cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леў Маркавіч Шлосберг
Затрыманне 23 студзеня 2021 года
У дачыненні Л. М. Шлосберга была ўзбуджаная адміністрацыйная справа па частцы 5 артыкула 20.2 (удзел у няўзгодненым публічным мерапрыемстве). Больш нікому з затрыманых дадзены артыкул не прад’яўляўся.
26 студзеня раніцай артыкул перакваліфікавалі на частку 2 артыкула 20.2 (арганізацыя няўзгодненага публічнага мерапрыемства). У той жа дзень адбыўся суд, дзе суддзя Сяргей Падучіх прызнаў Шлосберга вінаватым у арганізацыі няўзгодненага публічнага мерапрыемства і прызначыў выплату штрафу ў памеры 20 тыс. рублёў.
Удзел у выбарах у Дзярждуму і Пскоўскі абласны Сход у 2021 годзе
3 жніўня 2021 года выбарчая камісія Пскоўскай вобласці адмовіла Льву Шлосбергу ў рэгістрацыі на выбары ў Пскоўскі абласны сход з-за яго ўдзелу ў мітынгу ў падтрымку Аляксея Навальнага. Але на наступны дзень Шлосберга ўсё ж зарэгістравалі на той падставе, што рашэнне аб забароне і ліквідацыі арганізацыі «Фонд барацьбы з карупцыяй» яшчэ не ўступіла ў законную сілу.
9 жніўня 2021 года Маскоўскі гарадскі суд адмяніў рэгістрацыю Шлосберга як кандыдата на выбарах у Дзярждуму па Хоўрынскай аднамандатнай выбарчай акрузе ў Маскве па пазове яго канкурэнта Андрэя Пангаева, які абвінаваціў Шлосберга ў датычнасці да дзейнасці ФБК. 23 жніўня Першы Апеляцыйны суд агульнай юрысдыкцыі ў Маскве адхіліў скаргу Шлосберга і прызнаў законным рашэнне аб зняцці яго з выбараў у Дзярждуму. 26 жніўня ЦВК выключыў Шлосберга з федэральнага спісу партыі «Яблака».
У верасні 2021 года Вярхоўны суд Расіі адхіліў скаргу Шлосберга на яго зняцце з выбараў у Дзярждуму па аднамандатнай акрузе ў Маскве. Падставай для гэтага стаў адміністрацыйны штраф з-за акцыі 23 студзеня, якую расцэньваюць як пацверджанне датычнасці да экстрэмісцкай дзейнасці.
Асабістае жыццё
Бацькі Льва Шлосберга (Марк Навумавіч і Браніслава Яўсееўна) нарадзіліся, пазнаёміліся і пажаніліся ў Пскове. Дзявочае прозвішча маці — Беркал. Прадзед Шлосберга па матчынай лініі Лейба-Вульф Беркал быў кантарам сінагогі ў Даўгаўпілсе. Са слоў самога Шлосберга, яго дзед Яўсей Беркал удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, быў паранены і ўзнагароджаны Георгіеўскім крыжам. Яшчэ адзін дзед (па лініі бацькі), Навум Шлосберг, пскоўскі фатограф, прымаў удзел у Вялікай Айчыннай вайне і загінуў каля Харкава ў 1943 годзе.
Леў Шлосберг называе сябе нерэлігійным, свецкім чалавекам, не належыць ні да адной з канфесій, з’яўялецца праціўнікам любой клерыкалізацыі дзяржавы, але пры гэтым не лічыць сябе атэістам.
Кнігі, публікацыі
Апублікаваў больш за 200 навуковых, папулярных і публіцыстычных артыкулаў у расійскіх і замежных выданнях.
Аўтар і рэдактар кніг:
Віктар III
Віктар III (Victor PP. III, свецкае імя Дэзыдэрый Эпіфані (Desiderio Epifani); 1027, Беневента —, манастыр Монтэ-Касіна) — Папа Рымскі з 24 мая 1086 года па 16 верасня 1087 года. Паходзіў са знатнага лангабардскага роду. Паміж 1048 і 1049 гадамі перайшоў у манастыр Святой Сафіі ў Беневента, дзе прыняў пострыг з імем Дэзыдэрый. У 1055 годзе з дазволу Папы перайшоў у манастыр Монтэ-Касіна.
У сакавіку 1058 года быў узведзены ў годнасць кардынала-дыякана царквы Святых Сэргіюша і Вакха. У красавіку таго ж года ён быў абраны абатам Монтэ-Касіна. 6 сакавіка 1059 года ўзведзены ў годнасць кардынала-прасвітара царквы Святой Цэцыліі.
24 мая 1086 года абат Дэзыдэрый быў абвешчаны новым папам. Аднак яго абранне не было прызнана імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыхам IV і Дэзыдэрый быў вымушаны бегчы з Рыма, акупаванага стаўленікам імператара антыпапай Кліментам III. У сакавіку 1087 года канфлікт быў уладжаны, а Дэзыдэрый пагадзіўся заняць Папскі Прастол. Епіскапская хіратанія і інтранізацыі Віктара III адбыліся 9 мая 1087 года ў саборы Святога Пятра.
Måneskin
Måneskin — італьянскі рок-гурт, у склад якога ўваходзяць галоўны вакаліст Давід Даміяна, басістка Вікторыя Дэ Анжэліс, гітарыст Томас Раджы і бубнач Ітан Торкіа. Гурт заняў другое месца ў адзінаццатым сезоне італьянскага шоў талентаў X Factor у 2017 годзе, перамог у італьянскім нацыянальным адборы на Еўрабачанне-2021 на фестывалі ў Сан-Рэма , і, нарэшце, перамог на конкурсе песні Еўрабачанне-2021 з песняй «Zitti e buoni».
Ціхвін
Ці́хвін (Тихвин) — горад у Ленінградскай вобласці Расіі, размешчаны каля ракі Ціхвінка. Адміністрацыйны цэнтр Ціхвінскага раёна. Насельніцтва 59 881 чал. (2010). Знаходзіцца за 218 км (па аўтатрасе) ад Санкт-Пецярбурга. Горад з’яўляецца дастаткова буйным прамысловым і культурным цэнтрам, транспартным вузлом.
Этымалогія
Па адной версіі паходзіць ад старажытнарускага тихъ (ціхі). Па іншай версіі — ад фінскага tikhua (працякаць).
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1383 г. як Прадцечанскі пагост, калі летапіс паведамляе, што тут была пабудавана драўляная Успенская царква. Пазней, у 1495—1496 гадах, Я. К. Сабураў, пісар Наўгародскага кадастра, згадваў «…Тихвинский приход и в нем церковь деревянная…».
Размяшчэнне Ціхвіна на скрыжаванні гандлёвых шляхоў, якія злучалі раку Волгу з Ладажскім возерам і Балтыйскім морам, забяспечыла яму хуткае развіццё. У пачатку XVI стагоддзя ён быў ужо шырока вядомым камерцыйна-гандлёвым цэнтрам. У 1507—1515 гадах на сродкі маскоўскага князя Васіля III на месцы згарэлай драўлянай царквы наўгародскі дойлід Дзмітрый Сыркоў пабудаваў манументальны мураваны Успенскі сабор, які стаіць дагэтуль.
У 1560 годзе па загадзе цара Івана Грознага на левым беразе Ціхвінкі быў пабудаваны Успенскі манастыр. Кіраўніцтва будаўніцтвам было даручана Фёдару Сыркову, сыну Дзмітрыя Сыркова. Асаблівае значэнне надавалася паспешлівасці яго будаўніцтва; таму цар дазволіў выкарыстоўваць для дапамогі ў будаўніцтве сялян з дваццаці сельскіх валасцей.
Вясной і летам 1560 г. адначасова былі пабудаваны вялікі Успенскі манастыр і меншы Увядзенскі жаночы манастыр, а таксама два гандлёва-прамысловыя паселішчы з рознымі пабудовамі жылога, гаспадарчага і культавага прызначэння. Манастыр першапачаткова быў абнесены частаколам з завостраных жэрдак. Пазней, у сярэдзіне XVII ст., яго замянілі дзве паралельныя сцяны з бярвення, засыпаныя паміж сабой зямлёй і камянямі. Па вяршыні сцен ішоў крыты праход са стральчатымі прарэзамі, над якімі ўзвышаліся дзевяць магутных веж. Такім чынам, на месцы старажытнага гарадзішча быў створаны важны ўмацаваны пункт, які адыграў вялікую ролю ў абароне паўночна-заходніх рубяжоў Русі.
У пачатку XVII стагоддзя Руская дзяржава перажыла глыбокі ўнутраны крызіс. Падчас руска-шведскай вайны шведы занялі і спустошылі ваколіцы Ноўгарада. У 1613 годзе Ціхвін быў захоплены, разрабаваны і спалены. Гандляры, схаваўшыся за крэпаснымі сценамі манастыра, перажылі працяглую аблогу і шматлікія напады, перш чым разбіць шведскае войска. Бой скончыўся выгнаннем шведаў з наваколля, што паклала пачатак вызваленню Наўгародскай зямлі ад шведскіх і польскіх войскаў.
Эканамічны росквіт Ціхвіна дасягнуў у XVII—XVIII стагоддзях. Прадукцыя ціхвінскіх кавалёў карысталася асаблівым попытам і куплялася не толькі ў гарадах Расіі, але і за мяжой. Ціхвін стаў адным з пунктаў знешняга гандлю ў Расіі, а Ціхвінская кірмаш — адным з найбуйнейшых у краіне. Росквіт гандлю і рамёстваў у XVII ст. спрыяў павелічэнню насельніцтва паселішча, якое значна ўзрасло.
Мураваныя будынкі дазваляліся толькі на тэрыторыі манастыра. У XVI ст., акрамя сабора, была пабудавана мураваная трапезная, а ў 1581 г. — царква ў гонар Нараджэння Божай Маці. У 1600 г. была пабудавана пяцішатровая званіца. Асабліва інтэнсіўны перыяд каменнага будаўніцтва прыпадае на другую палову XVII ст., калі ўсе драўляныя пабудовы манастыра былі заменены на каменныя. У выніку гэтых работ на тэрыторыі кляштара быў створаны высокамастацкі ансамбль помнікаў гісторыі і архітэктуры, які ў асноўным захаваўся да нашых дзён, хоць у XVIII—XIX стагоддзях некаторыя будынкі кляштара падвергліся рэканструкцыі, якая змяніла іх арыгінальны знешні выгляд.
З моманту пабудовы манастыра ў 1560 годзе Ціхвін знаходзіўся ў залежнасці ад манастыра. У 1723 г. пасля працяглай барацьбы жыхары Ціхвіна былі вызвалены ад манастырскага кантролю і атрымалі ўласную адміністрацыю — магістрат, які падпарадкоўваўся канцылярыі Наўгародскай губерні. Поўнасцю паселішча аддзялілася ад манастыра толькі ў 1764 годзе пасля ўказа аб перадачы маёмасці манастыра дзяржаве. У 1773 годзе Ціхвін атрымаў статус горада. Ціхвін мае значныя радовішчы баксітаў, кампанента, які выкарыстоўваецца для вытворчасці алюмінію. Гэтыя рэзервы мелі «вырашальнае значэнне» для ваенных дзеянняў Германіі ў Другой сусветнай вайне. 12-я танкавая дывізія пачала аперацыю па ўзяцці Ціхвіна 19 кастрычніка 1941 года. У Другую сусветную вайну з 8 лістапада 1941 года па 9 снежня 1941 года Ціхвін быў акупіраваны нямецка-фашысцкімі войскамі. З-за контрудараў з боку савецкіх войскаў праз месяц яго прыйшлося пакінуць, але за гэты час было знішчана шмат помнікаў архітэктуры. Паўторнае ўзяцце Ціхвіна лічыцца надзвычай важным у пракладцы «Дарогі жыцця» падчас блакады Ленінграда, дзякуючы яго чыгунцы. Гэта дазволіла СССР забяспечыць значна больш прадуктаў харчавання ў параўнанні з імправізаванай наземнай дарогай, якая выкарыстоўвалася раней.
Інтэртытры
Інтэртытры (Intertitre), таксама вядомы як тытульная картка (title card) — спецыяльныя кадры, якія змяшчаюць упрыгожаны арнаментам тэкст, дыялог ці каментарый, які ўстаўляецца падчас мантажу паміж двума кадрамі для тлумачэння сюжэтных паваротаў або перадачы іншай інфармацыі гледачу . Інтэртытры, якія выкарыстоўваюцца для перадачы дыялогу персанажаў, называюцца «дыялогавымі інтэртытрамі», а тыя, якія выкарыстоўваюцца для прадастаўлення адпаведных апісальных/апавядальных матэрыялаў, называюцца «экспазіцыйнымі інтэртытрамі». У асноўным выкарыстоўваліся ў нямым кінематографе. Патрэба ў субтытрах амаль знікла са з’яўленнем гукавога фільма. У сучасным выкарыстанні інтэртытры ставяцца ў пачатку фільмаў і тэлешоу або побач з ім.
Гісторыя
Да пачатку XX стагоддзя «рухомыя карцінкі» надакучылі патрабавальным гледачам бяссюжэтных відэашэрагаў. І калі першае такое відэа ўяўляла сабой адну-дзве сцэны з зразумелым сэнсам, то, па меры ўскладнення сюжэту, рэжысёры сутыкнуліся з непазбежнай праблемай — як данесці гледачу тое, што адбываецца на экране. І як толькі стаў развівацца сюжэт, з’явілася патрэба яго тлумачыць, ці каментаваць. Гэты момант можна назваць нараджэннем інтэртытраў.
У сувязі з гэтым узніклі інтэртытры, надпіс у наступным за сцэнай кадры, які змяшчае адпаведныя тлумачэнні. Такім чынам «агучваліся» спецэфекты, дыялогі і ствараліся пераходы ад адной лагічнай сцэны да іншай. Дзякуючы такому змесціву інтэртытры і лічацца своеасаблівымі прабацькамі субтытраў. Працэс эвалюцыі інтэртытраў дзеліцца на тры перыяды: каментары, рэмаркі і рэплікі.
З 1903 года пачалі з’яўляцца тлумачальныя надпісы ад імя аўтара, яны дэманстраваліся на дадатковым экране, размешчаным побач з асноўным, якія ў кіназале ўслых зачытваў лектар. Лектары працавалі пры кіназалах да 1913 года, нярэдка сваімі словамі тлумачылі, што адбывалася на экране. Паколькі час паказу фільмаў паступова павялічваўся, патрабавалася замена штатнаму лектару, які патлумачыў бы часткі фільма аўдыторыі. Першыя інтэртытры, падобныя на сучасныя субтытры (з накладаннем надпісу на кадр), былі прадэманстраваны ў 1905 годзе.
Да канца 1900-х гадоў інтэртытры-рэплікі канчаткова замянілі інтэртытры-каментары. У 1920-х гадах інтэртытры з наплывамі, вылучэннем і павелічэннем у памеры некаторых слоў сталі частай з’явай. Паколькі ў нямых фільмах не было сінхранізаванага гуку для дыялогаў, інтэртытры выкарыстоўваліся для апавядання сюжэтаў, прадстаўлення ключавых дыялогаў і часам нават каментарыяў да дзеяння для аўдыторыі. Так інтэртытры сталі неад’емным элементам нямога кінематографа. Аўтар інтэртытраў стаў ключавым прафесіяналам у нямым кіно і часта быў аддзелены ад сцэнарыста, які стварыў аповед.
Коды моў
Коды моў — кароткія алфавітныя або лічбавыя коды, распрацаваныя для прадстаўлення моў у апрацоўцы даных і камунікацыях. Распрацавана некалькі розных сістэм, найбольш вядомая з якіх — ISO 639.
ISO 639
Гэты стандарт вызначае коды большасці моў:
Навікі (Шумілінскі раён)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
У 1924—1960 гадах цэнтр Навікоўскага сельсавета.
Знаходзіцца за 22 км у напрамку на поўдзень ад гарадскога пасёлка Шуміліна, за 64 км ад Віцебска.
Чэстны
Чэстны (Честный) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Плавенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак як самастойны ўзнікае пасля 1940 года, але ўжо з 1930-х гадоў на гэтым месцы мелася паселішча.
IC 3898
IC 3898 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Талерка (музычны інструмент)
Талеркі — самагучальны ўдарны музычны інструмент з нявызначанай вышынёй гучання. Талеркі вядомыя з старажытных часоў, сустракаюцца ў Кітаі, Індыі, пазней у Грэцыі і Турцыі. Уяўляюць сабой дыск выпуклай формы, выраблены з адмысловых сплаваў шляхам ліцця і наступным каваннем. У цэнтры талеркі - адтуліна, прызначаная для замацавання прылады на спецыяльнай стойцы або для прымацавання рамяня.
NGC 1579
NGC 1579 (іншае абазначэнне — LBN 766) — адбівальная туманнасць у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алешкавец
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Цясноўскага сельсавета.
Фёдар Іванавіч Говараў
Фёдар Іванавіч Говараў (1919—1943) — старшы лейтэнант Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Фёдар Говараў нарадзіўся 24 чэрвеня 1919 года ў вёсцы Підгайці (цяпер — Крапыўныцкі раён Кіраваградскай вобласці Украіны) у сялянскай сям’і. У 1935 годзе скончыў восем класаў школы, затым школу фабрычна-заводскага вучнёўства, пасля чаго працаваў токарам на заводзе «Чырвоная Зорка» у Кіраваградзе. У 1939 годзе Говараў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. У 1942 годзе скончыў паскораны курс Растоўскага ваеннага артылерыйскага вучылішча. З красавіка таго ж года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Прымаў удзел у баях на Цэнтральным і Беларускім франтах. Да кастрычніка 1943 года гвардыі старшы лейтэнант Фёдар Говараў камандаваў агнявым узводам 276-га гвардзейскага лёгкага артылерыйскага палка 23-й лёгкай гвардзейскай артылерыйскай брыгады 5-й артылерыйскай дывізіі 4-га артылерыйскага корпуса прарыву 61-й арміі. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
23 кастрычніка 1943 года ўзвод Говарава прыняў на сябе асноўны ўдар нямецкай контратакі ў раёне вёскі Красны Рог Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і знішчыў вялікую колькасць салдат і афіцэраў праціўніка. Калі праціўнік блізка падышоў да пазіцый, Говараў кінуўся з гранатай наперад і павёў за сабой байцоў разлікаў гармат і пехацінцаў, што дазволіла адбіць контратаку. У тым баі ён загінуў. Пахаваны ў брацкай магіле ў парку на Вале ў Чарнігаве.
Быў таксама узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі, медалём.
Першамайскае (Бурабайскі раён)
Першамайскае — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Златопольскай сельскай акругі. Код КАТА — 117051400.
Эмамалі Рахмон
Эмамалі Рахмон (Эмомалӣ Раҳмон); нар. ) — дзяржаўны дзеяч, старшыня Вярхоўнага Савета Таджыкістана (1992—1994), з 1994 года — прэзідэнт Таджыкістана, носіць тытул «Пешвои миллат» (Пан народу). У выніку канстытуцыйнага рэферэндума прынятыя папраўкі, якія здымаюць з прэзідэнта Таджыкістана Эмамалі Рахмона абмежаванні па ліку перавыбранняў на пасаду прэзідэнта  і якія зніжаюць узроставы цэнз для прэзідэнта з 35 да 30 гадоў.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 кастрычніка 1952 года ў пасёлку Дангара Кулябскай вобласці Таджыкскай ССР. Скончыўшы сярэднюю школу, пачаў працаваць электрыкам маслазавода ў Курган-Цюбе, затым з 1971 па 1974 гады служыў матросам на Ціхаакіянскім флоце, а пасля заканчэння службы вярнуўся на завод.
Караш-Северын
Караш-Северын (Județul Caraș-Severin) — румынскі жудзец у рэгіёне Трансільванія, у гістарычнай вобласці Банат. Жудзец размешчаны на захадзе Румыніі і мае плошчу 8520 км², з’яўляецца трэцім па гэтым паказчыку пасля жудзецаў Тыміш і Сучава.
Эмамалі Рахмон
Біяграфія
У 1982 годзе скончыў эканамічны факультэт Таджыкскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1976 па 1988 гады працаваў сакратаром праўлення калгаса Дангарынскага раёна Кулябскай вобласці, старшынёй прафкама гэтай гаспадаркі, а таксама займаў пасаду ў партыйных органах.
Караш-Северын
Мяжуе з Сербіяй на паўднёвым захадзе, з жудзецамі Хунедаара і Горж — на ўсходзе, Тыміш — на поўначы і Мехедынці на — паўднёвым усходзе.
Эмамалі Рахмон
Біяграфія
У чэрвені 1988 года стаў дырэктарам саўгаса імя Леніна Дангарынскага раёна, займаючы гэтую пасаду да лістапада 1992 года.
Маланна
Маланна (Molanna) — род ручайнікаў сямейства. У родзе налічваецца больш за 20 апісаных відаў
Віды
Гэтыя 27 відаў належаць да роду:
Горж
Горж (Judeţul Gorj) — румынскі жудзец у рэгіёне Валахія. Плошча — 5602 км². Мяжуе з жудзецамі Вылча — на ўсходзе, Мехедынцы і Караш-Северын — на захадзе, Хунедаара — на поўначы і Долж — на поўдні. У 2007 годзе насельніцтва жудзеца складала (у тым ліку мужчынскае насельніцтва —  і жаночае — ), шчыльнасць насельніцтва — 68,12 чал./км². У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпіі, 6 гарадоў і 62 камуны.
Тур Польшчы
Тур Польшчы — штогадовая шашэйная шматдзённая велагонка па дарогах Польшчы. Першая гонка адбылася ў 1928 годзе. Уваходзіць у лік велагонак UCI World Tour.
Гісторыя
Першы Тур Польшчы адбыўся ў верасні 1928 года, яго арганізатарамі былі Таварыства веласіпедыстаў Варшавы і кракаўская газета «Спартыўны агляд». У ім прыняў удзел 71 веласіпедыст. Да 1992 года ў спаборніцтвах прымалі ўдзел аматары.
У 2004 годзе UCI прысвоіў туру катэгорыю 2.2, а ў 2005 годзе ўключыў у склад UCI ProTour. Тур Польшчы 2008 і 2009 гг. трансліраваліся тэлеканалам Eurosport 2 на дзевяці мовах у 40 краінах свету.
Дыёд
Дыёд — шырокі клас двухполюсных прылад, якія аб'ядноўвае прыкмета палярнасці электраправоднасці. Дзеянне цвёрдацельных дыёдаў заснавана на ўласцівасцях p-n пераходу ці пераходаў метал-паўправаднік (глядзі Бар'ер Шоткі). Дзеянне вакуумных дыёдаў (Кенатронаў, Лямпавых дыёдаў) заснавана на эфекце тэрмаэлектроннай эмісіі.
Класіфікацыя
Зенера]] Шоткі]] дыёд]]
Па прызначэнню i прынцыпу дзеяння вылучаюць наступныя тыпы дыёдаў:
Па тэхналогіі вытворчасці вылучаюць:
Лямпавы дыёд
Лямпавы дыёд уяўляе сабою два электроды (катод і анод), што змешчаны ў беспаветраным балоне. Катод падаграваецца з дапамогай электрычнай спіралі. Падагрэты катод выпраменьвае электроны, якія збіраюцца каля яго ў электроннае воблака. Калі дыёд падключаны да сілкавання, катод прагрэты да пэўнай тэмпературы і патэнцыял катоду меншы за патэнцыял аноду (з улікам знаку) то некаторыя электроны, што адарваліся ад катоду, пачынаюць рухацца насустрач аноду. Гэтая колькасць тым больш, чым больш убытак патэнцыялу анод-катод. Такім чынам за кошт выпраменьвання электронаў і ўзнікае электрычны ток.
Калі ж патэнцыял катоду большы за патэнцыял аноду, электроны пакідаюць паверхню катоду, але пад уплывам электрастатычных сіл вяртаюцца назад. Але, калі катод добра прагрэты, нават у гэтым выпадку ток не заўсёды роўны нулю. Каб ніводны электрон не змог пакінуць паверхню, катод павінен мець патэнцыял большы на значэнне, якое называюць зачыняльнае напружанне.
Вольт-амперную характарыстыку лямпавага дыёду можна падзяліць на пяць частак:
Асноўны мінус вакуумнага дыёду ў тым, што яго трэба праграваць на працягу даволі вялікага адрэзку часу. У залежнасці ад канструкцыі катод можа мець прамы напал, ці падагравацца спіраллю. Калі катод мае прамы напал, падаграваючы ток цячэ па самому катоду (адпаведна дыёд мае на адзін вывад менш).
Паўправадніковы дыёд
Калі два рэгіёны паўправадніка з электроннай і з дзірачнай тыпамі электраправоднасці сумяшчаюцца, паміж імі за кошт дыфузіі ўзнікае патэнцыяльны бар'ер (яшчэ яго называюць пераход). У гэтым бар'еры вольныя электроны з p вобласці пранікаюць у n вобласць, запаўняючы дзіркі. Такім чынам у зоне бар'еру атрымліваецца крэмній без вольных электронаў і дзірак — даволі добры дыэлектрык. Палярнасць гэтага бар'еру (знак рознасці патэнцыялаў) такая, каб перашкаджаць праходу праз яго асноўных носьбітаў зараду, і дапамагаць праходу неасноўных. Бар'ер мае нейкую шырыню — модуль рознасці патэнцыялаў паміж рэгіёнамі.
Калі да дыёду падключыць сілкаванне ў прамым напрамку (гэта значыць станоўчую клему да p-рэгіёну, адмоўную да n) то электроны пачынаюць рухацца ад адмоўнай клемы да пераходу, а дзіркі — ад станоўчай да пераходу. Гэта змяншае шырыню бар'еру і такім чынам праз дыёд можа працякаць ток, які можна скласці з сумы электроннага і дзірачнага токаў.
Калі дыёд падключаны ў адваротным напрамку, носьбіты зараду рухаюцца ад пераходу, павялічваючы яго шырыню. Гэты працэс працягваецца пакуль рознасць патэнцыялаў на бар'еры не скампенсуе сілкаванне ці пакуль дыёд не пачне руйнавацца.
Калі сілкаванне не падключана бар'ер усё роўна ёсць. Таму, калі напружанне на дыёдзе невялікае, велічыня яго змяняецца недастаткова для праходу зарадаў. Гавораць, што дыёд не адчыніўся. Каб адчыніць паўправадніковы дыёд трэба падключыць напружанне каля аднаго вольта.
Выпрамляльнікі
Дыёды, дзякуючы іх уласцівасці праводзіць ток толькі у адным напрамку, могуць быць выкарыстаны ў якасці выпрамляльнікаў. Такім чынам пры дапамозе электрычнай схемы дыёднага моста пераменны ток можа быць ператвораны ў імпульсны пастаянны. Потым, выкарыстоўваючы кандэнсатар, можна згладзіць пікі току.
Дэтэктары
Дыёды маюць нелінейную залежнасць току ад напружання. Гэтая іх уласцівасць ужываецца ў дыёдных дэтэктарах. Там дыёды разам з кандэнсатарамі вылучаюць з сігналу нізкачастотную мадуляцыю. Ужываецца частка ВАХ дыёда, блізкая да квадратычнай.
Татаркевіч
Татаркевіч — прозвішча.
Пітэр Шэфер
Сэр Пітэр Левін Шэфер (Sir Peter Levin Shaffer; 15 мая 1926, Ліверпул — 6 чэрвеня 2016) — брытанскі і, уладальнік Залатога Глобуса і прэміі Оскар (1985) за лепшы сцэнарый да фільма «Амадэй».
Разня ў Махберэ Дэго
Разня ў Махберэ Дэго — масавае забойства, здзейсненае 15 студзеня 2021 года ў горадзе Махберэ Дэго (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту. Вайскоўцамі Узброеных Сіл Эфіопіі тут было забіта ад 50 да 74 мірных жыхароў.
Пітэр Шэфер
Біяграфія
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і. Разам з братам-блізніцай Энтані (таксама будучым пісьменнікам, драматургам, сцэнарыстам і кінапрадзюсарам) атрымаў адукацыю ў кэмбрыджскім Трыніці-каледжы, — вывучаў гісторыю.
Разня ў Махберэ Дэго
У сетку патрапілі відэазапісы масавых забойстваў. Канкрэтны дзень падзей не паказваецца, але некаторымі крыніцамі называецца дата 15 студзеня, прычым расправы працягваліся яшчэ некалькі дзён. Мэтай ваенных сталі мужчыны, у асноўным гандляры і фермеры, падазраваныя ў сувязях з паўстанцамі НФВТ. Дзесяткі грамадзянскіх асобаў былі згрупаваны ў пустыні за межамі горада, падведзены на край скалы і пакараны смерцю эфіопскі вайскоўцамі. Дзякуючы асаблівай геамарфалогіі навакольнага асяроддзя выявы можна было геалыцыраваць.
Пітэр Шэфер
Творчасць
У 1979 годзе пад уплывам «Маленькай трагедыі» «Моцарт і Сальеры» Пушкіна і оперы М. А. Рымскага-Корсакава стварыў сваю самую знакамітую п’есу — «Амадэй».
Разня ў Махберэ Дэго
Пасля некалькіх месяцаў адмаўлення эфіопскімі ўладамі факту масавых забойстваў у сакавіку было абвешчана аб сумесным расследаванні УВКПЧ і ўрадавай камісіі па правах чалавека.
Сіяпіча
Насельніцтва складае 376 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 9084. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3899
IC 3899 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пенджаб (Пакістан)
Пенджаб — правінцыя на паўночным усходзе Пакістана, у басейне Інда і яго прытокаў — р. Чынаб і інш. Плошча 182 тыс. км². Насельніцтва 81 330 531 чал. (2010). Адміністрацыйны цэнтр — г. Лахор. Мяжуе з тэрыторыяй Азад Кашмір на поўначы, індыйскімі штатамі Пенджаб і Раджастхан на ўсходзе, пакістанскімі правінцыямі Сінд на поўдні, Белуджыстан на паўднёвым захадзе, Хайбер-Пахтунхва на захадзе і сталічнай тэрыторыяй Ісламабад на поўначы. Падзяляецца на 36 акруг.
Новае Сяло (Шумілінскі раён)
Но́вае Сяло́ (, Новое Село) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Дзенісы
Дзенісы́ (, Денисы) — вёска ў Беларусі, у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Літвенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Цясноўскага сельсавета.
Гаральд Мэйберн
Гаральд Мэйберн (Harold Mabern),  — амерыканскі джазавы піяніст, кампазітар і выкладчык, які працуе, галоўным чынам, у хард-бопавым музычным кірунку.
Раннія гады
Нарадзіўся 20 сакавіка 1936 года ў Мэмфісе, штат Тэнэсі. Вучыўся ў Дугласкай і Манасасаўскай сярэдніх школах у Мэмфісе, разам з вядомымі пасля музыкантамі Джорджам Коўлманам, Чарльзам Лойдам, Хэнкам Кроўфардам, Букерам Літл і іншымі. Там ён пачаў спрабаваць іграць на розных інтструментах — трубе, барабанах, барытон-саксафоне. Пасля сам авалодаў ігрой на фартэпіяна і трапіў пад уплыў ігры піяніста Фінеса Ньюбарна. Пасля сканчэння школы ў 1954 годзе Мэйберн пераехаў у Чыкага, дзе планаваў наведваць Амерыканскую Кансерваторыю Музыкі, але праз фінансавыя праблемы мог дазволіць толькі некаторае прыватнае навучанне. Галоўным чынам працягваў вучыцца сам, пачаўшы даследаваць гарадскую джазавую сцэну, і ў выніку зарабіў у горадзе добрую рэпутацыю. Разам з сябром дзяцінства саксафаністам Фрэнкамі Строзіерам, а таксама барабаншчыкам Уолтэрам Перкінсам і іншымі музыкантамі арганізаваў квінтэт MJT+3.
Кар'ера ў Нью-Ёрку
У лістападзе 1959 года Мэйберн разам з бэндам MJT+3 пераязджае ў Нью-Ёрк. Па ўспамінах музыканта, на той момант ён меў 5 тысяч долараў, якія захоўваў у сваіх чаравіках, але не меўся іх траціць, і адразу вырашыў шукаць працу. Таму ў першы дзень ён з калегамі накіраваўся ў клуб Бёрдлэнд, каб пазнаёміцца з джазмэнамі, "паказаць свой твар і прарэкламаваць сябе". Ля ўваходу ён сустрэў вядомага музыканта Кэнанбола Эдэрлі, з якім быў знаёмы яшчэ з чыкагскіх часоў. Эдэрлі спытаў Мэйберна, ці хоча ён на канцэрт ("Hey, Big Hands, you want a gig?"). Палічыўшы, што Эдэрлі прапанаваў яму месца ў сваім бэндзе, Мэйберн пагадзіўся. Але Эдэрлі проста правёў Мэйберна ў клуб, дзе на сцэне іграў Гары "Суітс" Эдысан разам з Элвінам Джонсам, Джыммі Форэстам, Джынам Рэймі і піяністам Томі Флэнэгэнам, які меў намер неўзабаве пакінуць бэнд. Калі Мэйберн забраўся на сцэну падмяніць Томі Флэнэгэна, Эдысан даў яму мінімальную інструкцыю: "«Habit», уступ на 8 тактаў, ля-бемоль". Гаральд Мэйберн не мог зразумець, што за песня "Habit", але пасля першага прыпеву высветліў, што яны іграюць стандарт "You’re Getting to Be a Habit With Me". Калі яны скончылі іграць, Эдысан прапанаваў яму месца піяніста замест Флэнэгэна. Так Гаральд Мэйберн стаў запатрабаным сайдмэнам у горадзе. У тым жа годзе Гаральд Мэйберн паўдзельічаў у запісах альбомаў пад лідарствам саксафаніста Джымі Форэста. Аднаму з іх — "All the Gin is Gone” — па ўспамінах Мэйберна, далі такую назву за тое, што падчас сэсіі скончыўся гэтак званы "моцны лікёр", які джазавыя музыканты ў тыя часы пілі.
На пряцягу першай паловы 1960-х гадоў Гаральд Мэйберн у якасці сайдмэна запісваўся і даваў канцэрты разам з Лаянэлам Хэмптанам, Роем Хэйнсам, Бэці Картэр, Майлзам Дэвісам, Джэй Джэй Джонсанам, Джэкі МакЛінам, Хэнкам Моўблі і іншымі. У сярэдзіне 1960-х гадоў даваў гастролі ў Еўропе ў бэндзе гітарыста Уэса Мантгомеры, што, па прызнанню Мэйберна, было вельмі не проста, бо Мантгомеры часта прапаноўваў іграць рэчы са спецыфічнай гармоніяй. У другой палове запісваў альбомы з трубачом Лі Морганам (у тым ліку "Gigolo" — улюбёны альбом Мэйберна з Морганам, бо яму выпала паіграць разам з вядомым саксафаністам Уэйнам Шортэрам ) да 1972 года, калі трубач трагічна загінуў.
У 1968 годзе Мэйберн запісаў першы альбом пад сваім лідарствам на лэйблы Прэстыж — "A Few Miles From Memphis", на якім адзначыўся саксафаніст з Мэмфіса Джордж Коўлман. Джазавы крытык Лары Карт адзначыў, што "калі вы шукаеце радасную музыку, пад якую можна танчыць і дзе зрэдчас трапляюцца прывабныя сола, то Мэйберн будзе вашым чалавекам". У наступныя два гады Мэйберн запісаў яшчэ некалькі альбомаў на лэйблы Прэстыж. За выключэннем аднаго альбому ў канцы 1970-х гадоў, Мэйберн прыпыніў запісы пад сваім імем амаль на 15 год. Пры гэтым заставаўся вялікі попыт на яго як сайдмэна на альбомах іншых музыкантаў — Джорджа Бенсона, Арчы Шэпа, Білі Харпера і г.д. З сярэдзіны 1980-х гадоў значна ажывіў сваю дзейнасць, запісаўшы свае альбомы разам з кантрабасістамі Крыcчыян МакБрайд, Рон Картэр, барабаншчыкам Джэк ДэДжанэт. У першай дэкадзе XXI-га стагоддзя запісваў альбомы на японскім лэйблы Venus. Апошнім часам запісваецца на лэйблы Smoke Sessions, дзе выпусціў у тым ліку альбом Afro Blue, на які запрасіў шмат гасцявых джазавых спевакоў. Да гэтага часу актыўна выступае ў нью-ёркскіх клубах.
Педагагічная дзейнасць
З 1981-га года Гаральд Мэйберн працуе выкладчыкам ва Універсітэце Уільяма Патэрсана. Вядомы сёння саксафаніст Эрык Аляксандр, з якім Мэйберн цяпер часта запісваецца, быў яго студэнтам. Мэйберн лічыць, што коледж не навучыць, як іграць джаз, а толькі ўдасканаліць навык музыканта. Таму ён раіць маладым музыкантам знайсці сабе настаўніка са старэйшага пакалення, і актыўна задаваць яму пытанні. Пры гэтым Мэйберн раіць вучыцца карыстацца сваім уяўленнем і фантазіяй і думаць самастойна, не звяртаючы ўвагу на крытыкаў. Адмыслова для піяністаў Мэйберн дае параду быць цярплівым і перад тым, як стаць добрым салістам, навучыцца спярша акампанаваць. А найлепшым спосабам навучыцца акампанаваць, на погляд Мэйберна, з'яўляецца сумесная ігра са спевакамі.
Невенка Петрыч
Невенка Петрыч (Nevenka Petrić; — ) — сербская пісьменніца, паэтка, педагог і эксперт у галіне планавання сям’і і гендэрных адносін. Далучылася да партызанаў ва ўзросце 14 гадоў. Яна стала кіраўніком аховы здароўя і сацыяльнай палітыкі ў югаслаўскім мясцовым самакіраванні. Была членам югаслаўскага жаночага сходу, сакратаром Канферэнцыі па сацыяльнай дзейнасці югаслаўскіх жанчын (1961—1969) і прэзідэнтам Савета па планаванні сям’і Югаславіі (1968—1976). Прадстаўляла Еўропу ў Цэнтральным савеце Міжнароднай федэрацыі планаванага бацькоўства і была прэзідэнтам Еўрапейскага камітэта па адукацыі ў гэтым органе. Дапамагала даследчым праектах Фонду ААН у галіне народанасельніцтва, а таксама кіравала курсам ААН па гендэрных адносін і бацькоўства для навучэнцаў з краін, якія развіваюцца.
Петрыч апублікавала мноства работ па планаванні сям’і і гендэрных адносін, а таксама пісала вершы, апублікаваныя ў чатырох зборніках.
Паэзія
Невенка Петрыч выпусціла чатыры верша на сербскай:
Савінка (Акмолінская вобласць)
Савінка — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Златопольскай сельскай акругі. Код КАТА — 117051500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 465 чалавек (224 мужчыны і 241 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 428 чалавек (223 мужчыны і 205 жанчын).
Даўлетаў
Даўлетаў — прозвішча.
Анастасій III
Анастасій III (Anastasius PP. III; памёр чэрвень 913, Рым) — Папа Рымскі з красавіка 911 года па чэрвень 913 года.
Біяграфія
Папа перыяду парнакратыі, некаторыя гісторыкі лічаць яго сынам Сергія III, аднак ёсць меркаванне, што яго бацькам быў рымскі шляхціч з імём Луцыян. Адстойваў інтарэсы сямейства Тэафілакта I. Разам з тым, прыдворныя паэты ўсхвалялі Анастасія за міласэрнасць. Яму прыпісваюцца два пасланні, аднак доказаў іхнай сапраўднасці няма. Анастасія аднавіў зносіны з Канстанцінопальскай царквой, падтрымаўшы Мікалая Містыка супраць імператара Льва VI.
Падчас пантыфікату Анастасія Ралон і яго падданыя былі хрысціянізаваны. Пахаваны ў саборы Святога Пятра.
Іркуцкі тралейбус
Маршрутная сетка
Маршруты 7 і 10к пры руху ў бок плаціны Іркуцкай ГЭС ажыццяўляюць заезд у мк-ён. Універсітэцкі па Улан-Баторскай вул.
Май (Клімаўскі раён)
Май (Май) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Плавенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Заснаваны ў 1924 годзе. У сярэдзіне ХХ стагоддзя — аднайменны калгас.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Станам на 2020 год фактычна не існуе.
Тобі Алдэрвейрэлд
Тобіяс «Тобі» Альбертынэ Маўрыц А́лдэрвейрэлд (Tobias «Toby» Albertine Maurits Alderweireld, нідэрландскае вымаўленне ; нар., , Антверпен, Бельгія) — бельгійскі футбаліст, абаронца клуба «Антверпен» і нацыянальнай зборнай Бельгіі. Часцяком гуляе цэнтральнага абаронцу, але здольны згуляць на правым флангу абароны.
«Аякс»
Алдэрвейрэлд запісаўся ў моладзевую акадэмію «Аякса» ў жніўні 2004 года, перайшоўшы туды з «Жэрміналя». 22 лютага 2007 года Тобі падпісаў свой ​​першы прафесійны кантракт з клубам да 30 чэрвеня 2010 года. У сезоне 2008/09 быў пераведзены ў галоўную каманду, але дэбютаваў толькі 18 студзеня ў пераможнай гульні супраць клуба НЕК (4:2). 26 лютага ён дэбютаваў у Кубку УЕФА ў гульні супраць італьянскай «Фіярэнціны», якая скончылася ўнічыю з лікам 1:1. Падчас сезона 2009/10 Алдэрвейрэлд атрымаў трывалае месца ў асноўным складзе клуба, дзе гуляў у цэнтры абароны разам са сваім земляком Янам Вертонгенам.
«Атлетыка»
31 жніўня 2013 года далучыўся да мадрыдскага «Атлетыка», які заплаціў за бельгійца суму ў памеры 7 млн еўра. З новым клубам кантракт у Тобі разлічаны на 4 гады. На астатнім адрэзку чэмпіянату Тобі згуляў 12 матчаў і стаў пераможцам Ла Лігі. 11 мая ён забіў адзін гол за клуб, зраўняўшы лік у хатнім матчы супраць «Малагі», у перадапошнім туры, гарантуючы клубу магчымасць працягнуць барацьбу за тытул. Алдэрвейрэлд згуляў апошнія сем хвілін і дадатковы час у фінале Лігі чэмпіёнаў 2014, з’явіўшыся на полі замест Філіпі Луіса, аднак каманда была пераможана мадрыдскім «Рэалам».
Апошнія гады
У ліпені 2021 года быў набыты катарскім клубам «Аль-Дуайль» за 13 млн фунтаў. У ліпені 2022 года перабраўся ў «Антверпен».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя краіны. Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Бельгіі ў 2009 годзе матчам супраць зборнай Чэхіі.
Дасягненні
«Аякс»
«Атлетыка»
«Аль-Дуайль»
«Антверпен»
Чарняцін (Клімаўскі раён)
Чарняцін (Чернятин) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Плавенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца з другой палове XVIII стагоддзя як фальварак у складзе Тапальскай сотні; з 1861 года ўваходзіў у Вялікатапальскую воласць Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго быў перададзены ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Фэгэраш (горны масіў)
Фэгэра́ш (Munţii Făgăraşului) — горны масіў у Паўднёвых Карпатах.
Масіў знаходзіцца ў самым цэнтры Румыніі, у ім размешчаны найвышэйшыя вяршыні краіны — Малдавяну (2544 м), Негою (2535 м), Вішця-Марэ (2527 м) і Леспезі (2522 м). Прасціраецца Фэгэраш прыкладна на 60 км паміж далінай Олта і вытокамі ракі Дымбавіца.
Геалагічна масіў складзены крышталічнымі пародамі. Схілы пакрыты букавымі, дубовымі і хвойнымі лясамі да вышыні каля 1700 м, вышэй — горныя лугі. На вышыні вышэй за 2000 м размешчана некалькі адносна буйных ледніковых азёр.
Праз масіў праходзіць Трансфэгэрашская шаша, якая злучае Валахію і Трансільванію.
IC 3900
IC 3900 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куркурыс
Куркурыс (Curcuris) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 317 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 9090. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аўгсбургская ратуша
Ратуша ў Аўгсбургу (Augsburger Rathaus) — адна з найбуйнейшых ратуш Германіі, разам з размешчанай побач вежай Перлахтурм з’яўляецца сімвалам горада.
Першая ратуша ў Аўгсбургу была пабудавана ў 1385 годзе, але напачатку XVII стагоддзя было вырашана задаволіць патрабаванне імперскага рэйхстага. Будаўніцтва ратушы пачалося 25 жніўня 1615 года і працягвалася да 1624 года, хоць сам будынак быў пабудаваны ў 1620 годзе. Стыль будынка, выбудаванага па праекце выхадца горада Эліяса Хола, характэрны для архітэктуры эпохі Адраджэння. Лічыцца, што гэта першая ратуша ў свеце, у якой на момант заканчэння будаўніцтва было больш шасці паверхаў. Выдаткі на ратушу склалі больш 100 тыс. гульдэнаў, велічэзную па тых часах суму.
У 1828 годзе побач з ратушай быў пабудаваны будынак біржы, які замінаў агляду ратушы і Перлахтурма з боку гарадской плошчы, але ў 1944 годзе ён быў знішчаны бамбардзіроўкай саюзнікаў, а ратушы быў нанесены значны ўрон пасля пажару.
На парадным фасадзе Ратушы намаляваны імперскі Арол і шышка, якія сімвалізуюць гісторыю Аўгсбурга ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі. Галоўнае памяшканне Аўгсбургскай ратушы — Залатая зала, у якой праходзяць мясцовыя прыёмы, узнагароджанні, святочныя канцэрты і іншыя ўрачыстыя мерапрыемствы.
Рагвалод
Паходжанне
У артыкуле 980 года «Аповесць мінулых часоў» (XII ст.) паведамляе, што «Рагвалод прыйшоў з-за мора, і меў уладу сваю ў Полацку» («Рогъволодъ перешелъ изъ заморья, имяше волость свою Полотьске»). Іншых звестак пра паходжанні Рагвалода ў крыніцах няма. У «Аповесці мінулых часоў» разам з Рагвалодам названы тураўскі князь Тур, многія даследчыкі лічаць гэта не выпадковым і выказваюць думкі пра іх агульнае паходжанне.
Ёсць думка, што на Русі было дзве скандынаўскія дынастыі — Рурыкавічы і Рагвалодавічы , пры тым, што па мячы пазнейшыя Рагвалодавічы толькі галіна Рурыкавічаў. Паводле Адольфа Стэндэр-Пэтэрсана, на Русі было дзве скандынаўска-славянскія дзяржавы — Наўгародска-Кіеўская і Полацкая, ён спасылаецца на сведчанне «Аповесці мінулых часоў» пра княжанне Рагвалода ў Полацку і яго скандынаўскае імя. Паводле Амяльяна Прыцака, полацкая дынастыя была адзінай са старажытных скандынаўскіх дынастый, якая здолела захавацца ў барацьбе з Рурыкавічамі.
Імя
У 1879 годзе дацкі мовазнавец Вільгельм Томсен паказаў, што імёны Рогволодъ і Рогнѣдь — стараславянская транскрыпцыя распаўсюджаных скандынаўскіх імёнаў Рагвалд (стар.-паўн. Ragnvald) і Рагнейдзь (Ragnheiðr). З таго часу пераважная большасць даследчыкаў, у т. л. сучасныя А. А. Мельнікава, А. А. Рыдзеўская, Т. М. Джаксан і іншыя, трымаюцца такога меркавання.
Да 2-й паловы XIX ст., пачаўшы ад Мікалая Кастамарава выказвалася і меркаванне, што імёны Рогволодъ і Рогнѣдь славянскага паходжання. Імя Рогволодъ прапаноўвалі выводзіць ад спалучэння фармантаў -рог і -валод (параўн.: валодаць) і давалі тлумачэнне: «той, хто валодае рогам», у значэнні «той, хто валодае ўладай», — праводзячы паралель з імем Усевалад. Да такога меркавання далучаліся гісторыкі П. В. Галубоўскі, М. І. Кастамараў, М. В. Доўнар-Запольскі і інш. З сучасных даследчыкаў такую магчымасць не адмаўляе Леанід Аляксееў, як не адмаўляе ён і скандынаўскага паходжання гэтых імён. Прыхільнікі гэтага меркавання ёсць і цяпер, у асноўным у ненавуковым асяродку. Каб зняць супярэчнасць з паведамленнем «Аповесці мінулых часоў», якое ўскосна ўказвае на скандынаўскае паходжанне Рагвалода, яны сцвярджаюць, што прыход з-за мора неабавязкова сведчыць пра скандынаўскае паходжанне.
Славянскае паходжанне імён Рогволодъ і Рогнѣдь лічыцца малаверагодным. Праблемай гіпотэзы славянскага паходжання імён з’яўляецца адсутнасць прамых славянскіх паралеляў, а таксама іншых славянскіх імён з фармантам -рог. У свой час гісторык С. А. Гедэонаў прыводзіў чэшскую паралель Рагаўлад (Rohovlad). Аднак Рагаўлад бытавала толькі ў межах аднаго шляхецкага роду Букувак і было не імем, а мянушкай, а пазней прозвішчам, і паходзіла ад рагоў, выяўленых на родавым гербе.
Пазней імем Рагвалод названы старэйшы з унукаў полацкага князя Усяслава Брачыславіча — Рагвалод-Васіль Барысавіч, а імем Рагнеда — Рагнеда Мсціслаўна, пры гэтым вядомыя яе сёстры таксама названы скандынаўскімі імёнамі Мальмфрыда і Інгеборга.
Біяграфія
У 2-й палове 975 года ў канфлікце з князем кіеўскім Яраполкам Святаславічам загінуў яго брат, оўруцкі князь Алег Святаславіч. Другі Яраполкаў брат — Уладзімір Святаславіч, спалохаўся і ў канцы 975 года ўцёк з Ноўгарада «за мора». Яраполк паставіў у Ноўгарадзе свайго намесніка і пасаднікаў і ўладарыў Руссю адзін. Вясной 978 года Уладзімір з наёмнай дружынай вярнуўся з-за мора ў Ноўгарад, забіў намесніка і прагнаў пасаднікаў Яраполка, сказаўшы: «Ідзіце да майго брата і скажыце: Уладзімір ідзе на цябе, будзь гатовы з ім біцца». Абодва браты, відавочна, пачалі шукаць саюзнікаў, таму і Яраполк, і Уладзімір прыслалі сватоў у Полацк.
Рагвалод, відаць, палічыў такі саюз выгодным і прыняў яго. Паводле Тацішчава, Рагвалод пачаў ваяваць наўгародскія воласці — якія менавіта застаецца дыскусійным. Тым часам паміж Полацкай і Наўгародскай зямлёй былі вялікія нічыйныя абшары. Адзінае месца, дзе княствы, верагодна, межавалі — вярхоўі Ловаці. Таму, думаюць, на гэтыя землі і мог быць скіраваны напад Рагвалода. Яраполк паслаў на дапамогу Рагвалоду сваё войска, каб не даць Уладзіміру ваяваць «Крыўскую зямлю». Разам з ваяводамі адправіў і паслоў, каб схіліць брата да міру.
Уладзімір таксама паслаў у Полацк сватоў, але Рагнеда была ўжо змоўлена за Яраполка. Паводле летапісу, Рагвалод запытаўся дачку: «Ці хочаш за Уладзіміра?», — а яна адказала: «Не хачу разуць рабычыча, а хачу Яраполка». Нават калі гэтыя абразлівыя словы і былі сказаныя 12-гадовай Рагнедай, наўрад ці яны належаць ёй самой, і наўрад ці менавіта яны былі прычынай для вайны. Рагвалод у барацьбе паміж Уладзімірам і Яраполкам стаў на бок апошняга, што немінуча вяло да вайны Ноўгарада з Полацкам, якая, магчыма фактычна ўжо і вялася Рагвалодам, а адказ Рагнеды быў толькі своеасаблівай дэкларацыяй намераў полацкага князя. Праўда, нельга выключаць, словы прычыніліся да жорсткасці расправы з полацкай княжацкай сям’ёй.
Уладзімір з войскам з варагаў, наўгародцаў, чудзі і крывічоў прыйшоў пад Полацк, калі Рагнеду ўжо сабралі да Яраполка. Рагвалод выйшаў супраць Уладзіміра, але быў разбіты і зачыніўся ў горадзе, мабыць, у спадзяванні дачакацца кіеўскіх войскаў. Уладзімір узяў Полацак, недзе ў маі 978 года, ''«і паланілі Рагвалода і сыноў яго, і жонку яго, і дачку. І зневажаў Дабрыня [дзядзька Уладзіміра] яго, і прыгадаў Рагнедзе, як назвала князя рабычычам, і загадаў Уладзіміру быць з ёю перад бацькам і маці. Пасля Уладзімір забіў бацьку, братоў і маці яе, а саму ўзяў у жонкі»''.
Бой з войскам Рагвалода і ўзяцце горада, мусіць, дорага абышліся войску Уладзіміра. Паводле В. М. Тацішчава, які спасылаўся на Іаакімаўскі летапіс, калі Уладзімір у Полацку даведаўся пра набліжэнне кіеўскіх войскаў, то спалохаўся і хацеў бегчы ў Ноўгарад. Дабрыня ж, ведаючы, што Яраполк не падабаецца паганцам, стрымаў пляменніка і паслаў да яраполкавых ваявод дары, прапануючы перайсці на свой бок. Ваяводы абяцалі перайсці і выканалі сваё абяцанне ў бітве пры «рацэ Друці, у трох днях шляху ад Смаленска». Яраполк застаўся без войска, якое часткай перайшло на бок Уладзіміра, а часткай было знішчанае. Такім чынам, ваяводы Яраполка спазняліся да Полацка, мусіць на 5—10 дзён.
Пасля гэтага Уладзімір і Дабрыня з войскам пайшлі на Кіеў. Неўзабаве Яраполк быў здрадліва забіты. Уладзімір 11 чэрвеня 978 года абвешчаны кіеўскім князям.
Спрэчныя пытанні
Прыхільнікі славянскай версіі паходжання Рагвалода і яго сям’і звяртаюць увагу на апісаны ў летапісе звычай разуваць жаніха — не скандынаўскі і агулам не германскі звычай, а таксама, што ў германцаў не было звычаю адвозу нявесты да жаніха. Ставіцца пад сумнеў, ці маглі Рагвалод і Рагнеда, калі былі скандынавамі, так хутка засвоіць славянскія звычаі.
Аднак вядома, што скандынавы ў Нармандыі, Данелагу і Сіцыліі хутка пераймалі мясцовыя звычаі і мову — у другім і нават першым пакаленні. Выказваецца меркаванне, што Уладзімір не забіў Рагнеду разам з бацькамі і братамі, а ўзяў за жонку, толькі каб атрымаць за ёю спадчанныя правы на Полацк, што быццам сведчыць пра такія правы Рагвалода — князя мясцовага і славянскага паходжання.
Таксама паўстае пытанне пра згаданага побач з Рагвалодам у летапісе Тура, князя тураўскага — некаторыя даследчыкі лічаць іх роднымі братамі і з гэтага выводзяць іх супольны радавод. Сляды Рагвалода і Тура знаходзяць нават у Францыі, дзе апошні нібыта заснаваў горад Тур.
Бурны (Клімаўскі раён)
Бурны (Бурный) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Плавенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнікае як калгас, але к 1950-м гадам канчаткова фарміруецца як пасёлак.
Спіс аб’ектаў PGC (1786001—1787000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1786001—1787000)
Палячкі
Палячкі́ (, Полячки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Дымбавіца
Дымбавіца:
Алена Бікрэнева
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. Віцэ-міс конкурсу прыгажосці «Журавінка-2001». Вучылася ў школе Аляксандра Варламава. Удзельніца праекта «Цудоўная 7».
Мае мужа Дзмітрыя і дачку Дыяну.
Калыханка
Напярэдадні вяселля Алене прапанавалі прайсці кастынг на вядучую «Калыханкі». Яна трапіла ў пяцёрку найлепшых, пасля чаго 70% дзяцей абралі яе феяй.
Генадзь Барысавіч Хасін
Генадзь Барысавіч Хасін (, Барысаў —, Мінск) — беларускі футбаліст, нападаючы
Клубная кар’ера
Нарадзіўся ў Барысаве, дзе і пачаў займацца футболам. У 14 гадоў патрапіў у каманду «Батоўцы», якая выступала ў першынстве БССР. Хаця да паўналецця гуляць на дарослым узроўні ў Савецкім Саюзе было забаронена, гуляў пад чужым прозвішчам. Пасля заканчэння вучобы Хасін пераехаў у Мінск, дзе паступіў у тэхнікум харчовай прамысловасці і разам з тым трапіў у мясцовую каманду «Харчавік», пазней стаў гульцом сталічнага армейскага клуба СКА.
Дэбют адбыўся ў 1955 годзе з маскоўскім «Дынама», здолеўшы вызначыцца забітым мячом брамніку Яшыну.
У 1961 годзе Хасін стаў найлепшым бамбардзірам «Беларусі», забіўшы 13 мячоў. У апошнім туры першай частцы чэмпіянату СССР мінчукі дома сустракаліся з маскоўскім «Дынама» адзначыўся дублем. Свой апошні матч за «Дынама» Хасін адгудяў у 1-м туры чэмпіянату СССР 1963 года, замяніўшы Мустыгіна ў хатнім паядынку супраць аднаклубнікаў з Кіева. Усяго ж за дынамаўцаў нападаючы згуляў у 175-ці гульнях, у якіх забіў 46 галоў.