cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Анастасія Ігараўна Віннікава
Біяграфія
Працавала з Васілём Раінчыкам, займалася вакалам з Таццянай Глазуновай. Песні Віннікавай пісаў вядомы беларускі аўтар Яўген Алейнік. За час супрацоўніцтва было напісана 5 кампазіцый.
Першапачатковая песня, з якой збіралася ехаць Віннікава на Еўрабачанне, «Народжанная ў Беларусі», не падыйшла па правілам конкурсу, бо яе відыёролік ужо дэманстраваўся. Менавіта з гэтай песняй Анастасія выступала на «Музычным судзе — 3».
Анастасія Віннікава на Еўрабачанні-2011
А. Віннікава выступіла на Еўрабачанні, згодна жэраб’ёўке, пад нумарам 16, у другім палуфінале. Яна сапернічала з 18-цю канкурсантамі з розных краін. У фінал не прайшла.
Уладзімір Сяргеевіч Семяніхін
Уладзімір Сяргеевіч Семяні́хін ( — ) — савецкі вучоны ў галіне аўтаматыкі і тэлемеханікі, доктар тэхнічных навук (1964), прафесар (1968), акадэмік Акадэміі навук СССР (1972), Герой Сацыялістычнай Працы (1981).
Біяграфія
Нарадзіўся 9 лютага 1918 года ў горадзе Сумы. Скончыў сярэднюю школу ў Данецку. У 1941 годзе скончыў Маскоўскі энергетычны інстытут па спецыяльнасці аўтаматыка і тэлемеханіка і быў накіраваны на завод № 217 Народнага камісарыята ўзбраення СССР у Свярдлоўску. Займаў пасады інжынера, старшага майстра, начальніка цэха. У 1946—1948 гадах У. С. Семяніхі на пасадзе старшага інжынера Тэхнічнага ўпраўлення Міністэрства ўзбраення СССР у Маскве. З 1948 года працаваў на Электрамеханічным заводзе «Зорка» (завод № 569) у Загорску начальнікам цэха, а з 1950 года начальнікам АКБ — галоўным канструктарам завода. У 1963—1971 гадах У. С. Семяніхін на пасадзе дырэктара НДІ-101 (з 1966 года — Навукова-даследчы інстытут аўтаматычнай апаратуры) Міністэрства радыёпрамысловасці СССР у Маскве, а з 1971 года — намеснік Міністра радыёпрамысловасці, член калегіі міністэрства, навуковы кіраўнік Навукова-даследчага інстытута аўтаматычнай апаратуры (НДІАА) і Навукова-даследчага інстытута «Усход». У 1974 годзе вярнуўся працаваць у НДІАА. У лістападзе 1974 годзе стаў генеральным канструктарам інстытута, а ў 1976 годдзе прызначаны яго дырэктарам.
Памёр У. С. Семяніхін 27 лістапада 1990 года. Пахаваны на Вастракоўскіх могілках у Маскве.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Аўтар больш за 200 навуковых прац ў галіне аўтаматызаваных сістэм кіравання і і спецыяльнага прыладабудавання. Пад навуковым кіраўніцтвам У. С. Семяніхіна была створана Аўтаматызаваная сістэма кіравання Узброеных Сіл СССР, якая забяспечвае эфектыўны абмен інфармацыяй паміж цэнтрам кіравання і аб’ектамі аўтаматызацыі, раззасяроджанымі па тэрыторыі ўсёй краіны, а таксама спраектаваны шэраг сістэм рэгіянальнага і аб’ектавага ўзроўняў. З 1966 года кіраваў базавай кафедрай «Аўтаматызаваныя сістэмы кіравання» Маскоўскага інстытута радыётэхнікі, электронікі і аўтаматыкі.
У 1979—1989 гадах У. С. Семяніхін абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР, з’яўляўся членам Прэзідыума Вышэйшай атэстацыйнай камісіі пры Савеце Міністраў СССР.
Памяць
Імя акадэміка У. С. Семяніхіна прысвоена Навукова-даследчаму інстытуту аўтаматычнай апаратуры (у 1991 годзе ) і караблю Балтыйскага флота. На будынку НДІАА ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Гамб’е
Гамб’е (Îles Gambier) — група астравоў у Французскай Палінезіі. Звычайна разглядаюцца як частка архіпелага Туамоту. Агульная плошча — 31 км². Насельніцтва — 1337 чал. (2007 г.)
Прырода
Астравы Гамб’е сфарміраваліся ў выніку складанага геалагічнага працэсу апускання старажытнага вулкана, які быў актыўным каля 30 — 40 млн гадоў таму. Больш вялікія астравы ўяўляюць сабою рэшткі вулканічнага конуса, што засталіся над паверхняй акіяну. Дробныя астравы ўзніклі пазней. Яны маюць каралавае паходжанне. Усяго налічваецца 14 астравоў. Самы вялікі і адзіны населены востраў — Мангарэва.
Клімат трапічны пасатны. У выніку ўздзеяння Эль-Ніньё тут назіраецца значны перапад тэмператур. У летнія месяцы (з лістапада да красавіка) трымаецца цёплае, але не спякотнае надвор'е. Тэмпературны максімум 1989 г. склаў +31,2 °C. Аднак узімку (з мая да верасня) начная тэмпература можа апускацца ніжэй за +20 °C. Тэмпературны мінімум 1992 г. склаў +13,2 °C.
Прырода астравоў была значна зменена чалавекам яшчэ да з’яўлення еўрапейцаў. На востраве Мангарэва пераважаюць культурныя насаджэнні (какосавая пальма, хлебнае дрэва, бананы, кава, хвоя). На астатніх астравах захаваліся мясцовыя віды. Фаўна астравоў бедная, аднак вялікая лагуна астравоў Гамб’е вядома сваёй біялагічнай разнастайнасцю.
Гісторыя
Астравы Гамб’е былі населены ў пачатку 2 тысячагоддзя н. э. выхадцамі з Маркізскіх астравоў, якія сфарміравалі мясцовы этнас мангарэва. Жыхары астравоў Гамб’е славіліся ў старажытнай Палінезіі як выдатныя рамеснікі, апрацоўшчыкі каменю і ракавін. Яны актыўна займаліся гандлем і стварылі даволі складанае грамадства. У пач. XIX ст. на 4 астравах жыло каля 5000 тубыльцаў.
Англійскія піраты адкрылі астравы Гамб’е ў 1687 г. і далі ім імя аднаго з мараплаўцаў-суайчыннікаў. Аднак упершыню брытанцы высадзіліся на востраве Мангарэва толькі ў 1826 г. З 1834 г. сярод астравіцян працавалі французскія каталіцкія місіянеры.
У 1881 г. землі мангарэва былі анексаваны Францыяй. Дзякуючы актыўнасці французскіх гандляроў на астравах Гамб’е доўгі час паспяхова развіваліся вытворчасць какосаў і садавіны. Але з 1930-ых гг. мясцовая эканоміка адчувала заняпад, што прывяло да сталай міграцыі мясцовага насельніцтва на Таіці. У другой палове XX ст. колькасць насельніцтва значна скарацілася. Сітуацыя пачала выпраўляцца толькі ў пач. XXI ст.
Эканоміка
Асноўныя заняткі мясцовага насельніцтва — вырошчванне жэмчугу ў лагуне, а таксама абслугоўванне турыстаў.
Засцерагальнае ўзбраенне
Засцерага́льнае ўзбрае́нне — частка агульнага ўзбраення воінаў, баявое пакрыццё, прызначанае для аховы розных частак цела ад наступальнай зброі праціўніка.
Засцерагальнае ўзбраенне падзяляецца на асабістае (ношанае на сабе або з сабою) і калектыўнае (шчыт гарматы, кулямёта, браня танка ці лятальнага апарата і інш.).
Найбольш распаўсюджаны ў наш час матэрыял выканання — сталь, гістарычна — жалеза, іншыя металы, драўніна, скура, тканіна, шнур, камбінацыі розных матэрыялаў. З 20 ст. ва ўжытак уваходзяць сінтэтычныя матэрыялы («нейлон», «кеўлар», «лексан», шклопластык або вугляпластык і інш.), адмысловыя гатункі керамікі.
Да распаўсюджання агнястрэльнай зброі засцерагальнае ўзбраенне было прыстасавана, галоўным чынам, для абароны спачатку ад кідальнай (~2000 — ~500 да н.э.), потым і ад халоднай зброі. У склад такіх сродкаў абароны ўваходзілі галаўныя ўборы, тулаўныя даспехі, розныя дэталі, шчыты. Засцерагальнае ўзбраенне існавала і для баявых жывёл (коней, сланоў).
З развіццём агнястрэльнай зброі (18 ст.) цяжкія засцерагальныя сродкі зніклі, перад 19 ст. выкарыстоўвалася толькі лёгкія сродкі абароны (каска, кіраса і інш.), а на працягу 19 ст. і тыя сталі пераважна дэкаратыўнымі і рэдкаўжыванымі.
У час 1-й сусветнай вайны засцерагальнае ўзбраенне вярнулася ў практыку ў выглядзе стальных касак і шлемаў, калектыўнага засцерагальнага ўзбраення.
У сярэдзіне 20 ст. замест чыста пасіўнага з'яўляецца актыўнае калектыўнае засцерагальнае ўзбраенне, таксама вяртаюцца элементы індывідуальнага засцерагальнага ўзбраення ў выглядзе нагруднікаў, пілоцкіх паўдаспехаў, бронекамізэлек, процівыбуховых касцюмаў і інш.
Старажытнасць і Сярэднявечча
Галаўныя ўборы: шалом, шышак, ерыхонка, вялікі шлем, бацынет, прылбіца, куячная шапка, салад (салада), місюрка, бургіньёт, марыён, кабасет.
Тулаўныя даспехі: панцыр, «браня», латы, лускаваты даспех, пласцінавы даспех, кальчуга, зярцала, бехцер (бахце́рац), байдана, паўдаспех.
Дэталі: нагруднік, барміца, галіцы, рукавіцы, наручы, карвашы, понажы.
Шчыты: рандаш, павеза.
Новая і найноўшая гісторыя
Галаўныя ўборы: каска, шлем, «сфера».
Тулаўныя даспехі: бронекамізэлька, процівыбуховы касцюм.
Дэталі:…
Шчыты:…
Гедзімінавічы
Гедзімінавічы, Гедымінавічы (Gediminaičiai, Giedyminowicze) — шматлікі і разгалінаваны арыстакратычны род, прадстаўнікі найвышэйшай арыстакратыі ў Вялікім Княстве Літоўскім, Польшчы, Венгрыі, Чэхіі і Маскоўскай дзяржаве (пазней Расіі), нашчадкі сыноў, унукаў і праўнукаў вялікага князя літоўскага Гедзіміна.
Кожны з сыноў Гедзіміна (апроч Монвіда або Мантоўта) пакінуў нашчадкаў, якія мусілі ўтварыць асобныя ўдзельныя дынастыі ў тых княствах, якімі валодалі іх бацькі. Але ва ўмовах ўтварэння цэнтралізаванай дзяржавы наступныя па Гедзіміне вялікія князі імкнуліся пазбегнуць утварэння ўдзелаў асабліва ў цэнтральнай частцы краіны. Так, Новагародак пасля смерці Карыята Гедзімінавіча перайшоў у велікакняжацкую ўласнасць, а Карыятавічы атрымалі ўдзелы на тэрыторыі Падолля, адваяванай Альгердам у татар. Увогуле Альгерд імкнуўся рассадзіць сваіх шматлікіх сыноў і пляменнікаў на новадалучаных тэрыторыях (якіх за час свайго панавання ён набыў шмат, скарыстаўшы часовае аслабленне Залатой Арды).
Альгерд аддаў Полацк свайму старэйшаму сыну Андрэю, а яшчэ чацвёра Альгердавічаў атрымалі княствы ў Бранску, Кіеве, Чарнігаве і Ратне (апошняе княства вылучана са складу Валыні). Кейстут для сваіх сыноў вылучыў часткі ўласных уладанняў: Гродна і Берасце (пазней Кейстутавічы валодалі і Новагародкам). З сыноў Нарымонта старэйшы, Міхаіл, захаваў за сабой бацькоўскі Пінск. Астатнім яго сынам дасталіся Белз на захадзе Валыні, Старадуб на Севершчыне (былой частцы Чарнігаўскага княства) і правы на тыя вотчыны, якія Нарымонт атрымаў ад Вялікага Ноўгарада. Сыны Яўнута захавалі Заслаўскае княства, а іх нашчадкі праз шлюб набылі яшчэ і Мсціслаўскае княства.
Вынікам рускай палітыкі Гедзіміна стала хрышчэнне большасці яго нашчадкаў ў праваслаўе. Паступова яны пранікаліся мясцовымі інтарэсамі сваіх княстваў і практычна цалкам русіфікаваліся, таму часта у крыніцах называліся «рускімі князямі» і «русінамі». Некаторыя з Гедзімінавічы па розных прычынах выказвалі сімпатыі да Вялікага Княства Маскоўскага — асноўнага канкурэнта ВКЛ ў падпарадкаванні княстваў колішняй Русі і выязджалі туды часовы або заставаліся там на заўсёды. Часова ў Маскву выязджалі Яўнут Гедзімінавіч, Андрэй, Дзмітрый і Свідрыгайла Альгердавічы, а Патрыкей Нарымонтавіч з двума малодшымі сынамі, Фёдарам і Юрыем, увогуле застаўся там назаўсёды. Абодва Патрыкеевічы зрабіліся потым важнымі маскоўскімі баярамі. Ад Фёдара пайшоў род князёў Хаванскіх, а ад Юрыя — князёў Патрыкеевых, якія пазней падзяліліся на князёў Галіцыных і Куракіных (гэтыя роды пакінулі значны адбітак у гісторыі Расіі). Старэйшы сын Патрыкея, старадубскі кн. Аляксандр, застаўся ў ВКЛ, у пачатку 15 ст. ён быў пераведзены са Старадуба ў Корац на Валыні. Яго нашчадкі ўтварылі род князёў Карэцкіх.
Альгердавічы і Кейстутавічы карысталіся, апроч герба «Калюмны», агульнадзяржаўным гербам «Пагоня» (Уладзіслаў Ягайла унёс яго і ў дзяржаўны герб Польшчы побач з традыцыйным белым арлом). Пазней іх нашчадкі пачалі ўжываць «Пагоню» ў якасці родавага герба. «Пагоня» стала і эмблемай дынастыі Ягелонаў, заснаванай сынамі Ягайлы ад шлюбу з княжной Соф'яй Гальшанскай — Уладзіславам і Казімірам. Прадстаўнікі іншых галін Гедзімінавічаў дзейнічалі побач з Ягелонамі як найвышэйшая арыстакратыя.
Гранд-Кейп-Маўнт
Гранд-Кейп-Маўнт (Grand Cape Mount) — адна з пятнаццаці акруг Ліберыі, якая размяшчаецца на паўночным-усходзе краіны, мае выхад да Атлантычнага акіяна і мяжуе з Сьера-Леонэ. Адміністрацыйны цэнтр — Робертспорт. Плошча — 5 160 км², насельніцтва складае 129 055 чалавек (на 2008 год).
Нацыянальная кінапрэмія Беларусі за лепшую рэжысёрскую работу
Нацыянальная кінапрэмія Беларусі за найлепшую рэжысёрскую работу — узнагарода Нацыянальнай кінаакадэміі, адбываецца раз у два гады. Спіс прэтэндэнтаў фарміруецца членамі прафесійнага журы па выніках заявак, якія дасылаюць беларускія прадзюсары, аўтары, удзельнікі здымачных груп і выканаўцаў роляў фільмаў вытворчасці двух апошніх гадоў да 1 кастрычніка года, у якім прысуджаецца прэмія. У намінацыю звычайна вылучаюцца 5 прэтэндэнтаў.
Чорнае (возера, Бялыніцкі раён)
Плошча паверхні возера 0,57 км². Даўжыня 1,17 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Плошча вадазбору 14,2 км². Возера размешчана ў забалочанай мясцовасці ў лесе.
Катлавіна Чорнага возера акруглай формы. Схілы катлавіны невыразныя. Берагавая лінія слабазвілістая.
Возера бяссцёкавае.
Санс
Санс (Sens) — старажытны горад у французскім дэпартаменце Ёна, у Бургундыі, на правым беразе ракі Ёны (вакзал і прамысловая зона — на левым беразе). Насельніцтва — чалавек (1999).
У часы Рымскай Галіі горад быў вядомы пад назвай Агедынк (Agedincum), пазней горад называўся таксама лац. civitas Senonum або Senones ад імя шматлікага гальскага племя сенанаў, галоўным горадам якога Агедынк з’яўляўся. Горад не раз згадваецца на старонках «Запісак аб Гальскай вайне» Цэзара.
Гранд-Гедэ
Гранд-Гедэ (Grand Gedeh) — адна з пятнаццаці акруг Ліберыі, якая размяшчаецца на ўсходзе краіны, мяжуе з Кот-д’Івуарам. Адміністрацыйны цэнтр — Зведру. Плошча — 10 480 км², насельніцтва складае 126 146 чалавек (на 2008 год).
Экзальтацыя
Экзальтацыя (exaltatio — «уздым, узрушанасць») — узвышаны настрой з адценнем ненатуральнай узрушанасці. У высокай ступені ўзмоцненае раздражненне псіхічнай сферы з'яўляецца ў выглядзе то мройлівага настрою, то бязмежнай узрушанасці. У псіхічна хворых — у выглядзе надзвычай моцнага, хваравітага ўзбуджэння, на першым плане якога выступаюць быстры збег ідэй і распаўсюджанне раздражненя на рухавыя цэнтры мозга.
Герань узгоркавая
Герань узгоркавая (Geranium collinum) — від кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Кветкі сіне-ружовыя.
Таксанамія
Від Герань узгоркавая ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Значэнне і выкарыстанне
Расліна змяшчае 23-54 % танінаў. Выкарыстоўваецца пры крывацёках і страўнікава-кішачных захворваннях. Таксама прымяняецца пры дублённі скур.
HMS C17
HMS C17 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1907-1908 гадах на верфі HM Dockyard Chatham у, дзе судна было спушчана 13 мая 1909 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 5 чэрвеня 1908 года.
Падчас манеўраў у Севернам мора 14 ліпеня 1909 года, да поўдня ад, адбылася аварыя з удзелам HMS C16.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Дуўры, дзе была ўключана ў Чацвёртую падводную флатылію. У маі 1917 года лодка сутыкнулася з брытанскім эсмінцам і патанула. C17 быў падняты з дна, адрамантаваны і зноў уведзены ў эксплуатацыю.
Жан Бадэн
Жан Бадэ́н (Jean Bodin; 1529 ці 1530,  — 1596, ) — французскі палітык, філосаф, эканаміст, прававед, член Парламента Парыжа і прафесар права ў Тулузе. Многімі даследчыкамі лічыцца заснавальнікам навукі аб палітыцы з-за распрацаванай ім тэорыі «дзяржаўнага суверэнітэту».
З сярэдзіны XX стагоддзя папулярны сярод фанатаў футбольнага клуба «Тулуза», якія лічаць сябе яго паслядоўнымі прыхільнікамі, скандуюць яго імя і ў дзень яго нараджэння вывешваюць плакат памерам 25x50 метраў з рэпрадукцыяй яго партрэта, напісанага невядомым мастаком і надпісам «Жан Бадэн і Тулуза — на стагоддзі!»
Куфія
Куфія (араб. كوفية, kūfīyä, множ.л.: араб. كوفيات, kūfīyāt, таксама: арафатка (прастамоўн.), шэмаг, шэмах, keffiyeh, shemagh, shmagh, kaffiyah, keffiya, kaffiya, ghutra, hatta) — мужчынская галаўная хустка, папулярная ў арабскіх краінах. Куфія з'яўляецца неад'емнай часткай мужчынскага гардэроба ў мусульманскіх краінах. Служыць для абароны галавы і асобы ад сонца, пяску і холаду. Атрымала шырокае распаўсюджанне на тэрыторыі Аравійскай пустыні, Сахары, Аравійскага і Сінайскага паўвостраваў, у краінах Персідскага заліва, на ўсходзе Азіі і поўначы Афрыкі, дзе асноўнае насельніцтва — арабы. Часта (але не заўсёды) куфія носіцца з абручом чорнага колеру — эгалем (аgal, (араб. عقال, iqāl) — ікаў, слова, роднаснае «Igul» (עיגול), на іўрыце азначае «кола»), якае прытрымлівае хустку на галаве.
Гранд-Кру
Гранд-Кру (Grand Kru) — адна з пятнаццаці акруг Ліберыі, якая размяшчаецца на паўднёвым усходзе краіны, мае выхад да Атлантычнага акіяна. Адміністрацыйны цэнтр — Барклайвіл. Плошча — 3 894 км², насельніцтва складае 57 106 чалавек (на 2008 год).
Ёна (рака)
Ёна (Yonne, ) — рака ў Францыі. Па рацэ быў названы дэпартамент Ёна.
Рака бярэ свой пачатак у гарах Марван і цячэ ў паўночным кірунку па Парыжскім басейне, дзе яна на 293-м кіламетры ўпадае ў Сену. Даўжыня ракі — 295 км, плошча вадазборнага басейна — каля 10,9 тыс. км². Жыўленне ракі — снегава-дажджавое, у халодную пару года на рацэ бываюць паводкі. Сярэдні расход вады ў вусці — 105 м³/сек, максімальны — 1000—1300 м³/сек.
Рака Ёна з’яўляецца суднаходнай на працягу 108 км ад вусця. На рацэ ёсць гідраэлектрастанцыі.
Малыя Дэрбеты
Малыя Дэрбеты (Баһ Дөрвд, Ма́лые Дербе́ты) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Маладэрбетаўскага раёна Калмыкіі і Маладэрбетаўскага сельскага муніцыпальнага ўтварэння на поўначы Рэспублікі Калмыкія. Сяло размешчана за 190 км на поўнач ад горада Элісты.
Заснавана як стаўка Маладэрбетаўскага ўлуса ў 1803 годзе.
Жазеф Луі Пруст
Жазеф Луі Пруст (Joseph Louis Proust, 26 верасня 1754, Анжэ - 5 ліпеня 1826, Анжэ) — французскі хімік.
Навуковая праца
Пруст быў тыповым прадстаўніком «аналітычнага перыяду». Яго даследаванні былі прысвечаны колькаснаму аналізу соляў волава, медзі, жалеза, нікелю, сурмы, кобальту, срэбра і золата (1799-1806). Вынікі, атрыманыя Прустам, значна пашырылі звесткі аб гэтых металах і іх солях. Ён вывучаў таксама солі арганічных кіслот (напрыклад, ацэтат медзі) і прысвяціў некалькі даследаванняў пытанням арганічнай хіміі. Ён даследаваў, у прыватнасці, «мядовы цукар» і ўсталяваў яго адрозненне ад «трысняговага цукру», вывучаў злучэнні сінільнай кіслаты, сыр, а таксама розныя прадукты жывёл арганізмаў. Сярод сучаснікаў атрымалі вядомасць яго працы аб мачавіне і мачы, ферментах, клейкавіне і інш.
Пруст распрацаваў некаторыя метады аналітычнай хіміі; асабліва варта адзначыць серавадародны метад аблогі металаў, які атрымаў шырокае распаўсюджванне і вялікае практычнае значэнне ў далейшым. Як і многія хімікі-аналітыкі таго перыяду, Пруст займаўся і тэхнічнымі пытаннямі, напрыклад пытаннямі, звязанымі з падрыхтоўкай пораху, запальных кнотаў і г.д.
Парламенцкія выбары ў Даніі (1849)
Выбары ў Фолькетынг Каралеўства Данія — першыя парламенцкія выбары, якія былі праведзены 4 снежня 1849 года.
Жазеф Луі Пруст
Навуковая праца
Самым выбітным навуковым дасягненнем Пруста стала адкрыццё закона сталасці складу. Займаючыся даследаваннем уласцівасцяў і складу злучэнняў розных металаў, ён даказаў, што пры вызначэнні складу аксідаў металаў многія яго сучаснікі дапускалі памылкі, лічачы гідраксіды аксідамі. Пруст паказаў таксама, што розныя аксіды аднаго і таго ж металу маюць цалкам пэўны склад, які змяняецца скачкападобна. Даследаванне складу розных аксідаў металаў, а таксама іх хларыдаў і сульфідаў, выкананае ў 1797-1809, паслужыла асновай для адкрыцця ім закона пастаянных адносін.
Парламенцкія выбары ў Даніі (1849)
5 чэрвеня 1849 года кароль Даніі Фрэдэрык VII падпісаў новую Канстытуцыю, якая засноўвала двухпалатны заканадаўчы орган (Рыксдаг), які ўлічваў волевыяўленне народа.
Жазеф Луі Пруст
Навуковая праца
Апанентам Пруста ва ўзніклай дыскусіі аб сталасці складу хімічных злучэнняў выступіў яго суайчыннік - вядомы хімік Клод Луі Бертале. Палеміка гэтых двух вучоных працягвалася з 1801 па 1808. Дзякуючы таму, што вымярэнні Пруста былі выключна дакладнымі для свайго часу, дыскусія скончылася на карысць Пруста і закон пастаянства складу атрымаў прызнанне большасці хімікаў, стаўшы адным з крайвугольных камянёў хімічнай тэорыі.
Парламенцкія выбары ў Даніі (1849)
Выбарчая сістэма
Выбары праходзілі па сістэме «першы кандыдат» у аднамандатных акругах. Узроставы цэнз складаў 30 гадоў, што было вышэй узросту паўналецця — 25 гадоў. Акрамя таго, права голасу мелі толькі мужчыны, і мужчыны павінны былі адпавядаць 6 дадатковым патрабаванням:
Жазеф Луі Пруст
Навуковая праца
У гонар вучонага названы мінерал прустыт.
Парламенцкія выбары ў Даніі (1849)
Выбарчая сістэма
У выніку, толькі 14,5% насельніцтва Даніі мелі права голасу.
У 1850 годзе было вырашана, што Фарэрскія астравы таксама павінны скласці выбарчую акругу, якая мела права выбіраць прадстаўніка ў Фолькетынг. Давыбары на Фарэрскіх астравах прайшли 1 ліпеня 1851 года, пасля чаго Фолькетынг налічваў 101 член.
Ілкай Гюндаган
Ілкай Гюндаган (İlkay Gündoğan; нар., , Германія) — нямецкі футбаліст, паўабаронца іспанскага клуба «Барселона» і нацыянальнай зборнай Германіі.
Кар’ера
Гюндаган нарадзіўся ў Гельзенкірхене, вядомым клубам «Шальке 04», які лічыцца заклятым ворагам «Барусіі» з Дортмунда. Ва ўзросце 8 гадоў Ілкай перайшоў у школу «Шальке», аднак там не падышоў і адправіўся зваротна. У 2005 годзе на яго звярнулі ўвагу селекцыянеры «Бохума», і Ілкай адправіўся ў іхную акадэмію.
У 2008 годзе Гюндаган скончвае акадэмію і падпісвае кантракт з другой камандай «Бохума», за якую дэбютаваў 13 снежня 2008 года ў госцевым матчы супраць «Айнтрахта» з Трыра. У лютым 2009 года футбалістам зацікавіўся «Нюрнберг», куды Ілкай і перайшоў. Сума трансферу склала 850 тысяч еўра. Дэбютны матч за новую каманду адбыўся 24 сакавіка 2009 года ў матчы 34-га тура Другой Бундэслігі супраць «Мюнхена 1860». Дэбют у Бундэслізе адбыўся для Ілкая 8 жніўня 2009 года, калі ён выйшаў на поле ў асноўным складзе ў хатнім матчы супраць каманды са свайго горада «Шальке 04». Матч завяршыўся паражэннем з лікам 1:2. У хуткім часе Ілкай Гюндаган становіцца ключавым іграком каманды і ў канцы сезону 2010/11, у якім ён правёў 25 матчаў і забіў 5 галоў, ён пераходзіць у «Барусію» Дортмунд за 4 млн еўра, падпісаўшы чатырохгадовы кантракт.
Дэбют у афіцыйных матчах за «Барусію» адбыўся для Ілкая 23 ліпеня 2011 года, у матчы за Суперкубак Германіі, дзе «Барусіі» супрацьстаяў усё той жа выкляты супраціўнік «Шальке-04». Асноўны час скончыўся ўнічыю 0:0, а ў серыі пенальці лепшымі былі гельзенкірхенцы, якія перамаглі з рахункам 4:3. Ілкай правёў на поле ўвесь матч, а ў серыі пасляматчавых пенальці біў першым і свой удар рэалізаваў. У гэтым сезоне Гюндаган разам з «Барусіяй» выйграў Бундэслігу і Кубак Германіі. Наступны сезон Гюндаган правёў выдатна: ён стаў незаменным іграком для «Барусіі» і зборнай Германіі. У хатнім паядынку паўфінала Лігі чэмпіёнаў УЕФА супраць мадрыдскага «Рэала», які скончыўся з лікам 4:1 на карысць «Барусіі», Гюндаган не толькі правёў вялізную працу ў цэнтры поля, адбіраючы мяч і пачынаючы вострыя атакі, але і не раз пагражаў браме Дыега Лопеса. У фінале Лігі чэмпіёнаў УЕФА рэалізаваў пенальці і зраўняў лік, але «Барусія» прайграла «Баварыі» Мюнхен з лікам 2:1.
2 чэрвеня 2016 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з англійскім клубам «Манчэстэр Сіці». У жніўні 2022 года стаў капітанам каманды, у гэтай якасці ў сезоне 2022/23 прывёў клуб да першай у яго гісторыі перамогі ў Лізе чэмпіёнаў УЕФА.
У чэрвені 2023 года было абвешчана пра пераход Гюндагана на правах свабоднага агента ў іспанскую «Барселону».
Міжнародная кар’ера
Гюндаган гуляў за зборныя Германіі розных узростаў. У жніўні 2011 года атрымаў свой першы выклік у галоўную зборную на таварыскі матч супраць зборнай Бразіліі, але гэтак і не выйшаў на поле. 11 кастрычніка 2011 года ён дэбютаваў пасля таго, як выйшаў на замену ў хатнім матчы супраць зборнай Бельгіі ў адборачным турніры да Еўра 2012.
Дасягненні
«Барусія» Дортмунд:
Зборная Германіі:
Феска
Феска або фес — галаўны ўбор у Асманскай імперыі, краінах паўночнай Афрыкі і інш; ўяўляе сабой ваўняны каўпак чырвонага колеру з блакітнай або чорнай, шаўковай, перавітым срэбрам ці золатам пэндзлем. Мае першапачаткова візантыйскае паходжанне. Назва феска або фес паходзіць ад горада Феса ў Марока, дзе вырабляліся гэтыя галаўныя ўборы. З 1826 г. феска была ўведзена замест цюрбана як форменны галаўны ўбор для асманскіх чыноўнікаў і салдат.
Мода на еўрапейскае адзенне, якая распачала распаўсюджвацца падчас праўлення Махмуда II (1808—1839), не закранула феску, бо яна ідэальна адпавядала рытуалу мусульманскіх малітоўных паклонаў, у адрозненне ад капелюшоў з палямі і г.д.
Віктар Пінчук
Віктар Пінчук:
NGC 2882
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эмі (прэмія, 2021)
73-я цырымонія ўручэння прайм-таймавай прэміі «Эмі» адбылася ў Лос-Анджэлесе, 44 узнагароды атрымалі праекты стрымінгавага сэрвісу «Netflix».
Джуліа Джаджолі
Джуліа Кірына Джаджолі (Giulio Quirino Giglioli;, Рым - , Рым, Італія) - выбітны гісторык класічнага Рымскага і Этрускага мастацтва. Быў звязаны з фашызмам у Італіі.
Біяграфія
Джаджолі быў вучнем і памочнікам Эмануэля Лоўі і Радольфа Ланчані. Ён ваяваў у час Першай сусветнай вайны, падчас якой ён зрабіў публікацыю пра ізноў адкрытую статую Апалона з Веі ў 1916 годзе. У пасляваенныя гады займаў пасады ў Рымскім універсітэце, пачынаючы з 1923 года. Там ён атрымаў званне прафесара старажытнай тапаграфіі, а таксама класічнай гісторыі мастацтва. Ён стаў членам гарадскога савета ў 1935 годзе.
У полі ён раскопваў месцы, звязаныя з этрускамі, а таксама працаваў над фашысцкімі праектамі ў Рыме, у прыватнасці, раскопкамі Форума Аўгуста, і Маўзалея Аўгуста. Паколькі яго праца была праведзена ў асноўным у 1930-х гадах, ён прадэманстраваў неабходную вернасць фашызму і Беніта Мусаліні. Джаджолі лічыўся "галоўным археолагам рэжыму, які выкарыстаў сваі даследаванні, каб сцвярджаць, што нацыянальныя і гістарычныя мэты фашызму з'яўляюцца часткай бесперапыннай траекторыі Рымскай гісторыі". Пасля падзення дучэ ў 1943 годзе, Джаджолі вярнуўся ва ўніверсітэт і заснаваў часопіс Archeologia Classica ў 1948 годзе. Сярод яго вучняў быў, Масіма Палаціна, які пазней стаў першапраходцам як вучэбнай дысцыпліны.
Лофа
Лофа (Lofa) — адна з пятнаццаці акруг Ліберыі, якая размяшчаецца на паўночным-захадзе краіны, мяжуе з Гвінеяй і Сьера-Леонэ. Адміністрацыйны цэнтр — Ваінджама. Плошча — 3 894 км², насельніцтва складае 57 106 чалавек (на 2008 год).
Пілотка
Пілотка (ад слова «пілот») — галаўны ўбор у выглядзе пляскатага з бакоў лёгкага капялюшыку. Пілотка можа быць элементам ваеннага форменнага адзення (у прыватнасці, УС СССР), рознай уніформы (да прыкладу, галаўны ўбор піянераў), або вынаходствам дызайнераў жаночай моды. Вырабляецца звычайна з тканіны.
Мае назву ў Польшчы - furażerka («фуражырка»), у ЗША - garrison cap, у Канадзе - wedge cap, у Англіі - forage cap.
Маргібі
Маргібі (Margibi) — адна з пятнаццаці акруг Ліберыі, якая размяшчаецца ў цэнтральнай частцы краіны, мае выхад да Атлантычнага акіяна. Адміністрацыйны цэнтр — Каката. Плошча — 2 615 км², насельніцтва складае 199 689 чалавек (на 2008 год).
Інстытут цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава НАН Беларусі
Інстытут цепла- і масаабмену імя Аляксея Лыкава (Институт тепло- и массообмена имени А.В. Лыкова НАН Беларуси) — даследчая ўстанова Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, заснаваная ў верасні 1952 года пад назвай Інстытут энергетыкі.
На 2018 год ІЦМА ажыццяўляў набор у аспірантуру па 4 спецыяльнасцях: 1) механіка газу, вадкасці і плазмы; 2) цеплафізіка і тэарэтычная цеплатэхніка; 3) хімічная фізіка, гарэнне і выбух, фізіка крайніх станаў рэчыва; 4) прамысловая цеплаэнергетыка. У дактарантуру набіралі па 2 спецыяльнасцях: 1) цеплафізіка і тэарэтычная цеплатэхніка; 2) прамысловая цеплаэнергетыка. Інстытут ажыццяўляў: 1) распрацоўку энергаашчадных прылад цеплаабмену; 2) распрацоўку абсталявання на плазменных тэхналогіях; 3) выраб доследнага абсталявання ў галіне фізікі гарэння; 4) распрацоўку абсталявання для перапрацоўкі адкідаў; 5) распрацоўку абсталявання для атрымання нанаматэрыялаў; 6) выраб топак і кацельняў, цеплаабменнікаў на цеплавых трубах, цеплавых помпаў і халадзільнікаў. З 1958 года Інстытут выдаваў па-руску «Інжынерна-фізічны часопіс» (ISSN 0021-0285), які ў Нідэрландах выходзіў у англамоўнай рэдакцыі.
Структура
На 2018 год Інстытут цепла- і масаабмену імя Аляксея Лыкава ўключаў Гродзенскі філіял «Навукова-даследчы цэнтр праблем рэсурсазберажэння» і 6 аддзяленняў: 1) энергетычных сістэм, 2) фізікі і хіміі нераўнаважных асяроддзяў, 3) цеплаабмену і механікі мікра- і нанапамерных сістэм, 4) матэматычнага мадэлявання, 5) фізікі плазмы і плазменных тэхналогій, 6) інфармацыйных сістэм.
У 2021 годзе ў складзе Інстытута — 5 аддзяленняў: 1) цеплафізікі, 2) фізікі і хіміі нераўнаважных асяроддзяў, 3) цеплаабмену і механікі мікра- і нанапамерных сістэм, 4) матэматычнага мадэлявання, 5) фізікі плазмы і плазменных тэхналогій.
Гісторыя
5 верасня 1952 года Акадэмія навук БССР зацвердзіла Загад № 427 аб заснаванні Інстытуту энергетыкі на аснове энергетычнага сектару (існаваў з 1946 года) Інстытута торфу. Адразу пачала працаваць аспірантура. У канцы 1950-х — пачатку 1960-х гадоў Інстытут праводзіў даследаванні ў галіне касмічнай і авіяцыйнай тэхнікі, ядзернай энергетыкі, стварэння цепламасаабменных спосабаў і прылад гаспадарчага прызначэння. У Інстытуце правялі даследаванні ўзаемазвязанага цепла- і масаабмену ў капілярна-порыстым целе, дысперснай сістэме, рэалагічным асяроддзі, аэратэрмааптычным прыстасаванні і генератары нізкатэмпературнай плазмы. У 1963 годзе назву змянілі на Інстытут цепла- і масаабмену (ІЦМА). 22 чэрвеня 1965 года з ІЦМА вылучылі Інстытут ядзернай энергетыкі. Таксама са складу ІЦМА ўтварылі Інстытут водных праблем і філіял Энергетычнага інстытута імя Глеба Крыжаноўскага, які з 1986 года стаў Беларускім навукова-даследчым цеплаэнергетычным інстытутам. У 1969 годзе ІЦМА атрымаў ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР. У ІЦМА сфармулявалі ўраўненні для апісання пераносу энергіі і рэчыва ў асяроддзі пры фазавым і хімічным пераўтварэнні, знешнім уздзеянні і ва ўмовах патоку. У 1975 годзе ІЦМА надалі імя Аляксея Лыкава. У ІЦМА працаваў акадэмік Міхаіл Ельяшэвіч, члены-карэспандэнты С. С. Забродскі і Б. М. Смольскі.
У 1977 годзе Вярхоўны Савет БССР узнагародзіў ІЦМА Ганаровай граматай. У Інстытуце прапанавалі дыферэнцыяльныя ўраўненні ўзаемазвязанага цеплапераносу для апісання кінетыкі хімічных працэсаў, апісалі заканамернасці пераносу энергіі і рэчыва. У 1980 годзе супрацоўнікі Інстытуту атрымалі Дзяржаўную прэмію Беларусі ў галіне навукі і тэхнікі. У 1982 і 1983 гадах — прэміі Савета міністраў СССР. У 1991 годзе з’явілася дактарантура. У 1992 годзе супрацоўнікаў ІЦМА ўзнагародзілі Дзяржаўнай прэміяй Беларусі ў галіне навукі. На 1998 год у складзе Інстытуту працавала: 22 лабараторыі, канструктарска-тэхналагічныя падраздзяленні і доследная вытворчасць. Інстытут выдаваў па-руску «Інжынерна-фізічны часопіс», які перакладалі на англійскую для краін Заходняй Еўропы і ЗША. Асноўнымі кірункамі даследаванняў былі: цеплаперадача і масаперанос у капілярна-порыстым целе, дысперснай сістэме, рэалагічным асяроддзі, турбулентным неаднародным патоку, нізкатэмпературнай плазме і пры ўзаемадзеянні выпрамянення з рэчывам; прылады і спосабы сушкі; плазменныя распрацоўкі; энергазберагальныя спосабы цепламасаабмену, прылады выяўлення цеплавых працэсаў і дынамікі вадкасцей і газаў; энергазберажэнне і навуковыя асновы энергетыкі; спальванне цвёрдага паліва і адкідаў; высокадакладнае паліраванне оптыкі і керамікі; цеплавыя працэсы ў жывых арганізмах у справе медыцыны; мембранны масаперанос; цеплаабменнік на цеплавых трубах, цеплавая помпа і лядоўневае абсталяванне; цеплафізічныя ўласцівасці рэчываў; цепламасаабмен у нераўнаважнай сістэме; ачыстка газавых выкідаў і вадкага асяроддзя; прамочванне шпалы і драўніны; распрацоўка цеплаабменных спосабаў і прылад, навуковых асноў геліятэхнікі і геліяэнергетыкі. На 1998 год у ІЦМА працавалі Б. А. Калавандзін і А. Г. Шашкоў, члены-карэспандэнты Н. М. Дарожкін і Мікалай Уладзіміравіч Паўлюкевіч.
Абухава (Нагінскі раён)
Абу́хава — пасёлак гарадскога тыпу ў Нагінскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі. Пасёлак падзяляецца на дзве часткі аўтатрасай Масква — Ніжні Ноўгарад. У Абухава працякаюць дзве ракі — Клязьма і яе прыток — Ша́лаўка.
Гісторыя
У 1708 г. англійскі камерсант Андрэй Стэльс будуе ў Абухава парахавы завод, які пазней атрымлівае манапольнае права на вытворчасць пораху. У першай палове 19-га стагоддзя завод абанкруціўся і быў прададзены на таргах.
У 1775 г. у раёне завода ўтворана Абухаўская Падгародная слабада. У 1852 і 1857 года Анісім Цюляеў і Міхаіл Бруна будуюць суконную і дывановую фабрыкі адпаведна. Пасля рэвалюцыі абедзве фабрыкі пераходзяць пад кантроль рабочых, а ў 1958 годзе аб'ядноўваюцца ў Абухаўскі дывановае-суконных камбінат імя У. І. Леніна. У 1938 годзе ўказам УЦВК Абухава пераўтворана ў рабочы пасёлак. У 2002 годзе ператвораны ў ААТ «Дываны Абухава» камбінат абанкруціўся, а ў 2006 годзе быў ліквідаваны.
З 1 студзеня 2006 г пасёлак Абухава разам з суседнім сялом Балабанава ўваходзіць у склад муніцыпальнага адукацыі «Гарадское паселішча Абухава».
Фронт рэзервовых армій
Фронт рэзерво́вых а́рмій — аператыўна-стратэгічнае фарміраванне, адзін з франтоў РСЧА УС СССР, у часы Вялікай Айчыннай вайны.
Абухава (Нагінскі раён)
Насельніцтва
Насельніцтва Абухава у розныя гады:
Фронт рэзервовых армій
Гісторыя
Створаны на заходнім (маскоўскім) стратэгічным напрамку паводле рашэння Стаўкі ВГК ад 14 ліпеня 1941 года з задачай своечасовай арганізацыі абароны на рубяжы Старая Руса — Асташкаў — Белы — Істоміна — Ельня — Бранск (працягласць мяжы каля 750 кіламетраў).
Склад
У склад фронту ўвайшлі ўпраўленне і шэсць рэзервовых армій, перададзеных з рэзерву Стаўкі ВГК. У 1-м эшалоне фронту разгортваліся: У рэзерве заставаліся 31-я і 32-я арміі.
Баявыя дзеянні
25 ліпеня 1941 года Фронт рэзервовых армій быў скасаваны, яго войскі ўвайшлі ў склад Заходняга і Рэзервовага франтоў.
Чорнае (возера, басейн Дахнаркі)
Плошча паверхні возера 0,4 км². Даўжыня 1 км, найбольшая шырыня 0,6 км. Катлавіна выцягнутая з захаду на ўсход, авальнай формы. Схілы вышынёй 1—2 м, спадзістыя. Берагавая лінія на поўдні і ўсходзе возера звілістая.
У возера ўпадаюць ручаі (у т.л. ручай з возера Жаночае), выцякае пратока (рака Дахнарка?) ў возера Белае.
Кабарэ
Кабарэ (Cabaret ) — невялікая забаўляльная ўстанова з пэўнай мастацка-забаўляльнай праграмай, якая складаецца з песень (шансон), аднаактовых п'ес, скетчаў, танцавальных нумароў, аб'яднаных выступамі канферансье.
Гісторыя ўзнікнення
Кабарэ мае французскае паходжанне. Першае кабарэ «Чорны кот» (Le Chat noir) было заснавана ў 1881 годзе Радольфа Салісам на вуліцы Манмартр у Парыжы.
Масіма Палаціна
Масіма Палаціна (Massimo Pallottino,, Рым — , там жа) — італьянскі археолаг і лінгвіст, адзін з найслынных даследчыкаў этрускай мовы і культуры этрускаў, а таксама іншых дагістарычных культур Італіі. У 1964 годзе адкрыў двухмоўныя, якія сур'ёзна прасунулі даследаванне этрускай мовы. Заснаваў у Італіі Нацыянальны інстытут.
Прызнанне
Прэмія Бальцана (1982), Прэмія Эразмус (1984).
Ік (рака)
Ік, Вялікі Ік (Ик, Большой Ик, Ыҡ, Ык) — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Башкартастане і Татарстане, левы прыток ракі Кама (басейн Волгі).
Даўжыня ракі 571 км. Плошча вадазбору 18 100 км². Сярэдні расход вады 45,9 (каля 22 ) м³/с. Аб’ём гадавога сцёку 1,449 км³/год. Выток ракі знаходзіцца на Бугульмінска-Белябееўскім узвышшы, у Бялябееўскім раёне Башкартастана. Працякае пераважна ў межах Бугульмінска-Белябееўскага ўзвышша і ўпадае ў Ніжнекамскае вадасховішча за 118 км ад вусця Камы. Густата рачной сеткі ў басейне ракі 0,34 км/км². Суднаходная на адлегласці 100 км ад вусця.
Прытокі: Улюк, Базяна, Брустанка, Камышла, Казанчынка, Шуганка, Наратлы, Учалы, Ютаза, Урус, Тавашла, Тарказы, Сарай-Гір, Кармалка і інш.
На рацэ знаходзіцца горад Акцябрскі (Башкартастан) (Башкартастан).
HMS C18
HMS C18 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1907-1908 гадах гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 10 кастрычніка 1908 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 23 ліпеня 1909 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Дуўры, дзе была ўключана ў Чацвёртую падводную флатылію.
У 1920 годзе лодка была прададзена на металалом.
Прыютнае (Калмыкія)
Прыютнае (Әмтә Нур, Прию́тное) — сяло ў Калмыкіі. Адміністрацыйны цэнтр Прыютненскага раёна і Прыютненскага сельскага муніцыпальнага ўтварэння. Сяло размешчана ў межах Кума-Маныцкай упадзіны, якая з’яўляецца часткай Усходне-Еўрапейскай раўніны. Сярэдняя вышыня над узроўнем мора — 26 м. Рэльеф мясцовасці раўнінны. Мясцовасць мае агульны ўхіл з усходу на захад. На паўночны захад ад вёскі працякае рака Наін-Шара, захад — возера Ліман Голы, на поўдзень — возера Вараб’ёва.
Па аўтамабільнай дарозе адлегласць да сталіцы Калмыкіі горада Элісты — 66 км (да цэнтра горада). Найбліжэйшы населены пункт пасёлак Доцэнг размешчаны за 6,9 км на поўдзень ад сяла. Сяло перасякае федэральная аўтадарога Эліста — Стаўрапаль Р216.
Мэрыленд (акруга)
Мэрылэнд (Maryland) — адна з пятнаццаці акруг Ліберыі, якая размяшчаецца на паўднёвым усходзе краіны, мае выхад да Атлантычнага акіяна і мяжуе з Кот-д’Івуарам. Адміністрацыйны цэнтр — Харпер. Плошча — 2 296 км², насельніцтва складае 136 404 чалавек (на 2008 год).
Аксарка
Аксарка — сяло ў Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Прыуральскага раёна. Знаходзіцца на правым беразе Обі, за 52 км на ўсход ад Салехарда. Сяло размешчана на лініі Паўночнага палярнага круга. У 1900 годзе гандлёвы дом «Міхаіл Плотнікаў і сыны» адкрыў на месцы будучага сяла Аксаркаўскае аддзяленне кансервавай фабрыкі.
У 1930—1932 гадах у Аксарку былі пераселены сасланыя з Паўднёвага і Сярэдняга Урала і аддзяленне стала сялом. У 1940 годзе сяло стала адміністрацыйным цэнтрам Прыуральскага раёна. Рыбзавод, культурны цэнтр народаў Поўначы.
Ота фон Белаў
О́та Э́рнст Вінцэ́нт Ле́а фон Бе́лаў (Otto Ernst Vinzent Leo von Below;,  — ) — нямецкі ваенны дзеяч, генерал пяхоты, удзельнік Першай сусветнай вайны.
Біяграфія
З сям’і генерал-маёра, з 1875 года ў войску, з 1884 года па 1889 год вучыўся ў Ваеннай акадэміі. У 1889 годзе атрымаў прызначэнне ў Генштаб. Затым на розных камандных пасадах, пачынаў як камандзір роты. Камандаваў пяхотнымі батальёнам, палком, брыгадай.
У 1912 годзе прызначаецца камандзірам 2-й пяхотнай дывізіі. З пачаткам Першай сусветнай вайны, камандуючы армейскім корпусам. Ваяваў на Усходнім фронце, у Усходняй Прусіі. У жніўні 1914 года камандаваў І-м рэзервовым корпусам у бітве пры Гумбінене — першай бітве Першай сусветнай вайны на ўсходнім фронце. Яна завяршылася перамогай рускіх войскаў і адыходам германскіх частак.
У лістападзе 1914 года, пасля паспяховых дзеянняў корпуса пад камандаваннем Бе́лава, яго прызначаюць камандуючым 8-й арміяй. Правёў удалую аперацыю зімой 1915 года па акружэнню рускіх войскаў падчас Мазурскай бітвы. У сакавіку 1915 года быў узнагароджаны ордэнам Pour le Merite.
З кастрычніка 1916 года пераведзены на Салоніцкі фронт, у Македонію.
У сакавіку 1917 года пераведзены на Заходні фронт, прызначаны камандуючым 6-й арміяй, яго армія ўдзельнічала ў адбіцці наступу Нівеля.
З кастрычніка 1918 года — камандуючы 1-й арміяй у Шампані, у заключныя дні вайны быў прызначаны галоўнакамандуючым германскімі войскамі на Заходнім фронце.
Пасля вайны выйшаў у адстаўку.
NGC 2884
NGC 2884 (іншыя абазначэнні — MCG -2-24-22, IRAS09239-1120, PGC 26773) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канал Экла
Канал Экла або Экла Ваарт — кароткі канал паміж горадам Экла і каналам Шыпдонк у Фландрыі, Бельгія. Даўжыня 1,6 км. Быў пабудаваны па загаду кіраўніцтва горада Экла і афіцыйна адкрыты ў 1860 годзе. У 1890-х гадах з’явілася гавань.
Канал, як і раней, суднаходны для суднаў першага класа (300 тон), але ён страціў эканамічнае значэнне.
Наталля Вітольдаўна Дамянікава
Наталля Вітольдаўна Дамянікава (, г. ) — беларускі народны майстар саломапляцення.
У 1986—2004 гадах на Магілёўскай фабрыцы мастацкіх вырабаў распрацоўвала ўзоры-эталоны сувенірных вырабаў з саломы.
Творчасць
Творчасць Дамянікавай адметная сучаснай інтэрпрэтацыяй традыцый мастацкай апрацоўкі саломы. Яе лялькі, букеты, дэкаратыўныя кампазіцыі вылучаюцца разнастайнасцю прыёмаў пляцення, адмысловасцю форм і дэкору. Удзельнік, прызёр, лаўрэат многіх выставак, фестываляў, конкурсаў, у т.л. нацыянальныя выстаўкі народнага мастацтва «Жывыя крыніцы» (2006).
Мантсерада
Мантсэрада (Montserrado) — адна з пятнаццаці акруг Ліберыі, якая размяшчаецца на захадзе краіны, мае выхад да Атлантычнага акіяна. Адміністрацыйны цэнтр — Бенсанвіл. Плошча — 1 908 км², насельніцтва складае 1 144 806 чалавек (на 2008 год). На тэрыторыі акругі знаходзіцца сталіца краіны горад Манровія.
Мужчынская палавая сістэма
[[Выява:Male anatomy number.svg|thumb|300px|Мужчынская палавая сістэма:
1 — мачавы пузыр;
2 — лабковая косць;
3 — палавы член;
4 — пячорыстае цела;
5 — галоўка члена;
7 — вонкавая адтуліна урэтры;
8 — абадочная кішка;
9 — прамая кішка;
10 — семявы пузырок;
11 — семявыкідальнай пратока;
12 — прадсталёвая залоза;
13 — куперава залоза;
14 — задні праход;
15 — семявы канал;
16 — прыдатак яечка;
17 — яечка;
Заходні каталіцкі ўніверсітэт
Заходні каталіцкі ўніверсітэт (Université catholique de l'Ouest) — французская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Анжэ.
Маркізскія астравы
Маркізскія астравы (франц. Îles Marquises) — архіпелаг у Ціхім акіяне. Уваходзяць у склад Французскай Палінезіі. Агульная плошча — 1049 кв. км. Насельніцтва (2007) — чалавек, у асноўным маркізцы.
Геаграфія і прырода
Маркізскія астравы расцягнуты на 350 км, знаходзяцца ў адлегласці 400 - 600 км на поўдзень ад экватара, у 1371 км на паўночны захад ад Таіці.
14 астравоў маюць вулканічнае паходжанне, месцяцца на падводным плато. Мяркуецца, што ў выніку геалагічных працэсаў 6 - 1,3 млн гадоў таму суша паступова паднялася з акіяну. Доказам гэтага з'яўляюцца знаходкі рэшткаў старажытных каралаў у гарах на востраве Моту-Оне.
Вулканічныя астравы даволі гарыстыя. Найвышэйшы пункт - гара Оаве на востраве Уа-Поу. Найбуйнейшы востраў - Нуку-Хіва. Яшчэ адзін востраў Моту-Оне мае каралавае паходжанне, даволі нізкі.
Клімат трапічны мусонны. Вылучаюцца сухі і вільготны сезоны. Большасць ападкаў прыходзіцца на паўднёвыя і ўсходнія схілы гор, што маюць шчыльны лясны полаг. Паўночныя і заходнія схілы засушлівыя, пакрытыя хмызнякамі і папарацямі. Каля 45% флоры складаюць эндэмічныя расліны. Фаўна прадстаўлена 19 відамі птушак, а таксама грызунамі, яшчаркамі, здзічэлымі свіннямі і г. д.
Гісторыя
Першымі насельнікамі Маркізскіх астравоў былі палінезійцы, якія прыбылі каля 2000 гадоў таму з Самоа і Тонга. Яны назвалі сваю новую радзіму Te Henua `Enata або Te Fenua `Enata (астравы Людзей). Першыя пасяленцы аддавалі перавагу ўзбярэжжу, займаліся ловам рыбы і марскіх чарапах, а таксама палявалі на птушак. Толькі ў XI - XV стст. былі населены цэнтральныя часткі астравоў, пачала развівацца сельская гаспадарка. Маркізцы адрозніваліся значнай ваяўнічасцю, практыкавалі рытуальны канібалізм (апошні выпадак канібалізму быў зафіксаваны ў 2011 г.).
21 ліпеня 1596 г. іспанскі мараплавец Альвара Менданья дэ Нейра адкрыў паўднёвую групу астравоў і даў ім імя Маркізскія ў гонар Гарсіі Уртада дэ Мендосы, пятага маркіза Каньетэ, аднаго з кіраўнікоў іспанскіх калоній у Амерыцы. У выніку канфлікта іспанцы забілі каля 200 маркізцаў, у тым ліку жанчын і дзяцей.
Зноў даследаванні астравоў еўрапейскімі мараплаўцамі пачаліся толькі ў кан. XVIII ст. У 1842 г. Маркізскія астравы былі далучаны да Францыі і пазней увайшлі ў склад Французскай Палінезіі. Аднак з-за аддаленасці ад Таіці і адсутнасці значных рэсурсаў астравы не атрымалі імклівага эканамічнага развіцця.
У 1888 г. Маркізскія астравы наведаў Роберт Льюіс Стывенсан. Тут правёў апошнія гады жыцця знакаміты французскі мастак Поль Гаген, у 1930-ых гг. жыў Тур Хеердал.
Сутыкненне маркізцаў з еўрапейцамі прывяло да істотных змен у іх культуры. Распаўсюджанне эпідэмічных хвароб прывяло да значнага памяншэння насельніцтва (3 70 - 90 тыс. чал. у канцы XVIII ст. да 5246 чал. у 1887 г.).
Дынаміка змен у колькасці насельніцтва ў друг. пал. XX - пач. XXI ст. адлюстравана ніжэй:
Брацкая магіла (Агародня Гомельская)
Брацкая магіла — вайсковае пахаванне савецкіх воінаў і партызан ў в. Агародня Гомельская, Добрушскі раён, Гомельская вобласць. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пахаваны 38 салдат і адзін партызан, якія загінулі ў кастрычніку 1943 года пры вызваленні вёскі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у Вялікую Айчынную вайну. У 1956 годзе на магіле ўсталяваны помнік-скульптура ваяра ў поўны рост з аўтаматам у правай руцэ.
Помнік
Пляцоўка перад надмагільнай пабудовай па перыметры агароджана плотам з бетонных секцый і выкладзена фігурнай ходнікавай пліткай. На пляцоўцы па абодва бакі ад помніка знаходзяцца два кветнікі.
Надмагільная пабудова ўяўляе сабою цагляны пастамент кубічнай формы, пакрыты тынкоўкай. На асабовым боку пастамента нанесены імёны ваяроў загінулых у Вялікую Айчынную вайну і надпіс «Тут пахавана 39 чалавек, у тым ліку 19 невядомых. Вечная памяць загінулым героям».
Анры дэ Тулуз-Латрэк
Граф Анры Мары Раймон дэ Тулуз-Латрэк-Монфа (Henri Marie Raymond comte de Toulouse-Lautrec Monfa, 24 лістапада 1864, Альба — 9 верасня 1901, замак Мальромэ, Жыронда) — французскі мастак-постімпрэсіяніст з графскага роду Тулуз-Латрэкаў, найбуйнейшы майстар графікі і рэкламнага плаката. Стварыў некалькі партрэтаў Іветы Гільбер.
Харыберт II
Харыберт II (каля 614 — раней ) — кароль франкаў (629 — 632), з дынастыі Меравінгаў. Сын Хлотара II і Сіхільды. Імя Харыберт паходзіць ад франкскага «Які ззяе ў войску».
Спроба Харыберта захапіць каралеўства
Пасля смерці бацькі, Харыберт, пры падтрымцы свайго дзядзькі па матчынай лініі Брадульфа зрабіў спробу захапіць каралеўства, але яго спроба мела мала поспеху, бо ён, паводле слоў Фрэдэгара, быў просты розумам. Брадульф жа быў забіты герцагамі Амальгарам і Арнебертам і патрыцыем Вілебадам па загадзе Дагаберта I.
Каралеўства Харыберта
Аднак у далейшым Дагаберт I, па нечай добрай парадзе, вылучыў брату краіну на поўдзень ад Луары да Пірэнеяў, якая ўключала ў сябе акругі гарадоў Тулузы, Кагора, Ажэна, Сента і Перыгё, з умовай, што Харыберт ніколі не будзе прэтэндаваць на каралеўства іх бацькі. Гэтыя землі былі падараваны яму разам з дастатковым утрыманнем для яго двара. Сваёй сталіцай Харыберт зрабіў Тулузу. У 632 годзе яго армія скарыла ўсю Гасконь і, такім чынам, пашырыла яго каралеўства.