cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канічы
Найноўшы час
Падчас нямецкай акупацыі Беларусі ў Канічах загінулі 145 вяскоўцаў, з іх ліку 12 мірных жыхароў былі расстраляны ў 1943 годзе нацыстамі. Пры адступленні вермахта таксама быў спалены вадзяны млын.
У пасляваенны час прыйшлі ў заняпад помнікі архітэктуры Канічаў: касцёл ператварыўся ў руіны, а колішнія бровар і царква выкарыстоўваліся як машынная станцыя і склад мінеральных угнаенняў адпаведна, пасля чаго канчаткова разбурыліся.
8 снежня 1959 года скасаваны Каніцкі сельсавет, Канічы ўвайшлі ў склад Бялынкавіцкага сельсавета.
Станам на 2011 год, у вёсцы размяшчаліся аддзяленне калгаса «Прагрэс», дзве крамы, аўтаматычная тэлефонная станцыя, аддзяленне сувязі, клуб, бібліятэка, школа, фельчарска-акушэрскі пункт.
Кіеўская мітраполія
Кіеўская мітраполія (Μητρόπολις Κιέβου, Київська митрополія) — праваслаўная мітраполія з цэнтрам у Кіеве, якая ўваходзіла ў склад Усяленскага патрыярхату Канстанцінопаля пасля яе ўтварэння ў 988 годзе ў выніку хрышчэння Русі Уладзімірам Святаславічам да 6 студзеня 2019 года, калі яна атрымала Томас аб аўтакефаліі.
У 1596 г. пад ціскам Рэчы Паспалітай была прынята Берасцейская унія, пасля чаго частка іерархаў пакінула Усяленскі патрыярхат, утварыўшы Рускую уніяцкую царкву ў складзе Каталіцкай царквы. Аднак у 1620 г. дзякуючы патрабаванням украінскага казацтва на чале з гетманам Пятром Канашэвічам-Сагайдачным ва Украіне была адноўлена праваслаўная іерархія.
У 1685 г. Маскоўскі патрыярхат пачаў анексію Кіеўскай мітраполіі Усяленскага патрыярхату, высвяціўшы ў Масковіі Кіеўскага мітрапаліта Гедэона. У 1686 г. праз сімонію Усяленскі Патрыярх Дыянісій IV (пазней быў падвергнуты анафеме) выдаў Сінадальны ліст, у якім даваў права высвячаць Кіеўскага мітрапаліта Маскоўскаму Патрыярху ў парадку аскезы, абранай саборам духавенства і вернікамі яго дыяцэзіі. У абавязковым парадку мітрапаліт Кіеўскі павінен згадваць Усяленскага Патрыярха Канстанцінопальскага як свайго Першаіерарха на любой службе, абвяшчаючы і пацвярджаючы сваю кананічную залежнасць ад Царквы-Маці, але ні адна з гэтых умоў не была выканана. Кіеўская мітраполія фактычна стала адной са звычайных епархій Маскоўскага патрыярхату, калі Пётр I у 1722 г. абраў Варлаама (Ванятовіча) у сане архіепіскапа, а не мітрапаліта. Свяшчэнны Сінод Усяленскага Патрыярхату ў працэсе прадастаўлення Аўтакефаліі Украінскай Царкве на пасяджэнні 11 кастрычніка 2018 г. адмяніў Сінадальны ліст 1686 г. з -за сімоніі і грубага яго парушэння.
З моманту заснавання Кіеўская мітраполія служыла калыскай украінскага хрысціянства для праваслаўных і католікаў. Аўтакефальная Праваслаўная царква Украіны, sui iuris Украінская грэка-каталіцкая царква і паўаўтаномная Украінская праваслаўная царква ў складзе Рускай праваслаўнай царквы абвяшчаюць сябе спадчыннікамі Кіеўскай мітраполіі.
Рускія мітраполіі ў паслямангольскі перыяд
З 1299 года, з прычыны заняпаду Кіева, мітрапаліты Кіеўскія і ўсяе Русі выбіралі сваёй рэзідэнцыяй Уладзімір, а з 1325 года Маскву. Гэта прывяло да паслаблення іх сувязі з гістарычна-культурным ядром дзяржавы і прымусіла галіцка-валынскіх манархаў пачаць працэс утварэння асобнай Галіцкай мітраполіі.
У XIV—XV стагоддзях на ўкраінскія і беларускія землі ў складзе Вялікага Княства Літоўскага распаўсюджвалася духоўная ўлада мітрапалітаў, якія, знаходзячыся ў Маскве, працягвалі ўжываць тытул «мітрапаліт Кіеўскі і ўсяе Русі». Іх спрабавалі выкарыстаць у сваіх палітычных мэтах маскоўскія князі. Гэта прывяло да стварэння Літоўска-рускай мітраполіі.
У 1352—1362 гадах да вобласці літоўскіх мітрапалітаў (у тым ліку ў 1355—1362 годзе зацверджанага ў Канстанцінопалі) адносіўся і Кіеў. У 1370-я гады зноў было тры мітрапаліты, але да канца стагоддзя вобласці былі зноў аб'яднаны.
Да пачатку XV стагоддзя землі Русі галоўным чынам адносіліся да трох дзяржаў: паўночна-заходнія да Наўгародскай рэспублікі, паўднёва-заходнія землі, уключаючы Кіеў, апынуліся ў складзе Вялікага Княства Літоўскага, а паўночна-ўсходнія — у складзе Вялікага Княства Маскоўскага. Кіраўнікі вялікіх княстваў не толькі жадалі мець «свайго» мітрапаліта, але і былі зацікаўлены ў тым, каб яго ўплыў распаўсюджваўся на ўсе землі, дзе былі праваслаўныя епархіі.
У 1415—1419 гадах дзейнічаў літоўскі мітрапаліт, не зацверджаны ў Канстанцінопалі.
Гісторыя
Пасля смерці Іоны (1461) выбраны ў Маскве мітрапаліт Феадосій і яго пераемнікі сталі насіць тытул мітрапалітаў Маскоўскіх і ўсяе Русі, захаваўшы толькі фармальнае падпарадкаванне Канстанцінопалю.
У 1470 годзе сан Рыгора быў пацверджаны новым Канстанцінопальскім патрыярхам Дзіянісіем I, і ў тым жа годзе наўгародцы злічылі патрэбным адправіць кандыдата на месца памерлага архіепіскапа Іоны на ўзвядзенне ў сан не да маскоўскага мітрапаліта, а да кіеўскага, што стала галоўнай прычынай першага паходу Івана III на Ноўгарад (1471).
У 1569 годзе Вялікае Княства Літоўскае, у выніку Люблінскай уніі, увайшло ў склад Рэчы Паспалітай, страціўшы пры гэтым частку дзяржаўнасці. Паўднёвыя землі княства, уключаючы Валынь і Кіеў, адышлі да Польскай Кароны.
У 1595 годзе большая частка епіскапата і кліру Кіеўскай (заходнерускай) мітраполіі прынялі Берасцейскую унію з рымска-каталіцкай царквой, захаваўшы набажэнства візантыйскай літургічнай традыцыі на царкоўнаславянскай мове.
Да аднаўлення праваслаўнай Кіеўскай мітраполіі ў 1620 годзе, калі праваслаўныя кіеўскія мітрапаліты зноў сталі насіць тытул мітрапаліта Кіеўскага і ўсяе Русі.
У 1620 годзе Іерусалімскі патрыярх Феафан III прысвяціў новага мітрапаліта Кіеўскага і ўсяе Русі (а таксама епіскапаў на іншыя кафедры).
У XVII стагоддзі з працягам пашырэння Маскоўскай дзяржавы на захад і поўдзень, у яго склад на правах аўтаноміі ўвайшлі тэрыторыі левабярэжных епархій Кіеўскай мітраполіі (Кіеўская і Чарнігаўская епархіі), што прывяло да канфлікту, які ўскладняўся барацьбой грэкакатолікаў і праваслаўных у большасці епархій: Луцкай, Львоўскай, Перамышльскай і Магілёўска-Мсціслаўскай. 27 студзеня 1688 года тытул Кіеўскага мітрапаліта быў зменены на «Кіеўскі, Галіцкі і Малой Расіі», што адлюстроўвала фактычны пераход Кіеўскай мітраполіі Канстанцінопальскага патрыярхата ў склад Маскоўскага Патрыярхата.
У сінадальны перыяд Кіеўскія мітрапаліты ператварыліся ў епархіяльных архірэяў Расійскай Царквы з захаваннем мітрапалічага тытула.
Спіс мітрапалітаў Кіеўскіх (1458-1688)
Пасля з'яўлення мітрапалітаў у Маскве і афіцыйнага адрачэння ў 1458 годзе мітрапаліта Ісідара ад тытула мітрапаліта Кіеўскага і ўсяе Русі на карысць свайго вучня Рыгора (Балгарына), якога былы канстанцінопальскі патрыярх Рыгор III Мама прызначыў на заходнія рускія землі з кафедрай у Кіеве, кіеўскія мітрапаліты сталі насіць афіцыйны тытул мітрапалітаў Кіеўскіх, Галіцкіх і ўсяе Русі:
Паморак
Паморак — у беларускай міфалогіі злы дэман, персаніфікацыя аднаміменнай з'явы — масавай смерці людзей і жывёл.
Апісанне
Уяўляўся ў выглядзе жывёлы (ката, сабакі), чалавека (старой бабы, худой маладой жанчыны, жудаснага аднавокага дзеда з калматай барадой, жабрака, маладзіцы, у якой вуж смокча грузі, і г.д). Ператварыўшыся ў чалавека, паморак імкнуўся пранікнуць ў сяло, дзе людзі яшчэ не хворыя: про прасіў селяніна падвезці яго на возе да вёскі, то пераправіць праз раку. Калі нехта купляўся на яго просьбу, Паморак прабіраўся ў сяло і пачынаў знішчаць людзей. Стаўшы скалечанай старой бабай, паморак мог папрасіцца да людзей у хату на ноч. Часам гаспадары шкадавалі старую і пушчалі. Потым у хаце памірала жывёла, хварэлі дзеці.
Шчэ расказваў мне дзед, што ў іх вёску паморак прыехаў з нашым ад­на­ся­ль­ча­ні­нам. Васіль ехаў на возе і ўбачыў чалавека, а той быў такім змораным, што мужык яго пажалеў і прапанаваў да сваёй вёскі падвезці. Во так паморак у вёску і забраўся к нам. Сяльчане яго жалелі, к сабе ў госці звалі. Але потым прымецілі, што пасля таго, як у іх пабыў еты чалавек чужы, у сям'і няшчасці пачыналіся. Людзі зразумелі, што ета быў паморак.
Змаганне з Паморкам
Часам разумны чалавек здагадваўся, з кім мае справу, завозіў Паморка ў балота, дзе тапіў, або спальваў на вогнішчы. Полымя, здабытае ад трэння, лічылася моцнай зброяй супраць Паморка. Людзі распальвалі па канцах сяла вогнішчы, каб гарэдзі дзень і ноч, каб дэман не мог прабрацца ў хаты. Ад тых вогнішчаў людзі бралі агенчыкі і заносілі ў хату, стараліся ўвесь час падтрымліваць іх, каб не згасалі. Хатнюю жывёлу ў час Паморка заганялі ў лясы, на страўкі за болоты, дзе і пасвілі статак да самай зімы. Кожды дзень раніцай падкурвалі гавяду тхарынаю, спадзяючыся, што такога смуроду ніякая чума не вытрымае. Калі пачынаўся паморак, усе людзі вёскі ішлі ў лес, зрубалі самую высокую хваіну, сажняў у 10, няслі з лесу і рабілі з яе вялізны крыж. Крыж гэты ставілі на прыгорк, каб было адусюль відаць.
Рэлігія ў Бурундзі
Рэспубліка Бурундзі — свецкая дзяржава, якая не мае дзяржаўнай рэлігіі. Канстытуцыі краіны (31 артыкул) гарантуе свабоду веравызнання. Прававой базай для функцыянавання рэлігійных арганізацый з'яўляецца закон 1992 года, які рэгулюе дзейнасць некамерцыйных арганізацый. Улады краіны патрабуюць, каб рэлігійныя абшчыны праходзілі рэгістрацыю ў Міністэрстве ўнутраных спраў Бурундзі.
Большасць жыхароў Бурундзі (92,9%) вызнаюць хрысціянства.
Хрысціянства
Першымі хрысціянскімі місіянерамі на тэрыторыі сучаснай Бурундзі былі два каталіцкія святары з місіянерскага таварыства Белых бацькоў. Прыбыўшы ў краіну ў 1879 годзе яны паспрабавалі запусціць місіянерскае служэнне, аднак былі забіты праз два гады. Наступная спроба ўсталяваць місіянерскую станцыю ў Бурундзі была прадпрынятая каталікамі толькі ў 1899 годзе і апынулася паспяховай.
У 1960 годзе доля хрысціян у насельніцтве Бурундзі склала 45%. У 2010 годзе колькасць хрысціян Бурундзі дасягнула 8,879 млн. Большасць з іх — гэта каталікі (5,85 млн.) і пяцідзясятнікі (больш за 1 млн.).
Іслам
Большасць мусульман Бурундзі з'яўляюцца сунітамі. У краіне распаўсюджана малікіцкая прававая школа. Арабы, суахілійцы і індыйцы, якія пражываюць у Бурундзі, прытрымліваюцца шафііцкага мазхаба. Нязначная колькасць мусульман (пераважна азіяты) з'яўляюцца шыітамі-ісмаілітамі. У краіне дзейнічае адна абшчына мусталітаў.
Большасць мусульман жыве ў заходнім Бурундзі, на ўзбярэжжы возера Танганьіка. Агульная колькасць мусульман — 130 тыс. чалавек.
Іншыя рэлігіі
Доля вернікаў мясцовых традыцыйных рэлігій няўхільна змяншаецца. Так, калі ў 1970 годзе яны складалі 26% насельніцтва, то да 2010 года іх доля зменшылася да 5,5% насельніцтва (або 525 тыс. чалавек). Па этнічнай прыналежнасці большасць з іх — хуту і тва.
Гуджаратцы, якія жывуць у Бурундзі, вызнаюць індуізм (6,8 тыс.). У сталіцы краіны ёсць невялікія абшчыны будыстаў і іўдзеяў.
У 1953 годзе з Уганды ў краіну прыбыла група бахаі. У 1969 годзе быў сфарміравана Нацыянальны духоўны сход Бурундзі. Паводле Сусветнай хрысціянскай базы даных у 2005 годзе ў Бурундзі пражывала 6,9 тыс. бахаістаў.
Няверуючымі з'яўляюцца трохі больш за 5 тыс. жыхароў Бурундзі.
Нацыянальны стадыён Лусаіл
Нацыянальны стадыён Лусаіл (ملعب لوسيل الدولي) — стадыён, які будзе пабудаваны ў Лусаіле (Катар) для Чэмпіянату свету па футболе 2022. Стадыён будзе выкарыстоўвацца для адкрыцця і фінальных гульняў сусветнага першынства. Як і іншыя стадыёны, запланаваныя на ЧМ-2022, будзе астуджаццасонечнай энергіі. Стадыён будзе распрацаваны брытанскай фірмай Foster + Partners. Плануецца, што будзе мець круглую аснову і акружаны ровам.
Куляшы (Ашмянскі раён)
Куляшы́ (, Кулеши) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Баронікі
Баро́нікі (, Бороники) — былая вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Ноўкінскага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе. Увайшла ў склад горада Віцебска.
Гісторыя
Вёска ўпамінаецца ў пісьмовых крыніцах у XVI ст. як сяло ў Віцебскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Уваходзіла ў склад фальварка Лукішкі, які ў 1597 г. перададзены Віцебску. У XIX ст. вёска Шчэрбінскай воласці Віцебскага павета і губерні. У 1893 г. была адкрыта школа граматы. Адносілася да праваслаўнага Цяляцінскага прыхода Праабражэнскай царквы. У 1905 г. тут 16 двароў, 135 жыхароў. Вёска — цэнтр сельскагаспадарчай грамады, у якую ўваходзіла 9 вёсак.
З 20 жніўня 1924 г. Баронікі ў Шумнянскім сельсавеце Віцебскага раёна і акругі. У 1926 г. у вёсцы 40 двароў, 239 жыхароў. У 1930 г. арганізаваны калгас. У 1936 г. сюды пераселены жыхары вёсак Архірэйшчына і Уціношы. У 1941 г. у вёсцы 143 двары, 501 жыхар. Падчас Другой сусветнай вайны нямецкія акупацыйныя ўлады знішчылі тут 4 двары. На фронце загінула 15 жыхароў, у партызанах 1. Пасля вайны вёска адбудавалася. З 22 снежня 1960 г. яна ў Ноўкінскім сельсавеце. У 1969 г. у вёсцы 59 двароў, 189 жыхароў.
На 1 студзеня 2003 г. — 312 двароў, 739 жыхароў. Вёска ў складзе Камунальнага унітарнага сельгаспрадпрыемства «Рудакова». Працуюць газанапаўняльная станцыя, парнікова-цяплічны камбінат, лясніцтва, магазін.
Ліквідавана ў 2011 годзе. Увайшла ў склад горада Віцебска.
Стралкоў
Вядомыя носьбіты:
Лявонцій Іванавіч Харужык
Ляво́нцій Іва́навіч Хару́жык (нар., аг. Жыровічы Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь (2001 -2009).
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі (1978), завочна.
Працоўную дзейнасць пачаў у калгасе ім.Ю.Гагарына Зэльвенскага раёна інжынерам па тэхніцы бяспекі. Быў на камсамольскай рабоце, працаваў у Жыровіцкім саўгасе-тэхнікуме, дзе прайшоў шлях ад лабаранта да намесніка дырэктара, потым у Рэспубліканскай інспекцыі котланагляда Дзяржаграпрама БССР — інспектар, галоўны інжынер, намеснік начальніка.
Валасова
Валасо́ва (, Волосово) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Лявонцій Іванавіч Харужык
Біяграфія
З 1993 па 1994 гг. — выканаўчы дырэктар Беларускай рэспубліканскай асацыяцыі спецыялістаў па ахове працы.
З 1994 па 2001 гг. — першы намеснік кіраўніка спраў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
З 24 верасня 2001 года — міністр прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь.
26 чэрвеня 2009 г. адпраўлены ў адстаўку.
З 22 студзеня 2010 па 2014 гг. — начальнік дэпартамента эканомікі і галіновых праграм Пастаяннага Камітэта Саюзнай дзяржавы.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны медалем «За працоўныя заслугі». Ганаровы грамадзянін Зэльвенскага раёна (2008).
Хайсы
Хайсы́ (, Хайсы) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета.
Гісторыя
У XIX ст. вядома ў складзе маёнтка Лужасна. У 1834 г. у вёсцы 42 рэвізскія сялянскія душы. У 1846 г. прыватная ўласнасць маёра і кавалера памешчыка Мікалая Енькі. У 1847 г. — 10 двароў.
На пачатку XX ст. вёска ў Мішкаўскай воласці Віцебскага павета і губерні. У вёсцы мелася вінная лаўка, яе ўладальніку належалі 2 дзес. зямлі.
З 20 жніўня 1924 г. вёска ў Бараўлянскім сельсавеце Лосвідскага раёна Віцебскай акругі, з 29 кастрычніка 1924 г. — Кузняцоўскага раёна Віцебскай акругі, з 26 сакавіка 1927 г. — Віцебскага раёна і вобласці. У 1926 г. — 24 двары.
У 1941 г. у Хайсах 8 двароў. З ліпеня 1941 да чэрвеня 1944 гг. вёска акупіравана нямецкімі войскамі. На франтах Другой сусветнай вайны загінулі 4 яе жыхары. З 20 снежня 1960 г. вёска ў Мазалаўскім сельсавеце.
У 2003 г. — 216 двароў.
У 2014 г. у лясным масіве побач з вёскай, выяўлены каля 40 ям (астанкі 172 чал.) з касцянымі чалавечымі парэшткамі з кулявымі адтулінамі ў патылічнай або цемянной частцы чэрапа. На месцы выяўлення парэшткаў, актывісты Кансерватыўна-хрысціянскай партыі-БНФ збудавалі сімвалічную магілу і ўсталявалі тры крыжа.
Вывучыўшы знаходкі зробленыя 52 асобным спецыялізаваным пошукавым батальёнам (гільзы, манеты, гузікі, абутак, асабістыя прадметы, а таксама характар ран у чарапах і спосаб пахавання), Інстытут гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі ў 2017 г. прыйшоў да высновы, што пахаванні з'яўляюцца ўскоснымі доказамі масавых рэпрэсій на тэрыторыі Беларусі ў 1937 — 1938 гг.
Інфраструктура
У вёсцы размешчаны цэнтр вытворчага ўчастка «Хайсы» ААТ «Птушкафабрыка Гарадок».
Працуюць дзіцячы сад, бібліятэка, аддзяленне сувязі, АТС, комплексны прыёмны пункт, магазін.
Бекташы
Бекташы́ (بكتاشية,, Bektaşi, Bektashi) — алавіцкі ордэн дэрвішаў. Найбольшая колькасць сучасных прыхільнікаў бекташы жыве ў Албаніі, дзе яны вылучаюцца як асобная канфесія, да якой належыць 2,09% ад усіх вернікаў (2011 г.).
Гісторыя
Заснавальнікам вучэння бекташы лічыцца Хаджы Бекташ Велі (1209 - 1271 гг.), народжаны на паўночным ўсходзе сучаснага Ірана, які большую частку жыцця правёў у Анатоліі. Ордэн дзейнічаў пераважна на тэрыторыі Асманскай імперыі і меў значны ўплыў на дзяржаўнае жыццё праз янычарскі корпус у Стамбуле. У канцы XVII - пачатку XIX стст. былыя янычары, выхадцы з Балканскага паўвострава, распаўсюджвалі вучэнне на радзіме.
У 1826 г., калі янычарскі корпус быў расфарміраваны, бекташы апынуліся ў Стамбуле па-за законам. Адраджэнне ордэна на некаторы час стала магчымым пасля 1876 г. Менавіта да перыяду канца XIX - пачатку XX ст. належыць большая частка бекташскай духоўнай літаратурнай спадчыны. У 1925 г. суфійскія ордэны ў Турцыі былі забаронены, і кіраўніцтва бекташы пераехала ў Албанію. У 1967 - 1990 гг. забаронены на тэрыторыі Албаніі. У наш час адбываецца адраджэнне.
Веравучэнне
Рэлігійная практыка бекташы заснавана на дактрыне адзінства быцця, блізкага да пантэізму. Адначасова прысутнічаюць іншыя рысы, якія набліжаюць бекташы да астатніх шыітаў — шанаванне прарока Алі, дванаццаці імамаў, святкаванне наўруза, і містычнае суфійскае вучэнне пра пераход вернікамі чатырох сімвалічных брам — шарыят, тарыкат (духоўны шлях), марыфа (сапраўдныя веды) і хакіка (праўда).
Ваяводкі
Ваяво́дкі (, Воеводки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (980001—981000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (980001—981000)
Васількі (Віцебскі раён)
Васількі́ (, Васильки) (да 30 ліпеня 1964 года Чухвары́ ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Прусінская Буда
Пру́сінская Бу́да (, Прусинская Буда) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Марачанка
Марача́нка (, Морачанка) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1934
Cезон 1934 году стаў 15-ым рэгулярным сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Скончыўся 9 снежня перамогай "New York Giants".
Выніковая табліца
Г = Гульні, В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Ракітнік (Касцюковіцкі раён)
Ракі́тнік (, Ракитник) — пасёлак у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года пасёлак уваходзіў у склад Пячарскага сельсавета.
Прусіна (Касцюковіцкі раён)
Пру́сіна (, Прусино) — вёска ў Беларусі, у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
У 1924—1959 гадах цэнтр Прусінскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 2 км у напрамку на ўсход ад горада Касцюковічы, за 162 км ад Магілёва, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Камунары, на рацэ Крупня, каля аўтамабільнай дарогі Касцюковічы—Хоцімск.
Масі
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Шчучына (Віцебскі раён)
Шчу́чына (, Щучино) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мазалаўскага сельсавета. За 20 км на поўнач ад Віцебска, 10 км ад чыгуначнай станцыі Лосвіда на лініі Віцебск — Невель.
Гісторыя
У 16 стагоддзі маёнтак на рацэ Лужаснянка ва ўладанні зямян Шапак у Віцебскім ваяводстве ВКЛ. У 1593 годзе зямянін Зенька Севасцьянавіч Шапка падараваў палову маёнтка сваёй дачцэ Ганне і яе мужу Андрэю Хацімскаму. У 18 стагоддзі вёска ў Віцебскім ваяводстве ВКЛ. У 1770 годзе ў складзе маёнтка Пуцілава ва ўладанні Жабаў. Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе ў Расійскай імперыі, у Віцебскім павеце Пскоўскай, з 1776 года Полацкай губерняў. У 1785 годзе вёска Шчуціны. З 1796 года ў Беларускай губерні, з 1802 года ў Віцебскай губерні. У пачатку 20 стагоддзя вёска ў Вярхоўскай воласці Віцебскага павета Віцебскай губерні. У 1905 годзе мела 51 дзесяціну зямлі, адносілася да Пуцілаўскага сельскагаспадарчага таварыства. У сакавіку 1924 года вернута ў склад БССР. З 20 жніўня 1924 года ў Мікалаеўскім сельсавеце Лосвідскага, з 29 кастрычніка 1924 года Кузняцоўскага, з 26 сакавіка 1927 года Віцебскага раёнаў Віцебскай акругі (да 26 ліпеня 1930 года). У 1930 годзе створаны калгас «2-я пяцігодка», у калгасе працавала кузня. У 1936 годзе ў Шчучына пераселены жыхары вёсак Загорына, Забалацце, Задарожжа і хутароў Кокшчына і Падарожжа і ў 1939 годзе хутара Козенец. З 20 лютага 1938 года ў Віцебскай вобласці. З сярэдзіны ліпеня 1941 года да канца снежня 1943 года вёска акупіравана нацысцкімі войскамі. У чэрвені 1942 года ў час карнай аперацыі гітлераўцы знішчылі ўсю вёску (50 двароў) і загубілі 27 жыхароў. На франтах загінулі 53 вяскоўцы і 15 у партызанскай барацьбе. З 20 снежня 1960 года ў Мазалаўскім сельсавеце. У 1997 годзе ў складзе калгаса «Перамога» (цэнтр — вёска Сушчова). Працавала ферма.
Сан-Рафаэль (кантон)
Сан-Рафаэль (Cantón de San Rafael) — кантон №5 у правінцыі Эрэдзія ў Коста-Рыцы. Адміністрацыйны цэнтр — горад Сан-Рафаэль. Плошча кантона складае 48,39 км². Насельніцтва паводле перапісу 2011 года — 45 965 чал.
Кантон мяжуе на поўначы і поўдні — з кантонам Эрэдзія, на захадзе — з кантонам Барва, на паўднёвым усходзе — з кантонамі Сан-Пабла і Сан-Ісідра.
У склад кантона ўваходзяць 5 дыстрыктаў (раёнаў):
Кантон Сан-Рафаэль быў створаны 28 мая 1885 года.
Галоўнай сельскагаспадарчай культурай кантона з'яўляецца кава, у высакагорных раёнах развіта малочная жывёлагадоўля. Працуе ГЭС Ла Хоя. На поўначы кантона знаходзіцца нацыянальны парк Браульё-Карыльё. Маецца шмат лясных троп для турыстаў, шмат гасцініц і пляцовак для актыўнага адпачынку. Актыўна развіваецца турызм.
Спасылкі
Афіцыйны сайт кантона Сан-Рафаэль
Вішнёвая (Віцебскі раён)
Вішнёвая (, Вишнёвая) (да 30 ліпеня 1964 года Чарапні́ I ) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета. За 11 км на поўдзень ад Віцебска, 7,5 км ад чыгуначнай станцыі Мядзвёдка на лініі Віцебск — Орша.
Ручэй (Касцюковіцкі раён)
Ручэ́й (, Ручей) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1935
Cезон 1935 году стаў 16-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Скочыўся 15 снежня перамогай "Detroit Lions".
Выніковая табліца
Г = Гульні, В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Гарадняны (Віцебскі раён)
Гарадня́ны (, Городняны) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Насканцы
Наска́нцы (, Насканцы) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Градкі (Віцебскі раён)
Гра́дкі (, Грядки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Пагулянка (Ашмянскі раён)
Пагуля́нка (, Погулянка) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Тупічына (Касцюковіцкі раён)
Тупі́чына (, Тупичино) — аграгарадок у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
У 1931—1954 гадах цэнтр Тупічынскага сельсавета. Да 8 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Пячарскага сельсавета.
Тартэла звілістая
Тартэла звілістая (Tortella tortuosa) — від імхоў сямейства.
Апісанне
Дзярнінкі буйныя, часта падушкападобныя, мяккія, жаўтавата-зялёныя, сплеценыя рызоідным лямцам. Сцябло прамастойнае, простае або вілавата разгалінаванае, даўжынёй 2-6 см. Лісце адыходнае, пры яйкападобнай або падоўжанай аснове лінейна-ланцэтнае, вузказавостранае, кілявата-жалабатае, з вельмі хвалістымі, уверсе папілозна-гародчатымі краямі. Жылка простая, выступае з верхавінкі ліста вастрыём. Клеткі ўверсе ліста акругла-квадратныя, вельмі папілозныя, пры аснове ліста — прамавугольныя, бясколерныя, па краі ў выглядзе каймы працягваюцца ўгору. Каробачка на ножцы, прамая або трохі сагнутая, падоўжана-яйкападобная. Перыстом просты. Вечка з касой дзюбкай.
Пашырэнне
Аркта-альпійскі кальцафільны від. Пашырэнне цыркумпалярнае — ад арктычнай да падтаежнай зоны паўночнага паўшар'я; у Паўднёвым паўшар'і толькі ў Паўднёвай Амерыцы. На Беларусі рэдкі від, колькасць якога скарачаецца, трапляецца ў ізаляваных лакалітэтах за мяжой вобласці суцэльнага пашырэння. Расце ў ельніках асінава-сныцевых і на вапнава-пясчанай гальцы, знойдзены на сценах старых бетонных збудаванняў.
Асаблівасці біялогіі
Двухдомны. Звычайна стэрыльны. Размнажэнне вегетатыўнае — верхавінкамі лісця. Спараносіць летам. Расце густа, буйнымі дзярнінкамі, але на невялікіх плошчах.
Васілёўка (Касцюковіцкі раён)
Васілёўка (, Василёвка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Негінскага сельсавета, да 28 сакавіка 1996 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Касцюковіцкага гарсавета.
Гарэцкая
Гарэцкая — жаночая форма беларускага прозвішча Гарэцкі.
Забеліна (Віцебскі раён)
Забе́ліна (, Забелино) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Парэла пласкалістая
Парэла пласкалістая (Porella platyphylla) — від пячоначных імхоў сямейства парэлавых.
Апісанне
Дзярнінкі плоскія, буравата-зялёныя. Сцябло даўжынёй 3-8 см, жорсткае, даволі правільна двойчы-, тройчыперыстаразгалінаванае. Лісце густое, чарапічнае, больш-менш пукатае, двухлопасцевае. Верхняя лопасць яйка-, сэрцападобная з закругленай верхавінкай, ніжняя — яйкападобная, тупазавостраная, з загнутым уніз вонкавым краем. Амфігастрыі акругла-квадратныя з павернутым уніз краем, у 2-3 разы шырэйшыя за сцябло. Клеткі лісця акруглыя. Перыстом буйны, зверху пляскаты. Каробачка шарападобная, на кароткай ножцы, раскрываецца 4 створкамі. Спараносіць летам.
Пашырэнне
Від з цыркумпалярным арэалам у Галарктыцы: ад Субарктыкі да стэпавай зоны; больш на поўдзень, пераважна па гарах, дасягае Міжземнамор'я, Малой Азіі, Кітая, Гімалаяў. У Беларусі за апошняе стагоддзе гэты від з даволі звычайнага на паўднёвым захадзе краіны ператварыўся ў рэдкі. Месцы росту: цяністыя лясы, старыя паркі і аблесеныя яры — на ствалах, на выступаючых з зямлі каранях шыракалістых дрэў.
Асаблівасці біялогіі
Двухдомны. Размнажаецца вегетатыўна — вывадковымі лісцікамі.
Добрына (Віцебскі раён)
До́брына (, Добрино) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета. За 6 км ад Віцебска, за 4,7 км ад чыгуначнай станцыі Мядзвёдка на лініі Віцебск — Орша.
Памерач
Паме́рач (, Померечь) — былы хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіў у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года хутар уваходзіў у склад Гардзіеўцаўскага сельсавета. Ліквідаваны 15 ліпеня 2008 года.
Скапанія завостраная
Скапанія завостраная (Scapania apiculata) — від пячоначных імхоў роду сямейства.
Апісанне
Дзярнінкі рыхлыя, жаўтавата-зялёныя. Парасткі ляжачыя або прыўзнятыя, даўжынёй 2—5 см. Лісце двухбаковаадыходнае, шчыльна размешчанае, да трэці або сярэдзіны расчлянёнае на 2 няроўныя кіляватыя лопасці. Ніжняя лопасць яйкападобная, завостраная; верхняя меншая за ніжнюю, завостраная. Клеткі лісця акруглыя, з вузлаватымі патаўшчэннямі. Перыянцый зажаты ў дарзавентральным напрамку. Каробачка на ножцы, эліпсападобная, чырвона-бурая, раскрываецца падоўжнымі створкамі.
Пашырэнне
Арктабарэальны від з цыркумпалярным арэалам, які займае ў асноўным таежную і падтаежную зоны. У Беларусі вядомы толькі на тэрыторыі Бярэзінскага запаведніка (на паўднёвай мяжы пашырэння). Месцы росту: загніўшая драўніна ў сырых забалочаных лясах.
Асаблівасці біялогіі
Двухдомны. Спараносіць летам. Размнажэнне вегетатыўнае — аднаклетачнымі акруглымі або авальнымі вывадковымі пупышкамі, якія развіваюцца ў цёмна-бурых кучках на верхавінках звычайнага лісця або дробнага дэфармаванага лісця прамастойных парасткаў.
Побень
По́бень (, Побень) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Зубакі (Віцебскі раён)
Зуба́кі (, Зубаки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Агапенар
Агапенар (Ἀγαπήνωρ) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Анкея і Іатыды. Правадыр аркадцаў. Цар Тэгеі. Жаніх Алены. Яму сыны Фегея аддалі ў рабства Арсіною. У яго доме сыны Алкмеона забілі сыноў Фегея. .
Прывёў пад Трою 60 караблёў (або 7 ). У «Іліядзе» згаданы толькі аднойчы. Удзельнічаў у спаборніцтвах у гонар Ахіла ў скачках. Сядзеў у траянскім кані.
НФЛ у сезоне 1936
Cезон 1936 году стаў 17-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Скочыўся 13 снежня перамогай "Green Bay Packers".
Зуі (Віцебскі раён)
Зуі́ (, Зуи) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1936
Выніковая табліца
Г = Гульні, В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Красная Слабада (Касцюковіцкі раён)
Кра́сная Слабада́ (, Красная Слобода) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Помнік Язэпу Драздовічу (Мінск)
«Вечны вандроўнік» — бронзавы помнік выдатнаму беларускаму мастаку і краязнаўцу Язэпу Драздовічу ў Мінску. Адкрыты 6 жніўня 1993 года ў Траецкім прадмесці, на рагу вуліцы Максіма Багдановіча і Траецкай набярэжнай, каля Свіслачы.
Аўтарамі помніка з'яўляюцца скульптар Ігар Голубеў, для якога ён быў дыпломнай працай, і архітэктар В. Марухін. Адлітая скульптурная кампазіцыя некалькі гадоў не магла знайсці свайго месца ў горадзе. Дзякуючы значным намаганням грамадскасці, яе ўрэшце было вырашана паставіць у Траецкім прадмесце, паблізу тых мясцін, дзе мастак любіў блукаць, аглядаючы краявіды старога Менска, і вышэйшай жаночай школы на Траецкай гары, дзе ў ён выкладаў маляванне.
Апісанне
Адносна невялікая па памеры скульптурная кампазіцыя, што адлюстроўвае Драздовіча, уяўляе сабою бронзавую фігуру самаго мастака, які ідзе па дарозе ў сціплай сялянскай вопратцы з кіем у руцэ і з перакінутым цераз плячо мальбертам. Яго постаць укрывае дрэва-мроя, у кроне якога грувасцяцца сілуэты вежаў беларускіх замкаў і храмаў побач з яго касмічнымі летуценнямі. Маладому скульптару ўдалося перадаць не толькі партрэтнае падабенства, але і высокі ідэалізм, чысціню душы, свядомую самаахвярнасць мастака. Вельмі не простымі для скульптуры сродкамі раскрыты ўласцівая для творчасці Драздовіча суіснаванне рэальнага свету і свету фантазіі, яго невычэрпная любоў да роднага краю і жыццё па водле законаў Хрыста.
Іван Рыгоравіч Бунечка
Іван Рыгоравіч Бунечка (8 ліпеня 1950) — украінскі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны пасланец Украіны 2-га класа. Пастаянны паўнамоцны прадстаўнік Украіны пры каардынацыйных інстытутах Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 ліпеня 1950 года ў Ровенскай вобласці. У 1973 годзе скончыў Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі, гістарычны факультэт. У 1980 годзе — Вышэйшую партыйную школу, у 1990 годзе — аспірантуру Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС, у 2002 годзе — факультэт павышэння кваліфікацыі Дыпламатычнай акадэміі МЗС Расіі. Доктар філасофіі.
Партыйная праца
З 1966 загадчык сельскім клубам. У 1967—1970 гг — працаваў настаўнікам у школе. У 1970—1973 гг — інструктар райкама камсамола. 1973—1974 — служба ў Савецкай арміі. 1974—1978 гг — лектар, загадчык аддзела райкама Кампартыі Украіны. 1978—1980 гг — слухач Адэскай вышэйшай партыйнай школы. 1980—1987 гг — лектар Ровенскага абкама Кампартыі Украіны. 1987—1990 гг — аспірант Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК КПСС. 1990—1991 гг — сакратар Ровенскага гаркама Кампартыі Украіны. 1992—1996 гг — дырэктар філіяла Украінскай фондавай біржы.
Дыпламатычная праца
З 1996 на дыпламатычнай працы ў МЗС Украіны на пасадах: галоўнага дарадцы Дагаворна-прававога ўпраўлення, дарадцы Першага тэрытарыяльнага дэпартамента МЗС Украіны, першага сакратара Пасольстваў Украіны ў Рэспубліцы Беларусь, Туркменістан і, дарадцы Пасольстваў Украіны ў Расійскай Федэрацыі, Кыргызскай Рэспубліцы.
З 28.12.2010 — 31.03.2014 — Пастаянны паўнамоцны прадстаўнік Украіны пры каардынацыйных інстытутах Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
Спасылкі
‎
Рудзішкі (Ашмянскі раён)
Ру́дзішкі (, Рудишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Камары (Віцебскі раён)
Камары́ (, Комары) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Сайлюкі
Сайлюкі́ (, Сайлюки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Хаджалінская разня
Хаджалінская разня (Xocalı soyqırımı) — масавае забойства жыхароў азербайджанскага горада Хаджалы армянскімі ўзброенымі фарміраваннямі, якое ў шэрагу крыніц характарызуецца як самае буйное і жорсткае кровапраліццё за час Карабаскай вайны. У азербайджанскіх крыніцах гэтыя падзеі называюцца Хаджалінскай трагедыяй (Xocalı faciəsi) або Хаджалінскім генацыдам (Xocalı soyqırımı), які прадстаўляецца азербайджанскім бокам як частка больш агульнага 200-гадовага генацыду азербайджанцаў.
Гісторыя
У ноч з 25 на 26 лютага 1992 года армянскія ўзброеныя фарміраванні пры ўдзеле некаторых ваенных 366-га палка Аб’яднаных сіл СНД, дыслакаванага ў Сцепанакерце (мяркуецца, што яны дзейнічалі без загаду камандавання), занялі горад Хаджалы. Падчас штурму і пасля яго былі паранены, загінулі і прапалі без вестак сотні мірных жыхароў.
Памяць
У Азербайджане помнікі ахвярам Хаджалінскай разні ўсталяваны ў Баку, гарадах Закаталы і Ленкарань, а таксама ў пасёлку Шаумянаўск, дзе часова пражываюць хаджалінскія ўцекачы.
Роберт Мілкінс
Роберт Мілкінс (Robert Milkins; нар., Брысталь, Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Шасціразовы паўфіналіст рэйтынгавых турніраў. Былы 12-ы нумар сусветнага рэйтынгу (2014), з лета 2012 года нязменна ўваходзіць у топ-32. За сваю кар’еру выканаў дзве максімальныя серыі.
НФЛ у сезоне 1937
Cезон 1937 году стаў 18-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Скочыўся 12 снежня перамогай "Boston Redskins".
Выніковая табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Заўвага: Да 1972 года, нічыі ў турнірных табліцах не ўлічваліся.
Красны Курган (Касцюковіцкі раён)
Кра́сны Курга́н (, Красный Курган) — пасёлак у Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Крупня (Касцюковіцкі раён)
Кру́пня (, Крупня) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Мурын Бор
Му́рын Бор (, Мурин Бор) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Слоцішкі
Сло́цішкі (, Слотишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Красцьянка
Красцья́нка, таксама Сялянка (, Крестьянка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета. За 5,5 км ад Віцебска, 3 км ад чыгуначнай станцыі Мядзвёдка. На заходняй ускраіне вёскі знаходзіцца прыпыначны пункт «Сялянка».
Гісторыя
Вёска ўзнікла ў 1930-я гады на былых памешчыцкіх землях. З 20 лютага 1938 года ў Віцебскай вобласці. У гады Другой сусветнай вайны з сярэдзіны ліпеня 1941 года да канца чэрвеня 1944 года акупіраваны нацысцкімі войскамі. З 22 снежня 1960 года вёска ў Ноўкінскім сельсавеце. У 1969 годзе ў складзе саўгаса «Рудакова». З 2003 года ў складзе ААТ «Рудакова».
Лугавыя (Віцебскі раён)
Лугавы́я (, Луговые) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета. За 8 км на паўднёвы захад ад Віцебска, 8,5 км ад чыгуначнай станцыі Мядзвёдка.
Стралы
Стралы́ (, Стрелы) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Гардзіеўцаўскага сельсавета.
Луцікі
Лу́цікі (, Лутики) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Цімуты
Цімуты́ (, Тимуты) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
НФЛ у сезоне 1938
Cезон 1938 году стаў 19-ым сезонам Нацыянальнай футбольнай лігі (NFL). Скочыўся перамогай "New York Giants".
Выніковая табліца
В = Выйгрыш, П = Паражэнне, Н = Нічыя, % = Адсотак перамог, АН = Ачкі набраныя, АП = Ачкі прапушчаныя''
Восава (Пліскі сельсавет, Смалявіцкі раён)
Во́сава (, Осово) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пліскага сельсавета.
Швабы (Ашмянскі раён)
Швабы́ (, Швабы) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Шлапакоўшчына
Шлапако́ўшчына (, Шлопаковщина) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Мураванаашмянкоўскага сельсавета.
Мядзвёдка (вёска)
Мядзвёдка (, Медвёдка) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Негіна
Не́гіна (, Негино) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Норкіна
Но́ркіна (, Норкино) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Новакукавячына
Но́вакукавя́чына (, Новокуковячино) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Агароднікі (Ашмянскі раён)
Агаро́днікі (, Огородники) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Мядзвёдка (пасёлак)
Мядзвёдка (, Медвёдка) — станцыя ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Пароцькава
Паро́цькава (, Поротьково) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Іхтыс
І́хтыс (Ίχθύς — рыба) — знак першых хрысціян, што сімвалізуе Ісуса Хрыста. Гэта акронім, які складаецца з пяці першых літар наступных словаў:
Рыба пачала выкарыстоўвацца як першы сімвал хрысціянства на два стагоддзі раней за крыж і ўжываецца да нашага часу.
Гісторыя
Падчас пераследу першых хрысціян немагчыма было карыстацца выявамі Хрыста, таму паўсталі разнастайныя сімвалічныя коды. Выявы акроніма ΙΧΘΥΣ або стылізаванае пад яго рыбы з'яўляюцца ў рымскіх катакомбах у II стагоддзі. Рыба згадваецца таксама ў творы Генрыка Сянкевіча «Quo vadis» пра хрысціян тагачаснага перыяду.
Сімвал мае падвойнае тлумачэнне. Па першае, ён звязаны з вадой, дзе пражываюць рыбы, і такім чынам азначае хрышчэнне. Па-другое, мае дачыненне і да еўхарыстыі, аднаго з хрысціянскіх таінстваў. Да IX стагоддзя рыба прысутнічала на ўсіх выявах Апошняй вячэры побач з хлебам і чашай.
У Бібліі
Месцы Новага Запавету, дзе згадваецца рыба або рыбацтва :
Сучаснасць
Пад канец XX стагоддзя іхтыс зноў стаў папулярным сімвалам не толькі між пратэстантаў розных краін і коптаў, але ўсё часцей і ў каталікоў. Такую наклейку можна часта пабачыць на легкавіках. Супернікі крэацыянізму сталі парадаваць гэты знак, налепваючы на ўласныя машыны знак рыбы са словамі «Дарвін» і ножкамі, «Лятаючы макаронны монстр» або «Ктулху».
У амерыканскім Уілмары (Кентукі) ладзіцца штогадовы фестываль пад назвай Іхтус (Ichthus Music Festival).
У Вялікабрытаніі дзейнічае неахарызматычны царкоўны рух «Хрысціянскае брацтва Іхтус» (Ichthus Christian Fellowship).
Цікавосткі
Існуе дыстрыбутыў аперацыйнай сістэмы Лінукс пад назвай Ichthux, пабудаваны на хрысціянскіх каштоўнасцях.
Падгародак
Падгаро́дак (, Подгородок) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Асінаўка (Навасёлкаўскі сельсавет)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Паўлючонкі
Паўлючо́нкі (, Павлючёнки) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Алізова
Гісторыя
Да 1783 года называўся Яцкоўшчынай, перайменаваны новым гаспадаром Алаізіем Ракіцкім, які набыў яго ў Алены Салагубавай. У 1819 годзе выкуплены і далучаны да мясцовых уладанняў Чапскіх.
Нізькі
Ні́зькі (, Низьки) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Забычанскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца за 9 км у напрамку на поўнач ад горада Касцюковічы, за 155 км ад Магілёва, каля аўтамабільнай дарогі.
У 1924—1959 гадах цэнтр Нізкаўскага (Нізькаўскага) сельсавета.
Перавоз (Віцебскі раён)
Пераво́з (, Перевоз) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Пушкары (Ноўкінскі сельсавет)
Пушкары́ (, Пушкари) — вёска ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ноўкінскага сельсавета.
Багушкі
Багу́шкі (, Богушки) — хутар у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Ангелаўка
А́нгелаўка (, Ангеловка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Сацыяльны кансерватызм
Сацыя́льны кансерваты́зм — палітычная ідэалогія, якая засяроджваецца на захаванні таго, што лічыцца традыцыйнымі каштоўнасцямі. Сацыяльны кансерватызм з'яўляецца формай аўтарытарызму і яго часта звязваюць з думкай аб тым, што ўрад ці дзяржава павінныя играць вялікую ролю ў сацыяльных і маральных справах сваіх грамадзян, у агульным выпадку падтрымліваць паводзіны, якия ўлады лічаць маральна правільным і перашкаджаць ці проста забараняць тое, што ўлада лічыць маральна няправільным.
Азначэнне
У Злучаных Штатах на працягу сярэдзіны і да канца 20-га стагоддзя, паняцці захавання традыцыйных каштоўнасцей разглядалася сацыял-кансерватарамі як ідэал, які паступова разбураўся праз шэраг федэральных заканадаўчых актаў і з-за рашэння Вярхоўнага Суда ЗША, што прывяло да перавароту ў асноўнай плыні сацыяльнага кансерватызму, пачалася дзейнасць нізавых актывістаў і спробы лабіраваць законы ў абарону традыцыйных каштоўнасцей на федэральным узроўні. Гэтая ідэалогія звычайна з падазрэннем ставіцца да сацыяльных змен і выступае за вяртанне фундаментальных каштоўнасцей.
Другое значэнне тэрміну сацыял-кансерватызм развілося ў Скандынаўскіх краінах і кантынентальнай Еўропе. Там яно тычыцца ліберальнага кансерватызму, які выступае за еўрапейскія дзяржавы ўсеагульнага дабрабыту. Сацыяльны кансерватызм адрозніваецца ад культурнага кансерватызму, засяроджваецца на культурных аспектах, такіх як абарона культуры пэўнай нацыі, хоць гэтыя дзве ідэалогіі трохі перасякаюцца.
Характэрныя рысы
Прынятыя мэты і ідэалогіі, якія тычацца абароны традыцый і/або маральнасці часта адрозніваюцца для розных груп сацыяльнага кансерватызму. Такім чынам няма нейкай агульнай палітыкі або пазіцый, якія лічыліся б універсальнымі сярод сацыял-кансерватараў. Аднак ёсць шэраг прынцыпаў якіх па меншай меры большасць сацыяльных кансерватараў прытрымліваецца. Да такіх агульных ідэй і філасофій адносяцца: нуклеарная сям'я, як базавы элемент грамадства, дзяржаўная абарона маральнасці і таго, што фігуры сацыял-дэмакратыі згадваюць як традыцыйныя сямейныя каштоўнасці, яны выступаюць супраць секулярызму і ваяўнічага атэізму. Прыкладное прымяненне гэтых агульных прынцыпаў у сацыял-кансерватараў розных краін выглядае так: выступы супраць легалізацыі абортаў, даследаванняў ствалавых клетак і эўтаназіі; выступ супраць еўгенікі (генных мадыфікацыяў, перадаюцца па спадчыне) і трансгуманізму, падтрымліваючы біякансерватызм; выступы за вызначэнне шлюбу як саюзу адной жанчыны і аднаго мужчыны, супраць аднаполых шлюбаў, супраць легалізацыі медыцынскіх неапраўданых наркотыкаў, прастытуцыі, дашлюбнага сексу і сексу па-за шлюбам; пратэсты супраць парнаграфіі і таго, што сацыял-дэмакраты лічаць непрыстойным і непрымальным.
Антонаўка (Касцюковіцкі раён)
Анто́наўка (, Антоновка) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Нізкаўскага сельсавета.
Халадовая крапіўніца
Халадовая крапіўніца — алергія на холад, ад якога на адкрытых участках скуры ўзнікаюць чырвоныя плямы. Ускладненне немачы выклікае ваніты, галавакружэнне, дыхавіцу, тахікардыю, зніжэнне артэрыяльнага ціску і шок. Сімптомамі ёсць чырвоныя плямы на скуры, скурны сверб і смыленне, што адзначаюцца цягам некалькіх гадзінаў пры абмыванні халоднай вадой, пераходзе з халоднага памяшкання ў цёплае і ў марознае і сырое надвор'е. Пры зліцці чырвоных плямаў назіраецца ацёк скуры.
Папярэджанню хваробы спрыяе загартоўванне, нашэнне нацельнай бялізны з бавоўны і дастаткова цёплай вопраткі, змазванне перад выхадам на вуліцу твару, рук і шыі крэмам. Узнікненню хваробы спрыяюць карыес зубоў, вірусны гепатыт, гельмінтозы і разлад страўнікава-кішачнага тракту, гаймарыт, танзіліт і халецыстыт.
Багданішкі (Ашмянскі раён)
Багдані́шкі (, Богданишки) — вёска ў Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Да 17 студзеня 1969 года вёска ўваходзіла ў склад Жупранскага сельсавета.
Валынеж
Валы́неж (, Волынеж) — вёска ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Пралетарскага сельсавета.
Да 8 снежня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Пячарскага сельсавета.
Тэмпіске
Тэмпіске (Río Tempisque) — рака ў Коста-Рыцы. Бярэ пачатак у Кардыльерах правінцыі Гуанакастэ паблізу вулкана Арасі, даўжыня ракі прыкладна 114 км, упадае ў заліў Нікоя Ціхага акіяна. Цячэ з поўначы на поўдзень, у ніжнім цячэнні знаходзіцца нацыянальны парк Пала-Вердэ.
Прытокі: Тэмпіскіта, Аагадас, Каларада, Ліберыя, Больсан, Чарка.
На беразе ракі знаходзіцца горад Філадэльфія.
Рачны мост Тэмпіске, пабудаваны ў 2002 годзе, злучае паўвостраў Нікоя з паўднёвымі раёнамі правінцыі Гуанакастэ. Будаўніцтва моста фінансаваў урад Тайваня.