cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Відэазапіс
Відэастужка — магнітная стужка, якую звычайна выкарыстоўваюць для захавання відэа і гуку. Захаваная інфармацыя можа быць аналагавым сігналам або лічбавым сігналам. Відэастужка выкарыстоўваецца як у відэамагнітафонах, так і ў відэакамерах. Відэастужкі таксама выкарыстоўваюцца для захоўвання навуковых або медыцынскіх дадзеных, напрыклад, электракардыяграм.
Відэасігналы змяшчаюць параўнальна вялікую колькасць інфармацыі у адзінку часу, таму для іх запісу з дапамогай стацыянарных галовак спатрэбіцца надзвычай высокая хуткасць стужкі. Каб зменшыць хуткасць стужкі, у большасці выпадкаў відэагалаўка з нахільна-радковым запісам круціцца супраць рухомай стужкі для запісу дадзеных у двух вымярэннях.
Стужка з’яўляецца лінейным метадам захоўвання інфармацыі і, такім чынам, накладвае затрымкі на доступ да тых частак стужкі, якая зараз не сутыкаюцца з галоўкамі. У пачатку 2000-х гадоў з’явіліся высакаякасныя носьбіты відэазапісу з адвольным доступам, такія як дыскі і флэш-памяць. З тых часоў ужыванне відэакасет зменьшылася да архіўных і падобных мэтаў.
Пачатковыя фарматы
Аддзел электроннай вытворчасці канферансье Бінга Кросбі, кампанія Bing Crosby Enterprises (BCE), правяла першую ў свеце дэманстрацыю відэазапісу ў Лос-Анджэлесе 11 лістапада 1951 года. Распрацаваная Джонам Маллінам і Уэйнам Р. Джонсанам з 1950 г., прылада давала «размытыя і невыразныя» выявы з выкарыстаннем дапрацаванага магнітафона Ampex 200 і стандартнай чвэрць-цалявай (0,6 см) гукавой стужкі, што рухалася на хуткасці 360 цаляў (9,1 м) у секунду. Праз год палепшаная версія з выкарыстаннем 1-цалевай (2.54 см) магнітнай стужкі была паказана прэсе, якая, як паведамлялася, выразіла здзіўленне якасцю выяў, хаця яны мелі «стойкую крупчастую якасць, і выглядалі як зношаны кінафільм». У цэлым якасць выявы па-ранейшаму лічылася ніжэйшай за лепшыя запісы кінескопаў на плёнцы. Bing Crosby Enterprises намеравалася зрабіць камерцыйную версію да 1954 г., але так яе і не зрабіла.
BBC эксперыментаваў з 1952 па 1958 г. з высакахуткаснай лінейнай відэасістэмай пад назвай VERA, але напрыканцы вырашыў што такая сістэма няздольна забяспечыць відэазапіс. У эксперыментах выкарыстоўвалася паўцалевая металізаваная (1,27 см) стужка на 20-цалевых барабанах, якія рухаюцца на 200 цаляў (5,08 м) у секунду.
RCA прадэманстравала магнітафонны запіс як чорна-белых, так і каляровых тэлепраграм у сваіх прынстанскіх лабараторыях 1 снежня 1953 г. Высакахуткасная нахільна-радковая стужачная сістэма пад назвай «Сімплекс», якая распрацоўвалася з 1951 года, магла запісваць і прайграваць толькі некалькі хвілін тэлепраграмы. У каляровай сістэме выкарыстоўвалася стужка шырынёю паўцалі (1.3 см) на 10½ — цалевых барабанах для запісу пяці дарожак, па адной для чырвонага, сіняга, зялёнага, сінхранізацыі і аўдыясігналаў. У чорна-белай сістэме выкарыстоўвалася стужка на чвэрць цалі (0,6 см) таксама на 10½ цалевых барабанах з двума трэкамі, адным для відэа і адным для аўдыё. Абедзве сістэмы працавалі на хуткасці стужкі 360 цаляў (9,1 м / 30 футаў) у секунду з 2500 футамі на барабане. NBC, які належыць RCA, упершыню выкарыстаў гэтую сістэму на шоў Джонатана Уінтэрса 23 кастрычніка 1956 г., калі загадзя запісаная падбока песень Дораці Колінз у колеры была ўключана ў тэлевізійную праграму прамога эфіру.
У 1953 г. доктар Норыкаду Савадзакі распрацаваў прататып відэамагнітафона з нахільна-радковым запісам на стужку.
BCE прадэманстраваў каляровую сістэму ў лютым 1955 г., выкарыстоўваючы нахільна-радковы запіс на паўцалевай (1.3 см) стужцы. CBS, канкурэнт RCA, збіраўся замовіць машыны BCE, калі Ampex прадставіла палепшаную сістэму Quadruplex. 3M набыла BCE у 1956 годзе.
У 1959 г. Toshiba выпусціла першы камерцыйны відэамагнітафон з нахільна-радковым запісам.
Стужка з чатырохразовай шчыльнасцю
Першымі камерцыйнымі відэамагнітафонамі прафесійнай якасці, здольнымі замяніць кінескопы, сталі двухцалевыя відэастужкі з чатырохразовай шчыльнасцю (Quad), прадстаўленыя Ampex 14 красавіка 1956 г. на канвенцыі Нацыянальнай асацыяцыі вяшчальнікаў у Чыкага. У Quad выкарыстоўвалася папярэчная (сканіруючая стужку па ўсёй шырыні) чатырохгаловачная сістэма на двухцалевай (5.08 см) стужцы, і нерухомыя галоўкі для гукавой дарожкі.
Алена Грэчаская і Дацкая
Алена Грэчаская і Дацкая (Πριγκίπισσα Ελένη της Ελλάδας και Δανίας, Elena a Elenilor şi de Danemarca; 2 мая 1896, Афіны, Каралеўства Грэцыя — 28 красавіка 1982, Лазана, Швейцарыя) — дачка караля Грэцыі Канстанціна I і Сафіі Прускай, жонка румынскага наследнага прынца Караля, маці караля Міхая I. За намаганні па выратаванні румынскіх яўрэяў ад нацыстаў была ўдастоена ў 1993 годзе звання Праведнік народаў свету.
Відэазапіс
Стужка з чатырохразовай шчыльнасцю
Тэлебачанне CBS упершыню выкарыстала Ampex VRX-1000 Mark IV у студыях Television City у Галівудзе 30 лістапада 1956 года для прагляду адкладзенай трансляцыі Дугласа Эдвардса і Навін з Нью-Ёрка ў Ціхаакіянскі гадзінны пояс. 22 студзеня 1957 года гульнявое шоу « Ісціна ці наступствы» тэлеканала NBC, якое выйшла ў Галівудзе, стала першай праграмай, якая выйшла ва ўсе часовыя паясы з папярэдне запісанай відэастужкі. Ampex прадставіла каляровы відэамагнітафон у 1958 г. у пагадненні аб сумесным ліцэнзаванні з RCA, інжынеры якога распрацавалі яго з чорна-белага магнітафона Ampex. Спектакль NBC «Вечар з Фрэдам Астэрам» (1958) — найстарэйшая каляровая відэастужка тэлевізійнай сеткі, якая захавалася і была адноўлена Архівам фільмаў і тэлебачання UCLA.
7 снежня 1963 г. запаволены паўтор ўпершыню быў выкарыстаны падчас прамой трансляцыі гульні «Армія-флот» яе вынаходнікам, рэжысёрам Тоні Верна.
Хоць Quad стаў галіновым стандартам прыблізна на працягу трыццаці гадоў, у яго ёсць такія недахопы, як немагчымасць стоп-кадру і адсутнасць пошуку выяў. Акрамя таго, на ранніх машынах стужку можна было надзейна прайграваць, выкарыстоўваючы толькі той самы набор стужачных галовак ручнога вырабу, які вельмі хутка зношваўся. Нягледзячы на гэтыя праблемы, Quad здольны ствараць выдатныя выявы. У наступных сістэмах відэастужкі запісваліся з дапамогай нахільна-радковай сістэмы, пры якой галоўкі запісваюць дыяганальныя дарожкі (поўныя тэлевізійныя радкі) на стужку.
Шмат ранніх запісаў на відэастужку не захавалася. Хоць стужка 3M Scotch 179 была значна менш дарагая (калі скарыставаная неаднаразова) і зручнейшая, чым кінескоп, з-за высокага кошту яе і іншых ранніх відэастужак (300 долараў за гадзіну), большасць вяшчальнікаў сціралі і выкарыстоўвалі стужкі паўторна. У Злучаных Штатах лічылі відэастужку эканамічна больш эфектыўным сродкам для затрымкі часу, чым кінескопы. Стужкавая сістэма зрабілася патрэбнай у першую чаргу каб абслугоўваць чатыры часавых паяса кантынентальнай часткі ЗША.
Некаторыя класічныя тэлевізійныя праграмы, першапачаткова запісаныя на студыйнай відэастужцы, яшчэ даступныя на DVD — сярод іх Пітэр Пэн з NBC (першая тэлетрансляцыя ў 1960 г.) з Мэры Марцін у ролі Пітэра, некалькі серый забаўляльнай праграмы «Шоў Dinah Shore Chevy» (канец 1950-х / пачатак 60-я), заключнае шоў «Howdy Doody» (1960), тэлеверсія монаспектакля Хэла Холбрука «Марк Твэн сёння ўвечары» (першая тэлетрансляцыя ў 1967) і класічная пастаноўка балета «Шчаўкунчык» Міхаіла Барышнікава 1977).
Стужкі з чатырохразовай шчыльнасцю шліфаваліся 8 латуннымі наканечнікамі пры звычайнай хуткасці прайгравання.
Тыпы C і B
Наступным фарматам, які атрымаў шырокае распаўсюджанне, стаў фармат 1 "(2,54 см) Тыпу C, уведзены ў 1976 г. (хаця некаторыя крыніцы паведамляюць увядзенне ў 1978 г.)  У гэтым фармаце былі прадстаўлены такія функцыі, як пакадравае, рознахуткаснае прайграванне (уключаючы запаволены рух), стоп-кадр, але прайграванне гуку і выявы, дасягальнае ў гэтым фармаце, было некалькі ніжэйшай якасці, чым Quad (хоць якасць 1 "Type C усё яшчэ была дастаткова высокай). У параўнанні з Quad машыны тыпу 1 " С патрабавалі значна меншага абслугоўвання, займалі менш месца і спажывалі значна менш электраэнергіі.
У Еўропе быў распрацаваны аналагічны фармат стужкі, які называецца тып B. Машыны тыпу B (таксама вядомыя як BCN) выкарыстоўваюць тую самую 1-цалевую стужку, што і Type C, але ў іх адсутнічаюць варыянты пакадравага і запаволенага руху. Якасць выявы некалькі лепшая. Тып B быў нормай вяшчання ў кантынентальнай Еўропе на працягу большай часткі 1980-х.
Прафесійныя фарматы касет
Відэакасета — гэта пенал, які змяшчае відэастужку. У 1969 г. Sony прадставіла прататып першай распаўсюджанай відэакасеты ¾цалі (1.905 см) кампазітнай сістэмы U-matic, якую Sony прадставіла ў продажы ў верасні 1971 г. пасля выпрацоўкі галіновых стандартаў з іншымі вытворцамі. Пазней Sony удасканаліла яе у Broadcast Video U-matic або BVU. Sony працягвала ўтрымліваць прафесійны рынак з шэрагам паўцалевых (1.27 см) кампанентнвых відэа магнітафонаў сямейства Betacam з 1982 г., якое ў лічбавых варыянтах усё яшчэ застаецца  сярод прафесійных лідараў рынку. Panasonic дасягнуў пэўнага поспеху ў сваёй сістэме MII, але не здолеў перавысіць частку рынку Betacam.
Наступным крокам стала лічбавая рэвалюцыя. Сярод першых фарматаў лічбавага відэа быў Sony D-1, які паказваў несціснутае лічбавае кампанентнае відэа. Паколькі D-1 быў надзвычай дарагі, неўзабаве былі ўведзены кампазітныя D-2 і D-3 (адпаведна Sony і Panasonic). Ampex прадставіла першы сціснуты кампанентны запіс з серыяй DCT у 1992 годзе. Panasonic палепшыў D-1 у фармат D-5, таксама не сціснуты, але значна больш даступны.
Стандарт DV, які дэбютаваў у 1995 годзе, стаў шырока выкарыстоўвацца як у яго роднай форме, так і ў больш надзейных формах, такіх як DVCAM ад Sony і DVCPRO ад Panasonic у якасці фармату здымкі і рэдагавання. Праз занепакоенасць індустрыі забаў адсутнасцю ў стандарце абароны ад капіравання, звычайнымі сталі толькі меншыя касеты MiniDV, якія выкарыстоўваюцца з відэакамерамі, а поўнапамерныя касеты DV абмяжоўваюцца прафесійным ужыткам.
Для відэакамер, Sony адаптавала сістэму Betacam з яе фарматам Digital Betacam, потым зрабіла наступныя за ім таннейшыя Betacam SX і MPEG IMX фарматы і паўпрафесійную DVCAM сістэму. Panasonic выкарыстаў DV- варыянт DVCPRO для ўсіх прафесійных камер, і фармат DVCPRO50 высокага класа быў яго прамым нашчадкам. JVC распрацаваў канкуруючы фармат D9 / Digital-S, які сціскае відэададзеныя аналагічна DVCPRO, але выкарыстоўвае касету, аналагічную носьбітам S-VHS.
Высокая выразнасць
Увядзенне HDTV- відэапрадукцыі запатрабавала носьбіта для захоўвання відэаінфармацыі высокай выразнасці. У 1997 годзе Sony палепшыла серыю Betacam да HD са стандартам HDCAM і стрыечным братам HDCAM SR. Канкурэнтны фармат Panasonic для камер заснаваны на DVCPRO называецца DVCPRO HD. Для выкарыстання відэамагнітафонаў і архіваў Panasonic пашырыў спецыфікацыю D-5 для захоўвання сціснутых HD-патокаў і назваў яе D-5 HD.
Касетныя відэамагнітафоны
Першыя спажывецкія відэамагнітафоны былі выпушчаны ў 1971 годзе (на базе тэхналогіі Sony U-matic) Philips. У наступным годзе Philips выйшла на ўнутраны рынак з N1500. Sony Betamax (1975) і VHS JVC (1976) стварылі масавы рынак відэамагнітафонаў, і дзве канкуруючыя сістэмы змагаліся ў "вайну фармату відэакасеты ", ў выніку якой VHS выйграла. У Еўропе Philips распрацаваў фармат V2000, які не знайшоў попыту ў тэлекампаній у Вялікабрытаніі і прайграў VHS.
Спачатку відэамагнітафоны і відэакасеты былі вельмі дарагімі, але да канца 1980-х цана знізілася настолькі, каб зрабіць іх даступнымі для масавай аўдыторыі. Нарэшце відэакасеты дазволілі спажыўцам купіць альбо ўзяць у арэнду поўны фільм і паглядзець яго дома, калі пажадаюць, а не ісці ў кінатэатр альбо чакаць, пакуль ён не выйдзе ў эфір. Гэта нарадзіла крамы відэапракату, вялікую сетку Blockbuster, якая існавала прыблізна з 1980 па 2005 год. Гэта таксама дазволіла ўладальніку відэамагнітафона зрушваць час прагляду фільмаў і іншых тэлевізійных праграм пасля запісу з трансляцыі. Гэта выклікала велізарныя змены ў практыцы прагляду, бо больш не трэба было чакаць паўтарэння прапушчанай праграмы. Пераход да хатняга прагляду таксама змяніў патокі даходу кінаіндустрыі, таму што арэнда дома стварыла дадатковы прамежак часу, калі фільм мог зарабіць грошы. У некаторых выпадках фільмы, касаывя зборы з якіх у кіно былі сціплыя, атрымлівалі высокія паказчыкі на рынку пракату (напрыклад, культавыя фільмы).
VHS стаў вядучым спажывецкім фарматам для хатніх фільмаў пасля «вайны фарматаў відэакасет», аднак наступныя фарматы S-VHS, W-VHS і D-VHS так і не дасягнулі ўзроўню папулярнасці VHS. У пачатку 2000-х гадоў на запісным відэарынку VHS пачаў выцясняцца DVD. Фармат DVD мае некалькі пераваг перад стужкай VHS. DVD значна лягчэй дазваляе паўторна праглядаць праграму, VHS можа пашкодзіцца альбо зламацца, што робіць DVD-дыскі лепшым фарматам з пункту гледжання пракатнай крамы. VHS-стужка можа быць сцёртая, калі на яе ўздзейнічае хутка змяняючаяся магнітнае поле дастатковай трываласці. На DVD і іншыя аптычныя дыскі такія магнітныя палі не ўплываюць. Нягледзячы на тое, што DVD-дыскі не маюць праблем касетаў, такіх як пашкоджанне стужкі або касетнага механізму, DVD-дыскі могуць быць пашкоджаны драпінамі. Іншым фактарам для крам пракату фільмаў з’яўляецца тое, што DVD-дыскі меншыя па памеры і займаюць менш месца для захоўвання. DVD-дыскі прапануюць шэраг пераваг для гледача: могуць падтрымліваць як стандартныя прапорцыі экрана 4x3, так і шырокаэкранныя прапорцыі экрана 16x9, і DVD-дыскі могуць забяспечваць у два разы больш выразнае відэа ў VHS. Акрамя таго, глядач, які хоча прапусціць фільм да канца, можа зрабіць гэта значна хутчэй з DVD, чым са стужкай VHS (якую трэба пераматаць). DVD могуць мець інтэрактыўнае меню, некалькі моўных дарожак, аўдыякаментарыі, субтытры з магчымасцю ўключэння ці выключэння, і выбару на некалькіх мовах. DVD можна таксама прайграць на кампутары.
Дзякуючы гэтым перавагам, да сярэдзіны 2000-х DVD-дыскі былі дамінуючай формай запісаных відэафільмаў як на пракатным кіно, так і на новых кінарынках. У канцы 1990-х — пачатку 2000-х спажыўцы працягвалі выкарыстоўваць відэамагнітафоны для запісу эфірных тэлешоў, бо спажыўцы не маглі рабіць запісы на DVD. Гэты апошні бар’ер для панавання DVD быў пераадолены ў канцы 2000-х са з’яўленнем недарагіх DVD-магнітафонаў і іншых лічбавых відэарэгістратараў. DVR-прылады, якія запісваюць адлюстраванне на цвёрды дыск альбо флэш-памяць, можна набыць у крамах электронікі альбо арандаваць у правайдэраў кабельнага або спадарожнікавага тэлебачання. Пераход да DVD прывёў да таго, што рынак быў завалены выкарыстанымі фільмамі VHS, якія можна набыць у ламбардах і крамах сэканд-хэндаў, як правіла, па меншай цане, чым эквівалентная плёнка на ужываным DVD. Акрамя таго, з-за вялікай колькасці прайгравальнікаў VHS у школах і бібліятэках стужкі VHS па-ранейшаму выпускаюцца для адукацыйнага рынку. У ліпені 2016 года апошні вядомы вытворца відэамагнітафонаў Funai абвясціў, што спыняе вытворчасць відэамагнітафонаў.
Спажывецкія і паўпрафесійныя відэакамеры
Першы спажывецкі лічбавы запіс і паўпрафесійны лічбавы фармат відэа, уведзены ў 1995 годзе, выкарыстоўваў невялікую касету Digital Video Cassette (DVC). Пазней фармат быў перайменаваны ў MiniDV, каб адлюстраваць схему кадавання DV, але на стужках па-ранейшаму ёсць марка «DVC». Некаторыя пазнейшыя фарматы, такія як DVC Pro ад Panasonic захоўваюць арыгінальную назву. Фармат DVC / MiniDV забяспечвае якасць трансляцыі відэа і пашыраныя магчымасці нелінейнага мантажу на спажывецкім і некаторым прафесійным абсталяванні. Гэты фармат выкарыстоўваўся ў здымках многіх фільмаў, напрыклад, у «Дэні Бойл» 28 дзён пазней (2001, зняты на Canon XL1) і «Унутраная імперыя» Дэвіда Лінча (2006, знята на Sony PD170)
У 1999 г. Sony перанесла схему запісу DV на 8-мм сістэмы, стварыўшы Digital8. Выкарыстоўваючы тыя ж касеты, што і Hi8, многія відэакамеры Digital8 маглі прайграваць аналагавыя запісы Video8 / Hi8, захоўваючы сумяшчальнасць з ужо запісанымі аналагавымі відэакасетамі. У 2008 годзе Sony скончыла вытворчасць і продаж відэакамер Digital8.
Sony прадставіла іншы фармат касеты для відэакамер, які называецца MicroMV, але цікавасць спажыўцоў была нізкай з-за ўласнасці гэтага фармату і яго абмежаванай падтрымкі у простых відэарэдактарах Windows, і Sony паставіла апошні блок MicroMV у 2005 годзе. У канцы 2000-х MiniDV і яго стрыечны брат высокай выразнасці, HDV, былі двума найбольш папулярнымі фарматамі на аснове стужак сярод спажыўцоў і паўпрафесійных карыстальнікаў. У фарматах выкарыстоўваюцца розныя метады кадавання, але адзін і той жа тып касеты. З 2001 года, калі быў прадстаўлены MicroMV, новых формаў касеты не было ўведзена — HDV (High Definition Video) прапануе спажыўцам HD-відэа на стужцы MiniDV.
Будучыня стужкі
З паляпшэннем тэхналогій відэакасета перажыла сваё першапачатковае выкарыстанне (арыгінальны запіс, мантаж і прайграванне трансляцыі) і цяпер з’яўляецца ў першую чаргу архіўным носьбітам. Сканчэнне веку стужкі для відэазапісу было прадказана яшчэ ў 1995 г., калі была прадэманстравана сістэма нелінейнага рэдагавання Avid, якая захоўвала відэакліпы на цвёрдых дысках. Тым не менш відэакасета ўсё яшчэ шырока выкарыстоўвалася, асабліва спажыўцамі, прыблізна да 2004 г., калі відэакамеры на аснове DVD сталі даступнымі на ўзроўні спажыўцоў, і спажывецкія кампутары атрымалі дастаткова вялікія дыскі для захоўвання гадзін відэа.
Нягледзячы на гэтыя выгоды, стужка па-ранейшым шырока выкарыстоўваецца ў вытворцаў фільмаў і тэлевізійных сетках з-за сваёй даўгавечнасці, нізкага кошту і надзейнасці. Па гэтых прычынах галоўныя копіі візуальнага зместу часта захоўваюцца на стужцы, асабліва ў карыстальнікаў, якія не могуць дазволіць сабе перайсці на безстужкавыя машыны. Прафесійныя карыстальнікі, такія як трансляцыя тэлебачання, па-ранейшым актыўна выкарыстоўвалі касету ў сярэдзіне і ў канцы 2000-х гадоў. Такія безстужкавыя фарматы, як DVCPRO P2, XDCAM і AVCHD атрымліваюць шырэйшае прызнанне.
У той час як запіс у рэжыме рэальнага часу перайшоў у цвёрды стан (Panasonic P2, Sony SR MASTER або XDCAM-EX), аптычны дыск (Sony XDCAM) і цвёрдыя дыскі, высокі кошт цвёрдацельнага стану і абмежаваны тэрмін захоўвання цвёрдых дыскаў робяць іх менш пажаданымі для архіўнага выкарыстання, для якога па-ранейшаму выкарыстоўваецца стужка.
Хрупляўнік
Хрупля́ўнік (Polycnemum) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя травяністыя расліны і паўкусцікі. Сцёблы галінастыя, з тонкімі прыўзнятымі галінкамі. Лісце сядзячае, чаргаванае, шылападобнай формы. Кветкі дробныя, адзіночныя. Плод — арэшак.
Арэал
Налічвае 6 відаў, пашыраных у Еўразіі і Паўночнай Афрыцы. На тэрыторыі Беларусі пашыраны і.
Лозкі (Рослаўльскі раён)
Лозкі (Лозки) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лозкі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Леснікаўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Прынцыпат
У гістарыяграфіі замацаваўся тытул «імператар», хоць асноўныя паўнамоцтвы глава дзяржавы меў як народны трыбун і прінцэпс.
Сістэма прынцыпату стала афармляцца пры Аўгусце, улада якога засноўвалася на злучэнні розных магістратур. Аўгуст і яго пераемнікі, быўшы прынцэпсамі сената, адначасова засяроджвалі ў сваіх руках вышэйшую грамадзянскую (пажыццёвы народны трыбун) і ваенную ўладу. Фармальна працягвала існаваць рэспубліканскі лад: сенат, каміцыі (народныя зборы), магістратуры (акрамя цэнзараў). Але гэтыя інстытуты страцілі ранейшае палітычнае значэнне, бо выбары ў іх і іх дзейнасць рэгуляваліся прынцэпсам. Рэальная ўлада была засяроджана ў руках прыцэпса-імператара і блізкіх да яго людзей, яго асабістай канцылярыі, штат якой бесперапынна рос, а сфера дзейнасці пашыралася.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Грыцавічы)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Грыцавічы Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Першыя згадкі пра храм датуюцца другой паловай XIX стагоддзя. Храм быў пабудаваны з дрэва. У 1962 годзе царква была закрыта і перададзена калгасу, які выкарыстоўваў будынак як месца для захоўвання збожжа. З часам дах прыйшоў у трухлявасць і стаў працякаць.
У 1997 годзе быў асвечаны новы цагляны храм.
Крысціян Блінкенберг
Крысціян Сорэнсен Блінкенберг (Christian Sørensen Blinkenberg; 15 лютага 1863, Рыбэ — 25 студзеня 1948, Капенгаген, Данія) — куратар Нацыянальнага музея Даніі і археолаг, які разам з Карлам Фрэдэрыкам Кінчам знайшоў Ліндскую храмавую хроніку ў пачатку XX ст. Апублікаваў яе ў 1912 годзе.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1863 г. ў Даніі, у горадзе Рыбэ. 6 красавіка 1894 года ажаніўся з Эмай Генрыэтай. У 1899—1901 здзейсніў вялікую вучэбную паездку ў Грэцыю, Італію і Францыю.
У перыяд 1900—1914 кіраваў раскопкамі ў Ліндасе на востраве Родас, і ў 1904 годзе знайшоў храмавую хроніку ад 99 г. да н. э. Ля падножжа Ліндаса ёсць дошка ў гонар Крысціяна Блінкенберга і Карла Фрэдэрыка Кінча.
У 1911 годзе К. Блінкенберг стаў прафесарам класічнай археалогіі. Часткі Ліндскай храмавай хронікі цяпер знаходзяцца ў Нацыянальным музеі ў Капенгагене.
Экернфёрдэ
Экернфёрдэ (Eckernförde) — горад на поўначы Германіі, у федэральнай зямлі Шлезвіг-Гольштэйн, уваходзіць у склад акругі Рэндсбург-Экернфёрдэ. Размешчаны ў Экернфёрдскай бухце Балтыйскага мора, за 25 км на паўночны захад ад Кіля. У 1302 годзе Экернфёрдэ ўпершыню згадваецца як горад. У Экернфёрдскай бухце размешчана некалькі буравых платформаў. У горадзе развіта мукамольная вытворчасць.
Вінаградарства
Вінагра́дарства з'яўляецца галіной аграпрамысловага комплексу і накіравана на вырошчванне высокіх ураджаяў сталовага і тэхнічнага вінаграда для забеспячэння насельніцтва свежым і сушоным вінаградам (разынкамі, кішмішам, карынкай), а вінаробства і кансервавую прамысловасць — сыравінай.
Вінаградарства мае чатыры вытворчыя кірункі:
Павел Шаўроў
Павел Шаўроў (нар., ) — беларускі футбаліст, нападаючы.
Вінаградарства
Адрозніваюць вінаградарства ўкрыўное і неўкрыўное, арашальнае і неарашальнае, або багарнае, коранеўласнае і прышчэпленае на марозаўстойлівых і філаксераўстойлівых прышчэпах.
Вінаградарства з'явілася ў старажытнасці ў краінах Міжземнамор'я, Блізкага Усходу, Сярэдняй Азіі.
Сусветная вытворчасць вінаграду складае штогод 57— 60 млн т. Больш як палову яго атрымліваюць у Італіі, Францыі, ЗША, Іспаніі, Турцыі. Далей ідуць Аргенціна, Іран, ПАР, Грэцыя, Румынія, Партугалія, Германія, Расія, Чылі, Аўстралія, Азербайджан, Бразілія, Малдова.
Прамысловае вінаградарства развіта паміж 34—52° паўн. ш. і 20—40° паўд. ш. У Еўропе паўночная мяжа вырошчвання прамысловага вінаграду праходзіць праз Парыж, Льеж, Дзюсельдорф, Камянец-Падольскі, Саратаў. Прамысловае вінаградарства характарызуецца інтэнсіўнасцю, патрабуе вял. капіталаўкладанняў і значных затрат працы. У ім выкарыстоўваецца механізацыя многіх працаёмкіх работ: тэрасавання, плантажу, пасадкі, рыхлення міжрадкоўяў, унясення ўгнаенняў, укрывання і адкрывання кустоў, устаноўкі шпалераў, барацьбы са шкоднікамі і хваробамі і інш. Прысядзібнае аматарскае вінаградарства пашыраецца далей на поўнач.
Вінаградарства ў Беларусі
На Беларусі вінаград вядомы з XVI ст. Аматарскае вінаградарства адзначана ў большасці раёнаў, невялікае вытворчае — у Пінскім, Столінскім, Хойніцкім і Мінскім. Найбольш спрыяльныя для яго развіцця паўднёвыя раёны Брэсцкай і Гомельскай абласцей (акрамя раёнаў, забруджаных радыенуклідамі ў выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС). Доследныя работы па селекцыі вінаграду на Беларусі праводзяцца ў Беларускім НДІ пладаводства, размешчаным у в. Самахвалавічы Мінскага раёна. Беларусь атрымлівае вінаград пераважна з Малдовы.
IC 4772
IC 4772 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віктар Васілевіч Ціхаміраў
Віктар Васілевіч Ціхаміраў (нар. 28 красавіка 1958, г. Мінск, БССР, СССР) — доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Малое Кошкіна
Малое Кошкіна (Малое Кошкино) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Універсітэт прыкладных навук брэндынгу
Універсітэт прыкладных навук брэндынгу (Brand University of Applied Sciences) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Гамбург.
Малое Кошкіна
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Малое Кошкіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Віктар Васілевіч Ціхаміраў
Біяграфія
Нарадзіўся 28 красавіка 1958 года ў Мінску.
Універсітэт прыкладных навук брэндынгу
Агульная характарыстыка
Дыяпазон навучальных праграм уключае праграмы бакалаўрыяту і магістратуры на нямецкай і англамоўнай мовах у галіне кіравання брэндам, камунікацыі з брэндам і дызайну брэндаў. У сумеснай доктарскай праграме ў супрацоўніцтве з Паўднёва-Дацкім універсітэтам Універсітэт прыкладных навук падтрымлівае дысертацыйныя праекты ў галіне брэнд-менеджменту, камунікацый і дызайну.
Малое Кошкіна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Леснікаўскага сельскага паселішча.
Віктар Васілевіч Ціхаміраў
Біяграфія
У 1975 годзе з медалём скончыў школу. У 1980 годзе скончыў з адзнакай фізічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, а ў 1984 годзе — аспірантуру пры кафедры ядзернай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1984 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю пад кіраўніцтвам прафесара В. Г. Барышэўскага.
Універсітэт прыкладных навук брэндынгу
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны 1 чэрвеня 2010 года як «Акадэмія брэндынгу — Універсітэт дызайну і камунікацый» і быў афіцыйна прызнаны сенатам горада Гамбурга. Уласнікам універсітэта з’яўляецца кампанія «Brand Academy GmbH», якая таксама базуецца ў Гамбургу. У верасні 2019 года мясцовы орган па навуцы, даследаванням і роўнасці афіцыйна ўзгадніў назву «Універсітэта прыкладных навук брэндынгу». Кампус размешчаны ў будынку гістарычнай марской школы.
Віктар Васілевіч Ціхаміраў
Біяграфія
У 1984—1986 гг. працаваў асістэнтам, малодшым і старшым навуковым супрацоўнікам кафедры ядзернай фізікі БДУ; у 1986—1993 гг. — старшым і вядучым навуковым супрацоўнікам Інстытута ядзерных праблем БДУ. У 1993 годзе Віктар Васілевіч абараніў доктарскую дысертацыю. З 1993 года — загадчык лабараторыі ядзернай і космамікрафізікі Інстытута ядзерных праблем БДУ; адначасова з 1995 г. выкладае на кафедры ядзернай фізікі БДУ.
Навуковая дзейнасць
У 1982 г. сумесна з У. Р. Барышэўскім прадказаў эфект магнітатармознага з’яўлення электрон-пазітронных пар гама-квантамі высокіх энергій ў крышталях, неўзабаве выяўлены ў Еўрапейскім цэнтры ядзерных даследаванняў (ЦЕРН).
У 1987 г. В. В. Ціхаміраў першым даў інтэрпрэтацыю знойдзенага ў ЦЕРН эфекту анамальнага росту інтэнсіўнасці выпраменьвання электронаў высокіх энергій ў тонкім крышталі крэмнію.
У 2007 г. прадказаў эфект шматразовага адлюстравання часціц плоскасцямі аднаго крышталя, неўзабаве выяўлены ў CERN.
В. В. Ціхаміраў таксама прадказаў:
Акрамя гэтага Віктар Васілевіч удзельнічаў у працах па маніторынгу ядзерных боепрыпасаў, даследаванню магчымасці лазернага падзелу ізатопаў і праблемы стварэння аб’ёмнага лазера на свабодных электронах. Прафесар кіраваў распрацоўкай схемы паспяхова праведзенага першага эксперыменту па назіранні вуглавога размеркавання гама-квантаў, якія ўтвараюцца пры распадзе пазітронія ў магнітным полі, распрацаваў схемы эксперыментаў па рэалізацыі метаду лазернага паскарэння ў магнітным полі і назіранні незахавання прасторавай цотнасці ва ўзаемадзеянні палярызаванага атамнага пучка з электрамагнітнай хваляй.
В. В. Ціхаміраў ўдзельнічае ў распрацоўках магутных генератараў электрамагнітнага выпраменьвання. Сумесна з супрацоўнікамі лабараторыі распрацаваў тэарэтычныя асновы і матэматычныя мадэлі апісання працы магнітакумулятыўных генератараў і прылад пераўтварэння энергіі, а таксама аптымізаваў шэраг іх канструкцый.
Навуковец кіруе навукова-даследчай працай студэнтаў і аспірантаў на кафедры ядзернай фізікі фізічнага факультэта БДУ, падрыхтаваў двух кандыдатаў навук, распрацаваў спецкурсы па фізіцы ядра, ядзерных рэакцый, ядзернай астрафізіцы, кінэтыцы фізічных і хімічных з’яў і працэсаў, кінэтыцы і дынаміцы ядзерных рэактараў.
Асноўныя публікацыі
Віктар Васілевіч Ціхаміраў з’яўляецца аўтарам больш за 150 навуковых прац, апублікаваных у Physical Review Letters, Physical Review, Physics Letters, Поспехі фізічных навук, ЖЭТФ, Лістах ЖЭТФ, ЯФ, ЖТФ, Journal of Physics, Journal of Applied Physics, Nuclear Instruments and Methods, Весніку БДУ, Дакладах і Вестках НАН РБ і інш.
Зімовыя Юнацкія Алімпійскія гульні 2016
Зімовыя Юнацкія Алімпійскія гульні 2016, афіцыйна вядомыя як Гульні II Юнацкія Алімпіяды (2016 Winter Youth Olympics), праходзілі з 12 па 21 лютага 2016 года ў Лілехамеры, Нарвегія, на спартыўных аб’ектах, пабудаваных для зімовых Алімпійскіх гульняў 1994 г..
Выбар горада
Лілехамер стаў адзіным горадам, якія падалі афіцыйную заяўку, хоць намеры таксама выказвалі Сафія, Люцэрн, Лэйк-Плэсідзе і Сарагоса. 7 снежня 2011 года было афіцыйна абвешчана, што Гульні пройдуць у Лілехамеры. Лілехамер стане другім горадам пасля Інсбрука, які прымаў як зімовыя Алімпійскія гульні, так і зімовыя юнацкія Алімпійскія гульні.
Лазер (гара)
Гара Лазе́р (Lozére, Losera, па мянушцы «Лысая» ) — гранітны масіў, які дасягае вышыні 1 699 м (Пік дэ Фіньель), размешчаны на паўднёвым усходзе французскага Цэнтральнага масіва Севенаў. Ён даў сваё імя дэпартаменту Лазер. На гары бярэ пачатак рака Тарн. У Лазеры ёсць цэлы запаведнік скал самых мудрагелістых формаў, які завецца «Лё хаос Манпелье Лё В’ё».
На працягу шматлікіх стагоддзяў гэта цяжкадаступная мясцовасць была цытадэллю пратэстанцтва ў Францыі, і менавіта ў гэтых далінах было аказана самае жорсткае супраціўленне тыраніі Людовіка XIV і Людовіка XV. Падчас Другой сусветнай вайны Севены ператварыліся ў «партызанскі край», а пасля 1968 года — у вотчыну хіпі (zippies, як назвалі іх мясцовыя жыхары), якія засялілі шматлікія фермы, пакінутыя ўладальнікамі з-за беднасці гэтых мясцін. Ля падножжа гары размешчаны вялікія руіны замка Турнэ (XII ст.).
Дзмітрый Сцяпанавіч Дацэнка
Біяграфія
Дзмітрый Дацэнка нарадзіўся 19 ліпеня (па новым стылі — 1 жніўня) 1913 года ў вёсцы Аннаўка (цяпер — Акімаўскі раён Запарожскай вобласці Украіны) у сялянскай сям’і. У дзяцінстве пераехаў у горад Горлаўка. У 1935 годзе скончыў будаўнічы тэхнікум, пасля чаго працаваў токарам Горлаўскага машынабудаўнічага завода. У 1935 годзе Дацэнка быў прызваны на службу ва ўнутраныя войскі НКУС СССР, ахоўваў чыгунку. У 1939 годзе скончыў курсы палітсаставу. У 1942 годзе Дацэнка быў пераведзены ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Са снежня таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Да студзеня 1945 года старшы лейтэнант Дзмітрый Дацэнка камандаваў агнявым узводам 1075-га знішчальна-супрацьтанкавага артылерыйскага палка 5-й гвардзейскай арміі 1-га Украінскага фронту. Вызначыўся падчас фарсіравання Одэра.
24 студзеня 1945 года ўзвод Дацэнка адным з першых у палку пераправіўся праз Одэр, захапіў плацдарм на яго заходнім беразе і ўтрымаў яго, адбіўшы тры нямецкія контратакі ў раёне населенага пункта Ліндэн (цяпер — Ліпкі за 7 кіламетраў на паўночны захад ад Бжэга). Падчас баёў за пашырэнне плацдарма ўзвод Дацэнка знішчыў 4 дзоты і 2 кулямёты суперніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнай Рады СССР ад 10 красавіка 1945 гады за «узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце дужання з нямецкімі захопнікамі і выяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старэйшы лейтэнант Зміцер Дацэнка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем Саюза Зорка" за нумарам 7995.
Пасля заканчэння вайны Дацэнка працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1948 годзе ён скончыў Ленінградскую Вышэйшую афіцэрскую артылерыйскую школу. У 1960 годзе ў званні падпалкоўніка ён быў звольнены ў запас. Пражываў у Брэсце, працаваў ва ўпраўленні «Брэстсельбуда». Памёр 15 сакавіка 1991 года, пахаваны на Гарнізонных могілках Брэста.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, ордэнам «Знак Пашаны» і шэрагам медалёў.
Арэс Людавізі
Арэс Людавізі — мармуровая статуя юнага безбародага бога вайны з Амурам, які гуляе ля яго ног, знойдзеная на месцы храма гэтага бажаства на Марсавым поле пры будаўнічых працах у 1622 годзе. Гэта копія з арыгінала грэчаскага майстра (магчыма, Лісіпа ці Скопаса); датуецца часам добрых імператараў.
Кардынал Ладавіка Людавізі (пляменнік Папы Рыгора XV), быўшы вядомым знатаком старажытнасцяў, займеў Арэса ў свой збор на віле Людавізі. Правая нага фігуры была адноўлена пад наглядам самога Берніні. У XVII—XVIII стст. Арэс быў аб'ектам асаблівых захапленняў знатакоў мастацтва; Вінкельман ставіў яго вышэй усіх захаваных статуй старажытнага бога вайны.
У 1901 годзе, калі мастацкі збор Людавізі пайшоў з малатка, Арэс быў набыты італьянскай дзяржавай. Цяпер устаноўлены ля палацца Альтэмпс (адзін з будынкаў Нацыянальнага музея Рыма).
Піддэрэвэнка
Піддэрэвэнка (Піддере́венка) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сена
Назву Сена маюць:
NGC 2219
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Варкач
Мікалай Ва́ркач (Niklas von (Mikolaj) Warkotsch) — дыпламат Свяшчэннай Рымскай імперыі XVI ст. Родам венгр, пляменнік караля польскага і вялікага князя літоўскага Стафана Баторыя. Як пасол імператара Рудольфа II у 1589, 1593 і 1594 наведаў Маскву, дзе вёў перагаворы пра сумесныя дзеянні адносна Рэчы Паспалітай і Асманскай імперыі.
Пакінуў дзённікі 1-га і 3-га падарожжаў (ненадрукаваныя). Дзённік пасольства 1593 вёў Стафан Гейс, які даў звесткі пра гарады і мястэчкі Беларусі, праз якія ехала пасольства — Гародна, Вільня, Маладзечна, Лагойск, Барысаў, Орша, Дуброўна -, кароткае апісанне гарадскіх замкаў. Дзённік упершыню апублікаваны ў 1820 на нямецкай мове.
Каралі (значэнні)
Назву Каралі маюць:
Підлісся (Жоўкіўскі раён)
Підлісся (Підлі́сся) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Підрыка
Підрыка (Підрі́ка) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4773
IC 4773 — галактыка тыпу SBd ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лабірынт фаўна (саўндтрэк)
«Лабіры́нт фа́ўна» (Pan’s Labyrinth, El Laberinto del Fauno) — саўндтрэк Хаўера Наварэтэ да аднайменнага фільма 2006 года рэжысёра Гільерма дэль Тора. Другая сумесная праца кампазітара і рэжысёра (пасля «Хрыбта д’ябла»).
Праца над саўндтрэкам распачалася яшчэ да здымкаў фільма. Галоўнай музычнай тэмай стала калыханка, вядучай музычнай формай карціны была выбрана форма вальса, асноўным музычным памерам адпаведна — 3/4. Наварэта напісаў цэлы шэраг музычных кампазіцый, што дазволіла Дэль Тора свабодна адчуваць сябе на этапе мантажу. Хоць многія трэкі ў фільм не ўвайшлі, рэжысёр настаяў, каб у альбом былі ўключаны ўсе напісаныя кампазіцыі.
Запіс саўндтрэка адбываўся на студыі «» (Прага), звядзенне музыкі выконвалася на студыі «Soundtrack» (Барселона). Альбом быў выпушчаны 23 кастрычніка 2006 года лэйблам «» і атрымаў пераважна станоўчыя водгукі крытыкаў.
За музыку да фільма Хаўер Наварэтэ ўдастоіўся намінацыі на прэмію «Оскар».
Стваральнікі
Кампазітар — Хаўер Наварэтэ
Выканаўцы :
Стваральнікі альбома :
Спіс кампазіцый
Альбом складаецца з 21 кампазіцыі, усе аўтарства Хаўера Наварэтэ.
Вытворчасць
Для напісання саўндтрэка да фільма «Лабірынт фаўна» Гільерма дэль Тора запрасіў іспанскага кампазітара Хаўера Наварэтэ, з якім раней ужо працаваў над фільмам «Хрыбет д’ябла» (2001). Рэжысёр падняў пытанне саўндтрэка яшчэ да пачатку здымкаў. Перш за ўсё ён перадаў Наварэтэ некалькі музычных фрагментаў «для натхнення» і папрасіў напісаць калыханку. Апісваючы сваё ўяўленне аб цэнтральнай музычнай тэме фільма, Дэль Тора казаў: «Гэта павінна быць калыханка, якая навявала б нешта кельцкае з поўначы Іспаніі і была б поўная смутку». З’яўленне гэтай музычнай тэмы да пачатку здымкаў мела прынцыповае значэнне для рэжысёра. З аднаго боку, гэтую мелодую ў некалькіх сцэнах павінна была напяваць гераіня Марыбэль Верду Мерседэс. З іншага боку, рэжысёр адчуваў, што гэтая мелодыя стане вызначальнай для яго бачання ўсёй гісторыі.
Асноўным патрабаваннем Дэль Тора была меладычнасць і эмацыйнасць музыкі, што стала сапраўдным выпрабаваннем для кампазітара. Калі Наварэтэ напісаў першы варыянт, рэжысёр музыку ўпадабаў, аднак палічыў яе недастаткова меладычнай. Дэль Тора адзначаў: «Большасць кампазітараў баяцца мелодыі, але найлепшыя з калыханак якраз такія: просты матыў, што мае моц абудзіць цеплыню мацярынскага голасу». Наступны варыянт, прапанаваны Наварэтэ, меў мелодыю, аднак, паводле Дэль Тора, «у ім усё яшчэ не даставала некалькіх нот, быццам ён [кампазітар] любым коштам намагаўся пазбегнуць празмернай запамінальнасці, празмернай меладычнасці». У выніку, мелодыя была дапрацавана, як таго жадаў рэжысёр. Па прызнанні Дэль Тора, ён канчаткова пераканаўся ў завершанасці калыханкі, калі яго дачка запатрабавала мелодую на свой. Сам рэжысёр выкарыстоўваў калыханку ў якасці натхнення пры працы над раскадроўкай фільма.
Выкарыстаны ў калыханцы музычны памер 3/4 аказаў уплыў і на іншыя кампазіцыі саўндтрэка. Чым далей прасоўвалася праца над музычным суправаджэннем кінастужкі, тым больш рэжысёр і кампазітар прыходзілі да ўсведамлення, што музычная форма гэтай гісторыі — вальс. У выніку, асацыяцыі з вальсавай музыкай набылі добрыя персанажы і пачуцці — гэта і настальгічная іспанская мелодыя «The Refuge», і пачатак кампазіцыі «The Funeral», і мелодыя «Waltz of the Mandrake», дзе музычная форма адлюстравана ў назве.
Запіс саўндтрэка адбываўся паралельна са стварэннем гукавога афармлення фільма. Рэжысёр разумеў, што канчатковы выбар паміж гукавымі эфектамі і музыкай, а таксама іх камбінаванне будзе адбывацца на стадыі мантажа. Каб адчуваць сябе больш свабодна ў мантажнай, ён папрасіў Наварэтэ напісаць і прадставіць у яго распараджэнне дадатковую колькасць музычных тэм. Паколькі такім чынам музыкі апынулася больш, чым патрэбна, у выніковым мантажы фільма некаторыя кампазіцыі прыйшлося моцна ўрэзаць, а ад некаторых увогуле адмовіцца. Аднак, пры выпуску саўндтрэка рэжысёр настаяў, каб у альбом былі ўключаны ўсе кампазіцыі, якія Наварэтэ напісаў да фільма.
Альбом быў запісаны на студыі «» (Прага), звядзенне музыкі выконвалася на студыі «Soundtrack» (Барселона). Саўндтрэк быў выпушчаны 23 кастрычніка 2006 года лэйблам «».
Крытыка
Джонатан Брокстан назваў музычнае суправаджэнне «Лабірынта фаўна» адным з найлепшых саўндтрэкаў года: «Нягледзячы на адносную невядомасць кампазітара і адчувальны дух артхауса ў фільме, саўндтрэк не саступае найлепшым галівудскім творам апошніх дванаццаці месяцаў». Па меркаванні Джэймса Крыстафера Монгера «Наварэтэ запаўняе кожную пустэчу цудамі, абапіраючыся на арфу, хоры і глыбокія струнныя, каб адлюстраваць пагружэнне маладой дзяўчыны ў фантазію сярод свету, які імкнецца разарваць сябе на шматкі». Эндру Гранадэ адзначае, што «Наварэтэ стварыў партытуру з паслядоўнай эстэтыкай, якая прываблівае вас і раскрывае больш глыбокія сувязі з кожным наступным праслухваннем». Падобную думку выказаў Джон Лі: «''Музыка надзелена такім багаццем, якое патрабуе шматразовага праслухоўвання. Кожны раз гэта будзе асобны вопыт, і гэта дастаткова важкая прычына для аматараў саўндтрэкаў, каб уключыць гэты альбом у сваю калекцыю''».
Аглядальнік з «The Film Scorer» адзначае ролю музыкі ў супрацьпастаўленні і яднанні двух светаў: «''Падзеі „Лабірынта фаўна“ разгортваюцца ў двух пастаянна збліжаючыхся светах: рэальным і фантастычным. Музыка кампазітара Хаўера Наварэтэ надае кожнаму непаўторную індывідуальнасць і адначасова звязвае іх агульнай тэмай''».
Джэймс Саўтхол выказаў меркаванне, што гэтая музыка можа палярызаваць слухачоў па ўзросце: «Гэта маляўнічая, маштабная музыка, у якой дамінуе запамінальная тэма, і я цалкам магу ўявіць, як маладыя фанаты кінамузыкі закахаюцца ў яе па вушы; больш маршчыністыя старэчы цалкам могуць спытаць, дзе эмацыйная глыбіня, і скласці спіс розных іншых саўндтрэкаў мінулых гадоў, якія робяць нешта падобнае, але лепш».
Некаторыя крытыкі звярталі ўвагу на слабыя моманты саўндтрэка. Эндру Гранадэ адзначыў, што Наварэтэ часам звяртаецца да банальных клішэ. Прыкладам можа служыць атанальнае нарошчвання вялізнага духавога, струннага і фартэпіяннага кластара ў канцы кампазіцыі «A Book of Blood» дзеля ілюстрацыі жаху, і жудасная, нечалавечая перкусія, якая прабіваецца праз дысананс рэплікі «Not Human». Аглядальнік з рэсурса IGN выказаў думку, што саўндтрэк становіцца ахвярай засілля струнных над іншымі інструментамі. Рэцэнзент дадае: «У рэшце рэшт, нягледзячы на свой змрочна-рамантычны характар, саўндтрэк мае тэндэнцыю занадта моцна замыкацца на сабе, і многія кампазіцыі гучаць практычна неадрознымі адна ад адной».
Аналіз
Адкрываючая кампазіцыя саўндтрэка, «Long, Long Time Ago», адразу пачынаецца з загалоўнай тэмы фільма — дзіцячай калыханкі. Мелодыю выконвае дзявочы голас у форме напеву з закрытым ротам. Па меркаванні Джонатана Брокстана, гэтая кампазіцыя гучыць так, быццам яе напісаў або  для фільма Французскай новай хвалі 1960-х гадоў. У аглядзе для «'» адзначаецца падабенства загалоўнай мелодыі з саўндтрэкам Джона Отмана да фільма «'». У спалучэнні з пяшчотным фартэпіяна, мудрагелістымі струннымі і глыбокім фонавым вакалам калыханка ўзнікае яшчэ ў дзвюх кампазіцыях саўндтрэка: «Mercedes Lullaby» і «A Princess».
Інструментальныя варыяцыі галоўнай тэмы можна пачуць яшчэ ў шэрагу трэкаў. Драматычнае, падобнае на вальс выкананне на чале з сольным фартэпіяна з’яўляецца ў кампазіцыі «A Tale», у тым жа духу выканана належна меланхалічная кампазіцыя «The Funeral», найбольшага перапаўнення пачуццямі галоўная тэма дасягае ў кампазіцыі «Ofelia», дзе да выканання далучаецца поўны аркестр. Фінал саўндтрэка, «Pan’s Labyrinth Lullaby», уяўляе сабой скрыпічнае сола, якое адрозніваецца асаблівай вытанчанасцю і далікатнасцю.
Акрамя асноўнай тэмы, значная частка партытуры складаецца з серыі рупліва зробленых і выразных музычных фраз, кожная з якіх выклікае ва ўяўленні розныя магічныя грані гісторыі, калі юная Афелія адпраўляецца ў лабірынт і сустракае ўсё больш дзівосных істот. «Чароўныя харавыя багата напаўняюць „Three Trials“, злавесныя маршы і рэзкія эфекты  дамінуюць у „The Moribund Tree and the Toad“, а звілістае сола альта праслізгвае праз усю „A Book of Blood“, перш чым яна выліваецца ў ашаламляльны дысананс».
Па ходу альбома музыка паступова губляе свой магічны бляск і пачынае набываць пужаючы аспект, нібы падзяляючы са слухачом усё больш жахлівыя небяспекі, з якімі сутыкаецца Афелія. Да моманту з’яўлення такіх кампазіцый, як «Not Human», «Deep Forest», «Valse of the Mandrake», «Mercedes» і «Pan and the Full Moon», партытура амаль у поўную сілу ўключае рэжым жахаў, аркестр стварае ўсё больш яркія моманты шалёнай экшн-музыкі і рэзкага дысанансу, а хор забяспечвае некалькі момантаў прывіднага кантрапункту.
Узнагароды і намінацыі
За музыку да фільма «Лабірынт фаўна» кампазітар Хаўер Наварэтэ быў намініраваны на 9 кінематаграфічных узнагарод і перамог у 3 намінацыях. Ніжэй прыведзены спіс узнагарод і намінацый у храналагічным парадку.
Выкананні
Сюіта на аснове саўндтрэка «Лабірынта фаўна» была выканана 21 ліпеня 2007 года на III Міжнародным кангрэсе кінамузыкі ў (Іспанія). Галоўная тэма «Лабірынта фаўна» ўвайшла ў кампіляцыйны альбом фэнтэзійнай музыкі «Lord of the Rings: Fantasy's Finest - Vol. 1» (2014). У чэрвені 2019 года калыханка з «Лабірынта фаўна» была выканана і салісткай Тувай Семінгсен ў межах канцэрта «Fantasymphony: One Concert to Rule Them All».
Аляксандр Паўлавіч Шпакоўскі
Аляксандр Паўлавіч Шпакоўскі (нар. 1984) — беларускі палітычны аглядальнік, член арганізаванай Аляксандрам Лукашэнкам камісіі па выпрацоўцы паправак да Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. Незалежныя СМІ характарызуюць яго як праўладнага палітолага.
Біяграфія
Вырас у няпоўнай сям’і. У 2007 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (гістарычны факультэт), у 2011 годзе — Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (юрыдычны факультэт). У маладосці складаўся ў Беларускай партыі свабоды. Быў актывістам «Правага альянсу», у 2006 годзе быў адным з ахоўнікаў апазіцыйнага кандыдата ў прэзідэнты Аляксандра Мілінкевіча, але, у адрозненне ад паплечнікаў, не затрымліваўся ўладамі. Яго погляды ў гэты перыяд ацэньваюцца як радыкальна апазіцыйныя.
Пасля заканчэння ўніверсітэта працаваў у адміністрацыі Фрунзенскага раёна горада Мінску. Быў адным з арганізатараў праекта «Антымак». Выступаў, у прыватнасці, супраць легалізацыі лёгкіх наркотыкаў і заяўляў пра іх шкоду для грамадства. Па сцвярджэнні філосафа і палітолага Уладзімір Мацкевіча, кар’еры Шпакоўскага садзейнічаў кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ладзімір Макей, пасля чаго, па яго словах, «потым гэтых людзей проста перакупілі на грошы АП РФ і Фонду Гарчакова». Таксама згадваецца пра сувязі Шпакоўскага з праўладным палітолагам Юрыем Шаўцовым. У інтэрв‚ю 2012 года выступаў супраць прыцягнення ў Беларусь замежнай рабочай сілы («Мы не можам дапусціць, каб сюды прыйшлі нейкія прыхадні, усталявалі свае парадкі») і заявіў у зацікаўленасці ў ператварэнні Расіі ў «рускую дзяржаву для рускага народа». Гісторык Аляксей Братачкін ахарактарызаваў тэарэтычны публіцыстычны артыкул Шпакоўскага як, які мае мала дачынення да сацыяльнай рэчаіснасці і падкрэсліў, што ў артыкуле Шпакоўскага «сэнсы ствараюцца пры дапамозе клішэ і лозунгаў».
У 2016 годзе Шпакоўскі і Аляксей Дзермант суправаджалі лідараў італьянскай неафашысцкай партыі «Новая сіла» і праварадыкальнай Брытанскай нацыянальнай партыі Раберта Фіёрэ і Ніка Грыфіна, якія прыехалі ў Мінск.