cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zaklon
«Zaklon» — Цемнародаў блэк-метал-праект з Мінска. Лірыка гурта прасякнутая антыхрысціянствам. Праект заставаўся цалкам студыйным ажно да 2018 года, першы свой канцэрт даў 7 красавіка 2018 года на фестывалі «DISTANT SHADOWS II». Потым быў выступ на фестывалі «Крывійскі гіг», а 8 чэрвеня 2019 года адбыўся сумесны выступ з польскім гуртам «MGŁA» ў Мінску.
П’етра Берніні
П’етра Берніні (Pietro Bernini; 6 мая 1562, Сеста-Ф'ярэнціна — 29 жніўня 1629, Рым) — італьянскі скульптар. Ён быў бацькам больш вядомага скульптара Джавані Ларэнца Берніні.
Берніні нарадзіўся ў Сеста-Ф'ярэнціна, Таскана. Ён пераехаў у Неапаль для працы ў манастыры Certosa di San Martino (цяпер музей) і там, у Неапалі, дзе ў 1598 годзе нарадзіўся Джан Ларэнца. У 1605 годзе сям’я пераехала ў Рым пад заступніцтва кардынала Шыпіёнэ Баргезэ. У Рыме ён працаваў над рознымі праектамі для Папы Паўла V, іншых членаў сям’і Баргезэ, у тым ліку для Паўла ён стварыў Капліцу базілікі Санта-Марыя Маджорэ.
Адзін з самых вядомых укладаў П’етра Берніні ў Рыме — Фантан Баркача, які падобны на паўзатопленае судна і знаходзіцца ля падножжа Іспанскай лесвіцы. Ён быў замоўлены для Папы Урбана VIII і пабудаваны ў 1627 годзе.
Ян VII
Ян VII (Johannes PP. VII; 650 — 18 кастрычніка 707) — Папа Рымскі з 1 сакавіка 705 да 18 кастрычніка 707.
Біяграфія
Грэк па нараджэнні. Імператар Юстыніян II паслаў яму акты Трульскага сабору, з просьбай выказацца адносна кожнай саборнай пастановы ў асобнасці. Нясмелы Папа адмовіўся ад прысуду, але рашэнні сабора не падпісаў. Разам з тым, яму атрымоўвалася падтрымліваць добрыя адносіны з лангаардамі. Акрамя таго, Ян вядомы ў сувязі з аздабленнем царквы Санта-Марыя-Антыква.
Пакослаў (гміна)
Пако́слаў (Pakosław) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Равіцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пакославе. Плошча гміны складае 77,54 км². Станам на 2013 год у гміне Пакослаў пражывалі 4781 чалавек, шчыльнасць — 59,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Тамара Сямёнаўна Янкова
Біяграфія
Беларуска, з працоўных. У 1935 годзе Тамара Сямёнаўна скончыла сярэднюю школу і паступіла ў Гомельскі дзяржаўны педагагічны інстытут, які скончыла ў 1939 годзе. Была пакінутая на працу асістэнтам кафедры рускай мовы. На гэтай пасадзе прапрацавала да пачатку Вялікай Айчыннай вайны.
З 1941 па 1943 гг. Тамара Сямёнаўна знаходзілася на акупаванай тэрыторыі, пражывала ў вёсцы Баршчоўка Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. З лістапада 1942-га па красавік 1943 года працавала табельшчыцай на рамонтным заводзе ў Гомелі. У 1942—1943 па гадах была звязана з групай партызан атрада «Бальшавік» Гомельскага партызанскага злучэння.
Пасля вызвалення Гомельшчыны ад акупантаў, у 1943—1944 гадах, Т. С. Янкова працавала сакратаром Баршчэўскага сельскага савета, а з ліпеня 1944 года асістэнтам у Гомельскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя В. П. Чкалава. У 1955 годзе Тамара Сямёнаўна абараніла кандыдацкую дысертацыю, у 1963 годзе была зацверджана ў вучоным званні дацэнта і працягвала працаваць старшым выкладчыкам, дацэнтам, а затым загадчыцай кафедры рускай і беларускай моў педагагічнага інстытута і Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта да выхаду на заслужаны адпачынак у 1983 годзе.
Навуковая дзейнасць
На працягу 1975—1977 гадоў на кафедры рускай і беларускай моў Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта асноўная праблема — беларуская лексікалогія. У гэтую праблему ўключаны дзве тэмы — «Абласны слоўнік Гомельшчыны» і «Літаратурна-дыялектны слоўнік беларускай мовы». Т. С. Янкова выпусціла значную працу — «Дыялектычны слоўнік Лоеўшчыны». . Змяшчае лексіку, характэрную для мясцовай гаворкі сельскага насельніцтва на тэрыторыі паабапал р. Дняпра ў аколіцах г. Лоева Гомельскай вобласці.
Шуміліна (станцыя)
На станцыі чатыры пад’язныя і пяць станцыйных пуцей, вядзецца грузавая работа.
Гісторыя
Адкрыта 17 кастрычніка 1866 года. Будынак вакзала — двухпавярховы. Пабудаваны паводле распрацаванага для Дынабургска-Віцебскай чыгункі тыповага праекту вакзалаў 2-га класа. На першым паверсе былі памяшканні для пасажыраў (залы чакання I, II і III класаў, буфет, туалетны пакой) і адміністрацыі станцыі (для начальніка, памочніка начальніка, тэлеграф, білетныя касы). На другім паверсе былі кватэры начальніка станцыі, ягонага памочніка і іншых работнікаў. Акрамя вакзала, у комплекс станцыі ўваходзілі воданапорная вежа, пакгаўз, чыгуначныя майстэрні, а таксама былі пабудаваны жылыя дамы для персаналу і Свята-Мікалаеўская царква. Царква, майстэрні і воданапорная вежа да нашага часу не захаваліся.
Да 1962 года станцыя мела назву Сіроціна (па назве мястэчка, што знаходзіцца за 9 кіламетраў ад Шуміліна).
У лістападзе 2014 года перад будынкам станцыі быў усталяваны бюст. Перад помнікам устаноўлены камень з тэкстам тэлеграмы пра адкрыццё чыгуначнай лініі ў 1866 годзе.
У кіно
На шумілінскім вакзале здымалі адну са сцэн фільма «Чорная бяроза».
Пераследаванне Сведкаў Іеговы
Пераследаванне Сведкаў Іеговы ўключае ў сябе дзейнасць дзяржавы па забароне альбо абмежаванню іх рэлігійнай дзейнасці, грамадзянскіх правоў, пазбаўленню свабоды, маёмасці ці жыцця, а таксама напады праціўнікаў гэтай рэлігіі на яе паслядоўнікаў ці іх маёмасць. Пераследаванні могуць адбывацца як у рэгіёне ці краіне, дзе поўнасцю або часткова забаронена дзейнасць Сведкаў Іеговы, так і там, дзе законы ніяк не абмяжоўваюць іх свабоду пакланення. Найбольш вядомымі ў гісторыі сталі пераследаванні Сведкаў Іеговы ў нацысцкай Германіі.
ХІХ стагоддзе
Сведкі Іеговы з’явіліся як рэлігійная група ў 1870-х гг. у ЗША як група Міжнародных даследчыкаў Бібліі на чале з Ч.Раселам. У ХІХ ст. яе паслядоўнікі не былі распаўсюджаны па свеце таму выпадкі пераследвання Сведкаў з боку дзяржаўных структур ці рэлігійных актывістаў былі нешматлікімі. Так у Расіі Сімяон Казлоўскі быў адпраўлены ў высылку ў 1891 г за пропаведзь вучэнняў Даследчыкаў Бібліі.
Падчас Першай сусветнай вайны
У Вялікабрытаніі некалькі прызыўнікоў былі адпраўлены ў турму за адмову служыць у арміі.
У ЗША і Канадзе былі забаронены пэўныя публікацыі Сведкаў Іеговы а ў 1918 г. дырэктароў Таварыства Вартавой вежы судзілі па абвінавачванню ў шпіянажы на карысць Германіі.
1919—1939 гады
У 1920-х гг. паслядоўнікі вучэння Міжнародных даследчыкаў Бібліі распаўсюдзіліся па ўсёй Еўропе, дзе яны пачалі сутыкацца з процідзеяннем кліра мясцовых цэркваў і часткова мясцовай паліцыі, звычайна па недаказаных абвінавачваннях у сувязях з камуністамі. Таксама абмежаванне ці забарона дзейнасці магла быць звязана з прыходам да ўлады таталітарнага ці аўтарытарнага рэжыму. Так Адольф Гітлер забараніў дзейнасць Сведкаў Іеговы і пачаў іх пераследаваць у Германіі неўзабаве пасля свайго прыходу да ўлады.
У СССР Сведкам Іеговы дазвалялі распаўсюджваць сваю літаратуру ў 1920-х гг., але потым забаранілі.
У Лацінскай Амерыцы распаўсюджанне вучэння Сведкаў Іеговы суправаджалася супрацьдзеяннем мясцовага каталіцкага духавенства, звычайна ў форме нападаў каталіцкіх актывістаў на прапаведнікаў.
У ЗША Сведкі Іеговы пачалі сутыкацца з нападамі актывістаў Амерыканскага легіёна і Каталіцкага дзеяння ў 1930 гг. Прафесар права Арчыбальд Кокс пісаў у сувязі з гэтым: «яны пачалі прыцягваць увагу і правакаваць рэпрэсіі ў 1930-х гг., калі іх празелітызм і колькасць паслядоўнікаў рэзка ўзраслі .» Яшчэ адна прычына нападаў у Злучаных Штатах была звязана з адмовай дзяцей Сведкаў Іеговы ўдзельнічаць у цырымоніі салютавання нацыянальнаму сцягу.
Падчас Другой сусветнай вайны
У 1940 г. Брытанія і яе дамініёны: Аўстралія i Канада забаранілі літаратуру Таварыства Вартавой вежы, але не забаранілі дзейнасць арганізацыі і свабоду веравызнання Сведкаў Іеговы. Гэтыя абмежаванні распаўсюджвалася і на калоніі Вялікабрытаніі. У ЗША па-ранейшаму Сведкі сутыкаліся з нападам натоўпу падчас прапаведніцкага служэння і арыштамі мясцовай паліцыі. Таксама ў Злучаных Штатах і Вялікабрытаніі некаторым Сведкам адмаўлялі ў праве на адмову ад мабілізацыі, якую звычайна прадстаўлялі рэлігійным службітам.
У краінах і тэрыторыях, захопленых Германіяй, Італіяй і Японіяй дзейнічала поўная або частковая забарона рэлігійнай дзейнасці Сведкаў Іеговы. Выключэнне склалі Грэцыя i Данія.
У ЗША на працягу 1930-40-х гг. Сведкі Іеговы школьнага ўзросту сутыкаліся з выключэннем са школы за адмову салютаваць сцягу краіны. У 1940 г. Вярхоўны суд Злучаных Штатаў Амерыкі у справе «Школа акругі Мінерсвіль супраць Гобціс» (Minersville School District v. Gobitis) вырашыў, што ўдзел у патрыятычных цырымоніях з’яўляецца грамадзянскім абавязкам, які вышэй па значнасці за рэлігійныя перакананні грамадзяніна. Але ў 1943 г. у справе «Адукацыйны савет Заходняй Вірджыніі супраць Барнет» (West Virginia Board of Education v. Barnette) Вярхоўны суд ЗША вызначыў, што «адмова Сведкаў салютаваць сцягу нікому не шкодзіць, не парушае нічыя правы і не ўяўляе небяспекі грамадскаму парадку», а таксама «дэмакратыя патрабуе… не толькі талерантнасці большасці адносна розных вераванняў, але і поўную свабоду меншасцяў практыкаваць свае вераванні без боязі большасці ». Гэта судовая справа лічыцца прэцэдэнтам у пытанні практычнай рэалізацыі 1-й папраўкі да Канстытуцыі ЗША і вывучаецца студэнтамі-юрыстамі.
Пасля Другой сусветнай вайны
У Еўропе пасля ліквідацыі рэжымаў Гітлера і Мусаліні Сведкі Іеговы мелі адносную свабоду пакланення на працягу 1945-50 гг. У канцы 1940-х — пачатку 1950-х гг. камуністычныя ўрады савецкага блока: Албанія, Балгарыя, Венгрыя, ГДР, Румынія, Польшча i Чэхаславакія — поўнасцю забаранілі дзейнасць Сведкаў Іеговы. Асноўнай прычынай пераследаванняў у гэтых краінах стаў палітычны нейтралітэт Сведкаў, які не дазваляў ім служыць у арміі і падтрымліваць палітычны курс мясцовых рэжымаў. Югаславія дазволіла абмежаваную дзейнасць і пэўныя элементы свабоды веравызнання. У сацыялістычных краінах Еўропы гэты стасунак працягваўся да пачатку ці канца 1980-х гг.
У Заходняй Еўропе Сведкі Іеговы былі забаронены толькі ў Іспаніі i Партугаліі да адмовы гэтых краінаў ад аўтарытарызму ў пачатку 1970-х гг. Але некаторыя абмежаванні мелі месца і ў іншых краінах. Так у Нідэрландах у пачатку 1950-х гг. дзейнічалі абмежаванні на вулічны гандаль літаратуры, якія былі адменены рашэннем суда на карысць Сведкаў Іеговы ; таксама ў гэтай і шэрагу іншых краін Заходняй Еўропы некалькі пасляваенных дзясяцігоддзяў былі праблемы з адмовай Сведкаў ад службы ў арміі і пэўных варыянтаў альтэрнатыўнай грамадзянскай службы, якія скончыліся вызваленнем Сведкаў Іеговы ад абавязковай вайсковай службы на правах рэлігійных службітоў.
Краіны Афрыкі і Азіі
У былых калоніях еўрапейскіх дзяржаў і краінах, залежных ад Еўропы забарона дзейнасці Сведкаў Іеговы поўнасцю ці часткова была звязана, як правіла, з такімі прычынамі, як іх адмова ўдзельнічаць у нацыяналістычных i патрыятычных цырымоніях (Мазамбік ), далучацца да палітычнай партыі дзеючага прэзідэнта (Малаві ) альбо арыентацыя краіны на камунізм (Бенін, КНР), ці ісламскі фундаменталізм (Іран).
У Лацінскай Амерыцы ў 1940-80-я гг. актыўнае процідзеянне Сведкам Іеговы было пераважна з боку суперпрэзідэнцкіх рэжымаў: Трухілья ў Дамініканскай рэспубліцы, Перона ў Аргенціне , Піначэта ў Чылі, Кастро на Кубе , і ўраду сандыністаў ў Нікарагуа.
У 1990-я гады
Падчас 1990-х гг. сітуацыя з правамі Сведкаў Іеговы палепшылася ў многіх краінах свету, дзе яны былі раней забаронены. У краінах былога СССР Сведкі, якія сутыкнуліся з палітычнымі рэпрэсіямі савецкай улады, былі рэабілітаваны, а іх рэлігійная дзейнасць была легалізавана. У Кітае, В’етнаме і Інданезіі афіцыйная забарона дзейнасці юрыдычных структур гэтай рэлігіі перастала суправаджацца пераследаваннем яе паслядоў за іх перакананні.
У 1992—1994 гг. у Балгарыі Сведкі Іеговы сутыкаліся з процідзеяннем паліцыі і мясцовай улады, але пасля афіцыйнага прызнання іх права на свабоду веравызнання, паслядоўнікі гэтай рэлігіі сутыкаліся толькі з асобнымі выпадкамі дыскрымінацыйных законаў у пэўных гарадах краіны і нападамі актывістаў ультраправага руху.
У 1994 г. Эрытрэя забараніла ўсе рэлігіі, акрамя чатырох асноўных, на сваёй тэрыторыі. Пасля гэтага Сведкаў Іеговы пачалі затрымліваць і адпраўляць у турму незалежна ад полу і ўзросту. Гэта палітыка працягваецца і ў ХХІ стагоддзі
З 1938 па 1992 г. у Грэцыі дзейнічалі законы, якія забаранялі празелітызм. У сувязі з гэтым у азначаны перыяд 19147 грэчаскіх Сведкаў затрымлівалі засваю прапаведніцкую дзейнасць, а потым штрафавалі ці адпраўлялі ў высылку альбо ў турму. Таксама адмова Сведкаў Іеговы ад армейскай службы прыводзіла да іх турэмнага зняволення і нават аднаго смяротнага выраку, замененага пазней на некалькі год турмы. Пасля таго, як Еўрапейскі суд па правах чалавека неаднаразова пацвердзіў права Сведкаў Іеговы Грэцыі на свабоду вераызнання, вышэй азначаныя праблемы паступова зніклі да канца 1990-х гг.
У такіх краінах былога СССР, як Арменія, Азербайджан, Беларусь, Туркменістан і Узбекістан у 1990-х гг і далей Сведкі Іеговы сутыкаліся пераважна з праблемай адмовы ў праве на альтэрнатыўную грамадзянскую службу і крытыкай іх вучэнняў у СМІ.
У 1997 г. пачалася хваля судовых разбіральніцтваў супраць Сведкаў Іеговы ў Расіі.
З 1998 г. пачаліся напады на Залы Царствы і жылыя дамы Сведкаў Іеговы ў Грузіі з боку альтэрнатыўных праваслаўных актывістаў. Гэта праблема скончылася пасля змены ўлады ў выніку Рэвалюцыі ружаў (2003), калі арганізатараў і ўдзельнікаў такіх пагромаў пачалі адпраўляць у турму, і пазней урад Грузіі прынёс афіцыйныя прабачэнні ахвярам дыскрымінацыі.
ХХІ стагоддзе
У першыя два дзясяцігоддзі ХХІ ст. Сведкі Іеговы сутакаліся з процідзеяннем рэлігійных апанентаў у асобных штатах Індыі, што выражалася ў нападах натоўпу і часам адмовы паліцыі прымаць заявы ад пацярпелых і праводзіць следства. . У Давангеры 20 снежня 2011 г. натоўп індуістаў напаў на дом, дзе знаходзіліся дзве жанчыны са Сведкаў Іеговы. Паліцыя падтрымала хуліганаў і затрымала пацярпелых жанчын у абвінавачванні ў блюзнерстве. 6 снежня 2011 г. у г. Мадыкеры (штат Карнатака) тры Сведкі падвергліся нападу натоўпу і зноў паліцыя заняла бок хуліганаў.
Дзейнасць Сведкаў Іеговы забаронена ў Сінгапуры з 1972 г., пераважна па прычыне іх адмовы ўдзельнічаць у патрыятычных цырымоніях і служыць у арміі. У 1990-х адбылося некалькі выпадкаў арыштаў вернікаў за правядзенне набажэнстваў і валоданне літаратурай Таварыства вартавой вежы, а таксама перакладам Бібліі, зробленым Сведкамі Іеговы. У 2000-10-х гг. дыскрымінацыя Сведкаў Іеговы выражалася пераважна ў выключэнні са школ вучняў, звальненні з работы дзяржслужачых, а ў турму адпраўлялі пераважна за адмову ў абавязковай армейскай службе.
11 кастрычніка 2007 года ў Таджыкістане была забаронена дзейнасць Сведкаў Іеговы на падставе адмовы ад удзелу ў вайсковай службе і веры ў ісціннасць сваёй рэлігіі, пасля чаго вернікі сутыкнуліся з арыштамі, турэмным зняволеннем, дэпартацыяй, штрафамі. Камітэт па правах чалавека ААН вынес некалькі рашэнняў 7 ліпеня і 7 верасня 2022 г паводле якіх Таджыкістан абавязаны аднавіць рэгістрацію рэлігійнага аб’яднання Сведкаў і выплаціць кампенсацыю пацярпелым ад пераследванняў.
Па прыкладу Расііі забаранілі дзейнасць Сведкаў Іеговы Паўднёвая Асеція (2017) і ДНР (2018).
У 2016-19 гг. з увядзеннем альтэрнатыўнай грамадзянскай службы ў Арменіі, Беларусі і Паўднёвай Карэі прызыўнікоў з ліку Сведкаў Іеговы перасталі прыцягваць да крымінальнай адказнасці за адмову ад вайсковай службы. Але праблема адсутнасці АГС застаецца для Сведкаў Іеговы і іншых пацыфістаў у Туркменістане, Азербайджане, Турцыі і Таджыкістане. Таксама права Сведкаў Іеговы на свабоду сходаў застаецца абмежаваным у Туркменістане, Узбекістане і Таджыкістане. У Казахстане, Кыргызстане, Азербайджане і Беларусі за 2010-я гг. Сведкі Іеговы сутыкаліся з пераследаваннем асобных вернікаў і зрывам некаторых рэлігійных сустрэч.
У кастрычніку, лістападзе і снежні 2020 года ЕСПЧ прыняў рашэнні па некалькіх судовых разбіральніцтвах паміж некаторымі Сведкамі Іеговы з Азербайджана і Украіны, якія сутыкнуліся з дыскрымінацыяй, паводле якіх гэтыя дзве краіны мусілі выплаціць ім грашовую кампенсацыю.
16 ліпеня 2020 года падчас судовага слухання Канстытуцыйным судом Эквадора справы аб пераследванні Сведкаў Іеговы гарадка Сан-Хуан-дэ-Ілуман мясцовым самакіраваннем і святаром юрысты Сведкаў Іеговы ўпершыню ўдзельнічалі ў справе па відэасувязі ў якасці экспертаў.
9 сакавіка 2023 года на вуліцы Дыльбёгэ ў горадзе Гамбург (ФРГ) адбыўся ўзброены напад былога Сведкі Іеговы на Залу Царства, дзе ён забіў 7 чалавек, параніў яшчэ 25 і скончыў жыццё самагубствам.
Пераследванні ў СССР і на пост-савецкай прасторы
Сайт на тэму аперацыі «Поўнач» з дакументамі, кнігамі, відэа і 3D-выставай
Цзюлун (паўвостраў)
Цзюлун, — паўвостраў на паўднёвым усходзе Кітая, большай часткай уваходзіць у склад спецыяльнага адміністрацыйнага раёна Ганконг. На паўвостраве размешчана аднайменная частка Ганконга. Абмываецца водамі Паўднёва-Кітайскага мора. Плошча каля 700 км². Пераважаюць нізкагор'і (вышынёй 400—600 м). Бераг мае шмат скалістых мысаў, бухт, прыбярэжных астравоў.
Ашмянскі мясакамбінат
«Ашмянскі мясакамбінат» — дзяржаўнае мясаперапрацоўчае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў студзені 1903 года ў Ашмянах у якасці гарадскай бойні.
Гісторыя
27 студзеня 1903 годзе ў Ашмянах адчынілі гарадскую бойню, якую пачалі будаваць у 1900 годзе. У 1936 годзе пры бойні будавалі за 9000 злотых бактэрыялагічную лабараторыю, вагавую і артэзіянскі калодзеж. У 1938 годзе механізаваная бойня мела магутнасць 50—60 галоваў за дзень. У 1940 годзе магутнасць вырасла ўдвая. На пачатак 1940 года на бойні працавала 22 работнікі. У 1945 годзе Ашмянскі мясакамбінат выпускаў бараніну, ялавічыну, свініну, паўвэнджаную кілбасу і жывёльны тлушч. У верасні 1946 года камбінат пераўтварылі ў забойны пункт Маладзечанскага мясакамбінату. У жніўні 1954 года прадпрыемства пераўтварылі птушкакамбінат. У 1958 годзе запусцілі падвясную лінію. У 1967 годзе Ашмянскі птушкакамбінат паўторна стаў мясакамбінатам. У студзені 1971 года прадпрымества пераўтварылі ў аддзяленне Лідскага мясакамбіната. У студзені 1991 года Ашмянскі мясакамбінат зноў становіцца самайстойным прадпрыемствам і адчыняе базу перадзабойнага знаходжання быдла. У 1993 годзе дабудавалі цэх першаснай перапрацоўкі з 2 канвеерамі для буйнога рагатага быдла і свіней. У 1994 годзе запусцілі цэх тэхнічных фабрыкатаў, скурапасолачны цэх і аўтамайстэрню. 30 студзеня 1995 года Ашмянскі мясакамбінат стаў акцыянерным таварыствам.
У 1995 годзе паўторна адчынілі кілбасны цэх. У 2000 годзе пусцілі новы кілбасны цэх плошчай 1500 м². 7 ліпеня 2005 года мясакамбінат адчыніў у Ашмянах уласную кавярню «Галактыка». У 2007 годзе Інстытут мяса-малочнай прамысловасці НАНБ распрацаваў для ААТ «Ашмянскі мясакамбінат» паўфабрыкаты з рубленага мяса для дзіцячага харчавання: катлеты «Школьныя» з лактулозай і «Здравачка» з марской капустай, дзіцячыя сасіскі з малаком, цяфцелі «Казка», сардэлькі «Лапачка» і пельмені «Сібірскія экстра». У жніўні 2009 года ўсталявалі лядоўню на 500 тонаў. На 2013 год «Ашмянскі мясакамбінат» збываў свае вырабы ў больш як 500 крамах Беларусі, у тым ліку праз 18 фірмавых крамаў «Пачастунак». Уласныя крамы размяшчаліся ў Мінску па вуліцы Платонава і ў 5 гарадах Гродзенскай вобласці: Астраўцы, Ашмянах, Наваельні (Дзятлаўскі раён), Смаргоні і Шчучыне. У іх вырабы завозілі двойчы на дзень. Экспарт ажыццяўлялі ў Літву і Расію. Выпускалі 200 відаў кілбасы і 60 відаў паўфабрыкатаў, частку якіх з 2005 года прыпраўлялі духмяным лафантам вытворчасці мясцовага фермера.
Вікторыя Робертаўна Кушнір
Вікторыя Робертаўна Кушнір (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў бегу на сярэднія дыстанцыі. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Кубка Беларусі 2016 года ў бегу на 3000 метраў з вынікам 9.13,37.
Багародскае (Хабараўскі край)
Багародскае (Богоро́дское) — сяло ў Хабараўскам краі Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Ульцкага раёна і сельскага паселішча «Сяло Багародскае». Размешчана на правым беразе ракі Амур, за 820 км ад Хабараўска. Заснавана ў 1856 годзе. У сяле ёсць аднайменны аэрапорт.
NGC 38
NGC 38 (іншыя абазначэнні — MCG −1-1-47, PGC 818) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Рыбы.
Старыя Турасы
Стары́я Ту́расы (, Старые Туросы) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяркудскага сельсавета.
У 1924—1958 гадах вёска ўваходзіла ў склад Зарачанскага сельсавета, дзе ў 1939—1958 гадах была яго цэнтрам. Да 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
NGC 38
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касмапорт «Амерыка»
Касмапорт «Амерыка» (раней вядомы як паўднёва-заходні рэгіянальны касмапорт) — прыватны касмадром, у наш час ён будуецца на ўчастку пустыні плошчай прыкладна 70 квадратных кіламетраў, які належыць дзяржаве, недалёка ад Уфама, незаселенага месца ў акрузе Сьера штата Нью-Мексіка. Участак знаходзіцца за 72 кіламетры на поўнач ад горада Лас-Крусес і за 48 кіламетрах на ўсход ад горада Трут-ор-Кансекуэнсес.
У снежні 2008 года касмадром атрымаў ад Федэральнага кіравання авіяцыі ліцэнзію на прыём і адпраўку прыватных касмічных караблёў, прызначаных для субарбітальных палётаў. Першым афіцыйным карыстальнікам касмапорта «Амерыка» стала кампанія Virgin Galactic. У наш час вядома пра пяць субарбітальных запусках з гэтага касмадрома.
Грыва (Целяшоўскі сельсавет)
Гры́ва (, Грива) — былы пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Целяшоўскага сельсавета.
Ліквідаваны 15 верасня 2006 года.
Троіцкае (Хабараўскі край)
Троіцкае (Тро́ицкое) — сяло ў Нанайскім раёне Хабараўскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр раёна, адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт сельскага паселішча «Сяло Троіцкае». Стаіць на правым беразе Амура. Краязнаўчы музей.
Пакаславіцы (гміна)
Пакаславі́цы (Pakosławice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ныскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пакаславіцах. Плошча гміны складае 74,03 км². Станам на 2004 год у гміне Пакаславіцы пражывалі 3929 чалавек, шчыльнасць — 53,1 чал./км².
Факультэт грамадскага здароўя і аховы здароўя БМАПА
Апісанне
Да 1998 года факультэт быў прадстаўлены асобнымі курсамі і кафедрамі, аб’яднанымі паняццем «сацыяльная медыцына», адносячыся ў розныя перыяды да навучальнага аддзела, да тэрапеўтычнага, санітарна-гігіенічнага і фармацэўтычнага факультэтаў. Зыходзячы з неабходнасці прафесійнай падрыхтоўкі ў галіне кіравання аховай здароўя, эканомікі і арганізацыі медыцынскай дапамогі, у 1998 годзе быў утвораны факультэт сацыяльнай медыцыны і кіравання аховай здароўя. Першым дэканам стаў доктар медыцынскіх навук, прафесар Э. А. Вальчук.
У 2004 годзе факультэт сацыяльнай медыцыны і кіравання аховай здароўя пераўтвораны ў факультэт грамадскага здароўя і аховы здароўя.
Асноўнымі напрамкамі дзейнасці кафедр факультэта з’яўляюцца падрыхтоўка кіраўніцкіх кадраў для ўстаноў аховы здароўя рэспублікі, у тым ліку па фармацыі, падрыхтоўка спецыялістаў прафілактычнай медыцыны і ўрачоў агульнай практыкі, урачоў-дыягност. Вядзецца таксама падрыхтоўка спецыялістаў у галіне эканомікі аховы здароўя. Кафедрамі факультэта вядзецца навучанне і на пазабюджэтнай аснове.
На кафедрах факультэта сфарміраваны і дзейнічаюць 3 навукова-педагагічныя школы: у галіне прамянёвай дыягностыкі, у галіне клінічнай лабараторнай дыягностыкі, у галіне грамадскага здароўя і аховы здароўя.
Канстанцін I (Папа Рымскі)
Канстанцін (лац. Constantin PP.; 664 — 9 красавіка 715) — Папа Рымскі з 25 сакавіка 708 да 9 красавіка 715. Па нацыянальнасці сірыец. Здзейсніў падарожжа ў Канстанцінопаль, дзе абмеркаваў з Юстыніянам II магчымасць зацвярджэння пастаноў Трульскага сабора. Пасля забойства Юстыніяна Канстанцін адмовіўся прызнаваць імператара-манафеліта Філіпіка.
Бад-Зальцуфлен
Бад-Зальцуфлен (Bad Salzuflen) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 100,07 км². Афіцыйны код — 05 7 66 008.
Горад падзяляецца на 11 гарадскіх раёнаў. Курорт з тэрмальнымі мінеральнымі водамі, водалячэбніца.
Брытанскія заморскія тэрыторыі
Брытанскія заморскія тэрыторыі (British overseas territories) — чатырнаццаць тэрыторый, якія знаходзяцца пад суверэнітэтам Вялікабрытаніі, але не з’яўляюцца яе часткай.
Назва «Брытанскія Заморскія Тэрыторыі» была ўведзена ў 2002 годзе Законам аб Брытанскіх Заморскіх тэрыторыях і замяніла тэрмін «Брытанскія залежныя тэрыторыі» (British-Dependent Territories), які змяшчаўся ў Законе аб брытанскім падданстве 1981 года. Да гэтага тэрыторыі называліся калоніямі ці кароннымі калоніямі. У стаўленні да Брытанскіх Заморскіх Тэрыторый таксама можа выкарыстоўвацца назва «Заморскія Тэрыторыі Вялікабрытаніі», або проста «Заморскія Тэрыторыі», калі прыналежнасць зразумелая з кантэксту.
Астравы Джэрсі, Гернсі, а таксама Востраў Мэн таксама знаходзяцца пад суверэнітэтам Брытанскай Кароны, але маюць некалькі іншыя канстытуцыйныя адносіны з Вялікабрытаніяй, і паслядоўна класіфікуюцца як Каронныя землі (Каронныя ўладанні, Crown dependencies), а не заморскія тэрыторыі. Заморскія тэрыторыі і каронныя землі варта адрозніваць ад Садружнасці Нацый (Commonwealth of Nations), добраахвотнага саюза былых брытанскіх калоній, а з нядаўняга часу — некаторых іншых краін, напрыклад, Мазамбіка, якія далучыліся да Садружнасці з фінансавых і палітычных меркаванняў.
У гістарычным кантэксце калоніі, якія былі часткай Вялікабрытаніі, варта адрозніваць ад пратэктаратаў, якія, знаходзячыся пад брытанскім кантролем, намінальна захоўвалі незалежнасць. Іх таксама не варта блытаць з дамініёнамі, незалежнымі дзяржавамі, якія мелі роўны статус з Вялікабрытаніяй у Брытанскай імперыі, а пасля Вэстмінстэрскага статуту 1931 года — у Брытанскай Садружнасці Нацый. Каронныя калоніі, напрыклад, Ганконг, адрозніваліся ад іншых калоній тым, што кіраваліся непасрэдна Каронай і не мелі аўтаноміі, якая была ў самакіравальных калоніях, напрыклад, у Бермудскіх астравах.
Агульнае насельніцтва тэрыторый складае каля 230 тысяч чалавек (пастаяннае насельніцтва), плошча — 18 131 км². Акрамя таго, Вялікабрытанія прэтэндуе на частку антарктычнай тэрыторыі (Брытанская Антарктычная тэрыторыя) плошчай км², але, паводле Дагавора аб Антарктыцы, падпісанаму і ратыфікаванаму Вялікабрытаніяй, гэтыя тэрыторыі не могуць знаходзіцца ва ўладанні асобных дзяржаў.
Гісторыя
Першыя брытанскія калоніі ў Новым Свеце з’яўляліся паселішчамі брытанскіх падданых у землях, якія дагэтуль знаходзіліся па-за ўладаннямі Брытанскай Кароны. Першай такой калоніяй стаў Ньюфаўндленд, дзе ў XVI стагоддзі брытанскія рыбакі засноўвалі сезонныя паселішчы.
У 1607 годзе з’явілася паселішча Джэймстаўн, першая пастаянная калонія ў Віргініі (тэрмін, які ўжываўся ў дачыненні да ўсёй Паўночнай Амерыкі). У 1609 годзе на Бермудскіх астравах пасяленцамі, якія пацярпелі караблекрушэнне, была заснавана другая калонія, якая, пасля страты ў 1783 годзе амерыканскіх калоній, стала найстарэйшай брытанскай калоніяй (англійскія калоніі сталі называцца брытанскімі ў 1707 годзе, пасля аб’яднання Англіі і Шатландыі і адукацыі Каралеўствы Вялікабрытаніі).
Ктыры
Ктыры (Asilidae) — сямейства драпежных двукрылых насякомых падатрад кароткавусых (Brachycera). Актыўныя драпежнікі, якія маюць вялікія вочы і стройнае падоўжанае цела, часта ў кароткім густым апухненні.
Распаўсюджанне
Сустракаюцца на ўсіх кантынентах, акрамя Антарктыды, пераважаюць у субтропіках. У Нарвегіі 20 відаў, у Італіі каля 140 відаў, у Каліфорніі - каля 500 відаў. Яны з'яўляюцца асабліва шматлікімі у саване, стэпах і арыдных абласцях (пустынях). Значна менш ктыроў знойдзена ў лясах, дзе яны выяўляюцца на палянах і на рачных берагах. Рэдкія віды сустракаюцца ў вільготных багністых участках. Па рачных сістэмах ктыры роду Lasiopogon пранікаюць у зону тундры, Cyrtopogon заўважаныя ў гарах у вышынях на 4500 м вышэй за ўзровень мора. Размеркаванне па заагеаграфічных абласцях:
Брытанскія заморскія тэрыторыі
Гісторыя
Канчатковы спіс тэрыторый, якія атрымалі статус кароннай калоніі:
Рост Брытанскай імперыі ў XIX стагоддзі, які дасягнуў піка ў 1920-х гадах, прывёў да таго, што Вялікабрытанія далучыла больш за чвэрць сушы, уключаючы тэрыторыі ў Азіі і Афрыцы, якія мелі значнае мясцовае насельніцтва і ўтрымліваліся не для каланізацыі, а з камерцыйных ці стратэгічных меркаванняў. У канцы XIX стагоддзя вялікія пасяленчыя калоніі ў Канадзе, Аўстраліі, Новай Зеландыі і Паўднёвай Афрыцы сталі самакіравальнымі і атрымалі незалежнасць ва ўсіх пытаннях, за выключэннем знешняй палітыкі, абароны і гандлю. Разрозненыя самакіравальныя калоніі аб’ядналіся, утварыўшы федэрацыі: Канаду ў 1867 годзе і Аўстралійскі Саюз у 1901. Гэтыя, а таксама іншыя вялікія самакіравальныя калоніі ў 1920-х гадах атрымалі назву дамініёнаў і здабылі поўную незалежнасць на заснаванні Вэстмінстэрскага статуту 1931 года. Імперыя была пераназвана ў Брытанская садружнасць, якая з 1949 годзе стала называцца Садружнасцю Нацый. Незалежнасць атрымала большасць брытанскіх калоній у Афрыцы, Азіі і Вест-Індыі. Некаторыя былыя калоніі сталі Каралеўствамі Садружнасці, пакінуўшы брытанскага манарха ў якасці главы дзяржавы, іншыя сталі рэспублікамі, аднак прызналі каралеву Елізавету II у якасці Главы Садружнасці.
У 1980-х Вялікабрытанія страціла апошнія мацерыковыя калоніі — Паўднёвую Радэзію (цяпер Зімбабвэ) у Афрыцы ў 1980 годзе, і Брытанскі Гандурас (цяпер Беліз) у Цэнтральнай Амерыцы ў 1981. Апошняй буйной калоніяй заставаўся Ганконг, які меў насельніцтва звыш 5 мільёнаў чалавек. У адрозненне ад іншых тэрыторый, Ганконг з адміністрацыйнага пункта гледжання складаўся з дзвюх частак:
З прычыны набліжэння 1997 года, Вялікабрытанія і КНР падпісалі Сумесную кітайска-брытанскую дэкларацыю, паводле якой увесь Ганконг у 1997 годзе станавіўся «спецыяльным адміністрацыйным рэгіёнам» КНР, пры шматлікіх умовах, якія павінны былі гарантаваць захаванне капіталістычнай эканомікі Ганконга і лад жыцця, які сфарміраваўся падчас брытанскага валадарства, прынамсі, 50 гадоў пасля яго перадачы.
Перадача ўсяго Ганконга была прадыктавана тым, што яго інфраструктура была ў значнай ступені звязана з правінцыяй Гуандун, і ўласна брытанскія тэрыторыі не маглі існаваць без кітайскіх паставак.
Пасля вяртання Ганконга Кітаю астатнія каланіяльныя ўладанні Вялікабрытаніі з’яўляліся галоўным чынам невялікімі астраўнымі тэрыторыямі з невялікім насельніцтвам, а таксама незаселеная Брытанская антарктычная тэрыторыя. Гэтыя тэрыторыі не атрымалі незалежнасці па розных прычынах, у прыватнасці:
У 2002 годзе Брытанскі Парламент зацвердзіў Закон аб Брытанскіх Заморскіх тэрыторыях. Ён змяняў назву «залежныя тэрыторыі» на «заморскія тэрыторыі» і аднаўляў паўнавартаснае брытанскае грамадзянства для іх жыхароў (за выключэннем тэрыторыі ваенных баз на Кіпры).
У наш час Брытанскія Заморскія тэрыторыі існуюць ва ўсіх рэгіёнах свету — у Карыбскім басейне (Паўночная Амерыка), Фалклендскія астравы (Паўднёвая Амерыка), Востраў Святой Алены ў Афрыцы, Піткэрн у Акіяніі, Гібралтар у Еўропе, Брытанская тэрыторыя ў Індыйскім акіяне у Азіі і Паўднёвыя Сандвічавы астравы ў Антарктыцы.
Шухаўцы (прыпыначны пункт)
Шухаўцы́ (, Шуховцы)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Шухаўцы.
Вялікі Царын
Вялікі Царын (Ик Царың — вялікі луг, Большо́й Цары́н) — пасёлак (гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Кастрычніцкага раёна і Вялікацарынскага сельскага муніцыпальнага ўтварэння Калмыкіі. Пасёлак размешчаны за 260 км на паўночны ўсход ад сталіцы Калмыкіі горада Эліста.
Плошча Іспаніі (Рым)
Плошча атрымала сваю назву па размешчаным на ёй іспанскім пасольстве. Яна ўяўляе сабой 2 няроўных трохвугольніка. У паўночнай частцы плошчу складаюць Іспанская лесвіца і царква Трыніта-дэі-Монці, перад лесвіцай размешчаны фантан Баркача ў выглядзе лодкі працы П’етра Берніні.
Вуліца Віа дэль Бабуіна злучае плошчу з П’яцца-дэль-Попала.
Андрэй Віктаравіч Курыс
Андрэй Віктаравіч Курыс (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў бегу на 800 метраў. Майстар спорту Беларусі.
Снежкаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 жніўня 1945 года перададзены ў склад Польскай Народнай Рэспублікі.
NGC 39
NGC 39 (іншыя абазначэнні — UGC 114, MCG 5-1-52, ZWG 499.76, IRAS00096+3046, PGC 852) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Новыя Тэрыторыі (Ганконг)
Новыя Тэрыторыі (New Territories, NT, або N.T.) — адна з трох частак спецыяльнага адміністрацыйнага раёна Ганконг, апроч якой вылучаюць таксама ўласна востраў Ганконг і Каўлун. Насельніцтва Новых Тэрыторыі (даныя 2006 г.) 3 691 093 чалавек. Шчыльнасць насельніцтва 3,8 тыс. чал./км². Плошча каля 952 км².
Адміністрацыйны падзел
Акруга, размешчаныя на тэрыторыі:
Ястрабіныя
Ястрабі́ныя, шуляковыя (Accipitridae) — драпежныя птушкі з атраду, якія вызначаюцца моцнай крукападобнай дзюбай і вострымі кіпцюрамі для захопу і ўтрымання здабычы.
Паспяховае і хуткае развіццё малекулярнай біялогіі ў апошнія гады паставіла пад сумненне існуючы падзел у біялагічнай сістэматыцы сокалападобных, ў той жа час гэта дало падставу для ўзнікнення шматлікіх несыходзячыхся поглядаў на месца ястрабіных у класіфікацыі сокалападобных. Згодна адной з прапаноў ястрабіных неабходна аддзяліць аб сокалападобных, і аднесці ў асобны атрад ястрабінападобныя (Accipitriformes).
Сямейства ястрабіных складаецца з 66 родаў і 235—240 відаў. Прадстаўнікі сямейства сустракаюцца амаль што ва ўсім свеце, акрамя Антарктыды і шматлікіх акіянічных астравоў.
Турасполле
Тураспо́лле (, Туросполье) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяркудскага сельсавета.
Да 19 лютага 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Зарачанскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Дубраўскага сельсавета.
Віктар Віктаравіч Сокал
Віктар Сокал (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер.
Сын вядомага савецкага футбаліста і беларускага трэнера Віктара Пятровіча Сокала.
Клубная кар’ера
У сезоне 2014 у якасці аматара стаў выступаць у Другой лізе за «Кобрын». У жніўні 2014 года перайшоў у «Іслач», па заканчэнні сезона 2014 паўторна завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі (да 21 года). Трапіў на моладзевы чэмпіянат Еўропы ў Германіі (2004), дзе правёў усе сустрэчы.
Трэнерская кар’ера
Пасля завяршэння кар’еры пачаў працаваць дзіцячым трэнерам у ДЮСШ Мінскага раёна, у 2016 годзе перайшоў у структуру «Іслачы». З 2018 года працаваў таксама трэнерам у дубліруючым складзе клуба. У кастрычніку 2020 года пакінуў «Іслач».
Пакасць (гміна)
Па́касць (Pakość) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Інаўрацлаўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пакасці. Плошча гміны складае 86,29 км². Станам на 2004 год у гміне Пакасць пражывалі 9968 чалавек, шчыльнасць — 115,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Жытоўля
Жыто́ўля (, Житовля) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярэніцкага сельсавета.
Да 19 чэрвеня 2008 года пасёлак уваходзіў у склад Целяшоўскага сельсавета.
Ur’ia
Гісторыя
У лістападзе 2000 года гурт браў удзел у першым беларускім свяце фальклору «Таўкачыкі» ў Мінску. Трэці студыйны альбом гурта «Рай коню» ўвайшоў у Топ-10 альбомаў 2007 года па версіі сайта Experty.by.
Лемга
Лемга (Lemgo) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 100,86 км². Афіцыйны код — 05 7 66044. Студэнцкі горад, трэці па велічыні ў раёне Ліпэ, уваходзіць у тэхналагічны пояс Усходняя Вестфалія — Ліпэ. Размешчаны за 25 км на ўсход ад Білефельда.
Кастэль-дэль-П’яна
Кастэль-дэль-П'яна (Castel del Piano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 4331 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 63 чал./км². Займае плошчу 68 км². Паштовы індэкс — 58033. Тэлефонны код — 0564.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 40
NGC 40 або  Туманнасць Гальштук-матыль — планетарная туманность у сузор’і Цэфей
Галактыка была адкрыта англійскім астраномам Уільямам Гершэлем 25 лістапада 1788 года.
Яшкуль (пасёлак)
Яшкуль (Яшкуль; Я́шкуль) — пасёлак (да 1992 года — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Яшкульскага раёна і Яшкульскага сельскага муніцыпальнага ўтварэння Рэспублікі Калмыкія. Размешчаны на Прыкаспійскай нізіне, за 88 км на ўсход ад Элісты. Насельніцтва — 7861 чал. (2010). Заснаваны ў 1885 годзе.
Яшалта
Яшалта (Яшалта, Яшалта́) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Яшалцінскага раёна і Яшалцінскага сельскага муніцыпальнага ўтварэння Калмыкіі. 3914 чалавек (2020). Помнік генералу Лембіту Пэрну. Праваслаўная царква святых Адрыяна і Наталлі (2004). Ступа прасвятлення (2010).
Грыгорый II (Папа Рымскі)
Біяграфія
Бацька Грыгорыя — рымлянін Марцэла са старадаўняга і шляхетнага роду. Па пазнейшых дадзеных, Грыгорый быў сваяком Папы Бенедыкта II, аднак праверыць гэтыя звесткі немагчыма. У маладосці Грыгорый быў у палоне ў лангабардаў, але здолеў выкупіцца. У час пантыфікату Грыгорый клапаціўся пра місіянерства ў Германіі, Англіі і Ірландыі.
Папа з аднаго боку зрабіў усё, каб не ваяваць з лангабардамі (кароль Ліўтпранд), а з другога боку пачаў аднаўляць рымскія сцены.
Пры Грыгорыю II у 725 годзе пачалася барацьба супраць іканаборства. Ён адлучыў ад царквы імператара-іканаборца Льва III Ісаўра. Няўдалы замах на Папу па заданні візантыйскага імператара прывёў да паўстання ў Італіі супраць Канстанцінопаля.
Лагэ (Ліпэ)
Лагэ (Lage) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Ліпэ. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 76,02 км². Афіцыйны код — 05 7 66 040.
Горад падзяляецца на 16 гарадскіх раёнаў.
Шчара (прыпыначны пункт)
Шча́ра (, Щара)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 2,3 км на захад ад вёскі Конькі.
Канскі кінафестываль 2019
Галоўную ўзнагароду кінафестывалю Залатую пальмавую галіну атрымаў фільм «Паразіты» (рэж. Пон Джун Хо).
Асноўны конкурс
Наступныя фільмы былі адабраны для ўдзелу ў конкурснай праграме ў змаганні за Залатую пальмавую галіну  :
Задораўка
Задо́раўка (, Задоровка) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Цярэніцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Задораўскага сельсавета. Да 19 чэрвеня 2008 года вёска ўваходзіла ў склад Целяшоўскага сельсавета.
(181) Эўхарыда
(181) Эўхарыда (Εύχαρις) — гэта даволі вялікі і яркі астэроід галоўнага пояса, прыналежны да светлага спектральнага класа S. Яго характэрнай асаблівасцю з’яўляецца вельмі нізкая хуткасць кручэння, суткі на гэтым астэроідзе доўжацца цэлых 52 гадзіны 31,8 хвілін. Астэроід быў адкрыты 2 лютага 1878 года французскім астраномам Пабла Катэнотам у Марсельскай абсерваторыі і названы ў гонар грэчаскай німфы. Гэта быў першы і адзіны адкрыты ім астэроід.
Жаўна
Жаўна, або Чорны дзяцел (Dryocopus martius), народныя назвы: жолна, чорная жолна — лясная птушка з сямейства дзятлавыя, распаўсюджаная ў паласе лясоў Еўразіі. У межах арэала гэты від даволі лёгка вызначыць — сваімі буйнымі памерамі і чорным апярэннем з чырвонай шапачкай ён прыкметна адрозніваецца ад іншых дзятлаў. Аселая птушка, толькі ў пагнездавы перыяд часам здзяйсняе невялікія вандроўкі за межы арэала. Жыве адасоблена, пары ўтвараюцца толькі на сезон размнажэння. Гняздуе ў спелых высокакмлёвых лясах, дзе выбірае высокія мёртвыя альбо хворыя дрэвы без сукоў, у якіх выбівае дупло. Сілкуецца насякомымі, у тым ліку мурашамі.
Знешні выгляд
Найбольш буйны дзяцел Заходняй Палеарктыкі, сваімі памерамі крыху саступае граку — у адрозненне ад гэтай птушкі мае больш стройны целасклад, доўгую тонкую шыю і доўгі хвост. Даўжыня 42-49 см, вага 250—450 г, размах крылаў 64-80 см.
Апярэнне дарослага самца бліскуча-чорнае, за выключэннем верху галавы, а ёй — ярка-чырвоная пляма ў выглядзе шапачкі ад аснавання дзюбы да патыліцы. У самкі апярэнне таксама чорнае, аднак у параўнанні з самцом больш цьмянае і мае бураватае адценне, чырвоная пляма невялікая і развіта толькі на патыліцы. Дзюба ў абодвух палоў шараватая з жаўцізной знізу, вельмі магутная, далатападобная, доўгая і прамая; ногі блакітна-шэрыя. Маладыя птушкі падобныя да дарослых, але маюць друзлае апярэнне, афарбаванае ў менш яркія, матавыя колеры. Падбародак першагодак мае шараватае адценне, чырвоная пляма на галаве невыразная і часам не выяўлена зусім, дзюба завостраная, пераважна бледна-рагавога колеру.
Гурба (рака)
Гурба́ — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Вялікая Рэчка (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 139 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 м/км. Пачынаецца за 3 км на захад ад урочышча Студзёнка 2-я, упадае ў Вялікую Рэчку за 3 км вышэй ад яе вусця. Асноўны прыток — ручай Юраўка. Цячэ па Бярэзінскім біясферным запаведніку. Працякае праз возера Пруды. Па берагах забалочаны лес. У басейне ракі возера возера Безадзеннае (Лепельскі раён, мясцовая назва Бяздэнак, выток ручая Юраўка).
Панкі (гміна)
Па́нкі (Panki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Клабуцкага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Панках. Плошча гміны складае 54,94 км². Станам на 2010 год у гміне Панкі пражывалі 5119 чалавек, шчыльнасць — 93 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 16 населеных пунктаў.
Алена Аляксееўна Крэчык
Алена Аляксееўна Крэчык (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў кіданні молата. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Ішым (рака)
Ішы́м (Иши́м, Есіл) — рака ў Казахстане і Расіі, левы прыток Іртыша.
Алена Аляксееўна Крэчык
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў кіданні молата з вынікам 69,25 м.
Ішым (рака)
Даўжыня ракі 2450 км. Плошча вадазбору 177 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 0,0056 тыс. м³. Пачатак у гарах Ніяз на паўночнай ускраіне Казахскага драбнасопачніка; у вярхоўях цячэ ў вузкай даліне са скалістымі берагамі, якая расшыраецца ніжэй горада Астана. Па Ішымскім стэпе цячэ ў шырокай пойме са шматлікімі старыцамі, у нізоўі — сярод балот. Галоўныя прытокі: Калутон, Жабай, Аканбурлук (справа). Жыўленне снегавое. Ледастаў з пачатку лістапада да красавіка — мая. Высокае веснавое разводдзе. Суднаходства ўверх ад горада Петрапаўлаўск на 270 км і ад Вікулава да вусця. Вячаслаўскае і Сяргееўскае вадасховішчы (для водазабеспячэння і арашэння). На Ішыме гарады: Астана, Дзяржавінск, Ясіль, Петрапаўлаўск, Ішым.
У басейне ракі возера Вялікі Уват.
Шверынскі сабор
Кафедральны сабор Святой Марыі і Святога Іаана (Der Schweriner Dom St. Marien und St. Johannis) — лютэранскі сабор у горадзе Шверын (Мекленбург-Пярэдняя Памеранія).
У храме знаходзіцца бронзавая эпітафія герцагіні Алены, адлітая ў нюрнбергскай майстэрні Петэра Фішэра ў 1527 годзе.
Цаган Аман
Цаган Аман (Цаһан Аман, Цаган Аман) — пасёлак (сельскага тыпу) у Калмыкіі, адміністрацыйны цэнтр Юсцінскага раёна і Цаганаманскага сельскага муніцыпальнага ўтварэння. Адзіны выхад Калмыкіі да Волгі. Размешчаны за 300 км на паўночны ўсход ад Элісты.
Насельніцтва — 6027 чалавек (2010).
Заснаваны ў 1798 годзе. З 1965 да 1992 года — пасёлак гарадскога тыпу.
Слуцкі дзяржаўны медыцынскі каледж
УА «Слуцкі дзяржаўны медыцынскі каледж» — установа сярэдняй спецыяльнай медыцынскай адукацыі сістэмы Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, знаходзіцца ў г. Слуцку. Падрыхтоўка кадраў ажыццяўляецца на базе агульнай сярэдняй адукацыі. Рыхтуе спецыялістаў па спецыяльнасцях: «Лячэбная справа», «Сястрынская справа», «Медыка-дыягнастычнае справа».
Гісторыя
Слуцкае медыцынскае вучылішча заснавана ў адпаведнасці з загадам Міністэрства аховы здароўя БССР ад 10 лістапада 1963 года № 532. Рашэннем Мінскага абласнога выканаўчага камітэта ад 17 кастрычніка 2003 г. № 797 яно перайменавана ва ўстанову адукацыі «Слуцкае дзяржаўнае медыцынскае вучылішча». З 30 мая 2007 года навучальная ўстанова перайменавана ва ўстанову адукацыі «Слуцкі дзяржаўны медыцынскі каледж».
NGC 41
NGC 41 (іншыя абазначэнні — MCG 4-1-39, ZWG 478.42, KUG 0010+217, IRAS00101+2144, PGC 865) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Галактыка была адкрыта нямецкім астраномам Альбертам Мартам 30 кастрычніка 1864.
Кастэл’Аццара
Кастэл’Аццара (Castell'Azzara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Грасета.
Насельніцтва складае 1733 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 27 чал./км². Займае плошчу 65 км². Паштовы індэкс — 58034. Тэлефонны код — 0564.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Таропец
Таро́пец — горад (з 1777 г.) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Таропецкага раёна Цвярской вобласці. Насельніцтва — (2010 год; 14,6 тыс. паводле перапісу 2002 года).
Назва
Назва Таропец ад назвы ракі Таропы, якая балцкага паходжання. Балцкі гідранімічны аналаг — літоўская рэка Tarpija.
Гэтыя рачныя назвы звязаныя з літоўскім tarpti «змяшчацца, уцісквацца», tarpas «прамежак, прагал; прорва (паміж адным і другім)», tarpe «паміж, пасярод». Далей да індаеўрапейскага *ter- «церці, высвідроўваць».
Назва Таропы з таго ж семантычнага шэрагу, што і назвы ракі Віцьба, возера Мядзел, якія звязаныя з літоўскім viduje «пасярэдзіне», протабалцкім коранем med- са значэннем «сярэдзіна; сярэдні; пасярод».
Утварэнне такіх гідронімаў было матываванае семантыкай «працярэблівання» рэчышчам ракі сабе шляху паміж берагоў. Блізкую семантыку маюць дняпроўскія гідронімы тыпу Бася, Беседзь, Бестань (ад літоўскага besti, bastyti «утыкаць; капаць, пракопваць»).
Геаграфія
Горад размешчаны на захадзе Валдайскага ўзвышша, за 263 км на захад ад горада Цвер, на рацэ Таропа, якая працякае ў межах горада праз возера Саламянае і Залікоўскае. Чыгуначная станцыя на лініі Балагое — Вялікія Лукі. На поўдзень ад горада праходзіць аўтамабільная дарога  «Балтыя», а таксама чыгунка Масква — Рыга.