cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вока свету
Сюжэт
Вока свету круціцца вакол галоўных герояў Ранда аль'Тора, Мэтрым (Мэта) Котана, Пэрына Айбары, Эгуін аль'Вэры і Найніў аль'Меары, пасля таго як іх роднае мястэчка Поле Эмонда нечакана атакавалі тролакі (салдаты антаганіста) і Мірдраал/Фэйд (падобны да нежыці афіцэр, які камандуе тролакамі), які мае намер захапіць Ранда, Мэта і Пэрына. Каб выратаваць сваю вёску ад далейшых нападаў, Рэнд, Мэт, Пэрын і Эгуін бягуць з яе ў суправаджэнні Айз Седай Мойрэйн Дамадрэд, яе вартаўніка Аль'Лана Мандрагорана і барда Тома Мерыліна, а пазней да іх далучылася "Мудрая" Найніў аль’Меара. Пераследуючыся ўсё большай колькасцю тролакаў і мірдраала, падарожнікі знаходзяць прытулак у закінутым горадзе Шадар Лагот, дзе Мэт выкрадае пракляты кінжал, заражаючыся такім чынам ад злоснага Машадара. Падчас уцёкаў з горада падарожнікі разлучаюцца; Рэнд, Мэт і Том едуць на лодцы да Беламосця, дзе Том застаецца, дазваляючы Рэнду і Мэту збегчы ад Мірдраала. У Кэмліне Рэнд сябруе з Агірам па імені Лоял. Спрабуючы зірнуць на нядаўна захопленага Ілжывага Цмока, Ранд сябруе з Элейн Траканд, спадкаемцай прастола Андора, і яе братамі Гаўінам Тракандам і Галадам Дамадрэдам. Затым Рэнд паўстае перад каралевай Моргазай, яе дарадцай Айз Седай, Элайдай і генерал-капітанам гвардыі Каралевы Гарэтам Брын, пасля чаго быў вызвалены без прад'яўлення абвінавачанняў, нягледзячы на сур'ёзныя выказванні Элайды адносна Ранда.
Асобна ад Ранда і Мэта, Пэрын і Эгуін трапляюць у Кэмлін, з дапамогай Эліаса Мачэра, чалавека, які можа тэлепатычна размаўляць з ваўкамі і які сцвярджае, што Пэрын можа рабіць тое ж самае. Трое сутыкаюцца з Дзяцьмі Святла, на працягу невялікай бойкі Пэрын забівае дваіх жаўнераў за смерць ваўка, які імкнуўся абараніць Пэрына і Эгуін, з-за гэтага быў прысуджаны да смерці Дзяцьмі Святла. Мойрэйн, Лан і Найніў ратуюць Эгуін і Пэрына, пасля чаго, яны ўз'ядналіся з Рандам і Мэтам. Пасля гэтага Мойрэйн вырашае, што Мэт павінен адправіцца ў Тар Валон, цэнтр улады Айз Седай, каб пераадолець уплыў Шадара Лагота.
Лоял папярэджвае Мойрэйн аб пагрозе Воку Свету, крыніцы Сайдзіна, некранутага ўплывам Цёмнага, што пацвярджаецца яркімі і трывожнымі снамі Мэта, Рэнда і Пэрына. Вока Свету абаронена Сомештай ( Зялёным чалавекам ) і змяшчае адну з сямі пячатак на турме Цёмнага, сцяг Цмока Льюса Тэрына Тэламона і Рог Валера. На мяжы цывілізаванага свету група ўваходзіць у Землі Заняпаду (забруджаная вобласць пад кантролем Цёмнага), каб абараніць Вока. Пасля пагоні яны сустракаюць Зялёнага Чалавека, і той паказвае Вока. Затым групе супрацьстаяць Адрачоныя Агінор і Бальтамель. Калі пачынаецца бітва, Бальтамель і Зялёны чалавек забіваюць адзін аднаго. Неўзабаве пасля гэтага Ранд перамагае Агінора і выкарыстоўвае Вока, каб знішчыць армію тролакаў і перамагчы Ба'альзамона. У выніку Мойрэйн робіць выснову, што Ранд - гэта адроджаны цмок, але яе меркаванне і ўсе іншыя падрабязнасці фінальнай бітвы хаваюцца ад усіх членаў групы мужчынскага полу, акрамя Лана.
Тэмы і алюзіі
Роберт Джордан заявіў, што ён свядома збіраўся ўспомніць Шыр Міжзем'я ў першых раздзелах «Вока свету» ва «Уладары пярсцёнкаў» Дж. Р. Р. Толкіна. Нягледзячы на падабенства, гэтыя два творы адрозніваюцца і тэматыкай. Напрыклад, і Джордан, і Толкін стваралі апавяданні, якія даследавалі моц. Аднак Вока Свету абмяркоўваў, як яго можна разгарнуць, у той час як Уладар пярсцёнкаў быў больш засяроджаны на яго адмове. Ранду трэба было валодаць сваёй сілай, каб ён мог паспяхова весці вайну з Цёмным. Гэтая тэма супрацьлеглая імкненню Фрода знішчыць пярсцёнак Саўрана, крыніцу велізарнай сілы, якая таксама разбэшчвала свайго ўладальніка.
Прыняцце
The Great American Read PBS назвала Вока Свету «адным з самых любімых раманаў Амерыкі», заняўшы 62-е месца ў іх спісе 100 лепшых.
Заходнефрызская мова
Заходнефрызская мова адносіцца да фрызскіх моў. На ёй размаўляюць у нідэрландскай правінцыі Фрысландыя каля 400 000 чалавек. Па-за правінцыяй на заходнефрызскай размаўляюць каля 350 000 чалавек (даныя 1976 года). Заходнефрызская мае статус другой афіцыйнай мовы. Большасць насельніцтва правінцыі размаўляе на заходнефрызскай, але нягледзячы на двухмоўную школьную адукацыю ступень пісьменнасці нізкая.
Кола часу (серыял)
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> «Кола часу» — амерыканскі тэлесерыял у жанры фэнтэзі, распрацаваны Рэйфам Джадкінсам для Amazon Prime Video. Серыял заснаваны на аднайменнай серыі раманаў Роберта Джордана з Брэнданам Сандэрсанам.
Прэм’ера першага сезона, які складаецца з васьмі серый, адбылася на Prime Video 19 лістапада 2021 года, першыя тры серыі былі выпушчаны адразу, а астатнія пяць - штотыдзень пасля гэтага, кульмінацыяй стаў фінал сезона 24 снежня 2021 года. Серыял быў адноўлены на другі сезон у траўні 2021 года, прэм’ера якога запланавана на 1 верасня 2023 года. У ліпені 2022 года перад прэм'ерай другога сезона серыял быў працягнуты на трэці сезон.
Сюжэт
«Кола часу» распавядае пра Мойрэйн Дамодрэд, чальца Айз Седай, магутнай жаночай арганізацыі, якая можа накіроўваць Адзіную сілу. Разам са сваім Ахоўнікам Ланам яна шукае групу з пяці маладых вяскоўцаў з адасобленага рэгіёну Двурэчча ў каралеўстве Андор пасля нападу на іх вёску, лічачы, што адзін з іх з'яўляецца рэінкарнацыяй Цмока, надзвычай магутнага чалавека які мог накіроўваць сілу (чэннэлер), які знішчыў свет. Адроджаны Цмок, паводле прароцтваў, альбо выратуе свет ад першароднага зла, вядомага як Цёмны, альбо знішчыць яго яшчэ раз.
Англа-фрызскія мовы
Англик {{legend|#ffa500|Англійская}} {{legend|#D2691E|Шатландская}} Фрызскія мовы {{legend|#000066|Заходнефрызская}} {{legend|#3366CC|Паўночнафрызская}} {{legend|#66CCFF|Усходнефрызская}}]] Англа-фрызскія мовы — падгрупа заходнегерманскіх моў, якая ўключае старажытнаанглійскую, і мовы, якія ўзыходзяць да іх.
Англа-фрызскае дрэва моў:
Англа-фрызскія мовы адрозніваюцца ад іншых заходнегерманскіх моў, вымаўленнем пярэдняга «А» (A-fronting), палаталізацыяй (змякчэннем) старажытнанямецкага *K k пярэднеязычным зычным перад галоснымі пярэдняга раду, напрыклад:
Эвалюцыя фаналогіі англа-фрызскіх моў
Асноўныя змены, якія паўплывалі на гучанне галосных у англа-фрызскіх мовах храналагічным парадку :
Параўнанне лічэбнікаў
Параўнанне колькасных лічэбнікаў ад 1 да 10 у англа-фрызскіх мовах:
Альтэрнатыўная класіфікацыя
Дрэва англа-фрызскіх моў было апісана ў XIX стагоддзі Аўгустам Шлейхерам.
Альтэрнатыўную класіфікацыю англа-фрызскіх моў прапанаваў у 1942 нямецкі лінгвіст (1898—1984) у працы Nordgermanen und Alemannen. Маўрэр не лічыў англа-фрызскія мовы падгрупай германскіх моў. Замест гэтага ён прапанаваў канцэпцыю інгевонскіх моў — паводле яго меркавання, агульнага продка, старажытнаанглійскай і старажытнасаксонскай моў. Маўрэр не лічыў інгевонскія мовы адзінай маналітнай прамовай, разглядаючы іх хутчэй як групу цесна звязаных дыялектаў, якія параўнальна адначасова зведалі некаторыя змяненні.
Нямецкі алфавіт
Сучасны няме́цкий алфаві́т — алфавіт на лацінскай аснове, які ўжываецца для пісьма на нямецкай мове. Складаецца з 26 пар лацінскіх літар: A a, B b, C c, D d, E e, F f, G g, H h, I i, J j, K k, L l, M m, N n, O o, P p, Q q, R r, S s, T t, U u, V v, W w, X x, Y y, Z z. Акрамя іх у нямецкім алфавіце ёсць тры умлауты Ä ä, Ö ö, Ü ü і лігатура ß. Апошнія падпарадкоўваюцца алфавітнаму парадку, г. зн. у слоўніках ідуць адразу пасля A a, O o, U u і падвоенай ss, адпаведна. У асобных выпадках ужываюцца дадатковыя варыянты літар, але гэта характэрна толькі для некаторых дыялектаў і для слоў іншамоўнага паходжання ў нямецкай мове.
Транскрыпцыя
Ніжэй прыведзена табліца з правіламі чытання нямецкіх літар.
Нямецкая пісьменнасць
Першыя крыніцы нямецкай пісьменнасці адносяцца яшчэ да старажытнаверхненямецкага перыяду развіцця нямецкай мовы ці нават раней. Практычна да XII стагоддзя ўжывалася Рунічнае пісьмо, якое пазней было поўнасцю выцеснена лацініцаю. У XV—XVI стагоддзях быў пашыраны шрыфт швабахер (Schwabacher) з групы гатычных шрыфтоў.
Гатычным пісьмом нямецкія літары пісаліся практычна да пачатку XX стагоддзя, у прыватнасці — узніклай у XVII—XVIII стст. фрактураю (Fraktur). З канца XIX стагоддзя шырока распаўсюдзілася антыква, але афіцыйна яна была прызнана толькі пасля Лістападаўскай рэвалюцыі ў 1918 годзе. Антыква лічылася больш простым і лёгка ўспрымальным шрыфтам, чым ломанае гатычнае пісьмо. У 1920-30-я гады ўжываўся шрыфт Зютэрліна (Sütterlinschrift).
У гітлераўскай Германіі зноў былі паспрабавалі адрадзіць стары шрыфт імперыі, які таксама выкарыстоўваўся ў нацысцкай прапагандзе: лічылася, што такое пісьмо адлюстроўвае характар сапраўдных немцаў. Але гэта практыка не мела поспеху па дзвюх прычынах. Па-першае, Гітлер апасаўся, што на гарнітуру літар паўплывала яўрэйскае квадратнае пісьмо. Па-другое, чытаць надпісы на фрактуры было цяжка. Сёння выкарыстоўваецца звычайны друкарскі набор літар, ранейшыя ж шрыфты ўжываюцца толькі ў дэкаратыўных мэтах.
Божыч
Бо́жыч — адзін з багоў язычніцкай міфалогіі паўднёвых славян, сын вярхоўнага бога — творцы бліскавіцы. Быў увасабленнем сонца, штогод паміраў і нараджаўся нанова. Культ Божыча паўплываў на ўяўленні славян пра Ісуса Хрыста. Свята Нараджэння Хрыстова ў сербаў, харватаў, славенцаў называецца Божыч, у балгараў — Божык.
Нарбонская Галія
Нарбонская Галія (Gallia Narbonensis) — правінцыя Рымскай імперыі з цэнтрам у горадзе Нарба-Марцыус (Narbo Martius), суч. Нарбона, размешчаная на тэрыторыі сучасных Лангедока і Праванса ў паўднёвай Францыі. Да заваявання рымлянамі была часткай т.з. Трансальпійскай Галіі (Transalpine Gaul), населенай плямёнамі атацынаў. Адна з першых рымскіх тэрыторый па-за межамі Апенінскага паўвострава, часта званая ў старажытнарымскай літаратуры «Наша правінцыя» (Provincia Nostra) ці проста «Правінцыя» (Provincia). Гэта назва трансфармавалася ў назву сучаснай французскай правінцыі Праванс.
Межавала з Італіяй на ўсходзе, Аквітаніяй на захадзе, Тараконскай Іспаніяй на паўднёвым захадзе і Лугдунскай Галіяй на поўначы. Першапачаткова ўладанне гэтай правінцыяй дазваляла Рыму кантраляваць гандлёвыя маршруты паміж Італіяй і Іспаніяй, а таксама па даліне Роны паміж гальскімі плямёнамі і Масіліяй, а таксама прадухіляць уварванні агрэсіўных гальскіх плямёнаў у Італію.
Гісторыя
Гэта вобласць стала рымскай правінцыяй у 121 да н.э. пад назвай Gallia bracata ад звычаю галаў насіць порткі (bracae), у процівагу Цызальпійскай Галіі, якую часта звалі Gallia togata, ад звычаю яе жыхароў насіць тогі па рымскім узоры. Пазней правінцыя была пераназвана ў Нарбонскую Галію пасля пераносу яе сталіцы ў горад Нарба-Марцыус (Narbo Martius), заснаваны ў 118 да н.э.
Італія (рымская правінцыя)
Італія — рымская правінцыя на Апенінскім паўвостраве.
Першапачаткова слова Італія пазначала не ўвесь паўвостраў. Паводле Страбона (Геаграфія, т.1) Італія — гэта ўчастак ад Месінскага праліва да лініі, якая злучае залівы Салерна і Таранта. Пазней Італія пашырылася на ўвесь паўвостраў і нават істрыйскі горад Пула ўваходзіў у яе склад. Скончылася фарміраванне правінцыі, калі Юлій Цэзар даў рымскае грамадзянства жыхарам Цызальпійскай Галіі, пашырыўшы тэрыторыю Італіі да Альпаў.
Сігневічы (гміна)
Гміна Сігневічы (Gmina Siechniewicze) – колішняя вясковая гміна, якая існавала ў 1932—1939 гадах у Палескім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Сігневічах.
Гміна Сігневічы была ўтворана ў Пружанскім павеце ў Палескім ваяводстве 1 красавіка 1932 года з тэрыторыі скасаванай гміны Міжлессе, адначасова ёй перададзены часткі тэрыторый скасаваных гмін Бяроза-Картузская і Равяцічы.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Holothuria
Holothuria — род галатурый сямейства Holothuriidae. Прадстаўнікі роду сустракаюцца ў прыбярэжных водах ў трапічных і ўмераных абласцях. Яны мяккацелыя, бязногія бесхрыбетныя, жывуць на дне акіяна. Нагадваюць па форме агуркі.
Некаторыя прадстаўнікі роду ўжываюцца ў ежу пад назвай «трэпангі».
Падроды і віды
Род уключае падроды і віды :
Аляксандр Уладзіміравіч Куган
Аляксандр Куган (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца аўстрыйскага клуба «Шайблінгкірхен-Варт».
Клубная
Выхаванец мінскага «Дынама», з 2008 года гуляў за дубль, з 2010 года пачаў прабівацца ў асноўны склад. Другую палову 2012 года правёў у арэндзе ў «Бярозе-2010».
У студзені 2013 года быў арандаваны магілёўскім «Дняпро» да канца сезону. Спачатку не трапляў у аснову і толькі выхадзіў на замену, а ў чэрвені 2013 года замацаваўся ў стартавым складзе. У верасні 2013 года атрымаў траўму і выбыў да канца сезону.
У снежні 2013 года вярнуўся ў «Дынама», але ў сакавіку 2014 года канчаткова перайшоў у «Дняпро». Па некаторых звестках, сума трансферу склала 10 тысяч долараў. Сезон 2014 распачаў у якасці асноўнага апорнага паўабаронцы, але пазней з-за траўм страціў месца ў аснове і з’яўляўся на полі эпізадычна. У сезоне 2015 выступаў за «Дняпро» ў Першай лізе, быў трывалым іграком асновы. У лютым 2016 года па заканчэнні кантракта пакінуў Магілёў. Яшчэ да зыходу з «Дняпро» адправіўся ў «Слуцк», з якім неўзабаве падпісаў кантракт. У «Слуцку» не здолеў замацавацца ў аснове, звычайна выхадзіў на замену. У снежні 2016 года пакінуў слуцкі клуб.
У студзені 2018 года пакінуў «Тарпеда» і перайшоў у клуб аўстрыйскага трэцяга дывізіёна «Карабах» з Вены.
У 2023 годзе перашоў у клуб «Шайблінгкірхен-Варт», які па выніках сезона 2022/23 вылецеў у Нацыянальную лігу Ніжняй Аўстрыі (Д4).
Вера Вайцюлевіч
Вера Вайцюлевіч (псеўданім Вера Гаротная; 25 мая 1902, Бярозкі, Дрысенскі павет, Віцебская губерня, цяпер Краслаўскі край Латвіі — 16 ліпеня 1986, Рыга) — беларуская паэтэса.
Біяграфія
Вучылася ў беларускай школе.
Першы яе верш надрукаваны 19 студзеня 1927 года ў газеце «Голас Беларуса». А ў 1932 годзе сваім коштам выдала ў Рызе лацінкаю маленькі паэтычны зборнік «Вершы. Dzejas» (пяць арыгінальных тэкстаў і іх пераклад на латышскую мову). Творы прысвяціла тагачаснаму прэзідэнту Латвіі Янісу Чакстэ, дзесяцігадоваму юбілею абвяшчэння Латвійскай дзяржавы, Райнісу і іншым.
Былі публікацыі і ў часопісе «Беларуская школа ў Латвіі».
Арганізоўвала ў Рызе начлежкі для латгальскіх землякоў. Спрабавала ствараць і рэлігійныя прытулкі.
Пасля вайны, калі культурна-асветная дзейнасць беларусаў у Латвіі згасла, яна некалькі разоў наведвала Менск.
Творчую спадчыну маці захавала яе дачка Уладзіслава Душкіна, мастак-мадэльер.
Творы рыжанкі Веры Вайцюлевіч (Гаротнай) у Менску друкаваліся ў «Голасе Радзімы», «Народнай газеце», часопісе «Зрок».
Паўднёванямецкія дыялекты
Паўднёванямецкія дыялекты (Oberdeutsch) буйная дыялектная група верхненямецкага кластара (Hochdeutsch) заходнегерманскіх моў, на якой размаўляюць у паўднёвай частцы нямецкамоўнай моўнай прасторы.
Паўднёванямецкія дыялекты адрозніваюцца ад сярэдненямецкіх тым, што ў іх больш паслядоўна ажыццявілася другое (верхненямецкае) перамяшчэнне згодных. Гэтыя дыялекты ўтвараюць дыялектны кантынуум. У гэтым сэнсе да паўднёванямецкіх дыялектаў адносяцца алеманскі і баварскі дыялект. Руднагорская і паўднёванямецкія франкскія (усходнефранкскія і паўднёвафранкскія дыялекты) дыялектныя групы знаходзяцца ў пераходнай зоне паміж паўднёва- і сярэдненямецкім дыялектамі (Майнская лінія). Першыя часцей прылічаюць да сярэдненямецкіх дыялектаў, другія — да паўднёванямецкіх. Вымерлая лангабардская мова, магчыма, уваходзіць у шэраг паўднёванямецкіх дыялектаў, з прычыны таго, што ў ім цалкам завяршылася верхненямецкае перамяшчэнне зычных. Паводле гэтай жа прыкметы да паўднёванямецкіх блізкая цымбрская мова.
Пескі (гміна)
Гміна Пескі (Gmina Piaski) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Палескім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Новых Песках (433 жых. у 1921 годзе ).
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Берн
Берн (Bern, Berne, Berna, Berna) — федэральны горад і фактычная сталіца Швейцарыі, таксама кантона Берн, на рацэ Аарэ. Насельніцтва 122.925 чал. (2008).
Гісторыя
Заснаваны ў 1191 годзе герцагам Берхтольдам V з Цэрынгаў. Існуе шмат як навуковых, так і народнаэтымалагічных версій паходжання назвы горада. Па адной з апошніх версій горад названы ў гонар мадзведзя (па-нямецку Bär), які быў першай жывёлай злоўленай у гэтых мясцінах падчас палявання заснавальнікам горада Берхтольдам фон Цэрынгенам. Таксама існуе версія аб пераносе з Італіі назвы Верона (Verona) з пераапрацоўкай яе ў Берн; перанос матывуюць існаваннем роднасных сувязей мясцовых феадалаў з веронскімі.
Найбольш верагоднай у гэты час лічыцца паходжанне назвы Берн ад кельцкага bren 'гара' ці brena 'шчыліна'.
Геаграфія
Берн ляжыць на Швейцарскім плато ў кантоне Берн, на захад ад цэнтра Швейцарыі і за 20 км на поўнач ад Бернскіх Альпаў. Сельская мясцовасць вакол Берна сфарміравалася ледавікамі падчас апошняга ледавіковага перыяду. Сам жа горад быў пабудаваны на пагорыстым участку на беразе ракі Аарэ, але перарос натуральныя межы ў XIX стагоддзі.
Адукацыя і культура
Бернскі ўніверсітэт прыкладных навук
Бразавіль
Бразавіль — самы вялікі горад і сталіца Рэспублікі Конга, размешчаны на рацэ Конга. Колькасць насельніцтва налічвае 1 262 000 чалавек, што складае прыкладна 30 % насельніцтва краіны.
Met Gala
The Met Gala, таксама вядомы як Дабрачынны вечар Інстытута касцюма (The Costume Institute Benefit) — штогадовае мерапрыемства са зборам грошай на карысць музея «Метраполітэн», адна з найбуйнейшых модных падзей у свецкім жыцці Нью-Ёрка. Штогод мерапрыемства мае сваю тэматыку, у адпаведнасці з якой госці павінны абраць дызайнерскі ўбор і прайсці па чырвонай дарожцы. Унёсак памерам 50 000 долараў ЗША за месца для ўдзелу ў 2023 годзе. Апошняе мерапрыемства адбылося 1 мая 2023 года.
Бразавіль
Горад быў заснаваны ў 1880 годзе на месцы невялікага паселішча Нкуна, франка-італьянскім першапраходцам П’ерам дэ Бразам, ад імя якога і пайшла назва горада. На другім беразе Конга, насупраць Бразавілю знаходзіцца горад Кіншаса, сталіца Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, якая налічвае 7 млн жыхароў.
Met Gala
Існуе з 1948 года. Праходзіць у першы панядзелак мая.
Гісторыя
Упершыню Met Gala прайшоў у 1948 годзе. Заснавальніцай была публіцыстка Элінар Ламберт. Яна стварыла мерапрыемства, каб сабраць грошы для нядаўна заснаванага Інстытута касцюма і адзначыць адкрыццё штогадовай выстаўкі. Першы баль Мет Гала прайшоў як свецкі абед. Уваходны квіток каштаваў 50 долараў.
Сучасная гісторыя балю пачынаецца ў 1974 годзе. Менавіта тады ён ператварыўся ў раскошны баль і ў самую чаканую падзею моднай індустрыі, якая засланяе нават тэматычную выставу ў музеі «Метраполітэн». Сёння спіс гасцей на Met Gala зацвярджаецца пад строгім кіраўніцтвам Ганны Вінтур, цана за ўваходны білет пачынаецца ад 50 000$, а за арэнду столікаў — ад 275 000$.
З 1995 года мерапрыемства арганізуе Ганна Вінтур — адна з самых уплывовых жанчын у індустрыі моды і галоўная рэдактарка Vogue US. Яна займаецца ўсімі аспектамі арганізацыі свята ад перамоў з дызайнерамі да рассаджвання гасцей.
Трэпангі
Трэпангі (ад малайскага tripang або trīpang) — прамысловыя ядомыя галатурыі з родаў Holothuria, Stichopus і іншых. Як харчовы прадукт выкарыстоўваецца мясістая сценка цела галатурыі. Трэпангаў ловяць у асноўным у краінах Паўднёва-Усходняй Азіі. У Расіі (Прыморскі край) здабываюць Stichopus japonicus.
Лібуша
Лі́буша, або Любуша (Libuše, Libussa, або Libuscha, адбываецца ад агульнаслав. *Ljuboslava) — у чэшскіх легендах мудрая кіраўніца і продак каралёў Чэхіі (меркавана VIII стагоддзе).
Легенда
Паводле «Чэшскай хронікі» Казьмы Пражскага (XII стагоддзе), Лібуша — адна з трох дочак чэшскага князя Крока, які заснаваў, паводле падання, адзін з найстаражытных гарадоў (пар. польскага Крака, заснавальніка Кракава). Яе сястра Казі шанавалася як выдатная прадракальніца і лекарка. Тэтка — як заснавальніца культу духоў («горных, лясных і вадзяных німф»). Малодшая Лібуша — наймудрая з трох сясцёр — выбіраецца правадыром («суддзёй») племя пасля смерці бацькі. Нягледзячы на яе мудрае кіраванне, мужчыны племя неўзабаве пачынаюць выказваць незадаволенасць тым, што імі кіруе жанчына, просяць назваць ім кіраўніка-мужчыну. Тады Лібуша па парадзе старэйшын абвясціла, што выйдзе замуж за чалавека, да якога прывядзе яе конь. Так і здарылася: мужам яе стаў араты Пржэмысл з сяла Стадзіцы. Яна таксама прадракае заснаванне Прагі. Па легендзе з прадказаннем звязана і імя сталіцы: яна адправіла слуг у лес, і там яны знайшлі чалавека, які склюдаваў парог дому — адсюль і слова «Прага». У шлюбе з Пржэмыслам, Лібуша нарадзіла сына Незамысла, а таксама Радабыля і Людаміра, і такім чынам паклала пачатак дынастыі Пржэмыславічаў — т.зв. прыродных каралёў Чэхіі.
Лібуша таксама заснавала замак Лібушын (цяпер раён Кладна). Казьма піша, што гэта «вельмі магутны град каля лесу, які цягнецца да вёскі Збечно».
Легенда пра Лібушу адлюстроўвае пераход чэшскіх плямёнаў ад матрыярхату да патрыярхальнага ладу, прычым зусім не безумоўны і не канчатковы. Вядома, напрыклад, што пасля смерці Лібушы чэшскія жанчыны вырашылі здабыць незалежнасць ад улады мужчын і заснавалі замак Дэвін, які быў заваяваны толькі праз шмат гадоў.
Апроч сапраўдных старажытных легенд, Лібуша фігуруе таксама ў фальсіфікаванай Зеленагорскага рукапісу Вацлава Ганкі, дзе апісваецца суд пад яе старшынствам і прадстаўлена рамантычна ідэалізаваная дэмакратыя старажытных чэхаў.
У гонар Лібушы названы астэроід (264) Либуса, адкрыты ў 1886 годзе.
Старая Дуброва (Любанскі раён)
Стара́я Дубро́ва (, Старая Дуброва) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета.
Сталовічы (гміна)
Гміна Сталовічы (Gmina Stołowicze) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Сталовічы (678 жых. у 1921 годзе ).
Першапачаткова гміна ўваходзіла ў склад Навагрудскага павета. 1 жніўня 1919 года гміна ўвайшла ў склад новаўтворанага Баранавіцкага павета пад Грамадзянскім упраўленнем Усходніх зямель. 19 лютага 1921 года гміна разам з Баранавіцкім паветам уключана ў склад новаўтворанага Навагрудскага ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Цызальпійская Галія
Да 222 да н.э. тэрыторыя рымскай дзяржавы пашырылася на поўнач аж да ракі Пад. Далейшаму ўмацаванню рымскіх пазіцый у гэтым рэгіёне перашкодзіла Другая Пунічная вайна, якая развярнулася большай часткай на поўначы Італіі. Пасля падпісання міру з Карфагенам рымляне працягнулі экспансію на поўнач. Ваенныя дзеянні працягваліся каля 30 гадоў. За гэты час былі знішчаны некалькі гальскіх і лігурыйскіх плямёнаў, пабудаваны новыя дарогі і заснаваны такія ўмацаваныя пункты, як Аквілея, Балоння, Муціна, Парма. Мноства жыхароў былі дэпартаваны ў паўднёвыя вобласці Італіі, даўно верныя Рыму, у той час як адтуль выводзіліся калоніі на поўнач.
З часоў Саюзніцкай вайны насельніцтва Цыспаданскай Галіі атрымала правы рымскага грамадзянства, а Транспаданскай — лацінскае права.
У 58 да н.э. праконсульства ў Цызальпійскай Галіі атрымлівае Юлій Цэзар. Ён выкарыстоўваў гэту правінцыю, як плацдарм для вядзення вайны ў Трансальпійскай Галіі. У ноч з 10 на 11 студзеня 49 да н.э. войска Цэзара перайшло Рубікон, паклаўшы пачатак грамадзянскай вайне. Пасля замацавання Цэзара ў Рыме жыхары Трансальпійскай Галіі атрымалі правы рымскага грамадзянства.
Цызальпійская Галія была аб'яднана з Італіяй паміж 43 і 42 гг. да н.э. консулам Актавіянам Аўгустам у рамках праграмы «італізацыі», высунутай другім трыумвіратам.
Лінія Шпаера
У германістыцы лініяй Шпаера (Speyerer Linie) завецца ізаглоса, якая падзяляе заходнегерманскі дыялектны кантынуум. Яе таксама завуць лініяй appel/apfel і звычайна разглядаюць у якасці паўднёвай мяжы сярэдненямецкай дыялектнай вобласці, абмежаванай на поўначы лініяй Бенрата. Дыялекты на паоўдзень ад лініі Шпаера адносяцца да паўднёванямецкіх (верхненямецкіх), а менавіта адбываецца зрушэнне зычных са зменай гучання Appel на Apfel у большай ступені, чым у дыялектах на поўнач ад яе. У поўнай меры і паслядоўна гэта зняменне адбываецца толькі на паўднёвым краю нямецкай мовы ў верхнеалеманскім і цірольскім дыялектах. З прычыны таго, што лінія Шпаера некалькі разоў перасякае раку Майн каля гарадоў Фаўльбах, Фройденберг і Гросхайбах, яе таксама завуць майнскай лініяй (Main-Linie).
Беланоска таўстахвостая
Беланоска таўстахвостая (Leucorrhinia caudalis) — від разнакрылых стракоз.
Апісанне
Страказа сярэдняга памеру: даўжыня брушка 24-27 мм, крыла 29-32 мм. Адрозніваецца ад іншых прадстаўнікоў роду расшыраным на канцы брушкам. Цела чорнае. Брушка самцоў у пярэдняй частцы з блакітным налётам. Пры аснове задніх крылаў па адной чорнай пляме. Птэрастыгма белая. Анальныя прыдаткі светла-жоўтыя.
Пашырэнне
Усходне-еўрапейскі від з ізаляванымі ўчасткамі арэала. У Беларусі трапляецца лакальна.
Месцы пражывання: забалочаныя ўчасткі праточных вадаёмаў, старыцы рэк, парослыя часцей за ўсё белымі або жоўтымі гарлачыкамі.
Асаблівасці біялогіі
Вясенне-летні від. Цыкл развіцця 2 гады. Лічынкі жывуць у стаячых або слабапраточных дыстрафаваных вадаёмах, парослых воднай расліннасцю.
Даляньвань
Даляньвань (大连湾) — заліў Жоўтага мора ля ўсходняга ўзбярэжжа паўвострава Гуаньдун. Тэрыторыя Кітая.
Даўжыня заліва 11 км, шырыня каля ўваходу 11 км. Глыбіня да 20 м. Прылівы паўсутачныя, іх вышыня да 3 м. Узімку пакрываецца тонкім лёдам. Буйны порт — Далянь.
Рачэнь
Рачэ́нь (, Речень) — аграгарадок у Любанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Рачэнскага сельсавета. Цэнтр Рачэнскага сельсавета.
Геаграфія
За 15 км да паўднёвага захаду ад Любані, за 40 (30) км ад чыгуначнай станцыі Урэчча на лініі Асіповічы—Баранавічы, за 167 км ад Мінска, на аўтадарозе Любань—Старобін.
Гісторыя
Вядома з 1566 года як сяло ў Слуцкім княстве Алелькавічаў у маёнтку Ярэмічы, 46 валок зямлі. З 1589 года ўласнасць купцоў Тышэвічаў, з 1621 — Радзівілаў.
З 1795 года вёска Рэчын у Забалоцкай воласці Бабруйскага павета, карчма. У 1834 годзе вёска ў маёнтку Засмужжа, уласнасць князя Л. П. Вітгенштэйна. У 1846 годзе 213 моргаў зямлі. У сярэдзіне ХІХ ст. дзяржаўная ўласнасць. У 1883 годзе 52 двары. Паводле перапісу 1897 года, 114 двароў, хлебазапасны магазін, піцейны дом, школа (станам на 1890 год навучалася 8 хлопчыкаў і 3 дзяўчынкі). У 1908 годзе 176 двароў, земскае народнае вучылішча (з 1911).
З 20.08.1924 года цэнтр сельсавета Любанскага раёна Слуцкай акругі, школа (2 арэндныя будынкі, 2 настаўнікі, 116 вучняў).
У 1931 годзе мелася тэлефонная сувязь, дзейнічалі хата-чытальня, гурток ваенных ведаў. У 1932 г. створаны калгас «Пралетарый», які ў 1935 годзе меў паравы млын, ваўначоску, кузню.
У Вялікую Айчынную вайну з 28.06.1941 г. вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. З лістапада 1941 года ўваходзіла ў Акцябрска-Любанскую партызанскую зону, працаваў сельсавет. Вызвалена 30.06.1944 г.
У 1960 годзе вёска, цэнтр калгаса Суворава. У 1980-я гады калгас меў 3959 га сельгасугоддзяў, 43 трактары, 25 аўтамашын, 14 камбайнаў. Працавалі сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, бальніца, ветучастак, аптэка, комплексны прыёмны пункт, сталовая, 2 магазіны, аддзяленне сувязі.
З 2008 года аграгарадок.
У 2009 года цэнтр СВК «Рачэнь». Працуюць агульнаадукацыйная сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, амбулаторыя, комплексны прыёмны пункт, аддзяленне сувязі і «Беларусбанка», сталовая, 4 магазіны. Помнік воінам і партызанам, загінулым у Вялікай Айчыннай вайне.
У складзе сельсавета 9 вёсак, 23 пасёлкі і 1 хутар.
Сярэдненямецкія дыялекты
Сярэдненямецкія дыялекты (Mitteldeutsch), таксама званыя цэнтральнанямецкімі (Zentraldeutsch), адносяцца да верхненямецкіх дыялектаў. Уключае заходнюю і ўсходнюю групу дыялектаў.
Вобласць распаўсюджвання
У сярэдненямецкіх дыялектах, якія распаўсюджаны паміж лініяй Бенрата на поўначы і майнскай лініяй на поўдні, другое перамяшчэнне зычных адбылося ў меншай меры, чым у паўднёванямецкіх дыялектах. Насупраць, у ніжненямецкім і нідэрландскім гэтага перамяшчэння не назіраецца.
Гісторыя даследавання
Тэрмін «сярэдненямецкі» ўзнік у XVIII стагоддзі, калі пачалося вывучэнне нямецкай дыялекталогіі. Да таго адрозненне праводзілася толькі паміж верхнімі (oberländischer) (адпаведна верхненямецкімі) і нізавымі (niederländischer) (адпаведна ніжненямецкімі дыялектамі). У даследаваннях па дыялекталогіі канстатавалася, што другое (верхненямецкае) перамяшчэнне зычных, якое і прывяло да такога адрознення верхніх і нізавых дыялектаў, якое адразу кідаецца ў вочы, у даволі шырокай паласе не завяршылася цалкам. На падставе гэтай і некаторых іншых прыкмет узнікла разуменне гэтай паласы (значна шырэйшай на захадзе Германіі, каля Рэйна), як пераходнай вобласці паміж верхне- і ніжненямецкімі дыялектамі. Такім чынам, гэта сярэдненямецкая моўная вобласць уключае рэйнска-франкскія, гесэнскія дыялекты, усходнесярэдненямецкія дыялекты і цягнецца на поўдні ад Эльзаса ўздоўж Майнскай лініі да Рудных гор, а на поўначы ад Ахена праз Паўночны Гесэн да паўднёвага Брандэнбурга.
Новая Мыш (гміна)
Гміна Новая Мыш (Gmina Nowa Mysz) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Новая Мыш (1815 жых. у 1921 годзе ).
Першапачаткова гміна ўваходзіла ў склад Навагрудскага павета. 1 жніўня 1919 года гміна ўвайшла ў склад новаўтворанага Баранавіцкага павета пад Грамадзянскім упраўленнем Усходніх зямель. 19 лютага 1921 года гміна разам з Баранавіцкім паветам уключана ў склад новаўтворанага Навагрудскага ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
MMORPG
Масавая шматкарыстальніцкая анлайн ролевая гульня (Massively multiplayer online role-playing game, MMORPG) — жанр анлайнавых ролявых відэагульняў, у якім вялікая колькасць гульцоў узаемадзейнічае адзін з другім у віртуяльным свеце (галоўным чынам у жанры фэнтэзі). Як і ў большасці RPG, гульцу прапануецца роля выдуманага героя і магчымасць кіраваць яго дзеяннямі. MMORPG адрозніваецца ад аднакарыстальніцкіх і невялікіх сеткавых ролевых гульняў мноствам гульцоў, а таксама віртуальным светом, які працягвае існаваць і пры адсутнасці гульца. Віртуальны свет падтрымліваецца выдаўцом гульні.
Апісанне
У віртуальным свеце гульцы могуць выконваць розныя дзеянні, узаемадзейнічаць адзін з другім. Існуюць і кіравальныя камп'ютарам персанажы (NPC), в тыму ліку варожыя (мобы). У большасці гульняў за знішчэнне ворагаў гулец атрымлівае ўзнагароду і ачкі вопыту (XP). Атрыманыя ачкі вопыту гулец ужывае для ўдасканалення навыкаў і ўменняў героя. Узнагарода (гульнёвая валюта альбо каштоўныя рэчі) складаюць аснову эканамічных зносін паміж удзельнікамі гульні.
У буйных MMORPG гульцы маюць магчымасць ствараць унутраныя аб'яднанні (гільдыі, кланы), члены якіх могуць вызначаць поўную палітыку ў дачыненні да іншых гульцоў і аб'яднанняў. У некаторых гульнях героі пры першым з'яўленні ў свеце нейтральня, у іншых — варожыя да пэўных персанажаў адпаведна сюжэту гульні.
У большасці платных MMORPG гульцы купляюць платную падпіску, Часам выдаўцы патрабуюць аднаразовага набыцця копіі гульні. Бясплатныя MMORPG можна наўпрост спампаваць з Інтэрнэта. Часта ў іх вакарыстоўваюць сістэму мікратранзакцый — набыццё ўнутрагульнёвых рэчаў за сапраўдныя грошы.
Арлёва
Арлёва (, Орлёво) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сароцкага сельсавета.
Ястрамбель (гміна)
Гміна Ястрамбель (Gmina Jastrzębl) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў Ястрамбелі (161 жых. у 1921 годзе ), а пасля ў Малахоўцах (306 жых. у 1921 годзе ).
Першапачаткова гміна ўваходзіла ў склад Навагрудскага павета. 1 жніўня 1919 года гміна ўвайшла ў склад новаўтворанага Баранавіцкага павета пад Грамадзянскім упраўленнем Усходніх зямель. 19 лютага 1921 года гміна разам з Баранавіцкім паветам уключана ў склад новаўтворанага Навагрудскага ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Ніна Штэмэ
Ніна Марыя Штэмэ (Nina Stemme; нар.11 мая 1963) — шведская оперная спявачка, драматычнае сапрана.
Сённяшнія оперныя прыхільнікі лічаць Штэмэ найвялікшым вагнераўскім сапрана нашай эпохі. У 2010 годзе Майкл Кімельман напісаў пра адну з роляў Штэмэ ў оперы Рыхарда Вагнера «Die Walküre»: Што ж тычыцца Брунгільды, то Ніна Штэмэ спявала пышна. Цяжка прыгадаць, каб хто-небудзь гучаў больш камандна альбо нязмушана ў гэтай ролі, у тым ліку і Кірстэн Флагстад.
Дзяцінства і адукацыя
Штэмэ нарадзілася ў Стакгольме і з ранняга дзяцінства гуляла на піяніна і альце. Яна наведвала музычную школу Адольфа Фрэдрыка (швед. Adolf Fredriks Musikklasser), вядомую як школа спеваў і хору ў Стакгольме. На працягу года, будучы студэнтам па абмене ў сярэдняй школе Лэнглі ў Макліне, штат Вірджынія, яна далучылася да школьнага хору, спявала сола і атрымлівала ўзнагароды.
Паралельна з вучобай у галіне дзелавога адміністравання і эканомікі ў Стакгольмскім універсітэце Штэмэ прайшла двухгадовы курс у Стакгольмскай оперы. Яе дэбют у ролі Керубіна ў Катроней (Італія) ў 1989 годзе прымусіў Штэмэ прыняць рашэнне прытрымлівацца прафесійнай кар’еры спявачкі. Яна скончыла вучобу ў Універсітэцкім каледжы оперы Стакгольма ў 1994 годзе. У дадатак да двух другасных ролях у Каралеўскай шведскай оперы Стакгольма яна таксама выканала Разалінду (Die Fledermaus), Мімі («Багема»), Эўрыдыку ў п’есе Глюка «Арфей і Эўрыдзіка» і Дзіяну (La fedeltà premiata Гайдна).
Яна спявала на двух конкурсах оперных спевакоў: Сусветны оперны конкурс Опералія і Кардзіфская спявачка свету. Як пераможца конкурсу Операліі ў 1993 годзе, Штэмэ была запрошаная заснавальнікам Операліі Пласіда Дамінга выступіць з ім на канцэрце ў La Bastille (1993). Гэты ж канцэрт адбыўся 1 студзеня 1994 года ў Мюнхене.
Кар’ера
З моманту свайго опернага дэбюту ў 1989 годзе ў ролі Керубіна ў Картоней, Штэмэ з’явілася ў шматлікіх оперных кампаніях, уключаючы шведскую Каралеўскую оперу ў Стакгольме, Венскую дзяржаўную оперу, Ла Скала (Мілан), оперу Земпера (Дрэздэн), Вялікі тэатр Жэневы, Цюрыхскую оперу, Тэатр дзі Сан-Карла (Неапаль), Гран Тэатр дэль Лісе (Барселона), Опера Бастылія (Парыж), Баварыя Стаатсопер (Мюнхен), Ковент-Гардэн (Лондан), Тэатр Рэал (Мадрыд), Тэатр Калон (Буэнас-Айрэс), Метрапалітэн-опера (Нью-Ёрк), Опера Сан-Францыска, а таксама ў Байрайце (Зальцбург), на фестывалях ў Саванліне, Гліндборне і Брэгенцы.
Яе ролі ўключаюць Разалінду, Мімі ў Багеме, Чыо-Чыо Сан у Мадам Батэрфляй, Турандот, Тугу, Манон Леска, Суор Анжаліку, Эўрыдыку, Кацярыну ў Ледзі Макбэт з Мцэнска, графіню ў Жаніцьбы Фігароe, Маргарыту, Агата, Мары, Нісію (Кеніг Кандаулес), Дженуфа, Маршалін, Еву, Элізабэту, Эльзу, Сэнту, Зіглінду, Элізабэту ў Тангейзэры і Ізольду. Гэта прынесла ёй прызнанне крытыкаў на Фестывальнай оперы ў Глайндборне ў 2003 годзе, на дыску для EMI Classics з Пласіда Дамінга, Антоніа Папана і хорам і аркестрам Каралеўскай оперы, Ковент-Гарден, выпушчаным у 2005 годзе, і потым на фестывалі ў Байрайце ў 2005 годзе і яшчэ раз у 2006 годзе. У 2007 годзе Штэмэ вярнулася ў ролі Ізольды ў оперу Глайндборнскага фестывалю, дзе дэбютавала ў гэтай ролі.
Бойшэль
Бойшэль (Beuschel - вантробы) - традыцыйная страва венскай, аўстрыйскай і баварскай кухні.
Ніна Штэмэ
Кар’ера
24 сакавіка 2006 года Штэмэ спявала Марыю ў прэм’еры Свен-Дэвід Сандстрэм у Стакгольме. Яна таксама дэбютавала ў галоўнай ролі Аіды ў новым спектаклі ў Цюрыхскай оперы і запісала свой першы альбом Чатырох апошніх песень Рычарда Штрауса і фінальных сцэн. На канцэртнай пляцоўцы ў 2006—2007 гадах яна выступала з сольным канцэртам з Антоніа Папана (фартэпіяна) у Барселоне і Дрэздэне, з канцэртнымі выступамі Саломэ</i> ў Страсбургу і Парыжы і з сольным канцэртам у Цюрыхскай оперы.
Бойшэль
Уяўляе сабой рагу абавязкова з лёгкіх (у залежнасці ад рэгіёна таксама з сэрца цяля). Часам выкарыстоўваюцца авечыя, казіныя, свіныя, ялавічна вантробы.
Ніна Штэмэ
Кар’ера
У 2008 годзе Штэмэ замяніла Дэбары Фойгт у яе дэбютнай ролі Брунхільды ў оперы Зігфрыда, якая з’яўляецца часткай новага цыклу Венскага дзяржаўнага опернага кальца, які праводзіўся Францам Вельзерам-Мостам. Штэмэ таксама спявала Брунхільду на адкрыцці сезона 2010 года ў La Scala і ў цыкле Рынга 2011 года ў Сан-Францыска.
Бойшэль
Сервіруюць са сметанковым соусам і хлебнымі клёцкамі. Вантробы тушаць на вадзе з даданнем воцату, цукру, солі, перцу гарошкам, лаўровага ліста і цыбулі. Па гатоўнасці з булёна выдаляюцца прыправы, а вантробы рэжуцца на дробныя кавалачкі. Булён запраўляецца мучной пасероўкай.
Ніна Штэмэ
Кар’ера
У 2015 годзе Штэмэ планавала выступіць у GöteborgsOperan ў Гётэбаргу (Швецыя) у новай оперы кампазітара Ханса Гефорса з лібрэта Керстына Перскі і рэжысёра Кейта Уорнера. Опера заснавана на шпіёнскім трылеры Альфрэда Хічкока Notorious 1946 года. Склад акцёрскага калектыву ўключаюў Катарыну Карнэус, Джона Лундгрэна і Міхаіла Вейнія.
Бойшэль
Калі ў бойшэль з цяляціны дадаецца трохі вяршкоў або крэм-фрэша, то бойшэль называецца «дэ люкс», або ў Вене «салонным» (Salonbeuschel).
Ніна Штэмэ
Кар’ера
У верасні і кастрычніку 2016 года Штэмэ вярнулася да ролі Ізольды ў новай пастаноўцы Метрапалітэн-оперы «Трыстан і Ізольда».
У 2017 годзе Штэмэ была салістам сапрана на фестывалі Праменадныя канцэрты.
Штэмэ выступае ў сярэднім 40 раз у год у розных месцах па ўсім свеце.
Асабістая жыццё
Штэмэ жыве ў Стакгольме. Яна замужам за сцэнографам Бенгтам Гомерам і мае траіх дзяцей. Яна размаўляе на пяці мовах.
Спіс кіраўнікоў Латарынгіі
Латарынгія вылучылася ў 855 годзе пасля падзелу «Сярэдняга каралеўства» імператара Лотара I. Спачатку Латарынгія была каралеўствам, а напачатку X стагоддзя стала герцагствам.
Саксонская дынастыя
У 959 годзе імператар падзяліў герцагства на 2 часткі: Верхняя Латарынгія і Ніжняя Латарынгія. Вярхоўную ўладу над Латарынгіяй захоўваў Бруна, да 977 года герцагі Верхняй і Ніжняй Латарынгіі насілі тытул віцэ-герцаг.
Булонскі дом
У 1096 годзе Готфрыд Бульёнскі заклаў герцагства, адпраўляючыся ў Крыжовы паход. Пасля яго смерці за тытул герцага Ніжняй Латарынгіі спрачаліся Лімбургскі і Лувенскі дамы.
Лувенскі дом
У 1190 годзе Генрых I, сын Готфрыда VII, прыняў тытул герцага Брабанта.
Дом дэ Вадэмон (1473—1737)
У 1737 годзе саступіў Латарынгію цесцю караля Францыі Станіславу Ляшчынскаму.
Дом Ляшчынскіх (1737—1766)
У 1766 годзе Латарынгія была ўключана ў склад Францыі.
Азярное
Славутасці
За 0,7 км на захад, і за 0,8—1 км на паўднёвы захад ад вёскі знаходзяцца паселішчы каменнага, бронзавага і жалезнага вякоў.
Аагоній
Аагоній:
Лешна
Назву Ле́шна маюць:
Уладзіслаў (кароль Неапаля)
Біяграфія
Узыйшоў на прастол у 1386 годзе пасля гібелі свайго бацькі. З-за маленства Уладзіслава краінай кіравала яго маці Маргарыта Дураца. Ёй супрацьстаялі абодва папы — Урбан VI Рымскі і Клімент VII Авіньёнскі, кожны з якіх адлучыў каралеўскую сям’ю ад Царквы, і значная апазіцыя сярод неапалітанскай знаці, якая не прызнала перавароту Карла III. Галоўным праціўнікам быў Людовік II Анжуйскі — сын Людовіка I Анжуйскага. У 1390 годзе Людовік II на чале наёмнай арміі высадзіўся ў Неапалі і заняў сталіцу і шэраг прыбярэжных правінцый. Уладзіслаў і Маргарыта Дураца беглі ў Гаэту.
Наступныя 10 гадоў працягвалася вайна паміж прыхільнікамі Уладзіслава і Людовіка II. Уладзіслаў паступова рыхтаваўся да рэваншу. Удалая жаніцьба з Канстанцыяй, дачкой сіцылійскага адмірала К'ярамонтэ, прынесла Уладзіславу вялкімі пасаг.
Пераемнік Урбана VI Баніфацый IX, неапалітанец паводле нараджэння, зняў адлучэнне з Уладзіслава, аказаў яму дапамогу войскамі, правёў цярплівую працу з неапалітанскай знаццю па прымірэнні яе з каралём. У выніку да 1400 годзе Людовік II быў выцеснены з Неапаля, Уладзіслаў вярнуўся ў сталіцу.
Астатнія гады валадарання былі прысвечаны бесперастаннай вайне за кантроль над Паўднёвай Італіяй. У 1407 годзе Уладзіслаў, скарыстаўшыся канфліктам паміж новым Папам Рымскім Рыгорам XII і гараджанамі, аблажыў Рым і прымусіў рымскую знаць прызнаць караля царом Рыма з правам прызначаць сенатара для кіравання горадам. Пасля гэтага Уладзіславу скарылася ўся Папская вобласць, і Папа Рыгор XII змірыўся перад каралём.
Але ў тым жа 1412 годзе пераможцы перасварыліся паміж сабой, Людовік II вярнуўся ў Францыю, а Ян XXIII прымірыўся з Уладзіславам, пры гэтым Уладзіслаў адмовіўся ад суверэнітэту над Рымам.
У 1413 годзе Уладзіслаў адмовіўся выконваць навязаны яму мір і зноў захапіў Рым. Войскі Уладзіслава дашлі да Перуджы, дзе кароль раптам захварэў (лічаць, што яго атруціў аптэкар, да дачкі якога Уладзіслаў заляцаўся). Цяжка хворага Уладзіслава перавезлі ў Неапаль, дзе ён і памёр у пакутах у жніўні 1414 года.
Сям’я
12 лютага 1403 года ў Неапалі другі раз ажаніўся з Марыяй Лузіньянскай (1381—1404), дачкой кіпрскага караля Якава I.
У 1406 годзе ў трэці раз ажаніўся з Марыяй Энгіенскай (1367/1370 — 1446), графіняй Лечэ, дачкой Жана Энгіенскага, графа дэ Кастра.
Спадчыніцай Уладзіслава стала яго сястра Джавана II.
Бразілія (горад)
Бразілія (Brasília) — горад, сталіца Бразіліі (з 21 красавіка 1960), на беразе штучнага вадасховішча. Уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Насельніцтва (з прыгарадамі) каля 2,5 млн чалавек.
На тэрыторыі Бразіліі размешчаны міжнародны аэрапорт імя Прэзідэнта Ж. Кубічака, прадпрыемствы лёгкай і харчовай прамысловасці, Нацыянальны ўніверсітэт, Нацыянальны тэатр Клаўдзіа Сантора.
Гісторыя
У 1955 годзе кандыдат на прэзідэнцкі пост Жуселіну Кубічак пакляўся, што, калі яго абяруць у прэзідэнты, новая сталіца стане рэальнасцю яшчэ да таго, як міне яго пяцігадовы прэзідэнцкі тэрмін. У красавіку 1956 года Кубічак быў абраны прэзідэнтам. Праз тры гады 60-тысячнае войска будаўнікоў узвяло добра ўладкаваны горад.
Насельніцтва
Уласна ў Бразілія ўвесь час пражываюць каля 200 000 чалавек, некаторыя жылыя кварталы дагэтуль не былі дабудаваны. Насельніцтва горада з прыгарадамі перавышае 2,5 млн жыхароў. Пры гэтым сталіца была першапачаткова спраектавана для размяшчэння каля 500 000 жыхароў. У выніку, цяпер горад моцна перагружаны аўтамабільным транспартам.
Транспарт
У горадзе знаходзіцца міжнародны аэрапорт імя Прэзідэнта Ж. Кубічака.
Адукацыя
Бразіліа славіцца найлепшымі паказчыкамі па ўзроўні адукацыі (93 % пісьменных жыхароў паводле індэкса чалавечага развіцця). У горадзе размешчаны шматлікія школы і некалькі ўніверсітэтаў, найбуйнейшым з якіх з’яўляецца недзяржаўны Нацыянальны ўніверсітэт Бразіліі (UNB).
Дварэцкі сельсавет
Назву Дварэ́цкі сельсавет маюць:
Колеры HTML
Існуе некалькі асноўных спосабаў указання колераў у Сеціве.
Найменні колераў у HTML
У спецыфікацыі HTML 4.01 вызначаныя наступныя 16 ключавых колераў (у дадзеным кантэксце можна выкарыстоўваць як загалоўныя, так і малыя літары):
У спецыфікацыі выкарыстоўваюцца англійскія найменні колераў.
Спасылкі
Спіс колераў, якія правільна адлюстроўваюцца браўзарамі:
Аквітанія (рымская правінцыя)
Аквітанія (Gallia Aquitania) — рымская правінцыя з цэнтрам у Талозе. Назва паходзіць ад племя аквітанаў — аднаго з продкаў сучасных баскаў.
Кантакты Рыма з насельніцтвам Трансальпійскай Галіі (Gallia Transalpina) пачаліся пасля Другой Пунічнай вайны, калі гальскія плямёны выступілі ў саюзе з Ганібалам. У 105 годзе да н.э. Талоза была разрабавана праконсулам Сервіліем Цэпіёнам.
Заваявана ў 56 годзе да н.э. легатам Цэзара Публіем Красам падчас Гальскай вайны. З утварэннем Рымскай імперыі ў кіраванне Аўгуста (27 да н.э. — 14 н.э.) Аквітанія атрымала статус імператарскай правінцыі і ўключала тэрыторыю паміж р. Луарай і Пірэнеямі. Кіравалася прапрэтарамі. На тэрыторыі Аквітаніі не кватараваліся легіёны. Па адміністрацыйнай рэформе Дыяклетыяна (284—305) была падзелена на 3 правінцыі, які ўваходзілі ў В'енскую дыяцэзію:
Падчас распаду Рымскай імперыі Аквітанія была падаравана вестготам імператарам Ганорыем, якія, атрымаўшы статус федэратаў, заснавалі ў 418 годзе першае на тэрыторыі Заходняй Рымскай імперыі варварскае каралеўства, якое пазней трансфармавалася ў Каралеўства вестготаў з цэнтрам у Таледа. У 507 годзе аквітанскія тэрыторыі былі заваяваны Хлодвігам і адышлі да франкам.
Верачагошч
Верачаго́шч (, Веречегощ) — вёска ў Любанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Сароцкага сельсавета.
Гарадзішча (гміна)
Гміна Гарадзішча (Gmina Horodyszcze) — колішняя вясковая гміна, якая існавала да 1939 года ў Навагрудскім ваяводстве Польскай Рэспублікі (цяпер тэрыторыя Беларусі). Сядзіба размяшчалася ў мястэчку Гарадзішча (1021 жых. у 1921 годзе ).
У самым пачатку міжваеннага перыяду гміна Гарадзішча ўваходзіла ў склад Навагрудскага павета Навагрудскага ваяводства. 22 студзеня 1926 года гміна была ўключана ў склад Баранавіцкага павета таго ж ваяводства.
У лістападзе 1939 года павет уключаны ў склад БССР, скасаваны 15 студзеня 1940 года разам з гмінамі.
Эдманд Фішэр
Эдманд Фішэр (Edmond H. Fischer,, г. Шанхай, Кітай — , Сіэтл, ЗША) — амерыканскі вучоны ў галіне біяхіміі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1992 годзе разам з Э.Дж. Крэбсам «за адкрыцці, якія тычацца зваротнага фосфарыліравання бялкоў як механізму біялагічнай рэгуляцыі». Ганаровы прафесар Універсітэта Вашынгтона (Сіэтл).
Біяграфія
Фішэр нарадзіўся ў Шанхаі, Кітай. Яго маці нарадзілася ў Францыі, а яго бацька з Аўстрыі Яго дзед па лініі маці пераехаў з Францыі, дзе нарадзіўся і жыў, спачатку ў Індакітай, а затым у Кітай. У Кітаі ён заснаваў газету на французскай мове «Кітайскі курьер» (Courrier de Chine) і французскую муніцыпальную школу, у якую і хадзіў у дзяцінстве Фішэр. У сем гадоў яго адправілі ў школу ў Швейцарыю.
Скончыў хімічную школу ў Жэневе (Швейцарыя) ў 1943 годзе. З 1943 года ў Жэнеўскім, з 1952 года ў Вашынгтонскім універсітэтах (горада Сіэтл).
Навуковая дзейнасць
Эдманд Фішэр і Эдвін Крэбс пачалі супрацоўніцтва праз шэсць месяцаў пасля пераезду Фішэра ва ўніверсітэт Вашынгтона. Яны вывучалі фермент глікагенфосфарылазы і выявілі, што серыя рэакцый, выкліканых гармонамі і кальцыем, прыводзіць да актывацыі-інактывацыі гэтага фермента. Актывацыя-інактывацыі фермента выклікалася яго зваротным фосфарыліраваннем. Працэс, які адкрылі Фішэр і Крэбс, каталізуе двума ферментамі: пратэінкіназай і фасфатазай. Пратэінкіназы (найбольш распаўсюджаная з іх — тыразінкіназа) пераносіць фасфатных групу з АТФ на гідраксільную групу фермента. Пры гэтым канфармацыя фермента змяняецца, і ён становіцца каталітычна актыўным. Затым бялковая фасфатазы адшчапляе фасфатную групу, і фермент вяртаецца ў першапачатковую неактыўную форму. Аказалася, што такое цыклічнае рэгуляванне ферментатыўнай актыўнасці і адпаведных метабалічных працэсаў надзвычай шырока распаўсюджанае ў прыродзе.
Аўтар навуковых прац па праблемах зваротнага фосфарыліравання бялкоў і яго значэнні ў механізмах рэгуляцыі біяхімічных рэакцый у клетках.