cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ёзэф Новак
Біяграфія
З 1927 года па 1931 год і з 1959 года па 1960 год быў галоўным рэдактарам каталіцкага часопіса «Katolski Posoł».
Ільіноў
Ільіноў — прозвішча.
Спіс краін паводле ІРЧП
thumb|right|400px|Карта свету паводле [[ІРЧП (2011). Cпіс краін паводле індэксу развіцця чалавечага патэнцыялу, уключаны ў Справаздачу аб развіцці чалавечага патэнцыялу 2011 з Праграмы развіцця ААН, складзены на аснове ацэнкавых даных 2011 года і апублікаваны 2 лістапада 2011 г. Спіс ахоплівае 185 краін-членаў ААН з 193, а таксама Ганконг (Кітай) і Палесцінскія тэрыторыі. 8 краін — членаў ААН не ўключаны з-за недахопу даных. Індэкс развіцця чалавечага патэнцыялу (ІРЧП) з'яўляецца комплексным параўнальным паказчыкам чаканай працягласці жыцця, пісьменнасці, адукацыі і ўзроўня жыцця для краін ва ўсім свеце. Гэты індэкс выкарыстоўваецца для выяўлення адрозненняў паміж развітымі, краін у стадыі развіцця і недастаткова развітымі краінамі, а таксама для ацэнкі ўздзеяння эканамічнай палітыкі на якасць жыцця. Індэкс быў распрацаваны ў 1990 годзе пакістанскім эканамістам Махбубам уль-Хакам і індыйскім эканамістам Амарт'яй Сенам . У 2010 годзе тэхналогія разліку індэксу была трохі зменена.
Краіны падзяляюцца на чатыры вялікія катэгорыі зыходзячы з іх ІРЧП: вельмі высокі , высокі ,  сярэдні  і  нізкі  узровень развіцця чалавечага патэнцыялу.
Азія і Акіянія
10 самых высокіх ІРЧП
10 самых нізкіх ІРЧП
Амерыка
10 самых высокіх ІРЧП
Афрыка
10 самых высокіх ІРЧП
Астроўскэ (Пэрвамайскі раён)
Астроўскэ (Остро́вське, Qıyat) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс краін паводле ІРЧП
Афрыка
10 самых нізкіх ІРЧП
Еўропа
10 самых высокіх ІРЧП
10 самых нізкіх ІРЧП
Нава Дэрэўня
Нава Дэрэўня (Нова́ Дере́вня, Neydorf) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Эдуард Аляксандравіч Зубялевіч
Эдуард Аляксандравіч Зубялевіч (, г. Ульянаўск, Ульянаўская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1961 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут імя В. У. Куйбышава па спецыяльнасці «Архітэктура». У 1961—1968 гадах працаваў у Кемераўскім філіяле «Кемераваграмадзянпраект». У 1968—1972 гадах у інстытуце «Мінскпраект»; у 1972—1979 гадах у Мінскім абласным філіяле «Белдзяржпраекта» (пазней «Мінскграмадзянпраект»); у 1979—1996 гадах у інстытуце «Белжылпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1964 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: праект забудовы мікрараёна ў Заіскіцімскай частцы г. Кемерава (1964, пабудаваны ў 1965); праект дэталёвай планіроўкі горада Ленінск-Кузнецкі Кемераўскай вобласці (1965, пабудаваны ў 1969; сааўтар Графаў); навучальны комплекс на 3200 студэнтаў на скрыжаванні вул. Чырвонаармейская і П. Лумумбы ў г. Кемерава (1966, пабудаваны ў 1967, у сааўтарстве А. Палтаўцавым); жылы дом на плошчы Ванеева (1968); 426-кватэрны жылы дом у жылым раёне Серабранка, па праспект Ракасоўскага, 145, распрацоўка варыянтаў убудаваных у 1-ы паверх прадпрыемстваў гандлю для жылых дамоў серыі (1971, пабудаваны ў 1974); інтэрнат Белдзяржуніверсітэта па вул. Кастрычніцкай, 2 (1972, пабудаваны ў 1974; у сааўтарстве з Ю. Грыгор’евым, пры ўдзеле  Гразнова), праект паўторна выкарыстаны для будаўніцтва інтэрната па пр. Пераможцаў, 60 ;  ПКБ Мінсельбуда БССР па вул. Серафімавіча, 11 (1978, пабудаваны ў 1979, у сааўтарстве з У. Старчанкам) — усе ў Мінску; гасцініца на 100 месцаў на скрыжаванні вул. 40 гадоў Кастрычніка і праспекта Міру ў г. Жодзіна (1977), паліклініка ў Жодзіне (1979) ; жылы дом з ювелірнай крамай па вул. Вялікі Гасцінец, 94 у г. Маладзечна (1976, пабудаваны ў 1977, у сааўтарстве з А. Дрэйцарам), рэканструкцыя музея Ф. Э. Дзяржынскага ў г.п. Івянец Валожынскага раёна (1978) ; жылы дом па вул. Пухавіцкай, 5 у мікрараёне Лошыца (1993, пабудаваны ў 1994, сааўтар Яскевіч); рэканструкцыя жылога дома па вул. Паліграфічнай 2, 4, 6 (1990, будаўніцтва 1993) — усе ў Мінску.
Алег Уладзіміравіч Гладкоўскі
Алег Уладзіміравіч Гладкоўскі (прозвішча да 2014 года — Свінарчук; нар. 5 лютага 1970, Чудніў, Жытомірская вобласць) — украінскі менеджар, прадпрымальнік, палітычны дзеяч, заснавальнік і прэзідэнт (2012—2015) аўтамабілебудаўнічай карпарацыі «Багдан», старшыня Міжведамаснай камісіі па палітыцы вайскова-тэхнічнай супрацы і экспартнага кантролю (2014—2018), Першы намеснік Сакратара Савета нацыянальнай бяспекі і абароны Украіны (2015—2019).
Гімн Аландскіх астравоў
Гімн Аландскіх астравоў або Песня аландцаў (Ålänningens sång Ahvenanmaalaisten laulu) — нацыянальны гімн Аландскіх астравоў, аўтаномнай правінцыі Фінляндыі. Зацверджаны ў 1922 годзе.
Тэкст гімна быў напісаны ў 1922 годзе Юнам Грандэлем, а музыка — Юханам Фрыдальфам Хагфарсам.
Спіс аб’ектаў PGC (2447001—2448000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2447001—2448000)
Сцяпан Гугель
Сцяпан Гугель (? — 1981) — беларускі грамадскі і вайсковы дзеяч. Сябра Беларускай незалежніцкай партыі.
Біяграфія
Напярэдадні Другой сусветнай вайны працаваў у Францыі. Вучыўся ў Берлінскім універсітэце.
Падчас навучання навязаў сувязі з нямецкай вайсковай разведкай. Прайшоў падрыхтоўку ў спецыяльнай школе Абвера. Быў дэсантаваны на беларускім Палессі каля Кобрына перад нападам Германіі на Польшчу ў 1939 годзе, меў заданне навязаць сувязь з мясцовымі беларускімі антыпольскімі паўстанцамі. 3 верасня 1939 года далучыўся да атраду галоўнага камандзіра беларускіх паўстанцаў Тарасюка. Штодзённа перадаваў па радыё звесткі для Абвера.
Пасля 17 верасня адыйшоў на захад за Буг. Знаходзіўся ў Бяле Падляскай, працягнуў працаваць у спецыяльнай школе Абвера. Далучыўся да нелегальнай Беларускай незалежнай партыі. Эвакуяваўся ў Аўстрыю, дзе ў 1944 годзе ствараў беларускую брыгаду, якая была ліквідавана нямецкім кіраўніцтвам.
У 1949 годзе выязджае на эміграцыю ў Бразілію. Супрацоўнічае з Саюзам былых удзельнікаў збройнай барацьбы за вызваленне Беларусі.
Памёр у 1981 годзе на Віленшчыне.
Алава (Польшча)
Алава (Oława, Ohlau — Олау) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Алаўскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Алава.
Гімн Джэрсі
Мая Нармандыя (Ma Normandie) — напаўафіцыйны гімн Джэрсі, кароннага ўладання Вялікабрытаніі, таму на афіцыйных мерапрыемствах замяняецца гімнам «Божа, беражы каралеву». Напісаны Фрэдэрыкам Бера.
У 2008 на Джэрсі прайшоў конкурс на новы гімн, у якім перамогу атрымала песня «Астраўны дом» Жэрара Лефёўра.
Таксама песня выкарыстоўваецца як гімн Нармандыі.
Гімн Азербайджана
«Марш Азербайджана!» («Azərbaycan Marşı!», «Азәрбајҹан Маршы!»), Дзяржаўны гімн Азербайджанскай Рэспублікі - адзін з галоўных дзяржаўных сімвалаў Азербайджана, нароўні з сцягам і гербам. Мелодыя гімна напісана азербайджанскім кампазітарам Узеірам Гаджыбекавым, словы - паэтам Ахмедам Джавадам у 1918 г. Быў гімнам Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі. Гімн афіцыйна прыняты ў 1991 г. пасля аднаўлення незалежнасці Азербайджана.
Эліптычная галактыка
Эліптычная галактыка (пазначаецца Е) — клас галактык з выразна выяўленай сферычнай (эліпсоіднай) структурай і яркасцю, якая змяншаецца да краёў. Яны пабудаваны з зорак чырвоных і жоўтых гігантаў, чырвоных і жоўтых карлікаў і некаторай колькасці белых зорак не вельмі высокай свяцільнасці. Адсутнічаюць бела-блакітныя гіганты і звышгіганты. Няма пылавой матэрыі, якая ў тых галактыках, у якіх яна маецца, бачная як цёмныя палосы на бесперапынным фоне зорак галактыкі. Таму знешне эліптычныя галактыкі адрозніваюцца адна ад адной галоўным чынам адной рысай — вялікім ці меншым сціскам. Хабл прапанаваў паказчыкам сціску лічыць велічыню, якую можна вылічыць, ведаючы вялікую і малую вось яе эліпса. Калі галактыка мае форму шара, то яе велічыня сціску роўная нулю, бо вялікая і малая восі эліпса роўныя. Калі вялікая вось істотна больш малой, то іншы клас, максімальны клас у гэтай сістэме — 10. Запісваюцца гэтыя даныя так: E0, Е7, дзе E — гэта клас(эліптычная), лічба — падклас. Акрамя таго, эліптычныя галактыкі могуць вельмі адрознівацца адзна ад аднай па памеры. Утварэнне новых зорак у эліптычных галактыках практычна не ідзе.
Лінзападобныя галактыкі – гэта прамежны тып паміж спіральнымі і эліптычнымі. У іх ёсць гало і дыск, але няма спіральных рукавоў. Такія галактыкі пазначаюцца S0.
Найбліжэйшая да нас эліптычная галактыка — карлікавая галактыка ў сузор'і Скульптара (ESO 351-30, падклас — dE0 ці dSph, радыус — 1505 светлавых гадоў)
Відкрытэ
Відкрытэ (Відкри́те, Nayn Bront) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Свінакропнік
Свінакропнік (Spergulária) — род аднагадовых або шматгадовых травяністых раслін сямейства, якія растуць большай часткай па саланцаватых месцах і па берагах мораў.
Батанічнае апісанне
Па вонкавым выглядзе расліны нагадваюць, лісце такое ж лінейнае супратыўнае, з перапончатымі, парамі-зрослымі прылісткамі; ад недаразвітых скарочаных галін лісце здаюцца кальчаковым. Белыя або ружовыя кветкі сабраны ў вілаватыясуквецці (дыхазіі). Кветка правільная, двухполая, чашалісцікаў і пялёсткаў 5, тычынак 10, 3 слупка, плод — трохстворкавая каробачка; насенне трохкутна-пупышкападобнае, часам з аблямоўкай у выглядзе крыла. Сцеблы могуць быць ляжачымі або прыўздымацца.
Спіс відаў
Род Свінакропнік уключае 42 віда :
Спіральная галактыка з перамычкай
Спіральныя галактыкі з перамычкай — спіральныя галактыкі з перамычкай («барам») з яркіх зорак, якая выходзіць з цэнтра і перасякае галактыку пасярэдзіне. Спіральныя галіны ў такіх галактыках пачынаюцца на канцах перамычак, тады як у звычайных спіральных галактыках яны выходзяць непасрэдна з ядра.
У сваёй класіфікацыі Эдвін Хабл тыпізаваў такія галактыкі як «SB» і падпадзяліў іх на тры падкатэгорыі — у залежнасці ад таго, наколькі шчыльна скручаны спіральныя галіны. Тып SBa характарызуецца найбольш шчыльна скручанымі галінамі, тады як у тыпу SBc яны практычна не закручаны. Прамежны тып спіральных галактык з перамычкай пазначаецца як SBb. Пазней, для апісання некаторых няправільных спіраляў з перамычкай, была ўведзена чацвёртая падкатэгорыя — SBm. Да гэтай падкатэгорыі адносяцца Магеланавы аблокі, якія раней лічыліся няправільнымі галактыкамі, але пасля выявілі асаблівасці структуры спіральных галактык з перамычкай.
У 2005 годзе, пры працы з Касмічным тэлескопам імя Спітцэра і засноўваючыся на больш ранніх назіраннях, было ўстаноўлена, што Млечны Шлях таксама варта адносіць да спіральных галактык з перамычкай. Гіпотэза пра наяўнасць перамычкі ў нашай галактыцы была высунута на аснове шматлікіх даных з радыётэлескопаў. Аднак толькі дзякуючы выявам са Спітцэра, які працуе ў інфрачырвоным дыяпазоне, гэта здагадка атрымала цвёрдае пацверджанне.
Перамычкі
Спіральныя галактыкі з перамычкай даволі мнагалікія. Назіранні паказваюць, што каля дзвюх трэціх усіх спіральных галактык маюць перамычку. Па існуючых гіпотэзах, перамычкі з'яўляюцца ачагамі зоркаўтварэння, якія падтрымліваюць нараджэнне зорак у сваіх цэнтрах. Мяркуецца, што пасродкам арбітальнага рэзанансу, яны прапускаюць скрозь сябе газ са спіральных галін. Гэты механізм і забяспечвае прыток будаўнічага матэрыялу для нараджэння новых зорак. Зыходзячы з гэтай гіпотэзы, можна растлумачыць і то, чаму шматлікія спіральныя галактыкі з перамычкай маюць актыўныя ядры.
Верагодна, перамычкі з'яўляюцца часовай з'явай у жыцці спіральных галактык. Паступова перамычка разбураецца, і галактыка ператвараецца са спіральнай з перамычкай у звычайную спіраль. Даўгавечнасць перамычкі вызначаецца яе масай. Спіральныя галактыкі з перамычкай, якія сабралі ў сваім цэнтры вялікую колькасць матэрыі, маюць кароткія высокастабільныя перамычкі. Зыходзячы з таго, што шматлікія спіральныя галактыкі маюць перамычку, можна зрабіць выснову аб важнасці гэтага этапу ў эвалюцыі спіральнай галактыкі.
Балджы
Падчас вывучэння ядра Млечнага Шляху вучоныя выявілі, што балдж нашай галактыкі мае выцягнутую форму. Гэта наштурхнула на думку аб тым, што ўсе галактыкі з перамычкамі маюць выцягнуты балдж. Пры назіранні аддаленых спіральных галактык, вось вярчэння якіх перпендыкулярная восі зроку, гэта значыць тады, калі галактыка павернутая да нас рабром, выцягнутасць балджа можа быць лёгка выяўлена. Гэта дазваляе лёгка аднесці падобную галактыку або да звычайнай спіралі, або да спіралі з перамычкай. Дзякуючы гэтаму метаду галактыка NGC 4565 была вызначана як спіральная галактыка з перамычкай.
Гімн Вострава Мэн
Нацыянальны гімн вострава Мэн (Arrane Ashoonagh dy Vannin) быў напісаны Уільямам Генры Джылем і перакладзены на мэнскую мову Джонам Нінам. Мелодыя гімна заснавана на традыцыйнай мэнскай песні Марш Майлчэрэйна.
Гімн быў упершыню выкананы 21 сакавіка 1907 і зацверджаны Тынвальдам 22 студзеня 2003, а ранейшы гімн «Божа, беражы Караля» стаў выконвацца ў прысутнасці членаў каралеўскай сям’і або лейтэнант-губернатара. Звычайна выконваюцца толькі першая і апошняя строфы.
Гімн Грузіі
Тавісуплеба (თავისუფლება, «Свабода») — дзяржаўны гімн Грузіі, адзін з галоўных дзяржаўных сімвалаў Грузіі, нароўні з сцягам і гербам, з красавіка 2004 г. пасля бяскроўнай «рэвалюцыі ружаў», у выніку якой улада перайшла ад Эдуарда Шэварнадзэ да Міхаіла Саакашвілі. Музыка ўзята з дзвюх опер Захарыя Паліяшвілі (1871—1933) — «Даісі» («Змярканне») і «Абесалом і Этэры», аўтар тэксту — сучасны грузінскі паэт Давід Маградзэ, які выкарыстаў цытаты з вершаў грузінскіх паэтаў-класікаў — Акакія Цэрэтэлі, Грыгола Арбеліяні і Галактыёна Табідзэ.
Гісторыя
Новы грузінскі гімн быў зацверджаны парламентам Грузіі 20-га мая 2004 года, праз пяць месяцаў пасля адстаўкі прэзідэнта Эдуарда Шэварнадзэ, былога міністра замежных спраў у апошнім савецкім урадзе. Адпаведны законапраект быў вынесены на першае пленарнае пасяджэнне шостай сесіі парламента краіны 22 красавіка 2004 года Георгіем Габашвілі, міністрам культуры ва ўрадзе Саакашвілі.
Да таго афіцыйным гімнам краіны з’яўляўся «Дзідэба зетцыт куртгеўлс» (დიდება ზეცით კურთეულს), які выкарыстоўваўся ў Дэмакратычнай Грузінскай Рэспубліцы 1918 — 1921-га гадоў і потым — з 1990 да 2004 у постсавецкай Рэспубліцы Грузія.
Новы гімн хутка набыў папулярнасць дзякуючы сваёй лірыцы, якая была значна прасцейшай за ў нечым архаічныя ды цяжкія да запамінання словы яго папярэдніка.
Войкавэ (Пэрвамайскі раён)
Войкавэ (Во́йкове, Aybar) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Свінакропнік палявы
Свінакропнік палявы (Spergularia rubra) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўразіі і Паўночнай Афрыцы.
Пётр Малінк
Пётр Ма́лінк (Pětr Malink, 27 ліпеня 1931, Лоза, Лужыца, Германія — 28 жніўня 1984, Будзішын, Германская Дэмакратычная Рэспубліка) — лужыцкі пісьменнік, літаратурны крытык, педагог, перакладчык і драматург. Пісаў на верхнялужыцкай мове.
Свінакропнік палявы
Назва
Свінакропнік палявы, свінакроп чырвоны, чырвоны свінакроп.
Пётр Малінк
Біяграфія
Нарадзіўся 27 ліпеня 1931 года ў сербалужыцкай вёсцы Лоза у сям’і лютэранскага святара. З 1941 па 1948 год пражываў у Бескаве, куды ў 1941 годзе нацысцкімі ўладамі быў высланы яго бацька. У 1951 годзе скончыў Сербалужыцкую вышэйшую школу ў Будзішыне, пасля чаго стаў выкладаць нямецкую і лужыцкія мовы. У 1955 годзе па палітычных прычынах пераехаў у вёску Мінакал, дзе займаўся педагагічнай дзейнасцю ў Сербалужыцкай моўнай школе. З 1960 года па 1976 год працаваў лектарам у выдавецтве «Домавіна». З 1963 года па 1968 год вывучаў культуралогію ва Ўніверсітэце імя Карла Маркса ў Лейпцыгу. З 1976 года працаваў навуковым супрацоўнікам у Інстытуце сербалужыцкага народазнаўства (сёння — Сербалужыцкі інстытут).
Свінакропнік палявы
Апісанне
Аднагадовая або двухгадовая травяністая расліна 5-25 см вышынёй. Лісце лінейна-шчацінападобнае, завостранае. Чашалісцікі тупыя, па краі бела-плёнкавыя, 3-4.5 мм даўжынёй, пялёсткі чырвоныя. Каробачкі і чашачкі роўныя па даўжыні. Насенне бяскрылае. Сцеблы ад аслабелых да ўзыходзячых, разгалінаваны ад аснавання, верхняя частка часта з залозістымі валасінкамі. Лісце супрацьлеглае, без хвосціка. Ліставыя пласціны лінейныя, шаравата-зялёныя. Кветкі адзінкавыя ў пазухах. Вяночак радыяльна-сіметрычны, бледны (фіялетавы) чырвоны, шырынёй 5-8 мм; пялёсткаў пяць, даўжынёй 3-4 мм, прыкладна такой жа даўжыні, што і чашалісцікі. Чашалісцікаў 5, яйкападобныя. Тычынак звычайна 10. Плод: яйкападобная, зеленаватая, 3-клапанная каробачка даўжынёй 4-5 мм.
Пётр Малінк
Біяграфія
За сваю літаратурную дзейнасць быў двойчы ўдастоены Літаратурнай прэміі Домавіны (1962, 1967) і прэміі імя Якуба Чышынскага (1970).
Свінакропнік палявы
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе, Паўночнай Афрыцы, Сярэдняй Азіі, Пакістане,, Сіньцзяне; натуралізаваны ў ПАР, Канадзе, ЗША.
Пётр Малінк
Біяграфія
Пахаваны на Тухорскіх могілках у Будзішыне.
Дмытрыўка (Пэрвамайскі раён, Крым)
Дмытрыўка (Дми́трівка, Oy Mamşaq) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дальне (Пэрвамайскі раён)
Дальне (Да́льнє, Burçı) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Грышынэ (Пэрвамайскі раён)
Грышынэ (Гри́шине, Toqulçaq) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Каштаніўка (Пэрвамайскі раён)
Каштаніўка (Кашта́нівка, Totman) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кам’янка (Пэрвамайскі раён, Крым)
Кам’янка (Ка́м'янка, Kamenka) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Калінінэ (Пэрвамайскі раён)
Калінінэ (Калі́ніне, Orman Acı) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лявонцій Ульянавіч Зданевіч
Лявонцій Ульянавіч Здане́віч (нар. 10 чэрвеня 1955, в. Аркадзія, Брэсцкі раён, Брэсцкая вобласць, цяпер у межах Брэста) — беларускі архітэктар і палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 чэрвеня 1955 года ў вёсцы Аркадзія Брэсцкага раёна (з 2007 г. у межах Брэста).
Ахім Бранкачк
Ахім Бранкачк (Achim Brankačk, 21 жніўня 1926, вёска Мерка, каля Радзібора, Германія — 18 лютага 2013, Каменц, Германія) — лужыцкі, , і хормайстар, пісьменнік.
Лявонцій Ульянавіч Зданевіч
Біяграфія
У 1978 годзе скончыў Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут па спецыяльнасці «архітэктар». Вучыўся ў А. Д. Кудзіненкі, М. М. Суцягіна, М. М. Гайдуковіча. Працаваў у інстытуце «Белдзяржпраект», з 1986 года — галоўны архітэктар праектаў i член Саюза архітэктараў БССР.
Займаецца грамадскай і палітычнай дзейнасцю. У 1990—1995 гадах быў народным дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і Рэспублікі Беларусь ХІІ склікання ад Машэраўскай акругі № 39 горада Мінска. Паводле ўспамінаў Зданевіча змаганне за мандат было жорсткае :
Крэсцяніўка
Крэсцяніўка (Крестяні́вка, Sırt Caylav) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ахім Бранкачк
Біяграфія
Пахаваны на могілках святога Мікалая ў Будзішыне.
Сачыненні
Напісаў некалькі кніг на музычную тэматыку, а таксама музычныя творы для лужыцкай арганісткі Любіны Голанец-Раўпавай і выканаўцы Бярната Краўца.
Лявонцій Ульянавіч Зданевіч
Біяграфія
У 1990-я гады быў членам Камісіі Вярхоўнага Савета Беларусі па пытаннях архітэктуры, будаўніцтва, вытворчасці будаўнічых матэрыялаў і жыллёва-камунальнай гаспадаркі сяла і горада, Камісіі Вярхоўнага Савета Беларусі па адукацыі, культуры і захаванні гістарычнай спадчыны, Камісіі па забяспячэнню адзінай палітыкі выкарыстання дзяржаўных сімвалаў Рэспублікі Беларусь пры Прэзідыуме Вярхоўнага Савета РБ, Часовай камісіі Вярхоўнага Савета Беларусі ацэнцы дзейнасці службовых і іншых адказных асоб у сувязі з ліквідацыяй наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС, Канстытуцыйнай Камісіі. Член Ценевага кабінета (урада) Апазіцыі БНФ. Браў удзел у распрацоўцы і прыняцці Дэкларацыі аб дзяржаўнай незалежнасці Беларусі, а таксама ў падрыхтоўцы законапраектаў да надзвычайнай сесіі Вярхоўнага Савета 24-25 жніўня 1991 года, у ходзе якой была абвешчана незалежнасць Беларусі. Сааўтар Канцэпцыі пераходу Беларускай ССР на рыначную эканоміку (восень 1990), Канцэпцыі эканамічнай рэформы ў Рэспубліцы Беларусь (вясна 1992), Асноўных накірункаў рэформаў для выхаду з крызісу — перадвыбарчая эканамічная платформа БНФ «Адраджэньне» (вясна 1995). Адказны за распрацоўку шэрагу законапраектаў аб зямлі (Зямельны кодэкс і інш.), якія прадугледжвалі перадачу зямлі ва ўласнасць грамадзянам (кастрычнік 1990), сааўтар іншых законапраектаў.
Зянон Пазняк у сваіх успамінах пра пачатак 1990-х гадоў апісаў Зданевіча наступным чынам:
Удзельнік галадоўкі 11-12 красавіка 1995 г. у Авальнай зале, абвешчанай ў знак пратэсту супраць ініцыяванага Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам рэферэндуму аб наданні рускай мове статусу дзяржаўнай і змяненні дзяржаўных сімвалаў — герба «Пагоня» і бела-чырвона-белага сцяга, эканамічнай інтэграцыі з Расіяй і праве Прэзідэнта распускаць Вярхоўны Савет. Удзельнікі галадавання былі жорстка збітыя і выведзеныя з Дома ўрада, ужо 13 красавіка дэпутаты Вярхоўнага Савет, без фракцыі апазіцыі БНФ, прынялі з пастанову аб правядзенні рэферэндуму.
У 1999—2009 гадах дырэктар, галоўны архітэктар УП «ТМ архітэктара Зданевіча Л. У.». Асноўныя напрамкі дзейнасці майстэрні: праектаванне жылых і грамадскіх будынкаў, дызайн інтэр’ераў, ландшафтны дызайн, малыя архітэктурныя формы. Асаблівая тэма — індывідуальныя жылыя дамы, якія майстэрня, як правіла, распрацоўвае комплексна з участкам, унутраным і вонкавым дызайнам.
З 2012 года з’яўляецца членам Савета грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз архітэктараў».
Творчасць
Асноўныя творчыя працы Л. У. Зданевіча: будынак пасольства Украіны ў Рэспубліцы Беларусь па вуліцы Старавіленскай, яго інтэр’еры і добраўпарадкаванне прылеглай тэрыторыі (1995—2000, сааўтары М. М. Пірагоў, К. А. Філіповіч ); рэканструкцыя комплексу будынкаў Упраўлення Беларускай чыгункі па вуліцы Леніна, 17 (2002—2006, у сааўтарстве з М. С. Раманоўскім, А. М. Сарайкіным ); жылая індывідуальная забудова квартала Вялікая Сляпянка, квартал № 5 (1998—2000); забудова пасёлка Сонечны Мінскага раёна на землях вучгаса імя Фрунзэ (2006—2014); рэканструкцыя будынка ў Мінску па вуліцы Сурганава, 54; індывідуальныя жылыя дамы ў Мінску і Мінскім раёне (2000), ландшафтны дызайн, інтэр’еры.
Крылоўка (Пэрвамайскі раён)
Крылоўка (Крило́вка, Qara Nayman) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лявонцій Ульянавіч Зданевіч
Творчасць
Разам са скульптарам Канстанцінам Селіханавым з’яўляецца аўтарам помніка журналісту Ігару Герменчуку (1961—2002) на Усходніх могілках г. Мінска (2004). Л. У. Зданевіч распрацаваў вобразнае і аб’ёмна-прасторавае рашэнне Палаца Рэспублікі (1986—2001, у складзе аўтарскага калектыва М. М. Пірагоў (кіраўнік); В. М. Данілаў, А. Шабалін і іншыя) з абгрунтаваннем горадабудаўнічага рашэння для канкрэтна прынятага месца прывязкі (распрацоўка эскізаў, макетаў аб’ёмнага і горадабудаўнічага рашэння розных варыянтаў). .
Сям’я
У 1992 годзе ажаніўся з Аленай Зданевіч, з якой мае чацвёра дзяцей. Дзве старэйшыя дачкі, Надзея і Марыя (працуе разам з бацькам), сталі архітэктарамі, сын Уладзімір — будаўніком.
Макарыўка (Пэрвамайскі раён)
Макарыўка (Мака́рівка, Kirey) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лэвітаніўка
Лэвітаніўка (Левіта́нівка, Levitanovka) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Матвііўка (Пэрвамайскі раён)
Матвііўка (Матві́ївка, Şigim) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Юрава-Завальная вуліца
Ю́рава-Зава́льная вуліца (Юрово-Завальная улица) — вуліца ў гістарычным цэнтры Мінска, у Ракаўскім прадмесці.
Гісторыя
Праведзена ў 1865 г. за зрытым гарадскім валам, на месцы засыпанага рова. Злучала вуліцы Ракаўскую (Юраўскую) і Раманаўскую слабаду.
Калі ў 1927 годзе на рагу з вуліцай Ракаўскай быў адкрыты першы ў Мінску хлебазавод, вуліца была пейменавана ў Хлебную. У 1970-я гады большую частку яе забудовы знеслі, а захаваныя будынкі прылічылі да суседняй вуліцы Астроўскага (былой Ракаўскай). Да 2010-х гадоў захавалася толькі палова былой вуліцы як безыменны пад’езд да хлебазавода на Ракаўскай.
У часе рэканструкцыі квартала было хлебазавада ў канцы 2010-х гг. праезд быў працягнуты і злучаны з існуючым выездам на вуліцу Раманаўская Слабада. Трасіроўка праезда блізкая да трасіроўкі гістарычнай вуліцы, праўда, праходзіць па іншы бок ад дома па адрасе вуліца Раманаўская Слабада, 14А. На гістарычным месцы вуліцы плануецца аднавіць частку гарадскога вала з бастыёнам. Месца, дзе калісьці праходзіў гарадскі вал, пазначана на тратуары пліткай чорнага колеру.
16 кастрычніка 2015 года рашэннем Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў праезду была вернутая гістарычная назва Юрава-Завальная.
Мэльнычнэ (Пэрвамайскі раён)
Мэльнычнэ (Ме́льничне, Kütüke) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Віктар Паўлавіч Іўлічаў
Віктар Паўлавіч Іўлічаў (нар., Баку) — беларускі архітэктар. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі архітэктуры і Украінскай акадэміі архітэктуры.
Біяграфія
Галоўны архітэктар СЗАТ «Кампанія па развіцці індустрыяльнага парку», якая працуе над індустрыяльным паркам «Вялікі Камень».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года. Член КПСС з 1974 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы (усё ў суаўтарстве): першыя серыі аб’ёмна-блокавых жылых дамоў 3-АПБ (1970—1976), 2-я чарга мемарыяльнага комплексу «Брэсцкая крэпасць-герой» (1972—1974), станцыя метрапалітэна «Інстытут культуры» (1980—1984), рэканструкцыя плошчы Перамогі ў Мінску (1983—1984) , будынка абласнога драматычнага тэатра ў Гомелі , Міжнародны маладзёжны лагер «Юнацтва» на Заслаўскім вадасховішчы (1978—1980), эскіз-ідэя цэнтра Гаваны, Куба (1981—1983), гасцініца «Лас-Пальмас», Куба (1982), міжнародны памежны пераход «Варшаўскі мост» у Брэсце (2004), помнік князю Давыду ў Давыд-Гарадку Брэсцкай вобласці (2000) , будынак Генеральнага консульства Польшчы (1988) у Мінску, генпланы Магілёва, Віцебска, Гродна, Гомеля, Брэста і інш.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (2002, у аўтарскім калектыве) — ''за архітэктурна-манументальны ансамбль забудовы цэнтра г. Давыд-Гарадка з памятным знакам князю Давыду, створаны ў 1998—2000 гадах'', Ганаровы будаўнік (2008).
Панфілаўка (Пэрвамайскі раён)
Панфілаўка (Панфі́ловка, Ulan Eli) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Прывільнэ (Пэрвамайскі раён)
Прывільнэ (Приві́льне, Qocambaq) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сары-Баш
Сары-Баш (Сари-Баш, Sarıbaş) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Рыўнэ (Пэрвамайскі раён)
Рыўнэ (Рі́вне, Acı Atman) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пяненжна
Пяненжна (Pieniężno, Mehlsack) — горад у Польшчы, у Бранеўскім павеце Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пяненжна. Займае плошчу 3,81 км². Насельніцтва 2700 чалавек (на 2018).
Гісторыя
Горад уззнік як умацаванае паселішча прусаў. У сярэдзіне ХІІІ ст. яны ваявалі з тэўтонцамі, але пацярпелі паразу. У выніку, у адпаведнасці з пагадненнем паміж Крыжакамі і Рымскім Папам Інакенціем IV, Вармію атрымаў біскуп, а гэтае паселішчаa было перададзена капітуле. Першыя запісы ў хроніках Тэўтонскага ордэна падаюць дату 1282 г.
У 1414 г. гараджане добраахвотна ўпусцілі ў горад польскія войскі на чале з Ягайлам. Пасля пачатку Трынаццацігадовай вайны ў 1454 г. гараджане сталі на бок крыжакоў. Праз год горад захапілі палякі, якія руйнуюць замак, рабуюць і спальваюць увесь горад. З 1466 г. горад разам з Варміяй уваходзіў у склад Польскага Каралеўства. У 1518 і 1519 гг. тут у замку жыў Мікалай Капернік. У 1520 г. захапілі горад і часткова знішчылі яго войскі Альбрэхта Гогенцолерна. У 1626 г. горад абрабавалі і разрабавалі шведскія войскі, праз год значная частка будынкаў была спалена, аднак палякі пад кіраўніцтвам Станіслава Рэверы Патоцкага адбілі горад. У часы Рэчы Паспалітай адным з мэраў горада быў мастак Пётр Кольбэрг.
З-за разбурэння горада больш чым на 90% зімой 1945 г. паселішча не ўвайшло ў лік польскіх гарадоў, бо ягонае насельніцтва тады складала ўсяго 640 чалавек. Паселішча ў 1959 г. атрымала статус пасёлка гарадскога тыпу, а гарадскія правы атрымала толькі ў 1973 г.
Свэрдлоўскэ (Пэрвамайскі раён)
Свэрдлоўскэ (Свердло́вське, Devlet Ali) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Снігурыўка (Пэрвамайскі раён)
Снігурыўка (Снігурі́вка, Snegirevka) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сусанінэ
Сусанінэ (Суса́ніне, Büyük Buzav) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Стэпнэ (Пэрвамайскі раён)
Стэпнэ (Степне́, Muniy) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Упорнэ
Упорнэ (Упо́рне, Qıyat Orqa) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Фрунзэ (Пэрвамайскі раён)
Фрунзэ (Фру́нзе, Frunze) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Хамад бін Халіфа Аль Тані
Шэйх Хамад бін Халіфа Аль Тані (араб. حمد بن خليفة آل ثاني; нар. 1 студзеня 1952 года, Доха, Катар) — эмір Катара з 26 чэрвеня 1995 года (пасля звяржэння свайго бацькі, які знаходзіўся на адпачынку ў Швейцарыі).
Пачаў сваю адукацыю ў Катары, скончыў каралеўскую ваенную акадэмію Сандхёрст (Вялікабрытанія) у ліпені 1971 г., служыў у арміі Катара. З 31 мая 1977 г. — прастолапераемнік і міністр абароны, шмат зрабіў для мадэрнізацыі арміі. Адказваў таксама за спартыўную падрыхтоўку юнакоў. Актыўна займаецца падтрымкай спорту. 27 чэрвеня 1995 г. у выніку бяскроўнага перавароту зрынуў свайго бацьку і прыйшоў да ўлады. Валодае дрэнным здароўем, пакутуе ад дыябету. У 1997 г. зрабіў Катар першай краінай рэгіёну, якая дала выбарчае права жанчынам. У 1996 г. спрыяў з’яўленню тэлеканала Аль-Джазіра.
Зборная КНДР па футболе
Зборная КНДР па футболе — нацыянальная футбольная каманда, якая прадстаўляе Паўночную Карэю на міжнародных турнірах. Удзельнік двух чэмпіянатаў свету (1966, 2010). Хатнія матчы праводзіць на стадыёне Першага мая, які з’яўляецца самым вялікім па змяшчальнасці ў свеце.
Чэмпіянат свету 1966
Годам славы паўночнакарэйскай зборнай стаў 1966 год, калі КНДР удзельнічала ў чэмпіянаце свету па футболе ў Англіі і, на здзіўленне многіх, выйшла ў чвэрцьфінал, хоць у камандзе гулялі непрафесіяналы. На групавым этапе «Чхаліма» спачатку пацярпела паражэнне ад Савецкага Саюза (0:3), затым згуляла ўнічыю са зборнай Чылі (1:1) і, нарэшце, у апошнім матчы атрымала сенсацыйную перамогу над італьянцамі — з лікам 1:0, якая ў іх супернікаў увайшла ў гісторыю самых цяжкіх паражэнняў «скуадры адзуры». У чвэрцьфінале карэйцы сустрэліся з камандай Партугаліі і здзівілі заўзятараў, якія сабраліся на стадыёне ў Ліверпулі, трыма галамі, якія былі забіты ў браму партугальцаў на працягу першых 24 хвілін сустрэчы. Матч, аднак, скончыўся паражэннем зборнай КНДР з лікам 3:5. Па звестках прэсы, сведкаў і ўдзельнікаў падзей, усе члены каманды, акрамя футбаліста Пак Ду Іка пасля гэтага паражэння былі сасланыя ў канцлагеры, сам Пак адмаўляе гэту інфармацыю. У 2002 годзе брытанскі рэжысёр Даніэль Гордан стварыў дакументальны фільм «Гульня іх жыццяў», дзе распавёў пра лёсы сямі членаў той паўночнакарэйскай зборнай.
Выхад паўночнакарэйцаў у плэй-оф чэмпіянату свету стаў першым сур’ёзным поспехам для азіяцкіх зборных: да гэтага ніводная нацыянальная каманда Азіі не пераадольвала групавой бар’ер мундыялю.
Тыханіўка (Пэрвамайскі раён)
Тыханіўка (Ти́хонівка, Boz) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чапаевэ (Пэрвамайскі раён)
Чапаевэ (Чапа́єве, Botaş) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зборная Катара па футболе
Зборная Катара па футболе — нацыянальная зборная, якая прадстаўляе Катар на міжнароднай футбольнай арэне. Кантроль над зборнай ажыццяўляе Футбольная асацыяцыя Катара.
Гісторыя
Зборная Катара яшчэ ні разу не трапляла на чэмпіянат свету, аднак двойчы ўдзельнічала ў алімпійскім футбольным турніры — у 1984 і 1992. На гульнях 1992 каманда Катара прабілася ў чвэрцьфінал, і на сённяшні дзень гэта з’яўляецца самым вялікім поспехам у гісторыі футбола гэтай краіны.
На 15-х Азіяцкіх гульнях (2006) зборная Катара заваявала залатыя медалі ў спаборніцтвах па футболе. Таксама Катар выйграваў Кубак Персідскага заліва ў 1992 і 2004 гадах, у абодвух выпадках з’яўляючыся краінай-арганізатарам, а таксама ў 2014 годзе. Нацыянальная зборная Катара не прабівалася ў фінальную стадыю чэмпіянату свету, а вось каманда, складзеная з ігракоў не старэйшых за 20 гадоў, стала другой на моладзевым чэмпіянаце свету ў 1981 годзе, саступіўшы ў фінале зборнай ФРГ.
У 2019 годзе зборная Катар ўпершыню ў сваёй гісторыі стала пераможцам Кубка Азіі.
Медуніца (значэнні)
Медуніца
Азэрнэ (Джанкойскі раён)
Азэрнэ (Озе́рне, Uzun Saqal) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Авачэвэ (вёска)
Авачэвэ (Овоче́ве, Tav Buzar) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Акцябр (Джанкойскі раён)
Акцябр (Октя́бр, Bay Könçek) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ардэнаноснэ
Ардэнаноснэ (Орденоно́сне, Acay Qat) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дзібрыўка (Джанкойскі раён)
Дзібрыўка (Дібрі́вка, Dubrovka) — пасёлак у Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Відраднэ (Джанкойскі раён)
Відраднэ (Відра́дне, Venera) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Вітвыстэ
Вітвыстэ (Вітви́сте, Mamut) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Чэрнавэ
Чэрнавэ (Черно́ве, Ay Qış) — вёска ў Пэрвамайскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Яснэ (Джанкойскі раён)
Яснэ (Я́сне, Yasnoye) — пасёлак у Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Астроўскэ (Джанкойскі раён)
Астроўскэ (Остро́вське, Tarhan Sunaq) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2448001—2449000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2448001—2449000)
Валодынэ (Джанкойскі раён)
Валодынэ (Воло́дине, Qırq İşün) — пасёлак у Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Мыцюрынэ
Мыцюрынэ (Митю́рине, Mitürino) — пасёлак у Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дарожне (Джанкойскі раён)
Дарожне (Доро́жнє, Dorojnoye) — пасёлак у Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Ермаковэ
Ермаковэ (Єрмако́ве, Totay) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Аль-Джазіра
«Аль-Джазіра» (араб. الجزيرة) — міжнародная тэлекампанія са штаб-кватэрай у горадзе Доха, сталіцы Катара. Створана ў 1996 годзе па ўказе эміра Катара.
Вядомая ў заоднім свеце стала пасля таго, як пачала асвятляць авія- і ракетныя ўдары войскаў кааліцыі па Афганістане і трансляцыі заяў Усамы бін Ладэна ў эфіры тэлеканала.
Назва «Аль-Джазіра» у перакладзе з арабскай азначае «востраў» і мае на ўвазе скарачэнне ад арабскага الجزيرة العربية (аль-Джазіра аль-Арабія) — традыцыйнай арабскай назвы Аравійскага паўвострава, на якім размешчаны Катар.
У кампаніі ёсць свой сайт у інтэрнэце, які мае з 2003 таксама англамоўную версію — цяпер афіцыйны сайт канала Al Jazeera English.
Завіт-Лэнінскы
Завіт-Лэнінскы (Заві́т-Ле́нінський, Küçük Alqalı) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Аль-Джазіра
У сетку Аль-Джазіра ўваходзяць некалькі каналаў:
Спіс аб’ектаў PGC (1073001—1074000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1073001—1074000)
Зэлэны Яр (Джанкойскі раён)
Зэлэны Яр (Зеле́ний Яр, Zelönıy Yar) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зэрнавэ (Джанкойскі раён)
Зэрнавэ (Зернове́, Töbey) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Жылынэ
Жылынэ (Жи́лине, Cadra Borlaq) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Дмытрыўка (Джанкойскі раён)
Дмытрыўка (Дми́трівка, Dmitriyevka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Зарычнэ (Джанкойскі раён)
Зарычнэ (Зарі́чне, Qamacı) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Калыніўка (Джанкойскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка, Kalinovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Кіндратавэ
Кіндратавэ (Кіндратове́, Aqsürü Qoñrat) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Макуоры
Макуоры (Macquarie) — востраў у паўднёвай частцы Ціхага акіяна (каля 1,5 тыс. км на паўднёвы ўсход ад Тасманіі). На востраве знаходзіцца самая паўднёвая кропка валоданняў Аўстраліі. Плошча — 128 км².
Гісторыя
Востраў адкрыты 11 ліпеня 1810 г. аўстралійскімі кітабоямі. У тым жа годзе ён быў уключаны ў Новы Паўднёвы Уэльс. У 1890 г. увайшоў у склад Тасманіі.
У першым рапарце аб адкрыцці мелася сведчанне аб знаходке старажытнага часовага населенага месца. Аднак пазнейшыя пошукі паказалі, што да XIX ст. людзей на Макуоры не было.
28 лістапада 1829 г. востраў даследавала і нанесла на карту расійская экспедыцыя на чале Ф. Белінзгаўзена.
У 1902—1920 гг. Макуоры быў арандаваны навазеландцам Джозэфам Хэтчам, які займаўся тут здабычай тлушчу пінгвінаў.
Каласкы (Джанкойскі раён)
Каласкы (Колоски́, Şolom Aleyhem) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Макуоры
Гісторыя
У 1911—1914 гг. востраў выкарыстоўваўся як база для Аўстралійскай антарктычнай экспедыцыі.
У 1933 г. абвешчаны запаведнікам.
5 снежня 1997 г. уключаны ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Зараз на Макуоры працуе аўстралійская палярная станцыя Анарэ, аднак сталага насельніцтва няма.
Прырода і геаграфія
Востраў Макуоры ўяўляе сабой два гарыстых плато, выцягнутых з поўначы на поўдзень і злучаных кароткім пярэсмыкам. Прыкладная даўжыня — 34 км, шырыня — 5 км. Найвышэйшы пункт — гара Гамльтан (433 м) на поўдні.
Клімат прахалодны субантарктычны. У снежні сярэдняя тэмпература 14,4 °C, у ліпені 8,5 °C. Вельмі рэдка тэмпература апускаецца ніжэй за 0 °C, але з чэрвеня па кастрычнік выпадае снег. Штогадовыя ападкі складаюць 967,8 мм. Назіраецца ўсяго 856 ясных гадзін у год.
На востраве шмат ручаёў, ёсць забалочаныя мясціны.
Флора характэрная для субантарктычнага рэгіёну. Расліны рэдка вырастаюць вышэй за 1 м. Налічваецца каля 45 відаў вышэйшых раслін і 90 відаў мохападобных. Сярод эндэмікаў асабліва вылучаюцца 2 віды архідэй Nematoceras dienemum і Nematoceras sulcatum.
Фаўна прадстаўлена шматлікімі марскімі птушкамі і ластаногімі.
Кавыльнэ (Джанкойскі раён)
Кавыльнэ (Кови́льне, Toy Töbe) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спірэя белая
Спірэя белая (Spiraea alba) — від кветкавых раслін сямейства.
Назва
У англійскай мове мае назву «лугавы ласунак» (meadowsweet).
Батанічнае апісанне
Куст са многімі разгалінаванымі сцябламі. Кветкі белыя або светла-ружовыя 6 мм у дыяметры, сабраны ў густыя групы 10—15 см даўжынёй. Квітнее доўга, з сярэдзіны лета да сярэдзіны восені. Лісце вузкае, цёмнае зверху і светлае знізу. Кара шэрая або чырвоная, гладкая, лушчыцца са ствала роўнымі палосамі.
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Расце на вільготных лугах у ЗША.
Зборная Бельгіі па футболе
Зборная Бельгіі па футболе прадстаўляе Бельгію на міжнародных матчах і турнірах па футболе з 1904 года. Кіруецца і кантралюецца Каралеўскай бельгійскай федэрацыяй футбола, якая з’яўляецца адным з 55 членаў УЕФА (Саюз еўрапейскіх футбольных асацыяцый) і ўваходзіць у ФІФА.
Адна з найстарэйшых зборных Еўропы па футболе, прымала ўдзел ва ўсіх малых і буйных турнірах пачатку XX стагоддзя.
Ян Мешканк
Біяграфія
Пасля вайны працягнуў займацца выкладчыцкай дзейнасцю. Быў настаўнікам, займаўся актыўнай грамадскай дзейнасцю. 10 мая 1945 года ў Будзішыне адбыўся сход лужыцкіх грамадскіх дзеячаў, у якім удзельнічалі таксама Ян Мешканк і Ян Цыж. Падчас гэтага сходу яны вырашылі ўзнавіць дзейнасць забароненага нацыстамі сербалужыцкага культурна-асветніцкага таварыства «Домавіна». Да 30 лістапада 1946 года быў выконваючым абавязкі старшыні «Домавіны» і да 1957 года — членам савета «Домавіны». Як адзін з заснавальнікаў Сербалужыцкага нацыянальнага камітэта ўступіў у палітычны канфлікт са старшынёй «Домавіны» Павалам Неда. У 1951 годзе быў адным з заснавальнікаў Інстытута сербскага народазнаўства (сёння — Сербалужыцкі інстытут).
У 1970 годзе выйшаў на пенсію. У 1972 годзе за сваю актыўную грамадскую дзейнасць быў удастоены прэміі імя Якуба Чышынскага.
Памёр 4 кастрычніка 1972 года ў вёсцы Канецы.
Катарскі рыял
Ката́рскі рыя́л (, код: QAR) — афіцыйная валюта Катара. Ён падзяляецца на 100 дыхрамаў (درهم) і мае таксама скарачэнне QR (ر.ق).
Гісторыя
Да 1966 года, Катар ужываў у якасці нацыянальнай валюты індыйскую рупію. У 1966 годзе пасля дэвальвацыі рупіі краіна, разам з іншымі краінамі Персідскага заліва выбрала шлях на ўвядзенне ўласнай валюты. Але перад гэтым Катар выкарыстоўваў паралельна і Саудаўскі рыял, потым быў уведзены Катарскі і Дубайскі рыял. Да 1973 года, Катар і Дубаі карысталіся рыялам адначасова, але пасля далучэння Дубаі да Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў, Катар пачаў выкарыстоўваць катарскі рыял самастойна.
Манэты
У 1966 годзе, былі ўведзеныя манеты (з назвай Катара і Дубаі) 1, 5, 10, 25 і 50 дыхрамаў. У 1973 годзе былі ўведзены новыя манэты аднолькавай вартасці, але толькі з назвай Катара.
Банкноты
У 1966 годзе, Катар і Дубаі увялі ўласныя банкноты вартасцю 1, 5, 10, 25, 50 і 100 рыялаў. Яны былі заменены ў 1973 годзе Катарскім валютным агенцтвам банкнотамі вартасцю 1, 5, 10, 50, 100 і 500 рыялаў.
Курумэ
Курумэ — цэнтральны горад Японіі, размешчаны ў прэфектуры Фукуока, на востраве Кюсю. Плошча горада — 229,84 км², насельніцтва — 302 644 чалавекі (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1316,76 чал./км². Заснаваны 1 красавіка 1889 года, а статус цэнтральнага горада атрымаў 1 красавіка 2008 года.
Інжынерна-педагагічны факультэт БНТУ
Інжынерна-педагагічны факультэт БНТУ (ІПФ БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага Нацыянальнага Тэхнічнага Універсітэта.
Гісторыя
Факультэт быў створаны ў 1964 годзе. У звязку з узбуйненнем факультэтаў у 1986 г. факультэт быў ліквідаваны.
1 лютага 1999, у звязку з зменай падыходу да структуры падрыхтоўкі інжынерна-педагагічных кадраў быў наноў утвораны інжынерна-педагагічны факультэт.
Такацукі
Такацукі — цэнтральны горад Японіі ў прэфектуры Осака. Размешчаны на паўднёвым захадзе вострава Хонсю, на поўнач ад горада Осака і паўднёвы захад ад Кіёта. Адміністрацыйна ўваходзіць у прэфектуру Осака рэгіёна Кінкі.
Мяжуе з гарадамі Сетцу, Хіраката, Ібаракі, Сімамота (усе — прэфектура Осака), а таксама з Кіёта, Камеока (прэфектура Кіёта).
Статус горада з 1 студзеня 1943 года.
Эмі Росум
Эмі Росум, Эмануэль Грэй Росум (нар. 12 верасня 1986, ЗША) — амерыканская і спявачка яўрэйскага паходжання. Першымі фільмамі, якія прынеслі ёй вядомасць, сталі «» (2000), «» (2001) і «» (2002). Аднак сапраўднае прызнанне сусветнай грамадскасці прыйшло да яе толькі пасля выхаду ў пракат фільма «Таямнічая рака» (2003). У далейшым яна знялася ў фільмах-катастрофах «Паслязаўтра» (2004) і «Пасейдон» (2006). У 2010 годзе Росум увайшла ў акцёрскі склад тэлесерыяла «Бессаромнікі» ў якасці выканаўцы галоўнай ролі.
У 2007 годзе Росум выпусціла свой дэбютны альбом Inside Out, а таксама Калядны міні-альбом Carol of the Bells.
Фукуяма
Фукуяма:
Рафаэль Карэа
Рафаэ́ль Карэ́а (ісп.: Rafael Correa), поўнае імя Рафаэ́ль-Вісэ́нтэ Карэ́а-Дэльга́да (ісп.: Rafael Vicente Correa Delgado), (6 красавіка 1963, Гуаякіль) — эквадорскі палітык левай плыні, дзейны Прэзыдэнт Рэспублікі Эквадор. Разам з Ленінам Марэнам (віцэ-прэзідэт) перамог 26 лістапада у другім туры Усеагульных прэзідэнцкіх выбарах дастаўшы 57,67 % сапраўдных галасоў, яго супернік Альвара Набоа — 43,33 %.
Фукуяма (горад)
Фукуяма — цэнтральны горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Хірасіма. Плошча горада — 518,14 км², насельніцтва — 461 417 чалавек (1 ліпеня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 890,53 чал./км².
Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Цюгоку. З ім мяжуюць гарады Онаміты, Фуцю, Касаока, Ібара, Мітоё, Кан’ондзі і пасёлкі Дзінсекікаген, Камідзіма.
Курасікі
Курасікі — цэнтральны горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Акаяма. Плошча горада — 354,72 км², насельніцтва — 478 591 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1349,21 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Цюгоку. З ім мяжуюць гарады Акаяма, Тамана, Содзя, Асакуты, Сакаідэ, Маругамэ і пасёлкі Якагэ, Хаясіма.
Брава
Брава:
Гайдэнгайм-ан-дэр-Брэнц
Гайдэнгайм (Heidenheim an der Brenz, Hoidna, Hoirna) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Гайдэнгайм. Насельніцтва — 48 164 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 107,10 км². Афіцыйны код — 08 1 35 019.
Горад падзяляецца на чатыры гарадскія раёны (Шнайтгайм, Мергельштэтэн, Огенгаўзен і Гроскухен).
Камсамольскэ (Джанкойскі раён)
Камсамольскэ (Комсомо́льське, Komsomolskoye) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Капані (Джанкойскі раён)
Капані (Копа́ні, Qopan) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Касцянтыніўка (Джанкойскі раён)
Касцянтыніўка (Костянти́нівка, Konstantinovka) — вёска ў Джанкойскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Спіс аб’ектаў PGC (2449001—2450000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2449001—2450000)
Бітва за Пальміру (снежань 2016)
Другая бітва за Пальміру пачалася падчас снежаньскай аперацыі баевікоў Ісламскай дзяржавы са спробай захапіць адбіты ў іх у сакавіку старажытны горад Пальміра, які з’яўляецца сусветнай спадчынай ЮНЕСКА. Наступленне было пачата ў момант, калі сірыйскія і расійскія ўзброеныя сілы былі сканцэнтраваны на Алепа. У снежні 2016 года баевікі ІДІЛ цалкам захапілі Пальміру. 2 сакавіка 2017 года Пальміра была вернута пад кантроль ўрадавых войскаў.
Папярэднія падзеі
Баевікі ІД захапілі Пальміру ў маі 2015 года, у той час як Сірыйская Арабская Армія сышла з горада. У сакавіку 2016 горад быў адбіты. Аднак тэрарыстычная групоўка ўсё яшчэ ўтрымлівала ўсход правінцыі Хомс і знаходзілася ў непасрэднай блізкасці да Пальміры. Горад мае гістарычную каштоўнасць, а сама бітва адбывалася на фоне наступлення на Масул і Раку. Гэта месца таксама стратэгічна важна, паколькі знаходзіцца ў непасрэднай блізкасці да нафтавых радовішчаў. На працягу лета 2016 года баявікі ІД знаходзіліся з трох бакоў ад Пальміры (на поўнач, ўсход і поўдзень), урадавыя сілы кантралявалі Пальміру, наваколлі і дарогу Пальміра—Хомс, на якой размешчана авіябаза Т-4 (Тыфор).
Новае наступленне ІД
Паведамленні аб актыўнасці баевікоў ІД сталі паступаць 8 снежня 2016 года. 9 снежня баі вяліся ўжо на подступах да Пальміры, дзе ісламарадыкалы выкарыстоўвалі нагружаныя выбухоўкай аўтамабілі для прарыву абароны. Паведамлялася аб выкарыстанні для гэтага танка без вежы, начыненага выбухоўкай. 8—9 снежня ВПС Сірыі і ПКС Расіі наносілі масіраваныя ўдары з паветра, і наступленне баевікоў прыпынілася. 9 снежня з Пальміры сышлі расійскія вайскоўцы, частка ўрадавых войскаў і жыхароў горада. 10 снежня наступленне баевікоў ІД аднавілася, ім удалося захапіць элеватары на ўсходзе Пальміры, і 11 снежня джыхадзісты ўсталявалі кантроль над горадам. 12 снежня атрады ўзброеных фарміраванняў «Ісламскай дзяржавы» працягнулі наступленне ад Пальміры ў заходнім напрамку. Байцы групоўкі таксама захапілі населеныя пункты Аль-Баярат і Ад-Дава на захад ад Пальміры і нафтавае радовішча Хаян. Па словах Таля Аль-Баразі, губернатара правінцыі Хомс, у якой знаходзіцца Пальміра, з горада былі эвакуіраваны 80% насельніцтва.