cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Валянцін Канстанцінавіч Лукашоў
Іншыя даследаванні
Сумесна з літоўскімі геолагамі Лукашоў праводзіў даследаванні ў Балтыйскім рэгіёне (Калінінградская вобласць Расіі і Літва) з мэтай выкарыстання геахімічных метадаў для высвятлення ўмоў назапашання і захавання бурштыну. Вынікам даследаванняў стала манаграфія «Литогеохимические фации кайнозоя запада Русской платформы» (1974). У 1975—1978 Валянцін Лукашоў прыняў удзел у вывучэнні глыбакаводных адкладаў з дна Чорнага мора, праведзеным экспедыцыяй «Гломар Чэленджэр», і як вынік — калектыўная манаграфія «Геохимия позднекайнозойских осадков Черного моря» (1982).
Методыкі пошука карысных выкапняў
У гэтыя ж гады ён вёў сумесныя даследаванні з геахімікамі Бурацкага геалагічнага ўпраўлення і Бурацкага геалагічнага інстытута РАН, неаднаразова выязджаў у Забайкалле, дзе вывучаў спецыфіку гіпергенных працэсаў і ўтварэння кор выветрывання на карэнных пародах. Адным з першых Лукашоў выкарыстаў гюравыя растворы для характарыстыкі геахімічных асаблівасцей кор выветрывання, што дало магчымасць лепш спазнаць працэсы ўтварэння другасных арэолаў рассейвання над руднымі радовішчамі. Ім распрацаваны новы геахімічны метад пошука карысных выкапняў з выкарыстаннем штучных сарбентаў, які дазваляе эфектыўна весці пошукі радовішчаў у закрытых рэгіёнах. Метад выклікаў вялікі інтарэс і быў апрабіраваны ў больш як 20 геолагаразведачных арганізацыях і інстытутах. Адна з мадыфікацый метаду лягла ў аснову пошукаў золата (на яе атрымана аўтарскае пасведчанне) і прайшла паспяховае выпрабаванне ў Саянах. Па выніках даследаванняў з сарбентамі Лукашоў напісаў манаграфію «Искусственные сорбенты в экспериментальной и прикладной геохимии» (1992). У пытаннях геахімічных пошукаў карысных выкапняў Лукашоў набыў высокі аўтарытэт у свеце.
Экалагічныя даследаванні
У канцы 1970-х гадоў В. К. Лукашоў засяродзіў сваю ўвагу на ахове навакольнага асяроддзя. Навуковая камандзіроўка ў Канаду (1977), рабочая нарада «Геахімічныя метады маніторынга» ў Мінску (1978) і іншыя мерапрыемствы садзейнічалі разуменню праблем сучаснага тэхнагенеза. Пад кіраўніцтвам Лукашова былі праведзеныя першыя эколага-геахімічныя здымкі Мінска і абласных цэнтраў Беларусі. У выніку гэтых даследаванняў з’явілася манаграфія ''«Загрязнение тяжёлыми металлами окружающей среды г. Минска»'' (1996).
На пачатку 1980-х гадоў Валянцін Лукашоў пад кіраўніцтвам бацькі Канстанціна Лукашова ўдзельнічаў у стварэнні новага для Беларусі навуковага напрамку — медыцынскай геахіміі, якая моцна звязана з праблемамі тэхнагенеза. З першых дзён пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС В. К. Лукашоў з супрацоўнікамі праводзілі інтэнсіўныя даследаванні радыёактыўнасці глебавага покрыва і іншых кампанентаў ландшафту, а таксама прадуктаў харчавання, вывучалі рухавасць радыёнуклідаў з дапамогай паслядоўных выцяжак і штучных сарбентаў. В. К. Лукашоў у шэрагу публікацый зрабіў доўгатэрміновы прагноз паводзін радыёнуклідаў у ландшафтах Беларусі. Манаграфія «Геологические аспекты охраны окружающей среды» (1987) з’явілася адной з першых у гэтым напрамку і атрымала высокую адзнаку.
У апошнія гады Лукашовым развіваўся напрамак вывучэння форм знаходжання металаў у мінералах і пародах зоны гіпергенеза. Атрыманыя дадзеныя па геахіміі цынка, кадмія, свінца, хрома, марганца і іншых металаў у покрыўных адкладах Беларусі маюць вялікае значэнне для рашэння прыродаахоўных, медыка-біялагічных і геолага-пошукавых праблем.
Манаграфія «Географические очерки природы Беларуси» (1983), вучэбны дапаможнік «Геохимия ландшафтов» (1972) — унёсак Лукашова ў беларускую геаграфічную навуку.
На працягу многіх гадоў Лукашоў з’яўляўся старшынёй Прыбалтыйска-Беларускай секцыі Міжведамаснага савета МінГеа СССР і АН СССР па праблеме «Навуковыя асновы геахімічных метадаў пошукаў радовішчаў карысных выкапняў», уваходзіў у склад рэдакцыйнага савета міжнароднага часопіса «Аррііесі ОеосЬетізІгу» (?) і ў рабочую групу «Геологическая медицина» Міжнароднага геалагічнага саюза. В. К. Лукашоў вёў актыўную педагагічную працу — чытаў лекцыі ў Беларускім дзяржаўным і Мінскім педагагічным універсітэтах, а таксама ва ўніверсітэтах краін Балтыі і Канады.
Бібліяграфія
Вынікі даследаванняў Лукашова апублікаваныя ў больш чым 300 навуковых працах, уключаючы 25 манаграфій, выдадзеных у краінах былога СССР, ЗША, Францыі, Нідэрландах і Польшчы.
Смерць
8 чэрвеня 1998 года за межамі Беларусі, на міжнароднай сустрэчы геахімікаў у Швецыі раптоўна спынілася яго сэрца.
IC 751
IC 751 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васільева (Мурыгінскае сельскае паселішча)
Васільева (Васи́льево, да 1963 г. — Вошкіна) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Васільява абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Благаўка
Бла́гаўка (, Благовка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
Людвік Уладзіслававіч Грабоўскі
Людвік Уладзіслававіч Грабоўскі (Ludwik Grabowski; ? — ?) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Грабоўскіх герба «Окша». Сын Уладзіслава Грабоўскага і Марыі з Мілачэўскіх.
Валодаў маёнткамі ў Лідскім павеце Віленскай губерні і Навагрудскім павеце Мінскай губерні. Ягоная жонка мела маёнткі ў Вілейскім і Свянцянскім паветах. Да 39 гадоў ён займаўся гаспадаркай у сваіх маёнтках, пакуль ў 1903 г. не быў прызначаны земскім начальнікам ў Свянцянскім павеце.
Кар’ера Л. В. Грабоўскага складвалася дрэнна, але ён працягваў служыць, бо спадзяваўся, што губернскае кіраўніцтва выканае свае абяцанні і ён атрымае хуткае падвышэнне па службе, каб такім чынам вырашыць свае матэрыяльныя праблемы. Аднак пасада маршалка наадварот, каштавала яму двух маёнткаў, якія давялося прадаць для пакрыцця расходаў па службе, і страты даверу мясцовых абшарнікаў.
Маршалак шляхты Дзісенскага павета з 11 жніўня 1905 па 7 чэрвеня 1906, маршалак шляхты Лідскага павета з 7 чэрвеня 1906 па 25 ліпеня 1916 г.
Лідская шляхта запомніла эпізод, як Людвік Грабоўскі сабраў дэлегацыю для сустрэчы цара на вакзале г. Ліды. Уладальнік Малога Мажэйкава Андрэй Брахоцкі пісаў праз шмат гадоў :
Пра абяцанні службовай кар’еры давялося нагадваць гадамі, адзіным суцяшэннем было залічэнне ў спіс кандыдатаў на пасаду віцэ-губернатара Віленскай альбо ў адной з цэнтральных губерняў. Грабоўскі спрабаваў атрымаць пасаду старшыні Віленскага павятовага з’езда міравых суддзяў ці перавесціся ў Вільню ўчастковым міравым суддзём, але ягоныя просьбы былі пачутыя толькі ўлетку 1916 г., калі губерня была ўжо акупавана немцамі. Губернскі маршалак Віленскай губерні з 25 ліпеня 1916 г.
(119) Алфея
(119) Алфея (Ἀλθαία) — тыповы астэроід галоўнага пояса, прыналежны да светлага спектральнага класа S. Ён быў выяўлены 3 красавіка 1872 года амерыканскім астраномам Дж. К. Уотсанам у Эн-Арбар, ЗША і названы ў гонар Алфеі, гераіні старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Усходнія могілкі
Усхо́днія (Маско́ўскія) мо́гілкі — абмежавана дзеючыя могілкі ў Мінску. Адкрытыя ў 1952 годзе ў раёне пахавання нямецкіх салдат Другой сусветнай вайны, якое было размешчана насупраць, праз праспект Незалежнасці. Афіцыйна абмежаваныя для пахаванняў у 2003 годзе. Агульная плошча — 23,1 га.
Іванчы
Іванчы (Іванчі́) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Пяшной
Пяшной — сяло ў Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Уваходзіць у склад Дамбінскай сельскай акругі. Код КАТА — 231043200.
Насельніцтва
Паводле дадзеных 1999 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва. Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 77 чалавек (40 мужчын і 37 жанчын).
Градыска-д’Ізонца
Градыска-д'Ізонца (Gradisca d'Isonzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 6616 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 613 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 34072. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікамі населенага пункта лічацца святыя San Pietro e San Paolo di Tarso.
Ёсеф Гора
Ёсеф Гора (Josef Hora;, м. Добржынь каля г. Роўдніцы, Чэхія, Аўстра-Венгрыя — ) - чэшскі паэт і празаік. Народны мастак Чэхаславакіі (1945). Удзельнічаў у акцыях пратэсту супраць нацыянальнага і сацыяльнага ўціску ў Заходняй Беларусі.
Творчасць
На яго раннія паэтычныя творы (зборнік «Вершы», 1915) паўплывалі падзеі Першай сусветнай вайны. У 1918—1920 гг. адзін з тэарэтыкаў пралетарскага мастацтва і рэвалюцыйнай паэзіі. Аўтар зборнікаў «Працоўны дзень» (1920), «Сэрца і хаос свету» (1922), «Бурлівая вясна» (1923), кнігі прозы «Сацыялістычная надзея» (1922), рамана «Галодны год» (1926) і інш. Зборнікі вершаў «Махоўскія варыяцыі», «Ціхія пасланні» (абодва 1936), «Родны дом» (1938), «Запіскі з немачы» (1945), паэма «Ян-скрыпач» (1939) прасякнуты філасофскім роздумам пра сэнс чалавечага існавання, лёс айчыны і чэшскага народа.
Перакладаў на чэшскую мову вершы Я. Купалы, А. Пушкіна, М. Лермантава, С. Ясеніна. Напісаў артыкул «Беларускія пісьменнікі ў Празе» (1927; пра Я. Купалу, М. Чарота, М. Зарэцкага). На беларускую мову яго творы перакладалі Х. Жычка, С. Панізнік і інш.
Лары Кінг
Лары Кінг, сапр.: Лорэнс Харві Зайгер (Lawrence Harvey Zeiger,, , Нью-Ёрк — 23 студзеня 2021, Лос-Анджэлес, Каліфорнія) — амерыканскі тэлежурналіст, вядомы дзякуючы свайму папулярнаму ток-шоу «Larry King Live», нязменным вядучым якога з’яўляўся з 1985 па 2010 год.
Біяграфія
За сваю кар’еру ён правёў больш за 50 000 інтэрв’ю з палітыкамі, спартсменамі, артыстамі і іншымі знакамітымі людзямі. Ён лаўрэат прэміі «Эмі», двухразовы лаўрэат прэміі «Пібадзі» і дзесяціразовы прызёр прэміі «Cable ACE».
Бацькі Лары — Джэні і Эдзі Зэйгер, — яўрэі, якія эмігравалі з Беларусі (бацька быў з Мінска, маці з Пінска). Іх першы сын Ірвін нарадзіўся ў 1932 годзе, але памёр ва ўзросце шасці гадоў ад апендыцыту. Пасля Лары ў іх сям’і нарадзіўся яшчэ адзін сын — Марці.
Пачынаў працаваць барменам. У 1957 годзе пераехаў у Маямі, дзе працаваў прыбіральшчыкам у офісе радыёстанцый. Паколькі дыктараў не хапала, Кінгу прапанавалі выйсці ў эфір. Так пачалася яго кар’ера ў СМІ.
Восем разоў быў жанаты з сямю жанчынамі. Чацвёра дзяцей ад трох жонак.
З 1997 года жанаты восьмым шлюбам з Шоўні Саўтвік.
У 1997 годзе, разам з іншымі вядомымі акцёрамі і кіраўнікамі Галівуда, Лары Кінг падпісаў адкрыты ліст нямецкаму канцлеру Гельмуту Колю, апублікаваны ў газеце International Herald Tribune, у якім заяўлялася аб недапушчальнасці парушэння рэлігійных правоў паслядоўнікаў саенталогіі ў Германіі.
У ліпені 2010 года Лары Кінг абвясціў аб добраахвотным скорым закрыцці свайго шоу. Апошні выпуск выйшаў 16 снежня 2010 года. Госцем праграмы стаў Арнольд Шварцэнэгер.
NGC 5068
NGC 5068 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Дзевы. Бачная зорная велічыня: 9,8. Размер: 7,3' × 6,4'. Прамое ўзыходжанне: 13 гадз. 18 мін. 54,5 сек. Схіленне: -21°02'17".
Забайкал (парк)
«Забайкал» — пейзажна-натуралістычны помнік у вёсцы Забайкал Талачынскага раёна Віцебскай вобласці. З’яўляецца паркам абласнога значэння.
Гісторыя парка
Побач з вёскай захаваўся парк часоў эклектыкі ў выглядзе прамавугольніка, які належыў Гардзялкоўскім. Па яго перыметры размешчаны 250-гадовыя ліпы і клён вастралісты. У апошняй чвэрці ХІХ стагоддзя быў закладзены новы парк пейзажнага тыпу. У парку было шмат пасадак лістоўніцы сібірскай.
У глыбіні парку знаходзіўся невялікі двухпавярховы сядзібны дом. Па ўспамінах жонкі апошняга ўладара Альгерда Гардзялкоўскага Ванды Гардзялкоўскай, быў пабудаваны з лістоўніцы дом і падворак з гаспадарчымі пабудовамі. Дом уяўляў сабой падоўжаны будынак з мансардай на высокім падмурку. З боку ўезда ў сядзібу быў уваход у дом з шасцю драўлянымі калонамі. За домам знаходзілася шырокая тэраса.
Сучасны стан
Захавалася 63 дрэвы векавога ўзросту вышынёй больш за 30 метраў. Растуць у парку таксама вольха і елка. Сярод хмызнякоў распаўсюджаны бузіна чырвоная, парэчка каласістая і іншыя.
Суя
Су́я — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 18 км на поўдзень ад Полацка, каля вёскі Плусы. Належыць да групы Ушацкіх азёр. Знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка.
Назва
Назва Суя фінскага паходжання, яе гідранімічны аналаг — назва возера Suoja на Аўкштайцкім Паазер’і. Апошнюю звязваюць з фінскім suo «балота» і назвай Suo-järvi (возера ў Карэліі), што значыць «забалочанае возера».
Назва, магчыма, з’яўляецца пазнейшай фінскай калькай з балцкай першакрыніцы, якая, відаць, захавалася ў назве недалёкага ад яго возера Палазер’е. Адпачатная балцкая форма гэтай назвы аднаўляецца ў выглядзе тыпу *Pal-eźera(n) (літоўскае ežeras, пруск. azaran «возера»). Яе значэнне можна перадаць як «Возера, што разлілося» або нават аднаслоўна «Разліў». Назва можа сягаць часоў пасляледавікоўя — Палазер’е ў складзе кангламерацыі азёраў, якія ў пасляледавіковы час утваралі адно вялікае азярышча.
Гідраграфія
Плошча паверхні Суі складае 1,54 км². Даўжыня 2,75 км, найбольшая шырыня 0,82 км. Даўжыня берагавой лініі 8,1 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 3,6 м, сярэдняя складае каля 2,1 м.
Катлавіна возера падпруднага тыпу, выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Вышыня схілаў катлавіны 5—8 м на паўднёвым усходзе, на поўдні месцамі дасягае 14 м. Схілы стромкія, пясчаныя. Берагавая лінія ўтварае некалькі заліваў. Берагі нізкія, пясчаныя, на захадзе возера забалочаныя. У паўночнай частцы возера берагі месцамі сплавінныя (шырыня сплавіны да 10 метраў). Пойма возера забалочаная, шырынёй 10—20 метраў. Дно плоскае, выслана крэменязёмістым сапрапелем. У прыбярэжнай частцы дно пясчанае.
Возера Суя эўтрофнае. Злучана пратокамі з азёрамі Гомель і Туроўля. У Сую ўпадаюць 4 ручаі. Надводная прыбярэжная расліннасць займае паласу 8—50 метраў да глыбіні 0,7 м. Зарастае падводнай расліннасцю каля 40 % плошчы возера да глыбіні ў 2 метры.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, лінь, акунь, судак і іншыя віды рыб.
Каля возера знаходзіцца вёска Плусы, праходзіць аўтамабільная дарога. Суя ўваходзіць у зону адпачынку «Азёрная».
Канонычы
Канонычы (Кано́ничі) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Эліа дзі Рупо
Біяграфія
Пасля чарговага паражэння Сацыялістычнай партыі на выбарах у 1999 годзе быў абраны яе лідарам. У тым жа годзе ўпершыню стаў міністрам-прэзідэнтам Валоніі (займаў пасаду да 2000 года). З 2000 года — мэр Монса. У 2005-07 зноў быў міністрам-прэзідэнтам Валоніі; сышоў у адстаўку з гэтай пасады пасля перавыбараў лідара партыі, незадоўга да якіх ранейшы лідар сацыялістаў заклікаў яго выбраць паміж партыйнай і адміністрацыйнай дзейнасцю. На парламенцкіх выбарах 13 чэрвеня 2010 яго партыя заняла другое месца па колькасці галасоў і дэпутацкіх мандатаў. 16 мая 2011 года, пасля 337 дзён перамоў аб стварэнні ўрада Бельгіі, кароль Альберт II даручыў яго фарміраванне дзі Рупо. Чакаецца, што ў новы склад кабінета ўвойдуць абедзве сацыялістычныя партыі краіны (франкафонаў і фламандцаў), ліберальны франкафонскі Рэфарматарскі рух, партыя Адкрытыя фламандскія лібералы і дэмакраты, партыя зялёных франкафонаў Экола.
Жлобін-Паўночны
Жло́бін-Паўночны (, Жлобин-Северный)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана на паўночнай ускраіне горада Жлобін; на лініі Магілёў I — Жлобін, паміж прыпыначным пунктам Новыя Лукі і прыпыначным пунктам Бальніца.
Носкіўці
Носкіўці (Но́сківці) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Абадан
Абада́н  — горад-порт на паўднёвым-захадзе Ірана, у правінцыі Хузестан.
Размешчаны на мяжы з Іракам, на аднайменным востраве ў дэльце ракі Арвандруд (Шатт-эль-Араб), за 50 км ад Персідскага заліва.
Глісна
Назву Глі́сна маюць:
Кідры
Кідры (Кідри́) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Columbia Records
Columbia Records — найстарэйшы ў свеце лэйбл у гуказапісны індустрыі, дзеючы з 1888 года ў ЗША кампаніяй American Graphophone Company (пераемніцай кампаніі Volta Laboratory and Bureau). У сапраўдны момант з’яўляецца даччынай кампаніяй Sony Music Entertainment (раней — Sony BMG).
Columbia Records працягвала выпускаць альбомы шматлікіх вядомых выканаўцаў, інструменталістаў і музычных гуртоў аж да 1980-х. З 1961 па 1990 гг. матэрыял запісаны для Columbia Records выдаваўся за межамі ЗША і Канады лэйблам CBS Records.
Ватэнштэт (Зальцгітэр)
Ва́тэнштэт (Watenstedt) — адно з 31 прадмесцяў горада Зальцгітэра ў Ніжняй Саксоніі (Германія). Да 31 сакавіка 1942 года ўваходзіў у раён Вольфенбютэль, 1 красавіка 1942 года стаў часткай агламерацыі Ватэнштэт—Зальцгітэр (23 студзеня 1951 года перайменаваны ў Зальцгітэр).
Гісторыя
З XV стагоддзя — у складзе княства Браўншвайг—Вольфенбютэль герцагства Браўншвайг—Люнебург. Пасля Першай сусветнай вайны ўключаны ў склад раёна Вольфенбютэль. 1 красавіка 1942 года разам з Зальцгітэрам утварыў новы горад Ватэнштэт—Зальцгітэр (цяпер Зальцгітэр).
У 1941—1945 гадах у ваколіцах горада дзейнічаў нацысцкі канцэнтрацыйны лагер. Пасля Другой сусветнай вайны ў горадзе створаны лагер перамешчаных асоб Ватэнштэт—Імендорф.
Пэтрані
Пэтрані (Петра́ні) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 752
IC 752 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Глісна (возера, Гарадоцкі раён)
Глі́сна — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 7 км на паўднёвы ўсход ад горада Гарадок, за 0,5 км на ўсход ад вёскі Марыямпаль, у басейне ракі Храпаўлянка.
Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, на захадзе пад лесам, на ўсходзе разараныя. Уздоўж заходняга берага забалочаная пойма вышынёй 50—75 м.
NGC 5078
NGC 5078 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 11,1. Размер: 4,0' × 1,9'. Прамое ўзыходжанне: 13 гадз. 19 мін. 49,8 сек. Схіленне: -27°24'35".
Вялікія Сліжы
Вялі́кія Сліжы́ (, Великие Слижи) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета.
Валсерберг
Валсерберг таксама вядомы як месца скрыжавання меж трох краін — Бельгіі, Нідэрландаў і Германіі, на месцы якога таксама стаіць памятны знак з сцягамі дзяржаў. Вядома таксама і назва Viergrenzenweg («чатыры мяжы»), бо ў 1816—1920 гадах тут была мяжа і з нейтральным Морэснетам.
На ўсход, на германскай тэрыторыі размяшчаецца горад Ахен.
Дубрава (пасёлак, Шчучынскі раён)
Ду́брава (, Дуброво) — пасёлак у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жалудоцкага сельсавета.
Валсерберг
Скрыжаванне мяжы паміж краінамі свабодна.
Пэтрыўка (Жмэрынскі раён)
Пэтрыўка (Петрі́вка) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Светлае (возера)
Светлае — невялікае возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца за 10 км у напрамку на поўдзень ад Паставаў, за 1,5 км за захад ад вёскі Шабаны. Належыць да групы Пастаўскіх азёр.
Знаходзіцца ў басейне ракі Мядзелка. Плошча паверхні возера складае 0,058 (0,05 ) км². Даўжыня Светлага складае 0,31 км, найбольшая шырыня — 0,26 (0,24 ) км. Даўжыня берагавой лініі 0,85  км.
Лубны
Лу́бны (Лубни) — горад у Палтаўскай вобласці Украіны. Плошча 45,6 км². Насельніцтва 47 881 чал. (1 студзеня 2012).
Ардэбіль
Ардэбіль, Ардабіль (перс. اردبیل — Ardabil, азерб. Ərdəbil اردبیل) — старажытны горад на паўночным захадзе Ірана, у іранскім Азербайджане, на рацэ Балыглы-чай (азер. «рака са мноствам рыбы»), якая ўпадае ў Аракс. Адміністрацыйны цэнтр астана Ардэбіль.
Краснасілля (Валадымырэцкі раён)
Краснасілля (Красносі́лля) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Амангельды (гарадская адміністрацыя Атырау)
Амангельды — сяло ў Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Уваходзіць у склад Дамбінскай сельскай акругі. Код КАТА — 231043300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 478 чалавек (242 мужчыны і 236 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1814 чалавек (863 мужчыны і 951 жанчына).
Жлобін-Сартыравальны
Жло́бін-Сартыравальны (, Жлобин-Сортировочный)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў горадзе Жлобіне; на лініі Жлобін — Асіповічы I, паміж станцыяй Жлобін і прыпыначным пунктам Дэпоўскі.
Polska Prawda
Polska Prawda (Польская праўда) – польская штодзённая сацыялістычная газета бальшавіцкага кірунку, якая выдавалася ў Мінску, на польскай мове, з 16 лістапада (3 лістапада ст. ст) 1917 года да 19 лютага 1918 года. Да 25-га нумара мела назву «Prawda». З'яўлялася органам улад мінскай групы Польскага сацыялістычнага аб'яднання (ПСА), а яе заснавальнікамі і рэдактарамі былі Станіслаў Берсан, Стэфан Гельтман і С.Янкоўскі. Выхадзіла нерэгулярна, усяго 76 нумароў.
(120) Лахесіс
(120) Лахесіс (Λάχεσις) — буйны астэроід галоўнага пояса, прыналежны да цёмнага спектральнага класа C. Ён быў адкрыты 10 красавіка 1872 года французскім астраномам Альфонсам Барэлі і названы ў гонар адной з Мойры, адной з багінь лёсу ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Polska Prawda
Газета шмат увагі аддавала тлумачэнні пытанняў звязаных з кастрычніцкай рэвалюцыяй і каментаванні дзеянняў І Польскага корпусу ген. Юзафа Доўбар-Мусніцкага. Заклікала да стварэння польскіх рэвалюцыйных батальёнаў і акрэслівала іх задачы, падтрымоўвала лісту нумар 9 ад бальшавікоў, латышскіх сацыял-дэмакратаў і ПСА ў выбарах да ўстаноўчага сходу Расіі 25 лістапада (12 лістапада ст. ст.) 1917 года. Друкавала пастановы і заявы пададзела па польскіх справах Савета Народных Камісараў Заходняй вобласці і фронту, рэзалюцыі і справаздачы з мітынгаў і сходаў, карэспандэнцыі з правінцыі, інфармацыі наконт сітуацыі ў Польшчы і іншыя.
Сверзна
Све́рзна — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 23 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Навасёлкі на мяжы з Лепельскім раёнам, у басейне ракі Ушача.
Плошча Сверзны складае 0,38 км². Найбольшая глыбіня 10,1 м, сярэдняя 3,1 м. Даўжыня возера 1,7 км, найбольшая шырыня — 0,35 км. Даўжыня берагавой лініі — 4,48 км. Аб’ём вады ў возеры складае 1,44 млн м³, плошча вадазбору возера — 10 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны маюць вышыню 2—9 м, спадзістыя, пад лесам. На поўдні і паўднёвым усходзе вышыня схілаў складае 10—12 м. Берагавая лінія звілістая, утварае залівы. Берагі возера нізкія, вышынёй да 0,2 м, пясчаныя, пад хмызняком. Месцамі берагі павышаюцца да 0,5 м. На паўднёвым усходзе берагі зліваюцца з схіламі. У паўночнай і паўночна-заходняй частцы возера тарфяністая пойма вышынёй да 25 метраў. Літаральная і сублітаральная зоны стромкія. Дно возера да глыбіні 2 м пясчанае, глыбей выслана (да 3—3,5 м) апясчаненымі адкладамі і крэменязёмістым сапрапелем. Найбольшыя глыбіні знаходзяцца ў паўночнай частцы возера.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі, на паўночным захадзе злучана пратокай з ракой Ушача. Зарастае надводнай расліннасцю да глыбіні 1,5 м, шырыня паласы зарастання складае 15 м. Гарлачыкі і рдзесты пашыраны да глыбіні 3 м.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, лешч, гусцяра, плотка, краснапёрка, лінь, карп і іншыя рыбы.
Адміністрацыйная акруга Кёльн
Адміністрацыйная акруга Кёльн — адна з пяці Адміністрацыйных акруг Паўночнага Рэйна — Вестфаліі. Яна знаходзіцца на паўднёвым захадзе зямлі і была утворана ў 1815 годзе.
Адміністрацыйны падзел
Раёны:
Гарады, прыраўнаваныя да раёнаў:
Георгій Іванавіч Амельчанка
Георгій Іванавіч Амельчанка ( — ?) — беларускі і ўкраінскі медык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1864 годзе. З 1911 і прынамсі да 1912 года працаваў памочнікам урачэбнага інспектара ў міскім губернскім урачэбным аддзяленні.
У 1919 годзе выконваў абавязкі павятовага ўрача і пражываў у Лубнах. На гэтай пасадзе ў кастрычніку 1919 года прыняў удзел у расследаванні у.
Свіно (возера)
Свіно, Свінак — невялікае возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Блакітных азёр. Знаходзіцца на тэрыторыі ландшафтнага заказніка «Блакітныя азёры». Уваходзіць у Балдуцкую групу азёр.
Возера належыць да басейна ракі Страча.
Гараны (Полацкі раён)
Гара́ны (, Гораны, Горяны ) — аграгарадок у Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Геаграфічнае становішча
Аграгарадок знаходзіцца за 18 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Полацка, за 77 км ад Віцебска, каля правага берага ракі Заходняя Дзвіна, на аўтамабільнай дарозе Полацк—Обаль.
Харціцкі сельсавет
Харці́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Харціца.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Русінавецкі сельсавет у складзе Скідзельскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Русінаўцы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лаўненскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў Гродзенскім раёне. З 6 студзеня 1965 года ў Мастоўскім раёне. 23 ліпеня 1965 года перайменаваны ў Харціцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Харціца. У 1978 годзе ў склад Лунненскага сельсавета перададзена вёска Пладовая. 28 жніўня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дубненскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1108 чалавек, з іх 75,1 % — беларусы, 16,0 % — палякі, 6,6 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: аграгарадок Харціца, вёскі Агароднікі, Казакоўцы, Каўшова, Лаўна, Мазанава, Нёман, Раўкі, Русінаўцы, Чарлёна і Чарлёнка.
Повал
Повал (По́вал) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Падзільскэ (Жмэрынскі раён)
Падзільскэ (Поді́льське) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Марыяна-дэль-Фр’юлі
Марыяна-дэль-Фр'юлі (Mariano del Friuli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Гарыцыя.
Насельніцтва складае 1583 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 192 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 34070. Тэлефонны код — 0481.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Gottardo (santo).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Алег Махнюк
Алег Махнюк (, Браслаўшчына —, , ЗША) — беларускі грамадскі дзеяч на эміграцыі, мастак.
Біяграфія
З 1944 года на чужыне. Браў актыўны ўдзел у беларускім скаўтынгу, вучыўся ў Беларускай гімназіі імя Максіма Багдановіча ў Ватэнштэце (брытанская зона акупацыі, Ніжняя Саксонія).
У канцы 1940-х гадоў перабраўся ў ЗША. Браў актыўны ўдзел у беларускім грамадскім жыцці, спачатку ў моладзевым руху. Узяў удзел у І Кангрэсе беларусаў Амерыкі, што прайшоў у Саўт-Рыверы, потым уваходзіў у кіруючыя органы Беларускага кангрэсавага камітэта.
Спяваў у беларускім хоры «Каліна», якім кіраваў Ксаверый Барысавец. У 1960-х гадах высвяціўся на дыякана, браў удзел у з’ездах парафій, якія падпарадкоўваліся экзарху Канстанцінопальскага патрыярхату ў ЗША.
У канцы 1960-х гадоў беларусы Саўт-Рывера вырашылі пабудаваць уласную царкву, самі капалі катлаван, самі рабілі фундамент. Махнюк у двары свайго дома зрабіў купал царквы. А потым яшчэ парабіў рамкі для абразоў, аналоі, іканастас, сходы для царквы.
Добра маляваў пейзажы і працаваў як скульптар. На пяць гадоў перажыў жонку — мастачку Люду Махнюк.
24 лютага 2009 года быў пахаваны на беларускіх могілках у Саўт-Рыверы побач з жонкай.
Круглэ (Валадымырэцкі раён)
Круглэ (Кру́гле) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Янкоўскі сельсавет
Янко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Янкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Гняздзілаўскага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 29 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Докшыцкага (14 населеных пунктаў: Антоны, Восава, Дубавое, Залессе, Камайск, Касцюкі, Козікі, Крыкуны, Крыніца, Лаці, Рашкаўка, Цагельня, Янкі і Янова) і Крыпульскага (10 населеных пунктаў: Атрубак, Буй, Валасадка, Верацейка, Гняздзілава, Жары, Заручча, Навінка, Паўднёвае Гняздзілава, Паўночнае Гняздзілава) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 24 населеныя пункты.
Ліпецкая вобласць
Ліпецкая вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны ў цэнтральнай частцы Цэнтральнай Расіі. Утворана 6 студзеня 1954 года з часткі тэрыторый Арлоўскай, Тульскай, Разанскай, Тамбоўскай і Варонежскай абласцей. Мяжуе з Курскай, Арлоўскай, Тульскай, Разанскай, Тамбоўскай і Варонежскай абласцямі.
На момант утварэння вобласць складалася з 34 раёнаў. У цяперашні час адміністрацыйна падзелена на 18 раёнаў і 2 гарады абласнога падпарадкавання (Ліпецк і Ялец) (раённыя і гарадскія муніцыпальныя ўтварэнні). Другі ўзровень мясцовага самакіравання складаюць 6 гарадоў раённага падпарадкавання (Гразі, Данкоў, Задонск, Лебядзянь, Усмань), Чаплыгін), 1600 сельскіх населеных пунктаў, аб’яднаных у 304 сельскія адміністрацыі (сельскія муніцыпальныя ўтварэнні), і 4 акругі ў складзе г. Ліпецка (Левабярэжная, Кастрычніцкая, Правабярэжная, Савецкая).
Прырода
Карысныя выкапні вобласці прадстаўленыя 300 радовішчамі: вапнякі, даламіты, пясок, гліны, цэментавая сыравіна. Па запасах карбанатнай сыравіны вобласць займае 1-е месца ў РФ. Значныя радовішчы торфу. Вялікай вядомасцю ў краіне карыстаюцца Ліпецкія мінеральныя крыніцы і лячэбныя гразі, выяўленыя ў 1871 годзе.
Клімат умерана-кантынентальны з умерана халоднай зімой і цёплым летам. Сярэдняя тэмпература студзеня: −7 °C. Сярэдняя тэмпература ліпеня: +20.9 °C.
У вобласці знаходзяцца 2 запаведнікі: Галічча Гара — самы маленькі запаведнік Расіі з даледавіковай флорай, а таксама частка Варонежскага запаведніка.
Эканоміка
Прамысловая вытворчасць з’яўляецца асновай эканамічнага патэнцыялу вобласці, на яго долю прыходзіцца каля 66 % валавога рэгіянальнага прадукта. У 2005 годзе выраблена прадукцыі на суму больш 205 млрд. руб. з ростам на 2 %. Прамысловы комплекс вобласці складаецца з 200 буйных прадпрыемстваў, носіць шматгаліновы характар, уключае ў сябе чорную металургію, дзель прадукцыі якой значна павялічылася ў параўнанні з 1991 годам, машынабудаванне і металаапрацоўку, доля прадукцыі якіх прыкметна скарацілася ў параўнанні з 1991 годам (с 23 % до 11,5 %), электраэнергетыку (7 %), харчовую (14 %), хімічную, лёккую прамысловасці і прамысловасць будаўнічых матэрыялаў.
У ліку найбуйных прамысловых прадпрыемстваў — акцыянерныя грамадствы: ААТ «Наваліпецкі металургічны камбінат», «Індэзіт інтэрнэшнл», ААТ «Ліпецкэнерга», ААТ «Ліпецкхлебмакаронпром», ЗАТ «Ліпчанка», ЗАТ Завод «Расінка», ААТ «Лебядзянскі», ААТ «Ліпецкі холадакамбінат», ААТ «Ліпецкцэмент», АОЗТ СУ-11 «Ліпецкбуд» і інш. Прадпрыемствы вобласці падтрымліваюць адносіны з фірмамі з больш 90 краін свету.
Насельніцтва
Насельніцтва практычна монанацыянальнае, абсалютную большасць насельніцтва складаюць рускія:
NGC 5091
NGC 5091 (іншыя пазначэнні — ESO 270-4, MCG -7-27-55, AM 1318-432, DCL 567, PGC 46626) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Верхнія Немыкары
Верхнія Немыкары (Верхние Немыкари) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Верхнія Немыкары абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лыпнэ (Валадымырэцкі раён)
Лыпнэ (Ли́пне) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Нінся-Хуэйскі аўтаномны раён
Нінся́-Хуэ́йскі аўтано́мны раён — аўтаномная вобласць на поўначы Кітая, па берагах сярэдняга цячэння ракі Хуанхэ.
Плошча 66,4 тыс. км². Насельніцтва больш за 5 млн чал. (1998), пераважна кітайцы (каля 70 %), хуэй, або дунгане (каля 25 %). Адміністрацыйны цэнтр — горад Іньчуань.
Геаграфія
Тэрыторыя раёна занята глыбока парэзаным пласкагор'ем вышынёю ад 1000 да 2570 м. Клімат кантынентальны, тэмпература паветра каля −10 °C у студзені, каля 20—25 °C у ліпені. Ападкаў 400—500 мм за год.
Эканоміка
Пераважае арашальнае земляробства (даліна ракі Хуанхэ). Вырошчваюць рыс, пшаніцу, проса, гаалян, кукурузу, лён, цукровыя буракі. У стэпах і паўпустынях авечкагадоўля.
Вядзецца здабыча каменнага вугалю, жалезнай руды, фасфарытаў, нафты.
Чорная металургія; тэкстыльная, харчовая, машынабудаўнічая, радыётэхнічная, электронная, мукамольная прамысловасць. Працуюць — ГЭС Цынтунся (на рацэ Хуанхэ), ЦЭС.
Транспарт чыгуначны і аўтамабільны. Суднаходства па рацэ Хуанхэ.
Давыдзькава
Давы́дзькава (, Давыдьково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гаранскага сельсавета.
Карасёва (возера, Гарадоцкі раён)
Карасёва — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 36 км на паўночны ўсход ад горада Гарадок, за 0,75 км на паўднёвы захад ад вёскі Камары, у басейне ракі Ловаць.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,27 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,67 км.
Размешчана сярод балота. Злучана ручаём з возерам Баброва.
IC 753
IC 753 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ірына Аляксандраўна Новікава
Ірына Аляксандраўна Новікава (нар., г. Каўнас, Літва) — беларускі ўрач алерголаг-імунолаг. Доктар медыцынскіх навук (2002), дацэнт (2003), прафесар (2008).
Біяграфія
Скончыла Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1979; аспірантура, спецыяльнасць «Алергалогія, імуналогія», 1985).
Працавала ў Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (1979—2004, ЦНДЛ, старшы лабарант, старшы навуковы супрацоўнік; кафедра клінічнай лабараторнай дыягностыкі, асістэнт, дацэнт, прафесар); Гомельскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2004; медыка-дыягнастычны факультэт, у 2004—2006 — дэкан факультэта, кафедра клінічнай лабараторнай дыягностыкі, алергалогіі і імуналогіі, з 2004 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: імуналагічная дыягностыка; імунакарыгіруючая тэрапія.
Жан-Марк Эро
Жан-Марк Эро (Jean-Marc Ayrault ; нар. 25 студзеня 1950, Малеўрые, дэпартамент Мен і Луара, Францыя) — французскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. Член Сацыялістычнай партыі. Мэр Сен-Эрблена (14.3.1977-20.3.1989), мэр Нанта (з 20.3.1989). Прэм’ер-міністр Францыі (15.5.2012-31.3.2014).
Біяграфія
Жан-Марк Эро нарадзіўся 25 студзеня 1950, у Малеўрые, у дэпартаменце Мен і Луара і быў сынам Жазефа Эро, былога сельскага рабочага, пасля занятага на тэкстыльнай фабрыкі, і Жаржэты Узено, былой швачкі, а пазней хатняй гаспадыняй.
Сваю першапачатковую адукацыю атрымаў у каталіцкай пачатковай школе Святога Іосіфа ў Малеўрые, пасля чаго, у перыяд паміж 1961 і 1968 гадамі, ён вучыўся ў ліцэі Кальбера, у Шале. Пасля ён вывучаў нямецкую мову ў Нанцкім універсітэце. У 1969/70 годзе правёў тэрмін свайго навучання ў Вюрцбургу ў Паўднёвай Германіі. Ён скончыў са ступенню па нямецкай мове ў 1971 годзе і ў 1972 годзе атрымаў дыплом выпускніка навучання. Ён застаўся ў раёне Нанта на год выпрабавальнага тэрміну настаўніцтва. Паміж 1973 годам і сваім выбраннем ў Нацыянальны сход у 1986 годзе ён працаваў у настаўнікам нямецкай мовы ў суседнім Сен-Эрблене.
Ахваз
Ахва́з (, الأحواز) — горад на захадзе Ірана, адміністрацыйны цэнтр Хузестана.
Размешчаны на берагах ракі Карун. Насельніцтва — 969 843 чал. Важны цэнтр металургічнай прамысловасці.
Еркінкала
Еркінкала — сяло ў Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Адміністрацыйны цэнтр Еркінкалінскай сельскай акругі. Код КАТА — 231045100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2536 чалавек (1247 мужчын і 1289 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 3333 чалавекі (1668 мужчын і 1665 жанчын).
Потакы (Жмэрынскі раён)
Потакы (По́токи) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Даб
Першапачаткова, дабам называлі інструментальную, з вялікай колькасцю эфектаў версію рэгі — песні, альбо яе дубль без спеву (voice dubbed out) друкаваўшуюся на боку В.
Але з цягам часу даб стаў асобным напрамкам сучаснай ямайскай музыкі і атрымаў папулярнасць ва ўсім свеце.
Напрацоўкі даб-выканаўцаў дагэтуль выкарыстоўваюцца колькасцю выканаўцаў стыляў хаўс, джангл, эмбіент.
Беларускія выканаўцы: «Асацыяцыя Свабодных мастакоў «YEAL»»
Рускія:
(121) Герміёна
(121) Герміёна (Ἑρμιόνη) — вельмі буйны астэроід вонкавай часткі галоўнага пояса, які прыналежыць да цёмнага спектральнага класа C і ўваходзіць у склад сямейства Кібелы. Ён быў выяўлены 12 мая 1872 года амерыканскім астраномам Дж. К. Уотсанам у Эн-Арбар, ЗША і названы ў гонар Герміёны, дачкі цара Спарты Менелая і Алены.
Ларан Гбагбо
Ларан Гбагбо (нар., Гагноа, Французская Заходняя Афрыка, цяпер дэпартамент Мама рэгіёна Фрамажэ, Кот-д’Івуар) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Кот-д’Івуара, прэзідэнт Кот-д’Івуара (у 2000—2011 гадах). Да абрання на пасаду кіраўніка дзяржавы выступаў супраць прэзідэнта Фелікса Уфуэ-Буаньі, быў у зняволенні, займаўся навуковай дзейнасцю. Першы ў гісторыі кіраўнік дзяржавы, які стаў перад Міжнародным крымінальным судом за злачынствы супраць чалавецтва.
Раннія гады
Нарадзіўся ў сям’і ў народнасці бэтэ. Скончыў каталіцкую семінарыю ў Гагноа, затым ў 1965 годзе — ліцэй у Абіджане, атрымаў ступень бакалаўра філасофіі, а ў 1969 годзе — Абіджанскі ўніверсітэт па спецыяльнасці «гісторык».
Як значная палітычнай фігура Гбагбо ўпершыню праявіў сябе ў арганізацыі студэнцкіх пратэстаў супраць рэжыму прэзідэнта Уфуэ-Буаньі ў 1982 годзе. Пасля падаўлення пратэстаў вымушаны з’ехаць у Францыю, дзе заняўся распрацоўкай ідэалогіі створанай ім партыі Івуарыйскі народны фронт. У 1983 г. Ларан Гбагбо публікуе ў выдавецтве «Арматан» (l'Harmattan) артыкул «Кот-д’Івуар за дэмакратычную альтэрнатыву».
28 кастрычніка 1990 года Ларан Гбагбо выставіў сваю кандыдатуру на прэзідэнцкія выбары, але прайграў іх, набраўшы 18,32% галасоў. У тым жа годзе ён здолеў стаць дэпутатам Нацыянальнай Асамблеі.
У 1992 годзе асуджаны на 2 гады па абвінавачваннях у падбухторванні беспарадкаў і апынуўся ў турме, аднак быў вызвалены датэрмінова у тым жа годзе. Прэзідэнцкія выбары 1995 года Гбагбо байкатаваў разам з іншымі значнымі апазіцыянэрамі.
Прэзідэнцтва
22 кастрычніка 2000 года ў краіне прайшлі прэзідэнцкія выбары, перамогу на якіх атрымаў Ларан Гбагбо, ён набраў 59,36% галасоў.
Пасля прыходу да ўлады Гбагбо абмяркоўвалася магчымасць аб’явы новых прэзідэнцкіх выбараў, бо ваенная хунта не дапусціла да выбараў многіх папулярных апазіцыянераў, найперш за ўсё Аласана Уатару. Прэзідэнт, аднак, на гэта не пайшоў, што выклікала рост нестабільнасці. У студзені 2001 года адбылася спроба звяржэння Гбагбо. Для развязання палітычнага крызісу на працягу 2001—2002 гадоў былі прыкладзены намаганні па стварэнні кааліцыйнага ўрада з удзелам усіх палітычных сіл. У сакавіку 2001 года былі праведзены муніцыпальныя выбары, на якія былі дапушчаны ўсе партыі (прыхільнікі Уатары выйгралі выбары ў многіх муніцыпалітэтах на поўначы краіны). У 2002 годзе было праведзена некалькі раўндаў перамоваў з рознымі палітычнымі сіламі. Да ўдзелу былі запрошаны не толькі Геі, але і скінуты ў 1999 годзе Бед’е. У жніўні 2002 года сфарміраваны кааліцыйны кабінет, куды ўвайшлі ўсе апазіцыйныя партыі. Намаганні былі перакрэслены распачатай у верасні 2002 года грамадзянскай вайной.
Грамадзянская вайна
19 верасня 2002 года, скарыстаўшыся тым, што Гбагбо знаходзіўся з візітам у Італіі, некалькі сотняў вайскоўцаў паднялі мяцеж, атакавалі ўрадавыя будынкі і ваенныя аб'екты ў шэрагу буйных гарадоў Кот-д’Івуара, у тым ліку ў эканамічнай сталіцы краіны Абіджане. Мяцежныя вайскоўцы ўзялі пад кантроль прыкладна палову тэрыторыі краіны — паўночную яе частку. Паўднёвая частка Кот-д’Івуара засталася пад кантролем Гбагбо, хоць на яе тэрыторыі таксама былі салдацкія выступленні, падаўленыя вернымі прэзідэнту часцямі. Патрабаванні паўстанцаў тычыліся асабліва «паўночных» праблем: вырашэнне пытання з асобамі без грамадзянства, прадастаўленне выбарчых правоў і прадстаўніцтва ў органах улады.
У жніўні 2003 года стала вядома, што праваахоўнымі органамі Францыі была раскрыта «змова з мэтай дэстабілізацыі рэжыму прэзідэнта Гбагбо, накіраваны супраць французскіх інтарэсаў у рэгіёне». У Францыі, у прыватнасці, былі арыштаваны 18 чалавек, якім прад’явілі абвінавачанне ў арганізацыі перавароту ў Кот-д’Івуары і змове з мэтай забойства Ларана Гбагбо.
4 лістапада 2004 года Гбагбо аддаў войскам загад рушыць на поўнач краіны і раззброіць паўстанцаў. 6 лістапада авіяцыя Кот-д’Івуара падчас бамбардзіроўкі атрадаў паўстанцаў у раёне горада Буаке, нанесла ўдар па пазіцыях французскіх міратворцаў, у выніку загінула 9 вайскоўцаў і 1 амерыканец са складу гуманітарнай місіі, яшчэ 40 чалавек былі паранены. У адказ прэзідэнт Францыі Жак Шырак аддаў загад французскай авіяцыі нанесці адказавы ўдар і праз некалькі гадзін ВПС Францыі цалкам знішчылі ВПС Кот-д’Івуара.
У 2005 годзе павінны былі адбыцца прэзідэнцкія выбары. Гбагбо быў гатовы іх арганізаваць на кантраляванай ім тэрыторыі, аднак пад ціскам міжнароднай грамадскасці яны былі адкладзены.
Пры міжнародным пасярэдніцтве Буркіна-Фасо канфлікт быў урэгуляваны. На падставе мірнага пагаднення 4 сакавіка 2007 года адбылося прызначэнне лідара паўстанцаў Гіём Саро прэм’ер-міністрам. Фактычна захоўваўся статус-кво, які быў з 2002 года. Гбагбо прызнаваўся прэзідэнтам, але яго фактычны ўплыў на поўначы краіны быў мінімальным.
Івуарыйскі крызіс i звяржэнне
28 лістапада 2010 года ў Кот-д’Івуары прайшоў другі тур прэзідэнцкіх выбараў. Паводле папярэдніх даных, апублікаваных Цэнтрвыбаркама 2 снежня, перамогу на выбарах атрымаў намеснік дырэктара-распарадчыка Міжнароднага валютнага фонду і былы прэм’ер-міністр краіны Аласан Уатара (54,10% галасоў супраць 45,90% за Гбагбо), але на наступны дзень Канстытуцыйны савет абвясціў пераможцам Гбагбо (51,45% галасоў супраць 48,55% за Уаттару). Пры гэтым вынікі выбараў у сямі рэгіёнах на поўначы, дзе пераважна падтрымлівалі Уатару, былі ануляваны.
І Гбагбо, і Уатара прынялі прысягу і абвясцілі сябе прэзідэнтамі. Пры гэтым узброеныя сілы Кот-д’Івуара абвясцілі пра сваю лаяльнасць Гбагбо, а частка замежных сіл (ЗША, Францыя, Еўрапейскі Саюз, Афрыканскі саюз, Эканамічная супольнасць краін Заходняй Афрыкі і Арганізацыя Аб’яднаных Нацый) прызналі Уатару законна абраным прэзідэнтам краіны. У Кот-д’Івуары ўзняўся востры палітычны крызіс.
30 сакавіка 2011 года ўзброеныя фарміраванні, верныя Аласану Уатары, узялі сталіцу краіны — Ямусукра. У ноч на наступны дзень Савет Бяспекі ААН увёў санкцыі супраць Гбагбо, забараніўшы, у прыватнасці, яму, ягонай жонцы і бліжэйшаму атачэнню выезд за мяжу, а таксама заклікаў яго неадкладна адмовіцца ад улады.
4 красавіка верталёты місіі ААН у Кот-д'Івуары і французскія ВПС нанеслі авіяўдары па палацы і рэзідэнцыі Гбагбо ў Абіджане, а таксама па базах яго арміі ў Агбане і Акуэдо. У тэлефонным інтэрв’ю журналістам французскага тэлеканала «TF-1» Ларан Гбагбо заявіў з гэтай нагоды: «Да гэтага мы вялі вайну супраць мяцежнікаў, але не супраць Францыі. У панядзелак жа Парыж у адкрытую выступіў супраць нас. Французскія сілы нанеслі ўдары па рэзідэнцыі, па палацы. Быў разбураны будынак тэлеканала РТІ». Ён таксама дадаў, што «Французы перакідвалі атрады мяцежнікаў, іх тэхніку, раздавалі ім баепрыпасы. Гэта ёсць прамы ўдзел Францыі ў канфлікце».
10 красавіка французскія інтэрвенты зноў нанеслі ўдары па пазіцыях сіл Гбагбо ў Абіджане. На наступны дзень Гбагбо быў захоплены французскім спецназам і перададзены прыхільнікам Уатары. 18 жніўня 2011 года ён быў абвінавачаны і ўзяты пад варту за «эканамічныя злачынствы» (нямэтавае выкарыстанне дзяржаўных сродкаў, хабарніцтва, прысваенне народнай уласнасці).
Лозкы (Валадымырэцкі раён)
Лозкы (Ло́зки) — вёска ў Валадымырэцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Грудзініна (Пачынкаўскі раён)
Грудзініна (Грудинино) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Мурыгінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Грудзініна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дурбэ
Дурбэ (Durbe) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Дурбскага краю. Плошча 1,6 км². Насельніцтва 612 чал. (2012).
Гісторыя
У гістарычных крыніцах Дурбэ ўпершыню ўзгадваецца ў 1230 годзе, у дамове пра хрост куршаў, якую заключылі папскі віцэлегат Балдуін і правіцель куршаў Ламекін.
13 ліпеня 1260 года ў бітве на Дурбэ ўз’яднаныя сілы жамойтаў і куршаў атрымалі перамогу над войскамі Тэўтонскага ордэна.
Замак Лівонскага ордэна ўпершыню ўзгадваецца ў 1287 годзе. У 1701 годзе падчас Паўночнай вайны замак і прылеглае паселішча было знішчана шведскім войскам. Парэшткі замку дагэтуль не адноўленыя.
Пачапынці (Жмэрынскі раён)
Пачапынці (Поча́пинці) — вёска ў Жмэрынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Дурбэ
Гісторыя
Гарадскія правы былі нададзены Дурбэ ў 1893 годзе і пацверджаны ў 1917. У гарадской сядзібе ў 1917 месцілася штаб-кватэра нямецкай вайсковай брыгады.