cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстанцін Сцяпанавіч Ерамееў
Савецкі перыяд
У 1919—1922 гг. упаўнаважаны УЦВК і ЦК РКП(б) па мабілізацыі ў РСЧА. Летам 1919 г. быў накіраваны на Паўднёвы фронт — камандзір Варонежскага ўмацаванага раёна. Адзін са стваральнікаў і намеснік загадчыка Дзярджаўнага выдавецтва, рэдактар ​​"Рабочай газеты", першы рэдактар ​​часопіса «Крокодил» (1922—1923 гг.). З 1923 г. член РВС Балтыйскага флоту, з 1924 г. член РВС СССР, з 1925 г. начальнік Палітычнага ўпраўлення Балтыйскага флоту. У 1926 г. знаходзіўся для асабліва важных даручэнняў пры РВС СССР. На XIII з’ездзе РКП(б) абіраўся членам ЦКК. Дэлегат XIV з’езда УКП(б). У 1926—1929 гг. быў прадстаўніком АТ «Савецкі гандлёвы флот» у Францыі. У 1929—1931 гг. рэдактар ​​часопіса «Красная нива».
Працы
Аўтар шэрагу твораў аб Кастрычніцкай рэвалюцыі і Грамадзянскай вайне.
Памяць
У 1960—1991 гадах творчая праца найлепшых журналістаў Карэльскай АССР адзначалася штогадовай прэміяй імя К. С. Ерамеева.
У 1962 годзе ў Петразаводску імем Ерамеева названа вуліца.
Уіла (правінцыя)
Уіла (Huíla) — адна з васямнаццаці правінцый Анголы, якая размяшчаецца на поўдні краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лубанга. Плошча — 79 022 км², насельніцтва складае каля 1 559 тысячы чалавек.
Касцёл Божага Цела (Нясвіж)
Касцёл Божага Цела ў Нясвіжы — архітэктурны помнік ранняга барока, першы езуіцкі касцёл, а таксама першая крыжова-купальная базіліка з бязвежавым барочным фасадам на тэрыторыі Рэчы Паспалітай, радавы магільны склеп князёў Радзівілаў.
Гісторыя
Касцёл узведзены ў 1587—1593 гг. па праекце італьянскага архітэктара Яна Марыі Бернардоні па фундацыі Мікалая Крыштофа Радзівіла Сіроткі. 7 кастрычніка 1601 года касцёл асвячоны. За аснову праекта, хоць і са значнымі зменамі, была ўзята планіроўка галоўнага храма езуітаў Іль Джэзу ў Рыме, збудаваны ў 1584 годзе. Аднак пры агульным кампазіцыйным падабенстве і барочнай стылістыцы нясвіжскі касцёл значна адрозніваецца, што абумоўлена мясцовымі будаўнічымі традыцыямі і патрабаваннямі заказчыка.
Кампазіцыя касцёла строга лагічная, пазбаўленая ад перанасычанасці барочнага дэкору. Магчыма, што касцёл быў на Беларусі адным з першых будынкаў, фасады якога былі атынкаваны і пабелены. Як сведчаць праектныя чарцяжы і гравюра Т. Макоўскага, першапачаткова па баках галоўнага фасада былі зроблены абарончыя цыліндрычныя вежачкі, традыцыйныя для беларускай готыкі, з вітымі лесвіцамі на эмпоры ў бакавых нефах. Пасля пажару ў сярэдзіне XVII ст. касцёл адноўлены архітэктарам О. Кругерам.
Каля 1705 г. па ініцыятыве Караля Станіслава Радзівіла распачаліся рамонтныя работы і рэканструкцыя касцёла, якія доўжыліся амаль паўстагоддзя і завяршыліся пры Міхале Казіміры Радзівіле Рыбаньцы. У выніку будаўнічых работ былі ліквідаваны эмпоры над нефамі і круглыя вежы з лесвіцамі, таксама знесены вежачкі над скарбцам і сакрысціяй, зменена форма і размяшчэнне некаторых вокнаў. Іншую форму атрымаў ліхтар над купалам. Унутры касцёла былі ліквідаваны імпосты ў аркадах паміж нефамі, іншае афармленне атрымалі гатычныя пілястры галоўнага нефа.
У 1773 г. са скасаваннем ордэна езуітаў і закрыццём калегіума, касцёл стаў фарным.
Архітэктура
Галоўны фасад двух’ярусны, расчлянёны па вертыкалі пілястрамі, па гарызанталі — развітым антаблементам. Першы ярус, які займае шырыню трох нефаў, падзелены пілястрамі на пяць частак, бакавыя з якіх вылучаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і круглымі люкарнамі. Уваходны партал завершаны лучковым франтонам. Другі ярус займае шырыню цэнтральнага нефа, расчлянёны пілястрамі на тры часткі, завершаны трохвугольным франтонам з люкарнай. Абодва ярусы кампазіцыйна аб’яднаны ўвагнутымі бакавымі прыбудовамі, упрыгожаны чатырохарачнымі экседрамі са скульптурнымі выявамі Святых Мікалая, Крыштофа, Ігнація Лаёлы, Францішка Ксаверыя. На васьмігранным светлавым барабане ўзвышаецца гранёны купал, завершаны ліхтаром з фігурным шлемам. На фасадзе храма знаходзіцца надпіс на лацінскай мове: «Пакланіся святому храму твайму ў страху сваім».
Унутры цэнтральны неф шырэйшы за бакавыя, перакрыты цыліндрычным скляпеннем з люнетамі, бакавыя нефы — крыжовымі. Распор купала пагашаецца ветразямі і падпружнымі аркамі. Прэсбітэрый аддзелены ад нефа драўлянай разной агароджай. У залу адкрыты бакавыя капліцы Св. Андрэя і Св. Пятра.
У крыпце — капліца Святога Крыжа і радавая пахавальня князёў Радзівілаў.
Інтэр’ер
Інтэр’ер храма багата дэкарыраваны роспісам у тэхніцы грызайль. Фрэскамі пакрыты скляпенні цэнтральнага і бакавых нефаў, прэсбітэрыя, трансепта, нартэкса, бакавых капэл і падкупальнай прасторы. Фрэскі зроблены ў 1750—1760-я гг. з удзелам мастака К. Д. Гескага, цыкл складаецца з 40 асобных кампазіцый з адлюстраваннем сцэн алегарычнага сэнсу, выявамі святых і дэкаратыўна-арнаментальных кампазіцый.
На скляпенні прэсбітэрыя размешчана фрэска «Апафеоз каталіцкай царкве». У трансепце — сцэны з жыцця Маці Божай і Хрыста, «Ecce homo», «Ecce Mater», «Святая Сям’я», «Саламон і царыца Саўская». На скляпеннях цэнтральнага нефа шэраг сюжэтных сцэн, прысвечаных каталіцкім таінствам. У паўночным нефе сцэна «Вяртанне блуднага сына». У прасценках светлавога барабана купала ў 2 ярусы выявы святых на фоне архітэктурных куліс (магутных калон з капітэлямі, нішамі і праёмамі). У кампазіцыю фрэсак устаўлены картушы з вершаванымі строфамі і спасылкамі на Біблію.
У 1900—1902 гг. фрэскі на скляпеннях, у вежы і купале былі адрэстаўрыраваны жывапісцам Францішкам Бруздовічам, а таксама зроблены новыя роспісы.
Галоўны алтар зроблены паводле праекта Маўрыцыа Педэці, упрыгожаны карцінай К. Д. Гескага «Тайная вячэра» (1753, копія карціны Леанарда да Вінчы). У пачатку 1990-х гг. карціна галоўнага алтара была рэстаўрыравана. У крылах трансепта размешчаны мармуровыя алтары Святога Крыжа і Дзевы Марыі.
У розныя часы фундаваліся шматлікія меншыя алтары: Святых Ігнація Лаёлы, Францішка Ксаверыя, Станіслава Косткі, Барбары, Кацярыны, Фларыяна, Роха, Себасцьяна і інш. Над афармленнем інтэр’ера ў 1740—1750-я гг. працавалі сталяры Міхаіл Шыманоўскі і Ян Лежбах, мастакі Ян Санові і Ян Гюндэльфінгер.
Над уваходам — хоры з арганам. Першы арган быў пастаўлены ў 1611—1615 гг. на сродкі мясцовага шляхціца Андрэя Скарульскага. Парапет хораў аздоблены фрэскавымі роспісамі з выявамі музычных інструментаў ракайльным картушам па цэнтры.
Злева ад галоўнага алтара ўстаноўлены дзве мемарыяльныя дошкі-надмагіллі ў стылі рэнесансу ў памяць аб сынах фундатара касцёла князя М. К. Радзівіла Сіроткі, паміж якімі знаходзіцца яго барэльеф у адзенні пілігрыма. Над барэльефам — лацінская сентэнцыя «Перад тварам смерці кожны не рыцар, а толькі пілігрым-вандроўнік». На адной з пліт рэалістычная выява дзіцяці Радзівіла, якое пражыло толькі два гады (1586—1588).
У 1912 г. у касцёле ўстаноўлена мемарыяльная дошка паэту У. Сыракомлю. Ён вучыўся і працаваў у Нясвіжы. Помнік паэту быў створаны да 40-годдзя з дня яго смерці.
Радзівілаўскі катафалк быў выкананы М. Педэці. Яшчэ адзін надмагільны помнік — выява жанчыны, верагодна, Канстанцыі Радзівіл, якая сядзіць у трауры на ружовай труне.
У касцёле захоўваецца самы ранні з выяўленых на Беларусі абраз св. Іасафата Кунцэвіча.
Крыпта Радзівілаў
У падлозе прэсбітэрыя — уваход у фамільную крыпту-пахавальню Радзівілаў. Самае першае пахаванне пад касцёлам датавана 1616 годам, а апошняе — 1936-м, калі тут быў пахаваны апошні ардынат Нясвіжа Альбрэхт Антоні Радзівіл. У крыпце на сённяшні дзень знаходзіцца алтар Нявіннага Зачацця, 70 саркафагаў, адзін з іх — рытуальны, адна канопа і адна урна з прахам нашчадка нясвіжскай лініі Антонія Радзівіла, прывезеная з Лондана 8 чэрвеня 2000 г. Найбольш старажытныя саркафагі знаходзяцца бліжэй да ўвахода.
Крыпта Радзівілаў — трэцяя па колькасці дынастычных пахаванняў у Еўропе пасля Габсбургаў у Капуцынеркірхе і Бурбонаў у Сен-Дэні.
Калегіум езуітаў
Касцёл пабудаваны ў ансамблі з вежай і калегіумам езуітаў, які не захаваўся.
Архітэктура калегіума была вырашана ў стылі рэнесансу. П-падобны ў плане будынак пад 2-схільнымі дахамі з фігурнымі франтонамі па тарцах. Плоскасныя сцены франтальнага фасада чляніліся прамавугольнымі і арачнымі аконнымі праёмамі, па версе былі апяразаны фігурнымі атыкамі дробнага хвалепадобнага і арнаментальнага характару — дэкаратыўныя шчыты валютнай абмалёўкі, пілястравая крапоўка, фігурныя фрызы, цэнтральная вежачка-эркер з курантамі і шатром з флюгерам. Бакавыя фасады мелі спрошчаную плоскасную трактоўку з рытмам прамавугольных і арачных аконных праёмаў. Першы паверх уяўляў сабой адкрытую галерэю-аркаду па баках цэнтральнага скразнога праезда. Паўночны і паўднёвы карпусы мелі галерэйную планіроўку, усходні — калідорную. На 1-м паверсе паўднёвай часткі размяшчаліся 4 школьныя класы, бібліятэка з друкарняй і асобны ўнутраны двор, у паўночнай частцы — 4 келлі, кухня, кладоўка і трапезная, якія мелі выхад у асобны абгароджаны глухой сцянон двор. Усходняе тыльнае крыло мела калідорную планіроўку і ўключала келлі, кладоўку, гасціную і інш. Да яго перпендыкулярна далучалася крыло для чэлядзі, лабараторыі, аптэкі. Другі паверх адводзіўся пад келлі манахаў, апартаменты рэктара і капліцу. Інтэр’еры шэрагу памяшканняў былі аформлены фрэскамі. За будынкам калегіума быў спланаваны рэгулярны сад з сажалкай.
Капліца Булгарына
У 1747 г. у двары касцёла асобна пастаўлена капліца Булгарына, вырашаная архітэктарам М. Педэці квадратным у плане аб’ёмам пад шатровым дахам.
Царква Усіх Смуткуючых Радасць (Шаркаўшчына)
Царква Усіх Гаротных Радасць — праваслаўны храм, помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю, размешчаны ў цэнтры г. п. Шаркаўшчына.
Гісторыя
Пабудавана ў 1897 годзе з цэглы на месцы драўлянага храма 1841 года. У Вялікую Айчынную вайну паўзруйнавана. У 1970-я гады ў ёй быў размешчаны Дом культуры. Першапачатковы выгляд храма вядомы па фотаздымку Я. Балзункевіча 1910—1914 гадоў. Дзейнічае.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
4-часткавую аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з макаўкай, кароткая трапезная, кубападобны аб'ём малітоўнай залы, паўкруглая апсіда. 4-схільны дах асноўнага аб'ёму завершаны цыбулепадобным купалком на 8-гранным барабане. У архітэктурна-дэкаратыўным афармленні помніка выкарыстаны матывы старажытнарускага дойлідства: кілепадобныя броўкі над арачнымі аконнымі праёмамі, аркатура, руставаныя вуглавыя лапаткі. Уваход вылучаны арачным парталам.
IC 3445
IC 3445 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Глухаў (значэнні)
Глухаў — шматзначны тэрмін.
Дэмыдзіўскі раён
Дэмыдзіўскі раён (Демидівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Дэмыдзіўка (Демидівка).
Утвораны ў 1995 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 14521 чалавек, плошча — 377 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 11 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 30 вёсак.
Хімачал-Прадэш
Хімачал-Прадэш (Himachal Pradesh з хіндзі: «краіна заснежаных гор») — штат на поўначы Індыі. Гранічыць са штатамі Джаму і Кашмір на поўначы, Пенджаб на захадзе і паўднёвым захадзе, Хар’яна і Утар-Прадэш на поўдні, Утаракханд на паўднёвым усходзе, з Кітаем (Тыбет) на ўсходзе. Займае 17-е месца сярод штатаў па плошчы (55 673 км²) і 20-е па насельніцтву (6 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Шымла, некалі — летняя сталіца Брытанскай Індыі.
Эканоміка
Адзін з багацейшых штатаў Індыі, пастаўшчык гідраэлектраэнергіі для Дэлі, Пенджаба і Раджастхана. 45 % ВУП дае сельская гаспадарка, у якой занята больш за 70 % працоўных. Вырошчваюць пшаніцу, рыс, ячмень, кукурузу. ВУП штата складае каля 6 млрд долараў ЗША (2006), штогадовы эканамічны рост каля 10 %.
Насельніцтва
95 % насельніцтва — індуісты (найвялікшая прапорцыя ў Індыі), 2 % — мусульмане.
Лі (прыток Тэмзы)
Лі (Lee ці Lea) — рака ў Англіі, упадае ў Тэмзу на поўдні Лондана. На рацэ знаходзіцца горад Лутан. Паколькі ўжо ў XVII стагоддзі вада ў Тэмзе была вельмі забруджана, рака Лі аж да XIX стагоддзя становіцца важнай крыніцай пітной вады ў Лондане. Рака Лі выкарыстоўвалася для падвозу будматэрыялаў падчас будаўніцтва шэрагу аб'ектаў Алімпійскай вёскі гульняў 2012 года. Даўжыня ракі 68 кіламетраў.
Брыгады Баас
Брыгады Баас (كتائب البعث) — сірыйскае апалчэнне, якое складаецца з членаў партыі Баас. Большасць апалчэнцаў з’яўляюцца мусульманамі-сунітамі, лаяльнымі ўраду Башара Асада. Першыя фарміраванні былі створаны ў Алепа пад камандаваннем Хілала Хілала, памочніка рэгіянальнага сакратара, пасля таго, як баевікі занялі большую частку ўсходняй паловы Алепа летам 2012 года. Першапачаткова брыгады Баас выкарыстоўваліся для аховы ўрадавых будынкаў і іншых ключавых аб’ектаў у горадзе, але пазней іх роля пашырылася. Таксама вырасла колькасць брыгады з 5 000 членаў у лістападзе 2012 года да 7 000 у снежні 2013 года. Салдаты набіраюцца ў тым ліку ў правінцыях Латакія і Тартус. У канцы 2013 года брыгады прыступілі да разгортвання ў Дамаску. Перад імі пастаўлена задача ўкамплектавання кантрольна-прапускных пунктаў і правядзення «лёгкіх лагістычных аперацый». Узначальвалі вызваленне Старога горада ў Алепа ў пачатку 2014 года.
IC 3446
IC 3446 — галактыка тыпу Irr (іррегулярна галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Соф’я Аляксееўна Лысенка
Соф’я Аляксееўна Лысенка (, с. Валява, Кіеўская вобласць, Украіна — ) — літаратуразнавец, крытык. Доктар філалагічных навук (1990), прафесар (1992). Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыла Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (філалагічны факультэт, 1950). Працавала ў СШ № 3 г. Чыты (з 1945, настаўнік, дырэктар), раённым аддзеле адукацыі (г. Хабараўск; з 1946, інспектар), СШ № 28 г. Мінска (1950—1956, настаўнік), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1956, прафесар кафедры рускай літаратуры).
Навуковыя інтарэсы: гісторыя рускай літаратуры; гістарычная проза; драматургія; гратэск у літаратуры.
ГК АЗС УМК Торунь
«ГК АЗС УМК Торунь» (AZS UMK Toruń)  — польскі гандбольны клуб з горада Торунь. Заснаваны ў 2009 годзе як секцыя ў шматсекцыйным спартыўным клубе «АЗС УМК».
Аляксей Фёдаравіч Кузьміч
Аляксей Фёдаравіч Кузьміч (нар. 1955) — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га і 5-га скліканняў, член Камуністычнай партыі Беларусі.
На парламенцкіх выбарах у 2008 і 2012 абіраўся па 101-й выбарчай акрузе г. Мінска.
У 2012 яго канкурэтрамі на выбарах былі Ігар Міхайлавіч Жур (нар. 1973, намеснік дырэктара філіяла «Мінская ЦЭЦ-4» РУП «Мінскэнерга», член Беларускай сацыяльна-спартыўнай партыі) і Вадзім Анатолевіч Пярвушын (нар. 1981, намеснік дырэктара па збыце ОДА «АДК Электра», член Ліберальна-дэмакратычнай партыі).
Кейсон Фамвіхан
Кейсон Фамвіхан (, в. На Сенг, Саванакхет, прав. Саванакхет, Лаос — ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Лаоса.
Біяграфія
Вучыўся ў Ханойскім універсітэце. У 1942 далучыўся да антыяпонскай барацьбы. У 1947—49 узначаліў узброеную барацьбу супраць французскага панавання ў Паўночна-Усходнім Лаосе, з 1949 на чале Народна-вызваленчай арміі Лаоса. 3 1950 член ЦК Адзінага народнага фронту Лаоса, міністр абароны ва ўрадзе Нацыянальнага супраціўлення. 3 1951 кіраўнік Народна-рэвалюцыйнай партыі Лаоса. 3 1956 адзін з кіраўнікоў, з 1959 намеснік старшыні Патрыятычнага фронту Лаоса (ПФЛ), які вёў узброеную барацьбу з цэнтральным урадам Лаоса. Пасля перамогі ПФЛ і абвяшчэння ў лістападзе 1975 Лаоскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікі (ЛНДР) — прэм’ер-міністр ЛНДР. У жніўні 1991 абраны прэзідэнтам ЛНДР.
Віктар Якаўлевіч Глухаў
Віктар Якаўлевіч Глухаў (1939—2018) — беларускі будаўнік і гаспадарчы дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў пасёлку Чырвоны Прыгорак Бялоўскага раёна Кемераўскай вобласці. З 1957 года па 1962 год вучыўся ў Новасібірскім інжынерна-будаўнічым інстытуце на аддзяленні «Водаснабжэнне і каналізацыя», атрымаў прафесію інжынера-будаўніка.
Працаваў на будоўлях Далёкага Усхода. З 1973 года на Гродзенскім домабудаўнічым камбінаце. З 1983 года ўзначаліў яго. У 1988 годзе Гродзенскі ДБК быў пераўтвораны ў праектнае прамыслова-будаўнічае аб’яднанне індустрыяльнага домабудавання «Гроднажылбуд». Са студзеня 1988 года па студзень 1992 года Віктар Глухаў — начальнік праектна-прамысловага будаўнічага аб’яднання індустрыяльнага домабудавання «Гроднажылбуд». Узначальваў яго да 2006 года.
Дэкаланізацыя
Дэкаланізацыя — працэс надання незалежнасці і поўнага суверэнітэту дамініёнам, падмандатным тэрыторыям, калоніям.
Палітыку злому каланіяльных імперый абвясціла Атлантычная хартыя 1941, калі ў абмен на падтрымку ў Другой сусветнай вайне ЗША запатрабавалі адкрытага доступу на рынкі каланіяльных краін.
Вырашальны пералом каланіяльнай сістэмы (дэкаланізацыя) адбыўся ў 1947 (незалежнасць Індыі) і 1960 - незалежнасць шэрагу афрыканскіх уладанняў. Краіны, якія вызваліліся ад каланіяльнай залежнасці, атрымалі назву краін Трэцяга свету. І ў посткаланіяльны перыяд развітыя заходнія краіны захоўваюць сваё эканамічнае панаванне над многімі краінамі трэцяга свету, у першую чаргу, у выглядзе неэквівалентнасці гандлёвага абмену (неакаланіялізм). Краіны трэцяга свету выступаюць у ролі крыніц таннай сыравіны і рэзервуараў таннай працоўнай сілы, дае магчымасць заходнім карпарацыям мінімізаваць тут свае выдаткі.
Сперлінга
Сперлінга (Sperlinga) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Эна.
Насельніцтва складае 906 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 58 км². Паштовы індэкс — 94010. Тэлефонны код — 0935.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3447
IC 3447 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дубенскі раён
Дубенскі раён (Дубенський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Дубна (Дубно).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 45795 чалавек, плошча — 1200 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 103 сяла.
Белы куб
Белы куб (англ. «White Cube») — выставачная канцэпцыя, паводле якой аб'екты мастацтва выстаўляюцца ў белай прасторы. З 20-х гадоў XX стагоддзі прынята прадстаўляць прадметы мастацтва, асабліва сучаснага, на белым фоне, для таго каб архітэктура выстаўкі не засланяла сабой твор мастацтва і каб пазбегнуць якога-небудзь узаемадзеяння паміж архітэктурай і творам мастацтва. У апошнія гады канцэпцыя, аднак, падвяргаецца крытыцы, паколькі шматлікія музейныя і выставачныя архітэктары лічаць, што мастацтва ў белай прасторы без якой-небудзь апрацоўкі дае занадта мала магчымасцяў для перажывання.
Навазыбкаўская гарадская акруга
Навазыбкаўская гарадская акруга (Новозы́бковский городской округ) — муніцыпальнае ўтварэнне (гарадская акруга) на паўднёвым захадзе Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Навазыбкаў.
Геаграфія
Плошча гарадской акругі — 1029,97 км². Размешчана на захадзе Бранскай вобласці.
Мяжуе:
Асноўныя рэкі — Іпуць, Вага, Карна.
Гісторыя
Гарадская акруга ўтворана 10 чэрвеня 2019 года ў выніку аб’яднання ўсіх скасаваных сельскіх паселішчаў Навазыбкаўскага муніцыпальнага раёна і гарадской акругі горада Навазыбкава, якая не ўваходзіла ў яго склад.
Транспарт
Бранск — Навазыбкаў — мяжа Рэспублікі Беларусь — Кобрын
5 канал
5 канал — украінскамоўны прыватны тэлеканал Украіны, заснаваны ў 2003 годзе. Дадаткова вяшчае праз спадарожнік «Астра 4А»: арбітальнае размяшчэнне — 5° усходняй даўгаты, частата — 12283,7 мегагерцаў, палярызацыя хваляў — вертыкальная, хуткасць патока — 27500 знакаў/сек., выпраўленне памылак — 3/4.
Перадачы
На 2015 г. тэлеканал меў 30 перадач, у тым ліку 4 штодзённых, 5 будзённых і 19 штотыднёвых.
Гісторыя
У верасні 2003 года тэлерадыёкампаніі «НБМ» (засн. 1995, Чарнаўцы) і «Экспрес-інфарм» (засн. 2001, Кіеў) стварылі тэлеканал «5 канал» з удзелам звыш 250 журналістаў. Вяшчанне пачалося з 3 выпускаў навін у дзень і 2 перадач «Час» і «5 капеек». Перад прэзідэнцкімі выбарамі 2004 года быў адзіным тэлеканалам, які надаў эфірны час апазіцыі. На той час ужо знаходзіўся ва ўласнасці дэпутата Вярхоўнай Рады Пятра Парашэнкі ад блока «Наша Украіна» (выбарчая акруга № 12 Вінніца II). Падчас Аранжавай рэвалюцыі перайшоў да кругласутачнага вяшчання і ў наўпроставым эфіры перадаваў падзеі са штодзённых сходаў грамадзян на Майдане Незалежнасці ў Кіеве, якія ладзіліся супраць выбарчых махінацый з 22 лістапада 2004 г. да 23 студзеня 2005 года. У лютым 2005 г. тэлеканал перайшоў да выключна навіновага вяшчання: аналітыка, дакументальныя фільмы, публіцыстыка. У 2007 г. лік штодзённых навін вырас з 40 да 60.
На чэрвень 2010 г. «5 канал» вяшчаў на 2/3 тэрыторыі Украіны і вёў вяшчанне праз спадарожнік. 25 жніўня 2011 г. тэлемарафон у гонар 20-ай гадавіны незалежнасці «Украінская незалежнасць» (вядучыя Павел Кужэеў, Тацяна Даніленка) пабіў сусветны рэкорд паводле працягласці безупыннага эфіра (52 гадзіны). У кастрычніку тэлемарафон адзначылі ў Кнізе рэкордаў Гінэса. У 2012 г. вядоўца «5 канала» Сяргей Дарафееў (родам з Беларусі) атрымаў прэмію «За прафесійную этыку». Таксама Дарафееў атрымаў статуэтку у намінацыі «Інтэрв’юэр» за перадачу «Партрэты».
Адміністрацыйны падзел Анголы
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Анголы — падзел тэрыторыі Анголы на пэўныя часткі ў мэтах эфектыўнай арганізацыі дзяржаўнага кіравання і мясцовага самакіравання. Згодна з падзелам Ангола падзяляецца на 18 правінцый.
Царква Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы (Друя)
Царква Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы — праваслаўны храм у г.п. Друя Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
У цэнтры гарадскога пасёлка. Пабудавана на месцы ранейшай драўлянай царквы. Сілуэтна адлюстравана на малюнку Н. Орды 1875—1877 гг. Зараз аднаўляецца.
Гісторыя
Царква мае доўгую гісторыю. Яна знаходзілася пры небагатым манастыры, вядомым з XVI ст., які ў канцы XVIII ст. заставаўся адзінай праваслаўнай святыняй Браслаўшчыны.
Храм быў заснаваны ў 1687 г. Паводле дакумента ад 14 сакавіка 1687 г. вялікага гетмана літоўскага Казіміра Сапегі, праваслаўным вернікам было дазволена на ўласныя сродкі збудаваць храм у м. Сапежын. Ужо 28 снежня 1702 г. Аляксандр Сапега дае дазвол на будаўніцтва новага храма на месцы згарэлага. Новы храм збудавалі з цэглы ў 1723 г. Паводле легенды, манахі ўласнаруч выраблялі цэглу на будоўлю.
Пэўную суму манастыру ахвяраваў Пётр І, які праяжджаў праз Друю падчас Паўночнай вайны ў 1701 г. У горадзе жылі і сваякі жонкі імператара — Кацярыны. Падтрымлівалі манастыр і праваслаўныя купцы, якія плавалі па Заходняй Дзвіне. Але манастыр прыйшоў у заняпад. У 1837 г. яго закрылі, а царква стала прыходскай. У 1837 г. перакрылі дах храма і перабудавалі званіцу. На малюнку Дз. Струкава 1864 г. бачны храм, размешчаны на беразе Дзвіны, з атынкаванымі сценамі, накрыты трохсхільным дахам, без апсіды, побач знаходзілася драўляная званіца з шатровым завяршэннем. У 1871 г. да царквы прыбудавалі вежу-званіцу і бабінец, памянялі дах, дабавілі вялізны прысадзісты купал. Інтэр’ер храма меў фрэскі, прыгожы алтар, вядомы па фотаздымку.
Архітэктура
Помнік архітэктуры барока і рэтраспекрыўна-рускага стылю. Да прамавугольнага ў плане будынка праз кароткую трапезную далучана трох’ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) шатровая званіца. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі і пілястрамі ў прасценках, званіца апяразана аркатурнымі паясамі.
Канстанцін Міхайлавіч Ельскі
Канстанцін Міхайлавіч Ельскі (Konstanty Jelski;, в. Ляды, цяпер Чэрвеньскі раён, Мінская вобласць — ) — вучоны-біёлаг, географ, геолаг і падарожнік.
Біяграфія
Належаў да сярэднезаможнага шляхецкага роду Ельскіх. Нарадзіўся ў в. Ляды ў сям'і Міхала Францішкавіча Ельскага і Клацільды, якая даводзілася цёткай Станіславу Манюшку. У 1853 годзе скончыў Мінскую гімназію. У 1853—1856 гадах вучыўся на медыцынскім факультэце Маскоўскага ўніверсітэта, затым перавёўся на матэматыка-натуральны факультэт Кіеўскага ўніверсітэта, які скончыў у 1860 годзе. Два гады наведваў педагагічныя курсы.