем, у якім рэгулярна публікаваліся артыкулы па даследаваннях лацінскай мовы, у першую чаргу па яе сярэдневяковай версіі. Першапачаткова часопіс выдаваўся ў Нью-Ёрку Амерыканскай акадэміяй медыявістыкі, якая стала яго сузаснавальніцай, але затым быў прададзены Выдавецтву Чыкагскага ўніверсітэта, які публікуе яго да цяперашняга часу.
Отакар Бржэзіна
Літаратурная творчасць
Паэтычная творчасць Отакара Бржэзіны, знаходзячыся на памежжы мастацтва і філасофскай медытацыі, належыць да каштоўнасцей еўрапейскага літаратурнага сімвалізму. Цалкам у суладдзі з сімвалістычнай тэорыяй паэт успрымаў рэлігійныя факты як сімвалы. Хаця канстанты аўтарскага мастацкага свету знаходзяцца пад пэўным уплывам хрысціянства, яго духоўны свет не кіруецца законамі хрысціянскай духоўнасці, а прасякнуты духоўнасцю філасофскага ідэалізму. Літаратурная творчасць Отакара Бржэзіны знаходзіцца на вяршыні чэшскага сімвалізму. Сімвалісцкія сродкі выразнасці ў паэта хутка аўтаматызаваліся, ператвараліся ў метафарычныя клішэ, праз гэта сімвалізм хутка страчваў сваю мастацкую сутнасць. Таму многія паэты ў хуткім часе адышлі ад сімвалізму (Антанін Сова), а новае пакаленне ўжо стаіць на новых, антысімвалісцкіх пазіцыях (Франя Шрамек, Францішак Гельнер, Віктар Дзік, Карэл Томан)
Аг-Гёльскі нацыянальны парк
Аг-Гёльскі нацыянальны парк (Ağ göl Milli Parkı) — створаны ў 2003 на тэрыторыі Агджабедзінскага і Бейлаганскага раёнаў Азербайджана. Агульная плошча нацыянальны парка 17,924 гектара (179.24 км²). Парк створаны на базе Аг-Гёльскага дзяржаўнага запаведніка і Аг-Гёльскага дзяржаўнага заказніка.
Фаўна
Арніталагічныя фаўна Аг-Гёльскага нацыянальнага парку разнастайная. Тут можна сустрэць больш за 140 відаў птушак. З іх 89 відаў гняздуюцца на тэрыторыі парку.
Фройдэнберг (Зігерланд)
Фройдэнберг (Freudenberg) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — чалавек (на 30 чэрвеня 2010 г.). Плошча — 54,48 км². Афіцыйны код — 05 9 70 016.
Горад падзяляецца на 17 гарадскіх раёнаў.
Вэлыка Алэксандрыўка
Вэлыка Алэксандрыўка  — пасёлак гарадскога тыпу, цэнтр Вэлыкаалэксандрыўскага раёна Херсонскай вобласці Украіны, на р. Інгулец (басейн Дняпра), у 9 км ад чыгуначнай станцыі Біла Крыныця (на лініі Апосталавэ — Снігіроўка).
Харчовая прамысловасць.
Мірончык
Мірончык — прозвішча.
Phryganeidae
Phryganeidae — сямейства ручайнікаў падатраду.
У сямействе налічваецца каля 16 родаў і не менш за 80 апісаных відаў.
Тыпавы род сямейства —
Гільхенбах
Гільхенбах (Hilchenbach) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 80,88 км². Афіцыйны код — 05 9 70 020.
Горад падзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.
Аляксандр Уладзіміравіч Мень
Аляксандр Уладзіміравіч Мень (, Масква —, Семхоз, Маскоўская вобласць) — святар Рускай праваслаўнай царквы, багаслоў, прапаведнік, аўтар кніг па багаслоўі, гісторыі хрысціянства і іншых рэлігій. Публікаваўся ў Бруселі, на радзіме выдаваўся ад 1990 года: серыя «У пошуках шляху, ісціны і жыцця» (кн. 1-6, 1970—1983; псеўданім Э. Святлоў), «Сын чалавечы» (1969, псеўданім А. Багалюбаў), «Сакрамэнт, слова і вобраз» (1980) і інш.. Забіты. Абставіны, матыў і вінаваты гэтага злачынства засталіся нявысветленымі.
Чыярлана
Чыярлана (Ciorlano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Казерта.
Насельніцтва складае 524 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 81010. Тэлефонны код — 0823.
Іванск
Іва́нск (, Иванск) — аграгарадок у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Гісторыя
Вядомы прынамсі з 1563 года, калі згадваецца ў маскоўскай пісцовай кнізе Полацкага павета як "манастырскае сяльцо Іванаўскае" ў Сялецкай воласці на рацэ Уле, цэнтр уладанняў полацкага Іаана-Прадцечанскага манастыра, у склад якіх уваходзіла яшчэ 4 неназваныя возеры і 15 неназваных вёсак. З Рэвізіі 1552 года вядома, што ў склад гэтых уладанняў уваходзілі "людзі" Копцеўскія, Дзямідаўскія і Прыстойскія нада ракой Улай.
У 1564 годзе на палях каля сяла адбылася бітва на Уле.
Рэвізоры ў 1580 годзе адзначалі, што раней у манастырскім маёнтку "людзей" Копцеўскіх, Дзямідаўскіх, Прыстойскіх, Еванскіх было 86 і давалі яны кожны 4 сноп з усяго збожжа і палову мёду з усіх борцяў, але на час рэвізіі ўсе "разышліся прэч", што пэўна было наступствам Лівонскай вайны (1558—1583). Станам на 1580 год названыя чатыры сяла трымаў кашталян смаленскі "ку Дзісне".
Кальцэфілы
Кальцэфілы (кальцэфіты) (ад calx, родны склон calcis — «вапна» і φιλέω (phileo) — «любіць») — расліны, якія растуць пераважна на глебах, багатых злучэннямі кальцыю, а таксама ў месцах выхаду вапнякоў, мергеляў, мелу і іншых парод.
Да кальцэфілаў адносяцца такія расліны, як Paphiopedilum exul, Paphiopedilum insigne, лішайнікі роду Psora: Psora decipiens, Psora globifera, Psora rubiformis і інш.
Па адносінах да кальцыю адрозніваюць факультатыўныя (Dendranthema sinuatum, Chamaerhodos altaica, Echinops humilis і інш.) і аблігатныя кальцэфілы (Asplenium ruta-muraria, Brachanthemum krylovianum, Euphorbia rupestris і інш.).
Яскавіцкі сельсавет
Я́скавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Салігорскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Яскавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Ленінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Брэсцкай вобласці. 20 студзеня 1960 года пасля скасавання Ленінскага раёна ўвайшоў у склад Старобінскага раёна Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — у Салігорскім раёне. 30 кастрычніка 2009 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Доўгаўскага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 590 чалавек, з іх 97,6 % — беларусы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі тры вёскі: Вялікі Лес, Морач і Яскавічы.
Францішак Чарняўскі
Францішак Чарняўскі (, в. Чухны, Ашмянскі павет —, Амстэрдам, штат Нью-Ёрк, ЗША) — беларускі рэлігійны дзеяч. Душпастарскую службу пачаў у 1920 на пасадзе вікарыя ў Сухаволі. Служыў таксама ў Саколцы і ў Кузніцы. Чытаў казанні на беларускай мове і распаўсюджваў сярод вернікаў беларускія выданні. У 1924—1927 вучыўся ў Рыме. З 1929 на місіі ў Францыі, з 1933 — у Бельгіі. З 1957 года жыў і служыў у ЗША, дзе выдаваў таксама беларускі рэлігійны часопіс «Siaŭbit».
Павел Міхайлавіч Сушко
Павел Міхайлавіч Сушко (, вёска Сушкі,, Віцебская вобласць — ) — беларускі.
Біяграфія
Друкавацца П. Сушко пачаў у 1938 годзе ў прагрэсіўных газетах і часопісах Заходняй Беларусі. У газеце «Кліч партызан» (орган Мёрскага падпольнага райкама) у 1943 годзе выступаў з нататкамі пад псеўданімам Язэп Сяўня. Пісаў вершы пра заходнебеларускае падполле, гераізм партызан, услаўляў радасць мірнай працы, апяваў хараство родных краявідаў. У пасляваенны час выступаў з вершамі і допісамі ў раённай газеце, абласным і рэспубліканскім друку. Вершы П. Сушко «Сцяжынка» і «Ой, ішла дзяўчына» пакладзены на музыку М. Пятрэнкам і А. Палонскім. У Вільнюсе ў акадэмічнай бібліятэцы захоўваецца рукапісны зборнік яго вершаў «Адгалоскі» (1939).
Сям’я
Меў сына Пятра (1937—1996), беларускага паэта і перакладчыка.
Леў Давідавіч Ландау
Леў Давідавіч Ланда́ў (,  —, ) — выдатны савецкі фізік-тэарэтык, акадэмік АН СССР (абраны ў 1946). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1962), медалі імя Макса Планка, Ленінскай і трох Сталінскіх прэмій, Герой Сацыялістычнай Працы. Член Лонданскага каралеўскага таварыства і акадэмій навук Даніі, Нідэрландаў, ЗША (Нацыянальнай акадэміі навук ЗША і Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук), Французскага фізічнага таварыства і Лонданскага фізічнага таварыства.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 (22) студзеня 1908 г. у Баку, у яўрэйскай сям’і. Бацька — Давід Львовіч Ландау, інжынер-нафтавік. Маці — Любоў Веніамінаўна Ландау. З 1916 г. вучыўся ў бакінскай яўрэйскай гімназіі, дзе яго маці была выкладчыкам прыродазнаўства. Незвычайна таленавіты мэтаматычна, Ландау, жартуючы, казаў аб сабе: «Інтэграваць навучыўся ў 13 гадоў, і дыферэнцыраваць мог заўсёды». У 14 паступіў у Бакінскі ўніверсітэт, дзе вучыўся адначасова на двух факультэтах: фізіка-матэматычным і хімічным. За асабістыя поспехі быў пераведзены ў Ленінградскі ўніверсітэт. Скончыўшы ў 1927 фізічная аддзяленне Ленінградскага ўніверсітэта, Ландау стаў аспірантам, у далейшым супрацоўцам Ленінградскага фізіка-тэхнічнага інстытута, у 1926—1927 гг. апублікаваў першыя працы па тэарэтычнай фізіцы.
У 1929 г. быў у навуковай камандзіроўцы дзеля працягу адукацыі ў Германіі, у Даніі ў Нільса Бора, у Англіі і Швейцарыі. Нільса Бора ён пазней лічыў сваім адзіным настаўнікам. У 1932 г. узначаліў тэарытычны аддзел Украінскага фізіка-тэхнічнага інстытута (УФТІ). Пасля звальнення з Харкаўскага ўніверсітэта ў 1937 г. і выкліканай гэтым забастоўкі фізікаў быў запрошаны ў нядаўна створаны Інстытут фізічных праблем (ІФП) АН СССР і пераехаў у Маскву.
Пасля ад’езду Л. Ландау пачынаецца разгром УФТІ органамі абласнога НКУС, арыштоўваюцца замежныя спецыялісты А. Вайсберг і Ф. Хоутэрманс, у жніўні — верасні 1937 у час так званай «справы УФТІ» былі арыштаваны і расстраляныя фізікі Л. В. Разенкевіч (суаўтар Л. Ландау), Л. В. Шубнікаў, В. С. Горскі.
У красавіку 1938 г. Л. Ландау рэдагуе лістоўку, якая была напісана К. Коцерам і заклікала да звяржэння Сталінскага рэжыму, у якой Сталін названы фашыстскім дыктатарам. Тэкст лістоўкі быў пераданы антысталінскій групе студэнтаў ІФЛІ дзеля распаўсюджання па пошце перад першамайскімі святамі. Гэты намер быў выкрыты органамі бяспекі СССР, і Л. Ландау, Корэц і Ю. Б. Румер былі арыштаваны за антысавецкую агітацыю. У турме Ландау правёў год і был выпушчаны дзякуючы пісьму ў абарону ад Нільса Бора і ўмяшальніцтву Капіцы, які ўзяў Л.Ландау на паруку. Пасля вызвалення і да самай смерці ў 1968 г. Л. Ландау быў супрацоўнікам ІФП.
У 1955 г. падпісаў «Пісьмо трохсот» супраць Т. Д. Лысенкі. У 1962 г. атрымаў Нобелеўскую прэмію «За піянерскія даследаванні скандэнсаваных асяроддзяў, асабліва вадкага гелію». У тым жа годзе трапіў у страшэнную аўтакатастрофу, атрымаў шматлікія пераломы і правёў у коме 59 сутак. Пасля аварыі амаль што не займаўся навуковай дзейнасцю, але, на думку жонкі і сына, Ландау паступова вяртаўся да свайго нармальнага становішча і ў 1968 г. быў блізкі да таго, каб аднавіць сваю прафесійную дзейнасць.
Меў вельмі рознабаковыя інтэрэсы. Працаваў у сферы квантавай механікі, фізікі цвёрдага цела, магнетызму, фізікі нізкіх тэмператур, фізікі касмічных прамянёў, фізікі атамнага ядра, фізікі элементарных часціц, фізікі плазмы, гідрадынамікі, квантавай тэорыі поля і інш.
Самыя важныя працы
Усяго Л. Ландау напісаў 98 артыкулаў. Поўнае выданне яго прац у 1968 г. складала 2 тамы.
Бурбах (Зігерланд)
Бурбах (Burbach) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 79,66 км². Афіцыйны код — 05 9 70 008.
Камуна падзяляецца на 9 сельскіх акруг.
IC 2193
IC 2193 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прыклёнак
Прыклёнак (, Приклёнок) — вёска ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хацюхоўскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дакудаўскага сельсавета.
Жартайка (рака)
Жарта́йка — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Вэлыка Багачка
Вэлыка Багачка  — пасёлак гарадскога тыпу, цэнтр Вэлыкабагачанскага раёна Палтаўскай вобласці Украіны, на р. Псёл (басейн Дняпра), за 18 км ад чыгуначнай станцыі Гогалева (на лініі Палтава — Рамадан). Прамысловы камбінат. Адносілася да Багацкай сотні Міргарадскага палка.
Першыя згадкі пра паселішча з’явіліся ў канцы XVI — пачатку XVII ст. На карце Гіёма дэ Баплана, створанай у XVII стагоддзі, яна пазначана як Багачка. Паселішча ўзнікла ў выніку казацкай каланізацыі.
У ХІХ стагоддзі мястэчка Багачка было ў складзе Багачанскай воласці Міргарадскага павета Палтаўскай губерні.
Касмыры
Касмыры́ (, Космыри) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Іванскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вяжоўскага сельсавета.
Бад-Ласфэ
Бад-Ласфэ (Bad Laasphe) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зіген-Вітгенштайн. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 135,76 км². Афіцыйны код — 05 9 70 028.
Горад падзяляецца на 25 гарадскіх раёнаў.
Фліндэрс (востраў)
Востраў Фліндэрс (Flinders Island) — востраў у праліве Баса, які ляжыць за 20 км на паўночны ўсход ад вострава Тасманія. Найбуйнейшы востраў у групе астравоў Фюрно. Уваходзіць у склад штата Тасманія. Плошча вострава — каля 1333 км². Вышэйшая кропка — гара Стшалецкага (756 м). Найбуйнейшыя населеныя пункты — Уайтмарк (Whitemark) і Лэдзі-Бэран (Lady Barron).
Насельніцітва (2016 г.) — 833 чалавек.
Геаграфія
У геалагічнай будове вострава Фліндэрс пераважаюць горныя хрыбты, якія складзеныя з гранітных парод і займаюць трэць усяго вострава. Найбольш буйныя з іх — града Стшалецкага (Strezelecki Range), Дарлінг (Darling Range), гара Кілікрэнкі (Mount Killiecrankie) і Патрыярх (The Patriarchs).
Прыкладна палова вострава ўяўляе сабою прыбярэжныя выдмы з роднаснымі глебавымі адкладамі, якія фармуюць раўніну ва ўсходняй частцы вострава Фліндэрс і вузкую паласу на заходнім узбярэжжы. У шматлікіх нізінных месцах са мноствам лагун можна знайсці эстуарыявыя пласты з пяску, гліны і галькі. Вышэйшая кропка вострава Фліндэрс — гара Стшалецкага (756 м). Іншыя пікі дасягаюць вышыні 400 м.
Мноства невялікіх рачных струменяў, якія бягуць у бок берага, утвараюць пераважны малюнак гідраграфічнай сеткі. Найбуйнейшыя рэкі, якія бяруць пачатак у сельскагаспадарчых землях, цякуць у бок усходняга ўзбярэжжа і ўпадаюць у чатыры вузкіх марскіх заліва. Шматлікія рэкі з'яўляюцца толькі пасля моцных дажджоў, што звязана з маленькай даўжынёй рэк і крутасцю мясцовасці, па якой яны цякуць.
Уздоўж усходняга берага вострава Фліндэрс размешчана мноства прыбярэжных лагун.
Клімат марскі мяккі. Найбольш цёплы месяц — люты, калі тэмпература трымаецца каля +22,7°C. У ліпені яна паніжаецца да +13,4°C, вядомы выпадкі замаразкаў да -3,5°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 743,7 мм.
Прырода
З-за рознай колькасці ападкаў, вышыннасці, геалагічнай будовы і ландшафту на астравах вялікая разнастайнасць глеб і формаў расліннасці. Уздоўж прыбярэжных выдмаў пераважаюць глебы з вялікім утрыманнем вапны, на якіх растуць нізкарослыя хмызнякі і нізінныя дрэвы. На мяккахвалістых раўнінах у заходняй частцы вострава пераважае монафракцыённы пясок і неаднастайныя глебы, на якіх растуць эўкаліпты.
Востраў Фліндэрс знакаміты мноствам рэдкіх відаў птушак. Цэнтральная і ўсходняя часткі вострава абвешчаны тэрыторыямі, важнымі для птушак, створаны асаблівы ахоўваемы рэжым.
Гісторыя
У канцы верхняга палеаліта Фліндэрс быў населены продкамі абарыгенаў, аднак каля 6000 — 4000 гадоў таму карэннае насельніцтва знікла па невядомых прычынах.
У 1773 г. востраў быў адкрыты чальцамі экспедыцыі Дж. Кука. У 1798 г. на ім высадзіўся брытанскі мараплавец М. Фліндэрс, у гонар якога была дадзена сучасная назва. З канца XVIII ст. тут часова сяліліся паляўнічыя на кітоў.
У 1830 — 1847 гг. на востраве дзейнічала станцыя, дзе былі паселены абарыгены Тасманіі. Хаця пасля закрыцця станцыі, абарыгены былі зноў пераселены ў Тасманію, 16% сучасных астравіцян лічаць іх сваімі нашчадкамі. З канца XIX ст. на Фліндэрсе сяліліся мігранты з Тасманіі еўрапейскага паходжання. У 1903 г. быў створаны асобны муніцыпалітэт.
У нашы дні насельніцтва займаецца сельскай гаспадаркай і абслугоўваннем турыстаў.
Медаль «Партызану Айчыннай вайны»
Меда́ль «Партыза́ну Айчы́ннай вайны́» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 2 лютага 1943 года. Аўтар малюнка медаля — мастак М. І. Маскалёў, малюнак узяты з неажыццяўленнага праекту медаля «25 гадоў Савецкай Арміі».
Статут медаля
3. Медалём «Партызану Айчыннай вайны» 1-й ступені ўзнагароджваюцца партызаны, начальніцкі састаў партызанскіх атрадаў i арганізатары партызанскага руху за адвагу, геройства і выдатныя поспехі ў партызанскай барацьбе за нашу савецкую Радзіму ў тыле нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
4. Медалём «Партызану Айчыннай вайны» 2-й ступені ўзнагароджваюцца партызаны, кіраўнікі партызанскіх атрадаў i арганізатары партызанскага руху за асабістае баявое адрозненне ў выкананні загадаў і заданняў камандавання, за актыўнае садзейнічанне ў партызанскай барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Вышэйшай ступенню медаля з'яўляецца 1-я ступень.
Медаль «Партызану Айчыннай вайны» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За доблесную працу (За воінскую доблесць). У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» ў парадку старшынства ступеняў.
Апісанне медаля
На адным боку медаля змешчана пагрудная профільная выява У. І. Леніна і І. В. Сталіна. Па краю медаля адчаканеная стужка, на складках якой у ніжняй частцы — літары «СССР», а пасярэдзіне іх — пяціканцовая зорка з сярпом і молатам. На гэтай жа стужцы ў верхняй частцы медаля надпіс «Партизану Отечественной войны»; перад надпісам і пасля яго — маленькія пяціканцовыя зоркі.
На адваротным боку медаля адчаканены надпіс «За нашу Советскую Родину».
Выявы і надпісы на медалі выпуклыя. У верхняй частцы медаля маецца вушка, якім медаль пры дапамозе кольца злучаны з металічнай пяцікутнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай светла-зялёнага колеру. Пасярэдзіне стужкі праходзіць падоўжная паласа шириной 2 мм. Да медалі 1-й ступені — чырвоная; да медаля 2-й ступені — сіняя. Шырыня стужкі 24 мм.
На адваротным боку калодкі ёсць прыстасаванне для мацавання медаля да адзежы.
Узнагароджанні
Медалём № 000001 у чэрвені 1943 года быў узнагароджаны савецкі партызан Яфім Ільіч Асіпенка, мінёр, камандзір групы падрыўнікоў, які восенню 1941 года стаў камандзірам мабільнай групы партызанскага атрада «Перадавы», які дзейнічаў у раёне горада Сухінічы Калужскай вобласці. У раёне станцыі Мышбор пасля адмовы выбухоўніка самаробнай міны ён падарваў зарад, ударыўшы па дэтанатару шостам ад чыгуначнага знака. У выніку, быў пушчаны пад адхон ішоўшы да фронту эшалон (паравоз і тры платформы з танкамі), партызан быў цяжка паранены і страціў зрок.
Па стану на 1 студзеня 1995 медалём «Партызану Айчыннай вайны» 1-й ступені ўзнагароджана 56 883 чалавек, 2-й ступені — 70 992 чалавек.
Сярод узнагароджаных не толькі грамадзяне СССР, але і замежныя грамадзяне: антыфашысты, якія ўдзельнічалі ў партызанскім руху на акупаванай тэрыторыі СССР (камандзір чэхаславацкага партызанскага атрада капітан Ян Налепка, балгарская партызанка Вера Паўлава , перайшэдшыя на бок партызан і якія ваявалі ў савецкіх партызанскіх атрадах румынскія ваеннаслужачыя Апостал Тома, Міхаіл Міхайлеску, Лазар Георгі, Марынеску Георгі, Камбары Нікола і інш.).
Сасновіца (рака)
Сасновіца — рака ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Сасноўка (басейн Сажа).
Даўжыня ракі 6,4 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,3 м/км. Пачынаецца за 4 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Тарасавічы і ўпадае ў Сасноўку прыкладна за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі. Вадазбор на паўднёва-ўсходнім ускрайку Аршанска-Магілёўскай раўніны.
Ампер (адзінка вымярэння)
Ампе́р (абазначэнне: А) — адзінка вымярэння сілы электрычнага току ў СІ.
Ампер роўны сіле такога электрычнага току, які, пры праходжанні по двум прамым паралельным праваднікам бесконцай даўжыні і незначнага папярочнага сячэння, якія знаходзяцца на адлегласці 1 метр адзін ад аднаго ў вакууме, ствараў бы паміж гэтымі праваднікамі сілу, роўную 2·10−7 ньютанаў на метр даўжыні.