cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Альфрэд Хічкок
Біяграфія
Вядома, што прадзед Альфрэда Хічкока Чарлз Хічкок жыў у Стратфардзе — прадмесці Лондана — і быў рыбаком. Яго сын Джозэф разам з бацькам, яго братамі і сябрамі таксама займаліся рыбным промыслам. У 1851 годзе ён ажаніўся з ірландкай Эн Махоні. Яна была каталічкай, як і большасць карэнных ірландцаў, але па замужжы перайшла на пратэстанцкую веру, каб не адрознівацца ад большасці англічан. Пасля жаніцьбы Джозэф Хічкок змяніў рыбны промысел на гандаль садавіной і гароднінай.
Джозэф і Эн мелі дзевяцёра дзяцей. Бацькаву справу перанялі толькі сыны Альфрэд і Уільям — будучы бацька Альфрэда Хічкока. У 1887 годзе Уільям Хічкок пабраўся шлюбам з ірландкай (а таму і каталічкай), дачкой стратфардскага паліцэйскага Эмай Джэйн Уілэн. Цяпер ужо ён змяніў сваю веру — вянчанне прайшло паводле абраду рымскай каталіцкай царквы, і Уільям Хічкок стаў католікам. Праз тры гады, у 1890 годзе, у іх нарадзіўся сын, якога назвалі ў гонар бацькі Уільямам, а яшчэ праз два гады — дачка Элен Кэтлін.
У 1896 годзе сям’я пераехала ў Лейтанстоўн, дзе Хічкокі нанялі ў колішняга гандляра гароднінай невялікі дом па адрасе The High Road 517. У той час Лейтанстоўн быў невялікім прадмесцем Лондана, які адносіўся да графства Эсэкс і месціўся за 5 міль на поўнач ад цэнтральнай часткі Лондана. У цяперашні час Лейтанстоўн увайшоў у склад ўсходняй часткі Лондана.
Альфрэд Хічкок нарадзіўся 13 жніўня 1899 года ў Лондане. Скончыў езуіцкую школу Святога Ігнація. Строгія парадкі ў школе зрабілі важкі ўплыў на будучае жыццё і творчасць. У 1920 годзе пачынае рабіць у кінастудыі электрыкам, потым — дызайнерам цітраў у кінакампаніі Famous Players-Lasky, куды праз год уладкоўваецца мантажоркай яго будучая жонка Альма Рэвіль. Сваю жонку Хічкок любіў усё жыццё, дармо што ён меў досыць няпросты характар, спецыфічнае пачуццё гумару і вялікую схільнасць да здзекаў з людзей.
У 1920 г. працуе над першым фільмам як рэжысёр — «Заўсёды гавары сваёй жонцы». У 1922 г. здымае свой першы трылер «Кватарант», а ў 1934 — першы з шасці сваіх знакамітых фільмаў — «Чалавек, які ведаў зашмат».
Пасля пачатку Другой сусветнай вайны (1939) пераязджае ў ЗША, дзе супрацоўнічае з легендарным прадзюсарам Генры Сэлзнікам. Апошні вельмі часта ўмешваўся ў работу Хічкока, але забяспечваў яго ўсімі патрэбнымі сродкамі. Здымае фільм «Рэбэка», які атрымлівае «Оскар» у катэгорыі «найлепшы фільм». У 1948 г. здымае свой першы каляровы фільм «Вяроўка»
У 1940-я гг. А. Хічкок здымаў прыкладна адзін фільм на год, а з 1948 г. сам жа з’яўляўся іх прадзюсарам. Яго ўлюбёнымі акцёрамі былі Кэры Грант, Джэймс Сцюарт, Грэйс Келі. Вяршыні сваёй кар’еры ён дасягнуў у 1950-я гг.
Пачынаючы з фільма «Марні» (1962) работы А. Хічкока ўспрымаліся публікай і крытыкамі даволі стрымана. Але, не зважаючы на крытычныя адносіны да камерцыйнага галівудскага кінематографа, на Хічкокавы фільмы станоўча адгукаліся крытыкі французскай «новай хвалі». Франсуа Труфо нават наследаваў яго стыль у некаторых сваіх істужках.
У 1976 годзе на экраны выходзіць апошні фільм, зняты Хічкокам, — «Сямейная змова». У 1979 годзе Амерыканскі інстытут кінамастацтва ўручыў Хічкоку прэмію «За дасягненні ўсяго жыцця». Незадоўга да сваёй смерці Хічкока ўганаравалі званнем.
На схіле свайго жыцця Хічкок разам са сцэнарыстамі Джэймсам Косціганам і Эрнэстам Леманам працаваў над сцэнарыем да шпіёнскага трылера «Кароткая ноч». Тым не менш, фільм так і не быў зняты. Галоўным чынам да гэтага прычынілася рэжысёрава здароўе і праблемы, звязаныя са здароўем яго жонкі, якая перанесла інсульт. Сцэнарый быў надрукаваны пасмяротна.
Хічкок памёр ва ўзросце 80 гадоў у сябе дома, у Лос-Анджэлесе, ад нырачнай недастатковасці ў 09:17 29 красавіка 1980 года. Яго пахаванне праходзіла ў касцёле на Бэвэрлі-Хілз. Цела крэміравалі, а прах развеялі над Ціхім акіянам.
Унёсак у кінематограф
Натхнёны карцінамі нямецкіх экспрэсіяністаў, Хічкок пачаў працаваць у кіно — спачатку ў Англіі, а з 1939 года ў ЗША. Усяго ён стварыў 55 поўнаметражных істужак, шмат якія з іх сталі класікаю сусветнага кінематографа. Акрамя таго, Альфрэд Хічкок зняў яшчэ і 21 тэлефільм для серыі «Альфрэд Хічкок прадстаўляе» і два дакументальныя фільмы (абодва ў 1944 годзе), яшчэ 2 кінаработы (адна з іх — «Нумар 13») засталіся незавершаныя. Альфрэд Хічкок і сёння з’яўляецца адным з самых шанаваных і папулярных кінарэжысёраў.
Хічкок вядомы таксама сваімі камеа. Ён любіў эпізадычна паяўляцца ў сваіх фільмах: то як выпадковы мінак, то як пустацікавец. Часцей за ўсё яго ролі былі маленькія, без слоў, але ў некаторых ён завязвае кароткія дыялогі з галоўнымі героямі. Такім парадкам ён паяўляўся амаль ува ўсіх сваіх позніх фільмах. І ў цэлым, Хічкок, асабліва ў апошнія дзесяцігоддзі, імкнуўся стварыць наўкола сябе містычную атмасферу, акружаў сябе арэолам таямнічасці.
Рэжысёрскі почырк
Фільмы Хічкока заснаваныя на страху і саспенсе. Яго героі — людзі, які трапілі ў пастку акалічнасцей. Іншая агульная тэма яго фільмаў — узаеміны мужчыны і жанчыны, часта гэта даволі цынічны погляд на рамантыку.
Сярод упадабаных кінематаграфічных прыёмаў Хічкока варта адзначыць здымку з пункта гледжання персанажа, гэта значыць здымку камерай з такога аспекту, каб глядач бачыў сцэну як бы вачыма персанажа. Хічкоку таксама прыпісваюць вынаходства вельмі хуткага і дробавага мантажу, ярка прадэманстраванага ў знакамітай сцэне забойства ў душы ў фільме «Псіха». Цяпер гэту манеру мантажу часта завуць «эмтывішным мантажом», таму што ў 1990-х яе шырока адаптавалі рэжысёры музыкальных відэакліпаў, якія дэманстраваліся на тэлеканале MTV. Такі мантаж стаў таксама часта ўжывацца ў трэйлерах.
Была заўважана і фірменная прыхільнасць Хічкока здымаць у галоўных ролях халодных бландзінак (Грэйс Келі, Вера Майлз, Кім Новак, Джанет Лі, Ціпі Хэдрэн, Клод Жад).
Асабістыя якасці
Сучаснікі Хічкока кажуць, што на першым часе ён здаваўся мілым чалавекам, але доўга трываць яго ў якасці суразмоўцы было немагчыма. У дзяцінстве Хічкок быў даволі нелюдзімы. Аўтар кнігі «Цёмны бок генія» біёграф Хічкока Дональд Спота паказвае яго як жорсткага, баязлівага чалавека.
Хічкок быў педантам: напрыклад, біяграфіі сваіх герояў ён распрацоўваў з асаблівай дбайнасцю, не прапускаючы ніводнай дробнай дэталі. Таксама рэжысёр страшэнна любіў чысціню. Пасля карыстання ракавінай ён выціраў саму ракавіну і кран трыма ручнікамі.
Хічкок меў досыць спецыфічнае пачуццё гумару. Ён мог паднесці чатырыста вэнджаных рыбін чалавеку, якога нудзіла ад аднаго паху рыбы. Пры здымцы фільма «39 прыступак» галоўным героям прыйшлося хадзіць праз увесь дзень у наручніках, бо рэжысёр, паводле яго сцвярджэння, згубіў ад іх ключ. Вядома таксама пра выпадак, калі Хічкок падараваў Мэлані Грыфіт, калі той было 5 год, ляльку з тварам яе маці актрысы Тыпі Хэдрэн, якая ляжала ў цацачнай труне. Прычына гэтага падарунка была ў тым, што паміж Хэдрэн і Хічкокам адбыўся канфлікт на пляцоўцы. Хічкок таксама любіў рассаджваць гасцей на спецыяльныя падушкі, якія робяць непрыстойныя гукі. Аднойчы ён пажартаваў з бацькі пісьменніцы Дафны дзю Мар’ё — акцёрам Джэралдам дзю Мар’ё, запрасіўшы яго ў госці на маскарад. Рэшце запрошаных ён сказаў, што гэта будзе афіцыйны вечар. У выніку ўвесь вечар Мар'ё правёў сярод смокінгаў ў касцюме турэцкага султана.
Хічкок пакутаваў ад авафобіі (або яйцафобіі) — боязі прадметаў авальнай формы. Хічкок пачаў нервавацца, калі афіцыянт прынёс курынае яйка.
Альфрэд Хічкок на памяць ведаў назвы і размяшчэнне нью-ёркскіх вуліц, а таксама графік руху цягнікоў у большасці штатаў.
Калі ў Хічкокавай жонкі здарыўся інсульт, ён праз увесь час, пакуль яго жонцы рабілі медычныя працэдуры, праседзеў у рэстаранчыку насупраць. У далейшым ён ніколі не набліжаўся да гэтага рэстарана, бо помніў усе тыя пачуцці, якія ён зведаў, калі яго жонка трапіла ў бальніцу.
Тэматычныя трылогіі
Разглядаючы творчасць Хічкока з пазіцый лаканаўскага псіхааналізу, Славой Жыжэк падзяляе яго самыя славутыя фільмы на тэматычныя трылогіі :
Фільмаграфія
Хічкок стварыў 55 поўнаметражных кінафільмаў, шмат якія з іх сталі класікай сусветнага кінематографа. Апрача таго, Альфрэд Хічкок зняў яшчэ 21 тэлефільм для серыі «Альфрэд Хічкок прадстаўляе» і два дакументальныя фільмы (абодва ў 1944 годзе), яшчэ 2 працы засталіся незавершанымі.
Хічкок купіў права на экранізацыю рамана Дэвіда Бэці «Вёска зорак», пасля таго, як яго папярэдні фільм («Сляпы») скасавалі. Сюжэт апавядаў пра тое, як пілоты вайскова-паветраных сіл транспартуюць атамную бомбу, а пасля паломкі выбуховага механізму становяцца смяротнікамі. Але фільм не быў спрадзюсаваны і быў скасаваны ў 1962 годзе.
Фільмаграфію Хічкока можна ўмоўна падзяліць на некалькі перыядаў: Ціхія гады, Брытанская класіка, Марачны Галівуд, Ваенныя гады, Дасканаленне стылю, Чацвёртае дзесяцігоддзе, Майстар саспэнсу, Вялікі пажылы чалавек, Вяртанне дадому.
Сяргей Антонавіч Каспяровіч
Сяргей Антонавіч Каспяровіч (, Вілейка, Мінская вобласць, БССР) — эканаміст, спецыяліст у галіне матэматычных і інструментальных метадаў эканомікі. Кандыдат эканамічных навук (2003), дацэнт (2008). Рэктар Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта (з 2023 года).
Біяграфія
У 1998 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт з адзнакай. У 2003 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата эканамічных навук па спецыяльнасці «Матэматычныя і інструментальныя метады эканомікі». Працаваў у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце з моманту яго сканчэння, працаваў намеснікам дэкана інжынерна-эканамічнага факультэта па вучэбнай і навуковай рабоце з 2004 па 2010 год, выконваў абавязкі загадчыка кафедры эканомікі і кіравання на прадпрыемствах з 2009 па 2010 год. Займаў пасаду дэкана факультэта з 2010 па 2011 год. У 2011—2016 гадах займаў пасаду прарэктара па вучэбнай рабоце.
З 2016 па 2023 год працаваў у Міністэрстве адукацыі Рэспублікі Беларусь начальнікам упраўлення вышэйшай адукацыі і начальнікам галоўнага ўпраўлення прафесійнай адукацыі.
У 2018 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
17 студзеня 2023 года прызначаны рэктарам Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны эканоміцы і кіраванню народнай гаспадаркай і яе галінамі, эканоміцы прадпрыемства, прагназаванню і планаванню эканамічнай дынамікі, выкарыстанню эканоміка-матэматычных метадаў для распрацоўкі кіраўніцкіх рашэнняў, кіраванню інавацыямі, забеспячэнню эканамічнай бяспекі.
Аўтар і суаўтар больш за 70 навуковых прац, у тым ліку 11 вучэбна-метадычных дапаможнікаў.
Гортальскі сельсавет
Го́ртальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр сельсавета — вёска Горталь.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Целяханскага раёна Пінскай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 9 чэрвеня 1958 года ў склад Рэчкаўскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Гутка і Краі), у склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Целяханскага пассавета перададзена вёска Вулька Целяханская. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Лагішынскага раёна, з 25 снежня 1962 года — Пінскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — Івацэвіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 3 населеныя пункты. Скасаваны 16 сакавіка 1987 года, тэрыторыя далучана да Целяханскага пассавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 3 вёскі: Вулька, Горталь і Соміна.
Нарцыз Алізар
Нарцыз Алізар (1794, Загораў на Валыні — 1862, Сады пад Познанню) — палітычны дзеяч, мемуарыст, публіцыст, мастак-пейзажыст.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Алізараў. Нарадзіўся ў сям’і Піліпа-Нерэуша (1750—1816), падчашага вялікага літоўскага, і Людвікі са Шчыт-Неміровічаў. Малодшы брат Густаў-Генрык-Атаназы Алізар — сябра Патрыятычнага таварыства, які меў сувязі з дзекабрыстамі, сябраваў з А. С. Пушкіным, пісаў вершы.
Вучыўся ў Крамянецкай гімназіі і Віленскім універсітэце. Студэнтам пачаў пісаць вершы і з 1819 друкавацца ў «Віленскім тыднёвіку». Пад час вайны 1812 г. — афіцэр напалеонаўскай арміі. Пад час паўстання 1830—1831 г. быў старшынёй грамадзянска-вайсковай рады Валынскай губерні, сенатарам-кашталянам Каралеўства Польскага. Пасля паражэння паўстання арыштаваны, але збег з Жытомірскай турмы і выехаў у Францыю. У эміграцыі — дзеяч арыстакратычнага асяроддзя Вялікай Эміграцыі. Быў першым старшынёй «Таварыства трэцяга мая» (1843 г.), якое вяло барацьбу за адраджэнне Польшчы і яе развіццё на аснове канстытуцыі 1791 г. Публіцыст, сябра Віленскага тапаграфічнага таварыства, Таварыства капіталаў падтрымкі «Dziennika Wilenskiego».
Памёр 9 жніўня 1862 года ў Садах. Пахаваны ў Люсове.
Санкт-Пецярбургская саборная мячэць
Саборная мячэць Санкт-Пецярбурга — помнік ісламскай культавай архітэктуры. 45 метраў у даўжыню, 32 метры ў шырыню, вышыня галоўнага купала — 39 метраў, вышыня мінарэтаў — 48 метраў.
Гісторыя
Будаўніцтва было пачата па ініцыятыве ахуна Г. Баязітава і праводзілася на сродкі эміра бухарскага Сеід-Абдул-Ахат-хана (памёр у 1910), татарскіх прадпрымальнікаў і інш.
Мячэць была афіцыйна адкрыта 22 лютага 1913, на другі дзень Раманаўскіх урачыстасцяў (першае богаслужэнне здзейснена напярэдадні, 21 лютага, у прысутнасці эміра бухарскага Сеід-Алім-хана і хана Хівінскага Сеід-Асфендыяр-Багадура, што былі ў Санкт-Пецярбургу ў сувязі з урачыстасцямі).
Будынак ўзводзіўся ў 1909—1920 гады па праекце архітэктара М. В. Васільева пры ўдзеле інжынера С. С. Крычынскага і архітэктара А. І. фон Гагена. У афармленні надпісаў з Карана ўдзельнічаў цюрколаг, будучы акадэмік АН СССР А. Н. Самойлавіч. У 1927—1930 і 1940—1956 гадах не функцыянавала, у 1940 годзе будынак быў перададзены Ленгарздраўаддзелу і пачаў выкарыстоўвацца як склад медыцынскага абсталявання. З 1956 года вернуты вернікам.
Будынак
Мячэць размешчана на Петраградскай старане, на рагу Кронверкскага праспекта і Коннага завулка (паблізу станцыі метро Горкаўская).
Дом па Савецкай вуліцы, 8 (Пінск)
Дом па Савецкай вуліцы, 8 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска, на рагу з вуліцай Міцкевіча (№ 10). Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя.
Архітэктура
Прамавугольны двухпавярховы цагляны будынак пад пакатым двухсхільным дахам падоўжаным фасадам выцягнуты ўздоўж вул. Савецкай. Вулічныя фасады апрацаваны багатым архітэктурным і скульптурным дэкорам (раслінны арнамент, капітэлі, разеткі, руставаныя лапаткі, балясіны і інш.). 1-ы паверх расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і руставанымі лапаткамі, 2-і дэкарыраваны пластычным, арнаментальна насычаным фрызам і ляпнымі ліштвамі акон. Дом падзелены па 2 палавіны (№ 8 і 10) з самастойнымі ўваходамі і лесвіцамі.
Валодарскі раён
Валодарскі раён (Володарський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Валодарка (Володарка).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 17620 чалавек, плошча — 649 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 21 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 35 сёлаў.
Беларуская культура (часопіс)
«Беларуская культура» — літаратурна-грамадскі часопіс. Выдаваўся з ліпеня да верасня 1927 у Вільні на беларускай мове. Рэдактар-выдавец Ф. Умястоўскі.
Ідэйныя пазіцыі часопіса былі абумоўлены памяркоўнымі поглядамі рэдактара, яго палітычнай арыентацыяй на тэрытарыяльную аўтаномію Заходняй Беларусі з паслядоўнай эвалюцыяй да незалежнасці. Асвятляў пытанні гісторыі Беларусі («Аб уніі на беларускіх землях» Я. Зенюка, «Шлях да незалежнасці Беларусі» пад псеўд. Незалежнік, «Кара» Саўліча), беларускай асветы на заходнебеларускіх землях («Школьная справа ў Польшчы» М. Краўцова), пісаў пра неабходнасць культурнай і краязнаўчай руплівасці ў Заходняй Беларусі, краязнаўчую работу ў БССР. Апублікаваў арт. «Трымаймася родных назваў» Краўцова (пад псеўд. Звончык), дае паказана, як польская адміністрацыя тэндэнцыйна скажае этнічную аснову беларускіх тапонімаў.
На старонках часопіса надрукаваны творы М. Багдановіча, А. Бартуля, М. Васілька, Я. Доліна, Б. Друцкага-Падбярэзскага (пад крыптанімам «Б.»), Я. Палешука і інш., пераклады на беларускую мову актуальных для заходнебеларускага жыцця філасофскіх твораў С. Белайца, М. Горкага, А. Міцкевіча, Р. Ралана, Ю. Славацкага, Р. Тагора, агляд творчасці Я. Коласа. У раздзеле «Бібліяграфія» пад крыптанімам «В.» змешчаны спіс выдадзеных на беларускай мове ў Вільні кніг і агляд беларускага друку за 1906—1927. Меў грунтоўны раздзел «Хроніка».
Выйшлі 3 нумары ў 2 кнігах.
Немаўля
Немаўля́ — нованароджанае чалавечае дзіцё. Дзіцё ва ўзросце да году. Таксама, проста, вельмі малое дзіцё.
Немаўляты, узгадаваныя жывёламі
У навуцы зафіксавана некалькі выпадкаў, калі немаўляты, пазбавіўшыся бацькоў, былі ўскормленыя і выхаваныя жывёламі. У ліку «прыёмных бацькоў» згадваюцца такія жывёлы, як ваўкі, сабакі, чалавекападобныя малпы і нават хатнія коткі. Калі гэтае дзіця яшчэ ў дзіцячым або досыць раннім ўзросце трапляў назад у чалавечае грамадства, то ён, як правіла, мог развіцца ў нармальнага чалавека. Аднак калі ён жыў сярод жывёл занадта доўга, то, трапляючы назад да людзей, ён альбо адчуваў значныя цяжкасці, альбо наогул не мог стаць нармальным членам чалавечага грамадства.
Выпадкі гадавання немаўлят жывёламі таксама адлюстраваны ў міфалогіі (напрыклад, Ромул і Рэм) і мастацкай літаратуры (напрыклад, Маўглі).
Тры мушкецёры
«Тры мушкецёры» (Les Trois Mousquetaires) — раман Аляксандра Дзюма, напісаны ў 1844 годзе. Кніга прысвечана прыгодам юнага французскага арыстакрата д'Артаньяна, які пакінуў сваю радзіму Гасконь, каб стаць мушкецёрам караля Францыі. Іншыя героі рамана і сябры мушкецёры: Атос, Партос і Араміс. Гісторыя д’Артаньяна працягваецца ў двух іншых раманах трылогіі: «Праз дваццаць гадоў» і «Віконт дэ Бражэлон, або Праз дзесяць гадоў».
Гісторыя, пераказаная Дзюма, прысвечаная прыгодам д’Артаньяна і яго сябрам у перыяд паміж 1625 і 1628 гадамі. У гэтыя гады яны былі ўключаныя ў прыгоды і інтрыгі паміж каралём Людовікам XIII, яго першым міністрам кардыналам Рышэльё, каралевай Ганнай Аўстрыйскай і яе англійскім палюбоўнікам лордам Бекінгемам.
Дзюма назваў свой раман «Атос, Партос і Араміс», але выдаўцу гэтая назва не спадабалася, гэтак на ягоную думку ў чытача магло скласціся ўражанне, што раман будзе распавядаць пра Старажытную Грэцыю. «Тры мушкецёры» былі надрукаваныя часткамі ў часопісе «Ле Сьекль» (Le Siècle) з сакавіка па ліпень 1844 года. Дзюма напісаў раман разам са сваім сталым суаўтарам Агюстам Маке, які, аднак, не фігураваў сярод аўтараў рамана праз фінансавыя меркаванні, гэта значыць творы Дзюма шанаваліся публікай значна больш.
Кімбры
Кімбры (Cimbri) — адно з плямён старажытных германцаў.
Спачатку жылі на поўначы п-ва Ютландыя. У канцы ІІ ст. да н.э. рушылі на поўдзень ва Усходнія Альпы, дзе ў 113 да н.э. разбілі старажытнарымскае войска. У 109, 107 і 105 да н.э. перамагалі рымлян у Галіі. Разам з тэўтонамі, амбронамі і гарудамі прасунуліся ў Італію, аднак 30.7.101 да н.э. былі разгромлены рымскай арміяй пад камандаваннем Т. Марыя каля Верцэлаў (цяпер г. Верчэлі). Міграцыя кімбраў — першае гістарычна даказанае перасяленне старажытнагерманскіх плямён на поўдзень.
Гомельскі ліцейны завод
Гомельскі ліцейны завод («Цэнтраліт») — адкрытае акцыянернае таварыства, найбуйнейшае прадпрыемства Беларусі, якое спецыялізуецца на вытворчасці літых вырабаў з шэрага і высокатрывалага чыгуну. На працягу 50 гадоў завод з’яўляецца вядомым пастаўшчыком літых вырабаў не толькі ў Беларусі, але і за мяжой. За гады працы «Цэнтраліт» асвоіў складанае ліццё для станкабудавання, машынабудавання, нафтагазавай і металургічнай прамысловасці, будаўніцтва шахтаў і метро. Гэтая наменклатура ўяўляе каля 5 тысяч найменняў прадукцыі. Завод асвоіў вытворчасць мастацкага ліцця, якое шырока выкарыстоўваецца для гарадскога дызайну.
Гісторыя
Праект прадпрыемства быў распрацаваны ў Кіеве інстытутам «Дзіпрахіммаш». Будаўніцтва пачалося ў 1963, а ў 1965 завод даў першую прадукцыю, што прызначалася для працягу будаўніцтва. Першая плаўка адбылася ў 1968. Максімальны аб’ём выпуску адлівак быў дасягнуты ў 1988 годзе і склаў 85,5 тысяч тон. За савецкім часам у розных частках вялікай дзяржавы працавалі яшчэ 9 «Цэнтралітаў», аб’яднаных у адну вытворчую сістэму. Пасля распаду СССР многія з іх зачыніліся або спазналі вялікі крызіс, што адмоўна адбілася на Гомельскім заводзе, які, аднак, здолеў захаваць усе вытворчыя магутнасці.
Карпусы
Асноўная вытворчасць прадпрыемства размешчана ў 3 паасобных карпусах: ліцейны і плавільны корпус, корпус абрубкі і ачысткі ліцця, а таксама чарнавой механічнай апрацоўкі, корпус захоўвання і падрыхтоўкі шыхтавых і фармовачных матэрыялаў. Карпусы звязаныя паміж сабой рознымі камунікацыямі, захаваўшы тым самым вытворчую ўзаемасувязь. Сэрцам завода з’яўляецца цэх плаўленняў і спецыяльных спосабаў ліцця, які забяспечвае заліванне расплаўленага металу ў формы цэхаў буйнога і дробнае ліцця, а таксама вырабляе ўласную прадукцыю аб’ёмам да 9000 тон адлівак ў год: неперарыўналітыя нарыхтоўкі, дарожную арматуру, кольцавыя чыгунныя грузы.
Прадукцыя
Гомельскі ліцейны завод «Цэнтраліт» у ХХІ стагоддзі ажыццяўляў пастаўку прадукцыі 400 прадпрыемствам Беларуси, 70 прадпрыемствам Расіі, а таксама — кампаніям Фінляндыі, Францыі, Італіі, Венгрыі, Германіі, Турцыі, Арменіі, Азербайджана, Казахстана, Украіны, Літвы, Латвіі, Балгарыі.
Перспектывы
Тое, што 50 % працаўнікоў на заводзе складае моладзь да 30 гадоў, дазваляе «Цэнтраліту» з аптымізмам глядзець у будучыню.
Гідрагель
Гідрагель — калоідная сістэма, сшыты гідрафільны палімер, які не раствараецца ў вадзе, але добра яе паглынае, захоўваючы пэўную структуру. Дзякуючы гэтым уласцівасцям гідрагель актыўна выкарыстоўваюцца ў галіне біямедыцыны. Большасць гідрагеляў уяўляе сабой сінтэтычныя аб’екты, але пры гэтым могуць сустракаюцца і ў прыродзе. Паняцце «гідрагель» уведзена ў 1894 годзе.
Дзякуючы наяўнасці гідрафільнага палімернага кампанента гідрагелі набракаюць у вадзе са значным павелічэннем аб’ёму (могуць утрымліваць больш за 90 % вады), але не губляюць звязнасці матэрыялу. Гідрагелі з высокай здольнасцю да набракання таксама называюцца суперпаглынальнікамі, або суперабсарбентамі.
Гідрагель уяўляе сабой набор сшытых паміж сабой гідрафільных палімерных ланцугоў. Папярочная сшыўка ўзнікае за кошт сувязі праз утварэнне двух асноўных відаў сувязей:
Гідрагелі з хімічным тыпам сшывак утвараюць так званыя незваротныя, альбо перманентныя гелі з нізкай біясумяшчальнасцю. Гідрагелі з фізічным тыпам сшывак, наадварот, здольны ўтвараць зваротныя гелі, якія могуць змяняць свае калоідныя характарыстыкі пад уздзеяннем знешняга раздражняльніка, напрыклад рН ці тэмпературы. Гэта робіць іх прыдатнымі для біямедыцынскага выкарыстання.
Гідрагелі атрымліваюцца з выкарыстаннем розных палімерных матэрыялаў, як натуральныя прыродныя, так і сінтэтычныя палімеры. Сярод прыродных палімераў выкарыстоўваюцца гіялуронавая кіслата, хітазан, гепарын, альгінат і фібрын. Сінтэтычныя палімеры для атрымання гідрагеля ўключаюць полівінілавы спірт, поліэтыленгліколь, поліакрылат натрыю, акрылатныя палімеры і іх супалімеры.'.
Выкарыстанне
Гідрагелі набываюць усё большае значэнне ў галіне біямедыцыны дзякуючы сваёй біясумяшчальнасці і тканкападобным механічным уласцівасцям. Вядомыя прыклады — мяккія кантактныя лінзы, інтраакулярныя лінзы і пластыкавыя імплантаты. Гідрагелі выкарыстоўваюцца ў выглядзе кампрэсаў або ў выглядзе геляў у трубках пры лячэнні ран, у прыватнасці, для захавання вільгаці або для рэгідратацыі сухіх ран. Апошнія таксама выкарыстоўваюцца для садзейнічання самаачышчэнню раны. Вызваляючы ваду, гідрагелі падтрымліваюць уласныя працэсы арганізма па змякчэнні некрозу і выдаленнi бактэрыяльнага налёту.
Казанскі сабор (Санкт-Пецярбург)
Казанскі кафедральны сабор (сабор Казанскай іконы Божай Маці) у Санкт-Пецярбургу (Неўскі праспект, 25) — адзін з найбуйнейшых храмаў Санкт-Пецярбурга, пабудаваны ў стылі ампір. Пабудаваны на Неўскім праспекце ў 1801—1811 гадах архітэктарам А. Н. Вараніхіным для захоўвання шанаванага спісу цудатворнага абраза Маці Божай Казанскай. Пасля Айчыннай вайны 1812 года набыў значэнне помніка рускай вайсковай славы. У 1813 годзе тут быў пахаваны палкаводзец М. І. Кутузаў і змешчаныя ключы ад узятых гарадоў і іншыя ваенныя трафеі.
Гідрагель
Выкарыстанне
Гідрагелі-суперпаглынальнікі з’яўляюцца важным кампанентам сучасных аднаразовых падгузнікаў і жаночых гігіенічных пракладак, бо звязваюць вільгаць пасля ўбірання і больш не вылучаюць яе нават пад ціскам. Ёсць вялікі патэнцыял прымянення гідрагеляў у сельскай гаспадарцы, асабліва ў гарачых рэгіёнах Зямлі, але таксама датычна больш працяглых перыядаў засухі ў выніку глабальнага пацяплення.
Казанскі сабор (Санкт-Пецярбург)
У 1932 году ператвораны ў, з 1991 года дзейны храм некалькі гадоў суіснаваў з экспазіцыяй музея. З 2000 года — праваслаўны кафедральны сабор Рускай праваслаўнай Царквы. Настаяцель — протаіерэй Павел Краснацветаў.
Сабор даў назву ў дэльце Нявы, Казанскаму мосту на скрыжаванні Неўскага праспекта і канала Грыбаедава і, якая адыходзіць ад сабора.
Гідрагель
Выкарыстанне
Пры тэхналагічным выкарыстанні так званыя разумныя гідрагелі маюць велізарны патэнцыял развіцця, бо яны маюць убудаваныя ўласцівасці актуатараў-датчыкаў.
Казанскі сабор (Санкт-Пецярбург)
Царква Нараджэння Найсвяцейшай Багародзіцы
17 верасня года на Неўскім праспекце была закладзена каменная прыдворная царква Нараджэння Найсвяцейшай Багародзіцы ў стылі барока, з драўляным купалам і званіцай над уваходам. Аўтарам праекта з’яўляўся архітэктар Міхаіл Зямцоў. Асвячэнне храма адбылося 24 чэрвеня года ў прысутнасці імператрыцы Ганны Іаанаўны. За дзень да асвячэння ў храм быў перанесены шанаваны вобраз Казанскай іконы Божай Маці, спіс з цудатворнага абраза, знойдзенай у Казані ў канцы XVI стагоддзя. У 1747—1748 гадах жывапісец стварыў храмавы абраз «Раства Багародзіцы».
У 1773 годзе ў храме браў шлюб цэсарэвіч Павел Пятровіч. Царква была месцам, дзе адзначаліся шматлікія перамогі рускай арміі.
Гідрагель
Тэорыя прагназавання ўласцівасцей
Паводзіны набракання гідрагеляў часта апісваюць з дапамогай (мадыфікаваных) мадэлей Флоры-Рэнера, якія заснаваны на мадэлі Флоры-Хагінса.
Казанскі сабор (Санкт-Пецярбург)
Будаўніцтва Казанскага сабора
У 1799 году імператарам Паўлам I быў аб’яўлены конкурс на праект новага сабора наўзамен струхлелай Раства-Багародзіцкай царквы. Сярод удзельнікаў конкурсу былі вядомыя архітэктары: П. Ганзага,, Д. Трамбара, Ж. Тама дэ Тамон. Аднак, ні адзін прадстаўлены праект зацверджаны не быў.
Праз год граф, паблізу рэзідэнцыі якога знаходзіўся храм, прапанаваў імператару новы праект, створаны маладым таленавітым архітэктарам (і былым прыгонным Строганавых) А. Н. Вараніхіным. Гэты праект атрымаў адабрэнне, а граф Строганаў стаў старшынёй апякунскай рады пры будаўніцтве сабора.
Закладка новага храма адбылася 8 верасня года ў прысутнасці імператара Аляксандра I. На будаўніцтве Казанскага сабора на грамадскіх пачатках, у якасці памочніка Вараніхіна працаваў архітэктар і гравёр —. Будаўніцтва было скончана ў 1811 годзе і абышлося казне ў 4,7 млн руб.
1 студзеня 1811 аўтар праекта Казанскага сабора, архітэктар А. Н. Вараніхін, быў узнагароджаны ордэнам Святога Уладзіміра 4-й ступені.
27 верасня года мітрапаліт здзейсніў асвячэнне сабора. У тым жа годзе была разабрана старая царква.
Сабор у XIX -пачатку XX стагоддзя
Казанскі сабор успрымаўся сучаснікамі як помнік ратных перамог рускага народа ў Айчыннай вайне 1812 года. У 1812 годзе сюды дастаўлены ганаровыя трафеі: ваенныя французскія сцягі і асабісты жазло напалеонаўскага маршала Даву. Тут жа быў пахаваны фельдмаршал М. І. Кутузаў.
Да канца 1829 года ў саборы працягвалася праца па аздабленні, якой кіраваў А. Манферан. Першы рамонт у саборы прайшоў у 1844—1845 гадах, другі, які ўключаў у сябе рэстаўрацыю абразоў і сцяннога жывапісу, — у 1862—1865 гадах.
8 лістапада года ў саборы пахаваныя П. І. Чайкоўскага.
6 сакавіка года ў саборы ў час святкавання 300-годдзя дома Раманавых, адбылася цісканіна, якая паводле афіцыйнай версіі забрала жыцці 34 чалавек.
6 чэрвеня года ў саборы, шляхам «свабоднага галасавання кліру і свецкіх», адбыліся выбары кіруючага архірэя (адзіны раз за ўсю гісторыі епархіі). Большасць галасоў выбаршчыкаў атрымаў епіскап Гдоўскі.
З 1930-х гадоў
Ганенні на царкву, якія адбываліся пры савецкай уладзе, закранулі і Казанскі сабор. 25 студзеня 1932 года сабор быў зачынены, а 15 лістапада 1932 года ў будынку адкрылі Музей гісторыі рэлігіі і атэізму. У 1950—1956 гадах была праведзена рэстаўрацыя інтэр’еру, а ў 1963—1968 гадах — фасадаў.
Набажэнствы аднавіліся 25 мая 1991 года ў левым прыдзеле. У наступным годзе быў асвечаны галоўны прыдзел. 30 красавіка 1994 года на купал быў узняты крыж. Поўнае асвячэнне сабора адбылося 29 сакавіка 1998 года. Яго здзейсніў мітрапаліт. У [ [ 2000 ] ] у сабор атрымаў статус кафедральнага. Указам патрыярха Алексія II ад 31 снежня 2000 г. сабору быў прысвоены статус кафедральнага, і ён стаў галоўным храмам Санкт-Пецярбургскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы.
Архітэктура і ўбранне сабора
Каланада дазволіла зрабіць паўночную, бакавую частку сабора, параднай. Купальны крыж сабора, па тым жа самым прычынах, павернуты да праспекта рубам і з параднага, паўночнага боку ў поўнай меры не бачны. З поўдня сабор павінна была упрыгожваць такая ж каланада, аднак задума А. Н. Вараніхіна не была даведзена да канца. Асобнай званіцы сабор не мае, званы размешчаны ў заходнім крыле каланады.
Замацаваўшы канцы каланады манументальнымі порцікамі, Вараніхін аформіў праезды ўздоўж канала і вуліцы, у бок якой быў звернуты заходні фасад сабора. Апсіда сабора звернутая ў бок Канала Грыбаедава і з праспекта не бачная. Перад заходнім фасадам размешчана паўкругам чыгунная рашотка, якая лічыцца шэдэўрам ліцейнага мастацтва.
Фасады сабора абліцаваны шэрым. Раней яны былі ўпрыгожаны рэльефамі і статуямі, выкананымі І. П. Мартасам,, Ф. Г. Гардзеевым, С. С. Піменавым, В. І. Дземут-Маліноўскім.
Удалося ажыццявіць не ўсё з задуманага. Так, да гэтага часу захаваліся два пастамента па баках каланады, да 1824 года на іх стаялі гіпсавыя скульптуры анёлаў, якія павінны былі быць замененыя бронзавымі.
Унутры храма размешчаны 56 калон карынфскага ордэра з ружовага фінскага граніту з пазалочанымі капітэлямі.
Барэльефы ў інтэр’еры ацалелі усяго два: «Нясенне крыжа» Ф. Ф. Шчадрына і «Узяцце пад варту» Ж. Д. Рашэта, астатнія прыбралі ўжо ў 1814 годзе.
Абразы выканалі акадэмікі жывапісу:, , , , , А. А. Кіпрэнскі і іншыя.
Характэрны быў іканастас галоўнага прыдзелу. Ён быў у 1834—1836 гадах абліцаваны трафейным срэбрам, адабраны ў французаў. 40 пудоў гэтага срэбра даслаў данскі атаман М. І. Платаў. Праз 30 гадоў срэбрам былі абліцаваныя і іканастасы паўночнага і паўднёвага прыдзелаў. Пасля канфіскацыі царкоўных каштоўнасцяў іканастас быў згублены. У цяперашні час срэбра на іканастасах адноўлена.
NGC 1366
NGC 1366 (іншыя абазначэнні — ESO 418-10, MCG -5-9-13, PGC 13197) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Сурана
Сурана (Surano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 1730 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 224 чал./км². Займае плошчу 8 85 км². Паштовы індэкс — 73030. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beati martiri idruntini e San Rocco.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3162
IC 3162 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сцяг Белгарада
Сцяг Белгарада — адзін з афіцыйных сімвалаў (разам з гербам) горада Белгарада Белгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Сцяг з’яўляецца сімвалам яднання і ўзаемадзеяння жыхароў горада.
Цяперашні сцяг зацверджаны 22 ліпеня 1999 года рашэннем Белгародскага гарадскога Савета дэпутатаў № 321 і ўнесены ў Дзяржаўны геральдычны рэгістр Расійскай Федэрацыі з прысваеннем рэгістрацыйнага нумара 978 у 2002 годзе.
Апісанне
На сцягу горада Белгарад (блакітным палатне з белай палоскай унізе) намаляваны жоўты леў, які стаіць на задніх лапах, з парылым над ім белым арлом. Гарадской сімволіцы больш за 300 гадоў і з’явілася яна ў часы праўлення Пятра I. Рускі цар падарыў белгародцам герб у гонар перамогі над шведамі ў бітве пад Палтавай (1709). У 1712 годзе гербавы малюнак быў намаляваны на сцягу перамог ворага Белгародскага палка, а ў 1727 г. стаў сімвалам новастворанай губерні.
Міхаіл Іларыёнавіч Варанцоў
Граф (1744) Міхаіл Іларыёнавіч Варанцоў (Михаи́л Илларио́нович Воронцо́в; 12 [23] ліпеня 1714 — 15 [26] лютага 1767) — рускі дзяржаўны дзеяч і дыпламат, якому абавязаны сваім узвышэннем род Варанцовых. Адзін з бліжэйшага акружэння Лізаветы Пятроўны і Пятра III, удзельнік палацавага перавароту 1741 года. З 1744 года — віцэ-канцлер, у 1758—1765 гг. — канцлер Расійскай імперыі. Будаўнік і першы ўладальнік Варанцоўскага палаца ў Санкт-Пецярбургу і Варанцовай дачы на Пецяргофскай дарозе.
Тора
Тора (іўр. תּוֹרָה — тора, літар. «вучэнне, закон»); у ашкеназскім вымаўленні — Тойра (паўднёва-ўсходні дыялект (Польшча, Украіна)) і Тэйра (паўночна-ўсходні дыялект (Беларусь і Літва)) — першая частка Танаха — Яўрэйскай Бібліі.
Вызначэнні тэрміну
1. (בְּרֵאשִׁית «Напачатку») — Бэ-рэшыт
3. (ויקרא «Прызваў») — Ва-ікра
5. (דְּבָרִים «Вось словы») — Дварым
Галоўкін
Галоўкін — прозвішча.
Беларуская марсельеза
1. У пач. 20 ст. з’явілася «Адвеку мы спалі», аўтар словаў раней быў невядомым, і лічылася, што песня была пачута ў першы раз у 1906, «сярод рэвалюцыйнага сялянства Слуцкага ўезда Мінскай губерніі». Варыянт, датаваны 1917 годам, са словамі «...што трэба зладзеяў пабіць», прыпісваўся Уладзіславу Галубку. Пазней было высветлена, што аўтарам словаў быў паэт А. А. Мікульчык. Песню шырока называлі «Беларускай марсельезай» за патрыятычны і рэвалюцыйны пафас словаў, але спявалі яе на іншую мелодыю, чым «La Marseillaise». У 1920-я і, верагодна, пазней, гэтая песня была фактычным гімнам БССР і беларускага нацыянальнага руху за мяжой.
2. У канцы 1980-х — пачатку 1990-х, у беларускім патрыятычным асяродку назвай «беларуская марсельеза» азначалі, час ад часу, верш Багдановіча «Пагоня», спяваны на мелодыю «La Marseillaise».
Тэкст
Вядомыя розныя варыяцыі тэксту «Адвеку мы спалі», у адным з іх першыя звароткі гучаць так:
IC 3163
IC 3163 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стэфан Чарнецкі
Чарнецкі Стэфан ( — ) — кашталян кіеўскі (з 1655), ваявода рускі (з 1657), з 1664 г. — ваявода кіеўскі і гетман польны каронны.
Рана пачаў ваенную службу, авалодаў высокім ваенным майстэрствам. Прымаў удзел у шведскай кампаніі 1626—1629 гг., Смаленскай вайне 1633—1634 гг., у бітвах з казакамі і татарамі. У 1648—1649 гг. быў у казацкім палоне. Вызначыўся ў вайне са шведамі, распрацаваў адмысловую тактыку барацьбы з імі. З 1656 г. ён быў выведзены з падпарадкавання гетманам і дзейнічаў са сваёй дывізіяй самастойна. Пасля вызвалення Польшчы ад шведаў Чарнецкі быў накіраваны ў ВКЛ і ў 1660—1661 гг. паспяхова ваяваў тут супраць царскага акупацыйнага войска. Памёр у лютым 1665 г.
Юрый Быкаў
Ю́рый Бы́каў (нар. 21 ліпеня 1964, Мінск) — ксёндз-магістр.
Біяграфія
Вышэйшую адукацыю атрымаў у Беларускай політэхнічнай акадэміі па спецыяльнасці эканоміка і арганізацыя. Працаваў журналістам Дзяржтэлерадыёкампаніі — радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная», «Радыё-2». У 2003 скончыў ў Драгічыне (Польшча). Навуковую магістэрскую працу па тэалогіі маральнай абараніў у Папскім каталіцкім універсітэце Стэфана Вышынскага ў Варшаве (тэма: «Годнасць чалавека ў працах кс. Адама Станкевіча»).
Працаваў вікарыем мінскага архікафедральнага касцёла Імя Найсвяцейшай Дзевы Марыі. 18 кастрычніка 2005 года прызначаны пробашчам касцёла Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Бабруйску. Шмат зрабіў для адбудовы і рэстаўрацыі касцёла.
З 3 жніўня 2014 прызначаны пробашчам кафедральнага касцёла і парафіі Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Станіслава ў Магілёве, дэканам магілёўскага дэканата. Даручана душпастырская апека парафіі Найсвяцейшай Дзевы Марыі Бялыніцкай у Бялынічах.
Хормайстар
Хормайстар — харавы дырыжор.
У музычным тэатры ў функцыі хормайстра ўваходзіць падрыхтоўка харавога калектыву да выканання твора: развучванне харавых партый, выпрацоўка ансамбля, строю, работа над літаратурным тэкстам і зместам музыкі ў арганічным адзінстве з дзеяннем спектакля. Галоўны хормайстар адбірае вакальныя галасы, фарміруе склад харавых партый, часам дырыжыруе ў канцэртах.
Сярод беларускіх тэатральных хормайстраў вядомы Н. Андросава, А. Бельскі, М. Прысёлкаў, Г. Пятроў, А. Кагадзееў, Н. Ламановіч, Г. Луцэвіч і інш.
На Беларусі хормайстраў рыхтуюць на дырыжорска-харавых аддзяленнях і кафедрах Беларускай акадэміі музыкі, універсітэта культуры, музычных, музычна-педагагічных, педагагічных ВНУ і каледжаў.
Дом па Савецкай вуліцы, 11 (Пінск)
Дом па Савецкай вуліцы, 11 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска. Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя.
Архітэктура
Складаны ў плане, развіты ў бок двара будынак. Атынкаваны галоўны фасад сіметрычна-восевай кампазіцыі рытмічна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі і філёнгамі. Вокны аформлены ліштвамі, фасады — лапаткамі і прафіляваным карнізам. Уваходы — з двара і бакавых фасадаў.
Алофі (востраў)
Алофі (Alofi) — востраў у групе астравоў Хорн. Плошча - 32 км². Сталага насельніцтва няма.
Востраў Алофі знаходзіцца ўсяго ў 1,6 км на паўднёвы ўсход ад вострава Футуна. Паверхня мае часткова каралавае, часткова вулканічнае паходжанне. Мяркуецца, што ў старажытнасці Алофі быў атолам, паднятым над акіянам падчас вывяржэння вулкана. Даўжыня берагавой лініі - 25,4 км. Найвышэйшы пункт - гара Калафау (417 м).
Жыхары Футуны выкарыстоўваюць зямлю на паўночных схілах Калафау для сельскай гаспадаркі. Вырошчваюць трапічныя культуры для ўнутранага забеспячэння і продажу ў Мата-Уту. Агароды наведваюць сезонна. Астатняя частка вострава занята трапічнымі лясамі і горнымі лугамі. Маецца некалькі эндэмічных відаў раслін і птушак.
Казіміраўскі сельсавет (Мазырскі раён)
Казімі́раўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Казіміраўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. З 5 кастрычніка 1926 года ў Слабадскім раёне, з 4 жніўня 1927 года — у Петрыкаўскім раёне Мазырскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Петрыкаўскім раёне, з 26 ліпеня 1930 года — у Мазырскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Мазырскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Слабадскога сельсавета.
Асінавіца (Жлобінскі раён)
Асі́навіца (, Осиновица) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стараруднянскага сельсавета. Насельніцтва 9 чал. (2004). Знаходзіцца за 18 км на паўднёвы ўсход ад горада Жлобін, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Салтанаўка (лінія Жлобін — Гомель), за 76 км ад Гомеля.
На поўдні і захадзе мяжуе з лесам. На рацэ Окра (прыток ракі Дняпро). Транспартныя сувязі па прасёлкавай, а затым аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Гомель. Планіроўка складаецца з драўлянай, сядзібнага тыпу, забудовы ўздоўж прасёлкавай дарогі.
Гісторыя
Заснаваны ў пачатку 1920-х перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1931 годзе жыхары ўступілі ў калгас, 6 жыхароў загінулі ў час Вялікай Айчыннай вайны. Паводле перапісу 1959 года ў складзе калгасу імя С. М. Кірава (цэнтр — вёска Старая Рудня).
Яўстах Прушынскі
Яўстах Станіслававіч Прушынскі (Прашынскі) (Евстафий Станиславович (Прошинский) Прушинский; Eustachy Proszyński; каля 1798  —, маёнтак Лошыца, Мінскі павет) — буйны землеўласнік Расійскай Імперыі, мінскі губернскі маршалак (1863—1877).
Паходжанне і сям'я
Належаў да сярэднезаможнага маянтковага каталіцкага шляхецкага роду Прушынскіх (Прашынскіх) герба «Любіч», унесенага 4 сакавіка 1800 г. у 1-ю частку, а 13 ліпеня 1826 г. перанесенага ў 6-ю частку дваранскай радаводнай кнігі Мінскай губерні і зацверджанага ў дваранстве ўказам Сената Расійскай імперыі ад 10 лютага 1837 года.
Быў хрышчаны ў каталіцтва.
Меў сястру Станіславу, якая была ў шлюбе з Янам Віктаравічам Любанскім, вілейскім і мінскім павятовым маршалкам, уладальнікам маёнтка Любань Вілейскага павета; а таксама братоў Людвіга-Ірынея (1796 — пасля 1820), заўчасна памерлага; Прота-Фелікса-Раймунда (1799—1849), удзельніка Лістападаўскага паўстання 1830—1831 гг., падпалкоўніка бельгійскіх войск, ад'ютанта бельгійскага караля; і, верагодна, Антона Станіслававіча Прушынскага (памёр каля 1873 г.), чыім сынам быў вядомы мінскі фатограф Антон Антонавіч Прушынскі (1826—1895), адзін з пачынальнікаў беларускай фатаграфіі.
10 чэрвеня 1829 г. у мінскім кафедральным касцёле Яўстах Прушынскі ажаніўся з дваранкай-каталічкай Аленай Вінцэнтаўнай Гечэвіч (20.04.1796, г. Мінск — 1871), сваёй траюраднай сястрой, дачкой мінскага губернатара (1818—1831) Вінцэнта Янавіча Гечэвіча (1770—1840). Для Алены Гэчэвіч гэта быў трэці шлюб: яе першым мужам быў дваранін-каталік Апалінарый Іасафатавіч Сялява (к.1784—п.1836), мінскі павятовы харунжы (1808-1811), мінскі павятовы падкаморы (1820—1823), з якім яна ўзяла шлюб 5 мая 1814 г. у Мінскім кафедральным касцёле; а другім мужам — Генрык-Артур-Аляксандр Казіміравіч Рэйтан (08.08.1799—1823/1826), уласнік маёнтка Шумяцічы Бабруйскага павета і сын слуцкага павятовага маршалка Казіміра Міхалавіча Рэйтана.
На жнівень 1865 г. Яўстах Прушынскі быў у разводзе. Дзяцей не пакінуў.
У 1859 г. стаў хросным бацькам Яўстаху Янавічу Любанскаму (1859 — пасля 1915), які пазней стаў валодаць Лошыцкім маёнткам і палацам.
Адукацыя
Выпускнік Мінскай губернскай гімназіі.
Пераход у статус губернскай эліты
Вырашальным для ўваходжання Прушынскіх у склад рэгіянальнай эліты Мінскай губерні быў шлюб дачкі Станіслава Юзафавіча Прушынскага Елізаветы з мінскім віцэ-губернатарам (1816—1818) і мінскім губернатарам (1818—1831) дваранінам-каталіком Вінцэнтам Янавічам Гечэвічам (1770—1840). Другую сваю дачку Гелену Станіслаў Прушынскі выдаў за маянткоўца-каталіка Ігната Станіслававіча Манюшку (1787—1869), мінскага павятовага маршалка (1811—1812) і ігуменскага павятовага маршалка (1832—1834), а сына Андрэя Прушынскага ажаніў з князёўнай Юліяй Радзівіл. Урэшце, дачка Вінцэнта Гечэвіча Алена стала жонкай Яўстаха Прушынскага. Іншая дачка Вінцэнта Гечэвіча Сузана ўзяла шлюб з Людвікам Антонавічам Слатвінскім, ігуменскім павятовым маршалкам (1826—1832, 1838—1850) і мінскім губернскім маршалкам (1853—1859).
Паводле даследаванняў гісторыка А.Р. Раюка, ''«у 1795—1863 гг. для мясцовай алігархічнай эліты Мінскай губерні характэрна дамінаванне 7-8 сямей сярэднезаможнага каталіцкага маянтковага дваранства (Валадковічы, Ваньковічы, Горваты, Гечэвічы, Зяновічы, Оштарпы, Прушынскія, Ракіцкія), а таксама ўстойлівасць складу, параднёнасць, салідарнасць і канцэнтрацыя ў сваіх руках зямельнай ўласнасці і мясцовай нефармальнай ўлады, якія стваралі тым самым рэгіянальную нефармальную эліту, што пераважала на пасадах губернскіх маршалкаў (прадвадзіцеляў дваранства губерні)»''.
Службовая дзейнасць
Як прадстаўнік мінскай рэгіянальнай дваранскай маянтковай эліты, для якой у тыя часы быў характэрны ліберальны-кансерватызм у пытаннях зямельнай і сялянскай рэформы, з 2 кастрычніка 1844 г. быў членам Мінскага губернскага камітэта для разгляду інвентароў памешчыцкіх маёнткаў, з 28 лютага 1861 па 14 верасня 1863 г. членам Мінскай губернскай па сялянскіх справах прысутнасці.
Яшчэ ў ходзе падаўлення Студзеньскага паўстання (1863—1864) у заходніх губернях Расійскай імперыі былі забаронены дваранскія выбары і на выбарныя дваранскія пасады, у тым ліку павятовых і губернскіх маршалкаў (прадвадзіцеляў дваранства), з 1863 г. асоб пачалі прызначаць паводле ўказанняў расійскіх улад. Яўстах Прушынскі быў першым у Мінскай губерні нявыбарным губернскім прадвадзіцелем дваранства і апошнім з ліку дваран мясцовага паходжання: займаў пасаду мінскага губернскага прадвадзіцеля (маршалка) дваранства па прызначэнні з 14 верасня 1863 г. да сваёй смерці 4 сакавіка 1877 г.