cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biston betularia
Індустрыяльны меланізм
З’яўляецца найбольш вядомым прыкладам індустрыяльнага меланізму. Да сярэдзіны XIX стагоддзя ўсе сабраныя энтамолагамі асобнікі віду мелі бела-шараватую афарбоўку крылаў з цёмнымі плямкамі (morpha typica), што забяспечвала заступніцкую афарбоўку на ствалах дрэў. Цяпер шматлікія папуляцыі паліморфныя, у іх прысутнічаюць чорныя меланістычныя формы — Biston betularia morpha carbonaria. Павелічэнне частаты меланістычных формаў — следства накіраванага адбору, галоўным рухальным фактарам якога з’яўляецца выбарчае паяданне асобін матылькоў птушкамі. У лясах вакол прамысловых прадпрыемстваў і гарадоў ствалы дрэў часта пазбаўленыя лішайнікаў і могуць быць счарнелымі ад сажы. У такіх раёнах заступніцкай афарбоўкай з’яўляецца чорная, а ў незабруджаных раёнах — светлая плямістая афарбоўка. Таксама вядомая трэцяя форма, якая мае прамежкавую па цёмнасці афарбоўку паміж меланістычнай і светлай формамі, — morpha insularia. Дадзены тып афарбоўкі, як і меланістычная, дамінуе над светлай, аднак, мабыць, дэтэрмінуецца не ў адным, а некалькіх локусах. На падставе лабараторных доследаў меркавалася, што алелі, якія кантралююць меланістычную афарбоўку, валодаюць плеятропным дзеяннем, вызначаючы не толькі афарбоўку матыля, але і яго паводзіны (выбар фону). Аднак гэта не было пацверджана назіраннямі ў прыродзе.
Зарычча (Сноўскі раён)
Зарычча (Заріччя) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Алэксандрыўка (Білапільскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумской вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай АТГ.
Чудзенічы
Чу́дзенічы (, Чуденичи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрошыцкага сельсавета.
Да 24 мая 1960 года вёска знаходзілася ў складзе Астрошыцкага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у складзе Лагазінскага сельсавета.
Лохня
Лохня (Ло́хня) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Раманенкі
Раманенкі (Романенки) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лоінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 3 жыхары (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 43 км на паўночны захад ад Смаленска, за 3 км на паўночны захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель. За 23 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Леляквінская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Навабшах
Навабшах — горад у правінцыі Сінд, Пакістан, цэнтр аднайменнай акругі. Насельніцтва — 272598 чал. (на 2010 год). Большасць насельніцтва па нацыянальнасці — сіндхі. Аэрапорт у Навабшаху мае адну ўзлётна-пасадачную паласу даўжынёй 2743 метраў і шырынёй 46 метраў. Яна абсталявана курса-глісаднай сістэмай пасадкі з аэранавігацыйным абсталяваннем VOR, DME і NDB. У 2023 годзе пад горадам адбылася буйная чыгуначная катастрофа.
Уладзімір Іванавіч Маркоўскі
Уладзі́мір Іва́навіч Марко́ўскі ( — ) — ваенны дзеяч, контр-адмірал (1957). Удзельнік вайны з Японіяй (1945).
Біяграфія
У. І. Маркоўскі нарадзіўся ў Віцебску ў сям'і чыгуначніка. Пасля заканчэння школы працаваў цесляром, каменшчыкам, памочнікам майстра. У 1932 годзе скончыў Ленінградскі горны тэхнікум, у 1937 годзе Ленінградскае вышэйшае ваенна-марское вучылішча імя М. В. Фрунзэ. Службу праходзіў камандзірам баявой часткі падводнай лодкі на Ціхаакіянскім флоце. У 1939 годзе скончыў акадэмічныя курсы камсаставу і працягваў службу на Далёкім Усходзе.
Ількуча
Ількуча (Ільку́ча) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Рагачова (Карахоткінскае сельскае паселішча)
Рагачова (Рогачево) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Карахоткінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 18 жыхароў (2007).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Алекшыцы (Лагойскі раён)
Але́кшыцы (, Алекшицы) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяларуцкага сельсавета.
Урджар
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 16830 чалавек (8268 мужчын і 8562 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 17320 чалавек (8442 мужчыны і 8878 жанчын).
Камка (Сноўскі раён)
Ка́мка (Ка́мка) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Маркіўка (Білапільскі раён)
Маркіўка (Маркі́вка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Луцыкіўка
Луцыкіўка (Лу́циківка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Машары
Машары (Машарі́) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Клюсы (Карукіўскі раён)
Клюсы (Клюси́) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
У ХІХ стагоддзі сяло Клюсы было ў складзе Машчэнскай воласці Гараднянскага павета Чарнігаўскай губерні.
Baorisa hieroglyphica
Арэал
Сустракаецца ў некаторых раёнах паўночна-ўсходняй Індыі і Паўднёва-Усходняй Азіі.
Фадзей Уладзіслававіч Дмахоўскі
Біяграфія
Паходзіць са старога шляхецкага роду Бомбаль-Дмахоўскіх. Нарадзіўся на Піншчыне. Вучыўся ў 1873—1877 гадах у Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў, у Кракаве ў Я. Матэйкі. У 1907 годзе разам з беларускім мастаком Апалінарыем Гараўскім выкладаў арнаментыку ў Вышэйшай школе заахвочвання мастацтваў у Пецярбургу. З 1920 г. асістэнт факультэта мастацтваў у Вільні, выкладаў малюнак.
Творчасць
Пісаў кампазіцыі на гістарычныя тэмы i пейзажы («Прысяга князя», «Лясная глуш»). Аўтар серыі малюнкаў гербаў беларускіх гарадоў для «Гербоўніка літоўскага», які публікаваўся ў пачатку 20 стагоддзя ў віленскіх часопісах «» («Квартальнік літоўскі»), «Litwa i Ruś» («Літва i Русь»). Вядомы яго графічная серыя партрэтаў польскіх каралёў (Леха, Крака, Мешкі II, Пяста i інш.), гістарычных асоб (Т. Касцюшкі, Напалеона), дзеячаў культуры (А. Міцкевіча і інш.).
Марыя Уладзіміраўна Кежа
Мары́я Ке́жа (нарадзілася ў 1973 (?), Віцебск) — пераможца апошняга конкурсу прыгажосці Міс СССР — 1990, таксама ўладальніца тытулаў «Віцебская прыгажуня — 88» і «Панна Беларусь — 89».
Ёй было ўсяго 17 гадоў, калі яна стала «Міс СССР». Скончыла Віцебскі тэхналагічны інстытут. Жыве ў Парыжы і працуе кіроўным дызайнерам моднага дому «Лянсэль», распрацоўвае новыя мадэлі жаночых сумачак.
Мукііўка
Мукііўка (Мукі́ївка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Крэстапіўшчына
Крэстапіўшчына (Крестопі́вщина) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Ракава (Смаленскі раён)
Ракава (Раково) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кошчынскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Птычэ (Білапільскі раён)
Птычэ (Пти́че) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Бургон
Бургон — сяло ў Урджарскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урджарскай сельскай акругі. Код КАТА — 636430200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 264 чалавекі (147 мужчын і 117 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 298 чалавек (166 мужчын і 132 жанчыны).
Ксенія Уладзіміраўна Сухінава
Ксенія Уладзіміраўна Сухінава (нар., Ніжнявартаўск, СССР) — пераможца конкурсу «Міс Расія» 2007 года, пераможца міжнароднага конкурсу «Міс Свету» ў 2008 годзе.
Біяграфія
Нарадзілася 26 жніўня 1987 года ў Ніжнявартаўску. У цяперашні час жыве ў Маскве. Вучылася ў Цюменскім дзяржаўным нафтагазавым універсітэце. Пасля яго сканчэння Ксенія атрымае дыплом спецыяліста ў галіне кіравання і інфарматыкі ў тэхнічных сістэмах. У дзяцінстве сур’ёзна займалася спортам, захаплялася мастацкай гімнастыкай і бегам, а таксама мае першы разрад па біятлоне. Бацькі Ксеніі працуюць у нафтавай галіне: бацька, Уладзімір Гаўрылавіч, — аператар тэхналагічных усталёвак, маці, Наталля Аляксандраўна, працуе ў метралагічнай службе нафтасэрвіснага прадпрыемства.
Цюменская прыгажуня цяпер лічыцца ў першым складзе аднаго з вядучых мадэльных агенцтваў — Point.
Конкурсы прыгажосці
Пачынаючы з 14 снежня 2007 года, згодна з абавязкамі конкурсу «Міс Расія», Ксенія прымае актыўны ўдзел у сацыяльных і дабрачынных мерапрыемствах. Яна прысутнічала на пункце пералівання крыві, дзе ўзнагароджвала ўдзельнікаў акцыі ў Дзень донара, падтрымлівала марш «Разам супраць рака грудзей», арганізаваны кампаніяй Avon, і іншыя праграмы. Раўналежна пераможца конкурсу «Міс Расія» ўзмоцнена займаецца англійскай мовай, стылістыкай прамовы, спортам, удзельнічае ў модных паказах.
Ксенія заваявала тытул «Міс Свету — 2008» на 58-м міжнародным конкурсе прыгажосці ў Яганэсбургу, які праходзіў 13 снежня 2008 года. Другое месца заняла «Міс Трынідад і Табага», трэцяе — «Міс Індыя». Акрамя таго, у пяцёрку фіналістак увайшлі «Міс Ангола» і «Міс ПАР». Сухінава — другая расіянка, якая стала «Міс Свету». У 1992 годзе гэты конкурс выйграла Юлія Курачкіна з падмаскоўнай Шчэрбінкі. Яшчэ адна расіянка, Аксана Фёдарава, заваявала тытул «Міс Сусвет» у 2002 годзе.
21-летняя сібірачка з’яўляецца ўладальніцай тытула «Міс Расія-2007», а таксама самай прыгожай дзяўчынай Цюмені. Гэтак жа выйгравала конкурсы «Міс Нафтагаз» і «Міс імідж — 2005».
Кучыніўка
Кучыніўка (Кучи́нівка) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Пашчэнковэ
Пашчэнковэ (Па́щенкове) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Руда (Білапільскі раён)
Руда (Руда́) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Курапііўка
Курапііўка (Куропії́вка) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Альхавец (Лагойскі раён)
Альхаве́ц (, Ольховец) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяларуцкага сельсавета.
Да 24 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Бяларуцкага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у склад Лагазінскага сельсавета.
Рудка (Білапільскі раён)
Рудка (Ру́дка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Лосева Слабада
Лосева Слабада (Лосєва Слобода́) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Лыпіўка (Сноўскі раён)
Ліпаўка ці Лыпіўка (Ли́півка) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Люціўка (Сноўскі раён)
Люціўка (Лю́тівка) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Сялюшкі (Смаленскі раён)
Сялюшкі (Селюшки) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лоінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 12 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 46 км на паўночны захад ад Смаленска, за 2 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Вольша. За 28 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Леляквінская на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вадзім Уладзіміравіч Броўцаў
Біяграфія
Скончыў Свярдлоўскі інстытут народнай гаспадаркі па спецыяльнасці «эканоміка і планаванне матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння». У 1994—1996 — дырэктар транспартнай кампаніі «Урал-Аўта»; у 1996—2005 — дэпутат Азёрскага гарадскога Савета дэпутатаў; з 2005 па 2009 — Старшыня Савета дырэктараў будаўнічай кампаніі «Вермікуліт» (кампанія займаецца рэалізацыяй буйных будаўнічых праектаў у г. Сочы (камерцыйная і жылая нерухомасць).
5 жніўня 2009 указам Прэзідэнта Паўднёвай Асеціі прызначаны прэм’ер-міністрам краіны.
Мыхайліўка (Сноўскі раён)
Міхайлаўка ці Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Кызылту (Усходне-Казахстанская вобласць)
Кызылту — сяло ў Урджарскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Урджарскай сельскай акругі. Код КАТА — 636430300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 842 чалавекі (420 мужчын і 422 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 826 чалавек (425 мужчын і 401 жанчына).
Стрыльцэвэ
Стрыльцэвэ (Стрільце́ве) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Аль-Фарабі
Абу Наср Мухамед ібн Мухамад Узлаг ібн Тархан аль-Фарабі, ужытнае скарачэнне імя — аль-Фарабі (у латынізаванай форме — Alpharabius; 872 ,Фараб  — паміж 14 снежня 950 і 12 студзеня 951, Дамаск ) — філосаф, матэматык, тэарэтык музыкі, навуковец Усходу. Адзін з найбуйных прадстаўнікоў сярэднявечнай усходняй філасофіі. Аль-Фараби — аўтар каментароў да складанняў Арыстоцеля (адсюль яго ганаровая мянушка «Другі настаўнік») і Платона. Яго працы зрабілі ўплыў на ібн Сіну, ібн Бэджу, ібн Туфайля, ібн Рушда, а таксама на філасофію і навуку сярэднявечнай Заходняй Еўропы. Яму прыпісваецца стварэнне Отрарскай бібліятэкі.
Мышынэ (Сноўскі раён)
Мышынэ (Ми́шине) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Сульскэ
Сульскэ (Сульське́) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Супруніўка (Білапільскі раён)
Супруніўка (Супруні́вка) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Сушылынэ
Сушылынэ (Суши́лине) — вёска ў Білапільскім раёне Сумскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Мыкалаіўкай пасялковай абшчыны.
Роскаш (Смаленскі раён)
Роскаш (Роскошь) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Лоінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 0 жыхароў (2020).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 47 км на паўночны захад ад Смаленска, за 12 км на поўнач ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Клец. За 12 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Місткы (Сноўскі раён)
Масткі ці Місткы (Мі́стки) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Дабрачынная крама
Дабрачынная крама, чарыцішоп (charity shop, thrift shop, thrift store, hospice shop (ЗША, Канада), resale shop (ЗША), op shop (Аўстралія / Новая Зеландыя) (скарачэнне ад «opportunity shop»), second-hand shop (Малайзія)) — рознічная крама пад кіраўніцтвам дабрачыннай арганізацыі ці групы актывістаў з мэтай прыцягнення сродкаў на пэўную мэту.
Ахоўнае аддзяленне
Ахоўнае аддзяленне (Охранное отделение), падрадзяленне дэпартамента паліцыі Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай Імперыі, якое займалася палітычным вышукам. З моманту стварэння аддзяленне атрымала выключнае права вядзення аператыўна-вышуковай працы па палітычных злачынствах, як у Расіі, так і за мяжой.
Дабрачынная крама
Дабрачынныя крамы працуюць па тэхналогіі сацыяльнага прадпрымальніцтва, г.зн. займаюцца камерцыйнай дзейнасцю з мэтай збору сродкаў на сацыяльныя патрэбы. Як правіла, дабрачынныя крамы рэалізуюць ахвяраваныя насельніцтвам рэчы. З-за таго, што рэчы ахвяруюцца і ёсць магчымасць арганізаваць працу на льготных умовах у сілу дабрачыннасці праекта, продаж ідзе па нізкіх коштах, што дазваляе прыцягнуць да праекту мноства зацікаўленых.
Ахоўнае аддзяленне
Гісторыя
Аддзяленне па ахове парадку і грамадскай бяспекі было створана ў 1866 г. у Санкт-Пецярбургу пасля замаху на Аляксандра II. Яно называлася «Аддзяленне для прававодства спраў па ахоўванні грамадскага парадку і спакою ў Санкт-Пецярбургу» і размяшчалася: спачатку на Вялікай Марской вуліцы, у доме № 40, затым, у доме № 24, на той жа вуліцы, і, нарэшце, на Гарохавай вуліцы, у доме № 2. 12 мая 1886 г. быў зацверджаны штат Санкт-Пецярбургскага Ахоўнага аддзялення, якое з 9 красавіка 1887 г. стала называцца «Аддзяленнем па ахоўванні грамадскай бяспекі і парадку ў горадзе Санкт-Пецярбургу». Санкт-Пецярбургскае Ахоўнае аддзяленне, з'яўляючыся органам Дэпартамента паліцыі Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі, непасрэдна падпарадкоўвалася граданачальніку Санкт-Пецярбурга. Аддзяленне мела ў сваім складзе агульную канцылярыю, ахоўную каманду, Цэнтральны філёрскі атрад і Рэгістрацыйнае бюро. Агульная канцылярыя складалася з 8 сталоў.
Ахоўнае аддзяленне ў Маскве было створаная 1 лістапада 1880 г. па распараджэнні міністра ўнутраных спраў М. Т. Ларыс-Мелікава. Першапачаткова яно існавала як «Сакрэтна-вышуковая аддзяленне пры Канцылярыі Маскоўскага обер-паліцмайстра». У 1881 г. яно было пераназвана ў «Аддзяленне па ахоўванню грамадскай бяспекі і парадку ў горадзе Маскве». Маскоўскае Ахоўнае аддзяленне, таксама з'яўляючыся органам Дэпартамента паліцыі Міністэрства ўнутраных спраў, непасрэдна падпарадкоўвалася граданачальніку Масквы. У шэрагу выпадкаў Маскоўскае Ахоўнае аддзяленне ў сваёй вышуковай дзейнасці выходзіла за межы Масквы і Маскоўскай губерні, выконваючы функцыю агульнарасійскага цэнтра палітычнага вышуку. Непасрэдным выканаўцам гэтай задачы быў так званы «Лятучы атрад філёраў» або «Асобы атрад назіраючых агентаў», створаны ў 1894 г. пры Маскоўскім ахоўным аддзяленні. Узначальваў атрад Я. П. Меднікаў, непасрэдным кіраўніком якога быў начальнік Ахоўнага аддзялення С. В. Зубатаў. У 1902 г. «Лятучы філёрскі атрад» пры Маскоўскім ахоўным аддзяленні быў скасаваны; яго замянілі пастаянныя вышуковыя пункты, створаныя пры губернскіх жандарскіх упраўленнях і зноў сфарміраваны «Лятучы філёрскі атрад» пры Дэпартаменце паліцыі з найбольш вопытных філёраў Маскоўскага Ахоўнага аддзялення.
Дабрачынная крама
Звычайна крамы знаходзяцца на самазабеспячэнні, і пасля таго, як пункты выдаткаў пакрытыя, прыбытак накіроўваецца на дабрачыннасць. Пункты выдаткаў уключаюць абсталяванне, зарплаты і арэнду.
Вялікабрытанія
Дабрачынныя крамы ўжо на працягу 50 гадоў паспяхова працуюць у Вялікабрытаніі, ЗША і Аўстраліі. На сённяшні дзень толькі ў Вялікабрытаніі каля 7000 дабрачынных крам, якія збіраюць сродкі для бяздомных дзяцей, хворых на рак, кінутых жывёл, бедных.
Ахоўнае аддзяленне
Гісторыя
У 1890 г. з'явілася «Аддзяленне па ахоўванні грамадскай бяспекі і парадку ў горадзе Варшава». 13 жніўня 1902 г. ў сувязі з ростам рэвалюцыйнага руху ствараюцца Ахоўныя аддзяленні ў гарадах: Вільня, Екацярынаславе, Казані, Кіеве, Адэсе, Саратаве, Тыфлісе, Харкаве. У кастрычніку 1902 г. выдаецца новы цыркуляр, звязаны з дзейнасцю ахоўнага аддзялення, якія ў межах свайго раёна павінны былі засяродзіць усю працу па вышуку. Жандарскія і паліцэйскія органы, атрымліваючы звесткі, якія адносяцца да роду дзейнасці ахоўнага аддзялення, павінны былі паведамляць іх ахоўнаму аддзяленню або пунктам вышука для распрацоўкі, ператрусаў, арыштаў і г.д.
Дабрачынная крама
Вялікабрытанія
У час Першай сусветнай вайны падобныя дзеянні па зборы сродкаў адбываліся, напрыклад, на рынку Стэпфэрд у Лондане. Было сабрана 50 000 фунтаў для Чырвонага крыжа.
Ахоўнае аддзяленне
Гісторыя
14 снежня 1906 г. П. А. Сталыпін зацвярджае спецыяльнае Палажэнне аб Раённых ахоўных аддзяленнях. Яны ствараліся з мэтай «паспяховай барацьбы з рэвалюцыйным рухам, які выяўляецца ў цэлым шэрагу бесперапынна працягваючыхся тэрарыстычных актаў, аграрных беспарадкаў, узмоцненай прапаганды сярод сялян, у войску і ў флоце». На іх ускладалася задача аб'яднання ўсіх органаў палітычнага вышуку ў межах пэўнага раёна (які ахопліваў некалькі губерняў). Першапачаткова было створана 8 раённыя ахощныя аддзяленни, сярод іх 3 ахоплівалі ўкраінскія губерні (Паўднёва-Ўсходняе, Паўднёва-Заходняе і Паўднёвае), 3 размяшчаліся ў еўрапейскай частцы Расіі (Паўночнае, Цэнтральнае і Паволжскае), адно ў Прыбалтыцы (Прыбалтыйскае) і апошняе ўключала этнічныя беларускія губерні (Паўночна-Заходняе). Кіраўніцтва раённых ахощных аддзяленнящ сумяшчалася з пасадай кіраўніка мясцовага ахоўнага аддзялення. Паўночна-Заходняе раённае ахоўнае аддзяленне ўключала тэрыторыю сямі губерняў: Віленскай, Гродзенскай, Мінскай, Віцебскай, Магілёўскай, а таксама Ковенскай і Смаленскай. У красавіку 1909 г. было ліквідавана Віленскае (гарадское) ахоўнае аддзяленне, а усе справы перададзены ў адпаведнае раённае ахоўнае аддзяленне.
Да 1914 г. ў краіне існавала 26 ахоўных аддзяленняў у розных губерніях і абласцях. У выніку Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г. ахоўныя аддзяленні былі скасаваныя. Агульная колькасць супрацоўнікаў усіх ахоўных аддзяленняў была меней за тысячу чалавек, з якіх дзвесце працавалі ў Санкт-Пецярбургу. У большай частцы губерніяў было не больш за 2—3 супрацоўнікаў ахоўнага аддзялення. Акрамя афіцыйнага штата, ахоўнае аддзяленне мела спецыяльную агентуру — філёраў, якія ажыццяўлялі знешнее назіранне, і інфарматараў, укаранённых у палітычныя партыі.
Дабрачынная крама
Вялікабрытанія
Адна з першых дабрачынных крам Крыжа была адчынена Чырвоным крыжам на 17-й Олд Бонд стрыт, у Лондане ўжо ў 1941 годзе. Больш чым дзвесце пастаянных і прыблізна 150 часовых (на час вайны) дабрачынных крам была адчынена Чырвоным Крыжам ў 1941-1945 гады. Умова гандлёвай ліцэнзіі крамы, выдадзенай Міністэрствам гандлю, заключалася ў тым, што ўсе тавары, якія прапануюцца для продажу, павінны былі быць падарункамі. Купля для перапродажу была строга забаронена. Усе прыбыткі ад продажаў трэба было перадаць герцагу Gloucester у Чырвоны Крыж і Фонд Святога Джона. Большасць памяшканняў былі вызваленыя ад арэнднай платы, але ў некаторых выпадках уладальнікі пакрывалі выдаткі на ацяпленне і асвятленне.
Некаторыя з першых дабрачынных крам былі адчынены Оксфардскім камітэтам. Так, у снежні 1947 года на Брод стрыт ў Оксфардзе была адчынена дабрачынная крама «сэканд-хэнд» Оксфардскага камітэта дапамогі галадаючым — Oxfam. На сённяшні дзень у Оксфардскага камітэта дапамогі галадаючым найбольшая колькасць дабрачынных крам «сэканд-хэнд» ў Вялікабрытаніі - іх больш за 700.
У брытанскіх дабрачынных крамах «сэканд-хэнд» галоўным чынам працуюць добраахвотнікі. Тавары для продажу на 87% сабраны з ахвяраванняў. Звычайна мясцовыя жыхары прыносяць у краму адзенне ў вялікіх пакетах. Калі магазін размяшчаецца ў прэстыжным раёне, то сярод прадаваемых рэчаў можна лёгка знайсці дызайнерскую вопратку добрай якасці, і дабрачынныя крамы набываюць імідж модных эканамічных стокаў.
Беларусь
5 красавіка 2013 года ў Беларусі пачаў працаваць першы чарыцішоп «Калі ласка».
Іосіф Аляксандравіч Бродскі
Іосіф Аляксандравіч Бродскі (Ио́сиф Алекса́ндрович Бро́дский, Iosif або Joseph Brodsky;,  — , ) — расійскі і амерыканскі , , ,. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры ў 1987 годзе.
Біяграфія
Бацькі Бродскага былі яўрэямі. Бацька, Аляксандр Іванавіч Бродскі(1903—1984), быў ваенным фотакарэспандэнтам, вярнуўся з вайны ў 1948 годзе і ўладкаваўся на працу ў фоталабараторыю Цэнтральнага ваенна-марскога музея. У 1950 годзе быў дэмабілізаваны, пасля гэтага працаваў фатографам і журналістам у некалькіх ленінградскіх газетах. Маці, Марыя Маісееўна Вольперт(1905—1983), працавала бухгалтарам.
Раннее дзяцінства Іосіфа прыйшлося на гады вайны, блакады, пасляваеннай галечы і прайшло без бацькі. У 1942 годзе пасля блакаднай зімы Марыя Маісееўна з Іосіфам з’ехала ў Чарапавец, вярнуліся ў Ленінград у 1944 годзе. З 1947 па 1955 год змяніў некалькі школаў (у тым ліку, падаў дакументы ў Нахімаўскае марское вучылішча, але не быў прыняты).
Эстэтычныя погляды Бродскага фарміраваліся ў Ленінградзе 1940-1950-х гадоў. Неакласічная архітэктура, моцна пацярпеўшая падчас бамбардзіровак, бясконцыя перспектывы пецярбургскіх ускраін, вада, мноства адлюстраванняў, — матывы, звязаныя з гэтымі ўражаннямі яго дзяцінства і юнацтва, нязменна прысутнічаюць у яго творчасці. У 1955 годзе, у няпоўныя шаснаццаць год, скончыўшы сем класаў і пачаўшы восьмы, Бродскі кінуў школу і паступіў вучнем фрэзероўшчыка на завод «Арсенал». Гэта рашэнне было звязана як з праблемамі ў школе, так і з жаданнем Бродскага фінансава падтрымаць сям’ю. Безвынікова спрабаваў паступіць у школу падводнікаў. У 16 год захапляўся ідэяй стаць доктарам, месяц працаваў памочнікам празектара ў моргу пры абласным шпіталі, анатаміраваў трупы, але ў выніку адмовіўся ад медыцынскай кар’еры. Акрамя таго, на працягу пяці гадоў пасля сыходу са школы Бродскі працаваў апальшчыкам у кацельні, матросам на маяку. З 1957 па 1961 прымаў удзел у шэрагу геалагічных экспедыцый.
У той жа час ён вельмі шмат чытаў — у першую чаргу паэзію, філасофскую і рэлігіёзную літаратуру, пачаў вывучаць англійскую і польскую мовы.
14 лютага 1960 года адбыўся першы буйны публічны выступ на «турніры паэтаў» у ленінградскім Палацы культуры імя Горкага. Чытанне верша «Яўрэйскія могілкі» выклікала скандал.
Падчас паездкі ў Самарканд у снежні 1960 года Бродскі і яго сябра, былы лётчык Алег Шахматаў, разглядалі варыянт захопу самалёту, каб трапіць за мяжу, але ў выніку на гэта яны не рашыліся.
У жніўні 1961 года ў Камарове (курортны раён Санкт-Пецярбурга) адбылося знаёмства Бродскага з Ганнай Ахматавай.
У 1962 годзе 22-гадовы Бродскі сустрэў маладую мастачку Марыяну Басманаву. З таго часу Марыяне Басманавай, схаванай пад ініцыяламі «М. Б.», прысвячаліся шматлікія творы паэта.8 кастрычніка 1967 года ў Марыяны Басманавай і Іосіфа Бродскага нарадзіўся сын, Андрэй Восіповіч Басманаў.
Пераследванні, суд і ссылка
29 лістапада 1963 года ў газеце «Вечерний Ленинград» з’явіўся артыкул «Окололитературный трутень», падпісаны Лернерам, Мядзведзевым і Іоніным. Аўтары артыкула таўравалі Бродскага за «паразітычны лад жыцця». Потым апублікавана падборка чытацкіх лістоў, якія патрабавалі пакараць «дармаеда».
Было відавочна, што артыкул з’яўляецца сігналам да пераследванняў і, магчыма, арышту Бродскага. Тым не менш, па словах Бродскага, больш, чым паклёп, наступны арышт, суд і прысуд, яго думкі займаў у той час разрыў з Марынай Басманавай. На гэты ж перыяд прыходзіцца спроба самагубства. У 1964 годзе быў асуджаны за дармаедства. 14 лютага ў камеры ў яго здарыўся першы сардэчны прыступ. З таго часу Бродскі ўвесь час пакутаваў ад стэнакардыі, якая заўсёды нагадвала яму аб магчымай блізкай смерці.
13 сакавіка 1964 года на другім паседжанні суда Бродскі быў асуджаны на пяць год прымусовых работ і напраўлены ў Архангельскую вобласць. Але пад ціскам міжнароднай грамадскасці быў вызвалены пасля 18 месяцаў.
У 1972 быў высланы з СССР у Вену. Затым пераехаў у ЗША, дзе атрымаў амерыканскае грамадзянства і прыняў пост «запрошанага паэта» (poet-in-residence) у Мічыганскім універсітэце, дзе Бродскі выкладаў, з перапынкамі да 1980 года. З таго моманту Бродскі, які скончыў у СССР няпоўныя 8 класаў сярэдняй школы, вядзе жыццё ўніверсітэцкага выкладчыка, займаючы на працягу наступных 24 гадоў прафесарскія пасады агулам у шасці амерыканскіх і брытанскіх універсітэтах, у тым ліку ў Калумбійскім і Нью-Ёрскім універсітэце. Ён выкладаў гісторыю рускай літаратуры, рускую і сусветную паэзію, тэорыю верша, выступаў з лекцыямі і чытаннем вершаў.
Бацькі Бродскага дванаццаць разоў падавалі заяву з просьбай дазволіць ім пабачыць сына, але нават пасля таго, калі Бродскі ў 1978 годзе перанёс аперацыю на адкрытым сэрцы і меў патрэбу ў даглядзе, яго бацькам было адмоўлена ў выязной візе. Сына яны больш не ўбачылі. У Савецкі Саюз і ў Расію Бродскі больш не вяртаўся.
У 1990 годзе Іосіф Бродскі ажаніўся з Марыяй Сацані, італьянскай арыстакраткай, рускай па мацярынскай лініі. У 1993 годзе ў іх нарадзілася дачка Ганна.
Памёр ад інфаркту ў сне. Пахаваны на могілках вострава Сан-Мікеле ў Венецыі (Італія).
Творчасць
Вершы пачаў пісаць пад канец 1950х. Да таго ж часу адносяцца і яго першыя пераклады (песні Бітлз). Творы распаўсюджваюцца ў самвыдаце. Цвятаева і Баратынскі, а крыху пазней — Мандэльштам, Пастарнак, Ахматава і Адэн, аказалі, па словах самога Бродскага, вялікі ўплыў на яго.
Падчас жыцця ў ЗША піша вершы і эсэ па-англійску, займаецца перакладамі на рускую.
Найбольш вядомымі творамі Бродскага з’яўляюцца зборнікі вершаў «Остановка в пустыне», «Конец прекрасной эпохи», «Часть речи», «Новые стансы к Августе», «Урания», «Пейзаж с наводнением», п’еса «Мрамор», зборнікі эсэ «Less than one», «On Grief and Reason».
У сваіх вершах паказаў складаны творчы і духоўны свет паэта. Яго паэзія — у своеасаблівым творчым вымярэнні і ў той жа час яна цвёрда стаіць на рэальнай зямлі.
Прэміі і ўзнагароды
У 1986 англамоўная кніга Бродскага «Less than one» («Менш за адзінку») была прызнана найлепшай літаратурна-крытычным творам у ЗША. У 1987 Бродскі атрымаў Нобелеўскую прэмію па літаратуры ў галіне літаратуры, якая была дадзеная яму за «ўсеабдымную творчасць, насычаную чысцінёй думкі і яркасцю паэзіі». Ён з’яўляўся таксама лаўрэатам стыпендыі Макартура, Нацыянальнай кніжнай прэміі. Быў прызнаны як паэт-лаўрэат ЗША, як ганаровы грамадзянін горада Санкт-Пецярбурга.
Беларускія пераклады
Бродскага перакладалі Алесь Чобат, Вадзім Болбас, Валянцін Акудовіч, Андрэй Хадановіч, Вера Бурлак, Марыя Мартысевіч, Алеся Алейнік.
У кастрычніку 2022 года суд Цэнтральнага раёна Мінска прызнаў экстрэмісцкім беларускамоўнае выданне «Балады пра маленькi буксiр».
Слабада (Лоінскае сельскае паселішча)
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 48 км на паўночны захад ад Смаленска, за 13 км на паўночны захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Клец. За 28 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Галынкі на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вялікія Гаяны
Вялі́кія Гая́ны (, Великие Гаяны) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяларуцкага сельсавета.
Млынок (Сноўскі раён)
Млынок (Млино́к) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Слізнева (Смаленскі раён)
Слізнева (Слизнево) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхноўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 12 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 3,5 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 5 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Гнёздава на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Новыя Баровычы
Новыя Баровычы (Нові́ Боро́вичі) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Канатжан Байзакавіч Алібекаў
Канатжан Байзакавіч Алібекаў (у ЗША вядомы як Кен Алібек ці Кенет Алібек, Әлібеков Қанатжан Байзақұлы, нар., п. Каўчук, Казахская ССР) — навуковы мікрабіёлаг, спецыяліст у вобласці інфекцыйных захворванняў і імуналогіі, доктар біялагічных навук, палкоўнік Савецкай Арміі ў адстаўцы.
Біяграфія
У 1975 годзе скончыў ваенны факультэт Томскага медыыцынскага інстытута па спецыяльнасці «інфекцыйныя захворванні і эпідэміялогія».
З 1975 года працаваў у «Біяпрэпарате» пры Савеце Міністраў СССР, які займаўся распрацоўкай і выпрабаваннямі біялагічнай зброі,.
З 1988 па 1992 гг. займаў пасаду першага намесніка начальніка Галоўнага кіравання «Біяпрэпарат». З’яўляўся навуковым кіраўніком праграм па распрацоўцы біялагічнай зброі і біяаховы. Спецыяліст у вобласці імуналогіі, біятэхналогіі, біяхімічнага сінтэзу, а таксама вострых і хранічных інфекцыйных захворванняў.
У 1990 годзе падрыхтаваў і скіраваў Прэзідэнту СССР М. Гарбачову запіску з прапановай закрыцця праграмы біялагічнай зброі ў СССР. Пасля атрымання згоды кіраваў ліквідацыяй гэтай праграмы ў СССР (1990—1991 гг.).
Напачатку 1992 года звольніўся з кіравання ў звязку з нязгодай працягваць ваенна-біялагічныя распрацоўкі (распрацоўка і ўжыванне біялагічнай зброі забаронены ва ўсім свеце як самая амаральная зброя).
У канцы 1992 года, пасля працы ў маскоўскім камерцыйным банку, эміграваў у ЗША.
У 1999 годзе апублікаваў кнігу пад назвай «Biohazard» (суаўтар — шырока вядомы ў Паўночнай Амерыцы журналіст Стывен Хендэльман).
Вакол асобы Кена Алібека працягваюцца сталыя споры: у ЗША і ў Еўропе яго лічаць адным з самых выбітных людзей, якія спынілі гонку біялагічных узбраенняў (з 2000 па 2006 гады ён быў у спісе выбітных гістарычных асоб па версіі ВВС). З’яўляецца адным з самых актыўных праціўнікаў выкарыстання мікраарганізмаў як спосабаў вядзення войн.
Прэзідэнт і суўласнік AFG Biosolutions Inc., амерыканскай кампаніі, распрацоўвальнай сістэмы абароны ад біялагічнай зброі, прафесар Універсітэта Джорджа Мэйсана (George Mason University), кіраўнік Нацыянальнага Цэнтра Біялагічнай Абароны ЗША\National Center for Biodefense. Апроч таго, займаецца распрацоўкай метадаў лячэння позных стадый анкалагічных захворванняў і выкладніцкай дзейнасцю. Апублікаваў серыю канцэптуальных артыкулаў пра ролю хранічных інфекцый у развіцці анкалагічных захворванняў і іншых хранічных паталогій.
У 2010 годзе пераехаў у Астану, сталіцу Казахстана. У наш час узначальвае кафедру хіміі і біялогіі ў Школе навук і тэхналогій «Назарбаеў універсітэта», дзе, у тым ліку, заняты распрацоўкамі супрацьракавых прэпаратаў і лекаў па падаўжэнні жыцця, а таксама з’яўляецца старшынёй управы Рэспубліканскага навуковага цэнтра неадкладнай медычнай дапамогі. Захаваў грамадзянства ЗША.
Даніэль Рыкарда
Даніэль Рыкарда (Daniel Ricciardo, нар. года) — аўстралійскі аўтагоншчык. У 2009 годзе ён выйграў брытанскі чэмпіянат Формулы-3. А пасля таго, як Марк Уэбер абвясціў аб сваім сыходзе з Формулы-1, Рыкарда быў зацверджаны ў якасці яго замены ў Infiniti Red Bull Racing пачынаючы з года. У сваім першым сезоне з Red Bull Рыкарда заняў трэцяе месца ў чэмпіянаце дзякуючы сваім першым тром перамогам у Формуле-1: у Канадзе, Венгрыі і Бельгіі.
Дзяржаўны яўрэйскі тэатр БССР
Дзяржаўны яўрэйскі тэатр БССР — яўрэйскі тэатр, які існаваў у Мінску з 1926 па 1949 год. Адкрыўся 21 кастрычніка 1926 года спектаклем «На ланцугу пакуты» І. Перэца
Мастацкімі кіраўнікамі былі Міхаіл Фадзеевіч Рафальскі (1926—1937), Віктар Якаўлевіч Галаўчынер (1938-46). У розныя гады ў тэатры працавалі рэжысёры Леў Маркавіч Літвінаў, А. Айзенберг, народны артыст УССР Б. Норд, мастак Аляксандр Рыгоравіч Тышлер. У час Вялікай Айчыннай вайны тэатр працаваў у Новасібірску. У сезоне 1946—1947 гадоў тэатр не меў уласнага памяшкання, трупа грала спектаклі на сцэне тэатра імя Янкі Купала па панядзелках і аўторках, у выхадныя дні. Тэатру быў прысвоены статус перасоўнага. Сярод лепшых пастановак — «» Б. Шоу (1946, рэжысёр В. Галаўчынер). Аднак неўзабаве тэатр трапіў пад крытыку, яго абвінавачвалі ў адсутнасці ў рэпертуары актуальных сучасных твораў, у фармалізме і касмапалітызме. У красавіку 1949 года тэатр расфарміраваны.
Лулу і Нана
Рэакцыяй на дзеянні Цзянькуя стала шырокая хваля крытыкі і заклапочанасці аб дабрабыце дзяўчынак. Бліжэй да канца лістапада кітайскія ўлады прыпынілі ўсю даследчую дзейнасць Цзянькуя. . Сам Хэ Цзянькуй у снежні 2019 года атрымаў 3 гады пазбаўлення волі і 3 млн юаняў штрафу за парушэнне заканадаўства ў галіне эксперыментаў з людзьмі і правядзенне медыцынскіх працэдур без ліцэнзіі
Акжар (Урджарскі раён)
Акжар — сяло ў Урджарскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Акжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 636433100.
Лулу і Нана
Абнародаванне эксперыменту
Цзянькуй абвясціў аб сваім праекце з удзелам Лулу і Наны ў інтэрв’ю інфармацыйнаму агенцтву Associated Press 19 лістапада 2018 года, напярэдадні другога Міжнароднага саміту па рэдагаванню геному чалавека ў Ганконгскім універсітэце. Праект не атрымаў незалежнага пацверджання, не прайшоў рэцэнзавання і не быў апублікаваны ў навуковым выданні.
Скуркіна
Скуркіна (Скуркино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхноўскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 3 жыхары (2007).
Акжар (Урджарскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1502 чалавекі (754 мужчыны і 748 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1370 чалавек (671 мужчына і 699 жанчын).
Скуркіна
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 18 км на паўднёвы захад ад Смаленска, за 6 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 6 км на поўнач ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Катынь на лініі Масква — Мінск.
Лулу і Нана
Паходжанне
25 лістапада 2018 года часопіс  апублікаваў аповяд аб эксперыменце Хэ Цзянькуя, заснаваны на дакументах, якія былі змешчаныя раней у тым жа месяцы ў кітайскім. Пасля таго, як гэтая гісторыя была апублікаваная, Цзянькуй выпусціў рэкламнае відэа на YouTube, а на наступны дзень Associated Press апублікавала з ім інтэрв’ю. Цзянькуй таксама прыцягнуў фірму па сувязях з грамадскасцю. У рэшце рэшт ён прадставіў працу, якая прывяла да нараджэння дзяўчынак, 28 лістапада на Міжнародным саміце па рэдагаванню геному чалавека.
Скуркіна
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Лулу і Нана
Навуковы бок эксперымента па рэдагаванню генома
Цзянькуй звярнуўся да перадімплантацыйнай генетычнай дыягностыцы эмбрыёнаў, якія былі адрэдагаваныя, калі тры-пяць асобных клетак былі хімера выдаленыя, і цалкам секвеніраваны для выяўлення хімерызму і нямэтавых памылак. Ён паведаміў, што падчас цяжарнасці была цалкам секвеніравана для праверкі на нямэтавыя памылкі, і маці прапанавалі амніяцэнтэз для праверкі праблем з цяжарнасцю, але яна адмовілася. Дзеці нарадзіліся ў канцы кастрычніка або пачатку лістапада. Па словах Цзянькуя, нарадзіліся здаровымі. Пасля родаў было незразумела, ці могуць праявіцца доўгатэрміновыя наступствы рэдагавання генаў. Цзянькуя пыталіся аб планах па назіранню за дзецьмі і аплаце іх сыходу ў выпадку ўзнікнення праблем, аб тым, як можа быць забяспечана іх канфідэнцыяльнасць і канфідэнцыяльнасць іх бацькоў.
Цікавым фактам з’яўляецца тое, што адключэнне гена CCR5 мае станоўчы пабочны эфект на развіццё мозгу: паляпшаецца памяць, павялічваецца здольнасць мозгу аднаўляцца пасля інсульту, а таксама магчыма ёсць сувязь з больш высокай паспяховасцю ў школе і агульным інтэлектам.
Рэакцыя
Хэ Цзянькуй не раскрыў імёны бацькоў, і яны не заяўлялі аб сабе, таму іх рэакцыя невядомая. У сродках масавай інфармацыі і навуковай супольнасці прайшла хваля крытыкі праведзенага эксперыменту і яго сакрэтнасці, а таксама заклапочанасці з нагоды будучага дабрабыту Лулу і Наны. Амерыканскі спецыяліст, біяінжынерыі прафесар з Універсітэта Райса і кансультант Цзянькуя, прымаў удзел у даследаванні і прысутнічаў, калі падыспытныя, якія ўдзельнічалі ў яго доследах, давалі сваю згоду. Дзім таксама трапіў пад следства пасля таго, як звесткі аб працы Цзянькуя былі апублікаваны. Уласныя расследаванні пачалі Паўднёвы навукова-тэхналагічны ўніверсітэт, мясцовыя ўлады і ўрад Кітая.
29 лістапада 2018 года ўлады Кітая прыпынілі усю даследчую дзейнасць Хэ Цзянькуя, заявіўшы, што яго дзейнасць «надзвычай агідная па сваім характары» і з’яўляецца парушэннем кітайскага заканадаўства. Па стане на 28 снежня 2018 года ён быў змешчаны ва ўніверсітэцкую кватэру пад нагляд, яму пагражалі крымінальныя абвінавачванні
Высветлілася, што для атрымання дазволу этычнага камітэта на правядзенне працэдуры былі падроблены дакументы, а супрацоўнікі медыцынскага цэнтра не ведалі, што ўвялі пацыентам генетычна мадыфікаваныя клеткі.
У снежні 2019 года Хэ Цзянькуй быў прыгавораны да трох гадоў пазбаўлення волі і штрафу ў 3 млн юаняў за парушэнне заканадаўства ў галіне эксперыментаў з людзьмі і правядзенне медыцынскіх працэдур без ліцэнзіі. .
Вяча (вёска)
Вя́ча (, Вяча) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бяларуцкага сельсавета.
Палітычныя зняволеныя
Палітычныя зняволеныя або палітычныя вязні — беручы пад увагу адсутнасць адзінага, універсальнага азначэння гэтай з'явы, звычайна падаецца найбольш распаўсюджанае паняцце: асобы, якія знаходзяцца ў турме або свабода якіх істотна абмежаваныя за выступы супраць існуючай у краіне ўлады або за крытыку гэтай улады.
Новыя Млыны (Сноўскі раён)
Новыя Млыны (Но́ві Млини́) — вёска ў Сноўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сноўскай гарадской абшчыны.
Палітычныя зняволеныя
У той самы час, міжнародныя арганізацыі а адпаведным кірунку дзейнасці прапануюць свае азначэнні "палітычнага зняволенага". Напрыклад, у кастрычніку 2012 упершыню вядучая міждзяржаўная арганізацыя - Парламенцкая Асамблея Савета Еўропы (ПАСЕ) — узгадніла свае разуменне гэтага паняцця, згодна з якім асоба можа быць прызнанай "палітычна зняволенай" пры адпаведнасці такім крытэрам:
Паводле іншай міжнароднай арганізацыі, Amnesty International, «палітычным» з'яўляецца кожны зняволены, чыя справа мае значны палітычны складнік. Гэтым складнікам могуць быць як матывы дзеянняў зняволенага, так і яго дзеянні самі па сабе, альбо матывы ўладаў. Слова «палітычны» выкарыстоўваецца Amnesty International у дачыненні да аспектаў чалавечых адносін, звязаных з «палітыкай»: грамадскімі механізмамі і механізмамі грамадзянскага парадку, прынцыпамі, арганізацыямі або вядзеннем дзяржаўных або грамадскіх спраў, сувяззю ўсяго гэтага з пытаннямі мовы, этнічнага паходжання, полу ці рэлігіі, статусу або ўплыву (сярод іншых фактараў).
Amnesty International аперыруе і іншым паняццем - "вязні сумлення", разумеючы яго як больш вузкае паняцце, чым "палітычныя вязні". Розніца - у большай дэталёвасці азначэння, якое звыкла фармулюецца наступным чынам: вязні сумлення - гэта асобы, заключаныя ў турму або з абмежаванай свабодай з-за іх палітычных ці рэлігійных перакананняў, этнічнага паходжання, полу, расы, мовы, эканамічнага становішча, сексуальнай арыентацыі, ці іншага становішча. Акрамя таго, вязнем сумлення не можа лічыцца асоба, якая ўжывала ці абараняла ўжыццё гвалту, нават у абарону сваіх правоў і свабод.
Палітычныя зняволеныя ў Рэспубліцы Беларусь
Палітычным зняволеным лічыцца асоба, пазбаўленая свабоды або прымусова абмежаваная ў ёй, калі яна падпала пад палітычныя рэпрэсіі хаця б на адной з ніжэй пералічаных падстаў: