cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікалай Мікалаевіч Шарснёў
Мікала́й Мікала́евіч Шарснёў (нар., Прыгузкі, , Віцебская вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (2014—2021).
Біяграфія
Скончыў зааінжынерны факультэт Віцебскага ветэрынарнага інстытута па спецыяльнасці «заатэхнія».
Узначальваў калгас «Сцяг перамогі» Аршанскага раёна. У 1997—1998 гадах быў пераможцам рэспубліканскага спаборніцтва «Дажынкі». З 1999 па 2002 гады працаваў першым намеснікам старшыні, начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Мінскага райвыканкама. У 2006 годзе прызначаны на пасаду дырэктара рэспубліканскага аб’яднання «Белптушкапрам». З верасня 2012 года — гендырэктар ААТ «1-я Мінская птушкафабрыка».
У верасні 2014 года прызначаны прызначаны памочнікам Прэзідэнта Беларусі — галоўным інспектарам па Віцебскай вобласці, а 27 снежня таго ж года стаў старшынёй Віцебскага аблвыканкама. Пакінуў пасаду 13 снежня 2021 года. Пасля працаваў у Нацыянальнай акадэміі навук на пасадзе начальніка ўпраўлення інвестыцыйна-вытворчай дзейнасці і адміністрацыйна-гаспадарчых пытанняў.
Быў прызначаны Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь пятага склікання, уваходзіў у Пастаянную камісію па міжнародных справах і нацыянальнай бяспецы.
22 сакавіка 2023 года на канферэнцыі асацыяцыі «Беларуская федэрацыя футбола» быў абраны новым старшынёй арганізацыі.
Унесены ў санкцыйныя спісы краін Балтыі.
Сям’я
Жанаты, бацька дваіх дзяцей — сына і дачкі.
Альфрэд Нобель
Альфред Бернхард Нобель (Псеўданім — Прадавец смерці;, , Швецыя — , , Італія) — шведскі хімік, інжынер, вынаходнік дынаміта. Завяшчаў свою велізарную маёмасць на ўстанову Нобелеўскай прэміі. У яго гонар названы сінтэзаваны хімічны элемент набелій. У гонар Нобеля названы Нобелеўскі фізіка-хімічны інстытут у Стакгольме.
Біяграфія
Альфрэд Нобель быў трэцім сынам Эммануэля Нобеля (1801—1872). У раннім дзяцінстве пераехаў з сям'ёй у Санкт-Пецярбург, дзе Эммануэль пачаў працу па распрацоўцы тарпед. У 1859 г. гэтым стаў займацца другі сын Эммануэля Нобеля — Людвіг Эммануэль Нобель (1831—1888). Альфрэд, вымушаны вярнуцца ў Швецыю з бацькам пасля банкруцтва сямейнай справы, прысвяціў сябе вывучэнню выбуховых рэчываў, асабліва бяспечнай вытворчасці і выкарыстанню нітрагліцэрыну (адкрытага ў 1846 г. Асканіа Сабрэра).
На заводзе, які належыў сям'і Нобеля, адбылося некалькі выбухаў, у адным з якіх у 1864 загінуў малодшы брат Нобеля Эміль і яшчэ некалькі рабочых.
У 1889 годзе ён быў на Сусветным кангрэсе міру.
Альфрэд Нобель памёр 10 снежня 1896. Пахаваны на могілках Нора ў Стакгольме.
Дачыненне да зброі
На працягу ўсяго жыцця Нобель вызнаваў пацыфісцкія ідэі. Ён лічыў, што калі ў супернікаў з'явіцца зброя, якая можа маментальна знішчыць адзін аднаго, то яны зразумеюць, што нічога не выйграюць ад вайны, і спыняць канфлікт.
Дынаміт
Нобель адкрыў, што нітрагліцэрын у складзе інертнай субстанцыі, такой, як дыатамавая зямля (кізельгур), робіцца бяспечней і зручней для выкарыстання, і гэту сумесь у 1867 ён запатэнтаваў пад назвай дынаміт.
Грымучы халадзец
Потым ён злучыў нітрагліцэрын з іншым высокавыбухавым рэчывам, порахам, і атрымаў празрыстае жэлепадобнае рэчыва, больш высокай выбуховасці, чым дынаміт. Грымучы халадзец, як ён быў названы, быў запатэнтаваны ў 1876 г. Потым рушылі ўслед доследы па складанні падобных камбінацый 0,нітратам калію, драўнянай масай і інш.
Балістыт і кардзіт
Праз некалькі гадоў Нобель вынайшаў балістыт, адзін з першых нітрагліцэрынавых бяздымных порахаў, які складаецца ў адным з апошніх варыянтаў з роўных частак пораху і нітрагліцэрыну. Гэты парашок стане папярэднікам кардзіту, а заява Нобеля пра тое, што яго патэнт складаецца з таксама і кардзіт, стане прадметам бязлітасных судовых разбораў паміж ім і Брытанскім урадам у 1894 і 1895 гг .
Кардзіт таксама складаецца з нітрагліцэрыну і пораху, прычым даследчыкі жадалі выкарыстоўваць самы нітрыраваны займеннік пораху, нерастваральны ў сумесях эфіру і спірту, тым часам як Нобелем было прапанавана выкарыстанне менш нітрыраваных формаў, растваральных у дадзеных сумесях.
Пытанне ўскладнялася тым, што на практыцы практычна немагчыма прыгатаваць адну з формаў у чыстым выглядзе, без прымешкі другой. У канчатковым выніку, суд вынес пастанову не ў карысць Нобеля.
Нобелеўская прэмія
Хібная публікацыя ў 1888 некралогу Нобеля ў адной з французскіх газет з вымовай вынаходства ім дынаміту лічыцца той падзеяй, якое падпіхнула Нобеля да рашэння пакінуць пасля сваёй смерці нейкую больш каштоўную спадчыну.
27 лістапада 1895 у Швецка-нарвежскім клубе ў Парыжы Нобель падпісаў сваё завяшчанне, паводле якога вялікая частка яго маёмасці павінна была пайсці на заснаванне прэміі, якая прысуджаецца па-за залежнасцю ад нацыянальнасці.
Фонд Нобелеўскай прэміі склала сума ў 31 мільён крон.
Арганізацыя Дагавора аб калектыўнай бяспецы
Краіны-удзельніцы: Расія, Беларусь (з 31 снежня 1993), Арменія, Казахстан, Кіргізія, Таджыкістан, Узбекістан. Таксама раней у АДКБ уваходзілі Азербайджан (з 24 верасня 1993 па 2 красавіка 1999), Грузія (з 9 верасня 1993 па 2 красавіка 1999). Свой удзел у арганізацыі часова перапыняў Узбекістан (з 2 красавіка 1999 па 16 жніўня 2006), 28 чэрвеня 2012 ён афіцыйна заявіў намеры выйсці з АДКБ.
АДКБ мае статус назіральніка ў Генеральнай Асамблее ААН.
4 лютага 2009 года ў Маскве лідары краін Арганізацыі ўхвалілі стварэнне Калектыўных сіл аператыўнага рэагавання. Паводле падпісанага дакумента, Калектыўныя сілы аператыўнага рэагавання будуць выкарыстоўвацца для адбіцця ваеннай агрэсіі, правядзення спецыяльных аперацый па барацьбе з міжнародным тэрарызмам і экстрэмізмам, транснацыянальнай арганізаванай злачыннасцю, наркатрафікам, а таксама для ліквідацыі наступстваў надзвычайных сітуацый.
Гаджысамлы
Гаджысамлы (Hacısamlı) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Вазгенашэн (арм.: Վազգենաշեն), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Марка
Марка:
Джон Палей
Джон Палей, Іона Палей, Іаган Палей (Paley John;, , Віленская губерня, Расійская імперыя, цяпер Маладзечанскі раён — , ) — амерыканскі , эсэіст, , беларуска-яўрэйскага паходжання. Пісаў на ідыш.
Біяграфія
Палей Іона нарадзіўся ў сям’і яўрэйскага вучонага Хаіма Палея і Хаі Чартковай. Ва ўзросце 13 гадоў паступіў у Валожынскую ешыву, затым пару гадоў ён правёў у Лібаве, дзе атрымаў агульную адукацыю, а таксама навучаўся ў ешыве Іцхака-Эльханана ў Коўне. У 1888 годзе эміграваў у ЗША. У 1889-91 рэдактар-выдавец газеты «Дэр фолкс адвакат» (Нью-Ёрк), у 1891-92 — «Ідышы Прэсе» (Філадэльфія), заснавальнік газеты «Дэр фолксвехтэр» (1892). Скончыў жыццё самагубствам.
Сіняло
Да 5 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Каралішчавіцкага сельсавета, пасля — у склад Абчацкага сельсавета.
Шафа з вітрынай
Шафа з вітрынай (Vitrine, Display cabinet) — шафа з зашклёнымі аддзяленямі для захоўвання і экспанавання разнастайных прадметаў.
Такая шафа аб'ядноўвае функцыю захоўвання посуду і іншых рэчаў з задачай яе дэманстрацыі. Шафы з вітрынамі звычайна выкарыстоўваюцца для захоўвання найбольш каштоўнага хатняга посуду, крышталя, аб'ектаў дызайну і інш. З аднаго боку, яны роднасныя такім посудным шафам, як буфеты, ад якіх адрозніваюцца большай плошчай шклення. З іншага боку, яны функцыянальна аналагічныя вітрынным шафам у музеях і крамах.
Рэйхсмарка
Рэйхсмарка — грашовая адзінка Веймарскай рэспублікі, Трэцяга рэйха і пасляваеннай Германіі з 1924 па 1948 год.
Рэйхсмарка была ўведзеная 30 жніўня 1924 г. Яна замяніла папяровую марку (Papiermark) і данцыгскі гульдэн, якія падчас гіперінфляцыі 1914—1923 былі абясцэненыя. Курс абмену склаў 1 000 000 000 000 : 1 (адзін більён папермарак да адной рэйхсмаркі).
Злучнік
Злу́чнік — службовая часціна мовы, з дапамогай якой звязваюць паміж сабой часткі складанага сказа ці аднародныя члены сказа.
Не скланяюцца і не спрагаюцца, і не з'яўляюцца членамі сказа. Выражаюць сэнсавыя адносіны паміж сінтаксічнымі адзінкамі.
Сафія Якабсан
Клубная кар’ера
У верасні 2011 года падпісала аднагадовы кантракт з «расіянка», каб мець магчымасць выступіць у Лізе Чэмпіёнаў. Разам з новай камандай, забіўшы чатыры галы ў пяці матчах, выйшла ў чвэрцьфінал Лігі Чэмпіёнаў. Восенню 2011 года гуляла толькі ў матчах Лігі чэмпіёнаў, а з 2012 года ўдзельнічала ў матчах чэмпіянату Расіі, дзе за няпоўныя два сезону згуляла 13 матчаў і забіла 9 галоў. Чэмпіёнка Расіі 2012/13, сярэбраны прызёр чэмпіянату 2012/13.
У пачатку 2013 года зноў змяніла клуб, пераехаўшы ў лонданскі «Чэлсі». За англійскі клуб Якабсан правяла ўсяго 11 гульняў, забіўшы 6 галоў, пасля чаго перабралася ў больш моцны нямецкі чэмпіянат, падпісаўшы кантракт з пачаткоўцам Бундэслігі клубам «Клопенбург».
У Германіі Якабсан правяла адзін сезон і ў 2014 годзе перабралася ў французскі «Манпелье». У Францыі правяла пяць сезонаў, забіўшы больш за 50 галоў у чэмпіянаце. Віцэ-чэмпіёнка Францыі 2016/17, фіналістка Кубка Францыі 2014/15, 2015/16.
Шафа
Шафа (ад сярэднявечн. ням. schaf -- шафа) -- мэблевы выраб, пераважна з дзверцамі, для захоўвання прадметаў рознага функцыянальнага прызначэння, са скрынкамі (шуфлядамі) або без іх.
Гісторыя
Гісторыя шафы ў звыклым для чалавека XXI стагоддзя сэнсе пачалася не так ужо даўно — у XVII-XVIII стагоддзі. Аднак узнікла шафа не раптам і не на пустым месцы, да адшукання яго простых і зручных формаў чалавека вёў доўгі шлях эвалюцыі прадметаў ужытку, які ён пачаў, калі яшчэ толькі навучыўся карыстацца найпростымі прыладамі для карыснай працы і палявання.
Прататып
Самы просты і натуральны прататып шафы-гэта досыць аб'ёмнае паглыбленне ў адносна цвёрдых матэрыялах-сцяне або паддозе пячоры, у дрэве (дупло); месца, падрыхтаванае самой прыродай для захоўвання розных харчоў і карысных рэчаў. Навучыўшыся апрацоўваць драўніну, чалавек выкарыстаў полую частку ссечанага ствала як гатовае сховішча. Пазней ён навучыўся выдзёўбваць ў ствалах патрэбную яму для складавання нішу. Яшчэ пазней чалавек навучыўся рабіць скрыні. Калі чалавек навучыўся прыладжваць да скрыні вечка, па сутнасці, ён і атрымаў першую "шафу". Найбольш ранняе пасведчанне аб выкарыстанні ў побыце драўляных скрынь з вечкам знойдзена ў Егіпце і датуецца III-м стагоддзем да н. э.
Кухонная шафа
Кухонная шафа — шафа для захоўвання прадметаў кухоннага і гаспадарчага ўжытку.
Разнавіднасцямі яе з'яўляюцца кухонная шафа-стол — шафа з рабочай паверхняй для гатавання ежы, навясная шафа -- шафа над рабочай паверхняй для захоўвання спецый, шафа пад мыйку -- шафа для размяшчэння мыйкі і памыйнага вядра.
Шафа для адзення і бялізны
Ёсць у двух форм-фактарах:
Іван Мікалаевіч Садоўнічы
Іван Садоўнічы (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца гродзенскага «Нёмана».
Крона (манета)
Кро́на (Corona, Crown, Krone, скар. Kr, couronne) — агульная назва шэрагу заходнееўрапейскіх манет, а таксама грашовая адзінка некалькіх краін. Атрымала сваю назву ад «кароны», намаляванай на манеце.
Залатыя манеты
Самой першай кронай лічаць «курандор» (couronne d'oro), упершыню адчаканеннай ва Францыі у 1340 годзе пры каралю Піліпе VI (яна важыла спачатку 5,44 г, у 1385 годзе вага складала ужо 4,08 г, у 1436 годзе — 3,5 г). У 1475—1683 гадах ва Францыі чаканіліся так званыя «экю з сонцам» (па выяве сонца над каронай; ecu d'or au soleil).
Іван Мікалаевіч Садоўнічы
Клубная кар’ера
У сакавіку 2013 года вярнуўся ў «Нёман». У гродзенскім клубе неўзабаве замацаваўся на пазіцыі цэнтральнага абаронцы.
Сезон 2014 распачаў як асноўны цэнтральны абаронца гродзенскага клуба. У маі 2014 года не выступаў з-за траўмы, пазней вярнуў месца ў аснове.
Крона (манета)
Залатыя манеты
У 1551 годзе ў Англіі была выпушчанна першая срэбная крона, прыраўнаная па кошце да залатой (залатая і срэбная англійскія кроны некаторы час выпускаліся адначасова і былі прыраўнаныя да 5 шылінгам).
Іван Мікалаевіч Садоўнічы
Клубная кар’ера
У чэрвені 2014 года перайшоў у казахстанскі клуб «Табол». Ужо ў ліпені 2014 года атрымаў грамадзянства Казахстана. У сакавіку 2016 года пасля прагляду падпісаў кантракт з карагандзінскім «Шахцёрам». Перад пачаткам сезона 2017 атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона. У чэрвені 2017 года стала вядома, што Садоўнічы пакінуў карагандзінскі клуб.
Крона (манета)
Залатыя манеты
Англійская крона працягвала чаканіцца аж да пераходу на дзесятковую манетную сістэму ў 1971 годзе.
У Новы час «залатой кронай» (Goldkrone) назвалі манеты Нямецкага манетнага саюза, выпушчаныя ў 1857 годзе. Залатая крона важыла 11,111 г і ўтрымоўвала 10 г золата. На аверсе адлюстроўваўся партрэт аднаго з кіраўнікоў дзяржаў — удзельнікаў манетнага саюза. Выпускалі таксама залатыя манеты ў 1/2 кроны.
Іван Мікалаевіч Садоўнічы
Клубная кар’ера
У лістападзе 2017 года трэніраваўся з гродзенскім «Нёманам», але пазней вырашыў працягнуць кар’еру ў Казахстане, і ў сакавіку 2018 года быў заяўлены за талдыкарганскі «Жэтысу».
Крона (манета)
Залатыя манеты
Кронай назвалі таксама залатыя манеты Германіі, якія чаканілі ў адпаведнасці з манетным законам ад 4 снежня 1871 г. Выпускалі манеты ў 10 марак (крона), а таксама 5 марак (1/2 кроны) і 20 марак (2 кроны). На аверсе гэтых манет чаканілі партрэт кіраўніка адной з 22 нямецкіх дзяржаў, склалых Германскую імперыю, або герб аднаго з 3 імперскіх гарадоў.
Іван Мікалаевіч Садоўнічы
Клубная кар’ера
У студзені 2019 года перайшоў у кызылардзінскі «Кайсар». На полі з’яўляўся эпізадычна, у асноўным выходзячы на замену. У лютым 2020 года стала вядома, што беларускі абаронца пакідае клуб.
Крона (манета)
Залатыя манеты
Чаканка залатых нямецкіх крон спынілася пасля пачатку Першай сусветнай вайны.
Іван Мікалаевіч Садоўнічы
Клубная кар’ера
Сезон 2020 прапусціў з-за траўмы, а ў пачатку 2021 года стаў трэніравацца з гродзенскім «Нёманам», з якім у сакавіку падпісаў кантракт. Восенню 2022 года стаў выкарыстоўвацца на пазіцыі нападніка.
Міжнародная кар’ера
11 кастрычніка 2021 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, адгуляўшы другі тайм адборачнага матча чэмпіянату свету 2022 супраць Чэхіі (0:2).
Юравіцкі сельсавет (Полацкі раён)
Ю́равіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2011 года вёска) Захарнічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Полацкага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Юравічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Полацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Палатоўскага сельсавета.
17 ліпеня 1964 года Юравіцкі сельсавет утвораны зноў у складзе Полацкага раёна Віцебскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Юравічы, уключаў 11 населеных пунктаў: вёскі Жыхары, Замхі, Захарнічы, Пазнякова, Скавародзіна, Шумацёнкі, Юравічы, Янкава Грамоўскага сельсавета і вёскі Верхачэнне, Сіцянец і Улогава Палатоўскага сельсавета. Цэнтр — вёска Юравічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Юравіцкага сельсавета 20 населеных пунктаў. 21 чэрвеня 2000 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Захарнічы. 20 сакавіка 2012 года скасавана вёска Янкава. 10 кастрычніка 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Палатоўскага (18 населеных пунктаў: аграгарадок Захарнічы, вёскі Баяноўшчына, Верхачэнне, Гірсіна, Глушонкі, Дразды, Жыхары, Залессе, Замхі, Калошкі, Муштарова, Пазнякова, Сасноўка, Сіцянец, Скавародзіна, Спаскае, Шумацёнкі і Юравічы) і Салоніцкага (вёска Баранава) сельсаветаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 870 чалавек, з іх 89,0 % — беларусы, 8,0 % — рускія, 1,1 % — украінцы, 0,7 % — армяне.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў.
Нове-Места (Прага)
Но́ве-Ме́ста (Nové Město — Новы горад) — гістарычны раён Прагі, кадастравы квартал у складзе адміністрацыйных раёнаў Прага 1, Прага 2, і Прага 8. Мае межы з кадастравымі кварталамі Стара-Места, Карлін, Жыжкаў, Вінаграды, Нусле і Вышаград, а таксама Голашавіцы і Сміхаў (мяжа па рацэ). З захаду і поўначы прылягае да ракі Влтава.
Нове-Места — адзін з гістарычных пражскіх гарадоў, якія ў 1784 годзе Іосіф II аб'яднаў у адзіны цэнтралізаваны горад (hlavní město Praha).
Гісторыя
Карл IV вырашыў, што Прага стане рэзідэнцыяй імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі. Гэта быў гістарычны прэцэдэнт, бо да гэтага імператары не мелі пастаяннай рэзідэнцыі. Так можна растлумачыць вялікія маштабы горадабудаўнічых прац у Празе. Карл IV вырашыў пашырыць Прагу, ён заснаваў Універсітэт, павялічыў статус Пражскай дыяцэзіі да архібіскупства.
Указ пра будаўніцтва Нове-Места быў выдадзены 8 сакавіка 1348, а ўжо 26 сакавіка быў закладзены першы камень, і будаўніцтва пайшло хуткімі тэмпамі. Карл IV усё спланаваў загадзя і ўжо прапрацаваў ідэю. Аўтарам плана мог быць Мацье Араскі, якога Карл IV запрасіў з Францыі. Гэта павінен быў быць чалавек, які быў добра знаёмы з прынцыпамі планіроўкі гарадоў.
Выключнасць праекта складаецца не толькі ў памерах (250 га пераўзыходзяць большасць гарадоў тагачаснай Еўропы). Праект вылучаўся велізарнымі плошчамі — 3,8 га Конскі рынак і 8 га Добытчы рынак, што пераўзыходзіць большасць сучасных плошчаў падобнага прызначэння. Выключнай была шырыня вуліц — Жытна і Ечна складалі 27 метраў (45 локцяў), Йіндржышска, Штэпанска, Гібернска — 23 метра. У той час самыя шырокія вуліцы Парыжа або Кёльна ледзь дасягалі 10 метраў шырыні. Здзіўленне сучаснікаў выклікалі не толькі памеры, але і прадуманы план. Ён павінен быў адпавядаць забудове на беразе Влтавы (Petrská čtvrť). Патрабавалася злучыць Нове-Места і Стара-Места, што вызначала дарогі і размяшчэнне вежаў. На 3,5 км новых гарадскіх сцен пайшло 100000 м² каменя, былі пабудаваны 4 вежы — Пажарная (Poříčská), Горная (Horská), Конская (Koňská) і Свіная (Svinská).
Уся тэрыторыя складалася з трох сектараў. Самым важным лічыўся той, што прылягаў да Вышаграда — цяпер Вышаградская і Спалена вуліцы. Там знаходзілася самая важная плошча (Forum Magnum), цяпер званая Карлавай. Перпендыкулярна да яго ішлі дзве вялікія вуліцы — Ечна і Жытна. Воссю другога сектара быў Конскі рынак з сеткай перпендыкулярных вуліц, якія разбівалі забудову на кварталы. Трэці сектар знаходзіўся каля горада, яго воссю можна назваць Гібернскую вуліцу, якая ішла праз трохвугольны рынак, сёння Сенаважная плошча, які з'явіўся раней. Гэтыя тры сектары былі ўдала звязаны сеткай вуліц, найважнейшыя з якіх Водзічкава і Йінлдржышска, якія перасякаюць Вацлаўскую плошчу. Разам яны злучылі тры галоўных плошчы Нове-Места, а пры іх злучэнні каля Карлавай плошчы знаходзілася Навамесцкая ратуша.
На тэрыторыі Нове-Места былі ўзведзены выдатныя храмы і манастыры, сярод якіх можна назваць кармеліцкі кляштар з саборам Марыі Снежнай (1347), бенедыкцінскі кляштар на Слованях (1347), аўгусцінскі кляштар На Горы Карлавай (1350), Манастыр італьянскіх бенедыкцінцаў (1354), кляштар авгусцінак, касцёл Святога Індржыха і Святога Сцяпана. У гэтых будынках Карл IV сабраў узоры розных сярэдневяковых архітэктурных стыляў.
Мікалай Мікалаевіч Дворнікаў
Мікалай Мікалаевіч Дворнікаў (вядомы пад псеўданімамі Герасім, Андрэй, Антон, Станіслаў Тамашэвіч, Роберт і Пеця;,  — , Эстрэмадура) — савецкі і беларускі палітычны дзеяч, член Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі і Камуністычнага саюза моладзі Заходняй Беларусі. Удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі, палітрук батальёна імя Хасэ Палафокса і камандзір ўкраінскай роты імя Тараса Шаўчэнкі.
Біяграфія
Нарадзіўся 19 снежня 1907 года ў Гомелі ў сям’і рабочых. З 1926 года працаваў на асушэнні балот, на будоўлі маста праз Сож, Палаца культуры чыгуначнікаў, рабочым завода сельскагаспадарчага машынабудавання «Гомсельмаш».
Падполле ў Заходняй Беларусі
У 1932 годзе слухаў курсы партыйнай школы ЦК КПЗБ у Мінску, пасля чаго з лістапада 1932 года адпраўлены на падпольную работу на тэрыторыю Польшчы ў Заходнюю Беларусь — сакратар Беластоцкага, потым Брэсцкага акруговых камітэтаў КСМЗБ.
У маі—ліпені 1933 года пад кіраўніцтвам Дворнікава ў лясах пад Брэстам прайшлі нарады-канферэнцыі Брэсцкага акруговага камітэта КПЗБ. Было прынята рашэнне распачаць шырокія акцыі пратэсту сялян Брэстчыны, ухвалены план правядзення масавых паходаў сялян у маёнткі памешчыкаў. Дворнікаў стаў адным з арганізатараў узброенага выступлення сялян 3—4 жніўня ў Кобрынскім павеце Палескага ваяводства, якое было жорстка задушана, скончыўшыся арыштамі. Дворнікаў арганізаваў масавую кампанію ў падтрымку камуністаў, прыгавораных да смерці за ўдзел у паўстанні, вынік — змякчэнне прыгавору.
У лістападзе 1933 года ўключаны ў Сакратарыят ЦК КСМЗБ і пачаў работу ў Вільні. З кастрычніка 1935 года працягвае работу ў Польшчы як сакратар ЦК КСМЗБ.
Арганізаваў замах на агента польскай паліцыі Якава Стральчука, засланага ў КПЗБ, які выдаў шэраг членаў падполля. Акцыя адбылася 27 студзеня 1936 года падчас дачы паказанняў Стральчуком на судзе над групай віленскіх студэнтаў. Дворнікаў быў дублёрам галоўнага выканаўцы замаху Сяргея Прытыцкага. Пры спробе быць затрыманым параніў аднаго з паліцыянтаў і збег.
Грамадзянская вайна ў Іспаніі
З 1936 па 1938 гады ваяваў на фронце грамадзянскай вайны ў Іспаніі на боку рэспубліканцаў. Пад псеўданімам Станіслаў Тамашэвіч служыў палітруком у батальёне імя Хасэ Палафокса, які ўваходзіў у склад XIII польскай інтэрбрыгады імя Яраслава Дамброўскага. З канца 1937 года — першы камандзір украінскай роты імя Тараса Шаўчэнкі, дзе ваявалі ўкраінскія і беларускія камуністы з Польшчы і іншых краін.
Загінуў 16 лютага 1938 года ў баі з франкістамі ў гарах Эстрэмадуры.
Памяць
У 1978 годзе ўвекавечаны ў паэме яго таварыша па падполлі Максіма Танка Мікалай Дворнікаў.
Яўхімова
Яўхімо́ва (, Евхимово) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
Мэй Брыт
Мэй Брыт (Maybritt Wilkens; нар. 22 сакавіка 1934, Лідынгё, Швецыя) — шведская актрыса, у 1950-х гадах працавала ў Італіі і пазней у ЗША.
Біяграфія
Мэйбрыт Вілкенс адкрылі для экрана італьянскія кінематаграфісты Карла Понці і Марыё Сальдаці ў 1951 годзе, калі яна была яшчэ падлеткам. У той час яна працавала памочнікам фатографа ў Стакгольме. Понці і Сальдаці шукалі ў Швецыі юную бландынку на галоўную ролю ў фільм «Іаланда, Дачка Чорнага карсара» (1952).
Яны прыйшлі ў студыю, дзе яна працавала, для прагляду фатаграфій мадэляў і пасля сустрэчы з Мэйбрыт прапанавалі ролю ёй. Мэй Брыт, ужо пад новым сцэнічным імем, пераехала ў Рым, дзе і адбыўся яе дэбют у ролі Іаланды. У наступныя гады яна знялася ў парадка дзесяці карцінах на студыі Чынечыта, а таксама з’явілася ў эпічнай экранізацыі Талстога «Вайна і мір» 1956 года ў ролі Соні Растовай.
У канцы 1950-х гадоў Брыт перабралася ў Галівуд пасля падпісання кантракту са студыяй 20th Century Fox. Там яна знялася ў некалькіх фільмах, у тым ліку «Маладыя львы» (1958) з Марлонам Брандо і «Murder, Inc» (1960) з Пітэрам Фалькам, а таксама ў раскрытыкаваным рэмейку «Блакітны анёл» (1959), дзе спрабавала паспаборнічаць з легендарнай Марлен Дзітрых, якая выканала ролю Лолы-Лолы ў арыгінальнай карціне 1930 года.
Прыватнае жыцце
Мэй сустрэла цемнаскурага эстраднага артыста і спевака Сэмі Дэвіса-малодшага ў 1959 годзе. Яны сталі сустракацца і пажаніліся 13 лістапада 1960 года. Іх вяселле выклікала плёткі. Хадзілі чуткі, што браты Джон і Роберт Кенэдзі прасілі Фрэнка Сінатру пераканаць Дэвіса не жаніцца на Брыт да прэзідэнцкіх выбараў 1960 года. У той час міжрасавыя шлюбы былі забароненыя законам у 31 штаце ЗША, і сталі магчымымі на ўсёй тэрыторыі краіны толькі ў 1967 годзе, пасля прызнання Вярхоўным Судом ЗША падобных абмежаванняў неканстытуцыйнымі. Перад вяселлем Брыт перайшла ў іўдаізм, а вясельную цырымонію правёў рабін Уільям Крамер.
Пасля замужжа Брыт сышла з кіно. У іх з Дэвісам нарадзілася дачка Трэйсі (нар. 5 ліпеня 1961 года), і яны ўсынавілі дваіх хлопчыкаў. Пара развялася ў 1968 годзе пасля таго, як Дэвіс, як паведамляецца, закруціў раман з танцоркай Лолай Фалана. Пасля разводу Брыт зноў стала спарадычна з’яўляцца на ТБ у якасці госця, апошні раз у 1988 годзе.
З тых часоў яна знаходзіцца на пенсіі і ў асноўным займаецца жывапісам. У цяперашні час пражывае ў Каліфорніі.
Пічэніс
Пічэніс (Piçənis) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Вакуніс (арм.: Վակունիս), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Ван (Кашатаг)
Ван (Վան), Джахангірбейлі (Cahangirbəyli) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Вардабац
Вардабац (Վարդաբաց), Абільджа (Əbılcə) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Двухпарнаногія
Двухпарнаногія (Diplopoda) — клас мнаганожак. 13 атрадаў, у т.л. кіўсякі (3 атрады). Каля 50 тыс.відаў. Пашыраны ўсюды, акрамя Антарктыды. Наземныя жывёлы, жывуць у месцах з павышанай вільготнасцю: лясным подсціле, глебе, пад камянямі або бярвёнамі і інш. На Беларусі найбольш пашыраны прадстаўнікі атраду касцянак і гроначнікаў. У Белавежскай пушчы 15 відаў, з якіх дамінуцюь странгілазома чорная (Strongylosoma pallipes) і гламеры конекса (Glomeris connexa).
Цела выцягнутае, цыліндрычнае, падзелена на галаву і сегментаванае тулава, большасць членікаў якога мае 2 пары ног (адсюль назва). У большасці 1-2 ядавітыя залозкі. Развіццё з анамарфозам. Кормяцца гніючымі расліннымі рэшткамі. Удзельнічаюць у глебаўтварэнні, спрыяюць гуміфікацыі і мінералізацыі адмерлых частак раслін. Некаторыя пашкоджваюць карэнні сельскагаспадарчых раслін.
LaC TV
La C (іт. La C) - тэлесетка кампаніі, якая базуецца ў італьянскім горадзе Вибо-Валенція.
Гісторыя
Сетка была заснавана пад імем Rete Kalabria ў лістападзе 1987 года. Першая студыя ўзятая ад Tele 2000, якая выкарыстоўвалася з 1977 па 1983 гады. У 1990-я гады La C ўваходзіла ў тэлесетка Amica 9 Telestar, а з 1992 года была ператворана ў ТАА «Retekalabria». 20 кастрычніка 2014 года яна змяніла сваё імя на бягучае. 15 лістапада 2014 сетка стала першай калабрыйскай тэлесеткі, вяшчае ў зоне высокіх частот-
спасылкі
lactv.it
Талер
Гульдынер
У 1486 годзе ён выпусціў вялікую манету вагай 31,83 г. Яна ўтрымлівала 29,23 г чыстага срэбра і была прыраўнана да 60 крэйцэраў — гэта значыць адпавядала залатому гольдгульдэну, таму яе назвалі гульдэнгрош, або гульдынер.
Ёахімсталер
У перайманне гульдынеру ў 1518 годзе граф Штэфан Шлік пачаў чаканку ўласнай срэбнай манеты ў горадзе Ёахімсталь на паўночным захадзе Багеміі (цяпер — горад Яхімаў у Чэхіі). Яна важыла 29,5 г і ўтрымоўвала 27,2 г чыстага срэбра (гэта значыць мела некалькі меншую спробу, чым гульдынер).
На аверсе манеты быў намаляваны багемскі леў, на рэверсе — святы Іоахім.
Па назве горада манета атрымала назву «Ёахімсталер» (Joachimsthaler). Гэтая складаная назва ва ўжытку была скарочана да звыклага нам слова «талер» (спачатку Thaler, пасля — Taler).
Выпуск багемскіх талераў быў настолькі вялікім (да 1528 г. было выпушчана 2,2 мільёнаў штук), што манеты хутка распаўсюдзіліся па ўсёй Германіі. Неўзабаве талер стаў вельмі папулярным аплатным сродкам.
Талер у Германіі
год
Талер у Швейцарыі
Да ўводзін франка рэспублікі Гельвецыя ў 1798 годзе талер быў асноўнай грашовай адзінкай шматлікіх швейцарскіх кантонаў.
У звароце выпускаліся самыя разнастайныя наміналы ад 2 талераў да кратных наміналаў у 1/3, 1/6 і 1/2 талера.
Талер у Скандынавіі
У Скандынаўскіх краінах талер атрымаў назву далер (daler).
Далер у Даніі
У Даніі далер чаканіўся па любекскай манетнай сістэме (= 3 маркі). У 1544 годзе далер стаў асноўнай срэбнай манетай каралеўства.
У 1625 годзе была ўведзена грашовая сістэма 1 рыгсдалер (Rigsdaler — дзяржаўны далер) = 6 марак (кожная па 16 скілінгаў, кожны скіллінг = 12 пфенігаў).
Але калі якасць рыгсдалера захоўвалася нязменным, якасць срэбных разменных манет стала пагаршацца. У 1713 годзе ў Даніі былі выпушчаны банкноты — так з’явіліся два раўналежных курсу: курс срэбнага рыгсдалера (названага rigsdaler species) і курс далераў у банкнотах.
У канцы XVIII стагоддзя чаканілі срэбныя манеты 1/15, 1/4, 1/3, 1/2 і 1 рыгсдалер.
У 1813 годзе наўзамен цалкам абясцэніўшымся банкнотам рыгсдалераў быў уведзены папяровы рыгсбанкдалер = 1/2 срэбнага рыгсдалера. Чаканка срэбнага рыгсдалера аднавілася толькі ў 1820 годзе.
У 1840-43 гадах пачалі чаканку новых срэбных манет: 1 рыгсбанкдалера і 1 рыгсдалера спецыес (з наміналам Species).
У 1855 годзе чаканка рыгсдалера спецыес была спыненна, зараз усе манеты выпускалі з наміналам рыгсдалер (срэбныя манеты 1 і 2 рыгсдалера).
Срэбныя рыгсдалеры выпускалі да ўводзін кроны ў 1873 годзе.
Далер у Нарвегіі
У Нарвегіі, якая знаходзілася ў уніі з Даніяй, хадзілі дацкія манеты і банкноты.
Пасля заключэння уніі са Швецыяй у 1816 годзе ў Нарвегіі пачалі выпускаць уласныя манеты спецыедалер = 120 скілінгаў.
Выпускалі манеты 1/2 і 1 спецыедалер.
У 1875 годзе Нарвегія далучылася да Скандынаўскага манетнага саюза, і ў ёй была ўведзенна крона = 100 эрэ.
Уводзіны кроны
У 1873 годзе ў Даніі і Швецыі, а ў 1875 у Нарвегіі была ўведзена новая грашовая адзінка: 1 крона = 1 шведскі рыксдалер = 1/2 дацкага рыгсдалера = 1/4 нарвежскага спецыедалера.
Талер у наш час
У цяперашні час ні адна краіна не мае грашовай адзінкі пад назвай талер.
Аднак у шматлікіх краінах грашовай адзінкай з’яўляецца долар, у тым ліку ў ЗША, Канадзе, Аўстраліі, Новай Зеландыі, Ганконгу і шматлікіх іншых.
Да 2006 г. грашовая адзінка Славеніі звалася толар.
У сярэдзіне 90-х гадоў у Беларусі вялася актыўная дыскусія па ўводзінах уласнай грашовай адзінкі пад назвай талер.
Луанда
Луанда (Luanda) — сталіца і найбуйнейшы горад Анголы. Ляжыць на паўночным захадзе краіны, на беразе Атлантычнага акіяна.
Насельніцтва складае 2,7 млн чалавек (2003), а з прыгарадамі 4,1 млн. Луанду заснавалі партугальцы ў 1576 годзе пад назвай Сан-Паўлу дэ Луанда. На памежжы 17 і 18 стагоддзяў была важным цэнтрам гандлю рабамі гэтай часткі Афрыкі.
Мамедбейлі
Мамедбейлі (Məmmədbəyli) — сяло ў Зангеланскім раёне Азербайджана.
Джуманіяз Джабараў
Джуманіяз Джабараў (, кішлак Пулаты, цяпер Касанскі раён, Кашкадар’інскі вілает —, , Узбекістан) — народны паэт Узбекістана.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. У 1952 годзе скончыў філалагічны факультэт Сярэднеазіяцкага ўніверсітэта. Друкаваўся з 1950 года.
Працоўную дзейнасць пачаў ў 1953 годзе загадчыкам аддзела часопіса «Шарк юлдузи». З’яўляўся галоўным рэдактарам часопіса «Гулхан», намеснікам галоўнага рэдактара газеты «Узбекистон овози», дырэктарам выдавецтва літаратуры і мастацтва імя Гафура Гуляма.
Аўтар зборнікаў вершаў «Я слаўлю Радзіму» («Ватанимни куйлайман», 1953), «Подых вясны» («Баҳор нафаси», 1956), «Рэха гор» («Тоғлар садоси», 1961), «Сшытак дваццаці дзён» («Йигирма кун дафтари», 1967), «Адной хвіліны натхнення» («Илғом дақиқалари», 1971), «Песня роднай зямлі», «Ранішнія мары», «Вера» і іншыя.
Джафар Джабарлы
Джафар Джабарлы (, -, ) - азербайджанская драматург, паэт, тэатральны пастаноўшчык і сцэнарыст. Заслужаны дзеяч мастацтваў Азербайджанскай ССР (1933), пачынальнік сацыялістычнага рэалізму ў азербайджанскай драматургіі.
Лубумбашы
Лубумбашы (Lubumbashi, да 1966 года — Элізабетвіль) — горад на паўднёвым усходзе Дэмакратычнай Рэспублікі Конга. Чыгуначная станцыя, вузел аўтамабільных дарог. Міжнародны аэрапорт. Цэнтр горназдабываючага раёна Шаба, прамысловы цэнтр краіны.
Эканоміка
Здабыча і выплаўка медзі. Прамысловасць: харчасмакавая, тэкстыльная, швейная, хімічная, папяровая, дрэваапрацоўчая.
Адукацыя і навука
Аддзяленне Нацыянальнага ўніверсітэта. Навуковыя цэнтры: па даследаванні прамысловага развіцця Цэнтральнай Афрыкі, па вывучэнні этнаграфіі і афрыканскіх моў.
Лусака
Луса́ка (Lusaka) — сталіца Замбіі. Знаходзіцца ў цэнтральнай частцы краіны, на вышыні 1300 м. Насельніцтва складае 1 340 000 чалавек.
Лусака быў заснаваны ў 1905 годзе еўрапейскімі пасяленцамі. У маі 1953 года горад стаў сталіцай брытанскай калоніі Паўночнай Радэзіі замест Лівінгстану. У 1964 годзе горад стаў сталіцай незалежнай Замбіі.
Тумба
Разнавіднасцямі тумбы з’яўляюцца:
Вінчэнца Джаберці
Вінчэнца Джаберці (іт. Vincenzo Gioberti, -) — італьянскі філосаф, дзяржаўны і палітычны дзеяч, публіцыст і святар. Разам з Разміні адзін з найбольш вядомых італьянскіх філосафаў XIX стагоддзя. Вядомасць яму прынесла барацьба з псіхалагізмам ў філасофіі і творы, у якіх ён імкнуўся даць палітыцы філасофскае абгрунтаванне. Яго філасофія, звычайна характарызуецца як анталагізм, працягвала і працягвае аказваць значны ўплыў.
Юхары Малу
Юхары Малу (Yuxarı Mollu) — сяло ў Кубатлінскім раёне Азербайджана.
Секрэтэр
Секрэтэр, нар. сакрэтнік (Schreibschrank (Sekretär), Secretaire) — шафа з адкідной дзверкай альбо з высоўнай дошкай для пісьмовых работ.
Гісторыя
Гэты тып мэблі з’явіўся ў Францыі ў сярэдзіне XVIII стагоддзя, а затым атрымаў распаўсюджанне ў Англіі, Германіі, Расіі і іншых краінах. У секрэтэры злучаюцца адкідная дошка, накшталт бюро, якая служыла пісьмовым сталом, і мініяцюрная шафа тыпу кабінета з мноствам патаемных скрынь і сакрэтных механізмаў для захоўвання таемных лістоў, каштоўнасцяў і важных дзелавых папер.
Першыя секрэтэры лічылі «жаночай мэбляй», яны ўяўлялі сабой столікі з шафкай для папер і адкідной дошкай для напісання лістоў. Пазней секрэтэры павялічыліся ў памерах, атрымалі большую колькасць скрыначак і сталі выкарыстоўвацца ў асноўным для захоўвання дзелавых папер. Вялікая колькасць скрыначак дазваляла зручна сістэматызаваць паперы, а мудрагелістыя замкі, складаныя сістэмы замыкання, патаемныя аддзяленні забяспечвалі дастатковую надзейнасць секрэтэра. Асобай папулярнасцю карысталіся секрэтэры з рознымі сакрэтнымі замкамі і механізмамі, якія выконваў механік і гадзіннікавы майстар Петэр Кінцынг (1745—1816).
Секрэтэры бываюць буйнымі і мініяцюрнымі. У прыватнасці, захаваліся згадкі пра дарожны секрэтэр Напалеона Банапарта. Невялікі секрэтэр у складзеным выглядзе мог лёгка разгортвацца, а дзякуючы вялікай колькасці высоўных скрыначак быў вельмі ёмісты і зручны — па ўспамінах, нават у паходным возе імператар працаваў за ім амаль з такім жа камфортам, як у сваім парыжскім кабінеце.
Усходняя канферэнцыя (НХЛ)
Усходняя канферэнцыя — адна з дзвюх канферэнцый, якія выкарыстоўваюцца для падзелу каманд у Нацыянальнай хакейнай лізе. Другой канферэнцыяй з’яўляецца Заходняя канферэнцыя.
Усходняя канферэнцыя была створана ў 1974 годзе, калі НХЛ была падзелена на 2 канферэнцыі і 4 дывізіёны, і першапачаткова насіла назву «Канферэнцыя Прынца Уэльскага». Паколькі новыя канферэнцыі і дывізіёны не адлюстроўвалі паўночнаамерыканскую геаграфію, геаграфічныя назвы былі адменены. Усходняя канферэнцыя складалася з двух дывізіёнаў:«Дывізіён Адамса» і «Дывізіён Норыса». У 1981 годзе склады дывізіёнаў былі зменены для большай геаграфічнай адпаведнасці, аднак, назвы засталіся ранейшымі. Дывізіён Норыса «пераехаў» на захад, а Дывізіён Патрыка — на ўсход. Змена назваў адбылася ў 1993 годзе. Дывізіён Адамса змяніў назву на «Паўночна-ўсходні», а Дывізіён Патрыка быў пераназваны ў «Атлантычны дывізіён». Нягледзячы на ўсе гэтыя змены, трафей чэмпіёна канферэнцыі Прыз прынца Уэльскага захаваў сваю назву.
Чэмпіёны
Да 1982 года ў НХЛ была ўнікальная сістэма плэй-оф у параўнанні з НФЛ, НБА і МЛБ. У плэй-оф каманды былі пасеяныя ў незалежнасці ад прыналежнасці да канферэнцыі. У выніку, дзве каманды з адной канферэнцыі маглі сустрэцца ў фінале Кубка Стэнлі, як гэта і было ў 1977, 1978 і 1980 гадах. У рамках гэтай сістэмы, чэмпіёнам Уэльскай канферэнцыі, і, такім чынам, пераможцам прыза прынца Уэльскага, станавілася каманда, якая фінішавала на 1 месцы ў канферэнцыі па выніках рэгулярнага сезона.
Пачынаючы з 1982 годзе, пераможцам прыза прынц Уэльскага, станавіцца каманда, якая выйграла ў фінале плэй-оф Уэльскай/Усходняй канферэнцыі.
Вагазін
Вагазін (Vağazin) — сяло ў Лачынскім раёне Азербайджанскай Рэспублікі.
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Вахазін (арм.: Վաղազին), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Сезон 2014/2015 «Цмокі-Мінск»
У сезоне 2014/2015 баскетбольны клуб Цмокі-Мінск з Мінска прымаў удзел:
Велібейлі
У 1992—2020 гадах было пад кантролем узброеных сіл Арменіі і называлася Верышэн (арм.: Վերիշեն), уваходзіла ў Кашатагскі раён непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі. У ходзе Другой карабахскай вайны 1 снежня 2020 года сяло было занята ўзброенымі сіламі Азербайджана (армяне лічаць гэта акупацыяй).
Інтэрфейс каманднага радка
Інтэрфейс каманднага радка (Command line interface, CLI) — разнавіднасць тэкставага інтэрфейсу (CUI) паміж чалавекам і камп’ютарам, у якім інструкцыі камп’ютару даюцца пераважна праз увод з клавіятуры тэкставых радкоў (каманд), у UNIX-сістэмах магчыма ўжыванне мышы. Таксама вядомы пад назвай кансоль.
Інтэрфейс каманднага радка супрацьпастаўляецца сістэмам кіравання праграмай на аснове меню, а таксама разнастайным рэалізацыям графічнага інтэрфейсу.
Фармат вываду інфармацыі ў інтэрфейсе каманднага радка не рэгламентуецца; звычайна гэта таксама просты тэкставы ўвод, але можа быць і графічным, гукавым і іншым.
Прызначэнне
На прыладзе-кансолі, якая друкавала тэкст на паперы, інтэрфейс каманднага радка быў адзіным магчымым. На відэатэрміналах інтэрфейс каманднага радка ўжываўся праз такія прычыны:
Калі праграмай цалкам ці амаль цалкам можна кіраваць камандамі інтэрфейсу каманднага радка і падтрымлівацца пакетны інтэрфейс, умелае спалучэнне інтэрфейсу каманднага радка з графічным прадстаўляе карыстальніку вялікія магчымасці.
Фармат каманды
Найбольш агульны фармат каманд (у квадратныя дужкі змешчаны неабавязковыя часткі):
Сімвал пачатку каманды можа быць самым розным, аднак часцей за ўсё для гэтай мэты ўжываецца касая рыса. Калі радок уводзіцца без гэтага сімвала, выконваецца нейкая базавая каманда: напрыклад, радок «<tt>Вітаю</tt>» у IRC эквівалентны ўводу « ». Калі ж такой базавай каманды няма, сімвал пачатку каманды адсутнічае ўвогуле (як, напрыклад, у DOS).
Параметры каманд могуць мець самы розны фармат. У асноўным ужываюцца наступныя правілы:
Напрыклад, у нейкай абстрактнай гульні можа быць такая каманда:
Ужыванне
Асноўныя галіны ўжывання інтэрфейсу каманднага радка:
У аперацыйных сістэмах
Асноўнае ўжыванне інтэрфейсу каманднага радка — інтэрфейс аперацыйнай сістэмы. У Windows мова каманднага радка не мае дакладнай стандартызацыі, аднак існуе стандарт каманднага радка POSIX і яго мадыфікацыя ў межах GNU.
У камп’ютарных гульнях
Першапачаткова кансоль у гульнях выкарыстоўвалася для адладкі.
Як толькі з’явіўся інтэрфейс каманднага радка, сталі з’яўляцца і гульні, якія ім карысталіся, асабліва актуальна гэта было на тых платформах, дзе больш складаныя інтэрфейсы (графічныя) немагчыма было рэалізаваць праз апаратныя абмежаванні.
Найбольш яркім прыкладам гульняў, якія ўжываюць інтэрфейс каманднага радка, могуць быць названы тэкставыя квэсты, а таксама сеціўныя шматкарыстальніцкія ролевыя гульні — MUD. Каманды ў такіх гульнях уводзяцца на так званай псеўданатуральнай мове.
Таксама кансоль прапануе магчымасць змяняць налады прызначэння гарачых клавіш, што можа ўжывацца для падману праціўнік у шматкарыстальніцкіх гульнях, напрыклад, прапановай увесці каманду, якая скасуе ўсе гарачыя клавішы, у тым ліку адказныя за рухі гульца.
Інтэрфейс, які прапануецца модэрам, не заўсёды дазваляе змяняць меню; але ён заўсёды дазваляе дадаваць свае кансольныя каманды. Напрыклад, у DotA (мапе для гульні Warcraft III) рэжым гульні задае ўдзельнік, які гуляе сінімі, праз кансоль.
Буфет (мэбля)
Буфет (фр. buffet) — шафа для захоўвання прадуктаў харчавання, сталовага посуду і сталовых прыбораў, які складаецца з тумбы з распашнымі дзвярамі і размешчанымі над імі высоўнымі скрынямі або без іх, і шафы з зашклёнымі дзвярыма або без іх, усталяванага над гэтай тумбай на некаторай вышыні так, што прамежак паміж імі (ніша) можа выкарыстоўвацца для выкладкі страў на стальніцы тумбы і іх сервіроўкі перад падачай на стол. . Нізкі буфет называецца сервантам.
Гісторыя
Ужо ў XVII стагоддзі буфеты-шафы набылі той выгляд, які яны захавалі амаль да нашых дзён і які апынуўся найбольш рацыянальным: верхнія паліцы са шклянымі або зачыненымі (непразрыстымі) дзверцамі для шкляной і крыштальнай посуду, высоўныя скрыні для металічных сталовых прыбораў, асноўныя масіўныя ніжнія зачыненыя паліцы для цяжкай фарфоравай і металічнай посуду талерак, страў, чараў, чайнікаў і іншы посуду.
Заўвагі
<references group="" responsive="">
Варднаў
Варднаў (Որդնավ) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Асееўка
Асе́еўка (, Осеевка) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета. Месціцца за 7 км на поўдзень ад Мінска. Каля вёскі месціцца чыгуначны прыпыначны пункт Асееўка.
Гісторыя
У 1897 годзе фальварак, 2 двары, у Самахвалавіцкай воласці Мінскага павета Мінскай губерні.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У ліпені 1919 — ліпені 1920 гадоў і ў сярэдзіне кастрычніка 1920 года была пад акупацыяй Польшчы.
З 20 жніўня 1924 года ў Гатаўскім, з 1927 года ў Дзяргайскім сельсавеце Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930). З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне, з 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года вёска пад акупацыяй Германіі.
З 16 ліпеня 1954 года да 5 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Гатаўскага сельсавета. У 1991 годзе ў саўгасе «Рассвет» (цэнтр — Новы Двор).
Сезон 2015/2016 «Цмокі-Мінск»
У сезоне 2015/2016 баскетбольны клуб Цмокі-Мінск з Мінска прымаў удзел:
Вадзім Іванавіч Гаспадар
Вадзім Гаспадар (нар., Крывы Рог, УССР) — латвійскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам ва Украіне, потым услед за бацькамі пераехаў у Латвію. Гуляў у розных клубах, пераважна ў Латвіі. У 2009—2010 выступаў у Беларусі за «Віцебск». У сакавіку 2013 года перайшоў у гродзенскі «Нёман», але ўжо ў чэрвені пакінуў Гродна, так і не згуляўшы ніводнага матча. У хуткім часе перайшоў у фінскі клуб «Каяані».
У пачатку 2015 года вярнуўся на радзіму, стаўшы іграком клуба Першай лігі «Карамба/Дынама», які на наступны год выйшаў у Вышэйшую лігу і змяніў назву на «Рыга». Пасля сезона 2015 завяршыў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевую зборныя Латвіі.
Шлісельбург
У горадзе размешчана крэпасць «Арэшак» — філіял музея гісторыі Санкт-Пецярбурга.
Гісторыя
Горад быў заснаваны наўгародскім князем Юрыем Данілавічам у 1323 годзе, які заклаў на востраве Арэшак (тут расло шмат ляшчыны — ляснога арэха), драўляную крэпасць. Яна была названа ад назвы вострава Арэшак. У 1353 годзе наўгародцы заклалі каменную крэпасць, узвялі крэпасныя сцены і вежы.
Шведы шмат разоў бралі ў аблогу Арэшак, імкнучыся адціснуць наўгародцаў ад мора, і ён неаднаразова пераходзіў з рук у рукі. Па дамове 1616 года крэпасць была перададзена шведам. Яны пераназвалі ў Нотэбарг (Noteborg), перарабіўшы на свой лад рускую назву (Nöte - арэх, borg - крэпасць, горад).
У 1702 годзе адваяваны ў шведаў Пятром I, які даў гораду яго цяперашнюю назву (іншы варыянт — Шлюсенбург, простанародная назва — Шлюшын ). Мясцовасць каля крэпасці, на левым беразе Нявы, была заселена амаль адначасова з Арэшкам. Тут быў Спаса-Гарадзецкі цвінтар, ці Спас-на-Няве, пазней пераўтвораны ў пасад. А ў 1780 у пасад быў ператвораны ў павятовы горад Шлісельбург Санкт-Пецярбургскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны горад быў акупаваны і разбураны. З 1944 па 1992 гг. горад насіў імя Петракрэпасць.
У 1996 годзе выйшаў са складу Кіраўскага раёна, стаўшы самастойным муніцыпальным утварэннем. 1 студзеня 2006 года зноў увайшоў у Кіраўскі раён як гарадское паселішча.
Мясцовае самакіраванне
Частка МА «Шлісельбургскае гарадское паселішча» — Кудраўцаў Юрый Андрэевіч. Частка адміністрацыі горада — Рагозін Анатоль Анатолевіч.
Транспарт
Праз горад праходзіць аўтадарога Н-135 Санкт-Пецярбург — Кіраўск — Шлісельбург.
Ад Санкт-Пецярбурга да Шлісельбурга можна даехаць на аўтобусах №№ 440, 575, К-575.
Ажыццяўляюцца рачныя зносіны да крэпасці «Арэшак» і мястэчка Імя Марозава.
Паліца (мэбля)
Паліца (Hängeregal) — мэблевы выраб без пярэдняй сценкі, з задняй сценкай ці без яе, для размяшчэння кніг ці іншых прадметаў.
Урагленопсіс
Ураглено́псіс (Uroglenopsis) — род каланіяльных залацістых водарасцей сямейства вохраманадавых.
Віды
Вядома каля 10 прэснаводных планктонных відаў. На Беларусі ў Салігорскім вадасховішчы адзначаны і ў азёрах Баторына і Нарач  і.
Сезон 2016/2017 «Цмокі-Мінск»
У сезоне 2016/2017 баскетбольны клуб Цмокі-Мінск з Мінска прымаў удзел:
Вардуак
Вардуак (Վորդուակ), Ардэклі (Ördəkli) — сяло ў Кашатагскім раёне Нагорна-Карабахскай Рэспублікі.
Дзмітрый Аляксандравіч Алісейка
Дзмітрый Алісейка (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Астравец».
Клубная кар’ера
Выхаванец бабруйскай СДЮШАР-5, доўгі час выступаў за дубль мінскага «Дынама», але так і не дэбютаваў у аснове. Сезон 2012 правёў у арэндзе ў жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ». Гуляў за дубль, за асноўную каманду правёў толькі 1 матч.
У сакавіку 2013 года перайшоў у гродзенскі «Нёман». У гродзенскім клубе стаў часцей з’яўляцца на полі, хоць звычайна выхадзіў толькі ў канцы матча.