cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вяляцічы (Барысаўскі раён)
Гісторыя
Упершыню Вяляцічы згадваюцца пад 1562 годам. У ХVІ ст. мясціны вакол Вяляцічаў ў прыватным ўладанні, у ХVII ст. ужо належылі дзяржаве. На пачатку XIX стагоддзя землі ў пажыццёвым уладанні І. Тышкевіча, але з сярэдзіне XIX ст. зноў была дзяржаўныя. Цэнтрам землеўладанняў быў Вяляціцкі маёнтак.
Значна пацярпелі падчас вайны 1812 года. Паводле падання, падчас адступлення французаў у Вяляцічах спынілася іх група войскаў, каля ўпадзення Начы ў Бобр французы вырашылі капаць вялікія ямы і сабралі мясцовых мужыкоў, у ямы закопвалі забітых салдат і маёмасць, а ўсіх працаўнікоў забралі з сабою, каб нічога не расказалі пра закапаныя скарбы.
У маёнтку быў вадзяны млын, ён згадваецца ў 1644, 1722, 1800, 1870 і іншых гадах. Апошні млын быў двухпавярховы, драўляны, пабудаваны да 1917 года і працаваў яшчэ нейкі час пасля 2-й сусветнай вайны. Рэшткі млына і падваднога канала захаваліся да цяперашняга часу. У Вяляцічах згадваецца карчма (1722), лесапілка (1800), сукнавальня (1800, 1932), піцейная крама, хлебазапасны магазін (1870), смалакурня, кузня, ваўначоска (1917).
У XIX — пачатку XX стст. Вяляцічы—цэнтр воласці. Станам на 1890 год у Вяляціцкай воласці 43 паселішчы 1310 сялянскімі і 195 несялянскімі дварамі, агульная колькасць насельніцтва 10625 чалавек.
15 мая 1869 года Вяляцічы купляе Пётр Васілевіч Занцэвіч, яго нашчадкам маёнтак належаў да 1917 года. Напярэдадні рэвалюцыі 1917 года ў маёнтку было некалькі будынкаў, у тым ліку сядзібны дом і шэраг гаспадарчых пабудоў, знаходзіліся яны на беразе сажалкі, быў прыгожы і дагледжаны парк, алеі парка асвятляліся ліхтарамі. Пасля рэвалюцыі маёнтак і яго парк хутка прыйшлі ў заняпад. Да цяперашняга часу нічога ад маёнтка не захавалася, некаторыя рэчы з сядзібы Занцэвічаў разабралі мясцовыя жыхары
Мелі Вяляцічы ў старыя часы дзве школы. Адна з іх — так званае народнае (міністэрскае) вучылішча — была заснавана ў 1845 годзе (паводле іншых звестак у 1868 годзе). У ёй у 1892 годзе навучалася больш за сотню хлопчыкаў і дзяўчат. У 1908 годзе для школы быў узведзены асобны будынак. Іншая, элітная навучальная ўстанова — лясная школа, існавала ў непасрэднай блізкасці ад Вяляцічаў на левым беразе ракі Нача. У яе маглі трапіць дзеці толькі з багатых сем’яў або дзеці бацькоў, якія займалі пэўнае становішча ў грамадстве. Пасля рэвалюцыі тут была спачатку база Мінскага лесатэхнічнага інстытута, пазней — размешчана ваенная частка. Знаходзілася яна там да нядаўняга часу.
IC 229
IC 229 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор’і Печ.
Вяляцічы (Барысаўскі раён)
Гісторыя
Багата на традыцыі рэлігійнае жыццё Вяляцічаў. З даўніх часоў тут існаваў праваслаўны манастыр. Знаходзіўся ён на востраве, які ўтвараўся з аднаго боку ракой Нача, з другога — забалочанай поймай з каналам, або старым рэчышчам ракі. Гэта месца яшчэ і зараз вельмі добра прасочваецца. Час заснавання манастыра невядомы. Існавала паданне, што калісьці на гэтым месцы з’явіўся і быў заўважаны старцамі-інакамі з Кіева, што прыйшлі ў Вяляцічы, абраз Маці Божай. У гонар гэтага старцы пасяліліся тут у падземнай пячоры, пабудавалі спачатку капліцу, а потым і царкву. Так быў заснаваны манастыр. Спыніў ён сваё існаванне ў 1706 годзе, а яго манахі перасяліліся ў Кіеў. Царква, якая мела назву Пакроўская, на месцы манастыра яшчэ амаль два з паловай стагоддзі працягвала існаваць, а за месцам, дзе яна знаходзілася, замацавалася назва Манастырок. На ім першапачаткова былі пахаванні толькі тамтэйшых настаяцеляў манастыра і яго манахаў. Пасля яго закрыцця тут сталі хаваць жыхароў наваколляў, і Манастырок паступова пераўтварыўся ў могілкі. Апошняя тутэйшая царква была пабудавана з дрэва на пачатку XIX стагоддзя. Набажэнствы ў ёй праводзіліся толькі на святы, калі на могілках збіраліся людзі. Праіснавала царква амаль да Другой сусветнай вайны. Пасля чаго яна была разабрана і перавезена ў цэнтр вёскі. Тут з яе бярвенняў была зроблена крама. Да нашага часу яна таксама не захавалася. Калі разбіралі царкву, людзі, каб выратаваць абразы, забіралі іх дадому. Так частка з іх здолела дайсці да нашага часу. Кажуць, што такім чынам людзі змаглі захаваць і найгалоўную каштоўнасць Манастырка — абраз Маці Божай. Былі на Манастырку яшчэ тры капліцы: адна ля крыніцы і дзве на могілках. Усе яны ўзгадваюцца яшчэ ў XIX стагоддзі. Існавалі яны і пасля рэвалюцыі. Толькі адна з іх — на могілках — была муравана і захавалася да нашага часу.
IC 229
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вяляцічы (Барысаўскі раён)
Гісторыя
Яшчэ ў сярэдзіне XIX стагоддзя на Манастырку на маладзіковую нядзелю (першую нядзелю пасля маладзіка) у царкве здзяйсняўся хросны ход. Сюды збіраліся паломнікі не толькі з навакольных вёсак, але і з больш далёкіх краёў. Згодна П. Шпілеўскага, кожны з іх нёс з сабою выяву з дрэва той часткі цела, якая ў яго хварэла. Калі быў падзёж быдла, неслі выяву часткі адпаведных жывёлін. Усе гэтыя выявы кідаліся на дарогу, якая вяла праз забалоцістую пойму да Манастырка. Такім чынам тут штогод абнаўлялася такая спецыфічная грэбля. Пачынаўся гэты шлях ад крынічкі, на месцы якой была зроблена студня. Яе вада лічылася гаючай. Таму вернікі набіралі яе для вылечвання розных хвароб і потым развозілі яе дадому. На самім Манастырку вернікі пакланяліся цудатворнаму абразу Маці Божай. Аднак на працягу XIX стагоддзя традыцыя паломніцтва на Манастырок на маладзіковую нядзелю практычна знікла.
Іншае, больш значнае і больш масавае свята на Манастарку, адбывалася на Пакроў. У гэты дзень таксама збіралася вялікая колькасць людзей як з Вяляцічаў, так і з іншых месцаў. Прыходзілі як пешшу, так і прыязджалі на конях. Былі як простыя людзі, так і шляхта. Штогод на Пакроў адбывалася асвяшчэнне вады ў крыніцы. Вернікі як і на маладзіковую нядзелю набіралі яе для лекавання розных хвароб. У каго былі хворыя вочы, мылі іх ёю і г. д. Паабапал грэблі збіраліся людзі, якія сваімі спевамі хацелі зарабіць грошы. Іх было чуваць здалёк. Ва ўзнагароду за спевы ім давалі грошы хто колькі мог. Хто бядней — даваў капейкі, хто багацей — мог пакласці і рубель. Пасля набажэнства ў царкве людзі ішлі да пахаванняў сваіх родзічаў і паміналі іх.
На ўзвышшы перад пачаткам грэблі ладзіўся кірмаш. Тут можна было набыць што заўгодна. Для аматараў ласункаў былі абаранкі і іншыя пачастункі, для гаспадынь былі самапрадкі, шпулкі і шмат чаго яшчэ. Гэта традыцыя працягвалася да другой сусветнай вайны. Хто-ніхто з вяляцічцаў яшчэ і зараз выкарыстоўвае ваду з той крыніцы, на якой зараз маецца калодзеж, для мэтаў лекавання. Аднак зараз гэта робіцца без лішняй агалоскі, а традыцыі паломніцтва ўжо канчаткова забытыя.
Акрамя царквы і капліц на Манастырку існавала ў цэнтры Вяляцічаў прыходская царква, якая мела назву Прэабражэнская. Апошні яе будынак быў узведзены з дрэва ў 1850 годзе (па іншых дадзеных — у 1851 годзе). Пакроўская царква на Манастырку была прыпісана да яе. Не пазней пачатку ХVIII стагоддзя вяляціцкія цэрквы з іх прыхаджанамі перайшлі ва уніяцтва. Магчыма, што гэта і было адной з асноўных прычын закрыцця манастыра. З уніяцтва ў маскоўскае праваслаўе вяляціцкія вернікі перайшлі пасля касавання уніі ў 1839 годзе. Апошнім перад рэвалюцыяй святаром у Вяляціцкай царкве быў Фёдар Шаркоўскі. Падчас другой сусветнай вайны царква яшчэ функцыянавала. Разабрана яна была пасля вайны. Пры гэтым частка абразоў была перавезена ў царкву ў Сморках. Туды ж яшчэ доўгі час працягвалі хадзіць вернікі на набажэнствы. У 2000 годзе ў Вяляцічах на іншым месцы была пабудавана новая царква. Частка абразоў старой царквы ў яе была са Сморак вернута.
Яшчэ адна цікавая традыцыя існуе ў Вяляцічах на вуліцы Кастрычніцкай. Звязана яна са штогадовай перадачай у дзень святога Міхаіла абраза Божай маці з хаты ў хату. Калі надыходзіць гэты дзень, гаспадар хаты, у якой знаходзіцца ікона, запрашае з царквы айца. Ладзіцца служба, пасля чаго абраз нясецца па вуліцы ў тую хату, дзе яго прымаюць. Так паўтараецца штогод. Прычым абраз гэты быў захаваны, нягледзячы ні на вайну, ні на гады атэістычнай барацьбы з рэлігіяй.
З 1924 года Вяляцічы—цэнтр сельсавета.
Насельніцтва
Здаўна Вяляцічы былі адным з найбольшых пасяленняў на Барысаўшчыне. У 1722 годзе тут узгадваецца 45 двароў. Так, у 1848 годзе ў іх было 85 двароў, што было меней толькі колькасці двароў у Барысаве (422 двары) і Лошніцы (113 двароў). У 1886 годзе ў Вяляцічах ужо было 130 двароў і 1070 жыхароў, у 1908 годзе — 297 двароў (паводле іншых звестак — 270) і 2045 жыхароў, у 1917 годзе — 344 двары і 2185 жыхароў, у 1926 годзе — 395 двароў, 2460 жыхароў, у 2002 годзе — больш за 700 двароў, аднак, менш за 1900 жыхароў, у 2007 годзе — 1373 жыхароў, у 2008 годзе — 1388 жыхароў.
Інфраструктура
Функцыянуюць: сярэдняя школа, музычная школа, дашкольная ўстанова, сельская ўчастковая бальніца, аптэка, Дом культуры, гандлёвы цэнтр, КПП, аддзяленне сувязі, аддзяленне АСБ «Беларусбанк», маюцца бібліятэка і стадыён.
На тэрыторыі аграгарадка размешчана РУСПП "Птушкасаўгас «Вяляціцкі», асноўнымі кірункамі якога з’яўляюцца вытворчасць мяса птушкі і малака.
Крапіва
Крапіва (Urtīca) — род кветкавых раслін сямейства крапіўныя. Сцеблы і лісце пакрытыя пякучымі валасінкамі (якія далі лацінскую назву: Ūrō — «пяку»).
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 53 віды :
Туроўля
Назву Туроўля маюць:
Скарпаўцы
Ска́рпаўцы (, Скарповцы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
Мрочак
Мрочак — прозвішча.
Свята-Троіцкая царква (Морына)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у в. Морына Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства з рысамі стылю мадэрн. Вырашана двух’ярусным аб’ёмам — кубападобны асноўны пераходзіць у васьмігранны, накрыты пакатым шатровым бляшаным дахам з васьмігранным барабанам і макаўкай у завяршэнні. Па падоўжнай восі дабудаваны прамавугольны прытвор з 1-яруснай пад двухсхільным дахам званіцай і апсіда. Гарызантальна ашаляваныя сцены расчлянёны брусамі-сцяжкамі і адзінарнымі і здвоенымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў дашчатых ліштвах.
Інтэр’ер
Апсіда вылучана 1-ярусным на 8 абразоў драўляным белым іканастасам з пазалотай. Меўся мясцовашанаваны абраз «Маці Божая».
Лапацічы (Слуцкі раён)
Лапа́цічы (, Лопатичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Лыскі (Слонімскі раён)
Лыскі́ (, Лыски) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сянькоўшчынскага сельсавета.
Васіль Аляксеевіч Чаркасаў
Васіль Аляксеевіч Чаркасаў (19 ліпеня 1908, Варонеж — 7 ліпеня 1978) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Вілейскай вобласці.
Біяграфія
З 1926 года рабочы. Член КПСС з 1928. З 1929 года — на службе ў Чырвонай Арміі. У партызанах з 1941 года: з 28 чэрвеня камандзір групы, памошнік камандзіра, з з чэрвеня 1942 года камандзір атрада, у снежні 1943 — ліпені 1944 гадоў камандаваў партызанскай брыгадай імя С. М. Будзённага. З 1944 года на савецкай і партыйнай рабоце, з 1962 у ДТСААФ. У 1954 годзе скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ.
Яго імем названы завулак у горадзе Ашмяны.
Хаценчыцкі сельсавет
Хаце́нчыцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Хаценчыцы.
Санта-Фэ
Санта-Фэ , Санта-Фе (ісп. Santa Fe, літар. «Святая вера»; поўная гістарычная назва La Villa Real de la Santa Fé de San Francisco de Asís, «Каралеўскі горад Святой Веры Францыска Асізскага») — горад на поўдні ЗША, адміністрацыйны цэнтр штата Нью-Мексіка, а таксама адміністрацыйны цэнтр і найбуйны горад акругі Санта-Фэ. Насельніцтва 71 тыс. чалавек (2005 г.).
Марачава (Манастыршчынскі раён)
Марачава (Морачево) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Марачава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
IC 230
IC 230 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сафі Рыбінг
Сафі (Сафія) Рыбінг (Sofie Ribbing; 6 сакавіка 1835 - 7 снежня 1894) — шведская мастачка Дзюсельдорфскай школы, спецыялізавалася на партрэтах і жанравых сцэнах.
Біяграфія
Нарадзілася 6 сакавіка 1835 года ў мястэчку Адэлёф муніцыпалітэта Транас ў сям'і Пера Арвіда Рыбінга (Per Arvid Ribbing) і яго жонкі Караліны Аўгусты Эрэкроны (Carolina Augusta Ehrencrona). Яе бацька быў старшынёй мясцовага акруговага суда.
Калі дзяўчынцы было чатыры гады, уся сям'я пераехала ў прыход побач з Ёнчэпінгам. З 1850 года Сафі вучылася ў Каралеўскай акадэміі вольных мастацтваў, а затым працягнула навучанне ў Дзюсельдорфскай Акадэміі мастацтваў у Карла Зона, які пасля стаў прэзідэнтам Акадэміі.
NGC 480
NGC 480 (іншае абазначэнне — PGC 4845) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Сафі Рыбінг
Біяграфія
Пазней яна накіравалася ў Парыж і працавала ў студыі Жана-Батыста Цісье, затым працягнула навучанне ў Бруселі ў мастака і гравёра Луі Гале.
NGC 480
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сафі Рыбінг
Біяграфія
У 1860-х гадах у Сафі Рыбінг была студыя ў Капенгагене. У 1866 годзе пад заступніцтвам Гале яна ўпершыню правяла паказ сваіх работ у брусельскім салоне. У тым жа годзе яна паспяхова ўдзельнічала ў Стакгольме на прамысловай выставе. Пазней здзейсніла працяглыя паездкі ў Лондан, дзе правяла выставы ў 1872 і 1888 гадах, і наведала Гаагу. Таксама некаторы час яна правяла ў Рыме са сваёй сяброўкай, мастачкай Агнес Бёр'есан.
Работы мастачкі можна ўбачыць у замку Фрэдэрыксборг, Нацыянальным музеі Швецыі, Гётэбаргскім мастацкім музеі, а таксама ў Нацыянальнай галерэі Нарвегіі.
Памерла 7 снежня 1894 года ў Осла падчас наведвання Нарвегіі. Замужам не была.
У 2016 годзе Савет па нацыянальнай спадчыне Швецыі (Riksantikvarieämbetet) абраў карціну Сафі Рыбінг — «Маляванне хлопчыкаў» (1864) — як адзін з твораў, якія прадстаўляюць Швецыю на фестывалі «Europeana 280» — святкаванні агульнай мастацкай спадчыны Еўропы.
Спасылкі
<gallery mode="packed" perrow="4" heights="150px">
Штэйнфарт
Штэйнфарт (люксемб. Stengefort, фр. Steinfort) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Штэйнфарт з'яўляецца часткай кантона Капелен. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 4375 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 1676 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 12,16 км ² (па займаемай плошчы 99 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 349 м. (98 месца з 116 камун), найменшая 288 м. (98 месца з 116 камун).
Баніфацый V
Баніфацый V (Bonifatius PP. V, у міру — Баніфача Фуміні, Bonifacio Fummini або Баніфацый Фуміній, лац. Bonifatius Fumminius;?, Неапаль — 25 кастрычніка 625) — Папа Рымскі з 23 снежня 619 па 25 кастрычніка 625 года.
Біяграфія
Баніфацый нарадзіўся ў Неапалі і змяніў Адэадата I, пасля смерці якога папскі пасад заставаўся вакантным больш за год. Яго абранне суправаджалася правакацыямі з боку патрыцыяў. Перад інтранізацыіяй Баніфацыя Італія была ўзбударажаная паўстаннем еўнуха Элефтерыя, экзарха Равенны. Патрыцый-самазванец наблізіўся да Рыма, але перш чым ён паспеў дабрацца да горада, ён быў забіты сваімі ўласнымі салдатамі.
Баніфацый V рэфармаваў царкоўнае кіраванне ў Англіі і шмат зрабіў для хрысціянізацыі Англіі. Беда Вялебны адзначаў асаблівую ўвагу Папы да англійскай царквы. «Лісты ўгаворванні», адрасаваныя Папам архіепіскапу Кентэрберыйскаму і Юсту, епіскау Рочэрстэрскаму, не захаваліся, але некаторыя іншыя яго пасланні засталіся ў гісторыі. Згодна Бедзе, тата Баніфацый таксама накіраваў лісты да караля Нартумбрыі Эдвін ў 625 годзе, заклікаючы яго прыняць хрысціянскую веру, і да прынцэсе-хрысьціянкі Этельбурге Кентскі, жонцы Эдвіна, умаўляючы яе пераканаць мужа перайсці ў хрысціянства.
Баніфацый V памёр 25 кастрычніка 625 года і быў пахаваны ў прытворы сабора святога Пятра.
Наваселле (Манастыршчынскі раён)
Наваселле (Новоселье) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Наваселле абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Пётр Лук’янавіч Грышчанка
Пётр Лук'янавіч Гры́шчанка (—) — ваенны лётчык, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (01.07.1944).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кукавячына. Скончыў сярэднюю школу і ў 1939 годзе Віцебскі аэраклуб. З 1940 г. у Чырвонай Арміі. У 1942 годзе скончыў ваенную авіяцыйную школу пілотаў у Армавіры. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на фронце з сакавіка 1943 г. Удзельнік Курскай бітвы і Берлінскай аперацыі, вызвалення Украіны, Польшчы, Чэхаславакіі.
Да пачатку лютага 1944 года камандзір звяна 32-го знішчальнага авіяпалка (256-я знішчальная авіядывізія, 5-й знішчальны авіяцыйны корпус, 2-я Паветраная армія, 1-ы Украінскі фронт) лейтэнант П. Л. Грышчанка выканаў 155 баявых вылетаў, асабіста збіў 15 варожых самалётаў.
1 ліпеня 1944 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях з ворагамі яму было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Пасля вайны П. Л. Грышчанка працягваў ваенную службу. У 1950 годзе скончыў Вышэйшыя афіцэрскія лётна-тактычныя курсы, у 1955 г. — Ваенна-паветраную акадэмію імя Ю. А. Гагарына. З 1961 года падпалкоўнік П. Л. Грышчанка ў запасе. Жыў і працаваў у горадзе Люберцы.
Малінаўка (Знаменскі сельсавет)
Малі́наўка (, Малиновка) — пасёлак у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 1994/1995
Чэмпіянат Беларусі па гандболе сярод жанчын 1994/1995 — 3-і чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Катажына Апалінская
Катажы́на Апалі́нская (Katarzyna Opalińska; 13 кастрычніка 1680, Познань, Каралеўства Польскае — 19 сакавіка 1747, Люневіль, Францыя) — жонка Станіслава Ляшчынскага, каралева польская і вялікая княгіня літоўская, княгіня Латарынгіі і Бара.
Біяграфія
Паходзіла са шляхецкага роду Апалінскіх герба «Ладдзя». Была дачкой кашталяна пазнаньскага Яна Караля Апалінскага і мендзыжэцкай старасцянкі Зоф’і Чарнкоўскай. У 1698 годзе ў Кракаве выйшла замуж за адалянаўскага старосту Станіслава Ляшчынскага. У 1699 годзе ў іх нарадзілася дачка Ганна, а ў 1703 — Марыя.
4 кастрычніка 1705 года падчас Паўночнай вайны Варшаўскай канфедэрацыяй каранаваная ў Варшаве разам з мужам на кіраўнікоў Рэчы Паспалітай замест Аўгуста II Моцнага. У 1708 годзе мусіла з дзецьмі пакінуць краіну, жыла ў Швецыі (у 1708—1711 у Шчэціне, у 1711—1714 у Крысціянстадзе). У 1714 выехала з мужам у нададзенае таму княства Цвайбрукен.
У 1719 годзе пасяліліся ў горадзе Вісамбур (Францыя). У 1725 іхная дачка Марыя выйшла замуж за французскага караля Людовіка XV. Ляшчынскія жылі ў Шамборы. У 1733 Станіслаў выехаў на радзіму, дзе зноў стаў каралём, Катажына ж засталася ў Францыі. Па вяртанні Станіслава Ляшчынскія атрымалі ад французскага караля тытул князёў Латарынгіі і Бара, жылі ў Люневілі. Катажына памерла 19 сакавіка 1747, пахаваная ў Касцёле Нотр-Дам дэ Бом Секюр у Нансі.
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2016
Чэмпіянат свету па хакеі з шайбай 2016 — 80-ы чэмпіянат свету ІІХФ, які прайшоў у Расіі: у Маскве і Санкт-Пецярбургу.
Выбар месца правядзення
17 верасня 2010 у Славеніі на кангрэсе ІІХФ было павядомлена, што жаданне правесці чэмпіянат выказалі Расія (Масква і Санкт-Пецярбург), Данія (Капенгаген і Хернінг), Украіна  (Кіеў) і Латвія (Рыга і Вентспілс). Латвія адмовілася падаваць афіцыйную заяўку і вырашыла прэтэндаваць на правядзенне чэмпіянату ў 2017-м годзе.
13 мая 2011 на кангрэсе ІІХФ у Браціславе было прынята рашэнне аб правядзенні 80-га па ліку чэмпіянату свету ў Расіі: у Маскве і Санкт-Пецярбургу. Зацвярджэнне адбылося адразу пасля таго, як іншыя афіцыйныя кандыдаты — Данія і Украіна — адклікалі свае заяўкі.
Запланавана, што матчы чэмпіянату пройдуць на дзвюх арэнах :
Склады каманд
Склад кожнай каманды на Чэмпіянаце свету па хакеі ў 2016 годзе складаецца з не менш як 15 хакеістаў (форварды і абаронцы) і 2 брамнікаў, і не больш за 20 хакеістаў і 3 брамнікаў.
Выніковае становішча каманд
Крыніца: IIHF.com
Мікалай Іванавіч Сташак
Мікалай Іванавіч Ста́шак (Николай Иванович Сташек, Микола Іванович Сташек;  — ) — савецкі военачальнік, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943). Генерал-лейтэнант (1968), кандыдат ваенных навук (1961), дацэнт. Ганаровы грамадзянін гарадскога пасёлка Камарын (1984).
Біяграфія
Нарадзіўся на хутары Марынаўскі Адэскага павета Херсонскай губерні (сучаснае сяло Марыніўка ў Адэскай вобласці Украіны). Скончыў 7 класаў школы, першы курс сельскагаспадарчага тэхнікума. Працаваў трактарыстам у саўгасе. У Чырвонай Арміі з 1935 года. У 1938 годзе скончыў Арджанікідзаўскае ваеннае вучылішча войскаў НКУС (сучасны Паўночна-Каўказскі ваенны інстытут унутраных войск, Уладзікаўказ). Праходзіў службу ў пагранічных войсках.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з лютага 1942 года. З кастрычніка 1942 года-камандзір 360-га стралковага палка. Удзельнік баёў на Бранскім і Цэнтральным франтах, Сталінградскай і Курскай бітваў, вызвалення Левабярэжнай Украіны. У канцы верасня — пачатку кастрычніка 1943 года з палком фарсіраваў рэкі Дзясна, Дняпро і Прыпяць, захопліваў і пашыраў плацдармы, вызваляў гарадскі пасёлак Камарын. Пазней полк пад камандаваннем М. І. Сташака ў складзе 1-га Беларускага фронту ўдзельнічаў у вызваленні Беларусі, Польшчы, у Берлінскай наступальнай аперацыі.
У 1947 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ. З лютага 1948 па снежань 1950 года служыў начальнікам штаба 3-й гвардзейскай механізаванай дывізіі Прыволжскай ваеннай акругі. У 1952 годзе скончыў Вышэйшую ваенную акадэмію Генеральнага штаба. Працаваў намеснікам начальніка Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ.
З 1973 года генерал-лейтэнант М. Сташак у адстаўцы. Жыў у Маскве. Займаўся літаратурнай творчасцю. Памёр 17 лютага 1991 года. Пахаваны на Галавінскіх могілках у Маскве.
Штрасэн (Люксембург)
Штрасэн (Люксембург) (люксемб. Stroossen, фр. Strassen) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Штрасэн (Люксембург) з’яўляецца часткай кантона Люксембург. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 6687 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 2793 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 10,71 км ² (па займаемай плошчы 103 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 391 м. (68 месца з 116 камун), найменшая 265 м. (75 месца з 116 камун).
IC 231
IC 231 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Палушнік
Палу́шнік (Isoetes), шыльнік, ізает — род дзеразападобных раслін сямейства.
Апісанне
Разнаспоравыя шматгадовыя вечназялёныя травяністыя расліны, цёмна-зялёныя шылападобыя лісты (філоіды) якіх маюць добра выражаны язычок-лігулу. Вышыня каля 8—20 см з укарочаным сцяблом і клубневым карэнішчам.
Віды і экалогія
Аб’ядноўвае каля 70 відаў шматгадовых раслін, якія растуць пад вадой, альбо вядуць каляводны спосаб жыцця, толькі нямногія віды жывуць на моцна пераўвільготненай глебе. Распаўсюджаны на ўсіх кантынентах зямнога шара, у Беларусі расце.
Радзькаўка (Манастыршчынскі раён)
Радзькаўка (Родьковка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Радзькаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Аляксандр Мікалаевіч Сычоў
Алякса́ндар Мікала́евіч Сычо́ў (нар., ) — беларускі палітык і дыпламат.
Біяграфія
У дыпламатычнай службе з 1979 года. З 13 студзеня 1994 года быў Пастаянным прадстаўніком Рэспублікі Беларусь пры Арганізацыі Аб’яднаных Нацый. 11 жніўня 2000 года быў адстаўлены з гэтай пасады і адначасова прызначаны намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь.
25 верасня 2006 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, а 1 верасня 2011 года — Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
101-я партызанская брыгада імя Аляксандра Неўскага
101-я партызанская брыгада імя Аляксандра Неўскага — партызанская брыгада, створаная ў чэрвені 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Старобінскага раёна. 1 ліпеня 1944 года брыгада (1300 партызан, 4 атрады) злучылася з Чырвонай Арміяй. Камандзіру брыгады Дз. Ц. Гуляеву было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Склад
Брыгада была створана на базе атрадаў В. Ц. Меркуля (пазней імя Сталіна, арганізаваны ў ліпені 1941) і Дз. Ц. Гуляева (пазней імя Дз. Ц. Гуляева, арганізаваны ў маі 1942 года) вылучанага 258-й партызанскай брыгадай імя В. У. Куйбышава 4-га (пазней атрад імя Бандараўца), атрада імя Харсеева.
На дату злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны ў «рэйкавай вайне» падарвалі 3,3 тысячы рэек. Знішчылі 74 аўтамашыны, папсавалі 72,5 км тэлефонна-тэлеграфнай лініі. Разбілі гарнізоны ў вёсках Івань Слуцкага, Пагост Старобінскага раёнаў і іншых. 18—27 мая 1944 года ўдзельнічалі ў баях супраць карнікаў, правялі 4 абарончыя баі каля вёсак Вялікія Лістападавічы, Мазуршчына, Мелкавічы, Ананчыцы, Скаўшын, Чырвонае Возера, Крушнікі. 29 чэрвеня 1944 года з боем занялі Старобін і пераправу на рэчцы Случы, утрымлівалі іх да падыходу Чырвонай Арміі.
Памяць
У 1965 годзе ў вёсцы Махнавічы Салігорскага раёна ў гонар брыгады быў пастаўлены помнік.
Тулаўскі сельсавет (Віцебскі раён)
Ту́лаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Тулава.
Гісторыя
Утвораны 27 снежня 1990 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці БССР з часткі Бабініцкага сельсавета. У 2011 годзе скасавана вёска Селівоўшчына (увайшла ў склад Віцебска).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2162 чалавекі, з іх 85,4 % — беларусы, 12,0 % — рускія, 1,2 % — украінцы.
NGC 481
NGC 481 (іншыя абазначэнні — MCG −2-4-30, PGC 4899) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шаен
Шаен (Cheyenne) — горад на паўночным захадзе ЗША, сталіца і найбуйнейшы горад штата Ваёмінг. Насельніцтва — 55,4 тыс. чалавек (2000).
Гісторыя
Горад быў заснаваны 4 ліпеня 1867 года — каманда пад кіраўніцтвам генерала Грэнвіла Доджа разбіла тут лагер будучых будаўнікоў чыгункі. Додж абраў назву Шаен у гонар індзейскага племя Шаен.
Красворд
Красворд, крыжаванка (Crossword — скрыжаванне слоў) — самая распаўсюджаная ў свеце гульня са словамі. Існуе мноства перыядычных выданняў, якія спецыялізуюцца на крыжаванках, іх таксама часта друкуюць у неспецыялізаваных друкаваных сродках масавай інфармацыі.
Мілаванне
Мі́лаванне (, Милованье) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сянькоўшчынскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1967 года вёска ўваходзіла ў склад Казловіцкага сельсавета Зэльвенскага раёна.
Ваеннае будаўніцтва Беларусі
Ваеннае будаўніцтва Беларусі — складовая частка ваеннай палітыкі Беларусі, якая заключаецца ў фарміраванні і рэфармаванні ўзброеных сіл. Уключае эканамічныя, сацыяльна-палітычныя, ваенныя і іншыя мерапрыемствы па ўдасканаленні ваеннай арганізацыі.
Гісторыя развіцця
Згодна з Дэкларацыяй аб дзяржаўным суверэнітэце БССР 1990 года, Беларусь атрымала права на ўласныя сілы бяспекі, падкантрольныя Вярхоўнаму Савету. Пасля здабыцця незалежнасці ў 1991-м востра паўстала пытанне аб стварэнні беларускай арміі. 20 сакавіка 1992 года Саветам Міністраў з часцей Беларускага ваеннага акругі УС СССР былі сфармаваны Узброеныя сілы Рэспублікі Беларусь.
За 1992—1996 гады праведзена маштабная дэмілітарызацыя, калі многія воінскія часці скарачаліся або перафармаваліся. Акрамя таго, з тэрыторыі краіны былі выведзены ў Расію або расфармаваны на месцы некаторыя авіяцыйныя часці Далёкай авіяцыі, франтавой авіяцыі, авіяцыі СПА і ваенна-транспартнай авіяцыі. Поўным ходам ішлі працэсы па ліквідацыі ўзбраенняў і тэхнікі. Адным з ключавых мерапрыемстваў стала ракетна-ядзерная дэмілітарызацыя Беларусі.
У 1994-м прэзідэнтам рэспублікі быў абраны Аляксандр Лукашэнка, з пачаткам праўлення якога пачалося рэфармаванне , якое завяршылася ў 2005 —2006 гадах. Дадзены этап ваеннага будаўніцтва характарызуецца з’яўленнем новых родаў і відаў войскаў, абнаўленнем ваеннай дактрыны, парадкаваннем ваенна-прамысловага комплексу і ідэалагічнай работы, удасканаленнем сістэмы кіравання войскамі і іх камплектавання, рэфармаваннем большасці аб’яднанняў, злучэнняў, воінскіх часцей і ўстаноў, а таксама пераадоленнем крызісных з’яў 1990-х гадоў.
У 2010-х гадах, на фоне, дзейнасці краін НАТА і пачаткам Новай Халоднай вайны, у Рэспубліцы Беларусь востра стала пытанне падтрымання абараназдольнасці арміі. Прыярытэтнымі напрамкамі сталі: аптымізацыя баявога складу і колькасці войск; выбарчае пераўзбраенне на сучасныя ўзоры (у тым ліку айчыннай вытворчасці) узбраення і тэхнікі; захаванне кадравага патэнцыялу і павышэнне ўзроўню укамплектаванасці. Падчас аптымізацыі УС прыярытэт быў аддадзены ўдасканаленню арганізацыйна-штатных структур.
Арганізацыя і структура
Першапачаткова ў Беларусі існавалі два віды войск — сухапутныя войскі (у іх склад уваходзілі ў тым ліку і падраздзяленні супрацьпаветранай абароны) і ваенна-паветраныя сілы. Савецкія арміі і дывізіі былі ператвораны ў карпусы і брыгады. Так, напрыклад, у 1993 годзе былая 28-я армія стала 28-м армейскім корпусам, а 7-я танкавая армія — 7-м армейскім корпусам, які ўжо ў 94-м ператвораны ў 65-ы армейскі корпус.
У ходзе далейшага рэфармавання ў 2001 годзе армейскія карпусы замянілі аператыўныя камандаванні: 28-ы стаў Заходнім АК, 65-ы — Паўночна-заходнім. Таксама праведзена аб’яднанне Ваенна-паветраных сіл і войск СПА, якія выйшлі з сухапутных сіл, у адзіную структуру. У 2002 годзе праведзена фарміраванне двух аператыўна-тактычных камандаванняў ВПС і СПА — Заходняга і Паўночна-Заходняга.
103-я гвардзейская паветрана-дэсантная дывізія і 38-я асобная гвардзейская дэсантна-штурмавая брыгада, грунтуючыся на палажэннях ваеннай дактрыны 1992-га, ператвораны ў мабільныя брыгады, якія ўвайшлі ў склад сухапутных сіл як асобны род войск — Мабільныя сілы Беларусі. Дадзенае аб’яднанне створана ў 1995 годзе. Мабільныя сілы прызначаліся для прыкрыцця стратэгічнага разгортвання, зрыву спецыяльных аперацый праціўніка і выканання іншых задач.
Агульнае кіраўніцтва падраздзяленняў ажыццяўляла ўпраўленне мабільных сіл. У пачатку 2000-х гг. мабільныя брыгады перападпарадкаваны Генеральнаму штабу, а ў складзе аператыўнага ўпраўлення створаны аддзел сіл спецыяльных аперацый, што павысіла ўзровень арганізаванага кіравання мабільнымі часцямі і падраздзяленнямі спецпрызначэння. У 2004-м аддзел рэарганізаваны да ўпраўлення.
Пазней, у 2007 годзе, мабільныя войскі былі аб’яднаны са спецназам ГРУ, утварыўшы Сілы спецыяльных аперацый. У пачатку 2000-х, ва ўмовах скарачэння колькасці ўзброеных сіл і зніжэння ўзроўню ўзбраенняў, адным з найбольш эканамічных шляхоў кампенсацыі сіл і сродкаў, падтрымання абараназдольнасці дзяржавы на належным узроўні стала арганізацыя тэрытарыяльнай абароны. Быў утвораны новы род войск — Тэрытарыяльныя войскі Беларусі. Яны былі прызначаны для склікання толькі на час вайны або ў перыяд напружанай ваенна-палітычнай абстаноўкі. Войскі тэрытарыяльнай абароны атрымалі дапаможнае значэнне, а іх камплектаванне праходзіць з асоб, якія адбылі тэрмін службы і знаходзяцца ў запасе.
Аптымізацыя і колькасныя змены
Ад Савецкага Саюзу краіне дасталася вялікая спадчына, 1410 воінскіх фарміраванняў БВА, групоўка стратэгічных ядзерных сіл (каля 180 злучэнняў, часцей і ўстаноў колькасцю каля 40 тыс. чалавек). Канцэнтрацыя войск у рэспубліцы з’яўлялася самай высокай у Еўропе. Так, напрыклад, адзін вайсковец прыходзіўся на 43 чалавекі грамадзянскага насельніцтва. Да Беларусі цалкам адышлі вайсковыя часці сухапутных войскаў і СРА, прыкладна 90% знішчальнай і бамбардзіровачнай авіяцыі, полк транспартнай авіяцыі, полк стратэгічных бамбардзіроўшчыкаў, паветрана-дэсантная дывізія. На тэрыторыі маладой дзяржавы знаходзілася групоўка у 240 тысяч чалавек. З іх 125 тысяч чалавек вясной 92-га непасрэдна склалі беларускую армію.
Улады краіны, будучы не ў сілах утрымліваць вялікую савецкую спадчыны, прыступілі да скарачэння узброеных сіл.
У пачатку 90-х гадоў Беларусь за свой кошт скараціла ўзбраенняў і ваеннай тэхнікі ў 2,8 разы больш, чым Вялікабрытанія, Францыя і ЗША (на тэрыторыі Еўропы) разам узятыя. Краіна ліквідавала 1773 баявых танка, 1341 баявую браняваную машыну і 130 баявых самалётаў, што складала каля 10% узбраенняў і ваеннай тэхнікі, ліквідаваных усімі трыццаццю дзяржавамі-удзельнікамі Дагавора аб звычайных узброеных сілах.
Да 1996-га армія скарацілася да 85,5 тысяч, а ў другой палове 90-х — да 65.
Пасля 90-х кіраўніцтва працягвала ажыццяўляць мерапрыемствы па скарачэнні запасаў незапатрабаваных узбраенняў. Толькі за 2018 год утылізавана каля 6 тысяч адзінак зброі і тэхнікі, а таксама 5 тысяч боепрыпасаў. Грамадзянскіх структурам і мясцовым органам улады перададзена ў мірнае карыстанне 110 нявыкарыстаных ваенных аб’ектаў.
Мяркуецца, што для краіны найбольш лепшым варыянтам будзе захаванне невялікай, кампактнай, але ў той жа час мабільнай арміі, якая ў выпадку ваеннай пагрозы можа быць павялічана ў некалькі разоў за кошт прызыву асоб, якія адбылі тэрміновую службу. Узброеныя Сілы Беларусі ў мірны час займаюцца пытаннямі падрыхтоўкі да вайсковай мабілізацыі і стратэгічнага разгортвання, для чаго неабходны навучаны рэзерв. Менавіта па гэтай прычыне дзяржава пакуль захоўвае тэрміновую службу.
Паштовыя індэксы Азербайджана
Паштовыя індэксы Азербайджана ўяўляюць сабой четырёхзначный лічбавы код з прэфіксам AZ.
Ваеннае будаўніцтва Беларусі
Мерапрыемствы па пераўзбраенні
У 2010-х гадах прыярытэтнымі мэтамі сталі прывядзенне беларускай арміі ў адпаведнасць існым выклікам і эканамічным магчымасцям дзяржавы, пераўзбраенне на сучасныя сістэмы і ўзоры ўзбраення і ваеннай тэхнікі, развіццё ваеннай інфраструктуры. Рэалізоўваліся праекты па стварэнні шматузроўневай аўтаматызаванай сістэмы кіравання, беспілотных авіяцыйных комплексаў і распрацоўка айчыннай аб’яднанай сістэмы навігацыі, сувязі і апазнавання, а таксама пераўзбраення зенітных ракетных войскаў, радыётэхнічных войскаў і перавод перспектыўных узораў ўзбраення і тэхнікі на колавую базу ўласнай вытворчасці.
Работа ў галіне айчынных распрацовак дала шэраг перспектыўных і паспяховых узораў узбраенняў. Сярод бронеаўтамабіль — Віцім, Кайман, Asilak, Volat V1, бронетранспарцёраў — БТР-60МБ1 і БТР-70МБ1, артылерыі — Паланэз і Флейта, рабатызаванай тэхнікі — РАК «Берсерк», РСК «Багамол», Буравеснік МБ, БПЛА «Бусел», БПЛА «Беркут», нелетальных відаў узбраення — серыя комплексаў РЭБ «Навальніца». Пачынаючы з 2017 года імпульс развіцця атрымала і стралковае ўзбраенне. Распрацаваны пісталеты ПСН-В, ПВ-17, аўтаматы VSK-100, VSK-100BP і гранатамёт ММ-60 «Сапфір». Частка прадукцыі не толькі прынята на ўзбраенне беларускай арміі, але і пастаўлена на экспарт.
Паштовыя індэксы Азербайджана
Гісторыя
У 1970 годзе на ўсёй тэрыторыі СССР, уключаючы Азербайджанскую ССР, былі ўведзеныя шасцізнакавыя паштовыя індэксы (37NNNN). У незалежным Азербайджане сталі ўжываць четырёхзначный лічбавай паштовы індэкс з прэфіксам дзяржавы фармату AZ NNNN. Першыя дзве лічбы пазначаюць раён Азербайджана ў адпаведнасці з сучасным адміністрацыйным дзяленнем, уключаючы Нахічэванскую Аўтаномную Рэспубліку і непрызнаную Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Харкаўская губерня
Харкаўская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Расійскай імперыі і УССР.
Гісторыя
У 1835 годзе на месцы Слабодска-Украінскай губерні была створана Харкаўская губерня з 11 паветамі.
З 1 жніўня 1925 года скасавана разам з астатнімі губернямі УССР і акругі, якія ўваходзілі ў яе склад, перайшлі ў прамое падпарадкаванне Украінскай ССР (са сталіцай у Харкаве). 27 лютага 1932 года пастановай ЦВК была створана Харкаўская вобласць.
Красаўка
Краса́ўка (Atrópa) — род кветкавых раслін сямейства.
Назва
Па старажытнагрэчаскай міфалогіі, Атропа — адна з сясцёр Мойр, багіня падземнага свету, ўвасабляе няўхільнасць смерці.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя карэнішчавыя травы вышынёю да 2 м. Лісце суцэльнае, на кароткіх чаранках. Кветкі буйныя, адзіночныя. Плод — ягада. Ядавітая.
Арэал
Адрозніваецца каля 5 відаў. Пашырана ў Еўразіі, Паўночнай Афрыцы. На тэрыторыі Беларусі інтрадукавана, або соннае ачмурэнне, ці шалёная ягада.
Снеберка
Снеберка (Снеберка) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Снеберка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Раванічы
Рава́нічы (, Рованичи) — аграгарадок у Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Уша. Адміністрацыйны цэнтр Раваніцкага сельсавета. Насельніцтва 849 чал. (2009). Знаходзіцца за 31 км на паўночны ўсход ад Чэрвеня, за 45 км ад чыгуначнай станцыі Смалявічы (лінія Мінск — Орша); на аўтамабільнай дарозе (Чэрвень — Раваніцкая Слабада).
Назва
Першыя насельнікі мясціны — дрыгавічы — жылі ў паўзямлянках, зямлянках, равах. Паўзямлянка мела 2—3 драўляныя вянцы, укапаныя на 50—70 см у зямлю, і накрывалася дахам. У яе цэнтры знаходзілася вогнішча, вымашчанае камянямі, альбо печ-каменка. Плошча такога збудавання магла складаць звыш 15—16 м. Размяшчаліся яны амаль упрытык адно ад аднаго. У сувязі з гэтым можна адзначыць наступныя характарыстыкі тапоніму «Раванічы». Па-першае, продкі выкарысталі множны лік. Значыць, паселішча дрыгавічоў займала вялікую плошчу і мела значную колькасць насельніцтва. Па-другое, патрэбна прыгледзецца больш пільна і да канчатка слова. У ім можна знайсці не толькі тыповую ўказку на множны лік, але і на слова «нічы». Значыць вёска ўзнікла на месцы былых равоў, зямлянак, якія меліся быць пакінутымі — былі нічыя. Літара «н» у слове не выпадковая. З гэтага вынікае, што Раванічы складаюцца з двух слоў — «равы нічыя». З цягам часу нашчадкі дрыгавічоў пачалі жыць толькі ў наземных пабудовах. Равы пакінулі, але мясціны для жыцця людзей тут былі вельмі прыдатнымі. Таму пазней зноў выкарысталі гэту пляцоўку для паселішча.
Такім чынам, назва вёскі Раванічы тлумачыцца як паселішча, размешчанае на равах — месца жыццядзейнасці дрыгавічоў.
Гісторыя
Гісторыя Раванічаў налічвае больш за тысячу гадоў. На тэрыторыі, якую займае сучасная вёска, калісьці жылі дрыгавічы. Яны згадваюцца ў IX ст. у «Аповесці мінулых часоў», а таксама візантыйскім гісторыкам Канстанцінам Багранародным у 948 годзе. У самой вёсцы захаваліся археалагічныя помнікі той далёкай эпохі — 2 курганныя могільнікі.
Першы пісьмовы ўспамін пра Раванічы як сяло ва ўладанні Гаштольдаў датуецца 1535. Паводле інтэнтару (1549) яны былі цэнтрам воласці і лічылі 68 двароў. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай мясцовасць увайшла ў склад Менскага павета Менскага ваяводства. Паводле падымнага тарыфу 1667 маёнтак Раванічы ў памеры 33 дымоў быў ва ўладанні Крыштафа Гарабурды, а ў 1690 — Яна і Крыштафа Гарабурдаў. У 1700 паселішча перайшло да князя Мікалаю Францішка Агінскага, у 1790 — да Андрэя Слатвінскага, які фундаваў тут касцёл Святога Антонія.
Інфраструктура
У Раванічах працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Касцёл Святога Антонія
У 1790 годзе Андрэй Слатвінскі фундаваў у Раванічах касцёл Святога Антонія. Будова вялася ў найбольш прыпаднятай частцы маёнтку і ў наступным часе прызначалася для фамільнай пахавальні. Да нашае пары касцёл захаваўся без даху — гарэў недзе ў 80-я гады.
Сезон 2013 ЖФК Зорка-БДУ
У 2013 годзе жаночы футбольны клуб «Зорка-БДУ» з горада Мінску прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
IC 232
IC 232 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гомельская жаночая гімназія
Гомельская жаночая гімназія — колішняя навучальная ўстанова ў Гомелі. Заснавана 1 ліпеня 1882 года на базе жаночага пансіёна як 4-класная прагімназія, у 1897—1899 гадах адкрытыя 5—7-ы класы, у 1909 годзе — 8-ы педагагічны (з верасня 1917 агульна-адукацыйны клас). Падпарадкоўвалася Віленскай навучальнай акрузе. Былі падрыхтоўчы і паралельныя класы. Існавала за кошт платы за навучанне, сродкаў дзяржаўнага, гарадскога бюджэту, таварыства дапамогі бедным навучэнкам, заможных асоб. На 1 студзеня 1917 года было 19 класаў, каля 30 выкладчыкаў, 885 вучаніц.
Міхайлаўка (Слуцкі раён)
Міха́йлаўка (, Михайловка) — пасёлак у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Знаменскага сельсавета.
Глорыя Макапагал-Ароя
Мары́я Гло́рыя Макапага́л-Аро́я (Maria Gloria Macapagal-Arroyo; нар. ) — прэзідэнт Філіпін (2001—2010), віцэ-прэзідэнт Філіпін (1998—2001); першая ў гісторыі краіны жанчына, якая займала гэтыя пасады. Дачка былога прэзідэнта краіны Дыясдада Макапагала.
Ароя была абвешчана прэзідэнтам у 2001 годзе падчас г.зв. Другой народнай рэвалюцыі, у выніку якой быў звергнуты прэзідэнт Джозеф Эстрада, якога абвінавачвалі ў разгуле карупцыі ў краіне. У 2004 годзе Ароя атрымала перамогу на чарговых прэзідэнцкіх выбарах над акцёрам Фернанда По-малодшым. У 2005 годзе часопіс «Форбс» назваў яе чацвёртай па ўплывовасці жанчынай свету (пасля дзяржсакратара ЗША Кандалізы Райс, віцэ-прэм’ера КНР У І, прэм’ер-міністра Украіны Юліі Цімашэнка).
Біяграфія
Нарадзілася ў прыгарадзе Манілы Сан-Хуане. Калі Ароя было 14 гадоў, яе бацька быў абраны прэзідэнтам. Вучылася ў Джорджтаўнскім універсітэце ў Вашынгтоне, у універсітэце Атэнэа і ў Філіпінскім універсітэце ў Маніле. Мае доктарскую ступень па эканоміцы. У 1977—1987 гадах выкладала ва ўніверсітэце Атэнэа і ў Філіпінскім універсітэце.
У 1992 годзе была ўпершыню абрана ў сенат Філіпін, пераабрана ў 1995 годзе. Прымала актыўны ўдзел у працы парламента. Збіралася прыняць удзел у прэзідэнцкіх выбарах 1998 года, але прэзідэнт Фідэль Рамас пераканаў Ароя ўступіць у кіруючую партыю ЛАКАС і паўдзельнічаць у барацьбе за пасаду віцэ-прэзідэнта. У выніку Ароя была абрана віцэ-прэзідэнтам з двухразовай перавагай перад бліжэйшым пераследнікам, але кандыдат у прэзідэнты ад ЛАКАС саступіў папулярнаму акцёру Джозефу Эстрадзе.
Прэзідэнт Эстрада прызначыў Ароя кіраўніком Дэпартамента сацыяльнага развіцця, дзе яе асноўным заняткам стала назіранне за выкананнем урадавых праграм дапамогі бедным. У 2000 годзе Ароя пакінула гэту пасаду, каб дыстанцыявацца ад Эстрады, якога былыя палітычныя саюзнікі абвінавацілі ў карупцыі. Ароя адкрыта падтрымлівала тыя пласты філіпінскага грамадства, якія патрабавалі адстаўкі прэзідэнта.
На працягу свайго першага тэрміну Ароя прыйшлося змагацца з прыхільнікамі Эстрады, якія двойчы ладзілі буйныя акцыі непадпарадкавання ў Маніле, так што прэзідэнту даводзілася ўводзіць надзвычайнае становішча. Пазней на ўрад Ароя, а таксама на яе мужа пасыпаліся абвінавачванні ў карупцыі. Усё гэта прывяло да рэзкага падзення папулярнасці Ароя.
У 2002 годзе Ароя заявіла, што не будзе ўдзельнічаць у выбарах 2004 года, але пазней змяніла сваё рашэнне. Асноўным яе канкурэнтам на выбарах стаў вядомы акцёр і прыхільнік Эстрады Фернанда По-малодшы. Першапачаткова рэйтынг Ароя быў ніжэй, чым у По. Аднак Ароя падтрымала вельмі ўплывовая на Філіпінах Каталіцкая Царква; акрамя таго, папулярнасці ёй дадало рашэнне вывесці тагальскі ваенны кантынгент з Ірака. Акрамя таго, рэйтынг Ароя быў вельмі высокі ў густанаселеных правінцыях Себу і Пампанга. У выніку на выбарах 10 мая 2004 года яна перамагла з перавагай у мільён галасоў. Аднак шэраг сенатараў абвінавацілі Ароя ў выкарыстанні бюджэтных сродкаў для фінансавання сваёй кампаніі, а таксама ў змове з членамі Цэнтральнай выбарчай камісіі краіны, дзякуючы чаму Ароя нібыта і атрымала мільён галасоў, якога не хапала для перамогі. З патрабаваннем адстаўкі прэзідэнта выступіла нават яе ранейшая саюзніца Карасон Акіна. Аднак Ароя адхіліла ўсе абвінавачванні. У верасні 2005 г. спроба групы сенатараў ініцыяваць імпічмент Ароя правалілася.
У тым жа годзе змяніла свайго сына Майкі на пасадзе члена Палаты прадстаўнікоў.
Аўтухоўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Клімавіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Клімавіцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Асмолавіцкага сельсавета.
Пелішчанскі сельсавет
Пе́лішчанскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці Рэспублікі Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Пелішча.