cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Станіслаў Эрнэст Дэнгаф
Станіслаў Эрнэст Дэнгаф (каля 1673, Касцежына Паморскага ваяводства — 16 верасня 1744, Гданьск) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай. Лоўчы вялікі літоўскі (з 1697), гетман польны літоўскі (з 1709), мечнік вялікі каронны (1704—1721), ваявода полацкі (з 1721).
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Дэнгафаў гербу ўласнага «Дзік», сын Уладзіслава і Канстанцыі са Слушкаў. Навучаўся ў піярскім калегіюме ў Варшаве, падарожнічаў па Германіі і Францыі.
Удзельнічаў у абранні каралём і вялікім князем Аўгуста Моцнага (1697), спрыяў яму ў барацьбе са Станіславам Ляшчынскім. У 1702—1717 маршалак Сандамірскай канфедэрацыі, якая падтрымлівала Аўгуста Моцнага. Браў удзел у бітвах са шведамі пад Варшавай (31 ліпеня 1705) і з прыхільнікамі Станіслава Ляшчынскага пад Калішам (29 кастрычніка 1706). Захаваў вернасць Аўгусту Моцнаму па ягоным адрачэнні ад стальца і выезду з краіны.
Па вяртанні Аўгуста Моцнага атрымаў прызначэнне на пасаду гетмана польнага літоўскага. Недастатковая, на думку С. Э. Дэнгафа, ацэнка ягоных заслугаў прывяла да пагаршэння адносінаў з каралём і вялікім князем, але ён працягваў служыць Аўгусту Моцнаму, уціскаў прыхільнікаў Станіслава Ляшчынскага ў Вялікім Княстве Літоўскім.
Па скасаванні ў 1717 Сандамірскай канфедэрацыі страціў уплывовае становішча ў краіне. Незадаволены палітыкай Аўгуста Моцнага, скіраванай на змяншэнне войска Вялікага Княства Літоўскага, перайшоў на бок сваіх былых супраціўнікаў. У апазіцыі каралю і вялікаму князю да 1721, каб супрацьдзейнічаць яму, дапамагаў зрываць соймы.
У першым шлюбе з Янай Дэнгаф меў дачку Канстанцыю, другі шлюб з Марыяй Соф’яй Сяняўскай быў бяздзетным.
Пяцьдзясят адценняў шэрага (фільм)
«Пяцьдзесят адценняў шэрага» (Fifty Shades of Grey) — амерыканскі кінафільм 2015 года рэжысёра Сэм Тэйлар-Джонсан па аднайменным рамане пісьменніцы Э. Л. Джэймс. Галоўныя ролі выканалі Дакота Джонсан і Джэймі Дорнан.
Сусветная прэм’ера адбылося 11 лютага 2015 года на 65-м Берлінскім міжнародным кінафестывалі і паказалі ў кінатэатрах 13 лютага 2015 года.
Сюжэт
Май 2011 года. Анастэйша Стыл — сціплая студэнтка літаратурнага факультэта на паўночным захадзе ЗША — жыве ў амерыканскім Ванкуверы ўдваіх з сяброўкай-аднакурсніцай Кэтрын (Кейт) Кавана. За тыдзень да выпускнога ва ўніверсітэце Анастэйша, па просьбе захварэлай Кейт замяніць яе, едзе ў Сіэтл і бярэ інтэрв’ю ў маладога прыгажуна-мільярдэра Крысціяна Грэя (Grey — шэры). Інтэрв’ю складваецца не вельмі ўдала, і Анастэйша сумняваецца, што яны калі-небудзь сустрэнуцца зноў. Нечакана Грэй з’яўляецца ў гаспадарчай краме, дзе дзяўчына працуе прадаўшчыцай, і купляе там кабельныя сцяжкі, ізаляцыйную стужку і вяроўку. Іх знаёмства працягваецца, Анастэйша паступова дазнаецца пра таемныя сексуальныя захапленні багацея, становіцца прадметам яго апантанасці.
Наступную паездку ў Сіэтл яна здзяйсняе ўжо на асабістым верталёце мільярдэра. І затым у статусе каханай, пераадольваючы страхі і сумневы, спасцігае таямніцу «чырвонага пакоя», абмяркоўвае незвычайны дагавор і прымае ўдзел у ажыццяўленні шакавальных фантазій…
Аляксандр Васілевіч Ластачкін
Аляксандр Васілевіч Ластачкін — беларускі футбольны трэнер. Жанаты на беларускай футбалістке Наталли Ластачкінай.
Трэнерская кар’ера
У перыяд з 1991 па 2015 год ён быў галоўным трэнерам магілёўскай «Надзеі». У 2005 годзе аыйграў першы Суперкубак Беларусі сярод жаночых камандаў.
У 2016 годзе стаў гендырэктарам ФК «Дняпро».
Узнагароды
Лаўрэатам спецыяльнай прэміі Магілёўскага гарвыканкама «Дасягненне» у намінацыі «Фізічная культура і спорт».
Возера Надзеі
Возера Надзеі — адносна невялікае месяцавае мора, размешчанае ў паўночна-ўсходнай частцы бачнага боку Месяца.
Селенаграфічныя каардынаты аб'екта — 43°N, 65°W, дыяметр складае 80 км.
На поўнач ад возера размешчаны кратар Меркурый, на ўсходзе — кратар Зянон , на поўдні — кратар Месала , а на захадзе кратэры Керынгтан , Шумахер і Возера Вечнасці.
Іка
Іка (Ica) — горад на поўдні Перу, каля 300 км ад сталіцы Лімы ля ўзбярэжжа Ціхага акіяна. Яго насельніцтва складае прыкладна 260 тысяч жыхароў. Горад з'яўляецца сталіцай аднайменнага рэгіёна Іка.
Возера Надзеі
Этымалогія
Гэтая вобласць першапачаткова атрымала назву «Струве» і пад № 346 была ўключана ў першую афіцыйную наменклатуру аб'ектаў на паверхні Месяца Міжнароднага астранамічнага саюза, выдадзеную Благг і Мюлерам у 1935.
У каталогу The System of Lunar Craters, выдадзеным Д. Артурам у 1963-1966 гадах, кратэр Ота Струвэ быў перайменаваны ў Струве. Каб пазбегнуць блытаніны, разгляданай вобласці было прысвоена назва Мора Струве.
Іка
У некалькіх кіламетрах ад горада знаходзіцца аазіс Уакачына, намаляваны на перуанскай купюры 50 соль.
Возера Надзеі
Этымалогія
У 1976 Возера Надзеі атрымала цяперашнюю назву.
Іка
16 жніўня 2007 г. горад перанёс землятрус сілай у 8,0 балаў, у выніку якога загінула некалькі сотняў жыхароў.
Віскачы
Віскачы́ (, Вискачи) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасвержанскага сельсавета.
IC 1586
IC 1586 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ванкувер (значэнні)
Ванкувер:
Каралеўская Акадэмія драматычнага мастацтва
Каралеўская акадэмія драматычнага мастацтва (Royal Academy of Dramatic Art (RADA)) — адна з самых вядомых тэатральных школ у свеце, а таксама адна з найстарэйшых драматычных школ у Вялікабрытаніі. Акадэмія была заснавана ў 1904 годзе англійскім тэатральным акцёрам Гербертам Бірбомам Тры, і размяшчаецца ў лонданскім квартале Блумсберы. Акадэмія знаходзіцца ў падначаленні Каралеўскага каледжа, які ў сваю чаргу з'яўляецца часткай Лонданскага ўніверсітэта.
Акадэмія штогод прымае 28 новых студэнтаў на трохгадовае навучанне са ступенню бакалаўр. Акрамя акцёрскіх спецыяльнасцяў акадэмія рыхтуе і тэхнічны персанал для тэатраў. Выпускнікамі акадэміі ў розныя гады сталі шматлікія знакамітыя акцёры і актрысы, сярод якіх Ута Хаген, Маргарэт Локвуд, Джон Гілгуд, Джаан Колінз, Майкл Кейн, Ёан Грыфіт, Цімаці Далтан, Энтані Хопкінс і Шон Бін.
З 2007 года прэзідэнтам акадэміі з'яўляецца Рычард Атэнбора, старшынёй сэр Стывен Уэйл-Коэн, а яго намеснікамі Алан Рыкман і Майкл Атэнбора.
Вольга Вітальеўна Алейнікава
Вольга Вітальеўна Алейнікава (нар., Ленінград) — беларускі педыятр-анкагематолаг, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2009), доктар медыцынскіх навук (2000), прафесар (2003), выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (1999), Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2014).
Біяграфія
Нарадзілася 10 лістапада 1951 года ў Ленінградзе ў сям’і служачых. У 1969 годзе скончыла сярэднюю школу № 64 г. Мінска. У 1975 годзе скончыла педыятрычны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута, у 1976 годзе — інтэрнатуру па спецыяльнасці педыятрыя. У 1976—1996 гадах працавала ў 1-й гарадской клінічнай бальніцы Мінска педыятрам, з 1978 года — педыятрам-гематолагам, з лістапада 1986 года — загадчыцай дзіцячага гематалагічнага аддзялення, з 1992 года — намеснікам галоўнага ўрача па дзіцячай анкагематалогіі.
З 2 чэрвеня 1996 года па 1 ліпеня 2019 года — дырэктар дзяржаўнай установы «Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр дзіцячай анкалогіі, гематалогіі і імуналогіі». У цяперашні час - галоўны навуковы супрацоўнік дадзенага Цэнтра.
У 1998 годзе ёй прысвоена вышэйшая кваліфікацыйная катэгорыя па спецыяльнасці ўрач-педыятр, а ў 2001 годзе — вышэйшая катэгорыя па арганізацыі аховы здароўя.
Навуковая дзейнасць
У 1989 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Гарманальны статус, утрыманне калію ў міелакарыяцытах у дзяцей з вострым лімфабласным лейкозам», у снежні 1999 года — доктарскую дысертацыю на тэму «Новыя тэхналогіі ў лячэнні вострых лейкозаў у дзяцей» (у НДІ дзіцячай гематалогіі МЗ РФ, Масква). Доктарская дысертацыя з’явілася вынікам шматгадовай працы па ўкараненні новых высокаэфектыўных тэхналогій дыягностыкі і лячэння анкагематалагічных захворванняў у дзяцей у Беларусі, мела шырокі міжнародны рэзананс і паслужыла асновай для стварэння сучасных пратаколаў лячэння, у тым ліку і сумесна з НДІ дзіцячай гематалогіі Міністэрства аховы здароўя Расійская Федэрацыі і Усерасійскага анкалагічнага навуковага цэнтра РАМН.
У 2004—2011 гадах — старшыня вучонага медыцынскага савета Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь. У 2003 годзе прысвоена навуковае званне прафесар па спецыяльнасці  «клінічная медыцына». З 2006 года — член экспертнага савета ВАК па спецыяльнасці «анкалогія (медыцынскія навукі)». У 2009 годзе выбрана членам-карэспандэнтам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
З’яўляецца членам навуковых таварыстваў:
З’яўляецца членам рэдкалегіі часопісаў:
Найбольш значныя вынікі дзейнасці: стварэнне беларускай школы дзіцячай анкалогіі/гематалогіі; стварэнне сістэмы папуляцыйнай рэгістрацыі дзіцячага рака, інтэграванай у міжнародную сетку; арганізацыя высокаэфектыўнай службы дзіцячай анкалогіі і гематалогіі, якая дазволіла дасягнуць вынікаў сусветнага ўзроўню ў лячэнні злаякасных новаўтварэнняў у дзяцей.
Падрыхтавала 12 кандыдатаў медыцынскіх навук і 3 доктара медыцынскіх навук, апублікавана больш за 500 друкаваных работ, у тым ліку 6 манаграфій, атрымана 6 патэнтаў.
Педагагічная дзейнасць
У 2002 годзе абрана прафесарам кафедры клінічнай гематалогіі і трансфузіялогіі па курсе дзіцячай гематалогіі БелМАПА. З 2005 па 2011 — загадчык кафедры дзіцячай анкалогіі і гематалогіі БелМАПА.
Узнагароды і дасягненні
У 2008 годзе калектыву Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра дзіцячай анкалогіі і гематалогіі, узначаленаму В.В. Алейнікавай, была прысуджана прэмія «За духоўнае адраджэнне» за актыўную падзвіжніцкую дзейнасць у гуманітарнай галіне.
Аляксей Сяргеевіч Агафонаў
Аляксей Сяргеевіч Агафонаў (24 студзеня 1911, в. Забарочча, Вязнікаўскі павет — 22 лістапада 1943, Гомельскі раён) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір аддзялення 16-га гвардзейскага асобнага сапёрнага эскадрону 15-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, Герой Савецкага Саюза (1944), гвардыі старшы сяржант.
Біяграфія
Нарадзіўся 24 студзеня 1911 года ў вёсцы Забарочча цяпер Вязнікаўскага раёна Уладзімірскай вобласці ў сялянскай сям’і. Рускі. Скончыўшы пачатковую школу, працаваў у калгасе.
У Чырвонай Арміі на сапраўднай ваеннай службе ў 1933—1935 гадах. Звольніўшыся ў запас, працаваў на заводзе ў горадзе Горкі (цяпер Ніжні Ноўгарад).
24 верасня 1943 года пад шквальным агнём непрыяцеля, гвардыі старшы сяржант Агафонаў прабраўся да ракі, ўплаў пераадолеў яе, разведаўшы месца для пераправы і падыходы да Дняпра, і прабыўшы суткі ў варожым тыле, даставіў камандаванню падрабязныя звесткі.
22 лістапада 1943 года гвардыі старшы сяржант Аляксей Агафонаў загінуў смерцю храбрых у баі пад горадам Гомелем. Пахаваны ў вёсцы Навінкі Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці, пазней перапахаваны ў брацкую магілу ў ліку дваццаці сямі вайскоўцаў на грамадзянскім могілках вёскі Карма Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі старшаму сяржанту Агафонаву Аляксею Сяргеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
КІМ (прадпрыемства)
Захаваўся даваенны галоўны вытворчы корпус — цагляны, трохпавярховы, прамавугольны ў плане. Галоўны падоўжаны фасад выходзіць на вуліцу Горкага. Побач з вытворчым знаходзіцца чатырохпавярховы бытавы корпус. Пры будаўніцтве фабрыкі ўпершыню вырашаны шэраг новых праблем: планіроўка галоўнага корпуса строга падпарадкавана вытворчаму працэсу, абсталяваны спецыяльныя бытавыя памяшканні і зоны адпачынку для рабочых.
У 1966 г. на ўшанаванне памяці 93 рабочых і служачых фабрыкі, якія загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны і ў партызанах, на тэрыторыі фабрыкі пастаўлена стэла.
З 1986 г. — панчошна-трыкатажны камбінат, з 1994 г. акцыянернае таварыства «КІМ» («Класіка індустрыі моды»). Вырабляе панчошна-трыкатажную прадукцыю.
Асноўныя вытворчасці: швейна-вязальная і фарбавальна-аддзелачная. Цэхі: рамонтна-механічныя, парасілавая гаспадарка, электрацэх, транспартны цэх, механічныя майстэрні.
Амбівалентнасць
Амбівале́нтнасць (ад ambo — «вакол», «з абодвух бакоў» і valentia — «сіла») — дваістасць адносін да чаго-небудзь; прызнанне адначасовай наяўнасці ў дзеяннях, феноменах двух супрацьлеглых пачуццяў (звычайна станоўчых, пазітыўных і адмоўных, негатыўных) у адносінах да якога-небудзь аб’екта.
Асноўны статут Каралеўства Албанія (1939)
Асноўны статут Каралеўства Албанія — канстытуцыя Каралеўства Албанія пад пратэктаратам Каралеўства Італія, якая была прынята 4 чэрвеня 1939 года.
3 чэрвеня 1939 года кароль Італіі Віктар Эмануіл III падпісаў новую канстытуцыю для Каралеўства Албанія. На наступны дзень, 4 чэрвеня, прэм'ер-міністр Албаніі Шэфкет Верладжы падпісаў яе, пасля чаго яна афіцыйна ўступіла ў сілу.
Мулацца
Мулацца (Mulazzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Маса-Карара.
Насельніцтва складае 2567 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 62 км². Паштовы індэкс — 54026. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тэлур
Тэлур (Tellurium) Te — хімічны элемент VI групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 52.
Прыродныя крыніцы
Асноўныя мінералы — калаверыт, алтаіт і інш. Зрэдку трапляецца ў самародным выглядзе. Здабываюць галоўным чынам з адыходаў ад ачысткі медзі.
Прымяненне
Выкарыстоўваецца для легіравання сталі і чыгуну, сплаваў свінцу і медзі; для сінтэзу паўправадніковых матэрыялаў. Тэлурарганічныя злучэнні прымяняюцца ў якасці каталізатараў.
Бесцвіна
Бе́сцвіна (, Бествино) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходцаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Машчонскага сельсавета.
Барадатая курапатка
Барадатая курапатка (Perdix daurica) — від птушак сямейства фазанавых.
Апісанне
Невялікая птушка, вага 280—420 г. Агульная афарбоўка буравата-шэрая з тонкім хвалістым малюнкам. Спіна і цемя бура-жоўтага адцення, а бакі галавы і горла, а таксама валлё і грудзі ахрыстые. Па баках падбародка ўзімку вузкія і цвёрдыя пёры — «барада». На бруху цёмна-бурая або чорная пляма, але ў самкі плямы няма або яно вельмі маленькае.
Пашырэнне
Паўночная мяжа гнездавога арэала праходзіць у вобласці 55-й паралелі па Енісеі, у басейне ніжняй плыні р. Баргузіні па паўднёвай частцы Віцімскага пласкагор'я. Гняздуецца ў раёне Мінусінска, у басейне ніжняга Абакана, у перадгор'ях Алтая, заходзіць у даліны рэк хрыбтоў Цянь-Шаня, асабліва шматлікая каля возера Ісык-Куль. На крайнім паўднёвым захадзе арэала знойдзена ў заходніх перадгор'ях Туркестанскага хрыбта і ў блізкіх да іх частках даліны ракі Зераўшан.
Часцей за ўсё жыве ў пагорыстых рознатраўных стэпах і ў стэпавых далінах рэк з нізкім травастоем і хмызнякамі; гняздуецца таксама ў сухіх камяністых шырокіх падзях перадгор'яў і ніжняга пояса бязлесных хрыбтоў з палыном і рэдкімі кусцікамі караганы і ядлоўца. Аддае перавагу адчыненым прасторам з травяністай расліннасцю, якой яна можа карміцца, і астраўкам хмызняковых зараснікаў, у якіх зручна хавацца ў выпадках небяспекі; пажадана таксама блізасць вадаёма.
Сысола
Сысо́ла (Сысо́ла ) — рака ў Расіі, у Рэспубліцы Комі, левы прыток ракі Вычагда (басейн Паўночнай Дзвіны).
Барадатая курапатка
Пашырэнне
На Беларусь завозілася для акліматызацыі з Тувы ў 1959-60 гг., але беспаспяхова.
Сысола
Даўжыня ракі 487  км, плошча вадазбору 17 200 км². Сярэдні расход вады за 318 км ад вусця каля 33 м³/с. Жыўленне змяшанае, з перавагай снегавога. Разводдзе з 2-й паловы красавіка да сярэдзіны чэрвеня. Замярзае ў канцы кастрычніка — лістападзе, адкрываецца ў канцы красавіка — пачатку траўня.
Барадатая курапатка
Спосаб жыцця
Барадатая курапатка праводзіць жыццё на паверхні зямлі. На галіны дрэў і хмызнякоў не садзіцца. Бегае хутка і лёгка. Узлятае з характэрным шумам крылаў, часта з адрывістым крыкам, ляціць прама, не пятляючы і энергічна працуючы крыламі, але часцей на невялікія адлегласці і невысока над зямлёй; прызямляючыся, плануе.
Падчас гнездавання барадатыя курапаткі трымаюцца парамі, у астатнія сезоны сем'ямі і чародкамі. Узімку сустракаюцца чародамі ў 150—200 асобін.
Сысола
Сысола пачынаецца на Паўночных Увалах, на мяжы Рэспублікі Комі і Кіраўскай вобласці. У месцы ўпадзення Сысолы ў Вычагду знаходзіцца сталіца Рэспублікі Комі — горад Сыктыўкар. Рака суднаходная на адлегласці 323 км ад вусця (да сяла Койгарадок).
Кшыж Велькапольскі (гміна)
Кшыж Велькапо́льскі (Krzyż Wielkopolski) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чарнкоўска-Тшцянэцкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кшыжы Велькапольскім. Плошча гміны складае 174,56 км². Станам на 2004 год у гміне Кшыж Велькапольскі пражывалі 8820 чалавек, шчыльнасць — 50,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 11 салецтваў.
Градкі (Стаўбцоўскі раён)
Гра́дкі (, Грядки) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старасвержанскага сельсавета.
Барадач
Барадач, або Ягнятнік (Gypaetus barbatus) — драпежная птушка з сямейства ястрабіныя, адзіны від у родзе барадачы (Gypaetus).
Сістэматыка
Барадач быў упершыню апісаны заснавальнікам навуковай біялагічнай сістэматыкі Карлам Лінеем ў 1758 годзе ў дзесятым выданні яго «Сістэмы прыроды». У гэтым жа зборы яму была прысвоена лацінская бінамінальная назва Vultur barbatus (С. 87). На цяперашні час барадач вылучаны ў асобны род "Gypaetus", які ўключае адзін від. У беларускай мове выкарыстоўваюцца дзве назвы гэтай птушкі. 1) "Ягнятнік" - з'яўляецца перакладам заходнееўрапейскай назвы "Lammergeyer", але сэнс гэтай назвы няправільны, бо ягнятнік ня есць жывых авечак, а корміцца ​​падалкай. 2) "Барадач" - названы ад пучка жорсткіх пёраў або шчацінак пад дзюбай, якія ўтвараюць бародку.
Апісанне
Агульная даўжыня 95 - 125 см, вага - 4,5 - 7,5 кг, даўжыня крыла 75 - 80 см., размах крылаў 275 - 308 см.
Старынка (Вілейскі раён)
Стары́нка (, Старинка) — хутар у Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
IC 1587
IC 1587 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Ківі (птушка)
Кі́ві (Apteryx; літаральны пераклад — бяскрылы) — адзіны род бескілявых птушак у і атрадзе. Уключае пяць відаў, эндэмічных для Новай Зеландыі.
Усе віды ківі маюць моцныя чатырохапалыя ногі і доўгую вузкую дзюбу з ноздрамі на самым кончыку. Крылы не развітыя, хвост адсутнічае. Пер'е ківі больш нагадвае густую поўсць. Вонкавым выглядам і звычкамі ківі настолькі адрозніваюцца ад іншых птушак, што заолаг Уільям Кальдэр даў ім мянушку «ганаровых сысуноў».
Этымалогія
Род Ківі апісаны ўпершыню ў 1813 годзе англійскім батанікам і заолагам Джорджам Шоу. Імя, якое ён надае — Apteryx азначае «без крылаў» і мае грэчаскае паходжанне (α — без ці не, πτέρυξ — крыло). Слова «ківі» (kiwi, з вымаўленнем: /ˈkiːwiː/) паходзіць ад назвы птушкі на мове маоры: kiwi. У сваю чаргу слова kiwi мае палінезійскія карані, якія адносяцца да назвы пералётных шпакоў, якія адпачываюць сярод трапічных астравоў Палінезіі. Першыя пасяленцы Новай Зеландыі паўторна выкарыстоўваць гэтае слова для абазначэння мясцовых карычневых птушак. Слова змяшчае гукапераймальныя элементы «ki'» і «wi», якія маоры перанялі ад птушкі. Некаторыя віды ківі маюць спецыфічную назву на мове маоры: вядомы як «пукупуку» (pukupuku),  — як «рароа» (roroa) ці «роа» (roa),  — «рові». У цяперашні час прынята афіцыйная назва з Акарыта — «такаека» (tokoeka).
Філагенетычнае паходжанне
Доўгі час меркаваўся, што найбліжэйшым сваяком ківі з'яўляецца іншы новазеландскі від нелятаючых птушак — вымерлы моа. Аднак нядаўнія даследаванні, выкананыя напачатку 2000-х гадоў на аснове параўнання поўных паслядоўнасцей мітахандрыяльнай ДНК ківі і іх нелятаючых сваякоў, дазволілі высвятліць, што гэтыя птушкі генетычна бліжэй да эму і казуараў, чым да страусаў, нанду і моа.
Меркавана, продкі сучасных ківі патрапілі на Новую Зеландыю з Аўстралазіі пазней, чым моа, — каля 30 млн гадоў назад. Па малекулярных даных, гэта магло адбыцца яшчэ раней — каля 62 млн гадоў назад, але ўжо пасля аддзялення Новай Зеландыі ад Гандваны (не пазней 75 млн гадоў назад) і дывергенцыі эвалюцыйнай галіны моа (каля 78 млн гадоў назад), што можа сведчыць аб першасным засяленні моа на Новай Зеландыі і другаразовым — ківі.
Вонкавы выгляд
Ківі — нелятаючыя бескілявыя птушкі. Памеры невялікія, са звычайную курыцу. Характэрны палавы дымарфізм : самкі буйней за самцоў. Цела ў ківі грушападобнай формы, з маленькай галавой і кароткай шыяй. Важаць ад 1,4 да 4 кг.
Ківі ўласцівая найбольшая рэдукцыя крылаў сярод птушак: яны ўсяго 5 см у даўжыню і амаль незаўважныя сярод апярэння. Аднак у ківі захавалася звычка адпачываючы хаваць дзюбу пад крыло. Цела птушкі раўнамерна пакрыта мяккім, шэрым ці светла-бурым пер'ем, больш падобным на поўсць, у якім адсутнічаюць мікрабарозды. Хвост адсутнічае. Ногі чатырохапалыя, кароткія, але вельмі моцныя, з 4 вострымі кіпцюрамі ; іх вага складае прыкладна ⅓ вагі цела. Шкілет не пнеўматычны, косці цяжкія. Трубчастыя косці запоўненыя касцявым мозгам, а не полыя і лёгкія як у лятучых птушак.
Ківі галоўным чынам спадзяюцца не на зрок — вочы ў іх вельмі маленькія, усяго 8 мм дыяметрам, — а на развітыя слых і нюх. Сярод птушак больш моцны нюх ёсць толькі ў кондараў. У ківі вельмі доўгая, гнуткая, тонкая, прамая ці злёгку выгнутая дзюба, якая ў самцоў дасягае даўжыні 95—105 мм, а ў самак — 110—120 мм. Ноздры ў ківі адкрываюцца на канцы дзюбы (у астатніх птушак — каля яе аснавання). Язык рудыментарны. Каля аснавання дзюбы маюцца органы дотыку — адчувальныя шчацінкі — вібрысы.
Пер'е ківі мае спецыфічны моцны пах, які нагадвае грыбны. Гэта ў сучасных умовах робіць птушак уразлівымі — наземныя драпежнікі, якія з'явіліся ў Новай Зеландыі, лёгка знаходзяць іх па паху.
Спосаб жыцця і харчаванне
Ківі насяляюць пераважна сырыя вечназялёныя лясы; доўгія пальцы на нагах дапамагаюць ім не гразнуць у багністым грунце. На найбольш населеных участках на 1 км² прыпадае 4—5 птушак. Лад жыцця яны вядуць выключна змрочны і начны.
На працягу дня ківі хаваецца ў выкапанай нары, дупле ці пад каранямі дрэў. У вялікага шэрага ківі норы ўяўляюць сабою сапраўдны лабірынт з некалькімі выхадамі; у іншых ківі норы прасцей, з адным выхадам. На тэрытарыяльным участку ківі можа быць да 50 сховішчаў, якія птушка змяняе кожны дзень. Нару ківі займае толькі праз некалькі тыдняў пасля таго, як вырые, — за гэты час трава і мох паспяваюць разрасціся, маскіруючы ўваход. Часам ківі адмыслова маскіруюць гняздо, затуляючы ўваход лісцем і галінкамі. Днём яны пакідаюць свае сховішчы толькі ў выпадку небяспекі.
Скрытныя і нясмелыя днём, уначы гэтыя птушкі становяцца агрэсіўнымі. Ківі — вельмі тэрытарыяльныя птушкі, і шлюбная пара, а асабліва самец, люта абараняе ад канкурэнтаў свой гнездавы ўчастак, які можа займаць ад 2 да 100 га (у рові). Моцныя ногі і дзюба ківі — небяспечная зброя, і сутычкі паміж птушкамі могуць скончыцца смерцю. Аднак сур'ёзныя бойкі паміж ківі рэдкія; звычайна гнездавы ўчастак змяняе «ўладальніка» толькі пасля натуральнай смерці самца. Межы свайго ўчастку птушкі пазначаюць з дапамогай крыкаў, якія па начах чутныя за некалькі кіламетраў. Меркаванне, што ківі марудлівыя і нязграбныя птушкі, з'яўляецца памылковым — у прыродзе яны рухавыя і за адну ноч абыходзяць увесь гнездавы ўчастак.
На паляванне ківі выходзяць прыкладна праз 30 хвілін пасля заходу сонца. Іх корм складаюць насякомыя, малюскі і земляныя чэрві, а таксама апалыя ягады і плады. Здабычу ківі адшукваюць з дапамогай нюху і пачуцця дотыку — разграбаючы зямлю нагамі і глыбока апускаючы ў яе дзюбу, яны літаральна «вынюхваюць» чарвякоў і насякомых. Пры выпадку ківі не адмаўляюцца ад дробных амфібій і ракападобных.
Размнажэнне
Ківі — манагамныя птушкі, пары ў іх утвараюцца не менш чым на 2—3 шлюбных сезона, часам на ўсё жыццё. Пара раз у тры дні сустракаецца ў гнездавой нары і гучна перагукваецца па начах.
Асноўны шлюбны сезон у ківі доўжыцца з чэрвеня па сакавік. Праз тры тыдні пасля апладнення самка зносіць у нары ці пад карані дрэва адно яйка (радзей — два). Ківі — рэкардсмен сярод птушак па адносных памерах яйкаў: у звычайнага ківі яно важыць да 450 г, ¼ масы самай птушкі. Яйка белае, колеру слановай косці ці зелянявае, гладкае навобмацак, памерам 135х84 мм, і ўтрымлівае найбольшы працэнт жаўтка сярод птушыных яйкаў — 65 % (у большасці птушак — 35—40 %).
Падчас выношвання яйка самка есць у тры разы больш, чым звычайна; за 2—3 дні да адкладвання яйка яна перастае есці, паколькі яйка займае занадта шмат месца ўнутры яе цела. Знесенае яйка наседжвае самец, які пакідае яго толькі на час кармлення, на 2—3 гадзіны; часам яго падмяняе самка. У ківі вострава Сцьюарт, якія жывуць не парамі, а невялікімі стабільным групамі, наседжваннем яйка займаюцца не толькі самец і самка, але і іншыя птушкі з групы. Часам праз 25 дзён самка зносіць другое яйка.
Інкубацыйны перыяд займае 75—85 дзён; птушаню патрабуецца 2—3 дні на тое, каб з дапамогай ног і дзюбы выбраццы са шкарлупіны. Птушаняты нараджаюцца пакрытыя не пухам, а пер'ем, і нагадваюць мініяцюрныя копіі дарослых. Бацькі звычайна не клапоцяцца пра нашчадства і пакідаюць яго адразу пасля вылуплення. Першыя тры дні птушаня не можа стаяць на нагах і не есць — падскурныя запасы жаўтка дазваляюць яму не галадаць. Да пятага дня ён пачынае выходзіць з гнязда, а да 10—14-ага дню — самастойна шукаць ежу.
Першыя шэсць тыдняў жыцця птушаня ківі можа карміцца і ў дзённыя часы, затым пераходзіць на начны лад жыцця. Маладыя ківі практычна безабаронныя — да 90 % птушак гінуць у першыя шэсць месяцаў жыцця, з іх 70 % становяцца ахвярай драпежнікаў.
Растуць маладыя ківі павольна: толькі ў 4—5 гадоў яны дасягаюць поўнага памеру. Палавая сталасць настае ў самцоў у 18 месяцаў, а ў самак у 2—3 года. Але адкладаць яйкі самкі звычайна пачынаюць толькі ў 3—5 гадоў. Працягласць жыцця ківі вялікая — да 50—60 гадоў.
У адрозненне ад большасці птушак, у самак ківі функцыянуюць абодва яечнікі, а не толькі левы. За жыццё самка зносіць да 100 яйкаў.
Ступень пагрозы існаванню
З-за скрытнага ладу жыцця сустрэць гэту птушку ў прыродзе вельмі складана. Нядзіўна, што катастрафічнае падзенне яе колькасці доўгі час заставалася незаўважаным.
Былі прадпрынятыя меры па аднаўленню колькасці гэтай птушкі — у 1991 годзе была распачата дзяржаўная праграма па аднаўленню ківі (Kiwi Recovery Programme). У выніку ахоўных мерапрыемстваў колькасць ківі, якія дажываюць да сталага стану, павялічылася з 5 % (1991 год) да 60 % (1998 год). Мерапрыемствы па паўторным засяленні арэала пасялення ківі ўключаюць гадоўлю гэтай птушкі ў няволі (першых птушанят атрымалася вывесці ў няволі толькі ў 1989 годзе) і кантроль над колькасцю драпежнікаў. Прафесар Кентэрберыйскага ўніверсітэта Джэймс Брыскі мае намер стварыць дэзадарант для ківі, каб прыбраць пах пер'еў, якіе выдае іх.
Тры віды ківі, звычайны, вялікі шэры і малы, занесены ў міжнародную Чырвоную кнігу са статусам уразлівы, а новы від паўночнага ківі — як від, які знаходзіцца пад пагрозай знікнення. Рові мае нацыянальна крытычны статус.
Ківі ў заапарках
У 1851, Лонданскі заапарк стаў першым заапаркам, дзе ўтрымліваюцца ківі. Першае развядзенне ў няволі адбылося ў 1945 У 2007 годзе ківі жылі толькі ў 13 заапарках па-за межамі Новай Зеландыі. У 12 асобін, у Берлінскім заапарку 7, у  1, у Вашынгтонскім заапарку 3, у, Нідэрланды — 3, у  5, у  1, у Смітсанаўскім Нацыянальным заалагічным парку 5, у  1 і ў  ў горадзе Калумбус, Агая 3.
Людзі і ківі
Ківі — нацыянальная птушка і неафіцыйная эмблема Новай Зеландыі. З'яўляецца ўпадабаным сімвалам новазеландскай культуры, які адлюстроўваецца на манетах, паштовых марках і г. д. «Ківі» (kiwis) — жартоўная мянушка саміх новазеландцаў.
У краіне маюцца скульптуры ківі і дарожныя знакі ў месцах яго распаўсюджвання, каб людзі былі ўважлівыя і не перашкаджалі пакою гэтых птушак.
Раней на птушак палявалі і рабілі вопратку з іх скурак, але цяпер яны з'яўляюцца аб'ектам аховы.
У Вялікабрытаніі (51.19414°N, -1.71528°W) па заканчэнні Першай сусветнай вайны на працягу двух месяцаў, з лютага па сакавік 1919 года, навазеландскімі сапёрамі, якія чакалі дэмабілізацыі, была створана гіганцкая выява ківі агульнай плошчай 6100 м² і вышынёй 127 метраў. Выява нанесена пасродкам зразання і выдалення дзёрну з пакатага вапняковага ўзгорка, з-за чаго птушка ківі выйшла альбіносам.
Расліна ківі атрымала сваю назву за падабенства формы яго апушанага плода з целам аднайменнай птушкі.
Класіфікацыя
Часам ківі аб'ядноўваюць на правах сямейства ў атрад казуарападобных ці страўсападобных.
Традыцыйна налічваюць тры віды ківі — Apteryx australis, A. haastii і A. owenii. Аднак паводле найноўшых даных, варта вылучаць пяць відаў: Акрамя таго, звычайны ківі падраздзяляецца на два падвіды:
Генетыка
Карыятып: 80 храмасом (2n).
Малекулярная генетыка:
Тэхнецый
Тэхнецый (Technetium) Tc — радыеактыўны хімічны элемент VII групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 43. Серабрыста-шэры метал. Гістарычна першы штучны элемент.
Прымяненне
Выкарыстоўваецца ў рэактарабудаўніцтве, а таксама як гама-выпрамяняльнік у медыцынскай дыягностыцы пухліны галаўнога мозгу.
Канстытуцыя Народнай Рэспублікі Албанія
11 студзеня 1946 года адкрылася Устаноўчая асамблея. Часовы ўрад прадставіў прысутным дэпутатам праект канстытуцыі. Пасля дыскусіі паседжанне асамблеі было прыпынена на 2 месяца. У выніку, 14 сакавіка 1946 года, пасля ўсенароднага абмеркавання і ўліку заўваг, Устаноўчая асамблея зацвердзіла Канстытуцыю.
З прычыны адсутнасці ўласнага досведу албанскія распрацоўшчыкі канстытуцыі абапіраліся на тэкст Асноўнага закона Федэратыўнай Народнай Рэспублікі Югаславія ад 31 студзеня 1946 года. Канстытуцыя вызначыла агульныя прынцыпы народаўладдзя, структуру заканадаўчых і выканаўчых органаў. Прызнаваліся 3 віда уласнасці: дзяржаўная, кааператыўная і прыватная. Дзяржава абвяшчалася безумоўным уладальнікам нетраў, лясоў, вод. Дэмакратычныя правы і свабоды грамадзян, у прыватнасці і свабода сумлення, гарантаваліся канстытуцыяй, ўсталёўвалася роўнасць усіх грамадзян рэспублікі незалежна ад іх нацыянальнасці, расы, полу і веравызнання.
Асіповічы I
Асіпо́вічы І (, Осиповичи I)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Асіповіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў горадзе Асіповічы.
Купанг
Купанг (Kupang) — горад у Інданезіі, на Заходнім Тыморы, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Усходняя Нуса-Тэнгара. Ажыўленыя транспартныя, гандлёвыя і адміністрацыйныя сувязі з суседнімі астравамі. Насельніцтва каля 450 000 жыхароў. У 45 км ад горада — запаведнік Тама Висата Камплонг з цікавымі пячорамі і азёрамі.
Важны порт і гандлёвы пункт часоў каланіяльнага валадарства Партугаліі і Галандіі. У горадзе да гэтага часу захаваліся сляды архітэктуры еўрапейскіх каланістаў. У першай палове XX стагоддзя горад гуляў важную ролю як месца дазапраўкі самалётаў, якія здзяйсняюць далёкія рэйсы паміж Еўропай і Аўстраліяй. Падчас канфлікту на Усходнім Тыморы у горадзе знаходзіліся базы інданезійскіх войскаў.
Ута Хаген
Ута Хаген (Uta Hagen, 12 чэрвеня 1919 — 14 студзеня 2004) — амерыканская актрыса і тэатральны педагог.
Герберт Бірбам Тры
Сэр Герберт Дрэйпер Бірбам Тры (Herbert Beerbohm Tree, сапраўднае імя Herbert Draper Beerbohm) (, Кенсінгтон —, Лондан) — англійскі акцёр, рэжысёр, тэатральны педагог і імпрэсарыё.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 снежня 1852 года ў Кенсінгтон (Лондан), атрымаўшы пры гэтым імя Герберт Дрэйпер Бірбам. Бацька Герберта — Джуліус Бірбам — меў літоўска-нямецкае паходжанне. Маці — Канстанцыя Дрэйпер — была англічанкай. Малодшы зводны брат — Макс Бірбам — знакаміты карыкатурыст і парадыст.
Сцэнічную дзейнасць пачаў у 1876 годзе, з 1887 года ўзначальваў тэтр «Хеймаркет», у 1897—1915 гадах — тэатр «Хэр Маджэстыс».
Паставіў 20 п’ес У. Шэкспіра. Сярод іншых спектакляў: «Танцоўшчыца» Г. Джонса (1891), «Жанчына, не вартая ўвагі» О. Уайльда (1893), «Ірад» (1900), «Уліс» (1902), «Нерон» (1906) С. Філіпса, «Уваскрэсенне» паводле Л. Талстога (1903), «Пігмаліён» Б. Шоу (1914) і інш. Пастаноўкі вылучаліся відовішчнасцю, пышнасцю, знешнімі эфектамі.
Сярод роляў: Гамлет, Макбет, Рычард II (аднайменнай п’есы Шэкспіра), Няхлюдаў («Уваскрэсенне»).
У 1904 годзе заснаваў школу драматычнага мастацтва (пазней Каралеўская акадэмія драматычнага мастацтва).
Мінскае таварыства ўрачоў
Таварыства мінскіх урачоў было створана ў 1862 годзе па ініцыятыве інспектара Мінскай урачэбнай управы Д. В. Спасовіча з мэтай вывучэння санітарнага стану Мінскай губерні, барацьбы з эпідэміямі, арганізацыі ўрачэбнай дапамогі насельніцтву, а таксама санітарнай асветы. На першае пасяджэнне таварыства сабралася 12 урачоў, 4 фармацэўты, 1 ветэрынарны ўрач і 1 кандыдат прыродазнаўства. У сувязі з падзеямі нацыянальна-вызваленчага паўстання 1863—1864 гадоў дзейнасць таварыства была прыпынена.
У 1867 годзе, дзякуючы высілкам інспектара Мінскай урачэбнай управы М. К. Берга, таварыства аднавіла сваю працу. Яго першае пасяджэнне адбылося 7 верасня 1867 г. На пасяджэннях таварыства яго члены выступалі з паведамленнямі, рэфератамі і артыкуламі па розных пытаннях медыцыны, разглядалі цікавыя з навуковага пункта гледжання выпадкі і назіранні з бальнічнай і прыватнай практыкі, абмяркоўвалі характар захворванняў і ўспышкі эпідэмій у Мінску і губерні.
У 1867 годзе таварыствам была заснавана медыцынская бібліятэка, а ў 1869 годзе ў г. Ігумене была адкрыта метэаралагічная станцыя. Членамі таварыства было праведзена абследаванне і падрыхтавана медыка-тапаграфічнае і санітарна-статыстычнае апісанне гарадоў і мястэчкаў Мінскай губерні, увесь час вяліся лабараторныя санітарна-гігіенічныя даследаванні вады і прадуктаў харчавання. Былі створаны санітарна-бактэрыялагічная лабараторыя і дэзінфекцыйная камера.
Таварыства ўвесь час імкнулася аказваць пасільную дапамогу найбяднейшым слаям насельніцтва г. Мінска. У 1879 годзе была адкрыта бясплатная лячэбніца для прыходных бедных хворых, а ў 1898 годзе гарадская бальніца санітарнага камітэта. Роўна праз год была створана гарадская амбулаторыя.
У 1912 годзе была заснавана дача-калонія для хворых на сухотамі. Таварыства мінскіх урачоў актыўна ўдзельнічала ў стварэнні ў г. Мінску гарадскіх бібліятэк — імя А. С. Пушкіна (1900 г.), імя Л. М. Талстога (1911 г.), чыгуначнай бібліятэкі (1902 г.). У 1908, 1911, 1914 гадах былі арганізаваны і праведзены 3 з’езды ўрачоў Мінскай губерні. Таварыства мінскіх урачоў рэгулярна выдавала свае пратаколы, а ў 1892 годзе пачалі выходзіць «Труды Общества минских врачей». У 1910 годзе быў заснаваны спецыяльны штомесячны часопіс «Минские врачебные известия», які праіснаваў да 1915 года.
У 1919 годзе Таварыства мінскіх урачоў было вымушана спыніць сваю дзейнасць, але ў 1921 годзе яно было адноўлена як «Навуковае таварыства Мінскіх урачоў». У 1929 годзе таварыства ператворана ў навуковую асацыяцыю, якая ў сваю чаргу ў 1933 годзе падзялілася на профільныя медыцынскія таварыствы.
У 1940 годзе было створана Усебеларускае медыцынскае таварыства, якое праіснавала да 1941 года. У 1944 годзе быў створаны шэраг спецыялізаваных медыцынскіх таварыстваў, большасць з якіх існуе дагэтуль.
Брестская газета
«Брестская газета» (Брэсцкая газета) — былая беларуская недзяржаўная газета, якая выдавалася з 18 лістапада 2002 года па 30 снежня 2020 года. Распаўсюджвалася ў Брэсце і Брэсцкай вобласці. Друкавалася пераважна на рускай мове.
Уваходзіла ў склад Асацыяцыі выдаўцоў рэгіянальнай прэсы «Аб’яднаныя Масмедыі».
Гісторыя
Першы нумар «Брестской газеты» выйшаў на 12 старонках. Максімальны аб’ём за час выхаду газеты — 40 старонак. Дзень выхаду — чацвер.
У кастрычніку 2013 года «Брестская газета» абнавіла дызайн: змяніліся вёрстка, шрыфты, лагатып.
У 2015 годзе рэдакцыя была вымушана скараціць тыраж газеты ў сувязі з эканамічным крызісам у Беларусі.
У чэрвені 2019 года чыноўнікі адмовілі журналісту «Брестской газеты» ва ўваходзе ў новы будынак Брэсцкага абласнога суда на тэматычную прэс-канферэнцыю з нагоды яго адкрыцця з-за «адсутнасці акрэдытацыі». Газета актыўна асвятляла пратэсты супраць будаўніцтва акумулятарнага завода пад Брэстам.
Палітычны крызіс 2020-х гадоў
Журналістаў, якія супрацоўнічаюць з рэдакцыяй, неаднаразова затрымлівалі і судзілі падчас працы на акцыях пратэсту ў Брэсце. У кастрычніку 2020 года выданне далучылася да сумеснай заявы Беларускай асацыяцыі журналістаў і рэдакцый незалежных СМІ з нагоды ціску на партал «TUT.BY» і абмежавання доступу да незалежных сайтаў. Газета заняла актыўную грамадзянскую пазіцыю супраць гвалту пры асвятленні пратэстаў, распачала кампанію падпіскі на сябе палітычных зняволеных, друкавала іх адказы на свае лісты за краты.
З нагоды «ціску на папулярнае незалежнае рэгіянальнае выданне» Аб’яднаныя Масмедыі звярнуліся да Шахлевіча, Брэсцкага гар- і аблвыканкамаў, Міністэрства інфармацыі з мэтай паспрыяць перагляду рашэння. На думку старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў Андрэя Бастунца, сітуацыя з «Брестской газетой» пацвярджае ціск уладаў на рэгіянальную прэсу, бо «тое, што гэта адбываецца на ўзроўні гаспадарчых суб’ектаў, нікога не павінна падманваць».
У канцы 2020 года галоўнаму рэдатару Віктару Марчуку і іншым журналістам пракуратура Брэста вынесла афіцыйнае папярэджанне за «распаўсюд недакладнай інфармацыі», але азнаёміцца са зместам дакумента не дала, верагодна заўвага была вынесена з-за відэазвароту супраць гвалту.
Каб пазбегнуць штрафных санкцый у сувязі з негарантаванай дастаўкай тыражу, у выніку было вырашана адмовіцца ад паслуг «Белпошты» па падпісцы на першае паўгоддзе 2021 года. 19 студзеня 2021 года стала вядома, што «Брестская газета» часова прыпыняе свой выпуск па прычыне таго, што ўсе беларускія друкарні адмовіліся друкаваць газету.
19 сакавіка 2021 года галоўнаму рэдактару Віктару Марчуку пракуратура вынесла папярэджанне за заклік да несанкцыянаваных масавых мерапрыемстваў, але дзе і калі было здзейснена правапарушэнне яе супрацоўнікі сказаць не змаглі.
8 ліпеня 2021 года ў рэдакцыі прайшоў ператрус, які быў часткай маштабнага пагрому незалежных беларускіх медыя. Падставы для ператрусу былі невядомыя, праз два дні рэдакцыя паведаміла, што ў супрацоўнікаў забралі ўсю тэхніку.
Ленінскі раённы суд Брэста ў лістападзе 2021 года дадаў у спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў сайт газеты, а ў красавіку 2022 года – яе Telegram-канал.
У 2023 годзе КДБ аб’явіў газету экстрэмісцкім фарміраваннем.
«Брестская газета» ў сеціве
З 2009 года ў «Брестской газеты» ёсць свой сайт, на якім спачатку з’яўлялася інфармацыя, якая змяшчалася і ў друкаванай версіі. Змест сайта абнаўляўся адзін раз на тыдзень.
У 2017 годзе дызайн сайта абнавіўся. Змянілася падача інфармацыі, навіны сталі публікавацца штодня. Таксама на сайце ёсць аўтарскія матэрыялы, якія не друкуюцца ў газеце, відэазапісы, фотарэпартажы, апытанкі.
З 2011 года «Брестская газета» пачала весці анлайн-трансляцыі. Упершыню 6 ліпеня карэспандэнты перадавалі ў прамым эфіры, што адбывалася на маўклівай акцыі пратэсту ў Брэсце.
Ацэнкі
На думку выкладчыка факультэта журналістыкі БДУ Данііла Шаўрова, газета выгадна адрозніваецца высокай доляй аналітычных матэрыялаў на фоне іншых выданняў Брэстчыны. Такія артыкулы маюць розны геаграфічны фокус, і рэспубліканскі, і рэгіянальны, што робіць іх патэнцыйна цікавымі для любой аўдыторыі. Станоўча ацэнены калонкі галоўнага рэдактара Віктара Марчука, прыводзяцца ў прыклад артыкулы шэрагу іншых аўтараў газеты.
Юрыст і палітычны вязень Максім Знак у лісце да рэдакцыі ў студзені 2021 года напісаў, што ён ганарыцца калектывам газеты, «які быў побач у самых ізаляваных прасторах» і «не змяніў сабе, бо газета, напэўна, магла б нешта выдаваць, што друкавалі б, але наўрад ці б чыталі».
Крыстал Бойд
Крыстал Бойд (Krystal Boyd; нар., Масква) — расійская порнаактрыса і мадэль
Біяграфія
Крыстал нарадзілася ў Маскве. У васямнаццаць гадоў яна пачала сваю кар’еру ў порна-бізнесе.
Плутоній-239
Плутоній-239 (plutonium-239) — радыеактыўны нуклід хімічнага элемента плутонію з атамным нумарам 94 і масавым лікам 239. Часам лічыцца, што ён уваходзяць у радыеактыўнае сямейства 4n+3, т.зв. рад актынію (хоць звычайна лічаць, што гэты рад пачынаецца з прыроднага ўрану-235, які і ўзнікае пры распадзе плутонію-239, які практычна адсутнічае ў прыродзе). Быў адкрыты ў 1941 годзе Гленам Сібаргам, Дж. Кенэдзі, Артурам Валем і Э. Сегрэ.
У прыродзе сустракаецца ў надзвычай малых колькасцях ва ўранавых рудах. Радыягенны плутоній-239 утвараецца з ўрану-238 пры захопе нейтронаў, якія ўзнікаюць пры спантаным дзяленні ўрану (235U і 238U) і ў выніку рэакцый (α, n) на лёгкіх элементах, якія ўваходзяць у склад руд ; яшчэ адной крыніцай нейтронаў з’яўляецца касмічнае выпраменьванне.
Актыўнасць аднаго грама гэтага нукліда складае прыблізна 2,3 ГБк.
Утварэнне і распад
Плутоній-239 утвараецца ў выніку наступных распадаў:
Распад плутонію-239 адбываецца па наступных кірунках: энергія выпраменьвання α-часціц
Атрыманне
Плутоній-239 утвараецца ў любым ядзерным рэактары, які працуе на прыродным ці малаабагачаным уране, што змяшчае галоўным чынам ізатоп 238U, пры захопе ім лішніх нейтронаў. Пры гэтым адбываюцца наступныя ядзерныя рэакцыі:
.
Для прамысловага выдзялення плутонію-239 з апрамененага ядзернага паліва выкарыстоўваюць п'юрэкс-працэс.
Ізамеры
Вядомы адзіны ізамер 239Pum з наступнымі характарыстыкамі :
Распад ізамернага стану ажыццяўляецца шляхам ізамернага пераходу ў асноўны стан.
Броўкі
Бро́ўкі (, Бровки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ходцаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Кшыжанавіцы (гміна)
Кшыжанаві́цы (Krzyżanowice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Рацібожскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Кшыжанавіцах. Плошча гміны складае 69,67 км². Станам на 2004 год у гміне Кшыжанавіцы пражывалі 11 492 чалавекі, шчыльнасць — 164,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
IC 1588
IC 1588 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Падэнцана
Падэнцана (Podenzana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Маса-Карара.
Насельніцтва складае 2125 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 125 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 54010. Тэлефонны код — 0187.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Якаў Зевядзееў.
Спантаннае дзяленне
Спантаннае дзяленне — разнавіднасць радыеактыўнага распаду цяжкіх атамных ядзер. Спантаннае дзяленне з’яўляецца дзяленнем ядра, якое адбываецца без знешняга ўзбуджэння (вымушанага дзялення), і дае такія ж прадукты, як і вымушанае дзяленне: асколкі (ядры больш лёгкіх элементаў) і некалькі нейтронаў. Паводле сучасных уяўленняў, прычынай спантаннага дзялення з’яўляецца тунэльны эфект.
Імавернасць спантаннага дзялення расце з павелічэннем ліку пратонаў у ядры. Гэтая імавернасць залежыць ад параметра Z^2/A , дзе
Z
— лік пратонаў, а
A
— агульны лік нуклонаў. Пры набліжэнні значэння гэтага параметра к 45 імавернасць спантаннага дзялення імкнецца да адзінкі, што накладвае абмежаванні на магчымасць існавання звышцяжкіх ядзер.
Для ядзер такіх элементаў, як уран і торый, спантаннае дзяленне з’яўляецца вельмі рэдкім працэсам; іх ядры нашмат часцей распадаюцца па іншых каналах распаду (значэнне параметра
Z2/A
для ядзер урану і торыю парадку 35). З павелічэннем паказчыка
імавернасць спантаннага дзялення ядзер хутка расце.
З’ява спантаннага дзялення выкарыстоўваецца ў метадзе ўзросту выкапнёвых рэштак, метэарытаў і г.д.
Старынкі (Хаценчыцкі сельсавет)
Старынкі — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Тытан (хімічны элемент)
Тытан (Titanium) Ti — хімічны элемент IV групы перыядычнай сістэмы; атамны нумар 22. Серабрыста-белы метал, падобны з выгляду на сталь.
Прыродныя крыніцы
Па распаўсюджанасці ў зямной кары — 9-е месца сярод элементаў. Радовішчы ў Аўстраліі, Канадзе, Нарвегіі, ЗША, Расіі, Індыі, Бразіліі, Украіне.
Асноўныя руды: ільменіт (FeTiO3), руціл (TiO2), тытаніт (CaTiSiO5).
Прымяненне
Авія-, ракета-, суднабудаўніцтва. Выраб тытанавых бяліл — найлепшай белай фарбы.
Брама-званіца Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра
Бра́ма-звані́ца — набрамная званіца Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра ў Полацку.
У цяперашні час справа і злева ад званіцы знаходзяцца царкоўныя крамы і манастырскія карпусы (1912 і 2002 гадоў).
Гісторыя
Першая званіца на тэрыторыі Спаса-Еўфрасіннеўскага манастыра была пабудавана ў 1832 годзе, пасля правядзення рамонтных работ у Спаса-Праабражэнскім храме. Гісторык А. П. Сапуноў пісаў пра яе наступнае: «Звонку, паблізу [Спаскай] царквы, уладкованы драўляны звонавы слуп з дахам». У 1834 годзе на гэтым жа месцы была пабудавана простая драўляная званіца, якая праслужыла нядоўга. Дакументы ўжо за 1868 год кажуць аб званіцы, якая спарахнела і нават пагражала падзеннем. Таму ўзнікла неабходнасць у новай і больш трывалай пабудове.