cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сусветная гандлёвая арганізацыя
Уладжванне спрэчак
Паводле Артыкула 12 ДППУС група абмеркавання можа не трымацца вядзення пасяджэнняў паводле Парадку працы (Дадатак 3 да ДППУС) толькі пасля нарады з бакамі спрэчкі. Калі група абмеркавання не абавяжа бакі адначасна падаць свае першыя прапановы, пазоўнік мае даслаць яе перад адказчыкам. Наступныя прапановы падаюцца адначасна. Калі цягам працы групы бакам не ўдаецца выпрацаваць узаемапрымальнае развязанне, яна падае ў ОУС справаздачу з абгрунтаваннем сваіх высноў аб спрэчцы і парадамі. Калі спрэчка ўладжваецца, справаздача мае абмяжоўвацца апісаннем справы і паведамленнем аб яе развязанні. Працягласць працы групы абмеркавання абмяжоўваецца 9 месяцамі. На патрабаванне пазоўніка яе праца можа прыпыняцца не больш як на год.
ОУС не мае прыступаць да разгляду справаздачы да 20 дня з часу яе распаўсюджвання сярод сваіх сяброў. Калі ніводны з бакоў спрэчкі не падае апеляцыі, ОУС мае цягам 60 дзён ад часу распаўсюджвання справаздачы вырашыць, ці варта яе ўхваляць. ОУС не мае права разглядаць справаздачу да заканчэння апеляцыі.
Паводле Артыкула 17 ДППУС, ОУС прызначае ўсіх 7 сяброў Апеляцыйнага органа на чатырохгадовы тэрмін з ліку спецыялістаў у міжнародным гандлёвым праве, якія не маюць службовых абавязкаў перад урадам. Сябар Апеляцыйнага органа, якога прызначылі да заканчэння тэрміна папярэдніка, мае займаць пасаду рэшту яго тэрміна. Працягласць разбору справы Апеляцыйным органам абмяжоўваецца 90 днямі. Яго праца адбываецца без удзелу бакоў спрэчкі. Справаздача Апеляцыйнага органа лічыцца ўхваленаю ОУС і падлягае безумоўнаму прызнанню бакамі спрэчкі, калі ОУС не касуе справаздачу агульнай згодай. Цягам 30 дзён пасля ўхвалення справаздачы адказчык мае паведаміць ОУС аб намеры, што датычыць ажыццяўлення прапанаваных у пастанове ОУС захадаў. Калі неадкладнае падпарадкаванне пастанове ОУС з’яўляецца нездзяйсняльным, адказчык мае атрымаць ад ОУС адтэрміноўку на ажыццяўленне пастановы. Калі ОУС не ўхваляе прапанаваную адказчыкам адтэрміноўку на выкананне пастановы, бакі спрэчкі цягам 45 дзён з часу ўхвалення парадаў і пастановы маюць самі дамовіцца аб працягласці адтэрміноўкі. Пры адсутнасці згоды між бакамі спрэчкі, працягласць адтэрміноўкі на выкананне вызначаецца забавязвальным трацейскім судом не пазней, як праз 90 дзён пасля ўхвалення пастановы.
Калі ўрад-адказчык не выконвае пастановы ОУС да заканчэння дадзенай яму адтэрміноўкі, ён мае пачаць на запыт іншага боку спрэчкі перамовы аб узаемапрымальным кампенсаванні. Калі цягам 20 дзён з часу заканчэння адтэрміноўкі бакі не прыходзяць да пагаднення, ОУС мае не пазней, як на 30 дзень ад заканчэння адтэрміноўкі прыпыніць атрыманне адказчыкам з боку пазоўніка саступак паводле парушанага гандлёвага пагаднення адпаведна нанесеным стратам. Адваротнае рашэнне ОУС мажліва толькі пры наяўнасці агульнай згоды адмовіць пазоўніку. Паўторны і апошні трацейскі суд з сяброў былой групы абмеркавання (або прызначаны галоўным кіраўніком СГА) можа толькі адцягнуць вынясенне рашэння ОУС да 60 дня з часу заканчэння адтэрміноўкі, каб прывесці прыпыненне гандлёвых саступак у большую адпаведнасць нанесеным з боку адказчыка стратам.
Ацэнкі
19 снежня 1994 года Галоўны сход Арганізацыі аб’яднаных народаў (ААН) ухваліў пастанову, у якой падкрэсліў важнасць набыцця Пагадненнем аб заснаванні СГА моцы для зменшання і адхілення мытаў і ўскосных перашкодаў гандлю між краінамі. У сваёй пастанове ад 20 снежня 1995 года Галоўны сход ААН заклікаў дзяржавы-ўдзельніцы СГА дапамагчы ўступіць у СГА шырэйшаму колу дзяржаў. У сваёй пастанове ад 16 снежня 1996 года Галоўны сход ААН прызнаваў, што СГА стварае ўмовы для адчыненага, прававога, справядлівага, бяспечнага, нявыбарачнага, празрыстага і прадказальнага шматбаковага гандлю. 18 снежня 1997 года Галоўны сход ААН ухваліў пастанову, у якой падкрэсліў значнасць стварэння міжкраёвых гаспадарчых аб’яднанняў паводле адпаведных правілаў СГА. У пастанове ад 20 снежня 2002 года Галоўны сход ААН прасіў дзяржавы ахвяраваць Дахійскаму сусветнаму мэтаваму фонду развіцця пры СГА. У пастанове ад 23 снежня 2003 года адзначалася занепакоенасць Галоўнага сходу ААН няўдалым правядзеннем пятае Выканаўчае нарады СГА. У пастанове ад 20 снежня 2006 года Галоўны сход ААН выказаў устурбаванасць з нагоды спынення ў СГА на нявызначаны час гандлёвых перамоў аб пашырэнні доступу на рынкі.
Паводле Высноваў Еўрапейскага савета ад 25 чэрвеня 1994 года ЕС разглядаў СГА ў якасці сродку пераадолення несправядлівых умоў гандлю. У сваіх Высновах ад 27 чэрвеня 1995 года Еўрапейская рада разглядала трацейскі суд СГА ў якасці прылады, прыдатнай для празрыстага і нявыбарачнага забеспячэння выканання шматбаковых гандлёвых пагадненняў. 14 снежня 1996 года ЕС выказаў задаволенасць вынікам Выканаўчае нарады СГА ў Сінгапуры, на якой адбылося падпісанне Заявы аб гандлі звесткавымі таварамі, што прадугледжвала паступовае касаванне да 2000 года адпаведных мытаў. У Высновах ад 12 снежня 1997 года Еўрапейская рада вітала падпісанне 3 снежня 5-га Пратаколу да Агульнага пагаднення аб гандлі паслугамі (АПГП), што зрабіла яго ўмовы, датычныя грашовых паслуг, сталымі. 16 чэрвеня 1998 года ЕС таксама вітаў вынік Выканаўчае нарады СГА ў Жэневе, аднак 11 снежня 1999 Еўрапейская рада адзначыла правал Выканаўчае нарады СГА ў Сіэтле , як і 25 лістапада 2003 года адзначыла няўдаласць Выканаўчае нарады СГА ў Канкуне. 2 мая 2007 года Еўрапейская рада падкрэсліла першарадную значнасць СГА для будучых гаспадарчага росту і занятасці ў ЕС.
З нагоды прызнання ў верасні 1997 года Органам уладжвання спрэчак СГА мытаў ЕС на бананы з Лацінскае Амерыкі вышэйшымі за мыты на бананы з краін Афрыкі, Карыбскага мора і Ціхага акіяна Нарада Групы афрыканскіх, карыбскіх і ціхаакіянскіх дзяржаў (ГАКЦД) ухваліла 7 лістапада 1997 года Лібрэвільскую заяву, у якой выказвалася занепакоенасць пагрозаю парушэння іх гаспадарак ужываннем правілаў СГА. У сваёй Хартумскай заяве 8 снежня 2006 года Нарада ГАКЦД выказала ўстурбаванасць прыпыненнем у СГА перамоў аб змяншэнні перашкодаў гандлю.
Цвецень
Даўжыня ракі 14 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8 м/км. Плошча вадазбору 94 км². Пачынаецца каля вёскі Малыя Кашэўнікі, упадае ў Бярэзіну прыкладна за 1,5 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад аграгарадка Палачаны. Вадазбор на захадзе Мінскага ўзвышша. Рэчышча каналізаванае. Рака прымае сцёк з каналаў меліярацыйнай сеткі.
Цыхун
Цыхун — прозвішча.
Зюзіна
Зю́зіна (, Зюзино) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Дуброва (Шклоўскі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Шэўчэнкавэ (Браварскі раён)
Шаўчэ́нкава ці Шэўчэ́нкавэ (Шевче́нкове) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкадымэрскай АТГ.
Fleetwood Mac
Fleetwood Mac (чытаецца як Флітвуд Мэк) — уплывовы і камерцыйна паспяховы брытана-амерыканскі гурт. Ад часу стварэння ў ліпені 1967 года зведаў нямала падзенняў і ўздымаў, некалькі разоў абнаўляў склад і змяняў стыль выкананай музыкі, таму здолеў захаваць папулярнасць даўжэй за пераважную большасць канкурэнтаў — да самага канца XX стагоддзя.
IC 950-2
IC 950-2 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стараўшчына
Ста́раўшчына (, Старовщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Томас Вермален
То́мас Верма́лен (Thomas Vermaelen; нар., Капелен, Бельгія) — бельгійскі футбаліст (абаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Бельгіі (2006—2021). Вермален звычайна гуляў левай нагой, таму гуляў часцей за ўсё левабаковага цэнтральнага абаронцу, але мог згуляць на левым флангу абароны.
У цяперашні час трацуе трэнерам у штабе нацыянальнай зборнай Бельгіі.
Клубная кар’ера
Томас Вермален з’яўляецца выхаванцам бельгійскага клуба «Жэрміналь Беерсхот», які раней меў назву «Жэрміналь Экерэн».
1 ліпеня 2003 года Вермален падпісаў пяцігадовы кантракт з нідэрландскім «Аяксам» з Амстэрдама. Дэбют Вермалена ў чэмпіянаце Нідэрландаў адбыўся 15 лютага 2004 года ў матчы супраць «Валендама». Томас адыграў увесь матч, а яго клуб, дзякуючы забітым мячам Яніса Анастасіу і Томаша Галасека, перамог з лікам 0:2. У студзені 2005 года Томас быў аддадзены ў арэнду ў клуб «РКК Валвейк» на астатнюю частку сезона 2004/05, бо не праходзіў у асноўны склад «Аякса» з-за высокай канкурэнцыі. Вярнуўшыся пасля заканчэння арэнды ў «Аякс», Вермален даволі хутка стаў асноўным іграком абароны клуба.
«Арсенал»
У пачатку чэрвеня 2009 года Вермаленам зацікавіўся англійскі «Арсенал», які меў патрэбу ва ўзмацненні лініі абароны клуба. «Арсенал» зрабіў афіцыйную прапанову «Аяксу» аб набыцці іграка, паводле неафіцыйных дадзеных «кананіры» прапанавалі за 23-гадовага Вермалена ад 10 да 12 млн фунтаў стэрлінгаў. 19 чэрвеня 2009 года Вермален прайшоў медагляд і падпісаў кантракт з «Арсеналам». Падрабязнасці дагаворы не былі абвешчаны.
У сваім дэбютным матчы супраць «Эвертана» 15 жніўня 2009 года Вермален забіў гол пасля падачы Робіна ван Персі са штрафнога. 16 верасня Томас забіў гол у матчы групавога этапу Лігі чэмпіёнаў супраць льежскага «Стандарда». Праз тры дні, 19 верасня, Вермален адправіў два мячы ў браму «Уіган Атлетык». Томас быў прызнаны заўзятарамі найлепшым іграком «Арсенала» у жніўні і верасні 2009 года, а паводле вынікаў сезона 2009/10 Вермален увайшоў у сімвалічную зборную Прэм’ер-лігі.
У міжсезонне Вермален быў капітанам «Арсенала» ў матчы на Кубка Эміратаў супраць «Мілана», калі ў складзе адсутнічалі Сеск Фабрэгас, Мануэль Альмунія і Робін ван Персі. Томас пачаў усё тры першыя гульні сезона за «Арсенал» аднак потым атрымаў пашкоджанне ахілу ў матчы за зборную Бельгіі. Паводле словаў медыцынскага персаналу лонданскага клуба, Томас выбыў да канца сезона. Аднак ужо 26 красавіка 2011 года Верамлен адгуляў 90 хвілін у матчы супраць «Манчэстэр Юнайтэд».
Пасля сыходу Фабрэгаса ў «Барселону» Вермален быў абраны віцэ-капітанам каманды. 6 верасня 2011 года стала вядома, што Вермалену патрабуецца 6 тыдняў, каб зноў вылячыць траўму ахіла. 18 кастрычніка ігрок падоўжыў кантракт з «кананірамі» на 4 гады. Абаронца вярнуўся ў склад да гульні на Кубак Англіі супраць «Болтана». 1 лістапада ігрок з’явіўся на пляцоўцы ў матчы Лігі чэмпіёнаў супраць «Марселя» і дапамог свайму клуба захаваць браму некранутай. 5 лістапада Вермален забіў гол у матчы супраць «Вест Бромвіч Альбіён», які скончыўся перамогай з лікам 3:0. 26 лістапада ў гульні супраць «Фулхэма» Томас спачатку зарабіў аўтагол на 65 хвіліне, аднак на 82 хвіліне выправіў становішча, зрабіўшы лік нічыйным. Галоўны трэнер клуба Арсен Венгер назваў Вермалена і яго партнёра Ларана Касельні моцным дуэтам, што дазваляе «Арсеналу» мець моцную абарону.
У жніўні 2012 года Вермален быў абраны капітанам «Арсеналу» пасля сыходу Робіна ван Персі. Аднак выступы бельгійца былі слабейнымі за папярэднія сезоны, асабліва дрэнна Томас згуляў у матчах супраць «Манчэстэр Сіці» і «Ліверпула». У другой палове сезона Венгер выкарыстоўваў у цэнтры абароны Пера Мертэзакера і Касельні, такім чынам Вермален заставаўся на лаўцы запасных. У самым канцы сезона Томас здолеў вярнуць сабе месца ў асноўнны склад.
«Барселона»
9 жніўня 2014 года Вермален падпісаў 5-гадовы кантракт з каталонскім клубам «Барселона». Сума трансферу, як мяркуецца, склала 15 млн фунтаў. Аднак, у складзе «Барселоны» Томас стаў рэзервовым іграком і рэдка з’яўляўся на полі. У жніўні 2016 года быў арандаваны «Ромай» з правам далейшага выкупа. Па заканчэнні сезона 2016/17 «Рома» не стала набываць абаронцу, і той вярнуўся ў «Барселону». У чэрвені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў каталонскі клуб.
«Вісэл Кобэ»
У ліпені 2019 года стаў іграком японскага клуба «Вісэл Кобэ», дзе на той момант ужо выступалі былыя ігракі «Барселоны» Андрэс Іньеста, Давід Вілья і Серджы Сампер.
Міжнародная кар’ера
Томас дэбютаваў у складзе зборнай Бельгіі ў 20 гадоў супраць зборнай Люксембурга ў сакавіку 2006 года. 8 кастрычніка 2009 года ён быў назначаны капітанам зборнай у гульні супраць зборнай Турцыі і Эстоніі ў гульняў адбору да чэмпіянату свету 2010, але не здолеў прадухіліць бельгійцаў ад чацвёртага месца ў сваёй групе.
Трэнерская кар’ера
У студзені 2022 года завяршыў кар’еру і ўвайшоў у трэнерскі штабе нацыянальнай зборнай Бельгіі.
Дасягненні
«Аякс»:
«Арсенал»:
«Барселона»:
«Вісэл Кобэ»:
Гарнастаеў
Гарнастаеў — прозвішча.
Вядомыя прадстаўнікі:
Аляксандр Аляксандравіч Васільеў (гісторык)
Аляксандр Аляксандравіч Васі́льеў (Александр Александрович Васильев; 4 кастрычніка 1867, Санкт-Пецярбург — 30 мая 1953, Вашынгтон) — рускі ўсходазнавец, арабіст, візантыніст, член Імператарскага Праваслаўнага Палесцінскага таварыства.
Біяграфія
Аляксандр Аляксандравіч Васільеў нарадзіўся ў 1867 годзе ў Санкт-Пецярбургу.
Пасля заканчэння 1-й класічнай гімназіі ў 1887 годзе паступіў у Пецярбургскую кансерваторыю па класе тэорыі і кампазіцыі і на аддзяленне гісторыі арабскага Усходу. Праз год пакінуў кансерваторыю (але з музыкай не раставаўся і ўжо ў ЗША быў вядомы як таленавіты піяніст), цалкам засяродзіўшыся на занятках гісторыяй.
У 1892 годзе скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. З 1892 па 1897 год выкладаў старажытныя мовы ў Першай гімназіі. З 1897 па 1900 гадах знаходзіўся ў якасці стыпендыята гісторыка-філалагічнага факультэта ў замежнай камандзіроўцы ў Парыжы. У 1901 годзе Васільеў абараніў магістарскую дысертацыю на тэму «Палітычныя адносіны Візантыі і арабаў у часы амарэйскай дынастыі».
У 1902 годзе Васільеў займаецца вывучэннем рукапісаў Агафія. Для гэтага ён разам з М. Я. Марам прадпрымае ўвесну падарожжа на Сінай, у манастыр Святой Кацярыны, а затым накіроўваецца ў Фларэнцыю, дзе праводзіць у працы некалькі месяцаў. У гэтым жа годзе ён абараняе доктарскую дысертацыю на тэму «Палітычныя адносіны Візантыі і арабаў у часы македонскай дынастыі (867—959)». З 1904 па 1912 год — прафесар Юр'еўскага ўніверсітэта па кафедры ўсеагульнай гісторыі.
У 1912—1922 гадах ён быў прафесарам і дэканам гісторыка-філалагічнага факультэта Пецярбургскага (затым — Петраградскага) педагагічнага інстытута. З таго ж 1912 года па 1925 год А. А. Васільеў быў прафесарам Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Акрамя таго, А. А. Васільеў працаваў у Расійскай акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры (РАГМК), дзе з 1919 годзе займаў пасаду загадчыка разрадам раннехрысціянскай і візантыйскай археалогіі і мастацтва. У 1920—1925 гадах ён быў старшынёй РАГМК. З 1919 годзе Васільеў — член-карэспандэнт РАН.
У 1925 годзе выехаў у замежную камандзіроўку спачатку ў Берлін, потым у Парыж і далей у ЗША. 2 чэрвеня 1925 года рашэннем агульнага сходу яго выключаюць з АН СССР. Пасля таго, як 1 ліпеня 1928 года было прызнана канчатковым тэрмінам яго камандзіроўкі, прыняў рашэнне не вяртацца.
З 1925 па 1938 гады прафесар Вісконсінскага ўніверсітэта. У 1934 годзе ён быў выбраны членам Югаслаўскай Акадэміі навук. У наступныя гады А. А. Васільеў быў таксама прэзідэнтам Археалагічнага інстытута імя Н. П. Кандакова у Празе, членам Амерыканскай Акадэміі Сярэднявечча, старшынёй Міжнароднай Асацыяцыі візантыністаў (International Association of Byzantine Studies).
Стаў родапачынальнікам візанталогіі ў ЗША. На Візантыйскім кангрэсе ў Салоніках у 1953 годзе быў абраны ганаровым прэзідэнтам кангрэса.
22 сакавіка 1990 года пасмяротна адноўлены ў званні члена-карэспандэнта АН СССР.
IC 951
IC 951 — галактыка тыпу SBcd у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вэлыка Дымэрка
Вэлыка Дымэрка (Вели́ка Ди́мерка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Вэлыкадымэрскай пасялковай абшчыны.
Касмічная струна
Касмічная струна — гіпатэтычны рэліктавы астранамічны аб'ект, які ўяўляе сабой гіганцкую зморшчыну прасторы-часу. Струны часам апісваюцца аднамернымі тапалагічнымі дэфектамі прасторы-часу канічнага тыпу.
Тэарэтычныя пасылкі
Касмічныя струны могуць, у прыватнасці, з'яўляцца адным са следстваў тэорыі струн.
Існаванне «касмічных струн» было ўпершыню прадказана брытанскім фізікам Томасам Кіблам ў 1976 годзе, а іх тэорыя была развіта савецкім астрафізікам Якавам Зяльдовічам да 1981 года.
З тэорыі вынікае, што касмічныя струны паўсталі неўзабаве пасля Вялікага выбуху і былі альбо замкнёнымі, альбо бясконцымі. Струны выгінаюцца, пераплюхваюцца і рвуцца. Абарваныя канцы струн тут жа злучаюцца, утвараючы замкнёныя кавалкі. І самі струны, і іх асобныя фрагменты ляцяць скрозь Сусвет з хуткасцю, блізкай да хуткасці святла. Яны цягнуцца праз увесь Сусвет ад аднаго яго гарызонту да іншага.
Выяўленне
Убачыць касмічную струну, зразумела, немагчыма, але яна, як любы вельмі масіўны аб'ект стварае «гравітацыйную лінзу»: святло ад крыніц, якія знаходзяцца за ёй, мусіць яе агінаць.
У 2003-2005 гг. у прэсе з'явіўся шэраг публікацый паводле якіх малюнак галактыкі CSL-1, якая знаходзіцца на адлегласці 6-7 мільярдаў светлавых гадоў, можа быць інтэрпрэтавана як факт адкрыцця касмічнай струны. У пазнейшых працах існаванне струны ў наваколлі CSL-1 адмаўляецца. Застаецца, аднак, адкрытай магчымасць, што гаворка ідзе ўсё ж пра струну, але некалькі больш экзатычнага віду
У кастрычніку 2010 года з'явіліся паведамленні аб новых ўскосных доказах існавання касмічных струн, заснаваных на назіранні за квазарамі.
У літаратуры
Маюцца прыклады выкарыстання касмічнай струны як структураўтваральнага элемента сюжэту навукова-фантастычнага твораў. Гэта аповесць ірландскага фантаста Ена Макдональда «Кальцо Вертанды», а таксама аповесці і раманы расійскага фантаста В. В. Галавачова.
Аляксандр Надсан
Алякса́ндр На́дсан, сапраўднае імя Алякса́ндр Анто́навіч Бо́чка (,  —, ) — беларускі грэка-каталіцкі святар, апостальскі візітатар для беларусаў-каталікоў у замежжы.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 жніўня 1926 года ў Гарадзеі ў сям’і Антона Бочкі. Падчас нацысцкай акупацыі вучыўся ў настаўніцкай семінарыі ў Нясвіжы (скончыў у 1943). Скончыў курсы кіраўнікоў Саюзу беларускай моладзі ў Альберціне. У чэрвені 1944 г. стаў курсантам мінскай афіцэрскай школы Беларускай краёвай абароны.
З 1944 года — на эміграцыі. Летам таго ж года быў далучаны да 30-й грэнадзёрскай дывізіі войскаў пры СС, перайшоў на бок саюзнікаў. Удзельнік Руху Супраціўлення ў Францыі. Ваяваў у 2-м Польскім корпусе генерала Андэрса ў Італіі, паранены.
З 1946 жыве ў Вялікабрытаніі. Выпускнік матэматычнага факультэта Лонданскага ўніверсітэта (1953). Стваральнік, кіраўнік (1951—53) Згуртавання беларусаў Вялікай Брытаніі, рэдактар яго часопісаў «Беларус на чужыне» і «На шляху». Быў адным са стваральнікаў БХАА «Жыццё», БАКА «Рунь», а таксама Беларускага незалежніцкага народна-хрысціянскага руху. Магістр багаслоўя рымскай грэчаскай калегіі (1953—58). У 1958 годзе прыняў святарскае свячанне. У ліпені 1959 года вярнуўся з Рыма ў Вялікабрытанію, працаваў выкладчыкам матэматыкі ў Нотынгеме і ажыццяўляў душпастырскую дзейнасць у Цэнтральнай і Паўночнай Англіі. Дырэктар школы-інтэрнату імя Кірылы Тураўскага пры Беларускай каталіцкай місіі (1966—75). Заснавальнік і кіраўнік бібліятэкі імя Ф. Скарыны ў Лондане (з 1971). Кіраўнік беларускай каталіцкай місіі ў Вялікабрытаніі (з 1981). Апостальскі візітатар для беларусаў-каталікоў у замежжы (з 30 чэрвеня 1986). Старшыня Беларускага камітэта дапамогі ахвярам радыяцыі ў Вялікабрытаніі (з 1989). Ганаровы доктар Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (Вільня).
Пераклаў з грэчаскай і славянскай моў на беларускую значную частку корпуса ўсходніх літургічных тэкстаў. Аўтар больш за 250 навуковых публікацый, кніг па гісторыі Беларусі і гісторыі беларускага хрысціянства ХХ ст, малітаўніка «Госпаду памолімся» (2002), які з’яўляецца афіцыйным тэкстам набажэнстваў Беларускай грэка-каталіцкай царквы. Вызначыў год выдання «Малой падарожнай кніжкі» Скарыны (1522), а таксама расчытаў і ўвёў у навуковы ўжытак аль-кітабы беларускіх татараў.
Быў ганаровым доктарам Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта. Ведаў 9 моў. З восені 2014 года цяжка хварэў. Памёр у выніку развіцця хваробы нырак 15 красавіка 2015 года ў Лондане. Пахаваны на Лонданскіх могілках Святога Панкрата.
Калыта
Калыта (Калит́а) — пасёлак гарадскога тыпу ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Калыцянскай пасялковай абшчыны.
Кумаргалі
Кумаргалі — аул у Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Тэнізскай сельскай акругі. Код КАТА — 234663200.
Мансанарэс
Рака Мансанарэс мае невялікае геаграфічнае значэнне, але мела вялікае гістарычнае значэнне з-за яе цеснай сувязі з Мадрыдам. Горад быў заснаваны маўрамі як цытадэль з выглядам на раку ў IX стагоддзі. Рака таксама фігуруе ў многіх карцінах канца XVIII да пачатку XIX-га стагоддзя мастака Франсіска Гойя.
Філіп II Тарэнцкі
Філіп II Тарэнцкі (1329 — ) — князь Тарэнцкі і Ахейскі, тытулярны імператар Канстанцінопаля (як Філіп III).
Біяграфія
Філіп II быў малодшым сынам Філіпа I Тарэнцкага і яго жонкі Кацярыны дэ Валуа-Куртэнэ, тытулярнай імператрыцы Канстанцінопаля. Пасля пакарання смерцю ў 1348 годзе яго стрыечнага брата Карла Філіп II атрымаў у спадчыну яго тытул герцага Дураца.
У красавіку 1355 года Філіп ажаніўся з Марыяй Калабрыйскай, дачкой Карла Калабрыйскага і Марыі Валуа. Пасля смерці ў 1364 годзе старэйшага брата Роберта Філіп атрымаў у спадчыну прэтэнзіі на тытул імператара Канстанцінопаля.
У 1364 годзе Марыя Калабрыйская сканала, і ў 1370 годзе Філіп ажаніўся паўторна — з Лізаветай Славонскай, якая з’яўлялася спадчынніцы венгерскага трона. У 1373 годзе ён адмовіўся ад сваіх правоў на Ахейскае княства на карысць старэйшай сястры сваёй першай жонкі, неапалітанскай каралевы Джаванны I.
Філіп сканаў 25 лістапада 1374 года ў Тарэнце. У сувязі з тым, што ўсе яго дзеці памерлі маладымі, яго спадчыннікам стаў сын старэйшай сястры Жак дэ Бо.
Сям’я і дзеці
У Філіпа і Марыі Калабрыйскай было пяцёра дзяцей:
У Філіпа і Лізаветы быў адзін сын:
Мафра
Мафра (Mafra; []) — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта ў складзе акругі Лісабон. Колькасць насельніцтва — 11,3 тыс. жыхароў (горад), 66,4 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт уваходзіць у Лісабонскі рэгіён і субрэгіён Вялікі Лісабон. Уваходзіць у агламерацыю Вялікі Лісабон. Па старым адміністрацыйным падзеле ўваходзіў у правінцыю Эштрэмадура.
Размяшчэнне
Горад размешчаны на паўночны захад ад сталіцы ў 6 км ад узбярэжжа Атлантычнага акіяна.
Адлегласць да:
Муніцыпалітэт мяжуе:
Гісторыя
Горад заснаваны ў 1189 годзе.
Славутасці
У архітэктурнай майстэрні Мафры пад кіраўніцтвам выхадца з Германіі Іагана Фрыдрыха Людвіга і іншых замежных архітэктараў вырасла пакаленне партугальскіх будаўнікоў і мастакоў, у тым ліку найвялікі скульптар Жаакім Машаду дэ Каштру. Увесь велічны комплекс сіметрычна згрупаваны вакол базілікі. Крылы палаца, якія прылягаюць да базілікі, завершаны на вуглах квадратнымі вежамі з шырокімі дахамі-купаламі спрошчанай цыбульнай формы. Самымі цікавымі памяшканнямі манастыра з’яўляюцца аптэка, бальніца, дарміторый і кухня, але, вядома, першае месца павінна быць аддадзена бібліятэцы з 30 тысячамі тамоў, сярод якіх першае выданне эпічнай паэмы Луіша дэ Камоэнса «Лузіяды».
Эканоміка
Эканоміка заснавана на сельскагаспадарчай вытворчасці і турызме.
Нара-Фамінск
Нара-Фамінск — горад (з 1926) ў Маскоўскай вобласці. З 2005 года ўваходзіць у склад гарадскога паселішча Нара-Фамінск. Адміністрацыйны цэнтр Нара-Фамінскага раёна. Насельніцтва горада — 71,1 тыс. чалавек (2010).
Горад знаходзіцца на беразе ракі Нара, за 70 км (53 км ад МКАД) на паўднёвы захад ад Масквы. Чыгуначная станцыя Нара на лініі Масква — Кіеў. У красавіку 2009 года Нара-Фамінску прысвоена званне Горад воінскай славы.
Гісторыя
Першая згадка пра сяло Фамінск на рацэ Нара адносіцца да 1339 года — у духоўным тэстаменце Івана Каліты гаварылася: «Приказываю сыном своим очину свою Москву. А се есмь им роздел учинил: […] А се даю есмь сыну своему Андрею: Лопастну, Северьску, Нару, Серпохов».
Адкрыты чэмпіянат ЗША па тэнісе 2012
Адкрыты чэмпіянат ЗША 2012 (US Open 2012) — прафесійны тэнісны турнір, які праходзіў з 27 жніўня да 9 верасня 2012 года ў Нацыянальным тэнісным цэнтры Білі Джын Кінг у Нью-Ёрку, ЗША на хардавым пакрыцці. Чацвёртае і заключнае спаборніцтва з серыі Вялікага шлема ў 2012 годзе. Турнір стаў 132-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату ЗША, які быў заснаваны ў 1881 годзе як Нацыянальны чэмпіянат ЗША і з таго часу праходзіць штогадова, з'яўляючыся адным з найстарэйшых тэнісных турніраў.
Дзеючымі чэмпіянамі ў адзіночных разрадах былі серб Новак Джокавіч і аўстралійка Саманта Стосур. Стосур саступіла ў чвэрцьфінале беларусцы Вікторыі Азаранка, а Джокавіч дайшоў да фіналу, дзе быў пераможаны Эндзі Марэем з Вялікабрытаніі, які выйграў свой першы турнір Вялікага шлема і стаў першым брытанцам, які дасягнуў гэтага з 1936 года, а таксама першым тэнісістам, які выйграў залаты медаль Алімпійскіх гульняў і адкрыты чэмпіянат ЗША у адным годзе. Чэмпіёнкай у жаночым адзіночным разрадзе ў чацвёрты раз у кар'еры стала амерыканка Серэна Уільямс, якая перамагла Азаранка ў фінальным паядынку і здабыла свой 15-ы тытул Вялікага шлема.
Дымава
Ды́мава (, Дымово) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Кандрашы
Кандрашы́ (, Кондраши) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Старая Спуша
Стара́я Спу́ша (, Старая Спуша) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Сэм Кук
Сэм Кук (Sam Cooke; поўнае імя Сэмюэль Кук, Samuel Cook; 22 студзеня 1931 — 11 снежня 1964) — вакаліст, які стаяў ля вытокаў соўл-музыкі. Па ацэнцы Allmusic, Сэм Кук з'яўляецца «найважнейшым спеваком у гісторыі соўл-музыкі — яе вынаходнікам і найболей папулярным і любімым выканаўцам, прытым не толькі сярод афраамерыканцаў, але і сярод белых».
Міхаіл Уладзіміравіч Рыбнікаў
Міхаіл Уладзіміравіч Рыбнікаў (12 красавіка 1954, г. Ніжні Тагіл, Свярдлоўская вобласць, РСФСР — 6 студзеня 2021, Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута ў 1976 годзе. Размеркаваны ў ДПІ «Мінскпраект» у майстэрню Ю. М. Градава і Л. М.  Левіна, у 1976—1989 гадах працаваў на пасадах архітэктара, старэйшага архітэктара, вядучага архітэктара. У 1989—1992 гадах вядучы архітэктар АП «Белпраект». У 1993—2002 гадах галоўны архітэктар праектаў у ААТ «Інстытут „Мінскграмадзянпраект“». У 2002—2010 гадах начальнік АКМ-4 УП «Мінскпраект». У 2011—2018 гадах дырэктар УП «Творчая майстэрня архітэктара Рыбнікава М. В.».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1983 года.
Творчасць
Асноўныя творчыя працы (аўтар, кіраўнік творчага калектыва): храм-помнік у гонар Усіх Святых, у памяць бязвінна забітых у Айчыне нашай; рэканструкцыя і рэстаўрацыя Беларускага дзяржаўнага цырка; тэлепорт Рэспублікі Беларусь; адміністрацыйны будынак па вул. К. Цэткін (вуліца Караля, 51); крытыя тэнісныя корты па вул. Жудро — усе ў г. Мінску.
Рыбнікаў М. В. кіраваў творчымі калектывамі па рэканструкцыі і рэстаўрацыі Мірскага замка, аб’ектаў Верхняга горада ў г. Мінску. З’яўляецца аўтарам рэканструкцыі будынка па вул. Старавіленскай, 4 пад Прэзідэнцкі спартыўны клуб, будынка па вул. Румянцава, 6 пад Сусветны банк, жылых дамоў па вул. Гая ў г. Мінску, рэканструкцыя адміністрацыйнага будынка па вул. Э. Пашкевіч у г. Мінску пад гасцініцу і інш. аб’ектаў.
Узнагароды
Узнагароджаны Прэміяй Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва РБ імя Караля У. А. (1998; М. У. Рыбнікаў, Ю. А. Камісараў, Г. Я. Перліна), нагрудным знакам Беларускага саюза будаўнікоў «За заслугі ў будаўніцтве» (2010), дыпломамі Саюза архітэктараў Беларусі за лепшыя праекты і пабудовы (1995—2011).
Апанасіў
Апанасіў (Опана́сів) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Калыцянскай пасялковай абшчыны.
Вільгельм I (значэнні)
Вільгельм I:
Уладзіслаў Блін
Уладзіслаў Блін  — каталіцкі біскуп-эмерыт Віцебскі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Свідвіне Кашалінскага ваяводства ў Польшчы (бацькі яго родам з Беларусі). Скончыў ва Улацлаўку і 25 мая 1980 года атрымаў святарскае пасвячэнне. Вучыўся ў Люблінскім каталіцкім універсітэце і Акадэміі каталіцкай тэалогіі ў Варшаве.
Высвячаны на святара 25 мая 1980 года. У 1989 годзе вярнуўся ў Беларусь, быў пробашчам кафедральнага сабора ў Магілёве, дзе ў 1992 годзе заснаваў Міжнародны экуменічны фестываль «Магутны Божа». У 1998 годзе атрымаў ступень доктара тэалогіі. 13 кастрычніка 1999 года Папа Ян Павел II прызначыў Уладзіслава Бліна біскупам навастворанай Віцебскай дыяцэзіі. 20 лістапада таго ж года Уладзіслаў Блін быў пасвечаны на біскупа.
Альбіт
Альбіт (albus — белы) — адзін з найбольш распаўсюджаных пародаўтваральных мінералаў, белы натрыевы палявы шпат магматычнага паходжання класа сілікатаў, алюмасілікат групы плагыёклазаў.
Уладзіслаў Блін
Біяграфія
14 чэрвеня 2006 года абраны Намеснікам Старшыні Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі. Старшыня Экуменічнай камісіі, а таксама Камісіі агульнага душпастырства епіскапату Беларусі.
IC 952
IC 952 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віньёла
Він'ёла (Vignolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2217 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 277 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 12010. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Costanzo.
Княгінін (станцыя)
Княгі́нін (, Княгинин)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Княгінін; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж прыпыначным пунктам Крывічы і прыпыначным пунктам Ніўкі.
Гарадоцкае благачынне
Гарадоцкае благачынне, Гарадоцкая благачынная акруга — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Уладзімір Дагодзька.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Лыскава)
Царква́ Раства́ Багародзіцы — праваслаўная царква ў Лыскаве Брэсцкай вобласці, збудаваная ў 1933 годзе. Помнік народнага дойлідства ў «закапанскім» стылі.
Гісторыя
Падчас Першай сусветнай вайны немцы выкарыстоўвалі царкву спярша як шпіталь, а пасля — як склад збожжа. У 1921, пры паляках, царква была разабрана. Да 1933 года богаслужэнні праводзіліся ў капліцы на могілках.
У 1925 годзе ў Лыскаў быў прызначаны новы праваслаўны святар Пётр Радкевіч, які дабіўся ад ўлад дазволу на пабудову новай царквы на старым месцы. Узвядзенне адбывалася ў 1930—1933 гадах праваслаўнымі жыхарамі паводле праекта Станіслава Пятроўскага з Беластока. Пабудова каштавала 40 тысяч злотых, стыль характарызуецца як «закапанскі» або «бяшчадскі».
8 кастрычніка 1933 года царква была асвечана архіепіскапам Гродзенскім і Навагрудскім Алексіем (Грамадскім). На цырымоніі прысутнічалі намеснік ваўкавыскага старосты, уладальнік маёнтка Адамкова Быхавец, мясцовыя грамадскія дзеячы. Іканастас быў узяты са старога каменнага храма, разабранага ў 1921 годзе палякамі.
Архітэктура
Царква — помнік народнага драўлянага дойлідства, пабудаваная пад уплывам храмавай архітэктуры Закарпацця і стылю мадэрн.
Даўжыня будынка — 21 метр, шырыня — 12 м, вышыня — 22 м. Царква пабудавана з сасновага брусу.
Кампазіцыя крыжова-купальная. На захадзе да асноўнага кубападобнага аб’ёму прымыкае трохярусная званіца, на ўсходзе — прамавугольная апсіда з бакавымі рызніцамі. Асноўны зруб накрыты чатырохскатным дахам, на якім васьмігранны светлавы барабан з купалам-цыбулінай, завершаным ліхтаром з макаўкай.
Пірамідальная чацвярыковая званіца таксама завершана купалам-цыбулінай. Асноўныя праёмы ромбападобныя ў барабане і спічастыя ў асноўным аб’ёме.
Сант’Агата-суль-Сантэрна
Насельніцтва складае 2515 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 279 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 48020. Тэлефонны код — 0545.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Agata.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
GR-менеджмент
GR-менеджмент (government relations) або адносіны з уладнымі структурамі — гэта выбудоўванне і наладжванне ўзаемаадносін з дзяржаўнымі органамі ўлады, у тым ліку: з урадам, з рэгіянальнымі і мясцовымі органамі ўлады. Да гэтай сферы таксама адносяць лабіраванне.
Бэрвыця
Бэрвыця (Бе́рвиця) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Калыцянскай пасялковай абшчыны.
GR-менеджмент
Характарыстыка паняцця GR-менеджмент
Буйныя кампаніі сур'ёзна ўзяліся за фарміраванне GR-падраздзяленняў яшчэ ў канцы 1990-х. Але, тым не менш, GR ў Беларусі пакуль застаецца новай сферай, афіцыйна спецыяльнасці "Government Relations" у адукацыйных стандартах Беларусі не зарэгістравана. Спецыялізацыя GR-менеджара патрабуе вялікай вытрымкі і здольнасці да аналітыкі.
У большасці выпадкаў, як паказвае практыка, у гэту прафесію прыходзяць PR-менеджары і былыя дзяржслужачыя. Сфера дзейнасці GR-шчыка, гэтак жа як і PR-шчыка, вельмі шырокая. GR-менеджар павінен быць у дастатковай меры дасведчаны аб пэўных заканадаўчых актах, павінен умець эфектыўна ўзаемадзейнічаць з чыноўнікамі, галіновымі арганізацыямі, своечасова рэагаваць на адміністрацыйныя, палітычныя пагрозы для кампаніі звонку і, галоўнае, ён павінен умець прадэманстраваць дзяржорганам значнасць дзейнасці кампаніі, на якую ён працуе.
Сяргей Фёдаравіч Платко
Сяргей Фёдаравіч Платко (нар., г. Баранавічы, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі архітэктуры (2006).
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі А. Д. Кудзіненка, М. М. Суцягін, Храноўскі).
Дубляны (Дэмыдзіўскі раён)
Дубляны (Дубля́ни) — вёска ў Дэмыдзіўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Дэмыдзіўскай пасялковай абшчыны.
Сяргей Фёдаравіч Платко
Біяграфія
У 1977—1983 гадах працаваў на «Гомсельмашы»; у 1984—1990 гадах у інстытуце «Дзіпражыўмаш»; у 1990—2003 гадах у інстытуце «Гомельграмадзянпраект»; у 2003—2007 гадах старшыня ўпраўлення Гомельскай абласной арганізацыі БСА. У 2004—2006 гадах галоўны архітэктар г. Гомеля.
GR-менеджмент
Характарыстыка паняцця GR-менеджмент
Што можа быць прасцей, чым дамовіцца з дзяжурным чыноўнікам з дапамогай чарговых зялёных купюр? Чым вам не GR?
Сяргей Фёдаравіч Платко
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1989 года, пасля член Саюза архітэктараў Беларусі.
Творчасць
Асноўныя працы: школа мастацтваў па вул. Багданава ў г. Гомелі (1978—1980; будаўніцтва ў 1984—1989); металургічны тэхнікум на 720 навучэнцаў у г. Жлобіне (1996—1997, будаўніцтва ў 1997—1998; сааўтар В. Анфілава); 9-ці павярховы і 2-х секцыйны, 70 кватэрны і 12-ці павярховы, 48-кватэрны жылыя дамы № 35, 36 у мікрараёне № 52 МЖК «Сонечны» (1998—1990, будаўніцтва ў 1991—1992; сааўтары В.  Анфілава, А. В. Радзюк); будынак «Прыёрбанка» па вул. Камсамольскай (1998—1999, будаўніцтва ў 1999—2001; сааўтар С. І. Пеўны) рэканструкцыя Цэнтральнага стадыёна (1999—2002, будаўніцтва ў 2004; сааўтар С. А. Кацора) — усе ў Гомелі; адміністрацыйны будынак «Белдзяржстраха» па Светлагорскім раёне (2002, будаўніцтва ў 2002—2003); паждэпо НПС «Мазыр» у Мазыры (2000, будаўніцтва ў 2001—2002; сааўтар В.  Анфілава) 17-павярховы 118 кватэрны жылы дом у мікрараёне № 16 у г. Гомелі (2003, будаўніцтва ў 2005; сааўтар В. Анфілава), памятны знак ахвярам палітычных рэпрэсій на 9-м кіламетры Чарнігаўскай шашы ў Гомелі (1997—1998, не рэалізаваны).
GR-менеджмент
Характарыстыка паняцця GR-менеджмент
Аднак хабар — гэта ўсяго толькі аднаразовае рашэнне пытанняў бізнесу. Калі вы разлічваеце на доўгатэрміновыя перспектывы развіцця — вам трэба падумаць аб сумленным супрацоўніцтве з дзяржаўнымі органамі. Менавіта тут неабходны прафесійны GR-спецыяліст.
Сёння ў буйных кампаніях вельмі часта можна сустрэць вядзення GR-палітыкі адразу некалькімі спецыялістамі — юрыстам, PR-менеджарам і самім генеральным дырэктарам. Дырэктар усталёўвае сувязі з дзяржслужбоўцамі, піяршчык стварае спрыяльны імідж арганізацыі, а юрыст атрымлівае ўсе неабходныя дазволы, сертыфікаты і г.д. Магчыма, гэта станоўча ўплывае на вядзенне GR палітыкі з таго пункту гледжання, што кожны з спецыялістаў выконвае працу больш якасна і прафесійна. Але, тым не менш, правільней і аптымальней было б засяродзіць усе гэтыя функцыі ў руках аднаго чалавека. Наогул, GR-менеджар абыходзіцца кампаніям даволі дорага, таму шматлікія арганізацыі аддаюць перавагу запрашаць такіх спецыялістаў са стараны.
Існыя ў цяперашні час GR-агенцтвы прапануюць далёка не ўвесь спектр GR-паслуг. Часцей за ўсё яны зводзяцца да:
- распрацоўкі неабходных дакументаў для правядзення кампаній;
- ліцэнзаванне дзейнасці арганізацыі і яе даччыных прадпрыемстваў
- паслугі па атрыманні дакументацыі рознай катэгорыі.
Да асноўных метадаў выбудоўвання адносін з уладнымі структурамі можна аднесці:
Функцыі, якія выконвае GR-менеджар
Асноўныя функцыі, якія павінен выконваць спецыяліст па GR:
GR-менеджар: попыт і прапанова
GR-менеджар адказны за арганізацыю ўзаемадзеяння, прасоўванне і абарона інтарэсаў сваёй кампаніі ў органах дзяржаўнай улады і грамадскіх арганізацыях.
Рытас (баскетбольны клуб)
«Рытас» (Rytas) — баскетбольны клуб з Вільнюса. Быў заснаваны ў 1964 годзе. Першапачаткова называўся «Стаціба». У 1997 годзе клуб быў выкуплены найбуйнейшай літоўскай газетай Lietuvos rytas, у выніку чаго клуб быў перайменаваны ў «Летувас Рытас». У 2018 годзе назву змянілі, пакінуўшы з двух слоў толькі «Рытас».
Царква Святой Марыі Магдаліны
Царква Святой Марыі Магдаліны — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар святой Марыі Магдаліны.
Замошша (Быхаўскі раён)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Холстаўскага сельсавета.
Гісторыя
Заснаваная на памешчыцкай зямлі, набытай сялянамі, збяднелым дваранамі і мяшчанамі ў канцы XIX стагоддзя.
Перад вайной у вёсцы жыло 155 чалавек у 30 дварах.
Да 23 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Гарадзецкага сельсавета.
Янка Маўр
Янка Маўр, сапр.: Іван Міхайлавіч Фёдараў (, Лібава (цяпер, Латвія) — , г. Мінск) — беларускі пісьменнік, аўтар апавяданняў, аповесцяў і раманаў для дзяцей і моладзі.
Адзін з заснавальнікаў беларускай дзіцячай літаратуры, заснавальнік прыгодніцкага і навукова-пазнавальнага жанраў у беларускай літаратуры, стваральнік першай беларускай навукова-фантастычнай аповесці. Аўтар кніг для дзяцей, п’ес, перакладаў. Член Саюза пісьменнікаў СССР (1934). Член ВКП(б) з 1950 года. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларускай ССР (1968). Заслужаны дзеяч культуры БССР (1968).
Раннія гады
Нарадзіўся ў Лібаве ў сям’і выхадца з Беларусі (які ў гэтым горадзе апынуўся ў пошуках працы ). Яго бацька быў адстаўным салдатам, паходзіў з беззямельных беларускіх сялян, працаваў сталяром. Да ваеннай службы ён насіў прозвішча Ільін, а прозвішча Фёдараў з’явілася ў выніку памылкі армейскага пісара, які запісаў Міхаіла Фёдаравіча — Міхаілам Фёдаравым. Іван быў ахрышчаны 1 (13) мая ў мясцовым Свята-Троіцкім саборы. Бацька рана памёр, і маленькі Іван разам з маці, Наталляй Іванаўнай, пераехаў на яе радзіму — у вёску (былой Ковенскай губерні). Яны жылі ў беднасці, і толькі дзякуючы намаганням маці, якая ў што бы то ні стала марыла даць адукацыю сыну, у 1895 годзе ён скончыў пачатковую школу, а ў 1899 — Ковенскае рамеснае вучылішча. Пасля вучылішча ён паступіў у Панявежскую настаўніцкую семінарыю. У канцы 1902 яго выключылі з апошняга, выпускнога класа — за вальнадумства і «за сумневы ў рэлігіі». Тым не менш, у 1903 годзе ён усё ж атрымаў пасведчанне настаўніка пачатковай школы, здаўшы экстэрнам экзамены за семінарскі курс.
Педагагічная дзейнасць
Пасля навучання ў настаўніцкай семінарыі Фёдараў пачаў працаваць у школе пад Панявежам у мястэчку, а потым яго перавялі ў вёску Бытча на Барысаўшчыне.
У 1909 годзе ўступіў у царкоўны шлюб. Пераехаў у в. Турэц. Толькі ў 1911 І. Фёдараў уладкаваўся выкладчыкам геаграфіі і гісторыі ў Мінскую прыватную гандлёвую школу.
Макрэць (Браварскі раён)
Макрэць (Мокре́ць) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Калыцянскай пасялковай абшчыны.
Янка Маўр
Педагагічная дзейнасць
Судовае разбіральніцтва па справе аб настаўніцкім з’ездзе доўжылася амаль два гады. Фёдарава адхілілі ад педагагічнай дзейнасці і ўзялі пад нагляд паліцыі. Толькі праз 5 гадоў, у 1911 годзе, яму ўдалося ўладкавацца выкладчыкам у прыватную гандлёвую школу ў Мінску. З восені 1917 года ён уладкаваўся настаўнікам геаграфіі і гісторыі ў мінскую чыгуначную гімназію. Пасля рэвалюцыі ён стаў настаўнікам 25-й чыгуначнай школы імя А. Р. Чарвякова.
У 1920-я таксама працаваў у Наркамаце асветы Беларусі і ў рэспубліканскім саюзе работнікаў асветы.
Працу настаўніка Фёдараў пакінуў толькі ў 1930 годзе, калі перайшоў на працу ў Беларускае дзяржаўнае выдавецтва (дзе прапрацаваў да 1936 года).
З 1930 на творчай працы. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1934).
Вайна і пасляваенныя гады
Падчас вайны пісьменнік вымушана апынуўся далёка ад роднай зямлі — спачатку ў Новасібірску, затым у Алма-Аце. Гэты час ён перанёс як цяжкае выпрабаванне, нават як «псіхічную траўму», пра што ён прызнаўся ў лісце да Хвядоса Шынклера 2 лютага 1942 г. У 1943 Маўр пераехаў у Маскву, дзе, моцна захварэўшы, трапіў у бальніцу. У родны Мінск ён вярнуўся толькі пасля вызвалення яго ад фашысцкіх захопнікаў.
IC 953
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Янка Маўр
Вайна і пасляваенныя гады
Янка Маўр памёр 3 жніўня 1971 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Проза
Дэбютаваў у 1923 у як фельетаніст ў газеце «Советская Белоруссия» і ленінградскім часопісе «». У 1925 годзе ў часопісе «Беларускі піянер» надрукаваў першую навукова-фантастычную аповесць на беларускай мове «Чалавек ідзе», якая паклала пачатак фантастычнаму і прыгодніцкаму жанрам у беларускай літаратуры. Аповесць надрукаваў пад псеўданімам «Янка Маўр». «Янка» — гэта беларускі аналаг імя «Іван». Як паказвала даследчыца творчасці Янкі Маўра беларуская літаратуразнаўца Эсфір Гурэвіч, пісьменнік, захаваўшы сваё сапраўднае імя ў першай частцы псеўданіма, недвухсэнсоўна паказваў на тое, што ён — сын беларускай зямлі. Значэнне псеўданіма «Маўр» шырока адкрыецца ў яго наступных аповесцях: «У краіне райскай птушкі» (1926), «Сын вады» (1927), у якіх ён паказаў сябе як абаронца правоў каланіяльных і залежных народаў, са спагадай ставіўся да карэнных народаў Паўночна-Заходняй Афрыкі, і праявіў сябе як інтэрнацыяналіст.
Сваю першую аповесць «Чалавек ідзе» Фёдараў напісаў ва ўзросце 44 гадоў, будучы выкладчыкам 25-й мінскай чыгуначнай школы. Пасля чытацкага поспеху твора пісьменнік працягнуў працаваць у жанры дзіцячай прыгодніцкай і навукова-пазнавальнай літаратуры
Аповесць «Чалавек ідзе» акрэсліла тую тэндэнцыю спалучэння пазнавальнасці і прыгодніцтва, якую Маўр развіў потым у наступных сваіх аповесцях і ў рамане «Амок» (1929) — пра 1926 года на востраве Ява.
У 1930-х гадах пісьменнік ад «экзатычнага» іншаземнага матэрыялу, звярнуўся да родных мясцін, да жыццёвай рэальнасці, у якой дзейнічаюць юныя героі. Рушылі ўслед аповесць «Палескія рабінзоны» (1930), якая расказвала пра прыгоды двух падлеткаў у глухім Палессі, утапічная «Аповесць будучых дзён» (1932) пра камуністычную будучыню СССР, «ТВТ» (1934), у якой з гумарам распавядаецца пра звычайныя справы школьнікаў. Гэтыя творы карысталіся поспехам у юных чытачоў.
У аповесці «Палескія рабінзоны» аўтар выкарыстаў рабінзанаду, падказаную сусветна вядомым «Рабінзонам Круза» Даніэля Дэфо. Маўр, адкінуўшы псеўдарамантыку, захапленне экзотыкай далёкіх заморскіх краін, звярнуўся да свайго роднага краю і яго пазнання. Ён паказаў, што і пад беларускім небам, у далёкіх і блізкіх кутках роднага краю ёсць свая рамантыка і свая прыгажосць, кожны раз новая і нечаканая. Эвалюцыя жанру прыгодніцкай аповесці прасочваецца і ў аповесці «ТВТ» (1934), якая атрымала першую прэмію на ўсебеларускім конкурсе дзіцячай кнігі, пасля чаго ёю зацікавіўся Максім Горкі. Па просьбе Горкага Янка Маўр перавёў аповесць на рускую мову і адаслаў яму. Гэта было напярэдадні I з’езду пісьменнікаў СССР. Мастацкая навізна гэтай аповесці заключалася ў тым, што так званая тэма працоўнага выхавання загучала натуральна дзякуючы жывому духу гульні, па законах якой і створана таямнічае і загадкавае «Таварыства ваяўнічых тэхнікаў». Праз гульню хлопцы ўключаліся ў жыццё з яго паўсядзённымі клопатамі і дробнымі бытавымі праблемамі. Хлопцы ўласнымі сіламі выпраўляюць усе няспраўнасці, наводзяць парадак і практычна абжываюць гэты свет.
На працягу 1946—1948 гадоў Янка Маўр сумесна з Пятром Рунцом займаўся зборам і рэдагаваннем успамінаў беларускіх дзяцей аб вайне для кнігі «Ніколі не забудзем», якая выйшла ў 1948 годзе з прадмовай Якуба Коласа. Выдадзеная кніга атрымала высокую ацэнку не толькі ў Беларусі, але і за яе межамі.
Пасля вайны Янка Маўр апублікаваў цыкл апавяданняў аб трагічных выпрабаваннях, якія давялося выпрабаваць дзецям у ваенныя гады («Шчасце», «Дзве праўды», «Максімка»).
У 1946 годзе Маўр напісаў апавяданне «Завошта?», у аснову якога лёг рэальны трагічны факт — гібель жонкі і сына пісьменніка М. Лынькова.