cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канпур
Канпур (कानपुर, Kanpur) — адзін з найбольш населеных гарадоў Індыі ў штаце Утар-Прадэш. Размешчаны на рацэ Ганг на поўдзень ад Лакхнаў. Важны цэнтр машынабудаўнічай, тэкстыльнай, электроннай, металургічнай і хімічнай прамысловасці. Займае плошчу каля 1000 км², насельніцтва — 2,92 млн жыхароў (па стане на 2011 г.). У горадзе знаходзіцца некалькі дзясяткаў ВНУ.
Логнавічы (Мастоўскі раён)
Ло́гнавічы (, Логновичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Красляны (Прылуцкі раён)
Красляны (Красля́ни) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ясіноры Муто
(武藤 嘉紀; нар. ) — японскі футбаліст. У 2014—2019 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
UTC+07:00
UTC+7 — часавы пояс для наступных краін і тэрыторый:
UTC+05:45
UTC+5:45 — часавы пояс Непала з 1986 года. Гэты час прыблізна адпавядае сярэдняму пасаваму часу ў сталіцы Непала, Катманду. Да 1986 г ў Непале дзейнічала яшчэ больш дакладнае набліжэнне — UTC+5:40 (дакладны час у Катманду — UTC+5:41:16).
Huso horario
Альфа-працэс
Альфа-працэс (α-працэс) — ядзерная рэакцыя захопу α-часціц ядрамі лёгкіх элементаў. У зорках ён з'яўляецца асноўнай крыніцай вытворчасці хімічных элементаў ад гелію да нікелю. Далей прыведзены найбольш значныя α-працэсы.
Кроты (Прылуцкі раён)
Кро́ты (Кро́ти) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Баранчыкі
Бара́нчыкі (, Баранчики) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Вераценіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Вераценіна (Веретенино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Красная Горка (Краснінскі раён)
Красная Горка (Красная Горка) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Красная Горка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Тупела
Тупела (Tupelo) — горад у штаце Місісіпі (ЗША). Насельніцтва — 38 312 чал. (2019 г.).
Геаграфія
Горад Тупела знаходзіцца ў пагорыстай мясцовасці на паўночным усходзе Місісіпі за 257 км ад Джэксана. Клімат субтрапічны вільготны. Сярэдняя тэмпература ліпеня дасягае +27,9°C, студзеня — +0,9°C. Тупела ўваходзіць у зону частых тарнада. Найбольш разбуральны адбыўся ў 1936 г.
Гісторыя
Горад Тупела быў заснаваны перасяленцамі з Агая ў 1867 г. каля тагачаснай чыгуначнай магістралі. Галоўнымі заняткамі мясцовых жыхароў першапачаткова былі здабыча драўніны і транспартнае абслугоўванне камерцыйных грузаў (пераважна бавоўны). Некаторы час горад меў назву Гам-Понд, але пазней стаў вядомы як Тупела з-за аднайменных кізілакветных дрэў, што раслі ў наваколлі. Горад стаў знакаміты як радзіма амерыканскага спевака Элвіса Прэслі.
Эканоміка
Тупела — важны транспартны цэнтр на поўначы Місісіпі, перакрыжаванне аўтамагістралей. У ім працуе рэгіянальны аэрапорт. Прамысловасць прадстаўлена прадпрыемствамі па вытворчасці дэталяў для аўтамабіляў і ваенных самалётаў, а таксама сельскагаспадарчай прадукцыі. Развіваюцца турызм, інфармацыйныя тэхналогіі, сферы фінансавага і медыцынскага абслугоўвання.
Джабалпур
Джабалпур (जबलपुर, Jabalpur) — горад у індыйскім штаце Мадх’я-Прадэш, адміністрацыйны цэнтр акругі Джабалпур.
Геаграфія
Паблізу горада — некалькі азёраў. Лета пачынаецца ў сакавіку і заканчваецца ў чэрвені. Самы гарачы месяц года — май; яго сярэдні максімум складае 42 °C. Сезон дажджоў працягваецца з чэрвеня па пачатак кастрычніка, а зіма — з лістапада па сакавік. Самы халодны месяц — студзень з сярэднім мінімумам 8 °C. Гадавая норма ападкаў — каля 1325 мм.
NGC 7685
NGC 7685 (іншыя абазначэнні — PGC 71628, UGC 12638, MCG 1-59-87, ZWG 406.121, IRAS23279+0337) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лідзія Пятроўна Афанасьева
Лідзія Пятроўна Афанасьева (, пас. Аляксееўка, Варонежская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1950 годзе Кіеўскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працавала ў Віцебскім абласным філіяле Белдзяржпраекта, з 1953 па 1980 г. — архітэктарам, галоўным архітэктарам праектаў у Белпрампраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1959 года. Пражывала ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): жылыя дамы па вул. Кірава ў Віцебску (1952), заводы сілавых паўправадніковых вентыляў у Маладзечне (1973), злічальных машын у Брэсце (1975), корпус друкарні Выдавецтва ЦК КПБ (1972), аўтобусны парк № 5 (1978), рэканструкцыя аўтазавода (1980) у Мінску.
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны» (1976).
Літоўская губерня
Літоўская губерня — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка рэгіянальнага ўзроўню ў Расійскай імперыі ў 1797—1801 гг. Цэнтр — горад Вільня.
Утворана паводле імяннога ўказа ад 23 снежня 1796 г. шляхам аб'яднання Віленскай і Слонімскай губерняў.
Адміністрацыйны падзел
У склад Літоўскай губерні ўваходзіла 19 паветаў:
Насельніцтва
У 1797 г. насельніцтва складала каля 1 568,2 тыс. чалавек, у т.л. 1 млн сялян, 120 тыс. шляхты. Губерня мела 19 гарадоў, 268 мястэчак, 23 632 вёскі, засценкі, ваколіцы, 166 манастыроў, 634 царквы і касцёлы. Найбуйнейшае дзяржаўнае ўладанне — Слонімская эканомія (1724 двары, 3321 рэвізская душа), з 1798 г. у пажыццёвым трыманні маршалка Міхала Ежы Мнішкі. Цэнтральная адміністрацыя — вярхоўнае літоўскае праўленне на чале з літоўскім генерал-губернатарам (намеснікам).
Указам Аляксандра I ад 21 верасня 1801 г. губерня зноў была падзелена на Літоўска-Віленскую губерню і Літоўска-Гродзенскую губерню.
Канстанцінаў
Канстанцінаў — прозвішча.
Казарынава (Холм-Жыркоўскі раён)
Казарынава (Казариново) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Надзея Маркаўна Шнаркевіч
Надзея Маркаўна Шнаркевіч (30 верасня (12 кастрычніка) 1897, Брэст — 21 траўня 1974) — беларуская грамадская і культурная дзяячка, педагог, краязнаўца. Жонка Язэпа Шнаркевіча.
Біяграфія
У 1914 годзе скончыла Пружанскую жаночую гімназію, у 1919 годзе педагагічныя курсы. 3 1914 года настаўніца ў Пружанскім павеце, з 1915 года праз Першую сусветную вайну ў бежанстве ў расійскай Сызрані.
У 1919 годзе вярнулася на радзіму. З 1925 года ў Вільні, загадчыца дзіцячага прытулку-інтэрната пры Віленскай беларускай гімназіі, супрацоўніца сакратарыята Таварыства беларускай школы. У пачатку 1930-х гадоў актывістка Беларускай жаночай арганізацыі імя Цёткі, супрацоўніца часопіса «Жаноцкая справа».
Апошнія 25 гадоў жыцця была спаралізавана, але займалася беларускай грамадскай і культурна-асветнай працай: апрацавала ўспаміны мужа па гісторыі Нясвіжскай і Клецкай беларускіх гімназій (апублікаваныя ў 1994 г.), падрыхтавала фотаальбомы па гісторыі школьніцтва і беларускіх гімназій у Заходняй Беларусі, пра творчасць Міхася Забэйды-Суміцкага. Рабіла для Гудзевіцкага краязнаўчага музея этнаграфічныя экспанаты і рэчы сялянскага побыту, збірала музычны фальклор.
Крутаярыўка (Прылуцкі раён)
Крутаярыўка (Крутоя́рівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Людміла Сямёнаўна Пеціна
Людміла Сяменаўна Пеціна (, Мінск) — беларуская грамадская і палітычная дзеячка. Старшыня грамадскага аб’яднання Жаночы незалежны дэмакратычны рух (з 1991), член Беларускага Хельсінкскага камітэта з 1996 года.
Біяграфія
Нарадзілася 10 мая 1950 года ў горадзе Мінску. Скончыла геаграфічны факультэт БДУ (1975). З 1978 года працавала інжынерам у ЦНДІ Зернапраект. З 1978 па 1989 года з’яўлялася кіроўцай секцыі экскурсаводаў у турыстычна-экскурсійным комплексу «Мінск-турыст». З 1989 года па 1991 год працавала дырэктарам турыстычнага агенцтва Камкон-тур. У 1991 годзе заснавала асабістае турыстычнае агенцтва «Сусвет-тур».
Асабістае жыццё
Мае дарослага сына.
Грамадская і палітычная дзейнасць
З 1990 года член Беларускага народнага фронту. З 1993 па 1995 гг. з’яўлялася членам Сойма БНФ, з 1991 года — членам Савета Беларускай хрыстыанска-дэмакратычнай партыі. З 1995 — намеснік старшыні Беларускай хрысціянска-дэмакратычнай партыі.
Аўтар глаў нацыянальнай справаздачы-97 «Жанчыны ў сферы прыняцця рашэнняў» і «Жаночы рух: знаходзячы голас», аўтар больш за 40 публікацый па праблемах жанчын у Беларусі.
UTC+07:20
UTC+7:20 — былы часавы пояс для Стрэйтс Сетлментс, часткі Брытанскай Малаі — гэта тэрыторыя сучаснага Сінгапура і некаторых частак кантынентальнай (Заходняй) Малайзіі. Гэты час выкарыстоўвалася з 00:00:01 1 студзеня 1933 года ў 23:59:59 31 жніўня 1941 года, пры гэтым з 1933 па 1935 года час быў летнім (DST).
Красназёрскае
Красназёрскае (Краснозёрское) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Красназёрскага раёна Новасібірскай вобласці.
Красназёрскае размешчана на правым беразе ракі Карасук, за 270 км на паўднёвы захад ад Новасібірска, за 88 км на паўночны ўсход ад горада Карасук, за 32 км на поўнач ад чыгуначнай станцыі Красназёрскае на Сярэднесібірскай магістралі, размешчанай у сяле Палавіннае.
Пратазорка
Пратазоркі — зоркі на завяршальным этапе свайго фармавання, аж да моманту загарання тэрмаядзерных рэакцый у ядры, пасля якога сціск пратазоркі спыняецца і яна становіцца зоркай галоўнай паслядоўнасці.
Пратазоркі звычайна маюць пылавыя абалонкі, дзякуючы якім яны з'яўляюцца магутнымі крыніцамі інфрачырвонага выпраменьвання. Пратазоркі невялікіх мас пры назіранні часта зіхацеюць.
Маскоўскі пажар (1812)
Маскоўскі пажар 1812 года адбыўся 2—6 верасня (14—18 верасня) 1812 года падчас акупацыі французамі Масквы, пакінутай рускай арміяй пасля Барадзінскай бітвы. Пажар ахапіў практычна ўвесь Земляны горад і Белы горад, а таксама значныя тэрыторыі на ўскраінах горада, вынішчыўшы тры чвэрці драўляных у сваёй масе пабудоў.
Развіццё падзей
Асноўная маса жыхароў Масквы пакінула горад на працягу жніўня 1812 года. Ваенны савет у Філях 1 (13) верасня зацвердзіў рашэнне Кутузава пакінуць Маскву без бою. На наступны дзень руская армія прайшла праз Маскву на ўсход праз Дарагамілава, Арбат, Яўзскую вуліцу, дарогу на Разань, яе суправаджалі масы бежанцаў. Па яе слядах у горад увайшоў авангард Мюрата (да 25 000), які заняў Маскоўскі Крэмль. Галоўныя сілы Напалеона ўвайшлі ў горад увечар трыма калонамі (Філі, Дарагамілава, Лужнікі); Напалеон застаўся на ноч у Дарагамілаўскай слабадзе. У гэты дзень з’яўляюцца паведамленні пра першыя, разрозненыя пажары ў Кітай-горадзе і Яўзскай часткі (Тарле).
Храналогія пажару
Раніцай 3 (15) верасня Напалеон пры гуках Марсельезы ўвайшоў са сваёй гвардыяй у Крэмль. З узвышанай пляцоўкі на Баравіцкім узгорку ён з трывогай назіраў, што вогненны смерч ахапіў увесь Кітай-горад. На наступны дзень рана раніцай Напалеон пакінуў Крэмль, пераехаўшы ў Пятроўскі палац.
Напалеон, вымушаны ратавацца з Крамля, пакінуў яго пешшу, накіроўваючыся да Арбата, заблукаў там і, ледзь не згарэўшы, выбраўся да сяла Харошава; пераправіўшыся цераз Маскву-раку па плывучым мосце, паблізу Ваганькаўскіх могілак, ён дайшоў да вечара да Пятроўскага палаца.
Світа Напалеона праехала па Арбаце, які гарэў, да Масквы-ракі, далей рухаючыся адносна бяспечным маршрутам уздоўж яе берага (Тарле). Раніцай 6 (18) верасня пажар, знішчыўшы тры чвэрці горада, скончыўся. Напалеон вярнуўся ў Крэмль. Пачаліся пошукі падпальшчыкаў. Усяго было расстраляна да 400 чалавек з ніжэйшых саслоўяў; першыя растрэлы адбыліся 12 (24) верасня.
Прычыны пажару
Існуе некалькі версій узнікнення пажару — арганізаваны падпал пры пакіданні горада, падпал рускімі лазутчыкамі, некантралюемыя дзеянні акупантаў, пажар, які ўзнік выпадкова і распаўсюджванню якога спрыяў агульны хаос у пакінутым горадзе. Ачагоў у пажару было некалькі, так што магчыма, што ў той ці іншай меры ўсе версіі слушныя.
Маскоўскі граданачальнік Ф. В. Растапчын за некалькі тыдняў да здачы горада ў лістах да Баграціёна і Балашова пагражаў пры ўваходжанні ў яго Напалеона ператварыць Маскву ў попел. Пры пакіданні горада з яго вывезлі ўсе «вогневыратавальныя» снарады і пажарныя часці, у той час як гарадскі арсенал быў пакінуты непрыяцелю. Адной з прычын неразбярыхі, што панавала ў горадзе, было тое, што людзьмі Растапчына была выпушчана з турмаў тысяча калоднікаў, якія накіраваліся на рабаванне пакінутых жыхарамі дамоў. Растапчын загадаў падпаліць нават сваю падмаскоўную сядзібу Воранава.
Меней усяго пажар быў у інтарэсах французаў, якія намерваліся зімаваць у горадзе. Яны самі патушылі, апрача іншага, палац Баташова і Выхаваўчы дом. Маскатэльны рад загарэўся яшчэ 2 верасня, і, як успамінаў чыноўнік Бястужаў-Румін, быў падпалены нейкім паліцэйскім. Пра тое, што за падпальваннем дамоў лавілі людзей у паліцэйскім мундзіры, паведамляюць і французскія мемуарысты. Сяржант Бургонь, напрыклад, успамінаў, што сярод падпальшчыкаў «прынамсі дзве траціны былі катаржнікі… астатнія былі мяшчане сярэдняга класу і рускія паліцэйскія, якіх было лёгка пазнаць па іх мундзірах». Захавалася данясенне паліцэйскага прыстава П. Вараненкі, дзе ён адчытваецца перад маскоўскай управай благачыння ў выкананні загаду «імкнуцца знішчаць усё агнём», што ён і рабіў увесь дзень 2 верасня «ў розных месцах па меры магчымасці да 10 гадзін вечара».
М. А. Троіцкі адзначыў, што без спалення Масквы тарутынскі манеўр Кутузава быў бы пазбаўлены сэнсу. Вядома, што маскоўскія жыхары з’яўляліся ў стан Кутузава і дакладвалі, што перад ад’ездам з горада спалілі свае дамы, чакаючы за гэта ўзнагароды.
Лёс параненых
Растапчын стаў адмаўляцца ад «аўтарства» пажару пасля таго, як высвятлілася, што ў агні загінула ад 10 да 20 тысяч рускіх параненых, якіх па звычаі войнаў таго часу пакінулі на літасць пераможцы. Пасля Барадзінскай бітвы для іх вывазу ў глыб Расіі катастрафічна не хапала транспарту. Акрамя таго, не ўсе параненыя былі транспартабельныя. Пазней Растапчын, спрабуючы апраўдацца, пісаў: «Банапарт, каб зваліць на іншага сваю гнюснасць, узнагародзіў мяне тытулам падпальшчыка, і многія вераць яму».
Рабаванне Масквы
Іншай прычынай, якая вымусіла Растапчына зняць з сябе адказнасць за пажар, маглі стаць назойлівыя патрабаванні пагарэльцаў пакрыць ім панесеныя страты. «Салаўя я ніколі не любіў. Мне здаецца, што я чую маскоўскую барыню, кая енчыць, плача і просіць, каб вярнулі ёй яе рэчы, якія зніклі падчас разгрому Масквы ў 1812 годзе», — іранізаваў пазней маскоўскі граданачальнік. Каб не чуць гэтых прэтэнзій, пасля выхаду ў адстаўку Растапчын з’ехаў на пастаяннае жыхарства ў Парыж.
Пасля таго, як французы пакінулі Маскву, адным з першых у горад уступіў кавалерысцкі авангард рускай арміі пад камандаваннем А. Х. Бенкендорфа, які пазней успамінаў :
10 кастрычніка 1812 года мы ўступілі ў старажытную сталіцу, якая яшчэ ўся дымілася. Мы ледзь маглі пракласці сабе дарогу праз трупы людзей і жывёл. Разваліны і попел загрувашчвалі ўсе вуліцы. Адны толькі разрабаваныя і цалкам счарнелыя ад дыму цэрквы служылі сумнымі пуцяводнымі пунктамі сярод гэтага неабсяжнага спусташэння. Французы блукалі па Маскве і станавіліся ахвярамі натоўпу сялян, якія з усіх бакоў сцякаліся ў няшчасны горад.
Пажар і адсутнасць нагляду за пакінутым у спешцы маёмасцю вабілі ў Маскву мноства сялян з навакольных сёлаў і вёсак. Разам з падводамі для вывазу нарабаванага гэтыя натоўпы павалілі ў бок Маскоўскага Крамля.
Ацэнка наступстваў
У красавіку 1813 г. быў апублікаваны вядомы план спустошанай пажарам Масквы ў складзе ананімнага сачынення з падрабязнай назвай «Рускія і Напалеон Банапартэ, або Разгляд паводзін цяперашняга ўладальніка Францыі з Тыльзіцкага міру па выгнанні яго са старажытнай Расійскай Сталіцы з далучэннем шматлікіх цікавых анекдотаў і плана Масквы, у якім пазначаны часткі горада, якія згарэлі і засталіся ў цэласці. Пісана Маскоўскім Жыхаром 1813 года» (меркаваны аўтар — А. Я. Булгакаў).
Пажарам былі знішчаны ўніверсітэт, найбагацейшая бібліятэка Д. П. Бутурліна, Пятроўскі і Арбацкі тэатры. Лічыцца, што ў Маскоўскім пажары загінула (у палацы А. І. Мусіна-Пушкіна на Разгуляі) рукапіс Слова пра паход Ігараў, а таксама Троіцкі летапіс. Выхаваўчы дом, размешчаны побач з цэнтрам пажару, абаранілі яго служачыя на чале з генералам Туталміным. Насельніцтва Масквы за час вайны скарацілася з 270 000 да 215 000 чалавек (Філіпаў). Паводле ацэнкі І. М. Катаева (1911), пажар знішчыў
Карты спустошанай Масквы, апублікаваныя пасля пажару, часткова перабольшваюць маштаб страт. Так, на Вялікай Нікіцкай вуліцы (пазначана як цалкам знішчаная) захаваўся шэраг сядзіб і французскі тэатр, які ахоўвалі французскія войскі (Сыцін). У Маскве засталося дастаткова будынкаў для размяшчэння французскай арміі (многія часці якой былі размешчаны ў наваколлях горада) на працягу месяца.
Аднаўленне
Пажар разарыў многіх домаўладальнікаў, і ў першыя пасляпажарныя гады адбыўся масавы перадзел маскоўскіх зямель. Так, усе пляцы на Марасейцы перайшлі ў рукі купецтва (Сыцін).
У лютым 1813 імператар Аляксандр заснаваў «Камісію лоя будаўніцтва ў Маскве» (скасавана ў 1843). Першы генплан Вільяма Гестэ (1813) быў адхілены, бо не адпавядаў духу горада; другі план быў складзены калектыўна і зацверджаны толькі ў 1817. Пажар спрыяў пашырэнню вуліц, у тым ліку пракладцы Садовага кальца. У аднаўленні горада ўдзельнічалі архітэктары: Восіп Бавэ, Даменіка Жылярдзі, Афанасій Грыгор’еў і інш. У сувязі з недахопам грошай і будаўнічых матэрыялаў, многія дамы па-ранейшаму адбудоўваліся ў дрэве, імітуючы ампірны дэкор; такія пасляпажарныя дамы захаваліся на Старой Басманнай (дом Васіля Пушкіна), Малой Малчанаўцы (Музей Лермантава) і ў Дзенежным завулку.
Маскоўскі пажар адлюстраваны ў шматлікіх літаратурных творах, ад «Дон Жуана» Байрана да «Вайны і міру» Льва Талстога.
Лявонавічы (Мастоўскі раён)
Ляво́навічы (, Леоновичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Ладзіўшчына
Ладзіўшчына (Ладівщина) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
UTC+08:00
UTC+8 — часавы пояс для наступных краін і тэрыторый:
19 верасня
19 верасня — дзвесце шэсцьдзесят другі (дзвесце шэсцьдзесят трэці ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Хопі
Паходжанне
Згодна міфам саміх хопі, іх прабацькі выйшлі з дзіркі ў ківе ў раёне Вялікага Каньёна. Археолагі лічаць, што продкі хопі з'явіліся на сучасным паўднёвым захадзе ЗША з Месаамерыкі ў сярэдзіне I тысячагоддзя да н. э. Каля 700 г. н. э. яны пачалі будаваць сталыя паселішчы, асноўным гаспадарчым заняткам стала земляробства. Прынята атаесамляць продкаў хопі з часткай прадстаўнікоў культур анасазі і сінагуа. У перыяд высокага сярэднявечча продкі хопі канчаткова аселі на сучасным месцы рассялення.
Гісторыя
Першы кантакт паміж хопі і еўрапейцамі адбыўся ў 1540 г., калі чальцы экспедыцыі Фрасіска Васкеса дэ Каранада, наведалі пуэбла Аватові на тэрыторыі сучаснай Арызоны. У 1583 г. іспанцы паведамлялі, што хопі насяляюць 5 пуэбла, і іх агульная колькасць — 12 000 чалавек. Сталыя кантакты пачаліся толькі з 1629 г. з прыбыццём у краіну хопі 30 місіянераў-францысканцаў. Нягледзячы на імкненне місіянераў хрысціянізаваць мясцовае насельніцтва, хопі захоўвалі старажытныя рэлігійныя традыцыі.
Кантакты паміж хопі і іспанцамі мелі дваістыя наступствы. Хопі пазнаёміліся з новымі земляробчымі культурамі, пачалі займацца садоўніцтвам і жывёлагадоўляй. Разам з гэтым, сярод іх распаўсюджваліся эпідэмічныя захворванні, супраць якіх у індзейцаў не было імунітэту. Спробы хрысціянізацыі натыкаліся на супраціў з боку традыцыйных лідараў. У 1680 г. пуэбла Рыа-Грандэ паўсталі супраць іспанцаў. Хопі падтрымалі паўстанне і выгналі місіянераў са сваіх земляў. У 1700 г. францысканцы ўзнавілі сваю дзейнасць у Аватові, аднак у наступным годзе жыхары іншых паселішчаў разрабавалі пуэбла. Тым не меней, у пачатку XVIII ст. іспанцы здолелі навязаць фармальнае падпарадкаванне і стварыць цывільную адміністрацыю. Пасля 1821 г. краіна хопі была далучана да Мексікі, а яны самі атрымалі мексіканскае грамадзянства. У 1848 г. землі хопі перайшлі да ЗША.
Адной з галоўных праблем хопі сталі напады з боку наваха, якія адбываліся з канца XVII ст. да 1864 г. Наваха захапілі значную частку тэрыторый, прыдатных для жывёлагадоўлі. Пагроза наваха вымушала хопі арыентавацца на саюз спачатку з іспанскімі, потым — з мексіканскімі і амерыканскімі ўладамі. Пасля далучэння да ЗША значная частка зямель трапіла ў рукі прыватных уласнікаў і фактычна была адарвана ад племянных тэрыторый. У 1875 — 1882 гг. у выніку перагавораў была створана рэзервацыя, якая ахоплівала толькі 9% папярэдніх уладанняў. Супраціўленне часткі хопі асіміляцыі прывяла да арышту 19 незадаволеных ў 1895 г.
У 1836 г. рэзервацыя хопі атрымала ўнутранае самакіраванне, была прынята Канстытуцыя. З 1962 г. значныя прыбыткі давала здабыча карысных выкапняў на рэзерваваных землях. Прыкладна ў той жа час узнікла тэрытарыяльная спрэчка паміж рэзервацыямі хопі і наваха. Нягледзячы на ўмяшанне федэральнага ўрада, яна да канца не вырашана. У 1992 г. тэрыторыя рэзервацыі хопі была павялічана да 6 100 км².
Культура
Да прыходу іспанцаў традыцыйным заняткам хопі было ручное земляробства. Яны вырошчвалі на мурожных палетках кукурузу, фасолю, бавоўнік, гарбузы. Земляробства лічылася жаночым заняткам. Жанчыны таксама выраблялі кераміку, кошыкі, удзельнічалі ў пабудове пуэбла. Мужчыны займаліся дадатковымі заняткамі — паляваннем, ткацтвам, апрацоўкай драўніны, пасля — жывёлагадоўляй. З другой паловы XIX ст. распаўсюджаныа найманне як мужчын, так і жанчын на буйныя сельскагаспадарчыя і прамысловыя прадпрыемствы.
Традыцыйны тып паселішча — пуэбла. У нашы дні вакол пуэбла будуюцца кампактныя вёскі. Усяго іх налічваецца 11.
Асновай сацыяльнай арганізацыі доўгі час з'яўлялася пашыраная матрылакальная сям'я, якая складалася з некалькіх малых сястрынскіх сем'яў, што вялі агульную гаспадарку, сумесна апрацоўвалі зямлю. Паколькі жанчыны адыгрывалі важную эканамічную ролю, іх становішча ў сям'і было вызначальным. Нават пасля шлюбу сямейная маёмасць падзялялася на мужчынскую і жаночую, прычым зямля і жытло перадаваліся па жаночай спадчыне. Адлік сваяцтва вёўся па жаночай лініі. Кожная пашыраная сям'я мела свой сацыяльны статус. Шлюбу папярэднічалі доўгія перамовы паміж сем'ямі і абмен падарункамі. Сваяцкія сем'і аб'ядноўваліся ў роды, што мелі болей рытуальнае значэнне.
Да стварэння агульнай рэзервацыі кожнае пуэбла з'яўлялася самастойнай палітычнай адзінкай, якая кіравалася спадчынным ваенным правадыром і старэйшынамі. У нашы дні кіраванне адбываецца згодна з Канстытуцыяй, існуе раздзяленне ўлад.
Мова
Родная мова хопі складае асобную галіну ў сям'і юта-ацтэкскіх моў. У нашы дні большасць хопі вывучае яе ў школе, аднак у пабытовым жыцці найчасцей карыстаецца англійскай.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія хопі хаснавана на політэістычных, анімістычных і магічных элементах. Найбольш важныя багі: сонца Тава, бабуля-павук Как'янгвуты, уладар ніжэйшага свету Масаўву, заступнік ураджаяў Таёва. Згодна міфалагічным уяўленням, сусвет быў створаны Тавам у выглядзе некалькіх ярусаў. Людзі, народжаныя Как'янгвуты, раней жылі ў 3 ніжніх светах, у сучасны прыйшлі з пячоры ў Вялікім Каньёне. Сімвалам перасялення з'яўляецца ківа. У XIV — XV стст. з Месаамерыкі прыйшоў культ качына, што ўяўляюцца як духі рэчаў, падзей, фізічных з'яў. Іх выяўляюць у выглядзе лялек або масак на тварах танцораў пантамім. Спадчынныя правадыры звычайна выконваюць функцыі жрацоў.
З XVII ст. адбываецца паступовы працэс хрысціянізацыі. Характэрна, што хопі часцяком спавядаюць каталіцызм або пратэстантызм, аднак працягваюць выконваць традыцыйныя рытуалы.
Лэўкы
Лэўкы (Ле́вки) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Прэм’ер-міністр Фінляндыі
Прэм’ер-міністр (pääministeri, statsminister) — кіраўнік урада Фінляндыі. Абіраецца парламентам краіны і затым фармальна прызначаецца прэзідэнтам. Сыходзіць у адстаўку разам з усім урадам пасля кожных парламенцкіх выбараў, а таксама па рашэнні прэзідэнта краіны пры страце даверу парламентам, па асабістай заяве і ў некаторых іншых выпадках.
З 20 чэрвеня 2023 года пасаду прэм’ер-міністра займае Петэры Орпа — старшыня партыі Нацыянальная кааліцыя, Петэры Орпа ўзначаліў кааліцыйны ўрад чатырох партый (Нацыянальная кааліцыя, Сапраўдныя фіны, Шведская народная партыя, Хрысціянскія дэмакраты). Узначалены ім кабінет стаў 77-м па ліку ў гісторыі краіны. У цэлым у перыяд з моманту атрымання незалежнасці ў 1917 годзе было зроблена 68 прызначэнняў на пасаду кіраўніка ўрада; гэту пасаду займалі 47 чалавек, некаторыя з іх прызначаліся на гэту пасаду некалькі разоў (К. Каліа — чатыры разы, К.-А. Фагерхольм і К. Сорса — па тры разы). Даўжэй за ўсіх на пасадзе прэм’ер-міністра знаходзіўся Паава Ліпанен — 2928 дзён, на пасадзе міністра — Ёханес Віралайнен — 6169 дзён.
Боркавіцкі раён
Гісторыя
20 жніўня 1924 года раён быў падзелены на 9 сельсаветаў: Боркавіцкі, Валынецкі, Галубаўскі, Дзёрнавіцкі, Замшанскі, Кушлікаўскі, Луначарскі, Прудзінкаўскі, Юзафоўскі.
8 ліпеня 1931 года раён быў скасаваны, Замшанскі і Кушлікаўскі сельсаветы былі перададзены ў склад Полацкага раёна, астатнія — у Дрысенскі раён (з 1962 года — Верхнядзвінскі раён).
Head (Unix)
head — утыліта ў UNIX і UNIX-падобных сістэмах, якая друкуе першыя n радкоў з файла, па змоўчванню n роўнае 10: Змяніць колькасць радкоў на вывад можна ўказаўшы ключ -n <кольскасць радкоў>: ці -<кольскасць радкоў>: Часта ўжываецца ў якасці элемента канвеера апрацоўкі тэкста рознымі ўтылітамі, каб абмежаваць вывад інфармацыі:
Лыскы
Лыскы (Ли́ски) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
NGC 7686
NGC 7686 (іншае абазначэнне — OCL 251) — рассеянае скопішча ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казілава
Казілава (Казилово) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
Бель (Мсціслаўскі раён)
Бель (, Бель) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
UTC+08:30
Спасылкі
Huso horario
Свабодная асацыяцыя нямецкіх прафсаюзаў
Свабодная асацыяцыя нямецкіх прафсаюзаў (САНП) (Freie Vereinigung deutscher Gewerkschaften (FVdG)) — анарха-сіндыкалісцкі прафсаюз у Германскай імперыі і Веймарская рэспубліцы.
Арганізацыя была заснавана ў Гале ў 1897 годзе пасля адмены антысацыялістычнага закону пад назваю Цэнтралізацыя прадстаўнікоў Германіі. САНП займала больш леварадыкальныя пазіцыі, чым Сацыял-дэмакратычная партыя Германіі. Прадстаўнікі прафсаюза крытыкавалі СДПГ за парламентарызм, што выяўлялася ва ўяўленні СДПГ у Бундэстагу. Рознагалоссі паміж партыяй і прафсаюзам прывялі да таго, што ў 1908 годзе ўсе сябры САНП былі выключаныя з СДПГ і арганізацыі разарвалі адносіны.
З пачаткам Першай сусветнай вайны САНП яшчэ больш дыстанцыявалася ад СДПГ у сувязі з мілітарысцкай пазіцыяй СДПГ. Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны і лістападаўскай рэвалюцыі САНП стала масавай арганізацыяй, у прыватнасці шляхам прыцягнення шахцёраў з Рурскага рэгіёна. У снежні 1919 года САНП аб'ядналася з малалікімі прафсаюзамі левакамуністычнага накірунку і ўтварыла Саюз свабодных рабочых Германіі.
Бітва за Маскву
Бітва за Маскву — баявыя дзеянні савецкіх і нямецкіх войскаў на маскоўскім напрамку. Дзеліцца на 2 перыяды: абарончы (30 верасня — 4 снежня 1941 года) і наступальны, які складаецца з двух этапаў: контрнаступленне (5 снежня 1941 года — 7 студзеня 1942 года) і наступленне савецкіх войскаў (7 студзеня — 30 сакавіка 1942 года). У заходняй гістарыяграфіі бітва вядомая як «Аперацыя Тайфун».
Бітва разгарнулася на прасторы, межы якога на поўначы праходзілі па рацэ Волзе ад Калязіна да Ржэва, на захадзе — па ракаднай чыгуначнай лініі Ржэў — Вязьма — Бранск, на поўдні — па ўмоўнай лініі Ражск — Гарбачова — Дзяцькава.
На абарончым этапе бітвы былі праведзены: Арлоўска-Бранская, Вяземская, Мажайска-Малаяраславецкая, Калінінская, Тульская, Клінска-Сонечнагорская і Нара-Фамінская франтавыя аперацыі.
5 снежня 1941 года Чырвоная армія перайшла ў контрнаступленне па ўсім фронце пад Масквой, правёўшы пры гэтым шэраг паспяховых франтавых наступальных аперацый і адкінула ворага на 150—300 кіламетраў ад сталіцы.
Бітва за Маскву — адзін з пераломных момантаў у Вялікай Айчыннай вайне.
Папярэднія падзеі
Вайна з Савецкім Саюзам, нягледзячы на ​​першапачатковыя перамогі, развівалася для нямецкага камандавання некалькі па іншым сцэнары чым з Польшчай або заходнееўрапейскімі краінамі. План бліцкрыгу (Аперацыя «Барбароса») прадугледжваў узяцце Масквы на працягу першых 10-12 тыдняў вайны. Аднак, нягледзячы на ​​поспехі вермахта ў першы месяц наступлення, узмоцнены супраціў Чырвонай арміі і шэраг аб’ектыўных прычын перашкодзілі яго выкананню.
Толькі Смаленская бітва ліпеня — верасня 1941 года затрымала прасоўванне захопнікаў да Масквы на два месяцы. Германскія стратэгі не змаглі ў поўнай меры прадугледзець усіх выдаткаў, звязаных са значным пашырэннем фронту, зносам матэрыяльнай часткі ўдарных груповак і падзеннем наступальнага духу салдат і афіцэраў у выпадку неспадзяванага зацятага супраціву суперніка.
Вынікі Маскоўскай бітвы
У ходзе бітвы нямецкія войскі пацярпелі адчувальнае паражэнне. У выніку контрнаступлення і агульнага наступлення яны былі адкінутыя на 100—250 км. Цалкам былі вызваленыя Тульская, Разанская і Маскоўская вобласці, многія раёны Калінінскай, Смаленскай і Арлоўскай абласцей.
Ліліяна Фёдараўна Анцух
Ліліяна Фёдараўна Анцух (нар. 1950, пас. Лошніца, Мінская вобласць) ― беларуская выдавец, публіцыст. Дырэктар і галоўны рэдактар выдавецтва «Чатыры чвэрці». Член Прэзідыума Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Аўтарка кніжных публікацый і публікацый у перыядычным друку, стваральніца выдавецкіх праектаў у галіне нацыянальнай і духоўнай культуры.
Біяграфія
У дзіцячыя гады сям’я Ліліяны з’ехала на цаліну ў Казахстан; праз 15 гадоў пасялілася ў Жодзіна. Пасля школы Ліліяна жыла, вучылася і працавала ў Мінску.
Скончыла Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. Горкага (1974), Маскоўскі інстытут павышэння кваліфікацыі інфармацыйных работнікаў (1979), рэдакцыйна-выдавецкі факультэт Маскоўскага паліграфічнага інстытута (1982).
З’яўлялася загадчыцай дзіцячай бібліятэкі № 5 горада Мінска (1983—1985), загадчыцай аддзела стандартызацыі і інфармацыі кнігавыдавецкай справы Нацыянальнай кніжнай палаты Беларусі (1987—1991), дырэктаркай рэдакцыйна-эканамічнага цэнтра выдавецка-паліграфічнай кампаніі «Эрыдан» (1991—1992), выканаўчай дырэктаркай Беларускага фонду дапамогі развіццю культуры (1992—1993). З 1993 года — па цяперашні час — дырэктарка, галоўная рэдактарка таварыства з дадатковай адказнасцю «Выдавецтва „Чатыры чвэрці“».
Гаку Сібасакі
(柴崎 岳; нар. ) — японскі футбаліст. З 2014 года выступае за нацыянальную зборную Японіі.
Лісавэ (Прылуцкі раён)
Лісавэ (Лісове) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Футбольнае поле
Футбольнае поле — пляцоўка для гульні ў футбол. Яе памеры і разметка рэгламентуюцца ''Правілам 1. Поле для гульні'' футбольных правілаў.
Памеры
Поле для гульні ў футбол мае форму прамавугольніка. Гуляюць на траве або штучным пакрыцці. Уласцівасці штучнага газона з кожным годам (з кожным «пакаленнем») усё больш набліжаюцца да ўласцівасцей натуральнай травы.
Пры правядзенні міжнародных матчаў даўжыня поля павінна быць 100—110 метраў (110—120 ярдаў), а шырыня — 64—75 метраў (70—80 ярдаў).
Рэкамендуемыя значэнні: Даўжыня 105 метраў, Шырыня 68 метраў.
Разметка
Разметка поля робіцца лініямі шырынёй не больш за 12 см; шырыня лініі ўваходзіць у плошчу, якую яна абмяжоўвае.
Багацькаўка
Бага́цькаўка (, Богатьковка; да 1976 г. — Вялікая Багацькаўка і Малая Багацькаўка) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета. Месціцца за 23 км на паўднёвы захад ад Мсціслава, 104 км ад Магілёва, 27 км ад чыгуначнай станцыі Ходасы на лініі Орша—Сураж.
Геаграфія
Рэльеф раўнінны. Праз вёску цячэ ручай (прыток ракі Рамясцвянка). На паўднёвым усходзе каля вёскі пачынаецца рака Белая Натапа (прыток ракі Чорная Натапа). Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе і далей па шашы Мсціслаў—Горкі.
Футбольнае поле
Разметка
Поле дзеліцца на дзве паловы з дапамогай сярэдняй лініі. Пасярэдзіне сярэдняй лініі робіцца адзнака цэнтра поля, вакол якой праводзіцца акружнасць радыусам 9,15 м (10 ярдаў). Мяч ставіцца на пункт цэнтра поля ў пачатку таймаў і пасля кожнага забітага гола (за выключэннем серыі пенальці). У момант уводзін мяча ў гульню з цэнтра поля ўсярэдзіне акружнасцяў могуць знаходзіцца два гульцы каманды, якая валодае мячом, і ні аднаго — з каманды суперніка.
Багацькаўка
Планіроўка
Планіровачна складаецца з паўднёва-заходняй (прамалінейная вуліца з завулкам, арыентаваная з паўднёвага захаду на паўднёвы ўсход, колішняя вёска Вялікая Багацькаўка) і паўночна-ўсходняй (крывалінейная кароткая вуліца амаль мерыдыяльнай арыентацыі з 2 завулкамі, колішняя вёска Малая Багацькаўка). Забудавана пераважна аднабакова, шчыльна, індывідуальнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу. Гаспадарчы сектар — на поўначы.
Малая Рагозніца
Мала́я Раго́зніца (, Малая Рогозница) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Багацькаўка
Гісторыя
У 1834 годзе ў Мсціслаўскім павеце. Апрача земляробства вяскоўцы займаліся шавецкім і кравецкім промысламі. У 1897 годзе ў Шамаўскай воласці Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерня пры дарозе Мсціслаў—Шамава. Вёска падзялялася на 	Вялікую Багацькаўку і Малую Багацькаўку.
Футбольнае поле
Штрафная плошча
На кожнай палове поля пазначаецца Штрафная плошча — зона, у якой брамнік можа гуляць рукамі.
Малая Рагозніца
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Багацькаўка
Гісторыя
На базе дарэвалюцыйнай была створана працоўная школа 1-й ступені, у якой у 1926 годзе было 42 вучні. У 1930 годзе ў вёсцы Вялікая Багацькаўка арганізаваны калгас «Рассвет», які ў 1932 годзе аб’ядноўваў 38 гаспадарак, меў 296 га ворыва, у вёсцы Малая Багацькаўка — калгас імя Чырвонай Арміі, які аб’ядноўваў у 1932 годзе 15 гаспадарак, меў 133 га ворыва. У калгасе «Рассвет» дзейнічала камуністычная партыйная ячэйка; працавала кузня. Абслугоўваліся калгасы Курманаўскай машынна-трактарнай станцыі.
Футбольнае поле
Штрафная плошча
З пунктаў на адлегласці 16,5 м (18 ярдаў) ад унутранага боку кожнай стойкі варот, пад простым кутом да лініі варот, углыб поля праводзяцца дзве лініі. На адлегласці 16,5 м (18 ярдаў) гэтыя лініі злучаюцца іншай лініяй, паралельнай лініі варот. У межах штрафной плошчы, па цэнтры лініі варот і на адлегласці 11 м (12 ярдаў) ад яе, наносяць 11-метровую адзнаку. За межамі штрафной плошчы праводзяць дугу штрафной плошчы з радыусам 9,15 м (10 ярдаў), цэнтр якой супадае з 11-метровай адзнакай. Гэтая лінія дапамагае суддзі правільна размясціць гульцоў падчас прабіцця пенальці (усе гульцы акрамя таго хто б’е, павінны знаходзіцца на адлегласці не бліжэй за 9,15 м ад 11-метровай адзнакі).
Багацькаўка
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з 14 ліпеня 1941 года да 29 верасня 1943 года акупаваная войскамі нацысцкай Германіі.
Футбольнае поле
Сцяжкі
У кутах поля ўсталёўваюць сцяжкі, на флагштоках, вышынёй не меней за 1,5 метра, якія не маюць завастрэнняў. Там жа пазначаецца чвэрць акружнасці, радыусам 1 метр — кутні сектар у якім павінен знаходзіцца мяч пры падачы вуглавога.
Багацькаўка
Гісторыя
У 1976 годзе вёскі Вялікая Багацькаўка і Малая Багацькаўка былі аб’яднаныя ў адну з назвай Багацькаўка. У 1990 годзе ў складзе калгаса імя Леніна (цэнтр — вёска Курманава). Працавалі пачатковая школа, магазін. У 2007 годзе ў СКВ «Курманава». Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Футбольнае поле
Сцяжкі
Сцяжкі можна ўсталяваць на абодвух канцах сярэдняй лініі, на адлегласці не меней за 1 метр.
Барсукі (Мікалаёўскі сельсавет)
Барсукі́ (, Барсуки) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Футбольнае поле
Вароты
Вароты павінны размяшчацца па цэнтры кожнай з ліній варот.
Барсукі (Мікалаёўскі сельсавет)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Футбольнае поле
Вароты
Яны складаюцца з двух вертыкальных стоек, злучаных гарызантальнай папярочкай, змешчаных на роўнай адлегласці ад кутніх сцяжкоў. Забараняецца ўжываць замест папярочкі вяроўку.
Адлегласць паміж стойкамі — 7,32 м (8 ярдаў), а адлегласць ад ніжняга контуру папярочкі да паверхні зямлі — 2,44 м (8 футаў).
Шырыня і вышыня сячэння абедзвюх стоек і папярочкі павінны быць аднолькавыя і не перавышаць 12 см (5 цаляў). Шырыня лініі варот роўная шырыні стоек і папярочкі. Да варот і грунту за варотамі павінна прымацоўвацца сетка, якая павінна быць надзейна замацаваная і размешчаная так, каб не замінаць варатару.
Стойкі і папярочкі варот павінны быць белага колеру.
Вароты павінны быць надзейна замацаваныя на зямлі. Выкарыстанне пераносных варот дапушчальна толькі ў выпадку іх адпаведнасці дадзенаму патрабаванню.
Дадатковыя зоны
Тэхнічная зона — адзначанае месца за межамі поля, у непасрэднай блізкасці ад яго, у якой падчас матчу павінны размяшчацца трэнеры і запасныя гульцы каманды.
Травяное пакрыццё
Травяное пакрыццё патрабуецца паліваць і ўгнойваць, а таксама засяваць «праплешыны». Трава не дазваляе праводзіць шмат гульняў: каб яна не вытоптвалася, колькасць матчаў на натуральнай траве не павінна перавышаць двух за тыдзень.
На сучасных стадыёнах траву не выгадоўваюць, а прывозяць у выглядзе рулонаў дзёрану.
Сінтэтычнае пакрыццё
Сінтэтычнаму пакрыццю патрэбныя толькі два тыпы догляду:
Змяшанае пакрыццё
Змяшанае пакрыццё ўяўляе сабою дзёран, у які спецыяльнай машынай ушытыя сінтэтычныя травінкі. Такое пакрыццё вельмі дарагое, але практычна не адрозніваецца ад травянога, і вытрымлівае значна больш матчаў. Догляд таксама абмяжоўваецца паліўкай, угнаеннем і своечасовай заменай «пралысін». Першая расійская каманда, якая ўжыла на сваім стадыёне такі газон — Лакаматыў Масква.
Усе Чэмпіянаты свету праводзяцца на травяным пакрыцці (і на змяшаным, бо яно прыраўноўваецца да травянога).
Чаны (пасёлак)
Чаны (Чаны) — рабочы пасёлак у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чанаўскага раёна Новасібірскай вобласці.
Пасёлак размешчаны ў Барабінскім стэпе, за 402 км на захад ад Новасібірска. Чыгуначная станцыя на Транссібірскай магістралі, на ўчастку Омск — Новасібірск.
Канстанцін Адамавіч Гатоўчыц
Канстанцін Адамавіч Гатоўчыц (, аг. Ліпск, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць —, г. Дальнягорск, Расія) — будаўнік, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Узнагароды
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 сакавіка 1966 года за асобыя заслугі ў развіцці народнай гаспадаркі, навукі і культуры Прыморскага краю было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат». У 1982 годзе за вялікі асабісты ўклад у развіццё эканомікі раёна і актыўную грамадскую дзейнасц было прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Дальнягорскага раёна». Узнагароджаны ордэнамі Леніна, Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.
UTC+09:00
UTC+9 — часавы пояс для наступных краін і тэрыторый:
Кошкіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Кошкіна (Кошкино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Марыя Аркадзеўна Бяспалая
Марыя Аркадзеўна Бяспалая (, в. Выжлавічы, Пінскі раён — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук, прафесар (2001).
Біяграфія
У 1971 годзе скончыла БДУ. 3 1971 года — навуковы супрацоўнік, метадыст Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, з 1979 года выкладае ў Мінскім інстытуце культуры (з 1993 года — Беларускі ўніверсітэт культуры).
У 1999 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя». У 2001 годзе ёй прысвоена вучонае званне прафесара.
З 2001 па 2008 гады займала пасаду прарэктара па навуковай рабоце, з 2009 па 2020 гады з’яўлялася загадчыкам, а з 2020 года — прафесарам кафедры гісторыі Беларусі і музеязнаўства. На розных факультэтах універсітэта выкладала гісторыю Беларусі, усеагульную гісторыю, гісторыю Вялікай Айчыннай вайны, гісторыю сацыякультурнай дзейнасці, гісторыю навукова-даследчай дзейнасці музеяў і іншыя дысцыпліны.
Памерла 15 лютага 2021 года.
Навуковая дзейнасць
Актыўна займалася навуковай работай, зместам якой з’яўлялася не толькі гістарычная тэматыка, але і праблемы сацыякультурнай і музейнай дзейнасці. Даследавала эканамічнае і культурнае жыццё беларускай вёскі ў ХХ ст. Аўтар двух манаграфій (у тым ліку «Беларуская вёска ў першыя гады нэпа (1921—1923 гг.)» (1999)), вучэбнага дапаможніка «Культурнае жыццё беларускай вёскі ў 1920-я гг» (2000) і больш за 150 артыкулаў у айчынных і замежных навуковых выданнях.
РШВСМ (баскетбольны клуб)
РШВСМ  — беларускі мужчынскі баскетбольны клуб з Мінска. Прадстаўляў Рэспубліканскую школу вышэйшага спартыўнага майстэрства па гульнявых відах спорту.
Гісторыя
Рэспубліканская школа вышэйшага спартыўнага майстэрства (РШВСМ) у чэмпіянаце Беларусі па баскетболе раней была прадстаўлена клубамі РТІ-РШВСМ (1995—1997), РШВСМ-РВАР (1997—1999) і РШВСМ-БДПА (1999—2001).
Каманда, якая была сфарміравана ў 2002 годзе, складалася з баскетбалістаў 1986—1987 гадоў нараджэння і з'яўлялася базавай да юніёрскай зборнай Беларусі (U-18). Галоўным трэнерам быў заслужаны трэнер Рэспублікі Беларусь Міхаіл Аркадзевіч Фейман. Сярод гульцоў былі будучыя баскетбалісты мужчынскай зборнай Беларусі Дзмітрый Акуліч, Аляксей Трасцінецкі, Максім Шустаў, Канстанцін Яфрэмаў.
У верасні 2002 года каманда РШВСМ прыняла ўдзел у Кубку Беларусі, дзе заняла 7-е месца. У чэмпіянаце Беларусі-2002/03 каманда выступала ў Першай лізе і стала пераможцам турніру.
У сезоне 2003/04 каманда заявілася ў Вышэйшую лігу чэмпіянату Беларусі. Да яе далучыліся вопытныя баскетбалісты Аляксандр Бібік, Георгій Кандрусевіч, Эдуард Прыйма і Андрэй Цэдрык.
У верасні 2003 года каманда прыняла ўдзел у Кубку Беларусі і заваявала бронзавыя медалі. У чэмпіянаце Беларусі-2003/04 каманда таксама стала бронзавым прызёрам.
Напярэдадні сезона 2004/05 на базе каманды РШВСМ па ініцыятыве кіраўніка фірмы «Віталюр» Аляксандра Яцука быў сфарміраваны прафесійны клуб «Віталюр», які ў далейшым стаў чатырохразовым чэмпіёнам Беларусі і трохразовым уладальнікам Кубка Беларусі.
Рэспубліканская школа вышэйшага спартыўнага майстэрства па гульнявых відах спорту ў 2004 годзе была перайменавана ў Рэспубліканскі цэнтр алімпійскага рэзерву (РЦАР), а ў 2014 годзе — у Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі (РЦАП). У чэмпіянаце Беларусі па баскетболе цэнтр быў прадстаўлены клубамі РДВАР-РЦАР (2006/07), БДУІР-РЦАР (2007—2011), БДЭУ-РЦАР (2014/15), БДЭУ-РЦАП (2015/16), РЦАП-СДзЮШАР (з 2017).
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе
Кубак Беларусі па баскетболе
Лісаві Сарочынці
Лісаві Сарочынці (Лісові́ Соро́чинці) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Лілія Васільеўна Кашанкова
Біяграфія
Скончыла Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут (настаўнік геаграфіі), Мінскую вышэйшую партыйную школу. Працоўную дзейнасць пачала настаўнікам Жыжэмскай васьмігадовай школы Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Была настаўнікам, старшай піянерважатай сярэдняй школы № 3 горада Ваўкавыска Гродзенскай вобласці, сакратаром, другім і першым сакратаром Ваўкавыскага райкама ЛКСМБ, загадчыкам аддзела прапаганды і агітацыі Ваўкавыскага гаркама КПБ. Працавала інструктарам аддзела навукі і навучальных устаноў Гродзенскага абкама КПБ, сакратаром Гродзенскага райкама КПБ, дырэктарам Путрышкаўскай сярэдняй школы Гродзенскага раёна. Намеснік старшыні Гродзенскай абласной, старшыня Гродзенскай раённай арганізацый грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз жанчын». Член рэспубліканскага і абласнога савета грамадскага аб’яднання «Белая Русь». Член бюро ЦК Кампартыі Беларусі.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, знакам «Выдатнік адукацыі».
UTC+09:30
UTC+9:30 — часавы пояс для Аўстраліі.
Спасылкі
Huso horario
Беразетня
Беразе́тня (, Березетня) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
19 жніўня
19 жніўня — дзвесце трыццаць першы (дзвесце трыццаць другі ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
NGC 7687
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».