cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канстытуцыя СССР
Прэамбула
У прэамбуле Канстытуцыі ў агульным выглядзе быў ацэнены гістарычны шлях, пройдзены савецкім грамадствам за 60 гадоў пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі. Была дадзена характарыстыка савецкага грамадства як «развітога сацыялістычнага грамадства, як заканамернага этапу на шляху да камунізму». Таксама ў прэамбуле сказана, што Канстытуцыя захоўвае прынцыпы папярэдніх Канстытуцый.
Тэкст прэамбулы ў Канстытуцыі 1977 прыкладна ў 20 разоў больш, чым у Канстытуцыі РФ 1993. [Http://www.hist.msu.ru/ER/Etext/cnst1977.htm Поўны тэкст канстытуцыі можна паглядзець тут]
15 сакавіка 1990 г. з прэамбулы было выключана згадка пра тое, што ў працэсе развіцця грамадства ўзрасла «кіруючая роля Камуністычнай партыі — авангарда ўсяго народа», што было звязана з легалізацыяй шматпартыйнай сістэмы.
Палітычная сістэма
Першы раздзел Канстытуцыі замацоўваў агульныя прынцыпы сацыялістычнага ладу і асноўныя рысы развітога сацыялістычнага грамадства.
Артыкул 1 сведчыў, што СССР «ёсць сацыялістычная агульнанародная дзяржава, якая выражае волю і інтарэсы працоўных, сялян, інтэлігенцыі, працуючых усіх нацый і народнасцей краіны».
Артыкул 6 заканадаўча замацоўваў кіруючую ролю КПСС, якая з’яўлялася ядром палітычнай сістэмы СССР. Заканадаўча замацоўвалася важная роля ў палітычнай сістэме прафсаюзаў, камсамола і іншых масавых грамадскіх арганізацый, што было значным адрозненнем ад ранейшых Канстытуцый: у Канстытуцыі СССР 1936 года УКП(б) была «кіруючым ядром усіх арганізацый працоўных, як грамадскіх, так і дзяржаўных» (арт. 126), а ў Канстытуцыі СССР 1924 года не згадвалася зусім. Пра магчымасць існавання іншых партый у Канстытуцыі нічога не гаварылася; Канстытуцыя прызнавала толькі права грамадзян «аб’ядноўвацца ў грамадскія арганізацыі» (арт. 51).
У 1990 годзе былі прыняты значныя папраўкі ў Канстытуцыю 1977 года, у прыватнасці, уводзлася шматпартыйная палітычная сістэма. Разам з тым новая рэдакцыя артыкула 6 захоўвала згадку пра КПСС, што дазваляе характарызаваць усталяваны палітычны лад як сістэму з дамінуючай партыяй.
Эканамічная сістэма
Артыкул 16 замацаваў прынцып дзяржаўнага планавання эканомікі, разам з тым меркаваў спалучэнне цэнтралізаванага кіравання з гаспадарчай самастойнасцю і ініцыятывай прадпрыемстваў, выкарыстанне гаспадарчага разліку, прыбытку, сабекошту і іншых эканамічных рычагоў і стымулаў.
Органы ўлады
У новай Канстытуцыі быў уведзены новы Раздзел IV — «Саветы народных дэпутатаў і парадак іх абрання», дзе была замацаваная ўся сістэма Саветаў, павялічаны тэрмін паўнамоцтваў Вярхоўных Саветаў з 4 да 5 гадоў, мясцовых Саветаў — з 2 да 2,5 гадоў. Пасля (у 1988 годзе) быў усталяваны адзіны тэрмін для ўсіх Саветаў — 5 гадоў.
Замацоўваўся таксама ўжо існаваўшы ў ранейшай Канстытуцыі прынцып ўсеагульнага, роўнага, прамога выбарчага права пры таемным галасаванні. Пры гэтым, згодна з артыкулам 96, быў паніжаны ўзрост пасіўнага выбарчага права ў Саветы да 18 гадоў, у Вярхоўны Савет СССР — да 21 года (раней — 23 гады).
Раздзел V замацоўваў палажэнні пра вышэйшыя дзяржаўныя органы ўлады — Вярхоўны Савет і Савет Міністраў СССР. У раздзеле VI былі пазначаныя органы ўлады саюзных і аўтаномных рэспублік, дзе вышэйшымі дзяржаўнымі органамі ўлады з’яўляліся мясцовыя Вярхоўныя Саветы і Саветы Міністраў.
Дзяржаўны лад
'Раздзел III' вызначаў нацыянальны і дзяржаўны лад Саюза, а таксама, як і ўсе папярэднія Канстытуцыі СССР, замацоўваў права рэспублік Саюза на свабодны выхад са складу СССР. Гэта палажэнне адыграла вялікую ролю ў распадзе СССР у 1991 годзе.
Эвалюцыя канстытуцыі
За час дзеяння Канстытуцыі папраўкі ў яе ўносіліся 6 разоў.
24 чэрвеня 1981 года былі ўнесены папраўкі ў артыкул 132, згодна з якой у склад Прэзідыума Савета Міністраў СССР маглі ўваходзіць па рашэнні Савета Міністраў СССР і іншыя члены Урада СССР.
20 снежня 1989 года былі ўнесены папраўкі ў '''арт. 108, 110, 111, 121, 122 і 130''', якія датычацца З’езду народных дэпутатаў.
23 снежня таго ж года былі ўнесены папраўкі ў '''арт. 125''', якія тычацца канстытуцыйнага нагляду.
14 сакавіка 1990 года былі ўнесены самыя маштабныя папраўкі ў Канстытуцыю, згодна з якім адмянялася аднапартыйная і кіруючая роля КПСС, стваралася пасада Прэзідэнта СССР, уводзіўся інстытут прыватнай уласнасці ("уласнасць савецкіх грамадзян ").
26 снежня 1990 года былі ўнесены апошнія папраўкі ў Канстытуцыю, якія датычацца сістэмы дзяржаўнага кіравання, праз тры дні быў прыняты закон аб увядзенні іх у дзеянне.
Канстытуцыя пра адукацыю
Артыкул 45 гаворыць аб бясплатнасці ўсіх відаў адукацыі, «развіцці завочнай і вячэрняй адукацыі», «прадастаўленні дзяржаўных стыпендый і ільгот навучэнцам і студэнтам», «бясплатнай выдачы школьных падручнікаў» і «стварэнні ўмоў для самаадукацыі» (у Канстытуцыі СССР 1936 года ўсяго гэтага не было).
У той час як у Канстытуцыя СССР 1936 года гаварылася пра «навучанне ў школах на роднай мове» (арт. 121), канстытуцыя 1977 кажа пра «магчымасці навучання ў школе на роднай мове» (арт. 45) — гэта адлюстроўвае шырока распаўсюджаную практыку таго, што многія бацькі аддавалі перавагу адпраўляць дзяцей у рускамоўныя школы, а не ў нацыянальныя.
Іншыя новаўвядзенні
У параўнанні з Канстытуцыяй СССР 1936 г. з’явіліся, у прыватнасці, такія артыкулы:
Барацьба на Еўрапейскіх гульнях 2019
Спаборніцтвы па барацьбе на Еўрапейскіх гульнях 2019 пройдуць ў Мінску з 25 па 30 чэрвеня 2019 года ў Палацы спорту.
Будзе разыграна 18 камплектаў медалёў. У спаборніцтвах будзе ўдзельнічаць 288 чалавек, у тым ліку грэка-рымская барацьба — 96 спартсменаў, вольная барацьба — 96 спартсменаў, жаночая барацьба — 96 спартсменаў.
IC 4750
IC 4750 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чаадаеўка
Чаадаеўка (Чаадаевка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пензенскай вобласці Расіі.
Геаграфія
Пасёлак размешчаны за 65 км ад Пензы і за 22 км на паўднёвы ўсход ад райцэнтра Гарадзішча, на правым беразе Суры пры ўпадзенні ў яе ракі Юлаўкі. Побач з пасёлкам праходзіць федэральная аўтатраса М5 «Урал». Чыгуначная станцыя на паўднёвым напрамку Транссібірскай магістралі.
Гісторыя
Назву пасёлак атрымаў ад аднайменнай вёскі, размешчанай за 3 км на поўдзень, заснаванай у канцы XVII стагоддзя Ф. В. Чаадаевым.
У 1874 годзе ў сувязі з пабудовай чыгункі пасёлак пачаў развівацца як прыстанцыйны. Жыхары займаліся лесанарыхтоўкай, дрэваапрацоўкай, частка працоўных абслугоўвала чыгуначную гаспадарку. У 1911—1914 гадах адкрыліся прыватная і чыгуначная школы.
У 1928—1932 і ў 1943—1951 гадах — адміністрацыйны цэнтр Чаадаеўскага раёна.
У 1938 годзе пераўтвораны ў пасёлак гарадскога тыпу.
Завулак Кузьмы Чорнага (Мінск)
Завулак Кузьмы Чорнага — завулак у Першамайскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з праспектам Незалежнасці, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Кузьмы Чорнага. Таксама перасякаецца з вуліцай Мяржынскага. Ідзе паралельна вуліцам Калініна і Сурганава.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае. Бліжэйшая станцыя метро — «Парк Чалюскінцаў».
Няропля (возера)
Няро́пля — возера ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Няропля (працякае праз возера, прыток Друці), за 2 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Бялынічы, за 0,4 км на поўдзень ад вёскі Атверніца.
Плошча паверхні возера 0,26 км². Даўжыня 0,65 км, найбольшая шырыня 0,52 км, даўжыня берагавой лініі 1,8 км. Найбольшая глыбіня каля 6 м. Плошча вадазбору 52,4 км². Аб'ём вады ў возеры каля 0,4 млн м³.
Катлавіна возера круглаватай формы. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 10—12 м, на паўднёвым захадзе стромкія, вышынёй да 22 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі дасягаюць вышыні ў 1 м, пераважна пясчаныя. Зарастае ўмерана. Возера праточнае. Працякае рака Няропля. Таксама возера злучаецца з сеткай меліярацыйных каналаў.
Аляксандр Якаўлевіч Сіленка
Аляксандр Якаўлевіч Сіленка (нар., Масква, Расія) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне фізікі атамнага ядра і элементарных часціц. Доктар фізіка-матэматычных навук (2012).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1972). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (Інстытут ядзерных праблем, лабараторыя ядзернай оптыкі і космамікрафізікі, вядучы навуковы супрацоўнік), адначасова ў рамках міжнароднага супрацоўніцтва Аб’яднаны інстытут ядзерных даследаванняў (г. Дубна, Расія; лабараторыя тэарэтычнай фізікі імя М. М. Багалюбава, вядучы навуковы супрацоўнік).
Навуковыя інтарэсы: фізіка элементарных часціц; тэорыя гравітацыі; матэматычная фізіка.
Канстэбль
Канстэбль (constable) — адміністрацыйная пасада ў англамоўных краінах (конная паліцыя па-сучаснаму; як правіла, у праваахоўных органах). У сучасных Вялікабрытаніі, ЗША, Канадзе, Новай Зеландыі і інш. канстэбль — найнізкі паліцэйскі чын. Таксама існуе ў шэрагу неангламоўных краін, напрыклад, у Эстоніі (konstaabel).
Лорд-канстэбль, як і французскі канэтабль, у сярэднія вякі заведаў у Англіі каралеўскімі стайнямі, аналагічная пасада існавала і ў Шатландыі. Зыходная для абодвух слоў лацінская форма comes stabuli пазначае начальніка стайні (стайніка).
Шырока распаўсюджаны (у ЗША) гутарковы сінонім слова паліцыянт — коп — магчыма, гістарычна паўстаў з абрэвіятуры COP — Constable On the Post — што ў перакладзе азначае «канстэбль на пасту». Паводле брытанскай версіі, слова «коп» з’явілася ад слова copper — «той, хто хапае» (ад дзеяслова cop — злавіць, затрымаць, узыходнага да латыні або фрызскіх моў=).
Гісторыя
У адпаведнасці з Вінчэстэрскім статутам 1285 г. канстэблі павінны былі спаганяць штрафы, змагацца з бадзяжніцтвам, арганізоўваць дапамогу беднякам, рамонт дарог і т. п. Канстэбль, акрамя таго, адказваў за яўку жыхароў сваёй вёскі на вайсковыя зборы, быў абавязаны захоўваць, рамантаваць і замяняць зброю, якая выйшла з ладу, з якой жыхары вёскі абавязаны былі з’явіцца на вайсковую службу ў выпадку склікання апалчэння.
З канца XVI стагоддзя канстэблі сталі таксама зборшчыкамі падаткаў. Паколькі канстэблі за сваю працу не атрымлівалі ніякай платы, як правіла, ахвотнікаў стаць канстэблем было няшмат. Таму звычайна канстэблем абіралі таго, хто арандаваў жыллё, аплачваючы яго працай канстэбля.
Віды брытанскіх канстэбляў
Пасля з’яўлення ў Вялікабрытаніі ў XIX стагоддзі прафесійнай паліцыі канстэблямі сталі назваць радавых паліцыянтаў. Пры гэтым «галоўным канстэблем» сталі зваць начальніка паліцыі графства.
Своеасаблівым у Англіі з’яўляецца інстытут «спецыяльных канстэбляў», які рэгулюецца законам 1831 г. Спецыяльныя канстэблі могуць быць прызначаны з ліку мясцовых грамадзян, па распараджэнні двух міравых суддзяў або міністра ўнутраных спраў, у выпадку бунту ці сур’ёзных беспарадкаў, для ўзмацнення звычайнага кантынгенту паліцэйскіх сіл. Так, напрыклад, калі ў 1848 г., з мэтай папярэджання беспарадкаў з прычыны руху чартыстаў былі прызначаны спецыяльныя канстэблі з розных пластоў грамадства, у іх лік уступіў і прынц Луі Напалеон, які пражываў тым часам у Лондане.
Казляк
Казляк — шматзначны тэрмін
(2060) Хірон
2060 Хірон (2060 Chiron, 95P/Chiron) — першы адкрыты астэроід групы Кентаўраў. Адначасова каталагізаваны і як камета (95P/Chiron). Перыгелій Хірона знаходзіцца ўнутры арбіты Сатурна, афелій — недалёка ад арбіты Урана. Арбіта Хірона не з’яўляецца стабільнай у маштабах мільёнаў гадоў, што сведчыць пра тое, што ён не быў доўга на сваёй цяперашняй арбіце. Гэты факт сведчыць пра тое, што астэроід паходзіць з пояса Койпера.
Даследаванні
Хірон быў адкрыты 18 кастрычніка 1977 года Чарлзам Ковалем. Было предположено, што гэта астэроід, размешчаны далёка за арбітамі іншых астэроідаў, вядомых у той час. Пасля адкрыцця аб’ект быў таксама знойдзены на архіўных фотапласцінках, адна з якіх датавана 1895 годом. У 1978 годзе Коваль выказаў здагадку, што Хірон можа быць каметай. Тады ж астраном прапанаваў прысвоіць астэроіду імя. У старажытнагрэчаскай міфалогіі Хірон — кентаўр (напалову чалавек, напалову конь). Гэта цалкам адпавядае дваістай прыродзе аб’екта (астэроід/камета). У 1988 годва ў Хірона была зарэгістравана кома. Хірон адразу перавялі ў статус каметы (95P/Chiron). Наяўнасць комы на гэтак аддаленай адлегласці ад Сонца паказвае, што ў склад аб’екта ўваходзяць такія лёгкалятучыя рэчывы, як метан, монааксід вугляроду і малекулярны азот. Дыяметр Хірона значна больш, чым у іншых вядомых камет. У 1996 годзе, пасля праходжання перыгелія, кома знікла. У наступны раз Хірон пройдзе перыгелій у 2046 годзе.
Кольцы
У 2015 годзе група іспанскіх астраномаў пад кіраўніцтвам на заснаванні даных, атрыманых пры некалькіх пакрыццях зорак, выказала здагадку наяўнасць у Хірона сістэмы кольцаў радыусам 324 ± 10 км.
Эмблема Тайланда
Герб Тайланда — Нацыянальная Эмблема (Нацыянальны Сімвал) Тайланда — Гаруда, фігура будыйскай і індуісцкай міфалогіі. У Тайландзе Гаруда — таксама сімвал каралеўскай сям'і і ўлады. У міфалогіі Крут Пха, ці Гаруда з'яўляецца ездавой жывёлай бога Вішну. Паводле традыцыйных вераванняў, Гаруда з'яўляецца дадатковай крыніцай сілы для Вішну.
Гаруда ёсць таксама на гербе Інданезіі і горада Улан-Батар (сталіца Манголіі). Герб Інданезіі адрозніваецца ад герба Тайланда тым, што птушка нясе на сабе геральдычны шчыт.
Папскі герб
Кожны бачны кіраўнік Каталіцкай Царквы — Папа Рымскі — мае свой уласны асабісты герб, які служыць сімвалам яго пантыфікату.
Гербы ўсіх нядаўніх Рымскіх Папаў утрымлівалі выяву Папскай тыяры. Бенедыкт XVI змяніў гэту геральдычную традыцыю і выкарыстаў замест тыяры мітру і палій. Папскі герб традыцыйна змяшчае залаты і сярэбраны ключы, якія ўяўляюць ўладу звязваць і развязваць на зямлі (сярэбраны) і на нябёсах (залаты). Яны — спасылка на Евангелле ад Матфея, главу 16, вершы 18-19:
''«I Я кажу табе, што ты — Пётр (скала), і на гэтай скале Я пабудую Касцёл Мой, і брамы пякельныя не перамогуць яго. Я дам табе ключы Валадарства Нябеснага, і што звяжаш на зямлі, тое будзе звязана ў небе, а што развяжаш на зямлі, тое будзе развязана ў небе .»''
Такім чынам у царкоўнай геральдыцы ключы адлюстроўваюць у сімвалічнай форме духоўную ўладу Папы як Вікарыя Хрыста на Зямлі.
Азэранкы (Алэўскі раён)
Азэранкы (Озеря́ни) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
NGC 2186
NGC 2186 (іншае абазначэнне — OCL 498) — рассеянае скопішча ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Універсітэт імя Цэпеліна
Універсітэт імя Цэпеліна (Zeppelin Universität) — нямецкая прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Фрыдрыхсгафен.
Агульная характарыстыка
Універсітэт імя Цэпеліна — невялікі прыватны даследчы ўніверсітэт на беразе Бодэнскага возера. Ён названы ў гонар нямецкага генерала і канструктара дырыжабляў Фердынанда фон Цэпеліна. Універсітэт быў створаны ў 2003 годзе і вядомы сваім авангардным характарам, а таксама сваім складаным метадам адбору студэнтаў. 10 верасня 2011 года ўніверсітэту было прадастаўлена права прысуджаць доктарскія ступені і праводзіць хабілітацыю.
ВНУ з’яўляецца некамерцыйнай арганізацыяй з абмежаванай адказнасцю і апісвае сябе як «універсітэт, які аб’ядноўвае бізнес, культуру і палітыку». Універсітэт акрэдытаваны на нацыянальным узроўні. Асноўныя курсы бакалаўрыяту акрэдытаваны Нямецкім агенцтвам па акрэдытацыі вышэйшай адукацыі.
Установа мае два асноўныя кампусы ў Фрыдрыхсгафене: адзін на беразе Бодэнскага возера і ZFCampus, які быў завершаны ў 2015 годзе, каб стварыць больш месца. Ён быў прафінансаваны за кошт ахвяраванняў 20 мільёнаў еўра. Абодва кампусы сучасныя, па праекце вядомых архітэктараў, і змяшчаюць класныя пакоі, аўдыторыі, офісы, буфеты, бібліятэку, фітнес-студыю і крыло для каворкінгу для студэнтаў. З 2007 па 2008 гады (да закрыцця аэрапорта) універсітэт меў дадатковае размяшчэнне ў фае міжнароднага аэрапорта «Тэмпельгоф» у Берліне, у так званым «Інстытуце мастацтва плавання ў паветры».
Arctic Monkeys
«Arctic Monkeys» — брытанскі інды-рок гурт, створаны ў 2002 годзе ў Хай Грын, прыгарадзе Шэфілда. У дадзены момант група складаецца з вакаліста і гітарыста Алекса Цёрнера, гітарыста Джэймі Кука, бубнача Мэта Хэлдэрса і бас-гітарыста Ніка О’Мэллі, які змяніў  Эндзі Нікалсана. «Arctic Monkeys» дамагліся буйнога поспеху ў чартах (асабліва ў Вялікабрытаніі) ужо са сваім першым сінглам «I Bet You Look Good on the Dancefloor»; іх дэбютны альбом, «Whatever People Say I Am, That's What I'm Not», які выйшаў 23 студзеня 2006 года, стаў самым буйным па продажам дэбютным альбомам у гісторыі брытанскай музыкі. Такі поспех, улічваючы скептычнае стаўленне членаў групы да музычнай індустрыі і іх нежаданне заключаць кантракт з мэйджар-лэйблам, шмат у чым тлумачыцца актыўным распаусюджваннем іх дэмазапісу фанатамі праз Інтэрнэт, у прыватнасці, праз P2P і сацыяльныя сеткі. «Arctic Monkeys» сталі адной з першых груп, якая дабіліся буйнога поспеху без падтрымкі традыцыйных СМІ, такіх, як радыё і тэлебачанне. У цяперашні час група запісваецца на незалежным лэйбле «Domino Records».
(1565) Леметр
(1565) Леметр (Lemaitre) — астэроід, які адносіцца да групы марс-кросераў (астэроідаў, якія перасякаюць арбіту Марса). Адкрыты 25 лістапада 1948 года бельгійскім астраномам Сільвенам Арэнам. Астэроід названы ў гонар Жоржа Леметра — бельгійскага святара, астранома, аднаго з аўтараў тэорыі расшырэння Сусвету У жніўні і верасні 2007 года былі праведзены два даследаванні змены крывы бляску Леметра з мэтай вызначэння перыяду вярчэння астэроіда. Аднак, дакладныя вынікі апынулася атрымаць досыць складана, у сувязі з невялікай амплітудай змены крывой бляску. Па выніках даследаванняў былі атрыманы неадназначныя даныя. Паводле першых, перыяд вярчэння Леметра склаў 11,403 ± 0,003 гадзін, паводле другіх — у два разы больш, 22,805 ± 0,007 гадзіны. Астэроід у перыгеліі пранікае ўнутр арбіты Марса, у афеліі рухаецца ў Галоўным астэроідным поясе. Леметр абарачаецца вакол Сонца за 3,70 юліянскіх гадоў.
Чылаэ (архіпелаг)
Чылаэ́ (Chiloé) — група астравоў на поўдні Чылі. Агульная плошча — 9 181 км². Насельніцтва (2012 г.) — 154766 чал.
Геаграфія і прырода
Архіпелаг Чылаэ з’яўляецца працягам Паўднёвых Андаў, аддзелены пралівам Чакаа ад кантынентальнай часткі Чылі. Складаецца з некалькіх дзесяткаў астравоў. Найбуйнейшы востраў Вялікі Чылаэ займае плошчу 8 394 км². Усе астравы гарыстыя. Найвышэйшы пункт на востраве Сан-Педра (960 м). Клімат марскі мяккі. Сярэднегадавая тэмпература +11 °C.
Значная частка архіпелага пакрыта хваёвымі і мяшанымі лясамі. Флора і фаўна складаецца з відаў, якія трапілі на астравы з розных кліматычных зон. На астравах Чылаэ арганізавана некалькі нацыянальных паркаў, у тым ліку Нацыянальны парк Чылаэ. У 1834 г. прыроду архіпелага даследаваў Чарлз Роберт Дарвін.
Гісторыя
Старажытнейшымі вядомымі насельнікамі былі індзейцы-рыбаловы чона. У XVI ст. на архіпелаг перасяліліся мапучэ. У 1558 г. ён быў заваяваны іспанцамі. З 1826 г. у складзе Чылі. У XIX ст. жыхары архіпелага актыўна ўдзельнічалі ў каланізацыі Патагоніі.
Эканоміка
Большасць насельніцтва архіпелага жыве на востраве Чылаэ. Адміністрацыйны цэнтр і найстарэйшае вядомае паселішча — горад Кастра. Востраў злучаны з кантынентам паромнай пераправай. З 2012 г. працуе аэрапорт. Галоўныя галіны эканомікі — рыбалоўства, штучнае вырошчванне ласося, сельская гаспадарка. Развіваецца турызм.
IC 4751
IC 4751 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Міністэ́рства ўну́траных спраў Рэспу́блікі Белару́сь (МУС Беларусі) — ведамства ўрада Беларусі, упаўнаважанае ажыццяўляць змаганне супраць злачыннасці, ахову грамадскага парадку і забеспячэнне грамадскай бяспекі. Міністр унутраных спраў і яго намеснікі прызначаюцца і здымаюцца з пасад прэзідэнтам. З 29 кастрычніка 2020 года пасаду міністра займае Іван Уладзіміравіч Кубракоў.
Прэзідэнтам таксама ўхваляецца склад калегіі міністэрства з удзелам міністра, яго 5 намеснікаў і начальнікаў дэпартаментаў МУС, а таксама намесніка дзяржаўнага сакратара Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь. Пасяджэнні калегіі праводзяцца раз у тры месяцы і з’яўляюцца правамоцнымі пры наяўнасці дзвюх трацінаў членаў. Рашэнні ўхваляюцца простаю большасцю галасоў і ажыццяўляюцца загадамі і пастановамі міністэрства.
Гісторыя
З абвяшчэннем палітычнага і эканамічнага суверэнітэту Беларусі, 25 жніўня 1991 года Вярхоўны Савет Беларускай ССР прыняў закон «Аб некаторых зменах у сістэме органаў дзяржаўнага кіравання Беларускай ССР», якім ператварыў саюзна-рэспубліканскае Міністэрства ўнутраных спраў БССР у рэспубліканскае Міністэрства ўнутраных спраў, падпарадкаваўшы яму ўнутраныя войскі МУС СССР і яго навучальныя ўстановы, размешчаныя на тэрыторыі рэспублікі.
У канцы лістапада 2020 года паміж МУС Рэспублікі Беларусь і Федэральнай службай войскаў нацыянальнай гвардыі Расійскай Федэрацыі было заключана пагадненне аб супрацоўніцтве ў сферы «дзяржаўнай і грамадскай бяспекі».
Міліцыя Рэспублікі Беларусь
Міліцыя РБ кіравалася Законам аб міліцыі № 637-XII, які быў прыняты 26 лютага 1991 года, калі БССР уваходзіла ў склад СССР. Пазней закон некалькі разоў мяняўся. На дадзены момант МУС кіруецца наступным законам: Закон Рэспублікі Беларусь аб Органах Унутраных Спраў № 263-З ад 17.07.2007 г. Асобнай пастановы Вярхоўнага Савета РБ аб стварэнні міліцыі РБ не было, сучасная Рэспубліка Беларусь гэта па сутнасці пераназваная БССР, якая выйшла са складу СССР. Таму ў сучаснай Беларусі святкуюць савецкія святы, пачатак міліцыі вядуць ад 4 сакавіка 1917 года. У гэты дзень у Мінску ў Расійскай дзяржаве былі створаны рэвалюцыйныя органы правапарадку, якія выкарыстоўвалі базу і кадры былой царскай паліцыі.
Ніжэй тэкст прысягі супрацоўнікаў МУС першай паловы 1990-х гадоў.
ПРЫСЯГА
радавога і начальніцкага складу органаў
NGC 2187
NGC 2187 (іншыя абазначэнні — ESO 57-68, AM 0604-693, IRAS06041-6934, PGC 18354) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Залатая Рыба.
Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь
Міліцыя Рэспублікі Беларусь
Я,____________________________________паступаючы на службу ў органы ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, прысягаю на вернасць Рэспубліцы Беларусь і яе народу. Клянуся свята выконваць Канстытуцыю і законы Рэспублікі Беларусь, загады камандзіраў і начальнікаў, высока несці гонар і годнасць работніка органаў унутраных спраў, не шкадуючы свайго жыцця абараняць правы, свабоды і законныя інтарэсы грамадзян, грамадства і дзяржавы ад злачынных і іншых проціпраўных замахаў. Абавязуюся быць сумленным, незалежным і справядлівым, строга захоўваць дзяржаўную і службовую тайны, а таксама давераную мне маёмасць і табельную зброю. Калі ж я парушу гэту маю ўрачыстую Прысягу, то гатовы несці адказнасць па законах Рэспублікі Беларусь.
«. . .»……………………199 года_____________________________
Строй, званні
Строй МУС, знакі адрознення мяняліся некалькі разоў. Першы ўзор строя быў распрацаваны ў 1992 годзе. У 1993 годзе гэты строй атрымаў значныя змены і выкарыстоўваўся да рэферэндума 1995 года. Пасля рэферэндума супрацоўнікі насілі строй без нашывак з Пагоняй. У 1996 годзе строй атрымаў чарговую мадыфікацыю — былі ўведзены чорныя нашыўкі з гербамі абласных гарадоў і белыя цэшкі з новым гербам. У 1997 годзе міліцыя атрымала новыя кіцелі і наплечнікі-муфты з шэрымі зоркамі і паскамі. У 2000 годзе замест шэра-зялёнага быў уведзены шэра-блакітны строй, новыя наплечнікі з чырвонымі паскамі. У 2003 годзе наплечнікі атрымалі жоўтыя паскі. У 2006 годзе адбылася чарговая рэформа строя. Змяніліся фуражкі, цэшкі.
На малюнках ніжэй наплечнікі мадэлі 2017 года.
Мілаш Александар Базаўскі
Мі́лаш А́лександар Ба́заўскі (Miloš Alexander Bazovský;, г. Турані-над-Вагам, Славакія — ) — славацкі жывапісец і графік. Народны мастак Славакіі (1964). Адзін з заснавальнікаў сучаснага славацкага жывапісу.
Вучыўся ў Акадэміі мастацтваў у Будапешце (1918) і Празе (1919—1924).
Творчасць
Яго мастацтва блізкае да народных формаў, народнай творчасці, што звязана з мяккім каларытам, умоўнасцю і спрошчанасцю малюнка, тонкім пачуццёвым лірызмам, тугою, смуткам. Аўтар тэматычных карцін, пейзажаў: «Веснавы струмень» (1927), «Чорныя сенажаці» (1930), «Дзяўчына са збанам» (1931), «Аранжавы конь» (1938), «Чорнае сонца» (1942), «Агасфер (Лудзільшчык)» (1948), «Радасная вёска» (1949), «Птушкі адлятаюць» (1957) і інш.
Капышчэ (Алэўскі раён)
Капышчэ або Копышчэ (Копи́ще) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Сацыякультурныя камунікацыі
Вёска знаходзіцца ў 4 км на ўсход ад Глушкавічаў, 6.5 км на поўдзень ад Мілашавічаў.
У савецкі час праводзіліся сумесныя твочыя вечары з жыхарамі беларускіх вёсак Глушкавічы, Мілашавічы. Быў створан народны калектыў, акі быў узнагароджаны БССР залатым медалём.
Апалон, які забівае яшчарку
«Апалон, што забівае яшчарку» (Саўрактон) — выстаўленая ў Луўры мармуровая фігура голага юнака побач з дрэвам, па якім паўзе яшчарка. Выраблена ў першыя стагоддзі Рымскай імперыі са згубленага бронзавага арыгінала, які Пліній Старэйшы прыпісвае Праксицелю. Яшчарка, відаць, сімвалізуе Піфона.
З часоў Шыпіёнэ Баргезэ і да куплі збора Баргезэ імператарам Напалеонам у 1807 годзе статуя служыла адным з «цвікоў» вілы Баргезэ ў Рыме. У наш час вядомыя яшчэ дзве статуі «саўрактонаў», з якіх адна — у музеі Пія-Клімента, а другая — у Мастацкім музеі Кліўленда.
Упраўленне прыфрантавых і этапных тэрыторый
Упраўленне прыфрантавых і этапных тэрыторый (Zarząd terenów przyfrontowych i etapowych) — часовы орган цывільнай адміністрацыі на занятай польскай арміяй тэрыторыі Беларусі ў 1920 г. у выніку польска-савецкая вайна 1920 г.
Створана 9 верасня 1920 г. Міністэрствам унутраных спраў паводле загаду галоўнакамандуючага Ю. Пілсудскага, замест Цывільнага ўпраўлення ўсходніх зямель і ўпраўлення галоўнага камісара зямель Валыні і Падольскага фронта. Узначальваў УПЭТ У. Рачкевіч. Кампетэнцыі УПЭТ падлягалі справы дзяржаўнай адміністрапыі і самакіравання, нацыянальныя, грамадскія, гаспадарчыя, падатковыя справы, паліцыя, суды, кіраванне дзяржаўнай маёмасцю і інш. Прынцыповыя пытанні палітыкі ўпраўлення, пацвярджэнне яго бюджэту, спосаб арганізацыі кіравання акупіраванымі тэрыторыямі вырашаліся выключна галоўнакамандуючым.
23 верасня 1920 г. на першапачатковыя патрэбы УПЭТ быў выдзелены ўрадавы крэдыт у памеры 25 млн. марак. Загады ўпраўлення друкаваліся ў весніку УПЭТ («Dziennik urzędowy Zarządu terenów przyfrontowych i etapowych», выйшла 5 нумароў). УПЭТ ахоплівала 20 беларускіх паветаў, у т.л. 9 наваствораных: Белавежскі, Валожынскі, Драгічынскі, Дунілавіцкі, Кажан-Гарадоцкі, Косаўскі, Лунінецкі, Нясвіжскі і Стаўбцоўскі. Размежаванай лініяй паміж Польшчай і УПЭТ была вызначана ўсходняя мяжа Сакольскага, Беластоцкага і Бельскага паветаў. Восенню 1920 г. пасля спынення ваенных дзеянняў, каб не дапусціць пранікнення ў глыб Польшчы «непажаданых элементаў», пры асобных арміях на тэрыторыі УПЭТ былі створаны санітарна-паліцэйскія кардоны. Таксама дзейнічаў 15-кіламетровы дэмаркацыйны пояс, кантроль за якім ажыццяўляла МУС. На месцах органы УПЭТ разгортваліся марудна, у некаторых паветах адміністрацыі улад не існавала некалькі тыдняў пасля ўступлення польскага войска.
Унутранае становішча УПЭТ вызначалася няпэўнай дзяржаўнай прыналежнасцю акупіраваных тэрыторый, злоўжываннямі з боку войска, эканамічнай разрухай. 3-за крытычнага становішча самой Польшчы значную ролю ў забеспячэнні мясцовага насельніцтва прадметамі першай неабходнасці адыграла гуманітарная дапамога з боку дзяржаў Антанты. Тэрыторыя УПЭТ была падзелена на гуманітарныя раёны, у якіх дзейнічала некалькі дзесяткаў мясцовых камітэтаў.
У канцы верасня—лістапада 1920 г. на тэрыторыі УПЭТ актывізаваўся беларускі нацыянальны рух, цэнтрам якога стала Гродна. Была адноўлена дзейнасць Гродзенскага беларускага нацыянальнага камітэта, Грамады беларускай моладзі ў Горадні, выходзіла газета «Беларускае слова», адчынена беларуская гімназія, адбыўся каапёратыўны з’езд, на якім заснаваны «Саюз спажывецкіх кааператываў Гарадзеншчыны» і інш. У сярэдзіне кастрычніка тут пачаў работу вярбовачны адязел Беларускай вайсковай камісіі. Адначасова разгортвалася нацыянальная праца на Случчыне і Віленшчыне. Больш ці менш прыхільнае стаўленне з боку польскай адміністрацыі да беларускага руху скончылася з канчатковым далучэннем акупіраваных тэрыгорый да Польшчы. У сувязі з падпісаннем польска- савецкага прэлімінарнага міру 27 лістапада 1920 г. УПЭТ як палітычная структура ліквідавана, а яго дэпартаменты ўвайшлі ў склад адпаведных міністэрстваў. У сярэдзіне студзеня 1921 г. загадам Галоўнага камандавання ўздоўж новай усходняй мяжы Польшчы быў створаны пагранічны кардон. 4 лютага 1921 г. закон аб нармалізацыі палітычна-прававога становішча на землях, далучаных да Польшчы згодна з польска-савецкім дагаворам аб прэлімінарным міры, перадаваў акупіраваныя тэрыторыі цэнтральным органам улады: сейму, кіраўніку дзяржавы і савету міністраў.
Мікалай Ісакавіч Туранкоў
Мікалай Ісакавіч Туранко́ў ( — ) — вучоны ў галіне глебазнаўства, доктар біялагічных навук (1982).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Асобіна Бабруйскай акругі БССР (зараз у Гомельскай вобласці Беларусі). У 1949 годзе скончыў Беларускі тэхналагічны інстытут. Працаваў у Інстытуце сельскай гаспадаркі Акадэміі навук БССР. З 1960 года — у Беларускім навукова-даследчым інстытуце глебазнаўства і аграхіміі, дзе з 1962 года займаў пасаду загадчыка аддзела глебавых працэсаў, з 1972 года загадваў лабараторыяй аховы глеб ад тэхнагеннага забруджвання.
Навуковая дзейнасць
М. І. Туранкову належаць навуковыя працы ў галіне генезісу глеб, іх ахове, воднаму рэжыму, глебаўтварэнню і інш.
Сярод апублікаванага:
Сааўтар патэнта «Фосфорно-азотное удобрение» па выкарыстанню адходаў вытворчасці бялкова-вітаміннага канцэнтрату вільготнасцю 25,0—27,4 % у якасці фосфарна-азотнага ўгнаення.
Ліскы (Алэўскі раён)
Ліскы (Ліски́) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Бадэн-Вюртэмбергская кінаакадэмія
Бадэн-Вюртэмбергская кінаакадэмія (Filmakademie Baden-Württemberg) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Людвігсбург.
Агульная характарыстыка
Больш за 450 студэнтаў штогод здымаюць тут каля 250 фільмаў усіх жанраў. Студэнтаў апякаюць больш за 300 спецыялістаў з кінаіндустрыі. Кінаакадэмія падзяляе кампус з даччыным Інстытутам анімацыі і Бадэн-Вюртэмбергскай акадэміяй выканальніцкага мастацтва.
Кінаакадэмія была заснавана ў 1991 годзе і пачала навучанне 14 кастрычніка 1991 года. Дырэктарамі-заснавальнікамі былі Альбрэхт Адэ ў якасці мастацкага кіраўніка і Эрнст-О. Шульцэ на пасадзе камерцыйнага дырэктара (да 1997 года). У 1993 годзе акадэмія пераехала на сваё цяперашняе месца паміж Матыльдэнштрасэ і Алінштрасэ. У 1999 годзе федэральны ўрад пагадзіўся заснаваць франка-германскую кінаакадэмію, якая пачала працаваць праз год у рамках супрацоўніцтва паміж Бадэн-Вюртэмбергскай кінаакадэміяй і французскай кінашколай «La fémis» пад назвай «Атэлье Людвігсбург-Парыж». У 2001 годзе Артур Хофер пераняў мастацкае кіраўніцтва ёю. У 2002 годзе Інстытут анімацыі быў выдзелены з акадэміі як часткова самастойная адзінка. З 2005 года яго ўзначальвае Томас Шат як мастацкі кіраўнік, а з 2007 года — адзіны кіруючы дырэктар. У 2008 годзе ва ўніверсітэцкім гарадку размешчана яшчэ і Бадэн-Вюртэмбергская акадэмія выканальніцкага мастацтва.
Людміла Рублеўская
Людмі́ла Рубле́ўская, сапр.: Людмі́ла Іва́наўна Шні́п (нар., ) — беларуская паэтка, пісьменніца, літаратурны крытык, драматург, перакладчыца, журналістка.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і служачых. Скончыла аддзяленне архітэктуры Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума (1984). Працавала ў канструктарскім бюро на ВА «Гарызонт» тэхнікам-архітэктарам. Вучылася на аддзяленні паэзіі Літаратурнага інстытута ў Маскве (1986—1987), затым перавялася на беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта БДУ, які скончыла ў 1994 годзе. Працавала загадчыцай аддзела крытыкі ў часопісе «Першацвет», загадчыцай аддзела мовы ў газеце «Наша слова». З 1996 года працавала ў аддзеле крытыкі штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва», з 2002 — рэдактаркай аддзела літаратуры. З 2003 па жнівень 2020 года працавала аглядальніцай аддзела культуры газеты «СБ. Беларусь сегодня». З верасня 2020 года працуе ў газеце «Звязда» загадчыцай аддзела культуры.
У 2002 годзе разам з мужам Віктарам Шніпам пры газеце «Літаратура і мастацтва» стварыла літаратурную суполку «Літаратурны квартал», які з цягам часу перарос у «Літаратурнае прадмесце», кіраўніца літаратурнай суполкі.
Творчасць
Дэбютавала вершам у 1983 годзе ў газеце «Знамя юности».
Гісторыяцэнтрычныя творы Людмілы Рублеўская некаторыя беларускія крытыкі пахвальна параўноўваюць з «меладраматычнымі інтэрпрэтацыямі» мастацкіх ідэй Уладзіміра Караткевіча. Так, падзеі ў яе рамане «Золата забытых магіл» (2005) адбываюцца паралельна ў найбольш цікавыя для Караткевіча часы паўстання Кастуся Каліноўскага і ў наш час. А гераіня аповесці «Пярсцёнак апошняга імператара» (2005) спазнае трагічную і гераічную гісторыю свайго роду, які выяўляецца каралеўскім.
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў з 1990 года.
Інтэррэкс (Польшча)
Інтэррэ́кс (interrex — літаральна «міжкароль») — часовы кіраўнік Каралеўства Польскага ў перыяды «безкаралеўя».
З XIV стагоддзя ў Польшчы пры такой патрэбе функцыі кіраўніка дзяржавы здзяйсняў архібіскуп гнезненскі — прымас Польшчы, але фармальна ўраду інтэррэкса не было. Фактычнае рэгенцтва гнезненскіх архібіскупаў вядома ў 1382—1384, 1444—1447, 1492, 1501, 1506 гадах. Пасля безкаралеўя 1444—1447 гадоў, у 1451 годзе кароль Казімір Ягелончык надаў прымасам Польшчы прывілей на права каранаваць кожнага наступнага караля і каралеву польскіх.
З 1572 года з’віўся ўрад інтэррэкса, пры патрэбе ён надаваўся архібіскупу гнезненскаму — прымасу Польшчы, таксама маглі быць яго намеснікі — віцэпрымасы, звычайна, біскупы куяўскія, толькі адзін раз, у 1674 годзе, намеснікам хворага прымаса быў архібіскуп кракаўскі.
Інтэррэкс прадстаўляў краіну ў міжнародных адносінах, кіраваў дзяржаўнай адміністрацыяй, склікаў і ўзначальваў соймы — канвакацыйны, які выпрацоўваў патрабаванні да кандыдатаў на сталец, і элекцыйны, які праводзіў выбары новага караля, заяўляў пра абранне караля; потым як архібіскуп каранаваў яго.
Смітсаніт
Смітсані́т, цынкавы шпат — распаўсюджаны мінерал класа карбанатаў, карбанат цынку. Быў названы ў гонар Джэймса Смітсана (1754—1829), брытанскага мінеролага і хіміка, заснавальніка Смітсанаўскага інстытута ў ЗША, які адмежаваў гэты мінерал ад гемімарфіта. Зялёная разнавіднасць часам называецца херэрытам, зялёна-блакітная — банамітам.
Вульвіт
Вульвіт — запаленне вонкавых жаночых палавых органаў. Часцей развіваецца другасна ў выніку раздражнення вульвы паталагічнымі вылучэннямі з похвы. У дзяўчынак характэрна спалучэнне вульвіта і запалення похвы (вульвавагініт). Вульвіт праяўляецца паленнем і свербам, хваравітасцю пры хадзе і мачавыпусканні.
NGC 2187A
NGC 2187A (іншыя абазначэнні — ESO 57-68A, PGC 18355) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Уэст-Мідлендс
Геаграфія
Агульная плошча тэрыторыі 902 кв. км (42-е месца сярод цырыманіяльных графстваў).
Лісавэ (Алэўскі раён)
Лісавэ (Лі́сове) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Уэст-Мідлендс
Адміністрацыйны падзел
У складзе графства вылучана 7 адміністрацыйных раёнаў і акруг.
Славутасці
Радзіма Роні О’Салівана і групы Black Sabbath
(1563) Наэль
(1563) Наэль (Noel) — невялікі астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 7 сакавіка 1943 года бельгійскім астраномам Сільвенам Арэнам у абсерваторыі Укел і названы ў гонар сына навукоўца, Эмануэля.
Звезда
«Звезда» («Зорка») — расійскі штомесячны літаратурны часопіс, выдаецца ў Петраградзе — Ленінградзе — Санкт-Пецярбургу са студзеня 1924 года. Выходзіў спачатку 6 разоў у год, з 1927 года выходзіць штомесяц.
Гісторыя часопіса
Літаратурна-мастацкі і грамадска-палітычны часопіс, орган Саюза пісьменнікаў СССР заснаваны ў студзені 1924 года. Першым рэдактарам часопіса быў Іван Міхайлавіч Майскі.
У часопісе публікаваліся творы Максіма Горкага (трэцяя кніга «Жыцця Кліма Самгіна»), Мікалая Забалоцкага, Міхаіла Зошчанкі, Веньяміна Каверына, Мікалая Клюева, Барыса Лаўранёва («Сорак першы»), Восіпа Мандэльштама, Барыса Пастэрнака, Аляксея Талстога, Канстанціна Федзіна, Уладзіслава Хадасевіча, Юрыя Тынянава («Смерць Вазіры-Мухтара»), многіх іншых выдатных рускіх празаікаў і паэтаў.
Часопіс выходзіў у гады блакады. Пасля вайны ў часопісе друкаваліся творы Веры Пановай, Данііла Граніна, Усевалада Кочатава, Юрыя Германа.
Сімон Давідавіч Крэмер
{{Ваенны дзеяч {{!}} {{Медаль Залатая Зорка}} {{!}}} {{{!}} {{{!}} {{!}}- {{!}} {{Ордэн Леніна}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Леніна}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Чырвонага Сцяга}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Чырвонага Сцяга}} {{!}}- {{!}} {{Ордэн Чырвонага Сцяга}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Айчыннай вайны 1 ступені}} {{!}}{{!}} {{Ордэн Айчыннай вайны 2 ступені}} {{!}}{{!}} {{Медаль «XX гадоў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі»}} {{!}}- {{!}} {{Медаль У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ілліча Леніна}}{{!!}}{{Медаль За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.}}{{!!}}{{Медаль Дваццаць гадоў перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.}} {{!}}- {{!}} {{Медаль Сорак гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.}}{{!!}}{{Медаль За перамогу над Японіяй}} {{!}}{{!}} {{Медаль Ветэран Узброеных Сіл СССР}} {{!!}} {{Медаль 30 гадоў Савецкай Арміі і Флоту}} {{!}}- {{!}} {{Медаль 40 гадоў Узброеных Сіл СССР}} {{!!}} {{Медаль 50 гадоў Узброеных Сіл СССР}} {{!}}{{!}} {{Медаль 60 гадоў Узброеных Сіл СССР}} {{!}}{{!}} {{Медаль 70 гадоў Узброеных Сіл СССР}} {{!}}} }} Сымон (Сямён) Давідовіч Крэмер (10 лютага 1900 года (30 студзеня) — 1 лістапада 1991) — савецкі военачальнік, гвардыі генерал-маёр танкавых войскаў, Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. Яўрэй. У 1907—1910 гг. вучыўся ў трохкласным яўрэйскім вучылішчы. З 1911 па 1917 г. працаваў на прыватных прадпрыемствах краўцом у гг. Гомель, Луганск, Харкаў. У снежні 1917 г. уступіў у Чырвоную Гвардыю, удзельнічаў у баях супраць немцаў і белапалякаў генерала Доўбар-Мусніцкага. У лютым 1918 г. быў паранены ў нагу ў раёне г. Жлобін, эвакуіраваны ў г. Гомель, дзе разам з шпіталем застаўся ў раёне акупацыі нямецкай арміі. У лістападзе 1918 г. з прыходам Чырвонай Арміі, добраахвотна ўступіў у яе шэрагі. Ваяваў на заходнім фронце да 1921 года на пасадзе чырвонаармейца, камандзіра аддзялення, камандзіра ўзвода, палітрука роты. У 1921 годзе быў памочнікам начальніка міліцыі і ваенным камендантам г. Нова-Беліца БССР.
У 1922 годзе скончыў Ваенны факультэт Камуністычнага універсітэта імя Я. М. Свярдлова, палітработнік. У 1922-25 гадах — ваенкам палка. У 1926 годзе скончыў Кавалерыйскія курсы ўдасканалення каманднага саставу. У кастрычніку 1923 года — маі 1931 года — камандзір кавалерыйскага эскадрону палка. У 1926-31 гг. — камандзір кавалерыйскага эскадрону, у 1934-36 гг. — намеснік начальніка аператыўнага аддзела механізаванага корпуса.
У 1934 годзе скончыў Асноўны факультэт Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе. У маі 1934 года — верасні 1936 года — памочнік начальніка 1-га аддзела штаба 11-га механізаванага корпуса. У верасні 1936 — студзені 1937 года знаходзіўся ў распараджэнні Разведвальнага ўпраўлення РККА (пад псеўданімамі «Аляксандр», «Сяргей»). У студзені 1937 года — жніўні 1942 года — сакратар ваеннага аташэ СССР у Англіі. Праз «Соню» (Урсулу Бертан) падтрымліваў сувязь з навукоўцам-атомщиком.
Са жніўня 1942 года — начальнік Заходняга факультэта Ваеннага інстытута замежных моў. З ліпеня 1943 года — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, на Бранскім, Цэнтральным, 1-м Украінскім, 3-м Беларускім, 1-м Прыбалтыйскім франтах. Займаў пасады камандзіра механізаванай брыгады, намесніка камандзіра механізаванага корпуса. Прымаў актыўны удзел у Курскай бітве, вызваленні Украіны, Беларусі, Латвіі, Літвы.
Камандзір 8-й гвардзейскай механізаванай брыгады (3-ці гвардзейскі механізаваны корпус, 1-ы Прыбалтыйскі фронт) гвардыі палкоўнік Сымон Крэмер у ліпені — жніўні 1944 года ўмела кіраваў баямі брыгады пры авалоданні Шяуляем (Літва) і Елгавой (Латвія) і выхадзе да Балтыйскага мора. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 жніўня 1944 года
гвардыі палкоўніку Крэмеру Сымону Давідавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 5130).
Пастановай Савета Народных Камісараў Саюза ССР ад 13 верасня 1944 года № 1241 палкоўніку Крэмеру С. Д. прысвоена воінскае званне «генерал-маёр танкавых войскаў». Удзельнічаў у савецка-японскай вайне 1945 года, вызваляючы Паўночна-Заходні Кітай ад японскіх мілітарыстаў.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступені, Чырвонай Зоркі, медалямі.
Ганаровы грамадзянін горада Маладзечна Мінскай вобласці Рэспублікі Беларусь і горада Тукумс Латвійскай Рэспублікі.
Ва ўспамінах сучаснікаў
Камандзір гвардзейскай мехбрыгады палкоўнік С. Д. Крэмер, выконваючы загад, утрам 30 ліпеня рушыўся на Тукумс. Знішчаючы мелкія фасшыстскія падраздзяленні і паліцэйскія фармаванні, брыгада прайшла 60 кіламетраў і з ходу уврвалася ў Тукумс. У выніку кароткага, але жорсткага бою, горад быў вызвалены. Крэмер выслаў перадавы атрад, які ў раёне рыбацкага пасёлка Клапкары выйшаў на ўзбярэжжа Рыжскага заліва, перарэзаўшы апошнюю сухапутную камунікацыю групы армій «Поўнач». Сямён Давідавіч Крэмер быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза.
Сангала (значэнні)
Сангала (Sangallo) — дынастыя фларэнційскіх архітэктараў і мастакоў эпохі Адраджэння:
IC 4752
IC 4752 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Джуліяна да Сангала
Джуліяна да Сангала (Giuliano da Sangallo; народжаны як Джуліяна Джамберці (Giuliano Giamberti); каля 1445,  — 1516, ) — фларэнційскі інжынер, архітэктар, які ўдзельнічаў, акрамя шматлікіх фартыфікацый, таксама ў будаўніцтве грамадзянскіх і рэлігійных будынкаў Тасканы і Рыма па запрашэнні Ларэнца Медычы, а затым двух Рымскіх Пап.
Гаварухін
Гаварухін — рускае прозвішча.
Джуліяна да Сангала
Да найбольш выбітных пабудоў Джуліяна да Сангала адносіцца царква Санта-Марыя дэле Карчэры ў Прата (1484-95) і віла Медычы ў Поджа-а-Каяна пад Прата (1485-92).
Гонды
Гонды (саманазва Gōndi, літаральна «на ўзвышшах»), вядомыя таксама як гонда, коі, кайтур — група дравідамоўных плямёнаў, карэнныя жыхары паўвострава Індастан. Насяляюць пераважна ўзвышшы Дэканскага пласкагор’я, а таксама суседнія рэгіёны Усходняй Індыі і Бангладэш. Каля 500 чал. жыве на поўдні Непала. Мясцовасць, шчыльна населеная гонды, вядома таксама як Гандвана.
Агульная колькасць — 14 253 000 чал. (2021 г.)
Гісторыя
Мяркуецца, што гонды паходзяць з Паўднёвай Індыі і раней жылі на ўзгор’ях паміж сучаснымі штатамі Тамілнад і Карнатака, але пазней па невядомых прычынах мігрыравалі на поўнач. У пісьмовых крыніцах яны ўзгадваюцца з XIV ст., але з’явіліся ў месцах сучаснага пражывання яшчэ раней, на мяжы 1 і 2 тысячагоддзяў н. э.
Да XVI ст. гонды заснавалі шэраг дзяржаў (Гарха-Мандла, Дэагарх, Чанда, Кхерала і інш.), якія былі ў 1740-ых гг. падначалены дзяржавай маратхаў, а пазней увайшлі ў склад Брытанскай Індыі. Апошні ўладар Гарха-Мандла быў забіты брытанцамі ў 1857 г.
У нашы дні складаюць найбуйнейшае племянное грамадства ў свеце.
Культура
Асноўным заняткам гонды з'яўляецца сельская гаспадарка. Стагоддзямі яны практыкуюць падсечна-агнявое земляробства, вырошчваюць рыс, бабовыя і гародніну. Акрамя таго, гонды трымаюць кароў і коз, займаюцца збіральніцтвам і паляваннем. Распаўсюджаныя рамёствы - выраб керамікі, разьба па дрэву і каменю. Вылучаюцца прафесійныя заняткі кавалёў, пастухоў, казачнікаў, якія перадаюцца па спадчыне.
Сем'і патрылакальныя, вялікія пашыраныя. Найбольш папулярная форма шлюбу - на стрыечнай сястры па лініі маці. Распаўсюджаны выкуп за нявесту, а таксама крадзеж нявест. Жанчыны звычайна жывуць у сям'і мужа.
Гонды будуюць вялікія вёскі, што складаюцца з родавых паселішчаў. Адносіны паміж жыхарамі адной вёскі часцяком больш важныя, чым з іншымі прадстаўнікамі племені або нават сваякамі, што жывуць у іншых населеных пунктах. Вясковая і родавая арганізацыі актыўна ўмешваюцца ў жыццё сям'і.
Вопратка падобная на тую ж, што носяць суседнія народы. Мужчыны апранаюць насцегнавыя повязі дхоці, жанчыны - сары і прыталеныя кашулі чолі.
Гонды збераглі багатую вусную традыцыю дзякуючы прафесійным музыкам і апавядальнікам пардханам. Найбольш папулярныя святы Пола і Дасахара звязаны з земляробчым гадавым цыклам. Свята Дасахара суправаджаецца рэлігійнымі шэсцямі ад вёскі да вёскі, танцамі і спевамі.
Мова
Мова гонды адносіцца да дравідыйскай сям'і моў, блізкая да тэлугу. Падзяляецца на разнастайныя племянныя дыялекты. Выкарыстоўваюцца розныя сістэмы пісьмовасці.
Рэлігія
Асноўная рэлігія — індуізм, які ўвабраў у сябе мясцовыя племянныя вераванні. Асабліва шануюцца жаночыя бажаствы, якія, як вераць гонды, далі ім нараджэнне, выратавалі і вывелі ў свет з пячоры, дзе іх зачыніў Шыва.
Захоўваюцца перажыткі магічных абрадаў, татэмізм, культ продкаў.
Спасылкі
Gondwana (India) Gondi
NGC 2190
NGC 2190 (іншае абазначэнне — ESO 33-SC36) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кантоны Францыі
Канто́н (Canton) у Францыі — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе акругі, якая ў сваю чаргу ахоплівае некалькі камун (прынамсі ў сельскай мясцовасці — у гарадах, насупраць, адна камуна можа адпавядаць некалькім кантонам). Усяго ў Францыі налічваецца 4054 кантона, уключаючы 175 заморскіх.