cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роджэр Федэрэр
Роджэр Федэрэр (ням. Roger Federer; нар. 8 жніўня 1981, Базель, Швейцарыя) — швейцарскі прафесійны тэнісіст. Пераможца 20 турніраў Вялікага шалома (лідар усіх часоў сярод мужчын). Займаў першую пазіцыю ў сусветным рэйтынгу на працягу 310 тыдняў (у тым ліку 237 тыдняў запар). З кастрычніка 2002 да лістапада 2016 года нязменна ўваходзіў у топ-10 сусветнага рэйтынгу, пасля чаго зноў вярнуў сабе месца ў эліце ў студзені 2017 года.
Выйграў рэкордныя 8 тытулаў Уімблданскага турніру, рэкордныя 6 тытулаў адкрытага чэмпіянату Аўстраліі, рэкордныя 5 паслядоўных тытулаў адкрытага чэмпіянату ЗША і 1 тытул адкрытага чэмпіянату Францыі. Адзін з васьмі ўладальнікаў кар'ернага Вялікага шалома, якія перамагалі на ўсіх чатырох турнірах у розныя гады. За сваю кар'еру даходзіў да рэкордных 30 фіналаў турніраў Вялікага шалома, у тым ліку 10 фіналаў запар з Уімблдана 2005 года да адкрытага чэмпіянату ЗША 2007 года (і 18 з 19 фіналаў з Уімблдана 2005 года да адкрытага чэмпіянату Аўстраліі 2010 года). Акрамя таго, даходзіў да 23 паўфіналаў турніраў Вялікага шалома запар з Уімблдана 2004 года да адкрытага чэмпіянату Аўстраліі 2010 года. Усяго здабыў 100 адзіночных тытулаў (другое месца ў гісторыі пасля Джымі Конарса), у тым ліку 6 Фіналаў Сусветнага Тура ATP, 27 турніраў серыі Мастэрс 1000 і 19 турніраў серыі Сусветнага Тура ATP 500. Такім чынам, многія гульцы і аналітыкі лічаць Федэрэра найвялікшым тэнісістам усіх часоў, а таксама найвялікшым спартоўцам свайго пакалення.
Каваду
Каваду (Rio Cávado) - рака ў Партугаліі.
Рака знаходзіцца на поўначы краіны. Яна бярэ свой пачатак у Сьера-Ларока на вышыні 1520 м. Даўжыня - 135 км, упадае ў Атлантычны акіян, каля горада Эшпазендэ. Плошча басейна каля 1589 км². Рака працякае ў наваколлі гарадоў Віла-Вердэ, Эшпазендэ, Брага і Барселуш. Мае шэраг прытокаў.
Юхан-Улаф Кос
Найлепшы спартсмен года ў Нарвегіі ў 1994 годзе. Пасол добрай волі ЮНІСЕФ.
NGC 3476
NGC 3476 (іншыя абазначэнні — NGC 3480, MCG 2-28-32, ZWG 66.73, PGC 32987) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3476, NGC 3480.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крэм
Крэм (Crème ) — паста са слівак або сметанковага масла c цукрам, выкарыстоўваюць у якасці начыння і для ўпрыгожвання тартоў і пірожных. Замест масла можа выкарыстоўвацца маргарын, а ў якасці дадатковых інгрэдыентаў - яйкі, малако, а таксама розныя смакавыя і араматычныя дадаткі: парашок какава, ваніль, і г.д.
Смутны беларускі блюз
«Смутны беларускі блюз» — другі студыйны альбом гродзенскага барда Віктара Шалкевіча, запісаны на студыі «S-1» Польскага Радыё (Беласток) і выдадзены ў 1996 годзе.
Крачкавыя
Крачкавыя (Sternidae) — сямейства птушак атрада сеўцападобных.
10 родаў, 43 віды. Пашыраны ўсюды. На Беларусі 6 відаў, найбольш пашыраная — крачка чорная.
Даўжыня да 55 см, размах крылаў да 135 см, маса да 700 г. Крылы доўгія, вузкія, хвост вілападобны, дзюба доўгая, простая. Ногі кароткія. Афарбоўка ў асноўным белая, з шызай манішкай і чорнай шапачкай, некаторыя цалкам або зверху бурыя.
Жывуць на водмелях, вадаёмах, якія зарастаюць, некаторыя трапічныя крачкі (роды Anous і Cygis) — на кустах і дрэвах. Трымаюцца чародкамі. Кормяцца дробнымі жывёламі.
Гняздуюцца калоніямі. Нясуць да 4 яец.
Крачка палярная робіць самыя далёкія сярод усіх вандроўных жывёл міграцыі — з Арктыкі ў Антарктыду і пакрывае двойчы за год адлегласць каля 20 тыс. км.
Шапуры (археалагічны помнік)
Шапуры  — археалагічныя помнікі каля вёскі Шапуры (Віцебскі раён, Віцебская вобласць, Беларусь).
Гарадзішча
Знаходзіцца ў вёсцы, на правым беразе ракі Лучоса, на гары вышынёй 20 м, за 0,3 км на ўсход ад інтэрната інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны. Пляцоўка круглая, дыяметрам 18 м.
Селішча
Знаходзіцца з заходняга боку гары, на якой знаходзіцца гарадзішча. У культурным пласце 0,4 м знойдзена ляпная і ганчарная кераміка. Адносіцца да ранняга жалезнага веку і раннефеадальнага часу.
NGC 4423
NGC 4423 (іншыя абазначэнні — UGC 7556, MCG 1-32-65, ZWG 42.107, VCC 971, IRAS12246+0609, PGC 40801) — спіральная галактыка (Sd) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Вачаган Унанавіч Ванцян
Вачаган Унанавіч Ванцян (, с. Зак,, Грузія — , пас. Пашэле, (цяпер прыгарад Укмергэ Літвы)) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945), сяржант.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1913 годзе, у Эрыванскай губерні Расійскай імперыі ў сям’і селяніна.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны добраахвотнікам уступіў у шэрагі Чырвонай Арміі. На фронце з чэрвеня 1941 года. З мая 1942 года ў званні сяржанта ў складзе  Калінінскага фронту прымае актыўны ўдзел у баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі падчас правядзення, пасля заканчэння якой у красавіку 1943 года  пад камандаваннем палкоўніка М. М. Шкурына ўвайшла ў склад  ( 3-га Беларускага фронту) і ўдзельнічала ў аперацыи Баграціён, пры правядзенні якой Вачаган Ванцян праявіў адвагу і мужнасць.
23 чэрвеня 1944 года камандзір кулямётнага разліку В. Ванцян адмеціўся падчас прарыву абароны ворага ля г. п. Шуміліна: знішчыў 3 кулямётныя кропкі, адбіў 2 контратакі праціўніка.
Сяржант В. Ванцян быў пахаваны ў пасёлку Пашэле, (цяпер прыгарад Укмергэ Літвы))
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкіх захопнікаў, мужнасць, адвагу праяўленыя пры фарсіраванні ракі Нёман сяржанту Ванцяну Вачагану Унанавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
.info
Даменная зона створана 30 студзеня 2001 года.
Дамен .info прызначаны ў асноўным для рэгістрацыі інфармацыйных рэсурсаў, але ніякіх абмежаванняў няма.
Магчымая колькасць знакаў у дамене .info — ад 3 да 63.
Зерэнда
Зерэнда — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Зерэндзінскай сельскай акругі. Код КАТА — 115630100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 7698 чалавек (3814 мужчын і 3884 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 7083 чалавекі (3388 мужчын і 3695 жанчын).
Міклаш Барабаш
Міклаш Барабаш (венг. Barabás Miklós;, Маркушфалва, цяпер Румынія — , ) — венгерскі мастак — партрэтыст і пейзажыст. Набыў прызнанне і вядомасць яшчэ пры жыцці. Вядомы сваімі партрэтамі дзеячаў палітыкі, культуры і мастацтва Венгрыі.
Біяграфія
Міклаш Барабаш — трансільванскі венгр. Сярэднюю адукацыю атрымаў у рэфармацкім каледжы Надзь-Энеда, дзе вучыўся ў аспірантуры і выкладаў яго дзядзька Міклаш Гаал. Потым Міклаш вывучаў мастацтва ў сталіцы Аўстрыі горадзе Вене ў Акадэміі выяўленчых мастацтваў у 1829—1830 гадах.
У 1830 годзе навучаўся майстэрству літаграфіі ў Габара Бары ў Клужы. У 1831 годзе з’ехаў на два гады ў Бухарэст, дзе атрымаў досвед партрэтнага жывапісу. У 1834—1835 гадах падарожнічаў па Італіі. У 1836—1838 гадах аднавіў вучобу ў Будапешце. Канчаткова ўладкаваўся ў Будапешце пасля 1840 года. Маляваў многіх выдатных сучаснікаў, а таксама стварыў дакументальныя партрэты гістарычных герояў Венгрыі, Трансільваніі і Харватыі. У 1867 годзе быў абраны дэпутатам Венгерскага парламента.
На творчасць Барабаша аказалі ўплыў густы, якія панавалі ў Вене. Яго партрэты, часта невялікага фармату, нясуць адбітак бідэрмеера. Многія работы Барабаша прадстаўлены ў экспазіцыі Венгерскай нацыянальнай галерэі. Пахаваны на могілках Керапешы, магілу ўпрыгожвае помнік працы Эдуарда Тэльча.
Роберт Барані
Роберт Барані (Róbert Bárány;, , Аўстра-Венгерская імперыя — , , Швецыя) — аўстра-венгерскі отарыналарынголаг. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1914).
Біяграфія
Нарадзіўся старэйшым з шасцярых дзяцей у яўрэйскай сям'і на тэрыторыі сучаснай Венгрыі ва ўпраўляючага маёнткам і банкаўскага служачага (пасля пераезду ў Вену) Ігнаца Барані (Ignaz Bárány) з Варпалоты і Марыі Хок (Marie Hock, нар. 1853), дачкі пражскага гісторыка і журналіста, прыхільніка руху яўрэйскай асветы Шымона Хока (1815-1892) і Іаханы Брандэйс (н. 1820). У выніку перанесенага ў дзяцінстве касцявога туберкулёзу застаўся кульгавым, але таксама развіў цікавасць да медыцыны.
Сыны Роберта Барані (ад шлюбу з Ідай Бергер, з 1909 года) сталі вядомымі вучонымі — шведскі афтальмолаг і фізіёлаг Эрнст Барані (швед. Ernst H. Barany, 1910-1991) і шведскі гастраэнтэролаг Франц Р. Барані (н. 1914); дачка — амерыканскі псіхіятр і псіхааналітык Інгрыд Барані Гіфард (англ.: Ingrid Barany Gifford, 1918-2003).
Зёлаўскае Сашэсце Святога Духа на апосталаў
Сашэсце Святога Духа на апосталаў — абраз XVIII ст. з Свята-Троіцкай царквы ў вёсцы Зёлава (Драгічынскі раён). Мяркуючы па значных памерах, знаходзіўся калісьці ў ніжнім радзе іканастаса як храмавы або ў архітэктурным алтары уніяцкага храма. Напісаны т.зв. Зёлаўскім майстрам.
Апісанне
Зёлаўскі абраз «Сашэсце Святога Духа на апосталаў» мае сіметрычную кампазіцыю. У цэнтры намалявана Маці Божая, якая сядзіць са скрыжаванымі рукамі ў блакітнай сукенцы і чырвоным мафорыі. Абапал яе двума паўкругамі сядзяць басыя апосталы, адзетыя ў доўгія хітоны і плашчы чырвоных, блакітных, зялёных, жоўтых і вохрыстых колераў. Амаль ва ўсіх рукі складзены ў малітоўным жэсце, на каленях ляжаць кнігі ў чорных пераплётах. Вакол галоваў з індывідуалізаванымі тварамі намаляваны німбы, абведзеныя двайной граф'ею. Незвычайна тое, што падзея адбываецца нібы пад адкрытым небам, пра што сведчыць зялёны пазём з рэдкай траўкай. Пасярэбраны фон аздоблены арнаментам у выглядзе спіральных парасткаў з бутонамі лілеяў і абмежаваны ўверсе трайной аркай, у цэнтры якой на залатым фоне з промнямі злятае ўніз голуб - Святы Дух.
Даследчыца А. М. Пікулік мяркуе, што магчамай крыніцай для аўтара абраза магла быць гравюра «Сашэсце Святога Духа на апосталаў» з магілёўскага «Ірмалога» (1700, 1747) Фёдара Ангілейкі. Іканаграфічнай аналогіяй да жывапіснага твора таксама з'яўляецца выява з тытульнага аркуша зборніка твораў Фікарыя Святагорца «Вертаград душэўны» (Вільня, 1620).
NGC 3477
NGC 3477 (іншыя абазначэнні — ZWG 66.74, PGC 32997) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
.gov
.gov — агульны дамен верхняга ўзроўню для ўрадавых арганізацый. Спансіруе арганізацыя — General Services Administration. URL для рэгістрацыйных сэрвісаў: http://www.dotgov.gov. WHOIS Server: whois.dotgov.gov.
Гаштольд
Гісторыкамі лічыцца збольшага легендарнай асобай, асноўныя звесткі пра яго паходзяць з Хронікі Быхаўца.
Біяграфія
Паводле Хронікі Быхаўца, ад вялікага князя Альгерда атрымаў ва ўладанне Камянец-Падольскі і адным з першых у Літве прыняў каталіцтва, узяўшы імя Пётр, каб ажаніцца з дачкой падольскага баярына Міхаіла Бучацкага. Паводле хронікі Віганда з Марбурга, пэўны Гаштольд быў кашталянам замка на Нёмане, кіраваў яго абаронай ад крыжакоў і загінуў разам гарнізонам.
Пачынальнік роду Гаштольдаў.
Магчыма, меў маёнтак у ваколіцах Вялены. На Тэўтонскім працэсе 1413 года польска-літоўскі бок спрабаваў даказаць, што Вялена здаўна належала ВКЛ, для гэтага пракуратар караля і вялікага князя склаў апісанне, паводле якога «…на поўнач ад замка было сяло Гастольдаў — сёння зніклае, найстарэйшы след роду, які пасля смерці родапачынальніка пераехаў у Геранёны».
Паштовая станцыя (Бараўляны)
Паштовая станцыя — будынак у в. Бараўляны Віцебскай вобласці. Знаходзіцца непадалёку ад вёскі. Помнік дарожнай архітэктуры сярэдзіны XIX стагоддзя.
Гісторыя
Мураваны станцыйны дом 3-га разраду пабудаваны з цэглы паводле «ўзорнага» праекта 1843 года. Знаходзіцца за 35 м ад дарогі і павернуты да яе галоўным фасадам.
Архітэктура
Будынак прамавугольны ў плане, з боку двара — невялікая прыбудова. На галоўным фасадзе 4 акны з ліштвамі. Над уваходам невялікі франтончык. Абапал сенцаў, якія выцягнуты ўздоўж папярочнай восі будынка, размяшчаліся 3 пакоі для прыезджых, ямшчыкоў, на правым — пакоі для даглядчыка. Гаспадарчыя пабудовы на станцыйным двары (хлявы, стайні, флігель для ямшчыкоў) часткова перабудаваны.
Зубная паста
Зубная паста — жэлепадобная маса (паста або гель) для чысткі зубоў. Раней падрыхтоўвалі на аснове крэйды, сучасныя зубныя пасты ў асноўным заснаваныя на сілікатах.
Самае ранняе ўзгадванне аб зубной пасце змяшчаецца ў егіпецкім манускрыпце IV стагоддзя н. э., яе рэцэптам была сумесь парашкападобнай солі, перцу, лісця мяты і кветак касача.
Раней у якасці абразіва ў пастах выкарыстоўваўся карбанат кальцыю, але ад яго паступова адмовіліся, бо ён не з'яўляецца хімічна інертным і ўступае ў рэакцыю з іншымі кампанентамі пасты. Да таго ж крышталічная структура карбанату кальцыю блізкая да ігольчастай, а значыць траўматачная для эмалі зубоў. Цяпер яго замянілі слабыя абразіўныя рэагенты - злучэнні крэмнію (аэрасіл, алюмасілікат, дыяксід крэмнію, гідраксід крэмнію) дыкальцый фасфат.
За ўспеньванне пасты адказваюць павярхоўна-актыўныя рэчывы (ПАР). Найбольш распаўсюджаныя - лаўрылсульфат натрыю, лаўрылсарказінат натрыю, бэтаін. Увядзенне ПАР дазваляе звесці мікрапашкоджанні зубной эмалі пры чыстцы зубоў да мінімуму. Да таго ж, паводле шматлікіх сацыялагічных даследаванняў, большасць людзей з'яўляюцца прыхільнікамі высокапенных зубных паст.
Для ўтварэння аднастайнай кансістэнцыі ўжываюць злучныя рэчывы - прэпараты агара, пекцін, декстран, гліцэрына, альгінаты натрыю, натрый карбаксіметылцэлюлоза.
Актыўнымі кампанентамі зубной пасты з'яўляюцца рэчывы, якія валодаюць лячэбна-прафілактычным дзеяннем - лактат алюмінію, фтарыды, злучэнні з антымікробнай актыўнасцю, асобныя мікра-, макраэлементы і полімінеральныя комплексы, экстракты лекавых траў, ферменты, праполіс і інш.
Ліма (рака)
Ліма (Rio Lima) — рака ў Партугаліі.
Яна бярэ свой пачатак на гары Таларынья на вышыні 975 м, побач з вёскай у Парадайн Сарэаус у правінцыі Орэнсэ ў Іспаніі. Даўжыня — 108 км, упадае ў Атлантычны акіян недалёка ад горада Віана-ду-Каштэлу. У Партугаліі рака праходзіць 66,9 км, плошча басейна каля 370,0 км ². Мае шэраг буйных прытокаў.
Спадніца
Спадніца — прадмет адзення, які пакрывае ніжнюю частку цела. Эвалюцыянавала з насцёгнавай павязкі. Спадніца часта супрацьпастаўляецца розным відам штаноў на падставе таго, што яна не закрывае пахвіны.
Гісторыя
Спадніцы былі вядомыя ўжо на досвітку чалавецтва і насіліся як жанчынамі, так і мужчынамі.
У паўднёвых краях мужчыны насілі насцёгнавыя павязкі, спадніцы і фартухі з пальмавага лісця. Асноўным адзеннем старажытных егіпцян быў фартух схенці, які складаўся з паласы тканіны, абгорнутай вакол сцёгнаў і умацаванай на стане шнурком. Схенці простага люду і фараонаў адрознівалася толькі якасцю тканіны, іх фасон заставаўся нязменным. Асірыйцы насілі кашулю-спадніцу з воўны, бавоўны або лёну, званую канд.
NGC 3478
NGC 3478 (іншыя абазначэнні — UGC 6069, MCG 8-20-59, ZWG 241.51, IRAS10565+4623, PGC 33101) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гюстаў Дарэ
Поль Гюстаў Дарэ (Paul Gustave Doré;, Страсбур — , Парыж, Францыя) — французскі гравёр, ілюстратар і жывапісец.
Творчасць
Самавучка. 3 1848 публікаваў у гумарыстычных часопісах Парыжа вострахаракгарныя літаграфіі пра парыжскіх абывацеляў (сюіты «Розная публіка Парыжа», «Парыжскі звярынец»). Вядомасць прынеслі жывапісна-дынамічныя, гратэскна-выразныя, поўныя фантазіі і гумару ілюстрацыі да «Гарганцюа і Пантагруэля» Ф. Рабле (1854), «Свавольных апавяданняў» А. Бальзака (1855—56), «Боскай камедыі» Дантэ (1861), «Дон Кіхота» М. Сервантэса (1862—63), Бібліі (1864—66), «Страчанага раю» Дж. Мільтана (1865—66), «Басняў» Ж. Лафантэна, «Гісторыі крыжовых паходаў» Ж. Мішо, альбомаў краявідаў «Лондан» і «Іспанія». Гэтыя малюнкі гравіраваліся майстрамі школы тарцовай ксілаграфіі, якая ўзнікла пад уплывам Г. Дарэ. Вядомы і як скульптар (помнік А. Дзюма-бацьку ў Парыжы, 1882).
Красны Кардон (Зерэндзінскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 515 чалавек (232 мужчыны і 283 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 456 чалавек (216 мужчын і 240 жанчын).
Новалукомль
Гісторыя
Заснаваны непадалёк ад вёскі Лукомль у сувязі з будаўніцтвам Лукомскай ДРЭС (пачалося ў 1964 годзе) як пасёлак ДРЭС на месцы рабочага пасёлка Піянерны ў Бешанковіцкім раёне. З 1965 г. у Чашніцкім раёне. 31 снежня 1965 года пасёлку прысвоена назва Новалукомль, пасёлак перададзены ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Чашніцкаму раённаму Савету дэпутатаў. З 31 ліпеня 1970 года — горад.
Эканоміка
Лукомская ДРЭС. Прадпрыемствы па вытворчасці будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасці (ААТ «ЭТОН», ААТ «Новалукомскі завод керамзітнага гравія», ААТ «Лукомльэнергамантаж», ААТ «Эласт»). Гасцініца «Лукомль». Санаторый-прафілакторый «Сасновы бор».
Транспарт
Таварная чыгуначная станцыя ў горадзе, бліжэйшая пасажырская станцыя — Чашнікі на лініі Орша-Цэнтральная—Лепель (за 20 км). Мае аўтобусную сувязь з Мінскам і Віцебскам.
Гувер
Гувер — прозвішча.
Леанід Ісакавіч Шофман
Леанід Ісакавіч Шофман (нар., ) — беларускі вучоны ў галіне аграноміі, доктар сельскагаспадарчых навук (1996).
Біяграфія
Скончыў Віцебскі ветэрынарны інстытут (1961). Працаваў у Дубровенскім раёне, пасля заканчэння аспірантуры пры Казанскім ветэрынарным інстытуце старшы навуковы супрацоўнік Татарскай рэспубліканскай сельскагаспадарчай доследнай станцыі. 3 1969 г. на Мінскай абласной сельскагаспадарчай доследнай станцыі, з 1997 г. намеснік дырэктара. Аўтар больш як 150 навуковых публікацый па вытворчасці кармоў з пасеваў розных відаў, распрацоўцы якасных параметраў ацэнкі ўраджаю, стварэнні складаных аграфітацэнозаў адна- і шматгадовых кармавых культур.
Ноздры
Наздра — адзін з двух каналаў носа, ад пункта, дзе яны раздвойваюцца да вонкавай адтуліны. У птушак і млекакормячых яны ўтрымліваюць разгалінаваныя косткі або храсткі пад назвай насавыя ракавіны, чыя функцыя — награваць паветра пры ўдыху і ўцягваць вільгаць пры выдыху. Рыбы не дыхаюць сваімі насамі, але яны маюць два каналы, якія выкарыстоўваюцца для нюху, якія могуць называцца ноздрамі.
Буравеснікападобныя адрозніваюцца ад іншых птушак наяўнасцю трубчастых працягаў ноздраў.
Для каля 80 % людзей з'яўляецца звычайным  раздзімання і сціскання крывяносных сасудаў кожнай наздры. На працягу дня яны мяняюцца прыкладна кожныя 2,4 гадзіны. Гэта азначае, што ў любы час адна наздра выкарыстоўваецца значна больш другой.
NGC 4424
NGC 4424 (іншыя абазначэнні — UGC 7561, MCG 2-32-58, ZWG 70.90, VCC 979, IRAS12246+0941, PGC 40809) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Джон Эдгар Гувер
Джон Эдгар Гувер (John Edgar Hoover,, Вашынгтон — ) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч, які займаў пасаду дырэктара Федэральнага бюро расследаванняў на працягу амаль паўстагоддзя, з 1924 года да самай сваёй смерці ў 1972 годзе. Узначаліўшы Бюро расследаванняў (у 1935 перайменаванае ў ФБР) ва ўзросце 29 гадоў, Гувер перажыў на гэтай пасадзе Вялікую дэпрэсію, рэформы Рузвельта, Другую сусветную вайну, першыя этапы Халоднай і В’етнамскай вайны, Карэйскую вайну.
Дзісна
Дзісна́  — горад раённага падпарадкавання ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, на р. Дзісна, пры ўпадзенні яе ў Заходнюю Дзвіну. За 45 км на ўсход ад г. Мёры, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Боркавічы на лініі Полацк — Даўгаўпілс (Латвія), аўтамабільнай дарогай звязаны з Мёрамі і Полацкам. Насельніцтва налічвае 1 500 чал. (2017).
Назва
Назва паселішча ад рачной назвы Дзісна — гідроніма балцкага паходжання.
У назве Дзісна аснова Di-s- можа быць звязаная з індаеўрапейскім *dei- / dī- "свяціць" (> літоўскае diena "(светлы) дзень"), які таксама бачаць у назве Дзітва. Тады Дзісна мусіла б значыць "Блішчастая (рака)", як і назвы Лучоса, Свіцязь.
Перыяд Полацкага княства
Старажытнае паселішча, папярэднік сучаснага горада, існавала на мысе правага берага рэчкі Дзісна яшчэ ў X—XI стст. як горад Полацкай зямлі. З XIII ст. пачалося паступовае засяленне левага берага. У 1301 г. мясцовасць далучылася да Вялікага Княства Літоўскага.
Першы пісьмовы ўспамін пра Дзісну як умацаваны замак Капец-гарадок (ад слова «капа́ць») датуецца 1374 г. Замак выконваў ролю фарпоста Полацка на Дзвіне, кантраляваў увесь рачны рух і подступы да сталіцы Полацкай зямлі. У 1461 г. паселішча ўпершыню згадваецца пад цяперашняй назвай (двор Дзісна).
Перыяд Вялікага Княства Літоўскага
У 1566 г. вялікі князь Жыгімонт Аўгуст загадаў пры Дзісенскім замку і пад яго аховай заснаваць горад, жыхарам якога даў розныя палёгкі тэрмінам на 8 гадоў. У 1567 г. Жыгімонт Аўгуст надаў Дзісне першы герб («тры вежы з муру»), а 20 студзеня 1569 г. — магдэбургскае права і новы герб: «у блакітным полі ладдзя з разгорнутым парусам». У часы Інфлянцкай вайны ў 1579 г. тутэйшы замак стаў цэнтрам збору войскаў караля і вялікага князя Стэфана Баторыя перад вызваленчым паходам на Полацк.
У 1581 г. у Дзісне заснавалі фарны касцёл (пры ім з 1775 г. дзейнічала школа), у 1630 г. — кляштар францысканцаў, а ў 1633 г. — манастыр пры Уваскрасенскай царкве. Пасля атрымання статусу горада, з XVII ст. Дзісна стала цэнтрам староства Полацкага ваяводства, значным гандлёва-рамесніцкім асяродкам.
У пачатку Трынаццацігадовай вайны ў 1654 г. бурмістар Дзісны здаў горад войску Маскоўскай дзяржавы. 10 красавіка 1661 г. шляхта, казакі, мяшчане і павятовыя мужыкі, што знаходзіліся ў замку, звязалі акупантаў і адчынілі браму войску Вялікага Княства Літоўскага (здрадніка-бурмістра павесілі ў замкавай браме). У 1773 г. завяршылася будова мураванага касцёла пры кляштары францысканцаў.
У складзе Расійскай імперыі
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Дзісна апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе зрабілася цэнтрам павета Мінскай, з 1842 г. — Віленскай губерні. 23—24 красавіка 1831 г. паўстанцы ў колькасці да 3000 чалавек вызвалілі Дзісну з-пад расійскай улады.
Значную шкоду Дзісне і яе гаспадарцы прычынілі пажары і паводкі (у 1865, 1870, 1872, 1878 і 1882 гг.), у часе якіх пацярпелі Уваскрасенская (мураваная, збудаваная ў 1870 г.) і Мікалаеўская (да 1842 г. касцёл) цэрквы. Напярэдадні пажару 1882 г. вядомы расійскі падарожнік П. Сямёнаў-Цян-Шанскі назваў Дзісну найлепшым горадам Віленскай губерні.
У складзе Польскай Рэспублікі
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Дзісна апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам павета Віленскага ваяводства.
Перыяд Беларускай ССР
У 1939 г. Дзісна ўвайшла ў БССР, дзе 15 студзеня 1940 г. зрабілася цэнтрам раёна Вілейскай, з 20 верасня 1944 г. Полацкай, з 8 студзеня 1954 г. Маладзечанскай вобласці.
Другая сусветная вайна
У Другую сусветную вайну з 5 ліпеня 1941 да 4 ліпеня 1944 гг. Дзісна пад нямецкай акупацыяй; гітлераўцы стварылі тут лагер смерці. У чэрвені 1942 г. у горадзе было знішчана 2181 чал.
Пасляваенны перыяд
З 3 кастрычніка 1959 г. Дзісна ўваходзіць у склад Мёрскага раёна.
Эканоміка
Прадпрыемствы лёгкай, будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасці.
Інфраструктура
У Дзісне працуюць сярэдняя і музычная школы, школа-інтэрнат.
Медыцынскія паслугі аказвае бальніца.
Дзейнічаюць дом культуры, 2 бібліятэкі, дом рамёстваў.
Спыніцца можна ў гарадской гасцініцы.
Аляксандр Навумавіч Гранат
Аляксандр Навумавіч Гранат (1 (13) чэрвеня 1861, Магілёў —, ) — расійскі выдавец, заснавальнік (разам з малодшым братам Ігнаціем Навумавічам) знакамітага выдавецтва «Гранат».
Скончыў Рыжскае політэхнічнае вучылішча, інжынер-механік. Браты Гранат былі не толькі выдаўцамі, але і рэдактарамі выпусканых кніг. Выдаючы «Энцыклапедычны слоўнік Гранат», спрыялі непасрэдна стварэнню расійскіх энцыклапедый, і ўскосна пасля — савецкіх. У 1908 годзе з імі супрацоўнічаў У. І. Ленін.
Сям'я
Знаходзіў у шлюбе з Дзінай Майсееўнай Гінзбург. Дзеці: Сафія, Надзея (Наемія, 1893) і Міхаіл (расстраляны ў 1931 годзе ).
Пляменнік (сын сястры) — рэвалюцыйны і гаспадарчы дзеяч, эканаміст Юрый Ларын. Траюрадны пляменнік — археолаг і этнограф Міхаіл Рыгоравіч Рабіновіч (1916—2000), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Расійскай Федэрацыі (1993).
Урны з прахам А. Н. Граната і яго жонкі пахаваны ў Маскве, у калумбарыі № 2 былога будынка Данскога крэматорыя на Новых Данскіх могілках.
Гудбрандсдаль
Гудбрандсдаль (Gudbrandsdalen) — шырокая даліна ракі Логен ў яе верхнім цячэнні, на поўдні Нарвегіі. Даўжыня ад возера Лешаскугсватн да возера М'ёса 230 км. Схілы стромкія, месцамі лясістыя. Па Гудбрандсдалю праходзіць большая частка чыгунак і шаша Осла-Тронхейм і Осла-Ондальснес. Развіта земляробства і малочная жывёлагадоўля.
Ятвезь (Ваўкавыскі раён)
Я́твезь (, Ятвезь) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Субацкага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з XVII ст. У 1796 г. належала Зігмунту Грабоўскаму, былому крайчаму ВКЛ. У 1836 г. прыватная вёска, 30 двароў, 140 жыхароў. У 1914 г. 54 двары, 353 жыхары.
Міні-спадніца
Міні-спадніца — кароткая спадніца, звычайна вышэй каленаў больш чым на 10 см.
Ятвезь (Ваўкавыскі раён)
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 171 двор, 432 жыхары.
Міні-спадніца
Гістарычныя звесткі
Гістарычна ў большасці культур старажытнасці і Сярэднявечча ў жанчын былі распаўсюджаныя доўгія, да шчыкалатак сукенкі ці спадніцы, а кароткія спадніцы маглі насіць танцоркі, цыркачкі ці жанчыны іншых «легкадумных» прафесій, але былі і выключэнні. Так, у міні-спадніцу была апранутая дзяўчына з Эгтведа, знойдзеная ў старажытнагерманскім пахаванні 14 ст. да н. э.
Аві
А́ві (Rio Ave) — рака ў Партугаліі. Яна бярэ свой пачатак у Сера-да-Кабрэйра, муніцыпалітэце Віейра-ду-Мінью на вышыні 1200 м. Даўжыня — 85 км, упадае ў Атлантычны акіян, на поўдзень ад Віла-ду-Конды. Плошча басейна каля 1390 км ². Мае шэраг прытокаў. На 2010 год рака ў выніку скіду прамысловых сцёкаў стала моцна забруджанай.
Міні-спадніца
Паходжанне
Лічыцца, што міні-спадніца створана англійскім мадэльерам-дызайнерам Мэры Куант у 1960-х гадах. Часам з’яўленне міні-спадніцы звязваюць з імем французскага мадэльера Андрэ Курэжа (André Courrèges). Вядома таксама, што ў 1956 годзе касцюмер фільма «Забароненая планета» зрабіла некалькі міні-спадніц для актрысы Эн Фрэнсіс.
Ятвезь (Ваўкавыскі раён)
Іфраструктура
Ёсць крама, бібіліятэка.
Андрэй Гаштольд
Андрэй Гаштольд (? — пасля 1404) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Гаштольдаў герба «Габданк». Відаць, сын Гаштольда. Стараста віленскі ў 1387 і крэўскі ў 1398—1401 гадах. Адзін з найбольш уплывовых радных паноў.
Удзельнічаў у падпісанні Салінскага дагавора 1398, Віленскага акта уніі ВКЛ з Польшчай 1401, Рацёнжскага дагавора 1404.
Верагодна, валодаў маёнткам Геранёны (пазней Мураваныя Геранёны), які стаў рэзідэнцыяй роду.
Сям’я
У шлюбе з дачкой, заснавальніка роду , меў сына Яна (Івашку). Таксама меў сыноў Талівойша, Пятра (у 1440 намеснік слонімскі) і дачку, жонку пана Яна Даўгірда.
Кімрык
Кімрык — парода напаўдаўгапоўсных котак. Атрыманая ў Канаде ў 1960 годзе ў выніку доўгае селекцыйнае працы над мэнскаю бесхвастоваю коткай. Кімрык таксама не мае хваста. Перасоўваецца скачучы, як трусікі. Такое дзіўнае імя коткі атрымалі дзякуючы гораду Кімрык (Уэльс). Там, як кажуць, незалежна ад людзей жывуць мясцовыя бесхвастовыя коткі.
Вонкавы выгляд
Поўсць кімрыкаў — сярэдняя ўдоўжкі. На галаве і пярэдняй частцы цела яна карацейшая за тую, што ззаду. На задніх канцавінах, як тое ў ангорскае коткі, — доўгая поўсць. Вакол галавы поўсць таксама доўгая і ўтварае каўнер.
Нораў
Кімрыкі — добрыя і флегматычныя, як і мэнскія бесхвастовыя коткі.
Sony
Sony Corporation (па-беларуску прамаўляецца Со́ні карпарэ́йшн, ソニー Соні:) — транснацыянальная карпарацыя са штаб-кватэрамі ў Японіі і ЗША. Створана ў Японіі ў 1946. Сёння Sony Corporation — адно з аперацыйных падпадзяленняў, якое ўваходзіць у склад холдынгу Sony Group.
.edu
.edu — агульны дамен верхняга ўзроўню для адукацыйных устаноў. «Дамен прызначаны для акрэдытаваных вышэйшых навучальных устаноў ЗША», і гэты намер строга выконваецца. .
Дамен .edu быў створаны ў студзені 1985 як адзін з сямі першых агульных даменаў верхняга ўзроўню. 24 красавіка 1985 года, cmu.edu, berkeley.edu, columbia.edu, purdue.edu, rice.edu, ucla.edu і сталі першымі шасцю зарэгістраванымі даменнымі імёнамі.
Sony
Гісторыя кампаніі
Карпарацыя была заснавана дзвумя японцамі Акіо Морыта і Масару Ібука. Спачатку кампанія мела цяжка-вымаўляючую назву «Tokyo Tsushin Kogyo Kabushiki Kaisa», але потым Акіо Морыта змяніў яго на Sony (лац. соннус). Акіо жадаў знайсці слова, якога не існуе ні ў адзінай мове свету. Акіо доўгі час кіраваў кампаніяй і дамогся вялікіх поспехаў.
Дзейнасць
Галоўны артыкул Гандлёвыя маркі Sony
Галоўныя сегменты Sony Group:
Мікра-спадніца
Мікра-спадніца — надзвычай кароткая спадніца, якая па шырыні перавышае шырокі пояс, карацей міні-спадніцы. Прыблізныя памеры: у даўжыню ад 13 см да 20 см. Пры даўжыні менш 16,5 см будзе бачная лінія ягадзіц. Звычайна носіцца з адкрытым летнім абуткам (басаножкі, шлапакі, сабо і г. д.), альбо са спартыўным абуткам (красоўкі, кеды), але можа спалучацца таксама з ботамі (ботамі да каленяў, ботамі гоў-гоў, батфорты), а таксама з гольфам і гетрамі.
Кінетычная энергія
Кінеты́чная эне́ргія – скалярная велічыня, якая колькасна характарызуе рух цела. Кінетычная энергія вызначаецца як работа, якую трэба здзейсніць над целам, каб перавесці яго ў дадзены стан са стану спакою.
.biz
.biz — агульны дамен верхняга ўзроўню для бізнес-структур.
Чаротавы кот
Чаротавы кот (Хаўс, Felis chaus) — від класа млекакормячых, атрад драпежныя, сямейства каціныя. Распаўсюджаны на шырокай паласе ад Пярэдняй і Малой Азіі, Закаўказзя, Сярэдняй Азіі да Індастана, Індакітая і Паўднёва-Заходняга Кітая.
.biz
Дамен быў створаны ў 2001 годзе з мэтай разгрузіць дамен верхняга ўзроўню .com. Знаходзіцца ў падпарадкаванні Neulevel.
Чаротавы кот
Чаротавая кот большы за любога з прадстаўнікоў хатніх кошак: у даўжыню дасягае 73-75 см, маса да 16 кг. Цела ў Хаўса параўнальна кароткае, ногі высокія, хвост недаўгі, на вушах невялікія пэндзлікі.
Кінетычная энергія
Такім чынам:
Паколькі, па вызначэнні кінетычнай энергіі, v_1 = 0 (пачатковы стан – стан спакою), маем:
Формулу для работы можна запісаць так:
Гэта значыць, што работа, зробленая над целам, роўная змяненню яго кінетычнай энергіі.
Кашкарбай (Акмолінская вобласць)
Кашкарбай (Қошқарбай) — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Зерэндзінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 25 км на поўнач ад цэнтра сяла Зерэнда.
.biz
Даўжыня даменнага імя ў гэтай зоне складае ад 3 да 63 знакаў.
Дамен .biz (ад англійскага слова business — бізнэс, справа, камерцыйная дзейнасць). З’яўленне даменнай зоны BIZ з’яўляецца спробай вырашыць праблему дэфіцыту даменаў, што ўзнікла ў выніку перанасычанасці зон COM, NET і ORG.
Роберт Джэфры Эдвардс
Роберт Джэфры Эдвардс (Robert Geoffrey Edwards, 27 верасня 1925, Манчэстэр — 10 красавіка 2013) — брытанскі навуковец-фізіёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (2010) з фармулёўкай «за распрацоўку тэхналогіі штучнага апладнення».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1925 годзе ў Манчэстэры, Англія. Пасля заканчэння сярэдняй школы служыў у брытанскай арміі. Браў удзел у Другой сусветнай вайне. Пасля дэмабілізацыі вучыўся ў Бангорскім універсітэце.(горад Бангор, графства Гвінед, Паўночны Уэльс), затым — у Эдынбургскім універсітэце. У 1955 годзе атрымаў званне доктара філасофіі за дысертацыйную працу ў галіне эмбрыёнаў развіцця мышэй. З 1958 года працуе ў Нацыянальным інстытуце медыцынскіх даследаванняў у Лондане, дзе ініцыяваў вывучэнне праблемы чалавечага апладнення. У 1963 годзе пераязджае ў Кембрыдж. Там сумесна з Патрыкам Стэпта адкрывае першы ў свеце цэнтр экстракарпаральнага апладнення.
NGC 3479
NGC 3479 (іншыя абазначэнні — NGC 3502, MCG -2-28-27, IRAS10563-1441, PGC 33053) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3479, NGC 3502.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крышталічная рашотка
Крышталічная рашотка — дапаможны геаметрычны вобраз, які ўводзіцца для аналізу будовы крышталя. Рашотка мае падабенства з канвой ці сеткай, што дае падставы называць пункты рашоткі вузламі. Рашоткай з'яўляецца сукупнасць пунктаў, якія ўзнікаюць з асобнага адвольна выбранага пункта крышталя пад дзеяннем групы трансляцыі. Гэта размяшчэнне адрозніваецца тым, што адносна кожнага пункта ўсе астатнія размешчаны абсалютна аднолькава. Прымяненне да рашоткі ў цэлым любой з уласцівых ёй трансляцый прыводзіць да яе паралельнага пераносу і сумяшчэння. Для зручнасці аналізу звычайна пункты рашоткі сумяшчаюць з цэнтрамі якіх-небудзь атамаў з ліку тых, што ўваходзяць у крышталь, або з элементамі сіметрыі.
Агульная характарыстыка
У залежнасці ад прасторавай сіметрыі, усе крышталічныя рашоткі можна падзяліць на сем крышталічных сістэм. Паводле формы элементарнай ячэйкі яны могуць быць разбіты на шэсць сінгоній. Усе магчымыя спалучэнні паваротных восяў сіметрыі і люстраных плоскасцей сіметрыі, якія маюцца ў крышталічнай рашотцы, прыводзяць да падзелу крышталяў на 32 класы сіметрыі, а з улікам вінтавых восяў сіметрыі і зменных плоскасцей сіметрыі на 230 прасторавых груп.
Апроч асноўных трансляцый, на якіх будуецца элементарная ячэйка, у крышталічнай рашотцы могуць прысутнічаць дадатковыя трансляцыі, які называюцца рашоткамі Бравэ. У трохмерных рашотках бываюць гранецэнтраваная (F), аб'ёмнацэнтраваная (I), базацэнтраваная (A, B ці C), прымітыўная (P) і ромбаэдрычная (R) рашоткі Бравэ. Прымітыўная сістэма трансляцый складаецца са мноства вектараў (a, b, c), ва ўсе астатнія ўваходзяць адна ці некалькі дадатковых трансляцый. Так, у аб'ёмнацэнтраваную сістэму трансляцый Бравэ ўваходзяць чатыры вектары (a, b, c, ½  (a+b+c)), у гранецэнтраваную — шэсць (a, b, c,  ½  (a+b),  ½  (b+c),  ½  (a+c)). Базацэнтраваныя сістэмы трансляцый маюць па чатыры вектары: A уключае вектары (a, b, c, ½  (b+c)), B — вектары (a, b, c,  ½  (a+c)), а C — (a, b, c,  ½  (a+b)), цэнтруючы адну з граняў элементарнага аб'ёму. У сістэме трансляцый Бравэ R дадатковыя трансляцыі ўзнікаюць толькі пры выбары гексаганальнай элементарнай ячэйкі і ў гэтым выпадку ў сістэму трансляцый R уваходзяць вектары (a, b, c, 1/3(a+b+c), —1/3(a+b+c)).
Класіфікацыя рашотак па сіметрыі
Сінгоніі:
Аб'ём ячэйкі
Аб'ём элементарнай ячэйкі у агульным выпадку вылічваецца па формуле:
6-я горная дывізія СС «Норд»
6-я горная дывізія СС "Норд" — нямецкае ваеннае фарміраванне Вафен-СС, створанае ў лютым 1941 года як баявая група СС "Норд". Дывізія прызеачалася для вядзення баявых дзеянняў за паўночным палярным кругам і знаходзілася ў Фінляндыі і паўночнай частцы СССР з чэрвеня па лістапад 1941 года. Потым дывізія ваявала ў Карэліі да таго моманта, пакуль Фінляндыя не падпісала перамір’е з СССР у верасні 1944 года. З верасня дывізія прайшла 1,6 тыс. км пешшу праз Фінляндыю і Нарвегію. У снежні 1944 года дывізія прыбыла ў Данію, а потым была пераведзена ў заходнюю Германію. Прымала ўдзел у аперацыі “Паўночны вецер” у студзені 1945 года, дзе панесла значныя страты. Здалася ў палон амерыканцам у Аўстрыі.
Фарміраванне
Пасля Нарвежскай кампаніі і капітуляцыі Нарвегіі, Адольф Гітлер не жадаў, каб Вермахт нёс ахову мяжы акупаванай Нарвегіі і СССР, таму фюрар загадаў адправіць падраздзяленне СС “Мёртвая галава”, сфарміраванае з аховы канцэнтрацыйных лагероў, на поўнач.
Першым фарміраваннем, дасягнуўшым Кіркенеса, быў батальён СС “Рэйц”, названы ў гонар свайго камандзіра оберштурмбанфюрара Вільгельма Рэйца. Хутка прыбыў і 9-ты полк СС з дывізіі “Мёртвая галава” пад камандваннем оберштурмбанфюрара Эрнста Дойча.
Фарміраванні злучыліся ўвесну 1941 года, зналі 6-м і 7-м палкамі СС і адправіліся на пазіцыі каля Салла, на поўначы Фінляндыі. Фарміраванне было добра ўзброена, але дрэнна вышкаленым, таму камандзір палкоў генерал Нікалаус фон Фалькенхорст не верыў у баяздольнасць частак СС.
План Барбароса
Фарміраванне было на пазіцыі на нарвежска-фінскай мяжы да канца чэрвеня і як толькі пачалося ўварванне ў СССР (план Барбароса), яно пачало здзяйсняць аперацыю “Арктычная ліса”.
Пад час жорсткіх баёў каля Саллы супраць савекіх войск часткі СС панеслі страты 300 забітымі і 400 чалавек былі паранены толькі за 2 першыя дні правядзення наступлення. Бітва за Саллу была катастрофай для немцаў: дрымучыя лясы і дым ад лясных пажараў дызарыентавалі войскі і фарміраванні цалкам згубілі баяздольнасць.
Брыгада хутка атрымала новае фарміраванне – 6-ты полк горнай артылерыі, і атрымала абазначэнне як 6-я дывізія СС “Норд”. У верасні 1941 года дывізія была далучана да 3-га фінскага корпуса генерала Халмара Сіласвуа (першы і апошні раз фарміраванне СС было падпарадкавана ненямецкаму камандзіру), і заняло новую пазіцыю каля мястэчка Лоухі.
1942/1943
Абноўленая дывізія прымала ўдзел у адбіцці савецкага веснавога наступу 1942 года і з поспехам сваю задачц выканала. Аднак увесь астатні 1942 і цалкам 1943 год СС-аўцы заставаліся на сваіх пазіцыях, якія былі аднымі з самых ціхіх на Усходнім фронце. У верасні 1942 года дывізія атрымала назву “горная”, а ў кастрычніку 1943 стала называцца 6-й горнай дывізіяй СС “Норд”.
1944/1945
Пад час савецкага летняга наступу 1944 года дывізія мужна абараняла свай пазіцыі, пакуль не было загадана адступаць з Фінляндыі, бо тая падпісала перамір’е з СССР у верасні 1944 года. Дывізія стала ар’ергардам 3-ох нямецкіх карпусоў, якія адступалі з Фінляндыі з верасня па лістапад 1944 года. К лістападу дывізія прайшла 1,6 тыс. км і дасягнула нарвежскага горада Моірама, адруль была перавезена цягнікамі на поўдзень. Нарвежскі лыжны батальён застаўся ў Нарвегіі і быў выведзены са складу дывізіі, каб потым стаць паліцэйскім батальёнам СС. Астатняя частка дывізіі адправілася ў Германію.
Пасля перасячэння праліва Скагеррак, дывізія хутка была папоўнена ў Даніі. Страты былі замешчаны маладымі фольксдойчэ, якія атрымалі толькі каротнае вышкаленне і былі прызваны ў Вафен-СС. Таму іх баявыя здольнасці былі значна ніжэй за тых, хто служыў раней у дывізіі. Дывізія павінна быа прыныць удзел у наступленні ў Ардэнах, але выдвінулася з Даніі толькі 20 снежня, за два дні пасля пачатку аперацыі. Таму замест Ардэн дывізія прыбыла ў Вагезы на ўсход Францыі для правядзення аперацыі “Паўночны вецер”. Дывізія “Норд” прыбыла на фронт 30 снежня 1944 года. Дывізія СС была самай буйной фармацыяй немцаў, якая ўдзельнічала ў аперацыі. Да 2 студзеня частка дывізіі прыняла ўдзел у бітве супраць 45 пяхотнай дывізіі ЗША. За шэсць дзён сс-аўцы акружылі горад Вінген, але ўзяць яго не здолелі, таму былі выбіты з пазіцый амерыканцамі, а большасць баявых фарміраванняў дывізіі была разбіта або захоплена ў палон.
16 студзеня 11-ты полк СС дывізіі акружыў 6 рот амерыканскай 157-й амерыканскага пяхотнага палка. Праз 3 дні амерыканцы здаліся ў палон, страціўшы 482 чалавекі. Дывізія “Норд” яшчэ здолела наступаць яшчэ 4-ры дні, пасля чаго была спынена амерыканскімі контратакамі.
Дывізія засталася на Заходнім фронце пасля аперацыі “Паўночны вецер”, змагалася супраць амерыканцаў каля Трыра і Кобленца на рацэ Мозэль у сакавіку, пасля чаго адыйшла ў рэзерв 7-й арміі ў красавіку. На той момант дывізія страціла большасць цяжкай зброі і значна знізіла сваю баяздольнасць. У маі 1945 года выжыўшыя сілы здаліся амерыканцам у Аўстрыі.
Завушніцы
Завушніцы — упрыгажэнне, якое носяць у вушах, для гэтага праколваюць спецыяльныя адтуліны ў вушах. У наш час пераважна жаночае ўпрыгожванне.
Старажытны свет
Завушніцы з'явіліся менавіта як мужчынскае, а не як жаночае ўпрыгожванне. Ужо ў старажытнай Азіі 7000 гадоў таму рабілі завушніцы для мужчын. Для старажытных егіпцян і асірыйцаў завушніца сімвалізавала высокае становішча ў соцыуме. Завушніца ў старажытным Рыме выкрывала раба. Старажытныя грэкі, якія насілі завушніцы, зараблялі сабе на жыццё прастытуцыяй. Цэнтурыёна Цэзара насілі кольцы у сасках як знак адвагі. Багатыя грачанкі і заможныя рымлянкі з задавальненнем насілі завушніцы з жэмчугам, дэманструючы навакольным свой дастатак і высокае становішча. Прадстаўніцы жа вышэйшай шляхты аддавалі перавагу больш яркім і стракатым камяням, выбіраючы для свецкіх выхадаў завушніцы з тапазамі, з гранатам або з сапфірам.
NGC 4425
NGC 4425 (іншыя абазначэнні — UGC 7562, MCG 2-32-59, ZWG 70.91, VCC 984, PGC 40816) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Плоскаўскі сельсавет (Талачынскі раён)
Пло́скаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Талачынскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Плоскае.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Плоскаўскі (Плоскі) сельсавет у складзе Талачынскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Талачынскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 29 снежня 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Навасельскага сельсавета (9 населеных пунктаў: Бяздзелічы, Мяшкова, Навасёлкі, Новае Сяло, Разаны, Сельцы, Сухачэва, Сухачэва (Бук) і Чарнаручча) сельсаветаў. 13 ліпеня 1962 года ў склад Еўлахоўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Новая Будаўка, Ператоўшчына і Старая Будаўка). 17 жніўня 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Валосаўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Бутары, Валосава, Кулакі, Плюгаўка, Рафалова, Стуканы і Харлінцы). 18 сакавіка 1963 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Новае Сяло, сельсавет перайменаваны ў Навасельскі сельсавет.
7 чэрвеня 1966 года Плоскаўскі сельсавет утвораны зноў у складзе 16 населеных пунктаў Навасельскага сельсавета (Валькі, Вялікія Барсучыны, Вялікія Козкі, Габрылёва, Дунавік, Ельнік, Калюгі, Клянкі, Латышова, Малыя Барсучыны, Плоскае, Прылессе, Пячонаўка, Сакалянка, Сані і Хмялёўка) і 10 населеных пунктаў Еўлахоўскага сельсавета (Букавіна, Гастынічы, Еўлахі, Красілава, Крыніцы, Латыгаўка, Навінка, Новая Будаўка, Раманаўка і Старая Будаўка). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Плоскаўскага сельсавета 25 населеных пунктаў. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Талачынскага сельсавета.
Тамега
Тамега (партугал. Tâmega, спв. Támega; / 'tɐmɨgɐ /) - прыток Дору, бярэ свой пачатак на тэрыторыі Іспаніі (у Галісіі, каля Верына) і працягваецца па тэрыторыі гістарычных правінцый Траз-уж-Мантэш і Дору-Літарал. Узровень вады невялікі, па ўсім цячэнні ёсць некалькі невялікіх плацін, у сувязі з гэтым суднаходства на большай частцы ракі адсутнічае.
Добрае
Назву До́брае маюць:
ФК Бенфіка Лісабон
«Бенфіка» (Benfica) — партугальскі футбольны клуб з горада Лісабон. Заснаваны ў 1904 годзе. 38-разовы чэмпіён Партугаліі і 26-разовы ўладальнік Кубка Партугаліі, 7-разовы ўладальнік Кубка партугальскай лігі і 8-разовы ўладальнік Суперкубка Партугаліі. Двухразовы ўладальнік Кубка чэмпіёнаў (1961, 1962), уладальнік Кубка УЕФА (1983).
Прынцыповымі для «Бенфікі» з’яўляюцца матчы з «Порту», якія ўвайшлі ў гісторыю партугальскага футбола як «Класіка» (парт.: O Clássico). Таксама клуб праводзіць вельмі прынцыповыя матчы супраць «Спортынга», вядомыя партугальскім заўзятарам як дэрбі Лісабона.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Майкл Хоар
Томас Майкл Хоар (альбо Хор) (Thomas Michael Hoare; 17 сакавіка 1919, Калькута, Брытанская Індыя — 2 лютага 2020, Дурбан, ПАР); шырока вядомы пад мянушкай Mad Mike — Вар’ят Майк, Шалёны Майк) — брытанскі вайсковец, а пазней паўднёваафрыканскі найміт ірландскага паходжання; актыўны ўдзельнік кангалезскіх войнаў 1960-х. Таксама вядомы як арганізатар няўдалай спробы дзяржаўнага перавароту на Сейшэльскіх Астравах у 1981 годзе.
Сваю мянушку атрымаў за жорсткае падаўлення пракамуністычнага паўстання ў Конга ад радыёперадач Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі, дзе яго нават называлі «шалёным сышчыкам». Мянушка прыжылася, і спадабалася самаму найміту.
Ранняе жыццё
Хоар нарадзіўся ў 1919 годзе ў Індыі, калі яна яшчэ была брытанскай калоніяй, у сям’і лоцмана-ірландца. Калі Майкл быў яшчэ маленькім, яго сям’я перабралася ў Брытанію. У выніку жыў і вучыўся ён у горадзе Плімут. Пасля школы атрымаў у каледжы прафесію бухгалтара, аднак потым вырашыў стаць ваенным.
Ваенная служба
За гады Другой сусветнай ён паспеў паслужыць у некалькіх карпусах, у тым ліку разведчыкам у каралеўскіх бранятанкавых войсках. Майкл зарэкамендаваў сябе як добры салдат. Ён удзельнічаў у Бірманскай кампаніі 1942—1943 гадоў, калі Японія спрабавала захапіць частку Паўднёва-Усходняй Азіі. Пасля таго як Бірма была канчаткова адбіта ў 1944-м, Хоар атрымаў званне капітана. Да канца Другой сусветнай ён даслужыўся да маёра.
Пасля вайны Хоар вырашыў выйсці на пенсію і асесці ў Паўднёва-Афрыканскім Саюзе. Ён адкрыў некалькі бухгалтарскіх кантор. Адначасова Хоар узначаліў мясцовы яхт-клуб, займаўся арганізацыяй сафары і здзейсніў некалькі мотапрабегаў праз Афрыку.
Найміцтва
Да 1961 года яму надакучыла мірнае жыццё і Хоар вырашыў вярнуцца да вайны. Ён далучыўся да арміі Маіза Чомбэ, лідара сепаратысцкага руху дзяржавы Катанга на поўдні Рэспублікі Конга (будучая ДРК).
Хоар камандаваў падраздзяленнем «Каманда 4» і стараўся перашкодзіць разгрому сепаратыстаў, а пасля заканчэння тэрміну кантракта вярнуўся ў ПАР. У 1963 году катангскія сілы пацярпелі паражэнне, тэрыторыю вярнулі пад уладу цэнтральнага ўрада Конга.
Зрэшты, першы досвед работы наймітам быў для Хоара удалым, бо яго заслугі не забыўся Чомбэ. Калі палітык у 1964-м стаў прэм’ер-міністрам Конга, ён зноў наняў байца. На гэты раз Майк дапамагаў змагацца супраць левага руху паўстанцаў Сімба. Хоар для новай аперацыі сабраў каманду наймітаў, вядомую як падраздзяленне «Каманда 5». Яна стала самым баяздольным фарміраваннем урадавай арміі. Усяго за два гады найміты змаглі выматаць паўстанцаў, спынілі некалькі іх нападаў на еўрапейскае насельніцтва і ў выніку дапамаглі канчаткова здушыць паўстанне Сімба.
Пасля звяржэння Чомбэ ў 1965-м Хоар спрабаваў пачаць мяцеж у правінцыі Катанга, аднак ён быў падаўлены. Затым Майку прапаноўвалі работу ў Біяфры (самаабвешчанай дзяржавы ў Нігерыі), Анголе, Мазамбіку і Радэзіі, але ў выніку прапаноў стала менш. У 1970-м Хоар пераехаў у Сінгапур, дзе паспрабаваў сабраць групу ў пяць тысяч чалавек, каб спыніць чырвоных кхмераў ў Камбоджы, аднак знайсці добраахвотнікаў не ўдалося. У выніку ён зноў вярнуўся ў ПАР, хоць працягваў перыядычна даваць кансультацыі ў сферы паслуг наймітаў.
У ПАР Хоар купіў 23-метровую яхту, на якой некалькі гадоў плаваў па Міжземным моры разам з сям’ёй.
Спроба путчу на Сейшэльскіх Астравах
Калі да ўлады на Сэйшэлах прыйшлі сацыялісты, то Хоар пачаў планіроўку дзяржперавароту. Ён сабраў для работы групу з паўсотні вопытных наймітаў.
У канцы лістапада 1981 года ў Сейшэльскія аэрапорце Пуанта-Лару прызямліўся рэйс з Свазіленда. На яго борце пад выглядам спартсменаў-рэгбістаў знаходзіліся найміты Хоара. У іх у торбах былі схавана зброя. Тых яшчэ чакалі дапамога з мора — да іх павінны былі далучыцца дэсантнікі.