cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кноскі палац
Апісанне
Сцены найбольш важных, прадстаўнічых памяшканняў былі распісаны па тынкоўцы сюжэтнымі матывамі і арнаментам. Іх чорныя, белыя, блакітныя, зялёныя і чырвоныя колеры надавалі роспісам святочны, урачысты выгляд. У сцэнах з выявамі людзей, звяроў, птушак, раслін знайшлі адлюстраванне розныя сюжэты, напрыклад святкаванні, спартыўныя спаборніцтвы, забавы з быкамі, марскія матывы.
Захаваліся фрагменты размалёўкі (бытавыя і рытуальныя сцэны, выявы жывёл і раслін, XVI—XV ст. да н.э.), размаляваныя керамічныя пасудзіны, статуэткі, пячаткі.
У культуры
Палац апісаны ў грэчаскіх міфах як таямнічы лабірынт, жыллё цара Мінаса і пачвары Мінатаўра.
Стрыгаўскі сельсавет
Стры́гаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Стрыгава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. 11 жніўня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Тэвельскага сельсавета.
Ігнацы Скарупка
Ігна́цы Ян Скару́пка (Ignacy Jan Skorupka;, Варшава  — пам. 14 жніўня 1920, Осаў ) — польскі каталіцкі святар, ваенны капелан.
Скончыў у 1916 годзе Пецярбургскую семінарыю, працаваў у Расіі. З 1918 года ў Польшчы. У ліпені 1920 года добраахвотнікам служыў у Войску Польскім у якасці ваеннага капелана. Удзельнічаў у бітве за Восаў. Загінуў у атацы на бальшавіцкія пазіцыі, калі ішоў супраць ворагаў з крыжам у высока паднятай руцэ. Пахаваны быў на варшаўскіх могілках Павонзкі.
Памяць
Яго асобу прыпамінаюць у якасці прыкладу патрыёты і героя, а таксама сімвала Варшаўскай бітвы. Намаляваны на шматлікіх карцінах, заўсёды з крыжам у паднятай руцэ (Jerzy Kossak, «Cud nad Wisłą»; Wiktor Gutowski, «Ksiądz Ignacy Skorupka prowadzący do ataku pod Radzyminem», іншыя). У яго памяць паставілі таксама помнікі і скульптуры.
Узнагароды
Пасмяротна ўзнагароджаны Срэбным Крыжам Ордэна Віртуці Мілітары (1920), а таксама Ордэнам Белага Арла (2010).
Смаленская вайна
Смаленская вайна 1632—1634 гадоў, Вайна Рэчы Паспалітай і Маскоўскай дзяржавы 1632—1634 гадоў, Руска-польская вайна 1632—1634 гадоў вялася Расіяй супраць Рэчы Паспалітай за Смаленскую, Чарнігаўскую і Северскую землі Рэчы Паспалітай. Адбывалася ў час Трыццацігадовай вайны ў заходняй Еўропе. Ваенныя дзеянні былі адкрыты маскоўскім бокам 10 верасня 1632 года і былі скончаныя 14 чэрвеня 1634 года Палянаўскім мірам.
У выніку вайны да Расіі адышоў горад Сярпейск і крэпасці Трубчэўск, Ахтурка і Лебядзін, а Уладзіслаў IV атрымаў 20 тыс. рублёў за адмову ад дамаганняў на маскоўскі прастол (ад тытулу «гаспадара ўсяе Русі»).
Пачатак вайны
За кастрычнік—снежань 1632 маскоўскія войскі занялі гарады: Сярпейск, Дарагабуж, Белы, Рослаў, Трубецк, Старадуб, Почап, Ноўгарад-Северскі, Батурын, Невель, Себеж, Красны і інш.
У снежні 1632 армія Шэіна дасягнула колькасці 32 тыс.ч. пры 151 гармаце. У студзені 1633 года маскоўскае войска пачало аблогу Смаленска. Гарнізонам горада з 2 тыс. чалавек, якім ні ставала пораху, загадваў смаленскі падваявода князь Самуэль Друцкі-Саколінскі. Аднак аблога стала няўдалаю, бо польны гетман Вялікага Княства Літоўскага Крыштоф Радзівіл перакінуў у горад падмогу. Яго войска, што стаяла ля вёсак Краснае і Баева за 40 км ад Смаленска, налічвала разам з атрадам смаленскага ваяводы Аляксандра Гасеўскага 4,5 тыс. чалавек.
Ваенныя дзеянні адбываліся і на іншых кірунках, пераважна ў форме набегаў. Так, на паўднёвым кірунку войска Рэчы Паспалітай зрабіла паходы ў Себежскі павет і пад Пуціўль у канцы снежня 1632 — пач. студзеня 1633, прайграўшы баі на рацэ Арлее і пад Себежам; напады на Пуціўль (люты і май 1633), Старадуб (сакавік 1633), Ноўгарад-Северскі (красавік 1633); паход на Валуйкі і Белгарад запарожскага войска палкоўніка Я. Астраніна (чэрвень 1633). На пскоўскім кірунку маскоўскае войска зрабіла паходы: на Полацк (моцна разбураючы горад і наваколле, май—чэрвень 1633), на віцебскія і ўсвяцкія землі. У чэрвені 1633 года маскоўскае войска захапіла Прапойск, пасады Мсціслава і Крычава.
Пералом
Пералом у ваенных дзеяннях адбыўся за летам—восеню 1633, калі быў здзейснены рад нападаў войскаў Рэчы Паспалітай, Запарожжа і крымскіх татараў на пскоўскім і паўднёвым кірунку, што, відавочна, мела на мэце адцягнуць увагу маскоўскіх военачальнікаў ад Смаленска.
Тымчасам, новаабраны кароль Рэчы Паспалітай Уладзіслаў IV сабраў войска пад Варшавай і вывеў яго ў паход (9 мая 1633) на дапамогу Смаленску. 25-тысячнае войска Рэчы Паспалітай падыйшло да Смаленска 25 жніўня 1633. У выніку колькіх бітв войска на чале з Уладзіславам IV у верасні адцясніла маскоўскае войска ад горада (таксама: бітва пры Пакроўскай гары) і неўзабаве акружыла маскоўскі ўмацаваны табар пад Смаленскам. Да таго ж атрад, пасланы Уладзіславам IV у Дарагабуж, знішчыў запасы харчавання, што прызначаліся рэзерву маскоўскага войска, якія выйшлі на дапамогу арміі Шэіна. Тым самым маскоўскі рэзерв запынілі пад Дарагабужам. Тымчасам, войска Рэчы Паспалітай было ўзмоцнена запарожскай арміяй (20 тыс.ч.; кам. гетман Т. Арандоранка).
Пасля 4 месяцаў баёў у акружэнні 15 лютага 1634 года маскоўскі ваявода Міхаіл Шэін пачаў перагаворы аб умовах здачы і 21 лютага падпісаў акт аб ганаровай капітуляцыі перад польным гетманам ВКЛ Крыштофам Радзівілам. Паводле ўмоў здачы рэшткі маскоўскага войска (8 тыс. чалавек) адступалі да дзяржаўнай мяжы з асабістай зброяй, але пакідалі ўсе 123 гарматы, 129 штандараў, запасы і рыштунак, а таксама выдавалі ўсіх перабежчыкаў з войска Рэчы Паспалітай. 2 тыс. хворых і параненых маскоўскае войска пакінула ў табары. Па прыбыцці ў Маскву Міхайлу Шэіна абвінавацілі ў здрадзе і пакаралі смерцю.
На іншых кірунках у пач. 1634 войскі Рэчы Паспалітай і Маскоўскага царства працягвалі дзейнічаць набегамі (паходы войска Рэчы Паспалітай пад Себеж, студзень 1634; пад Вялікія Лукі, вясна 1634; паход маскоўскага войска пад Азярышча, май 1634), адбыліся паспяховыя для маскоўкага боку баі пад Вялікім Лукамі (29.3.1634), пад Азярышчам (май 1634).
У Маскве пачалося (1634) фарміраванне новай раці (на чале з князямі Д. М. Чаркаскім і Д. М. Пажарскім), але гэтае войска не было скіравана на фронт, бо Масква не жадала страціць сваю апошнюю значную ваенную сілу. Войска Рэчы Паспалітай, развязаўшыся пад Смаленскам, рушыла ў наступленне на тэрыторыю Маскоўскага царства, але было спынена зацятай абаронай гораду-крэпасці Белы.
Канец вайны
Няўдачы пад Белым паспрыялі зробленым яшчэ ў лютым 1634 маскоўскім прапановам аб міры, і ў выніку перагавораў уклалі (4 чэрвеня 1634) Палянаўскі мір. У выніку вайны да Расіі адышоў горад Сярпейск з уездам.
Аляксандр Дзмітрыевіч Балашоў
Аляксандр Дзмітрыевіч Балашоў (13 (24) ліпеня 1770, Масква — 8 (20) мая 1837, Кранштат) — рускі дзяржаўны дзеяч, генерал-ад’ютант (1809). У 1804—1807 маскоўскі, у 1808—1809 пецярбургскі обер-паліцмайстар, у 1809—1810 пецярбургскі ваенны губернатар. У 1810—1812 і ў 1819 — міністр паліцыі. У 1810 — член Дзяржаўнага Савета.
Пачаў службу ў лейб-гвардыі Ізмайлаўскім палку, але з-за адсутнасці сродкаў перавёўся ў армію; у 1799 годзе быў прызначаны камендантам Омска; у наступным годзе выключаны са службы, але неўзабаве прызначаны рэвельскім ваенным губернатарам. Прабыўшы нядоўга ў адстаўцы, Балашоў быў прызначаны маскоўскім обер-паліцмайстарам, затым генерал-крыгскамісарам, пецярбургскім ваенным губернатарам, сленам Дзяржаўнага Савета і міністрам паліцыі (1810).
Перад Айчыннай вайной 1812 г. ён суправаджаў імператара Аляксандра ў Вільню і даставіў Напалеону пісьмо цара. Існуе легенда, што на пытанне Напалеона: «якая бліжэйшая дарога ў Маскву ?», ён адказаў: «па якой Карл XII ішоў на Палтаву». З 1816 года Балашоў быў «па асобаму даручэнню» у свіце гасудара, а з 1819 года па 1828 год быў генерал-губернатарам Арлоўскай, Тульскай, Разанскай, Тамбоўскай і Варонежскай губерніяў.
Слава Макаравіч Сакалоў
Слава Макаравіч Сакалоў (, Ерэван) — беларускі мастак манументальна-дэкаратыўнага мастацтва.
Нкурэнкуру
Нкурэнкуру (ням.: Nkurenkuru) — горад у Намібіі, адміністрацыйны цэнтр вобласці Заходняе Каванга. Горад размешчаны на мяжы з Анголай, на рацэ Акаванга. Вышыня цэнтра НП складае 1093 метры над узроўнем мора.
Слава Макаравіч Сакалоў
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут у 1967 годзе, у 1968—1979 гадах выкладаў у ім. Член Беларускага саюза мастакоў з 1975 года.
Творчасць
Працуе ў мазаіцы, габелене, мастацкім афармленні інтэр’ераў. Сярод лепшых работ: мазаікі на ўнутранай паверхні Кальца Славы Кургана Славы Савецкай Арміі — вызваліцельніцы Беларусі (1969), «Беларусь партызанская» на тарцы гасцініцы «Турыст» у Мінску (1973, з А. Кішчанкам), «Мір» на будынку абутковай фабрыкі (1985), мастацкае афармленне (1975) і габелен «Квітней, Беларусь» (1981, з З. Літвінавай) у Палацы культуры аб’яднання «Хімвалакно» — усе ў Магілёве, сграфіта «Радзіма», «Космас», «Мы за мір» на жылых будынках у Мазыры (1976—1978, з В. Мігалем), дэкаратыўны рэльеф у інтэр’еры Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Я. Коласа ў Віцебску (1985, з Г. Несцеравым). Працуе таксама ў станковым жывапісе.
Вера Аркадзеўна Мічурына-Самойлава
Вера Аркадзеўна Мічурына-Самойлава (-) — расійская і савецкая тэатральная актрыса, педагог, мемуарыст. Народная артыстка СССР (1939). Лаўрэат Сталінскай прэміі l ступені (1943). Кавалер ордэна Леніна (1946).
Біяграфія
Нарадзілася 5 (17) траўня 1866 года ў Санкт-Пецярбургу. З тэатральнай дынастыі Самойлавых. Акцёрскаму мастацтву вучылася ў сваёй цёткі — актрысы Н. В. Самойлавай. Выступала пад прозвішчам бацькі — Мічурына. Амплуа — «свецкая дама». З 1886 года — актрыса Александрынскага тэатра (у 1920—1991 — Ленінградскі дзяржаўны акадэмічны тэатр драмы імя А. С. Пушкіна).
З 1918 года — адна з кіраўнікоў Школы рускай драмы пры Александрынскім тэатры. У гады вайны падчас блакады засталася ў Ленінградзе, вяла актыўную грамадскую і творчую дзейнасць, выступала ў канцэртах, спектаклях «Тэатра ля мікрафона». Атрыманую ў 1943 годзе Сталінскую прэмію першай ступені ў памеры 100 000 рублёў актрыса перадала ў Фонд абароны Ленінграда (Газета «Весткі», 27 мая 1943 года).
Мак Хортан
Мак Хортан (Mack Horton; нар., , штат Вікторыя, Аўстралія) — аўстралійскі плывец, які спецыялізуецца ў плаванні кролем. Чэмпіён свету 2019 года ў эстафеце, прызёр чэмпіянатаў свету 2015, 2017 і 2019 гадоў. Алімпійскі чэмпіён (2016). Бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў (2020) у Токіа.
Вера Аркадзеўна Мічурына-Самойлава
Біяграфія
Аўтар мемуараў «Паўстагоддзя на сцэне Александрынскага тэатра» (1935) і «Шэсцьдзесят гадоў у мастацтве» (1946).
Вера Аркадзеўна Мічурына-Самойлава памерла 2 лістапада 1948 года ў Санкт-Пецярбургу. Пахавана на Ціхвінскіх могілках Аляксандра-Неўскай лаўры.
IC 3067
IC 3067 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Надзея Аляксееўна Філіпава
Надзея Аляксееўна Філіпава (, в. Гадзілавічы, Рагачоўскі раён, Гомельская вобласць —, в. Гадзілавічы) — Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
Атрымала няпоўную сярэднюю адукацыю.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1950 года за атрыманне высокіх ураджаяў кок-сагыза пры выкананні планавага збору ўраджаю і здачы дзяржаве каранёў і кандыцыйнага насення кок-сагыза ёй было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай працы".
Выбіралася кандыдатам у члены ЦК Кампартыі Беларусі (1971—1976), дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 3-га склікання (1951—1955). Дэлегат XXV з’езда КПСС (1976), XXVIІ (1971) з’езда КП Беларусі.
З 1978 года — персанальны пенсіянер саюзнага значэння. Жыла ў роднай вёсцы.
Узнагароды
Два ордэна Леніна (27.06.1950; 03.07.1951), ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (31.05.1952).
Мохаў пераезд
Мохаў пераезд — 1) чыгуначны пераезд між Цэнтральным і Савецкім раёнамі Гомеля, злучае вуліцы Гагарына і Украінскую; 2) прылеглая да яго мясцовасць.
Пракладзены ў канцы XIX ст. Злучаў Гомель і забудову за лініяй Лібава-Роменскай чыгункі — Залінію. Мяркуючы з гарадскіх планаў 1910 і 1913 гадоў, праходзіў па вуліцы Ляшчынскай. Станам на 1914 г. адносіўся да Першай паліцэйскай часці Гомеля. Пад сваёй назвай быў вядомы ўжо на пачатаку ХХ ст. Назва выводзіцца ад прозвішча мясцовага каваля Мохава, чый дом знаходзіўся непадалёк. Застаецца ў моўным ужытку гамяльчан дасёння. Адлюстравана ў найменнях гандлёва-бізнесовых цэнтраў паабапал участка чыгункі паблізу ад пераезда.
Арандыс
Арандыс (англ.: Arandis) — горад на захадзе Намібіі, уваходзіць у склад вобласці Эронга. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі.
Заснаваны ў 1972 годзе як шахцёрскі пасёлак. Знаходзіцца ў заходняй частцы вобласці, у пустыннай мясцовасці, за 210 кіламетраў на захад ад сталіцы краіны Віндхука. Абсалютная вышыня — 584 метры над узроўнем мора.
Лунгха
Лу́нгха (Лу́нгха, Луҥха) — рака ў Азіяцкай частцы Расіі, у Рэспубліцы Саха (Якуція), левы прыток ракі Лена.
Даўжыня ракі 508 км. Плошча вадазбору 10 300 км². Сярэдні расход вады каля 24 м³/с. Аб’ём сцёку 0,757 км³/год. Лунгха ўтвараецца зліццём рэк Ыычакы і Юлэгір у паўночнай частцы Прыленскага плато. Працякае па Цэнтральнаякуцкай раўніне. Упадае ў Лену каля сяла Таас-Тумус (за 1132 км ад вусця Лены ). Жыўленне ракі пераважна снегавое. Рэчышча звілістае. Рака суднаходная на адлегласці 72 км (ад вусця да вусця ракі Саадах).
Асноўныя прытокі: Хатынг-Юрэх, Тахарон.
Аляксандр Уладзіміравіч Папоў (біятланіст)
Алякса́ндр Уладзі́міравіч Папо́ў — савецкі, беларускі біятланіст. Выступаў за «Дынама» (Свярдлоўск), з 1989 года — за г. Мінск (Беларусь).
Біяграфія
Скончыў Свярдлоўскае тэхнічнае пажарна-тэхнічнае вучылішча МУС СССР (1985), Табольскую дзяржаўную сацыяльна-педагагічную акадэмію імя Дз. І. Мендзялеева (1994).
Алімпійскі чэмпіён 1988 года ў эстафеце 4×7,5 км, сярэбраны прызёр Алімпіяды 1992 года ў эстафеце 4×7,5 км. Чатырохразовы чэмпіён свету ў каманднай гонцы. Сярэбраны прызёр Кубка свету (1989) у агульным заліку. Чэмпіён Еўропы 1995 года ў эстафеце.
Чэмпіён СССР 1985 года ў гонцы на 10 км, 1987 у гонцы патрулёў на 25 км, 1986, 1988 у эстафеце. Пераможца зімовай Спартакіяды народаў СССР 1986 года.
У 1998—1999 — галоўны трэнер маладзёжнай зборнай Беларусі па біятлоне. У 1999—2007 — галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Беларусі па біятлоне. У 2007—2010 — галоўны трэнер мужчынскай зборнай Беларусі па біятлоне. З 2010 года — старшы трэнер мужчынскай зборнай Беларусі па лыжных гонках.
Сцяганосец алімпійскай каманды Беларусі на цырымоніі адкрыцця ЗАГ-2006 у Турыне.
Вэлыкабілозэрскі раён
Вэлыкабілозэрскі раён (Великобілозерський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Запарожскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вэлыка Білозэрка (Велика Білозерка).
Утвораны ў 1993 годзе. Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Насельніцтва раёна на года складае 8119 чалавек, плошча — 470 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 5 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчана 5 вёсак.
Хортан
Хортан — прозвішча.
Інкрустацыя
Інкруста́цыя — від дэкаратыўнай апрацоўкі паверхні вырабаў узорамі ці сюжэтнымі кампазіцыямі з кавалкаў косці, дрэва, метала, перламутру, мармуру, керамікі і інш., якія ўразаюцца ў паверхню і адрозніваюцца ад яе колерам ці матэрыялам.
Пашыраны інкрустацыя дрэвам па дрэве (інтарсія), металам па метале (насечка), каменем па камені. Часцей за ўсё інкрустацыя выконваецца матэрыялам, які адрозніваецца ад матэрыяла паверхні выраба.
Уілкс-Барэ
Уілкс-Барэ (Wilkes-Barre) — горад у Паўночнай Пенсільваніі, ЗША. Заснаваны ў 1769 годзе, набыў статус горада ў 1887 годзе. Па дадзеных перапісу насельніцтва 2000 года, насельніцтва Уілкс-Барэ складае 43.123 чалавек.
Скарб з Фахада
Гісторыя
У 1932 годзе быў знойдзены гаршчок, які утрымліваў чатыры шыйныя грыўні з золата і бранзалет разам з трыццацю пяццю манетамі са сплаву золата і срэбра.
IKCO Samand
Samand — легкавы аўтамабіль з кузавам седан іранскага вытворцы Iran Khodro (IKCO). Пабудаваны на базе Peugeot 405. Выпускаўся з 2001 па 2022 год.
Мадыфікацыі
На выбар прапануецца чатыры камплектацыі.
Самы просты Samand Basic — ёсць гідраўзмацняльнік руля, рэгуліроўка рулявы калонкі па нахіле, еўрапейская касетная аўтамагнітола, цэнтральны замак з дыстанцыйным кіраваннем, электрычныя шклапад'ёмнікі пярэдніх дзвярэй, падагрэў задняга шкла і сталёвыя колы.
Наступная камплектацыя Samand EL — больш поўная, у аўтамабілі з'яўляецца кандыцыянер. Са жніўня 2006г аўтамабілі ў гэтым варыянце выканання могуць дадаткова камплектавацца ABS.
На прыступку вышэй стаіць Norma, якая дадасць да спісу абсталявання сігналізацыю, падагрэў электралюстэрак, электрашклападымальнікі ззаду і 15-цалёвыя колы.
Samand LX з’явіўся ў 2004 годзе. Samand LX прапануецца з ABS, парктронікам і пярэднімі сядзеннямі з электрычнымі рэгуляваннямі, лёгкасплаўныя дыскі ў якасці опцыі.
Рухавікі
Samand LX XU7 абсталяваны рухавіком аб’ёмам 1,8 л. Samand LX EF7 (выпускаўся з 2008 года) мае рухавік аб’ёмам 1,7 л і быў даступны як у бензінавай, так і з двухпаліўнай версіі, якая акрамя бензіна выкарыстоўвала ў якасці паліва сціснуты прыродны газ.
Вытворчасць
У першы год было выраблена 1000 машын.
Тшэбіня
Тшэбіня (Trzebinia) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 50 км на захад ад Кракава і за 310 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Хшаноўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Тшэбіня. Чыгуначная станцыя. Плошча 31,3 км². Насельніцтва 20 тыс. чалавек.
IKCO Samand
Вытворчасць
У перыяд з сакавіка 2005 па сакавік 2006 года (1384 год паводле іранскага календара) выпусцілі Саманд.
Зборка ў Азербайджане
У чэрвені 2006 года ў Азербайджане ў горадзе Шэмаха пачалася зборка аўтамабіляў пад мясцовай назвай AzSamand. Гэты завод стаў першай вытворчай пляцоўкай за межамі Ірана. Паводле некаторых звестак работа працягвалася да 2010 года.
У жніўні 2016 года IKCO стварыла сумеснае прадпрыемства з азербайджанскім ААТ «Аўтамабільная кампанія «Хазар» AzerMash у Нефтэчалінскім індустрыяльным парку. У лістападзе 2018 года пачаўся выпуск Samand пад брэндам «Khazar».
Зборка ў Беларусі
З верасня 2006 года седаны Samand збіралі ў Беларусі на заводзе Юнісон па так званай тэхналогіі SKD-1 — фактычна, гэта буйнавузлавая «адвёрткавая» зборка. Машынакамплекты прыходзілі з Ірана: асобна звараны і афарбаваны кузаў, асобна рухавік з каробкай перадач і іншыя камплектуючыя — элементы пярэдняй і задняй падвескі, сістэма выпуску, бамперы, сядзенні, абіўка салона.
Беларускі Samand выпускаўся толькі ў камплектацыі LX. У спісе абсталявання значацца кандыцыянер, ABS, электрашклапад’ёмнікі вокнаў усіх дзвярэй, электрапрывад і абаграванне вонкавых люстэркаў, гідраўзмацняльнік руля, рэгуляваная рулявая калонка, русіфікаваны маршрутны камп’ютар, парктронік, легкасплаўныя колы, CD/mp3-аўдыёсістэма, цэнтральны замок з дыстанцыйным кіраваннем, сігналізацыя, сталёвая абарона картэра.
Большасць аўтамабіляў рэалізоўвалася пры дапамозе адміністрацыйнага рэсурсу і былі пастаўлены ў розныя дзяржаўныя органы і прадпрыемствы. У лютым 2013 года пасол Ірана ў Беларусі заявіў аб фактычным спыненні праекта.
Колькасць зарэгістраваных аўтамабіляў Samand у Беларусі станам на 1 студзеня 2019 года:
У Сенегале
У 2008 годзе пачалася зборка аўтамабіляў у Сенегале на сумесным прадпрыемстве Seniran Auto ў горадзе Ціес. У лютым 2011 года Сенегал разарваў дыпламатычныя адносіны з Іранам з-за паставак зброі сепаратысцкім групоўкам у рэгіён Казаманс. Выпуск аўтамабіляў таксама быў скончаны.
Хімба
Хімба (саманазва Ovahimba) — народ банту ў паўнёва-заходняй Афрыцы. Насяляюць поўдзень Анголы і поўнач Намібіі. Агульная колькасць (2008 г.) — каля 15 000 чал.
IKCO Samand
У Сенегале
Вытворчасць машын была адноўлена ў снежні 2021 года.
Хімба
Паходжанне
Лічыцца, што хімба маюць агульнае паходжанне з герэра. У XIX ст. продкі сучасных герэра перасяліліся на поўдзень, у той час як продкі хімба працягвалі займаць папярэднія тэрыторыі. Але нават пасля гэтага кантакты паміж двума народамі цалкам не перарываліся, пра што сведчыць мова хімба, якая разглядаецца лінгвістамі як дыялект мовы герэра.
У сярэдзіне XIX ст. хімба сталі ахвярамі нападаў з боку суседніх афрыканскіх народаў, што мелі агнястрэльную зброю. Яны былі вымушаны пакінуць свае землі і перасяліцца на поўнач у партугальскія каланіяльныя валоданні, дзе займаліся збіральніцтвам і паляваннем, а таму пачалі называцца мясцовымі жывёлагадоўцамі хімба, што значыла «жабракі». У 1920-я гг. большасць хімба вярнулася на радзіму.
Традыцыйная культура
Хімба лічаць сваім асноўным заняткам жывёлагадоўлю. Яны трымаюць коз і авечак, аднак найбольш каштоўнай свойскай жывёлай з’яўляюцца каровы, паколькі іх колькасць вызначае багацце. Хімба амаль не ўжываюць ялавічыну, хаця п’юць скіслае каровіна малако. На працягу года жывёлу пераганяюць ад адной пашы да іншай. Разам з гэтым, яны здаўна знаёмы з ручным земляробствам. Непадалёк ад паселішчаў многія сем’і вырошчваюць кукурузу, маніёк, проса і іншыя сельскагаспадарчыя культуры.
Звычайна кожная пашыраная сям’я мае некалькі паселішчаў, што будуюцца каля сезонных пашаў. Цэнтральная частка паселішча ўяўляе сабою загон для свойскай жывёлы. Паабапал яго ўзводзяцца канічныя драўляныя хаціны, часцяком абмазаныя сумессю гліны, сухой травы і гною. Паселішчы акаляе тын з адзіным уваходам. Насупраць яго знаходзіцца хаціна правадыра, каля якой ладзяць свяшчэннае вогнішча акарува.
Мужчынская і жаночая вопратка, якой хімба карыстаюцца да нашых дзён, вельмі простая — насцегнавая повязь накшталт саронга, звычайна з казінай скуры. На скуру і валасы наносяць атжызэ, сумесь з тлушчу, расліннай смалы і охры, што ахоўвае ад спякотнага сонца, сухога ветру і паразітаў. У жанчын прычоскі адлюстроўваюць сямейнае становішча, узрост, багацце і статус у групе, і, паколькі разглядаюцца як сімвал урадлівасці, іх гушчыня паказвае на здольнасць нараджаць здаровых дзяцей. Таму блізкія сваячкі марнуюць гадзіны на стварэнне складаных касічак, у якія ўплятаюць травы і казіную поўсць. Замужнія жанчыны часцяком апранаюць эрэмбэ, скураны капялюшык з доўгімі пасмамі ў скураной абалоне. Яны абавязкова носяць шыйныя каралі ахумба — яшчэ адзін сімвал урадлівасці. Наяўнасць іншых упрыгожванняў у жанчын і мужчын вітаецца, паколькі падвышае іх статус сярод супляменнікаў.
Галоўны традыцыйны сацыяльны інстытут — пашыраная сям’я, якая кантралюе пэўныя пашы і валодае некалькімі сезоннымі паселішчамі. Сярод хімба пашырана палігінія. Муж абавязаны ўнесці за жонку выкуп у выглядзе свойскай жывёлы, пасля чаго яна пераходзіць у яго сям’ю. Не забаронены дзіцячыя шлюбы. Жонкі аднаго мужа жывуць разам са сваімі непаўналетнімі дзецьмі ў асобных хацінах, могуць мець асобную земляробчую гаспадарку, распараджацца часткай сямейнай маёмасці і ў некаторых выпадках — мець пазашлюбныя зносіны з іншымі мужчынамі, што стала прычынай міфа, быццам бы ў хімба існуе звычай прапановы сваёй жонкі гасцям. Часцяком пазашлюбныя зносіны прыводзяць да разводу і паўторных шлюбаў. Лічыцца, што яны адбываюцца па каханню, а таму болей устойлівыя. Хімба вядуць адлік сваяцтва як па мужчынскай, так і па жаночай лініі, а таму адносяць сябе адначасова да роду бацькі аруза і роду маці эанда. Ад бацькі яны ўспадкуюць грамадскае становішча, ад дзяцькі па матчынай лініі — маёмасць. Хаця ў хімба няма выразнай племянной структуры, прынята вылучаць спадчынных правадыроў родаў.
Хімба знакаміты спеўным і танцавальным мастацтвам. Гэтыя віды творчасці шырока папулярызуюцца дзякуючы развіццю турызму. Распаўсюджаны музычныя інструменты ў форме лука і барабаны.
Рэлігія
Хімба вераць у існаванне адзінага бога Мукуру — стваральніка і трымальніка сусвету. Непасрэдная сувязь з ім магчыма дзякуючы свяшчэннаму вогнішчу акарува насупраць уваходу ў паселішча. Аднак найбольш трывалая сувязь з Макуру ладзіцца праз продкаў, якія пры ўмове пашаны ад жывых выступаюць іх заступнікамі перад богам. Таксама распаўсюджана вера ў магію аміці.
IC 3068
IC 3068 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кіравальныя выкапні
Кіравальныя выкапні (у геалогіі) — рэшткі выкапнёвых жывёл і раслін у асадачных горных пародах, якія маюць абмежаванае вертыкальнае і значнае гарызантальнае пашырэнне, уласцівыя пэўнаму геалагічнаму перыяду.
Яны шырока выкарыстоўваюцца ў стратыграфічных даследаваннях. Пры наяўнасці ў доследнай пародзе (разрэзе) кіравальных выкапняў становіцца магчымым вызначыць яе адносны геалагічны ўзрост. Кіравальным можа быць від, род, сямейства жывёл і раслін або іх комплекс. Сярод іх на тэрыторыі Беларусі, напрыклад, вылучаны акрытархі (верхні палеазой, кембрый), брахіяподы (ардовік, сілур, карбон, перм, трыяс), канадонты (дэвон), споры (дэвон, карбон), споры і пылок (антрапаген), плады і насенне раслін (антрапаген).
Дадзены метад, пры ўсёй сваёй прастаце, мае ўразлівасці: Такім чынам, метад кіравальных выкапняў служыць для вызначэння ўзросту парод у асноўным у комплексе з іншымі метадамі (напрыклад, радыёізатопным датаваннем).
Горкі месяц
«Горкі месяц» (Bitter Moon) — мастацкі фільм 1992 года рэжысёра Рамана Паланскага. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Пітэр Каёт, Эмануэль Сенье, Х’ю Грант, Крысцін Скот Томас.
Сюжэт
Сужэнцы Найджэл і Фіёна Добсаны на сёмыя ўгодкі шлюбу выпраўляюцца ў круіз у Індыю. На караблі яны знаёмяцца з амерыканцам Оскарам Бэнтанам, немаладым ужо інвалідам-вазочнікам, і ягонаю красуняю-жонкай — францужанкай Мімі, якая паводзіцца досыць экстравагантна, але з першага ж позірку выклікае сімпатыю ў Найджэла. Оскар заўважае гэта і сам падбухторвае Найджэла да флірту з Мімі, аднак ставіць яму адну ўмову: той мусіць выслухаць гісторыю бурлівых адносінаў між ім і жонкаю. Апавядаючы, Оскар не абмінае ніводнай, нават самай інтымнай падрабязнасці. Спачатку шакаваны пачутым, паступова Найджэл усё болей і болей уцягваецца ў гісторыю…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 1 кінаўзнагародай і яшчэ 2 намінацыямі.
Джуджанела
Джуджанела (Giuggianello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 1229 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 128 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 73030. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Хрыстафор.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Інжынерны факультэт БарДУ
Інжынерны факультэт — адзін з факультэтаў Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта. Ажыццяўляе падрыхтоўку інжынерных кадраў вышэйшай кваліфікацыі ў галіне машынабудавання і тэхнічнага забеспячэння сельскагаспадарчай вытворчасці.
Апісанне
Факультэт ажыццяўляе супрацоўніцтва з прадпрыемствамі Баранавіцкага рэгіёна і Рэспублікі Беларусь. Базавымі для факультэта з’яўляюцца — ААТ «Баранавіцкі аўтаагрэгатны завод», ААТ «Баранавіцкі завод гандлёвага машынабудавання», станкабудаўнічы завод філіял ЗАТ «Атлант», ААТ «Баранавіцкі завод аўтаматычных ліній», ААТ «Баранавіцкі завод станкапрыладаў», дзе студэнты праходзяць вучэбную, вытворчую і пераддыпломную практыкі
Філіялы
Факультэтам створана 5 філіялаў кафедраў, якія садзейнічаюць практычнаму навучанню, падрыхтоўцы спецыялістаў:
Эспірыту-Санта
Эспірыту-Санта (ад ісп. Espíritu santo - Святы Дух, часам называюць проста Санта) — найбуйнейшы востраў у складзе дзяржавы Вануату. Плошча 3955,5 км². Уваходзіць у склад архіпелага Новыя Гебрыды ў ціхаакіянскім рэгіёне Меланезія. Асноўная частка правінцыі Санма. Горад Луганвіл на паўднёва-ўсходнім узбярэжжы Эспірыту-Санта — другі па велічыні горад Вануату і сталіца правінцыі. Дарогі ідуць на поўнач і на захад ад Луганвіла, але большая частка вострава далёка ад невялікай дарожнай сеткі. Вышэйшая кропка вострава — гара Табвемасана на захадзе цэнтральнай часткі вострава, яна з'яўляецца адначасова вышэйшай кропкай усёй краіны.
Індустрыялізацыя і калектывізацыя ў БССР
Індустрыялізацыя, стварэнне буйной вытворчасці ва ўсіх галінах народнай гаспадаркі, і калектывізацыя, аб’яднанне індывідуальных сялянскіх гаспадарак у буйныя калектыўныя гаспадаркі — складныя часткі пабудовы сацыялістычнага грамадства ў СССР, стварэння падмурку рэалізацыі геапалітычных планаў савецкага кіраўніцтва.
Індустрыялізацыя
Правядзенне індустрыялізацыі ў СССР тлумачылася неабходнасцю стварэння машыннай вытворчасці ў галіне прамысловасці. Яно было звязана з развіццём лёгкой (перапрацоўчай) прамысловасці. З улікам гэтай асаблівасці асноўная частка грашовых сродкаў укладалася ў развіццё харчовай, гарбарнай, тэкстыльнай і швейнай прамысловасці, а таксама галін, якія перапрацоўвалі драўніну (лясная, дрэваапрацоўчая, папяровая) і мінеральную сыравіну (паліўная, хімічная).
У 1928—1929 гг. быў распрацаваны першы пяцігадовы план развіцця народнай гаспадаркі (пяцігодка), згодна з якім прадугледжвалася стварэнне сельскагаспадарчага машынабудавання, будаўніцтва новых і пераабсталяванне старых прадпрыемстваў. Намаганнямі беларускага народа і ўсіх народаў СССР у гады першай пяцігодкі (1928—1932 гг.) былі пабудаваны і ўведзены ў строй швейная фабрыка «Сцяг індустрыялізацыі» і панчошна-трыкатажная фабрыка «КІМ» у Віцебску, Магілёўская фабрыка штучнага валакна, Бабруйскі і Гомельскі дрэваапрацоўчыя камбінаты, завод сельскагаспадарчых машын у Гомелі.
На працягу другой і трэцяй пяцігодак (1933—1937, 1938—1941 гг.) прамысловасць рэспублікі папоўнілася Гомельскім шкляным і Крычаўскім цэментным, Магілёўскімі трубаліцейным і аўтарамонтным заводамі, Мінскім радыёзаводам, Рагачоўскім кансервавым заводам, кандытарскімі фабрыкамі «Камунарка» ў Мінску і «Спартак» у Гомелі, Барысаўскай макароннай і Мінскай каўбаснай фабрыкамі. Беларусь паступова ператваралася ў індустрыяльную краіну з дзяржаўнай формай уласнасці на сродкі вытворчасці. Тут па-ранейшаму пераважала лёгкая прамысловасць. Індустрыялізацыя праводзілася па прапанове Сталіна вельмі хуткімі тэмпамі пад лозунгам «Пяцігодку — у чатыры гады». Гэта патрабавала значных сродкаў, якія вырашана было адшукаць за кошт эканоміі, зберажэння, выкарыстання працоўнага энтузіязму, а таксама правядзення суцэльнай калектывізацыі на вёсцы.
Калектывізацыя
Суцэльная калектывізацыя сельскай гаспадаркі была звязана з масавым і хуткім аб’яднаннем дробных індывідуальных сялянскіх гаспадарак у буйныя калектыўныя гаспадаркі (калгасы). З лета 1929 г. сталі паскорана і прымусова стварацца калгасы, дзе праца ацэньвалася вельмі нізка і аплачвалі яе не грашыма, а прадуктамі па колькасці адпрацаваных дзён. Тых, хто не жадаў запісвацца ў калгасы, прылічвалі да кулакоў і праводзілі раскулачванне, што выклікала масавае нездавальненне сялян.
Тых, хто выступаў супраць ужывання прымусовых метадаў пры правядзенні калектывізацыі, абвінавачвалі ў страце класавай пільнасці і насаджэнні кулацкіх гаспадарак. Так, быў абвінавачаны народны камісар земляробства БССР Дз. Прышчэпаў, які выступаў за прынцыпы добраахвотнасці і паслядоўнасці ў правядзенні калектывізацыі.
Для стварэння калгасаў у вёску з горада былі накіраваны рабочыя-дваццаціпяцітысячнікі (у Беларусі іх было больш за 600 чалавек). Для забеспячэння калгасаў тэхнікай былі створаны машынна-трактарныя станцыі (МТС), а пры іх палітычныя аддзелы (палітаддзелы), якія строга праводзілі лінію камуністычнай партыі на ажыццяўленне суцэльнай калектывізацыі ў вёсцы. Першая МТС была створана ў Койданаве (цяперашні Дзяржынск).
Вынікі індустрыялізацыі і калектывізацыі
Вынікам правядзення індустрыялізацыі і суцэльнай калектывізацыі стала стварэнне сучаснай на той момант матэрыяльна-тэхнічнай базы ў прамысловасці і сельскай гаспадарцы, што забяспечыла будаўніцтва новага сацыялістычнага ладу ў БССР. Шляхам велізарнага напружання сіл была пабудавана моцная індустрыяльная база, павялічылася колькасць гарадоў і гарадскога насельніцтва, палепшыліся матэрыяльныя ўмовы жыцця, быў дасягнуты высокі ўзровень адукацыі, навукі, культуры. У эканоміцы ўсталявалася адзіная дзяржаўная ўласнасць на сродкі вытворчасці.
Віталь Аляксандравіч Дзьякаў
Клубная кар’ера
Выхаванец краснадарскага футбола, у 2006 годзе перайшоў у моладзевую каманду маскоўскага «Лакаматыва». У 2007—2008 гадах выступаў у трэцім па рангу расійскім дывізіёне за «Сочы-04» і «Губкін». З 2009 года выступаў за дубль «Лакаматыва» і другую каманду, прыцягваўся да трэніровак з асноўным складам, але так і не дэбютаваў за яго. У снежні 2011 года адмовіўся падаўжаць кантракт з маскоўскім клубам і пакінуў «Лакаматыў».
У студзені 2012 года падпісаў трохгадовы кантракт з «Растовам». 27 красавіка 2011 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць «Церака» (1:1). Пазней разам з «Растовам» выйграў Кубак Расіі. 7 чэрвеня 2015 года аформіў хет-трык у стыкавым матчы супраць «Тосна» за месца ў Прэм’ер-лізе. З чэрвеня 2015 года трэніраваўся з маскоўскім «Дынама» і ў выніку падпісаў трохгадовы кантракт. У чэрвені 2016 года быў аддадзены ў арэнду «Тамі», аднак праз паўгады пакінуў каманду, да канца сезона 2016/17 не з’яўляўся на полі. У ліпені 2017 года падпісаў двухгадовы кантракт з турэцкім «Сівасспорам», аднак са студзеня 2018 года перастаў выхадзіць на поле, а ў жніўні 2018 года разарваў кантракт.
У лютым 2019 года падпісаў кантракт беларускім клубам «Дынама» з Мінска. Стаў адным з асноўных абаронцаў каманды. У чэрвені 2019 года пакінуў мінскі клуб.
У лютым 2020 года быў заяўлены за маскоўскі «Спартак-2», дзе гуляў да чэрвеня , а ў жніўні зноў быў заяўлены за каманду. У сакавіку 2021 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з клубам.
У чэрвені 2022 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У 2012 годзе прыняў удзел у двух матчах другой зборнай Расіі.
Сяргей Кузьміч Вязміцінаў
Таксама займаў пасаду міністра паліцыі.
Першамайскі раён
Назву Першама́йскі раё́н маюць:
Ангмагсалік
Ангмагсалік (дацк. Angmagssalik), часам званы Тасіілак (дат. Tasiilaq) — найбуйнейшы населены пункт ва ўсходняй Грэнландыі. Знаходзіцца ў камуне Сермерсоак на востраве Амасалік. Заснаваны ў 1894 годзе. Насельніцтва — 1930 чалавек (2010). Транспартныя зносіны верталётам з аэрапорта Кулусука.
У порце Ангмагсаліка спыняюцца круізныя караблі і прыватныя яхты.
Рыкарда Бачыні
Рыкарда Энрыке Бачыні (Ricardo Enrique Bochini; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1986 у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны.
Закон захавання электрычнага зараду
Зако́н захава́ння электры́чнага зара́ду — адзін з фізічных законаў захавання, які сцвярджае немагчымасць знічшэння (бясследнага знікнення) або, наадварот, з’яўлення ніадкуль электрычнага зараду.
Фармулёўка закона:
Тэльгтэ
Тэльгтэ (Telgte) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Варэндорф. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 90,6 км². Афіцыйны код — 05 5 70 044.
Краўцоўскі сельсавет (Церахоўскі раён)
Краўцо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Краўцоўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Церахоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад зноў утворанага Студзёнагуцкага сельсавета.
Калязямны аб’ект
Калязямны аб'ект — аб'ект (астэроід, камета, АМС или ШСЗ) у Сонечнай сістэме, чыя перыгелійная адлегласць складае меней 1,3 астранамічнай адзінкі.
Максім Дзмітрыевіч Касараб
Максім Касараб (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Мінск» і моладзевай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Перад сезонам 2021 стаў трывала трэніравацца з асноўнай камандай клуба. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 13 сакавіка 2021 года ў матчы супраць салігорскага «Шахцёра» (0:1), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. Хутка замацаваўся ў стартавым складзе каманды. Сезон 2022 амаль поўнасцю прапусціў з-за траўмы, а ў 2023 годзе зноў пачаў выступаць за асноўны склад сталічнага клуба.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2019 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2021 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
24 сакавіка 2023 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў у стартавым складзе ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы 2025 супраць Андоры (0:0) і быў заменены ў другім тайме.
Струменскі заказнік
Стру́менскі — біялагічны заказнік мясцовага значэння на тэрыторыі Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Плошча заказніка складае 8683,67 га. Заснаваны ў мэтах захавання ўнікальнага прыроднага комплексу ў даліне ракі Сож, на якой багата дзікарослых раслін і дзікіх жывёл, унесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Струменскі біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння заснаваны ў 1978 годзе для аховы прыродных запасаў лекавых раслін (чабор, цмен пясчаны, святаяннік прадзіраўлены, брусніцы, ландыш майскі і інш.). Плошча заказніка склада 12,3 тыс. га. Ён займаў лясныя масівы, у якіх пераважалі хвойнікі імшыстыя, чарнічныя, верасовыя, значныя ўчасткі бярэзнікаў, трапляюцца ельнікі чарнічныя.
12 лістапада 2008 года пастановай Савета Міністраў № 1697 заказнік быў скасаваны. 28 снежня 2012 года рашэннем Кармянскага раённага выканаўчага камітэта № 12-894 створаны Струменскі біялагічны заказнік мясцовага значэння.
2+2
2+2  — украінскі тэлеканал. Пачаў вяшчанне ў 2006 годзе.
Гісторыя
Канал пачаў вяшчанне пад назвай «Кіно» 1 ліпеня 2006 года на частаце былога «Гравіс-7» (183,25 Мгц). Згодна з рашэннем Нацыянальнага савета па пытаннях тэлебачання і радыёвяшчання ад 29 ліпеня 2010 аб пераафармленні ліцэнзіі на вяшчанне ТАА «Гравіс-Кіно», па просьбе кампаніі затвержено новы лагатып тэлеканала — «2 + 2», з якім канал выходзіць у эфір, пачынаючы з 30 жніўня 2010 года. 5 верасня 2011 г. канал абнавіў лагатып, слоган і графічнае афармленне. 25.06.2012 — 2 + 2 купіў «REAL ESTATE» і ўвайшоў да МХ-3 у DVB-T2. У сярэдзіне ліпеня 2015 тэлеканал стаў новым тытульным спонсарам футбольнага клуба «Чарнаморац» (Адэса).
Джордж Абела
Джордж Абела (Ġorġ Abela, George Abela, нар. ) — мальтыйскі палітык-лейбарыст, прэзідэнт Мальты з 4 красавіка 2009 па 4 красавіка 2014.
Біяграфія
Скончыўшы Мальтыйскі ўніверсітэт, з 1975 Джордж Абела працаваў юрыстам, актыўна ўдзельнічаючы ў дзейнасці прафсаюзных арганізацый. У 1982—1992 ён з’яўляўся прэзідэнтам Футбольнай асацыяцыі Мальты і шмат зрабіў для развіцця спартыўнай інфраструктуры. Затым ён быў абраны намеснікам старшыні Лейбарысцкай партыі па партыйных справах, а ў 1996 пасля перамогі партыі на парламенцкіх выбарах саветнікам прэм’ер-міністра Альфрэда Санта, але ўжо ў наступным годзе з-за рознагалоссяў з апошнім сышоў у адстаўку. У 1998 ён пакінуў партыйны пост, а ў 2000 годзе сышоў з прафсаюзнага кіраўніцтва, заняўшыся прыватнай юрыдычнай практыкай. У 2008 ён удзельнічаў у выбарах лідара лейбарыстаў, але заняў другое месца, атрымаўшы ў другім туры каля 34 % галасоў.
У 2009 парламент Мальты абраў Джорджа Абела новым прэзідэнтам краіны. Паколькі ва ўладзе ў краіне знаходзілася кансерватыўная Нацыяналістычная партыя, гэта стала першым выпадкам абрання на Мальце прэзідэнта ад дзеючай апазіцыі.
Тэвельскі сельсавет
Тэ́вельскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Тэўлі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 11 жніўня 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Казішчанскага і Стрыгаўскага сельсаветаў, вёскі Бяроза Касцінская, Дахлава, Казішча і Каменка перададзены ў склад Яроміцкага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Тэвельскага сельсавета 22 населеныя пункты.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2535 чалавек, з іх 84,7 % — беларусы, 8,7 % — украінцы, 5,6 % — рускія.
Амаруру
Амаруру (Omaruru) — горад на захадзе Намібіі, уваходзіць у склад вобласці Эронга. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнай акругі. Заснаваны ў 1872 годзе як невялікае паселішча германскай хрысціянскай місіі. У 1904 годзе Амаруру быў арэнай паўстання мясцовых жыхароў (прадстаўнікоў народнасці герэра), накіраванага супраць раскватараваных тут германскіх ваенных. Знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы вобласці, на берагах перыядычна перасыхалай ракі Амаруру, за 160 км на паўночны захад ад сталіцы краіны Віндхука. Абсалютная вышыня — 1185 метраў над узроўнем мора.
IC 3069
IC 3069 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кэтрын Скінер
Кэтрын Скінер (Catherine Skinner, нар. ) — аўстралійскі стралок, якая выступае ў дысцыпліне трап. Алімпійская чэмпіёнка 2016 года.
Займацца спартыўнай стральбой Кэтрын Скінер пачала ў дванаццацігадовым узросце, а ў 2006 годзе ўпершыню трапіла ў склад юнацкай зборнай Аўстраліі. У 2010 годзе на сусветным першынстве ў Мюнхене стала віцэ-чэмпіёнкай сярод моладзі. У 2011 стала сярэбраным прызёрам Універсіяды і бронзавым на хатнім чэмпіянаце Акіяніі.
У 2013 годзе Скінер выйграла золата на Універсіядзе ў Казані, а таксама ўпершыню трапіла на подыум этапу Кубка свету (у Нікасіі і ў Эль-Айне яна была другой). На чэмпіянаце свету 2014 года стала бронзавым прызёрам ужо ў спаборніцтвах сярод дарослых спартсменаў.
Факультэт педагогікі і псіхалогіі БарДУ
Факультэт педагогікі і псіхалогіі — адзін з факультэтаў Баранавіцкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Скінер
Скінер — прозвішча.
Альфрэд Сант
Пасля паражэння на выбарах 2008 года Альфрэд Сант перадаў пост лідара партыі свайму маладому таварышу Джозефу Мускату.
Эльдэ (горад)
Эльдэ (Oelde) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Варэндорф. Насельніцтва — чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 102,63 км². Афіцыйны код — 05 5 70 028.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны. Упершыню горад Ольдэ згадваўся ў 890 годзе ў дакументах як «Ulithi im Dreingau».
Спартыўны цэнтр Усі
Спартыўны цэнтр Усі — шматфункцыянальны стадыён у горадзе Усі, Кітай. Быў пабудаваны ў 1993 годзе і адкрыты ў 1994 годзе. У цяперашні час выкарыстоўваецца ў асноўным для футбольных матчаў, маючы ўмяшчальнасць у 30000 чалавек. Таксама ў спартыўным цэнтры праходзяць турніры па снукеры — Усі Класік і кубак свету.
Кіеўская дзяржаўная акадэмія дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і дызайну імя Міхаіла Байчука
Кіеўская дзяржаўная акадэмія дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва і дызайну імя Міхайла Бойчука — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова мастацкага профілю, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Гісторыя
Акадэмія была заснавана ў снежні 1999 года на базе Кіеўскага мастацка-прамысловага тэхнікума. У аснову акадэміі былі пакладзены даўнія традыцыі ўкраінскага нацыянальнага мастацтва. Вытокі акадэміі бяруць пачатак з малявальнай школы Мікалая Мурашкі, Кіеўскага мастацкага вучылішча (1900-1920) і Кіеўскага вучылішча прыкладнога мастацтва (1938-1957). Да 2020 года акадэмія была падпарадкавана Міністэрству адукацыі Украіны. У 2020 годзе яно перадала ўстанову ў падпарадкаванне Міністэрства культуры, што стварыла на пачатковым этапе пэўныя нязручнасці для студэнтаў і супрацоўнікаў акадэміі.
Ээнхана
Ээнхана (Eenhana) — горад на поўначы Намібіі, адміністрацыйны цэнтр вобласці Ахангвена, а таксама аднайменнай выбарчай акругі. Да 1990 года горад з’яўляўся базай Паўднёва-Афрыканскіх сіл абароны. З 1990 года з’яўляецца часткай незалежнай Намібіі.
У горадзе размешчаны прынамсі пяць масавых пахаванняў байцоў СВАПА, якія адносяцца да часоў Вайны за незалежнасць.
Эдвард Джэймс Корбет
Э́двард Джэ́ймс Ко́рбет (Edward James Corbett) або папросту Джым Ко́рбет (Jim Corbett; 25 ліпеня 1875 — 19 красавіка 1955 гг.) — брытанскі паляўнічы, пісьменнік і натураліст, арганізатар аховы драпежных жывёлін.
Біяграфія
Эдвард Джэймс Корбет нарадзіўся ў горадзе Наініталь на поўначы Індыі ў сям'і паштовага службоўца. Яго бацька Вільям Крыстафер Корбет памёр, калі Джыму было толькі 4 гады. Маці Мэры Джэйн Корбет была вымушана самастойна гадаваць 13 дзяцей. Ужо ў дзяцінстве Джым рыхтаваўся да таго, каб стаць знакамітым паляўнічым, вывучаў лес, знаёміўся з раслінамі і жывёламі. У 19 гадоў Джым скончыў школу і перайшоў на працу на чыгунку. Пазней працаваў як журналіст і грамадскі дзеяч. Удзельнічаў у Першай і Другой Сусветных войнах.
Большую частку жыцця правёў у Наініталі. У 1947 г. перасяліўся ў Кенію, дзе займаўся пісьменніцкай і дабрачыннай дзейнасцю. Памёр 19 красавіка 1955 г. у Ньеры.
Паляўнічы
Праславіўся як паляўнічы на леапардаў і тыграў-людаедаў. У 1907 г. забіў тыгра, якога ў Кумаоне абвінавачвалі ў 436 задакументаваных чалавечых смерцях. Да 1938 г. знішчыў 33 тыгры і некалькі леапардаў.
Літаратурная дзейнасць
Джым Корбет апублікаваў некалькі дакументальных і мастацкіх літаратурных прац:
Найбольшым поспехам карысталася яго кніга «Людаеды Кумаона» (Man-Eaters of Kumaon). Яна стала асновай для аднайменнага галівудскага фільма, знятага ў 1948 г.
Грамадская дзейнасць
Пасля I Сусветнай вайны Джым Корбет купіў фотакамеру і заняўся здымкамі дзікай прыроды. Асаблівую сенсацыю выклікалі яго рэпартажы аб жыцці драпежнікаў, якія звычайна вялі схаваны ад чалавека лад жыцця. У 1930-ых гг. Корбет пачаў чытанне лекцый аб прыродзе Індыі, захаванні яе асаблівай фаўны. Па яго ініцыятыве былі створаны два грамадскіх аб'яднання, якія займаліся пошукам сродкаў для арганізацыі аховы прыроды. У Кеніі распрацаваў сістэму мер абароны карэнных жыхароў і хатняй жывёлы ад драпежнікаў.
Памяць
У гонар Джыма Корбета быў названы адзін з найстарэйшых азіяцкіх нацыянальных паркаў, створаных на тэрыторыі сучаснага Утаракханда. У Каладхунгі (прыгарад Наініталя) дзейнічае музей Джыма Корбета.
IC 3070
IC 3070 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ртвелі
Ртвелі (груз. რთველი) — старажытнае свята збору ўраджаю вінаграду ў Грузіі. Традыцыі Ртвелі ўзыходзяць да старажытных часоў, бо віно мае асаблівае культавае значэнне для Грузіі. Свята не прывязана да пэўнай даты, а залежыць ад даты збору ўраджаю.
Святкаванне
Свята адбываецца звычайна ў канцы верасня ва Усходняй Грузіі і ў сярэдзіне кастрычніка ў Заходняй Грузіі. У больш халодным краі Рача-Лечхумі свята пачынаецца раней, а ў Кахеціі амаль перад самымі замаразкамі. Чым больш спякотнае і засушлівае лета, тым збор пачынаецца раней. Так, напрыклад, пасля гарачага лета 2010-га года збор вінаграду ў Грузіі пачаўся на два тыдні раней за звычайны тэрмін.