cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віктар Грыньяр
Франсуа Агюст Віктар Грыньяр (François Auguste Victor Grignard; 6 мая 1871, Шэрбур, Францыя — 13 снежань 1935, Ліён, Францыя) — французскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 1912 года сумесна з Полем Сабацье.
Біяграфія
Віктар Грыньяр нарадзіўся ў горадзе Шэрбуры ў сям’і Тэафіля Анры Грыньяра і Мары (у дзявоцтве Эбер) Грыньяр. Яго бацька шыў ветразі, пасля стаў майстрам мясцовага марскога цэйхгаўза. Наведваў Шэрбурскі ліцэй і рана праявіў выдатны інтэлект. Атрыманне стыпендыі пасля заканчэння школы дазволіла яму вывучаць матэматыку ў Эколь Нармаль спесьяль у Клюні. Калі гэтая школа праз два гады была зачынена, ён перайшоў у Ліёнскі універсітэт, які і скончыў у 1892 годзе. Пасля няўдачы пры здачы экзаменаў на ступень ліцэнцыята, якая магла б дазволіць яму выкладаць у сярэдняй школе, паступіў у войска для праходжання вайсковай службы.
У наступным пасля дэмабілізацыі годзе вяртаецца ў Ліён і здае экзамены. У гэты ж час яго сябар і аднакурснік па школе ў Клюні развіў у Грыньяра цікавасць да хіміі, і ў 1894 годзе Грыньяр стаў асістэнтам хімічнага факультэта ва ўніверсітэце. Хутка праявіўшы свае здольнасці ў гэтай галіне, Грыньяр у 1898 годзе атрымаў ступень магістра па фізічных навуках, у тым жа годзе ён стаў старэйшым демонстратором у Піліпа Антуана Барб’е, кіраўніка факультэта Ліёнскага універсітэта.
Барб’е пачаў даследаваць метад, у якім метал выкарыстоўваўся для пераносу арганічнага радыкала ад адной малекулы да іншай. Злучэнні, якія атрымліваліся пасля далучэння металу да аднаго або больш арганічным радыкалам (групы атамаў, якія застаюцца незараджанымі пры праходжанні рэакцый), былі названыя металаарганічнымі злучэннямі. У той час было вядома, што адзіныя металаарганічныя злучэнні, якія з’яўляюцца эфектыўнымі агентамі пераносчыкамі, — гэта арганічныя злучэнні цынку. Гэты працэс, аднак, быў працаёмкім, а атрыманыя вынікі не заўсёды узнаўляліся.
За некалькі гадоў да гэтага некалькі нямецкіх хімікаў замясцілі цынк магніем, але атрымалі нестабільныя злучэння з нізкім выхадам, якія ў большасці сваёй былі нерастваральныя ў інэртных растваральніках. Хоць магній з практычнага пункту гледжання быў непрыдатны як агент пераношчык, Барб’е вырашыў выкарыстоўваць яго, падышоўшы да гэтай праблемы з іншага боку. Замест таго каб атрымаць магнійарганічныя злучэнні, як гэта рабілі нямецкія эксперыментатары, ён проста ўзяў два арганічных рэчывы і правёў рэакцыю ў прысутнасці магнія, і ў такім варыянце рэакцыя прайшла. Тым не менш і гэтыя вынікі былі супярэчлівыя, і Барб’е закінуў праблему, праўда прапанаваўшы яе Грыньяру ў якасці тэмы для дысертацыі.
У 1900 годзе Грыньяр апублікаваў вынікі сваіх даследаванняў, за якія яму ў наступным годзе была прысуджана доктарская ступень. Рэакцыя Грыньяр — вяршыня яго навуковай кар’еры, яна ўжываецца ў мностве эксперыментаў па арганічнай хіміі. Выкарыстоўваючы рэакцыю, названую яго імем, іншыя даследчыкі эфектыўна і проста змаглі сінтэзаваць шырокі спектр арганічных злучэнняў.
У 1905 годзе Грыньяр стаў лектарам па курсе хіміі ў Безансонскім універсітэце, недалёка ад Дыжона, але ў наступным годзе вярнуўся ў Ліён на пасаду навуковага памочніка Барб’е. У 1908 годзе ён атрымаў званне ад’юнкт-прафесара. Праз год ён перайшоў ва універсітэт Нансі, дзе ў 1910 годзе стаў прафесарам арганічнай хіміі.
Прэмія
У 1912 годзе Грыньяру была прысуджана Нобелеўская прэмія па хіміі «за адкрыццё рэактыву Грыньяра, які спрыяў развіццю арганічнай хіміі». Ён падзяліў прэмію з Полем Сабацьем. У сваёй прамове пры прэзентаванні лаўрэатаў член Шведскай Каралеўскай акадэміі навук Х. Г. Сёдэрбаум падзякаваў Грыньяру за «пашырэнне межаў ведаў, здольнасці да назіранняў» і за «адкрыццё перспектыў для новых дасягненняў навукі».
У 1919 годзе Грыньяр быў дэмабілізаваны з ваеннай службы. Пасля працы на працягу некалькіх месяцаў ва ўніверсітэце Нансі ён змяніў Барб’е на пасадзе прафесара хіміі ў Ліёнскім універсітэце, дзе і прапрацаваў да канца сваёй навуковай дзейнасці. У 1921 годзе ён стаў таксама дырэктарам Ліёнскай школы хімічнай тэхналогіі, а ў 1929 годзе дэканам навуковага факультэта гэтай школы.
Сям’я
У 1919 годзе Грыньяр ажаніўся з Агюсцінай Мары Булай, у іх нарадзіліся дачка і сын, які таксама стаў хімікам. Мэтанакіраваны і рознабаковы даследчык, Грыньяр быў таксама вельмі каштоўным педагогам. Пасля цяжкай хваробы ён памёр 13 снежня 1935 года ў Ліёне.
Глыбокая глотка (секс)
Глыбокая глотка (Deep Throat Deep Throat) — гэта варыянт мінету, калі эрэгіраваны палавы член ўводзіць глыбока ў рот і горла партнера, які прымае, на ўсю даўжыню члена. Партнер, які прымае, ажыццяўляе фрыкцыі, калі палавы член пасіўна стымулюецца не толькі языкам і вуснамі, як у звычайным мінеце, але яшчэ і глоткай.
Сексолагі падкрэсліваюць адрозненне гэтай формы аральнага сексу ад блізкай яму ірумацыі, калі фрыкцыі выконвае сам мужчына шляхам актыўных толчковых рухаў свайго палавога члена ў ротавую паражніну і горла прымаемагс партнера. Гэтак жа як пры феляцыі, ірумацыю выконваюць для выклікання аргазму ў мужчыны і дасягнення ім семявывяржэння. Гэта можа прымяняцца як падрыхтоўка да вагінальнай або анальнай формаў зносін. Аднак, калі параўноўваць з менш агрэсіўнай феляцыяй, партнер, які прымае, можа адчуваць пэўныя цяжкасці пры ірумацыі ў ротавую паражніну і горла, выкліканыя, напрыклад, з'яўленнем міжвольных ванітавых рэфлексаў або цяжкасцю дыхання.
Пры «глыбокай глотцы» партнёр, які прымае, сам рэгулюе глыбіню пранікнення палавога члена і можа спыніць яго стымуляцыю пры ўзнікненні міжвольнага ванітавага рэфлексу, пры недахопе паветра або пры стомленасці. Каб у партнёра, які прымае, не ўзнікла дыскамфорту пры аральным сексе такога роду, рэкамендуецца пастава з звешанай назад галавой, калі рот і горла знаходзяцца як бы на адной прамой. Спыняць аральны секс пры ўзнікненні ванітавага рэфлексу не абавязкова. Дастаткова зрабіць глатальны рух, які часта ўваходзіць у праграму стымуляцыі пеніса пры мінеце «глыбокая глотка».
Згадкі ў кіно
Гэты сексуальны акт атрымаў вялікую папулярнасць пасля выхаду ў ЗША фільма «Глыбокая глотка», у 1972 годзе з Ліндай Лавлейс у галоўнай ролі. Гэтая практыка актыўна ўжываецца ў парнаграфіі і сярод людзей з канца 1990-х і па сенняшні дзень.
ТОНІС
«Тоніс» (стылізаваная назва: Tonis; ад ТОНІС — Творчае аб’яднанне новых інфармацыйных сістэм) — украінскі тэлеканал, які працаваў у эфіры з 1989 па 2017 год.
Гісторыя
Тэлеканал «TONIS» быў створаны ў 1989 годзе з цэнтральным офісам у Мікалаеве. У тым жа годзе ён атрымаў ліцэнзію на спадарожнікавы канал WORLDNET. У 1992 годзе галоўны офіс перамясціўся ў Кіеў, канал пачаў вяшчанне ў сталіцы. Паралельна пачалося эксперыментальнае спадарожнікавае вяшчанне ў рамках праекта «Славянскі канал». «TONIS» атрымаў права на вяшчанне ў 12-ці абласцях Украіны.
З 1997 па 2000 канал атрымаў права вяшчанне на ўсёй тэрыторыі Украіны з выкарыстаннем усіх відаў сігналу.
З сакавіка 2002 года «TONIS» пачаў вяшчанне ў абноўленым фармаце.
У чэрвені 2003-га новая каманда «TONIS» паставіла сабе мэту вывесці канал у другі эшалон украінскай тэлепрасторы. Створаныя падраздзяленні маркетынгу, рэкламы і PR, распрацавана канцэпцыя ўласнай вытворчасці, палепшана палітыка рэгіянальнага развіцця.
У 2009 годзе тэлеканал узначаліў прадзюсар Юрый Уладзіміравіч Нікіцін.
З 1 снежня 2011 года тэлеканал вырабляе ўласны тэлевізійны прадукт у фармаце HD (высокая якасць), але для захавання аб’ёмаў пакрыцця і ахопу аўдыторыі, «ТОНІС» таксама фарміруе сігнал і ў фармаце SD (Стандартная якасць). Акрамя таго, тэлеканал змяніў канцэпцыю, стаўшы сацыяльным тэлеканалам. Абрэвіятура тэлеканала «ТОНІС» атрымала новую трактоўку: Твой Аб’ектыўны Надзейны Інфармаваны Суразмоўца.
24 жніўня 2017 года тэлеканал «Тоніс» быў заменены на інфармацыйны тэлеканал «Прамы».
Аўдыторыя
На працягу 2005—2006 гадоў «TONIS» павялічыў аб’ём вяшчання і пакрыцця ў рэгіёнах Украіны. Патэнцыйная аўдыторыя складала 18 мільёнаў гледачоў у 230 населеных пунктах Украіны, з іх у 54 гарадах, якія ўваходзяць у тэлеметрычную панэль GfK-USM з насельніцтвам больш за 50 тыс. чалавек, што складае 75% усёй аўдыторыі панэлі. У бліжэйшай перспектыве «TONIS» планаваў пабудаваць рэгіянальную сетку вяшчання і ператварыцца ў канал, які пакрывае амаль усе гарады панэлі маніторынгу «50000 +». Аўдыторыя, для якой працуе абноўлены «TONIS» — ва ўзросце ад 16 да 70 гадоў.
Лагатыпы
Тэлеканал «Тоніс» змяніў 6 лагатыпаў. З 1992 па 2003 год змяшчаўся ў правым ніжнім вуглу. З 2003 па 2017 год змяшчаўся ў левым верхнім вуглу.
Даоскія сексуальныя практыкі
Даоскія сексуальныя практыкі, літаральна «мастацтва спальні», або сексуальнае кунг-фу (не блытаць з баявым кунг-фу) — сістэма тэхнік сексу, уключаючы шырокую сістэму падрыхтоўчых энергетычных практыкаванняў, створанах ў Старажытным Кітаі ў рамках даасізму. Сёння назіраецца ўздым цікавасці да даоскіх сексуальных практык, новыя тэхнікі ўдасканальваюцца на базе старажытных, у той час сакрэтных, практыкаванняў і ідэй. Практыкі сістэмы лічаць, што, авалодаўшы дадзенай практыкай, можна павялічыць радасць спксу, падтрымліваць здароўе і дасягнуць даўгалецця.
Даоскія сексуальныя практыкі могуць прымяняцца на трох узроўнях: медыцынскіх, на ўзроўні сексуальнага мастацтва і на эзатэрычным узроўні.
Блізкімі вучэннямі з’яўляюцца тантрычны секс і кундаліні-егі.
Трапані (правінцыя)
Тра́пані (Provincia di Trapani) — правінцыя ў Італіі, у вобласці Сіцылія. Мяжуе з правінцыямі Палерма і Агрыджэнта. Знаходзіцца на паўночным захадзе вострава Сіцылія і Эгадскіх астравах. Мае працяглую берагавую лінію, якая абмываецца Тырэнскім морам.
5 мая 1860 года Джузэпэ Гарыбальдзі разам з 1200 добраахвотнікамі высадзіўся ў порце Марсалы ў Трапані, з чаго і пачалося аб’яднанне Італіі, якое прывяло да ўзнікнення адзінай Італіі новага часу.
Эканоміка
Гістарычна правінцыя была вядома здабычай солі, рыбалоўствам, пасля — рыбакансервавай прамысловасцю. Як і ўсюды на поўдні Італіі, асновай эканомікі была сельская гаспадарка. У сучаснай эканоміцы мае значэнне турызм і банкаўская справа. У горадзе Марсала развіта вінаробства, мукамольная і макаронная вытворчасць, апрацоўка кары коркавага дрэва.
У Трапані знаходзіцца невялікі аэрапорт Вінчэнца Флорыа Трапані—Бірджы — грамадзянскі, але выкарыстоўваецца таксама і для ваенных патрэб.
Парты — Трапані і Марсала.
Сялянская праўда
«Сялянская праўда» — заходнебеларуская газета. Выдавалася з 28 верасня да 17 снежня 1924 года ў Вільні на беларускай мове 3-ы разы на тыдзень. Рэдактар А. Войцік. Выкрывала палітыку польскага ўрада ў дачыненні да працоўных і нацыянальных меншасцей. Паказвала партызанскі рух у Заходняй Беларусі, нацэльвала масы на адстойванне сваіх палітычных і эканамічных правоў, на змаганне за беларускую школу, асвету, кааператывы. Крытыкавала беларускіх праўрадавых палітычных дзеячаў, творцаў «Беларускага грамадзянскага сабрання» С. Валэйшы, «Тымчасовай беларускай рады» Паўлюкевіч і інш. Асвятляла грамадска-палітычнае жыццё ў БССР. Змяшчала артыкулы Дрыгавіча (У. Талочкі), Я. Маразовіча, інтэрв’ю М. Чарвякова з А. Пшчолкам, рэцэнзіі на пастаноўкі Беларускай драматычнай майстроўні і інш. Выйшлі 34 нумары. Забаронена польскімі ўладамі.
Прусак
Прусак, таксама Таракан рыжы (Blattella germanica) — нялётнае насякомае сямейства тараканавыя, шырока распаўсюджаны сінантропны арганізм. Вядзе пераважна начны спосаб жыцця. Можа пашкоджваць харчовыя прадукты і пакаёвыя расліны.
Сцяг Смалявічаў
Сцяг Смалявічаў — афіцыйны геральдычны сімвал горада Смалявічы Мінскай вобласці. Сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 28 мая 1998 года № 14.
Апісанне
Сцяг і палажэнне аб ім былі зацверджаны рашэннем Смалявіцкага раённага выканаўчага камітэта ад 5 верасня 2000 года № 7/257. Аўтар сцяга С. Я. Рассадзін, мастак А. У. Леўчык.
Сцяг Анжуана
Сцяг Анжуана — афіцыйны сцяг аўтаномнага рэгіёна Анжуан у Саюзе Каморскіх Астравоў.
Апісанне
Сцяг Анжуана ўяўляе сабой чырвоны сцяг з выявай правай рукі і паўмесяца. Чырвоны колер быў стагоддзямі колерам арабскіх калоній на ўсходнім узбярэжжы Афрыкі і на астравах Індыйскага акіяна. Паўмесяц — сімвал ісламу.
Карэтнікаў
Карэтнікаў — рускае прозвішча
Зольтан Фабры
Зо́льтан Фа́бры (Zoltán Fábri; 15 кастрычніка 1917, Будапешт — 23 жніўня 1994, Будапешт) — венгерскі кінарэжысёр, сцэнарыст. Народны артыст Венгрыі (1965). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Венгрыі 1953, 1955, 1970.
Казімір Валадковіч
Казімір Валадковіч (Валадкевіч) (каля 1621 — ) — дзеяч каталіцкай царквы.
Паходзіў з віцебскага баярскага роду Валадковічаў. У 1637 годзе ўступіў у Вільні ў ордэн езуітаў. У 1655—1659 місіянер у войску Вялікага Княства Літоўскага. Аўтар паэмы «Вотыўная ода Каралеве нябеснай Ліпскай» («Ode votiva Reginae caelorum Lindensi») (Кракаў, 1661) у гонар абраза Маці Божай у Святой Ліпцы.
Харабалінскі раён
Харабалінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Астраханскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Харабалі.
Геаграфія
Раён размешчаны ў Волга-Ахтубінскай пойме ва ўсходняй частцы рэгіёну, у паўпустынай зоне. У гэтай частцы раёна назіраецца ўнікальныя прыродныя Бэраўскія бугры.
У раёне пераважае пустынны глебавы комплекс. Найбольш урадлівыя глебы лугавога шэрагу размяшчаюцца ў Волга-Ахтубінскай пойме.
Крыштаф Арцішэўскі
Крыштаф Арцішэўскі (Krzysztof Arciszewski; 1592, маёнтак Рагалін, Польшча — 1656) — дзяржаўны і вайсковы дзеяч Рэчы Паспалітай, шляхціц герба «Праўдзіц», галандскі генерал і генерал кароннай артылерыі Рэчы Паспалітай (1646—1650).
Дом па вуліцы Леніна, 29 (Пінск)
Дом па вуліцы Леніна, 29 — будынак у гістарычным цэнтры Пінска.
Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя з цэглы. У будынку размяшчалася кнігарня «Букініст».
Архітэктура
Прылягае да дома № 27. Двухпавярховы Т-падобны ў плане будынак з двухсхільным дахам. Кампазіцыя галоўнага фасада асіметрычная, са свабоднай рытмічнай групоўкай праёмаў. Паверхі падзелены гарызантальнай цягай. У дэкоры выкарыстаны падаконныя нішы і вянчаючы карніз з сухарыкамі.
Пегінг
Пеггинг (pegging, ад — калок, стрыжань) — від сексу, пры якім жанчына, выкарыстоўваючы фалаімітатар або страпон, пранікае ў анус мужчыны. Тэрмін упершыню з'явіўся 21 чэрвеня 2001 года ў артыкуле Дэна Сэвіджа (Dan Savage) «Savage Sex» (дзікі секс) і быў прапанаваны пасля высвятлення адсутнасці адзінай назвы для падобнай сексуальнай практыкі.
IC 5111
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2508
NGC 2508 (іншыя абазначэнні — UGC 4174, MCG 2-21-4, ZWG 59.18, PGC 22528) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Малы Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Палерма (правінцыя)
Палерма — скасаваная (4 жніўня 2015 года) правінцыя аўтаномнай вобласці Сіцылія ў Італіі. Насельніцтва — чалавек (на 30 красавіка 2011 года). Тэрыторыя правінцыі складала 4992 км² і была падзелена на 82 камуны, якія склалі новую тэрытарыяльную адзінку метрапалітэнскі горад Палерма.
Займала першае месца сярод правінцый Сіцыліі па плошчы тэрыторыі і колькасці насельніцтва. Сталіца — горад Палерма.
Гранічыла на захадзе з правінцыяй Трапані, на поўдні — з правінцыямі Агрыджэнта і Кальтанісета, на ўсходзе — з правінцыямі Месіна і Эна, на поўначы абмывалася Тырэнскім морам. У склад правінцыі ўваходзіў востраў Устыка ў Тырэнскім моры.
Славутасці сканцэнтраваны галоўным чынам у гарадах Палерма, Манрэалі і Чэфалу.
Віктар Фёдаравіч Какоўка
Віктар Фёдаравіч Какоўка (нар. ) — беларускі палітык, у 1990—1995 гадах адзін з членаў Апазіцыі БНФ у складзе Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання.
Біяграфія
Абраны народным дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання ад Наваполацкай-індустрыяльнай выбарчай акругі № 176.
Удзельнічаў у распрацоўцы і прыняцьці Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі, падрыхтоўцы законапраектаў да нечарговай сэсіі Вярхоўнага Савета 24-25 жніўня 1991 года, на якой была абвешчана незалежнасць Беларусі.
Пражывае ў Наваполацку.
Іван Альгімонтавіч Гальшанскі
Iван Альгімонтавіч Гальшанскі, у хрышчэнні Пётр (зг. з 1379 — ) — вялікалітоўскі арыстакрат, найбліжэйшы радца вялікага князя літоўскага Вітаўта. Фактычны пачынальнік роду князёў Гальшанскіх.
Біяграфія
Сын князя Альгімонта з Гальшан. Актыўны прыхільнік Вітаўта ў час яго барацьбы за велікакняжацкую ўладу, двойчы суправаджаў яго ў эміграцыю ў Прусію. Першы раз гэта адбылося ў 1382 годзе, калі Вітаўт уцёк з вязніцы Ягайлы, за што апошні канфіскаваў землі Івана. Тым не менш, некалькімі гадамі пазней Іван падарыў Ягайлу залаты пояс і атрымаў свае дамены наўзамен. Другі раз Іван суправаджаў Вітаўта ў выгнанні ў 1390 годзе падчас літоўскай грамадзянскай вайны 1389—1392 гадоў.
3 1392 года адзін з набліжаных Вітаўта, уваходзіў у велікакняжацкую раду. 3 1396 — намеснік у Кіеве. Атрымаў ад Вітаўта вялікія воласці Глуск і Парэчча на Пцічы, Дубровіцкае княства на Гарыні (цяпер Украіна).
Будучы каталіком, заснаваў лацінскага абраду.
Апошні раз згадваецца ў 1402 годзе, лічыцца, што памёр у тым жа годзе.
Сям’я
Быў жанаты з Агрыпінай (1350/2-?), дачкой смаленскага князя Святаслава Іванавіча і сястрой Ганны, жонкі вялікага князя Вітаўта.
Дзеці:
Маратхі (мова)
Маратхі (саманазва मराठी) — індаеўрапейская мова, родная для народа маратхі. Адна з 23 афіцыйных моў Індыі. Мае дзяржаўны статус у Махараштры, выкарыстоўваецца ў афіцыйных дакументах у Гоа і Даман і Дыу.
Гісторыя
Маратхі сфарміравалася на аснове моў санскрыт і апабраханша. Ранняя пісьменнасць вядомая з 1012 г. Першапачатковы росквіт прыйшоўся на XIII ст., калі яна выкарыстоўвалася на тэрыторыі сучаснага штата Махараштра ў якасці прыдворнай мовы, у справаводстве, паэзіі. На маратхі была перакладзена Бхагаватгіта. Сярэдневяковая форма маратхі да нашых дзён выкарыстоўваецца ў рэлігійных богаслужэннях.
Наступны перыяд развіцця маратхі прыпадае на існаванне Імперыі Маратхаў у сяр. XVII — XVIII стст. У XIX ст. адбылося рэфармаванне, паступовае прыбліжэнне да гутарковых дыялектаў. З 1835 года выкарыстоўваецца ў сродках масавай інфармацыі.
Пісьменнасць
Пісьмо на аснове дэванагары, але да сярэдзіны XX ст. выкарыстоўваліся і іншыя формы пісьменнасці.
Юлія Віктараўна Несцярэнка
{{Лёгкаатлет {{АГ-спорт|Лёгкая атлетыка}} {{турнір|Алімпійскія гульні}} {{медаль|Золата|Афіны 2004|бег 100 м}} {{турнір|Чэмпіянаты свету}} {{медаль|Бронза|Будапешт 2004|60 м}} {{медаль|Бронза|Хельсінкі 2005|эстафета 4×100 м}} {{турнір|Чэмпіянаты Еўропы}} {{медаль|Бронза|Гётэбарг 2006|эстафета 4×100 м}} {{!}} {{Ордэн Айчыны 3 ступені, Беларусь|}} }}
Ю́лія Ві́ктараўна Несцярэ́нка (,, Беларусь) — беларуская легкаатлетка, алімпійская чэмпіёнка ў бегу на 100 метраў.
Юлія перамагла на дыстанцыі 100 метраў на XXVIII Алімпійскіх гульнях 2004 ў Афінах. Бронзавая прызёрка чэмпіянату свету (2004). Пераможца міжнародных спаборніцтваў серыі Гран-пры (2004). Бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету (2004, 2005) і Еўропы (2006). Майстар спорту Беларусі (1997), майстар спорту Беларусі міжнароднага класа (2001), заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2005). Узнагароджана Ордэнам Айчыны 3 ступені. Ганаровы грамадзянін горада Брэста (2004).
БНТУ (баскетбольны клуб)
БНТУ — беларускі мужчынскі баскетбольны клуб з Мінска. Прадстаўляў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе
Кубак Беларусі па баскетболе
Першая ліга Беларусі па баскетболе
Пабяржуане
Па́бяржуане (Paberžuonė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчаны ў паўночнай частцы раёна, на аўтамабільнай дарозе Дукштас–Зарасай. На паўночным усходзе знаходзіцца возера Бяржыніс, на паўночным усходзе — Дукштас
Брожскі сельсавет
Бро́жскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — пасёлак Брожа.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 1-га раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Брожа. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. 20 лютага 1938 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Слабодка. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета вернуты ў вёску Брожа.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1246 чалавек, з іх 91,9 % — беларусы, 5,2 % — рускія, 1,8 % — украінцы.
Сцяг Салігорска
Сцяг Салігорска — афіцыйны геральдычны сімвал горада Салігорск Мінскай вобласці. Сцяг заснаваны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 1 снежня 2011 года № 564 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры Рэспублікі Беларусь 5 снежня 2011 года № Б-210.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх гарызантальных роўнавялікіх палос: верхняй — жоўтага колеру, ніжняй — чырвонага; у цэнтры правага боку палотнішча — герб горада Салігорска.
Сцяг горада і палажэнне аб iм зацверджаны рашэннем раённага Савета дэпутатаў ад 21 мая 2008 года № 88. Аўтар сцяга М. М. Елінская, мастак В. А. Ляхор.
Самуіл Нахманавіч Багарад
Самуіл Нахманавіч Багарад (у некаторых крыніцах Сямён Навумавіч Багарад,  — ) — савецкі падводнік, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 жніўня 1907 года ў Віцебску ў рабочай яўрэйскай сям'і.
У 1935 годзе скончыў. Да жніўня 1940 года плаваў трэцім, а затым другім памочнікам капітана на судах Балтыйскага марскога параходства.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года, сустрэўшы яе пачатак на пасадзе памочніка камандзіра падлодкі «Д-2» Балтыйскага флоту. У верасні 1942 года «Д-2» выйшла ў баявы паход, і, дзейнічаючы на асноўных камунікацыях праціўніка, патапіла транспарт «Jacobus Fritzen», водазмяшчэннем 4090 брута тон і нанесла значныя пашкоджанні чыгуначнаму парому «», водазмяшчэннем 2972 брута тон.
З сакавіка 1944 года — камандзір падлодкі «» (3-ці дывізіён брыгады падлодак Балтыйскага флоту), якой камандаваў да канца вайны. Пад яго камандаваннем «Щ-310» здзейсніла тры баявых паходы, запісаўшы на свой баявы рахунак 8 патапленняў і пашкоджаных судоў праціўніка.
Зімой 1945 года вызначыўся ў баях за Прыбалтыку. Экіпажу падводнай лодкі «Щ-310» была пастаўлена задача не даць прайсці транспартам праціўніка. У сакавіку 1945 года падлодка «Щ-310» узнагароджаная ордэнам Чырвонага Сцяга.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 ліпеня 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання, асабістую мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, капітану 3-га рангу Багараду Сямёну Навумавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка»
Пасля вайны працягваў службу ў ВМФ СССР. У 1945—1948 — камандаваў падлодкай «», затым — па люты 1950 года — падлодкай «».
З лютага па снежань 1950 года капітан 2-га рангу Багарад — камандзір 3-га дывізіёна 1-й брыгады падводных лодак 4-га ВМФ, а са снежня 1950 года па лістапад 1952 года — начальнік аддзялення падрыхтоўкі падводных лодак і сродкаў супрацьлодкавай абароны 3-го аддзела штаба 8-га ВМФ.
З лістапада 1952 года да кастрычніка 1959 года — камандзір асобнага дывізіёна караблёў палігона ВМФ.
26 мая 1955 года прысвоена воінскае званне «капітан 1-га рангу».
З кастрычніка 1959 года — начальнік дапаможных судоў Рыжскай ваенна-марской базы Чырванасцяжнага Балтыйскага флоту. У сакавіку 1961 года звольнены ў запас па выслузе гадоў.
Жыў у Рызе. З 1961 года па 1976 — на пасадзе старшага памочніка капітана і капітана на судах Латвійскага марскога параходства.
Памёр 23 красавіка 1996 года. Пахаваны ў Рызе на Гарнізонных могілках.
1893 год у гісторыі літаратуры
1893 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Карл Вільгельм Купфер
Карл Вільгельм Купфер (Karl Wilhelm von Kupffer, Kārlis Vilhelms Kupfers; 2 (14) лістапада 1829, Лестэн (сучасная Латвія) —, (Германія)) — нямецкі анатам, гістолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Курляндыі, вывучаў медыцыну ў Дэрпце, дзе быў вучнем знакамітага Фрыдрыха Бідэра. У 1854 годзе стаў доктарам медыцыны. З 1856 па 1866 год — празектар і экстраардынарны прафесар у Дэрпцкім універсітэце. У 1866—1876 гадах — ардынарны прафесар у Кілі, у 1876—1880 — у Кёнігсбергу, а з 1880 года — у Мюнхене. Купфер напісаў шмат прац па апісальнай і параўнальнай анатоміі. Асабліва вядомыя яго даследаванні, праведзеныя сумесна з Бідэрам, аб будынку спіннога мозгу і інш.
У гонар Купфера названы клеткі Купфера — спецыялізаваныя макрофагов печані, асноўнай функцыяй якіх з’яўляецца захоп і перапрацоўка старых нефункцыянальных клетак крыві.
Атрымаў званні рыцара Karl Wilhelm Ritter von Kupffer (1889).
Гісторыя Егіпта
Гісторыя Егіпта налічвае больш за пяць тысячагоддзяў.
Старажытнасць
У старажытнасці на сучаснай тэрыторыі Егіпта узнік адзін з першых цэнтраў цывілізацыі. Тысячагоддзямі тут існавала рабаўладальніцкая дзяржава — Старажытны Егіпет.
Грэка-рымскі перыяд
У 332 г. да н.э. Егіпет быў заваёван Аляксандрам Македонскім. Пасля яго смерці, у выніку войн дыядохаў, Егіпет дастаўся аднаму з военачальнікаў Аляксандра — Пталамею, які заснаваў сваю дынастыю.
У 31—395 гг. Егіпет уваходзіў у склад Рымскай імперыі, пасля распаду якой стаў правінцыяй яе ўсходняй часткі — Візантыі. У рымскі перыяд адбыўся заняпад старажытна-егіпецкай культуры; на змену познеегіпецкай мове прыйшла копцкая, а мясцовую рэлігію замяніла хрысціянства. Візантыйцы ў кіраванні Егіптам абапіраліся на сілу і рэпрэсіі, што аблегчыла заваяванне яго арабамі-мусульманамі.
Андрэй Вязынскі
Андрэй Іванавіч Гальшанскі або Андрэй Вязынскі (~ — ~) — прадстаўнік роду Гальшанскіх, сын Івана Гальшанскага.
Гісторыя Егіпта
Арабскі перыяд
У 639 г. у Егіпет увайшло войска Амра ібн аль-Аса. У 642 г. была захоплена сталіца Егіпта — Александрыя, краіна стала правінцыяй Арабскага халіфата. У выніку арабскага заваявання егіпецкае насельніцтва паступова перайшло на арабскую мову, копцкую рэлігію выцесніў іслам, Егіпет стаў правінцыяй ісламскай імперыі. Напачатку ім правілі Амеяды, з 750 г. — Абасіды. З аслабленнем халіфата Абасідаў Егіптам фактычна кіравалі незалежна ад багдадскіх халіфаў Тулуніды і Іхшыдыды (935—969).
Андрэй Вязынскі
Біяграфія
У дакументах з'яўляецца ў 1401 г. разам з бацькам («князь Іван Альгімонтавіч са сваімі сынамі, а менавіта Андрэем, Сямёнам і іншымі»). Быў у шлюбе з (пам. 1426). Вядомы ў асноўным тым, што меў трох дачок, з якіх старэйшая — Васіліса Гальшанская была жонкаю (з 1422) Івана Бельскага, сярэдняя Соф'я — жонкаю Ягайлы і каралевай польскай, малодшая  —, гаспадара малдаўскага. Дочкі, пасля смерці бацькі, выхоўваліся пры двары матчынага брата князя Сямёна Друцкага.
Гісторыя Егіпта
Арабскі перыяд
У 969 г. Егіпет быў заваяваны войскамі Фатымідаў, якія пабудавалі тут горад «Аль-Кахіра» (перамаганосны) — Каір, які з 973 г. стаў іх сталіцай. З сярэдзіны 11 ст. пачаўся распад халіфата Фатымідаў, што выкарысталі еўрапейскія крыжаносцы. У 1168 г. яны ўварваліся ў Егіпет і аблажылі Каір. Халіф звярнуўся за дапамогай да Сірыі.
У барацьбе з крыжаносцамі вызначыўся палкаводзец Салах-ад-дзін (Саладзін). У 1171 г. ён скінуў фатымідскага правіцеля, стварыў незалежную дзяржаву і стаў яе султанам. Праўленне заснаванай ім дынастыі Айюбідаў адзначана адраджэннем Егіпта, уздымам сельскай гаспадаркі і культуры. Пры іх усталявалася ваенна-ленная сістэма, створана гвардыя мамлюкаў, якая ў 1250 г. захапіла вярхоўную ўладу.
Найбольшым поспехам мамлюкаў быў разгром мангольскага войска ў Палесціне ў 1260 г., у час якога вызначыўся военачальнік Бейбарс. У скорым часе ён стаў султанам Егіпта і ўзначаліў выгнанне крыжаносцаў з прыбярэжных крэпасцей Палесціны, Лівана, Сірыі (завершана ў канцы 13 ст.). Мамлюцкія правіцелі стварылі магутную дзяржаву, якая акрамя Егіпта ўключала Сірыю, Кілікію, Чырванаморскае узбярэжжа Судана і інш.
У 13—14 ст. Егіпет — эканамічна моцная дзяржава, адзін з буйнейшых рэлігійных і культурных цэнтраў мусульманскага свету, важны цэнтр гандлю паміж Афрыкай, Азіяй і Еўропай.
У складзе Асманскай імперыі
У 1517 г. мамлюкаў перамаглі туркі-асманы і Егіпет стаў правінцыяй Асманскай імперыі. Гэта стала прычынай заняпаду культуры і гаспадарчага жыцця Егіпта, змяншэння колькасці яго насельніцтва. У 18 ст. ўплыў мамлюкаў зноў павялічыўся. Яны стварылі напаўнезалежны эмірат (бейлікат). Турэцкі султан перастаў быць рэальным кіраўніком Егіпта, хоць і заставаўся яго рэлігійна-палітычным сюзерэнам.
У 1770 г. мамлюцкі эмір Алі-бей аль-Кабір абвясціў незалежнасць Егіпта. З гэтага часу Егіпет стаў аб'ектам англа-французскага саперніцтва.
У 1798 г. французскія войскі на чале з генералам Напалеонам Банапартам высадзіліся ў Александрыі. У бітве каля пірамід яны разбілі мамлюцкую армію і занялі Каір (гл. Егіпецкая экспедыцыя 1798—1801). У 1801 г. французы капітулявалі перад англа-турэцкімі войскамі і Егіпет быў зноў прызнаны уладаннем Асманскай імперыі. У 1805 г. намеснікам султана ў Егіпце з тытулам пашы стаў Мухамед Алі. Ён умацаваў сваю ўладу, расправіўся з непакорнымі мамлюкамі і шляхам рэформ пачаў мадэрнізацыю краіны. Яго магутная армія пачала захопніцкія войны з мэтай стварэння велізарнай арабскай імперыі. Гэта супярэчыла інтарэсам Вялікабрытаніі, Прусіі, Аўстрыі і Расіі, якія ўмяшаліся ў канфлікт на баку туркаў. У 1841 г. Егіпет капітуляваў і з гэтага часу пачаў ператварацца ў залежную ад еўрапейцаў краіну.
З 1840-х г. у Егіпет актыўна пранікаў замежны капітал, пераважна англійскі. У 1869 г. адкрыты Суэцкі канал, але яго выгады выкарыстоўвалі найперш еўрапейцы, якія валодалі кантрольным пакетам акцый.
Брытанскі пратэктарат
Закабаленне краіны замежным капіталам абвастрыла сацыяльныя супярэчнасці і выклікала паўстанне патрыятычна настроеных афіцэраў на чале з А. Арабі-пашой. Быў створаны егіпецкі нацыянальны ўрад, прыняты праект канстытуцыі, былі падрыхтаваны законапраекты. Гэта занепакоіла Вялікабрытанію, якая пад выглядам абароны іншаземцаў увяла ў Егіпет свае войскі і ў верасні 1882 г. перамагла армію Арабі-пашы. Егіпет фактычна стаў калоніяй Вялікабрытаніі, хоць фармальна лічыўся часткай Асманскай імперыі.
У канцы 19 ст. ў Егіпце ўзніклі патрыятычныя арганізацыі, якія ставілі сваёй мэтай нацыянальную незалежнасць краіны. Ідэйным кіраўніком і арганізатарам егіпецкага нацыянальна-вызваленчага руху быў публіцыст і асветнік М. Каміль.
Першая сусветная вайна значна паўплывала на адносіны Егіпта з Вялікабрытаніяй, якая ў снежні 1914 г. ліквідавала ўладу Асманскай імперыі над Егіптам і абвясціла яго сваім пратэктаратам. У ваенных дзеяннях супраць Турцыі англічане выкарыстоўвалі матэрыяльныя і людскія рэсурсы Егіпта, што ўзмацняла антыбрытанскія настроі.
Рэвалюцыя 1919. Каралеўства Егіпет
Антыкаланіяльныя егіпецкія паўстанні 1919, 1921 гадоў прымусілі Вялікабрытанію пайсці на пэўныя ўступкі, і дэкларацыяй 28 лютага 1922 г. былі абвешчаны адмена пратэктарату і незалежнасць Егіпта; яго султан атрымаў тытул караля. Аднак брытанскія войскі заставаліся ў краіне, захавалася і эканамічнае панаванне англічан. Прынятая ў 1923 г. канстытуцыя прадугледжвала некаторыя буржуазна-дэмакратычныя правы і гарантавала прывілеі іншаземцам, а егіпецкаму каралю давала шырокія паўнамоцтвы.
Магутная хваля нацыянальна-вызваленчага і забастовачнага руху прымусіла англічан падпісаць англа-егіпецкі дагавор 1936 г. аб дружбе і саюзе і пацвердзіць незалежнасць Егіпта.
У 2-ю сусветную вайну тэрыторыя Егіпта стала арэнай ваенных дзеянняў. Італія і Германія імкнуліся захапіць Суэцкі канал. У кастрычніку 1942 г. брытанскія войскі спынілі нямецкую армію генерал-фельдмаршала Э.Ромеля і ў бітве пад Эль-Аламейнам нанеслі ёй паражэнне. Толькі ў лютым 1945 г. егіпецкі ўрад аб'явіў вайну краінам фашысцкага блока.
Егіпет стаў членам-заснавальнікам ААН, пры яго актыўным удзеле ў 1954 г. створана Ліга арабскіх дзяржаў. Пасля 2-й сусветнай вайны егіпецкі ўрад сутыкнуўся з шэрагам сацыяльна-эканамічных праблем; нявырашаным заставалася і пытанне вываду брытанскіх войск.
У 1948 г. Егіпет і іншыя арабскія краіны ўступілі ў вайну з Ізраілем і пацярпелі паражэнне (гл. Араба-ізраільская вайна 1948—49). Усеагульная незадаволенасць вынікамі вайны, каралеўскім рэжымам і брытанскай прысутнасцю ў Егіпце вылілася ў падтрымку экстрэмісцкай арганізацыі «Браты-мусульмане», якая выступала за ўвядзенне ў краіне ісламскага праўлення.
15 кастрычніка 1951 г. вафдзісцкі ўрад дэнансаваў англа-егіпецкі дагавор 1936, у выніку чаго ваенная прысутнасць англічан у Егіпце страціла «законную» падставу. У зоне Суэцкага канала пачалася партызанская барацьба супраць брытанскіх войск.
Ліпеньская рэвалюцыя. Рэспубліка
18 чэрвеня 1953 г. Егіпет быў абвешчаны рэспублікай, прэзідэнтам краіны стаў генерал М.Нагіб, які захаваў і пост прэм'ер-міністра. Новы ўрад дамогся падпісання англа-егіпецкага пагаднення 1954 г., паводле якога да 18 ліпеня 1956 г. з зоны Суэцкага канала выводзіліся ўсё брытанскія войскі.
У кастрычніку 1954 г. Нагіб быў змешчаны з усіх пасад. Прэзідэнтам Егіпта стаў Насэр, які узяў курс на супрацоўніцтва з СССР і іншымі сацыялістычнымі краінамі. Стрыжнем яго эканамічнай палітыкі было будаўніцтва Асуанскай плаціны. Але ЗША і Вялікабрытанія, незадаволеныя курсам Насэра, адмовіліся крэдытаваць будаўніцтва канала. У адказ егіпецкі прэзідэнт 26 ліпеня 1956 г. аб'явіў аб нацыяналізацыі міжнароднай кампаніі Суэцкага канала, што стала моцным ударам па пазіцыях Вялікабрытаніі і Францыі ў гэтым рэгіёне.
У кастрычніку 1956 г. войскі Ізраіля, падтрыманыя Вялікабрытаніяй і Францыяй, уварваліся на Сінайскі паўвостраў. Англа-французскія войскі акупіравалі зону Суэцкага канала, захапілі Порт-Саід, бамбардзіравалі Александрыю. Толькі ўмяшанне СССР і ЗША прымусіла агрэсараў вывесці войскі з Егіпта. Гэтыя падзеі павысілі прэстыж краіны і яе прэзідэнта, зрабілі яго лідарам усяго арабскага свету.
У лютым 1958 г. Егіпет і Сірыя утварылі Аб'яднаную Арабскую Рэспубліку (ААР), да якой далучыўся і Йемен (саюз з ім ануляваны ў снежні 1961). Сірыя пасля дзяржаўнага перавароту ў верасні 1961 выйшла з ААР, але Егіпет захаваў афіцыйную назву — ААР.
1960-я г. характарызаваліся значнымі сацыяльна-эканамічнымі пераўтварэннямі: прыняты шэраг дэкрэтаў аб нацыяналізацыі прыватных, страхавых, будаўнічых і іншых буйных кампаній, банкаў, прамысловых прадпрыемстваў, транспарту і інш.
30 чэрвеня 1962 г. Нацыянальны кангрэс народных сіл зацвердзіў Нацыянальную Хартыю — важны палітычны дакумент ААР, які абвясціў мэтай егіпецкай рэвалюцыі сацыялізм.
Да 1965 г. дзяржаўны сектар эканомікі даваў больш за 80 % усёй прамысловай прадукцыі. У 1968 г. пры дапамозе СССР Егіпет завяршыў будаўніцтва Асуанскай плаціны, што значна палепшыла ірыгацыйную сістэму Егіпта, павысіла прадукцыйнасць сельскай гаспадаркі. Прымаліся меры па ліквідацыі сацыяльнай няроўнасці, працягвалася аграрная рэформа, расшыралася адукацыйная сістэма.
Аднак напружанасць у адносінах арабскіх краін з Ізраілем прывяла да ізраільска-арабскай вайны 1967 г. Ваеннае паражэнне Егіпта, страта Сінайскага паўвострава з багатымі радовішчамі нафты абвастрылі ўнутрыпалітычны крызіс.
Пасля смерці Насэра (1970) прэзідэнтам стаў А.Садат. У 1971 г. ён аднавіў афіцыйную назву краіны — Арабская Рэспубліка Егіпет і, каб забяспечыць эканамічны рост краіны і дабіцца вяртання акупіраваных Ізраілем зямель, пераарыентаваўся на ЗША. Паспяховае наступленне егіпецкіх войск у кастрычніку 1973 г. на пазіцыі Ізраіля на Суэцкім канале закончылася заключэннем выгаднага для Егіпта пагаднення. Гэта стала пачаткам сепаратных перагавораў Егіпта з Ізраілем пры падтрымцы ЗША (дамоўленасці 1974 г. пра раз'яднанне ўзброеных сіл на Сінаі, 1975 г. пра частковы вывад ізраільскіх войск з акупіраваных тэрыторый і інш.). У 1978 г. былі падпісаны Кэмп-Дэвідскія пагадненні; на аснове іх 26 сакавіка 1979 г. быў падпісаны мірны дагавор, паводле якога Ізраіль вяртаў Егіпту акупіраваныя тэрыторыі; у 1980 г. паміж Егіптам і Ізраілем былі ўстаноўлены дыпламатычныя адносіны. Ва ўнутранай палітыцы Салат трымаў курс на развіццё рыначных адносін, заахвочванне прыватнай ініцыятывы і замежных інвестыцый. Яго дзеянні не мелі падтрымкі ні ў Егіпце, ні за яго межамі; арабскія краіны не прызналі дагавор Егіпта з Ізраілем, выключылі Егіпет з Лігі арабскіх краін. У кастрычніку 1981 г. Салат быў забіты групай экстрэмістаў.
Дыпламатычныя адносіны Егіпта з Рэспублікай Беларусь устаноўлены ў лютым 1992 г.
IC 5112
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Самагубства
Самагубства, або суіцыд (ад лац. sui caedere — забіваць сябе) — мэтанакіраванае пазбаўленне сябе жыцця, як правіла, добраахвотнае (хоць бываюць і выпадкі вымушанага самагубства) і самастойнае (у некаторых выпадках ажыццяўляецца з дапамогай іншых людзей). 10 верасня абвешчаны СААЗ Сусветным днём прадухілення самагубстваў.
Вызначэнні
Часам несамастойнае пазбаўленне сябе жыцця таксама лічыцца самагубствам, асабліва калі самазабойца быў фізічна не ў стане зрабіць гэта самастойна.
Усе самагубствы можна ўмоўна падзяліць на два класа — праўдзівыя і дэманстратыўныя (так званы парасуіцыд ці псеўдасуіцыд). Як правіла, парасуіцыд здзяйсняецца ў стане афекту і з'яўляецца не гэтулькі спробай пазбавіць сябе жыцця, колькі «крыкам пра дапамогу», спробай звярнуць на сябе і свае праблемы ўвагу іншых. Гэтыя дзеянні гэтак жа завуць «дэманстратыўная спроба суіцыду». У супрацьвагу парасуіцыду, праўдзівы суіцыд — гэта як правіла добра спланаванае мерапрыемства, мэта якога — любым коштам пазбавіць сябе жыцця па-за залежнасцю ад меркавання і рэакцыі родных, блізкіх, сяброў і т. д.
Францыск Іванавіч Шустэр
Францыск Іванавіч Шустэр ( — ) — архітэктар.
Адукацыя
Пачатковую адукацыю атрымаў у Варшаўскай гімназіі. Пасля заканчэння атрымаў званне архітэктара 1-й ступені. Для далейшага ўдасканалення ў будаўнічай справе ў 1851 годзе паступіў у Пецярбургскую Акадэмію мастацтваў. У 1852 і 1853 гадах быў адзначаны срэбнымі медалямі 1-й і 2-й ступеняў за праекты будынку вядомага жывапісца і гандлёвага будынку для дамскіх туалетаў. У 1855 годзе з дазвалення галоўнаўпраўляючага шляхоў зносін і публічных будынкаў сдаў выпускны экзамен разам з выхаванцамі практычнага класа Пецярбургскага будаўнічага вучылішча і атрымаў званне грамадзянскага інжынера і чын губернскага сакратара.
Самагубства
Вызначэнні
Спроба забіць сябе, якая не атрымалася, завецца спробай самагубства. Спроба самагубства завецца сур'ёзнай, калі яна магла прывесці да смерці з вялікай верагоднасцю. Спробы самагубства небяспечныя, таму што часта прыводзяць да разбурэння здароўя.
Акрамя таго, людзі, якія здзейснілі спробу самагубства, часта ў далейшым здзяйсняюць самагубства.
Францыск Іванавіч Шустэр
У Пскове
Прызначаны вытворцам работ заміж інжынера ў Пскоўскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію. Акрамя тэхнічнай дзейнасці быў дырэктарам пскоўскага губернскага турэмнага камітэту і папячыцелем пскоўскіх арастанцкіх рот грамадзянскага ведамства (1860-61).
Самагубства
Вызначэнні
Перашкодай для здзяйснення суіцыду могуць з'яўляцца антысуіцыдныя фактары асобы, якія абясцэньваюць самагубства як спосаб вырашэння праблем і фарміруюць антысуіцыдальны бар'ер. Як правіла, такімі фактарамі з'яўляюцца нерэалізаваныя творчыя планы, боязь прычыніць душэўны боль родным і блізкім, няўпэўненасць у надзейнасці абранага спосабу самагубства, а таксама рэлігійныя і сацыяльныя табу, злучаныя з праблемай смерці і самагубствы.
Францыск Іванавіч Шустэр
У Пецярбургу
У 1857 атрымаў званне акадэміка архітэктуры, у 1871 — інжынера-архітэктара.
Самагубства
Падрыхтоўка
Пры праўдзівым суіцыдзе намер скончыць з сабой развіваецца на працягу доўгага часу — падрыхтоўка да яго можа займаць ад некалькіх дзён да некалькіх гадоў. Суіцыдзент доўга аналізуе чыннікі і магчымыя наступствы самагубства, разглядае розныя спосабы і ацэньвае іх эфектыўнасць і надзейнасць, плануе найбольш надзейны сцэнарый суіцыдальнага дзеяння.
Францыск Іванавіч Шустэр
У Пецярбургу
Адначасова з гэтым Францыск Іванавіч далучыўся да Тэхніка-будаўнічага камітэту Міністэрства ўнутраных спраў, з адкамандзіраваннем для заняццяў ў у Пецярбургу. Падчас службы там здымаў кватэру ў Доме П. С. Шчарбакова па вуліцы Чайкоўскага, 69.
Самагубства
Падрыхтоўка
Непасрэдна перад актам самагубства ў суіцыдэнта могуць выявіцца так званыя тэрмінальныя паводзіны — чалавек як бы «прыводзіць у парадак» сваё жыццё: аддае абавязкі, зачыняе рахунак у банку, просіць прабачэнні ў даўніх ворагаў, ладзіць генеральную ўборку ў кватэры і т. п.
Францыск Іванавіч Шустэр
У Мінску
У 1883 годзе назначаны губернскім архітэктарам у Мінск. Некаторыя крыніцы падаюць, што Ф. Шустэр займаў пасаду губернскага інжынера, але губернскім інжынерам з 1871 і прынамсі да 1886 года быў Мікалай Ягоравіч Чакмасаў.
Самагубства
Прычыны
Чыннікаў даволі шмат. Асноўныя з іх:
Спосабы Найбольш распаўсюджаныя і вядомыя спосабы самагубства:
Францыск Іванавіч Шустэр
У Харкаве
З 1890 года заняў пасаду губернскага інжынера ў Харкаве. Па яго праектах, вырашаных у стылявых формах неабарока і неарасійскага напрамку, у горадзе было выканана шмат пабудоў.
Сялянская ніва
«Сялянская ніва» — грамадска-палітычная, літаратурная і гаспадарчая газета Беларускага сялянскага саюза. Выдавалася з 6 снежня 1925 да 7 ліпеня 1930 у Вільні на беларускай мове 2 разы на тыдзень. Выдавец Ф. Ярэміч. Проціпастаўляла сацыяльна-палітычныя і нацыянальныя інтарэсы заходнебеларускага сялянства «нацыянальначужому» гораду, культывавала беларускія сялянскія традыцыі. Адстойвала сваю тактыку барацьбы за нацыянальную незалежнасць. Друкавала вершы М. Васілька, М. Краўцова, Г. Леўчыка, Улад-Ініцкага (У. Паўлюкоўскага), Ф. Грышкевіча, Я. Башкіра (І. Пачопкі), П. Крэня, С. Пеюна (Новік-Пеюна), П. Сакола (Масальскага), Я. Нарцызава (Драздовіча), апавяданні А. Васілеўскага, С. Грынкевіча. Змясціла агляд творчасці Я. Купалы, зроблены Я. Светазарам (Краўцовым), рэцэнзію на зборнік паэзіі У. Жылкі «На ростані», літаратурна-гістарычную нататку пра Эмілію Плятэр, фальклорна-этнаграфічныя артыкулы М. Вяршыніна, М. Пецюкевіча, перадрук паэмы Я.Коласа «Сымон-музыка», пераклады з Гі дэ Мапасана, А. Дадэ, Э. Заля. Выйшлі 199 нумароў, асобныя канфіскаваны цэнзурай.
Самагубства
Прычыны
Часам сустракаецца камбінаванне некалькіх спосабаў з мэтай падвышэння верагоднасці наступу смерці.
Беларусь
Беларусь знаходзіцца сярод сусветных лідараў па колькасці самагубстваў. За 2012 год у краіне адбылося 1949 самагубстваў. За 2010 год у Беларусі больш як 77% самагубстваў учынілі працаздольныя людзі. Мужчыны складаюць 3/4 ад агульнай колькасці самагубцаў і найчасцей ідуць на самагубства ва ўзросце 40—59 гадоў. Пры гэтым сярод самагубцаў пераважаюць жыхары сельскай мясцовасці. 60% самагубцаў сканчаюць жыццё ў стане алкагольнага ап'янення. Найбольш распаўсюджаным спосабам здзяйснення самагубства ёсць (82,6%).
Францыск Іванавіч Шустэр
У Харкаве
Быў дырэктарам Харкаўскага турэмнага камітэта, членам Харкаўскага аддзялення клапатлівага таварыства пра сляпых.
Актыўна займаўся грамадскай дзейнасцю. Быў сапраўдным членам, членам , Таварыства інжынераў у Лондане і складаўся ў розных камітэтах і дабрачынных камітэтах у тых гарадах, дзе служыў. З 1907 года сапраўдны стацкі саветнік. Памёр 1 сакавіка 1908 года.
NGC 2509
NGC 2509 (іншыя абазначэнні — OCL 630, ESO 561-SC7) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Муцыны
Муцыны — складаныя бялкі (сямейства высокамалекулярных глікапратэінаў), якія ўваходзяць у састаў сакрэтаў слізістых залоз. Змяшчаюць пераважна кіслыя поліцукрыды, злучаныя з бялком іоннымі сувязямі.
Адрозніваюць:
Фалікулы яечніка маюць у сабе фукамуцыны ці сіяламуцыны.
Муцыны выконваюць ролю змазкі, якая ахоўвае эпітэліяльныя клеткі страўнікава-кішачнага тракту, дыхальных і мочапалавых шляхоў ад механічнага пашкоджання, прыгнечваюць зліпанне эрытрацытаў, якое выклікае вірус грыпу. Некаторыя муцыны адказваюць за рэгуляцыю працэсаў ў жывёл, напрыклад, фарміравання ракавіны ў малюскаў і касцяной тканіны ў пазваночных. Празмерная экспрэсія бялкоў муцыну, асабліва MUC1, звязана з многімі відамі раку.
Гены і бялкі
Муцыны чалавека ўключаюць гены з сімвалам HUGO ад MUC з 1 па 22. З гэтых муцынаў па лакалізацыі вызначаны наступныя класы:
Асноўнымі муцынамі, якія сакрэтуюцца ў дыхальных шляхах, з’яўляюцца MUC5AC і MUC5B, у той час як MUC2 сакрэтуецца ў асноўным у кішачніку, але таксама і ў дыхальных шляхах. MUC7 з’яўляецца асноўным бялком сліны.
Структура
Муцыны дарослых млекакормячых складаюцца з двух раёнаў:
Функцыі ў чалавечым арганізме
Муцыны выконваюць важныя функцыі па ахове ад бактэрыяльных і грыбковых інфекцый. Напрыклад, муцін MUC5B, які пераважае ў роце і жаночых палавых шляхах, значна зніжае прымацаванне і ўтварэнне , бактэрыі, здольнай утвараць карыес. Незвычайна тое, што MUC5B не забівае бактэрыі, а падтрымлівае іх у планктоннай (не биопленочной) фазе, тым самым падтрымліваючы разнастайны і здаровы мікрабіем ротавай поласці. Падобныя эфекты MUC5B і іншых муцынаў былі прадэманстраваны для іншых патагенаў, такіх як , Helicobacter pylori і нават ВІЧ. У роце муцыны таксама могуць рэкрутаваць антымікробныя бялкі, такія як і гістатын 1, што дадаткова зніжае рызыку інфекцыі.
Адзінаццаць муцынаў экспрэсіруюцца эпітэліем паверхні вока, і звязанымі з імі залозамі, хоць большасць з іх экспрэсіруюцца на вельмі нізкіх узроўнях. Яны падтрымліваюць вільготнасць, змазваюць вочы, стабілізуюць слёзную плёнку і ствараюць фізічны бар’ер для навакольнага свету.
Фінгерынг
Фінгерынг (Fingering — дзеянне пальцамі) — гэта спосаб дасягнення палавога ўзбуджэння пры ўздзеянні пальцаў на вонкавыя палавыя органы, клітар, похву ці на задні праход.
Фінгерынг можна разглядаць як разнавіднасць мастурбацыі, калі такавая не ўключае стымуляцыю іншым аб'ектам, акрамя пальцаў. З'яўляецца самым распаўсюджаным спосабам жаночай мастурбацыі.
Фінгерынг з'яўляецца таксама адной з найбольш распаўсюджаных формаў прэлюдыі або сумеснай (ўзаемным) мастурбацыі.
Анальны фінгерынг
Анальны Фінгерынг можа ўжывацца ў дачыненні як да жанчын, так і да мужчын. Звычайна ажыццяўляецца для падрыхтоўкі анусу пасіўнага партнёра да анальнага сэксу, паколькі ручная стымуляцыя здольная паслабіць задні праход.