cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чорная смерць
Адлюстраванне ў мастацтве
Фларэнційская чума стала фонам, на якім разгортваецца дзеянне знакамітага «Дэкамерона» Джавані Бакача. Аб чуме пісаў Петрарка ў сваіх знакамітых вершах да Лауры, якая памерла падчас эпідэміі ў Авіньёне. Трубадур Пейрэ Люнель дэ Монтэш апісаў чумную эпідэмію ў Тулузе у цыкле журботных сірвент, які носіць найменне «Людзям няма чаго дзівавацца».
Мяркуецца таксама, што часам Чорнай смерці датуецца вядомая ў Англіі дзіцячая песенька-лічылачка «» («На шыі вянкі з ружаў, букецікі поўныя кішэні, Апчхі-апчхі! Усе падаюць на зямлю») — хоць падобная трактоўка ўяўляецца спрэчнай.
Існуюць і гіпотэзы, якія злучаюць з Чорнай смерцю знакаміты казачны сюжэт пра : горад асільваюць полчышчы пацукоў, гараджане шукаюць выратавання, і да іх з’яўляецца пацукалоў, які выводзіць пацукоў з горада з дапамогай чароўнай дудачкі і топіць іх у рацэ, а калі гараджане адмаўляюцца ўзнагародзіць яго за паслугу, тым жа шляхам выводзіць з горада іх дзяцей. Так, згодна з адной з інтэрпрэтацый, дзеці, збіраючы па шляху дохлых пацукоў, захворваюць чумой і гінуць. Аднак здагадку гэтую складана прыняць з-за несупадзення ў датах — паводле гамельнскай хроніцы, пацукалоў адвёў дзяцей (аб пацуках ў гэтым першым варыянце яшчэ не згадваецца) ў 1284 годзе, гэта значыць больш чым за пяцьдзясят гадоў да эпідэміі. Замест Чорнай смерці для тлумачэння таго, што здарылася, даследчыкамі прапануецца, праявы якой сапраўды фіксаваліся задоўга да эпідэміі.
Выразныя апісанні чумы ў Нарвегіі з’яўляюцца ў заключных раздзелах трылогіі Сігрыд Унсет «Крысцін, дачка Лаўранса», а на Русі — у рамане Дзмітрыя Балашова «Сямён Горды».
Вялікая эпідэмія прыцягнула ўвагу кінематаграфістаў і стала фонам, на якім разгортваецца дзеянне фільмаў «Сёмая пячатка» (1957) Інгмара Бергмана, «Плоць і кроў» (1985) Пола Верховена, «Чорная смерць» (2010) Крыстафера Сміта і «Час ведзьм» (2011) Дамініка Сены.
Дамінік Рэйтан
Дамінік Рэйтан (Dominik Reyten, Dominik Rejtan;  — ) — вайсковы дзеяч, удзельнік франка-расійскай вайны 1812 года, пляменнік славутага Тадэвуша Рэйтана.
Дзяцінства
Дамінік Рэйтан нарадзіўся 20 чэрвеня 1783 года ў сям’і наваградскага земскага пісара Міхала Ксаверыя Рэйтана і Ганараты з Багдановічаў, старасцянкі Кавалеўскай. Быў наймалодшым з чатырох сыноў. Па смерці жонкі бацька ажаніўся другім разам з Людавікай з Касінскіх, удавой свайго брата Юзафа. Міхал Ксаверый за жыццё зрабіў паспяховую кар’еру і меў пасаду Слуцкага павятога маршалка. Не раз рабіўся героем літаратурных твораў. Яго імя фігуруе ў творах Юзафа Крашэўскага, Генрыка Жавускага, Станіслава Рэйтана.
Дзяцінства Дамінік Рэйтан правёў у маёнтку Доктаравічы Капыльскага павета, дзе жылі яго бацькі. Вучыўся спачатку, відаць, у Слуцку, які знаходзіўся непадалёк. Пазней у Віленскай акадэміі.
Служба ў войску
На час маладосці прыпадае крах радзімы Дамініка — Рэчы Паспалітай Абодвух Народаў. Адбіваецца ў памяці і параза нацыянальна-вызваленчага паўстання Тадэвуша Касцюшкі. У той жа час у выніку рэвалюцыйных падзей у Францыі да ўлады прыходзіць Напалеон Банапарт. Ім распачынаюцца ваенныя дзеянні на ўсход. І ўжо 22 ліпеня 1807 года Напалеонам на колішніх землях Кароны Польскай ствараецца Варшаўскае княства. Дамінік, у спадзеве на аднаўленне Вялікага Княства Літоўскага, не марнуючы часу ўступае добраахвотнікам у войска новай дзяржавы. Імаверна спачатку адбывае службу ў 6-м уланскім палку, з якога ў 1809 годзе фармуецца 9-ы ўланскі полк і сярод афіцэраў якога знаходзім і Дамініка Рэйтана. За час Аўстрыйскай кампаніі праз сваю мужнасць Дамінік дастае пагоны капітана і залаты крыж.
У час падрыхтоўкі да кампаніі 1812 года Напалеонам выдаецца загад князю Юзафу Панятоўскаму аб падборы шасці найбольш здольных афіцэраў для службы ў Генеральным штабе Вялікай арміі, якія ведалі б замежныя мовы, мелі добрыя манеры і паходжанне. Сярод прэтэндэнтаў на высокую пасаду быў абраны і Дамінік Рэйтан, што сведчыць пра яго выключныя вайсковыя здольнасці і адукаванасць. Такім чынам, знаходзячыся пры стаўцы Генштаба Дамінік Рэйтан становіцца відавочцай і ўдзельнікам усіх значных бітваў франка-расійскай вайны. Пасля паразы расійскай кампаніі разам з Напалеонам адступае на Захад. Увосень 1813 года Дамінік ледзь не становіцца ахвярай варожай артылерыі: гарматнае ядро, праламаўшы галіны дрэва, праляцела над галовамі вайскоўцаў. Годам пазней ледзь не трапляе ў палон да расійскіх казакоў, праз атрад якіх прыйшлося прабівацца боем. Тады ж, вясной 1814 года, у наваколлі Фантэнбло адбываецца сусрэча Дамініка Рэйтана з Тадэвушам Касцюшкам. З канчатковым разгромам напалеонаўскай арміі перапыняецца і вайсковая кар’ера Дамініка Рэйтана, якую закончыў у чыне падпалкоўніка.
Сцяпанікі (Вяземскі раён)
Сцяпанікі (Степаники) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Дамінік Рэйтан
Вяртанне на радзіму
Знаходзячыся ў Парыжы Дамінік піша ліст з прашэннем да расійскага імператара Аляксандра І на дазвол аб вяртанні на радзіму. На які атрымлівае станоўчы адказ. Вяртаецца яму і секвестараваны маёнтак. У выніку Дамінік атабарваецца ў родных Доктаравічах, займаецца ўжо грамадска-сацыяльным жыццём і сямейнымі справамі. У 1818—1820-я гады ўваходзіць у склад масонскіх ложаў «Святога Уладзіслава Ягайлы» Слуцка, «Шчаслівага вызвалення» і «Святыня спакою» Нясвіжа, Мінска. З 1823 па 1829 гады Дамінік Рэйтан уваходзіць у склад слуцкага «Попечительского комитета о бедных», а ў 1830—1835 гадах становіцца адным з галоўных фундатараў новага мураванага будынку Слуцкай гімназіі.
На пачатку 1820-х Дамінік жэніцца з Сафіяй Феліцыяй Камінскай, дачкой мінскага віцэ-губернатара Людвіка Камінскага. Ад гэтага шлюбу ў іх нарадзіліся дочкі Барбара Людавіка Ізабэла Бенедыкта (1822—?) і Алена, сыны Аляксандр Адам Станіслаў (1823—1824) і Стэфан Міхал Ян (1824—1863). Але шлюб аказаўся не надта трывалым. Пазней (па інфармацыі Я. Янушкевіча і З. Дразда) Людвіка выходзіць замуж за Рудольфа Пішчалу, які спрычыніўся да ўзнікнення ў Мінску знакамітага «Пішчалаўскага замка» (таксама вядомага як «Валадарка»).
Памёр Дамінік Рэйтан 1 лістапада 1851 года. Пахаваны на Ляхавіцкіх могілках. Да вясны 2014 года захоўвалася так званая капліца Дамініка Рэйтана. Па нявысветленых прычынах разбурана. Захаваўся металёвы надгробак.
Аналы Тутмаса III
Аналы Тутмаса III - іерагліфічныя тэксты, напісаныя на каменных сценах Карнакскага храма бога Амона ў Фівах; утрымоўвае апісанне паходаў фараонаў ў Палестыну, Сірыю і Нубію. Аналы ўяўляюць выманні з падрабязных дзённікаў ваенных дзеянняў, якія не дайшлі да нас. Найболей падрабязна і ярка апісаны першы паход у Азію 1503 г. да н.э.
Вуліца Блахіна (Наваполацк)
Вуліца Блахіна (, улица Блохина) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада (2-гі і 3-ці мікрараёны) і цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Ктатарава да вуліцы Калініна, пасля якой пераходзіць у вуліцу Камсамольскую. Працягласць вуліцы складае каля 1600 метраў.
Названа ў 1963 годзе ў гонар Пятра Блахіна — аднаго з першабудаўнікоў горада, перадавіка і актывіста, які памёр двума гадамі раней ва ўзросце 23 гадоў.
Па вуліцы пракладзены трамвайныя рэйкі, ёсць тры трамвайных прыпынка: «Тэхнікум», «Аўтавакзал» і «Універсітэт». Аўтобусныя маршруты: 5, 6, 10, 11, 15, 20, 21.
Брус Спрынгсцін
Брус Фрэдэрік Джозеф Спрынгсцін (Bruce Frederick Joseph Springsteen; 23 верасня 1949, Лонг-Бранч, Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканскі рок-і фолк- музыкант і аўтар песень. Выхаваны на музыцы The Beatles, Элвіса Прэслі, Вудзі Гатры, Піта Сігерых, Эдзі Кохрэйна і Боба Дылана, Спрынгсцін стаў вядомы дзякуючы сваім рок-песням з паэтычнымі тэкстамі, асноўнай тэмай якіх з’яўляецца яго радзіма, Нью-Джэрсі.
Дваццаціразовы лаўрэат самай прэстыжнай прэміі ў свеце музыкі — «Грэмі». Акрамя гэтага, уладальнік кінематаграфічных прэмій «Оскар» і «Залаты глобус» за найлепшыя песні да стужак «Філадэльфія» і «Рэстлер».
Раннія гады
У падлеткавым ўзросце Спрынгсцін гуляў у шэрагу дваровых рок-каманд. Адной з гэтых каманд былі The Castiles. Да пачатку 1970-х гг. ён пасяліўся ў нью-ёркскім раёне Грынвіч-Вілідж, дзе выступаў з песнямі з моцным налётам фолк-рока ў духу Боба Дылана і Вана Морысана. З бескампраміснай шчырасцю ён імкнуўся адлюстроўваць у сваіх песнях спадзяванні і нягоды працоўнага амерыканца сярэдняй рукі.
У студзені 1973 выйшаў дэбютны альбом Спрынгсціна, «Greetings from Asbury Park, NJ», за якім праз паўгода рушыў услед дыск «The Wild, the Innocent & the E-Street Shuffle». Яны не прыцягнулі значнай увагі і прадаваліся дрэнна, хоць пасля трыумфу наступных пласцінак ўсё ж такі сталі плацінавымі. Больш за тое - песня «Blinded by the Light» з першага альбома Спрынгсціна ў 1977 годзе дайшла да першага месца ў Billboard Hot 100, праўда, у выкананні каманды Manfred Mann's Earth Band.
"Born to Run"
У 1974 г. Спрынгсцін стварыў «E-Street Band» - музычны калектыў, які быў прызваны суправаджаць яго падчас тураў па ЗША. У жніўні 1975 трэці альбом Спрынгсціна, «Born to Run», вырабіў эфект бомбы, якая выбухнула, ператварыўшы аўтара на некаторы час у самага запатрабаванага персанажа ў амерыканскай музычнай індустрыі. Яго фатаграфіі мільгалі на вокладках часопісаў «Time» і «Newsweek», канцэрты збіралі поўныя стадыёны прыхільнікаў, а крытыкі хвалілі яго за тое, што ў стагоддзе хард-рока і прагрэсіўнага рока ён знайшоў у сабе смеласць адрадзіць спрадвечныя каштоўнасці рок-н-ролу.
На працягу другой паловы 1970-х крытыкі нястомна спявалі Спрынгсціну дыфірамбы, паказваючы, што ў яго неўтаймаваны драйв рок-н-ролу 1950-х ўжываецца з задуменнай лірыкай ў стылі Боба Дылана. Хоць многіх знатакоў музыкі адштурхоўвала паднятая вакол рокера істэрыя, нельга адмаўляць таго, што да канца дзесяцігоддзя ў амерыканскай музыцы з'явіўся цэлы шэраг паслядоўнікаў Спрынгсціна, сярод якіх першае месца аспрэчвалі Боб Сігерых і Джон Мэленкэмп. У 1978 Спрынгсцін напісаў песню «Because the Night» для Паці Сміт, якая стала яе самым вялікім хітом.
Нягледзячы на ​​якая расце з кожным годам канкурэнцыю, Спрынгсцін выпусціў у кастрычніку 1980 вельмі годны двайны альбом «The River», які утрымліваў песню «Hungry Heart», якая стала адной з яго візітных картак. У верасні 1982 рушыў услед акустычны дыск «Nebraska» (1982), а на зыходзе года гітарыст Стыў ван Зандт абвясціў аб тым, што пакідае групу Спрынгсціна.
"Born in the U.S.A."
У чэрвені 1984 чарговы альбом Спрынгсціна, «Born in the USA», стаў феноменам не толькі рок-, але і папулярнай музыкі. Сем хітоў з яго былі выпушчаныя сінгламі, і ўсе яны патрапілі ў найлепшую дзясятку амерыканскага чарта продажаў (гэта адзін з трох падобных выпадкаў у гісторыі). Сам альбом дзесяць разоў станавіўся плацінавым. На хвалі гэтага трыумфу Спрынгсцін на працягу двух гадоў гастраляваў па ЗША і Еўропе. Якая выйшла ў лістападзе 1986 канцэртная запіс "Live" таксама ўзначаліла Billboard 200.
У 2008 годзе Спрынгсцін зарэкамендаваў сябе як палітычна актыўны выканаўца. Падчас перадвыбарнай прэзідэнцкай кампаніі 2008 года ў ЗША ён актыўна агітаваў за кандыдата ад дэмакратаў - Барака Абаму.
Дымітры Пае
Фларан Дымітры Пае (Florent Dimitri Payet; нар., Сен-П’ер, Рэюньён, Францыя) — французскі футбаліст, крайні паўабаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Францыі (2010—2018). Вядомы сваім уменнем выконваць штрафныя ўдары.
Клубная кар’ера
Дымітры Пае пачаў займацца футболам на сваім родным востраве Рэюньёне ў клубах «Сен-Філіп» і «Сен-П’еруаз». 4 гады правёў у сістэме юнацкіх каманд «Гаўра», пасля чаго вярнуўся на Рэюньён. У 2004 годзе Пае зноў адправіўся ў метраполію і стаў іграком «Нанта».
«Сент-Эцьен»
У ліпені 2007 года Пае перайшоў у «Сент-Эцьен». У сезоне 2008/09 дэбютаваў у Кубку УЕФА, забіўшы 3 мячы ў 10 праведзеных матчах. У ліпені 2009 года Пае падпісаў новы кантракт з «Сент-Эцьенам» на 4 сезоны.
«Ліль»
28 чэрвеня 2011 года галоўны трэнер клуба «Сент-Эцьен» Крыстоф Гальцье пацвердзіў, што Пае быў на грані падпісання кантракта з «Лілем» пасля таго, як ігрок сам паведаміў яму гэта ў папярэдні дзень. Пае пагадзіўся на чатырохгадовы кантракт з «Лілем», а трансферны кошт іграка быў ацэнены ў 9 млн еўра.
«Марсель» і «Вест Хэм Юнайтэд»
27 чэрвеня 2013 года стала вядома, што «Ліль» і «Марсель» дамовіліся аб трансферы іграка.
Улетку 2015 года перайшоў у англійскі «Вест Хэм Юнайтэд» за 15 млн еўра. Выдатна правёўшы сезон 2015/16, быў уключаны ў склад каманды года па версіі ПФА, атрымаў узнагароду «Малатабоец года», якая ўручаецца найлепшаму іграку «Вест Хэм Юнайтэд» у сезоне.
У снежні 2016 года Пае заявіў, што можа вярнуцца ў «Марсель». Хутка кіраўніцтва клуба адхіліла іграка ад трэніровак, а сам Пае заявіў, што больш не апране футболку «Вест Хэм Юнайтэд». 30 студзеня 2017 года футбаліст перайшоў у «Марсель», сума трансферу склала 29 млн еўра.
У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў «Марсель» у якасці свабоднага агента.
Міжнародная кар’ера
9 кастрычніка 2010 года Дымітры дэбютаваў у складзе зборнай Францыі ў матчы супраць зборнай Румыніі (2:0). Выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы, Пает паспеў дапамагчы сваёй камандзе, зрабіўшы дзейсную перадачу. 12 кастрычніка 2010 года ў адборачным матчы да чэмпіянату Еўропы супраць зборнай Люксембурга форвард «Сент-Эцьена» таксама адзначыўся галявой перадачай.
Крэма
Крэма (Crema, Crèma) — горад і камуна ў паўночнай Італіі, у ламбардскай правінцыі Крэмона. Размешчана на рацэ Серыа за 43 км на поўнач ад Крэмоны.
Гісторыя
Горад упершыню згадваецца ў гістарычных дакументах у XI стагоддзі як валоданне графаў Камізана. У 1098 годзе дачка тасканскага маркграфа Баніфацыя Мацільда Тасканская перадала Крэму ва ўладанне біскупам Крэмоны, якія пачалі развіваць у горадзе ваўняную вытворчасць, якая да XIX стагоддзя заставалася асноўным заняткам насельніцтва. У 1159 годзе горад быў узяты і разбураны імператарам Фрыдрыхам Барбаросам. У 1185 годзе імператар Генрых VI даў гораду статус свабоднай камуны, што прывяло да інтэнсіўнага эканамічнага развіцця, якое выявілася ў тым ліку ў будаўніцтве новых крапасных сцен у 1199 годзе і кафедральнага сабора. У 1335 годзе Крэма перайшла ва ўладанне міланскага герцага Джан Галеаца Вісконці і заставалася пад уладай гэтага роду да 1449 года (з перапынкам на валоданне Бенцані ў 1403—1423 гадах), калі адышла да Венецыянскай рэспублікі, апынуўшыся ў больш выгадным эканамічным становішчы. У 1580 годзе Крэма стала дыяцэзам, а ў 1796 годзе ў ёй была заснавана Акадэмія сельскай гаспадаркі. У 1797 годзе горад быў узяты французамі і злучаны з астатняй Ламбардыяй, першапачаткова ўтварыўшы правінцыю Крэма-Лода, але затым быў уключаны ў склад правінцыі Крэмона, што прывяло да яго заняпаду.
Заступнік камуны — святы велікамучанік і лекар Панцеляймон, святкаванне 10 чэрвеня.
У 2017 годзе ў Крэме здымаўся фільм «Назаві мяне сваім імем» з удзелам Цімаці Шаламэ і Армі Хамера.
NGC 1294
NGC 1294 (іншыя абазначэнні — UGC 2694, MCG 7-7-76, ZWG 540.117, IRAS03184+4111, PGC 12600) — галактыка ў сузор’і Персей.
Зубнік дахавы
Зу́бнік дахавы, Палявая цыкорыя, Кашэчая трава (Crepis tectorum) — від кветкавых раслін з роду сямейства.
Назва
Зубнік дахавы, курачча слепата, зубнік, малоччы, скерда , зубнік, палявая цыкор’я.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна вышынёй 20—70  см, з вертыкальным моцна галінастым коранем. Сцябло прамастойнае, адзіночнае, галінастае, часам фіялетавага колеру ў ніжняй частцы. Сцябловае лісце сядзячае, ланцэтна-лінейнай формы, з завернутым краем і сцяблоабдымнай асновай. Ніжняе лісце надрэзанае, суцэльнае або выемчаста-зубчастае, звужаецца ў чаранок. Кветкі жоўтага колеру, у кошыках дыяметрам 2—5 см на тонкіх, злёгку апушаных кветаносах. Кветкавыя кошыкі сабраныя ў шчыткападобныя ці мяцёльчата-шчыткападобныя суквецці. Плод — сямянка з рэбрамі і чубком.
Арэал і экалогія
Расліна распаўсюджана пераважна ва ўмераных абласцях Еўразіі. Заносны від на тэрыторыі Паўночнай Амерыкі. Расце на аблогах, лугах, узлесках, каля жылля і дарог, па берагах вадаёмаў, як пустазелле на палях, у садах і агародах. Святлолюбівая расліна, ксерафіт, мезафіт і мезатроф.
Выкарыстанне
Лекавая расліна.
Цёмныя Крамы
Цёмныя Крамы — гістарычная мясцовасць Мінска, размешчаная паміж Нізкім і Верхнім Рынкам, уздоўж Казьмадзям’янаўскай вуліцы. Ансамбль забудовы раёна быў унікальным помнікам горадабудаўніцтва эпохі Рэнесансу. Пацярпела ў Другую сусветную вайну і канчаткова страціла аўтэнтычнае аблічча ў выніку паваенных рэканструкцый.
Паходжанне назвы
Урбанонім «Цёмныя Крамы» ўтварыўся праз асаблівасць забудовы — на вузкую, шчыльна забудаваную Казьмадзям’янаўскую вуліцы, дзе тулілася вялікая колькасць крам, блага трапляла дзённае святло. Назва вуліцы паходзіць ад старадаўняга Казьмадзям’янаўскага праваслаўнага манастыра, які знаходзіўся на ўсходняй ускраіне старажытнага Менска і быў таксама комплексам абарончага значэння.
Гісторыя
Казьмадзям’янаўская вуліца — адна з найстаражытнейшых у Менску. Яна пачыналася з Нізкага Рынка і заканчвалася каля касцёла Дабравешчання Найсвяцейшай Панны Марыі каталіцкага кляштара ордэна бернардзінак (цяпер у касцёле месціцца кафедральны сабор Сашэсця Святога Духа Беларускага экзархата Маскоўскага патрыярхату). На пачатку вуліцы, унізе перад пагоркам, знаходзіўся кляштар каталіцкага ордэна баніфратаў з касцёлам (імаверна, існаваў да 1-й паловы XIX ст.), у 1700 годзе пры ім дзейнічаў шпіталь. Цяпер на месцы баніфрацкага кляштарнага комплексу знаходзіцца тралебусна-аўтобусны прыпынак. Мураваны архітэктурны ансамбль Казьмадзям’янаўскай вуліцы цалкам сфарміраваўся яшчэ ў XVIII ст. Забудова складалася з двух- і трохпавярховых дамоў, на першых паверхах размяшчаліся невялікія крамы. Некаторыя будынкі мелі ўласныя назвы, у архіўных дакументах згадваецца «аддадзены ў 1829 годзе Эканоміяй Архірэйскага дома ў арэнднае трыманне мяшчаніну Румеру дом, вядомы як Гіндзейская камяніца». Па выходных і святах тут і на бліжэйшых вуліцах разгортваўся людны гандаль.
У канцы XIX ст. у адным з двароў на Казьмадзям’янаўскай знаходзілася невялікая абутковая фабрыка, створаная на базе майстэрні.
Ад 1926 года вуліца насіла імя беларускага першадрукара Францішка Скарыны, аднак у сувязі з пачаткам палітыкі русіфікацыі і масавых сталінскіх рэпрэсій у 1933 годзе яе перайменавалі ў гонар расійскага пралетарскага паэта Дзям’яна Беднага. У тыя часы, акрамя крам, на вуліцы знаходзіўся шэраг устаноў: Менская і Беларуская канторы «Саюзутыль», склад вопраткі Гарпрамгандлю, садавінагародніная база Мінпрамгандлю.
У наш час на гэтым месцы замест аднаўлення старадаўняй Казьмадзям’янаўскай вуліцы стварылі спрэчную па сваіх функцыянальна-планіровачных і архітэктурных якасцях структуру з пляцовак і прыступак, якая прэтэндуе на асацыяцыі са старой забудовай. У 2018 годзе спуску ў пешаходнай зоне ад Свята-Духава кафедральнага сабора да вуліцы Максіма Багдановіча была нададзеная назва Козьма-Дзям’янаўскі спуск.
Новабрацкае (Акмолінская вобласць)
Новабрацкае — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новабрацкай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 86 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114047100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 790 чалавекі (386 мужчын і 404 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 739 чалавекі (361 мужчына і 378 жанчын).
Рагаўцоў
Рагаўцоў — прозвішча.
Мамаеў курган
Мамаеў курган — курган вышынёй 102 м, размешчаны ў цэнтральнай часцы горада Валгаграда. Найвышэйшы пункт горада. Сваю назву курган атрымаў па імені хана Мамая, які меў дачыненне да гэтых краёў.
За гэты ваенна важны курган, з якога бачны ўвесь горад, у час Сталінградскай бітвы і асабліва ў верасні 1942 года і студзені 1943 года адбываліся жорскія баі, у час якіх курган не раз пераходзіў з рук у рукі.
Скульптура «Радзіма-маці»
Пад кіраўніцтвам архітэктара Я. У. Вучэціча на Мамаевым кургане быў узведзены помнік-ансамбль «Героям Сталінградскай бітвы» (1963—1967). Галоўнае месца ў ім займае самая вялікая жаночая статуя ў свеце «Радзіма-маці». Гэта — жанчына з мячом у руцэ, у позе закліку да барацьбы. Вышыня статуі 85 м разам з мячом і 52 м без мяча.
Адметнасцю скульптуры з’яўляецца тое, што яна свабодна, як шахматная фігура на дошцы, стаіць на сваёй апорнай пліце (вышыня 2 метры). Апорная пліта, у сваю чаргу, размешчана на галоўным падмурку (вышыня 16 метраў, але большая яго частка cкрыта пад зямлёй). Найскладанейшыя разлікі ўстойлівасці гэтай канструкцыі выкананыя доктарам тэхнічных навук М. У. Нікіціным — аўтарам разліку ўстойлівасці Астанкінскай тэлевежы. Уначы статуя асвятляецца пражэктарамі.
Статуя зроблена з блокаў жалезабетону. Маса матэрыялу, без уліку асновы статуі, складае 5500 тон бетону і 2400 тон металічных канструкцый. Меч даўжынёй 29 метраў і вагай 14 тон зроблены з нержавеючай сталі. Дзеля памяншэння ветравога супраціўлення ў ім зроблены адтуліны.
Вінчэнца Фопа
Вінчэнца Фопа (Vincenzo Foppa; каля 1430, Баньела-Мела, Ламбардыя —, Брэшыя) — італьянскі жывапісец, адзін з ранніх прадстаўнікоў ламбардскай школы жывапісу перыяду кватрачэнта. Яго найбольш вядомай працай з'яўляюцца фрэскі ў капэле Партынары царквы Сант-Эўсторджа ў Мілане.
Абезь (пасёлак)
Абезь — пасёлак у гарадской акрузе Інта Рэспублікі Комі. Цэнтр сельскай адміністрацыі Інцінскага муніцыпальнага ўтварэння. Размешчаны на правым беразе ракі Уса. Тут у 1949 годзе было арганізавана лагаддзяленне Мінлага для інвалідаў і непрацаздольных палітычных зняволеных. Пасёлак заснаваны ў 1942 годзе як станцыя на чыгуначнай лініі да Варкуты. З 1942 па 1991 год меў статус пасёлка гарадскога тыпу.
Новы (Смаленская вобласць)
Новы (Новый) — сяло ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Торэ-дэ’-Бузі
Торэ-дэ'-Бузі (Torre de' Busi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ізатопы радыю
Ізатопы радыю — разнавіднасці хімічнага элемента радыю з рознай колькасцю нейтронаў у атамным ядры. Вядомыя ізатопы радыю з масавымі лікамі ад 202 да 234 (колькасць пратонаў 88, нейтронаў ад 114 да 146) і 12 ядзерных ізамераў радыю.
Радый не мае ні стабільных ізатопаў, ні ізатопаў з вялікім перыядам паўраспаду, таму ў прыродзе ізатопы радыю сустракаюцца толькі ў следавых колькасцях як прамежкавыя прадукты распаду прыроднага ўрану і торыю. З іх найбольш распаўсюджаны 226Ra (перыяд паўраспаду 1600 гадоў, уваходзіць у радыеактыўны шэраг урану-238). Таксама сустракаюцца 223Ra, 224Ra, 225Ra, 228Ra.
Найбольш доўгажывучыя з ізатопаў радыю — 226Ra (перыяд паўраспаду 1600 гадоў) і 228Ra (перыяд паўраспаду 5,75 гадоў). Іншыя ізатопы маюць перыяд паўраспаду менш за месяц.
IC 4081
IC 4081 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Павел Мікецін
Павел Мікецін (нар. 20 мая 1971, Алава) — польські кампазітар і кларнетыст.
Біяграфія
Павел Мікецін скончыў музычную кампаіцыю пад кіраўніцтвам Уладзіміра Катоньскага ў Музычнай акадэміі імя Фрыдэрыка Шапена ў Варшаве ў 1997 годзе. Браў удзел у летніх курсах кампазіцыі ў Казімежы Дольным (1991, 1992, 1993) і Тыдні музыкі Гаўжэамуса ў Амстердаме (1992). Ва ўзросце 22 гадоў ён дэбютаваў на фестывалі «Варшаўская восень» з творам «Ла Страда». У 1994 годзе, як кларнетыст, перамог у другім конкурсе музыкі маладых кампазітараў ХХ стагоддзя, арганізаваным Польскім таварыствам сучаснай музыкі. У 1995 г. яго кампазіцыя «3 за 13» на замову Польскага Радыё была першай у катэгорыі да 30 гадоў на трыбуне міжнародных кампазітараў ЮНЕСКА в Парыжы.
Творчасць
Мікецін — стваральнік ансамбля «Нонстоп» і кларнетыст, які спецыялізуецца на выкананні сучаснай музыкі. З 1996 года ён піша музыку для большасці твораў Кшыштафа Варлікоўскага.
Да 2012 года Мікецін напісаў дзве сімфоніі: віяланчэль, фартэпіяна і скрыпку, «Страсці св. Марка» для сапрана, апавядальніка, хора і аркестра, некаторыя камерныя музычныя і музычныя фільмы «Кінг Лір». Як кампазітар фільма супрацоўнічаў з Анджэем Вайдай у фільме «Салодкая ліхаманка» (2009), Ежы Скалімоўскім у «Істотным забойстве» і «Іа», з Малгажатай Шумоўскай у «It».
Узнагароды
У 2011 годзе Павел Микецін быў узнагароджаны Рыцарскім крыжам Ордэна Polonia Restituta за выдатны ўклад у нацыянальную культуру і прасоўванне польскага мастацтва ў свеце. годзе ён быў узнагароджаны прэміяй «Musique Sacem France» за музыку да фільма «Істотнае забойства» Ежы Скалімоўскага.
NGC 1302
NGC 1302 (іншыя абазначэнні — ESO 481-20, MCG -4-8-58, IRAS03177-2614, PGC 12431) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пасудзіна Дзьюара
Пасудзіна Дзьюара — пасудзіна, прызначаная для працяглага захоўвання рэчываў пры падвышанай або паніжанай тэмпературы. Перад змяшчэннем у пасудзіну Дзьюара рэчыва неабходна нагрэць або астудзіць. Пастаянная тэмпература падтрымліваецца пасіўнымі метадамі, за кошт добрай цеплаізаляцыі і / або працэсаў у рэчыве (напрыклад, кіпенне). У гэтым асноўнае адрозненне пасудзіны Дзьюара ад тэрмастатаў, крыястатаў.
Гісторыя
Першы кантэйнер для захоўвання звадкаваных газаў быў распрацаваны ў 1881 годзе нямецкім фізікам А. Ф. Вейнхольдам. Ён уяўляў сабой шкляную скрыню з падвойнымі сценкамі з адпампаваным з міжсценачнай прасторы паветрам і быў выкарыстаны фізікамі К. Альшэўскім і С. Урублеўскім для захоўвання вадкага кіслароду.
Шатландскі фізік і хімік сэр Джэймс Дзьюар у 1892 годзе ўдасканаліў шкляную скрыню Вейнхольда, ператварыўшы яе ў двухсценкавую колбу з вузкім горлам для памяншэння выпарэння вадкасці. Межсценачную прастору пасерабрылі і з яе аткачана паветра. Гэтую канструкцыю Дзьюар падвесіў на спружынах у металічным кажусе. Дзякуючы сваёй распрацоўцы Дзьюар першым змог атрымаць і захаваць вадкі (1898) і нават цвёрды (1899) вадарод.
Першыя пасудзіны Дзьюара для камерцыйнага выкарыстання былі зроблены ў 1904 годзе, калі была заснавана нямецкая фірма Thermos GmbH па вытворчасці тэрмасаў.
Будова
Арыгінальная пасудзіна Дзьюара ўяўляў сабой шкляную колбу з падвойнымі сценкамі, з прасторы паміж якімі выпампавана паветра. Для памяншэння страты на выпраменьванне абедзве ўнутраныя паверхні колбы былі пакрыты пластом, які адлюстроўваюць. Дзюар выкарыстаў срэбра. Падобная канструкцыя ўжываецца і ў сучасных танных бытавых тэрмасах.
Спіс дзяржаўных узнагарод і ганаровых званняў Беларусі
Рашэнне аб узнагароджанні дзяржаўнымі ўзнагародамі Рэспублікі Беларусь прымае Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь. Узнагарода аддаецца ўзнагароджанаму асабіста, ва ўрачыстай абстаноўцы. Асобам, удастоеным нейкай дзяржаўнай узнагароды, выдаецца пасведчанне і нагрудны знак.
Зараз у Беларусі існуе 10 ордэнаў, 9 медалёў , 41 ганаровае званне , а таксама найвышэйшая ўзнагарода — званне Герой Беларусі.
Ордэны
Асноўная крыніца:
Медалі
=== Юбілейныя медалі === Акрамя звычайных дзяржаўных медалёў, у Беларусі існуюць юбілейныя медалі, прызначаныя нейкаму святу або падзеі. Яны зацвярджаюцца асобна Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь або кіраўнікамі дзяржаўных органаў рэспубліканскага ўзроўню (напрыклад, міністры, старшыні дзяржаўных камітэтаў).
Ганаровыя званні
Ганаровыя званні Рэспублікі Беларусь — гэта форма ўзнагароды, прызнання заслуг і заахвочвання выдатных дзеячаў працы, навукі, мастацтва, сацыяльнай сферы, фізічнай культуры і спорту, ваеннай справы.
Ганаровыя званні ўмоўна можна раздзяліць на тры групы. У першую групу можна аднесці «Народныя званні» з зялёнай стужкай, у другую — «Заслужаныя званні» з чырвонай стужкай, у трэцюю — два «спартыўныя заслужаныя званні» з блакітнай стужкай.
Хальдэнслебен
Уваходзіць у склад раёна Орэ. Насельніцтва — 18 882 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 137,69 км². Афіцыйны код — 15 3 62 047.
Прымейра-ліга Партугаліі
Прымейра-ліга (Primeira Liga) — турнір сярод прафесійных футбольных клубаў Партугаліі, разыгрываецца з 1934 года, калі ў спаборніцтве прыняло ўдзел 8 каманд. У сезоне 2022/23 удзельнічае 18 каманд.
З сезона 2008/09 да 2015 года вышэйшы футбольны дывізіён Партугаліі называўся «Ліга ЗОН Сагрыш» (Liga ZON Sagres) па назве галоўнага фундатара турніру — піваварнай кампаніі «Sagres». З 2015 года ліга вядомая як «Ліга НОС» (Liga NOS)
Чэмпіёны
За 80 розыгрышаў ўсяго толькі 5 клубаў станавіліся чэмпіёнамі Партугаліі: гэта «Порту», «Бенфіка», «Спортынг» Лісабон‎, «Белененсіш» і «Баавішта», прычым на рахунку апошніх двух клубаў ўсяго па адным тытулу.
Пладаножка
Пладаножка (pedunculus fructifer) — сцябловы орган, які нясе плод. Яна фармуецца з кветаножкі, часта ў выніку розных змяненняў у тканках.
У лясах Кітая, Індыі, Японіі і Карэі, расце Hovenia dulcis пладаножкі якога ўтрымліваюць шмат цукру. Таму, у адрозненне ад пладоў гэтага дрэва, якія ніяк не выкарыстоўваюцца, пладаножкі ядомыя і ўжываюцца ў ежу як прысмакі.
Алена Валер’еўна Брава
Алена Валер’еўна Брава (нар., ) — беларуская журналістка, празаік. Сябра Саюза беларускіх пісьменнікаў.
Біяграфія
Нарадзілася ў Барысаве ў сям’і служачых. Скончыла спецыялізаваную школу з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы з залатым медалём, затым факультэт журналістыкі БДУ. З 1987 па 1989 гады працавала ў барысаўскай раённай газеце, затым паехала з мужам-кубінцам і дачкой на Кубу. Пасля вяртання ў 1990 годзе да 2016 года працавала ў барысаўскай раённай газеце «Адзінства», апошнім часам намеснікам галоўнага рэдактара. З 2019 года — рэдактар аддзела часопіса «Алеся».
Творчасць
Вершы пачала пісаць у школьныя гады, дэбютавала імі ў 1982 годзе ў барысаўскай раённай газеце. Юнацкія вершы пазней аб’яднаны ў зборнік «На глыбіні каранёў» (2002). Першы празаічны твор — аповесць «Бязлітасны мой воін» (2001, часопіс «Крыніца»). Уражанні ад жыцця на сацыялістычнай Кубе Фідэля Кастра пакладзены ў аснову аповесці «Каменданцкі час для ластавак», якая прынесла пісьменніцы вядомасць і ўвайшла ў аднайменны зборнік прозы («Мастацкая літаратура», серыя «Дэбют», 2004). Аўтар апавяданняў «Тапіць дзяўчатак тут дазволена», «Змяя, пакрытая пёрамі птушкі Сонца», «Ясным ранкам у Абель Сантамарыя», «Эфект прысутнасці», «Сон піянеркі», «Крупнік для музы», аповесцяў «Імя ценю — святло», «Рай даўно перанаселены» і рамана «Менада і яе сатыры», якія склалі кнігу прозы «Рай даўно перанаселены» («Галіяфы», серыя «Другі фронт мастацтваў», 2012), аповесці «Дараванне» («Звязда», 2013), рамана «Садомская яблыня» («Галіяфы», 2018).
Асобныя творы перакладаліся на нямецкую, польскую мовы.
Бронзаўка мармуровая
Бронзаўка мармуровая (Liocola marmorata, Protaetia lugubris) — насякомае сямейства пласцініставусых жукоў.
Апісанне
Жук даўжынёй 19,8-26,5 мм, падоўжаны, звужаны ззаду, умерана пукаты. Верх голы, бліскучы, чорна-бронзавы з мармуровым малюнкам са шматлікіх плямаў і штрыхоў. Бакавы край пярэдняспінкі часткова аблямаваны. Ніз пакрыты валаскамі, брушка пасярэдзіне гладкае, краі 1-5 стэрнітаў з белымі плямамі. Ногі зялёныя з металічным бляскам, пакрытыя кропкамі і валаскамі, пярэднія галёнкі з 3 зубцамі. Вусікі з 3-членікавай пласціністай булавой.
Пашырэнне
Пашырэнне: Еўропа, Сібір, Далёкі Усход; у Беларусі ахоўваецца ў Белавежскай пушчы. Месцы пражывання: на дрэвах, дзе выцякае сок, на кветках на ўзлесках і палянах у старых лясах і садах.
Асаблівасці біялогіі
Лёт жукоў з сярэдзіны чэрвеня да пачатку верасня. Лічынка развіваецца ў пнях і дуплах дубу, грушы, ясакара, асіны, вярбы. Зімуюць лічынкі. Генерацыя 1-2-гадовая.
Папкова
Папкова — жаночая форма прозвішча Папкоў, тапонім.
Вялікая Малінаўка
Вялі́кая Малі́наўка (, Великая Малиновка) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Шацкага сельсавета.
Крэмона (правінцыя)
Крэмона (Provincia di Cremona, Pruvincia de Cremuna) — правінцыя ў Італіі, якая знаходзіцца ў адміністрацыйнай вобласці Ламбардыя. Сталіцай правінцыі з’яўляецца горад Крэмона.
Конан Трафімавіч Малоды
Ко́нан Трафі́мавіч Мало́ды (1922 — 1970) — кадравы савецкі разведчык-нелегал перыяду халоднай вайны, палкоўнік, што дзейнічаў пад імем Гордана Лансдэйла.
Крэмона (правінцыя)
Плошча правінцыі — 1771 км². Па даных перапісу 2008 года насельніцтва — больш за 358 тысяч чалавек. Правінцыя ўключае ў сябе 115 камун. Ад суседняй правінцыі П’ячэнца Крэмона аддзелена ракой По; па рацэ Ольё праходзіць мяжа паміж правінцыямі Крэмона і Брэшыя.
Конан Трафімавіч Малоды
Раннія гады
Нарадзіўся 17 студзеня 1922 года ў Маскве ў сям'і навуковых працаўнікоў. Пасля таго, як памёр бацька, фізік Трафім Конанавіч Малоды (1889—1929), маці (Еўдакія Канстанцінаўна Малодая, прафесар НДІ пратэзавання) адна працягвала выхоўваць дваіх дзяцей.
У 1932 годзе Малоды выехаў у ЗША, дзе вучыўся ў сярэдняй школе ў Сан-Францыска.
Жыў у цёткі, якая пераехала ў ЗША яшчэ ў 1914 годзе. У 1938 годзе вярнуўся ў Маскву і працягваў навучанне ў 36-й сярэдняй школе, якую скончыў у 1940 годзе. У кастрычніку таго ж года быў закліканы ў армію.
У нелегальнай разведцы
У органах вонкавай разведкі з 1951 года. У пачатку 1954 года Малоды прыбыў у Канаду па падробленых дакументах. Ён прабыў там некалькі месяцаў, атрымаў сапраўдныя дакументы і стаў Горданам Лансдэйлам (Gordon Lonsdale) (сапраўдны Лансдэйл сапраўды існаваў і загінуў пры нявысветленых акалічнасцях каля 1943 года).
Потым ён пераехаў у ЗША нібы для атрымання адукацыі. Адтуль ён пераехаў у Вялікабрытанію ў сакавіку 1955 года нібы з мэтай працягнуць сваю адукацыу (вывучаць кітайскую мову).
Лансдэйл (псеўданім «Бэн») павінен быў укараніцца ў англійскія вайсковыя колы і збіраць інфармацыю пра брытанскіх і амерыканскіх вайскова-паветраных і вайскова-марскіх базах і пра англійскія распрацоўкі ў вобласці эксплуатацыі ядзерных рэактараў на падводных лодках і стварэнні бактэрыялагічнай зброі.
Дзякуючы свойліваму характару і таленту Конан Трафімавіч Малоды робіцца паспяховым прадпрыемцам. Яго рахункі ў банках папаўняюцца штодня, і неўзабаве «Лансдэйл» робіцца мільянерам. Электронны замак, вынайдзены на адным з прадпрыемстваў Лансдэйла, у 1960 годзе на выставе ў Бруселі атрымаў залаты медаль. У Лондане Лансдэйл вядзе свецкі лад жыцця, яго ведаюць у лепшых лонданскіх клубах. Ён шмат ездзіць па краіне і заводзіць патрэбныя знаёмствы.
Сувязь з Цэнтрам Конан Трафімавіч Малоды ажыццяўляў праз сваіх радыстаў Морыса і Леанціну Коэн (аператыўны псеўданім «Гофнікі»), якія жылі ў Англіі па дакументам новазеландцаў Пітэра і Хэлен Крогер.
Самае ўдалае знаёмства для Лансдэйла адбылося ў Портлендзе — з Гары Хоўтанам, службоўцам вайскова-марской базы. Хоўтан меў доступ да сакрэтных дакументаў. Цягам некалькіх гадоў ён прадае Лансдэйлу сакрэты, якія, паводле некаторых сцвярджэнняў, сэканомілі СССР некалькі мільярдаў долараў на распрацоўку сістэм узбраення. Паводле адной версіі, Хоўтан, якому Лансдэйл плаціў гатоўкай, распараджаўся грашамі неабдумана: ён купіў дарагі аўтамабіль, гуляў у дарагіх рэстаранах і трапіў у поле зроку англійскай контрразведкі. За ім было ўсталявана назіранне, а выявіць яго дачыненне да збегу інфармацыі было ўжо справай тэхнікі.
Правал
Правал адбыўся, калі польскі перабежчык Міхал Галенеўскі паведаміў ЦРУ, што Хоўтан быў завербаваны польскай разведкай.
7 студзеня 1961 года Хоўтан і Лансдэйл былі арыштаваны ў момант перадачы сакрэтных дакументаў.
У Англіі ў Лансдэйла было некалькі аўтамабіляў, загарадная віла, раскошныя нумары ў лепшых гатэлях Лондана. Усё гэта ён набыў на свае грошы. Незадоўга да арышту каралева Вялікабрытаніі надала Лансдэйлу грамату «за вялікія поспехі ў развіцці прадпрыемніцкай дзейнасці на выгоду Злучанага Каралеўства», але, як пацвярджае спіс каралеўскіх узнагароджанняў за 1960 год, гэта не было рыцарскім тытулам. Пасля трох гадоў зняволення ў брытанскай турме, Конан Малоды быў памяняны на Грэвіла Віна, англійскага шпіёна і сувязніка А. У. Пянькоўскага, выкрытага ў СССР.
Памёр Малоды 9 верасня 1970 года. Пахаваны на Данскіх могілках Масквы. На мармуровай пліце яго магілы выбіта: «Конан Трафімавіч Малоды, палкоўнік».
Будзёнаўка (Акмолінская вобласць)
Будзёнаўка — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новабрацкай сельскай акругі. Код КАТА — 114047200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 287 чалавекі (131 мужчына і 156 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 210 чалавекі (101 мужчына і 109 жанчын).
Емяльян Піліпавіч Жуковіч
Емялья́н Пілі́павіч Жуко́віч (29 мая — ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч, наркам камунальнай гаспадаркі БССР, наркам фінансаў БССР (1937), старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (1934—1937).
Біяграфія
член РКП(б).
З кастрычніка 1921 па май 1922 года — консул РСФСР у Керкі (Бухара).
Пасля працаваў у органах партыйнага, дзяржаўнага кантролю (Мінск, Магілёў), быў старшынёй Выканаўчага камітэта Віцебскага гарадскога Савета, народным камісарам камунальнай гаспадаркі Беларускай ССР.
З сакавіка 1934 па чэрвень 1937 года — старшыня Выканаўчага камітэта Мінскага гарадскога Савета.
З чэрвеня да лістапада 1937 года — народны камісар фінансаў Беларускай ССР.
У лістападзе 1937 года арыштаваны.
7 снежня 1937 года І. В. Сталін падпісаў падрыхтаваны НКУС СССР «Спіс асоб, якія падлягаюць суду Ваеннай калегіі Вярхоўнага Суда СССР па Беларускай ССР па 1-й катэгорыі» (г. зн. вышэйшай меры пакарання). Прозвішча Жуковіча было ў гэтым спісе.
Анатоль Уладзіміравіч Багдановіч
Анатоль Уладзіміравіч Багдановіч — беларускі вучоны ў галіне рэгіянальнай эканомікі, прагназавання сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны і рэгіёнаў, даследаванняў праблем устойлівага развіцця, кандыдат эканамічных навук.
Емяльян Піліпавіч Жуковіч
Біяграфія
Расстраляны 7 снежня 1937 года.
Анатоль Уладзіміравіч Багдановіч
Біяграфія
Нарадзіўся 23 лютага 1942 года ў вёсцы Сталяры Асіповіцкага раёна. У 1964 г. скончыў з адзнакай геаграфічны факультэт БДУ, у 1970 годзе — аспірантуру Савета па вывучэнні вытворчых сіл пры Дзяржплане СССР (г. Масква). Абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Эканамічныя праблемы развіцця малых і сярэдніх гарадоў Беларускай ССР».
У 1964—1981 гадах А. У. Багдановіч працаваў у вылічальным цэнтры, Навукова-даследчым інстытуце эканомікі і эканоміка-матэматычных метадаў планавання пры Дзяржплане БССР. У 1972—1973 гадах — старшы навуковы супрацоўнік у Мінскім філіяле Цэнтральнага навукова-даследчага і праектнага інстытута па горадабудаўніцтву Дзяржграмадбуда СССР.
Сонечны сарас 142
Сонечны сарас 142 — серыя з 72 сонечных зацьменняў, якія адбываюцца кожныя 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін у перыяд з 17 красавіка 1624 года па 5 чэрвеня 2904 года.
Анатоль Уладзіміравіч Багдановіч
Біяграфія
З 1981 года — загадчык сектарам, загадчык аддзелам, загадчык Аддзяленнем эканомікі і прагназавання развіцця рэгіёнаў, з 1995 года — намеснік, а з 1998 па 2011 гады — першы намеснік дырэктара па навуковай рабоце Навукова-даследчага эканамічнага інстытута Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
А. У. Багдановіч — удзельнік распрацоўкі Схем развіцця і размяшчэння прадукцыйных сіл Рэспублікі Беларусь (1965—1989 гады). Пры яго непасрэдным удзеле былі распрацаваны Метадычныя рэкамендацыі па складанні комплексных планаў эканамічнага і сацыяльнага развіцця абласцей, адміністрацыйных раёнаў і гарадоў Беларускай ССР, а таксама праекты: Праграмы пераходу Беларускай ССР да рынкавай эканомікі, Праграмы структурнай перабудовы эканомікі Рэспублікі Беларусь, Асноўных напрамкаў сацыяльна эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь на 1996—2000 гады, Нацыянальнай стратэгіі ўстойлівага развіцця Рэспублікі Беларусь, Дзяржаўнай праграмы імпартазамяшчэння, Канцэпцыі і Праграмы развіцця прамысловага комплексу Рэспублікі Беларусь на 1998—2015 гады, Канцэпцыі дзяржаўнай рэгіянальнай эканамічнай палітыкі Рэспублікі Беларусь, Праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь на 2001—2005 гады, Праграмы структурнай перабудовы і павышэння канкурэнтаздольнасці эканомікі Рэспублікі Беларусь, Нацыянальнай стратэгіі ўстойлівага сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь на перыяд да 2020 года, Праграмы сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь на 2006—2010 гады, Дзяржаўнай комплекснай праграмы развіцця рэгіёнаў, малых і сярэдніх гарадскіх паселішчаў на 2007—2010 гады. У цяперашні час ён з’яўляецца навуковым кіраўніком і адказным распрацоўшчыкам «Стратэгіі рэгіянальнага развіцця Рэспублікі Беларусь да 2025 года».
Апублікаваў больш за 200 навуковых прац, у тым ліку манаграфію «Гарады Беларусі. Кароткі эканамічны нарыс», 16 кніг, 4 брашуры, методыкі па распрацоўцы стратэгій, прагнозаў і праграм сацыяльна-эканамічнага развіцця. А. У. Багдановіч — адзін з аўтараў падручніка «Нацыянальная эканоміка Беларусі». Ён з’яўляецца членам савета па абароне кандыдацкіх дысертацый пры НДЭІ Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь, членам рэдакцыйных калегій Беларускага эканамічнага часопіса і Эканамічнага бюлетэня НДЭІ.
За вялікі асабісты ўклад у распрацоўку дзяржаўных прагнозаў і праграм сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны А. У. Багдановіч узнагароджаны Ганаровымі граматамі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2000, 2006), медалём «За працоўныя заслугі» (2010).
Антон Мацвеевіч Каранеўскі
Анто́н Мацве́евіч Каране́ўскі — беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (з мая 1933 па студзень 1934 года).
Міхейкава
Міхейкава — тапонім.
ФК Алімпік Ліён
«Алімпік» Ліён, альбо проста «Ліён» (Olympique Lyonnais) — французскі футбольны клуб з горада Ліён.
Гісторыя
Заснаваны ў 1899 годзе.
IC 4082
IC 4082 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Казіміравіч Шылейка
Уладзімір Казіміравіч Шылейка (сапраўднае імя Вальдэмар-Георг-Ганна-Марыя Казіміравіч Шылейка, 2 [14] лютага 1891,  —, ) — рускі усходазнавец, паэт і перакладчык, другі муж Ганны Ахматавай, член Імператарскай праваслаўнага палестынскага таларыства, прафесар.
Біяграфія
Вольдемар Шылейка нарадзіўся 2 (14) лютага 1891 года ў Пецяргофе. Старэйшы сын у сям’і, у якой было пяцёра дзяцей. Бацька, Казімір Данатавіч Шылейка, — адстаўны паручнік, потым чыноўнік (стацкі саветнік), два гады вывучаў археалогію ў Пецярбургскім археалагічным інстытуце і, магчыма, спрыяў захапленню сына Усходам.
Валодзя пачаў самастойна вывучаць старажытнаяўрэйскую мову з сямі гадоў. У гімназіі, якую скончыў з залатым медалём ў 1909 годзе, вывучыў старажытнагрэчаскую і латынь, вёў навуковую перапіску з Брытанскім музеем. З 1909 года вучыўся ў Пецярбургскім універсітэце, аднак праз два гады яго вучоба перапынілася: В. К. Шылейка захварэў на сухоты. Да 1913 годзе ён паправіўся і вярнуўся ва ўніверсітэт. Вывучаў ассириологию пад кіраўніцтвам П. К. Какоўцава і Б. А. Тураева. Перапісваўся з вядучымі ўсходазнаўцам свету (Франсуа Цюро-Данжэнам і іншымі), друкаваўся ў еўрапейскіх навуковых часопісах.
Акрамя навуковай дзейнасці, Шылейка пісаў вершы (блізкія да паэтыкі акмеізму), публікаваўся ў расійскіх літаратурных часопісах. Невыпадкова самымі знакамітымі яго перакладамі зрабіліся пераклады шумерскай і акадскай паэзіі.
З 1913 года быў жанаты з дачкой адстаўнога штабс-капітана Сафііяй Аляксандраўнай Краеўскай (1880—1942, Ленінград), мастачкай, выкладчыцай малявання ў Каломенскай жаночай гімназіі.
У 1918 годзе ўзяў шлюб з паэтэсай Ганнай Андрэеўнай Ахматавай, стаўшы яе другім мужам (пасля М. С. Гумілёва). Шлюб доўжыўся каля пяці гадоў, да 1922 года (афіцыйна скасаваны рашэннем народнага суда Крапоткінскаяга ўчастка Хамоўніцкага раёна Масквы ад 8 чэрвеня 1926 года). Пасля растання Ахматава і Шылейка падтрымлівалі перапіску да самай смерці апошняга.
Пасля разводу з Ганнай Андрэеўнай Вальдэмар Казіміравіч ажаніўся з Верай Канстаўцінаўнай Андрэевай (1888—1974). У 1927 годзе ў іх нарадзіўся сын Аляксей, у будучыні прафесар, загадчык кафедры электронікі ў МІІТ, блізкі сябар братоў Стругацкіх. Аляксей Вальдэмаравіч Шылейка ў супрацоўніцтве з жонкай Тамарай Іванаўнай на працягу многіх гадоў актыўна займаўся творчай спадчынай бацькі, складаннем архіва (у прыватнасці, выратаваннем рукапісы «Асірыйска-вавілонскі эпас»), падрыхтоўкай публікацый.
З 1919 да 1929 года працаваў у Петраградскім (Ленінградскім) дзяржаўным універсітэце, дзе супрацоўнічаў з А. П. Рыфціным і акадэмікам В. В. Струвэ, затым пераехаў у Маскву.
Памёр 5 кастрычніка 1930 года ад сухот, не дажыўшы да 40 гадоў. Пахаваны на Увядзенскіх могілках.
NGC 1306
NGC 1306 (іншыя абазначэнні — ESO 481-23, IRAS03188-2541, PGC 12559) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вышэйшая хіміка-тэхналагічная школа ў Празе
Вышэйшая хіміка-тэхналагічная школа ў Празе  — чэшская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Празе.
Бервячанка
Бервянча́нка — рака ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Рыбчанка (прыток Іліі, басейн Нёмана).
Вышэйшая хіміка-тэхналагічная школа ў Празе
Гісторыя
Гісторыя ўстановы сыходзіць каранямі ў традыцыі хімічнай адукацыі ў Чэхіі ў мінулыя стагоддзі. Імклівае прамысловае развіццё ў XVIII стагоддзі, звязанае з многімі важнымі тэхналагічнымі і прыроднымі адкрыццямі, прывяло да стварэння Пражскай палітэхнікі (г.зн. політэхнічнага інстытута) 10 лістапада 1806 года, калі былі прапанаваны першыя курсы матэматыкі і хіміі. Акрамя агульнай хіміі, былі таксама дадзены практычныя ўрокі хіміі, арыентаваныя на працу са шклом, металургіяй і фарбавальнікамі. Пазней былі дададзены працэсы піваварства, цукровыя працэсы, аналітыка карысных выкапняў і тэхнічных газаў і іншыя прадметныя вобласці.
Пасля рэарганізацыі Пражскай палітэхнікі ў 1920 годзе Школа хімічнай тэхналогіі была ўтворана як адна з сямі секцый Чэшскага тэхнічнага ўніверсітэта ў Празе. Рэпутацыя школы ў канцы ХІХ стагоддзя была вельмі высокай. Цяперашняя ўстанова была ўтворана ў 1952 годзе, калі стала незалежнай ад Чэшскага тэхнічнага ўніверсітэта ў Празе.
Бервячанка
Даўжыня ракі 18 км. Плошча вадазбору 71,5 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3 м/км. Вадазбор на паўночна-заходніх схілах Мінскага ўзвышша.