cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рауль Гансалес
«Рэал»
Рауль з’яўляецца чацвёртым бамбардзірам у гісторыі чэмпіянату Іспаніі з 228 галамі пасля Тэльма Зары, Х’юга Санчэса і Ліянеля Месі. Ён таксама з’яўляецца найлепшым іспанскім бамбардзірам у еўрапейскіх нацыянальных чэмпіянатах з 256 галамі, забіўшы 228 мячоў у чэмпіянаце Іспаніі і 28 мячоў у чэмпіянаце Германіі. Больш за тое, Рауль з’яўляецца другім гульцом у спісе гульцоў, якія адыгралі найбольшую колькасць матчаў у чэмпіянаце Іспаніі пасля Андоні Субісарэты (622 гульні).
Што да яго асабістых узнагарод, ён быў найлепшым нападнікам ў свеце па версіі IFFHS у 1999 годзе. Рауль з’яўляецца адзіным футбалістам, якога УЕФА тройчы называла найлепшым форвардам года (2000, 2001 і 2002). Ён заняў другое месца ў галасаванні на Залаты мяч ў 2001 годзе і трэцяе месца ў галасаванні на ўзнагароду найлепшага гульца года па версіі ФІФА ў 2001 годзе. У 2004 годзе ФІФА ўключыла Рауля ў спіс 100 найвялікшых футбалістаў, а УЕФА — у спіс 50 найлепшых еўрапейскіх футбалістаў у перыядзе з 1954 па 2004 гады. Ён тройчы ўваходзіў у сімвалічную зборную Еўропы па версіі European Sports Media у 1997, 1999 і 2000 гадах. Двойчы выйграваў трафей Пічычы (1999 і 2001), двойчы станавіўся найлепшым бамбардзірам лігі чэмпіёнаў (2000 і 2001), пяць разоў выйграваў прэмію «Дон Балон» (1997, 1999, 2000, 2001 і 2002), а таксама быў прызнаны найлепшым гульцом Міжкантынентальнага кубка 1998.
Познія гады
Пасля няўдалага сезона Рауль пакінуў мадрыдскі «Рэал» і перайшоў у «Шальке 04», які выступае ў нямецкай Бундеслізе, у 2010 годзе. Неадназначна пачаўшы сезон, ён здолеў набраць форму і дапамог камандзе выйграць кубак Германіі і суперкубак Германіі, забіўшы галы ў вырашальных момантах. За 2 гады, праведзеных у «Шальке», Рауль забіў 40 галоў у 98 матчах. У лютым 2012 года, ён забіў 400-й гол у сваёй кар’еры ў матчы супраць «Вольфсбурга». Пасля заканчэння двухгадовага кантракту з «Шальке» ў 2012 годзе Рауль перайшоў у «Аль-Сад», каманду з Катара, і ўжо ў першым сезоне атрымаў перамогу ў чэмпіянаце Катара, а таксама сыграў 1000-ы матч у сваёй футбольнай кар’еры.
З восені 2014 года выступаў за амерыканскі клуб «Нью-Ёрк Космас». У кастрычніку 2015 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры ў лістападзе. 16 лістапада 2015 года правёў свой апошні матч у прафесійнай кар’еры, калі дапамог «Нью-Ёрк Космас» перамагчы «Атава Ф’юры» ў фінале NASL (Паўночнаамерыканскай футбольнай лігі).
Міжнародная кар’ера
Хоць ён не выйграваў на буйных спаборніцтвах са зборнай Іспаніі, у 102 матчах за нацыянальную каманду Рауль забіў 44 галы (да 2010 года быў рэкардсменам па колькасці галоў за зборную), выступіўшы на трох чэмпіянатах свету і двух чэмпіянатах Еўропы. У 2002 годзе ён быў прызначаны капітанам зборнай і быў ім да 2006 года, калі згуляў свой апошні матч за нацыянальную зборную.
Трэнерская кар’ера
У жніўні 2018 года стаў трэнерам каманды «Рэала» да 15 гадоў. У чэрвені 2019 года быў прызначаны галоўным трэнерам «Рэал Мадрыд Кастылья».
Лукаш Грынькавіч Валовіч
Лукаш Грынькавіч Валовіч (? — да 24 лістапада 1552) — вялікалітоўскі шляхціч. Ключнік гарадзенскі (1524—1541).
Паходзіў з роду Валовічаў герба «Багорыя», сын гарадзенскага гараднічага Грынькі Ходкавіча Валовіча і яго першай невядомай з імя жонкі.
У 1514 годзе згадваецца як гаспадарскі дваранін.
Быў жанаты з Аленай з Міцутаў, якая перад гэтым была замужам за Юрыем Катовічам. Меў з ёй адзінага сына Андрэя (?—1559), гаспадарскага двараніна і мернічага. Андрэй памёр бяздзетным, на ім лінія нашчадкаў Лукаша Грынькавіча скончылася.
Горкі (Жабінкаўскі раён)
Го́ркі (, Горки) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
Барысы (Яварыўскі раён)
Барысы (Бориси́) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Беверына
Беверына (Beverino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 2339 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 36 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Croce.
Летнія Алімпійскія гульні 1956
Летнія Алімпійскія гульні 1956 (1956 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні XVI Алімпіяды, праходзілі ў Мельбурне з 22 лістапада па 8 снежня 1956 года.
Гелянова
Назву «Гелянова» маюць:
Вуліца Пімена Панчанкі (Мінск)
Вуліца Пімена Панчанкі, вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Пімена Емяльянавіча Панчанкі (1917—1972), народнага паэта БССР.
Брожкы
Брожкы (Бро́жки) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5541-1
NGC 5541-1 (іншыя абазначэнні — UGC 9139, MCG 7-29-59, ZWG 219.65, ARAK 444, IRAS14144+3949, PGC 50991) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікіта Іванавіч Парашчанка
Мікі́та Іва́навіч Пара́шчанка ( — ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
З 1948 да 1955 года быў старшынёй Выканаўчага камітэта Мінскага абласнога Савета.
З 1959 года і да сваёй смерці быў міністрам сацыяльнага забеспячэння БССР.
Каранёва (Вілейскі раён)
Каранёва (, Коренёво) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1794 г. вёска, у фальварку Стайкі, уласнасць Людвігі Багдановіч. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Альковіцкага сельсавета.
Мацей Радзівіл (фінансіст)
Мацей Радзівіл (Maciej Radziwiłł; нар. 1961, Варшава) — філосаф і фінансіст, прадстаўнік княжацкага роду Радзівілаў герба Трубы. На сёння фактычны глава роду Радзівілаў.
Паходжанне
Прадстаўнік княжацкага роду Радзівілаў герба «Трубы». Малодшы (другі) сын князя Альберта Гераніма Мікалая Радзівіла (нар. 1931) і князёўны Ганны Марыі Чартарыйскай (нар. 1932). Старэйшы брат — Канстанцін Радзівіл (нар. 1958). Унук князя Канстанціна Мікалая Юзафа Радзівіла (1902—1944), уладальніка Зэгржэ, і графіні Марыі Жалтоўскай (1906—1999).
З’яўляецца шостым па ліку Мацеем у родзе Радзівілаў, нашчадак у 14-м калене Радзівіла Сіроткі, які заклаў Нясвіжскі замак і збудаваў Касцёл Цела Божага ў Нясвіжы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1961 годзе. Скончыў універсітэты ў Варшаве і ЗША.
Выпускнік Варшаўскага ўніверсітэта — скончыў факультэт філасофіі і сацыялогіі ў 1986 годзе. У 1994 годзе скончыў магістратуру факультэта кіравання ў Варшаўскім універсітэце. У тым жа годзе пачаў вучыцца на магістра дзелавога адміністравання ў амерыканскім універсітэце штата Ілінойс.
Актывіст Камітэта абароны рабочых у 1978—1980 гадах. У 1985—1987 гадах — друкар у польскім выдавецтве «Незалежнае Кніжнае Выдавецтва» («Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWA» і штотыднёвіку «Мазоўша». Слухач семінараў Клуба імя Яна Стшэлецкага, з 13 па 24 сакавіка 1986 года на кароткі час быў арыштаваны, але ў тым жа годзе быў амніставаны і вызвалены.
У перыяд 1980—1981 гадоў Мацей Радзівіл працаваў супрацоўнікам сацыяльных даследаванняў прафсаюза «Салідарнасць» у рэгіёне Мазовія.
У 1986—1991 гадах — навуковы супрацоўнік факультэта філасофіі і сацыялогіі Варшаўскага ўніверсітэта. У 1991 годзе завяршыў кар'еру ў Варшаўскім універсітэце ў сувязі з пераходам на пасадзе кансультанта на працу ў кампанію «NBS Public Relations».
Аляксандр Міцкевіч
Аляксандр Юльян Міцкевіч (, х. Завоссе, Гродзенская губерня —, Гродзенская губерня) — юрыст, прафесар права. Малодшы брат паэта Адама Міцкевіча.
Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў у Навагрудскай дамініканскай школе.
У 1823 годзе з адзнакай закончыў юрыдычны факультэт Віленскага ўніверсітэта. У час студэнцтва актыўна дзейнічаў у таварыстве філарэтаў, за што быў арыштаваны і ў лістападзе 1823 года — красавіку 1824 года адбываў зняволенне ў кляштары францысканцаў у Вільні. Адзін год працаваў у канцылярыі лясных спраў Валынскай губерніі.
Мацей Радзівіл (фінансіст)
Сям’я
7 чэрвеня 1986 года ў Варшаве ажаніўся з князёўнай Ганнай Марыяй з Радзівілаў (нар. 5 лістапада 1962), дачкой Фердынанда Крыштафа Януша Мікалая (1935—1992) і Ніколь дэ Schoutheete de Tervarent (нар. 1935), унучкай Эдмунда Фердынанда. Іх дзеці:
Аляксандр Міцкевіч
Біяграфія
У 1825 годзе ўдасканальваў юрыдычную адукацыю ў Пецярбургскім і Маскоўскім універсітэтах, дзе быў узнагароджаны як лепшы студэнт і ў 1826 годзе атрымаў званне «Магістр заканадаўчага і царкоўнага права».
Мацей Радзівіл (фінансіст)
Сям’я
Жонка — Ганна Радзівіл — прамы нашчадак Мікалая Радзівіла «Чорнага» ў 15-м калене. У 2008 г. у Дубінках (непадалёк ад Вільні), дзе здаўна жылі Радзівілы, у касцёльнай крыпце знайшлі чалавечыя косці. Параўнананне ДНК Ганны як прамого нашчадка з ДНК знойдзеных рэшткаў, пацвердзіла здагадку навукоўцаў пра тое, што яны належаць самому Мікалаю Радзівілу «Чорнаму».
Аляксандр Міцкевіч
Біяграфія
Шэсць гадоў быў выкладчыкам рымскага і літоўска-польскага права ў Крамянецкім ліцэі (Украіна).
У год адкрыцця Кіеўскага ўніверсітэта Святога Уладзіміра абраны членам навуковай рады і прафесарам рымскага права ўніверсітэта.
Са студзеня 1838 года — прафесар і дэкан юрыдычнага факультэта Харкаўскага ўніверсітэта. У жніўні 1858 года сышоў на пенсію і, вярнуўшыся ў родныя краі, набыў невялікі маёнтак Губерня пад Кобрынам, дзе пражыў больш 10 гадоў.
Тут ён працягваў займацца гісторыка-літаратурнай дзейнасцю. У перапынках паміж гаспадарчымі справамі рыхтаваў да друку навуковыя працы «Энцыклапедыя права» і «Курс рымскага права». Выдаў у Варшаве вучэбны дапаможнік па «Літоўскім Статуце» — «Пра ўплыў рымскага права на літоўска-польскае і расійскае заканадаўства». Публікаваў артыкулы «Пра побыт і этнаграфію сялян Кобрынскага павета».
За гады жыцця на Кобрыншчыне сям’ю Міцкевічаў неаднойчы наведвалі пляменнікі — дзеці Адама Міцкевіча — Уладзіслаў (упершыню наведаў Кобрын у 1861), Марыя (у 1862), пазней — Юзаф.
Аляксандр Міхайлавіч перажыў свайго старэйшага брата Адама на 16 гадоў. Высока цаніў яго як паэта. Сабраў велізарную бібліятэку ў памяць брата і перадаў у Кобрынскі хрысціянскі храм і Варшаўскую Акадэмію навук. Публікаваў артыкулы «Пра побыт і этнаграфіі сялян Кобрынскага павета».
Памёр Аляксандр Міхайлавіч Міцкевіч 16 лістапада 1871 года і пахаваны на старых кобрынскіх могілках каля Петра-Паўлаўскай царквы.
Ушанаванне памяці
Захаваўся помнік на сямейнай магіле Міцкевічаў, дзе пахаваны Аляксандр, яго жонка Тэрэза і сын Францішак. Помнік уяўляе сабой вертыкальную кампазіцыю з фігурай анёла з крыжам, абвітым кляновай галінкай. Статуя выраблена па праекце Андрэя Прушынскага з Варшавы.
Буда (Яварыўскі раён)
Буда (Бу́да) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Люблінскае ваяводства (1474—1795)
Люблінскае ваяводства (Województwo lubelskie) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Каралеўства Польскага і Рэчы Паспалітай, якая існавала з 1474 па 1795 год у складзе Малапольскай правінцыі. Падзялялася на тры паветы. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Люблін.
Жаночая зборная Беларусі па валейболе U-18
Жаночая зборная Беларусі па валейболе U-18 — жаночая зборная каманда да 18 гадоў, якая прадстаўляе Беларусь на турнірах па валейболе.
Зютфен
Зютфен (Zutphen, МФА : ), горад у нідэрландскай правінцыі Гелдэрланд, пры ўпадзенні Беркеля ў Эйсел, 46 804 жыхароў (2008). Горад атрымаў права паміж 1190 і 1196 гадам, затым уступіў ў Ганзу.
Мілтан Аботэ
Апо́ла Мі́лтан Або́тэ (Apollo Milton Obote;  — ) — афрыканскі палітычны дзеяч, двойчы прэзідэнт Уганды.
Летнія Алімпійскія гульні 1960
У каноэ двойцы на дыстанцыі 1000 метраў алімпійскае золата заваявана камандай СССР у складзе двух прадстаўнікоў БССР: Сяргея Макаранкі і Леаніда Гейштара.
Вуліца Панамарова (Мінск)
Вуліца Панамарова, вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Пятра Ціханавіча Панамарова (1924—1943), удзельніка вызвалення Беларусі, Героя Савецкага Саюза.
Аляксандр Дзмітрыевіч Скшынецкі
Аляксандр Скшынецкі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца дзяржынскага «Арсенала».
Клубная кар’ера
Пасля сезона 2011 «Партызан» спыніў існаванне, і Аляксандр працягнуў выступы ў Першай лізе, гуляючы за «Смаргонь» і «Іслач». У 2014 годзе стаў іграком клуба «Крумкачы», з якім прайшоў шлях ад Другой лігі да Вышэйшай. У сезонах 2016 і 2017 быў асноўным апорным паўабаронцам каманды ў Вышэйшай лізе.
У пачатку 2018 года рыхтаваўся да новага сезона з «Крумкачамі», аднак пасля ўзнікнення ў клуба праблем з атрыманнем ліцэнзіі на ўдзел у Вышэйшай лізе ў сакавіку 2018 года перайшоў у «Смалявічы». У сезоне 2018 быў трывалым іграком асновы смалявіцкай каманды.
У студзені 2019 года стаў іграком НФК. Пакінуў каманду ў студзені 2020 года.
У сакавіку 2020 года папоўніў склад дзяржынскага «Арсенала», дзе стаў трывалым іграком стартавага складу. У студзені 2021 года стала вядома, што паўабаронца застаецца ў «Арсенале» на наступны сезон. Па выніках сезона 2021 дапамог «Арсеналу» выйсці ў Вышэйшую лігу, дзе заставаўся іграком асновы ў 2022 годзе.
У пачатку 2023 года трэніраваўся з бабруйскай «Белшынай», аднак у сакавіку падпісаў новы кантракт з дзяржынскім клубам.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую зборную Беларусі. У 2010—2011 гадах правёў 10 матчаў за малодшую моладзевую зборную Беларусі.
Prunus stepposa
Prunus stepposa — невялікі лістападны калючы куст; від роду падсямейства  сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападны куст з прамымі калючымі галінамі. Лісце чаргаванае па ўсім сцябле, авальнае ці эліптычнае, падоўжана-яйкападобнае, чаранковае. Паверхня лісцінкі пакрыта валасінкамі.
Кветкі белыя, памерам 1-2 см. Калякветнік акцінаморфны, пяціпялёсткавы. Плод — сіняя, блакітная, фіялетавая ці ліловая касцянка.
Значэнне
Дэкаратыўная, лекавая, харчовая і тэхнічная расліна.
Ахова
Унесена ў (2013).
Буніў
Буніў (Бу́нів) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Грузінскае пісьмо
Грузі́нскае пісьмо́ - алфавітнае пісьмо, якое выкарыстоўваецца некаторымі картвельскімі мовамі, у першую чаргу грузінскай, а таксама спарадычна мегрэльскай, сванскай і іншымі. Чытаецца злева направа. Сучасны грузінскі алфавіт складаецца з 33 літар; вялікія літары ў алфавіце адсутнічаюць, аднак у загалоўках і ў некаторых іншых выпадках усё слова можа быць напісана без верхніх і ніжніх вынасаў, як бы між двух паралельных ліній (гл. Ілюстрацыю) - такое напісанне служыць аналагам вялікіх літар у іншых алфавітах.
Грузінскае пісьмо мае нацыянальны статус культурнай спадчыны ў Грузіі і ў цяперашні час намінаваны на ўключэнне ў спіс.
Уладзімір Ільіч Цямноў
Уладзімір Ільіч Цямноў (, г. Магілёў — ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года.
Творчасць
Асноўныя працы: тыпавыя праекты дзіцячых садоў-ясляў на 140, 280 месцаў для БССР (1975); дзіцячы садок-яслі з басейнам па вул. Слясарнай у Мінску (1978, дыплом Усесаюзнага агляду дасягненняў савецкай архітэктуры). У аўтарскім калектыве: эксперыментальныя 5- і 9-павярховыя дамы з блок-пакояў серыі 1-АПБ, 3-АПБ, За-АПБ для Мінска і Мінскай вобласці (1960—1988); эксперыментальны 279-кватэрны жылы дом галерэйнага тыпу для малосемейных па вул. Бельскага ў Мінску (1976); планіроўка цэнтральнай часткі Бабруйска і забудова вул. Горкага індывідуальнымі 9-10-павярховымі жылымі дамамі з кватэрамі ў двух узроўнях, з блокамі магазінаў, прадпрыемстваў бытавога абслугоўвання, рэстаранам (1979); комплекс прафілакторыяў у Вяча-Астрашыцкай зоне адпачынку заводаў «Інтэграл», «Саюзмантажлегмаш», Белкаапсаюза (1974—1980); планіроўка і забудова цэнтральнай часткі эксперыментальнага пас. Слабада калгаса імя Арджанікідзэ — грамадскі цэнтр: школа, камбінат культуры, гасцініца, інтэрнат; эксперыментальныя 2-, 8-, 16-, 24-кватэрныя жылыя дамы на базе вырабаў ДБК−3 у Мінску для сельскай мясцовасці (1974—1984); Мемарыяльны комплекс «Брэсцкая крэпасць-герой» (1987, 2-я чарга); Мемарыяльны комплекс «Брэсцкая крэпасць-герой» (1987—2008, рэканструкцыя).
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам Усесаюзнага агляду дасягненняў савецкай архітэктуры (1972). Лаўрэат міжнароднага конкурсу «Жылое асяроддзе ў буйным горадзе» у Мінску (1986—1987).
Сям’я
Быў у шлюбе з архітэктарам Нэлі Цямновай.
Гродна (значэнні)
Назву Гродна маюць:
Летнія Алімпійскія гульні 1968
Летнія Алімпійскія гульні 1968 (1968 Summer Olympics), афіцыйна вядомыя як Гульні XIX Алімпіяды, праходзілі ў Мехіка з 12 кастрычніка па 27 кастрычніка 1968 года.
Германішкі
Назву Германішкі маюць:
Дружба (станцыя метро)
Дружба (Բարեկամություն; таксама Барэкамуцю́н) — канечная станцыя Ерэванскага метрапалітэна.
Гісторыя
Станцыя адкрылася 7 сакавіка 1981 года ў складзе першага пускавога комплексу Ерэванскага метрапалітэна.
Апісанне
На дадзены момант з'яўляецца канечнай станцыяй, хоць вядзецца будаўніцтва наступных станцый Ачапняк і Назарбекян. Станцыя размешчана ў цэнтры Ерэвана, у раёне Арабкір з выхадам на Праспект Маршала Баграмяна, да вуліц Кіевян (Кіеўская), Каленца і праспекта Камітаса.
Чакмасаў
Чакмасаў — прозвішча.
Балана
Насельніцтва складае 7638 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 546 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 19020. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пётр.
Вахулы
Вахулы (Вахули) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5541-2
NGC 5541-2 (іншыя абазначэнні — UGC 9139, MCG 7-29-59, ZWG 219.65, ARAK 444) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Глушнева
Назву Глушнева маюць:
Эдмунд Леапольдавіч Фрык
Эдмунд Леапольдавіч (Эдмунд Эміліян) Фрык (, Гродзенская губерня — каля, Каўнас) — літоўскі і беларускі інжынер, архітэктар. Бацька літоўскага архітэктара.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 кастрычніка 1840 года ў Гродзенскай губерні ў шляхецкай сям’і. Пасля заканчэння курсу ў Слуцкай кальвінісцкай гімназіі паступіў у 1858 годзе ў Пецярбургскае будаўнічае вучылішча. Адтуль выпушчаны ў 1863 годзе са званнем архітэктурнага памочніка і з правам на чын X класа. Службовую дзейнасць Э. Фрык пачаў у пермскай будаўнічай і дарожнай камісіі, а з пераўтварэннем яе ў будаўнічае аддзяленне губернскага праўлення складаўся малодшым інжынерам. З 1870 года Э. Фрык прылічыўся да Міністэрства ўнутраных спраў і адкамандзіраваны ў галоўнае таварыства расійскіх чыгунак на пасаду начальніка дыстанцыі Варшаўскай чыгункі. Тут праслужыў да 1890 года.
Некаторы час Э. Фрык складаўся пры і займаўся прыватнымі працамі. У 1895—1899 гадах займаў пасаду віцебскага. З перапынкамі з 1875 года жыў у Каўнасе, дзе займаўся прыватнай архітэктурнай практыкай
Праекты
Пабудовы па яго праектах:
У сакавіку 1898 года ўваходзіў у склад камісіі для асведчання віцебскага трамвая.
Вуліца Панамарэнкі (Мінск)
Вуліца Панамарэнкі — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Названа ў гонар Панцеляймона Кандратавіча Панамарэнкі (1902—1984), партыйнага, ваеннага і дзяржаўнага дзеяча БССР і СССР.
Вэлыкі Горы
Вэлыкі Горы (Великі Гори) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Грабаўцы
Грабаўцы́ (, Грабовцы) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
Загароддзе
Загароддзе — прыўзнятая раўніна на паўднёвым захадзе Беларусі, фізіка-геаграфічны раён Беларускага Палесся, геамарфалагічны раён Палескай нізіны.
Геаграфія
Паўночная мяжа праходзіць па даліне р. Ясельды, паўднёвая — р. Піны.
Геалогія
У морфаструктурных адносінах 3агароддзе займае найбольш прыўзнятую частку Палескай седлавіны з глыбінёй залягання фундамента да −300 м. Магутнасць антрапагенавых адкладаў, пераважна ледавіковых і водна-ледавіковых, складае ў сярэднім 30-40 м, дасягаючы ў Загароддзі 100—130 м.
Паверхня ўтворана ледавіковымі і водна-ледавіковымі адкладамі беларускага, бярэзінскага і дняпроўскага ледавікоў. У паўночнай частцы вылучаюць краявы ледавіковы комплекс, у паўднёвай — паніжаную, пераважна водна-ледавіковую раўніну.
Карысныя выкапні: керамічная сыравіна, мел, торф, сілікатныя і будаўнічыя пяскі.
Рэльеф
Найвышэйшы пункт 179 м (каля в. Кротава). Адносныя перавышэнні над прылеглай азёрна-алювіяльнай раўнінай на поўначы да 20—30 м. Паводле геамарфалагічнай будовы тэрыторыя Загароддзя падзяляецца на дзве часткі.
Паверхня паўночнай часткі павышаная, узгорыста-градавая, перасечаная, з абсалютнымі адзнакамі 140—170 м, адноснымі перавышэннямі 3-9 м. Краявыя ўтварэнні прадстаўлены дзвюмя гляцыятэктанічнымі напорнымі градамі. Уздоўж правабярэжжа р. Ясельда працягнулася асіметрычная канцова-марэнная града (даўжыня 70 км, найбольшая шырыня да 20 км) напорнага паходжання, з адорвенямі даантрапагенавых парод у ледавіковых адкладах і гляцыядыслакацыямі на паўночных схілах. Паверхні гляцыядыслакацый адносна згладжаныя і ўзвышаюцца над азёрна-балотнай нізінай на 10-25 м. Выдзяляецца Мерчыцка-Мотальскі краявы комплекс. Размешчаны паміж напорнымі зонамі ён складаецца з трох паралельных град, раздзеленых участкамі водна-ледавіковай раўніны і лагчынамі сцёку ледавіковых вод. Даліны прымеркаваны да лагчын сцёку ледавіковых вод і займаюць міжградавыя паніжэнні.
На поўдзень знаходзіцца спадзістахвалістая і плоская водна-ледавіковая раўніна (найбольшая вышыня 140—155 м). Уздоўж паўднёвай ускраіны перавеяныя пясчаныя дзюны, серпападобныя грады і ўзгоркі з акруглымі вяршынямі, ператвораныя эолавымі працэсамі. Сустракаюцца суфазійныя западзіны. Пашыраны флювіягляцыяльныя пласкадонныя забалочаныя нізіны, сярод якіх маюцца адзінкавыя камавыя ўтварэнні. Даліны рэк, утвораныя ў перыгляцыяльных лагчынах, злучаюць паніжэнні спушчаных азёр.
Клімат
Сярэдняя тэмпература студзеня −5,2, ліпеня 18,6 °C; ападкаў 573 мм; вегетацыйны перыяд 201 сут.
Гідраграфія
Раўніна з’яўляецца часткай Балтыйска-Чарнаморскага водападзелу. Уздоўж паўночнай і паўднёвай мяжы цякуць рэкі басейна Дняпра — Ясельда і Піна, на захадзе — прытокі Заходняга Буга. Па раўніне працякаюць невялікія, пераважна каналізаваныя, рэкі Стрымня, Самароўка, Піліпаўка, Мерачанка і інш.
Глебы і расліннасць
Глебы дзярнова-падзолістыя, дзярнова-аглееныя і тарфяна-балотныя.
Пад лесам 25 % тэрыторыі. Лясы ў асноўным шыракаліста-хваёвыя і хваёвыя, засталіся невялікімі ўчасткамі. 30 % тэрыторыі пад ворывам. У заходняй частцы 3агароддзя захаваліся балоты і лугі. Каля 30 % тэрыторыі забалочана.
Узброенае паўстанне ў Гранадзе (1936)
Узброенае паўстанне ў Гранадзе — частка падзей ліпеньскага путчу 1936 года ў Іспаніі, калі мяцежныя вайскоўцы ўзялі пад кантроль горад Гранада.
Бунт пачалі байцы гранадскага гарнізона а пяці гадзін раніцы 20 ліпеня, адразу пасля поспехаў іншых змоўшчыкаў у Мелільі і Севільі, якія паўстанцы-нацыяналісты захапілі яшчэ 17—18 ліпеня. Камандуючы гарадскімі воінскімі часцямі Мігель Кампінс быў вымушаны перайсці на бок путчыстаў, у той час як тым хутка ўдалося ўсталяваць кантроль над цэнтрам Гранады. Грамадзянскі губернатар Сезар Торэс Марцінес, камандзір мясцовай грамадзянскай гвардыі, мэр і старшыня савета былі арыштаваны. Паўстанцам таксама атрымалася заняць аэрадром Арміла і іншыя стратэгічныя кропкі.
Падчас гэтых падзей нацыяналісты разгарнулі рэпрэсіі супраць рэспубліканцаў. Многіх палонных забівалі. Дакладны лік ахвяраў палітычнага гвалту ў Грэнадзе невядомы.
Ішымбай
Ішымбай (Ишимбай) — горад (з 1940) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Ішымбайскага раёна Башкартастана. Насельніцтва 74,3 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1932 годзе.
Горад размешчаны на поўдні Башкартастана, на рэках Белай (прыток Камы) і Тайрук, за 166 км ад Уфы.
Гаспадарка
ААТ «Машынабудаўнічая кампанія "Віцязь"» (уваходзіць у холдынг «Мабільныя свідравыя сістэмы»), НГДУ «Ішымбайнафта» (філіял ПАТ АНК «Башнафта»), завод нафтапрамысловага абсталявання, Ішымбайскі спецыялізаваны хімічны завод каталізатараў, мэблевая фабрыка, ААТ «Прамысловае нафтагазавае аб’яднанне», ТАА «Станказавод», ААТ Ішымбайскі станкабудаўнічы завод, ТАА МА «Ішымбайскі эксперыментальна-механічны завод», панчошна-шкарпэткавая фабрыка, трыкатажная фабрыка, ТАА «Башкірскі харчовы прадукт», Ішымбайскі хлебакамбінат, Ішымбайскі вінна-гарэлачы завод — філіял ГУП «Башспірт».
Жаночая зборная Беларусі па валейболе U-16
Жаночая зборная Беларусі па валейболе U-16 — жаночая зборная каманда да 16 гадоў, якая прадстаўляе Беларусь на турнірах па валейболе.
Вуліца Пуцілава (Мінск)
Вуліца Пуцілава, вуліца ў Першамайскім раёне Мінска. Названа ў гонар Матвея Мяфодзьевіча Пуцілава (1923—1942), воіна-сувязіста, героя бітвы за Сталінград.
Пікарэц
Пікарэ́ц — рака ў Беларусі, у Свіслацкім і Ваўкавыскім раёнах Гродзенскай вобласці, у басейне Нёмана.
Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 99 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Пачынаецца за 2,5 км на захад ад вёскі Палонка, цячэ ў межах Ваўкавыскага ўзвышша, зліваючыся з ракой Навумка на поўдзень ад вёскі Мсцібава ўтварае раку Нятупа. У верхнім цячэнні называецца Палонка. Асноўны прыток — рака Свінка. Пойма часткова забалочаная. Рэчышча ў вярхоўі каналізаванае. Каля вёсак Палонка і Шусцікі створаны сажалкі (плошчай адпаведна 0,02 км² і 0,56 км²).
Вэлыкі Макары
Вэлыкі Макары (Великі Макари) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Банасола
Банасола (Bonassola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ла Спецыя.
Насельніцтва складае 980 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 105 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 19011. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Caterina d'Alessandria.
Вэлыкаполэ
Вэлыкаполэ (Великопо́ле) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рыцар, смерць і д’ябал
«Рыцар, смерць і д'ябал» (Ritter, Tod und Teufel) — адна з трох «майстэрскіх гравюр» нямецкага мастака Альбрэхта Дзюрэра; створана ў 1513 годзе.
Апісанне
На гравюры збройны хрысціянскі рыцар ў цясніне, вакол яго Д'ябал са свіным лычом і Смерць вярхом на кані. Смерць трымае пясочны гадзіннік, каб нагадаць рыцару пра кароткасць жыцця і марнасць намаганняў. Д'ябал ідзе следам, гатовы скарыстаць кожную памылку. Але яздок рухаецца па цясніне ігнаруючы ці не гледзячы на постаці каля сябе. Рыцар дэманструе абсалютную пагарду да небяспекі і сумневаў, што часта разглядалася як сімвал гонару і мужнасці. Смерць, Д'ябал, і пейзаж, усё, намалявана ў змрочных тонах «Паўночнага Адраджэння». Абодва персанажы пагражаюць рыцару, які закаваны і абаронены ў кожным сэнсе ў браню сваёй веры. Гэта, як лічыць большасць гісторыкаў мастацтва звязана з публікацыямі галандскага гуманіста і багаслова Эразма ў «Кіраўніцтве хрысціянскага салдата» («Enchiridion militis Christiani»). Гравюру таксама трэба разглядаць з улікам слоў псалма 22:4: «Нават калі іду далінай цемры — не пабаюся зла, бо Ты са мною; посах твой і апора Твая — яны супакояць мяне».
Кержанец
Ке́ржанец (Ке́рженец)  — рака ў Ніжагародскай вобласці Расіі, левы прыток ракі Волга.
Даўжыня ракі 290 км. Плошча вадазбору 6140 км². Сярэдні расход вады за 126 км да вусця (каля сяла Хахалы) складае 19,4 м³/с. Выток ракі знаходзіцца на поўначы Кавернінскага раёна Ніжагародскай вобласці. Большая частка вадазбору на Волжска-Вятлужскай нізіне. Упадае ў Чэбаксарскае вадасховішча каля пасёлка Макар’ева. Жыўленне ракі мяшанае, пераважае снегавое. Шырыня рэчышча ад 15—20 м (у верхнім цячэнні) да 40 м (у ніжнім цячэнні). У сярэднім цячэнні рака працякае па тэрыторыі Кержанскага запаведніка.
Ордэны Прусіі
Ордэны Пру́сіі — сукупнасць вышэйшых узнагародных адрозненняў Каралеўства Прусія.
Кержанец
Сярод прытокаў Кержанца: Клятна, Іргень, Белбаж, Крынка, Азёрная, Чарнушка, Ухтыш, Пугай, Ялокша, Ламна, Арыя і інш.
Ордэны Прусіі
Гісторыя
Да 1701 года ў Прусіі меўся толькі адзін ордэн — афіцэрскі крыж DE LА GÉNÉROSITÉ (Велікадушнасці). Знак ордэна — мальтыйскай формы крыж блакітнай эмалі на чорнай стужцы, на канцах якога было напісана па складах GÉNÉROSITÉ, а ў кутах змяшчаліся фігуркі арлоў. З расійскіх падданых яго мелі Г. І. Галоўкін і А. П. Ізмайлаў. Да 1740 года ордэн знаходзіўся ў забыцці. У 1740 годзе Фрыдрых II з нагоды ўступлення на пасад аднавіў яго пад новай назвай — «Pour le mérite», як грамадзянскі і ваенны ордэн; а ў 1810 годзе адбылося змяненне статута, якое зрабіла ордэн узнагародай выключна ваеннай. Ордэн захаваў свой знак амаль нязменным, на ім не стала шарыкаў на вастрыях крыжа і размясціліся словы новай назвы, а чорная стужка атрымала сярэбраную аблямоўку. У выпадку ўзнагароджання за неаднаразовыя подзвігі дадавалася яшчэ адна срэбная паласа, якая праходзіла пасярэдзіне стужкі. Толькі на крыжы вышэйшага класа і на зорцы ў цэнтры знаходзіцца партрэт Фрыдрыха II. Як элемент, які павялічваў значэнне ўзнагароды, у 1813 годзе было ўведзена так званае Залатое дубовае лісцё. У 1842 годзе Фрыдрых Вільгельм IV заснаваў грамадзянскую лінію гэтага ордэна, з асаблівым знакам, якія служылі ўзнагародай толькі для мастакоў і навукоўцаў. Ён праразны і нагадвае адзін з элементаў ланцуга Чорнага арла.
Ордэн Чорнага арла заснаваны з нагоды абвяшчэння Прусіі каралеўствам у 1701 годзе. Акрамя членаў каралеўскага дома, якія атрымлівалі знакі ордэна па праве нараджэння, колькасць кавалераў абмяжоўвалася трыццаццю, але пасля яна стала неабмежаванай. Дэвіз SUUM QUIQUE (кожнаму сваё) знаходзіцца на зорцы вакол выявы чорнага арла. Знак ордэна — крыж цёмна-блакітнай эмалі з чорнымі арламі ў кутах — насілі на аранжавай стужцы або на ланцугу, складзеным з чаргуючыміся фігурамі арлоў і сіне-белых кружкоў з ініцыяламі караля і дэвізам.
Ордэн Чырвонага арла быў заснаваны ў гонар заключэння міру паміж курфюрстам Брадэнбургскім і імператарам з дэвізам CONCORDANT (жывуць у згодзе). Для пераймання арыгінальнаму ордэну Падвязкі, знак якога носяць на адной з канечнасцяў, новаму ордэну быў нададзены выгляд бранзалета. Гэты бранзалет лічыцца першым звяном у гісторыі ордэна Чырвонага арла. У ордэна быў вельмі складаны лёс, звязаны са зменай дынастый. У 1792 годзе, пасля заканчэння сямейных сварак ордэн Чырвонага арла быў узаконены як другі ордэн прускага каралеўскага дома і атрымаў сваю апошнюю назву. Да пачатку XX стагоддзя ён меў 6 класаў, вялікую разнастайнасць знакаў, ланцуг і тры зоркі. Знак вышэйшай ступені («вялікі крыж») у адрозненне ад іншых мае форму мальтыйскага крыжа і арлоў у кутах. У якасці «узмацняльных» дэталяў на крыжах і зоркі могуць знаходзіцца дубовае лісцё, карона, адна ці нават дзве пары мячэй і г д.
У 1812 годзе Фрыдрых Вільгельм III абвясціў аб заснаванні прускага свецкага ордэна Іаана Іерусалімскага, каб надаць вырабленай з блаславення Напалеона канфіскацыі маёмасці Мальтыйскага ордэна па магчымасці прыстойны выгляд — хоць бы для вачэй саюзнікаў. Розным катэгорыям узнагароджаных крыж выдаваўся розных памераў, злучаны з каронай і з залатымі арламі для адных, без кароны і з чорнымі арламі для іншых. Дадаткам да знаку з’яўляецца выразаны з тканіны крыж для левага боку грудзей.
У 1813 годзе заснаваны ваенны Жалезны крыж. Падчас франка-прускай вайны 1870 года ён быў адноўлены; тое ж адбылося і ў 1914 годзе. Яго знакі трох ступеняў адрозніваюцца па памеры. Форма і колеры іх навеяны эмблематыкай старажытнага Нямецкага ордэна. На апраўленым у срэбра чорным жалезным крыжы змяшчаліся ініцыялы заснавальніка і даты кампаній (1813, 1815, 1870 і г д.), а ў цэнтры крыжа намаляваная дубовая галінка.
У 1814 годзе ў гонар каралевы заснаваны жаночы ордэн Луізы. Яго крыж чорнай эмалі мае ў цэнтры акружаны зоркамі на сінім полі ініцыял L; на другім баку даты 1813—1814 і 1848—1849 (аднаўленне). У 1865 годзе мела месца яшчэ адно змяненне статута. У 1871 годзе быў усталяваны жаночы Крыж заслуг у выглядзе жалезнага крыжа з маленькім чырвоным крыжам у цэнтры, як узнагарода за медыцынскую службу.
У 1851 годзе ў сістэму прускіх каралеўскіх ордэнаў увайшоў яшчэ адзін, заснаваны дзесяццю гадамі раней пляменнікамі караля князямі Фрыдрыхам Гогенцолерн-Гехінгенам і Карлам Гогенцолерн-Зігмарынгенам пад назвай Княскі ордэн дома Гогенцолернаў. Фрыдрых Вільгельм, не спыняючы існаванне гэтага ордэна, абвясціў заснаванне Каралеўскага ордэна Гогенцолерна. Крыжы бел-чорнай эмалі ў княжацкай лініі маюць надпіс FUR TREUE UND VERDIENST (за вернасць і заслугі), у каралеўскай — VOM FELS ZUM MEER (ад цвердзі да мора). Стужкі бела-чорныя, у каралеўскай лініі зорка двух відаў і маецца ланцуг.
У 1861 годзе Вільгельм I заснаваў у памяць сваёй каранацыі ордэн Кароны з дэвізам GOTT MIT UNS (з намі бог), які меў 4 класы, а ў 1896 годзе Вільгельмам II быў заснаваны ордэн Вільгельма, закліканы служыць узнагародай за заслугі ў грамадскай, навуковай і дабрачыннай галінах для асоб абодвух палоў. Ён уяўляе сабою медаль, падвешаны да ланцуга.
Апошнім, у 1901 годзе, быў заснаваны ордэн Заслуг Прускай кароны — у азнаменаванне 200-годдзя абвяшчэння Прусіі каралеўствам. Ордэн быў заснаваны ў адной ступені і заняў другое месца ў іерархіі прускіх ордэнаў, адразу за ордэнам Чорнага арла. Знак у выглядзе мальтыйскага крыжа сіняй эмалі з каранаванымі вензелямі Вільгельма II у кутах насіўся на сіняй з жоўтымі палосамі стужцы.
Болтанскі ўніверсітэт
Болтанскі ўніверсітэт (University of Bolton) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Болтан.
Гісторыя
Болтанскі інстытут вышэйшай адукацыі быў утвораны ў 1982 годзе ў выніку зліцця Болтанскага тэхналагічнага інстытута і Болтанскага педагагічнага каледжа.
Праект пашырэння коштам 8,3 мільёна фунтаў стэрлінгаў пачаўся ў 1991 годзе з куплі былой фабрыкі. Інстытут атрымаў права выдаваць уласныя дыпломы аб вышэйшай адукацыі ў 1992 годзе, а ў 1996 годзе — права надаваць навуковыя ступені.
Гомельскі дзяржаўны політэхнічны каледж
Гісторыя
У 1946 годзе ў Гомелі пачаў функцыянаваць Гомельскі лесатэхнічны тэхнікум. Ён рыхтаваў спецыялістаў з сярэдняй прафесійнай адукацыяй для лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці. Пазней навучальная ўстанова была двойчы перайменавана. Упершыню гэта было ажыццёўлена ў 1958 годзе. Тады каледж назвалі Гомельскім тэхнікумам механічнай апрацоўкі драўніны. Другое перайменаванне прыйшлося на 1960 год. Адукацыйную арганізацыю сталі называць Гомельскім політэхнічным тэхнікумам. У 2007 годзе навучальнай установе далі статус каледжа.
Мазавецкае ваяводства (1529—1795)
Мазавецкае ваяводства (Województwo mazowieckie) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Каралеўства Польскага і Рэчы Паспалітай, якая існавала з 1529 па 1795 год у складзе Велікапольскай правінцыі. Падзялялася на 23 паветы. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Варшава.
Гісторыя
Пасля смерці апошняга з мазавецкіх князёў Януша ІІІ мясцовы сейм 10 верасня 1526 года прысягнуў на вернасць польскаму каралю. 20 верасня кароль Жыгімонт I Стары заснаваў новую пасаду намесніка княства, якім павінен быў быць кожны раз мазавецкі ваявода. Першым намеснікам стаў Фелікс Бжэскі. У пачатку 1529 года паміж мазаўшанамі і кароннымі дэлегатамі 11 лютага была заключана дамова, паводле якой княства было ўключана ў склад Кароны з правамі ваяводства, а мазавецкая шляхта ўраўнавана ў правах і абавязках з кароннай. Гэта пагадненне было зацверджана каралём прывілеем 27 снежня 1529 года. Гэты прывілей утрымваў усе абавязкі, падаткі і ільготы, якімі мазавецкая шляхта была абавязана князям, і зацвярджаў правы, прывілеі і вольнасці, якія яна атрымала. Мазовія таксама захоўвала сваю судовую адасобленасць.
Прасліца
Пра́сліца, праселка, прасельца — гліняны або каменны грузік з адтулінай у цэнтры, які насаджвалі на верацяно, каб павялічыць інерцыю яго вярчэння.
Перад пачаткам працы расчасаную воўну, ільняное ці канаплянае валакно прымацоўвася да свайго калаўрота, а потым з кудзелі левай рукой выцягвася некалькі валокнаў, скручваліся ў нітку і далучался да верацяна, на якое насаджвалася прасліцу. Верацяно разам з прыкручаным да яго пачаткам ніткі прыводзіла правай рукой у хуткае кручэнне і адразу адпускала. Павіснуўшы ў паветры, яно працягвала круціцца, паступова выцягваючы і намотваючы нітку.
Прасліца служыла для таго, каб узмацніць і захаваць кручэнне, якое інакш хутка б спынілася. Калі нітка станавілася дастаткова доўгай, яе намотвалі яе на верацяно, а прасліца не давала клубку, што павялічваўся, саслізнуць.
Прасліца вядомая яшчэ з эпохі неаліту (5 — 3 тысяч гадоў таму). Першапачаткова іх рабілі з гліны. Пазней, у X—XIII стагоддзях, прасліцы выраблялі з ружовага сланцу, які часцей за ўсё называюць шыферам.
Звычайна прасліцы былі шарападобнай ці грушападобнай формы, упрыгожаныя нескладаным арнаментам або, радзей, надпісамі. З'явіліся ў час позняга неаліту з узнікненнем прадзення і ткацтва.
Гранітна-стэпавае Пабужжа
Гранітна-стэпавае Пабужжа — рэгіянальны ландшафтны парк на паўночным захадзе Мікалаеўскай вобласці Украіны. Парк ахоплівае рачную даліну Паўднёвага Буга і каньёнападобныя даліны яго прытокаў — Вялікай Карабельнай, Бакшалы, Мертвавода (Актаўскі каньён). Распрасціраецца на 70 км ад паўднёвай частцы Першамайска да в. Аляксандраўка Вазнэсэнскага раёна.
Утвораны ў 1994 г. рашэннем Мікалаеўскага абласнога савета і размешчаны на тэрыторыі Першамайскага, Арбузінскага, Даманеўскага і Вазнясенскага раёнаў. Плошча парку — 6267 га.
Геалогія
Каля 5 млн гадоў таму назад гэтыя пароды (граніты, гнейс, сланцы) сталі непераадольнай перашкодай на шляху ледавіка, які рухаўся да паўночнай часткі Чорнага мора, тым самым, адзначыўшы мяжу апошняга ў геалагічнай гісторыі шырокамаштабнага яго пранікнення на сушу.
Гранітна-стэпавае Пабужжа ўяўляе сабой рэшту адгор’я старажытных гораў, якія распраціраліся некалі на 1000 км з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад Славечанска-Оўруцкага кража да Прыазоўскага ўзвышша. У выніку працэса дэнудацыі ад гор засталіся толькі падножжы, прадстаўленыя цвёрдымі крышталічнымі пародамі. На працягу апошніх 60 мільёнаў гадоў гэты ўчастак сушы не падвяргаўся затапленню.
За апошні мільён гадоў р. Паўднёвы Буг і яе левыя прытокі — Мертвавод, Арбузінка і Гнілы Еланец прарэзалі глыбокія даліны ў старажытных (якія ўтварыліся каля 2 млрд гадоў таму) крышталічных пародах Украінскага шчыта, стварыўшы велічныя маляўнічыя ландшафты.
Прырода
Рэльеф тэрыторыі далінна-яравы. Найбольш распаўсюджаныя чарназёмныя глебы, якія займаюць 95 % тэрыторыі. Прырэчышчавая частка даліны Паўднёвага Буга і астравы месцамі занятыя поймавымі лясамі і лугамі, на схілах рачных далін і яраў захаваліся ўчасткі петрафітнага (камяністага) стэпа і рэшткі рознатраўна-злакавых і хмызняковых стэпаў.
На тэрыторыі ландшафтнага парку расце каля 900 відаў сасудзістых раслін, 26 з якіх занесены ў Чырвоную кнігу Украіны. Таксама тут жывуць не менш за 9000 відаў насякомых (56 відаў занесена ў Чырвоную кнігу Украіны) і каля 300 відаў пазваночных жывёл (46 відаў занесена ў Чырвоную кнігу Украіны).
Гісторыя
На тэрыторыі ландшафтнага парку, у даліне Паўднёвага Буга паміж вёскамі Мігія і Аляксандраўка знойдзена амаль 100 археалагічных помнікаў, якія дэманструюць бесперапынны храналагічны шэраг ад палеаліту (датаваныя 30 000 гадоў да н . э.) да часоў фарміравання славянскага этнасу. Вялікую цікавасць уяўляюць рэшткі пахаванняў розных народаў — кімерыйцаў, трыпольцаў, сарматаў, старажытных славянаў, рымлян. Асаблівую каштоўнасць маюць гістарычныя ландшафты Запарожскай Сечы з рэшткамі збудаванняў і многімі тапанімічнымі помнікамі, у прыватнасці Бугскі Гард — урочышча з аднайменным парогам.
Указам Прэзідэнта Украіны ад 30.04.2009 г. на тэрыторыі РЛП створаны новы Нацыянальны прыродны парк «Бужскі Гард» агульнай плошчай 6138 га.
Падлеснік еўрапейскі
Падле́снік еўрапейскі (Sanicula europaea) — кветкавая расліна роду сямейства. Тыпавы від роду.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўропы і ўмераных абласцей Азіі. Ценевынослівая расліна, мезафіт і мезатроф. Расце ў лясах. Цвіце ў маі—ліпені. Плады паспяваюць у ліпені—верасні.
Ахоўваецца на тэрыторыі, Казахстана, Эстоніі, Вінніцкай вобласці Украіны, шэрагу рэгіёнаў Расіі.
Рэліктавы від. Лекавая расліна.
Вэрбляны (Яварыўскі раён)
Вэрбляны (Вербля́ни) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Зост
Зост (Soest) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Арнсберг. Уваходзіць у склад раёна Зост. Насельніцтва складае 48 529 чалавек (2009 год). Займае плошчу 85,81 км². Афіцыйны код — 05 9 74 040.
Горад падраздзяляецца на 18 гарадскіх раёнаў.
Вэрэшчыця
Вэрэшчыця (Вере́щиця) — вёска ў Яварыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гібера
Гібера (Gibbera) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1825 годзе.
Класіфікацыя
Род Gibbera налічвае 106 відаў:
Жыцін (Жабінкаўскі раён)
Жыці́н (, Житин) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сцяпанкаўскага сельсавета.
Крайскія Пасекі
Кра́йскія Па́секі (, Крайские Пасеки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921 г. засценак, у Альковіцкай гміне, 10 двароў, 66 жыхароў. У 1931 г. засценак, у Ільянскай вясковай гміне, 9 двароў, 73 жыхары. У 2003 г. вёска, 11 двароў, 20 жыхароў. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Альковіцкага сельсавета.
У міжваенны перыяд (1923—1939) у Крайскіх Пасеках месцілася памежная застава KOP «Pasieki».
Аўтапартрэт Дзюрэра (1500)
«Аўтапартрэт» («Аўтапартрэт ва ўзросце дваццаці васьмі гадоў», «Аўтапартрэт у футры»; Selbstbildnis im Pelzrock) Альбрэхта Дзюрэра, напісаны ў пачатку 1500 года — апошні з трох вялікіх аўтапартрэтаў Дзюрэра і самы вядомы з іх. Лічыцца самым асабістым, складаным і знакавым з усіх аўтапартрэтаў мастака.
Кампазіцыя
Аўтапартрэт звяртае на сябе ўвагу сваім падабенствам з прынятымі ў той час у мастацтве выявамі Хрыста - сіметрыя кампазіцыі, фарбы цёмных тонаў, паварот анфас і рука, паднятая да сярэдзіны грудзей, быццам у дабраслаўленні. Надпісы на чорным фоне па абодва бакі ад Дзюрэра падкрэсліваюць сімвалізм партрэта. Лёгкія тоны папярэдніх аўтапартрэтаў змяніліся прыцішанай гамай.
Уяўная сіметрыя карціны крыху парушаная: галава размешчана трохі правей ад цэнтра, пасмы валасоў падаюць набок, позірк скіраваны налева.
Кіеўская рысавальная школа
Кіеўская рысавальная школа — навучальная мастацкая ўстанова ў Кіеве (1875—1901), заснаваная ўкраінскім мастаком-педагогам. Фінансавалася за кошт гарадскога бюджэту і ахвяраванняў мецэната.
Гісторыя
У 1901 годзе на аснове малявальнай школы М. І. Мурашкі было арганізавана вучылішча, якое перайшло ў падпарадкаванне Пецярбургскай акадэміі мастацтваў.
Вядомыя вучні
У школе вучыліся В. А. Сяроў (1876—1878), Я. М. Кругер (1883—1886), К. С. Малевіч (1895—1896). Школа адыграла вялікую ролю ў падрыхтоўцы ўкраінскіх нацыянальных мастакоў, у ёй атрымалі адукацыю, , , , , І. С. Іжакевіч, а таксама , , , , , і іншыя.
Выкладчыкі
У 1875—1901 гадах школай кіраваў і выкладаў у ёй. Тут таксама выкладалі, ,.
Вуліца Акрэсціна (Мінск)
Перасячэнні
Ідзе паралельна вуліцы Талаша. Перасякаецца з вуліцамі:
Пачынаецца на перасячэнні з праспектам Дзяржынскага і праспектам Жукава.
Задашчэнскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай вобласці БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Грэскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Пухавіцкім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна. З 5 красавіка 1935 года ў складзе Пухавіцкага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Слабадскога сельсавета.
Станам на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў.
Rada Airlines
Rada Airlines — прыватная беларуская грузавая авіякампанія, якая базуецца ў Мінску. Кампанія была заснавана ў 2015 годзе і з’яўляецца апошняй кампаніяй за межамі Паўночнай Карэі, якая выкарыстоўвае самалёты Іл-62МГр. Авіякампанія Rada airlines атрымала другі Іл-62 восенню 2020 года. У канцы студзеня 2020 года Іл-62 вылецеў з Базеля з лекамі ў Дамаск.
Флот
Флот складаецца з двух самалётаў Іл-62МГр з бортавымі нумарамі EW-450TR і EW-505TR і аднаго самалёта Ан-26Б з бортавым нумарам EW-453TG.
Простыя рэчывы
Простыя рэчывы — рэчывы, якія складаюцца з атамаў аднаго хімічнага элемента.
У залежнасці ад тыпу хімічнай сувязі паміж атамамі простыя рэчывы могуць быць металамі (Na, Mg, Al, Bi і інш.) і неметаламі (H2, N2, Br2, Si і інш.).
Прыклады простых рэчываў: малекулярныя (O2, O3, H2, Cl2) і атамарныя (He, Ar) газы; розныя формы вугляроду, ёд (I2), металы (не ў выглядзе сплаваў).
Банджарскі султанат
Банджа́рскі султанат (كسلطانن بنجر, Kasultanan Banjar) — дзяржава на поўдні вострава Калімантан у 1526 — 1860 гг.
Гісторыя
У сярэднявеччы выхадцы з Явы і Суматры стварылі на поўдні Калімантана шэраг індуісцкіх дзяржаў, залежных ад імперый Шрывіджая і Маджапахіт. У пачатку XVI ст. у дзяржаве Негара-Даха адбыўся раскол з-за спадчыны манарха. Уладу захапіў прынц Пангеран Тумангунг, а яго пляменнік Радэн Самудра быў вымушаны хавацца сярод рыбакоў у вусці ракі Барыта. З дапамогай мусульман з Явы ён здолеў перамагчы Пангерана Тумангунга, прыняў іслам і заснаваў у 1526 г. Банджарскі султанат з цэнтрам у Банджармасіне.
Росквіт Банджарскага султаната адбыўся ў гады кіравання чацьвёртага султана Мустэйна Білаха (1595 — 1638 гг.). Дзякуючы вытворчасці і гандлю чорным перцам Банджармасін ператварыўся ў важны эканамічны цэнтр Паўднёва-Усходняй Азіі. У 1637 г. яго насельніцтва значна павялічылася дзякуючы бежанцам з Явы, што ратаваліся ад дынастычных войн. Сюды актыўна перасяляліся выхадцы з суседняга вострава Сулавесі. Каля 1663 г. быў складзены летапіс «Хікаят Банджар» на банджарскай мове, які адлюстроўваў генеалогію султанскай дынастыі.
У 1757 г. бугі і Галандская Ост-Індская кампанія ўмяшаліся ва ўнутранны канфлікт, што адбыўся паміж спадчыннікамі прастолу. Султан Тахмідула II, стаўленнік галандцаў, у выніку перамог, што дапамагло Ост-Індскай кампаніі абвясціць свой пратэктарат. Але ў 1799 г. кампанія была ліквідавана, і галоўны ўплыў на некаторы час перайшоў да кітайскіх гандляроў. Яны ўсталёўвалі прамыя сувязі з рэгіянальнымі лідарамі, так што цэнтральная ўлада значна саслабла. У 1826 г. адміністрацыя Галандскай Ост-Індыі дамаглася заключыць новы дагавор з султанам Адамам Аль-Ватсікам, згода якому пад кантроль галандцаў трапілі значныя тэрыторыі, дзе раней гаспадарылі кітайскія гандляры, Банджарскі султанат абавязваўся мець вонкавыя сувязі толькі з Галандскай Ост-Індыяй.