cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NAT
NAT loopback
Сэнс тэхналогіі NAT loopback (ці NAT hairpinning) просты: калі пакет прыходзіць з унутранай сеткі на вонкавы IP-адрас маршрутызатара, лічыцца што ён прыйшоў звонку — значыць, працуюць правілы брандмаўара, якія адносяцца да вонкавых злучэнняў. І калі пакет паспяхова пройдзе скрозь брандмаўар, спрацуе NAT, узяўшы на сябе пасрэдніцтва паміж дзвюма унутрысеткавымі машынамі. Гэта дае дзве ўласцівасці.
Недахопам NAT loopback можна лічыць падвышаную нагрузку на хаб і маршрутызатар (у параўнанні з прамым доступам да сервера).
NAT Traversal
NAT Traversal (праходжанне ці аўтаналадка NAT) — гэта набор магчымасцяў, якія дазваляюць сеткавым праграмам вызначаць, што яны знаходзяцца за прыладай, якая забяспечвае NAT, узнаваць вонкавы IP-адрас гэтай прылады і выконваць супастаўленне партоў для перасылкі пакетаў з вонкавага парта NAT на ўнутраны порт, скарыстаны праграмай; усё гэта выконваецца аўтаматычна, карыстальніку няма патрэбы ўручную наладжваць супастаўленні партоў ці ўносіць змены ў якія-небудзь іншыя параметры. Аднак існую меры засцярогі ў даверы да такіх праграм — яны атрымліваюць значны кантроль над прыладай, з'яўляюцца патэнцыйныя ўразлівасці.
Праграмная рэалізацыя NAT
Пры наяўнасці ўжо існуючага сервера пад кіраваннем сервернай АС магчыма арганізаваць трансляцыю адрасоў без патрэбы закупкі дадатковых апаратных прылад. Як правіла, для праграмнай рэалізацыі NAT патрабуецца наяўнасць па меншай меры двух сеткавых адаптараў у серверы (магчымы варыянты з адным, але пры наяўнасці trunk-VLAN).
Усе існуючыя серверныя АС падтрымліваюць простую трансляцыю адрасоў.
Баравікі
Назву Баравікі́ маюць:
Трыхлорэтылен
Бясколерная вадкасць са сладкаватым пахам. Малекулярная маса 131,39. Тэмпература плаўлення −73 °C. Тэмпература кіпення 86,7 °C, шчыльнасць 1464,2 кг/м³ (пры тэмпературы 20 °C). Мала раствараецца ў вадзе, змешваецца з арганічнымі растваральнікамі. На святле паступова акісляецца з утварэннем фасгену і галагенаўтрымліваючых кіслот і набывае ружовую афарбоўку.
Эдвард Лівінгстан
Эдвард Лівінгстан (Edward Livingston,  — ) — амерыканскі палітык і 11-ы Дзяржсакратар ЗША і 47-ы мэр Нью-Ёрка. Быў уплывовай фігурай пры распрацоўцы Грамадзянскага кодэкса Луізіяны ў 1825 годзе.
Біяграфія
Лівінгстан нарадзіўся ў Клермонт, акруга Калумбія, штат Нью-Ёрк, у сям’і Роберта Лівінгстана. У 1781 годзе ён скончыў Прынстанскі ўніверсітэт, а ў 1785 годзе быў прыняты ў калегію адвакатаў. Юрыдычную практыку Лівінгстан пачаў у Нью-Ёрку. З 1795 па 1801 год ён быў прадстаўніком Дэмакратычна-рэспубліканскай партыі ў Палаце прадстаўнікоў. У Кангрэсе Лівінгстан быў адным з лідараў апазіцыі з «Дагавору Джэя», заклікаючы прэзідэнта ЗША Джорджа Вашынгтона даць Кангрэсу дэталі перамоў па мірным дагаворы з каралеўствам Велікабрытанія, на што прэзідэнт адказаў адмовай. Да канца прэзідэнцтва Вашынгтона ён галасаваў з Эндру Джэксанам і іншымі радыкаламі супраць звароту да прэзідэнта.
Трыхлорэтылен
Трыхлорэтылен атрымліваюць хлараваннем сумесі хлорэтанаў і хлорэтыленаў пры тэмпературы 400—500 °C у кіпячым слоі каталізатара.
Выкарыстанне
Трыхлорэтылен выкарыстоўваеццадля абястлушчвання металаў, хімічнай чысткі тэкстылю. Раней выкарыстоўваўся ў вытворчасці монахлорвоцатнай кіслаты.
Эдвард Лівінгстан
Біяграфія
З 1823 па 1829 год Лівінгстан быў членам Палаты прадстаўнікоў ад Луізіяны, а з 1831 па 1833 дзяржсакратаром ЗША. У апошняй пасадзе ён стаў адным з самых давераных дарадцаў прэзідэнта Джэксана. З 1833 па 1835 год Эдвард Лівінгстан займаў пасаду амбасадара ЗША ў Францыі.
Эдвард Лівінгстан памёр 23 мая 1836 года ў Рэйнбеку, акруга Датчэс, штат Нью-Ёрк.
Калумбійскі канфлікт
Калумбійскі канфлікт пачаўся прыкладна ў 1964 ці 1966 годзе і з’яўляецца асіметрычнай вайной нізкай інтэнсіўнасці на тэрыторыі Калумбіі паміж калумбійскім урадам, ваенізаванымі групамі, злачыннымі сіндыкатамі і левымі партызанамі, такімі як Рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі — Армія народа і Армія нацыянальнага вызвалення.
Перадгісторыя
Паходжанне канфлікту ў Калумбіі звязана з аграрнымі беспарадкамі 1920 года ў правінцыі Сумапас. Сяляне ў той час змагаліся за права ўласнасці на кававыя плантацыі, што выклікала раскол паміж кансерватарамі і лібераламі. Кульмінацыяй стала «Ла Віяленсія», падчас якой загінулі 200 000 чалавек. Вайна пачалася з паўстання ліберальнай апазіцыі супраць кансерватараў. Канфлікт быў справакаваны забойствам папулісцкага палітычнага лідара Хорхе Эліесера Гайтаны ў 1948 годзе і працягваўся да 1958 года. Лібералы праігралі, што заахвоціла іх шукаць саюзнікаў. Пасля моцных антыкамуністычных рэпрэсій у сельскіх раёнах Калумбіі ў 1960-я ліберальныя і камуністычныя баевікі былі рэарганізаваныя ў рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі, што прывяло да разгортвання новага канфлікту.
Прычыны новай вайны вар’іруюцца ад адной групы да іншай. Рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі і іншыя партызанскія рухі сцвярджаюць, што змагаюцца за правы бедных у Калумбіі, каб абараніць іх ад урадавага гвалту і забяспечыць сацыяльную справядлівасць праз усталяванне камуністычнага рэжыму. Калумбійскі ўрад сцвярджае, што змагаецца за парадак і стабільнасць, імкнучыся абараніць правы і іінтарэсы сваіх грамадзян. Правыя ваенізаваныя групы сцвярджаюць, што рэагуюць на меркаваныя пагрозы з боку партызанскіх рухаў. І партызанскія, і правыя ваенізаваныя групы абвінавачваюцца ў незаконным абароце наркотыкаў і тэрарызме. Усе бакі, якія ўдзельнічаюць у канфлікце, падвяргаюцца крытыцы за шматлікія парушэнні правоў чалавека.
1960-я і 1980-я
Калумбійскі ўрад арганізаваў некалькі рэйдаў супраць партызан у канцы 1950-х і пачатку 1960-х гадоў. Гэтыя намаганні былі падтрыманы ўрадам ЗША і ЦРУ.
У пачатку 1960-х гадоў калумбійскія вайсковыя падраздзяленні пачалі нападаць на сялянскія абшчыны на падставе таго, што гэтыя сялянскія абшчыны былі месцам засяроджвання бандытаў і камуністаў. У 1964 годзе масіраваны напад арміі на абшчыну Маркеталія прывёў да стварэння FARC.
1980-я
Да 1982 года ліберальны ўрад на чале з Хуліа Турбай Айяла дасягнуў пэўных поспехаў у барацьбе з ELN і М-19, прыняўшы шэраг законаў, якія дазваляюць прымяняць асаблівыя меры да падазраваным у прыналежнасці да паўстанцаў. Гэтыя меры прывялі да шматлікіх абвінавачванняў на адрас уладаў у ваенных злачынствах і парушэнні правоў чалавека ў дачыненні да захопленых партызан.
Стомленасць насельніцтва ад канфлікту дазволіла выйграць прэзідэнцкія выбары 1982 года кансерватару Белісарыя Бетанкур, які прапанаваў паўстанцам перамовы і дамовіўся з FARK у 1984 годзе аб спыненні агню і вызваленні арыштаваных партызан. Перамір’е таксама было дасягнута з M-19. ELN адхіліла прапанову аб мірных перамовах.
Па меры развіцця канфлікту раслі аб’ёмы гандлю наркотыкамі. Урад і паўстанцы перыядычна сутыкаліся з наркамафіяй, уступаючы з ёй ва ўзброеныя супрацьстаянні. У рэшце рэшт выкраданне партызанамі членаў сям’і Ачаа з Медэльінскага наркакартэля прывяло да стварэння ў 1981 годзе «эскадронаў смерці» — «Muerte а Secuestradores» (MAS, «Смерць выкрадальнікам»). Ціск з боку ўрада ЗША і калумбійскага ўрада быў сустрэты гвалтам: Медэльінскі картэль пачаў кампанію па подкупу і фізічнай ліквідацыі публічных дзеячаў, якія падтрымлівалі ідэю экстрадыцыі — выдачы калумбійскіх грамадзян ЗША. У ліку ахвяраў «эскадронаў смерці» апынуўся міністр юстыцыі Радрыга Лара Банілья, забіты ў 1984 годзе, гэта забойства прымусіла адміністрацыю Бетанкура прама выступіць супраць наркабаронаў.
Перамір’е з М-19 скончылася, калі партызаны аднавілі баявыя дзеянні ў 1985 годзе, сцвярджаючы, што спыненне агню неаднаразова парушалася самімі ўрадавымі войскамі, якія пагражалі і нападалі на сем’і партызан. Адміністрацыя Бетанкура, у сваю чаргу, заявіла аб сваёй прыхільнасці мірнага працэсу і працягвала весці перамовы з FARK, якія ў выніку прывялі да стварэння Патрыятычнага саюза (Union Patriótica — ЮП) — легальнай палітычнай арганізацыі.
У ліпені 1987 нападу партызан ФАРК падвергнулася воінская часць у джунглях Какета. У кастрычніку быў забіты кандыдат у прэзідэнты Хайме Парда Леаль. Тэрор у краіне разрастаўся. Акрамя «эскадронаў смерці» ў краіне з’явіліся атрады забойцаў, якія фінансаваліся не толькі наркакартэлямі, але і прадстаўнікамі ўльтраправых ваенных, што выступалі супраць мірнага працэсу Бетанкура і мелі ўласныя мэты ў барацьбе за ўладу.
6 лістапада 1988 г. 55 партызан Руху М-19 захапілі Палац правасуддзя і ўзялі 70 суддзяў Вярхоўнага суда ў закладнікі (яшчэ каля 200 служачых былі зачынены ў кабінетах). Яны запатрабавалі апублікаваць ва ўсіх газетах маніфест М-19, усе справаздачы паседжанняў «камісіі міру» (якія кантралявалі падпісанае ў 1984 годзе пагадненне аб спыненні агню) і падаць М-19 магчымасць на працягу 4-х дзён весці вартавыя перадачы па радыё і тэлебачанні. Б. Бетанкур адмовіўся ўступаць у перамовы, партызаны адхілілі прапанову аб здачы і наступным «справядлівым судовым працэсе». У ходзе шматгадзіннага штурму з боку арміі з удзелам танкаў, БТРаў, верталётаў і дэсантнікаў каля 120 чалавек загінулі, сярод іх усё партызаны, некалькі высокапастаўленых вайскоўцаў, старшыня і 12 суддзяў Вярхоўнага суда. Абодва бакі абвінавачвалі адзін аднаго ў такім зыходзе, гэта паклала канец мірнаму працэсу адміністрацыі Бетанкура.
1990-я
У 1990 годзе ўрад атакаваў лагер FARK у Ла-Урыбе.
Тым часам М-19 і некалькі больш дробных партызанскіх атрадаў уключыліся ў мірны працэс, які завяршыўся выбарамі іх прадстаўнікоў ва Устаноўчы сход Калумбіі, які прыняў новую канстытуцыю ў 1991 годзе.
30 жніўня 1996 года ў Лас-Дэлісіас пяць атрадаў FARK (каля 400 партызан) напалі на ваенную базу. Загінулі 34 салдата, паранены 17 і каля 60 былі ўзяты ў закладнікі. Яшчэ адзін буйны напад адбыўся ў горадзе Эль-Біл’яр 2 сакавіка 1998, дзе батальён калумбійскай арміі трапіў у засаду партызан, у выніку чаго загінулі 62 салдата, а 43 былі ўзяты ў палон. У выніку іншых нападаў FARK супраць паліцэйскіх баз у Мірафлорэс, Гуав’ярэ і Ла-Урыбе ў жніўні 1998 года загінулі больш за сто салдат і паліцыянтаў.
У ліпені 1999 г. калумбійскія ваенныя напалі на горад Пуэрта-Л’ерас, дзе былі размешчаны лагеры FARK. ЗША падалі Калумбіі транспартныя самалёты і матэрыяльна-тэхнічную падтрымку. Калумбійскія ўрадавыя войскі абстрэльвалі і бамбілі горад на працягу больш за 72 гадзін. У ходзе аперацыі тры грамадзянскіх асобы былі забіты і некалькі паранены. Паўстанцы былі вымушаны пакінуць гэты раён, многія з іх былі забіты ці паранены. Калумбійскі ўрад абвясціў гэта значнай перамогай.
2000-я
2000—2006 гады былі азмрочаны тысячамі смерцяў у выніку вайны паміж калумбійскімі Узброенымі Сіламі і ваенізаванымі групамі, такімі як AUC, з аднаго боку, і паўстанцамі FARK, ELN, EPL — Народнай арміі вызвалення — з другога.
17 студзеня 2002 года ўльтраправыя баевікі AUC ўвайшлі ў вёску Чанкі і падзялілі жыхароў вёскі на дзве групы. Затым яны прайшлі ад чалавека да чалавека ў адной з груп і разбілі галаву кожнаму кавадламі і камянямі, забіўшы 24 чалавекі. Калумбійскія ваенныя бяздзейнічалі. Яшчэ два целы былі пазней выяўлены скінутымі ў неглыбокую магілу. Пасля расправы баевікі падпалілі вёску.
З 2004 года ў Калумбіі быў пачаты працэс раззбраення ваенізаваных груп (асабліва AUC), які да 12 красавіка 2006 года прывёў да раззбраення 1700 байцоў.
1 сакавіка 2008 года калумбійскія ўзброеныя сілы пачалі ваенную аперацыю супраць FARC, уварваўшыся на 1,8 км на тэрыторыю Эквадора і забіўшы 24 паўстанца. Гэта прывяло да андскага дыпламатычнаму крызісу 2008 паміж Калумбіяй і Эквадорам пры падтрымцы Венесуэлы.
У красавіку 2009 года калумбійскія ўзброеныя сілы пачалі наступленне ў межах раёнаў, дзе FARC па-ранейшаму мела моцную ваенную прысутнасць побач з венесуэльскай мяжой.
У лістападзе 2009 года дзевяць калумбійскіх салдат былі забіты, калі іх пост быў атакаваны партызанамі ў паўднёва-заходняй частцы краіны.
2010-я
1 студзеня 2010 г. 18 паўстанцаў былі забіты, калі калумбійскія ВПС разбамбілі лагер у джунглях Паўднёвай Калумбіі.
У 2011 годзе Калумбійскі Кангрэс выступіў з заявай, сцвярджаючы, што FARC мае «моцнае прысутнасць» у прыкладна адной траціны Калумбіі, у той час як іх напады на сілы бяспекі «працягваюць расці» на працягу 2010-2011 гадоў.
16 мая 2014 года ўрад Калумбіі і паўстанцы дамовіліся разам змагацца з незаконным абаротам наркотыкаў.
20 ліпеня 2016 года прэзідэнт Калумбіі Хуан Мануэль Сантас абвясціў пра мірнае пагадненне з рэвалюцыйнымі ўзброенымі сіламі Калумбіі і заканчэнне канфлікту з гэтай арганізацыяй пасля таго, як перамовы, якія пачаліся ў 2012 годзе, былі паспяхова скончаны. 23 чэрвеня 2016 года ўрад краіны і паўстанцы рэвалюцыйных узброеных сілаў падпісалі гістарычнае пагадненне аб спыненні агню, у выніку чаго наблізіліся да заканчэння канфлікту мацней, чым за ўсе папярэднія 50 гадоў. Тым не менш, 2 кастрычніка 2016 года на рэферэндуме невялікая большасць грамадства адхіліла здзелку паміж урадам і левымі партызанамі. У 2016 годзе Хуан Мануэль Сантас стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі міру за спробу спынення грамадзянскай вайны.
Са студзеня 2018 года па сёняшні дзень паміж партызанамі і ўрадам асноўныя буйныя сутыкненні адбываюцца ў Катакумбскім рэгіёне, дзе ахвярамі сталі звыш за 800 чалавек. Баі ішлі таксама паміж Арміяй нацыянальнага вызвалення і Народным фронтам вызвалення.
Ахвяры
Паводле даследванняў, праведзеных Калумбійскім нацыянальным цэнтрам за гістарычную памяць, з 1958 да 2013 года ў выніку канфлікта загінула 220 тысяч чалавек, большасць з якіх былі грамадзянскімі асобамі, а больш за пяць мільёнаў калумбійцаў былі вымушаны пакінуць свае дамы з 1985 да 2012 года, стварыўшы другую па велічыні колькасць унутрана перамешчаных асобаў у свеце. 16,9 % насельніцтва Калумбіі сталі непасрэднымі ахвярамі вайны.
Армянскі тэатр
Тэатр Арменіі — нароўні з грэчаскім і рымскім, адзін з найстаражытнейшых тэатраў свету еўрапейскага тыпу.
Старажытны армянскі тэатр
У 1 тыс. да н.э., у эпоху рабаўласніцкага грамадства, з культу продкаў, злучанага з апяваннем вычынаў герояў, з пахавальнымі цырымоніямі, абрадамі, прысвечанымі паміраючаму і ўскрасаючаму богу Гісанэ-Ара Выдатнаму, паўстаў армянскі трагедыйны тэатр «дзайнарку-гузаноў» і «вахбергакоў». З культам Гісанэ-Ара, са святкаваннем вяртання вясны і вакханаліямі ў гонар багіні ўрадлівасці «Анаіт» таксама злучаны старажытнаармянскі камедыйны тэатр, акторамі якога былі «катакергакі» і «катака-гусаны». Армянскі прафесійны тэатр паўстаў пры армянскіх эліністычных манархіях з паганскай містэрыйнай трагедыі і народнай камедыі.
Па сведчанні грэчаскага гісторыка Плутарха ў 69 да н.э. цар Тыгран II Вялікі (95—55 да н.э.) пабудаваў у паўднёвай сталіцы Вялікай Арменіі Тыгранакерце будынак па тыпе эліністычных амфітэатраў Сірыі, дзе даваліся выставы. Вядома таксама, што сын Тыграна цар Артавазд II (56—34 да н.э.), аўтар трагедый, стварыў у паўночнай сталіцы Арменіі Арташаце (які рымляне звалі «Карфагенам Арменіі») тэатр эліністычнага тыпу. Паводле звестак гістарычных крыніц, тут выступала трупа на чале з трагікам Язонам, і ў прыватнасці ў 53 да н.э. была разграна трагедыя Еўрыпіда «Вакханкі». Пачынальна з I стагоддзя да н.э. шматлікія гістарычныя факты пацвярджаюць бесперапыннасць існавання шматстайнага па жанрах і відах армянскага прафесійнага тэатра. Прыкладам у Армавіры — сталіцы старажытнай Арменіі, выяўлены надпісы на грэчаскай мове з урыўкамі з трагедый грэчаскіх аўтараў ці, магчыма, армянскага цара Артавазда II.
У старажытнаармянскім тэатры атрымала развіццё пантаміма. Са II стагоддзя вядомая армянская «вардзак» (актрыса-пантамімістка) Назенік. У II—III стагоддзях «дзайнарку-гусаны» і «вахбергу-гусаны» — армянскія акцёры трагедыі выконвалі грэчаскія і армянскія п'есы, а ў сярэдзіне IV стагоддзя выставы даваліся пры двары цара Аршаку II.
IV—XV стагоддзі
Пачынаючы з 301 года, пасля прыняцця хрысціянства ў якасці дзяржаўнай рэлігіі, а таксама ўмацавання феадальнага ладу, царква пачала выступаць супраць тэатральнага мастацтва. Вядомыя, прыкладам, казанні і прамовы каталікоса Іаана Мандакуні (V стагоддзе) скіраваныя супраць тэатральнага мастацтва.
Нягледзячы на гэта даваліся выставы антычнай драматургіі (творы Менандра, Еўрыпіда), а таксама складанні армянскіх камедыёграфаў, трагікаў і мімаграфаў. Па тыпе антычных амфітэатраў існавалі адмысловыя тэатральныя будынкі з асобнымі месцамі для жанчын, пра што паведамляе Іаан Мандакуні. Менавіта папулярнасць тэатральных пастановак заахвоціла духавенства ўводзіць тэатралізаваныя элементы ў царкоўныя абрады. Так, прыкладам, з літургічнай драмы паўстаў хрысціянскі містэрыйны тэатр, які лічыцца характэрным спараджэннем культуры эпохі феадалізму. Аналіз прац армянскіх навуковых-філосафаў VI—VII стагоддзяў паказвае, што тэатр займаў бачнае месца ў армянскім грамадскім жыцці часу. Ужо ў эпоху познага сярэднявечча вядомая пашыранасць тэатральных выстаў у Васпураканскім княстве, у Анійскім царстве і ў армянскай дзяржаве ў Кілікіі. Існуе дапушчэнне, што на востраве Ахтамар таксама выступалі трупы акцёраў-гузанаў і актрыс-вардзак. На гарэльефах сцен Ахтамарскага храма першай чвэрці X стагоддзя намаляваны маскі армянскага тэатра эпохі ў двух яго адменніках — побытавай камедыі (падобнай з драматургіяй Менандра) а таксама сатырычным вулічным тэатры «гузанаў-мімасоў» і «цахрацу». У XII стагоддзі ўтвараецца армянскі тэатр у каралеўстве Кілікіі, які паступова робіцца адным з цэнтраў армянскай культуры. Тэатральныя і цыркавыя ўяўленні робяцца важнай часткай гарадскога жыцця ў Кілікіі, пра што расказвае ў сваіх творах мясцовы паэт Грыгар Марашэцы. Да гэтага ж часу адносяцца першыя захаваны твор армянскай драматургіі: драматычная паэма Аванеса Ерзнкацы Плуз і містэрыйная драма «Адамава кніга» Аракела Сюнецы.
XV—XVIII стагоддзі
У канцы XIV стагоддзяа, пасля падзення Кілікійскага царства, армянскі народ страціў сваю незалежнасць. Захаваліся дадзеныя пра негатыўнае стаўленне царквы да тэатра. У прыватнасці Матэас Джугаецы (каля 1350—1411) заклікаў «не хадзіць да гусанаў, яны гавораць пра справы Хайка і выхоўваюць дух непадпарадкавання». Іншаземнае ярмо адбілася і на мастацтве. У XV-ым—XVIII-ым стагоддзях у Арменіі назіраецца працэс паступовага адмірання старажытнага тэатральнага мастацтва. Новы армянскі тэатр узнікае ўжо ў XVII—XVIII стагоддзях. Французскі вандроўнік Жан Шардэн паведамляе пра пастаноўку камедыі ў трох дзеяннях, якую выконвалі армянскія гусаны, і якую ён бачыў у 1664 годзе на гарадской плошчы Ерэвана. Новы армянскі тэатр развіваецца сярод армян-эмігрантаў. Вядомыя армянскія школьныя тэатры (царкоўныя і свецкія) існавалыя з 1668 года ў шэрагу гарадах, дзе існавалі армянскія калоніі (Львоў, Венецыя, Вена, Канстанцінопаль, Мадрас, Калькута, Тбілісі, Масква, Растоў-на-Доне). Гэтыя тэатры, быўшы класічнымі пра кірунку, выяўлялі ідэі, спароджаныя нацыянальна-вызвольным рухам. Захавалася трагедыя «Пакутніцтва святой Рыпсімэ», якая была пастаўлена ў 1668 у армянскай школе Львова.
Андаускі мост
Гісторыя
Пачынаючы з падзей лета 1956 года, усё больш і больш венграў бегла на Захад праз мяжу Аўстрыі. Нават нягледзячы на ​​сціплыя памеры, драўляны мост праз маленькую раку апынуўся шляхам да выратаванні для звыш 70 000 венграў падчас Венгерскага паўстання.
Пасля перасячэння мяжы ўцекачы павінны былі прарабіць доўгі 9-кіламетровы шлях да свабоды да камуны Анда, дзе іх сустракалі з вялікай гасціннасцю жыхары Анда і навакольных камун.
21 лістапада 1956 года мост быў падарваны савецкімі войскамі.
Аднаўленне
У 1996 годзе, у азнаменаванне 40-годдзя Венгерскага паўстання мост быў адноўлены як сімвал талерантнасці і падтрымкі. Арганізаваны як унікальны сумесны праект аўстрыйскай і венгерскай армій, ён замяніў часовую пераправу, пабудаваную сялянамі. Тады ж на «Дарозе Свабоды» правялі выставу на адкрытым паветры пад назвай «Дарога Гора», дзе прадставілі каля дзевяноста скульптур і іншых відаў мастацтваў розных венгерскіх і аўстрыйскіх стваральнікаў.
У літаратуры і кіно
З'яўляючыся сапраўдным сімвалам свабоды, мост не толькі даў назву кнізе Мост у Андо Джэймса Мічанера (1957), але таксама стаў сусветна вядомым мемарыялам. У дапаўненне да Мічэнераўскай кнігі мост у Андзе таксама з'яўляецца тэмай у аўстрыйскім фільме Der Bockerer III, які падае Венгерскае паўстанне ў даволі гумарыстычнай манеры.
Золтан Тылдзі
Золтан Тылдзі (Tildy Zoltán,, (зараз Славакія) — , ) — уплывовы венгерскі палітык, што займаў пасаду прэм'ер-міністра ў 1945—1946 гг. і прэзідэнта у 1946—1948 г. у паваенны перыяд, аж да пераходу ўлады да ВПП.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Лучанцы ў сям'і венгерскага ўрадоўца. Атрымаў ступень па тэалогіі ў Рэфармацкай тэалагічнай акадэміі ў Папе, потым правёў год, навучаючыся ў Белфасцкім акадэмічным коледжы ў Ірландыі. Служыў святаром Рэфармацкай царквы з 1921 г., рэдагаваў штодзённую газету Венгерскай Рэфармацкай царквы «Хрысціянская сям'я» (Keresztény Család) і шэраг іншых перыядычных выданняў.
У 1929 г. уступіў у Незалежную партыю дробных гаспадароў (НПДГ), неўзабаве пасля чаго стаў віцэ-прэзідэнтам партыі. Ён быў абраны ў венгерскі парламент, пераабіраўся ў 1936 і 1939 гг.
У парламенце лабіяваў выхад Венгрыі з 2-й сусветнай вайны. Пасля таго, як у 1944 г. Венгрыя была акупавана гітлераўцамі, Тылдзі быў змушаны хавацца. Пасля вызвалення Венгрыі савецкімі войскамі Тылдзі ўзначаліў Незалежную партыю дробных уласнікаў. У перыяд з 15 лістапада 1945 г. па 1 лютага 1946 г. ён быў прэм'ер-міністрам Венгрыі, пасля чаго ён быў абраны прэзідэнтам Венгрыі. Таксама па пасадзе ён уваходзіў у склад Вышэйшага нацыянальнага савета з 7 снежня 1945 г. па 2 лютага 1946 г.
Тылдзі займаў пасаду першага Прэзідэнта Венгерскай рэспублікі да 31 ліпеня 1948 г., калі яго вымусілі пайсці ў адстаўку неўзабаве пасля таго, як яго зяць быў арыштаваны за карупцыю і шлюбную няслушнасць. Тылдзі знаходзіўся пад хатнім арыштам у Будапешце да 1 мая 1956 г.
У кааліцыйным урадзе, сфармаваным у дні Венгерскага паўстання 1956 г., Тылдзі быў прызначаны на пасаду дзяржаўнага міністра. Пасля падаўлення паўстання ён быў арыштаваны савецкімі войскамі. 15 чэрвеня 1958 г. Вярхоўны суд прысудзіў яго да 6 гадоў турэмнага зняволення, аднак ужо ў красавіку 1959 г. ён быў вызвалены па індывідуальнай амністыі з прычыны старэчага веку і хваробы. Пасля гэтага ён практычна не браў удзел у грамадскім жыцці.
Прытча аб сейбіце
Біблейскае апавяданне
Біблейскае апавяданне прытчы згодна Евангелля ад Марка 4:1-20 мае наступны змест:
''Слухайце: вось, выйшаў сейбіт сеяць; і калі сеяў, сталася так, што іншае ўпала ўскрай дарогі, і наляцелі птушкі і падзяўблі тое; іншае ўпала на камяністую мясціну, дзе няшмат было зямлі, і неўзабаве ўзышло, таму што зямля была там ня глыбокая; а калі ўзышло сонца, завяла і, як не мела карэння, засохла; іншае ўпала на церне, і церне вырасла і заглушыла насенне, яно не дало плоду; а іншае ўпала на добрую зямлю і дало плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла тое трыццаць, тое шэсцьдзясят і тое сто. І сказаў ім: хто мае вушы, каб чуць, няхай чуе!''
Далей Ісус дае тлумачэнне прытчы:
''Калі ж застаўся без людзей, усе, хто быў вакол Яго разам з дванаццацьцю, спыталіся ў Яго пра прытчу. І сказаў ім: вам дадзена ведаць тайны Царства Божага, а тым, вонкавым, усё бывае ў прытчах, каб яны сваімі вачыма глядзелі, і ня ўбачылі; сваімі вушамі чулі, і не ўразумелі, каб не навярнуліся, і не дараваны былі ім грахі. І кажа ім: не разумееце гэтай прытчы? як жа вам уразумець усе прытчы?''
''Сейбіт слова сее. Пасеянае ўскрай дарогі азначае тых, у якіх сеецца слова, але да якіх, калі пачуюць, адразу прыходзіць сатана і хапае слова, пасеянае ў сэрцах іхніх. Такім самым чынам і пасеянае на камяністых мясцінах азначае тых, якія, калі пачуюць слова, адразу з радасцю прымаюць яго, але не маюць у сабе кораня і нясталыя; потым, калі настане ўціск і ганенне за слова, адразу спакушаюцца. Пасеянае ў церне азначае тых, што чуюць слова, але ў якіх турботы веку гэтага, панада багацця і іншыя жаданні, уваходзячы ў іх, заглушаюць слова, і яно бывае без плоду. А пасеянае на добрай зямлі азначае тых, якія слухаюць слова і прымаюць, і родзяць плод, адзін у трыццаць, другі ў шэсцьдзясят, той ўстакроць.''
Тлумачэнне
Большасць навукоўцаў лічыцб, што прытча мае аптымістычны настрой, і ў рэшце рэшт насенне становіцца паспяховым, ўкараняецца і прыносіць вялікі ураджай. Ісус кажа, што Ён вучыць прытчамі, таму што хоча, каб не ўсе зразумелі Яго, а толькі Яго паслядоўнікі. Негледзячы на просты змест, прытча мае глубокі духоўны сэнс.
Згодна прытчы, сейбіт сее насенне, пад якім разумеецца Божае слова. Сам жа сейбіт сімвалізуе Бога ці самаго Ісуса Хрыста. Насенне падае на розныя віды глебы. Пад рознымі тыпамі глебы разуеюцца розныя тыпы людзей, іх намер, жаданне і канчатковы вынік уздзеяння Божага слова. Так, калі насенне падае пры дарозе, то апавядаецца пра людзей, якія слухаюць слова, але прылятаюць нябесныя птушкі і дзяўбуць яго, пад чым разумеецца, што прыходзіць сатана выкрадае слова, - такім чынам у сэрцы гэтых людзей вера нават не зараджаецца. Далей частка зярняткаў пападае на каменні, дзе яны могуць узрасці, але паколькі глебы мала, то хутка вянуць. Гэты род глебы сімвалізуе людзей, якія прымаюць Божае слова, але ж з першымі ж выпрабаваннямі адказваюцца ад яе. Далей насенне пападае ў сорную траву, яно ўзрастае, але церне не дае прынесці плён. Церне сімвалізуе жыццёвыя турботы, калі людзі адварочваюцца ад Божага слова на карысць паўсядзённага жыцця. І ў рэшце рэшт, насенне падаюць на добрую глебу, і прыносіць вялікі ўраджай, ўто прадстаўляе тых людзей, якія чуець слова, і па-сапраўднаму разумець яго і прыносяць шматразовы ​​плён.
У прытчы паказваецца Бог, які рассявае Свае вучэнне сярод усіх людзей, аднак той факт, ці атрымаецца ад пасеянага слова плён, залежыць ад самага чалавека.
Сабор Святога Паўла (Ла-Валета)
Сабор знаходзіцца на плошчы Незалежнасці. Галоўны фасад, упрыгожаны карынфскімі калонамі, мае каля 60 м у вышыню. Сабор не з'яўляецца кафедральным, належачы да епархіі Гібралтара.
Баравікі (Светлагорскі раён)
Баравікі́ (, Боровики) — аграгарадок у Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. З’яўляецца цэнтрам Баравікоўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 13 км у напармку на паўднёвы ўсход ад Светлагорска, 15 км ад чыгуначнай станцыі Светлагорск-на-Бярэзіне (на лініі Жлобін — Калінкавічы), 95 км ад Гомеля, на аўтамабільнай дарозе Светлагорск — Рэчыца.
Гідраграфія
На захадзе канал Баравікоўскі, злучаны з ракой Сведзь (прыток ракі Бярэзіна), на ўсходзе сетка меліярацыйных каналаў.
Архітэктура
Планіроўка складаецца з 3 прамалінейных паралельных паміж сабой вуліц, арыентаваных з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, да якіх на поўдні перпендыкулярна далучаюцца прамалінейная вуліца і завулак, на поўначы — кароткая прамалінейная вуліца. Забудова двухбаковая, пераважна цагляная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомая з XVIII стагоддзе а як паселішча ў Рэчыцкім павеце Мінскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага, у валоданні Патоцкіх, затым Масальскіх.
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай з 1793 у складзе Расійскай імперыі. У 1850 годзе ў валоданні памешчыка Адамовіча. У 1879 пазначана ў ліку паселішчаў Якімаваслабадскога царкоўнага прыходу. Паводле перапісу 1897 года ў Якімаваслабадской воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
З 8 снежня 1926 года цэнтр Баравікоўскага сельсавета Горвальскага, з 4 жніўні 1927 года Рэчыцкага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года да 26 ліпеня 1930 г. Гомельскай акруг, з 5 красавіка 1935 Парыцкага, з 29 ліпеня 1961 года Светлагорскага раёнаў, з 20 лютага 1938 Палескай, з 20 верасня 1944 года Бабруйскай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.
У 1930 годзе арганізаваны калгас «1 Мая», працавала кузня. У 1930-я гады 11 жыхароў былі рэпрэсаваныя. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў 1943 годзе ў баях за вызваленне вёскі і наваколлі загінулі 513 савецкіх салдат (пахаваны ў брацкай магіле ў скверы). Значная іх частка — салдаты 18-га стралковага корпуса 65-й арміі. Паводле перапісу 1959 года цэнтр КСУП «Баравікі». Размешчаны лясніцтва, камбінат бытавога абслугоўвання, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, дзіцячы сад, аддзяленне сувязі, сталовая, 2 крамы.
У склад Баравікоўскага сельсавета да 1939 года ўваходзілі (у цяперашні час не існуючыя) пасёлак Летнеазёрск, хутары Астапаў Хутар, Асташоў Хутар, Бародзіча Хутар, Барысенка Хутар, Бруквелев Хутар, Галіцкі Востраў, Мястэчка, Гаркушу Хутар, Гіндрыкаў Хутар, Губараў Хутар, Захараў Хутар, Кандрата Хутар, Корбута Хутар, Косьцікаў Хутар, Чырвоная Ніва, Кудвар, Макараў Хутар, Маўрынай Хутар, завеі Хутар, Мішчанкаў Хутар, Надзьма, Пакоеўчыкаў, Пармон Хутар, Пастушэнкаў Хутар, Рабы Немец, Раманчыка Хутар, Струбец, Сялец, Турдалеў Хутар, Феадосій Хутар, Юркоў Хутар. Жыхары перасяліліся ў іншыя месцы, і гэтыя пасёлкі і хутары перасталі існаваць.
Людвіг Святаполк-Чацвярцінскі
Людвіг Рудольф Святаполк-Чацвярцінскі (, г.  — ,) — князь з роду Святаполк-Чацвярцінскіх.
Біяграфія
Сын Уладзіміра Святаполк-Чацвярцінскага і яго жонкі Марыі Урускай.
На Шчучыншчыне ў той час было 4 лекары і 2 фельчары. Аднаго лекара і аднаго фельчара Людвіг утрымліваў у Жалудку на свае сродкі ў пабудаванай ім бальніцы. Медыцынскае абслугоўванне было платным. Асобы, якія працавалі ва ўстановах, павінны былі плаціць унёскі ў «касу хворасцяў». Калі плацельшчык узносаў або члены яго сям’і захворвалі, то лячылі іх бясплатна.
Цікава было вырашана князем пытанне водазабеспячэння Жалудоцкага палаца. Вада да яго паступала з крыніц у вёсцы Кукіна (прыкладна ў 2-х км ад палаца) самацёкам. Вада дадаткова фільтравалася і падавалася ў рэзервуар на 3-м паверсе будынка з дапамогай помпаў, якія працавалі на сціснутым паветры. Паводле аповядаў старажылаў, сістэма падачы вады была настолькі эканамічнай, што для працы помпаў на працягу месяца дастаткова было 2-х балонаў са сціснутым паветрам. Князь ніколі не адмаўляў у дапамозе тым, хто меў якую патрэбу, паважаў людзей працавітых, а буяных і п’яніц высялялі за межы Жалудка на хутары. На адну сялянскую гаспадарку прыходзілася па 1,5 га зямлі.
Загінуў князь Чацвярцінскі ў канцэнтрацыйным лагеры Аўшвіц у Польшчы ў 1941 годзе.
Ласара Кардэнас
Лáсара Кáрдэнас дэль Рыа (Lázaro Cárdenas del Río; -) — мексіканскі палітычны дзеяч, генерал перыяду Мексіканскай рэвалюцыі (1910—1917) і прэзідэнт Мексікі (1934—1940). Прадстаўнік Мексіканскай рэвалюцыйнай партыі. Праводзіў левацэнтрысцкі курс: актывізаваў правядзенне аграрнай рэформы, умацаваў працоўнае заканадаўства і правы прафсаюзаў, гарантаваў правы жанчын і ўсеагульнае выбарчае права, развіваў агульнадаступную адукацыю і змагаўся з непісьменнасцю, нацыяналізаваў нафтавыя і чыгуначныя кампаніі.
Людвіг Святаполк-Чацвярцінскі
Сям’я
У 1906 годзе ажаніўся ў Рыме з Розай Радзівіл.
Дзеці :
Ласара Кардэнас
Біяграфія
Кардэнас нарадзіўся 21 мая 1895 года ў небагатай сям'і крамніка. Атрымаў толькі пачатковую адукацыю, займаўся самаадукацыяй, калі працаваў чаляднікам у друкарні. Падчас Мексіканскай рэвалюцыі 1910—1917 гадоў ён браў удзел у барацьбе супраць дыктатуры Парфірыа Дыяса і быў прыхільнікам Плутарка Кальеса; атрымаў званне генерала (з 1928 — дывізіённы генерал).
У 1928 годзе Кардэнас быў прызначаны губернатарам Мічаакана, дзе праявіў сябе як саюзнік рабочых і прафсаюзных рухаў. У 1930—1931 гадах узначальваў выканкам кіруючай Нацыянальна-рэвалюцыйнай партыі. У 1931 годзе прызначаны міністрам унутраных спраў, а ў 1933 годзе — ваенным міністрам. У 1934 годзе пры падтрымцы Кальеса высунуўся ў прэзідэнты Мексікі. Пасля прыходу да ўлады, ён выслаў з краіны яе ранейшага «ценявога кіраўніка» Кальеса, які памылкова разлічваў, што Кардэнас стане яго марыянеткай.
Пасля заканчэння прэзідэнцкага тэрміна Кардэнас выйшаў у адстаўку ў 1940 годзе і з 1942 года займаў пасаду міністра нацыянальнай абароны Мексікі ў кабінеце Авілы Камача. У 1945 годзе ён выйшаў на пенсію. З канца 1940-х гадоў быў галоўнай фігурай Інстытуцыйна-рэвалюцыйнай пара­тыі (назва НРП з 1946 года).
Лаўрэат Міжнароднай Сталінскай прэміі «За ўмацаванне міру паміж народамі» 1955 года.
Сям’я
Кардэнас быў у шлюбе з Амаліяй Салорсана. Іх сын, Куатэмак Кардэнас, таксама стаў вядомым палітыкам, ён займаў пасаду мэра Мехіка і заснаваў Рэвалюцыйна-дэмакратычную партыю, адну з вядучых палітычных сіл у краіне.
Кіберпартызаны
Кіберпартызаны — група хакераў, якая ўтварылася ў верасні 2020 года на фоне дакументальна зарэгістраваных выпадкаў гвалту з боку міліцыі супраць удзельнікаў пратэстаў у Беларусі і паведамленняў пра выпадкі катаванняў у ізалятарах. Заяўленай мэтай дзейнасці кіберпартызанаў з’яўляецца зрыў працы органаў бяспекі і іншых, якія падтрымліваюць фактычнае кіраванне Аляксандра Лукашэнкі. Атрыманыя кіберпартызанамі дадзеныя прапануюць шырокі погляд на намаганні па здушэнні палітычнага іншадумства і могуць быць часткай патэнцыйных будучых судовых разлікаў за турэмныя тэрміны і іншыя злоўжыванні, якія былі шырока асуджаныя Захадам.
Сярод першых акцый групы ў верасні 2020 года былі ўзломы сайтаў Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, Міністэрства ўнутраных спраў, нацыянальных латарэй, Міністэрства па падатках і зборах, Беларускай валютна-фондавай біржы, дзяржзакупак, прэзідэнта і Генеральнай пракуратуры. Таксама былі атрыманы базы дадзеных супрацоўнікаў АМАПу, КДБ і МУС, на падставе якіх была запушчана інтэрнэт-карта з адрасамі сілавікоў, якія ўдзельнічалі ў збіцці пратэстоўцаў. 26 верасня былі ўзломаны стрымы некалькіх дзяржаўных каналаў, па якім пусцілі ў эфір кадры жорсткага абыходжання сілавікоў з пратэстуючымі.
Акрамя пашпартных дадзеных, кіберпартызаны сцвярджаюць, што атрымалі доступ да запісаў ДАІ, у тым ліку інфармацыі пра зарэгістраваныя аўтамабілі для КДБ, ГУБАЗіК і «» («маўклівых мужчын») у цывільным, вядомых тым, што арыштоўвалі пратэстоўцаў з жорсткасцю.
У канчатковым рахунку, згодна з ідэяй групы, у шэрагах сілавікоў павінна застацца менш добраахвотнікаў, якія гатовыя бескампрамісна і з усёй жорсткасцю абараняць Лукашэнку. Рэжым прызнаў небяспеку, і залічыў кіберпартызанаў у лік экстрэмістаў. Калі іх зловяць, ім пагражае пакаранне.
У лістападзе 2021 года МУС прызнала «Кіберпартызанаў» экстрэмісцкім фарміраваннем. Стварэнне такога фарміравання або ўдзел у ім з’яўляецца ў Беларусі крымінальным злачынствам. У канцы лістапада беларускі Вярхоўны суд прызнаў «Кіберпартызан» і некаторыя іншыя нефармальныя арганізацыі тэрарыстычнымі.
Па стану на верасень 2021 года, акрамя сартавання масы ўжо атрыманых дадзеных, група заявіла, што працуе над іншымі праектамі, пра якія пакуль не можа казаць дзеля бяспекі крыніц.
З пачаткам расійска-ўкраінскай вайны 2022 года Кіберпартызаны дапамагаюць правяраць добраахвотнікаў, якія хочуць далучыцца у Полк Каліноўскага.
Аляксандр Міхайлавіч Саржэўскі
Аляксандр Міхайлавіч Саржэ́ўскі (Александр Михайлович Саржевский;  — ) — вучоны, фізік, доктар фізіка-матэматычных навук (1973), прафесар (1974), Заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі БССР (1980).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Арзамас (Ніжагародская вобласць Расіі). У 1953 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў у Фізіка-тэхнічным інстытуце Акадэміі навук БССР. З 1955 года навуковы супрацоўнік лабараторыі люмінесцэнцыі ў Інстытуце фізікі Акадэміі навук БССР. У 1961 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. З 1 чэрвеня 1967 года дацэнт кафедры фізічнай оптыкі, з кастрычніка 1967 года загадчык кафедры агульнай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Мастэрс 2008 (снукер)
Мастэрс 2008 (Masters 2008, таксама вядомы як SAGA Insurance Masters 2008 — па назве спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 13 па 20 студзеня 2008 года на «Арэне Уэмблі», у Лондане. Турнір стаў 34-м розыгрышам Мастэрс, які праводзіцца штогод з 1975 года. Прызавы фонд турніру склаў £460,000, з якіх £150,000 (на £20,000 больш, чым у мінулым годзе) атрымаў пераможца.
У турніры прыняло ўдзел 18 гульцоў. Топ-14 афіцыйнага рэйтынгу аўтаматычна трапілі ў першы раўнд. Снукерысты, якія займалі 15 і 16 месца ў рэйтынгу, гулялі ў папярэднім раўндзе з пераможцам кваліфікацыйнага турніру і ўладальнікам уайлдкард.
Уладальнік тытула Роні О’Саліван прайграў ужо ў першым матчы шатландцу Стывену Магуайру. Пераможцам турніру стаў Марк Сэлбі, які абыграў у фінале Стывена Лі з лікам 10:3. У апошнім фрэйме Сэлбі паўтарыў лепшы брэйк турніру Кена Доэрці, зрабіўшы тотал-клірэнс у 141 ачко. Гэты быў першы прафесійны тытул у кар'еры Марка Сэлбі.
Чарняўская
Чарняўская — жаночая форма прозвішча Чарняўскі.
Шутовіч
Шуто́віч — беларускае прозвішча.
Жаночы інстытут «Энвіла»
Жаночы інстытут «Энвіла» — прыватная вышэйшая навучальная ўстанова для жанчын у Мінску, якая дзейнічала на вул. Велазаводскай, д. 3.
Заснаванне і дзейнасць
Заснавана ў 1994 годзе, яе першым рэктарам Л. А. Чарапанавай і экзархатам Беларускай праваслаўнай царквы. Назва паходзіць ад абрэвіятуры «НВЛ» — «надзея, вера, любоў ». Асноўнымі напрамкамі падрыхтоўкі спецыялістаў былі: псіхалогія, сучасныя замежныя мовы і эканоміка. За першыя адзінаццаць год была падрыхтавана і атрымала дыплом 571 выпускніца.
Статыстыка на 1998-1999 нав. г.
Згодна статыстычным дадзеным Вылічальна-статыстычнага цэнтра Мінадукацыі РБ на 1998 г. у Энвіле працавалі 50 выкладчыкаў (з іх 47 жанчын, 1 доктар і 16 кандыдатаў навук) і навучаліся 453 чал ., з якіх 45 вучыліся за кошт арганізацый. На кастрычнік 1998 г. было пададзена 130 заяў, вытрымалі ўступныя экзамены 115 чал і было залічана 113 чал. З 1.10.97 па 1.10.98 выбыла 43 чал, з якіх 1 на іншую форму навучання ў гэтай жа вну, 2 - у іншыя вну і 16 - адлічаны па непаспяховасці.
У 1998 г. вну арэндавана 1145 кв. м. будынкаў. З іх вучэбных - 794, вучэбна-дапаможных - 200 і падсобных - 151 кв. м. Арэндавана 235 кв. м. інтэрнатаў, дзе пражывала 50 студэнтаў.
Ліквідацыя
У маі 2011 года Дзяржкантроль правёў праверку «Энвілы» і аб'явіў аб выяўленні нізкай якасці ўзроўню навучання, матэрыяльна-тэхнічнай базы і дысцыпліны студэнтак у рамках праверкі работы прыватных ВНУ.
6 чэрвеня 2011 года Міністэрства адукацыі загадала зачыніць гэтую ВНУ, а праз тыдзень адмяніла сваё рашэнне.
У афіцыйным адказе студэнткам Інстытута намміністра адукацыі А. Жук напісаў: "Падчас маніторынгу не выяўлена ніякіх грубых парушэнняў ліцэнзійных патрабаванняў і умоў ажыццяўлення ліцэнзуемай дзейнасці ў прыватнай установе адукацыі «Жаночы інстытут ЭНВІЛА»... Ніякай інфармацыі, якая б падарвала прэстыж Жаночага інстытута ЭНВІЛЫ ці аб'яўляла выкладчыкаў інстытута некампетэнтнымі, з боку супрацоўнікаў міністэрства адукацыі ў сродкі масавай інфармацыі не паступала ."
Але набор у гэтым годзе стаў невялікім і заснавальнікі інстытута прынялі рашэнне яго зачыніць па прычыне нерэнтабельнасці.
1 ліпеня 2012 года «Энвіла» спыніла сваё існаванне. Яе студэнтак, якія не скончылі сваё навучанне размеркавалі наступным чынам: каля 700 чал. размеркавалі ў БДПУ і яшчэ 427 чал. у БДУ.
На пачатак лютага 2018 г. будынак Інстытута не выкарыстоўваўся і знаходзіўся ў аварыйным стане.
Дзмітрый Мікалаевіч Ігнаценка
Дзмітрый Ігнаценка (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Сервалюкс-Агра».
Клубная кар’ера
Выхаванец магілёўскага «Дняпра», гуляў за дубль клуба, а ў сезоне 2007 з’яўляўся і ў асноўным складзе. Сезон 2008 правёў у арэндзе ў шклоўскім «Спартаку», пасля чаго апынуўся на Дальнім Усходе ў складзе каманды Другога дывізіёна Расіі «Сахалін».
У 2010 годзе вярнуўся ў Беларусь, выступаў за шклоўскі «Спартак» і «Смаргонь» у Першай лізе. У 2012 годзе стаў іграком мікашэвіцкага «Граніта», у складзе якога правёў паспяховы сезон (8 забітых мячоў).
У снежні 2012 года падпісаў кантракт з жодзінскім «Тарпеда-БелАЗ», стаўшы такім чынам першым набыццём аўтазаводцаў у міжсезонні. Але пазней жодзінскі клуб умацаваўся іншымі ігракамі, і Дзмітрый пачаў сезон 2013 на лаўцы запасных. У выніку толькі аднойчы выйшаў на поле (8 красавіка 2013 года ў самым канцы сустрэчы з «Дняпром»), і ў красавіку 2013 года быў аддадзены ў арэнду ў «Граніт».
У студзені 2014 года, пакінуўшы «Тарпеда-БелАЗ», падпісаў кантракт з дэбютантам Вышэйшай лігі «Слуцкам», але ўжо праз месяц кантракт са случанамі быў разарваны. У выніку ў сакавіку 2014 года чарговы раз далучыўся да «Граніта». Дапамог «Граніту» перамагчы ў Першай лізе 2014, а сам з 14 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды.
У студзені 2019 года перайшоў у салігорскі «Шахцёр». Не здолеў замацавацца ў складзе, згуляў за «Шахцёр» толькі ў адным матчы — 15 сакавіка 2019 года ў Кубку Беларусі супраць «Белшыны» (1:0), у астатніх матчах звычайна нават не трапляў у заяўку. У чэрвені 2019 года пакінуў салігорскі клуб.
У ліпені 2019 года стаў іграком магілёўскага «Дняпра». Спачатку трывала выхадзіў у стартавым складзе магіляўчан, аднак з верасня перастаў з’яўляцца на полі. У снежні 2019 года кантракт з «Дняпром» па пагадненні бакоў быў разарваны.
У студзені 2021 года стаў іграком «Смаргоні». Пакінуў клуб у жніўні 2021 года. У лютым 2022 года папоўніў склад наваполацкага «Нафтана», дзе пераважна выхадзіў на замену. Па заканчэнні сезона 2022 пакінуў наваполацкі клуб.
Сезон 2023 пачаў у складзе клуба «Сервалюкс-Агра» ў Другой лізе.
Сегрэгацыя
Сегрэгацыя можа набываць новыя формы (практыка чырвонай рысы). Узнікаюць новыя феномены: гіперсегрэгацыя, рэсегрэгацыя, і інш.
Не варта блытаць сегрэгацыю з дыскрымінацыяй. Дыскрымінацыя — больш агульная з'ява, якая не абавязкова ўключае сегрэгацыю.
Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка
Сегрэгацыя ў Паўднёва-Афрыканскім Саюзе (ПАС; з 1961 года Паўднёва-Афрыканская Рэспубліка, ПАР) пачалася з прыходам у 1948 годзе да ўлады Нацыянальнай партыі і абвяшчэннем апартэіду афіцыйнай дзяржаўнай палітыкай. «Нябелае» насельніцтва прымусова перасялялася ў бантустаны.
ЗША
Два стагоддзі ў ЗША існавала расавая сегрэгацыя і палітыка-сацыяльная дыскрымінацыя, пакуль 2 ліпеня 1964 года прэзідэнтам Лінданам Б. Джонсанам не быў прыняты закон аб грамадзянскіх правах, які паставіў сегрэгацыю па-за законам. Насуперак шырока распаўсюджанаму меркаванню, сегрэгацыя як дзяржаўная палітыка была распаўсюджана і за межамі Поўдня ЗША, а ў сферы прыватнага жыцця — на ўсёй тэрыторыі краіны.
Ізраіль
Архібіскуп Кейптаўнскі Дэсманд Туту абвінаваціў Ізраіль у палітыцы апартэіду, паказваючы на розныя сітуацыі зневажэння жыхароў акупаваных тэрыторый. Прыкладам таму служыць ахоўная сцяна вакол Самарыі і сцяна бяспекі вакол Газы, пабудаваная для абароны Ізраіля ад палесцінскіх тэрарыстаў. Таксама згадваюцца некаторыя дыскрымінацыйныя законы дзяржавы Ізраіль. Арганізацыя «Міжнародная амністыя» у 2003 годзе патрабавала ад Кнэсета адхіліць праект закона, які забараняе палесцінскім мужам і жонкам ізраільскіх грамадзян пражываць на тэрыторыі самой дзяржавы Ізраіль.
Іншыя дзяржавы
Законы, аналагічныя паўднёваафрыканскім і амерыканскім, існавалі да 1965 года ў Аўстраліі. У мяккіх формах расавага апартэіду вінавацяцца, сярод іншых дзяржаў, Францыя і Бразілія. Адносна Кубы гаворка ідзе пра турыстычны апартэід: мясцовыя жыхары пазбаўлены правы карыстацца сэрвісамі, якія даступны замежнікам. У Кітайскай Народнай Рэспубліцы развіта сялянская сегрэгацыя: ускладненая сістэма рэгістрацыі не дазваляе сельскім жыхарам сяліцца ў гарадах.
Знакі паштовай аплаты Украіны (2017)
Знакі паштовай аплаты Украіны (2017) — пералік (каталог) знакаў паштовай аплаты (паштовых марак), уведзеных у абарачэнне поштай Украіны ў 2017 годзе.
У 2017 годзе было выпушчана 78 паштовых марак: 70 памятных (камемарацыйных) паштовых марак і 8 стандартных дзявятага выпуску з літарных наміналамі, а таксама дадатковы тыраж стандартных марак восьмага выпуску (2012—2016). Тэматыка камемарацыйных марак ахоплівала юбілеі выбітных дзеячаў культуры, помнікі архітэктуры Украіны, знамянальныя даты, віды прадстаўнікоў фауны і флоры і іншыя сюжэты. У абарачэнне паступілі маркі наміналам ад 2,40 да 12,80 грыўні, а таксама літарныя наміналам «Є», «Ж», «F», «G», «L», «M», «N», «P», «T», «V», «X».
Паштовыя маркі надрукаваныя дзяржаўным прадпрыемствам «Паліграфічны камбінат „Украіна“».
Спіс камемаратыўных марак
Парадак прытрымлівання элементаў у табліцы адпавядае нумару па каталогу марак Украіны на афіцыйным сайце Укрпошта (КМД УДППЗ «Укрпошта»), у дужках прыведзены нумары па каталогу «Міхель» (Michel Briefmarken-Katalog).
Каментарыі
<references group="Кам"/>
Сан-Нікалас (востраў)
Геаграфія
Востраў Сан-Нікалас знаходзіцца за 118 км на паўднёвы захад ад Лос-Анджэлеса. Даўжыня з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — 14,68 км. Найбольшая шырыня — 5,73 км. Суша сфарміравана пясчанікам і сланцамі. На заходнім узбярэжжы вылучаюцца выдмы. На паўднёвым усходзе знойдзены радовішчы андэзіту.
Для вострава характэрны міжземнаморскі клімат з цёплым засушлівым летам і мяккай зімою. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 218 мм.
Прырода
У мінулым востраў пакрывалі прыбярэжныя лугі і ксерафітныя хмызнякі. У выніку выкарыстання вострава авечкагадоўцамі ў многіх месцах пачала развівацца эрозія. На ўзбярэжжы захоўваюцца хмызняковыя гаі, прадстаўленыя кураваем, карэопсісам, і астравымі раслінамі. Дзякуючы дзейнасці чалавека з’явіліся насаджэнні дрэў, у тым ліку веерных пальм. Наземная фаўна бедная. На востраве жывуць марскія птушкі, яшчаркі і лісы.
Гісторыя
Востраў Сан-Нікалас быў населены каля 10 тысяч гадоў таму. У канцы XVIII ст. іспанскія місіянеры ўсталявалі адносіны з мясцовымі тубыльцамі, якія пазней сталі вядомы як нікаленьё. Верагодна, яны з’яўляліся групай народа тонгва. У 1814 г. у выніку канфлікту з прамыслоўцамі Расійска-амерыканскай кампаніі большасць мужчын нікаленьё загінула, многія жанчыны былі згвалтаваны.
У 1835 г., калі чуткі пра генацыд астравіцян дасягнулі каталіцкай місіі ў Санта-Барбары, у жывых заставаліся 7 жанчын, 1 стары мужчына і некалькі дзяцей. На востраў быў накіраваны карабель, які перавёз большасць выжылых на бераг Каліфорніі. Праз некалькі гадоў яны памерлі ад эпідэмічных хвароб. На Сан-Нікаласе выпадкова засталася толькі адна жанчына Хуана Марыя, што жыла ў самоце да 1853 г.
З канца XIX ст. да 1943 г. востраў выкарыстоўваўся для выпасу авечак, пасля трапіў пад кантроль ваенных. У канцы II Сусветнай вайны Сан-Нікалас разглядаўся як магчымае месца для выпрабавання першай атамнай бомбы. У 1957—1973 гг. на ім выпрабоўваліся ракетныя ўстаноўкі. У нашы дні на Сан-Нікаласе месціцца база ВМС ЗША.
Герб Дзяржынска
Герб Дзяржынска — геральдычны знак горада Дзяржынска, Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці Беларусь.