cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пантэізм
Некаторыя крытыкі сцвярджаюць, што ў пантэізме пад словам «Бог» маецца на ўвазе не што іншае, як «прырода», «Сусвет» ці «рэальнасць». Аднак слова Бог (калі яго ўжываюць) азначае хутчэй выраз пачуццяў пантэіста, чым праяву звышнатуральных сіл у Сусвеце. Апроч гэтага, слова «прырода» лепш адлюстроўвае, сутнасць пантэізму, і сам Бенедыкт Спіноза, падкрэсліваў, што пантэісты — людзі, якія атаясамліваюць слова Бог з прыродай.
Таксама няма адзінага меркавання пра суадносіны пантэізму і атэізму. Атэісты сцвярджаюць, што нетэістычны бог пантэізму не з'яўляецца богам (у традыцыйным разуменні). Разам з тым, трансцэндэнтнасць бажаства не з'яўляецца абавязковым атрыбутам.
Раштат
Раштат (Rastatt) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Цэнтр раёна Раштат. Насельніцтва — каля 50 тысяч жыхароў. Размешчаны за 10 км на поўнач ад горада Бадэн-Бадэна і за 22 км на поўдзень ад горада Карлсруэ. На захад ад Раштата працякае рака Рэйн і праходзіць мяжа з Францыяй.
Соль зямлі (фільм, 2014)
«Соль зямлі» (The Salt of the Earth, Le Sel de la Terre) — дакументальны фільм 2014 года рэжысёра Віма Вендэрса. Сумесная вытворчасць Францыі, Бразіліі, Італіі.
Сюжэт
Цягам апошніх сарака гадоў фатограф падарожнічаў праз кантыненты па слядах чалавецтва, якое бесперапынна змяняецца. Ён быў сведкам важных падзей сучаснай гісторыі: міжнародных канфліктаў, голаду, масавай міграцыі. Зараз Салгаду пачынае даследаваць тэрыторыі, некранутыя цывілізацыяй, дзе захаваліся цуды флоры і фаўны і грандыёзныя ландшафты. Сакрэты жыцця і творчасці Себасцьяна Салгаду для нас адкрываюць яго сын Жуліяну, які падарожнічаў разам з бацькам, і Вім Вендэрс, таксама фатограф.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 13 кінаўзнагародамі і яшчэ 15 намінацыямі.
Фогу (вулкан)
Фогу — дзеючы вулкан, размешчаны на аднайменным востраве ў Каба-Вердэ.
Вышыня над узроўнем мора складае 2829 метраў.
Апошняе вывяржэнне адбылося 2 красавіка 1995 года.
Муя (рака)
Муя (Му́я) — рака ў Расіі, на поўначы Бураціі, левы прыток ракі Віцім.
Даўжыня 365 км, плошча вадазбору 11900 км². Бярэ пачатак у Муяканскім хрыбце, цячэ на паўночным усходзе ў вузкай міжгорнай даліне, у нізоўях — у Муйска-Каўндзінскай катлавіне. Жыўленне пераважна дажджавое. Багатая рыбай (таймень, харыус, тугун, сіг). Катарнае суднаходства да Таксіма (каля 100 км). У басейне Муі — радовішча хрызатылу-азбесту.
Ланды
Ла́нды (Lundy, Ynys Wair) — найбуйнейшы востраў Брыстальскага заліва. Уваходзіць у склад графства Дэваншыр (Вялікабрытанія). Агульная плошча — 4,45 км². Насельніцтва (2007 г.) - 28 чал.
Геаграфія
Востраў Ланды месціцца ў заходняй частцы Брыстальскага заліва за 17,9 км ад паўночна-заходняга ўзбярэжжа Дэваншыра, за 47 км ад паўднёвага ўзбярэжжа Уэльса. Выцягнуты з поўначы на поўдзень на 4,89 км. Найбольшая шырыня на поўдні — 1,66 км.
Клімат мяккі, вельмі вільготны. У лютым, найбольш прахалодным месяцы, сярэдняя дзённая тэмпература трымаецца каля +6,3 °C, хаця былі вядомы паніжэнні да −4,5 °C. У жніўні сярэдняя тэмпература — каля +16 °C. Сталыя вятры рухаюць паветраныя масы і перашкаджаюць хуткаму ахаладжэнню або награванню паверхні.
Прырода
Сярод голых скал вылучаюцца невялікія прагаліны пашаў. На Ланды зарэгістравана каля 300 відаў раслін, пераважна травяністых, і 350 відаў лішайнікаў. На востраве гняздуе шмат марскіх птушак. Адзіны абарыгенны від сысуноў — землярыйка. Ланды таксама насяляюць завезеныя сюды алені, здзічэлыя авечкі і козы. Каля ўзбярэжжа вострава сустракаюцца кіты, марскія свінні, акулы, цюлені.
Гісторыя
Чалавечыя паселішчы з'явіліся на Ланды каля 3 000 гадоў таму. Згодна паданням, у 878 г. на востраве спыняўся правадыр вікінгаў Хуба Дан. Сцвярджалася, што тут быў знойдзены яго шкілет. Лічыцца, што сучасная назва вострава паходзіць ад стараскандынаўскіх слоў lundi («тупікі») і ey («востраў»).
У сярэдзіне XII ст. Ланды апынуўся ў маёмасці нарманскай сям'і Марыска, што займалася пірацтвам. Спроба Генрыха II перадаць востраў тампліерам прывяла да канфлікта паміж уладальнікамі і каронай. У 1238 г. Вільям дэ Марыска быў абвінавачаны ў змове супраць караля. У 1242 г. ён разам з 16 паплечнікамі быў захоплены на востраве, перавезены ў Лондан і пасля допытаў закатаваны. У 1244 г. па загаду Генрыха III на Ланды быў пабудаваны каралеўскі замак. Аднак у 1281 г. Вільям Марыска, сваяк пакаранага, упэўніў Эдуарда I, што мае законныя правы на востраў. Сям'я Марыска працягвала валодаць Ланды да 1321 г.
Піраты працягвалі спыняцца на востраве да XVII ст., хаця гэта часам выклікала супраціўленне мясцовых жыхароў. У 1620 г. Ланды стаў апошнім прыбежышчам для Льюіса Стаклі, сябры, а потым асабістага ворага знакамітага пірата Уолтэра Рэйлі. У 1627 г. востраў быў на 5 гадоў захоплены берберскімі карсарамі.
Пасля Англійскай рэвалюцыі Ланды належыў розным прыватным уладальнікам. Асабліва спрыяльным для яго развіцця стаў час уладання сям'ёй Хэйван (1834 — 1918 гг.), калі адбывалася ўзвядзенне найбольш славутых гістарычных будынкаў. Уладальнік Марцін Коўлс Харман (1925 — 1954 гг.) абвясціў сябе каралём вострава, нават стварыў асобную пошту і адчаканіў манеты. У 1969 г. Ланды быў выкуплены Нацыянальным фондам і перададзены ў арэнду дабрачыннай арганізацыі Landmark Trust.
Інфраструктура
Насельніцтва складае меней за 30 чалавек, якія заняты маніторынгам навакольнага асяроддзя і ў сферы абслугоўвання. Востраў штогод наведваюць каля 20 000 турыстаў. На Ланды няма вадаправода, адчуваецца недахоп электрычнасці.
Дзейнічае паромная пераправа ў Ілфрэкум і Бідэфорд.
Болатава (Глінкаўскі раён)
Болатава (Бо́лотово) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Белахолмскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Офенбург
Офенбург (Offenburg, Offäburg) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг, размешчаны за 20 км на паўднёвы ўсход ад Страсбура, у ваколіцах ракі Рэйн. Офенбург — адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы горад раёна Артэнаў. Офенбург размешчаны прыкладна на сярэдзіне паміж гарадамі Карлсруэ (прыкладна 66 км на поўнач) і Фрайбург (прыкладна 54 км на поўдзень). Першыя дакументальныя згадкі пра горад датуюцца 1148 годам. У 1240 годзе Офенбург згадваецца як незалежны імперскі горад, гэты статус горад захоўваў да XIX стагоддзя.
Хорынск
Хорынск (Хо́ринск) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Хорынскага раёна Рэспублікі Бурація і сельскага паселішча «Хорынскае». Насельніцтва — 11080 чал. (2016). Размешчана на рацэ Уда пры ўпадзенні ракі Зэргэлэй, за 165 км на ўсход ад Улан-Удэ, на рэгіянальнай аўтадарозе Р436 Улан-Удэ — Раманаўка — Чыта. Да бліжэйшай чыгуначнай станцыі Заіграева — 130 км.
Міхаіл Сцяпанавіч Высоцкі
Міхаі́л Сцяпа́навіч Высо́цкі (, в., Капыльскі раён, Мінская вобласць, БССР  — , , Беларусь) — беларускі канструктар аўтамабіляў і вучоны, доктар тэхнічных навук (1976), прафесар (1978). Лаўрэат Дзяржаўных прэмій СССР і БССР, узнагароджаны ордэнамі і медалямі. Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР, акадэмік Нацыянальнай Акадэміі Навук (НАН) Беларусі (1989, член-карэспандэнт з 1984 ), Генеральны канструктар па аўтамабільнай тэхніцы Беларусі (2002). Герой Беларусі (2006).
Працаваў на Мінскім аўтазаводзе 50 гадоў, з якіх 35 гадоў — галоўным канструктарам. Адзін з заснавальнікаў беларускага грузавога аўтамабілебудавання. Стварыў беларускую школу канструявання і даследавання грузавых аўтамабіляў.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 лютага 1928 года ў вёсцы Семежава Капыльскага раёна.
Працоўную дзейнасць пачаў на Мінскім аўтамабільным заводзе ў 1946 годзе слесарам-зборшчыкам.
У 1949 скончыў Мінскі аўтамеханічны тэхнікум, у сваёй дыпломнай працы ім быў прапанаваны першы канвеер для зборкі МАЗаў. З гэтага ж года працуе ў якасці, адначасова навучаючыся ва ў Маскве, які скончыў у 1955 годзе.
У 1950-я гады на заводзе наладжвалася вытворчасць бартавога аўтамабіля і самазвала МАЗ-205, распрацаваных на. Яны не мелі стабільных памераў, таму пры зборцы ўзнікалі вялікія складанасці. М. С. Высоцкі ўнёс шэраг значных змен, якія дазволілі адаптаваць да канвеернай зборкі кабіну, апярэнне, і дамогся іх рэалізацыі ў вытворчасці. Дзякуючы гэтаму павысілася якасць і надзейнасць машын. Распрацаваныя пры яго асабістым удзеле канструкцыі прычэпаў і паўпрычэпаў ў сярэдзіне 1950-х гадоў з шэрагам унікальных новаўвядзенняў (, герметычныя тармазы і апараты да іх) былі выкарыстаны як шасі для мантажу перасоўных электрастанцый і сістэм кіравання для запуску першага штучнага спадарожніка Зямлі ў кастрычніку 1957 годзе.
Сур’ёзным выпрабаваннем для М. С. Высоцкага стала распрацоўка кабіны і апярэння для 25-тоннага самазвала і першага ў свеце 40-тоннага самазвала, адзначанага на  ў склад Бруселі ў кастрычніку 1958 вышэйшай узнагародай — «Гран-пры».
У 1961 М. С. Высоцкі быў прызначаны галоўным канструктарам Мінскага аўтазавода.
У 1958—1960 гг. Высоцкі — начальнік СКБ-3, у 1960—1961 гг. намеснік галоўнага канструктара. У 1961—1996 гг. галоўны канструктар Мінскага аўтамабільнага завода.
З імем М. С. Высоцкага звязаны найбольш значныя дасягненні Мінскага аўтазавода: распрацоўка прынцыпова новай кампаноўкі вялікагрузных аўтамабіляў «кабіна над рухавіком» — упершыню рэалізаваная ў МАЗ-500 (серыйны выпуск з 1965 года), якая ў далейшым атрымала распаўсюджванне ва ўсім свеце; стварэнне шасці пакаленняў магістральных аўтацягнікоў, апошнія з якіх адказваюць жорсткім патрабаванням міжнародных стандартаў; у тым ліку канцэптуальнага модульнага аўтацягніка (прызнанага аўтамабілем XXI стагоддзя і атрымаўшага залаты медаль на  ў 1988 годзе), які стаў прататыпам распрацоўванага шматзвённага аўтацягніка.
Па даручэнні Урада СССР пад кіраўніцтвам М. С. Высоцкага распрацаваны канструкцыі аўтамабіляў-самазвалаў для Камскага аўтазавода, якія ў 1973 годзе былі рэкамендаваныя Дзяржкамісіяй да масавай вытворчасці.
Дзейнасць М. С. Высоцкага звязана з усталяваннем і ўмацаваннем сувязяў навукі з вытворчасцю, арыентацыяй навуковага патэнцыялу акадэмічнай, вузаўскай і галіновай навукі на вырашэнне найбольш актуальных праблем, якія стаялі перад савецкім машынабудаўнічым комплексам. У 1974 годзе па яго ініцыятыве быў створаны акадэмічны Аддзел грузавых аўтамабіляў (АГрА) двайнога падпарадкавання: АН БССР і Мінскаму аўтазаводу. У 1975 годзе створаны вучэбна-навукова-вытворчае аб’яднанне «МАЗ-БПІ», а ў яго рамках — кафедра Беларускага політэхнічнага інстытута (БПІ, цяпер — БНТУ) «Вялікагрузныя аўтамабілі», кіраўніком якой акадэмік М. С. Высоцкі з’яўляўся да апошняга часу, а таксама створана навукова-вытворчае аб’яднанне «Аўтафізтэх».
З 1975 М. С. Высоцкі прызначаны галоўным канструктарам-начальнікам упраўлення галоўнага канструктара вытворчага аб’яднання «БелаўтаМАЗ», у якое ўвайшлі ўсе аўтамабільныя заводы рэспублікі, гэтую пасаду ён займаў да 1996 года.
У 1976 М. С. Высоцкі абараніў доктарскую дысертацыю ў МАДІ. Буйным унёскам у развіццё тэорыі мабільных машын стала распрацаваная М. С. Высоцкім тэорыя праектавання і выпрабавання вялікагрузных аўтацягнікоў. У 1989 годзе абраны сапраўдным членам (акадэмікам) Акадэміі навук БССР.
М. С. Высоцкі з’яўляецца адным з ініцыятараў арганізацыі на МАЗе беларускай буйнамаштабнага вытворчасці аўтобусаў і кіраўніком стварэння іх першых мадэляў сумесна з нямецкай фірмай «» (1992), што паслужыла асновай сучаснай вытворчасці па выпуску шырокага сямейства ўніфікаваных аўтобусаў, арыентаванай на поўнае забеспячэнне патрэб Беларусі і пастаўкі на экспарт.
Працуючы з 1992 па 1997 гады віцэ-прэзідэнтам акадэміі навук Беларусі, М. С. Высоцкі змог кансалідаваць намаганні навукоўцаў і завадскіх спецыялістаў не толькі ў інтарэсах МАЗа і ВА «БелаўтаМАЗ», але і ўсёй аўтатрактарабудаўнічай галіны рэспублікі, што дазволіла перажыць востры эканамічны крызіс у перыяд распаду СССР, забяспечыць станаўленне нацыянальнага аўтамабіле- і аўтобусабудавання і выйсці на ўстойлівае дынамічнае развіццё галіны, які робіць істотны ўклад у фарміраванне ВУП і нарошчванне экспартнага патэнцыялу Рэспублікі Беларусь.
З 1993 па 2001 гады М. С. Высоцкі — дырэктар створанага па яго ініцыятыве Навуковага цэнтра праблем механікі машын НАН Беларусі, з 2001 года — генеральны дырэктар Навукова-інжынернага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства (НІРУП) «Белаўтатрактарабудаванне» НАН Беларусі. У 1995 годзе для дзяржаўнай падтрымкі аўтатрактарабудавання па ініцыятыве М. С. Высоцкага пры падтрымцы Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і адабрэнні дзяржаўным заказчыкам у асобе Міністэрства прамысловасці пад яго кіраўніцтвам была распрацавана дзяржаўная навукова-тэхнічная праграма (ДНТП) «Белаўтатрактарабудаванне» на 1996—1998 годы, а потым на 1999—2000 і 2001—2005 годы. Ён з’яўляўся ініцыятарам і навуковым кіраўніком Дзяржаўнай праграмы фундаментальных (арыентаваных фундаментальных) даследаванняў «Механіка» на 1996—2000 і 2001—2005 годы, якая з’явілася навуковым забеспячэннем ў галіне фундаментальных даследаванняў праграмы «Белаўтатрактарабудаванне». У 2002 годзе ў выкананне даручэння Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь была распрацавана Дзяржаўная мэтавая праграма развіцця аўтатрактарабудавання і камбайнабудавання Рэспублікі Беларусь на 2003—2005 годы і на перыяд да 2010 года «Аўтатрактаракамбайнабудаванне».
З 1996 года М. С. Высоцкі цалкам прысвяціў сябе працы ў навуковым цэнтры.
У 2002 годзе Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь засноўвае спецыяльна для Высоцкага новае званне генеральнага канструктара па аўтамабільнай тэхніцы Рэспублікі Беларусь.
У 2003 годзе пад кіраўніцтвам М. С. Высоцкага была распрацавана і ў 2004 годзе зацверджана пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь узбуйненая Дзяржаўная навукова-тэхнічная праграма «Машынабудаванне». Для распрацоўкі, асваення і ўкаранення перадавых тэхналогій праектавання новых канкурэнтаздольных мадэляў аўтатрактарнай і сельскагаспадарчай тэхнікі М. С. Высоцкім створаны Рэспубліканскі камп’ютарны цэнтр машынабудаўнічага профілю.
Нягледзячы на разнастайнасць і навізну выпускаемай тэхнікі, да 2009 г. у Рэспубліцы Беларусь адсутнічаў спецыялізаваны палігон для яе выпрабаванняў, правядзення навуковых даследаванняў і сертыфікацыі мабільных машын. М. С. Высоцкі з’яўляўся ініцыятарам і каардынатарам работ па стварэнні беларускага аўтамабільнага палігона.
М. С. Высоцкім развіта тэорыя віртуальнага праектавання і выпрабаванняў мабільных машын, атрыманы вынікі ў галіне дынамікі аўтамабільных і чыгуначных цыстэрнаў, выканана арганізатарская праца па стварэнні і кантролю дзяржаўных навукова-даследчых і навукова-тэхнічных праграм. Навукова-арганізацыйная дзейнасць М. С. Высоцкага грунтавалася на навуковай працы. Ім апублікавана больш за 450 навуковых прац. Выдадзена 20 манаграфій, атрымана 145 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў, большасць з якіх паслужылі асновай для павышэння канкурэнтаздольнасці і стварэння новых відаў аўтатрактарнай тэхнікі.
М. С. Высоцкім падрыхтавана 6 дактароў і 18 кандыдатаў навук і створана беларуская школа механікі і комплекснага праектавання мабільных машын, працамі якой упершыню ў краіне закладзены асновы тэорыі праектавання і паскораных выпрабаванняў высакахуткасных вялікагрузных магістральных аўтацягнікоў.
У 1997 годзе Міжнародны біяграфічны цэнтр у Кембрыджы (Англія) на аснове экспертных ацэнак прысвоіў яму ганаровае званне «Чалавек года-1997» з уручэннем Медалі Гонару за выдатныя дасягненні. Яго імя ўключана ў 25-е выданне «Слоўніка міжнародных біяграфій» як выдатнага дзеяча навукі. Амерыканскі біяграфічны інстытут уключыў імя акадэміка М. С. Высоцкага ў спіс 5000 навукоўцаў, якія ўнеслі вялікі ўклад у развіццё навукі ў XX стагоддзі.
Cышоў з жыцця ў Мінску 25 лютага 2013 года пасля працяглай хваробы.
Навукова — арганізацыйная і грамадская дзейнасць
М. С. Высоцкі :
Навуковая дзейнасць
Абагульніўшы навукова-даследчыя і эксперыментальныя работы, выкананыя на Мінскім аўтазаводзе, М. С. Высоцкі ў 1970 годзе абараняе кандыдацкую дысертацыю.
У 1975 годзе абіраецца загадчыкам кафедры «Вялікагрузныя аўтамабілі» Беларускага політэхнічнага інстытута (Беларускі нацыянальны тэхнічны універсітэт).
Працуючы на ​​аўтазаводзе, М. С. Высоцкі стаў доктарам тэхнічных навук (1976), прафесарам (1978).
У 1992—1997 гг. — віцэ-прэзідэнт Акадэміі навук Беларусі. У 1993—2001 гг. дырэктар Навуковага цэнтра праблем механікі машын Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
З 2003 — ганаровы дырэктар Інстытута механікі і надзейнасці машын Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, у 2006—2012 гг. генеральны дырэктар, з 2012 намеснік дырэктара па навуковай працы Аб’яднанага інстытута машынабудавання Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Праводзіў навуковыя даследаванні ў галіне тэорыі і канструявання мабільных машын. Распрацаваны метадалогія сінтэзу аптымальных масавага ліку геаметрычных параметраў, аптымізацыі магутнасці, цягава-хуткасных уласцівасцяў і паліўнай эканамічнасці велікагрузных магістральных аўтацягнікоў на аснове імітацыйнага мадэлявання іх руху з улікам характарыстык тыпавых дарожных умоў, канцэпцыя стварэння і метадалогія даследавання перспектыўных мабільных транспартных машын на аснове сістэмнага падыходу.
Аўтар больш за 450 навуковых прац, у тым ліку 19 манаграфій, 145 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў, у тым ліку: «Мабільныя транспартныя машыны» (1998 г.); «Аэрадынаміка колавага транспарту» (2001 г.), «Актыўная бяспека аўтамабіля. Асновы тэорыі»(2002 г.) і інш. Міхаілам Высоцкім падрыхтавана 6 дактароў, 18 кандыдатаў навук і створана беларуская школа механікі і комплекснага праектавання мабільных машын.
Узнагароды, званні
Ганаровы грамадзянін Копыльскага раёна, Ганаровы грамадзянін горада Мінска , Ганаровы грамадзянін Мінскай вобласці.
Пётр Міхайлавіч Раманоўскі
Пётр Міхайлавіч Раманоўскі (21 верасня 1919, Орша, Віцебская вобласць — 23 верасня 1977) — беларускі мастак-жывапісец.
Біяграфія
У 1938 годзе скончыў Віцебскае мастацкае вучылішча. Па заканчэнні быў накіраваны ва Усерасійскую Акадэмію мастацтваў.
З пачатку Вялікай Айчыннай вайны пайшоў на фронт, дзе ваяваў да вызвалення Беларусі — 3 чэрвеня 1944 года.
Працягнуў вучобу ў Ленінградскім інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя І. Я. Рэпіна, які скончыў у 1948 годзе.
З 1948 па 1954 гады выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы.
Творчасць
З 1949 года браў удзел у мастацкіх выстаўках. Працаваў у рэалістычным напрамку, у жанрах пейзажа, партрэта, сюжэтна-тэматычнай карціны.
Творы мастака захоўвацца ў фондах Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі. Каля 50 карцін прынесены ў дар г. Орша.
Каіс аль-Хазалі
Каіс Хазалі (قيس الخزعلي; нарадзіўся ў 1974 ) — заснавальнік і кіраўнік «спецыяльных груп» у Іраку з чэрвеня 2006 года і да палону брытанскімі войскамі ў сакавіку 2007 года.
Іракская вайна
Будучы кіраўніком «спецыяльных груп», Каіс Хазалі кіраваў кантрабандай зброі, фарміраваннем эскадронаў смерці для арганізацыі рэлігійнага гвалту, выкраданняў людзей і забойстваў, і ў прыватнасці напад на амерыканскія сілы ў Кербеле 20 студзеня 2007 года. Быў паслядоўнікам Муктада ас-Садра, але быў выключаны з яго групоўкі «Армія Махдзі» ў 2004 годзе за «несанкцыянаваныя распараджэнні» і заснаваў сваю ўласную групоўку «Асаіб Ахль аль-Хак», таксама вядомую як «сетка Хазалі».
Арышт і вызваленне
У ноч на 20 сакавіка 2007 года Хазалі брытанскі спецназ Асаблівай паветранай службы (SAS) здзейсніў штурм дома Каіса Хазалі ў Басры, і арыштаваў яго разам з братам і ліванскім саветнікам без ахвяр, акрамя таго былі атрыманы каштоўныя звесткі. На час заключэння Каіса Хазалі выконваючым абавязкі лідара «Асаіб Ахль аль-Хак» стаў Акрам аль-Кабіна.
У студзені 2010 года Каіса Хазаі быў вызвалены ў абмен на Пітэра Мура, які быў выкрадзены іракскімі паўстанцамі. У снежні таго ж года камандзіры Спецыяльных груп Абу Дэраа і Мустафа аш-Шэйбані атрымалі дазвол вярнуцца ў Ірак і заявілі, што працягнуць працаваць з Каіса Хазалі.
Пераслед
У снежні 2019 года Міністэрства фінансаў ЗША ўвяло санкцыі супраць Каіса Хазалі за «ўдзел у сур’ёзных парушэннях правоў чалавека ў Іраку».
31 снежня 2019 года дзяржаўны сакратар ЗША Майк Пампеа назваў Каіса Хазалі, нароўні з Абу Махдзі аль-Мухандзісам, Хадзі аль-Амірам і Фаліхам аль-Фаядам, адказнымі за напад на пасольства ЗША ў Багдадзе.
3 студзеня 2020 года ЗША аб’явілі «Асаіб Ахль аль-Хак» замежнай тэрарыстычнай арганізацыяй, а Каіса Хазалі і яго брата Лаіта Хазалі — міжнароднымі тэрарыстамі.
NGC 4758
NGC 4758 (іншыя абазначэнні — UGC 8014, MCG 3-33-15, ZWG 100.15, IRAS12502+1607, PGC 43707) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кірава (Карагандзінская вобласць)
Кірава — сяло ў Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сейфулінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354463400.
Дубасішча (сяло)
Дубасішча (Дубоси́ще) — сяло ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Белахолмскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны сяло было пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Фогу
Адкрыты партугальцамі ў 1460 г.; першапачатковая назва Сан-Філіпі (São Filipe) захавалася за.
На востраве здаўна вырошчвалі бавоўну, якая калісьці была разменнай манетай пры куплі рабоў на рынках Афрыкі, дзе партугальская карона дазваляла набываць рабоў толькі ў абмен на тавары мясцовай вытворчасці.
Хараброўскі камень
Хараброўскі вялікі камень — валун у Беларусі. Размешчаны за 2,5 км на поўдзень ад вёскі Барсукі Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці, за 4,5 км на поўдзень ад новага моста праз Заходнюю Дзвіну, насупраць былой вёскі Хараброва.
Апісанне
Гэты волат, расколаты на некалькі глыбаў, выглядае эфектна. У нізкую ваду ён агаляецца амаль цалкам, а ў нармальную або высокую ўяўляе з сябе востраў ці тырчыць адной або дзвюма галовамі з вады. Густая расліннасць улетку робіць складанымі апошнія 100 м падыхода да камяня ад вёскі Барсукі, сцежак да яго па назіранням 2020 г. не маецца.
Легенда
Выказвалася меркаванне, што некалі камень быў «барысавым», а пасля разбураны выбухам. Як сведчылі старажылы, камень пацярпеў пры будаўніцтве «сталінскіх» дотаў. На будоўлю патрабавалася шмат камення, за яго плацілі грошы. Каменне з палёў хутка прыбралі, таму больш прадпрымальныя людзі палезлі ў раку. А тут адразу 200 тон матэрыялу. Аднак выбух толькі раскалоў аграмадзіну на вялізныя кавалкі ды засеяў дно возера рознавялікімі аскепкамі чорнага колеру.
Бічура (Бурація)
Бічура (Бичура́; Бэшүүрэ) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Бічурскага раёна Рэспублікі Бурація і сельскага паселішча «Бічурскае». Насельніцтва — 9145 чал. (2010). Размешчана па берагах рэчкі Бічуры, недалёка ад яе ўпадзення ў Хілок.
Клёнаўка (Бярэзінскі раён)
Клёнаўка (, Клёновка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бярэзінскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля ракі Клёнаўка (прыток Ушы).
Дамінік Александровіч
Дамінік Александровіч (Dominik Aleksandrowicz; ? — пасля 1791) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Александровічаў герба «Александровіч». Нарадзіўся ў сям’і Лукаша Антонія.
Служыў у войску, паручнік пяцігорскі, ротмістр гусарскі. Пісар земскі лідскі з 1754 года, канюшы вялікі літоўскі ў 1771—1791 гадах. Пасол на соймы 1754, 1758, 1761, 1764, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1750 годзе, яго маршалак у 1770 годзе. Прыхільнік Чартарыйскіх. Удзельнік Генеральнай канфедэрацыі ВКЛ 1764 года.
Выдаў перакладзеную Ц. Базылікам з лацінскай мовы на польскую кнігу А. Фрыча-Маджэўскага «А6 удасканаленні Рэчы Паспалітай» (Вільня, 1770).
Валянціна Аляксандраўна Піскунова
Валянціна Аляксандраўна Піскунова (, в. Рудня-Целяшоўская, Гомельскі раён) — дзяячка беларускай дыяспары ў Латвіі.
Біяграфія
Нарадзілася 28 сакавіка 1941 года ў вёсцы Рудня-Целяшоўская Гомельскага раёна, дзе скончыла школу з залатым медалём.
Скончыла факультэт прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва Беларускага інстытута інжынераў чыгуначнага транспарту ў 1963 годзе, пасля чаго яе накіравалі працаваць у Латвію.
Дырэктар фірмы «Ілгуціемс», была дэпутатам Ленінградскага райсавета Рыгі, узначальвала камісію народных дэпутатаў па архітэктуры і будаўніцтве.
Кіраўніца (Рыга) (з 2003 года ), з 1999 па 2003 гады — намесніца кіраўніка, з 2003 года да 26 лютага 2011 года — кіраўнік Беларускага таварыства «Прамень». Член журы конкурсу даследчых работ «Беларусы Латвіі — мінулае і сучаснасць» у 2018 годзе
8 кастрычніка 2022 года выступала з прывітальнымі словамі на Дне беларускай культуры ў Рызе.
Узнагароды
Узнагароджана медалём Францыска Скарыны 28 лістапада 2005 года.
Сям’я
Мае двух дзяцей і двух унучак — Яну і Ганну. Дачка — Алена Барысаўна Лазарава — дэпутат ХІ сейма Латвіі.
П’янфей
П'янфей (Pianfei) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2073 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 137 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 12080. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Карабец (сяло)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі
У сістэме органаў ваеннага кіравання дзяржавы арганізацыя "Мінабароны Расіі" з'яўляецца органам кіравання іншай арганізацыяй Узброенымі Сіламі Расійскай Федэрацыі; мае выканаўчыя органы ў складзе органаў ваеннага кіравання, іншых органаў і падведамных арганізацый; узначальваецца Міністрам абароны Расійскай Федэрацыі; кіруецца Вярхоўным Галоўнакамандуючым Узброенымі Сіламі Расійскай Федэрацыі.
Код нумарных знакаў транспартных сродкаў Мінабароны Расіі — 35. Штатная колькасць грамадзянскага персаналу выканаўчага органа Мінабароны — Цэнтральнага Апарата на 2012 год складае 2629 чалавек
Прысіегіне
Пры́сіегіне (Prisieginė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Рымшэная. Насельніцтва 13 чал. (2001 г.).
Свет
Светам у вузкім сэнсе (у адрозненне ад сусвету) завецца планета Зямля з антрапацэнтрычнага, чалавечага пункта гледжання, як супольнасць людзей («краіны свету», «карта свету»). Гэта назва выкарыстоўваецца для апісання чалавечай гісторыі і вопыту («сусветная гісторыя», «найбуйнейшы ў свеце»), у той час як назва «Зямля» выкарыстоўваецца ў фізічным сэнсе і для адрознення ад іншых планет.
Слова «свет», «сусветны» супрацьпастаўляе глабальную (агульначалавечую) перспектыву сацыяльнай, рэгіянальнай і т. п. прыватнаму пункту гледжання; пар. сусветная супольнасць. Выкарыстоўваецца для вузейшых супольнасцяў, падкрэсліваючы іх складанасць, самадастатковасць і своеасаблівасць; пар. для культурных супольнасцяў Pax Romana, кітайскі свет, у пераносным сэнсе — свет моды, літаратурны свет, у свеце жывёл.
Слова «свет» дастасоўна метафарычна і да сістэм па-за межам Зямлі, асабліва ў навукова-фантастычным кантэксце пар. заселеныя светы.
Петрапаўлаўскі сабор (Казань)
Петрапаўлаўскі сабор у Казані — праваслаўны храм, пабудаваны ў стылі па загаду Пятра I ў 1726 годзе.
У гэтым храме былі ўсе рускія імператары, пачынаючы ад Кацярыны II, акрамя Мікалая II. Таксама яго наведалі знакамітыя людзі: Аляксандр Гумбальт, Аляксандр Дзюма. У хоры сабора спяваў Фёдар Шаляпін.
Іканастас
Галоўнае ўпрыгажэнне сабора — 7-ярусны іканастас вышынёй 25 метраў.
Пасля 1917 года
У канцы 1930 гадоў настаяцель прыхода Андрэй Багалюбаў быў арыштаваны за «антысавецкую дзейнасць».
З 1931 года пачалася кампанія па закрыцці храма. У 1931 годзе на сходзе груп палітасветы выступала таварыш Шысранава, якая, з прычыны вострай патрэбы ў жылплошчы ўвогуле і пад культурныя ўстановы ў прыватнасці, запатрабавала перадаць сабор «пад клуб, чытальню ці бібліятэку», для чаго была накіравана рэзалюцыя ў аблсавет СВБ. Ужо на наступны дзень СВБ скіраваў тав. Карнілава з антырэлігійнай лекцыяй на тэму «Пра рэлігію і культурную рэвалюцыю» на макаронную фабрыку, «ТатБудаб'яднанне» і кандытарскую фабрыку, а ў наступныя дні яшчэ шэраг арганізацый, агітуючы за «вызваленне ад папоўскіх пут той масы насельніцтва, якая яшчэ не ўсвядоміла шкоды і хлусні рэлігіі». Усе справаздачы з падобных мерапрыемстваў збіраліся з мэтай, каб мець поўны пакет дакументаў для закрыцця храма.
.22 Short
.22 Short (.22 Шорт, .22 Kurz, .22 Курц) — дробнакаліберны ўнітарны патрон кольцавага ўзгарання 22-га калібра (5,6 мм), адзін з найменш магутных у сваім класе.
Гісторыя
.22 Short — найстарэйшы патрон з усіх патронаў, якія зараз вырабляюцца. Быў створаны прыкладна ў 1857 годзе вядомай амерыканскай зброевай фірмай Smith & Wesson для рэвальвера Smith and Wesson Model 1. У першыя гады патрон менаваўся проста .22 (г. зн. калібр, які меў 0,22 дзюйма), але пасля з’яўлення ў 1871 годзе даўжэйшага патрона .22 Long Rifle ён атрымаў сваё цяперашняе найменне short, г. зн. кароткі. Назва адпавядае вонкаваму выгляду гэтага сапраўды малюсенькага боепрыпасу — даўжыня патрона ўсяго 17,5 мм. Аднак гэты патрон можа пры энэргіі 95 Дж развіць хуткасць 319 м/с.
Патрон быў першапачаткова прызначаны для малагабарытных рэвальвераў, якія служылі сродкам самаабароны. Аднак пад яго з’явілася шмат мадэляў і доўгай зброі.
У першыя гады ён выпускаўся з зарадам з дымлівага пораху. Услед за вынаходствам бяздымнага пораху ў 1887 годзе, гэты тып патрона атрымаў у спартыўных стралковых колах самае шырокае распаўсюджванне.
Асаблівасці і ўжыванне
.22 Short — маламагутны патрон. Аддача пры стральбе ім практычна не адчуваецца. Пачатковая хуткасць кулі ў яго невялікая, звычайна ў межах 320—350 м/с, што прыкладна роўна хуткасці шроту паляўнічай стрэльбы. Адсутнасць аддачы, адносна слабы гук стрэлу (пры выкарыстанні глушыцеля, гук стрэла амаль не чутны) і малая дальнасць палёту кулі робяць гэты патрон вельмі падыходным для пачатковага навучання стральбе, напрыклад у школьных цірах. Патрон .22 Short апынуўся моцна поцеснены патронам .22 Long Rifle, але па-ранейшаму ўжываецца даволі шырока.
Ён выпускаецца пераважна са свінцовай безабалонкавай куляй, аднак існуюць варыянты і з амяднённай куляй (мае ў галаўной частцы экспрэсную пустэчу). Зрэшты, для палявання ён падыходзіць дрэнна — дульная энергія кулі дастатковая толькі для стральбы жывёл не больш буйнога пацука, хаця ў прынцыпе, гэтым патронам можна біць птушку. Аднак эфектыўная далёкасць стральбы — максімум 50 метраў — абмяжоўвае яго ўжыванне па птушцы. Таму асноўная ніша патрона .22 Short — спартыўная стральба.
Патронам .22 Short пры неабходнасці можна страляць са зброі пад даўжэйшыя патроны сямейства .22 з мінімальнымі стратамі, паколькі дыяметр кулі ў яго, як і ў даўжэйшых «субратаў» такі жа, як і ў гільзы. Паляўнічыя часам у якасці змушанай меры ўжываюць яго пры здабычы пушнога звера, устаўляючы яго ў «мялкашкі» (напрыклад, стрэльбу ТОЗ-8) разлічаныя на патрон .22 Long Rifle.
Варотніна
Варотніна (Воротнино) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Белахолмскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Спіс нацыянальных паркаў Беларусі
Нацыянальныя паркі ў адпаведнасці з законам «Аб асабліва ахоўных прыродных тэрыторыях» з'яўляюцца асабліва ахоўнымі прыроднымі тэрыторыямі, абвешчанымі ў мэтах аднаўлення і (ці) захавання ўнікальных, эталонных і іншых каштоўных прыродных комплексаў і аб'ектаў, іх выкарыстання падчас прыродаахоўнай, навуковай, асветніцкай, турыстычнай, рэкрэацыйнай і аздараўленчай дзейнасці.
Ястрабель
Назву Я́страбель маюць:
Лёрах
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.
Лукаш Антоній Александровіч
Лукаш Антоній Александровіч (Łukasz Antoni Aleksandrowicz;  — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Александровічаў герба «Александровіч».
Лідскі скарбнік у 1710—1713 гадах, стольнік у 1713—1714 гадах, падстараста ў 1713—1720 гадах, харунжы ў 1714—1749 гадах, з 1733 г. — маршалак каптуровых судоў. Выбіраўся паслом на соймы 1718, 1722 і 1738 гадах, таксама ён быў паслом на элекцыйным сойме 1733 года.
Сям’я
Жанаты з Канстанцыяй з Александровічаў (пам. 1749), дачкой наваградскага кашталяна.
Мерапі
Мерапі — адзін з 129 дзейных вулканаў у Інданезіі. Вышыня вулкана дасягае 2968 метраў. У час вывяржэння вулкана ў 1994 годзе загінула 60 чалавек, вывяржэнне 1930 года выклікала 1300 ахвяр.
Відэа вывяржэння
Прыгожы HD ролік вывяржэння вулкана Мерапі ў 2010 годзе
Палац міру
Пала́ц мі́ру (Vredespaleis) — афіцыйная рэзідэнцыя Міжнароднага суда ААН і Пастаяннай палаты трацейскага суда, размешчаная ў цэнтры Гаагі прыкладна за 2 км на паўночны захад ад палацавага комплексу Біненхоф.
Гісторыя
Ідэя Палаца міру нарадзілася падчас дыскусіі паміж расійскім юрыстам-міжнароднікам і дыпламатам і амерыканскім гісторыкам і дыпламатам Эндру Дыксанам Уайтам аб неабходнасці ўзвядзення асобнага будынка, дзе размяшчалася б створаная на першай Гаагскай мірнай канферэнцыі Пастаянная палата трацейскага суда. Уайт абмеркаваў гэта пытанне са сваім сябрам дабрачынцам Эндру Карнегі і пераканаў апошняга ахвяраваць 1,5 мільёна долараў на будаўніцтва палаца. Затым быў абвешчаны конкурс на лепшы праект палаца, пераможцам у якім быў прызнаны французскі архітэктар Луіс Карданье. Палац міру быў пабудаваны ў 1907—1913 гадах пад патранажам расійскага імператара Мікалая II і нідэрландскай каралевы Вільгельміны. Аўтарам парка, які атачае палац, стаў лонданскі архітэктар і ландшафтны дызайнер Томас Моўсан.
З 1946 года ў будынку размяшчаецца Міжнародны суд ААН (да 1940 года там была размешчана яго папярэдніца — Пастаянная палата міжнароднага правасуддзя). У новым крыле за Палацам, пабудаваным у 1978 годзе, знаходзяцца службовыя кабінеты суддзяў і дарадчы пакой Суда. Яно было пашырана ў 1997 годзе, у прыватнасці, для размяшчэння суддзяў ad hoc, колькасць якіх узрасла. У тым жа годзе была пераабсталявана мансарда Палаца, у якой былі размешчаны новыя службовыя памяшканні для службовых асоб сакратарыята Суда.
Баргузін (сяло)
Баргузін (Баргузи́н, Баргажан) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Баргузінскага раёна Рэспублікі Бурація і сельскага паселішча «Баргузінскае». Насельніцтва — 5702 чал. (2010). Адзін з пяці гістарычных гарадоў Бураціі — меў статус горада з 1783 па 1927 год. Размешчана за 315 км ад Улан-Удэ на Баргузінскім тракце, рэгіянальнай аўтадарозе Р438.
Палац міру
Гісторыя
У 2007 годзе ззаду палаца быў адкрыты новы будынак, у якім размясціліся бібліятэка і Акадэмія міжнароднага права.
У наш час палац і парк закрыты для наведвання. Азнаёміцца з гісторыяй палаца і размешчаных у ім устаноў можна ў Інфармацыйным цэнтры, размешчаным каля галоўных варотаў.
Архітэктура
Першапачаткова праект палаца прадугледжваў чатыры вежы, але пабудавана было толькі тры. Вялікая вежа носіць назву Пражскай вежы, з прычыны таго, што яна выканана ў стылі, характэрным для шматлікіх веж у Празе. Палац складаецца з некалькіх зал. У адной з іх (Малая зала судовых пасяджэнняў) знаходзіцца партрэт імператара Мікалая II у поўны рост, ініцыятара склікання Мірнай канферэнцыі 1899 года. Найбольш каштоўнай з мастацкага пункта гледжання з’яўляецца Японская зала, упрыгожаная шасцю шаўковымі японскімі габеленамі, кітайскімі вазамі і іншымі прадметамі мастацтва, прывезенымі з Азіі. Яшчэ адна зала, якая мае непасрэднае дачыненне да мастацтва і нават названа ў гонар мастака Фердынанда Бола, настаўнікі вялікага Рэмбранта, знаходзіцца на другім паверсе. Яе сцены ўпрыгожваюць палотны майстра. У Палацы захоўваецца мноства каштоўных падарункаў, зробленых удзельнікамі канферэнцыі. Расія падарыла вазу з яспісу, вагай больш за 3 тоны, Бельгія — чыгунныя і медныя дзверы, Італія — мармур, Данія — фантан, а Японія — габелены.
Палац атачае парк з садамі. Першапачатковы план парку Моўсана прадугледжваў таксама ўзвядзенне некалькіх фантанаў, але з-за абмежаваных сродкаў, ад іх вымушана адмовіліся.
Шорцы
Шорцы — цюркскі народ, які пражывае ў Расіі, пераважна ў паўднёва-ўсходняй частцы Заходняй Сібіры, галоўным чынам на поўдні Кемераўскай вобласці, а таксама ў некаторых сумежных раёнах Хакасіі і Рэспублікі Алтай. Агульная колькасць каля 14 тыс. чалавек.
Паводле антрапалагічнай класіфікацыі шорцаў прынята адносіць да ўральскага тыпу вялікай мангалоіднай расы; у той жа час па шэрагу марфалагічных і краніялагічных прыкмет шорцы выходзяць за рамкі як уральскага, так і паўднёвасібірскага антрапалагічных тыпаў. Па мове шорцам найбольш блізкія чулымцы і алтайцы, па культуры — алтайцы і хакасы.
Мова — шорская, звыш 40% роднай лічаць рускую мову; у шорскай мове прынята вылучаць два дыялекты — мраскі і кондамскі, кожны з якіх у сваю чаргу распадаецца на шэраг гаворак.
Кюнцэльзау
Кюнцэльзау (Künzelsau) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Хоэнлоэ. Насельніцтва — 14 822 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 75,17 км². Афіцыйны код — 08 1 26 046.
Горад падзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Карабец (вёска)
Карабец (Коробе́ц) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Дубасішча (вёска)
Дубасішча (Дубоси́ще) — вёска ў Глінкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Белахолмскага сельскага паселішча.
Залотная тканіна
Залотная тканіна — від багатай, часцей за ўсё шаўковай ці баваўнянай, тканіны з залатых або сярэбраных нітак.
Дубасішча (вёска)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Залотная тканіна
Да сярэдзіны XVII стагоддзя залотныя тканіны завозілі з краін, якія знаходзіліся пад уладай Турцыі і Персіі. З іх рабілі цяжкія, жорсткія жаночыя і мужчынскія жупаны, якія выкарыстоўваліся падчас вялікіх урачыстасцей. Выкарыстоўвалі іх таксама для вырабу царкоўных покрываў і арнатаў і нават для ўпрыгожвання імі інтэр’ераў.
У XVI стагоддзі яна лічылася каралеўскай тканінай. Цела Жыгімонта Старога было апранута ў залатое адзенне і такі ж абутак. З часам выкарыстанне залотных тканін стала больш распаўсюджаным, яны перасталі быць атрыбутам каралеўскай годнасці.
Гісторыя
У сярэдзіне XVII стагоддзя ў Бродах на мануфактуры ў маёнтку гетмана Канецпольскага пачалася вытворчасць польскіх залотных тканін. У Львове выраблялі цягненае золата і срэбра для абмотвання нітак. Арганізаваў вытворчасць грэк Мануэль Карфінскі. Вытворчасць працягвалася бесперапынна да сярэдзіны XVIII стагоддзя. Вытворчасць залотных тканін адыгрывала дамінуючую ролю ў польскім ткацкім мастацтве XVII стагоддзя. Часткай яе была вытворчасць кунтушовых паясоў.
Апісанне
Ва ўтку залотных тканін выкарыстоўваліся шаўковыя, баваўняныя ці з іншых матэрыялаў ніткі з сарцавінамі, абкручанымі тонкімі залатымі або сярэбранымі дроцікамі, часам пласцінчатымі.
Усць-Баргузін
Усць-Баргузін (Усть-Баргузи́н, Баргажанай Адаг) — пасёлак гарадскога тыпу ў Баргузінскім раёне Рэспублікі Бурація. Адміністрацыйны цэнтр гарадскога паселішча «Пасёлак Усць-Баргузін». Насельніцтва — 7061 чал. (2017). Размешчаны на левым беразе ракі Баргузін, пры яе ўпадзенні ў Баргузінскі заліў возера Байкал, за 50 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра — сяла Баргузін.
Алтайцы
Алта́йцы (саманазва: алтай-кижи) — цюркскі народ, карэнныя насельнікі паўднёвай Сібіры. Жывуць пераважна ў Рэспубліцы Алтай (72 841 чал. у 2010 г.). Асобныя групы алтайцаў жывуць у Казахстане, Кітаі і Манголіі. У 2009 г. у Беларусі жыло 12 чалавек, якія вызначалі сваю тоеснасць як алтайцы. Агульная колькасць - каля 79 тыс. чалавек.
Паходжанне
Цюркскія плямёны з'явіліся на Алтаі не раней за сярэдзіну 1 тысячагоддзя да н. э. У сярэдзіне 1 тысячагоддзя да н. э. - першых стагоддзях н. э. Алтай з'яўляўся месцам рассялення індаіранцаў, заснавальнікаў Пазырыкскай культуры, хаця некаторыя даследчыкі лічаць, што яе прадстаўнікі маглі мець змяшаныя рысы.
У IV - V стагоддзе ст. н. э. у складзе азіяцкага саюза гунаў вылучыўся шэраг цюркскіх аб'яднанняў, прадстаўнікі якіх мігрыравалі на Алтай. У сярэдзіне VI ст. гэтая мясцовасць трапіла ў склад Цюркскага каганата. У пазнейшы перыяд на Алтаі фіксуюцца цюркскія плямёны кімакаў, кыпчакаў, тубо, агузаў і інш. У выніку, да другой паловы 2 тысячагоддзя н. э. на Алтаі склаліся 2 асноўныя групы малых народаў, назвы якіх адлюстроўвалі іх месца рассялення або паходжанне, — паўночныя алтайцы і паўднёвыя алтайцы. Паўночныя алтайцы — тубалары, кумандзінцы, чалканцы (лебедзінцы). Паўднёвыя алтайцы — асабіста алтайцы алтай-кіжы, тэленгіты, тэлеуты, тубалары, тэлесы. Яны адрозніваліся па самавызначэнню, культуры, мове і іншым рысам, займаліся качавой жывёлагадоўляй і паляваннем, здабывалі і апрацоўвалі жалеза.
У XVIII ст. значная частка Алтая пачала актыўна асваівацца рускімі перасяленцамі. Пры гэтым цюркі Алтая страцілі частку сваіх тэрыторый і трапілі пад уплыў перасяленцаў. Пачаўся працэс пераходу да аселага ладу жыцця, хрысціянізацыя. Праваслаўныя місіянеры аднымі з першых пачалі вывучэнне алтайскай культуры і стварылі аснову адзінай літаратурнай мовы алтайцаў. У 1868 г. і 1869 г. у Казані былі выдадзены алтайскія азбука, граматыка і слоўнік.
У 1922 г. была створана Айроцкая аўтаномная вобласць у складзе РСФСР (з 1948 г. — Горна-Алтайская аўтаномная вобласць, з 1992 г. — Рэспубліка Алтай). У савецкі час пачалі выдавацца кнігі, з'явіліся сродкі масавай інфармацыі на алтайскай мове. У савецкіх перапісах насельніцтва алтайцы фіксаваліся як адзіны народ. Гэта садзейнічала ўкараненню ідэі еднасці агульнага алтайскага народа. Аднак сярод алтайцаў дзяленне на асобныя этнічныя супольнасці працягвае існаваць да нашых дзён, а атаесамленне сябе з алтайцамі адбываецца ў выпадку проціпастаўлення "рускі" (прышлы) — "алтаец" (карэнны насельнік). У расійскім перапісе 2002 г. тэленгіты, тубалары і чалканцы былі адасоблены ад астатніх алтайцаў і фіксаваліся як самастойныя народы. У выніку колькасць алтайцаў у Расіі фармальна зменшылася (з 69 409 чал. у 1989 г. да 67 239 чал. у 2002 г.). У перапісе 2010 г. розныя этнічныя групы цюркаў Алтая ўжо фіксаваліся як частка адзінага алтайскага этнаса.
Культура
Асноўным заняткам алтайцаў здаўна была качавая жывёлагадоўля. У асноўным, трымалі канёў, у XIX ст. распаўсюдзілася гадаванне малочных кароў. Важнымі заняткамі былі паляванне, здабыча і апрацоўка жалеза. Вырабамі з жалеза алтайцы выплочвалі даніну джунгарскім ханам, а потым і расійскай адміністрацыі. Паўночныя алтайцы ўжо да перасялення рускіх займаліся ручным земляробствам, вырошчвалі на лядах сярод лесу жыта, ячмень, лён і г. д. У лесе збіралі мёд, хмель, кедравыя арэхі, ядомае карэнне, ягады і інш. На рэках лавілі рыбу. Распаўсюджаныя хатнія рамёствы — кавальства, ткацтва, пляценне, бондарства, апрацоўка скур. Ужо ў XIX ст. некаторыя алтайцы вялі аселы лад жыцця, займаліся земляробствам, трымалі пчол, свінняў і кароў. Згодна перапісу 1897 г., большасць алтайцаў аддавала перавагу качавой жывёлагадоўлі. Сітуацыя змянілася ў XX ст. пасля калектывізацыі. Жывёлагадоўля набыла сезонны адгонны характар, з'явіліся таварнае вырошчванне хмелю, гародніны, садавіны, кармавых культур.
Лава вулканічная
Лава — распалены вадкі (эфузія) або вельмі глейкі (экструзія), расплаў горных парод, пераважна сілікатнага складу (SiO2 прыкладна ад 40 да 95 %), выліваецца на паверхню Зямлі пры вывяржэнні вулканаў. Пры застыванні лавы ўтвараюцца эфузіўныя горныя пароды, можа ўтварыцца лававае плато. Тэмпература лавы вагаецца ў межах ад 500 да 1200 °C.
Адрозненне ад магмы — няма газаў, што ўзнікаюць пры вывяржэнні.
Тагускен
Тагускен — сяло ў Жанааркінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Тагускенскай сельскай акругі. Код КАТА — 354465100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2087 чалавек (1068 мужчын і 1019 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1882 чалавекі (984 мужчыны і 898 жанчын).
NGC 4759A
NGC 4759A (іншыя абазначэнні — NGC 4776, MCG -1-33-36, HCG 62B, PGC 43754) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4759A, NGC 4776.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзеці Дон Кіхота
Сюжэт
Пара бацькоў-урачоў і тры сыны: старэйшы Віктар — малады мастак; сярэдні Дзмітрый — студэнт, шукае каханне і спадзяецца з’ехаць па размеркаванні ў Арктыку ці, прынамсі, у тундру; малодшы Юрый — школьнік, які марыць стаць Гагарыным. Сярэдні вырашае ажаніцца, малодшы збіраецца бегчы ў Афрыку вызваляць прыгнечаных неграў, старэйшы вырашае, што ён бяздарны і шукае выйсця з доўгага творчага крызісу. Бацька сямейства Пётр Бандарэнка працуе акушэрам-гінеколагам у радзільным доме. Яго жыццёвы прынцып: калі можна дапамагчы людзям, то трэба рабіць гэта, не чакаючы ўзнагароды, не слухаючы ненавіснікаў і насмешнікаў. У фінале фільма доктар усынаўляе хлопчыка, які застаўся ў радзільным доме, і тут глядач разумее, што ўсе трое яго сыноў таксама ўсыноўленыя. Гэта дзеці былых пацыентаў Бандарэнкі, якія адмовіліся ад дзіцяці, і ён не змог пераканаць іх не рабіць гэтую фатальную памылку, таму ўзяў маральную адказнасць за лёс дзяцей на сябе.
Карабецкая Школа
Карабецкая Школа (Коробе́цкая Шко́ла) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карабецкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
The Amnesic Incognito Live System
The Amnesic Incognito Live System ці TAILS — дыстрыбутыў Linux на аснове Debian, створаны для забеспячэння прыватнасці і ананімнасці. З'яўляецца працягам развіцця АС Incognito. Усе выходныя злучэнні загортваюцца у ананімную сетку Tor, а ўсе неананімныя блакуюцца. Сістэма прызначана для загрузкі з LiveCD ці LiveUSB і не пакідае слядоў на машыне, дзе выкарыстоўвалася. Праект Tor з'яўляецца галоўным фундатарам TAILS. Аперацыйная сістэма рэкамендавана да выкарыстання «Фондам свабоднай прэсы», а таксама выкарыстоўвалася Эдвардам Сноўдэнам для выкрыцця PRISM.