cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чарынг-Крос
Чарынг-Крос (Charing Cross) — скрыжаванне галоўных вуліц Вэстмінстэра — Уайтхола, Стрэнда і Пэл-Мэла (дакладней, Кокспур-стрыт) з паўднёвага боку Трафальгарскай плошчы. Гэта месца лічыцца геаграфічным цэнтрам Лондана і адсюль адлічваюцца адлегласці да іншых аб'ектаў гарадской інфраструктуры (раней гэту ролю выконвалі Лонданскі камень і Сент-Мэры-ле-Боу).
Назва паходзіць ад паклоннага крыжа, які Эдуард I загадаў паставіць тут, каля вёсачкі Чарынг, у памяць пра сваю жонку Элеанору Кастыльскую. Гэты крыж, як і яшчэ адзінаццаць, пазначаў месцы, дзе спынялася труна з яе целам пры пераносе ў Вэстмінстэрскае абацтва. З Чарынг-Кросам звязаны важныя падзеі Англійскай рэвалюцыі. У 1647 годзе парламенцкім дэкрэтам было пастаноўлена крыж Элеаноры знесці, а пасля аднаўлення манархіі на яго месцы пакаралі смерцю царазабойцаў. З 1675 года на месцы крыжа ўзвышаецца пакаранаму смерцю Карлу I. Побач з ім быў пастаўлены ганебны слуп, дзе прылюдна секлі злачынцаў.
У віктарыянскую эпоху ў сувязі з узвядзеннем на ўсход ад скрыжавання, паміж Стрэндам і Тэмзай, грандыёзнага вакзальнага комплексу Чарынг-Крос перад яго фасадам у пышных формах неаготыкі быў адноўлены Чарынгскі крыж каралевы Элеаноры.
Юрый Іванавіч Губарэвіч
Юрый Іванавіч Губарэвіч (нар., Белаазёрск, Бярозаўскі раён, Брэсцкая вобласць)  — беларускі палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся 23 лютага 1978 года ў горадзе Белаазёрск. Бацькі — інжынеры-будаўнікі.
У 1996—1998 гадах адзін з арганізатараў Маладога Фронту, член яго Цэнтральнага савета. У 1998—1999 гадах выканаўчы сакратар Беларускага студэнцкага прафсаюза «Салідарнасць». У 1999—2000 гадах рэгіянальны каардынатар Моладзевага інфармацыйнага цэнтра.
У 2000 годзе скончыў энергетычны факультэт Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі па спецыяльнасці інжынер-электрык. У 2003 годзе атрымаў дыплом магістра дзяржаўнага кіравання ў Акадэміі дзяржаўнага кіравання пры Прэзідэнце Украіны.
Вярнуўся ў Белаазёрск. Разам з іншымі актывістамі на мясцовыя выбары 2003 года яны вылучылі на большасць акругаў кандыдатаў і выйгралі. Дэмакраты атрымалі большасць, а Юрый Губарэвіч, як лідар гэтай групы, з’яўляўся намеснікам старшыні Белаазёрскага гарсавета ў сакавіку-снежні 2003 года. Пасля давыбараў быў пазбаўлены пасады. Да 2007 года дэпутат Белаазёрскага гарадскога Савета дэпутатаў. У 2003—2004 гадах рэгіянальны прадстаўнік па Брэсцкай вобласці ЗАТ «АНК Белраснафтахімрэсурс».
У 2003—2008 гадах старшыня Брэсцкай абласной арганізацыі Партыі БНФ. У 2004—2005 гадах дырэктар, намеснік дырэктара рэкламна-выдавецкага прыватнага ўнітарнага прадпрыемства «Палард». У 2004 годзе балатаваўся ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. З 2006 года намеснік дырэктара аналітычнага аддзела ГА «Міжнароднае аналітычна-інфармацыйнае агенцтва „Еўрапейская хваля“». У 2006 годзе давераная асоба і кіраўнік Брэсцкага абласнога штаба адзінага кандыдата ў прэзідэнты ад АДС Аляксандра Мілінкевіча.
У 2007—2009 гадах намеснік старшыні Партыі БНФ. У 2007 абраны намеснікам старшыні Руху «За Свабоду» на ўстаноўчым сходзе. У 2008 годзе балатаваўся ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
У 2012 годзе абраны першым намеснікам старшыні Руху «За Свабоду», у кастрычніку 2016 года — старшынёй Руху «За Свабоду». У 2016 годзе балатаваўся ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь ад Каліноўскай выбарчай акругі № 108 г. Мінска.
У 2017 годзе прыняў актыўны ўдзел у «Маршах недармаедаў» у Мінску (17 лютага) і Маладзечне (10 сакавіка). Пасля акцыі ў Маладзечне жорстка затрыманы і 11 сакавіка асуджаны на 15 сутак арышту па абвінавачванні ў арганізацыі несанцыяванага марша «Я не дармаед». У 2018 годзе балатаваўся на мясцовых выбарах у Мінскі гарадскі савет, на адным з участкаў перамог праўладнага кандыдата, але не атрымаў агульнай перамогі.
Браў удзел у прэзідэнцкай выбарчай кампаніі 2020. Яго каманда, выкарыстоўваючы легальную магчымасць, праводзіла пікеты дзеля таго, каб казаць пра небяспеку выбараў у абстаноўцы распаўсюджання каранавіруса — як для здароўя грамадзян, так і для іх правоў як выбаршчыкаў. Адказны па пытаннях рэгіянальнага развіцця ў Народным антыкрызісным кіраўніцтве.
Жыве ў Мінску на вулiцы Чарнышэўскага.
Сям’я
Жанаты, мае дзвюх дачок. Жонка працуе ў ІТ-кампаніі праектным менеджарам.
Мыхайліўка (Луцкі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смалыгіўскай вясковай абшчыны.
Спіс аб’ектаў PGC (1773001—1774000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1773001—1774000)
Адысея
«Адысе́я» (Ὀδυσσεία) — другая (пасля «Іліяды») класічная паэма, якая прыпісваецца старажытнагрэчаскаму паэту Гамеру.
Створаная, праўдападобна, у VIII стагоддзі да н. э. або крыху пазней. Напісана гекзаметрам (каля 12100 вершаў). Паэма складаецца з 24 песень і пачынаецца са звяртання да Музы. Распавядае аб прыгодах міфічнага героя па імі Адысей падчас яго вяртання на радзіму пасля заканчэнні Траянскай вайны, а таксама аб прыгодах яго жонкі Пенелопы, якая чакала Адысея на востраве Ітака.
Грэкі адчуваюць немагчымасць авалодаць Трояй. Тады найбольш разумны з іх — цар вострава Ітакі Адысей — прыдумляе велізарнага драўлянага каня, у якім хаваюцца грэчаскія ваяры (30 чалавек, сярод якіх Менелай і сам Адысей). Каня пакідаюць як падарунак траянцам, а грэкі робяць выгляд, што адплываюць дадому. Траянцы задаволены падарункам і святкуюць перамогу. Але дачка траянскага цара прарочыца Касандра і жрэц Лаакоан просяць суайчыннікаў не давяраць грэкам. У прарочыя словы Касандры ўжо даўно ніхто не верыць, а на Лаакаона і яго сыноў нападаюць дзве велізарныя змяі, накіраваныя апякункай грэкаў багіняй Афінай, і душаць іх. Каня ўвозяць у горад. Жанчыны кветкамі ўпрыгожваюць яго. Ноччу з чэрава каня вылазяць грэкі і адкрываюць гарадскія вароты. Ахейцы захопліваюць горад. Троя гіне. Усе мужчыны-абаронцы знішчаны, дзяцей і жанчын бяруць у палон. Выратоўваецца адзін з герояў — Эней — сын Анхіса і багіні Афрадыты. Ён са сваім сынам Юлам і некаторымі з простых жыхароў Троі плыве ў Італію, дзе асноўвае новую дзяржаву — будучую Рымскую імперыю.
Расповед пра лёс Троі — толькі адзін з устаўных эпізодаў «Адысеі», паэмы марскога падарожжа. Аўтар паэмы сабраў яе з матэрыялу самых розных міфаў, стварыўшы белетрыстычны твор, цэласны і гарманічны. Большасць з міфаў не маюць ніякага дачынення да падзення Троі. Але вобраз Адысея, героя Траянскай вайны цэментуе сюжэт.
3 Адысеем звязаны розныя падзеі, якія раней тычыліся іншых герояў казак ды легенд. Прычым Адысей — не авантурыст, свядомы шукальнік прыгод. Добры муж і бацька, цар земляробчага народа, ён пастаянна марыць пра вяртанне на радзіму. Але прыгоды нібы самі шукаюць яго. У неверагодных перыпетыях сюжэта вельмі цяжка раздзяліць вымысел і рэальнасць. Так, пачвары Сцыла і Харыбда — персаніфікаваныя горы па абодва бакі Месінскага праліва, на той час непраходнага для караблёў.
Яшчэ адзін матыў у паэме — сустрэча мужа і жонкі пасля доўгага расстання. Пакуль Адысей адсутнічае, да яго жонкі Пенелопы сватаюцца шматлікія (паводле адной версіі, 112 чалавек) жаніхі. Яны падоўгу жывуць у доме Адысея, крыўдзяць яго дарослага сына Тэлемаха, застольнічаюць, увогуле паводзяць сябе непрыстойна. Праўда, яны традыцыйна кожны дзень на вачах Пенелопы праводзяць спартыўныя спаборніцтвы, як і належыць жаніхам, але затым балююць, бессаромна знішчаюць усе прыпасы, крыўдзяць насельнікаў палаца. Урэшце Пенелопа прапаноўвае ім вырашальнае выпрабаванне: стрэліць з лука Адысея. Зрабіць гэта здолеў толькі сам Адысей, які інкогніта і вельмі ў час вярнуўся на родны востраў у выглядзе жабрака. Больш за тое, ён расстрэльвае са свайго лука ўсіх (акрамя аднаго) жаніхоў, помсцячы за крыўды жонкі і сына. Затым Пенелопа пазнае мужа па прыкметах, якія ведаюць толькі яны — муж і жонка.
У вобразе Адысея гераічныя рысы (пераадоленне звышнатуральных перашкод і спакусаў) адступаюць на задні план перад якасцямі розуму, вынаходлівасцю і разважлівасцю. У паэме адлюстраваны рэаліі як старажытнага крыта-мікенскага перыяду, так і падзеі часоў жыцця самога Гамера.
Амедэа Б’яваці
Амедэа Б’яваці (Amedeo Biavati;  — ) — італьянскі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1938 у складзе нацыянальнай зборнай Італіі.
Вынаходнік дрыблінга пад назвай «двайны крок», якім пазней карысталіся такія гульцы, як Пеле, Раналду, Раналдынью і іншыя.
Сарніўка (Луцкі раён)
Сарніўка (Са́рнівка) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Смалыгіўскай вясковай абшчыны.
Джэнуры
Джэнурі (Genuri) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Медыя-Кампідана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тыга
Тыга́ (Tiga), або Такано́д (Tokanod) — невялікі востраў архіпелага Луаятэ. Уваходзіць у склад Новай Каледоніі. Плошча - 10 км². Насельніцтва (2004 г.) - 150 чал.
Прырода
Тыга — тыповы падняты атол, які ўзвысіўся над акіянам некалькі мільёнаў гадоў таму дзякуючы дзейнасці падводнага вулкана. Паверхня складзена кіпрымі вапнякамі. У выніку эрозіі на востраве сфарміраваліся карставыя пячоры. Значную частку сушы займае плато вышынёй да 76 м. Паверхневых вадацёкаў няма. На Тыга знойдзена радовішча фасфатаў, якое, аднак, ніколі не распрацоўвалася.
Гісторыя
Тыга быў населены каля 3 тысяч гадоў таму меланезійцамі. Археолагамі былі знойдзены старажытныя пячорныя пахаванні, якія сведчаць, што перасяленцы здолелі добра адаптавацца да неспрыяльных умоў малога вострава, дзе адчувалася нястача пітной вады. Іх нашчадкамі з'яўляюцца сучасныя насельнікі — прадстаўнікі невялікага канакскага племені, якія размаўляюць на мове, блізкай да дрэху жыхароў суседняга вострава Ліфу. У 1840 г. брытанскія місіянеры распаўсюдзілі сярод іх пратэстантызм.
Інфраструктура
У нашы дні на паўночным усходзе вострава існуе адзінае паселішча, жыхары якога займаюцца земляробствам, рыбалоўствам і зборам малюскаў. На плато, дзе дажджавой вільгаці значна болей, чым на прыбярэжнай нізіне, яны вырошчваюць гародніну. Раней Тыга славіўся ўраджаямі цыбулі, што вывозілася на Новую Каледонію. У наш час земляробства забяспечвае ўнутраныя патрэбы астравіцян. На знешні рынак паступае толькі мясцовая копра. Пітную ваду па традыцыі захоўваюць у карставых ямінах. Электрычнасць атрымоўваюць з дапамогай сонечных батарэй.
У паселішчы ёсць амбулаторыя, школа, пратэстанцкі касцёл, крама, прычал і аэрадром. Негледзячы на адсутнасць гасцініц, востраў наведваюць турысты. Падтрымліваецца марская і паветраная транспартная сувязь з Ліфу.
NBA 2K21
NBA 2K21 — баскетбольны, распрацаваны «» і выдадзены «», заснаваны на Нацыянальнай баскетбольнай асацыяцыі (НБА). Гэта 22-я гульня ў серыі. Яна выйшла 4 верасня 2020 года на PC, «Nintendo Switch», «PlayStation 4», «Xbox One» і для сэрвісу «» і 12 лістапада таго ж года на «PlayStation 5» і «». «NBA 2K21 Arcade Edition» была выпушчана ў «» 2 красавіка 2021 года.
Вірсерум
Вірсерум (швед. Virserum) — горад у Швецыі, размешчаны ў камуне Хультсфред лена Кальмар.
Насельніцтва — 1847 чалавек. Да 1971 года з’яўляўся пасёлкам гарадскога тыпу (köping). Першая згадка ў крыніцах пра Вірсерум адносіцца да 1278 года. У 1543 годзе падчас паўстання Нільса Даке каля Вірсерума адбылася бітва паміж урадавымі войскамі і атрадамі паўстанцаў, у выніку якога паўстаўшыя сяляне пацярпелі паразу.
З XIX стагоддзя з’яўляецца цэнтрам па вытворчасці мэблі. Зараз у горадзе працуе Музей мэблевай прамысловасці.
Занеўскі
Занеўскі — польскае і беларускае прозвішча.
Прыгоды Шэрлака Холмса і доктара Ватсана
Прыгоды Шэрлака Холмса і доктара Ватсана (Приключения Шерлока Холмса и Доктора Ватсона) — другая частка савецкай серыі тэлефільмаў па матывах апавяданняў Артура Конан Дойла пра Шэрлака Холмса, якая выйшла ў 1980 годзе.
Бадахшан (правінцыя)
Бадахшан (дары بدخشان Badaxšān, пушту بدخشان, Тадж. Бадахшон) — правінцыя на паўночным усходзе Афганістана, якая мяжуе з Таджыкістанам, Пакістанам і Кітаем. На захадзе мяжуе з правінцыяй Тахар.
Насельніцтва
Этнічны склад (па змяншэнні): таджыкі, памірцы, кыргызы.
Ботын
Ботын (Бо́тин) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Каліпса
Каліпса (Καλυψώ) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі німфа, якая жыла на востраве Агігія на Крайнім захадзе, куды патрапіў выратаваны Адысей адломкам карабля, разбітага маланкай Зеўса за вынішчэнне быкоў Геліяса.
Удэвала
Удэвала (швед. Uddevalla) — горад у Швецыі, у лене Вестра-Гёталанд, цэнтр аднайменнай камуны. Горад Удэвала размешчаны на заходнім узбярэжжы Швецыі, у месцы ўпадзення ракі Бевеон у заліў Скагерака, за 85 кіламетраў на поўнач ад Гётэбарга. Плошча горада — 16,92 км². Колькасць насельніцтва — 31212 чалавек (2010).
Каліпса
Асноўны міф
Дачка Атланта і (паводле Гігіна) Плеоны. Паводле версіі, дачка Геліяса.
На Агігіі Каліпса жыла сярод прыгожых краявідаў, у гроце, увітым вінаграднымі лозамі. Яна — умелая ткачыха. Штодня з'яўлялася ля кроснаў у празрыстым срэбным адзенні.
Каліпса трымала ў сябе Адысея 7 гадоў, хаваючы ад астатняга свету (паводле версіі, год ). Марна жадала звязаць з ім сваё жыццё назаўжды, прапаноўваючы яму неўміручасць і вечную юнацкасць. Адысей не пераставаў тужыць па радзіме і жонцы. Нарэшце багі злітаваліся і паслалі да яе Гермеса з загадам адпусціць Адысея. Каліпса супраць волі вымушаная была яго вызваліць, папярэдне аказаўшы яму дапамогу ў будаўніцтве плыта, на якім ён і пусціўся ў наступнае плаванне.
Іх дзеці ў «Адысеі» не згаданыя. Паводле іншых аўтараў, яна нарадзіла ад Адысея сына Латына ; альбо нарадзіла ад Адысея Наўсіфоя і Наўсіноя. Таксама нарадзіла ад Гермеса кефаленаў.
Паводле версіі Гігіна, скончыла жыццё самагубствам з-за кахання да Адысея.
Дзергялёўскі сельсавет
Дзергялё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзергялі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Тулаўскага сельсавета.
IC 3618
IC 3618 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анатоль Антонавіч Рэвут
Анато́ль Анто́навіч Рэ́вут (, г., Беларуская ССР — , г. , Расійская Федэрацыя) — савецкі дзяржаўны дзеяч, першы намеснік старшыні Дзяржплана СССР — Міністр СССР (1985—1989).
Біяграфія
У 1952 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Член КПСС у 1955—1991 гадах. Член ЦК КПСС у 1986—1990 гадах.
З ліпеня 1989 года — персанальны пенсіянер саюзнага значэння.
Памёр 11 красавіка 2001 года ў Маскве. Пахаваны ў Маскве на Траякураўскіх могілках.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР.
Зборная Мальты па футболе
Зборная Мальты па футболе прадстаўляе Мальту на міжнародных матчах па футболе. Кіруючая арганізацыя — Футбольная асацыяцыя Мальты.
M66 (аб’ект Месье)
M66 (каталог Месье) — спіральная галактыка ў сузор’і Ільва.
Быхаўскі раён
Бы́хаўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Магілёўскай вобласці. Мяжуе з Магілёўскім, Чавускім, Слаўгарадскім, Кіраўскім, Клічаўскім раёнамі Магілёўскай і Рагачоўскім — Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Быхаў.
Геаграфія
Размешчаны на поўдні Магілёўскай вобласці. Заходнюю частку раёна займае Цэнтральнабярэзінская, усходнюю — Аршанска-Магілёўская раўніны. Плошча раёна складае 2300 км².
Асноўныя рэкі — Дняпро з прытокамі Чарнаўка, Баброўка, Трасна, Ухлясць з Варонінкай, Тошчыца, Адаменка, Рдзіца, Лахва, Макранка, Друць (на ёй створана Чыгірынскае вадасховішча), Грэза і Балонаўка.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 35 300 чалавек, у тым ліку ў гарадскіх умовах пражываюць 16100 чалавек.
Транспарт
Праз раён праходзяць чыгункі «Магілёў-Жлобін», аўтадарогі «Магілёў-Гомель», «Магілёў-Бабруйск». Дняпро на тэрыторыі раёна — суднаходны.
Аздзіў
Аздзіў (Озді́в) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Медуэй
Медуэй:
Кубараў
Кубараў — прозвішча.
Бісус
Найбольш звычайна выкарыстанне малюскамі бісусу для прымацавання да цвёрдых паверхняў. Для маладых асобін некаторых відаў апісана пасіўнае плаванне ў тоўшчы вады з дапамогай пучкоў нітак, якія выступаюць у ролі ветразя (byssal drift).
Мяркуюць, што бісус узнік як прыстасаванне для ссядання планктонных лічынак на дно. Гэта збольшага пацвярджаецца тым, што прадстаўнікі толькі нямногіх груп захоўваюць дзейную бісусавую залозу на працягу ўсяго жыцця. Большасць такіх формаў вядзе маларухомы або нерухомы лад жыцця на цвёрдых субстратах:, , , і. Выключэнне з гэтага правіла складаюць, якія актыўна плаваюць.
Вісон
З доўгіх биссусных нітак міжземнаморскіх вырабляюць тонкую залацістую тканіну — вісон, таксама званы «марскім шоўкам». Па сведчанні Герадота ў Старажытным Егіпце вісон выкарыстоўвалі для абгортвання мумій.
Дыяна (прынцэса Уэльская)
Дыяна, прынцэса Уэльская (Diana, Princess of Wales), народжаная лэдзі Дыяна Спенсер (Lady Diana Spencer; 1 ліпеня 1961, Сандрынгем, Норфалк — 31 жніўня 1997, Парыж) — з 1981 па 1996 першая жонка прынца Уэльскага Чарлза, спадчынніка брытанскага прастола. Шырока вядомая як прынцэса Дыяна, лэдзі Дыяна або лэдзі Дзі. Паводле апытання, праведзенага ў 2002 годзе вяшчальнай кампаніяй Бі-бі-сі, Дыяна заняла трэцяе месца ў спісе ста найвялікшых брытанцаў у гісторыі.
Біяграфія
Дзяцінства Дыяна правяла ў Сандрынгеме, тамсама атрымала пачатковую хатнюю адукацыю. Яе настаўніцай стала гувернантка Гертруда Ален, якая вучыла яшчэ Дыяніну маці.
Сваю адукацыю Дыяна працягнула ў Сілфілдзе, у прыватнай школе каля Кінгс-ліны, потым у падрыхтоўчай школе Рыдлсуорт-Хол.
У дванаццаць гадоў яе прынялі ў прывілеяваную школу для дзяўчат ва Уэст-Хіл, у Севеноукс, графства Кент.
«Лэдзі Дыянай» яна стала ў 1975 годзе, калі яе бацька прыняў спадчынны тытул графа. У гэты перыяд сям’я пераязджае ў старажытны радавы замак Олтарп-Хаўс у Нартгемптаншыры.
Узімку 1977 гады, перад тым як паехаць вучыцца ў Швейцарыю, шаснаццацігадовая лэдзі Дыяна ўпершыню сустракае прынца Чарлза, калі той прыязджае ў Олтарп на паляванне.
Апынуўшыся ў Швейцарыі, Дзіяна хутка засумавала па доме, таму вярнулася ў Англію раней часу. Разам з трыма сяброўкамі яна наняла кватэру ў цэнтры Лондана і пачала працаваць памочніцай выхавальніка ў дзіцячым садку «Маладая Англія» у Піміліка.
Сямейнае жыццё
Дачка графа Спенсера, прадстаўніка галіны таго ж сямейства Спенсер-Чэрчыляў, што і Джон Чэрчыль, герцаг Мальбара, і Уінстан Чэрчыль. Нягледзячы на ​​фармальна «некаралеўскае» паходжанне, у Дыяне цякла каралеўская кроў. Яе продкі па бацьку былі носьбітамі каралеўскай крыві праз незаконнароджаных сыноў караля Карла II Англійскага і незаконнароджанай дачкі караля Якава IІ. Графы Спенсер здаўна пражывалі ў самым цэнтры Лондана, у Спенсер-хаузе.
Дыяна пазнаёмілася з прынцам у час дабрачыннага мерапрыемства, выйшла замуж за яго 29 ліпеня 1981 года; да вяселля была прыкавана вялікая ўвага публікі і СМІ. У 1982 і 1984 нарадзіліся сыны Дыяны і Чарлза, прынцы Уільям і Гары (Генры) Уэльскі, якія з’яўляюцца наступнымі ў чарзе на спадчыну брытанскай кароны пасля свайго бацькі. К сярэдзіне 1990-х гадоў адносіны паміж мужам і жонкай сапсаваліся, у прыватнасці, праз працяглыя адносіны Чарлза з Камілай Паркер Боўлз (якая, пасля гібелі Дыяны, стала яму за жонку). Сама Дыяна колькі часу была ў блізкіх адносінах з сваім інструктарам па верхавой яздзе Джэймсам Х’юітам, у чым прызналася ў 1995 годзе ў тэлеінтэрв’ю (годам раней Чарлз зрабіў аналагічнае прызнанне аб сувязі з Камілай). Шлюб распаўся ў 1992 годзе, пасля чаго муж і жонка жылі па сабе, і завяршыўся разводам ў 1996 годзе з ініцыятывы каралевы Елізаветы II.
Незадоўга да гібелі, у чэрвені 1997 года, Дыяна пачала хадзіць з кінапрадзюсерам Додзі аль-Фаедам, сынам егіпецкага мільярдэра Махамеда аль-Фаеда, аднак апрача прэсы гэты факт не пацвердзіў ні адзін з яе сяброў, таксама гэта абвяргаецца ў кнізе дварэцкага Лэдзі Дыяны — Пола Барэла, які быў блізкім сябрам прынцэсы.
Джэзіка
Джэзіка (Gesico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Насельніцтва складае 988 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 9040. Тэлефонны код — 070.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Азэраны (Луцкі раён)
Азэраны (Озеря́ни) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бадгіс (правінцыя)
Бадгіс (дары بادغیس Bādġīs, пушту بادغیس) — правінцыя на паўночным захадзе Афганістана. Мяжуе на поўдні з правінцыяй Герат, на паўночным усходзе з Фар'яб, а на ўсходзе з правінцыяй Гор.
Баткенская вобласць
Батке́нская вобласць (Баткен облусу, Баткенская область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Кыргызстана, вобласць. Размешчаная ў паўднёва-заходняй частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Баткен.
Бадгіс (правінцыя)
Гісторыя
Назва правінцыі паходзіць ад персідскага слова «бадхез», які азначае «месца, дзе зараджаецца вецер». Правінцыя была ўтворана ў 1964 годзе з частак правінцый Герат і Мейманех. Калі ўлада ў Афганістане ўзяў рух «Талібан», то Бадгіс стаў адным з апошніх захопленых імі вілаетаў. Мясцовае таджыкскае насельніцтва не моцна сімпатызавала талібам-пуштунам, і таму ў 2001 годзе «Паўночны альянс» хутка ўзяў правінцыю пад свой кантроль.
Баткенская вобласць
Мяжуе з Ошскай вобласцю (на захадзе). На поўначы праходзіць мяжа Кыргызстана з Узбекістанам, на захадзе і поўдні — з Таджыкістанам. Абедзве краіны маюць у Кыргызстане на тэрыторыі Баткенскай вобласці сваі эксклавы і анклавы (2 з боку Таджыкістана, 4 — Узбекістана).
Балеро
Балерó (bolero ) — іспанскі народны танец. Характэрныя музычна-стылевыя рысы: памер 3/4, асаблівыя рытмаформулы (адна з такіх паказана на ілюстрацыі), стрыманы тэмп.
Гісторыя ўзнікнення
Першыя гістарычныя сведчанні пра балеро адносяцца да другой паловы XVIII стагоддзя. Іспанскі фалькларыст, які пісаў пад псеўданімам дон Прэсіза , меркаваў, што гэты танец прыдумаў каля 1780 года танцор. Згодна з сучаснымі даследаваннямі, тэрмін «балеро» ўпершыню сустракаецца ў 1773 годзе як сцэнічная рэмарка ў камедыйнай інтэрмедыі (sainete) Рамона дэ ла Круса «Прыстойная гасцініца». Гісторыкі мяркуюць, што музычны матэрыял для ранніх балеро танцоры пазычалі з.
Выкананне
Для розных абласцей Іспаніі характэрны розныя віды гэтага танца. Трохдольны памер такта можа па-рознаму драбніцца: за роўнымі долямі першага такта на моцную долю наступнага такта трапляе паўза з наступнымі трыма нотамі меншай працягласці. У іншым рытмічным варыянце балеро на кароткія ноты драбніцца першы такт, пры гэтым замест першай ноты ідзе паўза.
Балеро танцуецца пад акампанемент гітары і барабана, пры гэтым танцоры дапаўняюць рытмічны малюнак музыкі ігрой на кастаньетах.
Вэрхнёрагачыцкі раён
Вэрхнёрагачыцкі раён (Верхньорогачицький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэрхні Рагачык (Верхній Рогачик).
Утвораны ў 1944 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 12114 чалавек, плошча — 1000 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 6 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 20 сёлаў.
IC 3619
IC 3619 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Знаменскі раён (Арлоўская вобласць)
Геаграфія
Знаменскі раён мяжуе з Болхаўскім, Арлоўскім, Урыцкім і Хатынецкім раёнамі, а таксама з Калужскай вобласцю. Плошча раёна складае 817,10 км².
Буяны (Валынская вобласць)
Буяны (Буяни́) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Аляксандр Янавіч Любанскі (Александр Иванович Любанский; Aleksander Lubański) (, маёнтак Любань, Вілейскі павет, Віленская губерня, Расійская Імперыя —, маёнтак Варонча, Навагрудскі павет, Польшча) — грамадскі дзеяч Расійскай імперыі і Беларусі, член палітычнага руху «краёўцаў»-кансерватараў, буйны землеўласнік і арганізатар сельскагаспадарчай і прамысловай вытворчасці ў Беларусі, інвестар, мецэнат, філантроп. Надворны саветнік (1915). Апошні прыватны ўласнік Лошыцкай сядзібы і маёнтка (пад Мінскам).
Паходжанне і сям’я
Належаў да сярэднезаможнага маянтковага каталіцкага шляхецкага роду Любанскіх гербу «Грымала», прадстаўнікі якога займалі розныя пасады ў Пінскім павеце ВКЛ і Віленскай і Мінскай губернях Расійскай Імперыі.
Нарадзіўся ў 1863 г. у родавым маёнтку Любань (Вілейскі павет, Віленская губерня, Расійская Імперыя) у дваранскай каталіцкай сям’і Яна Янавіча Любанскага (1820—1884) і яго жонкі Аляксандры Юзафаўны Сулістроўскай. Быў хрышчаны ў каталіцтва пад імем «Аляксандр-Раман-Юзаф».
У лютым 1892 г. у Вільні зрабіў заручыны, а пазней ажаніўся з дваранкай-каталічкай Ізабэлай-Ганнай Янаўнай Мержаеўскай (1876—1943), якая была дачкой Яна Антонавіча Мержаеўскага і Марыі Яўстахаўны Рдултоўскай — дачкі Яўстаха Казіміравіча Рдултоўскага (1824—1902) і Мальвіны Кунцэвіч.
M95 (аб’ект Месье)
M95 (каталог Месье) — спіральная галактыка ў сузор’і Ільва.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Адукацыя
Скончыў Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт.
Грамадская дзейнасць
Паступіў на службу (па дзіцячым прытулкам) 11 сакавіка (ст.ст.) 1893 г. : у 1893—1915 гг. з’яўляўся ганаровым членам Імператарскага Віленскага губернскага папячыцельства дзіцячых прытулкаў, дзе шмат год быў ганаровым членам у тым ліку і яго брат Яўстах Янавіч Любанскі. Атрымаў залачоны знак службы па дзіцячым прытулкам.
У 1893 г. стаў адным з трох інвестараў (разам з архітэктарам Тадэвушам Раствароўскім і інжынерам Ігнатам Парчэўскім) будаўніцтва ў 1893—1895 гг. самага шыкоўнага ў Вільні гатэля «St. Georges» (у цяпераўні час «Grand Duke Palace»). Для гэтых мэт інвестары ў тым ліку ўзялі значны крэдыт, які быў прадастаўлены Санкт-Пецярбургска-Тульскім пазямельным банкам. Праз некалькі гадоў пасля адкрыцця гатэля Тадэвуш Раствароўскі і Аляксандр Любанскі прадалі свае долі, але пакінулі для сабе ў будынку апартаменты, якія мелі яшчэ з самага пачатку.
Упамінаецца, што ў 1894—1896 гг. быў у Вілейцы адным са старшынь Вілейскага грамадскага сходу.
Шмат год працаваў у Віленскім аддзяленні Дзяржаўнага банку Расійскай Імперыі: спачатку са снежня 1897 па 1912 г. членам камітэту па ўліку сола-вэксаляў землеўласнікаў, а пасля ў 1913—1915 гг. — членам улікова-пазыковага камітэту (секцыі па сельскагаспадарчым крэдытам) у Інспекцыі па справам дробнага крэдыту.
Як і бацька Ян Янавіч Любанскі (1820—1884), Аляксандр Любанскі быў з 1899 г. членам Віленскага таварыства сельскай гаспадаркі. Створанае ў 1884 г., Віленскае таварыства сельскай гаспадаркі ў 1890-ыя гг. па сутнасці прыпыніла сваё існаванне. Паводле мемуараў графа Іпаліта Корвін-Мілеўскага (1848—1932), адным з ініцыятараў аднаўлення з 20 лістапада (2 снежня) 1899 г. актыўнай дзейнасці таварыства быў Аляксандр Любанскі, які таксама быў у 1900—1906 гг. членам Рады гэтага таварыства.
У 1904 г. быў адным са старшынь Віленскага дваранскага клубу.
10 (23) верасня 1904 г. у Вільні ў шэрагах іншых дваран-каталікоў літоўска-беларускіх губерняў прысутнічаў на адкрыцці помніка расійскай імператрыцы Кацярыне II.
У часы рэвалюцыі 1905—1907 гадоў у Расійскай Імперыі сяляне вёскі Каралеўцы Вілейскага павета падгаварылі наёмных работнікаў маёнтку Любань на арганізацыю забастоўкі, з-за чаго Любанскія і ўласнікі суседніх маёнткаў вымушаны былі часова з’ехаць з Вілейскага павета на жыхарства ў Вільню  — у дом № 3 на вуліцы Вялікая Пагулянка. У маёнтку Аляксандра Любанскага — Яхімоўшчыне — з восені 1906 да вясны 1907 г. на бровары працаваў памочнікам вінакура Сасноўскага малады паэт Янка Купала, дзе стварыў шмат сваіх славутых вершаў («А хто там ідзе?», «Гэта крык, што жыве Беларусь», «З песень нядолі», «Ворагам Беларушчыны» і інш.).
Заснаваў першую ў Вілейцы прамысловую вытворчасць — лесапільны завод (сёння гэта — мясцовае ААТ «Буддэталі»), дзе была таксама малатокавая электрычная ўстаноўка па асвятленні будынкаў прадпрыемства. У 1906 г. стаў фундатарам участку ўласнай зямлі ў цэнтры Вілейкі і значнай сумы грошай для ўзвядзення каталіцкага касцёла Узвіжання Святога Крыжа ў Вілейцы, а таксама старшынёй будаўнічага камітэта і закладальнікам першага каменю 8 ліпеня (ст.ст.) 1907 г. пры пачатку будаўніцтва касцёла разам з вілейскім дэканам Віктарам Белазорам з благаславення віленскага каталіцкага біскупа.
У 1913—1915 гг. — член (ад лесаўласнікаў Віленскай губерні) Віленскага губернскага лесаахоўнага камітэта.
У 1912—1915 гг. (па прызначэнні расійскага ўрада) быў дэпутатам дваранства (вывадовым дэпутатам) ад Вілейскага павета ў Віленскім дваранскім дэпутацкім сходзе. Па прычыне пачатку Першай сусветнай вайны і прыходу ў Віленскую губерню нямецкіх войск не змог далей выконваць абавязкі дэпутата дваранства Вілейскага павета і пераехаў у Мінск, які быў на расійскім баку лініі фронту. Упамінаецца, што ў 1915 г. меў чын надворнага саветніка.
Падчас Усерасійскага сельскагаспадарчага перапісу мая 1917 года Аляксандр Янавіч Любанскі ўласна запісаўся як беларус па нацыянальнасці.
Разам з іншымі членамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі шчыра падтрымліваў ідэю палітычнай суб’ектнасці Беларусі. 16 чэрвеня 1918 г. у Мінску т.зв. «група Эдварда Вайніловіча» звярнулася з Дэкларацыяй да камандзіра 10-й нямецкай арміі нямецкага генерала Эрыха фон Фалькенгайна, у якой прасіла паспрыяць прызнанню незалежнасці Беларускай дзяржавы: «Агульны сход Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, які складаецца з верных сыноў і грамадзян гэтай краіны, выказвае гарачае пажаданне, што багатая гістарычнымі, дзяржаўнымі традыцыямі і этнаграфічнай адметнасцю Беларусь, краіна з уласнай культурай з дапамогай магутнага Германскага Рэйха будзе прызнана незалежнай дзяржавай па прыкладу Літвы і Украіны і расквітнее ў саюзе з Цэнтральна-еўрапейскімі дзяржавамі». Гэтая Дэкларацыя была падпісана прадстаўнікамі МТСГ (Эдвард Вайніловіч, Мечыслаў Пароўскі, Вітальд Лопат, Зыгмунт Рэвенскі, Ігнат Віткевіч), Саюза землеўласнікаў Мінскай губерні (граф Ежы Чапскі, Аляксандр Янавіч Любанскі, Леў Львовіч Ваньковіч, Міхал Валовіч) і Саюза Мінскага дваранства (Людвік Уняхоўскі, Геранім Кеневіч, Юзаф Свянціцкі). У ліпені 1918 г. кіраўнік Прадстаўніцтва Рэгенцыйнай Рады Каралеўства Польскага у Берліне граф Адам Ронікер атрымаў распараджэнне з дапамогай друку пазнаёміць грамадства Германскай Імперыі і Аўстра-Венгерскай Імперыі з гэтым дакументам. У суправаджальным лісце да распаражэння ўказвалася, што мінскія землеўласнікі падтрымліваюць незалежнасць Беларусі, абвешчаную Радай БНР, і іх пазіцыя не звязана з польскім нацыянальным рухам.
Як вынікае з мемуараў Эдварда Вайніловіча, пасля таго, як у канцы кастрычніка/пачатку лістапада 1918 г. нямецкія войскі пакідалі тэрыторыю Магілёўскай губерні паводле рашэнняў Брэсцкага міру з бальшавікамі ад 3 сакавіка 1918 г., у Мінску лідары карэннага дваранства Мінскай губерні (галоўным чынам, члены Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі) выказаліся супраць падзелу Беларусі на часткі, выступілі з ініцыятывай стварэння пад нямецкім куратарствам «Вялікага Княства Літоўска-Беларускага» (з літоўска-беларускіх губерняў). У Берлін (сталіцу Германскай Імперыі) з місіяй ад мінскіх дваран-кансерватараў на чале дэлегацыі мясцовых дваран (князь Антоні Альбрэхт Радзівіл, Станіслаў Хржанстоўскі, граф Ежы Чапскі, Аляксандр Янавіч Любанскі) і прадстаўніка купецтва і прадпрымальнікаў (Грэгар Каплан) 24 кастрычніка 1918 г. паехаў Раман Аляксандравіч Скірмунт (1868—1939), але атрымаць аудыенцыю ў германскага імператара Вільгельма II ім не ўдалося. У Берліне пачалася Лістападаўская рэвалюцыя (1918), якая ліківідавала нямецкую манархію і ўстанавіла рэспубліку.
З прыходам у 1920 г. на Міншчыну бальшавіцкіх войск Аляксандр Любанскі разам з жонкай выехаў на жыхарства ў польскую дзяржаву, бо на польскім баку ў яго заставалася частка яго маёнткаў (Любань і Варонча).
Маёнткі
У 1909 г. у маёнтку Любань таксама налічваліся сыраварня, гараж, аранжарэя, лядоўня і новы палац Любанскіх. Асобна ад новага палаца стаялі флігель і дом для рабочых. А стары палац Любанскіх (які згарэў за некалькі год да таго) быў пераабсталяваны ў якасці сыраварні, лядоўні і розных складскіх памяшканняў.
Пасля знікнення ў 1913 г. брата Яўстаха Янавіча Любанскага (1859—пасля 1915), Аляксандр Янавіч Любанскі, уласнік маёнтка Любані, стаў яшчэ і ўласнікам братавага маёнтка Лошыца і лошыцкага палаца (пад Мінскам).
Граф Іпаліт Корвін-Мілеўскі ў сваіх мемуарах адзначае, што па прычыне ваенных дзеянняў у Віленскай губерні статак яго вельмі дарагіх коней (у тым ліку чатырохгадовы жарабец «Туніс» коштам 10 тысяч рублёў) з маёнтка Лаздуны пэўны час перабываў для захавання ў канцы 1919 г. у маёнтку Аляксандра Любанскага Лошыца, дзе дарослыя коні Мілеўскага былі выкарыстаны для палявых работ на пашы маёнтка Лошыца. Бацька графа Іпаліта, Оскар Іпалітавіч Корвін-Мілеўскі, быў з дзіцячых гадоў блізкім прыяцелем Яна Янавіча Любанскага (1820—1884), бацькі Аляксандра.
У міжваеннай Польшчы 5 лютага 1922 г. Аляксандр Любанскі прадаў за 42 мільёны 214 тысяч польскіх злотых Леаніду Кракаву свой маёнтак Любань (які на той час складаўся з 11 750 гектараў зямельных угоддзяў, з іх — 500 га ворыва, 650 га лугоў, 4300 га лесу).
Марыя Гаэтана Аньезі
Марыя Гаэтана Аньезі (Maria Gaetana Agnesi; 16 мая 1718, Мілан — 9 студзеня 1799) — італьянскі матэматык і філантроп.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Маёнткі
Жонка Ізабэла (з роду Мержаеўскіх) атрымала ў спадчыну маёнтак Варонча ў Навагрудскім павеце, дзе Аляксандр Янавіч Любанскі правёў свае апошнія гады ў варончаўскім палацы. У расійскія часы маёнтак меў бровар і рэктыфікацыю спірту. У міжваенны перыяд частка будынка палаца ў Варончы была арандавана польскай паліцыяй і служыла паліцэйскім участкам. З Ізабэлай Любанскай у маёнтку Варонча жыла толькі адна яе дачка — Аляксандра Чарноўская са сваім мужам Адамам (1879—1939) і іх чатырма сынамі: Аляксандрам (1916—1940), Юзафам (1918—1943), Лукашам (1915—1943) і Антоніем Чарноўскімі (1919—1985). Адносіны з мясцовымі сялянамі былі добрыя і таварыскія. Сялян нават дапушчалі ў сядзібны дом — галоўнае, каб яны былі ахайнымі. А дачка Антаніна са сваім мужам Генрыкам Дунін-Шастакоўскім жыла ў Вільні.
Маёнтак Варонча ўпамінаецца ў творы Адама Міцкевіча «Пан Тадэвуш» і звязаны з жыццём паэта, таму праз Варончу ў міжваеннай Польшчы афіцыйна праходзіў турыстычна-мемарыяльны маршрут «шляхам Адама Міцкевіча» (Навагрудак-Рута-Варонча-Цырын-Туганавічы-Завоссе-Плужыны-Чомбраў-Навагрудак). У 1931 годзе Ізабэла Любаньская дала кароткае інтэрв’ю газеце «Kurjer Polski» (nr. 174, 1931 г.), дзе на пытанне журналіста, ці сапраўды пад вядомым шматгадовым дубам у маёнтку Варончы стаяў Адам Міцкевіч і казаў тую ці іншую фразу, яна адказала: ''«Гэта ж, па сутнасці, няважна. Найважней, каб гэты культ Міцкевіча падтрымліваўся»''. Журналіст ахарактарызаваў Любанскую як вельмі дастойную, удзячную і простую ў зносінах пані.
Марыя Гаэтана Аньезі
Яна паходзіла з заможнай купецкай сям’і, у якой было 21 дзіця. Марыя Гаэтана была старэйшай з дзяцей. Яе бацька быў прафесарам матэматыкі, ён з дзяцінства падтрымліваў матэматычныя здольнасці дачкі і паклапаціўся аб добрай адукацыі Марыі Гаэтана. Ва ўзросце 21 года яна захацела пайсці ў манастыр, але яе бацька быў супраць. Яна падпарадкавалася яго волі і занялася матэматыкай.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Маёнткі
У 1939 г., калі Заходняя Беларусь увайшла ў склад БССР, маёнтак Варонча быў нацыяналізаваны савецкай уладай без кампенсацыі Любанскім. У час акупацыі Беларусі нямецкімі войскамі з 1941 г. удаве Ізабэле Любанскай і яе нашчадкам (Чарноўскім), як адміністратарам іх былой маёмасці, нямецкай уладай было дазволена жыхарстваваць у маёнтку Варонча. Паводле інфармацыі з польскага сайта, яны ўключыліся ў падпольную дзейнасць Арміі Краёвай і падтрымлівалі ўсіх, каму была патрэбна дапамога, у тым ліку яўрэяў, якія хаваліся ад немцаў у ваколіцы, і збеглых савецкіх ваеннапалонных. Маёнтак быў у заняпадлым стане па прычыне ваенных прадуктовых рэквізіцый, адсутнасці коней і поўнага разрабавання. Аляксандра Чарноўская і яе сваякі з дапамогай работнікаў засявалі збожжа і садзілі некалькі гектараў бульбы, але працавалі ўласнымі рукамі і ўнукі Любанскай — сляпы Антоній і Юзаф Адамавічы Чарноўскія. У ноч з 30 красавіка на 1 мая 1943 г. трымальнікі сядзібы Варонча (8 чалавек — Ізабэла Любанская (з роду Мержаеўскіх) (1876—1943), Аляксандра Аляксандраўна Чарноўская (з роду Любанскіх) (1894—1943), яе сын Юзаф Адамавіч Чарноўскі разам з жонкай Ядвігай і іх малалетнімі дзецьмі, Лукаш Адамавіч Чарноўскі) былі («як нямецкія агенты») забіты ў сядзібным доме савецкімі партызанамі пад кіраўніцтвам партызанскага камандзіра І. В. Золатава, а сам сядзібны дом з целамі забітых быў партызанамі спалены. Сядзіба ў Варончы была спалена разам з мясцовым каталіцкім касцёлам Св. Ганны. Пад пагрозай рэпрэсій з боку партызан, мясцовыя жыхары пазней пахавалі абапаленыя рэшткі Любанскай і Чарноўскіх на ўскрайку парафіяльных каталіцкіх могілак у Варончы ў безыменнай магіле. З усёй сям’і Чарноўскіх ацалеў толькі сын Аляксандры Аляксандраўны Чарноўскай — сляпы з маленства юнак Антоній Адамавіч Чарноўскі (1919—1985), які быў тады ў хаце сваёй няні.
Марыя Гаэтана Аньезі
У 1748 годзе яна апублікавала сваю працу Instituzioni analitiche («Асновы аналізу»). Крывая верзіера (іншая назва «завітак Аньезі») названая ў гонар Марыі Гаэтана, якая даследавала гэтую крывую. Яна мела таксама дасягненні ў дыферэнцыяльным вылічэнні.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Смерць і пахаванне
Аляксандр Янавіч Любанскі пасля цяжкай хваробы памёр 9 чэрвеня 1932 г. у маёнтку Варонча (Навагрудскі павет, Польшча) і быў пахаваны сваёй жонкай Ізабэлай у Варончы на парафіяльных каталіцкіх могілках.
Трэснутыя шыльды з разбураных надмагільных помнікаў Аляксандра Любанскага і Марыі (з роду Рдултоўскіх) Мержаеўскай былі перанесены ў пачатку 2000-х гг. Марыяй Альшынскай (1926—2019) да надмагільнага помніка Ізабэлы (з роду Радавіцкіх) Мержаеўскай (1815—1890) на парафіяльных каталіцкіх могілках у Варончы побач з магіламі іншых прадстаўнікоў роду Любанскіх і Мержаеўскіх, якія валодалі Варончай. Аднак пазней гэтыя трэснутыя шыльды адтуль зніклі.
Марыя Гаэтана Аньезі
У 1748 годзе Папа Рымскі Бенедыкт XIV прысвоіў ёй званне прафесара Універсітэта Балонні. Аднак ніколі не выкладала ва ўніверсітэце.
Калі Марыі Гаэтане было 34 гады, памёр яе бацька. З гэтага часу яна занялася філантрапічнай дзейнасцю і пачала вывучаць тэалогію. Дапамагала бедным і хворым і давала прытулак бяздомным у сваім доме.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Нашчадкі Аляксандра Любанскага
Сляпы Антоній Адамавіч Чарноўскі (1919—08.08.1985) пасля Другой сусветнай вайны застаўся жыць у Варончы (БССР), пражыў цяжкае жыццё, быў добры музыкант, зарабляў на жыццё музыкай на вяселлях і іншых падзеях, ажаніўся з мясцовай дзяўчынай Вацлавай (якая добра спявала і памагала мужу зарабляць музыкай) і быў пахаваны жонкай у Варончы на парафіяльных могілках каля магіл сваякоў. Злева ад магілы Антонія Чарноўскага ў Варончы пахавана і яго жонка Вацлава Сяргееўна Чарноўская (03.03.1924—11.11.2006).
Марыя Гаэтана Аньезі
З 1771 г. на працягу 28 гадоў Марыя Гаэтана кіравала прытулкам для старых жанчын.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Нашчадкі Аляксандра Любанскага
У цяперашні час у Польшчы жывуць нашчадкі Аляксандра Янавіча Любанскага ад яго дачок Сафіі і Антаніны.
Марыя Гаэтана Аньезі
Адна з сясцёр Марыі Гаэтана — Марыя Тэрэза была вядомым музыкантам і кампазітарам. Яна была знаёмая з Моцартам, Гайднам і Сальеры.
Аляксандр Янавіч Любанскі
Нашчадкі Аляксандра Любанскага
У Варончу часта прыязджала з Варшавы ўнучка Аляксандра Любанскага Марыя Альшынская (1926—17.03.2019)  — дачка Антаніны Любанскай, каб папрыбіраць магілы сваякоў. Альшынская зрабіла на магіле Антонія Чарноўскага (1919—1985) новую надмагільную шыльду, на якую таксама нанесла імёны Адама Чарноўскага (1879—1939), Аляксандра Чарноўскага (1916—1940) і Лукаша Чарноўскага (1915—1943), каб тым зрабіць сімвалічную калектыўную магілу (кенатаф). На крыжы датай смерці Антонія Чарноўскага пазначана «08.08.1985 г.», а на новай надмагільнай шыльдзе «1989 год». Побач Альшынская стварыла яшчэ адзін кенатаф з імёнамі Ізабэлы-Ганны (з роду Мержаеўскіх) Любанскай (1874—1943), Аляксандры Аляксандраўны з роду Любанскіх Чарноўскай (1894—1943), Юзафа Адамавіча Чарноўскага (1918—1943), Ядвігі з роду Сцібор-Мархоцкіх Чарноўскай (1924—1943) — жонкі Юзафа Чарноўскага, забітых у Варончы ў 1943 г.
Тросліўка
Тро́сліўка, Гіжэнка — рака ў Чэрыкаўскім і Слаўгарадскім раёнах Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Проня (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 67 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,2 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 1 км у напрамку на паўночны захад ад вёскі Гіжня Чэрыкаўскага раёна. Вусце прыкладна за 2,5 км на паўднёвы захад ад аграгарадка Гіжэнка (Слаўгарадскі раён). У нізоўі працякае праз старарэчча на пойме Проні. Вадазбор у межах Аршанска-Магілёўскай раўніны.
Асноўны прыток — Усошка (злева).
Муніцыпальны будынак Манхэтэна
Манхэтэн М'юнісіпэл Білдынг на Цэнтр стрыт у горадзе Нью-Ёрку — саракапавярховы небаскроб вышынёй 177 метраў, пабудаваны, каб папоўніць недахоп урадавых месцаў пасля аб'яднання Пяці Гарадоў у 1898 годзе. Будаўніцтва пачалося ў 1909 годзе і скончылася ў 1912. Небаскроб з'яўляецца першым будынкам са станцыяй метро ў аснаванні. Будынак мае вялікі ўплыў на грамадзянскія пабудовы іншых амерыканскіх гарадоў: яго вытанчаная архітэктура паслужыла прататыпам для Тэрмінал Таўэр у Кліўлендзе, Фішэр Білдынг у Дэтройце і Рыглі Білдынг у Чыкага, а таксама сталінскіх гмахаў у Маскве.
Размешчаны на скрыжаванні Чамбер Стрыт і Цэнтр Стрыт, М'юнісіпэл Білдынг — адзін з самых вялікіх урадавых будынкаў у свеце. У ім размяшчаюцца 13 муніцыпальных агенцтваў Нью-Ёрка, 16000 чалавек штогод уступаюць у шлюб у манхэтэнскім вясельным бюро. Тут 25 паверхаў працоўнай прасторы (працуюць 33 ліфта) з 15 дадатковымі паверхамі ў вежы.
Да пабудовы М'юнісіпэл Білдынг гарадскія службы арандавалі розныя будынкі ў Даўнтаўне і Мідтаўне Манхэтэна, і колькасць такіх арэнд узрастала з кожным годам. Урад, жадаючы скараціць арэндную плату, правёў некалькі конкурсаў на дызайн новага буйнога будынка, у якім размесцяцца ўсе службы. Мэр Абрахам Х'юіт прызначыў камісію, каб вывучыць прыдатныя планы і зямельныя ўчасткі ў 1888 годзе, затым былі праведзеныя 4 конкурсы, паміж 1888 і 1907 гадамі. У фінал выйшлі 12 бруклінскіх фірм, у выніку быў прыняты праект фірмы Маккой, Мід і Уайт, на той момант самай буйной архітэктурнай фірмы ў свеце з персаналам больш за 100 чалавек. Нягледзячы на такое становішча ў архітэктурнай супольнасці, Манхэтэн М'юнісіпэл Білдынг стаў іх першым небаскробам.
Будынак упершыню быў адкрыты ў студзені 1913 гады, але большасць офісаў пачала функцыянаваць у 1916 годзе. Былі выкарыстаны розныя віды скульптур і барэльефаў, але будынак больш нагадвае класічную раманскую архітэктуру, для цэнтральнай аркі паслужыла прататыпам Арка Канстанціна.
У цяперашні момант у М'юнісіпэл Білдынг знаходзяцца 13 грамадскіх служб, працуе 2000 служачых на плошчы каля 90000 кв.м. Сувенірная крама прадае карты Нью-Ёрка, гістарычныя кнігі і сувеніры.
Каромыслы
Апісанне
Буйныя стракатыя насякомыя, даўжыня брушка 38-61 мм, крылаў 34-100 мм. У спакоі крылы расстаўлены ў розныя бакі. Пярэднія і заднія крылы рознай формы, жылкі на іх у выглядзе падоўжаных трохвугольнікаў. Малюнак брушка складаецца з шэрагу плямак. Вочы сутыкаюцца на патыліцы.
Маюць яйцаклад.
Даўжыня лічынак да 45-60 мм.
Пашырэнне
Пашыраны ў Еўропе, Сярэдняй Азіі, Казахстане, на Каўказе і інш. Лічынкі жывуць у стаячых неглыбокіх прэсных вадаёмах.
Асаблівасці біялогіі
На Беларусі лёт у чэрвені-жніўні. Драпежнікі, здабычу (камароў, мошак) ловяць у час лёту, лічынкі кормяцца воднымі беспазваночнымі, апалонікамі, маляўкамі рыб.
Яйцы адкладваюць на водныя расліны, зрэдку на вільготную глебу каля вады. Лічынкі жывуць у вадзе, поўзаюць у зарасніку ракі або падпільноўваюць здабычу.
Дарослыя жывуць каля 4 месяцаў, лічынкі 1-4 гады.
Оле Крыстэнсен Ромер
Оле (Олаф) Крыстэнсен Ромер (Ole Christensen Rømer; 25 верасня 1644, Орхус — 19 верасня 1710, Капенгаген) — дацкі астраном, першым змерыў хуткасць святла (1676).
Біяграфія
У 1681 г. Ромер вярнуўся на радзіму. Зрабіўшыся прафесарам матэматыкі ў Капенгагенскім універсітэце, Ромер заняўся ўладкаваннем мясцовай астранамічнай абсерваторыі, якая, дзякуючы яго працам, хутка заняла вельмі бачнае месца ў навуцы. Ромер вынайшаў некалькі астранамічных інструментаў: паўднёвую трубу, мерыдыяннае кола, экватарыял з гадзінным колам і дугой скланенняў і некаторыя іншыя. З дапамогай іх ён зрабіў цэлы шэраг выдатных даследаванняў: вызначыў скланенні і прамыя узыходжанні больш за 1000 зорак; рабіў на працягу 17 або 18 гадоў назіранні, якія, на яго думку, павінны былі прывесці да вызначэння гадавых паралаксаў нерухомых зорак і інш.
Ромер належыць таксама заслуга ўвядзення ў Даніі ў 1710 годзе грыгарыянскага календара. Пасля вяртання Ромера на радзіму ў друку з'явіліся толькі два належаць яму твора — абодва ў «Miscellanea Berolinensia»: «Descriptio luminis borealis» (I, 1710) і «De instrumento astronomicis observationibus inserviente a se invento» (III, 1727).
Таймс-сквер
Таймс-Сквер (Times Square) — плошча ў цэнтральнай частцы Манхэтэна ў горадзе Нью-Ёрку ў ЗША, размешчаная на скрыжаванні Брадвея і Сёмай авеню ў прамежку паміж 42-й і 47-й вуліцамі. Адно з найбольш папулярных месцаў у Нью-Ёрку. Плошча атрымала сваю назву ад галоўнага офіса газеты «Нью-Ёрк Таймс» (The New York Times).
Аляксандраўскі сквер (Гомель)
Аляксандраўскі сквер — прысады на Аляксандраўскай вуліцы ў Гомелі пачатку ХХ ст. Характарызаваўся тагачаснымі краязнаўцамі як «садок, што становіць сабой цудоўную каштанавую алею». Назву атрымаў ад вуліцы, на якой быў разбіты, а вуліца, як мяркуецца — ад Аляксандраўскай мужчынскай гімназіі, названай у гонар расійскага імператара Аляксандра ІІ.
Сучасная Камсамольская вуліца (колішняя Аляксандраўская) на адрэзку між вуліцамі Савецкай і Кірава захоўвае кампазіцыйную адметнасць пачатку ХХ ст. — каштанавыя прысады падзяляюць левую і правую праезныя часткі вуліцы. Пэўнай назвы сёння гэтыя прысады не маюць.
Франц Бекенбаўэр
Франц Бекенбаўэр (Franz Anton Beckenbauer; нар. ) — нямецкі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ. У якасці трэнера — чэмпіён свету 1990.