cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Выгарлат-Гутынскі хрыбет
У геалагічнай будове ўдзельнічаюць вулканічныя горныя пароды — андэзіты, андэзіта-базальты, дацыты і туфы пліяцэнавага ўзросту. Сумарная магутнасць эфузіўнай тоўшчы перавышае 1000 м. Характэрны кальдэры.
Рэльеф нізкагорна-ўвалісты, эразійна-дэнудацыйны. Адносныя перавышэнні дасягаюць 300—500 м. Паўночна-ўсходнія схілы крутыя, цяжкадаступныя, паўднёва-заходнія — больш спадзістыя, утвараюць сістэму адгор’яў. Вяршыні пераважна купалападобнай формы. Пашыраны эразійныя, асыпныя і селевыя працэсы.
Даліны прытокаў Цісы (Ужам, Латарыца, Баржава, Рыка) расчляняюць хрыбет на асобныя масівы — Макавіца, Сіняк, Вялікі Дзіл, Тупы і інш.
Да вышыні 450 м хрыбет укрыты пераважна дубовымі, дубова-грабавымі і дубова-букавымі лясамі, вышэй — букавымі. Перадгор’і большай часткай разараны, густа заселены.
Цік (Днепрапятроўская вобласць)
Цік (Тік) — пасёлак у Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Казаледжа-Навара
Казаледжа-Навара (Casaleggio Novara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 900 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 85 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 28060. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Giacomo il Maggiore.
Карл Іванавіч Ландэр
Карл Іванавіч Ландэр (, Вергальская воласць, Лібаўскі павет, Курляндская губерня, Расійская імперыя цяпер Павілосцкі край, Латвія — ) — савецкі дзярж. дзеяч, удзельнік барацьбы за савецкую ўладу.
Біяграфічныя звесткі
3 1905 вёў падпольную работу ў Маскве, Пецярбургу, Лібаве, Рызе, Самары, Ніжнім Ноўгарадзе. 3 1915 на Заходнім фронце, член латышскай сацыял-дэмакратычнай групы ў Мінску. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 член Мінскага і Паўночна-Заходняга камітэтаў РСДРП(б). Член часовага ВРК Заходняга фронту па барацьбе з карнілаўшчынай. 3 верасня 1917 старшыня Мінскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. 3 9 лістапада 1917 старшыня ВРК Заходняга фронту, у лістападзе 1917 — студзені 1918 — СНК Заходняй вобласці і фронту. Член УЦВК у 1917—1918 і яго Прэзідыума. 3 мая 1918 нарком дзяржаўнага кантролю РСФСР. 3 1920 асобаўпаўнаважаны ВЧК на Паўночным Каўказе і ў Данской вобласці, начальнік асобага аддзела Каўказскага фронту. У 1921 загадчык агітацыйна-прапагандысцкага аддзела Маскоўскага камітэта РКП(б). 3 1922 упаўнаважаны Савецкага ўрада пры замежных місіях дапамогі галадаючым у Расіі, у 1923—1925 член калегіі Наркамата знешняга гандлю СССР, пазней на навукова-літаратурнай і педагагічнай рабоце ў ВНУ Масквы, Ленінграда, Кіева.
Дропстоўн
Дропстоўн - слаба акатаны абломак горнай пароды часта буйных памераў, у некалькі метраў па доўгіх восях, а таксама больш дробныя абломкі, да галькі і жвіру, якія выпалі з расталага плавучага лёду (айсберга) у тонкаслаістыя ападкі дна акіяна, мора ці возера. У апошніх - у прыватнасці, пераважна горнакатлавінных ледавіковых азёрах, дропстоўны выпадаюць у асадак у тых выпадках, калі возера ў выніку розных механізмаў апаражняецца, айсберг "садзіцца" на дно (як правіла - плыткаводдзе, або на мель). Ніжэйлеглыя пласты ў выніку выпадзення ў асадак дропстоўна могуць механічна дэфармавацца, а вышэйлеглыя пласты, калі вадаём не спаражніў канчаткова і ў ім працягваецца седыментацыя, плаўна абцякае дропстоўн. Дропстоўны належаць да водналедавіковай эратыкі, і іх паверхня нярэдка захоўвае сляды экзарацыі ў выглядзе загладжанасцей, ледавіковых шрамаў і т. п.
Меркурый (міфалогія)
Культ яго атрымаў распаўсюджванне толькі тады, калі Рым наладзіў гандлёвыя адносіны з суседнімі народамі, гэта значыць у эпоху Тарквінияў, да якой адносіцца першы гандлёвы трактат паміж Карфагенам і Рымам. З'яўленне грэчаскіх калоній на поўдні Італіі і распаўсюджванне грэчаскай прамысловасці і гандлю прынесла рымлянам новыя рэлігійныя ўяўленні, якімі рымляне скарысталіся для сімвалічнага пазначэння сваіх рэлігійных паняццяў. Афіцыйна Меркурый быў прыняты ў лік італійскія багоў у 495 годзе да н.э., пасля трохгадовага голаду, калі адначасова з увядзеннем культу Меркурыя былі ўведзеныя культы Сатурна, даўца хлеба, і Цэрэры. Храм у гонар Меркурыя быў асвячоны ў майскія іды 495 года да н.э.; тады ж быў упарадкаваны хлебнае пытанне (annona) і заснаванае саслоўе купцоў, якія насілі назву mercatores або mercuriales.
Аляксандр Антонавіч Гадуноў
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Фашчаўка (Гомельская губерня, зараз у Магілёўскай вобласці Беларусі). Скончыў сярэднюю школу і паступіў на вучобу ў Ленінградскі ўніверсітэт. У час Вялікай Айчыннай файны на фронце, танкіст, гвардыі старшы лейтэнант. У 1950 годзе скончыў Усесаюзны завочны юрыдычны інстытут. З 1950 г. у Ленінградскім дзяржаўным універсітэце — аспірант, прафесар, дэкан эканамічнага факультэта. На працягу 5 гадоў займаў пасаду загадчыка кафедрай упраўлення вытворчасцю Ленінградскага інжынерна-эканамічнага інстытута імя П. Тальяці. З 1976 г. у Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі, дзе да 1991 г. займаў пасаду загадчыка кафедрай упраўлення. З 1991 г. працаваў у Акадэміі кіравання.
Памёр А. А. Гадуноў 10 лютага 1994 г., пахаваны на радзіме.
Навуковая дзейнасць
А. А. Гадунову належаць навуковыя працы па ўдасканаленню структуры і метадаў кіравання. З’яўляецца заснавальнікам навукова-педагагічнай школы кіравання вытворчасцю Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Падрыхтаваў 13 кандыдатаў эканамічных навук. З’яўляецца аўтарам больш за 50 навуковых прац.
Сярод апублікаванага:
Мятлічына
Назву Мятлі́чына маюць:
Сяргей Сцяпанавіч Панізнік
Сяргей Сцяпанавіч Панізнік (нар., в. Бабышкі (цяпер не існуе) Даўгінаўскага сельсавета, Мёрскі раён) — беларускі паэт, празаік, публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў Магілёўскае медыцынскае вучылішча (1962), факультэт журналістыкі Львоўскага вышэйшага ваенна-палітычнага вучылішча (1967). Ваенны журналіст, член Саюза пісьменнікаў СССР (1967). З 1977 года працаваў у газеце «Вячэрні Мінск», з 1980 — на Дзяржтэлерадыё БССР, у 1982—1996 — у выдавецтве «Юнацтва», адначасова ў 1992—1994 — у Нацыянальным навукова-асветніцкім цэнтры імя Ф. Скарыны, у 1996—1999 — вучоны сакратар Літаратурнага музея Я. Купалы.
Творчасць
Піша для дзяцей: зборнікі вершаў «Адкуль вясёлка п’е ваду» (1981), «Жыцень» (1986), «Мы — грамацеі» (1989), «Золкая зёлка» (1999).
У перыядычным друку выступае па праблемах сучаснага літаратурнага працэсу.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Лешненскае
Ле́шненскае — вадасховішча ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі у басейне ракі Прыпяць, за за 28 км у напрамку на захад ад горада Мазыр, каля вёскі Лешня.
Токіўскэ
Токіўскэ (Токівське) — пасёлак у Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
NGC 4516
NGC 4516 (іншыя абазначэнні — UGC 7703, MCG 3-32-67, ZWG 99.87, VCC 1479, PGC 41661) — спіральная галактыка з перамычкай (SBab) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Арашкі
Арашкі́ (, Орешки) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Арэхаўскага сельсавета. Размешчана за 22 км на поўнач ад Оршы і за 2 км на ўсход ад міжнароднай аўтамагістралі Санкт-Пецярбург — Адэса (у межах Беларусі — магістраль М8).
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Клюкаўскага сельсавета.
Казаліна
Казаліна (Casalino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 1564 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 28060. Тэлефонны код — 0321.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы SS. Pietro apostolo.
Пётр Мікалаевіч Дурнаво
Пётр Мікалаевіч Дурнаво (Петр Николаевич Дурново́) (1845—1915) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, міністр унутраных спраў (22 кастрычніка 1905—16 красавіка 1906).
Міністр унутраных спраў
Пасля адстаўкі 22 кастрычніка 1905 г. А. Булыгіна стаў міністрам унутраных спраў у кабінеце С. Ю. Вітэ. 30 кастрычніка 1905 г. прызначаны членам Дзяржаўнага савета, а 1 студзеня 1906 г. - у сапраўдныя таемныя дарадцы.
У кастрычніку 1905 - красавіку 1906 Дурнаво жыў у Пецярбургу па адрасе набярэжная ракі Фантанкі, 16 (будынак дэпартамента паліцыі).
У барацьбе супраць рэвалюцыі 1905-1907 гадоў ужываў жорсткія меры, падтрымліваў дзейнасць чарнасоценных арганізацый. З-за гэтага ў 1906 годзе эсэрамі было вырашана забіць Дурнаво, але гэты план ім ажыццявіць не ўдалося. У Швейцарыі эсэрка Лявонцьева ва ўпор застрэліла пажылога французскага гандляра, які, на сваю бяду, быў вельмі падобны да адстаўнога міністра.
Працяглы канфлікт Дурнаво з прэм'ерам (якога ён абвінавачваў у патуранні рэвалюцыйнай дзейнасці) стаў адной з прычын адстаўкі і Вітэ 22 красавіка 1906, а ўслед за ім і ўсяго кабінета, уключаючы і самога міністра ўнутраных спраў, які саступiў свой пост П. А. Сталыпіну. Пры адстаўцы Дурнаво атрымаў званне статс-сакратара я.і.в., а 25 красавіка 1906 г. быў закліканы да прысутнасці ў рэфармаваным Дзяржаўным савеце. У верхняй палаце ў 1906-1915 гадах быў лідарам групы правых.
У 1911 годзе дзеянні Дурнаво і В. Ф. Трэпава, накіраваныя на адхіленне Дзяржаўным Саветам урадавага законапраекта аб земствах ў заходніх губернях, выклікалі востры палітычны крызіс. Вынікам быў ў часовы роспуск Думы і Дзяржсавета 12-15 сакавіка 1911 года і прыняцце закона па арт. 87 Асноўных дзяржаўных законаў. Дурнаво атрымаў загад імператара абвясціць сябе хворым і ўстрымацца ад удзелу ў пасяджэннях Савета да 1912 года.
Памёр 11 верасня 1915 года ў Петраградзе.
Вяйке-Маар’я
Вяйке-Маар’я (Väike-Maarja) — воласць і населены пункт у Эстоніі.
Алег Антонавіч Гардзіеўскі
Алег Антонавіч Гардзіеўскі (нар. 10 кастрычніка 1938 года,, СССР) — былы палкоўнік Першага галоўнага ўпраўлення КДБ СССР (знешняя разведка), завочна прысуджаны да расстрэлу за дзяржаўную здраду. З 1974 па 1985 таемна працаваў на брытанскую разведку (псеўданім — OVATION). Брытанскі гісторык спецслужбаў кембрыджскі прафесар Крыстафер Эндру заве Гардзіеўскага «самым буйным агентам брытанскай разведкі ў шэрагах савецкіх спецслужбаў пасля Алега Пянькоўскага».
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і супрацоўніка НКУС.
Успамінаў, што штуршком да яго пераходу на антысавецкія пазіцыі «… было ўсведамленне сталінскіх і зусім савецкіх злачынстваў, якое пачалося з прамовы Хрушчова ў 1956 годзе. Гэта вельмі моцнае ўражанне на мяне вырабіла, проста ўзрушальнае».
Х’ёртспрынгская ладдзя
Х'ёртспрынгская ладдзя — найстаражытная лодка, выяўленая на поўначы Еўропы. Уяўляе сабой тып судна, які выкарыстоўвалі старажытныя германцы і кельты за 1000 гадоў да вынаходства дракара. Ладдзя была выяўлена ў балоце каля маёнтка Х'ёртспрынг на поўначы дацкага вострава Альс. Раскопкі праводзіліся ў 1921-1922 гадах.
Алег Антонавіч Гардзіеўскі
Біяграфія
З 1966 па 1970 год (першая замежная камандзіроўка ) пад прыкрыццём супрацоўніка консульскага аддзела пасольства СССР у Даніі служыў афіцэрам разведкі КДБ. Як ён кажа, канчаткова расчараваўся ў ролі, якую СССР гуляў у свеце, пасля ваеннага падаўлення Пражскай вясны 1968 года, неўзабаве пасля чаго прыцягнуў да сябе ўвагу брытанскай разведкі ў Даніі.
Х’ёртспрынгская ладдзя
Вонкавая даўжыня ладдзі складае 21 метр, унутраная даўжыня 13 метраў, у ёй магло змясціцца да 23 весляроў. Унутры ладдзі былі выяўлены розныя тыпы кельцкага ўзбраення, прынесеныя ў ахвяру. Датуецца IV стагоддзем да н.э. Выявы аднатыпных лодак прадстаўлены на петрогліфах Паўночнай Еўропы.
Алег Антонавіч Гардзіеўскі
Біяграфія
З 1970 па 1972 год служыў у Маскве ў цэнтральным апараце разведвальнага ўпраўлення КДБ, у геаграфічным аддзеле, дзе займаўся Вялікабрытаніяй і Скандынаўскімі краінамі.
У 1972 годзе Алега Гардзіеўскага зноў скіравалі ў Капенгаген. У 1973 годзе ён стаў намеснікам рэзідэнта КДБ у Даніі, а ў 1976 годзе заняў пост рэзідэнта. З 1978 па 1982 год Алег Гардзіеўскі служыў у Маскве ў цэнтральным апараце разведальнага ўпраўлення КДБ.
У 1982 годзе Гардзіеўскі атрымаў прызначэнне ў Лонданскую рэзідэнтуру КДБ; ён працаваў пад дыпламатычным прычыненнем у пасольстве СССР у Вялікабрытаніі. Пасля таго як у 1984 годзе ўрад Вялікабрытаніі абвясціў начальніка Лонданскай рэзідэнтуры А. Гука персонай нон грата, выканаўцам абавязкаў рэзідэнта стаў Л. Нікіценка, а Гардзіеўскі быў прызначаны яго намеснікам.
Падчас афіцыйнага візіту ў Вялікабрытанію члена Палітбюро ЦК КПСС Міхаіла Гарбачова ў снежні 1984 года Гардзіеўскі зрабіў на яго вельмі добрае ўражанне. Вынікам гэтага стала прызначэнне Гардзіеўскага ў студзені 1985 года выканаўцам абавязкаў рэзідэнта замест Нікіценкі з перспектывай зацвердзіцца на гэтай пасадзе.
Пасля таго як у сакавіку 1985 года ў ЗША быў выкрыты КДБ высокапастаўлены супрацоўнік ЦРУ Олдрыч Эймс, ён перадаў сваім новым працадаўцам спіс усіх вядомых яму шпіёнаў і агентаў ЦРУ ў савецкіх спецслужбах, а таксама паведаміў звесткі, якія маглі дапамагчы ім выкрыць падвойных агентаў, што працавалі на англійскую разведку. У ліку апошніх значылася і імя Алега Гардзіеўскага. Пад падставай апошніх кансультацый перад зацвярджэннем на пасадзе рэзідэнта ён быў выкліканы ў Маскву. 19 мая 1985 года Гардзіеўскі прыляцеў з Лондана ў Маскву, аднак замест кансультацый і загаду пра ўступ на пасаду трапіў пад неафіцыйнае следства. Па недаказаным сцвярджэнні Гардзіеўскага, 27 мая яго адвезлі ў загарадны дом КДБ, дзе дапытвалі каля пяці гадзін з выкарыстаннем нейкіх псіхатропных прэпаратаў, што душаць волю і развязваюць язык, аднак ён катэгарычна адмаўляў усе выстаўленыя яму вінавачанні. Пасля гэтага яму было абвешчана, што пра далейшую яго працу ў Вялікабрытаніі не можа быць і гаворкі і што ён паступае ў дырэктыву аддзела кадраў ПГУ КДБ, пасля чаго атрымае новае прызначэнне ўсярэдзіне СССР. Правядучы месяц ва ўстаноўскім санаторыі КДБ, дзе за ім было ўсталявана пастаяннае негалоснае назіранне, Гардзіеўскі вярнуўся ў Маскву. Разумеючы, што поўнае яго выкрыццё як падвойнага агента з'яўляецца толькі справай часу, ён прыняў рашэнне бегчы з СССР. План яго нелегальнага вывазу быў распрацаваны брытанскай разведкай загадзя і 19 ліпеня 1985 года, пасля атрымання ад Гардзіеўскага ўмоўнага сігналу, пачаў ажыццяўляцца. На наступны дзень, 20 ліпеня 1985 года Гардзіеўскі ажыццявіў паспяховыя ўцёкі. Ён прыехаў з Масквы ў Ленінград, потым дабраўся да раёна мяжы з Фінляндыяй, дзе яго падабралі брытанскія дыпламаты і правезлі праз савецкія пагранічныя КПП у багажніку дыпламатычнай машыны.
У верасні 1985 года, выкарыстоўваючы атрыманую ад Гардзіеўскага інфармацыю пра савецкі шпіянаж, урад Вялікабрытаніі абвясціў персонамі нон грата 31 агента вонкавай разведкі КДБ, што дзейнічалі пад дыпламатычным ці журналісцкім прычыненнем. У адказ урад СССР абвясціў персонамі нон грата 25 супрацоўнікаў пасольства Вялікабрытаніі. Гэта было найбуйнейшае з 1971 года ўзаемнае высыланне з Вялікабрытаніі і СССР.
Пасля ўцёкаў з СССР у Маскве супраць Гардзіеўскага была заведзена крымінальная справа па артыкуле 64 УК РСФСР (здрада радзіме), якая прадугледжвала смяротнае пакаранне праз расстрэл. 14 лістапада 1985 года ён быў завочна прысуджаны да расстрэлу з канфіскацыяй маёмасці. Прысуд не быў скасаваны і пасля спынення існавання СССР у 1991 годзе. Канфіскацыя маёмасці скасавана ў 1989 годзе па просьбе жонкі Гардзіеўскага Лэйлы Аліевай, якая пасля яго ўцёкаў засталася ў Маскве разам з дзвюма іх дочкамі. Паводле цверджанняў Лэйлы, яна ніколі нічога не ведала пра тое, што яе муж з'яўляецца падвойным агентам. Апынуўшыся ў Вялікабрытаніі, Гардзіеўскі пачаў дамагацца, каб яго сям'я атрымала права на ўз'яднанне з ім, аднак савецкія ўлады цягам шасці гадоў катэгарычна ў гэтым адмаўлялі. Жонка і дочкі Гардзіеўскага выехалі з СССР у верасні 1991 года, аднак, уз'яднаўшыся з ім у Лондане, доўга разам не пражылі, Лэйла ініцыявала шлюбаразводны працэс і пайшла ад яго, забраўшы дзяцей.
Напісаў шэраг кніг пра аперацыі, унутраную структуру і метады КДБ. Мемуары «Наступны прыпынак — расстрэл» перакладзены на рускую мову і выдадзены ў Расіі. Аднак, верагоднасць большасці фактаў з гэтых «мемуараў» гэтак і не была даказана.
Гардзіеўскаму прыпісваецца ключавы ўнёсак у прадухіленні магчымага абмену ядзернымі ўдарамі ў крытычны перыяд «халоднай вайны» ў 1983 годзе, падчас правядзення НАТА вучэнняў«Able Archer 83». Даведаўшыся ад Гардзіеўскага пра турботу ў савецкім кіраўніцтве ў сувязі з тым, што пад маркай вучэнняў «Захад» рыхтуецца да ядзернага ўдару па СССР, Брытанія і ЗША ўнеслі ў вучэнні карэктывы.
Па сцвярджэнні былога старшыні КДБ СССР Сямічаснага, Гардзіеўскі нанёс спецслужбам СССР больш шкоды, чым генерал Калугін.
Вядомы крытык Крамля, асабліва пасля прыходу супрацоўнікаў ФСБ да ўлады ў Расіі пасля адстаўкі прэзідэнта Ельцына. Быў блізкім сябрам Аляксандра Літвіненкі ў Вялікабрытаніі, прымаў актыўны ўдзел у кансультаванні следчых службаў Вялікабрытаніі падчас расследавання акалічнасцяў яго забойства.
Украінка (Апосталаўскі раён)
Украінка (Українка) — пасёлак у Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Біём
Біём — сукупнасць экасістэм адной прыродна-кліматычнай зоны.
Па іншых крыніцах біём — больш буйная, чым біяцэноз, біясістэма, якая ўключае ў сябе мноства цесна звязаных біяцэнозаў. Так, у вызначэнні Юджына Одума, біём — «тэрмін, які вызначае буйную рэгіянальную або субкантынентальную біясістэму, якая характарызуецца якім-небудзь асноўным тыпам расліннасці або іншай характэрнай асаблівасцю ландшафту».
Існуе некалькі класіфікацый біёмаў, якія ўключаюць ад 10 да 32 тыпаў. Размеркаванне біёмаў адбываецца па прынцыпу шыротнай і вертыкальных занальнасцей, а таксама сектарнасці.
Ёнялішке (Ігналінскі раён)
Ёня́лішке (Joneliškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Міелагеная. Побач Ёнялішкеўскае возера.
NGC 4517A
NGC 4517A (іншыя абазначэнні — UGC 7685, MCG 0-32-19, ZWG 14.62, KCPG 344A, PGC 41578) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Чэрвоны Запарожац
Чэрвоны Запарожац (Червоний Запорожець) — пасёлак у Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Пуцькава (Сафонаўскі раён)
Пуцькава (Путьково) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва – 6 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 25 км на паўднёвы ўсход ад горада Сафонава, за 11 км на поўдзень ад аўтадарогі. За 7 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Іздзешкава.
Імператарскі склеп
Імператарскі склеп (Kaisergruft;таксама склеп Капуцынаў, Kapuzinergruft) — крыпта венскай Капуцынеркірхэ, дзе спачываюць імператары Свяшчэннай Рымскай імперыі, Аўстрыйскай імперыі і Аўстра-Венгрыі і члены іх сем'яў з дому Габсбургаў.
Першымі пахаванымі ў склепе былі заснавальніца Капуцынеркірхэ імператрыца Ганна і яе муж імператар Маціяс. Яны памерлі адпаведна ў 1618 і 1619 г., а пасля завяршэння будаўніцтва і асвячэння царквы у 1633 годзе іх саркафагі былі перанесеныя ў «Склеп заснавальнікаў». Сэрцы Габсбургаў быў прынята размяшчаць у сярэбраных урнах асобна, у склепе сэрцаў пры Аўгусцінскай царкве, а іх вантробы хавалі ў медных урнах у Герцагскім склепе пад саборам Святога Стэфана.
У склепе Капуцынскай царквы спачываюць 12 імператараў (уключаючы імператара Мексікі Максіміліяна, брата Франца Іосіфа I), 19 імператрыц (уключаючы Марыю-Луізу, другую жонку Напалеона I) і многія іншыя члены роду Габсбургаў (усяго 137 чалавек). Акрамя Габсбургаў, у Імператарскім склепе пахаваная таксама адна дама, якая да дынастыі не належыла — графіня Караліна Фукс-Молард, любімая выхавальніца Марыі Тэрэзіі, якая пажадала пакоіцца з ёй побач; на яе надмагіллі імператрыца загадала напісаць: «На вечную памяць прыхільнага ўдзячнага сэрца аб высакародным выхаванні дабрачыннасці». Акрамя таго, у склепе ёсць 4 урны з забальзаміраванымі сэрцамі нябожчыкаў. Апошняе пахаванне ў склепе Капуцынаў адбылося 12 студзеня 2008 года, калі ў ім быў пахаваны апошні імператар з дому Габсбургаў Карл I, які памёр у 1922 годзе ў выгнанні на Мадэйру, у 2003 годзе прылічаны Каталіцкай царквой да ліку блажэнных.
Імператарскі склеп дзеліцца на 9 меншых скляпоў, а таксама капэлу (Gruftkapelle), дзе спачывае жонка Карла I імператрыца Зіта Бурбон-Пармская, якая перажыла мужа на 67 гадоў, і адзін з іх сыноў, які памёр у 2007 годзе. З мастацкага пункту гледжання цікавыя склеп Карла VI (заснаваны ім у 1720) і склеп Марыі-Тэрэзіі (1758), дэкарыраваны у стылі ракако.
Пры унясенні труны у царкву герольд з працэсіі стукаў у вароты; настаяцель, манах-капуцын, пытаўся па-латыні: «Хто просіць аб ўваходзе ў гэтую пахавальню?»; яму адказвалі (да прыкладу): «Аб ўваходзе ў гэтую пахавальню просіць раб Божы Франц; у зямным жыцці ён быў аўстрыйскім імператарам». Капуцын адказваў: «Такога мы не ведаем!». Другі раз паўтаралася тое ж. На трэці раз адказ герольда быў: «Раб божы Франц, бедны грэшнік!». І дзверы адчыняліся.
Група Мікуліча
Група Мікуліча (Філістовіча) — узброенная група на тэрыторыі Ілянскага раёна БССР у перыяд 1949—1953 гг. Камандзір групы — С. Мікуліч, пазней — Янка Філістовіч.
Група была ўтворана ў 1949 годзе. Складалася з 6 былых супрацоўнікаў паліцыі і салдат Беларускай Краёвай Абароны з часоў нямецкай акупацыі. Выконвала напады на крамы і на адзіночных асоб. На пачатку 1952 г. з групай навязаў кантакт і стаў кіраўніком Янка Філістовіч, эмісар Беларускай Народнай Рэспублікі, які на пачатку верасня 1951 года быў скінуты на парашуце спецслужбамі ЗША ў раёне Маладзечна з мэтай разведвальнай дзейнасці, а таксама арганізацыі падпольнай друкарні для выпуску антысавецкіх улётак і іншых агітацыйных матэрыялаў. Філістовіч прабаваў ператварыць групу ў падпольную вайскова-палітычную арганізацыю, надаўшы ёй назву «Беларускія нацыяльна-вызвольныя ўзброеныя сілы»: праводзіў ідэйную і падпольную падрыхтоўку, увёў дысцыпліну, забараніў рабіць напады на мясцовы актыў і займацца грабяжом, распачаў падрыхтоўку да палітычна-прапагандысцкай дзейнасці.
У ноч з 4 на 5 верасня 1952 года ў адной з вёсак група Мікуліча ў выніку здрады была схоплена супрацоўнікамі Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР. Камандзір Мікуліч быў забіты, а іншыя члены групы былі арыштаваныя. Янка Філістовіч змог збегчы, але быў схоплены 9 верасня пры спробе пераходу польскай мяжы. Судовы працэс пачаўся 17 кастрычніка 1953 г. у Мінску. Падчас судовага працэсу яго вазілі па беларускіх гарадах, беспаспяхова спрабуючы намовіць да жыцця ў савецкіх умовах. Філістовіч спрабаваў напісаць касацыйную скаргу ў Ваенную калегію Вярхоўнага суда СССР, якая датуецца 11 лістапада 1953 г. Пасля, як мяркуецца, Філістовіч быў расстраляны. Астатнія члены групы былі асуджаны на доўгія тэрміны турэмнага зняволення.
Масцішча
Назву Масці́шча маюць:
2-я партызанская брыгада імя А. В. Суворава
'''2-я партызанская брыгада имя А. В. Суворава''' — партызанская брыгада, створаная ў Расонскім раёне ў лістападзе 1943 года, на базе атрадаў імя Молатава (арганізаваны ў чэрвені 1942 года), «Бясстрашны» (чэрвень 1942), імя Ватуціна (ліпень 1943). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Смаргонскага, Куранецкага, Маладзечанскага раёнаў. 2 ліпеня 1944 года брыгада (506 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Баявыя аперацыі партызаны праводзілі на шашэйных і грунтавых дарогах. Правялі рэйд з Расонскага ў Смаргонскі раён. У лютым 1944 года правялі бой з нямецкай паліцыяй. У сакавіку 1944 года ўдзельнічалі ў баі супраць гарнізона вёскі Кабыльнік. У чэрвені 1944 года на чыгунцы Смаргонь — Маладзечна падарвалі больш за 630 рэек. Да прыходу Чырвонай Арміі вызвалілі вёску Войстам, пабудавалі 12 мастоў, 2 пераправы. 4 ліпеня 1944 года брыгада злучылася з Чырвонай Арміяй.
Васіль Сяргеевіч Арсеньеў
Васіль Сяргеевіч Арсеньеў (вядомыя псеўданімы: А.; А-в, В.; А-ев, В.; Ар-в, В.; Арс., Вас.; Архипов, В.; В.; В. А.; Член кружка;, , Балгарыя — , , Францыя) — беларускі і рускі юрыст, гісторык і спецыяліст па генеалогіі, архівіст, дзяржаўны служачы.
Біяграфія
Быў сынам і пляменнікам  Аружэйнай палаты Маскоўскага крамля.
Быў адным з ініцыятарам стварэння Віцебскай губернскай вучонай архіўнай камісіі і стаў яе першым старшынёй (ён займаў пасаду саветніка Віцебскага губернскага праўлення).
Навуковая дзейнасць
Апублікаваў архіўныя матэрыялы пра знаходжанне ў Віцебску пісьменніка, пра генерала І. Міхельсона; біяграфіі удзельнікаў (Віцебская вобласць) у 1812 годзе і інш. Склаў пакаленны роспіс «Род дваран Арсеньевых, 1389—1901».
Ян Брэйгель Старэйшы
Ян (Жан) Брэйгель Аксамітны (Старэйшы, Кветкавы) (Jan Bruegel;, Брусель — , Антверпен) — вядомы фламандскі мастак і сын Пітэра Брэйгеля Старэйшага.
Шырачаны
Шырачаны (Широчани) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Дактрына фашызму
«Дактрына фашызму» (La dottrina del fascismo) — эсэ па фашызму, апублікаванае за аўтарствам Беніта Мусаліні ў 1932 годзе. Сапраўдным аўтарам першай часткі эсэ — «Асноўныя ідэі» — лічаць Джавані Джэнціле, які ў 1929 годзе напісаў кнігу «Паходжанне і дактрына фашызму». Мусаліні ж напісаў другую частку эсэ — «Палітычная і сацыяльная дактрына».
Гісторыя публікацыі
«Дактрына фашызму» была ўпершыню апублікавана ў 1932 годзе ў 14 томе Італьянскай энцыклапедыі навук, літаратуры і мастацтваў у якасці ўвядзення да артыкула «Fascismo». Увесь артыкул «Fascismo» займае старонкі 847-884 і ўключае мноства ілюстрацый. Раздзел, падпісаны Мусаліні, займае старонкі 847-851 і складаецца з двух раздзелаў. Усе публікацыі і пераклады «Дактрыны фашызму» адносяцца да гэтай часткі артыкула. У тым жа годзе ён выйшаў асобнай брашурай на 16 старонках у серыі «Ідэалогія фашызму» («L’ideologia fascista»). Мусаліні напісаў для брашуры разгорнутыя заўвагі да першай часткі.
Змест
У працы Мусаліні пісаў, што ён расчараваўся ў дактрынах мінулага, у тым ліку і ў сацыялізме, актыўным правадніком якога ён быў многія гады. Варта шукаць новыя ідэі, бо палітычныя дактрыны прыходзяць і сыходзяць, а народы застаюцца (гл. ч. II. Раздзел 9. Фашызм не адступае назад). Ён быў перакананы, што калі XIX стагоддзе было стагоддзем індывідуалізму, то XX стагоддзе будзе стагоддзем калектывізму і, такім чынам, дзяржавы.
У пошуках свайго рэцэпту народнага шчасця ён выказаў наступныя палажэнні:
Жыццё кнігі
Будучы аўтарскім выкладаннем асноўных канцэпцый фашызму, кніга шырока выдавалася па свеце. Акрамя таго, Італія, прапагандуючы ідэі дучэ, выдавала кнігу на розных мовах.
У 1938 годзе яе пераклаў на рускую мову і выдаў у Парыжы рускі эмігрант-фашыст Вячаслаў Новікаў. Ён жа напісаў прадмову да гэтага выдання.
У красавіку 1940 года Мусаліні адклікаў і знішчыў усе даступныя экзэмпляры «Дактрыны фашызму», бо змяніў сваё меркаванне адносна некаторых фраз. Але многія копіі захаваліся і даступныя ў бібліятэках па ўсім свеце.
Забарона ў РФ
18 чэрвеня 2010 года Кіраўскі раённы суд Уфы вынес рашэнне аб прызнанні кнігі экстрэмісцкай. Рашэнне суд абгрунтаваў тым, што федэральны закон «Аб супрацьдзеянні экстрэмісцкай дзейнасці» працы кіраўнікоў фашысцкай партыі Італіі відавочным чынам уключае ў лік экстрэмісцкіх матэрыялаў. Вынікам рашэння стала ўключэнне кнігі ў «Федэральны спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў» (п. 608, 668).
Снежная каралева
Снежная каралева (дацк. Sneedronningen) - казка Ганса Хрысціяна Андэрсана ў сямі раздзелах («апавяданнях»).
Апавяданне першае. Люстэрка і яго асколкі
«Жыў-быў троль, вельмі злосны; то быў сам д'ябал...» Злосны троль вырабляе люстэрка, у якім усё добрае здаецца злым, а злое - толькі ярчэй кідаецца ў вочы. Аднойчы вучні троля ўзялі гэта люстэрка, і бегалі з ім паўсюль, дзеля пацехі наводзячы яго на людзей, а пад канец вырашылі дабрацца і да неба, «каб пасмяяцца над ангеламі і самім Творцам». Але люстэрка, выпаўшы ў іх з рук, падае на зямлю і разлятаецца на тысячы аскепкаў. «Некаторым людзям аскепкі траплялі проста ў сэрца, і гэта было горш за ўсё: сэрца ператваралася ў кавалак лёду...»
Апавяданне трэцяе. Кветнік жанчыны, якая ўмела чараваць
Герда адпраўляецца на пошукі Кая. У сваіх падарожжах яна сустракае цудадзейку, якая ўпускае яе да сябе пераначаваць і ў выніку вырашае пакінуць дзяўчынку ў сябе і зрабіць яе сваёй прыёмнай дачкой; яна наводзіць на яе чары, з-за якіх Герда забывае аб свайму названаму браце, і чарадзействам хавае пад зямлю ўсе ружы ў сябе ў садзе, каб яны незнарок не нагадалі малой аб іх з Каем садку на даху. Але з капялюшы сваёй прыбраць ружы яна забывае; аднойчы капялюш гэтая трапляецца Гердзе на вочы, тая ўсё прыгадвае і пачынае плакаць. Там, куды сцякаюць яе слёзы, расцвітаюць схаваныя чараўніцай ружы; Герда распытвае іх - можа, Кай ужо мёртвы і яны бачылі яго пад зямлёй? - Але, атрымаўшы адмоўны адказ, разумее, што яго яшчэ можна выратаваць, і пускаецца ў дарогу.
Апавяданне чацвёртае. Прынц і прынцэса
Пакінуўшы сад чараўніцы, дзе пануе вечнае лета, Герда бачыць, што на самой справе ўжо даўно надышла восень, і вырашае паспяшацца. У шляху яна сустракае вучонага крумкача, які жыве са сваёй «нявестай» пры двары тутэйшага караля; з размовы з ім яна робіць выснову, што жаніх каралеўскай дочкі, прынцэсы, які з'явіўся з невядомых краёў - гэта Кай, і ўгаворвае крумкача адвесці яе ў палац паглядзець на яго. Становіцца ясна, што яна памылілася; але прынц і прынцэса шкадуюць яе і дораць дзяўчынцы «чаравікі, і муфту, і прыгожую сукенку» і залатую карэту, каб яна хутчэй знайшла Кая.
Вормсі (воласць)
Вормсі (Vormsi) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Снежная каралева
Апавяданне пятае. Маленькая разбойніца
У дарозе на падарожнікаў нападаюць разбойнікі: забіваюць слуг і фурмана, забіраюць сабе карэту, коней і дарагія адзення Герды. Сама ж Герда дастаецца «у сяброўкі» Маленькай разбойніцы, дачцэ начальніцай мясцовай шайкі - нявыхаванай, прагнай, упартай, але па сутнасці - адзінокай. Разбойніца задавальняе яе ў сваім «звярынцы»; дзяўчынка распавядае «гаспадыні» сваю гісторыю, тая пранікаецца і знаёміць яе з Паўночным аленем, гонарам «звярынца». Алень распавядае Гердзе аб сваёй далёкай радзіме, дзе кіруе Снежная каралева; Герда здагадваецца, што менавіта Снежная каралева трымае Кая ў сябе, і, з дазволу разбойніца, пускаецца ў шлях на паўночны алень.
Вормсі (воласць)
Палажэнне
Плошча воласці — 92,93 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 245 чалавек.
Снежная каралева
Апавяданне шостае. Лапландка і фінка
У шляху Герда з аленямі начуюць у гасціннай лапландкі, якая, выслухаўшы іх гісторыю, раіць падарожнікам пабываць у адной мудрай жанчыны-фінкі. Алень, рушыўшы ўслед яе слоў, едзе з Гердай да фінкі і просіць у яе для дзяўчынкі «пітва, якое б дало ёй моц дванаццаці асілкаў». У адказ фінка кажа, што Гердзе такое пітво і не запатрабуецца: «сіла - у яе мілым, нявінным дзіцячым сэрцайку». Развітаўшыся з чарадзейкай, Герда з аленем даязджаюць да царства Снежнай каралевы; там яны растаюцца - далей дзяўчынка павінна ісці сама.
Вормсі (воласць)
Палажэнне
Адміністрацыйны цэнтр воласці — вёска Хулла.
Снежная каралева
Апавяданне сёмае. Што адбывалася ў палацы Снежнай каралевы і што адбылося потым
Нягледзячы на ​​ўсе перашкоды, Герда дабіраецца да палаца Снежнай каралевы і застае Кая ў адзіноце: ён спрабуе скласці з аскепкаў лёду слова «вечнасць» - такое заданне прапанавала яму перад сыходам каралева (па яе словах, калі ён здолее гэта зрабіць, ён будзе "сам сабе пан", і яна "падорыць яму ўвесь свет і новыя канькі"). Спачатку ён не можа зразумець, хто яна такая, але потым Герда спявае яму іх любімы псалом («Ружы квітнеюць... Прыгажосць, прыгажосць! Хутка ўбачым мы немаўля Хрыста»), Кай узгадвае яе, і ільдзінкі «ад радасці» самі сабой складваюцца ў патрэбны слова. Цяпер Кай - сам сабе гаспадар; названыя брат з сястрой вяртаюцца дадому, і высвятляецца, што яны - ужо дарослыя.
Пустыня (Сафонаўскі раён)
Пустыня (Пустыня) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне. Насельніцтва — 15 жыхароў (2007).
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў верасні 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Венскі Лес
Венскі Лес (Wienerwald) — адгор’е Усходніх Альпаў. Размешчаны ў ваколіцах Вены. Абмежаваны з аднаго боку далінай Дуная і вінаграднікамі, а з другога — курортным раёнам Бадэна і Бад-Фослаў. Вышыня да 893 метраў (гара Шопфль). Гэта выдатная прыродная зона адпачынку — цэлы лясны раён з уласнымі гарадкамі і гатэлямі, курортамі і тэрмальнымі крыніцамі.
Дубовыя і букавыя лясы — Венскі лес уключае ў сябе 1250 км² лясістай мясцовасці (ад Tullner Feld на поўначы, Traisen на западе, Golsen і Triesting на поўдні і Wiener Becken на ўсходзе). Венскі лес яшчэ называюць «зялёнымі лёгкімі» Вены. Сённяшнія флора і фаўна Венскага леса — вынік геалагічнага, кліматычнага, экалагічнага і гістарычнага развіцця, якое складваецца мільёны гадоў. Першая вядомая назва гэтай мясцовасці — кельцкае «mons Cetius» — перакладаецца як «горны лес», па-нямецку — «Bergwald». 2000 гадоў назад яе сталі называць «St. Pöltner Wald», зыходзячы з таго, што Санкт-Пёльтэн быў першай абшчынай у гэтых месцах. Потым пальма першынства перайшла да Тульна, і мясцовасць стала вядомая як «Tullner Wald». Назва ж, якой карыстаюцца цяпер, з’явілася тысячу гадоў таму. Любімае месца адпачынку жыхароў Вены.
Карамандэльскі бераг
Карамандэ́льскі бераг — усходняе ўзбярэжжа паўвострава Індастан на поўдзень ад дэльты ракі Крышна да мыса Комарын. Бераг абмываецца Бенгальскім залівам Індыйскага акіяна, мае даўжыню каля 700 км і шырыню 80—100 км. Уяўляе сабой паласу пагорыстых раўнін, якія на захадзе пераходзяць ва Усходнія Гаты.
Уздоўж берага размешчаны вялікія пясчаныя пляжы і косы. Бераг невысокі, зрэзаны дэльтамі некалькіх буйных рэк, у тым ліку Каверы, Палар, Пенар і Крышна, якія ўтвараюць дэльты плошчай да 10 тыс. км². Рэкі зараджаюцца на плато Дэкан і, сцякаючы з Усходніх Гатаў, утвараюць урадлівыя алювіяльныя раўніны.
У наш час Карамандэльскі бераг размешчаны на тэрыторыі штатаў Андхра-Прадэш і Тамілнад, а таксама на саюзнай тэрыторыі Пандычэры. На беразе размешчаны буйныя партовыя гарады — Чэнаі (Мадрас), Кудалор, Транкебар (Тарангамбадзі), Нагапатнам і іншыя.
Карамандэльскі бераг з'яўляецца вільготным сельскагаспадарчым раёнам Індыі, сярод культываваных культур — рыс, какосавая пальма.
Этымалогія назвы
Існуе некалькі варыянтаў паходжання назвы: ад Chola Mandalam — раён старажытнай дзяржавы Чола ці ад Karai Mandalam — «прыбярэжны раён». Аднак найбольш верагодная версія паходжання назвы — ад слоў «Kara-mandala», што на санскрыце азначае «зямля, якая атрымлівае прамяні сонца».
Паўднёвай частцы гэтага ўзбярэжжа арабы далі назву Мабар.
Клімат, флора і фаўна
Карамандэльскі бераг трапляе ў дажджавы цень Заходніх Гатаў і атрымлівае значна менш ападкаў, чым астатняя Індыя ў перыяд летніх паўднёва-заходніх мусонаў. Сярэдняя колькасць ападкаў складае 800 мм/год, большая частка якіх выпадае з кастрычніка па снежань. Тапаграфія Бенгальскага заліва спрыяе ўтварэнню паўночна-заходніх мусонаў, якія прыводзяць да з'яўлення цыклонаў і трапічных цыклонаў замест раўнамерных ападкаў, у выніку чаго кожны год з кастрычніка па студзень узбярэжжа знаходзіцца пад ударамі стыхіі.
Уздоўж берага размешчана нешырокая паласа лесу, якая вылучаецца ў асобны экарэгіён сухіх вечназялёных лясоў. У адрозненне ад іншых трапічных сухіх лясоў, лясы Усходняга Дэкана захоўваюць лісце круглы год. На Карамандэльскім беразе таксама размешчаны вялікія па плошчы мангравыя зараснікі, якія запаўняюць дэльты рэк і нізінныя вобласці ўзбярэжжа. Акрамя таго, тут размешчаны азёры Пулікат і Калівелі, на якіх жывуць тысячы пералётных і мясцовых птушак.
Гісторыя
У канцы 1530-х гадоў на Карамандэльскім беразе размяшчалася тры партугальскія паселішчы ў Нагапатынаме, Сан-Тамэ-дэ-Меліяпор і Пулікат. Пазней, у XVII і XVIII стст. за ўзбярэжжа ваявалі еўрапейскія дзяржавы з мэтай здабыцця кантролю над гандлем з Індыяй. Вайна скончылася перамогай Вялікабрытаніі, хоць Францыя захоўвала кантроль над невялікімі анклавамі ў Пандычэры да 1954 года. Большая частка кітайскага экспарту ў XVII стагоддзі праходзіла праз Карамандэльскія порты.
Землетрасенне ў Індыйскім акіяне, якое адбылося 26 снежня 2004 года каля заходняга берага вострава Суматра, выклікала цунамі, якое, абрынуўшыся на Карамандэльскі бераг, панесла шмат жыццяў і нанесла вялікую шкоду.
Сігурд Пярсцёнак
Сігурд Пярсцёнак (Sigurðr hringr) — кароль Даніі VIII стагоддзя (пасля 770 года), сын Рандвера, унук Радбарта, праўнук Скіры з Інглінгаў і Івара Шырокія Абдымкі (бацькі Ауд Багатай, жонкі Радбарта) з роду Ск'ёльдунгаў.
Біяграфія
Атрымаў перамогу над Харальдам Баязубам у бітве пры Бравеліры ва Усходнім Гаўтландзе. У сагах гэта бітва лічылася адной з самых кровапралітных.
Конунг Сігурд Пярсцёнак кіраваў Дацкай дзяржавай да самай смерці, яго сын — Рагнар Лодбрак.
Казальвалонэ
Казальвалонэ (Casalvolone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Навара.
Насельніцтва складае 812 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 28060. Тэлефонны код — 0161.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Пётр.
Аляксандр Аляксандравіч Макараў
Аляксандр Аляксандравіч Макараў (Александр Александрович Макаров) (1845—1915) — дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, міністр унутраных спраў (1911—1912), міністр юстыцыі (1916—1917).
Скончыў Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт і стаў служыць у міністэрстве правасуддзя. Даслужыўся да Грамадскага Абвінаваўцы, і пасля стаў кіраўніком раённага суда. У 1906 ён быў прызначаны кіраўніком апеляцыйнай інстанцыі Харкава. У 1906 годзе ён быў прызначаны памочнікам міністра ўнутраных спраў паліцыі пад Сталыпінам до таго часу, пакуль не быў прызначаны імператарскім сакратаром у 1909. Ён быў прызначаны міністрам унутраных спраў у 1911 пасля забойства Сталыпіна па рэкамендацыі Какоўцава. Пакінуў пост у снежні 1912 пасля Ленскага растрэла і нязгоды рэгулявання прэсы. У апошнія месяцы 1916 года быў прызначаны на пост міністра юстыцыі, на якім знаходзіўся да лютаўскай рэвалюцыі 1917 года. Ён быў арыштаваны і забіты бальшавікамі ў 1919.
Хендрык Гольцыус
Хендрык Гольцыус (нідэрл. Hendrick Goltzius, студзень або люты 1558, Бруген пад Фенло, Лімбург — 29 снежня 1616 года або 1 студзеня 1617, Утрэхт) — нідэрландскі мастак, прадстаўнік маньерызма.
Біяграфія і творчасць
Дзіцем ўпаў на падпаленыя вуглі, знявечыў сабе правую руку (пасля зрабіў некалькі бліскучых графічных эцюдаў пакалечанай рукі). Вучыўся вітражнаму мастацтву ў бацькі, з 1575 года вучыўся гравіравальнаму майстэрству. У 1577 годзе пасяліўся ў Харлеме. У 21 год ажаніўся са шмат старэйшай, але багатай удавой, што дало яму эканамічную самастойнасць. Тым не менш, ён у 1590 годзе збег ад яе, падарожнічаў па Германии і Італіі, дзе адкрыў для сябе творчасць Рафаэля, але асабліва уразили працы Мікеланджэла. Пакінуў партрэт Джамбалоньі (1591).
У 1600 годзе ўзначаліў Харлемскую акадэмію жывапісу. З гэтага ж часу выступіў як жывапісец і, хоць пачаў позна, пакінуў шэраг выдатных работ (Даная, 1603, і інш.). Больш ён быў вядомы сучаснікам як віртуозны гравёр. Сярод іншага, ён гравіраваў карціны знакамітага ў той час майстра Барталамеуса Шпрангера, Карнеліса Харлемскага і інш.
Мікалай Аляксеевіч Маклакоў
Мікалай Аляксеевіч Маклакоў (Никола́й Алексе́евич Маклаков;  — ) — расійскі дзяржаўны дзеяч, міністр унутраных спраў (1912—1915), гофмайстар двара, член Дзяржаўнага савета.
Людзі (Міжзем’е)
Людзі (Men) — у свеце Толкіна дзеці Ілуватара, стварэнні Эру. Яны прабудзіліся ў Хілдарыене, пры першым узыходзе Сонца — на 3 стагоддзі пазней за эльфаў. У адрозненні ад апошніх, яны валодалі "дарам людзей" - смерцю. Гэта значыць, што з цягам часу яны старэлі і паміралі.
Гісторыя народаў
Першапачаткова людзі жылі ў разы долей, чым цяпер. У часы Другой Эпохі існавала моцна развітая краіна Нуменар. Яна знаходзілася не на тэрыторыі Міжзем'я. Яе першым каралём быў Эрлас, брат Элранда, будучага кіраўніка эльфійскай краіны Рывендэл (у іншых перакладах - Раздол). Абодва былі паўэльфамі, але Элрос, у адрозненне ад Элранда, абраў лёс смяротнага. Валары даравалі яму доўгае жыццё - каля 500 гадоў. Яго нашчадкі таксама жылі ў разы долей, чым звычайныя людзі - простыя жыхары Нуменара жылі да 200-300 гадоў. Пазней нуменарцы пачалі зайздросціць бессмяротнасці эльфаў, але злачынствы скарачалі працягласць іх жыцця. Разбурэнне Нуменара паскорыла гэту тэндэнцыю. Жыхары Нуменара, якія здолелі выратавацца, заснавалі ў Міжзем'і каралеўствы Гондар (Гондарцы) і Арнор, пабудавалі сталіцу першага - Мінас-Тырыт. Побач узнікла дзяржава народ Рохана. У канцы Трэцяй Эпохі (калі адбываюцца падзеі "Уладара Пярсцёнкаў"), толькі чыстакроўныя гондарцы - прадстаўнікі каралеўскай сям'і - маглі дажываць да 200 гадоў, звычайныя грамадзяне жылі ў сярэднім па 100. Арагорн, які стаў новым каралём Гондара, пражыў каля 210 гадоў. Верагодна, яго нашчадкі таксама захавалі даўгалецце, але тэрмін іх жыцця з кожным новым пакаленням скарачаўся да вядомага нам.
Ізумруд
Ізумруд, таксама Смарагд, — каштоўны камень 1-га класа. Буйныя бездэфектныя ізумруды (смарагды) густога тону вагой ад 5 карат цэняцца даражэй за алмазы.
Ізумруд з'яўляецца празрыстай разнавіднасцю берылу, афарбаванай у травяніста-зялёны колер аксідам хрому ці аксідам ванадыю, часам з дамешкам аксіду жалеза (паўднёваафрыканскія ізумруды). Цвёрдасць ізумруду складае 7,5—8 адзінак па шкале Моаса (цвёрдасць алмазу — 10).
Ідэальны ізумруд — празрысты камень раўнамерна размеркаванага насычанага колеру. Галоўны крытэрый якасці ізумруду — яго колер, на другім месцы — празрыстасць. Натуральныя ізумруды (смарагды) амаль заўсёды маюць расколіны і трэшчыны.
Штучныя ізумруды
Штучныя ізумруды падобныя да натуральных камянёў, але шчыльнасць і паказчыкі праламлення ў іх ніжэйшыя, чым у прыродных. Адрозніваюць іх пры дапамозе адфільтраванага ультрафіялетавага выпраменьвання (360 нм), на якое сапраўдны ізумруд не рэагуе, а сінтэтычны выяўляе люмінесцэнцыю каштанава-карычневага колеру. Гэта праблема была вырашана і запатэнтавана Беларускім НПЦ па матэрыялазнаўстве НАН, дзе спецыялістам таксама атрымалася ўпершыню вырасціць рэдкі чырвоны ізумруд, які здабываюць толькі ў ЗША.
Задачу сінтэзу ізумруду з другой паловы XIX стагоддзя спрабавалі вырашыць спецыялісты некалькіх краін. Першыя ўдалыя вопыты адносяцца да 1888 года (Францыя), але паўнавартасны штучны ізумруд быў атрыманы толькі ў 1935 годзе ў Германіі фірмай «ІГ-Фарбеніндустры» і атрымаў назву «ігмеральд» — па першых літарах назвы фірмы і англійскага «emerald» — ізумруд. З 1940 года амерыканцы наладзілі прамысловую вытворчасць «ігмеральду».
Атрымліваецца вырошчваць сінтэтычныя ізумруды досыць вялікіх памераў. Тэхналогія гэтай вытворчасці трымаецца пад сакрэтам, тым не менш тэхнагенныя ізумруды атрымліваюць у Германіі, Францыі, Расіі і Беларусі. У наш час распрацаваны прамысловыя метады сінтэзу ізумруду, які не адрозніваецца ад прыроднага колерам, а якасцю перавышаюць яго. Тым не менш кошт сінтэтычнага ізумруду на міжнародным рынку застаецца ў дзясяткі разоў ніжэйшым за кошт прыроднага.
Вэлыка Кастромка
Вэлыка Кастромка (Велика Костромка) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Бергіш-Гладбах
Бергіш-Гладбах — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Знаходзіцца на процілеглым ад Кёльна беразе Рэйна.
Да пачатку XX стагоддзя на тэрыторыі горада здабывалася жалезная руда.
Пушкіна (Сафонаўскі раён)
Пушкіна (Пушкино) — вёска ў Смаленскай вобласці Расіі, у Сафонаўскім раёне.
Геаграфія
Размешчана ў цэнтральнай частцы вобласці за 11 км на захад ад Сафонава, за 4 км на поўдзень ад аўтамагістралі. За 3 км на поўнач ад вёскі чыгуначная станцыя Вышагор на лініі Масква — Мінск. Адміністрацыйны цэнтр Пушкінскага сельскага паселішча.
Эканоміка
Сельскагаспадарчае прадпрыемства. На рацэ Пярэмча ў 1980-х гадах быў створаны рыбагадавальнік. Бальніца, сярэдняя школа. Сельгаспрадпрыемства «Надзея», дом культуры.
Карбід тантала-гафнію
Карбід тантала-гафнію (Ta4HfC5) — досыць шырока ўжывальны тугаплаўкі сплаў з адной з найвышэйшых тэмператур плаўлення, Тпл 4489 K (4216 °C, 7620 °F), вядомых чалавецтву, амаль на тысячу градусаў вышэй чым у вальфраму, праслаўленага сваёй тугаплаўкасцю - яго Тпл = 3695K (3422 °C, 6192 °F).
Ёненай (Ігналінскі раён)
Ёне́най (Jonėnai), традыцыйная беларуская назва — Іваненцы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Рымшэная. Насельніцтва 18 чал. (2001 г.).
Дунайскі канал
Дунайскі канал (Donaukanal) у Вене — рукаў Дуная (не штучны канал, нягледзячы на назву). Ён адгаліноўваецца ад асноўнага рэчышча ў Дзёблінгу і зліваецца зноў у Зімерынгу, утвараючы такім чынам востраў з двух раёнаў Вены: Брыгітэнаў і Леапольдштадта. Даўжыня Дунайскага канала складае 17,3 км.
У адрозненне ад самога Дуная, дунайскі канал мяжуе з унутраным горадам, цэнтрам Вены. У гэтым раёне ў яго ўпадае рака Вена.
Медухава
Назву Ме́духава маюць:
Барыс Сямёнавіч Маркаў
Барыс Сямёнавіч Маркаў (7 сакавіка 1924, в. Хадзякова, Чувашская АВ — 25 сакавіка 1977, Масква, СССР) — чувашскі савецкі артыст, рэжысёр, заслужаны артыст Чувашскай АССР (1953), Народны артыст Чувашскай АССР (1961), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі імя К. В. Іванова.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1962—1966).
Біяграфія
Дзіцячыя і юнацкія гады правёў у вёсцы Хадзякова Алікаўскага раёна Чувашскай АССР. Скончыў Таўтоўскую школу, затым — Чэбаксарскі педагагічны тэхнікум; выкладаў у роднай школе.
На франтах Вялікай Айчыннай вайны ваяваў у артылерыі. Вучыўся ў Чувашскай студыі ГІТІСа пад кіраўніцтвам М. М. Тарханава.
У 1947—1954 гадах выконваў галоўныя ролі ў спектаклях на сцэне Чувашскага акадэмічнага тэатра імя К. У. Іванова.
За ўклад у мастацтва Барыс Сямёнавіч удастоены звання народнага артыста Чувашскай АССР.
У 1959 годзе скончыў ГІТІС па спецыяльнасці «Музычны рэжысёр».
Быў запрошаны на пасаду галоўнага рэжысёра Чувашскага музычнага тэатра (у складзе музычна-драматычнага тэатра), адкрыў студыі вакалу і балета.
Адначасова ў 1967—1972 гадах ставіў спектаклі ў Вялікім тэатры СССР і на сцэне Крамлёўскага палаца з’ездаў; чытаў лекцыі ў ГІТІСе (дацэнт).
З 1966 года — начальнік упраўлення оперных тэатраў Расіі ў Міністэрстве культуры РСФСР, член калегіі Міністэрства.
Выбіраўся дэпутатам Савета Нацыянальнасцей (ад Чувашскай АССР) Вярхоўнага Савета СССР 6-га склікання (1962—1966) ; членам Чувашскага абкама і Чабаксарскага гарадскога камітэта КПСС.
Член Савецкага камітэта абароны міру.
Пахаваны на мемарыяльных могілках горада Чабаксары.
Творчасць
Аўтар кніг «Нараджэнне музычнага тэатра Чувашыі», «Мой тэатр»; больш за 40 артыкулаў па мастацтве.
Кулламаа (воласць)
Кулламаа (Kullamaa vald) — воласць у Эстоніі, у складзе павета Ляэнемаа.
Палажэнне
Плошча воласці — 224,6 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года складала 1368 чалавек.