cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кіеўская духоўная акадэмія
Кіеўская духоўная акадэмія (1860—1919 гг.)
28 верасня 1869 г. адбылося ўрачыстае святкаванне 50-гадовага юбілею Кіеўскай духоўнай акадэміі. Для ўдзелу ва ўрачыстасцях у Кіеў прыбылі шматлікія яе выпускнікі, а таксама прадстаўнікі духоўных і свецкіх вышэйшых навучальных устаноў, навуковых грамадстваў, семінарый і вучылішчаў. Да юбілейнага дня ў Кангрэгацыйнай зале акадэміі была адкрыта партрэтная галерэя выдатных дзеячаў і выпускнікоў Кіева-Магілянскай акадэміі і КДА, у якой былі прэзентавана больш за 100 партрэтаў. За першыя 50 гадоў існавання Кіеўскай духоўнай акадэміі (1819—1869 гг.) адбылося 24 выпускі агульнай колькасцю 1239 чалавек, з якіх 384 атрымалі ступень магістра багаслоўя і 633 — ступень кандыдата багаслоўя. Па замове Канферэнцыі КДА за гэтыя гады былі прысуджана 5 навуковых ступеняў доктара багаслоўя. Больш за 60 выхаванцаў і выкладчыкаў дасягнулі епіскапскага сану. Некалькі выпускнікоў сталі вядомымі іерархамі іншых Памесных Цэркваў (ПЦ): мітрапаліт Сербскай ПЦ Міхал (Ёванавіч), мітрапаліт Балгарскай ПЦ Клімент (Друмеў), епіскап Румынскай ПЦ Філарэт (Скрыбан-Папеску) і інш. Трохі выпускнікоў і выкладчыкаў гэтага перыяду пачытаюцца ў абліччы святых: Інакенцій (Барысаў), Мялецій (Леантовіч), Феафан Пустэльнік (Говараў).
30 мая 1869 г. імператар Аляксандр II зацвердзіў новы статут духоўных акадэмій. Статут дапускаў адначасовае навучанне ў акадэміі не 2 (як раней), а 4 курсаў. Таму з 1869 г. набор студэнтаў у КДА ажыццяўляўся штогод. У выніку да 1873 г. у КДА было ўжо 4 поўных студэнцкіх курса і адпаведна штогадовымі сталі акадэмічныя выпускі. Колькасць казённакоштных студэнтаў КДА вызначалася ў 120 чалавек (па 30 на курсе). Была ўведзена спецыялізацыя і адкрыта 3 аддзяленні (багаслоўскае, царкоўна-гістарычнае і царкоўна-практычнае. Уводзіўся шэраг новых прадметаў (выкладанне славянскіх моў і метафізікі). З 70–х гг. XIX ст. у Кіеўскай духоўнай акадэміі рэгулярна праводзіліся прадугледжаныя новым статутам публічныя абароны доктарскіх і магістарскіх дысертацый.
У 1872 г. пры КДА было заснавана царкоўна-гістарычнае і археалагічнае грамадствы, сябры якога бралі ўдзел у вывучэнні і ахове хрысціянскіх помнікаў у паўднёва–заходніх губернях Расійскай імперыі. Пры грамадстве дзейнічаў царкоўна-археалагічны музей — першы публічны музей Кіева (з 1880 г.), які налічваў каля 33 тысяч экспанатаў, у т. л. адну з найбуйных у той час калекцый хрысціянскіх старажытнасцяў. Акадэмія надавала вялікую ўвагу царкоўнаму спеву.
На мяжы 70–х і 80–х гг. XIX ст. у акадэміі назіралася істотнае паслабленне дысцыплінарных патрабаванняў, якія прад'яўляліся да студэнтаў. Вынікам гэтага сталі не толькі парушэнні ўнутранага акадэмічнага распарадку, але і больш сур'ёзныя правіннасці. Так, адзін са студэнтаў быў арыштаваны за захоўванне рэвалюцыйных твораў і бомбы, а таксама прадстаўленне начлегу членам тэрарыстычнай арганізацыі.
У 1882 г. пры Кіеўскай духоўнай акадэміі пачало дзейнічаць Богаяўленскае брацтва «для дапамогі студэнтам, што жывуць у нястачы». Брацтва забяспечвала сваякоштных студэнтаў грашовымі дапамогамі, кнігамі, адзеннем, аплачвала іх лячэнне, жыццё на кватэрах і г. д. Прадугледжвалася, што студэнты, якія атрымалі дапамогу ад брацтва, пасля сканчэння вучобы і паступленні на службу будуць вяртаць брацтву атрыманыя ад яго сродкі. Бюджэт брацтва папаўняўся за кошт членскіх узносаў, ахвяраванняў і збораў ад публічных імпрэз. Да пачатку ХХ ст. у склад брацтва ўваходзіла 230 чальцоў (19 ганаровых, 9 пажыццёвых, 164 сапраўдных і 38 чальцоў-спаборнікаў).
У 1884 г. імператар Аляксандр III зацвердзіў новы статут духоўных акадэмій, які скасаваў ліберальныя новаўвядзенні ранейшых гадоў. Пасля ўвядзення у дзеянне новага статута ў КДА назіралася тэндэнцыя паступовага скарачэння агульнай колькасці студэнтаў. Гэта было абумоўлена тым, што статут забараніў жыццё студэнтаў па-за сценамі акадэміі, яны павінны былі жыць у акадэмічным інтэрнаце.
Апошнія паўтара дзесяцігоддзя XIX ст. сталі часам заўважнага павелічэння ў Кіеўскай духоўнай акадэміі колькасці замежных студэнтаў. Калі ў 1883 г. у КДА навучалася 6 іншаземцаў (4 балгары, чарнагорац і грэк), то ў 1887 г. было ўжо 25 замежных студэнтаў (11 сербаў, 7 балгараў, 6 румынаў і японец), а ў 1897 г.- 43 замежнікі (10 грэкаў, 11 балгараў, 13 сербаў, 5 румынаў, 2 чарнагорцы і 2 сірыйцы). Кіеўская духоўная акадэмія была самай паўднёвай з духоўных акадэмій Расійскай імперыі, і, зазвычай, сюды скіроўваліся на навучанне выхадцы з Балкан і Блізкага Усходу. Замежныя студэнты звычайна атрымвалі стыпендыі ад Сінода, некаторыя (з 1888 г.) — ад Імператарскага праваслаўнага Палестынскага таварыства. Грунтуючыся на знешнепалітычных інтарэсах Расіі, лічылася патрэбным усяляк спрыяць навучанню ў расійскіх вышэйшых духоўных навучальных установах балгараў, сербаў і чарнагорцаў. Пастановай Сінода ад 11 сакавіка 1869 г. да балканскіх славянаў як пры паступленні ў Кіеўскую духоўную акадэмію, так і падчас навучання праяўлялася прыкметнае паслабленне. Плошчы студэнцкага інтэрната КДА былі абмежаваны, і павелічэнне колькасці замежных студэнтаў азначала скарачэнне ліку расійскіх падданых, якіх магла прыняць на навучанне акадэмія. Усё гэта выклікала незадаволенасць як у выкладчыцкай, так і ў студэнцкім асяроддзі.
З 1907 годзе пры акадэміі дзейнічала рэлігійна-філасофскае грамадства (з 1914 г. — навукова-філасофскае грамадства), якое з 1916 г. выдавала альманах «Хрысціянская думка» («Христианская мысль»).
Тапаркол
Тапаркол — аул у Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кенжарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 355253300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 49 чалавек (24 мужчыны і 25 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 59 чалавек (33 мужчыны і 26 жанчын).
Кіеўская духоўная акадэмія
Кіеўская духоўная акадэмія (1860—1919 гг.)
З пачаткам Першай сусветнай вайны на сродкі настаўнікаў, супрацоўнікаў і студэнтаў на фронт неаднаразова адпраўляліся пасылкі з цёплымі рэчамі і падарункамі для салдатаў. Пры акадэмічным шпіталі быў адкрыты лазарэт для параненых афіцэраў, які ўтрымліваўся на 3-працэнтныя адлічэнні з пенсіёну ўсіх службоўцаў пры КДА. Студэнты працавалі ў лазарэтах і санітарных атрадах Кіева. Некаторыя з іх па сканчэнню акадэміі паступілі ў вайсковыя вучылішчы, жадаючы адправіцца на фронт; прафесары таксама працавалі ў дзеючым войску.
15 верасня 1915 г., калі ўзнікла небяспека акупацыі Кіева нямецкімі войскамі, Сінод прыняў рашэнне пра эвакуацыю Кіеўскай духоўнай акадэміі ў Казань. Пераезд пачаўся ў кастрычніку і заняткі былі прыпынены. Будынкі акадэміі былі рэквізаваны для вайсковых патрэб. Прадугледжвалася, што заняткі пачнуцца ў Казані ў студзені 1916 г., аднак поўная эвакуацыя КДА не была праведзена. Ужо ў снежні 1915 г. са згоды галоўнакамандуючага заняткі аднавіліся ў Кіеве. Але паколькі будынкі акадэміі былі занятыя вайсковымі ўстановамі, ёй давялося туліцца ў розных памяшканнях на Падоле, а студэнтаў размяшчаць на прыватных кватэрах. Усё гэта прымусіла Савет КДА скончыць навучальны год ужо ў сакавіку 1916 г.
Пасля бальшавіцкага перавароту ў Расіі фінансаванне Кіеўскай духоўнай акадэміі з Петраграда цалкам спынілася. Украінская цэнтральная рада, якая лічыла КДА рэліктам старой імперскай сістэмы, таксама не планавала аказваць ёй падтрымку. Да сярэдзіны 1920 года на тэрыторыі Украіны ішла грамадзянская вайна, а ў Кіеве адбываліся шматразовыя змены ўлады. У такіх умовах навучальны працэс у КДА даводзілася некалькі разоў прыпыняць. Адсутнасць фінансавання і сталая нястача прадуктаў харчавання прымушала студэнтаў і прафесараў пакідаць Кіеў у пошуках пражытка. Апроч таго, акадэмія па-ранейшаму была пазбаўлена магчымасці месціцца ў сваіх гістарычных будынках. Пасля рэквізіцыі 1915 года яны не былі ёй вернутыя ў поўнай меры.
Кіеўская праваслаўная багаслоўская акадэмія (1920—1924 гг.)
19—22 студзеня 1919 г. Часовы працоўна-сялянскі ўрад Украіны выдаў дэкрэт «Пра аддзяленне Царквы ад дзяржавы і школы ад Царквы», а 25 студзеня быў выдадзены дэкрэт «Пра перадачу ўсіх навучальных устаноў ва ўстанову аддзела асветы». 15 лютага 1919 г. Народны камісарыят асветы Украіны выдаў пастанову «Пра духоўныя вучылішча і семінарыі», у адпаведнасці з якім усе вучылішчы і семінарыі на тэрыторыі Украіны пераходзілі ва ўстанову Народнага камісарыята і ператвараліся ў школы агульнаадукацыйнага характару. 3 красавіка часова ўсталяваная ў Кіеве савецкая ўлада прыняла рашэнне пра зачыненне Кіеўскай духоўнай акадэміі. Аднак ужо ў канцы жніўня 1919 г., пасля прыходу ў Кіеў войскаў генерала Дзянікіна, дзейнасць КДА была адноўлена. У студзені-лютым 1920 года, калі ў Кіеве зноў была ўсталявана савецкая ўлада, епіскап Васіль (Багдашэўскі) і прафесары КДА зрабілі спробу ператварыць акадэмію ў прыватную вышэйшую навучальную ўстанову, якое магло б функцыянаваць у адпаведнасці з савецкім заканадаўствам. Колькасць студэнтаў КПБА (Кіеўская праваслаўная багаслоўская акадэмія) складала 30-35 чалавек. Акадэмія не мела магчымасці забяспечваць іх інтэрнатам і выплачваць стыпендыю. З 1920 года, пасля таго як у акадэміі былі канчаткова канфіскаваны памяшканні, навучальныя заняткі і паседжанні Рады праходзілі толькі на прыватных кватэрах. Заняткі і нават абароны дысертацый праводзіліся як мінімум да 1924 года. Выкладанне вялося на рускай мове. Украінізацыя, што актыўна праводзілася ў свецкіх ВНУ, КПБА не закранула. З 1920 па 1924 гады КПБА ўтрымлівалася амаль вылучна на ахвяраванні кіеўскіх прыходаў, манастыроў і прыватных асоб. Звычайна, гэта былі прадукты харчавання.
Адраджэнне і сучасны стан КДА
Першая спроба адраджэння Кіеўскай духоўнай акадэміі была распачата пасля сканчэння Другой сусветнай вайны. У 1946 годзе патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Алексій I прапанаваў аднавіць у Кіеве духоўныя семінарыю і акадэмію. Аднак рэалізаваць гэту ініцыятыву тады не атрымалася. У 1947 г. у Кіеве была адкрыта толькі семінарыя, што праіснавала да 1960 г. Адноўлена семінарыя ў Кіева-Пячэрскай Лаўры толькі ў 1989 годзе.
Пасля распаду СССР і ўтварэння незалежнай Украіны, у 1992 годзе Украінскай праваслаўнай царквой (УПЦ) і Украінскай праваслаўнай царквой Кіеўскага патрыярхату (УПЦ КП) незалежна былі створаныя дзве навучальныя ўстановы пад назвай «Кіеўская духоўная акадэмія», пра кожную з якіх былі абвешчана, што яна з'яўляецца правапераемнікам Кіеўскай духоўнай акадэміі, зачыненай савецкай уладай у 1919 годзе. Пасля Кіеўская духоўная акадэмія УПЦ КП была названа «Кіеўскай праваслаўнай багаслоўскай акадэміяй».
Даніла Цюрк
Скончыў юрыдычны факультэт Люблянскага ўніверсітэта (1975). У 1982 абараніў доктарскую дысертацыю ў галіне міжнароднага права. Аўтар кнігі «Прынцып неўмяшальніцтва ў міжнародныя адносіны і міжнародным праве» (Любляна, 1984) і каля 100 артыкулаў, у тым ліку па пытаннях правоў чалавека, правоў меншасцяў, выкарыстання сілы дзяржавамі, ГАТТ і інш. Чытаў лекцыі ва універсітэтах Еўропы і ЗША.
З 1984 працаваў у сістэме ААН — быў членам падкамісіі па прадухіленні дыскрымінацыі і абароне меншасцяў, у 1990 займаў пасаду яе старшыні. З’яўляўся спецыяльным дакладчыкам гэтай падкамісіі па эканамічных, сацыяльных і культурных правах (1988—1992) і па праве на свабоду і выраз меркаванняў (1989—1992).
Пасля абвяшчэння незалежнасці Славеніі, у 1992—2000 быў яе пастаянным прадстаўніком у ААН.
Казімір Іванавіч Радзевіч
Казімір Іванавіч Радзевіч (, в. Маляўкі, Мінская губерня —, Браслаў) — Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1934 годзе слесарам Мінскага вагонарамонтнага завода імя Мяснікова.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны быў мабілізаваны на працоўны фронт, эвакуіраваны ў горад Куйбышаў, дзе працаваў на заводзе.
Пасля вызвалення Беларусі вярнуўся ў Мінск і працягваў працаваць на вагонарамонтным заводзе.
У 1953 годзе ў складзе «трыццацітысячнікаў» быў накіраваны ў Заходнюю Беларусь для арганізацыі сельскай гаспадаркі. Разам з сям’ёй пераехаў у в. Бяльмонты Браслаўскага раёна і працаваў слесарам Браслаўскай машынна-трактарнай станцыі. У 1961—1977 гадах — слесар-механік у раённым аб’яднанні «Сельгастэхніка».
За паспяховае выкананне заданняў 8-й пяцігодкі і дасягненне высокіх тэхніка-эканамічных паказчыкаў Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 красавіка 1971 года К. І. Радзевічу прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1971—1975 гадах.
З 1977 года — на пенсіі. Памёр у 1989 годзе. Пахаваны ў вёсцы Ахрэмаўцы Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Пясочнароўская культура
Пясочнароўская культура — археалагічная культура эпохі мезаліту (IX—VII тыс. гадоў таму назад). Назву атрымала па стаянцы Пясочны Роў.
Культура вылучана М. В. Ваяводскім у 1950-я гады («дзяснінская культура»), навуковае абгрунтаванне атрымала ў работах А. А. Фармозава, Дз. Я. Цялегіна, Л. Л. Залізняка. Асноўная частка помнікаў культуры канцэнтруецца ў басейне р. Дзясна (Пясочны Роў, Грыдасава, Камягіна, Мурагі, Студзёнак і інш.).
Для крамянёвай індустрыі культуры характэрна выкарыстанне адшчэпаў, у т.л. пласціністых, сколатых пераважна з грубых аднапляцовачных нуклеусаў буйных памераў. сярод прылад праы сустракаюцца канцавыя, двайныя і акруглыя скрабкі, разцы рэтушныя, двухгранныя і на вугле зламанай нарыхтоўкі, праколкі і свердзелы, вастрыі, пласціны і адшчэпы са скошаным канцом, грубыя сякеры. Выразнасць крамянёваму інвентару культуры надаюць мікраліты, прадстаўленыя высокімі сіметрычнымі і асіметрычнымі трапецыямі, трохвугольнікамі, таксама знаходкі асіметрычных вастрый з бакавой выемкай (т.зв. ўкладышы «алтынаўскага тыпу») абушковыя нажы, чаранковыя наканечнікі стрэл.
Паводле Л. Л. Залізняка, раннія помнікі культуры вызначаюцца адсутнасцю геаметрычных мікралітаў. У канцы VIII—пачатку VII тыс. да н. э. распаўсюджваюцца ўкладышы алтынаўскага тыпу, трапецыі, трохвугольнікі, якія на заключных этапах развіцця культуры сталі дамінуючай катэгорыяй крамянёвага інвентару. Познамезалітычны этап культуры характэрызуюць помнікі тыпу Студзёнак, сярод якіх шырока прадстаўлены тронкавыя наканечнікі стрэл з плоскім падчэсваннем чаранка і пяра, сякеры і цёслы, апрацаваныя шляхам двухбаковай абіўкі. Лёс насельніцтва культуры звязваецца з фарміраваннем неаліту басейна дзясны.
У якасці генетычнага продка культуры разглядаюцца арэнсбургская культура ці грэнская культура. Разам з грэнскай, іенеўскай, усць-камскай, Фосна і Комса культурамі старажытнасці культура ўваходзілі ў адзіную прастору культур асіметрычных наканечнікаў з бакавой выемкай, насельніцтва якіх ў канцы эпохі плейстацэну—пачатку галацэну пражывала ў лясной паласе Усходняй Еўропы.
На тэрыторыі Беларусі матэрыялы культуры вядомы па паверхневых зборах А. Г. Калечыц са стаянак Калініна (Чурылава) і Раманавічы (гомельскае Пасожжа). Час існавання насельніцтва культуры ў Беларусі вызначаецца 2-й паловай VIII—VII тыс. да н.э.
Ордэн «За заслугі»
Ордэн «За заслугі» — назва ўзнагарод некаторых дзяржаў і адміністрацыйных адукацый:
Падобныя па назве ўзнагароды
Таксама з'яўляецца асноватворным складнікам назваў наступных узнагарод:
Ілан Галеві
Ілан Галеві (Халеві) (אִילָן הַלֵּוִי; раней Жорж Ален Альбер,, , Францыя — , Клішы-ла-Гарэн, О-дэ-Сен, Францыя ) — яўрэйска-палесцінскі актывіст і палітык, раманіст і адзін з нямногіх яўрэяў, якія займалі высокія пасады ў Арганізацыі вызвалення Палесціны (АВП). Называў сябе «стопрацэнтным яўрэем і стопрацэнтным арабам».
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і ў Ліёне, Францыя, у 1943 годзе, «пад фальшывым імем… у паштовым аддзяленні, якое было сховішчам руху Супраціву», як пацвердзіў яго старэйшы брат Марк Альбер. Пасля смерці яго бацькі Анры Левіна яго маці Бланш выйшла замуж за Эміля Альбера, і ён усынавіў яе дзяцей. Некаторыя крыніцы памылкова сцвярджаюць, што яго бацька быў еменскім яўрэем, чыя сям’я пасялілася ў Іерусаліме ў пачатку XX стагоддзя ; згодна брату Галеві Марку, калі Галеві адправіўся ў Ізраіль, «ён атрымаў пашпарт з дапамогай пасведчання еменца, што пражываў там» і гэта прычына, па якой яго паходжанне часам паказваецца як еменскае.
У пачатку 1960-х гадоў ён працаваў у літаратурных часопісах «Les Temps Modernes» і «Présence africaine». Яго першы раман «Перасячэнне», апублікаваны ў 1964 годзе, атрымаў прыхільныя водгукі і быў ахарактарызаваны Ліліян Сміт у «The Saturday Review» як «бліскучы, ашаламляльны аповяд пра падарожжа маладога чалавека з ніадкуль у пекла… свежы погляд на шматузроўневую агонію агароджанай сценамі моладзі»
Пасля паездак у Афрыку, у тым ліку ў Малі і ў Алжыр, у 1965 годзе Ален Альбер пераехаў у Ізраіль ва ўзросце 22 гадоў, там ён стаў выкарыстоўваць прозвішча Галеві. Паводле яго слоў, ён прыехаў у Ізраіль, таму што ў Алжыры выявіў важнасць палесцінскай праблемы. Як распавядаў сам Галеві праз многія гады, «я сядзеў там у кавярнях, чуў людзей, гаварыў з інтэлектуаламі, і я зразумеў, што палесцінскае пытанне хвалюе людзей арабскага свету, ён сапраўды знаходзіцца ў цэнтры іх дакучлівых думак. Я вырашыў, што хачу вывучыць гэтую рэальнасць блізка і знутры… Я хацеў вывучыць ізраільскую рэальнасць» Галеві далучыўся да палесцінскага руху супраціву і, у прыватнасці, ФАТХ пасля араба-ізраільскай вайны 1967 года. Пазней ён стаў выбітным сябрам ААП. Ён быў прадстаўніком АВП у Еўропе і Сацыялістычным інтэрнацыянале, а таксама віцэ-міністрам замежных спраў АВП, удзельнічаючы ў гэтай якасці ў Мадрыдскай канферэнцыі 1991 года. Галеві быў абраны членам Рэвалюцыйнага савета ФАТХ у 2009 годзе і служыў дарадцам Ясіра Арафата. Ён быў узнагароджаны медалём адзнакі за яго ролю ў падтрымцы палесцінскай барацьбы прэзідэнта Махмуда Абаса.
Згодна з Ханан Ашраўі, у пачатку 1970-х гадоў Галеві быў членам Маавака («Барацьба»), «невялікай радыкальнай ізраільскай антысіянісцкай групы». Да гэтага ён уваходзіў ва ўльтралевую антысіянісцкую арганізацыю Мацпен, ад якой і аддзяліўся Маавак. У АВП Ілан Галеві ўступіў у 1976 годзе, праз год пасля пераезду ў Парыж.
Пасля падпісання мірных пагадненняў 1994 года Галеві жыў у Іерусаліме, а затым у Рамале. Яго дом у Рамале быў разбураны падчас аперацыі «Ахоўная сцяна» ў 2002 годзе. Ілан Галеві памёр у Клішы 10 ліпеня 2013 года ва ўзросце 69 гадоў. Палесцінскі лідар Махмуд Абас выказаў спачуванні ў сувязі са смерцю Галеві. Развітанне з Галеві адбылося ў Парыжы ў крэматорыі могілак Пер-Лашэз.
У красавіку 2019 года было абвешчана аб планах назваць новую вуліцу ў горадзе Эль-Біра ў гонар Ілана Галеві. Гэта рашэнне Ханан Ашраўі ахарактарызавала як даніна павагі мужнаму і прынцыповаму чалавеку.
Антыньяна
Анцін'яна (Antignano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1000 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 92 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 14010. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano (martire.
Вольга Георгіеўна Неўдах
Во́льга Георгіеўна Не́ўдах (нарадзілася ў 1980, Драгічын, Брэсцкая вобласць) — пераможца конкурсу прыгажосці Міс Беларусь-2002, прадстаўляла Беларусь на міжнародным конкурсе «Міс Свету-2003» (Саніа, Кітай).
Вольга Неўдах нарадзілася ў 1980 годзе ў Драгічыне. Пасля школы некалькі гадоў адвучылася ў Віцебску на цырульніка. У 2002 годзе Вольга выйграла конкурс «Міс Беларусі». У кастрычніку таго жа года ў Лос-Анджэлесе прымала ўдзел у чэмпіянаце свету па выканальніцкім мастацтве, дзе стала абсалютнай чэмпіёнкай у намінацыі «мадэлінг». У снежні 2002 года Вольга Неўдах стала паўфіналісткай прэстыжнага конкурсу «Міс Еўропы», які праходзіў у Ліване. У 2003 годзе прадстаўляла Беларусь на міжнародным конкурсе «Міс Свету»
У 2007 годзе скончыла Інстытут сучасных ведаў імя А. М. Шырокава, атрымала спецыяльнасць — культуролаг.
У 2005 годзе ў Вольгі нарадзілася дачка Маша. Жыве ў Брэсце.
Берастоўка
Берасто́ўка (, Берестовка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
Раман Леапольдавіч Ваньковіч
Біаграфія
З 1976 года член ЦК КПБ. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР з 1975 года.
Берастоўка
Размяшчэнне
У 8 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская, 46 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель.
Гісторыя
Заснаваны ў 1920-х гадах перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1931 годзе жыхары мястэчка ўступілі ў калгас. Да 16 ліпеня 1954 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Буда-Кашалёўскага пассавета. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Марозавічы» (цэнтр — вёска Марозавічы).
NGC 4850
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Парваці
Парваці (पार्वती, «горная») у індуізме — адно з імёнаў жонкі бога Шывы. З'яўляецца добрай формай Дэйві, шакці (гэта значыць жаночай творчай энергіі) Шывы.
Яшчэ імёны добрых формаў: Гауры («Светлая, Добрая»), Трыпурасундары («Пышнасць трох светаў»), Лаліта — «Гуллівая», Бхавані («Ажыўляльная»). У жорсткай форме Дэйві носіць імёны Калі («Чорная»), Ш'яма, Чандзі (Чанда, «Гняўлівая»), Дурга («Непрыступная»), Бхайраві («Злавесная»).
Сезон 2019 ФК Смаргонь
У 2019 годзе футбольны клуб «Смаргонь» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад
Станам на кастрычнік 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Арнольд Робертавіч Штам
Арнольд Робертавіч Штам (1892, Санкт-Пецярбург — 1943) — расійскі лесавод, арнітолаг, выкладчык нямецкага паходжання, навуковае і выкладчыцкае жыццё якога цесна звязана з Расіяй, Беларуссю, Украінай і Казахстанам. Кандыдат біялагічных навук (1928).
Быў адным з першых, хто яшчэ ў 1920-х гадах выступаў за ахову дзённых драпежных птушак ад пагалоўнага знішчэння.
Паходжанне і дзяцінства
Нарадзіўся ў сям’і этнічных немцаў Роберта-Горфрыда Штама (24.11.1856-15.10.1917) і яго жонкі Эмы-Элеаноры (12.01.1859-10.09.1912) у Санкт-Пецярбургу. Яго бацька не дажыў да Акцябрскай рэвалюцыі 10 дзён. Ён меў шчацінны завод і некалькі дамоў у Пецярбургу, а таксама дом ля Курскага вакзала ў Маскве. Усю гэту маёмасць і прадпрыемства гаспадары дабравольна адпісалі на карысць савецкай улады ў 1918 годзе.
Адукацыя і пачатак прафесійнай дзейнасці
Арнольд з дзяцінства быў сур’ёзна зацікаўлены жывёламі і таму не меў сумневаў пра выбар сваёй будучай прафесіі. Ён скончыў нямецкую гімназію Аненшуле, а потым у Санкт-Пецярбургу.
Яшчэ ў студэнцкія гады Арнольд адным з першых заняўся кальцаваннем птушак. У 1911—1914 пачаў вывучаць змены ў фаўне Мінскага Палесся пад уплывам чалавека. Вынікі гэтай працы ён апублікаваў толькі ў 1923 годзе.
Першая Сусветная вайна
У 1914 годзе пайшоў дабраахвотна на фронт і прайшоў шлях ад радавога да прапаршчыка. Удзельнічаў у баявых дзеяннях на тэрыторыі сучаснай Эстоніі.
Кіеўскі нацыянальны лінгвістычны ўніверсітэт
Кіеўскі нацыянальны лінгвістычны ўніверсітэт  — вышэйшая навучальная ўстанова ў горадзе Кіеў, Украіна. Універсітэт быў заснаваны 30 сакавіка 1948 года як Кіеўскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў. 29 жніўня 1994 года інстытут быў перайменаваны ў Кіеўскі нацыянальны лінгвістычны ўніверсітэт.
Начас
Начас (Nachos) — кукурузныя чыпсы, папулярная закуска мексіканскай кухні. З такімі чыпсамі падаюць соусы, запраўкі, салаты, іх таксама дадаюць у розныя стравы, напрыклад чылі кон карнэ. Упершыню яны былі створаныя каля 1943 Ігнасіа «Нача» Аная і складаліся са смажаных маісавых чыпсаў і плаўленага сыру. Начас таксама можа быць асобнай стравай, якую падаюць у пластыкавым падносе, з двума аддзяленнямі для чыпсаў і соусу ці на талерцы, дзе чыпсы ўжо палітыя соусам.
Кіеўскі нацыянальны лінгвістычны ўніверсітэт
Факультэты
У склад універсітэта ўваходзяць наступныя факультэты:
Арнольд Робертавіч Штам
Пасля вайны
Пасля заканчэння Грамадзянскай вайны пераехаў у БССР. У 1920 годзе працаваў ляснічым Лужыцкага лясніцтва ў Мазырскім павеце Мінскай губерні. У 1921 годзе ўладкаваўся на працу ў  у Петраградзе. З 9 мая 1921 года па 15 кастрычніка 1922 года ён працаваў тэхнікам у Лясным аддзеле ДІВА, са снежня 1921 па ліпень 1922 кіраваў Лясной экскурсійнай станцыяй і з мая 1923 года па канец навучальнага 1924/25 года быў лектарам у Першым працоўным Лесатэхнікуме.
Паралельна з 22 верасня 1922 года па 22 мая 1925 года А. Р. Штам супрацоўнік на правах лабаранта пры кафедры біялогіі лясных звяроў і птушак Ленінградскага ляснога інстытута. Таксама з 1 верасня 1923 па 1 верасня 1924 года ён выкладаў на Рабфаку Ленінградскага ляснога інстытута.
З 20 сакавіка 1925 года па 6 сакавіка 1926 года А. Р. Штам займаў пасаду дырэктара, але гэту працу ён пакінуў па ўласнай заяве.
З 20 сакавіка 1926 па 29 кастрычніка 1927 года стаў загадчыкам аддзелу паляўнічай гаспадаркі і супрацоўнікам Цэнтральнага савету у Харкаве.
У канцы 1920-х ажыццявіў падарожжа на Кольскі паўвостраў, па выніках якой апублікаваў некалькі навуковых артыкулаў.
З 21 лістапада 1927 па 31 жніўня 1929 года працаваў памочнікам ляснічага ў лясніцтве Каланізацыйнага аддзела праўлення.
З 1 лютага 1927 года па 1 лютага 1928 года А. Р. Штам праходзіў аспірантуру на кафедры заалогіі Харкаўскага ўніверсітэта і атрымаў навуковую ступень кандыдата біялагічных навук. У Харкаве А. Штам пабраўся другім шлюбам з Антанінай Мікалаеўнай Каладзяжнай. Яны пераехалі ў Гомель. З 1 кастрычніка 1930 па 1 лістапада 1931 года кіраваў кафедрай па нямецкай мове ў Беларускім механіка-машынабудаўнічым інстытуце. 2 месяцы, з 15 кастрычніка па 15 снежня 1931 года Арнольд Робертавіч працаваў дацэнтам кафедры заалогіі Гомельскага аграпедагагічнага інстытута.
У хуткім часе сям’я пераехала ў Сочы. Там у 1931 годзе нарадзілася дачка Ева. З 1 лютага 1931 па 15 студзеня 1933 года А. Р. Штам працаваў у Каўказскім запаведніку на розных пасадах ад загадчыка вопытнымі ўстановамі запаведніка да загадчык Паляўнічазнаўчай станцыі КДЗ.
На Далёкім Усходзе
У 1933 годзе А. Р. перабіраецца на Далёкі Усход, спачатку ва Уладзівасток, потым у Благавешчанск. Тут ён працуе ў запаведніках Прымор’я, у тым ліку вывучае фаўну.
З 15 кастрычніка 1933 года па 1 жніўня 1934 года А. Р. Штам працаваў выкладчыкам на кафедры нямецкай мовы ў Далёкаўсходнім Камбінаце замежных моў імя Джона Рыда. З 17 жніўня 1934 года ён — дацэнт, у якім чытае курс лекцый і кіруе практычнымі заняткамі па заалогіі, эмбрыялогіі, гісталогіі і факультатыўнаму курсу заагеаграфіім.
Пераезд ва Уральск
Падчас жыцця на Далёкім Усходзе жонка А. Р. Штама працавала таксідэрмістам. У 1938 годзе пагранічны сабака сцягнула ў яе толькі што падрыхтаванае пудзіла птушкі, з’ела яго і загінула ад мыш’яку, які выкарыстоўваўся для пратраўкі скурак. Баючыся абвінавачванняў у антысавецкай дзейнасці супругі Штамы тэрмінова з’ехалі ва Уральск Заходне-Казахстанскай вобласці, дзе толькі што адкрыўся педагагічны інстытут. А. Р. Штам стаў адным з пачынальнікаў. Пасля працы ў Крыме і на Каўказе А. Р. Штам больш не публікаваўся, а займаўся толькі педагагічнай дзейнасцю. Ён працаваў дацэнтам у педінстытуце, а яго жонка тамсама працуе лабарантакай. Яны разам з калегамі стварылі заалагічны музей пры кафедры заалогіі, які з 1938 года ўзначаліў А. Р. Штам. У сваім кабінеце ён стварыў мінізаапарк, дзе жылі рыбы, змеі, аксалотлі і марскія свінкі.
Арышт і пакаранне
Пачатак Вялікай Айчыннай вайны стаў для расійскіх немцаў пачаткам часу рэпрэсій. І Арнольд Робертавіч, і Антаніна Мікалаеўна былі арыштаваныя НКУС 28 кастрычніка 1941 года. Асуджаны 30 снежня 1941 года па артыкулу 58-10 КК РСФСР да пазбаўлення волі ў ППЛ тэрмінам на 10 гадоў. Рэабілітаваны 30 чэрвеня 1958 года Вярхоўным судом КССР за недаказанасцю складу злачынства.
А. Р. Штам памёр у лагеры 4 кастрычніка 1943. Месца яго пахавання невядома.
Сям’я
У 1927 годзе ў Харкаве пазнаёміўся з Антанінай Мікалаеўнай Каладзяжнай, якая ў хуткім часе стала яго жонкай.
Супругаў арыштавалі ў адзін дзень у снежні 1941 года.
Антаніна Мікалаеўна дажыла ў зняволенні да вызвалення ў 1951 годзе. Яна 10 гадоў адбыла ў. Іх дачку Еву спачатку адправілі з братам Аляксеем у спасылку, а па вяртанні яе ва Уральск дзяўчынку ўдачарыла ў парушэнне закону калега Антаніны Марыя Іванаўна Казлоўская, дачка вядомага гісторыка. Пасля вызвалення з лагеру Антаніна сталася бяздомнай, таму прышла ў дом да Казлоўскіх. Марыя сышла на іншую кватэру, каб дазволіць дзяўчынцы і яе матулі зноў прывыкнуць адна да адной. А. М. Штам больш ніколі не выйшла замуж, жыла з сям’ёй старэйшага сына Мікалая і памёрла ад хваробы ў Кабулеты ў Грузіі ў 1974 годзе.
Навуковая дзейнасць
Усё жыццё прысвяціў вывучэнню звяроў і птушак у прыродным асяроддзі, вывучаў іх ролю і ўзаемаўплыў у біяцэнозах.
Дзейнасць па ахове прыроды
У 1925-26 быў дырэктарам.
У 1927 годзе А. Р. Штам апублікаваў вельмі важны артыкул «Што павінен ведаць паляўнічы пра драпежных птушак?», у якой адным з першых у СССР выказаў думку пра неабходнасць аховы дзённых драпежных птушак і паказаў іх важную ролю ў біяцэнозах. Ён заклікаў паляўнічых ахоўваць драпежных птушак за 36 гадоў да таго, як у 1963 годзе яны былі ўзяты пад ахову заканадаўча.
Спадчына і памяць
Частка архіву А. Р. Штама захоўваецца ў Расійскім дзяржаўным гістарычным архіве.
1896 год у гісторыі кіно
1896 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Кіева-брацкая школа
Кіева-брацкая школа — адна з брацкіх школ ва Украіне ў XVII стагоддзі, заснаваная ў 1615 г. Кіеўскім брацтвам.
Перадумовы стварэння
У XVI стагоддзі хвалі пратэстанцкай Рэфармацыі, а потым каталіцкай Контррэфармацыі, якія наплылі на Рэч Паспалітую, у склад якой уваходзіла вялікая частка тэрыторыі сучаснай Украіны, істотна ўскладнілі жыццё праваслаўных хрысціян. Адным з выклікаў для Праваслаўнай Царквы стаў новы падыход да адукацыі. З аднаго боку, католікі–езуіты, а з іншага — пратэстанты адкрывалі ў Рэчы Паспалітай агульнадаступныя школы, у якіх выкарыстоўваліся найновыя педагагічныя методыкі. Праваслаўныя ж нічога не маглі ім проціпаставіць, бо ў той час у іх яшчэ не сфармавалася ўласная адукацыйная традыцыя. Адной з першых спроб вырашыць гэтую задачу была ініцыятыва князя Васіля Астрожскага. У 1576 г. ён адкрыў у сваім радавым маёнтку ў Астрозе грэка-славянскую школу, якую сучаснікі клікалі нават Астрожскай акадэміяй. Аднак галоўную ролю ў станаўленні сістэмы школьнага ўтварэння ва Украіне згуляў брацкі рух. Менавіта праваслаўныя брацтвы, якія ствараліся ва ўкраінскіх, беларускіх і літоўскіх гарадах, сталі заснавальнікамі сеткі народных школ. У 1585 г. была адкрыта брацкая школа ў Вільні, а ў наступным годзе пачала дзейнічаць Львоўская школа, якая стала першай брацкай школай на ўкраінскіх землях. Да пачатку XVII ст. на тэрыторыі Рэчы Паспалітай было ўжо каля трыццаці такіх школ.
Кіеў, старажытная сталіца Русі, што знаходзіўся пад канец XVI ст. у культурным і эканамічным заняпадзе, пэўны час быў у баку ад гэтага руху. Пасля абвяшчэння Брэсцкай уніі (1596) Кіеў хоць і застаўся без праваслаўнага мітрапаліта, і сабор Святой Сафіі стаў кафедрай грэка-каталіцкіх іерархаў, але паступова адбывалася актывізацыя культурнага і царкоўнага жыцця ў Кіеве. Гэты горад, аддалены ад польска-літоўскіх палітычных цэнтраў, быў прывабнейшым для праваслаўнага насельніцтва, заўважную ролю ў гэтай памежнай зоне стала выконваць казацтва. Казакі выяўлялі зацікаўленасць у царкоўных справах і з часам сталі выступаць галоўнымі абаронцамі Праваслаўя.
Заснаванне
Прынята лічыць, што Брацкая школа ў Кіеве была заснавана ў 1615 годзе, калі тут быў уладкаваны. Некаторыя гісторыкі XIX ст. лічылі магчымым існаванні брацкай навучальнай установы яшчэ з канца XVI стагоддзя, калі Кіеў наведаў Канстанцінопальскі патрыярх. Па гэтай гіпотэзе, патрыярх Ерамія або па дарозе ў Маскву (1588), або па дарозе назад (1589) наведваў Кіеў і тут выдаў грамату з дазволам адкрыць школу пры Богаяўленскай царкве на Падоле.
Аднак гэта гіпотэза, што ўзыходзіць да гістарычных запісак 2-й паловы XVIII ст., пасля была прызнана няслушнай. Дакладна заснаванне брацкай школы ў Кіеве злучана з імем Гальшкі Гулевічаўны (Гулевіч), удавы мазырскага маршалка С. В. Лозкі. 14 кастрычніка 1615 года яна падпісала грамату пра перадачу пляцоўкі зямлі на Падоле з усімі на ім будынкамі і прыбыткамі для стварэння манастыра, школы і «гасціннага дому для праваслаўных вандроўнікаў духоўнага звання». Ужо на наступны дзень тут пасяліліся манахі на чале з Ісаем Капінскім, а праз некалькі тыдняў пры манастыры адкрылася школа. Для апекі аб ёй неўзабаве, у 1616 годзе, было створана і Кіеўскае брацтва.
Навучанне
Пра навучальную праграму Кіеўскай школы ў першыя гады яе існавання захаваліся толькі адрывістыя звесткі. Відавочна, як і ў іншых брацкіх школах, тут выкладалі граматыку, асновы праваслаўнага веравучэння; славянскую, грэцкую, лацінскую і польскую мовы, і асновы рыторыкі. Але напэўна не ўсе мовы вывучаліся аднолькава; у тагачасных запісах сустакаецца таксама назва "славе́нская". Школа дзялілася на асобныя класы, якія самі насілі назву школ. Школа была ўсесаслоўнай, прымаліся як дзеці духавенства, так і шляхцічы, мяшчане і казакі. Першым рэктарам школы быў Іоў Барэцкі (1615?—1618). Пазней рэктарамі былі: Мялецій Сматрыцкі (1619—1620), Касьян Саковіч (1620—1624), Спірыдон Собаль (1626—1628),  Фама Яўлевіч (1628—1632),  Тарасій Земка (1632). Значнаму ўмацаванню Брацкай школы спрыяла матэрыяльная падтрымка і заступніцтва гетмана П. К. Сагайдачнага, які да сваёй смерці (1622) быў галоўным фундатарам брацтва. З тэкстаў вершаў, складзеных рэктарам Брацкай школы Касіянам (Калістам) Саковічам на пахаванне Сагайдачнага, вядомы імёны 20 вучняў школы. Гэта была, мабыць, першая фіксацыя колькасці выхаванцаў школы. Смерць галоўнага заступніка брацтва ўскладніла матэрыяльнае становішча як манастыра, гэтак і школы. .
У 20-х гг. XVII ст. Кіеўская школа становіцца галоўным праваслаўным вучылішчам у Рэчы Паспалітай. У ёй выкладаюць некаторыя настаўнікі з Львоўскай брацкай школы і іншых навучальных устаноў. Верагодна, сярод выкладчыкаў школы ў той час былі і грэкі. Так, 3 (13) чэрвеня 1620 г. Патрыярх Канстанцінопальскі Кірыл Лукарыс выдаў грамату аб прызначэнні афонскага іераманаха Іосіфа сваім протасінкелам і загадаў яму прыбыць «для навукі і зацвярджэння веры ў Кіеў, і ў Галіч, і на Львоў, і на ўсю Белую Русь». У 1630 г. у Кіеве лютавала эпідэмія згубнай пошасці, што прымусіла рэктара Фаму Яўлевіча часова зачыніць школу. Восенню 1630 г. рэктар разам з часткай вучняў школы выехаў за тры вярсты ад Кіева ў в. Юрь'еўка, дзе жыў мітрапаліт Іоў (Барэцкі). Толькі ў студзені 1631 г. заняткі аднавіліся, тым не менш пасля эпідэміі матэрыяльнае становішча школы было цяжкім.
Суадносіны і аб'яднанне з Лаўраўскай школай
У тыя ж часы, у 1625 годзе ў Кіеўска-Пячэрскую лаўру прыбыў знакаміты сваім паходжаннем і асабістымі заслугамі ў вайсковай службе Рэчы Паспалітай, ваявода земляў Малдаўскіх, дбайны прыхільнік праваслаўнай веры Пётр Магіла. Атрымаўшы ў 1626 годзе сан архімандрыта Кіева-Пячэрскай лаўры, а разам з тым і значныя гадавыя прыбыткі, з ухвалы кіеўскага духавенства ён адправіў некалькі здольных юнакоў у Львоўскую школу, Рымскую і іншыя акадэміі, што славіліся тады. Імкнучыся адкрыць у Пячэрскім манастыры навучальную ўстанову з перадавой на той час сістэмай навучання, архімандрыт Пётр не знайшоў, аднак, падтрымкі ў мітрапаліта Іовы (Барэцкага), які баяўся магчымага каталіцкага ўплыву і непажаданай канкурэнцыі Брацкай школе. У завяшчанні мітрапаліт (Ɨ сакавік 1631) запатрабаваў не адкрываць у Кіеве іншай праваслаўнай школы, акрамя Брацкай. Тым не менш пасля скону мітрапаліта П. Магіла прыступіў да рэалізацыі свайго плана. 15 (25) чэрвеня 1631 г. у Львове ён падпісаў дамову з настаўнікамі Львоўскай брацкай школы Ісаяй (Трафімавіч-Казлоўскі) і Сільвестрам (Косаў) аб іх пераездзе ў Кіеў для выкладання ў школе Пячэрскага манастыра. Таксама вярнуліся праз 4 гады пасланыя раней на вучобу і П. Магіла з бласлаўлення таго ж Канстанцінопальскага патрыярха Кірыла Лукарыса восенню 1631 г. адкрыў пры Лаўраўскім шпітальным манастыры вучэльню (ці «гімназіум») для дзяцей праваслаўных на ўзор вядучых школ таго часу — езуіцкіх калегіумаў. Іераманах Ісая (Трафімавіч-Казлоўскі) стаў рэктарам, а манах Сільвестр (Косаў) - прэфектам. Выкладанне ў ёй вялося на латыні і польскай мове, навучалася больш за 100 вучняў. Адкрыццё ў Кіеве яшчэ адной школы прывяло да канфлікта паміж архімандрытам П. Магілай і Кіеўскім брацтвам, які абвінаваціў яго ў парушэнні завяшчання мітрапаліта Іовы. Канфлікт узмацняўся і тым, што кіяўляне былі вельмі незадаволены лаціна-польскім характарам Лаўраўскай школы і яе больш высокім узроўнем адукацыі. Яны таксама бачылі ў ёй канкурэнта Кіеўска-брацкай школе.
Прадстаўнікі вышэйшага саслоўя (удзельнікі Кіеўскага брацтва) і казацтва ўзнялі пытанне аб аб'яднанні Кіеўскай брацкай і Лаўраўскай школ, іх падтрымаў новы мітрапаліт Ісая Капінскі. Пятру Магіле абяцалі:
Было таксама вырашана, што школа павінна знаходзіцца не ў Лаўры, а ў Брацкім манастыры. Рэктарам калегіі стаў ігумен Ісаія (Трафімовіч-Казлоўскі) (Фама Яўлевіч у лютым 1632 г. пакінуў Кіеў, працягнуўшы педагагічную дзейнасць у Магілёве). Большасць тых, хто перш выказваў незадаволенасць стварэннем школы ў Пячэрскім манастыры, былі задаволены дасягнутым пагадненнем.
5 студзеня 1632 г. рашэнне пра аб'яднанне школ зацвердзіў мітрапаліт Ісаія (Капінскі), запатрабаваўшы пры гэтым, каб за набажэнствам у Брацкім манастыры паміналася яго імя. Дадзеная мера павінна была падкрэсліць, што аб'яднаная школа знаходзіцца ў яго юрысдыкцыі. 17 сакавіка 1632 г. гетман І. Д. Петражыцкі-Кулеш ад асобы Войска Запарожскага адправіў архімандрыту Пятру ліст, у якім абяцаў падтрымку і заступніцтва з боку казацтва ў ладзе школы. Новая аб'яднаная школа была арганізавана на прынцыпах, раней пакладзеных у аснову дзейнасці Лаўраўскай школы: яны былі арыентаваныя на езуіцкі школьны статут. Такім чынам у праваслаўным асяроддзі Кіева паўстаў новы, прагрэсіўны тып навучальнай установы — калегія (калегіум). Яна была абвешчана правапераемніцай Кіеўскай Акадэміі, заснаванай Яраславам Мудрым. У гонар заслуг Пятра Магілы, пасля яго смерці ў 1647 годзе, стала звацца Кіева-Магілянскай калегіяй.
Тагбануа
Тагба́нуа (саманазва: Tagbanwa) — карэнны народ вострава Палаван (Філіпіны). Агульная колькасць (2023 г.) — 15 000 чалавек.
Некаторыя архаічныя рысы культуры і даволі цёмны колер скуры тагбануа спарадзіў сярод даследчыкаў гіпотэзу пра тое, што іх непасрэдныя продкі папярэднічалі масавай міграцыі аўстранезійцаў на Філіпіны і такім чынам з'яўляюцца адным з найстаражытнейшых народаў гэтай краіны. Аднак пакуль гэтая здагадка не мае дастаткова пераканаўчых доказаў.
Да прыходу еўрапейцаў тагбануа мелі актыўныя кантакты з дзяржавамі Паўднёва-Усходняй Азіі, ведалі металы, карысталіся асабістым пісьмом на аснове старажытнага індыйскага пісьма. Першы кантакт з еўрапейцамі адбыўся падчас наведвання Палавана экспедыцыяй Магелана. Болей актыўнае ўзаемадзеянне з вонкавым светам пачалося з пачатку XX ст., калі на землях тагбануа была пабудавана выпраўленчая калонія. У 1902 — 1903 гг. тубыльцы моцна пацярпелі ад эпідэмічных захворванняў. Паступова яны выціскаліся з карэнных тэрыторый або былі вымушаны асімілявацца. У 1910 г. для іх былі вылучаны землі ў якасці рэзервацыі. У 1989 г. на востраве Карон была вылучана тэрыторыя (каля 22 тысяч га зямлі і мора), што набыла статус «родавай сядзібы».
Традыцыйнымі заняткамі тагбануа былі падсечнае земляробства, рыбалоўства, збіральніцтва і паляванне. Такія прадукты збіральніцтва, як мёд, смала і ратанг, звычайна абменьваліся на вонкавыя тавары. Палявалі з дапамогай духавой трубкі і стрэл. Антоніа Пігафета апісаў звычай кроўнага яднання, калі дамова паміж двума бакамі замацоўвалася ўзаемным пацісканнем парэзаных далоней.
Рэзэкнэнскі край
Рэзэкнэнскі край (Rēzeknes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Латвіі, у рэгіёне Латгалія. З’яўляецца найбуйнейшым краем Латвіі па занятым плошчы. Складаецца з 25 валасцей. Адміністрацыйным цэнтрам края з’яўляецца горад Рэзэкнэ, які ў склад края не ўваходзіць.
Залатая була (1356)
Залатая була 1356 года (Bulla Aurea) — заканадаўчы акт Свяшчэннай Рымскай імперыі, прыняты імперскім рэйхстагам у 1356 годзе; самы вядомы з дакументаў, якія зваліся «Залатая була». Тэкст дакумента, складзены на латыні, быў зацверджаны імператарам Карлам IV Люксембургскім. Дзеянне булы спынілася са знікненнем імперыі (1806 год).
Карой (Карагандзінская вобласць)
Карой — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Каройскай сельскай акругі. Код КАТА — 355255100.
Кітайска-Карэйская платформа
Кітайска-Карэйская платформа — старажытная платформа, што ахоплівае басейн сярэдняга і ніжняга цячэння ракі Хуанхэ, Карэйскі і Шаньдунскі паўастравы і акваторыю Жоўтага мора.
Карой (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 687 чалавек (348 мужчын і 339 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 586 чалавек (295 мужчын і 291 жанчына).
Кітайска-Карэйская платформа
Старажытная платформа ўключае на захадзе Ардонскую сінеклізу, антэклізу Шаньсі, Паўночна-Кітайскую сінеклізу, якія складаюць Паўночна-Кітайскую пліту, на ўсходзе — Сіна-Карэйскі шчыт і Усходне-Кітайскае перыкратоннае апусканне, што раскрываецца ў аднайменнае ўскраіннае мора. Крышталічны фундамент платформы складзены з гранітаў, гнейсаў і крышталічнх сланцаў архейскага і пратэразойскага ўзросту; выходзіць на паверхню ў межах Карэйскага, Ляадунскага і Шаньдунскага паўастравоў і на захад ад Пекіна (правінцыя Шаньсі). Фундамент перакрыты гарызантальна залеглым або слабадыслацыраваным асадкавым чахлом, складзеным з верхнепратэразойскіх (сінійскіх), ніжне- і верхнепалеазойскіх, мезазойскіх і кайназойскіх адкладаў, пашыраных у межах нізін і на шэльфе.
Маюцца радовішчы жалезістых кварцытаў, баксітаў, каменнага вугалю, гаручых сланцаў, нафты і газу. З мезазойскім магматызмам звязаны радовішчы золата, вальфраму і поліметалаў на Карэйскім паўвостраве, сурмы і медзі на Ляадунскім паўвостраве.
Чырвоная Горка (Валожынскі раён)
Чырво́ная Го́рка (, Чирвоная Горка) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Багданаўскага сельсавета.
Іракская фондавая біржа
Біржа пачала ажыццяўляць аперацыі па гандлі каштоўнымі паперамі ў 2004 годзе. Пакуль гэта адзіная біржа ў краіне. Лістынг на біржы маюць акцыі прыкладна 90 кампаній. Сярэднедзённы абарот біржы ў 2009 годзе складаў 2 млн долараў ЗША. Сярод гандляваных кампаній пераважаюць банкі, якія займаюць 73 % ад усёй капіталізацыі біржы.
Чыжоўка
Назву Чыжоўка маюць:
Самуэль Аскерка
Самуэль Аскерка (каля 1600 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Аскеркаў герба «Мурдэліа» зменены. Нарадзіўся ў сям’і Пятра.
Мазырскі пісар земскі, войт з 1633 года, падсудак з 1638 года, суддзя земскі з 1653 года; пасол на сойм 1662 года, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1666 годзе. Удзельнічаў у вайне Рэчы Паспалітай з Расіяй 1609—1618 гадоў, Хацінскай бітве 1621 года, вайне Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629 гадоў, паходах Я. Радзівіла супраць казакоў у 1649 і 1651. Вызначыўся ў вайне Расіі з Рэччу Паспалітай1654—1667 гадоў. У 1654 годзе як палкоўнік узначальваў некалькі харугваў паспалітага рушэння і наёмнікаў, вёў баі пад Быхавам, у заходняй Беларусі.
Выступаў супраць Кейданскай уніі 1655 года са Швецыяй, ваяваў з яе прыхільнікам Б. Радзівілам. У 1658—1659 гадах ваяваў ва ўсходняй Беларусі, у 1660 годзе — на Палессі, у Новагародскім ваяводстве, каля Чарэі, у 1661 годзе — супраць казакоў у паўдёвай Беларусі, у 1662 годзе — супраць расійскіх войск каля Быхава і Чавусаў. У 1671 годзе заснаваў кляштар бернардзінцаў у Слуцку.
Шакарайсціс
Ша́карайсціс (Šakaraistis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 5 км на паўднёвы ўсход ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Мікалай Рыгоравіч Вайцянкоў
Мікалай Рыгоравіч Вайцянкоў (,, Германія — ) — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі і Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС, членам якой з’яўляўся з 1972 па 1991 гады. Працоўны шлях пачаў майстрам аўтарамзавода ў Іркуцкай вобласці Расіі, затым працаваў у сельскай гаспадарцы Рагачоўскага раёна, узначальваў яго з 1978 па 1981 гады, быў на розных пасадах у органах КПБ. Абіраўся старшынёй Гомельскага аблвыканкама (1989—1995) і дэпутатам Вярхоўнага Савета РБ XII склікання.
1 сакавіка 1995 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Чэшскай Рэспубліцы, а таксама Славацкай Рэспубліцы па сумяшчальніцтве. 17 студзеня 1997 года быў адстаўлены з гэтых пасад і адначасова зноў прызначаны старшынёй Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта. Знаходзіўся на гэтай пасадзе да красавіка 2001 года, пасля чаго падаў прашэнне аб адстаўцы па стане здароўя. З 2001 па 2009 гады Мікалай Вайцянкоў быў паслом МЗС па спецыяльных даручэннях, курыраваў на гэтай пасадзе развіццё адносін прыгранічных рэгіёнаў Беларусі, Расіі і Украіны.
NGC 4851-1
NGC 4851-1 (іншыя абазначэнні — ZWG 160.61, DRCG 27-199, PGC 44439) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ганна Рыгораўна Лісянская
Ганна Рыгораўна Лісянская (, Мікалаеў, Расійская рэспубліка —, Арад, Ізраіль) — украінская і расійская актрыса тэатра і кіно.
Біяграфія
Нарадзілася 1 лістапада 1917 года ў Мікалаеве ў тэатральнай сям’і. Яе бацька Гірш Лісянскі быў кіраўніком Мікалаеўскага яўрэйскага тэатра, а маці Сафія Дышліс і родная цётка Дора Лісянская былі актрысамі гэтага тэатра.
У пачатку 1920-х гадоў сям’я Лісянскіх выступала ў спектаклях рабочага клуба імя Я. Свярдлова, а Ганна стала выходзіць на сцэну Мікалаеўскага тэатра юнага гледача ўжо ў шасцігадовым узросце.
З 1932 па 1936 год займалася ў тэатральнай студыі пры Кіеўскім тэатры юнага гледача. У 1935 годзе працавала ў Дзяржаўным тэатры музычнай камедыі УССР (цяпер Кіеўскі тэатр аперэты).
У 1938 годзе запрошана ў трупу Кіеўскага маладзёжнага тэатра, дзе сыграла Джульету ў знакамітай трагедыі Шэкспіра, Юленьку ў «Даходным месцы» А. Астроўскага, Алену ў «Месяцы ў вёсцы» І. Тургенева і іншыя ролі.