cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэруэльская аперацыя
Рэспубліканскае наступленне і аблога
15 снежня каля трох гадзін дня рэспубліканцы, не праводзячы авіяналётаў і артпадрыхтовак, пачалі наступленне на горад. Утойлівае засяроджванне войскаў Народнай арміі, а таксама моцныя маразы і снегапады забяспечылі раптоўнасць нападу. Генерал Сарабія меў намер акружыць Тэруэль 6 дывізіямі і ўдарамі з трох бакоў захапіць горад. Наступленне прыкрывалі 2 дывізіі, якія павінны былі спыніць спробы нацыяналістаў прыйсці на дапамогу абложаным.
17 снежня рэспубліканцы пры падтрымцы авіяцыі прарываюць пазіцыі нацыяналістаў і атачаюць горад. 18 снежня яны займаюць пазіцыі на ўзгорку на поўдзень ад Тэруэля і атакуюць старыя гарадскія могілкі. 21 снежня рэспубліканцы ўрываюцца ў горад, але нацыяналісты здолелі ўтрымаць цэнтр. На вуліцах разгарнуліся сутычкі. 8 студзеня рэшткі гарнізона на чале з палкоўнікам Рэй дэ Д’Аркура здаюцца ў палон, і горад пераходзіць у рукі рэспубліканцаў. Камандаванне нацыяналістаў расцаніла ўчынак Д’Аркура як здраду, ваенны трыбунал завочна прыгаворвае яго да смяротнага пакарання. Перамога падымае маральны дух народнай арміі, але яна каштуе ёй вялікіх страт у людзях і тэхніцы. На фронце ўсталявалася зацішша.
Спробы нацыяналістаў зняць аблогу
Напад рэспубліканцаў на Тэруэль выклікаў разгубленасць у стаўцы Франка і ў камандавання яго арміі. Нямецкія ваенныя саветнікі прапаноўвалі Франка адказаць рэспубліканцам ударам на Цэнтральным фронце, але той вырашае у што бы то ні стала дэблакаваць горад.
Для дапамогі абложанаму Тэруэлю 20 снежня былі накіраваны групоўкі войскаў генералаў дэ Валера і Аранда ў складзе 6 пяхотных дывізій. Да ночы 31 снежня яны прарываюцца да горада, і 2 студзеня спрабуюць яго заняць. Аднак падрыў мастоў па загадзе Сарабіі, а таксама ўвядзенне з рэзерву ў бой 5-га армейскага корпуса (2 дывізіі) вымушаюць нацыяналістаў адступіць.
Контрнаступленне нацыяналістаў
17 студзеня, ва ўмовах моцных маразоў і снегападаў, бітва аднаўляецца. Пры падтрымцы артылерыі і авіяцыі (500 гармат і 50 самалётаў) войскі нацыяналістаў пераходзяць у наступленне. Часткі Народнай арміі нясуць вялізныя страты, пачаў адчувацца востры недахоп медыкаментаў, зброі і боепрыпасаў. Генерал Сарабія ўводзіць падмацаванне для контрнаступлення ў даліне ракі Альфамбра, але беспаспяхова. 22 студзеня нацыяналісты бяруць пад кантроль правы бераг. Армія рэспубліканцаў апынулася ў аблозе.
У пачатку лютага генерал Ягуэ наносіць нечаканы ўдар па пазіцыях непрыяцеля, і за два дні баёў нацыяналісты прасоўваюцца на 40 кіламетраў. Рэспубліканцы губляюць забітымі 15 тыс. салдат і афіцэраў, 7 тыс. апынулася ў палоне. 17 лютага войскі нацыяналістаў выходзяць да Тэруэля.
Астравы Дзёміна
Астравы Дзёміна (Острова Дёмина, 春苅島) — група малых ненаселеных астравоў і скал вулканічнага паходжання ў Малой градзе Курыльскіх астравоў. Адміністрацыйна ўваходзіць у склад Сахалінскай вобласці Расіі. На астравы таксама прэтэндуе Японія. Плошча - каля 2 км².
Тэруэльская аперацыя
Контрнаступленне нацыяналістаў
19 лютага на дапамогу абложаным прыходзіць 5-ы корпус, але занадта позна. 20 лютага рэспубліканцы аказваюцца ў пастцы. Прыета вымушаны дазволіць войскам адступіць. Адступленне хутка перарасло ва ўцёкі, у прыватнасці, у Тэруэле была кінута знясіленая баямі 46-я дывізія Кампесіна, якой прыйшлося самастойна выходзіць з акружэння. Нацыяналісты ўзялі горад, не сустрэўшы годнага супраціву. Больш за 14 тысяч салдат рэспубліканскай арміі трапілі ў палон пры спробе пакінуць горад.
Савічыкі
Саві́чыкі (, Савичики) — былы пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Браткаўскага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2009 годзе.
Тэруэльская аперацыя
Вынікі і наступствы
Першапачаткова перакідка пад Тэруэль значных сіл вымусіла нацыяналістаў адкласці штурм Мадрыда. Аднак бітва за горад стала бітвай на знясіленне сіл. Нягледзячы на велізарныя страты, нацыяналісты апынуліся ў больш выйгрышным становішчы ў параўнанні з рэспубліканцамі. Паражэнне ў бітве за Тэруэль канчаткова падарвала веру большасці прыхільнікаў Іспанскай Рэспублікі ў перамогу.
Астравы Дзёміна
Астравы Дзёміна — частка ахоўнай зоны Курыльскага запаведніка, у сувязі з чым у акваторыі астравоў абмежавана гаспадарчая дзейнасць.
Тэруэльская аперацыя
Вынікі і наступствы
Нацыяналісты адкрылі сабе шлях на паўночны захад Пірэнэйскага паўвострава. Бітва за Тэруэль адзначыла пераход стратэгічнай ініцыятывы ў вайне да нацыянальнай арміі.
Страты бакоў
Страты абодвух бакоў у Тэруэльском бітве былі каласальнымі. Нацыяналісты страцілі 47 000 чалавек, іх праціўнікі — 55 000. Нягледзячы на загад Прыета аб максімальнай абароне грамадзянскага насельніцтва горада, падчас баёў былі вялікія страты сярод мірных жыхароў, дзесяткі будынкаў былі разбураны.
Карабулак (Зайсанскі раён)
Карабулак — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Карабулакского сельскай акругі. Код КАТА — 634639100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2241 чалавек (1152 мужчыны і 1089 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1953 чалавекі (978 мужчын і 975 жанчын).
Ковенскія губернскія маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Ковенскай губерні.
NGC 7015
NGC 7015 (іншыя абазначэнні — PGC 66076, UGC 11674, MCG 2-53-12, ZWG 425.40, IRAS21032+1112) — галактыка ў сузор’і Малы Конь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Альгомельскі сельсавет
Створаны 12 кастрычніка 1940 года. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя сельсавета далучана да Азданіцкага сельсавета.
Свісткоўшчына
Свістко́ўшчына (, Свистковщина) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жарабковіцкага сельсавета.
Да 6 красавіка 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Жарабковіцкага сельсавета, да 20 снежня 2013 года — у склад Падлескага сельсавета.
Ях’я Мухамед Хамід-ад-дзін
Ях’я Мухамед Хамід-ад-дзін ( — ) — дзяржаўны дзеяч Емена.
Біяграфія
У 1904 г. быў абраны імамам секты зейдзітаў і ўзначаліў паўстанне еменскіх зейдзіцкіх плямён супраць панавання Асманскай імперыі. У 1911 г. заключыў з турэцкім султанам пагадненне, па якім раён зедзіцкіх плямен атрымаў унутраную аўтаномію. Пасля распаду Асманскай імперыі ў 1918 г., Ях’я прыняў тытул караля Емена. Аб’яднаў разрозненыя еменскія плямёны ў рамках адзінага Еменскага мутавакілійскага каралеўства. 1 лістапада 1928 г. заключыў з СССР дагавор аб сяброўстве і гандлі (т.зв. «Дагавор ў Сане»). Прытрымваючыся антызаходніх пазіцый у знешняй палітыцы, праводзіў у краіне курс на захаванне і ўмацаванне рэакцыйнага дыктатарскага рэжыму. З мэтай перашкодзіць заходняй экспансіі і закансерваваць існуючыя сацыяльна-эканамічныя адносіны праводзіў палітыку самаізаляцыі Емена. Забіты ў выніку змовы.
Дауал
Дауал — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карабулакского сельскай акругі. Код КАТА — 634639200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 35 чалавек (17 мужчын і 18 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 38 чалавек (22 мужчыны і 16 жанчын).
Рагнар Фрыш
Рагнар Антон Кітыль Фрыш (Ragnar Anton Kittil Frisch;,  — , ) — нарвежскі эканаміст. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1969) «за стварэнне і прымяненне дынамічных мадэляў да аналізу эканамічных працэсаў».
У 1919 годзе скончыў універсітэт Осла; абараніў доктарскую дысертацыю і служыў прафесарам там жа. У 1930 г. выкладаў у Ельскім універсітэце і ў 1933 годзе ў Сарбоне. З 1931 г. дырэктар Інстытута эканомікі ўніверсітэта Осла. Прэзідэнт Эканаметрычнага таварыства (1949).
У гонар нарвежскага эканаміста Эканаметрычным таварыствам з 1978 г. уручаецца медаль Фрыша.
Яхмас I
Яхмас I (або Яхмес, Ахмас, Амасіс І (старажытнаегіпецкі — «Народжаны месяцам») — егіпецкі фараон каля 1580—1559 гг. да н.э., заснавальнік XVIII дынастыі. Уступіў на пасад малалетнім пасля забойства свайго папярэдніка Секененра ў бітве з гіксосамі. Яхмас I канчаткова выгнаў гіксасаў з Егіпту, замацаваў сваё панаванне ў паўднёвай Палесціне. У выніку здзейсненных ім 3 паходаў у Паўночную Нубію была адноўлена ўлада Егіпту над гэтай тэрыторыяй. Час кіравання Яхмаса I у гістарыяграфіі прынята лічыць пачаткам перыяду Новага царства ў гісторыі Старажытнага Егіпту.
Улазавічы (Ляхавіцкі раён)
Ула́завічы (, Улазовичи) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жарабковіцкага сельсавета.
Да 6 красавіка 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Жарабковіцкага сельсавета, да 20 снежня 2013 года — у склад Падлескага сельсавета.
Караталды
Караталды — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карабулакского сельскай акругі. Код КАТА — 634639214.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 18 чалавек (10 мужчын і 8 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 32 чалавекі (20 мужчын і 12 жанчын).
Славінка
Сла́вінка (, Славинка) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Цімкавіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Браткаўскага сельсавета.
NGC 7016
NGC 7016 (іншыя абазначэнні — PGC 66136, ESO 529-25, MCG -4-49-13, AM 2104-254, PRC C-58) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алютарскі паўвостраў
Алю́тарскі паўвостраў (Олюто́рский полуостров ) — паўвостраў у паўночны-ўсходняй частцы паўвострава Камчатка, у Камчацкім краі Расіі. Да 1930-х гадоў меў назву Пахачынскі Нос.
Філіп Яфе
Філіп Яфе (Philipp Jaffé; 17 лютага 1819 — 3 красавіка 1870) — нямецкі гісторык, спецыяліст у вобласці крыніцазнаўства. З 1862 г. — прафесар дапаможных (спецыяльных) гістарычных дысцыплін Берлінскага універсітэта. Быў супрацоўнікам Monumenta Germaniae historica. Падрыхтаваныя Яфе публікацыі крыніц — выданне рэгест рымскіх пап і іншыя — адрозніваюцца высокім навуковым узроўнем.
Іван Васільевіч Фралоў
Іван Васільевіч Фралоў (1918—1944) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Нарадзіўся 12 ліпеня 1918 года ў вёсцы Міціна (цяпер — Нерахцкі раён Кастрамской вобласці). Скончыў пачатковую школу. У ліпені 1941 года быў прызваны на службу ў РСЧА. З кастрычніка таго ж года — на франтах Вялікай айчыннай вайны. У баях некалькі разоў быў паранены.
Да верасня 1943 года гвардыі лейтэнант І. Фралоў камандаваў мінамётным узводам 234-га гвардзейскага стралковага палка 76-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. У ноч з 27 на 28 верасня 1943 года яго ўзвод пераправіўся праз Днепр у раёне сяла Мысы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на заходнім беразе ракі, пасля чаго адбіў усе нямецкія контратакі, знішчыўшы каля 100 салдат і афіцэраў праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза. Ордэн Леніна і медаль «Залатая Зорка» ён атрымаць не паспеў, так як 17 мая 1944 года памёр ад цяжкай хваробы. Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Асташкавічы Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
NGC 7017
NGC 7017 (іншыя абазначэнні — PGC 66137, ESO 529-26, MCG -4-49-14, AM 2104-254) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ануфрый Багдановіч
Ануфрый Фадзеевіч Багдановіч ( — пасля 6 верасня 1849) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Багдановічаў герба «Багорыя». Сын Тадэвуша, старосты самніцкага і лоўчага менскага, і Людвігі з Вышынскіх. Нарадзіўся года, ахрышчаны ў Ільскім касцёле.
Шавялі (Ляхавіцкі раён)
Шавялі́ (, Шевели) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жарабковіцкага сельсавета.
Ануфрый Багдановіч
Біяграфія
Спадчыннік маёнтка Мануілы Вілейскага павета ў 1834 годзе.
Шавялі (Ляхавіцкі раён)
Да 6 красавіка 1981 года вёска ўваходзіла ў склад Жарабковіцкага сельсавета, да 20 снежня 2013 года — у склад Падлескага сельсавета.
Ануфрый Багдановіч
Сям’я
2 кастрычніка 1823 года ў Мінскім кафедральным касцёле пабраўся шлюбам з Ружай з Гечэвічаў (каля 1804 — пасля 06.09.1849), дачкой мінскага губернатара Вікенція Гечэвіча.
Мукашы
Мукашы — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карабулакского сельскай акругі. Код КАТА — 634639400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 95 чалавек (46 мужчын і 49 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 56 чалавек (33 мужчыны і 23 жанчыны).
Узнясенне Ісуса Хрыста
Узнясенне (Ушэсце) Ісуса Хрыста з'яўляецца хрысціянскім вучэннем ў Новым Запавеце, калі ўваскрослы Ісус быў узяты на неба ў Сваім ўваскрослым целе у прысутнасці адзінаццаці Сваіх апосталаў, што адбылося праз 40 дзён пасля Уваскрэсення. У біблійным апавяданні анёл кажа вучням, што другое прышэсце Хрыста адбудзецца ў тым жа парадку, як і Яго Узнясенне.
Евангеллі ўключаць у сябе два кароткія апісанні Узнясення Хрыста: ў Евангеллі ад Лукі 24:50-53 і Марка 16:19. Больш падрабязная справаздача пра цялеснае Ушзнясенне Ісуса на аблоках прыводзіцца ў кнізе Дзеянняў Апосталаў (1:9-11).
Да 6-га стагоддзя былі створана іканаграфія Узнясення ў хрысціянскім мастацтве, а да 9-га стагоддзя сцэны Узнясення былі намаляваныя на купалах цэркваў. Многія сцэны складаліся з двух частак: верхняй (Нябеснай) частка і ніжняй (зямной). Узыходзячага Ісуса часта паказваюць добраслаўляючым правай рукой накіраваннай на вернікаў і паказваючы, што Ён дабраслаўляе ўсю Царкву.
Арцём Аляксандравіч Мачэкін
Арцём Аляксандравіч Мачэкін (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 50 м вольным стылем, срэбраны прызёр на дыстанцыях 100 м і 200 м вольным стылем, а таксама ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м, бронзавы прызёр у эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Чэмпіён Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыях 50 м і 100 м вольным стылем, на дыстанцыі 100 м батэрфляем, у эстафеце 4 × 50 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м.
Чэмпіён Беларусі 2014 года на дыстанцыі 50 м вольным стылем.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст. Срэбраны прызёр на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Людвіг Андрэас Феербах
Людвіг Андрэас фон Феербах (Ludwig Andreas von Feuerbach;  — ) — нямецкі філосаф-матэрыяліст і атэіст, адзін з прадстаўнікоў класічнай нямецкай філасофіі.
У 1830 г. ананімна апублікаваў твор «Думкі пра смерць і бяссмерце», дзе паказаў негрунтоўнасць хрысціянскага догмату пра бессмяротнасць душы. Кніга была канфіскавана, ананімнасць раскрыта, і Феербах быў пазбаўлены права выкладання. Амаль 25 гадоў ён пражыў у вёсцы Брукбург (Цюрынгія), дзе ім былі напісаны яго галоўныя працы. У апошнія гады жыцця захапіўся сацыяльна-эканамічнымі праблемамі і нават уступіў у сацыял-дэмакратычную партыю (1870). У цэнтры яго вучэння чалавек — «адзіны, універсальны і вышэйшы прадмет філасофіі». І адносіны да яго павінны быць не абстрактна-тэарэтычныя, сузіральныя, а дзейныя, творчапераўтваральныя, бо «сапраўдная філасофія не ў тым, каб ствараць кнігі, а каб ствараць людзей». Філосаф лічыў, што лёс чалавецтва залежыць ад яго самога. Крытыка рэлігіі прывяла яго да матэрыялістычнай філасофіі, што абапіраецца на жыццёвы вопыт людзей і непасрэдна вынікае з умоў чалавечага існавання. Сцвярджаў, што матэрыялізм такі ж стары, як і чалавецтва, што ён дазваляе правільна зразумець чалавека і паказаць яму шлях да шчасця.
Пляшчанка
Пляшчанка:
Бучаціна
Буча́ціна (, Бучатино) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 34 км у напрамку на поўдзень ад горада Капыль, за 147 км ад Мінска, за 26 км ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы, каля правага берага ракі Волка.
Барысавец
Барысавец — прозвішча.
NGC 7018
NGC 7018 (іншыя абазначэнні — PGC 66141, ESO 529-27, MCG -4-49-15, VV 764, AM 2104-253) — эліптычная галактыка в созвездии Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сатбай (Усходне-Казахстанская вобласць)
Сатбай — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карабулакского сельскай акругі. Код КАТА — 634639500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 73 чалавекі (39 мужчын і 34 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 46 чалавек (28 мужчын і 18 жанчын).
Навасёлкі (Крывошынскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крывошынскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Навасёлкаўскага сельсавета Ганцавіцкага раёна Пінскай вобласці. У 1954—1957 гадах у складзе Свяціцкага сельсавета Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. З 22 красавіка 1957 года ў Крывошынскім сельсавеце Ляхавіцкага раёна. У 1997—2013 гадах у складзе адноўленага Свяціцкага сельсавета Ляхавіцкага раёна. З 20 снежня 2013 года зноў у Крывошынскім сельсавеце.
Атмасфера Марса
Атмасфера Марса — газавая абалонка навакол планеты Марс. Істотна адрозніваецца ад зямной атмасферы як па хімічным складзе, так і па фізічных параметрах. Ціск ля паверхні складае 0,7-1,155 кПа ( ад зямнога, або роўны зямным на вышыні звыш трыццаці кіламетраў). Прыкладная таўшчыня атмасферы — 110 км. Марс мае вельмі слабое магнітнае поле (у параўнанні з зямным), і ў выніку сонечны вецер паступова «здзімае» атмасферу ў космас.
Хімічны склад
Атмасфера складаецца з вуглякіслага газу (95 %) з прымешкамі азоту, аргону, кіслароду і іншых газаў. Ёсць, у прыватнасці, і прымешка вадзянога пару. Акрамя таго, выяўленыя сляды метану, які інтэрпрэтуюцца як прыкмета наяўнасці жыцця на планеце (так як дзеючых вулканаў там не выяўлена). Варта адзначыць, што, нягледзячы на моцную разрэджанасць марсіянскай атмасферы, канцэнтрацыя вуглякіслага газу ў ёй прыкладна ў 23 разы больш, чым у зямной. Яе склад і ціск робяць немагчымым дыханне жывых арганізмаў.
Даследаванні, праведзеныя ў 2013 годзе з дапамогай інструмента Mars Climate Sounder, усталяванага на апараце MRO, паказалі, што ў марсіянскай атмасферы больш вадзянога пару, чым меркавалася раней, і больш, чым у верхніх слаях атмасферы Зямлі. Ён знаходзіцца ў водна-ледзяных аблоках, размешчаных на вышыні ад 10 да 30 кіламетраў, якія засяроджаныя у асноўным на экватары і назіраюцца практычна на працягу ўсяго года. Яны складаюцца з часцінак лёду і вадзянога пару.
4 мільярды гадоў таму атмасфера Марса ўтрымлівала колькасць кіслароду, якая супастаўная з яго доляй на юнай Зямлі.
Тэмпературныя ваганні
Паколькі атмасфера Марса моцна разрэджаная, яна дрэнна згладжвае сутачныя ваганні тэмпературы паверхні. Тэмпература на экватары вагаецца ад +30° C днём да -80° C ноччу. На полюсах тэмпература можа падаць да -143 °C.
Першыя вымярэнні тэмпературы Марса з дапамогай тэрмометра, змешчанага ў фокусе тэлескопа-рэфлектара, праводзіліся яшчэ ў пачатку 1920-х гадоў. Вымярэнні В. Лампланда ў 1922 г. далі сярэднюю тэмпературу паверхні Марса 245 K (-28 °C), Э. Пэці і С. Нікальсан ў 1924 г. атрымалі 260 K (-13 °C). Больш нізкае значэнне атрымалі ў 1960 г. У. Сінтан і Дж. Стронг: 230 K (-43 °C).
Гадавы цыкл
Маса атмасферы на працягу года моцна змяняецца з-за кандэнсацыі ў палярных шапках вялікіх аб'ёмаў вуглякіслага газу ў зімовы час і выпарэння — у летні.
Эрых Фром
Эрых Фром (Erich Fromm;  — ) — нямецка-амерыканскі філосаф і сацыёлаг, прадстаўнік постфрэйдысцкага кірунку («культурнага псіхааналізу»).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Гайдэльбергскі ўніверсітэт, атрымаў ступень доктара філасофіі (1922). Вучыўся ў Берлінскім псіхааналітычным інстытуце (1923-24). У 1929-32 супрацоўнік Інстытута сацыяльных даследаванняў у Франкфурце-на-Майне. Пасля прыходу да ўлады нацыянал-сацыялістаў эміграваў у ЗША. Выкладаў у Інстытуце псіхааналізу ў Чыкага, у Калумбійскім, Ельскім, Мічыганскім універсітэтах. У 1951-67 жыў у Мексіцы, быў прафесарам псіхіятрыі Нацыянальнага ўніверсітэта ў Мехіка. У 1974 перасяліўся ў Швейцарыю.
Асноўныя працы — «Уцёкі ад свабоды» (1941), «Чалавек для сябе» (1947), «Псіхааналіз і рэлігія» (1950), «Забытая мова» (1951), «Здаровае грамадства» (1955), «Мастацтва любові» (1956), «Анатомія чалавечай дэструктыўнасці» (1973) і інш.
Светапогляд
Паводле Э. Фрома, асоба з’яўляецца прадуктам дынамічнага ўзаемадзеяння паміж прыроджанымі патрэбнасцямі і ўплывам культуры, сацыяльных норм і прадпісанняў. Лічыў, што ў кожнага чалавека ёсць свая нязменная сутнасць, якая захоўваецца як ядро ва ўсіх культурах і гістарычных абставінах. Адзначаў, што неад’емнай рысай чалавечага існавання ў сучасным «хворым» грамадстве з’яўляюцца адзінота, ізаляцыя і адчужэнне, якія спадарожнічаюць дасягнутаму ўзроўню свабоды.
Э. Фром раскрыў некалькі шляхоў, якія выкарыстоўваюцца людзьмі для пераадолення гэтых пачуццяў, «уцёкаў ад свабоды»: аўтарытарызм (празмерная залежнасць ад знешніх сіл і бездапаможнасць або дамінаванне і кантроль над другімі людзьмі), дэструктыўнасць (пераадоленне пачуцця непаўнацэннасці праз знішчэнне або пакарэнне іншых), аўтаматызаваны канфармізм (страта індывідуальнасці, абсалютнае падпарадкаванне сацыяльным нормам і правілам). На яго думку, шлях да пабудовы «здаровага» грамадства ляжыць праз маральнае абнаўленне, творчую працу, духоўнае ачышчэнне чалавека, паглыбленне яго здольнасці да любові ў шырокім сэнсе слова. Распрацаваў канцэпцыю «сацыяльнага характару», пад якім разумеў ядро структуры характару, уласцівае большасці прадстаўнікоў пэўнай культуры. Адрозніваў асноўныя сацыяльныя тыпы характару:
Людзі з прадукцыйнай арыентацыяй маглі б скласці ў будучым дасканалае грамадства, якое Э. Фром называў «гуманістычным абшчынным сацыялізмам».
У адрозненне ад З. Фрэйда, для Э. Фрома характэрны меншая біялагізацыя сутнасці чалавека і пераход да сацыяпсіхалізму. Э. Фром спрабаваў вырашыць механізм узаемаадносін псіхалагічных і сацыяльных фактараў грамадскага развіцця. Аднак, аналізуючы «сацыяльнае асяроддзе», ён ігнараваў яго класавую неаднароднасць, а сутнасць чалавек і ўсяго гістарычнага працэсу разумеў абстрактна псіхалагічна, хоць адзначаў заганы сучаснага грамадства. На яго думку, капіталізм — псіхічна хворае ірацыянальнае грамадства. Выйсце з гэтага становішча Фром бачыць у «гуманістычным псіхааналізе», у лячэнні «індывідуальнай паталогіі». Спрабаваў «сінтэзаваць» фрэйдызм і марксізм.
Ушанаванне памяці
У 1986 у Цюбінгене (Германія) заснавана Міжнароднае таварыства Фрома.
Ян Тынберген
Ян Тынберген (Jan Tinbergen, 12 красавіка 1903, Гаага — 9 чэрвеня 1994, Гаага) — галандскі эканаміст.
Нобелеўскую прэмію па эканоміцы (1969) разам з Рагнарам Фрышам Тынберген атрымаў «за стварэнне і прымяненне дынамічных мадэляў да аналізу эканамічных працэсаў».
NGC 7019
NGC 7019 (іншыя абазначэнні — PGC 66107, ESO 529-22, AM 2103-243, IRAS21035-2436) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Казярог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мартын Панцеляймонавіч Цеплякоў
Марцін Пантелеймонович Цеплякоў (10.01.1918, г. Заводаўкоўск Цюменская вобласць — 30.01.1944, Гомельская вобласць) — камандзір аддзялення 467-га стралковага палка, сяржант. Герой Савецкага Саюза.
Лудовіка Мадзаліна
Лудовіка Мадзаліна (Ludovico Mazzolino; 1480,  — 1528?, Ферара) — італьянскі жывапісец эпохі Адраджэння.
Мартын Панцеляймонавіч Цеплякоў
Біяграфія
У 1940 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію, райваенкаматам. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну з лютага 1942 года. Член ВКП(б) з 1943 года. Асабліва вызначыўся ў баях за вызваленне Беларусі, пры фарсіраванні Дняпра.
Лудовіка Мадзаліна
Біяграфія
Нарадзіўся ў Ферары. Звесткі пра год нараджэння, раннія гады і адукацыю — не захаваліся. Паводле здагадак, ён мог вучыцца ў майстэрні ферарскага мастака Ларэнца Коста (1465—1535). Верагодна, што ён навучаўся ў майстэрні мясцовага мастака Даменіка Панеці (1560—1530), які быў настаўнікам Гарафала (Бенвенута Тызі).
Мартын Панцеляймонавіч Цеплякоў
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм сяржанту Цеплякову Мартыну Панцеляймонавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Высокія ўзнагароды радзімы Герой атрымаць не паспеў. 30 студзеня 1944 года ў баі каля вёскі Зарэчча сяржант Цеплякоў загінуў. Пахаваны ў брацкай магіле ў вёсцы Дуброва Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці.
Лудовіка Мадзаліна
Біяграфія
Аналіз твораў мастака паказвае, што найбольшы ўплыў на мастацкую манеру аказалі Бакачына і ферарскі мастак Гарафала, г.зн. Бенвенута Ціцы (1481—1559). Большасць карцін Лудовіка былі створаны на замову Эрколе I д’Эстэ, герцага Ферарскага.
Мартын Панцеляймонавіч Цеплякоў
Біяграфія
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Імем Героя названы вуліцы ў горадзе Алдане, Заводаўкаўске і ў вёсцы Дронава, дзе ў будынку школы ўстаноўлены абеліск. У пасёлку Ленінскім Алданскага ўлуса Рэспублікі Саха усталяваны помнік Героям Савецкага Саюза — алданцам Кір’янаву. П. Н., Лебядзеву А. І., Жадзейкіну М. С., Касмачэву М. М., Цеплякову М. П.
Лудовіка Мадзаліна
Біяграфія
У 1521 годзе ён 3ажаніўся з Джаванвай, сястрой мастака Барталамеа Вакі (венецыянскі мастак мяжы XV—XVI стагоддзяў). Меў дзвюх дачок — Клаўдзію і Карнэлію.
Памёр у горадзе Ферара падчас эпідэміі чумы, якая спустошыла рэгіён каля 1528 года.
Выгода (Капыльскі раён)
Выго́да (, Выгода) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Вірэле
Вірэле́ (virelai) — старафранцузская форма верша с трохстрочнай стансай (трэцяя страка скарочана), аднолькавай рифмай і з прыпевам. Адна з тыпічных цвёрдых форм у паэзіі і музыцы Ars nova. Хрыстаматыйные вобразы вірэле пакінуў Гільёмам дэ Машо, аўтар аднагалосных п’ес (у тым ліку знакамітага Douce dame jolie) і шматгалосных апрацовак. Усяго захавалася 33 яго музычных тэкстаў. Таксама аднім з самых вядомых кампазітараз вірэле быў Жано дэ Лекюрэль, а таксама Гіём Дзюфаі.
Вірэле лёгка падыходзіць да расцяжэння; яго схема AB/cd/cd/ abab/ABAB, музыкальная — I/ II/ II/ I/ I , больш таго, колькасць вершаў можа быць рознай.
Да сярэдзіны XV стагоддзя форма ў значнай ступені аддзялілася ад музыкі, і былі напісаныя шматлікія прыклады гэтай формы (уключаючы баладу і ранду), якія альбо не прызначаліся для музыкі, альбо для якіх музыка не захавалася.
Вірэле, які складаецца толькі з адной страфы, таксама вядомы як бержэрэт.
У Італіі XIV стагоддзя структурным аналагам вірэле лічацца балата (не блытаць з баладай).
Музычны вірэле
Виралай як песенная форма XIV і пачатку XV стагоддзя звычайна складаецца з трох строфаў і рэфрэну, які паказваецца перад першай страфой і зноў пасля кожнай. Унутры кожнай страфы структура мае форму такту, з двума часткамі, якія падзяляюць адны і тыя ж рыфмы і музыку (Stollen), за якімі варта трэцяя (Abgesang). Трэцяя частка кожнай страфы дзеліцца сваімі рыфмамі і музыкай з прыпевам. Такім чынам, яго можна схематычна прадставіць як AbbaA, дзе «A» ўяўляе паўтаральны рэфрэн, «a» ўяўляе верш, пастаўлены на тую ж музыку, што і рэфрэн, а «b» ўяўляе сабою астатнія вершы, пастаўленыя на іншую музыку.
У межах гэтай агульнай структуры колькасць радкоў і схема рыфмы з’яўляюцца зменнымі. Прыпеў і «Abgesang» могуць складацца з трох, чатырох ці пяці радкоў кожная, з такімі схемамі рыфмы, як АБА, АБАБ, АААБ, АББА або ААББА. Структура часта ўключае чаргаванне больш доўгіх ліній з больш кароткімі. Як правіла, усе тры страфы маюць адзін і той жа набор рыфмаў, што азначае, што ўвесь верш можа быць пабудаваны ўсяго на двух рыфмах, калі раздзелы «Stollen» таксама мае агульныя рыфмы з рэфрэнам.
«Douce Dame Jolie» Гільём дэ Машо з’яўляецца прыкладам вірэле з рыфмай «AAAB» у рэфрэне, і «aab» (са скарочаным другім вершам) у кожным з «Stollen» раздзелаў.
Вірэле «ancien» і «nouveau»
Пачынаючы з XV стагоддзя і далей, вірэле больш рэгулярна не ставіўся на музыку, а стаў чыста літаратурнай формай, і яго структурная разнастайнасць пашырылася. Прасадзішча XVII стагоддзя Пэр Мургэ вызначыў тое, што ён назваў старажытным вірэле, што мае мала агульнага з музычнымі вірэле XIV i XV стагоддзяў. Яго вірэле «ancien» ўяўляе сабой структуру без рэфрэну і са схемай узаемазвязаных рыфмаў паміж строфамі: у першай страфе рыфмы AAB AAB AAB, прычым радкі «B» карацей радкоў «a». У другой страфы рыфмы «B» прасоўваюцца на больш доўгія вершы, а для больш кароткіх ўводзіцца новая рыфма «C» (BBC BBC) і гэтак далей. Іншая форма, апісаная Пэрам Мургэ, — гэта новы вірэле, у пачатку якога ёсць двухрадковы рэфрэн, прычым кожная страфа заканчваецца паўторам альбо першага, альбо другога верша рэфрэну па чарзе, а апошняя страфа заканчваецца абодвума вершамі рэфрэну ў зваротным парадку. Гэтыя формы часам прайграваліся ў больш позняй англійскай паэзіі, напрыклад Джонам Пэйнам («Вясновы смутак», старажытны вірэле) і Генры Осцінам Добсанам («Ліпень», новы вірэле).
62-я цырымонія «Грэмі»
62-я цырымонія «Грэмі» адбылася ў 2020 годзе. Поп-зорка Білі Айліш атрымала пяць прэміяў. Айліш стала самым маладым уладальнікам «Грэмі» у гісторыі прэміі. У апошні раз калекцыю чатырох самых галоўных катэгорый за адзін год змог сабраць у 1981 годзе.
Сарыцерэк (Зайсанскі раён)
Сарыцерэк — аул у Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр сельскай акругі Сарыцерэк. Код КАТА — 634643100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1623 чалавекі (837 мужчын і 786 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1210 чалавек (594 мужчыны і 616 жанчын).
Ірына Ігараўна Міхалёнак
Ірына Ігараўна Міхалёнак (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Кубка Беларусі 2015 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Пераможца Першынства Беларусі 2014 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Сярэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем.
Вікторыя Уладзіміраўна Міхалап
Вікторыя Уладзіміраўна Міхалап (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2013 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Пераможца Кубка Беларусі 2014 года на дыстанцыі 200 м брасам.
Чэмпіёнка Беларусі 2016 года на дыстанцыі 200 м брасам, а таксама ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем. Срэбраная прызёрка на дыстанцыі 100 м брасам. Бронзавая прызёрка на дыстанцыі 50 м брасам.
Гулевічы (Капыльскі раён)
Гуле́вічы (, Гулевичи) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Эвалюцыя зорак
Эвалюцыя зорак — паступовае змяненне з цягам часу фізічных характарыстык, унутранай будовы і хімічнага саставу зорак.
Зоркі ўтвараюцца ў выніку гравітацыйнага сціскання рэчыва з газапылавых комплексаў. У працэсе эвалюцыі праходзяць стадыі ад пратазорак да канечных стадый — белых карлікаў, нейтронных зорак ці чорных дзір, у залежнасці ад масы. Пераход зорак з рознай масай на дыяграме «спектр — свяцільнасць» з адной паслядоўнасці на другую пры змяненні ix параметраў з часам называецца эвалюцыйным перамяшчэннем.
Працягласць жыцця зорак складае ад мільёнаў да дзясяткаў мільярдаў гадоў. Гэты час занадта вялікі, каб прасачыць жыццёвы шлях зорак, ці іх эвалюцыю. Таму асноўным метадам даследавання эвалюцыі зорак з’яўляецца пабудова мадэлей унутранай будовы зорак. Пры пабудове мадэлі задаюць пачатковыя ўмовы фізічнага стану газу: хімічны састаў, ціск (шчыльнасць), тэмпературу, масу. Потым на аснове фізічных законаў (газавых законаў, закону прыцягнення) разлічваюць змены гэтых параметраў з цягам часу. Пацверджаннем нараджэння зорак у наш час з’яўляецца існаванне масіўных гарачых зорак спектральных класаў О і В, працягласць жыцця якіх не перавышае 10 млн гадоў.
Нараджэнне зорак
Паводле сучасных уяўленняў зоркі ўтвараюцца ў выніку сціскання (гравітацыйнай кандэнсацыі) рэчыва міжзорнага асяроддзя. Зоркі нараджаюцца групамі з гіганцкіх газапылавых комплексаў памерамі да 100 пк і масай у дзясяткі, а часам і сотні тысяч сонечных мас. Газ у гэтых комплексах знаходзіцца ў малекулярным стане з тэмпературай каля 10 К. Пад уздзеяннем гравітацыйных сіл комплекс сціскаецца, шчыльнасць яго расце, і ён распадаецца на асобныя згусткі, ці газапылавыя воблакі.
У газапылавым воблаку выпадкова ці пад дзеяннем знешніх прычын узнікаюць гравітацыйна-няўстойлівыя фрагменты, якія працягваюць сціскацца. Знешнімі прычынамі, што стымулююць зоркаўтварэнне, могуць быць сутыкненні малекулярных воблакаў; зорны вецер ад маладых гарачых зорак; ударныя хвалі, выкліканыя ўспышкамі звышновых зорак. Пры дастаткова вялікай масе фрагмента адбываецца далейшы распад на асобныя фрагменты-згусткі.
Фрагменты зорнай масы, якія сціскаюцца пад дзеяннем уласнага прыцягнення, называюцца пратазоркамі. Пры гравітацыйным сцісканні газ у пратазорцы разаграваецца, і яна пачынае выпраменьваць у інфрачырвоным дыяпазоне спектра. Рэчыва, якое акружае ядро пратазоркі, падае на яго, што павялічвае масу і тэмпературу ядра. Калі ціск, што ствараецца выпраменьваннем зоркі, робіцца дастаткова вялікім, падзенне рэчыва спыняецца. Ціск выпраменьвання абмяжоўвае масу будучых зорак велічынёй у некалькі дзясяткаў мас Сонца. Працягласць стадыі сціскання залежыць ад масы пратазоркі: пры масе меншай за сонечную — сотні мільёнаў гадоў, пры большай — сотні тысяч гадоў.
Вярчэнне пратазорак адыгрывае важную ролю ў іх далейшай эвалюцыі. Часта ў пратазорцы, што верціцца, вакол цэнтральнага згустка ўтвараецца працяглы газапылавы дыск, з якога потым развіваецца планетная сістэма. Зорка, што фарміруецца, у канцы стадыі сціскання мае значныя памеры пры яшчэ адносна нізкай тэмпературы паверхні.
Сцісканне пратазоркі спыняецца, калі тэмпература ў цэнтры ядра дасягае некалькіх мільёнаў градусаў, тады ўключаюцца тэрмаядзерныя крыніцы энергіі, рэакцыі пратон-пратоннага цыкла. Момант пачатку тэрмаядзерных рэакцый ёсць момант нараджэння зоркі. Цяпер тэмпература і шчыльнасць унутраных слаёў робяцца такімі, што сіла іх пругкасці можа процідзейнічаць вазе вонкавых слаёў. Пасля пачатку вадародных рэакцый і ўстанаўлення раўнаважнага стану зорка трапляе на галоўную паслядоўнасць дыяграмы «спектр — свяцільнасць». Нованароджаныя зоркі з'яўляюцца на галоўнай паслядоўнасці па ўсёй яе даўжыні (у залежнасці ад іх масы).
Эвалюцыйныя перамяшчэнні
Ад масы ў першую чаргу залежыць, якую тэмпературу будзе мець ядро зоркі ў момант устанаўлення ўстойлівай раўнавагі. Чым большая маса газапылавога комплексу, які сціскаецца, а потым пратазоркі і нарэшце зоркі, тым большую вагу слаёў, што ляжаць вышэй, даводзіцца вытрымліваць яе ядру. Таму патрэбна больш высокая тэмпература, каб газавы ціск мог процістаяць гэтай вазе. Самыя масіўныя зоркі (памерам у 30—50 мас Сонца) параджаюць найбольш гарачыя зоркі класа О. Тэмпература цэнтральных зон такіх зорак складае 30—50 млн градусаў.
Большую частку часу зорка знаходзіцца на галоўнай паслядоўнасці. Але паколькі запасы вадароду прапарцыянальныя масе, а расход энергіі (свяцільнасць) прапарцыянальны чацвёртай ступені масы, то вадарод у масіўных зорак выгарае хутчэй. Такім чынам, Сонца вычарпае свой запас вадароднага паліва прыблізна за 10 млрд гадоў. Зоркі з масамі, роўнымі 10 масам Сонца, вычарпаюць яго ўсяго за 10 млн гадоў; чырвоныя карлікі масай каля 0,5 масы Сонца, якія слаба выпраменьваюць, — за 80 млрд гадоў. Гарачых маладых зорак-гігантаў назіраецца меней з-за малога часу іх існавання. Таму найбольш запоўнена ніжняя правая частка галоўнай паслядоўнасці дыяграмы «спектр — свяцільнасць».
Пасля выгарання вадароду ў нетрах зоркі ўтвараецца гарачае геліевае ядро. Далейшая эвалюцыя зоркі залежыць ад масы гэтага ядра. Калі яна меншая за 1,4 масы Сонца, то пад дзеяннем гравітацыйнага сціскання геліевае ядро зноў разаграваецца (тэмпература падымаецца да 100 млн градусаў). Вонкавыя слаі зоркі пры гэтым расшыраюцца і ахалоджваюцца. Зорка быццам бы разбухае. Яе свяцільнасць узрастае, а тэмпература падае. Зорка сыходзіць з галоўнай паслядоўнасці і ў залежнасці ад масы становіцца чырвоным гігантам ці звышгігантам.
Стадыі эвалюцыі, як і ўсе зоркі, праходзіць і Сонца. Праз 5—8 млрд гадоў яно ператворыцца спачатку ў чырвоны гігант, а потым, скінуўшы абалонку, стане белым карлікам. Зоркі, нашмат больш масіўныя за Сонца, у працэсе эвалюцыі ператвараюцца ў нейтронныя зоркі (пры масе ад 1,4 да 2,5 масы Сонца) ці чорныя дзіры (пры масе большай за 2,5 масы Сонца), праходзячы стадыю звышновай.
Страўнік
Страўнік (gaster) — полы цягліцавы орган, размешчаны паміж страваводам і дванаццаціперснай кішкай. Уяўляе сабой мехападобнае пашырэнне стрававальнага канала, у якім запасіцца і пераварваецца праглынутая ежа. Вылучаемы залозамі слізістай страўніка страўнікавы сок змяшчае стрававальныя ферменты, саляную кіслату і іншыя рэчывы, пераварвае бялкі, часткова тлушчы, аказвае бактэрыцыднае дзеянне. Акрамя таго, у страўніку адбываецца механічнае драбненне ежы.
NGC 7020
NGC 7020 (іншыя абазначэнні — NGC 7021, PGC 66291, ESO 107-13) — лінзападобная галактыка (SB0) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 7020, NGC 7021.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пол Энтані Самуэльсан
Пол Энтані Самуэльсан (Paul Anthony Samuelson; 15 мая 1915, Гэры, штат Індыяна — 13 снежня 2009, Белмонт, Масачусетс) — выбітны амерыканскі эканаміст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1970) "за навуковую працу, развілі статычную і дынамічную эканамічную тэорыю і ўнеслі ўклад у павышэнне агульнага ўзроўню аналізу ў галіне эканамічнай навукі ".
Пол Самуэльсан нарадзіўся ў невялікім сталеліцейным мястэчку Гэры ў штаце Індыяна ў сям’і аптэкара Фрэнка Самуэльсана і Элы Ліптан, габрэйскіх імігрантаў з Польшчы.
Вучыўся ў Чыкагскім універсітэце; доктар філасофіі (Ph.D.) Гарварда; прафесар Масачусецкага тэхналагічнага інстытута. Лічыцца ініцыятарам «неакласічнага сінтэзу» (аб’яднання ў адну канцэпцыю неакласічнай мікраэканомікі і кэйнсіянскага макраэканомікі) і адным з заснавальнікаў неаейнсіянства.
Прэзідэнт Міжнароднай эканамічнай асацыяцыі (1956-59). Прэзідэнт Эканаметрычнага таварыства (1952). Прэзідэнт Амерыканскай эканамічнай асацыяцыі (1961). Узнагароджаны медалём Дж. Б. Кларка (1947), Нацыянальнай навуковым медалём ЗША (1996).
Добрае (Маларыцкі раён)
До́брае (, Доброе) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Арэхаўскага сельсавета.
Авіяносец
Авіяносец — клас ваенных караблёў, асноўнай ударнай сілай якіх з’яўляецца палубная авіяцыя.
Авіяносцы маюць палётную палубу і іншыя сродкі забеспячэння ўзлёту і пасадкі самалётаў, а таксама ангары, тэхнічныя сродкі абслугоўвання і запраўкі авіятэхнікі, сродкі кіравання і забеспячэння палётаў.
Маргарыта Іванаўна Чаркасава
Маргарыта Іванаўна Чаркасава (нар., г. Старакузнецк, Кемераўская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1954 годзе Маскоўскі архітэктурны інстытут.
З 1954 года старэйшы архітэктар, з 1959 года галоўны архітэктар праектаў праектнай канторы «Мінгарпраект». З 1960 года галоўны архітэктар праектаў, з 1969 года кіраўнік брыгады, з 1970 года — галоўны архітэктар праектаў інстытута «Мінскпраект». У 1985 годзе сышла на пенсію. У тым жа годзе часова была старэйшым архітэктарам у «Мінскпраекце», з 1988 года старэйшы архітэктар кааператыва «Праектыроўшчык», у 1990—1991 гадах старэйшы архітэктар малога калектыўнага прадпрыемства «Парытэт».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1961 года.
Пражывае ў Мінску па вул. Цнянскай, 25.
Творчасць
Асноўныя працы: адміністрацыйна-лячэбны корпус 2-й клінічнай бальніцы (1963), першая чарга 6-й клінічнай бальніцы (1963), першая чарга сухотнай бальніцы (1964); першая чарга Усесаюзнага навукова-даследчага і тэхналагічнага інстытута механізацыі жывёлагадоўлі (1972); інстытут прафтэх-захворванняў (1970); корпус паліклінікі ваеннага шпіталя, будынак АТС у жылым раёне Серабранка (1981), АТС у жылым раёне Паўднёвы Захад (1985), АТС па вул. Матусевіча (1983) у Мінску. У аўтарскіх калектывах распрацоўка мікрараёнаў Серабранка 1-9, мікрараён па вул. Адоеўскага, мікрараён Усход-2; праектаванне жылых будынкаў, магазінаў, паліклінік, школ, дзіцячых садоў і інш. аб’ектаў складнікаў інфраструктуру мікрараёнаў.
Узнагароды
Узнагароджана Падзякамі, Ганаровымі граматамі, прэміямі Інстытута «Мінскпраект»; яе імя занесена на Дошку пашаны інстытута (1957-85). Узнагароджана Ганаровымі граматамі Беларускага саюза архітэктараў (1984, 1985), ганаровай граматай Дзяржбуда БССР (1985), медалямі «За доблесную працу. У адзначэнне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна», «Ветэран працы».
Лугальбанда
Паходжанне
Імя Лугальбанды сустракаецца на клінапісных таблічках з сярэдзіны 3 тысячагоддзя да н. э., аднак яго вобраз можа мець значна болей старажытныя карані. Згодна шумерскаму спісу валадароў, ён з'яўляўся трэцім кіраўніком найстаражытнейшай дынастыі Урука на працягу 420 гадоў. У эпасе пра Гільгамеша ён і Нінусун названы бацькамі Гільгамеша.
Шанаванне
Мяркуецца, што ў перыяд трэцяй дынастыі Ура вылучыўся асобны культ Лугальбанды і Нінсун як продкаў валадароў-лугаляў. Але болей пра яго вядома з запісаў 2 тысячагоддзя да н. э., калі ў канцы XIX ст. да н. э. або ў пачатку XVIII ст. да н. э. у Уруку быў пабудаваны асобны храм для шанавання Лугальбанды і Нінсун. У прысвячэнні яны называліся божымі бацькамі мясцовага валадара.
Інакенцій Іванавіч Якаўкін
Інакенцій Іванавіч Якаўкін (Иннакентий Иванович Яковкин) (,, Расія — ) — расійскі гісторык права, бібліятэказнавец, бібліёграф. Доктар гістарычных навук (1936 г.), прафесар (1929 г.).
Біяграфія
У 1899—1901 гг. вучыўся ва ўніверсітэтах Брэслаўля і Гейдельберга, скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт (1912 г.). У 1918 г. абараніў магістэрскую дысертацыю «Запазычанні ва Улажэнне 1649 г. з Літоўскага Статута».
З 1910 г. працаваў у Публічнай бібліятэцы ў Санкт-Пецярбургу, у 1922—1924 гг. загадчык Юрыдычнага аддзялення, у 1924—1929 гг. намеснік дырэктара бібліятэкі. У 1929—1949 гг. дырэктар Бібліятэкі Акадэміі навук СССР.
Выкладаў у Ленінградскім універсітэце (у 1944—1949 гг. загадчык кафедры гісторыі дзяржавы і права), Політэхнічным інстытуце, Інстытуце народнай гаспадаркі, 1-м і 2-м брыдычных інстытутах, Маскоўскім гісторыка-архіўным інстытуце, Ваенна-юрыдычнай акадэміі. У 1922—1923 гг. удзельнічаў к савецка-польскіх перагаворах.
Працы па гісторыі права Старажытнай Грэцыі, Рыма, Расіі, гісторыі расійскай эканомікі, бібліятэказнаўстве, бібліяграфіі. Выдаў зборнік «Заканадаўчыя акты Вялікага княства Літоўскага XV – XVI стст.» (1936 г.)
NGC 7022
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Месенка
Ме́сенка — рака ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Вілейка (басейн Дняпра). Даўжыня 5,5 км. Пачынаецца за 0,5 км на ўсход ад вёскі Залессе, вусце за 2 км на поўнач ад вёскі Галавенчыцы. Рэчышча каналізаванае на працягу 4,9 км (выток — 2,6 км на захад ад вёскі Залессе).
Феліцыян Стэфан Карп
Феліцыян Стэфан Карп (Felicjan Stefan Karp; 1821—1888) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Карпаў герба «Карп». Сын Яўстахія Карпа.
У 1859—1863  гг. маршалак шляхты Панявежскага павета. З 3 лютага 1862 па 12 мая 1878 маршалак шляхты Ковенскай губерні, сапраўдны стацкі саветнік. Валодаў маёнткам Ёганішкеле.
Аляксандр Васільевіч Няктар’еўскі
Аляксандр Васільевіч Няктар’еўскі ( — ?) — грамадзянскі інжынер.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1853 годзе.
Тэхнічную адукацыю атрымаў у Пецярбургскім Будаўнічым вучылішчы ў 1871-76 гадах і выпушчаны са званнем архітэктарскага памочніка і правам на чын X класа.
У тым жа годзе А. Няктар’еўскі быў прылічаны да Тэхнічна-Будаўнічнага камітэту, з адкамандзіраваннем у мінскую губернскую царкоўна-будаўнічую прысутнасць, а з 1892 года складаўся малодшым архітэктарам будаўнічага аддзялення мінскага губернскага праўлення.
Дрочава
Дро́чава (, Дрочево) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Арэхаўскага сельсавета.
Маза да Сан Фрыяна
Тамаза Манцуолі, вядомы як Маза да Сан Фрыяна (1531 — верасень / кастрычнік 1571, ) — італьянскі жывапісец, мастак позняга маньерызму.
Біяграфія
Паводле Вазары, Маса быў вучнем П’ера Франчэска Фоскі, а паводле Баргіні — Карла Партэлі.
Алтар з Наведваннем, напісаны ў 1560 годзе для царквы Сан-П’ер-Маджорэ ў Фларэнцыі, уяўляе сабой завяршэнне яго юнацтва. Пасля 1561 года ён напісаў «Унебаўзяцце ўсіх святых» і «Сустрэчу Іаакіма і Ганны ў Санта-Фелічыта», якія сведчаць аб прызнанні мастака ў фларэнтыйскім асяроддзі, пацверджаным яго ўдзелам у падрыхтоўцы пахавання Мікеланджэла ў 1564 годзе і вяселля Франчэска I Медычы і Іаанны Аўстрыйскай у 1565 годзе.
Гулевіцкі
Гуле́віцкі (, Гулевичский) — пасёлак у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Ганьсу
Ганьсу (кіт. 甘肃; піньінь Gānsù) — правінцыя на поўначы цэнтральнай часткі Кітая. Сталіца і найбуйнейшы горад — Ланьчжоў. Насельніцтва 26.190.000 чалавек (22-е месца сярод правінцый; даныя 2004 г.).
Геаграфія
Правінцыя займае плошчу 454.400 км ² (7-е месца).
Франс Мазерэль
Франс Мазерэль ( — ) — бельгійскі мастак, прадстаўнік левага экспрэсіянізму, майстар вялікіх графічных цыклаў-«раманаў».
Нарадзіўся ў Бланкенбергэ (Заходняя Фландрыя) 30 ліпеня 1889 года. Вучыўся ў генцкай Акадэміі мастацтваў (1907—1908). З 1909 года жыў у Англіі, Германіі, Швейцарыі, але пераважна ў Францыі. Тройчы (у 1935—1937 і 1958) наведваў СССР. У гады Першай сусветнай вайны зблізіўся ў Жэневе з Рамэнам Раланам, далучыўшыся да групы пісьменнікаў-антымілітарыстаў. Змяшчаў свае малюнкі ў іх часопісе «Ліст» («La Feuille») і іншых перыядычных выданнях левага накірунку, выпрацаваўшы сваю графічную мову, заснаваную на моцных чорна-белых кантрастах і гэтак жа кідкай і рытарычнай «чорна-белай» сімволіцы сацыяльнага дабра і зла.
Асноўнай эстампнай тэхнікай, якую выкарыстоўваў мастак даволі рана, стала ксілаграфія. Ф. Мазерэль праславіўся вялікімі ксілаграфічнымі серыямі, якія часцей за ўсё складалі аб’яднаныя адной тэмай «раманы ў карцінках». Першай яго працай стаў цыкл «25 вобразаў запалу чалавечага» (1918). Адным з найбольш вядомых ксілаграфаваных зборнікаў мастака з’яўляецца «Горад» (Die Stadt; 1925, пасля некалькі разоў перавыдаваўся). Выступаў Мазерэль і ў ролі мастака-ілюстратара літаратурных твораў сваіх сучаснікаў, у прыватнасці, раманаў Барбюса, Цвейга і інш.; найвядомая яго праца ў гэтай галіне — эпіка-лірычныя ілюстрацыі да «Жану-Крыстофу» Рамэна Ралана (1925—1927).
Стэпавэ (Слабажанская пасялковая абшчына)
Стэпавэ (Степове) — вёска ў Дніпроўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.