cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
International Championship 2012 (снукер)
Соценныя серыі
У 63 матчах кваліфікацыйнай стадыі было выканана 32 соценныя серыі. 71-ы сеяны Панкай Адвані з Індыі здзейсніў чатыры сэнчуры. У матчы заключнага кваліфікацыйнага раўнда супраць Дэвіда Гілберта 21-ы сеяны Эндру Хігінсан выканаў найвышэйшы брэйк кваліфікацыі ў 142 ачкі і, такім чынам, атрымаў узнагароду ў £500 за найвышэйшы брэйк у кваліфікацыі.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
8 кітайскіх аматараў атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў турніру: Лю Хаацянь, Чжаа Сіньтун, Чжоу Юэлун, Чэнь Фэйлун, Чжу Інхуэй, Ван Юйчэнь, Ню Чжуан і Лу Нін.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі International Championship 2012 года стаў 43-гадовы Кен Доэрці. Бары Пінчэсу і Пітэру Эбдану падчас турніру было па 42 гады, а Дамініку Дэйлу, Фергалу О'Браену і Марку Дэвісу — па 40.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Рэферы
Матчы асноўнай стадыі International Championship 2012 абслугоўвалі 10 рэферы, з якіх 8 былі кітайскімі.
Уайлдкард раўнд
Восем кітайскіх аматараў атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Лю Хаацянь, Чжаа Сіньтун, Чжоу Юэлун, Чэнь Фэйлун, Чжу Інхуэй, Ван Юйчэнь, Ню Чжуан і Лу Нін. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць васьмярых ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Майкла Уайта, Кена Доэрці, Панкая Адвані, Фергала О'Браена, Адыт'і Мехты, Цаа Юйпэна, Джэймі Бёрнэта і Бары Пінчэса.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 36 матчах International Championship гульцы аформілі 27 соценных серый. Колькасць серый, большых за 50 ачкоў, дасягнула 191 брэйка, што ў сярэднім азначае больш за 5 паўсоценных серый у матчы.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Бакшты (Шчучынскі раён)
Ба́кшты (, Бакшты) — аграгарадок у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Бакшты ўваходзяць у склад Васілішкаўскага сельсавета. Размешчаны за 27 км на поўнач ад г. Шчучын, 67 км ад Гродна, 30 км ад чыгуначнай станцыі Скрыбаўцы.
Да 2013 года Бакшты былі цэнтрам Бакштаўскага сельсавета.
Інфраструктура
Дзіцячы сад, клуб, бібліятэка, аддзяленне сувязі.
Алайскі хрыбет
Алайскі хрыбет — горны хрыбет Паміра-Алайскай горнай сістэмы ў Кыргызстане і часткова ў Таджыкістане. Вышыня да 5539 метраў. Падзяляе Ферганскую і Алайскую даліны.
Даўжыня граніта-габравага Алайскага хрыбта, паміж Зераўшанскім горным вузлом на захадзе і 74°48' у.д. на ўсходзе каля 400 кіламетраў; хрыбет амаль на ўсім працягу пакрыты вечным снегам і мае шмат ледавікоў, асабліва на захадзе. Агульная плошча абляднення 568 км². перавалы вельмі высокія і цяжкія.
Характэрны высакагорны рэльеф з альпійскімі формамі ў грэбневай частцы. Складзены тоўшчай пясчана-гліністых парод і крышталічных сланцаў. Паўночныя схілы спадзістыя і маюць шэраг падоўжаных далін. Паўднёвыя крута абрываюцца да Алайскай даліны. У перадгор'ях паўпустынная расліннасць. На схілах сухія кавыльна-ціпчаковыя стэпы, лугавастэпавая расліннасць і ядлоўцавыя лясы (на вышыні 2000-3200 м), якія змяняюцца альпійскімі лугамі.
Пражскі Град
Пра́жскі Град (Pražský hrad; на іншыя мовы перакладаецца як «крэпасць», Prager Burg, або «замак», Prague Castle, Château de Prague) — крэпасць у Празе (аналаг ўсходнеславянскага крамля), адміністрацыйны раён горада, рэзідэнцыя прэзідэнта Чэхіі (раней - чэшскіх каралёў, некаторых імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі, прэзідэнтаў Чэхаславакіі). Самая вялікая па плошчы прэзідэнцкая рэзідэнцыя ў свеце, магчыма, таксама самы вялікі ў свеце замак.
Размешчаны ў Градчанах на высокім пагорку, што ўзвышаецца над Прагай. Выключна багаты архітэктурнымі, мастацкімі і гістарычнымі скарбамі. Архітэктурная дамінанта — сабор святога Віта, кафедральны сабор горада. Некалькі старажытных палацаў, сады. У Градзе маецца нямала жылых дамоў, у ім размешчана і Залатая вулачка.
Вядомыя будынкі ў Градзе
У Градзе маецца нямала жылых дамоў, хоць ён утрымлівае мноства вельмі вядомых пабудоў. У тым ліку ў ім размешчаны Побач з Градам (за ярам Елені Пржыкап (Jelení příkop) — аленевая канава, роў) знаходзіцца Каралеўскі сад, у якім размешчаны
Талачын
Талачы́н, мясцовае: Талачыно́ — горад у Віцебскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Талачынскага раёна. Чыгуначная станцыя на лініі Мінск — Масква. Горад размешчаны на рацэ Друць, за 124 км у напрамку на паўднёвы захад ад Віцебска. Праз Талачын праходзіць аўтамабільная дарога Мінск — Масква, а таксама дарогі ў напрамках на Круглае, Чашнікі, Сянно. Мае аўтобусную сувязь з Мінскам і Віцебскам. Насельніцтва чал. (2017).
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад 1433 г. як горад у Вялікім Княстве Літоўскім, уваходзіў у склад Друцкага княства. З сярэдзіны XVI ст. Талачын з’яўляўся гандлёвым мястэчкам Аршанскага павета, з XVII ст. стаў належыць Сапегам. Магдэбургскае права атрымаў 4 кастрычніка 1634 г. З 1772 г. апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, да 1793 г. — памежны пункт з мытняй. У XVII ст. Сангушкі адкрылі ў Талачыне базыльянскі манастыр са школай і шпіталем. Падчас вайны 1812 г. Талачын быў разбураны; у ліпені і лістападзе тут спыняўся Напалеон I Банапарт. Падчас адступлення французаў па загадзе Напалеона ў Талачыне былі спаленыя сцягі «Вялікай арміі».
У XIX ст. праз Талачын Зарэчны ішоў гандаль збожжам і лесам, мястэчка з’яўлялася валасным цэнтрам Сенненскага павета Магілёўскай губерні. 30 чэрвеня 1919 г. уся воласць з Талачынам была перададзена ў склад Аршанскага павета.
З 1924 г. Талачын зрабіўся цэнтрам раёна ў складзе Аршанскай акругі, з 1938 г. — у складзе Віцебскай вобласці. У 1938 годзе мястэчка атрымала статус гарадскога пасёлка. У час Вялікай Айчыннай вайны з 8 ліпеня 1941 г. да 26 чэрвеня 1944 г. пасёлак быў акупаваны нямецка-фашысцкімі войскамі. З 22 ліпеня 1955 г. Талачын атрымаў статус горада.
Эканоміка
Эканоміка прадстаўлена прадпрыемствамі першаснай апрацоўкі льну, харчовай прамысловасці. Гасцініца.
Культура
Паэт П. Панчанка напісаў верш «Ода Талачыну», А. Мазур верш «Талачын».
Архірэйскае падвор’е (Мінск)
Архірэйскае падвор’е — праваслаўны архітэктурны комплекс у Мінску, у якім размяшчаліся рэзідэнцыя епіскапа і духоўная кансісторыя. Будавалася на працягу XVIII—XIX стст. на высокім узгорку ў паўднёвай частцы горада, якая атрымала назву Новае Места. Комплекс складаўся з двухпавярховага мураванага будынка мінскай архіепіскапіі, царквы Покрыва Прасвятой Багародзіцы, царкоўна-археалагічнага музея і двух флігеляў. Да нашага часу захаваўся паўночна-заходні флігель, які першапачаткова прызначаўся для Мінскай духоўнай кансісторыі, а таксама будынак музея. Муры царквы сталі асновай для левага крыла Дома афіцэраў.
Гісторыя
З усталяваннем у 1793 годзе Мінскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы ўзнікла патрэба ў размяшчэнні духоўнай кансісторыі і рэзідэнцыі епіскапа, якіх часова пасялілі ў адабраны ў уніятаў будынак мужчынскага базылянскага кляштара.
У 1799 годзе для рэзідэнцыі набылі мураваны дом на Навамескай плошчы, побач з ім збудавалі напаўмураваную Свята-Успенскую царкву. Новы комплекс падвор’я спраектаваў у 1850-я гады архітэктар К. Хршчановіч. У 1860 годзе быў збудаваны двухпавярховы мураваны будынак мінскай архіепіскапіі (архірэйскі дом), да якога ў 1885 годзе прыбудавалі на месцы разабранай папярэдніцы мураваную Свята-Пакроўскую царкву.
Крыжовую царкву зруйнавалі ў 1934 годзе пры будаўніцтве Дома афіцэраў. У канцы 1940-х гадоў быў знесены паўднёва-ўсходні флігель (выкарыстоўваўся як пеўчая, потым земскім судом).
Ад 1963 года будынак царкоўна-археалагічнага музея выкарыстоўваецца як Дом працаўнікоў мастацтва (пр. Незалежнасці, 26). У колішніх мурах духоўнай кансісторыі размяшчаецца музей гісторыі войскаў Беларускай ваеннай акругі (пр. Незалежнасці, 24).
Архітэктура
Царква Покрыва Прасвятой Багародзіцы (таксама вядомая як Крыжовая, Успенская) — твор рэстраспектыўна-рускага стылю. Была вырашана прамавугольным аб’ёмам, мела развіты галоўны фасад дамінантай якога з’яўлялася двух’ярусная чатырохгранная шатровая званіца з макаўкай у завяршэнні і ў аснаванні шатра. Пасярэдзіне бляшанага даху стаяў вялікі васьмігранны светлавы барабан з паўсферычным купалам. Галоўны фасад вылучаўся глыбокім рызалітам, які фланкіраваўся чацверыковымі вежападобнымі прыбудовамі з закамарным завяршэннем граняў і цыбулепадобнымі купаламі. Аналагічнае завяршэнне, але меншае па памерах было над апсідай. Храм вылучаўся насычанай архітэктурай, пазычанай з маскоўскага царкоўнага дойлідства — закамары і какошнікі, вокны-біфорыумы, аркатурныя фрызы. Атынкаваныя фасады падзяляліся 40 вялікімі і 4 малымі аконнымі праёмамі. Мела тры ўваходы.
Галоўны будынак мінскай архіепіскапіі быў вырашаны ў неарусім стылі — двухпавярховы прамавугольны ў плане аб’ём сіметрычнай кампазіцыі. Фасад, што выходзіў на плошчу падзяляўся філянговым поясам на два паверхі, першы з якіх быў апрацаваны рустам і падзелены лучковымі аконнымі праёмамі. Архітэктурным акцэнтам з’яўляліся два рызаліты, завершаныя лучковым згібам верхняга карніза і вылучаныя наверсе вокнамі-біфорыумамі з круглай разеткай у агульным арачным афармленні. Вось сіметрыі фасада адзначана кілепадобным франтончыкам з круглай разеткай над завяршальным карнізам. У выцягнутым прамавугольным аб’ёме, што выходзіў на Захар’еўскую вуліцу, размяшчалася выставачная зала. У кароткім крыле, размешчаным перпендыкулярна, былі фондасховішчы і адміністрацыйныя памяшканні. У месцы злучэння гэтых двух аб’ёмаў размяшчаліся сходы, што вялі на другі паверх. Тут жа знаходзіўся ўваход у будынак і невялікі вестыбюль.
Абапал архірэйскага дома размяшчаліся Г-падобныя ў плане флігелі — помнікі архітэктуры класіцызму. Паўночна-заходні флігель уяўляе сабой трохпавярховы будынак (трэці паверх надбудаваны ў савецкі час). Рытмічна размешчаныя аконныя праёмы вылучаюцца на руставаным тле сцен. Унутры памяшканні перакрытыя цыліндрычнымі і крыжовымі скляпеннямі, планаванне калідорнае.
Царкоўна-археалагічны музей — помнік архітэктуры неарускага стылю. Будынак вырашаны двухпавярховым прамавугольным у плане аб’ёмам на высокім цокальным паўпаверсе, накрытым вальмавым дахам. Асіметрыю ў кампазіцыю галоўнага фасада ўносіць уваходны рызаліт, завершаны кілепадобным франтонам, кутняя дэкаратыўная шатровая вежка і кутняя цыліндрычная вежа пад цыбулепадобным купалам. Галоўны фасад падзелены высокімі лучковымі аконнымі праёмамі ў багатых дэкаратыўных ліштвах з паўкалонкамі, двух- і трохлопасцевымі аркамі, філёнгамі.
NGC 3543
NGC 3543 (іншыя абазначэнні — UGC 6213, MCG 10-16-75, ZWG 291.34, PGC 33953) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маўра Ікардзі
Ма́ўра Эмануэ́ль Іка́рдзі (Mauro Emanuel Icardi; нар. 19 лютага 1993, Расарыа, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, нападнік турэцкага клуба «Галатасарай» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны.
Клубная кар’ера
Маўра нарадзіўся ў аргенцінскім горадзе Расарыа, аднак калі яму было 9 гадоў разам з бацькамі з’ехаў на Канарскія астравы, дзе і пачаў займацца футболам. Атрымаўшы першыя поспехі ў дзіцячым футболе, ігрок быў заўважаны скаўтамі шэрагу вядомых клубаў, як «Барселона», «Рэал», «Валенсія», «Севілья», «Арсенал», «Ліверпул» і іншых, аднак Маўра абраў «Барселону», да акадэміі якой і далучыўся ў 2007 годзе. У 2011 годзе вырашыў пераехаць у Італію ў клуб «Сампдорыя». Пазней Ікардзі выступіў з заявай, што ягоны сыход з «Барселоны» не быў дрэнным рашэннем, і ён перакананы, што ягонае жаданне рухацца далей было слушным.
11 студзеня 2011 года «Сампдорыя» пацвердзіла пераход аргенцінскага іграка на правах арэнды да заканчэння сезона. Пасля выдатнага пачатку, калі Маўра забіў 13 галоў у 19 матчах Прымаверы, італьянскі клуб вырашыў выкупіць кантракт іграка за 400 тысяч еўра ў ліпені 2011 года. З іграком быў складзены кантракт на тры гады. 12 мая 2012 года Маўра дэбютаваў у прафесійным футболе, калі выйшаў на замену ў матчы супраць «Ювэ Стабія» ў Серыі B. Правёўшы на пляцоўцы толькі 10 хвілін, Маўра адзначыўся за «Сампдорыю» і ўсталяваў, такім чынам, канчатковы лік 1:2 на карысць сваёй каманды. 26 верасня 2012 года ігрок дэбютаваў з клубам у Серыі A, калі замяніў на 46-й хвіліне матча парагвайца Марсела Эстыгарыбія. 12 лістапада Ікардзі забіў першы гол у элітнай лізе італьянскага першынства ў браму прынцыповых супернікаў клуба «Джэноа».
«Інтэрнацыянале»
У канцы красавіка 2013 года было абвешчана, што Ікардзі далучыцца да «Інтэрнацыянале» перад пачаткам сезона 2013/14. Дамова была пацверджана кіраўніцтвам «Сампдорыі». Кошт трансферу склаў 6,5 млн еўра за 50% правоў на іграка. 16 ліпеня Маўра быў афіцыйна прэзентаваны ў якасці нападніка міланцаў, атрымаўшы нумар 9. Ігрок зазначыў, што пераход у склад «Інтэра» быў ягонай марай, дадаючы, што ён меў шмат іншых прапаноў, але абраў толькі свой улюбёны клуб.
Перад пачаткам сезона 2015/16 Маўра быў абраны новым капітанам клуба замест Андрэа Ранок’я, які страціў свой статус праз дрэнную гульну ў папярэднім сезоне. Ікардзі працягнуў забіваць і ў новым сезоне. Восенню 2016 года ён падоўжыў кантракт з «Інтэрам» да 2021 года, сума адступных склала 110 млн еўра. Па выніках сезона сезона 2017/2018 другі раз стаў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату Італіі, падзяліўшы гэты тытул з Чыра Імобіле.
«Пары Сен-Жэрмен»
2 верасня 2019 года Ікардзі папоўніў склад «Пары Сен-Жэрмен» на правах арэнды з правам далейшага выкупу. 31 мая 2020 года падпісаў паўнавартаснае пагадненне з клубам.
«Галатасарай»
У верасні 2022 года быў аддадзены ў арэнду на адзін год у турэцкі «Галатасарай». У ліпені 2023 года перайшоў у «Галатасарай» на рэгулярнай аснове.
Міжнародная кар’ера
16 кастрычніка 2013 года ў матчы адборачнага турніру да чэмпіянату свету 2014 супраць зборнай Уругвая Маўра дэбютаваў за нацыянальную каманду.
Тупічаны
Гісторыя
Напэўна, паселішча на гэтым месцы было прынамсі з XI ст. -- селішча XI—XIV ст. выяўлена на паўднёва-ўсходніх ускраінах Тупічан.
Маўра Ікардзі
Міжнародная кар’ера
Нягледзячы на свае дасягненні, Маўра вельмі рэдка прыцягваўся да матчаў нацыянальнай зборнай Аргенціны. Яго супярэчлівы шлюб (у 2014 годзе Маўра ажаніўся з аргенцінскай мадэллю Вандай Нара, якая раней была за іншым аргенцінскім футбалістам, Максі Лопесам) прынёс шмат варожасці супраць яго ў ягонай роднай краіне, што прынята лічыць галоўнай прычынай ягоных вельмі рэдкіх з’яўленняў у нацыянальнай камандзе. У канцы 2016 года Ліянель Месі і Дыега Марадона выказаліся супраць выкліку Маўра ў зборную, з-за ягонага канфлікту з Максі Лопесам.
Акцыя (фінансы)
Акцыя (ад action) — каштоўная папера, што выпускаецца акцыянерным таварыствам і ўвасабляе сабою ўдзел акцыянера ў капітале таварыства. Уладальніку акцыі даюцца асаблівыя маёмасныя і асабістыя правы:
Маўра Ікардзі
Міжнародная кар’ера
Маўра быў кандыдатам на паездку на чэмпіянату свету 2018, але са спрэчкамі пакінуў стан аргенцінскай каманды і не быў уключаны ў фінальны спіс з 23 ігракоў зборнай, якія прынялі ўдзел у сусветным першынстве.
Дасягненні
«Пары Сен-Жэрмен»:
Акцыя (фінансы)
Класіфікацыя
Пры гэтым прывілеяваныя акцыі звычайна не маюць права голасу на сходах акцыянераў, за выключэннем некаторых пытанняў (ліквідацыя, рэарганізацыя і інш.)
Тупічаны
Гісторыя
На мяжы XVI—XVII ст. належала Станіславу Лапатэцкаму, па яго смерці прывілей на Тупічаны Ваўкавыскага павета ў 1614 годзе атрымаў Фрыдэрык Сапега.
У 1737 годзе ў Воўпаўскім старостве, 14 валок зямлі.
У 1796 годзе належала графу Плятэру, 55 сялян і 15 татарскіх сем’яў.
У 1836 годзе дзяржаўная вёска, 18 двароў, 165 жыхароў.
Селішча
Селішча XI—XIV ст. -- помнік археалогіі (шыфр 413В000119). Выяўлена на паўднёва-ўсходніх ускраінах вёскі. Памерам каля 0,75 га. У 1958 годзе даследавана Фрыдай Гурэвіч. У 1960 годзе Міхаіл Чарняўскі ў выдзіманні пясчанай дзюны знайшоў ляпную кераміку з дамешкай жарствы ў гліне, пакрытую лёгкай штрыхоўкай. У 1973 годзе селішча абследаваў Яраслаў Звяруга. Матэрыялы абследавання знаходзяцца ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі. Плошча 46,35 га(?), працягласць межаў — 5 029 метраў(?).
Канстанцін Драпеза
Канстанцін Драпеза  — спявак, удзельнік дуэта «Аляксандра і Канстанцін».
Праца і творчасць
Артыст заслужанага калектыву Дзяржаўнага аркестра РБ пад кіраўніцтвам Міхаіла Фінберга. Удзельнік дуэта «Аляксандра і Канстанцін». У дуэце гітарыст, кампазітар, аранжыроўшчык. Грае на акустычнай і электрычнай гітары, домры, сазе.
Уфімскае плато
Уфімскае плато — плато ў Паўднёвым і Сярэднім Прыўраллі, у Башкартастане, Пермскім краі і Свярдлоўскай вобласці, у басейне ракі Уфа. Працягласць Уфімскага плато з поўначы на ​​поўдзень прыкладна 265 км.
Вышыня 350—450 м (517,9 м найбольшая). З усходу абмежавана уступам вышынёй да 100 м, на захадзе спадзіста зніжаецца і зліваецца з Усходне-Еўрапейскай раўнінай.
Калісьці тэрыторыя Уфімскага плато была дном акіяна і таму складаецца з асадкавых парод.
Асноўныя рэкі — рака Уфа і яе прытокі: на поўначы — Айз, Сарс, Цюй; на ўсходзе — Ай, Барашка, Юрузань, Сырая Кірзя, Яман-Ялга, Шараварка, Сімка; на захадзе — Байкі, Уруш, Ірыш.
Радзім Гаўдэнцый
Біяграфія
Радзім быў пазашлюбным сынам Слаўніка, лівіцкага князя з роду Слаўнікавічаў. Меў зводнага брата Войцеха.
Дата нараджэння Св. Радзіма дакладна невядомая і вылічаная толькі прыкладна (у перыяд паміж 960—970 гадамі) на падставе таго факту, што для атрымання архібіскупскага тытулу мусіў быць не маладзейшы за 30 гадоў.
Па прызначэнні Войцеха біскупам (19 лютага 982 ) працаваў у яго рэзідэнцыі і з тае пары пастаянна дапамагаў свайму брату. У 988 годзе яны разам накіраваліся ў Італію з намерам пакрочыць далей у Святую зямлю. Аднак дасягнуўшы толькі бенедыкцінскага кляштара Монтэ-Касіна, вярнуліся ў Рым. Там з братам далучыліся да бенедыкцінскага кляштара Св. Баніфацыя і Алексія на Авентыне, дзе Радзім і прыняў імя Гаўдэнцый (990). У 992 годзе вярнуліся ў Прагу, адкуль неўзабаве (994) ізноў накіраваліся ў Рым.
Былі накіраваныя місіянерамі да прусаў, ад рук якіх 23 красавіка 997 загінуў Войцех. Сам Радзім, адпушчаны прусамі, разам з іншым удзельнікам іх выправы Бенедыктам звярнуўся да польскага караля Баляслава I Храбрага з просьбаю выкупіць у прусаў цела свайго брата.
У 999 годзе быў пасвечаны ў Рыме на біскупа, і ў 1000 пастаўлены архібіскупам Гнезна.
Дата смерці таксама называецца толькі прыблізна: два чэшскія некралогі падаюць 12 кастрычніка, у той час як некралог з Люнебурга — 14 кастрычніка. Невядомы нават рок смерці, выказваюцца версіі: 1006, 1011, 1016, 1020 або 1022.
Па яго смерці цела было пахавана ў гнезненскай кафедры. У 1039 годзе разам з рэшткамі Св. Войцеха і перавезены ў Чэхію і перапахаваны ў крыпце Свв. Казьмы і Дзям'яна ў храме святога Віта.
7,62×51 мм НАТА
7,62×51 мм (.308 win,.308 Winchester, Т-65, 7,62 × 51 мм NATO, афіцыйнае абазначэнне 7.62 NATO) — прамежкавы (аўтаматны) патрон. Cтандартны вінтовачна-кулямётны боепрыпас краін-удзельніц НАТА. Прыняты ў 1954 годзе пад пазначэннем T65, пасля неаднаразова мадэрнізаваны.
Heckler & Koch G3
Вінтоўка HK G3(Heckler & Koch G3) — аўтаматычная зброя, пабудаванае на аснове аўтаматыкі з напаўвольным заторам. Запаволенне адкрыцця засаўкі ажыццяўляецца пры ўзаемадзеянні пары ролікаў з хваставіком ствала і засаўкай, якія складаюцца з дзвюх частак. Пры гэтым у першы момант ролікі служаць паскаральнікамі задняй часткі засаўкі, адначасова запавольваючы рух перадпакоя часткі засаўкі, утрымлівальнай гільзу ў патроннике. Сам патронник мае падоўжныя канаўкі (т.н. канаўкі Ревеллі), закліканыя выключыць "заліпанне" гільзы ў патроннике. Агульная схема аўтаматыкі была распрацаваная ў 1945 годзе на фірме Маузер. Ствольная скрыня вінтоўкі G3 выкананая штампоўкай з сталёвага ліста. На ранніх мадэлях корпус ударна-спускавога механізму таксама быў штампаваны з сталёвага ліста, пазней стаў ужывацца пластыкавы корпус УСМ, выкананы разам з пісталетнай рукаяццю і спускавым клямарам. Корпус УСМ мацуецца да ствольнай скрынкі штыфтам і пры няпоўнай разборцы адкідваецца ўніз-наперад пасля аддзялення прыклада з затыльнікам стваловай скрынкі. Пры неабходнасці корпус УСМ можа быць лёгка аддзелены ад зброі для рамонту або замены шляхам вымання штыфта, размешчанага ззаду гнязда для магазіна. Сам УСМ куркавы, перакладчык рэжымаў агню служыць і засцерагальнікам, размешчаны з левага боку корпуса УСМ. Штатна мае 3 становішчы — "засцерагальнік", "адзінкавыя", "чарга", аднак маюцца і варыянты УСМ з дадатковым рэжымам агню з адсечкай чаргі па 3 патрона. Дзяржальня зараджання складаная, знаходзіцца злева над ствалом і не рухаецца пры стральбе. Прыцэльныя прынады на першых варыянтах (G3 і G3А1) уяўлялі сабой мушку ў колцавым намушніке і перакідны адчынены цалік, на пазнейшых мадыфікацыях (G3А2, А3, А4) цалік стаў дыяптрычным, у выглядзе барабана з адтулінамі для далёкасцей стральбы 100, 200, 300 і 400 метраў. Прыклад з затыльником мацуюцца да ствольнай скрынкі двума штыфтамі і здымаюцца пры разборцы. Існуе два асноўных варыянту прыкладаў — няскладнай з пластыка (на мадэлях G3 і G3А2) і высоўны тэлескапічны, штампаваны з сталі з гумовай патыліцай (мадэлі G3А1, G3А3). На самых ранніх вінтоўках цаўё было штампаваным з металу, з адтулінамі для астуджэння ствала. Пазней цаўё стала пластыкавым, перш таксама з адтулінамі для астуджэння, на апошніх мадэлях — гладкім, без адтулін. Ствол абсталяваны шчылінным пламегасителем, выкарыстоўвальным таксама для кідання вінтовачных гранат. На яго таксама можа мацуецца багнет-нож. Сілкаванне вінтоўкі ажыццяўляецца з металічных крам на 20 патронаў.
Адмыслова для грамадзянскага рынка фірма Heckler & Koch выпускала толькі самазарадныя варыянты вінтоўкі G3, вядомыя перш як HK 41, а затым HK 91.
Гісторыя
Пасля прыняцця да сярэдзіны 1950х гадоў амерыканскага патрона Т-65 (7,62х51мм) у якасці стандартнага вінтовачна — кулямётнага боепрыпасу НАТА, ФРГ, як і іншыя краіны блока НАТА, апынулася перад праблемай пераўзбраення. Спроба прыняць на ўзбраенне ў мэтах уніфікацыі бельгійскую вінтоўку FN FAL не атрымалася, бо бельгійцы (мабыць, у адплату за нядаўнюю акупацыю Бельгіі) адмовіліся прадаць Германіі ліцэнзію на вытворчасць сваёй вінтоўкі. То немцы, па відавочных прычынах, жадалі самі вырабляць для сябе зброя, ім прыйшлося звярнуцца да іншых наяўных распрацовак. Іх зацікавіла, у прыватнасці, найноўшая іспанская аўтаматычная вінтоўка фірмы CETME, распрацаваная пад кіраўніцтвам нямецкага інжынера Людвіга Форгрымлера. У 1957 годзе ФРГ набыла ліцэнзію на вінтоўку СЕТМЕ і па выніках праведзенага тэндэру права на вытворчасць новай зброі атрымала новая фірма Heckler und Koch з Оберндорфа, створаная «на развалінах» канцэрна Маузер. У 1959 годзе Узброеныя Сілы ФРГ (Bundeswehr) прымаюць на ўзбраенне новую вінтоўку пад пазначэннем G3 (Gewehr 3 — Вінтоўка мадэль 3). Раўналежна на ўзбраенне прымаецца і яе варыянт G3A1, адрозны толькі наяўнасцю высоўнага прыклада замест фіксаванага на G3. З 1959 гады і па 1995 вінтоўка G3 у розных мадыфікацыях складалася на ўзбраенні Бундэсвера, а з 1995 гады ёй на замену прыйшла штурмавая вінтоўка G36 калібра 5.56мм НАТА распрацоўкі гэтай жа фірмы. Акрамя Германіі, G3 складалася або складаецца на ўзбраенні ў войсках больш за 50 краін, уключаючы Грэцыю, Пакістан, Партугалію, Швецыю. Нарвегію, Іран і шматлікія іншыя. G3 выраблялася па ліцэнзіі ў такіх краінах як Іран, Пакістан, Грэцыя, Турцыя.
Сама фірма Heckler & Koch вырабляла вінтоўкі G3 аж да 2000 або 2001 года, калі яны канчаткова зніклі з каталогаў гэтай фірмы. Аднак, дагэтуль вырабляюцца і прадаюцца па міру такія вытворныя ад канструкцыі G3, як шырока вядомы пісталет-кулямёт HK MP-5, аўтамат HK33 (пад патрон 5.56мм), адзіныя кулямёты HK21 і HK23]], снайперскія вінтоўкі HK PSG-1 і HK MSG-90…
Асноўным чынам высокай папулярнасці вінтоўкі G3 у параўнанні з яе асноўнымі канкурэнтамі па блоку НАТА — бельгійскай вінтоўкай FN FAL і амерыканскай М14, сталі, акрамя высокіх баявых характарыстак, яшчэ і невялікі кошт вытворчасці і абслугоўвання, звязаная з шырокім выкарыстаннем штампоўкі замест дарагой станочной апрацоўкі, і просты канструкцыяй.
Залатая вулачка
Залатая вулачка (Zlatá ulička) — старажытная вуліца Прагі, размешчаная ў Пражскім Градзе. Характэрнай асаблівасцю вулачкі з'яўляюцца карлікавыя двухпавярховыя домікі, убудаваныя ў аркі былой крапасной сцяны. Вулачка з'яўляецца адным з сімвалаў горада.
Гісторыя
Вулачка ўзнікла ў выніку стыхійнай забудовы тэрыторыі Пражскага Граду і першапачаткова яна называлася Златніцка вулачка (гэта значыць Ювелірная вуліца). Гэта назва паходзіць ад чаканшчыкаў па золату, якія жылі і працавалі на гэтым месцы. У 1597 годзе, па ўказе імператара Рудольфа II, прастора пад аркамі Владзіслаўскай крапасной сцяны была аддадзена ў распараджэнне 24-м стральцам Граду, якія неслі вартаўнічую службу каля брамы, а таксама пільнавалі зняволеных. Неўзабаве вулачка стала цалкам рамеснай, і на ёй асталявалася пражская бедната.
Аж да Другой сусветнай вайны домікі выкарыстоўваліся пад жыллё, у адным з такіх домікаў (дом № 22) з 1916 па 1917 гады працаваў Франц Кафка.
Залатая вулачка ў нашы дні
У нашы дні вулачка з'яўляецца папулярным турыстычным месцам, карлікавыя домікі пераабсталяваны ў сувенірныя крамы з разнастайнымі галерэямі і экспазіцыямі. У дадзены момант за прагулку па Залатой вулачцы спаганяецца плата ў памеры 250 чэшскіх крон. Пасля 18-00 уваход вольны, аднак большасць сувенірных магазінаў да гэтага часу закрываецца.
Навіны БНФ «Адраджэньне»
Навіны БНФ «Адраджэньне» — газета, орган Беларускага народнага фронту «Адраджэньне». Выдавалася са снежня 1988 да мая 1994 ў Мінску на беларускай мове (асобныя нумары таксама на рускай мове).
Як нулявы нумар выдання з’явілася «Інфармацыйнае паведамленьне БНФ за перабудову «Адраджэньне», у якім друкавалася адозва Аргкамітэту БНФ да грамадзян Беларусі, а таксама рэкамендацыі ў стварэнні групаў падтрымкі БНФ. Першыя нумары рыхтавалі А. Суша і А. Радкевіч; у падрыхтоўцы паасобных нумароў удзельнічалі: П. Ларын, І. Дрозд, П. Пячонка, А. Сёмуха; ад №7 у складзе выдавецкай групы: А. Суша, С. Дубавец, П. Жук. Выйшла некалькі выпускаў «Навінаў» у перакладзе на рускую мову («Новости Белорусского народного фронта «Адраджэньне»), якія ў асноўным адпавядалі беларускаму варыянту выдання. Апошні нумар, прысвечаны выбарам прэзідэнта, выйшаў у маі 1994 пад рэдакцыяй Барыса Хамайды.
Грамадска-палітычнае выданне. Асноўны змест газеты складала хроніка падзей, артыкулы на актуальныя грамадска-палітычныя тэмы, праграмныя матэрыялы БНФ. Змяшчаліся артыкулы, прысвечаныя гісторыі Беларусі, беларускай нацыянальнай сімволіцы, спісы ахвяр палітычных рэпрэсій.
Выйшла 40 нумароў.
Булак (Акмолінская вобласць)
Булак — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сімферопальскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 292 чалавекі (141 мужчына і 151 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 230 чалавек (116 мужчын і 114 жанчын).
Баліцкі валун
Баліцкі валун — помнікі прыроды рэспубліканскага значэння на Беларусі. За 500 м на поўнач ад в. Балічы Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці.
Апісанне
Валун шэрага гнейсу з мноствам крышталёў гранату, даўжыня 4,1 м, шырыня 2 м, вышыня 1,5 м, у абводзе 9,5 м, аб'ём 12,3 м³, маса каля 33 т. Прынесены ледавіком каля 200 тыс. г. назад ca Скандынавіі. Мае 31 паўсферычнае паглыбленне (3—5 см у папярочніку, да 4 см глыбіні), зробленае чалавекам каля 2— 2,5 тыс. г. назад. У язычніцкія часы прадмет пакланення.
Васіль Пятровіч Стасаў
Васіль Пятровіч Стасаў (, Масква —, Санкт-Пецярбург) — рускі архітэктар, прадстаўнік класіцызму.
Біяграфія
Нарадзіўся ў небагатай дваранскай сям’і: бацька, Пётр Фёдаравіч Стасаў, служыў у вотчыннай канцылярыі — падканцылярыстам (памочнікам пісара), маці, Ганна Анціп’еўна, паходзіла з роду Прыклонскіх. Мелі радавое сяло Сакалова, пад Серпухавам.
Да 1783 года вучыўся ў ; у 1783 годзе памёр бацька, а неўзабаве і старэйшы брат, які служыў у марскім флоце. 14 лютага 1873 Васіль Стасаў паступіў на службу ў Экспедыцыю архітэктурных спраў, кіраваную С. А. Карыным — у пасадзе «архітэктара капрала» (чарцёжніка); у 1790 годзе ён ужо памочнік архітэктара.
У 1794 годзе некалькі месяцаў адбываў вайсковую павіннасць ў Праабражэнскім палку ў Санкт-Пецярбургу. У студзені 1795 паступіў на службу ў Дэпартамент герольдыі. З 1797 В. П. Стасаў пачаў службу Калежскім сакратаром у Галоўнай салянай канторы.
Творчасць
У Санкт-Пецярбургу Стасавым былі пабудаваны комплекс будынкаў Акадэміі навук на Васільеўскім востраве, Ямскі рынак на Раз’езднай вуліцы (1817—1819), Паўлаўскія казармы на Марсавым поле (1817—1821), Спаса-Праабражэнскі сабор (1827—1829), Троіца-Ізмайлаўскі сабор (1828—1835), Нарвскія трыумфальныя вароты (1827—1834) і Маскоўскія трыумфальныя вароты (1834—1838). Пабудовы Стасава адрозніваюцца прадстаўнічасцю, урачыстасцю архітэктурных формаў. Развіваючы ідэі рускага ампіру, Стасаў часта звяртаўся да строгіх форм дарыйскага ордэра.
У Царскім Сяле В. Стасаў аформіў шэраг інтэр’ераў Екацярынінскага і Аляксандраўскага палацаў, займаўся перабудовай Кітайскай вёскі (1817—1822). Па яго праекце былі пабудаваныя вароты «Ласкава маім калегам» (1817), Манеж, Вялікая аранжарэя.
Па праектах Стасава пабудаваны правіянцкія склады ў Маскве (1821—1835), праведзена перабудова рэзідэнцыі віленскага генерал-губернатара (1824—1832, цяпер рэзідэнцыя прэзідэнта Літвы). У 1836-41 Стасаў спраектаваў Троіцкі сабор у Гельмязаве (Палтаўскай губерні).
Раман Сяргеевіч Філіпаў
Раман Сяргеевіч Філіпаў ( — ) — беларускі і расійскі акцёр тэатр і кіно. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1967). Народны артыст РСФСР (1987).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Сімферопалі ў сям’і правінцыйнага акцёра. Скончыў Вышэйшае тэатральнае вучылішча імя М. С. Шчэпкіна.
У 1960—1961 гадах працаваў у Маскоўскім драматычным тэатры імя А. С. Пушкіна; у 1961—1962 гадах — у Масканцэрце; у 1962—1969 гадах — Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы ў Мінску.
Гудзішкі
Назву Гудзішкі маюць:
Трунцы
Трунцы́ (, Трунцы) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ізабелінскага сельсавета.
Гісторыя
У 1795 г. належала Міхалу і Юрыю Грабоўскім. У 1936 г. прыватная вёска, 7 двароў, 42 жыхары. У 1914 г. 27 двароў, 128 жыхароў.
Кісяліцы
Кісялі́цы (Kisielice) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Ілаўскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Кісяліцы. Займае плошчу 3,37 км². Насельніцтва — 2222 чалавека (на 2004 год).
NGC 3544
NGC 3544 (іншыя абазначэнні — NGC 3571, ESO 570-11, MCG -3-29-1, PGC 34028) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3544, NGC 3571.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анастасія Уладзіміраўна Іванькова
Анастасі́я Уладзі́міраўна Іванько́ва (нар. ) — беларуская гімнастка (мастацкая гімнастыка). Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 у Пекіне Іванокова атрымала бронзавы медаль у камандных спаборніцтвах па мастацкай гімнастыцы ў складзе зборнай Беларусі разам з Алесяй Бабушкінай, Зінаідай Лунінай, Глафірай Марціновіч, Ксеніяй Санковіч і Алінай Туміловіч.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2012 у Лондане Іванькова атрымала срэбны медаль у камандных спаборніцтвах па мастацкай гімнастыцы ў складзе зборнай Беларусі разам з Марынай Ганчаровай, Наталляй Лешчык, Аляксандрай Наркевіч, Ксеніяй Санковіч і Алінай Туміловіч.
Пасля сканчэння спартыўнай кар’еры ў 2012 годзе жыве і працуе трэнерам у ЗША.
Гуляева
Назву Гуля́ева маюць:
Адміністрацыйны падзел Рэчы Паспалітай
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Рэчы Паспалітай склаўся ў выніку падпісання Люблінскай уніі 1569 і ўтварэння Рэчы Паспалітай Абодвух Народаў у складзе Кароны каралеўства Польшчы і Вялікага княства Літоўскага, якія захоўвалі пэўную аўтаномію ўнутранай улады. Таксама ў склад Рэчы Паспалітай увайшла Лівонія, якая ўвайшла ў яе склад у 1561 з прычыны распаду Лівонскага Ордэна. Тады ж было створана Курляндскае і Земгальскае герцагства, якое прызнала сябе васалам польскага караля.
Падзел
Рэч Паспалітая складалася з ваяводстваў двух правінцый Польшчы, ваяводстваў Літвы, нядаўна далучанай Лівоніі і ленных уладанняў.
Георгій Валянцінавіч Пляханаў
Гео́ргій Валянці́навіч Пляха́наў (псеўданімы Н. Бельт, А. С. Максімаў-Дружбінін і інш.;, Гудалаўка, Тамбоўская губерня — , Ялкала, Фінляндыя ) — тэарэтык і прапагандыст марксізма, філосаф, выбітны дзеяч расійскага і міжнароднага сацыялістычнага руху. Уваходзіў у лік заснавальнікаў РСДРП, газеты «Іскра».
Аўтар работ па філасофіі, сацыялогіі, эстэтыцы, этыцы і гісторыі грамадскай думкі Расіі. У 1921 годзе Уладзімір Ленін у сваёй працы «Яшчэ раз аб прафсаюзах, аб бягучым моманце і аб памылках тт. Троцкага і Бухарына» заклікаў вывучаць ўсё напісанае Пляханавым па філасофіі, «бо гэта лепшае ва ўсёй міжнароднай літаратуры марксізму».
Біяграфія
Нарадзіўся 23 лістапада (11 снежня) 1856 года ў с. Гудалаўка Тамбоўскай губерні ў сям’і адстаўнога штабс-капітана Валянціна Пятровіча Пляханава (1810—1873) і Марыі Фёдараўны Бялынскай (1832—1881).
Скончыў з залатым медалём Міхайлаўскую Варонежскую ваенную гімназію, затым вучыўся ў юнкерскім вучылішчы ў Пецярбургу. У 1874 годзе паступіў у Пецярбургскі горны інстытут, за поспехі меў Кацярынінскую стыпендыю, у 1876 годзе быў выключаны «за няўзнос платы».
У 1876 годзе ўступіў у народніцкую арганізацыю «Зямля і воля», стаў адным з яе кіраўнікоў.
У 1879 годзе пасля расколу «Зямлі і волі» стаў арганізатарам і кіраўніком «Чорнага перадзелу».
У 1880 годзе эміграваў у Швейцарыю.
У 1883 годзе заснаваў першую расійскую марксісцкую арганізацыю — групу «Вызваленне працы».
У канцы 1894 — пачатку 1895 гадоў па ініцыятыве Пляханава быў створаны «Саюз рускіх сацыял-дэмакратаў за мяжой». У 1900—1903 гадах удзельнічаў у стварэнні і кіраўніцтве газетай «Искра».
Падчас рэвалюцыі 1905—1907 гадоў Пляханаў заставаўся на эміграцыі, апынуўшыся, такім чынам, у баку ад актыўных рэвалюцыйных падзей.
У 1906—1907 гадах выступаў за ўдзел сацыял-дэмакратаў у выбарах у Дзяржаўную Думу, за блок з кадэтамі.
Лютаўская рэвалюцыя дазволіла Пляханаву вярнуцца ў Расію пасля 37 гадоў выгнання.
Пасля вяртання ў Расію Пляханаў не быў дапушчаны ў Выканкам Петраградскага савета. Не быў дапушчаны туды і прыхільнік Пляханава Рыгор Алексінскі. Прычынай была «абарончая» пазіцыя Пляханава, якую не падзялялі дзеячы Савета з антываеннай пазіцыяй.
Адхілены ад кіруючай ролі, Пляханаў быў вымушаны абмяжоўвацца рэдагаваннем сваёй газеты «Единство», дзе публікаваў артыкулы з водгукамі на найважнейшыя палітычныя падзеі, вёў спрэчку з апанентамі і ідэйнымі супернікамі. Пляханаў падтрымліваў Часовы ўрад, быў супраць «Красавіцкіх тэзісаў» У. І. Леніна, назваўшы іх «бязглуздзіцай».
Да Кастрычніцкай рэвалюцыі паставіўся адмоўна, бо лічыў, што Расія да сацыялістычнай рэвалюцыі не гатовая: «руская гісторыя яшчэ не змалола той мукі, з якой з часам будзе выпечаны пшанічны пірог сацыялізму». Лічыў, што захоп улады «адным класам ці — яшчэ горш — адной партыяй» можа мець сумныя наступствы.
У «Адкрытым лісце да петраградскіх працоўных» Пляханаў заявіў: «Несвоечасова захапіўшы палітычную ўладу, рускі пралетарыят не зробіць сацыяльнай рэвалюцыі, а толькі выкліча грамадзянскую вайну, якая прымусіць яго адступіць далёка назад ад пазіцый, заваяваных у лютым і сакавіку гэтага года». Пры гэтым Пляханаў прадказваў, што бальшавікі ўзялі ўладу надоўга і ні пра які сур’ёзны супраціў ім у дадзены момант не можа быць і гаворкі.
З 1887 года Пляханаў хварэў на туберкулёз, увосень 1917 года ягонае здароўе сур’ёзна пагоршылася.
Памёр 30 мая 1918 года ў 2 гадзіны дня ад эмбаліі сэрца, якая ўзнікла ў выніку абвастрэння туберкулёзу.
Пахаваны на «Літаратарскіх мастках» Волкаўскіх могілак у Санкт-Пецярбургу, побач з магілай Бялінскага.
Magazyn Polski
Magazyn Polski, Польскі часопіс — гістарычна-грамадска-культурны часопіс, орган Саюза палякаў на Беларусі. Выдаецца з 1992 ў Гродне на польскай мове (асобныя матэрыялы на беларускай і рускай мовах).
Выданне ставіць за мэту садзейнічанне адраджэнню і развіццю польскай мовы, нацыянальнай свядомасці палякаў, што жывуць на Беларусі. У часопісе надрукаваны шматлікія артыкулы, нарысы, інтэрв'ю, паведамленні, успаміны, працы навукоўцаў з Беларусі і Польшчы, якія датычаць гістарычнай і культурнай спадчыны польскага і беларускага народаў. Змешчаны асобныя мастацкія творы польскіх аўтараў.
Вагрыя
Ва́грыя (Wagrien) — паўвостраў на ўсходзе германскай зямлі Шлезвіг-Гольштэйн. Вышэйшая кропка Вагрыі — Бунгсберг (168 м), дзе размешчана старажытная крэпасць. Назва ўзнікла не пазней за пач. 8 ст. і мае славянскія карані.
У Сярэднявеччы Вагрыя — тэрыторыя паміж Балтыйскім морам, рэкамі Травэ і Свянцінай і востравам Фэмарн, населеная славянскім племем ваграў, якая з 10 ст. падверглася спусташальным набегам нямецкіх феадалаў і была захопленая імі ў 1139 г. .
Залаты коннік
Дрэздэнскі «Залаты коннік» — конная статуя курфюрста Саксоніі і Польшчы Аўгуста Моцнага. Помнік знаходзіцца на плошчы Нойштэдтэр Маркт (Neustädter Markt) паміж мостам Аўгустусбрюке (Augustusbrücke) і вуліцай Хаўптштрасэ (Hauptstraße).
Вагрыя
Сёння Вагрыяй звычайна называюць толькі Ольдэнбургскі паўвостраў (Oldenburgische Halbinsel) ва Усходнім Гольштэйне. Замак Вагрыр займаў цэнтральнае месца ў Ольдэнбургу (тады ён называўся Starigard, або "Стары замак"); валы ўсё яшчэ існуюць.
Залаты коннік
На помніку Аўгуст Моцны выяўлены ў рымскіх даспехах, і скача на кані ў напрамку Польскага каралеўства. Першапачаткова залачэнне помніка было агнявым, у ходзе рэстаўрацыі 1956 г. была выкарыстаная тэхніка залачэння з ліста.
Хакан Чалханаглу
Хакан Чалханаглу (Hakan Çalhanoğlu; нар., , Германія) — турэцкі футбаліст, паўабаронца італьянскага клуба «Інтэрнацыянале» з Мілана і нацыянальнай зборнай Турцыі.
Клубная кар’ера
Першымі клубамі ўраджэнца Мангейма сталі мясцовыя «Туранспор», «Паліцай» і «Вальдгоф», у якім ён прыцягнуў да сябе ўвагу з боку юнацкага складу клуба «Карлсруэ», куды перабраўся ўлетку 2009 года. У зімовай паўзе сезона 2011/12 іграка юнацкага складу Чалханаглу вызваў у галоўную каманду трэнер сіне-белых Ёрн Андэрсен. 5 лютага 2012 года Чалханаглу дэбютаваў за «Карлсруэ» ў матчы з клубам «Эрцгебіргэ Аўэ», прычым выйшаў у стартавым складзе і аддаў дзве галавыя перадачы, дзякуючы якім «Карлсруэ» перамог з лікам 2:1. 11 сакавіка 2012 года падоўжыў кантракт да 30 чэрвеня 2016 года. Нягледзячы на няўдалы сезон для «Карлсруэ», які выбыў у трэцую Бундэслігу, Чалханаглу правёў у другой Бундэслізе 14 матчаў і аддаў 3 галявыя перадачы, чым выклікаў да сябе прадметны інтарэс «Гамбурга».
14 жніўня 2012 года Чалханаглу падпісвае кантракт з «Гамбургам» да 30 чэрвеня 2016 года, але адразу быў адданы ў арэнду ў папярэдні клуб Чалханаглу «Карлсруэ». «Гамбург» заплаціў за яго 2,5 мільёну еўра, перабіўшы прапановы «Баварыі» і «Вердэра». Сезон 2012/13 Чалханаглу праводзіць выдатна: 36 матчаў, 17 галоў, 12 галявых перадач, чацвертае месца ў спісе найлепшых бамбардзіраў трэцяй Бундэслігі, акрамя таго 3 матчы ў Кубку Германіі і дзве галявыя перадачы ў іх. Чалханаглу зрабіў вялікі ўнёсак у справу вяртання «Карлсруэ» ў другую Бундэслігу. Па выніках сезона 2012/13 Чалханаглу быў названы найлепшым іграком трэцяй Бундэслігі, а ў Германіі і Турцыі яго сталі называць новым Месутам Озілем.
Сезон 2013/14 Чалханаглу правёў у «Гамбургу». 4 ліпеня 2014 года перайшоў у склад «Баера», падпісаўшы кантракт з трансферным коштам у 14,5 мільёну еўра тэрмінам на пяць гадоў. Стаў адным з асноўных ігракоў каманды, замацаваўшыся ў паўабароне, выступаў у яе складзе ў Лізе чэмпіёнаў. У лютым 2017 года быў дыскваліфікаваны на 4 месяцы — у 2011 годзе ўзгадніў кантракт з турэцкім «Трабзанспорам», аднак пазней вырашыў застацца ў «Карлсруэ» і пазней перайшоў у «Гамбург», што ФІФА прызнала парушэннем.
Залаты коннік
Гісторыя
Падчас Другой сусветнай вайны 1943-44 гг. разабраны на часткі помнік быў вывезены на захоўванне ў замак Пільніц. Пасляваеннае аднаўленне помніка было даручана ў 1953 г. скульптару Вальтэру Флемінгу. У 1956 г. помнік заняў сваё звыклае месца.
Хакан Чалханаглу
Клубная кар’ера
У ліпені 2017 года перайшоў у італьянскі «Мілан», падпісаўшы кантракт на 4 гады. У чэрвені 2021 года ў якасці свабоднага агента падпісаў пагадненне з міланскім «Інтэрам».
Залаты коннік
Гісторыя
Апошняя па часе рэстаўрацыя помніка выраблялася ў 2001—2003 г.
Хакан Чалханаглу
Міжнародная кар’ера
Хакан Чалханаглу гуляў за зборныя Турцыі розных узростаў. На моладзевым чэмпіянаце свету 2013 у Турцыі Чалханаглу лічыўся адным з лідараў моладзевай зборнай Турцыі. Калі ў клубе Чалханаглу часцей выкарыстоўвалі як правага вінгера, то ў зборнай ён гуляў цэнтральнага атакавалага паўабаронцу, атрымліваючы максімум абшару для тварэння.
Дасягненні
«Інтэрнацыянале»:
1973 год у гісторыі тэлебачання
1973 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Карл Маркавіц
Карл Маркавіц (Karl Markovics, нар. 29 жніўня 1963, Вена, Аўстрыя) — аўстрыйскі тэатра і кіно.
Асабістае жыццё
Карл Маркавіц жыве са сваёй жонкай, актрысай Стэфаніяй Тосіг (ням.: Stephanie Taussig) і двума дзецьмі, Луі і Лявонам, каля Вены.
Вікторыя Мікалаеўна Мазур
Вікторыя Мікалаеўна Мазур (, Магілёў —, Мінск) — беларуская , артыстка аперэты, лірыка-драматычнае сапрана, салістка Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра, Заслужаная артыстка БССР (1982), Народная артыстка Беларусі (1997).
Біяграфія
Нарадзілася ў Магілёве. Яе маці — медык, бацька — ваенны. Скончыла Магілёўскае музычнае вучылішча (аддзяленне харавога дырыжыравання), а затым вакальнае аддзяленне Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі. Планавала стаць опернай спявачкай, але, на 4-м курсе кансерваторыі, падала дакументы на конкурс тэатра музкамедыі і была прынятая.
З 1970 года — актрыса Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра, з года заснавання тэатра, дзе стала першай прымай і прапрацавала ў ім больш за 30 гадоў. Згуляла больш за сорак роляў у аперэтах, музычных камедыях, мюзіклах, выступала ў шматлікіх канцэртах перад гледачамі Беларусі і замежных краін.
Памерла 1 сакавіка 2015 года.
Брус Лі
Брус Лі (Bruce Lee; кітайскія імёны (дзіцячае) — Лі Сяолун (сяолун — «маленькі цмок» англ. Li Xiao Long кіт. 李小龙, (дарослае) — Лі Чжэньфань англ. Lee Jun Fan кіт. 李振藩,;, Сан-Францыска — , ) — майстар усходніх адзінаборстваў, амерыканскі і ганконгскі кінаакцёр, а таксама кінарэжысёр, пастаноўшчык баявых сцэн, прадзюсар і сцэнарыст.
Брус Лі здолеў развіць у сабе неверагодную хуткасць, каардынацыю і сілу. Здымацца ў кіно пачаў з дзяцінства, усяго зняўся ў 36 фільмах. Папулярызаваў усходнія баявыя мастацтвы ў заходніх краінах у другой палове XX стагоддзя. Стаў легендай у галіне баявых мастацтваў і выклікаў мноства пераймальнікаў у кіно і на тэлебачанні.
Вядомы перш за ўсё дзякуючы кунг-фу-баевікам — «Кулак лютасці», «Вялікаму босу», «Выхаду дракона» і апошняй сваёй ролі ў «Гульні смерці», у якой Лі выступіў адным з пастаноўшчыкаў і сааўтарам сцэнарыя.
Гумнішчы
Назву Гу́мнішчы маюць:
Мазур
Мазур — прозвішча.
Уры Разенталь
Урыэль (Уры) Разенталь (Uriel (Uri) Rosenthal; нар., , Швейцарыя) — нідэрландскі палітык, міністр замежных спраў Нідэрландаў ва ўрадзе Марка Рутэ з 14 кастрычніка 2010 года. Член Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю.
Нарадзіўся ў сям’і яўрэяў-бежанцаў з акупіраваных Нідэрландаў, якія ў 1942 годзе збеглі ў Швейцарыю праз Францыю. Неўзабаве пасля нараджэння Уры сям’я вярнулася ў Нідэрланды. Скончыў ліцэй у Гаазе і Амстэрдамскі ўніверсітэт, дзе вывучаў паліталогію. У 1978 годзе абараніў доктарскую дысертацыю ва у Ротэрдаме. З 1980 года — прафесар паліталогіі і дзяржаўнага кіравання ва Універсітэце Эразма, у 1987—2011 — прафесар дзяржаўнага кіравання Лейдэнскага ўніверсітэта. У 1999 годзе быў выбраны ў Сенат ад Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю, у 2005 годзе ўзначаліў яе фракцыю ў Сенаце. Пасля парламенцкіх выбараў 2010 года каралева Беатрыкс даручыла яму вядзенне перамоў аб фарміраванні новага ўрада. Пасля фарміравання новага ўрада на чале з Маркам Рутэ апошні папрасіў яго стаць міністрам замежных спраў.
Разенталь — адзін з першых еўрапейскіх афіцыйных асоб, хто заклікаў да пашырэння санкцый супраць Аляксандра Лукашэнка і яго паплечнікаў пасля падзей 19 снежня 2010 года. Разенталь назваў галоўнай умовай далейшага збліжэння Сербіі з ЕС супрацоўніцтва з Гаагскім трыбуналам. Таксама ён выступае за мірныя перамовы паміж Ізраілем і Палесцінскай нацыянальнай адміністрацыяй. У СМІ яго завуць «вядомым сваімі моцнымі праізраільскімі настроямі».
NGC 3545
NGC 3545 (іншыя абазначэнні — NGC 3545A, KCPG 273B, MCG 6-25-17, VV 182, ZWG 185.15, NPM1G +37.0304, PGC 33894) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3545, NGC 3545A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дрэздэнская зброевая палата
Да трыццатых гадоў XIX ст. калекцыя не з'яўлялася мастацкім зборам і служыла рэпрэзэнтатыўным мэтам курфюрста. Толькі ў дваццатыя гады XX ст. пасля ліквідацыі саксонскай манархіі зброевая палата атрымала прызнанне як мастацка-гістарычны музей.
Музейныя фонды
Зброевая палата валодае шырокай калекцыяй гістарычнай зброі, даспехаў і партрэтаў, датаваных XVI-XVIII стагоддзямі, агульнай колькасцю ў 10 тысяч экспанатаў, вырабленых ювелірамі і збройных спраў майстрамі, рамеснікамі і прыдворнымі краўцамі з усёй Еўропы. Аснову калекцыі складаюць каля 2200 мячоў, шабляў, шпаг, кінжалаў, гістарычная агнястрэльная зброя, прадстаўленае 1400 пісталетамі і 1600 стрэльбамі.
Крывэ
Крывэ (Criwe), або Крывэ-Крывайтыс — пасада найвышэйшага жраца ў старажытнабалцкай рэлігіі. Сімвалам крывэ з'яўлялася скрыўленае жазло — крывуля, з каторай магла быць павязаная пасада Крывэ-крывейтэ. Найстарэйшай крыніцай, у якой сустракаецца гэты паняцце, з'яўляецца хроніка «Chronicon Terrae Prussiae» Пятра з Дуйсбурга, дзе крывэ згадваецца ў главе «De yodalatria et ritu et moribus Pruthenorum». Паводле яе, крывэ меў рэзідэнцыю ў Ромуве, а пазней — у Вільні. Прусы ўшаноўвалі яго нібыта Папу Рымскага, а ўплыў рэлігійнай улады крывэ даходзіў да земляў літоўцаў і ліваў. Асноўным заняткам крывэ як святара было захоўванне вечнага агню. Разам з гэтым крывэ выконваў і функцыі суддзі.