cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Інстытут фізікі і матэматыкі Акадэміі навук БССР
1955 г.
Па праблеме «Аптычныя ўласцівасці анізатропных асяроддзяў» скончана тэма «Распрацоўка новых аптычных метадаў даследавання анізатрапіі крышталёў». Былі прапанаваныя метады даследавання оптыкі анізатропных асяроддзяў. Метады аказаліся вельмі эфектыўнымі для мэт рашэння задач гэтага раздзелу навукі. Упершыню пабудавана агульная тэорыя магнітных і паглынаючых крышталёў і дадзена іх поўная. Названая тэорыя дазволіла выяўляць уласцівасці паглынаючых крышталёў па святле, якое было імі адбіта. Атрыманыя дадзеныя былі пазней выкарыстаны для даследавання рудных матэрыялаў аптычнымі метадамі і былі шырока прыменены для даследавання непразрыстых крышталёў.
Па праблеме «Асноўныя геадэзічныя работы і буйнамаштабныя здымкі на тэрыторыі БССР» скончана праца «Спрошчаныя дакладныя і набліжаныя метады ўраўнаважання і ацэнкі дакладнасці складаных нівелірных сетак». У выніку даследавання атрыманы простыя спосабы рашэння складаных геадэзічных задач на ўраўнаважанні нівелірных сетак. Атрыманыя спосабы пазней былі шырока ўжыты ў геадэзічнай практыцы.
1956 г.
Па праблеме «Спектральны аналіз малекул і атамаў» завершана праца па оптыцы афарбаваных аб’ектаў, у тым ліку даследаванне інфрачырвоных спектраў хларафілу.
Па праблеме «Вывучэнне працэсу ўнутры- і міжмалекулярнага пераносу энергіі ўзбуджэння ў складаных малекулах» скончана вывучэнне ўнутры- і міжмалекулярнага пераносу энергіі ўзбуджэння ў арганічных комплексах рэдкіх і фталімідах. Упершыню даказана, што працэсы паглынання і выпраменьвання светлавой энергіі фталіміду і яго вытворных абумоўлены элементарным электрычным дыполем. Атрыманыя формулы дазволілі больш дакладна і адназначна ў параўнанні з ранейшымі метадамі (С. І. Вавілаў і інш.) выявіць адрозненні паміж элементарнымі выпрамяняльнікамі.
Па праблеме «Асноўныя геадэзічныя работы і буйнамаштабныя здымкі на тэрыторыі БССР» скончана праца па насценнай ў гарадах БССР, распрацаваныя новыя тыпы насценных знакаў, што дазволіла ў будучым знізіць сабекошт работ. Была распрацавана методыка пракладкі асноўных палігонаметрычных хадоў і рацыянальныя формулы для разлікаў пры здымках мясцовасці. Указаныя працы знайшлі прымяненне ў геадэзічных здымках у Мінску, Гомелі і інш.
1957 г.
Па праблеме «Спектральны аналіз малекул і атамаў» праведзена вывучэнне спектральных уласцівасцей пігментаў у штучных і прыродных комплексах. Пацверджана, што хларафіл утвараецца з протахларафілу праз хларафілід.
Сумесна з Беларускім дзяржаўным універсітэтам імя У. І. Леніна атрыманы ўніверсальныя суадносіны паміж магутнасцю люмінесцэнцыі і каэфіцыентам паглынання, што дазваляе па контуру паласы паглынання пабудаваць контур паласы люмінесцэнцыі і наадварот. Таксама вылучаны навуковыя азначэнні паняццяў рассейвання і люмінесцэнцыі, што мела ў далейшым велізарнае значэнне пры эксперыментальных даследаваннях гэтых з’яў. Працы па спектральным аналізе серы ў сталях дазволілі ствараць новыя метады спектральнага вызначэння серы па інтэнсіўнасці ліній жалеза.
Па праблеме «Тэорыя звычайных дыферэнцыяльных ураўненняў» завершаны даследаванні па знаходжанні інтэгралаў сістэм звычайных дыферэнцыяльных ураўненняў, якія не залежаць ад незалежнай пераменнай. У выніку распрацаваны метад пабудовы інтэгралаў, якія не залежаць ад незалежнай пераменнай, для сістэм звычайных дыферэнцыяльных ураўненняў, правыя часткі якіх змяшчаюць незалежную пераменную. Праца ў далейшым мела важнае значэнне для агульнай тэорыі дыферэнцыяльных ураўненняў, тэорыі ўстойлівасці і праблемы Рымана.
Завершана праца «Лінейныя нільпатэнтныя групы», даказана пяць тэарэм. Асноўныя вынікі пра камплексныя нільпатэнтныя групы распаўсюджаны на важны клас рэчаісных лінейных нільпатэнтных груп.
Па праблеме «Лінейная трыянгуляцыя» завершаны даследаванні па лінейнай мікратрыангуляцыі і метадах яе ўраўнаважання. На аснове тэарэтычных даследаванняў былі прапанаваны разнастайныя формы пабудовы сетак лінейнай трыангуляцыі па плоскасці. Дадзены формулы для падліку колькасці ўмоўных раўнанняў у гэтых сетках.
1958 г.
Распрацаваны метад праектыўных аператараў у квантавай электрадынаміцы, які дазваляе па мінімальных паліномах асноўных і спінавых матрыц судзіць пра ўласцівасці хвалевых функцый для часціц з адвольным спінам і наборам мас спакою.
Упершыню распрацавана строгая фенаменалагічная тэорыя распаўсюджання электрамагнітных хваль у асяроддзях, якім уласцівая адвольная анізатрапія дыэлектрычных, магнітных і паглынальных уласцівасцей; атрыманы агульныя выразы, што вызначаюць палярызацыю і комплексныя паказчыкі пераламлення аднародных электрамагнітных хваль у такіх асяроддзях.
Распрацаваны асновы спектраскапіі адмоўных плыней прамянёвай энергіі, распрацавана тэорыя распаўсюджання святла ў аб’ёмах канечных памераў з улікам другасных працэсаў паглынання і выпускання рэзананснага выпраменьвання. Вынікі названых даследаванняў мелі важнае значэнне для вырашэння шэрага пытанняў люмінесцэнцыі, спектраскапіі, атмасфернай оптыкі і пад.
Выяўлена залежнасць інтэнсіўнасці спектральных ліній ад колькасці рэчыва і ўмоў яго ўзбуджэння ў прызме электрычнага зараду. Распрацаваны новы метад вызначэння колькасці рэчыва, якое паступае ў воблака разраду. Гэта ў далейшым мела вялікае значэнне пры спектральным аналізе.
Кунгур (рака)
Кунгур (Кунгур) — рака ў Расіі, працякае па тэрыторыі Кунгурскага і Ардзінскага раёнаў Пермскага края.
Інстытут фізікі і матэматыкі Акадэміі навук БССР
1958 г.
Вынайдзены спосаб пабудовы агульнага рашэння ўраўнення Рыкарці агульнага выгляду з каэфіцыентамі ў выглядзе цэлых функцый камплекснага пераменнага. Для першага ўраўнення Пенлеве распрацавана пабудова рашэння ва ўсёй вобласці яго існавання пры любых пачатковых умовах. Для другога ўраўнення Пенлеве быў дадзены метад пабудовы рашэння, які залежыць ад адной вытворнай пастаяннай.
Кунгур (рака)
Даўжыня ракі — 40 км. Вусце ракі знаходзіцца за 28 км па правым беразе ракі Ірэнь за 15 км на поўдзень ад горада Кунгур, які першапачаткова быў заснаваны на захад ад вусця ракі, а пасля паўстання башкір 1662 года быў нанава пабудаваны на новым месцы.
Асноўныя прытокі:
Інстытут фізікі і матэматыкі Акадэміі навук БССР
Рэарганізацыя
У 1959 на базе Інстытута былі створаны Інстытут фізікі (дырэктар — акадэмік Барыс Іванавіч Сцяпанаў) і Інстытут матэматыкі і вылічальнай тэхнікі (дырэктар акадэмік Мікалай Паўлавіч Яругін).
Барысаўская епархія
Барысаўская епархія — епархія Беларускага экзархата Рускай Праваслаўнай Царквы, якая аб’ядноўвае прыходы на тэрыторыі Барысаўскага, Бярэзінскага, Крупскага, Лагойскага, Пухавіцкага, Смалявіцкага і Чэрвеньскага раёнаў Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Мінскай мітраполіі.
Гісторыя
13 сакавіка 2002 года Свяшчэнны Сінод заснаваў Барысаўскае вікарыяцтва. 31 сакавіка 2002 года ў мінскім Свята-Духавым кафедральным саборы ў епіскапа Барысаўскага быў пасвечаны епіскап Іаан. Месцазнаходжаннем епіскапа Барысаўскага быў вызначаны Мінск.
Спіс аб’ектаў PGC (1700001—1701000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1700001—1701000)
Барысаўская епархія
Гісторыя
Адноўлена рашэннем Свяшчэннага Сінода Рускай праваслаўнай царквы 5 сакавіка 2010 года як вікарыяцтва Мінскай епархіі ў сувязі з прашэннем мітрапаліта Філарэта аб прызначэнні вікарнага епіскапа ў Мінскую епархію. Вікарным епіскапам быў абраны архімандрыт Веніямін, намеснік Дабравешчанскага манастыра ў Малых Лядах.
23 кастрычніка 2014 года Свяшчэнны Сінод Рускай праваслаўнай царквы вырашыў стварыць самастойную Барысаўскую епархію шляхам вылучэння са складу Мінскай епархіі. Епархія ўвайшла ў склад утворанай Мінскай мітраполіі.
Ерэванская беларуская абшчына Арменіі «Беларусь»
Ерэванская беларуская абшчына Арменіі «Беларусь» (Հայաստանի Երևանի բելառուսների համայնք «Բելառուս») — грамадская арганізацыя, аб’яднанне этнічных беларусаў, якія пражываюць у Ерэване і іншых гарадах Рэспублікі Арменія. Старшыня абшчыны — Ірына Мікалаеўна Пагасян. Суполка заснавана ў чэрвені 1998 года, на дадзены момант налічвае каля 130 членаў, большасць якіх складаюць прадстаўнікі змешаных беларуска-армянскіх сем’яў. Ёсць і чыста беларускія сем’і.
Офіс суполкі працуе на базе памяшканняў Цэнтра культуры нацыянальных меншасцяў Арменіі на вуліцы Вардананц у цэнтры Ерэвана каля станцыі метро «Плошча Рэспублікі».
Дзейнасць
Члены абшчыны прымаюць актыўны ўдзел у працы Армянскай моладзевай арганізацыі «Айаса» (Հայասա), якая аб’ядноўвае прадстаўнікоў розных нацыянальных меншасцяў, якія пражываюць на тэрыторыі краіны.
З 2001 года пры арганізацыі дзейнічае нядзельная школа, дзе выкладаюцца асновы беларускай мовы і культуры. Дзейнасцю школы займаецца прадстаўнік актыву абшчыны І. І. Локіс.
Пры падтрымцы Пасольства Беларусі ў Арменіі Ерэванская абшчына выдае штомесячную грамадска-палітычную газету «Беларусы.am».
Наваселле (Васькоўскае сельскае паселішча)
Наваселле (Новоселье) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Наваселле абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Каля вёскі працякае рака Стомяць.
Ян Ліцыній Намыслоўскі
Ян Ліцыній Намыслоўскі (пач. 1560-х, Намыслаў, Сілезія — паміж 1633 і 1636) — вялікалітоўскі пратэстанцкі дзеяч, пісьменнік-палеміст і педагог.
Вучыўся ў Кракаўскай акадэміі. У 1585 годзе стаў рэктарам арыянскай школы ў Іўі, заснаванай Лаўрэнціем Крышкоўскім. Распрацаваў вучэбную праграму школы, увёў у адукацыйны працэс некалькі новых прадметаў. Пасля смерці мецэната-арыяніна Яна Кішкі перабраўся ў Наваградак, дзе ў 1593 годзе ўзначаліў мясцовую арыянскую суполку. Зблізіўся з лідарамі сацыніянскага руху Сымонам Будным і Фаўстам Соцынам, сам прапаведаваў сацыніянства. Вёў палеміку з езуітам Марцінам Сміглецкім і кальвіністам Андрэем Воланам, удзельнічаў у дыспутах.
У 1586 годзе ў Лоскай друкарні выйшаў яго падручнік логікі «Дапаможнік для авалодвання вучэннем Арыстоцеля», у якім ён не прымаў боскасць Ісуса Хрыста, у 1589 годзе — зборнік вершаваных выказванняў павучальнага характару ўласнага сачынення «Сентэнцыі, неабходныя ў грамадскім жыцці». У 1592 годзе на польскай мове выдаў працу «Анатомія і гарманічнасць хрысціянскага чалавека» (не захавалася, у 1636 годзе перакладзена на нямецкую мову). У 1597 годзе выйшла яго «Зварот да братоў-евангелістаў», у якім Намыслоўскі заклікаў кальвіністаў да саюзу з арыянамі ў процідзеянні каталіцкай рэакцыі. У 1598 годзе выдаў палемічную працу «Каталісіс», скіраваную супраць шляхцічаў-кальвіністаў.
Грамадска-палітычныя і рэлігійныя погляды Намыслоўскага на працягу яго жыцця зведалі значныя змены, дайшло да таго, што ў 1615 годзе ён быў выключаны з сацыянскай абшчыны за атэізм. Паводле поглядаў быў рацыяналістам, дэістам, выступаў за свецкае выхаванне, у якім асноўным лічыў гуманізм і вучэнне пра натуральную мараль. У 1596 годзе погляды Намыслоўскага падвергліся адмысловай крытыцы ў кнізе галандскага тэолага Юніюса.
Аляксандр Вячаслававіч Куранкоў
Біяграфія
Нарадзіўся ў Маскоўскай вобласці. Скончыў Маскоўскую дзяржаўную акадэмію фізічнай культуры у 1998 і Маскоўскі псіхолага-сацыяльны інстытут у 2004, у 2021 годзе — Вышэйшыя курсы пры Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, атрымаўшы воінскае званне генерал-маёр.
Працаваў настаўнікам фізічнай культуры ў школе № 312 Масквы з 1995 па 1999 год. У 1999 годзе паступіў на службу ў органы дзяржаўнай бяспекі. Служыў у ФСБ з 1999 па 2002 год і ў Федэральнай службе аховы (2002—2021; у прыватнасці, працаваў у ахове прэм’ер-міністра Віктара Зубкова), пазней перайшоў у Расгвардыю, дзе быў спачатку памочнікам, а потым намеснікам кіраўніка ведамства Віктара Золатава (2021—2022) і адказваў за пытанні, звязаныя з баявой падрыхтоўкай супрацоўнікаў. Паводле звестак РБК, з 2015 года займаў пасаду ад’ютанта Уладзіміра Пуціна, пазней — пасаду старэйшага ад’ютанта. Узнагароджаны медалём ордэна «За заслугі перад Айчынай» II ступені.
23 мая 2022 года Уладзімір Пуцін прапанаваў прызначыць Куранкова міністрам па надзвычайных сітуацыях. Па словах прэс-сакратара кіраўніка дзяржавы Дзмітрыя Пяскова, выбар кандыдатуры абумоўлены тым, што «Пуцін добра асабіста ведае Куранкова. І выбар азначае, што, на думку кіраўніка дзяржавы, асабістыя, службовыя, прафесійныя якасці Куранкова дазволяць найлепшым чынам выконваць гэтыя функцыі». Кандыдатура Куранкова была ўхвалена Саветам Федэрацыі 25 мая і ў гэты ж дзень Указам Прэзідэнта ён быў прызначаны міністрам Расійскай Федэрацыі па справах грамадзянскай абароны, надзвычайных сітуацыях і ліквідацыі наступстваў стыхійных бедстваў.
З 30 мая 2022 года — член Савета Бяспекі Расійскай Федэрацыі.
2 чэрвеня 2022 года прысвоена воінскае званне генерал-лейтэнант.
З 21 кастрычніка 2022 года член Каардынацыйнага савета пры Урадзе Расійскай Федэрацыі па забеспячэнню патрэбы Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі, іншых войскаў, воінскіх фарміраванняў і органаў.
Санкцыі
16 снежня 2022 года, на фоне ўварвання Расіі ва Украіну, унесены ў санкцыйны спіс Еўрасаюза за падтрымку, рэалізацыі дзеянняў і палітыкі, якая падрывае тэрытарыяльную цэласнасць, суверэнітэт і незалежнасць Украіны.
Панкоўка
Пасёлак размешчаны на правым беразе ракі Вяража, на паўднёвы захад ад Вялікага Ноўгарада (прымыкае да абласнога цэнтра ушчыльную), з якім звязаны аўтобусным маршрутам.
Сушанка
Суша́нка — рака ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Ольса (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 20 кіламетраў. Плошча вадазбору 174 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 м/км. Пачынаецца ў лясным урочышчы Скобленкава Паляна за 4 кіламетры на поўнач ад вёскі Развадава, вусце за 500 метраў на паўночны ўсход ад вёскі Патока. Цячэ пераважна сярод лесу ў межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Асноўны прыток — Ваданоска (Генка).
Каля ракі населеныя пункты Замікітка, Альхоўка, Суша.
Сарнана
Насельніцтва складае 3438 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 55 чал./км². Займае плошчу 62 км². Паштовы індэкс — 62028. Тэлефонны код — 0733.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сушко
Сушко — беларускае прозвішча.
Мыласціў
Мыласціў (Ми́лостів) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Уладзімір Васілевіч Крываблоцкі
Уладзі́мір Васі́левіч Крывабло́цкі (нар., в. Хвалава, Пружанскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі мастак-манументаліст, жывапісец.
Біяграфія
Пасля сканчэння школы ў 1971 паступіў у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (скончыў у 1976). Настаўнікі: Уладзімір Стальмашонак, Гаўрыла Вашчанка, Анатоль Бараноўскі, Пётр Свентахоўскі, Аляксандр Кішчанка.
Член Беларускага саюза мастакоў, пэўны час узначальваў у ім секцыю манументальна-дэкаратыўнага мастацтва.
Творчасць
Маляваць пачаў яшчэ ў дзяцінстве, свае малюнкі дасылаў у газету «Піянер Беларусі» і тройчы перамагаў у конкурсах.
Удзельнік мастацкіх выстаў з 1976 года. Працуе пераважна ў галіне манументальна-дэкаратыўнага мастацтва, а таксама ў жывапісе. Асновай творчасці з'яўляецца Беларусь, яе мінуўшчына, людзі, прырода. Прымаў удзел у рэканструкцыі Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы і балета, аздабленні будынку Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі.
Уладзімір Крываблоцкі карыстаецца такімі кампазіцыйнымі хадамі, рытмам, святлом, прасторай, змадэляванай святлом і ценем, дзякуючы якім найбольш шчыльна і выразна выяўляецца пластыка твараў, чалавечых целаў.
Творы захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Беларускім гісторыі і культуры, Магілёўскім абласным мастацкім, Віцебскім краязнаўчым музеях.
Сям’я
Дзед і бабуля па матчынай лініі, а таксама яго маці ў часе Другой сусветнай вайны былі вывезеныя ў Германію на прымусовыя працы.
Пасля вайны маці працавала ў калгасе, пасля з-за хваробы вымушаная была пакінуць працу. Займалася хатняй гаспадаркай, вышывала, ткала. Бацька працаваў у будаўнічай брыгадзе, а ў вольны час іграў у народным тэатры, спрабаваў пісаць п'есы, займаўся пчалярствам, бондарствам.
Цікавыя факты
Падчас вучобы ў інстытуце Уладзімір Крываблоцкі паспрачаўся, што здолее тысячу разоў прысесці на адной назе. Спрэчку выйграў, здолеўшы прысесці па пяцьсот разоў на правай і на левай нагах, аднак пасля гэтага апынуўся ў бальніцы. З-за праблем з сэрцам пазней не трапіў на вайсковую службу.
Вітраж «Чалавек і прырода», які знаходзіўся ў вестыбюлі ЦНДІТК (Мінск), праз шэсць гадоў пасля стварэння рассыпаўся. Прычынай стала недасканалая тэхналогія склейвання шкельцаў.
Іан Кіку
Іан Кіку (Ion Chicu; нар. 28 лютага 1972, с. Пыржалцень, Каларашскі раён, Малдаўская ССР, СССР) — малдаўскі дзяржаўны дзеяч, спецыяліст у галіне фінансаў. Міністр фінансаў Рэспублікі Малдова з 10 снежня 2018 па 8 чэрвеня 2019. Прэм’ер-міністр Рэспублікі Малдова з 14 лістапада 2019 па 23 снежня 2020.
Біяграфія
Нарадзіўся 28 лютага 1972 у сяле Пыржалцень, Каларашская раёна Малдаўскай ССР.
У 1994 скончыў факультэт менеджменту Акадэміі эканамічных навук Малдовы. Валодае рускай, англійскай і французскай мовамі.
У 2005—2006 — дырэктар Галоўнага ўпраўлення структурных рэформаў Міністэрства эканомікі і гандлю Рэспублікі Малдова, саветнік першага віцэ-прэм’ер-міністра Зінаіды Грачанай.
З 1 сакавіка 2006 па 2008 — намеснік Міністра фінансаў Рэспублікі Малдова. 12 снежня 2007 прысвоены чын: «I ранг, дзяржаўны саветнік Рэспублікі Малдова III класа».
З 4 красавіка 2008 па 9 верасня 2009 г. — галоўны дзяржаўны саветнік па эканамічных пытаннях і знешняй палітыцы прэм’ер-міністра Рэспублікі Малдова Зінаіды Грачанай.
Таксама займаў пасаду старшыні Савета стратэгічнага развіцця медыцынскага ўніверсітэта імя Мікалая Тэстэміцану, працаваў кансультантам па кіраванні дзяржаўнымі фінансамі ў розных праектах.
З 10 снежня 2018 па 8 чэрвеня 2019 — міністр фінансаў Рэспублікі Малдова.
З ліпеня па лістапад 2019 — саветнік па эканамічных пытаннях Прэзідэнта Рэспублікі Малдова Ігара Дадона.
Прэм’ер-міністр
12 лістапада 2019 Парламент Малдовы вынес вотум недаверу Ураду. За дадзенае рашэнне прагаласавала 52 дэпутата з 101. Прычынай для вынясення вотуму стала ініцыятыва кабінета міністраў па змяненні заканадаўства, якія вызначаюць працэдуру абрання Генеральнага пракурора Малдавіі.
13 лістапада Ігар Дадон вылучыў кандыдатуру Кіку на пасаду прэм’ер-міністра Малдовы. 14 лістапада парламент краіны прызначыў яго.
У той жа дзень Кіку абвясціў, што яго ўрад «выканае ўсе абавязацельствы дзяржавы перад знешнімі партнёрамі і міжнароднымі фінансавымі арганізацыямі, перш за ўсё МВФ і Сусветным банкам». Падчас свайго прызначэння Ігар Дадон назваў яго «тэхнакратам, прафесіяналам, які не быў членам якой-небудзь палітычнай партыі», хоць Кіку сапраўды быў саветнікам прэзідэнта. На наступны дзень ён быў прадстаўлены супрацоўнікам Дзяржаўнай канцылярыі. У склад урада Кіку з урада Санду быў прызначаны толькі Павел Войка, які змяніў пасаду міністра абароны на пасаду міністра ўнутраных спраў.
20 лістапада наведаў Маскву з першым рабочым візітам, дзе правёў перамовы са Старшынёй Урада Расійскай Федэрацыі Дзмітрыем Мядзведзевым.
16 сакавіка 2020 года для забеспячэння палітычнай падтрымкі ўраду Кіку, фракцыі ПСРМ і ДПМ сфармавалі ў Парламенце Малдавіі кіруючую большасць (да гэтага, з 14 лістапада 2019, пасля развалу кааліцыі ПДС, ПППГП і сацыялістаў, Партыя сацыялістаў з’яўлялася кіруючай у Парламенце меншасцю). Пагадненне аб стварэнні кааліцыі прывяло да кадравых перамен ва ўрадзе — 4 з 9 міністэрскіх і 1 з 2 віцэ-прэм’ерскага партфеляў (па рэінтэграцыі) былі аддадзены ДПМ: эканомікі і інфраструктуры, замежных спраў і еўрапейскай інтэграцыі, абароны і адукацыі, культуры і даследаванняў.
З сярэдзіны чэрвеня 2020 г. пасля пераходу шэрагу дэпутатаў з фракцыі ДПМ у парламенцкую групу «Про-Малдова», урад Кіку зноў стаў урадам меншасці — кааліцыя ПСРМ і ДПМ у парламенце складалі 50 дэпутатаў супраць апазіцыі з 51 дэпутата.
Сям’я
Жанаты, трое дзяцей.
Сенніца (возера)
Сенніца (Сенница) — возера ў Невельскім раёне Пскоўскай вобласці Расіі, на мяжы з Беларуссю, у басейне ракі Ловаць. Па паўднёвым беразе возера праходзіць дзяржаўная мяжа Рэспублікі Беларусь з Расійскай Федэрацыяй.
У возера ўпадаюць рэкі Варонка, Гужа і ручаі. Выцякае рака Сенніца. Каля возера знаходзяцца вёскі Дарахі (Беларусь), Дубакрай, Фралова, Захаркі (Расія).
Блізарукасць
Блізарукасць (міяпія; μύω + ὄψις — заплюшчваць + вока) — невыразнае бачанне аддаленых рэчаў праз сыходжанне паралельных прамянёў ад іх перад сятчаткай вока. Найчасцей узнікае ў школьным узросце. Паводле ступені цяжкасці адрозніваюць слабую (да 3 дыёптрыяў), сярэднюю (да 6 дптр) і высокую (звыш 6 дптр). У Беларусі ад немачы пакутуе да 30% школьнікаў. Вядзе да разрыву і адслаення сятчаткі, страты працаздольнасці па зроку.
Прычыны
Развіццю хваробы спрыяюць стрэс, загрузка зрокавай працай на блізкай адлегласці, алергія.
Праявы
Хвароба праяўляецца ў неабходнасці разглядання на блізкай адлегласці, што стамляе вочы, развівае мышачную і дастасавальную слабасць зрока, разыходную касавокасць і спазмы дастасавання вачэй. У наступным узнікаюць расцяжэнні, дыстрафія, кровазліццё, разрывы і адслаенне сятчаткі.
Севярыны
Севяры́ны (, Северины) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Макееўцы
Маке́еўцы (, Макеевцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Да 25 лютага 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Шчучынскага сельсавета.
Морач (прыпыначны пункт)
Мо́рач (, Морочь)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 2,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Доктаравічы; на лініі Асіповічы I — Русіно, паміж прыпыначным пунктам Шалавічы і прыпыначным пунктам Ванелевічы.
21.12.2017 года станцыя закрыта.
Яаніка (прыпыначны пункт)
Гісторыя
Прыпыначны пункт быў адкрыты ў 1981 годзе, падчас электрыфікацыі лініі Талін — Рыйзіперэ.
У 2010 годзе пры сумесным фінансаванні Структурных фондаў Еўрапейскага Саюза была пабудавана новая пасажырская платформа еўрапейскага стандарту.
IC 1244
IC 1244 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кабылін-Бажымы (гміна)
Кабы́лін-Бажы́мы (Kobylin-Borzymy) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Высокамазавецкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кабыліне-Бажымах. Плошча гміны складае 119,42 км². Станам на 2010 год у гміне Кабылін-Бажымы пражывалі 3469 чалавек, шчыльнасць — 29 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 40 салецтваў.
Філікудзі
Філіку́дзі (Filicudi) — востраў у групе Ліпарскіх астравоў. Уваходзіць у склад Італіі. Агульная плошча — 9,49 км². Насельніцтва (2001 г.) — 235 чалавек.
Геаграфія
Востраў Філікудзі месціцца ў Тырэнскім моры ў 45,28 км на поўнач ад Сіціліі, у 17,47 км на захад ад вострава Саліна і ў 15 км на ўсход ад вострава Алікудзі. Выцягнуты з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход на 5,4 км. Найбольшая шырыня — 3,14 км. Мае вулканічнае паходжанне. Вылучаецца 8 пагаслых вулканаў, найвышэйшы з якіх Фоса-Фельчы (773 м).
Прырода
Для флоры характэрна перавага міжземнаморскіх раслін. Тут сустракаюцца апунцыя, алеандр, верасы, ясноткавыя, чабор, эндэмічны від зяноўца. Сушу насяляюць рэдкія птушкі і яшчаркі.
Гісторыя
На Філікудзі знойдзены рэшткі неалітычнай керамікі, застаўленай у 3 тысячагоддзі да н. э. На паўднёва-заходнім узбярэжжы выяўлены мікенская і пазнейшая грэчаская кераміка, рымскія артэфакты. Аднак упэўненасці ў існаванні сталых доўгатэрміновых паселішчаў у эпоху антычнасці няма.
У сярэднявеччы востраў узгадваўся Аль-Ідрысі і Тамаза Фазэла як ненаселены. Прычынамі таму былі небяспека з боку піратаў і землятрусы. Жыхары суседніх астравоў выкарыстоўвалі Філікудзі для авечкагадоўлі.
У 1970-х гг. Філікудзі стаў папулярным месцам сярод італьянскіх мастакоў і фатографаў. У нашы дні тут існуе некалькі невялікіх паселішчаў, абмежавана развіваецца турызм. На востраве працуе адзяленне музея археалогіі Ліпары.
Воўчнік баравы
Воўчнік баравы, ваўчаягада пахучая, ваўчаягада баравік (Daphne cneorum) — расліна роду сямейства.
Батанічныя характарыстыкі
Куст 10-30 см вышынёй са шматгадовымі лісцем на парастках. Кветкі цёмна-ружовыя, з белаапушанымі кароткімі кветаножкамі. Лопасці калякветніка і прыкветак прыціснутаапушаны.
Лісце скурыстае, шматгадовае, лапатападобнае (8 — 16 мм даўжынёй). Плод — жоўта-бурая скурыстая касцянка. Расце ў хваёвых лясах, на крэйдавых або мергелістых схілах у лесастэпу.
Святлалюбная расліна. Квітнее ў маі — чэрвені.
Эстэтычныя характарыстыкі
Мае духмяныя кветкі. Дзякуючы гэтаму ў краінах Еўропы, дзе ён расце ў гарах, атрымаў назву «альпійскі бэз».
Расліна заслугоўвае шырокага выкарыстання ў культуры, маючы вельмі высокія дэкаратыўныя якасці.
Ахова
У некаторых мясцовасцях нішчыцца для продажу ў букетах. Патрабуе дбайнай аховы. Занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі, ахоўваецца ў Польшчы, Украіне, Расіі.
Ізамерыя
Ізамерыя — існаванне злучэнняў, галоўным чынам арганічных, аднолькавых па элементным саставе і малекулярнай масе, але розных па фізічных і хімічных уласцівасцях, што абумоўлена розным прасторавым размяшчэннем і/або парадкам злучэння атамаў у малекулах. Такія злучэнні называюцца ізамерамі.
З'ява ізамерыі вельмі характэрная для арганічных злучэнняў, але сустракаюцца і неарганічныя ізамеры, у першую чаргу сярод камплексных злучэнняў.
Ірэнь
Ірэ́нь (Ире́нь) — рака ў Пермскім краі Расіі, левы прыток Сылвы.
Асноўныя прытокі:
Берагі Ірэні, пераважна, невысокія і пакрытыя хмызняком. На берагах сустракаюцца скалы вышынёй да 50 м.
Замошша (Багданаўскі сельсавет)
Замо́шша (, Замошье) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ульянавіцкага сельсавета.
Чаркасаў
Чаркасаў — прозвішча.
Красны Пахар (Веткаўскі раён)
Кра́сны Па́хар (, Красный Пахарь) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Кызылсу (Мангістаўская вобласць)
Кызылсу (Қызылсу) — сяло ў Каракіянскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бастанскай сельскай акругі.
Борхаўская лясная дача
Борхаўская лясная дача — буйны лясны масіў на левым беразе ракі Дняпро ў Буда-Кашалёўскім раёне, на поўнач ад горада Рэчыца. Плошча 2200 га. Пераважаюць імшыстыя і верасовыя хвойнікі — 52 %, вятроўнікавыя чорнаалешнікі — 32 %. Сустракаюцца дубровы, ельнікі і бярэзнікі. Па паўночнай частцы масіва праходзіць паўднёвая мяжа суцэльнага распаўсюджання елкі. Уздоўж заходніх ускраін шмат азёр, старыц.
Кызылсу (Мангістаўская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 254 чалавекі (130 мужчын і 124 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 57 чалавек (24 мужчыны і 33 жанчыны).
Мачулкы
Мачулкы (Мочу́лки) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Палюдарыум
Палюдарыум (palus — балота) — празрысты рэзервуар са штучна створаным паўводным асяроддзем для ўтрымання водных, у тым ліку балотных і прыбярэжных раслін, якія значна ўзвышаюцца над паверхняй вады, а таксама жывёл. Палюдарыум можа адначасова мець прыкметы акварыума і тэрарыума.
Слова палюдарыум паходзіць ад Palus, якое азначае балота, і -arium, якое адлюстроўвае закрытую тару.
У палюдарыумі неабходная сістэма арашэння, або ручное апырскванне раслін (2-3 разы ў дзень), падтрыманне пэўнай тэмпературы, наяўнасць светлавога абсталявання. У закрытым палюдарыуме патрэбна абдзіманне пярэдняга шкла для прадухілення яго запацяваннем.
Гайны (Пермскі край)
Гайны (Га́йны) — пасёлак (у 1963—1998 гг. — пасёлак гарадскога тыпу) у Комі-Пярмяцкай акрузе Пермскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Гайнскага раёна (муніцыпальнай акругі). Пасёлак знаходзіцца на паўночным захадзе Пермскага края, у паўночнай частцы Комі-Пярмяцкай акругі.
Бліжэйшы горад — Кудымкар — знаходзіцца за 156 км на поўдзень.
Палюдарыум
Палюдарыумы могуць вар'іраваць у памерах ад невялікіх, дзе лёгка адлюстроўваюцца асобныя экасістэмы да досыць вялікіх, для ўтрымання цэлых дрэў. Яркім прыкладам вельмі вялікага палюдарыума з'яўляецца трапічны лес у «Montreal Biodome».
Znich
Znich — беларускі метал-гурт з Мінска, заснаваны ў 1996 годзе.
Змены ў складзе
Пасля гэтага Алесь прымае рашэнне набраць іншых людзей, і неўзабаве да гурта Znich далучыліся: Аляксандр Камлюк — гітара (ex-Divina Enema), Павел Заручэўскі — бас і Дзяніс Галіцкі — ударныя (абодва ex-Hospice). Прыход новых людзей удыхнуў новае жыццё ў ідэі Алеся, і яго паганскія тэксты загучалі на фоне нацыянальных беларускіх мелодый у цяжкай апрацоўцы.
З новым складам
Перафарматаваны Znich упершыню заявіў аб сабе на акцыі Real Underground, якая адбылася ў Мінску 6 чэрвеня 1998 года. У наступным, рэгулярна прымаючы ўдзел у разнастайных канцэртах і фэстах, такіх як Рок-Купалле`98, Дубінушка`98, Baltic Thunder, NuCLEARfree Land, Ліда і г.д., Znich атрымалі рэпутацыю каманды, якая актыўна канцэртуе.
У складзе Znich з'явілася дзяўчына. Яе з'яўленне ў гурце, па словах Алеся, звязана з тым, што Znich цалкам адыйшлі клавіш, нават жадалі ўвесці ў музыку народныя інструменты, а жаночы вакал дапаўняе канцэпцыю ўсёй музыкі гурта.
Выхад альбома «Дух Зямлі»
У 1999 годзе выходзіць новы альбом Znich «Дух Зямлі». ZNICH першапачаткова жадалі граць фолк у цяжкай інтэрпрэтацыі, жадалі паказаць беларускія музычныя нацыянальныя карані ў цяжкім варыянце. Яны паспрабавалі зрабіць новы матэрыял максімальна разнастайным, аднак вытрымалі яго ў рамках фолк-death. Шляхам доўгіх гутарак і разважанняў Znich знайшлі тую кропку, тую мэту, да якой будуць імкнуцца, а новая праграма — першы крок да гэтай мэты. «Дух Зямлі» хутчэй з'яўляецца «эскізам» да поўнафарматнага альбома. Рознапланавасць песень паказвае працэс пошуку новага аблічча каманды. Znich спынілі свой выбар стылістыкі на песні «Сонца, узыходзь!» Таксама яны запісалі кавер-версію гурта Sepultura «Propaganda». Гэта рэч прызначаная для расійскай кампіляцыі, яе няма на самім альбоме, але можна пачуць на канцэртах.
Лірыка стала больш цікавай, стала несці большы філасоўскі падтэкст. Асноўная ідэя першага альбома была выяўленая ў форме казкі, тады Znich жадалі зрабіць альбом у стылі King Diamond, толькі на паганскую тэму. «Дух Зямлі» распавядае аб прыродзе, яе прыгажосці, аб яе таямніцах. На вокладцы «Духу Зямлі» змешчаны старажытнаславянскі знак адзінаборства, сэнсам якога з'яўляецца ўзнікненне жыццёвай сілы і нараджэнне самой прыроды.
На пачатку 2000-х гадоў
У лістападзе 2000 года гурт браў удзел у першым беларускім свяце фолку «Таўкачыкі» ў Мінску. Увесну 2002 года гурт запісвае дзве новыя, найболей паказальныя песні і выпускае сінгл «Адчуванні вясны», дапоўніўшы яго старым хітом у новым ключы «Чорны Зьніч». Пазней гэта песня трапляе на першы ў Беларусі зборнік цяжкай музыкі Hard Life Heavy Music I і на літоўскі зборнік Atlantida Vol.9.
Па збегу акалічнасцей гурт пакідае іх канцэртны менеджар. Музыкантам даводзіцца ўзяць тайм-аўт. Амаль праз два гады пасля выхаду сінгла даўно гатовая новая праграма паступова набывае рамкі поўнафарматнага альбома.
Запіс альбома зацягваецца ў сувязі з сыходам гітарыста. Адбываецца чарговая замена. На гітары пачынае граць Аляксандр Савенок. Запіс працягваецца, а Алесь прапаноўвае новыя ідэі для наступнага альбома, якія не знаходзяць падтрымкі сярод музыкантаў гурта. Разумеючы, што новыя ідэі гэта не ўпісваецца ў канцэпцыю Znich, Алесь стварае праект Стод. У праекце ўдзельнічаюць вядомыя музыканты, сярод якіх стары гітарыст гурта часоў «Духу Зямлі» Аляксандр Камлюк. На Басовішча-2002 Алесь едзе ў Польшчу ў складзе Стода. Усім здаецца, што Znich зноў абноўлены да непазнавальнасці, што падштурхоўвае музыкантаў Znich на рашучыя дзеянні. Знаходзіцца новы сесійны гітарыст Аляксандр Крапіўніцкі з мінскага гурта Sufferer, які выдатна спраўляецца з пастаўленай задачай і запісвае ўсе гітарныя партыі.
Увосень 2002 года ў гурце з'яўляецца дудар Кастусь Трамбіцкі.
Зіма 2002 — вясна 2003 года — фінальны этап запісу: звядзенне і майстарынг на студыі Out of Records. Адбываецца заключэнне дагавора з БМАgroup на выпуск новага альбома ў CD-фармаце, а таксама на арганізацыю прэзентацыі ў Мінску і тура па Беларусі ў падтрымку выхада новага альбома.
Вясна 2003 года — выхад у свет другой часткі зборкі беларускага экстрыму «Hard Life Heavy Music II». І гэтым разам новы трэк з амаль гатовага альбома «Не Сячы, Мой Татулька».
У 2010-х гадах
У 2011 годзе гурт распачаў юбілейнае турнэ с прэзентацыяй новага альбома «Mroya».
Бэржнікі
Бэржні́кі (Berżniki, традыцыйная беларуская назва — Бержнікі) — вёска ў Польшчы, на беразе возера Келіг. Уваходзіць у Сэйнэнскага павета Падляскага ваяводства, у вясковай гміне Сэйны. Знаходзіцца за 7 км на паўднёвы ўсход ад Сэйнаў, за 109 км на поўнач ад Беластока.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1559 годзе Бержнікі атрымалі Магдэбургскае права. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў яны ўвайшлі ў склад Гарадзенскага павета Троцкага ваяводства. У канцы XVI ст. мястэчка стала цэнтрам нягродавага староства.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Бержнікі апынуліся ў складзе Прусіі, у 1807 годзе згодна з Тыльзіцкім мірным дагаворам — у складзе Расійскай імперыі, у Сейненскім павеце Аўгустоўскай губерні. У 1810 годзе расійскія ўлады пазбавілі мястэчка магдэбургскага права.
На 1827 год у Бержніках было 55 будынкаў.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Бэржнікі апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе сталі цэнтрам гміны Сувалкаўскага павета Беластоцкага ваяводства.
У часы Другой сусветнай вайны ў 1939—1945 гадах Бэржнікі знаходзіліся пад акупацыяй Трэцяга рэйха. У 1973—1976 гадах вёска была цэнтрам вясковай гміны. У 1975—1998 гадах Бэржнікі ўваходзілі ў склад Сувалкаўскага ваяводства.
ФК Зрыньскі Мостар
«Зры́ньскі» (Zrinjski) — футбольны клуб з Босніі і Герцагавіны, месціцца ў горадзе Мостар. Клуб быў заснаваны ў 1905 годзе і ў цяперашні час гуляе ў Прэм’ер-лізе Босніі і Герцагавіны. У 2005 годзе «Зрыньскі» адсвяткаваў сваю першую перамогу ў чэмпіянаце.
Клуб прымае гасцей на стадыёне «Пад Біелым Брыегам», які змяшчае 25 000 гледачоў.
IC 1245
IC 1245 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ваан Сукіясавіч Тэр’ян
Ваан Тэр'ян (Վահան Տերյան, імя пры нараджэнні Ваган (Ваан) Сукіясавіч Тэр-Грыгаран; 9 лютага, Гандза — 7 студзеня 1920, Арэнбург) — армянскі паэт і грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Ваан Тэр'ян нарадзіўся 28 студзеня 1885 года ў сям'і сельскага святара ў сяле Гандза (цяпер раён Нінацмінда) блізу Ахалкалакі.
У 1899 годзе Ваан паступае ў Лазараўскі інстытут усходніх моў у Маскве. Разам з сябрамі Тэр'ян выдае ў інстытуце рукапісную газету «Надзея», у якой не толькі выступае з рэдакцыйнымі артыкуламі і перадавіцамі, але і ўзначальвае аддзел паэзіі, дзе публікуе свае вершы пад псеўданімамі Швін, Volo і інш. У жніўні 1906 г. Губляны паступае ў Маскоўскі ўніверсітэт, на аддзяленне рускай мовы і літаратуры гісторыка-філалагічнага факультэта. Пад непасрэдным уплывам рэвалюцыі 1905—1907 гадоў ён піша цыкл вершаў «Цярновы вянок», у якім славіць змаганцаў рэвалюцыі. Уначы 3 снежня 1906 г. кватэра Тэр'яна была падвергнута ператрусу, ён і яго сябар былі арыштаваны, але 13-га снежня яго вызвалілі з-пад варты. У гэты перыяд Тэр'ян напісаў «Эстонскую песню», «Восеньскую песню», «Восеньскую мелодыю», «Дзіва-дзяўчыне», «Пахаваеце мяне на заходзе», «Жаданне» і інш. вершы. Паэзія Тэр'яна з яе тонкім лірызмам, пранікнёнасцю пачуццяў, вылучнай музычнасцю і багаццем мовы — найбуйнейшая з'ява ў гісторыі армянскай літаратуры.
У 1908 годзе ў Тыфлісе была апублікаваная яго першая складанка вершаў «Мроі змяркання». Складанка атрымала добрыя водгукі ад Аветыка Ісаакяна і Аванеса Туманяна.
У 1910 г., паралельна з навукай у Маскоўскам універсітэце, Тэр'ян рэдагуе і выдае літаратурна-мастацкі альманах «Гарун» («Вясна»). У 1915 г. Максім Горкі даручыў Тэр'яну складанне «Армянскай складанкі», якая была выдадзены ў Маскве. У тым жа годзе піша патрыятычны цыкл «Краіна Наіры».
Валерый Брусаў пераклаў шэраг вершаў паэта і назваў яго «найболей бачным дзеячам» сярод маладых паэтаў «рускай Арменіі».
Памёр ад туберкулёзу лёгкіх. Пахаваны ў Арэнбургу, месца магілы невядомае. Кенатаф паэта знаходзіцца ў пантэоне парка імя Камітаса ў Ерэване.
Скварцішкі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Насельніцтва
Перад вайной y 1941 годзе ў вёсцы жыло 48 чалавек у 12 дварах. У кастрычніку 1943 года гітлераўцамі было спалена 12 дамоў, забіта 5 чалавек.
Венецыянскі кінафестываль 2014
71-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 27 жніўня па 6 верасня 2014 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «Голуб сядзеў на галінцы, разважаючы пра жыццё» рэжысёра Роя Андэрсана.
Хяэдэмеэстэ (воласць, 1990)
Хяэдэмеэстэ (Häädemeeste) — былая воласць у Эстоніі, у складзе павета Пярнумаа.
Апісанне
Плошча воласці — 390,2 км², колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2006 года складала 3123 чалавек.
Адміністрацыйны цэнтр воласці — пасёлак Хяэдэмеэстэ.
Воласць была ўтворана 6 снежня 1990 года. Пасля рэформы 2017 года воласць была аб’яднана з воласцю Тахкурана ў адну новую воласць Хяэдэмеэстэ.
Семінава (Пачынкаўскі раён)
Семінава (Семиново) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Семінава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 28 снежня 2004 года па 1 студзеня 2019 у складзе Васькоўскага сельскага паселішча.
Ікацкі хрыбет
Іка́цкі хрыбет (Икатский хребет) — горны хрыбет у Азіяцкай частцы Расіі, у Забайкаллі, у Рэспубліцы Бурація, на ўсход ад возера Байкал і Баргузінскага хрыбта.
Даўжыня хрыбта больш за 200 км. Пераважаючыя вышыні 1800—2000 м, найбольшая вышыня 2573 (2551 ) м. Складзены пераважна з гранітаў і метамарфічных сланцаў. Да вышыні каля 900 м горны лесастэп, да 1200—1700 м — лістоўнічная тайга, яшчэ вышэй — зараснікі кедравага сланіку і горная тундра.
Ікацкі хрыбет з’яўляецца водападзелам рэк Баргузін і Віцім. На хрыбце бярэ пачатак рака Ікат.
Сефра
Сефра (Sefro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мачэрата.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna dell'Assunta.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Пэрэдзілы
Пэрэдзілы (Переді́ли) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Каміншчына (Сенненскі раён)
Камі́ншчына (, Каминщина) — былая вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Слуцкая епархія
Слуцкая епархія — епархія Беларускага экзархата Рускай Праваслаўнай Царквы, якая аб’ядноўвае прыходы на тэрыторыі Клецкага, Капыльскага, Любанскага, Нясвіжскага, Слуцкага, Салігорскага і Старадарожскага раёнаў Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мінскай мітраполіі.
Гісторыя
У 1678—1690 гады згадваецца ў Слуцку беглы мітрапаліт грэвенскі Макарый (Лінгардыс), паводле М. М. Дурнаво ''«кіраўнік духоўнымі справамі б. епархій: Тураўскай, Луцкай і Уладзіміра-Валынскай»''. Аднак з-за таго, што царкоўна-юрысдыкцыйная прыналежнасць уладыкі няясная і дакладнага храналагічнага месца ні ў адной з пералічаных епархій для яго не знаходзіцца, можна меркаваць, што гэта быў адзін са шматлікіх усходніх іерархаў свайго часу, які ўцёк у рускія землі «на кармленне».
Указам імператрыцы Кацярыны II ад 27 сакавіка 1785 года Слуцк стаў кафедрай для напаўсамастойнай Пераяслаўскай епархіі для кіравання праваслаўнымі прыходамі ў межах Царства Польскага. Архірэйская рэзідэнцыя зацвердзілася ў слуцкім Троіцкам манастыры. 13 красавіка 1793 года, пасля далучэння земляў былой Рэчы Паспалітай да Расійскай імперыі, замест гэтай кафедры была заснавана Мінская епархія, але яе цэнтр на заставаўся ў Слуцку да 1799 года.
Епархія, названая ўласна Слуцкай, была створана ў 1910 годзе, як вікарыяцтва Мінскай епархіі. Кафедра вікарыя знаходзілася ў слуцкім Троіцкім манастыры. Была скасавана ў 1933 годзе, аднак на кароткі тэрмін адраджалася ў 1941—1942 гадах.
22 верасня 2014 года Сінод Беларускага экзархата прыняў рашэнне стварыць на тэрыторыі Мінскай вобласці некалькі епархій, у тым ліку Слуцкую. 23 кастрычніка 2014 года рашэннем Свяшчэннага Сінода Рускай Праваслаўнай Царквы ўтворана самастойная Слуцкая епархія.
Мультыплетнасць
У спектраскапіі і квантавай хіміі мультыплетнасць энергетычнага ўзроўню вызначаецца як 2S+1, дзе S - поўны спін. Станы з мультыплетнасцю 1, 2, 3, 4, 5 адпаведна называюцца сінглетамі, дуплетамі, трыплетамі, квартэтамі і квінтэтамі.
Атамы
Мультыплетнасць часта раўна колькасці магчымых арыентацый поўнага спіна адносна поўнага арбітальнага моманту L, і, як вынік, адносна колькасці блізкіх да выраджаных узроўняў, якія адрозніваюцца толькі ў энергіі спін-арбітальнага ўзаемадзеяння.
Напрыклад, асноўны стан атама вугляроду - гэта 3P. Верхні індэкс 3 (чытаецца як трыплет) паказвае, што мыльтыплетнасць 2S+1 = 3, адкуль вынікае, што S = 1. Гэты спін абумоўлены двума няспаранымі электронамі, як вынік правіла Хунда, якое спрыяе адзінаму запаўненню выраджаных арбіталяў. Трыплет складаецца з трох станаў з кампанентамі спіна +1, 0, -1 і кірунку поўнага арбітальнага моманту, які таксама роўны 1, як паказана літарай P. Поўны квантавы лік J можа змяняцца ад L+S = 2 да L–S = 0 цэлымі крокамі, таму J = 2, 1 або 0.
Тым не менш роўнасць мультыплетнасці і колькасці арыентацый спіну выконваецца толькі тады, калі S ≤ L. Калі S > L, есць толькі 2L+1 магчымых арыентацый поўнага квантавага ліку, якія змяняюцца ад S+L да S-L. Асноўны стан атама азоту - 4S, для якога мультыплетнасць 2S+1 = 4 у стане квартэта. S = 3/2 з-за трох няспараных электронаў. Для S стану L = 0, таму J можа быць роўнай толькі 3/2, і есць толькі адзін узровень, не гледзячы на тое, што мультыплетнасць раўна 4.
Бісер (Пермскі край)
Бісер (Би́сер) — пасёлак гарадскога тыпу (да 1991 года — пасёлак станцыі або станцыя) у Пермскім краі Расіі. Уваходзіць у Горназаводскі раён (гарадская акруга). Размешчаны за 11 км на захад ад пасёлка гарадскога тыпу Цёплая Гара і за 36 км на паўночны ўсход ад горада Горназаводска.
У пасёлку знаходзіцца дзеючая чыгуначная станцыя Бісер. Праз пасёлак з захаду на ўсход праходзіць аднашляховая Горназавадская чыгунка паведамленнем Перм — Ніжні Тагіл.
У лесе, на паўднёвы захад ад пасёлка знаходзіцца выток ракі Бісер. За 11 км на поўдзень знаходзіцца пгт Стары Бісер.
Жэтыбай
Жэтыбай (Жетібай) — пасёлак у Каракіянскім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жэтыбайскай пасялковай адміністрацыі.
Насельніцтва
У 1999 году насельніцтва пасёлка складала 9153 чалавекі (4565 мужчын і 4588 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 11326 чалавек (5763 мужчыны і 5563 жанчыны).
Арора (Ілінойс)
Акрамя афіцыйнай назвы ў Ароры таксама ёсць мянушка — «Горад агнёў». Афіцыйна гэта мянушка была прынята ў 1908 годзе. Яна звязана з фактам, калі ў 1881 г. Арора стала першым горадам у ЗША з цалкам электрыфікаванай сістэмай вулічнага асвятлення.
Малявічы (Шчучынскі раён)
Маляві́чы (, Малевичи) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Да 25 лютага 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Шчучынскага сельсавета.
IC 1246
IC 1246 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Новіны (Веткаўскі раён)
Но́віны (, Новины) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Данілавіцкага сельсавета.
Кабыльніца (гміна)
Кабыльні́ца (Kobylnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Слупскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кабыльніцы. Плошча гміны складае 244,95 км². Станам на 2010 год у гміне Кабыльніца пражывалі 10 183 чалавекі, шчыльнасць — 41,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Масты (станцыя)
Масты́ (, Мосты)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў горадзе Масты.
Аймара
Гісторыя
Паходжанне аймара да канца не высветлена. Гэтая назва была дадзена народу іспанцамі, меркавана па найменню группы індзейцаў з перуанскага рэгіёна Апурымак, у нашы дні населенага кечуа. Некаторыя гісторыкі звязваюць паходжанне аймара з Тыўанака, паколькі аймара насяляюць землі гэтай старажытнай цывілізацыі ў нашы дні. Аднак рассяленне аймара на поўдзень пачалося пазней. Іспанскія каланісты атаесамлялі аймара пераважна з рэгіёнам, які супадае з сучаснай Балівіяй. Толькі ў пазнейшы перыяд вывучэнне мовы аймара паказала, што яны жывуць і значна паўночней, на тэрыторыі Перу.