cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Інтэрлінгва
Колькасць людзей, валодаючых мовай
Тэарэтычна, інтэрлінгву могуць у той ці іншай ступені разумець без вывучэння карыстальнікі моваў-крыніц гэтай штучнай мовы: 1240 мільёнаў чалавек, адна чвэрць чалавецтва. Фактычна, мову зразумеюць толькі адукаваныя людзі - носьбіты моў лацінскай групы, гэта значыць верагодна каля 100 ці 150 міліёнаў чалавек. У пачатку 21 стагоддзя інтэрлінгва з'яўляецца галоўным канкурэнтам эсперанта сярод штучных моў. Згодна з асобнымі падлікамі, інтэрлінгва мае каля тысячы носьбітаў, што вольна гавораць на гэтай мове. Мова зрэдку ўжываецца падчас напісання навуковых артыкулаў. Для ўжывання ў гэтай сферы, мова з'яўляецца ідэальнай: ужыванне як мовы зразумелай для тых, хто добра ведае лацінскія карані з-за працы і вывучэння навук. Нягледзячы на гэта, інтэрлінгва не знайшла падтрымкі з боку дзяржаўных устаноў.
Святлана Іванаўна Калыванава
Біяграфія
У 1959 годзе скончыла Кіеўскае харэаграфічнае вучылішча (педагогі А. В. Нікіфарава, В. П. Яфрэмава).
Інтэрлінгва
Слоўнікавы склад
Інтэрлінгва пазычае словы згодна з наступнымі правіламі: Інтэрлінгва пасрэдна ці непасрэдна пазычае словы з грэка-лацінскага слоўніка, міжнародныя ў практыцы ці навуцы. Адбываюцца міжнародныя кангрэсы інтэрлігвы, на інтэрлінгве выдаюцца часопісы.
Вымаўленне і запіс
Базавым 26 літарам адпавядаюць гукі, якія ў асобных выпадках залежаць ад суседніх літар. У шматлікіх выпадках аддаецца перавага вымаўленню, якое адпавядае арыгінальнай мове. Націск прыпадае на склад перад апошняй групай зычных, не улічваючы канчатак -s множнага ліку.
Святлана Іванаўна Калыванава
Біяграфія
У 1959—1960 — салістка балета Кіеўскага опернага тэатра.
У 1960—1963 — салістка балета Узбекскага опернага тэатра (Ташкент).
Інтэрлінгва
Ойча наш
Nostre Patre qui es in le celos, que tu nomine sia sanctifikate; que tu regno veni; que tu voluntate sia facite super le terra como etiam in le celo. Da nos hodie nostre pan quotidian, e pardona a nos nostre debitas como nos pardona a nostre debitores, e non duce nos in tentation, sed libera nos del mal.
Святлана Іванаўна Калыванава
Біяграфія
З 1987 года — выкладчык харэаграфічнага аддзела ў, затым у Харкаўскім вучылішчы культуры.
З 1971 па 1979 год выбіралася дэпутатам гарадскога савета, з 1979 па 1990 год — дэпутатам Дзяржынскага раённага савета г. Харкава.
Са снежня 2010 года член Экспертнага савета па папярэднім разглядзе кандыдатур на прысваенне звання «Ганаровы грамадзянін горада Харкава».
Творчасць
Сярод яе вядомых партый — Жызель («Жызель» А. Адана), Адэта-Адылія («Лебядзінае возера» П. І. Чайкоўскага), Аўрора («Спячая прыгажуня» П. І. Чайкоўскага), Маша («Шчаўкунок» П. І. Чайкоўскага), Кітры («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Джульета («Рамэа і Джульета» С. С. Пракоф’ева), Паненка («Паненка і хуліган» Дз. Дз. Шастаковіча), Фрыгія («Спартак» А. І. Хачатурана), Маўка Маўка («» ), Мехменэ Бану («Легенда аб каханні» ), Кармэн («Кармэн-сюіта» Р. Шчадрына), Донна Ганна («Каменны ўладар» ) і іншыя.
Балетны дуэт Папеску-Калыванава гастраляваў па ўсім СССР. У сезоне 1973-74 гадоў дуэт быў афіцыйна запрошаны для ўдзелу ў гастролях Вялікага тэатра СССР — ЗША, РСФСР, Азербайджана. Гастролі 1977 года прайшлі ў Італіі, водгукі ў італьянскай прэсе нагадвалі сенсацыю.
На замежных гастролях Калыванава танцавала з такімі зоркамі балета, як М. Ліепа, М. Лаўроўскі, М. Барышнікаў, В. Гардзееў.
Купал
Ку́пал (cupola — купал, звод, ад cupula, змяншальнае ад cupa — бочка) — прасторавая канструкцыя пакрыцця, па форме блізкая да паўсферы. Купальныя канструкцыі перакрываюць пераважна круглыя, шматвугольныя, эліптычныя ў плане памяшканні і дазваляюць перакрываць значныя прасторы без дадатковых прамежкавых апор.
Лічыцца, што самы старажытны купал з існуючых знаходзіцца ў рымскім Пантэоне, пабудаваны прыкладна ў 128 г. н.э.
Кунцава (Кардымаўскі раён)
Кунцава (Кунцево) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вабанакі
Вабанакі (абенакі: Wabanaki, літаральна "Ніжнія землі") — канфедэрацыя алганкінскіх народаў на тэрыторыі ўсходняга ўзбярэжжа сучасных ЗША і Канады.
Канфедэрацыя склалася як ваенна-палітычны саюз плямён абенакі, мікмак, малісіт і пасамакуоды. Займала тэрыторыю паўднёва-усходніх правінцый Канады і штата Мэн (ЗША) і была вядома пад назвай Вабанакік. У XVII - XVIII стст. удзельнічала ў войнах паміж Францыяй і Вялікабрытаніяй, а таксама ў вайне за незалежнасць ЗША. У 1794 г. і 1796 г. асобныя групы усходніх абенакі і пасамакуоды падпісалі сепаратныя дагаворы з садружнасцю Масачусетс. У канцы XVIII ст. паўночная частка канфедэрацыі была занята перасяленцамі-лаялістамі з ЗША і ў 1876 г. трапіла пад нагляд урада Канады. У 1862 г. канфедэрацыя распалася.
Узнавілася ў 1993 г. як грамадская арганізацыя, якая кантралюе ўзаемадносіны паміж індзейскімі народамі ўсходу ЗША і Канады, экалагічны і грамадскі рух.
Праваахоўныя органы
Праваахоўныя органы, органы правапарадку — адасобленая група дзяржаўных органаў, якая ажыццяўляе дзейнасць па абароне правоў і свабод чалавека і грамадзяніна, ахове грамадскага парадку, правапарадку і законнасці ў грамадстве і дзяржаве. Пры пэўных умовах праваахоўныя органы могуць выкарыстоўвацца ў якасці прылады супраць іншай групы або кола асоб, каб дамагчыся палітычных, эканамічных ці сацыяльных мэт шляхам ажыццяўлення калектыўнага (дзяржаўнага) гвалту (у выглядзе генацыду, рэпрэсій, знікненняў людзей, катаванняў, прызыву ў войска ці на альтэрнатыўную грамадзянскую службу і іншых парушэнняў правоў чалавека).
Паняцце праваахоўнай дзейнасці
Праваахоўная дзейнасць — від дзяржаўнай дзейнасці, якая ажыццяўляецца з мэтай аховы права шляхам прымянення юрыдычных мер уздзеяння ў строгай адпаведнасці з законам і пры няўхільным выкананні ўстаноўленага ім парадку.
Функцыі праваахоўных органаў
Усе праваахоўныя органы ажыццяўляюць адну ці некалькі з наступных функцый:
Анатоль Аляксандравіч Воінаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і архітэктара Аляксандра Воінава. Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут ў 1958 годзе. З 1958 года працаваў у інстытуце Белдзяржпраект. З 1963 года — старэйшы выкладчык, дацэнт кафедраў архітэктуры і горадабудаўніцтва, з 1983 года — загадчык кафедры архітэктуры жылых і грамадскіх будынкаў, з 1985 года — дэкан архітэктурнага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1960 года. Член КПСС з 1980 года. Пражываў у г. Мінску.
Творчасць
Навуковыя працы ў галіне гісторыі савецкай архітэктуры: навучальны дапаможнік «Гісторыя архітэктуры Беларусі. Савецкі перыяд» (Мінск, 1975), манаграфіі — «Жыллёвае будаўніцтва ў БССР» (Мінск, 1980, 1985), «Архітэктура Савецкай Беларусі» (Мінск, 1973, 1986 у аўтарскім калектыве).
Булак (Усходне-Казахстанская вобласць)
Булак — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Семея. Уваходзіць у склад Новабажэнаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 632853300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 729 чалавек (364 мужчыны і 365 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 675 чалавек (331 мужчына і 344 жанчыны).
Дзмітрый Фёдаравіч Вайстроў
Біяграфія
З сялян. Працоўны шлях пачаў у 1923 у в. Добрая лесарубам Смаленскага лесанарыхтоўчага трэста. З 1927 загадчык райпалітасветы Горацкага райвыканкама, у 1930—1932 старшыня Рэкценскага сельсавета.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны пакінуты ў тыле ворага. У партызанах з кастрычніка 1941 — стварыў партызанскую групу, на чале якой дзейнічаў у Горацкім і Дубровенскім раёнах. З лютага 1942 года камандзір групы, атрада, в. а. камандзіра брыгады, камандзір групы атрадаў, са жніўня 1943 года член Мсціслаўскага падпольнага РК КП(б)Б, у студзені-чэрвені 1944 камісар 61-й партызанскай брыгады.
З кастрычніка 1944 па 1957 год на партыйнай рабоце ў Жлобінскім і Стрэшынскім раёнах.
Алеся Кіпель
Алеся Аляксандра Кіпель (,, штат Мэрылэнд, ЗША) — беларуска-амерыканскі грамадскі дзеяч, юрыст.
Дзмітрый Фёдаравіч Вайстроў
Біяграфія
Напісаў кнігу ўспамінаў «В горецком редколесье» (1986).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, медалямі. Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1978).
Алеся Кіпель
Біяграфія
Нарадзілася 4 студзеня 1957 года ў Балтымары (ЗША) ў сям’і грамадскіх дзеячаў i даследчыкаў беларускага замежжа Вітаўта i Зоры Кіпеляў.
Скончыла Прынстанскі ўніверсітэт i юрыдычны факультэт Джорджтаўнскага ўніверсітэта. З’яўлялася партёркай юрыдычнай фірмы Steptoe & Johnson, працавала ў Міністэрстве ўнутраных спраў ЗША. Займае пасаду выканаўчага дырэктара ў Офісе па міжнародным гандлі Дэпартамента ЗША па нацыянальнай бяспецы.
Бярэ актыўны ўдзел у беларускім грамадскім жыцці ЗША. У 1980-1990-х гадах з’яўлялася афіцыйнай прадстаўніцай Галоўнай Управы Беларуска-амерыканскага Задзіночання (БАЗА) у Вашынгтоне. З моманту стварэння Вашынгтонскага гуртка БАЗА ў 2007 годзе выконвала абавязкі намесніцы старшыні i старшыні арганізацыі. З’яўлялася сябрам Галоўнай Управы БАЗА, афіцыйнай прадстаўніцай БАЗА ва Усходне- і Цэнтральна-Eўрапейскай Кааліцыі (CEEC). У 2013 годзе прадстаўляла БАЗА на VI З’ездзе беларусаў свету ў Мінску, дзе была абрана ў Вялікую Раду Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына». Да лютага 2017 года займала пасаду намесніцы старшыні Вашынгтонскага аддзела БАЗА.
Валярова
Валяро́ва (, Валерово) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Сіка (народ)
Сіка (саманазва: Ata Sikka) — аўстранезійскі народ, карэнныя насельнікі цэнтральнай і паўночнай частак вострава Флорэс. Агульная колькасць у Інданезіі (2022 г.) — 255 тысяч чалавек.
Паходжанне
Сіка склаліся як адзіны народ у выніку інтэграцыі некалькіх аўстранезійскіх племянных супольнасцей паўночнага Флорэса ў выніку існавання дзяржаўнага ўтварэння з цэнтрам у паселішчы Сіка ў XVII — пачатку XX стст. Значную ролю ў гэтым адыграла супрацьстаянне з плямёнамі ліё, чый дзяржаўны цэнтр знаходзіўся ў Эндэ. Разам з гэтым, доўгі час існавала ўнутранае супрацьпастаўленне хрысціянскага і паганскага насельніцтва, жыхароў гор і узбярэжжа.
Культура
Сіка насяляюць тэрыторыі з выразнай зменай вільготнага і сухога сезонаў. Апошні цягнецца з сакавіка да лістапада і суправаджаецца засухай, якая асабліва адчувальна на ўзбярэжжы. Галоўным заняткам мясцовага насельніцтва здаўна была сельская гаспадарка, прычым важную ролю адыгрывала вырошчванне засухаўстойлівых бабовых. У пачатку XX ст. галандскія каланіяльныя ўлады садзейнічалі распаўсюджанню культуры какосавай пальмы. У нашы дні часцей вырошчваюць кукурузу, батат, гародніну, на абрашальных землях — рыс. У вельмі засушлівых раёнах сіка арыентаваны на жывёлагадоўлю. У астатніх выпадках яна мае выключна дапаможную функцыю. Жыхары ўзбярэжжа займаюцца рыбалоўствам і гандлем. Традыцыйна былі развіты такія рамёствы, як пляценне, ткацтва, ганчарства. Прычым, у мінулым яны лічыліся жаночымі заняткамі.
У перыяд існавання дзяржавы Сіка адбылося значнае распластаванне грамадства. Яно падзялялася на высакародных ata mo'ang, простых людзей ata riwung і рабоў ata maha. Апошнімі станавіліся запазычальнікі і ваеннапалонныя. Зямля належыла буйным памешчыкам tana pu'ang. У пачатку XX ст. склалася сістэма кіравання, калі манарху-раджы падпарадкоўваліся прызначаныя ім капітаны, на чале вёсак стаялі выбраныя старасты. У нашы дні ўсе грамадзяне лічацца фармальна роўнымі.
Віктар Пятровіч Рудэнка
Віктар Пятровіч Рудэнка (нар. 1950) — беларускі ўрач, арганізатар аховы здароўя.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1978). У 1978—1979 — урач-інтэрн Гомельскай абласной бальніцы, 1979—1987 — урач, загадчык аддзялення, намеснік галоўнага ўрача Мінскай абласной клінічнай бальніцы, 1987—1993 — намеснік загадчыка аддзела аховы здароўя Мінскага аблвыканкама, 1993—2000 — галоўны ўрач Мінскай абласной клінічнай бальніцы, 2000—2002 — старшыня камітэта па ахове здароўя Мінскага гарвыканкама, 2002—2010 — намеснік міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, паралельна ў 2005—2006 выконваў абавязкі міністра аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Ілья Ільіч Саламатаў
Ілья Ільіч Салама́таў (Илья Ильич Саламатов;  — ) — беларускі вучоны ў галіне хімічнага машынабудавання, доктар тэхнічных навук (1962), прафесар (1971), член-карэспандэнт Акадэміі навук БССР (1969).
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па радыяцыйнай хіміі, радыяцыйна-хімічным машынабудаванні. Пачынальнік даследаванняў па выкарыстанню пластычных мас у хімічным машынабудаванні. Прапанаваў канструкцыі вакуумнага абсталявання для атамнай прамысловасці, выкарыстанне вібрацыйнай тэхнікі і ультрагуку для інтэнсіфікацыі працэсаў экстракцыі і растварэння. Аўтар больш за 50 навуковых, 30 вынаходстваў.
Быў адным з ініцыятараў і арганізатараў Усесаюзнага навукова-тэхнічнага часопіса «Хімічнае машынабудаванне», у склад рэдакцыйнага савета якога ўваходзіў з пачатку яго арганізацыі, а з 1960 года быў галоўным рэдактарам. З моманту арганізацыі Камісіі па машынабудаванні Савета эканамічнай узаемадапамогі быў членам секцыі хімічнага машынабудавання ад СССР аж да ўтварэння Міністэрства хімічнага і нафтавага машынабудавання.
NGC 3890
NGC 3890 (іншыя абазначэнні — NGC 3939, UGC 6788, MCG 13-9-3, ZWG 352.8, IRAS11465+7434, PGC 36925) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3890, NGC 3939.
Адвакатура
Адвакатура (advocatus, што значыць прызваны) — сацыяльна-прававы інстытут, які займаецца абаронай правоў, свабод і інтарэсаў даверніка ў судзе, праваахоўных органах, органах следства, дазнання і іншых органах любымі законнымі спосабамі.
Падобна судзейскай, адвакат ёсць публічная пасада, задача якой заключаецца ў тым, каб засцерагаць правы прыватнай асобы. Але ў той час, калі суддзя засцерагае гэтыя правы ў сілу сваёй дзяржаўнай улады, адвакат можа дапамагчы толькі тым, што ён дае сваё веданне законаў у распараджэнне кліента і імкнецца даць цяжбе спрыяльны для апошняга накіраванне. Адсюль зразумела, што ўсюды, дзе веданне права перастае быць агульным здабыткам і для гэтага ўтвараецца асаблівае саслоўе юрыстаў, там і адвакатура павінна стуліцца ў цесны гурток юрыдычна адукаваных абаронцаў.
NGC 6066
NGC 6066 (іншыя абазначэнні — ZWG 79.54, NPM1G +14.0440, PGC 57230) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сусветны сабор
Сусветныя саборы (Σύνοδοι Οικουμενικαί, Oecumenica Concilia) — сходы пераважна епіскапату хрысціянскай Царквы ў яе сусветнай поўніцы, на якіх абмяркоўваюцца пытанні і выносяцца рашэнні дактрынальнага (дагматычнага), царкоўна-палітычнага і судова-дысцыплінарнага характару. У самым пачатку гісторыі Касцёла тэрмін Σύνοδος ужываўся ў дачыненні да кожнага царкоўным сходу. Аднак, на працягу III стагоддзя тэрмін пачалі ўжываць у адносінах да сходаў біскупаў (хоць прысутнічаць маглі не толькі біскупы) для кіравання Касцёлам. Самыя першыя з вядомых мясцовых сабораў праводзіліся ў II стагоддзі, а да 300 года сход біскупаў правінцыі стаў звыклым спосабам царкоўнага кіравання. Пасля таго як Канстанцін I абвясціў памяркоўнасць адносна хрысціян (313 год) і пераследы скончыліся, біскупы з многіх правінцый атрымалі магчымасць сабрацца ў агульным саборы. Тым не менш ідэя Сусветнага сабору і яго спецыфічнае значэнне развіваліся павольна. Царква ў агульнаімперскім маштабе пачала праводзіць Сусветныя саборы, што мела на ўвазе ўдзел прадстаўнікоў усіх памесных цэркваў, - звычайна па ініцыятыве рамейскіх імператараў.
П’евэ-Альбіньёла
П'евэ-Альбін'ёла (Pieve Albignola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 919 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0382.
Красны Пахар (Кардымаўскі раён)
Красны Пахар (Красный Пахарь) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
П’евэ-Альбіньёла
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Кароўнікі (Кардымаўскі раён)
Кароўнікі (Коровники) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кліменцьеўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Кліменцьеўка — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Семея. Уваходзіць у склад Новабажэнаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 632853400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 410 чалавек (197 мужчын і 213 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 308 чалавек (151 мужчына і 157 жанчын).
NGC 3889
NGC 3889 (іншыя абазначэнні — MCG 9-19-191, DRCG 24-45, PGC 36819) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ка’ д’Ора
Ка' д’Ора, або палацца Санта-Сафія (Ca' d'Oro) — палац у Венецыі, на Гранд-канале ў раёне Канарэджа. Другая назва палаца — «Залаты дом», бо пры першапачатковым аздабленні было выкарыстана сусальнае золата. Таксама пры аздабленні выкарыстоўваўся вермільён і ультрамарын. Палац лічыцца ўзорам венецыянскай готыкі. Будынак у гатычным стылі быў пабудаваны ў XV стагоддзі, паміж 1425 і 1440 гадамі, па праекце архітэктараў Джавані Бона і яго сына Барталамеа Бона па замове патрыцыя Марына Кантарыні. Раней на гэтым месцы стаяў палац у візантыйскім стылі palazzo Zeno, атрыманы Марына Кантарыні з пасагам жонкі — Sora Zeno. Стары палац быў знесены, аднак яго фрагменты былі захаваны ў фасадзе Ка' д’Ора. Палац змяніў мноства ўладальнікаў і неаднаразова перабудоўваўся. У 1894 палац быў набыты баронам Джорджыа Франкеці. Барон правёў рэканструкцыю будынка па захаваных чарцяжах і карцінам вярнуўшы яму па меры магчымасцяў гістарычнае аблічча. Акрамя таго ён заснаваў багатую калекцыю жывапісу. Пасля яго смерці будынак разам са зборам жывапісу перайшоў ва ўласнасць дзяржавы. Лічыцца самым элегантным з палацаў, пабудаваных у венецыянскім стылі.
З 1927 года і па сённяшні дзень у палацы размяшчаецца галерэя Франкеці.
Рэўвен Рыўлін
Рэўвен Рыўлін (ראובן ריבלין; нар. 9 сакавіка 1939, Іерусалім, Палесціна, Брытанская імперыя) — ізраільскі палітык і грамадскі дзеяч, дзясяты прэзідэнт Ізраіля (2014—2021).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Іерусаліме ў сям’і вядомага прафесара-ўсходазнаўца Ёсефа Ёэл Рыўліна. Ваенную службу па прызыву завяршыў у званні лейтэнанта. Даслужыўся да звання маёра падчас резервистськои службы. Вывучаў юрыспрудэнцыю ў Яўрэйскім універсітэце Ерусаліма.
У 1978 упершыню абраны ў муніцыпалітэт Іерусаліма. З 1981 па 1986 уваходзіў у савет дырэктараў авіякампаніі «Эль-Аль». У 1986 годзе ўзначаліў Іерусалімскі філіял руху «Херут». У 1988 высунуў сваю кандыдатуру на пасаду мэра Іерусаліма, але прайграў Тэдзі Колек. У тым жа годзе абраны ў Кнэсет ад партыі «Лікуд». З 1988 па 1993 займаў пасаду старшыні руху «Лікуд». У 1996 годзе абраны ў Кнэсет раптам, з тых часоў пераабіраўся яшчэ чатыры разы.
Займаў пасаду міністра сувязі ў першым урадзе Арыэля Шарона. Быў праціўнікам плана аднабаковага размежавання, прапанаванага Шаронам. У кнэсеце 15-га склікання выконваў абавязкі віцэ-спікера, у кнэсеце 16-га склікання быў абраны спікерам. Іншыя пасады ў кнэсеце ўключаюць пасаду старшыні камісіі па барацьбе з наркотыкамі (дванаццаты склікання) і старшыні двух падкамісій у кнэсеце 17-га склікання. У кнэсеце 12-га і 14-га скліканняў уваходзіў у камісію па замежных справах і бяспекі, у кнэсеце 14-га і 17-га скліканняў ў фінансавай камісіі.
У 2007 годзе Рыўлін высунуў сваю кандыдатуру на пасаду прэзідэнта Ізраіля, але прайграў выбары Шымону Перэсу з розніцай у 21 голас (37 супраць 58).
У сакавіку 2009 года Рыўлін быў аднагалосна абраны на пасаду спікера кнесета 18-га склікання.
Акрамя крытыкі ў адрас праграмы размежавання Шарона, Рыўлін таксама апынуўся ў цэнтры парламенцкага скандалу ў 2010 годзе, калі адмовіўся прыняць рэкамендацыю камісіі кнесета зняць парламенцкую недатыкальнасць з дэпутата ад партыі Балада Ханін Заабі, якая прыняла ўдзел у Флатыліі свабоды, якая спрабавала прарваць ізраільскую марскую блакаду сектара газу.
10 чэрвеня 2014 быў абраны дзесятым прэзідэнтам Ізраіля, апярэдзіўшы Мэір Шытрыт на 10 галасоў (63 супраць 53). Цырымонія інаўгурацыі адбылася 25 ліпеня ў Ерусаліме. Да 24 лмпеня функцыі прэзідэнта працягваў выконваць Шымон Перэс.
Рыўлін быў жанаты на Няхамы (1945—2019), мае чацвярых дзяцей. З канца 1960-х — вегетарыянец.
Палацца Кавалі-Франкеці
Палацца Кавалі-Франкеці (Palazzo Cavalli Franchetti) — палац у Венецыі, у раёне Сан-Марка, на Гранд-канале, побач з мостам Акадэміі.
Быў пабудаваны ў XV стагоддзі архітэктарамі К. Бойта, Дж. Манеці. Палац быў рэканструяваны, фактычна цалкам перабудаваны, у 1871-1882 з захаваннем формаў позняй готыкі.
Піццале
Піццале (Pizzale) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 670 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 92 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
NGC 6067
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Піццале
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Колпіна (Кардымаўскі раён)
Колпіна (Колпино) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Шапік
Шапік (англ. shop "крама") або кіёск — канструкцыя невялікіх памераў, прызначаная для гандлю або надання пэўных паслуг. Часцей за ўсё часовае збудаванне з лёгкіх разборных канструктыўных элементаў або недарагіх матэрыялаў (дрэва, пластык, сэндвіч-панэлі і інш.) і без камунікацый (за выключэннем электрычасці). Існуе нямала варыяцый гандлёвых кіёскаў, у тым ліку на базе аўтамабільных кузаваў або прычэпаў.
Агульная характарыстыка
Зазвычай гэта невялікі некапітальны будынак, як правіла не большы за 6-10 м², з празрыстай вітрынай або акенцам для камунікацыі з кліентам. Унутры знаходзіцца, як правіла, толькі сам прадавец або максімум 1-2 пакупнікі. Гандаль вядзецца таварамі шырокага спажывання: газеты, часопісы, квіткі на гарадскі транспарт, тытунёвыя вырабы, безалкагольныя напоі, сувеніры і інш.
Сёння па ўсім свеце ўсё часцей шапікі з прадаўцамі замяняюцца спецыялізаванымі аўтаматамі: напрыклад аўтаматы па продажу квіткоў, закусак, напояў і інш.
Юсцінас Марцінкявічус
Юсцінас Марцінкя́вічус (Justinas Marcinkevičius; 10 сакавіка 1930,, Прыенайскі раён, Каўнаскі павет, Літва — 16 лютага 2011, Вільнюс, Літва) — літоўскі пісьменнік. Заслужаны дзеяч мастацтваў Літвы (1975). Народны пісьменнік Літвы (1978).
Шапік
Гісторыя
Асабліва вялікае распаўсюджванне шапікі атрымалі ў Беларусі ў канцы 1980-х — пачатку 1990-х гадоў — у эпоху перабудовы, аднаўлення і станаўлення таварна-грашовых адносін і прыватнай бізнес-ініцыятывы. Тады з’яўляліся шматлікія шапікі, якія гандлявалі самымі рознымі таварамі: прадуктамі харчавання, безалкагольнымі, алкагольнымі напоямі і півам, касметыкай і біжутэрыяй, дзіцячымі цацкамі, пазней — мабільнымі тэлефонамі. Сярод іх было нямала незаконных шапікаў, уладальнікі якіх не плацілі падаткі, а тавары, якія прадавалі ў іх, былі кантрафактнымі.
Юсцінас Марцінкявічус
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Віленскага ўніверсітэта (1954). Член КПСС з 1957 года. Быў сакратаром праўлення Саюза пісьменнікаў Літвы, затым намеснікам старшыні СПЛ.
Шапік
Гісторыя
З пачакам ХХІ стагоддзя ў Беларусі колькасць шапікаў пачала імкліва скарачацца, што было звязана фармальна з палітыкай уладаў па добраўпарадкаванню і эстэтызацыяй гарадской прасторы, а таксама з негалоснай барацьбой з дробным гандлёвым прадпрымальніцтвам.
Юсцінас Марцінкявічус
Біяграфія
Удзельнічаў у кіраўніцтве Саюдзіса. Правадзейны член Акадэміі навук Літвы. Узнагароджаны савецкімі ордэнамі і ордэнам Вітаўтаса Вялікага, ордэнамі Гядзімінаса I і III ступені, Дзяржаўнай прэміяй Літоўскай ССР (1957, 1969) прэміяй «Сантарве» («Згоды», Santarves premija, 1994).
З 7 снежня 2010 года пасля таго, як ён зваліўся на лесвіцы дома, у якім жыў, і атрымаў чэрапна-мазгавую траўму і пералом шыйнага пазванка, Марцінкявічус знаходзіўся ў Вільнюскай універсітэцкай бальніцы хуткай дапамогі, дзе і памёр 16 лютага 2011 года. У памяць пра памерлага паэта ў Літве з 7:00 у пятніцу 18 лютага да 22:00 у суботу 19 лютага была абвешчана жалоба. Цырымонія развітання прайшла ў Вялікай зале Акадэміі навук Літвы ў Вільнюсе 18 лютага. 19 лютага адбылося пахаванне Марцінкявічуса на Антакальніскіх могілках.
Шапік
Гісторыя
Але ў 2018—2020 гадах колькасць шапікаў па ўсёй краіне зноў пачынае імкліва ўзрастаць, што звязана з паўсюдным з’яўленнем так званых «табакерак» — аднатыпных шапікаў, якія спецыялізуюцца на гандлі тытунёвымі вырабамі і супутнымі таварамі. Іх вялізная колькасць, лёгкасць атрымання дазволаў ад мясцовых уладаў на іх размяшчэнне ў найбольш выгадных адносна гарадскога трафіку мясцінах беларускіх населеных пунктаў, а таксама іншыя факты сталі падставай для іх атаясамлення з бізнес-інтарэсамі кіраўніцтва краіны.
Вялікае Гарохавішча
Вялі́кае Гаро́хавішча (, Великое Гороховище) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Юсцінас Марцінкявічус
Біяграфія
3 ліпеня 2012 года ў двары Сарбевія Віленскага ўніверсітэта пры ўдзеле прэзідэнта Літоўскай Рэспублікі Далі Грыбаўскайце, міністра культуры Арунаса Гялунаса і рэктара ўніверсітэта Бянядзіктаса Юодкі была ўрачыста адкрыта мемарыяльная дошка з барэльефам паэта ў памяць Юсцінаса Марцінкявічуса.
Творчасць
Першы зборнік вершаў «Прашу слова» (1955). У паэме «Дваццатая вясна» (1956, Дзяржаўная прэмія Літвы 1957) жыццё літоўскай моладзі ў пасляваенны перыяд; паэма «Кроў і попел» (1960) пра трагічны лёс спаленай гітлераўцамі вёскі. Маральныя праблемы, жыццё і лёсы сучаснікаў у цэнтры аповесці «Сасна, якая смяялася» і «Публіцыстычнай паэмы» (абедзве 1961), зборнікаў вершаў «Рукі, якія дзеляць хлеб» (1963), «Драўляныя масты» (1966), «Палымнеючы куст» (1968), «Ласкавае дакрананне жыцця» (1978), «Будзь і блаславі» (1980), «Адзіная зямля» (1984), «Вершы з дзённіка» (1993), «Крок» (1998) і інш. Драматычная трылогія «Міндаўгас» (1968, Дзяржаўная прэмія Літвы 1969), «Сабор» (1971), «Мажвідас» (1977), зборнік «Шэсць паэм» (1973) пра гістарычнае мінулае літоўскага народа. Аўтар драматычных паэм «Паэма Праметэя» (1973), «Ікар» (паст. 1981), аповесці «Даўкантас» (1984), кніг эсэ «Дзённік, што не мае датаў» (1981), «Еднасць ракі, якая цячэ» (1995), паэзіі для дзяцей.
Пераклады
На беларускую мову асобныя яго творы пераклалі Г. Бураўкін, В. Вітка, А. Вольскі, С. Грахоўскі, Х. Жычка, А. Звонак, В. Лукша, Л. Луцкевіч, П. Марціновіч, У. Паўлаў, А. Разанаў, Я. Семяжон, Я. Сіпакоў, М. Танк, Н. Тулупава, У. Шахавец і інш.
Беларускія пераклады
У кнігах:
Шалухоўскі сельсавет
Шалухо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Шалухоўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Веткаўскага раёна. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Казацка-Балсунскага сельсавета.
15-ы партызанскі полк
15-ы партызанскі полк — савецкае партызанскае падраздзяленне, створанае ў жніўні 1943 года на базе 15-га атрада. Дзейнічаў на акупіраванай тэрыторыі Прапойскага, Быхаўскага, Чавускага, Кармянскага, Клічаўскага і Бярэзінскага раёнаў. У кастрычніку 1943 года ў час прарыву блакады полк пацярпеў вялікія страты, выйшаў асобнымі групамі ў Клічаўскі раён, дзе быў перафарміраваны і папоўнены партызанамі 208-га і 425-га палкоў. 28 чэрвеня 1944 года полк (311 чалавек, 2 батальёны) злучыўся з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны наносілі ўдары па камунікацыях у тыле 4-й і 9-й нямецкіх армій. У жніўні 1943 года падарвалі 8 эшалонаў, 46 аўтамашын. Летам 1943 года ў раёне чыгуначнай станцыі Верамейкі перабілі больш за 920 рэек, у чэрвені 1944 года каля станцыі Латва — больш за 170 рэек. У кастрычніку 1943 года вялі абарончыя баі ў Прапойскім і Быхаўскім раёнах. У складзе Клічаўскай ВАГ удзельнічалі ў разгроме апорнага пункта ў вёсцы Пагост Бярэзінскага раёна.
Карл Мангейм
Карл Мангейм (Karl Mannheim;, Будапешт — ) — нямецкі філосаф, сацыёлаг; адзін са стваральнікаў сацыялогіі ведаў.
Біяграфічныя звесткі
Працаваў у Германіі і Англіі. Сярод асноўных работ - «Ідэалогія і ўтопія» (1929), «Дыягназ нашага часу» (1943), «Эсэ па сацыялогіі культуры» (1956) і інш.
Светапогляд
Разглядаў змену пакаленняў як універсальны працэс, заснаваны на біялагічным развіцці жыцця чалавека. У выніку такой натуральнай змены пакаленняў у культурна-гістарычным працэсе паяўляюцца новыя ўдзельнікі, а старое пакаленне (абмежаванае сваім узростам і ступенню актыўнасці) перадае новаму свой культурны вопыт. Культурныя мэты К. Мангейм упадабляў жыццёвым, біялагічным, таму субкультуры лічыў наступствам тых адрозненняў, якія характэрны для розных пакаленняў людзей. Сцвярджаў, што субкультуры адлюстроўваюць працэс прыстасавання да дамінуючай культуры.
Ростак
Ро́стак (Rostock) — партовы горад у Германіі, на тэрыторыі федэральнай зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Ростак быў самым буйным портам ГДР і цэнтрам усходнегерманскага суднабудаўніцтва. Да ўз’яднання Германіі ў 1990 годзе ў горадзе жыло каля 250 тыс. чалавек.
Забор’е (Кардымаўскі раён)
Забор’е (Забо́рье) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
NGC 3888
NGC 3888 (іншыя абазначэнні — UGC 6765, IRAS11449+5614, MCG 9-19-189, ZWG 268.85, MK 188, VV 455, KUG 1144+562, PGC 36789) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Забор’е (Кардымаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 3888
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Спіс вуліц Міра
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Мір
Жыллё
Жыллё — збудаванне, месца, прызначанае для пастаяннага або часовага пражывання людзей, укрыцця ад неспрыяльнага надвор'я, для сну, адпачынку, вырошчвання патомства, захоўвання прыпасаў.
Прыкметы жылля
Жыллё — пэўнае памяшканне, звычайна збудаванне капітальнага тыпу або яго частка. Жыллё павінна мець сцены, перакрыцці, падлогу, столь, дах. Да жылля прад'яўляюцца пэўныя санітарныя і тэхнічныя нормы, у найбольш агульным выглядзе замацаваныя ў Жыллёвым кодэксе. Іншыя разуменні і паняцці жылля маюць суб'ектыўны характар і не ахопліваецца прававым рэгуляваннем жыллёвых адносін.
Жыллём з'яўляецца не любое памяшканне, а менавіта тое, што прызначана для пастаяннага або часовага пражывання людзей. Асноўнае адрозненне жылля ад нежылых памяшканняў складаецца ў розным іх прызначэнні. Першыя прызначаны для пастаяннага або часовага пражывання грамадзян, другія для патрэб прамысловага характару, аб'ектаў інфраструктуры, адміністрацыйных ўстаноў і г.д. Прызначэнне любога будынка і памяшканняў і ім вызначаецца ў тэхнічным пашпарце будынка або збудавання, які вядзецца па дадзеных тэхнічнай інвентарызацыі. Да жылля прад'яўляюцца адмысловыя патрабаванні па санітарна-тэхнічнаму стану. У выпадку парушэння гэтага стану і немагчымасці яго аднаўлення такое жыллё падлягае зносу або пераводу ў нежылы фонд.
Будынак павінен быць дабудаваным. Калі будаўніцтва не завершана, гэта не жыллё, а недабудаваны будынак. Пра тое, што будаўніцтва з'яўляецца завершаным, у прыватнасці, сведчыць акт дзяржаўнай камісіі аб прыёмцы будынку ў эксплуатацыю.
Прыкметы жылых дамоў
Пад жылымі дамамі разумеюць будынкі, якія характарызуюцца сукупнасцю наступных прыкмет:
Гісторыя жылля
На працягу гісторыі чалавецтва апрабавана мноства разнавіднасцей жылля, у т. л.: пячора, зямлянка, дом, шалаш, палатка і г.д.
Узнікла на золку цывілізацыі як сховішча ад непагоды і драпежных звяроў. Належыць да асноўных матэрыяльных даброт грамадства. Развілося ад будкі і зямлянкі (паўзямлянкі) да наземнай адна- і шматкамернай пабудовы. Тыпы і разнавіднасці жылля абумоўлены ўзроўнем развіцця прадукцыйных сіл, геаграфічным асяроддзем, характарам сацыяльных адносін, узроўнем будаўнічай тэхнікі і культурна-бытавымі традыцыямі. Дыферэнцыяцыя тыпаў жылля пачалася з падзелам грамадства на класы, а з узнікненнем гарадоў вылучыліся тыпы гарадскога і сельскага жылля. Аднакамернай пабудове папярэднічала шматкамернае жыллё родавай абшчыны.
Недатыкальнасць жылля
Жыллё ў Беларусі з'яўляецца недатыкальным. Незаконнае пранікненне ў жыллё або іншае ўладанне асобы, незаконнае правядзенне ў ім агляду або вобшуку, а так жа незаконнае высяленне ці іншыя дзеянні, якія парушаюць недатыкальнасць жылля грамадзян з'яўляюцца злачынным і караецца паводле Крымінальнага кодэксу РБ.
Сімяон Млоцкі
Сімяон Млоцкі (хрысц. імя Стэфан, Symeon Stefan Młocki;?, Валынь — 1804, верагодна, Галіцыя) — базыльянін, епіскап Уладзімірскі і Берасцейскі Рускай уніяцкай царквы (1779—1795 гг.).
Біяграфія
Нарадзіўся на Валыні ў шляхецкай сям’і герба «Праўдзіч».
19 верасня 1779 г. прызначаны біскупам Уладзіміра-Берасцейскім, а на наступны дзень прыняў біскупскае пасвячэнне з рук біскупа Пінска-Тураўскага Гедэона Гарбацкага (галоўнага кансэкратара), сакансэкратарамі былі луцкі уніяцкі біскуп Кіпрыян Стэцкі і луцкі рымска-каталіцкі дапаможны біскуп Францішак Камарніцкі. У 1780 г. узнагароджаны ордэнам Св. Станіслава.
У 1790 г. у Варшаве ўдзельнічаў у нарадах па справах уніяцкай царквы. 20 сакавіка 1792 г. разам з іншымі уніяцкімі епіскапамі падпісаў петыцыю да караля супраць увядзення новай праваслаўнай іерархіі, а ў 1794 г. узначаліў апошні з’езд уніяцкіх епіскапаў і архімандрытаў у Рэчы Паспалітай. У 1791 годзе Арсеній Глаўнеўскі быў намінаваны яго каад’ютарам і тытулярным біскупам Берасцейскім.
6 верасня 1795 г. указам Кацярыны II Млоцкі і іншыя уніяцкія епіскапы былі вызвалены ад усіх абавязкаў у сваіх епархіях з гадавой пенсіяй у 3000 рублёў. 30 красавіка 1802 г. рускія епіскапы-уніяты напісалі просьбу ў Кангрэгацыю прапаганды веры, каб Апостальскі прастол прасіў у цара дазволу біскупам — уладзімірскаму Сімяону Млоцкаму, пінскаму Яакіму Гарбацкаму і луцкаму Стэфану Лявінскаму вярнуцца ў свае дыяцэзіі.
У 1804 годзе ён выехаў на лячэнне ў Галіцыю і, верагодна, там памёр.
Талдыкарган (Усходне-Казахстанская вобласць)
Талдыкарган — былое сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана ў складзе гарадской адміністрацыі Семея. Уваходзіла ў склад Новабажэнаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 632853500. Скасавана 12 ліпеня 2017 года.
Міджыкенда
Міджыкенда (саманазва: Mijikenda, літаральна «дзевяць плямёнаў», «дзевяць паселішчаў») — група плямёнаў банту, якая насяляе ўзбярэжжа Індыйскага акіяна ў Кеніі і на поўначы Танзаніі. Агульная колькасць (2010) — тыс. чалавек.
Талдыкарган (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 74 чалавекі (46 мужчын і 28 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 29 чалавек (13 мужчын і 16 жанчын).
Міджыкенда
Паходжанне
Паводле паданняў, міджыкенда паходзяць з краіны Шунгвая, што знаходзілася на поўнач ад сучаснага месца пражывання, на тэрыторыі Самалі. Каля 1558—1610 гг. яны мігрыравалі на поўдзень пад ціскам варожага народа арома.
Аднак, некаторыя сучасныя даследчыкі ставяць пад сумненне факт позняга перасялення і лічаць, што міджыкенда з'яўляюцца прамымі спадчыннікамі мясцовых груп банту, у склад якіх увайшлі прадстаўнікі народаў поўдню і з унутраных раёнаў Афрыкі. Апошнія траплялі на ўзбярэжжа ў выніку гандлю рабамі, што практыкаваўся суседзямі міджыкенда, суахілі. Мовы і культура міджыкенда шмат у чым падобная на суахілі, хаця маюцца і істотныя адрозненні.
Плямёны
Міджыкенда падзяляюцца на 9 плямён, якія размаўляюць на блізкіх мовах:
Культурная спадчына
У мінулым міджыкенда сяліліся ва ўмацаваных паселішчах кая на схілах узгоркаў, якія належылі пэўнаму роду. Колькасць родаў заставалася нязменнай, але яны ў сваю чаргу падзяляліся на мноства сваяцкіх груп. У кожнай хаціне месціліся пашыраныя патрылакальныя сем'і, што звычайна складаліся з трох пакаленняў. Існавалі таксама ўзроставыя групы. У іх уваходзілі тыя, хто разам прайшоў рытуал абразання (праводзіўся ў сярэднім раз на два гады).
Понтэ-Ніцца
Понтэ-Ніцца (Ponte Nizza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Міджыкенда
Культурная спадчына
Каля ўзгоркаў і на прыбярэжных раўнінах вырошчвалі зёлкавыя, бабовыя культуры, садавіну і какосы.
Малефісента (фільм)
«Малефісента» (Maleficent) — амерыканскі фэнтэзійны мастацкі фільм 2014 года рэжысёра Роберта Стромберга, зняты па сцэнарыі Лінды Вулвертан з Анджэлінай Джалі, Эль Фэнінг і Шарлта Коплі ў галоўных ролях. Карціна з’яўляецца рэмейкам дыснееўскага мультыплікацыйнага фільма 1959 года «Спячая прыгажуня», а таксама вольным пераказам і пераасэнсаваннем самой казкі, прысвечанай Малефісенце, галоўнай ліхадзейкай арыгінальнага мультфільма.
Понтэ-Ніцца
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Міджыкенда
Культурная спадчына
У нашы дні кая пакінуты, а іх насельніцтва жыве ў гарадах і вёсках. Аднак захаваліся сакральныя лясы (1538 га), што ўключаны у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Малефісента (фільм)
16 чэрвеня 2015 года кампанія Disney абвясціла пра тое, што прыступае да здымак сіквела «Малефісенты». Ужо прызначаны сцэнарыст — Лінда Вулвертан. Яна ўжо прыступіла да напісання сюжэту і сцэнарыя. Выданне Deadline лічыць, што гэтым разам падпісаць кантракт з Анджэлінай Джалі будзе не так ужо проста. Як паведамляецца, Анджэліна Джалі вельмі рэдка падпісвае кантракты на працягі фільмаў.
Сюжэт
Юная фея Малефісента вяла сваё жыццё на Гразкіх Балотах, акружаная казачнымі істотамі, але аднойчы ўсё змянілася… У яе свет уварваліся людзі, якія прынеслі з сабой разбурэнне і хаос, і Малефісенце прыйшлося ўстаць на абарону сваіх падданых, заклікаўшы на дапамогу магутныя цёмныя сілы. Малефісента наклала страшнае закляцце на нованароджаную дачку караля, цудоўную Аўрору. Але, назіраючы за тым, як расце маленькая прынцэса, Малефісента пачынае сумнявацца ў правільнасці свайго ўчынку — бо, магчыма, менавіта Аўрора можа ўдыхнуць новае жыццё ў чароўнае лясное царства. Але яна разумее, што можа спадзявацца толькі на сябе.
Міджыкенда
Рэлігія
Значная частка міджыкенда спавядае іслам і хрысціянства, але таксама захоўваюцца традыцыйныя культы, заснаваныя на шанаванні продкаў і сакральных лясоў. Апошнія ўваходзяць у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА (1538 га).
Малефісента (фільм)
Прэпрадакшн і размеркаванне пасад
У маі 2009 года з’явілася інфармацыя, што амерыканскі кінарэжысёр Брэд Бёрд плануе зняць прыгодніцкі мастацкі фільм пра Малефісенту, ліхадзейку з дыснэеўскага мультыплікацыйнага фільма «Спячая прыгажуня», з Анджэлінай Джалі ў галоўнай ролі. У студзені 2010 года было абвешчана, што рэжысёрам фільма стане Цім Бёртан, але ў маі 2011 года Бёртан заявіў, што пакідае праект з-за жадання засяродзіцца на стварэнні новай экранізацыі фільма 1984 года «Франкенвіні». Тады студыя Disney вырашыла ўзяць на пасаду рэжысёра Дэвіда Ейтса, які рэжысіраваў чатыры заключныя фільмы пра Гары Потэры, аднак 6 студзеня 2012 года стала вядома, што рэжысёрам фільма стане дэбютант Роберт Стромберг, мастак-пастаноўшчык фільмаў «Аватар» і «Аліса ў Краіне цудаў», уладальнік дзвюх прэмій «Оскар». Сцэнарыстам для фільма стала Лінда Вулвертан, якая раней працавала над сцэнарыямі для фільмаў «Аватар», «Аліса ў Краіне цудаў», «Прыгажуня і Пачвара» і «Кароль Леў». Прадзюсарам для фільма павінен быў стаць Рычард Дэрыл Занук, да яго смерці ў ліпені 2012 года. Здымкі «Малефісенты» пачаліся 18 чэрвеня 2012 года ў Бакінгемшыры. Пост-прадакшн быў прызначаны на 5 кастрычніка 2012 года.
Першапачатковыя даты выхаду
Выхад фільма першапачаткова павінен быў адбыцца 14 сакавіка 2014 года, але неўзабаве ён быў перанесены на 2 ліпеня 2014 года ў сувязі з выхадам іншага фільма студыі Disney, «Мапеты 2», але ў верасні 2013 года стала вядома, што дата выхаду фільма перанесена на 30 мая 2014 года.
Крытыка
Фільм атрымаў змяшаныя водгукі ад кінакрытыкаў, якія пахвалілі акцёрскае выкананне Анджэліны Джалі і візуальныя эфекты фільма, але раскрытыкавалі яго сюжэт. Частка расійскіх блогераў, якая пабыла на перадпрэм’ерных паказах, таксама выказала станоўчыя водгукі. У той жа час была выказана думка, што ад фільма «за вярсту вее радыкальным фемінізмам на грані мужчынаненавісніцтва. Прысутнасць мужчын у жыцці галоўных гераінь нясе або разбуральны, або нейтральна-бескарысны характар», а таксама што «гутарак пра лесбійскі падтэкст фільма нават у асяроддзі далёкіх ад рэлігійнага фанатызму матэрыялістаў не пазбегнуць».
Выкананне Анджэліны Джалі ў фільме было неаднаразова ўсхвалена крытыкамі. Робі Колін з выдання «The Telegraph» у сваім водгуку напісаў, што «новай інтэрпрэтацыі Спячай прыгажуні бракуе сапраўднага зачаравання, але Анджэліна Джалі выратоўвае становішча».
Агнес Крыстэнсан
Агнес Фрэдрыка Вільгельміна Крыстэнсан (Agnes Fredrika Vilhelmina Christenson,,  — )  — шведская артыстка балета, якая працавала ў Каралеўскім балеце ў Стакгольме ў 1867—1888 гадах.
Біяграфія
У 1867 годзе вучылася ў Каралеўскім балеце, у 1868 годзе стала танцоўшчыцай, у 1872 годзе — другой танцоўшчыцай, у 1877—1888 гадах была першай танцоўшчыцай. Таксама выступала ў Гамбургу ў 1888 годзе, у Шчэціне ў 1893 годзе і ў Турку ў 1894 годзе.
Сярод яе роляў былі Абаціса ў «Роберце», Мелюзіна, Ф’юэла ў «Нямым», Какетка і Вальс д’Амур, а таксама выконвала партыі ў «Сне ў летнюю ноч», у «Філемоне і Баўкідзе», у «Ружы Карпаты», у «Цары аднаго дня» і ў «Мефістофелі».
Агнес Крыстэнсан лічылася адной з дзевяці лепшых балерын Каралеўскага балета з 1864 па 1901 год, нараўне з Амандай Форсберг, Хільдай Лунд, Амаліяй Полсан, Гунхільдай Росен, Сесіліяй Фламанд, Джэні Брант, Ганнай Вестберг і Вікторыяй Страндын.
У першым шлюбе 24 сакавіка 1875 з акцёрам і тэатральным рэжысёрам нарадзіла сына. У 1903 годзе выйшла замуж паўторна за Эрыка Петэрсана.
E@I
E@I (Edukado@Interreto Адукацыя@Інтэрнэт) — палітычна нейтральная, моладзевая грамадская арганізацыя, якая рэалізуе праекты, накіраваныя на дапамогу эсперантамоўным выкарыстоўваць інтэрнэт для сусветнага супрацоўніцтва, інфармавання аб эсперанта і навучання яму.
Назва
Літара «E» азначае, што арганізацыя займаецца адукацыяй (Edukado). У больш шырокім сэнсе таксама маюцца на ўвазе эфектыўнасць (Efikeco), эсперанта(Esperanto), развіццё (Evoluo), Еўропа (Eŭropo).
Літара «I» указвае на тое, што арганізацыя функцыянуе пры дапамозе інтэрнэта. У больш шырокім сэнсе таксама маюцца на ўвазе: міжнацыянальная культура (Interkulturo), інфармацыя (Informo), ідэя (Ideo), натхненне (Inspiro). Знак «@» азначае сінэргетычны эфект гэтых двух канцэпцый.
Такім чынам, скарочаная назва E@I у першую чаргу тлумачыцца як Edukadi@Interreto (адукацыя ў інтэрнэце), але ў сувязі са шматзначнасцю літар E і I выкарыстоўваецца звычайна скарочаная назва — E@I.
Мэты
Мэты E@I заключаецца ў мірным і гарманічным свеце, грамадзяне якога лёгка і хутка могуць мець зносіны ў любой кропке планеты. Асноўныя мэты для гэтага :
Гісторыя
Падзяляюць 5 перыядаў у гісторыі E@I :
I. Пачатковы перыяд (1999—2001)
Ідэя стварэння E@I з’явілася ў лістападзе 1999 года. У красавіке наступнага года падчас першага семінара E@I яна была рэалізавана шляхам стварэння міжнароднай працоўнай групы.
II. Забаўляльны перыяд
Адбываюцца 2-і і 3-і семінары.
III. Працоўны перыяд (2002—2004)
Вялікая праца над рознымі праектамі у сеціве інтэрнэт, у тым ліку Lernu! Уключэнне E@I у TEJO у выглядзе спецыяльнага аддзела.
IV. Арганізацыйны перыяд (2005—2007)
Рэгістрацыя E@I як юрыдычнае ліцо ў Славакіі.
V. Прафесійны перыяд (2008—наш час)
Пашырэнне дзейнасці з інтэрнэт-практамі, у тым ліку не толькі для эсперантыстаў. Супрацоўніцтва з выдавецтвамі, такімі як Gazeta Wyborcza.
Праекты
Асноўнымі праектамі E@I з’яўляюцца :
Акрамя інтэрнэт-пректаў E@I выдае навучальныя і інфармацыйныя брашуры, кнігі, дыскі. У іх ліку две кнігі аб Вікіпедыі.
Еськава (Кардымаўскі раён)
Еськава (Еськово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Юкіа Місіма
Юкіа Місіма (сапр. Хіраока Кімітакэ; —) — японскі пісьменнік, драматург.
Біяграфія
Скончыў гімназію, Такійскі ўніверсітэт. Аўтар 40 раманаў, 18 п’ес, шматлікіх апавяданняў, эсэ і публіцыстычных твораў. Сярод яго лепшых раманаў — «Споведзь маскі» (1948), «Залаты храм» (1956), «Вясенні снег» (1968), «Храм Світання» (1970) і інш. Вядомы таксама як рэжысёр, акцёр тэатра і кіно, дырыжор сімфанічнага аркестра, фатограф, спартсмен (у сферы бодыбілдынгу, каратэ). Глыбінныя вытокі сваёй творчасці бачыў у сублімацыі сваіх агрэсіўных, разбуральных схільнасцей і імпульсаў. Яго творы перакладзены на многія мовы свету, неаднаразова экранізаваліся, ставіліся на тэатральнай сцэне. Для яго творчай манеры характэрны глыбокі псіхалагізм, парадаксальныя разважанні і думкі, шакіруючыя сюжэты і паводзіны персанажаў, віртуознасць стылю, спалучэнне традыцый еўрапейскага мадэрнізму і традыцыйных японскіх мастацкіх каштоўнасцей. Скончыў жыццё самагубствам у форме традыцыйнага рытуалу японскіх самураяў (харакіры) пасля няўдалай спробы манархічнага ваеннага перавароту.
Прыпяцкія балоты
Прыпяцкія балоты — прыродны комплекс балот, які аб'яўлены тэрыторыяй, важнай для птушак і водна-балотных угодзяў. Балоты размешчаны ў пашыранай частцы старажытнай даліны ракі Прыпяць у міжрэччы яе правых прытокаў — рэк Сцвіга і Убарць. Тэрыторыя ўяўляе сабой вялікую нізінную раўніну з агульным ухілам да поймы Прыпяці. Паўднёвая мяжа парка супадае з паўднёвым краем раўніны і прадстаўлена пясчанымі ўзгоркамі і выдмамі, якія зараслі хвойнымі лясамі. За выдмамі шырокім поясам працягнуліся буйнейшыя на Палессі верхавыя і пераходныя балоты, якія дзякуючы сваёй некранутасці і багатай біяразнастайнасці могуць з'яўляцца эталонам палескіх балот.
Большая частка балот нацыянальнага парка пакрыта хвойнікамі, хаця і даволі значная іх плошча (каля 15 %) застаецца бязлеснай. Бліжэй да поймы верхавыя і пераходныя балоты змяняюцца нізіннымі; яны, ў сваю чаргу — паласой вельмі забалочаных, часам непраходных, алешнікаў, якія перамяжоўваюцца з адкрытымі альбо зарослымі хмызняком нізіннымі балотамі. Паласа алешнікаў пераходзіць у заліўныя шыракаліставыя лясы, сярод якіх пераважаюць дубравы (13,6 % ад агульнай плошчы лясоў). Менавіта пойменныя дубравы прыдаюць палескім ландшафтам непаўторны каларыт. Па краях поймы дубравы размяшчаюцца суцэльнымі палосамі, а бліжэй да ракі перамяжоўваюцца з шырокімі адкрытымі заліўнымі лугамі і шматлікімі старыцамі.