cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Васіль Сямёнавіч Пыжыкаў
Біяграфія
З 1917 года ў Чырвонай гвардыі, камандзір атрада. Удзельнік грамадзянскай вайны, камандзір партызанскага атрада на Беларусі. Член КПСС з 1917. З 1919 у Чырвонай Арміі, камісар палка, памошнік камісара, камісар брыгады. З 1921 намеснік камандзір асобнага батальёна партызанскага злучэння на Далёкім Усходзе. З 1942 на партыйнай і гаспадарчай рабоце. У партызанах з чэрвеня 1942: камандзір атрада, у жніўні 1942 — маі 1943 партызанскай брыгады «Стары», у кастычніку — снежні 1942 член падпольнага міжрайпартцэнтра Барысаўскай зоны. У 1943 арыштаваны і да 1948 знаходзіўся ў турме, рэабілітаваны ў 1955. У 1948—57 на гаспадарчай рабоце ў Мінскай вобласці. Член ЦК КП(б)Б у 1932—37. Яго імем названа вуліца ў Барысаве.
Браціслаўскі Град
Браціслаўскі замак (Bratislavský hrad) — цэнтральны і найважнейшы замак у Браціславе, які многія стагоддзі з'яўляецца неад'емнай часткай гарадской панарамы.
Манументальны «град», узноўлены з руінаў у другой палове XX ст., сімвалізуе больш за тысячу гадоў славацкай гісторыі, размешчаны на паўднёвым астроге Малых Карпатаў, на ўцёсе над левым берагам Дуная, ля перакрыжавання дарог міжнароднага значэння. Браціслаўскі замак — адна з галоўных дамінантаў горада, нацыянальна-культурны помнік.
Інтэр'ер
Планіроўка Градскага палаца захавала элементы Сігізмундавай готыкі (рыцарская зала, эркер у аркадзе) і Тэрэзіянскага барока. Для рэпрэзентатыўных функцый каралеўскага барочнага палаца характэрны прадстаўнічыя архітэктанічныя элементы, такія, як урачыстыя лесвіцы, якія займаюць сабой цэлае крыло, і вестыбюль. Ад рэнесансу засталіся толькі фрагменты ў паўднёва-ўсходнім вуглу з багатым роспісам скляпенняў і з расліннымі арнаментамі на сценах былога эркера. Тэрыторыя першага паверху служыць прадстаўніцкім мэтам Славацкай народнай рады. У федэральнай зале ў кастрычніку 1968 года быў падпісаны закон пра Чэхаславацкую федэрацыю. Гэтыя ўрачыстыя памяшканні ўпрыгожаны цэлым шэрагам твораў выбітных сучасных майстроў славацкага мастацтва.
Вячаслаў Яўгенавіч Акшаеў
Вячаслаў Акшаеў (нар., г. Віцебск) — беларускі футбаліст і футбольны трэнер.
Біяграфія
Усю сваю гульнявую кар’еру правёў у сваім родным горадзе, дзе на працягу 13 гадоў выступаў за галоўную віцебскую каманду на пазіцыі паўабаронца. З 1977 году па 1989 сыграў каля 250 матчаў, у якіх забіў не менш за 22 галоў.
У 2010 годзе па запрашэнні Георгія Кандрацьева стаў памочнікам галоўнага трэнера нацыянальнай зборнай Беларусі. Аднак у 2011 годзе па сямейных абставінах спыніў супрацоўніцтва і пакінуў размяшчэнне зборнай.
У 2007 годзе прапаноўвалі пасаду галоўнага трэнера гродзенскага клуба, аднак з «Нёманам» ён падпісаў кантракт толькі праз год. Умовы працоўнага пагаднення былі падпісаныя па сістэме 1+2 (на год з магчымасцю падаўжэння яшчэ на два, калі абодва бакі згодны), але прапрацаваў трэнер у Гродне толькі да сярэдзіны ліпеня.
Брэсцкая вобласць
Брэ́сцкая во́бласць — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР і Рэспубліцы Беларусь. Размешчана на паўднёвым захадзе краіны, мяжуе з Польшчай і Украінай.
Гісторыя
У 1983 на тэрыторыі вобласці 20 гарадоў, 7 гарадскіх пасёлкаў, 2 рабочыя пасёлкі. У 1995 колькасць насельніцтва склала 1518 тыс. чал. У вобласці налічвалася 20 гарадоў у т.л. 5 абласнога падпарадкавання, 9 гарадскіх пасёлкаў, 225 сельсаветаў, 2194 сельскіх населеных пунктаў.
Рэльеф
Для Брэсцкай вобласці характэрны раўнінны рэльеф (140—200 м), на поўдні — пераважна нізінны. Вылучаюцца на паўднёвым захадзе раўніннае Брэсцкае Палессе, на ўсходзе нізіннае Прыпяцкае Палессе, паміж імі платопадобная ўзвышаная раўніна Загароддзе, на паўночным захадзе Прыбугская раўніна, на поўначы Баранавіцкая раўніна і частка Навагрудскага ўзвышша, дзе знаходзіцца найвышэйшы пункт вобласці — 267 м. На паўночным усходзе адгор'і Капыльскай грады.
Карысныя выкапні
Карысныя выкапні: будаўнічы камень (Мікашэвіцкае і інш. радовішчы ў Лунінецкім раёне), торф (больш за 400 радовішчаў), тугаплаўкія (радовішчы Гарадок, Гарадное і інш.) і цагельныя гліны, шкловыя (Гарадоцкае), фармовачныя і будаўнічыя пяскі, мел, жвір, сапрапель, бурштын, гаручыя сланцы і буры вугаль.
Клімат
Клімат умерана кантынентальны. Зіма мяккая і кароткая, лета доўгае і ўмерана цёплае. Сярэднямесячная тэмпература паветра ў студзені ад −4,4 °C (Брэст) да −6,1 °C (Баранавічы), у ліпені ад 18 °C на захадзе да 19 °C на ўсходзе. Вегетацыйны перыяд 195—208 сутак. Гадавая колькасць ападкаў ад 550 мм на паўднёвым захадзе да 645 мм на паўночным усходзе, за летні перыяд — 400—450 мм.
Гідраграфія
Гідраграфічная сетка густая. Рэкі належаць да басейнаў Дняпра (Прыпяць з прытокамі Піна, Ясельда, Бобрык, Цна, Лань, Случ, Стыр, Гарынь, Сцвіга), Віслы (пагранічны Заходні Буг з прытокамі Мухавец, Лясная, Спанаўка, Капаёўка), Нёмана (прыток Шчара). Суднаходныя каналы: Дняпроўска-Бугскі канал, Агінскі канал (не працуе), Мікашэвіцкі. Густая сетка меліярацыйных каналаў і канаў. З азёраў самыя вялікія Выганашчанскае, Чорнае, Спораўскае, Бабровіцкае; вадасховішчы Лактышы, Сялец, Пагост.
Лясы
Сярэдняя лясістасць  36%,  ад  10—20%  у Пінскім,  Драгічынскім,  Кобрынскім, Жабінкаўскім  раёнах  да  43—53%  у  Лунінецкім,  Івацэвіцкім,  Ганцавіцкім. Лясы пераважна хваёвыя  (каля  60%),  бярозавыя  (17%)  і  чорнаальховыя  (15%),  значныя  плошчы  пад  дубровамі. Захаваліся буйныя лясныя  масівы  —  Белавежская, Ружанская  і  Шарашоўская пушчы.
Балоты
Балоты, найчасцей  нізінныя,  займаюць каля  20%  тэрыторыі,  значная  частка асушана. Пад лугамі  18,2%  тэрыторыі, 2/3  з  іх нізінныя.
Ахоўныя прыродныя тэрыторыі
Для захавання  каштоўных прыродных  аб’ектаў,  біялагічнай  разнастайнасці  вялікае  значэнне  маюць  нацыянальны парк Белавежская пушча,  12  заказнікаў,  31 ахоўны  помнік прыроды рэспубліканскага значэння.
Экалогія
У выніку аварыі на Чарнобыльскай  АЭС у 1986 г. 4270 км (13%  тэрыторыі вобласці)  забруджана  радыенуклідамі  з  працяглымі  тэрмінамі  паўраспаду,  у  т.л. 470 км²  са  шчыльнасцю  5—15  Кі/км². На забруджанай  тэрыторыі  каля 200  вёсак. Найбольш забруджаны  землі Лунінецкага,  Пінскага,  Столінскага раёнаў.
Насельніцтва
Для вобласці характэрна змяншэнне колькасці насельніцтва: Гарадское насельніцтва складае 62,3 % (2003). Найбольшыя гарады: Брэст (317,8 тыс. чал.), Баранавічы (169,3), Пінск (132,7), Кобрын.
Нацыянальны склад насельніцтва (1999): беларусы — 85,0 %, рускія — 8,7 %, украінцы — 3,8 %, палякі — 1,8 %. Паводле перапісу 2009 года: беларусы — 88,02 %, рускія — 6,4 %, украінцы — 2,86 %, палякі — 1,25 %.
Прамысловасць
У гаспадарчым комплексе важнае месца займае прамысловасць. Тэмпы развіцця і структура яе ў 1990-я гг. былі нестабільнымі. Вобласць спецыялізуецца на вытворчасці прадукцыі машынабудавання, лёгкай і харчовай прамысловасці, праяўляецца тэндэнцыя да ўзмацнення ролі лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці і вытворчасці будаўнічых матэрыялаў. У вобласці вырабляюць усе беларускія электралямпы і газавыя пліты, амаль усё тэхналагічнае абсталяванне для лёгкай прамысловасці, гандлю і грамадскага харчавання, для ліцейнай вытворчасці, кавальска-прэсавае абсталяванне, больш за 80 % электрарухавікоў і баваўняных тканін, больш за 40 % панчошна-шкарпэткавых вырабаў, больш за 30 % дываноў і дывановых вырабаў, больш за 35 % цукру, каля 30 % кансерваў, амаль 20 % мяса і масла, 27 % драўнінна-стружкавых пліт, каля 20 % клеенай фанеры. Прадукцыя прамысловасці пастаўляецца на беларускі рынак, у краіны СНД і інш. Больш за 80 % прамысловага патэнцыялу вобласці сканцэнтравана ў вялікіх гарадах — шматгаліновых цэнтрах з буйнымі спецыялізаванымі прадпрыемствамі. Унікальнае для Беларусі Мікашэвіцкае вытворчае аб'яднанне «Граніт» па здабычы будаўнічага каменю, у г. Белаазёрск — 2-я па магутнасці на Беларусі Бярозаўская ДРЭС.
У вобласці (1993) каля 70 прадпрыемстваў харчовай (цукровай, мясной, малочнай, па перапрацоўцы садавіны і агародніны) прамысловасці, 24 — лясной і дрэваапрацоўчай, 23 — прамысловасці будаўнічых матэрыялаў. Яны працуюць на мясцовай сыравіне, размешчаны пераважна ў сярэдніх і невялікіх гарадах і гарадскіх пасёлках. Жыллёвым, меліярацыйным, сельскім і дарожным будаўніцтвам займаюцца 14 будтрэстаў, 181 будаўніча-мантажная арганізацыя (1993).
Сельская гаспадарка
Сельская гаспадарка большасці раёнаў спецыялізуецца на малочна-мясной жывёлагадоўлі, свінагадоўлі, вырошчванні бульбы, збожжавых культур і цукровых буракоў. У 1993 на долю жывёлагадоўлі прыпадала 53 % валавой прадукцыі сельскай гаспадаркі. Ва ўсходніх і паўднёва-заходніх раёнах жывёлагадоўля мяса-малочнага кірунку. У цэнтральных і заходніх раёнах дадаткова вырошчваюць цукровыя буракі, у паўночных раёнах — лён. Сельгасугоддзі займаюць 45 % тэр. і складаюць 1475 тыс. га (1993). У структуры пасяўных плошчаў пераважаюць пасевы збожжавых і зернебабовых, кармавых культур і бульбы. Сярод збожжавых найбольшыя плошчы пад ячменем, жытам, аўсом, пшаніцай, сярод тэхнічных — пад цукровымі буракамі. Больш за 76 % пасяўных плошчаў бульбы і больш за 67 % агародніны прыпадае на асабістыя дапаможныя гаспадаркі насельніцтва. На фермерскія сялянскія гаспадаркі прыпадае 1556 га пасяўных плошчаў (1993). Жывёлагадоўля мяса-малочнага і малочна-мяснога кірунку. Дынаміка пагалоўя да 1990 была дадатная, пазней адзначалася тэндэнцыя да скарачэння пагалоўя і вытворчасці асноўных прадуктаў жывёлагадоўлі. Найбольшая колькасць жывёлы і птушкі (у жывой вазе) рэалізуецца калгасамі, саўгасамі і міжгасамі Баранавіцкага, Камянецкага, Пінскага, Брэсцкага і Столінскага раёнаў, малака — Пінскага, Пружанскага, Баранавіцкага, Камянецкага, Кобрынскага, яец — Баранавіцкага, Кобрынскага, Пружанскага раёнаў.
Транспарт
Агульная даўжыня чыгункі складае 1074 км. Па густаце чыгунак (33,3 км на 1 тыс. км) вобласць займае 1-е месца ў краіне. Праз вобласць праходзяць найважнейшыя міжнародныя магістралі: Масква—Мінск—Брэст—Варшава, Вільнюс—Лунінец—Роўна, Ковель—Брэст і галоўная чыгунка Палесся Брэст—Гомель. Чыгуначныя вузлы: Брэст, Баранавічы, Лунінец, Жабінка.
Даўжыня аўтадарог з цвёрдым пакрыццём 6,3 тыс. км. Асноўныя магістралі Брэст—Мінск, Брэст—Гомель.
Вялікае значэнне мае водны транспарт. У межах вобласці суднаходныя Прыпяць, Піна, Мухавец, Стыр, Гарынь, Дняпроўска-Бугскі і Мікашэвіцкі каналы. Нафтаправод «Дружба», газаправод Таржок—Мінск—Івацэвічы з адгалінаваннем на Кобрын—Брэст—Варшаву. У Брэсце і Пінску — аэрапорты.
Адукацыя
У школах навучаецца 160 066 навучэнцаў. З іх у пачатковых школах навучаецца 3394 навучэнцаў, у базавых — 3811, у сярэдніх −133 593, у гімназіях — 17 785, у ліцэях — 1266 і ў кадэцкім вучылішчы — 217 навучэнцаў. Акрамя таго, на тэрыторыі вобласці маецца ліцэй Палескага дзяржаўнага ўніверсітэта — у ім навучаецца 143 навучэнцы. 173 навучэнцаў навучаецца ў сярэдняй школе — вучылішча алімпійскага рэзерву Міністэрства спорту і турызму.
Старыя Юркавічы (Клімаўскі раён)
Старыя Юркавічы (Старые Юрковичи) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаюркавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў летапісах як ужо існуючае сяло ў складзе Рэчы Паспалітай у 1684 годзе. У складзе Расійскай імперыі пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай. З 1777 года ў складзе Беліцкага, пасля Гомельскага павета Магілёўскай губерні.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Небытаўскі сельсавет
Не́бытаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Небытаў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Казялужскага сельсавета. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Забалацкага сельсавета.
16 красавіка 1959 года цэнтр Забалацкага сельсавета перанесены ў вёску Небытаў, сельсавет перайменаваны ў Небытаўскі. 30 чэрвеня 1966 года вёска Будаўнік перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Хойніцкага пассавета, населеныя пункты Гарошкаў, Карчовае, Кастрычнік, Чырвоны Араты перададзены ў склад Паселіцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Казялужжа, сельсавет перайменаваны ў Казялужскі сельсавет.
Багдан Аляксеевіч Мышэнка
Багдан Мышэнка (нар., Гэраныміўка, Чаркаская вобласць) — украінскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
У ДЮФЛ гуляў у складзе палтаўскай каманды «Моладзь». У 2012 годзе падпісаў кантракт з данецкім «Металургам», за які паспеў згуляць 9 матчаў у чэмпіянаце Украіны (з іх сем разоў выхадзіў на замену). Дэбютаваў ва ўкраінскай Прэм’ер-лізе 3 жніўня 2014 года ў гульні супраць львоўскіх «Карпат» (1:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. Пасля завяршэння сезона 2014/15 гадоў Мышэнка ўпершыню быў выкліканы ў склад моладзевай зборнай Украіны, дзе ў першым жа матчы атрымаў пашкоджанне нагі, з-за якога быў вымушаны прапусціць да 1,5 месяцаў. У ліпені 2015 года было абвешчана аб расфарміраванні данецкага «Металурга», такім чынам траўмаваны ігрок застаўся без клуба.
У статусе свабоднага агента праходзіў прагляд у харкаўскім «Металісце». У канцы жніўня 2015 года падпісаў кантракт з малдаўскім «Мілсамі», які пакінуў у студзені 2016 года. У ліпені 2016 года перайшоў у чарнігаўскую «Дзясну».
У лютым 2017 года стаў іграком тбіліскага «Дынама», з якім стаў выйграў срэбраныя медалі чэмпіянату Грузіі. У лютым 2018 года далучыўся да складу беларускага клуба «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. Замацаваўся ў аснове беларускай каманды, быў прызнаны найлепшым іграком каманды ў сезоне па меркаванні тарпедаўскіх заўзятараў. У сезоне 2019 з 7 галамі стаў адным з найлепшых бамбардзіраў каманды.
У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў жодзінскі клуб і ў хуткім часе падпісаў пагадненне з «Александрыяй». Спачатку часцей з’яўляўся ў стартавым складзе, пазней стаў звычайна выхадзіць на замену. У ліпені 2021 года кантракт з «Александрыяй» быў разарваны.
У жніўні 2021 года зноў апынуўся ў Беларусі, стаўшы іграком «Гомеля». у гомельскай камандзе пераважна выхадзіў на замену. У студзені 2022 года, пакінуўшы «Гомель» па заканчэнні кантракта, падпісаў пагадненне са «Львовам». Пакінуў «Львоў» у снежні 2022 года.
Міжнародная кар’ера
У чэрвені 2015 года быў выкліканы галоўным трэнерам моладзевай зборнай Украіны Сяргеем Кавальцом для ўдзелу ў Мемарыяле Лабаноўскага. На гэтым турніры «жоўта-сінія» занялі другое месца, а Мышэнка прыняў удзел у першым матчы супраць Малдовы (5:0). Паўабаронца з’явіўся на полі на 54-й хвіліне замест Алега Данчанкі, на 59-й забіў гол, а ўжо на 60-й быў заменены на Дзмітрыя Хлёбаса з-за сур’ёзнай траўмы.
Дзеткавічы (Баранавіцкі раён)
Дзе́ткавічы (, Детковичи) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жамчужненскага сельсавета. Размешчаны за 25 км на захад ад Баранавічаў, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Палонка на лініі Баранавічы — Ваўкавыск.
Да вёскі далучаны суседні хутар Хаткі.
Гісторыя
Вядомы з 1567 года ў складзе маёнтка шляхціча П. Падарэўскага, які выстаўляў з усіх сваіх уладанняў у войска Вялікага Княства Літоўскага 9 конных воінаў.
З канца XVIII стагоддзя ў складзе Расійскай імперыі.
У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. Побач з вёскай знаходзіўся аднайменны фальварак, дзе было 7 двароў і 67 жыхароў.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 11 вяскоўцаў.
Да 1985 года ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.
Забужжя (Любамльскі раён)
Забужжя (Забу́жжя, Zabuże) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
Радзівон Аслябя
Радзівон Аслябя (Родион Ослябя), у манастве Андрэй, свецкае імя Радзівон або Раман) (? — або пасля 1389) — легендарны манах-воін, зямляк Перасвета, манах Троіца-Сергіева манастыра. Прылічаны да святых.
Біяграфія
Верагодна, родам з Бранска. Да пастрыжэння ў манахі — баярын. Магчыма, камандаваў маскоўскай «тысячай» у П’янскім пабоішчы.
Паводле Падання аб Мамаевым пабоішчы, з загаду святога Сергія суправаджаў разам з манахам Перасветам вялікага князя Дзмітрыя ў паходзе супраць татараў і прымаў удзел у Кулікоўскай бітве.
Паводле найбольш распаўсюджанай версіі, Радзівон Аслябя, як і Перасвет, загінуў у Кулікоўскай бітве. Аднак некаторыя крыніцы дазваляюць выказаць здагадку, што ў 1398 годзе Аслябя ездзіў у Царград у пасольстве маскоўскага вялікага князя Васіля I для аказання дапамогі Візантыі, якая перажыла спусташальныя наезды туркаў.
Пахаваны Аслябя побач з драўляным храмам Нараджэння Найсвяцейшай Багародзіцы ў Старым Сіманаве ў «каменнай палатцы». У яго гонар быў названы браняносец Расійскага флоту, які загінуў ў Цусімскай бітве. Магчыма, меў сына Якава, таксама ўдзельніка Кулікоўскай бітвы.
Лакуткы
Лакуткы (Локутки́, Łokutki) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
M44 (аб’ект Месье)
M44 (каталог Месье), скопішча Жолаб / Вулей, (Praesepe / Beehive) — рассеянае скопішча ў сузор'і Рака.
Гісторыя адкрыцця
Скопішча было вядома Арату ў 260 г. да н. э. Шарль Месье ўключыў яго ў каталог каметападобных аб'ектаў, нягледзячы на яго відавочную прыроду зорнага скопішча.
Цікавыя характарыстыкі
Скопішча знаходзіцца на адлегласці 577 светлавых гадоў ад Зямлі. Гэта адно з бліжэйшых да Зямлі скопішчаў пасля Патоку Вялікай Мядзведзіцы, Гіяд і Плеяд. Узрост скопішча ацэньваецца ў 730 мільёнаў гадоў. Першапачаткова абазначэнне Баера ε Рака было прыпісана ўсяму скопішчу.
Вядома больш за 200 членаў скопішча, самыя яркія зоркі - каля шостай зорнай велічыні. Адным з самых яскравых элементаў скопішча з'яўляецца зорка ε Рака, таксама вядомая як 41 Рака.
Па многіх параметрах скопішча падобнае да Гіяд, напрыклад, мае аднолькавыя з імі кірунак і хуткасць руху ў прасторы.
Трансільванія
Трансільванія, Сяміграддзе — гістарычная і геаграфічная вобласць, якая ахоплівае паўночна-заходнюю частку сучаснай Румыніі. Назва вобласці існуе з рымскіх часоў і паходзіць ад лацінскіх trans silva або ultra silvas (за лесам). У вобласці пражываюць румыны, немцы, венгры і іншыя этнічныя групы.
Назва
Назва Трансільванія ўвайшла ў старажытнарымскую геаграфію ў I—III ст. да н. э., як назва адной з абласцей (Transilvania), якія складалі рымскую правінцыю Дакію. Назву Сяміград (Siebenbürgen — Сямігорад) вобласць атрымала ад немцаў, якія пачалі сяліцца тут у 12 ст.
Гісторыя
Пасля распаду Венгерскага Каралеўства Трансільванія аформілася, як аўтаномнае княства (1541—1687) пад пратэктаратам Асманскай імперыі. У 17 ст. Трансільванія была аб'ектам змагання паміж Асманскай і Аўстрыйскай імперыямі. У 1699—1867 гг. Трансільванія - правінцыя Аўстрыі, пасля Венгрыі, з 1918 г. Трансільванія - частка Румыніі (у 1940—1944 паўночная частка адышла да Венгрыі). Частка, якая адышла да Румыніі, не мае ніякага адміністрацыйна-палітычнага статуту, вобласць падзелена на 16 акруг.
Эканоміка
Трансільванія багатая карыснымі выкапнямі, асабліва частыя жалеза, марганец, золата, медзь, прыродны газ, соль і сера.
Ёсць цяжкая, хімічная і тэкстыльныя галіны прамысловасці. Сельская гаспадарка, вінная вытворчасць і садаводства — важныя заняткі. Драўніна — іншы каштоўны рэсурс.
Трансільванія складае прыблізна 35 % валавога ўнутранага прадукта Румыніі і мае валавы ўнутраны прадукт на чалавека прыблізна 11 500 $, што прыблізна на 10 % вышэй чым агульны румынскі лік.
Гарады
Самы вялікі горад Трансільваніі гэта — Клуж-Напока (318 027). Астатнія: Сігішаара (317 651), Брашоў (283 901), Арадзя (206 527), Арад (172 824), Сібіу (155 045), Тыргу-Мурэш (149 577), Бая-Марэ (137 976) і Сату-Марэ (115 630).
Насельніцтва
Па апошніх даных перапісу ў Трансільваніі пражываюць:
Пераважную большасць насельніцтва складаюць румыны, але ў акругах Харгіта (85 %), Кавасна (74 %) і Мурэш значны лік складаюць секеі (венгерская этнічная група).
Аляксандр Перасвет
Аляксандр, свецкае імя Перасвет (Александр Пересвет; ? — ) — легендарны манах-воін, зямляк Аслябі, манах Троіца-Сергіева манастыра. Разам з Аслябяй удзельнічаў у Кулікоўскай бітве і загінуў у паядзінку з татарскім асілкам Чалубеем, забіўшы і яго. Прылічаны да ліку святых.
Краснакуцкі раён
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 28484 чалавекі, плошча — 1040,8 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 11 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 16 пасёлкаў сельскага тыпу і 48 вёсак.
Міністэрства замежных спраў БССР
Міністэ́рства заме́жных спраў Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Народнага камісарыята замежных спраў БССР.
IC 3585
IC 3585 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Андрэ Брэтон
Андрэ Брэтон (фр. André Breton,, Тэншэбрэ, Францыя — , Парыж) — французскі пісьменнік і паэт, заснавальнік сюррэалізму.
Кароткая біяграфія
Брэтон нарадзіўся 19 лютага 1896 у нармандскага горадзе Тэншэбрэ ў буржуазнай сям'і. Яго бацька некаторы час праслужыў у канцылярыі жандармерыі, аднак, праца ў дзяржаўным сектары была непрацяглай: неўзабаве ён уладкаваўся ў прыватную кантору. У Андрэ не было братоў і сясцёр, таму цалкам прадказальна, бацькі пастараліся даць свайму адзінаму сыну класічную адукацыю, якая адкрывае дарогу да прэстыжнай і даходнай прафесіі. Брэтон скончыў царкоўную школу, затым вучыўся ў адным з парыжскіх каледжаў, каб па заканчэнні курса адправіцца ў Сарбону, дзе Андрэ стаў студэнтам медыцынскага факультэта.
Грыцкевіч
Грыцкевіч — беларускае прозвішча.
Палац Радзівілаў (Радзівілімонты)
Палац Радзівілаў у Радзівілімонтах (цяпер в. Чырвоная Зорка Клецкага р-на) — помнік архітэктуры рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца ў зруйнаваным стане. Узведзены Карла Спампані ў 1778—1783 гадах у стылі класіцызм. У пачатку XX стагоддзя рэстаўрыраваны пасля пажара.
Гісторыя
З утварэннем у 1579 годзе Клецкай ардынацыі яе адміністрацыйным цэнтрам сталі Радзівілімонты. Першая радзівілімонтаўская сядзіба, згодна з інвентаром пачатку XVIII стагоддзя, мела рэнесансныя рысы. Яна размяшчалася за 10 км ад Клецка на адной восі з замкам. На высокім узгорку стаяў драўляны палац на падмурку са скляпамі. Каля яго быў рэгулярны парк («італьянскі сад») са шпалерамі, чатырма каналамі, дзвюма мураванымі альтанкамі і гротам. Ансамбль вядомы паводле інвентара пачатку XVIII ст.
У 1750-я гады на змену старой сядзібе прыйшоў палацава-паркавы ансамбль, пабудаваны ў формах барока. Палац быў драўляны, з ламаным дахам, адносна невялікі (шэсць жылых пакояў, зала, дзве прыхожыя і капліца ў мезаніне). Рэгулярны парк складаўся з ліпавых баскетаў. Сядзіба ўключала шматлікія гаспадарчыя пабудовы: кухню, дом адміністратара, хлявы, свірны, сырніцу, гумно, сенавал, вінакурню, кароўнікі і інш. Ансамбль вядомы паводле інвентароў 1760—70-х гадоў.
У 1780-я гады менскі ваявода князь Юзаф Радзівіл стварае новы палацава-паркавы комплекс з садам на плошчы каля 60 га. Першапачаткова ён быў задуманы як летняя рэзідэнцыя. Ансамбль уключаў палац, парк, два аднапавярховыя драўляныя флігелі, мураваную браму, шматлікія гаспадарчыя пабудовы. Цэнтрам кампазіцыі сядзібы быў новы палац, размешчаны з левага боку ад старога барочнага. У гаспадарчай частцы размяшчаліся дамы аканома і парабкаў, бровар, варыўня, свіраны, стайні, адрына, абора, гумны. За межамі асноўнай тэрыторыі комплексу былі пабудаваны вадзяны млын, сушня, вятрак.
КОМПО
ТАА "КОМПО" - прадпрыемства па вытворчасці абсталявання для мясаперапрацоўчай і малочнай галін. Галоўны офіс знаходзіцца ў г. Брэст, Беларусь.
Палац Радзівілаў (Радзівілімонты)
Гісторыя
У 2-й палавіне ХІХ ст. належаў Вітгенштэйнам.
КОМПО
Храналогія развіцця:
1993 год - выпуск электрамагнітных клапанаў для адключэння падачы вадкага паліва ў гарэлачны прылады суднавых катлоў;
Палац Радзівілаў (Радзівілімонты)
Гісторыя
У 1909 годзе палац разам з многімі пабудовамі сядзібы згарэў, але потым быў адбудаваны. У Вялікую Айчынную вайну быў ператвораны ў склад. У савецкі перыяд палац прыйшоў у заняпад, зараз засталіся руіны.
КОМПО
Храналогія развіцця:
1996 год - з'яўленне новага прадукту - кліпсатары для ўпакоўвання кілбасных вырабаў, сыру, паставістых прадуктаў і мясных паўфабрыкатаў у абалонкі і пакеты;
1996-2006 г.г. - распрацоўка канструктарскай дакументацыі і вытворчасць 22 мадыфікацый кліпсатараў;
Азіні
Насельніцтва складае 947 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 40 км². Паштовы індэкс — 8040. Тэлефонны код — 0782.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giorgio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Палац Радзівілаў (Радзівілімонты)
Гісторыя
Да нашага часу захаваліся фрагменты палацава-паркавага ансамбля, створанага ў 1780-я гг.
Палац
Палац пабудаваны ў 1780—1783 гг. у стылі класіцызму прыдворным архітэктарам Радзівілаў К. Спампані пры ўдзеле дойліда Я. Бэнса.
Правае крыло, якое было спланавана па анфіладнай планіроўцы і ўключала парадныя памяшканні, заканчвалася паўратондай, у якой знаходзіўся зімні сад. Сцены бакавых крылаў мелі дубовую абшыўку, апрацаваную пад каменны руст, што надало будынку манументальны выгляд. Левае крыло, дзе размяшчаюцца дробныя жылыя і гаспадарчыя памяшканні мела калідорную планіроўку. На другім паверсе над цэнтральнай часткай размяшчаліся два жылыя пакоі. Ашалёўка сцен імітавала мураваную рустоўку.
Ад палаца засталіся руіны.
Інтэр'ер
Правае крыло мела анфіладу парадных апартаментаў, сярод якіх вылучалася дамашняя капліца з паўкруглай алтарнай экседрай, багата аздобленай штучным ружовым мармурам.
Левае жыллёва-службовае крыло мела калідорную планіроўку з лесвіцай у скляпеністыя сутарэнні і на мансарду, дзе былі два летнія пакоі. Драўляныя калоны кампазітнага і іанічнага ордараў, карнізы і разеткі былі апрацаваныя ў тэхніцы стука. Пасля пажару 1909 г. палац адбудаваны. Да нядаўняга часу ў круглаватых нішах інтэр'ера знаходзіліся кафельныя печы, малюнак якіх, як і інтэр'ерны жывапіс, быў выкананы ў 1780 г. мастаком А. Смуглевічам (брат вядомага жывапісца Ф. Смуглевіча).
Парк
Фарміраванне парку пачалося ў пачатку росквіту на тэрыторыі Беларусі рэгулярных кампазіцый, г.з., у апошняй чвэрці XVIII стагоддзя. Перад палацам існаваў вялікі партэр. Паралельна палацу праходзіла шырокая ўязная алея, якая была закладзена ў 1875 годзе. З паўночнага і паўночна-ўсходняга бакоў парку знаходзіліся вадаёмы. Асноўны масіў парку, размешчанага на паўднёвы захад ад палаца, меў у плане форму прамавугольніка, да яго з паўднёвага боку прымыкаў сад. Парк адносіцца да ліку лепшых паркаў класіцызму.
Парк пейзажна-рэгулярнага тыпу (плошча каля 13 га), ахоплівае палац падковай. Высаджаны над р. Цапрай, на якой створаны каскад ставоў. Па іх запрудзе арганізаваны галоўны ўезд у сядзібу. Перад палацам — вялікі партэр, абмежаваны па перыметры маляўнічымі групамі лісцевых дрэў і асобнымі салітэрнымі пасадкамі. Элементы рэгулярнасці ўносяць у яго планіроўку прамыя грабавыя, каштанавыя і ліпавыя алеі, пракладзеныя ў глыбіню парку і да гаспадарчай зоны. У пачатку алеі ўздоўж паўдёва-ўсходняй ускраіны парку ўстаноўлены памятны камень з надпісам, што алея высаджаная ў 1875 г. князёўнай М. Радзівіл.
Гаспадарчыя пабудовы
З гаспадарчых пабудоў захаваліся вінакурня, стайні, кароўнік і свіран.
КОМПО
Храналогія развіцця:
2002-2005 г.г. - стварэнне дзвюх мадэляў машын для драбнення замарожаных прадуктовых блокаў;
Фердынанд дэ Сасюр
Фердынанд дэ Сасюр (Ferdinand de Saussure, 26 лістапада 1857, Жэнева - 22 лютага 1913) — швейцарскі лінгвіст, заклаў асновы семіялогіі і структурнай лінгвістыкі, стаяў ля вытокаў Жэнеўскай лінгвістычнай школы. Ідэі Фердынанда дэ Сасюра, якога часта называюць «айцом» лінгвістыкі XX стагоддзя, аказалі істотны ўплыў на гуманітарную думку XX стагоддзя ў цэлым, натхніўшы нараджэнне структуралізму. Асноўная праца Ф. дэ Сасюра - «Курс агульнай лінгвістыкі» (фр. «Cours de linguistique générale»).
КОМПО
Храналогія развіцця:
2006 год - вытворчасць дзвюх мадэляў шпрыцаў для выпуску вяршковага масла, масы для плаўленых сыроў, мяккага дыетычнага тварагу;
Мылавань
Мылавань (Милова́нь, Miłowanie) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
КОМПО
Храналогія развіцця:
2003-2007 г.г. - асваенне новых тэхналогій абсталявання для выраблення сасіскавых вырабаў, працы з фаршам, хлебабулачных вырабаў, а таксама камплектуючых для маркавання, мыцця тары і таму падобнае.
Назва
Назва КОМПО паходзіць ад 2 словаў "кампазіцыйныя матэрыялы", бо кампанія пачала дзейнасць па вытворчасці запчасткаў з пластыку для дыванова-ткацкай галіны.
Кіраўніцтва
Заснавальнікам і дырэктарам кампаніі з'яўляецца Міхал Белавусаў.
У 2010 годзе ён быў узнагароджаны дыпломам "Чалавек гады Брэстчыны" ў галіне аховы навакольнага асяроддзя, а ў 2018 годзе - "Чалавек года Брэстчыны" ў галіне прамысловасці.
У 2020 годзе пасаду дырэктара заняла дачка заснавальніка Эла Джангозова.
Дзейнасць
Кампанія займалася вырабам пластыкавых і металічных вокнаў, сэндвіч-панэляў і таму падобнае. Цяпер дзейнасць засяроджана на вытворчасці абсталявання для мясаперапрацоўчай і малочнай галін па сістэме Кайдзен.
Прадукцыя КОМПО мае СЕ-маркаванні і сертыфікаты адпаведнасці вымогам Дырэктыў бяспекі Еўрасаюза і ISO 9001-2015.
Кампанія з'яўляецца пастаўшчыком абсталявання ў 40 краін свету.
КОМПО займаецца развіццём навучальна-забаўляльнага цэнтра "Палянка", а таксама дапамагае школе-інтэрнату ў Жабінцы і ліцэю ў Брэсце.
Узнагароды
Прадпрыемству прысуджаны Прэмія Ўрада Рэспублікі Беларусь і Прэмія Брэсцкага аблвыканкама за дасягненні ў галіне якасці, укараненне высокаэфектыўных метадаў кіравання якасцю і забеспячэнне на гэтай аснове выпуску канкурэнтаздольнай прадукцыі.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь №279 ад 28.04.2006 прадпрыемства занесена на Рэспубліканскую дошку Пашаны пераможцаў спаборніцтва 2005 года.
Нарвежскае мора
Нарвежскае мора — ускраіннае мора Паўночнага Ледавітага акіяна, паміж Скандынаўскім паўвостравам, Шэтлендскімі, Фарэрскімі а-вамі, Ісландыяй і востравам Ян-Маен.
Абмывае заходнія берагі Нарвегіі. Плошча 1,4 млн км², глыбіня да 3970 м (сярэднія глыбіні — 1600—1750 м), салёнасць — каля 35 ‰. Аддзелена ад Атлантычнага акіяна падводным хрыбтом, на якім размешчаны Фарэрскія і Шэтлендскія а-вы; найбольшая глыбіня над хрыбтом не перавышае 600 м. Каля берагоў Нарвегіі водмелі (Лафатэнскія банкі і інш.). Тэмпература вады ў лютым 2—7 °C, у жніўні 8—12 °C. Праз мора ідзе цёплае Нарвежскае цячэнне, якое абумоўлівае яго незамярзальнасць. Прынівы паўсутачныя (да 3,3 м).
Сен-Дэні
Сен-Дэні:
Андрэас Ісаксан
А́ндрэас І́саксан (Andreas Isaksson; нар., Трэлебарг, Швецыя) — былы шведскі футбаліст, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Швецыі (2002—2016).
Раннія гады
Ісаксан пачаў сваю кар’еру ў родным горадзе ў клубе «Трэлебарг». У 1999 годзе перспектыўнага маладога брамніка купіў італьянскі «Ювентус», але Ісаксан гэтак і не згуляў ніводнага матчу за першую каманду турынскага клуба.
У 2001 годзе ён вярнуўся ў Швецыю, у клуб «Юргордэн» і выйграў з ім чэмпіянаты краіны 2002 і 2003 гадоў, а таксама Кубак Швецыі 2003. У гэты ж час ён стаў іграком зборнай Швецыі, дублёрам Магнуса Хедмана.
«Рэн»
Пасля чэмпіянату Еўропы 2004 Ісаксан перайшоў у французскі «Рэн», у якім гуляў разам з партнёрам па зборнай Кімам Чэльстрэмам.
«Манчэстэр Сіці»
15 жніўня 2006 года Ісаксан за 2 мільёны фунтаў перайшоў у склад «Манчэстэр Сіці». Са сваім ростам 199 см ён стаў самым высокім футбалістам англійскай Прэм’ер-лігі. З-за траўм ён згуляў свой першы матч за «гараджан» толькі 9 снежня 2006 года, другі матч — 14 сакавіка 2007 года, але пасля гэтага выхадзіў на поле ва ўсіх астатніх матчах сезону. Пачатак сезону 2007/08 Ісаксан таксама прапусціў з-за траўм, а потым правёў некалькі няўпэўненых матчаў і страціў месца ў складзе, саступіўшы яго маладому Джо Харту.
ПСВ Эйндхавен
2 ліпеня 2008 года Ісаксан падпісаў з нідэрландскім клубам ПСВ кантракт да 2012 года. Пераход шведа адбыўся пасля таго, як эйндхавенцы прадалі свайго галкіпера Эўрэліу Гоміса ў «Тотэнхэм Хотспур». Першы матч за ПСВ ён правёў 23 жніўня супраць клуба «Феенорд».
«Касымпаша»
9 ліпеня 2012 года было пацверджана, што Андрэас пакінуў ПСВ, каб далучыцца да турэцкага клуба «Касымпаша» ў якасці свабоднага агента.
Познія гады
У жніўні 2016 года вярнуўся ў «Юргордэн», падпісаўшы кантракт на 2,5 гады. Па заканчэнні сезону 2018 абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Свой першы матч за зборную Швецыі Ісаксан згуляў у сакавіку 2002 года. Траўма Хедмана дазволіла Ісаксану заняць сталае месца ў браме нацыянальнай каманды, у якой ён згуляў усе акрамя аднаго матчы адборачнага турніру да чэмпіянату Еўропы 2004 і ўсе матчы фінальнага турніру. Ён заставаўся асноўным брамнікам зборнай і на чэмпіянаце свету 2006, дзе згуляў 3 матчы.
Пасля няўдалага чэмпіянату Еўропы 2016, дзе Швецыя на здолела выйсці з групы, абвясціў аб завяршэнні кар’еры ў зборнай.
Дасягненні
ПСВ
У Мінься
У Мінься (нар. 10 лістапада 1985, Шанхай, Кітай) — кітайская скакуха ў ваду, трохразовая алімпійская чэмпіёнка ў сінхронных скачках з 3-метровага трампліна (2004, 2008 і 2012), 6-разовая чэмпіёнка свету і трохразовая чэмпіёнка Азіяцкіх гульняў.
Уладзімір Мікалаевіч Сасюра
Уладзімір Мікалаевіч Сасюра (, станцыя Дзябальцава, Данецкая вобласць — ) — украінскі і.
У Мінься
На Алімпійскіх гульнях 2004 і 2008 гадоў перамагала ў сінхронных скачках з 3-метровага трампліна ў пары з Го Цзінцзін, а ў 2012 годзе ў Лондане выйграла ў пары з Хэ Цзы.
Уладзімір Мікалаевіч Сасюра
Біяграфія
Уладзімір Сосюра скончыў сельскую школу і паступіў у агранамічную. З малых гадоў працаваў у шахтах Данбаса, прымаў удзел у Грамадзянскай вайне: спачатку на баку УНР, затым — на баку Чырвонай Арміі. Пасля заканчэння вайны вучыўся ў Камуністычным універсітэце ў Харкаве і на рабфаку пры Харкаўскім інстытуце народнай адукацыі. У гэты час быў удзельнікам літаратурных арганізацый «Плуг», «Гарт», ВАПЛІТЭ, ВУСПП.
У Мінься
5-кратная чэмпіёнка свету ў сінхронных скачках з 3-метровага трампліна.
Уладзімір Мікалаевіч Сасюра
Біяграфія
У 1942—1944 гадах працаваў ваенным карэспандэнтам. У 1951 годзе ён стаў аб’ектам цкавання пасля артыкула ў газеце «Правда», якая абвінавачвала Сасюру у «буржуазным нацыяналізме» за верш «Любіть Україну», напісаны ў 1944 годзе. Памёр 8 студзеня 1965 года. Пахаваны ў Кіеве на Байкавых могілках.
Беларускія пераклады
На беларускую мову яго вершы перакладалі Пятрусь Броўка, Анатоль Вялюгін, Юрка Гаўрук, Сяргей Дзяргай, Уладзімір Дубоўка, Георгій Ліхтаровіч, Максім Лужанін, Язэп Семяжон, Максім Танк.
Секунда (інтэрвал)
Секунда (secunda — другая) — музычны інтэрвал шырынёй у дзве ступені, пазначаецца лічбай 2.
Тыхуана
Тыхуана (Tijuana) — горад на паўночным захадзе Мексікі, найбуйнейшы ў штаце Ніжняя Каліфорнія і самы заходні ва ўсёй Лацінскай Амерыцы. Размешчаны за 170 км ад сталіцы штата — Мехікалі і ў гадзіне язды ад партовага горада Энсенада. Тыхуана таксама з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам аднайменнага муніцыпалітэта. Аддзелены дзяржаўнай мяжой ад горада-пабраціма ў ЗША — Сан-Дыега, агульная колькасць насельніцтва гэтых гарадоў перавышае 5 млн чалавек.
M67 (аб’ект Месье)
M67 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Рака. Адкрыў Ёган Готфрыд Кёлер у 1779 годзе.
Блатніцкі Град
Бла́тніцкі за́мак (Blatnický hrad) — гатычны замак, руіны якога размяшчаюцца ля вёскі Блатніца на падножжы Вялікай Фатры ў паўднёва-заходняй Славакіі.
Замак быў збудаваны ў XIII стагоддзі з мэтай абараніць галоўны гандлёвы шлях, які пралягаў ад Нітры на поўнач. Хутка пасля замак стаў дваранскай сядзібай, але князі неўзабаве страцілі цікавасць да яго развіцця пасля з'яўлення новага гандлёвага шляха праз Мошаўцэ і Марцін. Новыя ўладальнікі былі больш шчодрымі і Блатніцкі замак значна пашырыўся ў другой палове XVI стагоддзя. Апошняя рэканструкцыя датуецца 1744 годам. Замак стаў занядбаным з 1790 года і пераўтварыўся ў руіны.
Рэ (нота)
Рэ (re) (у музычнай тэорыі) — мнеманічнае пазначэнне другой ступені гукараду. Аналагічна пазначэнню «D».
Свята-Георгіеўская царква (Гальшаны)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Гальшаны Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
25 ліпеня 1900 года быў закладзены першы камень пад падмурак храма. На месца будаўніцтва прыхаджане падводамі падвозілі зямлю і камяні, насыпаўшы грунт вышэй за ўзровень вуліцы так, што старая царква засталася збоку. Будаўніцтва праводзілася на сродкі, выдзеленыя Найсвяцейшым Сінодам — 15,5 тысяч рублёў, ахвяраванні вернікаў і сродкі дабрахотных ахвяравальнікаў, якія паступалі з усёй Расіі дзякуючы просьбе айца Уладзіміра ў царкоўнай прэсе. Царква была пабудавана за адзін год у 1901 годзе з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Храм 4-часткавай падоўжна-восевай кампазіцыі: 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца, трапезная, асноўны аб’ём, 5-гранная апсіда з бакавымі 4-граннымі рызніцамі. У сілуэце будынка дамінуюць цыбулепадобныя купалы над званіцай і 4-схільным дахам асноўнага кубападобнага аб’ёму.
Галоўны ўваход адзначаны буйным парталам з высокім 2-гранным шчытом і арачным праёмам на 2 парах паўкалон. Падобнымі парталамі аформлены бакавыя ўваходы. У люкарне над галоўным уваходам размешчаны абраз «Спас Пантакратар». Лаканічнае дэкаратыўнае ўбранне белакаменных фасадаў абмежавана ажурнымі фрызавымі паясамі з гарадкоў, плоскімі броўкамі арачных аконных праёмаў, вуглавымі лапаткамі, поясам какошнікаў каля аснавання шатра званіцы.
Абкружана каванай агароджай з брамай.
Алданскае нагор’е
Алданскае нагор’е — нагор’е ў Якуціі, размешчанае ў міжрэччы Алёкмы і Учура. Самы высокі пункт — 2306 м.
Нагор’е складзена пераважна гнейсамі і крышталічнымі сланцамі Алданскага шчыта. На тэрыторыі нагор’я разведаны радовішчы жалеза, медзі, золата, вугалю і слюды. У рэльефе нагор’я пераважаюць плоскія міжрэччы вышынёй да 1000 м, над якімі ўзвышаюцца хрыбты Заходнія Янгі, Сунагын, Кет-Кап. Схілы да вышыні 1200—1300 м пакрытыя лістоўнічнай тайгой, якая вышэй змяняецца камяністай тундрай.
Дзевінскі Град
Дзевінскі замак (Devínsky hrad) — разваліны замка ў Брацілсаве, адзін з народных сімвалаў Славакіі. Па імені Дзевіна названы Дзевінскія вароты — рачныя вароты, дзе Дунай прабіў русла паміж Малымі Карпатамі.
Гісторыя
Першае ўмацаванне на месцы Дзевіна з'явілася яшчэ ў рымскія часы і было адным з умацаванняў абарончай сістэмы Лімес Раманус. Вялікамараўскі замак Дзевін упершыню згадваецца ў 864 годзе ў фульдскім летапісе як «Довіна». Замак гуляў важную ролю ў абароне Вялікай Маравіі ад франкаў. Пасля падзення Вялікай Маравіі на некаторы час згубіў сваё значэнне, але ў XIII ст. зноў стаў гуляць важную ролю падчас сутыкненняў Аўстрыі і Венгрыі. У XV ст. замак быў пашыраны. У XVI ст. сям'я Батары значна ўмацавала замак. У XVIII ст., у сувязі з паражэннем Асманскай імперыі замак перастаў гуляць важную ролю і быў занядбаны. У 1809 годзе напалеонаўская армія ўзарвала замак. У XIX ст. разваліны Дзевіна, былой вялікамараўскай крэпасці сталі легендарным месцам.
Алег Цімафеевіч Манаеў
Алег Цімафеевіч Манаеў (нар., г. Уладзівасток, Расія) — беларускі сацыёлаг. Доктар сацыялагічных навук (1992), кандыдат філасофскіх навук (1983), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Журналістыка», 1974; аспірантура, спецыяльнасць «Прыкладная сацыялогія», 1981; дактарантура, 1991).
Працаваў Беларускім дзяржаўным універсітэце (1976—2012, факультэт філасофіі і сацыяльных навук, кафедра сацыяльнай камунікацыі, прафесар), Незалежным інстытуце сацыяльна-эканамічных і палітычных даследаванняў (1992—2006, дырэктар), Еўрапейскім гуманітарным універсітэце (Літва; 2012—2014, прафесар), Універсітэце Хакайда (Сапара, Японія; 2013, прафесар), Універсітэце Тэнесі ў Ноксвіле (ЗША; з 2015, прафесар).
IC 3586
IC 3586 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эдвард Вітыг
Эдвард Вітыг (,  —, ) — польскі.
Біяграфія
Прадстаўнік неакласіцызму. Вучыўся ў АМ у Вене (1898—1900) і ў Парыжы (з 1900). Прафесар Школы прыгожых мастацтваў у Варшаве (1915-20) і АМ у Кракаве (1937-39). Адчуў уплыў А. Радэна і А. Маёля. Познім творам Вітыга ўласцівыя пластычная абагульненасць і мужная прастата формаў («Ева», мармур, 1912-20, «Барацьба», бронза, 1916, — абодва ў Нацыянальным музеі ў Варшаве; помнік Лётчыку ў Варшаве, бронза, 1923-32, разбураны ў 1939-44, адноўлены ў 1967).
Підлісся (Любамльскі раён)
Підлісся (Підлі́сся, Pidlissia) — вёска ў Любамльскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Рывнэнскай вясковай абшчыны.
Нона (інтэрвал)
Нона (nona — дзявятая) — музычны інтэрвал, шырынёй у дзевяць ступеней, пазначаецца лічбай 9. Часта разглядаецца як складовы інтэрвал — секунда праз актаву. Падобна секундзе, мае тры асноўных разнавіднасці:
Нона ў нонакордзе
Нонай (ці нонавым тонам) таксама называецца той гук нонакорда, які ў сціснутым размяшчэнні (гэта значыць пры размяшчэнні гукаў акорда па тэрцыях) з’яўляецца самым верхнім. Пазначаецца лічбай 9
Дубішча
Назву Дубішча маюць:
Поль Элюар
Поль Элюар (Paul Éluard, уласна Eugène Émile Paul Grindel;, Сен-Дэні — , ) — французскі паэт, які выпусціў больш за сотню паэтычных зборнікаў.
Жыццё і творчасць
У 1912 у юнага Элюар былі дыягнаставаны сухоты, ён быў вымушаны перапыніць сваю вучобу ў Парыжы і з’ехаць лячыцца ў Швейцарыю. Там у санаторыі ён пазнаёміўся з Аленай Дзьяканавай, якую называў Гала. Яна стала яго музай, менавіта тады ён пачаў пісаць вершы. У 1917 годзе Поль Элюар і Гала пажаніліся, праз год у іх нарадзілася дачка Сесіль. Паэт удзельнічаў у Першай сусветнай вайне як санітар у шпіталі, на фронце ён напісаў зборнік вершаў, упершыню падпісаўшыся імем Поль Элюар. У 1918 яго «адкрыў» Жан Палан, ён жа пазнаёміў яго з Брэтонам, Арагона, Максам Эрнстам. Разам з імі Элюар стаў адным з заснавальнікаў дадаізму, а затым сюррэалізму. У 1923 парваў з дадаізмам, пасварыўшыся з Трыстанам Тцара.
Садалі
Садалі (Sadali) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Насельніцтва складае 1054 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 13 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 8030. Тэлефонны код — 0782.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Валянцін.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Абарона Брэста
Абарона Брэста — вялася савецкімі войскамі напачатку Вялікай Айчыннай вайны, з 22 чэрвеня па 29 чэрвеня 1941 г.
Сілы бакоў
На Брэст і ў абыход з поўначы і поўдня наступалі 4 танкавыя дывізіі 2-й танкавай групы (генерал-оберст Г. Гудэрыян), умацаваным 12-м армейскім корпусам у складзе 3 пяхотных дывізій.
Ход падзей
Масіраваны артылерыйскі ўдар нанесены часткамі 4-й арміі вермахта і 2-м паветраным флотам люфтвафэ ў 3 гадзіны 15 хвілін раніцы 22 чэрвеня 1941 г. па пазіцыях 4-й арміі ўнёс дэзарганізацыі ў дзеянні яе частак.
У першыя гадзіны пасля нападу адбыліся 3 пасяджэнні бюро абкома пад кіраўніцтвам 1-га сакратара Брэсцкага абкома і гаркома КП(б)Б М. М. Тупіцына, на якіх прыняты рашэнні аб накіраванні нарачных на сувязь са штабам вайсковых злучэнняў, на прадпрыемствы і ва ўстановы для арганізацыі тушэння пажараў, дапамогі параненым, высвятлення магчымасцей эвакуацыі насельніцтва па чыгунцы. Артабстрэл горада працягваўся, узнікалі новыя ачагі пажараў, была парушана тэлефонна-тэлеграфная сувязь, праціўнік пранік на вуліцы гораду. Было вырашана выводзіць людзей з горада, а дакументы вывезці ці знішчыць.
Першымі нямецкія войскі сустрэлі пагранічнікі, у т. л. воіны прылеглых да Брэста застаў: 8-й (старшы лейтэнант М. Н. Серветнік), 9-й (лейтэнант А. М. Кіжаватаў) і 10-й (лейтэнант М. К. Ішкоў), з поўдня Брэст прыкрывалі 204-ы гаўбічны (пад камандаваннем начальніка штаба палка капітана I. А. Лук’янчыкава) і 455-ы карпусны (маёр К. I. Каралёў) артпалкі сумесна з іншымі часцямі 28-га стралковага корпуса. Баявыя разлікі гаўбіц нанеслі адчувальныя страты вермахту, асабліва войскам, якія пачалі пераправу цераз Заходні Буг. 204-ы гаўбічны артполк адышоў да в. Камяніца Жыравецкая і абрушыў агонь гаўбіц на пантонны мост, што ўзводзіўся на поўдні ад крэпасці. Потым полк уступіў у адзінаборства з танкавай калонай і мотапяхотай, якім удалося фарсіраваць Заходні Буг у раёне в. Дамачава. У гэтым баі знішчаны 18 танкаў і да батальёна пяхоты вермахта. Лётчыкі 10-й мяшанай авіядывізіі ў складзе 39-га палка скорасных бамбардзіроўшчыкаў (маёр С. М. Захарычаў), 123-га (маёр Б. М. Сурын) і 33-га (маёр М. I. Акулін) знішчальных авіяпалкоў адбівалі налёты люфтвафэ на Брэст, Кобрын, Пружаны. Лейтэнант С. М. Гудзімаў збіў 2 самалёты праціўніка, у т. л. адзін з іх у 5 гадз 20 мін раніцы таранным ударам над Пружанамі. У 10 гадз раніцы лейтэнант П. С. Рабцаў здзейсніў над Брэстам паветраны таран. У першы дзень вайны лётчыкі дывізіі збілі больш за 30 самалётаў люфтвафэ. На бамбардзіроўку танкавых і механізаваных калон вермахта ў раёне Брэста вылятаў экіпаж камандзіра эскадрыллі 207-га далёкабамбардзіровачнага палка 42-й авіядывізіі капітана М. Ф. Гастэлы. Часці 22-й танкавай дывізіі атакавалі на паўднёвай ускраіне Брэста падраздзяленні вермахта, якія пераправіліся цераз Заходні Буг, разграмілі дэсант на Мухаўцы. На паўночнай ускраіне горада баі вялі воіны 447-га карпуснога (палк. А. А. Маўрын), 131-га (маёр Б. С. Губанаў) і 17-га гаўбічнага (маёр А. В. Навіцкі) артпалкоў, слухачы армейскіх курсаў палітрукоў, байцы 18-га асобнага батальёна сувязі (капітан К. Ф. Касаткін) і інш. падраздзяленняў.