cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дыліжан
Ахова здароўя
У наш час (2011 год) у горадзе дзеюць лякарня, абсталяваная патрэбнай тэхнікай і мелая 96 бальнічных месцаў, паліклініка, дзіцячая кансультацыя. З 1970-x гадоў дзеюць санаторыі «Горная Арменія», «Дыліжан», якія мелі 120 месцаў, рэспубліканскі супрацьсухотны санаторый, які меў 120 месцаў, а таксама больш 20 дамоў адпачынку і пансіянатаў, што належаць розным ведамствам і прыватным асобам.
Славутасці
У некалькіх кіламетрах ад Дыліжана ўбок Іджэвана знаходзіцца манастырскі комплекс. Таксама ў 20 хвілінах язды ад Дыліжана, у сяле Гош, знаходзіцца іншы старажытны манастырскі комплекс —, названы ў гонар. А ў 15 км ад горада, у Дыліжанскім запаведніку знаходзіцца маляўнічае возера, што ў перакладзе з армянскай азначае «чысты». У горадзе дзейнічае этнаграфічны музей Дыліжана.
Рудзенка
Назву Ру́дзенка маюць:
Руш
Руш (ruche) — палосы матэрыі або стужкі, складзеныя складкамі, якія прымыкаюць адна да іншай.
Гісторыя
Вядомы з сярэдневякоўя да сучаснасці. У жаночым і мужчынскім касцюме ВКЛ асабліва папулярны ў XVIII стагоддзі.
Выкарыстанне
Ужываецца для ўпрыгожвання жаночых сукенак, мантыльяў, капелюшоў, каптураў, чапцоў, рукавоў, каўняроў, нізу жаночых сукенак, пеньюараў, радзей мужчынскай бялізны. і іншых частак туалета. Таксама часта ўжываецца для ўпрыгожвання трунаў (з унутранага боку).
334-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння
334-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння — ваеннае фарміраванне УС СССР. Створана на базе 5-й брыгады СпП, але большы час з’яўлялася часткай 15-й брыгады СпП.
Атрад вядомы за кошт удзелу ў Афганскай вайне, дзе стаў самай мабільнай і баяздольнай адзінкай АКСВА. Першае падраздзяленне, якое пакінула зону канфлікту ў рамках вываду савецкага кантынгенту ў 1988—1989 гадах.
Стварэнне
Да пачатку 1984 года кіраўніцтва УС СССР прымае рашэнне аб стварэнні, мэтай якой стала знішчэнне караванаў, што забяспечвалі афганскіх маджахедаў зброяй і боепрыпасамі з Пакістана і Ірана. Для правядзення аперацыі ў зону баявых дзеянняў уводзяцца 2 асобныя брыгады спецыяльнага прызначэння (15-я і ). Задачай іх з’яўлялася блакаванне караванных шляхоў на вялікім участку ў памежжы ля афгана-пакістанскай мяжы і часткова ў паўднёвай частцы афгана-іранскай мяжы. Для гэтага брыгады былі раззасяроджаны асобнымі атрадамі (батальёнамі) па прыгранічных правінцыях.
Адным з такіх стаў 334-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння ГРУ, сфармаваны на падставе дырэктывы Генеральнага Штаба УС СССР ад 7 снежня 1984 года. Фарміраванне падраздзялення ажыццяўлялася з 12 снежня 1984 года па 13 студзеня 1985 года на базе 5-ай асобнай брыгады спецназа ў горадзе Мар’іна Горка. У склад падраздзялення ўвайшлі вайскоўцы з Беларускай, Ленінградскай, Далёкаўсходняй, і  ваенных акругаў. Пасля завяршэння камплектацыі атрад быў перададзены ў склад Туркестанскай ВА (горад Чырчык, Ташкенцкая вобласць, Узбекская ССР).
Афганістан
У перыяд з 17 па 29 сакавіка 1985 года атрад перадыслакаваны ў (правінцыя Кунар, Дэмакратычная Рэспубліка Афганістан). Для захавання сакрэтнасці ён маскіраваўся пад 5-ы асобны мотастралковы батальён.
Лагер фарміравання знаходзіўся ў цясніне, па якой працякала рака. Базу, размешчаную на астраўку, маджахеды неаднаразова абстрэльвалі з бліжэйшых гор.
Аб дзейнасці байцоў 334-га ўдзельнік канфлікту адзначыў наступнае :
15 мая 1988 года атрад пакінуў Афганістан і вярнуўся ў Мар’іну Горку.
Камандзіры
Падчас удзелу ў замежнай кампаніі атрад узначальвалі :
Постсавецкі перыяд
6 красавіка 2011 года выдавецтва «Камсамольская праўда» выпусціла артыкул аб удзеле ў баявых дзеяннях у Лівіі на баку прыхільнікаў Муамара Кадафі беларускіх ваенных саветнікаў. У прыватнасці, рэдакцыя пісала : Праз некалькі месяцаў паўстанцы ўзялі ў палон Вячаслава Качура, былога начальніка штаба 334-га атрада.
Аўсянкіна (Смаленская вобласць)
Аўсянкіна (Овсянкино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Герб Лёзна
Герб Лёзна — герб гарадскога пасёлка Лёзна і Лёзненскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 студзеня 2006 г. № 36.
Апісанне
Герб Ліёзна ўяўляе сабой выяву ў блакітным полі іспанскага шчыта — залатая кроква, пад ёй — герб «Агінец». Вароты крэпасці, або трон чырвонага колеру, на якім крыж, або скіпетр срэбнага колеру.
Гісторыя
У 1555 г. Мікулінская воласць каралём Жыгімонтам II была падорана Рыгору Валовічу, старасце Мярэцкаму, а ў 1573 г. — ваяводзе Смаленскаму. Ягоная дачка Раіна (Рэгіна) Валовіч выйшла замуж за Багдана Мацвеевіча Агінскага і нерадала Мікуліна ў якасці пасагу роду князёў Агінскіх. Яе сын Самуэль Багданавіч Агінскі пры падзеле бацькоўскіх маёнткаў у 1625 г. атрымаў Мікуліна і Лёзна, якое, як сведчаць некаторыя крыніцы, было заснавана ў пачатку ХVII стагоддзя князем Багданам. У 1654 г. Лёзна згадваецца ў дакументах як мястэчка. Пасля смерці Самуэля Багданавіча ў 1657 г. адбыўся падзел уладанняў паміж яго сынамі. Старэйшы Сымон (Шыман) Караль Агінскі, ваявода Мсціслаўскі, валодаў Лёзнам да 1699 г. Пасля яго смерці мястэчка было падзелена паміж сынамі Багуславам, Марцыянам Міхалам і Аляксандрам. У 1786 г. Агінскія заснавалі тут каменную праваслаўную царкву. Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай мястэчка Лёзна ў 1870 г. ад Агінскіх перайшло да Храпавіцкіх, а пазней — да палкоўніка Шыбекі.
Такім чынам, асновай сучаснага афіцыйнага геральдычнага сімвалу Лёзна з'яўляецца герб «Агінец» — родавы знак князёў Агінскіх, якія на працягу даволі доўгага гістарычнага перыяду былі ўладальнікамі гэтага паселішча. Апроч фамілынай сімволікі ў гербе скарыстана такая геральдычная фігура, як залатая кроква. Яе можма разглядаць і як літару «л» — першую ў назве гарадскога пасёлка. Сналучэнне родавага знака былых уладальнікаў з разнастайнымі геральдычнымі фігурамі з'яўлясцца папулярным прыёмам у сучаснай геральдыцы.
Аўтар герба М. М. Елінская, мастак А. У. Леўчык.
Гофгартэн (Мюнхен)
Гофгартэн (Hofgarten) — парк у стылі барока ў цэнтры Мюнхена. Рэнесансны парк Гофгартэн быў закладзены ў італьянскім стылі ў 1613—1617 гадах пры Максімільяне I. Галоўным уваходам у парк з'яўляюцца вароты, звернутыя да царквы Театынеркірхэ, якія з'яўляюцца першым тварэннем архітэктара Леа фон Кленцэ ў Мюнхене. З двух бакоў Гофгартэн абмежаваны аркаднымі галерэямі. У паўночнай частцы знаходзіцца, у заходняй частцы фрэскі Петэра фон Карнеліуса апавядаюць аб гісторыі дома Вітэльсбахаў. Паўднёвую мяжу Гофгартэна ўтварае фасад мюнхенскага палаца-рэзідэнцыі, ва ўсходняй частцы якога знаходзіцца. У цэнтры Гофгартэна размешчаны павільён пад назвай «Храм Дыяны» (Dianatempel), пабудаваны ў 1615 годзе. Ад кожнай з васьмі арак павільёна па Гофгартэну разыходзяцца дарожкі, якія вызначылі яго структуру. У павільёне праходзяць канцэрты, па вечарах, у летні час (май-верасень) у сераду і нядзелю ў Храме Дыяны танчаць сальсу, у пятніцу аргентынскае танга, днём наведвальнікаў парку забаўляюць вулічныя музыкі. Будынак упрыгожваюць знутры чатыры упрыгожаных марскімі ракавінамі насценных фантана, згаданыя ў «Стравах зямных» Андрэ Жыда. Дах Храма Дыяны ўпрыгожвае копія «Баварскай Тэлус» — бронзавай статуі працы Губерта Герхарда 1623 года. Арыгінал статуі знаходзіцца ў Імператарскай зале мюнхенскага палаца-рэзідэнцыі.
Падчас Другой сусветнай вайны Гофгартэн быў разбураны. Адноўлены Гофгартэн прадстаўляе сабой стылістычны кампраміс паміж англійскім ландшафтным паркам, якія з'явіліся тут на аснове пладовага парку сярэдзіны XIX ст., і першапачатковым праектам парку XVII ст.
Фішу
Фішу (fichu) — тонкая трохкутная або складзеная па дыяганалі квадратная хустка з лёгкай тканіны (мусліна, батыста) або карункаў, якая прыкрывала шыю і дэкальтэ. З'явілася ў вопратцы французскіх жанчын ніжніх і сярэдніх слаёў грамадства ў XVII стагоддзі. Фішу прыкрываў папулярны ў той час глыбокі выраз на дамскай сукенцы, грэючы і забяспечваючы прыстойнасць аблічча. Аднак часта дамы карысталіся фішу так, што хустка хутчэй адкрывала ці выгадна перабольшвала жаночыя прыгажосці, чым хавала іх.
Не варта блытаць фішу з канзу, касынкай або хусткай большага памеру, якая таксама закрывала шыю і дэкальтэ, але канцы якога скрыжоўваліся на грудзях і завязваліся на стане.
Эрг
Эрг (ἔργον — праца) — адзінка работы і энергіі ў сістэме адзінак СГС.
1 эрг роўны працы сілы ў 1 дзін пры перасоўванні кропкі прыкладання сілы на адлегласць 1 см у кірунку дзеяння сілы.
1 эрг = г·см2/с2 = 10−7 Дж (дакладна) = 6,24150965(16)·1011 эВ.
Opel Insignia
Opel Insignia — аўтамабіль сярэдняга класа ад кампаніі Opel, які з’явіўся ў 2008 годзе на замену Opel Vectra. Аўтамабіль выпускаецца ў кузаве седан, хэтчбэк і ўніверсал. У 2013 годзе быў выраблены рэстайлінг, які пераважна закрануў пярэднюю частку аўтамабіля: мадыфікаваны бампер, рашотка радыятара і пярэдняя оптыка.
Апісанне
Для Opel Insignia на выбар даступны шырокі шэраг рухавікоў. Невялікі 1,4 -литровый турбірованный бензінавы рухавік, магутнасцю 138 л.с., і круцячім момантам 4000 аб / мін працуе зладжана і бясшумна. У камбінаваным цыкле па афіцыйных дадзеных спажыванне паліва складае 5,7 л / 100 км. Больш магутны агрэгат — 2.0-літровы бензінавы рухавік SIDI, магутнасцю 246 л.с .. Улетку 2015 года кампанія Опель прадставіла новы 1.6-літровы дызельны рухавік, магутнасцю 134 л.с. Максімальная хуткасць дасягае адзнакі 209 км / г, а паскарэнне да 100 км / г адбываецца за 10,9 секунд. Варта адзначыць, што 2.0-літровы дызель CDTi ўсё яшчэ даступны. А вось рухавік з найвышэйшымі паказчыкамі прадукцыйнасці — 2.0-літровы дызель CDTi Bi-Turbo (192 л.с.) — быў зняты з вытворчасці ў 2015 годзе.
Бяспека
Вынікі краш-тэста Euro NCAP:
Агляд мадэлі
Opel Insignia дэбютаваў у Лондане 22 ліпеня 2008 года.
Моа
Моа — вымерлыя гіганцкія птушкі атрада моападобных. Жылі ў Новай Зеландыі. Не мелі крылаў (і нават іх рудыментаў). Вядомыя 15 відаў, усе вымерлыя: самыя буйныя з іх, Dinornis robustus і Dinornis novaezelandiae, дасягалі ў вышыню каля 3,6 м і важылі каля 250 кг. Па спосабе харчавання — траваедныя (сілкаваліся лісцем, парасткамі, садавінай). Мяркуюць, што моа вымерлі каля 1500 г., знішчаныя першабытнікамі маоры. Па непацверджаных сведчаннях, асобныя прадстаўнікі віду Megalapteryx didinus яшчэ сустракаліся ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзя.
Аналіз ДНК паказвае, што бліжэйшым сучасным сваяком моа з'яўляецца Тынаму.
Белэнерга
Дзяржаўнае вытворчае аб'яднанне «Белэнерга», канцэрн «Белэнерга» — беларускі дзяржаўны энергетычны канцэрн, які ажыццяўляе кіраванне гаспадарчай дзейнасцю электраэнергетычнага комплексу Беларусі. Падначальваецца Міністэрству энергетыкі. Створаны ў 1995. Вытворчасць электраэнергіі магутнасцямі, якія знаходзяцца пад кіраўніцтвам «Белэнерга» — 30,11 млрд. кВт/гадзін (1995).
Асноўныя напрамкі дзейнасці:
Уключае ў сябе абласныя РУП (рэспубліканскія ўнітарныя прадпрыемствы) «Брэстэнерга», «Віцебскэнерга», «Гомельэнерга», «Гроднаэнерга», «Мінскэнерга», «Магілёўэнерга», а таксама 30 іншых прадпрыемстваў: РУП «Белэнергаахова», РУП «Белэнергааўтаматыка», УА «Мінскі дзяржаўны энергетычны каледж», ААТ «Белэнергабуд», ААТ «Цэнтрэнергамантаж» і інш.
Акольнікі (Духаўшчынскі раён)
Акольнікі (Окольники) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Загоры
Заго́ры (, Загоры) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснасельскага сельсавета.
Гісторыя
Вядома з пачатку XVIII ст. у складзе маёнтка Рось. У 1836 г. прыватная вёска, 7 двароў, 66 жыхароў.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 44 двары, 74 жыхары.
Алег Уладзіміравіч Вераціла
Алег Вераціла (нар., Навасёлкі, Ваўкавыскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Іслач». Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2011—2019).
Клубная кар’ера
Выхаванец ваўкавыскай ДЮСШ, з 2005 года выступаў за мінскае «Дынама», з 2007 года — у асноўным складзе. У клубе гуляў на пазіцыі правага абаронцы. Доўгі час быў трывалым іграком асновы, а ў сезоне 2013 стаў капітанам каманды. Але пазней, пры галоўным трэнеры Роберту Масканту, капітанства перайшло да Дзмітрыя Молаша.
Сезон 2014 распачынаў правым абаронцам, але пазней на гэтай пазіцыі стаў часам гуляць Сяргей Карповіч, таму Вераціла быў пераведзены на левы фланг. У сезоне 2015 вярнуўся на правы фланг, у другой палове сезона, пасля з’яўлення ў камандзе Рамана Бегунова, зноў стаў часам з’яўляцца злева. У снежні 2015 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Дынама».
Са студзеня 2016 года падтрымліваў форму ў складзе «Мінска», шукаючы варыянты працягу кар’еры. У лютым падпісаў кантракт з польскім клубам «Падбяскідзе». Па выніках сезона 2015/16 «Падбяскідзе» вылецеў з Экстраклясы, і Алег пакінуў клуб. У жніўні 2016 года стаў іграком «Мінска», дзе замацаваўся ў якасці асноўнага правага абаронцы.
У пачатку 2017 года не трэніраваўся з «Мінскам», шукаючы магчымасць перайсці ў іншы клуб, аднак у лютым падпісаў новы кантракт з «гараджанамі». У першай палове 2017 года засатваўся асноўным правым абаронцам мінчан. У чэрвені 2017 года стала вядома аб пераходзе Верацілы ў брэсцкае «Дынама», да якога ён далучыўся па заканчэнні першай паловы чэмпіянату. У складзе брэсцкай каманды стаў асноўным іграком, выступаючы на пазіцыі левага або правага абаронцы, таксама гуляў у якасці правага паўабаронцы. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з «Дынама» на сезон 2020. У сезоне 2020 быў капітанам брэсцкай каманды.
У студзені 2021 года папоўніў склад латвійскага клуба «Ліепая». Пакінуў клуб па заканчэнні кантракта ў снежні 2021 года. У студзені 2022 года стаў іграком «Віцебска», дзе замаваўся ў стартавым складзе. Па выніках сезона 2022 «Віцебск» выбыў у Першую лігу, і абаронца пакінуў клуб.
У чэрвені 2023 года падпісаў кантракт з «Іслаччу» да канца сезона.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя розных узростаў. 12 кастрычніка 2010 года ў матчы плэй-оф за права гуляць на моладзевым чэмпіянаце Еўропы ў Даніі ўжо ў дадатковы час правёў вырашальны мяч у браму італьянскай зборнай, тым самым вывеўшы сваю зборную на гэты турнір.
7 кастрычніка 2011 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі. З 2014 года перастаў выклікацца, аднак у сакавіку 2018 года зноў трапіў у нацыянальную каманду.
Тытаны
Тытаны (ст.-грэч. Τιτάν) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі божаствы першага пакалення, 6 братоў (Акіян, Кой, Крый, Гіперыён, Іапет, Кронас) і 6 сясцёр-тытанід (Тэфіда, Феба, Мнемасіна, Тэя, Феміда, Рэя), народжаных Уранам і Геяй. Яны ўвасабляюць стыхійныя сілы прыроды.
Паводле міфаў, Кронас вылегчыў Урана і стаў вярхоўным богам. У сваю чаргу сын Кронаса і Рэі Зеўс — правадыр новага пакалення багоў-алімпійцаў — адабраў вярхоўную ўладу ў Кронаса. У 10-гадовай вайне з алімпійцамі тытаны (акрамя Акіяна) пацярпелі паражэнне і былі скінуты ў Тартар.
Тытаніды сталі жонкамі сваіх братоў і нарадзілі новае пакаленне багоў: Праметэя, Эас, Геліяса, Муз, Лета, Гестыю, Геру.
У пазнейшых міфах тытаны атаясамліваліся з гігантамі. Часам у міфах і літаратуры тытанамі называюць і тытанідаў — дзяцей і ўнукаў уласна тытанаў (напр, Праметэя, сына Іапета).
У пераносным сэнсе тытанамі называюць выключна таленавітых людзей.
Рудзенька
Назву Ру́дзенька маюць:
Мост Марыі Валерыі
Мост Марыі Валерыі (Most Márie Valérie; Mária Valéria híd) — мост праз Дунай, які злучае венгерскі горад Эстэргам і славацкі горад Штурава. Даўжыня моста складае 500 метраў. Атрымаў назву ў гонар эрцгерцагіні Марыі Валерыі, дачкі імператара Аўстра-Венгрыі Франца-Іосіфа.
Мост паміж двума гарадамі, пабудаваны па праекце Янаша Фекетэхазі быў адкрыты ў 1895 годзе і двойчы быў разбураны: у 1920 і ў 1944 годзе. 26 снежня 1944 года ён быў падарваны пры адыходзе нямецкіх войскаў. Пасля гэтага мост быў адноўлены толькі праз 60 гадоў і адкрыўся 11 кастрычніка 2001 года.
NGC 4116
NGC 4116 (іншыя абазначэнні — UGC 7111, IRAS12050+0258, MCG 1-31-22, UM 476, ZWG 41.41, KCPG 322A, PGC 38492) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нацыянальны Дывізіён Малдовы 2017
Нацыянальны Дывізіён Малдовы па футболе 2017 — чэмпіянат па футболе сярод малдаўскіх каманд другой паловы 2017 года.
Бамбардзіры
Крыніца: SoccerWay
Алена Рыгораўна Мазанік
Алена Рыгораўна Мазанік (22 сакавіка (4 красавіка) 1914, в. Паддзягцярня — ) — савецкая разведчыца, непасрэдная выканаўца знішчэння генеральнага камісара Беларусі Вільгельма Кубэ. Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Нарадзілася ў вёсцы Паддзягцярня (цяпер Пухавіцкі раён Мінскай вобласці) у сялянскай сям’і. Адукацыя — сярэдняя, 6 класаў, вучылася ў Блужскай школе .. У 1931 годзе паступіла на працу афіцыянткай у сталовую Саўнаркама БССР. Неўзабаве выйшла замуж за Б. А. Тарлецкага, шафёра, работніка НКУС. У 1935 годзе ў яе нарадзіўся сын Жэня, які памёр праз паўтара года. Пасля нараджэння дзіцяці Алена перайшла працаваць у дом адпачынку беларускага Саўнаркама; у 1939 годзе яна перанесла заўчасныя роды; дзіцяці выратаваць не ўдалося. У гэтым жа годзе Алена перайшла на працу ў сталовую ЦК Кампартыі Беларусі.
Пасля падзення Мінска Алена (сяброўкі звалі яе Галінай, пад гэтым імем яна была вядомая і немцам, і партызанам) уладкавалася прыбіральшчыцай у адну з нямецкіх вайсковых частак, потым працавала афіцыянткай на фабрыцы-кухні і ў казіно для нямецкіх афіцэраў.
Забойства Вільгельма Кубэ
У пачатку чэрвеня 1943 года была прынята на працу ў трохпавярховы асабняк па вул. Тэатральнай, 27, у якім жыў разам з сям’ёй генеральны камісар Беларусі Вільгельм Кубэ.
У ноч з 21 на 22 верасня 1943 года ў Мінску, у доме ва ўласным ложку выбухам англійскай міны з гадзіннікавым механізмам быў забіты гаўляйтэр Беларусі Вільгельм Кубэ. Бомбу пад ложак падклала Алена Мазанік, якая працавала там прыбіральшчыцай. Перадала ёй бомбу падпольшчыца Марыя Осіпава.
Пасляваенны перыяд
У 1952—1960 гадах А. Р. Мазанік займала пасаду намесніка дырэктара Фундаментальнай бібліятэкі імя Я. Коласа Акадэміі навук БССР.
Заслужаны работнік культуры БССР (1980).
Памяць
На доме па вуліцы Чычэрына, 2 у Мінску, у якім жыла Алена Мазанік, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Пальцава (Духаўшчынскі раён)
Пальцава (Пальцево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Спіш
Спіш (Spiš, Szepes, Spisz) — гістарычная вобласць Славакіі і часткова Польшчы. Размяшчаецца на тэрыторыі сучасных раёнаў Спішска Нова Вес, Стара Любаўня, Попрад, Кежмарак, Левача, Гелніца, Татры, Новы Тарг.
Геаграфія
Даліны рэк Попрад, Горнад і Высокія Татры.
Цэнтр
У XII стагоддзі сталіцай Спішскага камітата стаў Спішскі Град, з XVI стагоддзя — Левача. У наш час самым вялікім горадам Спіша з'яўляецца Попрад.
Гісторыя
Спіш з'яўляўся адной са спрэчных тэрыторый польска-чэхаславацкіх памежных канфліктаў, якія адбываліся пасля ўтварэння абедзвюх краін у 1918 годзе ў сувязі з неўрэгуляванасцю пытання пра мяжу.
Брэсцкі мір
Брэсцкі мір — мірны дагавор Савецкай Расіі з Германіяй, Аўстра-Венгрыяй, Балгарыяй і Турцыяй. Падпісаны ў Брэст-Літоўску 3 сакавіка 1918 г., ратыфікаваны 4-м Надзвычайным Усерасійскім з’ездам Саветаў 15 сакавіка 1918 г. і германскім імператарам Вільгельмам II 26 сакавіка 1918 г. Дагавор падпісалі з савецкага боку Р. Я. Сакольнікаў, Г. В. Чычэрын, Р. І. Пятроўскі, Л. М. Карахан. З боку Германіі Р. фон Кюльман, М.Гофман, ад Аўстра-Венгрыі А.Чэрлін, ад Балгарыі А.Тошаў, ад Турцыі І. Хакі-Паша і інш.
Заключэнне перамір’я
26 кастрычніка (8 лістапада) II Усерасійскі з’езд саветаў прыняў Дэкрэт аб міры. Часовы рабоча-сялянскі ўрад (Савет народных камісараў) Расійскай Рэспублікі прапанаваў усім ваюючым краінам пачаць перагаворы аб справядлівым міры, заключыўшы на гэты перыяд трохмесячнае перамір’е на ўсіх франтах. 7 лістапада СНК РСФСР аддаў загад аб прыпыненні баявых дзеянняў з мэтаю адкрыцця мірных перагавораў. 8 лістапада нарком па замежных справах РСФСР Леў Давыдавіч Троцкі даслаў тэкст дэкрэта паслам краін Антанты і зноў прапанаваў заключыць усеагульнае перамір’е, адказу зноў не было. . 9 (22) лістапада Савецкі ўрад загадаў Вярхоўнаму галоўнакамандуючаму генерал-лейтэнанту М. Духоніну неадкладна ўступіць у перагаворы з камандаваннем непрыяцельскіх армій аб узаемным прыпыненні ваенных дзеянняў. Але ні М. Духонін, ні саюзныя Расіі па Антанце ўрады не далі адказу на зварот СНК Расійскай Рэспублікі. М. Духонін заявіў аб непрызнанні савецкага ўрада і 20 лістапада (3 снежня) быў адхілены ад пасады. Новым Вярхоўным галоўнакамандуючыі быў прызначаны бальшавік прапаршчык М. Крыленка. Раніцай 9 лістапада СНК звярнуўся да арміі і флоту, заклікаўшы салдат і матросаў узяць у свае рукі справу міру, выбраць упаўнаважаных для перагавораў аб перамір’і з праціўнікам. Аб усіх мерах прадпісвалася дакладваць непасрэдна СНК, які пакідаў за сабою права падпісаць канчатковы прэлімінарны дагавор.
Заключэнне «салдацкіх міроў» і франтавых перамір’яў, з пункту гледжання СНК, было ваенна-тэхнічным, а не дзяржаўна-палітычным мерапрыемствам, удзел прадстаўнікоў грамадзянскіх Саветаў і мясцовага працоўнага насельніцтва прыфрантавой паласы ў гэтай справе падаваўся залішнім, таму іх прадстаўнікі да выпрацоўкі і заключэння мясцовых перамір’яў не прыцягваліся.
14 лістапада Германская імперыя дала згоду на афіцыяльнае вядзенне перагавораў, 18 лістапада да яе далучылася Аўстра-Венгрыя. На думку нямецкага камандавання, сепаратны мір з Расіяй павінен быў пазбавіць армію ад неабходнасці вядзення вайны на 2 фронты і дазваляў пачаць наступальныя аперацыі на заходнім фронце. Немцы глядзелі на мір як на магчымасць за кошт пераможанай Расіі і акупіраваных абласцей былой Расійскай імперыі папоўніць свае збяднелыя за час вайны харчовыя і сыравінныя запасы. Перагаворы пачаліся 20 лістапада у Брэст-Літоўску, дзе размяшчалася камандаванне нямецкіх войск на ўсходнім фронце. 2 снежня было падпісана пагадненне аб перамір’і з Германскай імперыяй і яе саюзнікамі. 9 снежня у будынку інжынернага ўпраўлення Брэсцкай крэпасці пачаліся мірныя перагаворы. У склад савецкай дэлегацыі ўвайшлі А. А. Біцэнка, А. А. Іофэ, Л. Б. Каменеў, Л. М. Карахан, М. М. Пакроўскі. Савецкі бок выставіў у якасці асновы дагавору прынцыпы дэмакратычнага міру без анексій і кантрыбуцый. 12 снежня Р. фон Кюльман ад імя германа-аўстрыйскага блоку заявіў аб далучэнні да асноўных тэзісаў савецкай дэкларацыі пры ўмове, што да іх далучацца і ўрады краін Антанты. 17 снежня Л. Д. Троцкі накіраваў зварот да народаў і ўрадаў краін Антанты і ЗША «з апошняй прапановай прыняць удзел у мірных перагаворах», але неўзабаве зварот зноў застаўся без адказу. 27 снежня Р. фон Кюльман заявіў, што паколькі Антанта не далучылася да перагавораў, германскі блок лічыць сябе вольным ад савецкіх мірных прапаноў. Пачаўся другі этап канферэнцыі, які вызначыўся абвастрэннем супярэчнасцей паміж удзельнікамі перагавораў. У Германіі за больш жорсткія ўмовы міру выступілі прадстаўнікі галоўнага штаба Паўль фон Гіндэнбург і Эрых Людэндорф. У Расіі таксама нарастаў апазіцыйны рух у адносінах да будучага міру.
1918
3 сакавіка 1918 года Брэсцкі мір быў афіцыйна падпісаны ў Брэст-Літоўску прадстаўнікамі Савецкай Расіі, якія адмовіліся ад далейшага абмеркавання яго ўмоў. Цырымонія падпісання адбылася ў Белым палацы Брэсцкай крэпасці.
Брэсцкі мір фармальна завяршыў перыяд удзелу Расіі ў Першай сусветнай вайне, з’явіўся вынікам няздольнасці Расіі працягваць вайну, краіна знаходзілася ў стане эканамічнага крызісу. Старая армія распалася, новая не была створана.
Выкананне абавязацельстваў
Нежаданне ўрада РСФСР выконваць умовы Брэсцкага міру было зразумела ўсім удзельнікам перамоваў яшчэ ў момант яго падпісання і не хавалася савецкімі лідарамі. «Гульня ў кошкі-мышкі», якая пачалася ў Брэст-Літоўску, працягнулася і пасля ратыфікацыі пагаднення. У адным выпадку германскія ўлады амаль «злавілі» бальшавікоў 9 чэрвеня 1918 года Людэндорф склаў разгорнуты мемарандум аб сілавым адхіленні бальшавікоў ад улады, а 12 чэрвеня Кюльман прадставіў Іофе, які з’яўляўся з канца красавіка паслом у Берліне, «завуаляваны ультыматум», згодна з якім, калі савецкія войскі не спыняць напады на часці, дыслакаваныя ў раёне Таганрога, а Чарнаморскі флот не вернецца ў парты прыпіскі да 15 чэрвеня, то «германскае камандаванне будзе вымушана распачаць далейшыя меры». Насуперак меркаванню Троцкага, Ленін прыняў умовы ўльтыматума, што дапамагло пазбегнуць наступстваў. Пры гэтым многія экіпажы Чарнаморскага флоту, якія павінны былі вярнуць свае караблі з Наварасійска ў заняты германскай арміяй Севастопаль, узарвалі іх, не дапусціўшы перадачы Германскай імперыі.
Забойства пасла Мірбаха 6 ліпеня стварыла новы крызіс. У выніку ўлады Германскай імперыі распачалі апошнюю спробу паставіць свае адносіны з Савецкай Расіяй на больш трывалую аснову, заключыўшы 27 жніўня дадатковую (сакрэтную) двухбаковую дамову з бальшавікамі. Згодна з фінансавай часткай гэтай дамовы РСФСР абавязвалася выплаціць — у якасці кампенсацыі «за шкоду, нанесеную ў выніку расійскіх дзеянняў» і расходаў на ўтрыманне ваеннапалонных — кантрыбуцыю ў памеры 6 мільярдаў марак (2,75 мільярда рублёў): у тым ліку 1,5 мільярды рублёў золатам (245,5 тоны), 545,44 мільёна — крэдытнымі абавязацельствамі, а яшчэ адзін мільярд — пастаўкамі сыравіны і тавараў. У верасні савецкім урадам былі адпраўлены два «залатыя эшалоны», у якіх знаходзілася 93,5 тоны золата; дадзеная пастаўка засталася адзінай. Пасля Версальскага мірнага дагавора амаль усё золата, якое паступіла, было пасля перададзена ўраду Францыі ў якасці нямецкай пасляваеннай кантрыбуцыі.
Руднае
Назву Ру́днае маюць:
Хуан Грыс
Хуáн Грыс (Juan Gris, сапраўднае імя José Victoriano González-Pérez, 23 сакавіка 1887, Мадрыд —, Булонь-Біянкур) — іспанскі мастак і скульптар, адзін з заснавальнікаў кубізму.
Біяграфія і творчасць
У 1922—1924 супрацоўнічаў з Сяргеем Дзягілевым і яго балетнай трупай, займаўся кніжнай ілюстрацыяй (кнігі Апалінера, Рэвердзі, Уідобра). Выкарыстоўваў гуаш і акварэль, эксперыментаваў з тэхнікай калажу (з 1913). Сябраваў з П'ерам Рэвердзі, Г. Стайн.
Манах
Інстытут манаства характэрны для каталіцкага і праваслаўнага хрысціянства, індуізму і будызму. Часам да манахаў прылічаюць і дэрвішаў ісламу — але гэта спрэчна, бо падабенства толькі знешняе: дэрвішы маглі жаніцца, мелі ўласныя дамы і жылі сваім уласным жыццём. З’явіліся манахі ў сярэдзіне I тыс. да н.э. у будызме. Ад III ст. н.э. манаства прыйшло і ў хрысціянства з Сірыі і Егіпта, як форма ўвасаблення аскетычнага ідэала, які адлюстраваў дуалістычнае светаразуменне, у супрацьпастаўленні духа і цела (дабра і зла). Манахаў няма толькі ў пратэстантызме.
Традыцыя лічыць заснавальнікамі хрысціянскага манаства егіпецкіх падзвіжнікаў святых Антонія Вялікага і Пахомія. На Русі заснавальнікамі манаства лічаць вялебных Антонія і Феадосія Пячэрскіх, якія стварылі ў X—XI стст. Кіева-Пячэрскі манастыр. Манах прымае абяцанні ўбоства (адмова ад прыватнай уласнасці), чысціні (бясшлюбнасці), паслушэнства (абсалютнага падпарадкавання статуту і манастырскай уладзе). Манахі аднаго манастыра называюцца братамі (браціяй). І маюць тры ступені: расафор, маласхімнік, вялікасхімнік. Чорнае адзенне праваслаўных манахаў — сімвал смутку і адмовы ад усяго свецкага. Прыняцце манаства адбываецца ва ўрачыстым абрадзе (чыне) пастрыжэння. З манаства фарміруецца вышэйшае кіраўніцтва царквы — епіскапат.
У хрысціянстве першымі манахамі былі людзі, якія хацелі весці больш набожны лад жыцця ў параўнанні з іншымі людзьмі, і дзеля гэтага хаваліся ад свету, адасабляліся. І свядома абмяжоўвалі сябе, каб дасягнуць развіцця. З часам яны сталі аб’ядноўвацца ў манастыры — згуртаванні манахаў. Задачы асабістага выратавання зліваліся з агульнацаркоўнымі задачамі (і сацыяльнымі). Адыход манахаў ад усяго свецкага, адмова ад каштоўнасцяў свецкага жыцця, прыняцце часовых або пастаянных абяцанняў чысціні, убоства і паслушэнства спалучаліся з імкненнем уплываць на свет сваім прыкладам (і пропаведдзю). У Заходняй Еўропе манаства распаўсюдзілася ад IV ст. Папулярнасцю карысталіся бенедыкцінцы. Клюнійская рэформа ў X—XI стст. умацавала сувязь манаства з папствам, спрыяла ўзмацненню папскай улады. І ў значнай ступені падпарадкавала жыццё і дзейнасць каталіцкага духавенства прынцыпам манаства. Зліццё ідэй манаства з місіяй кліру ўвасобілася ў інстытуце статутных канонікаў (canonici regolari), якія спалучалі святарскі стан з прыняццем манаскіх зарокаў. Найважнейшым напрамкам у Каталіцкай Царкве сталі ад XIII ст. бедныя Ордэны, якія займалі пануючае становішча да пачатку Контррэфармацыі. Іх адціснулі езуіты і розныя манаскія кангрэгацыі. У сучасным свеце налічваецца 213917 каталіцкіх манахаў, з іх 149176 манахаў у Святарстве, і 908158 манашак розных манаскіх аб’яднанняў.
Манахам няможна назваць любога мужчыну (і любую жанчыну), якія маючы фізічную і псіхічную магчымасць уступаць у шлюб і палавыя (сексуальныя) дачыненні, мець сям’ю і дзяцей, не робяць гэтага з асабістых меркаванняў або з-за хваробы. Напрыклад, у каталіцкім абрадзе манахі складаюць пісьмовую прысягу і прымаюць вышэй паданыя абяцанні. Перад тым бяруць блаславенне бацькі і маці, рэкамендацыю пробашча, праходзяць этапы выпрабавання паклікання ў манаскі стан і г.д. Вышэй сказанае абмежаванне сапраўдных манахаў гэта элемент іх жыцця, але не мэта. Манахі імкнуцца весці анёлападобны лад жыцця, сведчыць аб Небе жывучы ў целе на Зямлі.
Ігар Леанідавіч Побаль
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1974), Фізіка-тэхнічны інстытут АН БССР (аспірантура). Працаваў у Фізіка-тэхнічным інстытуце НАН Беларусі (начальнік аддзела электронна-прамянёвых тэхналогій і фізікі плазмы, адначасова з 2000 — загадчык лабараторыі электрафізікі і з 2008 — дырэктар НДЦ «Плазмотег»), адначасова Полацкім дзяржаўным універсітэце (з 2017, радыётэхнічны факультэт, кафедра энергетыкі і электроннай тэхнікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: тэхналогіі і абсталяванне для электронна-прамянёвай апрацоўкі матэрыялаў; адытыўныя тэхналогіі.
Стэмфард Брыдж (стадыён)
Стэмфорд Брыдж (Stamford Bridge) — стадыён у Лондане. Хатні стадыён каманды Чэлсі.
Гісторыя
Заснаваны ў 1876 годзе. Яго вырашыў пабудаваць у Лондане Лонданскі лёгкаатлетычны клуб. Афіцыйнае адкрыццё — 28 красавіка 1877 год. З гэтага дня там пачалі праводзіцца спаборніцтвы па лёгкай атлетыцы. Але ў 1905 годзе ён перайшоў да футбольнага клуба «Чэлсі», як хатні стадыён.
Рэкорды
Рэкордная наведвальнасць: 82,905 у матчы супраць Арсенала які праходзіў 12 кастрычніка 1935 (рэкорд менавіта гульні Чэлсі на Стэмфорд Брыдж, былі матчы іншых каманд на гэтым стадыёне з наведвальнасцю 100,000)
Пашкава (Прачысценскае сельскае паселішча)
Пашкава (Пашково) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
NGC 4117
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Азярыска
Азяры́ска (, Озериско) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ваўкавыскага сельсавета.
23 чэрвеня 1980 года перададзена з Ізабелінскага сельсавета ў Ваўкавыскі сельсавет.
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 7 двароў, 12 жыхароў.
Шарыш
Шарыш (Šariš, Sáros), гістарычная вобласць Славакіі. Цэнтр — Прэшаў. Размяшчаецца на тэрыторыі сучасных раёнаў Прэшаў, Бардзеёў, Сабінаў, Свіднік.
Геаграфія
Даліны рэк Торыса, Топля і Ондава.
Цэнтр
Першапачаткова Шарышскі Град, з 1647 — Прэшаў.
Syberia III
Syberia III - планаваны да выхаду ў 2011 г. працяг культавай дылогіі Бенуа Сокаля Syberia і Syberia II.
Пытанне аб працягу
Фенаменальны поспех дылогіі адразу ж паставіў пытанне аб стварэнні трэцяй часткі. Аднак Бенуа Сокаль першапачаткова адназначна адмаўляў магчымасць стварэння трэцяй часткі, спасылаючыся на вычарпанасць сюжэту.
Аднак 1 красавіка 2009 г. з'явілася паведамленне аб тым, што кампанія Microïds пачала распрацоўку квэста Syberia III.
Бенуа Сокаль пацвердзіў сказанае Э. Аліўе: «Мы хочам стварыць шэдэўр, які заваюе мільёны сэрцаў гульцоў ва ўсім свеце, а не чарговы другагатунковы квэст».
Прэзідэнт Microïds Эмануэль Аліўе (Emmanuel Olivier) заявіў: «Трэцяя Syberia не розыгрыш. Яе чакаюць тысячы прыхільнікаў квэстаў і Кейт Уокер асабіста. Для нас гэта адзін з самых амбіцыйных праектаў, і мы, несумненна, давядзем яго да канца... Спадар Сокаль неаднаразова заяўляў, што гатовы ўдзельнічаць у распрацоўцы працягу свайго шэдэўра толькі ў тым выпадку, калі атрымае неабходнае фінансаванне для "праекта найвышэйшага ўзроўню". Кампанія Microïds гатовая прыняць на сябе ўсе рызыкі і прафінансаваць гульню».
«Syberia 3» пачнецца з таго самага моманту, на якім скончылася папярэдняя частка: Кейт стаіць на сцежцы мамантаў, якая вядзе ў свет, дзе рэальнасць змешваецца са светам мрояў. Публіку чакае сустрэча з Вікторыяй Макферсан (З серыі квэстаў Still Life), расcледуе «крадзеж біўняў мамантаў» ці, паводле іншай крыніцы, спрабуе раскрыць «міжнародную сетку, якая займаецца кантрабандай старажытных твораў мастацтва».
Выхад «Syberia 3» першапачаткова быў запланаваны на чэрвень 2010 года, аднак, ужо было паведамлена, што рэлізу ў 2010 годзе не будзе. Гульня не будзе шматплатформеннай (як меркавалася раней) і выйдзе толькі для ПК.
Песчыва
Песчыва (Песчиво) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Рэакцыя ацылавання
Рэа́кцыя ацылава́ння — хімічная рэакцыя паміж арганічнымі злучэннямі, вынікам якой ёсць уключэнне ў малекулу прадукта ацыльнай групы замест атамаў вадароду ці металу. Ацылавальнымі сродкамі выступаюць карбонавыя кіслоты, ангідрыды карбонавых кіслотаў, галагенангідрыды, складаныя эфіры.
Пятруніна (Смаленская вобласць)
Пятруніна (Петрунино) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Гары Потэр і Ордэн Фенікса
«Гары Потэр і Ордэн Фенікса» (Harry Potter and the Order of the Phoenix) — пяты раман з серыі пра Гары Потэра, напісанай Джаан Роўлінг. Раман апісвае пяты год Гары Потэра, маладога чараўніка, у школе вядзьмарства і чараўніцтва «Хогвартс».
Кніга была выдадзена 21 чэрвеня 2003 года ў Вялікабрытаніі выдавецтвам «Bloomsbury», у Злучаных Штатах выдавецтвам «Scholastic Inc» і ў Канадзе выдавецтвам «Raincoast Books». У першыя 24 гадзіны пасля публікацыі было прададзена 5 мільёнаў копій. «Гары Потэр і Ордэн Фенікса» з’яўляецца самай вялікай кнігай з серыі. Раман здабыў некалькі ўзнагарод, у тым ліку ў 2003 годзе Амерыканская бібліятэчная асацыяцыя прызнала яго найлепшаю кнігаю для падлеткаў.
Экранізацыя рамана, прэм’ера якой адбылася 28 чэрвеня 2007 года, атрымала больш за $939 мільёнаў у пракаце. Апрача таго, па матывах раману «Гары Потэр і Ордэн Фенікса» кампанія «Electronic Arts» выпусціла відэагульню.
Барада
Барада — валасяное покрыва на ніжняй частцы твару.
У чалавека барада з'яўляецца адным з мужчынскіх другасных палавых прыкмет, абумоўленых наяўнасцю тэстастэрону.
Усе мужчыны Старажытнага Егіпта галілі бараду. Права насіць бараду меў толькі фараон (у знак свайго валодання зямлёй), але яго барада была штучнай. Яе, як і парык, рабілі з воўны або са зрэзаных валасоў, перавітых залатымі ніткамі, і падвязвалі да падбародка шнурком. Гэтай цырыманіяльнай барадзе маглі надаваць розныя формы, але самай распаўсюджанай была загнутая на канцы касічка, падобная да кацінага хваста.
Аляксандр Македонскі загадваў сваім салдатам галіць бараду, каб варожы воін не мог схапіць за яе ў ходзе бітвы.
У Рымскай імперыі выгалены твар і кароткая стрыжка былі аднымі з прыкмет цывілізаванасці і вылучалі рымляніна з «дзікіх» народаў.
Востраў Барбадас ў літаральным перакладзе азначае «барадаты».
Кубінскія паўстанцы супраць рэжыму Батысты на чале з Ф. Кастра былі вядомыя як «барбудас» — барадатыя.
Ружампаль
Назву Ружа́мпаль маюць:
Інстытут народазнаўства НАН Украіны
Інстытут народазнаўства НАН Украіны — навукова-даследчы інстытут у сістэме Нацыянальнай акадэміі навук Украіны.
Гісторыя
Інстытут створаны ў лютым 1992 годзе на базе Львоўскага аддзялення Інстытута мастацтвазнаўства, фальклору і этнаграфіі імя М. Рыльскага АН Украіны, якое функцыянавала на працягу дзесяці гадоў і было створана на базе Музея этнаграфіі і мастацкага промыслу АН УССР, фонды якога налічваюць звыш 90 тысяч экспанатаў і з'яўляюцца агульнанацыянальным здабыткам Украіны.
Інстытут ўзначальвае акадэмік НАН Украіны Сцяпан Пятровіч Паўлюк, доктар гістарычных навук, прафесар.
Структура
Наяўнасць у структуры інстытута Музея этнаграфіі і мастацкага промыслу з даўнімі навуковымі традыцыямі, якія сягаюць пачатку дзейнасці Навуковага таварыства імя Т. Шаўчэнкі ў Львове, вызначае спецыфіку гэтай навуковай ўстановы. Апошняя, акрамя ажыццяўлення навуковых даследаванняў, забяспечвае культурна-асветніцкую працу, шырока прапагандуючы культурныя і мастацкія здабыткі украінцаў як ва Украіне, так і за яе межамі. Наяўнасць музея ў складзе інстытута павялічвае удзельную вагу супрацоўнікаў, якія не займаюцца непасрэдна даследаваннямі, а ажыццяўляюць абслугоўванне Музея. Аднак, Музей адначасова служыць своеасаблівай базай, творчай лабараторыяй для паглыбленага асвятлення культуры і побыту народа ў навуковых распрацоўках. Персанал інстытута налічвае каля 200 супрацоўнікаў, з якіх — больш 60 даследчыкаў і прыкладна столькі ж чалавек персаналу Музея этнаграфіі і мастацкага промыслу.
NGC 4118
NGC 4118 (іншыя абазначэнні — MCG 7-25-28, ZWG 215.30, PGC 38507) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інстытут народазнаўства НАН Украіны
Сучаснасць
Акрамя даследаванняў традыцыйнай культуры, прафесійнага і народнага мастацтва і фальклору украінцаў, навукоўцы інстытута ў апошнія гады прыступілі да распрацоўкі тэарэтычнай этналогіі, у прыватнасці, украінскай нацыялогіі, моўнай сітуацыі ў гарадах Украіны, урбаністыкі і г.д. Тут рыхтуюцца фундаментальныя працы «Паходжанне і этнічная гісторыя украінцаў Карпат» у 4-х тамах, «Сакральнае мастацтва украінцаў» і цэлы шэраг іншых. Распрацавана праграма з ўкраінскага народазнаўства для Міністэрства адукацыі і навукі Украіны, выдадзены дапаможнік «Украінскае народазнаўства» (рэд. С. Паўлюк), прыступілі да падрыхтоўкі падручнікаў для агульнаадукацыйных навучальных устаноў.
Рашкаў
Рашкаў (Raszków) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Астроўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Рашкаў.
Падвяззе (Духаўшчынскі раён)
Падвяззе (Подвязье) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Генадзь Вацлававіч Матусевіч
Біяграфія
Член Беларускага Саюза мастакоў. Узнагароджаны медалём Язэпа Драздовіча «За плён у мастацтве». Скончыў Мінскае мастацкае вучылішча (1974 г.), Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1985 г.). Вучыўся ў Б. Аракчэева, В. Грамыкі. Удзельнік мастацкіх выставак з 1988 г. Жыве і працуе ў горадзе Чэрвені.
Творы знаходзяцца ў фондах Беларускага Саюза мастакоў, музеях сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава, прыватных калекцыях у Ірландыі, Англіі, Польшчы, Расіі, Балгарыі.
Асноўныя творы: «Млечны шлях», «Курган векавечны», «Нараджэнне міфа», «Час збіраць камяні», «Саюз зямлі і вады», «Святаяннік», «Васільковы рай», «Мсціслаўль», «Сонейка», «Лялькі», «Блакітная мара»; «Уваскрэшанне», «Троіца» — касцёльныя алтарныя роспісы.
Скульптура: «Піета» — помнік палякам, расcтраляным 26 чэрвеня 1941 года, Станіславу Манюшку, Маці-Ігуменні, Лірнік, Ваяр, Піета, Мадонна, Жыцень, Ляля, Смуткуючы анёл, Пярун.
Ваяводы браслаўскія
Пералік ваяводаў браслаўскіх — вышэйшых службовых асоб Браслаўскага ваяводства ў складзе ВКЛ ад яго ўтварэння пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793) да скасавання паводле 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795).
Ацыл
Ацыл — агульная назва астатку, які атрымліваецца адшчапленнем гідраксільнай групы ад карбаксілу ў малекулах карбонавых кіслотаў. Назва А. канкрэтнай кіслаты будуецца ад лацінскай назвы дадаваннем суфіксу -іл: фарміл, бензаіл і да т.п. Агульны сімвал Ac.
Булонь-Біянкур
Булонь-Біянкур (Boulogne-Billancourt), або Булонь — камуна ў заходнім прыгарадзе Парыжа. Самы густанаселены прыгарад Парыжа. Раней быў індустрыяльным раёнам, але ў другой палове XX стагоддзя стаў адным з галоўных (нароўні з Дэфансам) месцаў для вядзення бізнесу ў рэгіёне.
Гісторыя
У 1100 годзе на адным з паваротаў Сены з’явілася маленькая вёска пад назвай Менюль-ле-Сен-Клод (Menuls-lès-Saint-Cloud), населеная галоўным чынам лесарубамі. У лютым 1319 года кароль Філіп V загадаў пабудаваць у гэтай вёсцы царкву, якую змаглі б наведваць парыжане. Яна была пабудавана па ўзоры царквы Нотр-Дам, размешчанай у горадзе Булонь-сюр-Мэр. Пасля заканчэння будаўніцтва царквы назва горада было зменена на Булонь-ля-Пціт (Boulogne-la-Petite, Маленькая Булонь). Нотр-Дам стаў месцам сталага паломніцтва парыжан, яго нават наведвала Жанна д’Арк. Дарэчы, менавіта ў гонар гэтай царквы атрымаў сваю цяперашнюю назву Булонскі лес, раней ён быў лесам Руўрэ.
1 студзеня 1960 года Парыж быў пашыраны за кошт анексіі суседніх камун. Камуны Аціль і Пасі былі падзелены паміж Парыжам і Булонь-Біянкур.
Парламенцкія выбары ў Вялікабрытаніі (2010)
Парламенцкія выбары ў Палату абшчын Вялікабрытаніі 2010 года прайшлі 6 мая (траўня) ў 649 з 650 выбарчых акруг; яшчэ ў адной акрузе з-за смерці кандыдата выбары былі перанесены на 27 мая.
Найбольш дэпутатаў атрымала Кансерватыўная партыя Вялікабрытаніі, якой, аднак, не хапае 20 месцаў для фарміравання ўрада на падставе парламенцкай большасці ў 326 дэпутатаў.
Булонь-Біянкур
Геаграфія
Булонь-Біянкур — заходні прыгарад Парыжа. На ўсходзе ён мяжуе з XVI акругай Парыжа, на поўначы з Булонскім лесам, з поўдня і захаду абмываецца водамі Сены.
Эканоміка
Булонь — адзін з эканамічных цэнтраў Парыжскага рэгіёна. У сферы паслуг занята прыкладна 85 % працоўных месцаў камуны.
Сярод вялікай колькасці розных прадпрыемстваў тут размяшчаюцца офісы і буйных кампаній:
Чачэрск
Чачэ́рск  — горад раённага падпарадкавання ў Гомельскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Чачэрскага раёна, прыстань на р. Сож пры ўпадзенні ў яе р. Чачора. Знаходзіцца за 65 км ад Гомеля, за 37 км ад чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (лінія Гомель — Жлобін). Аўтамабільныя дарогі злучаюць горад з Кармой, Буда-Кашалёвам і Веткай і аўтамагістраллю Гомель — Магілёў. Насельніцтва 8 312 чал. (2017).
Браслаўскае ваяводства
Браслаўскае ваяводства — адміністрацыйная адзінка ВКЛ на тэрыторыі Браслаўскага павета Віленскага ваяводства. Адміністрацыйны цэнтр — Браслаў. Падзелу на паветы не мела.
Чачэрск
Назва
Назва Чачэрск пайшла ад назвы ракі Чачоры, на якой паселішча ўзнікла. Чачора — гідронім балцкага паходжання.
Браслаўскае ваяводства
Ваяводства ўтворана ў 1793 годзе паводле Гродзенскага надзвычайнага сойма з прычыны 2-га падзелу Рэчы Паспалітай.
Чачэрск
Назва
Гідранімічныя аналагі — літоўскія рэкі Kek-upys, Keklys. Рэкі з назвамі Чачора (Kek-, -r-) ёсць таксама на Падзесенні, Верхнім Павоччы, Верхнім Паволжы. У іншых балцкіх гідронімах корань Kek- пашыраны іншымі пашыральнікамі, як у назвах Чэчэна, Чэчэта або Чэчэль (-n-, -t-, -l-).
Браслаўскае ваяводства
Спыніла існаванне за 3-ім падзелам Рэчы Паспалітай у 1795 годзе. Тэрыторыя ваяводства ўвайшла як павет у склад Віленскай губерні.
Чачэрск
Назва
Усе гэтыя назвы, уключна з назвай Чачоры, звязваюць з літоўскім kekė «гронка (арэхаў, ягадаў, кветак)», kekulas «камяк», прускім kekars «гарох» (у гарохавым струку шмат гарошынак). Яны маюць шырокія індаеўрапейскія адпаведнікі.
Блізкім чынам матываваныя і назвы тыпу Рэста, Рэкта, Рэхта і пад. Яны звязаныя з балцкім абазначэннем арэха (літ. riešutas, лат. rieksts, пруск. reisis) і далей з літоўскім rišti, прускім *ristun "звязваць" (арэхі растуць "звязкамі", гронкамі).
Існуе і іншая версія паходжання назвы Чачэрска. Паводле яе, старажытнае слова «чачор» значыла «воск», і яго з Чачэрска адпраўлялі па Сажы і Дняпры, таму так назвалі горад.
Сярэднявечча
Паводле археалагічных звестак, горад узнік у кан. X ст. на месцы гарадзішча Замкавая Гара на беразе Чачоры пры ўпадзенні яе ў р. Сож. Упершыню згадваецца ў Іпацьеўскім летапісе пад 1159 як горад радзімічаў Чичерск, які кіеўскі князь Ізяслаў Давыдавіч вярнуў разам з Мазыром чарнігаўскаму князю Святаполку Алегавічу. З XIII ст. умацаваны цэнтр паселішча быў абведзены валам, найпазней з XIV ст. існаваў Чачэрскі замак (у паўночна-усходняй частцы горада).
Вялікае Княства Літоўскае
У сяр. XIV ст. Чачэрск далучыўся да Вялікага Княства Літоўскага, дзе стаў цэнтрам воласці. У 1387—1390 гадах ён знаходзілася ў валоданні Скіргайлы, потым горадам кіравалі намеснікі вялікага князя. У гэты час на месцы дзядзінца летапіснага горада збудавалі замак. У 1501—1518 гадах Чачэрск належаў вялікай княгіні Алене Іванаўне, потым кіраваўся дзяржаўцамі з буйных феадалаў (Чартарыйскімі, Дашковічамі, Зяновічамі, Львом Сапегай і інш.). У 1506 годзе горад вытрымаў спярша татарскую, потым маскоўскую аблогу.
У 1509 Чачэрск упамінаецца як мястэчка Віленскага ваяводства. У 1510 ён стаў цэнтрам Чачэрскага староства і атрымаў Магдэбургскае права. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Чачэрск увайшоў у склад Рэчыцкага павета Менскага ваяводства. 22 кастрычніка 1629 года мястэчка Чачэрск і вёска Зяцькавічы па просьбе мяшчан атрымалі ад караля і вялікага князя Жыгімонта III права на правядзенне таргоў — 2 двухтыднёвыя кірмашы ў год.
У 1704 у Чачэрску было 542 будынкі і 7 вуліц, дзейнічалі 4 царквы і касцёл, працавалі карчма, 3 крамы, млын і мытня. У 1754 у месце пачала дзейнічаць езуіцкая місія. Пад 1765 у попісе Чачэрску ўпамінаюцца замак і гарадскія ўмацаванні.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 годзе Чачэрск апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, дзе стаў цэнтрам Рагачоўскага павета Рагачоўскай правінцыі, пазней — цэнтрам воласці Рагачоўскага павета. У 1774 годзе падораны Кацярынай II генерал-губернатару графу З. Г. Чарнышову, паводле ініцыятывы якога ў горадзе пабудаваныя ратуша, 3 царквы, касцёл, тэатр, 2 шпіталя і інш. Праведзена перапланіроўка горада паводле рэгулярнага плана, пры гэтым былі разбураныя замак і гарадскія ўмацаванні, якія згадваліся яшчэ ў «Попісе» Чачэрска за 1765 год.