cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каршэрынг
Каршэрынг (carsharing ад car «легкавы аўтамабіль» і sharing «сумеснае выкарыстанне, перадача іншаму») — кароткатэрміновая арэнда/пракат машыны.
Гэта варыянт арэнды аўтамабіля ў профільных кампаній (часцей за ўсё для ўнутрыгарадскіх і / або кароткіх паездак) або прыватных асоб (на любы тэрмін і адлегласць паездкі — па дамоўленасці). Такая мадэль арэнды аўтамабіляў зручная для перыядычнага карыстання аўтатранспартным сродкам або ў выпадку, калі неабходны аўтамабіль, які адрозніваецца ад маркі, тыпу кузава і грузападымальнасці ад звычайна выкарыстоўванага. Каршэрынг з’яўляецца адным з глабальных кірункаў развіцця эканомікі сумеснага карыстання (Sharing Economy), калі насельніцтва адмаўляецца ад набыцця выгод ва ўласнасць, каб не несці адказнасць і выдаткі, але працягвае мець доступ да ўсіх дасягненняў навуковага прагрэсу, выкарыстоўваючы іх сумеснае спажыванне. Паслугі каршэрынгу даступныя ў дзясятках краін свету.
Галоўная старонка
Зборы асноўных правіл Вікіпедыі • Як пісаць артыкулы • Як шукаць інфармацыю • Пачаць новы артыкул
<div id="mp-other-lower" style="padding-top:4px; padding-bottom:2px; border:1px solid #e2e2e2; overflow:auto; margin-top:4px;"> <h2 id="mp-other" style="margin:0.5em; background:#eeeeee; border:1px solid #ddd; color:#222; padding:0.2em 0.4em; font-size:120%; font-weight:bold; font-family:inherit;">Тэмы <h2 id="mp-sister" style="margin:0.5em; background:#eeeeee; border:1px solid #ddd; color:#222; padding:0.2em 0.4em; font-size:120%; font-weight:bold; font-family:inherit;">Вікіпраекты
Наіск
Наіск (Naïskos, ναϊσκος) — невялікі храм у класічным стылі з калонамі або пілонамі і трохкутным франтонам. Наіск часта сустракаецца ў якасці мастацкага элемента храмаў, напрыклад, у Эгіры або Дзідзіме, у архітэктуры малых формаў на старажытнагрэчаскіх могілках у якасці надмагільных рэльефаў або ніш, як, напрыклад, на могілках Керамік у Афінах і на наіскавых вазах у чырвонафігурным вазапісе. Унутры наіска звычайна адлюстроўваўся памерлы. У Луўры прадстаўлены скульптурныя выявы наіскаў з тэракоты, створаныя ў мэтах выканання зароку, і тых, якія служылі ў якасці хатніх свяцілішчаў. Малюнак наіска заўсёды мае рэлігійную афарбоўку ў пахавальных рытуалах старажытных грэкаў.
У старажытных рымлян існавала аналагічнае паняцце — эдыкула, якое, аднак, не супадае цалкам з наіскам. У адрозненне ад наіска, эдыкула ў старажытнарымскіх трыўмфальных арках выконвала прадстаўніцкую функцыю.
IC 3547
IC 3547 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гаспар Бесера
Гаспа́р Бесе́ра (Gaspar Becerra;, Баэса — , ) — іспанскі мастак, скульптар і архітэктар эпохі Адраджэння.
Бесера паехаў вучыцца ў Рым, дзе вывучаў творчасць Рафаэля і Мікеланджэла і працаваў пад кіраўніцтвам Джорджа Вазары над фрэскамі ў залах Палаца канцылярыі. У 1556 годзе абгрунтаваўся ў Сарагосе. Неўзабаве паступіў на службу да караля Філіпа II, дзе ён працаваў у палацы Эль-Парда і Мадрыдскім алькасары. У 1562 годзе прызначаны прыдворным скульптарам, а з 1563 года — каралеўскім мастаком.
Тры білборды за межамі Эбінга, Місуры
«Тры білборды за межамі Эбінга, Місуры» (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri) — мастацкі фільм 2017 года рэжысёра. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Фрэнсіс Макдорманд, Вудзі Харэльсан, Сэм Рокуэл, Эбі Корніш, Джон Хоўкс, Пітэр Дзінклэйдж і іншыя.
Сюжэт
Мілдрэд Хейс засталася сам-насам са сваім горам: некалькі месяцаў таму яе старэйшая дачка была згвалтавана і па-зверску забіта невядомымі на амаль закінутай дарозе да мястэчка Эбінг. Забойца так і не знойдзены, у паліцыі няма ніводнай зачэпкі. Гэты маленькі гарадок працягваў бы жыць спакойна і далей, а пра тое, што здарылася, паспяхова забыліся б яшчэ праз нейкі час, але Мілдрэд вырашыла нагадаць паліцыі пра яе бяздзейнасць. Для гэтага яна арандавала тры білборды і размясціла на іх паслянне да мясцовага шэрыфа.
Акцёрскі склад
<br style="clear: both" />
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 132 кінаўзнагародамі і яшчэ 227 намінацыямі.
Атцара
Атцара (Atzara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Насельніцтва складае 1310 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 37 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 8030. Тэлефонны код — 0784.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antioco di Sulcis.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шумскі раён
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 33772 чалавекі, плошча — 838 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 32 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 60 сёлаў.
Дызель-цягнік
Дызель-цягнік, дызель-поезд — чыгуначны састаў з маторнымі (абсталяванымі цягавымі рухавікамі — дызелямі) і прычапнымі вагонамі. Выкарыстоўваюцца для прыгарадных і мясцовых зносін на неэлектрыфікаваных лініях.
Эдуард Іванавіч Шыркоўскі
Біяграфія
Беларус. У 1954 годзе скончыў Мінскі юрыдычны інстытут, у 1959 годзе — школу № 304 КДБ пры СМ СССР.
Пасля вучобы ў Мінскім юрыдычным інстытуце працаваў следчым пракуратуры Камсамольска-на-Амуры. У 1955—1957 гадах на камсамольскай рабоце — сакратар райкама УЛКСМ Камсамольска-на-Амуры.
У органах дзяржаўнай бяспекі з 1957 года — курсант школы № 304, затым, у 1959-1961 гадах — супрацоўнік следчага аддзела УКДБ пры СМ СССР па Свярдлоўскай вобласці.
З 1961 года — супрацоўнік АУ КДБ пры СМ СССР Уральскай ваеннай акругі.
У 1968—1973 гадах — супрацоўнік следчага аддзела КДБ пры СМ СССР.
У 1973—1985 гадах — начальнік аддзялення, намеснік начальніка аддзела, начальнік аддзела 2-га Галоўнага ўпраўлення КДБ пры СМ СССР.
З 1985 года праходзіў службу ў КДБ БССР — начальнік УКДБ БССР па Віцебскай вобласці. У 1988 годзе прызначаны першым намеснікам старшыні КДБ БССР. З 16 лістапада 1990 года па 25 студзеня 1994 года — Старшыня КДБ Рэспублікі Беларусь.
Прысутнічаў у Віскулях падчас падпісання Дамовы пра стварэнне Садружнасці незалежных дзяржаў, адкуль 7—8 снежня рэгулярна інфармаваў Міхаіла Гарбачова пра ход падзеяў, гатовы ў выпадку загаду да арышту «змоўшчыкаў».
25 студзеня 1994 на закрытым паседжанні Вярхоўнага Савета Беларусі вызвалены ад займанай пасады разам з міністрам унутраных спраў Уладзімірам Ягоравым. Прычынай іх адстаўкі стала падпісанне імі дазволу на экстрадыцыю былых лідараў літоўскай кампартыі Буракявічуса і Ермалавічуса, затрыманых 15 студзеня 1994 года ў Беларусі. Дэпутаты парламенцкай апазіцыі ж сапраўднай прычынай адстаўкі Эдуарда Шыркоўскага і Уладзіміра Ягорава называюць іхняе супрацьстаянне з тагачасным прэм’ер-міністрам Вячаславам Кебічам. У канцы 1993 года абодва міністры звярнуліся да парламента з адкрытым лістом, дзе абвінавацілі атачэнне Кебіча ў неканстытуцыйных дзеяннях, у прыватнасці ў стварэнні неканстытуцыйных структураў і спробе прысабечыць КДБ. Неўзабаве яны былі вызваленыя ад пасадаў, а следам за імі і Станіслаў Шушкевіч.
З 31 сакавіка 1994 на пенсіі, пераехаў у Маскву, дзе і памёр. За два гады да смерці, у 2000 годзе, у інтэрв’ю маскоўскай газеце «Трыбуна» выказаў шкадаванне, што не арыштаваў у 1991 у Віскулях «гэтую тройку» (маюцца на ўвазе падпісанты Белавежскіх пагадненняў Станіслаў Шушкевіч, Леанід Кучма і Барыс Ельцын).
Пахаваны 14 сакавіка 2002 года на Траекураўскіх могілках.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Знакам Пашаны, 12 медалямі.
Ваксхальм
Ваксхальм (Vaxholm) — горад у Швецыі, адміністрацыйны цэнтр камуны Ваксхальм лена Стакгольм, курорт. Размешчаны за 30 км на паўночны ўсход ад Стакгольма на востраве Ваксён у Стакгольмскім архіпелагу. Насельніцтва — 4857 чалавек (2011).
Гісторыя
Заснаваны ў 1558 годзе, калі кароль Густаў Ваза набыў некалькі ферм у графа Пера Брагэ Старэйшага. Пазней Ваксхальм атрымаў правы гандлёвага горада, а ў 1652 годзе гораду былі прадастаўлены гарадскія прывілеі. Гарадскі герб нагадвае ўмацаванні, а таксама суднаходства.
На працягу XIX стагоддзя тэрыторыя горада амаль не пашыралася. У 1880-х гадах ён стаў папулярным курортным гарадком, людзі са Стакгольма пабудавалі шмат драўляных лецішчаў.
Толькі ў 1912 годзе дазволілі будаваць дамы з іншых матэрыялаў, акрамя драўніны, надаючы гораду характэрны выгляд.
Транспарт
Ваксхальм размешчаны на востраве, але з мацерыковай Швецыяй звязаны шэрагам аўтамабільных мастоў, аўтобусам звязаны з горадам Стакгольмам. Waxholmsbolaget і іншыя паромныя лініі забяспечваюць рэйсы да цэнтра Стакгольма і многіх іншых астравоў Стакгольмскага архіпелага.
Аўтамабільная паромная пераправа «Ваксхальмследэн» злучае Ваксхальм з востравам Рындзё праз праліў Кад’юпет. Паром Кастэлет, кабельны паром з электрычным рухам, забяспечвае доступ пасажыраў да замка Ваксхальм на яго астраўку ў цэнтры Кад’юпета.
Уладзімір Дзям’янавіч Ягораў
Уладзімір Дзям’янавіч Ягораў (, в. Рэчыца Чэрыкаўскі раён Магілёўскай вобласці, БССР —, , Беларусь) — Старшыня КДБ Рэспублікі Беларусь (1994—1995), дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1996), дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (1996—2000).
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў у 1958 годзе пасля заканчэння Рэспубліканскага культасветвучылішча імя Н. К. Крупскай дырэктарам Чэрыкаўскага раённага Дома культуры, пасля да 1962 года праходзіў тэрміновую ваенную службу ў Савецкай Арміі. Быў на камсамольскай рабоце — інструктар Магілёўскага АК ЛКСМБ, 2-й, затым 1-ы сакратар Магілёўскага ГК ЛКСМБ, сакратар-загадчык аддзела прапаганды і культурна-масавай працы Магілёўскага АК ЛКСМБ, загадчык аддзела студэнцкай моладзі ЦК ЛКСМБ, старшыня Камітэта маладзёжных арганізацый БССР. З 1974 па 1977 год — сакратар ЦК ЛКСМБ.
У органах дзяржбяспекі з 1977 года — слухач Вышэйшай школы КДБ, затым намеснік начальніка аддзела КДБ пры СМ БССР.
У 1981 годзе накіраваны на працу ў органы ўнутраных спраў — начальнік УУС Брэсцкага аблвыканкама, першы намеснік Міністра ўнутраных спраў БССР, міністр унутраных спраў Латвійскай ССР, кіраўнік Прадстаўніцтва МУС СССР пры МУС ДРА, начальнік ГУУС на транспарце МУС СССР.
З ліпеня 1994 года па снежань 1995 года — старшыня КДБ Рэспублікі Беларусь.
З лютага 1996 па лістапад 2000 года — дэпутат ВС Рэспублікі Беларусь, старшыня Камісіі па нацыянальнай бяспецы Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Знакам Пашаны, 15 медалямі.
Грунсфельд
Грунсфельд (Grünsfeld) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Штутгарт. Уваходзіць у склад раёна Майн-Таўбер. Насельніцтва — 3703 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 44,72 км². Афіцыйны код — 08 1 28 047.
Чайкоўскі (горад)
Чайкоўскі (Чайковский) — горад (з 1962 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чайкоўскага раёна Пермскага края. Насельніцтва 82,9 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1955 годзе.
Горад размешчаны на левым беразе ракі Камы побач з вусцем ракі Сайгатка на паўднёва-заходняй ускраіне Пермскага края, за 325 км ад Пермі.
Заснаваны ў сувязі з будаўніцтвам Воткінскай ГЭС на рацэ Каме. Атрымаў назву ў гонар рускага кампазітара П. І. Чайкоўскага, які нарадзіўся ў Воткінску (40 км ад горада).
Акрамя ГЭС — камбінат шоўкавых тканін, нафтахімічны камбінат, Чайкоўская ЦЭЦ-18, мясакамбінат, малаказавод, рамонтна-механічны, дрэваапрацоўчы заводы, завод «Буддэталь», завод па вытворчасці газавых пліт «Дарына», прадпрыемства «Газпрам трансгаз Чайкоўскі»
Каменскі Хутар
Каменскі Хутар (Каменский Хутор) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскахутарскога сельскага паселішча.
Гісторыя
Сяло Каменскі Хутар заснавана ў 1690-х гадах як валоданне Каменскага Успенскага манастыра, які існаваў у гэтых мясцінах з 1681 года.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года адміністрацыйны цэнтр Каменска-Хутарскога сельсавета ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
У 2005 годзе Каменска-Хутарскі сельсавет пераўтвораны ў Каменскахутарское сельскае паселішча.
Універсітэт менеджменту адукацыі
Універсітэт менеджменту адукацыі — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова Нацыянальнай акадэміі педагагічных навук Украіны, якая знаходзіцца ў Кіеве. Навуковы і метадычны цэнтр у галіне паслядыпломнай і дадатковай адукацыі.
Гісторыя
Заснаваны ў 1952 годзе Міністэрствам адукацыі Украінскай ССР як Цэнтральны інстытут павышэння кваліфікацыі кіруючых работнікаў народнай асветы. Пасля шэрагу трансфармацый структуры ўстановы ў 2007 годзе была ўтворана Дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова «Універсітэт менеджменту адукацыі» АПН Украіны, якая стала вядучай установай у падрыхтоўцы кіруючых кадраў сферы адукацыі і ў правядзення інавацыйных даследаванняў у галіне паслядыпломнай адукацыі і адкрытай адукацыі.
Сонечнае зацьменне 25 сакавіка 1838 года
Зацьменне мела велічыню 1,0505 і дасягнула свайго максімуму ў 21:52:16 UTC у пункце з каардынатамі 40° пд. ш. 118° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 39 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 249 км.
Зацьменне 25 сакавіка 1838 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1838 годзе і 94-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 29 кастрычніка 1837 года, наступнае — 18 верасня 1838 года.
Бургундыя (графства)
Геаграфія
Графства размяшчалася на тэрыторыі сучаснай французскай правінцыі Франш-Кантэ. Яно ўключала вобласці Везуль (Vesoul), Безансон (Besançon), Доль (Dole), Лон-ле-Санье (Lons-le-Saunier), Пантарлье (Pontarlier).
Узнікненне графства
Паводле Вердэнскага дагавора 843 года графствы Верхняй Бургундыі (Партуа, Варэ, Эскуан, Аму, Ажуа), з зямель якіх у будучыні ўтварылася графства Бургундыя, былі ўключаны ў «Сярэдзіннае каралеўства» імператара Лотара I, а пасля яго смерці ў 855 годзе былі адпісаны яго сыну, каралю Латарынгіі Лотару II.
У 858 годзе Эд I, граф Труа, прыняў удзел у паўстанні нейстрыйскай знаці супраць караля Карла Лысага. Але ў наступным годзе паўстанне было здушана, і Эд страціў сваё графства, але знайшоў прытулак у Бургундыі на ўсход ад Соны. Там ён атрымаў большую частку графства Варэ. У 867 годзе Карл Лысы вярнуў яму графства Труа, далучыўшы да яго яшчэ і Ацён.
Пасля смерці караля Лотара II у 870 годзе і падзелу Латарынгіі паміж Карлам Лысым і Людовікам Нямецкім паводле Мерсенскага дагавора, Карл Лысы перадаў Эду ў валоданне графства Партуа і прызнаў за ім частку графства Варэ, а менавіта Безансон. Іншыя ж землі былі ўключаны ў склад дзяржавы Людовіка Нямецкага.
Пасля смерці Эда ў 870 годзе пануючае становішча ў Верхняй Бургундыі перайшло да архграфа Рафруа (пам. у 895 годзе). У 876 годзе графам Варэ стаў сын Эда — Гі (пам. у 882 годзе).
Пасля абвяшчэння каралём Бургундыі Базона ў кастрычніку 879 года верхнебургундскія графствы апынуліся ў складзе Ніжнебургундскага каралеўства, але неўзабаве яны перайшлі ў склад уладанняў караля Карла III Тоўстага. Пасля звяржэння Карла ў 888 годзе графствы Верхняй Бургундыі ўвайшлі ў складзе ўтворанага каралеўства Верхняй Бургундыі.
У 914 годзе графам Варэ і Партуа стаў Гуга Чорны, сын герцага Бургундыі Рычарда Заступніка. Пасля смерці герцага Аквітаніі Гільёма I у 919 годзе ён атрымаў у спадчыну Ліён. Да 921 годзе ён стаў самым магутным графам у гэтым рэгіёне (архграфам). Гэтаму спрыяла тое, што каралём Францыі ў 923 год становіцца яго брат Рауль. У 927 годзе Гуга распаўсюдзіў свой уплыў на графства Макон з прычыны згасання Авернскага дому. Пры гэтым ён абапіраўся на віконта Макона Абры (Альберыка).
Пасля смерці ў 936 годзе брата, караля Рауля, Гуга адмовіўся прызнаць каралём Людовіка IV. Ён адправіўся ў свае бургундскія ўладанні, дзе абапіраўся на сваіх верных васалаў — графа Шалона і Бона Жыльбера, віконта Макона Абры I і яго сына Лета, віконта Дыжона Роберта. У 937 годзе ён адмовіўся прынесці васальную прысягу па сваіх уладаннях каралю Бургундыі Конраду, паколькі той у той час знаходзіўся ў палоне ў караля Германіі Атона I.
У гэтым жа годзе ў Бургундыю ўварваліся венгры, спустошыўшы Безансон. У 938 годзе Гуга быў вымушаны падпарадкавацца каралю Людовіку, у выніку чаго кароль Францыі распаўсюдзіў свой уплыў на Верхнюю Бургундыю, стаўшы сюзерэнам Ліёна і В’ена.
У 941 годзе пад ціскам караля Атона I Гуга быў вымушаны памірыцца з Гуга Вялікім і Гербертам дэ Вермандуа. Але ўжо ў 943 годзе ён ізноў уступіў у канфлікт з Гуга Вялікім і быў вымушаны саступіць таму палову герцагства Бургундыя. А ў 944 годзе ён распаўсюдзіў свой уплыў на В'ен, дзе ў той час кіраваў яго блізкі сваяк Карл-Канстанцін.
Тым часам у графствах узмацніўся ўплыў віконта Макона Абры I (пам. каля 945 года), сына віконта Нарбоны Маеля. Обры I атрымаў Макон дзякуючы жаніцьбе з Таланай, спадчынніцай віконта Ракульфа. З блаславення Гуга Чорнага і караля Бургундыі Конрада ён распаўсюдзіў свой уплыў на тэрыторыю Салена, Пантарлье і Безансона. Яго пляменнік Маёль быў у той час абатам Клюні. Пасля смерці Обры ў 945 годзе яго ўладанні былі падзелены паміж сынамі. Лета II (каля 910—965 гады) стаў графам Макона і Безансона, а яго брат Гумберт атрымаў у спадчыну Сален. Яны абодва прынеслі васальную прысягу Гуга Чорнаму.
Пасля смерці Гуга Чорнага ў 952 года Лета стаў самым магутным феадалам у Верхняй Бургундыі. Жанаты з Ірменгардай, сястрой Жыльбера дэ Вержы, які атрымаў у спадчыну бургундскае герцагства, ён быў яго прыхільнікам.
Пасля смерці Лета ў 965 года ўладанні атрымаў у спадчыну яго сын Абры II (каля 943 — да 982 года). Пра яго кіраванне не вядома практычна нічога. Пасля яго смерці графства перайшло да Ота-Гільёма, які стаў першым графам Бургундыі.
Кіраванне графа Ота-Гільёма
Ота-Гільём (каля 958 — 21 верасня 1026 года) быў унукам караля Італіі Берэнгара Фрыульскага з Іўрэйскай дынастыі. Яго бацька Адальберт быў суправіцелем бацькі ў Італіі ў 950—962 гадах. Пасля паланення і ссылкі бацькі ён беспаспяхова спрабаваў змагацца з імператарам Атонам I. У 968 годзе ён перабраўся ў графства Шалон да жонкі Гербергі, дачкі графа Ламберта, дзе і памёр. Пасля яго смерці Герберга выйшла ў другі раз замуж за герцага Бургундыі Эда-Генрыха.
Да 982 года Ота-Гільём ажаніўся з удавой графа Макона Абры II — Эрментрудай (пам. каля 1005), дачкой графа Рэно дэ Русі (пам. 967), дзякуючы чаму стаў графам Макона і Безансона. У 980 годзе яго айчым, герцаг Бургундыі Эд-Генрых, перадаў Ота-Гільёму графства Невер, а ў 982/986 гадах зрабіў сваім намеснікам і графам Бургундыі.
У 995 годзе Ота-Гільём прызначыў сваім намеснікам у Маконе старэйшага сына, Гі (пам. каля 1004 года), а ў 1002 годзе зрабіў яго графам Макона.
У 1002 годзе памёр айчым Ота-Гільёма, герцаг Бургундыі Эд-Генрых, які не пакінуў сыноў. Ота-Гільём абвясціў сябе герцагам, але на герцагства прад'явіў свае правы таксама кароль Францыі Роберт II, стрыечны брат памерлага герцага. У выніку вайны 1002—1005 гадоў Ота-Гільём быў вымушаны адмовіцца ад дамаганняў на герцагства, якое было далучана да Францыі. Але за ім былі прызнаны ўладанні і тытул графа Бургундыі. Таксама ён захаваў свае правы на шэраг графстваў, якія ўваходзяць у склад герцагства Бургундыя (Бамон, Фувен, Ашэрэ).
Пасля смерці старэйшага сына Гі I, Ота-Гільём у 1006 годзе перадаў Макон яго сыну і свайму ўнуку Атону II (яго нашчадкі валодалі графствам да 1078 года, пасля чаго яно вярнулася да графаў Бургундыі), а свайму другому сыну Рэно (каля 990—1057 гады) — графствы Амуа, Варэ і Партуа.
Калі кароль Бургундыі Рудольф III, які не меў сыноў, прызнаў сваім спадчыннікам свайго пляменніка, імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха II, той запатрабаваў васальнай прысягі ад кіраўнікоў бургундскіх графстваў, што выклікала паўстанне, якое ўзначаліў Ота-Гільём. На працягу 10 гадоў графства Бургундыя адмаўлялася прызнаваць сюзерэнітэт Імперыі.
Кіраванне графа Рэно I
Пасля смерці Ота-Гільёма ў 1026 годзе спадчынікам графа стаў Рэно I. У 1027 годзе ён уварваўся ў графства Шалон, але патрапіў у палон да графа Шалона і біскупа Асера Гуга дэ Шалона. Вызвалены ён быў толькі дзякуючы ўмяшанню цесця, герцага Нармандыі Роберта II.
У 1032 годзе памёр кароль Бургундыі Рудольф III, які адпісаў каралеўства імператару Конраду II. Гэта смерць выклікала вайну за Бургундскую спадчыну 1032—1034 гадоў, у якой прыняў удзел і Рэно, які падтрымаў прэтэнзіі графа Эда II дэ Блуа. Перамогу ў вайне атрымаў імператар Конрад, які далучыў бургундскае каралеўства да Імперыі. Рэно быў вымушаны бегчы ў Дыжон, а графства Бургундыя апынулася падпарадкавана Конраду.
У 1037 годзе адбылася бітва пры Ганоле (паміж Бар-ле-Дзюк і Вердэнам), у выніку якой армія Эда дэ Блуа была разбіта, а сам ён загінуў. Але Конрад, заняты італьянскімі справамі, не стаў пераследваць сваіх праціўнікаў, прапанаваўшы ім мір. У выніку Рэно прызнаў сябе васалам імператара, атрымаўшы ад яго тытул намесніка (пфальцграфа) Бургундыі, які сталі выкарыстоўваць яго нашчадкі.
У 1039 годзе новы імператар, Генрых III, наблізіў да сябе архібіскупа Безансона Гуга I дэ Сален, які падтрымліваў імператара Конрада ў час вайны. У студзені 1042 года Гуга стаў канцлерам Бургундскага каралеўства, а ў 1043 годзе імператар даў Безансону статус імперскага горада, падпарадкаванага архібіскупу, і такім чынам вывеў яго з падпарадкавання графу Бургундыі.
У 1044 годзе імператар Генрых працягнуў узнагароджваць тых, хто падтрымаў яго бацьку. Ён аддаў графства Манбельяр графу Луі дэ Мусон, што прывяло да новага мецяжу Рэно супраць імператара. Ён паспрабаваў захапіць Манбельяр, але быў разбіты, што вымусіла прызнаць яго незалежнасць Манбельяра ад Бургундыі.
Рэно памёр у 1057 годзе, перажыўшы імператара Генрыха на год. Графства атрымаў у спадчыну яго сын, Гільём I Вялікі.
Кіраванне графа Гільёма I Вялікага і яго сыноў
Гільём I Вялікі (каля 1024 — 12 лістапада 1087 года) быў адным з самых значных графаў у гісторыі Бургундыі. Першыя гады яго кіравання прайшлі ў барацьбе з малодшым братам Гі (пам. у 1069 годзе), графам Вернана і Брыёна. Гі пасля смерці герцага Нармандыі Роберта I, прад'яўляў, з прычыны незаконнасці нараджэння Вільгельма, свае правы на нармандскі прастол. Але яго барацьба скончылася няўдачай, пасля чаго Гі выступіў супраць старэйшага брата за Бургундыю. Толькі пасля смерці Гі ў 1069 годзе вайна спынілася.
Умацаванню становішча Гільёма спрыяла маленства імператара Генрыха IV, рэгенткай пры якім была яго маці, Агнеса дэ Пуацье, стрыечная сястра Гільёма. Акрамя таго, у 1066 годзе памёр архібіскуп Безансона Гуга I дэ Сален, які быў прыхільнікам падпарадкавання Бургундыі імперыі.
На Раство 1076 года Гільём I сустракаў у Безансоне адлучанага Папам Рымскім Грыгорыем VII ад царквы імператара Генрых IV, калі той накіроўваўся ў Італію.
У 1085 годзе памёр архібіскуп Безансона Гуга II. Гільёму I удалося дамагчыся абрання новым архібіскупам свайго сына Гуга III (каля 1067 — 13 верасня 1101 года), падпарадкаваўшы свайму ўплыву царкоўную ўладу ў графстве. Яшчэ адзін сын, Гі (каля 1064 — 12 снежня 1124 года) — будучы Папа Рымскі Калікст II, стаў архібіскупам В'ена.
Гільём I меў шматлікае нашчадства. Пасля яго смерці графства Бургундыя атрымаў у спадчыну яго другі сын Рэно II (каля 1056—1097 гады). Графства Макон апынулася ў сумесным валоданні Рэно II і яго малодшага брата Эцьена I Храбрага (каля 1057 — 27 мая 1102 года). А Раймонд (каля 1059 — 24 мая 1107 года) ажаніўся з Уракай, каралевай Кастыліі і Леона з 1109 года, стаўшы родапачынальнікам Бургундскай каралеўскай дынастыі Кастыліі і Леона.
З дачок, Сібіла (каля 1065 — пасля 1103 года) выйшла замуж за герцага Бургундыі Эда I Барэля (каля 1058 — 23 сакавіка 1103 года), Гізела (каля 1070 — пасля 1133 года) — за графа Мар'ена Гумберта II Савойскага (1070 — 14 кастрычніка 1103 года), Ірментруда (каля 1058 — пасля 8 сакавіка 1105 года) — за графа Бар-ле-Дзюка, Манбельяра і Пфірта Цьеры I (1045—1105 гады), а Клеменцыя (каля 1071 — каля 1133 года) спачатку за графа Фландрыі Роберта II (1065 — 5 кастрычніка 1111 года), а пасля яго смерці за графа Лувена Жафруа (Готфрыда) I Барадатага (1060—1139).
Рэно II яшчэ больш павялічыў свае ўладанні, ажаніўшыся з спадчынніцы графства Олтынген.
Рэно II памёр у 1097 годзе ў час 1-га крыжовага паходу, у якім браў удзел разам са сваімі братамі Эцьенам I, які атрымаў у спадчыну тытул графа Бургундыі, і Гуга III, архібіскупам Безансона (таксама памерлі ў Палесціне). Гэта значна саслабіла пазіцыі роду ў Германіі.
Графства ў першай палове XII стагоддзя
Яго малалетні сын Гільём III Дзіцё (каля 1110—1127 год) быў забіты баронамі ў лютым 1127 года, пасля чаго на графства прад'явілі правы сын Эцьена I Рэно III (каля 1090—22 студзеня 1148 года), а таксама Конрад фон Цэрынген, сваяк Гільёма III з боку маці. Пераможцам выйшаў Рэно III.
Стаўшы графам Бургундыі, Рэно адмовіўся прызнаваць сваім сюзерэнам імператара Лотара Суплінбургскага. Рэно абгрунтоўваў гэта тым, што Лотар не з'яўляўся нашчадкам каралёў Бургундыі і, такім чынам, не меў правоў на графства. Рэно перанёс сваю рэзідэнцыю ў Доль, які стаў сталіцай графства.
Незалежным графства заставалася нядоўга. Новы германскі кароль Конрад III (з дынастыі Гогенштаўфенаў), абраны ў 1138 годзе, абвясціў, што канфіскуе ўладанні Рэно III і перадае іх Конраду фон Цэрынгену. Разгарэлася вайна, у якой Конрад змог захапіць Рэно ў палон і даставіць яго да імператара. У выніку Рэно быў вымушаны падпарадкавацца імператару, але пры гэтым пазбавіўся часткі сваіх уладанняў на ўсходзе Юры, а Конрад атрымаў тытул «рэктар Бургундыі».
Пасля смерці Рэно III у 1148 годзе графства атрымала ў спадчыну яго малалетняя дачка Беатрыс I (каля 1145—15 лістапада 1184 года). Яе апекуном і рэгентам графства стаў малодшы брат Рэно, граф Макона Гільём III (каля 1095 — 27 верасня 1155 года) (у Бургундыі ён насіў імя Гільём IV). Ён паспрабаваў прысвоіць сабе тытул графа, зняволіўшы сваю пляменніцу, але на абарону яе правоў выступіў Конрад, які адправіў вызваліць яе герцага Бертольда IV фон Цэрынгена.
Пасля смерці Гільёма III імператар выдаў Беатрыс за свайго пляменніка Фрыдрыха Барбаросу, дзякуючы чаму графства Бургундыя перайшло ў дом Гогенштаўфенаў. Сыны Гільёма, граф Макона і В'ена Жэрар I (каля 1125—15 верасня 1184 года), і граф Асона Эцьен II (каля 1122—21 ліпеня 1173 года), былі выключаны са спісу спадчыннікаў графства Бургундыя, хоць і захавалі ўплыў у рэгіёне.
Кіраванне Гогенштаўфенаў
У 1156 годзе графства ў якасці пасагу жонкі перайшло пад кіраванне імператара Фрыдрыха I Барбаросы.
Спачатку графства ў 1200 годзе перайшло да Жанны, а пасля яе смерці ў 1205 годзе — да яе сястры Беатрыс II, якая кіравала графствам разам з маці, Маргарытай дэ Блуа. Каб спыніць беспарадкі ў графстве, яе дзядзька, кароль Германіі Філіп Швабскі ў 1208 годзе выдаў Беатрыс замуж за герцага Меранскага Атона II. Але гэта выклікала канфлікт у 1208—1211 гадах паміж Атонам і графам Асона Эцьенам III, унукам графа Гільёма III, які жадаў ажаніць з Беатрыс свайго сына Жана і вярнуць графства пад уладу Іўрэйскага дому.
Андэкская (Меранская) дынастыя
Атон II і яго сын Атон III, чужыя паводле паходжання, мовы і культуры, практычна не прымалі ніякага ўдзелу ў кіраванні графствам, жылі галоўным чынам у сваіх нямецкіх уладаннях. Таму граф Асона, якога падтрымалі кароль Францыі, герцаг Бургундыі і архібіскуп Безансон, узначальваў незадаволеных такім становішчам мясцовых феадалаў. У 1225/1227 годзе гэта вылілася ў сапраўдную вайну, у якой прынялі ўдзел таксама герцаг Бургундыі і граф Шампані.
Пачынаючы з 1230 года адным з самых уплывовых людзей у графстве становіцца граф Шалона Жан I Мудры, сын графа Асона Эцьена III. У 1214 годзе ён ажаніўся з Маго, дачкой герцага Бургундыі Гуга III. У 1236 годзе ён жаніў свайго сына Гуга з Алісай Меранскай, дачкой графа Атона II. У 1237 годзе Жан абмяняў герцагу Гуга Шалон і Асон на сеньярыю Сален і шэраг іншых уладанняў, якія прынеслі яму вялікае багацце дзякуючы сваім саланчакам, а таксама дазволілі больш актыўна ўмешвацца ў бургундскія справы. Акрамя таго гэтыя ўладанні дазволілі яму спаганяць дарожныя мыты, паколькі менавіта праз іх праходзіла дарога з Італіі ў Францыю. Акрамя таго Жан усяляк імкнуўся павялічыць свае ўладанні, выкупляючы правы на розныя землі (іх у Бургундыі ў яго было больш за пяцьдзясят).
Атон III Меранскі памёр у 1248 годзе. Дзяцей ён не пакінуў, з-за чаго яго германскія ўладанні былі былі падзелены паміж далёкімі сваякамі. Бургундыю ж ён яшчэ пры жыцці завяшчаў сваёй сястры Алісе, жонцы Гуга дэ Шалона.
Дынастыя Шалон
Кіраванне Гуга быў даволі неспакойным. З 1250 года ў Гуга ўвесь час узнікалі канфлікты з бацькам, які жадаў кіраваць Бургундыяй ад імя сваёй ятроўкі. У 1258 годзе паўстала насельніцтва Безансона супраць архібіскупа Гільёма. Паўстанне падтрымалі Жан і Гуга, у выніку чаго яно ахапіла ўсё бургундскае графства. У 1259 годзе паўстанне асудзіў Папа Аляксандр IV, які заклікаў умяшацца караля Францыі Людовіка IX і герцага Бургундыі Гуга IV. Паўстанне спынілася ў 1260 годзе.
Гуга памёр у 1267 годзе, а Жан Мудры — годам пазней, пакінуўшы ад трох шлюбаў шматлікае нашчадства. Графства Бургундыя да 1279 года знаходзілася пад кіраваннем удавы Гуга, Алісы Меранскай, якая выйшла ў 1267 годзе ў другі раз замуж — за Філіпа Савойскага. Уладанні ж Жана Мудрага падзялілі яго жывыя на той момант сыны. Адзін сын, Жан дэ Шалон (1243—1309), сеньёр дэ Рафор, які атрымаў землі на поўдні графства. Акрамя таго, пасля шлюбу з Алісай, унучкай герцага Гуга IV, ён атрымаў у спадчыну графства Асер. Іншы сын, Жан дэ Шалон-Арле (1259—1315), атрымаў у спадчыну ўладанні на поўдні Юры, у цэнтры Бургундыі, а таксама Безансон.
Пасля смерці Алісы Меранскай у 1279 годзе графства перайшло пад кіраванне сына, Атона IV. Пачатак яго кіравання прайшоў у суперніцтве з дзядзькам, Жанам дэ Шалон-Арле. Атон быў прыхільнікам караля Францыі, а Жан — Свяшчэннай Рымскай імперыі, кіраўніком якой у той час стаў Рудольф I Габсбург. У 1289 годзе імператар скарыстаўся канфліктам паміж графам Базеля і графам Манбельяра Рэно (братам Атона IV), вырашыўшы падпарадкаваць графства свайму ўплыву. Дваццацітысячная армія Рудольфа, якую падтрымліваў Жан дэ Шалон-Арле, уварвалася ў графства, захапіўшы Манбельяр і аблажыўшы Безансон, дзе схаваліся Атон і Рэно. Горад Рудольфу захапіць так і не ўдалося, але ён спустошыў наваколлі горада. Атон быў вымушаны падпарадкавацца імператару. Безансон пры гэтым атрымаў асобы статус і свабоду кіравання, пры гэтым ён быў выведзены з падпарадкавання архібіскупа. Жан дэ Шалон-Арле, дзякуючы падтрымцы імператара, стаў у 1293 годзе мэрам Безансона, а ў наступным годзе стаў віконтам Безансона.
Дынастыя Капетынгаў
У 1295 годзе Філіп Прыгожы, не жадаючы чакаць шлюбу, прымусіў Атона саступіць графства за 100 000 ліўраў. Аднак большая частка дваран адмовілася прызнаць Філіпа кіраўніком, аб'яднаўшыся вакол Жана дэ Шалон-Арле. Паўстанне было падтрымана Англіяй і імператарам, якія яго фінансавалі. Толькі ў 1301 годзе дваране графства падпарадкаваліся каралю. Жан дэ Шалон-Арле ў 1303 годзе атрымаў каралеўскую пенсію.
Атон IV, які працягваў насіць тытул пфальцграфа Бургундыі, служыў каралю Філіпу. Ён памёр у 1302 годзе ад раны, атрыманай у бітве пры Каселі. Яго малалетні сын Роберт насіў тытул пфальцграфа да самай смерці ў 1315 годзе, але рэальна графствам распараджаўся кароль Францыі Філіп. У 1306 годзе ён прызначыў губернатарам графства Жана дэ Шалон-Арле. Шлюб паміж сынам караля Філіпам Доўгім і дачкой Атона IV Жаннай II (каля 1293—1330 год), які адбыўся ў 1307 годзе, нічога не змяніў, Жан дэ Шалон-Арле працягваў кіраваць графствам ад імя караля. У тым жа годзе адбылося новае паўстанне, якое скончылася безвынікова.
Пасля смерці караля Філіпа IV у 1314 годзе Жанна і Філіп Доўгі змаглі ўступіць у кіраванне графствам. Стаўшы ў 1316 годзе каралём, Філіп даручыў кіраванне графствам жонцы, якая кіравала ім да самай смерці ў 1330 годзе. У кіраванні графствам ёй часта дапамагала маці, Маго, якая стала ў 1302 годзе графіняй Артуа.
Паколькі кароль Філіп V памёр у 1322 годзе, не пакінуўшы сыноў, спадчынніцай графстваў Бургундыя і Артуа стала іх старэйшая дачка, Жанна III (1308—1347), якая ў 1318 годзе была выдадзена замуж за герцага Бургундыі Эда IV (каля 1295—1350 год). Пасля смерці Жанны II у 1330 годзе графства Бургундыя разам з Артуа ўвайшло ў склад бургундскага герцагства.
У складзе герцагства Бургундыя графства, якое з 1336 года ў афіцыйных дакументах стала называцца Франш-Кантэ, прабыло да 1361 года, калі памёр бяздзетным герцаг Філіп Руўрскі, які атрымаў у спадчыну графства пасля смерці маці (Жанны III) у 1347 годзе. Пасля чаго графства разам з Артуа перайшло па спадчыне да малодшай дачкі караля Філіпа V і Жанны II — Маргарыты I (1310—1382), удавы графа Фландрыі Людовіка I Неверскага, якая кіравала імі да самай смерці.
Франш-Кантэ пасля XV стагоддзя
У 1558 годзе пры падзеле Габсбургскай дзяржавы Франш-Кантэ адышло да іспанскай галіны дынастыі, але фармальна працягвалася лічыцца часткай Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Па ўмовах Першага ахенскага дагавора 1668 года Францыя саступіла Франш-Кантэ Іспаніі.
У 1674 годзе французскія войскі занялі Франш-Кантэ, і вобласць адышла да Францыі па ўмовах Німвегенскага міру 1678 года. Выключэнне склала паўночна-ўсходняя акруга Манбельяр, уключаная ў склад Францыі толькі ў перыяд рэвалюцыйных войнаў у 1793 годзе.
У перыяд Вялікай французскай рэвалюцыі тэрыторыя Франш-Кантэ была падзелена на дэпартаменты.
У 1960—1970-х гадах пры новым эканамічным і адміністрацыйным раянаванні Францыі Франш-Кантэ быў адноўлены ў якасці самастойнага рэгіёна.
Сцяг Паўднёвай Асеціі
Сцяг Паўднёвай Асеціі — палотнішча з трыма роўнавялікімі палосамі: белая зверху, чырвоная пасярэдзіне і жоўтая знізу. Вонкавы выгляд дзяржаўнага сцягу Паўднёвай Асеціі прапісаны ў канстытуцыі, прынятай 26 лістапада 1990, і пацверджаны законам аб дзяржаўным сцягу 30 сакавіка 1992. Чырвоны колер у сцягу ўвасабляе адвагу, жоўты — дабрабыт і росквіт, белы — маральную чысціню. Сцяг Паўднёвай Асеціі амаль ідэнтычны са сцягам расійскай рэспублікі Паўночная Асеція-Аланія. Адзіным адрозненнем з'яўляецца суадносіны вышыні і даўжыні.
Пінскае благачынне
Пінскае благачынне, Пінская благачынная акруга — акруга ў Пінскай і Лунінецкай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Пінскага раёна і горада Пінска Брэсцкай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Канстанцін Балакай.
Шапялевічы
Знаходзяцца за 24 км на паўднёвы захад ад Круглага, за 16 км на захад ад шашы, на левым беразе ракі Асліўка.
Гісторыя
Упершыню Шапялевічы згадваюцца ў XV ст. У розныя часы яны знаходзіліся ва ўладанні Гаштольдаў, Палубінскіх, Сапегаў, Агінскіх і інш. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясцовасць увайшла ў склад Аршанскага павета Віцебскага ваяводства.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Шапялевічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Магілёўскім павеце Магілёўскай губерні.
У 1779 г. пабудавана царква, у 1812 г. заснаваны вінакурны завод, на якім у 1881 г. працавалі 2, а ў 1890 г. — 5 рабочых. У 1847 г. цэнтр маёнтка Магілёўскага павета, уласнасць графоў Шувалавых. У 1848 г. былі 134 двары. У 1863 г. адкрыта царкоўнапрыходская школа. Гаспадар маёнтка ў 1867 г. меў 1606 дзесяцін зямлі, вінакурны завод, вадзяны млын, карчму. У 1897 г. у мястэчку 139 двароў, 907 жыхароў (437 мужчын, 470 жанчын), царкоўнапрыходская школа, яўрэйская малітоўная школа, хлебазапасны магазін, заезны дом, царква, 2 разы ў год кірмашы. У фальварку 1 двор, 31 жыхар (18 мужчын, 13 жанчын), вінакурны завод. У 1909 г. меліся казённая вінная крама, паштова-тэлеграфнае аддзяленне, у Цяцерынскай воласці Магілёўскага павета.
Савецкая ўлада ўстаноўлена ў лістападзе 1917 г. З лютага да кастрычніка 1918 г. акупіравана войскамі кайзераўскай Германіі. 1 студзеня 1919 згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі Шапялевічы ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак з 16 студзеня ў складзе РСФСР. У сакавіку 1924 г. Шапялевічы вярнулі БССР, дзе яны сталі цэнтрам сельсавета Круглянскага раёна. Статус паселішча панізілі да вёскі.
З 20.8.1924 г. у Бялыніцкім раёне Магілёўскай акругі (да 26.7.1930), з 12.2.1935 г. у Круглянскім раёне, з 20.2.1938 г. Магілёўскай вобласці, з 16.9.1959 г. да 30.7.1966 г. у Бялыніцкім раёне. У 1924 г. адкрыта хата-чытальня. У 1928 г. арганізаваны калгас «Чырвоны араты» і «Беларусь». Пачатковая школа ў канцы 1930-х гг. пераўтворана ў сямігадовую, а ў 1930-я гг. — у сярэднюю. Дзейнічаў вузел сувязі.
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 г. да 27.6.1944 г. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. 5.12.1942 г. партызаны 8-й Круглянскай брыгады разграмілі варожы гарнізон, які размяшчаўся ў Шапялевічах. У 1944 г. гітлераўцы спалілі 130 двароў, загубілі 106 жыхароў. Каля вёскі 1.7.1944 г. камандзір эскадрыллі штурмавога авіяпалка маёр К. В. Макараў выявіў і знішчыў вялікую колькасць варожай тэхнікі і жывой сілы. 23.2.1945 г. яму прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. У брацкай магіле, што ў цэнтры вёскі каля клуба, пахаваны 90 савецкіх воінаў і 26 партызан, якія загінулі ў баях за вызваленне вёскі. На ўшанаванне памяці 287 воінаў-землякоў, што загінулі на франтах і ў партызанскай барацьбе, у 1967 г. у цэнтры вёскі каля клуба пастаўлена стэла, у 1990 г. — помнік.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Шапялевіцкага сельсавета.
IC 3548
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіф Дурарбейлі
Васіф Дурарбейлі (Vasif Durarbəyli, 24 лютага 1992, Сумгаіт) — азербайджанскі шахматыст, гросмайстар (2010).
У складзе зборнай Азербайджана ўдзельнік 37-й Алімпіяды (2006) у Турыне.
Барсукоў
Барсукоў — рускае прозвішча.
Кізел
Кізел (Кизел) — горад (з 1926 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Кізелаўскага раёна Пермскага краю. Насельніцтва 21,1 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1750 годзе.
Горад размешчаны ў заходніх перадгор’ях Сярэдняга Урала на рацэ Кізел, прытоку ракі Вільвы басейна ракі Яйвы, за 244 км ад Пермі. Чыгуначная станцыя на лініі Чусаўская — Салікамск.
Здабыча вуглю спынілася. Дзейнічаюць малочны завод, швейная фабрыка.
Зборная Ісландыі па футболе
Збо́рная Ісландыі па футбо́ле (Íslenska karlalandsliðið í knattspyrnu) прадстаўляе Ісландыю на міжнародных матчах і турнірах па футболе з 1930 года. Кіруецца і кантралюецца Футбольнай асацыяцыяй Ісландыі, якая з’яўляецца адным з 55 членаў УЕФА (Саюз еўрапейскіх футбольных асацыяцый) і ўваходзіць у ФІФА.
18 жніўня 2004 ісландцы здабылі сваю першую перамогу над моцнай «футбольнай» зборнай, адолеўшы ў таварыскім матчы зборную Італіі. На гэтым матчы, які праходзіў у Лаўгардалсвёлуры, прысутнічалі 20204 гледачы (6% ад насельніцтва Ісландыі). 24 красавіка 1996 года ў Таліне падчас таварыскага матчу з Эстоніяй Эйдур Гудзьёнсен замяніў свайго бацьку Арнара. Гэта першы факт удзелу бацькі і сына ў адным міжнародным матчы.
Да чэмпіянату Еўропы 2016 найбольшым поспехам ісландцаў быў выхад у плей-оф кваліфікацыі да чэмпіянату свету 2014. У групавым турніры кваліфікацыі на чэмпіянат Еўропы 2004 зборная Ісландыі з 4 перамогамі пэўны час займала першае месца, аднак у выніку фінішавала трэцяй пасля зборных Германіі і Шатландыі.
На чэмпіянаце Еўропы ісландцы дэбютавалі ў 2016 годзе і адразу дайшлі да чвэрцьфінала, дзе саступілі гаспадарам турніра Францыі з лікам 2:5. Поспех паўночнай зборнай падоўжыўся ў кваліфікацыі да чэмпіянату свету 2018, дзе Ісландыя здолела заняць першае месца ў групе (з Харватыяй, Украінай і Турцыяй) і ўпершыню ў гісторыі выйшла ў фінальны этап сусветнага першынства.
Цяперашні склад
Наступныя 23 футбалісты былі выкліканыя на ўдзел у асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 года.
Статыстыка прыведзена станам на 7 чэрвеня 2018 года пасля матчу супраць Ганы.
Аляксей Уладзіміравіч Шчабятун
Аляксей Шчабятун (нар., , Украіна) — украінскі футбаліст, нападнік літоўскага клуба «Шаўляй».
Клубная кар’ера
Футболам пачаў займацца ў Запарожжы ў дзіцячай школе мясцовага «Металурга». Першы трэнер — Мікалай Мікалаевіч Сенавалаў. З другой паловы сезона 2012/13 знаходзіўся ў акадэміі кіеўскага «Дынама». У ДЮФЛ выступаў за «Металург» і кіеўскае «Дынама».
У пачатку 2013 года быў уключаны ў заяўку «Дынама». У чэмпіянаце юніёрскіх каманд (U-19) дэбютаваў 18 сакавіка 2014 года ў матчы з данецкім «Шахцёрам» (1:1). У чэмпіянаце моладзевых каманд (U-21) дэбютаваў 1 лістапада 2014 года ў матчы супраць днепрапятроўскага «Дняпра» (2:0).
У сезоне 2014/15 Шчабятун стаў найлепшым бамбардзірам як у дынамаўскай камандзе U-19 (8 галоў у 15 матчах), так і U-21 (10 галоў у 14 гульнях). Абодва калектывы фінішавалі ў сваіх першынствах другімі. У сезонах 2015/16 і 2016/17 з камандай U-21 станавіўся моладзевым чэмпіёнам Украіны.
У ліпені 2017 года на правах арэнды перайшоў у «Сталь» (Кам’янскэ). Дэбютаваў на дарослым ўзроўні 16 ліпеня 2017 года ў матчы першага тура Прэм’ер-лігі супраць луганскай «Зары» (1:0), выйшаўшы ў стартавым складзе і на 63 хвіліне быў заменены на Гора Малакяна. У студзені 2018 года вярнуўся ў «Дынама».
У лютым 2018 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Прамень» з Мінска і ў сакавіку падпісаў з ім кантракт. З-за траўм толькі ў чэрвені замацаваўся ў стартавым складзе мінчан. У ліпені 2018 года пакінуў «Прамень».
У жніўні 2018 года вярнуўся ў запарожскі «Металург», за які стаў выступаць у Другой лізе. У лютым 2019 года перабраўся ў першалігавы «Авангард» з Краматорска, а ў ліпені таго ж года зноў далучыўся да «Металурга», які выйшаў у Першую лігу.
У верасні 2020 года перайшоў у кіеўскую «Абалонь». Летам 2022 года перабраўся ў літоўскі «Шаўляй».
Міжнародная кар’ера
З 2014 года прыцягваўся да юнацкіх зборных Украіны, а з 2016 года пачаў гуляць за моладзевую зборную.
Міхаіл Іванавіч Барсукоў
Міхаіл Іванавіч Барсукоў (,  — ) — дзяржаўны дзеяч БССР. Прафесар (1952).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі ўніверсітэт (1914). Удзельнік Першай сусветнай вайны, Кастрычніцкай рэвалюцыі. Падчас Грамадзянскай вайны ўзначальваў санітарную службу Усходняга,, , Заходняй ваеннай акругі.
У 1924-30 наркам аховы здароўя БССР, адначасова загадчык кафедры медыцынскага факультэта БДУ, рэдактар ​​часопіса «Беларуская медыцынская думка» (1924-29). З 1930 узначальваў сектар аховы здароўя Дзяржплана СССР. У гады Вялікай Айчыннай вайны начальнік эвакапунктаў Калінінскага і 1-га Прыбалтыйскага франтоў. З 1945 ва Усесаюзным НДІ сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя імя Сямашка.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Старшыня Усесаюзнага таварыства гісторыкаў медыцыны. Аўтар прац па гісторыі і тэорыі савецкага аховы здароўя, гісторыі ваеннай медыцыны. Член ЦВК БССР у 1925-30 гадах.
Карал Чапек
Ка́рал Ча́пек (Karel Čapek) (9 студзеня 1890 — ) — чэшскі празаік, публіцыст, перакладчык, фатограф, драматург і фантаст.
Аўтар знакамітых п’ес «Сродак Макропуласа» (Věc makropulos, 1922), «Маці» (Matka, 1938), «R.U.R.» (Rossumovi Univerzální Roboti, 1920), раманаў «Фабрыка абсалюта» (Továrna na absolutono, 1922), «Кракатыт» (Krakatit, 1922), «Гардубал» (Hordubal, 1933), «Метэор» (Povětroň, 1934), «Звычайнае жыццё» (Obyčejný život, 1934; апошнія тры утвараюць так званую «філасофскую трылогію»), «Вайна з саламандрамі» (Válka s mloky, 1936), «Першая спасальная» (První parta, 1937), «Жыццё і творчасць кампазітара Фольтына» (Život a dílo skladatele Foltýna, 1936, не завершаны), а таксама мноства апавяданняў, эсэ, фельетонаў, казак, нарысаў, і дарожных запісак. Перакладчык сучаснай французскай паэзіі.
Сонечнае зацьменне 29 кастрычніка 1837 года
Зацьменне мела велічыню 0,4542 і дасягнула свайго максімуму ў 11:19:24 UTC у пункце з каардынатамі 62° пд. ш. 110° з. д..
Карал Чапек
Біяграфія
Нарадзіўся ў Малых Сватанёвіцах, у хуткім часе з бацькамі пераехаў ва Упіцэ. Вучыўся ў гімназыі ў Градцы Кралавэ, а пазней у Брне, куды мусіў перавесціся праз антывенгерскую дзейнасць. У 1915 годзе скончыў філасофскі факультэт Карлавага ўніверсітэта ў Празе, пасля вывучаў філасофію ў Берліне і Парыжы. Праз хваробу не быў прызваны ў войска і не ўдзельнічаў у баях першай сусветнай вайны. Аднак гэтая вайна вельмі паўплывала на светабачанне пісьменніка. Пасля сканчэння навучання некаторы час працаваў дарэктарам у шляхецкай сям’і, але хутка заняўся журналістыкай. Працаваў рэдактарам у некалькіх часопісах: «Národní listy» (1917—1921), «Nebojsa» (1918—1920) і «Lidové noviny» (з 1921 года).
Сонечнае зацьменне 29 кастрычніка 1837 года
Зацьменне 29 кастрычніка 1837 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1837 годзе і 93-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 4 мая 1837 года, наступнае — 25 сакавіка 1838 года.
Карал Чапек
Біяграфія
У 1921—1923 гадах працаваў у Тэатры на Вінаградах (Divadlo na Vinohradech).
Пасля Мюнхенскага пагаднення і ад’ездзе Эдварда Бенеша Чапек зрабіўся аб’ектам палітычных нападаў. Апошнія тры гады жыцця правёў у Старой Гуці блізу Добржыша.