cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Караадыр (станцыя)
Насельніцтва
У 1999 годзе население станции складала 479 чалавек (228 мужчын і 251 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 363 чалавекі (190 мужчын і 173 жанчыны).
Прыкубанскі раён
Прыкубанскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Карачаева-Чаркескай Рэспублікі Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Каўказскі.
Геаграфія
Прыкубанскі раён размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Карачаева-Чаркескай Рэспублікі. Плошча тэрыторыі раёна — 946,29 км² (з 2014 года).
Мяжуе з Усць-Джэгуцінскім раёнам на поўдні, Абазінскім і Адыгэ-Хабльскім раёнамі, а таксама Чаркескай гарадской акругай на захадзе і са Стаўрапольскім краем на поўначы і ўсходзе. Ад асноўнай часткі раёна аддзелена Дружбінскае сельскае паселішча, размешчанае за ракой Кубань.
Альстэр (прыток Эльбы)
Самая вядомая частка ракі — Альстэрзэ, знаходзіцца ў межах горада Гамбурга. Альстэрзэ актыўна выкарыстоўваецца для адпачынку жыхароў. На рацэ пабудавана 9 шлюзаў.
Аблога Полацка
Абло́га По́лацка можа азначаць:
NGC 2642
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ostriv
Ostriv (Востраў) — украінская камп’ютарная гульня ў жанры эканамічнай стратэгіі, прысвечаная развіццю украінскага асадніцтва 18 стагоддзя. 19 сакавіка 2020 года гульня перайшла ў ранні доступ на платформах Steam і GOG. Гульня хутка сабрала больш за сотню аглядаў, каля 90 % працэнтаў з якіх спрыяльныя.
Апісанне гульні
У цяперашні час у гульні больш за два дзясяткі пабудоў, сельская гаспадарка і жывёлагадоўля, рамёствы, дынамічная змена сезонаў, асноўны гандаль. Даступныя ангельская і украінская лакалізацыі. Пазней плануецца дадаць у гульню сюжэтную кампанію, будынкі сфер адукацыі, рэлігіі, забаў і правасуддзя.
Асаблівасцю гульні з'яўляецца дынамічнае мадэляванне пратаптаных жыхарамі дарожак і адсутнасць прывязкі будынкаў да клеткі на ландшафце.
Гульню суправаджае традыцыйная украінская музыка, у прыватнасці кобза.
Абстаноўка
Гульня пачынаецца з 1721 года, гэта значыць з пачатку другой хвалі каланізацыі Слабідскай Украіны. Аднак паселішча гульца знаходзіцца на выдуманым востраве (адсюль і назва гульні) разам з некалькімі рэальнымі слобажанскімі гарадамі, такімі як Дэргачы.
Гісторыя развіцця
Распрацоўка Ostriv пачалася вясной 2014 года. Спачатку гульня распрацоўвалася ў вольны час адным чалавекам — ананімны Яўген з Харкава. З 2018 года гульня распрацоўвалася камандай з 4 чалавек.
Чырпой
Востраў Чырпой (рус. Чирпой) — найбуйнейшы востраў архіпелага Астравы Чорныя Браты. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча — 21 км². Ненаселены.
Ostriv
Гісторыя развіцця
Выбар тэматыкі гульні шмат у чым быў абумоўлены пачаткам вайны на Данбасе.
Чырпой
Геаграфія і прырода
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваны трыма вулканічнымі масівамі, якія ствараюць тры канічныя вяршыні. Дзве з іх — актыўныя вулканы Чорнага (691 м) і Сноу (396 м). Вулкан Чорнага вывяргаўся ў 1712 і 1857 гг., а вулкан Сноу — у 1811, 1879, 1960, 1982 гг.
Аддзелены пралівам Сноу (каля 2,7 км) ад суседняга вострава Брат-Чырпоеў.
Ostriv
Гісторыя развіцця
Закрытае тэставанне гульні пачалося ў ліпені 2017 года, а з 18 кастрычніка таго ж года з'явілася магчымасць набыць альфа-версію гульні праз афіцыйны сайт. Так, на момант ранняга доступу на платформах Steam і GOG гульню паспелі купіць 20 000 гульцоў.
Чырпой
Геаграфія і прырода
Сталых вадацёкаў няма. Крыніц пітной вады няма.
Ostriv
Водгукі
Рэцэнзент Крыстафер Лівінгстан з PC Gamer адзначае, што сімулятар на здзіўленне добры для альфа-версіі. Ён называе гэта заблытаным, складаным, але займальным. І прызнаецца, што Ostriv ужо стаў адным з яго любімых горадабудаўнічых сімулятараў.
Чырпой
Геаграфія і прырода
Бедная травяністая расліннасць на паўночным захадзе вострава. Фаўна — некалькі відаў птушак, грызуны, лісы, ластаногія.
Гісторыя
Назва вострава паходзіць з мовы айнаў, якія называлі Чылі-а-лі адзін з відаў мясцовых птушак. У 1770 г. даследаваны рускімі казакамі на чале сотніка Чорнага, імя якога пазней атрымаў вулкан на востраве. У 1946 г. афіцыйны далучаны да Расійскай федэрацыі.
Ostriv
Водгукі
На думку аглядальніцы інтэрнэт-парталу Root Nation Аксаны Сьмірновай, «Востраў» — лепшая гульня пра Ўкраіну, якая папулярызуе ўкраінскую культуру і эстэтыку.
Ідрыца (рака)
Ідрыца (або Ідрыя, И́дрица) — рака ў Расіі, працякае ў гарадскім пасёлку Ідрыца Себежскага раёна Пскоўскай вобласці. Бярэ пачатак у возеры Ідрыя на паўднёва-заходнім краі пасёлка Ідрыца. Вусце ракі знаходзіцца за 298 км па левым беразе ракі Вялікай насупраць вёскі Прыстань. Даўжыня ракі — 17 км, плошча вадазборнага басейна — 319 км².
За 15 км ад вусця, па правым беразе ракі ўпадае рака Лівіца.
IC 5249
IC 5249 — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свята-Троіцкая царква (Храпавічы)
Архітэктура
Твор народнага драўлянага дойлідства. Была вырашана крыжовым ў плане зрубам (даўжыня са званіцай — 8,5, найбольшая шырыня — 7,5, вышыня да карніза — 3,5 сажня). Над бляшаным дахам зялёнай афарбоўкі ўзвышаўся купал, над шатром двух'яруснай званіцы (вышыня да карніза 5 сажняў) — галоўка. Фасады чляніліся 9 вялікімі і 4 малымі (у барабане купала) вокнамі і 2 дзвярамі.
Унутры апсіду вылучаў 4-калонны іканастас (4х3,5 сажня).
Ваенная адукацыя ў Беларусі
Ваенная адукацыя ў Беларусі ўяўляе сабой сістэму атрымання ваенна-ўліковай спецыяльнасці, сярэдняй і вышэйшай адукацыі ў сферы ваеннай справы.
Сярэдняя адукацыя
Вучні навучаюцца па стандартах сярэдняй агульнай адукацыі ў кадэцкіх вучылішчах і сувораўскім ваенным вучылішчы.
У Беларусі дзейнічае адно сувораўскае вучылішча (Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча) і 8 кадэцкіх вучылішчаў: Мінскае гарадское кадэцкае вучылішча №2, Полацкае кадэцкае вучылішча, Віцебскае кадэцкае вучылішча, Мінскае абласное кадэцкае вучылішча, Гродзенскае абласное кадэцкае вучылішча, Брэсцкае абласное кадэцкае вучылішча, Гомельскае кадэцкае вучылішча, Магілёўскае абласное кадэцкае вучылішча.
Вышэйшая адукацыя
Падрыхтоўка ваенных кадраў па праграмах вышэйшай адукацыі ў Рэспубліцы Беларусь ажыццяўляецца вышэйшымі ваеннымі навучальнымі ўстановамі і ваеннымі факультэтах грамадзянскіх вышэйшых навучальных устаноў.
У Беларусі існуе дзве ваенныя вышэйшыя навучальныя ўстановы — Ваенная акадэмія і Інстытут пагранічнай службы.
Сярод ваенных факультэтаў ва ўстановах адукацыі можна вылучыць:
Андрэй Рыгоравіч Ермаловіч
Андрэй Рыгоравіч Ермаловіч (нар., Мінск) — беларускі дыпламат. З 30 чэрвеня 2014 года Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Пакістан.
Біяграфія
Скончыў філасофска-эканамічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1994), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2003). У 1994—1996 гадах — аглядальнік «Нацыянальнай эканамічнай газеты». У 1996—1997 гадах — загадчык сектара па сувязях з замежнымі кантрольнымі органамі Кантрольнай палаты Рэспублікі Беларусь. У 1997—1998 гадах — загадчык сектара міжнароднага пратаколу упраўлення міжнародных сувязяў Сакратарыята Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. У 1998—2000 гадах памочнік Старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. У 2000 годзе — галоўны саветнік упраўлення знешняй палітыкі Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. У 2000—2002 гадах — памочнік Прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь. У 2002—2006 гадах — саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Малдова. У 2006—2007 гадах — начальнік аддзела Цэнтральнай Азіі і Закаўказзя упраўлення двухбаковых адносінаў з краінамі СНД Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2007—2009 гадах — намеснік начальніка ўпраўлення двухбаковых адносінаў з краінамі СНД Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 2009—2013 гадах — саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Турэцкай Рэспубліцы. У 2013—2014 гадах — начальнік аддзела Украіны, Малдовы і Закаўказзя упраўлення двухбаковых адносінаў з краінамі СНД Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
З 30 чэрвеня 2014 года — Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Пакістан.
Вароны (Рослаўльскі раён)
Вароны (Вороны) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Вароны абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Волкавіцкага сельскага паселішча.
Коты (народ)
Коты (саманазва kottuen)  — вымерлы сібірскі народ. Карэнныя насельнікі раёну вакол ракі Кан.
Паходжанне
Вывучэнне мовы котаў у першай палове XIX ст. дазволіла Маціясу Кастрэну аднесці іх да енісейскіх народаў. На аснове яго прац і метадаў моўнай статыстыкі ўжо ў XX ст. было вызначана, што мовы кетаў і котаў адасобіліся 2000 — 2500 гадоў таму. Вывучэнне тапанімікі паўднёвай Сібіры паказала, што назвы, характэрныя для мовы котаў, распаўсюджаны ад басейна Уды на ўсходзе да басейна Томі на захадзе. Аднак ў XVII ст., калі коты сутыкнуліся з рускімі казакамі, населеная імі вобласць скарацілася да басейнаў рэк Кан і Біруса, вярхоўяў Абакана.
Гісторыя
Першыя дакладныя пісьмовыя звесткі пра котаў з'явіліся ў 1636 г., калі ў раён ракі Кан прыйшоў атрад рускіх казакаў для заснавання Канскай крэпасці. У сярэдзіне XVII ст. агульная колькасць котаў была каля 860 чалавек. Яны апынуліся ў цяжкім становішчы з-за таго, што былі вымушаны выплочваць даніну адначасова рускім футрам собаляў і енісейскім кіргізам жалезнымі прыладамі працы.
Да сярэдзіны XIX ст., калі раён Кана наведаў Маціяс Кастрэн, засталося ўсяго 5 чалавек, якія захоўвалі этнічную тоеснасць і мову. Яны заснавалі вёску, дзе займаліся земляробствам і разглядаліся расійскай адміністрацыяй як «аселыя інародцы», мала адрозныя ад суседніх камасінцаў. М. Кастрэн меркаваў, што нашчадкамі котаў магла быць група буратаў катон на рацэ Уда. У другой палове XIX ст. коты зніклі як асобны этнас.
Асаблівасці культуры
Галоўнымі заняткамі котаў былі паляванне і збіральніцтва. Паляванне лічылася мужчынскай справай. Палявалі са стрэльбамі або з лукамі і стрэламі з каменнымі навершамі на капытных і футравых звяроў. Здабыча футравых мела сезонны характар і адбывалася пераважна ўзімку. Пры гэтым карысталіся лыжамі. Мяса ўжывалі ў ежу, а са скур шылі вопратку. Характэрнай асаблівасцю зімовых строяў была адсутнасць рукавіц. Замест іх мелі доўгія рукавы. Пашывам вопраткі і збіральніцтвам займаліся жанчыны. Найбольш важнай раслінай для збору была саранка, чые крухмалістыя цыбуліны сушылі або квасілі.
У XVIII ст. коты трымалі коняў і кароў, хаця жывёлагадоўля мела дадатковы характар. Мяркуецца, што ім была вядома апрацоўка жалеза, паколькі ў пачатку XVIII ст. давалі даніну енісейскім кіргізам жалезнымі вырабамі.
Асноўны тып традыцыйнага жытла — канічная юрта, пакрытая драўнянай карою.
Коты практыкавалі дагаворныя шлюбы. Дзяўчыны выходзілі замуж з 10 гадоў. Сям’я жаніха выплочвала бацькам нявесты выкуп свойскай жывёлай, якая, аднак, разглядалася як пасаг і вярталася жонцы пасля нараджэння дзіцяці. Многія коты практыкавалі шматжонства. Дзеці з ранніх гадоў навучаліся паляванню і збіральніцтву.
Вядома, што коты шанавалі духаў, прыносілі ім ахвяры праз спаленне звяроў і птушак. Арганізацыяй абрадаў займаліся шаманы. Памерлых ахіналі драўнянай карою, хавалі на слупах або ў зямлі. У XVIII ст. значная частка вернікаў ужо спавядала праваслаўе.
21-ы літоўскі конна-стралецкі полк
21-ы полк конных стральцоў літоўскіх, або конна-стралецкі полк Манюшкі — полк лёгкай кавалерыі, створаны загадам Напалеона летам 1812 года з рэкрутаў і добраахвотнікаў зямель былога Вялікага Княства Літоўскага.
Гісторыя
Каб ухіліць гэтую немагчымасць, адкрыць вам шырокую ніву да выканання вялікіх задач Вашай Радзімы, Літоўскі Генерал-Губернатар, Граф Хагендорп, сумесна з Камісіяй Часавага Ўрада, загадаў сфармаваць, з адных толькі добраахвотнікаў, Конна-Стралецкі полк, пад камандай палкоўніка Манюшкі і маёра Абрамовіча, якія прызначаны ў гэтыя чыны ва ўзнагароду за зробленыя імі значныя ахвяраванні на сфарміраванне названага палка.
Мужныя юнакі! Спяшайцеся ў гэты полк, які фармуецца ў Вільні. Няхай кожны з вас падпішацца, па меры магчымасці на абмундзіроўку і куплю коней, або хай з’явіцца сам, ужо абмундзіраваным і на кані. Штаты і змест гэтага палка забяспечаны. Спяшайцеся! Няхай па вашай паспешнасці і шпаркасці, выказаных пры сфармаванні кавалерыйскага палка, Найвялікшы з Манархаў будзе мець магчымасць меркаваць аб вашай адданасці да айчыны.
Адзінка Манюшкі таксама ўключала ў свой склад зачатак гусарскага палка Мікалая і Ігнацы Абрамовічаў і пінскага палка Яна Гжымала-Любанскага.
Палкоўнікам прызначаны Ігнацы Манюшка, капітанам — яго малодшы брат Часлаў Манюшка, намеснікам шэфа палка — маёр Абрамовіч. Кожны конна-стралковы полк мусіў складацца з двух эскадронаў, агульная колькасць кожнага палка 981 чалавек (42 афіцэры).
Полк удзельнічаў у абароне Вільні, потым адышоў на захад разам з рэшткамі Вялікай Арміі Напалеона. У Беластоку была здзейснена спроба набраць добраахвотнікаў каб даўкамплектаваць полк, але ж у выніку, у 1813 годзе, асабовы склад быў уключаны ў 18-ы полк улан літоўскіх, які сам пазней быў далучаны ў 6-ы полк уланаў Княства Варшаўскага.
Строй
Паводле партрэта Часлава Манюшкі, жаўнеры ў палку насілі тыповы мундзір конных стральцоў Вялікай Арміі, з адрозненнем у колерах: куртка а-ля Кінскі і нагавіцы зялёныя, канты кармазінавыя. Прыборны метал — жоўты. Каўнер зялёны з кармазінавымі кантамі. На галаве французскі ківер.
Вальс
Вальс (valse) — парны танец, заснаваны на плаўным кружэнні ў спалучэнні з паступальным рухам. Музычны памер 3/4, радзей 3/8, 6/8. Тэмп — ад павольнага да ўмерана хуткага. Паходзіць ад нямецкіх, аўстрыйскіх, чэшскіх народных танцаў тыпу лендлера. Узнік у другой палове XVIII стагоддзя, у пачатку XIX стагоддзя пашырыўся па ўсёй Еўропе, стаў адным з самых папулярных танцаў. Найбольш вядомы венскі вальс (І. Ланер, І. Штраус-бацька, І. Штраўс-сын). Разнавіднасць вальса — павольны вальс-бастон. Як сцэнічная форма выкарыстоўваецца ў оперы, балеце, аперэце, музыцы для драматычных спектакляў, стаў самастойнай формай фартэпіяннай музыкі, асновай песень, рамансаў, цыклічных твораў (сюіты, сімфоніі). На Беларусі вядомы з другой паловы XIX стагоддзя ў гарадскім і сялянскім побыце. У наш час — неад’емная частка народнага танцавальнага і музычна-інструментальнага рэпертуару. У жанры вальса значны ўклад зрабілі беларускія кампазітары М. Аладаў, А. Багатыроў, Р. Бутвілоўскі, Я. Глебаў, В. Залатароў, І. Лучанок, С. Картэс, Р. Пукст, Дз. Смольскі, Э. Ханок і інш.
21-ы літоўскі конна-стралецкі полк
Зброя
Шабля, 2 пісталеты ў ольстрах на сядле, карабін.
Ярамерж
Ярамерж — горад на ўсходзе Чэхіі, знаходзіцца за 20 км на поўдзень ад раённага цэнтра г. Нахад і ад мяжы з Польшчай, за 17 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра Градзец-Кралавэ і за 135 км на паўночны ўсход ад Прагі; у месцы зліцця трох рэк — Лабы, Упы і Метуе на вышыні 254 м над узроўнем мора. Плошча — 23,95 км². Насельніцтва — 12 678 жыхароў (2 студзеня 2007 года).
Карачаеўскі раён
Карачаеўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Карачаева-Чаркескай Рэспубліцы Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Карачаеўск (не ўваходзіць у склад раёна).
Геаграфія
Раён размешчаны ў горнай частцы рэспублікі паміж Галоўным Каўказскім і Скалістым хрыбтамі. Плошча раёна — 3917,24 км² (з 2010 года). Найвышэйшы пункт — заходняя вяршыня гары Эльбрус (5642 м), на тэрыторыі раёна таксама размешчана вяршыня Дамбай-Ульген (4046 м) — найвышэйшы пункт Заходняга Каўказа.
Гісторыя
У выніку скасавання Карачаеўскай аўтаномнай вобласці ў 1943 годзе, у сувязі з дэпартацыяй карачаеўцаў, два раёны ліквідаванай вобласці (Мікаянаўскі і Учкуланскі), якія прыблізна адпавядалі цяперашняму Карачаеўскаму раёну, былі перададзены ў склад Грузінскай ССР, дзе яны ўтварылі Клухарскі раён.
14 сакавіка 1955 года Указам Прэзідыума ВС СССР Клухарскі раён быў перададзены з Грузінскай ССР у склад Стаўрапольскага края.
12 студзеня 1957 года Клухарскі раён перайменаваны ў Карачаеўскі. У той жа дзень Чаркеская аўтаномная вобласць была пераўтворана ў Карачаева-Чаркескую АВ у складзе Стаўрапольскага края. Ёй былі таксама перададзены Зелянчукскі, Карачаеўскі і Усць-Джэгуцінскі раёны Стаўрапольскага края.
Звычайныя падазроныя
«Звычайныя падазроныя» (The Usual Suspects) — амерыканскі крымінальны трылер 1995 года, зняты рэжысёрам Браянам Сінгерам па сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Кевін Спейсі,, Гэбрыэл Бірн, , , Бенісіа дэль Тора.
Прэм’ера фільма адбылася 25 студзеня 1995 года на кінафестывалі «Сандэнс», карціна таксама дэманстравалася ў па-законкурснай праграме 48-га Канскага кінафестывалю. У ліпені таго ж года кінастужка выйшла ў шырокі пракат. Фільм атрымаў пераважна станоўчыя ацэнкі крытыкаў, і быў высока ацэнены публікай. Пры бюджэце ў 6 мільёнаў долараў фільм сабраў у пракаце 34,4 мільёна. Прэміяльны сезон прынёс карціне некалькі дзясяткаў узнагарод, сярод якіх 2 прэміі «Оскар» і 2 прэміі «BAFTA».
Сюжэт
Закаранелы злачынец Дын Кітан (Гэбрыэл Бірн) ляжыць цяжка паранены на караблі, прышвартаваным у заліве. Да яго падыходзіць таямнічая фігура, Кітан пазнае гэтага чалавека і называе па імені — Кайзер. Пасля кароткай размовы невядомы страляе ў Кітана і падпальвае карабель. На наступны дзень паліцыя знаходзіць 27 трупаў і толькі двух ацалелых. Адзін з іх — Акаш Ковач, венгерскі гангстар, які моцна абгарэў пры пажары на караблі і цяпер лыжыць у шпіталі пад прыглядам агента ФБР Джэка Баера. Другі — Роджэр Кінт па прозвішчы Балбатун (Кевін Спейсі), махляр, хворы на цэрэбральны параліч. Даведаўшыся пра смерць Дына Кітана, у Лос-Анджэлес тэрмінова вылятае агент Дэйв Куян, які на працягу доўгага часу спрабаваў спаймаць злачынца і цяпер хоча пераканацца, што той сапраўды загінуў. Балбатуну гарантавана недатыкальнасць, па ўказанні акружнога пракурора ён будзе адпушчаны праз некалькі гадзін у абмен на садзейнічанне следству, тым не менш Куян настойвае на допыце. Сяржант паліцыі Лос-Анджэлеса Джэф Рабін аддае для допыту свой офіс і агент Куян застаецца сам на сам з Кінтам.
Балбатун пачынае свой аповед з апазнання, зладжанага палтара месяцы таму. Тады ён і яшчэ чацвёра крымінальнікаў — Дын Кітан, Майкл Макманус, Тод Хокні і Фрэд Фенстэр — былі затрыманы па падазрэнні ў крадзяжы грузавіка са зброяй. Спярша іх узялі ў якасці статыстаў для апазнання па голасе, затым кожнага падверглі допыту, аднак спробы зламаць крымінальнікаў не ўвянчаліся поспехам. Пасля допыту падазроных пакінулі на ноч у адной камеры, дзе ў іх адразу саспявае план разбойнага нападзення. Цэль нападзення — машына карумпіраваных паліцэйскіх, якія арганізавалі ў Нью-Ёрку развоз кантрабандыстаў і наркадылераў пад сваёй аховай. Сярод пяцёх крымінальнікаў толькі Кітан адмаўляецца ад удзелу ў справе — ён завязаў і цяпер спрабуе наладзіць легальны бізнес. Неўзабаве стараннямі адвакаткі Эдзі Фінеран, сяброўкі Кітана, падазроных адпускаюць. Да Кітана наведваецца Балбатун і ўгаворвае яго ўсё ж прыняць удзел у справе. У рэшце рэшт Кітан згаджаецца пры адной умове: падчас нападзення яго саўдзельнікі не будуць нікога забіваць.
Пасля паспяховага завяршэння справы крымінальнікі адпраўляюцца з Нью-Ёрка ў Лос-Анджэлес, каб збыць нарабаванае. Пакупнік па імені Рэдфут падкідвае ім новую справу — напад на гандляра каштоўнасцямі. Аднак Кітан зноў адмаўляецца — ён пагадзіўся толькі на адну справу. Тым не менш, саўдзельнікі прымаюцца ўгаворваць Кітана — і ён паддаецца. Гэтым разам усё ідзе кепска: усчынаецца перастрэлка, у якой рабаўнікам даводзіцца забіць і целаахоўнікаў гандляра, і яго самаго. Да таго ж у кейсе ахвяры рабаўнікі знаходзяць не каштоўнасці, а наркотыкі. Злачынцы выясняюць у Рэдфута, хто падкінуў яму гэтую справу — гэта нейкі адвакат Кабаясі. Яны збіраюцца знайсці яго, каб прад’явіць прэтэнзіі, аднак той першы выходзіць на іх. Кабаясі патрабуе, каб пяцёра злачынцаў узяліся за вельмі небяспечную справу. Яны павінны перашкодзіць здзелцы на 91,000,000 долараў паміж аргенцінскімі і венгерскімі наркатаргоўцамі; пранікнуўшы на карабель, ім трэба знічножыць груз какаіну; грошы яны могуць пакінуць сабе. Свой ультыматум Кабаясі падмацоўвае тым, што ўсе пяцёра злодзеяў у свой час абрабавалі яго гаспадара — Кайзера Созе, легендарнага турэцкага гангстара. Аказваецца, менавіта дзеля гэтай справы было арганізавана іх затрыманне нейкі час таму, аднак тады перашкодзіла сяброўка Кітана, якая занадта старана працавала на іх вызваленне. Напаследак Кабаясі ўручае ўсім пяцём падрабязныя дасье на іх саміх і іх блізкіх, пагражаючы жорсткай адплатай з боку свайго боса, калі нехта вырашыць саскочыць.
Сярод пяцёх крымінальнікаў толькі Балбатун не ведае, хто такі Кайзер Созе, і саўдзельнікі расказваюць яму, што ім вядома. Паводле чутак, калі Созе быў дробным наркатаргоўцам, да яго прыйшлі венгерскія гангстары, каб забраць яго бізнес. Яны ўварваліся ў яго дом, згвалцілі яго жонку і ўзялі ў закладнікі яго дзяцей. Калі Созе прыйшоў дамоў і ўбачыў, што сталася, ён сам застрэліў жонку і дзяцей, потым застрэліў гангстараў, потым знайшоў і забіў іх родзічаў, сяброў, знаёмых — і знік. З тых часоў ён стаў гарадской легендай сярод злачынцаў, міфам, у які ніхто не верыць.
З пяцёх пайсці на справу адмаўляецца толькі Фенстэр (Бенісіа дэль Тора) — а ўжо раніцай саўдзельнікі знаходзяць яго знявечанае цела. Злачынцы не вераць у існаванне Кайзера Созе і, лічачы, што гэта проста прыкрыццё Кабаясі, вырашаюць яго «прыбраць». Аднак Кабаясі падстрахаваўся — у яго офісе аказваецца сяброўка Кітана, якую ў выпадку зрыву аперацыі згвалцяць і заб’юць. Кабаясі пагражае, што тое ж самае станецца і з блізкімі астатніх.
Надыходзіць ноч, прызначаная для налёту. Трое саўдзельнікаў накіроўваюцца на карабель, а Балбатуна, як калеку, Кітан пакідае «на шухеры». Спачатку справа ідзе па плане: налётчыкі ўчыняюць выбух, заспяваюць наркадылераў знянацку і ў перастрэлцы забіваюць усіх удзельнікаў здзелкі. Аднак потым пачынае рабіцца нешта незразумелае. Адзін з налётчыкаў аказваецца застрэлены ля машыны з грашыма, іншы атрымлівае нож у спіну, а ў Кітана хтосьці страляе з верхняй палубы. Калека становіцца міжвольным сведкам сцэны забойства Кітана, з якой пачынаўся фільм. Між тым агенту, які вядзе допыт, паведамляюць, што сярод загінулых на караблі быў адзін чалавек, які ведаў у твар няўлоўнага Кайзера Созе.
З паступленнем гэтай інфармацыі ў галаве агента Куяна ўсё ўстае на свае месцы. Какаін у начной разборцы быў толькі прыкрыццём, сапраўднай мэтай Кайзера было знішчэнне каштоўнага сведкі, які мог вывесці паліцыю на яго след. Агент перакананы, што Кайзер і Кітан — адна асоба. Ён даўно расследуе цёмнае мінулае Кітана і ведае, што аднойчы яму ўжо ўдалося інсцэніраваць сваю смерць. Агент адкрывае Балбатуну, што яго ўвесь час выкарыстоўвалі, што ўся перастрэлка была падстроена Кітанам з адзінай мэтай — пакінуць у асобе Балбатуна таго сведку, які пераканае паліцыю ў яго гібелі. Агаломшанага Кінта адпускаюць на волю, а агент адкрывае свае высновы гаспадару офіса, дзе вёўся допыт. Раптам яго позірк падае на дошку з імёнамі злачынцаў у вышуку — і на ёй ён заўважае ўсе імёны і назвы ўсіх тых месцаў, якія гучалі ў аповедзе Балбатуна. Ён у шоку выпускае з рук кубак з кавай, яна падае на падлогу — і на адным з чарапкоў аказваецца назва японскага вытворцы керамікі «Кабаясі». У вушах агента гучаць абрыўкі з аповеду калекі, і ён разумее, што ўвесь гэты аповед быў выдуманы проста тут, у офісе, на аснове тых прадметаў, што траплялі яму на вока. У гэты час на паліцэйскі факс прыходзіць апісанне знешнасці Кайзера, складзенае са слоў абгарэлага венгерскага гангстара, і ўсе сумненні адпадаюць — Балбатун і ёсць Кайзер Созе. Агент выбягае на вуліцу, але ўяўны калека ўжо згубіўся ў патоку людзей. Ідучы па вуліцы, спалоханы няўдачнік Балбатун няўлоўна ператвараецца ва ўпэўненага ў сабе мужчыну з валявым уладным тварам. Кульгавасць і параліч знікаюць, і ён упэўнена запальвае цыгарэту — той самай запальнічкай, якая была ў руках Кайзера ў пачатку фільма. Ён садзіцца ў машыну, за рулём якой чалавек, які фігураваў у яго аповедзе як Кабаясі, і знікае ў невядомым накірунку.
Задума і праца над сцэнарыем
Браян Сінгер пазнаёміўся з Кевінам Спейсі на вечарыне пасля паказу свайго дэбютнага фільма «» на кінафестывалі «Сандэнс» у 1993 годзе. Уражаны фільмам, Спейсі сказаў Сінгеру і яго партнёру па напісанні сцэнарыя, што хацеў бы зняцца ў наступным іх фільме, якім бы ён ні быў. На тым жа фестывалі на пытанне рэпарцёра аб наступным фільме Мак-Куоры адказаў, што ён будзе пра групу злачынцаў, якія сустрэліся як статысты, запрошаныя на апазнанне ў паліцэйскі ўчастак. На базе гэтай ідэі — яшчэ да напісання сцэнарыя — нарадзіўся постэр да фільма.
Падбор акцёраў
Сінгер і Мак-Куоры адправілі сцэнарый фільма Кевіну Спейсі, не сказаўшы, якая роля напісана для яго. Акцёр прачытаў сцэнарый, патэлефанаваў Сінгеру і сказаў, што яго найбольш цікавяць ролі Кітана і Куяна, але ён таксама заінтрыгаваны персанажам Кінта. Менавіта ролю Кінта, як выяснілася пазней, Мак-Куоры напісаў менавіта для Спейсі.
NGC 2644
NGC 2644 (іншыя абазначэнні — UGC 4533, MCG 1-22-16, ZWG 32.52, KARA 279, IRAS08389+0509, PGC 24425) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гідра.
Звычайныя падазроныя
Падбор акцёраў
Сінгер жадаў запрасіць у свой фільм, але той быў заняты ў іншых праектах. Таму ролю агента Куяна прапаноўвалі іншым акцёрам, у тым ліку Крыстаферу Уокену і Роберту Дэ Ніра, якія адмовіліся. Стваральнікі фільма паспрабавалі запрасіць Аль Пачына, але той не ўзяўся за ролю, бо якраз перад гэтым сыграў паліцэйскага ў фільме «». Пазней Пачына прызнаваўся, што аб адмове здымацца ў гэтым фільме ён шкадуе больш за ўсё. У нейкі момант у Палмінцеры аказаўся вольны тыдзень, і стваральнікі фільма звярнуліся да яго з прапановай. Калі акцёр падпісаў кантракт, гэта пераканала фінансавых спонсараў цалкам падтрымаць фільм, бо Палмінцеры быў дастаткова вядомай зоркай, дзякуючы нядаўнім ролям у «'» і «'».
NGC 2644
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Звычайныя падазроныя
Здымкі і аператарская праца
Здымкі фільма адбываліся ў Лос-Анджэлесе і Нью-Ёрку з 13 чэрвеня па 29 ліпеня 1994 года. Аператарам карціны выступіў.
Музычнае суправаджэнне
Музычнае суправаджэнне да фільма напісаў Джон Отман.
Пракат і зборы
Прэм’ера фільма адбылася 25 студзеня 1995 года на кінафестывалі «Сандэнс». Затым ён быў паказаны ў па-законкурснай праграме 48-га Канскага кінафестывалю. Апроч таго фільм дэманстраваўся на кінафестывалях у Эдынбургу (жнівень 1995), Грэйтэр-Садберы (23 верасня 1995), Остыне (10 кастрычніка 1996). У шырокі пракат карціна ўпершыню выйшла ў Францыі 19 ліпеня 1995 года. 16 жніўня фільм быў выпушчаны ў ЗША, 25 жніўня — у Вялікабрытаніі.
Падчас пракату ў Францыі колькасць прададзеных квіткоў на фільм склала 1,345,534, а фільм заняў 25-е месца па зборах за 1995 год. Пракат у ЗША прынёс карціне $23,341,568. Агулам зборы карціны склалі $51,582,855.
Рэйтынгі
Агрэгатар крытычных аглядаў «Metacritic» дае фільму ўсярэдненую ацэнку ў 77 балаў са 100 на аснове 22 рэцэнзій прафесійных крытыкаў. Карыстальніцкі рэйтынг на гэтым рэсурсе складае 8.8/10. Паводле дадзеных іншага папулярнага агрэгатара крытычных аглядаў «Rotten Tomatoes» сярод 77 рэцэнзентаў 68 далі станоўчую ацэнку фільму, што складае 88 %. Глядацкі рэйтынг кінастужкі склаў 96 % на аснове больш чым 250 тысяч галасоў. Абагуленае меркаванне крытыкаў сфармулявана наступным чынам: Глядацкія ацэнкі на іншых папулярных сайтах, прысвечаных кіно: 4.5/5 на сайце «AllMovie», 4.4/5 на сайце «AlloCiné» , 8.0/10 на сайце «FilmAffinity» , 8.5/10 на сайце «IMDb» , 7.9/10 на сайце «КиноПоиск».
Узнагароды
Паводле дадзеных сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 37 кінаўзнагародамі і яшчэ 17 намінацыямі. Большасць прэмій было прысуджана Кевіну Спейсі, як найлепшаму акцёру другога плана, і за найлепшы арыгінальны сцэнарый.
Сярод фестывальных узнагарод карціна ўдастоілася прэмій Найлепшаму рэжысёру і Найлепшаму акцёру на, Сярэбранай узнагароды на  і Прыза глядацкіх сімпатый як Найлепшы кінафільм на.
Кінастужка была ўганаравана шэрагам значных кінапрэмій:
Фільм адзначылі сваімі штогадовымі ўзнагародамі некаторыя кінематаграфічныя арганізацыі:
Карціна таксама была адзначана літаратурнай Прэміяй Эдгара Алана По за Найлепшы кінафільм.
Альтона (раён)
Альтона (Áltona) — адзін з 7 раёнаў горада Гамбурга ў Германіі. Размешчаны на правым беразе ракі Эльба. Насельніцтва — каля 248 тыс. жыхароў. У 1640 годзе Альтона была занята датчанамі, іх валадарства працягвалася больш за дзвесце гадоў. Кароль Фрэдэрык III дараваў ёй статус горада, мытныя прывілеі, свабоду паселення і веравызнання. У 1938 годзе Альтона, як і яшчэ некалькі бліжэйшых гарадоў, стала часткай Гамбурга.
Нарыльск
Нарыльск (Норильск) — горад (з 1953 года) у Расіі, краявога падпарадкавання Краснаярскага края. Насельніцтва 131,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1935 годзе. Размешчаны на поўначы Краснаярскага края, на поўдні Таймырскага паўвострава, за 90 км на ўсход ад Енісея.
Каляровая металургія, здабыча каляровых металаў. Злучаны з горадам Дудзінка чыгункай (самая паўночная ў свеце, цяпер не працуе).
Альтона
Альтона:
Бітва пад Оршай (1508)
Падзеі
Астрожскі накіраваў вялікі аддзел праз неахоўваны брод на Дняпры з заданнем нападу на абоз маскалёў, а галоўнымі сіламі выканаў адцягвальны манеўр. Выдзелены аддзел, пераправіўшыся праз раку, быў аточаны пераважаючымі маскоўскімі сіламі, аднак здолеў з цяжкасцямі прабіцца на правы бераг. Бітву перарваў надыход цемры. Астрожскі намерваўся атакаваць адразу пасля ўзыходу сонца, аднак маскоўскае войска ноччу адышло з занятых пазіцый на ўсход.
Вердзі
Вердзі:
Міхаіл Юр’евіч Лермантаў
Міхаіл Юр'евіч Лермантаў (Михаил Юрьевич Лермонтов; 3 (15) кастрычніка 1814, Масква — 15 (27) ліпеня 1841, Пяцігорск) — рускі паэт, празаік, драматург, мастак, афіцэр.
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Маскоўскім універсітэце (1830—32), скончыў школу гвардзейскіх падпрапаршчыкаў і кавалерыйскіх юнкераў у Пецярбургу (1834). За верш «Смерць Паэта» пра гібель А. Пушкіна (нап. 1837, апубл. за мяжой 1858, у Расіі цалкам — 1860) высланы ў Грузію. Другі раз сасланы на Каўказ у 1840 годзе. Удзельнік бітвы на р. Валерык у Чачні. Забіты на дуэлі ў Пяцігорску М. Мартынавым.
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе сярод жанчын 2016/2017
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе сярод жанчын 2016/2017 — 25-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па баскетболе сярод жанчын.
Міхаіл Юр’евіч Лермантаў
Творчасць
Першыя вершы напісаў у 1828. Друкаваўся з 1830. Лірыцы М. Лермантава ўласцівы рамантычны, мяцежны герой, які паўстае супраць законаў бяздушнага грамадства і імкнецца да недасяжнага ідэалу, пачуццё адзіноты і расчаравання, бязмежнасці кахання і пакуты, тэмы свабоды, радзімы і яе гістарычнага лёсу: вершы «Ветразь», «Барадзіно», «Дума», «Хмары», «Радзіма» і інш. Стварыў вяршынныя ўзоры рускай рамант. паэмы: «Уцякач» (1838, апубл. 1846), «Мцыры» (1839, апубл. 1840), «Дэман» (8 рэдакцый, 1829—39, апубл. ў Германіі 1856, у Расіі цалкам у 1860) і інш. Распрацоўваў рэалістычную паэму: «Сашка» (1836, аііубл. 1882), «Песня пра цара Івана Васілевіча…» (1838) і інш.
Асноўныя рысы Лермантава-празаіка — тонкі псіхалагізм, лаканізм, афарыстычнасць, умелае валоданне мастацкай дэталлю — выявіліся ў рамане «Герой нашага часу» (1839—40), дзе стварыў новую раманную форму і новага героя, поўнага сіл і расчараванага ў дзеянні. Аўтар гістарычнага рамана пра Пугачоўскае паўстанне «Вадзім» (1832—34, незакончаны, апубл. 1873), рамана на аўтабіяграфічнай аснове «Княгіня Лігаўская» (1836, незакончаны, апубл. 1882), у якім дадзены першы накід характару Пячорына, драм у вершах «Іспанцы» (1830, апубл. 1880), «Маскарад» (3 рэдакцыі, 1835—36, апубл. 1842, паст. цалкам 1862), нарысаў і інш.
Займаўся жывапісам, пісаў акварэлі, карціны алеем, малюнкі (пейзажы, жанравыя сцэны, партрэты і карыкатуры; лепіішя з іх звязаны з каўказскай тэмай).
Вершы М. Лермантава сталі асновай для опернай («Дэман» А. Рубінштэйна), сімфанічнай («Уцёс» С. Рахманінава, «Тры пальмы» А. Спендыярава) і рамансавай (А. Даргамыжскі, М. Балакіраў і інш.) творчасці, народнай песняй «Выходжу адзін я на дарогу».
Беларускія пераклады
Творы Лермантава перакладаў на беларускую мову Алесь Бадак, Алег Бембель, Сяргей Дзяргай, Аркадзь Куляшоў, Валянцін Таўлай, Яўген Міклашэўскі, Якуб Колас і інш.
IC 5250A
IC 5250A — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
1955 год у гісторыі астраноміі
1955 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Астранамічныя з’явы
1955 год вызначыўся самымі доўгімі ў XX стагоддзі поўным сонечным зацьменнем (20 чэрвеня, 7 хв. 8 с.) і кольцападобным сонечным зацьменнем (14 снежня, 12 хв. 9 с.).
Цэнтр святлодыёдных і оптаэлектронных тэхналогій НАН Беларусі
Цэнтр святлодыёдных і оптаэлектронных тэхналогій НАН Беларусі  — навукова-вытворчае прадпрыемства ў структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Гісторыя
У 2007 годзе Інстытут электронікі НАН Беларусі быў далучаны да Інстытута фізікі.
У 2009 годзе быў утвораны Цэнтр. У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 31.10.2011 № 494 «Аб удасканаленні арганізацыйнай структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі» было створана Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка» у форме самастойнай юрыдычнай асобы. У яго склад быў уключаны і ЦСАТ.
Бухара
Бухара (Buxoro, Бухоро, у пер. з сагд. мовы βuxārak азначае «удалая мясцовасць») — адзін з найстаражытнейшых гарадоў (узрост горада больш 2500 год) Узбекістана. Цэнтр Бухарскай вобласці.
Культурны слой на тэрыторыі горада складае больш за 20 м. Менавіта на такой глыбіні археолагі знайшлі рэшткі жыллёвых і грамадскіх пабудоў, посуд і манеты, прылады працы і ювелірныя вырабы, якія датуюцца IV ст. да н.э. Паводле легенды заснавальнікам горада з'яўляецца Афрасіяб.
Прыгараднае (Шартандзінскі раён)
Прыгараднае — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Прыгараднай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 53 км на захад ад цэнтра пасёлка Шартанды. Код КАТА — 116849100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1056 чалавек (516 мужчын і 540 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 933 чалавекі (451 мужчына і 482 жанчыны).
Казарма 6 км
Казарма 6 км (Казарма 6 км) — пасёлак станцыі ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Казарма 6 км абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала станцыю разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны станцыя была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Волкавіцкага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць чыгуначная лінія з прыпыначным пунктам 6 км.
Аўгуст Кіцберг
А́ўгуст Кі́цберг (August Kitzberg, да 1863 года Аўгуст Кіц, August Kitz;, воласць Лаатрэ, Вільяндзіскі павет, Эстонія — , , Эстонія) — эстонскі пісьменнік; адзін з пачынальнікаў нацыянальнай драматургіі.
Біяграфія
Да 1863 года Аўгуст Кіцберг быў вядомы як Аўгуст Кіц. Ён вырас у воласці Аб’я, літаратурную дзейнасць пачаў у 1874 годзе. Пэўны час працаваў у Вільяндзі і Латвіі. У 1901 годзе пераехаў у Тарту, дзе працаваў у газеце Postimees. У Тарту пачалося супрацоўніцтва Аўгуста Кіцберга з тэатрам Ванемуйнэ.
Творчасць
У ранніх апавяданнях і п’есах вясковай тэматыкі выявілася яго рамантычна-рэалістычнае светаўспрыманне. У драматычных творах «У віхуры вятроў» (1906), «Хітры Антс і Нячысцік» (паст. 1907), «Бог каліты» (1915), «Лаўрытс» (1919, паст. пад назвай «Чырвоны певень», 1959), трагедыі «Пярэварацень» (паст. 1911), камедыі «Пракляты хутар» (1923), накіраваных супраць сацыяльнай несправядлівасці, разбуральна-згубнай улады грошай, прапаведаваў ідэю маральнага самаўдасканалення. Аўтар зборніка «Вясковыя апавяданні» (кн. 1—5, 1915—1921).
Ушанаванне памяці
У 1990 годзе ў Карксі-Нуі Аўгусту Кіцбергу пастаўлены помнік. На радзіме пісьменніка дзейнічае яго дом-музей.
Джыда (значэнні)
Назву Джыда маюць:
Свержань
Назву Свержань маюць:
NGC 2645
NGC 2645 (іншыя абазначэнні — OCL 754, ESO 259-SC14) — рассеянае скопішча ў сузор’і Ветразі.
Варанцова дача
Варанцова дача — сядзіба канцлера Міхаіла Варанцова на Пецяргофскай дарозе пад Санкт-Пецярбургам, сучасны адрас — вуліца Чэкістаў, 13. Заснавана ў 1720-х, цяперашняе аблічча сфармавалася ў выніку некалькіх рэканструкцый 1750-х, 1880-х і 1960-х гадоў. Адзін з нешматлікіх захаваных прыкладаў загараднай сядзібы лізавецінскага барока, з новымі для Расіі элементамі класіцызму. Ансамбль сядзібы ўключае ў сябе галоўны дом — трохпавярховы палац з бельведэрам, «гатычны дом», пейзажны парк і сажалкі. Сядзібны парк цягнецца ўздоўж Пецяргофскай шашы.
Дыскаверы (шатл)
«Дыскаверы» (Discovery — адкрыццё) — шматразовы транспартны касмічны карабель NASA па праграме Space Transportation System (Спэйс шатл). «Дыскаверы» — трэці шатл, быў перададзены ў эксплуатацыю NASA ў лістападзе 1982 года. У NASA шатл «Дыскаверы» мае пазначэнне OV-103 (Orbiter Vehicle — 103). Першы палёт «Дыскаверы» здзейсніў 30 жніўня 1984 года. У сапраўдны момант «Дыскаверы» — найстарэйшы з эксплуатуемых шатлаў.
Шатл «Дыскаверы» быў названы ў гонар аднаго з двух суднаў, на якіх у 1770-х гадах брытанскі капітан Джэймс Кук адкрыў Гавайскія астравы і даследаваў узбярэжжа Аляскі і паўночна-заходняй Канады. Такое ж імя («Дыскаверы») насіла адно з суднаў Генры Хадсана, які ў 1610—1611 гадах даследаваў Гудзонаў заліў. Яшчэ два «Дыскаверы» былі пабудаваныя брытанскім Каралеўскім геаграфічным таварыствам для даследавання Паўночнага полюса і Антарктыкі ў 1875 і 1901 гадах. Такое ж імя («Дыскаверы») мае касмічны карабель у фільме «Касмічная Адысея 2001».
Шатл «Дыскаверы» даставіў на арбіту касмічны тэлескоп «Хабл», а таксама ўдзельнічаў у дзвюх місіях па яго абслугоўванні.
З шатла «Дыскаверы» былі запушчаныя зонд «Уліс» і тры рэтрансляцыйныя спадарожнікі. «Дыскаверы» быў першым шатлам, на якім амерыканскія астранаўты адправіліся ў космас пасля катастрофы «Чэленджэра» (STS-51L). «Дыскаверы» быў таксама першым шатлам, на якім былі адноўленыя касмічныя палёты пасля катастрофы шатла «Калумбія» (STS-107).
На шатле «Дыскаверы» (STS-95) 29 кастрычніка 1998 года адправіўся ў свой другі касмічны палёт астранаўт Джон Глен, якому ў той момант было 77 гадоў.
Першы палёт расійскага касманаўта на амерыканскім касмічным караблі быў здзейснены Сяргеем Крыкалёвым менавіта на «Дыскаверы».
Басколь (Акмолінская вобласць)
Басколь — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Прыгараднай сельскай акругі. Код КАТА — 116849105.
Інверсіі магнітнага поля Зямлі
Інве́рсія геамагні́тнага по́ля — змена напрамку (палярнасці) магнітнага поля Зямлі на адваротны пры адным і тым жа напрамку геамагнітнай восі.
Назіраецца праз інтэрвалы часу ад 500 тыс. гадоў да 50 млн гадоў. У эпоху нармальнай палярнасці (нашу эпоху) паўднёвы магнітны полюс знаходзіцца каля паўночнага геаграфічнага полюса, а ў эпоху адваротнай палярнасці — каля паўднёвага геаграфічнага полюса.
На аснове палеамагнітных даных зроблены вывад, што ў тоўшчах асадкавых і эфузіўных парод назіраецца паслойная змена знака вектара прыроднай астаткавай намагнічанасці. Прычыны інверсій геамагнітнага поля пакуль не высветлены.
Харымкатан
Харымката́н (Харимкотан) — востраў у Вялікай градзе Курыльскіх астравоў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. Плошча — 41,6 км².
Прырода
Востраў мае вулканічнае паходжанне. У цэнтры ўзвышаецца актыўны вулкан Севергіна (1213 м) з разбуранай вяршыняй. Вывяржэнні зафіксаваны ў 1713 і 1933 гадах. Горны масіў фарміруе стромкія ўцёсы. На захадзе бераг спадзісты, утвораны пясчанымі выдмамі, згладжаны струменем застылай лавы. Уздоўж яго цягнецца камяністы пляж.
На востраве маюцца дзве ракі з пітной вадой, некалькі малых бяссцёкавых азёр.
Расліннасць пераважна разнатраўная, лугавая, у тым ліку зараснікі ару, высокай травы з ядомым карэннем, і баршчэўніка. Сустракаюцца кедр, рабіна, ягаднікі. Вакол вострава да глыбіні 14—27 м — зараснікі марской капусты.
Распаўсюджаныя жывёлы — лісы, грызуны, ластаногія, птушкі.
Гісторыя
У старажытнасці Харымкатан быў населены айнамі. Разбураныя рэшткі іх вёскі да сёй пары знаходзяцца на паўночным захадзе вострава. На мове айнаў назва Арамакутан значыла «сёмы».
У XVIII  — XIX стагоддзях з’явіліся першыя апісанні Харымкатана ў Расіі і Японіі. У 1875—1945 гадах належыў Японіі. Мясцовыя айны былі выселены на востраў Хакайда, дзе нашчадкі карэнных харымкатанцаў жывуць да нашага часу. У 1920—1930-я гады створана малое японскае паселішча, у якім жыла сям'я Такакі, якая апісала вывяржэнне вулкана Севергіна. У 1930-х гадах уладкаванне вялі палонныя кітайцы. Сустракаліся таксама развітальныя надпісы палонных з СССР (1939—1941 гг.).
Пасля Другой сусветнай вайны востраў далучаны да Расійскай Федэрацыі. Некаторы час, на ім знаходзілася жылое паселішча Севергіно. Зараз ненаселены.
Спадчынная манархія
Спадчынная манархія — найбольш распаўсюджаны тып манархіі, калі пасада перадаецца ў рамках адной дынастыі згодна з парадкам атрымання пасады ў спадчыну.
У цяперашні час да спадчынных манархій належыць большасць манархій свету, у тым ліку Вялікабрытанія, краіны Садружнасці і ўсе еўрапейскія манархіі, акрамя Андоры і Ватыкана.
Суплетывізм
Суплетыві́зм (ад suppletivus дадатковы) — утварэнне форм аднаго і таго ж слова ад розных каранёў.
Напрыклад, «чалавек — людзі» (формы ліку), «узяць — браць» (формы трывання дзеяслова), «добры — лепшы» (формы ступеняў параўнання прыметнікаў), «многа — болей» (формы ступеняў параўнання прыслоўяў), «я — мне, яны — іх» (склонавыя формы займеннікаў), «ёсць — быў» (формы часу дзеяслова).
Ігар Іванавіч Абрамаў
Ігар Іванавіч Абрамаў (нар., Брэст) — беларускі спецыяліст у галіне мікра- і нанаэлектронікі. Доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар (1999).
Біяграфія
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (1976—1983, малодшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 1983, факультэт радыётэхнікі і электронікі, кафедра мікра- і нанаэлектронікі, прафесар, з 1997 — загадчык НДЛ «Фізіка прыбораў мікра- і нанаэлектронікі»).
Навуковыя інтарэсы: фізіка і мадэляванне прыбораў мікра- і нанаэлектронікі; мозг чалавека.
Цітмар Мерзебургскі
Цітмар Мерзебургскі (Thietmar von Merseburg;  — ) — нямецкі храніст, епіскап Мерзебургскі (з 1009 г.). Сын саксонскага графа Зігфрыда фон Вальбека, сваяк імператараў «Свяшчэннай Рымскай імперыі» з Саксонскай дынастыі. Хроніка Цітмара (на лацінскай мове) ахоплівае перыяд ад праўлення імператара Генрыха I Птушкалова (912—936 гг.) да 1018 г. — важная гістарычная крыніца, асабліва п гісторыі нямецка-славянскіх адносін. У хроніке ўтрымліваюцца звесткі і па гісторыі Русі, руска-польскіх і руска-польска-печынежскіх адносінах. Найбольш каштоўныя звесткі ўяўляюць 2-я палова 6-й, 7-я і 8-я кнігі, дзе выкладаюцца падзеі, сучаснікам і нават відавочцам ці ўдзельнікам якіх ён быў. Цітмар — прыхільнік моцнай імператарскай (каралеўскай) улады, апалагет заваёўніцкай палітыкі ў адносінах да славянскіх народаў.
П’яна
П’я́на (Пья́на ) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Ніжагародскай вобласці і Рэспубліцы Мардовія, левы прыток ракі Сура (басейн Волгі).
Даўжыня ракі 436 км. Плошча вадазбору 8060 км². Сярэдні расход вады складае 25 м³/с, за 130 км ад вусця, каля сяла Камкіна — 30,3 м³/с. Выток ракі знаходзіцца на мяжы Мардовіі і Чувашыі. Працякае па Прыволжскаму ўзвышшу. Упадае ў Суру за 116 км ад яе вусця, у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Шахава. Рэчышча П’яны моцна звілістае. У басейне ракі развіты карст (пячоры, правалы, карставыя азёры). Жыўленне ракі пераважна снегавое. Замярзае ў лістападзе, вызваляецца ад лёду ў красавіку. Суднаходная ў ніжнім цячэнні.
На рацэ горад Сяргач.
Карпікі (Рослаўльскі раён)
Карпікі (Карпики) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Перанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Карпікі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Волкавіцкага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
NGC 2646
NGC 2646 (іншыя абазначэнні — UGC 4604, MCG 12-9-19, ZWG 332.19, ARAK 180, ZWG 331.69, PGC 24838) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5250B
IC 5250B — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Тукан.
Шакуны
Шакуны́ (, Шакуны) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шаняўскага сельсавета. Размешчаны за 8 км на паўднёвы захад ад Пружан, на ўсход ад шашы. Насельніцтва — 13 жыхароў (2007).
Назва
Назва Шакуны адыменнага (антрапанімічнага паходжання), ад балцка-літоўскага антрапоніма Šakūnas.
Далей да літоўскага šaka «галіна», šakys «бервяно з неабсечанымі галінамі», šakūnas «галінастае дрэва». З гэтым слоўным гняздом таксама звязаныя літоўскія антрапонімы тыпу Šaka, Šakis, Šakys, Šakarnis, Šakela, Šakėnas. Антрапонім Šakūnas мог паходзіць напрамую ад šakūnas або ўтварыцца з дапамогай патранімічнага суфікса -ūnas.
Такога ж утварэння і тапонімы Бакуны і Шалтунава на ўсходзе ад Шакуноў, у паласе паміж Пружанамі і Драгічынам. Яны ад антрапонімаў Bakūnas, Šaltūnas, далей да карацейшых Bakas, Šaltis.
Вакол Пружанаў, апроч таго, такія тапонімы балцкага антрапанімічнага паходжання, як Нарутавічы, Рэвейкі, Кушлі, Барэйшава, Роўбіцк (ад антрапонімаў тыпу Naruta, Reveika, Kušlys, Bareiša, Rauba ). Узнікненне гэтых адыменных назваў сягае XV ст.