cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Верабейнік палявы
Верабейнік палявы, Бугласоід палявы (Buglossoides arvensis) — від травяністых раслін сямейства , распаўсюджаны ў Паўночнай Афрыцы, Еўропе, умеранай і трапічнай Азіі.
Апісанне
Аднагадовая расліна, 15-50 (70) см вышынёй, ад прамой да той, што сцелецца, зялёная. Сцеблы пакрытыя толькі простымі валасінкамі. Лісце лінейна-даўгаватае, ланцэтнае, вузка-эліптычнае або ланцэтнае звужанае да аснавання, 0.8-4.5 (10) × 0.2-1.2 (2) см, вострае да тупога або круглявае на верхавіне, сядзячае або трохі аблягае сцябло ў аснове. Суквецці простыя, тэрмінальныя або пазухавыя. Чашачка густа бледна шчаціністая; чашалісцікі прамыя, лінейна-шылападобныя, 3-6 мм даўжынёй, становячыся да 0,8-1,5 см даўжынёй у пладах, тупыя або вострыя. Вяночак 4-6 (8) мм даўжынёй, белы, ад бледна- да цёмна-сіняга, або пурпурны, варонкападобны або седлападобны, трубка даўжынёй з чашачку або крыху даўжэй. Арэшкі бялёсыя або бледна-карычневыя, вельмі цвёрдыя, глянцавыя, 2-3 (4) × 1.5-2.5 мм, ад дробна да буйна бугарковых; дзюба кароткая, тупая, злёгку загнутая.
Распаўсюджанне
Ва Украіне від расце на пашах, пустках, пакладах як пустазелле на палях, у садах — на ўсёй тэрыторыі звычайны; пустазелле.
Ян Тадэвуш Вірыён
Ян Тадэвуш Фелікс дэ Вірыён (Jan Tadeusz Feliks de Virion; каля 1795 — ?) — службовец, памешчык.
Біяграфія
Паходзіць са шляхецкага роду дэ Вірыёнаў. Сын Караля Юзафа Вірыён і Кацярыны з Дзяконскіх.
Член масонскай ложы «Сябры чалавецтва» ў Гродне.
Сям’я
У шлюбе з Марыянай з баронаў Брунаў. Дзеці:
Гарэлышы
Назву Гарэ́лышы маюць:
Вольга Іосіфаўна Праабражэнская
Біяграфія
Вольга — ад нараджэння кволая і з крывым пазваночнікам — мела вельмі мала шанцаў стаць прыма-балерынай. Але яна марыла стаць танцоўшчыцай, і на працягу многіх гадоў яе бацькі беспаспяхова спрабавалі запісаць яе ў школу танцаў. Прыёмная камісія неаднаразова адхіляла яе кандыдатуру. Але пасля трох гадоў спробаў яе бацькам гэта ўдалося, і васьмігадовая Вольга паступіла ў Імператарскае тэатральнае вучылішча ў 1879 годзе, дзе займалася ў педагогаў Мікалая Легата і Энрыка Чэкеці.
Сярод яе педагогаў таксама былі Кацярына Вазем і Хрысціян Іагансон. Нягледзячы на фізічныя недахопы, яна памацнела дзякуючы трэніроўкам пад кіраўніцтвам М. І. Петыпа, Л. І. Іванава і Ганны Іагансон. Яна была ад прыроды экспрэсіўная, прыўносячы новае жыццё ў «збіты» рэпертуар, і дэманстравала вытанчанасць і грацыю танцоркі.
Да таго ж Вольга была дзіўна музычная. Яна вучылася спяваць, выконвала оперныя арыі, выдатна грала на раялі.
З 1889 года пасля заканчэння вучылішча выступала ў Марыінскім тэатры, дзе яе асноўнай саперніцай стала Мацільда Кшасінская. Пасля выканання партыі Ізоры («Сіняя барада» Шэнка, 1900, пастаноўка М. Петыпа) стала вядучай танцоркай трупы.
У 1909 годзе Вользе Праабражэнскай было прысвоена званне заслужанай артысткі імператарскіх тэатраў. З таго ж года яна сумяшчала замежныя гастролі з выступамі на сцэне Марыінскага тэатра.
Пачала сваю педагагічную дзейнасць у 1914 годзе ў Санкт-Пецярбургу, дзе сярод яе вучняў была Аляксандра Данілава. У 1917—1921 гадах кіравала класам пластыкі пры опернай трупе Марыінскага тэатра, выкладала класічны танец у Петраградскім харэаграфічным вучылішчы, у Школе рускага балета А. Л. Валынскага. Была бачным педагогам-метадыстам класічнага танца. Настаўнік і папярэдніца А. Я. Ваганавай.
У 1921 годзе з’ехала за мяжу. Спачатку выкладала ў Берліне, затым пераехала ў Мілан. У тым жа 1921 годзе стала дырэктарам Балетнай школы тэатра Ла Скала, якая зноў адкрылася дзякуючы Артура Тасканіні (не функцыянавала з 1917 года).
З 1923 года жыла ў Парыжы. Тут, у раёне плошчы Клішы, па адрасе вуліца Дуэ, дом № 69, яна адкрыла балетную студыю, у якой выкладала на працягу многіх гадоў. Таксама выкладала ў Лондане і Буэнас-Айрэсе. Як педагог была строгая; па сведчанні вучняў, часта крычала на іх у студыі. Але Вольга была адыходлівая і вельмі дабра (часта не брала плату за навучанне ў сваіх незаможных, але таленавітых вучняў).
Пакінула выкладчыцкую дзейнасць у 1960 годзе.
Вольга Іосіфаўна памерла ў 1962 годзе і пахавана на могілках Сент-Жэнеўеў-дэ-Буа.
Асноўныя ролі
Лірыка-камедыйны талент Праабражэнскай асабліва праявіўся ў класічным балеце; рэдкая музычнасць рабіла яе непараўнальнай ў галоўных партыях балетаў П. І. Чайкоўскага (Аўрора — «Спячая прыгажуня», фея Дражэ — «Шчаўкунок») і А. К. Глазунова (Раймонда — «Раймонда», Колас — «Поры года», Ізабэла — «Выпрабаванне Даміса»). Сярод яе лепшых партый таксама Ліза, Сванільда, Пахіта; Матылёк («Капрызы матылька» М. Кроткава) — усё пастаноўкі М. Петыпа; Фея («Фея лялек», балетмайстры М. Г. і С. Г. Легаты), Жавота («Жавота» К. Сен-Санса, балетмайстар П. А. Герт) і іншыя.
Першая выканаўца партыі Наілы ў балеце «Ручай» Л. Дэліба і Л. Мінкуса (1902, балетмайстар А. Капіні, па А. Сен-Леону).
Валодала вялікім дарам імправізацыі, Вольга Праабражэнская для кожнай партыі знаходзіла новае тлумачэнне. Танчыла ў балетах, пастаўленых М. М. Фокіным — «Шапэніяна», «Егіпецкія ночы» (Бераніка), «Павільён Арміды» (Арміда).
Мглінскі раён
Мглінскі раён (Мглинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Мглін.
Геаграфія
Плошча раёна — 1120 км². Асноўныя рэкі — Іпуць, Варануса.
Гісторыя
5 ліпеня 1944 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР была ўтворана Бранская вобласць, у склад якой, нароўні з іншымі, быў уключаны і Мглінскі раён. У 1963 годзе раён быў скасаваны, у 1966 годзе адноўлены.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 21,6 тыс. чалавек, у тым ліку ў гарадскіх умовах жывуць каля 8,2 тыс. Усяго налічваецца 131 населены пункт.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Пасля муніцыпальнай рэформы (2005) у раёне маецца 1 гарадское і 12 сельскіх паселішчаў:
Гарадское паселішча: Сельскія паселішчы:
Дарагакупава
Назву Дарагаку́пава мелі:
Вольга Іосіфаўна Праабражэнская
Вучні
Сярод яе вучняў — Н. Стукалкіна, І. Баронава, М. Мішкавіч, Т. Туманава, С. Галавін, Марыс Бежар, Марго Фонтэйн і інш.
Пярэградзь
Пярэ́градзь (, Перегродь) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Маладзіжнэ
Маладзіжнэ (Молодіжне) — тапонім ва Украіне.
Пярэградзь
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мядзел Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 29 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Лацвянскага сельсавета.
Маладзіжнэ (Кіраваградская вобласць)
Маладзіжнэ (Молодіжне) — пасёлак гарадскога тыпу ў Далынскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
Мошня
Назву Мо́шня маюць:
Наўгародка
Наўгародка (Новгоро́дка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Наўгародкіўскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя «Куцыўка» на лініі Знам’янка — Далынска. Паселішча заснавана як казацкая слабада. З 1860 г. — мястэчка Херсонскай губерні.
Клуб Рай
«Клуб Рай» (Club Paradise) — амерыканская камедыя 1986 года рэжысёра Харальда Рэміса. Сумесна з Харальдам Рэмісам у напісанні сцэнарыя прынялі ўдзел Браян Дойл-Мюрэй і Крыс Мілер, а Робін Уільямс, Пітэр О’Тул і Джымі Кліф выканалі галоўныя ролі.
Радзькі (Мядзельскі раён)
Ра́дзькі (, Радьки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава, з 1927 года ў складзе гміны Паставы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 29 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Лацвянскага сельсавета.
Голікаў
Голікаў — прозвішча.
Эдвард Зіноўевіч Тарлецкі
Эдвард Зіноўевіч Тарлецкі (сцэнічныя імёны Norma Pospolita, Мадам Жу Жу ; , г. , БССР) — журналіст, грамадскі дзеяч, праваабаронца, піянер беларускага гей-руху. Выступае як артыст арыгінальнага жанру (травесці), спявак. З 2008 г. жыве ў Кіеве.
Біяграфія
Нарадзіўся 5 лютага 1974 г. у Мінску. У 1993 г. атрымаў прафесію фатографа ў Мінскім тэхналагічным тэхнікуме. У 1996 вучыўся ў Міжнароднай школе журналістыкі пры ЕГУ (г. Мінск). У 2005 г. завочна скончыў Маскоўскі гуманітарны ўніверсітэт па спецыяльнасці менеджмент арганізацыі.
З 1990 па 1993 працаваў фатографам у Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі. З 1993 па 1996 — рэдактар Белтэлерадыёкампаніі. Эдвард Тарлецкі (справа) і Алена Лукашэвіч, 1995 г. У 1994 −1998 гг. пазаштатным карэспандэнтам супрацоўнічаў з Радыё «Свабода».  Быў сябрам Беларускай Асацыяцыі Журналістаў.
З 1995 па 1997 пісаў у беларускія каталіцкія выданні Наша вера , Хрысьціянская думка (рэд. Алесь Бяляцкі), Унія.
У 1996 годзе паступіў у семінарыю Кангрэгацыі Айцоў Марыянаў у г.Люблін (Польшча), але кінуў навучанне.
З 1996 па 1998 — жыў у г. Дэтройт, штат Мічыган, ЗША. Вывучаў англійскую мову ў Каталіцкім Універсітэце Madonna University
Быў арганізатарам разнастайных культурных і праваабарончых захадаў. У 2008 годзе эміграваў з Беларусі.
Грамадская дзейнасць
Э. Тарлецкі браў удзел у Першым з'ездзе арганізацыі Беларускі народны фронт «Адраджэньне», які прайшоў у Вільні ў 1989 годзе. Некалькі фотаздымкаў з'езда аўтарства Э.Тарлецкага захоўваюцца ў архіве ГА «Дыярыуш».
Першую вядомасць набыў, калі ў сакавіку 1990 г. разам з мінскай каталіцкай актывісткай Ганнай Ніціеўскай-Сіневіч удзельнічаў у двух галадоўках за вяртанне вернікам Касцёла Св. Сымона і Алены. Акцыя адбывалася каля муроў святыні , дзе ў той час размяшчаўся Дом кіно і штаб-кватэра БНФ «Адраджэньне». Галадоўкі паскорылі перадачу касцёла каталіцкай грамадзе. Усхваляваны падзеямі тых дзён, паэт Міхась Скобла напісаў верш «Ля Дома кіно», які прысвяціў Эдварду Тарлецкому.
У 1993—1995 гг. быў сябрам маладзежнай суполкі пры Касцёле Святога Роха ў Мінску.
У 1998 г. у якасці эксперта Нацыянальнага дэмакратычнага інстытута міжнародных адносін (г. Мінск) быў у складзе групы міжнародных назіральнікаў на чарговых выбарах у Вярхоўную Раду Украіны.
Удзел у ЛГБТ-руху
3 ліпеня 1998 г. Э.Тарлецкі разам з іншымі аднадумцамі стварыў і ўзначаліў першую ў гісторыі Беларусі ЛГБТ-арганізацыю — Беларускую лігу сексуальных меншасцей «Лямбда» (БЛЛ). .
У жніўні 1998 г. Э.Тарлецкі стаў заснавальнікам і галоўным рэдактарам першага ў Беларусі гей-часопіса «Форум Лямбда». У гэтым жа годзе заснаваў ЛГБТ партал Apagay.com (з 2005 г. — gay.by)
Пытанні талерантнасці ў грамадстве Тралецкі звязываў с развіццём інстытута прыватнай уласнасці. З інтэрв'ю праваабарончаму цэнтру «Вясна» :Увогуле, стаўленне да іншадумства ў грамадстве […] вельмі цесна звязанае з маёмаснымі пытаннямі. Чым больш у грамадстве развіваецца інстытут прыватнай уласнасці, тым больш гэта грамадства цярпімае. Напрыклад, я назіраў, што адбываецца ў Польшчы, каталіцкай краіне, якая, здавалася б, павінна быць яшчэ больш гамафобнай за Беларусь. […] Там я назіраў «круглыя сталы», дзе за адным сталом сядзяць ксёндз і прадстаўнік арганізацыі гомасексуалістаў. Яны проста абмяркоўваюць праблемы, якія ў іх узнікаюць: аднаполых саюзаў ці, скажам, усынаўлення дзяцей. У Беларусі гэта немагчыма. Першай публічнай акцыяй ЛГБТ у Беларусі стаў пікет, які 19 красавікa 1999 г. быў арганізованы БЛЛ у знак пратэсту супраць адмовы ўладаў зарэгістраваць арганізацыю. Эдвард Тарлецкі ў размове з карэспандэнтам беларускай службы Радыё «Свабода» заўважыў, што "беларускія ўлады, у сваім нежаданні прызнаць існаванне «сексуальнай нетрадыцыйнай арыентацыі, дасюль кіруюцца савецкімі стэрэатыпамі». Пікетоўшчыкі таксама пратэставалі супраць заяваў некоторых царкоўных лідараў Рускай праваслаўнай царквы, якія напярэдадні назвалі гомасексуалаў «слугамі д'ябла» і заклікалі караць іх «смерцю на электрычным крэсле».
У ліпені 1999 года, падчас іншай публічнай акцыі ББЛ, у інтэрв'ю штотыднёвіку «Наша Ніва» Тарлецкі заўважыў:Якая можа быць талерантнасць у паўдзікага грамадства, якое не можа наладзіць ані палітычны, ані сацыяльны дыялог? Проста ўзялі аўтаматычна стэрэатып з Сярэднявечча, што вось жылі разам праваслаўныя, католікі, і «пабудавалі» байку. На самой справе трэба праводзіць вялікую асветніцкую работу, вучыць людзей, што ёсць іншыя думкі, ёсць іншыя людзі, якіх трэба паважаць, да якіх трэба прыслухоўвацца. Якая можа быць талерантнасць пасля такога вялікага перыяду савецкага будаўніцтва, калі іншадумства не паважалася? Беларускае грамадства вельмі неталерантнае, гамафобнае і расісцкае.
У 2000 г. Эдвард Тарлецкі браў удзел у працы беларускай секцыі на Міжнародным кніжным кірмашы ў г. Гётэбарг, Швецыя. Сярод гасцей таксама былі пісьменнік Васіль Быкаў, палітык Вінцук Вячорка, кінарэжысёр Віктар Дашук. Беларусы былі запрошаны ў Гётэбарг шведскай урадавай арганізацыяй Форум Сюд (шв. Forum Syd).
З 1999 па 2002 гг. Э. Тарлецкі быў старшынёй аргкамітэта фестываля «Беларусь Гей Прайд».
7 верасня 2001 г. , пры ўдзеле Тарлецкага, у рамках трэцяга прайд-фестываля ў цэнтры Мінска, за дзень да прэзідэнцкіх выбараў, прайшло першае ў гісторыі краіны прайд-шэсце, у якім удзельнічалі па розных звестках ад 500 да 2000 чалавек. Людзі ў яркіх карнавальных касцюмах пад вясёлкавымі сцягамі прайшлі па праспекце Незалежнасці (тады Скарыны) ад будынка цырка да Панікоўскага сквера на Кастрычніцкай плошчы. У інтэрв'ю інтэрнэт-часопісу Makeout Тарлецкі ўзгадвае : Мы зрабілі гэта сумесна з беларускімі нефармальнымі левымі групамі: антыфашыстамі, анархістамі, і называлі love-парад, а не гей-парад. Мы не бралі ніякіх дазволаў у дзяржавы і ставілі акцэнт на тым, што гэта незарэгістраваная арганізацыя, несанкцыянаваная акцыя. Падкрэслівалі гэтую пазіцыю на налепках, ўлётках … Мы не прапаноўвалі ніякіх палітычных лозунгаў, а сшылі сцягі, на якіх былі намаляваныя кветкі. Напэўна, людзям спадабаўся іншы падыход.З інтэрв'ю Э.Тарлекага праваабарончаму цэнтру «Вясна» : Любая акцыя можа мець розныя формы, галоўнае — прыцягнуць увагу да сябе і сваіх праблемаў. Калі людзі заўважаюць, што нешта там адбываецца дзіўнае, то потым яны пачынаюць унікаць у сутнасць. Таму любая акцыя павінна быць эпатажнай, незвычайнай. Калі мы нешта праводзілі і нехта пераапранаўся, то гэта спецыяльна рабілася для таго, каб усё выглядала незвычайна і прыцягвала ўвагу. Каб людзі задумаліся, што гэта такое, і пачалі цікавіцца.
У 2001 г. шырока вядомым стаў канфлікт паміж Э. Тарлецкім і лідарам  Маладога Фронту Паўлам Севярынцам, што асвятляўся на старонках некалькіх беларускіх выданняў. Спачатку арганізацыйны камітэт Кангрэса беларускай моладзі адмовіў прадстаўнікам БЛЛ у праве браць удзел у гэтым форуме. . Далей газета Наша Ніва апублікавала допіс П.Севярынца «Апошняе вычварэнне Эдзіка Тарлецкага», дзе П. Севярынец заявіў: «Як хрысціянін і проста нармальны чалавек, я стаўлюся да гомасексуалістаў як да няшчасных, скалечаных і хворых людзей». Э. Тарлецкі ў сваю чаргу параўнаў П. Севярынца з Гітлерам. Апагеям канфлікта стаў правакацыйны комікс «Папялушка» , які быў апублікаваны ў сатырычнай газеце «». Там  Тарлецкі ў жаночым абліччы нібыта спакушае Севярынца. У 2007—2008 гг. Э. Тарлецкім, пры падтрымцы Фонда «Адкрытае грамадства» (Open Society Foundation), выдаваўся часопіс «Taboo», «часопіс для геяў, прыхільнікаў андэграўнду, мадэрна і крэатыву». Выйшла 5 нумароў выдання.
У 2015 г. прыймаў удзел у фестывалі культуры і правоў геяў і лесьбіянак Київ Прайд, які прашоў у Кіеве.
Творчая дзейнасць
У 2001—2004 гг. як арганізатар мерапрыемстваў, супрацоўнічае з культавым мінскім гей-клубам «Babylon». Узгадвае Dj Ядзік (Дзмітрый Ціхановіч) :Увесь час адбываліся нейкія культурныя працэсы. Вельмі сур'ёзны ўнёсак зрабіў Эдвард Тарлецкі, які цяпер жыве за мяжой. Асабліва памятны конкурс «Miss Diva», які ладзіўся для «дамаў» сталага ўзросту і называўся «Miss Diva. Млявая кветачка». Там удзельнічалі ўжо такія спадары за сорак, яны асабліва старанна падыходзілі да падрыхтоўкі. У іх было больш выгаднае матэрыяльнае становішча, яны маглі не проста там нейкія сукенкі сабе пашыць, але яшчэ і камянямі іх упрыгожыць. Таму конкурс атрымаўся вельмі прыгожы ды яскравы. Эдвард да апошняга дня рабіў такія мерапрыемствы. Вакол яго была сапраўды крэатыўная каманда, якая днём аддавалася алкагалізму, а ноччу рабіла цуды.
Пачынаючы з 2001 г. Э.Тарлецкі пад сцэнічнымі імёнамі Exeda й Zarah Und выступае як артыст арыгінальнага жанру (травесці)  ."Белгазета", № 19 (640)(пераклад з рускай): Пасля песні «Курвы танчуть баль» — аднаго са шчаслівым чынам ацалелых шэдэўраў зманліва дваровых «мужычкоў з гармонікамі» … на сцэну з'явілася раскошная, упрыгожаная мяхамі, стразамі, пёрамі і шоўкамі трэш-дзіва Зара Унд, яна ж Эдвард Тарлецкі. Зара Унд, какетліва пляскаючы гіганцкімі, як трапічныя матылькі, вейкамі, адарыла Міхалка пышным букетам і жвава ўцякла на велізарных абцасах за сцэну. "Вось бачыце, — стомленым ментарскім і ўжо па звычцы прамоўніцкім тонам закрычаў Сяргей, -Зараз ніхто не зможа абвінаваціць наш калектыў у гамафобіі! Мы любім усіх! "" Так, мы любім усіх! — Пагадзіўся Булатнікаў. — Проста кагосьці больш ".
У 2004 г. Э. Тарлецкі арганізаваў у Мінску конкурс травесці «Альтэрнатыўная міс Беларусь», які прайшоў наступнага дня пасля афіцыйнага конкурсу «Міс Беларусь».
Як сказаў Эдвард Тарлецкі, "складаецца такое ўражанне, што і аграрнае свята "Дажынкі «, і конкурс прыгажосці праводзяць адзін і тыя ж людзі — усе аднолькава». А свой конкурс ён прыдумаў, каб «пацешыць сябе і парадаваць іншых людзей, бо ў кожнага з нас свой, альтэрнатыўны погляд на прыгажосць».
У маі 2006 г.стаў адным з сузаснавальнікаў і дырэктарам папулярнага маладзёжнага андэграўнд-клуба «Buffet ЁЁ» у Мінску. Дзмітрый «Дзіш» Шэпялевіч, адзін з асноўнікаў мінскай прома-групы «12 Інч» (12 Inch), у сваім артыкуле ў часопісе «Таймер», заўважае (пераклад з рускай):Клуб быў падобны на лонданскія месцы, якія мы бачылі ў кіно.[…] «ЁЁ» быў першым 100-працэнтна беларускім тусовачным месцам, якое не арыентавалася ні на якія тэндэнцыі.У 2007—2008 гг. Э. Тарлецкі здымаецца для тэлэвізійнага праэкта Сяргея Міхалка «Саша і Сірожа».
У 2008 годзе пераязджае ва Украіну, дзе выступае пад псеўданімамі Мадам Жужу і Norma Pospolita.
У 2011 праславіўся, згуляўшы ролю Дзівы ў фільме «Шапіто-шоу», які здабыў прыз 33-га Маскоўскага кінафестывалю.
У 2013 удзельнічаў у арганізацыі вядомага ва Украіне конкурсу травесці «Міс Дзіва».
У 2013—2014 г. становіцца героем папулярных украінских телешоу Звана вечеря (тэлеканал СТБ ) і Говорить Україна
У 2015 Э.Тарлецкі арганізаваў уласны відэа-праект пад назвай Маланка Шоу, дзе людзі розных прафесій спаборнічаюць у стварэнні новых вобразаў для Мадам Жужу.
У гэтым жа годзе Э.Тарлецкі ў ролі травесці-дзівы здымаецца ў кліпе «Wings» брытанскага дуэту «Hurts».
Лісавэ (значэнні)
Лісавэ (Лісове) — тапонім ва Украіне.
Лісавэ
Лісавэ (Лісове) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алэксандрыўскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны.
Пасёлак заснаваны ў 1960-х гг. як ваенны гарадок «Кіраваград-25» вайсковай часткі № 14427, якая выконвала задачы па ядзерна-тэхнічнаму забеспячэнню Узброеных Сіл СССР. Пасёлак мае аўтаномную структуру забеспячэння жыццядзейнасці насельніцтва і ўласную жыллёва-камунальную і сацыяльна-культурную сферу. Тут размешчана 37 жылых дамоў (з іх 14 чатырохпавярховых, 1 двухпавярховы, 22 аднапавярховых), 8 аб’ектаў сацыяльна-культурнай сферы, у прыватнасці: школа, дзіцячы сад, сталовая, дом афіцэраў, ваенны лазарэт, лазня, пральня, крамы, паштовае аддзяленне, а таксама 15 аб’ектаў камунальнага прызначэння, інжынерныя сеткі.
Danaus plexippus
У XIX стагоддзі прадстаўнікі гэтага віду былі сустрэтыя ў Новай Зеландыі і Аўстраліі. У Еўропе распаўсюджаныя на Канарскіх астравах і Мадэйры. Падчас міграцый адзначаны ў Расіі, на Азорскіх астравах, у Швецыі і Іспаніі. Сустракаюцца на поўначы Афрыкі.
Імага віду лёгка пазнаць па характэрнаму малюнку на крылах: чорныя палосы на рыжым фоне. Па краі крылаў праходзіць шырокая чорная аблямоўка з белымі плямамі. Размах крылаў — 8,9-10,2 см. Danaus plexippus падобныя па памеры і афарбоўцы з матылькамі іншага віду —, аднак у апошняга на задняй пары крылаў ёсць дадатковая акаймляе цёмная паласа.
Самкі адрозніваюцца ад самцоў больш цёмнай афарбоўкай крылаў ўздоўж жылак і меншым памерам. У самцоў у цэнтры задніх крылаў знаходзяцца ўчасткі, у якіх адбываецца вылучэнне ферамонаў.
Харчаванне
Дарослы матылёк харчуецца нектарам вялікай колькасці раслін, да прыкладу:
Мальданада (дэпартамент)
Мальданада (Departamento de Maldonado) — дэпартамент у паўднёвай частцы Уругвая. Плошча складае 4 793 км² (2,71 % ад агульнай плошчы краіны). Адміністрацыйны цэнтр — аднайменны горад, размешчаны ў 140 км на ўсход ад сталіцы краіны, горада Мантэвідэа.
Геаграфія і клімат
Паўночная частка дэпартамента гарыстая, тут знаходзіцца самая высокая кропка краіны — гара Сера-Катэдраль (514 м). Цэнтральныя раёны ўзгорыстыя, сярэдняя вышыня — каля 150 м над узроўнем мора. Поўдзень дэпартамента займае прыбярэжная раўніна Атлантычнага акіяна і некалькі град узгоркаў. Клімат — субтрапічны, вільготны, з сярэдняй тэмпературай 17 °С і сярэдняй калькасцю ападкаў — каля 1000 мм. Найбольш урадлівыя глебы знаходзяцца ў заходняй частцы дэпартамента.
Насельніцтва
Буйныя гарады:
Адміністрацыйнае дзяленне
Департамент Мальданада дзеліцца на 8 муніцыпалітэтаў:
Спасылкі
Карта адміністрацыйнага дзялення дэпартамента Мальданада
Садоўшчына (Мядзельскі раён)
Садо́ўшчына (, Садовщина) — былая вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіла ў склад Мядзельскага сельсавета.
Да 29 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Лацвянскага сельсавета.
Бабельсберг
Ба́бельсберг (Potsdam-Babelsberg) — раён Патсдама, у якім размешчаны аднайменны парк, каледж кіно і тэлебачання, заснаваны ў 1954 г., універсітэцкія карпусы. У часы ГДР у гэтым раёне знаходзілася кінастудыя ДЭФА.
Гісторыя
Упершыню згадваецца як асобнае паселішча ў 1375 годзе пры імператары Карле IV.
Падчас Патсдамскай канферэнцыі 17 ліпеня — 2 жніўня 1945 года на вілах жылога пасёлка Нойбабельсберг на беразе возера Грыбніцзэе (Griebnitzsee) пражывалі кіраўнікі дэлегацый СССР, ЗША і Вялікабрытаніі Сталін, Трумэн і Чэрчыль. Вілы носяць з тых часоў іх імёны.
Праз Бабельсберг праходзіла ўмоўная граніца паміж Заходнім Берлінам (раён Штэгліц-Цэлендорф) і ГДР, з пераходам на мосце Глініке, на якім адбыўся абмен савецкага разведчыка Рудольфа Абеля на збітага амерыканскага пілота Паўэрса.
У парку Бабельсберг з-за яго прыгранічнага размяшчэння знаходзіліся казармы афіцэраў Народнай арміі ГДР і Міністэрства дзяржаўнай бяспекі ГДР, якія выкарыстоўваліся пасля падзення Берлінскай сцяны як інтэрнаты для студэнтаў Патсдамскага ўніверсітэта.
У культуры
Паводле сцэнарыя фільма «Сямнаццаць імгненняў вясны» менавіта ў Бабельсбергу жыў Шцірліц.
Расохі (Мядзельскі раён)
Расо́хі (, Росохи) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мядзел Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Сеўскі раён
Геаграфія
Плошча раёна — 1220 км². Асноўныя рэкі — Сеў.
Расохі (Мядзельскі раён)
Гісторыя
Да 29 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Лацвянскага сельсавета.
Флора
У ваколіцах вёскі батанікамі выяўлены такія рэдкія віды раслін, як, , , і.
Сеўскі раён
Гісторыя
У 1920 годзе Сеўскі павет увайшоў у Бранскую губерню. 5 ліпеня 1944 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР была ўтворана Бранская вобласць, у склад якой, нароўні з іншымі, быў уключаны і Сеўскі раён.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 18,2 тыс. чалавек, у тым ліку ў гарадскіх умовах жывуць каля 7,6 тыс.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Пасля муніцыпальнай рэформы (2005) у раёне маецца 1 гарадское і 7 сельскіх паселішчаў:
Гарадское паселішча: Сельскія паселішчы:
Суземскі раён
Суземскі раён (Суземский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Суземка.
Геаграфія
Мяжуе з Сеўскім раёнам на паўднёвым усходзе, Камарыцкім раёнам на ўсходзе, Брасаўскім раёнам на паўночным усходзе, Трубчэўскім раёнам на захадзе, Наўлінскім раёнам на поўначы, Сэрэдына-Будскім раёнам Сумскай вобласці Украіны на поўдні.
Плошча тэрыторыі — 1339,32 км².
Гідралогія
Па тэрыторыі раёна цякуць некалькі рэчак:
Усі Класік 2011 (снукер)
Усі Класік 2011 — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 7 па 10 ліпеня 2011 года ў Wuxi City Sports Park Stadium, у горадзе Усі, Кітай. Турнір стаў чацвёртым розыгрышам Усі Класік, які быў заснаваны ў 2008 годзе пад назвай Цзянсу Класік і пазней стаў рэйтынгавым турнірам. Прызавы фонд турніру склаў £56,000, з якіх £20,000 атрымаў пераможца.
Суземскі раён
Флёра і фаўна
На тэрыторыі Трубчэўскага і Суземскага раёнаў размяшчаецца запаведнік «Бранскі лес».
Усі Класік 2011 (снукер)
Пераможцам турніру стаў Марк Сэлбі.
Суземскі раён
Экалогія
Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС частка раёна апынулася ў зоне забруджання ізатопамі стронцыя-90 і цэзія-137. Плошча забруджаных лясных тэрыторый на 1 студзеня 2004 года складала 4059 га са шчыльнасцю забруджвання да 5 Кы/км².
Гісторыя
Суземскі раён быў утвораны ў 1929 годзе ў складзе Бранскай акругі Заходняй вобласці, у 1937 годзе ўвайшоў у склад Арлоўскай вобласці, а з 1944 года знаходзіцца ў складзе Бранскай вобласці. Неаднаразова расфармоўваўся і аднаўляўся.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Пасля муніцыпальнай рэформы (2005) у раёне маецца 2 гарадскія і 5 сельскіх паселішчаў:
Гарадскія паселішчы: Сельскія паселішчы:
Транспарт
Па тэрыторыі раёна праходзіць чыгуначная лінія Бранск — Кіеў; ад станцыі Суземка адыходзіць чыгунка на горад Трубчэўск і пасялак Белая Бярозка. Па чыгунцы ажыццяўляецца грузавое злучэнне (пасажырскае злучэнне спыненае ў 2004 годзе).
Усе буйныя дарогі раёнe асфальтаваныя:
Старадубскі раён
Геаграфія
Плошча раёна — 1750 км². Асноўныя рэкі — Бабінец, Вабля
Гісторыя
У 1917—1919 гадах тэрыторыя цяперашняга Старадубскага раёна ўваходзіла ў склад УНР, а затым Украінскай дзяржавы гетмана Паўла Скарападскага. У 1919 годзе Старадубскі павет быў перададзены ў склад Гомельскай губерні РСФСР. У 1926 годзе, у сувязі з расфарміраваннем Гомельскай губерні, увайшоў у склад Бранскай губерні.
У 1929 годзе, з увядзеннем новага адміністрацыйнага падзелу, губерні і паветы былі скасаваны. Быў утвораны Старадубскі раён, які спачатку ўвайшоў у Клінцоўскую акругу Заходняй вобласці з цэнтрам у г. Смаленску. 5 ліпеня 1944 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР была ўтворана Бранская вобласць, у склад якой, нароўні з іншымі, быў уключаны і Старадубскі раён.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 43 тыс. чалавек, у тым ліку ў гарадскіх умовах жывуць каля 18 тыс. Усяго налічваецца 175 населеных пунктаў.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Пасля муніцыпальнай рэформы (2005) у раёне маецца 10 сельскіх паселішчаў:
Транспарт
Праз раён праходзіць чыгуначная лінія Унеча — Хутар Міхайлаўскі.
Універсітэт (станцыя метро, Кіеў)
Універсітэт (Університе́т, ) — станцыя Кіеўскага метрапалітэна на Святошынска-Броварскай лініі паміж станцыямі «Вакзальная» і «Тэатральная». Адкрыта 6 лістапада 1960 у складзе першай чаргі будаўніцтва.
Гісторыя
Сваю назву станцыя атрымала ад галоўнага («чырвонага») корпуса універсітэта імя Т. Р. Шаўчэнкі. Побач са станцыяй таксама размешчаны Батанічны сад імя А. В. Фаміна, Уладзімірскі сабор, Нацыянальны педагагічны ўніверсітэт імя М. П. Драгаманава.
З 1986 года станцыя мае статус «помнік архітэктуры мясцовага значэння».
Апісанне
Класічны ўзор станцый метро 1950-х гадоў, глыбокага залажэння. Мае тры падземныя залы - сярэдняя і две залы з пасадкавымі платформамі. Залы станцыі злучаныя паміж сабой шэрагам праходаў-парталаў, якія чаргуюцца з пілонамі. Сярэдняя зала злучана з наземным вестыбюлем двума эскалатарнымі тунэлямі, паміж якімі размешчаны прамежкавы вестыбюль. У кожным эскалатарным тунэлю ўстаноўлена па тростужачнаму эскалатару.
Наземны вестыбюль ўяўляе сабой будынак квадратнай формы ў плане, перакрыты купалам з зборнага жалезабетону. Знаходзіцца на бульвары Тараса Шаўчэнкі. Да яго з абодвух бакоў прымыкаюць кароткія каланады, якія ўтвараюць ўваход у батанічны сад. Над кожнай з ўваходных/выходных дзвярэй вестыбюля размешчаны алюмініевыя вензелі з літарамі М - адзіныя ў кіеўскім метрапалітэне.
Абсталяванне
Афармленне станцыі ўяўляе сабой сінтэз архітэктуры і дэкаратыўнага мастацтва. У цэнтральным зале ў кожным пілоне бюсты славутых навукоўцаў і пісьменнікаў. У тарцы да 1992 года была размешчана скульптура Уладзіміра Леніна (дэмантаваная, не захавалася). Абліцоўванне пілонаў карычнева-ружовым мармурам з белым дэкаратыўным арнаментам з гіпсу, карнізы з адліванага шкла і асвятлення за імі, складаны ўзор на падлозе робяць гэтую станцыю надзвычай прывабнай. Шляхавыя сцены спачатку былі выкладзены кафлянай пліткай, замененай пры рамонце ў 1996 годзе на новую.
Мармур, якім абліцаваная станцыя, багаты закамянеласцяў рэшткамі дагістарычных істот. Напрыклад, на пілоне пад бюстам Максіма Горкага, а таксама ў абліцоўванні сцен бакавога залы па першай каляіне можна знайсці вялікія зрэзы ракавін аманіту.
Рэжым працы
Адпраўленне першага цягніка ў накірунку:
Адпраўленне апошняга цягніка ў накірунку:
Штайншцюкен
Шта́йншцюкен (Steinstücken) — гістарычная мясцовасць і мікрараён у паўднёвай частцы берлінскага раёна Ванзэе на гары Бабельсберг, якая дала назву раёну Патсдама. У Штайншцюкене на тэрыторыі ў адзін кіламетр з захаду на ўсход і 300 м з поўначы на поўдзень пражывае каля 300 чалавек. Штайншцюкен атрымаў вядомасць як адзіны ўвесь час населены эксклаў Заходняга Берліна ў гады халоднай вайны.
Гісторыя
У 1787 годзе сяляне вёскі Штольпэ, якая размяшчалася на тэрыторыі сучаснага раёна Ванзэе, набылі гэты зямельны ўчастак, што знаходзіўся па-за межамі іх абшчыны. У XIX стагоддзі на гэтай тэрыторыі ўзнікла паселішча. Штольпэ пазней увайшла ў склад Ванзэе, а эксклаў Штайншцюкена захаваўся. У 1920 годзе з утварэннем Вялікага Берліна мяжа Ванзэе стала знешняй мяжой Берліна, а Штайншцюкен — эксклавам Берліна. Да 1945 года такое становішча спраў не было ўнікальным і не мела асаблівага значэння. Штайншцюкен, які ўваходзіў у склад Берліна, апынуўся акружаным патсдамскім прадмесцем Нойбабельсберг і падтрымліваў з ім цесныя гаспадарчыя сувязі.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ў 1945 годзе граніца горада стала граніцай паміж зонамі акупацыі. Штайншцюкен у складзе акругі Цэлендорф быў аднесены да амерыканскага сектара акупацыі Берліна, а патсдамскі раён Бабельсберг, які акружаў эксклаў — да савецкай зоны акупацыі Германіі. Першыя часы граніца заставалася адкрытай для грамадзянскага насельніцтва.
18 кастрычніка 1951 года ГДР паспрабавала анексаваць эксклаў на яе тэрыторыі, але сутыкнулася з супраціўленнем мясцовых жыхароў. Пасля ўмяшання ЗША праз некалькі дзён статус-кво быў адноўлены. Пасля гэтага ГДР выставіла вакол Штайншцюкена пагранічныя пасты, якія абмежавалі свабоду перамяшчэння жыхароў Штайншцюкена. Пераход са Штайншцюкена ў Заходні Берлін быў магчымы толькі па лясной дарозе праз два пагранічныя пераходы. 1 чэрвеня 1952 года ГДР закрыла жыхарам Заходняга Берліна доступ на сваю тэрыторыю, пакінуўшы адкрытым для іх толькі Усходні Берлін, і прыступіла да ўзвядзення загарод на дарогах каля знешняй граніцы Берліна, у тым ліку і на граніцы Штайншцюкена.
З узвядзеннем Берлінскай сцяны ў 1961 годзе вакол Штайншцюкена былі ўсталяваны памежныя збудаванні ў выглядзе загараджальных рагатак, якія было пераадолець лягчэй, чым сцяну. Таму ў Штайншцюкен пацягнуліся многія ўцекачы з ГДР. Пасля таго, як такім чынам на Захад бегла больш за 20 пагранічнікаў ГДР, па рашэнні ўрада вакол Штайншцюкена была ўзведзена сцяна, і тут граніца паміж Заходнім Берлінам і ГДР стала таксама непераадольнай. Генерал Люсіус Д. Клей наведаў Штайншцюкен на верталёце 21 верасня 1961 года, услед за гэтым візітам у эксклаве быў створаны пастаянны ваенны пост ЗША і верталётная пляцоўка для перакідкі амерыканскіх салдатаў.
Чатырохбаковае пагадненне ад 3 верасня 1971 года адкрыла перспектывы рашэння праблемы такіх малых эксклаваў, як Штайншцюкен, шляхам абмену тэрыторый. Кожнае змяненне граніцы горада закранала чатырохбаковы статус Берліна, што абумовіла неабходнасць такой папярэдняй дамоўленасці. Асобае пагадненне паміж Заходнім Берлінам і ГДР, якое ўрэгулявала дэталі абмену тэрыторый, было заключана 20 снежня 1971 года. Паводле пагаднення ГДР саступіла Заходняму Берліну паласу шырынёй 20 м і даўжынёй каля аднаго кіламетру паміж Штайншцюкенам і заходнеберлінскім раёнам Кольхазенбрук. У сваю чаргу Заходні Берлін саступіў ГДР зямельны ўчастак плошчай у 3,64 га ў патсдамскім раёне Дрэвіц, які не выкарыстоўваўся. Эксклаў Штайншцюкен перажыў ізаляцыю, злучыўшыся з Заходнім Берлінам. Па паласе была пракладзена заасфальтаваная вуліца Бернхард-Баер-штрасэ. Па вуліцы, абапал якой стаялі сцены, было арганізавана аўтобуснае паведамленне. Штайншцюкен паступова ператварыўся ў турыстычную славутасць падзеленага горада. Дэмантаж пагранічных збудаванняў у Штайншцюкене пачаўся ўвесну 1990 года. Адміністрацыйная граніца паміж зямлёй Брандэнбург і горадам Берлінам захавалася станам на 1972 год.
Прыбярэжнік
Прыбярэ́жнік (Littorella) — род кветкавых раслін сямейства, які змяшчае 2 або 3 віды, што насяляюць у вадзе.
Віды
Род налічвае 3 віды.
Мары Жанна Дзюбары
Мары́ Жанна Бекю́ (Marie-Jeanne Bécu), у шлюбе графіня Дзюбары (comtesse du Barry, 19 жніўня 1746, Вакулёр — 8 снежня 1793, Парыж) — афіцыйная фаварытка французскага караля Людовіка XV, пазашлюбная дачка зборшчыка падаткаў Гамара дэ Вабернье (Gomard de Vaubernier). Апроч прозвішчаў маці (Бекю) і бацькі (Гамар), карысталася таксама псеўданімам Ланж (Lange, ад l’ange — анёл).
Біяграфія
У маладосці была прастытуткай, мадысткай, затым пасялілася ў доме графа Дзюбары. Людовік XV прыблізіў яе да сябе, арганізаваў яе шлюб з братам графа Дзюбары і ў 1769 годзе прадставіў перад дваром.
Міністр Шуазёль дарэмна імкнуўся яе зрынуць і выклікаў гэтым толькі сваё ўласнае падзенне. Хоць яна мала ўмешвалася ва ўрадавыя справы, але спрыяла ўзвышэнню герцага д’Эгільёна і падтрымлівала яго супраць парламента.
Пасля смерці Людовіка XV яна была арыштавана і адпраўлена ў зняволенне ў манастыр. У красавіку 1775 года графіня Дзюбары была вызвалена. Апынуўшыся на свабодзе яна набыла сядзібу ў вёсачцы Сент-Врэн, але пачувала сябе там самотна. У кастрычніку 1776 года міністр Марэпа дамогся для яе каралеўскага дазволу вярнуцца ў Лувесьенскі маёнтак, які Людовік XV перадаў Дзюбары яшчэ ў 1769 годзе ва узуфрукт.
Для графіні Дзюбары ювелір Баемер зрабіў каштоўныя каралі, якія пасля смерці Людовіка XV трапілі ў рукі махляроў і стала прычынай скандальнай справы (гл. Каралі каралевы).
Дзюбары выклікала амаль усеагульную народную нянавісць і лічылася адным з сімвалаў злачынстваў «Старога рэжыму», хоць у рэчаіснасці — як і большасць іншых людзей, якія былі блізкімі да каралеўскага дому і сталі ахвярамі рэвалюцыі, — ні да якіх адыёзных палітычных акцый дачынення не мела. У віну ёй можна паставіць толькі марнатраўства (зрэшты, звычайнае для арыстакратыі таго часу).
Падчас рэвалюцыі была асуджана і гільяцінавана па абвінавачванні ў тым, што нібы дапамагала эмігрантам і ўступіла ў зносіны з прыхільнікамі Брысо (жырандыстамі). Памерла без звычайных у той час цвёрдасці і стаіцызму (ёй прыпісваюць усклік, які яна паўтарыла незлічоную колькасць разоў перад смерцю: «Яшчэ хвіліначку, спадар кат!» Encore un moment, monsieur le bourreau).
Паводле легенды графіня мела сувязь з катам Анры Сансонам, ад рукі якога і прыняла смерць на эшафоце.
«Успаміны» (Mémoires; Парыж, 1829—1830), якія выйшлі пад яе імем, не сапраўдныя і належаць пяру нейкага Эцьена Ламот-Лангона.
Вобраз у мастацтве
Яна з’яўляецца гераіняй шматлікіх твораў кіно, у тым ліку нямой стужкі Эрнста Любіча (1919) і фільма Крысціян-Жака (1954). У фільме Сафіі Копалы Марыя-Антуанэта (2006) ролю спадарыні Дзюбары выканала Азія Арджэнта. Раней яе ролю выконвалі Тэда Бара (1917), Пола Негры (у фільме Любіча, 1919), Норма Толмедж (1930), Далорэс дэль Рыа (1934), Глэдыс Джордж (1938), Люсіль Бол (1943) і інш.
З’яўляецца адной з гераінь рамана Аляксандра Дзюма «Жазеф Бальзамо, або Запіскі ўрача» (Joseph Balsamo, 1846—1848).
Гарадскія ўмацаванні Нясвіжа
Гарадскія ўмацаванні Нясвіжа — комплекс колішніх абарончых збудаванняў горада Нясвіжа, узведзены ў традыцыі новаітальянскай фартыфікацыйнай сістэмы. У 1586 годзе па загаду Мікалая Радзівіла былі ўзведзены дзве брамы.
Апісанне
Пры ўзвядзенні абараночых збудаванняў горада ўдала выкарыстаны рэльеф мясцовасці. Аснову абароны горада складаў высокі земляны вал, абмураваны звонку. Ён меў выгляд пяцівугольніка з сямю бастыёнамі. У курцінах узведзены мураваныя Слуцкая, Клецкая і Віленская брамы. Чацвёртая — Замкавая — размяшчалася каля езуіцкага касцёла. Абарончую сістэму горада ўзмацнялі бенедыкцінскі, дамініканскі, бернардзінскі і езуіцкі кляштары. На левым беразе Ушы ўзнікла Новае месца — неўмацаваная частка горада.
Аляксандр Тадэвушавіч Генрыцы
Аляксандр Тадэвушавіч (Фёдаравіч) Генрыцы (Генрыцкі) (Александр Федорович Генрицкий (Генрици); каля 1787 г. — кастрычнік/лістапад 1861 г., Кунцаўшчына, Слуцкі павет, Мінская губерня) — ваенны ўрач.
Біяграфія
Пасля заканчэння Медыцынска-хірургічнай акадэміі ў Пецярбургу пачаў службу вайсковым лекарам. У 1821 — доктар мінскага гарадскога лазарэта. У 1822—1826 г. — палкавы штаб-лекар (старшы лекар) лейб-гвардыі Літоўскага палка 1-й коннай дывізіі. Пазней калежскі асэсар.
П. Раманоўскі пакінуў пра яго ўспаміны, надрукаваныя ў «Kurier Warszawski» (1862).
Член масонскай ложы «Паўночная паходня» ў Мінску.
Сям’я
Імя жонкі невядомае. Дзеці:
Дзмітрый Аляксандравіч Аснін
Дзмітрый Аснін (нар., ) — беларускі футбаліст (брамнік) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам брамнікаў у пінскай «Хвалі».
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкай СДЮШАР-5, у 2001 годзе выступаў у Другой лізе за мінскі СКАФ, а ў сезоне 2002 гуляў у дублі брэсцкага «Дынама». З 2003 па 2008 год з перапынкамі быў іграком слонімскага «Камунальніка», у першай палове 2005 года, будучы футбалістам «Дарыды», дэбютаваў у Вышэйшай лізе.
У 2008—2011 гадах выступаў у ніжэйшых дывізіёнах Польшчы. Улетку 2011 года вярнуўся ў Беларусь, але не здолеў выратаваць «Баранавічы» ад вылету ў Другую лігу. У пачатку 2012 года папоўніў склад «Ліды», якая вярнулася ў Першую лігу. Стаў асноўным брамнікам лідчан і ў сезоне 2013 дапамог ім заняць чацвёртае месца, аднак на наступны год быў выцеснены са складу Сяргеем Курганскім. Сезон 2015 правёў у якасці асноўнага брамніка светлагорскага «Хіміка».
У сакавіку 2016 года прыбыў на прагляд у брэсцкае «Дынама» і ў выніку пачаў сезон у складзе роднага клуба. Спачатку быў другім брамнікам пасля Дзяніса Дзячко, але хутка заняў месца ў стартавым складзе брэстчан. У студзені 2017 года пакінуў «Дынама» і неўзабаве падпісаў кантракт з наваполацкім «Нафтанам», дзе таксама замацаваўся ў якасці асноўнага брамніка.
У ліпені 2017 года перайшоў у «Гомель». У гомельскім клубе стаў другім брамнікам пасля Алега Кавалёва. У снежні 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».
У студзені 2018 года перабраўся ў клуб «Ці-Сі Спортс» з Мальдываў, а ліпені 2018 года перайшоў у камбаджыйскі «Свайрыенг». У снежні 2018 года вярнуўся ў Беларусь, стаўшы іграком брэсцкага «Руха». Аднак, у складзе «Руха» не правёў ніводнага матча, і ў лістападзе 2019 года перайшоў на трэнерскую працу ў акадэмію брэсцкага «Дынама».
Трэнерская кар’ера
У пачатку 2021 года разам з акадэміяй «Дынама» перайшоў у склад «Руха», дзе прайявгаў працаваць трэнерам брамнікаў. З 2022 года быў старшым трэнерам брамнікаў у брэсцкім «Цэнтры развіцця футбола», які паўстаў на месцы акадэміі «Руха», што спыніў існаванне.
У красавіку 2023 года стаў трэнерам брамнікаў пінскай «Хвалі».
Рагнедзінскі раён
Геаграфія
Плошча раёна — 1060 км².
Гісторыя
Рагнедзінскі раён быў утвораны ў 1929 годзе з часткі сумежных тэрыторый Бежыцкага павета Бранскай губерні і Рослаўскага павета Смаленскай губерні. Ад пачатку раён уваходзіў у склад Рослаўльскай акругі Заходняй вобласці.
У 1937 годзе была ўтворана Арлоўская вобласць, у якую разам з іншымі раёнамі цяперашняй Бранскай вобласці ўвайшоў і Рагнедзінскі раён.
Карвацкі
Карвацкі — прозвішча.
Рагнедзінскі раён
Гісторыя
5 ліпеня 1944 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР была ўтворана Бранская вобласць, у склад якой, нароўні з іншымі, быў уключаны і Рагнедзінскі раён. З 1963 па 1972 год раён быў часова скасаваны, а яго тэрыторыя ўваходзіла ў Дубраўскі раён.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 8,3 тыс. чалавек, у тым ліку ў гарадскіх умовах жывуць каля 3,2 тыс. Усяго налічваецца 107 населеных пунктаў.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Пасля муніцыпальнай рэформы (2005) у раёне маецца 1 гарадское і 5 сельскіх паселішчаў:
Сельскія паселішчы:
Усі
Усі  — старажытны горад, размешчаны на поўдні правінцыі Цзянсу, Кітай.
Возера Тайху дзеліць горад папалам, а на ўсходзе і на захадзе Усі мяжуе з гарадамі Чанчжоу і Сучжоу адпаведна. Рака Янцзы працякае паміж паўночнай часткай Усі і горадам Тайчжоу, а паўднёвая чать горада мяжуе з правінцыяй Чжэцзян. Усі вядомы тым, што з'яўляецца адным з гарадоў, дзе зараджалася сучасная кітайская прамысловасць і гандаль, а таксама тым, што з'яўляецца месцам нараджэння многіх буйных бізнесменаў, якія гулялі істотную ролю ў стварэнні сучаснага шанхайскага гандлю з пачатку 20-га стагоддзя.
Капітаніўка (значэнні)
Капітаніўка (Капітанівка) — тапонім ва Украіне.
Алена Паўлаўна Ніякоўская
Алена Паўлаўна Ніякоўская (,  —, Наваполацк ) — беларускі філосаф, педагог, літаратуразнавец, гісторык культуры.
Біяграфія
Скончыла філалагічны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Выкладала з 1963 года ў Полацкім тэхнікуме Белкаапсаюза нямецкую мову, з 1974 года — у Полацкім дзяржаўным універсітэце нямецкую, англійскую, польскую, беларускую мовы, этыку, эстэтыку, релігіязнаўства, філасофію, педагогіку, псіхалогію, гісторыю культуры. Кандыдат філасофскіх навук (1984), дацэнт.
У 2-й палове 1960-х падтрымлівала перапіску з У. Караткевічам. У 1990-я гады актыўна брала ўдзел у дзейнасці Таварыства Вольных Літаратараў, у т.л. у «круглым стале» ТВЛ, прысвечаным пострамантызму (1995), матэрыялы якога друкаваліся ў літаратурна-філасофскім сшытку «ЗНО» (дадатак да газеты «Культура»).
Сын А. Ніякоўскай —, старшыня Наваполацкага гарадскога Савета народных дэпутатаў (1991—1999) і старшыня Наваполацкага гарвыканкама (1991—1995).
Жыла ў Полацку.
Дзейнасць і творчасць
Сфера навуковых інтарэсаў: даследаванне беларускай літаратуры, маральнае выхаванне студэнцкай моладзі, методыка выкладання ў вышэйшай школе, анталогія і тэорыя пазнання.
У 1984 годзе ў БДУ абараніла кандыдацкую дысертацыю «Параўнаўчы аналіз камуністычнага і хрысціянскага маральных ідэалаў асобы (метадалагічны аспект)».
Даследавала творчасць М. Багдановіча, Я. Коласа, В. Ластоўскага, У. Караткевіча.
Дэбютавала некалькімі вершамі ў часопісе «Нёман» у 2-й палове 1960-х. Друкавалася ў часопісах «Калосьсе», «Arche», газетах «Культура», «Новы час», у бюлетэні «Кантакты і дыялогі». Аўтар зборніка «Там, дзе буяла жыта» (2016), які апроч вершаў, перакладаў, літаратуразнаўчых прац і рэцэнзій змяшчае ўнікальныя лісты У. Караткевіча і Я. Брыля.
Перакладала з нямецкай і польскай моў.
Селькава
Се́лькава (, Сельково) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мядзельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава, з 1927 года ў складзе гміны Паставы Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Капітаніўка
Капітаніўка (Капіта́нівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Навамыргарадскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Адэса — Бахмач. Заснаваны Станіславам Канецпольскім як слабада ў 1638 г. Ад XVIII ст. адносілася да Чыгырынскага павета Кіеўскай губерні. Цукровы завод, элеватар, аграпрадпрыемствы і інш.
Почапскі раён
Почапскі раён (Почепский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтры Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Почап.
Геаграфія
Плошча раёна — 1887 км². Асноўныя рэкі — Судасць.
Гісторыя
Раён быў сфарміраваны ў 1929 годзе і cпачатку ўваходзіў у склад Заходняй вобласці РСФСР, а з 1937 года — Арлоўскай вобласці. 5 ліпеня 1944 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Cавета СССР была ўтворана Бранская вобласць, у склад якой, нароўні з іншымі, быў уключаны і Почапскі раён.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 45,9 тыс. чалавек, у тым ліку ў гарадскіх умовах жывуць каля 17,2 тыс. Усяго налічваецца 247 населеных пунктаў.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Пасля муніцыпальнай рэформы (2005) у раёне маецца 2 гарадскія і 17 сельскіх паселішчаў:
Гарадскія паселішчы:
Сельскія паселішчы:
Транспарт
Праз раён праходзіць аўтатраса Бранск — мяжа Беларусі.
Спіс аб’ектаў PGC (2040001—2041000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2040001—2041000)
Рагачоўскі замак
Рагачоўскі замак — колішні замак у Рагачове.