cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэорыя
У структуры тэорыі вылучаюць шэраг кампанентаў: зыходную эмпірычную аснову, якая ахоплівае комплекс эмпірычных фактаў адпаведнай галіны ведаў; зыходную тэарэтычную аснову, якую ўтварае мноства дапушчэнняў, пастулатаў, аксіём, законаў адпаведнай тэорыі; логіку тэорыі (правілы лагічных вывадаў і доказаў); сукупнасць выведзеных у межах адпаведнай тэорыі высноў, тэарэм, сцвярджэнняў і іх доказаў.
У залежнасці ад спосабу пабудовы зыходнай тэарэтычнай асновы адрозніваюць тэорыі «закрытыя», якія маюць абмежаваную колькасць зыходных пасылак і ўключаюць толькі тыя сцвярджэнні, якія могуць быць лагічна выведзены з гэтых пасылак (дэдуктыўныя тэорыі), і «адкрытыя», у якіх колькасць зыходных пасылак не абмяжоўваецца.
Паводле прыналежнасці да пэўнай галіны ведаў вылучаюць фізічныя, хімічныя, генетычныя, эканамічныя, сацыялагічныя і іншыя тэорыі. Паводле характару задач, якія вырашаюцца тэорыямі, адрозніваюць тэорыі тлумачальныя і апісальныя, накіраваныя найперш на ўпарадкаванне і генералізацыю эмпірычнага матэрыялу. 3 улікам ступені фармалізацыі вылучаюць таксама матэматызаваныя тэорыі, у якіх выкарыстоўваюцца ідэальныя аб'екты, што змяшчаюць і рэпрэзентуюць рэальныя працэсы.
Валасяны фалікул
Валасяны фалікул (folliculus pili, таксама валасяная цыбуліна) — корань воласа разам з каранёвай похвай, якая атачае яго. Да фалікула прымацаваны тлушчавыя залозы, а таксама часам потавая залоза.
Валасяны сасочак
У ніжняй частцы фалікула знаходзіцца даволі вялікае ўтварэнне — валасяны сасочак, утвораны галоўным чынам са злучальныя тканкі і сеткі крывяносных сасудаў. Сасочак кантралюе стан і рост воласа — калі гіне сасочак, гіне і волас, калі ж сасочак ацалеў, на месцы страчанага воласа вырастае новы. Клеткі валасянога сасочка, успрымаючы ўплыў касцявога морфагенетычнага бялку 6, які выдзяляецца тканкавай «нішай» фалікула, набываюць здольнасць індуцыраваць утварэнне новага фалікула, запускаючы дыферэнцыяванне эпідэрмальных ствалавых клетак.
Валасяная варонка
Лейкападобнае паглыбленне скуры ў месцы, дзе корань воласа пераходзіць у стрыжань. У валасяную варонку адкрываюцца пратокі тлушчавых залоз.
Валасяная мышца
Трохі ніжэй тлушчавай залозы да фалікула прымацавана мышца, якая падымае волас (musculus arrector pili) і складаецца з гладкай мускулатуры. Пад уплывам некаторых псіхалагічных фактараў, такіх як лютасць ці ўзрушанасць, а таксама на холадзе, гэта мышца падымае валасы, з-за чаго і пайшоў выраз «валасы дуба сталі».
Каранёвая похва
Каранёвая похва складаецца з трох слаёў: вонкавага, сярэдняга і кутыкулы. Клеткі ўнутранай каранёвай похвы арагавеюць і ўдзельнічаюць ва ўтварэнні і росце воласа.
Іншыя структуры
Іншымі кампанентамі валасянога фалікула з'яўляюцца тлушчавыя (іх звычайна 2-3) і потавыя залозы, якія ўтвараюць на паверхні скуры ахоўную плёнку.
Стадыі развіцця фалікула
Адрозніваюць тры стадыі развіцця фалікула: анаген (перыяд росту), катаген (пераход ад адной стадыі да іншай) і тэлаген (перыяд спакою). Меркавана валасяны цыкл пачынаецца з катагену. У гэтай стадыі пачынаецца атрафія валасянога сасочка, як следства спыняецца дзяленне клетак валасяной цыбуліны і яны падвяргаюцца арагавенню. За катагенам ідзе кароткая фаза тэлагену. Большасць валасоў, якія выпадаюць, з'яўляюцца тэлагенавымі. Стадыя тэлагену пераходзіць у анагенавую стадыю, якая мае 6 перыядаў развіцця. Пасля завяршэння анагену пачынаецца новы валасяны цыкл.
У норме ў здаровага чалавека 80-90 % валасоў знаходзяцца ў стадыі анагену, 10-15 % у стадыі тэлагену і 1-2 % у катагенавай стадыі.
IC 5275
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цэнтральная Анатолія
Рэгіён Цэнтральная Анатолія (İç Anadolu Bölgesi), адзін з сямі рэгіёнаў Турцыі.
Рэгіён складаецца з 13 правінцый:
2012 год у гісторыі тэлебачання
2012 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
NGC 2678
NGC 2678 — рассеянае скопішча ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шарль Фрэдэрык Жэрар
Біяграфія
Вучыўся ў палітэхнікуме ў Карлсруэ і ў Лейпцыгскай вышэйшай камерцыйнай школе, працаваў у Ю. Лібіха ў 1835-37 гадах, слухаў лекцыі Ж. Б. Дзюма (1839-41). Прафесар універсітэта ў Манпелье (1841). Пераехаў у Парыж у 1848 годзе, заснаваў там ў 1851 годзе Школу практычнай хіміі; прафесар хіміі ў Страсбургскім універсітэце (з 1855). У сваіх тэарэтычных працах размежаваў паняцці малекулы, эквіваленту і атама; спрыяў увядзенню ў хімію закона Авагадра.
Даў класіфікацыю арганічных злучэнняў, заснаваную на яго тэорыі тыпаў. З яго эксперыментальных работ найбольш вядомыя адкрыцці новых класаў арганічных злучэнняў: анілідаў (1845), ангідрыдаў аднаасноўных кіслот (1852).
Фурштацкая вуліца
Фурштацкая вуліца (з 1991 і з 1806 па 1923; з 1923 па 1991 год — вуліца Пятра Лаўрова; да 1806 — 3-я Артылерыйская вуліца) — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, праходзіць ад Ліцейнага праспекта да Пацёмкінскай вуліцы. Нумарацыя дамоў вядзецца ад Ліцейнага праспекта.
Чэнь Чунь
Чэнь Чунь (陳淳, 1482—1544, Сучжоў,Цзянсу) — кітайскі мастак, каліграф, паэт часоў дынастыі Мін, адзін з вядучых прадстаўнікоў жывапіснай школы У.
Біяграфія
Чэнь Чунь нарадзіўся ў 1483 годзе ў горадзе Чанчжоў (сучасны горад Сучжоў, правінцыя Цзянсу). Чэнь Чунь паходзіў з чыноўніцкай сям’і і атрымаў добрую хатнюю адукацыю. Каліграфіі і жывапісу Чэнь Чунь вучыўся ў мастака Вэнь Чжэнміна (у той час галоўнага майстра «школы У»), стаўшы яго любімым вучнем і аднадумцам. Калі вучань захапіўся даасізмам, іх шляхі разышліся. У юнацтве Чэнь Чунь паспяхова вытрымаў дзяржаўныя экзамены, але адмовіўся ад службовай кар’еры: сямейнае становішча дазваляла яму не толькі весці нябеднае існаванне, але і аказваць фінансавую дапамогу іншым мастакам. Шчодрасць Чэнь Чуня дапамагала сцвярджэнню яго аўтарытэту ў школе У і ў іншых творчых колах Сучжоў.
Памёр Чэнь Чунь у сябе на радзіме ў 1544 годзе.
Творчасць
Першапачаткова мастак Чэнь Чунь знаходзіўся пад уплывам творчасці майстроў эпохі Юань, у першую чаргу мастака Гаа Кэ-гуна, затым ён прыступіў да засваення традыцый манахромнага пейзажу — Шань-шуй (山水, «жывапіс гор і вод»), галоўным чынам, па працах мастака Мі Южэня. Найбольш уражлівых вынікаў Чэнь Чунь дамогся ў жанры хуа-няа (华鸟, «жывапіс кветак і птушак»), працягваючы ў ім стылістычную лінію заснавальніка «школы У» Шэнь Чжоў. Чэнь Чунь выкарыстаў «бяскосткавы» спосаб пісьма (мэй-ю хуа), які складаўся ў адмове ад затушаванага контуру і ў актыўным ужыванні размывання. Акрамя таго, ён пераўтварыў агульнапрынятую манахромную мастацкую манеру пісьма, уводзячы ў кампазіцыі карцін блакітныя і цёмна-жоўтыя каляровыя адценні.
На яго карцінах з выявамі кветак пераважаюць стрыманыя колеры ў спалучэнні з багатымі паўтонамі тушы. Экспрэсію ў малюнку кветак Чэнь Чуня часта параўноўваюць з жывапісам мастака Сюй Вэя, што адбілася ў кітайскім прафесійным фразеалагізме «Баян ці тэн» («белае сонца — зялёная лаза»).
Чэнь Чунь з’яўляецца аўтарам твораў, якія захоўваюцца ў Музеі правінцыі Аньхой і Шанхайскім мастацкім музеі. Прадстаўленне аб тэхніцы яго работ даюць не толькі кампазіцыі малога фармату, такія як, альбомныя лісты з серыі «Мо хуаце» («кветкі, намаляваныя тушшу», 28х37 см, Шанхайскі мастацкі музей), але і вялікія вертыкальныя скруткі, такія як «Шаньча шуйсянь ту» («Камелія і нарцысы», 136,1 х32, 6 см, папера, туш, Шанхайскі мастацкі музей). Манера работ Чэнь Чуня прыцягнула да сябе ўвагу мясцовых мастакоў яго часу і знатакоў мастацтва, якія прызналі яе навацыяй у традыцыйным жывапісе.
Каліграфія
Каліграфічная творчасць Чэнь Чуня прадстаўляе эксцэнтрычны кірунак. Мастак працаваў у почырках «сіншу» і «цаашу». У манеры пісьма вялікага хуткапісу яго майстэрства дасягнула вяршыняў. У каліграфіі Чэнь Чунь з’яўляецца пракладальнікам спадчыны кітайскіх мастакоў Су Шы і Мі Фу. Яго мазкі (шы) былі чыстыя і магутныя, а адценні тушы моцныя і яркія. Часта ўзмахі пэндзля Чэнь Чуня суправаджаліся такімі гучнымі воклічамі, што сучаснікам здавалася, быццам яго апантанасць не ведае межаў. Кампазіцыі майстра параўноўвалі са шквалістым ветрам, што гойдае галіны старой хвоі.
У дачыненні да яго творчасці кітайскія знаўцы ўжывалі прымаўку — «зайсці занадта далёка-усё роўна, што не дайсці». Яны адзначалі, што кампазіцыі твораў Чэнь Чуня бываюць празмерна раскіданымі, а пэндзаль месцамі выходзіць з-пад кантролю.
Летыпор серна-жоўты
Летыпор серна-жоўты, Губа серна-жоўтая, Губа жоўтая дубовая (Laetiporus sulphureus) — губавы грыб сямейства скутыгеравых. Выклікае бурую, прызматычную, цэнтральную гніль драўніны, якая хутка пашыраецца.
Апісанне
Пладовыя целы аднагадовыя, буйныя, дыяметрам 7-40 см, таўшчынёй 1-4 см, з серна-жоўтымі, ружаватымі, аранжава-ружовымі, веера-, лапата- або языкападобнымі, мясістымі, потым зацвярдзелымі і ломкімі, часта з хвалістым краем шапкамі. Мякаць шчыльная, белая або жаўтаватая, сырападобная, з узростам цвёрдая. Трубачкі жаўтаватыя ці серна-жоўтыя, танкасценныя, з акруглымі ці вуглаватымі спорамі. Споры шырокаэліпсападобныя, гладкія, бясколерныя.
Выкарыстанне
Маладыя грыбы ядомыя.
Франчэска да Рыміні (Рахманінаў)
Гісторыя стварэння
Гісторыя кахання Франчэскі да Рыміні і Паала натхніла нямала мастакоў, скульптараў, кампазітараў і пісьменнікаў. У 1876 годзе па матывах песні Дантэ П. І. Чайкоўскі напісаў. Опер была напісана велізарная колькасць — больш за дзесяць. Храналагічна першая, аўтарам якой быў італьянскі кампазітар, з’явілася ў 1829 годзе; другая — таксама італьянскага кампазітара  — у 1831 годзе. У 1902 годзе былі створаны опера Э. Ф. Напраўніка і трагедыя Габрыэле Д’Анунцыа. За імі — на той самы сюжэт — рушылі ўслед іншыя. Опера С. Рахманінава стала ў гэтым спісе далёка не першай і — не апошняй. А гэта сведчанне «невычэрпнасці» сюжэту, дзе кожны музыка бачыць нешта сваё.
Задума оперы на сюжэт эпізоду V песні «Пекла» з «Боскай камедыі» ўзнікла ў канцы 1890-х гадоў. Лібрэта было прызначана для М. А. Рымскага- Корсакава і А. К. Лядава, яго стваральнікам стаў оперны лібрэтыст і брат П. І. Чайкоўскага Мадэст Чайкоўскі. Гэта было лаканічнае і ёмістае лібрэта, у якім нішто не адцягвае ад трагедыі. Лібрэта не зацікавіла ні Лядава, ні Рымскага-Корсакава, але перахапіла Рахманінава.
Як кампазітара яго прыцягваў жанр камернай оперы — без вялікіх хораў з абавязковымі балетнымі сцэнамі і вялікай колькасцю дзеючых асоб. Ён шукаў ажыццяўлення сваім творчым задумам ў невялікіх, але глыбокіх душэўных сюжэтах. Трагічная гісторыя кахання, якая ўжо неаднойчы прыцягвала мноства музыкаў, зацікавіла і яго.
Першы варыянт лібрэта кампазітар атрымаў ад Мадэста Чайкоўскага ў жніўні 1898 года. Першапачатковае лібрэта было разлічана на шматактовы спектакль, супраць чаго кампазітар стаў пярэчыць — і ў выніку ўся літаратурная аснова была зменена і скарочана. Аднак літаратар відавочна перастараўся, і кампазітару бракавала тэксту; ён пісаў аднаму з сяброў з нагоды нягоднага для яго лібрэта: ''«Хоць Чайкоўскі і дадаў мне слоў (вельмі пахабных, дарэчы), але іх аказалася недастаткова. Верагодна, ён спадзяваўся, што я буду паўтараць словы, тады б, можа быць, і хапіла. Цяпер жа ў мяне ёсць падыход да любоўнага дуэта; ёсць заключэнне любоўнага дуэта, але сам дуэт адсутнічае»''.
Музычны крытык наогул лічыў літаратурную частку няўдалай.
У 1900 годзе, падчас паездкі па Італіі, кампазітар пачаў працу над сваёй «Франчэскай» і напісаў адзін з эпізодаў будучай оперы — любоўны дуэт Франчэскі і Паала. Пасля праца прыпынілася на доўгі час.
Да оперы Рахманінаў зноў звярнуўся толькі ў 1904 годзе, пасля завяршэння іншай аднаактовай оперы «Скупы рыцар».
У гэтым годзе Рахманінаў заняў пасаду дырыжора Вялікага тэатра, у яго ж задачу ўваходзіла займацца рэпертуарам. Часу на складанне музыкі практычна не заставалася і кампазітар звярнуўся да камернага жанру, стварыў дзве аднаактавыя оперы з невялікім лікам дзеючых асоб. Да гэтага моманта ён ужо працаваў над операмі «Франчэска ды Рыміні» і «Скупы рыцар», але праца, распачатая ў 1899 годзе, ішла нетаропка. Цяпер ён узяўся за напісанне невялікіх опер з мэтай паставіць іх абедзве ў Вялікім тэатры.
Сюжэт
Пралог і эпілог разгортваюцца ў пекле і апраўляюць асноўнае дзеянне. Паэт Дантэ і яго спадарожнік Вергілій спускаюцца ў пекла і сустракаюцца з ценямі грэшнікаў, сярод якіх галоўныя дзеючыя асобы оперы — Паала і Франчэска.
У аснове сюжэту оперы ляжалі сапраўдныя гістарычныя падзеі XIII стагоддзя, апісаныя Дантэ ў «Боскай камедыі». з Равены была аддадзена замуж за ўладара Рыміні Ланчота, каб пакласці канец даўняй варожасці паміж двума сем'ямі. Па звычаі таго часу, замест жаніха сватацца ў Равенну прыехаў яго малодшы брат Паала, і Франчэска, упэўненая, што менавіта ён і ёсць яе жаніх, палюбіла яго і паклялася перад Богам быць яму вернаю жонкай. Перад прыгажосцю Франчэскі не выстаяў і Паала.
Ланчота Малатэста, таксама закаханы ў Франчэску, здагадваецца аб сапраўдных пачуццях сваёй жонкі і, жадаючы праверыць свае падазрэнні, расстаўляе пастку: ён паведамляе, што едзе ў паход і пакідае Франчэску пад аховай Паала. Аднак сапраўдным намерам мужа было сачэнне за закаханымі. Франчэска і Паала праводзяць вечар у чытанні кнігі пра каханне рыцара Лансэлота да выдатнай і ў рэшце рэшт саступаюць свайму пачуццю, якое губіць іх.
У эпілогу іх цені, неразлучныя і ў смерці, выносіць пякельны віхур ..
Структура твору і музыка
«Франчэска ды Рыміні» — камерная опера, якая набліжаецца да аркестравай паэмы і кантаты, у якой ўтрыманне драмы перадае аркестр. Твор Рахманінава адрозніваеа сцісласць і напал унутранага драматызму, пры гэтым ён вельмі лірычны.
«Франчэска» стваралася адначасова з другога операй — «Скупы рыцар», і такая адначасовая праца на магла не мець уплываў адна на другую. Клавір «Франчэскі» быў напісаны амаль адразу пасля клавіра «Скупога рыцара» — з канца мая да канца ліпеня 1904 года. Дата заканчэння партытуры «Скупога рыцара» — 7 ліпеня 1905 г., а аркестравая партытура «Франчэскі ды Рыміні» з'явілася следам: 9 чэрвеня яна была пачата Рахманінавым і скончаная 22 ліпеня 1905 года. Такім чынам, узаемазвязанасць двух гэтых опер ў наяўнасці.
Музычны крытык звярнуў увагу, што структура оперы Рахманінава нагадвае структуру аднайменнага сімфанічнага творы П. І. Чайкоўскага 1876. Гэта падкрэсліваецца і іншымі музыказнаўцамі, якія лічаць, што агульны план оперы падобны з агульным планам аднайменнай сімфанічнай фантазіі Чайкоўскага. Аднак калі ў Чайкоўскага карціна Дантава пекла выканана дынамікі і энергетычнай насычанасці, то ў Рахманінава ў пралогу і эпілогу пануюць фаталізм і безнадзейнасць.
Безнадзейнасць і трагізм выяўляюцца з першых жа гукаў музыкі. У першых тактах оперы ў кларнета і валторны ва ўнісон глуха і змрочна гучыць сыходная секундавая інтанацыя, якая развіваецца далей на працягу ўсяго пралогу ў духу, блізкім да сярэднявечнай каталіцкаму гімна «Dies irae» («Дзень гневу»), цытаваць які Рахманінаў неаднаразова будзе ў сваіх наступных творах — у сімфанічнай паэме «» (1909), у «» для фартэпіяна з аркестрам (1934), нарэшце, у «» (1940).
Першая карціна складаецца з маналогу Ланчота, якога апаноўваюць раўнівыя думы, і поўнага тугі і страсці звароту да Франчэскі: «О, сыйдзі, спусціся з вышынь тваіх, зорка мая».
Пры гэтым самае дзеянне — вельмі насычанае, практычна без паўз. Музыказнаўца Л. Міхеева падкрэслівае, што дзеянне ў оперы «Франчэска ды Рыміні» развіваецца бесперапынна, без падзелу на нумары :
Сярод спецыялістаў-музыказнаўцаў існуе меркаванне, што опера «Франчэска ды Рыміні» для Рахманінава апынулася творам другарадным. Праўда, з гэтым меркаваннем многія не згаджаюцца, але неабходна ўлічваць, што такое ёсць. У прыватнасці, Б. У. Асаф'еў пісаў у артыкуле пра Рахманінава 1946 года :
Дарэчы, адным з катэгарычна нязгодных з гэтым меркаваннем Б. Асаф'ева быў выбітны дырыжор : «Франческу» ён ставіў у адзін шэраг з вялікімі операмі М. П. Мусаргскага.
Прэм'ера
Пра тое, як пачыналася работа над операй у Вялікім тэатры, распавяла ў сваіх успамінах спявачка, першая выканаўца галоўнай жаночай партыі.
Яна апынулася ў гэтай ролі выпадкова: ёй у той час было ўжо вельмі за сорак і яна не збіралася выходзіць на сцэну ў вобразе зусім юнай дзяўчыны.
Але па тэхнічных прычынах ад партыі Франчэскі вымушаныя былі адмовіцца дзве іншыя выбітныя спявачкі: і. Партыю Франчэскі Рахманінаў з самага пачатку планаваў для А. В. Нежданавай, але — прамахнуўся: ёй партыя апынулася нізкая. Рахманінаў аддаў партыю Франчэскі Н. С. Ярмоленка-Южынай, але для яе голасу партыя апынулася занадта высокая.
Рахманінаў быў вельмі засмучаны. І тады звярнуўся да Н. Салінай.
Яна распавядала пра гэта так :
Прэм'ера оперы адбылася ў другім аддзяленні прадстаўлення ў Вялікім тэатры 24 снежня 1905 (11 студзеня 1906 года па новым стылі). За дырыжорскім пультам стаяў сам С. В. Рахманінаў. У першым аддзяленні прадстаўлення прагучала яшчэ адна опера Рахманінава «Скупы рыцар». Выканаўцамі галоўных роляў былі (Ланчота Малатэста),  (Франчэска), А. П. Баначыч (Паала) (у некаторых крыніцах памылкова названы Смірноў ),  (Дантэ). Рэжысёр —.
Наступныя пастаноўкі
Нягледзячы на сваю выдатную музыку, з прычыны няўдалага лібрэта оперы не зрабілася рэпертуарнай, хоць час ад часу ставілася.
Другая пастаноўка оперы прайшла таксама ў імператарскім Вялікім тэатры, праз шэсць гадоў пасля прэм’еры, 27 верасня 1912 года, пад кіраўніцтвам дырыжора.
Незадоўга да пачатку Вялікай Айчыннай вайны опера некалькі разоў прагучала ў выглядзе спектакля-канцэрта ў толькі што адкрытым Канцэртнай зале імя П. І. Чайкоўскага. Тэкст чытаў артыст Малога тэатра ; музычным кіраўніком і дырыжорам спектакля быў ​​. У час вайны М. С. Галаванаў запісаў «Франческу ды Рыміні» на радыё, аднак па шэрагу тэхнічных прычын гэты запіс не захаваўся.
У 1956 г. опера была пастаўлена ў філіяле Вялікага тэатра (пад кіраўніцтвам, рэжысёр ;  — Франчэска); спектакль быў адноўлены ў 1973 г. (пад кіраваннем ; Г. Вішнеўская — Франчэска,  — Ланчота, А. Масленнікаў — Паала).
Новая інтэрпрэтацыя оперы рэжысёра Б. Пакроўскага з’явілася ў 1998 годзе.
IC 5276
IC 5276 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Пегас.
Франчэска да Рыміні (Рахманінаў)
Наступныя пастаноўкі
Опера не ўваходзіць у лік самых частых, тым не менш яна неаднаразова ўваходзіла ў рэпертуар многіх музычных тэатраў розных краін.
IC 5276
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Франчэска да Рыміні (Рахманінаў)
Наступныя пастаноўкі
Існуюць аўдыёзапісы, першая з якіх — М. С. Галаванава — аказалася страчанай; але захавана наступная, яна была ажыццёўлена Маркам Эрмлерам у 1973 годзе : Цень Вергілія — М. Маслаў, Дантэ — А. Лаптеў, Франчэска —, Паала — , Ланчота — (праслухаць запіс).
Вольбуж
Вольбуж (Wolbórz) — горад у Польшчы, размешчаны за 45 км на паўднёвы ўсход ад Лодзі і за 120 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Вольбуж. Плошча 15,18 км². Насельніцтва 2,3 тыс. чалавек.
Поўны збор рускіх летапісаў
Выдаваўся з 1841 Археаграфічнай камісіяй у Пецярбургу, з 1922 АН СССР. Да 1921 выдадзена 24 тамы, усяго выйшла 43 тамы (апошні 43 том ў 2004 годзе).
Тэксты публікуюцца на мове арыгінала; змяшчаюцца не толькі асобныя летапісныя помнікі, але і іх рэдакцыі з розначытаннямі па іншых спісах і з палеаграфічна-тэксталагічным каментарыем.
Беларускія і беларуска-літоўскія летапісы і хронікі змешчаны ў 17-м (1907), 32-м (1975) і 35-м (1980) тамах.
У 17-м томе апублікаваны летапісныя помнікі паводле 20 спісаў, у т. л. «Летапісец вялікіх князёў літоўскіх», «Пахвала Вітаўту», Беларуска-літоўскі летапіс 1446, «Хроніка Вялікага княства Літоўскага і Жамойцкага» і Хроніка Быхаўца, змешчаны і іншыя гісторыка-літаратурныя матэрыялы, звязаныя з гэтымі творамі сваім паходжаннем.
У 35-м томе (таксама падрыхтаваў Мікалай Улашчык) надрукаваны агульнадзяржаўныя беларуска-літоўскія летапісы і хронікі 15—16 ст. паводле 12 спісаў, Валынскі кароткі летапіс, упершыню ўведзена ў шырокі навуковы ўжытак Магілёўская хроніка (тэкст падрыхтаваў В. Чамярыцкі).
У некаторых іншых тамах змешчаны помнікі старажытнарускага летапісання, якія непасрэдна датычаць гісторыі беларускага народа: летапіс Аўрамкі (т. 16, 1889), Іпацьеўскі летапіс (т. 2, 1962), Лаўрэнцьеўскі летапіс (т. 1, 1962) і іншыя.
На аснове матэрыялаў, змешчаных у розных тамах ПЗРЛ, падрыхтавана асобнае выданне летапісных помнікаў у перакладзе на сучасную беларускую мову — «Беларускія летапісы і хронікі» (1997).
Тадэвуш Рэйхштэйн
Тадэ́вуш Рэ́йхштэйн (польск.: Tadeusz Reichstein,, Улацлавак, Польшча — , Базель, Швейцарыя) — швейцарскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1950) годзе (сумесна з Эдуардам Кендалам і Філіпам Хенчам) «за адкрыцці, якія тычацца гармонаў кары наднырачнікаў, іх структуры і біялагічных эфектаў».
ФК Свіслач
«Свіслач» — беларускі аматарскі футбольны клуб з горада Свіслач Гродзенскай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Аўдыт
Аўдыт (ад лац. audit — ён чуе) — праверка фінансавай справаздачнасці кампаніі аўдытарам.
Прыватны аўдыт праводзіцца па запыце: напрыклад, калі група акцыянераў запрашае аўдытара для праверкі фінансавай дзейнасці АТ.
Абавязковы аўдыт — юрыдычна абаснаванае мерапрыемства. У развітых краінах кампанія павінна прадставіць банку справаздачу незалежнага аўдытара аб яе фінансавым стане.
У дадзены момант функцыі аўдыту выходзяць за межы праверкі фінансавай дзейнасці прадпрыемства. Напрыклад, у абавязанасць знешніх аўдытараў уваходзяць:
2014 год у гісторыі тэлебачання
2014 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Жыццё знакамітых людзей Беларусі
Жыццё знакамітых людзей Беларусі — папулярная і прэстыжная серыя біяграфічных кніг выдавецтва «Мастацкая літаратура». Серыя з'яўляецца візітнай карткай выдавецтва.
Серыя заснавана ў 2004 годзе. Аўтары праекта — Уладзіслаў Мачульскі, Віктар Праўдзін, Віктар Шніп.
Выпуск ажыццяўляецца па заказе і пры фінансавай падтрымцы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь.
NGC 2679
NGC 2679 (іншыя абазначэнні — UGC 4632, MCG 5-21-14, ZWG 150.41, KCPG 176A, PGC 24884) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Усходняя Анатолія
Усходняя Анатолія (Doğu Anadolu Bölgesi), адзін з сямі рэгіёнаў Турцыі, першы з рэгіёнаў, вызначаных Першым геаграфічным кангрэсам у Анкары ў 1941. Усходняя Анатолія мае найбольшую вышыню над узроўнем мора, найбольшую плошчу і найменшую шчыльнасць насельніцтва сярод іншых рэгіёнаў краіны.
Інфармацыйная сістэма
Інфармацыйная сістэма — аўтаматызаваная сістэма, вынікам функцыянавання якой з'яўляецца прадстаўленне выхаднай інфармацыі дзеля наступнага выкарыстання.
Усходняя Анатолія
Рэгіён складаецца з 14 правінцый:
Інфармацыйная сістэма
Наогул, інфармацыйная сістэма гэта сховішча інфармацыі, якое забяспечана працэдурамі ўводу, пошуку, размяшчэння і вываду інфармацыі. Наяўнасць такіх працэдур ёсць галоўная адметнасць інфармацыйных сістэм.
Галоўная задача кожнай ІС — абслугоўванне спажыўцоў, і таму ўнутранае ўладкаванне ІС павінна кіравацца на дасягненне хуткага і дастаткова поўнага адказу на кожны зварот. Уласна праца інфармацыйных сістэм складаецца з абслугоўвання двух сустрэчных патокаў новай інфармацыі: уводу новай інфармацыі і вываду старой інфармацыі, у адказ на звароты.
IC 5277
IC 5277 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трыёд
У прасцейшым трыёдзе ўнутры анода цыліндрычнай формы змешчана кіруючая сетка ў форме спіралі. На агульнай восі анода і сеткі змяшчаецца катод. Анод і сетка звычайна вырабляюцца з тугаплаўкіх металаў (нікель, малібдэн, тантал), катод з чыстага, тарыраванага вальфраму або аксідны.
Сетка змяшчаецца ў непасрэднай блізкасці да катода. Калі на сетку падаць дадатнае напружанне, электрычнае поле паміж катодам і сеткай прывядзе да змяншэння патэнцыяльнага бар'ера каля катода і павелічэння аноднага току. Пры адмоўным напружанні на сетцы патэнцыяльны бар'ер павялічваецца і вядзе да змяншэння велічыні аноднага току. Пры пэўнай велічыні адмоўнага напружання на сетцы (напружанне запірання) анодны ток змяншаецца да нуля.
Недахопам трыёдаў з'яўляюцца вялікая прахадная ёмістасць (паміж сеткай і анодам) і малы статычны каэфіцыент узмацнення.
Грызета
Грызета (ад gris — шэры) — шарсцяная ці паўшарсцяная тканіна на шаўковай аснове з дробным кветкавым узорам такога ж колеру, пераважна шэрага. Таксама адзенне з такой тканіны.
Фарбавалася ў кантрасныя колеры (жоўты, чырвоны, зялёны, сіні), часцей у адценні чырвонага.
Мела шырокае выкарыстанне, асабліва ў жаночым адзенні XVI—XVIII стагоддзяў. У старасвецкія часы грызета ў Расійскай імперыі была прыкметай багацця, раскошы.
Паўднёва-Усходняя Анатолія
Паўднёва-Усходняя Анатолія (Güneydoğu Anadolu Bölgesi), адзін з сямі рэгіёнаў Турцыі, першы з рэгіёнаў, вызначаных Першым геаграфічным кангрэсам у Анкары ў 1941. Усходняя Анатолія мае найбольшую вышыню над узроўнем мора, найбольшую плошчу і найменшую шчыльнасць насельніцтва сярод іншых рэгіёнаў краіны.
Рэгіён складаецца з 9 правінцый:
HMS А3
HMS А3 — брытанская падводная лодка тыпу А. Пабудавана ў 1902-1904 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 9 сакавіка 1903 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 13 ліпеня 1904 года.
2 лютага 1912 года лодка была выпадкова пратаранена плывучай базай падводных лодак HMS Hazard (1894) ў ўзбярэжжа вострава Ўайт. У выніку затаплення ўвесь экіпаж лодкі загінуў. Лодка была поднята і служыла у якасці цэлі. 12 мая 1912 года яна была патоплена ў берагоў.
Тэадор Петэрсан
Тэадор Петэрсан (Teodor Peterson; нар., Умеа) — шведскі лыжнік, удзельнік Алімпійскіх гульняў у Ванкуверы, сярэбраны прызёр у спрынце, а таксама бронзавы прызёр у камандным спрынце на Алімпійскіх гульнях у Сочы 2014 года. Спецыялізаваўся на спрынтарскіх гонках.
На Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы стаў 11-м у спрынце і 15-м у камандным спрынце.
Міхаэла Дофмайстэр
Міхаэла Дорфмайстэр (Michaela Dorfmeister; нар., Вена, Аўстрыя) — аўстрыйская гарналыжніца, двухразовая алімпійская чэмпіёнка, двухразовая чэмпіёнка свету, уладальніца Кубка свету 2002 года. Самая ўзроставая ў гісторыі алімпійская чэмпіёнка па гарналыжным спорце сярод жанчын (на момант перамог у Турыне Міхаэле было 32 гады і 11 месяцаў).
Завяршыла спартыўную кар’еру ў 2006 годзе.
NGC 2680
NGC 2680 (іншыя абазначэнні — UGC 4632, MCG 5-21-14, ZWG 150.41, KCPG 176B) — галактыка ў сузор’і Рак.
Паляшчук
Паляшчук — прозвішча.
Прычоска
Прычоска, фрызура — спосаб упарадкавання валасоў на галаве чалавека, які прадугледжвае іх прычэсванне, стрыжку, закручванне, выдаленне, укладку, афарбоўванне ў пэўны стыль, а ў некаторых выпадках — выкарыстанне спецыяльных прадметаў альбо хімікатаў. Гэта адзін з самых ранніх набыткаў чалавечай культуры ды адначасова і сродак гігіены. У сучасным свеце фрызура з’яўляецца адным з галоўных элементаў моды.
IC 5278
IC 5278 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Феафан Грэк
Феафа́н Грэк (1330—50-я г., Візантыя — паміж 1405—15) — іканапісец, мініяцюрыст, майстар манументальных роспісаў.
Біяграфія
Працаваў у Візантыі і Старажытнай Русі. Распісваў цэрквы ў Канстанцінопалі, Галаце, Халкедоне, Кафе (Феадосія); на Русі — ў Ноўгарадзе (1378), у Маскоўскім Крамлі  (1395, з Сімяонам Чорным), Архангельскі (1399) і Благавешчанскі (1405; з А. Рублёвым і Прохарам з Гарадца) саборы. Працаваў таксама ў Серпухаве, Ніжнім Ноўгарадзе, магчыма, у Каломне і Пераслаўлі-Залескім.
Феафану Грэку прыпісваюць абразы дэісуснага чына Благавешчанскага сабора ў Маскоўскім Крамлі: «Спас», «Маці Божая Данская», «Іаан Прадцеча» (пры ўдзеле і пад яго кіраўніцтвам выкананы іншыя абразы гэтага і святочнага чыноў).
Адкрыў у Маскве майстэрню, якая стварала абразы і мініяцюры.
Творчасць адметная драматычна-эмацыянальнай трактоўкай вобразаў, дынамічнай кампазіцыяй, стрыманым каларытам, пластычнасцю выяў, падкрэслена смелым і дакладным накладаннем светлавых блікаў.
Арлея (гарадзішча)
Апісанне
Мясцовая назва Царкавішча. Займае ўзгорак авальнай формы, вышынёй 20 м. Мае пляцоўку 50x30 м. Гарадзішча ўмацавана двумя валамі вышынёй 2,5 м, ніжэй прасочваюцца яшчэ два кальцавыя валы вышынёй 3,5 м і паміж імі 2 равы шырынёй 2,5 м і глыбінёй 1 м. Адкрыў і абследаваў ў 1981 годзе Ш. І. Бекцінееў. Раскопкі ў гарадзішчы не праводзіліся.
Іаганес Штрольц
Іаганес Штрольц (Johannes Strolz; нар., Блудэнц, Аўстрыя) — аўстрыйскі гарналыжнік, алімпійскі чэмпіён 2022 года ў камбінацыі. Выступае ў слаламе і слаламе-гігант. Бацька Іаганеса — Хуберт Штрольц, — алімпійскі чэмпіён 1988 года ў дваябор’і.
Інстытут эвалюцыйнай антрапалогіі таварыства Макса Планка
Інстытут эвалюцыйнай антрапалогіі Таварыства Макса Планка (Max-Planck-Institut für evolutionäre Anthropologie, скарочанае найменне MPI-EVA) — міждысцыплінарны навукова-даследчы інстытут у Лейпцыгу (Германія), адзін з інстытутаў Таварыства развіцця навукі імя Макса Планка. Асноўная задача інстытута складаецца ў даследаванні гісторыі, эвалюцыйнай разнастайнасці і магчымасцяў чалавечага арганізма, у тым ліку ў параўнанні з вышэйшымі прыматамі.
Інстытут заснаваны ў 1997 годзе.
Падраздзяленні
Інстытут складаецца з пяці аддзяленняў:
Кіраўніцтва
Кожнае з пяці аддзяленняў інстытута мае свайго дырэктара, пры гэтым кожны з дырэктараў па чарзе выконвае абавязкі выканаўчага дырэктара інстытута (на працягу двух гадоў):
Шальгатар’ян
Ша́льгатар’ян (Salgótarján) — горад на поўначы Венгрыі, адміністрацыйны цэнтр медзье Ноград. Насельніцтва складае 37 166 чал. (2011). Размешчаны на паўночна-усходнім схіле гары Чэрхат у міжрэччы рэк Шальга і Тар’ян, паміж горнымі масівамі Каранч — Медвеш і Чэрхат на вышыні 250 м.
Гісторыя
Горад вырас з невялікага паселішча, заснаванага ў Сярэднявеччы.
Паводле адной з версій крэпасць Шальга ўзвялі ў XIII стагоддзі. На тэрыторыі паселішча ў тыя часы ўжо была пабудавана царква. З дакументальных крыніц вядома, што ў сярэдневяковы перыяд Шальгатар’ян у народзе называлі «Бясхлебны Тар’ян». У XVII стагоддзі дзейнічалі млын і кузня. У 1682 годзе значна пацярпеў у час ваенных дзеянняў. На працягу доўгіх дзесяці гадоў яго тэрыторыя была закінута.
Рэчыцкі сельсавет (Брэсцкі раён)
Рэ́чыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Рэчыца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Клейнікаўскага сельсавета. 8 верасня 1959 года сельсавет перайменаваны ў Клейнікаўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Клейнікі.
Шальгатар’ян
Гісторыя
У 1850 годзе пры даследаванні навакольных зямель былі выяўлены паклады бурага вуглю. Неўзабаве пачалася яго актыўная распрацоўка. У гэты перыяд колькасць насельніцтва Шальгатар’яна значна вырасла ў сувязі з прыбыццём рабочых з іншых раёнаў краіны.
Статус горада паселішча атрымала ў 1922 годзе. У сярэдзіне XX стагоддзя стаў цэнтрам медзье Ноград.
Эканоміка
Здабыча вуглю. Развіты металургія, машынабудаванне.
Пралог (мова праграмавання)
Пралог — дэкларатыўная мова праграмавання: каманды Пролога вызначаюць, як звязаны розныя аб'екты, у той час як працэдурныя мовы вызначаюць шлях развязання праблемы. Адносіны паміж аб'ектамі прадстаўляюцца фактамі і правіламі. Вылічэнні ініцыююцца шляхам запуску «запыту» над гэтымі сувязямі.
Адаб
Адкрыццё
Да пачатку XX ст. Адаб быў вядомы асірыялогам толькі дзякуючы некалькім старажытным тэкстам як цэнтр шанавання багіні Інаны і месца кіравання паўміфічнага валадара-лугаля Ан-Мунду, які нібы стварыў адну з першых буйных дзяржаў на тэрыторыі Шумера. У канцы XIX ст. прадстаўнік экспедыцыі Пенсільванскага ўніверсітэта вылучыў пагорак Бісмая як перспектыўнае месца для археалагічных раскопак. У 1902 г. падчас пробных раскопак і картаграфавання была знойдзена клінапісная таблетка. У 1903—1906 гг. археалагічная экспедыцыя Чыкагскага ўніверсітэта выявіла рэшткі буйнога старажытнага горада, пабудаванага вакол канала з храмам Э-мах у гонар багіні Інаны і зікуратам. На месцы раскопак былі знойдзены будынкі рознага прызначэння, статуі, каля 1600 клінапісных таблетак.
Гісторыя
Адаб быў заснаваны ў ранні перыяд існавання шумерскай цывілізацыі і з’яўляўся важным рэлігійным і гандлёвым цэнтрам, які падтрымліваў камерцыйныя сувязі з Эламам на ўсходзе і Эблай на захадзе. Дзякуючы надпісам на цаглінах археолагі выявілі, што горад працягваў будавацца ў перыяд Акадскай імперыі, а потым у пачатку трэцяй дынастыі Ура. Прычына, па якой ён перастаў існаваць, дакладна не вядома. Аднак яшчэ доўгі час Адаб узгадваўся ў месапатамскім фальклоры. Апошнія запісы пра яго былі зроблены ў часы Хамурапі.
Фельяны
Фельяны (Feuillants фр.) –палітычная група заснаваная 16 ліпеня 1791г. у часы Французскай Рэвалюцыі аб'яднаннем арэстакратаў і Якабінцаў. Група манархічнага напрамку, якая выступае ў падтрымку Людовіка XVI.
Аляксей Аляксеевіч Брусілаў
Аляксей Аляксеевіч Брусілаў (,  —, ) — рускі і савецкі военачальнік і ваенны педагог, генерал ад кавалерыі (з 6 снежня 1912), генерал-ад'ютант (з 10 красавіка 1915), галоўны інспектар кавалерыі РККА (1923).
Бізнес-план
Бізнес-план — дакумент з абгрунтаваннем запланаванай камерцыйнай дзейнасці фірмы на пэўны перыяд.
Распрацоўваецца супрацоўнікамі фірмы з дапамогай кансультантаў і, як правіла, з удзелам яе кіраўніка для абгрунтавання заявак на атрыманне крэдыту ў камерцыйных банках, распрацоўкі праектаў стварэння прыватных фірм, складання праспектаў эмісіі каштоўных папер (акцый і аблігацый), прыватных прадпрыемстваў і тых, якія прыватызуюцца.
Мэта бізнес-плана: вывучэнне рынку збыту запланаванай прадукцыі (паслуг) з улікам іх колькасці і якасці, аналіз выдаткаў вытворчасці і ступень прыбытковасці запланаванага камерцыйнага мерапрыемства, аналіз магчымага развіцця падзей у запланаванай справе, у т.л. цяжкасцяў і шляхоў іх пераадолення, вылучэнне прыярытэтных паказчыкаў, па якіх можна ацаніць пачатак задуманага мерапрыемства. <!-- Машынны пераклад, паірабуе радыкальных правак Бізнэс-план з'яўляецца дакументам, які вызначае, у пісьмовы мова, бізнэс, які мае намер пачаць ці ўжо пачалі. Гэты дакумент, як правіла, падтрымліваюцца дадатковыя дакументы, такія як вывучэнне рынку, тэхнічныя, фінансавыя і арганізацыйныя. З гэтых дакументаў здабываюцца такія тэмы, як каналы збыту, цэнаўтварэння, размеркавання, бізнэс-мадэль, тэхнікі, размяшчэнне, арганізацыйныя дыяграмы, структура капіталу, фінансавая ацэнка, крыніцы фінансавання, неабходнага персаналу, а таксама іх метад адбору, філасофія кампаніі, юрыдычныя аспекты, а выхад плану. Наогул лічыцца бізнэс-план з'яўляецца жывым дакументам, у тым сэнсе, што яна павінна быць пастаянна абнаўляецца з улікам змяненняў, якія раней не прадугледжвалася. Разумны бізнэс-план, які апраўдвае чаканні поспеху кампаніі мае вырашальнае значэнне для забеспячэння фінансавання і венчурных капіталістаў.
Гэта, як правіла, прадпрымальнікі, менеджэры, або прадпрымальнік, калі вы збіраецеся пачаць бізнэс. У гэтым выпадку, выкарыстоўваецца для ўнутранага кіравання і карпаратыўнага планавання. Акрамя таго, выкарыстоўваць яго, каб пераканаць трэція бакі, такія як банкі ці патэнцыяльных інвестараў (напрыклад, бізнэс-анёлаў або венчурных капіталістаў) прадаставіць фінансаванне для бізнэсу (1).
Гэты план можа быць камерцыйнае прадстаўніцтва мадэль для пераймання. Збор славеснай і графічнай інфармацыі аб тым, што бізнэс з'яўляецца і не будзе. Лічыцца таксама рэзюмэ пра тое, як уладальнік бізнэсу, менеджэр або прадпрымальнік, спрабуюць арганізаваць бізнэс працаваць і ажыццяўляць неабходныя і дастатковыя для дасягнення поспеху. План пісьмовае тлумачэнне бізнэс-мадэль кампаніі, якая будзе запушчана.
Бізнэс-план з'яўляецца стратэгічным дакументам, з двума асноўнымі функцыямі: 1. Вызначыць эканамічную і фінансавую жыццяздольнасць бізнэс-праект. 2. Будзе прадстаўляць першы імідж кампаніі перад трэцімі асобамі. Асноўныя вобласці ўжывання, якая ўяўляе бізнэс-плана з'яўляюцца: • Вельмі карысны інструмент для каманды распрацоўнікаў і для выяўлення памылак і правільна спланаваць рэалізацыю бізнэс да пачатку інвеставання. • Забяспечвае атрыманне банкаўскага фінансавання, таму што яна ўтрымлівае прагноз фінансавай справаздачнасці і фінансавага бізнэсу, і належным чынам праінфармаваныя аб яго жыццяздольнасці і плацежаздольнасці. • Можа палегчыць правядзенне перамоваў з пастаўшчыкамі. • Прыцягненне новых партнёраў або супрацоўнікаў. У адрозненне ад інвестыцыйнага праекта, дакумента, які быў тыповы эканамічны і фінансавы аналіз тыповых канцы дваццатага стагоддзя, бізнэс-план з'яўляецца менш сканцэнтравана на колькасных і тэхнікі, хоць і ўтрымоўвае, і з'яўляецца больш мэтанакіраваным па стратэгічных пытаннях новага прадпрыемства, як спосаб забеспячэння паслядоўнасці ў тым сэнсе, Arieu (стратэгічныя паслядоўнасці). -->
Андрэй Уладзіміравіч Курэйчык
Андрэй Уладзіміравіч Курэйчык (нар. ) — беларускі і расійскі сцэнарыст, акцёр.
Праца
Скончыў Ліцэй БДУ, юрыдычны факультэт БДУ, спецыяльнасць — адміністрацыйнае права, палітычная навука. Пасля навучаўся ў аспірантуры факультэту журналістыкі БДУ.
Працаваў юрыстам у міжнароднай юрыдычнай фірме «Власова и Партнёры» (2000—2001). Пасля памочнікам старшыні Беларускага Саюза тэатральных дзеячаў (2001—2002), выконваў функцыі прэс-сакратара саюза. З 2002 года — аглядальнік Белгазеты.
У 2002 праходзіў рэжысёрскую стажыроўку ў Алега Табакова ва МХАТе.
Галоўны рэдактар АНТ (2002). Аўтар шматлікіх сцэнараў для беларускіх тэатраў на беларускай і рускай мовах. Друкаваў свае п’есы ў «Arche», «Полымя», «Неман», «Першацвет», выдаў 2 кнігі, тыраж якіх цалкам разыйшоўся.
Movie Research прызнала Курэчыка самым паспяховым сцэнарыстам рускага кіно 2006—2008 гадоў.
З 2009 працуе ў Галівудзе. Адмовіўся ад напісання сцэнарыю для фільму «Любоў-маркоў-3»
У кастрычніку 2012 выступіў членам журы кінафестывалю беларускага кіно «Bulbamovie», які праходзіў у Варшаве (Польшча) у другі раз.
Судзебнік Казіміра
Судзе́бнік 1468 го́да, альбо Судзе́бнік Казімі́ра — зборнік норм права XV ст., першы кодэкс крымінальнага і працэсуальнага права Вялікага Княства Літоўскага. Складзены паводле загаду вялікага князя літоўскага Казіміра IV Ягелончыка, выдадзены 29 лютага 1468 года.
Напісаны на старабеларускай мове суцэльным тэкстам. У XIX ст. быў падзелены гісторыкамі на 28 ці 25 артыкулаў. Меў агульнапрынятую, для тагачасных прававых помнікаў, назву «Ліст». Іншая назва — «Судзебнік» (так называліся падручнікі права, якімі карысталіся ў судах пры разглядзе крымінальных і грамадзянскіх спраў). Дату выдання Судзебніка вызначыў протаіерэй Іван Грыгаровіч. Судзебнік зацверджаны Віленскім соймам. У судзебніку вызначалася сістэма судоў, іх кампетэнцыя, а таксама ўтрымліваліся нормы грамадзянскага, крымінальнага і працэсуальнага права.
У Судзебніку вызначаліся адзіныя для ўсяго Вялікага Княства Літоўскага віды пакарання за злачынствы супраць феадальнай уласнасці, змяняўся парадак судаводства па гэтых справах, абмяжоўвалася адказнасць жонкі і дзяцей за злачынствы мужа, скарачаліся плацяжы на карысць суддзяў, павышалася адказнасць бадзягам, прадугледжвалася адказнасць за дапамогу пры ўцёках і арганізацыю ўцёкаў чэлядзі і феадальна-залежных людзей ад феадалаў. Асноўнымі відамі пакарання паводле судзебніка: пакаранне смерцю, грашовыя спагнанні і пабоі.
Яўген Віктаравіч Прыгожын
Яўген Віктаравіч Прыгожын (Евгений Викторович Пригожин; нар., Ленінград, РСФСР, СССР) — расійскі ваенны дзеяч, прадпрымальнік, рэстаратар, кіраўнік ПВК «Вагнер». Герой Расійскай Федэрацыі (2022).
Прыгожына называюць «кухарам Пуціна» праз яго буйны харчовы бізнес, які зарабляе на дзяржаўных заказах. У прыватнасці структуры Прыгожына да сярэдзіны чэрвеня 2023 года былі буйнейшым пастаўшчыком харчавання для Міністэрства абароны Расіі.
23 чэрвеня 2023 года заявіў пра ўдары расійскіх войск па лагерах байцоў ПВК «Вагнер» і заклікаў да перавароту ў Расіі, назваўшы яго «маршам справядлівасці». Раніцай 24 чэрвеня 2023 года найміты ПВК «Вагнер» узялі кантроль над ваеннымі аб’ектамі і цэнтрам Растова-на-Доне і рушылі на Маскву. На працягу дня 24 чэрвеня 2023 года Лукашэнка правёў перамовы з Прыгожыным, падчас якіх была дасягнута дамоўленасць пра дээскалацыю.
Хрысціянска-дэмакратычны заклік
Хрысціянска-дэмакратычны заклік (Christen-Democratisch Appèl, CDA) — нідэрландская хрысціянска-дэмакратычная партыя. Партыя з’яўляецца ўдзельнікам урадавай кааліцыі разам з Народнай партыяй за волю і дэмакратыю, якая падтрымліваецца ў парламенце Партыяй свабоды. Партыя мае 21 месца з 75 у першай палаце і 21 месца з 150 у другой палаце Генеральных штатаў і 5 месцаў з 25 вылучаных для Нідэрландаў у Еўрапарламенце (уваходзіць у фракцыю Еўрапейскай народнай партыі).
Маладзёжнае крыло партыі называецца Хрысціянска-дэмакратычны маладзёжны заклік.
Партыя з’яўляецца членам Еўрапейскай народнай партыі.
Гісторыя
Хрысціянска-дэмакратычны заклік быў заснаваны ў верасні 1976 года як перадвыбарчы блок трох клерыкальных партый: Антырэвалюцыйнай партыі (АРП, заснаваная ў 1976 годзе), Каталіцкай народнай партыі (КНП, заснаваная ў 1945 годзе) і Хрысціянска-гістарычнага саюза (ХІС, заснаваны ў 1908 годзе). 11 кастрычніка 1980 адбыўся аб’яднаўчы з’езд, падчас якога партыі спынілі сваё самастойнае існаванне і стварылі адзіную партыю ХДЗ.
Падчас парламенцкіх выбарах 1977 агульны спіс трох партыі пад назвай Хрысціянска-дэмакратычны заклік (ХДЗ), які ўзначальваў міністр юстыцыі і лідар КНП Дрыс ван Агт, атрымаў найбольшую колькасць галасоў. Дрыс ван Агт сфармаваў урад, у які ўвайшлі прадстаўнікі кансерватыўна ліберальнай Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю. Пасля выбараў 1981 кааліцыя страціла сваю большасць, і ХДЗ быў вымушаны супрацоўнічаць з Партыяй працы.
Пасля выбараў 1982 кааліцыя ХДЗ і Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю вярнулася да ўлады. Новы лідар ХДЗ Руўд Любэрс паставіў перад сабой амбіцыйную праграму рэформаў, якая ўключала скарачэнне бюджэту, рэформу пенсій па старасці і інваліднасці і лібералізацыю грамадскіх паслуг. Любэрс выйграў выбары 1986 і 1989 гадоў. У 1989 годзе ХДЗ не змог сфарміраваць большасць са сваімі партнёрамі па кааліцыі і перайшоў да супрацоўніцтва з Партыяй працы.
Пасля паразы на парламенцкіх выбарах 1994 года, звязанай з унутрыпартыйным супрацьстаяннем, партыя ўпершыню з 1918 года перайшла ў апазіцыю. З 1994 па 2002 год ХДЗ была найбуйнейшай апазіцыйнай партыяй на працягу тэрміну паўнамоцтваў сацыял-дэмакратычнага прэм’ер-міністра Віма Кока. З 1997 да 2001 года лідарам партыі быў Яап дэ Хооп Схеффер.
З 2002 года па 2010 год Ян Петэр Балкенэндэ, які быў лідарам ХДЗ, узначальваў урад. На пазачарговых выбарах 2010 партыя апынулася на чацвёртым месцы, страціўшы амаль палову месцаў у другой палаце парламента.
Удзел у выбарах
Удзел у выбарах да другой Палаты парламента Нідэрландаў:
Удзел у выбарах у Еўрапарламент
Электарат
ХДЗ у асноўным падтрымліваецца рэлігійнымі выбаршчыкамі, як каталікамі так і пратэстантамі. Яны, як правіла, жывуць у сельскай мясцовасці і, як правіла, пажылыя людзі. У некаторыя перыяды, аднак, ХДЗ прыцягвае людзей усіх класаў і рэлігій.
Геаграфічна, ХДЗ асабліва моцны ў правінцыі Паўночны Брабант, Лімбург і Аверэйсел. ХДЗ мае нязначнае ўплыў у чатырох найбуйнейшых гарадах Нідэрландаў (Амстэрдаме, Ротэрдаме, Гаазе і Утрэхце) і ў гарадах Гронінген і Дрэнтэ.
Чэнь Шыцзэн
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1876 годзе ў Фэнхуанскім камісарыяце правінцыі Хунань. Паходзіў з сям’і чыноўнікаў і навукоўцаў, рана захапіўся маляваннем. Атрымаў добрую адукацыю. Ужо ў 10 гадоў складаў вершы, займаў каліграфіяй, жывапісам. З 1890 года праходзіў падрыхтоўку ў майстроў Ху Патаа, Ван Сянье. У 1895 годзе разам з бацькам перабіраецца ў правінцыю Хубэй. Тут вывучае каліграфію ў Фан Кентаня і Чжоу Тайлі. У 1900 годзе пераязджае ў Шанхай, дзе паступае ў французскую школу, арганізаваную каталіцкай царквой. У 1902 годзе Чэнь разам з братам адправіўся ў Японію для далейшага навучання жывапісу. Паступае ў Токіа ў інстытут свабодных мастацтваў. Ён застаўся ў Японіі да 1910 года, пазней вярнуўся ў Кітай. Тут ва Універсітэце Наньтуна (правінцыя Цзянсу) выкладаў мастацтва. Чэнь змог разгледзець некалькі таленавітых мастакоў Цы Байшы і спрыяў іх далейшай кар’еры. У 1913 годзе выкладаў у навучальных установах правінцыі Хунань. У 1915 годзе перабіраецца ў Пекін. У 1918 годзе атрымаў запрашэнне ў якасці прафесара выкладаць у Пекінскім універсітэце. Памер 17 верасня 1923 года падчас непрацяглага знаходжання ў Нанкіне.
Творчасць
Хоць Чэнь не быў моцна кансерватыўным чалавекам — ухвальна ставіўся да эксперыментаў у жывапісе і вывучэнню заходняга мастацтва — у цэлым знаходзіўся на пазіцыях захавання каштоўнасцяў традыцыйнага кітайскага жывапісу. Яго карціны ў жанры «кветкі і птушкі» напісаны пад уплывам мастакоў Чэнь Чуня і Сюй Вэя, яго пейзажны стыль узыходзіць да Шэнь Чжоу і Шытаа. Разам з тым карціны з фігурамі людзей былі прасякнуты сучасным для Чэня жыццём і часта адлюстроўвалі вулічнае жыццё. Ва ўсіх жанрах ён ператвараў яго старыя стылі ў новыя і індывідуальныя з улікам часу і новых тэхнік мастацтва. Яго манера пісьма была моцнай, але надзвычай тонкай за кошт выкарыстання тэкстурных мазкоў пэндзля. Тыповымі з’яўляюцца карціны «Пастараль Акіямі», «Кветкі», цыкл ландшафтаў, аб’яднаных у альбом.
Чэнь быў глыбока занепакоены лёсам традыцыйнага кітайскага мастацтва, ён цесна супрацоўнічаў з японскім гісторыкам мастацтва, спадзеючыся спыніць хвалю мадэрнізацыі, якая пагражала старадаўняй традыцыі. Разам яны ў 1922 годзе апублікавалі даследаванне кітайскага жывапісу «мастакоў-літаратараў». У кнігу ўключаны два эсэ, у тым ліку і эсэ Чэнь Шыцзэна «Значэнне жывапісу літаратараў», у якім ён сцвярджаў, што маральныя якасці, стыпендыі, літаратурны талент, эмоцыі былі чатырма асноўнымі фактарамі жывапісу літаратараў.
Дом Шульмана
Дом Шульмана — будынак у Мінску, размешчаны ў квартале, які прымыкае да Верхняга Горада, па адрасе вуліца Рэвалюцыйная, 8. Пабудаваны ў XIX ст. з цэглы.