cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Людвіг Вюртэмбергскі
Першапачаткова паступіў на прускую вайсковую службу і дасягнуў чыну генерал-маёра. У 1784 годзе ажаніўся з Марыяй Чартарыйскай (дачкой польскага князя Адама Казіміра Чартарыйскага), прызначаны галоўнакамандуючым літоўскай арміяй, у 1790 годзе атрымаў чын генерал-лейтэнанта. У вайне супраць Расіі 1792 года паводзіў сябе пасіўна, паказваў сябе хворым, адмовіўся ваяваць супраць расійскіх войскаў і пакінуў армію (у 1793 годзе яго жонка падала на развод і сышла ў манастыр).
У 1798 годзе ажаніўся другі раз з прынцэсай Генрыэтай Насау-Вайльбургскай; адна ўнучка прынца па матчынай лініі — Аляксандра Іосіфаўна, праўнучка — Марыя Тэкская, жонка брытанскага караля Георга V. Ад прускага караля атрымаў ганаровае званне генерал-фельдмаршала, дзякуючы сваёй сястры, Марыі Фёдараўне — жонцы расійскага імператара Паўла I (кіраваў у 1796—1801) паступіў на рускую службу і прызначаны губернатарам Рыгі.
Ануфравічы
Ану́фравічы (, Ануфровичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Покрашаўскага сельсавета.
Людвіг Вюртэмбергскі
Дзеці
Ад другога шлюбу з Генрыэтай Насау-Вальбургскай:
Круні
Кру́ні (, Круни) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Браты па зброі (тэлесерыял)
«Браты па зброі» (Band of Brothers) — амерыканскі тэлевізійны мінісерыял пра Другую сусветную вайну, створаны па аднайменнай кнізе гісторыка і біёграфа Стывена Эмброўза. Супрадзюсарамі серыяла выступілі Стывен Спілберг і Том Хэнкс, якія ўдала супрацоўнічалі яшчэ пры стварэнні фільма «Выратаваць радавога Раяна» (1998). Першы эпізод быў паказаны на канале HBO у верасні 2001 года, а сам серыял дагэтуль трансліруецца рознымі тэлеканаламі па ўсім свеце.
14 сакавіка 2010 года тэлеканал HBO пачаў паказ новага 10-серыйнага мінісерыяла Стывена Спілберга, Тома Хэнкса і Гары Гоэцмана пра Другую сусветную вайну — «Ціхі акіян» (The Pacific). Ён таксама заснаваны на рэальных падзеях і прысвечаны дзеянням марской пяхоты ЗША на ціхаакіянскім тэатры ваенных дзеянняў.
Сінопсіс
У серыяле распавядаецца пра баявы шлях роты E («Easy») 2-га батальёна 506-га парашутна-дэсантнага палка 101-й паветрана-дэсантнай дывізіі ЗША ад трэніравальнага лагера ў Такоа, штат Джорджыя, праз высадку ў Нармандыі, аперацыю «Маркет Гардэн» і Бастонскую бітву да канца вайны.
IC 334
IC 334 — галактыка тыпу I/P у сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Антонаўка
Назву Анто́наўка маюць:
Яганес Бласкавіц
Яганес Альбрэхт Бла́скавіц (Johannes Albrecht Blaskowitz; — ) — генерал-палкоўнік германскай арміі (1939).
NGC 585
NGC 585 (іншыя абазначэнні — UGC 1092, MCG 0-5-1, ZWG 386.1, IRAS01291-0111, PGC 5688) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крысанава (прыпыначны пункт)
Крысанава (Крисаново) — прыпыначны пункт Белгарадскага рэгіёна Паўднёва-Усходняй чыгункі, на лініі Басы — Готня.
Міхаіл Трафімавіч Анішчык
Міхаіл Трафімавіч Анішчык (, в. Була, Івацэвіцкі раён — ) — дзеяч рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі.
Біяграфія
Член КПСС з 1925 г. З 1926 г. у Беларускай сялянска-рабочай грамадзе. У 1929 г. сакратар Слонімскага акруговага камітэта КСМЗБ. У 1934 г. сакратар Слонімскага акруговага камітэта КПЗБ. За рэвалюцыйную дзейнасць тройчы заключаны ў турму. У 1939 падчас уз'яднання Заходняй Беларусі Чырвонай Арміяй ствараў атрады рабочай гвардыі. Пасля ўз'яднання Заходняй Беларусі з БССР старшыня Слонімскага гарвыканкама. У гады Вялікай Айчыннай вайны ў Чырвонай Арміі, з чэрвеня 1943 г. ў тыле ворага, памочнік упаўнаважанага ЦК КП(б)Б і Беларускага штаба партызанскага руху па Баранавіцкай вобласці, кіраўнік Слонімскага межрайпартцэнтра КП(б)Б, рэдактар ​​яго падпольнага органа — газеты «Вольная праца». Пасля вайны на партыйнай і савецкай рабоце. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1955—1963 гг.
Бабовішчы
Бабо́вішчы (, Бобовищи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Покрашаўскага сельсавета.
Качарова (Навадугінскі раён)
Качарова (Кочерово) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Салаўі (Пастаўскі раён)
Салаўі́ (, Соловьи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Сіняя Града
Сіняя Града — возера ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, за 29 км на захад ад горада Мар'іна Горка, за 1,8 км на паўднёвы захад ад вёскі Церабель. Адносіцца да басейна ракі Пціч.
Плошча паверхні 0,036 км², даўжыня 0,32 км, найбольшая шырыня 0,14 км. Даўжыня берагавой лініі 0,8 км.
Возера размешчана на ўскрайку асушанага балота. Берагі нізкія, пясчаныя і пясчана-тарфяністыя, параслі хмызняком, забалочаныя. Зарастае слаба.
1909 год у гісторыі літаратуры
1909 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Сіняя Града
У возеры водзяцца карась, лінь, акунь, плотка і іншыя віды рыб.
Санора (штат)
Санора (Estado Libre y Soberano de Sonora) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 179,503 км². Насельніцтва складае 2,662,480 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — горад Эрмасільё.
Алькеніцкая пастанова
Алькеніцкая пастанова («Генеральная пастанова станаў ВКЛ, вечная і ніколі непарушная, на вальным з’ездзе ваяводстваў і паветаў, паспалітым рушэннем пад Алькенікамі ўхваленая») — заканадаўчы акт Вялікага Княства Літоўскага, прыняты 24 лістапада 1700 года рэспубліканцамі на з’ездзе паспалітага рушэння пасля перамогі над войскам Сапегаў у Алькеніцкай бітве ў тым жа годзе.
З’езд адбыўся 20 — 24 лістапада 1700 года ў Алькеніках пад дырэкцыяй мсціслаўскага ваяводы Міхала Сясіцкага, у выніку чаго была ўтворана шляхецкая канфедэрацыя і прынята Алькеніцкая пастанова. У адпаведнасці з ёю было арганізавана новае войска Вялікага Княства Літоўскага (7900 чал.), на ўтрыманне якога прызначаўся шэраг падаткаў і пабор з «нойбургскіх удаданняў» у памеры 300 тыс. злотых штогод. Войска на 2 гады перадавалася пад камандаванне генеральнага палкоўніка Міхала Сервацыя Вішнявецкага, улада над ім вялікага гетмана К. Я. Сапегі і польнага гетмана Я. Б. Слушкі касавалася. Пры Вішнявецкім ствараўся дарадчы орган з камісараў — прадстаўнікоў паветаў, асобных сенатараў і цэнтральных ураднікаў княства. Збор мытных паступленняў на 2 гады перадаваўся ў арэнду троцкаму кашталяну М. К. Коцелу і жмудскаму старасту Р. А. Агінскаму. Быў скасаваны Скарбовы трыбунал Вялікага Княства Літоўскага 1700 і адменены ўсе яго дэкрэты, зняты абвінавачванні ў фінанасавых злоўжываннях з Коцела і Агінскага, якія павінны былі зрабіць справаздачу аб сваёй дзейнасці вызначанай на з’ездзе камісіі. Больш таго, абодва атрымалі «за заслугі» па 100 тыс. злотых са скарбу ВКЛ. На ўсе злоўжыванні паспалітага рушэння была абвешчана амністыя.
Галоўныя рашэнні Алькеніцкая пастанова датычылі Сапегаў і іх прыхільнікаў. Вялікі гетман К. Я. Сапега, вялікі падскарбі Б. П. Сапега, стольнік Ю. С. Сапега, вялікі маршалак А. П. Сапега і польны пісар М. Я. Сапега асуджаліся на выгнанне, пазбаўляліся гонару, тытулаў, пасад і старостваў. Іх маёнткі канфіскоўваліся на карысць дзяржавы і перадаваліся ў пасесію генеральнаму палкоўніку Вішнявецкаму. Апошні прызначаў там адміністратараў, якія павінны былі рабіць справаздачы камісарам, а таксама прызначаў сваіх намеснікаў у сапегаўскія староствы. У маёнтках размяшчалася войска. Іўе перадавалася параненым і нашчадкам забітых у Алькеніцкай бітве. Чарэя за мытныя махінацыі Б. П. Сапегі пераходзіла ў іпатэку да скарбу ВКЛ, пасланыя камісары павінны былі сабраць там 300 тыс. злотых. «Нойбургскія ўладанні» перадаваліся пад апеку К. С. Радзівіла, які абавязваўся не спрабаваць іх выкупіць. Правы канцлера на гэтыя маёнткі абгрунтоўваліся т.зв. варшаўскім запісам 1669 — падробленым завяшчаннем Багуслава Радзівіла. Не падлягалі канфіскацыі маёнткі Е. Ф., Ю. Ф. і Я. К. Сапегаў, а таксама прадстаўнікоў коданскай лініі роду, пры ўмове прынясення прысягі прытрымлівацца Алькеніцкай пастановы і не дапамагаць асуджаным сваякам. Маёнткі канфіскоўваліся і ў прыхільнікаў Сапегаў, калі яны ў 2-тыднёвы тэрмін не выканаюць аналагічнай прысягі (не датычыла сапегаўцаў, якія «за відавочныя здрады супраць Рэчы Паспалітай асобнымі пастановамі ад ваяводстваў і паветаў асуджаны»).
Фіялка апушаная
Фіялка апушаная, Фіялка кароткаваласістая (Viola hirta) — шматгадовая травяністая расліна роду Фіялка сямейства Фіялкавыя.
Марфалагічнае апісанне
Мнагалетнік вышынёй 5-10 см са шматгаловым карэнішчам, з якога вырастаюць ліставая разетка і кветкі.
Лісце з абодвух бакоў пухнатае, на доўгіх хвосціках, яйкападобнае або трохкутна-сэрцападобнае, каля 4 см у даўжыню, з дробнагародкавай аблямоўкай. Летняе лісце буйней, на больш доўгіх хвосціках.
Кветкі на доўгіх кветаножках, абодваполыя, сіметрычныя, без паху. Чашалісцікі яйкападобныя, тупыя, з каротказакругленымі прыдаткамі.
Цвіце ў красавіку-маі.
Плод — каробачка.
Геаграфічнае распаўсюджанне
Распаўсюджаная ў Еўропе ў абласцях міжземнаморскага, умеранага і марскога клімату. На Беларусі трапляецца зрэдку.
Боснія і Герцагавіна
Бо́снія і Герцагаві́на, таксама нефармальна Боснія-Герцагавіна, БіГ, або проста Боснія (Bosna i Hercegovina, Bosna i Hercegovina, лац. Bosna i Hercegovina, кір. Босна и Херцеговина) — дзяржава ў цэнтральнай частцы Балканскага паўвострава. Складаецца з Федэрацыі Босніі і Герцагавіны, Рэспублікі Сербскай і акругі Брчко. Назва краіны паходзіць ад назвы ракі Босна і herceg — ваявода. Мяжуе на захадзе і поўначы з Харватыяй, на ўсходзе з Сербіяй, на паўночным усходзе з Чарнагорыяй. Мае выхад да Міжземнага мора. Большая частка насельніцтва краіны - мусульмане славянскага паходжання.
Сярэднія вякі
У VII ст. на гэтых тэрыторыях з'яўляецца славянскае насельніцтва. У IX ст. землі Босніі належалі Харвацкаму каралеўству і Сербскаму каралеўству. У XI ст. тэрыторыя сучаснай Босніі перайшла да Венгрыі. У XII ст., нягледзячы на тэрытарыяльныя прэтэнзіі суседніх дзяржаў, было створана самастойнае Баснійскае княства, якое заставалася незалежным да 1463 г., калі трапіла пад уладу Асманскай імперыі. Знік і княскі род Катраманічаў, які валадарыў у Босніі тры стагоддзі.
БіГ пад уладай Асманскай імперыі
Падчас турэцкага панавання баснійцы масава выракаюцца хрысціянства і прымаюць іслам. Туркі валодалі Босніяй да 1878 г.
БіГ пад уладай Аўстра-Венгрыі
Пасля антытурэцкага паўстання, паводле пастановы Берлінскага кангрэсу, быў усталяваны пратэктарат Аўстра-Венгрыі. Пратэктарат скончыўся анексіяй Босніі і Герцагавіны ў 1908 г. 28 чэрвеня 1914 г. ў Сараеве быў ажыццёўлены замах на нашчадка аўстравенгерскага трону Франца Фердынанда. З гэтай падзеі пачалася Першая сусветная вайна.
Каралеўства Югаславія (1918–1941)
Пасля заканчэння вайны Боснія і Герцагавіна ўваходзіць у склад Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў (з 1929 года называлася Каралеўства Югаславія).
БіГ у перыяд Другой сусветнай вайны (1941–1945)
Падчас Другой сусветнай вайны тэрыторыя БіГ уваходзіла ў склад Незалежнай Дзяржавы Харватыі.
БіГ у складзе СФРЮ (1945–1992)
Пасля вайны БіГ увайшла ў склад Сацыялістычнай Югаславіі (СФРЮ).
Перыяд незалежнасці
Суверэнітэт Босніі і Герцагавіны быў абвешчаны ў лістападзе 1991 г.. А ў лютым 1992 г. быў праведзены рэферэндум па пытанні пра выхад рэспублікі са складу Югаславіі, падчас якога баснійцы-мусульмане і харваты выказаліся за незалежнасць краіны, якая была абвешчаная 3 сакавіка 1992 г.. Баснійскія сербы не ўзялі ўдзелу ў рэферэндуме і 7 красавіка 1992 г. заявілі пра стварэнне ўласнай рэспублікі. Палітычны канфлікт перарос ва ўзброеныя сутыкненні і этнічныя чысткі, ахвярамі якіх стала шмат жыхароў Босніі і Герцагавіны. ААН накіравала ў Боснію міратворчыя сілы. Праз 42 месяцы пад ціскам ЗША ў Дэйтане было заключана Дэйтанскае пагадненне, паводле якога Боснія і Герцагавіна падзяляецца на дзве часткі: баснійска-харвацкую Федэрацыю Босніі і Герцагавіны (51 % тэрыторыі) і Рэспубліку Сербскую (49 %). 14 снежня 1995 г. ў Парыжы падпісаная мірная дамова.
Геаграфія
У г. Мостар (кантон Герцагавіна-Нярэтва, Федэрацыя Босніі і Герцагавіны) дзейнічае адзін з каледжаў міжнароднай супольнасці.
Эканоміка
Асноўная валюта ў краіне — канвертавальная марка (0,51 еўра). У населеных харватамі раёнах у абарачэнні харвацкая куна.
Дэмаграфія
Поўных сучасных звестак пра колькасць і структуру насельніцтва краіны няма. Паводле неафіцыйных звестак, у БіГ цяпер жыве 3,6 мільёнаў чалавек, што складвае 82,6 % даваеннага ўзроўню. Афіцыйныя мовы — баснйцская, сербская і харвацкая. Па дадзеных перапісу насельніцтва 50,7% жыхароў гэтай еўрапейскай дзяржавы - мусульмане, 30,75% - праваслаўныя, 15,19% - каталікі, 1,15 - іншыя і 1.1 - атэісты ці агностыкі.
Беларуска-баснійскія адносіны
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Босніяй і Герцагавінай усталяваныя 22 лістапада 1993 г. Па выніках 2013 года двухбаковы гандлёвы абарот склаў 10 мільёнаў долараў ЗША (рост больш, чым у 2,3 разы ў параўнанні з 2012 годам), асноўная доля гандлю прыпадае на беларускі экспарт (9,6 млн. долараў ЗША).
7 сакавіка 2014 г. у г.Сараева Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Босніі і Герцагавіне (па сумяшчальніцтве) Аляксандр Хайноўскі ўручыў даверчыя лісты Старшыні Прэзідыума Босніі і Герцагавіны Жэльку Комшычу.
Мастацтвазнаўства
Мастацтвазнаўства — комплекс навуковых дысцыплін, якія вывучаюць мастацтва (пераважна выяўленчае) і мастацкую культуру грамадства ў цэлым, асобныя віды мастацтва і іх стаўленне да рэчаіснасці, сукупнасць пытанняў формы і зместу мастацкіх твораў. Мастацтвазнаўства складаецца з тэорыі і гісторыі мастацтва, а таксама мастацкай крытыкі.
Першыя спробы стварыць тэорыю мастацтва прадпрымаліся яшчэ ў антычную эпоху, напрыклад, Платонам і Арыстоцелем. Сярод прац антычных вучоных сустракаюцца практычныя кіраўніцтвы па мастацтве (Вітрувій), і апісанні мастацкіх помнікаў (Паўсаній, Філастрат). Вялікі трактат па антычным мастацтве напісаў Пліній Старэйшы. Шэраг прац у гэтым кірунку з'явіўся ў эпоху Адраджэння. Галоўная вяха — «Жыццяпісы найбольш знакамітых жывапісцаў, разьбяроў і дойлідаў» Джорджа Вазары.
Сістэматызаванае вывучэнне твораў мастацтва, якое прадугледжвае самастойная галіна навукі, з'явілася параўнальна нядаўна. Адной з першых па гэтым прадмеце стала праца І. Вінкельмана «Гісторыя мастацтва старажытнага свету». Каштоўны ўнёсак у развіццё гэтай навукі ўнеслі заходнееўрапейскія асветнікі XVIII ст. Дэні Дзідро, Г. Э. Лесінг і інш.
У XIX—XX стст. мастацтвазнаўства атрымала шырокае развіццё, у навуцы склаўся цэлы шэраг школ і кірункаў. Фундаментальныя даследаванні ў вобласці мастацтвазнаўства былі выкананы Вільгельмам Любке, Антонам Шпрынгерам, Карлам Верманам (Германія), Эжэнам Віёле-ле-Дзюкам, Гастонам Масперо (Францыя), Якабам Буркхартам (Швейцарыя).
Гомель (возера)
Гомель (Гомля) — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 18 км на поўдзень ад Полацка, каля аграгарадка Гомель. Належыць да групы Ушацкіх азёр.
Возера знаходзіцца ў басейне ракі Тураўлянка. Плошча Гомеля складае 3,46 км². Найбольшая глыбіня возера 23 м, даўжыня 3,4 км, найбольшая шырыня 1,2 км. Даўжыня берагавой лініі 11,7 км. Аб'ём вады ў возеры складае 19,01 млн. м³, плошча вадазбору возера — 744 км².
Схілы катлавіны возера маюць вышыню 4—8 м, на паўднёвым захадзе вышыня схілаў сягае да 18 м. Схілы пераважна разараныя, у ніжняй частцы парослыя хмызняком. Берагавая лінія звілістая. Берагі возера пясчаныя, на пэўных участках галечныя і камяністыя.
Вадаём падзелены на 2 плёсы: паўночны і паўднёвы, якія злучаныя неглыбокім пралівам. Дно паўночнага плёсу плоскае, паўднёвага — больш глыбокае, лейкападобнае, з стромкімі схіламі.
Мелкаводдзе возера пясчанае і пясчана-галечнае. Шырыня паласы прыбярэжнай расліннасці складае да 100 м.
У паўднёвай затоцы возера востраў плошчай 0,1 га (0,001 км²).
У возера ўпадае ручай з возера Канашы. Таксама Гомель злучанае пратокай з возерам Зашчаты, існуе сцёк па пратоцы ў возера Суя.
Возера ўваходзіць у зону адпачынку «Азёрная».
Засулле
Засу́лле (, Засулье) — аграгарадок у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. За 16 кіламетраў на паўночны ўсход ад Стоўбцаў, 96 кіламетраў ад Мінска.
Гісторыя
Вядома з XVI ст. Першыя вядомыя ўладальнікі — татарскія князі Уланы (Улановічы). У 1592 годзе вёску набыў князь Яраш Жыжэмскі. На працягу XVII ст. вёска разрасталася, чаму спрыяла знаходжанне на гандлёвым шляху Менск—Мір. У XVIII ст. на некаторы час вёска ўваходзіла ў склад уладанняў Радзівілаў. У канцы XVIII ст. уладальнік — Вінцэнт Дзерналовіч. У XIX ст. уласнасць перайшла да Крупскіх.
У 1921—1939 гадах у складзе Польшчы.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
Янка Вылканаў
Янка Вылканаў (Валканаў) (Янко Вълканов; нар., Стара-Загора, Балгарыя) — балгарскі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам жаночага клуба «Лакаматыў» са Старой-Загоры.
Клубная кар’ера
Гуляў за розныя балгарскія клубы, пакуль у 2006 годзе не трапіў у мінскі МТЗ-РІПА, дзе гуляў з перапынкам да 2008 года. У 2009 годзе разам з Вячаславам Глебам пераехаў у Кітай, але ў верасні 2010 года зноў апынуўся ў Беларусі, стаў гульцом мінскага «Дынама». У 2011—2012 гадах выступаў у Балгарыі і Казахстане.
У сакавіку 2013 года падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай». У ліпені 2013 года пакінуў бабруйскі клуб і ў хуткім часе далучыўся да балгарскага «Боцева», з якім гуляў у ніжэйшых дывізіёнах Балгарыі. У ліпені 2015 года зноў далучыўся да «Акжайыка», якому дапамог вярнуцца ў казахстанскую Прэм’ер-лігу. У 2016 годзе вярнуўся ў Балгарыю, выступаў за клубы ніжэйшых дывізіёнаў, таксама часам выконваў ролю трэнера. Завяршыў кар’еру ў 2020 годзе.
Міжнародная кар’ера
У 2005 годзе правёў два матчы за нацыянальную зборную Балгарыі.
Трэнерская кар’ера
У ліпені 2022 года ўзначаліў жаночы клуб «Лакаматыў» са Старой-Загоры.
Прагрэсіўны альянс сацыялістаў і дэмакратаў
Прагрэсіўны альянс сацыялістаў і дэмакратаў (The Progressive Alliance of Socialists and Democrats, S&D) — сацыял-дэмакратычная фракцыя Еўрапейскага парламента.
Склад
Дэпутаты Еўрапарламента, якія складаюць групу:
Ганна Баляславаўна Місуна
Ганна Баляславаўна Місу́на (12 лістапада 1868 — 2 мая 1922, Масква) — беларускі, польскі, літоўскі і расійскі геолаг. Першая жанчына-геолаг на Беларусі і ў Расіі, якая праводзіла палявыя геалагічныя даследванні.
Нарадзілася ў Лепельскім павеце Віцебскай губерні ў сям'і збяднелага шляхціца. Спачатку навучалася дома, потым у гімназіі ў Рызе. Пасля смерці бацькі Ганне прыйшлося вярнуцца дахаты: даглядаць хворую маці, выхоўваць малодшых братоў. Адначасова яна займалася самаадукацыяй, пісала навукова-папулярныя артыкулы.
У 1899 годзе пачалі выходзіць яе навуковыя артыкулы пра ледавіковыя адкладанні і рэльеф Беларусі, Літвы і Польшчы. Асаблівую вядомасць набылі публікацыі па геалогіі Гродзенскай і Мінскай губерняў; яна склала карту-даведнік будаўнічых матэрыялаў заходніх раёнаў. Распрацавала методыку вывучэння канцавых марэн.
У Ганны Місуны было шырокае кола навуковых інтарэсаў: яна вывучала жалезныя руды і каменны вугаль Тульскай, падземныя воды Цвярской губерні, геалогію Крыма. З 1906 г. Ганна Місуна займаецца вучэбна-арганізатарскай і педагагічнай дзейнасцю. Спачатку ў якасці асістэнта Вышэйшых жаночых курсаў, а потым, з 1919 г., дацэнта Маскоўскага дзяржаўнага універсітэта. Там з яе ўдзелам быў арганізаваны геалагічны пакой, які паступова ператварыўся ў музей. Многія яе вучні сталі буйнымі вучонымі.
Крупеніха
Крупеніха (Крупениха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Марыя Лізавета Шведская
Марыя Лізавета Шведская (Elisabet Sabina av Sverige; 10 сакавіка 1596, замак Эребру, Нерке, Швецыя — 7 жніўня 1618, Броборг, Эстэргётланд, Швецыя) — прынцэса з дынастыі Ваза, дачка караля Швецыі Карла IX і Крысціны Гольштэйн-Готарпскай. Была замужам за стрыечным братам Юханам, герцагам Эстергётландскім. Марыя Лізавета пакутавала прыступамі вар’яцтва, памерла маладой і бяздзетнай. У сваім герцагстве яна ініцыявала «паляванне на ведзьмаў».
Біяграфія
Марыя Лізавета нарадзілася 10 сакавіка 1596 года ў сям’і герцага Карла з шведскага каралеўскага дома і яго другой жонкі Крысціны Гольштэйн-Готарпскай. У гэтым шлюбе яна была трэцім дзіцём і другой дачкой; акрамя таго, першая жонка нарадзіла Карлу шэсць дзяцей, з якіх выжыла толькі адна дачка — Катарына. Швецыяй у гэты час правіў пляменнік герцага Жыгімонт, які пастаянна знаходзіўся ў Рэчы Паспалітай, так як ён быў каралём і гэтай краіны. Карл быў рэгентам у яго адсутнасць. Неўзабаве пасля нараджэння Марыі Лізаветы адносіны паміж дзядзькам і пляменнікам абвастрыліся, справа дайшла да адкрытай вайны, у якой Карл перамог. У 1604 годзе ён заняў шведскі трон пад імем Карла IX.
Марыя Лізавета выхоўвалася разам са сваім старэйшым братам Густавам Адольфам і стрыечным братам Юханам (адзінакроўным братам Жыгімонта). Яна атрымала добрую адукацыю і цікавілася класічнай літаратурай; вядома, што прынцэса перапісвалася са сваім настаўнікам Ёханам Скітэ на латыні з ўзросту дзесяці гадоў. У 1610 годзе Марыя Лізавета была заручана з стрыечным братам Юханом (да таго моманту — герцагам Эстергётландскім). Гэта быў палітычны шлюб, уладкованы маці нявесты: жаніх, як сын нябожчыка караля Юхана III валодаў правамі на прастол і, хоць адмовіўся ад гэтых правоў і не быў славалюбівы, мог стаць небяспечным у выпадку жаніцьбы на замежнай прынцэсе. Духавенства выказаліся супраць шлюбу з-за блізкага сваяцтва паміж будучымі мужам і жонкай, а таксама з-за таго, што не было папярэдніх кансультацый, але каралева Крысціна прымусіла біскупаў замаўчаць, заявіўшы, што гэта свецкае пытанне. 29 лістапада 1612 года, ва ўзросце шаснаццаці гадоў, Марыя Лізавета выйшла замуж. Вяселле адсвяткавалі ў палацы Трэ-Крунур ў Стакгольме, а потым муж і жонка з’ехалі ў Эстэргётланд, дзе ўтрымлівалі раскошны двор у двух рэзідэнцыях — замках Вадстэна і Броборг. Шлюб апынуўся нешчаслівым, і Марыя-Лізавета папракала сваю маці за выбар ёй мужа. Адсутнасць сямейнага шчасця, відаць, адбілася на здароўі абодвух: Юхан з 1613 года пакутаваў ад нарастаючай дэпрэсіі, а ў Марыі Лізаветы ў 1614 годзе пачаліся перыяды вар’яцтва. Часам яна нават надоўга губляла здольнасць размаўляць, і яе трымалі пад аховай, так як баяліся спробаў пакончыць з сабой. Каралева Крысціна шкадавала, што зладзіла гэты шлюб, і часта наведвала дачку, каб даглядаць за ёй, а брат прынцэсы Густаў-Адольф, які стаў каралём, часта пасылаў да яе свайго асабістага лекара. Аднак хвароба не праходзіла.
5 сакавіка 1618 года герцаг памёр Юхан ў Броборге. 22-гадовая Марыя Лізавета пасля гэтага пайшла ў замак Стегеборг. Яна памерла праз усяго пяць месяцаў; па словах каралеўскага капелана Петруса Бьюга, смерць стала для яе палёгкай. Прынцэсу пахавалі побач з яе мужам у кафедральным саборы Лінчэпінга у студзені 1619 года.
Удзел у «паляванні на ведзьмаў»
Герцаг і герцагіня Эстергётландскія ў сваіх землях былі практычна незалежныя ад каралеўскай улады, і Марыя Лізавета, відаць, карысталася некаторым уплывам на мужа і на палітычную сітуацыю. Менавіта на яе ўскладаюць адказнасць за «паляванне на ведзьмаў» у герцагстве ў 1610-я гады — першы інцыдэнт такога кшталту на тэрыторыі Швецыі. Герцаг падпісаў новы закон, які прадугледжвае жорсткія пакаранні за вядзьмарства. У выніку ў адным толькі Фінспонге у 1617 годзе былі пакараныя як «ведзьмы» сем жанчын; у адной з крыніц згадваюцца «два заўзятых ведзьмака, якіх іх княжацкія міласьці герцаг Юхан і яго казаная жонка прынцэса Марыя Лізавета па Божаму наказу спалілі ў месцы пад назвай Скогбі».
Калі ў 1669 годзе паляванне на ведзьмаў пачалося па ўсёй тэрыторыі каралеўства, адзін з рэгентаў каралеўства Пер Браге Малодшы, даказваючы згубнасць такой практыкі, успомніў пра падзеі ў Эстергётланде. Жонка герцага Юхана, паводле яго слоў, «пачала паліць ведзьмаў, і ў рэшце рэшт не засталося ні адной жанчыны, якую б не абвінавацілі ў вядзьмарстве». Зрэшты, дакументальна пацверджаны толькі прыкладна дзесяць пакаранняў смерцю.
IC 335
IC 335 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Купля (Смаргонскі раён)
Да 15 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Вальтэр Вайс
Вальтэр Вайс (Walter Weiss; — ) — генерал-палкоўнік германскай арміі (1944), камандуючы Групай армій «Поўнач».
Pyrrhalta viburni
Pyrrhalta viburni — від цвердакрылых насякомых з сямейства. Родам з Еўропы, інтрадукаваных у Злучаныя Штаты і Канаду у 1947, з’яўляецца шкоднікам.
Ілёк-Пянькоўка (станцыя)
Ілёк-Пянькоўка (Илёк-Пеньковка) — станцыя Белгарадскага рэгіёна Паўднёва-Усходняй чыгункі, на лініі Басы — Готня.
На станцыі ажыццяўляецца памежны кантроль з Украінай.
Алешкава
Але́шкава (, Алешково) — хутар у Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
Табаска
Табаска (Estado Libre y Soberano de Tabasco) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 24,738 км². Насельніцтва складае 2,238,603 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — горад Вільяэрмоса.
NGC 589
NGC 589 (іншыя абазначэнні — MCG −2-5-4, MK 999, NPM1G −12.0063, PGC 5758) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марк Фурый Бібакул
Марк Фурый Бібакул (Marcus Furius Bibaculus; нар. 103 да н.э.) — рымскі паэт-неатэрык. Па звестках Гераніма Стрыдонскага нарадзіўся ў Крэмоне і, імаверна, пражыў доўгае жыццё. Ад ягоных твораў засталіся нешматлікія ўрыўкі.
Творчасць
Марк Фурый больш вядомы дзякуючы сваім эпіграмам, у прыватнасці і палітычнага зместу — на Цэзара і Актавіяна, а таксама іх прыхільнікаў.
Таксама ў яго ёсць твор напісана прозай. Гэта зборнік, які носіць назву «Літаратурныя творы». На жаль, практычна нічога з творчасці Бібакула не дайшло да нашых дзён. У асноўным пра іх вядома з творчасці Катула.
Ятвезь
Я́твезь — тапонім.
Аміячная вада
Аміячная вада — 25%-ны водны раствор аміяку, шчыльнасць 900 кг/м³. Утвараецца пры кантакце коксавага газу з вадой, якая кандэнсуецца з прычыны ахаладжэння газу або спецыяльна ўпырскваецца з мэтай вымання аміяку. У абодвух выпадках амтрымліваецца слабая аміячная вада, дыстыляцыя якой з вадзяной парай і далейшая дэфлегмацыя і кандэнсацыя даюць канцэнтраваную аміячную ваду. Выкарыстоўваецца для атрымання солей амонію, якія выкарыстоўваюцца ў якасці азотных угнаенняў, у вытворчасці соды, фарбавальнікаў.
Тамауліпас
Тамауліпас (Estado Libre y Soberano de Tamaulipas) — адзін з трыццаці аднаго штатаў у цэнтральнай частцы Мексікі. Плошча — 80,175 км². Насельніцтва складае 3,268,554 чалавек (2010 год). Адміністрацыйны цэнтр — горад Сьюдад-Вікторыя.
Кунашыр
Кунашыр (Кунашир, 国後島, айну:クナシㇼ, літаральна "Чорны востраў") — самы паўднёвы востраў Вялікай грады Курыльскіх астравоў. Плошча — 1498,56 км². Насельніцтва (2007 г.) — 8000 чал.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам Расіі ўваходзіць у Паўднёва-Курыльскую гарадскую акругу Сахалінскай вобласці. Прыналежнасць вострава аспрэчвае Японія, якая разглядае яго як частку сваёй акругі Нэмура прэфектуры Хакайда.
Геаграфія
Востраў Кунашыр месціцца на паўночным захадзе Ціхага акіяна ў 7065 км на паўднёвы ўсход ад Масквы, сталіцы Расіі, у 1050 км на паўночны ўсход ад Токіа, сталіцы Японіі. На паўночным захадзе амываецца Ахоцкім морам. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — каля 125 км. Найбольшая шырыня — 29 км.
Клімат мяккі вільготны. У студзені сярэдняя тэмпература паніжаецца да -5 °C, аднак улетку трымаецца каля +15 °C. Востраў знаходзіцца ў зонах частага ўзнікнення тайфунаў і землятрусаў.
Прырода
Востраў Кунашыр насяляе 278 відаў птушак, 35 відаў наземных малюскаў, 37 відаў эндэмічных казурак, 3 віды ластаногіх, некалькі відаў грызуноў, сустракаюцца землярыйкі, собаль, ласка, зайцы, лісы і інш.
Для аховы ўнікальнай прыроды Кунашыра і суседніх астравоў у 1984 г. быў створаны Курыльскі дзяржаўны прыродны запаведнік.
Гісторыя
Першымі вядомымі насельнікамі вострава Кунашыр былі айны, якія займаліся пераважна рыбалоўствам, паляваннем і збіральніцтвам. Археолагамі выяўлена 7 старажытных стаянак, якія адносяцца да часоў каменнага веку. Кунашырскія айны падтрымлівалі шчыльныя сваяцкія і гандлёвыя сувязі з айнамі Хакайда і Хабамаі.
У XVII ст. звесткі пра Кунашыр і яго карэнных насельнікаў шырока распаўсюджваліся ў Японіі. Кунашыр таксама быў даследаваны галандскай экспедыцыяй. Японскі феадальны клан Мацумаэ ўмоўна распаўсюджваў сваю ўладу на гэты востраў. Важнымі сталі гандлёвыя сувязі, асабліва дастаўка ў Японію меха ластаногіх. Аднак адносіны паміж айнамі і японцамі заставаліся вельмі напружанымі. У 1737 г., 1759 г., 1789 г. назіраліся ўзброеныя выступленні айнаў поўначы Хакайда і Кунашыра супраць японскай адміністрацыі і прадпрымальнікаў. З 1768 г. айны Кунашыра таксама падтрымлівалі сувязі з расійскімі казакамі і здабытчыкамі, існуюць некалькі паведамленняў аб зборы сярод іх ясака. Згодна дагавору 1855 г. Расія перадавала правы на валоданне Кунашырам Японіі.
Японія пачала актыўнае асваенне вострава з 1869 г. На Кунашыр перасяляліся японскія рыбакі і сяляне. У пачатку XX ст. кожны населены пункт меў адміністрацыйныя органы ўлады і нагляду, пошту, рыбагадоўчую ферму і г. д. Да 1930 г. насельніцтва Кунашыра складала 8 300 чал. 1 верасня 1945 г. востраў быў заняты савецкімі войскамі. У 1947 г. далучаны да РСФСР. Японскія каланісты, а таксама карэннае насельніцтва перасялілася ў Японію. На іх месца прыбывалі перасяленцы з розных кутоў СССР. Японія не прызнала вылучэнне Кунашыра са складу сваіх тэрыторый і разглядае Кунашыр як частку сваёй акругі Нэмура прэфектуры Хакайда.
Эканоміка
Асноўная частка насельніцтва вострава Кунашыр жыве ў гарадскім паселішчы Южна-Курыльск, дзе працуе рыбалоўная і рыбаперапрацоўчая прамысловасць. Маюцца марскі порт і аэрапорт, геатэрмальныя станцыі для забеспячэння электрычнасцю. Патэнцыяльна востраў уяўляе вялікую цікавасць для развіцця турызму, якое замінаецца з-за яго аддаленнасці, адсутнасці сталых транспартных сувязяў з Японіяй, памежнага прапускнога рэжыма наведвання.
IC 336
IC 336 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 590
NGC 590 (іншыя абазначэнні — UGC 1109, MCG 7-4-3, ZWG 537.13, KCPG 37B, PGC 5808) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кузняцова (Навадугінскі раён)
Кузняцова (Кузнецо́во) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Шацкая воласць
Шацкая воласць — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ігуменскага павета Мінскай губерні Расійскай імперыі, існавала да 1924 года. Адміністрацыйны цэнтр — Шацк.
Пад уладай Расійскай імперыі
Шацкая воласць існавала пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай з 1793 да 1924 года.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай воласць абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі воласць увайшла ў склад БССР.
Ірландская Вікіпедыя
Ірландская Вікіпедыя (Vicipéid na Gaeilge) — раздзел Вікіпедыі на ірландскай мове.
Створаны ў кастрычніку 2003 года. Першы артыкул напісаны ў студзені 2004 года. Заснавальнікам падзелу быў Габрыэль Бічэм (Gabriel Beecham). У верасні 2005 года было напісана больш за 1600 артыкулаў, і налічвалася 173 ўдзельнікі (як сталых, так і непастаянных), якія маюць ўклад у напісанні артыкулаў. Да сакавіка 2007 года каля 20 актыўных удзельнікаў, а колькасць артыкулаў перавысіла 7000. Па стане на люты 2010 года ў ірландскім раздзеле было больш за 10 тысяч артыкулаў і па гэтым параметры ён знаходзіўся на 92-й пазіцыі сярод усіх раздзелаў.
Доўгае (возера, Пухавіцкі раён)
Доўгае — возера ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, за 32 км на захад ад горада Мар'іна Горка, за 3,7 км на захад ад вёскі Церабель. Адносіцца да басейна ракі Пціч.
Плошча паверхні 0,03 км², даўжыня 0,33 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 0,75 км.
Возера размешчана сярод асушанага балота, пакрытага сеткай меліярацыйных каналаў. Берагі нізкія, тарфяністыя, параслі хмызняком, балоцістыя. Зарастае слаба. На паўночным захадзе каналізаваным ручаём злучана з вялікай сістэмай меліярацыйных каналаў.
У возеры водзяцца карась, лінь, акунь, плотка, лешч і іншыя віды рыб.
Самахвалавічы (аграгарадок)
Самахва́лавічы (, Самохваловичи) — аграгарадок у Мінскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Пціч. Уваходзіць у склад Самахвалавіцкага сельсавета. Насельніцтва 2560 чал. (1999). Знаходзяцца за 10 км на поўдзень ад Мінску, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Мінск-Пасажырскі. Аўтамабільныя дарогі на Мінск, Дзяржынск, Слуцк.
Назва
Тапонім «Самахва́лавічы» ўтварыўся ад прозвішча Самахвал.
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Самахвалавічы як сяло, цэнтр маёнтку М. Валадковіча датуецца 1582. У гэты час тут былі карчма, стадола. Станам на 1667 — 21 дым, карчма, млын.
У пач. XVIII ст. Самахвалавічы знаходзілася ва ўладанні Халецкіх. Праз жаніцьбу на Ганне з Халецкіх ён перайшоў да князя Альбрэхта Радзівіла, старосты рэчыцкага. Пазней у выглядзе пасагу маёнтак атрымаў Міхал Пузына. Аднак праз безгаспадарнасць апошняга Самахвалавічы прыйшлі ў заняпад, рэшткі маёнтку адыйшлі да яго сына Яўгена. Потым — да сястры апошняга — Пульхерыі, паводле мужа Серпухоўскай. Яшчэ пазней — да яе дачкі Соф'і, якая выйшла за Валяр'яна Буцэвіча. Станам на 1791 існавалі аднайменныя вёска (2 двары, 44 дымы, карчма) і мястэчка (66 дымоў, уніяцкая царква). Абодва паселішчы знаходзіліся ва ўладанні Пузынаў.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Самахвалавічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе сталі цэнтрам воласці Мінскага павета Мінскай губерні. Станам на 1815 у мястэчку было 22 двары, з іх 16 яўрэйскіх. Існавалі драўляныя ўніяцкія царква і школа. На рацэ Пціч была грэбля, мост, 2 млыны (на 2 і на 3 паставы), сукнавальня. У двары меўся драўляны сядзібны дом, рэгулярнага планавання сад. У вёсцы было 26 двароў. На 1861 — 46 двароў, 2 царквы, 2 яўрэйскія малітоўныя дамы, вадзяны млын. У 1863 расійскія ўлады збудавалі царкву-мураўёўку і адкрылі народнае вучылішча з мэтай русіфікацыі края. Паводле вынікаў перапісу (1897) у мястэчку 79 двароў, 679 дамоў, валасная ўправа, 4 кузні, народнае вучылішча, прыёмны пакой, царква, капліца, 2 яўрэйскія малітоўныя дамы, 15 крамаў, карчма; у вёсцы 33 двары, хлебазапасны магазін; у маёнтку 5 двароў.
Злітак
Злітак — зацвярдзелая маса металу (сплаву) пэўнай формы (усечанай піраміды, прызмы, цыліндра, конуса); паўфабрыкат, прызначаны для далейшай перапрацоўкі (пракаткай, каваннем, пераплаўкай). Атрымліваюць пры крышталізацыі ва ўліўніцах, бесперапынным ліццём, электрашлакавым пераплавам, спяканнем металічных парашкоў і інш. Пры вытворчасці сталі атрымліваюць зліткі масай у некалькі дзясяткаў тон для наступнага абціскання на блюмінгах і слябінгах.
Самахвалавічы (аграгарадок)
Гісторыя
У 1919 Самахвалавічы ўвайшлі ў БССР, дзе ў 1924 сталі цэнтрам раёна(з 26 мая 1935 у Мінскім раёне). Афіцыйны статус паселішча панізілі да пасёлка. Станам на 1941 тут было 99 двароў, на 1 студзеня 1997 — 958 гаспадарак. 25 сакавіка 2010 Самахвалавічы атрымалі афіцыйны статус аграгарадка.
Злітак
Ізрой — назва, якой у Полацкім княстве называлі сярэбраны злітак. У «безманетны перыяд» 12—13 ст. зліткі рознай вагі замянялі тут грошы. «Літоўскія» мелі вагу 100—105 г, «кіеўскія» — 163—165 г, «наўгародскія» — 200 г.
Самахвалавічы (аграгарадок)
Інфраструктура
У Самахвалавічах працуюць сярэдняя і музычная школы, амбулаторыя, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Транспарт
Самахвалавічы знаходзяцца на скрыжаванні шашы з
Славутасці
У наш час у Самахвалавічах збудавалі новую царкву Святога Духа, арганізуецца каталіцкая парафія Святога Духа і Святога Міхаіла Арханёла.
Гарушка (возера)
Гару́шка  — возера ў Беларусі, у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў басейне ракі Вята, за 18 км у напрамку на захад ад горада Мёры, на поўдзень ад хутара Гарушка (нежылы), прыкладна за 0,7 км на поўдзень ад вёскі Ніўнікі. Належыць да групы Абстэрнаўскіх азёр.
Плошча паверхні Гарушкі складае 0,18 км². Даўжыня возера 0,8 км, найбольшая шырыня — 0,36 км. Даўжыня берагавой лініі 2,13 км. Найбольшая глыбіня возера 6,9 м, сярэдняя 2,8 м. Плошча вадазбору возера 2,75 км². Аб’ём вады 0,5 млн м³. Берагі возера пераважна нізкія. Зарастае слаба. У паўночнай частцы ў возера ўпадаюць 2 ручаі. На паўднёвым усходзе ручаём злучаецца з возера Абстэрна.
Дрымаўшчына
Назву Дры́маўшчына маюць:
Пасольства Швецыі ў Беларусі
Пасольства Швецыі ў Беларусі — дыпламатычная місія Швецыі ў сталіцы Беларусі Мінску.
Гісторыя
З 2000 года працавала шведскае ганаровае консульства. У лістападзе 2003 года адкрыўся офіс аддзялення пасольства Швецыі ў Расіі. У лістападзе 2003 года, Швецыя пашырыла сваю прысутнасць у Мінску. Мэтай місіі было назіранне за сітуацыяй у Беларусі і павелічэнню кантактаў і супрацоўніцтва з беларускім грамадствам. Аддзяленне было ператворана ў пасольства і ўрачыста адкрыта 23 верасня 2008 г., калі пасол Стэфан Эрыксан перадаў свае даверчыя граматы прэзідэнту А. Р. Лукашэнка.
Двухбаковыя адносіны пагоршыліся ў жніўні 2012 года, калі шведскі пасол не атрымаў акрэдытацыі і быў вымушаны пакінуць краіну пасля заяўлення, што ён меў занадта частыя кантакты з апазіцыяй. 30 жніўня 2012 года з-за пагаршэння ў шведска-беларускіх адносінах пасольства ў Мінску было зачынена, шведскія дыпламаты пакінулі Беларусь.
Варнавугал
Варнаву́гал (, Варноугол) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
Круглае (возера)
Круглае — возера ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці, за 31 км на захад ад горада Мар'іна Горка, за 1,3 км на поўнач ад вёскі Валасач. Адносіцца да басейна ракі Пціч.
Плошча паверхні 0,01 км², даўжыня 0,14 км, найбольшая шырыня 0,11 км. Даўжыня берагавой лініі 0,4 км.
Курчы (Смаргонскі раён)
Гісторыя
Да 1979 года хутар уваходзіў у склад Войстамскага сельсавета.
Пенджаб
Пенджаб:
Кузьміна (Навадугінскі раён)
Кузьміна (Кузьмино) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Беніслаўскага
Размешчаны за 2,7 км на ўсход ад аграгарадка Валынцы; на лініі Полацк — Бігосава, паміж станцыяй Боркавічы і станцыяй Свольна.
Названы па прозвішчу памешчыка Дрысенскага павета Беніслаўскага, які выдаткаваў грошы на стварэнне чыгуначнага прыпынку на землях свайго маёнтку паміж вёскамі Валынцы і Антонава для таго, каб яму было зручней ездзіць у Рыгу.
Вікіпедыя на афрыкаанс
Вікіпедыя на мове афрыкаанс (афрыкаанс Afrikaanse Wikipedia) — раздзел Вікіпедыі на мове афрыкаанс.
Раздзел быў створаны 16 лістапада 2001 г, і храналагічна быў 11-м.
Стальны пакт
Германа-італьянскі дагавор аб саюзе і дружбе (дата падпісання — 22 мая 1939 г., месца падпісання — Берлін; іншае найменне «Стальны пакт»; назва была прызвана паказаць непарушнасць саюза Германіі Гітлера і Італіі Мусаліні) — міжнародны дагавор (пакт), падпісаны Германіяй і Італіяй з мэтай яшчэ раз пацвердзіць дзеянне палажэнняў Антыкамінтэрнаўскага Пакта і двухбакова агаварыць узаемныя саюзніцкія абавязацельствы. Ён утрымліваў абавязацельствы бакоў аб узаемадапамозе і саюзе ў выпадку ваенных дзеянняў з любой трэцяй краінай, дамоўленасці аб шырокім супрацоўніцтве ў ваеннай і эканамічнай сферах. «Стальны пакт» стаў адпраўным пунктам утварэння ваенна-палітычнага блока Германіі і Італіі напярэдадні пачала Другой сусветнай вайны.
Дагавор быў падпісаны міністрамі замежных спраў: Іаахімам фон Рыбентропам і Галеаца Чыяна.
IC 337
IC 337 — галактыка тыпу SBm у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аб’яднанае каралеўства Нідэрландаў
Аб'яднанае каралеўства Нідэрландаў (1815—1830) (1839) (Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, Royaume-Uni des Pays-Bas) — неафіцыйная назва, якая выкарыстоўваецца для абазначэння новай еўрапейскай дзяржавы, што ўзнікла пасля распаду імперыі Напалеона па рашэнні Венскага кангрэса 1815 года. Новая дзяржава, якая афіцыйна звалася «каралеўства Нідэрланды» (Koninkrijk der Nederlanden, Royaume des Pays-Bas), аб'яднала былыя тэрыторыі Злучаных правінцый на поўначы, Аўстрыйскіх Нідэрландаў на поўдні, а таксама Льежскае біскупства. Дынастыя Аранскіх-Насау стала манархамі новага каралеўства.
Аб'яднанае каралеўства Нідэрландаў распалася ў 1830 годзе падчас Бельгійскай рэвалюцыі. Вілем I адмовіўся прызнаць незалежнасць Бельгіі, пакуль у 1839 годзе не быў да гэтага прымушаны Лонданскім дагаворам.
Марцін Віскара
Марцін Віскара (Martín Vizcarra; нар. 22 сакавіка 1963) — Прэзідэнт Перу (2018—2020).
Інжынер па адукацыі, Марцін Віскара прыйшоў у палітыку толькі ў 2010 годзе пасля ўдзелу ў пратэстах супраць нераўнацэннага фінансавання рэгіёнаў і іх падаткаабкладання. Падчас гэтых маніфестацый ён прадэманстраваў сваё ўменне дамаўляцца і прыміраць варагуючыя бакі. Неўзабаве Марцін Віскара быў абраны губернатарам рэгіёна Mакегуа. У 2016 годзе Педра Пабла Кучынскі, які быў тады кандыдатам на пасаду прэзідэнта, паклікаў яго ў сваю каманду. Так Віскара стаў спачатку віцэ-прэзідэнтам, а з 2018 — прэзідэнтам Перу.
У сваёй прамове парламенту пасля ўступлення на пасаду 24 сакавіка 2018 года Марцін Віскара галоўнай задачай назваў барацьбу з карупцыяй. Стаўшы прэзідэнтам краіны, Марцін Віскара імкнуўся правесці шэраг антыкарупцыйных рэформаў. Але парламент не прымаў яго ініцыятывы. Кангрэс неаднаразова блакаваў розныя ініцыятывы прэзідэнта Віскары, у тым ліку і прапанову аб датэрміновых выбарах: як прэзідэнцкіх, так і парламенцкіх. Сітуацыя напалялася, апошняй кропляй, якая прывяла да крызісу, стала жаданне Кангрэса практычна цалкам замяніць склад Канстытуцыйнага трыбунала краіны. Прэзідэнт папярэджваў дэпутатаў, што абвесціць аб роспуску Кангрэса, калі тыя пачнуць прызначэнні суддзяў да таго, як разгледзяць пытанне аб даверы ўраду. Але яны не прыслухаліся да яго, і ўсё ж паспелі прызначыць аднаго з членаў трыбунала. 30 верасня 2019 Прэзідэнт Перу Марцін Віскара распусціў Кангрэс Рэспублікі. Той у сваю чаргу яго рашэнне не прызнаў, адхіліўшы Прэзідэнта ад улады і прызначыўшы выканаўцам яго абавязкаў першага Віцэ-прэзідэнта краіны Мерседэс Араас. Гэта прывяло да канстытуцыйнага крызiса ў Перу.
Арташэс Айрапетавіч Кеварк’ян
Арташэс Айрапетавіч Кеварк’ян (, г. Нуха, Азербайджан — ) — урач-неўролаг, філосаф. Доктар медыцынскіх навук (1944), прафесар (1947). Удзельнік Грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войн.
Біяграфія
Скончыў 2-і Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (педагагічны і медыцынскі факультэты, 1926), Інстытут чырвонай прафесуры. Працаваў у 2-м Маскоўскім дзяржаўным універсітэце (з 1924, паралельна з вучобай загадчык кафедры грамадскіх навук), Азербайджанскім медыцынскім інстытуце (з 1930, загадчык кафедры філасофіі, асістэнт клінікі), часопісе «Азербайджанский медицинский журнал» (па сумяшчальніцтве, рэдактар), Азербайджанскім дзяржаўным навукова-даследчым інстытуце (па сумяшчальніцтве, намеснік дырэктара), газеце «Бакинский рабочий» (з 1933), Навукова-даследчым інстытуце гігіены працы і прафзахворванняў АМН СССР (1934—1941 і 1945—1950, загадчык аддзялення нервовых хвароб, навуковы супрацоўнік), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (у 1950—1955 — загадчык кафедры нервовых хвароб, адначасова з 1952 — дэкан лячэбнага факультэта, з 1954 — загадчык кафедры гісторыі медыцыны, з 1955 — намеснік дырэктара па вучэбнай і навуковай работце), Віцебскай абласнай клінічнай бальніцы (па сумяшчальніцтве, з 1953, загадчык неўралагічнага аддзялення).
Навуковыя інтарэсы: прафесійныя таксікозы нервовай сістэмы. Памёр 29 ліпеня 1955 года, пахаваны на Армянскіх могілках, г. Масква.
Узнагароды
Ордэны Чырвонай Зоркі (1943), Айчыннай вайны 2-й ступені (1945) і інш.
Лашуціха
Лашуціха (Лашутиха) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сербія
Се́рбія (Србија ), Рэспубліка Сербія (Република Србија) — краіна, якая знаходзіцца ў паўночнай частцы Балканскага паўвострава на скрыжаванні цэнтральнай і паўднёва-ўсходняй Еўропы. Паводле даных перапісу 2016 года насельніцтва Сербіі складае больш за 7 млн жыхароў. Сталіца краіны, горад Бялград з насельніцтвам больш за мільён чалавек, з’яўляецца адным з найбуйнейшых гарадоў у паўднёва-ўсходняй Еўропе.
Сербія, якае не мае выхаду да мора, мае сухапутныя межы з Венгрыяй на поўначы, Румыніяй і Балгарыяй на ўсходзе, Паўночнай Македоніяй на поўдні, Харватыяй, Босніяй і Герцагавінай і Чарнагорыяй на захадзе. Апроч таго, на захадзе ад краіны знаходзіцца спрэчная тэрыторыя часткова прызнанай рэспублікі Косава, суверэннасць якой Сербія не прызнае і якая на захадзе мяжуе з Албаніяй.