cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Славянскі Базар у Віцебску
Першыя гады: 1992—1997
На гэты раз канцэпцыя мерапрыемства была пашырана: фестываль павінен быў збіраць прадстаўнікоў з краін, дзе панавала ці прысутнічала славянская культура. Ініцыятарамі правядзення і заснавальнікамі ў перыяд развалу СССР, і як следства, страты сувязяў, якія склаліся ў савецкі час, сталі прыватныя і некамерцыйныя арганізацыі трох дзяржаў — Саюз «Зніч» (старшыня Наталля Машэрава, дачка былога кіраўніка ЦК КПБ Пятра Машэрава), Віцебскі гарадскі цэнтр культуры (дырэктар Радзівон Бас) з Беларусі, ІПП «Ирыда» (дырэктар Сяргей Віннікаў) з Расіі і ІПП «Рок-Акадэмія» (дырэктар Мікалай Красніцкі) з Украіны.
Першы «Славянскі Базар» урачыста адкрыўся ў Віцебскім Летнім амфітэатры 18 ліпеня 1992 года. У ім прынялі ўдзел артысты з Беларусі, Расіі, Украіны, ЗША, Канады, Аўстраліі, Польшчы і Грузіі — больш за 1000 удзельнікаў. Сама вялікімі дэлегацыямі вылучаліся краіны-арганізатары. На галоўнай фестывальнай пляцоўцы — Амфітэатры — прайшлі 9 канцэртаў. Адбылася прэзентацыя трох выстаў. Прайшло 5 прэс-канферэнцый.
У 1993 годзе «Славянскі базар» ўступіў у FIDOF. На флагштоку фестывалю ўпершыню з'явіліся сцягі Славакіі, Кыргызстана, Літвы, Турцыі, Балгарыі, Югаславіі. У 1994 годзе частка фестывалю ўпершыню адбылася ў будынку драматычнага тэатра імя Якуба Коласа, дзе адкрыўся Цэнтр нацыянальных культур. Там адбыліся канцэрты нацыянальных дэлегацый, а таксама мерапрыемствы, прысвечаныя Дням культуры Беларусі, Расіі, Украіны, Польшчы і Балгарыі. Упершыню раскінуў свае шатры «Горад майстроў» — своеасаблівы кірмаш народных мастацтваў і рамёстваў.
З 1995 года «Славянскі базар» пачаў звацца «Міжнародным фестывалем мастацтваў». Упершыню ў рамках фестывалю дэманстраваліся славянскія фільмы. Таксама ўпершыню на фестываль прыехалі прадстаўнікі Кіпра, Нідэрландаў, Грэцыі, Узбекістана і Швейцарыі. У гэтым жа годзе фестываль пачаў адчуваць вялізны недахоп сродкаў, нягледзячы на вялікую ўвагу да мерапрыемства з боку тэлеканалаў краін-арганізатараў і колькасць удзельнікаў. 1995 год быў таксама вырашальным для лёсу фестывалю, бо адзначыў яго пераход пад апеку дзяржавы. Падчас адкрыцця Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, які ўпершыню наведаў фестываль, заявіў, што ён і Урад Беларусі з гэтага часу бяруць «Славянскі Базар» пад свой патранаж. Нягледзячы на гэта, да 1998 года падтрымка з боку дзяржавы амаль не адчувалася.
Узбуйненне фестывалю: 1998—2005
У 1998 годзе фестываль у Віцебску стаў міждзяржаўным культуралагічным праектам Саюза Расіі і Беларусі. З гэтага часу фестываль змяніў назву на «Славянскі Базар у Віцебску». Дзякуючы добрай фінансавай падтрымцы з саюзнага бюджэту, фестываль ператварыўся ў буйное мерапрыемства міжнароднага памеру. У 2000 годзе фестываль паставіў своеасаблівы рэкорд, калі сабраў прадстаўнікоў усіх буйных славянскіх народаў. Гэтае дасягненне было прызнана 24 студзеня 2001 года ў Канах на 35-й Асамблеі FIDOF, у рамках Міжнароднага музычнага рынка (МІДЭМ), дзе прысутнічала дэлегацыя Дырэкцыі Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі Базар у Віцебску», дырэктару фестывалю Радзівону Басу быў уручаны Дыплом Міжнароднай Федэрацыі Арганізатараў Фестываляў «Фестываль 2000 года». Паўторна гэтае ганаровае званне фестываль атрымаў яшчэ і ў 2004 годзе.
Фестываль 2001 года вызначыўся сваёй цырымоніяй адкрыцця, на якой прысутнічалі прэзідэнты Беларусі, Расіі і Украіны — Аляксандр Лукашэнка, Уладзімір Пуцін і Леанід Кучма.
У 2005 годзе Віцебск прымаў 39-ю Асамблею FIDOF, якая ўпершыню прайшла не ў Канах. Фестываль ператварыўся ў буйную пляцоўку для міжкультурнага абмену. Тым не менш з канца 2000-х на фестывалі пачала дамінаваць у асноўным расійская культура. Дзеля павышэння рэнтабельнасці і прывабнасці фестывалю для гледачоў і расійскіх тэлеканалаў, дырэкцыя фестывалю зрабіла ўпор на запрашэнне вядомых савецкіх і расійскіх артыстаў і дзеячаў культуры.
Поп-культура і палітызацыя: 2006—2012
З сярэдзіны 2000-х гадоў, «Славянскі Базар» робіцца асноўным культурным мерапрыемствам для Беларусі, на якое выдаткоўваюцца горошы з дзяржаўнага бюджэта і бюджэта Саюзнай Дзяржавы. З-за вялізнага наплыва прадстаўнікоў масавай поп-культуры, фестываль пачынае губляць канцэпцыю, на якой будавалася асноўная ідэя — «Праз мастацтва — да міру і ўзаемапаразумення». Нягледзячы на наяўнасць вялікай колькасці культурных мерапрыемстваў мастацкага кірунку, асноўная ўвага прэсы, тэлегледачоў і наведвальнікаў фестывалю сканцэнтравалася на сольных канцэртах вядомых расійскіх выканаўцаў. У той жа час фестываль пачаў губляць прывабнасць для расійскіх тэлеканалаў, што тлумачылася яго кансерватыўнасцю і не адпаведнасцю сучаснаму тэлевізійнаму фармату.
Узрасла і палітызацыя фестываля. Кожны год фестываль урачыста адкрываецца асабіста Аляксандрам Лукашэнкам, што суправаджаецца ўзмацненнем мер бяспекі ў Віцебску і «ачышчэннем» горада ад актывістаў апазіцыйнага руху ў дні правядзення фестываля. Падчас адкрыцця фестывалю ў 2010 годзе Лукашэнка адзначыў, што «Славянскі базар у Віцебску» стаў часткай не толькі культуры, але і вялікай палітыкі. Палітчная ангажаванасць фестывалю яшчэ больш выразна праявілася ў 2011 годзе, калі дзяржаўнае агенцтва БелТА абурылася фактам адсутнасці віншавання з «Славянскага Базара» з 20-годдзем з боку тагачаснага прэзідэнта Расіі Дзмітрыя Мядзведзева, які быў затым раскрытыкаваны Беларускім тэлебачаннем.
Палітыка не абыйшла таксама і ўдзельнікаў «Славянскага Базара». Так шведская спявачка і пераможца Еўрабачання-2012 Ларын падчас свайго знаходжання ў Віцебску ў 2012 годзе сустрэлася з жонкай арыштаванага праваабаронцы Алеся Бяляцкага і падпісалася пад петыцыяй у адмену смяротнага пакарання ў Беларусі.
Новы фармат: 2013—2020
У 2013 годзе ў кіраўніцтва фестываля абнавілася. 1 сакавіка пакінуў свой пост нязменны шматгадовы дырэктар міжнароднага фестывалю і дырэктар Цэнтра культуры «Віцебск» Радзівон Бас. Новым дырэктарам стаў Аляксандр Сідарэнка. Ён узначаліў Цэнтр культуры «Віцебск» пасля таго, як Бас напісаў заяву аб звальненні па ўласным жаданні. Да гэтага Сідарэнка быў першым намеснікам генеральнага дырэктара Цэнтра культуры «Віцебск», працаваў ва ўпраўленні культуры аблвыканкама і ў гарвыканкаме. Адной з імаверных прычын адстаўкі Баса лічылася крытыка фармата і ўзроўню правядзення «Славянскага базару» з боку вышэйшага кіраўніцтва, асабліва факт дамінавання расійскай эстрады.
Наступным крокам арганізатараў і новага кіраўніцтва стала змена фармата правядзення фестывалю. Нягледзячы на тое, што 22 лютага віцэ-прэм’ер Анатоль Тозік правёў пасяджэнне арганізацыйнага камітэта па падрыхтоўцы і правядзенні фестывалю, на якім абяркоўвался звычайны фармат фестывалю, ужо 22 мая 2013 года на прэс-канферэнцыі было заяўлена, што для правядзення мерапрыемства адведзена толькі 5 дзён. Скарачэнне зведалі дні культуры краін-заснавальніц «Славянскага базару»: Беларусі, Расіі і Украіны. Замест іх было прапанавана правесці толькі адзін — Саюзнай дзяржавы. Фестываль 2013 адзначыўся таксама скандалам звязаным з прымусам выканаўцаў спяваць пад фанаграмму падчас цырымоніі адкрыцця, што вызвала пэўную хвалю абурэння ад расійскіх поп-выканаўцаў.
8 верасня 2015 года Аляксандр Лукашэнка заснаваў для ўдзельнікаў музычнага конкурсу прэмію «Славянская надзея» – спецыяльны прыз кіраўніка дзяржавы за лепшае ўвасабленне ў творах вакальнага мастацтва славянскай тэмы.
Працяг русіфкацыі і дэславянізацыя конкурса: з 2021
Вынікі прэзідэнцкіх выбараў 2020 года ў Беларусі і пратэстаў, якія спыніліся гвалтоўным чынам з боку беларускіх уладаў, а таксама міграцыйны крызіс на мяжы Беларусі і Еўрасаюза адмоўна адбіліся, як на рэпутацыі фестывалю, так і спісе яго ўдзельнікаў. Удзел у фестывалі ў любой якасці (госця, канкурсанта, сябра журы) пачаў негатыўна ўспрымацца ва ўсходніх краінах Еўрасаюза, а таксама ва Украіне. Вакол фестывалю 2021 года адбылося некалькі скандалаў праз удзел украінскіх, літоўскіх, латышскіх і некаторых расійскіх дзеячаў культуры і мастацтва. Удзел вядомых у сябе на радзіме вядучых, спевакоў і іншых культурных дзеячаў моцна крытыкаваўся грамадскасцю і паклоннікамі, якія праводзілі адмысловыя акцыі на Instagram-старонках артыстаў.
З пачаткам вайны Расіі супраць Украіны ў 2022 годзе і ўдзеле беларускіх уладаў на баку Расіі, пазіцыі фестывалю з яго дэвізам «Праз мастацтва — да міру і ўзаемаразумення!» была нанесена значная шкода, бо Беларусь перастала быць нейтральнай часткай канфлікту. Беларусь атрымала новыя пакеты санкцый, а ўсе культурніцкія і спартыўныя мерапрыемствы былі ці скасаваныя ці змянілі фармат пад нейтральныя краіны, якія адкрыта не падтрымалі ніводзін бок у вайне ці засталіся на баку Расіі. З 2022 года Украіна спыніла свой шматгадовы ўдзел ў фестывалі і ў конкурсе маладых выканаўцаў. Тэндэнцыя на прысутнасць расійскіх поп-зорак, дамінаване расійскіх наратываў і рускамоўнай культурнай павесткі ўзрасла. Арганізатары фестывалю зрабілі акцэнт на настальгію па савецкаму мінуламу, а таксама на расійскую поп-музыку. У дызайне сцэны і спадарожных элементаў (акрамя асноўнага лагатыпа) цалкам займела перавагу руская мова, а артысты з Расіі цалкам пераважаюць у сваёй прысутнасці на культурніцкіх і гала-мерапрыемствах фестывалю.
Адбылася хуткая дэславянізацыя конкурсу, які праходзіць у дні фестывалю. У конкурснай праграме вылучылася тэндэнцыя больш масавага ўдзелу канкурсантаў з усходніх краін СНД ці нееўрапейскіх канкурсантаў з Лацінскай Амерыкі. З 13 краін Еўропы, дзе славянская мова з’яўляецца дзяржаўнай, толькі 3 (Беларусь, Расія, Боснія і Герцагавіна) прымаюць сталы ўдзел у фестывалі пасля пачатку Расійска-Украінскай вайны.
Сімволіка фестывалю
Згодна з афіцыйным тлумачэннем Міжнародны фестываль мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску» пазіцыяніруе сябе як «доўгатэрміновая, буйнамаштабная, міждзяржаўная культурная акцыя Саюза Расіі і Беларусі, якая арыентавана на аб'яднанне шматнацыянальных творчых сіл, усяго самага каштоўнага, чым славіцца кожная з нацыянальных культур, на ўзаемадзеянне і ўзаемапранікненне розных культур, духоўнае яднанне народаў свету, стварэнне мірнай супольнасці. Фестываль мае адкрыты масавы характар, спрыяе адраджэнню і развіццю мастацкай культуры і мастацтва ў цэлым». Фест закліканы падтрымліваць маладыя таленты і наватарства ў мастацтве.
Міжнародны фестываль мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску» мае свой фестывальны знак (лагатып), фестывальны дэвіз, фестывальны сцяг, фестывальныя прызы і дыпломы. Фестывальны знак (лагатып) уяўляе сабой графічны малюнак кветкі васілька (традыцыйнага для славянскіх краін), размешчанага на нотным стане. На лінейках нотнага стана, сімвалізуючых музычныя кірункі ў мастацтве, размяшчаецца славесны лагатып «Славянскі базар у Віцебску» на беларускай мове. Назва фестывалю паўтараецца на рускай і англійскай мовах, размяшчаючыся па крузе вакол фестывальнага знака. Фестывальны сцяг уяўляе сабой палатно белага колеру са шматколерным фестывальным знакам у цэнтры.
Дэвізам фестывалю з'яўляецца заклік «Праз мастацтва — да міру і ўзаемапаразумення!» У гэтым дэвізе складзены асноватворныя ідэі фестывалю. Гэта зварот да ўсіх удзельнікаў фестывалю, заклік да міру, прыгажосці, гармоніі і дасканаласці.
Культурная праграма
Праграма і фармат фестывалю зведалі некалькі трансфрамацый за час існавання мерапрыемства, але некаторыя элементы захоўваліся пастаянна і сталі традыцыйнымі. Да традыцыйных элементаў фестывалю варта аднесці ўрачыстыя адкрыццё і закрыццё фестывалю. Звычайна афіцыйныя мерапрыемствы пачынаюцца з прэс-канферэнцыі кіраўніцтва фестывалю і скончваюцца вялікім канцэртам адкрыцця ў Летнім амфітэатры Віцебска. Адметнай рысай канцэртаў адкрыцця і закрыцця з’яўляецца наяўнасць адразу трох вядучых, якія прадстаўляюць тры краіны-заснаваліцы «Славянскага базара». Першы фестываль адкрывалі тры жанчыны: Зінаіда Бандарэнка з Беларусі, Святлана Маргунова з Расіі і Віктар Вівласенка з Украіны. З 1993 года ў тройцы вядучых з’явілася Алена Спірыдовіч, якая з тых часоў з’яўляецца нязменнай вядучай мерапрыемстваў у Летнім амфітэатры ад Беларусі. Традыцыйным з’яўляецца і прывітанне ўсім гледачам, якое паўтараецца на беларускай, рускай і ўкраінскай мовах.
Да 2013 года на фестывалі праводзіліся так званыя дні культуры краін-заснавальніц «Славянскага базара». Звычайна ў гэтыя дні праводзілся выстаўкі, прэзентацыі, іншыя мерапрыемствы прысвечаныя культурным з’явам і жыццю Беларусі, Расіі ці Украіны. Фіналам кожнага дня культуры быў канцэрт майстроў культуры кожнай краіны. З пачатку 2000-х гадоў пачынае назірацца своеасаблівая праява абыякавасці да адмыслованга культурнага дня з боку ўкраінскай дэлегацыі. У асноўным гэта было звязана з недахопамі ў фінансаванні і невялікай папулярнасцю фестывалю ва Украіне. У 2006 годзе прыезд украінскай дэлегацыі, як і правядзенне мерапрыемстваў прысвечаных дню ўкраінскай культуры падчас фестываля, выклікаў шмат сумневаў і пытанняў. Гэта было звязана са зменамі ва ўкраінскім заканадаўстве, якое датычылася, між іншым, і арганізацыі фінансавання ўдзелу ўкраінскай дэлегацыі. У выніку дзень украінскай культуры на «Славянскім Базары» быў праведзены, але негатыўная тэндэнцыі ў дадзеным напрамку захаваліся, што імаверна было адным з прычын скасавання дзён культуры ў 2013 годзе.
У першыя гады свайго існавання, фестывальнае кіраўніцтва не абмяжоўвался правядзеннем дзён культур толькі трох краін. У 1994 годзе ўпершыню прайшлі дні польскай і балгарскай культр (за выключеннем канцэртаў майстроў культуры). У 2002 годзе быў арганізаваны дзень культуры Балканскіх краін. Але гэта так і не зрабілася традыцыяй падчас фестываля. Сама насычанымі мерапрыемстваімі застваліся беларускі і расійскі дні. З 2006 года на фестывалі з’явіўся дзень Саюзнай Дзяржавы, які ў 2013 годзе замяніў скасаваныя дні культуры трох краін.
Дастатковую папулярнасць падчас фестывалю набылі сольныя канцэрты поп-спевакоў. З сярэдзіны 2000-х гадоў яны сталі асноўнай крыніцай прыбытку для «Славянскага базара», бо збіраюць вялікую колькасць гледачоў. Зборы с канцэртаў былі настолкі вялікімі, што ў 2008 годзе віцэ-прэм’ер Аляксандр Косінец прапанаваў вывесці фестываль на самаакупнасць. У той жа час факт звышпрысутнасці расійскай поп-культуры на «Славянскім базары» зрабіўся аб’ектам крытыкі ў адрас арганізатараў фестывалю. Да поп-культурных традыцыйных з’яў можна аднесці і адмысловыя прэс-канферэнцыі «Зорны Час» — сустрэчы журналістаў з дзеячамі тэатра і кіно.
Таксама ва ўсе фестывальныя дні ў Віцебску праводзіцца шмат культурных імпрэз: кіна- і тэатральныя прэм’еры, мастацкія выстаўкі, фестывалі народнай творчасці, працуюць разнастайныя кірмашы. З самага заснавання фестывалю, працуе «Горад Майстроў» — адмысловы кірмаш народных рамёстваў.
Змянялася таксама і колькасць дзён адведзеных для правядзення фестывалю. На самым пачатку фестываль доўжыўся не больш за 4 дні, ў той час як у другой палове 2000-х гадоў колькасць фестывальных дзён дасягала 8 і болей. У 2013 годзе арганізатары вырашылі паменшыць колькасць дзён ізноў да пачатковых чатырох дзеля павялічэння якасці фестывалю.
Конкурс маладых выканаўцаў
Традыцыйным для фестывалю з'яўляецца конкурс выканаўцаў эстраднай песні «Віцебск». Конкурс з'яўляецца адзіным фестывальным мерапрыемствам, якое прысутнічала на ўсіх без выключэння віцебскіх фестывалях пачынаючы ад моманту заснавання «Славянскага базару» у 1992 годзе. Паводле афіцыйнай фармулёўкі, конкурс мае за мэту «раскрыццё і падтрымку маладых талентаў, папулярызацыю музыкальнай культуры і мастацтва, узаемадзеянне і дыялог культур розных краін».
Конкурс праводзяць у два туры, кожны тур у асобны дзень. Для конкурсу характэрны спецыфічныя патрабаванні, як патрабаванне спяваць песню кампазітара з славянскай краіны на адной з моў славянскай моўнай групы ў суправаджэнні Нацыянальнага канцэртнага аркестра Беларусі пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга ў адзін з конкурсных дзён. Для ўдзелу ў конкурсе дапускаюцца выканаўцы ад 18 да 31 года. Кожная краіна мае права быць прадстаўлена толькі адным выканаўцам. Да 2006 года краіны-заснавальніцы фестывалю мелі магчымасць вылучаць двух прадстаўнікоў на конкурс, але ў мэтах павышэння відовішчнасці і папулярызацыі, гэта правіла было скасавана.
Канкурсантаў ацэньвае міжнароднае журы. У асноўным гэта прадстаўнікі культурнай і мастацкай эліты з краін-удзельніц фестывалю. Колькасць членаў журы ад года на год мянялася: максімальная колькасць членаў журы была ў 1992 і 1993 гадах — 15 чалавек, мінімальная колькасць — 10 чалавек. Журы ацэньвае канкурсантаў па 10-бальнай сістэме, з пэўнай умовай не ацэньваць ніжэй за 4 бала. Ацэнкі журы суміруюць за два тура конкурсу і па рэзультатах выяўляюцца ўладальнікі Гран-пры, першай, другой і трэцяй прэміі. Па ўмовах конкурсу журы мае права не ўручаць Гран-пры, калі немагчыма вызначыць удзельніка, які падыходзіць паводле патрабаваных крытэрыяў для ўручэння прэміі. За ўсю гісторыю конкурсу такое здаралася толькі ў 1992 і 1994 гадах.
Найбольш паспяховымі сярод удзельнікаў конкурсу былі прадстаўнікі Беларусі, якія атрымлівалі перамогу 6 разоў. Прадстаўнікі Украіны перамагалі ў конкурсах 5 разоў, Югаславіі — 4 разы, тройчы Гран-пры конкурсу атрымлівалі выканаўцы з Расіі. Шмат для каго з беларускіх прадстаўнікоў фестываль зрабіўся стартавай кропкай у музычнай кар'еры: Іна Афанасьева, Ірына Дарафеева, Вікторыя Алешка, Пётр Ялфімаў і іншыя пачыналі свае творчыя кар'еры з удзелу ў віцебскім конкурсе.
Сярод небеларускіх удзельнікаў конкурсу найбольшых поспехаў дасягнулі Марыя Навумава з Латвіі і Руслана з Украіны, якія рабіліся пераможцамі конкурсу Еўрабачанне ў 2002 і 2004 гадах адпаведна. Вялікую папулярнасць у сваіх краінах і Еўропе атрымалі Жэлька Ёксімавіч з Сербіі, Ташэ Праескі і Бобі Майсоскі з Македоніі.
З 2003 года праводзяць і дзіцячую версію конкурсу «Віцебск». У 1996—2002 гадах гэтаму папярэднічаў фестываль дзіцячых шоу-праграм. У дзіцячым конкурсе маюць права ўдзельнічаць дзеці ад 7 да 12 гадоў. Правілы амаль не адрозніваюцца ад дарослага конкурсу, за выключэннем умовы выканання кампазіцый пад аркестр. Балы, якія атрымоўваюць канкурсанты ў дзіцячым конкурсе, звычайна не публікуюць. Найбольшай колькасцю перамог у дзіцячым конкурсе валодаюць Беларусь — 6 Гран-пры і Румынія — яе прадстаўнікі 4 разы атрымлівалі Гран-пры конкурсу.
Трансляцыі фестывалю
Беларускае тэлебачанне цалкам забяспечвае трансляцыі ўсіх фестывальных і конкурсных дзён. Канцэрты адкрыцця і закрыцця, конкурсныя дні, канцэрты майстроў культуры транслюцца ў прамым эфіры на тэлеканалах «Беларусь 1» і «Беларусь 24». У мінулым трансляцыі праводзілі і на тэлеканале «Лад».
Забеспячэннем трансляцый са «Славянскага базару» на тэрыторыі Расіі займаецца УДТРК. Тэлеканалы «Расія-1» і «РТР-Беларусь», якія ўваходзяць у холдынг, транслююць фестывальныя канцэрты ў скарочанай версіі на наступны дзень.
У мінулым міжнародныя трансляцыі з фестывалю забяспечваў украінскі спадарожнікавы Міжнародны Славянскі Канал. Цяпер спадарожнікавыя трансляцыі арганізуюцца праз «Беларусь 24».
Раманіўка (Гайсынскі раён)
Раманіўка (Рома́нівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гута (прыпыначны пункт)
Гу́та (, Гута)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Гута; на лініі Варапаева — Друя, паміж станцыяй Варапаева і прыпыначным пунктам Полава.
Музей партугальскай мовы
Музей партугальскай мовы (Museu da Língua Portuguesa) — інтэрактыўны музей у горадзе Сан-Паўлу, які знаходзіцца ў будынку чыгуначнай станцыі Луз у акрузе Луз, на верхнім паверсе станцыі. Ён быў заснаваны Сакратарыятам культуры горада разам з фондам Раберту Марыньі, кошт будаўніцтва склаў 37 млн рэалаў.
Мэтай музея з’яўляецца стварэнне жывой рэпрэзентацыі развіцця партугальскай мовы, навучанне і знаёмства гледачоў з яе незвычайнымі аспектамі. Заснавальнікі, як напісана на сайце музея, «жадаюць, каб музей падаў доступ да новых ведаў і ідэй інтэнсіўнымі і забаўляльнымі спосабамі». Музей прызначаны для наведвальнікаў з усіх раёнаў Бразіліі і ўсіх пластоў яе насельніцтва, хто жадае больш даведацца пра сваё паходжанне, гісторыю і развіццё сваёй мовы.
992
992 — высакосны год, пачащся ў пятніцу. 992 год нашай эры, 992 год 1-га тысячагоддзя, 92 год X стагоддзя, 2 год 10-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 3 год 990-х гадоў.
Сэрэбрыя (Гайсынскі раён)
Сэрэбрыя (Серебрі́я) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Allium tuberosum
Allium tuberosum — від травяністых раслін сямейства, радзімай віду з’яўляецца Кітай.
Апісанне
Цыбуліны скучаныя, цыліндрычныя; абалонка ад цьмяна-жоўтай да жаўтлява-карычневай. Лісткі лінейныя, карацейшыя за сцябло, 1.5-8 мм шырынёй, плоскія, суцэльныя, край гладкі. Сцябло 25-60 см, цыліндрычнае. Парасонік ад паўсферычнага да паўшарападобнага, шматкветкавы. Калякветнік белы; сегменты звычайна з зялёнай або жаўтлява-зялёнай сярэдняй жылкай; унутраныя лісточкі калякветніка трохі шырэй за знешнія.
Распаўсюджанне
Радзімай віду з’яўляецца Кітай; натуралізаваны і культывуецца ў Аўстраліі, Азіі, Еўропе, ЗША, на Карыбах.
Выкарыстанне
У Азіі гэты від вырошчваюць як гародніну. У Еўропе і Паўночнай Амерыцы яго вырошчваюць у садках як дэкаратыўную расліну.
NGC 1879
NGC 1879 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Голуба. Бачная зорная велічыня: 12,6. Бачны размер: 2,5' × 1,7'. Прамое ўзыходжанне: 5 гадз. 19 мін. 36 сек. Схіленне: -32° 08' 33".
Лявонавічы (Смаргонскі раён)
Ляво́навічы (, Леоновичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета, да 28 сакавіка 2016 года — у склад Лылойцінскага сельсавета.
Мікалай Дзмітрыевіч Набокаў
Мікалай Дзмітрыевіч Набокаў (, г. п. Любча, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць — ) — амерыканскі кампазітар, педагог, музычны грамадскі дзеяч рускага паходжання. У 1920 годзе пераехаў у Францыю. З 1933 года жыў у ЗША.
Аўтар опер, балетаў, вакальных цыклаў на вершы Б. Пастэрнака, Г. Ахматавай, сімфанічных і інструментальных твораў, песень. Напісаў кнігі па музычнаму мастацтву на англійскай мове; уваходзіў у лік аўтараў мнагатомнай працы «Кампазітары дваццатага стагоддзя», надрукаванага ў Лондане ў 1971—1974 гадах, надрукаваў вялікую колькасць музычна-крытычных артыкулаў у часопісах Амерыкі і Еўропы.
Плейна (Тэхас)
Плейна (Plano) — горад у штаце Тэхас, ЗША. Плошча — 18550 га. Насельніцтва — 288061 чал. (2018). Горад размешчаны прыблізна за 27 км на паўночны ўсход ад цэнтра Даласа і з’яўляецца яго прыгарадам.
Махірова (вёска)
Махіро́ва (, Махирово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
У 1924—1926 гадах цэнтр Махіроўскага сельсавета.
IC 628
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сцяг Ушачаў
Сцяг Ушачаў — сцяг гарадскога пасёлка Ушачы і Ушацкага раёна.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з дзвюх роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй белага колеру — і ніжняй — блакітнага колеру, у цэнтры пярэдняга боку якога размяшчаецца выява герба Ушачаў.
Гісторыя
Герб і сцяг Ушачаў зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 лютага 2011 года № 86.
IGN
IGN — англамоўны навінавы і інфармацыйны вэб-сайт, які асвятляе тэматыку камп’ютарных гульняў. IGN, а таксама GameSpy, Rotten Tomatoes і GIGA, уваходзяць у карпарацыю IGN Entertainment.
Асноўны сайт уключае некалькі спецыялізаваных рэсурсаў пра камп’ютарныя гульні, гульні для гульнявых прыставак Nintendo GameCube, Wii, Nintendo DS, Game Boy, Xbox, Xbox 360, PlayStation 2, PlayStation 3, PSP, N-Gage, PlayStation, Nintendo 64, Dreamcast, PC і Macintosh. Прыводзяцца чыт-коды, разнастайныя FAQ і праходжанні гульняў.
На сайце функцыянуюць тэматычныя раздзелы, прысвечаныя фільмам, DVD-прадукцыі, музыцы, коміксам, спорту, анімэ, аўтамабілям і тэлебачанню.
Людміла Іванаўна Красоўская
Людміла Іванаўна Красоўская (нар., г. п. Любча, Навагрудскі раён, Гродзенская вобласць) — беларуская спецыялістка ў галіне тэарэтычных асноў цеплатэхнікі. Доктар тэхнічных навук (2001), прафесар.
993
993 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 993 год нашай эры, 993 год 1 тысячагоддзя, 93 год X стагоддзя, 3 год 10-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 4 год 990-х гадоў.
Людміла Іванаўна Красоўская
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Хімія», 1971), Беларускі тэхналагічны інстытут (аспірантура, спецыяльнасць «Тэхналогія неарганічных рэчываў», 1980). Працавала ў Інстытуце цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава НАН Беларусі (1977—2002), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (2002—2014, факультэт хімічнай тэхналогіі і тэхнікі, кафедра фізічнай і калоіднай хіміі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: плазмахімія; тэарэтычныя даследаванні па праблемах сінтэзу і вывучэння ўласцівасцей вугляродных нанаструктур; малекулярна-дынамічныя даследаванні фарміравання і трасфармацыі вугляродных нанатрубак; даследаванне механізму ўтварэння вугляродных нанаструктур на часціцах нікелевага каталізатара; разлік канстанты скарасцей узаемадзеяння нанатрубак з нізкамалекулярнымі вугляроднымі кампанентамі.
Узнагароды
Ганаровая грамата АН Беларускай ССР (1981).
NGC 995
NGC 995 (іншыя абазначэнні — UGC 2118, MCG 7-6-44, ZWG 539.63, PGC 10008) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Плошча Перамогі (Віцебск)
Плошча Перамогі — самая вялікая плошча ў Віцебска. Знаходзіцца побач з перакрыжаваннем Маскоўскага праспекта, вуліцы Леніна, праспекта Чарняхоўскага. Плошча — адзін з лепшых архітэктурна-мастацкіх ансамбляў горада.
Ансамбль плошчы сфарміраваўся ў 1970-я. Аўтары праекта забудовы архітэктары А. Бельскі, В. Данілаў, З. Конаш, З. Озерава, А. Расейкін, А. Фрыдман, Ю. Шпіт, праекта планіроўкі і добраўпарадкавання - А. Данілава, З. Даўгяла, Р. Княжышча і інжынер-азеляніцель Л. Нячай. Будаўніцтва плошчы праводзілася сіламі трэста № 9 з удзелам рабочых і супрацоўнікаў віцебскіх прадпрыемстваў, навучэнцаў, студэнтаў і школьнікаў.
Архітэктура
Плошча размешчана па перакрыжаванні 2 агульнагарадскіх транспартных магістралей — Маскоўскага праспекта і праспекта Чарняхоўскага. Прамавугольная ў плане, з 3 бакоў абмежавана жылымі і грамадскімі будынкамі, падзелена перакрыжаваннем транснартных магістралей на 2 няроўныя часткі. Яе даўжыня — 380 м, шырыня 190 м, перыметр — 1140 м, а агульная плошча — 16,5 га.
Ад вуліцы Леніна фронт забудовы ўтвараюць пяціпавярховыя жылыя дамы, пабудаваныя ў 1950-я гады. На процілеглым баку шасціпавярховыя жылыя дамы з гандлёвымі прадпрыемствамі па першаых паверхах, былы кінатэатр «Беларусь», грамадскія будынкі, шаснаццаціпавярховы жылы дом на рагу Маскоўскага праспекта і праспекта Чарняхоўскага. 3 боку Маскоўскага праспекта плошчу замыкае дзевяціпавярховы першы ў рэспубліцы каркасна-панельны дом. Процілеглы бок плошчы арыентаваны на р. Заходняя Дзвіна і зарэчную частку горада.
Кампазіцыйны цэнтр плошчы — мемарыяльны комплекс у гонар савецкіх воінаў-вызваліцеляў, партызан і падпольшчыкаў Віцебшчыны (архітэктар Ю. Шпіт, скульптары Б. Маркаў, Я. Печкін) у выглядзе 3 трапецападобных пілонаў-абеліскаў вышынёй 56 м, створаны ў 1974 годзе.
Астрыд Тобіясан Менасанч
Астрыд Тобіясан Менасанч (швед. Astrid Tobieson Menasanch; нар. 29 снежня 1989)  — шведскі і іспанскі драматург, рэжысёр, прадзюсар і журналіст. У яе ёсць сям’я як у Швецыі, так і ў Іспаніі.
Кар’ера
Тобіясан Менасанч атрымала прафесію актрысы ў 2015 годзе ў тэатральнай акадэміі Эстудыё Корацы, Мадрыд.
Але да гэтага Тобіясан Менасан ужо ў 2012 годзе дэбютавала ў якасці рэжысёра і драматурга са сваёй п’есай «Але вы ніколі не адважыцеся» у тэатры Orion у Стакгольме. П’еса была апісана як: «у роўных частках смешны, заганны і таленавіты дыягназ сучаснага патрыярхату, і ў той жа час ён некалькі рахманы: малады, злы, уразлівы і моцны». Пасля свайго другога спектакля «100 дзяцей» журналістка па культуры Марыя Эдстром сказала, што Тобіясан Менасанч «драматург, за якім трэба назіраць». Яе п’есу «На зямлі, якая ніколі не гарэла, цяпер гараць дрэвы» ахарактарызаваў тэатральны крытык Ларс Рынг, як «выбітны, палымяны, паэтычны маналог». У 2016 годзе яна паставіла «рэзкі і правакуючы на роздум» спектакль «Сіла мары» ў тэатральнай ўстанове Regionteater Väst. Дзеці сярэдняй школы сустрэлі «сучасны тэатр у самым лепшым выглядзе». У 2016 годзе Тобіясан Менасан выйшла на еўрапейскую сцэну са сваёй п’есай «Начны праход». Яна была заснавана на сапраўднай гісторыі з Македоніі. Спектакль быў пастаўлены ў Стакгольмскім гарадскім тэатры і ў Тэатры дэль Барыё ў Мадрыдзе. У Стакгольмскім гарадскім тэатры яна паставіла «Frontens gryningsfärg» Мустафы Кан у 2017 годзе. Яна таксама працуе з гумарыстычнай групай Caos Family, якой яна кіравала ў Riksteatern у 2018 годзе.
Артыкулы і палітычныя тэксты
Астрыд Тобіясан Менасанч часта піша артыкулы ў шведскай прэсе. Сярод іншых яна супрацоўнічае з газетамі Aftonbladet, Expressen, SvD, Sveriges Radio (нацыянальнае радыё), Feministiskt Perspektiv.
У 2012 годзе яна напісала артыкул пад назвай «Паруш маўчанне пра Іспанію». Артыкул быў шырока распаўсюджаны па Еўропе і перакладзены як мінімум на 5 розных моў. Неўзабаве пасля гэтага яна стала нарысістам на шведскім радыё Sveriges Radio. Яна адкрыла гэтую працу нарысам пра непасрэднае дачыненне яе сем’яў да іспанскай дэмакратыі. Паводле Сідсвенскана, яе ўспрынялі як «новы жывы голас, які можна было слухаць гадзінамі».
У 2015 годзе Тобіясан Менасанч уступіла ў публічную спрэчку з паслом Іспаніі ў Швецыі Хаўерам Хіменэс-Угартэ. Штуршком да спрэчкі стаў апублікаваны ў SvD артыкул пад назвай «Іспанскі законапраект аб абароне грамадзян парушае правы чалавека», ініцыяваны Тобіясан Менасанч і падпісаны 40 палітыкамі і экспертамі. Пасля сустрэчы з іспанскім паслом Тобіясан Менасанч сведчыць, што пасол спрабаваў яе падкупіць і выкупіць маўчанне, што сам амбасадар адмаўляе.
994
994 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 994 год нашай эры, 994 год 1-га тысячагоддзя, 94 год X стагоддзя, 4 год 10-га дзесяцігоддзя X стагоддзя, 5 год 990-х гадоў.
Спартыўная інжынерыя
Спартыўная інжынерыя — маладая галіна інжынерыі, галоўнай мэтай каторай з’яўляецца ўвесь спектр метадаў даследавання руху розных спартыўных снарадаў і дынамікі многіх відаў спорту. Да гэтых метадаў адносяцца як чыста тэарэтычныя метады (матэматычныя і камп’ютарныя метады аналізу руху), так і метады, заснаваныя на прамых вымярэннях тых ці іншых характарыстык спартсмена або групы спартсменаў. Тут жа варта згадаць розныя метады фізікі, тэарэтычнай механікі (у тым ліку біямеханікі) і кінезіялогіі.
NGC 1947
NGC 1947 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Залатой Рыбы. Бачная зорная велічыня: 10,8. Бачны размер: 3,0' × 2,6'. Прамое ўзыходжанне: 5 гадз. 26 мін. 47,3 сек. Схіленне: -63° 45' 39".
Рух Палікота
Рух Палікота, РП (Ruch Palikota) — ліберальна-антыклерыкальная палітычная партыя ў Польшчы.
Рух Палікота — фактычна персанальная партыя эксцэнтрычнага палітыка Януша Палікота. Пра стварэнне новай партыі было абвешчана летам 2010 года, калі Палікот канчаткова пасварыўся з кіраўніцтвам партыі Грамадзянская платформа. 6 кастрычніка 2010 года Палікот выйшаў з ГП і хутка стварыў Рух падтрымкі, які ў 2011 годзе быў перааформлены пад сучаснай назвай. Паводле першых вынікаў парламенцкіх выбараў 9 кастрычніка 2011 года партыя павінна ўвайсці ў Сейм Польшчы і стварыць даволі буйную (магчыма, трэцюю пасля Грамадзянская платформы і Закона і справядлівасці) фракцыю.
IC 630
IC 630 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гутна
Гу́тна (, Гутно)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лідскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана за 2,1 км на паўночны захад ад вёскі Дуброўня; на лініі Маладзечна — Ліда, паміж прыпыначным пунктам Цвермы і станцыяй Ліда.
Бярнард Эмануілавіч Быхоўскі
Бярнард Эмануілавіч Быхоўскі (,  — ) — беларускі савецкі філосаф.
Уэйка
Уэйка (Waco) — горад на поўдні ЗША, у штаце Тэхас, на рацэ Бразас. Адміністрацыйны цэнтр акругі Мак-Ленан. Насельніцтва горада — 124009 чалавек (2008), 21-ы па велічыні горад Тэхаса і 194-ы ў ЗША. Транспартна-гандлёвы цэнтр сельскагаспадарчага раёна (бавоўнік, жывёлагадоўля, збожжавыя). Ва Уэйку знаходзіцца бавоўнаачышчальная, маслабойная, тэкстыльная, хімічная і інш. прамысловасці. Таксама ў горадзе размешчаны Бэйларскі ўніверсітэт.
Бярнард Эмануілавіч Быхоўскі
Біяграфія
7 гадоў вучыўся ў гімназіі. У 1917-20 акцёр Тэатра рускай драмы ў Бабруйску. У 1920-21 акцёр Другога Чырвонаармейскага паказальнага тэатра пры палітаддзеле 16-й арміі Заходняга фронту.
Доктар філасофскіх навук (1941), прафесар (1929). Член КПСС з 1920. Скончыў факультэт грамадскіх навук БДУ ў 1923. З 1929 прафесар гэтага ўніверсітэта. Працаваў пераважна на кафедрах філасофіі вышэйшых навучальных устаноў Мінска, Ташкента і Масквы.
У 1953—1973 прафесар Маскоўскага інстытута народнай гаспадаркі імя Г. В. Пляханава. Памёр пенсіянерам.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя працы па праблемах дыялектычнага і, гісторыі заходне-еўрапейскай і сучаснай буржуазнай філасофіі.
Развіваў уяўленне пра філасофію як пра адмысловы знешненавуковы спосаб спасціжэння свету і праявы чалавечага духу. У 20-х неаднаразова звяртаўся да вывучэння псіхааналізу Фрэйда. Кваліфікаваў псіхааналіз як матэрыялістычнае, і дыялектычнае вучэнне.
Аўтар аднаго з першых савецкіх падручнікаў дыялектычнага матэрыялізму — «Очерк философии диалектического материализма», 1930.
Актыўны аўтар і рэдактар​​-арганізатар 3-томнай «Гісторыі філасофіі» (1940—1943), за якую ў ліку іншых быў узнагароджаны Сталінскай прэміяй. Аднак неўзабаве рушыла асуджэнне Цэнтральным Камітэтам ВКП(б) трэцяга тома ў 1944. Б. Быхоўскі быў названы адным з вінаватых (разам з і Б. С. Чарнышовым) «няправільнага» асвятлення імі класічнай філасофіі 18-19 стст., зняты з пасады загадчыка сектара гісторыі філасофіі Інстытута філасофіі і адпраўлены рэдактарам па філасофіі ў «Вялікую савецкую энцыклапедыю».
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія СССР 1944 за ўдзел у стварэнні «Гісторыі філасофіі» (1940-43).
NGC 996
NGC 996 (іншыя абазначэнні — UGC 2123, MCG 7-6-45, ZWG 539.64, PGC 10015) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Палаццола-дэла-Стэла
Палаццола-дэла-Стэла (Palazzolo dello Stella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 3028 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 89 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 33056. Тэлефонны код — 0431.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano, Sant'Antonio di Padova.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Віцебскі лядовы палац спорту
Пабудаваны па праекце архітэктараў І. Боўта, А. Шафрановіча. Уведзены ў эксплуатацыю 13 лістапада 1999 г.. Асноўнае прызначэнне — правядзенне матчаў па хакеі з шайбай, спаборніцтваў па фігурным катанні, шорт-трэку і іншых лядовых відах спорту. Прадугледжана магчымасць трансфармавання хакейнай каробкі ў пляцоўку для гульнявых відаў спорту, спартыўных адзінаборстваў, тэнісу, цяжкай атлетыкі, гімнастыкі, бокса, а таксама ў сцэну для правядзення канцэртаў і іншых відовішчных мерапрыемстваў. Умяшчальнасць палаца складае 1900 гледачоў.
Іртынь
Ірты́нь — возера ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці, за 47 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Брагін, за 1,5 км на поўнач ад вёскі Кірава, на правабярэжнай пойме ракі Дняпро.
Возера старычнае. Плошча паверхні 0,18 км².
Міхнічы (Жодзішкаўскі сельсавет)
Мі́хнічы (, Михничи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Жодзішкаўскага сельсавета.
Да 17 лістапада 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета, да 28 сакавіка 2016 года — у склад Лылойцінскага сельсавета.
Вербеж
Ве́рбеж (, Вербеж) — вёска ў Чэрыкаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Язёрскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1668 годзе як вёска ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Да 18 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Сормаўскага сельсавета.
Свята-Дабравешчанская царква (Віцебск)
Дабраве́шчанская царква́ ў Ві́цебску — праваслаўны храм, помнік архітэктуры XII стагоддзя, размешчаны ў цэнтры горада на левым беразе Заходняй Дзвіны. Адносіцца да шасціслуповага трохапсіднага крыжова-купальнага храма. Сярэдні неф шырэйшы за бакавыя.
Гісторыя
Пісьмовыя крыніцы не захавалі звестак аб даце ўзвядзення віцебскай царквы Дабравешчання. Летапісныя крыніцы XVI-XVII стст. (Хроніка Стрыйкоўскага, Хроніка Быхаўца) адносяць узвядзенне царквы да XIV стагоддзя і звязваюць з імем князя Альгерда. Паданне, зафіксаванае ў гарадскім летапісе XVII стагоддзя, кажа аб узвядзенні храма Дабравешчання ў Віцебску ў 974 годзе княгіняй Вольгай адначасова з заснаваннем горада.
Датаванне будаўніцтва
Першае абследаванне храма было ажыццёўлена ў пачатку XIX стагоддзя А. М. Паўлінавым, які зрабіў здагадку пра час яго ўзвядзення ў межах X—XII стагоддзяў, больш схіляючыся да XI стагоддзя. Першая абгрунтаваная датыроўка будаўніцтва храма высунутая ў пачатку дваццатых гадоў XX стагоддзя Н. І. Бруновым (які аднёс яе да XII стагоддзя), не аспрэчана да гэтага дня. Праводзіліся археалагічныя даследаванні (у 60—90-я гады XX стагоддзя) пад кіраўніцтвам Г. Штыхава, А. Трусава, П. Рапапорта і Т. Бубенька, разам аналізам і вывучэннем архітэктурных формаў, будаўнічай тэхнікі і фрагментаў фрэсак, яны даюць падставу датаваць будаўніцтва царквы ў межах XII стагоддзя і выказаць здагадку ўдзелу ва ўзвядзенні храма візантыйскіх майстроў і выкарыстанне візантыйскага будаўнічага досведу.
Перабудовы
Царква некалькі разоў перабудоўваўся. У 1619 г. па загаду караля Жыгімонта III перададзена уніятам. Царква моцна пацярпела падчас Паўночнай вайны. У 1714 годзе быў праведзены рамонт, а ў 1759 царква перабудавана ў стылі позняга барока. У 1832 годзе царква была вернута праваслаўным, але знаходзілася «в самом неустроенном и не имеюшем никакого благолепия положении»; адрамантавана ў 1833 годзе губернскім архітэктарам І. Беціні.
У сярэдзіне XIX стагоддзя перабудавана яшчэ раз.
Вялікая Айчынная вайна і СССР
Царква моцна разбурана падчас Вялікай Айчыннай вайны, затым узарваная ў 1961 годзе, прычым сцены захаваліся на вышыню да 5 метраў. У 1968 г. археолагам М. К. Каргерам праведзены раскопкі і частковая разборкі абломкаў. У 1977 годзе праведзена кансервацыя руін царквы (архітэктар С. Друшчыц).
Аднаўленне царквы
У 1993—1998 гг. царква Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы адноўленая ў абліччы XII стагоддзя па праекце архітэктара Г. А. Лаўрэцкага з захаваннем фрагментаў арыгінальнай муроўкі (кладка сцен — чаргаванне даламітавых абчасаных блокаў з двума або трыма радамі плінфы).
Архітэктура
Помнік полацкай школы дойлідства, прыклад творчай перапрацоўкі крыжова-купальнага базілікальнага тыпу візантыйскага сакральнага збудавання. Пры будаўніцтве храма выкарыстана сістэма муроўкі з чаргаваннем радоў плінфы і каменных блокаў. Такая тэхніка будаўніцтва сустракалася ў Балгарыі і Грэцыі, адкуль, відаць, і былі запрошаныя майстры ў Віцебск. Выцягнуты ў плане прамавугольны аб'ём на высокім цокалі з тыльнай усходняй сцяны мае вялікую паўкруглую цэнтральную апсіду, дэкарыраваную тонкімі калонкамі. Шырыня царквы 11,1 м, даўжыня без апсіды 18,2 м, з апсідай — 21 м, таўшчыня сценаў ад 1,1 да 1,5 м. Бакавыя фасады плоскімі лапаткамі падзяляюцца на 4 амаль аднолькавыя праслы, завершаныя закамарамі з дахамі-бочкамі. З паўднёвага, паўночнага і заходняга бакоў размяшчаліся аркавыя ўходныя парталы з невялікімі прытворамі. Канструкцыйнае выкананне будынка — у візантыйскай тэхніцы муроўкі (opus mixtum): гарызантальныя шэрагі блокаў-квадраў абчасанага жоўтага каменю-вапняку чаргуюцца з пракладзенай паміж імі ў 1—4 шэрагі тонкай цэглай-плінфай (выяўлены шэраг плінфаў з клеймамі). Памеры плінфы — 3—3,7 × 19—20 × 27—29 см (асноўны фармат), 2,8 × 15 × 21 см і 6 × 27 × 30 см. Муроўка змацоўваецца рашчынай так званай ружовай цамянкі — сумесь вапны з тоўчанай цэглай. Канструкцыйна сцены ўмацоўваліся гарызантальна пакладзенымі ў 2 шэрагі бярвеннямі. Падлога складаецца з невялікіх часаных камянёў, яе ўзровень на 105 см вышэй за цокаль будынка. Пад аўтэнтычнай падлогай на глыбіні да 1 м знаходзіцца пласт вапнавай рашчыны з дамешкамі дробных камянёў, пад якім залягае культурны пласт 0,4—0,6 м з керамікай XI — 1-й чвэрці XII стст.
Па перабудове ў стылі віленскага барока купал на сяродкрыжжы разабралі, а над алтарнай часткай узвялі вежачку з спічакам. На ўсю шырыню галоўнага фасада прыбудавалі новы ўходны аб'ём з дзвюма шмат'яруснымі вежамі-званіцамі і фігурным франтонам паміж імі. У адпаведнасці з грэка-каталіцкай абраднасцю ў інтэр'еры царквы зрабілі мураваную алтарную перагародку. Да паўночнага фасада каля алтара далучылася рызніца, а да паўднёвага фасада — 2-павярховая прыбудова, на другім паверсе якой знаходзілася «цёплая» Пакроўская царква. У выніку мураўёўскай перабудовы 2-й паловы XIX ст. з царквы знялі вежы-званіцы, над дахам узвялі вялікі драўляны 8-гранны барабан з купалам-цыбулінай. У наш час над будынкам узвялі цыліндрычны барабан пад паўсферычным купалам. На фасадах рэстаўратары пакінулі адкрытымі фрагменты старажытнай плінфавай муроўкі.
Унутры 6 крыжовых у сячэнні слупоў падзяляюць залу на 3 нефы, сярэдні з якіх шырэйшы за бакавыя, і завяршаецца вонкавай апсідай, бакавыя — паўкруглымі нішамі ў тоўшчы сцяны. У заходняй частцы на пары слупоў размяшчаліся хоры, на якія вялі ўсходы ў тоўшчы фасаднай сцяны. Бакавыя часткі хораў займалі капліцы з невялікімі апсідамі ў таўшчыні муроў. Нартэкс пад хорамі вылучаецца глухім прасценкам.
Ячмень (медыцына)
Ячмень (hordeolum) — вострае гнойнае запаленне валасянога мяшэчка вейкі або сальнай залозы Цэйса, якая размяшчаецца каля цыбуліны павек. Існуе таксама т. зв. унутраны ячмень, калі запаляецца долька мейбаміевай залозы. Сімптомы абедзвюх форм — запаленне і ацёк краю павека, чырвань, балючасць. Ячмень выклікаецца бактэрыяльнай інфекцыяй (у 90—95% выпадкаў — залацістым стафілакокам) і часцей за ўсё назіраецца пры аслабленым імунітэце (напрыклад, пасля прастудных захворваннях).
Сэрэдынка (Гайсынскі раён)
Сэрэдынка (Середи́нка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Авадзі (востраў)
Ава́дзі (淡路島) — востраў у Японіі.
Геаграфія
Авадзі злучаецца з востравам Хонсю на поўначы мостам Акасі-Кайкё, а з востравам Сікоку на поўдні — мостам Нарута. Чыгуначнае паведамленне як на востраве, так і з востравам, адсутнічае. Адзіны сродак руху — аўтатранспарт.
Асноўным заняткам жыхароў вострава з'яўляецца сельская гаспадарка.
Гісторыя
З VII і па XIX стагоддзі ўключна востраў утвараў у Японіі асобную правінцыю Авадзі. Сама назва Авадзі азначае ў перакладзе Дарога да правінцыі Ава — з прычыны таго, што ў мінулым праз Авадзі праходзіў найкарацейшы шлях з Хансю на Сікоку, у былую правінцыю Ава, цяпер прэфектура Такусіма. У перыяд Эда, пачынаючы з 1615 года, на Авадзі кіравалі даймё (князі) Такусімы.
Грамадзянская платформа
Грамадзянская платформа (Platforma Obywatelska) — буйнейшая палітычная партыя ў сучаснай Польшчы.
Партыя была створана ў 2001 годзе на базе Выбарнай акцыі Салідарнасці і Саюза свабоды. Партыя прытрымліваецца памяркоўна-ліберальнай накіраванасці і арыентавана выразна праеўрапейскі. У 2001-07 знаходзілася ў апазіцыі — спачатку да Саюза дэмакратычных левых сіл, а пасля — да Закона і справядлівасці. У 2007 годзе партыя ўтварыла кіруючую кааліцыю з Польскай народнай партыяй, а 16 лістапада 2007 года лідар ГП Дональд Туск стаў прэм'ер-міністрам краіны.
Спасылкі
Афіцыйны сайт партыі
Франкфурцкі сабор
Франкфурцкі сабор (Імператарскі сабор святога Варфаламея — Kaiserdom St. Bartholomäus) — самы вялікі храм Франкфурта-на-Майне, дзе раней праводзіліся цырымоніі каранацыі імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі.
На працягу ўсёй сваёй гісторыі Франкфурцкі сабор быў саборам кайзерскім, а не кафедральным саборам епіскапіі. Яго вялікае значэнне ў якасці нацыянальнага сімвала грунтуецца, больш за ўсё, на палітычна-гістарычнай ролі ў Свяшчэннай Рымскай імперыі. У XIX стагоддзі сабор стаў сімвалам яднання германскай нацыі.
Гісторыя
Зямля пад саборам некалі была востравам паміж дзвюма рэкамі. Гэтая мясцовасць была населена яшчэ ў эпоху неаліту, і бесперапынна была заселена як мінімум пачынаючы з эпохі кельтаў, гэта значыць на працягу апошніх 2500 гадоў.
У эпоху Рымскай імперыі на месцы сабора стаяла капэла (83—260 год), затым сядзіба маёнтка, потым будынкі, якія лічацца папярэднікамі сабора: палацавая капэла Меравінгаў (VI стагоддзе), каралінгская палацавая капэла (VIII—IX стагоддзе) і базіліка выратавальніка — Salvatorbasilika (IX—XIII стагоддзе). У XIII стагоддзі часткі будынка былі перабудаваныя і адбудаваныя наноў, і гэты час можна лічыць пачаткам эпохі сучаснага сабора.
Апошнімі разбурэннямі сабора былі пажар у 1867 годзе, і бамбардзіроўка падчас Другой сусветнай вайны. Кожны раз пасля (частковага) разбурэння сабор аднаўляўся.
Свята-Мікалаеўская царква (Сянно)
Свята-Міхайлаўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Сянно Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Кастрычніцкай, 91.
Гісторыя
Існуе нядзельная праваслаўная школа пры царкве ў імя свяціцеля Мікалая Цудатворца.
Архітэктура
Царква пабудавана з цэглы. Вырашана крыжовым у плане аб’ёмам, завершаным 2-ярусным 8-гранным светлавым барабанам з цыбулепадобным купалам. Да фасада далучана 3-ярусная 4-гранная шатровая званіца. Фасады бакавых прыдзелаў прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі.
NGC 1956
NGC 1956 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў сузор’і Сталовай Гары. Бачная зорная велічыня: 13,1. Бачны размер: 1,9' × 0,8'. Прамое ўзыходжанне: 5 гадз. 19 мін. 35,6 сек. Схіленне: −77° 43' 47".
IC 631
IC 631 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Секстант.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium turcomanicum
Allium turcomanicum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане, паўночна-ўсходнім Іране, Таджыкістане, Туркменістане, Узбекістане.