cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беларусь у польска-савецкай вайне
Палітыка дзеячаў БНР
Адбыўся раскол Рады БНР. Прыхільнікі захавання незалежнасці Беларусі — Вацлаў Ластоўскі, Пётр Крэчэўскі, Васіль Захарка, Аляксандр Цвікевіч, Тамаш Грыб — намерыліся адклікаць Антона Луцкевіча з пасады прэм'ер-міністра і такім чынам пазбавіць яго паўнамоцтваў выступаць ад імя Рады БНР. Прыхільнікі Луцкевіча на чале з Паўлам Алексюком прапанавалі стварыць «дырэкторыю», якая выконвала б ролю нацыянальнага прадстаўніцтва і вяла далейшыя перамовы з палякамі. 13 снежня 1919 бальшыня сяброў Рады абрала новым прэм'ер-міністрам Вацлава Ластоўскага і абвясціла сябе Народнай Радай БНР, старшынёй якой стаў Пётр Крэчэўскі. Астатнія, прыхільнікі супрацоўніцтва з Польшчай, абвясцілі сябе Найвышэйшай Радай БНР і на пасадзе прэм'ер-міністра пакінулі Антона Луцкевіча. Старшынёй Найвышэйшай Рады стаў Іван Серада.
Некалькі дзён у Мінску існавалі два беларускія ўрады і дзве рады, якія выступалі ад імя беларускага народа. Неўзабаве ўрад В. Ластоўскага і частка членаў Народнай Рады былі арыштаваныя палякамі. Пасля вызвалення з турмы бальшыня іх падалася ў Коўна, дзе яны атрымалі статус эміграцыйнага ўрада і сродкі на вядзенне нелегальнай дзейнасці на тэрыторыі Польшчы. Антон Луцкевіч і сябры Найвышэйшай Рады пераехалі ў Вільню.
24 сакавіка 1920 Вацлаў Іваноўскі, у якога былі паўнамоцтвы Найвышэйшай Рады, заключыў з Леанам Васілеўскім, які прадстаўляў кіраўніка польскай дзяржавы, пагадненне ў справе ўрэгулявання польска-беларускага жыцця на Міншчыне, але ўжо не было адпаведнай атмасферы і — як высветлілася — часу на ажыццяўленне падпісаных абавязацельстваў.
Савецкае наступленне, абвяшчэнне БССР
У ліпені 1920 года Беларусь зноў была занята Чырвонай Арміяй. Разам з польскім войскам адышлі ў Лодзь Беларуская вайсковая камісія і падначаленыя ёй падраздзяленні.
Дзейнасць С. Булак-Булаховіча
Аддзел пад камандаваннем генерала Станіслава Булак-Балаховіча змагаўся на польскім баку ад імя беларускага ўрада Антона Луцкевіча. 12 кастрычніка Павел Аляксюк, які выконваў абавязкі старшыні Беларускага палітычнага камітэта, падпісаў пагадненне з генералам Булак-Балаховічам, згодна з якім Камітэт меўся весці вярбоўку ў беларускае войска. Яго камандзірам мусіў быць Булак-Балаховіч. Са свайго боку ён абавязваўся дапамагаць дзейнаму ад імя ўрада А. Луцкевіча камітэту пераймаць цывільную ўладу на занятых яго войскам абшарах Беларусі.
Генерал Булак-Балаховіч, паралізуючы тылы Чырвонай Арміі, паспрыяў польскім войскам у контрнаступе ў верасні 1920. Спрабаваў ён, згодна з дамоўленасцю з Ю. Пілсудскім, ваяваць з Савецкай Расіяй і пасля перамір'я на польска-савецкім фронце ў кастрычніку 1920. Увосень армія Булак-Балаховіча налічвала амаль 15 тыс. салдатаў. 10 лістапада яго аддзелы захапілі Мазыр і рыхтаваліся да наступу на Мінск і Гомель. У Мазыры С. Булак-Балаховіч пракламаваў незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі, сябе абвясціў «начальнікам Беларускай Дзяржавы», а Беларускі палітычны камітэт — урадам БНР, адмаўляючыся такім чынам падпарадкавацца дзейным ужо цэнтрам улады — урадам А. Луцкевіча ў Варшаве і В. Ластоўскага ў Коўне. Прэм'ер-міністрам новага ўрада стаў Вячаслаў Адамовіч. Ад імя свайго кабінета ён выдаў маніфест да беларускага народа, у якім гаварылася пра далейшую барацьбу за незалежнасць Беларусі ў хаўрусе з Польшчай, правядзенне аграрнай рэформы разам з адчужэннем вялікай зямельнай уласнасці і скліканне нацыянальнага прадстаўніцтва дзеля акрэслення дзяржаўнага ладу. Пасля баёў, якія цягнуліся некалькі дзён, аддзелы Булак-Балаховіча пад націскам Чырвонай Арміі мусілі адступіць на тэрыторыю Польшчы, дзе і былі інтэрніраваныя.
Слуцкае паўстанне
Змаганне за незалежнасць Беларусі разгарнулася пад канец 1920 ў Слуцкім павеце. У сярэдзіне лістапада адбыўся з'езд Случчыны. Дэлегаты ад палітычных партый, сялянскіх саветаў, грамадска-культурных арганізацый прызналі Случчыну часткай Беларускай Народнай Рэспублікі і намерыліся змагацца за яе незалежнасць. Яны спадзяваліся, што іх змаганне будзе пачаткам акцыі, якая ахопіць усю Беларусь. На працягу двух дзён Радзе Случчыны ўдалося сфарміраваць два стралковыя палкі. Да іх далучыўся беларускі батальён з Беласточчыны пад камандаваннем Міколы Дзямідава. На гэтай аснове была створана Слуцкая брыгада, якая налічвала каля 4 тыс. салдатаў. 30 лістапада пачаліся баі з Чырвонай Арміяй, вынік якіх, з прычыны значнай перавагі рускіх, быў прадвызначаны. Аднак ваенныя дзеянні, галоўным чынам партызанскага характару, доўжыліся амаль да канца снежня 1920. Слуцкія паўстанцы, як і армія С. Булак-Балаховіча, адышлі на тэрыторыю Польшчы, дзе таксама былі інтэрніраваныя.
Партызанскія фарміраванні «Зялёнага Дуба»
Пры канцы 1920 ў прыфрантавой паласе з абодвух бакоў дэмаркацыйнай лініі дзейнічала больш за дзесяць беларускіх партызанскіх аддзелаў, якія выступалі пад супольным найменнем «Зялёны Дуб». Са згоды і пры падтрымцы польскай разведкі партызаны рабілі напады на кантраляваную савецкім войскам тэрыторыю, а ў выпадку небяспекі адыходзілі ў Польшчу. I хоць лозунгам «Зялёнага Дуба» была барацьба за незалежную Беларусь у этнаграфічных межах, аднак, мела яна ўсяго прапагандысцкае значэнне. Многія беларускія афіцэры, якія ўдзельнічалі ў вайне з балынавікамі на пачатку 1921, перамір'е на польска-савецкай мяжы лічылі часовым становішчам. У гэтым перакананні праўдападобна ўмацоўвалі іх прадстаўнікі польскай разведкі, якія пастаўлялі ім зброю і сродкі на ўтрыманне аддзелаў. Пасля падпісання 18 сакавіка 1921 Рыжскай мірнага дагавора частка камандзіраў «Зялёнага Дуба» прызнала беларускі эміграцыйны ўрад Вацлава Ластоўскага адзіным прадстаўніцтвам беларускага народа. Многія памянялі фронт: спынілі антысавецкую партызанскую дзейнасць і далучыліся да антыпольскага руху, які арганізаваў ковенскі цэнтр на тэрыторыі Гродзеншчыны і Віленшчыны.
Беларусы ў Сярэдняй Літве
У кастрычніку 1920 польскае войска пад камандаваннем генерала Люцыяна Жалігоўскага заняло Віленшчыну, якая ад ліпеня знаходзілася ў межах Літвы. На тэрыторыі абвешчанай генералам Л. Жалігоўскім гэтак званай Сярэдняй Літвы Вацлаў Іваноўскі і Браніслаў Тарашкевіч атрымалі высокія пасады ў польскай адміністрацыі — Часовай кіруючай камісіі. Аднак віленскі Беларускі нацыянальны камітэт не выказаў падтрымкі іх місіі. Па-за тэрыторыяй Сярэдняй Літвы ўсюды, куды вярталася польская адміністрацыя, зачынялі беларускія школы. Дый на Віленшчыне беларускае школьніцтва існавала толькі да тае пары, пакуль у складзе Часовай кіруючай камісіі былі В. Іваноўскі і Б. Тарашкевіч.
Палітыка ўраду Літвы
Пераможаныя літоўцы, зацікаўленыя ў аслабленні Польшчы, сталі прыхільнікамі беларускага незалежніцкага руху.
Рыжскі мір
Пад час мірных перамоў, якія ішлі ў Рызе з восені 1920, беларусаў не прадстаўляў ніводзін палітычны цэнтр. Паводле ўдзельніка перамоў з польскага боку Станіслава Грабскага, савецкі ўрад узамен за саступкі на тэрыторыі Украіны прапанаваў Польшчы большую частку Беларусі разам з усёй Міншчынай. Баючыся залішне вялікай колькасці праваслаўнага насельніцтва ў межах Рэчы Паспалітай, С. Грабскі адстойваў мяжу ўздоўж Дзвіны, ад латышска-савецкай граніцы ў кірунку сярэдняга цячэння Прыпяці. Такі выгляд мяжы з СССР, нават пры добрым стаўленні польскага боку, касаваў магчымасць ажыццяўлення якіх-небудзь федэрацыйных планаў, спрыяў канцэпцыі інкарпарацыйнай палітыкі.
Рыжскі мірны дагавор нанес вялікі ўдар па беларускіх палітыках Найвышэйшай Рады БНР і Беларускага палітычнага камітэта, якія паслядоўна выказваліся за аб'яднанне беларускіх зямель і стварэнне федэрацыі з Польшчай. Акцыя генерала С. Булак-Балаховіча ў Мазыры і Слуцкі збройны чын не змянілі стаўлення польскага ўрада і парламента да выканання пагадненняў, падпісаных з бальшавікамі ў кастрычніку 1920 і пацверджаных Рыжскай мірнаю дамовай. Гэтая дамова, якая падзяліла Беларусь, не была ўхвалена ніводным уплывовым беларускім цэнтрам у Польшчы. Яна стварыла сітуацыю супярэчнасці польска-беларускіх інтарэсаў і вялікія магчымасці ўздзеяння на гэтыя судачыненні з боку Масквы.
Салтанаўка (станцыя)
Салта́наўка (, Салтановка)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Салтанаўка; на лініі Гомель — Жлобін, паміж прыпыначным пунктам Забаб'е і прыпыначным пунктам Старая Рудня.
Сухачэва
Сухачэ́ва (, Сухачево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосаўскага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года — у склад Плоскаўскага сельсавета , да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1644 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Міляйчыцы (гміна)
Міляйчы́цы (Milejczyce) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Семятыцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Міляйчыцах. Плошча гміны складае 151,79 км². Станам на 2004 год у гміне Міляйчыцы пражывалі 2289 чалавек, шчыльнасць — 15,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 21 населены пункт.
Раннае
Ра́ннае (, Ранное) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лошніцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навасёлкаўскага сельсавета.
210-ы партызанскі атрад імя І. В. Сталіна
'''210-ы партызанскі атрад імя І. В. Сталіна''' ― партызанскі атрад, які дзейнічаў у гады Вялікай Айчыннай вайны на акупаванай тэрыторыі Асіповіцкага раёна.
Гісторыя стварэння
Створаны ў сакавіку 1942 года (48 чалавек), з ліпеня 1942 года ў складзе Клічаўскага аператыўнага цэнтра (176 чалавек). Са студзеня 1943 года з’яўляўся галаўным атрадам 1-й Асіповіцкай партызанскай брыгады. З ліпеня 1943 года дзейнічаў як асобны атрад.
Ваенныя дзеянні атрада
Партызаны асноўныя ўдары наносілі па камунікацыях ворага. У кастрычніку 1943 падарвалі 8 эшалонаў, 8 мастоў, 7 аўтамашын. Самастойна і з іншымі атрадамі вялі баі па ачышчэнні раёна ад акупантаў, разграмілі 7 апорных пунктаў ворага, абаранялі партызанскую зону. Падчас карных экспедыцый (ліпень—жнівень 1942 года, студзень 1943, май 1944) праводзілі аперацыі па выхаду з акружэння.
У атрадзе выходзіла газета «За савецкую Радзіму».
2 ліпеня 1944 атрад (588 партызан) уліўся ў Чырвоную Армію, удзельнічаў у ліквідацыі варожых груп.
Камандзіру атрада М. П. Каралеву ― аднаму з 10-ці камандзіраў партызанскіх фармаванняў ― прысвоена званне Героя Савецкага Саюзу. Імёнамі М. Каралева і С. Сумчанкі названы вуліцы ў Асіповічах.
Дзікамана
Дзікамана (Dicomano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 5504 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 90 чал./км². Займае плошчу 61 км². Паштовы індэкс — 50062. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Onofrio.
Аляксандр Пятровіч Жасткоў
Аляксандр Пятровіч Жасткоў (Александр Петрович Жестков;  — ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны і вызвалення Віцебскай вобласці ад нацысцкіх захопнікаў. Камандзір кулямётнага ўзвода, гвардыі старшы лейтэнант. Герой Савецкага Саюза (званне прысвоена 24.03.1945, пасмяротна).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Слаўцава Мелянкоўскага павета (Мелянкоўскі раён, Уладзімірская вобласць). У Чырвонай Арміі з 1940 года. З 1941 года на Калінінскім, 1-м Прыбалтыйскім і 3-м Беларускім франтах.
Вызначыўся падчас Віцебска-Аршанскай наступальнай аперацыі. 23 чэрвеня 1944 г. каля вёскі Карпавічы (Сенненскі раён) узвод пад яго камандаваннем знішчыў 6 агнявых пунктаў праціўніка, фарсіраваў раку Лучоса, захапіў і утрымліваў плацдарм, забяспечыўшы пераправу палка. 24 чэрвеня 1944 г. каля вёскі Асінаўка (Віцебскі раён) узвод знішчыў 5 кулямётных пунктаў і каля 130 гітлераўцаў. 25 чэрвеня ў баі каля вёскі Камары Віцебскага раёна на працягу дня адбіў 4 контратакі праціўніка, загінуў у гэтым баі.
Пахаваны ў брацкай магіле вёскі Ваяводкі Віцебскага раёна.
Імем А. П. Жасткова ў 1985 годзе названа адна з вуліц Віцебска.
Талдам
Горад размешчаны за 110 км на поўнач ад Масквы (90 км ад МКАД), чыгуначная станцыя Талдам-Савёлаўскі на лініі Масква — Савёлава.
Sandvine
«Sandvine Incorporated» – праграмнае забеспячэнне для сеткавай разведцы і аднайменная кампанія, якая базуецца ў Ватэрлоа, правінцыя Антарыа, Канада.
Прадукты кантролю за сеткамі «Sandvine» прызначаны для рэалізацыі шырокіх сеткавых палітык, уключаючы цензуру ў Інтэрнэце, кіраванне перагрузкамі і бяспеку. Прадукты «Sandvine» арыентаваны на спажывецкія сеткі ўзроўню 1 і 2, у тым ліку кабельныя, DSL і мабільныя сеткі.
Ілья Сяргеевіч Васілевіч
Ілья Васілевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік барысаўскага БАТЭ.
Sandvine
Дзейнасць
«Sandvine» класіфікуе больш за 95% трафіку праграм у мабільных і лакальных сетках па карыстальніках, прыладах, тыпу сеткі, месцазнаходжанні і іншых параметрах. Затым кампанія прымяняе да гэтых даных аналітыку, заснаваную на машынным навучанні, у рэжыме рэальнага часу і ўносіць змены ў тэхнічную палітыку.
Жан Булі
Жан Булі (Jean Bouli;, , Камерун) — камерунскі футбаліст, паўабаронца.
Біяграфія
У Камеруне атрымаў вышэйшую адукацыю. З 1998 года гуляў у клубах «Уньён» (Камерун), «Даўгава» (Латвія), «Хетафе» (Іспанія), «Кенан» (Камерун), «Брыстал Роверс» (Англія), «Тонер» (Камерун). У 2004 пераехаў у Расію. Гуляў за «Дынама» (Бранск). З гэтым клубам стаў паўфіналістам Кубка Расіі (2006/2007). Улетку 2007 перайшоў у «Церак», які выступаў тады ў першым дывізіёне, але Булі не забіў ні разу. 29 снежня 2007 года ажаніўся з сяброўкай, якая вучылася ў Швейцарыі. У наступным годзе «Церак» трапіў у вышэйшы дывізіён. У 2008 футбаліст правёў 15 матчаў, забіў 2 галы.
Ілья Сяргеевіч Васілевіч
Клубная кар’ера
У жніўні 2019 года, пакінуўшы «Шахцёр», стаў іграком барысаўскага БАТЭ. У другой палове 2019 года выступаў за дубль барысаўчан, а да сезона 2020 рыхтаваўся разам з асноўнай камандай. У сакавіку 2020 года быў аддадзены ў арэнду ў мазырскую «Славію», дзе пераважна выхадзіў на замену або заставаўся на лаўцы запасных, прыцягваўся таксама да дубля. З верасня 2020 года не гуляў з-за траўмы. У снежні 2020 года па заканчэнні арэнды пакінуў мазырскі клуб.
Sandvine
Дзейнасць
Па стане на 2021 год «Sandvine» мае больш за 500 кліентаў па ўсім свеце, якія ахопліваюць 2,5 мільярда карыстальнікаў Інтэрнэту ў больш чым 100 краінах, і яе офісы працуюць у ЗША, Швецыі, Канадзе і Індыі.
Ілья Сяргеевіч Васілевіч
Клубная кар’ера
У красавіку 2021 года быў заяўлены за БАТЭ і стаў гуляць за дубль.
Sandvine
Гісторыя кампаніі
«Sandvine» была створана ў жніўні 2001 года ў, правінцыя Антарыа, Канада, камандай з прыкладна 30 чалавек, выхадцамі з «PixStream», на той час нядаўна закрытая кампанія, набытая Cisco. Пасяўны этап фінансавання прыцягнуў у кампанію $20 мільёнаў канадскіх долараў венчурнага капіталу. Наступны этап фінансавання ў памеры $19 мільёнаў канадскіх долараў быў завершаны ў маі 2005 года. У сакавіку 2006 года «Sandvine» завяршыла першаснае размяшчэнне акцый на лонданскай біржы «AIM». У кастрычніку 2006 года «Sandvine» завяршыла першаснае размяшчэнне акцый на Таронцкай фондавай біржы пад тыкерам «SVC».
Ілья Сяргеевіч Васілевіч
Міжнародная кар’ера
У 2016—2017 гадах гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
Sandvine
Гісторыя кампаніі
Першапачатковыя продажы прадуктаў былі сканцэнтраваны на кіраванні перагрузкамі і сумленным выкарыстанні, паколькі пастаўшчыкі паслуг змагаліся з хуткім ростам шырокапалоснага трафіку. Адным з варыянтаў выкарыстання ПЗ ад «Sandvine» былі аптымізацыя і манетызацыя трафіка ад праграм. Па меры распаўсюджвання оптавалаконных сетак і сетак 4G многія кліенты пачалі карыстацца гэтым. Гэта дазволіла правайдарам ствараць планы заснаваныя на выкарыстанні трафіка ад асобных праграм, ствараць бесплатныя планы для асобных праграм, знізіць махлярства, а таксама запусціць сервісы бяспекі і бацькоўскага кантролю як спосабы атрымання новых даходаў.
У чэрвені 2007 года «Sandvine» набыла кампанію «CableMatrix Technologies» праз іх функцыю палітыкі і правіл тарыфікацыі на базе тэхналогіі «PacketCable Multimedia» (PCMM). Гэта павінна было дазволіць аператарам шырокапалоснага інтэрнэту павысіць узровень задаволенасці абанентаў, забяспечваючы такія паслугі, як SIP-тэлефанія, патокавае відэа, анлайн-гульні і відэаканферэнцыі.
Ілья Сяргеевіч Васілевіч
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2017 і кастрычніку 2018 гадоў гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйных раўндах чэмпіянату Еўропы.
26 лютага 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату Еўропы 2023 супраць Кіпра (1:0).
Sandvine
Гісторыя кампаніі
Набыццё было завершана нягледзячы на асцярогі, выказаныя, дырэктарам лабараторыі «» у Школе глабальных пытанняў Манка пры Таронтцкім універсітэце, які сцвярджаў, што паглынанне патрабуе «больш пільнага кантролю» з боку федэральнага ўрада, галоўным чынам у святле некаторых відаў дзейнасці двух партфельных кампаній. «» была вядома па палеміцы вакол яе, бо тэхналогіі кампаніі нібыта выкарыстоўваліся для шпіянажу за турэцкімі грамадзянамі.
Душэнне Інтэрнэту і цэнзура
Рэгуляванне P2P злучэнняў сканцэнтравана на «» і выкарыстоўвае алгарытм зніжэння хуткасці пры адначасовай дастаўцы таго ж змесціва. «Sandvine» выкарыстоўвае глыбокую праверку пакетаў і падробку пакетаў, каб дазволіць сеткавай прыладзе вызначаць дэталі размовы P2P, у тым ліку запытаны хэш. Затым прылада можа вызначыць аптымальны пір для выкарыстання і замяніць яго на абраны алгарытмам P2P праз «[размяшчэнне] пасярэдзіне, імітуючы абодва канцы злучэння і адпраўляючы пакеты скіду кліенту і серверу». У сакавіку 2018 года лабараторыя «» апублікавала справаздачу, якая мела важкія доказы таго, што прылады аналізу пакетаў «PacketLogic» «Sandvine» маглі быць выкарыстаны для размяшчэння ўрадавых шпіёнскіх праграм у Турцыі і перанакіравання егіпецкіх карыстальнікаў Інтэрнэту на афіліраваную рэкламу.
Прадукты «Sandvine» выкарыстоўваліся кампаніяй «» у ЗША для абмежавання колькасці сеансаў інтэрнэт-трафіку, створанага праграмным забеспячэннем для абмену файламі ў аднарангавых сетках (тарэнты). Прадукт«Sandkrim» супраць дыскрымінацыі трафіку «Fairshare» падрабязна апісаны ў. Згодна з незалежным тэсціраваннем, «» уводзіў пакеты скіду ў аднарангавыя злучэнні, што фактычна выклікала неадкладнае спыненне пэўнай абмежаванай колькасці выходных злучэнняў.
Згодна з даследаваннямі «», прадукты, якія прадаюцца кампаніяй «Sandvine», выкарыстоўваюцца для цэнзуры Інтэрнэту ў Егіпце, абвінавачванне кампанія адмаўляе.
Пеўнікі
Пеўнікі
IC 1826
IC 1826 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міляева (гміна)
Міляе́ва (Milejewo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Эльблёнгскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Міляеве. Плошча гміны складае 95,55 км². Станам на 2004 год у гміне Міляева пражывалі 2976 чалавек, шчыльнасць — 31,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Людміла Яўгенаўна Здорыкава
Людміла Яўгенаўна Здорыкава (, Сялец, Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі педагог, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, член Пастаяннай камісіі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і сродках масавай інфармацыі.
Біяграфія
Нарадзілася 9 мая 1973 года ў в. Сялец Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут па спецыяльнасці «Руская мова і літаратура».
Працавала настаўніцай рускай мовы і літаратуры, намеснікам дырэктара по вучэбнай рабоце, дырэктарам сярэдняй школы № 27 г. Магілева.
Выбіралася дэпутатам Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць восьмага склікання.
Сям’я
Замужам. Мае сына і дачку.
Харлінцы
Харлі́нцы (, Харлинцы) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосаўскага сельсавета.
Да 17 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Валосаўскага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года — у склад Плоскаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года вёска — у склад Навасельскага сельсавета.
Самулкі (прыпыначны пункт)
Саму́лкі (, Самулки)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны за 2,1 км на поўнач ад вёскі Вайнілы, за 2,6 км на паўднёвы захад ад вёскі Самулкі; на лініі Магілёў I — Крычаў I, паміж станцыяй Рэста і прыпыначным пунктам Благавічы.
Ратуцічы
Рату́цічы (, Ратутичи) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лошніцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Акын
Акы́н — народны спявак і паэт у Казахстане і Сярэдняй Азіі.
Сярод савецкіх акынаў найболей вядомы Джамбул Джабаеў (1846—1945). Яго вершы перакладзеныя на ўсе мовы савецкіх народаў і часткова на заходнееўрапейскія мовы. Вядомыя таксама акыны Керымбекаў, Бейзакаў, Бейганін, Бажыева, Алімбетаў. У Казахстане карыстаюцца папулярнасцю спаборніцтвы акынаў — айтыс.
Сёмга
Сёмга, ласось высакародны (Salmo salar) — рыба сямейства, атрада.
Пашырэнне
Прахадны від. Пашырана ў паўночнай частцы Атлантычнага акіяна, паўночна-заходняй частцы Паўночнага Ледавітага акіяна каля берагоў Еўропы і Паўночнай Амерыкі. Уваходзіць у рэкі Еўропы ад поўначы Партугаліі да ракі Кара. Па ўзбярэжжы Паўночнай Амерыкі распаўсюджваецца ад ракі Канектыкут на поўдні да Гудзонава праліва і Грэнландыі на поўначы. Існуе азёрная форма сёмгі — азёрны ласось (S.s. morpha sebago) у буйных паўночных азёрах Лабрадора, Ладажскім, Анежскім. На тэрыторыі Беларусі да пабудовы на рэках плацін заходзіла на нераст з Балтыйскага мора ў рэкі Нёман, Заходняя Дзвіна, Вілія, Буг. Апошнім часам від адзначаны ў вадацёках басейна ракі Вілія на тэрыторыі Астравецкага і Смаргонскага раёнаў.
Асаблівасці біялогіі
У рэкі заходзіць пераважна восенню. Моладзь жыве ў рэках да 5 гадоў, корміцца беспазваночнымі і дробнай рыбай, у моры — рыбай і ракападобнымі.
Нераст адбываецца ў вярхоўях рэк з кастрычніка па снежань. Перад нерастам самцы набываюць шлюбны ўбор. Ласосі, якія ўвайшлі ў раку, не кормяцца. Самка вырывае ў пясчана-галечном грунце яму (даўжынёй да 2-3 метраў) і закопвае у яе аплодненую ікру, утвараючы нерестовы бугор. Плоднасць да 26000 ікрынак. Ікра буйная, аранжавая. Асноўная маса ласосяў адкладвае ікру адзін раз у жыцці. Пасля нерасту вялікая частка рыб гіне, астатнія скочваюцца ў моры, дзе зноў набываюць серабрыстую афарбоўку і пачынаюць харчавацца.
Промысел і развядзенне
Каштоўны аб’ект промыслу і развядзення.
Праванс
Праванс (фр. Provence, акс. Provença, літ. «правінцыя») — гістарычная вобласць на паўднёвым усходзе Францыі, цяпер складовая частка рэгіёну Праванс-Альпы-Лазурны бераг. У цяперашні час на тэрыторыі Праванса знаходзяцца дэпартаменты Вар, Ваклюз і Буш-дзю-Рон, а таксама часткі Альпаў Верхняга Праванса і Прыморскіх Альпаў.
На ўсходзе вобласць абмежаваная Альпамі, на захадзе - Ронай, на поўдні - Міжземным морам.
Сталіца Праванса Марсель - адзін з самых старажытных французскіх гарадоў. Ён быў заснаваны грэкамі яшчэ каля 600 г. да н. э. Сёння гэта самы вялікі порт Францыі і найбуйнейшы прамысловы цэнтр.
Пятушкі
Пятушкі
Юта
Юта (Utah) — штат на захадзе ЗША.
Геаграфія
Штат размешчаны ў раёне Скалістых гор. Мяжуе са штатамі Ваёмінг, Каларада, Арызона, Невада, Айдаха.
Рэльеф пераважна горны. Асноўныя горы — Уосатч, Юінта. Найвышэйшы пункт — гара Кінгс-Пік (4123 м). На ўсходзе штата знаходзіцца плато Каларада, а на захадзе — Вялікі Басейн.
Галоўная рака — Каларада з прытокамі Грын-Рывер і Сан-Хуан. На поўдні Юты знаходзіцца Вялікае Салёнае возера — самае вялікае на захадзе ЗША. Іншыя азёры: Паўэл, Севір.
Для Юты характэрны кантынентальны, засушлівы клімат. Колькасць ападкаў самая нізкая ў ЗША.
Сталіца штата — Солт-Лэйк-Сіці. Іншыя буйныя гарады — Огдэн і Прова.
Тэнесі
Тэнесі (Tennessee) — штат на ўсходзе ЗША. Мяжуе са штатамі — Місуры, Кентукі, Вірджынія, Паўночная Караліна, Джорджыя, Алабама, Місісіпі, Арканзас.
Сталіца штата — Нашвіл, найбуйнейшы горад — Мемфіс. Буйныя гарады: Джэксан.
Гісторыя
Увайшоў у склад ЗША 1 чэрвеня 1796 года і стаў 16 штатам.
IC 1827
IC 1827 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вялікая чацвёрка лэйблаў гуказапісу
На сусветным музычным рынку дамінуючымі з'яўляюцца чатыры асноўных гуказапісвальных лэйбла (так званыя major-лэйблы). Гэтыя 4 кампаніі кантралююць каля 70% сусветнага музычнага рынка і каля 85% музычнага рынка ЗША, такім чынам робячы музычны рынак прыкладам алігаполіі:
па дадзеных IFPI на 2005 год.
Агульны аб'ём рынка ацэньваецца ў 30-40 мільярдаў долараў у 2004 годзе (па дадзеных RIAA — 40 мільярдаў і IFPI — 32 мільярда). Агульныя гадавыя продажы адзінак прадукцыі (кампакт-дыскаў, MP3, відэакліпаў) у 2004 годзе склалі 3 мільярда долараў.
Music industry
Перасвет (горад)
Перасвет — горад і найбуйнейшы населены пункт аднайменнага гарадскога паселішча Перасвет у Сергіева-Пасадскім муніцыпальным раёне Маскоўскай вобласці.
Па выніках Усерасійскага перапісу 2010 года насельніцтва горада складала 14142 чалавека.
Недалёка ад горада цячэ рака Кунья, яго атачаюць пераважна лясы і балоты. Побач з Перасветам размешчаны вёскі і дачныя пасёлкі: Ігнацьева, Самойлава, Каўровае, Сваткова і іншыя. Горад знаходзіцца ў 3 км ад трасы М8.
Дайнава
Дайнава, значэнні
Ізобка
Ізо́бка (, Изобка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета.
Сар’янка (прыпыначны пункт)
Сар'я́нка (, Сарьянка)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны на паўднёвай ускраіне вёскі Вусце; на лініі Полацк — Бігосава, паміж станцыяй Верхнядзвінск і станцыяй Бігосава.
Марлен Дзітрых
Марле́н Дзі́трых (Marlene Dietrich, народжаная Марыя Магдалена Дзітрых Marie Magdalene Dietrich;, , Германская імперыя — , , Францыя) — нямецкая і амерыканская і , якая стварыла адзін з дасканалых кінематаграфічных жаночых вобразаў. Яе «гарачая жанчына са сталёвым хрыбетнікам» адрознівалася як ад «загадкавай жанчыны» Грэты Гарба, так і ад натуральнасці, увасобленай у жаночых вобразах Інгрыд Бергман, не была падобная на інтэлектуальную вытанчанасць, якой бліскала Кладэт Колбер. Кінематаграфічны лёс Дзітрых быў шмат у чым вызначаны Джозэфам фон Штэрнбергам. Менавіта Штэрнберг прыпісваюць заслугі па стварэнні таго вобразу Дзітрых, што на працягу многіх гадоў не губляе сваёй прыцягальнай сілы. Саюз Дзітрых-Штэрнберг гэтак жа адметны сваёй унікальнасцю, як і больш позні не менш значны саюз Дэ Ніра-Скарсэзэ.
Марлен Дзітрых аказала яркі, незабыўны ўплыў на моду, кіно, стыль і жаночы светагляд. Яна ўяўляла сабой шакавальны тып выдатнай і абаяльнай жанчыны, адначасова заганнай і нявіннай, з выклікам сексуальнай і непрыступнай. Нягледзячы на тое, што Марлен Дзітрых не была найвялікшай у свеце актрысай, спявачкай ці танцоркай, яе папулярнасць была выключна высокая. Яе незвычайны лёс, звязаны з мастацтвам, палітыкай і сексам, з адзінотай у канцы жыцця, выклікае цікавасць і спрэчкі і ў ХХI стагоддзі.
Юныя гады
Мары Магдалене Дзітрых нарадзілася 27 снежня 1901 года ў горадзе Шонеберг (з 1920 года — раён Берліна) у сям’і Луі Эрыха Ота Дзітрыха (1868 г.н.) і яго жонкі Вільгельміны Ёзэфіны Фельзінг (1876 г.н.). Некаторыя крыніцы спасылаюцца на 1904 год нараджэння. Сама Дзітрых называла 1900 года нараджэння. Бацька ў 1890-х гадах служыў ва ўланскіх войсках, дзе заслужыў некалькі ўзнагарод, а ў момант нараджэння дачкі быў лейтэнантам паліцыі. Маці паходзіла з заможнай сям’і гандляроў-майстроў гадзіннікаў. Нягледзячы на незадаволенасць родных простым паходжаннем Ота, яна выйшла замуж за Дзітрыха ў 1898 годзе. За год да нараджэння Мары ў сям’і нарадзілася старэйшая сястра — Элізабэт.
З 1907 года Марлен вучылася ў школе для дзяўчынак, дзе, паводле ўспамінаў сябровак, паводзіла сябе, як «маленькая шэрая мышка». Для таго, каб пракарміць сям’ю, маці ўладкавалася хатняй гаспадыняй у багаты дом. Марлен пачала захапляцца музыкай, яна вучылася іграць на лютні, а пазней стала займацца на скрыпцы, у чым праявіла вялікую зацятасць. Дзве вялікія закаханасці яе дзяцінства — гэта выкладчыца-францужанка мадэмуазель Брэган і зорка кінаэкрана Хэні Партэн. Абажанне Брэган забяспечыла яе прыхільнасць на ўсё жыццё да Францыі. А Хэні Партэн была для Марлен і яе школьных сябровак сапраўдным ідалам.
У 1914 годзе, з пачаткам Першай сусветнай вайны, жыццё сям’і Дзітрых змянілася. Яны былі вымушаныя пераехаць у Дэсау. У новай школе ўсе святы і распарадак дня былі падпарадкаваныя бягучых ваенных падзей. Навіны аб ходзе ваенных дзеянняў напаўнялі жыццё з раніцы да вечара. Вучаніцы ладзілі канцэрты для салдат, якія сыходзяць на фронт, і для салдат, якія ляжаць у шпіталях.
У 1917 годзе сям’я вярнулася ў Берлін. Да гэтага часу Марлен ўжо адчула сваю здольнасць ўплываць на мужчын. Улетку 1917 года яна ўпершыню выступіла на публіцы, гуляючы на скрыпцы.
Марлен наведвала сярэднюю школу ў Берліне да 1918 года. Краіна ляжала ў разрусе, інфляцыя, эпідэміі і пройгрыш у вайне давялі народ да роспачы. Маці вырашае зберагчы Марлен ад небяспекі сталічнага жыцця і адпраўляе яе ў Веймар, дзе Марлен пасяляецца ў школе Фраў фон Штайн і працягвае займацца скрыпкай. Адначасова з з’яўленнем Дзітрых ў Веймары там зараджаецца Баўхаўс пад кіраўніцтвам Вальтэра Гропіуса. У Баўхаўсе сабралася мноства таленавітых архітэктараў, мастакоў-авангардыстаў: І. Ітэн, Л. Махой-Надзь, П. Клее, В. Кандзінскі, Л. Фейнінгер, О. Шлемер, Г. Маркс, Ю. Шміт, Г. Штёльцль. Заснавальнікі Баўхаўса спрыялі установе Фраў фон Штайн, і Марлен была знаёмая з многімі з іх. Аж да таго моманту, як у ліпені 1921 года маці забрала яе назад у Берлін, Марлен займалася скрыпкай ў прафесара Роберта Райца.
Па вяртанні ў Берлін Марлен была вымушаная пакінуць пастаяннае навучанне на скрыпцы. Гэтаму былі дзве прычыны: болі ў руцэ, але галоўная — трэба было зарабляць грошы. Яна ўладкавалася на працу ў аркестр, акампануючы нямым фільмам, і атрымала магчымасць глядзець увесь рэпертуар кінапракату не па адным разе. Аднак яе прыгажосць занадта адцягвала музыкаў (яна была адзінай жанчынай у аркестры), і праз месяц яе звольнілі. Яна стала браць урокі вакалу ў аднаго з лепшых выкладчыкаў у Берліне, і хоць яе голас быў не занадта моцны, усе адзначалі ўласцівую ёй музычнасць.
Хахлоўка (Талачынскі раён)
Хахло́ўка (, Хохловка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосаўскага сельсавета.
Марлен Дзітрых
Кар’ера ў Германіі
Дзітрых працавала ў кабарэ Рудольфа Нэльсана, дзе танчыла і спявала ў рэвю разам з іншымі дзяўчатамі. На цэлае дзесяцігоддзе да яе прыляпляецца мянушка «дзяўчына з Курфюрстэндам». У гэты час яна разумее, што хоча стаць зоркай і з уласцівай ёй ўпарта пачынае ісці да мэты.
Джыролама Кардана
Джэралама (Джыралама, Іеранім) Кардана (Hieronymus Cardanus, італ. Girolamo Cardano, Gerolamo Cardano; 24 верасня 1501, Павія — 21 верасня 1576, Рым) — італьянскі матэматык, інжынер, філосаф, медык і астролаг. У яго гонар названыя адкрытыя Сцыпіёнам дэль Фера формулы рашэння кубічнага раўнання (Кардан быў іх першым выдаўцом) і карданны вал.
Марлен Дзітрых
Кар’ера ў Германіі
У 1922 годзе Марлен не праходзіць конкурс у акцёрскую школу Макса Райнгарда ў Нямецкім тэатры. Не жадаючы здавацца, яна адпраўляецца да Ружы Валеці, папулярнай актрысы кабарэ. Тая ўражаная голасам маладой дзяўчыны і адсылае яе да Фелікса Холандэр, аднаму з адміністратараў Райнгарда. Такім чынам Марлен прымаюць у школу. Вучыцца яна разам з Грэтай Мосхайм. У гэтым жа годзе пачынае з’яўляцца ў многіх спектаклях.
17 мая 1923 года выйшла замуж за адміністратара кінавытворчасці Рудольфа Зібера (1897 г.н.), які працаваў у Джо Мэя. Яны пазнаёміліся на здымках фільма Трагедыя кахання, дзе Дзітрых гуляла адну з эпізадычных роляў. У снежні 1924 года ў іх нарадзілася дачка Марыя. У 1925 годзе Марлен аднавіла працу ў тэатры і кіно. У 1928 годзе прайшлі першыя запісы песень на пласцінкі разам з ансамблем рэвю «Гэта лунае ў паветры».
Хахлоўка (Талачынскі раён)
Да 17 жніўня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Валосаўскага сельсавета, да 7 чэрвеня 1966 года вёска — у склад Рыдамльскага сельсавета.
Мілееў (гміна)
Міле́еў (Milejów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лэнчынскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мілееве. Плошча гміны складае 115,66 км². Станам на 2004 год у гміне Мілееў пражывалі 9286 чалавек, шчыльнасць — 80,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Марлен Дзітрых
Кар’ера ў Германіі
Год праз Джозэф фон Штэрнберг ўбачыў яе ў рэвю «Два гальштука» і запрасіў на ролю Лолы-Лолы ў фільме «Блакітны анёл». «Блакітны анёл» становіцца не толькі стартавай пляцоўкай для Дзітрых як сусветнай зоркі, не толькі пачаткам творчага і інтымнага саюза Дзітрых і фон Штэрнберга, але і адным з найважнейшых фільмаў нямецкага кінематографа. Па выразу біёграфа Дзітрых, Дональда Спота, «Блакітны анёл» стаў не проста сінонімам Дзітрых, ён сфарміраваў яе асобу. Гэта стала зразумела толькі праз нейкі час, бо першапачаткова фільм разглядалася як поспех Эміля Янінгса, выканаўцы галоўнай ролі. Але Дзітрых зацямніла яго. У стварэнне выявы Лолы Штэрнберг ўклаў усю сваю энергію і ўяўленне.
Ён стварае вобраз, які быццам прыйшоў з эратычных фантазій, прадумвае касцюмы, грым. Паводзіны Лолы на сцэне ставіцца з харэаграфічнай дакладнасцю, яе гульня ў кошкі-мышкі з прафесарам (персанажам Янінгса) стварае для Дзітрых матэрыял, якім яна карысталася ў далейшым на працягу ўсёй кар’еры. Аднак Штэрнберг не змог бы нічога зрабіць, калі б не было самай Дзітрых. Тое, чаму ён надаў форму, ужо існавала ў ёй. Хоць яе раннія фільмы засталіся малавядомымі, яны атрымлівалі станоўчыя водгукі крытыкаў, і ўжо ў іх была прыкметная правакацыйная манера гульні Дзітрых («Цалую вашу руку, мадам», «Жанчына, якая жадана» — у абодвух гэтых фільмах 1929 года яна гуляе жанчыну-спакусніцу). З самага пачатку крытыкі сталі параўноўваць Дзітрых з Гарба, што Марлен даводзілася аспрэчваць, нават ужо пераехаўшы ў Галівуд.
Эмпалі
Эмпалі (Empoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Марлен Дзітрых
Кар’ера ў Германіі
Прэм’ера «Блакітнага анёла» 31 сакавіка 1930 года стала сенсацыяй. Гледачы зляталіся на Лолу ў выкананні Дзітрых, як матылькі на агонь. І хоць крытыка на фільм была бедная, поспех у аўдыторыі зрабіў самае галоўнае — прыцягнуў увагу да фільма амерыканскіх кінавытворцаў і пракатчыкаў. Па сканчэнні часу фільм працягвае заставацца іконай кінематаграфіі, якая абуджае ў гледачах мары і жаданні.
Трусіны сыч
Трусіны сыч, таксама Пячорная сава (Athene cunicularia) — птушка роду сычы сямейства савіныя.
Марлен Дзітрых
1930—1975 гады
Пасля поспеху ў фільме «Блакітны анёл», у лютым 1930 года Марлен Дзітрых падпісала кантракт з галівудскай кампаніяй «Paramount Pictures» і 1 красавіка 1930 года, у дзень прэм’еры «Блакітнага анёла», пакінула Берлін.
Трусіны сыч
Невялікая даўганогая сава, якая жыве на адкрытых ландшафтах Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі. Пячорную саву можна ўбачыць на травяністых палях, пашах, сельгасугоддзях, пустынных землях, і іншых сухіх месцах з нізкай расліннасцю. Гняздуе і адпачывае ў норах. У адрозненне ад большасці соў актыўная ў дзённы час, хоць імкнецца пазбягаць паўдзённай спёкі. Палюе пераважна ў цёмны час сутак.
Эмпалі
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Трусіны сыч
Апярэнне на верхнім баку чырванавата-шэра-бурае і спярэшчанае даўгавата-круглявымі белымі плямкамі; падбародак і бровы белыя; ніжняя частка шыі чырванавата-жоўтая з шэра-бурымі плямамі, грудзі шэра-бурыя з жоўтымі плямамі, ніжняя частка жывата жаўтлява-белая, без плям. Вочы жоўтыя, дзюба бледна-зелянява-шэрая, ногі таксама бледна-зелянява-шэрыя, але падэшва пальцаў жаўтлявая. Даўжыня 23 см, размах крылаў 50, даўжыня крыла 16, хваста 7 см.
Марлен Дзітрых
1930—1975 гады
У 1936 годзе Ёзаф Гебельс прапанаваў ёй за кожны фільм, зняты з яе удзелам у Германіі, 200000 рэйхсмарак, а таксама свабодны выбар тэмы, прадзюсара і рэжысёра. Але акторка адмовіла міністру. У 1937 годзе падчас апошняга наведвання Германіі яна зноў адхіліла прапановы нацыянал-сацыялістаў. 9 чэрвені 1939 года Марлен Дзітрых атрымала амерыканскае грамадзянства.
Пасля спынення сумеснай працы са Штэрнбергам Дзітрых працягвае шмат здымацца. Яна робіць спробы адысці ад створанага Штэрнбергам вобразу, што часцяком негатыўна ўспрымаецца крытыкай.
У сакавіку 1943 года яна перапыніла акцёрскую кар’еру і на працягу трох гадоў выступала з канцэртамі ў войсках саюзнікаў у Паўночнай Афрыцы, Італіі і Францыі. Усяго за гады вайны Дзітрых выступіла больш чым у пяцістах выставах. У 1947—1950 гады Марлен Дзітрых была ўзнагароджана вышэйшай ордэнам амерыканскага ваеннага міністэрства для грамадзянскіх асоб — медалём Свабоды, а таксама французскімі ордэнамі «Кавалер Ганаровага легіёну» і «Афіцэр Ганаровага легіёну».
З 1946 па 1951 год зноў рэгулярна здымалася ў кіно. Акрамя гэтага яна вяла радыёперадачы і пісала артыкулы ў гламурныя часопісы. У 1953 годзе ў Лас-Вегасе пачала новую паспяховую кар’еру ў якасці спявачкі і канферансье. На экране Марлен Дзітрых з’яўлялася ўсё радзей, пры гэтым сама выбірала ролі і здымалася ў дробных сцэнах за вялікія ганарары.
У 1960 годзе яна прыехала з гастролямі ў ФРГ, дзе сустрэла больш чым халодны прыём з прычыны яе антыгерманскай пазіцыі ў перыяд Другой сусветнай вайны. У 1963 годзе з велізарным поспехам прайшлі яе канцэрты ў Маскве і Ленінградзе. У інтэрв’ю спявачка заявіла, што пабываць у СССР было яе даўняй марай, а таксама прызналася ў любові да рускай літаратуры, асабліва да Канстанціна Паўстоўскага.
Асабістае жыццё і стаўленне да рэлігіі
17 мая 1923 года выйшла замуж за адміністратара кінавытворчасці Рудольфа Зібера (1897 г.н.), пазней якія сталі намеснікам дырэктара французскага аддзялення кінакампаніі «Paramount Pictures». У снежні 1924 года ў іх нарадзілася дачка Марыя — адзінае дзіця Марлен. Муж і жонка жылі разам толькі першыя 5 гадоў, тым не менш яны ніколі не разводзіліся.
Марлен Дзітрых нарадзілася і выхоўвалася ў лютэранскай сям’і, але ўражанні, атрыманыя на франтах Другой сусветнай вайны, прымусілі яе страціць веру ў Бога. Аднойчы яна сказала: «Калі Бог існуе, ён павінен перагледзець свае планы».
Апошнія гады
У 1975 годзе пасля няшчаснага выпадку ў сіднэйскім теaтре «Her Majestry» і Шматтыднёвае шпіталізацыі ў Нью-Ёрку акторцы прыйшлося завяршыць сваю кар’еру. Праз год ад раку памёр яе муж Рудольф Зібер. Апошні раз на кінаэкранах акторка з’явілася ў эпізадычнай ролі ў фільме «Выдатны жыгала, бедны жыгала» з Дэвідам Боўі у галоўнай ролі, які выйшаў на экраны ў 1978 годзе. Для гэтай карціны Дзітрых таксама выканала галоўную музычную тэму і прыняла ўдзел у запісе саўндтрэка. Стаўшы залежнай ад алкаголю і абязбольвальных, Марлен Дзітрых адасобіліся ў сваёй кватэры ў Парыжы на авеню Мантэнь, падтрымліваючы сувязь з навакольным светам толькі з дапамогай тэлефона. У 1979 годзе ў Германіі выйшла яе кніга «Marlene Dietrich ABC», якая адразу ж была перакладзеная на некалькі моў.
Зламаўшы ў 1979 годзе шыйку бедрa, Марлен не пагадзілася на шпіталізацыю і апошнія 13 гадоў свайго жыцця была прыкавана да ложка, дазваляючы толькі некаторым абраным наведваць яе.
У 1982 годзе Дзітрых дала згоду Максіміліяну Шэлі на стварэнне пра яе дакументальнага фільма, але пры ўмове, што сама ў кадры не з’явіцца. У выніку Шэл стварыў карціну «Марлен», якая прадстаўляе сабой аўдыё-інтэрв’ю з актрысай, а таксама змяшчае каментарыі Дзітрых да кінахронікі кадраў яе жыцця і кар’еры.
Марлен Дзітрых памерла 6 мая 1992 года ў сваёй кватэры ў Парыжы ў выніку парушэння функцыі нырак. Развітанне з актрысай, якое адбылося ў царкве Мадлен, сабрала больш за тры тысячы яе прыхільнікаў. Яе труна, пакрытая французскім і aмерыкaнскім сцягамі, была дастаўлена ў Берлін. Акторку пахавалі 16 мaя ў яе родным раёне Шёнеберг побач з магілай маці на могілках Штадтышэр Фрыдхоф III.
Дзітрых беражліва захоўвала ўсё, што тычылася яе жыцця. Мноства рэчаў, карцін, фотаздымкаў яна трымала ў спецыяльных кампаніях, што патрабавала немалых сум на ўтрыманне. Пасля яе смерці ўсе гэтыя рэчы былі сабраны разам (25 тысяч прадметаў і 18 тысяч малюнкаў). Большая частка была перададзена ў Берлінскі музей кіно, частка — прададзена на аўкцыёне Сотбіс.
IC 1829
IC 1829 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Авіньён
Авіньён (Avignon, Avinhon, Aven(n)io) — галоўны горад дэпартамента Ваклюз у Правансе на левым беразе Роны, адзін з самых цікавых гарадоў Францыі — як па сваім прыгожым месцазнаходжанні, так і па звязаным з ім гістарычным успамінам. Месца правядзення найбуйнейшага міжнароднага штогадовага тэатральнага фестывалю.
Гісторыя
У старажытнасці Авіньён быў сталіцай гальскага племені кавараў і яшчэ да гэтага часу захаваў шматлікія рэшткі рымскай эпохі. У Сярэднявеччы вобласць Авіньёна належала Папам, якія кіравалі ёй праз свайго віцэ-легата і толькі паводле мірнага дагавора ў Таленціна ў 1797 годзе павінны былі канчаткова саступіць яе Францыі. Побач з горадам знаходзяцца залежы пяску добрага якасці, які і сёння суднамі вывозяць на экспарт у Італію для вытворчасці шкла. У Сярэднявеччы продаж пяску для шкла прыносіў папства добры прыбытак.
У царкоўнай гісторыі Авіньён мае вялікае значэнне, бо на працягу 69 гадоў з 1309 па 1378 служыў месцазнаходжаннем Папаў, з якіх Клімент V, па загадзе Філіпа IV перанёс сюды сваю рэзідэнцыю з Рыма. Але і пасля гэтага перыяду, вядомага пад назвай «Авіньёнскага палону папаў» да 1409 года горад з'яўляўся рэзідэнцыяй многіх непрызнаных Папаў.
Насельніцтва
Горад Авіньён у XIV стагоддзі налічваў 100 000 жыхароў, пасля рэвалюцыі гэтая колькасць паменшылася да 17 тысяч, а ў 1886 годзе колькасць жыхароў ізноў узрасла да 41 000.
Радыёактыўнае забруджванне
Увечар 8 ліпеня 2008 года на ядзернай электрастанцыі і цэнтры перапрацоўкі ядзерных адыходаў за 40 км ад Авіньёна адбыўся разліў 30 кубаметраў вадкасці з неўзбагачаным уранам. Вадкасць патрапіла ў дзве бліжэйшыя рэкі. Улады скрывалі здарэнне ад насельніцтва каля 12 гадзін, пасля чаго заклікалі не піць ваду з рэк і не ёсць злоўленую там рыбу.
Юра (рака)
Юра (Jūra) — рака ў Літве, правы прыток Нёмана. Даўжыня 177 км. Вадазбор 3990 км². Бярэ пачатак на Жамойцкім узвышшы. На Юры стаіць горад Таўраге.
Вуліца Жасткова
Вуліца Жасткова (гістарычная назва: вуліца 4-я Смаленская) — вуліца ў цэнтральнай частцы Віцебска. У 1985 годзе названа ў гонар удзельніка вызвалення Віцебскай вобласці Героя Савецкага Саюза А. П. Жасткова.
Гісторыя і апісанне
Забудоўвалася ў XV—XVI стагоддзі. Пачатак вуліцы супадае з вуліцай Сазонаўскай, якая пачыналася ад Магілёўскага рынку і з 1922 года называлася ў гонар польскага рэвалюцыянера Домбаля. Сучасная вуліца пачала фарміравацца ў сярэдзіне XX стагоддзя. Працягласць ад вуліцы Леніна да Гапеева ручая складае 450 м. У сваім пачатку вуліца праходзіць уздоўж плошчы Перамогі. Вуліца забудавана пераважна 3-5-павярховымі будынкамі.
Круглае (Барысаўскі раён)
Кру́глае (, Круглое) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Неманіцкага сельсавета.
Леў Абрамавіч Палугаеўскі
Леў Абрамавіч Палугаеўскі (, —, ) — савецкі шахматыст, паходзіў з беларускіх яўрэяў, шасціразовы пераможца шахматных Алімпіяд, неаднаразовы ўдзельнік чэмпіянатаў СССР і турніраў на першынство свету, двухразовы чэмпіён СССР (1967, 1968), аўтар некалькіх кніг па тэорыі дэбютаў у шахматах.
Цукровы Завод
Цукро́вы Заво́д (, Сахарный Завод, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны на паўднёва-заходняй ускраіне горада Жабінкі; на лініі Баранавічы-Цэнтральныя — Брэст-Цэнтральны, паміж станцыяй Жабінка і прыпыначным пунктам Нагараны.
Міліч (гміна)
Мі́ліч (Milicz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Міліцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мілічы. Плошча гміны складае 435,61 км². Станам на 2004 год у гміне Міліч пражывалі 24 308 чалавек, шчыльнасць — 55,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 52 салецтвы.
Леў Абрамавіч Палугаеўскі
Біяграфія
У складзе зборнай СССР прымаў удзел у 7 шахматных алімпіядах, у камандных чэмпіянатах свету і Еўропы. У 1970 гуляў за зборную СССР у «матчы стагоддзя» (Бялград) на 4-й дошцы (саступіў Горту) і ў матчы са зборнай абраных шахматыстаў свету (Лондан, 1984).
Міліч (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 91 населены пункт.
Леў Абрамавіч Палугаеўскі
Біяграфія
Пераможца шэрагу міжнародных турніраў.
На працягу многіх гадоў - член прэзідыума шахматнай федэрацыі СССР, старшыня Вышэйшай кваліфікацыйнай камісіі. Член савета гросмайстраў.
Быў жанаты, меў дачку.
Памёр у парыжскай клініцы пасля складанай аперацыі на галаўным мозгу, выкліканай анкалагічным захворваннем. Да апошніх хвілін жыцця побач з Львом Абрамавічам знаходзілася яго жонка Ірына.
Пахаваны ў Парыжы на могілках Манпарнас.
Павія
Павія (італ. Pavia, лац. Papia, Ticinum) — горад у італьянскім рэгіёне Ламбардыя, на поўначы Італіі, за 35 км на поўдзень ад Мілана, размяшчаецца ў ніжнім цячэнні ракі Тычына, недалёка ад яе ўпадзення ў По. Горад меў велізарнае палітычнае значэнне ў цёмныя стагоддзі, з 572 па 774 г., калі служыў сталіцай Лангабардскага каралеўства.
Павія з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам аднайменнай правінцыі, вядомай урадлівасцю сваёй глебы. У акрузе вырабляюць сельскагаспадарчую прадукцыю, у тым ліку віно, рыс, крупы і малочныя прадукты. Акрамя таго, гэта цэнтр рымска-каталіцкага дыяцэзіі. Свята горада 9 снежня.
IC 1830
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Абліванне кіслатой
Абліванне кіслатой — распырскванне або выліванне кіслаты альбо іншай едкай вадкасці, на цела ахвяры з намерам параніць або знявечыць. Непасрэднымі наступствамі нападу могуць быць страта зроку, хімічны апёк асобы і цела, нявечачыя шнары. Акрамя гвалтоўных злачынстваў кіслоты выкарыстоўваюцца ў актах вандалізму.
Вольга Зянонаўна Крэч
Вольга Зянонаўна Крэч (, в. Жупраны, Ашмянскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі ўрач, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 25 красавіка 1969 года ў в. Жупраны Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці.
Абліванне кіслатой
Наступствы для здароўя
Пацярпелы павінен быць неадкладна накіраваны ў спецыялізаваную медыцынскую ўстанову. У якасці першай дапамогі варта выдаліць хімічны рэагент, не закранаючы здаровую скуру, прамыць паражоныя ўчасткі вялікай колькасцю вады і нейтралізаваць дзеянне кіслаты.
Вольга Зянонаўна Крэч
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Педыятрыя»; клінічную ардынатуру Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Педыятрыя».