cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксей Сяргеевіч Фірсаў
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2019 года выступаў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
21 верасня 2022 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у таварыскім матчы супраць Расіі (1:6).
Тожым
Тожым (Torzym, Sternberg) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 430 км на захад ад Варшавы і за 60 км на поўдзень ад Гожава Велькапольскага. Уваходзіць у склад Сулянцінскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Тожым. Займае плошчу 9,11 км². Насельніцтва 2,5 тыс. чалавек.
Марта Хёпфнер
Марта Хёпфнер (Marta Hoepffner;,  — , Ліндэнберг-ім-Альгой) — нямецкі фатограф. У гонар Хёпфнер таксама названа «прэмія Марты Хёпфнер за фатаграфію», якая ўручаецца з 2002 года.
Біяграфія
Марта Хёпфнер вырасла ў Пірмазенсе ў сям’і, дзе Хуга Баль, адзін з заснавальнікаў руху дадаізму, быў часткай сямейнага акружэння. Бацькі заахвочвалі дзяўчынку да малявання. У ліцэі Марта пачала праяўляць цікавасць да прыродазнаўчых навук.
У 1927 годзе сям’я пераехала ў Франкфурт-на-Майне. З 1929 па 1933 год Марта Хёпфнер вучылася ў Франкфурцкай мастацкай школе, навучалася ў Вілі Баўмейстэра жывапісу, графіцы і фатаграфіі. Яна далучылася да саюза «Bund Das Neue Frankfurt», які з’яўляўся часткай праекта «Neues Frankfurt» («Новы Франкфурт»). Там яна пазнаёмілася з Элай Бергман-Міхель і Фрыдэлем Дэнхартам, з якімі захоўвала сяброўства на працягу ўсяго жыцця. З прыходам да ўлады нацыянал-сацыялістаў і ідэалагічным захопам кантролю (гляйхшальтунг) у інстытутах мастацтва, Вілі Баўмайстар быў адхілены ад выкладчыцкай дзейнасці. Марта Хёпфнер спыніла вучобу і ў 1934 годзе заснавала «Майстэрню мастацкіх фатаграфій». У 1937 годзе Марта атрымала допуск у выглядзе выключэння да іспыту ў магістратуру без вучнёўства. У гэты перыяд былі зроблены першыя каляровыя фатаграфіі па метадзе Дж. Херцага. Зарабляла Марта здымкамі для «Ілюстраванага часопіса» («Das Illustrierte Blatt»), а таксама ствараючы партрэты салдат і грамадскіх дзеячаў.
Калі ў 1944 годзе яе студыя ў Франкфурце-на-Майне патрапіла пад авіяўдары бамбавікоў, яе эксперыментальныя працы і фатаграфічнае абсталяванне былі адпраўленыя ў Хофхайм-ам-Таўнус. Важныя негатывы яна насіла ўвесь час пры сабе. Марта разам са сваёй сям’ёй пераехалі ў Хофхайм-ам-Таўнус. На новым месцы ёй удалося стварыць імправізаваную студыю і лабараторыю. Першыя пакупкі яе фота-мастацкіх твораў былі зроблены калекцыянерам Эрыхам Штэнгерам.
У 1949 годзе першая выстава «Frankfurter Kunstverein» садзейнічала папулярызацыі яе творчасці на гэтым этапе культурнага адраджэння, і выклікала шырокую агалоску. На выставе былі прадстаўлены раннія эксперыменты, фотакампазіцыі, абстрактныя формы і фотаграмы. Дзякуючы поспеху гэтай выставы ў 1949 годзе ў Хофхайм-ам-Таўнусе яна заснавала ўласную школу «Fotoprivatschule Marta Hoepffner». Школьная канцэпцыя гэтай зацверджанай дзяржавай прыватнай школы фатаграфіі была заснавана на ідэях Баухаўса і спалучала майстэрства і мастацкія аспекты. Школа размяшчалася на прасторнай віле Kapellenstraße 4, якая знаходзілася насупраць так званага «Блакітнага дома» мецэната і калекцыянера Ханны Бекер фон Рат. Прыватная школа фатаграфіі лічылася адной з самых паспяховых прыватных школ фатаграфіі ў Федэратыўнай Рэспубліцы. Марта Хёпфнер таксама працавала журналістам, публікуючы шматлікія артыкулы ў часопісах «Prisma», «Foto-Magazin», «American Photography» і іншых, прысвечаных сучасным формам фатаграфічнага дызайну.
У наступныя гады Хёпфнер прымала ўдзел у шматлікіх выставах, такіх як першая выстава Ота Штайнерта «Суб’ектыўная фатаграфія» ў Саарбрукене ў 1951 годзе, штогадовыя выставы Gesellschaft Deutscher Lichtbildner (GDL), а таксама выстава фатаграфій Photokina. Цягам 1950-х гадоў яна некалькі разоў падарожнічала па іншых еўрапейскіх краінах, у выніку чаго былі атрыманы фотарэпартажы для часопіса «Westermanns Monatshefte» з тэкстамі Казіміра Эдшміда і Эрнста фон Заламона.
У 1971 годзе Хёпфнер пераехала ў Крэсброн-ам-Бадэнзе, а ў 1975 годзе закрыла фоташколу.
Спіс вуліц Мачулішчаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Мачулішчы
NGC 6451
NGC 6451 (іншыя абазначэнні — OCL 1035, ESO 455-SC50) — рассеянае скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Павел Трацяк
Павел Трацяк  — музыка, гітарыст, удзельнік гурта «J:морс». З 2014 па 2020 гады гітарыст гурта «Brutto». У 2016—2020 гадах гітарыст і бэк-вакаліст гурта «Ляпіс-98».
Біяграфія
На сцэне пачаў выступаць яшчэ ў школе. Дэбютаваў на сур’ёзным узроўні ў якасці гітарыста гурта «Мантана» (2000—2002 гг.), куды яго прывёў на замену сабе Раман Арлоў. Там жа граў Дзяніс Варанцоў.
З групай «J:морс» Трацяк пачаў супрацоўнічаць у якасці сесійнага музыкі яшчэ ў 2005 годзе, падчас запісу альбома «Апрель» (песні «Апрель», «Снилось»). Супрацоўніцтва працягнулася на альбомах «Босиком по мостовой» (2006) і «Адлегласць» (2007). Нязменным удзельнікам групы стаў падчас працы над альбомам «Аквамарын» (2009).
Фай-дэла-Паганела
Фай-дэла-Паганела (Fai della Paganella) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 908 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 38010. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Хрыбет Брукса
Хрыбет Брукса, або Брукс-Рэйндж (Brooks Range) — запалярны горны хрыбет, размешчаны на паўночным захадзе Паўночнай Амерыкі. Пралягае з захаду на ўсход паўвострава Аляска (ахоплівае аднайменны амерыканскі штат і паўночна-заходні ўскраек канадскай тэрыторыі Юкан). Агульная даўжыня складае каля 970 км, сярэдняя вышыня складае 2000—2500 м. Самы высокі пункт — гара Чамберлін з вышынёй, знаходзіцца на ўсходзе хрыбта недалёка ад мяжы ЗША і Канады. У ЗША гэты хрыбет лічыцца часткай (або працягам) Скалістых гор, а ў Канадзе ён разглядаецца асобна ад Скалістых гор, мяжа якіх праводзіцца па рацэ Ліярд на поўначы Брытанскай Калумбіі.
NGC 3860B
NGC 3860B (іншыя абазначэнні — MCG 3-30-87, ZWG 97.114, PGC 36565) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Народны камісарыят дзяржаўнай бяспекі БССР
Наро́дны камісарыя́т дзяржа́ўнай бяспе́кі БССР (НКДБ БССР) (Народный комиссариат государственной безопасности БССР) — рэспубліканскі орган забеспячэння дзяржаўнай бяспекі, існаваўшы ў 1941 і 1943—1946 гадах. З 1946 года пераўтвораны ў Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР.
Гісторыя
У ходзе рэформы органаў дзяржаўнай бяспекі 3 лютага 1941 года са складу НКУС БССР быў выдзелены НКДБ БССР. Але ўжо 17 ліпеня 1941 года наркамат быў скасаваны і зноў далучаны да НКУС БССР.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета ад 14 красавіка 1943 года з структуры НКУС СССР быў выдзелены самастойны орган забеспячэння дзяржаўнай бяспекі — Народны камісарыят дзяржаўнай бяспекі. Народныя камісарыяты у саюзных і аўтаномных рэспубліках уваходзілі ў сістэму НКДБ СССР. У краях і абласцях ўтвараліся ўпраўленні НКДБ.
На тэрыторыі нашай рэспублікі сістэма органаў дзяржаўнай бяспекі была адноўлена ў другой палове 1943 года. Фармальна ж працэс утварэння рэспубліканскага Наркамата дзяржбяспекі быў замацаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 3 снежня 1943 года (НКДБ БССР часова, да вызвалення Мінска ў ліпені 1944 года размяшчаўся ў г. Гомелі). У акупаваных абласцях арганізоўваліся абласныя аператыўна-чэкісцкія групы НКДБ БССР.
Структура
У складзе Наркамата былі створаныя наступныя ўпраўленні: Таксама ў склад Наркамата ўваходзілі:
Уладзімір Паўлавіч Пушкін
Уладзімір Паўлавіч Пу́шкін (нар., г. Горкі) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1960 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. У 1960—1963 галоўны архітэктар праектаў у Магілёўскім аблпраекце, у 1963—1985 у інстытуце «Белдзяржпраект» (старшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў), з 1985 года кіраўнік архітэктурнай майстэрні ў інстытуце «Мінскпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: распрацоўка серый 5- і 9-павярховых буйнапанэльных жылых дамоў 1-464А, 1-464Д для Салігорска і Наваполацка; БР 464А для Брэста, 152 буйнапанэльных 9-павярховых жылых дамоў і блок-секцый для Гомеля (1975—1979), серыі БО для Бабруйска (1976—1979); серыя 90 буйнапанэльных жылых дамоў і блок-секцыя для Брэста, Гродна і іншых гарадоў БССР (1975—1980, у сааўтарстве; сярэбраны медаль ВДНГ СССР, 1983); Каталога ўніфікаваных тыпавых канструкцый і базіснай наменклатуры. Распрацаваў універмаг па вул. Першамайскай у Магілёве (1963); комплекс будынкаў праектных інстытутаў «Белдзіпрадор» і «Дзіпрасувязь» па вул. Сурганава (1973—1976), 16-павярховыя жылыя дамы па вул. В. Харужай (1974—1979), праекты 20-павярховых жылых дамоў з маналітнага бетону ў мікрараёне Вяснянка (1988, у сааўтарстве) у Мінску, 14-павярховыя буйнапанэльныя жылыя дамы па вул. Маскоўскай у Брэсце (1982). і інш.
Узнагароды
Сярэбраны медаль выстаўкі дасягненняў народнай гаспадаркі СССР (ВДНГ СССР).
Пётр Міхайлавіч Сямашка
Пётр Міха́йлавіч Сяма́шка (нар., в. Судабоўка, Мінскай вобласці, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы міністр лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1949 годзе ў в. Судабоўка Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці.
У 1972 годзе скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут, у 1987 годзе — Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі.
З 1986 па 1995 гады займаў розныя пасады ў «Мінскзелянбудзе».
З 6 жніўня 2004 года — міністр лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
4 снежня 2009 вызвалены ад пасады міністра лясной гаспадаркі (у сувязі з выхадам у адстаўку).
Оплан
Оплан (Oppland, магчымыя варыяцыі беларускага вымаўлення Уплан, Опланд або Упланд) — адно з нарвежскіх фюльке. Размешчана ў заходняй частцы Усходняй Нарвегіі, адна з двух нарвежскіх фюльке, якія не маюць выхаду да мора. Адміністрацыйны цэнтр — горад Лілехамер. Мяжуе з фюльке Мёрэ-ог-Румсдал, Сёр-Трондэлаг, Согне-ог-Ф'юране, Хедмарк, Бускеруд, Осла і Акерсхус.
Уё
Уё (Uyo) — горад на паўднёвым усходзе Нігерыі. Адміністрацыйны цэнтр штата Аква-Ібом.
У горадзе ёсць (1983); епархія Рымска-каталіцкай царквы, створаная ў 1989 годзе.
Чарнейка (рака)
Чарне́йка, Чарняўка  — рака ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дрыса (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 72 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 м/км. Выток ракі знаходзіцца за 2 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Чорнае, вусце за 2 км на паўночны захад ад вёскі Фядоценкі. Вадазбор у межах Полацкай нізіны.
Прыток — Чорны (справа). У басейне ракі возера Чорнае.
Уладзімір Пугач
Уладзімір Пу́гач (нар., ) — беларускі музыкант, спявак, лідар гурта «J:морс».
На сцэне пачаў выступаць у школе. У 1997 годзе разам з сябрам і аднакашнікам Арцёмам Лядоўскім стварыў дуэт «No Logo», у якім абодва пісалі свае песні і па чарзе выступалі ў ролі вакалістаў.
У канцы 1999 гады на аснове «No Logo» з тымі жа лідарамі пры ўдзеле сесійных музыкантаў была створана група «J:морс».
У 2002 годзе А. Лядоўскі пакінуў групу і У. Пугач стаў яе адзіным вакалістам. Ён жа з тых часоў піша абсалютную большасць песень калектыву на рускай і беларускай мовах, з'яўляецца яе лідарам.
У 1993 годзе паступіў у Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт, у 1998 годзе скончыў яго па спецыяльнасці міжнароднае права. Да 2005 года быў практыкуючым юрыстам.
Нацыянальны парк Дэналі
Нацыянальны парк Дэналі (Denali National Park and Preserve) — нацыянальны парк у ЗША агульнай плошчай каля 25 тысяч км²; размешчаны ў самым цэнтры Аляскі (бора Дэналі). На тэрыторыі парку знаходзіцца найвышэйшы пункт Амерыкі — гара Мак-Кінлі. Гара Мак-Кінлі ўваходзіць у сістэму Аляскінскага хрыбта. У цяперашні час парк наведваюць больш аднаго мільёна турыстаў у год. У парку назіраецца спалучэнне субарктычнага марскога і кантынентальнага клімату. Сярэдняя тэмпература студзеня — мінус 25 °C, ліпеня — плюс 16 °C. Праз парк праходзіць чыгунка, што нехарактэрна для ахоўных тэрыторый.
Вісвальдас Кульбокас
Мансіньёр Вісвальдас Кульбокас (Visvaldas Kulbokas;, Клайпеда, Літва) — рымска-каталіцкі тытулярны архібіскуп Мартаны, дыпламат.
Біяграфія
Дыпламатычную службу пры Святым Пасадзе распачаў у ліпені 2004 года. Служыў у ватыканскіх прадстаўніцтвах у Ліване, Нідэрландах, Расіі, а таксама працаваў у аддзеле сувязяў з дзяржавамі Дзяржсакаратарыяту Святога Пасаду і ў Кеніі. Валодае італьянскай, французскай, іспанскай, англійскай і расейскай мовамі.
Быў перакладчыкам на сустрэчах Папы Францішка з прэзідэнтам Пуціным і з Маскоўскім Патрыярхам Кірылам, а таксама наведаў Беларусь падчас візіту ў краіну Дзяржаўнага Сакратара Яго Святасці Папы Францішка кардынала П’етро Параліна.
15 чэрвеня 2021 года стаў шостым Апостальскім нунцыем ва Украіне.
NGC 6452
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Царква Святых Вольгі і Лізаветы (Львоў)
Царква Святых Вольгі і Лізаветы, раней — Касцёл Святой Лізаветы — дзеючая неагатычная ўніяцкая царква ў Львове. Царква пабудавана як каталіцкі касцёл ў памяць аб імператрыцы Лізавеце Баварскай, жонцы імператара Аўстра-Венгрыі Франца Іосіфа І. Зараз гэты храм з’яўляецца самым высокім будынкам у горадзе, яго вышыня — 88 метраў.
Гісторыя
Афіцыйна лічыцца, што храм быў узведзены ў 1903—1911 гадах (але інфармацыя не дакладная, ёсць фота з 1902 года, дзе ён ужо ўзведзены). Неагатычны стыль сабора паўтарае многія элементы французскай і паўночнагерманскай гатычнай архітэктуры з элементамі раманскага стылю: высокія астраверхія шпілі, стральчатыя вокны, партал з вялікай ружай ў цэнтры, унутраная вертыкальная прастора і інш.
Скульптар Пётр Вайтовіч упрыгожыў галоўны фасад касцёла маштабнай скульптурнай кампазіцыяй укрыжавання. Над праектам ўпрыгажэння інтэр’еру працаваў львоўскі майстар Казімір Сухальскі. У 1926 годзе ў храме быў усталяваны адзін з самых вялікіх у міжваеннай Польшчы арган працы вядомай польскай фірмы братоў Дамініка і Вацлава Бернацкіх.
У пачатку Першай сусветнай вайны урад Аўстра-Венгрыі канфіскаваў царкоўныя званы. Падчас украінска-польскай вайны 1918—1919 гадоў касцёл быў пашкоджаны ўкраінскай артылерыяй. У 1939 годзе побач з храмам разарвалася авіяцыйная бомба, былі пашкоджаныя шпілі і сцены. У 1946 годзе касцёл быў зачынены, рэшткі аргана звалілі на хорах. У 1970-х гадах будынак савецкія ўлады перадалі пад склад. У 1991 годзе храм перадалі грэка-каталіцкай парафіі і асвяцілі як царкву Святых Вольгі і Лізаветы.
Факультэт аўтаматызаваных і інфармацыйных сістэм ГДТУ імя П. В. Сухога
Факультэт аўтаматызаваных і інфармацыйных сістэм (ФАІС ГДТУ імя П. В. Сухога) — адзін з факультэтаў Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
Факультэт быў утвораны 7 красавіка 1999 года на базе факультэта аўтаматыкі і электрамеханікі.
Східныця
Сходніца ці Східныця (Східниця) — пасёлак у Львоўскай вобласці Украіны. З'яўляецца анклавам горада Барыслаў ў межах тэрыторыі Драгобыцкага раёна. Падпарадкаваны Барыслаўскаму гарадскому савету. Бальнеялагічны курорт нацыянальнага значэння імя Емяльяна Стоцкага. Размешчаны ў Драгобыцкай агламерацыі, у 10 км на паўднёвы-захад ад горада Барыслава. Славіцца сваімі мінеральнымі водамі.
Геаграфія
Сходніца знаходзіцца на вышыні 600-900 м над узроўнем мора. Горы вакол пасёлка дасягаюць вышыні 823 м.
На працягу стагоддзяў у Сходніцы сфармаваўся свой мікраклімат: зіма тут мяккая, з частымі адлігамі; лета цёплае, з чаргаваннем сонечнага і хмарнага надвор'я. Сярэдняя тэмпература студзеня -3,4 °C, ліпеня +19 °C. Ападкаў 700-800 мм у год (пераважна вясной і летам).
Гісторыя
На месцы сучаснай Сходніцы ў часы Кіеўскай Русі існавала паселішча Залатая Баня. Недалёка ад яго стаяла крэпасць Тустань. Падчас нападу ордаў хана Батыя Залатая Баня была разбурана (як і крэпасць Тустань з навакольнымі вёскамі). Людзі, якія пасля гэтага засталіся жывыя, з часам пачалі сыходзіцца ў даліну ракі Стрый, заснаваўшы тут паселішча — Сходніца, якая ад гэтага "сходжання" атрымала сваю назву.
Упершыню Сходніца ўзгадваецца ў дакументах XIV стагоддзя.
NGC 3860A
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Східныця
Гісторыя
Падчас вайны Багдана Хмяльніцкага з Рэччу Паспалітай мясцовыя сяляне пад кіраўніцтвам селяніна Габруха спалілі сядзібу мясцовага памешчыка, пачысціўшы папярэдне каморы. Паведамляюць, што правадыр сялян загінуў у 1648 г., а непакорлівых сялян караў шляхціц Самуэль Цаброўскі, які на той час валодаў Сходніцай.
Сходніцкі замак аж да XVIII стагоддзя меў абаронную функцыю. Адзін з такіх замкаў у перадгор'і Карпат апісаў Іван Франко ў аповесці "Татарскія напады на Падгор'е".
Радовішчы нафты і мінеральных вод
У 1858 г. ў Сходніцы была адкрыта нафта - так пачалася прамысловая распрацоўка радовішча. Тут працавалі прадпрымальнікі з Германіі, Вялікабрытаніі, Бельгіі, Францыі і ЗША. У 1898 г. з 373-х свідравін было здабыта больш за 168 тыс. тон нафты. У 1890-х гг. Сходніца займала першае месца па здабычы нафты ў Галіцыі, ў 1930-х гг. — трэцяе пасля Барыслава і Быткава; за 1886-1935 гг. у Сходніцы было здабыта 2150000 тон нафты. У 1872 г. у Сходніцы было прасвідравана механічным спосабам першую свідравіну для здабычы нафты. З 1896 г. адбываецца прамысловая здабыча прыроднага спадарожнага нафтавага газу.
У 1956-1973 гг. мясцовы пенсіянер Емяльян Стоцкі адкрыў у Сходніцы вялікія залежы мінеральнай вады «Нафтуся». 9 студзеня 1976 г. пасёлак Сходніца быў прызнаны Усесаюзным курортам. У 2005 г. гэты тытул быў заменены на "Усеўкраінскі курорт імя Емяльяна Стоцкага".
15 жніўня 2014 г. у Сходніцы на фасадзе дома дзе жыў Емяльян Стоцкі адбылося ўрачыстае адкрыццё і асвячэнне памятнай гранітнай табліцы. На ёй пазначана: "У гэтым доме з 1945 па 1979 гг. пражываў з сям'ёй першаадкрывальнік Сходніцкага радовішча мінеральных вод Емяльян Стоцкі".
Каля Сходніцы, ва ўрочышчы Бухаў, на вышыні 668,9 м размешчана Сходніцкая ветравая электрастанцыя, якая была ўзведзена ў 1997 г.
Бальнеялагічны курорт
У Сходніцкім радовішчы мінеральных вод налічваецца 38 крыніц і 17 свідравін з розным хімічным складам мінеральнай вады. Для наведвальнікаў сёння даступая вада з 10 крыніц і трох свідравін. У радовішчы, якое засяроджана ў асноўным у пасёлку і на бліжэйшых схілах гор, якія ўваходзяць у склад Нацыянальнага прыроднага парку "Сколеўскія" Бескіды", ёсць мінеральныя вады "Нафтуся" чатырох тыпаў:
Нацыянальны музей гісторыі Украіны
Нацыянальны музей гісторыі Украіны — вядучы гістарычны музей Украіны. Размешчаны з 1944 года ў г. Кіеве, на Старакіўскай гары — месцы нараджэння ўкраінскай сталіцы. У музеі гісторыі Украіны захоўваюцца этнаграфічныя, археалагічныя, творы жывапісу і скульптуры, нумізматычныя калекцыі, старадрукі і іншыя гістарычныя экспанаты. Будынак музея, які з'яўляецца помнікам архітэктуры, пабудаваная ў 1937—1939 гадах па праекце архітэктара Іосіфа Каракіса і першапачаткова прызначалася для мастацкай школы.
Фавер
Насельніцтва складае 840 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 93 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 38030. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Valentino e santi San Filippo.
Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР
Міністэ́рства дзяржа́ўнай бяспе́кі Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Наркамата дзяржаўнай бяспекі БССР.
МГБ БССР мела ў сваім падпарадкаванні 12 упраўленняў МГБ па абласцях. Агульная колькасць супрацоўнікаў МГБ БССР складала каля 5,5 тысячы.
17 красавіка 1953 года Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР было далучана да Міністэрства ўнутраных спраў БССР. У 1954 годзе праведзена рэформа МУС БССР, падчас якой 19 мая 1954 года быў створаны Камітэт дзяржаўнай бяспекі пры Савеце Міністраў БССР пад кіраўніцтвам А. І. Перапяліцына.
NGC 6453
NGC 6453 (іншыя абазначэнні — GCL 79, ESO 393-SC36) — шаравое скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Усьва (рабочы пасёлак)
З 2004 да 2018 гг. быў адміністрацыйным цэнтрам Усьвенскага сельскага паселішча Грымячынскага муніцыпальнага раёна, з 2018 да 2022 гг. уваходзіў у Грымячынскую гарадскую акругу. Насельніцтва — 304 чалавека (2021).
NGC 3859
NGC 3859 (іншыя абазначэнні — UGC 6721, MCG 3-30-91, ZWG 97.122, IRAS11423+1943, PGC 36582) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ахен
А́хен (Aachen, Oche, Aquisgranum, Aix-la-Chapelle) — горад у Германіі, зямля Паўночны Рэйн — Вестфалія. Размешчаны ў месце, дзе змыкаюцца тры краіны: Германія, Бельгія і Нідэрланды. На поўдзень ад горада пачынаецца нацыянальны парк Айфель. Цэнтр каменнавугальнага басейна і металургічнай прамысловасці. Значны чыгуначны вузел.
Гістарычны курортны горад і любімая рэзідэнцыя Карла Вялікага, месца каранацыі каралёў Германіі.
Паводле рэйтынга інавацыйнага развіцця Ахен уваходзіць у першую дзесятку гарадоў Германіі (8-е месца ў 2009). У Ахене размяшчаецца Рэйнска-Вестфальскі тэхнічны ўніверсітэт Ахена, які ўваходзіць у TU 9 (асацыяцыя 9 вядучых тэхнічных універсітэтаў ФРГ), IDEA League (аб’яднанне 5 вядучых тэхнічных ВНУ Еўропы), Exzellenzinitiative (праграма ўрада ФРГ па развіцці 9 «элітных універсітэтаў»).
Каратканожка
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны. Лісце простае, суцэльнае, лінейна-ланцэтнай формы, з гладкім краем, сядзячае, чаргаванае. Суквецце — колас. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне
Расліны роду распаўсюджаны ва ўмераных зонах Еўразіі, субтрапічных раёнах Міжземнамор’я, горных раёнах Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі, Афрыкі, на астравах Цэйлон і Новая Гвінея.
Віды
Род налічвае каля 20 відаў, паводле сайта The Plant List — 22 віды.
Сыракомля (герб)
Сыракомля (Syrokomla) — прыватны шляхецкі герб.
Гісторыя
Герб вядомы з сярэдзіны XIV стагоддзя. На тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага пашыраўся пасля Гарадзельскай уніі 1413 года.
Апісанне
У чырвоным полі срэбны знак у выглядзе літары «W» на ім таксама срэбны крыж. Кляйнод: над прылбіцай з каронай фігуры літары «W» і крыжа паўтараюцца.
Станіслаў Нічыпаравіч Князеў
Станіслаў Нічыпаравіч Князеў (, г. Новасібірск, Расія) — беларускі дзяржаўны дзеяч, юрыст, гісторык. Доктар юрыдычных навук (2005), прафесар права (2001). Генерал-маёр (1994).
Біяграфія
Скончыў Томскае ваеннае вучылішча сувязі (1969). З 1970 года ў органах дзяржаўнай бяспекі. Праходзіў службу ў розных падраздзяленнях ваеннай контрвыведкі Прыкарпацкай ваеннай акругі, групы Савецкіх войскаў у Германіі, удзельнічаў у баявых дзеяннях у Афганістане. Узначальваў Упраўленне ваеннай контрразведкі КДБ Рэспублікі Беларусь (1994—1996). У 1996 годзе перайшоў на працу ў Інстытут нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Беларусь, у 1998—2001 узначальваў яго. Намеснік дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь (2001), першы намеснік Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2001—2003). Рэктар Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2003—2007), Міжнароднага ўніверсітэта «МІТСО» (2011—2018). Дырэктар Навукова-даследчага інстытута тэорыі і практыкі дзяржаўнага кіравання Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
З 2 верасня 2019 года — загадчык кафедры дзяржаўнага кіравання Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Навуковыя інтарэсы: тэорыя кіравання; тэорыя і метадалогія дзяржаўнага кіравання; асновы ідэалогіі; тэорыя і практыка забеспячэння нацыянальнай бяспекі.
Лівійская нацыянальная канферэнцыя (2019)
Лівійская нацыянальная канферэнцыя (المؤتمر الوطني الليبي) — канферэнцыя па ўрэгуляванні канфлікту ў Лівіі, прызначаная на 14—16 красавіка ў Гадамесе, размешчаным на стыку межаў Лівіі, Алжыра і Туніса, і накіраванай на пераадоленне крызісу ў краіне і стану двоеўладдзя. У ёй павінны былі прыняць удзел дэлегаты ўсіх супрацьлеглых бакоў, каб скласці «дарожную карту» для аб’яднання разрозненых дзяржаўных інстытутаў і правядзення агульнанацыянальных прэзідэнцкіх і парламенцкіх выбараў, неабходнасць у якіх была зацверджана яшчэ ў маі 2018 года. З-за пачатку наступлення ЛНА на Трыпалі канферэнцыя была перанесена на нявызначаны тэрмін, а потым наогул адменена.
Падрыхтоўка
Лівійская нацыянальная канферэнцыя каардынавалася Гасанам Саламэ, кіраўніком місіі арганізацыі Аб’яднаных Нацый па падтрымцы ў Лівіі на працягу 18 месяцаў з 2018 па 2019. З красавіка па ліпень 2018 года ААН і Цэнтр гуманітарнага дыялогу арганізавалі 75 сустрэч у Лівіі і на міжнародным узроўні з удзелам 7000 лівійцаў, трох чвэрцяў мужчын і чвэрці жанчын. Паўмільёна каментароў было сабрана анлайн — у сацыяльных сетках ад 130 000 падпісчыкаў. У лістападаўскім рэзюмэ кансультацый 2018 года гаварылася, што асноўнымі жаданнямі лівійцаў былі: Саламе падсумаваў падрыхтоўку канферэнцыі як «шырокія кансультацыі з усімі лівійскімі фракцыямі і групамі, а таксама карпатлівы і далікатны разгляд мясцовых, рэгіянальных і міжнародных абмежаванняў і імператываў». Планаваная колькасць удзельнікаў — каля 120—150 чалавек з розных сацыяльна-палітычных лівійскіх груп, прычым без замежных прадстаўнікоў.
У красавіку 2019 года Саламэ заявіў, што правядзенне канферэнцыі было апраўдана, улічваючы, што «былі выкананы неабходныя ўмовы для эфектыўнага ўрэгулявання крызісу ў Лівіі шляхам палітычнага ўрэгулявання, стварэння нацыянальнай канстытуцыі і абавязацельстваў, якія маглі б быць дадзеныя для таго, каб паставіць краіну на шлях аднаўлення, да міру, аднаўлення адзінства і суверэнітэту і годнага жыцця для лівійскага народа». Правядзенне Нацыянальнай канферэнцыі падтрымаў Савет Бяспекі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.
Мэты
Планавалася, што канферэнцыя будзе даваць толькі рэкамендацыі, без якіх-небудзь выканаўчых паўнамоцтваў, каб не канкураваць з існымі лівійскімі палітычнымі органамі, такімі як Прэзідэнцкі савет і Палата прадстаўнікоў.
Канкрэтныя прапановы, якія павінны быць выпрацаваны па выніках канферэнцыі, уключалі метады і тэрміны правядзення прэзідэнцкіх і парламенцкіх выбараў 2019 года. Яны былі рэкамендаваны Палаце прадстаўнікоў і Вышэйшаму дзяржаўнаму савету, якія павінны былі адказваць за іх рэалізацыю.
Адтэрміноўка і перазапуск з новым імем
У пачатку красавіка 2019 года Нацыянальная канферэнцыя была адкладзена з-за актывізацыі ваенных дзеянняў на паўночным захадзе Лівіі. У канцы 2020 года была пачата серыя сустрэч, аналагічных першапачаткова запланаванай канферэнцыі, але з новай назвай — Форум палітычнага дыялогу Лівіі.
Замак у Рэшалі
Замак у Рэшалі — замак у польскім горадзе Рэшаль. У замку месціцца аддзел музея Варміі і Мазур з сядзібай у Ольштыне, а таксама гатэль і рэстаран.
Гісторыя
Аб’ект страціў сваё значэнне ў другой палове XVIII стагоддзя. Дакументы з 1767 года сведчаць, што замкавы комплекс быў моцна пашкоджаны. Да 1795 года замак быў пераўтвораны ў турму.
У пачатку XIX стагоддзя замак двойчы пустошылі пажары. Пасля гэтых трагічных падзеяў ён быў перададзены лютэранскай абшчыне, якая пачала яго рамонт. У выніку гэтых работаў знешні выгляд замку быў дастаткова зменены. Паўднёвая частка замку была перабудаваная ў касцёл. Астатнія часткі замку былі прыстасаваныя для жылых мэтаў.
У міжваенным перыядзе ў замку пачаліся працу па рэканструкцыі, якія з перапынкамі працягваюцца да гэтага часу.
Валянцін Паўлавіч Зорын
Валянці́н Па́ўлавіч Зорын (нар., в. Крывошын Брэсцкай вобласці, Беларуская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, Міністр лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь (1994—2001), кандыдат сельскагаспадарчых навук, прафесар.
Пячора цудаў (ПАР)
Пячора цудаў (Wonder Cave) — геалагічнае утварэнне, якое з'яўляецца адным з помнікаў Сусветнай спадчыны. Знаходзіцца на тэрыторыі ахоўнай тэрыторыі Кромдрай ў правінцыі Гаўтэнг, ПАР. Гэта трэцяя па велічыні пячора ў краіне, геалагічны ўзрост якой складае каля 1,5 млн гадоў. Плошча адзінай камеры пячоры складае 46 000 квадратных метраў, даўжыня 125 метраў і шырыня 154 метра.
Валянцін Паўлавіч Зорын
Біяграфія
Нарадзіўся 2 мая 1948 года ў в. Крывошын Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
З 1963 па 1967 — вучыўся ў Полацкім лясным тэхнікуме. З 1975 па 1981 завочна вучыўся на лесагаспадарчым факультэце Беларускага тэхналагічнага інстытута імя Кірава па спецыяльнасці «Інжынер лясной гаспадаркі».
Пячора цудаў (ПАР)
У пячоры маецца 14 сталактытавых і сталагмітавых утварэнняў вышынёй да 15 метраў, 85 % якіх працягваюць расці і ў цяперашні час. Пячора глыбінёй 60 метраў даступная для наведвальнікаў, якія могуць папасці у яе пры дапамозе ліфта. Пячора размешчана на тэрыторыі Запаведніка насарогаў і львоў (Rhino Lion and Nature Reserve) на тэрыторыі вобласці «Калыска чалавецтва», абвешчанай помнікам Сусветнай спадчыны.
Валянцін Паўлавіч Зорын
Біяграфія
З 1971 па 1974 — начальнік цэха шырспажыву Капыльскага лясгаса.
З 1974 па 1981 — ляснічы Колаўскага лясніцтва Капыльскага лясгаса.
З 1981 па 1984 — дырэктар Дратунскага ваеннага лясгаса.
З 1985 па 1994 — намеснік Міністра лясной гаспадаркі Беларусі.
З 2002 года — прафесар кафедры лесаўпарадкавання лесагаспадарчага факультэта БДТУ.
Навуковая дзейнасць
4 сакавіка 2008 года абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Устойлівае кіраванне лясамі і дынаміка ляснога фонду Беларусі».
Асноўныя навуковыя дасягненні:
Сааўтар двух манаграфій.
Адлегласць (альбом)
«Адлегласць» — першы беларускамоўны альбом гурта «J:морс». Запісваўся цягам 2003—2007 гадоў на студыях «Бегемот», «Селах» і «Меца-Фортэ».
Канцэпцыя
Ідэя запісаць беларускамоўны альбом з'явілася ў калектыву ў 2004 годзе, пасля зваротаў наконт гэтага гледачоў на канцэртах. У верасні 2007 году Уладзімір Пугач запісаў песню «Беларускае золата», а 17 кастрычніка выйшаў аднайменны інтэрнэт-сінгл. Сярод 11 песняў альбому 6 запісаў выдаваліся ўпершыню. Некаторыя з іх спалучалі ў сабе сум з самаіроніяй (песні «Беларускае золата», «Няпраўда» ды «Зорка Венера»). У сувязі з выданнем кружэлкі 20 лістапада беларускае прадстаўніцтва амерыканскага прадпрыемства «Apple Inc.» выпусціла 100 "iPod nano" з гравіроўкай «Адлегласці». Першае ж канцэртнае прадстаўленне альбому адбылося 2 снежня ў «West World Club» у Мінску. 24 лютага 2008 году ў Бярэсці «J:морс» паспяхова распачаў свой канцэртны тур з альбомам па Беларусі. Па выніках 2008 года ў сетцы дыскарняў «Містэрыя гуку» продажы альбома «Адлегласць» склалі каля 10’000 тысячаў дыскаў, што дазволіла яму стацца другім па прадавальнасці. Альбом таксама трапіў у дзесятку найбольш прадаваных выдавецтвам «West Records» у 2008 годзе.
Змест
Песні:
Кароткаметражны фільм «Адлегласць: падарожжа па Беларусі» (14 хвілін 24 секунды): "«Жыхары сталіцы (мы іх не бачым, але здагадваемся, што гэта музыкі J:морс) сядаюць на аўто і чатыры разы імчаць з Мінску на чатыры кірунку свету. І штораз яны вандруюць на скрай Беларусі, здымаючы выбітныя, але малазнаёмыя нашаму грамадству, помнікі старасветчыны. Гэта пераважна культавыя пабудовы розных канфесіяў, а дакладней тое, што ад іх засталося ў змаганні з віхурай часу. Рэзкія восеньскія фарбы. Аблокі, што шпарка ляцяць у свінцовым небе. Нясціханы вецер. Пейзажы, якія ўзрушваюць і схіляюць да роздуму. Глядач знаёміцца толькі з дванаццацю помнікамі архітэктуры, якія знаходзяцца на мяжы нашай краіны. А іх, гэтых помнікаў, насамрэч, амаль тысяча, і бальшыня з іх месціцца значна бліжэй да сталіцы. Трэба іх толькі заўважыць .»"
Антанас Баранаўскас
Антанас Барана́ўскас (Antanas Baranauskas; 17 студзеня 1835, Анікшты — 26 лістапада 1902, Сейны) — літоўскі паэт, мовазнавец, царкоўны дзеяч. каталіцкі прэлат, біскуп сейненскі з 21 ліпеня 1897 года па 26 лістапада 1902 года.
Спіс вуліц Крывічоў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г.п. Крывічы
Антанас Баранаўскас
Біяграфія
У 1856 годзе паступіў у каталіцкую духоўную семінарыю ў Варнях. У 1862 годзе скончыў Пецярбургскую духоўную акадэмію. Яшчэ ў Варнях пачаў цікавіцца лінгвістыкай, стаў першым літоўскім дыялектолагам і стваральнікам тэрмінаў літоўскай граматыкі. Нямецкаму мовазнаўцу А. Шлейхеру пасылаў запісы літоўскіх дыялектаў.
У 1863—1864 гадах працягнуў вывучэнне тэалогіі ва ўніверсітэтах Мюнхена, Рыма, Інсбрука, Лёвена. Пасля здушэння паўстання 1863—1864 гадоў заняў вузкаклерыкальныя пазіцыі і адышоў ад паэтычнай творчасці. У 1865 быў прызначаны прафесарам Імператарскай Рымска-каталіцкай духоўнай акадэміі ў Санкт-Пецярбургу. У тым жа годзе быў прызначаны вікарыем ковенскага кафедральнага сабора і прафесарам Ковенскай духоўнай семінарыі, дзе ў 1866—1884 гадах выкладаў маральную тэалогію і гамілетыку. З 1871 года пачаў выкладаць літоўскую мову. Пераклаў граматыку літоўскай мовы А. Шлейхера і, абапіраючыся на яе, пачаў пісаць падручнік літоўскай мовы (не выдадзены). Падтрымліваў сувязі са Шлейхерам, І. А. Бадуэнам дэ Куртэнэ, І. А. Карлавічам і іншымі мовазнаўцамі.
У 1897 быў прызначаны біскупам у г. Сейны (Польшча). Памёр у Сейнах і там жа пахаваны.
Творчасць
Галоўная тэматыка твораў Баранаўскаса — гістарычны лёс Літвы і літоўскага народа. У паэме «Падарожжа ў Пецярбург» (1859) асуджаў каланізатарскую палітыку царызму. Паэма «Анікшчэйскі бор» (1860—1861) — першы рамантычны твор у літоўскай паэзіі 19 ст., у якім апаэтызаваны прырода роднага краю і духоўная прыгажосць народа. Заснавальнік літоўскай дыялекталогіі: зрабіў першую класіфікацыю літоўскіх дыялектаў, сабраў багаты дыялектны матэрыял (выд. 1882, 1920—1921); аўтар граматыкі літоўскай мовы (1899).
Ушанаванне памяці
Імя Антанаса Баранаўскаса носяць вуліцы ў многіх гарадах Літвы.
25 верасня 2015 года яго імем названы кратар Baranauskas на Меркурыі.
Сухадол (Камянецкі раён)
Сухадо́л (, Суходол) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Раснянскага сельсавета.
Айнару
Айнару (Ainaro) — горад і падраён ва Усходнім Тыморы.
Геаграфія
Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы краіны, прыкладна за 60 км да паўднёвага захаду ад сталіцы Усходняга Тымора, горада Дылі, на вышыні 831 м над узроўнем мора. З'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам аднайменнай акругі.
Насельніцтва
Па дадзеным на 2010 год насельніцтва падраёна складае 15 558 чалавек. Найбольш распаўсюджаная мова насельніцтва — мамбай; ужываюцца таксама мовы бунак і кемак. Большасць насельніцтва з'яўляецца каталікамі. Сярэдні ўзрост насельніцтва — 16,6 год.
Эканоміка
Аснову эканомікі горада складае экспарт кавы і сандалавага дрэва.
Вітаўтас Пятрас Бложэ
Ві́таўтас Пя́трас Бло́жэ (Vytautas Petras Bložė;, в. , Радзвілішкіскі раён, Літва — 31 снежня 2016) — літоўскі паэт.
Біяграфія
Вучыўся ў Кедайнейскай, затым у Шадуваўскай гімназіях. Быў вымушаны зрабіць перапынак у вучобе пасля высылкі бацькоў у Сібір. Працаваў манцёрам, бухгалтарам. У 1949 годзе здаў экзамены на атэстат сталасці ў Каўнасе. Вучыўся ў Вільнюскім педагагічным інстытуце (руская філалогія). Працаваў у Дзяржаўным выдавецтве мастацкай літаратуры (пазней «Вага») (1951—1956). У 1966—1981 гадах яго кнігі не друкавалі. З 1975 года жыве ў Друскінінкаі.
Творчасць
Друкуецца з 1949 года. Аўтар паэтычных зборнікаў «Сем касцоў» (1961), «З маўклівай зямлі» (1966), «Кветкі зямлі» (1971), «Поліфаніі» (1981), «Людзі» (1984), «Накцюрны» (1990) і інш. Галоўная тэматыка — дэфармацыя свету другой паловы XX ст. і драматызм жыцця чалавека. На літоўскую мову пераклаў творы Я. Купалы, Я. Коласа, П. Глебкі, А. Куляшова, А. Зарыцкага і іншых беларускіх пісьменнікаў (у кнігах «З беларускай паэзіі», 1952, і «Па Нёману песня плыве», 1958).
Пераклады
На беларускую мову творы Бложэ пераклаў Р. Барадулін (у кнізе «Літоўская савецкая паэзія», т. 2, 1977).
Мікола Засім
Мікола Засім, Мікала́й Арцё́мавіч За́сім (, в. Шані, цяпер  — ) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Працаваў па найме на Пружанскім лесапільным заводзе. У 1924 годзе ўступіў у падпольную камсамольскую арганізацыю, затым у КПЗБ. За ўдзел у рэвалюцыйным руху польскія ўлады яго не раз арыштоўвалі. У 1925 годзе зняволены ў Пружанскую турму. Пасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР (1939) абраны старшынёй Шанеўскага сельсавета. Падчас Вялікай Айчыннай вайны — партызан, інструктар Брэсцкага абласнога антыфашысцкага камітэта. У 1944—1946 гадах — загадчык аддзела Пружанскага райвыканкама. Член Саюза пісьменнікаў СССР (з 1945). Пасля заканчэння Рэспубліканскай партыйнай школы пры ЦК КПБ (1948) працаваў у брэсцкай абласной газеце «Заря» (1948—1957), затым — у раённай газеце «Заря над Бугом». Кіраваў абласным літаб’яднаннем. Пахаваны ў Брэсце на Трышынскіх могілках.
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў 1928 (часопісы «Маланка», «Літаратурная старонка», «Асва», газеты «Наша воля», «Наша праца», у Айчынную вайну — у падпольных газетах «Заря», «За Родину»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Ад шчырага сэрца» (1947), «Вершы» (1954), «Выбранае» (1960), «Вершы» (1973), «А за намі Белавежа» (вершы і паэма, 1984).
NGC 6454
NGC 6454 (іншыя абазначэнні — MCG 9-29-26, ZWG 278.24, PGC 60795) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікола Засім
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і медалямі.
Наталля Аляксандраўна Лазебнікава
Наталля Аляксандраўна Лазебнікава (нар., ) — украінская артыстка балета, прыма-балерына Нацыянальнай оперы Украіны імя Т. Шаўчэнкі, заслужаная артыстка Украіны (2008).
Біяграфія
Наталля Лазебнікава нарадзілася 4 мая 1980 года ў Кіеве, Украіна.
У 1996—1997 гадах — стажыравалася ў Балетнай школе прынцэсы Грэйс (Манака).
У 1997 годзе скончыла Кіеўскае харэаграфічнае вучылішча і была прынята салісткай у балетную трупу Нацыянальнай оперы Украіны імя Т. Шаўчэнкі.
Гастралявала ў Францыі, Італіі, Іспаніі, Швейцарыі, Германіі, Японіі, Канадзе, Аргенціне, Вялікабрытаніі і іншых краінах.
Партыю Нікіі ў класічным балеце «Баядэрка» Л. Мінкуса ўпершыню выканала на сцэне Татарскага акадэмічнага дзяржаўнага тэатра оперы і балета імя Мусы Джаліля ў 2007 годзе.
Творчасць
Балерына лірыка-рамантычнага плану, выконвае на сцэне Нацыянальнай оперы Украіны партыі класічнага і неакласічнага рэпертуару.
Сярод яе вядомых партый — Джульета («Рамэа і Джульета» С. Пракоф’ева), Адэта — Адылія («Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага), Нікія, Гамзаці («Баядэрка» Л. Мінкуса), Прынцэса Аўрора («Спячая прыгажуня» П. Чайкоўскага), Жызель («Жызель» А. Адана), Сільфіда («Сільфіда» ), Раймонда («Раймонда» А. Глазунова), Кітры («Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Клара («Шчаўкунок» П. Чайкоўскага), Папялушка («Папялушка» С. Пракоф’ева), Фрыгія («Спартак» А. Хачатурана), Сванільда («Капелія» Л. Дэліба), Балерына («Пятрушка» І. Стравінскага), Аксана («Ноч перад Калядамі» Я. Станковіча), Маўка («» ), Беласнежка («Беласнежка і сем гномаў» Б. Паўлоўскага), Мальвіна («Бураціна і чароўная скрыпка» Ю. Шаўчэнкі), Зарэслава («Уладар Барысфена» Я. Станковіча), Мары Дзюплесі («Дама з камеліямі» Л. В. Бетховена, І. Брамса і іншых кампазітараў), Лілея («Лілея» К. Данькевіча) і іншыя.
Лілехамер
Лілехамер (таксама Лілегамер, Lillehammer) — горад і камуна ў фюльке Оплан, Нарвегія, сталіца Зімовых Алімпійскіх гульняў 1994.
Геаграфія
Лілехамер размешчаны на поўдзень ад горада Эер, на паўднёвы ўсход ад горада Геўсдал і на поўнач ад горада Евік (усе — муніцыпалітэты ў Оплане). Лілехамер знаходзіцца за 145 км ад аэрапорта Осла/Гардэрмуэн (ці за 180 км ад цэнтра Осла) і самы просты спосаб дабрацца да Лілехамера — па чыгунцы. Час у дарозе — 1 гадзіна 45 хвілін. Цягнікі ходзяць штодня з інтэрвалам у 1 гадзіну.
Ф’явэ
Ф'явэ (Fiavé) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1080 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 38075. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi San Fabiano.
Замак у Мошне
Замак у Мошне — палац у вёсцы ў Мошна, Апольскае ваяводства. Размешчаны на поўдні краіны, за 30 км на поўдзень ад гораду Аполе. У будынку дзейнічае гатэль і рэстаран.
Гісторыя
Замак быў пабудаваны ў сярэдзіне XVII стагоддзя. Эклектычны комплекс складаецца з перабудаванай пасля пажару ў 1896 годзе барокавай цэнтральнай часткі, неагатычнай усходняй і неарэнесанснай заходняй частак. З 1866 па 1945 гады аб’ект быў рэзыдэнцыяй сілезскай сям’і Ціле-Вінклер. Яе прадстаўнікі аказалі найбольшы ўплыў на цяперашні выягляд аб’екту. Галоўны фундатар замка быў Франс Губерт Ціле-Вінклер. Вясной 1945 года сям’я Ціле-Вінклер пакінула замак, уцякаючы ў Нямеччыну.
У 1945 годзе ў замку дыслякаваліся жаўнеры Чырвонай арміі, якія спустошылі аб’ект, раскраўшы мэблю і іншыя рэчы. Пасля вайны ў замку размяшчаліся розныя ўстановы. З 1972 па 2013 гады тут дзейнічаў Цэнтр лячэння неўрозаў, які пазней пераехаў у новы будынак.
У частцы мясцовага парку ў 1948 годзе быў створаны дзяржаўны конезавод. У цяперашні час ён знаходзіцца ў прыватнай уласнасці.
Пячатка Аляскі
Пячатка Аляскі — дзяржаўная пячатка штата Аляскі (ЗША).
Гісторыя
Была прынятая раней прадастаўлення Алясцы статусу штата, як частцы ЗША, калі зямля называлася Акруга Аляска. Першы губернатар прызначыў пячатку, у аснове якой былі ледавікі, паўночныя ззянні, іглу. Але ў 1910 годзе яна была зменена.
Апісанне
Сённяшняя пячатка ўтрымлівае сонечныя прамяні над гарамі, якія сімвалізуюць знакамітыя аляскінскія паўночныя ззянні. Плавільная печ сімвалізуе горную прамысловасць; цягнік — аляскінскія чыгункі, караблі — марскія перавозкі. Дрэвы на пячатцы сімвалізуюць багацце Аляскі лясамі; фермер, коні і пшаніца — аляскінскую сельскую гаспадарку. Рыба і цюлень — сімвалы рыбалоўства, птушыныя кірмашы — сімвал эканомікі Аляскі.
Міхайлаўскі Залатаверхі манастыр
Міхайлаўскі Залатаверхі манастыр — адзін з найстаражытнейшых манастыроў у Кіеве. Пабудаваны ў 1108—1113 гадах унукам Яраслава Мудрага кіеўскім князем Святаполкам Ізяславіча пры Міхайлаўскім Залатаверхім саборы. Крыжова-купальны шасціслуповы храм з трыма нефамі і адным пазалочаным купалам. У пачатку 20 стагоддзя храм — 7-купальны. Міхайлаўскі Залатаверхі сабор быў пабудаваны з каменя і цэглы-плінфы на вапнава-цаментным растворы тэхнікай «змешанага мура». Сцены сабора ўпрыгожвалі мазаікі і фрэскі. Быў адным з найбуйнейшых манастыроў Старажытнага Кіева. На тэрыторыі манастыра знаходзіцца Кіеўская праваслаўная багаслоўская акадэмія і храм святога апостала і евангеліста Іаана Багаслова.
Калабок
Калабок — персанаж аднайменных усходнеславянскіх народных казак, які адлюстроўваецца ў выглядзе невялікага пшанічнага хлеба шарападобнай формы, які ўцёк яго бабулі, якая ад яго спякла, дзядулі і ад розных звяроў (зайца, ваўка і мядзведзя), але быў з’едзены лісой.
Украінская хельсінкская група
Украінская хельсінкская група (Українська Гельсінська група) альбо Украінская грамадская група ў справе выканання Хельсінкскіх пагадненняў (Українська громадська група сприяння виконанню Гельсінських угод) — украінская арганізацыя абароны правоў чалавека.
Была заснавана 10 асобамі 9 лістапада 1976 года на ўзор Маскоўскай хельсінкскай групы. Арганізацыю ўзначаліў Мікола Рудэнка, а ў яе склад уваходзіла ўвогуле (у розныя часы) 37 асоб, між іншым: Аляксандр Берднік, Ніна Страката, Васіль Стус, Леўка Лук'яненка, Іван Кандыба, Надзея Свытлычна, Вячаслаў Чарнавіл, а таксама Святаслаў Караванскі, Аксана Паповіч, Аксана Мяшко, Іна Сенык, Пятро Січко, Даніла Шумук, Юрый Шухевіч, Міраслаў Марыновіч, Васіль Раманюк і Юзаф Зісельс.
Да канца 1980 года арганізацыя выдала 30 дэкларацый, апеляцый і іншых дакументаў па абароне правоў чалавека. З 1979 года ў ЗША дзейнічала Загранічнае Прадстаўніцтва УХГ.
У снежні 1976 года пачаліся ператрусы і допыты членаў групы, а ў студзені 1977 — арышты, да канца сакавіка 1981 года ўсе члены апынуліся ў вязніцы ці ў эміграцыі.
Напачатку 1988 года група аднавілася пад кіраўніцтвам Леўкі Лук'яненкі, у сакавіку 1988 ператварылася ва Украінскі Хельсінкскі Саюз.
Лорд-канцлер
Лорд высокі канцлер Вялікабрытаніі (Lord High Chancellor of Great Britain), або Лорд-канцлер (Lord Chancellor) — адзін з самых старэйшых і найбольш важных функцыянераў урада Вялікабрытаніі і папярэдніх дзяржаў. Прызначаецца на пасаду манархам па прапанове прэм'ер-міністра краіны. Старшынствуе ў палаце лордаў, удзельнічае ў Кабінеце, захоўвае Вялікую пячатку, узначальвае судовую ўладу.
У адпаведнасці з Законам аб канстытуцыйнай рэформе 2005 частка паўнамоцтваў перадаецца іншым службовым асобам: лорду-спікеру і лорду-вышэйшаму суддзі.
Максім Сяргеевіч Кунскі
Максім Кунскі (нар., Мінск) — беларускі футбаліст, нападнік салігорскага «Шахцёра».
Клубная кар’ера
Выхаванец РЦАР БДУ, у 2019—2020 гадах выступаў за дубль «Энергетыка-БДУ». У студзені 2021 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр», дзе таксама выступаў за дубль, часам прыцягваўся да асноўнай каманды. Дэбютаваў за асноўны склад «Шахцёра» 19 ліпеня 2021 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Узды» (3:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.
У студзені 2022 года вярнуўся ў «Энергетык-БДУ» на правах арэнды. 19 сакавіка 2022 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы першага тура супраць «Віцебска» (3:1), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. У далейшым працягваў часам выхадзіць на замену, з ліпеня гуляў толькі за дубль. У студзені 2023 года па заканчэнні арэнды пакінуў сталічны клуб.
У сакавіку 2023 года далучыўся да петрыкаўскага «Шахцёра», аднак ужо ў красавіку быў пераведзены ў дубль салігорскага клуба.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2019 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2021 года ў складзе юніёрскай зборнай Беларусі (да 19 гадоў) прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
NGC 3858
NGC 3858 (іншыя абазначэнні — NGC 3866, MCG -1-30-29, PGC 36621) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3858, NGC 3866.
Бесемераўская сталь
Бесемераўская сталь — сталь, выплаўленая бесемераўскім працэсам.