cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замежныя найміты ў Лівіі
На баку ўрада Лівіі
Пасля 22 лютага, калі кіраўнік МУС Абдула Фатах Юнес перайшоў на бок мяцежнікаў, галоўнымі ворагамі паўстанцаў былі абвешчаны найміты. Яшчэ 20 лютага паведамлялася пра зверствы наймітаў у Бенгазі, дзе былі ўжыты нажы і буйнакаліберная зброя. Пасля таго, як рэвалюцыянеры ўзялі пад кантроль Бенгазі 24 лютага, паступілі паведамленні аб расправах над наёмнікамі з афрыканскіх і арабскіх краін з боку «народных дружын».
25 лютага паведамлялася, што найміты расстрэльваюць дэманстрантаў з усходняга прыгарада Трыпалі.
Як паведаміла міжнародная праваабарончая арганізацыя «Human Rights Watch», ёй не ўдалося знайсці ніводнага пацверджання выкарыстання наймітаў у канфлікце. З некалькіх соцень чалавек, затрыманых на ўсходзе краіны па абвінавачванні ў наймніцтву, усе апынуліся альбо замежнымі рабочымі, альбо салдатамі ўрадавых войскаў.
Тым не менш, асобныя відэаматэрыялы, нягледзячы на ​​іх сумніўнасць, могуць сведчыць аб наяўнасці наймітаў у Лівіі. Самым першым сведчаннем на карысць версіі прымянення наймітаў уладамі стала відэа, на якім замежнікі ўжывалі гвалт у адносінах да людзей на вуліцы ў Бенгазі. .
Беларускія найміты
У канцы лютага ў заходніх СМІ з’явілася інфармацыя, што ў падаўленні вулічных беспарадкаў прымалі ўдзел беларускія найміты. Пазней, у красавіку, інфармацыю аб прысутнасці наймітаў з Беларусі апублікавала «Камсамольская праўда». Выданне таксама павеламляла, што сур’ёзную дапамогу аказваюць беларускія ваенныя спецыялісты, чыя прысутнасць у Лівіі дапамагла Кадафі ў першыя месяцы вайны павялічыць мабільнасць войскаў, прадпрымаць паспяховыя контратакі і нават зберагчы значныя сілы і рэсурсы ад авіяўдараў НАТА. Таксама яны займаліся эксплуатацыяй некаторай армейскай тэхнікі. Паводле інфармацыі ад «Камсамольскай праўды», у Лівіі падчас грамадзянскай вайны знаходзіліся некалькі сотняў ваенных саветнікаў і наймітаў з Беларусі.
Выданню ўдалося датэлефанавацца да аднаго з меркаваных наймітаў па імені Міхаіл, які знаходзіўся ў Лівіі ўжо больш за год. Паводле яго слоў, зарплата замежнікаў складала амаль 3000 долараў у месяц. Міхаіл таксама адзначыў, што ў Лівіі некалькі сотняў вайсковых спецыялістаў з Беларусі. Яны не прымаюць непасрэднага ўдзелу ў баявых дзеяннях супраць паўстанцаў, але ўвесь час знаходзяцца на баявых пазіцыях. Многія служылі яшчэ ў Афганістане і праходзілі падрыхтоўку на расійскіх базах спецназа. Таксама «Камсамольская праўда» згадала нейкую кантору з Мінска, якая нібыта прапануе работу за мяжой для адстаўных вайскоўцаў.
У верасні прадстаўнікі ПНС заявілі, што ў іх ёсць інфармацыя аб удзеле беларускіх снайпераў у баявых дзеяннях на баку ўрадавых сіл.
Чацвёра грамадзян Беларусі ў жніўні (Валерый Гардзіенка, Ігар Едзімічаў і Фёдар Труфанаў ) і верасні (Вячаслаў Качура ) 2011 года трапілі ў палон да паўстанцаў у Трыпалі, дзе былі асуджаны на 10 гадоў пазбаўлення волі за супрацоўніцтва з лаялістамі. Пасродкам доўгіх перамоваў, удалося дамагчыся датэрміновага вызвалення беларускіх грамадзян, апошні з якіх, Качура, вярнуўся дадому ў 2018 годзе.
Афіцыйна беларускі ўрад адмаўляў прысутнасць беларускіх ваенных спецыялістаў і наймітаў у Лівіі падчас грамадзянскай вайны.
Пасля 2011 года
Пасля звяржэння ўрада М. Кадафі частка наймітаў, якія ваявалі на баку ўладаў, трапілі ў палон да Пераходнага Нацыянальнаму Савету. Усе яны былі асуджаны за «дапамаганне рэжыму», атрымаўшы ад 10 гадоў да пажыццёвага турэмнага зняволення. У прыватнасці, у маі 2012 года дваццаць чатыры замежных грамадзян з Расіі, Украіны і Беларусі прысуджаны да пазбаўлення свабоды за супрацоўніцтва з былым урадам. Аднак самі асуджаныя адмаўлялі свае сувязі з кадафістамі, запэўніваючы, што яны прыехалі для работы ў нафтавай кампаніі.
22 мая на малдаўскім інфасайце «Блокнот» з’явіўся артыкул, у якім паведамлялася, што, як мяркуецца, на баку Сараджа ў раёне Трыпалі змагаюцца найміты з Малдовы. Сайт спасылаўся на лівійскага журналіста Фараха Альярыха, які на сваёй старонцы ў Твітары размясціў фота карабля Amazon Giurgiulesti пад малдаўскім сцягам. На борце былі БА амерыканскай вытворчасці, а таксама ўзброеныя людзі, якія магчыма з’яўляюцца грамадзянамі Рэспублікі Малдова.
23 верасня, падчас свайго наступлення на Эз-Завію, у горадзе Бір-Алак ЛНА, па словах аднаго з мясцовых жыхароў, сутыкнулася з чадскімі наймітамі. Вайскоўцы вымусілі наймітаў адступіць, але апошнія ў адказ пайшлі ў контатаку пры падтрымцы турэцкіх ударных беспілотнікаў. Бой доўжылася цэлы дзень, у выніку чаго хафтараўцы занялі горад. Падчас гэтага разбуранымі апынуліся мячэць і некалькі дамоў мясцовага насельніцтва.
У сваю чаргу, апанент Сараджа фельдмаршал Хафтар карыстаўся падтрымкай суданскіх апалчэнняў Джанджавід, РСР, сепаратыстаў Дарфура і расійскай ПВК «Вагнер» (гл. Дзейнасць ПВК «Вагнер» у Лівіі).
Бакі актыўна прыцягвалі замежных пілотаў. Іх удзел у канфлікце быў абумоўлены недахопам кадраў. Лётчыкі, якія змагаліся за Сараджа, былі як правіла партугальцамі, амерыканцамі, эквадорцамі, туркамі, украінцамі, у той час у самалётах Хафтара сядзелі расіяне, егіпцяне і эміратцы (гл. Авіяцыя Лівіі падчас грамадзянскай вайны).
Сычэва (Сенненскі раён)
Сычэ́ва (, Сычево) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Раснянскага сельсавета.
Артур Геворкавіч Алексанян
Артур Геворкавіч Алексанян (Արթուր Ալեքսանյան; нар. 21 кастрычніка 1991 года, Ленінакан, Арменія) — армянскі барэц грэка-рымскага стылю, алімпійскі чэмпіён 2016 года, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2012 года, двухразовы чэмпіён свету (2014 і 2015), трохразовы чэмпіён Еўропы (2012, 2013, 2014), шматразовы чэмпіён Арменіі. Адзін з самых тытулаваных армянскіх спартсменаў XXI стагоддзя, першы прадстаўнік Арменіі, які выйграў алімпійскае золата ў XXI стагоддзі (адзін з двух алімпійскіх чэмпіёнаў ад Арменіі пасля 1992 года).
Асабняк па вуліцы Міцкевіча, 22
Асабняк — будынак у Брэсце, размешчаны на рагу вуліц Міцкевіча і Камсамольскай, 22/20.
Гісторыя
Разам з аналагічным асабняком па вуліцы Міцкевіча, 26 пабудаваны ў сярэдзіне XIX ст. з цэглы. Належалі заможнаму роду Ягмінаў. Магчыма, асабнякі пабудаваў адзін з найбольш прагрэсіўных і адукаваных прадстаўнікоў гэтага роду Павел Ягмін (1794—1865), які таксама ўзвёў на той час арыгінальную рэзідэнцыю ў в. Вістычы пад Брэстам.
У 1999—2000 гг. праведзена рэстаўрацыя будынкаў.
Архітэктура
Помнік архітэктуры з рысамі класіцызму. Мае аналагічную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю з асабняком па вуліцы Міцкевіча, 26, разам з якім вызначае фронт забудовы вул. Міцкевіча.
Цэнтральная частка — двухпавярховая з двухсхільным дахам, 2 бакавыя — аднапавярховыя з вальмавымі дахамі. Галоўны (паўднёвы) фасад вылучаны чатырохкалонным порцікам з драўляным трохвугольным франтонам над уваходам. На 2-м паверсе на ўсю шырыню порціка балкон з драўлянай балюстрадай. Дваровы фасад аформлены 4 паўкалонамі, якія адпавядаюць кампазіцыі порціка галоўнага фасада. Вонкавы дэкор: руставаны цокаль, прафіляваны карніз і сандрыкі над прамавугольнымі аконнымі праёмамі. У цэнтры 1-га паверха быў вестыбюль, да якога прылягалі жылыя памяшканні, на 2-м — парадная зала і пакоі (унутраная планіроўка часткова зменена). Будынак мае цокальны паверх.
Буржуа
Буржуа:
Буржуа — прадстаўнік буржуазіі
Антыкапіталізм
Антыкапіталізм - шырокі спектр рухаў, ідэй і падыходаў, якія выступаюць супраць капіталізму. Антыкапіталісты, у строгім сэнсе гэтага слова, гэта тыя, хто хочуць цалкам замяніць капіталізм іншай сістэмай.
Аднак ёсць таксама ідэі, якія можна ахарактарызаваць як часткова антыкапіталістычныя, у тым сэнсе, што яны толькі хочуць замяніць або адмяніць некаторыя аспекты капіталізму, а не ўсю сістэму. Гісторыя вызначэння Антыкапіталістычныя ідэі развіваліся адначасова з ростам капіталістычнай сістэмы.
Антыкапіталізм атрымаў імклівае развіццё ў сярэдзіне 19-га стагоддзя, а менавіта пасля крызісу 1857 года. Пасля крызісу была заснавана "Міжнароднае таварыства працоўных", якое актыўна падтрымлівала ідэі па барацьбе працоўных за свае правы.
У 1871 годзе, пасля паразы ў французскай рэвалюцыі, адбыўся раскол паміж марксістамі і анархістамі, вакол метадаў процідзеяння капіталізму: марксісты лічылі неабходным ўдзельнічаць у выбарах, у той час як анархісты лічылі, што ўдзел у выбарах нічога не дасць. Ідэалогіі і капіталізм Анархізм Анархісты выступаюць за поўную адмену дзяржавы. Многія анархісты (у тым ліку прыхільнікі левага анархізму, сацыяльнага анархізму і камуністычнага анархізму) супраць капіталізму на той падставе, што ён цягне за сабой сацыяльнае панаванне (праз няроўнасць у размеркаванні багацця) адных людзей над іншымі. Некаторыя формы анархізму выступаюць супраць капіталізму ў цэлым, падтрымліваючы пры гэтым некаторыя прынцыпы капіталізму, такія як рынкавасць эканомікі, а некаторыя нават прыватную ўласнасць. Антыглабалізм Антыглабалісты лічаць, што цяперашняя мадэль глабалізацыі сфармаваная пад заступніцтвам сусветнага капіталу і вядзе за сабой: Іслам Іслам забараняе крэдытаванне. Марксізм Марксісты выступаюць за змену капіталістычнай сістэмы іншай - камуністычнай сістэмай. Змена павінна ісці праз сацыялістычную рэвалюцыю, усталяванне сацыялізму і эвалюцыйнага пераходу да камунізму.
Антыкапіталізм сёння
Сёння антыкапіталізм дзеліцца на тры асноўныя плыні:
Фільмы пра супергерояў
Фільмы пра супергерояў — жанр кіно, прысвечаны прыгодам супергерояў, то бок герояў, якія валодаюць звышчалавечымі сіламі (ці замяняючай іх тэхнікай) і выкарыстоўваюць іх для змагання са злом. Большасць фільмаў пра супергерояў створана па матывах супергеройскіх коміксаў.
Фільмы пра супергерояў амаль заўсёды таксама ставяцца да жанраў баевіка і фантастыкі. Дзеянне, зазвычай, адбываецца ва ўмоўна сучасным свеце, у якім здольнасці супергероя ўнікальныя і адрозніваюць яго ад простых людзей. Першы фільм у серыі пра супергероя часта расказвае яго гісторыю станаўлення, паказвае, як у яго з'явіліся суперздольнасці, і першую бітву з галоўным суперзлодеем.
З усяго пералічанага існуюць выняткі. Так, прыкладам, ёсць фільмы пра супергерояў, не заснаваныя на коміксах («Хэнкак», «Рабакоп», «Суперсямейка» і інш.) і нефантастычныя фільмы пра супергерояў («Піпец»).
Лысагірка (Літынскі раён)
Лысагірка (Лисогі́рка) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дах
Дах — верхняя частка будынка, якая закрывае яго зверху. Складаецца з нясучай часткі, якая перадае нагрузку ад ветру, ападкаў (снег, дождж) і ўласнай вагі даху на сцены або асобныя апоры, і вонкавай абалонкі — пакроўлі.
IC 1499
IC 1499 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Калчыгловы (гміна)
Калчыгло́вы (Kołczygłowy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бытоўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Калчыгловах. Плошча гміны складае 173,34 км². Станам на 2004 год у гміне Калчыгловы пражывалі 4315 чалавек, шчыльнасць — 24,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Валынецкі сельсавет
Назву Валы́нецкі сельсавет маюць:
Лімфангіт
Лімфангіт (ад лімфа і ἀγγεῖον — «сасуд») (лімфангаіт, накардыёз скурна-лімфатычны) — запаленне.
Прычыны захворвання
Лімфангіт можа развіцца пры запаленні скуры і слізістых абалонак і інш., калі інфекцыя распаўсюджваецца з токам лімфы па напрамку да лімфатычных вузлоў. Узбуджальнікі працэсу — стрэптакокі, стафілакокі,  і інш. — пранікаюць з міжтканкавых шчылін запалёнай вобласці ў адводзячыя павярхоўныя, а затым і глыбокія лімфатычныя сасуды.
Цячэнне захворвання
Пры лімфангіце паражаецца ўся сценка сасуда, у прасвет яго выпадаюць згусткі, што перапыняе ток лімфы (мае значэнне для адмежавання запалення). Лимфангіт выяўляецца вузкімі чырвонымі палосамі на скуры. Пры некаторых формах у галіне палос развіваюцца ўшчыльненне і хваравітасць. Адначасова павышаецца тэмпература цела, з’яўляюцца дрыжыкі, пагаршаецца агульнае самаадчуванне. Пры лімфангіце глыбокіх сасудаў назіраюцца ацёк, хваравітасць. Хранічны лімфангіт характарызуецца закаркаваннем лімфатычных параток з утварэннем ацёкаў.
Лячэнне
Ліквідацыя першаснага ачага, спакой паражанай часткі цела, фізіятэрапеўтычныя працэдуры,, антыбіётыкі. Пры хранічным лімфангіце —, ,.
Прафілактыка
Своечасовае лячэнне запаленчых, траўматычных і іншых ачагоў.
Ліснэ (Літынскі раён)
Ліснэ (Лі́сне) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ежы Лявінскі
Ежы Мар’ян Лявінскі (, Дзятлава — ) — каталіцкі царкоўны дзеяч, багаслоў, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Дзятлаве ў 1930 годзе. Разам з сям’ёй быў вывезены ў Сібір. Вышэйшую духоўную семінарыю скончыў у Сандаміры (Польшча), у тым жа горадзе 29 мая 1955 г. біскуп удзяліў яму прэзбітэрскае пасвячэнне.
У савецкія часы ездзіў на душпастырскую працу ў Беларусь, Расію і Казахстан. Праз шэсць гадоў душпастырскага служэння быў накіраваны на вучобу ў Люблінскі каталіцкі ўніверсітэт, пасля заканчэння якога абараніў кандыдацкую дысертацыю па кананічным праве.
Беларуская партыя працоўных
Беларуская партыя працоўных — незарэгістраваная палітычная партыя ў Беларусі.
Мэты
Пабудова ў Рэспубліке Беларусь дэмакратычнага грамадзянскага грамадства і стварэнне прававой дзяржавы на прынцыпах духоўнай, палітычнай і эканамічнай свабоды чалавека, дабрабыту, маральнасці, сацыяльнай справядлівасці і згоды грамадзян.
Гісторыя
Працэс стварэння партыі пачаўся яшчэ ў 2004 г., адразу пасля ліквідацыі Беларускай партыі працы. Міністэрства юстыцыі Беларусі абвінаваціў партыю ў сістэматычным парушэнні Грамадзянскага кодэкса, закона аб палітычных партыях і ўласнага статуту.
Ежы Лявінскі
Біяграфія
З’яўляўся Ганаровым капеланам Яго Святасці, Грэміяльным канонікам Сандамірскага капітулу, Ганаровым канонікам Гродзенскага капітулу.
Беларуская партыя працоўных
Гісторыя
26 ліпеня 2009 г. адбыўся ўстаноўчы з'езд партыі. У ім удзельнічала 65 дэлегатаў з усіх абласцей Беларусі. Старшынёй быў абраны Аляксандр Бухвостаў. Намеснікамі старшыні партыі абраны Мікалай Пахабаў і Андрэй Еўдакімовіч. На з'ездзе таксама былі прыняты праграма і статут БПП. 20 кастрычніка 2009 г. Міністэрства юстыцыі Беларусі адмовіла партыі ў рэгістрацыі, бо «фактычная колькасць заснавальнікаў меншая за мінімальна дапушчальную колькасць, неабходную для стварэння палітычнай партыі» ..
Ежы Лявінскі
Біяграфія
Памёр у Доме міласэрнасці ў Каменцы (Шчучынскі дэканат) у 2022 годзе. Пахаваны на на старых каталіцкіх могілках у Гродне.
Беларуская партыя працоўных
Гісторыя
На прэзідэнцкіх выбарах 2015 г. аргкамітэт партыі падтрымаў кандыдатуру С. Калякіна ад партыі левых «Справядлівы свет».
Літынка
Літынка (Літи́нка) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бядуля
Бядуля — прозвішча і псеўданім.
Ігравое кіно
Ігравое кіно — від кінамастацтва.
Ігравы фільм — твор, які мае ў аснове сюжэт, увасоблены ў сцэнарыі і інтэрпрэтаваны рэжысёрам, які ствараецца з дапамогай акцёрскай ігры, аператарскага і іншых мастацтваў. Ігравое кіно супрацьстаўляюць неігравому кіно, якое ўключае ў сябе дакументальнае кіно, мультыплікацыю і навукова-папулярнае кіно. У асобных фільмах магчыма змешванне ігры акцёраў і дакументалістыкі (мастацка-дакументальнае кіно).
Бацюжына
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Маракеш
Маракеш (مراكش) — адзін з чатырох імперскіх гарадоў Марока, трэці па велічыні горад краіны пасля Касабланкі і Рабата. Размешчаны на паўднёвым захадзе краіны ля падножжа Атласных гор. Насельніцтва — 1036 тыс. жыхароў (2006).
Тапонім «Марока» — скажонае іспанскае вымаўленне назвы гэтага горада (Marruecos). У мінулым Марока было вядома на ўсходзе пад імем Маракеш і да гэтага часу называецца так у Іране.
Гісторыя
Горад быў заснаваны ў 1062 годзе Юсуфам ібн Ташфінам, першым кіраўніком дынастыі Эль-Мурабітын, і на працягу стагоддзя служыў сталіцай спачатку Альмаравідаў, а з 1147 года — Альмахадаў, якія прыйшлі ім на змену. Залаты век Маракеша прыпаў на кіраванне Якуба аль-Мансура (1184—1199), які пабудаваў мячэці Кутубія і Эль-Мансурыя. 70-мятровы мінарэт мячэці Кутубія дагэтуль застаецца сімвалам Маракеша.
У 1269 г. Маракеш перайшоў пад уладу Марынідаў, якія перанеслі сталіцу ў Фес. У XVI стагоддзі Саадзіты вярнулі яму сталічныя функцыі. У горадзе захаваўся руінаваны палац Эль-Бадзі і комплекс грабніц гэтых кіраўнікоў. У 1912 г. Маракешам авалодалі сахарскія паўстанцы на чале з аль-Хібам, але горад быў неўзабаве адваяваны французамі і да 1956 г. уваходзіў у склад французскага пратэктарата Марока. Фактычнае кіраванне горадам знаходзілася ў руках феадальнага сямейства аль-Глаўі, адзін з прадстаўнікоў якога (Тамі аль-Глаўі) ініцыяваў у 1953 г. звяржэнне султана Мухамеда V.
Славутасці
Медзіна Маракеша, прылічана ў 1985 г. да помнікаў Сусветнай спадчыны, завецца «чырвоным горадам» па прычыне рудаватага адцення глінабітных будынкаў і ўмацаванняў. У сэрцы медзіны — плошча Джэма эль-Фна. Тут можна ўбачыць акрабатаў, казачнікаў, прадаўцоў вады, танцораў, музыкантаў. За старым горадам распасціраецца працяглы пальмавы гай. Маракеш увогуле славіцца сваімі садамі і паркамі. Сярод іх варта вылучыць аліўкавы гай Менара і абнесеныя агароджай сады Агдал плошчай 405 га.
Мыш еўрапейская
Мыш еўрапейская (Apodemus sylvaticus) — від сысуноў сямейства мышыных.
Апісанне
Даўжыня цела 7,6—11,0 см, хваста 6,9—11,5 см. Маса 14—35 г. Афарбоўка футра на спіне вар'іруе ад вохрыста-рыжаватай да цёмна-бурай, грудзі і брушка белыя.
Пашырэнне
Пашырана ў Еўропе, а таксама на паўночным захадзе Афрыкі і многіх астравах Міжземнага мора. Засяляе лясныя тэрыторыі, хмызняковыя зараснікі, узлескі, высечкі, сады, паркі, сустракаецца ў паселішчах чалавека. Сховішча знаходзіць пад каранямі дрэў і паваленымі стваламі, у лясной падсцілцы, у кучах галля і рэштак драўніны. Глыбокіх нор не капае.
Асаблівасці біялогіі
Найбольш актыўная ўначы. Корміцца жалудамі, арэхамі, насеннем дрэў і травы, зялёнымі часткамі раслін; есць таксама казурак і іх лічынак.
На працягу года самка дае 2—4 прыплоды, у сярэднім па 6 дзіцянят у кожным. Маладыя самкі здольныя прыносіць дзіцянят ва ўзросце 80—90 дзён; сярэдні прамежак паміж дзвюма вывадкамі 50—60 дзён.
Літынскі Хутары
Літынскі Хутары (Лі́тинські Хутори́) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Фес
Фес або Фез (فاس, Fès) — найстарэйшы з чатырох імперскіх гарадоў Марока, найбуйнейшы на захадзе Афрыкі цэнтр ісламскай культуры і адукацыі. Насельніцтва Феса, паводле перапісу насельніцтва 2010 складае 1.000.000 чалавек. Гэта 4-ты па велічыні горад Марока пасля Касабланкі, Рабата і Маракеша.
Гісторыя
Паселішча на ўсходнім беразе ракі Фес было заснавана каля 789 г. Ідрысам I, на супрацьлеглым боку ракі — праз 20 гадоў сынам Ідрысам II, які зрабіў Фес сталіцай дзяржавы Ідрысідаў. Альмаравіды ў XI стагоддзі аб’ядналі абедзве часткі горада, а пры Альмахадах у канцы XII стагоддзя Фес зрабіўся адным з буйнейшых (калі не найбуйнейшым) горадам усяго ісламскага свету. У сярэдзіне XIV стагоддзя Марыніды аднавілі Фес як сталіцу Марока і ўпрыгожылі яго новымі будынкамі.
Насельніцтва Ісландыі
Агульнае насельніцтва Ісландыі складае каля 340 тыс. чалавек (2017). Гэта апошняе месца сярод краін Еўропы, калі не ўлічваць "карлікаў", ды нават Люксембург мае ў паўтара разы большае за Ісландыю насельніцтва. Аддаленасць Ісландыі ад мацерыка ускладняла засяленне вострава. Сённяшняя Ісландыя — маланаселеная краіна з этнічна аднародным насельніцтвам. Дзякуючы багатай вуснай і пісьмовай традыцыі шмат сямей можа назваць сваіх продкаў у многіх пакаленнях. Добра захоўваюцца многія старажытныя традыцыі. Закон № 54 ад 27 чэрвеня 1925 г. забараняе грамадзянам Ісландыі мець прозвішчы. Да сёй пары ісландцы афіцыйна карыстаюцца толькі асабістымі імёнамі і імёнамі па бацьку.
Дэмаграфія
Для Ісландыі характэрны хуткі, адзін з найвышэйшых у Еўропе, прырост насельніцтва (1,13 %), які складаецца са станоўчых натуральнага (0,7 %) і міграцыйнага (0,4 %) складнікаў. Пры гэтым улады ажыццяўляюць жорскі кантроль міграцыі, аддаючы перавагу квалівікаваным мігрантам з Еўропы. Па прыросце насельніцтва Ісландыя можа паспрачацца з многімі краінамі Лацінскай Амерыкі. Працягласць жыцця ісландцаў — 80,9 гадоў для мужчын і 85,4 для жанчын — адна з найвышэйшых у свеце.
Нацыянальны і рэлігійны склад
Нацыянальны склад аднародны: 98,99% складаюць ісландцы. Ёсць іншыя скандынавы і палякі (па дамове аб будаўніцтве заводаў па здабычы серы і вытворчасці алюмінія да 2015 года з Польшчай і Германіяй). Насельніцтва карыстаецца ісландскай мовай, адной са скандынаўскіх моваў. Высокі ўзровень валодання англійскай моваю. Важнейшай канфесіяй у краіне з'яўляецца лютэранства (каля 90 % насельніцтва адносяць сябе да лютэранаў).
Размяшчэнне і рассяленне
Каля 60 % жыхароў сканцэнтравана паўднёва-заходняй частцы краіны (Рэйк'явік і яго наваколлі). Амаль 94 % існандаў пражываюць у гарадах, такі высокі працэнт урбанізацыі звязаны з субарктычным кліматам краіны. Буйнейшыя гарады: Рэйк'явік (120 тыс, у агламерацыі — 216 тыс), Хабнарф'ёрдзюр, Акюрэйры (поўнач).
Фан Вэньпэй
Фан Вэньпэй (1899—1983) — кітайскі батанік, спецыяліст па сістэматыцы сямейства і роду.
Біяграфія
Фан Вэньпэй вярнуўся ў Сычуаньскі ўніверсітэт, з 1939 па 1942 загадваў там кафедрай батанікі.
Памёр 30 лістапада 1983 года ў Чэнду.
Чарлз Дарвін
Чарлз Роберт Дарвін (Charles Robert Darwin;  — ) — англійскі прыродазнавец, распрацоўшчык тэорыі эвалюцыі, згодна з якой усе віды развіліся з цягам часу з агульных прародзічаў праз працэс натуральнага адбору. Наяўнасць эвалюцыі ў прыродзе была прызнаная навуковай супольнасцю яшчэ пры жыцці Дарвіна, але тэорыя натуральнага адбору стала агульнапрызнаным тлумачэннем эвалюцыйнага працэсу толькі ў 1930-я.
Жыццё
Чарлз Дарвін нарадзіўся 12 лютага 1809 года ў Шрусберы, графства Шропшыр, у радавым маёнтку Маунт Хаўс (англ. Mount House). Пяты з шасці дзяцей заможнага лекара і фінансіста Роберта Дарвіна і Сьюзанн Дарвін (Susannah Darwin), народжанай Уэджвуд (англ. Wedgwood). Ён з’яўляецца ўнукам навукоўца-натураліста Эразма Дарвіна па бацькоўскай лініі і мастака Джозайі Уэджвуда па матчынай. Абодва сямействы ў значнай частцы прымалі ўнітарыянства, аднак Уэджвуд былі прыхаджанамі англіканскай царквы.
Да таго часу, як ён паступіў у дзённую школу ў 1817 годзе, васьмігадовы Дарвін ужо далучыўся да натуральнай гісторыі і калекцыянавання. У гэтым годзе, у ліпені, памірае яго маці, і выхаванне 8-гадовага хлопчыка цалкам кладзецца на плечы бацькі, які не заўсёды чула прыслухоўваўся да духоўных запытаў сына. З верасня 1818 года ён разам са старэйшым братам Эразмам (Erasmus Alvey Darwin) паступае на пансіён у бліжэйшую англіканскую Школу Шрусберы (Shrewsbury School), дзе будучы натураліст, які горача любіў прыроду, павінен быў вывучаць «сухія для яго жывой душы рэчы», як класічныя мовы і славеснасць. Гімназічныя гады заканамерна закончыліся атрыманнем пасрэднага атэстата.
Сякірына
Сякі́рына (, Секирино) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Чарлз Дарвін
Жыццё
Перад тым як адправіцца са сваім братам Эразмам ва ўніверсітэт Эдынбурга, летам 1825, ён выступае ў ролі асістэнта-вучня і дапамагае бацьку ў яго медыцынскай практыцы, аказваючы дапамогу беднякам Шропшыра.
Сякірына
Гісторыя
Згадваецца ў 1674 годзе як вёска ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Чарлз Дарвін
Жыццё
У Эдынбургскім універсітэце Дарвін вывучаў медыцыну. Падчас навучання ён зразумеў, што лекцыі нудныя, а хірургія прычыняе пакуты, таму ён закідвае навучанне медыцыне. Замест гэтага ён пачынае вывучаць таксідэрмію ў Джона Эдманстоўна, вызваленага чорнага раба, які атрымаў свой вопыт, суправаджаючы Чарлза Уотэртана.
У 1826 годзе, будучы студэнтам кабінета натуральнай гісторыі, ён далучыўся да Плініеўскага студэнцкага таварыства, у якім актыўна абмяркоўваўся радыкальны матэрыялізм. У гэты час ён асісціруе Роберту Эдманду Гранту ў яго даследаваннях анатоміі і жыццёвага цыклу марскіх беспазваночных. На пасяджэннях таварыства, у сакавіку 1827, Дарвін прадстаўляе кароткія паведамленні аб сваіх першых адкрыццях, якія мянялі яго погляд на звыклыя рэчы.
Бацька Дарвіна, даведаўшыся, што сын закінуў навучанне медыцыне, быў раззлаваны і прапанаваў яму паступіць у каледж Хрыста Кембрыджскага ўніверсітэта і атрымаць сан святара Англіканскай царквы.
У 1831 годзе, пасля заканчэння ўніверсітэта, Дарвін у якасці натураліста адправіўся ў кругасветнае падарожжа на экспедыцыйным судне каралеўскага флоту «Бігль», адкуль вярнуўся ў Англію толькі 2 кастрычніка 1836 года. Падарожжа працягвалася амаль пяць гадоў. Вялікую частку часу Дарвін праводзіць на беразе, вывучаючы геалогію і збіраючы калекцыі па натуральнай гісторыі, у той час як «Бігль» пад кіраўніцтвам Фіцроя ажыццяўляў гідраграфічную і картаграфічную здымку ўзбярэжжа.
Навуковая праца Дарвіна
Дарвін праявіў цікавасць да гісторыі прыроды падчас навучання медыцыне ва Універсітэце Эдынбурга, потым тэалогіі ў Кембрыджы. Пяцігадовае падарожжа (1831—1836) на караблі «Бігль» дало матэрыялы для навуковых прац «Дзённік пошукаў» (1833), «Будова і размеркаванне каралавых рыфаў» (1842), «Геалагічныя назіранні над вулканічнымі астравамі» (1844), «Геалагічныя назіранні над Паўднёвай Амерыкай» (1846).
Гэтыя працы прынеслі яму славу заснавальніка сучаснай геалогіі. У выніку назіранняў зрабіў вывад, што сучасныя формы жыцця з’яўляюцца вынікам працяглага гістарычнага развіцця арганізмаў ад адной або некалькіх прасцейшых форм. Асноўны змест свайго эвалюцыйнага вучэння ён выклаў у фундаментальных працах «Паходжанне відаў шляхам натуральнага адбору, ці Захаванне спрыяльных парод у барацьбе за жыццё» (1859), «Змяненне свойскіх жывёл і культурных раслін» (1868), «Паходжанне чалавека і палавы адбор» (1871). Прааналізаваўшы праблемы штучнага адбору, з’яў зменлівасці і спадчыннасці, паходжання чалавека ад жывёльных продкаў, абгрунтаваў тэорыю палавога адбору як адну з форм натуральнага адбору.
Яго вучэнне стала выдатным адкрыццём XIX ст. Тэорыя Дарвіна, захоўваючы сваё агульнаметадалагічнае і светапогляднае значэнне, сёння развіваецца і мадыфікуецца пад уплывам фактычнага і тэарэтычнага матэрыялу генетыкі (малекулярнай і папуляцыйнай), біякібернетыкі і іншых дысцыплін.
Ушанаванне памяці
У гонар Ч. Дарвіна названы востраў Дарвін, горад Дарвін.
Лідская ступень
Лідская ступень — тэктанічная структура ў паўночнай і паўночна-заходняй частцы Беларускай антэклізы.
Апусканне крышталічнага фундамента ступеньчатае ў паўночным напрамку ад адзнак -50 да -150 м. Максімальныя вуглы падзення яго паверхні 0°5'. Фундамент скрозь перакрыты верхнепратэразойскімі (вендскімі) адкладамі. Вышэй у геалагічным разрэзе ў паўночна-заходняй частцы ступені пашыраны ніжнепалеазойскія (пераважна ніжне- і сярэднекембрыйскія) утварэнні, на невялікай яе паўночна-ўсходняй частцы — сярэднедэвонскія (пярну-нараўскія) адклады, на паўночна-заходняй ускраіне ў выглядзе невялікіх астравоў — верхнепермскія і верхнетрыясавыя адклады, на пераважнай частцы ступені — альбскія і сенаманскія адклады мелу і па ўсёй плошчы — антрапагенавыя ўтварэнні.
Адзначаны вялікія перарывы ў асадканамнажэнні. Паміж вендскімі адкладамі і крышталічным фундаментам вуглавыя нязгоднасці значныя, а паміж вендскімі і сярэднедэвонскімі, мелавымі і антрапагенавымі — слабавыразныя.
Войцех Стаброўскі
Войцех Стаброўскі (Wojciech Stabrowski; ? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Стаброўскіх герба «Любіч» зменены.
Удзельнік Інфлянцкай вайны 1558—1582 гадоў, пісар польны ў 1568—1569 і 1579—1596 гадах, пісар польны інфлянцкі ў 1569—1579 гадах, цівун вішвянскі з 1580 года.
Дача
Дача — загарадны будынак. Тэрмін паходзіць ад звычаю ўзнагароджання дваранаў Маскоўскай дзяржавы XVI стагоддзя зямельнымі маёмасцямі.
IC 1500
IC 1500 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зарэчнае (Старадарожскі раён)
Назва ўзнікла як арыенцір — Зарэчнае знаходзіцца за ракой Арэсай, па іншы бок ад вёскі Навасёлкі. У вёсцы маецца дзве вуліцы: Лугавая і Лясная.
Вёска адносілася да Горкаўскага прыхода Бабруйскага павета. Пахаванні адбываюцца на могілках вёскі Навасёлкі.
У сучаснасці ў Зарэчным ладзіцца штогадовае свята вёскі, на якое збіраюцца выхадцы вёскі з усяго свету.
Гісторыя
Вёска вядома з XIX стагоддзя. У 1885 годзе ўяўляла сабой урочышча Горкаўскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. У 1897 годзе вядома як вёска, у якой пражывала 89 жыхароў, вядома казённая сядзіба Зарэчнае для лясной варты (3 жыхары). У 1908 годзе налічвала 19 двароў і 120 жыхароў. У 1921 годзе вядомы хутар Зарэчнае (10 жыхароў).
З 1924 года да 27 чэрвеня 2003 уваходзіла ў склад Паськовагорацкага сельсавета Старадарожскага раёна (у 1962 — 1966 Слуцкага раёна). З 27 чэрвеня 2003 да 28 мая 2013 у складзе Горкаўскага сельсавета.
У 1929 годзе арганізаваны калгас РЭС (рэвалюцыя, электрыфікацыя, сацыялізм).
Дафін
Дафі́н (Dauphin), цалкам дафін Францыі (Dauphin de France) ці дафін В'енскі (Dauphin de Viennois) — з XIV стагоддзя тытул спадчынніка французскага прастола (але толькі нашчадка дзеючага караля).
Тытул вядомы ў Францыі з ранняга Сярэднявечча. На гербе графа Гіга IV В'енскага быў намаляваны дэльфін (dauphin), і граф атрымаў мянушку «Le Dauphin». Затым тытул «Дафін В'енскі», які пайшоў ад гэтай мянушкі, атрымлівалі ў спадчыну графы В'енскія. Вобласць, якой яны кіравалі, атрымала назву Дафінэ. У 1349 годзе дафіны В'енскія прадалі тытул французскай кароне з умовай, што тытул будуць насіць спадчыннікі прастола.
Першым дафінам Францыі (спадчыннікам французскай кароны) стаў будучы кароль Францыі Карл V, сын Жана II Добрага. У далейшым гэты тытул насілі спадчыннікі прастола, якія з'яўляліся прамымі нашчадкамі кіруючых каралёў (сынамі, унукамі, праўнукамі); калі спадчыннікам быў брат, пляменнік ці іншы сваяк караля, ён не насіў тытула дафіна. Тытул захоўваўся да 1791 года, калі быў пасля ўвядзення ў Францыі недаўгавечнай канстытуцыйнай манархіі 1791—1792 гг. заменены на тытул «каралеўскі прынц» (Prince Royal).
Тытул быў адноўлены ў 1814 годзе пры Рэстаўрацыі Бурбонаў, але спачатку толькі тэарэтычна, бо Людовік XVIII быў бяздзетны. Пасля яго смерці ў 1824 дафінам Францыі стаў сын Карла X Луі-Антуан, герцаг Ангулемскі, які насіў тытул да 1830 года. Пасля Ліпеньскай Рэвалюцыі 1830 года тытул быў канчаткова скасаваны і зноў заменены на «каралеўскі прынц».
Тытул жонкі спадчынніка — Дафіна (Dauphine).
Валынецкі сельсавет (Верхнядзвінскі раён)
Валы́нецкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Валынцы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Валынецкага раёна (з 9 сакавіка 1929 года — Боркавіцкі раён) Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Боркавіцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Дрысенскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 4 сакавіка 1960 года ў склад сельсавета Прудзінкаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Дзегцярова II, Забелы I, Забелы II, Кавалеўшчына, Няверава і чыгуначныя будкі 669 км і 670 км), з Галубаўскага сельсавета — 7 населеных пунктаў (Барсукі, Застарыны, Зяленаўшчына, Князёва, Кулінчына, Ліцвінава і Цярэшкі). 25 снежня 1962 года Дрысенскі раён перайменаваны ў Верхнядзвінскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 24 населеныя пункты. У 1978 годзе ў склад сельсавета з Боркавіцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Белавусы, Валуцёва, Ермакі, Калатовіна, Клімаўшчына і Краўцы). 20 жніўня 1980 года скасавана вёска Кулінчына, у 1987 годзе — вёска Зяленаўшчына. 8 красавіка 2004 года ў склад сельсавета з Шайтараўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў у межах былога калгаса «Кастрычнік» (вёскі Булаўкі, Вадва, Дадэкі, Казуліна, Прудзінкі, Стайкі і Філіпова).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1942 чалавекі, з іх 92,5 % — беларусы, 5,3 % — рускія, 0,7 % — украінцы.
Іосіф Антон Корбут
Іосіф Антон Корбут (1756—1825) — ураднік, дзяржаўны службовец, памешчык.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Карафа-Корбутаў герба «Корчак». Сын Андрэя Ігнація Корбута, уласніка Волька Навагрудскага павета, і невядомай з Камароўскіх. Ахрышчаны 2 кастрычніка 1756 г. у Гарадзецкім касцёле.
Суддзя земскі і чашнік навагрудскі адпаведна прывілею караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага ад 13 лістапада 1784 г., таксама ў 1788 г. дэпутат Галоўнага Літоўскага Трыбунала, пазней — камісар грамадзянска-ваенны і парадкавы, камісар па зборы падаткаў пад назвай «ахвяра апошняга гроша». Па грамаце імператара Аляксандра I ад 14 жніўня 1810 г. маршалак навагрудскі.
Валодаў маёнткамі Ужанка і Рудаўка, якія купіў у Плятэраў (1790), і Гарадзея, які купіў у Есьманаў (1794), таксама арандаваў маёнткі Зецяржэў(1786) і Грэск (1797) у князёў Радзівілаў. Па сямейным спісе шляхты 4.12.1797 г., жыў у маёнтку бацькі Рудаўка (203 мужчынскіх і 208 жаночых душ).
Памёр у 1825 г.
Узнагароды
Кавалер ордэна Святога Уладзіміра IV ступені.
Сям’я
У шлюбе з Саламеяй з Гінтараў, дачкой стольніка навагрудскага. Дзеці:
Трыбун
Трыбу́н (tribunus) — службовая асоба ў Старажытным Рыме.
Ваенны трыбун
Ваенны трыбун (tribunus militum) - камандная пасада ў рымскім легіёне. У эпоху Рэспублікі ў кожным рымскім легіёне было некалькі (звычайна шэсць) трыбунаў, якія павінны былі камандаваць легіёнам па чарзе. Як правіла, ваенныя трыбуны адбываліся з шляхетных сем'яў. Аднак, паколькі яны часта не мелі дастатковага вопыту, а распыленне камандных функцый істотна ўскладняла кіраўніцтва легіёнам, ужо ў эпоху, непасрэдна папярэднюю грамадзянскім войнам (у прыватнасці, падчас вайны ў Афрыцы супраць цара Югурты), вайскаводы перадавяралі кіраўніцтва легіёнам легата, як правіла, дасведчаным ваеначальнікам, сваім сябрам ці сваякам. Трыбунам пры гэтым заставаліся дапаможныя і дарадчыя функцыі, а таксама камандаванне асобнымі вылучанымі падраздзяленнямі ў адну або некалькі кагортаў. У эпоху Імперыі ў кожным легіёне быў адзін ваенны трыбун з ліку сенатараў - tribunus laticlavius ​​(другі па старшынстве ў легіёне пасля легата) і пяць - з саслоўя вершнікаў - tribunus angusticlavius.
Камандная пасаду Ваеннага трыбуна была заснавана законамі Канулея ў 444 г. да н.э.
Плебейскі трыбун
Плебейскі трыбун - (tribunus plebis) - службовая асоба, якая згодна з рымскай традыцыі з 494 г. да н. э. штогод абіраецца з плебеяю на сходах па трыбах. Пасада народных трыбунаў была ўведзена для абароны правоў плебеяў ад самавольства патрыцыянскіх магістратаў. У перыяд позняй рэспублікі штогод выбіралі 10 трыбунаў.
Трыбуны мелі права накладваць вета на распараджэнні або пастановы любога магістрата (акрамя дыктатара і цэнзара) і сената, арыштоўваць і прыгаворваць да штрафу магістратаў (акрамя дыктатара) і радавых грамадзян, склікаць сходу плебеяў, пасяджэнні трыбутных каміцый і сената і старшынстваваць на іх, выдаваць эдыкты і прапаноўваць законапраекты. Трыбуны былі адзінай магістратурай, не складаючай свае паўнамоцтвы перад прызначаным дыктатарам.
Гай Юлій Цэзар стаў першым пажыццёвым трыбунам, што забяспечвала яму асабістую недатыкальнасць. Актавіян Аўгуст, Тыберый і наступныя прынцэпсы таксама прымалі пажыццёвую трыбунскую ўладу.
Народны трыбунат праіснаваў да III стагоддзя.
Ваенныя трыбуны з консульскай уладай
Некаторы час у IV стагоддзі выбіраліся так званыя ваенныя трыбуны з консульскай уладай, якія замянялі консулаў (іх магло быць не два, як консулаў адначасова, а больш, напрыклад, чатыры), што з'явілася саступкай патрыцыята плебейству. Пасля, калі плебеі атрымалі доступ да ўсіх магістратур, неабходнасць у такіх трыбунах адпала.
Псуя (гарадзішча)
Псуя — археалагічны помнік каля аграгарадку Псуя Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на могілках. Выцягнута з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход.
Апісанне
Памер пляцоўкі 150×45. Узвышаецца над наваколлем на 15 м. Выявілі ў 1970 годзе мясцовыя краязнаўцы. Абследавала ў 1981 годзе Л. У. Дучыц. Культурны пласт 0,7 м. Знойдзены фрагменты ляпнога посуду днепра-дзвінскай і штрыхаванай керамікі культур, косці жывёл. Датуецца VI ст. да н. э. — IV ст. н. э.
Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі АН БССР.
Вайніловіч
Вайніло́віч — беларускае прозвішча.
Фрыцлар
Фрыцлар (Fritzlar) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Касель. Уваходзіць у склад раёна Швальм-Эдэр. Насельніцтва складае 14594 чалавека (на 30 чэрвеня 2007 года). Займае плошчу 88,79 км². Афіцыйны код 06 6 34 005.
Горад падпадзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Лука (Літынскі раён)
Лука́ (Лука́) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аліса і Элен Кеслер
Аліса і Элен Кеслер (Alice und Ellen Kessler, нар., Нерхау, Саксонія, Германія ) — папулярныя блізьняты ў Еўропе, асабліва ў Германіі і Італіі з 1950-х гадоў. Прадстаўнікі Германіі на Еўрабачанні-1959.
Біяграфія
Нарадзіліся 20 жніўня 1936 года. Ва ўзросце 6 гадоў бацькі Пол і Эльза аддалі іх на балет, ва ўзросце 11 гадоў блізьняты далучыліся да дзіцячай балетнай праграмы Лейпцыгскай оперы. Пераехалі ў Італію ў 1960 годзе. У 1986 годзе яны вярнуліся ў Нямеччыну і ў цяперашні час жывуць у Грунвальдзе. Яны атрымалі дзве ўзнагароды ад урадаў Германіі і Італіі за прасоўванне нямецка-італьянскага супрацоўніцтва праз сваю працу ў шоў-бізнэсе.
Еўрабачанне
11 сакавіка 1959 года ў Канах яны прадстаўлялі Заходнюю Германію на Еўрабачанні з песняй «Heute Abend wollen wir tanzen geh'n», заняў 8 месца з 5 баламі.
Кола (гміна)
Ко́ла (Koło) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кольскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Коле. Плошча гміны складае 101,88 км². Станам на 2006 год у гміне Кола пражывалі 6961 чалавек, шчыльнасць — 68,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Лукашыўка (Літынскі раён)
Лукашыўка (Лукаші́вка) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Вайс
Вайс — прозвішча.
Хамінічы
Хамінічы́ (, Хоминичи) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Ракета (кінатэатр, Мінск)
«Ракета» — адзін з кінатэатраў г. Мінска, які знаходзіца на Рабочым завулку, д. 3. Заснаваны ў 1958 годзе і з гэтай прычыны лічыцца адным з найстарэйшых кінатэатраў горада. У 2012—2013 гадах праходзіў рэканструкцыю. Мае 2 залы: на 45 і 346 месцаў. У малой зале ў рамках праекта Cinemascope з 2012 па 2019 гады паказвалі артхаўснае кіно.
Завулак Калеснікава (Мінск)
Завулак Калеснікава — завулак у Фрунзенскім раёне Мінска. Названы ў гонар Пімена Рыгоравіча Калеснікава (1906—1971), ваеннага лётчыка 4-й паветранай арміі 2-га Беларускага фронта, Героя Савецкага Саюза.
Драй
Драй — рака ў Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Кужэц (басейн Віліі).
Завулак Калеснікава (Мінск)
Перасячэнні
Завулак перасякаецца з шэрагам іншых вуліц:
Драй
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 15 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 9,5 ‰. Пачынаецца каля вёскі Ласавічы, упадае ў Кужэц на паўднёвы захад ад аграгарадка Залессе. На працягу 5,3 км каналізаваная (ад вёскі Каты да вусця). Каля вёскі Каты створана сажалка (плошча 0,14 км²). Вадазбор у межах Ашмянскага ўзвышша.
Завулак Калеснікава (Мінск)
Грамадскі транспарт
Па завулку пралягае шэраг аўтобусных (60, 83э, 101, 121, 140) маршрутаў. Паблізу размешчаны прыпыначны пункт «Лебядзіны» Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі.
BBC World Service
Сусветная служба Бі-Бі-Сі (BBC World Service) — брытанская дзяржаўная радыёстанцыя, заснаваная ў 1932 годзе для замежнага вяшчання. На 2015 год падавала агляды, навіны і рэпартажы на 31 мове (азербайджанская, англійская, арабская, бірманская, бенгальская, валійская, в’етнамская, хіндзі, іспанская, інданезійская, кітайская, кыргызская, непальская, партугальская, пуштунская, персідская, руская,, самалійская, суахілі, сінгальская, таджыкская, тайская, тамільская, турэцкая, узбекская, украінская, урду, французская, хаўская і шатландская). Вяшчанне ажыццяўлялася ў 57 краінах свету, у тым ліку ў 30 краінах Афрыкі (Буркіна-Фасо, Бурундзі, Бенін, Габон, Гана, Гвінея, Джыбуці, Замбія, Камерун, Кенія, Дэмакратычная Рэспубліка Конга, Кот д’Івуар, Лесота, Ліберыя, Мадагаскар, Мазамбік, Малаві, Маўрытанія, Нігер, Паўднёвы Судан, Руанда, Сьера-Леонэ, Сейшэлы, Сенегал, Танзанія, Тога, Уганда, Цэнтральна-Афрыканская Рэспубліка, Чад і Экватарыяльная Гвінея), 13 краінах Азіі (ААЭ, Афганістан, Бангладэш, Бахрэйн, Ірак, Катар, Камбоджа, Кувейт, Манголія, Непал, Сінгапур, Усходні Тымор і Іарданія), 7 краінах Еўропы (Албанія, Брытанія, Латвія, Літва, Германія, Сербія і Чэхія), 4 краінах Паўночнай Амерыкі (Антыгуа і Барбуда, Барбадас, Трынідад і Табага і Ямайка) і 3 краінах Акіяніі (Вануату, Папуа-Новая Гвінея і Фіджы). Выпускаліся 124 перадачы, у тым ліку даведкавыя, забаўляльныя, мастацкія, музычныя, навіновыя, навучальныя, рэлігійныя і спартыўныя. На 2014 год радыёстанцыя мела 128 млн слухачоў.
Гісторыя
У снежні 1932 года Брытанская вяшчальная карпарацыя (БВК; анг. BBC, Бі-Бі-Сі) запусціла радыё «Імперская служба Бі-Бі-Сі» на (1,6—30 мегагерц) для заморскіх уладанняў у Аўстраліі, Індыі, Канадзе, Заходняй і Паўднёвай Афрыцы. 3 студзеня 1938 года першай з іншамоўных пачала працу арабская служба радыёстанцыі. 29 сакавіка дадалі нямецкую службу. У лістападзе 1939 года радыёстанцыя атрымала назву «Заморская служба Бі-Бі-Сі» і займела вяшчанне на афрыкаанс, іспанскай, італьянскай, партугальскай і французскай мовах. Пры канцы 1940 года лік моў вяшчання вырас да 34-х, у тым ліку на албанскай, бірманскай, хіндзі ды ісландскай. Штодзённае вяшчанне павялічылася да 78 перадач навін. У снежні 1940 года нямецкая міна пашкодзіла Вяшчальны дом, што прывяло да часовага перамяшчэння еўрапейскіх службаў радыё на паўночны захад Лондана. На пачатак 1941 года радыёстанцыя налічвала больш за 1400 супрацоўнікаў. У 1941—1943 гадах прадзюсарам гутарковых перадач Усходняй службы радыё працаваў Джордж Оруэл.
У 1957 годзе радыёстанцыя займела радыёперадавальнікі на Кіпры (каля Лімасола) і ў Малайзіі. 1 мая 1965 года радыёстанцыя атрымала сучасны назва. У 1966 годзе пабудавалі радыёперадавальнік на востраве Ушэсця, што размяшчаецца на поўдні Атлантычнага акіяна і дазволіла пашырыць абшар вяшчання ў Афрыцы. Пазней дадаўся радыёперадавальнік у Амане (востраў Масіра). 7 верасня 1978 года агент Камітэту дзяржаўнай бяспекі Народнай Рэспублікі Балгарыя смяротна атруціў журналіста Балгарскай службы Бі-Бі-Сі Георгія Маркава пры дапамозе прыхаванага стрэлу з парасона ў нагу. У жніўні 1985 года працу радыёстанцыі прыпыніла стачка супрацоўнікаў супраць забароны ўрадам Брытаніі на перадачу інтэрв'ю з дэпутатам, які належаў да ірландскай партыі «Шын Фейн» (Мы самі).
У сакавіку 1999 года закрылі нямецкую службу радыё. Затым закрыліся яўрэйская, дацкая, італьянская, малайская, фінская і японская службы. Пры канцы сакавіка 2006 года спынілася радыёвяшчанне на балгарскай, венгерскай, грэчаскай, казахскай, польскай, славацкай, славенскай, тайскай, харвацкай і чэшскай мовах. 1 жніўня 2008 года спыніла працу румынская служба. У студзені 2011 года закрылі албанскую, македонскую і сербскую службы. Спынілася радыёвяшчанне па-азербайджанску, па-в’етнамску, па-руску, па-турэцку і па-ўкраінску.
IC 1501
IC 1501 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Майдан-Бобрык
Майдан-Бобрык (Майда́н-Бо́брик) — вёска ў Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Бітва ля Догер-банкі (1915)
Бі́тва ля До́гер-ба́нкі (Battle of Dogger Bank, Gefecht auf der Doggerbank) — марская бітва, якая адбылася 24 студзеня 1915 года падчас Першай сусветнай вайны паміж германскай эскадрай адмірала Франца Хіпера, якая выконвала рэйд да Догер-банкі, і англійскай эскадрай лінейных крэйсераў віцэ-адмірала Дэвіда Біці, пасланай для яе перахопу.
Больш моцная брытанская эскадра прымусіла германскае злучэнне пакінуць поле бою. Падчас бітвы цяжкія пашкоджанні атрымаў флагманскі карабель адмірала Хіпера — лінейны крэйсер «Зейдліц», на якім з-за патраплення снарада і наступнага узгарання боезапаса былі знішчаны дзве кармавыя вежы галоўнага калібра. Брытанскі камандуючы адмірал Біці, з-за пашкоджанняў свайго флагмана — лінейнага крэйсера «Лаен», вымушаны быў выйсці з бою. Камандаванне брытанскім злучэннем перайшло да контр-адмірала Арчыбальда Мура. З-за блытаніны ў загадах, не выявіўшы ініцыятывы, Мур засяродзіў свае намаганні на патапленні адстаючага ад нямецкай калоны пашкоджанага браняноснага крэйсера «Блюхер». У выніку бітва мела лакальны поспех, хоць у брытанцаў былі добрыя шанцы нанесці праціўніку поўнае паражэнне.
Па выніках бітвы свае пасады страцілі два адмірала. За дрэннае планаванне аперацыі сваёй пасады пазбавіўся камандуючы Флотам адкрытага мора Фрыдрых фон Інгеналь. Патрапіўшы ў няласку першаму марскому лорду Адміралцейства Фішару, брытанскі адмірал Мур быў пераведзены камандаваць эскадрай крэйсераў, якая базавалася на аддаленых ад асноўнага тэатра баявых дзеянняў Канарскіх астравах.
Дыпламат
Дыплама́т — службовая асоба дзяржаўнага органа вонкавых зносін (знешнепалітычнага ведамства), упаўнаважаная урадам для зносін або перамоў з прадстаўнікамі замежных дзяржаў.
Дыпламатычныя работнікі (работнікі, якія займаюць дыпламатычныя пасады ў Міністэрстве замежных спраў, дыпламатычных прадстаўніцтвах і консульскіх установах) ажыццяўляюць дыпламатычную службу.
Кваліфікацыйныя патрабаванні
Кандыдаты на дыпламатычныя пасады павінны мець агульныя і спецыяльныя веды, неабходныя для выканання службовых абавязкаў (веданне актуальных праблем міжнароднай палітыкі, эканомікі і права, валоданне тэрміналогіяй), мець аналітычныя здольнасці (лагічна аналізаваць праблемы і ясна выкладаць свае заключэнні), валодаць асновамі інфармацыйных тэхналогій, валодаць дзяржаўнымі і замежнымі мовамі.
У МЗС Беларусі прынятыя наступныя ўзроўні ведання замежнай мовы: пачатковы, функцыянальны, аператыўны, прафесійны, экспертны. Для дыпламатычных работнікаў аператыўны ўзровень лічыцца мінімальна неабходным.
Для выяўлення і ацэнкі маральных, дзелавых і псіхалагічных якасцяў кандыдатаў на дыпламатычныя пасады з мэтай выяўлення ступені іх прафесійнай прыгоднасці для работы ў сістэме органаў дыпламатычнай службы праводзіцца псіхадыягнастычнае абследаванне.
Кірыл Пятровіч Кандрашын
Кірыл Пятровіч Кандрашын (Кири́лл Петро́вич Кондра́шин; 21 лютага (6 сакавіка) 1914,  —, ) — савецкі дырыжор. Народны артыст СССР (1972), лаўрэат двух Сталінскіх прэмій (1948, 1949) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя Глінкі (1969).
Касцёл Святой Ганны (Плешчаніцы)
Касцёл Святой Ганны — мураваны каталіцкі храм у г.п. Плешчаніцы Лагойскага раёна Мінскай вобласці.