cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Макс Планк
Стаўленне да рэлігіі
Цікавасць Планка да рэлігіі шмат у чым была абумоўлена яго паходжаннем: шэраг яго сваякоў займаўся тэалогіяй, сам ён быў выхаваны ў лютэранскім духу і ніколі не сумняваўся ў каштоўнасці арганізаванай рэлігіі. Вядома, што за абедзенным сталом ён прамаўляў малітвы, а з 1920 года да канца жыцця служыў (Kirchenältester) кангрэгацыі ў Груневальдзе. Планк неаднаразова выступаў супраць аб’яднання навукі з рэлігіяй, якая разумеецца ў сэнсе абагульненай этыкі. Ён крытыкаваў спробы выключыць з навукі прычыннасць і наўзамен увесці «свабоду волі», якія ўзмацніліся ў 1920-я гады, выкрываў спірытуалізм, астралогію, тэасофію і іншыя напрамкі, папулярныя пасля Першай сусветнай вайны, папярэджваў аб небяспецы для навукі поглядаў такіх аўтараў, як Освальд Шпенглер і Рудольф Штэйнер. Разам з тым Планк не супрацьпастаўляў навуку і рэлігію, а лічыў іх у роўнай ступені неабходнымі. Вялікую вядомасць набыла лекцыя «Рэлігія і прыродазнаўства» («Religion und Wissenschaft»), прачытаная Планкам упершыню ў маі 1937 года. Пазней яна неаднаразова публікавалася. Гэтае выступленне было шмат у чым рэакцыяй на падзеі ў яго краіне, на дзеянні нацысцкага рэжыму; ён прыцягваў увагу сваім аптымізмам, своеасаблівым сінтэзам розуму і веры. У рэлігіі навуковец бачыў аснову маралі і гуманізму:
''Рэлігія і прыродазнаўства не выключаюць адно аднаго, як сёй-той цяпер думае ці асцерагаецца, а дапаўняюць і абумоўліваюць адно аднаго… Бо наколькі веды і ўменні нельга замяніць светапогляднымі перакананнямі, настолькі ж нельга выпрацаваць правільнае стаўленне да маральных праблем на аснове чыста рацыянальнага пазнання. Аднак абодва гэтыя шляхі не разыходзяцца, а ідуць паралельна, сустракаючыся ў бясконцасці ў адной і той жа мэце.''
Нягледзячы на службу пратэстанцкім прэсвітарам, Планк у сваіх лекцыях ніколі не згадваў імя Хрыста і лічыў патрэбным публічна аспрэчваць чуткі аб сваім звароце ў хрысціянскую веру таго ці іншага канкрэтнага напрамку (напрыклад, у каталіцтва); у публічных выступленнях ён падкрэсліваў, што, хоць з юнацтва быў «наладжаны рэлігійна», ён не верыў «у асобаснага бога, не кажучы ўжо пра хрысціянскага бога». Таму для атачэння Планка ў гэтым плане яго вера была падобная рэлігійнаму пачуццю Эйнштэйна. Пра гэта пісала і Лізэ Майтнер: «Вядома, вера Планка не мела формы якой-небудзь спецыяльнай рэлігіі; але ён быў рэлігійны (у сэнсе Спінозы і Гётэ) і заўсёды гэта падкрэсліваў».
Бітва за Вукавар
Баявыя дзеянні
Першыя сутыкненні ў Вукавары адбыліся вясной 1991 года. Група харватаў на чале з Гойкам Шушакам абстралялі Борава-Сяло, выпусціўшы па ім тры ракеты. Гэта вымусіла мясцовых сербаў стварыць атрад самаабароны. На пачатку мая адбыўся інцыдэнт у Борава-Сяле, калі некалькі харвацкіх паліцэйскіх, што паспрабавалі падняць харвацкі флаг на мясцовым адміністрацыйным будынку, былі захопленыя ў палон сербамі. На наступны дзень адбыўся сур'ёзны бой за сяло паміж харвацкай паліцыяй і сербскім грамадзянскім апалчэннем, як спыніўся пасля ўмяшання Югаслаўскай народнай арміі (ЮНА). На думку шэрагу даследчыкаў, у гэты ж час было прынята рашэнне ачысціць горад ад сербскага насельніцтва. Падчас вайны, якая пачалася адразу пасля абвяшчэння незалежнасці Харватыі ў 1991 годзе, часткі Харвацкай нацыянальнай гвардыі і Узброеных сіл Харватыі правялі серыю нападаў на грамадзянскае сербскае насельніцтва. Трупы забітых выкідалі ў Дунай. Дакладная колькасць загінуўшых невядома, некалькі дзясяткаў трупаў былі знойдзеныя ў рацэ ўжо на тэрыторыі Сербіі і ідэнтыфікаваныя. Адначасова сербаў вымушалі пакінуць горад. У выніку ўлетку 1991 года горад пакінула 13 734 сербаў і югаславаў.
Наступным крокам харвацкіх сіл у горадзе стала аблога мясцовага гарнізона Югаслаўскай народнай арміі 20 жніўня. 3 верасня Югаслаўская Народная Армія пачала аперацыю па вызваленню блакіраваных гарнізонаў, якая неўзабаве перарасла ў аблогу горада і зацяжныя баі. Аперацыя праводзілася часткамі Югаслаўскай Народнай Арміі пры падтрымцы сербскіх парамілітарных добраахвотніцкіх фарміраванняў (напрыклад, Сербскай добраахвотніцкай гвардыі пад камандаваннем Жэлька Ражнатовіча «Аркана») і працягвалася з 3 верасня па 18 лістапада 1991 года. Каля месяца, з сярэдзіны кастрычніка па сярэдзіну лістапада 1991 года, горад знаходзіўся ў поўным акружэнні. Абаранялі горад часткі Харвацкай нацыянальнай гвардыі і харвацкія добраахвотнікі.
Маштабная аблога Вуковара пачалася 3 верасня. Нягледзячы на вялізную колькасную перавагу ЮНА ў жывой сіле і тэхніцы, абаронцы горада паспяхова супраціўляліся на працягу амаль трох месяцаў. Вукавар быў амаль цалкам разбураны з-за шматлікіх вулічных баёў, бамбардзіровак і ракетных абстрэлаў. Войскі Югаслаўскай народнай арміі канчаткова авалодалі горадам 18 лістапада 1991 года.
Страты бакоў
Паводле афіцыйных харвацкіх дадзеных, падчас бітвы за горад харваты страцілі 879 забітых і 770 параненых (дадзеныя Міністэрства абароны Харватыі, апублікаваныя у 2006 г.). Колькасць загінуўшых з боку Югаслаўскай народнай арміі дагэтуль застаецца невядомай. На думку белградскага ваеннага аглядчыка Міраслава Лазанскі, югаслаўскі бок страціў 1103 забітых і 2500 параненых.
Пасля бітвы за горад было падпісана мірнае пагадненне, якое пакідала за сербамі Вукавар і частку ўсходняй Славоніі. Адначасова югаслаўскае кіраўніцтва пераканалася ў немагчымасці сілай ўтрымаць Харватыю ў складзе Югаславіі. Занятыя сербскімі войскамі тэрыторыі, ў тым ліку і Вуковар, былі вернутыя ў склад Харватыі ў 1998 годзе, тады ж пачалося маштабнае аднаўленне горада.
Эканамічны факультэт БДСГА
Эканамічны факультэт — адзін з факультэтаў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі.
Апісанне
Выпускнікі факультэта паспяхова працуюць у розных галінах АПК Рэспублікі Беларусь, краінах блізкага і далёкага замежжа. Сярод вядомых выпускнікоў — першы Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка; надзвычайныя і паўнамоцныя паслы Рэспублікі Беларусь У. В. Грыгор’еў, Л. У. Пакуш, А. М. Табанюхаў; намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь М. Г. Снапкоў; старшыня Прэзідыума НАН Беларусі, доктар эканамічных навук, прафесар, заслужаны дзеяч навукі, акадэмік НАН Беларусі У. Р. Гусакоў; рэктар УА «Палескі дзяржаўны ўніверсітэт», доктар эканамічных навук, прафесар К. К. Шабека і многія іншыя.
Прафесарска-выкладчыцкі склад факультэта прадстаўлены высокакваліфікаванымі спецыялістамі, якія маюць вялікі вопыт педагагічнай, навуковай і практычнай працы. На 5 кафедрах працуюць 8 дактароў навук, прафесараў, 24 кандыдаты навук, дацэнты. Кафедры аснашчаныя сучасным камп’ютарным абсталяваннем з неабходным праграмным забеспячэннем.
Спецыяльнасці
Эканамічны факультэт на I ступені вышэйшай адукацыі ажыццяўляе падрыхтоўку па спецыяльнасцях: «эканоміка і арганізацыя вытворчасці ў галінах аграпрамысловага комплексу» (кваліфікацыя — эканаміст-арганізатар) вочнай, завочнай, у тым ліку скарочанай, формаў навучання, «сусветная эканоміка» (кваліфікацыя — эканаміст) вочнай формы навучання; на II ступені — «эканоміка і кіраванне народнай гаспадаркай». На факультэце працуе савет па абароне кандыдацкіх дысертацый, вядзецца падрыхтоўка кадраў вышэйшай кваліфікацыі праз аспіранту і дактарантуру.
Браніслаў Іванавіч
Брані́слаў Івана́віч (Бранислав Ивановић; нар., , СФРЮ) — сербскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Сербіі (2006—2018).
Клубная кар’ера
Пачаў прафесійную кар’еру ў клубе «Срэм» (Срэмска-Мітравіца) у 2002 годзе. У 2003—2006 гадах гуляў за бялградскі ОФК. У 2006—2008 гадах выступаў за маскоўскі «Лакаматыў». У 2006 годзе быў капітанам моладзевай зборнай Сербіі на чэмпіянаце Еўропы (U21) у Партугаліі. У фінальным турніры згуляў 4 матчы і забіў 1 гол. 16 студзеня 2008 года за 8,9 мільёну фунтаў перайшоў з «Лакаматыва» ў «Чэлсі», падпісаўшы кантракт на 3,5 гады.
Дазвол на працу ў Англіі Іванавічу выдаў лонданскі суд, які разглядаў пытанне 14 студзеня аб выдачы 23-гадоваму абаронцу брытанскай доўгатэрміновай працоўнай візы. Справа вырашалася менавіта праз суд, паколькі за апошнія два гады футбаліст не правёў 75 працэнтаў матчаў за нацыянальную зборную, як таго патрабуе брытанскае працоўнае заканадаўства.
Нягледзячы на ​​вялікі кошт, які быў выплачаны за футбаліста, у сезоне 2007/08 ён гэтак і не выйшаў на поле ў асноўным складзе. Тым не менш, Браніслаў шмат разоў гуляў за рэзервовую каманду. У сувязі з гэтым, падчас летняга трансфернага вакна, з’явіліся чуткі аб сыходзе Іванавіча са «Стэмфард Брыдж» у Італію. Часцей за ўсё згадваліся «Ювентус» і «Мілан», якія мелі патрэбу ў той час у кваліфікаваных іграках абарончай лініі. Аднак, пасля прыходу новага трэнера Луіса Феліпі Скалары, Іванавіч пачаў выступаць у таварыскіх матчах і матчах Прэм’ер-лігі.
Больш чым праз восем месяцаў свайго знаходжання ў «Чэлсі», Іванавіч правёў свой першы матч у Кубку Футбольнай лігі супраць «Портсмута», які завяршыўся перамогай «сініх» з лікам 4:0. А дэбют у Прэм’ер-лізе адбыўся ў матчы супраць «Астан Вілы», у якім «сінія» перамаглі з лікам 2:0. Першы гол Браніслаў забіў 8 красавіка 2009 года ў браму «Ліверпула» ў чвэрцьфінале Лігі чэмпіёнаў на стадыёне «Энфілд Роўд». У гэтым жа матчы адбыўся яго другі мяч за «Чэлсі». У выніку «сінія» атрымалі перамогу над мерсісайдцамі з лікам 1:3.
1 лютага 2017 года было абвешчана аб пераходзе Іванавіча ў санкт-пецярбургскі «Зеніт». У сезоне 2019/2020 стаў капітанам каманды. У ліпені 2020 года пакінуў клуб.
У верасні 2020 года зноў апынуўся ў Англіі, далучыўшыся да «Вест Бромвіч Альбіён». Гуляў у клубе да канца сезона 2020/21, па выніках якога ён выбыў у Чэмпіёншып.
Дасягненні
«Лакаматыў»:
«Чэлсі»:
«Зеніт»:
Спіс зорак сузор’я Хамелеона
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Хамелеона да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, уяўляючыя пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Оркі (Міжзем’е)
Оркі (Orcs/Orks) — у творах Дж. Р. Р. Толкіна — злосныя істоты, выведзеныя Моргатам з эльфаў.
Гісторыя
Напачатку Моргат (Мелькар) вывеў першых оркаў з эльфаў. У часы Другой Эпохі яны адыгралі важную ролю ў вядзенні вайны Саўрана. Але на час, пасля першага знішчэння Саўрана, оркаў практычна не існавала. З вяртаннем Саўрана, ён пачаў зноў вывядзенне новых армій. У гэты час Саруман, вывеў новую пароду оркаў, якія, у адрозненне ад іншых, маглі спакойна пераносіць сонечнае святло. Іх назвалі Урук-хаямі. Таксама оркі жылі ў гарах (асабліва Туманных).
Штумскі павет
Штумскі павет (Powiat sztumski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Штум. Займае плошчу 731 км². Насельніцтва павета складае 42 тыс. чалавек (на 2018 год).
Маркаколь (сяло)
Маркаколь (, да 2016 г. — Церакты, до 8 верасня 1992 г. — Аляксееўка) — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Маркакольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 154 км на ўсход ад раённага цэнтра, сяла Курчум. Код КАТА — 635235100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 5020 чалавек (2439 мужчын і 2581 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3489 чалавек (1680 мужчын і 1809 жанчын).
Свята-Троіцкая царква (Кублішчына)
Свята-Троіцкая царква — дзеючы стараверскі храм у Беларусі, у вёсцы Кублішчына Мёрскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1908—1910 гадах з дрэва як стараабрадніцкая майстром Кубаліным з Шаркаўшчынскага раёна.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Прамавугольны 1-зрубны будынак накрыты двухсхільным дахам. З боку галоўнага фасада двух’ярусная (васьмярык на чацверыку) званіца, завершаная макаўкай. Галоўны ўваход вылучаны ганкам. Ашаляваныя фасады прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі ў ліштвах і з аканіцамі.
Інтэр’ер
Малітоўная зала перакрыта плоскай столлю на падугах. Пры ўваходзе размешчаны хоры. Абразы XIX ст.: «Троіца новазапаветная», «Пакроў Багародзіцы», «Апостал Анціп», «Святы Мікалай», «Аплакванне Хрыста».
Члухоўскі павет
Члухоўскі павет (Powiat człuchowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Члухаў. Займае плошчу 1575 км². Насельніцтва павета складае 57 тыс. чалавек (на 2018 год).
Марыа Балатэлі
Ма́рыа Барвуа́ Балатэ́лі (Mario Barwuah Balotelli; нар., , Італія) — італьянскі футбаліст, нападнік швейцарскага клуба «Сьён». Ігрок нацыянальнай зборнай Італіі (2010―2018). Пачаў сваю кар’еру ў італьянскім клубе «Лумецанэ», за які правёў толькі два афіцыйныя матчы, перад тым як Марыа здзейсніў няўдалую паездку ў «Барселону».
Клубныя
«Інтэрнацыянале»:
«Манчэстэр Сіці»:
Рэдынг (Каліфорнія)
Рэдынг (Redding) — горад на поўначы штата Каліфорнія, ЗША. Адміністрацыйны цэнтр акругі Шаста. Плошча горада - 158,4 км², з іх 154,5 км ² - суша і 3,9 км² (2,5%) - адкрытыя водныя прасторы. Рэдынг размешчаны на крайнім паўночным захадзе даліны Сакрамента; паўночныя прыгарады адносяцца да перадгор'яў Каскадных гор. Горад акружаны гарамі на поўначы, захадзе і ўсходзе; на поўдні да яго прымыкае ўрадлівая раўніна. Праз Рэдынг працякае рака Сакрамента.
Тарасіўка (Боярская гарадская грамада)
Тара́саўка ці Тара́сіўка (Тара́сівка, да 1926 года — Боярка) — вёска ў Кіева-Святошынскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Тарасіўскага сельсавета.
Гісторыя
У дакументах 1772 года згадваецца, што вёска Боярка належала да Кіева-Сафійскага сабора. А ў дакументах 1841 года ўжо згадваецца, што вёска была дзяржаўнай.
Станам на 1841 год у вёсцы было 94 дамы, з якіх 60 былі моцнымі, а 34 былі вельмі старымі. Насельніцтва складала 550 чалавек, у тым ліку 262 мужчыны і 288 жанчын. Па дадзеных сялян, было 1363 дзесяціны ворных зямель і 170 дзесяцін сенажацяў. 814 гектараў вакол вёскі займалі лясы і лясістыя кусты.
Станам на 1900 год у вёсцы было 373 двары, у якіх пражывала 1490 чалавек, у тым ліку 760 мужчын і 730 жанчын. У вёсцы налічвалася 1651 дзесяціна зямлі, з іх 71 належала царкве, 1580 — былым дзяржаўным сялянам. У вёсцы была царква, царкоўна-прыходская школа, адна дзяржаўная вінная крама, дзве кузні, тры ветракі, пажарная часць. У сельскай абшчыне была адна хлебная крама. Асноўным заняткам сялян было земляробства, частка сялян выязджала на працу ў Кіеў або на чыгунку.
Кіеўскі ўмацаваны раён
На мяжы 1920-1930-ч гадоў была пабудавана першая лінія абароны КіУР паміж вёскамі Тарасіўка і Крукіўшчына. Падчас вайны гэта быў пяты батальённы раён абароны. Немцы атакавалі Тарасіўку ад Віты-Паштовой праз Юрыўку па загадзя пабудаваных умацаваннях, што зрабіла іх неэфектыўнымі. Вёска была акупаваная 6 жніўня, вызвалена праз пару дзён. Лінія фронту стабілізавалася паміж Тарасаўкай і Юраўкай і не змянілася да капітуляцыі Кіева.
ДАТы дайшлі да цяпперашняга часу разбуранымі. ТАУТы лепш захаваліся. Захаваўся адзін камандна-назіральны пункт № 230, які з’яўляецца гістарычным помнікам № 513 / 51-З-Ко.
Сілы тэрытарыяльнай абароны Узброеных сіл Украіны
Непасрэднае кіраўніцтва тэрытарыяльнай абаронай ажыццяўляе Галоўнакамандуючы УСУ праз камандуючага сіл тэрытарыяльнай абароны. 1 студзеня 2022 года, на падставе Закона Украіны «Аб асновах нацыянальнага супраціву» створаны Сілы тэрытарыяльнай абароны. У складзе Сіл тэрытарыяльнай абароны Украіны плануецца арганізаваць 25 брыгад (па адной брыгадзе на рэгіён), якія будуць аб'ядноўваць больш за 150 батальёнаў (адзін батальён на раён ). Фарміраванне падраздзяленняў Сіл тэрытарыяльнай абароны было запланавана завяршыць да 15 лютага 2022 года.
Тэрытарыяльная абарона, нараўне з рухам супраціву і падрыхтоўкай грамадзян Украіны да нацыянальнага супраціву, з'яўляецца складовай часткай Нацыянальнага супраціву на Украіне.
Камандуючы сіл тэрытарыяльнай абароны ВСУ — брыгадны генерал Ю. А. Галушкін.
Дубайскі метрапалітэн
Дубайскі метрапалітэн — сістэма метрапалітэна ў горадзе Дубай (ААЭ).
Апісанне
У большай частцы лініі з’яўляюцца надземнымі і праходзяць па эстакадзе, а ў цэнтры горада невялікі ўчастак — пад зямлёй.
Электрацягнікі метро функцыянуюць у цалкам аўтаматычным рэжыме без машыністаў.
Лініі
Вядзецца таксама будаўніцтва іншых ліній.
Харомцы
Харо́мцы (, Хоромцы) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Парэцкага сельсавета.
Гідраграфія
На поўначы меліярацыйныя каналы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з прамалінейнай шыротнай вуліцы, да цэнтра якой далучаецца з поўдня кароткая прамалінейная вуліца, а з усходу — 3 завулкі. Забудова двухбаковая, няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу. У складзе сельскагаспадарчага ААТ «Парэчча-Арэса» з цэнтрам у Парэччы, малочнатаварная ферма. Дом народнай творчасці, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама.
Гісторыя
Выяўлены археолагамі курганны магільнік (150 насыпаў паўсферычнай формы, за 2 км на захад ад вёскі, ва ўрочышчы Ляскаўшчына, у лесе) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў. Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як вёска ў Глускім старостве Слуцкага павета Наваградскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага, уласнасць праваслаўнай царквы. Па інвентару 1683 года ў Рудабельскай воласці, у складзе Парэцкага маёнтка, уладальнік якога атрымліваў 163 злотыя і 26 грошай прыбытку ў год. У XVII стагоддзі 8 дымоў, у Мазырскім павеце. На 1748 год — у Парэцкай воласці, уладанне Радзівілаў. У XVIII стагоддзі ў Харомцах быў пабудаваны рымска-каталіцкі касцёл у гонар Прасвятой Маці Божай Шкаплернай і Міхаіла Архангела.
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. У 1831 годзе стары касцёл згарэў і ў 1842 годзе на яго месцы быў пабудаваны новы драўляны касцёл, які пазней быў перанесены ў вёску Карпілаўка (цяпер гарадскі пасёлак Акцябрскі, не захаваўся). З 1842 года ў вёсцы працавала вінакурнае прадпрыемства. На 1844 год уладанне памешчыка К. В. Вішчынскага, які ў 1876 годзе валодаў тут 3805 дзесяцінамі зямлі і карчмой. На 1885 год сяло ў Ляскавіцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. У канцы XIX стагоддзя на вясковых могілках пабудавана драўляная брама (вароты)  — помнік народнага дойлідства, на ўсходняй ускраіне вёскі закладзены парк — помнік сядзібна-паркавага мастацтва. Сядзіба, якая знаходзілася ў парку, не захавалася. У 1912 годзе адкрыта земская школа.
У другой палове 1920-х гадоў створаны саўгас «Казбек», працавалі паравы млын і гамарня. Пачатковая школа ў 1930-я гады ператворана ў сямігадовую. Падчас Вялікай Айчыннай вайны партызаны разграмілі апорны пункт, створаны ў вёсцы нямецкімі акупантамі. У красавіку 1942 года карнікі спалілі 111 двароў і забілі 233 жыхары, у 1944 годзе забілі яшчэ 207 жыхароў (пахаваны ў магіле ахвяр фашызму ў цэнтры вёскі; у 1958 годзе пастаўлены абеліск). 60 жыхароў загінулі на фронце.
Да 25 мая 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Ляскавіцкага сельсавета.
Абан (пасёлак)
Абан — пасёлак (у 1964—2006 гадах — пасёлак гарадскога тыпу), адміністрацыйны цэнтр Абанскага раёна Краснаярскага края Расіі.
Размешчаны на рацэ Абан (прыток Усолкі, басейн Енісея) за 309 км на паўночны ўсход ад Краснаярска, і за 62 км на паўночны паўночны ўсход ад чыгуначнай станцыі Канск-Енісейскі на Транссібірскай магістралі.
Метрапалітэн Мехіка
Метрапалітэн Мехіка (Sistema de Transporte Colectivo Metro / STC Metro) — сетка метрапалітэну ў Мехіка, другі метрапалітэн Паўночнай Амерыкі па перавозу пасажыраў штогод (каля 1,7 мільярда пасажыраў). Адкрыты 4 верасня 1969.
Сёння складаецца з 11 ліній агульнай даўжынёй у 202 кіламетры і 175 станцый, з якіх 106 знаходзяцца пад зямлёй. У Мехіка выкарыстоўваюцца цягнікі з гумавымі шынамі, якія дапамагаюць значна паменшыць гучнасць цягнікоў і вібрацыю ад іх, што ва ўмовах тэктанічнай актыўнасці каля Мехіка вельмі мэтазгодна. З-за апошняга ў метро Мехіка выкарыстоўваюцца асаблівыя будаўнічыя прыёмы, якія дапамагаюць добра супрацьстаяць землятрусам. Напрыклад, падчас землятрусу ў 1985, калі некалькі будынкаў былі зруйнаваны, сетка метро амаль не была пашкоджана.
Кошт праезду ў метро — 2 мексыканскіх долары (15 амерыканскіх цэнтаў).
Сан-Бернардына (акруга)
Сан-Бернардына (San Bernardino County) — акруга ў штаце Каліфорнія, ЗША. Акруговы цэнтр — горад Сан-Бернардына. Насельніцтва акругі — 1 709 434 чалавекі (перапіс 2000 года), 2 060 950 чалавек (перапіс 2009 года). Сан-Бернардына з’яўляецца самай вялікай акругай у кантынентальных штатах па плошчы. Частка рэгіёна Унутраная Імперыя.
Гісторыя
Айцец Франсіска Дамец назваў мясцовасць Сан-Бернардына 20 мая 1810 года ў дзень памяці святога Бернардына Сіенскага. Акруга была сфарміравана ў 1853 годзе шляхам раздзялення акругі Лос-Анджэлес. Частка тэрыторыі была перададзена акрузе Рыверсайд у 1893 годзе.
Геаграфія
Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы штата Каліфорнія. Мяжуе з акругай Іньё (на поўначы), штатам Невада (на паўночным усходзе), штатам Арызона (на ўсходзе), а таксама з каліфарнійскімі акругамі Рыверсайд (на поўдні), Орындж (на паўднёвым захадзе), Лос-Анджэлес і Керн (на захадзе). Акруга мае большую плошчу, чым тэрыторыі штатаў Нью-Джэрсі, Канектыкут, Дэлавэр і Род-Айленд разам узятыя і прыкладна супастаўная з тэрыторыяй такіх дзяржаў як Коста-Рыка або Боснія і Герцагавіна. Сан-Бернардына — найбуйнейшая па плошчы акруга ў кантынентальных ЗША.
На тэрыторыі акругі размешчаны адзін з найбуйнейшых палігонаў у ЗША — «29 пальмаў».
Фрыдман
Фрыдман — папулярнае прозвішча яўрэйскага паходжання.
Грамадзянскі форум
Гісторыя
«Грамадзянскі форум» быў створаны ў 1995 годзе дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь Уладзімірам Навасядам і зарэгістраваны Міністэрствам юстыцыі 10 верасня 1996 года. Да парламенцкіх выбараў 2000 года «Грамадзянскі форум» з’яўляўся моладзевай фракцыяй Аб’яднанай грамадзянскай партыі (АГП). Пасля адмовы выконваць рашэнне партыі байкатаваць выбары АГП парывае стасункі з «Грамадзянскім форумам» і стварае альтэрнатыўную арганізацыю «Моладзь АГП». «Грамадзянскі форум» фактычна робіцца самастойнай арганізацыяй. На гэтых выбарах лідар арганізацыі Уладзімір Навасяд абраны ў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў, пасля чаго «Грамадзянскі форум» сумесна з дэпутацкай групай «Рэспубліка» пачынае лабіяваць законапраекты па змене выбарчага заканадаўства, альтэрнатыўнай вайсковай службе, адмене абавязковага размеркавання выпускнікоў ВНУ і т. д. (збор подпісаў у іх падтрымку і інфармацыйныя кампаніі). У ліпені 1999 г. «Грамадзянскі форум» публікуе першы нумар уласнай моладзевай газеты «Моладзевы праспект», якая выходзіла 6 гадоў (зачыненая Міністэрствам інфармацыі ў лістападзе 2005 г. ). З 2001 г. у шэрагах членаў «Грамадзянскага форума» афармляецца ініцыятыва стварыць у Беларусі першую ліберальную партыю — Партыю свабоды і прагрэсу (ПСП).
У 2005 годзе Уладзімір Навасяд сыходзіць са сваёй пасады, а старшынёй арганізацыі становіцца Вадзім Ахрэмка. З’езд 28 лістапада 2007 года абірае новага старшыню — члена Цэнтральнай рэвізійнай камісіі «Грамадзянскага форума» Сяргея Варанкевіча.
На з’ездзе 4 лістапада 2012 года новым старшынёй «Грамадзянскага форума» стала Ганна Івашкевіч.
У канцы 2012 года з «Грамадзянскага Форума» вылучаецца «БАСС» (руск. «БОСС»; Брацтва арганізатараў студэнцкага самакіравання), як новая самастойная арганізацыя.
На з’ездзе 2 лістапада 2014 года новым старшынёй «Грамадзянскага форума» стаў Юрый Стукалаў, які пераабіраўся на гэтую пасаду ў 2016 і 2018 гадах.
Падчас кастрычніцкага з’езда ў 2020 года новым старшынёй арганізацыі другі раз за гісторыю была абрана жанчына — лідар Гродзенскай гарадской арганізацыі Маргарыта Савіцкая.
Прававы статус
Рэспубліканская грамадская моладзевая арганізацыя «Грамадзянскі форум» (РГМА «Грамадзянскі форум») уяўляе сабой самастойную арганізацыю, заснаваную на добраахвотным аб’яднанні грамадзян для сумеснай рэалізацыі грамадзянскіх, сацыяльны, культурных і іншых праў. Чальцом арганізацыі можа стаць грамадзянін ва ўзросце ад 16 да 31 года, які пражывае ў Рэспубліцы Беларусь, які падзяляе яе мэты, прызнае праграму і выконвае патрабаванні Статута. Таксама членам арганізацыі з пісьмовага дазволу бацькоў або законных прадстаўнікоў можа стаць непаўнагадовы грамадзянін.
Міжнароднае супрацоўніцтва
Арганізацыя з’яўляецца паўнапраўным членам Ліберальнага моладзевага руху Еўропы (LYMEC), Міжнароднай федэрацыі ліберальнай моладзі (IFLRY) , «Еўрапейскай моладзевай сеткі меншасцей» (European Minority Youth Network — EMYN), а таксама EVS (European Volunteers Service). З 2012 г. Грамадзянскі форум актыўна ўдзельнічае ў праграме моладзевых абменаў Erasmus Programme. З 2014 г. удзельнічае ў распрацоўцы моладзевай палітыкі праз праекты Савета Еўропы.
РГМА «Грамадзянскі форум» узнагароджаны аб’яднаннем Еўрапейскіх маладых кансерватараў Кубкам імя М. Тэтчар як лепшая дэмакратычная моладзевая арганізацыя Еўропы ў 1999 годзе.
Мерапрыемствы
«Грамадзянскі форум» праводзіць семінары, канферэнцыі, курсы для сваіх членаў, культурныя і спартыўныя мерапрыемствы, моладзевыя лагеры, трэнінгі і ролевыя гульні. Шматлікія мерапрыемствы спецыялізуюцца на навучанні моладзі перадвыбарным тэхналогіям. Дзейнасць арганізацыі таксама накіраваная на абарону правоў студэнтаў, напрыклад 27 жніўня 2006 г. «Грамадзянскі форум» атрымаў афіцыйнае папярэджанне за публікацыю ў сваёй газеце «Моладзевы праспект» артыкулы аб дрэнных умовах у студэнцкіх інтэрнатах, а падчас абмеркавання законапраекта аб пазбаўленні студэнтаў некаторых сацыяльных гарантый «Грамадзянскі форум» звярнуўся да студэнтаў Беларусі і правёў акцыю «Дапамажы дэпутату падлічыць». Штогод арганізацыя і яе рэгіянальныя структуры праводзяць шэраг мерапрыемстваў, прысвечаных Магдэбургскаму праву. Сярод іх конкурсы складанняў сярод школьнікаў, оксфардскія дэбаты , распаўсюджванне інфармацыйных матэрыялаў. З моманту свайго стварэння ў 1996 г. арганізацыя актыўна ўдзельнічае ў выбарчых кампаніях. У 2020 г. арганізацыя заняла актыўную ролю ў Прэзідэнцкіх выбарах ў Беларусі (2020). «Грамадзянскі форум» сабраў больш за 11 000 подпісаў пад зваротам супраць праўладнай газеты «СБ. Беларусь сегодня» ў адказ на яе абражлівую публікацыю на старонцы Facebook у дачыненні да беларусаў, што падтрымлівалі альтэрнатыўных кандыдатаў у Прэзідэнты. На выбарах «Грамадзянскі форум» арганізаваў буйную кампанію незалежнага назірання, якая ахапіла 40 выбарчых устаноў. Падчас гэтай кампаніі былі зафіксаваны шматлікія парушэнні, апублікаваныя ў справаздачы арганізацыі. У адказ на шматлікія рэпрэсіі супраць студэнтаў і выкладчыкаў «Грамадзянскі форум» падрыхтаваў калектыўны зварот моладзевых арганізацый да акадэмічнага супольніцтва Беларусі і свету, які падпісалі найбуйнейшыя незалежныя моладзевыя арганізацыі краіны — Маладыя дэмакраты, Маладыя сацыял-дэмакраты — Маладая Грамада, Маладыя хрысціянскія дэмакраты, Актыўным быць файна — АБФ, Добрая воля, Дзедзіч.
Акжайлау (Усходне-Казахстанская вобласць)
Акжайлау — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церакцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635235200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 477 чалавек (250 мужчын і 227 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 363 чалавекі (192 мужчыны і 171 жанчына).
Эрэбар
Э́рэбар, або Адзінокая Гара (Lonely Mountain, ) — у легендарыуме Дж. Р. Р. Толкіна назва адначасова гары і размешчанага пад ёй каралеўства гномаў.
Геаграфія
Эрэбар размешчаны ў паўночна-ўсходняй частцы Міжзем'я, на поўдзень ад усходняга ўскрайка Шэрых Гор (Эрэд Мітрын) і на захад ад горнай сістэмы Жалезных Узгоркаў; такім чынам, з усіх бакоў свету Эрэбар акружаны бязлеснымі стэпамі (што і паўплывала на ўтварэнне тапоніму — Адзінокая Гара).
У некалькіх дзясятках кіламетраў на поўдзень ад Эрэбара знаходзіцца Доўгае Возера, утворанае на месцы зліцця Лясной ракі, якая працякае праз Ліхалессе і землі эльфійскага каралеўства і ракі Келдуін, якая бярэ свой пачатак на схілах Адзінокай Гары і далей выходзіць з возера і ўпадае ва ўнутранае мора Рун.
Гісторыя
У 2770 годзе Т. Э. дракон Смог Залаты, даведаўшыся пра багацці Эрэбара, раптоўна напаў на каралеўства. Многія з гномаў загінулі, аднак некаторым, у тым ліку каралю Трору, яго сыну Траіну II і ўнуку Торыну ўдалося выратавацца, дзякуючы чаму была захавана радавая лінія Дурына і ўтворана каралеўства ў выгнанні. Дракон жа, выгнаўшы жыхароў Гары, запоўз у створаны гномамі лабірынт і залёг там на грудзе скарбаў.
170 гадоў ніводная жывая істота не адважылася пракрасціся ў Эрэбар з-за страху, які нагнаў дракон на былых гаспадароў і суседзяў Эрэбара. Аднак у 2941 годзе Т. Э. спадчыннік трона Эрэбара Торын Дубашчыт, натхнёны магам Белага Савета Гэндальфам Шэрым і заручыўшыся падтрымкай хобіта Більба Бэгінса, вырашыўся пракрасціся ў скарбніцу Гары праз тайны ход (менавіта праз яго ў свой час выратаваліся бацька і дзед Торына). Добра разумеючы няроўнасць сіл і марнасць адкрытага супрацьстаяння, Торын планаваў тайна выкрасці частку скарбаў, якія некалі належалі яму (у тым ліку Аркенстан); аднак нават такое ўмяшанне не застолося незаўважаным драконам, і атрад Торына падвергся нападу з паветра на схілах Эрэбара. Гномы толькі цудам засталіся ў жывых, а раз'юшаны Смог абрынуў свой гнеў на жыхароў размешчанага на поўдні Эсгарота, але быў забіты Бардам Лучнікам.
Пасля Бітвы Пяці Войскаў, у якой паў Торын, гномы вярнуліся ў Эрэбар, і новы кароль — Даін II Жалезнастоп — адрадзіў багацце і славу Падгорнага каралеўства.
Падчас Вайны Пярсцёнка арміі ўсходніх саюзнікаў Саўрана атакавалі Эрэбар і аблажылі яго, тройчы спрабуючы ўзяць непрыступную цытадэль гномаў штурмам. Абараняючы Гару, на подступах да яе паў кароль Даін II. Аднак пасля гібелі Пярсцёнка Усеўладдзя гномы і іх саюзнікі, людзі Дэйла, адкінулі армію оркаў і істэрлінгаў і прымусілі да ўцёкаў.
У Чацвёртую Эпоху Эрэбар захаваў сваё багацце і незалежнасць, стаўшы саюзнікам Уз'яднанага Каралеўства Гондара і Арнара.
Шаста (акруга)
Ша́ста (Shasta County) — акруга на поўначы штата Каліфорнія, ЗША. Насельніцтва акругі — 177 223 чалавекі (перапіс 2010 года). Адміністрацыйны цэнтр — горад Рэдынг.
Гісторыя
Шаста — адна з акруг, утвораных першапачаткова пры стварэнні штата Каліфорнія ў 1850 годзе. У 1852 годзе частка тэрыторыі акругі была аддзелена і ўтварыла новую акругу — Сіскію; у 1956 годзе ад Шасты аддзялілася акруга Ціхама. Акруга была названа па назве гары Шаста (цяпер знаходзіцца ў межах акругі Сіскію).
Геаграфія
Агульная плошча — 9960 км², з якіх 9780 км² — суша і 190 км² (1,9 %) — водныя паверхні. Горы атачаюць акругу з захаду, поўначы і ўсходу. Рака Сакрамента сцякае з гор на поўначы і перасякае цэнтральную частку акругі, накіроўваючыся да даліны Сакрамента на поўдні. На тэрыторыі акругі часткова размешчаны нацыянальны лес Шаста-Трыніці і нацыянальны парк Ласен-Ваўканік. Акрамя таго, у межах акругі знаходзіцца буйное вадасховішча Шаста.
У акрузе Шаста размешчаны 3 гарады: Андэрсан, Рэдынг і Шаста-Лэйк.
Джэром Айзек Фрыдман
Джэром Айзек Фрыдман (Jerome Isaac Friedman; нар. года, Чыкага, ЗША) — амерыканскі фізік, прафесар, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1990) за асноўныя даследаванні, якія пацвярджаюць існаванне кваркаў («за піянерскія даследаванні глыбоканяпругкага рассейвання электронаў на пратонах і звязаных нейтронах, істотна важных для распрацоўкі кваркавай мадэлі ў фізіцы часціц»).
Хайніцкі павет
Хайніцкі павет (Powiat chojnicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Хайніцы. Займае плошчу 1364 км². Насельніцтва павета складае 97 тыс. чалавек (на 2018 год).
Булгартабыты
Булгартабыты — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церакцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635235400.
Джэром Айзек Фрыдман
Біяграфія
Бацькі Фрыдмана эмігравалі ў ЗША з Расійскай імперыі. Джэром Айзек Фрыдман нарадзіўся ў Чыкага. Скончыў Чыкагскі ўніверсітэт. Там жа абараніў дысертацыю і атрымаў ступень доктара філасофіі па фізіцы (1956). Выкладаў у Чыкагскім універсітэце (1956-1957) і Стэнфардскім універсітэце (1957-1960). З 1960 гады Джэром Фрыдман выкладае ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце. Тут ён атрымаў пасаду прафесара і ў 1983 годзе ўзначальвае кафедру фізікі. На працягу сваёй кар'еры Фрыдман займаўся даследаваннямі ў галіне элементарных часціц. Фізікі да таго часу ўжо ведалі пра існаванне пратонаў і нейтронаў. З 1950 года робяцца спробы знайсці больш дробныя часціцы. У 1964 годзе навукоўцы М. Гел-Ман і Джордж Цвейг зрабілі здагадку аб існаванні кваркаў, але даказаць іх існаванне не маглі. Выкарыстоўваючы найноўшы магутны лінейны паскаральнік ў Стэнфардзе, Фрыдман і яго калегі - Рычард Э. Тэйлар і Генры У. Кендал ў 1967-1973 гадах правялі шэраг эксперыментаў па бамбардзіроўцы пратонаў электронамі. Чакалася, што электроны альбо пройдуць скрозь іх, альбо пераскочаць. Рэчаіснасць абвергла іх чаканні. Пры павелічэнні хуткасці электронаў да велічыні, блізкай да хуткасці святла, навукоўцы ўбачылі, што большасць з гэтых электронаў адскокваюць ад пратонаў пад рознымі вугламі самым дзіўным чынам, што пацвярджала наяўнасць у іх нейкіх больш дробных часціц, умоўна названых кваркамі. У выніку ўважлівай апрацоўкі вынікаў эксперыменту і класіфікацыі знойдзеных часціц, навукоўцы прадставілі набор кваркаў, названых: верхні (up), ніжні (down), зачараваны (charm), дзіўны (strange), праўдзівы (truth), прыгожы (beauty).
Булгартабыты
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 249 чалавек (128 мужчын і 121 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 124 чалавекі (70 мужчын і 54 жанчыны).
Тайлер Рыс
Тайлер Рыс (Tyler Rees; нар., ) — валійскі непрафесійны гулец у снукер. Чэмпіён Еўропы 2016 года ва ўзросце да 18 гадоў. Удзельнік кваліфікацыі да чэмпіянату свету па снукеры 2016 года.
Рыхард Херман
Рыхард Херман (Richard Herrmann;  — ) — нямецкі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1954 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ.
Свята-Аляксандра-Неўская капліца (Кузьмічы)
Свята-Аляксандра-Неўская капліца — праваслаўны храм у в. Кузьмічы (Емяльянава) Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
На паўночна-заходняй ускраіне вёскі, на могілках. Пабудавана паміж 1840 — 50 гг. як каталіцкая капліца, якая ў 1865 г. пераведзена ў праваслаўе. Прыпісная да царквы ў імя Сабора Беларускіх Святых в. Вярэйкі.
У капліцы быў пахаваны палкоўнік Аляксандр Свечын, муж Аляксандры з Біспінгаў, заснавальніцы Масальскай ардынацыі, які памёр у 1838 годзе. Паводле меркавання некаторых мясцовых жыхароў, Свечын быў спачатку пахаваны каля фундаванага ім касцёла ў Вярэйках, а затым перапахаваны ў Кузьмічах.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-гатычнага стылю. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Апяразана карнізам простага прфілю, які на галоўным фасадзе выгінаецца ў 2-гранны шчыпец. Над ім узвышаецца чатырохгранная шатровая званіца з арачным праёмам. Вось сіметрыі галоўнага фасада адзначана стральчатым парталам, такой жа формы вокнамі-праёмамі расчлянёны бакавыя фасады.
Квідзынскі павет
Квідзынскі павет (Powiat kwidzyński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Паморскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Квідзын. Займае плошчу 835 км². Насельніцтва павета складае 83,5 тыс. чалавек (на 2018 год).
Абанскі раён
Абанскі раён (Абанский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Абан.
Дом Манюшкі
Дом Манюшкі — будынак у Мінску, размешчаны ў Верхнім Горадзе, на рагу вуліц Інтэрнацыянальнай і Энгельса, 21/3. Пабудаваны ў XVIII ст. з цэглы, істотна перабудаваны ў першай палове XIX ст. Помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Першыя звесткі ў пісьмовых крыніцах, якія тычацца забудовы на рагу вуліцы Валоцкай і Высокага Рынку, датуюцца XVIII стагоддзем. У 1745 годзе ўладальнікам гэтага зямельнага пляца стаў стольнік Валадковіч. У канцы XVIII стагоддзя гэты пляц разам з усёй забудовай перайшоў да памешчыка Антонія Ратынскага. У пісьмовых крыніцах ёсць звесткі, што ўжо тады Ратынскаму належаў мураваны жылы дом. Гэты будынак быў упершыню пазначаны на плане Менска 1797 года, паводле якога на рагу Высокага Рынку (ці Дамініканскай вуліцы) і Валоцкай вуліцы знаходзілася П-падобная ў плане камяніца. У 1810 годзе Ратынскія прадалі сваю нерухомую маёмасць менскаму гарадскому галаве Мікалаю Гейдукевічу. У 1819 годзе па заказу Мікалая Гейдукевіча распрацаваны праект будаўніцтва новага 3-павярховага мураванага жылога дома, які быў зацверджаны мінскімі губернскімі ўладамі. Найбольш верагодным аўтарам гэтага праекта з’яўляўся мінскі губернскі архітэктар Міхаіл Чахоўскі. У час будаўніцтва Гейдукевічам была захавана частка канструкцый больш старажытнага будынка: у першую чаргу, гэта муры цокальнага паверха, а таксама вялікія скляпы, перакрытыя крыжовымі скляпеннямі. Новая прамавугольная ў плане камяніца ў стылі класіцызму атрымала 3 паверхі. Будынак быў накрыты вальмавым дахам. З боку вуліцы Валоцкай былі змешчаны 2 балконы на літых чыгунных кранштэйнах. Большасць памяшканняў новага будынка выкарыстоўвалася пад жыллё, а ў ніжніх паверхах былі змешчаны крамы і лаўкі.
Пачынаючы з 1830-х гадоў, больш за 18 гадоў у камяніцы Мікалая Гейдукевіча знаходзілася «Мінская вольная аптэка», уладальнікам якой быў правізар стацкі саветнік Ян-Фрыдрых Швембергер.
У 1855 годзе нашчадкі Мікалая Гейдукевіча, які памёр у 1839 годзе, прадалі яго будынак на рагу Дамініканскай і Валоцкай вуліц памешчыку Міхаілу Карказевічу. У гэты час і да паўстання 1863 года тут знаходзілася кнігарня і нотны магазін, якія належалі Аляксандру Валіцкаму — удзельніку грамадскага і культурнага руху, першаму біёграфу Станіслава Манюшкі, які пісаў на беларускай мове пад псеўданімам Міншчук альбо Місцюк.
У другой палове ХІХ стагоддзя Міхаіл Карказевіч значна пашырыў сваё домаўладанне: з боку вуліцы Валоцкай (у 1865 годзе перайменавана ў Хрышчэнскую) да былога дома Гейдукевіча быў прыбудаваны вялікі 2-павярховы корпус з дзвюма праязнымі аркамі. У 1882 годзе пасля смерці Міхаіла Карказевіча ўся яго маёмасць перайшла да яго нашчадкаў. З гэтага часу і да пачатку ХХ стагоддзя архітэктурнае аблічча будынкаў і іх планіроўка амаль не змянілася, праводзіліся толькі розныя рамонтныя работы.
Лічыцца, што калі ў 1830 годзе ў Мінск з маёнтка Убель каля Смілавічаў, разам са сваёй сям’ёй, пераехаў таленавіты паэт і мастак-аматар Чэслаў Манюшка, ён пасяліўся ў доме на рагу Дамініканскай і Валоцкай вуліц. Гэта было зроблена для таго, каб даць магчымасць яго сыну Станіславу — будучаму знакамітаму кампазітару — паступіць у мінскую гімназію, тым больш, што будынак гімназіі знаходзіўся літаральна праз некалькі крокаў.
У 1852 годзе, у час працы арганістам віленскага касцёла Святога Яна, Станіслаў Манюшка разам з Вінцэнтам Дуніным-Марцінкевічам і Канстанцінам Крыжаноўскім паставіў оперу «Ідылія» («Сялянка»), якая стала першай, у якой са сцэны загучала беларуская мова. Прэм’ера «Ідыліі» адбылася ў памяшканні мінскага тэатра Поляка (будынак размяшчаўся на месцы цяперашняй гасцініцы «Еўропа», разбураны ў 1984 годзе). У канцы ХІХ стагоддзя ўладальнікам комплексу сталі Маісей Заблудоўскі і Леон Фрэнкель. У пачатку ХХ стагоддзя ў былой камяніцы Гейдукевіча знаходзіліся сталярная майстэрня, дэкаціровачная майстэрня, 3 кравецкія майстэрні, крама жаночага адзення, малочная лаўка і цукровы склад. У 2-павярховым корпусе па вуліцы Хрышчэнскай былі толькі жылыя пакоі. Фрэнкелі валодалі гэтымі будынкамі да 1920 года.
Архітэктура
Трохпавярховы Г-падобны ў плане будынак мае несіметрычную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю. Галоўны фасад вырашаны плоскасна. Першы паверх аддзелены ад двух верхніх двума карнізнымі паясамі. Вокны прамавугольныя, на 2-м паверсе з простымі сандрыкамі і ліштвамі. Фасад, які выходзіць на вул. Інтэрнацыянальную, аздоблены 2 невялікімі балконамі з ажурнай агароджай на кансолях (чыгуннае ліццё). Дваровы фасад умацаваны 3 масіўнымі контрфорсамі. Размяшчэнне пакояў анфіладнае.
Ян Тадэвуш Зыберг
Ян Тадэвуш Зыберг (Jan Tadeusz Zyberg;  — ) — падкаморы лівонскі (1766—1775), канфедэрат барскі, ваявода інфлянцкі (1775—1778), ваявода берасцейскі (з 1778).
Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага
Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага, Літоўскі Трыбунал — вышэйшы апеляцыйны суд ВКЛ, пастановы якога мелі сілу пастановаў сойма. Быў створаны ў 1581 г. з сядзібаю ў Вільні, пачаў працаваць у 1582 г. Складаўся з 46 суддзяў-дэпутатаў, якія выбіраліся на сойміках са шляхты па два ад кожнага павету тэрмінам на адзін год (з 1588 г. яшчэ выбіраліся тры дэпутаты ад зямлі Жамойцкай).
Ян Тадэвуш Зыберг
У 1776 годзе ўзнагароджаны ордэнам Святога Станіслава, у 1778 годзе ўзнагароджаны ордэнам Белага Арла.
З’яўляўся апошнім ваяводай Берасцейскага ваяводства.
Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага
Сесіі трыбуналу праходзілі пад старшынствам выбранага ім маршалка, пастановы прымаліся большасцю галасоў на аснове Статутаў Вялікага Княства Літоўскага, соймавых канстытуцыяў і звычаёвага права. Месцам сесіяў трыбуналу былі Вільня, Менск і Наваградак. Да 1588 г. сесіі праходзілі і ў Троках. З 1599 г. сесіі Трыбуналу ВКЛ адбываліся кожныя два гады і кожная сесія цягнулася больш за пяць месяцаў (на год). З 1775 г. сесіі праводзіліся таксама і ў Гродне.
Усцін Мікалаевіч Галіневіч
Усцін Мікалаевіч Галіневіч (Устин Николаевич Голиневич; Ustinas Golinevičius;, Мінск, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — , Кёнігсберг, Германская імперыя) — беларускі дваранін-маянтковец Расійскай імперыі, грамадзянскі інжынер і архітэктар, стацкі саветнік (1871).
Паходжанне і сям'я
Нарадзіўся 5 чэрвеня 1829 г. у Мінску (Мінская губерня, Расійская імперыя) у сям'і беларускага праваслаўнага двараніна Мікалая Іванавіча Галіневіча (каля 1793— пасля 1840) і яго жонкі Алены Янаўны Замбрыцкай, а 16 чэрвеня 1838 г. быў хрышчаны ў праваслаўе ў мінскім Кацярынінскім кафедральным саборы (былым Петрапаўскім саборы).
Належаў да беларускага праваслаўнага дваранскага роду Галіневічаў, які не меў уласнага дваранскага гербу, бо яшчэ ў канцы XVIII ст. у Расійскай імперыі Галіневічы належалі да святарскага саслоўя. Дзед Мікалая Мікалаевіча Галіневіча (1838—1889) Іван Галіневіч быў святаром. Бацька Мікалай Іванавіч Галіневіч (каля 1793— пасля 1840) скончыў праваслаўную Мінскую духоўную семінарыю, але не пайшоў служыць святаром, а 28 снежня 1815 г. быў прызначаны ў штат чыноўнікаў Мінскай казённай палаты на пасаду канцылярыста; у 1831 г. ужо даслужыўся да пасады губернскага казначэя Мінскай губерні і загадваў у 1831—1835 гг. маёмаснымі справамі іезуіцкіх маёнткаў у Мінскай губерні; атрымаў спадчыннае дваранства Расійскай імперыі.
Жонкай Усціна Мікалаевіча Галіневіча была Вольга Акімаўна, дачка тытулярнага саветніка, ад якой меў пяць дзяцей:
Усцін Мікалаевіч Галіневіч меў пяць братоў і чатыры сястры, сярод якіх вядомымі былі:
Адукацыя
Усцін Галіневіч скончыў мінскую мужчынскую гімназію, у 1844—1849 г. вучыўся і скончыў будаўнічае вучылішча Галоўнага ўпраўлення шляхоў зносін і грамадскіх будынкаў і стаў архітэктарам таго ўпраўлення.
Службовая дзейнасць
У 1849—1857 гг. быў архітэктарам Пскоўскай губернскай будаўнічай і дарожнай камісіі. У 1850 г. склаў праект гандлёвых крам, размясціўшы іх паабапал Пскова-Рыжскага шашы «па магчымасці сіметрычна для захавання правільнага выгляду». У 1858 г. склаў праект «на прыладу Параскевінскай драўлянай царквы ў С. Бардава Наваржэўскага павета» (праект пераносу храма XVIII ст. на новыя могілкі). У 1858—1862 гг. быў супрацоўнікам Галоўнага таварыства чыгунак Расійскай імперыі. У 1862 г. стаў інжэнерам-архітэктарам і таўрычаскім губернскім архітэктарам, у 1865 г. — губернскім архітэктарам будаўнічага аддзялення пры Таўрычаскім губернскім праўленні, у 1867 г. — ковенскім губернскім інжынерам, а з 1877 г. да сваёй смерці — ковенскім губернскім архітэктарам. У 1890 г. ганаровы міравы суддзя Ковенскай акругі.
Найбольш вядомыя будынкі аўтарства Галіневіча ў Коўне (Каўнасе): харальная сінагога (1872 г.); будынак суда (1878 г.) — цяпер акруговы суд горада на Алеі свабоды, дом 103; гімназія для дзяўчынак (1884) — цяпер на Алеі свабоды, дом 95 (перабудавана ў 1971 г., цяпер гімназія «Aušros»); гарадскі тэатр (1892) — цяпер Каўнаскі дзяржаўны музычны тэатр на Алеі свабоды, дом 91; яўрэйская бальніца (1892) — на вуліцы Каралеўскага двара, дом 5.
Паводле яго праектаў у Ковенскай губерні было пабудавана 10 праваслаўных цэркваў у неагатычным, неабарокавым або эклектычным стылях: царква Святога Пятра і Паўла ў Панявежы (1879), Посвалі (1886), (1891),  (1901). Яшчэ спраектаваў турму ў Расейнах (1876 г.), сінагогу ў (1888), каля 30 прыватных жылых дамоў у Коўне. Кіраваў будаўніцтвам цэркваў у Таўрогах,, Шадаве, цэркваў у Панявежы, Уцяне, паштовай і тэлеграфнай канторы ў Коўне.
Чыны і ўзнагароды
Атрымліваў чыны: губернскі сакратар (1849), калежскі сакратар (1852), тытулярны саветнік (1856), калежскі асэсар (1859), надворны саветнік (1863), калежскі саветнік (1867), стацкі саветнік (1871). Меў узнагароды: цёмна-бронзавы медаль «У памяць вайны 1853—1856» (1856); ордэн Святога Станіслава 2-й ступені (1870); ордэн Святой Ганны 2-й ступені (1876); ордэн Святога Уладзіміра 4-й ступені (1879) і 3-й (1888).
Факультэт бухгалтарскага ўліку БДСГА
Факультэт бухгалтарскага ўліку — адзін з факультэтаў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі.
Апісанне
У падрыхтоўцы спецыялістаў улікова-фінансавага профілю прымаюць удзел 6 дактароў навук, прафесараў, 16 кандыдатаў навук, дацэнтаў. У рашэнні ўлікова-аналітычных задач студэнты авалодваюць найноўшымі тэхналогіямі, даведачна-аналітычнымі сістэмамі і спецыялізаванымі праграмнымі прадуктамі па аўтаматызацыі бухгалтарскага ўліку («1С бухгалтэрыя», «Бухстат», «БІЗНЕС-ІНФА», «Бест» і інш.).
Для праходжання вытворчай практыкі студэнты накіроўваюцца на вядучыя прадпрыемствы сістэмы АПК, у фінансавыя органы і банкаўскую сферу. Гэта дае магчымасць выпускнікам зразумець спецыфіку прафесійнай дзейнасці, праверыць сваю канкурэнтаздольнасць на рынку працы і магчымасці будучага працаўладкавання. Студэнты, якія дасканала валодаюць замежнымі мовамі, маюць магчымасць праходжання вытворчай практыкі за мяжой.
Спецыяльнасці
Факультэт бухгалтарскага ўліку на I ступені вышэйшай адукацыі ажыццяўляе падрыхтоўку па спецыяльнасцях «бухгалтарскі ўлік, аналіз і аўдыт» (кваліфікацыя — эканаміст), «фінансы і крэдыт» (кваліфікацыя — эканаміст) вочнай, завочнай, у тым ліку скарочанай, формаў навучання, на II ступені — па спецыяльнасці «бухгалтарскі ўлік, статыстыка».
Чавін-дэ-Уантар
Чаві́н-дэ-Уантар (Chavín de Huantar) — помнік археалогіі ў Перу, цэнтр старажытнай Чавінскай цывілізацыі. Уключаны ў 1985 г. у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Плошча — 14,79 га.
Гісторыя
Чавін-дэ-Уантар знаходзіцца ў 272 км на поўнач ад Лімы ў горнай даліне на вышыні 3150 м над узроўнем акіяну. Уяўляе сабою рэшткі сакральнага цэнтра з некалькімі храмамі і 2 буйнымі пляцамі. Галоўны храм мае пірамідальную форму з пляскатай вяршыняй. Мяркуецца, што ён быў пабудаваны паміж 1200 г. да н. э. і 750 г. да н. э. і выкарыстоўваўся па прызначэнню да 500 г. да н. э. — 400 г. да н. э.