cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Іванавіч Цвікевіч
Навукова-публіцыстычная дзейнасць
Падчас сваёй працы ў Коўне ва ўрадзе БНР Цвікевіч шмат друкуецца ў беларускіх газетах і часопісах, пераважна ў часопісе «Беларускі сьцяг». З-пад яго пяра выходзяць такія палымяныя артыкулы і эсэ, як «Да пытаньня аб незалежнасьці Беларусі», «Беларусь перад Гэнуэзскай канфэрэнцыяй», «Усе дарогі вядуць у Беларусь», «Эўразійцы» і г.д. Падпісваецца ў асноўным крыптанімам ''А. Ц. ці псеўданімамі Алесь Галынец, Алесь Незалежны''. Там жа ў Коўне ён выдае манаграфію «Погляд П.Бяссонава на беларускую справу».
У 1926 у Рызе намаганнямі Кастуся Езавітава выходзіць наступная праца Цвікевіча «Вялікае апрашчэньне ці вялікае ўдасканаленьне?». Увесь змест гэтай кнігі быў звернуты да той часткі інтэлігенцыі, якая скептычна і адмоўна адносіцца да беларускага нацыянальнага адраджэння.
У 1929 г. у Мінску (БССР) была надрукавана фундаментальная навуковая праца Аляксандра Цвікевіча «Западно-руссизм»: Нарысы з гісторыі грамадзкай мысьлі на Беларусі ў XIX і пачатку XX стст." У ёй аўтар зрабіў аналіз ідэалогіі і практыкі русіфікацыі Беларусі ў перыяд Расійскай імперыі, даў ацэнку розным кірункам «заходнерусізму». Фактычна адразу пасля выхаду гэтая кніга была забаронена, а амаль увесь яе тыраж быў знішчаны. Ацалела толькі некалькі кніг у прыватных зборах, што дало магчымасць перавыдаць яе ў 1993.
Сакальскі раён
Сакальскі раён (Сокальський район) — адміністрацыйная адзінка на поўначы Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сакаль (Сокаль).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 93120 чалавек, плошча — 1573 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 4 гарады раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 101 сяло.
Мікалай Васілевіч Уласенка
Мікалай Васілевіч Уласенка (, в. Новыя Ранчыцы, Бешанковіцкі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1971), прафесар (1972). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (1949), Акадэмія грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1961). Працаваў у ворганах КПБ (1946—1950), сярэдніх школах (1950—1951, дырэктар), Мазырскім педагагічным інстытуце (1952—1957, выклачык), Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ (1961—1971, старшы навуковы супрацоўнік, з 1969 — загадчык сектара партыйнага будаўніцтва), Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1971, загадчык кафедры навуковага камунізму, у 1992—1994 — прафесар кафедры паліталогіі).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя КПСС і КПБ.
Узнагароды
Ордэн Айчыннай вайны 2-й ступені і інш.
IC 4206
IC 4206 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Квінсленд
Квінсленд (Queensland) — штат на паўночным усходзе мацерыковай часткі Аўстраліі. Насельніцтва 3.940.000 чалавек (3-е месца сярод штатаў краіны). Сталіца і найбуйнейшы горад — Брысбен. Дэвіз:Audax at Fidelis(«Смелы, але верны»). Афіцыйныя мянушкі — «Штат сонечнага ззяння» і «Разумны штат» (Sunshine State,Smart State).
Балтыйскія шведы
Балтыйскія шведы (таксама эстонскія шведы) — зборная назва шведскай меншасці ў Эстоніі, якая адыгрывала важную ролю ў гісторыі сярэдневяковай Эстоніі і з’яўлялася прыкметнай этна-моўнай меншасцю аж да канца Другой сусветнай вайны.
Гісторыя
Эстонскія (прыбярэжныя) шведы — нашчадкі старажытных, а затым і пазнейшых нешматлікіх, але даволі ўплывовых, германскіх перасяленцаў са Скандынавіі (у X-XI стст. тут аселі вікінгі, затым уласна шведы, датчане і часткова немцы), якія кантралявалі прыбярэжныя тэрыторыі Эстоніі ў X-XVIII стст.
У 1561—1721 гг. землямі эстаў (цяперашняй Эстоніяй) валодала Швецыя. Таму ў сярэдзіне XVII стагоддзя колькасць эстонскіх шведаў дасягнула свайго піка — каля 12 000 чалавек. Тым часам яны складалі прыкметную долю насельніцтва малалюднай Эстоніі — ад 5 % да 10 % працэнтаў.
Пасля далучэння Эстоніі да Расійскай імперыі, германскія меншасці галоўным чынам захоўвалі сваё прывілеяванае эканоміка-сацыяльнае становішча ў рэгіёне, але, у адрозненне ад Фінляндыі, якая мела статус аўтаномнага вялікага княства ў складзе Расійскай імперыі, статус шведаў і шведскай мовы ў Эстоніі не быў афіцыйна замацаваны, і яны працягвалі павольна асімілявацца з мясцовым насельніцтвам. Кацярына Вялікая выдала ўказ пра перасяленне ўсяго шведскага насельніцтва як нядобранадзейнага з вострава Хіюмаа (парадку 1800 чалавек) на Украіну, дзе яны заснавалі паселішча Старашведскае.
Паводле перапісу 1934 года ў тады ўжо незалежнай Эстонскай рэспубліцы пражываў 7641 чалавек, які лічыў роднай шведскую мову (0,7 % ад насельніцтва краіны). На шматлікіх астравах Балтыйскага мора шведы складалі абсалютную большасць насельніцтва (напрыклад, на Рухну і Вормсі), пры гэтым колькасць шведскага насельніцтва ўвесь час змяншалася.
Пасля акупацыі Эстоніі Савецкім Саюзам, а менавіта ў 1943—1944 гг., большасць шведаў Эстоніі, а таксама некаторыя эстонскія сем’і, эмігравалі ў Швецыю і ЗША.
Балтыйскія шведы ў XXI стагоддзі
У наш час шведы, якія пражываюць у Эстоніі, з’яўляюцца галоўным чынам экспатрыянтамі, якія працуюць на шведскія кампаніі, галоўным чынам у банкаўскім сектары (нерухомасць, крэдыт).
Вера Рыгораўна Гняўко
Вера Рыгораўна Гняўко (нар., в. Далькавічы, Мінская губерня) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1971), прафесар (1972). Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны.
Алесь Бачыла
Алесь Бачы́ла, сапр. Аляксандр Мікалаевіч (2 сакавіка 1918, в. Лешніца, цяпер Пухавіцкі раён Мінскай вобласці  — 4 студзеня 1983) — беларускі, ,. Заслужаны дзеяч культуры БССР (1967).
Вера Рыгораўна Гняўко
Біяграфія
Нарадзілася 12 снежня 1920 года ў в. Далькавічы (цяпер — Лагойскі раён Мінскай вобласці).
Алесь Бачыла
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Выкладаў беларускую мову і літаратуру ў Каралішчавіцкай і Сінілаўскай школах на Міншчыне. Завочна скончыў Мінскі настаўніцкі інстытут (1939). Восенню 1939 прызваны ў Чырвоную Армію, служыў да 1945. Удзельнічаў у паходзе ў Іран, у баях на Крымскім, Паўночна-Каўказскім (Чарнаморская група войск), Варонежскім, 2-м Беларускім і 1-м Прыбалтыйскім франтах. Пасля вайны працаваў у «Настаўніцкай газеце», потым у газеце «Літаратура і мастацтва» — загадчыкам аддзела, адказным сакратаром (1946—1951), намеснікам галоўнага рэдактара (1952-57). У 1951-52 г. — уласны карэспандэнт «Литературной газеты», рэдактар Дзяржаўнага выдавецтва БССР. З 1952 года нам. галоўнага рэдактара газеты «Літаратура і мастацтва». У 1957—1972 г. — адказны сакратар часопіса «Полымя», у 1972—1978 — старшы рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура».
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1934 года. Аўтар зборнікаў паэзіі «Шляхі» (1947), «Зоры вясеннія» (1954), «Юнацтва» (1959), «Дарыце цюльпаны» (1966), «Тры багіні» (1973), «Белы бярэзнік» (1976), «Гараць лісты кляновыя» (1981) і інш., паэмы «Асенняя аповесць» (1965), «Паэмы тугі» (апубл. 1987) пра калектывізацыю, раскулачвання, адвучвання селяніна быць гаспадаром на зямлі.
Вера Рыгораўна Гняўко
Біяграфія
Скончыла Барысаўскае рускае педагагічнае вучылішча (1940), Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (гістарычны факультэт, 1949). Працавала ў Інстытуце гісторыі АН БССР (1949—1964, старшы навуковы супрацоўнік сектара гісторыі Кастрычніцкай рэвалюцыі і сацыялістычнага будаўніцтва), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (1970—1990, прафесар кафедры эканамічнай гісторыі, у 1970—1979 — загадчык кафедры).
Алесь Бачыла
Творчасць
Сюжэтнасць верша, напеўнасць радка далі магчымасць многія яго вершы пакласці на музыку («Радзіма мая дарагая», музыка У. Алоўнікава, і інш.). Аўтар лібрэта опер «Яснае світанне» (1958, муз. А. Туранкова), «Калючая ружа» (1960), «Калі ападае лісце» (1968), «Зорка Венера» (1970) і аперэты «Паўлінка» (1973, усе на муз. Ю. Семянякі).
Вера Рыгораўна Гняўко
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: праблемы гісторыі Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны ў Беларусі; рабочы, прафсаюзны і камсамольскі рух; гісторыя Мінска.
Алесь Бачыла
Творчасць
Аўтар кнігі пра М. Багдановіча «Дарогамі Максіма» (1971; 2-е выд., 1983). Пісаў сатырычныя творы (зборнік «Кавалер Мікіта», 1967) і творы для дзяцей (зб. «Мне купілі самакат», 1981).
На беларускую мову перакладаў творы рускіх, украінскіх, латышскіх паэтаў, «Залаты ключык, або Прыгоды Бураціна» А. Талстога, «Тараса Бульбу» М. Гогаля (з М. Паслядовічам), «Брэсцкую крэпасць» (з. А. Бажко) і інш.
Пільшчыкі сапраўдныя
Пільшчыкі сапраўдныя (Tenthredinidae) — сямейства перапончатакрылых насякомых з групы Symphyta надсямейства Tenthredinoidea. Сямейства ўключае ў сябе каля 5500 відаў. Даўжыня 5-20 мм.
Біялогія
Лічынкі большасці відаў жывуць адкрыта, часам у тканках раслін (сцеблах, парастках, пладах, галах і мінах), звычайна алігафагі, радзей манафагі або поліфагі. Зімуе звычайна перадкукалка, часам кукалка, радзей яйкі.
Значэнне
Шэраг відаў шкоднікі, асабліва пладова-ягадным культурам і лясным пародам.
Распаўсюджанне
Сустракаюцца паўсюдна (редкі толькі ў Аўстраліі, дзе 1 від). У Еўропе каля 1000 відаў і падвідаў сямейства.
Класіфікацыя
Каля 400 родаў і больш 5500 відаў.
Атмасфера Зямлі
Атмасфе́ра — паветраная абалонка, якая акружае планету Зямля. Унутраная паверхня атмасферы пакрывае гідрасферу і літасферу, вонкавая мяжуе з калязямной часткай касмічнай прасторы. Рэзкай верхняй мяжы атмасфера не мае і паступова пераходзіць у касмічную прастору на вышыні больш за 1000 км.
Склад атмасферы
Атмасфера Зямлі складаецца ў асноўным з газаў і розных дамешкаў (пыл, кроплі вады, крышталі лёду, марская соль, сажа).
Склад атмасферы паводле аб’ёму: азот — 78,08 %, кісларод — 20,95 %, аргон — 0,93 %, вуглякіслы газ — 0,03 %.
На долю трох асноўных газаў (азот, кісларод і аргон) прыходзіцца 99,96 % паветра, а на долю ўсіх астатніх газаў (без уліку вадзяной пары) — толькі 0,04 %. Указаныя газы знаходзяцца ў атмасферы ў пастаянных суадносінах прыкладна да вышыні 100 км, паколькі да гэтых вышынь яна добра перемешена вертыкальнымі і гарызантальнымі рухамі. У складзе атмасферы можна выдзеліць пастаянныя і зменныя газы. Канцэнтрацыя першых не змяняецца да вышынь 90-100 км, у другой групы газаў канцэнтрацыя змяняецца ў часе і ў прасторы.
Тое ж самае можна сказаць і аб атмасферным кіслародзе (O2), які ўтворыцца ў асноўным пры фотасінтэзе пад час росту раслін. Пры фарміраванні зялёнай масы лісце раслін паглынае вуглякіслы газ і выдзяляе кісларод, які ў сваю чаргу выдаляецца з паветра людзьмі і жывёламі, чые лёгкія пры дыханні паглынаюць кісларод і выдзяляюць вуглякіслы газ. Кісларод утрымоўваецца таксама ў вадзе акіянаў і азёр; ён паглынаецца пры распадзе арганічнай матэрыі, уступаючы ў рэакцыю з іншымі элементамі, а таксама пры іржаўленні жалеза.
Астатнія газы, якія змяшчаюцца ў вельмі малых колькасцях, тым не менш адыгрываюць у нашым жыцці вельмі важную ролю (асабліва, напрыклад, вуглякіслы газ і азон).
Утрыманне вуглякіслага газу (CO2) ў атмасферы непастаяннае. У ХХ ст. яно значна павялічылася ў сувязі са спальваннем вугалю, прыроднага газу, нафтапрадуктаў. Гэта прывяло да ўзмацнення парніковага эфекту і спрыяла глабальнаму пацяпленню клімату.
Колькасць вадзяной пары ў прыземным слоі моцна змяняецца і з аддаленнем ад паверхні хутка падае. На вышыні 2 км яго ўжо ў два разы менш, чым ля паверхні, а вышэй 70-80 км вадзяная пара ў атмасферы практычна адсутнічае.
Цвёрдыя і вадкія дамешкі (аэразолі) — пыл, сажа, попел, крышталікі лёду і марской солі, кропелькі вады, мікраарганізмы, пылок раслін і інш. Утрыманне іх моцна змяняецца ў залежнасці ад умоў. Напрыклад, над пустынямі шмат пылу, над прамысловымі цэнтрамі — сажы. Аэразолі служаць ядрамі, неабходнымі для кандэнсацыі вадзяной пары ў атмасферы.
Склад атмасферы змяняецца з вышынёй пад дзеяннем ультрафіялетавага сонечнага выпраменьвання, сонечнага ветра (струменя выкінутых ім часціц) і памяншэння сілы зямнога прыцягнення.
Будова атмасферы
Атмасфера мае слаістую будову. У адпаведнасці са змяненнем тэмпературы з вышынёй звычайна выдзяляюць 5 слаёў: трапасферу, стратасферу, мезасферу, тэрмасферу (іонасферу), экзасферу. Трапасфера — ніжні, найбольш вывучаны слой атмасферы, вышынёй у палярных абласцях 8-10 км, ва ўмераных шыротах да 10-12 км, на экватары — 16-18 км. У трапасферы знаходзіцца прыкладна 80-90 % усёй масы атмасферы і амаль уся вадзяная пара. Пры пад’ёме праз кожныя 100 м тэмпература ў трапасферы паніжаецца ў сярэднім на 0,65 °C і дасягае 220 К (-53 °C) у верхняй частцы. Гэты верхні слой трапасферы называецца трапапаўзай.
Стратасфера — слой атмасферы, які размяшчаецца на вышыні ад 11 да 50 км. Характэрна малаважная змена тэмпературы на вышыні 11-25 км (ніжняя частка стратасферы) і павышэнне яе ў слоі 25-40 км ад −56,5 да 0,8 °C (верхняя частка стратасферы або вобласць інверсіі). Дасягнуўшы на вышыні каля 40 км значэнні каля 273 К (каля 0 °C), тэмпература застаецца пастаяннай да вышыні каля 55 км. Гэтая вобласць называецца стратапаўзай і з’яўляецца мяжой паміж стратасферай і мезасферай.
У стратасферы затрымліваецца вялікая частка караткахвалевай часткі ўльтрафіялетавага выпраменьвання (180—200 нм) і адбываецца трансфармацыя энергіі кароткіх хваль. Пад уплывам гэтых прамянёў змяняюцца магнітныя палі, распадаюцца малекулы, адбываецца іанізацыя, новаўтварэнне газаў і іншых хімічных злучэнняў. Гэтыя працэсы можна назіраць у выглядзе паўночных ззянняў, паланіц і інш. У стратасферы амаль няма вадзяной пары.
Мезасфера пачынаецца на вышыні 50 км і распасціраецца да 80-90 км. У мезасферы тэмпература бесперапынна памяншаецца з вышынёй (2-3 °C/км). Тэмпература паветра на вышыні 75-85 км паніжаецца да −88 °C. Верхняй мяжой мезасферы з’яўляецца мезапаўза.
Тэрмасфера — слой атмасферы, наступны за мезасферай, — пачынаецца на вышыні 80-90 км і распасціраецца да 800 км. Тэмпература паветра ў тэрмасферы хутка і няўхільна ўзрастае і дасягае некалькіх сотняў і нават тысяч градусаў. Рост тэмпературы абумоўлены паглынаннем караткахвалевай ультрафіялетавай сонечнай радыяцыі малекулярным кіслародам, што суправаджаецца яго дысацыяцыяй.
1-я Асіповіцкая партызанская брыгада
1-я Асіповіцкая партызанская брыгада — савецкае партызанскае падраздзяленне, якое дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Асіповіцкага, Бабруйскага, Пухавіцкага, Чэрвеньскага раёнаў Беларускай ССР.
Атмасфера Зямлі
Будова атмасферы
Да вышыні 100 км атмасфера ўяўляе сабой гамагенную добра перамяшаную сумесь газаў. У больш высокіх слаях размеркаванне газаў па вышыні залежыць ад іх малекулярных мас, канцэнтрацыя цяжэйшых газаў меншае хутчэй па меры выдалення ад паверхні Зямлі. З прычыны памяншэння шчыльнасці газаў тэмпература паніжаецца ад 0 °C у стратасферы да −110 °C у мезасферы. Аднак кінетычная энергія асобных часціц на вышынях 200—250 км адпавядае тэмпературы каля 1500 °C. Вышэй 200 км назіраюцца значныя флуктуацыі тэмпературы і шчыльнасці газаў у часе і прасторы.
1-я Асіповіцкая партызанская брыгада
Дзейнічала
У студзені 1943 года камандаванне 210-га партызанскага атрада арганізацыйна аформіла і падпарадкавала свайму кіраўніцтву 211-ы, 212-ы і 213-ы атрады. 12 лютага ў лесе каля в. Усакіна было прынята рашэнне ўпаўнаважанага ЦК КП(б)Б па Магілёўскай вобласці І. М. Кардовіча аб стварэнні 1-й Асіповіцкай партызанскай брыгады. З красавіка уваходзіла ў ваенна-аператыўную групу пры Магілёўскім падпольным абкоме КП(б)Б.
Асноўны ўдар партызаны брыгады наносілі на чыгунках Пухавічы — Жлобін, Слуцк — Асіповічы — Магілёў, Вярэйцы — Градзянка. З 6 студзеня па 14 студзеня супраць савецкіх партызан, у т.л. 1-й Асіповіцкай партызанскай брыгады, была праведзена антыпартызанская аперацыя «Франц». Ужо 6 студзеня нямецкія фарміраванні выбілі ахоўную групу Караля (мянушка камандзіра брыгады М. П. Каралёва) з вёскі Каменічы. У ноч на 9 студзеня брыгада апынулася ў акружэнні. Нягледзячы на вельмі цяжкую сітуацыю, партызанам усё ж удалося вырвацца з акружэння праз невялікі пярэсмык у забалочаным лесе паміж вёскамі Трохгранны Дуб — Лядзецкае і адарвацца ад пераследу. Партызаны панеслі цяжкія страты, кінулі абоз, частка байцоў рассеялася. У ліпені 1943 года разбурылі 2 км чыгункі і знішчылі мост на ўчастку Асіповічы — Татарка. Вялі сістэматычныя баі па вызваленню раёна дыслакацыі ад нямецкіх акупацыйных войск, абароне партызанскай зоны. У ліпені ў сувязі са стварэннем Асіповіцкай ваенна-аператыўнай групы брыгада ў складзе 540 чалавек расфарміравана.
Атмасфера Зямлі
Будова атмасферы
На вышыні каля 2000-3000 км экзасфера паступова пераходзіць у так званы касмічны вакуум, які запоўнены моцна разрэджанымі часціцамі міжпланетнага газу, галоўным чынам атамамі вадароду. Але гэты газ уяўляе сабой толькі частку міжпланетнага рэчыва. Іншую частку складаюць пылападобныя часціцы каметнага і метэорнага паходжання. Акрамя надзвычай разрэджаных пылавых часціц, у гэту прастору пранікае электрамагнітная і карпускулярная радыяцыя сонечнага і галактычнага паходжання.
Фрыда Пінта
Біяграфія
Нарадзілася і вырасла ў Бамбеі ў сям’і партугальскага паходжання. Бацькі Пінта каталікі з Мангалора. Прозвішча «Пінта» з’яўляецца партугальскім, якое азначае «невялікая птушка». Партугальцы былі першымі еўрапейскімі каланізатарамі і пасяленцамі ў Індыі ў 1497 годзе. Бацька — Фрэдэрык Пінта, старэйшы менеджар філіяла банка Bank of Baroda, маці — Сільвія Пінта, выкладчыца школы St. John’s Universal High School, старэйшая сястра — Шарон Пінта, прадзюсар аднаго з навінавых каналаў тэлебачання NDTV.
Сям’я актыўна ўдзельнічала ў жыцці каталіцкай абшчыны ў Мангалоры і Мумбаі. Спачатку Пінта вучылася ў школе St. Joseph School, якую паспяхова скончыла са ступенню бакалаўра ў галіне мастацтваў. Затым яна скончыла каледж St Xavier’s College са ступенню бакалаўра мастацтваў па англійскай літаратуры. Цяпер яна пражывае ў Нью-Ёрку. Родная мова Фрыды — конкані.
Таксама Фрыда Пінта з’яўляецца прафесійнай танцоркай, захапляецца індыйскімі традыцыйнымі стылямі і сальсай.
Кар’ера
З 2006—2007 гадоў Фрыда бярэ ўдзел у некалькіх тэлевізійных праектах, і здымаецца ў рэкламе. Таксама Фрыда ўдзельнічала ў «вандроўным» міжнародным тэлешоў «Full Circle», праехаўшы з ім усю Паўднёва-усходнюю Азію. Адносна частае мільганне на экранах ТБ прыносіць свае плады і яе запрашаюць на кастынг для ўдзелу ў здымках фільма «Мільянер з трушчоб».
Менавіта 2008 год стаў дэбютам Фрыды Пінта ў вялікім кіно. Фільм апынуўся паспяховым, прынёс вялікія зборы і ўдастоіўся «Оскара». Таксама карціна атрымала ўзнагароду People’s Choice Award, а ў 2009 — Golden Globe Awards.
У 2009 годзе актрыса была намінавана на прэмію BAFTA — за Лепшую Ролю другога плану, а таксама атрымала прыз Screen Actors Guild Award — за выбітную працу ў кіно.
Асабістае жыццё
Фрыда Пінта з 2001 года сустракалася з Раханам Антаа, маркетолагам з Мумбая, але напачатку 2009 года Фрыда кінула Антаа. Яны пазнаёміліся яшчэ ў мумбайскім універсітэце Святога Хаўера, дзе Фрыда вывучала англійскую літаратуру, а Антаа чытаў хімію.
У 2009 годзе пачала сустракацца з калегам па фільме Дэвам Патэлем.
Мытныця (Бродыўскі раён)
Мытныця (Ми́тниця) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Камарыўскага сельсавета.
NGC 1573
NGC 1573 (іншыя абазначэнні — UGC 3077, MCG 12-5-8, ZWG 328.9, 7ZW 18, PGC 15570) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Разня ў лагеры «Хітсат»
Разня ў лагеры «Хітсат» — расправа у лагеры бежанцаў Хітсат, якая адбылася 19 лістапада 2020. Паводле даных Europe External Programme with Africa (EEPA), загінулі 300 мірных эрытрэйскіх бежанцаў. У здзяйсненні злачынства абвінавачваюцца байцы ваенізаванага крыла партыі Народны фронт вызвалення Тыграя, якія супрацьстаялі ўрадавай арміі Эфіопіі, і Узброеныя сілы Эрытрэі, якія наадварот выступалі на баку ўладаў.
Дуброва (Чэрвеньскі раён)
Дубро́ва (, Дуброва) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Грабянецкага сельсавета.
Спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Быхаўскага раёна
Гісторыка-культурныя каштоўнасці Быхаўскага раёна — аб’екты архітэктуры, археалогіі, гісторыі і мастацтва, помнікі горадабудаўніцтва і запаведныя мясціны на тэрыторыі Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці, якія знаходзяцца пад дзяржаўнай аховай Рэспублікі Беларусь.
У Быхаўскім раёне гісторыка-культурнымі каштоўнасцямі прызнаны 178 аб’ектаў, з якіх 157 — помнікі археалогіі, 15 — помнікі гісторыі, 6 — помнікі архітэктуры. У раёне знаходзіцца найбольшая сярод іншых раёнаў Магілёўскай вобласці колькасць гісторыка-культурных каштоўнасцей. 174 аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэгіянальнага значэння, 4 аб’екты — гісторыка-культурныя каштоўнасці рэспубліканскага значэння.
Гаўрыіл Якімавіч Ламакін
Гаўрыіл Якімавіч (Іакімавіч) Ламакін (25 сакавіка [6 красавіка] 1812, слабада Барысаўка, Курская губерня — 9 [21] мая 1885, ) — рускі харавы дырыжор і музычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 25 Сакавіка (6 красавіка) 1812 года ў сям’і прыгоннага селяніна, быў адпушчаны на волю графам Д. М. Шарамецевым. З 1822 года спяваў у харавой капэле графа Д. М. Шарамецева, дзе навучаўся таксама спевам і харавому мастацтву ў А. Сапіенцы-сына. З 1830 года выкладаў спевы, а ў 1850—1872 — кіраўніком гэтай жа капэлы. У 1874 годзе пасля роспуску капэлы, кіраваў мужчынскім хорам графа С. Д. Шарамецева. З яго хорам выступалі В. М. Самойлаў, П. А. Барценева, Л. А. Лаўроўская, Джавані Батыста Рубіна.
З 1830 года адначасова выкладаў спевы ў многіх навучальных установах Санкт-Пецярбурга: Імператарскай Прыдворнай пеўчай капэле (1848—1859), Екацярынінскім інстытуце, Імператарскім вучылішчы правазнаўства, Аляксандраўскім ліцэі, Пажаскім корпусе і інш.
18 сакавіка 1862 года сумесна з М. А. Балакіравам заснаваў Бясплатную музычную школу, якая складалася пад імператарскім заступніцтвам, і кіраваў ёю да 28 студзеня 1868.
Вядомыя вучні Г. Я. Ламакіна — А. Бюдэль-Адамі, М. Вярдзераўская, Ю. Н. Галіцын, Л. І. Кармаліна, А. і К. Лядаў, А. А. Ляраў, І. А. Мельнікаў, А. Я. Пятрова-Вараб’ёва, А. А. Папова.
Памёр 9 (21) траўня 1885 года. Яго сын — Уладзімір — стаў мастаком, быў дырэктарам Мікіцкага батанічнага саду.
Грымаліўка
Грымаліўка (Грима́лівка) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лэшніўскага сельсавета.
IC 4207
IC 4207 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Баньянка
Баньянка (Bognanco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 264 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 5 чал./км². Займае плошчу 58 км². Паштовы індэкс — 28042. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бурундзі
Буру́ндзі (Burundi, Burundi), Рэспу́бліка Буру́ндзі (République du Burundi, Republika y'u Burundi) — дзяржава размешчаная ў цэнтральнай частцы Усходняй Афрыкі ў раёне Вялікіх Азёр. Не мае выхаду да мора. Тэрыторыя — 27,8 тыс. км² — за Бурундзі меншыя па плошчы толькі чатыры краіны мацерыковай Афрыкі. Насельніцтва — 11,8 млн чал. (2020). Мяжуе з Руандай на поўначы, з Танзаніяй на ўсходзе і паўднёвым усходзе, з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга на захадзе; на паўднёвым усходзе абмываецца возерам Танганьіка. Клімат — субэкватарыяльны.
Разам з Руандай і яшчэ трыма краінамі (Лесота, Эсваціні і Батсвана) Бурундзі з’яўляюцца рэдкім у Афрыцы выпадкам тэрытарыяльнага спадкаемства аўтэнтычнай дзяржавы — каралеўства Бурундзі. У пачатку ХХ стагоддзя Бурундзі ўваходзіла ў склад германскіх калоній (пад назвай Урундзі), а пасля Першай сусветнай вайны была падмандатнай тэрыторыяй Бельгіі. Незалежнасць атрымала ў 1962 годзе адначасова з Руандай. У 1966 перайшла да рэспубліканскай формы кіравання. З таго часу перажыла шэраг пераваротаў і этнічных канфлікаў, у тым ліку дзве грамадзянскія вайны і два генацыды (самы жорсткі ў 1993) ды падаўленне пратэстаў з наступнай ізаляцыяй краіны ў 2015.
Сталіцамі сённяшняй Бурундзі лічацца два гарады: ад колішняй сталіцы Бужумбуры (больш за 1 млн жыхароў) адміністрацыйныя функцыі перайшлі да горада Гітэга (каля 50 тыс. жыхароў), куды цягам 2019—2022 маюць перабрацца ўсе галіны ўлады. Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці (1 ліпеня 1962). Дзяржаўныя мовы — французская, кірундзі і англійская.
Адрозніваецца незвычайна высокай шчыльнасцю насельніцтва. У этнічным складзе насельніцтва пераважаюць хуту (85 %), другі значны народ — тутсі. Узровень урбанізацыі вельмі нізкі — станам на 2019 у гарадах жыве ўсяго 13,4 % насельніцтва.
Бурундзі адносіцца да ліку найменш развітых краін свету. ВУП на душу насельніцтва (нават разлічаны па ППЗ) не перавышае 1000 даляраў. Каля 90 % эканамічна актыўнага насельніцтва занята ў сельскай гаспадарцы. Часам здараецца, што жыхары бедных аграрных краін задаволены сваім жыццём, але гэта не пра Бурундзі: у 2018 краіна заняла апошняе месца ў сусветным рэйтынгу шчасця.
Грашовая адзінка — бурундзійскі франк (каля 3000 бурундз. фр. за 1 дол. ЗША ў верасні 2020). Бурундзі з’яўляецца членам Афрыканскага Саюза. У 2009 увайшла ў склад Усходне-Афрыканскай Супольнасці, што ўзмацніла сувязі з суседзямі.
Геаграфія
Становішча Бурундзі ва ўсходняй, найбольш прыўзнятай, частцы Афрыкі абумоўлівае пласкагорны характар рэльефу з сярэднімі вышынямі 1000—2000 метраў і значнымі іх перападамі. Самы нізкі пункт — урэз вады возера Танганьіка (773 м), найвышэйшы — 2684 м, усяго за 20 кіламетраў на ўсход, — гара Хеха ў хрыбце Бурундзі. Перапады вышынь, а разам і высокая сейсмічнасць, абавязаны праходжанню праз тэрыторыю краіны заходняй галіны Усходне-Афрыканскагіх разломаў.
Клімат Бурундзі пераходны ад экватарыяльнага (на паўночным захадзе) да субэкватарыяльнага, з двума сезонамі дажджоў: у верасні-лістападзе і лютым-маі — гэтак званыя зенітальныя дажджы, і двума сухімі сезонамі між імі. Сярэдняя колькасць ападкаў складае ад 1300 да 1600 мм. Тэмпературы не празмерна высокія дзякуючы значнай вышыні над узроўнем мора.
Нягледзячы на гідраграфічную дамінанту возера Танганьіка, што разлеглася ў рыфтавай даліне на паўднёва-ўсходняй мяжы, большая частка тэрыторыі Бурундзі адносіцца да басейна возера Вікторыя. Галоўная рака краіны — Рувубу, што пачынаецца на поўдні, цячэ на паўночны ўсход і ў рэшце рэшт далучаецца да Кагеры — прызнанага вытоку Ніла. Такім чынам, Бурундзі можа з гонарам назваць сябе калыскай вялікай афрыканскай ракі. Прынамсі, многія географы лічаць даўжыню Ніла ад вытока Руверонзы — прытока Рувубы.
Большая частка тэрыторыі Бурундзі занята саванамі з тыпова афрыканскімі флорай і фаўнай. У вобласці экватарыяльна клімату на паўночным захадзе захаваліся вільготныя лясы. Аднак завысокі антрапагенны ціск пакідае мала шанцаў слаўным насельнікам саван і гілей, як і самім гілеям. Каб захаваць хоць нейкія некранутыя ўчасткі прыроды, ў 1982 былі створаны нацыянальныя паркі Кібіра (ахоўваюцца экватарыяльныя лясы) і Рувубу (саванавая і прырэчная фаўна: нільскія кракадзілы, бегемоты, буйвалы, вадзяныя казлы.
Гісторыя
Карэннымі насельнікамі бурундзійскіх земляў лічацца тва — прадстаўнікі негрыльскай малой расы, адна з галін пігмеяў. На працягу апошніх 500 гадоў тэрыторыю Бурундзі засялілі народы земляробаў хуту і пастухоў тутсі, што лёгка скарылі тва. У ХVII-XIX стагоддзях існавала незалежнае каралеўства Бурундзі, дзе нешматлікія тутсі дамінавалі над хуту; тва займалі самую нізкую прыступку ў іерархіі. На чале дзяржавы стаяў мвамі (літаральна ўладар), якому падпарадкоўвалася племянная арыстакратыя. Каралеўства ад пачатку існавання значна пашырыла свае межы.
У канцы ХІХ стагоддзя на землі вакол Вялікіх азёр паквапілася Германія. Спачатку каланіяльныя інтарэсы Германскай імперыі прадстаўляла Германская Усходне-Афрыканская кампанія, аднак ужо ў 1891 пры непасрэдным удзеле Берліна была створана калонія Германская Усходняя Афрыка, куды ўвайшлі Руанда, Урундзі (тады Бурундзі вымаўлялі менавіта так) і Танганьіка (мацерыковая частка Танзаніі). Неўзабаве, пасля паразы ў Першай сусветнай вайне, Руанда і Урундзі адышлі да Бельгіі. У 1919—1946 дзве будучыя незалежныя дзяржавы юрыдычна былі падмандатнай тэрыторыяй Бельгіі пад назвай Руанда-Урундзі, з 1946 і да заваёвы незалежнасці — падапечнай тэрыторый ААН Руанда-Урундзі пад кіраваннем усё той жа Бельгіі. 1 ліпеня 1962 на палітычнай карце свету паўстала каралеўства Бурундзі.
З 1966 года, пасля звяржэння манархіі і ўсталявання ў краіне аднапартыйнай і аўтарытарнай рэспубліканскай формы кіравання, адзначаецца вельмі нестабільнае палітычнае становішча, якое з цягам часу пагаршалася шэрагам узброеных канфліктаў на этнічнай глебе. У 1970-я і 1990-я Бурундзі перажыла дзве грамадзянскія вайны і два генацыды. Узброеная барацьба за ўладу ў Бурундзі этнічных груп хуту і тутсі (адпаведна 85 % і 14 % насельніцтва) максімальна абвастрылася ў 1993 годзе і выклікала шматгадовы палітычны і эканамічны крызіс у краіне, абрынуўшы яе да ліку найбяднейшых у свеце. 6 красавіка 1994 года прэзідэнт Бурундзі Сіпрыен Нтар’яміра разам з руандыйскім калегам загінуў у авіякатастрофе, што стала падставай для генацыду тутсі ў Руандзе і далейшай эскалацыі канфлікту ў Бурундзі.
У ліпені 1996 года да ўлады ў Бурундзі ізноў прыйшлі ваенныя на чале з маёрам П. Буёя (тутсі), які ўжо займаў пост прэзідэнта (1987—1993). Распачатыя ў чэрвені 1998 міжбурундзійскія перамовы пры пасрэдніцтве былога прэзідэнта Танзаніі Д. Ньерэрэ, а затым былога прэзідэнта ПАР Н. Мандэлы завяршыліся падпісаннем у Арушэ «Дамовы аб міры і нацыянальным прымірэнні» (28 жніўня 2000). У адпаведнасці з дасягнутымі дамоўленасцямі ў 2001 у Бурундзі пачаўся пераходны перыяд, які завяршыўся ў жніўні 2005 пасля паспяхова праведзеных рэферэндуму па прыняцці новай канстытуцыі і выбараў ва ўладныя структуры ўсіх узроўняў. 7 верасня 2006 падпісана «Дамова аб поўным спыненні агню» паміж урадам і апошнім апазіцыйным узброеным рухам Бурундзі — «Фронтам нацыянальнага вызвалення» (ФНЛ).
31 снежня 2006 года была завершаная дзейнасць адкрытай у чэрвені 2004 года Місіі ААН у Бурундзі (ОНЮБ), якая была замененая на «Аб’яднаныя прадстаўніцтвы ААН у Бурундзі» (БІНЮБ). Аднак цяпер краіну чакала выпрабаванне аўтарытарызмам. У 2015 годзе Бурундзі ахапіў чарговы палітычны крызіс, калі прэзідэнт П’ер Нкурунзіза пайшоў на трэці тэрмін. У выніку задушэння пратэстаў незадаволенай палітычным працэсам апазіцыі загінула каля 1700 чалавек, больш за 350 000 адправілася ў выгнанне.
Дзяржаўны лад
У 1992 была прынята першая дэмакратычная Канстытуцыя. У 1998 былі прыняты некаторыя змены — пашырана колькасць месцаў у параменце, уведзены пасады віцэ-прэзідэнтаў. На рэферэндуме 2005 была прынята новая Канстытуцыя, згодна з якой Бурундзі з’яўляецца дэмакратычнай прэзідэнцкай рэспублікай са шматпартыйнай сістэмай. У краіне зарэгістравана каля двух дзясяткаў палітычных партый. Таксама Канстытуцыя замацоўвае этнічны і гендарны баланс пры размеркаванні пасадаў ва ўрадзе: 60 % — хуту, 40 % — тутсі; 30 % ад агульнага ліку пасадаў — жанчыны.
Урад складаецца з 19 міністраў і 7 віцэ-міністраў. Заканадаўчая ўлада належыць парламенту, які складаецца з Нацыянальнага сходу (ніжняя палата — 123 дэпутаты, старшыня — Геласе Нбаберабе (з 2020)) і Сената (верхняя палата — 43 дэпутатаў, старшыня — Рывер’ен Ндзікурыё).
Тым не менш, як і многія афрыканскія краіны, Бурундзі аказалася ў закладніках аўтарытарызму. Абраны ў жніўні 2005 прэзідэнтам П’ер Нкурунзіза стаяў на чале дзяржавы на працягу 15 гадоў да сваёй смерці ў чэрвені 2020. У палітычным жыцці з таго самага 2005 года дамінуе прапрэзідэнцкая партыя «Нацыянальны савет у абарону дэмакратыі — Сілы ў абарону дэмакратыі» (СНДД/ФДД), прадстаўнікі якой займаюць большасць урадавых крэслаў, ім належаць вышэйшыя пасады ў ключавых міністэрствах — знешніх зносін і міжнароднага супрацоўніцтва, унутраных спраў і грамадскай бяспекі, юстыцыі і фінансаў; а таксама большасць месцаў у парламенце, урадзе і органах мясцовага самакіравання. Іншадумства пераследуецца: так Жэрве Руфьікіры, старшыня Сената ў 2005—2015, вымушаны быў пакінуць пасаду, а затым краіну, пасля таго, як выступіў супраць замаху П’ера Нкурунзізы на трэці тэрмін.
Найбольш уплывовыя апазіцыйныя партыі — Партыя за нацыянальны прагрэс (УПРОНА), якая прадстаўляе ў асноўным інтарэсы народнасці тутсі; Фронт за дэмакратыю ў Бурундзі (ФРОДНБУ) — адпаведна хуту. Інтарэсы радыкальна настроенай часткі тутсі адлюстроўвае Партыя нацыянальнага адраджэння (ПАРЕНА). Маецца таксама звыш дзясятка невялікіх партый, якія ў палітычным плане ў асноўным асацыююцца з УПРОНА і ФРОДНБУ.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Бурундзі падзяляецца на 18 правінцый, у складзе якіх 117 камун падзяляюцца на 2638 collines. У перакладзе з дзяржаўнай французскай collines азначае «ўзгорак». Дарэчы, у рускай версіі Вікіпедыі так і скалькавана: «2638 холмов», аднак мы лічым мэтазгодным пакінуць найменне самай дробнай адзінкі без перакладу.
У 2000 годзе сталічныя правінцыя Бужумбура падзялілася на дзве правінцыі — Бужумбура-Мэры і Бужумбура-Рураль, што азначае Бужумбура гарадская і сельская адпаведна. У 2015 з дзвюх камун Бужумбуры-Рураль і трох камун правінцыі Буруры ўзнікла апошняя, 18-я правінцыя — Румонгэ.
Насельніцтва
У 1950-м у Бурундзі жылі 2,5 млн чалавек, у 2020 — амаль 12 млн. Гэта азначае, што натуральны прырост насельніцтва Бурундзі такі ж высокі (2,85 % у 2020), як і паўсюль у Трапічнай Афрыцы. На адну бурундзійку прыходзіцца ў сярэднім 5,3 дзяцей. Не дзіва, што асобы да 15 гадоў складаюць 44 % насельніцтва — гэта ўтрая-ўчацвёра вышэй за еўрапейскія паказчыкі, а сярэднестатыстычнаму жыхару краіны няма і 18 гадоў. Сярэдняя працягласць жыцця апошнім часам узрасла да амаль 67 гадоў, таму каэфіцыент смяротнасці ў Бурундзі адзін з самых нізкіх у свеце (усяго 6 ‰).
У этнічным складзе насельніцтва пераважаюць хуту (85 %), другі значны народ — тутсі, распаўсюджаны таксама тва. Дзяржаўныя мовы — французская і кірундзі (або проста рундзі, мова групы нігер-конга). У 2014 трэцяй дзяржаўнай мовай стала англійская.
Больш за 80 % насельніцтва вызнаюць хрысціянства (у асноўным каталіцтва, 15-25 % — пратэстанты розных дэнамінацый), ад 2 да 5 % — мусульмане-суніты (пражываюць пераважна ў гарадах), астатнія бурундзійцы трымаюцца мясцовых традыцыйных вераванняў.
Край адрозніваецца незвычайна высокай шчыльнасцю насельніцтва (больш за 400 чалавек на км²), у Афрыцы паказчык вышэй толькі ў суседняй Руандзе і на некаторых астравах. Жыхары размеркаваны па краіне даволі раўнамерна, але найбольш густа заселеныя поўнач і ўзбярэжжа возера Танганьіка. Узровень урбанізацыі вельмі нізкі — станам на 2019 у гарадах жыве ўсяго 13,4 % насельніцтва. Прычым, як гэта часта бывае ў краінах, што развіваюцца, роля сталічнай агламерацыі гіпертрафавана: у Бужумбуры і ваколіцах жыве больш за мільён чалавек — ледзьве не ўсё гарадское насельніцтва Бурундзі. Наданне сталічных функцый гораду Гітэга — старая сталіца і другі па велічыні (41 тыс.жыхароў) населены пункт краіны — мусіць прывесці да яго паскоранага росту.
Каля 32 % насельніцтва Бурундзі непісьменныя, і гэта пры тым што за пачатковы адрэзак ХХІ стагоддзя непісьменнасць значна скарацілася. Меней за 60 % дзяцей наведваюць пачатковую школу.
Эканоміка
Бурундзі — аграрная краіна са слабаразвітай эканомікай, знаходзіцца ў ліку найменш развітых дзяржаў свету. Акрамя агульных для самага беднага рэгіёна свету праблем, яшчэ бяднейшай Бурундзі робяць адсутнасць выхаду да мора і значных прыродных рэсурсаў. Па ўзроўні ВУП на душу насельніцтва па ППЗ (2020) займае месца ад 185 па 190 (у залежнасці ад колькасці класіфікаваных краін у рэйтынгу), канкуруючы за апошні радок з ЦАР. Чатыры пятых насельніцва краіны жывуць за рысай беднасці. Паступленне валюты залежыць ад умоваў надвор’я і сусветных цэнаў на каву і чай. Каля 40 % нацыянальнага прыбытку прыходзіцца на замежную дапамогу.
Амаль 90 % працаздольнага насельніцтва занята ў сельскай гаспадарцы, якая складае каля 40 % ВУП і дзе вырабляецца каля 40 % экспарту. , пры тым, што большая частка сектару адносіцца да нетаварнай сельскай гаспадаркі. Асноўнымі культурамі з’яўляюцца: кава, чай, цукровы трыснёг, бананы, рыс, бавоўна, кукуруза. На возеры Танганьіка развіта рыбалоўства. Хуткі рост насельніцтва і адсутнасць адэкватнай зямельнай палітыкі прыводзяць да пастаяннага недахопу прадуктаў харчавання.
Прамысловасць развіта слаба, яе доля ў структуры ВУП складае каля 15 %, пераважае здабыўная галіна. З апрацоўчай маюцца заводы па вытворчасці сельгасінвентара, будматэрыялаў, а таксама дрэваапрацоўчы, мылаварны, шкляны, тэкстыльны і піваварны камбінаты.
Галоўнымі артыкуламі імпарту з’яўляюцца прадукты харчавання, аўтамабілі, нафтапрадукты і папера; экспартуюцца золата (43 % экспарту ў 2018), кава (у 2000-х яна давала 80 % валютных паступленняў), чай, цукар, руды каляровых металаў (волава, вальфрам ды цырконій), дрэва. Экспартная выручка складае 50 % ад выдаткаў на імпарт.
Асноўнымі гандлёвымі партнёрамі з’яўляюцца краіны субрэгіёна, з далёкага замежжа — Бельгія, Францыя, Германія, Кітай, Саудаўская Аравія, Індыя. У 2010-х галоўным імпарцёрам для тавараў Бурундзі сталі Аб’яднаныя Арабскія Эміраты, якія скупляюць усё золата.
Працягласць шашэйных і грунтавых дарог складае парадку 6 тыс. км. Суднаходства здзяйсняецца ў асноўным па возера Танганьіка і рэках яго басейна. Праз порт Бужумбуры на Танганьіцы ажыццяўляецца асноўная частка знешняга гандлю — тавары плывуць у танзанійскі азёрны порт Кігома, адкуль на чыгунцы трапляюць да акіяна. У Бужумбуры маецца аэрапорт міжнароднага класа — адзіны на ўсю краіну з асфальтавай УПП. Самы папулярны накірунак — Кігалі, сталіца суседняй Руанды. Асноўнымі авіяперавозчыкамі з’яўляюцца замежныя «Эфіопія эрлайнс», «Кенія эрвейс» і інш. Чыгуначная сетка адсутнічае. Ёсць план на далёкую перспектыву: злучыць чыгункай Бужумбуры з Кігалі і Кампалай з далейшым выхадам на Кенію.
NGC 1573A
NGC 1573A (іншыя абазначэнні — UGC 3150, MCG 12-5-20, ZWG 328.21, IRAS04423+7322, PGC 16052) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Караліўка (Бродыўскі раён)
Караліўка (Королі́вка) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лэшніўскага сельсавета.
Цяжкая атлетыка на летніх Алімпійскіх гульнях 1928
Спаборніцтвы па цяжкай атлетыцы на летніх Алімпійскіх гульнях 1928 года праводзіліся толькі сярод мужчын.
Беліўцы (Вяземскі раён)
Беліўцы (Беливцы) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 4208
IC 4208 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Масавыя забойствы ў Хагерэ Селам
Масавыя забойствы ў Хагерэ Селам — масавыя забойствы ў снежні 2020 года, якія адбыліся ў эфіопскім горадзе Хагерэ-Селам і побач з ім, дзе загінулі 90 грамадзянскіх асоб. Як мяркуецца, адказнасць за злачынства ляжыць на арміі Эрытрэі. У Хагерэ-Селаме з 4 па 5 снежня былі забіты 60 мірных жыхароў. Згодна з Europe External Programme with Africa (EEPA), расстрэлы трактуюцца як помста эрытрэйцаў за паразу ў адным з баёў з мясцовымі паўстанцамі. 14 снежня ў суседнім паселішчы Адзі-Кайла эрытрэйцы пакаралі смерцю яшчэ 30 мірных жыхароў.
Забод
Забо́д (, Забод) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Грабянецкага сельсавета.
Лісавэ (Бродыўскі раён)
Лісавэ (Лі́сове) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Лэшніўскага сельсавета.
Зборная Беларусі па хакеі з шайбай U-20
Зборная Беларусі па хакеі з шайбай U-20 (таксама  Моладзевая зборная Беларусі па хакеі з шайбай да 20 гадоў) прадстаўляе Беларусь на чэмпіянаце Еўропы па хакеі U-20. Таксама зборная прымае ўдзел у экстралізе.
Самбірскі раён
Самбірскі раён (Самбірський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Самбір (Самбір).
Утвораны 8 студзеня 1965 года. Насельніцтва раёна на года складае 68783 чалавекі, плошча — 934 км².
Вінцэнт Антонавіч Жук-Грышкевіч
Вінцэнт Антонавіч Жук-Грышкевіч (, в. Будслаў —, Бары, Канада) — грамадска-палітычны дзеяч, настаўнік.
Самбірскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх, 1 пасялковага і 35 сельскіх саветаў.
Вінцэнт Антонавіч Жук-Грышкевіч
Біяграфія
Вучыўся ў Будслаўскай беларускай гімназіі да яе ліквідацыі, пасля ў Віленскай беларускай гімназіі, якую скончыў у 1922 годзе. У 1926 годзе скончыў факультэт славянскай філалогіі і гісторыі Пражскага ўніверэсітэта.
Самбірскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 107 сёлаў.
Вінцэнт Антонавіч Жук-Грышкевіч
Біяграфія
У 1927—1939 гг. беларускую мову і гісторыю ў Віленскай беларускай гімназіі; беларускую мову ў Праваслаўнай духоўнай семінарыі і Вышэйшай школе палітычных навук у Вільні. Прымаў актыўны ўдзел у грамадска-нацыянальным жыцці. У канцы верасня 1939 быў арыштаваны савецкімі ўладамі, зняволены ў лагерах. У 1942 г. як польскі грамадзянін быў вызвалены, ваяваў у арміі генерала У. Андэрса. Служыў у Іраку, Палестыне, Егіпце, Італіі. Удзельнічаў у знакамітай бітве пад Монтэ Касіна. У 1945—1948 гг. выкладаў гісторыю і псіхалогію ў вайсковых польскіх школах у Італіі і Вялікабрытаніі.
Пасля вайны эміграваў у Англію, дзе стаў адным з заснавальнікаў Згуртавання беларусаў у Вялікай Брытаніі, якое ўзначальваў у 1947—1948 гадах. Пры канцы 1947 г. увайшоў у кіраўніцтва Рады БНР. Заснавальнік БХАА «Жыццё».
Вярнуўся ў Канаду, разам з жонкай Раісай Жук-Грышкевіч пасяліўся ў Бары (Антарыа). Стаў адным з заснавальнікаў Каардынацыйнага камітэта беларусаў Канады. У 1970—1982 гадах — старшыня Рады БНР.
Пахаваны на Беларускіх могілках у Іст-Брансуіку (ЗША).
Лапідарый (экспазіцыя)
Лапідарый (ад lapis — камень) — экспазіцыя ўзораў старадаўняга пісьма, выкананага на каменных плітах (у тым ліку надмагіллях). Пад гэта паняцце таксама трапляюць рэшткі скульптур і пабудоў, гэта значыць часткі некалі адзінага цэлага (часам невядомага паходжання), якія часцяком выстаўляюцца ў месцах археалагічных раскопак.
Беларуская калекцыя метэарытаў
Беларуская калекцыя метэарытаў захоўваецца ў музеі Інстытута геахіміі і геафізікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Створана на пачатку 1950-х гг. Аснову калекцыі склалі ўзоры метэарытаў Брагін і Грэск, пазней 5 экспанатаў перадаў камітэт па метэарытах Акадэміі навук СССР. Узамен на пласціны метэарыта Брагін калекцыя атрымала 57 узораў іншых метэарытаў з многіх краін свету. Зараз калекцыя налічвае 93 экзэмпляры.
Расціслаў Глебавіч
Расціслаў Глебавіч (1090-я — пасля 1161/1162) — князь менскі (1140-я — 1151; 1158—1161/1162), князь полацкі (1151—1158). Сын мінскага князя Глеба Усяславіча. Вёў барацьбу за дамінаванне Менска ў Полацкай зямлі. Жанаты на Сафіі Яраслаўне, сястры тураўскага князя Юрыя Яраславіча.
У 1151 годзе, у выніку змовы палачан супраць Рагвалода-Васіля, Расціслаў заняў полацкі сталец, а Рагвалод-Васіль быў зняволены ў менскую турму. Менск быў перададзены Расціслававу брату Валадару. У 1157 годзе Расціславава пляменніца Сафія Валадараўна выйшла замуж за дацкага караля Вальдэмара I, магчыма гэта было вынікам нейкага Расціслававага пагаднення з Даніяй.
У 1158 годзе Расціслаў быў вымушаны вызваліць Рагвалода-Васіля, які хутка захапіў Друцк выгнаўшы адтуль сына Расціслава — Глеба. Расціслаў з Валадаром і Усеваладам пайшоў да Друцка, але здолеў захапіць. Глебавічы заключылі мір з Рагалодам-Васілём. У тым жа 1158 годзе палачане змовіліся супраць Расціслава, нават хацелі забіць, але яго папярэдзіў «дзецкі» — малодшы дружыннік. Расціслаў, вымушаны пайсці з Полацка ў Мінск, па дарозе моцна парабаваў полацкія воласці. Полацкі сталец зноў заняў (8.7.1158) Рагвалод-Васіль, які ў саюзе з смаленскімі князямі выступіў супраць Менска. Рагвалод-Васіль забраў у Глебавічаў Ізяслаўль і аддаў яго сваім саюзнікам — сынам Давыда Усяславіча, пратрымаў у 10-дзённай безвыніковай аблозе Менск і заключыў з Расціславам мір. Валадар не заключаў міру з Рагвалодам-Васілём, бо тымчасова «ходяше под Литвою в лесех» — быў недзе на літоўскім памежжы.
У 1159 годзе Глебавічы вярнулі сабе Ізяслаўль, захапілі Давыдавічаў — Брачыслава і Валодшу і пасадзілі іх у менскую турму. З-за гэтага ў 1160 годзе Рагвалод-Васіль зноў пайшоў да Менска — Давыдавічы былі вызваленыя і ім быў вернуты Ізяслаўль.
У 1161 годзе Рагвалод-Васіль з нейкіх прычын зноў ваяваў з Глебавічамі, але безвынікова. У тым жа годзе Расціслаў памёр, менскім князем стаў Валадар.
Алег Міхайлавіч Корбан
Алег Міхайлавіч Корбан (нар., , Беларусь) — быў актывістам Маладога Фронту, сябрам Нацыянальнага камітэта АГП, намеснікам старшыні Мінскай гарадской арганізацыі АГП, займаў пасаду старшыні мінскага гарадскога аддзялення арганізацыі «Маладыя дэмакраты» — моладзевага крыла АГП, на прэзідэнцкіх выбарах 2010 г. быў кіраўніком штаба Яраслава Раманчука па г. Мінску, старшыня грамадскай арганізацыі «Альтэрнатыва», беларускі палітвязень.
Біяграфія
Нарадзіўся ў г. Мінску. Вучыўся ў сярэдняй школе № 22 г. Мінска ў класе з беларускай мовай навучання.
У 2004 г. скончыў машынабудаўнічы ліцэй па спецыяльнасці аператар станкоў з праграмным кіраваннем. У гэтым жа годзе паступіў на завочнае аддзяленне Міжнароднага гуманітарна-эканамічнага інстытута на факультэт правазнаўства. У 2006 г. быў адлічаны з інстутута за грамадскую дзейнасць. Па праграме Паўночных краін падтрымкі рэпрэсаваных беларускіх студэнтаў працягнуў навучанне ў Кіеўскім міжнародным універсітэце завочна па спецыяльнасці псіхолаг, які закончыў у 2012 г. Скончыў 3-х гадовы курс навучання ў Беларускім Калегіюме на аддзяленні найноўшай гісторыі Беларусі.
З восені 2000 г. стаў актывістам «Маладога Фронта», старшынёй Партызанскай рады МФ, рэдактарам бюлетэню “Партызанская”.
У 2001 годзе ўдзельнічаў у акцыях у абарону Курапатаў.
З 2007 па 2012 гг. з'яўляўся сябрам Аб'яднанай грамадзянскай партыі.
У 2008 г. -- каардынатар моладзевага цэнтра Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў. Выступаў на 7-м з’ездзе Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў. Асноўнымі прыярытэтамі дзейнасці моладзевай сеткі вызначыў: адукацыю, праваабарончую дзейнасць і інфармацыйную працу з насельніцтвам.
29 студзеня 2011 г. А. Корбан абраны старшынёй моладзевага крыла АГП — «Маладыя дэмакраты».
Кандыдат у дэпутаты Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў 26-га склікання. Выбары прайшлі 25 красавіка 2010 г. 21 сакавіка 2010 г АГП на з’ездзе прыняла рашэнне не браць удзел у выбарах, але пакінула сябрам партыі самастойна прыймаць рашэнне аб удзеле.
31 сакавіка 2012 г., падчас з’езду АГП, прэтэндаваў на пасаду старшыні АГП, аднак на з’ездзе нечакана зняў сваю кандыдатуру. У ліпені 2012 г. выйшаў з АГП.