cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паўночна-Заходні фронт (Чырвоная Армія)
1939—1940 гады
Штаб фронту — Ленінград. Наносячы галоўны ўдар сіламі не менш чатырох стралковых дывізій у напрамку Карніселькя, Куапіа, разбіць процілеглыя часці фінскай арміі і авалодаць: на 15-ы дзень аперацыі — раёнам Ёэнсу; на 30-ы дзень аперацыі — раёнам Куапіа, ахапіўшы з поўначы галоўную групоўку праціўніка.
У далейшым мець на ўвазе наступленне на Ювяскюля.
Мяжа злева: ст. Куаканцэмі, Саванранта, зых. Віртасалмі, зых. Лейванмякі. У перыяд прыкрыцця, трывала прыкрываючы дзяржмяжу, не дапусціць выхаду праціўніка да Ладажскага возера.
Мяжа злева: Вуаксела, Антрэа, Іматра, Рысційна, Калкінен. Наносячы галоўны ўдар не менш чатырма сд у напрамку Лапеэнранта, Лахты, Рыйхімякі, знішчыць супрацьстаячага праціўніка і на 15-ы дзень аперацыі выйсці на фронт Савітайпела, Валкалаімякі, ст. Таавецці.
У далейшым, абыходзячы з поўначы найбольш развітыя ўмацаванні ва ўзаемадзеянні з 20-й арміяй, знішчыць праціўніка на Гельсінгскім накірунку і на 30-ы дзень аперацыі выйсці на фронт Калкінен, Кяркеля, Мянтсяля, маючы на ўвазе пасля выхаду на фронт Савітайпела, ст. Таавецці, увесці ў прарыў мехкорпус.
Мяжа злева: Перкярві, Талі, Луумякі, Коўвала, Мянтсяля. Задача: Прарваць умацаваны фронт праціўніка, знішчыць яго супрацьстаячыя часці і авалодаць: на 15-ы дзень аперацыі выйсці на фронт ст. Таавецці, Халіена, на 30-ы дзень аперацыі — Мянтсяля, Парвар. У далейшым, ва ўзаемадзеянні з 23-й арміяй і 1 мк на 35-ы дзень аперацыі раёнам Гельсінгфорс.
Акрамя названых вышэй сіл, у распараджэнні камандавання Паўночна-Заходняга фронту мець: Дакументы плана пішуцца толькі ад рукі або друкуюцца на машынцы асабіста камандзірамі, дапушчанымі да распрацоўкі плана. Па заканчэнні распрацоўкі ўсе матэрыялы пры вопісе здаюцца начальніку Аператыўнага ўпраўлення Генеральнага штаба К. А.
1941 год
На пачатак вайны войскі Прыбалтыйскай Асобай ваеннай акругі былі малалікія і не маглі адлюстраваць сканцэнтраваны ўдар групы армій «Поўнач». У адпаведнасці з планам прыкрыцця войскі павінны былі: а) не дапусціць уварвання як наземных, так і паветраных сіл праціўніка на тэрыторыю ПрыбАВА;
б) упартай абаронай па лініі дзяржаўнай мяжы і рубяжу ствараемых умацаваных раёнаў адбіць наступленне праціўніка і забяспечыць адмабілізаванне, сканцэнтраванне і разгортванне войскаў акругі;
в) абаронай узбярэжжа і астравоў Дага і Эзель сумесна з ЧБФ не дапусціць высадкі марскіх дэсантаў праціўніка, дзеяннямі манеўраных груп і авіяцыі ліквідаваць паветраныя дэсанты праціўніка, не дапушчаючы прарыву марскіх сіл у Ірбенскі праліў і вусце Фінскага заліва;
г) супрацьпаветранай абаронай і дзеяннямі авіяцыі забяспечыць бесперабойную працу чыгунак, сканцэнтраванне войскаў акругі і працу складоў;
д) заваяваць панаванне ў паветры і ўдарамі па асноўным чыгуначным вузлам, мастам, перагонам, групіроўкам войскаў парушыць і затрымаць сканцэнтраванне і разгортванне войскаў праціўніка;
е) ва ўзаемадзеянні з пагранвойскамі ліквідаваць бандыцкія і дыверсійныя групы і не дапусціць скідвання і высадкі на тэрыторыі акругі паветраных дэсантаў праціўніка;
Меркавалася, што немцы пачнуць уварванне часткай сіл, але гэтага не адбылося.
Пры спрыяльным развіцці падзей для войскаў Прыбалтыйскай ваеннай акругі план дзеянняў РСЧА быў досыць амбіцыйны. Асноўнай задачай нашых войскаў з'яўляецца — нанясенне паражэння германскім сілам, сканцэнтраваным у Усходняй Прусіі і ў раёне Варшавы: дапаможным ударам нанесці паражэнне групіроўцы праціўніка ў раёне Івангорад, Люблін, Грубешаў, Томашув-Любельскі, Сандамір для чаго разгарнуць: Паўночна-Заходні фронт — асноўная задача — па сканцэнтраванні атакаваць праціўніка з канчатковай мэтай сумесна з Заходнім фронтам нанесці паражэнне яго групіроўцы ва Усходняй Прусіі і авалодаць апошняй. У складзе фронту мець 8 і 11 арміі. У распараджэнні Камандавання фронтам мець: Усяго ў складзе Паўночна-Заходняга фронту мець:
Склад фронту
На момант фарміравання ў склад Паўночна-Заходняга фронту ўвайшлі: У далейшым у склад Паўночна-Заходняга фронту ўваходзілі 1, 3 і 4-я ўдарныя, 34, 48, 53, 27 (2-га фарміравання), 68, 22 і 43-я агульнавайсковыя арміі, 1-я танкавая і 6-я паветраная арміі, Асобая група войскаў (1ТА і 68А) генерал-лейтэнанта М. С. Хозіна і Наўгародская армейская група войскаў.
Баявыя дзеянні
У першых бітвах 1941 года войскі Паўночна-Заходняга фронту супрацьстаялі наступленню нямецка-фашысцкай групы армій «Поўнач» і часткі сіл групы армій «Цэнтр» і да 29 чэрвеня адышлі да Заходняй Дзвіне. Адсечанай ад галоўных сіл 8-я армія адступіла да мяжы Эстоніі. 11-я і 27-я арміі вялі баі з праціўнікам, наступаць на Старую Русу і Холм. 14—18 ліпеня войска 11-й арміі нанеслі контрудар пад Сольцамі, 12—25 жніўня часткі 11-й і 34-й армій нанеслі контрудар пад Старай Русай. Савецкія войскі панеслі цяжкія страты з-за перавагі праціўніка ў паветры. Страты асабістага складу ў некаторых часцях даходзілі да 60%, а баявой тэхнікі і гармат да 90%. Акрамя гэтага, праціўнік упершыню захапіў пускавую ракетную ўстаноўку «Кацюша». Аднак дзеянні фронту адыгралі важную ролю ў абароне Ленінграда (1941—1944)Народнаму камісару абароны СССР Асоба сакрэтна 26.6.41 20.35
Дакладваю становішча войскаў Паўночна-Заходняга фронту.
1. Праціўнік працягвае акружэнне Лібавы.
2. 8-я армія 12-й механізіраваны корпус і 5-я танкавая дывізія ў тыле праціўніка без гаручага. Камандзір 3-га механізіраванага корпуса данёс адкрыта 25.6.41 г.: «Дапамажыце, акружаны». Стралковыя злучэнні на фронце Плацеляй, Кражай, Келме, Шыяуленай, Шэдува. У ноч на 27 чэрвеня пачне адыход р. Ліелупе і далей на паўночны бераг Зах. Дзвіны да г. Екабпілс. Злучэнні арміі панеслі страты і маюць патрэбу ў іх неадкладным папаўненні, якое пачало па мабілізацыі паступаць, але не можа быць апранута, бо абмундзіраванне двух стралковых дывізій засталося ў былых пунктах дыслакацыі.
Злучэнні страцілі частка зброі, што ўдакладняецца.
11-я армія — штаб і Ваенны савет арміі, па шэрагу дадзеных, узяты ў палон або загінуў. Немцы захапілі шыфрдакумент. 5, 33, 188, 128-я стралковыя дывізіі невядома ў якім стане і дзе знаходзяцца. Шмат адсталых і ўцекачоў, якія затрымліваюцца ў кірунку Дзвінска. Шмат кінута зброі.
11-я армія не з'яўляецца арганізаваным баяздольным злучэннем.
На вільнюскім накірунку неабходна разгортванне новай вайсковай групоўкі неадкладна. За кошт папаўнення, мабыць, загінуўшых дывізій, прашу дазволіць фарміраванне новых чатырох стралковых дывізій.
Прашу ўзмацніць фронт дзесяццю артылерыйскімі палкамі кошт загінуўшых. 11-я стралковая дывізія свежая, але яе гаўбічны артылерыйскі полк пабіты авіяцыяй.
Ваенна-паветраныя сілы фронту панеслі цяжкія страты малой колькасці аэрадромаў. Дадзены час эфектыўна падтрымліваць, прыкрываць наземныя войскі і нападаць на праціўніка не здольныя.
Экіпажаў захавана 75%. Страты матэрыяльнай часткі 80%.
Прашу ўзмацніць фронт трыма змяшанымі авіяцыйнымі дывізіямі. Папоўніць часці ваенна-паветраных сіл фронту матэрыяльнай часткай у першую чаргу і лётным складам.
Прашу аб водпуску 200 тысяч камплектаў абмундзіравання і рыштунку для забеспячэння адмабілізаваных і для новых чатырох стралковых дывізій зброі. 22-і, 24-ы стралковыя карпусы адмабілізоўваюцца на зімовых кватэрах. 29-ы стралковы корпус адышоў на ўсход ад Вільнюс. Становішча удакладняю.
Дзвінскі накірунак. Дзвінск занялі танкі праціўніка. Запатрабаваў аднавіць становішча. З прычыны бамбёжкі праціўнікам вузлоў сувязі і разбурэння іх варожымі нам элементамі сувязь дрэнная.
Прашу 26.6.41 года перадаць у маё распараджэнне тры бамбардзіровачныя і дзве знішчальныя дывізіі на ўзмацненне ваенна-паветраных сіл.
Прашу ўключыць у склад фронту новыя шэсць стралковых дывізій замест былых тэрытарыяльных, перадіслацыруемых для перавучвання.
IC 4169
IC 4169 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Паўночна-Заходні фронт (Чырвоная Армія)
Баявыя дзеянні
Ф. Кузняцоў П. Дзіброва П. Клёнаў У ходзе контрнаступлення савецкіх войскаў зімой 1941—1942 гадоў войскі Паўночна-Заходняга фронту правялі ў студзені 1942 года Тарапецка-Холмскую аперацыю.
У верасні войскі Паўночна-Заходняга фронту неслі абарону на дземянскім напрамку супраць войскаў групы войскаў «Поўнач». Задума контрнаступлення Паўночна-Заходняга фронту пад Дземянскам з’явілася яшчэ да пачатку бітвы за Маскву. 22 верасня 1941 года камандуючы войскамі Паўночна-Заходняга фронту Курачкін прадставіў на разгляд Вярхоўнаму Галоўнакамандуючаму план па акружэнню войскаў праціўніка паміж азёрамі Ільмень і Селігер. Тады план прадугледжваў нанясенне паражэння ўсяго двум нямецкім пяхотным дывізіям — 30-й і 32-й. План быў зацверджаны дырэктывай Стаўкі ВГК № 002265. Пачатак наступлення быў прызначаны на 24 верасня. Да пачатку «Тайфуна» Паўночна-Заходні фронт паспеў перайсці ў наступленне, сутыкнуцца з першымі цяжкасцямі. Аднак абвастрэнне сітуацыі на маскоўскім напрамку прымусіла выключыць са складу войскаў фронту злучэнні для абароны сталіцы. У прыватнасці, са складу 11-й арміі была канфіскавана 8-я танкавая брыгада П. А. Ротмістрава, якая прыняла ўдзел у баях за Калінін. 312-я і 316-я стралковыя дывізіі, якія камандуючы Паўночна-Заходнім фронтам планаваў выкарыстоўваць для «забеспячэння з боку Чудава», выбылі на Мажайскую лінію абароны. Сілы правага флангу фронту нанеслі контрудар пад Старай Русай і правялі Дзямянскую аперацыю. У выніку да канца лютага 1942 года стараруская і Дзямянская групоўкі праціўніка былі раз'яднаныя, а 6 дывізій у раёне Дзямянска былі акружаны. Хоць пазней нямецкае камандаванне здолела аднавіць сувязь з акружанай Дзямянской групоўкай, у лютым 1943 года яно было вымушана вывесці свае войскі з Дзямянскага плацдарма. Да вясны 1942 года войскі Паўночна-Заходняга фронту выйшлі на рубеж ракі Ловаць. Спроба правесці новую, Старарускую аперацыю на ўсходнім беразе ракі Ловаць скончылася поўнай няўдачай. У жніўні 1943 года фронт яшчэ раз беспаспяхова спрабаваў вызваліць Старую Русу. 20 лістапада 1943 года Паўночна-Заходні фронт быў расфарміраваны, а яго ўпраўленне выведзена ў рэзерв Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання.
Дзямянскія аперацыі Паўночна-Заходняга фронту:
З лютага па снежань 1942 года праціўнік страціў у Дзямянскіх аперацыях больш за 90 тысяч чалавек.
Пасля вываду нямецкіх войскаў з-пад Дзямянска Паўночна-Заходні фронт правёў беспаспяховую Старарускую аперацыю 4—18 сакавіка 1943 года. У жніўні 1943 года ён правёў яшчэ адну безпаспяховую Старарускую аперацыю. (Яшчэ адна Стараруская аперацыя была згаданая ў сувязі з наступленнем пад Дзямянском 7 студзеня — 20 мая 1942 года, але ніякія даты не былі пазначаныя).
Сонечны сарас 137
Сонечны сарас 137 — серыя з 70 сонечных зацьменняў, якая пачалася 25 мая 1389 года і будзе працягвацца да 28 чэрвеня 2633 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Катроней
Катроней (Cotronei) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кратонэ.
Насельніцтва складае 5525 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 70 чал./км². Займае плошчу 78 км². Паштовы індэкс — 88836. Тэлефонны код — 0962.
Венерын чаравічак сапраўдны
Венерын чаравічак сапраўдны, Чаравічак сапраўдны, Зязюлька (Cypripedium calceolus) — кветкавая расліна сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з моцным прамым, аблісцелым, апушаным сцяблом вышынёй 25—50 см і тоўстым паўзучым карэнішчам, якое мае моцны спецыфічны пах. Лісце (3—4) эліптычнае, чаргаванае, даўжынёй да 18 см і шырынёй 12 см, з выразнымі дугападобнымі жылкамі. Кветкі дыяметрам да 8 см, адзіночныя або па 2—3, з мешкападобна ўздутай накшталт чаравічка (адсюль назва) жоўтай губой з чырванаватымі плямкамі і пахам ванілі. Бакавыя лісцікі калякветніка завостраныя, чырванавата-бурыя, унутраныя — лінейна-ланцэтныя, завостраныя, гарызантальна адхіленыя, крыху закручаныя. Плод — сухая каробачка, якая раскрываецца 3-6 падоўжнымі шчылінамі.
Катроней
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Венерын чаравічак сапраўдны
Арэал
Еўропа, Азія (Урал, паўднёвыя раёны Сібіры і Далёкага Усходу). На тэрыторыі Беларусі трапляецца спарадычна, пераважна ў заходніх і паўднёвых раёнах. Расце ў разрэджаных шыракалістых, драбналістых і мяшаных лясах, на лясных палянах, узлесках, ускрайках балот, у сырых імшыстых яловых лясах. Аддае перавагу багатай карбанатамі глебе. Сустракаецца адзіночнымі экзэмплярамі і невялікімі групамі, старыя экзэмпляры ўтвараюць шматсцябловыя курціны.
Размнажэнне
Цвіце ў траўні-чэрвені, пладаносіць у чэрвені-ліпені. Зацвітае на 15—18 годзе жыцця, працягласць цвіцення 10—15 дзён. Насенне выспявае праз 2,5 месяца, мае недаразвіты зародак (прарастае толькі ў сімбіёзе з пэўнымі відамі глебавых грыбоў). Размнажаецца бакавымі пупышкамі карэнішча, рэдка насеннем.
Значэнне і ахова
Дэкаратыўная расліна.
Від уключаны ў Чырвоную кнігу СССР з 1978 года.
NGC 1528
NGC 1528 (іншае абазначэнне — OCL 397) — рассеянае зорнае скопішча ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сонечнае зацьменне 29 сакавіка 2006 года
Сонечнае зацьменне 29 сакавіка 2006 года — поўнае сонечнае зацьменне 139 сараса.
Нікола Калініч
Нікола Калініч (Nikola Kalinic; нар., Солін, СФРЮ) — харвацкі футбаліст, нападнік спліцкага «Хайдука» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі.
Сонечнае зацьменне 29 сакавіка 2006 года
Зацьменне мела велічыню 1,0515 і дасягнула свайго максімуму ў 10:12:23 UTC у пункце з каардынатамі 23° пн. ш. 17° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 7 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 184 км.
Зацьменне 29 сакавіка 2006 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2006 годзе і 11-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 кастрычніка 2005 года, наступнае — 22 верасня 2006 года.
Яўген Міхайлавіч Целешаў
Біяграфія
Нарадзіўся 19 красавіка 1923 года ў пасёлку Забайкал (цяпер — Талачынскага раёна Віцебскай вобласці). Пасля заканчэння пяці класаў працаваў у калгасе.
У Чырвонай Арміі з 1941 года. У гады Вялікай Айчыннай вайны з мая 1942 на Варонежскім і 1-м Украінскім франтах. Камандзір аддзялення сувязі 835-га стралковага палка сяржант Я. М. Целешаў вызначыўся ноч на 23 верасня 1943 года ў баях у на паўднёвым захадзе ад Кіева. Аддзяленне пад яго камандаваннем фарсіравала Дняпро, наладзіла сувязь з камандзірам палка, захапіла плацдарм і ўтрымлівала яго да падыходу падмацавання, адбіўшы 10 контратак праціўніка.
Пасля заканчэння вайны працягнуў службу ў арміі. У 1947 годзе скончыў Кіеўскае ваеннае вучылішча сувязі. З 1960 г. падпалкоўнік Я. М. Целешаў ў запасе.
Жыў у Мінску, працаваў у школе № 82.
Памёр 29 сакавіка 1997 года. Пахаваны у Мінску на Чыжоўскіх могілках.
Нежыхаў
Не́жыхаў (, Нежихов) — былая вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Хракавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 39 км на паўднёвы захад ад Брагіна, 67 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 158 км ад Гомеля.
Размешчаны на тэрыторыі Палескага радыяцыйна-экалагічнага запаведніка.
Гідраграфія
Вакол меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVIII стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскага ваяводства ВКЛ. Па інвентары 1784 г. 7 дымоў, 20 валоў, 14 кароў. Пасля 2-га раздзела Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі.
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Нежыхаўскага сельсавета Брагінскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
У 1929 годзе арганізаваны калгас. У Падчас Вялікай Айчыннай вайны у Слабадскіх лясах, што недалёка, месцаваўся Брагінскі падпольны райкам КП(б)Б і штаб партызанскай атрада імя Г. І. Катоўскага. У маі 1943 года фашысты цалкам спалілі вёску і забілі 30 жыхароў. У 1959 годзе ўваходзіла ў саўгас «Слабадскі» (цэнтр — вёска Выграбная Слабада).
Да 16 ліпеня 1954 года вёска ўваходзіла ў склад Выграбна-Слабадскога сельсавета, да 12 лістапада 1966 года — у склад Савіцкага сельсавета, да 8 студзеня 1987 года — у склад Слабадскога сельсавета , пасля — у складзе Хракавіцкага сельсавета (да 26 сакавіка 1987 года — Савіцкі сельсавет ).
IC 4170-1
IC 4170-1 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Валерый Міхайлавіч Федасюк
Валерый Міхайлавіч Федасюк (нар., г. Мар’іна Горка, Пухавіцкі раён) — беларускі вучоны ў галіне фізікі цвёрдага цела, вынаходнік СССР, доктар фізіка-матэматычных навук (1992), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Беларусі (2004). Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, генеральны дырэктар дзяржаўнага навукова-вытворчага аб’яднання «Навукова-практычны цэнтр Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па матэрыялазнаўстве».
Біяграфія
У 1976 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1976). Працуе ў НАН Беларусі. З 1994 года намеснік дырэктара інстытута па навуковай рабоце. З’яўляецца членам Міжнароднага электрахімічнага таварыства, ганаровым прафесарам універсітэта г. Сант’яга дэ Каспастэла.
Навуковыя інтарэсы
Аўтар больш за 300 навуковых прац, у тым ліку 14 аўтарскіх і калектыўных манаграфій, больш за 30 аўтарскіх пасведчанняў і патэнтаў.
Узнагароды і прэміі
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2004, у аўтарскім калектыве) — за працу «Магнітныя структуры і фізічныя ўласцівасці шматкампанентных сістэм з пераходнымі і рэдказямельнымі элементамі, распрацоўка новых магнітных матэрыялаў, стварэнне і вытворчасць элементаў і прылад электроннай тэхнікі». Прэмія РАН і НАН Беларусі (2015) за цыкл работ «Матэрыялы і плёнкавыя гетэраструктуры для прылад спінтронікі і магнонікі».
Узнагароджаны ордэнам Айчыны III ступені (2020), медалём Францыска Скарыны (2004), іншымі медалямі.
Вузкае (возера)
Ву́зкае — возера ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Сож, прыкладна за 1,7 км у напрамку на паўднёвы захад ад пасёлка Чонкі.
Плошча паверхні возера 0,11 км². Катлавіна возера старычнага тыпу, моцна выцягнутая. У заходняй частцы злучаецца з ракой Сож.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, акунь, плотка, карась, краснапёрка, язь і іншыя віды рыб.
Леў (знак задыяка)
Леў  — пяты знак задыяка, адпаведны сектару экліптыкі ад 120° да 150° лічачы ад кропкі вясновага раўнадзенства.
Сонца праходзіць знак Льва прыблізна з 23 ліпеня па 23 жніўня. Гэта перыяд, калі пасля яркай вясны і лета нарыхтавалася запасаў, і ўзнікае жаданне "жыць паўнавартасным жыццём". Леў у астралогіі асацыюецца з уладай, раскошай, грубіянскай адчувальнасцю, чуллівасцю, шчодрасцю, хвальбой і дзівацтвам.
У бізнесе Леў - перыяд калі фірма выпрабоўвае "галавакружэнне ад поспехаў", калі кіраўніцтва не лічыць грошай, растрачвае іх на прэміі, куплі дарагога абсталявання, будуе пышныя фасады і спрабуе кідаць пыл у вочы. Гэта перыяд аднаасобнага кіравання дырэктара, непахіснага, упэўненага ў сваёй правасці і поспеху.
Псіхалагічныя характарыстыкі Льва адпавядаюць гэтаму перыяду. Леў - гэта дзівацкі, ганарлівы правіцель, які лічыць што ўвесь свет круціцца вакол яго, ён не можа выстаяць перад сваімі жаданнямі. Львы ганарлівыя і трохі гультаяватыя. Леў любіць хвальбу і ліслівасць, любіць атрымоўваць ад іншых каштоўныя падарункі і сам шчодра адорвае іншых. Леў не лічыць грошай. Падзеі Леў успрымае фізіялагічна, ён цяжка пераносіць няўдачы, калі пайсці яму папярок, ён можа ўвайсці ў гнеў, і ў яго можа здарыцца сардэчны прыступ. Леў вельмі імпульсіўны, ён пры гэтым можа быць саладжава-сентыментальным і грубіянска-адчувальным.
Моцна адрозніваюцца раннія і познія Львы. Раьнія Львы жывуць імпульсамі, гатовыя распараджацца і ўладарыць. Познія львы выглядаюць больш сціплымі і часам прыгнечанымі - іх можна параўнаць з чалавекам, які звыклы жыць на шырокую нагу, але пазбаўлены грошай. Таму познія львы часта бываюць вельмі вынаходлівымі каб заваяваць сабе ўладу.
Леў - прыстанак Сонца. Сатурн і Уран находзяцца ў выгнанні.
Меліса (муніцыпалітэт)
Насельніцтва складае 3245 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 64 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 88817, 88814. Тэлефонны код — 0962.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Францыск з Паолы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 1529
NGC 1529 (іншыя абазначэнні — ESO 84-4, DRCG 46-18, PGC 14495) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Факультэт міліцыі Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь
Факультэт міліцыі — адзін з факультэтаў Акадэміі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Факультэт міліцыі утвораны ў лютым 2000 года ў выніку аб’яднання двух факультэтаў — крымінальнай міліцыі і міліцыі грамадскай бяспекі. Быў створаны з мэтай арганізацыі падрыхтоўкі слухачоў і ад’юнктаў для службаў і падраздзяленняў міліцыі грамадскай бяспекі, каардынацыі вучэбнай, вучэбна-метадычнай і навукова-даследчай працы.
Базавай кафедрай факультэта з’яўлялася кафедра аховы грамадскага парадку, якую разам з факультэтам узначальваў Валерый Аляксандравіч Круглоў. Пасля яго прызначэння на пасаду намесніка начальніка акадэміі начальнікам факультэта стаў Аляксандр Канстанцінавіч Градоўкiн. Прыкметны след у гісторыі кафедры пакінулі В. Д. Рэзвых, Ю. В. Калінін, М. І. Мікалайчык, Л. В. Багрый-Шахматаў, Н. І. Порубаў, А. І. Сухаркова, В. М. Вежнавец, В. А. Ананіч, А. Г. Архіпец, А. І. Граковіч, В. Т. Балотнікаў, С. П. Бабавоз, Л. Я. Якушаў, І. І. Дзядзюля і інш.
Факультэт крымінальнай міліцыі быў створаны ў мэтах удасканалення арганізацыі і падрыхтоўкі кадраў вышэйшай кваліфікацыі для службаў і падраздзяленняў крымінальнай міліцыі органаў унутраных спраў, умацавання сувязі кафедраў і страявых падраздзяленняў з органамі ўнутраных спраў. У яго структуру ўвайшлі кафедры, на якіх выкладаліся дысцыпліны аператыўна-вышуковай спецыялізацыі, і вучэбна-страявыя падраздзялення. Галоўнымі задачамі факультэта з’яўляліся арганізацыя і ажыццяўленне вучэбнай, вучэбна-метадычнай, навукова-даследчай і выхаваўчай работы. На першым этапе дзейнасці факультэта (1996—1997 гады) яго ўзначальваў начальнік кафедры аператыўнай працы і раскрыцця злачынстваў кандыдат юрыдычных навук, дацэнт палкоўнік міліцыі Генадзь Цімафеевіч Кабанаў.
Свята-Мікалаеўская царква (Юрацішкі)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Юрацішкі Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Савецкай, 27.
Гісторыя
Ініцыятарам будаўніцтва праваслаўнага храма ў Юрацiшках былі канцлер вялікі літоўскі Альбрэхт Гаштольд і яго жонка Сафія з князёў Вярэйскіх. Царква была збудавана каля 1520 года, мела галоўны прастол у гонар Свяціцеля Мікалая Цудатворцы і бакавы прастол у гонар Святой Параскевы Пятніцы. Яна была пабудавана драўляным зрубам, стаяла сярод сялянскіх хат. Аб першапачатковым выглядзе храма звестак не захавалася.
6 чэрвеня 1532 года Альбрэхт Гаштольд сваёй дарчай граматай надаў царкве і яе святарам каля 90 га зямлі, 5 пляцаў у Юрацішках, некалькі сенажацяў і права збіраць мыта на кірмашах у дні Святога Мікалая і Дзясятай Пятніцы пасля Вялікадня. Першым настаяцелем царквы быў святар Яфрэм Марціновіч.
Падчас Першай Сусветнай вайны на непрацяглы час храм стаў нямецкім ваенным шпіталем. Аднак параненыя, якія знаходзіліся ў ім, паміралі. Іх магілы захаваліся побач з царквой. Неўзабаве шпіталь быў перанесены ў вёску Савічы.
Царква дзейнічала ў савецкі час. У 2005 годзе вакол храма ўзвялі новую агароджу. У 2007 годзе ўсталявалі новыя купалы і крыжы, пакрытыя нітра-тытанам і нержавеючай бляхай, замянілі аконныя рамы і пасадзлі дрэвы. У 2009 годзе сцены храма і званіцы звонку абабілі жоўтым сайдынгам, абтынкавалі падмурак дэкаратыўнай тынкоўкай пад камень, уладкавалі вадасцёкавую сістэму і правялі паравое ацяпленне. У 2010 годзе ў храме зрабілі ўнутраны рамонт.
5 лютага 2012 годзе ў час набажэнства ў царкве здарыўся пажар. Агонь цалкам знішчыў дах і драўляныя перакрыцці на плошчы 30 кв.м, пашкодзіў памяшканне кацельні памерам 2×2 метры, сцены ўнутры храма і маёмасць. Прычынай узгарання выявілася парушэнне правіл пячнога ацяплення.
22 мая 2014 года архіепіскап Навагрудскі і Лідскі Гурый асвяціў адноўленую пасля пажара царкву. У ёй захоўваюцца цудатворны Юрацішкоўскі абраз Божай Маці і вялікі архіў.
Архітэктура
Да пажара 2012 года ўяўляла сабой твор народнага дойлідства. Трохзрубны будынак складаўся з прамавугольнага ў плане асноўнага аб’ёма, пяціграннай апсіды і квадратнага ў плане бабінца. Зрубы аднолькавай вышыні былі завершаны агульнай прафіляванай цягай карніза. Асноўны аб’ём і апсіда былі накрыты двухсхільным дахам з вальмамі над апсідай і трохвугольнымі навісямі ў месцах злучэння зрубаў.
Па баках апсіды знаходзіліся нізкія сіметрычныя прыбудовы, размешчаныя на адной лініі з бакавымі сценамі асноўнага зруба. Бабінец быў завершаны чацверыковай шатровай званіцай з галоўкай. Сцены былі гарызантальна ашаляваны і аздоблены шырокімі лапаткамі.
Галіцызмы
Галіцы́змы (gallicisme ад Gallicus — «гальскі») — словы (выразы або канструкцыі), запазычаныя з французскай мовы. Тэрмін «галіцызм» не зусім дакладны: большасць запазычанняў з французскай мовы лацінскага (раманскага) паходжання і не маюць ніякага дачынення да мёртвай гальскай мовы.
Асноўная частка галіцызмаў — назвы страў і прадуктаў харчавання («амлет», «пюрэ», «дэсерт»), вопраткі («паліто», «жылет», «манто»). Значны пласт грамадска-палітычнай лексікі («дэкрэт», «патэнт», «камюніке»), ваеннай тэрміналогіі («салют», «батальён», «парашут»), лексікі, звязанай са сферай культуры («антракт», «пейзаж», «рэжысёр»).
Галіцызмы характарыэуюцца: націскам на апошнім складзе («абажу́р», «кабіне́т», «аму́р»); канцавымі націскнымі галоснымі («дасье́», «пары́»); спалучэннямі «ьён», «іён», «ам», «ан», «он», «ён», а таксама «бю», «вю», «мю», «пю», «фю» і інш. («пансіён», «мільён», «раман», «сезон»; «гравюра», «капюшон», «фюзеляж»); канчаткамі «-уар», «-ют», «-яль», «-ент» («будуар», «дэбют», «раяль», «камплімент»); націскнымі суфіксамі «-эр» («-ер», «-ёр»), «-аж» («-яж»), «-анс» («-янс»), «-ант» («інтэр’ер», «акцёр», «макіяж», «альянс»).
Галіцызмы пераважна ўсведамляюцца носьбітамі славянскіх моў як чужародныя элементы і захоўваюць прыкметы свайго паходжання.
Сонечнае зацьменне 3 кастрычніка 2005 года
Сонечнае зацьменне 3 кастрычніка 2005 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 134 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9576 і дасягнула свайго максімуму ў 10:32:47 UTC у пункце з каардынатамі 13° пн. ш. 29° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 32 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 162 км.
Зацьменне 3 кастрычніка 2005 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2005 годзе і 10-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 красавіка 2005 года, наступнае — 29 сакавіка 2006 года.
Дудараў
Дудараў — прозвішча.
Юрый Барысавіч Жалезка
Біяграфія
Удзельнічаў у маладзёжным грамадскім аб'яднанні «Беларуская Майстроўня» (1983—1984).
Займаўся перакладчыцкай дзейнасцю, на пераклад мастацкай літаратуры пераключыўся толькі ў 2000-я гады.
Мовамі зацікавіўся ў 9-м класе, за школьныя гады вывучыў англійскую і нямецкую. У інстытуце вывучаў англійскую, французскую і італьянскую, пачаў вывучаць і іншыя мовы. Ведае 18 моў, з іх 10 досыць добра і 8 горш, у т.л. англійская, галандская, іспанская, італьянская, кітайская, латышская, літоўская, нарвежская, нямецкая, партугальская, польская, руская, украінская, французская, шведская і эсперанта.
Творчасць
Студэнтам пазнаёміўся з перакладчыкам Васілём Сёмухам. Звярнуўся да перакладаў мастацкай літаратуры толькі ў 2000-я гады. Імкнецца перакладаць з моў, з якіх на беларускую перакладаюць не часта, таму, пакінуўшы па-за ўвагай нямецкую і французскую, канцэнтруецца на шведскай, іспанскай і нарвежскай.
Аўтар зборніка вершаў для дзяцей «Малюнак» (1999). Пераклаў паасобныя творы, , , Віктора Гюго, Генры Лангфела, Астрыд Ліндгрэн, Жака Прэвера, Роберта Фроста, і інш., а таксама нарвежскія народныя казкі.
Новая Грэбля
Но́вая Грэ́бля (, Новая Гребля) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чамярыскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 14 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 43 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 133 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўдні і захадзе пойма ракі Брагінка.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Хойнікі. Планоўка складаецца з кароткай прасталінейнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Савіцкай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні.
У 1931 годзе арганізаваны калгас "Новая Грэбля", працавала гамарня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны на франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 90 мясцовых жыхароў, у памяць пра якія ў 1967 годзе збудаваны абеліск. У 1959 годзе ў складзе калгасу імя В. І. Чапаева (цэнтр - вёска Старыя Хракавічы).
Да 26 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Чамярыскага сельсавета, да 1 снежня 2009 года — у склад Хракавіцкага сельсавета , пасля — зноў у складзе Чамярыскага сельсавета.
IC 4170-2
IC 4170-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свянцянскія грады
Свянця́нскія гра́ды, Свянцянскае ўзвышша (Švenčionių aukštuma) — узвышша на паўночным захадзе Беларусі. Фізіка-геаграфічны раён Беларуска-Валдайскай правінцыі (акруга Беларускага Пааазер’я). Назва дадзена польскімі географамі ў 1930-х гадах ад назвы горада Свянцяны (сучасны горад Швянчоніс у Літве).
Займаюць частку Пастаўскага, Докшыцкага, Глыбоцкага раёнаў Віцебскай вобласці і Мядзельскага раёна Мінскай вобласці. На поўначы мяжуюць з Дзісенскай нізінай (частка Полацкай нізіны), на ўсходзе — з Ушацка-Лепельскім узвышшам, на паўднёвым усходзе і поўдні — з Верхнебярэзінскай і Нарачана-Вілейскай нізінамі, на захадзе заходзіць на тэрыторыю Літвы. Лукападобнымі выгінамі на поўдзень працягнулася з усходу на захад на 120—130 км, з поўначы на поўдзень на 35—45 км, плошча 2,7 тыс. км².
Свянцянскія грады прымеркаваны да Беларускай антэклізы. Асадкавы чахол складзены з адкладаў дэвонскага, мелавога, палеагенавага ўзросту. Антрапагенавыя ўтварэнні (магутнасць больш за 100 м) дняпроўскага, сожскага і паазерскага зледзяненняў.
Узвышша ўяўляе сабой дугападобную з прагінам на поўдні сістэму краявых ледавіковых град. Рэльеф буйна-ўзгорысты і градава-марэнна-азёрны, сфарміраваўся пераважна пад уплывам ледавіка паазерскага зледзянення. Перавышэнні адносных вышынь дасягаюць 50—60 м. Найвышэйшай кропкай Свянцянскіх градаў з’яўляецца гара Nevaišių kalnas вышынёй 289 м над узроўнем мора, якая знаходзіцца ў Ігналінскім раёне Літвы. Найвышэйшай кропкай Свянцянскіх градаў на тэрыторыі Беларусі зараз з’яўляецца гара Маяк вышынёй 240,4 м над узроўнем мора (знаходзіцца на каля вёскі Рынкяны Пастаўскага раёна). Аб’ект узяты пад ахову і абвешчаны рэспубліканскім геамарфалагічным помнікам прыроды. Да 1990-х гадоў найвышэйшай кропкай Свянцянскіх градаў на тэрыторыі Беларусі была гара Вясёлая (245,5 м), аднак яна была зруйнавана ў выніку кар’ерных работ.
У паніжэннях і лагчынах шмат невялікіх, але глыбокіх азёр, звязаных паміж сабой малымі рэкамі, пратокамі і размешчаных групамі (Лучайская, Мядзёльская, Доўгаўская, Глыбоцкая групы). Тут знаходзіцца самае глыбокае на Беларусі Доўгае возера (53,7 м). Па градах праходзіць водападзел паміж басейнамі Заходняй Дзвіны і Нёмана. На паўночных схілах пачынаюцца рэкі Мядзелка, Галбіца, Бярозаўка, Мнюта, Авута, на паўднёвых — Страча, Сэрвач.
Карысныя выкапні: гліны легкаплаўкія, пясчана-жвіровы матэрыял, будаўнічы пясок, торф, сапрапель.
Разарана больш за 40 % тэрыторыі. Частка тэрыторыі ўваходзіць у Нарачанскі нацыянальны парк.
Беларускі саюз тэатральных дзеячаў
Беларускі саюз тэатральных дзеячаў, Саюз тэатральных дзеячаў Беларусі — добраахвотная грамадская творчая арганізацыя работнікаў тэатра Беларусі: артыстаў, рэжысёраў, балетмайстраў, дырыжораў, мастакоў, тэатразнаўцаў і інш. Створаны ў 1987 годзе на базе Беларускага тэатральнага таварыства (заснавана 7 чэрвеня 1946 года), з 1994 года — Беларускі саюз тэатральных дзеячаў. Вышэйшы кіруючы орган — з’езд, выканаўчы — рада. З’езды адбыліся ў 1987, 1992, 1997, 1999 гадах. Старшыні — Л. Александроўская (з 1946), М. Яроменка (з 1976), А. Дудараў (з 1992 да сваёй смерці ў 2023).
Мае на мэце садзейнічанне развіццю беларускага сцэнічнага мастацтва, стварэнню спрыяльных умоў для творчасці дзеячаў тэатральнага мастацтва, правядзенне творчых вечароў, бенефісаў, тэатральных свят, ушанаванне памяці выдатных прадстаўнікоў тэатральнага мастацтва Беларусі.
Арганізоўвае канферэнцыі, лабараторыі і семінары па пытаннях тэорыі і практыкі тэатральнага мастацтва. Арганізоўвае і праводзіць фестывалі, выстаўкі, аўкцыёны, канцэрты і інш. Ажыццяўляе выдавецкую і рэкламную дзейнасць. У 1995 годзе Саюз тэатральных дзеячаў аб’ядноўваў больш за 1310 членаў. На 1 лютага 2001 года — 1055 членаў.
Хмельнікі
Хмельнікі — тапонім.
Бялоў
Бялоў — прозвішча.
Вячаслаў Генадзевіч Паўлавец
Вячаслаў Генадзевіч Паўлавец (нар. г. Бійск Алтайскі край, Расія) — беларускі мастак-акварэліст, ілюстратар, кніжны дызайнер.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 кастрычніка 1959 г. у г. Бійску Алтайскага края, Расія. У 1972—1976 гг. вучыўся ў 1-й Мінскай дзіцячай мастацкай школе (выкладчык — У. Ткачэнка). У 1976—1982 гг. — у Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце ў П. Любамудрава, В. Шаранговіча, У. Савіча.
Працаваў мастацкім рэдактарам у выдавецтвах «Беларуская энцыклапедыя» і «Беларусь», выдавецкім доме «Звязда», у часопісе «Мастацтва».
Удзельнік мастацкіх выставак з 1978 г. Сябра Беларускага саюза мастакоў (1988). Лаўрэат прэміі Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі (2001).
Творчасць
Сярод твораў — графічныя серыі «Бацькаўшчына» (1984—1986), «Уражанні» (1991), «Дрэвы» (1992), «Матэрыя часу» (1992—1993), «Рэальнасць нерэальнасці» (1993—1994), «Рух падсвядомасці» (1993), «Стварэнне літары» (1994). «Геаметрыя краявіду» (1996—1999), «Мара аб Радзіме» (2000—2002).
Кніга «Напалеон Орда. Шлях да Бацькаўшчыны» ў ягоным мастацкім аздабленьні атрымала Гран-пры ў Маскве на конкурсе кніг краінаў СНД.
Творы мастака захоўваюцца ў зборах Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь, Гісторыка-археалагічнага музея (г. Гродна), Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры, у прыватных калекцыях Беларусі, Германіі, Італіі, Латвіі, Вялікабрытаніі, Расіі, ЗША.
Па меркаванню мастацтвазнаўцы Алены Пікулік ''«Творы Вячаслава Паўлаўца цалкам пазбаўлены ўсяго цёмнага, пачварнага і хваравітага. Свет у яго акварэлях прадстае перад гледачом такім, якім ён бачыцца ў шчаслівых снах і дзіцячых успамінах: ён, вызвалены ад усяго выпадковага, нібы выпраменьвае ўнутранае святло, нагадвае пра адвечную мудрасць прыроды, крохкасць і безабароннасць чалавечай душы, непаўторнасць кожнага вокамгнення жыцця»''.
Сонечнае зацьменне 8 красавіка 2005 года
Сонечнае зацьменне 8 красавіка 2005 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 129 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0074 і дасягнула свайго максімуму ў 20:36:51 UTC у пункце з каардынатамі 11° пд. ш. 119° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 42 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 27 км.
Зацьменне 8 красавіка 2005 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2005 годзе і 9-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 14 кастрычніка 2004 года, наступнае — 3 кастрычніка 2005 года.
IC 4171
IC 4171 — галактыка тыпу Scd ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марка Рог
Марка Рог (Marko Rog; нар., Заграб, Харватыя) — харвацкі футбаліст, паўабаронца італьянскага клуба «Кальяры» і нацыянальнай зборнай Харватыі.
Смаргонскае благачынне
Смаргонскае благачынне, Смаргонская благачынная акруга — акруга ў Лідскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Анатоль Рэзановіч.
Паход Чырвонай арміі ў Прыбалтыку і Беларусь (1918—1919)
Паход Чырвонай арміі ў Прыбалтыку і Беларусь альбо Заходняе наступленне Чырвонай арміі (з 17 лістапада 1918 па 19 лютага 1919) — ваенная аперацыя РСЧА на заходнім стратэгічным напрамку з мэтай заняцця тэрыторыі Беларусі і Прыбалтыкі і ўсталявання ў гэтых рэгіёнах савецкай улады. Афіцыйнай мэтай паходу абвяшчалася недапушчэнне пераходу ўлады ў рукі мясцовай нацыянальнай інтэлігенцыі, дробнабуржуазных партый і так званых «сацыял-згоднікаў» (меншавікі, эсэры, Бунд). Падчас кампаніі савецкім войскам супрацьстаялі: у Эстоніі — эстонскія войскі, белагвардзейцы і фінскія добраахвотнікі; у Латвіі — Прыбалтыйскі ландэсвер і нямецкія войскі; у Літве — Прускі Добраахвотніцкі корпус; у Беларусі — Узброеныя сілы БНР, польскія атрады самаабароны, украінскія гайдамакі і пятлюраўцы. У выніку наступлення захоплена амаль уся тэрыторыя Беларусі і значная частка Прыбалтыкі.
Следча-экспертны факультэт Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь
Следча-экспертны факультэт — адзін з факультэтаў Акадэміі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Следча-экспертны факультэт быў створаны на базе Мінскай сярэдняй спецыяльнай школы міліцыі імя М. В. Фрунзэ МУС СССР загадам МУС ад 1 ліпеня 1994 года ў выкананне пастановы Савета Міністраў ад 10 лістапада 1993 года. У 1994 годзе на факультэт быў ажыццёўлены першы набор курсантаў, а першы выпуск адбыўся ў 1998 годзе.
Кафедры
З моманту адукацыі на факультэце функцыянавалі чатыры кафедры: прававога рэгулявання расследавання злачынстваў, крыміналістычнай тэхнікі і тактыкі, крыміналістычных экспертыз, методыкі і арганізацыі расследавання злачынстваў. У выніку структурных пераўтварэнняў профільнымі кафедрамі сталі дзве :
Галубятня
Галубя́тня — пабудова для ўтрымання галубоў. Вядома з XVI стагоддзя; яе пашырэнне звязана з паштовымі патрэбамі. Галубятні будаваліся часцей у магнацкіх і шляхецкіх сядзібах. Гэта былі звычайна невялікія драўляныя будынкі з адтулінамі ў сценах (ляткамі) для залёту галубоў пад двух-, чатырохсхільнымі або шатровымі навесамі. Ставіліся галубятня на слупах, на ўязных варотах (г.п.Сапоцкін Гродзенскага, в. Івань Слуцкага раёнаў і інш.), у верхніх частках гаспадарчых пабудоў (свірнаў, птушнікаў і інш). Сустракаецца і ў наш час.
Манархізм
Манархізм — грамадска-палітычны рух, мэтай якога з’яўляецца ўсталяванне, захаванне або рэстаўрацыя манархіі. Манархічныя арганізацыі існуюць у многіх дзяржавах свету. Найбуйнейшым аб’яднаннем манархістаў у свеце з’яўляецца Міжнародная манархічная канферэнцыя. Па стане на 11 студзеня 2010 года ММК аб’ядноўвала 67 манархічных арганізацый і СМІ з 31 краіны свету.
NGC 1536
NGC 1536 (іншыя абазначэнні — ESO 157-5, AM 0409-563, IRAS04099-5636, PGC 14620) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Канюшына раллявая
Канюшы́на раллявая (Trifolium arvense) — расліна з роду Канюшына, сямейства Бабовыя, падсямейства Матыльковыя.
Назва
Канюшына раллявая, агурнік, мядуніца, мядунка, канюшкі, кіцюкі, кошачкі , заяччы лапкі, кашуркі, кашурнік, спарышнік, шутачкі , каткі, кетке.
Апісанне
Канюшына раллявая — аднагадовая травяністая расліна, дасягае ў вышыню 5—30 см.
Сцябло — прамое, галінастае.
Лісце — сінявата-зялёнае, трайчастае, з лінейна-даўгаватымі лісточкамі.
Суквецці — галоўкі, акруглыя напачатку цвіцення, пазней — цыліндрычныя. Кветкі з дробным бледна-ружовым венчыкам. Венчыкі ў даўжыню роўны чашачцы ці карацей яе. Чашачка — з махнатаваласістымі зубцамі.
Плод — аднанасенны боб.
Цвіце з чэрвеня па верасень.
Арэал і экалогія
Распаўсюджаны па ўсёй Еўропе і на поўдні Заходняй Сібіры, на Каўказе. Расце па сухіх барах, лядах, узлесках, палях, узбочынах дарог.
Класіфікацыя
Від Канюшына раллявая уваходзіць у род трыбу  падсямейства  сямейства.
Выкарыстанне
У народнай медыцыне Беларусі траву заварваюць як гарбату і п’юць пры паносах, падвышанай кіслотнасці страўніка, захворванні мачавога пузыра, нырак, пры галаўным болі, кашлі, нервовых засмучэннях, мігрэні; дзяцей купаюць пры сутаргах.
«Эманацыя» Зорны шлях: Вояджэр
«Эманацыя» - дзевяты эпізод «Зорнага шляху: Вояджэр», навукова-фантастычнага тэлевізійнага шоу аб касмічным карабле, дзеянне якога адбываецца ў XXIV стагоддзі. Гэты эпізод засяроджаны на вопыце Гары Кіма, а таксама на канцэпцыі замагільнага жыцця.
«Эманацыя» - эпізод навукова-фантастычнага тэлевізійнага шоў, якое выйшла ў эфір у сакавіку 1995 года. USS Voyager сутыкаецца з іншапланетным відам і даследуе яго.
Сюжэт
«Вояджэр» выяўляе сігнатуру яшчэ не адкрытага цяжкага элемента ў кальцавой сістэме планеты і арганізуе экспедыцыю для даследавання пячорных сістэм у адной са скал. Пры гэтым яны выяўляюць шматлікія гуманоідныя целы, пакрытыя падобным на павуціну рэчывам, і прыходзяць да высновы, што сістэма пячор з’яўляецца месцам пахавання. Яны выяўляюць, што магільнік ўсё яшчэ выкарыстоўваецца, калі «падабшарная вакуоля» адкрываецца і змяшчае цела, ахутанае павуцінай. Пачынае фармавацца яшчэ адна вакуоля, і каманда высадкі тэлепартуецца з меркаванняў бяспекі, але Энсін Кім знікае ў вакуолі і замяняецца жаночым іншапланетным целам, таксама загорнутым у павуціну.
Кім быў дастаўлены ў морг на роднай планеце іншапланецян і апынуўся ў прыладзе ў форме капсулы, якую іншапланецяне адкрываюць, каб вызваліць яго. Яны ідэнтыфікуюць сябе як вноры і вераць, што Кім прыйшоў з «наступнай эманацыі»: так яны называюць замагільнае жыццё. Струкі, будучы актываваныя, адкрываюць вакуоля і называюць сабе вхноры. Прыкаваны да будынка морга, Кім сустракае Хаціла, які па раскладзе сваёй сям’і павінен быў адправіцца на наступную Эманацыю. Аднак Хаціл гэтага не хоча, і блытаніна, звязаная з прыбыццём Кіма на планету, ўзмацняе яго сумневы ў прыродзе замагільнага жыцця.
Тым часам на «Вояджэры» доктар ажыўляе цела жанчыны, якая замяніла Кім. Яна ўпадае ў істэрыку, калі разумее, што замагільнае жыццё не такое, як яна думала. У рэшце рэшт яна згаджаецца быць перанесенай і фарміруецца вакуоля ў спробе вярнуцца на свой родны свет, але спроба аказваецца няўдачнай. Яе мёртвае цела рэматэрыялізуецца, ахутанае падобнай на павуціну субстанцыяй.
На радзіме Кім і Хаціл згаджаюцца памяняцца месцамі, каб Кіма можна было транспартаваць назад праз вакуоля з дапамогай пахавальнай капсулы, а Хаціл мог збегчы і пражыць сваё жыццё ў сельскай вёсцы. Хаціл заварочвае Кіма ў пахавальны саван, і Кім ратуецца з дапамогай «Вояджэра» і адраджаецца пасля транспарціроўкі праз капсулу. Пазней ён турбуецца аб сваім вопыце, але капітан Кэтрын Джэйнвэй супакойвае яго, што іх сканаванне зафіксавала эманацыі нейронавай энергіі, якая зыходзіць ад цел памерлых Вхноры, і гіганцкае энергетычнае поле, якое складаецца з тысяч гэтых энергетычных патэрнаў, знаходзіцца вакол поля астэроідаў, паказваючы на магчымае замагільнае жыццё для вхноры.
Рэакцыі
Калі фільм выйшаў у эфір у 1995 годзе, рэйтынг Нільсэна складаў 7,1 бала. У кнізе «рэлігіі зорнага шляху» тэлевізійны эпізод «эманацыя» Вояджэра апісваўся як «падрабязнае і займальнае даследаванне замагільнага жыцця і ўваскрашэння».
У 2021 годзе Screen Rant сказала, што гэта «займальнае даследаванне жыцця і смерці» і выдатны эпізод для Гары Кіма.
Вячаслаў Аляксандравіч Бялоў (пяціборац)
Вячаслаў Аляксандравіч Бялоў (, г. Ленінград — ) — беларускі савецкі і расійскі спартсмен. Заслужаны майстар спорту СССР па сучасным пяцібор'і (прысвоена ў 1972 г.). Майстар спорту СССР па плаванні, фехтаванні. Заснавальнік школы пяціборцаў Беларусі. Ганаровы член таварыства «Дынама». Член саюза спартсменаў Беларусі. Удзельнік ліквідацыі наступстваў аварыі ў 30-кіламетровай зоне Чарнобыльскай АЭС (чэрвень-ліпень 1986 г.). Палкоўнік міліцыі.
Біяграфія
Скончыў Ерэванскі інстытут фізічнай культуры ў 1966. З 1967 інструктар па спорце Беларускага савета ФСТ «Дынама», з 1977 старшы выкладчык Мінскай вышэйшай школы МУС СССР.
Спартыўныя дасягненні
Член каманд: зборная каманда СССР па плаванні (1957 г.); спартыўная каманда «Дынама» Рэспублікі Арменія (1965 г.); зборная каманда цэнтральнага савета «Дынама»; зборныя каманды БССР і СССР; штатная спартыўная каманда «Дынама» (1967 г .).
Рак (знак задыяка)
Рак  — чацвёрты знак задыяка, адпаведны сектару экліптыкі ад 90° да 120°, лічачы ад кропкі вясновага раўнадзенства.