cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пратэсты ў ЗША (2020)
Напады на журналістаў
30 мая карэспандэнт «РИА Новости» распавёў, што пасля разгону пратэстоўцаў у адным з раёнаў Мінеапаліса байцы Нацгвардыі дазволілі прэсе застацца на тэрыторыі заправачнай станцыі. Аднак пазней да запраўкі пад’ехаў мікрааўтобус з паліцэйскімі, якія, запатрабавалі, каб усе ўвайшлі ў будынак станцыі. Нягледзячы на тлумачэнні журналістаў, што яны з’яўляюцца прадстаўнікамі медыя, і прад’яўленыя пасведчанні, двое афіцэраў выкарыстоўвалі слезацечны спрэй супраць карэспандэнта «РИА Новости» Міхаіла Тургіева і члена здымачнай групы тэлеканала VICE. Пасольства Расіі ў Вашынгтоне накіравала ноту пратэсту ў Дзярждэпартамэнт ЗША. Дыпламаты запатрабавалі правесці дбайнае расследаванне.
Гэта быў не адзіны напад. Па звестках «Рэпарцёраў без межаў», да 1 чэрвеня ў 30 гарадах Злучаных Штатаў было зарэгістравана не менш як 68 нападаў на прадстаўнікоў СМІ ў тым ліку з прымяненнем гумовых куль і слёзатачывага газу. Так, у Мінеапалісе 31 мая былі абстраляны карэспандэнт Deutsche Welle і аператар, а днём раней ад гумовых куляў пацярпелі два супрацоўнікі інфармагенцтва Reuters. Акрамя таго, праваахоўнікі неаднаразова затрымлівалі журналістаў. Падобныя эпізоды адбыліся са здымачнай групай тэлеканала CNN, карэспандэнтам аўстралійскага тэлеканала 9News, фатографам штодзённай газеты Las Vegas Review-Journal і фатографам-фрылансерам, якая працавала па заданні агенцтва AFP.
2 чэрвеня паліцэйскі ў Вашынгтоне параніў прадзюсара Sputnik Нікол Русел, якая асвятляла пратэсты ў Белага дома. Раней галоўны рэдактар МІА «Россия сегодня (Russia Today)» Маргарыта Сіманьян паведаміла, што агенцтва падумае над тым, каб падаць у суд у сувязі з нападамі паліцэйскіх на журналістаў РИА Новости і Sputnik.
21 ліпеня супрацоўнікі здымачнай групы Першага канала, якія асвятлялі портлендскія акцыі пратэсту супраць паліцэйскага гвалту, пацярпелі ад дзеянняў амерыканскай паліцыі. Вядома, што сілавікі разбілі камеру і ўдарылі журналістаў. Як заявіў намеснік генеральнага дырэктара, дырэктар Дырэкцыі інфармацыйных праграм канала Кірыл Клейменаў, расійскія журналісты, якія падвергліся нападу вартавых парадку, сур’ёзна не пацярпелі. Гэтыя дзеянні асудзілі ў пасольствы РФ.
Паліцэйскі гвалт
4 жніўня міжнародная праваабарончая арганізацыя Amnesty International (AI) абвінаваціла паліцыю ЗША ў сур’ёзных парушэннях правоў чалавека ў дачыненні да ўдзельнікаў масавых пратэстаў. Так, з 25 мая па 5 чэрвеня паліцыянты ў 89 выпадках у 34 штатах без усялякай неабходнасці ўжылі слёзатачывы газ, у 21 выпадку ў 15 штатах і Вашынгтоне — газавыя балончыкі. Выкарыстанне слезацечных і раздражняльных рэчываў падчас пандэміі COVID-19 асабліва заслугоўвае вымовы, паколькі дэманстранты былі вымушаны зняць ахоўныя маскі, каб змыць іх з твару. Як заявіла эксперт па ЗША нямецкага аддзялення Amnesty International Катарына Масуд, паліцыя павінна дазваляць дэманстрантам карыстацца іх правам на мірны пратэст, а не змагацца з імі з ужываннем непрапарцыйна жорсткай сілы. Па словах жанчыны, непрапарцыйнае і часцяком празмернае прымяненне сілы ў дачыненні да пратэстуючых з усёй выразнасцю дэманструе беспакараны паліцэйскі гвалт і інстытуцыянальны расізм.
Культурны аспект
На фоне масавых беспарадкаў і пратэстаў ажывіліся рухі за правы розных меншасцяў, якія ў апошнія гады набылі экстрэмісцкі характар, у тым ліку актывісты ад прадстаўнікоў нетрадыцыйнай сэксуальнай арыентацыі і негроіднай расы. Адзначалася, што іх ідэалогія ў апошнія гады змянілася з барацьбы за роўнасць і талерантнасць да зваротнай і часам гвалтоўнай дыскрымінацыі, стаўшы значна радыкальнай. Падчас пратэстаў з’явіліся патрабаванні па пашырэнні ільгот, завышэнні ацэнак і адтэрміноўцы экзаменаў для афраамерыканцаў у ВНУ ЗША. Адсюль пачалася кампанія нападаў на помнікі дзеячаў, якія так ці інакш звязаны з рабствам і эксплуатацыяй чарнаскурых, а таксама агрэсіўная рэакцыя часткі актывістаў на лозунг «Усе жыцці важныя» замест «Жыцці чорных важныя».
Абвінавачванні ў датычнасці замежных сіл
Былы саветнік па нацыянальнай бяспецы ў адміністрацыі экс-прэзідэнта ЗША Барака Абамы Сьюзан Райс у эфіры CNN выказала здагадку, што да беспарадкаў падчас акцый пратэсту можа быць датычна «расійская фабрыка троляў». 1 чэрвеня прэс-сакратар прэзідэнта РФ Дзмітрый Пяскоў заявіў, што якія-небудзь інсінуацыі па прычынах масавых беспарадкаў у ЗША з’яўляюцца няправільнымі і памылковымі.
Тады жа пасол ЗША у Зімбабвэ быў выкліканы на размову з ўрадам краіны з-за выказвання дзеючага саветніка па нацбяспецы Роберта О’Браена. Той заявіў, што гэтая афрыканская дзяржава можа быць датычна да масавых беспарадкаў.
Генеральны пракурор Злучаных Штатаў Уільям Бар таксама заявіў аб замежнай ўмяшанні ў пратэсты. Ён не назваў канкрэтныя дзяржавы ці замежныя арганізацыі, якія, па яго звестках, датычныя да масавых беспарадкаў у Амерыцы, аднак заявіў, што мэтай ўмяшання з’яўляецца падбухторванне пратэстуючых і абвастрэнне гвалту.
Кіраўнік аддзела бяспекі Facebook Натаніэль Глейшэр заявіла, што нейкія людзі спрабавалі ажыццявіць ашуканскія фінансавыя схемы. Яны не бачылі замежных дзеячаў, якія нібыта б бралі ўдзел у такіх паводзінах вакол пратэстаў, дадаўшы, што платформа адмыслова «палюе за падобным паводзінамі».
Міжнародная рэакцыя
Мірныя акцыі пратэсту ў падтрымку дэманстрантаў адбыліся 28 мая ля пасольстваў ЗША ў Лондане і Мілане. Таксама акцыя адбылася ў Таронта  і іншых гарадах і краінах.
Канцлер ФРГ Ангела Меркель заявіла, што забойства Джорджа Флойда і расізм для яе з’яўляюцца сапраўдным жахам. Прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Барыс Джонсан асудзіў дзеянні амерыканскай паліцыі, а французскі лідар Эмануэль Макрон асудзіў ўжо сам факт расізму, але пры гэтым падтрымаў паліцыю, якая займаецца абаронай правапарадку.
Па словах генеральнага сакратара ААН А. Гутэрыша, актывістам варта ўстрымлівацца ад гвалтоўных мер. Як ён напісаў у сваім Twitter, «скаргі павінны быць пачутыя, але іх варта выказваць мірна, а ўлады павінны стрымана рэагаваць на дэманстрацыі». У Еўрасаюзе таксама падтрымалі права жыхароў ЗША на мірныя дэманстрацыі. Як казаў кіраўнік знешнепалітычнай службы ЕС Ж. Барэль, Брусэль заклікае пратэстуючых да стрыманасці і асуджае злоўжыванне ўладай з боку амерыканскай паліцыі.
Як заявіла афіцыйны прадстаўнік МЗС Расіі Марыя Захарава 30 мая, кадры з месцаў масавых беспарадкаў у Злучаных Штатах выклікаюць «жах і збянтэжанасць». Па словах высокапастаўленага чыноўніка, тое, што адбываецца ў ЗША з’яўляецца «нацыянальнай трагедыяй», якая прадэманстравала праблемы краіны ў сферы правоў чалавека. Захарава адзначыла, што адчувае пачуццё спагады да амерыканскага народа і суперажывае.
МЗС Ірана заклікаў ЗША спыніць гвалт у дачыненні да пратэстуючых. Як заявіў прадстаўнік МЗС Абас Мусаві, іранскі бок глыбока засмучаны сцэнамі гвалту з боку амерыканскай паліцыі. Паведамляецца, што прадстаўнікі Ірана ў ААН, думалі ўнесці на разгляд сітуацыю з парушэннем правоў амерыканскіх грамадзян з боку сілавікоў на фоне мітынгаў. З асуджэннем Урада ЗША выступала таксаса Венесуэла.
2 чэрвеня кіраўнік Чачні Рамзан Кадыраў раскрытыкаваў тое, як «улады ЗША парушаюць правы грамадзян Амерыкі». Ён звярнуўся да Вашынгтона, заклікаўшы іх спыніць самасуд, які чыняць паліцыянты, спыніць дзеянні, якія парушаюць правы грамадзянаў і пакараць вінаватых.
Пратэстныя настроі ў ЗША падтрымалі таксама некаторыя блізкаўсходнія групоўкі. У прыватнасці, байцы сірыйскай апазіцыі ў Ідлібе намалявалі на сцяне партрэт Д. Флойда ў знак салідарнасці з дэманстрантамі. Члены міжнароднай тэрарыстычнай арганізацыі «Ісламская дзяржава» распаўсюдзілі прапагандыскі плакат пра смерць Флойда, прапаноўваючы іслам як спосаб вырашыць праблему расізму.
Кітайская газета Global Times саркастычна заявіла, што «ЗША павінны падтрымаць пратэстуючых у Мінесоце, як гэта адбылося з пратэстуючымі ў Ганконгу».
3 чэрвеня акцыі салідарнасці і пратэсты супраць уласных уладаў ахапілі Вялікабрытанію, Францыю і Грэцыю.
5 чэрвеня прэм’ер Канады Джасцін Трудо выказаў падтрымку дэманстрантам. Нечакана для ўсіх ён прыбыў на мітынг, які пачаўся на хвалі беспарадкаў у суседняй дзяржаве, супраць паліцэйскага самавольства ў Атаве. Там палітык стаў на калені ў знак салідарнасці з удзельнікамі дэманстрацый.
7 чэрвеня расійскі Першы канал у нядзельным эфіры паказаў фільм рэжысёра Аляксея Балабанава «Брат 2», вядомы сваімі антыамерыканскімі канатацыямі. Замест фінальных тытраў ў фільм былі ўмантаваны кадры пратэстаў у ЗША пад песню «Апошні ліст». Пасля гэтага пачаўся эфір штотыднёвай праграмы «Время».
Валерый Станіслававіч Аношка
Валерый Станіслававіч Аношка (, в. Гайдукова Слабодка, Мінская вобласць) — беларускі географ, глебазнавец, доктар геаграфічных навук (1990), член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі навук Еўразіі (1994), акадэмік Міжнароднай акадэміі экалогіі (1995), акадэмік Міжнароднай акадэміі навук педагагічнай адукацыі (2001).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў геаграфічны факультэт БДУ (1963). З 1963 працуе ў БелНДІ глебазнаўства і аграхіміі інжынерам-глебазнаўцам, з 1964 года — у БДУ. Загадчык кафедры глебазнаўства і геалогіі геаграфічнага факультэта БДУ (1980—2004), прафесар (з 1991). Намеснік старшыні тапанімічнай камісіі.
Навуковая дзейнасць
Асноўны напрамак навуковых даследаванняў: глебазнаўства, меліяратыўная геаграфія, інжынерная геаграфія, геаграфічнае прагназаванне, геаэкалогія.
Адзін з заснавальнікаў новага навуковага кірунку — меліяратыўна-інжынернай геаграфіі; распрацаваў канцэпцыю і склаў карту тэхнагеннай парушанасці прыродных комплексаў Беларусі; выявіў заканамернасці трансфармацыі прыродных комплексаў і асобных кампанентаў пад уплывам асушальнай меліярацыі.
Адзін з ініцыятараў і арганізатараў геалагічнай спецыяльнасці на геаграфічным факультэце БДУ.
Бібліяграфія
Аўтар больш як 350 навуковых прац, у тым ліку 9 манаграфій, 6 падручнікаў і 17 вучэбных дапаможнікаў.
Грамадская дзейнасць
З'яўляўся старшынёй грамадскага аб’яднання «Беларускае геаграфічнае таварыства» (1983—2004).
Прэміі і ўзнагароды
Узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны (1996), нагрудным знакам «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1998), ганаровай граматай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь (2003), граматамі Міністэрства адукацыі Беларусі і іншых ведамстваў. Лаўрэат прэміі імя акадэміка А. Н. Саўчанкі (1999).
Савічы (Слонімскі раён)
Саві́чы (, Савичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзеравянчыцкага сельсавета.
Да 6 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Жыровіцкага сельсавета, да 28 жніўня 2013 года — у склад Велікашылавіцкага сельсавета.
Шчэцінскае ваяводства (1946—1975)
Шчэцінскае ваяводства (Województwo szczecińskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1946—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Шчэцін.
Шчэцінскае ваяводства было створана на так званых вернутых тэрыторыях, атрыманых Польшчай пасля Другой сусветнай вайны ад Германіі. 14 сакавіка 1945 года, яшчэ да поўнай перадачы тэрыторый пад польскую адміністрацыю, Часовы ўрад Польскай Рэспублікі падзяліў іх на акругі. Адной з іх была III акруга - Заходнепаморская акруга, якая таксама ўключала частку Любушскай зямлі і польскую частку Лужыцы (сённяшняя большая частка Любушскага ваяводства). 28 чэрвеня 1946 года з часткі, размешчанай крыху на поўнач ад рэк Варта і Нотаць, была створана новае Шчэцінскае ваяводства. Першапачаткова яго цэнтрам быў Кашалін, пазней сядзіба ўлад была перанесена ў Шчэцін.
Аляксандр Віктаравіч Сямешка
Аляксандр Віктаравіч Сямешка  — беларускі дыпламат.
6 кастрычніка 1999 г. прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Карэя, адстаўлены быў 15 кастрычніка 2005 года. У 2006 – 2008 гадах быў начальнікам упраўлення двухбаковых адносінаў з дзяржавамі Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
14 жніўня 2008 года быў прызначаны паслом у Аб'яднаных Арабскіх Эміратах, 22 студзеня 2010 года стаў дадаткова амбасадарам у Дзяржаве Катар і Каралеўстве Саудаўская Аравія па сумяшчальніцтве.
У 2014–2015 гг. рэктар Прыватнага інстытута кіравання і прадпрымальніцтва.
ЛГБТ
Абрэвіятура стала звычайнай з’явай як самавызначэнне. Яна была прынятая большасцю ў цэнтрах супольнасці сексуальнасці і гендарнай ідэнтычнасці і большасцю медыя ў ЗША, а таксама ў некаторых іншых англамоўных краінах. Тэрмін выкарыстоўваецца і ў іншых краінах, у якіх мова выкарыстоўвае абрэвіятуру, такіх як Аргентына, Францыя, Турцыя.
Абрэвіятура ЛГБТ заклікана падкрэсліць разнастайнасць сексуальнасці і гендарнай ідэнтычнасці на аснове культуры. Яна можа выкарыстоўвацца і для тых, хто не з’яўляецца гетэрасексуальным ці цысгендарным, а не толькі для лесбіянак, геяў, бісэксуалаў і трансгендэраў. Для таго, каб прызнаць гэтае ўключэнне, з 1996 года абрэвіятура дадае літару К(Q) для тых, хто ідэнтыфікуе сабе як «квір» (англ. Queer), або «сумняецца» (англ. Questioning) у сваёй сексуальнай ідэнтычнасці — ЛГБТК (англ. LGBTQ). З 1999 інтэрсексуалы (Intersex) прапаноўваюць абрэвіятуру ЛГБТІ (англ. LGBTI), у далейшым аб’яднаную з папярэдняй ЛГБТКІ (англ. LGBTQI). На прыканцы таксама можа дадавацца А ў значэнні асексуалы (Asexual) і П у значэнні пансексуалы (Pansexual). Іншыя ужываюць абрэвіятуру ЛГБТ+, каб ахапіць спектр гендара і сексуальнасці.
Шчэцінскае ваяводства
Шчэцінскае ваяводства — назва былых адміністрацыйных адзінак Польшчы:
Конны спорт
Конны спорт — зборнае паняцце, пад якім разумеюцца спартыўныя гульні з выкарыстаннем коней. Пры яздзе верхам вершнік актыўна ўзаемадзейнічае з рухам каня. Конь пры гэтым кіруецца перамяшчэннем вагі вершніка, сціскам сцёгнаў і паслабленнем ці нацяжэннем павадоў. Голас вершніка таксама можа ўплываць на рух каня, але не ўсімі відамі коннага спорту гэта дазволена.
Віды коннага спорту
Міжнароднай федэрацыяй коннага спорту (фр. Fédération Equestre Internationale, FEI) афіцыйна прызнаюцца наступныя віды КС:
Агнес дэ Куртэнэ
Агнес дэ Куртэнэ (каля 1136—каля 1184) — дачка Жаслена II, графа Эдэсы і яго жонкі Беатрыс. Вядомая як маці караля Балдуіна IV Іерусалімскага і каралевы Сібілы Іерусалімскай.
Паходжанне
Дом Куртэнэ кіраваў графствам Эдэса. У 1118 годзе Жаслен дэ Куртэнэ атрымаў гэту зямлю ад караля Балдуіна II Іерусалімскага. Яго сын, Жаслен II, абараняў графства ад сарацынаў да 1144 года. Агнес вырасла ў Эдэсе і жыла там да захопу горада Імад ад-Дзінам Зангі.
Першы шлюб
Першым мужам Агнес быў Рэйнальд Марашскі. Шлюб быў бяздзетным. Рэйнальд загінуў у 1149 годзе ў бітве пры Інабе з арміяй Імад ад-Дзіна Зангі. На наступны год Мараш быў захоплены туркамі, а бацька Агнес аслеплены і выведзены ў палон у Халеб. Даведаўшыся пра гэта, Агнес прадала астатнія землі Візантыі, таму што ўсё роўна не магла іх утрымаць, і з'ехала ў Антыёхію.
Шлюб з Амары I
У 1157 годзе Агнес выйшла замуж за Амары I, графа Яфы і Аскалона, брата караля Балдуіна III Іерусалімскага. Агнес нарадзіла Амары траіх дзяцей: Сібілу, Балдуіна і Алікс, якая памерла ў раннім дзяцінстве. У гэты перыяд Агнес і Амары жылі ў Іерусаліме, якім кіравала як рэгентка каралева-маці Мелісенда Іерусалімская, у той час як кароль Балдуін III быў на вайне. Мелісенда памерла ў 1161 годзе. У 1162 годзе памёр Балдуін III, і Амары стаў каралём Іерусалімскага каралеўства.
Высокі Савет Іерусаліма адмовіўся зацвердзіць Амары каралём да таго часу, пакуль ён не анулюе свой шлюб з Агнес. Верагодна, гэта было выклікана тым, што Агнес не мела дастатковага палітычнага ўплыву для таго, каб быць каралевай. Графства Эдэса было захоплена ворагамі, і яе сям'я не мела значных уладанняў. Амары пагадзіўся з гэтымі патрабаваннямі, але з умовай, што дзеці (Сібіла і Балдуін) захаваюць свае правы, у тым ліку права атрымаць у спадчыну прастол. Акрамя гэтага за Агнес застаўся тытул графіні і частка даходу з Яфы і Аскалона. Шлюб быў скасаваны па фармальнай прычыне блізкага сваяцтва — у Агнес і Амары быў агульны продак Гі дэ Манлеры.
Шлюб з Гуга д'Ібелінам
Нягледзячы на захаванне тытула і часткі даходу, Агнес страціла ўплыў пры двары. Яе дзеці выхоўваліся без яе ўдзелу. Балдуіна выхоўваў пры двары караля Вільгельм Тырскі, а Сібілу яе сваячка Іавета Віфанская ў манастыры Св. Лазара ў Віфаніі. У 1167 годзе Амары пабраўся шлюбам з Марыя Камнінай, траюраднай пляменніцай візантыйскага імператара Мануіла Камніна. Гэты шлюб быў закліканы ўмацаваць саюз з Візантыяй. Неўзабаве пасля разводу, у 1163 годзе, Агнес выйшла замуж за Гуга д'Ібеліна. Іх шлюб доўжыўся шэсць гадоў, да смерці Гуга д'Ібеліна, які сканаў у 1169 годзе ў часе паломніцтва ў Сант’яга-дэ-Кампастэла.
Шлюб з Рэно Сідонскім
У 1170 годзе Агнес ажанілася з Рэно Сідонскім, зякім пражыла да самай сваёй смерці ў 1184 годзе.
У 1174 годзе памёр кароль Амары I, і прастол атрымаў у спадчыну сын Агнес Балдуін IV Іерусалімскі, які ў той час ужо быў хворы на праказу. Першым рэгентам пры ім быў Міль дэ Плансі, але неўзабаве ён быў выцеснены Раймундам III. Раймунда падтрымліваў муж Агнес, Рэно Сідонскі, і сям'я папярэдняга мужа — Ібеліны. Такім чынам, Агнес ізноў апынулася пры двары, побач са сваім сынам, з якім была разлучана. Пазней яна суправаджала яго ў Высокім Савеце і нават у ваенных паходах, нават пасля таго як ён стаў сляпым і слабым з-за праказы.
Каралева-ўдава Марыя Камніна, страціла ўплыў пры двары і з'ехала ў Наблус. Марыя жадала, каб трон атрымала ў спадчыну яе дачка Ізабела, і таму не ладзіла з Агнес. Сібіла, наадварот, вярнулася да двара, як толькі дасягнула ўзросту, які дазваляў ёй ажаніцца. У 1176 годзе Балдуін выдаў яе замуж за Вільгельма Манферацкага.
Базарны Сызган
Базарны Сызган (База́рный Сызга́н) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Базарнасызганскага раёна Ульянаўскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 4672 чал. (2021). Пасёлак размешчаны за 170 км на паўднёвы захад ад Ульянаўска. Чыгуначная станцыя «Базарная» на лініі Інза — Нова-Абразцова, на берагах трох рэчак: Сызганка, Тумайка і Кувай.
Сідарава (Сычоўскі раён)
Сідарава (Сидорово) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Зінаіда Іванаўна Браварская
Біяграфія
Пасля заканчэння ў 1937 годзе ў Маскве пачала сцэнічную дзейнасць у Беларускім тэатры юнага гледача. З 1938 года — актрыса Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. У 1941-50 у франтавым тэатры Масквы, тэатрах Ашхабада, Пензы, Куйбышава. Потым зноў вярнулася на працу ў Купалаўскі тэатр.
Адначасова з 1968 года выкладала акцёрскае майстэрства ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце.
Творчасць
Актрыса выразнага сцэнічнага малюнка, выканаўца драматычных і вострахарактарных роляў.
Георгій Уладзіміравіч Гур’янаў
Георгій Уладзіміравіч Гур’янаў (нар., в. Трой Урай, Рыбна-Слабодскі раён, Татарская АССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Казанскі інжынерна-будаўнічы інстытут у 1974 годзе. Працаваў у Іжэўску, з 1980 года — у Брэсцкім філіяле Белкалгаспраекта, з 1983 года — галоўны архітэктар у Белдзіпрасельгасе.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Аўтар генпланаў в. Астрамечава (1980), Камароўка (1981) Брэсцкага, Хомск Драгічынскага (1981) раёнаў.
Томаш Міхал Чаховіч-Ляхавіцкі
Томаш Міхал Чаховіч-Ляхавіцкі (Tomasz Michał Czechowicz-Lachowicki) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Чаховічаў герба «Астоя». Сын Пятра Францішка Чаховіча і Тэадоры з Кедржынскіх.
Староста дзевянішскі, скарбнік, ротмістр, падстароста і пасол ашмянскі.
15 мая 1742 года набыў у Францішка Данілевіча маёнтак Багданаў з Рымовічамі, Галаблеўшчынай, Яхімаўшчынай, Гарэцкаўшчанай за 100 000 злотых.
Сям’я
У шлюбе з Барбарай з Сулістроўскіх (1710—1780, Багданаў) меў трох сыноў:
Чырвоная гвардыя (значэнні)
Чырвоная гвардыя:
Якімаўцы
Які́маўцы (, Якимовцы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Казлоўшчынскага сельсавета, да 7 жніўня 1979 года — у склад Белькаўскага сельсавета.
Дэльфіны (фрэска)
Фрэска «Дэльфін» — адна з Кноскага палаца, з'яўляецца прыкладам ранняга. Шэдэўр сусветнага мастацтва.
Размяшчэнне
Фрэска размешчана на ўсходняй сцяне «мегарона царыцы» Кноскага палаца.
Апісанне
На карціне паказаны выявы дэльфінаў, рыб і марскіх вожыкаў ў вадзе.
Рэстаўрацыя
У апошні перыяд жыцця палаца была закрыта рэльефным роспісам у выглядзе пояса са спіралямі.
Фрэска была знойдзена ў першыя дзесяцігоддзі XX стагоддзя, у хуткім часе была праведзена рэстаўрацыя фрэсак Кноскага палаца, якая выклікала шмат нараканняў з-за выкарыстання надта яркіх фарбаў.
Луцэвіч
Луцэвіч — беларускае прозвішча.
Краснабярэжжа
Краснабярэ́жжа (, Краснобережье, да 30 ліпеня 1964 года Зло́дзін) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ударненскага сельсавета.
Балінскі
Балінскі — прозвішча.
Краснабярэжжа
Знаходзіцца на левым беразе ракі Убарць, на аўтамабільнай дарозе Лельчыцы — Мазыр, за 14 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра Лельчыцы, за 50 км ад чыгуначнай станцыі Ельск. Злодзін уваходзіць у склад Ударнянскага сельсавета, у складзе камунальнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Ударнае».
Назва
Першапачатковы айконім Злодзін, магчыма, замацаваўся ў выніку абвінавачвання тамтэйшых жыхароў у крадзяжы суседскай маёмасці альбо ліхадзействе. Так, паводле мясцовага падання, у пані, якая некалі тут праязджала, прапала футравая муфта для рук і яна абвінаваціла ў прапажы мясцовых жыхароў, за якімі і замацавалася мянушка «злодзеі».
Чырвонабярэжжа — назва-сімвал, своеасаблівая пазнака савецкага часу. Замена ранейшай назвы сяла на новую дыктавалася таксама эстэтычнымі меркаваннямі.
Гісторыя
Вядомы з 1650 года. Першае пісьмовае ўпамінанне — 25 красавіка 1650 года ў падараванні рэвізора Фларыяна Вышымірскага зямельных уладанняў Лельчыцкай царкве, паводле якога «сяло Злодзін адносіцца да Лельчыцкай парафіі, таму яно павінна адносіцца і да яе царквы».
Яшчэ адно ранняе ўпамінанне датуецца 30-м кастрычніка 1680 года: «Имение Снядынщизна граничит с Злодином поджуравским мохом в Передельно, с Передельной с иным бором, до грунтов селения Манчина, миль две от Манчиц, с теми же злодинцами от болота Петрушецкого в град болото, рукавицы в семские Лозы, вверх Рубильской грады, в Хизельное озеро, и Лозах у Васильевого дуба, чрез реку Уборть, до пяты грунтов села Мойсеевич».
1911 год: Будаўніцтва дамбы і моста на Злодзінскай грэблі ў пойме Убарці. Згодна з планам школьнай сеткі, у Лельчыцкай воласці адкрыта Злодзінскае земскае вучылішча.
У 1925 годзе ў Злодзіне ўжо працавала беларускамоўная школа.
У 1930 годзе быў створаны калгас «X з'езд Саветаў».
У ліпені 1943 года нямецка-фашысцкія захопнікі загубілі 55 жыхароў.
30 ліпеня 1964 года Злодзін перайменаваны ў Краснабярэжжа.
Інфраструктура
Лесапільня. Базавая школа, клуб, бібліятэка, дзіцячы сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, сталовая, 2 крамы.
9 студзеня
9 студзеня — дзевяты дзень года па Грыгарыянскім календары
Майна
Майна:
Соф’іна (Нікольскае сельскае паселішча)
Соф’іна (Софьино) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Вяшкайма
Вяшкайма — рабочы пасёлак ва Ульянаўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Вяшкаймскага раёна і Вяшкаймскага гарадскога паселішча. Насельніцтва — 5459 чал. (2021). Пасёлак размешчаны за 88 км на паўднёвы захад ад Ульянаўска, на ўзвышшы паміж рэкамі Барыш і Вяшкайма. Чыгуначная станцыя на лініі Ульянаўск — Інза.
Аднайменнае сяло Вяшкайма размешчана за 6 км на паўночны захад ад пасёлка.
NGC 236
NGC 236 (іншыя абазначэнні — UGC 462, MCG 0-3-1, ZWG 383.80, IRAS00409+0241, PGC 2596) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хербю (камуна)
Камуна Хербю (Hörby kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Хербю 206-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Хербю.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 14 929 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Чапялева
Чапяле́ва (, Чепелево) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзеравянчыцкага сельсавета.
Да 6 жніўня 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Жыровіцкага сельсавета, да 28 жніўня 2013 года — у склад Велікашылавіцкага сельсавета.
Муж цырульніцы
«Муж цырульніцы» («Le Mari de la coiffeuse») — фільм Патрыса Леконта, які выйшаў на экраны ў 1990 годзе.
Сюжэт
Маленькі закаханы хлопчык Антуан, марыць толькі пра адзінае: стаць мужам цырульніцы. Ён кожны дзень ходзіць стрыгчы валасы, каб сустрэцца з аб’ектам сваіх летуценняў. Антуан становіцца старэй, але яго мара не знікае. Аднойчы ў маленькім правінцыйным мястэчку ён сустракае Мацільду, цырульніцу сваёй мары, і жэніцца з ёй.
Нікольскае (Сычоўскі раён)
Нікольскае (Никольское) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Dictyophara europaea
Dictyophara europaea — від раўнакрылых насякомых з сямейства Dictyopharidae.
Апісанне
Даўжыня цела ад 9 да 13 мм. Афарбоўка цела светла-зялёнага колеру. Галава мае канічную форму. Лічынкі (німфы) падобныя на дарослых насякомых афарбоўкай, будовай і формай галавы.
Поліфаг. Самка адкладае па адным яйку ў зямлю. Імага  з'яўляюцца ў Цэнтральнай Еўропе з сярэдзіны ліпеня да сярэдзіны кастрычніка. Наскомыя здольныя скакаць да 1 метра ў вышыню і 1 метр у даўжыню, пры гэтым іх хуткасць дасягае 4 метраў у секунду. Унутрывідавыя зносіны адбываюцца з дапамогай вібруючых сігналаў.
Від распаўсюджаны ў Міжземнамор'і, у Паўночнай Афрыцы і Паўднёвай Еўропе, на поўдні Цэнтральнай Еўропы, на ўсход да Турцыі, Ірана, поўдня Расіі і Цэнтральнай Азіі да поўначы Кітая.
Міхаіл Лявонавіч Гамаліцкі
Міхаіл Лявонавіч Гамаліцкі (, в. Бялавічы,  — ) — беларускі ўрач, гісторык, літаратар. Доктар медыцыны (1815), прафесар надзвычайны (1824). Родны брат Іпаліта Гамаліцкага.
Біяграфія
З сям’і уніяцкага святара. Вучыўся ў Жыровіцкай базыльянскай павятовай школе да 1808. Адверг патрабаванні стаць уніяцкім святаром і паступіць у Жыровіцкую духоўную семінарыю. Вучыўся на медыцынскім факультэце Віленскага ўніверсітэта ў 1808—15 гадах, пасля выкладаў у ім тэарэтычную хірургію (1816—27), з 1816 сакратар медыцынскага факультэта, з 1819 ад'юнкт.
Член Віленскага лекарскага таварыства (з 1815, пазней яго сакратар, рэдактар яго выданняў).
З-за хваробы ў 1827 пакінуў універсітэт і заняткі медыцынай.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў фізіялогію чалавека.
Член Віленскай археалагічнай камісіі з 1857 года. З 1830-х гадоў даследаваў помнікі палеаграфіі.
Даследаваў гісторыю Вільні, яе касцёлаў і цэркваў, жыццё святога Казіміра, гісторыю заходніх зямель Беларусі, беларускую філалогію і археалогію, займаўся літаратурнай дзейнасцю. Калі выйшла ў свет «Гісторыя Вільні» М. Балінскага (т. 1—3, Вільня, 1836—37), Гамалінскі змясціў на яе рэцэнзію з істотнымі папраўкамі і дапаўненнямі, якія значна ўзбагацілі змест твора.
Збіраў рукапісы, кнігі. Апекваўся маладым А. Кіркорам, дапамагаў яму ў арганізацыі і прымаў удзел у яго археалагічных экспедыцыях, збіранні археалагічных матэрыялаў.
Сабраныя матэрыялы паслужылі Гамаліцкаму для напісання працы пра жыццё і дзейнасць вялікага князя літоўскага Вітаўта «Fragmenta Witoldowe», якая, аднак, засталася ненадрукаванай.
Шмат рэдкіх дакументаў перадаў у Віленскі музей старажытнасцей. Пасля смерці Гамалінскага яго бібліятэка паступіла ў Віленскі музей старажытнасцей.
Лілія Міхайлаўна Давідовіч
Лілія Міхайлаўна Давідо́віч (, Гродна — ) — беларуская актрыса. Народная артыстка БССР (1975).
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Гродна. Пасля заканчэння ў 1960 годзе Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута (курс К. Саннікава) была залічана ў трупу тэатра імя Янкі Купалы.
Сярод выкананых роляў у тэатры:
Пагадненне ў Ліна-Маркусі
Пагадненне ў Ліна-Маркусі (Accord de Linas-Marcoussis) — дамова, заключаная паміж урадам Кот-д’Івуара і ўзброенай апазіцыяй 24 студзеня 2003 года ў Ліна-Маркусі (Францыя). Дакумент стаў адной са спроб мірнага ўрэгулявання Першай Івуарыйскай вайны.
Пагадненне прадугледжвала меры двух розных тыпаў :
Па выніках гэтай сустрэчы Седу Дыара, лаяльны апазіцыі, быў прызначаны прэм’ер-міністрам.
З юрыдычнага пункту гледжання пагадненне ў Ліна-Маркусі дэ-факта вызначала новую Канстытуцыю.
Свята-Сімяонаўская царква (Малеч)
Свята-Сімяонаўская царква — праваслаўны храм у в. Малеч Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Узведзена на падоўжна-восевай сіметрычнай чатырохчасткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі: двух’ярусная (васьмярык на чацверыку) званіца, прамавугольныя ў плане рознавялікія аб’ёмы трапезнай, малітоўнай залы з бакавымі прыдзеламі, апсіда. Чатырохсхільны дах цэнтральнага аб’ёму і пластычны купал званіцы завершаны цыбулепадобнымі купаламі на васьмігранных барабанах, фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі з броўкамі, дэкарыраваны вуглавым рустам, апяразаны карнізам простага профілю і шырыначным фрызам. У інтэр'еры апсіда вылучана драўляным іканастасам.
Перад царквой размешчана трохпралётная арачная брама, завершаная кілепадобным шчыпцом з макаўкай. З паўночнага боку ад апсіды асобна пастаўлена цагляная цэнтрычная, квадратная ў плане шатровая капліца, завершаная цыбулепадобнай галоўкай.
Інтэр’ер
Абразы 17 ст. «Сімяон Стоўпнік», размешчаны ў мясцовым радзе іканастаса. Абразы 18 — 19 ст.: «Пячэрская Маці Божая Знаменне з прадстаячымі», «Пакроў», «Наталля і Аляксей — людзі Божыя», «Мікалай Цудатворац», «Святы Пётр і Павел», «Першасвяшчэннік Аарон», «Тры свяціцеля» (1801), «Архідыякан Сцяфан», «Тайная вячэра», скульптура «Укрыжаванне» (1859). У 1895 г. прыхаджане ахвяравалі храму 2 абразы святых Георгія Перамоганосца і Анны, маці Прасвятой Багародзіцы.
Уранаграфія
«Уранагра́фія» або «Уранагра́фія: Апісанне ўсяго зорнага неба» (Uranographia: totum caelum stellatum) — атлас зорнага неба Яна Гевелія. Выдадзены ў 1690 годзе пасля смерці Гевелія яго жонкай.
Атлас уключае 56 : 49 карт з выявамі асобных сузор’яў, 4 — з выявамі двух графічна звязаных сузор’яў, адну карту з паўднёвымі прыпалярнымі сузор’ямі і 2 карты каляполюсных сузор’яў. На картах з дакладнасцю ў адну вуглавую хвіліну нанесены 1564 зоркі паводле каталогу Гевелія. Фактычна, гэта найбольшая дакладнасць для «папяровых» выданняў, таму атлас Гевелія дасягнуў дакладнасці аднаго парадку з картамі і атласамі нашага часу.
Нягледзячы на тое, што астранамічная практыка ўжо адмовілася ад апісальнага прынцыпу пазіцыянавання нябесных аб’ектаў, атлас традыцыйна змяшчаў выявы персанажаў сузор’яў. Графічныя малюнкі Гевелія сталі класікай выявы сузор’яў. У адрозненні ад папярэднікаў, Гевелій лёгкім штрыхом паказвае на кожнай карце малюнкі прылеглых сузор’яў. Малюнкі і гравіроўка па ўласным бездэфектным метадзе былі выкананы астраномам у шэрагу карт самастойна.
Атлас мае шэраг недахопаў. Большая частка карт выканана ў няўдалай прамалінейнай «трапецыідальнай» праекцыі. Да таго ж Гевелій выкарыстоўваў люстэркава-перавёрнутыя выявы сузор’яў, каб зрабіць іх сумяшчальнымі з выявамі на, якія ў гэты час ужо перасталі быць актуальнымі. Памылкова нанесена і каардынатная сетка.
Вылча
Жудзец Вылча (рум. Judeţul Vâlcea) — румынскі жудзец у рэгіёне Валахія.
Геаграфія
Плошча жудзеца займае 5765 км².
На поўдні жудзеца знаходзяцца горныя масівы Паўднёвых Карпат — гары Фэгэраш рус. на ўсходзе, якія дасягаюць вышыні 2200 м, і горы Лотру вышынёй да 2000 м на захадзе жудзеца. Ва ўсходняй частцы жудзеца, з поўначы на поўдзень, цячэ рака Олт.
Мяжуе з жудзецамі Арджэш рус. — на ўсходзе, Горж рус. і Хунедаара рус. — на захадзе, Сібіў рус. і Альба рус. — на поўначы і Долж рус. і Олт рус. — на поўдні.
Насельніцтва
У 2007 годзе насельніцтва жудзеца складала 411 576 чалавек (у тым ліку мужчынскае насельніцтва — 201 865 і жаночае — 209 711 чалавек), шчыльнасць насельніцтва — 71,39 чал./км². Паводле дадзеных Нацыянальнага інстытута статыстыкі, у 2016 годзе насельніцтва жудзеца складала 403 171 чалавек.
Адміністрацыйнае дзяленне
У жудзецы знаходзяцца 2 муніцыпія рус., 9 гарадоў бел. (тарашкевіца) і 75 камун рус..
Маладосць (фільм, 2015)
«Маладо́сць» (Youth) — мастацкі фільм 2015 года рэжысёра Паала Сарэнціна.
Старагардская ратуша
Старагардская ратуша — неарэнесансная ратуша ў г. Старогард Гданьскі ў Польшчы.
Гісторыя
Была пабудавана ў канцы ХІХ стагоддзя, на старых падмурках XIV стагоддзя былой ратушы, што была на гэтым месцы. Да 1919 года перад ратушай стаяў помнік прускаму каралю Фрыдрыху Вільгельму.
У 1921—1939 гадах насупраць ратушы рос сімвалічны дуб адраджэння.
У пасляваенны час, з 1945 па 1990 гады, побач з ратушай знаходзіўся помнік польскім і савецкім воінам.
Сьрэдскі павет (Ніжнесілезскае ваяводства)
Сьрэдскі павет (Powiat średzki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Ніжнесілезскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Сьрода Слёнска. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 703,68 км². Насельніцтва павета складае 55,1 тыс. чалавек.
Майна (Ульянаўская вобласць)
Майна (Майна) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Майнскага гарадскога паселішча і Майнскага раёна Ульянаўскай вобласці Расіі. Чыгуначная станцыя на лініі Ульянаўск — Рузаеўка. Майна размешчана за 75 км (па дарогах) на паўднёвы захад ад Ульянаўска. Насельніцтва — 5821 чалавек (2021). У ваколіцах пасёлка знаходзяцца вытокі рэк Майна і Бярозаўка. Заснаваны ў 1898 годзе як прыстанцыйны пасёлак на новай лініі Інза — Сімбірск Маскоўска-Казанскай чыгункі.
Прудзішча (Сычоўскі раён)
Прудзішча (Прудище) — вёска ў Сычоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Нікольскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2015 гадах у складзе Суботнікаўскага сельскага паселішча.
Царква ў гонар абраза «У горы і журбе суцяшэнне»
Царква ў гонар абраза «У горы і журбе суцяшэнне» — праваслаўны храм у в. Малінаўка Мінскага раёна.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў XIX ст. з цэглы, адноўлена ў канцы XX ст.
Архітэктура
Вырашана цэнтрычнай васьміграннай ратондай, завершанай шатровым дахам з макаўкай. Франтальная грань прарэзана прамавугольным уваходным праёмам пад двухсхільным казырком, бакавыя — такой жа формы аконнымі праёмамі.
Неанаталогія
Неанаталогія (neo — новы + Natus — нараджэнне) — раздзел медыцыны, што вывучае немаўлят і нованароджаных, іх рост і развіццё, іх захворванні і паталагічныя станы.
Асноўнымі пацыентамі неанатолагаў з'яўляюцца нованароджаныя немаўляты, якія захварэлі ці патрабуюць спецыяльнага медыцынскага дагляду з-за неданошасці, нізкай вагі пры нараджэнні, затрымкі развіцця ўнутры улоння, прыроджаных заган развіцця (прыроджаных дэфектаў), сепсіса, або прыроджанай асфіксіі.
Гісторыя
Неанаталогія вылучылася з педыятрыі і акушэрства ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя. Першы амерыканскі падручнік па неданошаных быў апублікаваны ў 1922 годзе. У 1952 годзе Вірджынія Апгар Доктар апісала шкалу Апгар у якасці сродку ацэнкі стану нованароджанага.
У 1960-х гадах са з'яўленнем штучнай вентыляцыі лёгкіх нованароджаных пачаўся імклівы ўздым неанаталогіі. Гэта дазволіла змагацца за выжыванне дзяцей з усё большай ступенню неданошанасці. Тэрміны неанаталогія і неанатолаг былі прапанаваны амерыканскім педыятрам Аляксандрам Шаферам ў 1960 годзе ў кіраўніцтве «Хваробы нованароджаных».
Сучаснасць
У 2006 годзе нованароджаныя вагой ад 450 грамаў, якія нарадзіліся пасля 22 тыдня цяжарнасці, мелі невялікі шанец на выжыванне. У сучасным неанаталагічным аддзяленні, немаўляты вагой 1000 г, якія нарадзіліся пасля 27 тыдняў цяжарнасці маюць прыкладна 90 % шанцаў на выжыванне, і у большасці з іх нармальна развіваецца нервовая сістэма.
Дзмітрый Яўгенавіч Сычоў
Дзмітрый Сычоў (нар., , СССР) — былы расійскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Расіі (2002—2010).
Клубная
Пачынаў кар’еру ў родным Омску. Добрая гульня за тамбоўскі «Спартак» дазволіла яму ў 2002 годзе перайсці ў склад чэмпіёна краіны — маскоўскі «Спартак», дзе яскрава раскрыўся яго талент. У сезоне 2003/2004 выступаў у Францыі за «Марсель», а ў 2004 годзе вярнуўся на радзіму, стаўшы іграком маскоўскага «Лакаматыва». У сезоне 2004 прывёў гэты клуб да чэмпіёнскага тытула, а сам быў прызнаны найлепшым іграком расійскага чэмпіянату. Пасля доўгі час паспяхова гуляў за «Лакаматыў». У другой палове 2012 года перастаў трапляць у асноўны склад маскоўскай каманды, і ў сакавіку 2013 года на правах арэнды перайшоў у мінскае «Дынама». Па заканчэнні арэнды ў «Дынама» ў ліпені 2013 года перабраўся ў ніжагародскую «Волгу», у якой правёў сезон 2013/14. Улетку 2014 года вярнуўся ў «Лакаматыў». Маючы кантракт з чыгуначнікамі яшчэ на год, не трапіў у заяўку на новы сезон Прэм’ер-лігі. «Лакаматыў» шукаў для Сычова варыянт арэнды, і толькі ў сакавіку 2015 года была дасягнута дамоўленасць аб пераходзе іграка ў казахстанскі «Акжэтпес». У лістападзе 2015 года па заканчэнні тэрміна кантракта пакінуў «Лакаматыў».
Пасля зыходу з «Лакаматыва» праходзіў прагляды ў розных азіяцкіх клубах, гуляў у міні-футбол. У ліпені 2017 года вярнуўся ў «Лакаматыў» і стаў выступаць за другую каманду клуба «Казанка» ў трэцім дывізіёне. Пакінуўшы па завяршэнні сезона «Казанку», на працягу года заставаўся без клуба. У жніўні 2019 года папоўніў склад армянскага «Пюніка», аднак ні разу не згуляў за яго. У снежні 2019 года пакінуў каманду і хутка абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная
З 2002 па 2010 гады выступаў за нацыянальную зборную Расіі. У яе складзе трапляў на чэмпіянат свету 2002 і чэмпіянаты Еўропы 2004 і 2008, на апошнім атрымаў бронзавы медаль.
Дрожджы
Дрожджы — група аднаклетачных мікраскапічных грыбоў, у якіх адсутнічае сапраўдны міцэлій.
Вядома каля 500 відаў, што належаць да 3 класаў — аскаміцэты, базідыяльныя грыбы і недасканалыя грыбы (дэйтэраміцэты). Пашыраны ў глебе, прадуктах, у раслін, жывёл і чалавека.
Дрожджы ўдзельнічаюць у кругавароце рэчываў у глебе, фарміраванні яе структуры і ўрадлівасці. Многія выклікаюць спіртавое браджэнне. Багатыя бялком, вітамінамі групы B.
Выкарыстоўваюцца ў вінаробстве, піваварэнні, хлебапячэнні, сельскай гаспадарцы (кармавыя дрожджы); піўныя дрожджы — у медыцыне пры гіпавітамінозе B1, парушэннях абмену рэчываў, фурункулёзе і інш. Патагенныя формы дражджэй выклікаюць хваробы чалавека і жывёл — бластамікозы, кандыдамікозы.
Шаман
Шаман — паводле рэлігійных вераванняў шаманізму, чалавек, здольны ў стане трансу мець зносіны з духамі і вылечваць хваробы.
Паходжанне слова
Тэрмін распаўсюджаны ў многіх мовах свету. Па адной версіі слова шаман паходзіць ад санскрыцкага шраман (श्रमण śramaṇa) — вандроўны пустэльнік, духоўны падзвіжнік-аскет у часы Старажытнай Індыі. Разам з будызмам гэты тэрмін распаўсюдзіўся па Азіі і праз эвенкійскую мову трапіў у рускую і заходнія мовы. Па іншай версіі слова мае спрадвечнае тунгуса-маньчжурскае паходжанне і паходзіць ад кораня «са» — ведаць, у прыватнасці ў эвенкійскім «садэмі» — ведаць, «савун» — веды, «саман» — чалавек, які любіць веды («-ман» — суфікс прыхільнасці, для параўнання «асіман» — аматар жанчын). Шаманам называўся чалавек, які з'яўляўся пасярэднікам і выбраннікам духаў, які валодаў здольнасцю бачыць іншую, асаблівую рэальнасць і падарожнічаць ў ёй. Кожны народ мае свае ўласныя назвы для шаманаў, якія могуць адрознівацца нават у аднаго народа ў залежнасці ад функцый шамана і катэгорыі шамана: Ад цюркскага слова «кам» пайшло і слова «камланіе», якое пазначае абрадавае дзеянне шамана, якое асэнсоўваецца як падарожжа па светах Сусвету. У Расіі слова з'явілася ў XVII стагоддзі ў пісьмовых паведамленнях рускіх служылых людзей з Сібіры. Затым яно трапіла ў Еўропу праз іншаземцаў, якія ездзілі ў складзе рускага пасольства Пятра I у Кітай праз Сібір. Слова атрымала шырокую вядомасць і лягло ў аснову распаўсюджанага ў навуцы паняцці «шаманізм». Сярод сібірскіх народаў тэрмін «шаман» у значэнні служыцеля культу, за выключэннем некаторых груп тунгусаў, не ўжываецца.
Уяўленні аб дзейнасці шаманаў
Адна з важных задач, якую выконваў шаман, заключалася ў абароне псіхічнай цэласнасці грамадства. Для людзей архаікі наяўнасць у племені такога чалавека значыла вельмі шмат, бо давала ім упэўненасць у тым, што яны не самотныя і не безабаронныя ў свеце, у якім існуюць і дэманы, і «сілы Зла». І што акрамя малітваў і ахвярапрынашэнняў, з дапамогай якіх яны звяртаюцца да багоў і звышнатуральных істот, існуюць яшчэ «спецыялісты па свяшчэнным», людзі, здольныя бачыць духаў, узнесціся і сустрэцца з божаствамі Неба, спусціцца ў Пекла і змагацца з дэманамі, хваробамі і смерцю. Абрад лячэбнага камлання будаваўся такім чынам, каб надзея пацыента на вылячэнне ператваралася ў веру. Вера пацыента ў здольнасць шамана вярнуць яму здароўе ўмацоўвалася рытуалам і іншымі прыёмамі. Такія практыкі ўключалі і шаманскія падарожжы, і ахвярапрынашэнні, і цэлыя тэатральныя дзеянні ў час камлання. Шаманскі абрад заўсёды прадугледжваў асаблівае знешняе афармленне. Часам дзеля аднаго дзеяння тэрмінова ўзводзіўся цэлы «тэатр». Спецыяльна збудаваная хаціна сімвалізавала сабой астравок «шаманскай» зямлі — маленькага сусвету. Усе культавыя прадметы шамана мадэлявалі сусвет, а таму мелі глыбокі сімвалічны сэнс. Сусвет адлюстроўваўся на вопратцы шамана, на бубне і на многіх іншых прадметах, якія мелі асаблівы сэнс у дадзенай традыцыі. Жыццё шамана звязана з ажыццяўленнем спецыяльнай работы ў свеце духаў — лячэннем хвароб, «утаймаваннем агню», выклікам дажджу, гутаркамі з памерлымі і іншым падобным. Шаманскія дзеянні і рытуалы (камлания) ажыццяўляюцца ў час экстатычнага трансу, пры гэтым, як правіла, выкарыстоўваецца цюнгур (бубен) або барабан, ці асаблівыя танцы і заклінанні. Лічыцца, што ў час камлання душа шамана пакідае цела і падарожнічае па іншых светах — падымаецца на неба (верхні свет), спускаецца пад зямлю (ніжні свет). З ростам вопыту шаманы становяцца менш залежнымі ад знешніх дапаможных сродкаў, яны развіваюць здольнасць уваходзіць у змененыя станы і заставацца там без дапамогі барабаннага бою і іншых тэхнік.
Хоць дзейнасць шамана звязана ў тым ліку і з лячэннем, прынята адрозніваць шаманаў ад знахароў і траўнікаў, таму што апошнія могуць лячыць за кошт назапашаных ведаў, а не за кошт дапамогі духаў-памочнікаў і экстатычных бачанняў. Паводле старажытнага павер'я, веды аб той ці іншай «сіле» гаючых раслін чалавек мог атрымаць ад духаў-памочнікаў, альбо ад саміх траў і дрэў. Таму шаманы былі захавальнікамі найбольш карысных звестак аб лекавых раслінах на працягу доўгага перыяду.
Шаманская практыка звязана з першабытнай магіяй, аднак, розніца заключаецца ў тым, што магія накіравана на штучныя змены свету сваёй воляй, у той час як шаман абапіраецца на прыродныя сілы. Шаман хутчэй з'яўляецца правадніком прыродных сіл, чым пераўтваральнікам свету, і лячэнне, якое праводзіцца шаманам, звязана з прывядзеннем заказчыка ў адпаведнасць з прыродай і духамі.
NGC 237
NGC 237 (іншыя абазначэнні — UGC 461, MCG 0-2-136, ZWG 383.79, KARA 33, IRAS00408-0023, PGC 2597) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Кіт.
Яловікі (Пастаўскі раён)
Яло́вікі (, Яловики) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Казлоўшчынскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Казлоўшчына Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Лісбет Пальмэ
Ганна Лісбет Крысціна Пальмэ, народжаная Бек-Фрыс (Anna Lisbeth Christina Palme; 14 сакавіка 1931 — 18 кастрычніка 2018) — шведскі дзіцячы псіхолаг, старшыня ЮНІСЕФ і жонка шведскага прэм’ер-міністра Улафа Пальмэ да ягонага забойства ў 1986 годзе.
Ранняе жыццё і вучоба
Ганна Лісбет Крысціна Бек-Фрыс нарадзілася ў інжынера-будаўніка і барона Крысціяна Бек-Фрыс і яго жонкі Ганны-Лізы. Пасля заканчэння ў 1950 годзе Nya Elementarskolan för flickor (Новая пачатковая школа для дзяўчынак), школа Ганны Альстром, у Стакгольме, яна вучылася ў Стакгольмскім універсітэце, які скончыла летам 1955 года.
Кар’ера
Яна была старшынёй шведскага камітэта ЮНІСЕФ у перыяд з 1987 па 1999 год і на гэтай пасадзе праводзіла агітацыю супраць сэксуальнай эксплуатацыі дзяцей. Яна стала міжнароднай старшынёй ЮНІСЕФ у перыяд з 1990 па 1991 год.
Пальмэ была членам камітэта Арганізацыі афрыканскага адзінства па расследаванні генацыду ў Руандзе ў 1994 годзе.
У 1993 годзе Лісбет Пальмэ была ўзнагароджана медалём Яго Вялікасці Караля Швецыі, а таксама была афіцэрам Ордэна Бернарда О’Хігінса.
Асабістае жыццё
Лісбет выйшла замуж за палітыка Улафа Пальмэ 9 чэрвеня 1956 года. Пазней ён стаў прэм’ер-міністрам Швецыі; спачатку паміж 1969 і 1976, і зноў паміж 1982 і 1986. Разам у іх нарадзілася тры сыны: Ёакім, Мартэн і Маціас. Пара была ў шлюбе амаль 30 гадоў, пакуль Улаф Пальмэ ня быў забіты ў 1986 годзе.
Лісбет Пальмэ была відавочцай забойства свайго мужа ў ноч на 28 лютага 1986 года. Падчас судовага разбору яна назвала Крыстэра Петэрсана вінаватым у забойстве. Па словах прысутнага дэтэктыва, яна таксама зрабіла заўвагі, відавочна, што Петэрсан быў алкаголікам. Некаторыя тлумачылі каментары так, быццам ёй паведамілі, што падазраваны быў алкаголікам і наркаманам. Некалькі экспертаў паказвалі на магчымасць таго, што Лісбет Пальмэ магла вызначыць не таго чалавека. У выніку суд апраўдаў Петэрсана.