cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Елісавецінскі манастыр (Мінск)
Звальненні па палітычных матывах
Працоўная група «Хрысціянская візія» Каардынацыйнай рады Беларусі паведамляла пра выпадкі палітычнага ціску на клір і супрацоўнікаў манастыра падчас сацыяльна-палітычнага крызісу ў Беларусі пасля прэзідэнцкіх выбыраў у жніўні 2020 г. На агульным сходзе манастыра 18 жніўня 2020 г. яго духоўнік а. Андрэй Лемяшонак выступіў у падтрымку Аляксандра Лукашэнкі, патлумачыў пратэсты ў краіне змовай супраць Рускай Праваслаўнай Царквы і папярэдзіў, што пры Святлане Ціханоўскай у Беларусі будуць гейпрайды і аднаполыя шлюбы. Ён заявіў, што ў людзей, датычных да манастыра, - адна пазіцыя адносна падзей у Беларусі, а каму гэта не падабаецца, іх ніхто не трымае ў манастыры. Згодна гэтых паведамленняў, значная колькасць супрацоўнікаў былі звольнены або пакінулі свае пасады на працягу некалькіх месяцаў пасля сходу. У прыватнасці, быў звольнены Віталій Леановіч, спецыяліст па забеспячэнні.
Манастыр спыніў супрацоўніцтва з акторам Аляксандрам Ждановічам пасля яго затрымання АМАП ам 8 лістапада 2020 г. і арышту на дзевяць содняў. Ждановіч быў затрыманы пасля таго, як, з крыжом у руках, звярнуўся да супрацоўнікаў АМАПу не крычаць на жанчыну на вуліцы. Актор быў шматгадовым прыхажанінам манастыра. Манастыр абверг паведамленні пра палітычна-матываваныя звальненні, у тым ліку спыненне супрацоўніцтва з Аляксандрам Ждановічам.
Слонімскі лесапільны завод
Слонімскі лесапільны завод — прадпрыемства, якое дзейнічала ў горадзе Слоніме ў 1896—1946 гадах. Вырабляў дошкі, брусы. У 1913 годзе меў паравую машыну. На заводзе працавала каля 50 чалавек.
Дабрынскі сельсавет
Назву Дабры́нскі сельсавет маюць:
Баі за аэрапорт Беніна
Баі за аэрапорт Беніна — баі за авлоданне аэрапортам Беніна падчас грамадзянскай вайны ў Лівіі, што доўжыліся са жніўня па кастрычнік 2014 года паміж Саветам шуры рэвалюцыянераў Бенгазі пры падтрымцы іншых экстрэмісцкіх фундаментальных груп, такіх як Ансар аль-Шарыя, і Лівійскай нацыянальнай арміі на чале з генералам Халіфам Хафтарам.
Чэрвень — ліпень
У перыяд з чэрвеня 2014 года па ліпень 2014 года ўзброены сход імені імя Сара Шуры Бенгазскіх рэвалюцыянераў пачаў штодзённа здзейсняць напады на ваенныя базы і штабы ўнутры горада Бенгазі, якія належалі байцам Хафтара. Гэта прымусіла ЛНА выйсці з горада. Падраздзяленням удалося перагрупавацца ў прыгарадзе Беніна (15 км на ўсход ад Бенгазі) і ўзяць аэрапорт у якасці галоўнага штаба для пачатку далейшых аперацый і барацьбы з групамі апалчэнняў у горадзе.
Да канца ліпеня 2014 года сілы Савета Шуры цалкам адваявалі горад Бенгазі ў Лівійскай нацыянальнай арміі, а Махамед аль-Захаві, лідар Ансара аль-Шарыя і камандзір Савета Шуры, абвясціў у Бенгазі «Ісламскі Эмірат» і паабяцаў перакінуць усе свае сілы на Беніну і выбіць з аэрапорта Лівійскую нацыянальную армію.
Жнівень — кастрычнік
У пачатку жніўня Савет Шуры бенгазскіх рэвалюцыянераў рушыў у бок Беніна і пачаў поўнамаштабнае наступленне на аэрапорт, спрабуючы захапіць яго. Аднак апалчэнцы былі неадкладна адкінуты на мост Сідзі-Фарадж пасля таго. У сярэдзіне жніўня Лівійская нацыянальная армія правяла моцныя авіяўдары па байцам Шуры, размешчаным пад мостам Сідзі-Фарадж, падчас чаго загінула сотні байцоў.
У пачатку верасня тэрарыст-смяротнік здолеў уехаць на пазіцыі ЛНА пад мостам Беніна (некалькі сотняў метраў ад аэрапорта) і падарваўся. Падчас здарэння загінулі 12 салдат. Пасля выбуху Савет Шуры Бенгазскіх рэвалюцыянераў неадкладна паспрабаваў прасунуцца ў аэрапорт, але зноў паветраную гавань захапіць не ўдалося, бо салдаты, якія размясціліся на мосце Беніна і ў бліжэйшых будынках у гэтым раёне, аказалі моцны супраціў, забіўшы па меншай меры 60 байцоў Савета і прымусіўшы іх адступіць да моста Сідзі-Фарадж.
У пачатку кастрычніка ЛНА пачала атакаваць гэты мост. Пасля цэлых сутак бою, прыхільнікі Хафтара ўзялі пазіцыі праціўніка, забіўшы 150 байцоў апалчэння Савета Шуры. Сама нацыянальная армія страціла 17 салдат. Сілы Савета Шуры Бенгазскіх рэвалюцыянераў пачалі пакідаць наваколле аэрапорта Беніна. У гэты момант ВПС ЛНА правялі бамбардзіроўку раёна. Пад бомбамі загінуў Махамед аль-Захаві. Нягледзячы на ​​шматлікія спробы Савета Шуры перагрупаваць і аднавіць атаку на аэрапорт зноў, войскі Хафтара ўтрымлівалі свае пазіцыі.
Наступствы
Да 15 кастрычніка Лівійская нацыянальная армія прасунулася і здолела адціснуць Савет Шуры Бенгазскіх рэвалюцыянераў у цэнтр горада, што прывяло да пачатку новай бітвы за Бенгазі.
Дабрамыслі (Лёзненскі раён)
Дабрамы́слі (, Добромысли) — аграгарадок у Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці, на рацэ Чарніца. Адміністрацыйны цэнтр Дабрамыслінскага сельсавета. Знаходзяцца за 14 км ад мястэчка і чыгуначнай станцыі Лёзна, на аўтамабільнай дарозе Лёзна — Арэхаўск.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра мястэчка Дабрамыслі датуецца 1749. Паселішча ўвайходзіла ў склад Віцебскага павета Віцебскага ваяводства.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Дабрамыслі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Аршанскім павеце Магілёўскай губерні. На мяжы XIX—XX стст. у мястэчку дзейнічалі царква і яўрэйская малітоўная школа, працавала народнае вучылішча (з 1875).
1 студзеня 1919 згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Дабрамыслі ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 Дабрамыслі вярнулі БССР, дзе яны сталі цэнтрам сельсавета. Статус паселішча панізілі да вёскі.
Карлавіцкі кангрэс (1698—1699)
Карлавіцкі кангрэс 1698—1699 — перагаворы аб міры паміж краінамі — удзельніцамі «Свяшчэннай лігі» (Аўстрыя, Венецыянскай рэспублікай, Рэч Паспалітая, Расія) і Атаманскай Портай (Турцыя) пры пасрэдніцтве Англіі і Рэспублікі Злучаных правінцый у мястэчку Карлавіцы (цяпер г. Срэмскі-Карлаўцы, Сербія). Адбыўся ва ўмовах шэрагу ваенных паражэнняў Турцыі ў аўстра-турэцкіх войнах XVI—XVIII ст. і польска-турэцкіх войнах XVII ст. У выніку перагавораў падпісаны 3 асобныя двухбаковыя мірныя дагаворы.
Паводле дагавора ад 16 студзеня 1699 г. Рэч Паспалітая атрымала часць Правабярэжнай Украіны і Падолію з крэпасцю Камянец-Падольскі, вярнула Турцыі 6 раней занятых малдаўскіх гарадоў (Сарокі, Сачава і іншыя).
Паводле дагавораў ад 26 студзеня 1699 г. Аўстрыя атрымала Цэнтральную Венгрыю, Сяміграддзе (Трансільванію), Бачку (вобласць паміж рэкамі Ціса і Дунай), большую частку Славоніі і вярнула Турцыі правінцыю Тэмешва на р. Ціса.
Да Венецыі адышлі паўвостраў Марэя, 6 крэпасцей у Далмацыі і шэраг Іанічных астравоў.
NGC 5665
NGC 5665 (іншыя абазначэнні — UGC 9352, IRAS14299+0817, MCG 1-37-24, Arp 49, ZWG 47.84, VV 412, KUG 1429+082, PGC 51953) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Федэрацыя незалежных прафсаюзаў Расіі
Федэрацыя незалежных прафсаюзаў Расіі (: ФНПР) — расійскае аб'яднанне прафсаюзаў. ФНПР была створана ў 1990 годзе як незалежная ад савецкай дзяржавы і альтэрнатыўная УЦСПС арганізацыя. Федэрацыя незалежных прафсаюзаў Расіі з'яўляецца членам Міжнароднай канфедэрацыі прафсаюзаў і супрацоўнічае з Міжнароднай арганізацыяй працы. У склад ФНПР уваходзяць 45 агульнарасійскіх прафсаюзаў.
Дабрынь
Назву Дабры́нь маюць:
Губа яловая
Губа яловая, Каранёвая губка (Heterobasidion annosum) — грыб, базідыяміцэт сямейства.
Назва
Упершыню від апісаны ў 1821 Эліясам Фрысам, пад назвай Polyporus annosum. У 1874 нямецкі лесавод Тэадор Гартыг звязаў грыб з хваробамі хваёвых і пераназваў яго ў Heterobasidion annosum, гэта назва зараз і ўжываецца для абазначэння віду
Біялагічнае апісанне
Пладовае цела грыба шматгадовае, разнастайнай і часта няправільнай формы: ад капытападобнай і раковінападобнай да распасцёртай або распасцёрта-адагнутай. У папярочніку пладовае цела ад 5 да 15 см і таўшчынёй да 3,5 мм. Паверхня канцэнтрычна пакрыта барознамі, пакрытая тонкай светла-бурай або шакаладна-бурай скарынкай.
Экалогія і распаўсюджванне
Каранёвая губка распаўсюджана на тэрыторыі Паўночнага паўшар’я (Паўночная Амерыка і Еўразія). З’яўляецца эканамічна значным патагенных грыбом прыблізна 200 розных відаў хваёвых і крепкоствольных лісцяных парод з 31 роду. Грыб паражае пароды родаў — піхта, клён, лістоўніца, яблыня, хвоя, елка, таполя, груша, дуб, секвоя і тсуга; часцей за ўсё сустракаецца на голасемянных.
Інфравідавыя таксоны
Формы :
Жызнава
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
30 кастрычніка 2009 года вёска перададзена ў склад Сцешыцкага сельсавета, пасля ліквідацыі якога 28 мая 2013 года зноў вернута ў склад Даўгінаўскага сельсавета.
Франопаль (Іванаўскі раён)
Франо́паль (, Франополь) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рудскага сельсавета.
Перламутраўка Фрыга
Перламутраўка фрыга (Boloria frigga ці Clossiana frigga) — насякомае атраду лускакрылыя (Lepidoptera), сямейства німфаліды (Nymphalidae).
Апісанне
Размах крылаў 34-37 мм. Асноўны тон афарбоўкі чырванавата-вохрысты. На крылах невялікія круглыя чорныя плямы, уздоўж краю крылаў і ў прыкаранёвай частцы ломаныя лініі, цёмныя ўчасткі. Знізу пярэднія крылы святлейшыя, заднія крылы чырвона-карычневыя ў прыкаранёвай частцы, з ломанай перавяззю з белых і жоўтых плям пасярэдзіне. На вонкавай частцы крылаў шырокая вохрыстая перавязь з ружавата-фіялетавым адлівам і радам слабавыражаных плям у вочкі.
Арэал
Тундра і тайга Еўразіі і Амерыкі, горы Алтая і Тарбагатая, Прыамур'е. У Беларусі выяўлены толькі на балотным масіве паблізу в.Блужа ў Пухавіцкім раёне.
Асаблівасці біялогіі
Від аселы. За год дае 1 пакаленне. Матылі лётаюць нядоўга — з другой паловы траўня да пачатку чэрвеня. Вусені кормяцца на марошцы і, напэўна, на іншых відах балотнай расліннасці. Зімуюць вусені.
Лукас ван Лейдэн
Лукас ван Лейдэн, Лука Лейдэнскі, Лукас Хюйгенс (нідэрл. Lucas van Leyden),  — ) — нідэрландскі жывапісец Паўночнага Рэнесансу і выбітны майстар разцовай гравюры, пры жыцці праславіўся за межамі роднай краіны, дзякуючы наватарскай і самабытнай творчасці.
Біяграфія
Вучыўся жывапісу спачатку ў свайго бацькі Хугэ Якабса (работы апошняга да цяперашняга часу не захаваліся), потым у Карнеліса Энгелбрэхтсена (адначасова з Артгенам ван Лейдэнам). Вельмі рана авалодаў мастацтвам гравюры і працаваў у Лейдэне і Мідэлбургу.
Карэл ван Мандэр паведамляе пра тое, што Лукас быў нястомным мастаком, які ў дзяцінстве раздражняў сваю маці, бо паліў шмат свечак, малюючы доўгія гадзіны пасля наступлення цемры. Таксама трывожыла яе, што, занадта шмат працуючы, сын падрываў сваё здароўе. Па словах ван Мандэра, яшчэ хлопчыкам ён меў зносіны з іншымі маладымі мастакамі, гравёрамі па шкле і ювелірамі. Як распавядае ван Мандер, за акварэль з выявай святога Хуберта Лукас атрымаў ад нейкага Ёхана ван Локхарста з Лейдэна (пам. у 1510 годзе) па 1 залатых флорынаў за кожныя са сваіх 12 гадоў. Пачаўшы працаваць прафесійна ў маладым узросце, ён, нягледзячы на ​​раннюю смерць, пакінуў значнае творчую спадчыну.
Дзе Лукас вывучаў мастацтва гравіравання, невядома. Матывы для сваіх гравюр і карцін ён браў, перапрацоўваючы іх, у Маркантоніа Раймондзі. Ён вельмі хутка стаў першакласным гравёрам: самы ранні з вядомых твораў Лукаса («Магамет і манах Сергій») датуецца 1508 годам. Гэтым жа годам датуецца атрыбутыруемая Лукасу ван Лейдэне карціна «Гульня ў шахматы», якая з’яўляецца адным з першых жанравых твораў у нідэрландскай жывапісу і змяшчае адзінае малюнак партыі ў кур’ерскія шахматы.
У 1522 годзе мастак ўступіў у гільдыю святога Лукі ў Антверпене, затым вярнуўся ў Лейдэн, дзе памёр у 1533 годзе.
Dyckia
Dyckia — род раслін сямейства, распаўсюджаных у Паўднёвай Амерыцы. Род названы ў гонар нямецкага батаніка.
Рот Фронт (прывітанне)
Рот Фронт (Rotfront ад Rote Front — чырвоны фронт) — інтэрнацыянальнае прывітанне; жэст: паднятая ў полузгібе (ці амаль прамая) рука (звычайна правая) з павернутым ад сябе сціснутым кулаком.
Dyckia
Лісце расліны вонкава нагадвае лісце алоэ, але не маюць характэрнай для алоэ горычы.
Віды адрозніваюцца даўжынёй, колерам, памерам і колькасцю шыпоў па краі ліста.
Віды роду — сукуленты, якія не патрабуюць частага і багатага паліву, растуць павольна нават пры добрым асвятленні.
Рот Фронт (прывітанне)
Гісторыя
Самую шырокую вядомасць прывітанне атрымала ва ўсім свеце як сімвал барацьбы з фашызмам у 1930-х гадах, асабліва ў час грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Жэст сімвалізаваў адзінства пралетарыяту ўсіх краін і гатоўнасць да канца змагацца за перамогу Інтэрнацыянала.
Dyckia
Размножваюць прадстаўнікоў роду ў асноўным атожылкамі ці насеннем.
Віды
Паводле інфармацыі базы даных The Plant List, род уключае 149 відаў. Некаторыя з іх:
Рот Фронт (прывітанне)
Гісторыя
Прывітанне было таксама вельмі распаўсюджана ў СССР сярод камсамольцаў, камуністаў і моладзі з канца 1920-х гадоў да заканчэння грамадзянскай вайны ў Іспаніі (1939 г.); таксама ўжываўся ў час Вялікай Айчыннай вайны (у прыватнасці, так віталі ўступленне Чырвонай Арміі баўгары ў верасні 1944 года і вязні нацысцкіх канцлагераў).
Пасля вайны жэст стаў нефармальным сімвалам многіх арганізацый вязняў нямецкіх канцлагераў. У Народнай Сацыялістычнай Рэспубліцы Албанія ён прымяняўся не толькі як партыйнае прывітанне, але таксама быў абавязковым ва ўзброеных сілах і ў піянерскай арганізацыі.
У цяперашні час жэст здабыў папулярнасць сярод леварадыкалаў.
Ушу
Ушу (у-шу) — традыцыйная кітайская сістэма ўдасканалення асобы; комплекс воінскіх дысцыплін. Падзяляецца на некалькі разнавіднасцей: аздараўленчае, традыцыйнае (сямейна-кланавае), баявое, ці ваеннае. Сюды ўваходзяць таксама цыгун, валоданне рознымі баявымі прыстасаваннямі і інш. Уключае шырокі набор фізічных практыкаванняў і прыёмы бою з рознымі відамі зброі ці без яе. Рэлігійна-філасофскай асновай ушу з'яўляюцца даасізм, будызм, канфуцыянства. У сучасны перыяд атрымала пашырэнне не толькі ў Кітаі, але і ў многіх іншых краінах свету. Міжнародная федэрацыя ушу заснавана ў 1990 і аб'ядноўвае звыш 40 краін (1999). Чэмпіянаты Еўропы па ушу праводзяцца з 1990, а чэмпіянаты свету - з 1991. У Беларусі існуе мноства секцый і таварыстваў ушу.
Дабрыца
Назву Дабрыца маюць:
Злачынства ў Лерыполі
Злачынства ў Лерыполі — забойства, здзейсненае 22—24 верасня 1939 года ў ваколіцах пасёлка Лерыпаль, у гміне Жыдомла Гродзенскага павета Беластоцкага ваяводства Польшчы. Ахвярамі сталі не менш за 11 польскіх ваенных пасяленцаў і адзін мінак; злачынцы – жыхары навакольных вёсак беларускай нацыянальнасці. Злачынства адбылося ва ўмовах анархіі і беззаконня, якія мелі месца на паўночна-ўсходніх тэрыторыях Польшчы ў першыя дні пасля савецкага ўварвання ў верасні 1939 года. Забойствы насілі прыкметы злачынстваў супраць чалавечнасці. У 1990-я гады пракуратура Рэспублікі Беларусь адмовіла ва ўзбуджэнні крымінальнай справы па іх справе з-за адсутнасці прыкмет злачынства.
Аляксандр Данілавіч Фадзееў
Аляксандр Данілавіч Фадзееў (1909 — ?) — беларускі медык.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 мая 1909 года ў сям’і селяніна. Скончыў Астраханскі медыцынскі інстытут у 1931 годзе.
Працаваў у Бабруйску з пачатку 1943 па сакавік 1948 года загадчыкам хірургічным аддзяленнем Бабруйскай гарадской бальніцы, а затым абласной бальніцай і галоўным хірургам вобласці. Яму прысвоена званне «Заслужаны ўрач БССР».
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны будынак бальніцы быў заняты немцамі пад ваенны шпіталь, а сама бальніца пераведзена ў будынак шпіталя, размешчанага на тэрыторыі Бабруйскай крэпасці. Хірургічная дапамога аказвалася па жыццёвых паказаннях. Хворыя паступалі ў бальніцу са сваімі пасцельнымі прыналежнасцямі, бялізнай і перавязачным матэрыялам. У гэтых цяжкіх умовах у шпіталі працаваў хірург Фадзееў Аляксандр Данілавіч, які меў сувязь з партызанамі і які дапамагаў ім.
Адольф Гітлер Уунона
Адольф Гітлер Уунона (Adolf Hitler Uunona; нар. 1956) — намібійскі актывіст і палітык. Атрымаў шырокую вядомасць як цёзка Адольфа Гітлера.
Кар’ера
У маладосці стаў членам, у тым ліку яе баявой арганізацыі —. Палітычную кар’еру пачаў як змагар з апартэідам у ПАР. Удзельнічаў у. З 2004 года некалькі разоў абіраўся саветнікам у акрузе Ампунджа на выбарах у Рэгіянальны савет Ашаны ў 2010 і 2015 гадах. У лістападзе 2020 года выйграў мясцовыя выбары ў Паўночнай Намібіі, набраўшы 1196 галасоў (85%).
Імя
Нямецкія імёны вельмі распаўсюджаны ў Намібіі. Гэта звязана з тым, што да Першай сусветнай вайны краіна была нямецкай калоніяй.
Пасля поспеху на выбарах 2020 года імя палітыка працягнула ўвагу міжнародных СМІ. Як заяўляў сам Уунона, бацька назваў яго ў гонар нямецкага фюрэра Адольфа Гітлера, так як не ведаў, кім быў гэты чалавек. Хлопчык даведаўся пра гісторыю свайго цёзкі толькі калі вырас. На публіцы палітык звычайна прадстаўляецца як Адольф або Адольф Уунона. Намібіец заяўляў, што не плануе мяняць сваё імя, бо яно ўжо захавалася ў многіх урадавых дакументах.
Эманацыя ва ўсходнім багаслоўі
Эманацыя («выцяканне, распаўсюджанне») — гэта вера, знойдзеная ў неаплатанізме, што прычына пэўных істот або станаў быцця складаецца ў перапаўненні сутнасці Бога ці іншых вышэйшых духоўных істот, у адрозненне ад асаблівага акта тварэння. Гэтае перапаўненне звычайна разумеецца ў нестацыянарным сэнсе як сталая прычынна-следчая сувязь, а не як падзея, якая выклікае з’яўленне сутнасці ў дадзены момант. Слова «эманацыя» можа ставіцца альбо да працэсу эманацыі, альбо да эмануемай рэчы.
Эквівалентныя паняцці сустракаюцца ў гнастыцызме і кабале (жыдоўскі містыцызм). Такая канцэпцыя сустракаецца толькі ў Грэка-Каталіцкай Царкве і ў праваслаўных. Па большай часцы гэты тэрмін адносіцца да візантыйскага багаслоўя.
Паняцце
Неаплатанічную канцэпцыю эманацыі можна параўнаць са сцвярджэннямі, зробленымі ўсходнім багасловам XIV стагоддзя Грыгорыям Паламой. Ён правёў адрозненне паміж сутнасцю і энергіямі Бога, сцвярджаючы, што Бог неспазнавальны ў сваёй сутнасці, але спазнаваем ў сваіх энергіях.
Палама ніколі не пералічваў энергіі Бога, але апісваў іх як спосабы, якімі Бог мог дзейнічаць у Сусвеце, і асабліва на людзей, ад святла, выходнага ад асобы Майсея пасля яго спаслання з гары Сінай, да святла, навакольнага Майсея, Іллю і Ісуса на гары Фавор падчас Перамянення Хрыста. Для Паламы энергіі Бога не былі аддзеленыя ад Бога, але «былі Богам». Аднак ідэя энергій была аддзеленая ад ідэі трох асоб Тройцы, адзінства трох асоб Тройцы, аб’яднаных трансцэндэнтнай сутнасцю Бога.
Грэка-каталіцкі і праваслаўны багаслоў-ісіхаст Мікіта Сціфат апісвае дзесяціразовую іерархію, якая можа быць раўналежная (як у кабалізме) ў дзесяць паслядоўных эманацый, вядомых як сфірот, так і неапіфагарыянцы вераць ў сілу першых дзесяці лікаў, выкладзенай Псеўда-Ямвліхам у «Тэалагумена арыфметыцы»:"Дэкада Мікіты Сціфата мае падабенства з дэкадамі абедзвюх папярэдніх тэорый (кабалізма і Піфагора), хоць яе нельга атаясаміць ні з воднай з іх. Яна сыходзяць каранямі ў канцэпцыю нябеснай іерархіі або канкатэнацыі, сфармуляванай святым Дыянісіем Арэапагітам."Гэтая іерархія ўяўляе сабой траістую структуру, кожны ўзровень якой складаецца з трох парадкаў або рангаў нябесных разумных істот, якія даюць у агульнай складанасці дзевяць такіх узаемазвязаных і ўзаемнаўдзельнічаючых парадкаў. Функцыя ніжэйшай з гэтых катэгорый, функцыя анёлаў, мае два аспекты. Першы складаецца ў тым, каб перадаць Боскую Ласку і прасвятленне, якія ён атрымаў ад Бога праз медытацыю запаведзяў вакол яго, запаведзей ніжэй яго, чалавечай запаведзі, які ў цэлым, такім чынам, уяўляе дзесятую запаведзь. Другі аспект складаецца ў тым, каб пераўтварыць чалавечы розум: «самае прыгожае з усіх дароў; які можа быць зроблены гэтай чалавечай запаведдзю, так што ён падымаецца ўверх і крок за крокам вяртаецца, зноў праз медытацыю нябеснай іерархіі, да стану яднання са сваёй чароўнай крыніцай і такім чынам дасягае абагаўлення. Гэтая падвойная медытацыя, сыходная і узыходзячая, складае цыклічны рух...».
Далей Псеўда-Дыянісій сцвярджае ў вершы 99 «Аб духоўным веданні», што «дзевяць нябесных сіл спяваюць хвалебныя гімны, якія маюць патройную структуру...» :
Лангонэ-аль-Сегрына
Лангонэ-аль-Сегрына (Longone al Segrino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 1697 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1109 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 22030. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fedele.
NGC 5665A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Манагуа
Манагуа (Managua) — сталіца і найбуйнейшы горад Нікарагуа; з’яўляецца таксама адміністрацыйным цэнтрам аднайменнага дэпартамента краіны. Насельніцтва — 1.817.000 чал. (2004).
Геаграфія
Горад знаходзіцца на захадзе краіны, на паўднёвым беразе возера Манагуа.
Гісторыя
Манагуа быў заснаваны іспанцамі на месцы індзейскага паселішча, вядомага з XVI стагоддзя. У 1855 годзе горад стаў сталіцай краіны. На працягу сваёй гісторыі горад неаднаразова пакутаваў ад стыхійных бедстваў: ў 1876 годзе здарылася наймоцная паводка; ў 1885, 1931 і 1972 гадах. адбываліся разбуральныя землятрусы, у 1936 годзе выбухнуў моцны пажар.
У 1979 годзе ў горадзе ішла жорсткая гарадская вайна (герылья) паміж атрадамі Сандынісцкага фронта нацыянальнага вызвалення (СФНВ) і войскамі дыктатара А. Самосы. 4 чэрвеня 1979 года ў Манагуа пачалася агульнанацыянальная забастоўка, а 9 чэрвеня — узброенае паўстанне. На 19-ы дзень паўстання часткі СФНВ і паўстанцы (усяго 6 тыс. чал.) пачалі адыход са сталіцы. З імі сышлі і бежанцы. 14 ліпеня калоны СФНВ зноў перайшлі ў наступ на Манагуа. У горадзе разгарнулася будаўніцтва барыкад. 17 ліпеня Прэзідэнт А. Самоса адрокся ад пасады перад нікарагуанскім кангрэсам і вылецеў у ЗША. 19 ліпеня 1979 года атрады СФНВ урачыста ўвайшлі ў сталіцу краіны.
1 ліпеня 2009 года мэр горада Алексіс Аргуэё быў знойдзены мёртвым у сваёй рэзідэнцыі (Аргуэё, былы баксёр (трохразовы чэмпіён свету па боксе) быў абраны мэрам у лістападзе 2008 года). 8 ліпеня 2009 года прысягу ўступлення на пасаду мэра прыняла Дэйзі Торэс.
2-я армія (Францыя)
2-я а́рмія (2e armée) — палявая армія сухапутных войскаў Францыі ў часы Першай і Другой сусветных войнаў.
Гісторыя
2-я французская армія была сфарміравана 2 жніўня 1914 года ў адпаведнасці з французскім планам XVII падрыхтоўкі да ўзброенага канфлікту з Германскай імперыяй.
Герман фон Айхгорн
Ге́рман фон Айхго́рн (Hermann von Eichhorn,, (Сілезія) — , ) — нямецкі дзяржаўны і ваенны дзеяч, прускі генерал-фельдмаршал (24 снежня 1917).
Біяграфія
У 1866 годзе паступіў у 2-і гвардзейскі пяхотны полк. Удзельнік аўстра-прускай вайны і франка-прускай вайны. Служыў у генеральным штабе. У 1901—1904 — камандзір 9-й дывізіі. З 1 мая 1904 камандзір XVIII армейскага корпуса. З 1912 года — генерал-інспектар 7-й вайсковай інспекцыі. Перад вайной выйшаў у адстаўку, у жніўні 1914 залічаны ў рэзерв.
Пасля пачатку Першай сусветнай вайны некаторы час заставаўся па-за справамі. 26 студзеня 1915 года прызначаны камандуючым сфарміраванай на Усходнім фронце 10-й арміяй, разгорнутай ад Цільзіта да Інстэрбурга. У склад 10-й арміі ўвайшлі XXXVIII і XXXIX рэзервовыя карпусы, XXI армейскі корпус, 5-я гвардзейская пяхотная і Кёнігсбергская ландверная дывізіі, а таксама Цільзіцкі атрад. Камандаваў арміяй у Мазурскай бітве, падчас свянцянскага прарыву.
18 жніўня 1915 года узнагароджаны ордэнам Pour le Mérite, а ўжо 28 верасня атрымаў да яго дубовыя галіны.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Расіі і заключэння Брэсцкага міру кіраваў акупацыяй Паўднёвай Беларусі, Украіны і Поўдня Расіі. C 31 сакавіка 1918 года — галоўнакамандуючы групы армій «Кіеў». Узначаліў адміністрацыю акупаваных абласцей Украіны (за выключэннем знаходзячыхся пад кіраваннем аўстра-венгерскай адміністрацыі частак Валынскай, Падольскай, Херсонскай і Екацерынаслаўскай губерняў), а таксама Крым, Таганрог, і паўднёвыя раёны Беларусі, Данской вобласці, часткі Варонежскай і Курскай губерняў.
30 ліпеня 1918 года быў забіты ў Кіеве эсерам Б. М. Данскім, якія кінуў у фельдмаршала бомбу побач з яго штаб-кватэрай на куце Екацярынінскай вуліцы і Ліпскага завулка. Разам з Айхгорном загінуў яго ад’ютант капітан Вальтэр фон Дрэслер. 1 жніўня было ўчынена развітанне з Айхгорнам і Дрэслерам ў кіеўскай кірхе св. Кацярыны, падчас якога эсэры планавалі замах на гетмана Скарападскага, але яно сарвалася. Цела фельдмаршала было ў той жа дзень адпраўлена ў Берлін з кіеўскага вакзала і 6 жніўня пахавана ў Берліне на могілках Інвалідэнфрыдхоф.
У мастацкай літаратуры
Уражанні кіяўлян ад забойства было апісана ў «Белай гвардыі» Міхаіла Булгакава: Другая азнака прыйшла летам, калі Горад быў поўны магутнай пыльнай зелянінай, грымеў і грымеў і германскія лейтэнанты выпівалі мора содавай вады. Другая азнака была сапраўды жахлівай! у рамане «Шукаць, заўсёды шукаць!» С. Р. Сяргеева-Цэнскага: Першага жніўня ў Кіеве сярод белага дня на вуліцы быў забіты галоўнакамандуючы нямецкай арміі, якая заняла Украіну, фельдмаршал Айхгорн, а ўслед за тым пачалі свой адыход немцы, так як іх справы на Захадзе былі дрэнныя і наспявала германская рэвалюцыя. Разам з немцамі убрался і гетман Паўло, але застаўся Пятлюра з пятлюраўцамі, і шмат сталі казаць каля Лёні аб якім-то бацьку Махно, які з'явіўся ў Гуляй-поле. і ў іншых творах.
Насельніцтва Бангладэш
Бангладэш уваходзіць у першую дзясятку краін па колькасці насельніцтва. Самая густанаселеная (больш за 1100 чал/кв.км.) краіна свету, без уліку "карлікаў". Такая вялікая маса пераважна сельскага насельніцва з'яўляецца для Бангладэш адначасова і вялікай праблемай і вялікім патэнцыялам. Супольнасць бангладэшцы ўключае ў сябе шмат народаў, пры гэтым 98 % жыхароў краіны — бенгальцы, а адзіная дзяржаўная мова — бенгальская. Большасць бангладэшцаў вызнаюць іслам, які з'яўляецца дзяржаўнай рэлігіяй. Па колькасці мусульман Бангладэш саступае толькі Пакістану і Інданезіі.
Дэмаграфія
Насельніцтва Бангладэш у другой палове ХХ ст. расло вельмі хутка: у 1951 яго колькасць складала 44 млн, да канца ж стагоддзя яна наблізілася да 150 млн. Па колькасці насельніцтва (больш за 160 млн. чал.) сённяшняя Бангладэш займае восьмае месца ў свеце, адпусціўшы далёка наперад Нігерыю, і пакінуўшы ззаду Расію. У ХХІ ст сярэднегадавыя тэмпы росту насельніцтва істотна запаволіліся (гэта стала вынікам у тым ліку і дэмаграфічнай палітыкі, распачатай у 1980-х) і ў 2017 складаюць каля 1 % (натуральны прырост — 1,3%, міграцыйны — -0,3%), ды ў абсалютных лічбах гэта ўсё адно + 1,5 млн чалавек штогод. На адну жанчыну цяпер прыходзіцца 2,17 дзіцяці, што акурат адпавядае простаму ўзнаўленню насельніцтва.
Размяшчэнне і рассяленне
Палічыць бангладэшскі народ — справа няпростая. Паводле афіцыйных дадзеных перапісу 2011 г. у Бангладэш жылі 142 319 000 чалавек, паводле незалежных ацэнак — больш за 150 млн. На 2017 год можна сустрэць лічбы ад 158 да 167 млн, але і меншая з іх азначае неверагодную перанаселенасць краіны. На 1 кв.км. прыпадае каля 1100 бангладэшцаў, што з'яўляецца сусветным рэкордам шчыльнасці насельніцтва, калі адкінуць дзяржавы плошчай меней за 1000 кв км. Насельніцтва размеркавана па тэрыторыі краіны даволі раўнамерна, па сутнасці Бангладэш — вялікая вёска, з раскіданымі там-сям гарадамі, буйнейшыя з якіх — Дака (14 млн чал, у агламерацыі — 20), Чытагонг (4,8 млн), Кхулна (975 тыс.чал.), Нараянганж. Узровень урбанізацыі складае 36 % — адзін з самых нізкіх у Азіі.
Этнічны склад
Насельніцтва монаэтнічнае: 98 % — бенгальцы, якія гавораць на бенгальскай мове (належыць да індаарыйскай групы індаеўрапейскай сям'і). Бенгальская мова мае шмат дыялектаў, некаторыя з якіх часам нават разглядаюцца як асобныя мовы. Астатнія 2 % жыхароў Бангладэш — роднасныя бенгальцам выхадцы з паўночных раёнаў Індыі (т.зв. «біхарцы»), якія гавораць на мове урду той жа самай сям'і; а таксама малыя мангалоідныя плямённыя народнасці: чакма, санталы, марма, трыпура, гара, танчанг'я, мронг і інш., якія жывуць пераважна на паўднёвым усходзе краіны.
Злачынства ў Малой Бераставіцы
Злачынства ў Малой Бераставіцы — злачынства ў вёске Малая Бераставіца (сучасны Бераставіцкі раён, Беларусь), здзейсненае камуністычным апалчэннем з яўрэяў і беларусаў супраць польскага насельніцтва. Дакладная дата злачынства невядома, вядома толькі, што гэта адбылося ў верасні 1939 года ва ўмовах уварвання СССР у Польшчу.
Мяркуецца, што тады было забіта каля 50 чалавек, у тым ліку памешчыкі — граф Антоній Валкавіцкі з жонкай Людвікай, яго зяць, падпалкоўнік Зыгмунт Войніч-Сянажэцкі , а таксама мэр, сакратар і касір камуны, мясцовы паштальён і настаўнік , Вітольд Барэці, уладальнік маёнтка Пархімаўцы, і Іаахім Лесневіч, уладальнік маёнтка Зайкаўшчына. Акцыі ўзначаліў спецыяльны рэвалюцыйны камітэт на чале з Матылём Жакам. Забойства было здзейснена бандай, якой камандаваў яўрэйскі гандляр Зуско Айзік. Забойствы адрозніваліся асаблівай жорсткасцю — сям’і Валкавіцкіх звязвалі рукі дротам, прымушалі есці вапну і закопвалі жыўцом. Забойствы насілі этнічны і класавы характар, і іх мэтай было ліквідацыя польскай інтэлігенцыі і чыноўнікаў.
У 2001—2005 гадах расследаванне па гэтай справе вёў Інстытут нацыянальнай памяці ў Беластоку, кваліфікуючы злачынства на падставе папярэдніх перадумоў як акт генацыду, здзейснены ў інтарэсах і па натхненні ўладаў СССР. Інстытут нацыянальнай памяці выявіў 16 чалавек, якія на той момант былі жыхарамі вёскі, але ў выніку іх допыту было ўстаноўлена, што ніхто з іх не ўдзельнічаў у расследуемых падзеях, і засноўваў свае веды толькі на паведамленнях трэціх асоб. У гэтай сітуацыі Інстытут нацыянальнай памяці быў вымушаны спыніць вытворчасць па справе, паказаўшы пры гэтым, што яно можа быць адноўлена ў выпадку з’яўлення новых доказаў па справе.
Рагожыца
Раго́жыца — рака ў Сенненскім і Чашніцкім (прывусцевая частка) раёнах Віцебскай вобласці, у басейне Заходняй Дзвіны. Даўжыня 13,4 км. Пачынаецца за 1,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Мар’янава Сенненскага раёна, упадае ў возера Сцержань з поўдня за 2,8 км на паўночны ўсход ад вёскі Грыбіна Чашніцкага раёна. Рэчышча на працягу 5,2 км перад вусцем каналізаванае.
Давыдавічы
Назву Давыдавічы маюць:
Уладзімір Дзмітрыевіч Бонч-Бруевіч
Уладзімір Дзмітрыевіч Бонч-Бруевіч (, г. Масква — ) — бальшавік, савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, доктар гістарычных навук, этнограф, пісьменнік. Брат Міхаіла Дзмітрыевіча Бонч-Бруевіча.
Біяграфія
Нарадзіўся ў дваранскай сям’і беларускага паходжання, выхадца з Магілёўскай губерні; сын каморніка.
У 1884—1889 гадах студэнт Маскоўскага землямерная інстытута; за арганізацыю выступу студэнтаў выключаны і сасланы пад наглядам паліцыі ў Курск. Там скончыў землямернае вучылішча.
Вярнуўся ў 1892 годзе ў Маскву, увайшоў у «Маскоўскі рабочы саюз». Наладзіў друк на гектографе і распаўсюджванне нелегальнай літаратуры.
З 1895 года удзельнічаў у рабоце сацыял-дэмакратычнага гуртка, які пазней увайшоў у «Маскоўскі рабочы саюз». У 1896 годзе эміграваў у Швейцарыю, арганізоўваў перасылку ў Расію рэвалюцыйнай літаратуры і паліграфічнага абсталявання. Пасля знаёмства з У. І. Ульянавым (Ленінам) стаў актыўным супрацоўнікам «Іскры».
Займаўся вывучэннем жыцця і вераванняў разнастайных сектантаў, у тым ліку на прадмет магчымасці рассылаць сектантам «Іскру». У 1909 годзе апублікаваў сабраныя ім у Канадзе псалмы духабораў («Жывёльная кніга духаборцаў»).
У 1903—1905 гадах быў загадчыкам экспедыцыяй ЦК РСДРП (Жэнева), адзін са стваральнікаў архіва ЦК. У 1905 вярнуўся ў Расію, працаваў у газеце «Новае жыццё». У 1905 удзельнічаў у падрыхтоўцы ўзброенага паўстання ў Санкт-Пецярбургу, арганізоўваў падпольныя склады са зброяй.
У 1906—1907 гг. сакратар і член рэдкалегіі часопіса «Наша думка». У 1908—1918 гг. кіраваў бальшавіцкім выдавецтвам «Жыццё і веданне». З 1912 а член рэдкалегіі газеты «Праўда». Неаднаразова арыштоўваўся, але сур’ёзным пераследам не падвяргаўся. У 1917 член выканкама Петраградскага савета, часовы рэдактар газеты «Рабочы і салдат» (адна з назваў «Вячэрні Пецярбург»).
У 1917 узначальваў камендатуру раёна Смольны — Таўрычны палац. Быў кіраўніком спраў Савета Народных Камісараў да кастрычніка 1920.
Адначасова ў снежні 1917 — сакавіку 1918 быў старшынёй Камітэта па барацьбе з пагромамі, а ў лютым — сакавіку 1918 — членам Камітэта рэвалюцыйнай абароны Петраграда. З сакавіка 1918 — намеснік старшыні Савета урачэбных калегій. У 1919 годзе — старшыня Камітэта па будаўніцтве санітарна-прапускных пунктаў на маскоўскіх вакзалах і Асаблівага камітэта па аднаўленні водаправода і каналізацыі Масквы. У 1918—1919 гг. — Кіраўнік выдавецтва ЦК РКП (б) «Камуніст».
Браў актыўны ўдзел у нацыяналізацыі банкаў, у падрыхтоўцы пераезду савецкага ўрада ў Маскву у сакавіку 1918 года. У 1918 годзе як Кiраўнiк спраў СНК РСФСР завізаваў Пастанову СНК РСФСР ад 05.09.1918 «Пра чырвоны тэрор».
У 1918 абраны правадзейным членам Сацыялістычнай акадэміі грамадскіх навук, у 1918—1920 гг. выдаў шэраг кніг: «Крывавы паклёп на хрысціян», «Хваляванні ў войсках і ваенныя турмы» і іншыя.
Пасля смерці Леніна пераходзіць да навуковай працы. Аўтар твораў па гісторыі рэвалюцыйнага руху ў Расіі, гісторыі рэлігіі і атэізму, сектанцтва, этнаграфіі і літаратуры. У 1920—1929 быў арганізатарам і кіраўніком дасведчанага саўгаса «Лясныя Паляны» пад Масквой, прадукцыя якога перш за ўсё накіроўвалася кіраўнікам партыі і ўрада.
З 1933 года Бонч-Бруевіча — дырэктар Дзяржаўнага літаратурнага музея у Маскве. У 1945—1955 гг. дырэктар Музея гісторыі рэлігіі і атэізму АН СССР у Ленінградзе.
Уладзімір Дзмітрыевіч Бонч-Бруевіча памёр 14 ліпеня 1955 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Сям’я
У. Д. Бонч-Бруевіча быў жанаты на Веры Вялічкінай (1868—1918), пасля яе заўчаснага скону — на Ганне Цінкер (1886—1956), якая ў першым шлюбе была за Саламонам Чарнамордзікам (1880—1943), заснавальнікам і першым дырэктарам Музей Рэвалюцы Музея Рэвалюцыі. Яго дачка Вера, жонка літаратара і публіцыста Л. Л. Авербаха, расстралянага ў 1937, была ўслед за мужам асуджаная ў гады яжоўшчыны і прасядзела некалькі гадоў у лагеры, працуючы там затым лекарам.
Чычэстэр
Чычэстэр (Chichester) — горад у Паўднёва-Усходняй Англіі, адміністрацыйны цэнтр графства Заходні Сусекс і аднайменнага раёна. Чычэстэрскі ўніверсітэт.
У ваколіцца знаходзіцца шырокі Гудвуд-парк, з цудоўным замкам герцага Рычмандскага. У рымскі час тут знаходзіўся горад Навіямаг Рэгніеў (лац. Noviomagus Reginorum) — крэпасць, а затым сталіца рымска-брытанскага залежнага царства Цывітас Рэгінорум (лац. Civitas Reginorum). У канцы V стагоддзя крэпасць была разбурана царом Элай, затым зноў адбудавана яго сынам Цысай і атрымала з тых часоў імя Cissan ceaster (лац. Cissae castrum). Частка старажытных сцен ацалела.
У першай палове IX стагоддзя Чычэстэр быў значным пунктам. Пры Вільгельме Заваёўніку стаў рэзідэнцыяй біскупа; пазней быў галоўным горадам графства Сусекс. З 1114 па 1336 гады будаваўся пяцінефавы сабор у гатычным стылі, які называюць самым тыповым сярэднявечным саборам Англіі.
Астар П’яцола
А́стар П’яцо́ла (Ástor Piazzolla; — ) — выбітны аргенцінскі музыкант і  другой паловы ХХ стагоддзя, творы якога ў корні перавярнулі традыцыйнае танга, прэзентуючы яго ў сучасным рэчышчы, якое змяшчае элементы джаза і класічнай музыкі.
Страчанае пакаленне
«Страчанае пакаленне» — вызначэнне групы замежных пісьменнікаў, што ў 1920-я г. выступілі з творамі, у якіх адлюстраваліся расчараванне ў сучаснай цывілізацыі і страта асветніцкіх ідэалаў (веры ў станоўчую сілу навуковага прагрэсу, сацыяльную справядлівасць, моц «разумных» норм гуманнасці і маралі). Гэтыя эмоцыі і пачуцці абвастрыліся, паглыбіліся пад уплывам трагічнага вопыту Першай сусветнай вайны. Тэрмін прыпісваецца амерыканскай пісьменніцы Г.Стайн. Сярод яркіх прадстаўнікоў «Страчанага пакалення» - Э.Хемінгуэй, Р.Олдынгтан, Э.М.Рэмарк і інш.
Літаратура
Укладальнік: Эдуард Дубянецкі
Жаночы Кубак Беларусі па пляжным футболе 2013
Жаночы Кубак Беларусі па пляжным футболе 2013 — 1-ы розыгрыш Жаночага Кубка Беларусі. Розыгрыш адбыўся ў сталічным спартова-аздараўленчым комплексе «Алімпійскі». Найлепшым іграком кубкавага розыгрышу прызнана Кацярына Міклашэвіч, найлепшым варатаром — Іна Бацяноўская, найлепшым бамбардзірам — Ліяна Мірашнічэнка, якая забіла чатыры мячы.
Давыдаўскі сельсавет
Назву Давы́даўскі сельсавет маюць:
Новы час
Новы час (ці новая гісторыя) — перыяд у гісторыі чалавецтва, які знаходзіцца паміж Сярэднявеччам і Найноўшым часам. У дадзены адрэзак часу адбываецца ўзнікненне новай цывілізацыі, новай сістэмы адносін і маштабная экспансія Заходняй Еўропы ў іншыя раёны свету. Гэты адрэзак перыяду сусветнай гісторыі характарызуецца каланізацыяй і беспрэцэдэнтнай спробай Іспанскай і Брытанскай імперый падпарадкаваць сябе і сваім інтарэсам увесь свет. Гэты працэс суправаджаўся масавым знішчэннем карэннога насельніцтва Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, а таксама узнікненнем рабства для шматлікіх афрыканскіх народаў.
Перыядызацыя
Для Гегеля Новы час (ням. Die neue Zeit) пачынаецца з Рэфармацыі.
Пачатак Новага часу звязвалі з ангельскай рэвалюцыяй сярэдзіны XVII стагоддзя, Рэфармацыяй (1517), адкрыццём іспанцамі у 1492 годзе Новага Свету і падзеннем Канстанцінопаля (1453).
Разгляд падзей, звязаных з Новым часам, завяршаецца Першай сусветнай вайной (1914—1918).
Ўнутры эпохі Новага часу звычайна вылучаюцца два подэтапа, іх мяжой служыць канчатак Напалеонаўскіх войнаў і пачатак працы Венскага кангрэса.
Вялікія геаграфічныя адкрыцці
Адной з самых важных змен стала пашырэнне вядомай еўрапейцам тэрыторыі культурнай айкумены. За вельмі кароткі перыяд (канец XV стагоддзя- пачатак XVI стагоддзя) еўрапейскія мараплаўцы абмінулі Афрыку, праклалі марскі шлях у Індыю, адкрылі новы кантынент — Амерыку і здзейснілі кругасветнае плаванне. Характэрна, што менавіта адкрыццё Калумбам Амерыкі (1492 г.) прынята лічыць сімвалічным заканчэннем Сярэдніх стагоддзяў.
Гэтыя вандроўкі былі б немагчымы без перадумоў, галоўнымі з якіх з’яўляюцца: вынаходства компаса і стварэнне судна, здольнага пераадольваць велізарныя адлегласці ў адкрытым моры. Цікава, што першае з гэтых вынаходак зроблена задоўга да наступлення Новага часу.
Каланізацыя Амерыкі
Каланізацыя Амерыкі — гэта працяглы працэс заваёвы еўрапейцамі тэрыторыі Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, які праходзіў з моманту адкрыцця гэтай частцы света ў 1492 годзе да канца XVIII стагоддзя.
Еўрапейская каланізацыя прывяла да трагедыі бяспрыкладных і беспрэцэдэнтных маштабаў: змяншэння колькасці насельніцтва Амерыкі ў выніку дзеянняў еўрапейскіх каланізатараў і іх нашчадкаў (у тым ліку выміранне ад занесеных імі хвароб) з моманту яе адкрыцця Хрыстафорам Калумбам у 1492 годзе і да канца XX стагоддзя склала, як мяркуецца, 100 мільёнаў чалавек карэннага насельніцтва Амерыкі.
Да сярэдзіны XVI стагоддзя дамінаванне Іспаніі на амерыканскім кантыненце было амаль абсалютным, каланіяльныя ўладанні, якія распасцерліся ад мыса Горн да Нью-Мексіка, прыносілі велізарныя даходы каралеўскай казне. Спробы іншых еўрапейскіх дзяржаў заснаваць калоніі ў Амерыцы не ўвянчаліся прыкметнымі поспехамі.
Рэфармацыя
Рэфармацыя (лац. Reformatio — выпраўленне, ператварэнне, пераўтварэнне, рэфармаванне) — шырокі рэлігійны і грамадска-палітычны рух у Заходняй і Цэнтральнай Еўропе XVI — пачатку XVII стагоддзя, накіраваны на рэфармаванне каталіцкага хрысціянства ў адпаведнасці з Бібліяй.
Вайна за незалежнасць ЗША
Вайна за незалежнасць ЗША (1775—1783) — вайна паміж Вялікабрытаніяй і лаялістамі (лаяльнымі законнаму ураду брытанскай кароны) з аднаго боку і рэвалюцыянерамі 13 брытанскіх калоній (патрыётамі) з другога, якія абвясьцілі сваю незалежнасць ад Вялікабрытаніі як самастойнае саюзную дзяржаву ў 1776 годзе.
Прамысловая рэвалюцыя
Прамысловая рэвалюцыя — пераход ад ручной працы да машыннай, ад мануфактуры да фабрыкі; пераход ад пераважна аграрнай эканомікі да індустрыяльнай вытворчасці, у выніку якога адбылася трансфармацыя аграрнага грамадства ў індустрыяльнае.
Прамысловы пераварот адбываўся ў розных краінах не адначасова, але ў цэлым можна лічыць, што перыяд, калі адбываліся гэтыя змены, пачынаўся ад другой паловы XVIII стагоддзя і працягваўся на працягу XIX стагоддзя. Характэрнай рысай прамысловай рэвалюцыі з’яўляецца імклівы рост вытворчых сіл на базе буйной машыннай індустрыі і зацвярджэнне капіталізму ў якасці пануючай сусветнай сістэмы гаспадаркі.
Напалеонаўскія войны
Напалеонаўскія войны — войны, якія вяліся Напалеонам I з рознымі дзяржавамі Еўропы, калі ён быў Першым консулам і імператарам (лістапад 1799 — чэрвень 1815). У 1812 г. Напалеон са сваім войскам прыйшоў з вайной і на беларускую зямлю. Гэта вайна стала сапраўды вялікай трагедыяй для беларускага народа, які страціў у баях, ад голаду і разрухі мільён чалавек — кожнага чацвёртага …
Венскі кангрэс
Венскі кангрэс 1814—1815 гг. — агульнаеўрапейская канферэнцыя, падчас якой была выпрацавана сістэма дагавораў, накіраваных на аднаўленне феадальна-абсалютысцкіх манархій, разбураных французскай рэвалюцыі 1789 года і напалеонаўскімі войнамі, і былі вызначаны новыя межы дзяржаў Еўропы.
Паўстанне дзекабрыстаў
Паўстанне дзекабрыстаў — спроба дзяржаўнага перавароту, якая адбылася ў Пецярбургу, сталіцы Расійскай імперыі, 14 (26) снежня 1825 года. Паўстанне было арганізавана групай дваран-аднадумцаў, многія з іх былі афіцэрамі гвардыі. Яны паспрабавалі выкарыстоўваць гвардзейскія часці для недапушчэння ўступлення на трон Мікалая I. Мэтай змоўшчыкаў было скасаваньне самадзяржаўя і адмена прыгоннага права. Паўстанне ашаламляльна адрознівалася ад змоў эпохі палацавых пераваротаў па сваіх мэтах і мела наймацнейшы рэзананс у расійскім грамадстве, аказаўшы значны паўплыў на грамадска-палітычнае жыццё.
Першая опіумная вайна
Першая опіумная вайна 1840—1842 — вайна Вялікабрытаніі супраць імперыі Цын. Мэтай ангельскіх войскаў была абарона гандлёвых інтарэсаў Вялікабрытаніі ў Кітаі і пашырэнне гандлю, у першую чаргу опіюмам (адсюль назва), якому перашкаджала кітайская палітыка забароны марскі гандлю.
Англія змагла наладзіць масіраваную пастаўку опіуму на тэрыторыю Кітая, атрымліваючы велізарныя матэрыяльныя каштоўнасці, золата, срэбра і мех. Акрамя таго дасягалася і ваенна-стратэгічная мэта — разлажэнне кітайскай арміі, чынавенства, народа, страту імі волі да супраціву. У выніку, з мэтай пазбавіцца ад разбэшчвальнага ўплыву опіуму і выратавання краіны, кітайскі імператар ў 1839 годзе пачаў масіраваную аперацыю па канфіскацыі і знішчэнню запасаў опіюму ў Кантоне.
Каланіяльныя суда з грузам опіуму проста пачалі тапіць ў моры. Фактычна гэта была першая ў свеце спроба барацьбы з наркагандлем на ўзроўні дзяржавы. Лондан адрэагаваў вайной — пачаліся Опіумныя вайны, Кітай пацярпеў паразу і вымушаны быў прыняць кабальныя ўмовы ангельскай дзяржаўнай наркамафіі. Гэта прыносіла ангельскай эліце велізарныя прыбытку, у тым ліку і Брытанскай каралеўскай сям’і. Страты для Кітая былі страшныя: у наркатычным дурмане гінулі цэлыя пакаленні, плюс інтэлектуальная і фізічная дэградацыя народаў. Толькі ў 1905 годзе ўлады Кітая змаглі прыняць і пачаць выконваць праграму паэтапнай забароны опіуму. Да цяперашняга часу ў Кітаі самая жорсткая ў свеце антынаркатычная палітыка, а барацьба з наркотыкамі — найважнейшая задача дзяржавы.
Падсадзілі на опіум і ангельскіх працоўных — прыкладна 5 % насельніцтва Англіі.
Паўстанне сіпаяў
Паўстанне сіпаяў (таксама Індыйскае народнае паўстанне 1857—1859, Сіпайское паўстанне) — мяцеж індыйскіх салдат супраць унутреіндыйскай палітыкі ангельцаў у 1857—1859 гадах. Паўстанне пачалося на поўначы ад Бенгаліі да Пенджаба і ў цэнтральнай Індыі. Асноўная ініцыятыва была распачатая з боку арміі і незадоўга да гэтага адхілены ад улады махараджа, але ў некаторых абласцях яго падтрымалі сяляне, і яно ператварылася ў агульнае паўстанне. Дэлі быў захоплены паўстанцамі, аднак пазней быў акружаны і ўзяты англічанамі. Паўстанне паклала канец ўлады Брытанскай Ост-Індскай кампаніі і прывяло да замены прамым праўленнем ангельскай кароны. Паўстанне выклікала бурную хвалю самых разнастайных водгукаў, як у ангельскіх прэсе і літаратуры (уключаючы ультррасісцкія выказванні Чарльза Дзікенса), так і за яе межамі (асабліва ў Францыі), дзе пэўныя колы выказваліся за саюз з Расійскай імперыяй з мэтай выцяснення Вялікабрытаніі з Азіі.
Грамадзянская вайна ў ЗША
Грамадзянская вайна ў ЗША (вайна Поўначы і Поўдня; англ. American Civil War) 1861—1865 гадоў — вайна паміж штатамі Поўначы і 11 рабаўладальніцкага штатамі Поўдня. Баявыя дзеянні пачаліся з абстрэлу форта Самтер 12 красавіка 1861 года і завяршыліся здачай рэшткаў арміі паўднёўцаў пад камандаваннем генерала К. Сміта 26 мая 1865 гады. У ходзе вайны адбылося каля 2 тысяч бітваў. Вынік вайны — адмена рабства.
Першая сусветная вайна
Першая сусветная вайна 1914—1918 гг. — адзін з самых крывавых узброеных канфліктаў у гісторыі чалавецтва. Пачаткова вайна вялася 8 краінамі, у канцы — 38 з агульнай колькасцю насельніцтва звыш 1,5 млрд чал. Працягвалася 51 месяц і 2 тыдні, чалавечыя страты ўсіх бакоў каля 9,5 млн забітых, каля 20 млн параненых.
Лютаўская рэвалюцыя
Лютаўская рэвалюцыя 1917 года ў Расіі — падзеі ў Петраградзе, у выніку якіх імператар Мікалай II адрокся ад пасады. Рэвалюцыйныя падзеі ахапілі перыяд канца лютага — пачатку сакавіка 1917 г. (па юліянскім календары, які дзейнічаў у той час у Расіі). Лютаўская рэвалюцыя пачалася як стыхійны пратэст народных мас, якому спрыяў і востры палітычны крызіс у вярхах, рэзкая незадаволенасць ліберальна-буржуазных колаў самадзяржаўнай палітыкай цара. Хлебныя бунты, антываенныя мітынгі, дэманстрацыі, стачкі на прамысловых прадпрыемствах горада наклаліся на незадаволенасць шматтысячнага сталічнага гарнізона, які далучыўся да народных мас. У выніку да ўлады прыйшоў Часовы ўрад (2 (15) сакавіка 1917 — 26 кастрычніка (8 лістапада) 1917).
Кастрычніцкая рэвалюцыя
Кастрычніцкая рэвалюцыя (іншыя назвы: «Кастрычніцкі пераварот», «Кастрычніцкае паўстанне», «Бальшавіцкі пераварот») — адна з найбуйнейшых палітычных падзей XX стагоддзя, якая паўплывала на далейшы ход сусветнай гісторыі. У выніку рэвалюцыі пачалася Грамадзянская вайна, быў звергнуты Часовы ўрад, і да ўлады прыйшоў ўрад, сфармаваны II Усерасійскім з’ездам Саветаў, абсалютная большасць дэлегатаў якога складалася з бальшавікоў.
Раналду
Раналду Луіс Назарыу ды Ліма (Ronaldo Luis Nazario de Lima; ), больш вядомы як проста Раналду або Раналда — футбаліст зборнай каманды Бразіліі. Нападнік. Чэмпіён свету 1994, 2002.
Альвара Урыбэ
А́львара Уры́бэ-Ве́лес (Álvaro Uribe Vélez;, Медэльін) — калумбійскі палітык, прэзідэнт Калумбійскай Рэспублікі з 2002 да 2010 года (пераабраны ў 2006 г.).