cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юлія Міхайлаўна Чурко
Узнагароды і прэміі
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1998, у сааўтарстве) — за даследаванне «Музычны тэатр Беларусi» ў 3-х тамах, апублікаванае ў 1993—1997 гадах, прэміі імя К. Крапівы (1996). Узнагароджана Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета Беларускай СССР (1980).
Іульцін
Іульцін (Иульти́н) — скасаваны пасёлак гарадскога тыпу ў межах Іульцінскага раёна Чукоцкай аўтаномнай акругі Расіі. Заснаваны ў 1953 годзе. 3 верасня 1959 года адбыўся пуск Іульцінскага горна-абагачальнага камбіната. З пачатку 1990-х гадоў здабыча і апрацоўка руды зрабілася нерэнтабельнай. Пасёлак Іульцін скасаваны ў 1995 годзе ў сувязі з закрыццём стратных горадаўтваральных прадпрыемстваў — рудніка і горна-абагачальнага камбіната. Цалкам пасёлак быў пакінуты да 2000 года.
Вялікая Ньюфаўндлендская банка
Вялікая Ньюфаўндлендская банка (Grand Bank) — вялізная водмель у Атлантычным акіяне, каля вострава Ньюфаўндленд. Пераважаюць глыбіні да 100 м, найменшая глыбіня 5,5 м. Грунт — пясок, галька, жвір. У раёне Вялікай Ньюфаўндлендскай банкі сутыкаюцца воды халоднага Лабрадорскага цячэння і цёплага цячэння Гальфстрым. Частыя туманы. Трапляюцца айсбергі. З'яўляецца адным з найбольшых у свеце арэалаў рыбалоўства (траска, селядзец і інш.).
Зарубаўшчына (Жарскі сельсавет)
Зару́баўшчына (, Зарубовщина) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Палянка Велька (гміна)
Паля́нка Ве́лька (Polanka Wielka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Асвянцімскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Палянцы Велькай. Плошча гміны складае 24,08 км². Станам на 2004 год у гміне Палянка Велька пражывалі 4117 чалавек, шчыльнасць — 171 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 1 салецтваў.
Хольгер Бадштубер
Хо́льгер Ба́дштубер (Holger Badstuber; нар., , ФРГ) — нямецкі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Германіі (2010—2015).
Клубная кар’ера
Хольгер з’яўляецца выхаванцам клуба «ТСГ Рот-ан-дэр-Рот 1890», а таксама гуляў за моладзевыя каманды клубаў «Штутгарт» і «Баварыя».
Прафесійны дэбют Бадштубера адбыўся 27 ліпеня 2007 года ў хатнім матчы першага тура Трэцяй Бундэслігі супраць клуба «Уніён» з Берліна, які скончыўся паражэннем гасцей з лікам 1:2. Пасля гэтага падрыхтоўку да сезона 2008/09 правёў ужо ў асноўным складзе «Баварыі», з якой 1 лютага 2009 года падпісаў кантракт тэрмінам да 2011 года. Сваю першую гульню ў Бундэслізе правёў 8 жніўня 2009 года ў матчы першага тура супраць «Гофенгайма» (1:1).
У пачатку 2010 года падоўжыў кантракт з «Баварыяй» да 2014 года, а ў пачатку 2013 года — да 2017 года. З канца 2012 года ён стаў радзей з’яўляцца на полі з-за шматлікіх траўм, сезон 2013/14 увогуле прапусціў поўнасцю. У студзені 2017 года быў арандаваны клубам «Шальке 04». Па заканчэнні сезона «Баварыя» абвясціла аб зыходзе Бадштубера з каманды.
У жніўні 2017 года, адмовіўшы маскоўскаму «Спартаку», падпісаў кантракт са «Штутгартам». У ліпені 2018 года падоўжыў кантракт са швабскім клубам на тры гады. У 2020 годзе быў пераведзены ў другую каманду і да канца сезона 2020/21 выступаў за «Штутгарт II».
У ліпені 2021 года стаў іграком швейцарскага «Люцэрна». У снежні 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў каманду.
У верасні 2022 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
29 мая 2010 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай у таварыскім матчы супраць каманды Венгрыі, выйшаўшы на змену замест Арнэ Фрыдрыха.
Дасягненні
«Баварыя»:
Вольга Іосіфаўна Альшэўская
Вольга Іосіфаўна Альшэўская (1908—1989) — беларуская ўрач-псіхіятр, выкладчык. Заслужаны ўрач БССР (1961). Кандыдат медыцынскіх навук (1947), дацэнт (1949).
У 1944—1947 гг. — галоўны ўрач Рэспубліканскай клінічнай псіхіятрычнай бальніцы. Выкладчык кафедры псіхіятрыі Мінскага медыцынскага інстытута (1934—1941 гг., 1947—1970 гг.).
Даніэль Бутвіл
Даніэль Бутвіл (Danielius Butvilas, Daniel Butwiłł, каля 1612, Коўна – 10 студзеня 1682, Навагрудак) – паэт, драматург, педагог.
Выхаванец Папскай семінарыі ў Браневе. Уступіў у Вільні 17 жніўня 1631 г. у Таварыства Ісуса. У 1633–1634 гг. авалодваў педагагічным майстэрствам пад кіраўніцтвам прафесара Жыгімонта Лаўксміна ў настаўніцкай семінарыі пры Нясвіжскім езуіцкім калегіуме. Вывучаў філасофію (1635–1638) і тэалогію (1640–1644) ў Віленскай акадэміі. У 1646–1647 гг. – прафесар рыторыкі у настаўніцкай семінарыі ў Вільні, дзе пад яго кіраўніцтвам займаліся 10 семінарыстаў-езуітаў. Прафесар філасофіі ў Віленскай акадэміі (1647–1650). У 1648 г. атрымаў ступень магістра філасофіі і вольных навук, а ў 1655 г. – доктара тэалогіі. З 1652 па 1654 гг. быў спаведнікам біскупа смаленскага Францішка Далмата Ісайкоўскага.
У гады вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй (1655–1660), як і многія іншыя езуіты з занятых шведамі зямель, пэўны час знаходзіўся ў езуіцкім калегіуме ў Інсбруку. Пасля вяртання на Радзіму – рэктар езуіцкага калегіума ў Крожах (1658–1661) і Віленскай акадэміі (1663–1666). Суперыёр місіі ў Варні (1667–1670). З 1670 па 1673 гг. – рэктар Полацкага езуіцкага калегіума. Прафесар маральнай тэалогіі і прэфект школ у Крожах (1673–1675), прэфект школ у новым калегіуме ў Новай Мышы (1677–1678).
Аўтар лацінамоўнай драмы Architectus fraudium, якая была пастаўлена ў школьным тэатры ў Вільні (1670). Яму належаць багаслоўскія працы, прамовы, панегірык Oratio in laudem primorum decem Patrum S. J., апублікаваны ў зборніку Альберта Каяловіча Grates saeculares … ab alma Academia et Universitate Vilnensi (Вільня, 1640).
Альшэўская
Альшэўская — шматзначны тэрмін.
Бярозаўка (Слаўгарадскі раён)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Слаўгарадскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіжэнскага сельсавета.
Гісторыя
У пісьмовых крыніцах згадваецца з XVII стагоддзя. У 1635 годзе абруб Паўлава Бярозаўка ў Благавіцкім войтаўстве Магілёўскай эканоміі Аршанскага павета Рэчы Паспалітай, дзяржаўная ўласнасць. У 1708 г. падчас Паўночнай вайны у данясенні камандуючага корпусам Боўра Пятру I паказваецца в Бярозаўка :
Сего сентября 27 дня в пути, не дошед вёски Берёзовки, получилъ ваш царского величества указ через Масора Чирикова, И пришёл в тое вёску Берёзовку, и стал промеж вёсак Берёзовка и Улуки. И сей ночи переберязь реку Проню, пойду до указанного места…
У 1742 годзе налічвалася 13 гаспадарак. У 1765 годзе — вёска (5 двароў, у якіх ніхто не жыў), дзяржаўная маёмасць у Прапойскім старостве. У 1769 годзе 7 двароў, 9 жыхароў. Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай (1772) у складзе Расійскай імперыі. У 1786 г. ў Рагачоўскім павеце, 8 двароў, 60 жыхароў, уласнасць памешчыка. У 1858 годзе 61 двор, 297 жыхароў. У 1880 годзе 70 двароў, 352 жыхара. Частка вяскоўцаў займалася бондарствам. У 1897 годзе 105 двароў, 712 жыхароў, у Доўжанскай воласці Чэрыкаўскага павета. Меліся школы граматы і карчма. У 1905 адкрыта казённая вінная крама. У 1907 годзе школа граматы ператворана ў земскую, якая размясцілася ў наёмным памяшканні. У 1909 годзе 112 двароў, 827 жыхароў. З 1919 г. у Быхаўскім павеце Гомельскай губерні РСФСР, з 1924 года ў Прапойскім (з 23.05.1945 г. Слаўгарадскім) раёне Магілёўскага акругі БССР.
Перад вайной у вёсцы жыло 402 чалавекі.
Джулія Робертс
Джулія Робертс (Julia Fiona Roberts; ) — амерыканская і. Стала зоркай Галівуда пасля з'яўлення ў рамантычнай камедыі «Красуня» (1990), якая сабрала каля $464 мільёнаў у сусветным пракаце. Была чатыры разы намінаваная на прэмію «Оскар», выйграўшы адну ўзнагароду як лепшая выканаўца жаночай ролі за фільм «Эрын Брокавіч» (2000), а таксама тройчы атрымлівала прэмію «Залаты глобус» (з васьмі намінацый).
Творчасць
Фільмы з яе ўдзелам «Містычная піца» (1988), «У ложку з ворагам» (1991), «Гак» (1991), «Рэзюмэ пеліканаў» (1993), «Вяселле майго найлепшага сябра» (1997), «Тэорыя змовы» (1997), «Нотынг-Хіл» (1999), «Нявеста, якая ўцякла» (1999), «Адзінаццаць людзей Оўшэна» (2001), «Усмешка Моны Лізы» (2003), «Дванаццаць людзей Оўшэна» (2004), «Вайна Чарлі Уілсана» (2007), «Дзень Святога Валентына» (2010), «Еш, маліся, кахай» (2010), «Люстэрка, люстэрка» (2012), «Грашовы монстар» (2016) сабралі ў суме звыш $2,7 мільярдаў, што робіць яе адной з самых паспяховых акторак у свеце з пункту гледжання касавых збораў.
Бярозаўка (Слаўгарадскі раён)
Геаграфія
Геаграфічна вёска знаходзіцца за 27 км на поўнач ад Слаўгарада, за 67 км ад Магілёва, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Чавусы на лініі Магілёў — Крычаў.
Джулія Робертс
Творчасць
З'яўлялася самай высокааплачвальнай актрысай у свеце на працягу 1990-х гадоў і ў першай палове 2000-х. Яе ганарар за фільм «Красуня» ў 1990 годзе склаў $300 тысяч, а ў 2003 годзе яна атрымала беспрэцэдэнтныя $25 мільёнаў за ролю ў фільме «Усмешка Моны Лізы». Па стане на 2007 год яе чыстыя актывы ацэньваліся ў $140 мільёнаў. Уваходзіла ў спіс «50 найпрыгажэйшых людзей у свеце» па версіі часопіса «Піпл» 11 разоў, таксама як і Холі Бэры.
Бярозаўка (Слаўгарадскі раён)
Геаграфія
На 2007 год у Бярозаўцы было 93 гаспадаркі, 221 жыхар, на 2011 год 105 двароў, 229 жыхароў.
Вытворчасць
У вёсцы знаходзіцца ферма па гадоўлі буйной рагатай жывёлы, майстэрні па рамонце сельскагаспадарчай тэхнікі, зернесушыльны комплекс.
Інфраструктура
У вёсцы ёсць Бярозаўскі вучэбна-педагагічны комплекс «Дзіцячы садок — школа». Таксама ў населеным пункце працуюць клуб, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, паштовае аддзяленне і крама.
Славутасці
У вёсцы знаходзіцца мемарыял у памяць воінаў і партызан, якія загінулі ў час Вялікай Айчыннай вайны.
Кемераўская вобласць
Кемераўская вобласць (Ке́меровская о́бласть) — суб'ект Расійскай Федэрацыі, які размешчаны на поўдні Заходняй Сібіры. Адміністрацыйны цэнтр — Кемерава. Створана 26 студзеня 1943 года. Мяжуе з Новасібірскай і Томскай абласцямі, Алтайскім і Краснаярскім краямі, рэспублікамі Алтай і Хакасія.
Насельніцтва 2 855,0 тыс. чалавек (2005), з якіх у гарадах пражываюць 85 %. Нацыянальны склад: рускія — 91,9 %; татары — 1,8 %; украінцы — 1,3 %; немцы — 1,2 %; іншыя — 3,8 %.
Падзяляецца на 19 раёнаў. Буйнейшыя гарады (больш за 100 тыс. чалавек): Новакузнецк, Кемерава, Пракоп’еўск, Ленінск-Кузнецкі, Междурэчанск, Кісялёўск.
Яўген II
Яўген II (Eugenius PP. II; свецкае імя Эўджэніа Савелі Eugenio Savelli ці Яўген Савелій, Eugenius Savellius ? — ) — Папа Рымскі з 8 чэрвеня 824 па 27 жніўня 827. Прэсвітар царквы Св. Сабіны, сын рымляніна Баэмунда. Быў абраны насуперак жаданню рымскай арыстакратыі, але пры падтрымцы франкскага караля Лотара I. Наўзамен падпісаў «Рымскую канстытуцыю», паводле якой фактычна станавіўся васалам імператара. Браў удзел у спрэчках наконт іконашанавання.
Мухамор шэра-ружовы
Шапка дыяметрам 4-10 см, слізкая або сухая, брудна-, шэра-ружовая з шматлікімі брудна-шэрымі бародаўкамі. Мякаць белая, на зломе ружавее. Ножка вышынёй 7-15 см, таўшчынёй 1-2 см, белая, потым ружавее.
Сямейнае права
Сямейнае права — галіна права, якая рэгулюе маёмасны адносіны, што ўзнікаюць на аснову шлюбу, сваяцтва, усынаўлення і іншых форм уладкавання дзяцей на выхаванне ў сям'ю.
Сямейнае права ўсталёўвае ўмовы і парадак узяцця шлюбу, яго спыненне ці прызнанне несапраўдным; рэгулюе адносіны ў сям'і паміж мужам і жонкай, бацькамі і дзецьмі, іншымі членамі сям'і; адносіны ўсынавіцеляў, іх сваякоў з усыноўленымі і іх нашчадкамі, а таксама апекуноў (папячыцеляў) з падапечнымі. Асабістыя і маёмасныя адносіны, што складаюць прадмет сямейнага права, праяўляюцца галоўным чынам у рамках сям'і, заснаванай на зарэгістраваным у законным парадку шлюбе.
Мухамор шэра-ружовы
Малявядомы ядомы грыб.
Сямейнае права
Некаторыя сямейна-прававыя сувязі застаюцца і па-за сям'ёй (удзел бацькоў у выхаванні і ўтрыманні дзяцей, якія пражываюць асобна, аліментныя абавязкі былых мужа і жонкі, іншых членаў сям'і).
Задачы і прынцыпы сямейнага права сфармуляваны ў Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, Кодэксе аб шлюбе і сям'і.
Ісландыя на конкурсе песні Еўрабачанне
Ісландыя прымае ўдзел у конкурсе песні Еўрабачанне з 1986 года, пры гэтым двойчы прапускала ўдзел, у 1998 і 2002 гадах, так як не прайшла кваліфікацыю з-за дрэнных вынікаў у мінулых гадах. Ісландыя ніколі не перамагала ў конкурсе. Найлепшым вынікам краіны з'яўляецца 2-е месца ў 1999 (Сельма з песняй «All out of luck») і 2009 (Ёхана з песняй «Is It True?») гадах.
За ўсю гісторыю ўдзелу Ісландыя атрымала ў фінале 1314 балаў, а ў паўфінале (без уліку кваліфікацыйага этапа 1996 года) – 1004 бала.
Гісторыя галасавання
Па стане на год гісторыя галасавання Ісландыі выглядае наступным чынам:
Чарацянка (Гомельскі раён)
Чараця́нка (, Черетянка) — аграгарадок у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Чарацянскага сельсавета.
Геалогія
За 1,4 км на поўнач і захад—паўночны захад ад вёскі знаходзіцца Чарацянскае радовішча пяскоў. Два пластападобныя паклады прымеркаваны да адкладаў неагену. Ва ўскрышы пяскі, супескі і суглінкі са жвірам і галькай.
Масавае забойства ў Буфала (2022)
14 мая 2022 года дзесяць чалавек былі забіты ў супермаркеце Tops Friendly Market ў горадзе Бафала, штат Нью-Ёрк, ЗША. На месцы злачынства паліцыяй затрыманы стралок Пэйтан Гендра.
Напад
18-гадовы Пэйтан Гендра ехаў некалькі гадзін, каб дабрацца да раёна горада, населенага пераважна цемнаскурымі. Ён узброіўся магутнай вінтоўкай, на ім была бронекамізэлька і шлем. Прыкладна а 14:30 стралок увайшоў у ажыўлены супермаркет і адкрыў агонь. Ён выкарыстаў камеру для анлайн-трансляцыі расстрэлу. Ахоўнік у супермаркеце спрабаваў адбіць напад, але быў застрэлены. Падчас нападу мужчына выкрыкваў абразы на расавай глебе. Пасля прыбыцця да месца здарэння дадатковых нарадаў паліцыі налётчык уступіў з імі ў супрацьстаянне, аднак потым склаў зброю, быў затрыманы і заключаны пад варту
Ахвяры
Налётчык забіў дзесяць чалавек. Яшчэ трое былі паранены. Па словах камісара паліцыі Бафала Джозэфа Грамальі, большасць ахвяр былі афраамерыканцамі : адзінаццаць — чарнаскурыя, двое — белыя.
Рэакцыя
Губернатар Нью-Ёрка Кэці Хоўкул назвала напад «пагарджаным актам гвалту».
Пра здарэнне ў Бафала даклалі Прэзідэнту ЗША Джо Байдэну. У заяве Белага дому сказана, што ён і першая лэдзі моляцца за загінуўшых і іх блізкіх.
Эльгыгытгын
Эльгыгытгын (Эльгыгы́тгын) — кратарнае возера на Чукотцы. Размешчана на Анадырскім пласкагор’і, у Чукоцкім раёне, прыкладна за 390 км на паўночны захад ад Анадыра. Дыяметр возера — каля 12 км; глыбіня ў цэнтральнай частцы 169 м; максімальная глыбіня — 174 м; плошча — 119 км²; аб’ём — 14,1 км³; плошча вадазборнага басейна — 293 км².
Звонь (вёска)
Звонь (, Звонь) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Рэёвец
Рэёвец (Rejowiec) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, на рацэ Вепш. Уваходзіць у склад Хэлмскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Рэёвец. Займае плошчу 6,5 км². Насельніцтва 2,1 тыс. чалавек (на 2018).
Павел Аляксандравіч Кіпра
Павел Аляксандравіч Кіпра (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў скачках ў вышыню. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Рэспубліканскай універсіяды 2016 года ў скачках у вышыню з вынікам 2,20 м.
На Кубку Беларусі 2016 года заняў 4 месца ў скачках у вышыню з вынікам 2,15 м.
Гранітэкс
ААТ «Гранітэкс» — беларуская кампанія па вытворчасці пражы і нітак, якая размешчана ў Гродна. З’яўляецца адным з вядучых у Рэспубліцы Беларусь вытворцаў грэбэннай і карднай пражы, як баваўнянай, так і змяшанай, а таксама баваўняных арміраваных швейных нітак, шырокага спектру лінейных шчыльнасцяў. З 2000 года арганізавана вытворчасць катанізіраванага льнянога валакна розных ступеняў ачысткі.
Гісторыя
У кастрычніку 1963 года пачалося будаўніцтва бавоўнапрадзільнай фабрыкі. Увосень былі зроблены выбуховыя работы для стварэння катлавана і пакладзены пачатак закладцы падмурка.
Загадам Міністэрства лёгкай прамысловасці БССР № 231 ад 10 чэрвеня 1967 года бавоўнапрадзільная фабрыка была ўведзена ў эксплуатацыю. У год пуску фабрыкай было выраблена 3340 тон пражы.
З 1 сакавіка 1973 года загадам МЛП БССР на базе бавоўнапрадзільнай фабрыкі і нітачнай фабрыкі, якая будуецца, створаны прадзільна-нітачны камбінат.
Загадам Міністэрства лёгкай прамысловасці БССР № 327 ад 2 снежня 1980 года Гродзенскі прадзільна-нітачны камбінат імя XXV з’езда КПСС быў перайменаваны ў Гродзенскае вытворчае прадзільна-нітачнае аб’яднанне.
У жніўні 2000 года аб’яднанне было пераназвана ў Гродзенскае рэспубліканскае унітарнае вытворчае прадпрыемства «Гранітэкс».
24 снежня 2008 года было створана адкрытае акцыянернае таварыства «Гранітэкс» шляхам пераўтварэння Гродзенскага рэспубліканскага унітарнага вытворчага прадпрыемства «Гранітэкс».
Замасцяны (Ваўкавыскі раён)
Насельніцтва
На 01.01.2004 г. 6 двароў, 9 жыхароў.
Плошча 6,34 га, працягласць межаў — 1 158 метраў.
Памятныя мясціны
Помнік археалогіі — селішча, ранняе Сярэднявечча. На левым беразе р.Рось. Датуецца XI-XIV ст. Ваяыіла ў 1958 г. Ф.Д.Гурэвіч, абследаваў у 1984 г. Я.Г.Звяруга. У абрыве ракі прасочваецца культурны пласт цёмна-шэрага колеру 0,4-0,5 м. Знойдзена ганчарная кераміка, у т.л. абломкі посуду з дамешкамі жарствы ў гліне. Памеры селічша 200х250 м. Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.
ФК Уніён Берлін
«Уніён» (Union) — нямецкі футбольны клуб з горада Берлін. Заснаваны ў 1906 годзе. Фіналіст Кубка Германіі (2001).
Культура
У канцы 2003 года каманда выступала ў другой Бундэслізе. Перспектывы выглядалі цьмянымі, але фанаты не гублялі надзею. 23 снежня 89 фанатаў пералезлі цераз агароджу стадыёна і заспявалі на трыбунах калядныя песні. Калядныя спевы (Weihnachtssingen) паступова сталі адной з галоўных падзей у жыцці «Уніёна». У некаторы момант колькасць ахвотных паўдзельнічаць у цырымоніі перавысіла колькасць месцаў на стадыёне, таму клуб пачаў прадаваць на яе квіткі. Два гады мерапрыемства не праводзілася праз пандэмію COVID-19. У 2022 годзе Weihnachtssingen вярнуліся, У Берліне на стадыёне «Ля старога лясніцтва» зноў раз сабраліся заўзятары «Уніёна», каб праспяваць калядныя песні.
Мак-Дональд
Мак-Дональд — прозвішча.
Сыраежка бураватая
Сыраежка бураватая (Russula heterophylla) — шапкавы базідыяльны грыб з роду сямейства.
Апісанне
Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 5—8 см, пукатая, з тонкім краем. У спелых грыбоў шапка пляската-ўвагнутая, з рубчастым краем. Скурка гладкая і дрэнна адстае ад мякаці. Колер скуркі зеленавата-бураваты ад краю і буры ў сярэдзіне шапкі. Ножка даўжынёй 3—6 см і 2—3 см у дыяметры, суцэльная або губчатая, цыліндрычная, зрэдку крыху патоўшчаная каля шапкі грыба. Мякаць шчыльная, крохкая, белага колеру, з мяккім смакам і не мае асаблівага паху. Пласцінкі слаба сыходныя, часам разгалінаваныя, вузкія, белаватыя. Па краю часам на пласцінках прысутнічаюць бураватыя плямы. Споры амаль шарападобныя або шырока-яйкападобныя, бясколерныя.
Ядомы грыб.
Экалогія і распаўсюджванне
Растуць у розных лясах, пераважна лісцевых. Пладовыя целы з'яўляюцца ў ліпені—верасні, паасобку або невялікімі групамі.
Клімент Охрыдскі
Клімент Охрыдскі (Климєнтъ Охрїдьскъ, Κλήμης Αχρίδας; каля 830 — ) — балгарскі і агульнаславянскі асветнік, святы, жыў у горадзе Охрыд у Першым Балгарскім царстве (цяпер на тэрыторыі Паўночнай Македоніі). Клімент, адзін з вучняў Св. Кірыла і Мяфодзія, у Балгарыі і Паўночнай Македоніі пачыіаецца сярод святых «сямілічбеннікаў», да якіх адносяць святых Кірыла і Мефодыя і іх вучняў — Саву, Гаразда, Ангеларыя, Клімента, і Навума. У гонар «сямілічбеннікаў» у Балгарыі асвечаны шматлікія храмы.
Жыццяапісанне
Паходзіў з населенай славянамі тэрыторыі Македоніі. Разам са сваімі настаўнікамі ўдзельнічаў у місіях да хазараў і ў Вялікую Маравію. Пасля смерці св. Мяфодзія і выгнання Сватаплукам яго паслядоўнікаў, адыходзіць разам з астатнімі вучнямі з Вялікай Маравіі на кароткі час у Бялград да балгарскага васала князя Радзіслава, які іх праз некаторы час з іншымі вучнямі Кірыла і Мяфодзія (напр., св. Навумам) адсылае ў тагачасную балгарскую сталіцу Пліску, дзе яны стварылі слаўную Плісацка-прэслаўскую кніжную школу. У хуткім часе балгарскі ўладар паслаў Клімента ў Македонію распаўсюджваць славянскую літургію і падараваў яму палацы ў Дэвалі (Албанія) і Охрыдзе (цяпер Паўночная Македонія). Тут Св. Клімент заснаваў кніжную школу і ў 893 годзе быў прызначаны епіскапам.
Сваю літаратурную дзейнасць Клімент распачаў неўзабаве пасля смерці св. Кірыла (Канстанціна), паміж 870 і 880 гадамі, калі было напісана «Жыццё Канстанцінава». Некаторыя навукоўцы мяркуюць, што гэты арыгінальны твор старажытнай літаратуры стварыў менавіта Св. Клімент, не без дапамогі Св. Мяфодзія. Неўзабаве пасля смерці Мяфодзія было складзена і «Жыццё Мяфодзія», чыім аўтарам верагодна таксама з'яўляецца Клімент.
Паводле сучасных меркаванняў навукоўцаў, менавіта Св. Клімент Охрыдскі стварыў кірылічную азбуку, таму што для навучэнцаў Охрыдскай літаратурнай школы глаголіца, створаная Кірылам і Мяфодзіем, была занадта складанай.
Згодна з сярэдневяковымі летапісамі святы быў пахаваны ў заснаваным ім манастыры ў Охрыдзе. Падчас турэцкага рабства царква была разбурана і труну перанеслі ў кафедральны сабор «Святая Багародзіца Перывлептас», дзе да XVII стагоддзя знаходзілася кафедра Охрыдскай балгарскай архіепіскапіі. Потым яна была ліквідавана і далучана да Іпекскай сербскай архіепіскапіі. Яго астанкі доўгі час захоўваліся там, а цяпер — у адноўленай царкве «Святы Клімент», на гары Плаошнік у Охрыдзе, дзе ён быў першапачаткова пахаваны. Галава святога захоўваецца ў манастырэ св. Іаана Прадцечы каля грэчаскага горада Верыя, а частка парэшткаў была перадана ў Храм святых сямілічбенікаў (у Сафіі).
Ушанаванне памяці
У Балгарыі і Паўночнай Македоніі ў гонар святога названы шматлікія школы, вуліцы і дзяржаўныя ўстановы. Самая вялікая царква ў Скоп'е носіць імя святога Клімента. У гонар Клімента Охрыдскага названы Сафійскі дзяржаўны ўніверсітэт, а таксама бліжэйшая да яго станцыя метро. Таксама імем святога названа балгарская антарктычная станцыя «Святы Клімент Охрыдскі» Выява Клімента Охрыдскага была размешчана на балгарскай паштовай марцы 1990 года.
Каралеўскі выставачны цэнтр і Карлтанскія сады (Мельбурн)
Каралеўскі выставачны цэнтр і Карлтанскія сады (Royal Exhibition Building) — будынак і сады вакол яго ў Мельбурне (Аўстралія), аб'ект са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Будынак плошчай 12 тыс. м², спраектаваны аўстралійскім архітэктарам Джозефам Рыдам для правядзення міжнародных выстаў 1880 і 1888 гадоў у Мельбурне. Грандыёзная пабудова спалучае элементы візантыйскага і раманскага стыляў. Падобных інтэрнацыянальных выстаў у 1851—1915 гадах было праведзена каля 50 па ўсім свеце, гэтыя важныя падзеі эпохі, якія ўплылі на развіццё сучаснага свету, — першыя прыклады глабалізацыі.
Будынак Каралеўскай выставы ў Аўстраліі — адзіны прыклад падобнай архітэктуры, які захаваўся да нашых дзён. 9 мая 1901 года ў будынку Каралеўскай выставы прайшло першае пасяджэнне парламента краіны, якое было прымеркавана да атрымання незалежнасці ад Вялікабрытаніі.
Будынак акружаюць вядомыя сады Карлтан, спраектаваныя архітэктарам і ландшафтным дызайнерам Эдвардам Батэманам. Іх плошча — 26 га. Гэта ўнікальны для Аўстраліі батанічны сад, які змяшчае сотні відаў разнастайных дрэваў і хмызнякоў.
Танюрэр
Танюрэр (Таню́рер) — рака ў Чукоцкай аўтаномнай акрузе, левы прыток р. Анадыр. Даўжыня 482 км, плошча басейна 18 500 км². Бярэ пачатак у хрыбце Пэкульней, у вярхоўях — горная рака; ніжэй цячэ пераважна па Чукоцкай нізіне, дзе разбіваецца на пратокі. У басейне шмат дробных азёр (азёрнасць 2,5 %). Жыўленне снегавое і дажджавое. Замярзае ў лістападзе, адкрываецца ў канцы траўня — пачатку чэрвеня. У нізоўях суднаходная.
Эмі Мак-Дональд
Эмі Мак-Дональд (нар., Бішапбрыгс, Іст-Данбартаншыр, Шатландыя) — шатландская паэтэса і выканаўца.
Пачала пісаць музыку і тэксты ў падлеткавым узросце. Першай яе песняй была The Wall, натхненнем да якой паслужыў постар, які вісеў над ложкам сястры Эмі.
Яе першы сінгл, «Poison Prince», выйшаў 7 мая 2007 года. Дэбютны альбом This Is The Life быў выпушчаны 30 чэрвеня 2007 года і разышоўся тыражом у 2,5 мільёна асобнікаў. Другі альбом пад назвай A Curious Thing быў выпушчаны 8 сакавіка 2010 года.
Музычную кар'еру Эмі пачала ў 15 гадоў, выступаючы з Travis, Пітам Доэрці і The Libertines. Пасля некалькіх выступаў у Еўропе Мак-Дональд прыняла удзел у 5-м песенным фестывалі летам 2008 года, а затым у такіх музычных фестывалях, як Glastonbury, Hyde Park Calling, T in the Park і the V Festival.
7 студзеня 2013 года яна выканала кампазіцыю «Slow It Down» на цырымоніі ўручэння «Залатога Мяча» ў Цюрыху.
Палянаў (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 82 населеныя пункты.
Трыстан да Кунья
Трыстан да Кунья, або Трыстан дэ Кунья (парт. Tristão da Cunha; каля 1460 - каля 1540 гг.) - партугальскі мараплавец, дыпламат.
Біяграфія
Нарадзіўся, відавочна, у Партугаліі. Паходзіў са знакамітай рыцарскай сям'і, якая служыла партугальскім манархам з XI ст.
У 1504 г. быў афіцыйна прызначаны віцэ-каралём Індыі (але пазней гэты тытул не ўзгадваўся).
У 1506 - 1507 гг. узначальваў флот з 15 караблёў, які накіроўваўся ў Індыйскі акіян. Разам з ім у экспедыцыі ўдзельнічаў яго сваяк Афонсу дэ Альбукерке, па дарозе далучыўся Жуан да Нова. У той час амаль усе гандлёвыя сувязі ў Індыйскім акіяне кантраляваліся арабамі, таму мэтай партугальцаў было не проста замацавацца ў прыцягальнай з гандлёвага гледжання Індыі, але адсунуць канкурэнтаў-іншаверцаў.
Пасля вяртання ў Партугалію быў прызначаны ў 1514 г. паслом да папы рымскага. Павінен быў паведаміць Льву X аб поспехах Партугаліі на ўсходзе. Пасольства прыбыло ў Рым 12 сакавіка 1514 г. і ўразіла абывацеляў сваёй пышнасцю. Асаблівы поспех меў прывезены ў падарунак папе слон па мянушцы Гано.
Памяць у гісторыі
Луіс дэ Камоэнс прысвяціў Трыстану да Куньі частку сваёй знакамітай паэмы "Лузіяды".
Імя Трыстана да Куньі носяць астравы на поўдні Атлантыкі.
Сопат
Сопат — прозвішча і назва геаграфічных аб’ектаў.
Дэкартавы каардынатны робат
Дэкартавы каардынатны робат (таксама лінейны робат) — кінематычная схема робата, тры галоўныя восі кіравання якога з'яўляюцца лінейнымі (гэта значыць, яны не круцяцца, а рухаюцца па прамой лініі) і ўзаемна размешчаны пад прамымі вугламі адзін да аднаго ў дэкартавай сістэме каардынатаў. Тры слізгальныя муфты забяспечваюць перасоўванне інструмента адносна дэталі уверх-уніз, наперад-назад і налева-направа. Сярод іншых пераваг схемы з'яўляецца прастата канструкцыі робата.
Декартовы робаты з гарызантальным працоўным сталом і рухомым адносна яго парталам, які мае на абодвух канцах дзве восі часам называюць партальным робатам (Gantry robot).
Папулярным прымяненнем гэтага тыпу робата з'яўляецца стварэнне фрэзерных станкоў з лічбавым праграмным кіраваннем і 3D-друк.
Каардынатныя сталы і плотары таксама заснаваныя на прынцыпе дэкартавых каардынатных робатаў.
Вежа Белен
Беленская вежа (Torre de Belém — «вежа Віфлеема») — умацаванае збудаванне (форт) на востраве ў рацэ Тэжу ў аднайменным раёне Лісабона. Пабудавана ў 1515—1521 гадах у гонар адкрыцця Васка да Гама марскога шляху ў Індыю і служыла па чарзе невялікай абарончай крэпасцю, парахавым складам, турмой і мытняй.
Чатырохпавярховае збудаванне вышынёй 35 метраў з’яўляецца ўзорам мануэлінскага архітэктурнага стылю, характэрнага для Партугаліі эпохі Адраджэння, аднак амаль згубленага цяпер. У XIX стагоддзі помнік стаў аб’ектам цікавасці і гонару партугальскіх рамантыкаў, была здзейснена капітальная рэстаўрацыя. У 1983 годзе вежа і бліжэйшы манастыр іеранімітаў Жыронімуш былі абвешчаны ЮНЕСКА помнікамі Сусветнай культурнай спадчыны. У наш час вежа адкрыта для наведвання.
(187) Ламберта
(187) Ламберта (Lamberta) — досыць буйны астэроід галоўнага пояса, які прыналежыць да цёмнага спектральнага класа C, што сведчыць пра наяўнасць у яго паверхні вялікай колькасці найпростых вугляродных злучэнняў. Ён быў адкрыты 11 красавіка 1878 года французскім астраномам Ж. Каджа ў Марсельскай абсерваторыі і названы ў гонар бачнага швейцарскага навукоўца І. Г. Ламберта.
Войнаўскі сельсавет
Во́йнаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Кляшчэльскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 жніўня 1945 года перададзены ў склад Польскай Народнай Рэспублікі.
ФК Белшына
«Белшына» — беларускі футбольны клуб з горада Бабруйск, заснаваны ў 1976 годзе. У цяперашні час выступае ў Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі. Гуляе ў найвышэйшым дывізіёне з 1993 года (акрамя 2005, 2007—2009, 2017—2019 і 2021 гадоў). Хатнія матчы праводзіць на стадыёне «Спартак».
БССР
Першыя афіцыйныя спаборніцтвы па футболе ў Бабруйску былі праведзены ў 1920 годзе. У 1920—1930-я гады рэгулярна праводзіліся першынствы горада, а таксама таварыскія матчы з камандамі іншых гарадоў. Бабруйскія футбалісты трывала траплялі ў створаную ў 1928 годзе зборную БССР. З 1920-х гадоў зборная Бабруйска пачынае ўдзельнічаць у чэмпіянаце БССР.
Футбольнае жыццё было перарвана Вялікай Айчыннай вайной, пасля яе заканчэння Бабруйск быў прадстаўлены на рэспубліканскай арэне камандай «Спартак», якая ў 1958 годзе стала чэмпіёнам БССР. Пазней Бабруйск быў прадстаўлены камандамі ДА (1960), «Старт» (1962), «Дзяржынец» (1963—1964), «Бярэзіна» (1965, 1976), «Мэблевік» (1966, 1967), якія не мелі значных поспехаў. Чарговы ўздым бабруйскага футбола звязаны з камандай «Будаўнік», якая ў 1972 і 1973 гадах станавілася чэмпіёнам БССР. У «Будаўніку» пачынаў сваю кар’еру Аляксандр Пракапенка.
У 1976 годзе Беларускі шынны камбінат стаў заснавальнікам каманды «Шыннік», якая неўзабаве стала выступаць у чэмпіянаце БССР, мела поспехі: у 1978 і 1987 гадах стала чэмпіёнам рэспублікі, у 1979 годзе — уладальнікам Кубка БССР.
У 1989 годзе адбыўся скандал — матч апошняга тура супраць мінскага СКІФа насамрэч не быў згуляны, а арганізатары паведамілі пра нібыта пра праведзеную сустрэчу з выніковым лікам 1:1. За гэты падлог «Шыннік» быў адхілены ад удзелу ў чэмпіянаце БССР. Сезон 1990 каманда правяла ў чэмпіянаце Магілёўскай вобласці.
1992—2006
У 1992 годзе, пасля заснавання чэмпіянату незалежнай Беларусі, «Шыннік» трапіў у Другую лігу (Д2), а праз два гады выйшаў у элітны дывізіён. У гэты час у Бабруйску існавала іншая каманда «Фандак», якая ў 1995 годзе змяніла назву на «Бабруйск», а па заканчэнні сезона спыніла існаванне. Пасля гэтага «Шыннік» застаўся адзінай бабруйскай камандай і змяніў назву на «Белшына».
У другой палове 1990-х гадоў «Белшына» была адным з лідараў беларускага футбола. Тройчы (у 1997, 1999 і 2001 гадах) каманда заваёўвала Кубак Беларусі, станавілася сярэбраным і бронзавым прызёрам, а ў 2001 годзе стала чэмпіёнам Беларусі. Сярод лідараў каманды тых часоў былі браты Эдуард і Ігар Градабоевы, Андрэй Хлебасолаў, Уладзімір Путраш, Дзмітрый Балашоў, Ігар Шусцікаў, Андрэй Хрыпач, Аляксандр Сяднёў, Валерый Шанталосаў.
З 2003 года вынікі клуба сталі пагаршацца. Па выніках сезона 2004 «Белшына» заняла апошняе месца і выбыла ў Першую лігу. На наступны год яна перамагла ў другім дывізіёне і вярнулася ў Вышэйшую лігу, але толькі на адзін год.
2007—2015
У 2007—2009 гадах «Белшына» зноў гуляла ў Першай лізе. Вярнуцца ў элітны дывізіён атрымалася толькі з трэцяй спробы, калі ў 2009 годзе каманду ўзначаліў малады спецыяліст Аляксандр Сяднёў. У Вышэйшай лізе каманда здолела замацавацца ў сярэдзіне табліцы, рабіла стаўку пераважна на маладых ігракоў, які не прабіліся ў іншых клубах, а таксама на ўкраінскіх футбалістаў. Так, у сезоне 2011 сярод найлепшых бамбардзіраў былі ігракі «Белшыны» Ягор Зубовіч, Дзмітрый Коўб і Максім Лісавы, якія пазней перайшлі ў больш статусныя клубы.
У канцы 2011 года Аляксандр Сяднёў прыняў прапанову ўзначаліць мінскае «Дынама», замест яго галоўным трэнерам стаў Сяргей Яромка. У ліпені 2012 года Сяднёў быў звольнены з «Дынама» і неўзабаве зноў узначаліў «Белшыну». У сезоне 2013 бабруйская каманда ішла ў сярэдзіне табліцы, аднак на момант падзелу каманд на дзве шасцёркі апынулася ў ніжняй палове і страціла шанцы на высокія месцы, у сваёй шасцёрцы атрымлівала перамогу за перамогай і ўпэўнена заняла 7-е месца, на што не паўплывала нават зняцце 6 ачкоў за невыкананне рашэнняў АБФФ.
Сезон 2014 каманда правяла няўдала, хутка апынулася ў ніжняй палове і скончыла сезон на 10-м месцы з 12. У 2015 годзе «Белшына» таксама лічылася аўтсайдарам, але ў выніку паспяхова ішла па дыстанцыі і нават прэтэндавала на прызавыя месцы, у выніку скончыла сезон на чацвёртым радку, што пры пэўных раскладах давала права на ўдзел у Лізе Еўропы. Па заканчэнні сезона галоўны трэнер Аляксандр Сяднёў абвясціў аб тым, што пакідае клуб.
З 2016 года
У студзені 2016 года новым галоўным трэнерам быў прызначаны памочнік Сяднёва Віталь Паўлаў, які заявіў пра тое што каманда захавае большасць складу. Аднак літаральна праз тыдзень стала вядома аб тым, што да клуба праяўляюць цікавасць расійскія інвестары з кампаніі «СТМ-Спортменеджмент», якія паставілі задачу скласці канкурэнцыю лідарам беларускага футбола. Замест Паўлава трэнерам стаў расіянін Уладзімір Яжураў, амаль цалкам быў абноўлены склад, былі запрошаны вопытныя беларускія ігракі, а таксама маладыя расійскія, шэраг аргенцінскіх і іншых замежных футбалістаў. Аднак вынікі ў каманды пайшлі не найлепшым чынам. У чвэрцьфінале Кубка Беларусі «Белшына» саступіла наваполацкаму «Нафтану», а ў чэмпіянаце ішла ў сярэдзіне табліцы. У маі па выніках фіналу Кубка Беларусі апошняе месца ў Лізе Еўропы атрымала жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ», пакінуўшы бабруйскі клуб па-за еўракубкамі. Яшчэ ў красавіку каманду па сямейных абставінах пакінуў Яжураў, кіраваць трэніровачным працэсам застаўся яго памочнік Вячаслаў Герашчанка, а ў чэрвені футбалісты пачалі пакідаць клуб. У ліпені 2016 года супрацоўніцтва з расійскімі інвестарамі, якія так і не здолелі дасягнуць паразумення з мясцовымі кіраўнікамі, было спынена, амаль усе прывезеныя футбалісты пакінулі Бабруйск (многія з іх далучыліся да новага інвестарскага праекта — брэсцкага «Дынама»). Галоўным трэнерам зноў стаў Віталь Паўлаў, які хутка збіраў каманду з ігракоў Першай лігі і тых, хто не меў практыкі і іншых клубах. З новым складам «Белшына» стала выступаць яшчэ горш і апусцілася ў ніз табліцы, па выніках сезона заняла перадапошняе месца і выбыла ў Першую лігу.
У канцы 2016 года Паўлаў перайшоў на працу ў «Слуцк», а «Белшыну» ўзначаліў Уладзімір Гольмак. Аднак ён ужо ў чэрвені 2017 года пакінуў каманду, выконваць абавязкі галоўнага трэнера да канца сезона застаўся яго памочнік Эдуард Градабоеў. Каманда праваліла сезон у Першай лізе, заняўшы толькі пятае месца.
У 2018 годзе галоўным трэнерам стаў Георгій Кандрацьеў. «Белшына» доўгі час змагалася за выхад у Вышэйшую лігу з мазырскай «Славіяй» і мінскім «Энергетыкам-БДУ», аднак у выніку саступіла ім. У кастрычніку Кандрацьеў быў адпраўлены ў адстаўку, каманду зноў узначаліў Градабоеў, аднак ён выправіць сітуацыю не здолеў і «Белшына» фінішавала трэцяй.
У студзені 2019 года галоўным трэнерам стаў Юрый Пунтус, які здолеў сабраць баяздольны склад. «Белшына» хутка апынулася сярод лідараў і змагалася за першы радок са «Смалявічамі». У верасні 2019 года Пунтус прыняў прапанову ўзначаліць жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ», пасля чаго на чале «Белшыны» зноў стаў Эдуард Градабоеў, які завяршыў справу і вывеў бабруйчан у Вышэйшую лігу.
У 2020 годзе «Белшына» пераважна захавала першалігавы склад, істотна не ўзмацніўшыся, у выніку хутка апынулася сярод аўтсайдараў. У маі 2020 года Эдуард Градабоеў быў адпраўлены на адпачынак, каманду замест яго ўзначаліў памочнік Дзмітрый Мігас. Пазней Градабоеў вярнуўся да кіраўніцтва, але ў чэрвені канчаткова быў адпраўлены ў адстаўку. Дзмітрый Мігас зноў стаў на чале каманды, але не выратаваў яе ад 15-га месца з 16 і вылету ў Першую лігу.
Ленінградскі (Чукоцкая аўтаномная акруга)
Ленінградскі (Ленингра́дский) — пасёлак (былы пасёлак гарадскога тыпу) у Іульцінскім раёне Чукоцкай аўтаномнай акругі Расіі. Да 2008 года ўваходзіў у склад Шмітаўскага раёна. Пасёлак размешчаны паблізу ўзбярэжжа Паўночнага Ледавітага акіяна, на правым беразе ракі Рывеем. За 122 км ад райцэнтра, да бліжэйшага пасёлка Палярны (закінуты) — 30 км. У цяперашні час пастаяннага насельніцтва ў пасёлку няма. На ўскраіне пасёлка вахтавым метадам працуюць невялікія золатаздабывальныя арцелі.
ФК Белшына
З 2016 года
У лютым 2022 года Паўлаў і Рыбак памяняліся пасадамі, і апошні ўзначаліў каманду. «Белшына» здолела захаваць сваіх лідараў і пасля дрэннага старту ў сезоне 2022 стала набіраць ачкі, часам паказваючы неблагую гульню, хоць і не падымалася вышэй сярэдзіны табліцы на працягу ўсяго чэмпіянату. За некалькі тураў да фінішу гарантаваўшы сабе месца ў Вышэйшай лізе на наступны сезон, бабруйская каманда завяршыла турнір на 12-м радку.
11 мая 2023 года па выніках справы па дагаварным матчам клуб быў пакараны: пазбаўлены 10 ачкоў у чэмпіянаце 2023 года і 5 ачкоў у чэмпіянаце 2024 года, атрымаў штраф; дыскваліфікацыі і штрафы таксама шматлікія ігракі і прадстаўнікі трэнерскага штабу клуба; таксама быў ануляваны вынік матча 30-га тура 2022 года з салігорскім «Шахцёрам» (1:4), абедзвюм камандам прысуджаны тэхнічныя паражэнні (-:-). 22 мая 2023 года «Белшына» была пазбаўлена яшчэ 1 ачка ў чэмпіянаце 2023 года.
Цяперашні склад
Станам на жнівень 2023 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Пена-ін-Тэверына
Пена-ін-Тэверына (Penna in Teverina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Умбрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Тэрні.
Насельніцтва складае 1125 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 112 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 5028. Тэлефонны код — 0744.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Валянцін.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сібірскі край
Сібірскі край — адміністрацыйная адзінка ў складзе РСФСР, якая была створана 25 мая 1925 года замест губерній, якія існавалі раней. Праіснаваў да 30 ліпеня 1930 года, калі быў падзелены на Усходне-Сібірскі край і Заходне-Сібірскі край.
Краявы цэнтр — горад Новасібірск. Плошча края — 4220,9 тыс. км². Край быў падзелены на 19 акруг (Ачынская, Барабінская, Барнаульская, Бійская, Іркуцкая, Каменская, Канская, Кірэнская, Краснаярская, Кузнецкая, Мінусінская, Новасібірская, Омская, Рубцоўская, Слаўгарадская, Тарская, Томская, Тулуноўская, Хакаская) і Айроцкую аўтаномную вобласць (цяпер Рэспубліка Алтай).
Ільюшына
Ілью́шына (, Ильюшино) — аграгарадок ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Да 18 сакавіка 1963 года Ільюшына ўваходзіла ў склад Старынкаўскага сельсавета.
Mapanioideae
Mapanioideae — падсямейства аднадольных раслін сямейства.
Таксанамія
Падсямейства ўключае ў сябе каля 12 родаў і каля 140 відаў у 2 трыбах :
Сеўрукі (Гомельскі раён)
Сеўрукі́ (, Севруки) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чонкаўскага сельсавета.
У 1927—1988 гадах цэнтр Сеўрукоўскага сельсавета.
Уладзімір Цімафеевіч Астрэйка
Уладзімір Цімафеевіч Астрэйка (, г. Любань) — Герой Сацыялістычнай Працы (1973), дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1975—1980).
Біяграфічныя звесткі
З 1946 г. трактарыст Любанскай МТС, з 1954 г. шафёр, з 1955 г. трактарыст, з 1970 г. звеннявы механізаванага звяна па вырошчванню бульбы калгаса «Беларусь» Любанскага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў вытворчасці і нарыхтоўцы бульбы гг. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 9-га склікання.
Паліцы (гміна)
Палі́цы (Police) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паліцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Паліцах. Плошча гміны складае 251,42 км². Станам на 2010 год у гміне Паліцы пражывалі 39,972 чалавекі, шчыльнасць — 157 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Ігар Васілевіч Сямека
Біяграфія
Мастак таксама захапляецца пейзажам, тут ён выступае і як жывапісец і як графік. Значную цікавасць уяўляе цыкл работ «Родная Гомельшчына» і графічная серыя пра сталіцу Беларусі («Мінск святочны», «Траецкае прадмесце», «Плошча Перамогі», выкананая ў 1997 годзе.
У 1992—1995 гг. Сямека працаваў галоўным мастаком Гомеля, быў кіраўніком праўлення Гомельскай абласной арганізацыі Беларускага саюза мастакоў (1995—1998).
Рэвізійная камісія КПБ
Рэвізі́йная камі́сія Камуністы́чнай па́ртыі Белару́сі — пастаянны орган, які выбіраўся з'ездам КПБ у адпаведнасці са Статутам КПСС. Рэвізаваў своечасовасць і правільнасць праходжання спраў у цэнтральных органах партыі, касу і прадпрыемствы ЦК КПБ і даваў справаздачу перад чарговым з'ездам КПБ.
Упершыню была выбрана на III з'ездзе КП(б)Б (1920 года) з 3 членаў.
Амалон (сяло)
Амалон (Омоло́н) — сяло ў Білібінскім раёне Чукоцкай аўтаномнай акругі Расіі. Утварае сельскае паселішча Амалон. Размешчана на правым беразе аднайменнай ракі, на мяжы акругі з Магаданскай вобласцю. Самае аддаленае сяло Білібінскага раёна, адлегласць да райцэнтра — 400 км, да акруговага цэнтра — 780 км. Утворана ў 1944 годзе для абслугоўвання запаснога аэрадрома ўчастка трасы Алсіб.
Мэл Гібсан
Мэл Колм-Кілі Джэрард Гібсан (Mel Colm-Cille Gerard Gibson; нар. 3 студзеня 1956 года, Нью-Ёрк) — амерыкана-аўстралійскі акцёр, рэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Клінцы
Клінцы́ (Клинцы) — горад (з 1729 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Клінцоўскага раёна Бранскай вобласці. Насельніцтва 66,1 тыс. чалавек (2005), другі па велічыні ў вобласці пасля Бранска.
Размешчаны на рацэ Ту́расна (басейн Дняпра), за 170 км ад Бранска на трасе Гомель — Бранск.
Аўтакранавы завод, фабрыка па апрацоўцы дыяментаў, аўтарамонтны завод, швейная фабрыка, трыкатажная фабрыка, камбінат будаўнічых матэрыялаў, завод тэлефоннай апаратуры.
Гісторыя
Паселішча на месцы Клінцоў заснавана ў 1703 годзе беглым селянінам-стараабраднікам Васілём Апанасавічам Клінцовым. У 1708—1709 гадах мясцовыя стараверы аказалі значную дапамогу расійскім войскам у ходзе Паўночнай вайны (1700—1721), за што ў 1715 годзе цар Пётр I спецыяльным указам замацаваў за імі гэтую зямлю, а паселішча атрымала статус слабады пад назвай Клінцы. У 1720 годзе І. Г. Сабальшчыкаў заснаваў тут першую буйную гарбарную вытворчасць. Значны прыток насельніцтва адбыўся пасля разгрома цэнтра стараверства ў Ветцы ў 1735—1736 гадах і асабліва ў 1763—1764 гадах. Пасад Суражскага павета Ноўгарад-Северскага намесніцтва (1782—1796), Маларасійскай губерні (1796—1802), Чарнігаўскай губерні (1802—1919). З апошняй чвэрці XVIII стагоддзя да пачатку 1810-х гадоў цэнтр выдання старадрукаваных кніг «новым цісненнем»: у 1785 годзе адкрыта друкарня Жалезнікавых, Рукавішнікава (да канца 1780-х гадоў), у 1786 годзе — Карташова. У пачатку ХІХ стагоддзя ўзнікла буйная тэкстыльная вытворчасць. У 1870—1890-х гадах Клінцы перажывалі эканамічны заняпад.
У красавіку 1918 года заняты аўстра-германскімі войскамі, у снежні 1918 года вызвалены Багунскім палком Чырвонай Арміі пад камандаваннем М. А. Шчорса. Павятовы цэнтр Гомельскай губерні (1921—1926), Бранскай губерні (1926—1929).
У час Вялікай Айчыннай вайны 20 жніўня 1941 года акупіраваны германскімі войскамі, практычна разбураны. Вызвалены савецкім войскам 25 верасня 1943 года падчас Бранскай наступальнай аперацыі.
У 1986 годзе горад і яго наваколлі пацярпелі ў выніку Чарнобыльскай аварыі. З 2005 года ўтварае гарадскую акругу. У 2015 годзе Пастановай Урада РФ горад аднесены да зоны пражывання з правам на адсяленне.
Сезон 2020 ФК Крумкачы Мінск
У 2020 годзе футбольны клуб «Крумкачы» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на жнівень 2020 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Новасібірская вобласць
Новасібірская вобласць — суб’ект Расійскай Федэрацыі, які размешчаны на поўдні Заходняй Сібіры. Адміністрацыйны цэнтр — Новасібірск. Створана 28 верасня 1937 года раздзяленнем Заходне-Сібірскага края на Новасібірскую вобласць і Алтайскі край. У далейшым са складу Новасібірскай вобласці былі вылучаны Кемераўская і Томская вобласці.
Геаграфія
Новасібірская вобласць размешчана на паўднёвым усходзе Заходне-Сібірскай раўніны. На поўначы мяжуе з Томскай вобласцю, на паўднёвым захадзе — з Казахстанам, на захадзе — з Омскай вобласцю, на поўдні — з Алтайскім краем, на ўсходзе — з Кемераўскай вобласцю. Плошча ~ 178 200 км² (3,5 % тэрыторыі Сібірскай федэральнай акругі (СФО); 1 % тэрыторыі Расіі). Працягласць вобласці з захаду на ўсход — 642 км, з поўначы на поўдзень — 444 км.
Асноўныя рэкі на тэрыторыі вобласці — Об і Омь. Плацінай Новасібірскай ГЭС створана Новасібірскае вадасховішча (т. н. «Обскае мора»). Таксама ў вобласці размешчана каля 3 тыс. прэснаводных, салёных і горка-салёных азёр (Чаны, Сартлан і інш.). Поўнач і паўночны захад вобласці займае паўднёвая частка найбуйнага ў свеце Васюганскага балота.
Насельніцтва 2 692 251 чалавек (2002), з якіх у гарадах пражываюць 74,0 %. Нацыянальны склад: рускія — 93,0 %; татары — 1,0 %; украінцы — 1,3 %; немцы — 1,8 %; іншыя — 2,9 %.
Падзяляецца на 30 раёнаў. Буйнейшыя гарады: Новасібірск, Бердск, Іскіцім.
Пунічныя войны
Пунічныя войны — войны паміж Рымам і Карфагенам (264—146 г. да н. э.). Пунічныя войны атрымалі сваю назву з-за лацінскага імя фінікійцаў-карфагенцаў — пунійцаў (пунаў) (poeni або puni).
Армілярная сфера
Армілярная сфера (от armilla — бранзалет, колца) — астранамічны інструмент, які выкарыстоўвалі для вызначэння экватарыяльных або экліптычных каардынатаў нябесных свяцілаў. Яе вынаходства прыпісваюць старажытнагрэцкаму геаметру Эратасфену (III ст. да н.э.). Пасля армілярная сфера выкарыстоўвалася таксама як наглядны навучальны дапаможнік - у якасці мадэлі нябеснай сферы.
Армілярная сфера складаецца з рухомай часткі, якая паказвае нябесную сферу з яе асноўнымі коламі, а таксама верціцца вакол вертыкальнай восі падстаўкі з колам гарызонта і нябесным мерыдыянам. Рухомая сфера ўтвараецца трыма асноўнымі вялікімі коламі - нябесным экватарам, а таксама праходзячымі праз нябесныя полюсы «колюрам раўнадзенстваў» і «колюрам сонцастаянняў» (κόλουρος — літ. «бясхвосты».). Яшчэ адзін вялікі круг, выкананы звычайна ў форме шырокага кольца, малюе экліптыкі з нанесенымі на яе знакамі задыяку. Акрамя таго, на сферы маюцца малыя колы, якія паказваюць паўночны і паўднёвы тропікі.
Аднак, да пачатку XX стагоддзя, армілярная сфера практычна не выкарыстоўвалася, прыбор быў выцеснены больш дакладнымі астранамічнымі інструментамі.