cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Украінскі правапіс 2019 года
Меркаванне навукоўцаў
"Арфаграфія — з’яўляецца кодэксам моўных законаў і нормаў. Калі ён не будзе выразным і строгім, але дазваляе выкарыстоўваць альтэрнатыўныя формы слоў, гэта можа падарваць павагу да іншых законаў, якія рэгулююць ужо не моўныя нормы, а прававыя ці сацыяльныя. Магчыма, варта прыцягнуць больш шырокае кола экспертаў да абмеркавання тых ці іншых праблем правапісу і ў канчатковым выніку прыняць тыя варыянты напісання слоў, якія больш адпавядаюць натуральным асаблівасцям мовы і, на думку спецыялістаў, маюць лепшыя перспектывы для ўспрымання з боку большасць прамоўцаў."
"Мы кажам, што правапіс 1928 года быў найбольш паслядоўным адлюстраваннем украінскай традыцыі — «Скрыпны» ці «харкаўскі» правапіс, то сюды вяртаюцца нейкія правілы 28 гадоў. Зразумела, што не ўсе, хоць і былі надзеі на большае ўступленне таго, што некалі было, вяртанне гэтых традыцый."
"Праект фактычна працягвае савецкую палітыку ўзрушвання ўкраінскай мовы знутры, прыпадабняючы яе да рускай не ва ўсім, а па шэрагу важных момантаў. Праект занадта часта выяўляе свой прарасейскі характар."
"…у перадачы грэчаскай і заходнееўрапейскай θ/th і η/е не стаіць задача арфаграфіі ліквідаваць супярэчлівасць паміж, скажам, бібліотека і Афіни."Насамрэч, наступныя заўвагі існавалі і існуюць да ўвядзення змен:
Гарадчанка (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Гарадчанка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Багданаўскага сельскага паселішча.
Аршанскія стаянкі
Аршанскія стаянкі каменнага веку — археалагічныя помнікі каля г. Орша Віцебскай вобласці.
Стаянка — 1
Стаянка грэнскай культуры за 0,5 км на поўначы ад горада, ва ўрочышчы Кабыльнікі, на правым карэнным беразе Дняпра, выш. 25 м над узроўнем вады. Плошча каля 2000 м2. У 1978 г. адкрыў і ў 1980 — 1987 гг. даследаваў 300 м2 У. П. Ксянзоў. Культурны пласт разбураны ворывам. знойдзены 2873 экз. расшчэпленых крэменяў і прылад працы. Пераважаюць адшчэпы, нуклеусы і пласціны. сярод 124 прылад працы сіметрычны тронкавы наканечнік стралы, скоблі, сярэдневуглавыя, вуглавыя і бакавыя разцы, праколкі, правёрткі, сякучыя і грубавыемчатыя прылады, скрабкі. Датуецца IX — VIII-м тыс. да н.э.
Стаянка — 2
Стаянка неалітычнай эпохі ў межах горада, насупраць вуліц Бялінскага і Крылова, на 1-й надпоймавай тэрасе левага берага Дняпра, выш. над узроўнем вады 8 — 9 м. Пляцоўка памерамі 30х70 м. У 1988 г. У. П. Ксянзоў даследаваў 168 м2. Культурны пласт 0,2 — 0,5 м. Знойдзены 2858 крамянёвых вырабаў і прылад працы, у т.л. лістападобны постсвідэрскі наканечнік стралы, праколка, скрабкі, вуглавыя разцы, укладышы, скоблі, фрагмент ляпнога посуду, арнаментаваны адбіткамі. Датуецца канцом III-га — пачатку II-га тыс. да н.э.
Грэнская культура
Грэнская культура — археалагічная культура фінальнага палеаліту і ранняга мезаліту. Назву атрымала ад стаянкі Грэнск (Гомельская вобласць) у басейне р. Сож. Вылучана У. Д. Будзько ў 1960-я гг. Помнікі грэнскай культуры вядомы на тэрыторыі Верхняга Падняпроўя Бароўка, Орша-1, Дальняе Ляда, Каромка, Магілёская, Зарэчча, Лудчыцы; Пасожжа — Хвойна, Гайкоўка, Грэнск, Журавель, Паклады-2; на Друці — Вірычаў, Вішанька, Чыгірынка; у басейне р. Бярэзіна — Гута-1; на Лепельскім возеры Віцебскай вобласці — Пясчаніца.
Комплексы з асіметрычнымі наканечнікамі стрэл (грэнскі тып) вядомы ў матэрыялах стаянак Волга-Окскага міжрэчча, басейнаў Дзясны, Прыпяці, Нёмана, Віслы і культур паўночнай Еўропы. Помнікі грэнскай культуры размешчаны на 1-й або 2-й надпоймавых тэрасах. У якасці сыравіны насельніцтвам грэнскай культуры выкарыстоўваўся мясцовы крэйдавы крэмень цёмна — шэрага колеру, паклады якога размяшчаліся непасрэдна каля паселішчаў. Сколванне нарыхтовак адбывалася з аднаго боку канкрэцыі да поўнай яе ўтылізацыі, калі нуклеусы прымалі сплюшчаны выгляд. Ядрышчы характарызуюцца аморфнасцю форм і шырокай плоскасцю сколвання (2 — 5 сколаў). Сярод нуклеусаў пераважаюць аднапляцовачныя ядрышчы (30 — 50 %), пры невялікай колькасці дзвюх- і трохпляцовачных форм. Контрфронт большасці ядрышчаў (80 %) не аформлены і захоўвае жаўлачную скарынку. Ударныя пляцоўкі захоўваюць гладкую паверхню, але ў працэсе расшчаплення маглі падпраўляцца 2 — 3 папярочнымі сколамі ці поўнасцю пераафармляцца. Вугал сколвання нарыхтовак вагаецца ў межах 55 — 90°, у сярэднім — 80—85°. Асноўным тыпам нарыхтоўкі з'яўляліся адшчэпы, радзей пласціністыя адшчэпы і пласціны, атрыманыя ў тэхніцы цвёрдага ўдару. Удругаснай апрацоўцы шырока выкарыстоўваліся стромкае і паўстромкае рэтушаванне, тэхніка разцовага сколу, абіўка. Сярод прылад канцавыя, двайныя, акруглыя, «з шыпам» скрабкі; рэтушаваныя, на зломе нарыхтоўкі, двухгранныя і камбінаваныя разцы; вырабы з выемкай, вуглавыя і сярэдзінныя праколкі, вастрыі, плас-цінкі са скошаным рэтушшу канцом і з прытупленым краем, сякучыя прылады, асобныя з якіх маюць перахват ці толькі падпраўленую папярочнымі сколамі лязовую частку. Культурна-вызначальнымі для крамянёвых комплексаў грэнскай культуры з'яўляюцца наканечнікі стрэл т.зв. «грэнскага тыпу»: асіметрычныя з супрацьлеглай бакавой выемкай і тронкавыя. Генезіс грэнскай культуры не высветлены. На думку У. Д. Будзько, фарміраванне культуры адбывалася на падставе культур касцёнкаўска-аўдзееўскай, елісеевіцкай, юдзінаўскай, ціманаўскай. Л. Л. Залізняк помнікі грэнскай культуры аб'ядноўвае ў межах вылучанай ім краснасельскай культуры, паходжанне якой звязана з традыцыямі культуры ўсходніх Лінгбі. У. П. Ксяндзоў паходжан-не грэнскай культуры разглядаў у кантэксце развіцця лінгбійскіх традыцый. Паводле В. Ф. Капыціна, насельніцтва грэнскай культуры з'яўлялася нашчадкам мезінскіх культурных традыцый позняга палеаліту, вылучаюцца 2 генетычныя лініі: адна з іх звязана з Мезінам і прасочвалася ў комплексе Бароўкі, у другой — праяўляецца падабенства з матэрыяламі Дабранёўкі і Каромкі. А. Г. Калечыц лічыць неабходным звярнуць увагу на магчымасць пошукаў мясцовага субстрату, прыкладам якога можа выступаць стаянка Падлужжа (Бердыжская стаянка). У 1960-я г. У. Д. Будзько былі вылучаны 3 храналагічныя этапы:
В. Ф. Капыцін падзяляў помнікі грэнскай культуры на 2 храналагічныя групы:
АТ.Калечыц, з улікам палеагеаграфічных дадзеных, прапанавала ніжнюю мяжу грэнскай культуры лічыць больш старажытнай на 2—3 тысячагоддзі. Л. Л. Залізняк адносіў час фарміравання краснасельскай культуры да позняга дрыясу (10,8—10,3 тыс. гадоў таму назад), якая ў пачатку прыбарэальнага часу, праз помнікі тыпу Бароўка, паклала пачатак старажытнасцям іенеўскай і пясочнароўскай культур.
У. П. Ксяндзоў вылучыў 3 храналагічныя этапы:
Польскі даследчык С. К. Казлоўскі пачатак дзяснінскай (грэнскай) культуры вядзе ад 9-га тыс. да н.э. і да ранняга галацэну, калі яна трансфармавалася ў шэраг «постдзяснінскіх» культур. Па дадзеных К.Шымчака, дзяснінскія элементы на помніках паўночна-ўсходняй Польшчы вядомы на працягу аляроду — барэальнага часу. Большасць даследчыкаў лічаць, што грэнская культура — прамы генетычны продак насельніцтва іенеўскай культуры міжрэчча Волгі і Акі і пясочнароўскай Сярэдняй Дзясны. На аснове арэнсбургскіх і краснасельскіх (грэнскіх) традыцый у Скандынавіі сфарміравалася культурна-гістарычная зона, у якую ўваходзіла культура Фосна і Комса.
Вольная Беларусь
«Вольная Беларусь» — беларуская грамадска-палітычная, эканамічная і літаратурная газета нацыянальна-дэмакратычнага кірунку. Выдавалася з 28 траўня (10 чэрвеня) 1917 года да лістапада 1918 года ў Мінску на беларускай мове. Рэдактар — Язэп Лёсік, выдавец — Беларускі нацыянальны камітэт, з ліпеня 1917 года — Таварыства беларускай культуры. У 1917 годзе выходзіла 2 разы на тыдзень, у 1918 годзе штотыдзень.
Спачатку газета выступала за аўтаномію Беларусі ў складзе дэмакратычнай Расіі, а па абвяшчэнні Беларускай Народнай Рэспублікі — за незалежную дэмакратычную Беларусь. Закрылася па заняцці Менска бальшавікамі.
Гісторыя
У 1917 годзе развівала традыцыі Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ) і газеты «Наша ніва». Выяўленая ў праграмных матэрыялах ідэя «вольнай Беларусі» мела рамантычны характар: акцэнтавалася ўвага на культурна-асветных і дэмакратычных традыцыях беларускага народа, на яго прыярытэце ў станаўленні свецкай беларускай культуры, кнігадрукавання, на абарончай пазіцыі Беларускі ў дачыненні да імперыялістычнай палітыкі царскай Расіі і Польшчы. Заклікала да адраджэння краю, добрасуседскіх адносін з Расіяй, Польшчай, Украінай і Літвой пры ўмове прызнання імі нацыянальнай і культурнай самастойнасці Беларусі.
Вітала Лютаўскую рэвалюцыю 1917 года, выступала за культурна-нацыянальную і дзяржаўную аўтаномію Беларусі ў складзе будучай федэратыўнай Расіі. Апублікавала «Праект платформы беларусаў-аўтанамістаў», у якім абвяшчалася неабходнасць стварэння аўтаноміі Беларусі на тэрыторыі кампактнага рассялення беларусаў, адраджэння нацыянальнай дзяржаўнасці з уласнымі заканадаўчымі, выканаўчымі і судовымі органамі ўлады, гарадскім і сельскім самакіраваннем, беларускімі вайсковымі фармаваннямі, аўтакефальнай беларускай царквой. Лозунг «Жыве Беларусь!» стаў дэвізам шматлікіх матэрыялаў газеты. Важнае месца адводзілася наданню беларускай мове статуса дзяржаўнай мовы, развіццю школы ўсіх ступеняў з выкладаннем па-беларуску.
У снежні 1917 года газета паведамляла пра работу Усебеларускага з’езда. Бальшыня дэлегатаў з’езда, якіх падтрымлівала газета, выступала за Беларускую аўтаномную рэспубліку ў складзе Расіі, за нацыянальнае самавызначэнне і суверэнітэт народа (8 і 31 снежня 1917, 7 студзеня 1918). Пасля разгону з’езда газета ўскладала надзеі на Усерасійскі ўстаноўчы сход, агітавала за дэмакратычны блок беларускіх партый і арганізацый.
З абвяшчэннем Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР) курс газеты змяніўся: яна пачала выступаць за незалежную дэмакратычную Беларусь, заклікала да стварэння беларускага нацыянальнага войска, крытыкавала палітыку ваеннага камунізму і «цэнтралізму» бальшавікоў. Пад рубрыкай «Вольная трыбуна» выступалі аўтары з дыскусійнымі матэрыяламі. Аўтар артыкула «Становішча Беларусі» (пад крыптанімам Я. Р-ч, 14 студзеня 1918) бачыў небяспеку з боку манархічнай Германіі, якая, на яго думку, не будзе разбіта ў вайне, пастараецца раздзяліць былую Расійскую імперыю і не дапусціць утварэння на яе тэрыторыі нацыянальных рэспублік. Ён выступаў за адмову ад рэвалюцыйнай агітацыі, за кансалідацыю ўсіх партый і груповак дзеля адбудовы краю. Актывіст БСГ Н. Бываеўскі (Язэп Дыла) у артыкул «Што нас чакае» (24 лютага 1918) даказваў, што сацыялістычныя ідэалы застаюцца канструктыўным фактарам нацыянальнага адраджэння і несумяшчальныя з анархіяй. А. Прушынскі (Алесь Гарун) аспрэчваў пазіцыю левых сацыял-дэмакратаў і тых бальшавікоў, якія даказвалі, быццам сацыялістычны рух і нацыянальнае самавызначэнне народаў несумяшчальныя паміж сабой. На яго думку, сацыялістычны лад — антытэза капіталізму; аднак беспадстаўнымі з’яўляюцца ўтапічныя мары пра стварэнне «камуністычнага раю» на зямлі ў безнацыянальным грамадстве (17 сакавіка 1918). Газета друкавала пратэсты БСГ супраць «апекі» Германіі над Беларуссю, выступала за непадзельнасць беларускага краю. Выкрывала пазіцыю кіраўніка савецкай дэлегацыі Льва Троцкага, які не дапусціў беларускіх дэлегатаў да ўдзелу ў мірных перамовах з Германіяй і яе хаўруснікамі ў Берасці, дзе даказвала памылковасць пазіцыі Троцкага на перамовах, яго лозунга «ні міру, ні вайны» (17, 24 лютага 1918). Пазней Лёсік крытыкаваў вынікі Брэсцкага міру, ганебнага, на яго думку, для Расіі і згубнага для акупаванай немцамі і падзеленай Беларусі (10 сакавіка 1918).
Вольная Беларусь публікавала асноўныя дакументы Рады БНР, паводле якіх Беларусь абвяшчалася незалежнай дэмакратычнай дзяржавай (31 сакавіка 1918), падтрымала праграму дэмакратызацыі краіны і яе нацыянальнага адраджэння, выступіла за перагляд умоў Брэсцкага міру, што тычыліся Беларусі. У 1917 годзе значнае месца ў газеце займалі паведамленні пра ўнутранае становішча і міжнародныя падзеі, звесткі з франтоў, афіцыйныя матэрыялы Часовага ўрада і органаў мясцовага самакіравання. З сакавіка 1918 года гэтыя аддзелы перайшлі да штодзённай газеты «Беларусі шлях», а Вольная Беларусь засяродзілася на сацыяльна-эканамічных, палітычных і культурна-асветных праблемах Беларусі, яе гісторыі, літаратуры і мастацкай культуры. Шмат увагі аддавалася змаганню за беларусізацыю школы, падрыхтоўцы беларускіх падручнікаў, выкрыццю антыбеларускай пазіцыі мясцовых чыноўнікаў, буржуазных партый і груповак, барацьбе са спекуляцыяй і бандытызмам, аб’яднанню ў адзіны нацыянальны фронт патрыятычных сіл беларускага грамадства. Быў апублікаваны артыкул «Дзесяць прыказанняў для памяці» Змітрака Бядулі, «Што трэба ведаць кожнаму беларусу?» Вацлава Ластоўскага. Газета апублікавала цыкл нарысаў П. Нечыпарэнкі па гісторыі старажытнай Беларусі VIII—XIII ст. у перакладзе з украінскай мовы, даследаванне Лёсіка «Гісторыя Вялікага княства Літоўска-Беларускага», «Памяткі старасвецкай беларускай мовы і пісьменства», «Нашы месты». Друкаваліся «Праграма па гісторыі Беларусі» і іншыя матэрыялы, у якіх падкрэсліваліся самабытны гістарычны шлях беларускага народа і яго высокая культура ў эпоху сярэднявечча, даследаванні Рамуальда Зямкевіча пра спадчыну Францыска Скарыны («Друк Скарыны і друк сучасны», «Значэнне Францішака Скарыны ў беларускай культуры»), навукова-папулярныя даследаванні Лёсіка па беларускай мове («Граматыка і родная мова», «Наш правапіс», «Родная мова і яе значэнне»), нацыянальным фальклоры (публікацыі песень, легенд, паданняў), інфармацыя пра мастацкія выстаўкі ў Менску і Вільні. Шэраг нарысаў прысвечаны этнаграфічнаму апісанню сялянскага побыту, развіццю харчовай прамысловасці на Беларусі (артыкулы Рамуальда Зямкевіча, Аляксандра Уласава).
У снежні 1918 года Менск быў заняты бальшавікамі. Паводле ўспамінаў Лёсіка, «''бальшавіцкія грабежнікі ачысцілі рэдакцыю да апошняй паперкі. Забралі пішучую машынку, шапірографы, рукапісы, канцэляр, паперу, пячаткі, канторскія кніжкі, рахункі, адрасы падпісчыкаў, пісьмы і г.д... Гдзе гэта ўсё дзелася — няма ведама. Загінула навекі, а тым часам там шмат было рукапісаў вядомых беларускіх пісьменнікаў, каторых ніякімі грашыма аплаціць немагчыма, бо гэта былі аўтэнтыкі''».
Літаратура і мастацтва
Значнае месца ў газеце займаў літаратурна-мастацкі аддзел. На яе старонках упершыню надрукаваныя камедыі Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча «Залёты», «Пінская шляхта» (у перакладзе на сучасную беларускую мову з «пінчуцкай гаворкі» Язэпа Лёсіка), верш «Пагоня», цыкл «На ціхім Дунаі», артыкул «Забыты шлях», гісторыка-этнаграфічны нарыс «Хто мы такія?» Максіма Багдановіча. З архіва Зямкевіча газета надрукавала верш Янкі Лучыны «Заходзіць сонца за горы», ананімныя вершы і апавяданні. У Вольнай Беларусі ўпершыню апублікаваныя першая рэдакцыя паэмы «Сымон-музыка» і раздзелы з паэмы «Новая зямля», драма «Антось Лата», вершы, апавяданні з цыкла «Казкі жыцця» Якуба Коласа. Актыўнымі супрацоўнікамі Вольнай Беларусі былі Змітрок Бядуля (друкаваў перадавіцы, артыкул «М. А. Багдановіч», «Галгофа», «Народ і інтэлігенцыя», нарысы «Прыфрантавы рубеж Беларусі», «Хрыстос уваскрос!», вершы, апавяданні), Алесь Гарун, Максім Гарэцкі. Друкаваліся творы Каруся Каганца, Альберта Паўловіча, Цішкі Гартнага, Уладзіслава Галубка, Францішка Аляхновіча, Фабіяна Шантыра, Канстанцыі Буйло, Зоські Верас, Міхайлы Грамыкі, Макара Краўцова, пераклады з украінскай (вершы Тараса Шаўчэнкі), рускай (апавяданне Максіма Горкага «Старая Ізергіль»), польскай (паэма «Чысты чацвер» Уладзіслава Сыракомлі) моў.
Газета мела сталую рубрыку «Беларускі тэатр», асвятляла дзейнасць Першага беларускага таварыства драмы і камедыі, віленскага беларускага дзіцячага тэатра С. Корф, дзейнасць клубаў беларускай творчай інтэлігенцыі «Беларуская хатка», Народнага дома імя Максіма Багдановіча, Беларускага таварыства «Цётка» імя Алаізы Пашкевіч-Цёткі, інфармавала пра гастролі тэатральных калектываў, друкавала тэатральныя рэцэнзіі і рэкламу.
Трапасфера
Трапасфера (τρόπος — «паварот», «змена» і σφαῖρα — «шар») — ніжні, найбольш вывучаны слой атмасферы.
У гэтым слоі тэмпература з вышынёй памяншаецца, а вертыкальны градыент тэмпературы ў сярэднім складае 0,6 ºС на 100 м змяненні вышыні. Гэта тлумачыцца тым, што трапасфера атрымлівае цяпло ад зямной паверхні шляхам турбулентнага цеплаабмену, інтэнсіўнасць якога з падняццем уверх паступова змяншаецца. Магутнасць трапасферы змяняецца і залежыць ад шыраты, пары году і адцэнтравай сілы вярчэння Зямлі. У тропіках гэты слой мае магутнасць 15 — 17 км, ва ўмераных шыротах 10 — 12 км, над палюсамі — 8 — 9 км. У трапасферы сярэднегадавая тэмпература ў экватарыяльных шыротах змяншаецца з вышынёй ад +26 ºС каля зямной паверхні да −80 ºС на верхняй мяжы; ва ўмераных шыротах — ад +3 ºС да −54…-58 ºС; над Паўночным полюсам — ад −23 ºС да −60 ºС зімою і да −48 ºС летам.
Верхні слой трапасферы, у якім зніжэнне тэмпературы з вышынёй спыняецца, называюць трапапаўзай. Наступны, размешчаны вышэй трапасферы, слой атмасферы называецца стратасфера.
Па ступені ўздзеяння зямной паверхні на атмасферу ў яе межах вылучаюць прыземны слой, памежны слой (слой трэння) і свабодную атмасферу. Да памежнага адносяць ніжні слой трапасферы, прылеглы да зямной паверхні, уласцівасці якога вызначаюцца тэрмічным і дынамічным уздзеяннем падсцілаючай паверхні. Магутнасць памежнага слою трэння складае 1-1,5 км і залежыць ад шурпатасці падсцілаючай паверхні і інтэнсіўнасці турбулентнага перамешвання. Унутры памежнага слоя вылучаюць прыземны слой атмасферы, які характарызуецца стракатасцю мікракліматычных умоў, што адлюстроўваюць ландшафтную разнастайнасць тэрыторыі.
Вышэй 1-1,5 км знаходзіцца свабодная атмасфера. З-за малых вертыкальных градыентаў хуткасці ветру трэнне Зямлі ў свабоднай атмасферы амаль не сказваецца.
Чорная Крыніца
Чорная Крыніца (Чёрная Криница) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міцькаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак заснаваны ў 1930-х гадах у складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
IC 3826
IC 3826 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гары Кейн
Гары Эдвард Кейн (Harry Edward Kane; нар., , Вялікі Лондан, Англія) — англійскі футбаліст, нападнік нямецкага клуба «Баварыя» з Мюнхена і нацыянальнай зборнай Англіі.
IC 3826
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трасцянэць (Магілёў-Падольскі раён)
Трасцянэць (Тростяне́ць) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Солнечны (Якуція)
Солнечны (Солнечный) — пасёлак гарадскога тыпу ва Усць-Майскім раёне Рэспублікі Саха (Якуція) Расійскай Федэрацыі. Размешчаны каля р. Алах-Юнь. Каля пасёлка размешчаны аэрапорт. Насельніцтва 877 чалавек (2021 год).
Гісторыя
Заснаваны ў 1964 годзе. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1972 года. У 1972—1992 гадах быў цэнтрам Усць-Майскага раёна.
Сеста-Кампана
Сеста-Кампана (Sesto Campano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 3094 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 86 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 86078. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы вялікамучанік Яўстафій.
Аляксандра Дзегцярова
Аляксандра Дзегцярова (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Уляніўка (Магілёў-Падольскі раён)
Уляніўка (Уля́нівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Брахлоў
Брахлоў (Брахлов) — сяло ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Брахлоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Сяло заснавана ў 1620 годзе. У XIX ст. у сяле працаваў буйны бровар, дзейнічала драўляная царква.
Да Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года сяло ў складзе Навазыбкаўскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У 1917 годзе тут была ўсталявана савецкая ўлада, адноўленая пасля перыяду германскай акупацыі ў 1918 годзе. У 1919 годзе сяло перададзена ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшло ў склад Бранскай вобласці.
Франкіўка (Магілёў-Падольскі раён)
Франкіўка (Франкі́вка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Добры (Рослаўльскі раён)
Добры (Добрый) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Добры абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
З 2004 па 2019 год у складзе Багданаўскага сельскага паселішча.
Вышэйшая нармальная школа (значэнні)
Вышэйшая нармальная школа (École normale supérieure) — вышэйшая навучальная і навукова-даследчая ўстанова ў Францыі, у яе былых калоніях і ў Італіі. Вышэйшыя нармальныя школы маюць роўны статус з універсітэтамі і ўзыходзяць каранямі да Нармальнай школы (École normale (фр.)), заснаванай дэкрэтам Канвента ў 1794 годзе з мэтай падрыхтоўкі выкладчыкаў вышэйшых навучальных устаноў,
Францыя:
Італія:
Фрэнсіс Бідл
Фрэнсіс Бідл (Francis Biddle;,  — , ) — амерыканскі і суддзя.
IC 3827
IC 3827 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Воран.
Фрэнсіс Бідл
Сын прафесара прааы Пенсільванскага ўніверсітэта Алджэрнона Бідла. Прапраўнук Эдмунда Рэндальфа і далёкі сваяк Джэймса Мэдысана.
Скончыў Гарвардскі ўніверсітэт (1909, бакалаўр мастацтваў), ступень па праве там жа (1911).
IC 3827
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фрэнсіс Бідл
Меў юрыдычную практыку ў Філадэльфіі.
У 1940—1941 гадах генеральны салісітар ЗША (прадстаўнік урада ў Вярхоўным судзе).
З 26 жніўня 1941 года па 26 чэрвеня 1945 г генеральны пракурор ЗША. Сышоў у адстаўку па патрабаванні прэзідэнта Трумэна.
Член Міжнароднага ваеннага трыбунала ў Нюрнбергу ад ЗША.
Хмэліўшчына
Хмэліўшчына (Хмелі́вщина) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Солнечны
Солнечны — назва населеных пунктаў у краінах былога СССР.
Вялікія Ляжні
Вялі́кія Ляжні́ (, Великие Лежни) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Дар’я Ганчар
Дар'я Ганчар (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраная прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 100 м батэрфляем.
Плясецкі раён
Плясецкі раён (Плесе́цкий райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (акруга) і скасаванае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Плясецк, размешчаны за 200 км ад Архангельска.
Плясецкі раён прыраўнаваны да раёнаў Крайняй Поўначы.
Геаграфія
Размешчаны на захадзе Архангельскай вобласці, плошча яго тэрыторыі — 27,5 тыс. км². Недалёка ад чыгуначнай станцыі «Плясецкая» Паўночнай чыгункі размешчаны касмадром «Плясецк» (1-ы Дзяржаўны выпрабавальны касмадром), тэрыторыя якога ўваходзіць у склад асобнага муніцыпальнага ўтварэння гарадской акругі Мірны.
Сена і Уаза
Се́на і Уа́за (Seine-et-Oise) — колішні дэпартамент Францыі. Створаны ў 1790, скасаваны ў 1968. Цэнтр — Версаль. Плошча дэпартамента складала 5603 км².
Меў код 78. Падзелены на наступныя тры новыя дэпартаменты: Эсон, Валь-д’Уаз і Івелін; шэраг яго камун увайшлі таксама ў іншыя дэпартаменты.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя ў дэпартаменце Сена і Уаза было развіта земляробства, авечкагадоўля (парода рамбулье), воўнапрадзільная, панчошная вытворчасць; былі пабудаваны фарфоравы завод, чыгуналіцейны, машынабудаўнічыя і хімічныя заводы.
Tiny Toon Adventures: Buster’s Hidden Treasure
«Tiny Toon Adventures: Buster’s Hidden Treasure» — відэагульня па матывах мультсерыяла Tiny Toon Adventures, выпушчаная для кансолі Sega Mega Drive/Genesis у 1993 годзе кампаніяй Konami. Гэта трэцяя кампутарная гульня па матывах мультсерыяла Tiny Toon, першы — Tiny Toon Adventures, была выдадзена для прыстаўкі Nintendo Entertainment System у 1991 годзе.
Гульнявы працэс
Гулец кіруе персанажам-трусам па імі Бастэр Бані, які адпраўляецца ратаваць сваю сяброўку Бэбс Бані, выкрадзеную Мантанай Максам, а таксама знайсці скарбы, якія выкраў і схаваў Доктар Джым Сплайсер. У адрозненне ад папярэдняй гульні, «Tiny Toon Adventures», уся гульня вядзецца толькі трусам.
Ацэнкі і меркаванні
Tiny Toon Adventures: Buster’s Hidden Treasure атрымала пазітыўныя водгукі ад журналістаў. На сайце MobyGames сярэдняя ацэнка гульні складае 86 балаў з 100 магчымых.
На сайце AllGame гульні была выстаўлена ацэнка 4 зоркі з 5.
Opel Zafira
Opel Zafira — сямімесны кампактвэн на базе Opel Astra. У мадэльным шэрагу кампаніі Opel з 1999 года.
На некаторых рынках прадаецца пад маркамі Vauxhall, Holden або Chevrolet, у Японіі прадавалася пад назвай Subaru Traviq.
Zafira A
Кампактвэн Opel Zafira A з'явіўся ў 1999 годзе, стаўшы першым аўтамабілем падобнага класа для кампаніі Opel. Асновай была расцягнутая і падоўжаная на 80 мм платформа Opel Astra G, які дэбютаваў годам раней.
У 2003 годзе Zafira зведала нязначны фэйсліфтынг. Аўтамабіль атрымаў новую, хромавую рашотку радыятара, а таксама новыя заднія ліхтары.
Рухавікі
Zafira дэбютавала з бензінавымі рухавікамі серыі ECOTEC аб'ёмам 1,6 л (74 кВт / 100 к.с.), 1,8 л (85 кВт / 116 к.с.) і дызельным рухавіком 2,0 л (60 кВт / 82 к.с.) з сістэмай упырска паліва CommonRail і тубранаддзіманнем. У 2000 годзе магутнасць бензінавага 1,8 была павялічана да 92 кВт (125 к.с.)
У 2001 годзе шэраг дапоўнілі бензінавыя 1,6 (71 кВт / 97 к.с.); 2,0 турба (141 кВт / 192 к.с.); 2,2 (108 кВт / 147 к.с.) і дызельны 2,0 (74 кВт / 100 к.с.) з сістэмай упырска CommonRail (Bosch VP44) і тубранаддзіманнем (Garret T15). У 2002 дадаўся тубрадызельны 2,2 (92 кВт / 125 к.с.).
У 2003 годзе магутнасць бензінавага наддзіманага рухавіка 2,0 павялічана да 147 кВт (200 к.с.).
Бяспека
Франтальны краш-тэст выявіў недастатковую структурную трываласць кузава. Манекен-кіроўца стукнуўся аб руль галавой і грудзьмі. Ногі і калені пярэдніх седакоў таксама дрэнна абаронены ад удараў, а траўмабяспечныя педалі, якія пры аварыі павінны выпадаць з мацаванняў, сябе не апраўдалі і засталіся на сваіх месцах — пры правядзенні тэста сістэма складання педаляў PRS (Pedal Release System) не спрацавала належным чынам. Але пры бакавым краш-тэсце Zafira паказала сябе добра: хоць бакавыя падушкі тут звычайныя і не абараняюць галаву і плечы, ні адзін з датчыкаў манекена не зафіксаваў небяспечных нагрузак.
У выніку, з 6 баламі за франтальны удар і 16 за бакавы, машына атрымала рэйтынг бяспекі тры зоркі.
Zafira B
Дэбют другога пакалення аўтамабіля Опель Зафіра адбыўся ў Еўропе ў 2005 годзе. Аўтамабіль атрымаў агульную платформу з Opel Astra H.
У 2008 годзе Zafira B падвергнулася рэстайлінгу.
Zafira B працягвала выпускацца да 2014 года, нягледзячы на запуск у 2012 годзе новага пакалення — Zafira Tourer C.
Zafira Tourer C
Трэцяе пакаленне Opel Zafira (афіцыйная назва Zafira Tourer) было прадстаўлена 25 верасня 2011 года на 15-й IAA у Франкфурце. Серыйная вытворчасць пачалася 14 студзеня 2012 года.
Рыга Мастэрс 2018 (снукер)
Рыга Мастэрс 2018 (Riga Masters 2018, таксама вядомы як Kaspersky Riga Masters 2018 ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 27 па 29 чэрвеня 2018 года на арэне Рыга ў Рызе, Латвія. Турнір стаў пятым розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 2014 годзе і да 2015 года праходзіў у рамках нізкарэйтынгавай серыі Players Tour Championship. Кампанія Kaspersky lab у пяты раз запар спансавала Рыга Мастэрс. Прызавы фонд турніру склаў £259,000, з якіх £50,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру ў другі раз стаў Ніл Робертсан, які перайграў на сваім шляху да тытула Ло Ханхаа ў кваліфікацыі (4:2), Лі Юаня (4:2), Ляна Вэньбо (4:3), Крэйга Стэдмэна (4:2), Рыкі Уолдэна ў чвэрцьфінале (4:2), Сцюарта Кэрынгтана ў паўфінальным матчы (5:0) і Джэка Лісоўскі ў фінальным паядынку з лікам 5:2. Такім чынам, 36-гадовы аўстраліец выйграў 14-ы рэйтынгавы турнір у сваёй кар'еры і першы са снежня 2017 года (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Шатландыі).
Адсарбенты
Адсарбенты — высокадысперсныя прыродныя або штучныя матэрыялы з вялікай удзельнай паверхняй, на якой адбываецца адсорбцыя рэчываў з датыкальных з ёй газаў або вадкасцяў.
Найбольш важныя з адсарбентаў:
Адсарбенты ўжываюць у процівагазах, у якасці носьбітаў каталізатараў, для ачысткі газаў, спіртоў, масла, для падзелу спіртоў, пры перапрацоўцы нафты, у медыцыне для паглынання газаў і ядаў.
Цэкыніўка
Цэкыніўка (Цеки́нівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Беларускі калабарацыянізм у Другой сусветнай вайне
Беларускі калабарацыянізм — прынятае ў гістарыяграфіі абазначэнне палітычнага, эканамічнага, сацыяльнага і ваеннага супрацоўніцтва з акупацыйнымі нямецкімі ўладамі ў час Вялікай айчыннай вайны на тэрыторыі Беларусі. Па характару дзейнасці можна вызначыць тры асноўныя плыні калабарацыянізму на тэрыторыі Беларусі: палітычны (грамадска-палітычны), ваенны і эканамічны (гаспадарчы).
Гістарыяграфія
Асноўнымі прычынамі беларускага калабарацыянізму расійскія і савецкія навукоўцы называюць незадаволенасць часткі насельніцтва савецкай уладай (у тым ліку масавымі рэпрэсіямі і гвалтоўнай саветызацыяй у Заходняй Беларусі, далучанай да СССР у 1939 годзе), беларускі нацыяналізм, цяжкія ўмовы жыцця падчас вайны, жаданне калабарацыяністаў захаваць сабе і сваім блізкім жыццё, адпомсціць асабістым і палітычным ворагам, атрымаць матар’яльныя выгады, зрабіць кар’еру.
Перадумовы фарміравання калабарацыянісцкага руху
На думку большасці даследчыкаў (, С. Драбязка, М. Сяміряга, Ё. Хофман), галоўная прычына масавага калабарацыянізму вынікае з палітычнага рэжыму СССР.
Дзейнасць на падкантрольных Германіі тэрыторыях да пачатку савецка-нямецкай вайны
Супрацоўніцтва некаторых прадстаўнікоў беларускага палітычнага актыву з Трэцім Рэйхам пачалося ў сярэдзіне-канцы 1930-х гадоў. Летам 1933 ведамства замежнай палітыкі НСДАП завязала кантакт з Ф. Акінчыцам — ідэолагам і правадыром невялікай групы беларускіх нацыянал-сацыялістаў. Пры падтрымцы ведамства гэтая група распачала ў лістападзе 1933 у Вільні выданне часопіса «Новы шлях». Амаль адначасова ў Берліне (напэўна, з ініцыятывы Ф. Акінчыца) быў створаны Саюз беларускіх студэнтаў у Германіі. калі пры Міністэрстве ўнутраных спраў Германіі было створана Беларускае прадстаўніцтва — спачатку ў Берліне, а затым у іншых гарадах Германіі. Яно займалася сацыяльнай дапамогай і працаўладкаваннем беларусаў, а таксама выяўленнем і наборам асоб, жадаючых супрацоўнічаць з дзяржаўнымі органамі і спецслужбамі Германіі па беларускіх пытаннях.
Трэці прэзідэнт БНР Васіль Захарка напісаў падрабязны даклад аб палітычным, эканамічным і культурным становішчы Беларусі, а таксама звярнуўся з мемарандумам да Гітлера з запэўненнямі падтрымкі ў тым выпадку, калі Беларусі будзе гарантаваная незалежнасць. Мемарандум быў прыняты да ўвагі, але адказ на яго не быў атрыманы. З гэтай прычыны Васіль Захарка адышоў ад ідэі супрацоўніцтва з Германіяй.
Акрамя таго, быў створаны Беларускі камітэт самапомачы — арганізацыя, якая актыўна вербавала сяброў сярод беларусаў, што пражываюць у Германіі. З пачаткам Другой сусветнай вайны нямецкае камандаванне стварыла ў Варшаве і Бяла Падлясцы базы для перакідвання беларускай агентуры і дыверсантаў на тэрыторыю СССР. У Берліне, у лагеры Вуставу, з ліку беларускіх нацыяналістаў былі арганізаваныя курсы прапагандыстаў і перакладчыкаў для працы ў Беларусі пасля змены ўлады.
Ваенны калабарацыянізм
23 лютага 1944 года Курт фон Готберг выдаў загад аб стварэнні Беларускай краёвай абароны (БКА) — ваеннага калабарацыйнага фарміравання, кіраўніком якога быў прызначаны Францішак Кушаль, і даручыў БЦР правесці мабілізацыю. Сфарміраваныя да канца сакавіка 45 батальёнаў БКА былі кепска ўзброеныя. Паступова зніжалася іх дысцыпліна, бракавала афіцэраў. Да канца акупацыі БКА выкарыстоўвалася для барацьбы з партызанамі, аховы розных аб’ектаў і гаспадарчых прац. Найважнейшымі кірункамі дзейнасці БЦР на завяршальным этапе вайны сталі рэарганізацыя частак БКА і папаўненне беларускіх ваенных фарміраванняў за кошт вербавання новых салдатаў, стварэння дапаможных кантынгентаў для іх выкарыстання ў сістэме абароны Германіі, арганізацыя антысавецкага партызанскага руху на тэрыторыі Беларусі. Першапачаткова меркавалася перафарміраваць БКА ў Беларускі легіён. У рамках падрыхтоўкі да гэтай рэарганізацыі ў верасні 1944 г. у Берліне быў створаны першы кадравы батальён БКА (422 чалавекі) пад камандаваннем капітана Пятра Касацкага, які стаў рэзервам і школай афіцэрскіх кадраў для будучых частак. Тады ж з ліку завербаваных «Саюза Беларускай Моладзі» ў якасці «памочнікаў СПА» (ад 2,5 да 5 тыс. чалавек) былі адабраныя групы для навучання ў зенітна-артылерыйскай школе. Пасля сканчэння курсу вучобы іх улучылі ў склад частак супрацьпаветранай абароны Берліна.
Батальёны «Schuma»
Шума (Schuma) — беларуская дапаможная паліцыя парадку. Прыведзены звесткі па батальёнах з 1942 па 1944 гады.
Грамадска-палітычны калабарацыянізм
Разам з наступаючымі часткамі нямецкай арміі ў Беларусь з эміграцыі прыбылі асноўныя дзеячы беларускага нацыянальнага руху: Фабіян Акінчыц, Уладзіслаў Казлоўскі, актывісты Беларускай нацыянал-сацыялістычнай партыі, Іван Ермачэнка, Радаслаў Астроўскі і іншыя. У пачатковы перыяд вайны развіццё палітычнай і ваеннай калабарацыі ажыццяўлялася нязначнымі тэмпамі, што тлумачыцца поспехамі немцаў на фронце і адсутнасцю для іх неабходнасці развіцця калабарацыйных структур. Нямецкае кіраўніцтва спадзявалася на хуткую перамогу ў вайне і скептычна ўспрымала здольнасці беларускага насельніцтва да нацыянальна-дзяржаўнага будаўніцтва з прычыны слабасці этнічнай самасвядомасці. Дзейнасць калабарацыяністаў у гэты перыяд зводзілася ў асноўным да працы непалітычных структур, найбуйнейшай з якіх з’яўлялася Беларуская народная самапомач, створаная 22 кастрычніка 1941 года, мэтай якой абвяшчаўся клопат аб ахове здароўя, пытаннях адукацыі і культуры.
Пры дапамозе беларускіх калабарацыяністаў нямецкія ўлады спрабавалі выкарыстаць у сваіх мэтах навуковыя кадры, якія апынуліся на акупаванай тэрыторыі. У чэрвені 1942 года імі было створана «Беларускае навуковае таварыства». Яго ганаровым прэзідэнтам стаў гаўляйтар Беларусі Вільгельм Кубэ. Аднак беларускія навукоўцы байкатавалі працу таварыства, і яно існавала толькі на паперы. Таксама былі створаныя іншыя непалітычныя калабарацыйныя структуры («Жаночая ліга», прафсаюзы і інш.). Разам з тым, спробы стварэння беларускага Вольнага корпуса самаабароны былі няўдалымі праз моцнае супрацьдзеянне ваенных уладаў і СС. Стварэнне яго было абвешчана ў чэрвені 1942 года ў колькасці 3 дывізій. Створана было, аднак, каля 20 батальёнаў, якія так і не вырашыліся ўзброіць, а ўжо ўвесну 1943 года быў распушчаны. Няўдалай апынулася таксама спроба стварэння беларускай аўтакефаліі з мэтай адрыву беларускіх вернікаў ад Маскоўскага Патрыярхата.
Абставіны, якія склаліся да 1943 года, прымусіла нямецкае камандаванне перагледзець сваё стаўленне да калабарацыйнага руху. У значнай ступені гэта адбылося дзякуючы высілкам міністра ўсходніх акупаваных тэрыторый А. Розенберга, які з’яўляўся прыхільнікам стварэння калабарацыйных адміністрацый. 22 чэрвеня 1943 г. быў фармальна створаны Саюз беларускай моладзі (СБМ), які фактычна існаваў з 1942 г. З ініцыятывы Кубэ 27 чэрвеня 1943 г. было абвешчана стварэнне Рады даверу пры Генеральным камісарыяце «Беларусь». Гэты орган уяўляў сабой адміністрацыйную камісію, адзінай задачай якой была адпрацоўка і прадстаўленне акупацыйным уладам пажаданняў і прапаноў ад насельніцтва. 21 снежня 1943 г. замест Рады даверу з ініцыятывы К. Готберга (які стаў Генеральным камісарам пасля забойства партызанамі Кубэ) была створаная Беларуская цэнтральная рада (БЦР), прэзідэнтам якой прызначаны начальнік управы Мінскай акругі Р. Астроўскі (1887—1976). Дзейнасць Рады не была эфектыўнай, паколькі Рада не мела рэальнай палітычнай улады (толькі ў пытаннях сацыяльнай апекі, культуры і адукацыі мела права на адносна самастойныя рашэнні), а яе члены прытрымліваліся розных поглядаў на будучыню Беларусі і часцяком не ведалі мясцовых рэалій. Рада ўскосна была звязана з ваеннымі злачынствамі — у прыватнасці, з ажыццяўленнем этнічных чыстак супраць польскага насельніцтва.
У акупаванай Беларусі выдавалася мноства калабарацыйных газет і часопісаў: «Беларуская газета», «Пагоня», «Bielaruski holas», «Новыя шлях» і т. д. Гэтыя выданні вялі антысеміцкую, антысавецкую і прафашысцкую прапаганду. У адмысловым артыкуле, апублікаваным 25 верасня 1943 года пасля знішчэння Кубэ ў «Беларускай газеце», яе рэдактар Уладзіслаў Казлоўскі пісаў:
27 чэрвеня 1944 года ў Мінску быў праведзены Другі Усебеларускі кангрэс, у якім прынялі ўдзел большасць актыўных лідараў калабарацыяністаў. Кангрэс праходзіў ва ўмовах набліжэння да Мінска Чырвонай Арміі, якая праводзіла буйную наступальную аперацыю ў Беларусі. На кангрэсе было прынята рашэнне, што БЦР з’яўляецца адзіным законным урадам Беларусі, а таксама была выказана ўсебаковая падтрымка Германіі. Былі таксама распрацаваныя планы антысавецкіх дыверсійных і партызанскіх аперацый на Беларусі, у выпадку поўнага адступлення нямецкіх войскаў з яе тэрыторыі.
Эканамічны калабарацыянізм
З. Пазняк даў наступную ацэнку тым падзеям:
Калабарацыяністы пасля вызвалення Беларусі
Адразу пасля правядзення II Усебеларускага кангрэса пачалася эвакуацыя кіраўніцтва і калабарацыйных фарміраванняў у Германію, дзе яны працягнулі сваю дзейнасць. У ліпені—жніўні 1944 г. у распараджэнне БЦР быў перададзены цэнтр падрыхтоўкі абвера ў Дальвіцы (Усходняя Прусія), які атрымаў вялікае папаўненне з эвакуіраваных батальёнаў БКА. У першых лічбах красавіка 1945 г. было дасягнута пагадненне з прадстаўнікамі спецслужбаў Трэцяга Рэйху пад кіраўніцтвам штурмбаннфюрара СС Ота Скарцэні аб разгортванні на базе гэтага цэнтра адмысловага батальёна «Дальвіц» колькасцю да 700—800 чалавек. Акрамя таго, па загадзе рэйхсфюрара СС Гімлера была створаная новая 30-я дывізія войскаў СС (Беларуская № 1), якая называлася таксама штурмавой брыгадай СС «Беларусь». Актыўны ўдзел у фарміраванні гэтых падраздзяленняў браў Язэп Сажыч (які стаў у 1982 годзе шостым прэзідэнтам Беларускай Народнай Рэспублікі), які перадаў у брыгаду СС 101 падрыхтаванага ім курсанта школы малодшых афіцэраў. 30 красавіка 1945 года дывізія здалася амерыканскім войскам.
Пасля завяршэння вайны большасць кіраўнікоў калабарацыйнага руху пераехалі ў ЗША (у тым ліку, Радаслаў Астроўскі), краіны Заходняй Еўропы і Аўстралію, дзе стварылі беларускія нацыянальныя арганізацыі або ўліліся ў шэрагі існых, якія выкарыстоўваліся для барацьбы з СССР. Ёсць звесткі пра супрацоўніцтва некаторых прадстаўнікоў беларускага руху з ЦРУ, якое арганізоўвала антысавецкія дыверсійныя атрады, у якіх удзельнічалі і некаторыя былыя калабарацыяністы, напрыклад Міхал Вітушка або Янка Філістовіч.
Зборная Сербіі і Чарнагорыі па футболе
Зборная Сербіі і Чарнагорыі па футболе прадстаўляла Саюзную Рэспубліку Югаславія (да 2003 года), а потым Сербію і Чарнагорыю у міжнародных турнірах і матчах па футболе. Пасля Чэмпіянату свету ў Германіі зборная перастала існаваць. Яе наступніцай стала зборная Сербіі і асобна пачала сваю гісторыю зборная Чарнагорыі.
IC 3828
IC 3828 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Баляслаў Буйко
Буйко Баляслаў (, Свянцянскі павет, Віленская губерня — ) — жывапісец.
Вучыўся ў Віленскай рысавальнай школе, y Кракаўскай акадэміі мастацтваў. Пасля 1902 жыў y Парыжы. Меў персанальныя выстаўкі ў Парыжы і Ніццы. Працаваў y жанры пейзажа і нацюрморта. У пейзажах адлюстроўваў мясціны, звязаныя з жыццём і творчасцю А. Міцкевіча: «Від на Свіцязь», «Туганавічы». Творы Баляслава Буйко зберагаюцца ў музеях Вільнюса, Варшавы, прыватных зборах.
Волга
Волга (Юл, Идел, Атӑл, Рав, Вльга, ) — рака ў Еўропе. Даўжыня 3531 км.
Вадазбор 1360 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 7,71 тыс. м³/сек.
Назва
Вытлумачэнне назвы ракі Волга мае доўгую і багатую гісторыю. Яе вытлумачвалі са славянскага моўнага матэрыялу (ад слоў са значэннем «вільгаць»), з фінска-вугорскіх моў (ад слоў са значэннем «белы», «светлы»).
Першапачатковая назоўная форма можа быць адноўленая як *Jьlga, ад яе пазнейшая форма *Vьlga (j- > v-). Яе аднаўляюць на падставе старамарыйскай назвы Волгі *Jylγ (*Julγ). Як і марыйцы, што пражываюць у сярэднім цячэнні Волгі, гэтую раку мусілі называць і носьбіты фінскай мяранскай мовы, што жылі ў верхнім цячэнні Волгі і тут межавалі з балцкамоўным насельніцтвам. Такую думку першым высунуў у 1929 годзе фінскі лінгвіст Ё. Ю. Мікала.
Назоўная форма *Jьlga звязваецца з балцкім *ilgas «доўгі». Першым вытлумачэнне Волгі ад балцкага «доўгі» прапанаваў мовазнавец М. Трубяцкі ў 1934 годзе.
Гэтая «доўгая» назва, згодна з Ул. Тапаровым, у пасляледавіковым часе адносілася да надзвычайна працяглага возера, якое пазней стала шэрагам доўгіх азёраў, што злучаныя пратокай, якая цяпер лічыцца самым верхнім цячэннем Волгі. З цягам часу гэтая назва была перанесеная і на ніжэйшае цячэнне ракі.
Балцкі і гідранімічны фон у мясціне верхняга цячэння Волгі — два дзясяткі рачных назваў (Руна, Кудзь, Існя, Жукопа, Вазуза, Ула і інш.).
Вядомыя і іншыя назвы ракі Волгі: «Ра» (у старагрэцкага географа Пталемея, тлумачыцца з інда-іранскай крыніцы), «Ітыль» (цюркская назва, выкарыстоўваецца ў сярэднім і ніжнім цячэнні).
Геаграфічныя звесткі
Волга бярэ пачатак на Валдайскім узвышшы (на вышыні 229 м), упадае ў Каспійскае мора. Вусце ляжыць на 28 м ніжэй узроўня мора. Агульнае падзенне — 256 м. Волга — найбуйнейшая ў свеце рака ўнутранага сцёку, гэта значыць не ўпадае ў сусветны акіян. Дэльта Волгі — буйнейшая ў Еўропе.
Басейн Волгі займае каля 1/3 Еўрапейскай тэрыторыі Расіі і распасціраецца ад Валдайскага і Сярэднярускага ўзвышшаў на захадзе да Урала на ўсходзе. Асноўная, сілкавальная частка вадазборнай плошчы Волгі, ад вытока да гарадоў Ніжняга Ноўгарада і Казані, размешчана ў лясной зоне, сярэдняя частка басейна да гарадоў Самары і Саратава — у лесастэпавай зоне, ніжняя частка — у стэпавай зоне да Валгаграда, а паўднёвей — у паўпустыннай зоне. Волгу прынята дзяліць на 3 часткі: верхняя Волга -ад вытока да вусця Акі, сярэдняя Волга — ад упадзення Акі да вусця Камы і ніжняя Волга — ад упадзення Камы да вусця.
Выток
Выток Волгі знаходзіцца каля паўднёва-заходняй ускраіны вёскі Волга-Верхаўскае Асташкаўскага раёна Цвярской вобласці. Ёсць некалькі крыніц, злучаных паміж сабой у невялікі вадаём, адна з іх лічыцца вытокам Волгі. Вакол крыніцы была пабудавана капліца, да якой вядзе мост. З вадаёма выцякае звычайны ручай шырынёй 50-100 см і глыбінёй да 30 см. Вада ў ручаі мае чырвона-чорнае адценне, у засушлівае лета гэты ручай у межах вёскі Волга-Верхаўскае часта перасыхае.
У раёне вытока ракі — запаведнік які ўключае запаведныя лясы агульнай плошчай больш за 4 100 га.
Верхняя Волга
У вярхоўях, у межах Валдайскага ўзвышша, Волга праходзіць праз невялікія азёры —  Верхіт,  Сцерж, Уселуг,  Пена і  Волга, якія разам называюць Верхняволжскія азёры. Ля вытоку возера Волга у 1843 была пабудавана плаціна Верхняволжскі Бешлот для рэгулявання плыні вады і падтрымання суднаходных глыбінь у межань. У выніку будаўніцтва гэтай плаціны ўтварылася Верхняволжскае вадасховішча, апорная зона якога ўключала ўсе Верхняволжскія азёры.
Колпіна (Рослаўльскі раён)
Колпіна (Колпино) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Колпіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Волга
Верхняя Волга
Пакідаючы пагоркі, рака праходзіць Ржэў, а затым ідзе на паўночны ўсход. Тут яна ужо прыдатная для суднаходства на невялікіх грузавых судах. Пасля Цверы цячэ праз Іванькаўскае вадасховішча (так званае Маскоўскае мора), створанае ГЭС каля горада Дубна. У раёне Іванькаўскага вадасховішча канал імя Масквы адыходзіць ад Волгі, злучаючы яго з Масквой-ракой.
Колпіна (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Волга
Верхняя Волга
Затым Волга цячэ праз Угліцкае вадасховішча каля Угліча, ўтварае Рыбінскае вадасховішча (Рыбінская ГЭС) каля Рыбінска. Тут упадаюць у Волгу прытокі Малога і Шэксна, ад якой пачынаецца Волга-Балтыйскі водны шлях. У раёне Рыбінск — Яраслаўль і ніжэй Кастрамы рака цячэ ў вузкай даліне сярод высокіх берагоў, перасякаючы Угліцка-Данілаўскае ўзвышша і Галіцка-Чухламскае ўзвышша. Затым Волга цячэ па Унжэнская і  Балахненскай нізінах. Каля Гарадца (вышэй за Ніжні Ноўгарад) Волга, перакрытая дамбай  Ніжагародскай ГЭС, утварае Горкаўскае вадасховішча. Найбуйнейшыя прытокі вярхоўя Волгі — Селіжараўка, Цверца, Малога, Шэксна і Унжа.
Сярэдняя Волга
Пачаткам Сярэдняй Волгі лічыцца месца, дзе ў раку ўпадае яе самы вялікі прыток — Ака. Упадае ў Волгу каля Ніжняга Ноўгарада. Ніжэй упадзення Акі Волга становіцца яшчэ больш паўнаводнай. Цячэ па паўночнай ускраіне Прыволжскага ўзвышша. Правы бераг ракі высокі, левы — нізінны. На тэрыторыі рэспублікі Марый Эл знаходзіцца Чэбаксарскае вадасховішча, утворанае дамбай Чэбаксарскай ГЭС. Каб вызваліць для яго месца, дзесяткі тысяч марыйцаў прыйшлося перасяліць у 1980-я гады, калі будавалася ГЭС. Пад гэтай дамбай знаходзяцца гарады Чэбаксары і Новачэбаксарск. Казань, сталіца Татарстана, размешчана на беразе ракі ў 150 км далей на ўсход, дзе рака паварочвае на поўдзень. Горад знаходзіцца ў пачатку Куйбышаўскага вадасховішча, утворанага ў выніку будаўніцтва Жыгулёўскай ГЭС. Вадасховішча плошчай 6 450 км з’яўляецца самым буйным ў Еўропе. Самыя буйныя прытокі Волгі ў яе сярэднім цячэнні — Ака, Сура,  Вятлуга і Свіяга.
Колпіна (Рослаўльскі раён)
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.