cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Голас часу
«Голас часу» — царкоўна-грамадскі часопіс праваслаўных беларусаў. Выдаецца з ліпеня 1989 г. у Лондане на беларускай мове праваслаўнай беларускай суполкай, якая гуртуецца вакол прыхода Ефрасінні Полацкай у Лондане. Беларускай праваслаўнай царквы на эміграцыі. Выходзіць раз у 2 месяцы. Рэдактар Ю. Весялкоўскі. У ліку аўтараў Весялкоўскі, У. Вярнадскі, М. Гаховіч, А. Жук-Борскі, Ю. Свяржынскі і інш. Распаўсюджваецца сярод беларусаў-эмігрантаў у Вялікабрытаніі і інш. краінах Еўропы, ЗША, Аўстраліі, дасылаецца на Беларусь. Увагу аддае пытанням гісторыі хрысціянства, яго ролі ў развіцці культуры народаў свету, у т.л. Беларусі (гістарычны нарыс Весялкоўскага «Хрысціянства ад Галілеі да Беларусі» і інш.), выказвае свій погляд на ролю праваслаўя, каталіцызму і уніяцтва ў жыцці беларускага народа (артыкулы «Кароткі нарыс кананічнага становішча праваслаўнай царквы беларускага народу» пад крыптанімам «М. Г.», «Наша гісторыя і вуніі» Жук-Борскага). Надрукаваў працу Свяржынскага «Язафат Кунцэвіч і яго аднадумцы (памагатыя)». Асвятляе пытанні гісторыі Беларусі ад часоў ВКЛ да нашых дзён («Нарысы па гісторыі Беларусі» і нарыс «Беларусь пасля падзелу Рэчы Паспалітай» Весялкоўскага і інш.), праблемы беларускага нацыянальнага адраджэння. Друкаваў матэрыялы пра Ф. Скарыну і інш. дзеячаў беларускай культуры, успаміны ўдзельнікаў гістарычных падзей на Беларусі, змясціў артыкул Свяржынскага «Галасы аб Вялікай Айчыннай вайне. Удзел у ёй савецкіх і польскіх партызан». Інфармуе пра жыццё беларускай эміграцыі, палітычнага і эканамічнага становішча ў Рэспубліцы Беларусь, робіць крытычны аналіз літаратурных, мастацкіх, навуковых, у т.л. гістарычных даследаванняў і твораў, якія выдаюцца на Беларусі. Перадрукоўвае матэрыялы з беларускіх перыядычных выданняў, змяшчае агляды беларускага і замежнага друку па розных пытаннях, лісты чытачоў.
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну:
Allium sosnovskyanum
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў паўночна-ўсходняй Турцыі.
NGC 813
NGC 813 (іншыя абазначэнні — ESO 52-16, PGC 7692) — галактыка ў сузор’і Паўднёвая Гідра.
Порплішчанскі сельсавет
По́рплішчанскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Порплішча.
NGC 813
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Порплішчанскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сітцаўскага (7 населеных пунктаў: Воўкава, Дзядкі, Кабялі, Коршуна, Паўлавічы, Цецеравінцы, Ходараўка), Докшыцкага (10 населеных пунктаў: Булашкі, Зарэмбіна, Карчаватка, Кірціна, Крукоўка, Масловічы, Пунішча, Тадэвушава, Цімяшына і Шантары) і Валодзькаўскага (6 населеных пунктаў: Асінаўка, Брычанькі, Крывашына, Порплішча, Раёўка і Чачукі) сельсаветаў.
29 снежня 1961 года ўтвораны зноў у складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Порплішча ў складзе 42 населеных пунктаў: 17 населеных пунктаў Крулеўшчынскага сельсавета (Асінаўка, Брычанькі, Варганы, Гаране, Дуброўка, Іванаўка, Крывашына, Лапліна, Паўлінава, Порплішча, Пятровічы, Пятроўка, Серадзіна, Чарэмшына, Чачукі, Шантараўшчына і Яблонка), 5 населеных пунктаў Сітцаўскага сельсавета (Асановічы, Вешняе, Грабучае, Уздзеўшчына, Цецеравінцы) і 20 населеных пунктаў Докшыцкага сельсавета (Астраўлянка, Барсукі, Брытаны, Булашкі, Валасоўшчына, Зарэмбіна, Карчаватка, Кірціна, Крукоўка, Масловічы, Паваркі, Пасекі, Пералоі, Пунішча, Тадэвушава, Харошая Ель I, Харошая Ель II, Цялешына, Чабаданы і Шантары). З 25 снежня 1962 года ў складзе Глыбоцкага раёна. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Докшыцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Порплішчанскага сельсавета 34 населеныя пункты. 21 верасня 1987 года ў склад Докшыцкага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (Барсукі, Брытаны, Булашкі, Валасоўшчына, Зарэмбіна, Карчаватка, Крукоўка, Масловічы, Паваркі, Пасекі, Пералоі, Тадэвушава, Харошая Ель II, Чабаданы і Шантары).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1103 чалавекі, з іх 94,7 % — беларусы, 3,3 % — рускія, 0,9 % — палякі.
Notiphila riparia
Notiphila riparia — від двухкрылых сямейства.
Арэал і экалогія
Сустракаецца ў Палеарктыцы. Актыўна ў маі-верасні, звычайныя на берагавой расліннасці сажалак і ручаёў). Распаўсюджана па ўсёй Еўропе, на Урале і Блізкім Усходзе.
Голос III армии
«Голос III армии» — вайсковая газета. Выдавалася ў красавіку — снежня 1917 г. у Полацку на рускай мове. Орган Выканаўчага камітэта арміі. Змяшчала афіцыйныя ўрадавыя дакументы, загады ваеннага камандавання, рэзалюцыі і лісты ад салдат і афіцэраў. Пасля Кастрычнікага перавароту заняла антыбальшавіцкія пазіцыі друкавала адозвы ў абарону Часовага ўрада, выступала за ўмацаванне дэмакратычных сіл вакол Устаноўчага сходу. З-за перавагі сіл на баку правых эсэраў і меншавікоў у армейскім камітэце ў рэдакцыі газеты бальшавікі выйшлі з яе складу і арганізавалі выданне «Известий Военно-революционного комитета III армии». Паводле пастановы III армейскага з’езда, на якім большасць дэлегаатў падтрымала бальшавікоў, выхад газеты спынены.
Светач (Смаргонскі раён)
Све́тач (, Светоч) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Дружная (Стаўбцоўскі раён)
Дру́жная (, Дружная) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 151 жыхар (2009).
Вайганы (прыпыначны пункт)
Вайга́ны (, Войгяны, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Вайганы; на лініі Маладзечна — Ліда, паміж станцыяй Багданаў і прыпыначным пунктам Яхімаўшчына.
Ланцужковая рыфма
Ланцужко́вая ры́фма — рыфма, якая спалучае радкі вершаванага твора, паступова пераходзячы з адной страфы ў другую. Такая рыфма сустракаецца ў некаторых цвёрдых формах верша, у прыватнасці, у тэрцынах, вілянелі. Характэрная яна і для твораў з ланцужковай кампазіцыяй, у якіх асобныя радкі папярэдніх строф пачынаюць сабой наступныя строфы:
Ланцужковая рыфма ўжываецца і ў класічным санеце, дзе яднае два катрэны і два тэрцэты.
Мішэль Рэнеры
Мішэль Рэнеры (Michel Raineri;, , Францыя — , Парыж) — французскі дыпламат, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Францыі ў Рэспубліцы Беларусь (2009—2013) , Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Францыі ў Эстоніі(2013—2016).
Біяграфія
Нарадзіўся 15 ліпеня 1959 года ў Тулоне ў сям’і Леона Рэнеры, спецыяліста па тэхнічнай эксплуатацыі верталётаў і Жанін Меню, сядзелкі. Быў двойчы жанаты. Двое дзяцей: Гіём — гукаінжынер, прадзюсар спектакляў. Палін — актрыса, рэжысёр.
Таварыства: камандор Бардо, кавалера Праванса, мушкецёр Арманьяк, член таварыства вінаў «Бардо» і «Бардо сюперыёр»
З 1979 па 1985 прадстаўляў 5 разоў Францыю на чэмпіянаце свету па гульні ў скрабл (французская мова). Чэмпіён свету ў парах (з Роландам Ніно) у 1981 годзе (Монтре), віцэ чэмпіён свету ў парах (з Роландам Ніно) у 1983 годзе (Грэнобль), у суаўтарстве з П’ерам Андрэ Сігалам напісаў кнігу «Ключы для Скрабл» (Выдавецтва «Du Rocher»).
Аўтар двух раманаў: «Лідзі згубілася 13 разоў», «Дэкарт і Босюэ катаюцца на веласіпедзе», дзвюх тэатральных п’ес: «За вішнёвым садам», «Далікатная мафія», артыкулаў для калектыўных выданняў: прадмова да зборніка вершаў Амаду Ламін Салі «Дзікія вены» (Кракаў, 2003), артыкул «Ірына Котава, мастак нечаканага» ў прадмове да альбома «Уяўны Парыж» (Мінск, 2010).
У 2013 годзе выйшла кніга М. Рэнеры «Чудотворные иконы Беларуси», уступленні да якой склалі Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі, а таксама Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі архібіскуп Тадэвуш Кандрусевіч. Апошні таксама адзначыў, што аўтар правёў вялікую работу па зборы, вывучэнні і сістэматызацыі матэрыялу.
Будучы дырэктарам Французскага інстытута ў Кракаве, арганізаваў 2005 годзе ў Нацыянальным музеі Кракава рэтраспектыву, прысвечаную Ісааку Цэльнікеру, каардынаваў аднаўленне французскага павільёна ў Асвенцыме, на інаўгурацыі якога ў студзені 2005 года прысутнічаў Прэзідэнт Французскай Рэспублікі Жак Шырак.
Выкладчыцкая дзейнасць:
Памёр 17 ліпеня 2017 года ў Парыжы.
IC 503
IC 503 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пара (штат)
Пара (Pará) — штат на поўначы Бразіліі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Белен. Мяжуе на поўначы са штатам Амапа, Гаянай і Сурынамам, на ўсходзе — са штатамі Мараньян і Такантынс, на поўдні — са штатам Мату-Гросу, а на захадзе — са штатамі Амазонас і Рарайма. На паўночным усходзе штата — узбярэжжа Атлантычнага акіяна.
Амурскі ліман
Аму́рскі ліма́н — паўночная частка Татарскага праліва паміж мацерыковай Азіяй і востравам Сахалін. Злучае Сахалінскі заліў Ахоцкага мора з Татарскім пралівам праз праліў Невяльскога. Даўжыня каля 185 км, найбольшая шырыня каля 40 км, сярэднія глыбіні ў межах 3 — 4,5 м. З лістапада па май пакрыты лёдам.
У Амурскі ліман упадае рака Амур, таму яго вада класіфікуецца як саланаватая (ад 5 да 15 ‰) (для параўнання, вада Ахоцкага мора класіфікуецца як салёная, мае салёнасць ад 30‰ да 34,5‰).
Серджа Леонэ
Серджа Леонэ (Sergio Leone,  — ) — італьянскі кінарэжысёр, імя якога звязана з кірункам у кінамастацтве «спагеці-вестэрн». Леонэ зняў шэраг фільмаў, якія ўвайшлі ў класіку сусветнага кінематографа: «Доларавая трылогія» (фільмы «За прыгаршчу долараў», «На некалькі долараў больш», і «Добры, дрэнны, злы»), «Аднойчы на Дзікім Захадзе», «Аднойчы ў Амерыцы».
Голос X армии
«Голос X армии» — вайсковая газета. Выдавалася ў чэрвені — лістападзе 1917 г. у Маладзечне на рускай мове. Орган Выканаўчага камітэта арміі. Змяшчала афіцыйныя ўрадавыя дакументв, загады ваеннага камандавання, рэзалюцыі і іншыя дакументы з жыцця вайсковых камітэтаў арміі і фронту. За публікацыю матэрыялаў з асуджэннем рэпрэсій на фронце ў сувязі з ліпеньскімі падзеямі № 24 газеты быў канфіскаваны, набор яе часова прыпынены. Пасля Кастрычніцкага пераварота газета змясціла адозвы з асуджэннем бальшавіцкага паўстання, заклікі да падтрымкі Часовага ўрада і кансалідацыі ўсіх дэмакратычных сіл, перасцерагала ад анархіі і кропапраліцця. У сувязі з утварэннем ВРК арміі і пераабраннем армейскага камітэта на карысць бальшавікоў выхад газеты быў перапынены. Замест яе выходзіў «Бюллетень Военно-революционного комитета X армии».
Забалоцце (Забалоцкі сельсавет)
Забало́цце (, Заболотье) — аграгарадок у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 5 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Смалявічы, за 36 км ад Мінска.
NGC 815
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Астравы (Стаўбцоўскі раён)
Астравы́ (, Островы) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета.
Церасполле (Полацкі раён)
Цераспо́лле (, Тересполье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Сан-Беліна
Сан-Беліна (San Bellino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 1205 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 45020. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bellino (santo).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кубак Беларусі па міні-футболе 1991
Кубак Беларусі па міні-футболе 1991 — 1-ы розыгрыш Кубка Беларусі па міні-футболе.
Пераможац
У 1-м розыгрышы Кубка Беларусі пераможац быў вызначаны падчас кругавога турніру, аднак фінальным стаў двубой «Менска» і «Хіміка». Дзякуючы лепшай рознасці забітых і прапушчаных мячоў першымі ўладальнікамі Кубка краіны сталі гомельцы.
Склад Хіміка
Сяргей Сайкоў, Аляксей Мяркулаў; Аляксандр Мінчанка, Ігар Коншын, Ігар Белкін, Сяргей Яцухна, Міхал Міхайлаў, Уладзімір Славін, Міхал Цуканаў, Валерый Цытрыкоў, Ігар Кац. Трэнер — Міхал Цуканаў.
Склад Менска
Аляксандр Яўневіч; Віталь Куцко, Сяргей Цюшкевіч, Уладзімір Путраш, Сяргей Пышнік, Ігар Басько, Алег Кананюк. Трэнер — Валерый Сяргееў.
Санта-Катарына
Санта-Катарына (Santa Catarina) — штат на поўдні Бразіліі. Адміністрацыйны цэнтр - горад Фларыянопаліс.
Штат атрымаў назву ад аднайменнага вострава. У ім знаходзіцца горад Сан-Бенту-ду-Сул, вядомы сваёй мэблевай прадукцыяй.
IC 504
IC 504 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свірыдавічы (Смаргонскі раён)
Свіры́давічы (, Свиридовичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Thermo Fisher Scientific
Thermo Fisher Scientific (Тэрма Фішэр Саентыфік) — амерыканскі вытворца навуковага абсталявання, рэагентаў, расходных матэрыялаў і праграмнага забяспечвання. Штаб-кватэра кампаніі знаходзіцца ў г. Уолтэм, штат Массачусетс, ЗША. Кампанія была створана ў выніку зліцця кампаній Thermo Electron і Fisher Scientific у 2006 годзе; у наступныя гады былі набыты іншыя кампаніі-вытворнікі рэагентаў, расходных матэрыялаў, прыбораў і паслуг, у тым ліку Life Technologies Corporation (2013), Alfa Aesar (2015), Affymetrix (2016), FEI Company (2017), BD (2018).
Джэсіка Альменас
Джэсіка Магдалена Тэрэза Альменас (швед. Jessica Magdalena Therese Almenäs; нар. ) — шведская тэлевядучая і рэпарцёр.
Біяграфія
Вяла тэлеперадачу конных скачак «Vinnare v75» і з 2008 года — шоу з удзелам знакамітасцяў пад назвай «Let’s Dance». Абодва яны трансліруюцца на тэлеканале TV4.
Джэсіка Альменас стала першай віцэ-міс на конкурсе «Міс Швецыя» у 1998 годзе і прадстаўляла сваю краіну на міжнародным конкурсе «Міс свету» у тым жа годзе. Тады ж пачала выступаць на тэлеперадачы «Nyhetsmorgon» — праграме ранішніх навін на канале TV4. Разам з Адамам Альсінгам вяла футбольную праграму «Fotbollsgalan» з 2006 па 2009 год. У 2008 годзе брала ўдзел ва ўзнагароджанні лаўрэатаў прэміі Kristallen, якой ганаруюцца тэлевізійныя дзеячы Швецыі, якія праявілі сябе на прафесійнай ніве. Таксама Альменас была карэспандэнтам і брала інтэрв’ю ў знакамітасцяў, якія прыехалі на ўручэнне прэміі Kristallen 2014.
У 2011 і 2012 гадах Almenäs вёў шоў «Biggest Loser» на TV4.
Джэсіка Альменас у мінулым таксама была прафесійнай баскетбалісткай і гуляла за клуб Брахэ Баскет.
У верасні 2016 года Альменас абвясціла, што яна пачне працаваць з Kanal 5 і скасуе свой кантракт з TV4].
NGC 818
NGC 818 (іншыя абазначэнні — UGC 1633, MCG 6-5-86, ZWG 522.116, IRAS02057+3832, PGC 8185) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт (БДМУ) — вядучая ВНУ Беларусі ў сферы медыцынскай адукацыі. Галоўным чынам размяшчаецца ў комплексе будынкаў па праспекце Дзяржынскага, 83 (1980, архітэктары Э. Гальдштэйн, Ю. Бічан).
Гісторыя
Як самастойная навучальная ўстанова (пад назвай «Беларускі медыцынскі інстытут»), заснаваная ў Мінску ў 1930 на базе вылучанага са складу БДУ медыцынскага факультэта (створаны пры заснаванні ўніверсітэта ў 1921). Падчас Вялікай Айчыннай вайны інстытут часова (у 1943—1944) працаваў у Яраслаўлі, даўшы пачатак Яраслаўскаму медыцынскаму інстытуту. У сакавіку 1947 года рашэннем Савета Міністраў СССР перайменаваны ў Мінскі медыцынскі інстытут. У 1971 годзе інстытуту быў прысвоены ганаровы ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга. У 2001 годзе інстытут быў перайменаваны ў Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт.
Гурскі
Гурскі — прозвішча.
Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
2020–2021
Пад час пратэстаў пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў БДМУ адбыліся хваляванні. 26 кастрычніка на заклік Святланы Ціханоўскай частка студэнтаў далучылася да агульнанацыянальнай забастоўкі. На наступны дзень Аляксандр Лукашэнка запатрабаваў адлічваць усіх студэнтаў і звальняць выкладчыкаў, якія прымаюць удзел у несанкцыянаваных акцыях. 28 кастрычніка 15 студэнтаў (10 з лячэбнага і 2 з педыятрычнага факультэтаў) былі адлічаны з фармулёўкай «за парушэнне грамадскага парадку».
21 чэрвеня 2021 года рэктар Сяргей Рубніковіч быў унесены ў спіс беларускіх чыноўнікаў, якім забаронены ўезд на тэрыторыю ЕС. Паводле рашэння ЕС Рубніковіч «нясе адказнасць за рашэнне адміністрацыі ўніверсітэта адлічыць студэнтаў за ўдзел у мірных акцыях пратэсту», пастановы аб чым былі прыняты пасля закліку Лукашэнкі 27 кастрычніка 2020 года адлічаць студэнтаў універсітэтаў, якія ўдзельнічаюць у акцыях пратэсту і страйках, — рэпрэсіі супраць грамадзянскай супольнасці і падтрымку рэжыму Лукашэнкі.
Факультэты
У складзе ўніверсітэта ў цяперашні час існуе 9 факультэтаў:
Загор’е (Забалоцкі сельсавет)
Заго́р'е (, Загорье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
Падгорная (Стаўбцоўскі раён)
Падго́рная (, Подгорная) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 35 жыхароў (2009).
IC 505
IC 505 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Еўрапейская кінапрэмія 1995
8-я цырымо́нія прысуджэ́ння Еўрапе́йскай кінапрэ́міі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 12 лістапада 1995 года ў Берліне.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны блакітным колерам фона    і прыводзіцца першым.
Сукневічы (Смаргонскі раён)
Су́кневічы (, Сукневичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Гілгіт
Гілгіт — рака ў Пакістане, па паўднёвым захадзе Кашміра, правы прыток ракі Інд.
Якубенкі (Полацкі раён)
Яку́бенкі (, Якубенки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Гілгіт
Даўжыня ракі каля 450 км, плошча вадазбору 26 тыс. км². Бярэ пачатак у хрыбце Хіндурадж. Жыўленне снегавое і ледавіковае. Пад’ём вады з красавіка, найбольшы сцёк — у ліпені. Узімку воднасць невялікая. Зліваючыся з Індам, амаль падвойвае расход яго вады. У раёне горада Гілгіт утварае Гілгіцкі аазіс. З-за вялікіх хуткасцяў цячэння і парожыстасці несуднаходная.
Па даліне Гілгіта пралягае старажытны караванны шлях, які злучае паўночны ўсход Афганістана з Індыяй і Пакістанам.
Якубенкі (Полацкі раён)
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Allium spathaceum
Allium spathaceum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ва Усходняй Афрыцы.
Апісанне
Шматгадовая трава вышыня 10-40 см. Цыбуліна ад шарападобнай да яйцападобнай формы. З цыбуліны вырастае 1-3 лінейных, 8-50 см даўжынёй і 0.2-2 см шырынёй лісткоў. Кветканос звычайна адзіночны. Суквецце шарападобнае дыяметрам 2-7 см. Пялёсткі даўжынёй 5-9 мм, белыя, часта з ружовай палоскай звонку; тычынак 6. Плады — амаль шарападобныя каробачкі дыяметрам 3-6 мм, утрымліваюць чорнае насенне.
Распаўсюджанне
Джыбуці, Эрытрэя, Эфіопія, паўночны Самалі, усходні Судан.
Цэнтр па рэгенерацыі гісторыка-культурных ландшафтаў і тэрыторый
Цэнтр па рэгенерацыі гісторыка-культурных ландшафтаў і тэрыторый (ЦРГКЛіТ) — праектная арганізацыя ў Мінску, якая спецыялізуецца на праектах рэстаўрацыі. Размешчана па адрасе Траецкая набярэжная, 6.
Цэнтр валодае вялікім дакументальным архівам праектнай дакументацыі па гісторыка-культурных каштоўнасцях Беларусі. Маецца ліцэнзія на ўсе віды праектных работ 1-га і 2-га ўзроўню адказнасці, на абследавальніцкія працы, фізіка-хімічныя і гісторыка-архіўныя пошукі.
У цэнтры працуюць спецыялісты мастацкай разьбы па камені, спецыялісты-мэбельшчыкі, рэстаўратары ікон і манументальнага жывапісу. Акрамя рэстаўрацыі ЦРГКЛіТ займаецца культавым дойлідствам, паркамі, сядзібнымі комплексамі, праектаваннем жылых і грамадскіх будынкаў.
Гісторыя
5 мая 1968 года створаны Навукова-рэстаўрацыйныя вытворчыя майстэрні па рамонце і рэстаўрацыі помнікаў гісторыі, мастацтва, архітэктуры і археалогіі Міністэрства культуры БССР. 30 красавіка 1969 года перайменаваны ў Спецыяльныя навукова-рэстаўрацыйныя вытворчыя майстэрні Міністэрства культуры БССР. З 27 лістапада 1985 года Навукова-вытворчае аб’яднанне «Белрэстаўрацыя». Створана майстэрня па рэстаўрацыі помнікаў садова-паркавага мастацтва і драўлянага дойлідства (кіраўнік А. Лакотка). 1 сакавіка 1988 адкрыты праектны інстытут «Белспецпраектрэстаўрацыя» ў сістэме аб’яднання «Белрэстаўрацыя». Архітэктурна-рэстаўрацыйныя аддзелы былых СНРГІМ былі пераўтвораныя ў Архітэктурна-канструктарскія майстэрні. Філіялы інстытута былі адкрытыя ў Гродне, Віцебску, Магілёве.
29 снежня 1989 года «Белрэстаўрацыя» перайменавана ў арэнднае прадпрыемства «Беларускі рэстаўрацыйна-праектны інстытут» (АП «БРПІ»). У 2002 годзе інстытут ператвораны ў таварыства з абмежаванай адказнасцю «Цэнтр па рэгенерацыі гісторыка-культурных ландшафтаў і тэрыторый» (ТАА «ЦРГКЛіТ»).
Брынічава
Брыні́чава (, Бриничево) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета.
IC 506
IC 506 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гомельская арганізацыя анархістаў-камуністаў
Гомельская арганізацыя анархістаў-камуністаў. Створана ў Гомелі ў чэрвені — ліпені 1917 г. як ініцыятыўная група, якая адмежавалася ад іншых анархісцкіх арганізацый. Яе палітычная платформа выпрацавана на пасяджэнні арганізацыі 28 ліпеня (10 жніўня) 1917 г. Члены арганізацыі выступалі за інтэлектуальнае развіццё працоўных, на словах дэкларавалі распаўсюджанне камуністычных ідэй, аднак адмаўлялі зацікаўленасць рабочага класа ў вызначэнні ўнутранай і знешняй палітыкі дзяржавы. Для вывучэння ідэй анархізму планавалася стварыць гурткі самаадукацыі. 15 (28) кастрычніка 1917 г. сход ініцыятыўнай групы выбраў бюро. Напярэдадні Кастрычніцкага перавароту арганізацыя налічвала каля 60 чалавек. Пасля акупацыі Гомеля германскімі войскамі колькасць членаў арганізацыі паменшала. Аднак да 1919 г. яе прадстаўнікі ўваходзілі ў Гомельскі Савет рабочых і чырвонаармейскіх дэпутатаў. У далейшым сышла з палітычнай арэны.
Абу-Дабі (эмірат)
Абу-Дабі — (إمارة أبو ظبي) — самы буйны эмірат ў ААЭ.
Геаграфія
На паўночным усходзе мяжуе з Эміратамі Дубай і Шарджа, на ўсходзе з Аманам, на поўдні і паўднёвым-захадзе з Саудаўскай Аравіяй. На поўначы амываецца Персідскім залівам, у якім мае мноства астравоў.
Абу-Дабі забяспечвае каля 70 % ВУП краіны.
Горад Аль-Айн — другі па колькасці жыхароў у эміраце.
Віламарцана
Віламарцана (Villamarzana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 1219 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 87 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 45030. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шутавічы
Шу́тавічы (, Шутовичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Лі Ван Кліф
Клэрэнс Лірой (Лі) Ван Кліф-малодшы (Clarence Leroy "Lee" Van Cleef, Jr.;  — ) — амерыканскі кіно, вядомы ў асноўным ролямі ў вестэрнах, дзе праславіўся як ідэальны тып «дрэннага хлопца». Часам граў станоўчых персанажаў — напрыклад, паляўнічага за галовамі ў спагецці-вестэрне «На некалькі даляраў больш».
Найбольш вядомая роля Ван Кліфа — стрыманы забойца Сентэнца ў класічным спагецці-вестэрне Серджа Леонэ «Добры, дрэнны, злы». За 37 гадоў акцёрскай кар’еры Лі Ван Кліф сыграў 90 роляў у кіно і 109 у тэлевізійных пастаноўках.
Кабякоў
Кабякоў — прозвішча.
Аркебуза
Аркебу́за (arquebuse. ) (не блытаць з паняццем «аркебуз») — гладкаствольнае кнотавае дульназараднае ружжо. Першыя аркебузы з’явіліся яшчэ ў пачатку XV стагоддзя. Вага аркебузы можа быць у межах 2,5-3,5 кг. Характэрным адрозненнем аркебуз ад больш ранніх узораў ручной агнястрэльнай зброі было наяўнасць эрганамічнага прыклада, падоўжанага ствала, ложы па ўсёй яго даўжыні, кнотавага замка са спускавым механізмам. Усё гэта дазваляла стралку прыкладвацца і весці прыцэльную страляніну з аркебузы на вельмі значныя адлегласці. Да таго ж усё аркебузы XVI стагоддзя забяспечваліся развітымі прыцэльнымі прыстасаваннямі.
Гісторыя ўжывання
Найбольш старыя ўзоры і датаваныя выявы падобнай зброі адносяць да 20-х гадоў XV стагоддзя.
Упершыню масава аркебузы прымяняліся венгерскім каралём-палкаводцам Мацьяшам Корвінам (1458—1490), які стварыў перадавую па тым часе наёмную «Чорную армію», кожны чацвёрты пехацінец у якой узбройваўся подобнай зброяй. Таксама прымяняліся яны ў час Бургундскіх войнаў 1474—1477 гадоў. Паводле вядомага храніста і дыпламата Філіпу дэ Каміна, у Францыі і Бургундыі другой паловы XV стагоддзя аркебузу называлі «ручной куляўрынай».
Найбольшую вядомасць набылі аркебузы пасля бітвы пры Павіі ў 1525 годзе, калі ўзброеныя імі 3 тыс. іспанскіх жаўнераў атрымалі перамогу над 8 тыс. французскіх рыцараў, паклаўшы такім чынам канец магутнасці рыцарскіх армій у Еўропе. У тую ж эпоху на змену аркебузе пачынае прыходзіць мушкет, які абладае большай прабіўною сілай, але ён і больш цяжкі. У выніку аркебуза да канца стагоддзя захавалася як лёгкая, кавалерыйская і паляўнічая зброя, а аркебузіры ператварыліся ў лёгкіх пехацінцаў. У XVI стагоддзі таксама распаўсюдзіліся аркебузы з колавымі замкамі і наразнымі стваламі. Пабольшылася даўжыня ствала, а самі ствалы пачалі вырабляць метадам свідравання (як і ў мушкетаў). Да пачатку XVII стагоддзя мушкет зусім выціснуў аркебузу. У Японію аркебуза была завезена партугальскімі гандлярамі ў 1543 годзе; на землях правінцыі Сацума пачынаецца масавая вытворчасць гэтай зброі. У 1575 годзе ў бітве пры Нагасіна Ода Нобунага паставіў тры лініі ўзброеных аркебузамі асігару за драўляным частаколам, такім чынам падрыхтаваўшыся да нападу варожай конніцы. Пастраенне ў тры лініі дазваляла стралкам двух задніх ліній перазаражаць сваю зброю, у той час, як першая лінія вяла агонь. Такая тактыка дазваляла весці бесперапынную страляніну. Подобная тактыка ў Еўропе называлася караколь. Апроч унутраных войнаў у самой Японіі, аркебузы шырока выкарыстоўваліся ў час Імдзінскай вайны. Адзін з карэйскіх чыноўнікаў з прыкрасцю канстатаваў перавагу японскіх воінаў, узброеных аркебузамі. Пасля вайны Карэя і Кітай сталі чынна пераўзбройваць сваю армію аркебузамі. У час сёгуната Такугава (у 1603 годзе) насуперак папулярным «гарадскім легендам», выкарыстанне агнястрэльнай зброі працягвалася, як і яе вытворчасць, хоць з-за больш меншай інтэнсіўнасці канфліктаў у гэты перыяд яны радзей прымяняліся ў ваенных дзеяннях. Больш таго, паступова ручная агнястрэльная зброя ператварылася больш скора ў фермерскі інструмент (які служыць для адпужвання жывёл ці іх забойства), чым рэальна як прылада для вядзення вайны, і такія погляды пачалі мяняцца толькі ў пачатку XIX стагоддзя.
Аркебуза таксама была на ўзбраенні воінаў тэрцыі. Тэрцыя (tercio. ) — тактычная адзінка Іспанскай імперыі ў эпоху дамінавання Габсбургаў у еўрапейскіх бітвах у XVI стагоддзі і ў першай палове XVII стагоддзя. У тэрцыі былі наступныя роды войск — пікінёры, мечнікі і аркебузіры, ці мушкецёры. У тэорыі ў складзе тэрцыі павінна было знаходзіцца 3000 жаўнераў, хоць на практыцы часта было менш за палову ад гэтага ліку. Іспанскія тэрцыі былі першымі ў Еўропе тактычнымі адзінкамі, дзе асабовы склад быў уладкоўваўся з добра трэніраваных добраахвотнікаў-прафесіяналаў з выдатнай страявой дысцыплінай, замест наёмнікаў, якія складалі большасць еўрапейскіх армій таго часу. Часам тэрцыю іменавалі «іспанскім карэ». Да бітвы пры Ракруа (1643) тэрцыя лічылася непераможнай.
Масцішча (Забалоцкі сельсавет)
Масці́шча (, Мостище) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
NGC 822
NGC 822 (іншыя абазначэнні — ESO 298-9, MCG -7-5-8, PGC 8055) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Фенікс.
Наталля Радзіна
Наталля Радзіна (нар., ) — журналістка і галоўны рэдактар апазіцыйнага сайта charter97.org.
NGC 822
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Наталля Радзіна
Біяграфія
Наталля Радзіна нарадзілася 3 мая 1979 года ў Кобрыне Брэсцкай вобласці. Бацька — ваенны ваенна-паветраных сіл, маці працавала ў дзіцячым садку.
З 1979 па 1985 год пражывала ў Польшчы, дзе служыў бацька.
З 2001 года — галоўны рэдактар сайта «Хартыя'97».
Неаднаразова падвяргалася арыштам і збіццю ў час асвятлення акцый апазіцыі. Палітвязень, вязень сумлення.
У верасні 2012 года Наталля Радзіна адкрыла офіс рэдакцыі сайту «Хартыя'97» у Варшаве. Журналістка жыве і працуе ў гэтым горадзе.
Пераслед
У 2010 годзе супраць Наталлі Радзінай была ўзбуджана некалькі крымінальных спраў за публікацыі на сайце «Хартыя-97».
16 сакавіка 2010 г. ў рамках расследавання крымінальнай справы аб паклёпе, узбуджанай па заяве былога начальніка УКДБ Гомельскай вобласці Івана Каржа, супрацоўнікі міліцыі і людзі ў грамадзянскім уварваліся ў кватэру, якую рэдактар афіцыйна арэндавала ў Мінску, і дзе размяшчаўся офіс сайта www.charter97.org. У выніку вобшуку супрацоўнікі праваахоўных органаў канфіскавалі 8 камп'ютараў, адзін з супрацоўнікаў спецслужбаў у грамадзянскім ударыў Н.Радзіну ў твар.
Падчас сілавога разгона Плошчы-2010 Наталля Радзіна была збіта, ёй разбілі галаву.
Міжнародная Амністыя назвала Наталлю Радзіну вязнем сумлення і запатрабавала яе вызвалення.
Скарыстаўшыся выклікам з Кобрына ў Мінск да следчага КДБ, Радзіна пакінула Беларусь. 1 красавіка яна была ў Маскве, але без дакументаў, якія засталіся ў КДБ.
Атрымаць дакументы Н. Радзіна змагла з дапамогай Упраўлення Вярхоўнага камісарыята ААН па справах бежанцаў у Расіі. Пасля прызнання Радзінай бежанцам па лініі ААН, першай дзяржавай, якая аказала ёй міжнародную падтрымку, сталі Нідэрланды. 28 ліпеня, пасля афармлення праязных дакументаў, яна вылецела з Масквы ў Амстэрдам, а праз тры дні паехала ў Літву. У гэтай краіне пасля прэзідэнцкіх выбараў быў зарэгістраваны сайт charter97.org. 4 жніўня Радзіна папрасіла палітычнага прытулку ў Літве.
Войткавічы (прыпыначны пункт)
Во́йткавічы (, Войтковичи)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Войткавічы; на лініі Баранавічы — Ваўкавыск, паміж прыпыначным пунктам Савічы і станцыяй Ваўкавыск-Горад.
МФК Менск
«Менск» — былы міні-футбольны клуб з Мінска.
Дасягненні клуба
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе
Кубак Беларусі па міні-футболе
Манарыфма
Манары́фма — рыфма, якая спалучае ўсе радкі вершаванага твора. Верш, напісаны манарыфмай, называецца манарымам. Апошні радок у гэтым вершы — халасты.
Манарыфма, якая надзвычай абвастрыла рыфмовае чаканне, раптам «спатыкаецца» на слове незарыфмаваным. Вось манарыфма ў вершы П. Панчанкі часу Вялікай Айчыннай вайны «Чаго баіцца немец?»:
IC 508
IC 508 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Рак.
Спасылкі
IC 508
NGC 823
NGC 823 (іншыя абазначэнні — IC 1782, ESO 478-2, MCG -4-6-5, IRAS02050-2540, PGC 8093) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зуберава
Зу́берава (, Зуберево) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 25 жыхароў (2009).
Спіс аб’ектаў IC (2001 — 3000)
Спіс аб’ектаў Індэкснага каталога (IC) пранумараваных 2001 — 3000. Гэты астранамічны каталог дапаўняе Новы агульны каталог, і ў асноўным складаецца з зорных скопішчаў, туманнасцяў і галактык.
Факунда Несцяровіч
Факунда Несцяровіч (8 сакавіка 1929 — 14 лістапада 1987) — сябра мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, належаў да мядзельскай і мінскай групы арганізацыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 сакавіка 1929 г. у в. Юшкавічы Віленскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы ў сям'і, якая пераследавалася савецкімі ўладамі. Бацька быў з Магдуліна, а маці з Расохаў. Бацькавага брата ў 1940 г. савецікія ўлады пасадзілі ў турму. Акрамя Факунды ў сям'і былі дачкі Аля і Ядвіга, а таксама сын Юзаф. У 1947 г. сям'я першая пайшла ў калгас пад пагрозай высылкі ў Сібір праз тое, што ў іх было шмат зямлі.
У лютым 1950 г. арыштаваны савецкімі карнымі органамі, калі прыехаў да бацькоў на канікулы. Пры ператрусе на Мядзельшчыне ў яго была знойдзена зброя і выбуховыя рэчывы. На працэсе ўдзельнікаў мядзельска-смаргонскага падполля, які адбыўся ў Маладзечне ў ліпені 1950, ваенны трыбунал Беларускай Вайсковай Акругі прыгаварыў Факунду Несцяровіча да расстрэлу, бо следства лічыла Факунду Несцяровіча намеснікам кіраўніка арганізацыі. Але на думку сябраў арганізацыі гэта адбылося таму, што ён быў ужо ў палітэхніцы ў Мінску, пайшоў у навуку і таму быў асабліва небяспечны для ўладаў. Пазней смяротны прысуд быў заменены на 25 гадоў зняволення ў канцлагерах: уначы з 27 на 28 кастрычніка яго разам з Расціславам Лапіцкім вывезлі ў лес на расстрэл, дзе над выкапанай ямай зачыталі пастанову Прэзыдыюму Вярхоўнага Савета СССР аб замене смяротнага пакарання, а Лапіцкі ж быў тут жа расстраляны. Пакаранне адбываў пераважна ў Варкуце, на розных работах, у тым ліку будаўнічых.
Пад канец 50-х вызвалены. Адразу ж разам з бацькамі выехаў у Польшчу. Там скончыў будаўнічы інстытут, працаваў, ажаніўся з перасяленкай з Мядзельшчыны.
Памёр 14 лістапада 1987 г. падчас службы ў касцёле з прычыны хворага сэрца. Пахаваны ў Баляслаўцу ў Польшчы.
Allium spathulatum
Allium spathulatum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Кыргызстана.
Апісанне
Расліны да 20 см вышынёй. Лісточкі калякветніка вузка даўгаватыя, 4-5.5 × 2 мм, вострыя на верхавіне і звужаныя да асновы, ружаватыя ў верхняй траціне.
Распаўсюджанне
Эндэмік Кыргызстана.
Вузкі эндэмік горнага асяроддзя.
Dryobalanops aromatica
Dryobalanops aromatica — дрэва, від раслін сямейства Dipterocarpaceae. Гэты від — адно з некалькіх дрэў, у якіх выяўляецца феномен, вядомы як сарамлівасць кроны.
Распаўсюджанне і апісанне
Від распаўсюджаны на Суматры, Малайскім паўвостраве і Барнеа. Гэта вялікае дрэва, вышыня якога дасягае 65 і нават 75 м. Як адна з найважнейшых крыніц камфары, дрэва прыцягвала арабскіх гандляроў, якія наведвалі Барнеа. У той час яно цанілася даражэй золата. Расліна змяшчае бергенін, вініферыны, дыптаінданезін і шэраг іншых рэчываў.
Кейлар Навас
Клубная кар’ера
Прафесійную кар’еру пачаў у клубе «Сапрыса» ў 2005 годзе. Разам з клубам станавіўся шматразовым чэмпіёнам краіны, з’яўляючыся пры гэтым асноўным брамнікам каманды. У ліпені 2010 года Навас падпісаў кантракт з іспанскім клубам «Альбасетэ». У сваім першым сезоне за клуб прапусціў толькі 6 гульняў чэмпіянату ў Сегундзе. Паводле вынікаў сезона клуб вылецеў з розыгрышу.
У сезоне 2011/12 ігрок быў аддадзены ў арэнду ў клуб Ла Лігі ў каманду «Левантэ». Дэбютаваў за клуб 13 мая 2012 года, выйшаўшы на пляцоўку ў апошнім туры чэмпіянату ў матчы супраць «Атлетыка» з Більбаа. Клуб атрымаў перамогу ў тым матчы з лікам 3:0. Пасля гэтага брамнік здолеў апярэдзіць Густава Мунуа ў барацьбе за месца ў браме, стала гуляючы ў асноўным складзе каманды.
3 жніўня 2014 года «Рэал» аб’явіў пра пераход у яго склад Наваса за 10 млн еўра. Брамнік падпісаў з мадрыдскім клубам 6-гадовае пагадненне. Першы час быў другім брамнікам пасля Ікера Касільяса, пасля стаў асноўным брамнікам мадрыдцаў. У сезоне 2018/19 стаў саступаць месца ў аснове Цібо Куртуа.
У верасні 2019 года перайшоў у «Пары Сен-Жэрмен», падпісаўшы кантракт на 4 гады. У адваротным кірунку адправіўся Альфонс Арэала. Спачатку быў асноўным брамнікам парыжан, у сезоне 2021/22 змагаўся за месца ў складзе з Джанлуіджы Данарумам, у сезоне 2022/23 новы галоўны трэнер «Пары Сен-Жэрмен» Крыстоф Гальцье пакінуў Наваса другім брамнікам.
У студзені 2023 года на правах арэнды далучыўся да англійскага «Нотынгем Форэст», дзе гулўя да канца сезона 2022/23.
Міжнародная кар’ера
У жніўні 2006 года Навас быў выкліканы ў склад зборнай Коста-Рыкі на таварыскі турнір у Еўропе, аднак першыя матчы за зборную Кейлар правёў толькі праз два гады. На чэмпіянаце свету брамнік дэбютаваў у 2014 годзе ў Бразіліі, дзе быў асноўным брамнікам. Паказваючы добрую гульню, Навас дапамог Коста-Рыцы выйсці ў чвэрцьфінал, дзе лацінаамерыканцы саступілі зборнай Нідэрландаў у серыі пенальці.
Дасягненні
«Сапрыса»:
«Рэал» Мадрыд:
Мікалаевічы (Смалявіцкі раён)
Мікала́евічы (, Миколаевичи) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
Уладзімір Марцінавіч Хадыка
Уладзімір Марцінавіч Хады́ка (, в. Цітва, Пухавіцкі раён Мінскай вобл. — ) — беларускі,.
Біяграфічныя звесткі
Рэабілітаваны Прэзідыумам Вярхоўнага суда БССР 29.12.1954.
Творчасць
З вершамі выступіў у 1926 (часопіс «Чырвоны сейбіт»). У першым зборніку «Суніцы» (1926) — пафас новага жыцця, юнацкі запал, часта ў рытарычным выяўленні. У зборніку «Выбраныя вершы» (1932) і «Радасны будзень» (1935) грамадзянская тэматыка, імкнуўся найбольш поўна раскрыць светаадчуванне сучасціка, паяднаць рамантычную акрыленасць з глыбокім лірызмам. Лепшыя вершы, лірычныя цыклы «На ўзвеях дзён» і «Песні з поўдня» пазначаны арганічным адзінствам грамадскіх матываў і інтымных перажыванняў, наватарскай смеласцю паэтычнага мыслення, унутранай засяроджанасцю, багаццем інтанацый.
Пераклаў на беларускую мову аповесць К. Гарбунова «Ледалом» (1932), кнігу выбраных твораў У. Бахмецьева «Людзі і рэчы» (1934), творы М. Горкага («Мяшчане», «На дне», «Чалавек», «Дачнікі», «Дзеці сонца», «Варвары» і інш. склалі 5 і 6-ы тамы Збору твораў М. Горкага на беларускай мове, 1935), раман М. Шолахава «Ціхі Дон» (1935) і інш.
На верш У. Xадыкі «Расцём і дужэем» А. Туранкоў напісаў песню.
Гогалеўскі сад (Гомель)
Гогалеўскі сад (або Гогалеўскі сквер, Гогалеўскі парк) — сквер у Гомелі пачатку ХХ ст. Закладзены не пазней за 1909 г. на невялікім пляцы між вуліцай Мільённай (сёння — Білецкага) і Саборным спускам каля будынка гарадской думы і гарадской управы.
Стаў вынікам добраўпарадкавання цэнтральнай часткі Гомеля ў прэстыжным раёне «Свісток». Разбіты на голай пустцы, дзе ў вільготнае надвор’е панавала гразь. Сваёй асаблівасцю меў пэўны «шахматны парадак» арганізацыі прасторы. Станам на 1911 г. краязнаўцамі адзначалася перавага ў садзе хвойных дрэў, хаця па тагачасных здымках гэтая перавага перад ліставымі дрэвамі невідавочная. Быў абнесены ўзорыстай металічнай агароджай. На яго плошчы знаходзіўся фантан з лаўкамі вакол яго. Характарызаваўся як «цудоўны гарадскі садок у памяць паэта (sic!) М. В. Гогаля», бюст якому ўрачаста адкрылі 23 красавіка (6 мая) 1912 г.
Пасля падзей Стракапытаўскага паўстання 1919 г. у садзе былі пахаваны забітыя паўстанцамі гомельскія камунары, што прадвызначыла далейшы мемарыяльны статус мясціны і наданне новай назвы — сквер 25-га сакавіка. З канца 1940-х гг. прастора былога Гогалеўскага сада была перафарматавана пад сквер імя Ф. Э. Дзяржынскага.
Ядвіга Смасарска
Ядвіга Смасарска (Jadwiga Filipina Smosarska; 23 верасня 1898, Варшава — 1 лістапада 1971, там жа) — польская актрыса тэатра і кіно.
Біяграфія
Брала прыватныя ўрокі акцёрскага майстэрства. Затым вучылася ў драматычнай школе ў Варшаве, якую скончыла у 1920 годзе. Да пачатку Другой сусветнай вайны выступала на сцэнах многіх варшаўскіх тэатраў (Разнастайнасці — 1920-1923 г., Польскі і Малы — 1924 г., Летні — 1927 г., Народны, Новы, Летні і Польскі — 1928-1939 г.). На сцэнах Варшавы згуляла ў спектаклях больш за 40 роляў.
У 1919 годзе сыграла сваю першую ролю ў кіно «Ў імя шчасця» (пол. Dla szczęścia) па драме. Хоць Я. Смасарска згуляла ў 26 польскіх фільмах, яна, галоўным чынам, была тэатральнай артысткай.
Ролі ў кіно, аднак, прынеслі ёй вялікую папулярнасць. На думку гледачоў і крытыкаў Я. Смасарска была самай яркай зоркай даваеннага польскага кіно.
У 1932 годзе пасля ролі княгіні Лавіцкай, ёю зацікавіліся амерыканскія рэжысёры. Аднак Ядвіга адхіліла выгадны кантракт з адной з вядучых галівудскіх студый, не жадаючы на доўгі час пакінуць Польшчу.
У пасляваенны перыяд — адна з арганізатараў Лігі польскага актёра. Пасля 1945 года неаднаразова прыязджала на радзіму, а ў 1970 г. вярнулася ў Польшчу і пасялілася ў Варшаве.
Памерла ў 1971 годзе і пахаваная на Алеі Заслужаных, могілак «Старыя Павонзкі» ў Варшаве.
IC 509
IC 509 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 509
Нёман (Стаўбцоўскі раён)
Нёман (, Нёман) — пасёлак у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 363 жыхары (2009).
Населены пункт узнік у 1970-я гады, 18 жніўня 1972 года атрымаў назву пасёлак Нёман.
Івета Гільбер
Івета Гільбер (,, Францыя — , , Францыя) — французская эстрадная спявачка, дэбютавала як спявачка вар'етэ ў 1890 годзе.
Выступала ў Парыжы, гастралявала ў Англіі, Германіі, Аўстрыі, Італіі і іншых краінах, у 1896 г. у ЗША. Гільбер стварыла асаблівы жанр французскай лёгкай музыкі «песень канца стагоддзя» (chansons de fin de siècle), выпрацавала характэрны выканальніцкі стыль (т. зв. «Амплуа Іветы»), які адрозніваўся эксцэнтрычнай гратэскавай манерай. Гільбер маляваў мастак Тулуз-Латрэк (партрэты і шаржы).
Віланова-Маркезана
Віланова-Маркезана (Villanova Marchesana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 1046 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 57 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 45030. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Арэхаўка (Смаргонскі раён)
Арэ́хаўка (, Ореховка) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Каранёўскага сельсавета.
Кэці Мак-Грат
Біяграфія
Кэці Мак-Грат нарадзілася ў Дубліне ў 1983 годзе. Па заканчэнні Трыніці Каледжа пачала кар'еру журналісткі ў сферы моды, уладкаваўшыся ў рэдакцыю Image magazine. Працуючы касцюмерам на здымках гістарычнага тэлесерыяла «Цюдоры», атрымала запрашэнне на ўдзел у адным з эпізодаў . Ёй настойліва рэкамендавалі сур'езна заняцца акцёрскай кар'ерай, і Мак-Грат адправіла свае партфоліа ў ірландскія агенцтвы па падборы акцёраў.
Адна з самых вядомых яе прац — роля Марганы ў чатырох сезонах тэлесерыяла «Мерлін». У 2009 годзе Кэці з'явілася ў першым эпізодзе пяцісерыйнай дакументальнай драмы The Queen, якая ілюструе жыццё брытанскага каралеўскага сямейства. Ёй дасталася роля сястры каралевы Елізаветы — прынцэсы Маргарэт.
Гюльдэнштубэ
Гюльдэнштубэ (фон Гільдэнштуббэ; von Güldenstubbe) — нямецкі прыбалтыйскі род, які паходзіць з вострава Эзэль (цяпер Сааремаа). Варыяцыі ў кірылічным напісанні прозвішча звязаны з тым, што ў прыбалтыйскіх дыялектах нямецкай мовы літара ü чыталася як [i].
Заснавальнік роду Пэер Антон Кнутсен (Peer Anton Knutsen, 1671—1757 г.) атрымаў у 1708 г. ад шведскага караля Карла ХІІ дваранскую годнасць, герб і новае прозвішча — фон Гюльдэнштубэ; быў абраны эзэльскім ландратам.
Сярод яго нашчадкаў быў генерал ад інфантэрыі Магнус Александр Людвіг фон Гюлдэнштубэ (Magnus Alexander Ludwig von Güldenstubbe; 1800—1884), вядомы ў Расіі як, паэт Райнгольд Карл Максіміліан фон Гюльдэнштубэ (Reinhold Karl Maximilian von Güldenstubbe; 1850—1931), аўтар кнігі вершаў «Барацьба за шчасце» (Der Kampf um das Glück), юрыст, прафесар Тартускага ўніверсітэта Тэадор Вілібальд фон Гюльдэнштубэ (Theodor Willibald von Güldenstubbe; 1850—1930), аўтар трох манаграфій па юрыспрудэнцыі (адна з іх на эстонскай мове) і філасофскага трактата «Што ёсць ісціна?» (Was ist Wahrheit?). Сын Тэадора Вілібальда, Артур Людвіг Роберт фон Гюльдэнштубэ (Arthur Ludwig Robert von Güldenstubbe) узяў шлюб з украінкай Сінклітыкіяй Іванаўнай Зенчанка (меркавана, з украінскай казацкай шляхты) і пераехаў жыць у Сібір, дзе працаваў выкладчыкам нямецкай мовы, быў дырэктарам Благавешчанскага музея, старшынёй навукова-эканамічнага таварыства. Яго нашчадкі і зараз жывуць у Сібіры. Прадстаўнікі іншых адгалінаванняў роду эмігравалі ў Германію ў 1-й палове ХХ ст.
Аджман (эмірат)
Аджман (عجمان) — самы маленькі эмірат ў ААЭ.
У склад ААЭ эмірат увайшоў 2 снежня 1971 года.
Геаграфія
Асноўная частка насельніцтва пражывае ў сталіцы эмірата. У склад Аджмана таксама ўваходзяць два анклава: Масфут (у 110 км на паўднёвы ўсход) і Манамэ (у 60 км на ўсход). Суднабудаванне, здабыча жэмчугу, вырошчванне фінікаў. Універсітэт, медыцынскі інстытут. Турызм
NGC 824
NGC 824 (іншыя абазначэнні — ESO 354-37, MCG -6-5-28, PGC 8068) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 510
IC 510 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікалай Аляксандравіч Тычына
Мікалай Аляксандравіч Тычына (нар., в. Завалочыцы, Глускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне пажарнай і прамысловай бяспекі (хімічная тэхналогія), тэхналогій і абсталявання дрэваапрацоўчых вытворчасцей, драўніназнаўства. Доктар тэхнічных навук (2005).
Біяграфія
Працаваў у Інстытуце торфу АН БССР (1975—1978, інжынер), Мінскім вытворчым аб’яднанні «Мінмедпрэпараты» (з 1978, інжынер), Ваенізаванай пажарнай ахове МУС БССР (з 1979, інжынер выпрабавальнай пажарнай лабараторыі, з 1986 — начальнік лабараторыі), Рэспубліканскам навукова-практычнам цэнтры пажарнай бяспекі Галоўнага ўпраўлення пажарнай службы МУС Рэспублікі Беларусь (1991—1998), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (1998—2007, загадчык навукова-даследчай лабараторыі вогнеаховы будаўнічых канструкцый і матэрыялаў кафедры тэхналогіі клеяных матэрыялаў і пліт), ААТ «Вогнеахова» (г. Мінск).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і практыка вогнеаховы драўніны; тэхналогіі вытворчасці і метады ацэнкі якасці вогне-, бія- і вільгацеахоўных і камбінаваных сродкаў.
727
727 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 727 год нашай эры, 727 год 1 тысячагоддзя, 27 год VIII стагоддзя, 7 год 3-га дзесяцігоддзя VIII стагоддзя, 8 год 720-х гадоў.