cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лорэнц-каварыянтнасць
Лорэнц-каварыянтнасць — уласцівасць фізічных законаў запісвацца аднолькава ва ўсіх інерцыйных сістэмах адліку (з улікам пераўтварэнняў Лорэнца). Прынята лічыць, што гэтай уласцівасцю павінны валодаць усе фізічныя законы, і эксперыментальных адхіленняў ад яго не выяўлена. Аднак некаторыя тэорыі пакуль не ўдаецца пабудаваць так, каб выконвалася Лорэнц-каварыянтнасць.
Лорэнц-каварыянтнасць фізічных законаў
Лорэнц-каварыянтнасць фізічных законаў — канкрэтызацыя прынцыпу адноснасці (г. зн. пастулюемага патрабавання незалежнасці вынікаў фізічных эксперыментаў і запісу ўраўненняў ад выбару канкрэтнай сістэмы адліку). Гістарычна гэтая канцэпцыя стала вядучай пры ўключэнні ў сферу дзеяння прынцыпу адноснасці (які раней фармуляваўся з ужываннем не пераўтварэнняў Лорэнца, а пераўтварэнняў Галілея) максвелаўскай электрадынамікі, ужо тады Лорэнц-каварыянтную і якая не мела бачных магчымасцяў пераробкі для каварыянтнасці адносна пераўтварэнняў Галілея, што прывяло да распаўсюджвання патрабавання Лорэнц-каварыянтнасці і на механіку і з прычыны гэтага да змены апошняй.
Лорэнц-інварыянтныя велічыні
Лорэнц-інварыянтнасцю называюць уласцівасць якой-небудзь велічыні захоўвацца пры пераўтварэннях Лорэнца (звычайна маецца на ўвазе скалярная велічыня, аднак сустракаецца і прымяненне гэтага тэрміну да 4-вектараў або тэнзараў, маючы на ўвазе не іх канкрэтнае ўяўленне, а «самі геаметрычныя аб'екты»).
Паводле тэорыі уяўленняў групы Лорэнца, Лорэнц-каварыянтныя велічыні, акрамя скаляраў, будуюцца з 4-вектараў, спінараў і іх тэнзарных здабыткаў (тэнзарныя палі).
«Інварыянтнасць» vs «каварыянтнасць»
У апошні час намецілася выцясненне тэрміна Лорэнц-каварыянтнасць тэрмінам Лорэнц-інварыянтнасць, які ўсё часцей ужываецца роўна і да законаў (ураўнанням), і да велічынь. Цяжка сказаць, ці з'яўляецца гэта ўжо нормай мовы, ці ўсё ж хутчэй за некаторыя вольнасці ужывання. Аднак у больш старой літаратуры мелася тэндэнцыя строгага размежавання гэтых тэрмінаў: першы (каварыянтнасць) выкарыстоўваўся ў адносінах да ўраўненням і шматкампанентным велічыням (прадстаўленням тэнзараў, у тым ліку вектараў, і самім тэнзарам, т. я. часта не праводзілася тэрміналагічнай грані паміж тэнзарам і наборам яго кампанент), маючы на ​​ўвазе ўзгодненае змяненне кампанент усіх, хто ўваходзіў у роўнасці велічынь або проста узгодненая адзін з адным змена кампанент розных тэнзараў (вектараў); другі ж (інварыянтнасць) прымяняўся, як больш прыватны, да скаляраў (таксама да скалярных выразаў), маючы на ​​ўвазе простую нязменнасць велічыні.
Скаляры
Сінонімам слоў Лорэнц-інварыянтная велічыня ў 4-мерным прасторава-часовым фармалізме з'яўляецца тэрмін скаляр, які для поўнай канкрэтызацыі маецца на ўвазе кантэксту часам называюць Лорэнц-інварыянтным скалярам.
Інтэрвал:
Уласны час: пры раўнамерным руху:
у агульным выпадку :
Дзеянне для масіўнай бесструктурнай кропкавай часціцы масы m:
Інварыянтная маса m:
Электрамагнітныя інварыянты (з тэорыі Максвела) :
Хвалевы аператар (аператар Даламбера):
Ісыкскі курган
Ісы́кскі курган (Есік обасы) — помнік археалогіі ў Казахстане, частка некропаля жалезнага веку.
Курган месціцца на левым беразе горнай ракі Ісык за 53,5 км на ўсход ад Алматы, у заходняй частцы буйнога старажытнага пахавальнага комплекса з 45 курганаў. Дыяметр — 60 м, вышыня — 6 м.
Лорэнц-каварыянтнасць
Скаляры
(пры дадзеным выбары сігнатуры метрыкі Мінкоўскага η прыведзены выгляд аператара супадае з традыцыйным вызначэннем аператара Даламбера з дакладнасцю да знака).
Ісыкскі курган
У 1969 г. быў даследаваны казахскімі археолагамі на чале К. А. Акішава, якія выявілі на глыбіні 1,2 метра ад узроўня старажытнага гарызонту 2 сакскія пахаванні: цэнтральнае і бакавое (паўднёвае). Цэнтральнае было неаднаразова абрабавана. Бакавая камера з яловых бярвенняў утрымоўвала магільню V — IV стст. да н. э. На драўлянай падлозе ляжалі рэшткі сакскага воіна ў вопратцы, цалкам пакрытай залатымі пласцінамі. На галаву быў апрануты высокі востраканечны капялюш, упрыгожаная выявамі крылатых коней. Доўгі меч і кароткі кінжал складалі яго ўзбраенне. Разам з ваяром у магільню паклалі керамічныя пасудзіны, драўляныя падносы, каштоўныя посуд са срэбра і бронзы. Усяго было знойдзена болей за 4 000 залатых прадметаў.
Залатая браня пахаванага ўяўляла сабою катафракт. Форма адзення і спосаб пахавання дазваляюць выказаць здагадку, што ён з'яўляўся нашчадкам высакароднага сакскага правадыра. Пахаваны, элементы яго вопраткі і брані атрымалі мянушку «Залаты чалавек» (Алтын Адам). Пасля 1991 г. знаходка стала разглядацца ў якасці сімвала незалежнага Казахстана.
ФК Мінск
«Мінск» — беларускі футбольны клуб з горада Мінск, заснаваны ў 2006 годзе на базе клуба «Змена». У цяперашні час выступае ў Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі.
Футбольная школа моладзі
19 чэрвеня 1954 года паводле загаду старшыні Камітэта па фізічнай культуры і спорту на базе інстытуту спорту была створана футбольная школа моладзі. Падобныя школы былі створаны і ў іншых гарадах краіны, гэта значыць у Маскве, Ленінградзе, Кіеве, Тбілісі і Ташкенце. Першапачаткова каманда ўдзельнічала ў спаборніцтве на прызы газеты «Знамя юнацтва», якая на той момант мела назву «Сталінская моладзь».
Амаль адразу каманда ўзяла ўдзел у розыгрышу чэмпіянату БССР, які на той момант праходзіў у тры этапы. Добра згуляўшы ў першы двух папярэдніх этапах, каманда атрымала права выступаць у фінальным розыгрышы, які праходзіў у Віцебску, і на якім сабралася сем калектываў. Атрымаўшы пяць перамог з шасці гульняў клуб стаў чэмпіёнам рэспублікі, а сімвалічны спіс лепшых 33 гульцоў спаборніцтва на трэць занялі гульцы футбольнай школы моладзі.
Пасля сенсацыйнай перамогі, мінскі «Спартак», адна з найлепшых камандаў рэспубліканскага ўзроўню, перацягнуў да сябе амаль увесь асноўны склад футбольнай школы, з-за чаго на наступны год вынікі каманды значна паслабелі. То бок у сезоне 1956 года клуб заняў чацвертае месца з васьмі ўдзельнікаў. Адразу пасля рэспубліканскіх спаборніцтваў, каманда футбольнай школы ўдзельнічала ў спаборніцтве футбольных школаў, якое праходзіла ў Ленінградзе. Клуб заняў апошняе месца. Сезон 1957 года зноў меў паэтапны характар, клуб даволі лёгка прайшоў першы этап, атрымаўшы перамогу ў сваёй зоне, але на другім і трэцім этапе некалькі паразаў надалі магчымасці клубу заняць зноў толькі чацвёртае месца. У той жа год каманда ўзяла ўдзел у першынстве Савецкага Саюза сярод футбольных школаў моладзі. Спаборніцтвы праходзілі з 4 па 29 ліпеня ў Харкаве, і мінскі калектыў заняў другое месца, адзначыўшыся пры гэтым добрай фізічнай падрыхтоўкай, аднак тэхнічнае майстэрства гульцоў было ацэнена спецыялістамі як недастатковае. Найлепшым паўабаронцам турніру быў прызнаны гулец мінскай футбольнай школы Эдуард Зарэмба.
Пасля турніру клуб зноў зведаў страты ў сваім складзе, гэта значыць у мінскі «Спартак» перайшлі таленавітыя гульцы Эдуард Зарэмба і Леанід Гарай. Усяго клуб разлучыўся з шаснацаццю гульцамі. У сезоне 1958 года чэмпіянату БССР каманда зноў з лёгкасцю прайшла першы этап, але другі этап стаў непераадольным для калектыву, у выніку чаго каманда заняла толькі сёмы радок, пасля чаго ўдзелу ў чэмпіянаце БССР каманда больш не прымала.
Каманда падрыхтоўкі моладзі
З 1959 года паводле пастановы камітэта па фізічнай культуры і спорту пры камандах майстраў былі створаны групы для падрыхтоўкі маладых гульцоў. Такім чынам футбольная школа моладзі была перададзена пад кіраўніцтва Мінскага гарадскога савета саюза спартыўных таварыстваў і арганізацый. Каманда займалася падрыхтоўкай гульцоў для рэспубліканскіх каманд, а таксама брала ўдзел у моладзевых спаборніцтвах краіны і горада. У 1981 годзе ў Мінску для футбольнай школы моладзі быў пабудаваны спартыўны комплекс, які налічваў васямнаццаць футбольных пляцовак, што не мела аналагаў у Савецкім Саюзе. На наступны год каманда была рэарганізавана ў дзіцяча-спартыўную школу алімпійскага рэзерву Мінгарспарткамітэту (ДСШАРМ). У 1987 годзе каманда атрымала назву «Змена».
У 1990 годзе была здзейснена спроба вярнуць каманду ў дарослы футбол. «Змена» прыняла ўдзел у розыгрышу другой лігі чэмпіянату БССР, аднак у выніку заняла толькі дванаццатае месца. У той жа час адным з трэнерам пачаў працаваць у клубе Людас Румбуціс. У 1991 годзе ў той жа лізе клуб заняў дзявяты радок.
«Змена»
Сезон 1992 года клуб праводзіў ужо ў трэцяй лізе чэмпіянату Беларусі па футболе. Сезон склаўся вельмі ўдала, дзякуючы маладым і перспектыўным гульцам, а таксама Румбуцісу, які акрамя трэнерскіх абавязкаў, яшчэ і выходзіў гуляць за каманду ў якасці гульца. «Змена» адразу заняла першае месца і атрымала права гуляць у дывізіёне вышэй. Пасля ўдалага сезона клуб зведаў страты ў складзе, гэтак найбольш таленавітыя гульцы перайшлі ў іншыя клубы, на іх месца прыйшла іншая моладзь.
Наступны сезон зноў пачаўся вельмі ўдала, клуб быў адным з лідараў лігі да сярэдзіны чэмпіянату, аднак у другой палове сезона, значна страціў свае пазіцыі і, у выніку, скончыў сезон на восьмым месцы. Па заканчэнні сезона ў мінскае «Тарпеда» перайшлі Сяргей Паўлюковіч і Сяргей Шалай. Андрэй Лабанаў і Андрэй Шыла былі запрошаныя ў «Дынама-93», а Віталь Рагожкін у віцебскі КІМ.
«Мінск»
У 2006 годзе на базе «Змены», якая на той час выступала ў Першай лізе, быў заснаваны клуб «Мінск», які адразу стаў пераможцам Першай лігі. У сезоне 2007 клуб упершыню выступаў у Вышэйшай лізе, аднак заняў 14 месца і зноў выбыў у Першую лігу, адкуль вярнуўся праз год. У 2010 годзе клуб упершыню заваяваў бронзавыя медалі чэмпіянату Беларусі, а ў 2013 годзе стаў пераможцам Кубка Беларусі.
Цяперашні склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Пэрэмыліўка
Пэрэмыліўка (Переми́лівка) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Апенцэль — Інерродэн
А́пенцэль-І́нерро́дэн (Appenzell Innerrhoden, Appenzell Rhodes-Intérieures; літаральна Апенцэль — Унутраныя Роды) — паўкантон на паўночным усходзе Швейцарыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Апенцэль. Насельніцтва (26-е месца сярод кантонаў у 2012 годзе).
NGC 11
NGC 11 (іншыя абазначэнні — UGC 73, MCG 6-1-15, ZWG 517.20, ZWG 518.15, IRAS00061+3710, PGC 642) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цынь Цзюшаа
Цынь Цзюшаа (秦九韶, 1202?-1261?) — кітайскі матэматык. Нарадзіўся ў правінцыіі Цзыян. Твор «Дзевяць кніг па матэматыцы» (1247) утрымоўвае звесткі па тэорыі лікаў і рашэння алгебраічных раўнанняў вышэйшых ступеняў.
Пітушкіў
Пітушкіў (Пітушкі́в) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Маёлаці-Спанціні
Маёлаці-Спанціні (Maiolati Spontini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 5995 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 279 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 60030. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Natività della Beata Vergine Maria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Прудзяны
Прудзя́ны (, Прудяны) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Вадзяны млын
Вадзяны млын — збудаванне для абмалоту зерня, механізмы якога прыводзяцца ў рух сілай вады.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Мікалаеўшчына)
Касцёл Свято́га Я́на Хрысці́целя — страчаны каталіцкі храм у колішнім мястэчку Мікалаеўшчына Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, помнік драўлянай архітэктуры ХVII стагоддзя.
Узведзены па фундацыі дзяржаўнага і ваеннага дзеяча Вялікага Княства Літоўскага Аляксандра Людвіка Радзівіла. Дзейнічаў да 1866 года, пакуль не быў зачынены царскімі ўладамі і неўзабаве знесены дзеля пабудовы Мікалаеўскай царквы.
Гісторыя
Касцёл ўзгаданы ў якасці першага храма, пабудаванага ў Мікалаеўшчыне, згодна з інвентаром Нясвіжскай ардынацыі, датаваным 1628 годам. Хутчэй за ўсё, ён быў драўляным і патрабаваў аднаўлення, таму ў 1652 годзе тагачасны ўладальнік мястэчка Аляксандр Людвік Радзівіл заснаваў новы драўляны (па некаторых звестках — цагляны) касцёл, асвечаны ў гонар Яна Хрысціцеля. Ён прыпісаў да храма 6 валок зямлі і ахвяраваў касцёлу грошы ў суме, эквівалентнай 300 расійскім рублям (у коштах 1889 г.).
Па дадзеных 1784 года, касцёл з’яўляўся цэнтрам парафіі, уаходзіў у склад Навагрудскага дэканата Мінскай дыяцэзіі. У 1812 годзе будынак быў рэканструяваны. У 1830 годзе касцёл адзначаны як «пахілены ад старасці», з чатырма алтарамі. Прыхаджан у 1863 годзе налічвалася 600 чалавек. У выніку паўстання 1863—1864 гадоў касцёл быў зачынены, а прыхаджане пераведзены ў праваслаўе. У рапарце аб пераводзе жыхароў Мікалаеўшчыны ў праваслаўе, складзеным святаром Пятром Трускоўскім, падкрэслена, што мястэчка знаходзіцца сярод каталіцкага насельніцтва, касцёл у ім «драўляны, крэпкі, пабудаваны алтаром на ўсход, звонку прыемны, з двума купаламі, годны да пераробкі ў праваслаўную царкву». Нягледзячы на гэта, у 1868 годзе стары храм быў разабраны і на яго месцы пачалося будаўніцтва Свята-Мікалаеўскай царквы, скончанае ў 1876 г. Святар касцёла Войцех Стэцкі (пасвечаны ў 1848 годзе) быў высланы на Урал, адкуль, па звестках 1889 года, ён так і не вярнуўся.
У міжваенны час, калі Мікалаеўшчына ўваходзіла ў склад Польшчы, каталіцкая парафія адраджалася, але дзейнічала толькі Мікалаеўская царква.
Архітэктура
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля — помнік драўлянай архітэктуры. З’яўляўся прастакутным у плане будынкам з двума купаламі. Інвентар 1653 года ўказвае яго найдаўнейшую паліганальную структуру і алтары з абразамі «Укрыжаванне» і «Дабравешчанне», а таксама скульптурамі святога Юрыя, Якуба, Станіслава і Казіміра. Усяго ў касцёле меліся чатыры алтары.
Касцёльныя метрыкі
Захаваліся касцёльныя метрыкі, напісаныя лацінскай мовай, на падставе якіх была ўдакладнена радаслоўная Народнага паэта Беларусі Якуба Коласа, ураджэнца мястэчка. Вядомыя прапрадзед Канстанціна Міцкевіча Лявон Міцкевіч (пахаваны ва ўзросце 41 году на мікалаеўскім парафіяльным могільніку 18 верасня 1797 года), прадзед Мікола Міцкевіч (нарадзіўся 29 красавіка 1790 года, пражыў 51 год), а таксама вядомыя імёны бабулі Коласа па бацькоўскай лініі (Домна, прыкладна 1796 года), яе сына, Коласавага дзеда (Казімір Міцкевіч, народжаны ў 1821 годзе), яго жонкі Ганны Белай, таксама 1821 года нараджэння. Ад іх шлюбу, які адбыўся 14 ліпеня 1840 года, нарадзіўся Міхась Міцкевіч — бацька Якуба Коласа.
Прапрадзедам з боку маці быў Ігнась Лёсік, сын якога Язэп (прадзед Коласа) нарадзіўся 2 сакавіка 1791 года. Ён двойчы браўся шлюбам: спачатку з Альжбэтай (памерла ў 1823 годзе), другі раз — з Даміцэляй Галавачанкай. Сын ад другога шлюбу Юрый ажаніўся з Хрысцінай Лёсік 8 верасня 1857 года, аб чым сведчыць метрыка мікалаеўскага касцёла за 1849—1862 гады. Дачка Юрыя і Хрысціны Лёсікаў Ганна Міцкевіч — маці Якуба Коласа.
Франк Ульрых
Франк Ульрых (Frank Ullrich; нар., Трузеталь, ГДР) — усходнегерманскі біятланіст і трэнер. Чатырохразовы ўладальнік Кубка свету (1978, 1980, 1981, 1982). Алімпійскі чэмпіён 1980 года ў спрынце, двухразовы сярэбраны (1980 г. — у індывідуальнай гонцы на 20 км і ў эстафеце) і бронзавы (1976 — у эстафеце) прызёр Алімпійскіх гульняў, дзевяціразовы чэмпіён свету.
Высокі бераг
Згодна з рашэннем ЮНЕСКА, у 2000 годзе гэтая вобласць была ўнесена ў спіс Сусветнай спадчыны. Было адзначана, што Высокі бераг дае ўнікальныя магчымасці для вывучэння геалагічных і тэктанічных працэсаў. У 2006 годзе тэрыторыя, якая знаходзіцца пад аховай ЮНЕСКА, была пашырана за кошт далучэння да Высокага берага архіпелага Кваркен.
IC 1094-2
IC 1094-2 — галактыка тыпу C M (кампактная змяшаная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Посныкіў
Посныкіў (По́сників) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Спрынт (біятлон)
Спрынт (sprint — бег на кароткія дыстанцыі) — від біятлоннай гонкі на 10 км, для мужчын і юніёраў, на 7,5 км для жанчын, юніёрак і юнакоў, і на 6 км для дзяўчат з двума агнявымі рубяжамі.
Гісторыя
На зімовых Алімпійскіх гульнях спрынтарскія гонкі па біятлоне ўпершыню прайшлі ў 1980 годзе ў мужчын і ў 1992 годзе ў жанчын. Першым алімпійскім чэмпіёнам, якія ўзялі залаты медаль у спрынтарскай гонцы, стаў біятланіст з ГДР Франк Ульрых, а першай алімпійскай чэмпіёнкай у гэтым жа відзе гонак — якая выступала за зборную Садружнасці Незалежных Дзяржаў Анфіса Разцова. У праграму Чэмпіянатаў свету спрынтарскія гонкі былі ўключаны ў 1974 і 1984 гадах у мужчын і ў жанчын, адпаведна. Першым чэмпіёнам свету на гэтай дыстанцыі стаў фінскі біятланіст Юхані Суутарынен, а першай чэмпіёнкай свету — савецкая біятланістка Венера Чарнышова.
Рэгламент гонкі
Спартсмены праходзяць тры круга па 3,3 км у мужчын і юніёраў, 2,5 км у жанчын, юніёрак і юнакоў, і 2 км у дзяўчат. Біятланісты стартуюць з інтэрвалам ад 30 секунд. Дыстанцыя складаецца з 3 кругоў (часцей за ўсё аднолькавай даўжыні, аднак дапускаюцца правіламі і фактычна прымяняюцца кругі рознай даўжыні). Пасля першага круга ажыццяўляецца стральба з становішча лежачы, пасля другога — стоячы. Біятланісты самі выбіраюць агнявыя пазіцыі на стрэльбішчы для выканання стральбы. За кожны промах прадугледжана праходжанне штрафнога круга, роўнага 150 м. Як правіла, менавіта па выніках спрынту ў сучасным біятлоне праводзіцца гонка пераследвання, у якой прымаюць удзел 60 лепшых біятланістаў спрынтарскай гонкі.
Віктар Іванавіч Трус
Віктар Іванавіч Трус (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў кіданні дыска. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў кіданні дыска з вынікам 57,20 м.
Срэбраны прызёр Кубка Беларусі 2016 года ў кіданні дыска з вынікам 51,75 м.
Яроцін (гміна, Велікапольскае ваяводства)
Яро́цін (Jarocin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ярацінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Яроціне. Плошча гміны складае 200,23 км². Станам на 2004 год у гміне Яроцін пражывалі 44 363 чалавекі, шчыльнасць — 221,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Люцькава
Лю́цькава (, Лютьково) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 18 км на усход ад Расон.
Транспартная сетка
Аўтобусным паведамленнем вёска злучана з райцэнтрам чатыры разы на тыдзень.
Патрык Айнсле
Патрык Айнсле (Patrick Einsle; нар., , Германія) — нямецкі былы прафесійны гулец у снукер.
Баранаўка (Пачынкаўскі раён)
Баранаўка (Барановка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1929 года ў складзе Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Прывітнэ (Млыніўскі раён)
Прывітнэ (Приві́тне) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Баранаўка (Пачынкаўскі раён)
Геаграфія
Праз вёску працякае рака Хмара.
Уладзімір Андрэевіч Маланкін
Біяграфія
Бацька, палкоўнік Андрэй Іларыёнавіч Маланкін (нар. 1896), у гады вайны быў намеснікам камандзіра 42-га стралковага корпуса па тыле. Узнагароджаны ордэнам Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга і Чырвонай Зоркі, медалём «XX гадоў РСЧА».
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1952 годзе (курс народнага артыста БССР Дз. А. Арлова), па спецыяльнасці акцёр тэатра і кіно і быў залічаны акцёрам у трупу Дзяржаўнага рускага драматычнага тэатра БССР імя М.Горкага.
У 1954 годзе паступіў у Дзяржаўны інстытут мастацтваў у Маскве (курс народнага артыста СССР А. А. Папова), па спецыяльнасці рэжысёр драматычнага тэатра, які скончыў у 1959 годзе.
З 1959 па 1962 год працаваў у Латвійскім тэатры юнага гледача ў Рызе.
Млын
Млы́н — гаспадарчае збудаванне абсталявае механізмам для абмалоту зерня. Асноўнымі часткамі млына з'яўляюцца жорны, што непасрэдна мелюць зерне і рухаючы механізм, паводле якога млыны падзяляюцца на тры тыпы: вадзяныя, ветраныя (ці ветракі) і паравыя.
Галоўным элементам млына з'яўляюцца жорны ў выглядзе двух цыліндрычных камянёў, якія ўласна і мелюць зерне. Розным, аднак, магла быць сіла, якая прыводзіла гэты механізім ў рух. Таму млыны падзяляюцца на:
На тэрыторыі Беларусі першымі з'явіліся вадзяныя млыны, верагодна яшчэ ў ХІІ ст.. У другой палове ХІХ шырокае распаўсюджанне набылі ветракі або ветраныя млыны.
Кніга Страшнага суда
«Кніга Страшнага суда», ці «Кніга Суднага дня» (Domesday Book) — збор матэрыялаў першай у сярэднявечнай Еўропе усеагульнага пазямельнага перапісу, праведзенай у Англіі ў 1085—1086 гадах па загадзе Вільгельма Заваёўніка. Матэрыялы перапісу ўяўляюць сабой беспрэцэдэнтную крыніцу звестак пра сацыяльнае, эканамічнае і дэмаграфічнае развіццё Англіі XI стагоддзя. У прыватнасці, даныя перапісу дазваляюць зрабіць выснову аб колькасці насельніцтва Англіі ў гэты перыяд. Але ў сілу няпоўнасці даных і выкарыстанні розных методык падліку рознымі аўтарамі яна вызначаецца вельмі па-рознаму, у інтэрвале ад прыкладна 1,3 да 2,5 млн чалавек. Назва кнігі спасылаецца на біблейскі Судны дзень, калі ўсім людзям павінен быць прад'яўлены поўны спіс іх дзеянняў.
Лужкі (прыпыначны пункт)
Лужкі́ (, Лужки)  — прыпыначны пункт Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Размешчаны ў станцыі Лужкі, за 4 км на поўнач ад вёскі Ляснічыя.
Аляксандр Іванавіч Ціханаў
Аляксандр Іванавіч Ціханаў (Алекса́ндр Ива́нович Ти́хонов, нар., сяло Уйскае, Калгасны раён, Чалябінская вобласць) — савецкі біятланіст.
Спартыўная кар’ера
Чатырохразовы алімпійскі чэмпіён, сярэбраны прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 1968 года ў Грэноблі, 11-кратны чэмпіён свету, 15-кратны чэмпіён СССР, чэмпіён спартакіяды СССР, уладальнік Кубка СССР 1978 г. Прэзідэнт (1996—2008), віцэ-прэзідэнт (2008—2010) Саюза біятланістаў Расіі. Першы віцэ-прэзідэнт Міжнароднага саюза біятланістаў (2002—2009). Заслужаны майстар спорту СССР з 1968 г. Член КПСС з 1975 года. Рэкорд Ціханава па колькасці залатых алімпійскіх медалёў у біятлоне заставаўся непабітым да 2002 года, а па залатых медалях чэмпіянатаў свету — да 2009 года.
Норман Роберт Погсан
Норман Роберт Погсан (Norman Robert Pogson,, Нотынгем — ) — англійскі астраном.
Біяграфія
Ва ўзросце 18 гадоў вылічыў арбіты двух камет. З 1850 да 1851 год працаваў у абсерваторыі Бішапа. У 1851 годзе стаў навуковым супрацоўнікам абсерваторыі Радкліф у Оксфардзе. У 1860 годзе пераехаў у Мадрас (Індыя), дзе заняў пасаду дзяржаўнага астранома. У Мадраскай абсерваторыі выдаў каталог 11 015 зорак. Таксама адкрыў там пяць астэроідаў і шэсць пераменных зорак. У 1868 і 1871 гадах Погсан удзельнічаў у індыйскіх экспедыцыях па назіранні сонечнага зацьмення.
Усяго за кар’еру Погсан адкрыў восем астэроідаў і 21 пераменную зорку. Ён узначальваў Мадраскую абсерваторыю на працягу 30 гадоў, да сваёй смерці. У яго гонар названы астэроід (1830) Погсан і кратар Погсан на Месяцы.
Ааран Рэмзі
А́аран Джэ́ймс Пі́тэр Рэ́мзі (Aaron James Peter Ramsey, англійскае вымаўленне ; нар., Кайрфілі, Уэльс) — валійскі футбаліст, паўабаронца клуба «Кардыф Сіці» і нацыянальнай зборнай Уэльса.
«Кардыф Сіці»
Ааран трапіў у футбольную сістэму «Кардыф Сіці» ў васьмігадовым узросце. Праз некалькі гадоў Рэмзі атрымаў магчымасць дэбютаваць у асноўным складзе свайго клуба ў апошнім для «Кардыфа» хатнім матчы чэмпіянату Футбольнай лігі ў сезоне 2006/07 супраць «Хал Сіці». Замяніўшы на апошняй хвіліне Пола Перы, Ааран, чый узрост на той момант складаў 16 гадоў і 124 дні, стаў самым юным футбалістам, які гуляў калі-небудзь за «Кардыф», адабраўшы гэта дасягненне ў Джона Тошака.
«Арсенал»
10 чэрвеня 2008 года па выніках перамоў прадстаўнікоў «Кардыф Сіці», «Манчэстэр Юнайтэд», «Арсенала» і «Эвертана» было абвешчана, што Рэмзі аддаў перавагу працягнуць сваю кар’еру ў «Арсенале», які выплаціў «Кардыфу» суму ў памеры 4,8 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў. Выкарыстоўваўся як паўабаронца шырокага дыяпазону, паміж іншым, ён зарэкамендаваў сябе як добры нападнік пасля сыходу Сеска Фабрэгаса.
«Ювентус»
У лютым 2019 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Ювентусам», які пачаў дзейнічаць у ліпені таго ж года, па заканчэнні кантракта з «Арсеналам». У студзені 2022 года, страціўшы месца ў складзе турынскага клуба, на правах арэнды далучыўся да «Рэйнджэрс».
У ліпені 2022 года кантракт паўабаронцы з «Ювентусам» быў разарваны.
«Ніца»
У жніўні 2022 года ў якасці свабоднага агента падпісаў пагадненне з французскай «Ніцай». У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і далучыўся да «Кардыф Сіці».
Міжнародная кар’ера
19 лістапада 2008 года Ааран выйшаў у складзе нацыянальнай зборнай Уэльса ў таварыскім матчы супраць зборнай Даніі.
Дасягненні
«Арсенал»:
«Ювентус»
«Рэйнджэрс»:
Зоя Аляксееўна Фёдарава
Зоя Аляксееўна Фёдарава (Зо́я Алексе́евна Фёдорова; 21 снежня 1909,  —, ) — савецкая кінаактрыса; заслужаная артыстка РСФСР (1965), лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій II ступені (1941, 1942).
Вядома па кінастужках «Сяброўкі» (1935), «Музычная гісторыя» (1940), «Франтавыя сяброўкі» (1942), «Вяселле» (1944), «Знікла лета» (1962), «Вяселле ў Малінаўцы» (1967).
З 1946 па 1955 год знаходзілася ў зняволенні. Была забітая ў сябе ў кватэры пры нявысветленых абставінах.
Маці актрысы Вікторыі Фёдаравай (1946—2012).
IC 1094-3
IC 1094-3 — галактыка тыпу C M (кампактная змяшаная галактыка) у сузор’і Валапас.
Ота Людвігавіч Струвэ
Ота Людвігавіч Струвэ (,  —, Берклі, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі астраном, адзін з найбуйнейшых астрафізікаў XX стагоддзя. Дырэктар Еркскай абсерваторыі ў 1932—1947 гг. Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША.
Прэзідэнт Амерыканскага астранамічнага таварыства ў 1946—1949 гг. Прэзідэнт Міжнароднага астранамічнага саюза ў 1952—1955 гг.
Удзельнік Першай сусветнай вайны, удзельнік Белага руху на Поўдні Расіі. Сын расійскага астранома Людвіга Струвэ (1858—1920).
Землетрасенне ў Інданезіі (2012)
Наступствы
Нягледзячы на значную сілу, землетрасенне не нанесла моцнай шкоды. У першыя гадзіны пасля асноўнага штуршку адбылося адключэнне электрычнасці. Пяць чалавек памерлі ад сардэчнага прыступу, 4 чалавека пацярпелі ад транспартных сродкаў у правінцыі Ачэх — самай блізкай да эпіцэнтра.
Цунамі
Адразу пасля землетрасення было абвешчана пра пагрозу цунамі, але неўзабаве яна была знята. Невялікія хвалі (каля 20 см) былі адзначаны ля вострава Вялікі Нікабар, 10-сантымятровыя хвалі былі адзначаны ў Тайландзе. Інданэзійскае агенцтва метэаралогіі, кліматалогіі і геафізікі паведаміла пра тры невялікія цунамі на ўзбярэжжы правінцыі Ачеэх (да 80 см). Хвалі вышынёй 1 м дасягнулі Сімёлуэ, шкоды не зарэгістравана.
Дапамога
Інданезія ужо накіравала выратавальныя каманды ў Банда-Ачэх
Ярослаў (гміна)
Яро́слаў (Jarosław) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яраслаўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ярославе. Плошча гміны складае 114,05 км². Станам на 2004 год у гміне Ярослаў пражывалі 12 669 чалавек, шчыльнасць — 111,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
Ваеннае супрацоўніцтва Беларусі і Азербайджана
Ваеннае супрацоўніцтва Беларусі і Азербайджана — адзін з кірункаў сумеснай дзейнасці Рэспублікі Беларусь і Азербайджанскай Рэспублікі, звязаны з ваеннымі, ваенна-палітычнымі і ваенна-тэхнічнымі пытаннямі.
Агульны агляд
Многія аспекты двухбаковага ўзаемадзеяння ў гэтай галіне засакрэчаны, аднак, у крыніцах адкрытага доступу ўсё ж утрымліваюцца пэўныя звесткі, якія дазваляюць зрабіць выснову аб доўгатэрміновай і цеснай кааперацыі. Больш таго, Азербайджан лічыцца адным з галоўных пакупнікоў зброі ў Беларусі.
На пэўныя акцэнты ў палітыцы афіцыйнага Мінска на азербайджанскім напрамку паказвае спецыфіка кадравай палітыка ў частцы фарміравання дыпламатычнага корпуса, і канкрэтна – фігура беларускага пасла ў Баку. У лістападзе 2020 года гэтую пасаду заняў генерал-палкоўнік Андрэй Раўкоў, у мінулым міністр абароны і дзяржаўны сакратар Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь. Таксама вельмі сімвалічна, што пераемнік Раўкова на пасадзе кіраўніка ваеннага ведамства, генерал-лейтэнант Віктар Хрэнін свой першы замежны візіт нанёс менавіта ў Азербайджан. Палітычны аглядальнік Аляксандр Шпакоўскі пісаў, што тым самым беларускія ўлады падкрэслілі даверны характар адносін і значнасць узаемадзеяння дзвюх дзяржаў у галіне абароны і бяспекі.
Ваенна-тэхнічная сфера
Паводле афіцыйных звестак, у 2012 годзе Баку выдаткаваў на закупку беларускай вайсковай тэхнікі 167 млн долараў. У наступны час здарыўся правал (у 2013 годзе Мінск прадаў усяго на $ 32 млн, у 2014 і 2015 гадах і зусім закупак Баку не вырабляў), але ўжо ў 2016 годзе сітуацыя змянілася — Азербайджан, згодна з дакладам Стакгольмскага міжнароднага інстытута даследавання праблем міру (SIPRI), закупіў у Беларусі зброі адразу на $ 170 млн.
Варта таксама адзначыць, што ў 2008—2011 гадах азербайджанскія комплексы СПА С-125М «Пячора» і 9K33M3 «Аса-AKM» праходзілі мадэрнізацыю на беларускім прадпрыемстве «Тэтраэдр» (г. Мінск).
Карабахскі канфлікт
Беларуская ваенная прадукцыя выкарыстоўвалася азербайджанцамі ў ходзе Карабахскага канфлікту. У лістападзе 2018 года прэс-сакратар знешнепалітычнага ведамства Арменіі Ганна Нагдалян пракаментавала пастаўкі ўзбраенняў Азербайджану так :
У пачатку лістапада таго ж года азербайджанцы пры дапамозе беларускага комплексу РЭБ «Навальніца-С» знішчылі адзін армянскі беспілотнік у Тавузскім раёне. Дзякуючы комплексам «Навальніца-6» былі паспяхова падушаны сродкі СПА Нагорнага Карабаха і Арменіі, уключаючы зенітныя ракетныя комплексы «Аса», «Тор» і С-300.
Прыбыткоўшчына
Прыбытко́ўшчына (, Прибытковщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Рычышчэ (Млыніўскі раён)
Рычышчэ (Річи́ще) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Паласа Капрыві
Паласа Капрыві (Caprivi Strip, Caprivizipfel) — вузкі выступ тэрыторыі Намібіі даўжынёй 450 км на ўсход ад паўночна-усходняга ўскрайку асноўнага масіва тэрыторыі краіны да ракі Замбезі. Шырынёй 32--105 км. Займае участак надзвычай плоскай горнай даліны багністых паўночных ускраін Калахары на вышыні каля 950 м над узроўнем мора. З усходу абмежавана ракой Замбезі, за якой тэрыторыя Замбіі, з поўдня і паўднёвага захаду часткова — ракой Чобэ, за якой тэрыторыя Батсваны, на поўначы мяжуе з Анголай. На захадзе паласу перасякае рака Акаванга. Тэрыторыя паласы ў наш час падзелена паміж намібійскімі правінцыямі Замбезі і Акаванга.
Геаграфія
Капрыві — тэрыторыя з трапічным кліматам, вельмі высокімі тэмпературамі і вільготнасцю; са снежня па сакавік — у дажджавы сезон — шмат ападкаў, што робіць Капрыві самым вільготным рэгіёнам Намібіі. Густая рачная расліннасць (асабліва чаротавыя зараснікі), густыя лясы, пясчаныя дзюны і балоты вельмі ўскладняюць перамяшчэнне па рэгіёне; дзікая, цяжкадаступная і некранутая цывілізацыяй мясцовасць. Тут сустракаецца звыш 450 відаў жывёл. Характэрна вялікая разнастайнасць птушак.
Для абароны багатага расліннага і жывёльнага свету на большай частцы тэрыторыі рэгіёна створаны запаведнікі і нацыянальныя паркі, якія апошнім часам прыцягваюць шмат турыстаў. З мэтай развіцця турыстычнай індустрыі праз рэгіён упершыню пракладзена скразная асфальтаваная шаша; астатнія мясцовыя дарогі, у асноўным — наезджаныя грунтавыя.
Колькасць насельніцтва тэрыторыі нязначная, жыве яно невялікімі сёламі. Усходняя частка населена бантумоўным народам лозі, асноўная частка якога жыве ў паўднёва-заходняй Замбіі і Батсване. Лозі займаюцца жывёлагадоўляй, рыбалоўствам і паляваннем; вырошчваюць кукуруза, злакі, а таксама дыні і маніёку. Насельніцтва крайняга ўсходу рэгіёна штогод эвакуіруецца з месцаў пражывання з-за разліву Замбезі. Заходняя частка рэгіёна населена толькі качавымі групамі народа сан (бушменаў).
Гарадок Катыма Муліла на беразе Замбезі — буйнейшы населены пункт рэгіёна і адміністрацыйны цэнтр правінцыі Замбезі.
Гісторыя
У сярэдзіне XIX ст. частку тэрыторыі Капрыві насяляў народ калола. З важдзямі калола меў сяброўскія адносіны англійскі падарожнік і місіянер Дэвід Лівінгстан, які гэтыя землі меў за базу сваіх цэнтральнаафрыканскіх падарожжаў. У канцы XIX ст. калола адсюль выціснулі і практычна знішчылі лозі, якія прыйшлі з-за Замбезі.
Паводле Занзібарскага дагавора, у 1890 годзе рэгіён увайшоў у склад Германскай Паўднёва-Заходняй Афрыкі. Паласа Капрыві павінна была даць Германіі суверэнны доступ да ракі Замбезі; назву атрымала ў гонар графа Леа фон Капрыві, тагачаснага германскага канцлера. Пасля Першай сусветнай вайны рэгіён разам з аснойнай тэрыторыяй краіны перайшоў пад кіраванне Паўднёва-Афрыканскага Саюза (пазней — Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка), які валодаў краінай да 1990 года, калі Намібія атрымала незалежнасць.
Насельніцтва Капрыві вельмі адрозніваецца ад насельніцтва астатняй Намібіі; таму неаднаразова ўзнікалі рознагалоссі паміж лозі і авамба, самым шматлікім народам поўначы Намібіі. Канфлікты прывялі да стварэння ў 1994 годзе Арміі вызвалення Капрыві, якая выступала за незалежнасць Капрыві.
Білева (жылы раён)
Білева — мікрараён у паўднёва-ўсходняй частцы Віцебска паміж Маскоўскім праспектам і праспектам Будаўнікоў. Назву атрымаў ад аднайменнай вёскі (часткова захавалася), уключанай у гарадскую тэрыторыю.
Актыўна забудоўвацца 9-10-павярховымі буйнапанельнымі дамамі. У сувязі са значнай аддаленасць ад асноўных магістраляў гарадскога транспарту з'яўляецца бюджэтным. Будуецца школа. У перспектыве, пасля падаўжэння праспекта Будаўнікоў да мікрараёна і яго ўладкавання, — стане нароўні з мікрараёнам Поўдзень адным з асноўных спальных раёнаў горада. На сённяшні дзень у мікрараёне працуе дзве прадуктовыя крамы, салон-цырульня і рамонт абутку і адзення.
Рагалі (Лынтупскі сельсавет)
Рага́лі (, Рогали) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Таджыкскі нацыянальны ўніверсітэт
Таджыкскі нацыянальны ўніверсітэт — вышэйшая навучальная ўстанова Рэспублікі Таджыкістан. Размешчаны ў Душанбэ.
Гісторыя універсітэта
Утвораны 21 сакавіка 1947 года Пастановай Савета Міністраў СССР, як Таджыкскі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна. Пачаў працу з 1 верасня 1948 года. З 1997 года — Таджыкскі дзяржаўны нацыянальны ўніверсітэт. З 2008 года — Таджыкскі нацыянальны ўніверсітэт. У структуру ўніверсітэта ўваходзяць 15 факультэтаў, выдавецтва, навуковая бібліятэка, батанічны сад. Ажыццяўляецца падрыхтоўка па 56 спецыяльнасцях.
У цяперашні час налічвае каля 18 тыс. студэнтаў (2008), каля 1200 выкладчыкаў (2008). Рэктар — Н. С. Саідаў.
Лукскае
Лу́кскае (, Лукское)  — раз’езд Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў пасёлку Альсагорка; на лініі Магілёў I — Жлобін, паміж ст. Сверкаў і п.п. Новыя Лукі.
Зорная ноч
«Зорная ноч» (De sterrennacht) — карціна нідэрландскага мастака Вінцэнта ван Гога, якую ён напісаў у чэрвені 1889 года. З 1941 года карціна захоўваецца ў Музеі сучаснага мастацтва ў Нью-Ёрку.
Гісторыя
«Зорная ноч» была не першай спробай ван Гога выявіць начное неба. У 1888 годзе ў Арле ён напісаў «Зорную ноч над Ронай». Ван Гог хацеў выявіць зорную ноч як прыклад сілы ўяўлення, якое можа стварыць больш уразлівую прыроду за тую, якую мы можам успрыняць, зірнуўшы на рэальны свет. У адным з лістоў ён апісваю сюжэт будучай карціны — зорная ноч з кіпарысамі і, магчыма, над нівай спелай пшаніцы. Напісаўшы ў Сен-Рэмі карціну, ён здзейсніў сваю задуму.
Мехерніх
Мехерніх (Mechernich) — горад у Германіі, размешчаны ў паўднёвай частцы зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія ў гарах Айфель у запаведніку «Naturpark Nordeifel» прыблізна за 15 км на паўднёвы заход ад горада Ойскірхен і за 55 км ад Кёльна. Мехерніх гэта былы шахцёрскі гарадок і ў 2009 годзе святкаваў 700-годдзе з дня заснавання.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Кёльн. Уваходзіць у склад раёна Ойскірхен. Насельніцтва складае 27 441 чалавек (на 2009 года). Займае плошчу 136,3 км². Афіцыйны код — 05 3 66 028.
Горад падраздзяляецца на 44 гарадскіх раёна.
Пад назвай «Megchernich» упершыню з’яўляецца ў 1308 годзе ў Liber valoris. Таксама згадваецца ў дакуменце «Werte-Buch der Kirchen der Diözese Köln» (Вопіс каштоўнасцяў цэркваў Кёльнскай епархіі).
Мерга
Насельніцтва складае 1103 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 149 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 60030. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Стаморгы
Стаморгы (Стомо́рги) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Белаўтадар
Холдынг «Белаўтадар» — група будаўніча-прамысловых кампаній ў Беларусі. Займае вядучае месца на рынку комплекснага будаўніцтва, рэканструкцыі і капітальнага рамонту аб’ектаў транспартнай інфраструктуры. Таксама вырабляе дарожна-будаўнічую тэхніку, дарожна-будаўнічыя матэрыялы, жалезабетонныя, сталёвыя і іншыя вырабы для дарожна-маставога будаўніцтва.
Апісанне
У 2001 годзе быў створаны дэпартамент «Белаўтадар», пасля ліквідацыі камітэта па аўтамабільных дарогах пры Міністэрстве транспарту і камунікацый. Асноўнымі задачамі «Белаўтадара» з’яўляюцца распрацоўка і рэалізацыя дарожнай палітыкі, накіраванай на рацыянальнае развіццё і паляпшэнне тэхнічнага стану сеткі аўтадарог агульнага карыстання, задавальненне патрэб эканомікі і насельніцтва краіны ў аўтатранспартных паслугах, стварэнне ўмоў для развіцця сацыяльнай сферы; правядзенне эканамічнй і навукова-тэхнічнай палітыкі ў галіне дарожнай гаспадаркі; кіраванне рэспубліканскімі аўтамабільнымі дарогамі.
У ліпені 2013 года быў створаны холдынг «Белаўтадар». Холдынг аб’яднаў прадпрыемствы ў галіне будаўніцтва дарог і транспартных аб’ектаў.
У кастрычніку 2015 года холдынг «Белаўтадар» быў перададзены з падпарадкавання Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь у падпарадкаванне Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь.
У студзені 2017 года было створана адкрытае акцыянернае таварыства «Кіруючая кампанія холдынгу „Белаўтадар“ шляхам пераўтварэння рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства» Кіруючая кампанія холдынгу «Белаўтадар».
У 2020 годзе «Белаўтадар» стаў першай кампаніяй з дзярждоляй у статутным фондзе, акцыі якой дапушчаныя да таргоў на Беларускай валютна-фондавай біржы.
Структура
У складзе холдынга «Белаўтадар» 13 дарожна-будаўнічых, мостабудаўнічых, прамысловых і транспартных кампаній.
Кіраўніцтва
Органамі кіравання ААТ «Кіруючая кампанія холдынга „Белаўтадар“» з’яўляюцца агульны сход акцыянераў, наглядальны савет і выканаўчы орган — генеральны дырэктар.
IC 1095-1
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Межава (Расонскі раён)
Ме́жава (, Межево) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбачэўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Дзмітраўскага сельсавета, да 17 ліпеня 1964 года — у склад Гарбачэўскага сельсавета , да сакавіка 1977 года — у склад Парэцкага сельсавета (з 1973 года — Бірузоўскі сельсавет).
Тэрэшыў
Тэрэшыў (Тере́шів) — вёска ў Млыніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Млыніўскай пасялковай абшчыны.
Рудня Віктарынская
Ру́дня Віктары́нская (, Рудня Викторинская) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кашалёўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 7 км на поўнач ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 55 км ад Гомеля.
Гідраграфія
Рака Гліна (прыток ракі Ліпа).
Транспартная сетка
Аўтамабільная дарога Чачэрск — Буда-Кашалёва.
Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з канца XVIII стагоддзя як вёска ў Кашалёўскай воласці Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні. У 1799 годзе ва ўласнасці Дарыя-Дзярналовічаў. З 1846 года працавала валюшня, з 1884 года — хлебазапасны магазін. У 1909 годзе вёска Рудня Віктарынская (яна ж Рудня Ліпініцкая), 228 дзесяцін зямлі, побач была аднайменная сяліба і фальварак Віктарын, 9282 дзесяцін зямлі.
У 1925 годзе ў Ліпініцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1929 годзе арганізаваны калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 57 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Шарыбаўскі» (цэнтр — вёска Шарыбаўка).
Белік
Белік (Белик) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Белік абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Шмакаўскай воласці Ельнінскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзяць аўтадарогі. Ля вёсцы знаходзяцца вытокі рэчак Бялічок, Рэвот, Дзебрыца, Стамятка.
Ясяніца (гміна)
Ясяні́ца (Jasienica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бельскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ясяніцы. Плошча гміны складае 91,714 км². Станам на 2007 год у гміне Ясяніца пражывалі 20 807 чалавек, шчыльнасць — 226,9 чал./км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 14 населеных пунктаў.
Libellus de medicinalibus indorum herbis
Libellus de medicinalibus indorum herbis (лац. «Кніжачка аб індзейскіх лекавых раслінах») — ацтэкскі траўнік, які змяшчае малюнкі і апісанні лекавых раслін, якія выкарыстоўваліся ў дакалумбавай Мексіцы. З'яўляецца перакладам на лацінскую мову арыгінальнага кодэкса Марціна дэ ля Круса, пераклад быў выкананы ў 1552 г. Хуанам Бадзіяна — абодва яны былі выпускнікамі калегіума Санта-Крус дэ Тлатэлалька. Арыгінал на наўатль не захаваўся.
Назвы
Апроч сваёй лацінскай назвы, рукапіс вядомы пад імем перакладчыка, а таксама як Кодэкс Крус-Бадзіяна. У літаратуры рукапіс згадваецца так жа як Кодэкс Барберыні, паводле імя аднаго з яе ўладальнікаў XVII ст. — кардынала Франчэска Барберыні (1597—1679).
Гісторыя
Зёлкі быў складзены і пераведзены па замове дона Франсіска дэ Мендоса — сына першага губернатара Новай Іспаніі. Мендоса накіраваў рукапіс ў Іспанію, дзе яна захоўвалася ў каралеўскай бібліятэцы. Мяркуецца, у пачатку XVII ст. рукапіс апынулася ва ўладанні Дыега дэ Картавіла-і-Санабрыя — лекара караля Філіпа IV. Далей рукапіс апынулася ў зборы кардынала Барберыні, магчыма, абмінуўшы некалькіх пасярэднікаў. У 1902 г. збор Барберыні ўвайшоў у склад ватыканскай бібліятэкі. У 1990 г. Папа Ян Павел II вярнуў рукапіс у Мексіку, дзе ён захоўваецца ў зборы Нацыянальнага інстытута гісторыі і антрапалогіі ў Мехіка.
Махер
Махер (ад mohair < مُخَيَّر «мухаяр» — «абраны»), таксама ангора — пража з воўны і  коз. З-за асаблівасцяў структуры казінага воласа ў пражу дадаюць і іншыя валокны, напрыклад, авечую воўну або. Утрыманне воўны ангорскай казы ў тканіне не можа перавышаць 83 %.
Libellus de medicinalibus indorum herbis
Гісторыя
У XVII ст. сакратар кардынала Барберыні — Касьяна даль Поца (1588—1657) зняў з рукапісу копію, якая разам з яго бібліятэкай была падорана Папе Кліменту XI. Яго пляменнік прадаў рукапіс каралю Вялікабрытаніі Георгу III, цяпер гэтая копія захоўваецца ў Каралеўскай бібліятэцы ў Віндзары.
Махер
Гісторыя
Радзімай ангорскіх коз з’яўляецца турэцкая правінцыя Анкара (Ангора), адкуль яны і атрымалі сваю назву. Таму махер часам называюць ангорай. Доўгі час дзейнічала забарона на вываз як коз, так і іх воўны з Турцыі. Толькі ў пачатку дзевятнаццатага стагоддзя еўрапейцы пачалі экспартаваць ангорскіх коз і тканіны з іх воўны.
Libellus de medicinalibus indorum herbis
Гісторыя
Яшчэ адна копія была зробленая Франчэска дэ Стэлучы, членам Акадэміі рысеглазых, але цяпер яна страчана.
Махер
Гісторыя
У ПАР вытворчасць махеру з воўны коз, прывезеных туды з Турцыі, пачалася ў 1938 годзе. У ЗША — у 1849, пераважна ў Тэхасе. У абодвух рэгіёнах вытворчасць махеру стала важнай галіной.
Уласцівасці і выкарыстанне
Махер досыць трывалы, лёгкі, добра захоўвае цяпло.
Ён выкарыстоўваецца ў вытворчасці адзення (у тым ліку світараў, касцюмаў, паліто, сукенак, шалікаў, шкарпэтак), мяккіх цацак і прадметаў побыту (напрыклад, валасоў для лялек, пакрывалаў, абіўкі, фіранак, дываноў, коўдраў).
Івана-Франковэ
Івана-Франковэ (Івано-Франкове) — пасёлак гарадскога тыпу Яварыўскага раёна Львоўскай вобласці Украіны. Размешчаны за 12 км на захад ад Львова, чыгуначная станцыя, да 1946 г. называўся Янаў (Янаў Львоўскі).
Гісторыя
Раней на месцы Янава было сяло Дэрэвач, затым назва змянілася на Залессе, гэта назва згадваецца ў дакументах 1370 г. Дакументы захавалі і дату ўтварэння і Янаўскага ставу, які адыграў не апошнюю ролю ў пазнейшыя часы. У 1407 г. кароль Ягайла выдаў Васілю Машэнцу права на вылаў рыбы паблізу вёскі Мальчыцы, за што той меў за свой рахунак зладзіць у Залессе стаў (сажалку) і запусціць туды рыбу. Вядома таксама, што ў 1428 г. Васіль Машэнец заснаваў у Залессі касцёл.
У 1611 г. кароль Жыгімонт III граматай дазволіў шляхцічу Яну Светаўскаму герба Абданк, пісару Львоўскаму земскаму, дзяржаўцу сяла Залессе), за баявыя заслугі заснаваць горад. 15 лістапада таго ж года горад атрымаў ад караля Магдэбургскае права.
Ульрых фон Вердум пісаў у сваім дзённіку ад 3 снежня 1670 г.: «Янаў калісці быў прыгожым мястэчкам, але татары цалкам яго спустошылі. Ёсць тут 10 або 12 дрэнных дамоў і 3 драўляных касцёла зноў тут адбудаваныя. Горад знаходзіцца над возерам, якое разам з іншымі азёрамі староства дае ў год 1200 талераў парафіі».
У 1673 г. падчас падрыхтоўкі да паходу супраць туркаў і татараў для вызвалення Бучача, Камянец-Падольскага, Хоціна пад Янавам размяшчаўся лагер кароннага войска.
У часы Рэчы Паспалітай горад быў цэнтрам Янаўскага староства, у якое ўваходзілі 11 навакольных вёсак, у прыватнасці, Залессе, Парэчча, Страдч, Стаўкі, Біркы, Тычная, Сухалессе, Велікаполе, Карачынаў, Варацаў.
У 1867—1940 гг. Янаў уваходзіў у Гарадоцкі павет.