cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ганна Уладзіміраўна Арашонкава
Біяграфія
Г. У. Арашонкава нарадзілася ў маёнтку Альба (сучасны, Мінская вобласць, Беларусь) Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1953 годзе. З 1956 года ў Інстытуце мовазнаўства Акадэміі навук Беларусі. У 1963—1967 гг. у Мінскім педагагічным інстытуце.
Узнагароды
Г. У. Арашонкава з’яўляецца лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі СССР 1971 г. за ўдзел у комплексе прац у галіне беларускай лінгвагеаграфіі.
Татарцы
Тата́рцы (, Татарцы) — вёска ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дубровенскага сельсавета.
Да 21 лютага 2023 года вёска ўваходзіла ў склад Бердаўскага сельсавета.
NGC 2152
NGC 2152 (іншыя абазначэнні — ESO 205-15, PGC 18249) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Жывапісец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Прамая дэмакратыя
Прама́я дэмакра́тыя, таксама чы́стая ці непасрэ́дная дэмакра́тыя — гэта форма дэмакратыі, пры якой людзі наўпрост прымаюць развязкі па палітычных ініцыятывах. Гэта адрозніваецца ад большасці сучасных дэмакратый, якія з’яўляюцца прадстаўнічымі дэмакратыямі. Тэорыя і практыка прамой дэмакратыі былі ядром прац многіх тэарэтыкаў, філосафаў, палітыкаў і сацыяльных крытыкаў, сярод якіх найбольш важнымі з’яўляюцца Жан Жак Русо і Джон Сцюарт Міль.
Агляд
Ва ўмовах прамой дэмакратыі людзі вызначаюць палітыку без пасярэднікаў. У залежнасці ад пэўнай выкарыстоўванай сістэмы прамая дэмакратыя можа складацца з прыняцця выканаўчых пастаноў, выкарыстоўвання жараб’ёўкі, прыняцця законаў, непасрэднага абрання ці звальнення службовых асоб і правядзення судовых разбораў. Дзве асноўныя формы прамыя дэмакратыі — гэта дэмакратыя ўдзелу і дарадчая дэмакратыя.
Паўпрамыя дэмакратыі, у якіх прадстаўнікі кіруюць паўсядзённым кіраваннем, а грамадзяне застаюцца суверэннымі, дапушчаюць тры формы народных дзеяньняў: рэферэндум (плебісцыт), ініцыятыву і адкліканне. Першыя дзве формы, рэферэндумы і ініцыятывы, з’яўляюцца прыкладамі прамога заканадаўства. Станам на 2019 год у 30 краінах дазволены рэферэндумы, ініцыяваныя насельніцтвам на нацыянальным узроўні.
Абавязковы рэферэндум ставіць закон, распрацаваны палітычнымі элітамі, на абавязковае ўсенароднае галасаванне. Гэта найболей пашыраная форма прамога заканадаўства.
Усенародны рэферэндум дае грамадзянам права падаць петыцыю, у якой грамадзяне павінны прагаласаваць за існуючае заканадаўства. Установы паказваюць тэрміны для сапраўднай петыцыі і колькасць патрабаваных подпісаў, і могуць запатрабаваць подпісы ад розных супольнасцей для абароны зацікаўленняў меншасцей. Гэтая форма прамой дэмакратыі фактычна падае выбаршчыкам права вета на законы, прынятыя абраным заканадаўчым органам, як у Швейцарыі.
Народная ініцыятыва дае магчымасць прадстаўнікам шырокай грамадскасці прапанаваць ураду з дапамогай петыцыі пэўныя заканадаўчыя меры ці канстытуцыйныя рэформы, і, як і ў выпадку з іншымі рэферэндумамі, галасаванне можа быць абавязковым ці проста рэкамендацыйным. Ініцыятывы могуць быць прамымі ці ўскоснымі: пры прамой ініцыятыве паспяховая прапанова змяшчаецца наўпрост у бюлетэнь для галасавання (як у сістэме Каліфорніі). Пры ўскоснай ініцыятыве паспяховая прапанова спачатку прадстаўляецца на разгляд заканадаўчага органа; аднак, калі па заканчэнні пэўнага перыяду часу не будзе распачата ніякіх прымальных дзеянняў, прапанова пераходзіць да прамога ўсенароднага галасавання. Канстытуцыйныя папраўкі ў Швейцарыі, Ліхтэнштэйне ці Уругваі праходзяць праз такую ​​форму ўскоснай ініцыятывы.
Народнае абмеркаванне — гэта рэферэндум, які павялічвае грамадскае абмеркаванне, напрыклад, уносіць прапановы пра змену і дадатак асобных пунктаў ці падзелаў пастаноў.
Імператыўны мандат ці права адклікання дае грамадскасці права адхіляць выбарных службовых асоб ад пасады да сканчэння пастаўленага імі стандартнага тэрміна паўнамоцтваў.
Перавагай прамой дэмакратыі з’яўляецца хуткая інсцэнізацыя і прыманне пэўных пастаноў на ўзроўні асобных невялікіх груп грамадства (пытанні мясцовага і прыватнага характару).
Недахопам прамой дэмакратыі з’яўляецца складанасць яе ўжывання на вялікіх тэрыторыях (складанасць фарміравання пытанняў, павелічэнне тэрмінаў на ўзгадненне пытанняў і правядзення галасавання) без выкарыстання камп’ютарнай тэхнікі і сродкаў мабільнай сувязі.
Гісторыя
Найранейшай вядомай прамой дэмакратыяй лічыцца афінская дэмакратыя V стагоддзя да нашай эры, хоць яна не была ўсёахопнай дэмакратыяй, калі яна выключала жанчын, рабоў і неафінцаў. Асноўнымі органамі афінскай дэмакратыі былі:
У Старажытных Афінах‎ было ўсяго каля 30 000 грамадзян мужчынскага полу, але некалькі тысяч з іх былі палітычна актыўнымі кожны год. Афінская дэмакратыя была прамой не толькі ў тым сэнсе, што развязкі прымаліся сабранымі людзьмі, але і у тым сэнсе, што людзі праз сход, булэ і суды кантралявалі ўвесь палітычны працэс, і вялікая частка грамадзян была ўцягнена ў яго і увесь час брала ўдзел у грамадзкіх справах. Большасць сучасных дэмакратый (прадстаўнічых), не падобныя на афінскую сістэму.
Таксама да гісторыі прамой дэмакратыі мае дачыненне гісторыя Старажытнага Рыма, у прыватнасці, Рымскай рэспублікі, што традыцыйна пачынаецца каля 509 г. да н. э. Рым прадэманстраваў многія аспекты дэмакратыі ад эпохі рымскай манархіі да распаду Рымскай імперыі. Так, Сенат, сфарміраваны ў першыя дні існавання горада, праіснаваў у часы Царства, Рэспублікі і Імперыі і нават працягваў сваё існаванне пасля заняпаду Заходняга Рыма, а яго структура і правілы працягваюць уплываць на заканадаўчыя органы ва ўсім свеце. Што да прамой дэмакратыі, то ў старажытнай Рымскай рэспубліцы існавала сістэма грамадзянскай заканатворчасці і грамадзянскае права вета на закон, які прымаўся заканадаўчым органам.
Сучасная грамадзянская заканатворчасць адбываецца ў кантонах Швейцарыі з XIII стагоддзя. У 1847 годзе швейцарцы дадалі «рэфэрэндум па статуце» у сваю нацыянальную канстытуцыю. Неўзабаве яны выявілі, што проста мець права вета на законы парламента недастаткова. У 1891 г. яны дадалі «ініцыятыву занясення паправак у канстытуцыю». Швейцарская палітыка з 1891 году дала свету каштоўны досвед у межах ініцыятывы па занясенні паправак у канстытуцыю на нацыянальным узроўні. За апошнія 120 гадоў на рэферэндумы вынесена больш за 240 ініцыятыў. Насельніцтва зарэкамендавала сябе кансерватыўным, ухваліўшы толькі каля 10% гэтых ініцыятыў; апроч таго, яны часта абіралі варыянт ініцыятывы, перапісаны ўрадам.
Сучасная прамая дэмакратыя таксама сустракаецца ў народа кроу, племені амерыканскіх індзейцаў у Злучаных Штатах Амерыкі. Племя арганізавана вакол Агульнага савета, што складаецца з усіх членаў выбарчага ўзросту. Генеральны савет мае права прымаць юрыдычна абавязковыя развязкі з дапамогай рэферэндумаў. Генеральны савет упершыню быў замацаваны ў Канстытуцыі 1948 года і была падтрыманы і адноўлены Канстытуцыяй 2002 года.
На сённяшні дзень існуе канцэпцыя кіравання электроннай непасрэднай дэмакратыі, якая базуецца на выкарыстанні камп’ютарных сродкаў і дазваляе ўсяму насельніцтву браць удзел у кіраванні наўпрост, у той меры, у якой яны жадаюць.
Прамая дэмакратыя з’яўляецца асновай палітычнай думкі анархізму і левага лібертарыянства, а як палітычная тэорыя шмат у чым выпрабавала ўплыў анархізму.
Іжорскі таран
«Іжорскі таран» — мемарыял у складзе «Зялёнага пояса славы». Збудаваны ў 1967 годзе працаўнікамі Колпіна. Архітэктар Ю. В. Камароў.
На трох жалезабетонных вертыкальных стойках размешчана гарызантальная бэлька, накіраваная вастрыём у бок, дзе знаходзіліся пазіцыі ворага, побач устаноўлена 85-мм зенітная гармата. Тут у 1941—1944 гадах праходзіў пярэдні край абароны Ленінграда.
Балгарская камуністычная партыя
Пасля другой сусветнай вайны, у 1948 годзе, партыя аб’ядналася з Балгарскай рабочай сацыял-дэмакратычнай партыяй (шырокіх сацыялістаў) і была перайменавана ў Балгарскую камуністычную партыю. У гэтым жа годзе, БКП дамаглася дамінуючага ўплыву ў Вялікім народным сходзе Балгарыі, стаўшы фактычна кіруючай партыяй у краіне.
Анатоль Пятровіч Селязнёў
Анатоль Пятровіч Селязнёў (Анатолий Петрович Селезнёв;  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Ярушнікавы Кацельніцкага павета Вяцкай губерні (у сучасным Кацельніцкім раёне Кіраўскай вобласці Расіі). Скончыў пачатковую школу. У 1936 годзе разам з бацькамі пераехаў у Ніжні Тагіл, дзе скончыў 9 класаў. У Чырвонай Арміі з 1 студзеня 1942 года. Скончыў Камышлоўскае ваеннае пяхотнае вучылішча. У дзеючай арміі з лютага 1944 года. Камандзір узвода 766-га стралковага палка (217-я стралковая дывізія, 48-я армія, 1-ы Беларускі фронт). Вызначыўся дзейнічаючы ў складзе дэсантнай групы, 3 ліпеня 1944 года ў баі за вёску Узляны Рудзенскага раёна Мінскай вобласці. Замяніў выбыўшага са строю камандзіра роты, адбіў 6 контратак ворага і вызваліў вёску.
Маціца сербская
Маціца сербская (Матица српска — «сербская (пчала) матка») — найстарэйшае сербскае літаратурна-навуковае і культурна-асветніцкае таварыства.
(3054) Стругацкія
(3054) Стругацкія — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 11 верасня 1977 года савецкім астраномам Мікалаем Чарных і названы ў гонар савецкіх пісьменнікаў-фантастаў братоў Стругацкіх.
IC 4732
IC 4732 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Французская акадэмія навук
Французская акадэмія навук (Académie des sciences) — навуковая арганізацыя, заснаваная ў 1666 годзе Людовікам XIV па прапанове Жан-Батыста Кальбера, каб натхняць і абараняць французскіх вучоных.
Адна з першых акадэмій навук. Распаўсюджаная неафіцыйная назва французскай Акадэміі навук — Парыжская акадэмія навук.
У XVII і XVIII стагоддзях была на перадавым фронце навуковых даследаванняў у Еўропе.
Свідвін
Свідвін (Świdwin) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Свідвінскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з'яўляецца сядзібай вясковай гміны Свідвін.
Свідвін стаіць на рацэ Рэга. Адлегласць па прамой паміж гарадамі Свідвін — Мінск 772 км, да Варшавы — 396 км.
Насельніцтва — 15 714 жыхароў (2014 год).
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Старыя Васілішкі)
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла — каталіцкі храм у в. Старыя Васілішкі Шчучынскага раёна. Знаходзіцца на заходняй ускраіне вёскі. Помнік архітэктуры неаготыкі. Дзейнічае.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1897—1903 гг. з чырвонай цэглы паводле праекта 1897 г. польскага архітэктара Канстанціна Вайцяхоўскага. Асвячоны ў 1905 г. На 1932 г. налічваў 4992 парафіяніна.
Архітэктура
Вырашаны паводле канона 3-нефавай 2-вежавай базілікі. Архітэктурная кампазіцыя храма падпарадкавана вертыкальнай накіраванасці: 3 нізкія гранёныя апсіды пераходзяць у працяглы аб'ём нефа, накрытага высокім 2-схільным чырвоным чарапічным дахам, 3-ярусныя вежы маюць гранёныя шпілі, контрфорсы ступеньчатыя. Галоўны фасад вылучаюць вімпергі, стральчатыя, запоўненыя арнаментальнымі мудрагелістымі пераплётамі праёмы, і акно-ружа ў цэнтры. Тры ўваходныя стральчатыя парталы ўпрыгожаны скульптурна-барэльефнымі керамічнымі пано.
Інтэр'ер
У інтэр'еры прастора расчлянёна магутнымі слупамі на 3 нефы і накрыта высокімі стральчатымі скляпеннямі. На 8 міжнефавых слупах устаноўлены скульптуры апосталаў. На бакавых барэльефных карцінах-пано і аконных вітражах адлюстраваны Крыжовы шлях Хрыста. Галоўны, 2 кулісныя і 2 бакавыя драўляныя алтары, амбон, лавы для вернікаў выкананы ў вытанчаных формах готыкі. Вітражы, фрэскі, скульптура, чаканка, разьба па дрэве, кераміка ствараюць высокамастацкае асяроддзе храма.
Аляксандр Сяргеевіч Матусевіч
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы вучонага ў галіне распрацоўкі тэарэтычных і тэхналагічных асноў працэсаў атрымання валакністых матэрыялаў на металічнай аснове. Сааўтар шэрагу патэнтаў.
Сярод апублікаваных прац:
Атраднае
Назву Атра́днае маюць:
Ідзі Амін
Дада Умэ Ідзі Амін (17 мая 1928 — ) — прэзідэнт Уганды у 1971—1979, творца аднаго з самых жорсткіх аўтарытарных рэжымаў у Афрыцы; генерал, потым фельдмаршал угандыйскай арміі.
25 студзеня 1971 Ідзі Амін зрынуў Прэзідэнта Уганды Мілтана Аботэ і стаў на чале краіны. Кіраванне Аміна адзначалася праявамі экстрэмісцкага нацыяналізму і трайбалізму. Паводле падлікаў, зробленых пасля звяржэння Аміна, ахвярамі яго рэпрэсій сталіся ад 300 да 500 тысяч (з 19 мільёнаў) грамадзян Уганды.
Поўны тытул Аміна на посце прэзідэнта гучаў наступным чынам: «Яго Дасканаласць Пажыццёвы Прэзідэнт, Фельдмаршал Аль-Хаджы Доктар Ідзі Амін, VC, DSO, MC, Уладар усіх звяроў на зямлі і рыб у моры, Заваёўнік Брытанскай Імперыі ў Афрыцы ўвогуле і Уганды ў прыватнасці»
Пояс Вітаўта
Пояс Вітаўта — умоўная назва ўнікальнага паяснога гарнітура (у вялікай тарэўтычнай гістарыяграфіі і зборах буйнейшых музеяў свету аналагі невядомы).
Гісторыя
«Пояс Вітаўта» датуецца XIV або пачаткам XV ст. . Быў выяўлены ў складзе скарбу на пачатку 1990-х гадоў пры раскопках паблізу вёскі Літва Маладзечанскага раёна.
На думку Валянціна Рабцэвіча, пісьмовыя крыніцы, у прыватнасці паведамленні Генэ, блазна вялікага князя Вітаўта, і хана Менглы-Гірэя, дазваляюць выказаць гіпотэзу, што пояс мог быць падораны Вітаўту Хаджы-Гірэям падчас сустрэчы ў Менску ў жніўні 1428 года. Найбольш імавернай датыроўкай утойвання скарбу Рабцэвічу ўяўляўся «смутны час» (1430—1432) у Вялікім княстве Літоўскім.
Апісанне
Унікальны пояс складаецца з некалькіх полых сярэбраных пласцін (гравіроўка, чэрнь, залачэнне) — 2 зорчатыя (16 «промняў»), дэкарыраваныя раслінным арнаментам, выявы птушак і «васіліскаў», 11 круглых з раслінным арнаментам; спражка з наканечнікам, арнаментаваная раслінным арнаментам; 5 злучальных прамавугольных планак. Агульная вага паяснога гарнітура — 805,40 грама, проба серабра — 960°.
Пласціны пояса меркавана выраблены ў сталіцы Крымскага ханства Кафе (цяпер — Феадосія), спражка з наканечнікам — напэўна, у Італіі (магчыма ў Генуі).
Апалачы (народ)
Апалачы (Appalachee) — індзейскі народ у ЗША. Жывуць у Фларыдзе. Агульная колькасць — каля 300 чал.
Гісторыя
Апалачы — сваякі маскогаў, якія пасяліліся ўздоўж сучаснай мяжы Фларады і Джорджыі каля 1000 г. н. э. Назва a'palachi магла быць дадзена суседзямі-чакта і значыла людзей, што жылі на іншым беразе ракі.
Першы кантакт с іспанцамі адбыўся ў 1528 г. У 1539 г. у вёсцы Анхайка на зямлі апалачаў зімавала экспедыцыя канкістадораў на чале Эрнанда дэ Сота. Вынікам кантактаў стала эпідэмія прынесеных еўрапейскіх захворванняў, супраць якіх у індзейцаў не было імунітэта. Яна прывяла да крызісу традыцыйнай улады, таму на мяжы XVI ст. і XVII ст. яны звярнуліся да іспанскіх францысканцаў з запытам адчыніць сярод іх місію і прынялі каталіцызм. У 1655 г. агульная колькасць апалачаў вагалася ад 6000 да 8000 чалавек.
У сутычках паміж іспанцамі і англійскімі каланістамі апалачы прымалі бок іспанцаў. У 1703 — 1704 гг. апалчэнцы з Паўднёвай Караліны і маскогі атакавалі іспанскія місіі на поўначы Фларыды. Апалачы выступілі на баку манахаў і былі разбіты. Каля 600 выжылых былі прымусова выселены на поўнач на раку Савана. Астатнія выратаваліся ў місіі Святога Аўгусціна ў Фларыдзе. Прымусовыя перасяленцы часткова далучыліся да маскогаў, часткова мігрыравалі ў 1763 г. у Місісіпі. Аднак да пачатку XIX ст. місісіпскія паселішчы былі закінуты. Сучасныя апалачы — нашчадкі той групы, што засталася пасля разгрому ў Фларыдзе.
У нашы дні апалачы Фларыды з'яўляюцца афіцыйна прызнанай аўтаномнай нацыяй, карыстаюцца самакіраваннем і правам на племянныя землі.
Традыцыйная культура
Асноўным заняткам апалачаў з'яўлялася земляробства. Мужчыны рыхтавалі палеткі, жанчыны клапаціліся пра ўраджай. Важную ролю таксама адыгрывалі рыбалоўства, збор ракавін малюскаў, паляванне. Паміж вёскамі арганізоўвалася спаборніцтва рытуальнай гульні ў мяч. У першай трэці XVI ст. апалачы складалі палітычную канфедэрацыю, якая мела стасункі з канфедэрацыямі Місісіпскай культуры.
Ранняя хрысціянізацыя, уплыў іспанцаў, а потым амерыканцаў прывялі да знікнення многіх рыс традыцыйнай культуры. Захаваліся некаторыя казкі, міфы, песні.
Мова
Родная мова апалачаў была блізкай да маскогі. Захавалася ў пісьмовым выглядзе ў іспанскіх дакументах. У нашы дні не выкарыстоўваецца ў паўседзённым жыцці.
Іўрэйская дынастыя
Іўрэйская дынастыя, або Анскарыды  — дынастыя, прадстаўнікі якой былі маркграфамі Іўрэі, каралямі Італіі, пфальцграфамі Бургундыі, каралямі Кастыліі і Леона, а таксама кіраўнікамі шэрагу французскіх графстваў (Макон, Шалон, В'ен, Асон і інш.).
Маркграфы Іўрэі
Родапачынальнікам дынастыі быў Амедэй (пам. пасля 827 года), які быў васалам абацтва Сен-Бенін (у Дыжоне), а па ўладанні Лесяй — васалам біскупа Лангра. У яго было 2 сына: Анскар I (пам. паміж 1 снежня 898 года і сакавіком 902 года) і Гі (заб. у 889 годзе), граф Ацье.
Пасля таго, як каралём Францыі быў выбраны маркіз Нейстрыі Эд, Анскар і Гі перабраліся ў Італію разам з Гвіда, маркграфам і герцагам Спалета, які няўдала высоўваў прэтэнзіі на тытул караля Францыі. Яны сталі вернымі прыхільнікамі Гвіда, падтрымліваючы яго супраць Берэнгара Фрыульскага. Гі ў пачатку 889 года загінуў у бітве ў ракі Трэбіі. Анскар жа ў 891 годзе быў зроблены Гвіда Спалецкім, які стаў да таго часу імператарам, кіраўніком толькі што заснаванай маркі — Іўрэйскай. Пры ўварванні караля Германіі Арнульфа ў Італію Анскар заставаўся прыхільнікам Гвіда, а потым яго сына Ламберта. Пасля смерці Ламберта Анскар падтрымаў Берэнгара Фрыульскага. Сын жа Анскара, Адальберт I (пам. 17 ліпеня 923 года/8 кастрычніка 924 года), падтрымаў праціўніка Берэнгара — караля Праванса Людовіка III. Пасля звяржэння Людовіка III у 905 годзе Адальберт быў сасланы ў Бургундыю. Пазней ён разам з архібіскупам Мілана Ламбертам выступіў у падтрымку караля Бургундыі Рудольфа II. У 923 годзе яны перамаглі Берэнгара пры Ферэнцуоле. Пасля яго смерці яго спадчыннікам стаў Берэнгар II.
Каралі Італіі
Берэнгар II каля 930 года ажаніўся з пляменніцай тагачаснага караля Італіі Гуга, якая падгаварыла яго да змовы супраць дзядзькі. Але змова была раскрыта і Берэнгар быў вымушаны бегчы ў Германію. У 945 годзе ён набраў невялікае войска і пераправіўся з ім праз Альпы. Сеньёры і гарады Верхняй Італіі далучыліся да яго, і Гуга бег у Праванс, перадаўшы Італію свайму сыну Лотару, імем якога фактычна кіраваў краінай Берэнгар. У 950 годзе Лотар памёр (як лічылі — ад яду), і Берэнгар быў каранаваны разам са сваім сынам Адальбертам. Каб умацаваць свой прастол, Берэнгар жадаў ажаніць сына з маладой удавой Лотара Адэльгейдай, але яна гэтаму запрацівілася, за што і падверглася зняволенню. Абаронцам і, пасля, мужам Адэльгейды стаў імператар Атон I, які прымусіў Берэнгара ў 952 годзе ў Аўгсбургу прыняць Італію без маркграфства Вероны і герцагства Фрыульскага, як нямецкі лен. Неўзабаве, аднак, Берэнгар узяўся за зброю, але быў разбіты Людальфам, сынам Атона I, і Ламбардыя з Павіяй былі заваяваны немцамі. Пасля смерці Людальфа Берэнгар ізноў авалодаў прастолам і стаў кіраваць краінай з такой жорсткасцю, што яго падданыя і Папа Ян XII звярнуліся па дапамогу і абарону да Атона. Апошні ў 961 годзе распачаў паход у Італію і без усякага супраціўлення авалодаў краінай. Берэнгар, урачыста пазбаўлены каралеўскай годнасці, схаваўся ў горнай крэпасці Сан-Леонэ, але, вымушаны голадам, здаўся, нарэшце, у 964 годзе. Яго з жонкай, як палонных, паслалі ў Бамберг, дзе ён і памёр у 966 годзе.
Пасля захопу Берэнгара II яго сыны Адальберт, Конрад і Гвіда не склалі зброю. У студзені 965 года яны паднялі паўстанне супраць Атона. Імператар адправіў супраць мяцежнікаў герцага Бурхарда Швабскага. 25 чэрвеня адбылася бітва на рацэ По, якая скончылася разгромам сыноў Берэнгара. Гвіда загінуў, Адальберт і Конрад беглі. Спрабуючы вярнуць бацькаўскую спадчыну, Адальберт працягваў плесці інтрыгі. У 968 годзе ён звярнуўся па дапамогу да Візантыі. Імператар Нікіфар паслаў васьмітысячную армію, камандаванне якой Адальберт даручыў свайму брату Конраду. Але Конрад перайшоў на бок імператара Атона, за што яму было падаравана маркграфства Іўрэя. У выніку Адальберт быў вымушаны адправіцца ў Бургундыю да сваёй жонкі і цесця. Ён памёр праз 3 гады ў Ацёне, пакінуўшы маленькага сына Ота-Гільёма.
Графы Макона і В'ена
Жэро I (пам.1184), граф дэ Макон і дэ В'ен; жонка: Гіёна (Маўрэта), спадчынніца Салена, дачка Гашэ III дэ Сален
NGC 2153
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Енсен
Енсен — прозвішча.
Спіс народжаных у 2013 годзе
У гэтым спісе прадстаўлены спіс персон, якія нарадзіліся ў 2013 годзе.
Дрысвяты (аграгарадок)
Дрысвяты — аграгарадок у складзе Відзаўскага сельсавета Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці, на паўднёва-ўсходнім беразе возера Дрысвяты (Друкшай). За 32 км на паўднёвы захад ад Браслава.
Гісторыя
Паводле археалагічных даследаванняў, паселішча ўзнікла на цяперашнем востраве Замак (пл. 0,26 км²), дзе захаваліся гарадзішча, селішча і культурны пласт сярэднявечнага горада. Першапачаткова гарадзішча днепра-дзвінскай культуры. У 11—13 ст. Дрысвяты верагодна з'яўляліся ўмацаваным пунктам на паўночна-заходняй мяжы Полацкай зямлі, невялікім горадам пры крэпасці. Матэрыялы раскопак сведчаць аб даволі высокім узроўні рамеснай вытворчасці, гандлёвых сувязях, знойдзена праселка з кірылічным надпісам.
Упершыню згадвацца ў пач. 15 ст. (1402, 1413) у ВКЛ. На гарадзішчы тады існаваў Дрысвяцкі замак, побач размяшчалася паселішча. Паводле некаторых меркаванняў, у Дрысвятах, дзе існаваў вялікакняскі двор, спыняўся фландрскі падарожнік і дыпламат Жыльбер дэ Лануа. У 1517 годзе праз Дрысвяты з пасольствам у Маскву праязджаў дыпламат і падарожнік С. Герберштэйн. 3 16 ст. Дрысвяты згадваюцца як «место», т.б. горад. У фундацыйным акце Жыгімонта Старога ад 6.2.1514 загадвалася: «воеводе… Виленскому пану Миколаю Радивилу державцы Дрысвяцкому, абы збудовал церков Матки Божое набожества светого рымского костёла в месте… Дрысвяцком». З Дрысвяцкага касцёла паходзіць вядомы абраз «Пакланенне вешчуноў» (пач. 16 ст.). У 15—16 ст. Дрысвяці замак меў даволі важнае ваеннае значэнне і часта цярпеў ад ваенных дзеянняў. Дрысвяты і наваколле мелі статус асобнай тэрытарыяльнай адзінкі — замкавай воласці, якая непасрэдна падпарадкоўвалася ваяводзе віленскаму. На поўнач і ўсход ад мястэчка размяшчаліся гаспадаркі баяр, якія атрымалі зямельныя надзелы яшчэ ў часы Вітаўта за абавязак несці ваенную службу. Многія з баярскіх гаспадарак далі пачатак сучасным вёскам у наваколлі Дрысвятаў (Станкавічы, Пашавічы, Бейнары, Анісімавічы і інш.). Пасля адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1565—1566 гадоў Дрысвяты ўвайшлі ў склад Браслаўскага павета.
Востраў Замак злучаўся з берагам возера двума мастамі, якія згадваюцца ў шэрагу гістарычных крыніц. У 1622 мястэчка на востраве згарэла і было адноўлена на беразе. Пэўны час будаваліся дамы і на востраве. У 1655—1656 гг. падчас Патопу мястэчка было занята шведскім аддзелам капітана Юхана фон Уленброка, а на ўмовах падпісанага ў Браславе Акта падданства Швецыі нават лічылася часткай Шведскай кароны. У 1682 дзяржаўца Дрысвят вялікі гетман літоўскі К. Я. Сапега загадаў перанесці ўсе будынкі мяшчан на востраве «да плацаў сваіх» у мястэчку. Інвентар 1722 яшчэ згадвае на востраве «двор стары і збудаванняў гаспадарчых 18 з садам нямалым, астраколам абнесены», пададзена апісанне рэшткаў замка. У мястэчку названа плошча Рынак, які быў з трох бакоў забудаваны, вуліцы Крывая, Залужа, вуліцы ад плябаніі і ад пл. Рынак да моста. У мястэчку меліся 52 дамы, 25 корчмаў (11 піўных і 14 гарэлачных), касцёл, плябанія, царква. Дрысвятам належала 40 валок зямлі, 42 агародных пляца. Налічвалася 350—400 жыхароў, якія займаліся ў асноўным сельскай гаспадаркай, рыбалоўствам, гандлем. Мелася ўсяго тры рамеснікі — кравец, мяснік і півавар. У 1762 у мястэчку 39 дымоў. Па дакументах 17—18 ст. вядомы Дрысвяцкі ключ як частка Віленскай эканоміі. У 18 ст. гэта вялізная тэрыторыя ад возера Дзісна на поўдні да азёраў Струста і Снуды на поўначы. Меліся 135 вёсак, 667 дымоў, 16 тыс. дзесяцін зямлі.
Да канца 18 ст. Дрысвяты былі дзяржаўным уладаннем і аддаваліся ў часовае трыманне ваяводам віленскім. Дзяржаўцамі гэтых уладанняў былі пераважна прадстаўнікі роду Радзівілаў. Сярод іх крыніцы згадваюць Мікалая (1470—1522), Крыштафа (1547—1603), Караля («Пане Каханку»; 1734—1790). У канцы 17 ст. дзяржаўцам быў вялікі гетман літоўскі і ваявода віленскі К. Я. Сапега. Адміністрацыйна-судовае кіраванне ў Дрысвятах ад імя дзяржаўцы ажыццяўляў намеснік. У 1780 Дрысвяцкі ключ перайшоў у прыватную ўласнасць Радзівілаў (у якасці кампенсацыі за 2 млн злотых, якія дзяржаўны скабр быў вінен магнатам). Ад Радзівілаў Дрысвяты ў 1790 набывае вядомы дзяржаўны дзеяч, кампазітар М. К. Агінскі. У 1794 ён прадае маёнтак і ў гэтым жа годзе ўносіць у фонд паўстання Т. Касцюшкі 118 тыс. злотых. У жніўні 1794 паўстанцкі атрад пад камандаваннем М. Агінскага дзейнічае непадалёку ад Дрысвятаў. Пры падаўленні паўстання мястэчка было разрабавана і спалена. Паводле люстрацыі 1794 тут налічвалася 45 дымоў. У канцы 18 ст. існавала парафіяльная школа (1781 — 15 вучняў, 1782 — 19). У 19 ст. Дрысвяты — цэнтр воласці Браслаўскага павета Віленскай губерніі, з 1843 Новааляксандраўскага павета Ковенскай губерніі. Дрысвяцкі ключ распаўся на шэраг дробных маёнткаў. У 1794—1865 Дрысвятамі валодалі Лапацінскія. За ўдзел у паўстанні 1863—1864 гадоў Г. Лапацінская была выслана ў Тамбоўскую губернію, а яе маёмасць распрададзена. 3 1865 уладальнікам Дрысвятаў стаў рыжскі губернатар А. Эцінген, у пачатку 20 ст. маёнткам валодалі бароны Гільдэнбанды. У канцы 19 ст. у мястэчку 205 жыхароў.
У 1-ю сусветную вайну восенню 1915 паселішча акупіравана на кароткі тэрмін немцамі, вызвалена расійскімі войскамі і з'яўлялася прыфрантавым мястэчкам. У час баявых дзеянняў амаль цалкам разбурана. У 1918—1919 дзейнічаў валасны ваенна-рэвалюцыйны камітэт. У ліпені 1920 Дрысвяты былі заняты часцямі Чырвонай Арміі пад камандаваннем Г. Гая. У 1920—1930-я Дрысвяты — цэнтр гміны Браслаўскага павета, 74 дамы, 375 жыхароў (1931).
Перад вайной у вёсцы жыло 970 чалавек у 108 дварах.
У ліпені 1944 года гітлераўцамі было спалена 30 дамоў, забіта 15 чалавек.
У гады Вялікай Айчыннай вайны ў наваколлі дзейнічала Дрысвяцкая брыгада Арміі Краёвай. Вызвалены 10.7.1944 г. 517-м стралковым палком 166 сд 1-га Прыбалтыйскага фронту.
У 1952—1953 па ініцыятыве суседніх калгасаў Беларусі, Літвы і Латвіі ў Дрысвятах пабудавана ГЭС «Дружба народаў». Урачысты пуск станцыі адбыўся 19.7.1953. У 1971 годзе 99 гаспадарак, 275 жыхароў. У 1995—142 двары, 376 жыхароў. Цэнтр сельсавета. Цэнтр саўгаса «Авангард».
У 2004 годзе Дрысвяцкі сельсавет скасаваны, Дрысвяты ўвайшлі ў склад Відзаўскага сельсавета.
Культура
Маюцца сярэдняя школа, клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, 2 крамы.
Шмат паданняў звязаны з востравам Замак. Па водле аднаго з іх, замак і мястэчка былі знішчаны ў час вайны са шведамі. Перад гэтым усё самае каштоўнае схавалі ў падзямеллі пад замкам. 3 таго часу нікому не ўдавалася пабываць там.
Эміліа Эстэвес
Эміліа Эстэвес (Emilio Estevez, сапраўднае імя Ка́рлас І́рвін Эстэ́вес, Emílio Estévez;, Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі акцёр, сцэнарыст, кінапрадзюсар.
Дукелі
Назву Дуке́лі маюць:
Ощадбанк
Оща́дбанк (поўная назва: Публічнае акцыянернае таварыства «Державний ощадний банк України») — украінскі банк, другі па памерах актываў і найбуйнейшы па колькасці аддзяленняў сярод усіх банкаў Украіны. Знаходзіцца ў дзяржаўнай уласнасці. Па стане на 1 студзеня 2016 года агульныя актывы банка склалі 159 мільярдаў грывен. А па стане на 1 студзеня 2019 года актывы банка склалі ўжо 215, 630 мільярда грыўняў. Нацыянальная сетка банкаўскага абслугоўвання «Ощадбанка» ўключае ў сябе каля 4100 аддзяленняў, больш за 2000 банкаматаў і больш за 1000 інфармацыйна-плацёжных тэрміналаў. Да працэсінгу банка падключана больш за 17 тысяч гандлёвых POS-тэрміналаў. «Ощадбанкам» эмітавана больш 8 мільёнаў плацежных картак. Банку належыць інтэрнэт-банкінг і плацежная сістэма «Ощад 24/7».
Гэта адзіны ў Украіне банк, які мае замацаваную законам Украіны «Аб банках і банкаўскай дзейнасці» дзяржаўную гарантыю поўнага захавання грашовых укладаў грамадзян (фізічных асоб), давераных банку.
Па дадзеных брытанскага часопіса The Banker, у 2014 годзе «Ощадбанк» займаў дзесятую пазіцыю ў рэйтынгу найбуйнейшых банкаў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы і 367-ю ў рэйтынгу тoп-1000 сусветных банкаў. Галоўны офіс «Ощадбанка» размешчаны ў Кіеве. Банк другі год запар з'яўляецца стратным. У 2014 годзе ён панёс страты на суму 8,5 мільярда грывен. Па словах старшыні праўлення, Андрэя Пышнага, большасць страт былі нанесеныя анэксіяй Расіяй Крыма. У 2015 годзе страты яшчэ больш выраслі і дасягнулі 12,2 мільярда грывен.
Заснаванне і развіццё
У 1991 годзе Украіна выходзіць са складу Савецкага Саюза і абвяшчае сваю незалежнасць. З абвяшчэннем незалежнасці Украіны «Ощадбанк» аддзяляецца ад «Сбербанка СССР». 31 снежня 1991 года «Ощадбанк» быў зарэгістраваны ў Нацыянальным банку Украіны як самастойная банкаўская ўстанова — Дзяржаўны спецыялізаваны камерцыйны ашчадны банк Украіны. Ён створаны на базе ўстаноў «Сбербанка» былога СССР ва Украіне, папярэднікам якога былі Дзяржпрацашчадкасы СССР.
Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 21 мая 1999 года у мэтах выканання распараджэння Прэзідэнта Украіны ад 20 мая 1999 года Дзяржаўны спецыялізаваны камерцыйны ашчадны банк Украіны быў ператвораны ў Адкрытае акцыянернае таварыства «Державний ощадний банк України» (скарочаная назва — ААТ «Ощадбанк»). У мэтах выканання пастановы Кабінета Міністраў Украіны ад 6 красавіка 2011 № 502 «Аб унясенні змяненняў у пастанову Кабінета Міністраў Украіны ад 25 лютага 2003 № 261» 7 червеня 2011 года праведзена дзяржаўная рэгістрацыя змяненняў у Статут ААТ «Ощадбанк», якія тычацца у прыватнасці наймення банка. Згодна п. 4 Статута АТ «Ощадбанк» поўнае найменне банка: Публічнае акцыянернае таварыства «Державний ощадний банк України», скарочанае — АТ «Ощадбанк».
Ліцэнзія Нацыянальнага банка Украіны № 148 ад 05.10.2011 года на права ажыццяўлення банкаўскіх аперацый. Заснавальнікам банка з'яўляецца дзяржава ў асобе Кабінета Міністраў Украіны. На сёння «Ощадбанк» — адзіны сярод украінскіх банкаў, які мае замацаваную законам дзяржаўную гарантыю захавання укладаў грамадзян і іх выдачы па першым патрабаванні.
Давід Іванавіч Енсен
Біяграфія
Нарадзіўся ў Капенгагене. Адукацыю атрымаў у Капенгагенскай каралеўскай акадэміі мастацтваў пад кіраўніцтвам скульптара Бертэля Торвальдсена. У 1841 годзе за барэльеф «Хрыстос у доме Марты і Марыі» атрымаў ад акадэміі вялікі залаты медаль.
Ощадбанк
Заснаванне і развіццё
З 1 жніўня 2016 года «Ощадбанк» пачаў выпуск электронных пенсійных пасведчанняў і абмен пенсійных картак на гэтыя пасведчанні. Электронныя пенсійныя пасведчанні выдаюцца бясплатна і выключна па звароце кліента.
Давід Іванавіч Енсен
Біяграфія
У 1845 годзе за барэльеф «Кентаўр Хірон вучыць Ахілеса страляць з лука» атрымаў званне некласнага (вольнага) мастака. З 1843 па 1847 год выкладаў у мастацкай школе пры Таварыстве заахвочвання мастацтваў, дзе яго заняткі наведвалі А. М. Апякушын і Л. А. Бернштам. У 1847 годзе разам з І. І. Рэймерсам адкрыў у Санкт-Пецярбургу «Установа для вонкавых упрыгожванняў будынкаў» — майстэрню, якая ўпершыню ў Расіі пачала вырабляць скульптурныя ўпрыгажэнні і дэкор з адмыслова трывалай тэракоты.
Ощадбанк
Місія і стратэгія банка
Місія Банка: Забеспячэнне насельніцтва надзейным фінансавым інструментам працяглага і гарантаванага зберажэння, а таксама падтрымка эканамічнага развіцця дзяржавы шляхам прадастаўлення сучасных банкаўскіх паслуг.
Давід Іванавіч Енсен
Біяграфія
У 1857 годзе атрымаў званне акадэміка за барэльеф "Ахілес вяртаецца з паядынку з целам пераможанага Гектара», у 1868 годзе - званне прафесара Імператарскай акадэміі мастацтваў за статую «Дыяна». У 1857 г. атрымаў расійскае падданства.
Ощадбанк
Місія і стратэгія банка
Стратэгічная мета: Стратэгічная мэта развіцця «Ощадбанка» на перыяд 2012–2016 гадоў — укараненне сучасных банкаўскіх тэхналогій і прадуктаў, павышэнне аперацыйнай эфектыўнасці і забеспячэння ўзважанага і ўстойлівага росту ў доўгатэрміновай перспектыве. Сёння банк актыўна абнаўляе свае аддзялення, даводзячы абслугоўвання ў іх да еўрапейскага ўзору.
Рэйтынгі
* рэйтынгі, прысвоеныя Банку, знаходзяцца на ўзроўні суверэнных рэйтынгаў
Узнагароды
2015 год:
2014 год:
2013 год:
2012 год:
Структура ўласнасці
Структура ўласнасці банка з'яўляецца наступнай:
Заўвага: — у асобе Міністэрства фінансаў Украіны, дзейнасць якога каардынуецца Кабінетам Міністраў Украіны.
Крытыка
«Ощадбанк» з-за сваёй дзяржаўнай уласнасці мае шэраг канкурэнтных пераваг перад іншымі банкамі ва Ўкраіне. Сярод іх замацавана заканадаўствам у выпадку банкруцтва гарантыя кампенсацыі ўсіх сродкаў кліентаў-фізічных асоб (для іншых банкаў да 200 тысяч грывен), прывілеяваны ўдзел у абслугоўванні дзяржаўных прадпрыемстваў, сацыяльных выплат і г.д. У выніку гэта зніжае канкурэнцыю і павышае палітызаванасць украінскага банкаўскага асяроддзя. Выхадам з'яўляецца адмена заканадаўчых прывілеяў і прыватызацыя хоць бы мажарытарнай (больш чым 50 %) часткі пакета акцый банка.
2 лістапада 2015 года, прэзідэнт Украінскага аналітычнага цэнтра Аляксандр Ахрыменка абвінаваціў кіраўніцтва «Ощадбанка» у махінацыях з даўгавымі абавязацельствамі банка. Паводле яго слоў набліжаныя да ўлады бізнесмены скупляюць даўгі кліентаў «Ощадбанка» а потым праз свае сувязі дамагаюцца іх спісання. Гэта выліваецца ў вялікія страты банка а адпаведна і Дзяржаўнага бюджэту Украіны з якога ён датуецца. Як вядома, старшыня праўлення «Ощадбанка», Андрэй Пышны быў набліжаным чалавекам да тагачаснага прэм'ер-міністра Арсенія Яценюка.
Георг Міхаэліс
Гео́рг Міхаэ́ліс (Georg Michaelis,, Хойнаў,  — , Бад-Зараў, ) — нямецкі юрыст, дзяржаўны і палітычны дзеяч, рэйхсканцлер, прэм’ер-міністр Германскай імперыі з 14 ліпеня 1917 па 1 лістапада 1917 года.
IC 4733
IC 4733 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2154
NGC 2154 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC42) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
(89) Юлія
(89) Юлія (Julia) — буйны астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 6 жніўня 1866 года французскім астраномам Эдуардам Стэфанам у Марсельскай абсерваторыі і названы ў гонар хрысціянскай святой Юліі Карсіканскай, якая памерла у V стагоддзі.
Септымія Зенобія
Септымія Зенобія (Зеновія) (? — магчыма, 272) — царыца (аўгуста) пальмірская (266—272).
Іван Дыамідавіч Антошкін
Іван Дыамідавіч Антошкін (, горад Вязнікі, цяпер Уладзімірская вобласць — 2 мая 1944 года) — савецкі ваенны дзеяч, Генерал-маёр авіяцыі (17 сакавіка 1943 года). Герой Савецкага Саюза (20 мая 1940 года).
Пачатковая біяграфія
Іван Дыамідавіч Антошкін нарадзіўся ў горадзе Вязнікі цяпер Уладзімірскай вобласці ў сям’і непісьменнага дворніка і прачка.
У 1911 годзе скончыў 4 класа пачатковай школы, а затым 2 класа Вязнікаўскага ніжэйшага тэхнічнага вучылішча, пасля чаго пяць гадоў працаваў на ткацкай прадзільнай фабрыцы.
Грамадзянская вайна
10 чэрвеня 1919 года добраахвотна ўступіў у шэрагі РСЧА, пасля чаго ваяваў на Паўночным фронце чырвонаармейцам, артылерыйскім слесарам 1-га асобнага цяжкага артылерыйскага дывізіёна «Б» цяжкай артылерыі асаблівага прызначэння, а з 1920 года — артылерыйскім слесарам 2-га асобнага цяжкага дывізіёна «Б» цяжкай артылерыі асаблівага прызначэння, а затым у раёне Крэменчуга гарматным майстрам у складзе цяжкай артылерыйскай групы Паўднёвага фронта.
Міжваенны час
Пасля заканчэння вайны ў 1921 года Антошкін быў накіраваны на вучобу ў Ваенную аўтатрактарную школу ў Пермі, пасля заканчэння якой прызначаны на пасаду аўтатрактарнага шафёра-механіка ў 14-й зводны лёгка-артылерыйскі парк, дыслакаваны ў Маскве.
У 1924 годзе ўступіў у шэрагі ВКП(б).
Сакавіцкі пераварот у Іспаніі (1939)
[[File:Map of the Spanish Civil War in February 1939.png|thumb|Ваенна-палітычная сітуацыя ў Іспаніі станам на пачатак сакавіка 1939 года.
Іван Дыамідавіч Антошкін
Міжваенны час
З 1923 г вучыўся ў Ваенна-тэарэтычных школах ВПС РККА ў Ягор’еўске, Кіеве і Ленінградзе, з 1925 года — у 1-й ваеннай школе лётчыкаў імя А. Ф. Мяснікова, а з 1926 года — у Ваеннай авіяцыйнай школе паветранага бою ў Серпухаве.
Пасля заканчэння вучобы з чэрвеня 1927 года служыў у Маскоўскай і Забайкальскай ваенных акругах на пасадах лётчыка-інструктара, камандзіра звяна, авіяцыйнага атрада, асобнага авіяцыйнага атрада і эскадрыллі ў Маскоўскай авіяцыйнай школе спецслужбаў ВПС.
У 1932 годе скончыў курсы ўдасканалення начальніцкага саставу пры Ваенна-паветранай акадэміі імя прафесара М. Я. Жукоўскага.
У 1934 годзе быў прызначаны на пасаду камандзіра 4-га асобнага авіяцыйнага атрада хуткасных бамбавікоў АП, дыслакаванага ў Чыце. З ліпеня 1935 года знаходзіўся ў службовай камандзіроўцы ў Манголіі, пасля вяртання ў лістападзе быў прызначаны на пасаду камандзіра крэйсерскай авіяцыйнай эскадрыллі ў складзе Забайкальскай ваеннай акругі.
Пасля заканчэння Ліпецкіх лётна-тактычных курсаў ВПС РСЧА у лістападзе 1938 года Антошкін быў прызначаны на пасаду памочніка камандзіра 31-га хуткаснага бамабардыровачнага авіяцыйнага палка ў складзе Беларускай ваеннай акругі, а неўзабаве — на пасаду памочніка камандзіра бамбардыровачнага авіяцыйнага палка 1-й армейскай групы, пасля чаго прымаў удзел у баявых дзеяннях на Халхін-Голе.
У верасні 1939 года быў прызначаны на пасаду камандзіра 18-га хуткаснага бамбардыровачнага авіяцыйнага палка, дыслакаванага ў Бабруйску. Неўзабаве полк пад камандаваннем Антошкіна прымаў удзел у ходзе савецка-фінскай вайны, за што атрымаў асабістую падзяку ад намесніка Наркама абароны СССР камандарма 1-га рангу Р. І. Куліка і за дасягнутыя поспехі быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 мая 1940 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства маёру Івану Дыамідавічу Антошкіну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 337).
Пасля заканчэння баявых дзеянняў полк быў перадыслакаваны ў Кутаісі і ўключаны ў склад ВПС Закаўказскай ваеннай акругі.
У лютым 1941 года Антошкін быў прызначаны на пасаду намесніка камандзіра 26-й авіяцыйнай дывізіі, дыслакаванай у Тбілісі, у чэрвені — на пасаду камандзіра 23-й, а затым 77-й змешанай авіяцыйнай дывізяй, якая фарміруецца ў складзе ВПС Маскоўскай ваеннай акругі.
Вялікая Айчынная вайна
З пачаткам вайны Іван Дыамідавіч Антошкін знаходзіўся на ранейшай пасадзе.
У кастрычніку дывізія пад камандаваннем Антошкіна, не скончыўшы фарміраванне цалкам, з-за прарыву праціўніка па кірунку Юхнаў — Медынь — Малаяраславец пачатку баявыя дзеянні ў складзе ВПС Маскоўскай ваеннай акругі, а затым Заходняга фронту і прымала ўдзел ў ходзе вызвалення гарадоў Нара-Фамінск, Калуга, Малаяраславец і Бораўск.
У студзені 1942 года палкоўнік Антошкін быў прызначаны на пасаду камандзіра 2-й рэзервовай авіяцыйнай брыгады, у красавіку — на пасаду камандзіра авіяцыйнай базы па прыёмцы і перагонцы па ленд-лізу самалётаў з ЗША, а ў чэрвені — на пасаду камандзіра 221-й бамбардзіровачнай авіяцыйнай дывізіі, якая прымала ўдзел у ходзе Сталінградскай бітвы і падтрымлівала наземныя войскі ў час прарыву абароны праціўніка і яго акружэння групоўкі. Са студзеня па люты 1943 года дывізія падтрымлівала войскі Паўднёва-Заходняга фронту падчас наступлення  Данбасе, а таксама ў сустрэчных бітвах паміж Дняпром і Северскім Данцом.
У сакавіку 1943 года Антошкін быў прызначаны на пасаду камандзіра 6-га змешанага авіяцыйнага корпуса, які ўдзельнічаў у ходзе Курскай бітвы, у час якой забяспечваў з паветра контрнаступленне 13-й, 48-й, 70-й і 2-й танкавай армій, а таксама ўвод у бітву 3-й гвардзейскай танкавай арміі.
Падчас Чарнігаўска-Прыпяцкай наступальнай аперацыі корпус падтрымліваў наступленне войскаў, якія адразу фарсіравалі Дняпро, пасля чаго захапілі плацдармы на правым беразе рэк Прыпяць і Сож. Корпус садзейнічаў войскам у ходзе вызвалення гарадоў Сеўск, Глухаў, Пуціўль, Канатоп, Бахмач, Нежын, Ноўгарад-Северскі і Чарнігаў.
Неўзабаве корпус пад камандаваннем Антошкина прымаў удзел у ходзе Гомельска-Рэчыцкай, Калінкавіцка-Мазырскай і Рагачоўска-Жлобінскай наступальных аперацый, падчас якіх былі вызваленыя горада Рэчыца, Гомель, Калінкавічы, Мазыр і Рагачоў.
Памяць
У гонар генерал-маёра авіяцыі Івана Дыамідавіча Антошкіна названая адна з вуліц Гомеля.
Сакавіцкі пераварот у Іспаніі (1939)
{{legend|#f49ac1|пад кантролем нацыяналістаў (прыхільнікі Франка)}} {{legend|#8393ca|пад кантролем рэспубліканцаў (урад «Народнага фронту»)}} ]] Сакавіцкі пераварот — падзеі 5—12 сакавіка 1939 года падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі, звязаныя з гвалтоўным захопам улады ў рэспубліканскім лагеры.
Перадумовы
У ліпені 1936 года ў Іспаніі пачалася грамадзянская вайна паміж урадам «Народнага фронту», які ўяўляў з сябе кааліцыю левых партый, і паўстанцамі-нацыяналістамі пад кіраўніцтвам генерала Франсіска Франка. У канцы 1938 — пачатку 1939 гадоў становішча стала відавочна складвацца не на карысць уладаў. Найбольшым ударам стала страта Каталоніі.
Пераварот
5 сакавіка палкоўнік Сехісмунда Касада, на падставе таго, што прэм’ер-міністр Хуан Негрын нібыта планаваў перадаць уладу камуністам, ажыццявіў дзяржаўны пераварот пры падтрымцы Хуліяна Бестэйра, лідара Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі, і анархістаў. Яны заснавалі Савет нацыянальнай абароны (Consejo Nacional de Defensa), у якім аб’ядналіся праціўнікі Негрына.
6 сакавіка да змовы далучыўся генерал Хасэ Міяха, загадаўшы арыштаваць камуністаў у Мадрыдзе. У гэты час Негрын уцёк у Францыю, але Луіс Барсела, камандуючы 1-м корпусам Цэнтральнай арміі, адмовіўся падтрымаць пераварот і паспрабаваў аднавіць кантроль над сталіцай. Яго войскі ўвайшлі ў Мадрыд, і на працягу некалькіх дзён у сталіцы вяліся баі. Апазіцыі атрымалася разграміць 1-ы корпус, а Барсела захапілі і пакаралі смерцю.
Наступствы
Новы ўрад на чале з Касада спрабаваў дамовіцца аб мірным урэгуляванні з Франка, але той адмовіўся ад чаго-небудзь меншага, чым безумоўная капітуляцыя. Па гэтай прычыне баявыя дзеянні працягнуліся. Нацыяналісты разгарнулі шырокае наступленне і ўжо ў канцы месяца занялі Мадрыд, тым самым завяршыўшы грамадзянскую вайну.
Аляксандр Васільевіч Духновіч
Аляксандр Васільевіч Духновіч (24 красавіка 1803 — 18 сакавіка 1865) — украінскі паэт, пісьменнік, грэка-каталіцкі асветнік, нацыянальны дзеяч Карпацкай Русі. Аўтар вядомага верша «Завяшчанне» («Я русін, быў, ёсць і буду»), які стаў нацыянальным гімнам карпацкіх русінаў.
Якабіты
Перадумовы
Пасля Славутай рэвалюцыі 1688 у гады Якаў II бег з нованароджаным сынам, прынцам Уэльскім Джэймсам Фрэнсісам Эдуардам, у Францыю. Парламент абвясціў каралямі-суправіцелямі яго дачку-пратэстантку Марыю II і зяця (адначасова пляменніка) Вільгельма III Аранскага, штатгальтара Нідэрландскай рэспублікі. Пасля іх бяздзетнай смерці (1694, 1702) прастол атрымала ў спадчыну малодшая дачка Якава, таксама пратэстантка каралева Ганна. Яшчэ пры жыцці Вільгельма III у 1701 годзе быў прыняты Акт аб уладкаванні, які дзейнічае дагэтуль. Паводле Акта каталікі выключаліся са спісу спадчынікаў англійскага прастола, і пасля Ганны карону мусілі атрымаць у спадчыну нашчадкі ўнучкі Якава I Сафіі Гановерскай. Пасля смерці Ганны ў 1714 годзе на брытанскі прастол уступіў сын Сафіі курфюрст Браўншвайг-Люнебургскі Георг I, заснавальнік Гановерскага дому.
Эміграцыя
Многія з прыхільнікаў Якава II рушылі ўслед за ім у Францыю, дзе заснавалі фаміліі Мак-Дональд, Берык, Дылан, Мак-Маган і іншыя. Нашчадкамі якабітаў з’яўляюцца маршалы Францыі Жак Мак-Дональд і Патрыс дэ Мак-Магон (Мак-Магон таксама быў прэзідэнтам Францыі).
База руху
Непараўнальна небяспечней для новай англійскай дынастыі былі якабіты, якія засталіся на радзіме. Да іх належалі шматлікія Торы Англіі і Шатландыі і амаль усё дваранства горнай Шатландыі. Яны, галоўным чынам, пярэчылі зліццю Шатландыі з Англіяй, якое адбылося толькі ў 1707. У горнай Шатландыі і Ірландыі рух якабітаў набыў характар нацыянальнай барацьбы за незалежнасць.
Некаторы час якабітаў падтрымлівала Рымска-каталіцкая царква (да самай смерці «старога прэтэндэнта» ў 1766 годзе), Францыя (да Утрэхцкага міру 1713 года і затым смерці Людовіка XIV у 1715 годзе) і шэраг іншых каталіцкіх краін, у тым ліку Іспанія; гэтая знешняя падтрымка, аднак, адыгрывала абмежаваную ролю ў барацьбе якабітаў. Унутры самой Брытаніі (акрамя Ірландыі і некаторых раёнаў горнай Шатландыі) каталікі складалі нязначную меншасць і не маглі служыць сур'ёзнай апорай для руху.
Ваенныя сутыкненні
Якабіцтва было важнай палітычнай картай у час вайны за іспанскую спадчыну. Прыхільнікі пратэстанцкіх каралёў (легалісты) высунулі лозунг: «Супраць папы, д'ябла і прэтэндэнта» (Against the Pope, the Devil and the Pretender).
Два разы ( і ў 1745 годзе) якабіты прадпрымалі адкрытае паўстанне, апорай для якога абодва разы служыла горная Шатландыя, але беспаспяхова.
Заняпад якабітызму
Пасля паўстання 1745 года брытанскія ўлады правялі ў Шатландыі сур'ёзныя рэпрэсіі, прынялі законы аб раззбраенні ўсіх шатландскіх кланаў, а таксама аб забароне пад страхам шасцімесячнага зняволення (за рэцыдыў — сямігадовай высылкі ў заморскія калоніі) нашэння цывільнымі асобамі кланавых тартанаў, кілтаў і іншага традыцыйнага адзення. Традыцыйная структура грамадства горнай Шатландыі на працягу некалькіх пакаленняў была значна разбурана.
Пры Георгу III партыя якабітаў як якая-небудзь сур'ёзная пагроза перастала існаваць. Пасля смерці «Старога прэтэндэнта» Джэймса Фрэнсіса Сцюарта (1766) Ватыкан прызнаў законнымі каралямі Вялікабрытаніі Гановерскую дынастыю. У 1788 годзе, пасля смерці яго сына, правадыра паўстання 1745 года «Прыгажунчыка Чарлі», шатландская каталіцкая меншасць таксама прызнала цэнтральную ўладу і з 1790 года стала маліцца за караля Георга па імі. Яшчэ ў 1782 годзе была адменена забарона на традыцыйнае адзенне.
Спадчына якабітаў
Якабіцкія ідэалы захоўваліся ў шатландскай літаратуры і фальклоры, неаднаразова згадваюцца ў Роберта Бёрнса (інвектыва «Якабіты на словах»). Сувязь якабіцкага руху з апошнімі бітвамі горных шатландскіх кланаў спрыяе рамантычнаму арэолу вакол яго і ў нашы дні.
У 1819 годзе быў апублікаваны зборнік якабіцкіх песень, складзены Джэймсам Хогам. Многія песні са зборніка набылі папулярнасць сярод шатландскіх фолк-выканаўцаў у 60-я гады XX стагоддзя, напрыклад, песня Cam Ye O’er Frae France, якая высмейвае Георга I.