cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Віцебскі губернскі статыстычны камітэт
Аднавіў дзейнасць 15 красавіка 1853 г., але да 1863 г. існаваў намінальна, вынікі дзейнасці былі вельмі нязначныя. Зноў дзейнічаў з 22 верасня 1863 да 1917 гг. Старшынёй камітэта з'яўляўся губернатар. У склад камітэта ўваходзілі памочнік старшыні, сакратар, неадменныя, правадзейныя і ганаровыя члены. У розны час сакратарамі і справаводамі камітэта працавалі К. А. Гаворскі, А. М. Семянтоўскі, А. П. Сапуноў, А. М. Сазонаў. Сабраныя матэрыялы друкаваліся ў «Витебских губернских ведомостях», «Памятных кніжках Віцебскай губерні» і асобных манаграфіях. Камітэт па меры неабходнасці збіраўся на чарговыя сходы. Пратаколы сходаў друкаваліся ў «Витебских губернских ведомостях».
Справаздачы пра дзейнасць за год дасылаліся ў Цэнтральны статыстычны камітэт. 29 кастрычніка 1868 г. пры камітэце створаны музей старажытнасцей.
Рэчавыя ахвяраванні ў яго ўносілі М. Ф. Кусцінскі, В. П. Федаровіч, М. Я. Нікіфароўскі і інш. У 1890 г. Е. Р. Раманаў перадаў музею 200 прадметаў з раскопак Люцынскага могільніка. Камітэтам распаўсюджваліся апытальныя лісты і збіраліся звесткі пра гарадзішчы, курганы і могільнікі для складання археалагічнай карты Віцебскай губерні.
Падтрымліваў цесныя сувязі з Маскоўскім археалагічным таварыствам і археалагічнай камісіяй ў Пецярбургу. Члены камітэта ўдзельнічалі ў рабоце археалагічных з'ездаў.
Неонавая лямпа
Неонавыя лямпы вырабляюцца двухэлектроднымі і шматэлектроднымі. У двухэлектродных электроды робяцца аднолькавай формы для ланцугоў пераменнага току і рознай формы для работы ў ланцугах пастаяннага току. У шматэлектродных лямп катодам надаецца форма лічбаў, літар і іншых знакаў.
Гара Грабарка
Паводле традыцыі, у гэтым месцы ў 1710 схаваліся жыхары наваколляў падчас эпідэміі халеры ці чумы. Яны выкарыстоўвалі ваду з мясцовай крыніцы, якая адрознівалася вельмі чыстай вадою. Людзі зберагліся ад хваробы, а гэта месца стала шанавацца з тых часоў як цудадзейнае. На пагорку была пастаўлена драўляная ўніяцкая царква, якая стала філіяй уніяцкай парафіі ў Сямятычах. Пасля ліквідацыі ўніяцтва яе змяніла драўляная праваслаўная царква, перанесеная ў 1898 з Мельніка.
Гара стала месцам пілігрымак на свята Спаса, або Перамянення Гасподняга (з 18 на 19 жніўня), у час якіх пілігрымы дастаўляюць драўляныя пакутныя крыжы і ўсталёўваюць іх на схіле гары.
Фрыдрых Гельбке
Фрыдрых Фердынандавіч Ге́льбке (Фридрих Фердинандович Гельбке, Carl Friedrich Gelbcke; 1842—1922) — расійскі, і. Брат Васіля Фердынандавіча Гельбке.
Біяграфія
Карл Фрыдрых Гельбке нарадзіўся года ў Санкт-Пецярбургу ў сям’і пісьменніка, кампазітара і педагога  (1812—1892).
Вучыўся спачатку ў вучылішчы Святой Ганны, якое спецыяльна было створана ў сталіцы Расійскай імперыі для навучання дзяцей нямецкіх пасяленцаў. Пасля заканчэння поўнага гімназічнага курсу вучылішча не мог праз свой узрост паступіць ва ўніверсітэт і працягнуў адукацыю ў гімназіі Вітэнберга, паступіўшы на малодшае аддзяленне яе старшага класа. У 1860 годзе паступіў на філасофскі факультэт Гётынгенскага ўніверсітэта, дзе быў прыняты ў студэнцкае брацтва пад назвай. Пасля трох семестраў працягнуў заняткі ў Берлінскім універсітэце, дзе ў 1865 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі, абараніўшы дысертацыю пра Валерыю Максімілу. На працягу амаль двух гадоў, з восені 1865 года, ён выкладаў у прыватнай навучальнай установе Гофвіль, каля Берна.
З 1 студзеня 1888 года ў чыне сапраўднага стацкага саветніка. З 21 ліпеня 1893 года — дырэктар Нежынскага гісторыка-філалагічнага інстытута князя Безбародкі (да 1907 года ).
Навуковых прац не выдаваў. Самым вядомым унёскам у навуку, зробленым Гельбке, з’яўляецца ўдзел у перакладзе на рускую мову кнігі нямецкага класічнага філолага Фрыдрыха Любкера «Рэальны слоўнік класічных старажытнасцей для гімназій» («Reallexikon des klassischen Altertums für Gymnasien»). Нароўні з Гельбке пераклад ажыццяўлялі таксама : А. Д. Вейсман, Э. А. Верт, Л. А. Георгіеўскі, А. І. Давідзенкаў, В. А. Канскі, Кліменчыч,, Рубінскі, Смірноў, П. В. Нікіцін; усе яны, як і сам Гельбке, былі членамі «Таварыства класічнай філалогіі і педагогікі».
Памёр 2 красавіка 1922 года ў горадзе Ліпштат у Германіі.
Пётр Міхайлавіч Казлоў
Пётр Міха́йлавіч Казло́ў (12 ліпеня 1893, вёска Залесная, Глыбоцкага раёна, Віцебская вобласць — 17 красавіка 1944, Масква) — савецкі военачальнік. Генерал-лейтэнант. Герой Савецкага Саюза.
Фрыдрых Гельбке
Сям’я
Фрыдрых Гельбке быў у шлюбе з ураджэнкай Шэрнберга Хільдай Брэмэ (Hilda Brehme), але дзяцей не меў.
Пётр Міхайлавіч Казлоў
Юнацтва
З 15 гадоў пачаў працаваць. Спачатку падручным слесара ў майстэрнях кампаніі «Зінгер» у Мінеральных Водах, Пяцігорску, Уладзікаўказе, Есентуках.
Першая Сусветная і Грамадзянская войны
У 1914 Казлоў быў прызваны ў рускую армію і з 1915 ваяваў на Каўказскім фронце ў якасці старэйшага унтэр-афіцэра. Даслужыўся да камандзіра ўзвода.
Вярнуўся ў Пяцігорск. Прымаў актыўны ўдзел у рэвалюцыйных падзеях 1917 года. Знаходзіўся ў атрадзе Чырвонай Гвардыі. У шэрагі РСДРП(б) уступіў у 1917 годзе, а ў 1918 годзе — у шэрагі РККА. У Пяцігорску абіраецца камандзірам 1-га чырвонагвардзейскага атрада.
У Грамадзянскай вайне прымаў удзел у якасці камандзіра атрада, палка, брыгады, на і Заходнім франтах.
Міжваенны час
З 1921 года Пётр Казлоў працаваў камандзірам стралковага палка. У 1926 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе. З 1928 года быў начальнікам штаба стралковай дывізіі. Пасля заканчэння Вышэйшых акадэмічных курсаў пры Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе ў 1932 годзе працаваў начальнікам курсаў ўдасканалення камсаставу запасу.
Як падаючага вялікія надзеі. П. М. Казлова рэкамендуюць на вучобу. У 1926 годзе паспяхова сканчае Акадэмію імя Фрунзэ і загадам Народнага камісара абароны СССР № 2494 ад 26 лістапада 1935 года Пятру Міхайлавічу Казлову прысвоена персанальнае ваеннае званне «камбрыг».
У 1937 годзе начальнік аддзела баявой падрыхтоўкі Кіеўскага асобай ваеннай акругі камбрыг Казлоў арыштаваны па ілжывым абвінавачванні, але ў 1938 годзе быў вызвалены і з 1939 года працаваў начальнікам аддзела штаба , начальнікам штаба і начальнікам курса Акадэміі Генеральнага штаба РСЧА.
Гара Грабарка
Мураваная царква Перамянення Гасподняга паўстала на месцы папярэдняй, драўлянай, якая была падпалена і згарэла ўначы на 13.7.1990. Яе мураваную копію абшалявалі дрэвам. Навокал яе тысячы пакутных крыжоў, у асноўным драўляных. На ўсход ад царквы знаходзяцца праваслаўныя могілкі. У 1947 з'явіўся тут жаночы праваслаўны кляштар св. Марты і Марыі, пры ім знаходзяцца капліца, плябанія і дом пілігрыма. Ля падножжа гары б'е крынічка, што шануецца як цудадзейная, накрытая каплічкай, якая абапіраецца на 6 слупоў і ўвенчаная цыбулепадобным купалам.
Пётр Міхайлавіч Казлоў
Міжваенны час
4 чэрвеня 1940 года Пятру Казлову было прысвоена званне генерал-маёра.
Вялікая Айчынная вайна
На пачатак Вялікай Айчыннай вайны Пётр Казлоў знаходзіўся ў акадэміі і пасля неаднаразовых просьбаў у лістападзе быў накіраваны на фронт у якасці намесніка камандзіра  па тыле. Са снежня таго ж года з’яўляўся камандуючым аператыўнай групай войск гэтай арміі. Прымаў удзел у.
У сакавіку 1942 года быў прызначаны на пасаду намесніка камандуючага войскамі.
У студзені армія з баямі прайшла больш за трыста кіламетраў, вызваліўшы 10 студзеня Кіславодск, 11 студзеня — Пяцігорск (разам з 9-й арміяй) і Есентукі і 17 студзеня — Чаркеск.
Загадам Вярхоўнага Галоўнакамандуючага І. В. Сталіна ад 25 студзеня 1943 года войскам генерал-маёра Казлова П. М., якія прымалі ўдзел у вызваленні Пяцігорска і іншых гарадоў, аб’яўлена падзяка.
З лютага па сакавік 37-я армія прымала ўдзел у. У ліпені злучэнні арміі былі перададзеныя 9-й і 56-й арміям, а палявое кіраванне было выведзена ў рэзерв Стаўкі ВГК. З мая па чэрвень камандаваў 9-й арміяй, а з ліпеня да 3 жніўня —, але ад кіраўніцтва апошняй быў вызвалены «за слабое кіраўніцтва войскамі арміі і няведанне становішча, стану падпарадкаваных злучэнняў і адсутнасць з імі бесперапыннай сувязі, што прывяло ў ходзе баявых дзеянняў да значных страт асабістага складу арміі».
У жніўні Пётр Казлоў быў прызначаны на пасаду камандзіра (60-я армія), які вызначыўся ў ходзе  і вызваленні Канатопа (6 верасня), Бахмача (9 верасня) і Нежына (15 верасня).
Загадамі Вярхоўнага Галоўнакамандуючага І. В. Сталіна ад 9 і 15 верасня войскам, якія прымалі ўдзел у баях за Канатоп і Бахмач, а таксама якія ўдзельнічалі ў вызваленні Нежына, аб’яўлена падзяка і ў Маскве дадзены салют 12-ю артылерыйскімі залпамі з 124-х гармат.
Указам № 1685 Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года за ўмелае камандаванне корпусам і праяўленыя пры гэтым мужнасць і адвагу генерал-маёру Пятру Міхайлавічу Казлову прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка». У лістападзе 1943 года камандзір корпуса Пётр Міхайлавіч Казлоў быў паранены, цяжка захварэў, быў вызвалены ад пасады і эвакуіраваны ў шпіталь у Маскве. 17 студзеня 1944 года было прысвоена званне «генерал-лейтэнант».
Пётр Міхайлавіч Казлоў памёр 17 красавіка 1944 года ў Маскве. З воінскімі ўшанаваннямі пахаваны на Новадзявочых могілках (участак 1).
Памяць
У 1957 годзе ў гонар П. М. Казлова быў усталяваны бюст у Пяцігорску.
У 1977 годзе ўстаноўлена мемарыяльная дошка на доме генерала П. М. Казлова ў станіцы Гарачаводскай.
У яго гонар названы вуліцы ў Пяцігорску і Нальчыку.
Алжырскі вожык
Алжы́рскі во́жык (Atelerix algirus) — млекакормячае роду афрыканскіх вожыкаў. Распаўсюджаны ў Алжыры, Францыі, Лівіі, Мальце, Марока, Іспаніі і Тунісе. Штучна распаўсюджаны на Канарскіх астравах і Мальце.
Даўжыня цела — 8—14 цаляў. Вага — 400—1000 грамаў.
NGC 287
NGC 287 (іншыя абазначэнні — ZWG 501.33, PGC 3145) — линзообразная галактика у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Махдэр Асефа
Махдэр Асефа (ማህደር አሰፋ; нар. ) — эфіопская актрыса.
Азнауры
Пасля уваходжання Грузіі ў Расійскую Імперыю грузінскае дваранства было выраўнена ў правах з расійскім. У 1850 годзе найвышэйшым указам спісы дваранскіх родаў Імэрэці і Гурыі таксама былі ўнесены ў «Аксамітную кнігу» дваранскіх родаў Расійскай Імперыі.
Мініяцюра
Мініяцюра (ад minium — чырвоныя фарбы, ужывальныя ў афармленні рукапісных кніг) — у выяўленчым мастацтве жывапісныя, скульптурныя і графічныя творы малых формаў, а таксама мастацтва іх стварэння.
Мініяцюрны жывапіс распаўсюджаны таксама на ўсходзе. У Індыі ў часы імперыі Вялікіх Маголаў атрымала распаўсюджванне раджастханская мініяцюра. Яна з’явілася сінтэзам сумеснай творчасці індыйскіх і персідскіх майстроў.
Русакова (Слонімскі раён)
Русако́ва (, Русаково) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жыровіцкага сельсавета.
Раберта Белароса
Раберта Белароса (Roberto Bellarosa; нар., Ванз, Валонія, Бельгія) — бельгійскі спявак італьянскага паходжання, які прадставіў Бельгію на конкурсе песні «Еўрабачанне 2013», з песняй «Love Kills».
Біяграфія
Нарадзіўся ў бельгійскім горадзе Ванз ў італьянскай сям’і. У дзевяць гадоў быў залічаны бацькамі ў музычную школу для вывучэння тэорыі музыкі. Праз некаторы час будучы выканаўца таксама пачынае браць урокі вакалу.
У 2011 годзе прыняў удзел у «The Voice Belgique» (аналаг брытанскага «The Voice»). 10 красавіка 2012 года быў прызнаны пераможцам музычнага тэлепраекта, набраўшы 57% галасоў па выніках фінальнага галасавання гледачоў.
16 лістапада 2012 года быў абвешчаны прадстаўніком Бельгіі на конкурсе песні Еўрабачанне 2013, з песняй «Love Kills».
Георгій Іванавіч Кузняцоў
Гео́ргій Іва́навіч Кузняцо́ў (нарадзіўся ў 1950 годзе, в. Старына, Барысаўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь (2006—2014).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1950 годзе ў в. Старына Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларускай ССР.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію.
Працаваў інжынерам і старшым інжынерам інстытута «Белдзіпразем», інжынерам глебава-экалагічнай экспедыцыі ў Лівіі.
Павукападобныя
Павукападобныя (Arachnida) — клас членістаногіх з падтыпа хеліцэравых (Chelicerata).
Наземныя драпежныя і паразітычныя членістаногія жывёлы. Большасць з 75 тыс. відаў павукападобных — гэта мікраскапічныя свабоднажывучыя глебавыя кляшчы. Вывучэннем павукападобных займаецца арахналогія.
Георгій Іванавіч Кузняцоў
Біяграфія
1995—1997 — старшыня Камітэта па зямельных рэсурсах Міністэрства прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя.
Павукападобныя
Апісанне
Даўжыня ад 0,1 мм да 17 см. Цела падзяляецца на галавагрудзі і брушка, укрыта кутыкулай. Афарбоўка разнастайная. Галавагрудзі не падзелены на сегменты, у большасці 6 пар канечнасцей: ядавітыя кіпцюрыкі, членістыя нагашчупальцы і чатыры пары хадзільных ног. Брушка пераважна сегментаванае. Ротавы апарат сысучага тыпу. Вачэй ад 1 да 5 пар (няма ў кененій, многіх кляшчоў, рыцынулей).
Георгій Іванавіч Кузняцоў
Біяграфія
1997—2001 — старшыня Дзяржаўнага камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі Рэспублікі Беларусь.
Павукападобныя
Класіфікацыя
Падзяляюцца на 13 атрадаў:, , , , , , , , , ,.
Пашырэнне
Вядомы з сілуру (каля 440 млн гадоў назад).
Георгій Іванавіч Кузняцоў
Біяграфія
2001—2006 — старшыня Камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі пры Савеце Міністраў.
Павукападобныя
Пашырэнне
Пашыраны ўсюды, акрамя Антарктыды. Жывуць пераважна на сушы, некаторыя (вадзяныя кляшчы, вадзяны павук) у вадзе. На Беларусі найбольш трапляюцца прадстаўнікі атрадаў кляшчоў, павукоў, сенакосцаў і інш.
Георгій Іванавіч Кузняцоў
Біяграфія
З 5 мая 2006 да 27 снежня 2014 года — старшыня Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Беларусі.
Павукападобныя
Пашырэнне
Спецыялізаваныя драпежнікі, якія знішчаюць шкодных насякомых. Некаторыя павукападобныя — паразіты, пераносчыкі ўзбуджальнікаў інфекцыйных хвароб, шкоднікі раслін і харчовых запасаў.
Асаблівасці біялогіі
Пераважна драпежнікі. Кормяцца толькі вадкай ежай, многія (павукі, скарпіёны) маюць ядавітыя залозы, якія садзейнічаюць пазакішэчнаму ператраўліванню ежы. Ёсць мускулістая смактальная глотка; развіты сярэдні аддзел кішэчніка і печань.
3 органаў пачуццяў найбольш развіты дотык. Дыхаюць трахеямі, лёгкімі, радзей паверхняй цела. Крывяносная сістэма незамкнёная (у многіх кляшчоў няма). Органы выдзялення — каксальныя залозы і мальпігіевыя сасуды. Некаторыя (павукі, скарпіёны) маюць ядавітыя залозы.
Дыханне ажыццяўляецца відазмененымі брушнымі канечнасцямі — лёгкімі, трахеямі або тымі і іншымі разам. Крывяносная сістэма незамкнутая, у брушку ёсць трубчастае сэрца з парнымі адтулінамі і сасуды, якія ад яго адыходзяць. Нервовая сістэма тыповая для членістаногіх. Добра развіты органы пачуццяў: шматлікія простыя вочкі, органы смаку, нюху і дотыку.
Раздзельнаполыя. Большасць адкладвае яйцы, некаторыя (кляшчы, скарпіёны) жывародныя. Звычайна адно, радзей два—тры пакаленні за год.
Аляксандр Анатольевіч Друкт
Аляксандр Анатольевіч Друкт (,  — ) — беларускі музыказнавец, кампазітар. Кандыдат мастацтвазнаўства (1978).
Біяграфія
Скончыў у 1972 годзе Беларускую кансерваторыю, выкладаў у ёй.
Член Беларускага саюза кампазітараў ‎з 1978 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1978 года.
Навуковая дзейнасць і творчасць
Даследаваў праблемы натуральна-ладавай гармоніі, ладаўтварэння ў сучаснай музыцы, класічнай паліфаніі, пытанні нацыянальнага музычнага працэсу. Набыў вядомасць як музычны крытык.
Ураўненне Лапласа
Ураўне́нне Лапла́са — дыферэнцыяльнае ўраўненне з частковымі вытворнымі дзе
Δ
— аператар Лапласа,
u
Ω ⊂ Rn
.
У трохмерных прамавугольных дэкартавых каардынатах яно мае выгляд дзе
x
,
y
Allium ionicum
Allium ionicum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Апісанне
Цыбуліна 10-16 × 7-13 см. Сцябло адзіночнае, 7-25 (35) см вышынёй. Лісткоў 3-5, 1-1.5 мм шырынёй. Суквецце паўсферычнае, (7) 10-20 (45) — кветкавае. Лісточкі калякветніка 4-5(5.5) × 1.5-2.2 мм, бела-ружовыя, жылкі пурпурныя. Каробачка 4 мм /
Ураўненне Лапласа
— незалежныя пераменныя.
Allium ionicum
Распаўсюджанне
Эндэмік Грэцыі — Іанічныя астравы, Ітака, Кефалінія.
Ураўненне Лапласа
Да ўраўнення Лапласа зводзіцца шэраг задач фізікі і тэхнікі, напрыклад, яго задавальняе тэмпература пры стацыянарных працэсах, патэнцыял электрастатычнага поля па-за межамі зарадаў, гравітацыйны патэнцыял па-за межамі прыцягальных мас.
Рашэнні ўраўнення Лапласа, якія маюць неперарыўныя частковыя вытворныя да 2-га парадку ўключна, называюцца гарманічнымі функцыямі.
Вальферданж
Вальферданж (люксемб. Walfer, фр. Walferdange) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Вальферданж з'яўляецца часткай кантона Люксембург. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 7383 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 3249 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 7,06 км ² (па займаемай плошчы 113 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 405 м. (54 месца з 116 камун), найменшая 228 м. (44 месца з 116 камун).
Ігар Вітальевіч Войтаў
І́гар Віта́льевіч Войтаў (нар. 15 жніўня 1961, Мінск, БССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч. З 2016 года рэктар Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1983), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (1996). Доктар тэхнічных навук.
У 1993—1994 гадах працаваў у камітэце па экалогіі БССР.
У 2002—2005 гадах быў працаўніком Геаграфічнага факультэта БДУ.
З 2005 года быў намеснікам старшыні Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях.
26 чэрвеня 2009 года быў прызначаны старшынёй гэтай установы. Фармальна адстаўлены з пасады намесніка старшыні быў толькі 3 дні пасля.
3 сакавіка 2016 года прызначаны рэктарам Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Узнагароды
12 жніўня 2011 года ўзнагароджаны Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Рыгор Фёдаравіч Базарэвіч
Рыгор Фёдаравіч Базарэвіч (7 красавіка 1875, Мазыр  — пасля 1920) — часовы генеральны консул Беларускай Народнай Рэспублікі ў Кіеве (1918).
Біяграфія
З мяшчан. Скончыў юрыдычны факультэт Кіеўскага ўніверсітэта (1899), з дыпломам 1-й ступені. Працаваў у Кіеўскай судовай палаце.
У 1918 годзе выконваў абавязкі юрысконсульта і члена праўлення Беларускай гандлёвай палаты ў Кіеве, якая прапаноўвала беларускім вытворцам прадстаўніцтва іх інтарэсаў у продажах ва Украіне і планавала атрымаць права вывазу ў Беларусь прадуктаў харчавання.
Народны Сакратарыят БНР 30 кастрычніка 1918 (або 17 верасня 1918 ) года прызначыў Рыгора Базарэвіча часовым кіраўніком Генеральнага консульства ў Кіеве. Консул не здолеў паскорыць наладжванне беларуска-украінскага тавараабмену праз неадназначнае стаўленне да дзейнасці Беларускай гандлёвай палаты з боку Украінскай Дзяржавы. Міністэрства замежных спраў Украінскай Дзяржавы звярнулася 25 лістапада 1918 года з засцярогамі да Народнага Сакратарыята БНР. Сітуацыю мусіў змяніць прыезд 28 лістапада 1918 года ў Кіеў Аляксандра Цвікевіча.
У 1920 годзе звяртаўся ў Канстанцінопальскую місію БНР.
Сям’я
Вядомы два браты Рыгора Базарэвіча.
Міхаіл (1864 — пасля 1918) — у службе і класным чыне па сканчэнні фізіка-матэматычнага факультэта Кіеўскага ўніверсітэта (1888). Працаваў настаўнікам фізікі і матэматыкі, у т.л. у Крэмянчугскай жаночай гімназіі (з студзеня 1888 прынамсі да 1890), 2-й Кіеўскай мужчынскай гімназіі (з студзеня 1896). З 1909 года дзейсны стацкі саветнік. Інспектар Кіеўскай вучэбнай акругі (прынамсі ў 1896—1910), у 1917 годзе памочнік папячыцеля Віленскай вучэбнай акругі, лаяльна ставіўся да ідэі ўвядзення ў пачатковых і сярэдніх навучальных установах прадметаў беларуская мова, беларуская літаратура і беларусазнаўства. У 1918 годзе дырэктар дэпартамента агульных спраў Міністэрства народнай асветы.
Канстанцін — службовец упраўлення Палескіх чыгунак.
NGC 290
NGC 290 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC19) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джон Сінглтан Коплі
Джон Сінглтан Коплі (John Singleton Copley;, Бостан — , Лондан) — амерыканскі і англійскі мастак XVIII ст., майстар партрэтнага і гістарычнага жывапісу.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Бостане. Яго айчым сам быў мастаком, і ў пазней дапамагаў свайму пасынку парадамі. Аднак у асноўным свой ​​мастацкі талент Коплі ўдасканальваў самастойна, капіруючы гравюры з твораў Готфрыда Кнелера, Джашуа Рэйнальдса і іншых майстроў таго часу.
Партрэты, створаныя Коплі, напісаны ў класіцысцкай манеры з элементамі ракако. Такія яго творы, як знакаміты «Хлопчык з вавёркай» (партрэт яго брата Генры Пелэма; 1765), партрэты П. Рэвіра (1768), Н. Хэрда (1765—1766; усе — Музей выяўленчага мастацтва, Бостан) — даюць уяўленне, што Коплі быў адным з лепшых амерыканскіх партрэтыстаў свайго часу.
Джанлука Безіна
Джанлука Безіна (Gianluca Bezzina; нар. года) — мальтыйскі спявак, які прадстаўляў Мальту на конкурсе песні «Еўрабачанне 2013» з кампазіцыяй «Tomorrow».
Ленінскі (Пухавіцкі раён)
Ле́нінскі (, Ленинский) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, на правым беразе ракі Пціч (прыток Прыпяці). Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета.
Гісторыя
Вёска заснаваная ў 1920-я гады праз падзел вёскі Азярычына, першапачаткова мела статус пасёлка.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй. Дзейнічала савецкае падполле, савецкая партызанская брыгада «Беларусь». У часе карных нямецкіх аперацый у ліпені 1943 года і сакавіку 1944 года былі спаленыя ўсе 40 дамоў. Пасля вайны пасёлак адноўлены.
24 лістапада 1966 года да вёскі далучаныя тэрыторыі скасаваных пасёлкаў Рэчкі і вёскі Астраўкі Узлянскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узлянскага сельсавета.
ГК Віцебчанка
«Віцебчанка» — беларускі жаночы гандбольны клуб з горада Віцебск.
Спірэя вербалістая
Спірэя вербалістая (Spiraea salicifolia) — кветкавая расліна, тыпавы від роду сямейства. Натуральны арэал знаходзіцца ва ўмераным поясе Еўразіі.
Вырошчваецца як дэкаратыўная расліна, пераважна ў жывых агароджах. Меданос.
Апісанне
Марозаўстойлівы прамы куст са шчыльнай круглявай кронай, утворанай рабрыстымі парасткамі. Расце на вільготных і пераўвільготненых глебах. У вышыню вырастае да 1,5—2 м. Перыяд цвіцення чэрвень-жнівень. Парасткі голыя, злёгку кантаваныя, чырванавата-бура-жоўтага колеру, растуць прама ўверх. Лісце падоўжана-ланцэтнае, востраканцовае, голае, на кароткіх хвосціках. Аснаванне клінападобнае. Вострапільчатыя краі могуць мець вейчыкі. Колер верхняга боку лісця цёмна-зялёны, ніжняга — светла-зялёны. Даўжыня звычайна ад 4, 5 см да 7 см, радзей дасягае 11 см. Іх шырыня 1,5—2,5 см.
Колер ружовы. Суквецці — мяцёлкі, якія растуць на канцах галін, да 12 см у даўжыню. Маюць вузкапірамідальную, надыходзячую да цыліндрычнай, форму.
Нахічэванская Аўтаномная Рэспубліка
Нахічэванская Аўтаномная рэспубліка (азерб. Naxçıvan Muxtar Respublikası) — эксклаў Азербайджанскай Рэспублікі, які з'яўляецца, у адпаведнасці з Канстытуцыяй Азербайджана і ўласнай канстытуцыяй, аўтаномнай дзяржавай у складзе Азербайджанскай Рэспублікі.
Тэрыторыя — 5502,75 км ². Насельніцтва — 435 367 чалавек (2014), 99,1 % (2009) азербайджанцы.
Геаграфія
Размешчана ў паўднёвай частцы Закаўказзя. На поўдні — раўніна, на ўсходзе — Зангезурскі хрыбет. Сярэднія тэмпературы студзеня ад −3 ° С на раўніне да −14 ° С у гарах; ліпені адпаведна 28 і +25 ° С (на вяршынях да +5 ° С). Ападкаў у год ад 200 мм на раўніне да 600 мм у гарах. Галоўная рака — Аракс.
Круг беларускай народнай прасветы і культуры
Круг беларускай народнай прасветы і культуры (ці Круг беларускі) — беларуская культурна-асветная арганізацыя, якая існавала ў 1903—1904 у Санкт-Пецярбургу (Расійская імперыя).
У «Круг беларускай народнай прасветы і культуры» уваходзілі Вацлаў Іваноўскі, Цётка (Алаіза Пашкевіч), Антон Неканда-Трэпка, Францішак Умястоўскі, беларускія студэнты, якія вучыліся ў інстытутах і ўніверсітэтах Санкт-Пецярбурга. Арганізацыя займалася друкаваннем і распаўсюджаннем беларускамоўных выданняў, у тым ліку тых, што выпускалія за мяжой, пошукам сродкаў для выдання беларускай літаратуры ў Расіі.
Фінансавую і іншую дапамогу арганізацыі аказвалі Амброзій Кастравіцкі і Казімір Кастравіцкі. «Круг…» таксама меў сувязі з прыхільнікамі беларускамоўнай кнігі ў Варшаве і Кракаве.
Большае значэнне для папулярызацыі беларускай літаратуры мела выданне ў Пецярбургу зборніка вершаў Янкі Лучыны «Вязанка» (1903, 21 с., у цэнзуру прадстаўлены як напісаны на балгарскай мове) і народных «Казак» (1904, 31 с.). Абедзве кніжкі друкаваліся легальна, са згоды цэнзуры. Выйшлі яны ў мясцовай польскай друкарні К. Пянткоўскага накладам 5000 асобнікаў кожная. Яны не маглі выдавацца ад імя нелегальнага «Круга…» і выйшлі ў свет стараннямі ананімных прыватных асоб: на тытульным аркушы «Вязанкі» не было прозвішча выдаўца, а ў зборніку «Казкі» значыліся толькі яго ініцыялы — «А. К.».
Да канца 1904 «Круг…» спыніў сваё існаванне. Вацлаў Іваноўскі, Цётка (Алаіза Пашкевіч) і іншыя ўключыліся ў дзейнасць Беларускай сацыялістычнай грамады.
Кунігунда Швабская
Кунігунда Швабская (каля 878 — 7 лютага пасля 918) — член дому Агалальфінгаў, маркграфіня Баварыі да 907 года па першым шлюбе з маркграфам Баварыі Луітпольдам і каралева Усходне-Франкскага каралеўства ў 913—918 гадах па другім шлюбе з Конрадам I, першым і адзіным каралём з дынастыі Канрадзінаў.
Жыццё
Кунігунда быў дачкой швабскага графа. Магчыма яе маці была Гізела, дачка караля Людовіка Нямецкага і яго жонкі Эмы Баварскай. Брат Кунігунды Эрхангер стаў герцагам Швабскім у 915 годзе.
Паводле «Аламанскіх аналаў», у 913 годзе Кунігунда выйшла замуж за караля Конрада I, які імкнуўся ўмацаваць сувязі з герцагствам Баварыя. Шлюб не пакінуў спадчыннікаў мужчынскага полу; мяркуецца, што ў 913 годзе нарадзіліся двое дзяцей: Герман, які памёр у маленстве, і Кунігунда, з якой ажаніўся Вернер V Вормскі. Калі гэта так, малодшая Кунігунда быў маці Конрада Рудога. Кунігунда Швабская была ўпершыню згадана як каралева ў чэрвені 914 года; відавочна яна не адыграла значнай палітычнай ролі, у той час як яе сын Арнульф увесь час канфліктаваў з каралём. У 915 годзе яна выбрала Лоршскі манастыр месцам свайго спачыну.
Кароль Конрад памёр у снежні 918 года пасля працяглай хваробы. Яго спадчыннікам стаў Генрых Птушкалоў.
Вейлер-ла-Тур
Вейлер-ла-Тур (люксемб. Weiler-la-Tour, фр. Weiler-la-Tour) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Вейлер-ла-Тур з'яўляецца часткай кантона Люксембург. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1922 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 681 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 17,07 км ² (па займаемай плошчы 73 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 329 м. (104 месца з 116 камун), найменшая 243 м. (58 месца з 116 камун).
Макаёнка, 9
«Макаё́нка, 9» — штотыднёвая забаўляльная, першае беларускае шоу ў фармаце «». Праект выходзіў у эфіры тэлеканала «Беларусь 1» кожную суботу ў 20:00 пачынаючы з 2018 года. Вядучы — Яўген Перлін.
Агульныя звесткі
Вядучы мае зносіны з гасцямі ў студыі ў нязмушанай абстаноўцы, задаючы гумарыстычныя і сур’ёзныя пытанні. У тэлепраграме бяруць удзел сусветныя зоркі, VIP-персоны і звычайныя беларусы, якія сенсацыйна падарвалі Інтэрнэт.
Рэакцыя
Першы выпуск шоу 29 верасня 2018 года атрымаў збольшага негатыўныя адзнакі карыстальнікаў «YouTube» з-за невыразных жартаў, адсутнасці сапраўдных «зорак» і плагіяту тэлепраграм, Урганта,.
Сценявічы
Сценяві́чы (, Стеневичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жыровіцкага сельсавета.
NGC 291
NGC 291 (іншыя абазначэнні — MCG −2-3-35, IRAS00510-0901, PGC 3140) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Пятровіч Лякін
Іван Пятровіч Лякін (1912—1941) — лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1940).
Біяграфія
Іван Лякін нарадзіўся 24 чэрвеня 1912 года ў Маскве. Пасля заканчэння пяці класаў школы працаваў на заводзе. У 1937 годзе Лякін быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Удзельнічаў у баях савецка-фінскай вайны, будучы наводчыкам гарматы 218-га артылерыйскага палка 51-й стралковай дывізіі 13-й арміі Паўночна-Заходняга фронту.
8-12 студзеня 1940 года Лякін удзельнічаў у прарыве фінскай абароны ў раёне пасёлка Рэпола на поўнач ад Выбарга.
Вызначыўся ў час бою за станцыйны пасёлак. Ноччу, перад пачаткам агульнага наступу разлік ўручную (каб не прыцягнуць увагу праціўніка шумам і іржаннем коней) выкаціў 76-мм палкавую гармату на адкрытую пазіцыю для стральбы прамой наводкай і замаскіраваў яго, а з пачаткам наступлення - адкрыў агонь, разбурыўшы будынак, у якім знаходзіўся фінскі камандны пункт. Гармата Лякіна працягвала весці агонь па фінскай пяхоце пад абстрэлам праціўніка, якім былі выведзеныя са строю трое з чатырох артылерыстаў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 красавіка 1940 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з фінскай белагвардзейшчынай і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» чырвонаармеец Іван Лякін быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 421.
У 1941 годзе Лякін скончыў Маскоўскае артылерыйскае вучылішча. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах. 19 жніўня 1941 года Лякін загінуў у баі. Пахаваны ў горадзе Чачэрску Гомельскай вобласці Беларусі.
Беларуская рэвалюцыйная партыя
Беларуская рэвалюцыйная партыя (БРП) — нелегальная арганізацыя ў Санкт-Пецярбургу ў 1902—1903 гадах. БРП не была партыяй у поўным сэнсе гэтага слова, яна стала толькі пачаткам арганізаванага беларускага нацыянальнага руху.
БРП створана на аснове беларускага студэнцкага гуртка, які існаваў у Санкт-Пецярбургу; мяркуецца, што гэта адбылося на пачатку 1902. У яе ўваходзілі Вацлаў Іваноўскі, Вінцэнт Валейка, Лявон Малецкі, Іван Луцкевіч, Антон Луцкевіч, Алаіза Пашкевіч і інш.
Арганізацыя адразу распачала выдавецкую дзейнасць, В. Іваноўскі для гэтай мэты нелегальна купіў гектограф. Першай публікацыяй БРП стала адозва «Да інтэлігенцыі», якая выйшла ў лютым 1902 на польскай мове ў лонданскай друкарні ППС, для прасцейшага яе прыняцця адрасатамі — спаланізаванай інтэлегенцыяй Беларусі. Ю. Туронак мяркуе, што натхняльнікам выдання дакумента быў В. Іваноўскі. Адозва апісвала долю цёмнага ашуканага і эксплуатаванага беларускага народу, абвінавачвала сацыяльныя пласты, якія патураюць царскаму рэжыму, і заклікала даць люду асвету на роднай мове, пазнаёміць яго з роднай гісторыяй. Выдаўцы адозвы разумелі, што распачаць шырокую асветніцкую працу сярод беларускага народу немагчыма, пакуль няма нацыянальнай літаратуры і гісторыі. Таму праграма дзеянняў прадугледжвала стварэнне гурткоў для працы над роднай мовай, краязнаўствам, гісторыяй, літаратурай, звароты да спецыялістаў з просьбай прачытаць лекцыі і напісаць адпаведныя творы, арганізацыю выдавецкай дзейнасці, у т.л. выданне перакладной літаратуры.
Наступнай ініцыятывай стала спроба нелегальна выдаць газету «Свабода», задуманую як орган БРП. Першы і адзіны нумар падрыхтавалі В. Іваноўскі, В. Валейка, Л. Малецкі, Р. Мілер, А. Пашкевіч і інш.; пад канец 1902 газету нелегальна аддрукавалі на гектографе ў фальварку Лябёдка (цяпер у межах в. Галавічполе, Шчучынскі раён) накладам 200 асобнікаў, аднак затым «Свабода» была знішчаная (верагодна самімі выдаўцамі) і не дайшла да чытача.
У 1903 члены БРП падрыхтавалі да друку некалькі агітацыйных брашур на беларускай мове, але не змаглі сабраць сродкі для таго, каб пакрыць кошт друку.
Аднак БРП праіснавала нядоўга. Іван Луцкевіч з братам Антонам, якія да прыезду ў Пецярбург ужо мелі досвед беларускай нацыянальнай дзейнасці ў Мінску, выявілі больш радыкальныя, бунтарскія настроі і пачалі дыстанцыявацца ад схільнага да паступовай, «арганічнай» культурніцкай працы Вацлава Іваноўскага. Вынікам рознагалоссяў, як устанавіў гісторык Юрый Туронак, стаў раскол у канцы 1903 года БРП на дзве новыя нелегальныя арганізацыі: Беларускую рэвалюцыйную грамаду (БРГ) на чале з Луцкевічамі і Круг беларускай народнай прасветы і культуры пад кіраўніцтвам Іваноўскага, якія працягвалі распачатую працу на ніве беларускага адраджэння.
Так ці інакш, стварэннем Беларускай рэвалюцыйнай партыі быў пакладзены пачатак арганізаванаму змаганню за нацыянальную эмансіпацыю беларусаў, якое ўжо нікому не ўдалося спыніць нават самымі жорсткімі мерамі на працягу ўсяго ХХ стагоддзя.
Закон Лапласа
Зако́н Лапла́са — залежнасць капілярнага ціску ад міжфазнага паверхневага нацяжэння і сярэдняй крывізны паверхні ў дадзеным пункце; адзін з асноўных законаў капілярных з'яў.
Устаноўлены П. С. Лапласам у 1806.
Паводле закона Лапласа, перапад гідрастатычнага ціску
Δp
(капілярны ціск) на паверхні падзелу дзвюх фаз (вадкасць — вадкасць, вадкасць — пара ці газ) дзе
σ
— каэфіцыент паверхневага нацяжэння;
і
R2
— радыусы крывізны двух узаемна перпендыкулярных нармальных сячэнняў паверхні ў дадзеным пункце (
Δp > 0
, калі меніск выпуклы,
Δp < 0
, калі меніск увагнуты).
IC 1
IC 1 — аб’ект з арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога. Па сучасных дадзеных на яго месцы ў сузор’і Пегаса размешчана падвойная зорка.
Кармартэншыр
Кармартэншыр (Sir Gaerfyrddin, Carmarthenshire) — унітарная адміністрацыйная адзінка Уэльса, адно з гістарычных графстваў Уэльса. Назва паходзіць ад адміністрацыйнага цэнтра графства, горада Кармартэн. Іншыя буйныя гарады — Ланэлі і Аманфорд.
Уільям Уільямс Пантыкелін
Уільям Уільямс Пантыкелін (William Williams Pantycelyn;  — ) — валійскі паэт і метадысцкі прапаведнік, аўтар шматлікіх гімнаў.
Імя, пад якім Уільям Уільямс найбольш вядомы, паходзіць ад назвы фермы Пантыкелін у Кармартэншыры, дзе яго сям’я пасялілася ў 1740х гадах. У маладосці ён быў англіканскім дыяканам, але захапіўся метадызмам, які ў той час быў яшчэ рухам унутры англіканства, але ўжо выклікаў падазронае стаўленне. У выніку ў 1743 Пантыкеліну адмовілі ў святарскім пасвячэнні. Не жадаючы змяняць свае погляды, Пантыкелін адмовіўся ад далейшых спробаў рабіць царкоўную кар’еру і зрабіўся вольным прапаведнікам. Пачынаючы з 1744 ён выдаў некалькі зборнікаў гімнаў — часам па-англійску, але ў асноўным па-валійску — якія заслужылі яму славу найвялікшага гімнографа Уэльса.
Добрынка
Назву Добрынка маюць:
Обальскі сельсавет (Сенненскі раён)
О́бальскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сенненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Новая Обаль.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіла 20 населеных пунктаў: вёскі Вуглы, Дубаўцы, Замошша, Кадукова, Казлы, Канстантова, Карчэўшчына, Кругляны, Марцінаўка, Масяйкі, Обаль, Раманаўка, Рудкоўшчына, Слабада, Станькі, Стрыгі, Ходараўка, Цеплякі, Чудня і Ярошкі.
Джульфа (Азербайджан)
Джульфа (азерб. Culfa, арм. Ջուղա, перс. جلفا) — горад у Азербайджане, у Нахічэванскай Аўтаномнай Рэспубліцы, адміністрацыйны цэнтр Джульфінскага раёна. У мінулым армянскі пасёлак, буйны гандлёвы цэнтр.
Чыгуначны вузел Джульфа (лінія Аляты — Гюмры, галіна на Тэбрыз) Азербайджанскай чыгункі. Размешчаны на рацэ Аракс.
Thyrididae
Thyrididae — сямейства лускакрылых, якое ўключае каля 1000 відаў у 12 родах.
Арэал
Пераважна трапічнае сямейства, якое налічвае па розных ацэнках ад 700 да 1000 відаў. У Палеарктыцы прадстаўлена адзінкавымі відамі. Большасць відаў жыве ў Азіі. У Расіі сустракаецца 8 відаў родаў, , , ,.
Клінцоўская акруга
Клінцо́ўская акруга (Клинцовский округ) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Заходняй вобласці РСФСР, якая існавала ў 1929—1930 гадах.
Клінцоўская акруга была ўтворана 1 кастрычніка 1929 года. Цэнтрам акругі быў прызначаны горад Клінцы.
Акруга была падзелена на 13 раёнаў:
30 ліпеня 1930 года Клінцоўская акруга, як і большасць астатніх акруг СССР, была скасавана. Яе раёны адышлі ў прамое падпарадкаванне Заходняй вобласці.
Прынцып Гюйгенса—Фрэнеля
Прынцып Гюйгенса—Фрэнеля — пастулат хвалевай тэорыі святла, які апісвае распаўсюджванне электрамагнітнай хвалі.
Апісанне
Гэты прынцып сфармуляваў Фрэнель ў 1818 г., калі апісваў з'яву дыфракцыі. Ён дапоўніў прынцып Гюйгенса (прапанаваны ў 1678 годзе), які сцвярджае, што кожную кропку, куды дайшла хваля, можна лічыць крыніцай другасных хваль, якія распаўсюджваюцца ва ўсе бакі, тым, што гэтыя другасныя хвалі могуць аслабляць і ўзмацняць адна другую, такім чынам інтэрферыраваць.
У 1882 г. Густаў Кірхгоф даў строгае матэматычнае абгрунтаванне прынцыпа Гюйгенса—Фрэнеля.
Гэты прынцып дазваляе рашаць многія задачы дыфракцыі, не рашаючы для гэтага складаныя ўраўненні Максвела.
Аляксей Ігаравіч Багданаў
Аляксей Ігаравіч Багданаў (нар., Мінск, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр гандлю Беларусі (з 2021).
Біяграфія
У 1995 годзе скончыў Акадэмію фізічнага выхавання і спорту Рэспублікі Беларусь. У 2008 годзе скончыў Міжнародны гуманітарна-эканамічны інстытут. У 2018 і 2019 годзе атрымаў дыплом Акадэміі кіравання пры прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
З 2000 па 2003 год — выкладчык кафедры фізвыхавання і спорту Гуманітарна-эканамічнага недзяржаўнага інстытута.
У 2003—2008 гадах — выкладчык кафедры спартова-баявых мастацтваў і спецрыхтоўкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры.
У 2008—2011 гадах — начальнік аддзела знешнеэканамічнай дзейнасці ААТ «Агракамбінат „Дзяржынскі“» Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. З 2011 па 2013 год — намеснік генеральнага дырэктара па перапрацоўцы і гандлю ААТ «Агракамбінат „Дзяржынскі“».
У 2013—2014 гадах — намеснік генеральнага дырэктара ЗАТ «Мяса-малочная кампанія».
У 2014—2021 гадах — начальнік галоўнага ўпраўленн знешнеэканамічнай дзейнасці Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь. З 5 красавіка 2021 па 21 снежня 2021 года займаў пасаду намесніка міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
21 снежня 2021 года прызначаны міністрам антыманапольнага рэгулявання і гандлю.
Дрывотня
Дрывотня, дрывотнік — павець ці зрубавая (зрубная) пабудова для дроў, падручных прылад і інструментаў. Адначасова служыла месцам для паўсядзённых майстравых работ — сталярных, цяслярскіх, вырабу дранкі, лучыны, рамонту сельскагаспадарчых прылад і інш. Тут ставіўся варштат і інш. прыстасаванні для розных спецыялізаваных рамёстваў. Звычайна ўваходзіла ў комплекс традыцыйных дваровых пабудоў і размяшчалася следам за падсобнымі памяшканнямі недалёка ад жылля. Будавалася і асобна, у залежнасці ад планіроўкі дваровых памяшканняў, пад’язных шляхоў і сацыяльных асаблівасцей гаспадаркі.
Вейсвампах
Вейсвампах (люксемб. Wäiswampech, фр. Weiswampach) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Вейсвампах з'яўляецца часткай кантона Клерво. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1306 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 509 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 35,25 км ² (па займаемай плошчы 12 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 538 м. (7 месца з 116 камун), найменшая 368 м. (115 месца з 116 камун).
Свабода (газета, 1902)
«Свабода» — выданне, адзіны нумар якога быў падрыхтаваны ў Санкт-Пецярбургу і надрукаваны ў фальварку Лябёдка (цяпер у межах в. Галавічполе, Шчучынскі раён) у 1902.
Газета «Свабода» была задумана як орган Беларускай рэвалюцыйнай партыі. У рэдакцыйнай працы восенню 1902 ўдзельнічалі Вацлаў Іваноўскі, Алаіза Пашкевіч, Іван Луцкевіч, Лявон Малецкі. Рукапісныя матрыцы (кірыліцай) падрыхтавалі Вінцэнт Валейка і Рамуальд Мілер. Падрыхтаваныя матэрыялы былі перавезены ў Лябёдку, якая належала Іваноўскім. Пад канец 1902 васьмістаронкавы нумар нелегальна аддрукавалі на гектографе накладам 200 асобнікаў Вацлаў Іваноўскі, Тадэвуш Іваноўскі, а таксама Вінцэнт Валейка з братамі. На тытульным аркушы значылася: «Свабода, № 1, 1903 г.».
Аднак затым «Свабода» была знішчаная (верагодна самімі выдаўцамі) і не дайшла да чытача. Пасля гэтага адзіны ці адзін з нямногіх пазасталых асобнікаў сканфіскавала ў студзені 1903 ў старэйшага з братоў Іваноўскіх, Юры Іваноўскага, варшаўская паліцыя, а сам ён быў арыштаваны і на 4 гады сасланы ў Наўгародскую губерню. З актаў справы Ю. Іваноўскага газета «Свабода» пасля знікла, і больш да нашага часу не было знойдзена ніводнага экзэмпляра выдання.
Нгуен Ван Люк
Нгуен Ван Люк — генерал-лейтэнант В’етнамскай народнай арміі, лідар В’етнамскай нацыяналістычнай партыі, якая выступала супраць паўднёвав’етнамскага рэжыму Нго Дзінь З’ема.
Свабода (газета, 1902)
Як пісаў Адам Станкевіч, спасылаючыся на паведамленне Вацлава Іваноўскага, у «Свабодзе» былі змешчаны два артыкулы, адзін з якіх — на палітычную тэму, а другі — аб нацыянальнай свядомасці беларусаў. Змест гэтых артыкулаў невядомы. Затое вядомы паэтычны дэбют Алаізы Пашкевіч — верш «Мужыцкая доля». Верш Уладзіслава Сыракомлі «Добрыя весці», змешчаны ў «Свабодзе», быў перароблены выдаўцамі: антырасійскія акцэнты арыгінальнага тэксту замянілі на антыцарскія, ідэя класавай згоды паміж сялянствам і шляхтай, якую прапагандаваў Сыракомля, саступіла месца работніцка-сялянскай салідарнасці. Верш гэты захаваўся ў Архіве новых актаў у Варшаве, як адзіны сапраўдны фрагмент «Свабоды».
У 1990 у Мінску пад такой самай назвай пачала выходзіць грамадска-палітычная газета, рэдакцыя якой лічыла яе пераемніцай выдання «Свабоды», надрукаванага ў 1902.
<U>Гл. далей:</U> Свабода (1990)
Hiller OH-23 Raven
Hiller OH-23 Raven (англ.: Raven — Крумкач ) (Hiller UH-12 — па класіфікацыі United Helicopters) — амерыканскі лёгкі шматмэтавы верталёт, распрацаваны на аснове вопытнай мадэлі Hiller 360 карпарацыі Hiller Helicopter Inc.
Машына з двухлопаснай апорнай шрубай (пасля заменены чатырохлапаснай) і двухлопаснай хваставой шрубай на паднятай уверх хваставой бэльцы была простая ў вырабе, забяспечвала размяшчэнне экіпажа з двух чалавек (пілота і назіральніка) і магчымасць усталёўкі стралковага ўзбраення (кулямёту M60 у кабіне, 2-4 кулямёты M60C на бакавы падвесцы), у сувязі з чым быў прыняты на ўзбраенне узброеных сіл ЗША, Канады, Вялікабрытаніі. Розныя мадыфікацыі верталёта OH-23 Raven экспартаваліся ў Аргенціну, Балівію, Калумбію, Чылі, Кубу, Дамініканскую Рэспубліку, Гватэмалу, Гаяне, Мексіку, Галандыю і іншыя краіны.
Гісторыя
У 1947 годзе кампанія United Helicopters распрацавала прататып верталёта Model 360X, годам пазней, 14 кастрычніка 1948 года, сертыфікаваны амерыканскай службай упраўлення грамадзянскай авіяцыі (Civil Aeronautics Administration, CAA). Model 360 выпускалася пад фірмовым пазначэннем UH-12. У 1949 годзе UH-12 стаў першым верталётам, які здзейсніў транскантынентальны пералёт Каліфорнія—Нью-Ёрк. Наступная мадыфікацыя, з палепшанымі рухавіком і лопасцямі шрубы, UH-12A пастаўляліся ўзброеным сілам ЗША і Францыі, а таксама грамадзянскіх камерцыйным аператарам некалькіх краін.
Баявое прымяненне
Актыўна выкарыстоўваўся ў вайне ў В'етнаме. Паводле апошніх звестак у вайне было страчана 97 верталётаў OH-23G.
Выкарыстоўваўся Пакістанам падчас трэцяй інда-пакістанскай вайны. 16 снежня на захопленым аэрадроме ў Даке трафеямі індыйцаў стаў адзін пакістанскі верталёт Hiller UH12E4.
Мадыфікацыі
Кампаніяй Hiller (у цяперашні час — Rogerson Hiller) у 1991 годзе аднаўлены выпуск мадыфікацыі UH-12E з поршневым рухавіком пад пазначэннем «Hauler» і распрацавана вучэбна-трэніровачная мадыфікацыя UH-12ET з газатурбінным рухавіком Allison 250.
NGC 293
NGC 293 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-30, IRAS00517-0730, PGC 3195) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вострава (Слонімскі раён)
Во́страва (, Острово) — аграгарадок у Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Міжэвіцкага сельсавета.
IC 2
IC 2 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кармартэн
Кармартэн (Caerfyrddin, Carmarthen) — горад у паўднёвым Уэльсе, на рацэ Таўі, адміністрацыйны цэнтр Кармартэншыра.
Гісторыя
У часы рымскага ўладарства ў Брытаніі на месцы сучаснага Кармартэна знаходзіўся форт Марыдунум. У 1094 нарман Уільям фіц Балдуін збудаваў тут замак. У 1215 замак быў разбураны Ліўэлінам Вялікім, але пакаротку адноўлены.
Веленштэйн
Веленштэйн (люксемб. Welleschten, фр. Wellenstein) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Веленштэйн з'яўляецца часткай кантона Рэміх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1433 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 540 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 7,42 км ² (па займаемай плошчы 112 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 292 м. (114 месца з 116 камун), найменшая 141 м. (5 месца з 116 камун).
Славістыка
Славістыка (славяназнаўства) — навука, якая вывучае мовы, літаратуры, фальклор, гісторыю, матэрыяльную і духоўную культуру славянскіх народаў.
Падраздзелы
Больш вузкая спецыялізацыя ў рамках славістыкі магчымая як па традыцыйных дысцыплінах (лінгвістыка, філалогія, этналогія), так і па міждысцыплінарных абласцях, якія комплексна вывучаюць мову, гісторыю, літаратуру і культуру (у тым ліку - сучасныя) адной са славянскіх краін (прыклад - беларусістыка).
NGC 294
NGC 294 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC22) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.