cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фараж Ахмад Нажмудзін
Фараж Ахмад Нажмудзін або мула Крэкар (مەلا کرێکار Mela Krêkar; ملا كريكار Mullā Krīkār; 7 ліпеня 1956, Сулейманія, Ірак) — курдскі ісламіст, джыхадзіст, лідар тэрарыстычнай арганізацыі «Ансар аль-Іслам».
Біяграфія
Пазней ён быў першапачатковым лідарам ісламісцкай ўзброенай групоўкі «Ансар аль-Іслам», якая была створана і пачала дзейнічаць у Паўночным Іраку, калі ён меў яшчэ статус бежанца ў Нарвегіі. Крэкар сцвярджаў, аднак, што не ведаў загадзя аб розных тэрарыстычных нападах, учыненых групай, якую ён узначальваў. З лютага 2003 года ў дачыненні да яго дзейнічае пастанова аб высылцы, дзеянне якой прыпыняецца да таго часу, пакуль іракскі ўрад не гарантуе, што ён не будзе падвергнуты катаванням або пакаранню смерцю. Нарвегія прыхільна міжнародным дагаворах, якія забараняюць высылку асобы без такой гарантыі.
Па стане на 8 снежня 2006 года ён быў унесены ў спіс тэрарыстаў ААН, а 8 лістапада 2007 года быў прызнаны Вярхоўным судом Нарвегіі «небяспечным для нацыянальнай бяспекі».
26 сакавіка 2012 года ён быў прысуджаны да 5 гадоў турэмнага зняволення за неаднаразовыя пагрозы забойствам нарвежскім палітыкам і курдам, калі яны будуць праводзіць пэўныя грамадзянскія акцыі супраць яго. Ён абскардзіў гэты турэмны прысуд. На наступны дзень, 27 сакавіка 2012 года, ён быў арыштаваны нарвежскай паліцэйскай службай бяспекі (PST) і нарвежскай паліцыяй і ўзяты пад варту і заключаны ў турму. Гэта адбылося пасля таго, як з ім былі сказагы некаторыя заявы пагрозлівага характару
26 сакавіка 2020 года ён быў экстрадаваны ў Італію.
Нук
Нук (Ну́ўк, Nuuk, Nuuk), або Го́тхаб (Godthåb) — горад, адміністрацыйны цэнтр самакіравальнай тэрыторыі Грэнландыя ў складзе Каралеўства Даніі, а таксама аднайменнага муніцыпалітэта Заходняй Грэнландыі. Да 1979 года афіцыйна ўжывалася назва Готхаб.
Гісторыя
Горад заснаваны ў 1728 годзе нарвежскім місіянерам Хансам Эгедэ (Hans Egede), аднак паселішчы на яго месцы існавалі і раней, найстарэйшае з вядомых — 4 200 гадоў таму. У IX—XV стагоддзях у гэтай мясцовасці жылі скандынаўскія каланісты, якія пасля пакінулі паселішча. Таксама тут было летняе месца сустрэчы эскімосаў, якія жылі ў гэтым рэгіёне. Эгедэ прыбыў сюды ў 1721 годзе каб навярнуць у лютэранства 12 мясцовых эскімоскіх сем’яў. Эгедэ даў гораду назву Готхаб (Godthåb), у перакладзе з дацкай мовы «добрая надзея». З 1733 года місіянерамі тут былі Хернхуцкія браты, якія заснавалі місію Новы Хернхут. Цяпер у царкве размешчаны ўніверсітэт і мясцовы архіў. З 1979 года, калі была абвешчана аўтаномія Грэнландыі, горад афіцыйна носіць эскімоскае імя Нук, у тым ліку і на дацкай мове.
Клімат
Клімат субарктычны. Праз блізкасць Бафінава заліва і цёплага цячэння перапад тэмператур адносна невялікі. Большай часткай года стаіць мінусавая тэмпература, сярэдняя тэмпература найбольш халодных месяцаў −8 °C. Сярэдняя тэмпература ліпеня +6,5 °C.
Лукрэцыя Тарнабуоні
Лукрэцыя Тарнабуоні дэ Медычы (Lucrezia Tornabuoni de' Medici, 1425, Фларэнцыя — 28 сакавіка 1482) — італьянская рэлігійная паэтэса перыяду Адраджэння, патронка мастацтваў і дабрачынніца, якая грала вялікую ролю ў грамадскім жыцці Фларэнцыі XV стагоддзя. Жонка П'еро дзі Козіма Медычы і маці Ларэнца Медычы.
Герундый
Герундый — часціна мовы, якая ўтвараецца як дэрыват дзеяслова. Паколькі ў розных мовах канцэпцыя герундыя некалькі адрозніваецца, няма адзінага вызначэння для гэтай з’явы. Напрыклад, камп’ютарная даведкавая праграма WordWeb прапануе такую дэфініцыю: "Gerund is a noun formed from a verb (such as the '-ing' form of an English verb when used as a noun) Герундый гэта назоўнік, сфарміраваны на аснове дзеяслова (такі як форма -ing англійскага дзеяслова, калі яна выкарыстоўваецца як назоўнік)"
Герундый уласцівы англійскай, французскай, македонскай, іўрыту і некаторым іншым мовам. На беларускую герундый перакладаецца іншымі часцінамі мовы, бо ў беларускай мове герундыя няма. Так, пры перакладзе герундыя з англійскай выкарыстоўваецца назоўнік альбо дзеяслоў, а з французскай — дзеепрыметнік.
Гансалвіс
Ганса́лвіс (Gonçalves) — бразільскі варыянт партугальскага прозвішча Гансалвіш.
Лепельскі дэканат
Лепельскі дэканат — дэканат Віцебскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Зборная Даніі па хакеі з шайбай
Збо́рная Да́ніі па хаке́і — нацыянальная хакейная каманда Даніі. У рэйтынгу ІІХФ за 2014 год знаходзіцца на 13 месцы. Кіруючы орган — Дацкі хакейны саюз; галоўным трэнерам з'яўляецца шведскі спецыяліст Янэ Карлсан.
Гісторыя
Дацкі хакейны саюз з'яўляецца членам ІІХФ з 1946 года, аднак упершыню дацкая нацыянальнай каманда прыняла ўдзел у чэмпіянаце свету ў 1949 годзе, дзе заняла апошняе 10 месца. На тым турніры ў самым першым матчы датчане былі цалкам знішчаны канадцамі з лікам 0:47. Пасля гэтага 10 гадоў краіна не ўдзельнічала ў спаборніцтвах. Ад 1962 года выступала ў ніжэйшых дывізіёнах. У 2003 годзе, пасля знаходжання ў ніжэйшых дывізіёнах, зборная Даніі вярнулася ў эліту сусветнага хакея і з тых часоў нязменна выступае ў вышэйшым дывізіёне чэмпіянату свету. Аднак зборнай ніводнага разу не атрымалася прабіцца ў лік удзельнікаў Алімпійскіх гульняў. Найвышэйшым лічыцца 8 месца, якое каманда заняла ў 2010 годзе, прычым у той год датчане перагулялі зборныя Фінляндыі, ЗША і Славакіі.
IC 5045
IC 5045 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міхась Каберац
Міхась Каберац (1902, в. Сухоўчыцы, Слуцкі павет — 14 студзеня 1931) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся М. Каберяц у 1902 годзе ў вёсцы Сухоўчыцы Слуцкага павета. Свае дзіцячыя гады пражыў у вёсцы Кажушкі Слуцкага павета. Пачатковую асвету атрымаў у Раманаве, дзе скончыў чатыры класы сярэдняй школы. У 1918 годзе, з адкрыццём Слуцкай беларускай гімназіі, паступае ў лік яе вучняў. Ужо тут Міхась Каберац праяўляе цікавасць да беларушчыны, актыўна працуючы ў вядомай краязнаўчай арганізацыі «Папараць-Кветка».
Адным з першых запісаўся ў Беларускую вайсковую арганізацыю. Пасля здушэння Слуцкага паўстання часова працаваў у 1921 г. у Вільні, як беларускі настаўнік пачатковай школы ў Ліпоўцы. Не маючы польскага грамадзянства, у 1922 годзе выехаў у Чэхаславакію для заканчэння навучання. Здаў у Юзэфове іспыты і ў 1923 годзе запісаўся ў вышэйшую школу ў Праэе, дзе вучыўся на лясным аддзяленні. Займаўся грамадскай дзейнасцю, сябра Беларускай рады ў Празе, Беларускага культурнага таварыства імя Скарыны, АБСА і інш.
Памёр 14 студзеня 1931 года ад хваробы.
Коды суб’ектаў Расійскай Федэрацыі
У спісе суб’екты федэрацыі ідуць у тым жа парадку, што і ў артыкуле 65 Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі: рэспублікі, краі, вобласці, горада федэральнага значэння, аўтаномныя вобласці, аўтаномныя акругі, а таксама тэрыторыя з асаблівым статусам Байканур. Унутры кожнага тыпу суб’ектаў рэгіёны ўпарадкаваны па алфавіце.
Аб’яднанне рэгіёнаў
7 снежня 2003 года праведзены рэферэндум па аб’яднанні Пермскай вобласці і Комі-Пярмяцкай аўтаномнай акругі ў Пермскі край. Прапанова аб аб’яднанні ўхвалена пераважнай большасцю галасоў. Аб’яднанне ўступіла ў сілу 1 снежня 2005 г.
17 красавіка 2005 года праведзены рэферэндум па далучэнні Таймырскай і Эвенкійскай аўтаномных акруг у Краснаярскі край. Прапанова аб далучэнні ўхвалена пераважнай большасцю галасоў. Аб’яднанне ўступіла ў сілу 1 студзеня 2007 г.
23 кастрычніка 2005 года праведзены рэферэндум па аб’яднанні Камчацкай вобласці і Карацкай аўтаномнай акругі ў Камчацкі край. Прапанова аб аб’яднанні ўхвалена пераважнай большасцю галасоў. Аб’яднанне ўступіла ў сілу 1 ліпеня 2007 г.
11 сакавіка 2007 года праведзены рэферэндум па аб’яднанні Чыцінскай вобласці і Агінскай Бурацкай аўтаномнай акругі ў Забайкальскі край. Прапанова аб аб’яднанні ўхвалена пераважнай большасцю галасоў. Аб’яднанне ўступіла ў сілу 1 сакавіка 2008 г.
Колас (значэнні)
Назву Ко́лас маюць:
Катынь (фільм)
«Катынь» (Katyń) — фільм рэжысёра Анджэя Вайды. Фільм распавядае пра Катынскі расстрэл і зняты паводле кнігі «Post mortem. Катынская гісторыя» (Post mortem. Opowieść katyńska). Здымкі распачаты 3 кастрычніка 2006 года, скончаны 9 студзеня 2007 года. Урачыстая прэм’ера адбылася 17 верасня 2007 года — на гадавіну ўваходу Чырвонай Арміі на тэрыторыю Другой Рэчы Паспалітай.
Ганьск Другі
Ганьск Другі (Hańsk Drugi) — вёска ў Польшчы, за 20 км на паўднёвы захад ад Уладавы і за 60 км на ўсход ад Любліна.
У 1975—1998 гадах населены пункт адносіўся да Хэлмскага ваяводства. Да 1967 года мясцовасць складала адзіны населены пункт Ганьск, які быў падзелены ў гэтым годзе на Ганьск Первшы, Ганьск Другі і Ганьск-Калонію, якія атрымалі статус салецтваў.
101 Collins Street
101 Collins Street — небаскроб, размешчаны ў горадзе Мельбурн, Аўстралія. Вышыня будынка 260 метраў (860 футаў ), 52 паверху і гэта робіць яго чацвёртым па вышыні будынкам Аўстраліі. Небаскроб быў пабудаваны ў 1991 годзе.
Вежа ўтрымлівае 83 000 м² прыдатнага для здачы ў арэнду месца, якое арандавана буйнымі кампаніямі. Вышыні ўнутраных памяшканняў — 2.77 метра. Ліфты дасягаюць хуткасці 7 м/с. Падземная аўтастаянка налічвае 414 месцаў паркоўкі.
NGC 2451
NGC 2451 (іншыя абазначэнні — OCL 716, ESO 311-SC8) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дабромысленскі сельсавет
Дабромысленскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Дабромысль. Колькасць двароў — 549, колькасць жыхароў — 1275.
Старшыня — Шаўчук Нікалай Міхайлавіч, кіраўнік спраў — Данчанка Жанна Міхайлаўна.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Быценскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. З 14 кастрычніка 1957 года ў складзе Івацэвіцкага раёна, з 25 снежня 1962 года — Бярозаўскага раёна, з 6 студзеня 1965 года — адноўленага Івацэвіцкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 7 населеных пунктаў. Скасаваны 9 жніўня 2022 года, тэрыторыя далучана да Волькаўскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1319 чалавек, з іх 96,6 % — беларусы.
Населеныя пункты
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў:
Русіно (могілкі)
Могілкі Русіно — адзіныя дзеючыя могілкі Баранавічаў Брэсцкай вобласці, размешчаныя паміж горадам і вёскай Русіно. Адкрыты ў 1982 годзе. Станам на 2018 год займалі плошчу звыш 50 гектараў, колькасць пахаванняў складала амаль 45 тысяч.
Вядомыя асобы, пахаваныя на могілках
У 2006 годзе на могілках былі перапахаваныя некалькі цынкавых трун, знойдзеных пры ўстаноўцы елкі на плошчы Леніна, дзе да 1947 года размяшчаліся старыя праваслаўныя могілкі.
Джыролама Прыулі
Джыралама Прыулі (1486 — ) — 83-і венецыянскі дож, які займаў тытул кіраўніка дзяржавы з 1 верасня 1559 года аж да сваёй раптоўнай смерці ад інсульту.
Гансалвіш
Ганса́лвіш (Gonçalves) — партугальскае прозвішча і імя.
МПЛА
Гісторыя
МПЛА была створана ў 1956 годзе пры ўдзеле ангольскіх камуністаў.
У 1958—1974 гг. СССР пастаўляў узброеным фарміраванням МПЛА ўзбраенне і тэхніку. Пастаўкамі ўзбраення і тэхнікі падтрымлівала таксама і КНР.
11 лістапада 1975 года незалежнасць Анголы была абвешчана пад кіраваннем МПЛА. Супраць камуністаў пачалося ўзброенае паўстанне, якое неўзабаве перарасло ў грамадзянскую вайну. Урад звярнуўся за ваеннай дапамогай да СССР і Кубы. Братазабойства скончылася ў 2002 годзе падпісаннем дагавора на ўмовах МПЛА.
2 снежня 2016 ЦК МПЛА зацвердзіў спіс кандыдатаў партыі на парламенцкіх выбарах, якія маюць адбыцца ў жніўні 2017, дзе першым нумарам стаяў Лорэнс. Такім чынам, Лорэнс абвешчаны пераемнікам прэзідэнта душ Сантуша. Па ангольскай канстытуцыі 2010 году лідар партыі, якая перамагла на парламенцкіх выбарах, становіцца прэзідэнтам краіны.
На выбарах 23 жніўня 2017, паводле афіцыйных даных, за кандыдатаў МПЛА прагаласавалі больш за 60 % выбаршчыкаў. Гэта забяспечыла кіруючай партыі 150 мандатаў з 220. 26 верасня 2017 Жуан Лорэнс афіцыйна ўступіў на пасаду прэзідэнта.
Сцяг
Сцягам МПЛА з 1964 года стала чырвона-чорнае палотнішча з вялікай жоўтай зоркай у цэнтры, заснаванае на чырвона-чорным сцягу кубінскага Руху 26 ліпеня па вобразу і падабенству сцяга Нацыянальнага Фронту вызвалення Паўднёвага В’етнама.
Сіманаўскі
Сі́манаўскі — ручай у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, у басейне Нарачы.
Даўжыня ручая 5,7 км. Пачынаецца за 0,5 км на захад ад вёскі Лыжычы, упадае з поўначы ў возера Нарач за 0,6 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Сіманы. У вярхоўі прымае сцёк меліярацыйнай сістэмы «Кабыльнік». У верхнім і сярэднім цячэнні вадазбор пад лесам, забалочаны амаль на ўсім працягу ручая. У ніжнім цячэнні ручай зарэгуляваны сістэмай шлюзаў.
Мазырскае паўстанне
Мазырскае паўстанне — выступленне гараджан Мазыра і сялян навакольных вёсак у 1649 годзе, у час антыфеадальнай вайны 1648—1651 гадоў на Беларусі. Пачалося ўлетку 1648 года. Выступленне ўзначаліў мазырскі рамеснік Іван Сталяр. Жыхары Мазыра склалі асобную харугву на чале з мясцовым седлавым майстрам Седляром. У жніўні да гараджан далучыўся пасланы Багданам Хмяльніцкім атрад Міхненкі. З мэтай закрыць казацкім загонам шлях на Беларусь, у пачатку студзеня 1649 года на Тураў і Мазыр рушыла 15-тысячнае войска Вялікага Княства Літоўскага на чале з гетманам польным Янушам Радзівілам. Радзівіл паслаў да гараджан ганца з лістом, у якім прапанаваў здаць горад без бою, за што абяцаў усім паўстанцам права на свабодны выхад. Гараджане не прынялі прапановы. 19 студзеня войска Радзівіла падышло да Мазыра. Драгуны, пад прыкрыццём саней з дрывамі, падышлі да варот, выбілі іх бярвёнамі і ўварваліся ў горад. К канцу дня горад і замак былі захоплены, рэшткі паўстанцаў адцеснены да Прыпяці і перабіты, горад разрабаваны, часткова спалены. Кіраўнік паўстання Сядляр прарваўся праз акружэнне і выратаваўся, Міхненка быў узяты ў палон і пакараны смерцю.
Куцеінскі Богаяўленскі манастыр
Куцеінскі Богаяўленскі манастыр — манастыр, помнік архітэктуры ў горадзе Орша.
Гісторыя
У 1620 годзе праваслаўныя Оршы атрымалі граматы на заснаванне мужчынскага манастыра ад патрыярха Ерусалімскага Феафана. Гэтаму паспрыяў аўтарытэт Багдана Статкевіча.
У 1623 годзе пачалося будаўніцтва драўлянай пяцікупальнай Богаяўленскай царквы манастыра, які атрымаў назву ад ракі Куцейны. У XVII ст. на тэрыторыі манастыра была пабудавана мураваная царква ў стылі барока, якая дзейнічае і сёння. На тэрыторыі манастыра працавалі майстры, у тым ліку спецыялісты па апрацоўцы дрэва — кругавой разьбе. Дзякуючы іх працы манастыр упрыгожваўся разнымі кветкамі і дзіўнымі раслінамі. Усяго ў манастырскае брацтва ўваходзіла каля 200 чалавек, сярод іх былі таксама гравёры, мастакі. Там жа выраблялася і прыгожая кафля з раслінным і геральдычным арнаментам.
Практычна ад пачатку яго дзейнасці, у 30-я гады XVII ст., па запрашэнні Багдана Статкевіча і ігумена Іаіля Труцэвіча ў лаўры пачынае актыўную дзейнасць вядомы друкар Спірыдон Собаль. Як мяркуецца, у адным з жылых манастырскіх будынкаў, што часткова захаваліся да нашых дзён, і была створана друкарня, адна з найбуйнейшых у той час на беларускіх землях. Нельга не згадаць і такі цікавы факт: манастырскія майстры працавалі нават у галіне нотадрукавання.
Друкарская справа
Першай кнігай Спірыдона Собаля ў Оршы становіцца Псалтыр. А ў тым жа 1631 годзе выходзіць «Буквар», адзін з першых друкаваных беларускіх падручнікаў. Менавіта Спірыдон Собаль упершыню ўвёў ва ўжытак само слова «буквар». Асноўнай мэтай друкарні стала выданне даступных для розных слаёў грамадства кніг рэлігійнага і асветніцкага зместу. Таму той жа «Буквар» быў выкананы толькі ў адным колеры. Тым не менш, выданні Куцеінскай друкарні вызначаюцца асаблівасцю паліграфічнага выканання — блізкасцю да традыцый беларускага народнага мастацтва, пераплеценых стылістычнымі прыёмамі барока. Усяго з Куцеінскай друкарні выйшла 27 кніг. Тыраж некаторых з іх складаў больш за паўтысячы экзэмпляраў.
Дзейнасць манастырскай друкарні спынілася ў 1654 г. з-за руска-польскай вайны. Як адзначаюць гісторыкі, пасля захопу Оршы ў 1656 г. расійскі цар Аляксей Міхайлавіч наведаў лаўру і быў у захапленні ад дзейнасці мясцовых майстроў. Па яго загадзе з манастыра ў Маскву былі вывезены лепшыя разьбяры па дрэве, гравёры, якія пасля працавалі ў Аружэйнай палаце Крамля, аздаблялі Каломенскі палац. Паводле некаторых крыніц, абсталяванне друкарні было дастаўлена ў Маскву ў 1675 г. і перададзена пад кантроль Сімяона Полацкага.
Заняпад манастыра
Канчатковы заняпад манастыра адбыўся пасля вайны 1812 г., калі лаўра была цалкам разрабавана. І хоць у канцы XIX ст. былі спробы аднавіць манастыр, і на яго тэрыторыі нават з’явілася школа для бедных, тым не менш, у XX стагоддзі будынкі манастыра выкарыстоўваліся хіба што пад гаспадарчыя патрэбы, а ў 30-х гадах там нават размяшчалася ваенная частка. Сёння манастыр хоць і павольна, але адраджаецца. У канцы 1980-х ён быў перададзены Праваслаўнай Царкве, і цяпер там жыве некалькі манахаў. Не так даўно адбыўся першы неабходны рамонт страхі будынка былой друкарні.
Архітэктура
Помнік архітэктуры барока. Заснаваны ў 1623 г. на рацэ Куцеінцы як праваслаўны мужчынскі манастыр пасля скасавання ў Магілёве шэрага праваслаўных цэркваў і Спаскага манастыра на сродкі і па хадайніцтву Магілеўскага праваслаўнага брацтва. Размешчаны ў паўночна-заходняй ускраіне горада ў сутоках Дняпра і Куцеінкі. У 1630 г. беларускі асветнік і кнігадрукар Спірыдон Собаль заснаваў пры манастыры друкарню, у 1632 г. яе ўзначаліў ігумен Іоіль Труцэвіч. Да 1654 г. тут надрукавана каля 20 выданняў, якія былі шырока вядомыя на Беларусі, Украіне, у Расіі. У 1655 г. абсталяванне друкарні вывезена ў Іверскі манастыр пад Ноўгарадам.
Манастыр складаўся з галоўнага Богаяўленскага сабора, Свята-Духаўскай царквы, званіцы, манастырскіх і гаспадарчых пабудоў, быў з трох бакоў абнесены мураванай сцяной. Захаваліся Святадухаўская царква, манастырскі будынак, частка сцяны.
Богаяўленскі сабор
Драўляны Богаяўленскі сабор (пабудаваны ў 1623—35 гг., гарэў у 1885 г. і 1888 г.) — чатырохзрубны крыжова-купальны храм быў крыты гонтай, з 1880 г. — бляхай. Тры зрубы пяцігранныя, заходні прамавугольны ў плане, накрытыя шматсхільнымі дахамі з галоўкамі ў месцы схілаў. Над сяродкрыжжам узвышаўся светлавы васьмярык з гранёным купалам. Пры ўваходзе ў сабор адкрытая галерэя. У інтэр'еры ў 1639 г. зроблена 38 насценных размалёвак. У 1778 г. быў падрыхтаваны і зацверджаны ў кансісторыі праект рэканструкцыі храма. У 1885 г. сабор загарэўся ад удару маланкі і быў знішчаны пажарам.
Свята-Духаўская царква
Мураваная Святадухаўская (з 1762 г. Траецкая) царква пабудаваная ў 1-й палове XVII ст. У канцы XVIII ст. было зроблена драўлянае перакрыцце, якое падзяліла храм на два ярусы: унізе быў прастол у імя Раства Багародзіцы, наверсе — святога Апостала Андрэя Першазванага. У другой палове XIX ст. рэканструяваны (перакрыцце дэмантавана), у 1870 г. спічасты дах заменены на вальмавы (крыты бляхай) з купалам на барабане, у 1885 г. царква ўпрыгожана перадалтарным плафонам і новым іканастасам. Да асноўнага прамавугольнага ў плане аб'ёма па восі ўсход — захад прылягаюць пяцігранная апсіда і квадратная ў плане двух'ярусная вежа-званіца, з паўднёвага боку — невялікая рызніца. Сцены апрацаваныя пілястрамі, ляпнымі абрамленнямі аконных праёмаў, плоскімі арачнымі нішамі і завершаны развітым прафіляваным карнізам. Не захаваліся першапачатковыя вальмавыя дахі з галоўкамі, якія завяршалі аб'ём царквы, скляпенні, шасціярусны разны іканастас і фрэскі работы майстра Рыгора.
Манастырскі корпус
Двухпавярховы мураваны манастырскі будынак складаецца з дзвюх частак — былога духоўнага вучылішча з вялікай трапезнай і ўсходняга крыла галерэйнага тыпу з жылымі памяшканнямі (келлі). Цагляны першы паверх рэканструяваны, амаль поўнасцю перабудаваны драўляны другі паверх (захавалася ў першапачатковым выглядзе толькі мураваная тарцовая сцяна з плоскімі паўцыркульнымі нішамі). Першапачатковы дэкор XVII ст. (рэшткі фігурных паліхромных франтонаў) захаваўся на абодвух тарцах корпуса.
Раман Яраш
Рама́н Я́раш (нар. май, , Гомельская вобласць) — беларускі музыкант.
Біяграфія
Нарадзіўся ў маі 1978 г. у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Пасля красавіка 1986 г. сям’я двойчы з’яджала з радзімы далей ад Чарнобыля і адзін раз вярталася. Скончыў Бярэзінскую школу-гімназію № 1. Атрымаў дыплом выкладчыка гісторыі і замежнае мовы ў БДПУ імя Максіма Танка. У магістратуры і аспірантуры займаўся археалогіяй. Навучаўся на аддзяленні найноўшай гісторыі Беларускага калегіуму. Сябра РМГА «Студэнцкае этнаграфічнае таварыства».
З гітарай пазнаёміўся ва ўніверсітэце. Спяваць вучыўся разам з сябрамі з гурту аўтэнтычнага спеву «Кудзьмень» у Ірыны Мазюк і ад вясковых непрафэсійных выканаўцаў падчас экспэдыцыяў. На губны гармонік натхніў Роберт Алан Цымерман.
Zināt. Raudāt. Dziedāt.
Выпушчаны ў 2011 годзе, выдавец FK 034. Альбом створаны на вершы латышскага паэта Яніса Яўнсудрабіньша. Аранжаванне, пераклады, партыі на ўсіх інструмэнтах выканаў сам Раман. Вокладка аформленая на латышскай мове і аздобленая жывапісам.
Спіс кампазіцый:
Друцкае княства
Друцкае княства — удзельнае княства 12—16 ст. з цэнтрам у г. Друцку (цяпер вёска ў Талачынскім р-не), размяшчалася на тэрыторыі сучасных Талачынскага, Крупскага і Круглянскага раёнаў.
Пасля смерці полацкага кн. Усяслава Брачыславіча (1101), Друцк стаў адным з удзелаў Полацкай зямлі, але хто з братоў сядзеў на друцкім стальцы дакладна невядома (гл. Ізяславічы Полацкія). Хутка пасля гэтага Друцкам завалодаў Глеб Менскі, але ў 1116 горад і ўдзел адваяваў вялікі князь кіеўскі Уладзімір Усеваладавіч, хто пасля гэта валодаў княствам невядома. У 1150-х Друцкае княства зноў было пад уладай нашчадкаў Глеба Менскага, у 1159 г. на друцкім стальцы сядзеў яго ўнук — Глеб Расціславіч. У 1159 г. дручане выгналі Глеба Расціславіча з горада, прапанаваўшы сталец Рагвалоду-Васілю, што выклікала паміж апошнім і Глебавічамі працяглы канфлікт. У 14 ст. Друцкае княства ўвайшло ў склад ВКЛ, распрасціралася ад Барысава да Оршы і ад Лукомля да Цяцерына (за сучасным Круглым). Належала роду кн. Друцкіх, які меў шмат адгалінаванняў. З канца 15 ст. асобныя часткі Друцкага княства трапілі ва ўладанне родаў Сапегаў, Гаштольдаў, Ямантавічаў, Гарнастаяў. Частка князёў Друцкіх пераехала ў Вялікае княства Маскоўскае (1508). Пасля адміністрацыйнай рэформы ВКЛ (1565—1566) землі княства цалкам уключаны ў Аршанскі павет Віцебскага ваяводства.
120 Collins Street
120 Collins Street — небаскроб, размешчаны ў горадзе Мельбурн, Аўстралія. Вышыня будынка 265 метраў (860 футаў), 52 паверхі і гэта робіць яго трэцім па вышыні будынкам Аўстраліі. Небаскроб будаваўся з 1989 па 1991 год.
Збудаванне было распрацавана архітэктурнай фірмай «Hassell», у супрацоўніцтве з Дэрылам Джэксанам. Структурнымі інжынерамі была Connell Wagner & Mechanical, Electrical & Fire Services Engineers і Lincolne Scott.
120 Collins Street быў пабудаваны ў постмадэрнісцкім стылі.
7,62×39 мм
7,62×39 мм — прамежкавы (аўтаматны) патрон, адзін з самых распаўсюджаных у свеце. Распрацоўка пачатая ў 1943 годзе, пасля шэрагу дапрацовак у 1949 годзе прыняты на ўзбраенне войскаў СССР як «прамежкавы патрон узору 1943 г.».
Акрамя баявой, шырока выкарыстоўваецца ў паляўнічай зброі.
Эканоміка Латвіі
Эканоміка сучаснай Латвіі, як і яе балтыйскіх суседзяў, сфармавалася ў выніку перабудовы гаспадаркі з планавага ўзору на рынкавы пасля распаду СССР і наступнай еўраінтэграцыі. Гэтыя працэсы прывялі да скарачэння ўдзельнай вагі галін цяжкай прамысловасці, павелічэння ролі і долі сферы паслуг у ВУП да 75 %, імклівага росту агульнага дабрабыту. ВУП на душу насельніцтва па ППЗ у 2018 складае амаль 30000, што крыху меней за Эстонію і Літву. З 2014 Латвія з'яўляецца часткай еўразоны, з 2016 — Арганізацыі эканамічнага супрацоўніцтва і развіцця.
Асабліва хуткімі тэмпамі латвійская эканоміка развівалася ў 2000-2007 гг, за што Латвія разам з Літвой і Эстноніяй былі названыя "Балтыйскімі тыграмі". Сусветны крызіс 2008-2009 негатыўна паўплываў на гаспадаркі "тыграў". У 2009 годзе ВУП Латвіі скараціўся на 14 %, і, нягледзячы на ўстойлівы рост эканомікі пачынаючы з 2011, толькі да 2017 года краіна здолела вярнуцца на дакрызісны ўзровень. Да сур'ёзных выклікаў, з якімі прыходзіцца змагацца сучаснай латвійскай эканоміцы, адносяцца высокі ўзровень карупцыі, што дасюль адпужвае інвестараў ; а таксама дэпапуляцыя і эміграцыя, што адмоўна адбіваюцца на колькасці і якасці працоўнай сілы. У Латвіі адзін з найвышэйшых у ЕС паказчыкаў эканамічнай няроўнасці.
Вытворчы сектар
У складзе СССР Латвія вылучалася развітым цяжкім машынабудаваннем, тут збіраліся электрацягнікі (Рыга), мікрааўтобусы (Елгава). Сённяшняя Латвія — невялікая краіна з адкрытай эканомікай, інтэграванай у агульнаеўрапейскую гаспадарку, з коштам экспарту большым за палову ВУП. Найважнейшай галіной прамысловасці Латвіі застаецца машынабудаванне, прычым, на першае месца ў складзе галіны ў ХХІ стагоддзі высунулася электроніка; ажыццяўляецца зборка аўтамабіляў. Іншыя галіны прамысловасці: фармацэўтыка, вытворчасць мэблі і тэкстыльная прамысловасць. Апроч таго, важную ролю маюць марское рыбалоўства, сельская гаспадарка і звязаная з імі харчовая прамысловасць. Латвія мае тры вялікіх гідраэлектрастанцыі на Даўгаве: Плявіньская ГЭС (825 МВт), Рыжская ГЭС (402 МВт) і Кегумская ГЭС (192 МВт). У апошнія гады пабудавана некалькі дзясяткаў ветраных электрастанцый рознага маштабу.
Некаторыя буйныя прадпрыемствы:
Сфера паслуг
Выгаднае эканоміка-геаграфічнае становішча дазваляе зарабляць на транзіце нафты і нафтапрадуктаў з Расіі і Беларусі. Традыцыйна вялікае значэнне мае турызм, што зноў перажывае рост пасля атрымання незалежнасці.
Некаторыя буйныя прадпрыемствы:
Транспарт
Транспартная інфраструктура Латвіі добра развітая. Цэнтр транспартнай сеткі — сталіца Рыга.
Чыгунка
За апошнія 10 гадоў чыгунка перажыла вялікае зніжэнне пасажырапатоку. Найбуйнейшае прадпрыемства чыгункі — LDZ (Latvijas dzelzceļš). Важнымі застаюцца таварныя перавозкі да балтыйскіх портаў, прыгарадныя электрычкі ў Рыжскай агламерацыі, пасажырскія перавозкі з Рыгі ў Даўгаўпілс, а таксама з Рыгі ў Вільнюс, Каўнас, Мінск, Маскву і Санкт-Пецярбург.
Авіяцыйны транспарт
Буйнейшы аэрапорт краіны знаходзіцца ў Рызе. Таксама там размешчана найбуйнейшая авіякампанія Латвіі — airBaltic, што ажыццяўляе рэйсы ў Скандынавію, краіны Цэнтральнай Еўропы і іншыя краіны Прыбалтыкі.
Аўтамабільны транспарт
Латвія мае прамянёвую сістэму шашэй з цэнтрам у Рызе. Важнае значэнне мае аўтастрада Via Baltica, што ідзе праз усю краіну з поўначы на поўдзень праз Рыгу.
Эрленд Лу
Эрленд Лу (Erlend Loe,, Тронхейм) — нарвежскі пісьменнік і сцэнарыст.
Эканоміка Латвіі
Марскі транспарт
Марскі транспарт на Балтыцы — важны складнік транспартнай сістэмы рэгіёна з Сярэднявечча. Марскія парты Латвіі — Рыга, Вентспілс і Ліепая. Паромныя маршруты злучаюць Латвію з краінамі Скандынавіі, Польшчай, Германіяй. Апроч таго, багата марскіх камунікацый ідуць уздоўж латышскга ўзбярэжжа.
Знешнегандлёвыя сувязі
У знешнім гандлі для Латвіі характэрны ўстойлівы адмоўны баланс (-7 млрд долараў у 2016). Аснову экспартнай прадукцыі складаюць харчовая прамысловасць і машынабудаванне, важнае значэнне мае экспарт піламатэрыялаў, фармацэўтыкі. Найважнейшыя гандлёвыя партнёры Латвіі — краіны Паўночнай Еўропы (безумоўна, у першую чаргу тут вылучаюцца балтыйскія суседзі (28 % экспарту і 18 % імпарту ў 2016)); Расійская Федэрацыя (24 % імпарту, у першую чаргу, вуглевадародаў), Польшча, Германія. Доля Беларусі ў латвійскім экспарце складае 0,94%, у імпарце — 1,23 %.
Эрленд Лу
Біяграфія
Пасля альтэрнатыўнай цывільнай службы ў тэатры, Эрленд Лу вывучаў літаратуру, кіназнаўства і этналогію ў Осла. Пазней ён акрамя гэтага наведваў дацкую Акадэмію Кіно (дацк. Danmarks Film Akademi) у Капенгагене і Акадэмію Мастацтва ў Тронхейме (нарв. Kunstakademiet i Trondheim).
Сёння ён жыве ў Осла і працуе пісьменнікам, кінасцэнарыстам і перакладчыкам.
Дэбютным раманам Эрленда Лу, які прынес яму вядомасць, быў «Tatt av Kvinnen» (1993), у якім Лу апісаў непадзеленым каханне маладога нарвежца. Годам пазней была апублікавана кніга для дзяцей «Fisken» (гісторыі пра кіроўцу грузавіка Курта).
Джуліяна Медычы
Джуліяна Медычы (іт. Giuliano de 'Medici, 28 сакавіка 1453 — 26 красавіка 1478, Фларэнцыя) — другі сын П’еро Медычы і яго жонкі Лукрэцыі Тарнабуоні, суправіцель свайго брата Ларэнца Медычы.
Джуліяна быў забіты падчас змовы Пацы падчас велікоднай імшы ў саборы Санта-Марыя-дэль-Ф’ёрэ ў Фларэнцыі 26 красавіка 1478. Ён пахаваны ў Капэла Медычы базілікі Сан Ларэнца ў Фларэнцыі побач са сваім братам Ларэнца.
IC 5046
IC 5046 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Мікраскоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ганьск-Калонія
Ганьск-Калонія (Hańsk-Kolonia) — вёска ў Польшчы, за 20 км на паўднёвы захад ад Уладавы і за 60 км на ўсход ад Любліна.
У 1975—1998 гадах населены пункт адносіўся да Хэлмскага ваяводства. Да 1967 года мясцовасць складала адзіны населены пункт Ганьск, які быў падзелены ў гэтым годзе на Ганьск Первшы, Ганьск Другі і Ганьск-Калонію, якія атрымалі статус салецтваў.
Бэн Бернанке
Бэн Шалом Бернанке (Ben Shalom Bernanke; нар. 13 снежня 1953, Агаста, Джорджыя) — амерыканскі эканаміст яўрэйскага паходжання. Старшыня Савета эканамічных кансультантаў пры Белым доме (2005—2006). Старшыня Савета кіраўнікоў Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША з лютага 2006 года да лютага 2014 года. Член НАН ЗША (2021).
Мае мянушку «Верталёт Бэн» (Helicopter Ben), атрыманую пасля таго як у выступе заявіў, што часам, ва ўмовах крызісу, «раскідванне грошай з верталёта» можа быць карысным для барацьбы з дэфляцыяй. Параўнанне інфляцыі з верталётам, які раскідвае грошы з неба, належыць Мілтану Фрыдману.
Часопіс «Time» прызнаў Бернанке «Чалавекам года» 2009.
У 2022 годзе атрымаў прэмію па эканоміцы імя Альфрэда Нобеля.
Дзяцінства і юнацтва
Бэн Бернанке нарадзіўся ў горадзе Агаста (штат Джорджыя) 13 снежня 1953 года, вырас у горадзе Дылан (штат Паўднёвая Караліна). Яго бацька Філіп працаваў фармацэўтам, а маці — настаўніцай. У яго ёсць малодшыя брат і сястра. Яго брат працуе адвакатам у Паўночнай Караліне, сястра — у музычным каледжы Берклі ў Бостане. Дзед і бабуля па бацькавай лініі родам з Барыслава, эмігравалі ў ЗША з Пшэмысля ў 1921 годзе. Дзед па матчынай лініі, Харальд Фрыдман, выконваў абавязкі сінагагальнага кантара і разніка.
Ён удасканальваў веды матэматыкі, вывучаючы статыстычныя даныя бейсбола. Яго маці ўспамінае, што нават калі ён быў маленькім дзіцем, у яго быў матэматычны талент. Калі яму было адзінаццаць гадоў, ён выйграў арфаграфічнае спаборніцтва штата. У сярэдняй школе ён быў рэдактарам школьнай газеты і, як выдатны вучань, ён выступіў з заключнай прамовай на школьным выпускным вечары. Да таго ж ён самастойна вывучыў вышэйшую матэматыку і паказаў найлепшы вынік у штаце па экзамену SAT (ён атрымаў 1590 балаў). Штат Паўднёвая Караліна назваў яго адным са сваіх найлепшых саксафаністаў. Вядома таксама, што Бернанке спрабаваў сябе як літаратар і працаваў над раманам.
Бернанке паступіў у Гарвардскі ўніверсітэт, хоць спачатку яго бацькі не хацелі, каб ён там вучыўся. Яны асцерагаліся, што яго захопяць студэнцкія пратэсты, і ён страціць сувязь з іўдаізмам. Яго бацькі хацелі, каб Бернанке вучыўся бліжэй да дому, ва ўніверсітэце ў Паўднёвай Караліне. Аднак выкладчык Гарварда Кенет Манінг пераканаў бацькоў Бэна ў тым, што яму трэба вучыцца ў Гарвардзе, куды ён і паступіў.
Вышэйшая адукацыя
У Гарвардзе Бернанке быў выдатным, руплівым студэнтам. Ён атрымаў ступень бакалаўра эканомікі з адзнакай (summa cum laude) у 1975 годзе. Спачатку ён вырашыў вывучаць эканоміку, аднак потым перадумаў і пачаў вывучаць англійскую мову і матэматыку. Яго сябры кажуць, што яго цікавасць да англійскай мовы паказвае яго любоў да мовы. Кажуць, што гэта незвычайная рыса для эканаміста, і калі Бернанке стаў старшынёй Федэральнай рэзервовай сістэмы, людзі заўважылі, што ў адрозненне ад папярэдніх старшыняў Бернанке здольны ясна выкладаць планы і палітыку гэтага агенцтва.
У 1979 годзе Бернанке атрымаў ступень доктара філасофіі ў галіне эканомікі ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце. У аспірантуры Бернанке вывучаў манетарную эканоміку. Тэма дысертацыі — «Доўгатэрміновыя абавязацельствы, дынамічная аптымізацыя і эканамічныя цыклы» («Long-term Commitments, Dynamic Optimization, and the Business Cycle»). Навуковым кіраўніком Бернанке быў Стэнлі Фішэр.
Кар’ера
Пасля атрымання доктарскай ступені Бернанке выкладаў у Стэнфардскім універсітэце з 1979 года па 1985 год. З 1985 года па 2002 год Бернанке выкладаў у Прынстанскім універсітэце, а з 1996 года па 2002 год быў загадчыкам кафедры эканомікі Прынстана.
У 2002 годзе Бернанке стаў членам Савета кіраўнікоў Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША (ФРС). У Савеце кіраўнікоў Бернанке цесна супрацоўнічаў са старшынёй ФРС Аланам Грынспенам.
Яго паўнамоцтвы скончыліся ў студзені 2014 года, сам ён неаднаразова заяўляў, што не збіраецца заставацца на трэці тэрмін.
У красавіку 2015 года стаў саветнікам у фінансавых кампаніях Citadel і Pimco.
У кастрычніку 2015 года выдаў мемуары «The Courage to Act: A Memoir of a Crisis and Its Aftermath».
Ганаровы доктар Прынстана (2016).
Погляды на эканоміку
Бернанке прытрымліваецца кансерватыўных поглядаў на эканоміку, хоць яго калегі сцвярджаюць, што, прымаючы свае рашэнні, ён кіруецца не прыхільнасцямі, а фактамі. Метады Бернанке не падобныя на метады Грынспена. Грынспен кіраваўся сваёй інтуіцыяй, а Бернанке кіруецца матэматычным аналізам. З’яўляецца бачным прадстаўніком кейнсіянства.
Асабістае жыццё
Бернанке жанаты, у яго двое дзяцей. Яго жонка Ганна (Anna Bernanke) вучылася ў каледжы Уэлслі (Wellesley College) і Стэнфардскім універсітэце. Яго сын Джоэл (Joel Bernanke, нар. 1982) вучыўся ў медыцынскай школе. Дачка Аліса (Alissa Bernanke, нар. 1986 ) вучылася ў каледжы Святога Іаана (St. John’s College).
У вольны час Бернанке любіць гуляць у сквош.
У адрозненне ад Алана Грынспена, які быў своеасаблівай знакамітасцю падчас свайго старшынства, Бернанке вядзе даволі закрыты лад жыцця.
Прудкоўскі сельсавет (Юравіцкі раён)
Прудко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Юравіцкага раёна Мазырскай акругі. Цэнтр — вёска Прудок.
Студэнцкі рух
Студэнцкі рух — дзейнасць студэнтаў, якая ставіць сваёй мэтай палітычныя, экалагічныя, эканамічныя ці сацыяльныя рэформы. Адным з важных складнікаў руху з'яўляецца патрабаванне студэнтаў удзельнічаць у складанні навучальных планаў ці павелічэнне фінансавання адукацыі. У палітычных падзеях студэнцкі рух можа адыграць вялікую ролю (студэнцкая рэвалюцыя). Першыя студэнцкія рухі ўзніклі ў Еўропе; іх можна падзяліць на дзве вялікія групы: 1) якія імкнуцца да паляпшэння ўмоў жыцця студэнцтва ў цэлым, тлумачачы гэта тым, што студэнты з'яўляюцца будучым інтэлектуальным пакаленнем грамадства, у якім яны растуць, і 2) якія ўзнікаюць як ідэалістычнае імкненне да справядлівасці ў адказ на несправядлівыя сацыяльныя ўмовы. Студэнцкі рух можа ўзнікаць як рэакцыя на нейкія пэўныя дзеянні ўрада, а можа прымаць форму інтэлектуальна і сацыяльна матываванай пазапарламенцкай апазіцыі сістэме, якая існуе.
Еўрапейскія студэнцкія рухі адлюстроўваюць складовыя фактары стабільнасці грамадства (Льюіс С. Фоер, «Даследаванне істэблішменту ў капіталістычных і сацыялістычных краінах»). З пункту гледжання «істэблішменту», студэнцкія рухі заўсёды нетыповыя і нечаканы, кожны з іх узнікае і развіваецца па-свойму, што значна ўскладняе пошук эфектыўнай і даступнай формы для іх нейтралізацыі.
Формамі пратэсту студэнтаў з'яўляюцца дэманстрацыі, блакады, сімвалічныя акцыі, страйкі, распаўсюджванне ўлётак і выступленні, перформансы і інфармацыйная вайна. Пратэст таксама можа прымаць гвалтоўныя формы ў дачыненні да рэчаў і людзей, а таксама налёты на выкладчыкаў; у гэтым выпадку гавораць пра «студэнцкія беспарадкі» ці «бунты».
Рэакцыя ўрада на студэнцкі актывізм можа быць самай рознай: ад поўнага прыняцця патрабаванняў студэнтаў, уключаючы стварэнне адпаведных міністэрстваў і службаў, рэфармаванне сістэмы ўдзелу дзяржавы ў прамысловасці і эканоміцы, да растрэлу мірных дэманстрацый.
Студэнцкія рухі, паспяховыя і няўдалыя, фарміруюць грамадскую думку і даволі доўгі час уздзейнічаюць на яе.
Навуковая бібліятэка БНТУ
Навуковая бібліятэка БНТУ — адна з найстарэйшых бібліятэк вышэйшых навучальных устаноў Рэспублікі Беларусь. Найбуйнейшая бібліятэка ВНУ Рэспублікі Беларусь тэхнічнага профілю з універсальным фондам па тэхніцы, архітэктуры, мастацтву і натуральных навуках.
Гісторыя
Навуковая бібліятэка БНТУ вядзе сваю гісторыю са снежня 1920 года, калі Мінскае політэхнічнае вучылішча было перетворана ў Беларускі дзяржаўны політэхнічны інстытут. У даведцы ад 2 траўня 1922 года даюцца звесткі, што ў бібліятэцы Беларускага дзяржаўнага політэхнічнага інстытута лічацца па інвентарнай кнізе 3194 кнігі.
Да 1941 года фонд бібліятэкі налічваў 200 тысяч асобнікаў выданняў. 17 супрацоўнікаў бібліятэкі абслугоўвалі 2300 студэнтаў, 28 аспірантаў і выкладчыцкі склад інстытута.
У гады Вялікай Айчыннай вайны бібліятэка была разбурана і разрабавана. Дзясяткі тысяч каштоўных навучальных і навуковых кніг былі знішчаны. Частка літаратуры была вывезена ў Нацысцкую Германію. У справах Нюрнбергскага працэсу маецца даклад нямецкага яфрэйтара Абеля «Аб бібліятэках Мінска», у якім паведамляецца, што «бібліятэка політэхнічнага інстытута зваленая ў падвальным паверсе левага флігеля, разгромлена і прыведзена ў беспарадак, як і большасць лабараторый інстытута».
Пасля вайны было сабрана больш за адну пятую ўсяго кніжнага фонду бібліятэкі, г.зн. каля 40 тысяч асобнікаў. З іх, каля 10 тысяч тамоў, вывезеных падчас вайны былі вернутыя з Германіі. Зноўку прыйшлося інвентарызаваць фонд, ствараць каталогі. У штаце бібліятэкі налічвалася 7 чалавек.
У лютым 1947 года ў выніку пажару быў знішчаны амаль увесь кніжны фонд бібліятэкі. Ацалела толькі каля 4 тысяч кніг.
У адпаведнасці з распараджэннем Міністэрства вышэйшай адукацыі СССР, шэраг навучальных устаноў і іншых арганізацый выдзеліў, у парадку дапамогі, значную колькасць падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў для аднаўлення бібліятэкі. Даваенны ўзровень фонд бібліятэкі перавысіў толькі ў 1953 годзе.
У 1981 годзе, раней за іншыя бібліятэкі беларускіх ВНУ, бібліятэцы была прысвоена першая катэгорыя.
28 студзеня 2000 года Савет Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі прыняў рашэнне перайменаваць бібліятэку БДПА ў Навуковую бібліятэку БДПА.
ФК Сан-Паўлу
«Сан-Паўлу» (São Paulo Futebol Clube) — бразільскі футбольны клуб з горада Сан-Паўлу. Шасціразовы чэмпіён Бразіліі. Трохразовы ўладальнік Кубка Лібертадорэс. «Сан-Паўлу» з’яўляецца адным з самы паспяховых клубаў у бразільскім футболе. Клуб гуляе ў чэмпіянаце штата Сан-Паўлу і ў Серыі А чэмпіянату Бразіліі, а таксама ўваходзіць у спіс клубаў, якія ніколі не выляталі з вышэйшага дывізіёна чэмпіянату Бразіліі.
Навуковая бібліятэка БНТУ
Гісторыя
1 красавіка 2002 года падпісаны Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 165 «Аб пераўтварэнні Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі ў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт». З гэтага часу бібліятэка стала называцца Навуковай бібліятэкай БНТУ.
ФК Сан-Паўлу
Найбольш паспяховымі для клуба лічацца 1990-я гады, калі пад кіраўніцтвам трэнера Тэле Сантана «Сан-Паўлу» атрымаў перамогу ў трох розыгрышах чэмпіянату штата і аднойчы ў Серыі А, а таксама ў шэрагу міжнародных спаборніцтваў. Перамогі ў двух Кубках Лібертадорэс у 1992 і 1993 гадах якраз прыпадаюць на гэты час. Даволі паспяховымі з’яўляюцца і 2000-я гады, калі клуб тройчы запар стаў чэмпіёнам краіны і аднойчы стаў уладальнікам Кубка Лібертадорэс.
Навуковая бібліятэка БНТУ
Структура
У сістэму абслугоўвання бібліятэкі ўваходзіць 8 абанементаў, 12 чытальных залаў, Цэнтр электронных рэсурсаў, міжбібліятэчны абанемент, 39 кафедральных бібліятэк. Функцыянуе служба электроннай дастаўкі дакументаў і віртуальная даведачная служба. Для зручнасці студэнтаў адкрыты чытальныя залы ў інтэрнатах і аддаленых карпусах.
ФК Сан-Паўлу
«Сан-Паўлу» з’яўляецца трэцім клубам паводле колькасці прыхільнікаў, маючы на сваім раунку больш за 17 мільёнаў прыхільнікаў. Традыцыйнамі для хатніх матчаў клуба з’яўляюцца белая кашуля з двума гарызантальнымі палосамі, адна з якіх чырвоная, а іншая чорная, белыя шорты і шкарпэткі. Хатнім стадыёнам з’яўляецца пляцоўка «Марумбі», якая здольная змясціць 67 052 чалавек.
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Іван Бела
{{Касманаўт |імя = Іван Бела |арыгінал імя = Ivan Bella |апісанне выявы = Палкоўнік Іван Бела, 2009 |краіна = {{Сцягафікацыя|Чэхаславакія}}, {{Сцягафікацыя|Славакія}} |спецыяльнасць = пілот, касманаўт |воінскае званне = палкоўнік ВПС Славакіі |час = 7 сутак 21 гадзіна і 56 хвілін |місіі = Саюз ТМ-29 — Саюз ТМ-28 |месца нараджэння = Долна Легата (Брэзна), {{Месца нараджэння|Чэхаславакія|у Чэхаславакіі}} |дата смерці = |месца смерці = |узнагароды = {{{!}} {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Ордэн Людавіта Штура 1 класа}} {{!}}} {{{!}} {{{!}} style="background:transparent" {{!}} {{Ордэн Мужнасці}}{{!!}}{{Медаль За заслугі ў асваенні космасу}} {{!}}} }} І́ван Бе́ла ({{lang-sk|Ivan Bella}}; {{ДН|21|5|1964}}, Брэзна ) — палкоўнік славацкай арміі, больш вядомы як першы славацкі касманаўт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Долнай Легаце пад Брэзнай. У 1979—1983 гадах навучаўся ў Ваеннай гімназіі ў Банскай Быстрыцы, пасля працягнуў навучанне ў Найвышэйшай ваеннай лётнай школе ў Кошыцах (1983—1987).
Алена Барысаўна Марозава
Алена Барысаўна Марозава (нар., г. Стоўбцы, Мінская вобласць, БССР) — беларускі архітэктар. Доктар архітэктуры (2008), прафесар (2011).
Біяграфія
Скончыла ў 1978 годзе з адзнакай архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута, выкладчыкі — праф. В. І. Анікін, А. В. Сычова, В. М. Волчак і інш. З 1978 года працуе ў БПІ (цяпер БНТУ). У 1978—1982 гг. — стажор-выкладчык, асістэнт кафедры «Архітэктура прамысловых будынкаў»; у 1982—1984 гг. — асістэнт кафедры «Горадабудаўніцтва».
У 1984—1987 гг. вучылася ў аспірантуры Маскоўскага архітэктурнага інстытута. У 1987 годзе атрымала акадэмічную ступень кандыдата архітэктуры.
У 1987—1998 гг. асістэнт, старэйшы выкладчык кафедры «Горадабудаўніцтва», з 1992 г. дацэнт БДПА. З 1988 года член Беларускага саюза архітэктараў.
Са снежня 1998 г. загадчыца кафедрай «Архітэктура вытворчых аб'ектаў і архітэктурныя канструкцыі» БДПА.
У 2008 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па тэме «Прамысловая архітэктура: гістарычныя заканамернасці і тэндэнцыі развіцця». З 2011 года прафесар.
Асабістае жыццё
У шлюбе з архітэктарам Валерыем Францавічам Марозавым (нар. 1947). Мае сына Яўгена Валер'евіча Марозава (нар. 1979), мастацтвазнаўца і архітэктара.
NGC 2452
NGC 2452 (іншыя абазначэнні — PK 243-1.1, ESO 493-PN11) — планетарная туманнасць у сузор’і Карма ў 1847 годзе.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Каменныя бабы (Гомель)
Каменныя бабы — страчаныя старажытныя скульптуры, якія служылі аздабленнем паўднёвай часткі гомельскага парка ад нявызначнага перыяду ХІХ ст. да Вялікай Айчыннай вайны. Іх паходжанне звязваецца з качавымі народамі Прычарнамор’я (гл. ).
Наяўнасць дакументальных сведчанняў 1919 г. з прапановамі перавезці ў Гомель «скіфскую бабу з Прапойска» не здымае пытанне аб часе з’яўлення ў гомельскім парку другой каменнай бабы, бо, згодна з фатаграфічнымі звесткамі, яе выгляд не супадаў з выглядам прапойскага адпаведніка.
Аляксандр Андрэевіч Нурдзінаў
Аляксандр Андрэевіч Нурдзінаў (нар. ) — беларускі мастак, палітычны зняволены, абвінавачы і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
З 2010 па 2013 навучаўся ў Мінскім дзяржаўны архітэктурна-будаўнічым каледжы па спецыяльнасці тэхнік-будаўнік, пасля навучаўся на факультэце дызайна ў прыватным універсітэце, займаўся афармленнем сувеніраў і ілюстрацыямі. Акрамя гэтага ў сваіх сацыяльных сетках выкладаў свае музычныя запісы ў стылі рэп пад псеўданімам Nu.Sa.NuSaffe.
Палітычны пераслед
Аляксандр Нурдзінаў быў затрыманы 26 кастрычніка 2020, праз тры месяцы, 27 студзеня 2021, у судзе Ленінскага раёна Мінска пачаўся судовы разгляд яго справы, справу разглядала суддзя Таццяна Шоцік. Бок абвінавачвання, які прадстаўляў пракурор Святаслаў Вялікі, ставіў ў віну Нурдзінаву адразу два артыкулы Крымінальнага кодэксу: ч. 1 арт. 342 (Удзел у масавых беспарадках) і ч. 2 арт. 293 (Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, што груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх), на падставе таго, што ён прымаў удзел у акцыях 9-10 жніўня 2020, дзе нібыта блакаваў дарогі, узводзіў барыкады, таксама «кідаў расліннасць з кветнікаў у супрацоўнікаў органаў унутраных справаў». Сам Нурдзінаў распавёў наступнае: увечары 9 жніўня ён выйшаў у краму, каб купіць фарбы, але на шляху пабачыў, як у аўтазак з мікрааўтобуса закідвалі хлопцаў, са спецтранспарту чуліся крыкі. «''Я прайшоў метраў 20 і з аўтазака пачуў дзікі роў, быццам там чалавека рэзалі. Пасля гэтага ў маім сэрцы змянілася ўсё, што магло зламацца. Гук быў вельмі моцны, чутны быў на ўвесь парк''». На праезную частку ён выйшаў таму, што дарога была пустая і машын не было, але паўсюль былі пратэстоўцы: ад стэлы да моста на Нямізе. Калі апынуўся каля стэлы, туды прыехаў АМАП, там пачалі біць людзей, пад нагамі ў Нурдзінава выбухнула граната: «''Я аслеп на некаторы час, мне порах у вочы трапіў. На назе быў апёк. На той момант я развітаўся з жыццём, думаў, што ўсё. Я раз’юшыўся, сарваў бутон кветкі і кінуў у бок супрацоўнікаў АМАПу''». На наступны дзень Нурдзінаў удзельнаў у акцыі каля гандлёвага цэнтру «Рыга». Дзеянні супрацоўнікаў АМАПу пры затрыманнях там ён апісаў наступным чынам: «Дзеянні супрацоўнікаў АМАПу — гэта калі чатыры, прабачце, мацака вагой у сто кілаграмаў скачуць на галаве ў мітынгоўца?». Таксама Нурдзінаў заявіў пра ціск на яго на допытах, таму частка тэксту ў пратаколах не адпавядала рэчаіснасці, а праўду ён агучыў у судзе. У судзе таксама былі прагледжаны відэа, на якіх былі дзеянні Нурдзінава падчас акцый, на што ён заявіў, што ў судзе чамусьці не паказалі запіс, які паказвалі яму ў Следчым камітэце на допытах, дзе бачна, што нічога з яго рук не вылятае.