cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Батальён КАП «Давыд-Гарадок»
Напад на батальён
17 верасня 1939 г. на дзяржаўную мяжу, якую ахоўваў батальён, быў учынены напад з усходняга боку, здзейснены ў межах пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь. Памежнікі распачалі бой з падраздзяленнямі 18-га аддзела памежных войскаў НКУС, аднак на працягу дня стражніцы здолелі ўтрымаць свае пазіцыі. Увечары служачыя батальёну адступілі, за выняткам стражніцы «Малешава», якая была захоплена толькі 19 верасня ў выніку кароткачасовага бою, падчас якога загінула двое польскіх жаўнераў, адзін быў паранены, а восемь памежнікаў былі ўзяты ў палон.
У сувязі з наступам чырвонаармейцаў 17 верасня камандзір Корпуса аховы памежжа Вільгельм Орлік-Рукеман выдаў ліст да служачых батальёна «Давыд-Гарадок», у якім загадваў сканцэнтравацца на фартафікацыйнай лініі на рацэ Случ у раёне Любашава, Марочна і Сядлішча. Канцэнтрацыя павінна была праводзіцца пад абаронай палка «Сарны», які мусіў быў заняць фартыфікацыйныя збудаванні.
Аднак, пад націскам савецкіх войскаў, батальён быў вымушаны адыйсці раніцай 19 чэрвеня ў кірунку Століна і на наступны дзень фарсіраваў Стыр пад Старымі Коньмі. Нягледзячы на кепскае ўзбраенне, ён усё яшчэ быў здольнай да бою адзінкай. Урэшце батальён далучыўся да іншых польскіх вайскоўцаў, якія сабраліся разам каля вёскі і працягнуў удзел у вайне ў складзе гэтак званага злучэння генерала Орлік-Рукемана, якое налічвала каля 8700 памежнікаў і 300 афіцэраў.
Будынак батальёна
Часткова захаваўся будынак колішніх казармаў батальёна «Давыд-Гарадок», які быў узведзены паводле праекта архітэктара Тадэвуша Навакоўскага ў стылі мадэрн. Гэта адзін з дзвюх захаваных на тэрыторыі Беларусі будынкаў падобнага тыпу, іншы знаходзіцца ў Клецку.
Рота сапёраў «Столін»
Дзеля павелічэння колькасці кваліфікаваных сапёраў з 1 красавіка 1928 года пры батальёне пачаў працаваць адмысловы цэнтр для іх падрыхтоўкі. 6 красавіка 1928 г. на пасаду каменданта цэнтра быў назначаны паручнік Геранім Курчэўскі з 7-га сапёрнага палка. 1 сакавіка 1931 года цэнтр быў ліквідаваны, а на яго базе пры ўдзеле сапёрскіх дружынаў была ўтворана рота сапёраў «Палессе». У той час яна была размешчана ў Давыд-Гарадку, у памяшканнях 17-га памежнага батальёна. Камандзірам роты стаў папярэдні камендант цэнтра падрыхтоўкі сапёраў. З пункту гледжання службы рота падпарадкоўвалася камандзіру брыгады, а з навучальнага пункту гледжання — камандзіру Корпуса аховы памежжа. Для патрэбаў фарміравання роты 18-ы пяхотны і 30-ы стралковы палкі камандзіравалі 62 шараговых жаўнераў.
Ад 18 мая 1934 г. у складзе сапёрнай роты знаходзіліся наступныя вайсковыя падраздзяленні: камандаванне, гаспадарчая дружына, 1-ы сапёрны ўзвод па чатыры дружыны і 2-і і 3-і ўзводы па тры дружыны. Службу неслі 123 жаўнеры, у тым ліку 4 афіцэры, 13 унтэр-афіцэраў і 106 сапёраў.
У сакавіку 1939 г. рота пад камандаваннем капітана Чэслава Павульскага была мабілізавана і перадыслакавана ў раён дзеянняў пад Калішам. Там яна ўвайшла ў склад сфармаванага 25-га сапёрнага батальёна. Праводзіла фартыфікацыйныя працы на лініі Кратошын—Остраў Велькапольскі і на рацэ Просна. Ад пачатку вераснёвай кампаніі рота была перамешчана ў кірунку Варшавы. 9 верасня была прызначана да 17-й Велькапольскай пяхотнай дывізіі і ў яе складзе брала ўдзел ў бітве на Бзуры — адным з першых буйных баёў Другой сусветнай вайны. Падчас бітваў рота забяспечвала праходы лагераў праз калоны і арганізоўвала пасіўную супрацьтанкавую абарону. Пасля бітвы рота была перадыслакавана ў польскую сталіцу, дзе ўвайшла ў склад рэзерву камандавання абаронай Варшавы. Брала ўдзел у абароне ажно да капітуляцыі горада.
Обер-лейтэнант
Обер-лейтэнант (ад оber — старэйшы, lieu tenant — намеснік, у сваю чаргу ад lieu — месца і tenant — які займае) — званне малодшага афіцэра ў арміях Германіі, Аўстрыі і Швейцарыі.
Ва ўзброеных сілах Германіі ўпершыню званне обер-лейтэнант з'явілася ў пачатку XIX стагоддзя. У перакладзе званне азначала старшы лейтэнант і звычайна прысвойвалася пасля 5-6 гадоў ваеннай службы. Обер-лейтэнант у ваенна-марскіх сілах называўся (Oberleutnant zur See).
У часы Другой сусветнай вайны ў войсках СС эквівалентным званнем было оберштурмфюрар.
Валашка
Валашка (Valaška) — доўгая (да 1 метра), тонкая, лёгкая сякерка, якая выкарыстоўвалася ў мінулым славакамі (галоўным чынам пастухамі ці разбойнікамі) як зброя, кій і інструмент.
Валашка — важкая частка славацкага фальклору і выкарыстоўваецца ў народных танцах. З аднаго боку валашка гострая з іншага - тупая і можа выкарыстоўвацца як малаток.
Акрамя славакаў падобныя сякеркі мелі венгры (фокаш), гуралі (цюпагі), гуцулы.
Паўла Пятроўна Украінец
Паўла Пятроўна Украінец (нар., в. Харомск, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі сацыёлаг, палітолаг, журналіст. Доктар гістарычных навук (1986), кандыдат філасофскіх навук (1971), прафесар (1989).
Біяграфія
Скончыла Пінскае педагагічнае вучылішча імя А. С. Пушкіна (1953), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Журналістыка», 1960), Мінскую вышэйшую партыйную школу (1964), Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1971). Працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (1991—2013, факультэт філасофіі і сацыяльных навук, кафедра сацыялогіі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: сацыялогія кіравання; сацыяльная работа; лад жыцця; патрэбнасці сучаснага чалавека; станаўленне грамадзянскага грамадства.
Грузінскае царства
Грузінскае царства (საქართველოს სამეფო) — сярэднявечная грузінская дзяржава на Каўказе, якая ўзнікла пасля аб’яднання большай часткі Грузіі Багратам III у 1008 годзе. У перыяд найбольшага росквіту з’яўлялася адной з вялікіх дзяржаў, размешчанай на скрыжаванні Еўропы і Блізкага Усходу, а таксама наймацнейшай дзяржавай усходняга (праваслаўнага) хрысціянства. Аднак манголы нанеслі Грузіі цяжкі ўрон, які пацягнуў за сабой раскол дзяржавы; пазней восем разбуральных нашэсцяў Тамерлана цалкам разбурылі яе магутнасць, прывёўшы да канчатковага распаду.
Алімпійскі Мішка
Мядзведзік Мі́шка (або Мі́ша) — талісман XXII Алімпійскіх гульняў, якія праходзілі ў 1980 годзе ў Маскве. Уяўляе сабой чалавекападобнага мядзедзя, які стаіць на задніх лапах і ўсміхаецца. Аўтарам персанажа з’яўляецца кніжны ілюстратар Віктар Чыжыкаў.
Ва ўсходнеславянскіх мовах імя Міхаі́л і яго вытворныя (Міха́йла Пата́павіч, Мі́ша, Мішу́тка і інш.) — традыцыйныя мянушкі для мядзведзя. Арганізацыйны камітэт Маскоўскай алімпіяды выбраў у якасці сімвала іменна гэту жывёлу, бо ёй уласцівыя такія характэрныя для спартсмена якасці, як сіла, упартасць і смеласць.
Гісторыя стварэння
У 1977 годзе арганізацыйны камітэт Алімпіяды абвясціў конкурс на лепшую выяву мядзведзя. У выніку журы выбрала эскіз Віктара Чыжыкава, на яком быў нарысованы ўсмешлівы мядзведзік, падпяразаны сіне-чорна-жоўта-зялёна-чырвоным (колеры алімпійскіх колцаў) рэменем з пражкаю ў выглядзе гэтых колцаў залацістага колеру. Мішка быў зацверджан у якасці афіцыйнага талісмана 19 снежня 1977 года.
Вялізнае медзведзяня зрабілі на футравай фабрыцы (цяпер — ТАА «Фабрика искусственного меха») у Жоўтых Водах (Украіна). Па іншых звестках, яго зрабілі ў НДІ Гумавай прамысловасці ў Сергіевым Пасадзе.
Як успамінае аўтар Алімпійскага Мішкі мастак дзіцячай кнігі Віктар Чыжыкаў, яму пазванілі і сказалі: «Віншуем! Ваш мядзведзь прайшоў ЦК!». У час цырымоніі закрыцця Алімпіяды-80 велізарная гумавая лялька Мішкі на паветраных шарах павольна паплыла ў маскоўскім небе пад песню Аляксандры Пахмутавай і Мікалая Дабранравава ў выкананні Льва Лешчанкі. Відовішча было настолькі кранальнае, што і гледачы, і ўдзельнікі Алімпіяды не маглі ўтрымацца ад слёз.
Ужо восенню 1980 года да савецкага ўрада звярнулася адна заходнегерманская фірма з прапановай купіць гумавага Мішку за 100 тысяч дойчмарак. Фірме адмовілі.
Carissa
Carissa — род дробных дрэў і моцна галінастых калючых кустоў сямейства. Род складаецца з 8 відаў, якія растуць у трапічных і субтрапічных раёнах Афрыкі, Аўстраліі і Ганконга.
Апісанне
Расліны вышынёй ад 2 да 10 м. Галіны калючыя з васковым лісцем даўгаватай формы, даўжынёй 3-8 см.
Большую частку года расліна цвіце. Кветкі пяціпялёсткавыя, дыяметрам ад 1 да 5 см, з белым або ружовым вяночкам.
Плод — ягада у форме слівы, даўжынёй ад 1,5 да 6 см, ад чырвонага да цёмна-фіялетавага або чорнага колеру, у залежнасці ад віду. У спелым плодзе ўтрымліваецца да 16 плоскіх карычневых насенін.
Выкарыстанне
Плады ядомыя і лічацца садавінай.
Расліну выкарыстоўваюць у жывых агароджах з-за вострых шыпоў.
Леанід Ігнатавіч Бяда
Леанід Ігнатавіч Бяда (Леонід Ігнатійович Біда) (16 жніўня 1920; сяло Навапакроўка цяпер Узынкольскага раёна Кустанайскай вобласці, Казахстан — 26 снежня 1976; Мінск, Беларусь) — двойчы Герой Савецкага Саюза (26 кастрычніка 1944, 29 ліпеня 1945), заслужаны ваенны лётчык СССР (17 жніўня 1971), генерал-лейтэнант авіяцыі (1972).
З 1972 камандуючы 26-й паветранай арміяй (Беларуская ваенная акруга). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 5-га і 9-га скліканняў. Член ЦК КПБ з 1976.
Загінуў у аўтамабільнай катастрофе 26 снежня 1976 года разам са старшынёй Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларусі Ф. А. Сурганаўым. .
Іменем Л. І. Бяды названы вуліцы ў Мінску, Лідзе, Кустанаі.
IC 3596
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
M52 (аб’ект Месье)
M52 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Касіяпеі.
Маруна лжывая
Маруна лжывая, Маруна Вайяна , Маруна Ваяна (Galium spurium) — від раслін сямейства , распаўсюджаны ў Еўропе, Афрыцы, Азіі, Канадзе.
Назва
Маруна лжывая, дзяргун, макрыца цвятная, макрэц, павіліца.
Апісанне
Слабая павойная аднагадовая трава 0,3—1,8 м даўжынёй з калючымі, але часам аголенымі сцебламі. Лісце і прылісткі растуць кольцамі па 6—8, пласціны лінейна-ланцэтныя, звужаныя пры аснаванні, памерам 1—4(4,7) см × 1—3(6) мм, з ніткападобным кончыкам на верхавіне, ля аснавання клінаватыя, палі і цэнтральная жылка з грубымі калючкамі, што робіць усю расліну учэпістай.
Суквецці (паўпарасонікі) 1—9-кветкавыя, але часам са шматлікімі пладамі, якія растуць у вузлах асноўнага сцябла ці галоўных галін; кветаножкі 0-3.2(3.7) см даўжынёй. Чашачка апушаная або голая. Вяночак зелянява-белай, белай, зялёнай або жаўтлявай афарбоўкі, 1—2 мм шырынёй; трубка 0,3—0,4 мм даўжынёй; пялёсткі 0,7—1,1 × 0,5—0,6 мм. Плады пакрытыя кручкападобнымі валасінкамі, без грудкоў (вельмі рэдка з грудкамі) або голыя. Плод — 2-дольны схізакарп, плодалісцікі паўсферычныя, 2-3 мм шырынёй.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе, Афрыцы, Азі, Паўночнай Амерыцы: Канадзе.
Ва Украіне расце ў зарасніках кустоў, як пустазелле ў пасевах і садках — на ўсёй тэрыторыі.
Тэці (Сардзінія)
Тэці (Teti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рудня-Цата
Рудня-Цата (Рудня-Цата) — вёска ў Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаюркавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
Вёска вядома з другой паловы XIX ст. у складзе Гомельскага павета Магілёўскай губерні.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі Рудня-Цата ўвайшла ў склад Беларускай ССР. Аднак 16 студзеня пераходзіць у склад Гомельскай губерні РСФСР, пасля чаго была перададзена ў 1922 годзе ў склад Чуравіцкай воласці Навазыбкаўскага павета, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
Баўкун (Тарашчанскі раён)
Баўкун (Бовку́н) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ганна Данілаўна Каліва
Ганна Данілаўна Каліва (, в. Каменка Горацкага раёна —, Каменка Горацкага раёна) — Герой Сацыялістычнай Працы (1960), Заслужаны механізатар БССР (1963), дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1963—1967), дэлегат Трэцяга Усесаюзнага з’езда калгаснікаў (1969).
Біяграфія
У 1938 годзе скончыла курсы трактарыстаў у Мсціславе. З 1939 года працавала трактарысткай ў Ленінскай МТС Горацкага раёна. У 1940 г. была ўдзельніцай Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўкі ў Маскве. У час Вялікай Айчыннай вайны працавала механізатарам у эвакуацыі. Пасля вайны скончыла курсы механізатараў пры Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі і ўзначаліла ў Горацкай МТС адну з першых у Беларусі дзявочых трактарных брыгад. У 1950—1970 гадах працавала ў Горацкай МТС, калгасах «Советская Беларусь» і «50 гадоў БССР» брыгадзірам трактарнай брыгады.
У тыя гады існаваў пагектарны догляд за трактарамі. І машыны ставілі на рамонт пасля пэўнай колькасці апрацаваных гектараў зямлі. Ганна Данілаўна прапанавала ўзяць за аснову колькасць выкарыстанага трактарам гаручага і фактычную працу. Гэта давала вялікую эканомію. Свае прапановы і працоўны вопыт яна абагульніла ў брашуры «Даўгавечнасць машын — справа механізатараў», якую выдалі ў Мінску. Брашуру ацанілі не толькі механізатары, але і навукоўцы.
2024 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
2024 год будзе адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Ганна Данілаўна Каліва
Біяграфія
Званне Героя Сацыялістычнай Працы прысвоена ў 1960 годзе. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1963—1967 гадах. Заслужаны механізатар БССР (1963). З 1970 года — на пенсіі. Памерла 1 сакавіка 1998 года.
Фуяра
Фуяра (fujara) — традыцыйны славацкі драўляны духавы інструмент, папярочная флейта з трыма адтулінамі.
Ганна Данілаўна Каліва
Памяць
У яе гонар на алеі Герояў Савецкага Саюза і Сацыялістычнай Працы ў г. Горкі Магілёўскай вобласці ўсталяваны памятны знак.
Аляксандр Раманаў
Аляксандр Раманаў:
Турынская нацыянальная ўніверсітэцкая бібліятэка
Нацыянальная ўніверсітэцкая бібліятэка (Biblioteca nazionale universitaria) у Турыне — адна з галоўных бібліятэк у Італіі.
Яна была заснавана ў 1720 годзе, як Каралеўская Універсітэцкая бібліятэка Віктарам Амадэем II, які назваў так Нацыянальную бібліятэку ў 1872 годзе пасля аб'яднання Італіі. У 1904 годзе пажар знішчыў тысячы кніг і рукапісаў з бібліятэкі. У наш час Турынская нацыянальная ўніверсітэцкая бібліятэка валодае больш 1 мільёна кніг, 3700 манускрыптаў і 1600 інкунабул.
Буры мядзведзь
Апісанне
Буйны драпежнік. Даўжыня цела 200—238 см, вышыня ў карку 120—132 см, маса самцоў 190—240 кг (да 387). Самкі значна меншыя за самцоў. Тулава масіўнае, важкае. Галава буйная з невялікімі вушамі. Хвост вельмі кароткі. Канечнасці магутныя, з доўгімі серпападобнымі кіпцюрамі, якія не ўцягваюцца. Афарбоўка поўсці зменлівая — ад цёмна-бурай або амаль чорнай да буравата-палевай.
Пашырэнне
Пашырэнне: Еўразія, Паўночная Амерыка. Трапляецца амаль па ўсёй лясной зоне, уключаючы лясы Каўказа і Сярэдняй Азіі. У Беларусі захаваўся ў паўночна-ўсходняй частцы краіны. Адзінкавыя асобіны заходзяць у паўднёва-ўсходнія раёны. У чэрвені 2019 года на польскім баку Белавежскай пушчы з’явіўся мядзведзь з Беларусі — упершыню за некалькі дзесяцігоддзяў.
Налічваецца некалькі падвідаў, сярод іх, і.
Асаблівасці біялогіі
Вядзе адзіночны спосаб жыцця. Актыўны на змярканні і ўначы. Зіму праводзіць у бярлозе ў зімовым сне. Бярлогу робіць у глухіх месцах, куды мала наведваецца чалавек. Шлюбны перыяд у чэрвені-ліпені і ў верасні-кастрычніку. Цяжарнасць з латэнтнай фазай, цягнецца ад 6 да 8 месяцаў. Размнажаюцца мядзведзі адзін раз у 2 гады. Патомства прыносіць 30-40 % самак. Медзведзяняты нараджаюцца ў студзені-лютым у бярлозе і важаць 500—600 г. У вывадку часцей 2, радзей 1 або 3 дзіцянят, вельмі рэдка 4. Трымаюцца каля самкі да 1,5-гадовага ўзросту.
Корміцца ягадамі чарніц, журавін, маліны, жалудамі, маладым разнатраўем, парасткамі асіны, рабіны, дубу, а таксама палюе на дзікоў, ласёў, аленяў, казуль. Зрэдку нападае на свойскую жывёлу, разбурае пчальнікі.
Працягласць жыцця ў прыродзе 15-18 гадоў.
Развядзенне
Утрымліваецца ў вальерах, а таксама ў многіх заапарках свету. Зрэдку размнажаецца ў няволі.
Культ мядзведзя ў хакасаў
Сярод хакасаў мядзведзь (аба) славіўся адным з самых ушанаваных звераў, якога ўяўлялі далёкім братам чалавека. Мядзведзь быў таксама татэмнай жывёлай. Напрыклад, хакаскае племя сяок «аба» вяло сваё паходжанне ад яго.
У кожнай юрце знаходзіўся мядзведжы фетыш — «аба цёс», які ставіўся ля парога і служыў абярэгам. Да яго паважна звярталіся «аzа» — дзядуля. Аба цёс складаўся з жалезнага ці меднага колца, усталяванага на ракітавым скрыжаванні. Да колца прывязвалі шкуру правай пярэдняй лапы мядзведзя і камусовую шкуру чорна-гнядога каня. Праз кожныя дзевяць гадоў аба цёсу прыносілі ў ахвяру чорнага баранчыка.
Роберт Ленглендс
Роберт Філэн Ленглендс (Robert Phelan Langlands; ) — канадскі матэматык, найболей вядомы як заснавальнік  — шырокай сеткі гіпотэз і даказаных тэарэм, якія звязваюць тэорыю прадстаўленняў, тэорыю і тэорыю. У цяперашні час — прафесар-.
Біяграфія
У 1957 годзе атрымаў ступень бакалаўра ва Універсітэце Брытанскай Калумбіі, у 1958 годзе — магістра. Пасля гэтага перайшоў у Ельскі ўніверсітэт і ў 1960 годзе атрымаў ступень доктара філасофіі. Да 1967 года працаваў у Прынстанскім універсітэце, а ў 1967—1972 гадах — у Ельскім універсітэце. У 1972 годзе запрошаны на пасаду прафесара ў Інстытут вышэйшых даследаванняў, дзе заставаўся на гэтай пасадзе да сваёй адстаўкі (у статусе прафесара-эмерыта) у 2007 годзе.
Апроч матэматыкі, захапляецца вывучэннем замежных моў, як дзеля лепшага разумення замежных матэматычных публікацый, так і «дзеля забавы»; у прыватнасці, вывучыў нямецкую і рускую мовы, захапляецца рускай літаратурай.
Даследаванні
Доктарская дысертацыя прысвечана ў асноўным аналітычнай тэорыі, але скора пасля яе абароны ён пачаў працаваць у галіне тэорыі прадстаўленняў, знайшоўшы прымяненне нядаўніх вынікаў Харыш-Чандры да тэорыі аўтаморфных форм. Затым, праз некалькі гадоў, ён пабудаваў агульную аналітычную тэорыю для  адвольнага рангу. У якасці прыкладання гэтай тэорыі ён даказаў для шырокага класа адназвязных груп Шэвале над рацыянальнымі лікамі.
У якасці другога прымянення, Ленглендсу ўдалося даказаць пэўнага класа, якія паяўляюцца ў тэорыі аўтаморфных форм. У студзені 1967 года ён піша пісьмо Андрэ Вейлю, у якім коратка апісвае тое, што пазней сталі называць «гіпотэзамі Ленглендса». Вейль перадрукаваў пісьмо, і друкаваная версія некаторы час цыркулявала сярод матэматыкаў, якія цікавіліся гэтымі тэмамі. У прыватнасці, у гэтым пісьме ўпершыню паяўляецца азначэнне L-групы і так званы «прынцып функтарыяльнасці». Дзякуючы ўвядзенню гэтых азначэнняў (а таксама дзякуючы ўсведамленню важнасці некаторых ужо існаўшых паняццяў) многія праблемы, якія здаваліся да таго невырашальнымі, удалося разбіць на некалькі больш простых частак. Напрыклад, гэтыя азначэння спрыялі больш поўнаму даследаванню бесканечнамерных прадстаўленняў рэдуктыўных груп.
Функтарыяльнасць — гэта гіпотэза аб тым, што аўтаморфныя формы розных груп звязаныя паміж сабой з дапамогай адпаведных ім L-груп. У кнізе, напісанай Ленглендсам сумесна з, прадстаўлена тэорыя аўтаморфных форм для
GL(2)
. У гэтай кнізе даказваецца тэарэма аб, якая паказвае, якім чынам функтарыяльнасць звязвае аўтаморфныя формы для
з аўтаморфнымі формамі для над. Агульная гіпотэза функтарыяльнасці яшчэ далёкая ад даказанасці, аднак адзін яе прыватны выпадак (октаэдральны выпадак, даказаны Тунэлам ў 1981 годзе ) стаў зыходным пунктам для частковага доказу тэарэмы аб мадулярнасці, праведзенага Эндру Уайлсам, і наступнага доказу Вялікай тэарэмы Ферма.
Пэрвамайскі раён (Харкаўская вобласць)
Утвораны ў 1965 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 16266 чалавек, плошча — 1225,3 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Роберт Ленглендс
Даследаванні
У 1995 годзе прыняў рашэнне апублікаваць практычна ўсе свае працы ў Інтэрнэце. У прыватнасці, была апублікавана копія яго пісьма Вейлю.
Пэрвамайскі раён (Харкаўская вобласць)
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 18 сельскіх саветаў.
Роберт Ленглендс
Узнагароды і членства ў таварыствах
У 1996 годзе ўдастоены прэміі Вольфа (сумесна з Эндру Уайлсам), у 2005 годзе —, у 2006 годзе — , у 2007 годзе — (сумесна з Рычардам Тэйларам), у 2018 годзе стаў лаўрэатам Абелеўскай прэміі.
Пэрвамайскі раён (Харкаўская вобласць)
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 5 пасёлкаў сельскага тыпу і 53 сяла.
Роберт Ленглендс
Узнагароды і членства ў таварыствах
У 1981 годзе быў абраны членам Лонданскага каралеўскага таварыства, у 2011 годзе — замежным членам РАН. З 2012 года з’яўляецца правадзейным членам Амерыканскага матэматычнага таварыства.
Буда (Тарашчанскі раён)
Бу́да (Бу́да) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Джон Клодыус Лаўдан
Джон Кло́дыус Ла́ўдан (John Claudius Loudon,  — ) — шатландскі батанік і ландшафтны архітэктар (спецыяліст па садова-паркавай архітэктуры).
Біяграфія
Джон Клодыус Лаўдан нарадзіўся 8 красавіка 1783 года.
Зрабіў значны ўнёсак у батаніку, апісаўшы мноства відаў раслін.
Памёр 14 снежня 1843 года.
Асабістае жыццё
Быў жанаты з пісьменніцай (народжанай Джэйн Уэб), аўтара рамана «Мумія! або гісторыя дваццаць другога стагоддзя» (1827), цікавага твора, дзе апроч маляўнічага апісання тэхнічных прылад свету ў 2126 годзе з дапамогай дасягненняў тэхнікі ажыўляюць егіпецкую мумію, што ставіць гэты твор адным з першых мастацкіх твораў, якія закранаюць тэму «праклён муміі».
Спіс вуліц Барысава
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, дарогі, завулкі, плошчы, праезды, праспекты, шашы Барысава.
2023 год у гісторыі навукі
2023 год быў адзначаны шэрагам навуковых падзей.
Оберштурмфюрар
Оберштурмфюрар (Obersturmführer) — званне ў СА і СС, адпавядала званню обер-лейтэнанта ў вермахце.
Званне ўзнікла з назвы пасады намесніка кіраўніка штурма СС (SS-Sturm). Штурм — структурная адзінка арганізацыі Агульных СС, якую можна па колькасці прыраўнаваць да армейскай роты — складалася з трох ці чатырох трупэ (SS-Truppe), па колькасці прыкладна розных ўзводу. Штурм тэрытарыяльна ахопліваў невялікі горад, сельскі раён. У штурме налічвалася ад 54 да 180 чалавек.
У войсках СС оберштурмфюрар, як правіла, займаў пасаду камандзіра ўзвода. Таксама ваеннаслужачыя з гэтым званнем займалі шырокі спектр штабных пасад у войсках СС — афіцэры для даручэнняў, ад'ютанты, начальнікі тэхнічных службаў і да т.п.
Бамбардзіроўкі Гянджы (2020)
Падчас ваеннага канфлікту ў Карабаху ў кастрычніку 2020 года войскі Арменіі і непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі нанеслі серыю ракетных удараў па горадзе Гянджа ў Азербайджане.
Абстрэлы
Генеральная пракуратура Азербайджана паведаміла, што 4 кастрычніка ў выніку абстрэлу з тэрыторыі Арменіі горада Гянджа загінуў адзін чалавек, параненыя 32. У адказ на паведамленні азербайджанскага боку, прэс-сакратар прэзідэнта непрызнанай Нагорна-Карабахаскай Рэспублікі Араіка Аруцюняна Ваграм Пагасян размясціў на сваёй старонцы ў Facebook заклік да Азербайджана «апамятацца, пакуль не позна», інакш «яшчэ некалькі дзён, і археолагі не змогуць нават месца Гянджы знайсці».
Раніцай 8 і ў две гадзіны ночы 11 кастрычніка Гянджа зноў трапіла пад абстрэл. Па заяве прэс-службы МНС Азербайджана, у цэнтры горада Гянджа падвергнуўся абстрэлу чатырохпавярховы жылы дом, у выніку чаго, па даных Генеральнай пракуратуры Азербайджана, загінула 10 чалавек, 34 атрымалі раненні. Пад атаку трапіў будынак у цэнтры горада, што апынуўся цалкам знішчаны, а дамы побач былі напалову разбураныя. Пошукі пад заваламі скончыліся ў другой палове дня.
Паводле афіцыйных папярэдніх даных Баку, удар па жылому дому быў нанесены ракетай АТРК «Точка-У». На наступны дзень кіраўнік Нацыянальнага агенцтва па размініраванні тэрыторый Азербайджана Газанфар Ахмедаў абвясціў, што, мяркуючы па маркіроўцы на аскепках, удар па горадзе Гянджа быў нанесены ракетай АТРК «Эльбрус».
У ноч з 16 на 17 кастрычніка па Гянджы зноў былі нанесеныя ракетныя ўдары.
Ахвяры
Паводле звестак Генпракуратуры Азербайджана на 24 кастрычніка, агульная колькасць загінулых склала 26 чалавек, а пацярпелых — 82. Таксама дадзеная структура паведаміла пра смерць непаўналетняга грамадзяніна Расіі 2007 года нараджэння, смяротна параненага пры абстрэле 17-га чысла.
Рэакцыя
Прэзідэнт Азербайджана Ільхам Аліеў назваў абстрэлы Гянджы ваенным злачынствам і грубым парушэннем рэжыму спынення агню, паабяцаўшы годны ўдар у адказ на поле бою. Яго памочнік Хікмет Гаджыеў назваў напад «актам генацыду супраць азербайджанскага народа, сведкамі якога мы сталі пасля Хаджалінскай разні».
На міжнародным узроўні напад быў асуджаны Турцыяй і Еўрапейскім Саюзам, а паслы Катара, Малайзіі, Швейцарыі і Вялікабрытаніі выказалі свае спачуванні. Генеральны сакратар ААН Антоніу Гутэрыш назваў абсалютна непрымальнай сітуацыю ў Гянджы.
Мікалай Васілевіч Мартынаў
Мікалай Васільевіч Марты́наў (, в. Гудава Зямянскае, Дубровенскі раён) — буйны беларускі прадпрымальнік, заснавальнік, уладальнік 90 % акцый, і генеральны дырэктар СТАА «Марка», Заслужаны работнік прамысловасці Рэспублікі Беларусь. З 2004 года член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
З 1978 года памочнік майстра Віцебскай панчошна-трыкатажнай фабрыкі «КІМ». У 1990 годзе эксперт камерцыйнага аддзела сумеснага беларуска-германскага прадпрыемства «Белвест». У 1991 годзе скончыў Інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання Камуністычнай партыі Беларусі, палітолаг, выкладчык сацыяльна-палітычных дысцыплін.
У 1991 годзе разам з трыма кампаньёнамі заснаваў вытворча-камерцыйную фірму «ЛМ + МК», якая спецыялізавалася на вытворчасці і аптовым продажы вырабаў з штучнага футра. У 1994 годзе арганізаваў вытворчасць мужчынскага абутку пад таварным знакам «Марка».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга — шостага скліканняў. Быў дэпутатам Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў 25-га і 26-га скліканняў.
Сям’я
Жанаты, мае сына і дачку.
Сын — Павел Мартынаў, дырэктар «Сан-Марка». Дачка Мартынава Раіса Мікалаеўна, намеснік генеральнага дырэктара СТАА «Марка». Малодшы брат Віктар Мартынаў, менеджар у кампаніі, былы дэпутат Віцебскага гарсавета.
Агульныя СС
Агульныя СС (Allgemeine SS) — адна з дзвюх асноўных частак СС (нароўні з войскамі СС). У задачы «агульных СС» уваходзіла галоўным чынам ажыццяўленне адміністрацыйна-гаспадарчых функцый на тэрыторыі трэцяга Рэйха. Члены «агульных СС» не знаходзіліся на ваеннай службе ў нацысцкай партыі і не атрымлівалі забеспячэння і абмундзіравання, а выконвалі свае партыйныя абавязкі паралельна з асноўнай працай. У той жа час многія дзяржаўныя ўстановы нацысцкай Германіі камплектаваліся пераважна кадрамі з «агульных СС», што забяспечвала цвёрды партыйны кантроль над дзяржаўным апаратам.
Каталіцтва ў Славакіі
Каталіцтва ў Славакіі — найбольш масавая па колькасці вернікаў хрысціянская канфесія, якая па стане на 2001 год налічвае 3,7 мільёнаў чалавек, што складае 68,93 % насельніцтва краіны. Таксама існуюць вернікі усходняга каталіцкага абрада (4,09 % насельніцтва краіны). Па стане на 2008 год рымска-каталіцкая царква тэрытарыяльна падзелена на дзве мітраполіі — Браціслаўскую, якая складаецца з пяці дыяцэзій, і Кашыцкую, якая складаецца з трох дыяцэзій. Славацкая грэка-каталіцкая царква прадстаўлена Прэшаўскай мітраполіяй, акрамя прэшаўскай архіепархіі яна ўключае таксама кашыцкую і браціслаўскую епархіі.
IC 3597
IC 3597 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малыя Сухарэвічы
Малы́я Сухарэ́вічы (, Малые Сухаревичи) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лышчыцкага сельсавета. Размешчаны за 18 кіламетраў на поўнач ад Брэста, 11 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Лышчыцы.
Гісторыя
У XIX стагоддзі вёска ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. Уваходзіла ў склад маёнтка Вістычы, які належаў пану П. Ягміну. У 1858 годзе налічвалася 79 рэвізскіх душ. У 1897 годзе працавала карчма. У 1905 годзе ў Матыкальскай воласці.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі на фронце 10 жыхароў. У 1949 годзе арганізаваны калгас.
П’ю
Цывілізацыя п’ю (ပျူမြို့ပြနိုင်ငံမျာ) — старажытная гарадская культура ўздоўж ракі Іравадзі (II ст. да н. э. — IX ст. н. э.).
Гісторыя
Сярэдняе рэчышча Іравадзі з сухім цёплым кліматам — адна са старажытнейшых мясцін Паўднёва-Усходняй Азіі, дзе ўзнікла земляробства, і дзе былі прыручаны куры. Каля II ст. да н. э. сюды перасяліліся плямёны п’ю. Мяркуюць, што яны былі тыбета-бірманскім народам. Найбольш старажытныя артэфакты перасяленцаў нагадваюць тыя, што археолагі знаходзяць у раёне ад возера Цынхай да заходняй Юньнані. П’ю сталі самымі раннімі жыхарамі М’янмы, пра якіх захаваліся пісьмовыя звесткі. Яны прынялі будызм напрамку тхеравада, а разам з ім — варыянты індыйскай пісьмовасці брахмі. Дзякуючы знаходке надпіса на 4 мовах, у тым ліку п’ю, каля храма Мьінкаба Куб’яук-г’і ў Пагане (XII ст.), вучоныя здолелі ў 1911 г. дэшыфраваць іх мову.
Запісы імперыі Тан паведамлялі пра 18 гарадоў-дзяржаў п’ю, 9 з іх былі крэпасцямі. Але да нашых дзён даследчыкі знайшлі 12 гарадоў-крэпасцяў, а таксама некалькі меншых па памерах паселішчаў. Яны не былі пашкоджаны падчас археалагічных раскопак, размежаваны добра захаванымі мурамі і ровамі, з рэшткамі манументальных будынкаў і калягарадскімі сельскагаспадарчымі палеткамі. Мяркуецца, што іх агульнае насельніцтва дасягала некалькі сотняў тысяч чалавек. Пра высокую ступень урбанізацыі сведчыць тое, што плошча гарадоў дасягала 660 — 1400 га.
Найлепей захаваныя гарады: Бейктана, Халін і Шры-Кшэтра. Бейктана, прысвечаны богу Вішну, — найбольш старажытны, заснаваны каля 180 г. да н. э. Аднак ён праіснаваў толькі да V ст. н. э. Самым вялікім па плошчы з'яўляўся Халін. Ён дамінаваў да VII — VIII стст., пакуль не саступіў Шры-Кшэтры. Апошні горад найлепей вывучаны. Ён быў важным рачным транзітным цэнтрам. Порт Шры-Кшэтры мог прымаць дастаткова буйныя судны, якія вандравалі не толькі ўздоўж ракі, але і па моры.
Развіццё гарадоў-дзяржаў стала магчыма дзякуючы поспехам сельскай гаспадаркі. П’ю актыўна змянялі навакольны ландшафт, займаліся ірыгацыяй, вырошчвалі рыс і іншыя культуры. Акрамя таго, яны здабывалі і апрацоўвалі жалеза. Каля V ст. гарады пачалі чаканіць срэбраныя манеты. У запісах імперыі Тан таксама ўзгадваліся залатыя манеты. На працягу 1 тысячагоддзя праз тэрыторыю, населеную п’ю, прайшоў гандлёвы шлях, які аб'ядноўваў Кітай і Індыю, часцяком разглядаецца як адгалінаванне шаўковага шляху. У другой палове 1 тысячагоддзя ён заставаўся болей прыбытковым для жыхароў поўдню, адкуль вывозіліся рыс, жалезная зброя, слановая скура (з яе выраблялі даспехі), пахошчы, прадметы раскошы.
Пасля VI ст. адбывалася новая хваля перасяленняў тыбета-бірманскіх народаў з тэрыторыі сучаснай кітайскай правінцыі Юньнань. У VIII ст. на захадзе Юньнані сфарміравалася дзяржава Наньчжаа, валадары якой з 760 г. вялі заваёніцкія войны супраць п’ю. У пачатку IX ст. п’ю даслалі 2 пасольствы ў імперыю Тан. Аднак у 830-я гг. яны былі канчаткова заваяваны. Відавочна, пасля заваявання цывілізацыя п’ю працягвала сваё існаванне, але паступова асімілявалася мігрантамі з Юньнані. Тым не меней, нават у XII ст. мова п’ю заставалася важнай у Паганскай дзяржаве.
Культура
У кітайскіх пісьмовых крыніцах грамадства п’ю адлюстроўвалася як надзвычай мірнае, пазбаўленае гвалту і войнаў. Мясцовыя жыхары аддавалі перавагу бавоўне перад шоўкам нібы таму, што не жадалі забойства шаўкапрадаў. На чале гарадоў стаялі манархі, якія адначасова выконвалі цывільныя і сакральныя функцыі. Насельніцтва крэміравала памерлых і хавала іх попел у дэкараваных пахавальных урнах або збанах каля ці нават знутры жытлаў. Археолагамі выяўлена каля 700 такіх урн.
П’ю дасягнулі значных поспехаў у архітэктуры і будаўніцтве. Характэрна, што пазнейшая архітэктура эпохі Пагана паўтарала асноўныя формы храмаў Шры-Кшэтры. Пераемнасць заўважна ў планаванні гарадоў і ірыгацыйных збудаванняў. У гарадах квітнела ганчарства. Керамічны посуд з'яўляўся звычайным у паўсядзённым жыцці. Абпаленая цэгла была асноўным будаўнічым матэрыялам у манументальным дойлідстве. Пасольства п’ю ў імперыю Тан здолела ўразіць імператарскі двор музыкай і спевамі на санскрыце.
Сусветная спадчына
У 2014 г. рэшткі гарадоў Бейктана, Халін і Шры-Кшэтра былі ўнесены ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Антоніўка (Луцкі раён)
Антоніўка (Борове́ — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забаральскай вясковай абшчыны.
Усходнеславацкая мікрамова
Усходнеславацкая мікрамова (východoslovenský knižný jazyk, Studrespublika(NGO), Studrespublica) — славянская літаратурная мікрамова пратэстантаў Усходняй Славакіі з сярэдзіны XVIII стагоддзя. Грунтуецца на земплінскай (канфесійны варыянт літаратурнай мовы) і шарыска-спіскай разнавіднасцях усходнеславянскага дыялекта.
2023 год у гісторыі тэлебачання
2023 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Уладзімір Уладзіміравіч Сауліч
Уладзімір Уладзіміравіч Сауліч (нар., вёска Мацясы, ) — беларускі драматург.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і калгаснікаў. У 1968 годзе скончыў Кіраўскую сярэднюю школу і філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1973).
Працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў в. Азярцы Глыбоцкага раёна, на раённым радыё. 3 1980 года — уласны карэспандэнт абласной газеты «Віцебскі рабочы».
Творчасць
Першае апавяданне «Горкі яблык» надрукаваў у раённай газеце «Шлях перамогі» ў 1968 годзе. Аўтар п'ес «Халімон камандуе парадам» (1986 г.), пастаўленай Глыбоцкім тэатрам Дома культуры, Слонімскім народным Гродзенскай вобласці і Лоеўскім народным Гомельскай вобласці, «Адзін Гаўрыла ў Полацку», пастаўленай Глыбоцкім тэатрам, тэатрам г. Дзяржынска Мінскай вобласці і народным тэатрам г. Лоева, «Сабака з залатым зубам» (1992 г.), пастаўленай калектывам тэатра імя Янкі Купалы на «Вольнай сцэне» з народнымі артыстамі Беларусі Стэфаніяй Станютай і Генадзем Аўсяюгікавым у галоўных ролях.
Забараль (Луцкі раён)
Забараль (За́бороль — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Забаральскай вясковай абшчыны.
Багалюбы
Багалюбы (Боголюби — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забаральскай вясковай абшчыны.
Вэсэлы Кут (Тарашчанскі раён)
Вэсэлы Кут (Веселий Кут) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Вэсэлы Кут было ў складзе Вэсэлакуцкай воласці Тарашчаўскага павета Кіеўскай губерні.
Багушыўка (Луцкі раён)
Багушыўка (Богуші́вка — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забаральскай вясковай абшчыны.
Валадымырыўка (Тарашчанскі раён)
Валадымырыўка (Володи́мирівка) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Епіскап
Епі́скап, біскуп (επίσκοπος/episkopos — «даглядальнік» і biskup) — найвышэйшы царкоўны іерарх у большасці хрысціянскіх цэркваў. Кіраўнік царкоўна-адміністрацыйнай адзінкі — епархіі ці яго памочнік (вікарый у праваслаўі, суфраган у каталіцтве). Епіскапы — кіраўнікі вялікіх епархій ці акругоў могуць насіць ганаровыя тытулы: архіепіскап, мітрапаліт, экзарх, патрыярх.
Паводле царкоўнай дагматыкі — носьбіт таінства святарства, толькі ён можа выконваюць хіратонію (пасвячэнне) дыяканаў і святароў. Палажэнне аб епіскапе вызначаецца ў кожнай царкве адпаведнымі канонамі. Епіскап мае спецыяльныя знакі годнасці і асаблівае адзенне. У яго тытул звычайна ўваходзіць назва горада, дзе знаходзіцца кафедра. Пасвячаюць у епіскапы пажыццёва, пазбаўляюць сану ў выключных выпадках. У шэрагу пратэстанцкіх аб’яднанняў, напрыклад, у лютэранстве, у пяцідзесятнікаў, некаторыя вышэйшыя асобы таксама называюцца епіскапамі, але ў іх гэта пасада не мае сакральнага сэнсу.
IC 3598
IC 3598 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Даўгамохаўскі сельсавет
Даўгамо́хаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Доўгі Мох.
Тыяна (Італія)
Тыяна (Tiana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Нуора.
Даўгамохаўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чавускім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Усушкаўскага сельсавета.
Тыяна (Італія)
Насельніцтва складае 584 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 8020. Тэлефонны код — 0784.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая раўнаапостальная Алена.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ваўкавіцкі сельсавет
Ваўкаві́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Ваўкавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чавускага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чавускім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Усушкаўскага сельсавета.
16 мая 1960 года да Усушкаўскага сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хацкавіцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ваўкавічы, а сельсавет перайменаваны ў Ваўкавіцкі, у склад Гарбавіцкага сельсавета перададзены 11 населеных пунктаў (Бахацец, Забавы, Зялёная Рошча, Мітаўё, Смолка, Сталка, Усушак, Хамянкі, Хацкавічы I, Хацкавічы II і Юшкавічы). 26 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Гарбавіцкага сельсавета вернута вёска Смолка, 23 снежня 2009 года — вёскі Бахацец і Хацкавічы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (14 населеных пунктаў) — 1218 чалавек, з іх 93,8 % — беларусы, 3,8 % — рускія, 0,8 % — украінцы, 0,5 % — армяне.
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Заслаўе)
Заслаўскі касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі — помнік познебарочнай архітэктуры Вялікага Княства Літоўскага.
Гісторыя
У 1627 годзе збудаваны першы драўляны храм пры Мікалаі Глябовічы.
У 1755 годзе пачата будаўніцтва новага парафіяльнага касцёла імя Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі па фундацыі тагачаснага ўладальніка Заслаўя падканцлера ВКЛ Антонія Пшаздзецкага. Цэглу дастаўлялі для будаўніцтва касцёла на падводах з Мінска, са збудаванага там Пшаздзецкім цагельнага завода. Пры жыцці графу Пшаздзецкаму не ўдалося завяршыць будаўніцтва касцёла. Прычына магла палягаць і ў неабходнасці пераважнага пражывання па-за Заслаўем, так і з прычыны надзвычай актыўнай дзейнасці магната.
У сваім завяшчанні граф запісаў: "Калі ж мой Бог не паспрыяе мне ў справе завяршэння будаўніцтва касцёла Заслаўскага пры жыцці маім, то абавязваю гаспод апекуноў сына майго малодшага і выканаўцаў волі маёй паводле тэстамента, каб абавязкова, і як мага хутчэй, завяршылі гэтую справу, збіраючы даходы з маёнткаў Заслаўя; дзеля завяршэння будаўніцтва касцёла. Сын мой Міхал павінен выдаткаваць апекунам майго малодшага сына 10.000 злотых польскіх. З іх 23 красавіка бягучага года 5.000 злотых польскіх, і ў будучым 1773 г. таго ж дня і месяца яшчэ 5.000 злотых. Гэтыя сродкі павінны прызначацца, галоўным чынам, на аздабленне інтэр’ера касцёла."Па смерці Антонія Пшаздзецкага, паколькі малодшы яго сын Дамінік быў яшчэ малалетнім, галоўная адказнасць за дабудову касцёла лягла на старэйшага брата Міхала, што ажаніўся з Марыяй з Мастоўскіх. Для аздаблення інтэр’еру касцёла ён запрасіў вядомых майстроў. Ляпніну і скульптурныя кампазіцыі выканаў Караль Ельскі, які пачынаў як лепшчык у 1778—1782 гадах разам з архітэктарам Карла Спампані. Жывапісныя творы для касцёла належалі пэндзлю Антонія Смуглевіча, вучня Я. Плерша, які быў 34 вядомым тэатральным дэкаратарам і ўваходзіў у Варшаўскае тэатральнае таварыства пад кіраўніцтвам В. Багуслаўскага. Кіраваў работамі па аздабленню касцёла італьянскі архітэктар Карла Спампані.
8 верасня 1779 года новазбудаваны касцёл быў асвечаны.
Як вынікае з рапарта плебана епіскапу Менскаму і Валынскаму за 1797 год, у школе пры касцёле дзяцей вучылі чытаць на рускай і польскай мовах, а таксама латыні і ігры на клавікордах.
1848: адрамантаваны інтэр’ер і фасад касцёла.
1851: побач з касцёлам была збудавана драўляная званіца.
1868: касцёл пераасвечаны пад праваслаўную царкву Ражства Багародзіцы.
1926: пастановай СНК БССР узяты пад дзяржаўную ахову і набыў статус помніка архітэктуры.
да 1941 дзейнічаў.
1987—1998: рэстаўрыраваны і перададзены каталікам.
2007—2008: адноўлены інтэр’ер касцёла.
Архітэктура
Аўтарам завяршэння касцёла быў Карла Спампані, які працаваў у Заслаўі і, у прыватнасці, узвеў для Пшаздзецкага палац.
Пад храмам размяшчаюцца скляпы, у якіх у 1860—1870 гадах была створана царква-крыпта.
Андрэй Міхайлавіч Абломскі
Андрэй Міхайлавіч Абломскі (Андрей Михайлович Обломский;, , Расійская Федэрацыя) — расійскі гісторык. Доктар гістарычных навук (2001 г.). Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт (1979 г.). З 1983 г. у Інстытуце археалогіі РАН (да 1991 г. Акадэмія навук СССР), кіраўнік групы па вывучэнні старажытнасцей эпохі Вялікага перасялення народаў у аддзеле славяна-рускай археалогіі (з 2002 г.), вядучы навуковы супрацоўнік. Асноўныя навуковыя інтарэсы: славянскі этнагенез, рэканструкцыя этнічных працэсаў у канцы I-га тыс. да н.э. — I-м іыс. н.э. на тэрыторыі Усходняй Еўропы, у т.л. ў Беларусі. Праводзіў даследаванні ў цэнтралньых і паўднёвых рэгіёнах Расіі, Украіны, Паўночнага Прычарнамор’і, Польшчы, з 1984 г. кіраўнік Раннеславянскай экспедыцыі Інстытута археалогіі РАН.
Мохавыя Ліпкі
Мохавыя Ліпкі (Моховые Липки) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаюркавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
Пасёлак узнік у 1920-х.
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Зборная Славеніі па футболе
Зборная Славеніі па футболе прадстаўляе Славенію на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Арганізацыяй, якая ажыццяўляе кантроль і кіраванне зборнай, з’яўляецца Футбольны саюз Славеніі. Зборная існуе з 1991 года, калі Славенія выйшла са складу СФРЮ. Член ФІФА і УЕФА з 1992 года.
Мікалай Уладзіміравіч Ліпаткін
Мікалай Ліпаткін (нар., , РСФСР) — расійскі футбаліст, паўабаронца аматарскага клуба «Інтэр» з Масквы.
Клубная кар’ера
Гуляў у Расіі за дубль маскоўскага «Дынама», потым за розныя клубы ніжэйшых дывізіёнаў. У ліпені 2012 года перайшоў у «Гомель». Дэбютаваў за каманду 2 жніўня 2012 года ў матчы Лігі Еўропы супраць «Ліверпула». Па заканчэнні сезону 2012 пакінуў клуб. У 2013—2017 гадах выступаў у Другой лізе Расіі за клубы «Каломна», «Хімкі» і «Дамадзедава».
У 2017 годзе далучыўся да клуба «Інтэр» з аматарскай лігі Масквы.
Кім Чэльстрэм
Раннія гады
Пачаў займацца футболам у клубе «Партыле», які размяшчаецца ў прадмесці Гётэбарга.
Далейшыя выступы
Першым прафесійным клубам Чэльстрэма быў «Хекен», але вядомасць у Швецыі ён атрымаў ужо гуляючы за «Юргордэн», з якім стаў чэмпіёнам краіны ў 2002 і 2003 гадах, а таксама двойчы забіў галы за клуб у розыгрышу Кубка УЕФА ў брамы клубаў «Шэмрак Роверс» і «Капенгаген».
Новы Свет (Клімаўскі раён)
Новы Свет (Новый Свет) — пасёлак у Клімаўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новаюркавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У XIX ст. фальварак сяла Клюсы ў складзе Машчонскай воласці Гараднянскага павета Чарнігаўскай губерні. 20 лістапада 1917 года пасёлак абвяшчаўся часткай Севершчыны Украінскай Народнай Рэспублікі. 25 снежня 1917 года пасёлак уключаны ў склад Украінскай рэспублікі Саветаў.
Кім Чэльстрэм
Далейшыя выступы
28 ліпеня 2012 года паміж «Спартаком» і французскім «Ліёнам» была дасягнутая дамоўленасць пра трансфер футбаліста ў маскоўскі клуб. 30 ліпеня Кім паспяхова прайшоў медабследаванне. 1 жніўня 2012 года футбаліст падпісаў кантракт з клубам.
Новы Свет (Клімаўскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Аднак да мая 1919 года ў складзе Чарнігаўскай губерні Украінскай ССР, пасля чаго быў перададзены ў Гомельскую губерню РСФСР, а пасля ліквідацыі губерні ў 1926 годзе ў Бранскую губерню.
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Кім Чэльстрэм
Міжнародная кар’ера
Кім Чэльстрэм згуляў першы матч за зборную 1 лютага 2001 года супраць зборнай Фінляндыі. Удзельнічаў у фінальных турнірах Еўра-2004 і Еўра-2008, чэмпіянаце свету 2006. Забіў некалькі важных галоў у адборачным турніры да чэмпіянату Еўропы 2008, у тым ліку прыгожы гол у браму зборнай Ісландыі ўдарам з 45 метраў.
Новы Свет (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Пасля распаду СССР паміж пасёлкам і вёскай Клюсы прайшла дзяржаўная мяжа Украіны і Расіі.
Кім Чэльстрэм
Міжнародная кар’ера
Пасля заканчэння чэмпіянату Еўропы 2016 Чэльстрэм абвясціў аб завяршэнні выступаў за зборную.
Дасягненні
«Юргордэн»:
«Алімпік» Ліён:
«Арсенал»:
Касцёл Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Ракаў)
Касцёл Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі Ружанцовай (Св. Дамініка) — неагатычны каталіцкі храм, размешчаны ў цэнтры вёскі Ракаў Валожынскага раёна Мінскай вобласці Беларусі, помнік архітэктуры рэгіянальнага значэння.
Мураваны храм
Мураваны храм быў узведзены ў 1906 г. з жоўтай цэглы намаганнямі ксяндза Яўстахія Карповіча замест драўлянага касцёла Маці Божай Ружанцовай. Вялікі ўклад у будаўніцтва храма зрабілі князь Геранім Эдвінавіч Друцкі-Любецкі, памешчыкі Булгакі, Здзяхоўскія, Хелхоўскія і ўсе парафіяне. У 1911 г. пажар знішчыў драўляную плябанію, але не зачапіў храм. Пасля 2-ой сусветнай вайны храм не дзейнічаў. Набажэнствы аднавіліся толькі ў пачатку 1990-х гадоў.