cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asterinidae
Asterinidae — сямейства марскіх зорак атрада.
Апісанне
У асноўным невялікія марскія зоркі, плоскія зверху і з вельмі кароткімі прамянямі, якіх звычайна пяць, але бывае і больш. Край цела тонкі і ўтвораны невыразнымі, малюсенькімі краявымі пласцінкамі.
Глыбакаводныя віды могуць быць буйнейшыя, напрыклад, прадстаўнікі роду Anseropoda могуць перавышаць 45 см у дыяметры.
Лад жыцця і размнажэнне
Большасць відаў невялікія і адносна ўтойлівыя: хаваюцца пад камянямі і ў расколінах скал. Некалькі відаў могуць размнажацца бясполым шляхам часткамі ўласнага цела, што павялічвае іх рэпрадуктыўны патэнцыял. Таму некаторыя віды родаў Meridiastra і Aquilonastra могуць раптам з’яўляцца ў акварыумах, калі туды выпадкова патрапіць адзіная лічынка. Некаторыя віды могуць вырабляць на свет маленькіх марскіх зорак, абыходзячы лічынкавую стадыю, напрыклад, Asterina panceri.
Харчаванне
Большасць відаў сілкуюцца фрагментамі ежы і водарасцей або бактэрыяльнага мата, якія пакрываюць субстрат, выварочваючы на іх страўнік (распаўсюджаны спосаб харчавання ў марскіх зорак). А некаторыя віды, такія як Stegnaster inflatus, прыўздымаюцца на кончыках шчупальцаў, чакаюць ахвяру, якая залезе ў гэты «прытулак», і хапаюць яе.
Месцы пражывання
Сустракаюцца амаль ва ўсіх морах свету, ад глыбокіх западзін да прыбярэжнай паласы і ад палюсоў да тропікаў.
Класіфікацыя
Гэтае сямейства ўключае каля 21 рода і 116 відаў паводле O’bil Loughlin & Waters (2004), але World Asteroidea Database сцвярджае, што яно ўключае ў сябе 150 відаў у 25 родаў.
Прыводзіцца сістэматыка сямейства паводле World Asteroidea Database :
Зыгмунт Фялінскі
Зы́гмунт Шчэ́нсны Фялі́нскі герба «Фарэнсбах» (Zygmunt Szczęsny Feliński;, Ваютын — , ) — польскі рымска-каталіцкі біскуп, прафесар Санкт-Пецярбургскай Імператарскай рымска-каталіцкай духоўнай акадэміі, архібіскуп-мітрапаліт варшаўскі (1862—1883), сталы член Дзяржаўнай рады Царства Польскага (ад 1862 ), каталіцкі святы.
Біяграфія
На пяты год па смерці мужа Ева Фялінская за ўдзел у змове Канарскага была выслана ў Бярозаў на рацэ Об. 16-гадовы Зыгмунт застаўся з двума братамі і трыма сёстрамі бяз даху над галавой і якіх-небудзь сродкаў да існавання, паколькі іхняя маёмасць у Крэменцы і маёнткі ў Ваютыне і Збарышаве былі абкладзены секвестрам. Асірацелых дзяцей узялі пад апеку знаёмыя, паколькі жывых сваякоў не засталося.
Дзякуючы фінансавай дапамозе заможнага абываталя з Падолля Зянона Бяліны-Бжазоўскага Зыгмунт Фялінскі здолеў скончыць матэматычныя студыі ў Маскве, а пасля гуманітарныя ў Парыжы — Сарбоне і Калежы дэ Франс. У Парыжы Фялінскі пазнаёміўся з Юльюшам Славацкім, быў адзіным палякам, што прысутнічаў пры яго смерці. Навязаў таксама кантакты з іншымі вядомымі палякамі, сярод якіх Багдан Залескі, палкоўнік Уладзіслаў Замойскі і князь Адам Чартарыйскі.
Атрымаўшы звестку пра пачатак Пазнаньскага паўстання, разам з прыяцелямі выехаў у Познань. Паспеў узяць удзел у бітве пад Мілославам, дзе быў паранены. Па заняпадзе паўстання прыйшоў да высновы, што найлепшай службай народу будзе праца над яго ўнутраным адраджэннем, і найбольш плённа гэта можа зрабіць каплан. Таму вырашыў паступаць у духоўную семінарыю.
У 1862 годзе атрымаў прызначаны архібіскупам варшаўскім і выехаў з Пецярбургу. У першую чаргу рэканцыляваў і адкрыў зачыненыя касцёлы. Заняўся душпастырскай працай, унутраным адраджэннем духавенства, фарміраваннем навучэнцаў, кансісторскаю рэформай.
Ідэалагічна быў блізкі да «белых», але палітычна не далучаўся ні да воднага з бакоў. Не падтрымліваў імкнення да ўзброенага паўстання. Па выбуху Студзеньскага паўстання тэрор акупантаў пасіліўся, да чаго не застаўся абыякавы Зыгмунт Фялінскі. На знак пратэсту напісаў 15 сакавіка 1863 ліст да цара, у якім заступаўся за людзей і заклікаў: «…учыні з Польшчы незалежную нацыю…» Вялікі князь Канстанцін Мікалаевіч, намеснік Царства Польскага, якому Фялінскі перадаў гэты ліст, адмовіўся перасылаць яго цару. У выніку гэтага архібіскуп выйшаў з Рады дзяржавы.
Мікалай Ярмоленка
Мікалай Ярмоленка:
Зыгмунт Фялінскі
Біяграфія
Неўзабаве ліст быў апублікаваны ў французскім часопісе «Journal», што стала нагодаю для 20-гадовай высылкі Зыгмунта ў Яраслаўль на Волзе. Меў магчымасць вярнуцца ў сталіцу пры ўмове разрыву стасункаў з Апостальскай сталіцай і поўнага падпарадкавання царскаму ўраду, але адмовіўся. У архідыяцэзіі па высылцы архібіскупа была ўведзена касцёльная жалоба: змоўклі арганы, званы і спевы.
У Яраслаўлі, дзе застаў некалькі сотняў каталікоў, праводзіў шырокую апостальскую і дабрачынную дзейнасць сярод польскіх выгнанцаў. Адчыніў капліцу і адпраўляў для вернікаў набажэнствы.
Пасля цяжкіх і працяглых перамоў між Ватыканам і расійскім урадам быў памілаваны і атрымаў дазвол выехаць з Яраслаўлю. Атрымаў прызначэнне на архібіскупа Тарсуса, аднак не меў права вяртацца і нават мінаць варшаўскую архідыяцэзію. Паехаў праз Львоў, Кракаў, Рым, паўсюль сустрэты як народны герой. У Рыме спаткаўся з Папам Лявонам XIII.
Этэль Кэтэрвуд
Этэль Ханна Кэтэрвуд (Ethel Hannah Catherwood;, Ханна, Паўночная Дакота, ЗША — , Грас-Валі, Каліфорнія, ЗША) — канадская лёгкаатлетка, спецыялізавалася на скачках у вышыню. Алімпійская чэмпіёнка 1928 года.
Зыгмунт Фялінскі
Біяграфія
Вярнуўшыся на радзіму, замешкаў у Дзвінячцы як капелан капліцы пры дворыку Гелены Казябродскай. Заняўся душпастырствам, казанямі, набажэнствамі. У верасні 1885 года заснаваў тут першую школу, дзе навучалі сёстры Сям’і Марыі. У апошнія гады жыцця распачаў будаўніцтва касцёлу.
Этэль Кэтэрвуд
Біяграфія
Этэль Кэтэрвуд нарадзілася ў невялікім мястэчку Ханна, размешчаным на мяжы ЗША і Канады. У юнацтве, пераехаўшы ў Саскатун, дзяўчына захапілася рознымі відамі спорту, сярод якіх былі бейсбол, баскетбол і лёгкая атлетыка. У 1926 годзе, выступаючы на лёгкаатлетычным чэмпіянаце горада, Кэтэрвуд удалося паўтарыць рэкорд Канады ў скачках у вышыню, а ў верасні таго ж года на чэмпіянаце правінцыі Саскачаван ёй скарыўся і сусветны рэкорд.
Зыгмунт Фялінскі
Біяграфія
Памёр 17 верасня 1895 у палацы біскупа Яна Пузыны ў Кракаве. Пахаваны 20 верасня на Ракавіцкіх могілках. Праз колькі дзён труна перавезеная ў Дзвінячку, дзе перапахаваная ў грабніцы графаў Кемшыцкіх і Казябродскіх. 5 чэрвеня труна перавезеная ў Варшаву і часова захоўвалася ў касцёле Святога Крыжа, а 14 красавіка 1921 урачыста перанесеная ў архікафедру і змешчаная ў падзямеллях.
Этэль Кэтэрвуд
Біяграфія
У 1927 годзе спартсменка прыняла ўдзел у першым у сваёй кар’еры чэмпіянаце Канады, на якім атрымала перамогу ў дзвюх дысцыплінах: скачках у вышыню і кіданні молата. Год праз яна паўтарыла абодва сваіх дасягненні, усталяваўшы пры гэтым нацыянальны рэкорд у кіданні молата — 118,8 футаў (36,17 м) — і абнавіўшы сусветны рэкорд у скачках у вышыню — 5,3 футаў (1,60 м), які, зрэшты, не быў прызнаны афіцыйна.
Зыгмунт Фялінскі
Беатыфікацыя і кананізацыя
Беатыфікацыйны працэс пачаўся 31 мая 1965 і скончыўся 30 студзеня 1984. 18 жніўня 2002 Папа Рымскі Ян Павел II на Кракаўскіх лугах абвясціў яго беатыфікаваным.
Этэль Кэтэрвуд
Біяграфія
Напярэдадні Алімпійскіх гульняў 1928 года званне сусветнай рэкардсменкі ў скачках у вышыню перайшло да галандкі Лін Гісолф, якая пераадолела планку на адзнацы 1,605 м. Дзякуючы сваёй прывабнай знешнасці спартсменка атрымала мянушку «Саскатунская Лілія» (англ.: Saskatoon Lily) і стала самай фатаграфаванай удзельніцай спаборніцтваў. У фінальнай стадыі турніру ў скачках у вышыню Кэтэрвуд стала адзінай, хто змог пераадолець вышыню 1,58 м, што прынесла ёй званне алімпійскай чэмпіёнкі, а таксама ўстанавіла афіцыйны сусветны рэкорд, скокнуўшы на 1,595 м. Такім чынам, Кэтэрвуд стала першай жанчынай, якая прадстаўляла Канаду, якая змагла заваяваць асабістае «золата» Гульняў.
Зыгмунт Фялінскі
Беатыфікацыя і кананізацыя
6 снежня 2008 года Кангрэгацыя кананізацыйных спраў абнародавала дэкрэт з прызнаннем цуду, дасягнутага дзякуючы заступніцтву бл. Зыгмунта Шчэнснага Фялінскага. Ён датычыў ацалення сястры Бажэны Зэлек з Таварыства сёстраў Сям’і Марыі, заснаванага Фялінскім, якая пакутавала на страту шпіку. Кананізацыйны працэс быў завершаны падчас канстысторыі 21 лютага 2009 года. Рашэнне пра кананізацыю біскупа прыняў Бенедыкт XVI, а святым абвясціў 11 кастрычніка 2009 у Ватыкане.
Этэль Кэтэрвуд
Біяграфія
Пасля вяртання з Гульняў Кэтэрвуд паступіла прапанова з Галівуду прыняць удзел у здымках фільма, аднак спартсменка адказала адмовай. Яна не прыняла ўдзел у канадскім чэмпіянаце па лёгкай атлетыцы 1929 года, а праз год на аналагічных спаборніцтвах зноў выйграла ў дзвюх дысцыплінах: скачках у вышыню і кіданні молата. Яшчэ праз год Кэтэрвуд паўтарыла сваё дасягненне ў кіданні молата, аднак стала толькі трэцяй у скачках у вышыню і пасля серыі якія пераследвалі яе траўм завяршыла спартовую кар’еру.
Зыгмунт Фялінскі
Беатыфікацыя і кананізацыя
Літургічныя ўспаміны Зыгмунта Шчэнснага Фялінскага адзначаюцца 17 верасня.
Рэліквіі Фялінскага знаходзяцца ў касцёле Святога Язэпа ў Кракаве.
Этэль Кэтэрвуд
Біяграфія
У 1929 годзе Кэтэрвуд употай выйшла замуж за Джэймса Мак-Ларэна, аднак шлюб праіснаваў нядоўга, і ў ліпені 1932 года пара расталася. Разам са сваёй сястрой Этэль з’ехала ў Сан-Францыска, дзе праз некалькі месяцаў пасля разводу выйшла замуж за Байрана Мітчэла. У 1955 годзе алімпійская чэмпіёнка была ўключана ў Залу спартыўнай славы Канады. Апошнія гады жыцця яна вяла даволі ўтойлівае жыццё, адмаўляючыся ад зносін з прэсай. Памерла Кэтэрвуд 26 верасня 1987 года ў Каліфорніі.
Кармленне кракадзіла Хуфу
«Кармленне кракадзіла Хуфу» («Кормление крокодила Хуфу») — фантастычная аповесць рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2008 годзе ў зборніку «П5: памінальныя песні палітычных пігмеяў піндастана».
Змест
Трое людзей, Таня, Аляксей Іванавіч і Ігар, едуць у машыне па туманнай шашы на поўдні Францыі, маючы намер убачыць нейкага чарадзея. Яго фокусамі гледачы застаюцца незадаволеныя, тым больш, што адзін з іх услых выкрываў кожны фокус. Але запіс на аўдыёкасеце чарадзея, якую праслухалі героі, ажыццяўляе сувязь іх са Старажытным Егіптам, фараонам Хуфу і легендай пра яго кракадзіла, што нечаканым чынам адбіваецца на канцоўцы аповесці.
Аповесць будуецца вакол старажытнай легенды пра фараона Хуфу і яго фокусніка Джэдзі. Тры героі сустракаюць у шляху таямнічага чарадзея, які паказвае ім мноства фокусаў. Аказваецца, што многія цяперашнія алігархі — гэта выхадцы з савецкіх НДІ, эканамічных інстытутаў, якія пераносілі невыносную лёгкастць быцця збіраннем этыкетак ад запалкавых карабкоў, рашэннем крыжаванак, вывучэннем фокусаў.
Так атрымалася, што трое падарожнікаў, цалкам паспяховыя ў звычайным жыцці і гатовыя да новых адчуванняў і уражанняў, шпацыравалі па пустыні, поўныя самых вясёлкавых надзей, смеючыся са сваіх жартаў. І вось іх смех разбудзіў чарадзея. Бедны чарадзей-бедуін усімі вядомымі яму метадамі спрабаваў развесяліць шаноўную публіку, каб атрымаць узнагароду. Аднак зараблянне вялікіх грошай спалучана са звычкай эканоміць, таму Аляксей Іванавіч — алігарх ў поўным росквіце сіл — не толькі паспяхова «выкрываў» таямнічую магію, але і высмейваў чарадзея.
Прадстаўленне змяняла прадстаўленне, але спрактыкаваная публіка не хацела ганараваць чарадзея годнай узнагародай. І тады ў дзеянне пайшла самая страшэная зброя, якая ёсць на свеце: тэкст. Прычым тэкст не просты, а вельмі старажытны, які апавядае пра адвечную гісторыю супрацьстаяння чалавека сілы і валадара. Манускрыпт перанёс падарожнікаў у старажытныя часы, калі няўдзячнасць была звычайнай справай, і за вялікія цуды і фокусы прыдворнага чараўніка проста каралі смерцю. Напрыканцы чарадзей ўзнагародзіў свайго дабрадзея чарговым фокусам, зрабіўшы таго толькі жаласным ценем акружэння, якое ствараецца для спачынку прыдворных асоб.
Крытыка
Як і многія творы Пялевіна, аповесць «Кармленне кракадзіла Хуфу» вызначаецца крылатымі фразамі, напрыклад: «Цуды робяцца з чалавека, якому іх паказваюць… мне ўсе мае паказалі ў дзевяностых гадах мінулага стагоддзя. Падчас закладных аўкцыёнаў, калі зусім канкрэтна».
Мікалай Мікалаевіч Багародскі
Мікалай Мікалаевіч Багародскі (, в. Барыса-Глеб, Бежацкі павет, Цвярская губерня —, , НКУС) — беларускі гісторык, краязнавец, публіцыст.
Вучыўся на гістарычным аддзяленні Маскоўскай духоўнай акадэміі (скончыў у 1904). Вучань В. В. Ключэўскага (пакінуў пра яго ўспаміны). У 1904-1917 выкладаў у Віцебскай духоўнай семінарыі лацінскую мову і царкоўную даўніну. Тады стаў актыўна займацца грамадскай дзейнасцю па захаванні і папулярызацыі віцебскіх старажытнасцей: з 1908 грамадскі загадчык царкоўна-археалагічнага сховішча старажытнасцей; у 1910 стварыў у семінарыі гурток царкоўнай даўніны; адзін з ініцыятараў і арганізатараў Віцебскай вучонай архіўнай камісіі (1909—1918). Рэдактар неафіцыйнай часткі «Полоцких епархиальных ведомостей» (1914—1916). У 1918—1928 працаваў настаўнікам у Віцебску, у 1928-1937 у Віцебскім культурна-гістарычным музеі, адначасова ў 1930—1937 у Віцебскім гістарычным архіве. Аўтар артыкулаў пра гісторыка А. Сапунова, гісторыю Віцебскай духоўнай семінарыі. 1.11.1937 арыштаваны; загінуў у засценках НКУС. Рэабілітаваны ў 1956.
Матагул
Матагул — былое сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Скасавана 22 лістапада 2017 года. Уваходзіла ў склад Акцябрскай сельскай акругі. Код КАТА — 554859400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 144 чалавекі (72 мужчыны і 72 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 45 чалавек (25 мужчын і 20 жанчын).
Лучычы
Лучычы (Лучичі) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забродскай вясковай абшчыны.
International Championship 2014 (снукер)
International Championship 2014 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 26 кастрычніка па 2 лістапада 2014 года ў міжнародным тэнісным цэнтры правінцыі Сычуань, у Чэнду, Кітай. Турнір стаў трэцім розыгрышам «International Championship», які быў заснаваны ў 2012 годзе. Пераможца турніру атрымаў £.
Турнір
International Championship 2014 года стаў трэцім розыгрышам турніру International Championship, які быў заснаваны ў 2012 гозе і праходзіў у горадзе Чэнду, Кітай. Розыгрыш 2014 года праходзіў у міжнародным тэнісным цэнтры правінцыі Сычуань
International Championship 2014 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-туру, а таксама з'яўляўся чацвёртым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2014/2015.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд самага прэстыжнага з кітайскіх турніраў застаўся на тым жа ўзроўні, што і ў мінулым годзе — £625,000. Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, склаў £125,000, як і на International Championship 2013.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Фармат турніру
Такім чынам, 60 пераможцаў кваліфікацыйнага этапа, а таксама 4 пераможцы матчаў уалдкард раўнда гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-32 раней за 1/16 фіналу, гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу International Championship. Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд) праходзілі на працягу васьмі дзён (гульні ўайлдкард раўнда і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні, а паўфінальныя паядынкі гуляліся па аднаму ў дзень) у міжнародным тэнісным цэнтры правінцыі Сычуань
Кваліфікацыя
Пасеў ігракоў на International Championship 2014 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 15 верасня 2014 года (пасля Шанхай Мастэрс 2014 года). Першы нумар пасеву атрымаў леташні пераможца турніру Дзін Цзюньхуэй, а другі — чэмпіён свету Марк Сэлбі.
Віктар Барысавіч Яржэмбіцкі
Віктар Барысавіч Яржэмбіцкі (, станіца Арджанікідзеўская, Інгушэція, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне цвердацельнай электронікі і вымяральнай тэхнікі. Доктар фізіка-матэматычных навук (1994), прафесар.
International Championship 2014 (снукер)
Соценныя серыі
У 64 матчах кваліфікацыйнай стадыі было выканана 29 соценных серый. Снукерысты Ван Цзэпэн, які сенсацыйна перайграў леташняга пераможцу Дзіна Цзюньхуэя, Напон Саенхам, які перамог Альфрэда Бёрдэна, і Лука Брэсэль, які ў вырашальнай партыі саступіў Крысу Мелінгу, выканалі па дзве соценныя серыі ў сваіх матчах. 61-ы сеяны турніру Гэры Уілсан у паядынку супраць Лі Хана зрабіў брэйк у 136 балаў, які быў паўтораны Пітэрам Эбданам у паядынку супраць Дэвіда Грэйса і стаў найвышэйшым на стадыі кваліфікацыі.
Віктар Барысавіч Яржэмбіцкі
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1967), Фізіка-тэхнічны інстытут АН СССР (аспірантура, 1970). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (1971—1979, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1979, прыборабудаўнічы факультэт, кафедра «Інфармацыйна-вымяральная тэхніка і тэхналогіі», прафесар, у 1979—1986 — загадчык кафедры «Паўправадніковая мікра- і нанаэлектроніка», 1996—1997 — кафедры «Інфармацыйна-вымяральная тэхніка»). Навуковыя інтарэсы: фізіка і тэхналогія матэрыялаў, прыбораў і ўстройстваў электроннай, Інфармацыйна-вымяральнай тэхнікі.
NGC 5727
NGC 5727 (іншыя абазначэнні — UGC 9465, MCG 6-32-83, ZWG 192.52, KARA 642, PGC 52424) — спіральная галактыка (Sd) у сузор’і Валапас.
International Championship 2014 (снукер)
Соценныя серыі
Ніжэй прадстаўленыя ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
NGC 5727
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
International Championship 2014 (снукер)
Удзельнікі
У асноўнай стадыі International Championship 2014 прынялі ўдзел 64 снукерысты, якія перамаглі ў матчах кваліфікацыйнага раўнда, а таксама 4 уладальнікі ўайлдкард.
З усіх 68 удзельнікаў 23 снукерысты гулялі на International Championship у трэці раз.
Трое аматараў здолелі прайсці кваліфікацыю да спаборніцтва: Ван Цзэпэн сенсацыйна перайграў леташняга пераможцу Дзіна Цзюньхуэя (6:5), Олівер Браўн, які ўжо прымаў удзел у розыгрышы 2013 года, перамог Джэймі Коўпа (6:3), а Эдэн Шараў здабыў сабе месца ў асноўнай стадыі, дзякуючы перамозе над Джэрардам Грынам (6:4). Апроч таго, на International Championship 2014 было яшчэ чацвёра кітайскія аматары, якія атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў: Чжаа Сіньтун, які атрымаў гэты прывілей у трэці раз запар, Ню Чжуан, які быў уладальнікам уайлдкард у 2012 годзе, а таксама навічкі турніру Янь Бінтаа і Хуан Цзяхаа.
У 2014 годзе на International Championship патрапіў 21 дэбютант: Дэчават Пумджаенг (41), Юй Дэлу (50), Джымі Робертсан (52), Робі Уільямс (58), Найджэл Бонд (59), Дэвід Морыс (62), Лі Хан (66), Напон Саенхам (67), Сэм Бэйрд (74), Эндру Пэджэт (75), Ліам Хайфілд (82), Крыс Мелінг (92), Олівер Лайнс (93), Ян Бэрнс (100), Джоэль Уолкер (105), Мічэл Ман, Зак Сурэці, Ван Цзэпэн, Эдэн Шараў, Янь Бінтаа і Хуан Цзяхаа.
З усіх удзельнікаў першынства 2014 года толькі Джад Трамп станавіўся пераможцам International Championship, выйграўшы тытул у 2012 годзе.
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі International Championship 2014 года стаў 52-гадовы Джымі Уайт. Найджэлу Бонду падчас турніру было 48 гадоў, а Джо Свэйлу — 45.
Рэферы
Матчы асноўнай стадыі International Championship 2014 абслугоўвалі 22 рэферы, з якіх 18 былі кітайскімі.
Уайлдкард раўнд
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Ню Чжуан, Чжаа Сіньтун, Янь Бінтаа і Хуан Цзяхаа. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 апошніх сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Мічэла Мана, Джэймі Джонса, Джо Свэйла і Олівера Лайнса.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў International Championship 2014.
Абадоўцы
Абадо́ўцы (, Ободовцы) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 30 км у напрамку на ўсход ад горада Вілейка, за 92 км ад Мінска, за 35 км ад чыгуначнай станцыі Уша, каля аўтамабільнай дарогі.
За 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі знаходзіцца Абадоўскае радовішча глін, лінзападобны паклад звязаны з лімнаглядыяльпымі адкладамі.
Гісторыя
У 1896 годзе маёнтак у Вязынскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, уласнасць А. Багдановіча, была капліца. У пачатку XX стагоддзя сядзіба, 49 жыхароў, 2206 дзесяцін зямлі. У лютым—снежні 1918 года акупіравана германскімі, у жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў — польскімі войскамі.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі. Маёнтак, у Ільянскай вясковай гміне Вілейскага павета Віленскага ваяводства. У 1939 годзе ў маёнтак уваходзілі 2 фальваркі, працавалі фанерная фабрыка, лесапільны і алейны заводы, млын, сырзавод.
З лістапада 1939 года ў складзе БССР, з 4 снежня 1939 года ў Вілейскім павеце і Вілейскай вобласці, з 15 студзеня 1940 года ў Ільянскім раёне, з 12 кастрычніка 1940 года ў Ільянскім сельсавеце. У лютым 1940 года на базе былога маёнтка створаны жывёлагадоўчы саўгас «Абадоўцы», ён меў 2204 га сельскагаспадарчых угоддзяў, у т. л. 884 га ворыва.
З чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года акупіраваны нацыстамі. Каля вёскі базіраваўся партызанскі атрад імя Варашылава. 14 сакавіка 1944 г. партызаны разграмілі ў Абадоўцах варожы гарнізон. З фронту не вярнуліся 3 жыхары вёскі.
Інфрастуктура
У 2009 годзе меліся клуб, бібліятэка, ФАЛ, магазін.
Прэшаўскі ўніверсітэт
Прэшаўскі ўніверсітэт — славацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Прэшаве.
Агульная характарыстыка
Гэта трэці па велічыні ўніверсітэт у Славакіі. Установа была створана ў 1997 годзе шляхам падзелу Універсітэта Паўла Ёзафа Шафарыка ў Кошыцах. У цяперашні час універсітэт складаецца з васьмі факультэтаў, 12 агульнаўніверсітэцкіх кафедраў, 2 спецыялізаваных кафедраў і 8 спецыялізаваных падраздзяленняў універсітэта. Універсітэт праз свае восем факультэтаў ажыццяўляе адукацыйны працэс амаль па 200 вучэбных праграмах у самых разнастайных галінах навучання і іх спецыялізацыях на ўсіх узроўнях вышэйшай адукацыі (бакалаўр, магістр, доктар).
Саскачэван (правінцыя)
Саскачэван — правінцыя на поўдні цэнтральнай часткі Канады, 9-я ў складзе канфедэрацыі. Сталіца — горад Рэджайна, найбуйнейшы горад — Саскатун. Саскачэван мяжуе на захадзе з правінцыяй Альберта, на поўначы з Паўночна-заходнімі тэрыторыямі, на ўсходзе з правінцыяй Манітоба, а на поўдні з амерыканскімі штатамі Мантана і Паўночная Дакота.
З 2009 года насельніцтва Саскачэвана ацэньваецца ў 1.035.000 чалавек канадскім урадам. Жыхары ў асноўным жывуць у паўднёвай палове правінцыі. З агульнай колькасці насельніцтва 257300 жывуць у найбуйнейшым горадзе правінцыі, Саскатуне, у той час як 194971 жывуць у сталіцы правінцыі, Рэджайне. Іншыя буйныя гарады — Прынс Альберт, Муз Джо, Ёрктан, Свіфт Карэнт і Норт Бэтлфард.
Макарун
Макарун (macaroon) — кандытарскі выраб, бісквітнае пячэнне, вырабленае, як правіла, з молатага міндаля (асноўны інгрэдыент ), а таксама можа быць з іншых арэхаў або какоса, часам з мёдам, ваніллю або спецыямі, з даданнем харчовага фарбавальніка, варэння, джэма або шакаладнай глазуры. У некаторых рэцэптах прысутнічае згушчанае малако. Пячэнне выпякаюць на ядомай рысавай паперы.
Назва пячэння паходзіць ад італьянскага maccarone (maccherone), што азначае «паста» і адносіцца да арыгінальнага інгрэдыента — міндальнай пасты. Таго ж паходжання і слова макарон.
Мэльныкы-Рычыцкі
Мэльныкы-Рычыцкі (Мельники-Річицькі) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забродскай вясковай абшчыны.
Педэзіна
Педезина (Pedesina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 33 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 5 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 23010. Тэлефонны код — 0342.
Спіс аб’ектаў PGC (1902001—1903000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1902001—1903000)
Уздзенскі гісторыка-краязнаўчы музей
Уздзенскі гісторыка-краязнаўчы музей — комплексны музей у г. Узда Мінскай вобласці. Размешчаны ў будынку па адрасе вул. Школьная, 4а.
Заснаваны 6 лютага 1981 г. паводле пастановы ЦК КПБ. Падпарадкаваны аддзелу культуры Уздзенскага райвыканкама.
Экспазіцыя
Пастаянная экспазіцыя музея распавядае пра гісторыю і этнаграфію Уздзеншчыны. Станам на 2001 год колькасць прадметаў асноўнага фонду складала 6825 адзінак. Агульная плошча музейных будынкаў складае 1156 м², экспазіцыйна-выставачная плошча — 745 м², плошча пад захаванне фондаў — 78 м².
У галерэі музея сістэматычна ладзяцца выстаўкі жывапісных твораў землякоў і членаў Саюза мастакоў Беларусі У. Ткачова, М. Рагалевіча, Ю. Пучынскага, І. Салаўя і інш., разнастайныя выстаўкі з фондаў музея, прыватных калекцый, іншых музеяў.
У музеі праходзіць доўгачасовая выстаўка «Скарбы падводнага свету, фарфор, антыкварная мэбля» з асабістага збору Лолія Махмутавіча Македонскага, на якой прадстаўлена велізарная калекцыю ракавін, каралаў і іншых незвычайных жыхароў мораў і акіянаў, а таксама антыкварная мэбля і прадметы інтэр’ера сярэдзіны ХІХ стагоддзя, калекцыя багемскага шкла і фарфоравых вырабаў.
Сялянская сядзіба XIX стагоддзя
У экспазіцыя «Сялянская сядзіба XIX стагоддзя» ўзноўлена сялянская хата канца XIX — пачатку XX стагоддзяў. Тут прадстаўлены прадметы хатняга ўжытку, адзенне, мэбля, прылады працы, гаспадарчыя пабудовы — усё тое, што атачала селяніна ў паўсядзённым жыцці. Распавядаецца пра тое, як будавалася хата, з якога матэрыялу, чаму пад ніжнія вянкі клалі збожжа, манеткі, поўсць, чаму жораны з млына адпужвалі д’яблаў, навошта ўсе кажухі выварочвалі шэрсцю вонкі, дзе размяшчаліся спальныя месцы.
Уздзеншчына са старажытнасці да пачатку Вялікай Айчыннай вайны
У экспазіцыі прадстаўлены матэрыялы па гісторыі першабытнага грамадства. Асаблівую ўвагу прыцягвае збор каменных прыстасаванняў, знойдзеных пры раскопках стаянак і пахаванняў старажытных людзей, а таксама выпадкова знойдзеных на палях і берагах вадаёмаў. У музейным зборы маецца багаты матэрыял, які характарызуе побыт насельніцтва раёна да пачатку Вялікай Айчыннай вайны, рамесную, мануфактурную вытворчасць, асвету, культуру таго часу.
Уздзеншчына ў гады Вялікай Айчыннай вайны
У экспазіцыі прадстаўлены шматлікія матэрыялы музея звязаны з ваеннай тэматыкай: улёткі, дакументы, зброя, баявыя ўзнагароды, пісьмы з фронту, асабістыя рэчы кіраўнікоў і радавых удзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны. Яны дазваляюць выразна адлюстраваць асноўныя этапы вайны: падпольны, партызанскі рух, вызваленне раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
Раздзел экспазіцыі «Афганістан — суровай праўды боль», прысвечаны воінам-афганцам, знайшоў сваё месца ў зале вайны і працягнуў тэму гераічнасці і мужнасці народа.
Заслужаныя дзеячы літаратуры, навукі і мастацтва
Экспазіцыя прысвечана жыццю і творчасці знакамітых выхадцаў уздзенскай зямлі. Тут прадстаўлены колбы і рарытэтныя здымкі навукоўцаў-хімікаў, залатыя медалі і кубкі выдатных спартсменаў, арыгіналы літаратурных твораў і рукапісы пісьменнікаў. Дзякуючы цеснаму супрацоўніцтву з архівамі, мясцовым насельніцтвам, знакамітымі людзьмі, навукова-даследчай працы ў музеі назапашаны багаты матэрыял пра дзейнасць 10-ці акадэмікаў, 30-ці дактароў навук, 22-х пісьменніках, 12-ці мастакоў і іншых вядомых людзях Уздзенскага раёна.
Акачэвэ
Акачэвэ (Ока́чеве) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Забродскай вясковай абшчыны.
Рыа-Грандэ
Рыа-Грандэ (Rio Grande), Рыа-Брава-дэль-Нортэ (Río Bravo del Norte) — рака ў ЗША і Мексіцы (на працягу каля 2 тыс.км утварае мяжу паміж імі).
Даўжыня 2870 км. Вадазбор 570 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 15-20 тыс. м³/сек. Пачынаецца ў гарах Сан-Хуан (сістэма Скалістых гор), цячэ пераважна па засушлівых плато, месцамі ў вузкіх каньёнах, упадае ў Мексіканскі заліў. Буйны прыток Пекас (злева). Буйныя вадасховішчы Элефант-Б’ют і Фалькон. Сяднаходная на асобных участках. На Рыа-Грандэ — гарады Альбукерке, Эль-Паса, Ларэда (ЗША), Сьюдад-Хуарэс, Нуэва-Ларэда (Мексіка).
Фарсіраванне Проні
Фарсі́раванне Про́ні — шэраг тактычных аперацый на берагах ракі Проня на працягу кастрычніка 1943 — чэрвеня 1944 гг..
Яно працягвалася каля 9 месяцаў і завяршылася вызваленнем шэрагу населеных пунктаў Беларусі. У аперацыі ўдзельнічалі 10-я армія,, , 15 стралковых злучэнняў і далучаныя да іх артылерыйскія, танкавыя, авіяцыйныя і сапёрныя часткі.
Савецкі бок
Чырвоная Армія, якая разграміла нямецкія войскі на Курскай дузе ўлетку 1943 года, у верасні ўступіла ва ўсходнія раёны Беларусі: 23 верасня 1943 года войскамі 13-й арміі Цэнтральнага фронту вызвалілі першы раённы цэнтр Беларусі — Камарын Палескай вобласці; 26 верасня 3-я і арміі, Бранскага фронту вызвалілі первый райцэнтр Магілёўскай вобласці — Хоцімск; 29 верасня вызвалены Крычаў; 28 верасня — Мсціслаў, Дрыбін. Пасля гэтага фронт выйшаў да Проні.
Нямецкі бок
Да лета 1944 глыбіня тактычнай абароны складала 15-20 км, а агульная, якая ўключала ў сябе прамежкавы і тылавой вайсковыя рубяжы, дасягала 60 км. Галоўная паласа абаронных рубяжоў складалася з 3-4 ліній траншэй і ішла ўздоўж ракі на адлегласці 300—500 метраў ад берага і мела шырыню 5-6 км. Практычна з любога пункту праглядаўся супрацьлеглы бераг. Перад пярэднім краем было ўсталявана некалькі шэрагаў драцяных загародаў,, малапрыкметных перашкод. Непасрэдна перад імі былі глыбокія канавы з вадой. Былі пракладзеныя суцэльныя супрацьпяхотныя і супрацьтанкавыя мінныя палі, таксама была разгорнута добра развітая лінія артылерыйскіх і кулямётных кропак.
Усе вёскі былі ператвораныя ў апорныя пункты. Горад Чавусы, чыгуначны мост праз Проню і станцыя былі моцна ўмацаваны. Па лініі абароны былі замаскіраваныя танкі і артылерыйскія ўстаноўкі.
Баявыя дзеянні
План аперацыі па фарсіраванні Проні быў прадстаўлены Стаўцы ВГК 30 верасня 1943 года, згодна з ім наступ павінен быў пачацца на рубяжы рэк Мярэя і Проня. Баявыя дзеянні пачаліся ў пачатку кастрычніка 1943 года, калі да ўсходняга берага Проні выйшлі часткі 10-й і 49-й армій Заходняга фронту (у гэты час фронт стаяў на лініі рэк Невель, Проня, Прыпяць).
З кастрычніка 1943 года па чэрвень 1944 г. пазіцыйныя баі на рубяжы Проні ад Дрыбіна да Прапойска вялі дзясяткі дывізій Чырвонай Арміі. Тэрыторыя Чавускага раёна была ў паласе дзеянняў 49-й і 50-й армій Другога Беларускага фронту.
У Прапойскім раёне найбольш моцныя баі за захоп плацдармаў праходзілі паўночней Прапойска а раёне вёсак Улукі, Рабавічы, Чырвоная Слабада, Завад-Віравая і паўднёвей, каля вёскі Рудня, вораг аказваў упарты супраціў, часта пераходзіў у контратакі буйнымі сіламі пяхоты і танкаў.
Кастрычнік 1943 года
Камандзіры армій і  планавалі фарсіраваць раку ў самыя сціслыя тэрміны. 2 кастрычніка 1943 года часткі 385-й Крычаўскай стралковай дывізіі і 212-й дывізіі здзейснілі няўдалую спробу перайсці раку Проня.
Каля месяца ішлі жорсткія баі з нападамі і контратакамі, якія даходзілі да рукапашных сутычак.
У кастрычніку 1943 года да ракі выйшла. На працягу месяца часткі дывізіі вялі наступальныя баі.
Для захопу плацдармаў на ўсходнім беразе Проні на ўчастку Петухоўка — вусце Расты войскі 50-й арміі з 12 кастрычніка сіламі чатырох дывізій пачалі штурм умацаванняў ворага.
,, стралковыя дывізіі, якія змагаліся паўднёвей Кузьмініч ў Прапойскім раёне, таксама вялі цяжкія баі за захоп, утрыманне і пашырэнне плацдармаў.
15 кастрычніка 1093-і стралковы полк з боем фарсіраваў Проню ў раёне вёскі Завад-Віравая. Аднак пашырыць пляцоўку не атрымалася і ў канцы кастрычніка, дзейнічаючы трыма палкамі, прарвалі абарону праціўніка на Проні ў раёне вёскі Улукі. Баі насілі жорсткі характар. У гэтых баях немцы страцілі больш за 1100 салдат і афіцэраў, было знішчана 10 танкаў, 6 самалётаў і 12 палявых гармат, захоплена ў палон больш за 100 нямецкіх салдат.
На досвітку 25 кастрычніка 1943 года 334-й гвардзейскі стралковы полк фарсіраваў раку паўночней Прапойска ў раёне вёскі Рабавічы і захапіў плацдарм на яе правым беразе. На наступны дзень немцы кінулі на ліквідацыю плацдарма буйныя сілы пяхоты пры падтрымцы танкаў і самаходных артылерыйскіх установак. Пяць контратак праціўніка былі адбіты з вялікім для яго стратамі. Пры гэтым прылада, наводчыкам якога быў гвардыі радавы П. Ц. Панамароў, падбіла тры варожыя танкі, два бронетранспарцёры і знішчыла да 200 салдат і афіцэраў вермахту. Падчас шостай контратакі немцы кінулі ў бой тры цяжкія танкі, за імі ішлі ланцугі аўтаматчыкаў і самаходкі. Асноўны ўдар суперніка прыйшоўся на прыладу наводчыка Панамарова. У ходзе бою Пётр Ціханавіч быў паранены ў руку, але адмовіўся пакінуць пазіцыю. Калі з ладу выйшаў ўвесь разлік, ён ваяваў у адзіночку, здолеўшы падбіць варожы танк і агнём з аўтамата знішчыць 35 салдат праціўніка. Гвардыі радавы П. Ц. Панамароў загінуў ад разрыву варожага снарада, але вораг быў адкінуты на зыходныя пазіцыі. У гэты дзень немцы яшчэ тройчы атакавалі пазіцыі гвардзейцаў, але безвынікова. 15 студзеня 1944 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР гвардыі радавому Панамарову Пятру Ціханавічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна.
Лістапад 1943 года
Лістапад быў адносна спакойны, але ў канцы месяца баі аднавіліся і паказалі, што расстаноўка сіл была няроўная. Агнявыя кропкі немцаў былі выдатна прыстраляны і мелі добрую падтрымку танкаў і артылерыі. З іншага боку, савецкія войскі мелі мала агнявой моцы і размяшчаліся на адкрытай мясцовасці, таму яны маглі разлічваць толькі на раптоўнасць нападаў.
10 лістапада 1943 года з утрыманага 334-м гвардзейскім стралковым палком плацдарма падраздзяленні 3-й арміі перайшлі ў наступ у ходзе Гомельска-Рэчыцкай аперацыі Беларускага фронту. Наступ на кірунку галоўнага ўдару разгортваўся левым крылом фронту з плацдарму на заходнім беразе Дняпра ля Лоева.
22 лістапада ў наступ перайшлі войскі правага крыла фронту ў складзе 3-й і 50-й армій.
Штодня нападаючыя неслі страты ў 350—400 байцоў, але нягледзячы на відавочныя няўдачы, загад аб наступе не адмяняўся.
Камандуючы Заходнім фронтам генерал арміі В. Д. Сакалоўскі і прадстаўнік Стаўкі маршал артылерыі М. М. Воранаў безвынікова спрабавалі пераканаць І. В. Сталіна зрабіць паўзу для больш грунтоўнай падрыхтоўкі да наступу.
Зіма 1943-44 гадоў
У чаканні зімы ў дывізіях ствараліся лыжныя батальёны, ударныя рухомыя атрады. У канцы снежня 1943 гады была праведзена недоўгачасовая артпадрыхтоўка, пасля чаго 25 снежня 1943 часткі 385-й стралковай дывізіі, у складзе якой быў лыжны батальён 212-й Крычаўскай стралковай дывізіі, штурмам авалодалі першай лініяй нямецкіх траншэй і часткай другой лініі ў паўкіламетры ад вёскі Прылёпаўка. Але ўжо 27 снежня ў выніку бесперапынных контратак немцы выцеснілі савецкія войскі на зыходныя перад надыходам рубяжы. За час снежаньскіх баёў 1943 года на ўчастку Скварск—Прылёпаўка—Пуцькі 290-я і 385-я стралковыя дывізіі страцілі да 1500 салдат. Прыкладна столькі ж стратаў было з боку немцаў. У гісторыю Вялікай Айчыннай вайны гэты эпізод увайшоў пад назвай «Прылёпаўскі плацдарм».
За восень і зіму Заходні фронт правёў 7 няўдалых спробаў наступу.
Былы начальнік штаба батальёна 508-га стралковага палка 174-й стралковай дывізіі М. Глазуноў адзначаў :
Пра жорсткасці баёў у гэтым раёне сведчыць і той факт, што за месяц баёў на плацдарме апорны пункт у вёсцы Кузьмінічы пераходзіў больш за дзесяць разоў з рук у рукі. Згодна сведчанняў удзельнікаў вада ў рацэ была чырвонай ад крыві.
Камісія са Стаўкі ВГК
Як адзначалася ў дакладзе І. Сталіну 11 красавіка 1944 года: «''Усе гэтыя аперацыі скончыліся няўдала, і фронт пастаўленых Стаўкай задач не выканаў. Ні ў адной з пералічаных аперацый не была прарвана абарона праціўніка, хаця б на яе тактычную глыбіню, аперацыя сканчалася ў лепшым выпадку нязначным укліньваннем у абарону праціўніка пры вялікіх стратах нашых войскаў''».
Па выніках працы камісіі за подпісам І. В. Сталіна 12 красавіка 1944 г. было прынята Пастанова Дзяржаўнага Камітэта Абароны № 5606сс «Аб недахопах у рабоце камандавання і штаба Заходняга фронту», дзе былі пералічаныя ўсе высновы камісіі і прыняты шэраг арганізацыйных мер. Камандуючы фронтам В. Д. Сакалоўскі быў зняты з пасады з фармулёўкай «як не справіўся з камандаваннем фронтам». Таксама былі зняты начальнік артылерыі фронту і начальнік разведаддзелу фронту, шэраг генералаў падвергнуты спагнанням. Яшчэ раней, 8 снежня 1943 года, «за бяздзейнасць і несур’ёзнае стаўленне да справы», быў зняты з пасады намеснік камандуючага фронтам генерал-палкоўнік М. С. Хозін.
Тактычныя і стратэгічныя памылкі і недахопы аперацыі
Камандаванне наступленнем не ўлічыла моцную абарону суперніка і разлічвала правесці аперацыю з рэкорднай хуткасцю. Нягледзячы на перавагі рэльефу для нямецкага боку (заходні бераг высачэйшы і пакрыты лесам у адрозненне ад раўніннага лугу ўсходняга берагу), артпадрыхтоўка была недастатковай.
Камісіяй таксама было ўстаноўлена, што ў праведзеных аперацыях савецкая артылерыя, нягледзячы на вялікую яе колькасць і перавагу над артылерыяй праціўніка, не знішчала агнявой сістэмы ворага ні ў перыяд артпадрыхтоўкі, ні ў працэсе бою, часам ведучы агонь па пустым месцы, а часам нават па сваіх стралковых падраздзяленнях. Пяхота ішла ў атаку на непадаўленыя агнявыя кропкі ў абароне суперніка, несла «велічэзныя страты і не рухалася наперад».
У батальёнах было шмат неабстраляных байцоў. Не хапала снарадаў, мін. Праводзячы паспяховыя атакі, часцяком байцы не мелі дастатковай падтрымкі для замацавання рубяжоў, што змушала іх адступаць, нясучы значныя страты асабістага складу.
У лісце на імя Вярхоўнага галоўнакамандуючага начальнік аператыўнага аддзела штаба палкоўнік І. Талканюк адзначаў :
Наступленне ў рамках аперацыі «Баграціён»
Увесну 1944 года пачалася падрыхтоўка да аперацыі «Баграціён». 49-ю армія генерала Грышына была папоўнена сіламі 10-й арміі.
Таксама дзеянні стралковых злучэнняў 49-й арміі падтрымлівалі 253 танка.
З гэтай сілай у 49-й арміі пад камандаваннем Грышына атрымалася фарсіраваць Проню, Басю і Расту, а пазней і Дняпро.
У ноч з 22 на 23 чэрвеня 1944 года пры фарсіраванні часткамі 81-га стралковага корпуса ракі Проня, байцы 1-й асобнай гвардзейскай штурмавой інжынерна-сапёрнай брыгады пад моцным агнявым уздзеяннем суперніка абсталявалі брод і пабудавалі мост пад грузы да 60 тон, чым спрыялі хуткаму наступу частак 81-га стралковага корпуса 49-й арміі і прарыву лініі абароны праціўніка на рацэ Проня.
Танкавыя часткі і самаходныя артылерыйскія палкі вырушылі на зыходныя пазіцыі, было выраблена ўдакладненне сістэмы агню абароны немцаў.
З пачаткам артпадрыхтоўкі спецыяльныя ўзмоцненыя роты, вылучаныя ад кожнага стралковага палка першага эшалона, імкліва рушылі наперад і да 9.30 фарсіравалі раку, пераадолелі мінныя палі, драцяныя загароды і ўварваліся ў першую траншэю праціўніка. Не сустрэўшы тут сур’ёзнага супраціву, роты хутка прасунуліся наперад у другую і ў некаторых месцах — у трэцюю траншэі праціўніка.
Пад прыкрыццём гэтых рот сапёры навялі 78 штурмавых масткоў для пяхоты, прарабілі дадатковыя праходы ў мінных палях і драцяных загародах і зрабілі наводку мастоў для танкаў і артылерыі праз раку Проня. Па гэтых мастках пераправу праз Проню пачалі асноўныя сілы палкоў, якія пасля пераправы пачалі займаць траншэі праціўніка.
Да зыходу 23 чэрвеня ўдарная група фронту, пераадольваючы ўпарты супраціў немцаў, выйшла на лінію Пералогі, Альхоўка, Перавоз. Галоўная паласа абароны немцаў была прарвалі на фронце да 12 км і на глыбіню ад 5 да 8 км.
Вынікі аперацыі
У ходзе наступлення войскі фронту занялі раённы цэнтр Магілёўскай вобласці — горад Чавусы і вызвалілі больш за 200 іншых населеных пунктаў, сярод якіх Чэрнеўка, Жданавічы, Хонькавічы, Будзіна, Васькавічы, Цемравічы і Бардзінічы.
25 чэрвеня 1944 у дзень вызвалення г. Чавусы ў Маскве быў дадзены салют — 20 залпаў з 224 гармат у гонар фарсіравання Проні.
Пры прарыве абароны нямецка-фашысцкіх войскаў на Проні і Басе больш за 40 салдат і афіцэраў былі ўдастоены Зоркі Героя Савецкага Саюза — вышэйшай дзяржаўнай узнагароды краіны.
Юрый Лукашэвіч
Ю́рый Лукашэ́віч (нар. ) — грамадскі і дзяржаўны дзеяч Беларусі. Член і намеснік старшыні партыі БНФ. З 15 жніўня 2015 года выконваў абавязкі кіраўніка моладзі БНФ. На з’ездзе моладзі БНФ 9 кастрычніка 2016 года Юрый Лукашэвіч быў абраны кіраўніком «Моладзі БНФ».
Первамайскае (Паўладарская вобласць)
Первамайскае — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акцябрскай сельскай акругі. Код КАТА — 554859500.
Юрый Лукашэвіч
Дзяцінства. Вучоба
– Лукашэвіч лічыць, што прычынай адлічэння стаў яго ўдзел у акцыі па абароне Курапатаў. Яму вынеслі дзве вымовы, на падставе якіх потым адлічылі з БДУ.
Грамадскае жыццё
Да прызначэння на новую пасаду з’ездзіў у Віцебск і прысутнічаў на сходзе гарадской рады партыі БНФ. З 2017 года займае пасаду намесніка старшыні БНФ.
Дзейнасць
Прымаў удзел у абароне Курапатаў. За той удзел быў пакараны арыштам на 15 сутак. 8 мая 2017 года моладзь БНФ і Юрый Лукашэвіч і жыхары Мінска ўсклалі кветкі на магілу Васіля Быкава. Юрый Лукашэвіч пра В. Быкава сказаў:
Фарсіраванне Проні
Фарсіраванне Проні ў літаратуры
Падзеі твора «Невядомыя салдаты» («Неизвестные солдаты»), які быў адзначаны М. А. Шолахавым, як «лепшы твор аб Вялікай Айчыннай вайне», а таксама ў кнізе Дзеева і Пятрэнкі «Прастрэляныя кіламетры» і М. Р. Хамулы «Полк, да бою!» («Полк, к бою!») адбываюцца таксама і падчас фарсіравання Проні.
Юрый Лукашэвіч
Дзейнасць
— Гэта не толькі франтавік, літаратар, але, што вельмі важна для нас, адзін з заснавальнікаў БНФ. І вельмі важна аддаваць даніну памяці гэтаму вялікаму чалавеку. Але сённяшняй акцыяй мы не толькі аддалі даніну памяці яму, але і ўсім загінулым у Другой сусветнай вайне.
У пачатку 2017 года спрабаваў заснаваць грамадскае аб’яднанне пад назвай «Моладзь Адраджэння», але адмовілі ў рэгістрацыі. У жніўні 2017 года Юрый Лукашэвіч удзельнічаў у зборы подпісаў для ўдзелу ў выбарах у мясцовы савет дэпутатаў у горадзе Барысаў. Сваю дзейнасць Юрый Лукашэвіч на пасадзе кіраўніка моладзі БНФ ацаніў станоўча.
Стшэлецка-Дрэздэнэцкі павет
Стшэлецка-Дрэздэнэцкі павет (Powiat strzelecko-drezdenecki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Любушскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Стшэльцы Краеньске. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1248,32 км². Насельніцтва павета складае 50 тыс. чалавек.
Альхоўка (Вілейскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах засценак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Ілья.
Полёт (гадзіннік)
Полёт (Палёт) — марка савецкіх і расійскіх наручных гадзіннікаў.
Гісторыя
Пачынаючы з 1960 гадоў наручныя гадзіннікі выпускае Першы Маскоўскі гадзіннікавы завод.
У 2006 годзе бізнэсмен Сяргей Пугачоў набыў гандлёвую марку «Полёт». Галаўны офіс кампаніі ўласніка «Poljot International SA» і вытворчасць знаходзяцца ў Германіі, у гарадку Альцэнау.
ЖФК Эдэль-Іма Дзяржынск
«Эдэль-Іма» — беларускі жаночы футбольны клуб з горада Дзяржынска. Выступаў ў жаночай лізе чэмпіянату Беларусі. У 2003 годзе каманда выступала на адкрытым Кубку Беларусі па футзале.
Адрыянна Уэб
Адрыянна Уэб (Adrienne Webb; нар. ) — амерыканская баскетбалістка.
Кар’ера
Баскетболам пачала займацца ў школы на радзіме ў Мэдысане (штат Алабама). Пасля заканчэння сярэдняй школы пачала вучыцца і выступаць за Універсітэт Луізіяны, дзе стала лепшых стралком у гісторыі ўніверсітэта.
У 2013 годзе пераехала ў Еўропу, дзе далучылася да швецкага «Тэльге». У наступных сезонах была Румынія, спачатку з Александрыяй, дзе яна мела 12 ачкоў за гульню, Альба-Юлія (2015/16), Алімпія Брашоў (2016/17) і Сфанта Георге (2017/18).
У 2018 годзе падпісала кантракт з італьянскім клубам «Сан-Марціна-дзі-Лупары».
Полацкі езуіцкі калегіум
Полацкі езуіцкі калегіум — сярэдняя навучальная ўстанова езуітаў у Полацку. Заснаваны ў 1580 годзе. У 1812 г. ператвораны ў Полацкую езуіцкую акадэмію.
Гісторыя
Езуіцкі калегіум быў заснаваны ў 1580 годзе (у 1581 годзе П. Скаргам) ) г. як сярэдняя навучальная ўстанова езуітаў.
Калегіум паступова развіваўся да 1772 г., калі пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай усходняя частка Беларусі была далучана да Расійскай імперыі. У ліку далучаных да Расіі гарадоў быў і Полацк. Праз год пасля гэтай падзеі, гэта значыць у 1773 г., дзейнасць ордэна езуітаў была забаронена рашэннем папы рымскага (брэвэ Dominus ac Redemptor). Аднак Кацярына II дадзенае рашэнне не падтрымала і на тэрыторыі імперыі езуіты працягнулі сваю дзейнасць. Полацк фактычна стаў іх сталіцай. Больш таго, 2 лютага 1780 г. пры Полацкім калегіуме быў адкрыты адзіны ў тагачаснай Еўропе езуіцкі навіцыят (установа для падрыхтоўкі манахаў).
Пры калегіуме ствараўся і найбуйнейшы кнігазбор горада. Бібліятэка Полацкага езуіцкага калегіума стала адным з цэнтраў інтэлектуальнага жыцця Беларусі, была прадметам пастаяннага клопату полацкіх езуітаў. Пры калегіуме дзейнічала друкарня.