cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Люблін
Гісторыя горада
Пасля абвяшчэння Канстытуцыі 3 мая, Люблін абраў сваяго першага прэзідэнта — Тэадора Груэля-Грэца (Teodora Gruell-Gretza), які шмат зрабіў для развіцця горада. У 1792 годзе па загадзе імператрыцы Кацярыны II Люблін заняло расійскае войска, чым скончыла нядоўгі перыяд росквіту.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 горад увайшоў у склад Аўстрыйскай імперыі.
У 1809 годзе Люблін быў далучаны да Варшаўскага княства. У 1815 апынуўся ў складзе Царства Польскага пад расійскай уладай, у 1837 Люблін — сталіца губерні.
Насельніцтва горада ў 1873 складала 28,9 тыс., а ў 1897 годзе узрасло да 50,2 тыс. У 1877 пабудавана першае чыгуначнае злучэнне. Падчас Першай сусветнай вайны пасляе расійскага адступлення горад займуюць нямецкія і аўстра-венгерскія войскі. Такім чынам, улетку 1915 канчаткова скончваецца перыяд расійскай улады ў Любліне.
У 1918 г. закладзены Каталіцкі Люблінскі ўніверсітэт (Katolicki Uniwersytet Lubelski — KUL). Ад лістапада 1918 горад зноў знаходзіцца ў складзе незалешнай Польшчы, ізноў становіцца сталіцай ваявводства. У 1939 налічвае 120 тыс. жыхароў. Ад верасня 1939 да ліпеня 1944 Люблін пад нямецкай акупацыяй. Нацысты стварылі тут канцэнтрацыйны лагер — Майданак (Majdanek), а таксама яўрэйскае гета. Падчас Халакосту загінула каля 40 тыс. люблінскіх яўрэяў, якія ў 1939 складалі больш за 1/3 насельніцтва горада. Таксама знікла цэлае г. зв. Жыдоўскае Места (Miasto Żydowskie), комплекс будынкаў вакол замка, гэта значыць — 3/4 старой забудовы і цэлы раён Вянява (Wieniawa), у якім збольшага жылі яўрэі.
З 23 ліпеня 1944 года Люблін 164 дні выконваў ролю сталіцы камуністычнай Польшчы.
У перыяд Польскай Народнай Рэспублікі адбывалася імклівае развіццё Любліна. У 1944 паўстае Універсітэт імя Марыі Складоўскай-Кюры (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej — UMCS ). Пабудаваны шэраг прадпрыемстваў, напрыклад — Фабрыка Грузавых Аўтамабіляў (Fabryka Samochodów Ciężarowych w Lublinie — FSC Lublin) і фабрыка гелікоптараў (WSK PZL Świdnik) у суседнім Свідніку. Да 1989 насельніцтва горада ўзрасло больш чым у тры разы ў параўнанню з 1939 годам.
У ліпені 1980 года ў Любліне і Свідніку адбываліся першыя вялікія страйкі рабочых, звязнаныя з дзейнасцю «Салідарнасці».
Ад 2001 годзе ў Любліна ёсць свой блізнячы горад — вёска Люблін у штаце Вісконсін.
Дэмаграфія
Насельніцтва Любліна складае 354 тысячы чалавек (жанчын — 190 тысяч, мужчын — 167 тысяч). Трэба адзначыць, што вялікую групу насельнікаў складюць прыезджыя студэнты, якія незалічаны да папуляцыі Любліна. Згодна розных падлікаў, падчас навучальнага году іх лічба складае каля 95 тысяч.
У 2006 годзе ўзровень беспрацоўя ў Любліне раўняўся 10,8 % (меней, чым у папярэднія гады).
Змена лічбы насельніцтва ў апошніх гадах:
Транзіт
Праз Люблін праходзяць дзве важныя нацыянальныя і міжнародныя дарогі — дарога № 17 з Варшавы да Кіева, дарога № 19 з Беластоку да Жэшава, а таксама дарога № 82. Вельмі дрэннае спалучэнне з Беларуссю, адсутнічаюць прамыя аўтобусы.
Гарадскі транспарт
Гарадскую камунікацыю ў Любліне абслугоўвае камунальнае Гарадское Транспартнае Прадпрыемства (Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne), а таксама прыватныя перавозчыкі, аб'яднаныя ў Люблінскі Аўтобусны Кансорцыум. У Любліне існуе 45 звычайных аўтобусных ліній, 4 лініі сезонных аўтобусаў, 1 лінія школьных аўтобусаў і 9 бясплатных ліній да гіпермаркетаў. Акрамя таго, таксама існуе 4 лініі (галоўным чынам прыгарадныя), якія абслугоўваюцца мікрааўтобусамі. Люблін адзін з трох польскіх гарадоў, у якіх курсіруюць тралейбусы (8 ліній).
Чыгунка
Люблін з'яўляецца важным чыгуначным вузлом. Праз горад праходзіць чыгуначная лінія, якая злучае Варшаву з мяжой у Дарагуску і далей з Кіевам і Адэсай. Дзве іншыя лініі выходзяць з Любліна ў напрамках: на поўдзень (да Пшэварска праз Сталёву-Волю) і на поўнач (да Лукава — сёння не выкарыстоўваецца для пасажырскіх перавозак).
У адмінстрацыўных межах горада знаходзяцца тры чыгуначныя вакзалы: Główny (Галоўны Вакзал), Północny (Паўночны Вакзал), Zemborzyce, а таксама размеркавальная станцыя Tatary. Дадаткова існуе два неўжывальныя прыпынкі: Lublin-Rudnik і Lublin-Zalew. У заходняй частцы горада функцыянуе чыгуначны прыпынак Stasin Polny.
Аўтобусны транспарт
Люблін таксама з'яўляецца важным вузлом аўтобуснай камунікацыі. У горадзе знаходзяцца два аўтавакзалы: Dworzec Główny (Галоўны Аўтавакзал) каля замка (у цэнтры горада), а таксама Dworzec Południowy (Паўднёвы Аўтавакзал), які знаходзіцца насупраць Галоўнага чыгуначнага Вакзала. Але большасць аўтобусаў ад'язжае з Галоўнага Аўтавакзала — Паўднёвы Аўтавакзал кантралюе адзінкі маршутаў да Свідніка і да іншых невялічкіх гарадоў на поўдні Люблінскага ваяводства. Аўтобуснае злучэнне абслугоўваецца праз PKS (Państwowa Komunikacja Samochodowa — Дзяржаўны Аўтамабільны Транспарт), Transped, Polski Express, а таксама прыватныя фірмы.
Аэрапорт
Люблін не мае сталага авіязлучэння з іншымі гарадамі. Недалёка ад горада існуюць два маленькія аэрадромы для невялікага авіяруху. Аэрадром, які належыць да Люблінскага Аэраклуба (Aeroklub Lubelski), знаходзіцца каля вёскі Радавец (Radawiec). Другі аэрадром — каля Свідніка. У асноўным там прызямляюцца толькі лёгкія самалёты і верталёты. Распрацоўваюцца планы будаўніцтва аэрапорта рэгіянальнага значэння.
NGC 2491
NGC 2491 (іншыя абазначэнні — ZWG 31.7, NPM1G +08.0123, PGC 22353) — галактыка ў сузор’і Малы Пёс.
5-я Клічаўская партызанская брыгада
4-я Клічаўская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1942 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Клічаўскага, Быхаўскага, Кіраўскага і Бялыніцкага раёнаў. У маі 1943 года брыгада была расфарміравана.
Склад
Брыгада была створана ў складзе 620-га, 760-га, 61-га, 25-га атрадаў. Пасля расфарміравання брыгады, 760-ы атрад быў перададзены 6-й Маглёўскай партызанскай брыгадзе, атрады 620-ы, 25-ы, 61-ы былі вызначаны як асобна дзейныя.
Гісторыя
Партызаны зрывалі нямецкія перавозкі на чыгуначных участках Магілёў — Рагачоў, Магілёў — Шклоў, Магілёў — Асіповічы. 10 студзеня — 20 сакавіка 1943 года ўдзельнічалі ў знішчэнні нямецкіх гарнізонаў у Клічаве, вёсках Суша Клічаўскага, Дручаны Бялыніцкага раёнаў (Бялыніцкія аперацыі). У маі 1943 года вялі баі з карнікамі.
1950 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
1950 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Яўгенія Уладзіміраўна Куцэпалава
Яўге́нія Уладзі́міраўна Куцэпа́лава (нар., Дзіўнагорск, Краснаярскі край) — расійская і беларуская біятланістка, удзельніца зімовых Алімпійскіх гульняў 2002 года, Кубка і чэмпіянату свету ў складзе зборнай Беларусі, прызёр чэмпіянату Расіі па біятлоне, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету па летнім біятлоне. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа (2002).
Біяграфія
На чэмпіянаце свету сярод юніёраў 1998 года ў Джэрыке выступала ў складзе расійскай каманды, была 15-й у спрынце і 27-й у індывідуальнай гонцы. На юніёрскім чэмпіянаце Еўропы 1998 года ў Раўбічах была шостай у спрынце і чацвёртай у гонцы пераследвання.
У 2000 годзе заваявала сярэбраныя медалі чэмпіянату свету па летнім біятлоне ў Ханты-Мансійску ў эстафеце (крос) у складзе зборнай Расіі разам са Святланай Дзяменцьевай, Наталляй Сакаловай і Яўгеніяй Міхайлавай, а таксама займала чацвёртыя месцы ў спрынце і гонцы пераследвання.
На ўзроўні чэмпіянату Расіі ў 2001 годзе станавілася сярэбраным прызёрам у каманднай гонцы і бронзавым прызёрам у эстафеце ў складзе каманды Краснаярскага краю.
Дэбютавала на Кубку свету ў сезоне 2001/02 на этапе ў Гохфільцэне, заняўшы 70-е месца ў спрынце. Удзельнічала ў зімовай Алімпіядзе 2002 года ў Солт-Лэйк-Сіці, дзе заняла сёмае месца ў эстафеце, 44-е — у спрынце і 28-е — у гонцы пераследвання. На этапах Кубка свету (па-за буйных турніраў) лепшым вынікам сталі 34-е месца ў індывідуальнай гонцы ў Паклюцы і гонцы пераследвання ў Антэрсельве. У агульным заліку Кубка свету сезона 2001/02 заняла 79-е месца (3 ачкі).
На чэмпіянаце Еўропы 2002 года ў Контыялахты была дзевятай у спрынце, 22-й — у пасьюце і 15-й — у індывідуальнай гонцы.
Па заканчэнні сезона 2001/02 спартсменка завяршыла кар’еру.
Асабістае жыццё
Муж — Вадзім Сашурын, былы біятланіст зборнай Беларусі, дачкі Аляксандра (нар. 2003) і Марыя.
Чэмпіянат Расіі па футболе сярод жанчын 2021
Чэмпіянат Расіі па футболе сярод жанчын 2021 (30-ы жаночы чэмпіянат Расіі па футболе) — чэмпіянат Расіі па футболе сярод расійскіх жаночых каманд 2021 года.
Паўночны рэгіён (Камерун)
Паўночны рэгіён (Région du Nord) — адзін з дзесяці рэгіёнаў Камеруна, які размяшчаецца ў паўночнай частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гаруа. Плошча — 66 090 км², насельніцтва складае 1 409 445 чалавек (на 2007 год).
IC 5094
IC 5094 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
20th Century Studios
20th Century Studios (Дваццатае Стагоддзе Фокс) — амерыканская кампанія, размешчаная ў Century City у Лос-Анджэлесе, Каліфорнія.
Апісанне
З’явілася ў 28 снежня 1934 г. ў выніку зліцця двух кампаній: Fox Film Corporation і Twentieth Century Pictures.
20 Century Fox уваходзіць у холдынг News Corporation, дзе з’яўляецца галоўнай, але не адзінай кампаніяй па вытворчасці фільмаў і тэлепрадукцыі.
У 1994 г. на базе 20 Century Fox утварылася новая студыя — Fox Searchlight, якая ўваходзіць у разрад незалежных студый (студый, якія робяць фільмы без фінансавай падтрымкі, альбо з мінімальнай падтрымкай ад асноўных студый).
Lost (песня Linkin Park)
«Lost» («Згублены») — песня амерыканскага рок-гурта Linkin Park. Першапачаткова запісана падчас сесій для іх другога студыйнага альбома Meteora (2003), пазней ён быў афіцыйна выпушчаны 10 лютага 2023 года як першы сінгл з перавыдання альбома, прысвечанага 20-годдзю.
Гісторыя
Песня была першапачаткова запісаная ў 2002 годзе, калі Linkin Park запісвалі матэрыял для свайго другога студыйнага альбома Meteora (2003). Пасля таго, як гурт намякнуў на выпуск матэрыялу ў другой палове студзеня 2023 года, песня была афіцыйна выпушчана 10 лютага 2023 года ў рамках прасоўвання перавыдання Meteora з нагоды 20-годдзя гурта. Прома-ролік песні быў загружаны на старонкі гурта ў сацыяльных сетках, а пашыраны прома-ролік быў загружаны ў SoundCloud.
Майк Шынода пісаў: «Знайсці „Lost“ было як знайсці любімую фатаграфію, якую ты забыўся зрабіць, быццам яна чакала зручнага моманту, каб паказаць сябе». Па словах Шыноды, фанаты прасілі песні з голасам нябожчыка вакаліста Чэстэра Бэнінгтана на працягу многіх гадоў, і заявілі, што «Lost» з’яўляецца адным з невыдадзеных трэкаў з вакалам Бэнінгтана, які будзе ўключаны ў 20-годдзе Meteora.
Музычнае відэа
10 лютага 2023 года гурт выпусціў натхнёнае анімэ відэа на песню, створанае штучным інтэлектам. Ён змяшчае кліпы з выступу «Live In Texas», а таксама музычныя кліпы на «New Divide» і «Breaking the Habit». Яго стварылі прадзюсары і аніматары Мацей Куцяра і pplpleasr.
Шыман Холашы
Шыман Холашы (Hollósy Simon;, г. , цяпер Румынія — , , цяпер Украіна) — венгерскі жывапісец.
Біяграфія
Нарадзіўся ў армянскай сям'і. Вучыўся жывапісу ў 1875—1876 гадах у Будапешце ў Берталана Секея, у 1878—1882 гадах у Мюнхенскай акадэміяй мастацтваў. З 1886 кіраваў Мастацкай школай у г. Мюнхен. У 1896 годзе арганізаваў калонію мастакоў у Надзьбаньі (цяпер г. Бая-Марэ, Румынія).
Творчасць
У творах адлюстроўваў рэчаіснасць Венгрыі, яе нацыянальную своеасаблівасць, звяртаўся да прыёмаў пленэрнага жывапісу. Аўтар святочных і светлых па каларыце карцін («Абіранне кукурузы», 1885, і інш.), эскізаў да работы «Марш Ракацы» (1890—1910-я гг.).
Буфала
Буфала (Buffalo ) — горад у штаце Нью-Ёрк, другі па насельніцтве горад штата (пасля Нью-Ёрка), таксама ўжываецца і Бафала.
292648 жыхароў (2000). Адміністрацыйны цэнтр акругі Эры. Эканамічны і культурны цэнтр агламерацыі Бафала-Ніягара (1,2 млн жыхароў). Часам Бафала ўключаюць у так званую «Залатую падкову» (Голдэн-Хорсшу) — амаль мільённую агламерацыю, якая ахоплівае з захаду возера Антарыа і якая знаходзіцца большай сваёй часткай на тэрыторыі Канады.
Горад размешчаны на ўсходнім беразе возера Эры, аднаго з Вялікіх азёр, на правым беразе памежнай з Канадай ракі Ніягара, якая злучае возера Эры з возерам Антарыа.
Еўрапейскае паселішча з канца XVIII стагоддзя; бурны рост пачаўся з 1840-х пасля з’яўлення канала Эры; да канца XIX стагоддзя Бафала — адзін з найбуйнейшых гарадоў ЗША, найбуйнейшы ўнутраны порт краіны, цэнтр цяжкой і харчовай прамысловасці. Але да сярэдзіны XX стагоддзя значэнне гандлёвага шляху па канале Эры ўпала, а з ім і прамысловае значэнне горада. Зараз Бафала — гэта перш за ўсё культурны, фінансавы, адукацыйны і медыцынскі цэнтр. Перавод вытворчасці рэзка палепшыў экалагічную сітуацыю ў горадзе; у 2005 годзе горад увайшоў у тройку самых чыстых гарадоў краіны.
Мацей
Мацей (ад מתתיהו matitiāhū, matitiāh,  — дар Яхвэ (Бога); Божы чалавек, дараваны Богам) — мужчынскае імя старажытнаяўрэйскага паходжання, у беларускую мову трапіла праз транслітэрацыю з грэчаскай.
Англійскі адпаведнік — Мэцью, польскі — Матэвуш або Мацей, рускі — Матфей або Матвей.
Каласок (конкурс)
Прыродазнаўчы конкурс «Каласок» — Украінска-Беларускі інтэлектуальны конкурс, які ў Беларусі штогод арганізуе Беларуская асацыяцыя «Конкурс» сумесна з Акадэміяй паслядыпломнай адукацыі пры падтрымцы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. У Беларусі ўпершыню конкурс быў праведзены ў 2004 годзе.
Агульныя палаженні
Прыродазнаўчы конкурс «Каласок» праводзіцца з мэтай развіцця і падтрымкі цікавасці школьнікаў да вывучэння прыродазнаўчых прадметаў.
Конкурс праводзіцца па правілах, якія блізкія да правіл міжнароднага матэматычнага конкурса «Кенгуру». У адрозненні ад алімпіяд удзельнікамі конкурса «Каласок» могут быць усе вучні. Папярэдні адбор удзельнікаў не праводзіцца.
Удзел у конкурсе платны. Арганізацыйныя ўзносы расходуюцца на арганізацыю конкурса, набыццё прызоў.
Правіла правядзення конкурса
Конкурс праводзіцца ў тых школах, ліцэях, гімназіях, дзе вучацца ўдзельнікі, у адзін і той жа дзень, у адзін і той жа час. Работа непасрэдна над заданнем працягваецца роўна 1 гадзіну 15 хвілін. У час выканання задання ўдзельнікам забараняецца карыстацца камп'ютарамі, калькулятарамі, даведачнай літэратурай, падручнікамі, канспектамі і г. д. Кожны ўдзельнік выконвае заданне самастойна.
За кожны дакладны адказ у залежнасці ад складанасці пытання ўдзельніку налічаюцца 3, 5 ці 8 балаў. Кожная тэматычная група мае: 4 простыя пытанні (па 3 балы), 4 пытанні сярэдняй складанасці (па 5 балаў) і 2 складаныя пытанні (па 8 балаў). За недакладны адказ або за адсутнасць адказа балы не налічаюцца і не адымаюцца. Пераможцы конкурса вызначаюцца па найбольшай колькасці набраных балаў.
Падвядзенне вынікаў і ўзнагароджанне ўдзельнікаў
У конкурсе няма прайграўшых. Незалежна ад выніку кожны ўдзельнік атрымлівае прыз «для ўсіх». Прадугледжана дадатковае заахвочванне ўдзельнікаў, што паказалі лепшыя вынікі ў сваіх раёнах (гарадах), абласцях і краіне.
Выніковыя пратаколы і прызы ўручаюцца ўдзельнікам конкурса праз раённыя (гарадскія) і школьныя аргкамітэты праз 2-3 месяцы пасля даты правядзення конкурса.
Камандныя вынікі паміж класамі, школамі, раёнамі і абласцямі не падводзяцца.
Колькасць ўдзельнікаў конкурса
За кароткі тэрмін конкурс набыў шырокую вядомасць і папулярнасць у беларускіх школьнікаў і педагагічнага грамадства краіны.
У конкурсе «Каласок-2010» прынялі ўдзел 67590 вучняў з 2691 установы адукацыі 147 раёнаў (гарадоў) Беларусі.
Прызы
Кожнаму ўдзельніку ўручаецца пасведчанне ўдзельніка конкурсу «Каласок», значкі, каляндары. Удзельнікі конкурса, што паказалі лепшыя вынікі ў краіне, у абласцях і раёнах, награджаюцца адпаведнымі сувенірнымі медалямі і кнігамі па прыродазнаўству.
Кнігі — прызы пераможцам конкурса «Каласок»:
Галівуд
Галіву́д, або Халівуд (Hollywood) — раён Лос-Анджэлеса, Каліфорнія, размешчаны на паўночным-захадзе ад цэнтра горада. Традыцыйна Галівуд атасаямляецца з амерыканскай кінаіндустрыяй, паколькі ў гэтым раёне знаходзіцца шмат кінастудый, і жывуць шматлікія вядомыя кінаакцёры.
У Галівудзе знаходзіцца вядомая на ўвесь мір алея славы — тратуар па Галівудскаму бульвару і Вайн-стрыт, у які ўкладзенае больш 2500 пяціканцовых зорак з імёнамі кіназорак.
Гісторыя
Каля 1870 года тэрыторыя сучаснага Галівуду была падзеленая іспанскім урадам на ўсходнюю частку — Rancho La Brea, і заходнюю — Rancho Los Feliz. У 1886 годзе Харві Хендэрсан Уількокс купіў Rancho La Brea, а яго жонка дала маёнтку новую назву — «Галівуд». На працягу некалькіх гадоў пад кіраўніцтвам Уілкокса была выбрукавана Праспект-авеню (сучасны Галівудскі бульвар), участкі ўздоўж якой ён прадаваў заможным выхадцам з Сярэдняга Захаду пад будаўніцтва. Неўзабаве Праспект-авеню, забудаваная маёнткамі ў віктарыянскім стылі, стала адной з самых прэстыжных вуліц. Жонка Уілкокса арганізавала збор дабрачынных сродкаў, і на гэтыя грошы былі пабудаваныя цэрквы, школы і бібліятэкі. У 1910 годзе Галівуд быў далучаны да Лос-Анджэлеса.
У 1911 годзе кампанія Nestor Company адкрыла ў Галівудзе на вуглу бульвара Сансет і вуліцы Гаўнер першую кінастудыю. Да 1920-м гадам у Галівудзе адкрыліся такія кінастудыі, як «Метра-Голдвін-Майер», «Парамаўнт Пікчэрс», «Уорнер Бразерс», «Дваццатае Стагоддзе Фокс», і Галівуд стаў цэнтрам амерыканскага кінематографа. У Галівудзе сталі будуецца дамы для шматлікіх працаўнікоў кінакампаній, адкрылася мноства банкаў, рэстаранаў, клубаў, кінатэатраў.
Пасля Другой Сусветнай вайны аблічча Галівуду ізноў змянілася. Хоць большасць кінастудый заставаліся ў самім Галівудзе, шматлікія зоркі кіно і шоу-бізнесу пераехалі ў Беверлі-Хілс, за імі рушылі ўслед фешэнэбельныя рэстараны і крамы.
У 1985 годзе Галівудскі бульвар быў занесены ў Нацыянальны рэестр гістарычных месцаў ЗША, які абараняе гістарычна значныя месцы і будынкі.
У 2001 годзе на Галівудскім бульвары быў адчынены Kodak Theater, у якім зараз праводзяцца цырымоніі ўзнагароджання прэміяй Оскар.
Насельніцтва
Паводле дадзеных перапіса насельніцтва 2000 года, у Галівудзе налічалася 167 664 жыхара. Расавы склад насельніцтва горада быў такі: 42,82 % белыя, 4,48 % афраамерыканцы, 0,68 % індзейцы, 8,98 % азіяты, 0,12 % — прадстаўнікі карэннага насельніцтва астравоў Ціхага акіяна, 22,23 % — прадстаўнікі іншых рас. 39,43 % насельніцтва вызначалі сваё паходжанне як іспанскае (лацінаамерыканскае).
Сярэдні гадавы прыбытак на душу насельніцтва складаў у 2000 годзе $26 119.
Паўночна-Заходні рэгіён (Камерун)
Паўночна-заходні рэгіён (Région du Nord-Ouest) — адзін з дзесяці рэгіёнаў Камеруна, які размяшчаецца ў паўночнай частцы краіны, мяжуе з Нігерыяй на поўначы. Адміністрацыйны цэнтр — Баменда. Плошча — 17 300 км², насельніцтва складае 2 095 538 чалавек (на 2007 год).
Касцёл Маці Божай Ружанцовай (Падлабенне)
Касцёл Маці Божай Ружанцовай — рымска-каталіцкі храм, знаходзіцца на паўночна-заходняй ускраіне вёскі Падлабенне Гродзенскага раёна. Пабудаваны ў другой палове XIX ст. з цэглы. Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-гатычнага стылю. Дзейнічае.
Гісторыя
У 1715 годзе кароль Рэчы Паспалітай Аўгуст II заснаваў у Лабне грэка-каталіцкую парафію. У 1875 годзе царква ў Лабне была перададзена царскім урадам праваслаўнаму ведамству. Недзе ў другой пал. XIX ст. старажытная драўляная святыня знікла.
Катрын Якабсдоцір
Катрын Якабсдоцір (Katrín Jakobsdóttir; нар., ) — ісландская палітычная дзяячка левага толку, журналістка і выкладчыца. Прэм’ер-міністр Ісландыі з 30 лістапада 2017 года.
Касцёл Маці Божай Ружанцовай (Падлабенне)
Гісторыя
Касцёл дзейнічаў і ў савецкі час. Каля 1983 года пабудавана званіца ў стылі мадэрн, чацверыковая, атынкаваная, з сілікатнай цэглы. У 1990-я гады касцёл атрымаў статус помніка архітэктуры.
Архітэктура
Кампазіцыя храма складаецца з цэнтральнага кубавіднага аб’ёму з васьмігранным светлавым барабанам пад купалам, выцягнутага бабінца (прытвора) пад двухсхільным дахам і пяціграннай апсіды (алтарнай часткі) з сакрыстыяй з правага боку. Да паўднёва-ўсходняга боку асноўнага аб’ёму дабудавана крыло трансепта (капліца).
Лявонцій Леанідавіч Бражэўскі
Лявонцій Леанідавіч Бражэўскі (нар., г. Луцк, Валынская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1985 годзе архітэктурны факультэт Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута па спецыяльнасці «Архітэктура» (выкладчыкі А. Д. Кудзіненка, Чыжык, Я. М. Даўгайла).
У 1985—2004 гадах працаваў праектным інстытуце «Брэстграмадзянпраект», з 1992 года загадчык групай архітэктараў; у 2004—2008 гадах галоўны архітэктар праектаў Брэсцкага філіяла РУП «Белбыттэхпраект»; з 2008 года галоўны архітэктар праектаў ТАА «Форвард».
Творчасць
Асноўныя працы ў Брэсце: анкалагічны дыспансер (1989—1990, у сааўтарстве з Ю. Л. Лаўроўскім); эскізны праект харчовага рынку па вул. Валгаградскай (1996—2000); 72-кватэрны жылы дом па вул. Кірава (2001); эскізны праект «Турэцкія лазні» на 100 месцаў па вул. Суворава (2003—2004); рэканструкцыя памяшканняў цэнтральнага ўнівермага з прыбудовай уваходных груп (2007—2009); рэканструкцыя абласнога гаспадарчага суда па вул. Веры Харужай (2008, з удзелам архітэктара Ткачук); харэаграфічны цэнтр па вул. Сікорскага (2008, з удзелам архітэктара П. Л. Амельянюк); шматузроўневы аўтамабільны паркінг з комплексам паслуг для насельніцтва (супермаркет і гасцініца) (2009); транспартна-лагістычны цэнтр «Брэст-Белмытсэрвіс» (2010). Аўтар інтэр’ера рэстарана ў в. Клятное Пружанскага раёна (Белавежская пушча).
Узнагароды
Дыпламант міжнароднага конкурсу «Playhouse in Amsterdam» у калектыве з архітэктарамі Пушковым, А.  Селюхам (1987).
Уладзіслаў Сыракомля
Уладзіслаў Сырако́мля, сапраўднае імя Людвік Францішак Уладзіслаў Аляксандравіч Кандрато́віч (, фальв. Смольгаў, Бабруйскі павет, Мінская губерня, цяпер в. Смольгава, Любанскі раён, Мінская вобласць —, ; Крыптанімы: N.N., K., Ldwk Kndrtcz) — беларускі i польскі паэт-гуманіст, публіцыст, крытык, перакладчык, этнограф.
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Кандратовічаў гербу «Сыракомля», назву якога потым узяў за псеўданім. Нарадзіўся ў фальварку Смольгаў Бабруйскага павета Мінскай губерні, у сям’і Аляксандра Каятана Кандратовіча i Вікторыі Златкоўскай, якія паходзілі з паланізаванай беларускай шляхты. Дзяцінства прайшло ў вандроўках па арандаваных бацькам фальварках Смолічы, Яськавічы, Кудзінавічы, Мархачоўшчына на Міншчыне. Пачатковую адукацыю атрымаў дома.
У 1833 пачаў вучобу ў Нясвіжскай дамініканскай школе. Калі праз 3 гады яе зачынілі, перавёўся ў дамініканскую школу ў Навагрудку, якую скончыў у 1837 годзе.
Дапамагаў бацькам па гаспадарцы i пачаў пісаць вершы. У 1840—1844 гадах працаваў у канцылярыі кіраўніцтва радзівілаўскімі маёнткамі. Тут ён атрымаў магчымасць знаёміцца з класічнай літаратурай, перыёдыкай, архівам Радзівілаў, з мясцовымі эрудытамі — выпускнікамі Віленскага ўніверсітэта, карыстацца ix кнігазборамі, наведваць літаратурныя вечарыны. Апрача таго, ён занатоўваў у дзённіку мясцовыя паданні, апавяданні пра мінулае Нясвіжа i яго саноўных гаспадароў, якія «свае імёны то золатам, то крывёю запісалі ў памяць народа». Усё гэта дапамагло яму сфарміраваць сваё светаразуменне i стаўленне да гістарычных падзей i рэчаіснасці.
У 1844 годзе ажаніўся з 16-гадовай Паўлінай Мітрашэўскай, а пасля вяселля звольніўся ca службы i стаў арандаваць фальварак Залучча ў Навагрудскім павеце (цяпер у Стаўбцоўскі раён). Тут цалкам раскрыўся яго паэтычны талент.
У гэты ж час адбыліся падзеі, якія прынеслі яму адначасова i радасць, i буйныя непрыемнасці, непаразуменне знаёмых i сяброў: ён закахаўся ў актрысу Гелену Маеўскую, якая пасля сустрэчы з ім пакінула свайго мужа, этнографа i гісторыка А. Кіркора, i выехала за мяжу. Калі Маеўская выступала ў Познані, Сыракомля ездзіў на сустрэчу з ёй. У час спектакля актрыса, каб болей пабыць з каханым, наўмысна параніла сябе кінжалам. Весткі аб гэтым «грахоўным» каханні выклікалі ханжаскае незадавальненне шырокіх колаў грамадскасці. Каб апраўдацца, Сыракомля напісаў паэму «Стэла Фарнарына», у якой апавядалася пра каханне Рафаэля да дачкі лекара Стэлы, каханне, якое натхніла мастака на стварэнне «Сіксцінскай мадонны». Паэму сустрэлі варожа, шляхта забараняла сваім дочкам не толькі чытаць яе, але нават браць у рукі.
У Познань Сыракомля ездзіў не толькі з-за каханай. Ён наладжваў сувязі з патрыятычнымі коламі Прусіі i Аўстрыі, абмяркоўваў магчымасць сумесных дзеянняў. Пасля гэтых паездак за У. Сыракомлям быў устаноўлены сакрэтны нагляд.
У красавіку 1861 выступіў на патрыятычнай маніфестацыі ў Коўне з вершамі. Выехаў з чужым пашпартам у Варшаву, а на зваротным шляху быў арыштаваны і зняволены ў віленскай турме. Знаходзіўся пад арыштам каля месяца. Сябры хутка дамагліся вызвалення Сыракомлі як хворага на сухоты. Вызвалены пад нагляд паліцыі.
У гэты час дом Сыракомлі часта наведвала пачынаючая паэтэса Зоф’я Манькоўская, якая даводзілася яму пляменніцай яго швагра. У 1862 годзе паэт падараваў ёй аўтограф верша «Да панны Зоф’і Манькоўскай», чым благаславіў яе «спяваць пасля яго на сіратлівай Літве».
Сілы паэта былі падарваны. Памёр у час следства. Пахаваны на віленскіх могілках Роса.
Творчасць
У адным з першых сваіх вершаваных пасланняў знаёмай ён намаляваў карціну цяжкага, гаротнага становішча селяніна, падкрэсліваў яго душэўную прыгажосць i дабрыню :
Цалкам яго паэтычны талент раскрыўся ў Залуччы. Дэбютаваў вершаванай гутаркай «Паштальён», напісанай паводле пачутай у Міры гісторыі («народнай гутаркі») і надрукаванай у віленскім часопісе «Athenaeum» («Атэнэум», 1844, т. 6). Гутарка была перакладзена ў скарочаным варыянце Л. Трэфалевым, стала папулярнай рускай народнай песняй («Калі я на пошце служыў ямшчыком…»). У «Athenaeum» друкаваліся i іншыя яго вершы i празаічныя творы. Яны пачалі выдавацца i асобнымі зборнікамі, хадзілі ў рукапісах, завучваліся на памяць. Ужо ў падзагалоўку «Паштальёна» — «народная гутарка» — вызначыўся асноўны жанр яго паэтычных твораў, героем якіх звычайна быў беларускі селянін або шляхціц. Паэт падкрэсліваў адзінства сваёй творчасці з народам, яго інтарэсамі i спадзяваннямі. Ён пісаў, «Не я пяю, а люд божы…» У гэты час убачылі свет яго гутаркі «Хадыка», «Высакародны Ян Дэмбарог», шэраг вершаў. Паэт Кандратовіч, які ўзяў сабе псеўданім Уладзіслаў Сыракомля (ад радавога герба), займаўся таксама i перакладамі з латыні, публіцыстыкай, пісаў «Гісторыю літаратуры ў Польшчы».
Творчасць Сыракомлі адметная палымяным патрыятызмам, глыбокім веданнем гісторыі Бацькаўшчыны, характару, звычаяў, асаблівасцей нацыянальнай псіхалогіі беларусаў. У сваіх творах ён апяваў хараство наднёманскіх краявідаў, падкрэсліваючы, што яны даражэйшыя за славутыя замежныя. Яго вабілі i гістарычныя падзеі, што сведчылі пра патрыятызм продкаў, пра ix імкненне да свабоды i шчасця, гатоўнасць ахвяраваць сабой дзеля вызвалення Айчыны. Гэты матыў прагучаў у яго творах «Соф’я, княжна Слуцкая», «Марцін Студзенскі». Гораду Нясвіжу i яго былым уладарам паэт прысвяціў 6 санетаў, якія аб’яднаў у цыкле «Успаміны пра Нясвіж» (1844). У адным з ix пад назвай «Труны Радзівілаў у езуіцкім касцёле» гаварылася :
У 1856 годзе Сыракомля зноў вярнуўся да гэтай тэмы. У вершы «Ілюмінацыя» ён расказаў пра гісторыю, пачутую ад старой гараджанкі: калі адна з жыхарак Нясвіжа, у якой захварэў на воспу сын, адмовілася ў дзень імянін Радзівіла выставіць палаючую паходню, панскі служка павыбіваў у яе хаце вокны, выгнаў гаспадыню на вуліцу i прымусіў яе выконваць загад :
Выказваючы спачуванне i сімпатыю да беднага люду, прапаведуючы дабро i гуманізм, паэт параўноўваў сябе з вясковым лірнікам, які «ў дарагой старонцы будзе граць людзям». Ён лічыў неабходным дапамагчы народу ўсвядоміць, што ён сам гаспадар на сваёй зямлі. Адзін з яго герояў-сялян гаварыў: «Я край мой кармлю адвеку i маю права звацца чалавекам». Паводле Сыракомлі, вялікую ролю ў выхаванні самасвядомасці i годнасці нацыі павінна адыграць гістарычнае асветніцтва. Таму шэраг яго празаічных i навуковых твораў прысвечаны менавіта праблемам гісторыі, этнаграфіі i мовы беларусаў. Сярод ix «Вандроўкі па маіх былых ваколіцах» (1853), «Кароткае даследаванне мовы i характеру паэзіі русінаў Мінскай правінцыі» (1856), «Мінск» (1857), «Нёман ад вытокаў да вусця» (1861), нататкі аб мінулым Нясвіжа для кнігі М. Балінскага «Старажытная Польшча», шматлікія артыкулы ў перыядычным друку. Характэрнай рысай творчасці Сыракомлі быў i своеасаблівы рамантызм — без узрыўных вулканічных пачуццяў i ўзлётаў, такі, які «моцна трымаўся зямлі». Шырока выкарыстоўваў паэт сюжэты i вобразы беларускага фальклору. Асабліва моцна захапіў яго лірызм беларускіх народных песень, уплыў якіх адчуваецца ў вершах «Крук», «Груган», «Жніўная песня», «Доля» i інш. У апошнім з ix Сыракомля з горыччу i надзеяй пісаў :
З друку выйшлі 6 тамоў яго перакладаў паэтаў-лаціністаў XVI—XVIII стст., некалькі зборнікаў паэм-гутарак, «Гісторыя літаратуры ў Польшчы…» (т. 1—2, 1850—1852), паэма «Маргер» (1855). У тэатры была пастаўлена яго п'еса «Хатка ў лесе».
Перакладаў на польскую мову творы разнастайных рускіх, французскіх, украінскіх, нямецкіх і лацінскіх паэтаў. Сярод найбольш значных працаў — пераклады твораў Гётэ, Гейнэ, Лермантава, Шаўчэнкі, Някрасава, Беранжэ і іншых. Творы У. Сыракомлі лічацца аднымі з найлепшых перакладаў паэзіі ў гісторыі польскай мовы.
Пісаў найчасцей на польскай мове. У большасці сваіх твораў адлюстроўваў жыццё ў Беларусі, яе гісторыю. Аўтар апрацовак беларускіх народных казак. З беларускамоўных твораў Сыракомлі захаваўся верш «Добрыя весці» (1848, 1861), прысвечаны рэвалюцыйным падзеям у Еўропе. Таксама паэту часта прыпісваецца напісаная па-беларуску лірычная мініяцюра «Ужо птушкі пяюць усюды», хаця газета «Kurjer Litewski», дзве верш упершыню з’явіўся пад іменем Сыракомлі, праз некалькі дзён надрукавала абвяржэнне, паводле якога аўтарам быў Чэслаў Янкоўскі.
Памяць
У 1993 годзе быў адкрыты бюст Сыракомлі ў Старым парку Нясвіжа.
У Вільні на доме, у якім памёр паэт (вул. Барбары Радзівіл, 3), змешчана памятная шыльда.
Узнікненне жыцця
Узнікненне жыцця на Зямлі — тэарэтычныя даследаванні аб верагоднай гісторыі ўзнікнення ўсяго жывога на планеце Зямля. Згодна з астранамічнымі і геалагічнымі дадзенымі, ўзрост Зямлі складае прыкладна 4,5 — 5 млрд. гадоў. Лічыцца, што ў мінулым стан нашай планеты быў мала падобны на сённяшні. Верагодна, тэмпература на паверхні была вельмі высокай (4000 — 8000 °C), а па меры таго, як Зямля астывала, тугаплаўкія металы кандэнсаваліся і ўтварылі зямную кару; паверхня планеты была, напэўна, голай і няроўнай, таму што на ёй у выніку вулканічнай актыўнасці, рухаў і сцісканняў кары, выкліканых астуджэннем, адбывалася ўтварэнне зморшчын і разрываў.
Лічыцца, што гравітацыйнае поле яшчэ недастаткова шчыльнай планеты не магло ўтрымліваць лёгкія газы: вадарод, кісларод, азот, гелій і аргон, з-за чаго яны сыходзілі з зямной атмасферы. Але простыя злучэнні, якія змяшчаюць сярод іншых гэтыя элементы (вада, аміяк, CO2, метан) былі досыць цяжкімі і засталіся на планеце. Пакуль тэмпература Зямлі не ўпала ніжэй за 100 °C, уся вада знаходзілася ў парападобным стане. Атмасфера была, відавочна, «аднаўленчай», пра што сведчыць наяўнасць у старажытных пародах металаў у адноўленай форме (напрыклад, двухвалентнага жалеза). Больш маладыя пароды ўтрымліваюць металы ў акісленай форме (Fe3+). Адсутнасць кіслароду, хутчэй за ўсё, была неабходнай умовай для ўзнікнення жыцця. Лабараторныя вопыты сведчаць аб тым, што арганічныя рэчывы (аснова жыцця) значна лягчэй ўтвараюцца ў збедненай кіслародам атмасферы.
Стывен Кінг
Стывен Эдвін Кінг (Stephen Edwin King;, Портленд, штат Мэн, ЗША) — амерыканскі пісьменнік, працуе ў жанрах жахаў, трылера, фантастыкі і містыкі.
Узнікненне жыцця
Гіпотэза РНК-свету
Гэтая гіпотэза ўзнікнення жывых арганізмаў апошнім часам набывае ўсё больш прыхільнікаў. Сутнасць яе складаецца ў дапушчэнні, што заснавальнікамі жывых клетак былі малекулы РНК, а не бялкі.
Карасёўкі
Карасёўкі — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 28 км на ўсход ад горада Паставы, на ўсходняй ускраіне вёскі Чорнае, у басейне ракі Галбіца.
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,17 км, найбольшая шырыня 0,12 км. Даўжыня берагавой лініі 0,5 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 5 м, разараныя. Упадае ручай.
Узнікненне жыцця
Гіпотэза РНК-свету
Асноўнай праблемай гіпотэзы з'яўляецца складанасць спантаннага сінтэзуу адзінкавых малекул РНК, а таксама іх паслядоўнасцей.
Дысцыпліна
Дысцыпліна (disciplina — (вучоба, выхаванне, школа)) мае некалькі значэнняў:
Уладзіслаў III Варненчык
Уладзіслаў III «Варненчык» ( — ) — кароль польскі (1434—1444) і венгерскі (1440—1444), вярхоўны князь літоўскі (1434—1440) з дынастыі Ягелонаў. Першы сын Ягайлы і Соф’і Гальшанскай.
З палкаводцам Янашам Хуньядзі ўзначаліў выступленне аб’яднаных польска-венгерскіх войск (1443) супраць Турцыі. У жніўні 1444 заключыў у г. Сегед перамір’е на 10 гадоў, якое спыніла наступленне туркаў на Балканах. У бітве пад Варнай (адсюль яго пасмяротная мянушка) войска Уладзіслава III разбіта і сам ён загінуў.
NGC 2492
NGC 2492 (іншыя абазначэнні — UGC 4138, MCG 5-19-28, ZWG 148.80, PGC 22397) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Стывен Кінг
Некаторыя творы апублікаваў пад псеўданімамі:
NGC 2492
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стывен Кінг
Біяграфія
Калі Стывену было 2 гады, яго бацька выйшаў купіць цыгарэт і не вярнуўся. Яго далейшы лёс застаўся загадкай. Потым Стывен выпадкова знайшоў на гарышчы сшыткі — бацькавы спробы пяра.
Кінг пачаў кар’еру пісьменніка ў студзені 1959 года, калі разам з старэйшым братам намерыўся выдаваць мясцовую газету.
У 1966 годзе Кінг скончыў сярэднюю школу і паступіў ва ўніверсітэт штата Мэн. Там ён пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай — Табітаю Спрус. У 1970 годзе скончыў ўніверсітэт са ступенню бакалаўра, да вайсковай службы яго прызналі нягодным. Першы час сям’я жыла на заробак Кінга ў пральні, жончыну стыпендыю і нешматлікія ганарары Кінга за выданне яго апавяданняў у часопісах. У гэты час у іх нарадзіліся сын і дачка.
Увосень 1971 года Кінг пачаў працаваць настаўнікам англійскай мовы ў школе горада Хэмпдэн (штат Мэн). Яго жонка знайшла ў сметніцы чарнавы варыянт рамана «Кэры», які Стывен палічыў за няўдалы, і прымусіла дапрацаваць яго.
У 1974 годзе выдавецтва «Doubleday» выдае раман «Кэры», за які Кінг атрымаў аванс 2500 $. Потым выдавецтва прадало аўтарскія правы на «Кэры» Новай амерыканскай бібліятэцы за $, палову з якіх атрымаў Кінг. Гэта дазволіла яму пакінуць працу ў школе. Восенню 1974 года Кінг пераязджае ў Боўлдэр, штат Каларада. Тут ён жыве год і працуе над раманам «Ззянне».
Пры канцы 1970-х Кінг пад псеўданімам «Рычард Бахман» выдаў свой раман «Змірыцца з гэтым» пад назвай «Лютасць».
У 1982 годзе з’яўляецца кніга «Стралок» — першы раман з цыкла «Цёмная Вежа».
У 1989 годзе Кінг падпісаў кантракт з выдавецтвам «Вікінг», паводле якога мусіў атрымаць 35 млн $ за чатыры наступныя кнігі, але ў 1997 годзе скасаваў яго, бо планаваў атрымаць 17 млн $ за кнігу «Мех з косткамі». Дзеля гэтага ён падпісвае новы кантракт з выдавецтвам «Сайман энд Шустэр», паводле якога атрымлівае 8 млн $ авансу і 50 % прыбытку ад продажу.
У 1999 годзе Кінга збіла машына. Пісьменнік атрымаў сур’ёзныя пашкоджанні. Гэты выпадак ён апісаў у сваіх успамінах («Як пісаць кнігі») і ў сёмай частцы «Цёмнай Вежы».
У 2004 годзе выходзіць апошняя частка эпапеі «Цёмная вежа», якая, як абяцаў пісьменьнік, была яго апошнім творам. Але Кінг не стрымаў слова і публікаваў кнігі надалей.
У 2009 годзе Стывен Кінг нарэшце апублікаваў раман «Пад купалам», які ён двойчы няўдала намагаўся напісаць у 1970-х і 1980-х гадах.
У 2011 годзе выйшаў раман «11/22/63». У 2012 годзе выйшаў восьмы том цыкла пра Цёмную Вежу -- «Вецер у замочную шчыліну». Таксама Кінг напісаў раман «Краіна радасці» (Joyland), і раман «Доктар Сон», працяг рамана «Ззянне», які выйшаў у верасні 2013 года.
Пераклады на беларускую мову
На беларускую мову Кінга не перакладалі.
Герб Мінскага раёна
Герб Мінскага раёна — геральдычны знак Мінскага раёна. Герб заснаваны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 20 лістапада 2006 года № 691 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры 22 лістапада 2006 года № Б-101.
Апісанне
Перасечаны іспанскі шчыт, у верхнім блакітным полі якога на зялёным крапасным вале — аднавежавая залатая гарадская брама, у ніжнім чырвоным — залаты сноп.
Герб і палажэнне аб ім ухвалены рашэннямі Мінскага раённага Савета дэпутатаў ад 29 снежня 2004 года № 132 і Мінскага раённага выканаўчага камітэта ад 18 студзеня 2005 года № 21. Аўтар герба М. М. Елінская, мастак В. А. Ляхор.
Сістэматыка
Сістэматыка (ад συστηματικός — упарадкаваны, які адносіцца да сістэмы) — прывядзенне ў сістэму, а таксама сістэмная класіфікацыя прадмета вывучэння. Часта сістэматыка з'яўляецца дапаможнай дысцыплінай, якая дапамагае упарадкаваць аб'екты, якія вывучае дадзеная навука; напрыклад, моўная сістэматыка.
Біялагічная сістэматыка
Біялагічная сістэматыка - раздзелбіялогіі, закліканы стварыць адзіную стройную сістэму жывога свету на аснове вылучэння сістэмы біялагічных таксонаў і адпаведных назваў, пабудаваных па пэўных правілах (наменклатура). Тэрміны «сістэматыка» і «таксанамія» часта выкарыстоўваюць як сінонімы.
Агульныя прынцыпы сістэматыкі
Агульныя прынцыпы:
Рыма Іванаўна Шаршнёва
Рыма Іванаўна Шаршнёва (, г. Добруш Гомельскай вобласці —, Любанскі раён, Мінская вобласць) — удзельніца партызанскага руху і камсамольскага падполля ў Мінскай вобласці ў Вялікую Айчынную вайну.
IC 5095
IC 5095 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Рыма Іванаўна Шаршнёва
Біяграфія
Бацька Ян Іванавіч, удзельнік грамадзянскай вайны, працаваў у леснікоўстве, а маці, Лідзія Васільеўна, выхоўвала дочак, Рыму і Алу, у 1933 годзе сям’я пераехала ў Мінск, дзе нарадзілася малодшая — Святлана.
Вучылася ў 25-й беларускай узорнай школе імя А. Чарвякова. У 1941 годзе скончыла 9 класаў.
IC 5095
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыма Іванаўна Шаршнёва
Біяграфія
Калі пачалась Вялікая Айчынная вайна, бацька сышоў на фронт, а Рыма з маці і сёстрамі эвакуяваліся ў сяло Тоцкае Чкалаўскай вобласці (зараз Арэнбургская вобласць).
1 чэрвеня 1942 года паехала ў Маскву, дзе вучылася ў адмысловай выведшколе асновам баявой падрыхтоўкі, падрыўной справе, асаблівасцям партызанскай барацьбы ў тыле ворага. У жніўні 1942 года атрад імя Мікалая Гастэлы, які складаўся з юнакоў і дзяўчын 17-18 гадоў, выехаў з Масквы да лініі фронту. Шаршнёва была зацверджаная сувязной ЦК камсамола Беларусі і павінна была наладзіць сувязі паміж падпольнымі групамі.
Bertie the Brain
«Bertie the Brain» ― адна з першых камп’ютарных гульняў у гісторыі, створаная у Таронта для  1950 года. Уяўляе сабой камп’ютар вышынёй чатыры метры, на якім наведвальнікі выстаўкі маглі згуляць у крыжыкі-нулікі супраць штучнага інтэлекту. Гулец уводзіў ход з дапамогай падсветленай клавіятуры ў форме сеткі тры на тры, а сама гульня праходзіла на сетцы з лямпаў, размешчанай вышэй. У машыны быў наладжвальны ўзровень складанасці. Пасля двух тыдняў, праведзеных на выстаўцы па ініцыятыве «», гульня была разабрана і забыта.
Кейтс пабудаваў гульню для дэманстрацыі вынайдзенай ім, якая не знайшла ўжывання на практыцы, бо неўзабаве камп’ютары перайшлі на транзістары, а праблемы з патэнтам не дазволілі лямпам Кейтса распаўсюдзіцца за межы «Bertie» да гэтага моманту. «Bertie the Brain» лічыцца адной з першых камп’ютарных гульняў, і, верагодна, з’яўляецца першай гульнёй, якая візуальна адлюстроўвае гульнявы ​​працэс. Яна была створана ўсяго праз тры гады пасля вынаходства ракетнага сімулятара, першай інтэрактыўнай электроннай гульні. З іншага боку, выкарыстанне лямпаў замест экрана для візуальнага адлюстравання гульнявога працэсу супярэчыць некаторым азначэнням камп’ютарных гульняў.
Кітайскі сад
Кітайскі сад (中國園林; піньінь: Zhōngguó yuánlín) — гэта стыль ландшафтнага саду, які развіваўся на прасторах Кітаю на працягу трох тысяч гадоў. Ён уключае ў сябе як велізарныя сады і членаў іх сем’яў, створаных для задавальнення і ўражання, а таксама больш прыватных садоў навукоўцаў, паэтаў, былых урадавых чыноўнікаў, ваенных і гандляроў, створаных для разважанняў і ўцёкаў ад знешняга свету. Сады ствараюць ідэалізаваныя міні-ландшафты, накіраваныя на выраз гармоніі, якая павінна існаваць паміж чалавекам і прыродай.
Тыповы кітайскі сад акружаны сценамі і ўключае ў сябе адну або некалькі сажалак, каменныя блокі, дрэвы і кветкі, а таксама шэраг залаў і павільёнаў у садзе, злучаных выгнутай сцежкай і зігзагападобнымі галерэямі. Рухаючыся ад будынка да будынка, наведвальнікі могуць убачыць серыю старанна прадуманых пейзажаў, якія разгортваюцца перад імі, як пейзажны скрутак.
Вытокі
Самыя раннія вядомыя кітайскія сады былі створаны ў даліне Хуанхэ падчас кіравання дынастыі Шан (1600—1046 гг. да н. э.). Гэтыя сады былі вялікімі паркамі, акружанымі сценамі, дзе кіраўнікі і арыстакраты палявалі на дзічыну або дзе вырошчвалі садавіну і гародніну.
Раннія апісанні гэтага перыяду, выгравіраваныя на панцырах чарапах, выкарыстоўваюць тры кітайскія іерогліфы для слова «сад» — you, pu і yuan. You — сад кіраўніка, дзе ўтрымліваліся птушкі і жывёлы, pu — сад раслін. Падчас (221—206 гг. да н. э.), yuan стаў адзіным іерогліфам для ўсіх садоў. Стары іерогліф для yuan уласна з’яўляецца маленькім малюначкам саду; ён акружаны квадратам, што прадстаўляюць сцяну, і мае сімвалы, якія, магчыма, пазначалі план будынка, маленькі квадрат на пазначэнне сажалкі і сімвал пасадкі або гранатавага дрэва.
Яшчэ адным раннім садам быў «Выдмы пяску» (Shaqui), створаны апошнім кіраўніком Шан, Чжоу-сінем (1075—1046 г. да н. э.). Сад складаўся з земляной тэрасы (tai), якая служыла назіральнай платформай у цэнтры вялікага квадратнага парку. Сад апісаны ў адным з самых ранніх класічных твораў кітайскай літаратуры — «». Згодна з гэтым творам, адной з найбольш вядомых рысаў гэтага парку быў «». На палацавых землях быў пабудаваны басейн, досыць вялікі для некалькіх лодак, выкладзены паліраванымі марскімі камянямі, які напаўнялі віном. Пасярод басейна быў маленькі востраў, на якім былі высаджаны дрэвы, з якіх звісалі шампуры з запечаным мясам. Чжоу-сінь з сябрамі і палюбоўніцамі плавалі ў лодках па возеры, пілі віно з возера далонямі і заядалі мясам з дрэў. Пазнейшыя кітайскія гісторыкі і філосафы прыводзілі гэты сад як прыклад дрэннага густу і заняпаду.
Падчас у 535 г. да н. э. ванам Сінам дынастыі Чжоу была створана «тэраса Шанхуа» з раскошна упрыгожанымі палацамі, а ў 505 годзе да н. э. было пачата будаўніцтва яшчэ больш раскошнага саду — «тэрасы Гусу». Ён быў размешчаны на схіле гары і ўключаў у сябе шэраг тэрас, злучаных галерэямі, і возера, дзе плавалі лодкі ў выглядзе сініх драконаў. З самай высокай тэрасы адкрываўся выгляд аж да возера Тайху.
Легенда аб Востраве несмяротных
У раннім дызайне кітайскага саду істотную ролю адыграла старажытная легенда. У IV стагоддзі да н. э. апавяданне з «» апісвала гару пад назвай Пенлай, размешчаную на адным з трох астравоў на ўсходнім ускрайку заліва Бахайвань, паміж Кітаем і Карэяй, якая была домам. На гэтым востраве былі палацы з золата і срэбра, каштоўныя камяні на дрэвах; адсутнічалі боль, зіма, келіхі былі заўсёды поўныя віна, чары — рысу, а спажытая садавіна дарыла вечнае жыццё.
Дынастыя Хань (206 г. да н. э. — 220 г. н. э.)
Падчас дынастыі Хань горад стаў новай сталіцай імперыі, і імператар Лю Чэ пабудаваў у ёй новы Імперскі сад, які спалучаў рысы батанічнага саду і заапарка з традыцыйнымі паляўнічымі ўгоддзямі. Натхнёны іншай версіяй кітайскіх міфаў пра астравы Несмяротных, выкладзенай у, ён стварыў штучнае «Возера Вярхоўнай Сутнасці», з трыма штучнымі астравамі па цэнтры, якія прадстаўлялі тры астравы Несмяротных. Гэты сад быў пазней разбураны, але ўспаміны пра яго стагоддзямі натхнялі стваральнікаў кітайскіх паркаў.
Сады для паэтаў і навукоўцаў (221—618 гг. н. э.)
Пасля падзення дынастыі Хань ў Кітаі пачаўся працяглы перыяд палітычнай нестабільнасці. Незадоўга да таго імператар пазнаёміў Кітай з будызмам, які даволі хутка пачаў распаўсюджвацца. Ужо ў 495 г. н. э. у горадзе Лаян, сталіцы дынастыі Паўночная Вэй, было больш за 1300 будыйскіх храмаў, пераважна ў рэзідэнцыях прыхільнікаў. Каля кожнага храма быў свой маленькі сад.
У гэты перыяд многія былыя ўрадавыя чыноўнікі пакінулі імператарскі двор і запланавалі сады, дзе яны маглі ўцячы ад знешняга свету і засяродзіцца на прыродзе і літаратуры. Паказальны Сад Залатой Даліны (Jingu Yuan), створаны, арыстакратам і былым урадавым чыноўнікам, які ў 296 г. н. э. завяршыў сад за 10 км на паўночны ўсход ад Лаяна. На баль у сваім садзе ён запрасіў 30 вядомых паэтаў і пакінуў апісанне гэтай падзеі. Следствам балю стаў вядомы зборнік вершаў «Вершы Залатой Даліны» (Jingu Shi), а таксама пачатак працяглай традыцыі пісаць вершы ў садах і пра сады.
Паэт і каліграф Ван Січжы (307—365 г. н. э.) напісаў сваёй выдатнай каліграфіяй эсэ "Саньюэ саньжы Лань-цін шысюй "(«Прадмова да вершаў, [напісаных у] Павільёне архідэй [падчас свята] 3-га дня 3-га месяца»). Гэта павінна была быць Прэамбула да анталогіі «» («Вершы павільёна архідэй»), укладзенай пасля у сельскай сядзібе «Архідэйны павільён» з садам і звілістым ручаём. Ван Сіджы сабраў вядомых паэтаў у сваім садзе і пасадзіў іх уздоўж ручая. Па ручаю ён пусціў чары з віном. Калі чаша спынялася ля якога-небудзь паэта, ён павінен быў яе выпіць і напісаць верш. Пасля гэтага «сад плывучай чары» (liubei tang) з невялікімі павільёнамі і штучнымі звілістымі ручаямі стаў надзвычай папулярнай рысай імператарскіх і прыватных садоў.
Дынастыя Тан (618—907 гг. н. э.), першы залаты век класічнага саду
Дынастыя Тан лічыцца перыядам першага залатога стагоддзя класічнага кітайскага саду. Імператар стварыў раскошны імператарскі сад — Сад велічнага празрыстага возера недалёка ад горада Сіань, дзе і жыў са сваёй фаварыткай — наложніцай.
Жывапіс і паэзія дасягнулі нябачанага раней ўзроўню, і сталіцу Чан’ань запоўнілі новыя, вялікія і маленькія, сады, натхнёныя класічнымі легендамі і вершамі. Былі сады тыпу shanchi yuan са штучнымі гарамі і сажалкамі, натхнёнымі легендай аб Астравах Несмяротных, і тыпу shanting yuan з копіямі гор і маленькімі хаткамі для назірання або павільёнамі. Нават у звычайных дамах былі невялікія сады ў дварах, з тэракотавымі гарамі і невялікімі сажалкамі.