cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
571
571 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 571 год нашай эры, 571 год 1 тысячагоддзя, 71 год VI стагоддзя, 1 год 8-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 2 год 570-х гадоў.
1802 год у гісторыі астраноміі
1802 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Вароніны
Вароніны (Воронины) — расійскі камедыйны тэлесерыял (сітком) канала СТС. Гэта адаптацыя амерыканскага сіткома «Усе любяць Рэйманда» з 1 па 10 сезоны, арыгінальны расейскі сітком з 11 сезону.
У Беларусі «Вароніны» транслююцца на тэлеканале ВТБ.
Сюжэт
Галоўнымі героямі серыяла з’яўляецца звычайная сям’я. Склад сям’і наступны: муж Косця (спартыўны журналіст), яго жонка Вера (хатняя гаспадыня) і іх дзеці: Маша і Блізняты Філіп і Кірыл. Прама на гэтай жа лесвічнай пляцоўцы, дзе размешчана кватэра маладой сям’і вароніных, пражываюць і бацькі Канстанціна: Галіна Іванаўна (хатняя гаспадыня, маці Канстанціна і Леаніда, свякроў Веры), Мікалай Пятровіч (бацька Канстанціна і Леаніда, свёкар Веры) і Лёня (у пачатку серыяла капітан, затым маёр, потым падпалкоўнік міліцыі, затым паліцыі; пазней — пенсіянер па выслузе гадоў, выкладчык права ў ВНУ, а потым — лейтэнант МНС) — старэйшы брат Канстанціна.
Аднойчы Косця прыбраў перагародку паміж гаўбцамі, якая аддзяляла кватэры бацькоў і маладой сям’і. Але ён не ведаў, што прыбраў не толькі сценку, але і разумную перашкоду паміж яго асабістым жыццём і бацькамі. Цяпер Вароніны-старэйшыя прыходзяць у госці да малодшых па некалькі разоў на дзень, а Галіна Іванаўна ўвесь час спрабуе разабрацца і дапамагчы сямейнай пары, нават калі яны ў гэтым не маюць патрэбы.
Алей у агонь падлівае і старэйшы брат Канстанціна — Лёня. Яму сорамна, што ён, быўшы саракагадовым маёрам, не жанаты і жыве разам з бацькамі. Ён з дзяцінства зайздросціў костка, лічыў, што яго не любяць, але і праз многія гады пачуццё зайздрасці не сціхла.
У 140 серыі Лёня ажэніцца на Насці.
Нараў
Даўжыня 497 км, у межах Беларусі 44 км. Вадазбор 74,8 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў межах Беларусі (з прытокамі, якія ўпадаюць на тэрыторыі Польшчы) 5 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні ў межах Беларусі 0,3 ‰.
Назва
Назва Нараў балцкага паходжання.
Корань Nar- у літоўскіх гідронімах Narantis, Narasa, Nar-upis. На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі корань Nar- у рачных назвах тыпу Нароўля на Верхнім Падняпроўі, Нара на Верхнім Павоччы. Роднасны яму корань Ner- у гідронімах тыпу Няропля, Нярус(с) (прыток Дзясны).
Корань Nar- (Ner-) звязаны з літоўскім nerti «ныраць», naras «нырок (у ваду)», далей да індаеўрапейскага *ner- «ныраць, пагружацца; прытулак, логвішча, нара».
У «Яцвяжскім слоўнічку» зафіксаваны яцвяжскі варыянт назвы Нарава Naura. Ён узнік у выніку метатэзы (перастаноўкі гукаў) адпачатнай асновы *nar-ṷ- у аснову *naṷ-r-. Таго ж паходжання і назва мазурскага возера Naury (цяпер ), а над ім вядомая «Нау́рская гара».
Яцвяжская форма назвы ракі Наўра пацвярджае прывязку лакалізацыі дагістарычных неўраў да вобласці цячэння гэтай ракі, што рабілі яшчэ да адкрыцця «Яцвяжскага слоўнічка».
Асноўныя прытокі
Справа: Мядзянка, Рудаўка, Пчолка, Калонка, Бебжа, Шса, Амулёў, Вкра. Злева: Нямержанка, Тушамлянка, Нараўка.
Асташова (Сычоўскі раён)
Асташова (Осташово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Хёна
Кім Хён-А (Kim Hyun-a па-карэйску: 김현아, Hanja: 金泫雅;, Сеул) — паўднёвакарэская спявачка, танцорка, мадэль, удзельніца гурта 4Minute. Стала вядомая пасля з’яўлення ў кліпе Gangnam Style рэпера PSY як танцорка. Да сярэдзіны 2007 года ўдзельнічала ў гурце Wonder Girls.
Мікалай Міхайлавіч Кніповіч
Мікалай Міхайлавіч Кніповіч (25 сакавіка (6 красавіка) 1862, Свеаборг — 23 лютага 1939, Ленінград) — расійскі і савецкі заолаг, член-карэспандэнт (1927) і ганаровы член (1935) Акадэміі навук СССР.
Біяграфія
Мікалай Міхайлавіч Кніповіч нарадзіўся 25 сакавіка (6 красавіка) 1862 ў Свеаборгу. Навучаўся ў гельсінгфорскай гімназіі і Санкт-Пецярбургскім універсітэце. Абараніў дысертацыю на тэму «Матэрыялы да спазнання групы Ascothoracida» ў 1892 годзе. Вывучаў фаўну і фізічную геаграфію Белага мора. Быў на чале экспедыцыі, падрыхтаванай ў 1897 годзе на Мурманскі бераг для навукова-прамысловых даследаванняў. Валодаў кватэрай і дачай у Фінляндыі (у Сейваста, цяпер Азяркі), на якой у чэрвені 1907 гасцяваў У. І. Ленін з жонкай. Сястра Кніповіч Лідзія Міхайлаўна — дзеяч рэвалюцыйнага руху. Памёр 23 лютага 1939 года ў Ленінградзе.
Чэкан
Чэкан — беларускае прозвішча.
Людвік Бенуа
Людвік Бенуа (, г. Ваўкавыск —, г. Лодзь) — акцёр тэатра і кіно
Біяграфія
Яго дзед па бацькавай лініі быў французам і паходзіў з невялікага гістарычнага мястэчка пад Парыжам. Продкі па матчынай лініі родам з ваколіц горада Ловіч (цяпер Лодзінскае ваяводства). Бацька таксама быў акцёрам.
Бенуа з’вязаў усю сваю працу і сямейнае жыццё з горадам Лодзь, так і не спакусіўшыся пераехаць жыць і працаваць у Варшаву. У 1946 годзе скончыў акцёрскую студыю Гала ў Гданьску. У 1948 годзе скончыў Дзяржаўную вышэйшую тэатральную школу і разам са сваёй жонкай, вядомай акторкай Марыяй Збышэўскай стаў працаваць у тэатры імя Стэфана Ярача, а затым перайшоў у Новы тэатр, служэнню ў якім аддаў больш за трыццаць гадоў, аж да сваёй смерці. У шлюбе са Збышэўскай 23 лістапада 1950 годзе ва Уроцлаве нарадзіўся сын Марыюш, які пазней стаў вядомым акцёрам.
Бенуа называюць польскім Бурвілем за ўдалае сумяшчэнне, як і знакамітым французскім акцёрам, у адной ролі камічных элементаў і трагедыі. Яго параўноўвалі таксама з непараўнальным Фернандэлем. Ён, як і яны, не меў галоўных роляў, але нават эпізоды ў яго выкананні надоўга запаміналіся.
Зняўся ў больш чым 60 фільмах і ў шматлікіх спектаклях Тэатра Тэлебачання. Агучваў анімацыйныя фільмы.
Памёр 4 лістапада 1992 годзе ў Лодзі. Пахаваны на Алеі Заслужаных на могілках Долі.
Бычкова (Сычоўскі раён)
Бычкова (Бычково) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Ляхавіцкі сельсавет (Лепельскі раён)
Ля́хавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Ляхавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лепельскага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — фальварак Ляхавічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Полацкай акругі. У 1927 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Грыгаравічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лепельскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ляхавічы. 23 лістапада 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Валосавіцкага сельсавета.
Angleza
«Angleza» (брытанец) — другі музычны альбом гурта «Testamentum Terrae», выдадзены ў 2010 годзе.
Нігайм
Нігайм (Nieheim) — горад у Германіі, курорт, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Хёкстэр. Насельніцтва — 6557 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 79,79 км². Афіцыйны код — 05 7 62 028. Горад падзяляецца на 10 гарадскіх раёнаў.
Хоўларскі ўніверсітэт
Хоўларскі ўніверсітэт (Háskólinn á Hólum) — ісландская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у мястэчку Хоўлар.
Агульная характарыстыка
Мястэчка Хоўлар мае доўгую гісторыю ў галіне адукацыі. Саборная школа біскупа Ёна Агмундсана была заснавана тут у 1106 годзе, а пасля Рэфармацыі ў 1550 годзе школа была пераўтворана ў лацінскую школу, якая дзейнічала да 1801 года. У 1882 годзе ў тут была створана сельскагаспадарчая школа. За апошнія 15 гадоў вучэльня ператварылася са звычайнай сельскагаспадарчай школы ў сучасную ўстанову ўніверсітэцкага ўзроўню.
Цэрбер
Цэрбер, Кербер (ад Κέρβερος) — у грэчаскай міфалогіі спараджэнне Яхідны, мелае выгляд трохгаловага сабакі са змяіным хвастом, такое жа жудаснае, як і яго маці. Цэрбер ахоўваў выхад з царства мёртвых Аіда, не дазваляючы памерлым вяртацца ў свет жывых. Аднак, гэта дзіўная па сіле істота была пераможанна Гераклам у адным з яго подзвігаў.
Дайнава (Пухавіцкі раён)
Дайнава́ (, Дайнова) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 1816 г. уласнасць Ратынскіх. На пачатку XX ст. у Навасёлкаўскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да 3 ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Уладзімір Кузняцоў
Уладзімір Кузняцоў:
Цёрнер
Цёрнер — прозвішча.
572
572 — высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 572 год нашай эры, 572 год 1 тысячагоддзя, 72 год VI стагоддзя, 2 год 8-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 3 год 570-х гадоў.
Тэрмінатар 2: Судны дзень
«Тэрмінатар 2: Судны дзень» (Terminator 2: Judgment Day) — амерыканскі баявік рэжысёра Джэймса Кэмерана, зняты ў 1991 годзе. Карціна — працяг «Тэрмінатара», што быў зняты ў 1984 годзе.
У жніўні 2017 года зноў выйшаў на вялікія экраны ў абноўленным 3D-фармаце.
Першы 3D-фільм у беларускай агучцы. Перакладзены праектам «Кінаконг» пры падтрымцы кампаніі A1. Прэм’ера беларускамоўнай версіі адбылася ў Мінску 23 мая 2019 года.
Браніслаў Зяменцкі
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду герба «Нячуя». Скончыў Мінскую гімназію, вучыўся ў Львоўскай палітэхніцы і Вышэйшай тэхнічнай школе ў Маскве. Прымаў актыўны ўдзел у рэвалюцыі 1905 года ў Расіі. У 1915 г. арыштаваны ў Варшаве і вымушаны выехаць у Расію. Хаваўся ад расійскіх уладаў. Быў членам Польскай ваеннай арганізацыі. За дзейнасць у Польскай сацыялістычнай партыі сядзеў у турмах у Шчыпёрне і Гафельбергу. Працаваў у Дэпартаменце працы Рэгенцкай рады.
Узначальваў Варшаўскі акруговы рабочы камітэт ППС. З 1916 года член Цэнтральнага рабочага камітэта ППС. Быў членам Ажыццяўленчага камітэта, з 1917 года прадстаўляў ППС у. Член Беларускай сацыялістычнай грамады.
З 7 па 16 лістапада 1918 года быў міністрам прамысловасці, з 17 лістапада 1918 года па 16 студзеня 1919 года — міністрам працы і сацыяльнай апекі ва.
У 1920 годзе быў намеснікам члена Рады абароны дзяржавы.
На выбарах 1919 і 1922 гадоў выбіраўся ў польскі Сейм ад ППС. У 1919 годзе сустаршыня ППС, аб’яднанай з трох частак. З 1921 года старшыня ЦВК ППС.
З 20 лістапада 1925 года па 20 красавіка 1926 года быў міністрам працы і сацыяльнай апекі ў кабінеце Аляксандра Скшыньскага (падаў у адстаўку разам з Норбертам Барліцкім). Звальненне міністраў з ППС прывяло да краху ўрада Скшыньскага і адкрыла шлях да фармавання ўрада Вінцэнты Вітаса.
У час Другой сусветнай вайны быў членам і са снежня 1943 года выконваў функцыі дырэктара Дэпартамента грамадскіх работ і рэканструкцыі ў.
Арыштаваны 10 лютага 1944 года немцамі, расстраляны ў адным з масавых расстрэлаў 22 лютага таго ж года на руінах Варшаўскага гета.
Карл Густаў Адольф Кніс
Карл Густаў Адольф Кніс (ням.: Karl Gustav Adolf Knies; 29 сакавіка 1821, Марбург, - 3 жніўня 1898, Гайдэльберг) — нямецкі эканаміст, прадстаўнік гістарычнай школы ў палітэканоміі. З'яўляўся прафесарам Марбургскага, Фрайбургскага і Гайдэльбергскага ўніверсітэтаў.
Дзерабкіна (Сычоўскі раён)
Дзерабкіна (Дерябкино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дугінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
573
573 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 573 год нашай эры, 573 год 1 тысячагоддзя, 73 год VI стагоддзя, 3 год 8-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 4 год 570-х гадоў.
Рыбалы
Ры́балы (, Рыбалы) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Касцюковіцкі сельсавет
Касцюко́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Касцюковіцкага раёна Калінінскай акругі. Цэнтр — мястэчка Касцюковічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Касцюковіцкага раёна Калінінскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Касцюковіцкага местачковага Савета.
NGC 162
NGC 162 — зорка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рэнан Брэсан
Клубная кар’ера
Пачаў шлях у прафесійны футбол у сваім родным горадзе ў 2005 годзе, калі ўтварылася мясцовая каманда «Атлетыка Сідадэ». У 2007 годзе падпісаў кантракт з «Гомелем». За 2 гады гульні забіў 7 галоў. Футбаліст гуляў на пазіцыі атакуючага цэнтральнага паўабаронцы. Разам з гамяльчанамі бразілец выйграў срэбра нацыянальнага чэмпіянату.
У студзені 2010 года падпісаў кантракт з БАТЭ. У складзе БАТЭ выйграў мноства кубкаў і трафеяў, прызнаваўся 2 разы найлепшым іграком чэмпіянату Беларусі. Удзельнік Лігі Еўропы 2010/11, Лігі чэмпіёнаў 2011/12 і Лігі чэмпіёнаў 2012/13.
У лістападзе 2012 года стала вядома пра пераход Брэсана ў «Аланію» з Уладзікаўказа. У «Аланіі» не здолеў стаць іграком асновы. У кастрычніку 2013 года пакінуў «Аланію» з-за фінансавых праблем у клубе.
Пасля таго, як Брэсан стаў свабодным агентам, інтарэс да яго мела шмат клубаў з розных краін Еўропы і Азіі, а таксама Бразіліі. У выніку ў студзені 2014 года падпісаў двухгадовы кантракт з дзейным чэмпіёнам Казахстана, клубам «Актабэ». Але, праз месяц з-за канфлікту паміж кіраўніцтвам клуба і трэнерскага штаба пакінуў «Актабэ» і хутка стаў іграком іншага казахстанскага клуба — «Астаны». У сакавіку 2014 быў афіцыйна прадстаўлены як ігрок сталічнага клуба. Але ў выніку так і не здолеў зайграць у складзе «Астаны», рэдка праходзячы ў асноўны склад клуба. У ліпені 2014 года кантракт з «Астаной» быў разарваны.
2 жніўня 2014 года падпісаў кантракт з партугальскім клубам «Рыу Аві». У складе «Рыу Аві» хутка замацаваўся ў асноўным складзе. Пазней цікавасць да паўабаронцы стаў праяўляць шэраг клубаў Бразіліі і Турцыі. У чэрвені 2016 года перайшоў у кіпрскі АПОЭЛ. Аднак, у кіпрскім клубе не здолеў замацавацца ў складзе. У студзені 2017 года, разарваўшы пагадненне з АПОЭЛам, стаў іграком партугальскага «Шавіша». У маі 2019 года, пасля таго як «Шавіш» страціў месца ў Прымейра-лізе, пакінуў каманду.
У верасні 2019 года падпісаў кантракт з клубам «Куяба» з бразільскай Серыі B. Згуляўшы за каманду ў трох матчах, пакінуў яе па заканчэнні кантракта ў снежні 2019 года. У лютым 2020 года далучыўся да іншага клуба другога бразільскага дывізіёна — «Параны», дзе стаў адным з вядучых ігракоў. У кастрычніку 2020 года падоўжыў кантракт з «Паранай» да канца 2021 года. У лютым 2021 года, пасля таго як «Парана» страціла месца ў Серыі B, перайшоў у «Жувентуды», дзе часцей заставаўся на лаўцы запасных, правёў толькі чатыры матчы ў Лізе Гаушу.
У чэрвені 2021 года падпісаў кантракт з клубам КРБ, а ў снежні 2021 года перайшоў у «Крысіуму». У ліпені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў «Віла-Нову». З-за траўмы не згуляў ніводнага матча за каманду і ў лістападзе 2022 года пакінуў «Віла-Нову».
У пачатку 2023 года быў у складзе «Крысіумы» ў матчах чэмпіянату штата Санта-Катарына, аднак заставаўся на лаўцы запасных і не выхадзіў на поле. У лютым 2023 года разарваў кантракт з клубам і неўзабаве стаў іграком «Эрсіліу Лус» з Серыі D. У ліпені 2023 года перабраўся ў АБС з Серыі B.
Міжнародная кар’ера
У снежні 2010 года атрымаў беларускае грамадзянства. У лютым 2012 года дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай Беларусі па футболе ў таварыскім матчы са зборнай Малдовы. Улетку 2012 гуляў за алімпійскую зборную Беларусі на Алімпійскіх гульнях, дзе забіў мяч у браму Бразіліі.
Сямён Уладзіміравіч Букчын
Сямён Уладзіміравіч Букчын (, сяло Валаконаўка, Курская вобласць, РСФСР) — беларускі і рускі літаратуразнаўца, крытык, пісьменнік, публіцыст. Доктар філалагічных навук (1999).
Смалоўскае
Смало́ўскае — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Аўсянка, каля вёскі Смалоўка, прыкладна за 17 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Гарадок.
Сямён Уладзіміравіч Букчын
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніцы і вайскоўца ў вёсцы Валаконаўка Курскай вобласці РСФСР. З 1949 года жыве ў Мінску. У 1967 г. скончыў аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1959—1961 гг. працаваў фрэзероўшчыкам на Мінскім электратэхнічным заводзе. Праходзіў тэрміновую вайсковую службу ў Савецкай Арміі (1964—1967 гг.). У 1967—1968 гг. працаваў старшым рэдактарам на Беларускім тэлебачанні, у 1968—1969 гг. — старшым навуковым рэдактарам у выдавецтве «Беларуская савецкая энцыклапедыя», з 1969 да 1985 гг. — адказным сакратаром часопіса «Весці АН БССР».
У 1972 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «В. М. Дорошевич. Творческая судьба. Мастерство». З 1985 г. па 1993 г. працаваў старшым навуковым супрацоўнікам Інстытута літаратуры АН Беларусі. У 1993—1996 гг. быў старшым навуковым супрацоўнікам Аддзела праблем гуманітарнага выхавання пры Прэзідыуме АН Беларусі, а ў 1996—1997 гг. — старшым навуковым супрацоўнікам лабараторыі метадалагічных праблем гуманітарнай адукацыі Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы і гуманітарнай адукацыі. У 1992—1995 гг. рэдагаваў незалежную газету «Европейское время». Адзначаны як «Чалавек года» ў намінацыі «Журналістыка» (1994 г.). У 1998—2001 гг. працаваў журналістам і выкладчыкам у Варшаве. У 1999 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Творчасць А. П. Чэхава і праблемы прозы 1880—1890 гг.».
Смалоўскае
Плошча паверхні возера 0,1 км², даўжыня 0,2 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 1,42 км. Катлавіна выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 5 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая.
У возера ўпадае рака Крапіўка і на ўсходзе выцякае ручай (пратока) у Аўсянку.
Сямён Уладзіміравіч Букчын
Біяграфія
Друкуецца з 1959 года. Член Саюза пісьменнікаў СССР (1983) і Міжнароднага ПЭН-клуба. Аўтар сцэнарыя дакументальнага фільма «Селькор» (Беларусьфільм, 1970. Рэжысёр М.Заслонава, аператар А.Сіманаў).
Кнігі і раздзелы ў кнігах, пераклады
Складанне, падрыхтоўка тэкстаў, уступныя артыкулы, каментарыі, рэдагаванне
Уступныя артыкулы, прадмовы, пасляслоўі
Дзмітрава (Сычоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Сутармінскага сельскага паселішча.
Бэз звычайны
Бэз звычайны (Syrínga vulgáris) — папулярная садовая расліна, від роду Бэз сямейства Маслінавыя.
Назва
Бэз звычайны, буз, бузок, бэз   , сірэнь.
Батанічнае апісанне
Бэз звычайны — шматствольны лістападны куст вышынёй 2-8 м. Дыяметр кожнага ствала можа дасягаць 20 см. Кара шэрая або шэра-карычневая, у маладых раслін — гладкая.
Парасткі сканчаюцца дзвюма пупышкамі, радзей адной. Канчатковыя пупышкі тоўстыя, чатырохгранныя, востравяршынныя, зелянява-аліўкавыя або чырванаватыя, да бура-чырвоных, 6-12 мм даўжыні. Бакавыя пупышкі адлеглыя, некалькі менш канчатковых, але такой жа формы і афарбоўкі. Лускавінкі на пупышках размяшчаюцца крыжападобна. Вонкавых лускавінак 8, унутраных — 4. Усе вонкавыя лускавінкі кілеватыя, акругленыя, сканчаюцца вастрыём, некаторыя каёмкавыя. У пачатку парасткаў пупышкі дробныя. Ліставы рубец вельмі вузкі, з 6-7 слядамі, якія ўтвараюць адну прамую лінію, або ў выглядзе паўмесяца. Кветкавыя пупышкі закладваюцца на пабегах з мінулага года.
Парасткі зелянява-шэрыя або жаўтлява-шэрыя, голыя, круглявыя, з прыкметнымі чачавічкамі са шматлікімі вузкімі шчылінамі.
Лісце супратыўнае, простае, 4-12 см даўжынёй і 3-8 см шырынёй, у пачатку сэрцападобнае або прама зрэзанае, да вяршыні завостранае, зялёнае, голае, з хвосцікамі да 3 см даўжынёй. Ападае зялёным. У паўднёвых раёнах і нават сярэдніх шыротах усю зіму застаецца пад снегам зялёным.
Суквецці і кветкі
Кветкі 6-10 × 5-8 мм, ад ліловых і фіялетавых да белых, духмяныя, доўга непадаючыя, сабраны ў пірамідальныя парныя, прамастаячыя або паніклыя мяцёлкі даўжынёй 10-20 см. Дзікарослая форма мае немахровые, ліловыя кветкі розных адценняў. Квітнее штогод у маі — пачатку чэрвеня на працягу 20 дзён пачынаючы з чатырохгадовага ўзросту. Кветкі ўтрымліваюць эфірны алей, які пры частым ўдыханні можа выклікаць галаўны боль.
Плод — сухая двугнездная каробачка да 1,5 см даўжынёй, з некалькімі даўгаватымі і скурыста-крылатым насеннем. Пры ўскрыцці каробачкі насенне падае на зямлю і часта, дзякуючы наяўнасці крыла, адлятае на вялікую адлегласць ад мацярынскай расліны. Спее восенню. Маса 1000 адзінак насення 5-9 г. Размнажаецца як насеннем, так і каранёвымі атожылкамі і зараснікам ад пня. Насенне пры спрыяльных умовах здольна прарастаць адразу ж пасля збору.
Працягласць жыцця
Асобныя расліны бэзу звычайнага могуць дажываць да 100-гадовага ўзросту. 60-гадовыя расліны маюцца ў парку Асканія-Нова. Маецца зарэгістраваны асобнік бэзу звычайнага, які дасягнуў 130-гадовага ўзросту. Куст быў пасаджаны ў 1801 годзе, да 1931 года ён меў дыяметр 11 м, а найбольшы ствол меў у абхопе на вышыні грудзей 80 см.
Распаўсюджанне
У натуральным выглядзе расце на Балканскім паўвостраве (Албанія, Балгарыя, Грэцыя, Румынія, Сербія). Па іншых дадзеных мае рэліктавы арэал у паўднёвых Карпатах. Расце ў горных лясах, займаючы пустуючыя схілы. Культывуецца на тэрыторыі Усходняй Еўропы да шыраты Санкт-Пецярбург — Екацерынбург; у Заходняй Сібіры — у паўднёвай зоне тайгі, у лесастэпавай і стэпавай зонах, у Сярэдняй Азіі, на поўдні Усходняй Сібіры, у сярэдняй і паўднёвай частках Далёкага Усходу.
Прымяненне
Кветкі бэзу вылучаюць масу нектара, які аднак з-за вялікай даўжыні трубкі мала даступны пчолам. Драўніна бэзу мае тонкакрупчастую структуру, валокны прамыя. Шчыльнасць пры 15 % вільготнасці 0,98 г/см³, пры 12 % — 0,90 г/см³. Драўніна вельмі цвёрдая, цяжкая, з высокімі фізіка-механічнымі ўласцівасцямі, цяжка колецца, але добра паліруецца. Выкарыстоўваецца на тачоныя вырабы.
Кветкі валодаюць патагонным, супрацьмалярыйным і абязбольваючым дзеяннем. Лісце спрыяе паспяванню нарываў і ачышчэнню іх ад гною. Настой кветак ужываюць пры коклюшы і нырачных захворваннях, а ў сумесі з кветкамі ліпы — як патагонны і супрацьмалярыйны сродак. Лісце ўваходзіць у склад асноўнай сумесі травы, якая ўжываецца ў народнай медыцыне пры лячэнні сухотаў лёгкіх.
Шырока выкарыстоўваецца як дэкаратыўная, глебаахоўная расліна на схілах, якія падвяргаюцца размыву.
Георгій Бортнік
Георгій Бортнік ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч, святар БАПЦ, адзін з арганізатараў і кіраўнікоў узброенага антысавецкага падполля. Псеўданім «Рыбак».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1919 годзе ў Дзісенскім павеце Віленскай губерні ў Расійскай імперыі. Паходзіў з духоўнага саслоўя, быў сынам беларускага праваслаўнага святара Венядзікта Бортніка, што служыў і жыў у вёсцы Забор’е. Верагодна, што там і нарадзіўся Георгій. Вучыўся ў Віленскай беларускай гімназіі.
Падчас Другой сусветнай вайны ўступае ў шэрагі беларускай паліцыі, прымае ўдзел ва ўзброенай барацьбе з дыверсійнымі групамі НКУС. У 1943 годзе далучыўся да СБМ, стаў слухачом Альбярцінскай школы СБМ. У жніўні 1944 года скончыў Мальційскую разведшколу ў Аўстрыі, пасля чаго ўступіў у БНП у размеркавальным лагеры ў Эгеры ў Чэхаславакіі. У снежні 1944 года залічаны ў 1-ы кадравы батальён БКА ў Берліне, які перад наступам савецкіх войск быў перадыслацыраваны ў Баварыю. Скончыў падафіцэрскую школу ў Берліне. З красавіка 1945 года стаў камандзірам аддзялення 3-га батальёна дывізіі 1-й беларускай дывізіі СС. У маі 1945 года трапіў у палон да амерыканскіх войскаў. Неаднойчы сустракаўся з архіепіскапам Пінскім Аляксандрам (Іназемцавым), ад якога бярэ дабраслаўленне на вяртанне ў Беларусь і прыняцце святарскай годнасці. У снежні 1945 рэпатрыяваны ў Беларусь.
У тым жа 1947 годзе падпольная група а. Георгія ўсталёўвае сувязь з яшчэ адной беларускай падпольнай групай — «Саюзам Барацьбы Супраць Камунізму» пад кіраўніцтвам Пятра Шыпко. Пасля забойства Пятра Шыпко супрацоўнікамі МДБ БССР у 1948 годзе Георгій Бортнік узначаліў аб’яднаную арганізацыю. Адначасна гуртуе беларускіх праваслаўных святароў Полаччыны, што захавалі вернасць БАПЦ. Некаторыя з іх знаходзіліся ў падполлі, некаторыя — дзеля прыкрыцця, лічыліся святарамі РПЦ. Праводзіць некалькі падпольных святарскіх збораў Полацкага экзархату БАПЦ, на якіх святары абгаворвалі тактыку дзейнасці падпольнай БАПЦ ды дапамогу беларускаму ўзброенаму супраціву. Пад прафесійным кіраўніцтвам а. Георгія, абедзве галіны беларускага супраціву (падпольна-партызанская сетка Міхала Вітушкі і падпольная БАПЦ) на Полаччыне здолелі дзейнічаць узгоднена. Менавіта праз святарскую сетку «Саюза Барацьбы Супраць Камунізму» праводзілася найбольшая частка дзейнасці па распаўсюджваньню літаратуры і ўлётак. Георгі Бортнік падтрымліваў непасрэдную сувязь з невялікім атрадам беларускіх паўстанцаў, што дзейнічаў у Пліскім раёне. Па некаторым дадзеным, ён з’яўляўся духаўніком атраду і перадаваў партызанам прадукты і медыкаменты, а таксама зброю, сабраную сябрамі «Саюза Барацьбы Супраць Камунізму». Сябры аб’яднанага падполля не мелі праграмы і статута, а дзейнічалі ў адпаведнасці з тэзісамі кіраўніка БНП Усевалада Родзькі, апублікаванымі ў № 5 «Бюлетэня БНП».
У маі 1950 г. разам з некаторымі іншымі сябрамі падпольнай арганізацыі арыштаваны савецкімі органамі бяспекі. Больш года сябры знаходзіліся ў турме, былі катаваныя. Паводле прысуду Ваеннага трыбунала ад 10 жніўня 1951 года Георгій Бортнік быў асуджаны «за здраду радзіме» да расстрэлу. Пасля прысуду савецкія карныя органы прабавалі схіліць Георгія Бортніка да здрады: прапанавалі змяніць прысуд на зняволенне ў лагеры пад умовай пакаяння і адмовы ад святарства, але той адмовіўся.
У канцы 1951-га арыштаваная і жонка Леаніла, выпускніца Віленскай беларускай гімназіі, сяброўка СБМ. Нягледзячы на тое, што дома засталіся два маленькіх сына (Лаўр (1948), Алег (1950)), яе асудзілі на 25 гадоў савецкіх канцлагераў. У пачатку 1990-х Леаніла Бортнік спрабавала дамагчыся рэабілітацыі мужа: у 1991 годзе асабовая справа Георгія Бортніка была перагледжана, але рэабілітаваны ён не быў.
Rail Baltica
Rail Baltica (Балтыйская чыгунка, вымаўляецца Рэйл Балтыка) — праект чыгункі з еўрапейскай стандартнай каляінай, якая павінна злучыць Прыбалтыку, Усходнюю і Заходнюю Еўропу. Згодна з праектам, адзіная еўрапейская каляіна павінна злучыць Хельсінкі, Талін, Рыгу, Каўнас, Варшаву і Берлін, а ў далейшым плануецца працяг маршруту да Венецыі, палепшыўшы, такім чынам, транспартнае забеспячэнне паміж Цэнтральнай і Усходняй Еўропай. Галоўнай мэтай Rail Baltica з'яўляецца аднаўленне непасрэднай сувязі краін Балтыі з еўрапейскай чыгуначнай сеткай і развіццё рэгіянальнай інтэграцыі. Інтэграцыя чыгункі краін Балтыі ў транспартную сістэму Еўрасаюза дазволіць павялічыць хуткасць руху цягнікоў, рост пасажырапатоку і грузапатокаў і прыбыткаў.
Усе тры краіны Балтыі і Польшча абвясцілі праект адным са сваіх прыярытэтаў у галіне развіцця транспартнай інфраструктуры. Рашэнне Еўрапарламента і Савета Еўропы вызначыла праект Rail Baltica часткай пан'еўрапейскага калідора, які ўключае таксама аўтадарожную частку (Via Baltica) і адгалінаванне на Калінінград (Via Hanseatica). Каардынатарам праекта ў Еўрапарламенце з'яўляецца Павел Целічка.
Glires
Glires — таксон (grandorder), у які аб’ядноўваюць атрады грызуноў (Rodentia) і зайцападобных (Lagomorpha). Першапачаткова Glires быў атрадам, да якога адносілі абедзве групы. З часам, гэта канцэпцыя была цалкам адпрэчана, хоць блізкае сваяцтва паміж грызунамі і зайцападобнымі не аспрэчваецца. Па прыкметах, якія маюцца толькі ў зайцападобных, іх манафілія лічыцца добра даказанай, а незалежная на працягу больш за 70 мільёнаў гадоў эвалюцыйная гісторыя апраўдвае іх класіфікацыю як асобны атрад. Іншыя ж прыкметы, такія як разцы, з’яўляюцца следствам наяўнасці агульных продкаў з грызунамі, з-за чаго таксон Glires быў захаваны.
Glires утвараюць разам з групай Euarchonta, да якой адносяцца Scandentia, прыматы (Primates) і Dermoptera, надатрад Euarchontoglires. Эвалюцыйна-генетычныя адносіны ўнутры апошніх выглядаюць наступным чынам:
──Euarchontoglires ├──Euarchonta │ ├──Scandentia │ └──Прыматаморфы (Primatomorpha) │    ├──Dermoptera │    └──Прыматы (Primates) │  └──Glires ├──Зайцападобныя (Lagomorpha) └──Грызуны (Rodentia)
Сабакападобныя
Сабакападобныя (Caniformia) — адзін з двух падатрадаў драпежных (Carnivora). Для іх характэрны вострая пыса, а таксама няўменне ўцягваць кіпцюры, што адрознівае іх ад паралельнага падатрада Feliformia. Гістарычна ў падатрад уваходзяць і тры сямействы ластаногіх, з прычыны таго, што яны паходзяць ад сабакападобных жывёл.
Сабакападобныя падзяляюцца на наступныя сямействы:
Капліца-пахавальня Ажэшкаў
Капліца-пахавальня Ажэшкаў — капліца ў аграгарадку Закозель Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. З’яўляецца часткай сядзібна-паркавага комплекса Ажэшкаў.
Гісторыя
Капліца пабудавана ў 1849 годзе па праекце польскага архітэктара Францішка Яшчалда са згоды віленскага біскупа Анджэя Клангевіча на ўскраіне парку як фамільная пахавальня Ажэшкаў і наступных уладальнікаў сядзібы: Бабрынскіх, Талочкаў.
Паводле мясцовага падання ў высокім шпілі капліцы, дзе была невялікая камора, пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў хаваўся кіраўнік Кобранскага паўстанцкага атрада — Рамуальд Траўгут. Гэты прытулак быў прапанаваны яму Элізай Ажэшка, якая дапамагла перавезці Рамуальда ў Польшчу пасля таго, як пошукі пакрысе сціхнулі. Варта зазначыць, што мужа Элізы — Пятра за ўдзел у паўстанні саслалі ў Пермскую гебурню, а маёнтак у Людвінова, што непадалёк — канфіскавалі.
Капліца скасавана ў 1865 годзе з-за таго, што «існаванне капліцы мае дрэнны ўплыў на шматлікіх слуг Закозеля, а адасобленасць маёнтка абцяжарвае нагляд за польскай прапагандай». Аднак з дазволу Галоўнага начальніка края Міхаіла Мураўёва яна была перададзена памешчыку Каліксту Ажэшку для прыстасавання яе ў «надмагільны помнік» з тлумачэннем: «паколькі капліца гэтая не была парафіяльнай і з’яўлялася ўласнасцю ўладальнікаў маёнтка, то ўласнасць і будынак належыць вярнуць Ажэшкам з тым, аднак, каб капліца была перароблена ў пахавальню са знішчэннем на ёй царкоўных купалоў і каб у будынку не засталося алтара і ніякіх прылад для набажэнства…»
У 1867 годзе рабіліся намаганні перабудаваць храм у праваслаўную царкву па праекце архітэктара Чакмасава, супраць чаго выступіла навакольнае дваранства.
У 1915 годзе, падчас Першай сусветнай вайны меднае пакрыццё даху было знята. Новы цынкавы дах быў пакладзены памешчыкам Каралем Талочкам, які набыў маёнтак у 1923 годзе.
Сучасны стан і раскопкі
У дадзены момант капліца паступова разбураецца з-за недахопу фінансавання на яе аднаўленне альбо, прынамсі, кансервацыю. Вонкавая і ўнутраная тынкоўка амаль цалкам абвалілася, каляровыя вітражы не захаваліся, перакрыцці і дах у аварыйным стане. Мясцовымі ўладамі прадпрымаюцца спробы сачыць за тэрыторыяй былога парка, сама капліца агароджана плотам, уваходы зыкрытыя кратамі. Але поўная адсутнасць фінансавання не дазваляе спыніць імклівы працэс разбурэння канструкцый.
У 2008 годзе ў капліцы і каля яе праводзіліся археалагічныя раскопкі, у выніку якіх былі знойдзены парэшткі прадстаўнікоў роду Ажэшкаў, фрагменты слуцкага пояса, чалавечыя косткі, бронзавыя рэшткі трун, адзення мерцвякоў. Археалагічныя знаходкі выклікалі пэўную цікавасць да стану помніка, была падрыхтавана праектна-каштарысная дакументацыя на рэстаўрацыю капліцы. У лістападзе 2019 на аб’екце былі пачаты супрацьаварыйныя работы, каб не дапусціць далейшага разбурэння славутасці. Тады са сродкаў абласнога суботніка было выдзелена Br50 тыс. Рэстаўратары ачысцілі дах ад абломкаў, знізілі нагрузку на звод і прыкрылі яго ад ападкаў. Паступілі Br200 тыс. з раённага бюджэту і Br348,5 тыс. з Фонду Прэзідэнта па падтрымцы культуры і мастацтва. Вызначылі за гэтыя грошы аднавіць звод даху і дах, франтон і бакавыя вежкі. У 2020 на капліцу-пахавальню ўсталявалі шасцімятровы шпіль.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-гатычнага стылю. Цэнтрычнае квадратнае ў плане збудаванне накрытае востракутнымі двухсхільнымі дахамі, скрыжаванне якіх адзначанае высокім чатырохгранным шатром з гранёным шпілем і гатычным крыжам у завяршэнні. Стракатасць сілуэту і вертыкальную накіраванасць прасторавай кампазіцыі надаюць кутнія падвойныя пінаклі, паміж якімі ў гатычных парталах (чыгуннае мастацкае ліццё) размешчаныя скульптуры евангелістаў.
Зала перакрытая люстраным скляпеннем, насычаная арнаментаванымі тонкімі ляпнымі нервюрамі. У вуглавых стральчатых нішах знаходзіліся скульптурныя выявы евангелістаў (не захаваліся). Стральчатыя вокны і люкарны з пераплётамі геаметрычнага малюнку, якія запаўняліся каляровымі вітражамі. Пад капліцай — склеп-пахавальня, куды вядуць сходы ў цэнтры залы.
Гагік Каляевіч Царукян
Гагік Каляевіч Царукян (Գագիկ Կոլյայի Ծառուկյան), 25 лістапада 1956 г. сяло Арындж)  — буйны прадпрымальнік і палітычны дзеяч Арменіі . Заснавальнік партыі «Квітнеючая Арменія», дэпутат Нацыянальнага сходу РА з 2003 года , прэзідэнт Нацыянальнага алімпійскага камітэта Арменіі з 2004 года.
У 2003 годзе быў абраны дэпутатам Нацыянальнага сходу. 30 красавіка 2004 года быў абраны і да гэтага часу з’яўляецца лідарам партыі «Квітнеючая Арменія». У чэрвені 2020 годзе быў пазбаўлены дэпутацкай недатыкальнасці.
Калочынскі сельсавет
Кало́чынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Калочын.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Рэчыцкага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Холмецкага сельсавета.
Геаграфія Японіі
Японія — астраўная дзяржава ва Усходняй Азіі, якая размяшчаецца на вялікім стратавулканічным архіпелазе, змешчаным у ціхаакіянскага ўзбярэжжа Азіі. У адпаведнасці з сістэмай геаграфічных каардынатаў, Японія ляжыць на 36 ° на поўнач ад экватар у і на 138 ° на ўсход ад Грынвіцкага мерыдыяна. Краіна размяшчаецца на паўночным ўсходзе ад Кітая і Тайваня (аддзеленая ад іх Усходне-Кітайскім морам) і строга на ўсходзе ад Карэі (аддзеленая Японскім морам). На поўначы ад Японіі ляжыць далёкаўсходні рэгіён Расіі.
Статыстычныя дадзеныя
Размяшчэнне: Усходняя Азія, ланцуг выспаў паміж паўночным раёнам Ціхага акіяна і Японскім морам, на ўсходзе ад Карэйскага паўвострава.
Геаграфічныя каардынаты: 36 ° 00 'пн. ш. 138 ° 00 'у. в. / 36,000 ° пн. ш. 138,000 ° у. в. / 36.000; 138.000 (G) (O)
Бок свету: Азія
Плошча [1]: Сухапутная мяжа: 0 км
Берагавая лінія: 29 751 км (18486 міль)
Марскія патрабаванні:
адмысловая эканамічная зона: 200 марскіх міль (370 км)
тэрытарыяльнае мора: 12 марскіх міль (22 км); паміж 3 і 12 марскіх міль (6 і 22 км) у міжнародных пралівах — Лаперуза, Цугару, Осумі, Усходні і Заходні праходы Карэйскага праліва.
Клімат: краіна размешчана ў зонах умеранага і субтрапічнага кліматаў, востраў Хакайда і паўночная частка Хонсю знаходзяцца пад уплывам ўмераных паветраных мас, паўднёвая частка Хонсю і ўсе паўднёвыя выспы ляжаць у зоне субтропікаў. Прыродныя зоны ў межах раўнінных участкаў Японіі цяжкавызнавальныя з-за вельмі шчыльнай забудовы, горныя ж ўчасткі сушы пакрытыя шырокалісцевымі лясамі з ўчасткамі вечназялёных расліннасці. На Хакайда распаўсюджванне атрымалі лесу змешанага тыпу, а на поўначы выспы — цёмнахваёвая тайга.
Паверхня: у асноўным няроўная і гарыстая
Прыродныя рэсурсы: нязначныя запасы вуглю, нафты, жалеза; рыба і мінеральныя рэсурсы; буйныя радовішчы серы.
Ірыгацыйныя зямлі: 25,920 км² (на 2003 год)
Прыродныя небяспекі
Дзесяць адсоткаў сусветнай вулканічнай актыўнасці ў пачатку 1990-х было зарэгістравана ў Японіі. Да 1 500 землятрусаў кожны год, магнітудай ад 4 да 6 не з’яўляюцца чымсьці незвычайным. Невялікія землятрусу адбываюцца штодня ў розных частках краіны, выклікаючы ўздрыгванне будынкаў.
Іншай прыроднай небяспекай з’яўляюцца тайфуны (яп. 台風 Тайфа?), якія прыходзяць у Японію з Ціхага акіяна.
Бітва за Рамадзі (2006)
Бітва за Рамадзі — штурм іракскага горада Рамадзі іракскімі паўстанцамі.
Напад баевікоў на горад стаў магчымы дзякуючы дэстабілізацыі абстаноўкі ў гэтай частцы краіны. Яшчэ ў канцы лістапада 2005 года сітуацыя ў правінцыі Анбар канчаткова выйшла з-пад кантролю амерыканцаў. Малалікія паліцэйскія сілы губернатара не змаглі супрацьстаяць паўстанцам. Штурм горада паўстанцамі сур’ёзна падарваў пазіцыі ЗША, бо Рамадзі з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам правінцыі. Аднак пасля некалькіх месяцаў разлютаваных баёў, амерыканскія сілы пры падтрымцы новай іракскай арміі змаглі супыніць наступленне праціўніка. Страты ЗША склалі ад 94 чалавек забітымі і каля 200 параненымі, іракскай арміі — 30 забітымі, баевікоў — ад 750 да 1100 забітымі.
Хрэшчатык (значэнні)
Назву Хрэшчатык маюць:
Загай
Зага́й (, Загай) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навасёлкаўскага сельсавета.
Назва
Пасяленне заснавана каля гаю (за гаем), таму і атрымала такую назву.
Геаграфія
Знаходзіцца за 5 км ад раённага цэнтра, за 5 км ад чыгуначнай станцыі Пухавічы на лініі Мінск-Асіповічы.
Пад уладай Расійскай імперыі
У 19 - пач. 20 ст. у Навасёлкаўскай воласці Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уластнасць Ашторпаў.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
На пачатку 1930-ых гг. створаны калгас "Новый Загай". працавала кузня.
У часе Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Георг Венцэслаус фон Кнобельсдорф
Георг Венцэслаус фон Кнобельсдорф (Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff;, маёнтак Кукедэль, паблізу Кросен — , ) — нямецкі архітэктар, асноўны прадстаўнік фрыдэрыцыянскага ракако.
З 1740 з'яўляўся галоўным захавальнікам каралеўскіх палацаў і паркаў. Жыў і працаваў у эпоху барока, але лічыцца папярэднікам ранняга класіцызму. Стварыў шэраг вытанчаных і простых фасадаў будынкаў, інтэр'еры якіх былі капрызна аздобленыя ў стылі ракако.
Яго галоўныя працы:
Аляксандр Леанідавіч Уліцёнак
Аляксандр Леанідавіч Уліцёнак, (нар., в. Ракузаўка, ) — беларускі грамадскі дзеяч, журналіст, рэдактар, заснавальнік і выдавец газеты «Свободные новости плюс» (раней — «Свободные новости»).
Біяграфія
У 1980 г. скончыў журфак БДУ. Ад 1980 г. карэспандэнт, загадчык аддзела газеты «Звязда». У 1986—1993 гг. — уласны карэспандэнт газеты «Правда» па БССР.
У 1993 г. разам з адзінадумцамі з газеты «Звязда» заснаваў газету «Свободные новости». У 1993—1997 гг. — галоўны рэдактар газеты «Свободные новости».
У 1997—2002 гадах — прэзідэнт ЗАТ «СНА», ад 2002 па цяперашні час — дырэктар, намеснік дырэктара ТАА «СНплюс».
У 2005—2010 гадах — рэдактар ранішняга эфіру «Радыё Свабода».
Сябра БАЖ.
574
574 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 574 год нашай эры, 574 год 1 тысячагоддзя, 74 год VI стагоддзя, 4 год 8-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 5 год 570-х гадоў.
Стокі (Свіслацкі раён)
Сто́кі (, Стоки) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
У 1950—1954 гадах цэнтр Стоцкага сельсавета. 17 сакавіка 1972 года вёскі Стокі-I і Стокі-II зліліся ў адзіны населены пункт — вёску Стокі.
Шукальнікі страчанага каўчэга
Індыяна Джонс: У пошуках страчанага каўчэга (Raiders of the Lost Ark, літаральна: «Шукальнікі страчанага каўчэга») — амерыканскі прыгодніцкі фільм з элементамі фантастыкі, зняты ў 1981 годзе рэжысёрам Стывенам Спілбергам па сюжэце, які напісаў Джордж Лукас.
Allium ellisii
Allium ellisii — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Ірана.
Апісанне
Лісткі голыя; кветаножкі даўжынёй да 6 см; тычынкавыя ніткі 2/3 даўжыні лісточкаў калякветніка.
Дзербент
Дзе́рбент (Дербент) — горад (з 1840) у Расіі, у складзе Дагестана. Насельніцтва 106,2 тыс. чал. (2006). Заснаваны ў канцы IV тыс. да Н.Хр., найстарэйшы горад Расіі. Горад размешчаны на вузкай паласе паміж Каспійскім морам і перадгор'ямі Каўказа.
Дзербент — самы паўднёвы населены пункт Расіі, які мае статут горада. Акрамя таго, як і Чарнаморскае ўзбярэжжа, горад і прылеглы да яго Дзербенцкі раён, размешчаныя ў зоне паўсухіх субтропікаў.
Козскі сельсавет
Ко́зскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Коззе.
Марыенмюнстэр
Марыенмюнстэр (Marienmünster) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Хёкстэр. Насельніцтва — 5289 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 64,35 км². Афіцыйны код — 05 7 62 024.
Горад падзяляецца на 13 гарадскіх раёнаў і з’яўляецца самым маленькім па плошчы горадам у Паўночным Рэйне — Вестфаліі.
Lepidosauromorpha
Lepidosauromorpha (Лепідазаўраморфа) — інфраклас паўзуноў падкласа дыяпсід. Уключае адзін сучасны надатрад — Lepidosauria (сучасныя яшчаркі, змеі і гатэрыя ці туатара). Вымерлыя лепідазаўраморфы, магчыма, уключаюць плезіязаўраў.
Кавалёва (Пухавіцкі раён)
Кавалёва (, Ковалёво) — былая вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Навасёлкаўскага сельсавета. З 2017 г. у складзе Мар'інай Горкі.
Гісторыя
Заснавана пасля рэвалюцыі.
Паводле перапісу 1926 г. пасёлак.
Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 г. да ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
28.11.1967 г. в. Старое Поле злілася з Кавалёва.
Антрахінон
Антрахіно́н  — арганічнае рэчыва з класа хінонаў, C14H8O2.
Уласцівасці
Крышталі светла-жоўтага колеру. Крышталічная рашотка манаклінная. Тэмпература плаўлення 286 (287 ) °C. Тэмпература кіпення 377 °C. Раствараецца ў нітрабензоле, аніліне, гарачым талуоле. Амаль не раствараецца ў вадзе і этаноле. Праяўляе ўласцівасці хінонаў.
Атрыманне
Упершыню атрыманы акісленнем антрацэну азотнай кіслатой у 1835 годзе французскім хімікам А. Ларанам. Антрахінон у прамысловых умовах атрымліваюць каталітычным акісленнем антрацэну ці кандэнсацыяй бензолу з фталевым ангідрыдам у прысутнасці хлорыстага алюмінію.
Выкарыстанне
Выкарыстоўваецца ў вытворчасці антрахінонавых фарбавальнікаў (напрыклад, алізарын), у якасці пестыцыда. Вытворныя антрахінону выкарыстоўваюцца ў медыцыне.
Шкоднае ўздзеянне
Выклікае экзэму і бранхіяльную астму.
Нача (Воранаўскі раён)
На́ча  — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Начка. Уваходзіць у склад Доцішскага сельсавета.
Насельніцтва 445 чал. (1998). Знаходзіцца за 41 км на захад ад Воранава, за 35 км ад чыгуначнай станцыі Бастуны, аўтамабільная дарога на Радунь.
Назва
Назва ад назвы ракі Начы, на якой паселішча ўзнікла. Назва ракі Нача балцкага паходжання.
Гідранімічныя аналагі — літоўскія водныя назвы Nota, Notė, Notija, Notera, пруская *Nātangā (ад гэтага гідроніма назва прускага племя натангаў).
Гэтыя назвы ад захаванага ў гідраніміі балцкага *nātā «цячэнне», якое з дапамогай пашыральніка -t- ад індаеўрапейскага *(s)na- «цекці».
Назва Нача значыць «Плыткая (рака)». Назва звязаная з хуткасцю рачной плыні.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Начу як уладанне Касцевічаў датуецца 1517 годам. У 1529 годзе Януш Касцевіч заснаваў у мястэчку касцёл і перанёс сюды цэнтр парафіі з Дубічаў. Пазней мясцінай валодалі Кішкі, Радзівілы.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Нача ўвайшла ў склад Лідскага павета Віленскага ваяводства. Паводле рэвізіі (1631) тут існавала татарскае пасяленне (цяпер жывуць толькі ў суседняй вёсцы Некрашунцы).
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Нача апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Каняеўскай воласці Лідскага павета Віленскай губерні. Станам на 1886 год у мястэчку было 16 двароў, касцёл, 3 карчмы, крама, таржок.
Паблізу вёскі знаходзяцца могільнікі бронзавага і жалезнага вякоў і каменныя магілы XII—XIV стагоддзяў. Пры іх абследаванні ў 1903 годзе Вандалінам Шукевічам, знойдзеныя жалезныя нажы, каменныя сякеры, бронзавыя бранзалеты, шыйныя грыўні.
З 1631 года ў вёсцы размяшчалася сядзіба архітэктара Людвіга Долгірда.
У лютым 1863 года ў вёсцы фарміраваўся паўстанцкі атрад Людвіка Нарбута.
На мяжы XIX—XX стагоддзяў у вёсцы знаходзілася сядзіба Вандаліна Шукевіча.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора (1921) Нача трапіла ў склад міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Лідскім павеце Навагрудскага ваяводства.
У 1939 годзе Нача ўвайшла ў склад БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стала цэнтрам сельсавета Радунскага раёна (з 25 снежня 1962 года — у Воранаўскім раёне). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1998 год у вёсцы 173 двары.
Да 5 кастрычніка 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Інфраструктура
У Начы працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, фельчарска-акушэрскі пункт, дом культуры, бібліятэка, пошта.