cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ментол
Уласцівасці
Бясколернае крышталічнае рэчыва з пахам мяты і ахалоджваючым смакам. Малекулярная маса 156,26. Існуе ў выглядзе 4 ізамераў. Дрэнна раствараецца ў вадзе. Раствараецца ў арганічных растваральніках, шкіпінары, эфірных і тлустых алеях, воцатнай кіслаце, спірце.
Выкарыстанне
Ментол выкарыстоўваецца ў якасці араматызатара ў харчовай, парфумернай, тытунёвай прамысловасці, вытворчасці лекавых сродкаў (напрыклад, валідол) і сінтэзе ментылацэтата і ментона.
Зіменка
Зіме́нка — прозвішча.
Чу (царства)
Чу (楚) — царства ў паўднёвым Кітаі ў часы эпох Чуньцю («Вёсны і Восені» 722—481 гг. да н. э.) і Чжаньго («Ваюючыя царствы» 481—221 да н. э.).
Першапачаткова царства было вядома пад назвай Цзін (荆), затым Цзінчу (荆楚). На піку магутнасці пад уладай Чу знаходзілася тэрыторыя сучасных правінцый Хунань, Хубэй, Чжэцзян, часткова Цзянсу, Цзянсу, Аньхой і Фуцзянь а таксама горада Шанхай. Ранняй сталіцай Чу быў Даньян 丹陽, у праўленне Сюн Туна (8-7 стст. да н.э.) сталіца была перанесена ў Ін 郢 (суч. Цзінчжоу).
Перыяд Заходняй Чжоу
Аб дакладным часе і акалічнасцях ўзнікнення чускай дзяржаўнасці ў старажытнакітайскіх гістарычных крыніцах звестак практычна няма. Выказаная ў Гістарычных запісках Сыма Цяня версія аб паходжанні царства Чу ад міфічнага Жоўтага імператара і яго ўнука Чжуань-Сюя, які нібыта заснаваў чускую дынастыю (гл. en:Jilian 季連), даследчыкамі прызнаецца малаверагоднай. Больш надзейную карціну даюць ускосныя звесткі з гісторыі паўночнакітайскія царстваў, хоць яны даюць інфармацыю ў асноўным са сферы знешняй палітыкі і галоўным чынам на паўночным напрамку.
У пачатку I тысячагоддзя да н. э. дынастыя Чжоу (周朝) спрабавала ўстанавіць кантроль над паўднёвымі землямі. Крыніцы згадваюць як мінімум 5 ваенных паходаў у час праўлення чжоускага Чжао-вана, усе яны былі накіраваны на поўдзень. Асноўным праціўнікам было царства Чу.
Згодна з «бамбукавымі аналамі», на 16-м годзе свайго кіравання (гэта значыць у 980 да н. э.) Чжао-ван напаў на Чу-Цзін, перайшоў раку Хань і сустрэў гіганцкага насарога. У 19-м годзе кіравання Чжао-ван страціў на рацэ Хань усе свае 6 армій. Нарэшце, у апошні год свайго праўлення Чжао-ван адправіўся ў паход на поўдзень супраць паўднёвых варвараў-і і не вярнуўся.
Згодна з кітайскімі хронікамі, у 977 да н. э. цар Чжоу Чжао-ван загінуў на рацэ Цзян (у «Бамбукавых аналах» яна названа Хань) у час паходу на поўдзень. Пасля некалькіх паражэнняў і гібелі свайго вана княства Чжоу адмовілася ад экспансіі ў паўднёвым напрамку.
Паражэнне Чжао-вана сведчыць аб тым, што ў паўднёвым Кітаі тады ўжо існавала сфарміраваная дзяржава, бо магутныя арміі Чжоу маглі быць пераможаны толькі добра арганізаванымі чускімі ўзброенымі сіламі. Пра гэта ж кажуць і паведамленні аб сумесных з чжоусцамі паходах супраць жунаў у праўленне Му-вана (947—928 да н. э.).
Такім чынам, адбіўшы чжоускія ўварванні, мясцовыя кіраўнікі змаглі ўмацаваць незалежнасць Чу ад чжоускага вана на шмат стагоддзяў раней, чым гэта ўдалося паўночным царствам, што выраслі з удзельных княстваў у складзе імперыі Чжоў. У адрозненне ад іх, царства Чу ўзнікла не як падначалены чжоускаму вану ўдзел, а ў выніку самастойнага развіцця мясцовай дзяржаўнасці.
Перыяд Вёсен і Восеней
У 704 да н. э. чускі правіцель Сюн-Тун першым з кітайскіх цароў прысвоіў сабе тытул «вана», які раней належаў выключна кіраўніку Чжоў і стаў, як і ўладыка Чжоу, звацца У-ванам. Аднак пад ціскам іншых царстваў чускія правіцелі некалькі разоў былі вымушаныя прызнаць фармальнае вяршэнства цэнтральнага дому Чжоу.
Спробы царства Чу аб’яднаць Кітай пад сваёй уладай сутыкнуліся з супраціўленнем магутнага царства Цзінь, правіцель якога Вэнь-гун у 632 да н. э. у бітве пры Чэнпу разбіў чускае войска. Тым самым ён не дазволіў царству Чу распаўсюдзіць свой уплыў на поўнач ад Хуанхэ, хоць Чу і захавала сваю асноўную моц. На з’ездзе ў 546 да н. э. ў сталіцы царства Цзінь 14 малых царстваў прызналі панаванне царстваў Цзінь і Чу, пры гэтым на з’ездзе старшынстваваў чускі дэлегат.
На дванаццатым годзе кіравання Вэнь-вана (678 да н. э.) Чу напала на невялікае царства Дэн і знішчыла яго.
На дваццаць шостым годзе кіравання Чэн-вана (646 да н. э.) было знішчана царства Ін.
На трэцім годзе кіравання Му-вана (623 да н. э.) Чу знішчыла царства Цзян.
На чацвёртым годзе кіравання (622 да н. э.) Чу знішчыла царствы Лю і Ляо.
У 611 да н. э. Чу знішчыла царства Юн. У 505 да н. э. чускі Чжао-ван знішчыў царства Тан.
У 479 да н. э. Чу далучыла царства Чэнь.
У 447 да н. э. чускі цар Хуэй (惠) заваяваў царства Цай і тэрыторыя гэтага царства стала часткай паўночнай ваеннай мяжы царства Чу. Цайскім правіцелям было дазволена перасяліцца на поўдзень ад ракі Янцзы, на тэрыторыю цяперашняй акругі Чандэ, і заснаваць там паселішча Гаоцай, але і гэта карлікавая дзяржава была скасавана праз 80 гадоў.
На пачатковым годзе праўлення Цзянь-вана (431 да н. э.) чусцы напалі на поўначы на царства Цзюй і ліквідавалі яго.
У рэшце рэшт, царства Чу пакарыла ўсе землі цэнтральнай і ўсходняй часткі басейна ракі Янцзы і ўсяго басейна ракі Хуайхэ. Пастаянна пашыраючыся за кошт захопу малых дзяржаў і заваявання плямён, Чу стала найбуйнейшым па тэрыторыі са старажытнакітайскіх царстваў. Па багацці Чу не саступала нікому з суседзяў, а яе шматлікая армія прымушала ўсе іншыя кітайскія царствы лічыцца з яе моцай.
Перыяд Ваюючых царстваў
У перыяд Ваюючых царстваў Чу займала больш за трэць Паднябеснай і аказвала значны ўплыў на навакольныя царствы. У 390—380 гг да н. э. царствы Чу і Чжао ў саюзе ваююць супроць царства Вэй, якое церпіць паражэнне. У 351 г да н. э. Чу заключае мір з Вэй. У 333 да н. э. царствы Чу і Ці сумесна захапілі прыбярэжная дзяржава Юэ, якое знаходзілася на тэрыторыі сучаснай правінцыі Чжэцзян, і падзялілі яго землі.
У сярэдзіне IV стагоддзя да н. э. у палітыцы «Ваюючых царстваў» з’явіўся новы фактар, які моцна паўплываў на гісторыю Кітая: у выніку легісцкіх рэформ Шан Яна царства Цынь беспрэцэдэнтна ўзмацнілася і пачало весці вельмі агрэсіўную палітыку ў адносінах да ўсіх без выключэння суседніх царстваў, прэтэндуючы не толькі на гегемонію над імі, але і на поўнае іх заваяванне. У 316 да н. э. царства Цынь захапіла царствы Ба і Шу, якія з даўніх часоў былі прадметам спрэчак паміж Цынь і Чу.
Памеры і моц царства Чу рабілі яго ключавым удзельнікам антыцыньскіх кааліцый, таму цыньскія правіцелі рабілі ўсё, каб раскалоць такія саюзы, ужываючы для гэтага подкуп, шантаж і прамы падман. Выкарыстоўваючы высокі ўзровень карупцыі ў Чу, цыньскія агенты падкуплялі вялікай колькасцю золата высокапастаўленых чускіх саноўнікаў, якія прасоўвалі на дзяржаўным савеце Чу выгадныя Цынь, але згубныя для Чу рашэнні. Такім чынам цыньскі правіцель шмат разоў разладжваў антыцыньскія кааліцыі, што давала яму магчымасць граміць супрацьстаячыя царствы паасобку. У канцы IV стагоддзя да н. э. царства Цынь подкупам і прамым падманам разбурыла раней цесны саюз Чу з магутным царствам Ці, а затым павяло на яго рашучае наступленне.
Згодна Сыма Цяню, цыньскі пасол Чжан І паабяцаў царству Чу значную тэрыторыю (600 лі) у абмен на разрыў адносін з царствам Ці. Дарадца Чэнь Чжэнь пярэчыў супраць прыняцця прапановы Чжан І, настойваючы на саюзе з Ці і прадказваючы падман (што і здарылася). Аднак чускі Хуай-ван захацеў атрымаць абяцаныя зямлі і прымусіў яго маўчаць.
Хуай-ван стаў паводзіць сябе ганарыста і зневажаць цыскага вана. Гэта прывяло да разрыву адносін з Ці, у выніку чаго ціскі ван заключыў саюз з Цынь, накіраваны супраць. Толькі пасля гэтага Чжан І заявіў чускаму паслу аб перадачы 6 лі зямлі (замест 600 лі), заявіўшы, што яго няправільна зразумелі і ён з самага пачатку казаў пра шэсць лі, а не пра шэсцьсот. Насуперак парадам Чэнь Чжэня, які лічыў, што ў дадзенай сітуацыі лепш ужо нападаць на Ці, разгневаны Хуай-ван абвясціў вайну Цынь. Але зараз ужо аб’яднаныя войскі Ці і Цынь нанеслі яму цяжкае паражэнне, абезгаловілі 80 тысяч воінаў. Пасля паражэння чускі ван зноў сабраў вялікую армію і напаў на Цынь, але зноў пацярпеў паражэнне (312 год да н.э.).
У ходзе гэтай вайны цыньцы нанеслі шэраг цяжкіх паражэнняў арміі Чу і захапілі значную частку чускай тэрыторыі на захадзе.
У далейшым Цынь працягвала нападаць на Чу і захапіла ў яго многія землі, у тым ліку яго сталіцу Ін, захопленую ў 278 да н. э. Пасля гэтага на аслабленае царства Чу напалі іншыя царствы, якія выступалі тады як саюзнікі Цынь, што было вялікім поспехам цыньскай дыпламатыі. Царства Чу ў вайне з Цынь і яго саюзнікамі панесла цяжкія страты і таму аказалася няздольным нанесці цыньцам ўдар у адказ. У выніку Чу было вымушана саступіць Цынь значную тэрыторыю і перанесці сталіцу на ўсход, пакуль чуская сталіца пасля рада пераездаў не зацвердзілася ў 241 да н. э. ў горадзе Шоучунь.
Але гэты невялікі поспех не кампенсаваў пастаянна нарастаўшай цыньскай пагрозы: пакуль Чу апраўлялася ад панесеных страт, царства Цынь на поўначы ўвесь час нападала і шляхам цяжкіх і кровапралітных войнаў знішчыла ўсе «тры Цзінь». Моц самага моцнага з супрацьстаячых Цынь дзяржаў царства Чжао была зламана ў 260 да н. э. у бітве пры Чанпіне, дзе выдатны цыньскі палкаводзец Бай Цы заманіў у цясніну, акружыў і знішчыў амаль усё чжаоскае войска. У 257 да н. э. войскі Чу і Вэй выратавалі ад падзення абложаную цыньцамі ў 258 да н. э. чжаоскую сталіцу Ханьдань, прымусіўшы цыньскае войска адступіць і зняць аблогу.
У 225 да н. э. пасля заваявання цыньцамі Вэй толькі тры царствы Кітая засталіся незаваяванымі: Ці (齐), Янь (燕) і Чу. З гэтага моманту іх захоп царствам Цынь быў толькі пытаннем часу, такая была перавага пераможнай цыньскай арміі над войскамі суседніх царстваў.
У 224 да н. э. цыньскі правіцель Ін Чжэн прапанаваў сваім палкаводцы абмеркаваць план заваявання Чу. Малады генерал Лі Сінь браўся пакарыць Чу, маючы не больш за 200 тысяч салдат, тады як стары заслужаны палкаводзец Ван Цзянь меркаваў, што для гэтага спатрэбіцца ніяк не менш за 600 тысяч салдат. Цыньскі правіцель палічыў Ван Цзяня старым і баязлівым і аддаў перавагу меркаванню Лі Сіня, накіраваўшы яго на чале 200-тысячнага войска на захоп Чу. Абражаны Ван Цзянь адышоў у адстаўку, спаслаўшыся на хваробу.
Але рэчаіснасць перакуліла разлікі Ін Чжэна, і генерал Лі Сінь пасля першапачатковых поспехаў пацярпеў вялікі разгром ад чускай арміі. Тады цыньскі кіраўнік прызнаў сваю памылку і выклікаў з адстаўкі Ван Цзяня, прызначыўшы яго камандуючым і даўшы яму патрэбныя 600 тысяч воінаў.
Гэта ўварванне цыньскай арміі аказалася больш паспяховым — у бітве каля Цінань (месцазнаходжанне невядома) Ван Цзянь разбіў чускае войска. У 223 да н. э. цыньскія войскі захапілі новую сталіцу Чу і паланілі чускага кіраўніка Фучу-вана. У наступным годзе Ван Цзянь заваяваў чускія землі на поўдзень ад Янцзы, і прымусіў да здачы правіцеля княства Юэ, васала Чу. Такім чынам, уся тэрыторыя вялізнай чускай дзяржавы была заваявана цыньскай імперыяй.
Дынастыя Чу ў час распаду Цынь
Пасля смерці імператара Цынь Шыхуандзі ў 209 да н. э. на тэрыторыі царства Чу ўспыхнула паўстанне, якое ўзначаліў Чэнь Шэн, які абвясціў сябе ванам. Хоць паўстанне Чэнь Шэна было даволі скора задушана і ён загінуў, услед за ім ўспыхнулі антыцыньскія паўстанні па ўсёй захопленай цыньцамі тэрыторыі. Царства Чу аб’яднала намаганні валадарных князёў у барацьбе супраць Цынь.
Кіраўніцтва ўзяў на сябе генерал Сян Лян, які паставіў царом збяднелага спадчынніка дома Чу, даўшы яму тытул Хуай-вана. Пасля гібелі Сян Ляна ў бітве дзяржаву Чу ўзначаліў яго пляменнік генерал Сян Юй (項羽).
Сян Юй у 206 да н. э. заняў цыньскую сталіцу Сяньянь, знішчыў і разрабаваў увесь горад, пакараўшы смерцю цыньскага імператара. Зацвердзіўшыся ва ўладзе, Сян Юй прысвоіў сабе тытул вана-гегемона, а Хуай-вану прысвоіў тытул «Справядлівага імператара» (І-дзі), аднак неўзабаве яго ўмярцвіў і стаў кіраваць асабіста.
У далейшым разгарэлася міжусобная вайна. У 202 да н. э. Сян Юй, адчуўшы, што не зможа ўзяць сітуацыю пад кантроль, уцёк і быў схоплены войскамі Лю Бана, які стаў адзіным кіраўніком новай дынастыі Хань. Дынастыя Чу была ліквідавана і землі ранейшага царства Чу сталі часткай Ханьскай імперыі, якая аб’яднала Кітай на наступныя чатыры стагоддзі.
Дом княства Чу
Кіруючы дом Чу насіў прозвішча Мі 羋 і кланавае імя Сюн 熊. Апісаны ў раздзеле 40 «Гістарычных запісак» Сыма Цяня.
Царства Чу выступала раннім сапернікам Чжоу. Гэта адбілася ў прысваенні тытула ван Сюн Цюем. Новы тытул замацаваўся ў праўленне Сюн Туна. Лін-ван — адзіны кіраўнік царства Чу, якому летапіс Цзо чжуань прыпісвае амбіцыі «атрымаць усю Паднябесную» (得 天下).
У 223 да н. э. Чу захоплена царствам Цынь.
У 209 да н. э. ў Чу паднялося паўстанне Чэнь Шэна. Хоць гэта паўстанне было задушана, дынастыя Цынь не змагла выстаяць ва ўмовах пачатку ўсеагульнай смуты. Палкаводзец Сян Лян адшукаў збяднелага бакавога нашчадка дынастыйнай лініі Чу Хуай-вана і аднавіў царства. Пазней Сян Юй прысвоіў Хуай-вану імператарскі тытул І-дзі і некаторы час дынастыя існавала да абвяшчэння дынастыі Хань Лю Банам у 202 годзе да н. э.
Эканоміка
Царства Чу валодала магутнай аграрнай эканамічнай базай, заснаванай на рысаводстве, якое было невядома далёкім просаводчым паўночнакітайскім дзяржавам басейна ракі Хуанхэ. Хоць рысаводства пазней распаўсюдзілася і ў паўночных кітайскіх царствах там, дзе гэта дазваляў клімат, тэрыторыя Чу ўключала ў сябе толькі зямлі рысаводчай зоны.
У перыяд «Ваюючых царстваў» у Чу атрымала шырокае развіццё металургія, іменна тут з’явілася першая зброя з жалеза. Зямлі Чу былі багатыя лясамі, радовішчамі жалеза, волава, медзі і золата. Як паказалі раскопкі апошніх гадоў, у царстве Чу высокага развіцця дасягнулі жалезаробчае, бронзаліцейнае, дрэваапрацоўчае, лакавае і іншыя рамёствы. Па дадзеных гістарычных крыніц, у Чу горад Хофэй быў вядомы вытворчасцю гарбарных вырабаў, а горад Чанша — ювелірнымі вырабамі. Узоры тканін гэтай эпохі і, у прыватнасці, фрагмент жывапісу на шоўку былі выяўленыя пры нядаўніх раскопках у ваколіцах горада Чанша. Там жа былі знойдзены разнастайныя керамічныя вырабы і мноства прадметаў з лаку, сярод якіх маюцца столікі, талеркі, кубкі, чаркі, а таксама дзяржанні сякер і дзід, ножны мячоў, шчыты і лукі.
У Чу квітнеў гандаль, гэта было адзінае старажытнакітайскае царства, у якім мела хаджэнне залатая манета. Аднак залатыя чускія манеты «Ін юань», квадратныя і круглыя з кляймом сталіцы Чу, мелі абмежаванае хаджэнне з-за свайго вялізнага кошту і выкарыстоўваліся толькі пры здзяйсненні вельмі буйных здзелак, а таксама як узнагарода кіраўніка і як сродак назапашвання скарбаў. У паўсядзённым гандлі ў Чу звычайна выкарыстоўваліся бронзавыя манеты ў выглядзе імітацый кауры, як і самі ракавінкі кауры.
Культура царства Чу
На працягу ўсёй сваёй гісторыі Чу проціпастаўляла сябе ўласна кітайскім (хуаскім) дзяржавам, ад супрацьстаяння з царствам Ці ў VII ст. да н. э. — да супрацьстаяння з Цынь ў IV—III стст. да н. э. Тым не менш царства Чу трывала ўвайшло ў круг кітайскай цывілізацыі, дзякуючы вельмі цесным культурным сувязям з іншымі кітайскімі царствамі, перш за ўсё кітайскай іерагліфічнай пісьменнасці, атрыманай з поўначы (іншыя існаваўшыя ў старажытным Кітаі віды пісьменнасці, напрыклад, сістэма пісьма культуры Ба-Шу, якая існавала асобна ад кітайскіх іерогліфаў, не атрымалі распаўсюджання і былі выцесненыя кітайскай іерогліфікай).
Нягледзячы на блізкасць да кітайскай цывілізацыі, у Перыяд Вёсен і Восеней царства Чу сярод іншых кітайскіх дзяржаў яшчэ доўга лічылася напалову вараварскай дзяржавай, чусцаў называлі «паўднёвымі варварамі Мань». Для такіх выказванняў былі важкія падставы, паколькі насельніцтва Чу, хоць і зведала вельмі моцны кітайскі культурны ўплыў, але ўсё ж этнічна адрознівалася ад насельніцтва паўночных царстваў, уласна кітайцаў-хуася. Насельніцтва Чу было этнічна неаднародным, нароўні з кітайцамі значны працэнт складалі мяосцы і чжуанцы. Усе гэтыя народнасці аказвалі ўзаемны ўплыў, таму культура царства Чу ўяўляла сабой сінтэз некалькіх культурных кампанентаў.
Пісьмовая традыцыя Чу ў лексічна таксама прыкметна адрозніваецца ад паўночнакітайскіх варыянтаў пісьменства. Хоць іерагліфічная аснова пісьменства ва ўсіх старажытнакітайскіх дзяржавах была адна і тая ж, чускае пісьмо ўяўляе сабой асаблівы рэгіянальны стыль, які не выкарыстоўваўся ў іншых кітайскіх дзяржавах.
У сярэдзіне IV стагоддзя да н. э. ў царстве Чу зарадзілася літаратура, якая атрымала назву «чуцы» («чускія строфы») (楚辭), — паэтычны жанр адносна свабоднай формы, які бярэ свой пачатак у вуснай народнай творчасці. Найбуйнейшы прадстаўнік гэтага жанру — Цюй Юань (340—278 гг. да н. э.). Іншыя прадстаўнікі гэтага жанру — Сун Юй, Чжуан Цзы, Цзін Ча, Цзя І.
Самабытнасць культуры царства Чу выяўляецца не толькі ў паэзіі, а ў многіх сферах. Археалагічныя матэрыялы і літаратурныя помнікі сведчаць пра тое, што перыяд «Чжаньго» быў для Чускага царства часам росквіту яго старажытнай і самабытнай культуры, якая аказала вялікі ўплыў на далейшае культурнае развіццё ўсяго Паўднёвага Кітая.
Чускія рамеснікі валодалі мастацтвам бронзавага ліцця па выплаўляемым мадэлям, вырабу бронзавых люстэркаў і іншых вырабаў, вырабленых з вялікім майстэрствам і творчай фантазіяй. Дэкаратыўны стыль мэблі, знойдзены пры раскопках на тэрыторыі царства Чу, вар’іруе ад вытанчана простага да багата ўпрыгожанага. Паверхні мэблі ў шмат слаёў, пакрытыя чырвоным і чорным лакам і затым упрыгожаныя разным узорам, перадавалі характэрную гульню кантрасту, узбагачаючы дэкаратыўныя сюжэты. Выкарыстаныя для аздаблення прадметаў мэблі прыёмы контурнай, рэльефнай і скразной разьбы сведчаць пра высокі ўзровень чускіх майстроў. У старажытным помніку таго часу «чуцы» захаваліся згадкі пра дэкаратыўныя узоры, якія выкарыстоўваюцца для мастацкага аздаблення дзвярэй і акон, што таксама сведчыць аб высокіх дасягненнях у галіне будаўніцтва.
Выдатныя дзеячы царства Чу
З царства Чу выйшлі паэт і дзяржаўны дзеяч Цюй Юань, палітык Лі Сы, які стаў першым міністрам царства Цынь, палкаводцы Чэнь Шэн, Сян Лян, Сян Юй, даос Хуань Юань, прадстаўнік школы Нун цзя Сюй Сін, навуковец і дыпламат Лу Цзя.
Уборак (Добрушскі раён)
Убо́рак (, Уборок) — пасёлак у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кармянскага сельсавета.
З 1 снежня 2009 года да 30 чэрвеня 2015 года пасёлак уваходзіў у склад Кузьмініцкага сельсавета.
Каля пасёлка вадасховішча Уборак, створанае ў 1983 годзе.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2016
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2016 (26-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2016-га года.
У турніры разыгрывалася тры пуцёўкі ў Першую лігу 2017. Лідарства адразу захапіла пінская «Хваля», якая за некалькі тураў да фінішу забяспечыла сабе першае месца. За два другія прызавыя месцы развярнулася вострая барацьба, і перад апошнім турам «Клецк» і «Нёман-Агра» здолелі дагнаць лідыруючых «Асіповічы» і «Маладзечна-ДЮСШ-4». У апошнім туры кандыдаты на выхад у Першую лігу гулялі паміж сабой: «Клецк» перайграў «Асіповічы» (2:0), а «Нёман-Агра» атрымаў перамогу над «Маладзечна-ДЮСШ-4» (1:0). У трох каманд («Асіповічы», «Клецк» і «Нёман-Агра») стала па 45 ачкоў, але па дадатковых паказчыках прызавыя месца і выхад у Першую лігу атрымалі «Асіповічы» і «Клецк».
Склад удзельнікаў
Пераможцы Другой лігі 2015 — «Прамень», «Узда» і «Тарпеда» — атрымалі месца ў Першай лізе. Пазней (пасля спынення існавання «Бярозы-2010» і адмовы «Маладзечна-ДЮСШ-4») да іх таксама далучыліся «Ашмяны». Значная колькасць удзельнікаў сезону 2015 таксама адмовілася ад удзелу ў Другой лізе, у той жа час жаданне выступаць у ёй выказаў шэраг новых клубаў.
14 красавіка 2016 года быў зацверджаны склад лігі з 14 удзельнікаў і каляндар. Ад удзелу ў лізе адмовіліся «Джус-Рудзенск» і «Узда», якая раней не атрымала ліцэнзію Першай лігі. 29 красавіка 2016 года, за дзень да першых матчаў, каманда «ДБК-Гомель» знялася з турніру, у выніку колькасць удзельнікаў скарацілася да 13.
Турнірная табліца
Заўвага. Пры роўнай колькасці ачкоў «Асіповічы» размешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Клецк», а той вышэй за «Нёман-Агра» дзякуючы лепшым паказчыкам у асабістых сустрэчах паміж трыма камандамі.
Бамбардзіры
Крыніца: Football.By
BMW 501/502
BMW 501/502 — сямейства вялікіх седанаў ад BMW. Тэхнічнай асновай сямейства сталі даваенныя распрацоўкі BMW, але арганізаваць серыйны выпуск атрымалася толькі восенню 1952 года. Працягваўся ён да 1964 года. На базе сямейства 501/502 былі створаны спорткупэ BMW 503 і BMW 3200 CS.
Гістарычны кантэкст
Самы буйны завод у Эйзенахе апынуўся ў савецкай зоне акупацыі і фактычна атрымаў поўную незалежнасць ад галаўнога офіса кампаніі ў Баварыі. З 1945 па 1950 гады тут аднавілі вытворчасць перадваеннай мадэлі BMW 321, а неўзабаве завод пачаў выпускаць (у асноўным, для рэпарацыйных паставак у СССР і на экспарт) мадэрнізаваную і абноўленую версію даваеннага седана BMW 326, названую спачатку BMW 340 — у ёй характэрная для BMW рашотка радыятара з двума вертыкальнымі «ноздрамі» была заменена на больш сучасную, з гарызантальнымі брусамі. У 1951 годзе завод быў вымушаны памяняць марку BMW на EMW (E ад Eisenacher), а завадскі лагатып з традыцыйнага сіне-белага «вентылятара» BMW ператварыўся ў падобны, але чырвона-белы «вентылятар». Гэты аўтамабіль выпускаўся да 1955 года, і пасля шляхі BMW і EMW канчаткова разышліся. На заводзе ў Эйзенахе ў далейшым выпускалі малалітражкі Wartburg.
Пакінуты завод у Мюнхене ў гады вайны выпускаў авіярухавікі, і быў цалкам разбураны авіяцыяй саюзнікаў. Яго аднаўленне заняло шмат гадоў.
501
Тым не менш у Мюнхене падумвалі аб аднаўленні аўтамабільнай вытворчасці. У 1949 годзе быў створаны прататып аўтамабіля BMW 501, дызайн для якога распрацавала італьянскае атэлье Pininfarina. Тым не менш, гэты прататып не быў прыняты, а замест яго пачалася распрацоўка аўтамабіля з выкарыстаннем перадваенных задзелаў кампаніі. BMW прадставіла 501-ю мадэль у 1951 годзе на выставе IAA ў Франкфурце. Аўтамабіль быў запушчаны ў серыю толькі ў 1952 годзе. Першапачаткова на яго ўсталёўваўся слабы для цяжкага аўтамабіля радны шасціцыліндравы рухавік аб'ёмам 1971 см3, развіваўшы ўсяго 65 к. с. і разганяўшы аўтамабіль да 135 км/г, што не дазваляла на роўных спаборнічаць з найноўшымі мадэлямі Mercedes-Benz. У астатнім, аўтамабіль быў досыць сучасны — на ім былі ўжытыя гнутае шкло, дэталі з лёгкіх сплаваў і іншыя тэхнічныя навінкі. Аднак, дызайн аўтамабіля быў досыць кансерватыўным — палупантоныя кузавы з плыўным пераходам ад пярэдніх крылаў да задніх у тыя гады актыўна выцясняліся цалкам пантоннымі (як у «Перамогі»). У адрозненне ад EMW, мюнхенскія BMW захавалі фірмовую рашотку радыятара з двума вертыкальнымі «ноздрамі». Дызайн аўтамабіля быў вельмі самабытным і прыгожым, у сябе на радзіме гэтыя машыны атрымалі мянушку «Анёл Барока» («Barockengel»). Кузаў для новай мадэлі выраблялі ў штутгарцкай фірме Baur.
У 1955 годзе аўтамабіль атрымаў шасціцыліндравы рухавік працоўным аб'ёмам 2077 см3, які развіваў 72 к.с.
502
Праз тры гады была запушчана ў серыю і васьміцыліндравая версія (2580 см3, 100 к. с., 160 км/г), якая атрымала пазначэнне BMW 502. З’яўленне гэтай мадыфікацыі дазволіла не толькі зраўняцца з Mercedes-Benz, але і апярэдзіць яго, так як першы штутгартцкі V8 з’явіўся толькі ў 1963 годзе. У 1958 годзе вытворчасць шасціцыліндравых 501-х было спынена.
Гэтак жа, кузаўное атэлье Baur на базе BMW 502 выпускала купэ і кабрыялеты.
Ацэнка мадэлі
Нягледзячы на ў цэлым удалую канструкцыю і цудоўны дызайн, BMW 501/502 не былі камерцыйна паспяховымі машынамі: у пасляваеннай Германіі асаблівым попытам яны не карысталіся, а ў іншых краінах тавары «Made in Germany» куплялі неахвотна. Самы выгадны ў тыя часы амерыканскі рынак быў перапоўнены падобнымі аўтамабілямі мясцовай вытворчасці, і перспектыў выхаду на яго не было. Задачу выратавання фірмы BMW і выхаду з крызісу прыйшлося вырашаць зусім іншым аўтамабілям.
Мінарэт Кальта-Мінар
Кальта-Мінар (узб. Kalta Minor) — мінарэт, размешчаны на тэрыторыі Ічан-Калы — унутранага горада старажытнай Хівы (Узбекістан). Пабудаваны ў 1852—1855.
Будаўніцтва
Мінарэт Кальта-Мінар (кароткі) быў задуманы Мухамад Амін-ханам як самы вялікі на мусульманскім Усходзе (дыяметр асновы — 14.2 м). Па плане вышыня мінарэта была 70-80 метраў, а дыяметр павінен быў рэзка змяншацца з вышынёй, што зрабіла б мінарэт больш трывалым. Але будаўніцтва спынілася на вышыні 29 м.
Асаблівасці
Мінарэт вядомы менавіта дзякуючы сваёй незавершанасці, а таксама дзякуючы ўнікальнаму дэкору: Кальта-Мінар — адзіны мінарэт, цалкам пакрыты паліванай пліткай і маёлікай.
Весялоўка (Добрушскі раён)
Весяло́ўка (, Веселовка) — вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кругавец-Калінінскага сельсавета.
Усход АФК
Усходні дывізіён Амерыканскай футбольнай канферэнцыі (скарочана часцей за ўсё называецца Усход АФК) - адзін з чатырох дывізіёнаў Амерыканскай футбольнай канферэнцыі, якая ў сваю чаргу з'яўляецца часткай Нацыянальнай футбольнай лігі. Дывізіён быў утвораны ў 1960 годзе, як Усходні дывізіён АФЛ, пасля аб`яднання нацыянальнай і амерыканскай ліг у 1970 годзе, дывізіён стаў часткай АФК.
Каманды
На дадзены момант у дывізіён ўваходзяць чатыры каманды - Бафала Білс, Маямі Долфінс, Нью-Інглэнд Пэтрыотс, Нью-Ёрк Джэтс.
Поўдзень АФК
Паўднёвы дывізіён Амерыканскай футбольнай канферэнцыі (скарочана часцей за ўсё называецца Поўдзень АФК) - адзін з чатырох дывізіёнаў Амерыканскай футбольнай канферэнцыі, якая ў сваю чаргу з'яўляецца часткай Нацыянальнай футбольнай лігі. Дывізіён быў утвораны ў 2002 годзе.
Усход АФК
Вынікі плэй-оф
(Усход АФК 1960-2011)
1 Табліца адлюстроўвае вынікі Індыянапаліс Колтс толькі ў якасці ўдзельніка Усходняга дывізіёну, да перахода каманды ў Паўднёвы дывізіён, у 2002 годзе.. 2 Табліца адлюстроўвае вынікі Тэнэсі Тайтанс толькі ў якасці ўдзельніка Усходняга дывізіёну Амерыканскай футбольнай лігі да 1970 году, калі каманда пасля аб`яднання перайшла у Цэнтральны дывізіён АФК.
Балары
Балары (Balari) — народ, які насяляў у нурагічны перыяд цэнтральную (горную) частку Сардзініі. Жыў на тэрыторыі сучаснай мясцовасці Лагудора. На поўдні з імі межавалі іалаі (прыкладна па лініі, якая адпавядае цячэнню ракі Тырса), а на паўночным усходзе корсы.
Балары прыбылі на Сардзінію каля 2000 г. да н.э., верагодна, з Іберыйскага паўвострава і/ці Цэнтральнай Францыі (магчыма, з імі звязана назва Балеарскіх астравоў незразумелай этымалогіі). Гай Салюстый Крысп лічыў іх выхадцамі з Паланцыі. Міф пра Норакса, сына Гермеса і Эрытэіды, авантурыста родам з Іберыі, верагодна, звязаны з прыбыццём балараў на Сардзінію.
Пліній Старэйшы, Страбон і Ціт Лівій згадваюць іх як адзін з найважнейшых народаў Сардзініі (нароўні з корсамі і іалаямі). Відаць, яны жылі ў пячорах у горных і ўрадлівых раёнах і здзяйснялі набегі ў прыбярэжныя вобласці. Паўсаній лічыць, што першапачаткова яны былі гандлярамі з Афрыкі і Іберыі, якія служылі Карфагену, а іх назва азначае «бежанцы».
Норакс
Норакс (Νώραξ, Norax) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі сын Гермеса і Эрыфіі, дачкі велікана Герыёна.
Паводле Паўсанія, Норакс узначаліў ібераў, вывеў калонію на Сардзінію, дзе заснаваў найстаражытнейшы на востраве горад Нора. Гай Юлій Солін у сачыненні «Пра цуды свету» ўслед за Паўсаніем піша, што Норакс — эпанім Норы, дадаючы, што Нора была калоніяй Тартэса. Згадваецца таксама ў сачыненнях Салюстыя і Соліна.
Археалагічна прысутнасць ібераў у Норы не засведчана, аднак у тэксце «нарыйскай стэлы» — каменя з фінікійскім надпісам IX—VIII стагоддзя да н.э., ёсць згадка Тартэса (Таршыша), што паказвае на магчымыя сувязі фінікійскіх паселішчаў у Іспаніі з Сардзініяй.
Свята-Крыжаўзвіжанская капліца (Ленін)
Свята-Крыжаўзвіжанская капліца — драўляная праваслаўная капліца ў аграгарадку Ленін Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца на могілках. Пабудавана ў 1870-я гадах з дрэва ў гонар вызвалення сялян ад прыгону.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Капліца вырашана цэнтрычным чатырохгранным аб'ёмам, шатровы дах якога завершаны маляўнічым 5-купаллем (цыбулепадобныя галоўкі). Франтальны фасад вылучаны арачным праёмам увахода, над якім прафіляваны карніз выгінаецца ў кілепадобную арку з круглай разеткай у тымнапе.
Музей Пярэдняй Азіі
Музей Пярэдняй Азіі (Vorderasiatisches Museum Berlin) — адзін з найвядомых археалагічных музеяў свету. Размешчаны на Музейным востраве на рацэ Шпрэе ў цэнтры Берліна, на першым паверсе паўднёвага крыла Пергамскага музея ў Берліне.
Гісторыя калекцыі
Музей мае 14 зал агульнай выставачнай плошчай звыш 2000 кв. метраў, дзе экспануюцца археалагічныя знаходкі, сабраныя нямецкімі экспедыцыямі ў Пярэдняй Азіі. Узрост экспанатаў — ад 8 тыс. гадоў (6 тысячагоддзе да н.э.) да пачатку эпохі заваявання Блізкага Усходу мусульманамі. Галоўным чынам тэрыторыя, на якой сабраны экспанаты, адпавядае цяперашнім Іраку, Сірыі і Турцыі; малаважная колькасць — з сумежных краін.
Пачынаючы з эпохі неаліту, тут прадстаўлены ўзоры культуры Шумера, Вавілона, Асірыі і рэгіёнаў паўночнай Сірыі — усходняй Анатоліі. У аснове калекцыі — знаходкі, зробленыя падчас раскопак Урука, Шурупака, Ашура, Хатуша, Тэль-эль-Амарны, Тэль-Халафа (Гузана), Сам-аля, Тапрах-кале і горада Вавілона. Таксама прадстаўлены наступныя раскопкі ў Німруде, Ніневіі, Сузах і Персепаля. У гэтых экспанатах прадстаўлены ўзоры культур шумераў, акадцаў, вавіланян, асірыйцаў, хетаў і арамеяў.
Крыніцай паступлення экспанатаў былі знаходкі археалагічных экспедыцый, якія арганізоўвала Нямецкае Усходняе таварыства (Deutsche Orient-Gesellschaft). Для прыёму гэтых экспанатаў у 1899 годзе ў Каралеўскім музеі быў адкрыты Аддзел Пярэдняй Азіі. Першапачаткова гэтыя знаходкі паступалі на захоўванне ў музей кайзера Фрыдрыха (Kaiser-Friedrich-Museum, цяпер Музей Бодэ), дзе яны былі адкрыты для агульнага агляду да 1929 года, пакуль у 1930 годзе не адкрыўся Пергамскі музей.
Падчас другой сусветнай вайны калекцыя не панесла сур'ёзных страт. У 1953 годзе калекцыя музея Пярэдняй Азіі адкрылася зноў. У 1958 годзе Савецкі Саюз перадаў ураду Германскай дэмакратычнай рэспублікі некаторыя экспанаты, раней вывезеныя ў СССР у адпаведнасці з рэстытуцыяй па выніках вайны.
Калекцыя
Найбольшую цікавасць у калекцыі ўяўляюць Вароты Іштар і элементы Дарогі працэсій у Вавілоне, якая прылягала да іх, рэшткі Вавілонскай вежы, фрагменты храмаў Эаны і Інаны, пабудаваных царом Караіндашам ва Уруку, фрагменты троннай залы Навухаданосара II. Апроч гэтага, музей з'яўляецца буйным сховішчам формаў для пячатак, цыліндрычных пячатак і клінапісных таблічак.
Музей разам з іншымі вядомымі сховішчамі з'яўляецца сузаснавальнікам таварыства «Саюз аматараў старажытнасцей Музейнага вострава ў Берліне» (Verein der Freunde der Antike auf der Museumsinsel Berlin e. V.), пры дапамозе якога ён падтрымлівае сувязі з іншымі гарадскімі сховішчамі экспанатаў, якія адносяцца да Пярэдняй Азіі. Плануецца стварыць цэнтральнае сховішча для гэтых калекцый у раёне Берліна Фрыдрыхсхаген.
Харошаўка (Добрушскі раён)
Харо́шаўка (, Хорошевка) — вёска ў Добрушскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кармянскага сельсавета.
BMW Dixi
Dixi – першы легкавы аўтамабіль, зроблены нямецкай кампаніяй БМВ.
Гісторыя
Dixi быў брэндам аўтамабіляў Automobilwerk Eisenach (Айзенахскі аўтамабільны завод), пачынаючы з 1904 года. У складаных эканамічных умовах 1920-х гадоў кампаніі было цяжка прадаваць свае мадэлі 6/24 і 9/40. Таму вытворца вырашыў увайсці на рынак малых аўтамабіляў, і ў 1927 годзе падпісаў ліцэнзійнае пагадненне з Austin Motor Company на вытворчасць варыянта Austin 7. Была ўзгоднена гадавая вытворчасць у колькасці 2000 машын, і Dixi заплацілі Осціну роялці за кожны аўтамабіль.
Першыя 100 аўтамабіляў былі пастаўлены Осцінам у выглядзе машынакамплектаў, і ўжо ў снежні 1927 года першы з афіцыйных аўтамабіляў вытворчасці Дыксі, DA-1 3/15PS, зышоў з вытворчай лініі. Скарачэнне DA абазначала Deutsche Ausführung, што перакладаецца як Нямецкая версія; лічбы 3/15 паказвалі ўзровень падаткаабкладання і колькасць конскіх сіл. Акрамя таго, што ён быў з левым рулём і быў сабраны з дапамогай метрычнага крапяжу, аўтамабіль быў амаль ідэнтычны Austin. Былі даступныя купэ, родстар, турынг, і седан з некалькімі шасі, якія збіраліся знешнімі вытворцамі кузаваў. Большасць машын пакінулі фабрыку ў кузаве турынг.
Жадаючы пачаць вытворчасць аўтамабіляў, BMW набылі Automobilwerk Eisenach ў 1928 годзе і з ім права на вытворчасць машын Dixi. Напачатку аўтамабілі выпускаліся пад маркай BMW Dixi, але ў 1929 годзе назва Dixi была прыбрана, калі DA-1 быў заменены на злёгку абноўленую версію, аўтамабіль BMW 3/15 DA-2.
Поўнач АФК
Каманды
На дадзены момант у дывізіён ўваходзяць чатыры каманды - Балтымар Рэйвенс, Цынцынаці Бенгалс, Кліўленд Браўнс, Пітсбург Стайлерз.
Пякельнікі
Пякельнікі — у беларускай міфалогіі нячысцікі, якія жывуць у Пекле і катуюць грэшныя душы.
Апісанне
Мелі напалову сабачы, напалову казіны выгляд. Скура тонкая, без поўсці, доўгі хвост і прамыя рогі, заўсёды пакрытыя сажай. У змроку пекла жудасна вылучаліся іх белыя бялкі вачэй, зубы, доўгія іклы. Пякельнікі палівалі грэшныя душы смалой і серай, якая лілася ў іх з рота і ноздраў. Аднастайная праца і адсутнасць вольнага жыцця зрабілі іх жорсткімі і бязлітаснымі. Спачатку яны былі звычайнымі нячысцікамі і жылі на зямлі, але з-за сваёй нездатнасці (дурасці, слабасці, старасці) былі сасланы Люцыпарам (галоўным чортам) ў Пекла. З цягам часу іх аблічча прыстасавалася да жыцця пад зямлёй: поўсць апала, замест капытоў вырасці хваткія кіпцюры, у іх жалудках вокамгненна расплаўляліся камні. Прычым пякельная праца ім не падабалася: каб яны наперад ведалі, што трапяць у Пекла, то прыклалі б усе намаганні, каб таго пазбегнуць.
Penicillium adametzii
Penicillium adametzii грыбоў роду.
Аляксандр Іванавіч Зіменка
Аляксандр Іванавіч Зіме́нка (нар., ) — беларускі мастак.
Скончыў у 1970 годзе Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут. Адзін са стваральнікаў і галоўны мастак (з 1995) выдавецтва «Панграф».
Захад АФК
Заходні дывізіён Амерыканскай футбольнай канферэнцыі (скарочана часцей за ўсё называецца Заходні АФК) - адзін з чатырох дывізіёнаў Амерыканскай футбольнай канферэнцыі, якая ў сваю чаргу з'яўляецца часткай Нацыянальнай футбольнай лігі. Дывізіён быў утвораны ў 1960 годзе, як Заходні дывізіён АФЛ, пасля аб`яднання нацыянальнай і амерыканскай ліг у 1970 годзе, дывізіён стаў часткай АФК.
Аляксандр Іванавіч Зіменка
Творчасць
Сярод твораў у кераміцы: кампазіцыі «Злыя каралі» (1975), «Гартаючы старонкі кніг Якуба Коласа» (1982), «Песня травы» (1996), рэльефы «Напалм» (1976), «Беларускія спартыўныя гульні» (1979), трыпціх «Свет Міколы Гусоўскага» (1980). Аформіў інтэр'еры будынкаў беларускага аддзялення расійскага інфармацыйнага агенцтва «Навіны» (1971, рэльефы), будынка ЦК КПБ (1976, цяпер рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь; паркеты, люстры, дэкаратыўныя агароджы), рэстарана «Беларусь» у Брэсце (1979; манументальная размалёўка «Паляванне ў Белавежскай пушчы»). Стварае дызайн каштоўных папер, манет, марак, памятных медалёў. Працуе таксама ў жывапісе («Партрэт Казіміра Малевіча», «Гарадскі раманс», абедзве 1992).
Аформіў кнігі «Садружнасць незалежных дзяржаў», «Сядзібны партрэт Беларусі XVII — першай паловы XIX ст. са збораў Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь» (1996, абедзве з Дз. Бяліцкім).
Гладун
Гладу́н, Грыжная трава (Herniaria) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны з кароткім галінастым сцяблом вышынёй 5—20 см. Лісце простае, падоўжана-эліптычнай формы. Кветкі дробныя, жаўтавата-зялёнага або белага колеру, у пазухах верхніх лістоў. Плод — аднанасенны арэшак (каробачка ).
Арэал
Налічвае каля 30 відаў, пашыраных на тэрыторыі Паўночнай і Паўднёвай Афрыкі і Еўразіі.
Значэнне і выкарыстанне
Лекавыя, дэкаратыўныя і інсектыцыдныя расліны. Ядавітыя. Утрымліваюць кумарын і сапаніны.
Старая Еўропа
Старая Еўропа (англ. Old Europe) — тэрмін, які ў 1974 г. увяла ў абарот Марыя Гімбутас для абазначэння даіндаеўрапейскай Еўропы часоў энеаліту. З яе пункта гледжання, балканскія, мальтыйскія і цэнтральнаеўрапейскія культуры размаляванай керамікі ўяўлялі сабой міралюбнае аграрнае грамадства з элементамі матрыярхату, якое пачытала розных багінь, з развітым культам урадлівасці (у міжземнаморскіх народаў — быка).
Характарыстыкі
У адрозненне ад мегалітычных культур ускраін Еўропы (гл. дакельцкае насельніцтва Заходняй Еўропы), народы «Старой Еўропы» не пакінулі пасля сябе такіх грандыёзных помнікаў, як Стоўнхэндж. Аднак пра іх культуру і рэлігію ўсёткі можна меркаваць як па археалагічных даных (асноўныя культуры — Трыполле, Вінча, Лендэль, лейкападобных кубкаў), так і па гістарычных сведчаннях пра народы, якія меркавана прадстаўляюць даіндаеўрапейскі этнічны субстрат (мінойцы, сікулы, іберы, баскі, лелегі, пеласгі).
Уздзеянне народаў Старой Еўропы на культуру індаеўрапейцаў адрозніваецца ў залежнасці ад рэгіёна. У класічнай антычнасці водгаласамі Старой Еўропы лічацца культы багінь (Багіня са змеямі, Афрадыта, Дэметра), шанаванне быкоў на Крыце (гл. Мінатаўр, таўракатапсія, лабрыс) і ў Іберыі, талерантнае стаўленне да сужыцця асоб аднаго пола (гл. гомасексуальнасць у Старажытнай Грэцыі).
Жыхары Старой Еўропы не ведалі ганчарнага круга і кола. У адрозненне ад індаеўрапейцаў, якія сяліліся ў «полісах» на ўмацаваных месцах накшталт узгоркаў, яны жылі ў сёлах на раўнінах невялікімі паселішчамі (на Балканах існавалі населеныя пункты, разлічаныя на 3000-4000 жых.) Гімбутас меркавала, што рэліктавым астраўком іх мовы і культуры застаецца Басконія:
Няма ніякага сумневу, што баскі — жывыя стараеўрапейцы, традыцыі якіх ідуць прама з часоў неаліту. Шматлікія аспекты стараеўрапейскай культуры — шанаванне багінь, месяцавы каляндар, атрыманне спадчыны па жаночай лініі і вядзенне жанчынамі сельскай гаспадаркі — захоўваліся ў Краіне Баскаў аж да XX стагоддзя.
Да канца жыцця Гімбутас прыйшла да вельмі спрэчных высноў, што плямёны Старой Еўропы размаўлялі на адным дыялекце і нават выкарыстоўвалі пісьмо (гл. тэртэрыйскія надпісы).
Гімбутас была пераканана, што ў IV тыс. да н.э. канец Старой Еўропе паклалі ўварванні ваяўнічых стэпавікоў-індаеўрапейцаў (курганная гіпотэза). Тады плямёны Старой Еўропы былі знішчаны або асіміляваны індаеўрапейцамі, а культ быка змяніўся культам каня.
Культ Багіні
Адным з ключавых становішчаў вучэння Гімбутас пра стараеўрапейцаў было панаванне на Блізкім Усходзе і ў Міжземнамор'і з часоў палеаліту культу Трыадзінай багіні, які дажыў да класічнай антычнасці ў форме Элеўсінскіх містэрый.
Паводле меркавання Гімбутас, галоўная багіня Старой Еўропы ўспрымалася як адзінства трох іпастасяў, якія сімвалізавалі:
Успрыманне
Вучэнне Гімбутас не атрымала падтрымкі ў навуковай супольнасці. Апаненты паказваюць на шэраг дапушчаных ёю спрашчэнняў і абагульненняў, а таксама на настальгічную ўтапічнасць рамантычнай ідэалізацыі стараеўрапейцаў у рэчышчы сучаснага фемінізму.
Разам з тым канцэпцыя «Старой Еўропы» была падхоплена экафемісцкімі групамі, якія склалі т.зв. «рух Багіні». Гімбутас была празвана «хроснай маці» гэтага кірунку ў неаязычніцтве. Нароўні з «Белай багіняй» Р. Грэйвса яе сачыненні ляглі ў аснову культу Трыадзінай багіні ў вікан.
Канцэпцыю Гімбутас пра сутыкненне мірнага даіндаеўрапейскага матрыярхальнага грамадства з ваяўнічым патрыярхальным індаеўрапейскім прапагандавала амерыканская пісьменніца-феміністка і антраполаг Рыяна Айслер у кнізе-бэстсэлеры «Кубак і меч».
Балтымар Рэйвенс
Балтымар Рэйвенс (Baltimore Ravens) - прафесійная каманда па амерыканскім футболе з амерыканскага города Балтымар, Мэрыленд. Каманда выступае ў Паўночным Дывізіёне Амерыканскай Футбольнай Канферэнцыі Нацыянальнай Футбольнай Лігі. Каманда была заснавана ў 1996 годзе.
Дасягненні
Пераможца канферэнцыі (2)
Пераможца дывізіёна (4)
Кругавец-Калініна
Кругаве́ц-Калі́ніна, (, Круговец-Калинино), да 1932 г. Кругавец  — аграгарадок у Добрушскім раёне Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Кругавец-Калінінскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 25 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад Добруша, за 83 км ад Гомеля. Праз аграгарадок пралягае аўтамабільная дарога.
Нью-Ёрк Джэтс
Нью-Ёрк Джэтс (New York Jets) - прафесійная каманда па амерыканскім футболе з амерыканскага города Іст-Ратэрфорд, Нью-Джэрсі. Каманда выступае ў Усходнім Дывізіёне Амерыканскай Футбольнай Канферэнцыі Нацыянальнай Футбольнай Лігі. Каманда была заснавана ў 1960 годзе.
Дасягненні
Чэмпіён лігі (1)
Пераможца канферэнцыі (0)
Пераможца дывізіёна (4)
Беларускі вучнёўскі саюз
Беларускі вучнёўскі саюз (БВС) — незалежная вучнёўская арганізацыя, дзейнічала ў 1989—1990 гг. у Мінску.
Гісторыя
Удзельнікі арганізацыя дапамагалі беларускамоўным класам, удзельнічалі ў падрыхтоўцы першага беларускамоўнага дзіцячага летніка «Грунвальд». З вучнёўскага саюза выйшаў шэраг вядомых людзей: Мікола Гракаў (перакладчык, дыякан Рымска-Каталіцкай Царквы), Грушэцкi Алег (пісьменнік), Антон Кузміч (перакладчык), Вольга Харламава (палітолаг), і іншыя.
Мэты арганізацыі
Арганізацыя выступала за дэмакратычнае аднаўленне беларускай школы і аб’ядноўвала аднадумцаў сярод вучняў старэйшых класаў і навучэнцаў ПТВ.
БВС выступаў за выхаванне нацыянальнай свядомасьці вучнёўства, дамагаўся надання вучням старэйшых класаў рэяльнай магчымасці ўдзелу ў кіраванні школай.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Лемяшэвічы)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Лемяшэвічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1872 — 1881 гг. з дрэва архітэктарам Вайковічам.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства з рысамі рэтраспектыўна-рускага стылю. Складаецца з кубападобнага цэнтральнага зруба, да якога далучаюцца прамавугольныя бабінец, бакавыя прыдзелы і апсіда. У прасторавай кампазіцыі пануе трох'ярусная шатровая званіца і цэнтальны зруб, накрыты чатырохсхільным дахам з какошнікамі і шлемападобным купалам у завяршэнні чацверыковага барабана.
Інтэр'ер
Абраз «Цуд Мікалая, які ратуе тапельцаў». Выкананыя з саломкі царскія вароты іканастаса канца 18 ст., якія зараз захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.
Свята-Георгіеўская царква (Лепель)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у г. Лепель Віцебскай вобласці.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў 1900 годзе з цэглы. Прыпісная да царквы ў імя святой мучаніцы Параскевы Пятніцы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Вырашана кампактным прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам, завершаным па цэнтры цыбулепадобным купалам на васьмігранным барабане. Фасад крапаваны трайной аркатурай уваходнага праёму і бакавых нішаў, размежаваных кароткімі паўкалонкамі-дынькамі і аб’яднаных злучанымі арачнымі архівольтамі. Бакавыя фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі, аб’яднанымі гарызантальнай цягай з арачнымі архівольтамі над імі. Цаглянай муроўкай выкладзены карнізы і рэльефныя крыжы.
Энотр
Эно́тр (Οἴνωτρος) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Малодшы сын цара Аркадыі Лікаона. Пераправіўся на караблях у Італію за 17 пакаленняў да Траянскай вайны і стаў валадарыць у вобласці, названай Энатрыя, у Аўзанійскага заліва. Па яго імі народ названы энотрамі.
Энатрыя
Энатры́я (грэч. Οἰνωτρία, Oenotria — літаральна «краіна, багатая на вінаграднікі») — гістарычная вобласць на паўднёвым захадзе Італіі, які прылягае да Сіцыліі. Пазней вядомая пад імем Вялікай Грэцыі.
Паводле падання была населена нашчадкамі Энотра. Падчас грэчаскай каланізацыі на тэрыторыі Энатрыі быў пабудаваны горад Элея. У V стагоддзі да н.э. Энатрыя зведала нашэсце самнітаў. Паводле версіі старажытных аўтараў, Энатрыя — гэта старажытная назва Італіі, паколькі Італ — гэта цар энотраў.
Флавій Север
Фла́вій Вале́рый Севе́р (Flavius Valerius Severus), часам таксама званы ў рымскай гістарыяграфіі як Север II, — рымскі імператар як цэзар у 305—306 гадах, як аўгуст у 306—307 гадах.
Флавій Север насіў наступныя тытулы: цэзар — з 1 мая 305 года, аўгуст — з 25 ліпеня 306 года. Уладу трыбуна атрымаў з 1 мая 305 года.
Паходжанне і прызначэнне цэзарам
Радзімай будучага імператара Флавія Валерыя Севера была Ілірыя. Вядома, што ён быў нешляхетнага паходжання. Север быў прыяцелем імператара Галерыя. Да прыходу да ўлады ён служыў у арміі, па ўсёй бачнасці, на камандных пасадах.
Калі 1 мая 305 года заснавальнікі імператары Дыяклетыян і Максіміян адракліся ад прастола, Галерый і Канстанцый I Хлор сталі заміж іх новымі аўгустамі. Як расказвае, у Галерый прапанаваў Дыяклетыяну прызначыць новымі цэзарамі Севера і свайго пляменніка Максіміна Дазу. Тот пагадзіўся, хоць разумеў, што гэтыя людзі не падыходзяць для кіравання дзяржавы. Тады Галерый адправіў Севера да Максіміяна ў Медыялан, каб той абвясціў яго цэзарам.
На наступны дзень Дыяклетыян сабраў салдат і абвясціў, што адмаўляецца ад імператарскай улады. Усе яны не сумняваліся, што ён абвесціць цэзарам сына Канстанцыя Канстанціна. Аднак раптам Дыяклетыян кажа, што цэзарамі стануць Север і Максімін. Легіянеры падумалі, што Канстанцін змяніў імя, аднак Галерый вывеў замест яго на ўсеагульны агляд Максіміна.
Север прыняў імёны Флавія (стаў, такім чынам, лічыцца прыёмным сынам Канстанцыя) і Валерыя (як прыёмны член дынастыі Дыяклетыяна). Да яго ўладанняў адышлі Італія і Афрыка. Апроч таго, пад кантроль Севера перайшла яшчэ і Панонія, якая да гэтага адносілася да ўладанняў Галерыя. Галерый не быў супраць такога перадзелу па прычыне таго, што Север, як і яго ўласны цэзар Максімін Даза, цалкам знаходзіўся пад яго ўплывам. Такім чынам, Канстанцый Хлор і Север кіравалі захадам Рымскай імперыі, а Галерый і Максі-мін — усходам.