cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пачаевіцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чашніцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чашніцкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Гільскага сельсавета. 1 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Старасельскага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Барок, Восава, Жучкі, Зялезькі, Камянец, Мялешкавічы і Слабодка), таксама ў склад сельсавета з Лукомльскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Граеўшчына, Карнілаўка, Кругліца, Паршчэўшчына, Ротніца і Рудніца). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Бешанковіцкага раёна. 17 ліпеня 1964 года ў склад Лукомльскага сельсавета перададзены 13 населеных пунктаў (Барок, Восава, Граеўшчына, Жучкі, Зялезькі, Камянец, Карнілаўка, Кругліца, Мялешкавічы, Паршчэўшчына, Ротніца, Рудніца і Слабодка). З 6 студзеня 1965 года сельсавет у складзе адноўленага Чашніцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты. 16 кастрычніка 1989 года ў склад сельсавета з Празямлянскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Доўжыца і Руць). 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Альшанскага (12 населеных пунктаў: вёскі Дуброва, Дубровіцы, Дуброўкі, Закур’е, Калмакі, Лыскі, Навасёлкі, Неўгадава, Пачаевічы, Прыдвор’е, Слідцы і пасёлак Чырвоная Раніца), Новазаранскага (8 населеных пунктаў: вёскі Андрыянава, Баліна, Гілі, Кушняроўка, Маскоўская Гара, Плаўнік, Сарочына і Тураўшчына) і Празямлянскага (2 населеныя пункты: вёскі Доўжыца і Руць) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты.
Калодзежскі сельсавет
Кало́дзежскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Любішына.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Калодзезскі сельсавет у складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Калодзезі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 25 ліпеня 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Дамавіцкага сельсавета (6 населеных пунктаў: Асінаўка, Вормачка, Восава, Карабетаўка, Клейка, Мяжніца). 22 сакавіка 1989 года цэнтр сельсавета перанесены з вёскі Калодзежы ў вёску Любішына. 27 лістапада 1989 года ў склад Лядскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Бярозаўка, Велікаполле, Дубнікі, Плецявішча і Язоўкі), а ў склад сельсавета з Раваніцкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Восаўскі Бор, Дамавіцк, Каліта, Навазер’е і Рэпішча). 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Хутарскага сельсавета (17 населеных пунктаў: Амяло, Анаполле, Барсукі, Буйное, Ведрыца, Гарадзішча, Карпілаўка, Красная Змена, Луніца, Мяжонка, Новая Ніва, Падар, Падсосна, Ратнае, Стары Пруд, Хутар і Юравічы), у склад Вайнілаўскага сельсавета перададзены пасёлак Індом. 28 мая 2013 года ў склад Лядскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў (Амяло, Барсукі, Буйное, Ведрыца, Гарадзішча, Карпілаўка, Красная Змена, Луніца, Новая Ніва, Ратнае, Хутар і Юравічы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (22 населеныя пункты) — 2163 чалавекі, з іх 92,0 % — беларусы, 3,2 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Драгавыж
Драгавыж (Дроговиж) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аравакі
Паходжанне
Фарміраванне аравакаў як першаснай этнічнай супольнасці археолагі звязваюць з далінай ракі Арынока, дзе ўжо 6 тысяч гадоў таму на аснове ранейшых абарыгенных культур пачала зараджацца археалагічная земляробчая культура саладоідаў (названа па найменню мястэчка Салада ў Венесуэле, дзе была знойдзена). Яе прадстаўнікі сталі аднымі з першых насельнікаў трапічных лясоў Паўднёвай Амерыкі, якія асвоілі ручную апрацоўку зямлі, вырошчванне маніёку і выраб простай керамікі. Некаторыя вучоныя лічаць, што ўдзел у стварэнні культурнага комплексу саладоідаў маглі прымаць удзел выхадцы з перадгор'яў Анд, аднак ясных падцверджанняў гэтаму няма.
У 1 тысячагоддзі да н. э. саладоіды пачалі імклівае пашырэнне свайго арэала пасялення, дайшлі да Рыу-Негру на поўдні, да вусця Амазонкі на ўсходзе, узбярэжжа Гвіяны і Карыбскага мора, а таксама Антыльскіх астравоў на поўначы. Пры гэтым яны асімілявалі папярэднія культуры, што стала прычынай істотных рэгіянальных зменаў. Але пэўныя характарыстыкі засталіся нязменнымі. Земляробствам у аравакаў займаюцца пераважна жанчыны, што абумаўляе іх высокі грамадскі статус. У розных груп аравакаў знаходзяць падобныя міфалагічныя і рэлігійныя вераванні. Аравакі рухаліся уздоўж лясістых далін рэк, асвойвалі сугор'і, але захоўвалі памяць пра месца свайго паходжання, будавалі аднатыпныя круглявыя паселішчы, мелі аднолькавыя формы апрацоўкі зямлі. Археолагі знаходзяць на Антыльскіх астравах і ў паўднёвых раёнах Амазоніі аравакскую кераміку з выявамі фаўны, уласцівай для басейна Арынока.
Рассяленне
У пачатку 2 тысячагоддзя н. э. аравакі займалі большую частку Антыльскіх астравоў. Арэал іх рассялення на поўначы Паўднёвай Амерыкі быў таксама значна шырэйшы, чым у наш час. На захадзе іх валоданні цягнуліся да самага вусця Амазонкі. На поўначы да венесуэльскай Гвіяны і нават далей на поўдзень. Відавочна, яшчэ да прыходу еўрапейцаў яны былі адсунуты на захад плямёнамі карыбаў. Карыбы таксама занялі частку Малых Антыльскіх астравоў і пагражалі захапіць Вялікія Антыльскія астравы. У выніку еўрапейскіх заваяванняў у Вест-Індыі аравакскае і карыбскае насельніцтва на астравах было амаль вынішчана.
У наш час у Паўднёвай Амерыцы аравакі займаюць пераважна заходнюю палову басейнаў рэк Арынока і Амазонка. Найбольш кампактная група месціцца каля паўночна-заходніх прытокаў Амазонкі — Рыу-Негру, Япура, Путамаё і ў суседніх раёнах басейна Арынока. Аднак яны таксама сустракаюцца ў іншых месцах, часцяком церазпалосна з іншымі плямёнамі. Гэта тлумачыцца значнымі міграцыйнымі працэсамі, якія адбываліся на працягу стагоддзяў ў Амазоніі да пачатку XX ст. Асобныя групы аравакаў захаваліся на Кубе, у Пуэрта-Рыка, Гаіці, на востраве Трынідад і Барбадасе. Іх культура была значна зменена, а мова практычна згублена. Аднак генетыкі заўважылі прысутнасць генаў індзейцаў у значнай колькасці сучасных жыхароў Антыльскіх астравоў.
Частку насельнікаў Малых Антыльскіх астравоў, так званых гарыфунаў, спадчыннікаў карыбаў і аравакаў, якія размаўляюць на аравакскай мове, каланізатары перавезлі на востраў Раатан, адкуль яны рассяліліся на ўзбярэжжы сённяшніх Гандураса і Беліза.
П’ер I (граф Алансона)
П’ер I Французскі (Pierre de France) або П’ер I Алансонскі (Pierre I d’Alençon; 1251, Сірыя — 6 красавіка 1284, Салерна) —граф Алансона і Перша з 1269, граф Блуа, Шартр і Шатадэна і сеньёр дэ Гіз (па праве жонкі) з 1280, 5-ы сын караля Францыі Людовіка IX Святога і Маргарыты Праванскай.
Петраграфія
Петрагра́фія (πέτρος «камень» + γράφω «пішу») — навука, якая апісвае горныя пароды і мінералы, з якіх яны складаюцца. Асноўны метад даследавання — аптычная мікраскапія.
Піянер-4
«Піянер-4» — амерыканскі касмічны апарат серыі Піянер прызначаны для даследвання Месяца з пралётнай траекторыі.
Канструкцыя апарата і ўсталяванае на ім абсталяванне ідэнтычнае Піянеру-3
Спасылкі
Піянер 3 и 4 (англ.)
2-я армія
Назву Другая армія або 2-я армія мелі:
Свята-Успенская царква (Браслаў)
Свята-Успенская царква — праваслаўная царква ў Браславе. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Узведзена ў 1897 годзе.
Гісторыя
Свята-Успенскую царкву збудавалі побач з Замкавай гарой у 1897 г.
Жданаў
Жданаў — прозвішча, а таксама назва горада Марыупаль (1948—1989).
Свята-Успенская царква (Браслаў)
Архітэктура
Царква складаецца з кубічнага асноўнага аб’ёму, пяціграннай апсіды з бакавой рызніцай, трапезнай і двух’яруснай (васьмярык на чацверыку) званіцы-прытвора. Чатырохсхільны дах асноўнага аб’ёму завершаны пяцікупаллем на васьмігранных барабанах, званіца — гранёным шатром з макаўкай. Галоўны арачны ўваходны праём аформлены масіўным парталам з кілепадобнан прафіляванай аркай на калонах-бочках. Такімі ж аркамі аформлены бакавыя ўваходы, арачныя прасветы яруса-звона званіцы. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі з калонкамі-бочкамі, насычаны архітэктурнай крапоўкай: вуглавыя руставаныя лапаткі, прафіляваныя цягі і карнізы з сухарыкамі, прамавугольныя панэлі, арачныя нішы.
Унутры плоская столь па цэнтры адкрыта васьмігранным барабанам з шатровым купалам, які трымаецца на чатырох слупах. Апсіда адкрыта вялікай аркай і вылучана трох’ярусным драўляным іканастасам. Сцены афарбаваны ў зялёныя таны з белай і блакітнай арнаментальна-трафарэтнай размалёўкай.
Гор-грайнд
Спасылкі
Goregrind
П’ер Марыя Фелікс Жанэ
П'ер Марыя Фелікс Жанэ (Pierre-Marie-Félix Janet; 30 мая, Парыж — , там жа) — французскі псіхолаг, псіхіятр, неўрапатолаг.
Выпускнік Парыжскага ўніверсітэта, вучань Жана Мартэна Шарко. Спачатку працаваў у Гаўры, затым перабраўся ў Парыж. З 1890 году — кіраўнік псіхалагічнай лабараторыі ў клініцы Сальпетрыер (Парыж). У 1892 г. абараніў дысертацыю «Ментальны стан істэрыкаў» (фр. L'état mental des hystériques). З 1898 выкладаў у Сарбоне, у 1902—1936 гг. прафесар псіхалогіі ў Калеж дэ Франс. Ганаровы доктар Гарвардскага ўніверсітэта (1936).
Чыгуначная вуліца (Баранавічы)
Чыгу́начная вуліца  — вуліца ў Баранавічах.
Шэраг дамоў па вуліцы, пабудаваных у 1912—1913 гадах, захаваўся дагэтуль.
3-я армія
Назву Трэцяя армія мелі:
Мемарыяльны музей-майстэрня Заіра Ісакавіча Азгура
Мемарыяльны музей-майстэрня Заіра Ісаакавіча Азгура — музей, прысвечаны жыццю і творчасці выдатнага беларускага скульптара Заіра Азгура. Знаходзіцца па адрасе: г. Мінск, вул. З. Азгура, д. 4.
Варсту (воласць)
Варсту (Varstu) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Вырумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 170,7 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала ўсяго 1294 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Варсту.
Заклад (вёска)
Заклад (Закла́д) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дуброва (Львоўская вобласць)
Дуброва (Дубро́ва) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кэндзіс Берген
Кэндзіс Берген (анг. Candice Bergen, нар. 9 мая 1946, Беверлі-Хілс, штат Каліфорнія) — амерыканская актрыса, найбольш вядомая па ролях у тэлесерыялах «Мёрфі Браўн» і «Юрысты Бостана».
Біяграфія
У 1981 г. Кэндзіс Берген выйшла замуж за французскага рэжысёра Луі Маля. У іх нарадзілася дачка. Муж Кэндзіс Берген памёр у 1995 г.
Акрамя акцёрскай кар’еры Берген займаецца фотарэпартажамі, жывапісам і выяўленчымі мастацтвамі, а таксама напісала п’есу. Акрамя англійскай яна размаўляе на французскай і іспанскай мовах.
Равазенда
Равазенда (Rovasenda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 991 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 29 км². Паштовы індэкс — 13040. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вастселійна (воласць)
Вастселійна (Vastseliina) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Вырумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 222,8 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года складала ўсяго 2165 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Вастселийна.
NGC 4486B
NGC 4486B (іншыя абазначэнні — MCG 2-32-101, UGCA 283, 1ZW 38, VCC 1297, PGC 41327) — компактная эліптычная галактыка (E0) ў сузор’і Дзева.
NGC 4488
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
NGC 4486B
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Крышталяграфія
Крышталяграфія — навука пра крышталях і крышталічны стан матэрыі. Вывучае вонкавую форму, унутраную будову фізічныя ўласцівасці, рост, разбурэнне, сувязь паміж будовай і хімічным складам крышталёў. Даследуе прыродныя і сінтэтычныя крышталі. Падзяляецца на крышталяфізіку, крышталяхімію, геаметрычную крышталяграфію і крышталегенезіс. Геаметрычная крышталяграфія вывучае вонкавую і ўнутраную сіметрыю крышталёў, формы крышталінчых мнагагранікаў; крышталегенезіс — вывучэнне працэсаў зараджэння і росту крышталёў, іх фазавых пераходаў, структурных дэфектаў, зросткаў і інш. Звязана з мінералогіяй, петраграфіяй, геахіміяй і інш.
Як самастойная навука развіваецца з 2-й паловы 17 стагоддзя, з адкрыццём законаў пастаянства вуглоў у крышталях (Нільс Стэнсен, 1669), падвойнага праменепраламлення (Расмус Барталін, 1669), пастаянства пунктаў плаўлення крышталічных рэчываў (Роберт Гук, 1668), з’явы аднароднасці і анізатропнасці. Першы дапаможнік па крышталяграфіі апублікаваў Жан-Батыст Луі Рамэ дэ Ліль у 1772 годзе. У 2-й палове 18 стагоддзя Рэнэ Жуст Гаюі ў 1784 годзе выказаў меркаванне пра рашэцістую будову крышталёў. У 18-19 стагоддзях Рэнэ Жуст Гаюі, Г. В. Вульф, А. В. Гадалін распрацавалі вучэнне пра сіметрыю крышталёў.
Дзмітрый Сямёнавіч Зубравіцкі
Дзмітрый Сямёнавіч «Сякіра», князь Зубравіцкі з роду Друцкіх, Мітка Сякіра, Дзмітрый Друцкі-Зубравіцкі (Митко Семенович, Митко Зубревицки, Митко Секира, dux Mithko filius Syemoni ducis Druschnensis; каля 1400 — пасля 1444) — староста асцёрскі.
Біяграфія
Сын князя друцкага Сямёна Дзмітрыевіча. У Друцкім княстве меў удзел з цэнтрам у Зубравічах на рацэ Ульянаўцы. Ад вялікага князя Вітаўта трымаў вялікую Асцёрскую воласць на левабярэжжы Дняпра ў Кіеўскай зямлі.
Крыніцамі згадваецца з 1425 года, калі кароль Уладзіслаў Ягайла даў яму 60 грыўняў на перамышльскіх і драгабыцкіх саляных капальнях і львоўскім мыце. У 1427 годзе атрымаў таксама ад караля маёнткі Хлопы, Вангерчэ, Какаловічэ, Камарна, Літэўчыцэ ў Градоцкім і Кліцка ў Шчырэцкім паветах, агулам на 300 грыўняў.
Паводле Хронікі Быхаўца, адыграў значную ролю ў канфлікце паміж вялікім князем Свідрыгайлам і каралём Уладзіславам Ягайлам. На баку вялікага князя Свідрыгайлы браў удзел у феадальнай вайне, у бітве пад Ашмянамі (1432) разам з братам князем Васілём Красным трапіў у палон да вялікага князя Жыгімонта. Урэшце прызнаў уладу Жыгімонта.
У 7-м індыкце (прыпадае на 1429 або 1444, звычайна дакумент датуюць 1444 годам) склаў тастамент на карысць жонкі Соф’і, дзяцей і нашчадкаў. Паводле тастамента ўладанні князя Дзмітрыя Друцкага-Зубравіцкага складаліся з «двароў» Зубравічы і Хімы, «зямлі пустой» Дубровенскай, «двароў» Быхаў (напэўна, пазнейшы Новы Быхаў), Добасна і даннікаў у Турцы (сярод земляў Свіслацкай воласці).
Памёр на пачатку валадарства вялікага князя Казіміра.
Сям’я
Жонка — княгіня Соф’я, невядомага паходжання. Паводле Хронікі Быхаўца, Соф’я была пляменніцай («братанкай») Ягайлы і Свідрыгайлы — дачкой князя Жэдзівіда, і ёй належалі спадчынныя правы на Падольскую зямлю, за якую і адбываўся канфлікт паміж Польшчай і ВКЛ. Аднак, Жэдзівіда сярод сыноў вялікага князя Альгерда крыніцы, апроч самой Хронікі Быхаўца, не ведаюць, а быў ён сынам нейкага князя Фёдара. На думку Юзафа Вольфа, Соф’я магла быць дачкой або ўнучкай кагосьці з Карыятавічаў.
Меў дачку Марыну, жонку князя Сямёна Трабскага.
Ёсць думка, што мог мець яшчэ дачок, праз якіх часткі Друцкага княства трапілі да князёў Мошкаўскіх і іншых.
ЖФК Надзея Нагінск
«Надзея» — былы расійскі жаночы футбольны клуб з горада Нагінск, заснаваны ў 2001 годзе. Выступае ў жаночай лізе чэмпіянату Расіі.
Асядоўскі
Асядоўскі — прозвішча.
Дравіч
Дравіч (Drawicz, Дравић) — імя ўласнае; распаўсюджанае ў выглядзе прозвішчаў.
Таццяна Мітрафанаўна Савельева
Біяграфія
Скончыла Мінскі педагагічны інстытут (1962). Настаўнічала. З 1971 года ў Нацыянальным інстытуце адукацыі.
Навуковая дзейнасць
Даследуе праблемы навучання, выхавання і развіцця дзяцей дашкольнага і малодшага школьнага ўзросту; пытанні мыслення, маўлення, разумення і свядомасці чалавека ў сістэме бесперапыннай адукацыі. Аўтар вучэбна-метадычных дапаможнікаў для ВНУ і сярэдняй школы. Навуковы кіраўнік распрацоўкі канцэпцыі «Нацыянальнай пачатковай школы» (1992).
Парапат
Парапа́т (Parapat) — горад, транзітны і турыстычны цэнтр на інданезійскім востраве Суматра. Насельніцтва (2000 г.) - 21 174 чал.
Парапат месціцца на правым беразе возера Тоба каля шашы, якая вядзе у буйныя гарады Медан і Паданг. Дзейнічае паромная пераправа на востраў Самасір.
Горад вядомы сваімі цудоўнымі краявідамі. Асноўныя галіны эканомікі - гандаль, абслугоўванне турыстаў, перапрацоўка сельскагаспадарчай прадукцыі, вытворчасць сувеніраў, керамікі і мэблі.
Дэзграйнд
Дэзграйнд - разнавіднасць панку, сумесь дэз-металу з грайндкорам.
Аравакскія мовы
Аравакскія мовы — сям'я індзейскіх моў, распаўсюджаных у Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы. Агульная колькасць носьбітаў (2000 г.) - каля 400 тыс. чал.
Гісторыя
Лічыцца, што аравакскія мовы ўзніклі ў басейне ракі Арынока і шырока распаўсюдзіліся ў другой палове 1 тысячагоддзя да н. э. - 1 тысячагоддзі н. э. Некаторыя даследчыкі вылучаюць аравакскую макрасям'ю моў, якая распалася ў 3 - 2 тысячагоддзях да н. э. У канцы XV ст., калі Х. Калумб адкрыў Новы Свет, на аравакскіх мовах размаўляла большасць насельніцтва Антыльскіх астравоў. У выніку еўрапейскай каланізацыі да пачатку XX ст. яны амаль зніклі ў гэтым рэгіёне. Захавалася толькі мова таіна, якая ў наш час фактычна з'яўляецца мёртвай. Аднак на іх працягваюць размаўляць нашчадкі пераселеных з Вест-Індыі тубыльцаў, што насяляюць некаторыя краіны Цэнтральнай Амерыкі (Беліз, Гандурас).
Кагуіў
Кагуіў (Кагу́їв) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Чыгуначны пераезд
Чыгуначны пераезд — збудаванне ў месцах скрыжавання чыгуначнага шляху з аўтамабільнай дарогай на адным узроўні. Будуюць у месцах з добрай бачнасцю, звычайна пад прамым вуглом, але не менш за 60 ° да восі чыгуначнага пуці. Абсталёўваюць сігналізацыяй, шлагбаўмамі, асвятленнем і інш.
Выру (воласць)
Выру (Võru) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Вырумаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 202,5 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала ўсяго 4807 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — горад Выру.
На тэрыторыі воласці знаходзіцца возера Тамула, адкуль бярэ свой пачатак самая доўгая рака Эстоніі — Выханду.
Каракалпакская мова
Каракалпа́кская мова (саманазва: Qaraqalpaq tili) — цюркская мова. Родная мова каракалпакаў. Афіцыйная мова ў Каракалпакстане. Агульная колькасць носьбітаў (2014 г.) - 684 тыс. чал.
Мова каракалпакаў уваходзіць у кыпчакскую групу цюркскіх моў, блізкая да моў казахаў і нагайцаў. Да 1928 г. правапіс арабскімі літарамі. З 1928 г. да 1940 г. алфавіт на аснове лацінкі. З 1940 г. да 1994 г. алфавіт на аснове кірыліцы.
Сучасны алфавіт на аснове лацінкі:
Лядскі сельсавет (Чэрвеньскі раён)
Ля́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Ляды.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Лядскі (Старалядзенскі) сельсавет у складзе Чэрвеньскага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Старыя Ляды. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрвеньскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Горацкага сельсавета. 27 лістапада 1989 года ў склад сельсавета з Калодзежскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (Бярозаўка, Велікаполле, Дубнікі, Плецявішча і Язоўкі). 30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Хутарскага сельсавета (9 населеных пунктаў: Баранаўка, Восава, Вялікая Ганута, Малая Ганута, Матусоўка, Падасінаўка, Падрубеж, Палянка і Пятроўка). 28 мая 2013 года ў склад сельсавета з Калодзежскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў (Амяло, Барсукі, Буйное, Ведрыца, Гарадзішча, Карпілаўка, Красная Змена, Луніца, Новая Ніва, Ратнае, Хутар і Юравічы).
Партугалія на конкурсе песні Еўрабачанне
Партугалія прымае ўдзел у конкурсе песні Еўрабачанне з 1964 года. З моманту пачатку ўдзелу краіна прапусціла 5 конкурсаў: у 1970, 2000, 2002, 2013, 2016 гадах.
Партугалія з’яўляецца адной з краін, якія не маюць асаблівых поспехаў на конкурсе. З 1964 да 2016 года найлепшым вынікам краіны было 6-е месца, дасягнутае ў 1996 годзе. Аднак у 2017 годзе, з 49-й спробы, краіне ўдалося здабыць перамогу, якую прынёс Салвадор Сабрал, з песняй «Amar Pelos Dois».
Акрамя таго краіна 4 разы займала апошняе месца: у 1964, 1974, 1997 і 2018 гадах. З гэтых чатырох параз, дзве былі з нулявым вынікам — у 1964 і 1997 годзе краіна не атрымала ніводнага бала.
З моманту ўвядзення паўфіналаў у 2004 годзе Партугалія 9 разоў не змагла прайсці ў фінал, у тым ліку 4 гады запар (з 2004 па 2007 год).
За ўсю гісторыю ўдзелу Партугалія атрымала ў фінале 2053 бала, а ў паўфінале — 971 бал.
Гісторыя галасавання
СТанам на год гісторыя галасавання Партугаліі выглядае наступным чынам:
Андрэй Аляксандравіч Жданаў
Андрэй Аляксандравіч Жданаў (14(26).2.1896, Марыупаль —, Масква) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і інспектара народных вучылішч. Скончыў рэальнае вучылішча. У рэвалюцыйным руху з 1912 года. У 1916 годзе член Цвярскога камітэта РСДРП. У 1917 знаходзіўся ў арміі ў 139-м запасным палку ў г. Шадрынску, вёў бальшавіцкую прапаганду сярод салдат. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года абраны ў палкавы камітэт, а затым старшыня першага Савета ў Шадрынску. З жніўня 1917 года старшыня Шадрынскага камітэта РСДРП(б). У 1918-20 на палітрабоце ў Чырвонай Арміі на Урале і ў Цверы; быў рэдактарам газеты «Цвярская праўда». З 1922 старшыня Цвярскога губвыканкама. У 1924-34 гадах сакратар Ніжагародскага губкама партыі, сакратар Горкаўскага крайкама ВКП(б). Пасля 17-га з’езда ВКП(б) (1934) сакратар ЦК ВКП(б) і адначасова (з снежня 1934) сакратар Ленінградскага абкама і гаркама партыі. У гады Вялікай Айчыннай вайны ў ліпені-жніўні 1941 член Ваеннага савета Паўночна-Заходняга напрамку, у жніўні 1941 — жніўні 1944 член Ваеннага савета Ленінградскага фронту. Генерал-палкоўнік з 1944 года. З 1944 года працаваў у Маскве сакратаром ЦК ВКП(б), займаўся ідэалагічнымі пытаннямі. Быў дэлегатам 9, 12-18-га з’ездаў партыі.
Саншу II
Саншу II Партугальскі (Набожны) (Sancho II o Pio;,  — , Таледа) — чацвёрты кароль Партугаліі. Ён быў старэйшым сынам Афонсу II і яго жонкі Уракі Кастыльскай. Саншу ўступіў на прастол у 1223 годзе і перадаў яго свайму брату, каралю Афонсу III у 1247.
Біяграфія
Да моманту яго ўзыходжання на трон у 1223 годзе Партугалія была ўцягнута ў складаны дыпламатычны канфлікт з рымска-каталіцкай царквой. Афонсу II, яго бацька, быў адлучаны ад царквы Папай Ганорыем III за спробы зменшыць яе ўплыў у краіне. Паміж Саншу II і Папай было падпісана дамова з 10 пунктаў, але кароль пасля мала надаваў увагу яго выкананню. Яго прыярытэтам была Рэканкіста, адваяванне поўдня Пірэнейскага паўвострава ў маўраў. Пачынаючы з 1236 года, Саншу II захапіў некалькі гарадоў у Алгарві і Алентэжу, умацоўваючы Партугальскія пазіцыі ў рэгіёне.
Саншу II быў здольным камандуючым, але ў гэтак жа важных для дзяржавы адміністрацыйных пытаннях паказаў сябе меней кампетэнтным. Пакуль уся яго ўвага была засяроджана на ваенных кампаніях, узнікла глеба для ўнутраных рознагалоссяў. Знаць была незадаволена курсам караля, і рыхтавалася змова. Больш таго, сярэдні клас гандляроў часта сварыўся з духавенствам, што кароль пакідаў без умяшання. У выніку Архібіскуп Порта накіраваў фармальную скаргу Папе пра бядотнае становішча, і, паколькі Царква была вярхоўнай уладай у XIII  стагоддзі, Папа выдаў булу, загадаўшы партугальцам абраць сабе новага караля, абвясціўшы Саншу ератыком.
У 1246 годзе мяцежная знаць запрасіла на прастол Афонсу, малодшага брата Саншу, які жыў у Францыі ў якасці графа Булонскага. Афонсу неадкладна адмовіўся ад усіх сваіх французскіх уладанняў і выступіў у Партугалію. Саншу быў выдалены ў 1247 годзе, і бег у Таледа, дзе неўзабаве памёр.
Нашчадкі
Саншу быў жанаты з 1245 года на кастыльскай лэдзі Месіі Лопес дэ Хара (пам.1270), але не пакінуў законных спадкаемцаў.
Змяіны востраў
Змяі́ны (Зміїний) — востраў у Чорным моры. Уваходзіць у склад Адэскай вобласці Украіны. Агульная плошча — 2,22 км². Насельніцтва — каля 30 чал. (2012 г.).
Геаграфія
Востраў Змяіны знаходзіцца за 35 км на ўсход ад дэльты Дуная, за 130 км на паўднёвы захад ад Адэсы, за 570 км на паўднёвы захад ад Кіева. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 675,4 м, шырыня з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — 661 м.
Востраў мае мацерыковае паходжанне. Сфарміраваўся ў выніку апускання шэльфа чарнаморскай западзіны з-за тэктанічных працэсаў і падвышэння ўзроўню сусветнага акіяна. Прычым, гэтыя працэсы працягваюцца і ў нашы дні. Складзены крышталічнымі пародамі. Берагі абрывістыя. На востраве 4 пляжы. Найбольшая вышыня — 41,3 м. На прылеглым шэльфе (20 — 70 км ад Змяінага) выяўлены запасы вуглевадародаў.
Клімат умераны, дзякуючы ўздзеянню мора больш мяккі, чым ў кантынентальнай прычарнаморскай частцы Адэскай вобласці. Сярэдняя зімовая тэмпература рэдка апускаецца ніжэй за 0 °C. Зафіксаваны мінімум −30 °C. Сярэдняя летняя тэмпература — +22 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — каля 300 мм.
Прырода
Антычныя крыніцы ўзгадвалі пра тое, што востраў быў пакрыты лесам. У нашы дні флора тыповая для еўрапейскіх стэпаў. Выяўлена 42 віды раслін, у тым ліку 7 метлюжковых і 11 астравых. Распаўсюджаныя жывёлы — птушкі (вераб'і, гарбаткі, пеганкі і інш.) і казуркі.
Гісторыя
Востраў Змяіны звычайна атаесамляецца з востравам Леўкос (Λευκός) (літаральна, «Белы»), вядомым старажытным грэкам з VII ст. да н. э. На ім знаходзіўся храм Ахіла, заступніка мараплаўцаў. Сучасная назва з’яўляецца прамым перакладам больш позняга грэчаскага наймення Фіданісі (Φίδονισι). Лічыцца, што яно ўзнікла з-за вужоў, што прыплывалі на бярвеннях з дэльты Дуная.
У канцы XVIII ст., калі востраў з’явіўся на картах, ім валодала Асманская імперыя. У 1788 г. каля яго берагоў адбылася марская бітва паміж ваеннымі флотамі асманаў і Расійскай імперыі. У 1829 г. быў перададзены Расіі. На ім пабудавалі маяк, прычым матэрыялам для будаўніцтва сталі рэшткі пабудоў, прынятых за храм Ахіла. У 1841 годзе г. арганізавана навуковая экспедыцыя для даследавання Змяінага. Пасля паражэння Расіі ў Крымскай вайне ў 1856 годзе востраў зноў адышоў да Асманскай імперыі. У 1879 годзе далучаны да Румыніі. Румынскія ўлады арганізавалі на ім ваеннае паселішча. Падчас I Сусветнай вайны Змяіны на кароткі час быў захоплены нямецкім крэйсерам «Брэслау». У 1944 годзе на востраве высадзіліся савецкія маракі і без бою авалодалі ім.
У 1946 годзе Змяіны афіцыйна далучаны да УССР. У 1948 годзе падпісана пагадненне паміж СССР і Румыніяй, згодна якому Румынія пагаджалася з пераходам вострава да СССР. У савецкі час дзейнічала ваенная база. З 1991 года ў складзе незалежнай Украіны. У канцы 1990-ых гг. паміж Румыніяй і Украінай узніклі тэрытарыяльныя спрэчкі з-за вострава і прылеглай акваторыі. Яны былі вырашаны ў 2009 г., калі Міжнародны суд ААН абвясціў рашэнне па справе аб дэлімітацыі кантынентальнага шэльфа і эканамічных зон Украіны і Румыніі ў Чорным моры. Суд не паставіў пад сумнеў прыналежнасць Змяінага Украіне.
24 лютага 2022 года ў час уварвання Расіі ва Украіну расійскія ваенныя атакавалі востраў. Яго абаронцы здавацца не збіраліся. Пасля гэтага з ракетнага крэйсера «Масква» і патрульнага карабля «Васілій Быкаў» пачаўся абстрэл. Абаронцы вострава загінулі або былі ўзяты ў палон. 30 чэрвеня расійскія войскі адступілі з вострава.
Інфраструктура
У 1998 годзе востраў Змяіны атрымаў статус ахоўваемай тэрыторыі. У 2007 годзе рашэннем Вярхоўнай Рады на востраве створана паселішча Белы. Зацверджаны план яго развіцця. Дзейнічаюць памежная застава, маяк, пошта, музей. Маюцца сталая паромная сувязь з Вілкава, мабільная сувязь і інтэрнэт. Востраў наведваецца турыстамі.
NGC 4489
NGC 4489 (іншыя абазначэнні — UGC 7655, MCG 3-32-54, ZWG 99.73, VCC 1321, PGC 41365) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пешаходны пераход
Пешаходны пераход — спецыяльны ўчастак на праезнай частцы дарогі, вылучаны для пераходу пешаходаў на другі бок вуліцы ці дарогі альбо штучнае збудаванне па-над альбо пад праезнай часткай для тых жа мэтаў. Згодна з правіламі дарожнага руху, пешаходны пераход звычайна пазначаны адмысловымі дарожнымі знакамі і разметкай. Пешаходныя пераходы ўсталёўваюцца непасрэдна перад перакрыжаваннем, паблізу прыпынкаў грамадскага транспарту, а таксама ў іншых месцах, дзе інтэнсіўнасць пешаходнага трафіку патрабуе рэгулявання і захавання правілаў дарожнага руху.
Гіоргас Сеферыс
Гіоргас Сефе́рыс (Γιώργος Σεφέρης), (29 лютага (13 сакавіка) 1900, Урла, непадалёк ад Смірны — 20 верасня 1971, Афіны), сапраўднае прозвішча Сеферыядыс (Γιώργος Σεφεрιάδης) — найбуйнейшы паэт у сучаснай грэчаскай літаратуры, пісьменнік, дыпламат.
Долбіна (Белгародская вобласць)
Геаграфія
Размешчана на 713 км чыгуначнай лініі Харкаў — Белгарад, за 3 км на паўднёвы захад ад аўтамабільнай трасы М-2 «Крым» (пасёлка Майскі).
У вёсцы тры сажалкі, афіцыйных назваў у іх няма, але ёсць народныя. Сажалку на вуліцы Кааператыўнай называюць Новенькай (ТГС Долбіна), сажалку на вуліцы Школьнай — Фенькай («Фенькава сажалка»), сажалку на вуліцы Садовай — Хахлушкай.
Сучаснасць
У 2000-х гадах у Долбіна пракладзена асфальтавая дарога.
У 2015 годзе праведзены цэнтралізаваны водаправод.
Функцыянуюць дзве прадуктовыя крамы, сельскі клуб, фельчарска-акушэрскі пункт.
Кыівэць
Кыівэць (Київе́ць) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кальман Міксат
Ка́льман Мі́ксат (Kálmán Mikszáth;, Склабання, Венгрыя, Аўстрыйская імперыя — , , Аўстра-Венгрыя) — венгерскі пісьменнік. Ганаровы член Венгерскай АН (з 1889).
Біяграфія
Кальман Міксат нарадзіўся 16 студзеня 1847 года ў мястэчку Склабання камітата Ноград, Аўстрыйская імперыя (цяпер раён Велькі-Крціш, Банскабістрыцкі край, Славакія) у сям’і дробнага двараніна. Пачатковую адукацыю атрымаў у гімназіі горада Рымасабат.
У 1864 годзе пераехаў разам з сям’ёй у гарадок Шэльмецбаня, у 1866 годзе паступіў на юрыдычны факультэт Будапешцкага ўніверсітэта. У пачатку 1871 года Кальман Міксат вяртаецца на радзіму і прыступае да юрыдычнай практыкі на дзяржаўнай службе ў гарадку Балашадзьярмат. У гэты ж самы час ён робіць першыя спробы ў літаратурнай сферы. Першыя яго апавяданні, апублікаваныя ў будапешцкай прэсе, поспеху не мелі, хоць адна з яго прац атрымала прыз газеты «Голас праўды». У студзені 1873 года Кальман Міксат пакінуў дзяржаўную службу, і паступіў на працу ў губернскі часопіс, затым некаторы час жыў у Будапешце, з’яўляючыся рэдактарам часопіса народніцкага толку. У сувязі з фінансавымі цяжкасцямі ў 1878 годзе Кальман Міксат пераязджае ў Сегед, дзе цесна супрацоўнічае з мясцовай газетай «Сегед Напла».
З 1879 года быў дэпутатам акругі Ільефальва ў Трансільваніі, з 1892 да смерці быў дэпутатам акругі Фэгэраш. У 1887 годзе як член Ліберальнай партыі Венгрыі быў выбраны ў Нацыянальны сход Венгрыі
Творчасць
Літаратурныя поспех прынеслі зборнікікі апавяданняў «Землякі-славакі» (1881) і «Добрыя палаўчане» (1882), напісаныя пад уплывам рамантычнай прозы М. Іокаі. Аўтар рэалістычных з элементамі сатыры раманаў «Выбары ў Венгрыі» (1893—1897), «Аблога Вестэрне» (1896, экранізацыя 1948), «Дзіўны шлюб» (1900, экранізацыя 1951), гістарычнага «Чорны горад» (1910) і інш. Яго творам уласціва спалучэнне сатырычнай завостранасці, сакавітага бытапісання анекдатычных сюжэтаў з тонкім і цёплым гумарам.
Пераклады
На беларускую мову асобныя апавяданні Міксат пераклаў Я. Васілёнак.
Сабія
Сабія (Sabbia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 93 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 7 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 13020. Тэлефонны код — 0163.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Sabbia
Каралеўства Францыя
Каралеўства Францыя (Royaume de France) — дзяржава ў Заходняй Еўропе, папярэдніца сучаснай Французскай Рэспублікі. Адна з самых магутных дзяржаў у Еўропе, вялікая дзяржава з часоў позняга Сярэднявечча і Стогадовай вайны. Была таксама ранняй каланіяльнай дзяржавай, са значнымі ўладаннямі ў Паўночнай Амерыцы.
Францыя ўзнікла як Заходне-Франкскае каралеўства ў заходняй частцы імперыі Каралінгаў паводле дагавора ў Вердэне (843). Галіна дынастыі Каралінгаў працягвала кіраваць да 987 года, калі Гуга быў абраны каралём і заснаваў дынастыю Капетынгаў. Тэрыторыя заставалася вядомай як Франкія і яе кіраўнікі як rex Francorum («кароль франкаў») яшчэ ў Сярэднявеччы.
Францыя ў Сярэднявечча была дэцэнтралізаванай, феадальнай дзяржавай. У Брэтані і Каталоніі (цяпер частка Іспаніі) улада французскага караля амаль не адчувалася. Латарынгія і Праванс былі часткай Свяшчэннай Рымскай імперыі, а не Францыі. Першапачаткова заходнефранкскія каралі выбіраліся свецкімі і царкоўнымі магнатамі, але рэгулярная каранацыя старэйшага сына кіруючага караля ў час жыцця бацькі ўсталявала прынцып мужчынскага першародства, які стаў кадыфікаваным у салічным законе. У часы позняга Сярэднявечча, каралі Англіі прэтэндавалі на французскі прастол, у выніку чаго адбыўся шэраг канфліктаў, вядомых як Стогадовая вайна (1337—1453). Пасля Францыя імкнуліся распаўсюдзіць свой уплыў у Італіі, але пацярпела паражэнне ад Іспаніі ў італьянскіх войнаў (1494—1559).
Францыя ў пачатку сучаснай эпохі станавілася ўсё больш цэнтралізаванай, французская мова пачала выцясняць іншыя мовы са службовага карыстання, і манарх пашырыў сваю абсалютную ўладу, хоць і ў адміністрацыйнай сістэме (старога рэжыму), ускладненай гістарычнымі і рэгіянальнымі парушэннямі ў сферы падаткаабкладання, прававой, судовай і царкоўнай сферах, а таксама мясцовымі прывілеямі. Рэлігійна Францыя была падзелена на каталіцкую большасць і пратэстанцкую меншасць, гугенотаў. Пасля серыі грамадзянскіх войнаў, рэлігійных войнаў (1562—1598), гугеноты атрымалі некаторыя правы паводле Нанцкага эдыкта. Францыя прад’явіла правы на вялікя абшары Паўночнай Амерыцы, вядомыя пад агульнай назвай Новая Францыя. Войны з Вялікабрытаніяй прывялі да страты значнай часткі гэтай тэрыторыі ў 1763 годзе. А французская інтэрвенцыя ў час Вайны за незалежнасць ЗША дапамагла забяспечыць незалежнасць новай дзяржавы — Злучаных Штатаў Амерыкі.
Французскае каралеўства прыняло пісьмовую канстытуцыю ў 1791 годзе, але праз год каралеўства было ліквідавана, на яе месцы паўстала Першая французская рэспубліка. Манархія была адноўлена ў 1814 годзе і праіснавала, калі не лічыць час Ста дзён у 1815 годзе — да французскай рэвалюцыі 1848 года.
Грыкяпялей (Ігналінскі раён)
Гры́кяпялей (Grikiapeliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Губавы. Насельніцтва 10 чал. (2001 г.).
Калодрубы
Калодрубы (Коло́друби) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ульянка
Ульянка:
Крутая Гара
Назву Крута́я Гара́ маюць:
Авінурмэ (воласць)
А́вінурмэ (Avinurme vald) — воласць у Эстоніі. Знаходзіцца на паўднёва-заходняй ускраіне павета Іда-Віру, мяжуе на ўсходзе з воласцю Лохусуу, на поўначы — з воласцю Тудуліна, на захадзе — з паветам Ляэне-Вірумаа, на поўдні — з паветам Йыгевамаа. Плошча воласці — 190 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2015 года складала 1 247 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Авінурмэ.
Раваніцкі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1508 чалавек, з іх 92,5 % — беларусы, 4,2 % — рускія, 1,2 % — азербайджанцы, 0,7 % — украінцы.
Красіў (Мыкалаіўскі раён)
Красіў (Кра́сів) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Роберт дэ Клермон
Роберт Французскі (фр. Robert de France; 1256 - 7 лютага 1317) — французскі прынц крыві, граф дэ Клермон-ан-Бавезі з 1269, граф Шарале 1272-1310 (па праве жонкі), сеньёр дэ Бурбон 1287-1310 (па праве жонкі), шосты сын Людовіка IX Святога, караля Францыі, і Маргарыты Праванскай, родапачынальнік дынастыі Бурбонаў, прадстаўнікі якой пасля сталі каралямі Францыі.
Яраслаў Сейферт
Яраслаў Се́йферт (Jaroslav Seifert,, Прага — , Прага) — чэшскі пісьменнік і журналіст. Народны пісьменнік Чэхаславакіі (1966). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Чэхаславакіі (1936, 1955). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1984) «За паэзію, якая адрозніваецца свежасцю, пачуццёвасцю і багатым уяўленнем і сведчыць аб незалежнасці духу і рознабаковасці чалавека».
Творчасць
Першы паэтычны зборнік — «Горад у слязах» (1921). Удзельнік стварэння гуртка пралетарскага мастацтва «Дзівасіл». У творчасці імкнуўся да паэтызацыі прозы жыцця, абапіраючыся на рэалістычныя дэталі і рэлігійную сімволіку. У паэтычных зборніках «Толькі каханне» (1923), «На хвалях ТСФ» (1925) апяваў радасць жыцця, экзотыку падарожжаў. Зборнік «Салавей спявае дрэнна» (1926) прасякнуты трагічным светаадчуваннем. У зборніках «Яблык з каленяў» (1933), «Рукі Венеры» (1936) звярнуўся да традыцый класічнай чэшскай паэзіі — напеўнасці, меладычнасці, арганічнасці сітуацый. Асноўныя тэмы зборнікаў «Патушыце агні» (1938), «Веер Бажэны Немцавай» (1940), «Ішоў бедны мастак па свеце» (1949) — каханне, паэзія, радзіма, прыгажосць Прагі, гісторыя чэшскай культуры; зборнік «Мамачка» (1954) — успаміны пра дзяцінства. У зборніках «Канцэрт на востраве» (1965), «Адліванне званоў» (1967), «Парасон з Пікадылі» (1979) пераважае верлібр, які стаў дамінантай яго паэтыкі. Аўтар зборнікаў «Моравы слуп» (1981), «Быць паэтам» (1983) і інш.
Беларускія пераклады
На беларускую мову яго асобныя вершы пераклалі С. Панізнік, Ю. Бушлякоў, А. Разанаў, М. Танк. у кнігах:
Мікалай Паўлавіч Ігнацьеў
Мікалай Паўлавіч Ігнацьеў (Никола́й Па́влович Игна́тьев) (, Санкт-Пецярбург —, Кіеўская губерня), дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, дыпламат-панславіст, граф, міністр унутраных спраў (1881—1882), член Дзяржаўнага савета. Прадзед канадскага гісторыка і палітыка Майкла Гранта Ігнацьева.
Паліцэйская акадэмія 5: Прызначэнне — Маямі Біч
«Паліцэйская акадэмія 5: Прызначэнне — Маямі Біч» (Police Academy 5: Assignment Miami Beach) — амерыканская камедыя 1988 года рэжысёра Алана Маерсана. З’яўляецца пятым фільмам з серыі «Паліцэйская акадэмія». Фільм «Паліцэйская акадэмія 4: Грамадзяне ў дазоры», які быў выпушчаны годам раней, папярэднічаў гэтаму фільму, а ў 1989 годзе выйшаў наступны фільм «Паліцэйская акадэмія 6: Горад у аблозе». Фільм атрымаў рэйтынг PG за своеасаблівы слэнг і непрыстойны гумар.
Стыў Гутэнберг не змог здымацца ў фільме ў ролі Кэры Махоўні з-за занятасці ў фільме «Трое мужчын і немаўля». Замест яго стваральнікі фільма запрасілі Мэта Мак-Коя ў якасці новага персанажа.
Граф
Граф (ад graf, gravo, gravio «правадыр»; hrabia; earl, count; marquis, comte ад comes — «спадарожнік») — асоба якая носіць гэты тытул, дваранскі тытул вышэй барона, у Ранняе Сярэднявечча (VI—VIII ст.) ў Заходняй Еўропе вышэйшая каралеўскае службовая асоба, дзяржаўны чыноўнік. У феадальную эпоху — феадальны ўладар, па ўласнасці эквівалентны герцагскаму рангу. У канцы феадальнай эпохі — спадчынны дваранскі (памешчыцкі), саслоўны тытул.
Дзень святой Люсіі
Дзень святой Люсіі — свята, якое адзначаецца 13 снежня ў каталіцкіх і пратэстанцкіх краінах.
Гісторыя
Лічыцца, што назва свята звязана з пакутніцай з Сіракузаў — святой Люсіяй, аслепленай і забітай за веру ў Хрыста. Аднак, існуе легенда, што нейкая Люсія жыла ў Сярэднявеччы і была жонкай шведскага рыбака. Аднойчы яе муж адправіўся ў мора, але разгулялася бура. Нячыстая сіла, якая гуляла па Зямлі ў гэтую ноч, пагасіла маяк, і тады Люсія выйшла на высокую скалу з ліхтаром, каб асвятляць любімаму дарогу да прычала. Чэрці раззлаваліся, напалі на дзяўчыну і адрэзалі ёй галаву. Але нават пасля смерці яе прывід стаяў на скале з ліхтаром.
У Паўночнай Еўропе
У дзень святой Люсіі ў Стакгольме і Хельсінкі праходзяць цырымоніі выбараў і каранацыі Люсіі, якую ўпрыгожваюць ў белую сукенку і апранаюць вянок з запаленых свечак, пасля чаго пачынаецца ўрачыстае карнавальнае шэсце дзяцей. Шведская каранацыя праходзіць у нацыянальным музеі Скансэн, а фінская — у галоўным саборы Хельсінкі. Убранне «каралевы свята» сімвалічнае: белая сукенка азначае нявіннасць і чысціню, чырвоны пояс, якім яна падпяразана — пакутніцкую смерць, вянок — німб, сімвал святасці, а падпаленыя свечкі — святло. У кожнай школе таксама выбіраюць сваю Люсію і ладзяць святы са спевамі традыцыйных гімнаў.
Кандратавічы
Назву Кандра́тавічы маюць:
Протаэламская цывілізацыя
Прота-эламіты — прыняты ў навуцы тэрмін для абазначэння цывілізацыі народнасцей, меркавана на поўдні Месапатаміі, якія пазней рассяліліся і распаўсюдзілі свой уплыў на тэрыторыі сучаснага паўднёва-заходняга Ірана, стварыўшы перадумовы для станаўлення эламскай цывілізацыі.
Агульная характарыстыка
Прота-эламская цывілізацыя (перыяд) існавала меркавана з 3300 па 2800 гг. да н.э. на тэрыторыі Паўднёвай Месапатаміі. Для яе характэрны надпісы на гліняных таблічках так званым протаэламскім пісьмом. Паколькі гэта пісьмо дагэтуль не расшыфравана, протаэламскую цывілізацыю традыцыйна разглядаюць як асобную ад пазнейшай эламскай, пісьмо якой прачытана.
Прота-эламская цывілізацыя зведала моцны ўплыў шумерскай культуры, якая ў далейшым распаўсюдзілася на тэрыторыях ад Месапатаміі да Цэнтральнай Азіі і меркавана да Афганістана. Археалагічныя пласты прота-эламскай цывілізацыі выяўлены пры раскопках горада Урук, дзе самыя раннія пласты паказваюць на існаванне самастойнай культуры, якая ўжо ў позні час знаходзілася пад уплывам шумерскай культуры. Лічыцца, што прота-эламская культура ў сваім познім варыянце паўтарае дасягненні шумерскай культуры.
Гісторыя
У перыяд 8000-3700 гг. да н.э. на тэрыторыі Урадлівага паўмесяца распаўсюдзіліся невялікія паселішчы, якія жылі на лішках сельскагаспадарчай прадукцыі. Для яе ўліку з'явіліся жэтоны з геаметрычнымі выявамі.
Месапатамская цывілізацыя ўзнікла каля 3700-2900 г. да н.э. на фоне развіцця тэхналагічных інавацый — такіх, як плуг, парусныя лодкі і апрацоўка медзі. У гэты ж час з'яўляюцца гліняныя таблічкі з піктаграфічным протаэламскім пісьмом, якія сведчаць, відаць, пра гандаль паміж храмамі.
Нароўні з Сузамі, іншым важным протаэламскім населеным пунктам быў Тэпэ-Сіялк, дзе можна пабачыць рэшткі адзінага захаванага дагэтуль протаэламскага зікурата. Да гэтага ж перыяду належаць знойдзеныя ў Сузах дагэтуль не расшыфраваныя тэксты протаэламскім пісьмом. На падставе шматлікіх падобных дэталяў лічыцца, што протаэламіты былі тым жа народам, што і эламіты, тым больш, што адсутнічаюць археалагічныя сляды буйнамаштабных міграцый у перыяд пераходу ад протаэламскага пісьма да эламскага клінапісу.
Паводле меркавання шэрагу антраполагаў (сярод якіх — Джон Олдэн, John Alden), уплыў протаэламскай цывілізацыі хутка вырас у канцы 4 тыс. да н.э., і гэтак жа хутка прыйшоў у заняпад у выніку развіцця марскога гандлю ў Персідскім заліве праз некалькі стагоддзяў.
Протаэламская кераміка другой паловы 5 тыс. да н.э. выяўлена ў Тэпэ-Сіялку, нароўні з таблічкамі протаэламскім пісьмом. Першыя цыліндрычныя пячаткі таксама адносяцца да протаэламскага перыяду.
Дзмітрый Уладзіміравіч Табачнік
Дзмітрый Уладзіміравіч Табачнік (Дмитро Володимирович Табачник, нар. 26 лістапада 1963 года, Кіеў) — украінскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, гісторык, акадэмік Нацыянальнай Акадэміі праўных навук Украіны. Былы міністр адукацыі і навукі Украіны (28 лютага 2013 — 23 лютага 2014).
Юбілейная сельскагаспадарчая выстаўка ў Мінску (1901)
Падрыхтоўка
Мінскае таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ) і раней арганізоўвала выстаўкі, але яны праводзіліся ў памяшканнях таварыства, адзін раз у доме дваранскага сходу ў Мінску і былі даступныя для абмежаванага кола асоб. Лідары МТСГ вырашылі атсвяткаваць 25-годдзе свайго таварыства арганізацыяй вялікай выстаўкі, каб прадэманстраваць шырокаму колу людзей усяго літоўска-беларускага края свае дасягненні за чвэрць веку.
Віцэ-старшыня Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (і па сутнасці яго неафіцыйны кіраўнік) Эдвард Вайніловіч даручыў падрыхтоўку і правядзенне юбілейнай выстаўкі свайму сябру і адначасова члену Рады МТСГ — графу Ежы Эмерыкавічу Чапскаму, брату тагачаснага гарадскога галавы горада Мінска — графа Караля Эмерыкавіча Чапскага. Ежы Чапскі ўзначаліў спецыяльны гаспадарчы камітэт, які займаўся падрыхтоўкай і арганізацыяй выстаўкі; камісарам выстаўкі стаў іншы ўплывовы член МТСГ і сябра Вайніловіча — Міхал Генрыкавіч Валовіч. Члены таварыства загадзя стварылі спецыяльны фонд для фінансавання выстаўкі за ўласны, а не дзяржаўны кошт. Дызайнерскае афармленне выстаўкі рабіў за грошы мастак Генрык Вейсенгоф, які стварыў і эскіз дыплома за лепшыя дасягненні ў сельскай гаспадарцы і прамысловасці.
На выстаўку былі запрошаны 700 удзельнікаў з Мінскай, Віленскай, Віцебскай, Гродзенскай, Магілёўскай, Ковенскай, Валынскай, Кіеўскай, Чарнігаўскай і Смаленскай губерняў.
Правядзенне
Выстаўка прыцягнула да сябе ўвагу землеўладальнікаў не толькі Беларусі і Літвы, але і польскіх губерняў Расійскай імперыі, і складалася з 12 аддзелаў. У Мінск прыехала шмат запрошаных асоб і гасцей з розных гарадоў Расійскай імперыі, што стала прычынай павышэння цэн у гасцініцах за нумар да 10-15 рублёў за суткі.
На юбілей з'ехаліся прадстаўнікі ад усіх таварыстваў сельскай гаспадаркі літоўска-беларускіх губерняў (напрыклад, Ковенскае таварыства сельскай гаспадаркі прадстаўляў асабіста яго старшыня (1901—1902) Пётр Аркадзевіч Сталыпін), прадстаўнікі ад таварыстваў Валынскай, Падольскай, Седлецкай губерняў, прадстаўнікі ад міністэрства земляробства Расійскай імперыі: Іпаліт Гечэвіч, Аляксандр Мяйштовіч, Канстанцін Скірмунт, Браніслаў Шахна, Вінцэнт Козел-Паклеўскі, граф Фелікс Чапскі, Юзаф Монтвіл (1850—1911), граф Уладзімір Мікалаевіч Зубаў (1862—1933), князь Міхал Ірэніевіч Агінскі (1849—1902), віцэ-старшыня Рэжыцкага таварыства сельскай гаспадаркі Станіслаў Венцлавовіч, прадстаўнік Расіенскага таварыства сельскай гаспадаркі пан Гружэўскі, прадстаўнік Луцкага таварыства сельскай гаспадаркі пан Русаноўскі, (ад міністэрства земляробства) Е. Сіцін і Панамароў, рэдактар варшаўскай газеты «Gazeta Warszawska» Станіслаў Ляшноўскі, журналіст санкт-пецярбурскага часопіса «Kraj» А. Данімірскі, Міхал Натансон і інш.
Прысутнічаў і сам фармальны старшыня Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі князь Мікалай Мікалаевіч Трубяцкі. Былі зачытаны прывітальныя тэлеграмы ад вялікага князя Уладзіміра Аляксандравіча Раманава (члена МТСГ), міністра земляробства і намесніка міністра земляробства Расійскай імперыі, мінскага губернскага маршалка (1897—1904) Аляксандра Генадзьевіча Рацькова-Ражнова і інш. У якасці ганаровага госця быў запрошаны і генерал-лейтэнант Іосіф Іпалітавіч Жылінскі. Ва ўрачыстасцях прынялі ўдзел і родныя сёстры Эдварда Вайніловіча — Ядвіга Адамаўна Кастравіцкая і Міхаліна Адамаўна Горват.