cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Курапаты
Будаўніцтва бізнес-цэнтра ў ахоўнай зоне мемарыялу
23 лютага ў Мінгарвыканкаме прайшла сустрэча з забудоўшчыкам бізнес-цэнтра. Улады паабяцалі вывучыць абгрунтаванасць ўзвядзення аб’екта на гэтым месцы і даць адказ праз некалькі дзён. Лідар «Маладога фронту» Дашкевіч распавёў пра тысячу сабраных подпісаў.
24 лютага актывіст Маладога Фронту мянчук Сяргей Пальчэўскі паклаўся пад колы грузавіка і прыкаваў сябе кайданкамі да бамперу, каб спыніць будаўнічыя работы. У 1937-м годзе быў рэпрэсаваны яго прадзед — Волюсь Каралецкі. Продка актывіста трымалі ў турме пад Оршай, а месца пахавання невядомае. «Буду ляжаць, пакуль не здохну!», — сказаў 30-гадовы Пальчэўскі. Паводле яго, не было іншых шляхоў спыніць будаўніцтва на пляцоўцы, якая раней уваходзіла ў ахоўную зону мемарыяла. Калі прыехалі супрацоўнікі МНС, то Пальчэўскі сам адшпіліў кайданкі, каб іх не рэзалі. Міліцыя спрабавала затрымаць хлопца, але людзі грамадой адбілі. Як распавёў старшыня Партыі БНФ Аляксей Янукевіч, адбылася сутычка Змітра Дашкевіча з будаўнікамі, тыя пачалі яго збіваць. Людзі тэлефанавалі ў міліцыю, але яна так і не прыехала. Да акцыі далучыліся аўтар і рэдактар парталу 1863x.com Эдуард Пальчыс і старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька.
У гэты ж дзень у рэдакцыі афіцыйнай газэты Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі «СБ. Беларусь сегодня» прайшоў круглы стол, прысвечаны Курапатам. Удзельнікі круглага стала адзначылі, што Курапаты павінныя стаць месцам нацыянальнага яднання беларусаў.
25 лютага найвышэйшы савет Ліберальна-дэмакратычнай партыі Беларусі апублікавала заяву, у якой настойвае на тым, што будаўніцтва ля ўрочышча Курапаты трэба неадкладна спыніць, а Мінгарвыканкам павінен правесці вывучэнне пытання, як і на падставе чаго з’явіўся дазвол на будаўніцтва ў гэтым месцы.
У гэты ж дзень грамадзянская кампанія «Гавары праўду» апублікавала заяву, у якой адзначана, што новабудоўля ля Курапатаў — гэта выпрабаванне на трываласць усёй беларускай нацыі. Кампанія заклікае правесці пракурорскую праверку наконт будаўніцтва ў ахоўнай зоне Курапатаў.
Раніцай 27 лютага будаўнікі сыйшлі з будаўнічай пляцоўкі. Актывісты віталі іх воплескамі.
27 лютага Камісія па разглядзе вынікаў грамадскіх слуханняў у адміністрацыі Першамайскага раёна ў складзе 15 чалавек сышла з залі, сарваўшы пасяджэнне, на якім павінныя былі быць перагледжаныя вынікі грамадскіх слуханняў у справе будоўлі каля Курапатаў. Пазней Камісія па разглядзе вынікаў грамадскіх слуханняў зацвердзіла змены, паводле якіх канфліктная пляцоўка, дзе нядаўна пачалося будаўніцтва бізнес-цэнтра, не ўваходзіць у ахоўную зону. Прадстаўнік «Мінскграда» прадставіў план, спыніўшыся на некаторых аб’ектах, якія знаходзяцца ў Першамайскім раёне — установе аховы здароўя і паркоўках. Пра будаўніцтва бізнес-цэнтра нічога не было сказана. 9 чалавек прагаласавалі «за», 1 — «супраць», 1 — устрымаўся. Такім чынам, дэталёвы план быў зацверджаны.
У адказ на «слуханні» ў адміністрацыі Першамайскага раёна ўвечары 27 лютага актывісты зладзілі мітынг, на якім сустаршыня Беларускай хрысціянскай дэмакратыі Павел Севярынец заявіў:
На сайце kurapaty.by пачаўся збор сродкаў на падтрымку лагера.
28 лютага ў лагеры абаронцаў Курапат выступіў спявак Лявон Вольскі.
28 лютага Міністр унутраных спраў Беларусі Ігар Шуневіч выступіў за цывілізаванае вырашэнне сітуацыі з забудовай Курапат.
Раніцай 1 сакавіка праціўнікаў будоўлі каля Курапатаў прыняў старшыня Мінгарвыканкама Андрэй Шорац. Падчас гутаркі ён паабяцаў, што як мінімум тыдзень будаўніцтва не будзе весціся, а пытанне будзе далей вывучацца ў профільных ведамствах.
1 сакавіка КХП-БНФ абвясціла збор сродкаў на 120 металічных крыжоў для Курапат.
У гэты ж дзень галоўны заказчык бізнес-цэнтра, бізнесмэн Ігар Анішчанка, паведаміў, што «будаваць там, дзе людзі катэгарычна супраць, дзе яны прыкоўваюць сябе кайданкамі да тэхнікі, катэгарычна нельга». Анішчанка адзначыў, што таксама жадае абараніць памяць рэпрэсаваных.
Нобелеўскі лаўрэат Святлана Алексіевіч адрасавала словы падтрымкі абаронцам Курапат. Пісьменніца адзначыла:
У лагеры абаронцаў Курапат вечарам 3 сакавіка адбыўся мітынг. Яго ўдзельнікі прынялі зварот да ўладаў з патрабаваннем забараніць любое будаўніцтва блізу Курапат і аднавіць ахоўныя зоны ўрочышча, зацверджаныя ў 2003 годзе.
У выніку будаўніцтва бізнэс-цэнтру было спыненае.
Стварэнне мемарыяльнага знака
У 2009 годзе мемарыяльная секцыя Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры накіравала зварот у Савет Міністраў Беларусі з напамінам пра неабходнасць выканання пастановы Савета Міністраў БССР. У адказе на зварот дырэктар Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, доктар гістарычных навук прафесар Аляксандр Каваленя адказаў, што ўвекавечанне памяці ахвяр сталінізму — усенародная справа, якая патрабуе шырокага абмеркавання і прыняцця рашэння на заканадаўчым узроўні.
У 2009 годзе намеснік старшыні Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта Міхаіл Ціцянкоў паведаміў, што гарадскія ўлады «лічаць магчымым разгледзець пытанне аб стварэнні помніка ахвярам палітычных рэпрэсій і добраўпарадкаванні ўрочышча Курапаты», аднак толькі пасля таго, як будзе скончана стварэнне мемарыяла «Трасцянец» і добраўпарадкаванне былых Мінскіх братэрскіх ваенных могілак Першай сусветнай вайны.
Увосень 2009 года ў газеце Адміністрацыі прэзідэнта Беларусі «Советская Белоруссия» быў надрукаваны артыкул «Курапаты: мір пад соснамі», дзе ўрочышча было названа «могілкамі агульнанацыянальнага маштабу», а за паўгода да гэтага — арганізаваны «круглы стол» з дыскусіяй на тэму Курапатаў. Гісторык Ігар Кузняцоў зазначыў, што гэта важны крок для грамадскасці, якога даўно чакалі. На думку археолага Міколы Крывальцэвіча, праблема прызнання-непрызнання Курапатаў дзяржавай была палітычная, але сам факт прызнання варты ўвагі.
Нарэшце быў праведзены афіцыйны конкурс. У конкурсе эскізных праектаў памятнага знаку ва ўрочышчы Курапаты, які праводзіўся Міністэрствам культуры Беларусі, у жніўні 2018 года перамог аўтарскі калектыў скульптараў Вольгі Нячай і Сяргея Аганава, а таксама архітэктараў Марыі Маркаўцовай і Вольгі Ярмолінай. Зянон Пазняк заявіў, што, прапанаваўшы мастакам, скульптарам, архітэктарам паўдзельнічаць у конкурсе, ім прапанавалі ўдзел у «знішчэнні народнага помніка шляхам рэалізацыі самых сябе ў чужой збудаванай святыні», і назваў усе абраныя конкурсныя прапановы «дысгарманічнымі хімернымі канструкцыямі, пазначанымі пячаткай здзеку». Аўтары запэўнілі, што маюць прынцыповую пазіцыю — максімальна захаваць народны мемарыял, усе помнікі і крыжы, якія існуюць у Курапатах.
Знак «Ахвярам палітычных рэпрэсій 30–40-х гадоў XX стагоддзя» быў адкрыты 6 лістапада 2018 года на пагорку, дзе стаяць вялікія крыжы і звычайна адбываюцца мітынгі. Побач з помнікам застаецца велізарны валун, які пазначаў месца будучага помніка яшчэ з часоў Беларускай ССР. Знак уяўляе сабой чатыры высокія апоры з іржавага металу, колер якіх спалучаецца з курапацкімі соснамі, а вертыкальная форма знаходзіцца ў гармоніі з існымі крыжамі, якія сведчаць пра неабыякавасць людзей, што іх паставілі. Апоры ўверсе змацоўвае драўляная канструкцыя, на якой вісіць маўклівы звон без языка. На апорах словы «маці, сын, бацька, дзед, брат, сястра, сябар», бо ўсе ахвяры палітычных рэпрэсій 1930-1940-х гадоў былі нейчымі роднымі.
Пераслед за абнову крыжоў
У ліпені 2018 года актывіст Зміцер Дашкевіч з паплечнікамі сутыкнуўся з перашкодамі з боку міліцыі і Бараўлянскага лясгаса падчас замены старых спарахнелых крыжоў на новыя. Пасля таго, як Дашкевіч дамогся ўсталявання крыжоў, газета «Советская Белоруссия» апублікавала пра яго ананімны матэрыял пад назвай «З асаблівым цынізмам».
Знос крыжоў
Раніцай 4 красавіка 2019 года ва ўрочышчы Курапаты на мяжы з рэстарацыяй паводле рашэння ўладаў дэмантавалі драўляныя крыжы, якія мінулым летам актывісты паставілі ўздоўж лесу на знак памяці ахвяраў сталінскіх расстрэлаў. Былі знесеныя 70 крыжоў. 15 актывістаў затрыманыя міліцыяй. Дырэктар Бараўлянскага спецлясгасу Аляксандр Мірановіч пракаментаваў падзеі ў Курапатах дзяржаўнаму агенцтву БелТА, назваўшы крыжы «незаконнымі збудаваннямі», якія дэмантуюць у межах «другога этапу добраўпарадкавання» тэрыторыі ўрочышча. 13 красавіка знішчылі і 24 металічныя крыжы, якія з 2017 года стаялі ўздоўж МКАДу. Пасля зносу крыжоў прыкладна на іх месцы пачалося ўсталяванне агароджы паміж урочышчам і рэстарацыяй, а таксама ўздоўж шашы.
Гэтыя дзеянні выклікалі рэзкую крытыку інтэлігенцыі, цэркваў. Разгубленасць, боль і трывогу з нагоды зносу крыжоў у Курапатах выказаў дэпутат Палаты прадстаўнікоў Валерый Варанецкі.
Прэс-сакратар Аляксандра Лукашэнкі Наталля Эйсмант з нагоды зносу крыжоў адзначыла:
Увечары 4 красавіка памаліцца ў Курапаты прыйшлі больш за 200 чалавек. Яны прайшлі крыжовым шляхам да месца, дзе зносілі крыжы.
Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі, арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч сказаў наступнае:
13 красавіка 2019 года ў Курапатах знеслі ўсе металічныя крыжы, што стаялі ўздоўж Мінскай кальцавой дарогі.
У гэты ж дзень арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч выступіў са зваротам у сувязі з новым зносам крыжоў.
18 красавіка ў судзе Мінскага раёна прайшлі адміністрацыйныя працэсы над актывістамі, якія 4 красавіка дамагаліся спынення зносу крыжоў. Усе актывісты атрымалі штрафы (сярод іх Зміцер Дашкевіч, Павал Севярынец, Дзяніс Урбановіч і інш.).
19 красавіка Аляксандр Лукашэнка ў Пасланні беларускаму народу і Нацыянальнаму сходу сказаў пра сітуацыю ў Курапатах:
29 траўня 2019 года ў Мінску адбыўся суд над святарамі БАПЦ айцом Леанідам (Акаловічам) і ераманахам Вікенціем (Кавальковым). Ім інкрыміявалася «арганізацыя масавага палітычнага дзеяння», пры гэтым яны нібыта наўмысна і дзёрзка парушалі грамадзянскі супакой і беларускае заканадаўства. Падставай для ўладаў былі малебен на плошчы Свабоды ля Свята-Духава сабора пасля «крыжалому» ў Курапатах і непасрэдна ў саміх Курапатах. Па выніках суду святарам не былі прызначаны штрафы ці пазбаўленне волі.
Планаванае будаўніцтва Нацыянальнага выставачнага цэнтра
На нарадзе 14 траўня кіраўнік Беларусі Аляксандр Лукашэнка даў даручэнне пабудаваць Нацыянальны выставачны цэнтр да 2021 года. Пляцоўкай будаўніцтва вызначанае поле ля ўсходняга ўскрайку ўрочышча Курапаты. Прэс-служба Лукашэнкі назвала будаўніцтва выставачнага цэнтра «нацыянальным праектам». Адзначаецца, што для будаўніцтва разглядалася пляцоўка ў Малінаўцы на скрыжаванні МКАД і Берасцейскай шашы. Яе адхілілі, бо «гэта магло закрануць інтарэсы людзей, якія там жывуць».
Лесааднаўленне
24 мая 2019 падчас паездкі па МКАД Аляксандр Лукашэнка спыніўся ў Курапатах, ён адзначыў, што тут трэба заняцца дадаткова пасадкай дрэў. На ўчастку лесу, які прымыкае да МКАД, цягам сезона вялася ўборка загінулых і кволых дрэваў; на іх месцы праводзіцца лесааднаўленне.
Вандалізм
Наданне Курапатам статусу «гісторыка-культурнай каштоўнасці першай катэгорыі» ў 1993 годзе з’яўлялася, сярод іншага, вымушанай мерай абароны магіл ад рабаўнікоў. Ужо ў лістападзе 1994 года міністр унутраных спраў Юрый Захаранка пасля атрымання чарговых паведамленняў пра рабаванне пахаванняў аддаў загад на здзяйсненне неабходных мерапрыемстваў па ўрочышчы Курапаты ў адпаведнасці з патрабаваннямі беларускага заканадаўства. Нягледзячы на гэта, вясной 1995 года рабаўнікі раскапалі больш за 10 магіл, а чалавечыя рэшткі былі раскіданы навокал. Восенню 1998 года з закапанай магілы былі выцягнуты косці, перапахаваныя пасля эксгумацыі магіл прадстаўнікамі следчай камісіі. У красавіку 1999 года рабаўнікамі былі раскапаны 6 магіл, у кастрычніку 1999 года — яшчэ чатыры. Некаторыя з магіл раскопваліся рабаўнікамі да глыбіні ў 1,8 м на плошчы да 4—5 м². Побач з магіламі ў пяску ляжалі рэшткі і фрагменты асабістых рэчаў расстраляных. Як зазначыў археолаг Мікола Крывальцэвіч, характар распрацоўвання магіл сведчыў пра добра арганізаваную і падрыхтаваную акцыю.
Пашкоджанні памятных знакаў і крыжоў у Курапатах невядомымі ў Курапатах здзяйсняліся дзясяткі разоў, прычым у значнай ступені — з другой паловы 1990-х гадоў: да гэтага часу выпадкі вандалізму былі адзінкавымі. Паводле фактаў знішчэння памятных крыжоў крымінальныя справы заводзіліся тройчы, але па іх ніхто так і не быў пакараны.
У канцы 1990-х гадоў была зламана металічная шыльда з надпісам «Пакутнікам Беларусі» на Крыжы Пакуты. У маі 2003 года ў Курапатах былі зламаны 10 крыжоў. У 2004 годзе з закладнога каменя была знята памятная дошка з рашэннем Савету Міністраў БССР пра неабходнасць стварэння помніка ў Курапатах. Дошка была адноўлена восенню 2005 года, але праз тыдзень знікла ізноў. У чарговы раз памятная шыльда з тэкстам пастановы была адноўлена ў 2007 годзе намаганнямі грамадскасці.
У снежні 2005 года невядомыя двойчы апаганілі свастыкай і сатанінскімі надпісамі курапацкія крыжы, помнік загінулым ва ўрочышчы яўрэям і выяву Маці Божай Курапацкай.
У 2007 годзе быў павалены крыж «Пакутнікам Беларусі». У красавіку 2007 года былі зламаны 6 крыжоў і некалькі пашкоджаныя. У кастрычніку 2007 года «Крыж пакуты», усталяваны ў 1989 годзе, быў знішчаны. Да Дзядоў 2007 года «Крыж Пакут» быў адноўлены наноў. У сакавіку 2008 года невядомыя зламалі 36 крыжоў. Вясной 2009 года ў Курапатах былі раскапаныя дзве магілы: з ямы на паверхню былі выкінуты чалавечыя косці і старыя рэчы. У красавіку 2009 года былі зламаны яшчэ 6 крыжоў. У снежні 2009 года невядомыя зламалі некалькі крыжоў, у тым ліку крыж-капліцу з копіяй абраза Маці Божай Курапацкай.
У 2001 годзе гарызантальную гранітную пліту «лавы Клінтана» раскалолі невядомыя вандалы. Пазней пліту склеілі, і на месца расколу ўсталявалі металічны вянок. Гэты вянок таксама пазней быў скрадзены. У 2002 годзе пасля чарговага акту вандалізму лавы адбылося ўрачыстая цырымонія адкрыцця адноўленага знаку з удзелам пасла ЗША Майкла Козака.
У 2005 годзе невядомыя вандалы павалілі на зямлю амерыканскі мемарыяльны знак, а праз некалькі дзён пасля таго, як лаву паставілі на месца, яна была запэцкана чырвонай фарбай. Тады ж свастыка і зневажальныя надпісы з’явіліся і на іншых курапацкіх знаках. На факце вандалізму ў Курапатах была заведзена крымінальная справа. Вінаватых не знайшлі. У 2007 годзе пасля чарговага выпадку вандалізму лаву аднавілі скульптар Алесь Шатэрнік, актывіст КХП БНФ Алесь Чахольскі і іншыя валанцёры. Быў зроблены цэментны пастамент, каб лаву было цяжка пашкодзіць. У тым жа годзе напярэдадні Дзядоў быў паламаны Крыж Пакуты, актывісты Кансэрватыўна-хрысьціянскай партыі БНФ аднавілі яго.
У 2008 годзе актывісты КХП БНФ затрымалі двух падлеткаў, якія павалілі некалькі крыжоў на алеі. Пазней праз недастатковасць доказаў міліцыя Бараўлянскага сельскага савета спыніла крымінальны пераслед двух хлапцоў, якіх падазравалі ў разбурэнні крыжоў.
Станам на 2009 год мемарыяльная «лава Клінтана» (памятны знак «Ад народу ЗША народу Беларусі дзеля памяці»), усталяваная ў 1994 годзе, дванаццаць разоў цярпела ад выпадкаў вандалізму. З гэтай нагоды пасольства ЗША ў Беларусі выступіла з адмысловай заявай.
У розныя гады вандалы паганілі свастыкай і сатанінскімі надпісамі курапацкія крыжы, помнік загінулым ва ўрочышчы яўрэям і выяву Маці Божай Курапацкай мастака Аляксея Марачкіна.
У лістападзе 2010 года ў Курапатах былі зламаныя 38 крыжоў. Па гэтым факце была пачата крымінальная справа па артыкуле «Хуліганства» Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь.
У снежні 2018 года вандал, які прыйшоў ва ўрочышча з кувалдай і сякерай, збіраўся разбіць «Лаву Клінтана», але яго спынілі абаронцы Курапатаў. У тым жа месяцы невядомыя надрапалі зоркі Давіда на нядаўна пастаўленым мемарыяльным знаку «Ахвярам палітычных рэпрэсій 30-40-х гадоў XX стагоддзя».
1 лютага 2019 года невядомыя разбілі «лаву Клінтана». 5 лютага пасольства ЗША заклікала беларускія ўлады расследаваць здарэнне і пакараць вандалаў. У той жа дзень стала вядома, што па гэтым факце Следчы камітэт Беларусі праводзіць праверку. 7 лютага актывісты выявілі, што «лава Клінтана» зноў разбурана, прычым больш брутальна, чым раней.
20 сакавіка 2019 года невядомыя павалілі адразу 14 крыжоў. 23 сакавіка актывісты выявілі, што невядомыя намалявалі фарбай «зоркі Давіда» і антысеміцкія надпісы на памятным знаку і помніку яўрэйскім ахвярам (станам на 9 красавіка помнік быў адмыты ). Пазней роспіс такой жа сіняй фарбай быў выяўлены і з другога боку ўрочышча, на камяні з крыжам.
Нягледзячы на частыя акты вандалізму ва ўрочышчы Курапаты, да актыўнага пошуку праваахоўнымі органамі злачынцаў справа звычайна не даходзіць. Толькі аднойчы ў лістападзе 2008 года актывістам КХП БНФ удалося злавіць 2 непаўналетніх вандалаў і перадаць міліцыі. Была заведзена крымінальная справа, але рэальна іх не пакаралі : артыкул Крымінальнага кодэкса «Апаганьванне гістарычна-культурных каштоўнасцей» быў перакваліфікаваны ў «Злоснае хуліганства», і ў выніку абвінавачаныя трапілі пад амністыю. Гэта быў першы выпадак, калі следства прад’явіла абвінавачванне канкрэтным асобам па факце здзяйснення актаў вандалізму ў Курапатах.
Для аднаўлення мемарыяльнага комплексу ва ўрочышчы традыцыйна ладзяцца талокі: людзі прыбіраюць і парадкуюць тэрыторыю, рамантуюць крыжы.
Прысвячэнні
У 1990 годзе кампазітар Кім Цесакоў стварыў сімфонію № 4 «Курапаты». 30 ліпеня 2004 года Мінскі гарвыканкам пастановай № 1520 перайменаваў вуліцу Бэзавую (Цна) у Курапацкую, але менш чым праз год гэта рашэнне было адменена.
Паэт Анатоль Сыс напісаў некалькі вершаў, прысвечаных ахвярам Курапат, адзін з іх пачынаецца словамі «Адпусціце мяне, Курапаты, нават з куляю ў галаве...» Лес каля вёскі Хайсы ў Віцебскім раёне, дзе ў 2010-х гадах былі знойдзены парэшткі ахвяр сталінскага тэрору, часам называецца «Віцебскімі Курапатамі».
Механічны рэдуктар
Звычайна ў рэдуктары выкарыстоўваюць зубчастыя перадачы, чарвячныя перадачы, ланцуговыя перадачы і іх спалучэнні. Бываюць адна- і шматступеньчатыя рэдуктары, якія манціруюцца ў закрытым корпусе як асобны агрэгат ці ўбудаваныя ў машыну. У камбінаваным прыводзе рэдуктар кампануюць з варыятарам.
У адрозненне ад каробкі перадач перадатачны лік рэдуктара — велічыня пастаянная.
Мастацкая гімнастыка
Мастацкая гімнастыка — алімпійскі від спорту, якім у асноўным займаюцца жанчыны. Яго сутнасць складаецца з выканання складаных гімнастычных практыкаванняў пад музычны акампанемент.
Мастацкая гімнастыка ўяўляе сабой спалучэнне балета, гімнастыкі, танцаў і тэатральнага відовішча. У час выступленняў гімнасткі выкарыстоўваюць такія прадметы, як скакалка, мяч, стужка, абруч і булавы. Раней выступленні паказваліся пад фартеп’яна, зараз часцей за ўсё выкарыстоўваюць аркестравыя фанаграмы. Кожнае выступленне павінна цягнуцца менш за 1,5 хвіліны.
Першыя спаборніцтвы па мастацкай гімнастыцы былі праведзены ў СССР у 1940 годзе. Першы чэмпіянат свету быў ў 1963 годзе ў Будапешце. Рашэнне аб уключэнні спорту ў праграму Алімпійскіх гульняў было прынята ў 1980 годзе, а першыя Алімпійскія гульні, у якіх была прадстаўлена мастацкая гімнастыка, прайшлі ў Лос-Анджэлесе ў 1984 годзе. Групавыя выступленні былі ўключаны ў праграму ў 1996 годзе.
Хоць гэта пераважна жаночы спорт, у некаторых краінах яго пачалі практыкаваць мужчыны.
IC 202
IC 202 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 457
NGC 457 (іншае абазначэнне — OCL 321, таксама вядома як Скопішча раказа, Скопішча Сава) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Касіяпея.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карл Дзёніц
Карл Дзёніц (Karl Dönitz ;, , Германія – , , Шлезвіг-Гольштэйн, Заходняя Германія) — нямецкі марскі афіцэр (з 1943 грос-адмірал) і галоўнакамандуючы Крыгсмарынэ (Kriegsmarine) падчас Другой сусветнай вайны. У маі 1945, паводле тастаменту Гітлера, на працягу 23 дзён з’яўляўся рэйхспрэзідэнтам Германіі і галоўнакамандуючым Вермахта.
Біяграфія
Пасля заканчэння гімназіі, 1 красавіка 1910 Дзёніц залічаецца ў якасці кадэта ў Імператарскі ваенна-марскі флот (Kaiserliche Marine). Адукацыю ён атрымліваў на бронепалубным крэйсеры I рангу «Герта» (1910—1911) і ў ваенна-марскім вучылішчы Мюрвік. 15 красавіка 1911 пасля здачы іспытаў атрымаў званне мічмана (Fahnrich zur See). 1 кастрычніка 1912 года пераведзены на лёгкі крэйсер «Брэслау», які накіроўваўся ў паход да Міжземнага мора. 27 верасня 1913 быў прыстаўлены да звання лейтэнанта флоту (Leutnant zur See).
Удзел у Першай Сусветнай вайне
У пачатку вайны Дзёніц праходзіў службу на крэйсеры «Брэслау» у Міжземным моры. У жніўні 1914 «Брэслау» разам з лінейным крэйсерам «Гёбен» былі прададзены Турцыі (фармальна), і пасля пераназвання ў «Мідзілі» і «Султан Явуз Селім» адпаведна, сталі прымаць удзел у баявых дзеяннях супраць рускага флоту на Чорным моры. 22 сакавіка 1916 Дзёніц атрымаў чарговае званне обер-лейтэнанта флоту (Oberleutnant zur See). Пакуль «Брэслау»/«Мідзілі» стаяў на рамонце ў доках Дзёніца часова прызначылі камандзірам аэрадрома лётнага падраздзялення на Дарданэлах. Адтуль ён запытаў пераводу ў падводны флот, які паказаў сваю эфектыўнасць у кастрычніку 1916. Ён служыў вахтавым афіцэрам на U-39, і ў лютым 1918 даслужыўся да камандзіра падводнай лодкі UC-25. 5 верасня 1918, ён стаў камандзірам UB-68, якая дзейнічала ў Міжземным моры. 4 кастрычніка гэтая лодка была знішчана караблямі аховы брытанскага канвою, і Дзёніц быў узяты ў палон.
Вайна скончылася ў 1918, але Дзёніц заставаўся ў брытанскім лагеры для ваеннапалонных да вызвалення ў ліпені 1919.
За час сваёй службы вахтавым афіцэрам і камандзірам падводнай лодкі Дзёніц зразумеў, што асноўнай прычынай няўдач нямецкага падводнага флоту ў канцы вайны было ўвядзенне Брытаніяй сістэмы канвояў. Калі канвой і падвяргаўся нападу падводнай лодкі, то агульныя страты былі невялікімі, а верагоднасць паўторнай яго атакі імкнулася да нуля. Такім чынам, трэба было зрабіць так, каб супраць буйных канвояў дзейнічала як мага больш падводных лодак.
Генры Дыбарн
Генры Дырбарн (Henry Dearborn; 23 лютага 1751 — 6 чэрвеня 1829) — амерыканскі ўрач і дзяржаўны дзеяч, ветэран Вайны за незалежнасць ЗША і Англа-амерыканскай вайны.
Прадстаўляў штат Масачусетс у Палаце прадстаўнікоў Кангрэсу ЗША 3-га і 4-га скліканняў (1793—1797). У 1801 годзе прэзідэнт Томас Джэферсан прызначыў яго ваенным міністрам, на гэтай пасадзе ён знаходзіўся на працягу васьмі гадоў, да 5 сакавіка 1809 года.
Падчас правядзення экспедыцыі Люіса і Кларка ў 1803 годзе ў яго гонар была названая рака Дырбарн ў заходне-цэнтральнай частцы Мантаны. У яго гонар названы акруга Дырбарн, штат Індыяна, горад Дырбарн (Мічыган), штат Мічыган і Дырбарн, штат Місуры, Форт-Дырбарн ў Чыкага, штат Ілінойс.
Яго сын, Генры С. Дирборн, быў кангрэсменам ў 1831—1833 гадах.
Лінейная алгебра
Лінейная алгебра — раздзел алгебры, які вывучае аб'екты лінейнай прыроды: вектары, вектарныя, або лінейныя прасторы, лінейныя адлюстраванні і сістэмы лінейных ураўненняў, сярод асноўных інструментаў, якія выкарыстоўваюцца ў лінейнай алгебры — вызначальнікі, матрыцы, спалучэнне. Тэорыя інварыянтаў і тэнзарныя вылічэнні звычайна таксама лічацца часткамі лінейнай алгебры.
Вектарныя прасторы сустракаюцца ў матэматыцы і яе прыкладаннях паўсюдна. Лінейная алгебра шырока выкарыстоўваецца ў абстрактнай алгебры і функцыянальным аналізе, шырока прымяняецца ў прыродазнаўчых навуках.
Гісторыя
Першыя элементы лінейнай алгебры вынікалі з практычных вылічальных задач вакол рашэння лінейных ураўненняў, у прыватнасці, такія арыфметычныя прыёмы, як і  былі сфармуліраваны яшчэ ў старажытнасці. У «Пачатках» Еўкліда фігуруюць дзве тэорыі «лінейнага» характару: тэорыя велічыні і тэорыя цэлых лікаў. Блізкія да сучасных матрычных метадаў падыходы да рашэнняў сістэм лінейных ураўненняў ёсць у вавілонян (сістэмы з двух ураўненняў з дзвюма пераменнымі) і старажытных кітайцаў (у «Матэматыка ў дзевяці кнігах», да трох ураўненняў з трыма пераменнымі). Аднак пасля дасягнення нявызначанасці з асноўнымі пытаннямі знаходжання рашэнняў сістэм лінейных ураўненняў развіццё раздзела практычна не адбывалася, і нават у канцы XVIII — пачатку XIX ст. лічылася, што праблем адносна ўраўненняў першай ступені больш не існуе, прытым сістэмы лінейных ураўненняў з лікам пераменных, якія адрозніваюцца ад колькасці ўраўненняў або з лінейна-залежнымі каэфіцыентамі ў левай часты проста лічыліся некарэктнымі.
Метады, якія сфарміравалі лінейную алгебру як самастойную галіну матэматыкі, уваходзяць каранямі ў іншыя раздзелы. Ферма ў 1630-е гады, стварыў класіфікацыю плоскіх крывых, увёў у матэматыку (ключавы для лінейнай алгебры) прынцып памернасці і раздзяліў задачы аналітычнай геаметрыі паводле ліку невядомых (з адным невядомым — шуканне кропкі, з дзвюма — крывой або геаметрычнага месца на плоскасці, з трыма — паверхні). Эйлер стварыў класіфікацыю крывых паводле парадкаў, звярнуўшы ўвагу на лінейны характар пераўтварэнняў каардынатаў, увёў у зварот паняцце афіннага пераўтварэння (і само слова «афіннасць»).
Першае ўвядзенне паняцця вызначальнік для мэт рашэння сістэм лінейных ураўненняў адносяць да Лейбніца (1678 або 1693 год), але гэтыя работы не былі апублікаваны. Таксама вызначальнік ёсць у працах Сэкі Такакадзу 1683 года, у якіх ён абагульніў метад рашэння сістэм лінейных ураўненняў з старажытнакітайскай «Матэматыкі ў дзевяці кнігах» да n ураўненняў з n невядомымі. Маклорэн, фактычна выкарыстоўваючы найпрасцейшыя вызначальнікі ў трактаце, які выйшаў у 1748 годзе прыводзіць рашэнні сістэм з двух лінейных ураўненняў з дзвюма невядомымі і трох ураўненняў з трыма невядомымі. Крамер і Безу ў працах па праблеме шукання плоскай крывой, якая праходзіць праз зададзеную кропку, зноў стварылі гэтае паняцце (правіла Крамера сфармуліраванае ў 1750 годзе), Вандэрмонд і Лагранж далі індуктыўнае азначэнне для выпадкаў n>3, а цэласнае азначэнне і канечныя ўласцівасці вызначальнікаў далі Кашы (1815) і Якобі (1840-е гады). Гаўсу (каля 1800 года) належыць фармалізацыя метаду паслядоўнага выключэння пераменных для рашэння гэтых задач, які стаў вядомым пад яго імем (хаця па сутнасці для рашэння сістэм лінейных ураўненняў менавіта гэты метад і выкарыстоўваўся са старажытнасці).
Варыятар
Варыя́тар — прыстасаванне для плаўнай змены вуглавых скарасцей звёнаў прывода і выканаўчага механізма.
Асноўная частка варыятара — бесступеньчатая перадача (адна або некалькі). Варыятар забяспечвае аптымальную скорасць машыны або механізма пры розных умовах эксплуатацыі. Бываюць фрыкцыйныя (выкарыстоўваюць трэнне) і гідраўлічныя.
Пашыраны ў машынах і механізмах хімічнай, папяровай, тэкстыльнай прамысловасці, на транспарце (напрыклад, на эскалатарах метрапалітэна ўзгадняюць скорасць руху поручняў і ступеняў).
Міцкяны
Міцкя́ны (, Мицкяны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Камайскага сельсавета.
Сукур
Сукур (سکھر) — горад на рацэ Інд, у правінцыі Сінд, Пакістан, цэнтр аднайменнай акругі. Каля Сукура — асноўная плаціна разгалінаванай ірыгацыйнай сістэмы.
Allium longiradiatum
Allium longiradiatum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане і Узбекістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Казахстане і Узбекістане.
Кетчум (Айдаха)
Кетчум (Ketchum) — горад у ЗША, у цэнтры штата Айдаха. У 1961 годзе Эрнэст Хемінгуэй скончыў жыццё самагубствам у гэтым горадзе.
Тыбецкі будызм
Тыб́ецкі буды́зм, або ламаі́зм — форма практыкі будысцкай рэлігіі, распаўсюджаная ў Тыбеце, Гімалаях, Манголіі, Бураціі, Тыве, Калмыкіі і г. д.
Гісторыя
Тэакратычная дзяржава Далай-ламаў праіснавала да 1951 г., пакуль фактычна не была ўключана ў склад КНР. Пасля паўстання тыбетцаў у 1959 г. Далай-лама XIV перабраўся ў Індыю, дзе заснаваў сваю афіцыйную рэзідэнцыю ў Дхарамсале. Пасля ганенняў падчас культурнай рэвалюцыі з 1980-х гг. будысцкія кляштары сталі адраджацца ў КНР.
З канца XIX ст. тыбецкі будызм прыцягваў многіх еўрапейскіх і амерыканскіх інтэлектуалаў. Дзякуючы тыбецкім бежанцам у другой палове XX ст. ён трапіў за межы традыцыйнай зоны ўплыву. Тыбецкія будысцкія абшчыны ўзніклі ў ЗША, Канадзе, Аўстраліі, краінах Заходняй Еўропы і г. д. Тыбецкі будызм пачаў вывучацца з навуковага пункту гледжання.
Веравучэнне
Тыбецкія будысты падзяляюць асноўныя часткі вучэння, характэрныя для астатняга будызму, у тым ліку высакародныя ісціны, васьмёркавы шлях, веру ў карму і інш. Разам з гэтым, іх уяўленні фарміраваліся пад моцным уплывам вучэнняў махаяна і ваджраяна. У прыватнасці, яны вераць у важнасць бадхісатваў. Згодна тыбецкаму будызму, многія істоты дасягалі стану Буды, аднак іх асабістая карма перашкаджала ім дзяліцца сваім вопытам з астатнімі. Бадхісатвы знаходзяцца ў стане Буды дзеля іншых істот. Дзякуючы ім адчыняюцца дзверы для выратавання вернікаў.
Ваджраяна аказала ўплыў на практыку, якая лічыцца прамым шляхам да дасягнення стану Буды. Значную ролю ў ёй адыгрывае адукацыя. Яна рыхтуе чалавека да падзвіжніцтва, інакш прамы шлях можа аказацца небяспечным. Тыбецкія будысты прызнаюць дапаўняльны канон, патрабуюць абавязковага вывучэння 5 асноўных трактатаў індыйскіх майстроў ваджраяны. Папярэднія практычныя дзеянні ўключаюць слуханне вучэнняў, распасціранне, дары, малітвы, акты дабрыні і спачування, адрачэнне і назіранне праз медытацыю, складанне мандалы і г. д. У гэтай сувязі абавязковымі становяцца эзатэрыка, рытуалы і прысвячэнне сябе да пазнання і шляха да ўдасканалення праз пастаяннае пасвячэнне. Людзі, што прымаюць такое пасвячэнне, завуцца ламамі. У еўрапейскай літаратуры яны звычайна атаесамляюцца з манахамі. Інстытут ламаў — важная частка тыбецкага будызму. Яго прытрымліваюцца ўсе вядомыя школы і напрамкі. Хаця нароўні з прысвечанымі асобамі існуюць свецкія духоўныя спецыялісты нгааг-па, менавіта ламы разглядаюцца як кваліфікаваныя і вопытныя настаўнікі, знаўцы рытуалаў, захавальнікі традыцый.
Часцей за ўсё ламы гуртуюцца ў абшчыны, якія так ці інакш звязаны з навакольнымі свецкімі абшчынамі. Такія абшчыны атаесамляюцца з кляштарамі. Тыбецкія будысты вераць у тулку — рэінкарнацыі бадхісатваў і папярэдніх вядомых настаўнікаў. Звычайна іх знаходзяць сярод дзяцей і юнакоў дзякуючы варожбам і выпрабаванням, затым яны атрымліваюць магчымасць прайсці адпаведную падрыхтоўку, каб стаць лідарамі духоўных супольнасцей. Найбольш вядомыя тулку — кармапы, Далай-ламы, Панчэн-ламы. У 1642 — 1959 гг. Далай-ламы фактычна былі тэакратычнымі валадарамі Тыбета.
Тыбецкі будызм захаваў многія рытуальныя практыкі, што папярэднічалі яго ўзнікненню і распаўсюджанасці. Наогул, рытуальная частка ў ім надзвычай складаная. Рытуалы арганізуюцца часцяком у свецкіх мэтах. Да іх адносяцца варажба, астралогія, прадказанні, ачышчэнне кармы вернікаў, пахаванне памерлых, барацьба супраць нячыстых духаў. Адзін з найбольш маляўнічых рытуалаў — цам, што суправаджаецца танцамі ў масках. Верагодна, ён з'яўляецца водгаласам старажытных тыбецкіх шаманісцкіх святаў, якія папярэднічалі будызму. Іншыя рытуалы звязаны непасрэдна з рэлігійным удасканаленнем і кантраляюцца вопытнымі майстрамі.
Асноўныя школы
Тыбецкі будызм прадстаўлены некалькімі школамі, якія адрозніваюцца традыцыямі, канонамі, філасофскімі інтэрпрэтацыямі і перавагамі, унутранай інстытуцыяналізацыяй. У мінулым спрэчкі паміж імі перыядычна прыводзілі да сутычак, у тым ліку гвалтоўных. У XIX ст. у Тыбеце ўзнік рух рымэ, што выступаў за стварэнне ўніверсальных традыцый. Пад яго ўплывам адбылася пераацэнка супярэчнасцей, быў адкрыты шлях да супрацоўніцтва. Тым не меней, адрозненні паміж школамі працягваюць існаваць і выклікаюць узаемныя дыспуты паміж іх прадстаўнікамі.
Ньінгма
Ньінгма (тыб.: རྙིང་མ།, літаральна «старая школа») лічыцца найстаражытнейшай будысцкай школай Тыбета, якая пачала фарміравацца ў VIII ст. У эпоху ўзнаўлення X — XI стст. паслядоўнікі ньінгма распрацавалі канцэпцыю гтэр-ма (གཏེར་མ) — пошуку ведаў праз новы пераклад старажытных тэкстаў і ачышчэнне іх ад болей позніх каментароў. Цэнтральнае месца ў каноне ньінгма займае вучэнне дзогчэн, а ў рэлігійнай практыцы — ёга.
Ламы ньінгма маюць права на шлюб, не ўтвараюць іерархічныя арганізацыі. У Бутане іх абшчыны часцяком нагадваюць звычайныя вёскі, паколькі складаюцца з асобных гаспадарак. Ва усходнім Тыбеце раней вылучаліся 6 кляштароў, якія разглядаліся як галоўны прытулак для адукацыі паслядоўнікаў гэтай школы.
Сак’я
Школа сак’я (тыб.: ས་སྐྱ་།, літаральна «шэрая зямля») узнікла ў XI — XIII стст. з заснаваннем аднайменнага кляштара на поўдні Тыбета, дзе пачала развівацца асабістая філасофская традыцыя, якая меркавана першапачаткова паходзіла з паўночнага ўсходу Індыі і была прынесена тыбецкімі ламамі-пілігрымамі. У XV ст. галоўная роля ў развіцці школы перайшла да паўднёва-заходняга кляштара Нгор.
Тэолагі сак’я пашырылі канон у параўнанні з ньінгма. Ламы абавязкова вывучаюць 18 прац-каментароў, напісаных настаўнікамі гэтай школы. Асноўнае вучэнне ламдрэ завастрае ўвагу на непадзельнасці прыроды сансары і нірваны, а таксама на важнасці практыкі самаканцэнтрацыі. Ламам дазваляецца браць шлюб, хаця гэтай магчымасцю карыстаецца меншасць з іх. Школа мае ўнутраную іерархію. На яе чале стаяць так званыя трызін (намеснікі) з тыбецкай арыстакратычнай сям’і Кхон, якія лічацца тулку вядомага тэолага Лінг-па і з XIX ст. — трызіна Дхагтшула.
У сярэдзіне XIV ст. арыстакрат Джанчубу Г’ялцэн выступіў супраць намеснікаў і ў 1354 г. фактычна захапіў уладу. Ён і яго пераемнікі арыентаваліся на каг’ю. Сак’я захоўвалі ўплыў галоўным чынам на захадзе і поўначы Тыбета. У першай трэці XVII ст. арыстакратычныя сем’і, што падтрымлівалі школу, пацярпелі паразу ва ўнутраных войнах. Пасля нашэсця айратаў была ўсталявана тэакратыя на чале Далай-ламаў са школы гелуг. Тым не меней, школа сак’я заставалася адносна незалежнай дзякуючы сетцы адукацыйных устаноў, куды прымаліся прыхільнікі ўсіх школ.
Каг’ю
Ужо ў XII ст. каг’ю згубіла адзінства і ператварылася ў напрамак, які быў прадстаўлены некалькімі галінамі перадачы ведаў. Адным з галоўных цэнтраў стаў кляштар Цурпху ў цэнтральным Тыбеце, дзе была створана асабістая іерархія на чале тулку Кармапы, рэінкарнацыі аднаго з першых будысцкіх місіянераў. У канцы XIII ст. гэты кляштар стаў прытулкам тыбетцаў, якія супраціўляліся манголам і іх намеснікам са школы сак’я. Дзякуючы гэтаму пасля вызвалення ў 1354 г. школа каг’ю актыўна падтрымлівалася свецкімі валадарамі да XVII ст. У пачатку XIII ст. Цангпа Г’ярэ заснаваў галіну Друк-па, што пасля ўсталявання тэакратыі Далай-ламаў у Тыбеце захавала свой уплыў у Бутане і Ладакху.
У нашы дні прадстаўнікі каг’ю вядуць актыўную асветніцкую і місіянерскую дзейнасць. З 1998 г. прыхільнікі каг’ю дзейнічаюць на тэрыторыі Беларусі.
Гелуг
Школа Гелуг (тыб.: དགེ་ལུགས་པ།, літаральна «дабрадзейнасць») узнікла ў пачатку XV ст. дзякуючы дзейнасці тыбецкага містыка Цанкапы, які развіваў погляды індыйскіх прыхільнікаў ваджраяны. Ён вылучыў 3 узроўні далучэння да будысцкай практыкі: для простых вернікаў, якія імкнуцца знайсці выгоднае перараджэнне ў коле сансары; для тых, хто імкнецца выйсці з сансары; для тых, хто вырашыў дасягнуць стану Буды. Пераход ад аднаго да наступнага ўзроўню магчымы дзякуючы засваенню будысцкай этыкі, навучанню і сузіранню.
Хенершэйд
Хенершэйд (люксемб. Hengescht, фр. Heinerscheid) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Хенершэйд з'яўляецца часткай кантона Клерво. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1122 чалавек ​​(на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 392 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 33,99 км ² (па займаемай плошчы 13 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 542 м. (5 месца з 116 камун), найменшая 276 м. (85 месца з 116 камун).
Свядомыя (палітычнае клішэ)
«Свядомыя» — палітычны цэтлік вышэйшага дзяржаўнага кіраўніцтва Беларусі і праўладных СМІ часоў рэжыму Лукашэнкі.
«Свядомыя» з’яўляецца прыкладам беларусізма ў рускай мове.
Значэнне
Само выкарыстанне тэрміна ў прэсе з’яўляецца прыкметай выключэння часткі супольнасці, якая не падзяляе дамінуючых палітычных і культурных установак, і сведчыць пра падзел беларускага грамадства на «мы» і «яны». Цэтлік «свядомыя» ілюструе, як у беларускім грамадстве выклікае ў дыскурсе спрэчкі і напружанне.
У пралукашэнкаўскіх СМІ Беларусі
«Свядомыя» нярэдка выкарыстоўваюцца дзяржаўнымі СМІ, для падкрэсліванія грэблівага і іранічнага вызначэння нацыянальнай-дэмакратычнай часткі беларускага грамадства. Іронія дасягалася шляхам уключэння беларускага слова ў рускамоўны тэкст і высмейвання чыёйсьці мовы. Палітычны цэтлік «свядомыя» выкарыстоўваўся і дзяржаўнымі службоўцамі. Так, выступаючы на сустрэчы са студэнтамі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 2008 годзе, прэзідэнт Беларусі А. Лукашэнка адзначаў: «Многія, асабліва сярод моладзі, чытаючы асобныя выказванні на сайтах, слухаючы нашых вельмі „грамотных“ і „свядомых“…».
У антылукашэнкаўскім наратыве
У альтэрнатыўным, нацыянальна-дэмакратычным дыскурсе «свядомыя» нярэдка называліся «свядомымі грамадзянамі», «свядомай грамадой». Слова ўжывалася і разам з іншымі прыметнікамі, напрыклад: «усе свабодныя і свядомыя людзі краіны», «свядомыя і адукаваныя беларусы», «інтэлігентныя людзі — свядомыя беларусы» (з ліста чытачкі). У іншых кантэкстах тэрмін стаў асацыявацца са «свядомымі» асобамі, «патрыятычнай» часткай беларускага грамадства.
Іншае выкарыстанне
Прарасійскія колы і расійскія СМІ, як правіла, ужывалі слова «свядомыя», каб паказаць варожасць беларускамоўнай «меншасці» да іншых членаў грамадства. Такі прыём выкарыстоўваецца для аддалення чытача ад беларускай нацыянальнай ідэнтычнасці, падкрэсліванія яе «чужынскага» статусу і, у рэшце рэшт, для захавання народнай падтрымкі дзеючай улады.
NGC 458
NGC 458 (іншае абазначэнне — ESO 51-SC26) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аляксандр Хэйг
Аляксандр Хэйг (Alexander Meigs Haig, Jr;  — ) — амерыканскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, дзяржаўны сакратар Злучаных Штатаў Амерыкі, галоўны памочнік трох прэзідэнтаў ЗША. Генерал арміі ЗША, галоўнакамандуючы войскамі НАТА ў Еўропе.
Служыў дзяржсакратаром ЗША ў кабінеце прэзідэнта Рональда Рэйгана (1981 — 82) і кіраўніком прэзідэнцкай адміністрацыі прэзідэнтаў Рычарда Ніксана і Джэральда Форда. У 1973 Хэйг служыў намеснікам начальніка штаба арміі ЗША. Хэйг быў галоўнакамандуючым Еўрапейскага камандавання Узброеных сіл ЗША і вярхоўным камандуючым сіл НАТА (1974 — 79).
Быў намеснікам начальніка штаба арміі ЗША, пасля гэтага ў першай палове 1970-х узначальваў апарат Белага дома пры прэзідэнтах Рычарда Ніксана і Джэральда Форда, у другой палове 1970-х зноў як ваенны быў галоўнакамандуючым саюзных сілаў НАТО ў Еўропе і Еўрапейскага камандавання ўзброеных сіл ЗША.
У 1981-82, ужо ў адстаўцы з ваеннай службы, Аляксандр Хэйг быў дзяржаўным сакратаром ЗША за прэзідэнта Рональда Рэйгана.
Станожкі
Станожкі, Макрыцы (Oniscidea) — падатрад раўнаногіх ракападобных (Isopoda).
Апісанне
Даўжыня да 5 см. Цела пляскатае, авальнае, зверху выпуклае, першая пара вусікаў недаразвітая і вельмі малая, другая моцна развітая. Вочы знаходзяцца па баках галавы; верхнія сківіцы пазбаўленыя шчупалец. Першы грудзінавый членік па большай частцы ахоплівае галаву з бакоў, 7-і мае ззаду глыбокую выразку; усе 7 пар грудных ног аднолькавай будовы і прыстасаваныя для хады. Усе членікі брушка свабодныя; пяць першых пар брушных ног прыкрываюць адзін аднаго па прынцыпе дахоўкі; унутраная галіна іх грае ролю шчэлепы, вонкавая — крышкі; цвёрдая вонкавая галіна першай пары заключае паветраныя поласці, што адкрываюцца вонкі — органы паветранага дыхання; 6 пара брушных ног скіраваная назад і выступае ў прамежку паміж 5 і 6 брушным членікам.
Асаблівасці біялогіі
Актыўныя ўначы. Амаль усе расліннаедныя. Раздзельналолыя, развіццё без метамарфозу.
Глебаўгваральнікі. Некаторыя шкодзяць сельскагаспадарчым культурам.
Хутар-Барок
Да ліпеня 2013 г. вёска знаходзілася ў складзе Аталезскага сельсавета Стаўбцоўскага раёна.
Насельніцтва
У 2009 г. вёска налічавала 43 жыхары.
Жалезны чалавек
Жалезны чалавек — супергерой, які з’яўляецца ў амерыканскіх коміксах, выдадзеных Marvel Comics. Створаны пісьменнікам і рэдактарам Стэнам Лі, распрацаваны сцэнарыстам Лары Ліберам і распрацаваны мастакамі Донам Хекам і Джэкам Кірбі(, персанаж упершыню з’явіўся ў Казкі аб невядомасці (англ.:Tales of Suspense) #39 (вокладка датавана сакавіком 1963 года) і атрымаў уласную назву ў Жалезны чалавек № 1 (травень 1968). У 1963 годзе персанаж заснаваў каманду супергерояў Мсціўцаў з Торам, Чалавекам-мурашкай, Воса ды Халк.
Багаты амерыканскі бізнес-магнат, плэйбой, філантроп, вынаходнік і геніяльны вучоны Энтані Эдвард «Тоні» Старк атрымлівае цяжкую траўму грудной клеткі падчас выкрадання. Калі яго выкрадальнікі спрабуюць прымусіць яго стварыць зброю масавага знішчэння, ён замест гэтага стварае механізаваныя даспехі, каб выратаваць сваё жыццё і пазбегнуць палону. Пазней Старк распрацоўвае свой касцюм, дадаючы зброю і іншыя тэхналагічныя прылады, распрацаваныя ім праз сваю кампанію Старк Індустрыі (анг.:Stark Industries). Ён выкарыстоўвае касцюм і наступныя версіі, каб абараніць свет у ролі Жалезнага чалавека. Хаця спачатку Старк хаваў сваю сапраўдную асобу, у рэшце рэшт публічна выяўляе сябе Жалезным чалавекам.
Першапачаткова Стэн Лі выкарыстаў Жалезнага чалавека для вывучэння тэм халоднай вайны, асабліва ролі амерыканскіх тэхналогій і прамысловасці ў барацьбе з камунізмам. Наступныя пераўяўленні Жалезнага Чалавека перайшлі да сучасных пытанняў.
Жалезны чалавек быў хэдлайнерам розных серый коміксаў. На працягу большай часткі гісторыі публікацыі персанажа ён быў адным з заснавальнікаў Мсціўцаў.
Жалезны чалавек быў адаптаваны для некалькіх анімацыйных тэлевізійных шоў і фільмаў. У кінематаграфічным сусвеце Marvel Тоні Старка сыграў Роберт Даўні-малодшы ў фільмах «Жалезны чалавек» (2008), «Неверагодны Халк» (2008), ⁣«Жалезны чалавек 2» (2010), «Мсціўцы» (2012), «Жалезны чалавек 3» (2013), "Мсціўцы: Эра Альтрона'" (2015), "Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна'" (2016), "Чалавек-павук: Вяртанне дадому'" (2017), "Мсціўцы: Вайна бясконцасці'" (2018) і "Мсціўцы: Фінал« (2019); а Мік Вінгерт агучыў персанажа мультсерыяла „Што, калі…?“ (2021).
Гісторыя публікацыі
"Дадатковая інфармацыя: спіс назваў Жалезнага чалавека"
Прэм’ера
Прэм’ера Жалезны Чалавек у Казках аб невядомасці #39 (вокладка датавана сакавіком 1963 г.) была сумеснай працай рэдактара і сцэнарыста Стэна Лі, сцэнарыста Лары Лібера, мастака апавядання Дона Хека і мастака вокладкі і дызайнера персанажаў Джэка Кірбі. У 1963 годзе Лі гуляў з ідэяй бізнесмена — супергероя. Ён хацеў стварыць «квінтэсэнцыю капіталіста», персанажа, які супярэчыў бы духу часу і чытачам Marvel. Лі сказаў:"Я думаю, што я даў сабе магчымасць. Гэта быў разгар халоднай вайны . Чытачы, юныя чытачы, калі штосьці ненавідзелі, дык гэта вайну, гэта вайскоўцаў… Так што ў мяне атрымаўся герой, які на сотую ступень гэта прадстаўляў. Ён быў вытворцам зброі, ён пастаўляў зброю для арміі, ён быў багаты, ён быў прамыслоўцам … Я падумаў, што было б цікава ўзяць персанажа, які нікому не спадабаўся б, нікому з нашых чытачоў, і запхнуць ім яго ў горла і зрабіць так, каб ён ім падабаўся… І ён стаў вельмі папулярным."Ён вырашыў зрабіць новага персанажа заможным, гламурным дамскім угоднікам, але з сакрэтам, які будзе мучыць і мучыць яго таксама. Пісьменнік Джэры Конуэй сказаў: "Вось у вас гэты персанаж, які звонку не паражальны, я маю на ўвазе, што яго проста нельга дакрануцца, але ўнутры знаходзіцца параненая фігура. Стэн зрабіў гэта вельмі сур’ёзна. Рана, вы ведаеце, яго сэрца было разбіта, вы ведаеце, літаральна разбіта. Але тут ёсць метафара. І гэта, я думаю, зрабіла гэтага персанажа цікавым ". Лі заснаваў знешнасць і характар ​​гэтага плэйбоя на Говардзе Х’юзе. Тлумачачы: «Говард Х’юз быў адным з самых каларытных людзей нашага часу. Ён быў вынаходнікам, авантурыстам, мультымільярдэрам, дамскім угоднікам і, нарэшце, вар’ятам». «Не будучы вар’ятам, ён быў Говардам Х’юзам», — сказаў Лі.
У сваёй прэм’еры Жалезны чалавек быў антыкамуністычным героем, які перамог розных в’етнамскіх агентаў. Пазней Лі пашкадаваў пра гэты ранні фокус. На працягу серыі коміксаў персанажа тэхналагічны прагрэс і нацыянальная абарона былі нязменнымі тэмамі для Жалезнага Чалавека, але пазнейшыя выпускі ператварылі Старка ў больш складанага і ўразлівага персанажа, апісваючы яго барацьбу з алкагалізмам (як у "Дэмане ў бутэльцы (сюжэтная лінія) і іншыя асабістыя цяжкасці.
З выпуску № 59 (лістапад 1964 г.) да апошняга выпуску № 99 (сакавік 1968 г.) анталагічныя навукова-фантастычныя апавяданні ў Tales of Suspense былі заменены на поўнаметражны фільм з супергероем Капітанам Амерыкай у галоўнай ролі. Лі і Хек прадставілі некалькі праціўнікаў персанажа, у тым ліку Мандарына ў выпуску № 50 (люты 1964 г.),  Чорную ўдаву ў № 52 (красавік 1964 г.)  і Ястрабінае Вока пяць выпускаў пазней.
Лі сказаў, што «з усіх коміксаў, якія мы апублікавалі ў Marvel, мы атрымалі больш лістоў ад фанатаў жалезнага чалавека ад жанчын, чым ад любой іншай назвы… Мы не атрымлівалі шмат лістоў ад фанаў ад дзяўчат, але кожны раз, калі мы атрымлівалі, ліст звычайна адрасаваўся Жалезнаму чалавеку».
Лі і Кірбі ўключылі Жалезнага Чалавека ў Мсціўцы № 1 (верасень 1963) у якасці аднаго з заснавальнікаў каманды супергерояў. З тых часоў персанаж з’яўляўся ў кожным наступным томе серыі.
Сцэнарысты абнавілі вайну і мясцовасць, у якой Старк паранены. У арыгінале 1963 года гэта была вайна ў В’етнаме. У 1990-я гады гэта была першая вайна ў Персідскім заліве, а ў 2000-я гады зноў абноўлена як вайна ў Афганістане. Час Старка з азіяцкім лаўрэатам Нобелеўскай прэміі навукоўцам Хо Інсенам адпавядае амаль усім увасабленням паходжання Жалезнага Чалавека, паказваючы, што Старк і Інсен ствараюць арыгінальную браню разам. Адным выключэннем з’яўляецца анімацыйны фільм «Непераможны Жалезны Чалавек» з прамой загрузкай на DVD, у якім даспехі, якія Старк выкарыстоўвае, каб выратавацца ад сваіх выкрадальнікаў, не з’яўляюцца першым касцюмам Жалезнага Чалавека.
Бесступеньчатая перадача
Адрозніваюць механічныя і электрычныя бесступеньчатыя перадачы. У залежнасці ад віду перадавальных звёнаў механічныя бесступеньчатыя перадачы бываюць з вадкім рабочым звяном (гідраўлічныя), з гнуткім (раменныя і ланцуговыя) і жорсткім звёнамі. Паводле характару работы перадачы з гнуткім і жорсткім звёнамі падзяляюцца на фрыкцыйныя (трэння) і зачэплівання, бесперапыннага дзеяння і імпульсныя.