cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыгор Аракеловіч
Светапогляд
Выдаў «Propositiones selectae ех universa philosophia» (Перамышль, 1768) і «De mundi systemate dissertatio cosmologica» (Перамышль, 1768), у якіх аб'яднаў прынцыпы схаластычнай філасофіі з дасягненнямі прыродазнаўчых навук, прымірыўшы веру з новымі дасягаеннямі навукі. Выступаў за алегарычную інтэрпрэтацыю Свяшчэннага Пісання, сцвярджаючы, што яно, згодна з навучаннем айцоў Касцёла, з'яўляецца тэалагічным доказам у справах веры і звычаяў, але не фізічных і астранамічных навук. Не будучы рашучым прыхільнікам тэорыі М. Каперніка, усё ж рэкамендаваў яе як прымальную гіпотэзу ў тлумачэнні астранамічных з'яў, таму што яна абапіраецца на законы фізікі.
Адміністрацыйная акруга Арнсберг
Адміністрацыйная акруга Арнсберг (Arnsberg) — адна з пяці адміністрацыйных акруг Паўночны Рэйн — Вестфаліі. Яна знаходзіцца на паўднёвым усходзе зямлі і была ўтворана 30 красавіка 1815 года.
NGC 2851
NGC 2851 (іншыя абазначэнні — MCG −3-24-8, PGC 26422) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гідра.
Адміністрацыйная акруга Арнсберг
Адміністрацыйны падзел
Раёны:
Гарады, прыраўнаваныя да раёнаў:
Андрэеўка (Рослаўльскае сельскае паселішча)
Андрэеўка (Андре́евка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Асцёрскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Андрэеўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Баракальда
Баракальда (Baracaldo, Barakaldo) — населены пункт і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Біская ў складзе аўтаномнай супольнасці Краіна Баскаў. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Гран-Більбаа. Плошча — 29,39 км². Насельніцтва — 99 321 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 8 км.
Кучынка
Ку́чынка — рака ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Выня.
Даўжыня 4,8 км. Пачынаецца за 1,3 км на поўдзень ад вёскі Свідзічы, упадае ў Выню на паўднёва-ўсходняй ускраіне вёскі Слабада-Кучынка. На ўсім працягу каналізаваная. Каля вёскі Свідзічы на рацэ створана сажалка плошчай 6,5 га.
Юрый Мікалаевіч Лаўрык
Юрый Мікалаевіч Лаўрык (псеўданім Лаўрэн Юрага; нар., Мінск) — беларускі гісторык культуры, кнігазнаўца, бібліятэкар, пісьменнік. Спецыяліст па гісторыі кірылічнага кнігадруку Вялікага Княства Літоўскага. Магістр тэалогіі.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 лістапада 1966 года ў Мінску.
Скончыў бібліятэчна-бібліяграфічны факультэт Мінскага інстытута культуры, пасля факультэт тэалогіі і гісторыі Люблінскага каталіцкага ўніверсітэта (Польшча).
У 2003—2005 гадах працаваў у Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі: бібліёграф аддзела рукапісаў, рэдкай кнігі і старадрукаў; вядучы навуковы супрацоўнік. Пазней вядучы навуковы супрацоўнік аддзела пісьмовых і выяўленчых крыніц Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: гісторыя кнігі і асветы, гістарычнае кнігазнаўства, беларуская кірылічная друкарская традыцыя XVI—XVIII стагоддзяў, старажытныя і рэдкія дакументы.
Глеб (Савін)
Епіскап Глеб (свецкае імя Георгій Сямёнавіч Савін;, в. Хізаў Кармянскага раёна Гомельскай вобласці — )  — беларускі праваслаўны дзеяч, епіскап.
Біяграфія
Па сканчэнню сярэдняй школы ў 1963 годзе паступіў у Мінскую духоўную семінарыю, але пасля яе закрыцця ў тым жа годзе быў вымушаны вярнуцца дадому.
У 1965 годзе паступіў у Маскоўскую духоўную семінарыю, па заканчэнні якой у 1969 годзе працягнуў навучанне ў Маскоўскай духоўнай акадэміі.
У 1973 годзе скончыў Маскоўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя.
У 1979—1983 гадах выкладаў літургіку ў Адэскай духоўнай семінарыі. У 1987 годзе ўзведзены ў сан архімандрыта.
11 чэрвеня 1992 года вызначэннем Сінода Беларускага экзархата і 17 ліпеня таго ж года пастановай Святога Сінода Рускай Праваслаўнай Царквы прызначаны кіравальным архірэем Полацкай епархіі. 28 снежня 1996 года вызвалены ад кіравання Полацкай епархіяй.
Саканакхон (правінцыя)
Саканакхон (тайск. สกลนคร) — правінцыя ў паўночна-ўсходняй частцы Тайланда, у рэгіёне Ісан. Адміністрацыйны цэнтр — горад Саканакхон. Правінцыя знаходзіцца на паўночным усходзе рэгіёну Ісан, прыкладна за 500 км на паўночны ўсход ад Бангкока. Агульная плошча правінцыі — 9605,8 км² і займае 19-е месца па плошчы сярод усіх рэгіёнаў краіны.
На поўначы мяжуе з правінцыямі Нонгкхай і Бынгкан, на поўдні — з правінцыямі Каласін і Мукдахан, на ўсходзе — з правінцыяй Накхонпханам, на захадзе — з правінцыяй Удонтхані.
Сестрарэцк
Сестрарэцк (Сестрорецк) — горад у Расіі, у складзе Курортнага раёна Санкт-Пецярбурга. Насельніцтва 40,3 тыс. чалавек (2003). Заснаваны ў 1714 годзе. Горад размешчаны ў паўночнай частцы Санкт-Пецярбурга. У паўднёвай частцы горада мясцовасць Тархаўка.
Навалессе
Назву Навале́ссе маюць:
Геча
Геча (Guecho, Getxo, Getxo) — муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Біская ў складзе аўтаномнай супольнасці Краіна Баскаў. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Гран-Більбаа. Плошча — 11,64 км². Насельніцтва — 80277 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 14 км. Злучаны з Більбаа лініяй метро і з Партугалетэ мостам-транспарцёрам цераз раку Нерв’ён.
Раз’езд 96
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 73 чалавекі (41 мужчына і 32 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 529 чалавек (275 мужчын і 254 жанчыны).
NGC 2852
NGC 2852 (іншыя абазначэнні — UGC 4986, MCG 7-19-65, ZWG 209.59, KCPG 199A, NPM1G +40.0185, PGC 26571) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анатоль Канстанцінавіч Сульянаў
Анатоль Канстанцінавіч Сульянаў — пісьменнік, генерал-маёр авіяцыі (1978), ваенны лётчык 1 класа, які засвоіў 14 тыпаў самалётаў і правёў у небе больш за дзве тысячы гадзін. Двойчы узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі, Ганаровай граматай Прэзідыума ВС БССР. Заслужаны работнік культуры БССР (1986).
Біяграфія
Анатоль Сульянаў нарадзіўся 3 верасня 1927 г. у вёсцы Аксініна Маскоўскай вобласці ў сям'і сялян. У дзяцінстве захапляўся палётамі, кнігамі і фільмамі пра лётчыкаў. У 1946 годзе скончыў Маскоўскую спецшколу ВПС, а ў 1950 Тамбоўскай і Армавірскае авіяцыйныя вучылішча. У 1962 скончыў ваенна-палітычную акадэмію імя У. І. Леніна ў Маскве. Першапачаткова служыў ваенным лётчыкам, а з 1951 года палітпрацаўніком ва Узброеных Сілах. Быў членам КПСС.
Літаратурная дзейнасць
Друкавацца Анатоль Сульянаў пачаў з 1957 года, калі яго першыя творы былі апублікаваны ў часопісе Савецкі воін. Выступаў у якасці ваеннага карэспандэнта ў Савецкай авіяцыі, куды ён прыносіў свае першыя нататкі. Таксама пісаў на старонках Праўды, Чырвонай зоркі і Камсамольскай праўды. У яго творах пераважаюць гісторыі з жыцця лётчыкаў, гісторыі аб небе і палётах.
Рух Бугалу
Рух Бугалу, так жа сама вядомы як Хлопцы Бугалу, або Бугалу-хлопцы (Boogaloo boys) — у вялікай меры дэцэнтралізаваны праварадыкальны, супрацьурадавы і экстрэмісцкі палітычны рух у ЗША. Даследчыкі таксама іншы раз называюць Бугалу войскам, ці вайсковай арганізацыяй. Прыхільнікі Бугалу заяўляюць, што яны рыхтуюцца да або жадаюць пачаць Другую Грамадзянскую вайну ў ЗША, якую яны завуць «Бугалу». Бугалу ўпершыню зарганізаваліся на Фарчане яшчэ ў 2012 годзе, аднак пад увагу медыяў трапілі толькі ў 2019 годзе. Как пазбегнуць банаў з боку бігтэку, бугалу шыфруюцца і ўвесь час мяняюць слэнг, але мэта ў іх застаецца ўсё той жа — узброены мяцеж супроць Урада ЗША і супроць левых праціўнікаў, а асабліва супроць тых, што пасягаюць на іхняе права мець уласную зброю.
Бугалу аб’яднаны ў асноўным толькі вузканакіраванай сканцэнтраванай мэтай і пра-збройнай пазіцыяй, аднак у астатніх позірках сярод падгруп Бугалу можа назірацца сур’езная разнастайнасць. Так, Бугалу не маюць жорсткай пазіцыі наконт расізму, некаторыя прыхільнікі Бугалу мараць, што «бугалу» будзе расавай вайной. А іншыя Бугалу ў 2020 годзе нечакана падтрымалі рух БЛМ, хаця даследчыкі аднесліся да гэтае падтрымкі насцярожана — Бугалу вядомыя сваім шыфраваннем, і таму і іхняя падтрымка БЛМ успрынялася некаторымі даследчыкамі як няшчырая.
Большасць дзейнасці Бугалу адбываецца он-лайн, аднак у 2020 годзе яны прынялі ўдзел у анты-карантынавым руху, а таксама часам з’яўляліся на пратэстах БЛМ. Бугалу маюць дрэс-код: большасць з іх добра ўзброеныя і носяць зброю ў адкрытую на сабе, а таксама Бугалу аддаюць перавагу гавайскім кашулям і бранежылетам, а ў астатнім апранаюцца ў стылі мілітары.
Звонкі велярны выбухны зычны
Звонкі велярны выбухны — зычны гук, які часта сустракаецца ў многіх мовах. Гэты гук пазначаецца знакам у Міжнародным фанетычным алфавіце і <tt>g</tt> у сістэме X-SAMPA.
У беларускай мове
У старабеларускай мове перадаваўся пісьмова двузнакам «кг» пры транслітарацыі лацінскае літары «G». Сёння — рэдкі гук у сучаснай беларускай мове, але належыць да яе фанетычнага складу, бо ўтвараецца фанетычна (напр. у слове анекдот — [ан ' эɡдо́т]). Яго «глухі» адпаведнік — voiceless velar plosive («санорны шумны глухі», [к]).
Гук г выбухное мае тэндэнцыю да пераходу ў г фрыкатыўнае/г фарынгальнае. Паводле «Гукаў беларускай мовы», розніца паміж [γ] (г фрыкатыўным) і [г] (г выбухным) не мае фаналагічнага значэння.
Для перадачы выбухнога [г] у склад алфавіта, зацверджанага першай нарматыўнай граматыкай беларускай мовы Б. А. Тарашкевіча ўвайшоў знак Ґ. Але вымаўленне [г] выбухнога ў беларускай мове абмежавана вузкім колам слоў, таму спецыяльны знак не знайшоў распаўсюджання ў выдавецкай практыцы і быў выключаны з алфавіта ў перапрацаваным выданні «Беларускай граматыкі» 1929 года.
У класічнай беларускай лацінцы дапускацца факультатыўнае выкарыстанне літары «g» для абазначэння гуку. У сучаснай сістэме транслітарацыі літарамі лацінскага алфавіта гук ніяк не абазначаецца.
Паміж носьбітамі мовы ўзнікаюць спрэчкі наконт вымаўлення запазычанняў, калі ў мове-крыніцы вымаўляўся г выбухны. Прыклад: Garfield — [гарфілд] ці [γарфілд].
В’етмінь
Папярэднія падзеі
6 лістапада 1939 года адбыўся VI пленум ЦК Камуністычнай партыі Індакітая (КПІК), на якім былі разгледжаны пытанні дзейнасці ва ўмовах разрастаючага ў Еўропе ваеннага канфлікту, прынята рашэнне аб пераходзе ад легальных і паўлегальных да падпольных метадаў дзейнасці і падрыхтоўкі ўмоў да ўзброенага паўстання.
Пасля капітуляцыі Францыі (калоніяй якой з’яўляўся В’етнам) перад гітлераўскай Германіяй, усталявання ў паўднёвай частцы Францыі прагерманскага рэжыму Вішы, які пайшоў на саступкі Японіі (яна мела дамаганні на В’етнам), і японскай акупацыі Індакітая, — 6—9 лістапада 1940 года ў Дзіньбанге (правінцыя Бакнін) быў праведзены VII пленум ЦК КПІК, на якім было прынята рашэнне аб стварэнні адзінага антыфашысцкага фронту Індакітая. У якасці праціўніка быў вызначаны «франка-японскі мілітарысцкі імперыялістычны блок».
Пасля таго, як японцы пачалі раззбройваць французскія часці, 27 верасня 1940 года падпольны камітэт КПІК у раёне Бакшон (правінцыя Лангшон) прыняў рашэнне пачаць паўстанне. На бок паўстанцаў перайшлі туземныя падраздзяленні французскіх каланіяльных войскаў, яшчэ некаторыя французскія падраздзяленні былі раззброены. Паўстанцы занялі вайсковы пост у Маняі і абвясцілі аб стварэнні ўзброеных атрадаў, але пасля гэтага японцы спынілі раззбраенне французскіх войскаў, вызвалілі раней інтэрнаваных французскаў і дазволілі ім пачаць баявыя дзеянні супраць паўстанцаў. Мяцеж быў задушана, хоць баявыя дзеянні працягваліся да 13 лістапада 1940 года.
1941—1943
Пасля няўдачы першага паўстання, з Цзінсі ў Паўночны В’етнам перайшлі яшчэ дзве групы: першая складалася з 43 в’етнамцаў (20 з іх мелі вопыт ваеннай службы ў кітайскай арміі Гаміньдана), у складзе другой групы з шасці чалавек праз мяжу перайшоў Ха Шы Мін.
Арганізацыя была створана ў маі 1941 года ў кітайскім горадзе Цзінсі, недалёка ад мяжы з В’етнамам. У склад арганізацыі ўвайшлі члены Камуністычнай партыі Індакітая, а таксама актывісты некалькіх сялянскіх, прафсаюзных, моладзевых і жаночых арганізацый і аб’яднанняў.
25 кастрычніка 1941 года былі апублікаваны маніфест, праграма і статут В’етміня.
Першыя апорныя пункты В’етміня былі створаны актывістамі Кампартыі Індакітая ў 1941 годзе ў правінцыі Каабанг і ў раёне Бакшон правінцыі Лангшон. Менавіта тут у канцы 1941 года былі сфарміраваны першыя апалчэнскія атрады. Акрамя таго, да сакавіка 1942 года ў раёне Бакшон дзейнічала буйнае партызанскае падраздзяленне.
Асноўным раёнам дзейнасці ў 1941—1942 гады быў В’етбак — горна-лясістая мясцовасць на поўначы краіны, якая прымыкала да мяжы з Кітаем. Тут былі створаны першыя апорныя базы, вялося навучанне кадраў.
У 1942 годзе з мэтай пашырыць зону ўплыву В’етминя ў раўніннай частцы дэльты ракі Меконг быў створаны «авангардны атрад для паходу на поўдзень» пад камандаваннем Во Нгуен Зіяпа.
У канцы 1942 года быў створаны часовы камітэт трох правінцый, які стаў арганізацыйным цэнтрам, каардынуючым дзейнасць арганізацыі ў правінцыях Каабанг, Бакан і Лангшон.
У 1942—1943 гады ў склад В’етміня ўвайшлі некалькі патрыятычных арганізацый, у тым ліку «Таварыства рабочых за выратаванне Радзімы», «Грамадства сялян за выратаванне Радзімы» і «Таварыства моладзі за выратаванне Радзімы».
Ізадор Зінгер
Ізадор Мануэл Зінгер (Isadore Manuel Singer;,  — , Боксбара) — амерыканскі матэматык.
Вучыўся ў Мічыганскім універсітэце, затым у Чыкагскім універсітэце. Пасля гэтага працаваў у Каліфарнійскім універсітэце ў Лос-Анджэлесе, затым у Масачусецкім тэхналагічным інстытуце.
Асноўныя працы ў галіне алгебраічнай тапалогіі, дзе зрабіў свой галоўны ўклад у матэматыку — сумесна з Ацьёй даказаў тэарэму аб індэксе эліптычнага аператара, якая вырашыла праблему, пастаўленую Ізраілем Гельфандам у пачатку 1950-х гадоў, якая выяўляе глыбокія сувязі паміж алгебраічнай тапалогіяй, дыферэнцыяльнай геаметрыяй і глабальным аналізам.
Лаўрэат Абелеўскай прэміі (2004, разам з Ацьёй) і прэміі Стыла (2000). Член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША, Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук і правадзейны член Амерыканскага матэматычнага таварыства.
В’етмінь
1941—1943
У пачатку 1943 года актывісты В’етміня актыўна займаліся прапагандысцкай дзейнасцю, яны вялі вусныя гутаркі, распаўсюджвалі газеты «Кыу куок» і «Ко зяй фаунг», улёткі і літаратуру. У лютым 1943 года кіраўніцтва В’етміня прыняло рашэнне ўзмацніць работу па прыцягненні на свой бок інтэлігенцыі і нацыянальнай буржуазіі і пачаць падрыхтоўку да ўзброенага паўстання.
У жніўні 1943 года ў цэнтры «калідора» паміж правінцыі Каабанг і Тхайнгуен узніклі яшчэ два узброеных атрада В’етміня.
У лістападзе 1943 года ў сувязі з узрослай актыўнасцю В’етміня была прадпрынята маштабная карная аперацыя ў раён дыслакацыі асноўных сіл партызан. Да канца 1943 года ў сутыкненнях з японскімі сіламі слабаўзброеныя атрады В’етміня (на ўзбраенні партызан меліся старыя крэмневыя стрэльбы, халодная зброя і бамбукавыя пікі) панеслі сур’ёзныя страты.
1944
У пачатку 1944 года кіраўніцтва В’етміня ўстанавіла кантакты з групай патрыятычных студэнтаў Ханойскага ўніверсітэта, якія неўзабаве ўступілі ў склад групоўкі. Акрамя таго, у склад В’етміня ў гэты час ўступілі некалькі груп патрыятычна настроенай інтэлігенцыі, у тым ліку «Таварыства работнікаў культуры выратавання Радзімы».
У гэты ж час кіраўніцтва і актывісты ўсталёўваюць кантакты з элементамі В’етнамскай рэвалюцыйнай лігі (арганізацыі, якая таксама выступала за вызваленне В’етнама, але арыентавалася на гаміньданаўскі Кітай), а Ха Шы Мін быў абраны членам Выканаўчага камітэта В’етнамскай рэвалюцыйнай лігі. Пазней, частка актывістаў ВРЛ перайшла ў В’етмінь.
У маі 1944 года ЦК выпусціў інструкцыю «Падрыхтоўка паўстання», услед за гэтым пачалося павелічэнне колькасці ўзброеных атрадаў. Гэта ўстрывожыла каланіяльныя ўлады, якія правялі некалькі буйных аперацый у раёне В’етбака і ўзмацнілі рэпрэсіі.
У 1944 годзе В’етмінь кантраляваў правінцыі Лангшон, Каабанг, Баккан, Тхайнгуен, Туйенкуанг, Бакзянг і Він’ен на поўначы В’етнама, дзе пачалося стварэнне адміністрацыйных органаў кіравання — камітэтаў Кампартыі Індакітая.
7 мая 1944 года кіраўніцтва В’етміня аддало загад аб падрыхтоўцы да ўзброенага паўстання.
У чэрвені 1944 года ў склад «Лігі незалежнасці В’етнама» ўступіла Дэмакратычная партыя В’етнама, сярод актывістаў якой былі прадстаўнікі гарадскога «сярэдняга класа», нацыянальнай буржуазіі і землеўладальнікі.
У кастрычніку 1944 года французскімі войскамі была знішчана апорная база В’етміня ў раёне Вуняй-Бакшон.
У снежні 1944 года пачалося стварэнне атрадаў рэгулярнай арміі. 22 снежня 1944 года быў створаны першы атрад рэгулярных сіл, якім камандаваў Во Нгуен Зіяпа. На момант фарміравання, атрад налічваў 34 байца, на ўзбраенні якіх меліся 1 ручны кулямёт, 17 вінтовак, 2 пісталета і 14 крэмневых стрэльбаў. 24 і 25 снежня 1944 года атрад здзейсніў першыя баявыя аперацыі: былі атакаваны і захоплены 2 пасты французскіх каланіяльных войскаў — пост у Нангане (правінцыя Каабанг) і пост у Файкхат (правінцыя Бакан).
У гэты ж час кіраўніцтва В’етміня ўстанавіла кантакты з актывістамі «Змагарнай Францыі» і прапанавала ім пачаць сумесныя дзеянні супраць японскіх войскаў у Індакітаі, аднак гэтая прапанова была адхілена.
1945
У 1945 годзе, разумеючы, што Японія прайграе вайну, многія чыноўнікі Баа Дая пачынаюць падтрымліваць В’етмінь і сабатаваць выкананне загадаў японскай акупацыйнай адміністрацыі.
9 сакавіка 1945 года камандаванне японскіх войскаў у Індакітаі прад’явіла ўльтыматум французскім войскам з патрабаваннем здаць зброю, а на наступны дзень, 10 сакавіка 1945 года, атачыўшы месца дыслакацыі французскіх сіл, пачатак іх інтэрнаванне. З 37 тыс. французскіх каланіяльных войскаў (7 тыс. французаў і 30 тыс. іншых вайскоўцаў), якія знаходзіліся ў гэты час у Індакітаі, да мяжы з Кітаем удалося прарвацца 5 тысячам. Гэтыя падзеі змянілі суадносіны сіл у рэгіёне.
Ноччу 11 сакавіка 1945 года баявыя атрады Хынгіена захапілі форт Баніенян. У гэты ж дзень паднялі паўстанне ў канцэнтрацыйным лагеры Бата арыштаваны актывісты В’етміня, яны хутка ўсталявалі кантроль над лагерам і раззброілі ахову.
12 сакавіка 1945 года ЦК КПІК прыняў пастанову аб спыненні выкарыстання антыфранцузскіх лозунгаў і прапанаваў ураду Францыі аказаць дапамогу ў антыяпонской барацьбе французскаму руху супраціву ў Індакітаі пры ўмове, што праз пяць гадоў пасля заканчэння вайны Індакітай стане незалежнай дзяржавай. Адказу ад французскага боку атрымана не было.
У сакавіку 1945 года В’етмінь распаўсюдзіў уплыў на актывістаў моладзевай арганізацыі «Перадавая моладзь», якая дзейнічала ў Паўднёвым В’етнаме, у далейшым у склад В’етміня перайшлі многія актывісты гэтай арганізацыі.
У красавіку 1945 года актывізуецца падрыхтоўка ваенных атрадаў В’етміня (якія да гэтага часу ўжо дасягнулі 1 тыс. байцоў), было створана Галоўнае ваеннае камандаванне і школы для падрыхтоўкі камандных кадраў. Адначасова, актывізуецца стварэнне падпольнай сеткі ў гарадах Ханой, Хюэ і Сайгон.
10 красавіка 1945 года в’етнамскімі сіламі быў акружаны і знішчаны японскі гарнізон у правінцыі Тхайнгуен (80 салдат). У далейшым, імі былі разгромлены або раззброены іншыя пасты і гарнізоны японскіх і каланіяльных войскаў.
15 мая 1945 года ў выніку аб’яднання атрадаў выратавання Радзімы і атрадаў вызвалення была створана Вызваленчая армія В’етнама.
4 чэрвеня 1945 года ў паселішчы Танчаа адбылася канферэнцыя народных прадстаўнікоў Паўночнага В’етнама, якая абвясціла стварэнне вызваленага адміністрацыйнага раёна (у склад якога ўвайшла тэрыторыя шасці цалкам занятых партызанамі правінцый і раёны яшчэ двух часткова занятых правінцый з насельніцтвам звыш 1 млн чалавек). Сталіцай раёна стала паселішча Танчаа.
13 жніўня 1945 года В’етмінь абвясціў аб пачатку паўстання.
16 жніўня 1945 года атрады В’етміня выступілі з Танчаа ў напрамку дэльты Чырвонай ракі і Ханоя, 17 жніўня 1945 года яны ўступілі ў Ханой, раззброіўшы ахову імператарскага палаца, заняўшы казармы і арсенал, а да вечара 19 жніўня 1945 года цалкам усталяваўшы кантроль над стратэгічнымі аб’ектамі сталіцы.
2 верасня 1945 года на выбарах у Нацыянальны сход «Ліга» атрымала перамогу, атрымаўшы 230 з 300 месцаў, у гэты ж дзень было абвешчана стварэнне Дэмакратычнай Рэспублікі В’етнам.
Пасля Другой сусветнай
У 1946 годзе ў склад «Лігі незалежнасці В’етнама» ўступіла Сацыялістычная партыя В’етнама, якая аб’ядноўвала ў асноўным прадстаўнікоў в’етнамскай інтэлігенцыі.
У сакавіку 1951 года «Ліга незалежнасці В’етнама» аб'ядналася з партыяй «Нацыянальны саюз В’етнама» (Льен-В’ет), у выніку была створана адзіная арганізацыя Аб’яднаны Нацыянальны фронт Льен-В’ет.
Земкжная дапамога
Падчас Другой сусветнай вайны В’етмінь змагаўся як з японскімі акупантамі, так і з французскай каланіяльнай адміністрацыяй, якая падпарадкоўвалася ім. Пры гэтым, арганізацыя аказвала дапамогу краінам антыгітлераўскай кааліцыі — у прыватнасці, перадаючы разведвальныя даныя аб японскіх сілах у Французскім Індакітаі.
Акрамя таго, у гэты перыяд часу В’етмінь атрымліваў дапамогу з боку Францыі (пасля падпісання ў сакавіку 1944 года пагаднення аб барацьбе супраць Японіі, 23 сакавіка 1944 года было атрымана 165 вінтовак «Рэмінгтан» і 40 карабінаў) і гаміньданаўскага ўрада Кітая.
Да моманту капітуляцыі Японіі ў верасні 1945 года падтрымка з боку заходніх краін была спынена.
Быкоўка (Рослаўльскі раён)
Быкоўка (Быковка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Асцёрскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Быкоўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Рослаўльскага сельскага паселішча.
Уладзімір Ануфрыевіч Кавалеўскі
Уладзімір Ануфрыевіч Кавалеўскі (, с. Шусцяны, сучасн. Латвія — ) — расійскі прыродазнавец, заснавальнік эвалюцыйнай палеанталогіі.
Біяграфія
Брат А. Кавалеўскага, муж Соф'і Кавалеўскай. Паслядоўнік і прапагандыст вучэння Ч. Дарвіна. У 1869—1874 гг. працаваў у Францыі, Германіі, Англіі, з 1875 г. у Пецярбургскім універсітэце, з 1880 г. дацэнт Маскоўскага ўніверсітэта.
Аўтар працы па гісторыі развіцця канечнасцей капытных жывёл. Першым з палеантолагаў дастасаваў эвалюцыйнае вучэнне да праблем філагенезу пазваночных. Адкрыў узаемасувязь марфалогіі і функцыянальных змен у залежнасці ад умоў існавання, адзначыў, што існуе залежнасць узаемасувязі з геалагічнымі пераўтварэннямі. Пераклаў на рускую мову шэраг работ Ч. Дарвіна.
Валерый Васільевіч Быкаў
Валерый Васільевіч Быкаў (нар., г. Барнаул, РСФСР) — беларускі і расійскі архітэктар. Член-карэспандэнт Беларускай акадэміі архітэктуры (1999).
Біяграфія
Скончыў у 1967 годзе архітэктурны факультэт Новасібірскага інжынерна-будаўнічага інстытута імя В. У. Куйбышава. У 1967—1971 гадах старэйшы архітэктар, кіраўнік групы праектнага інстытута «Кемераваграмадзянпраект» у г. Новакузнецку, у 1971—1989 гадах галоўны архітэктар Мазырскага архітэктурна-будаўнічага аддзела інстытута «Гомельграмадзянпраект», у 1989—1995 гадах начальнік архітэктурна-планіровачнай майстэрні інстытута «Гомельграмадзянпраект», у 1995—2000 гадах галоўны архітэктар г. Гомеля.
Член Саюза архітэктраў СССР з 1971 года. Абіраўся членам праўлення Саюза архітэктараў БССР.
Пражывае ў Мазыры.
Лось
Лось (Alces alces) — парнакапытны сысун, самы буйны від сямейства аленевых.
Апісанне
Самы буйны з аленяў: даўжыня да 3 м, вышыня ў карку да 2,3 м, маса да 825 кг, самкі драбнейшыя.
Тулава масіўнае, кароткае. Афарбоўка тулава параўнальна аднатонная, бурая. Ніжнія часткі бакоў, перад жывата і верхнія часткі ног крыху цямнейшыя за шэю і спіну. Сезонны дымарфізм у афарбоўцы выяўлены слаба. Шэрсць грубая.
Рогі (толькі ў самцоў) вялікія, пераважна лапатападобныя, масай да 20 кг, на зіму спадаюць. Галава вялікая, шыя кароткая, тоўстая. На горле скурны выраст.
Ногі доўгія, з вузкімі вострымі капытамі.
Пашырэнне
Пашыраны ў лясной і лесастэпавай зонах Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. На Беларусі трапляецца ўсюды, больш шматлікі на паўночным усходзе. На 2016 год у лясах Беларусі налічвалася больш за 30 тысяч ласёў.
Асаблівасці біялогіі
Лось тыпова драўнянаядная жывёла. У лясных экасістэмах адыгрывае вялікую роль як першага парадку, які ўжывае шмат драўняна-галінкавага корму. Корміцца ліствой, парасткамі карой і драўнінай, ,. З травяністых раслін ужывае, , , , хвашчы, , , , ,. Зімой у асноўным харчуюцца карой і маладымі парасткамі, лішайнікам. З-пад снегу адкапваюць лісце і.
З пачатку жніўня лось пачынае вастрыць рогі аб маладыя дрэўцы, рыхтуючыся да шлюбных баёў. У сярэдзіне верасня самцы пачынаюць мычаць, прызываючы суродзіча на схватку за самку. Бойкі самцоў вельмі жорсткія, хаця і не працяглыя. Калі сілы няроўныя, то слабейшы хутка збягае. Але калі б’юцца два роўных па моцы самцы, то гэта можа быць бойка да пагібелі.
Самка нараджае 1-2 цялят.
Паразіты
Сярод гельмінтозаў найбольшую шкоду пагалоўю лася наносіць трэматода.
Голас
Запіс рову лася можна праслухаць тут (фармат .ogg, працягласць 6 сек.)
Значэнне для чалавека
Аб’ект палявання. Мяса вельмі смачнае.
Яшчэ на наскальных малюнках паблізу Ангары, Енісея, Лены адлюстравана, як людзі выкарыстоўваюць лася ў якасці свойскай жывёлы: запрагаюць, ездзяць вярхом. У XV стагоддзі на ласях ездзілі шведскія салдаты і паліцэйскія. Фермеры ЗША ў XIX стагоддзі запрагалі ласёў у плуг. Але ён так і не стаў такой звыклай свойскай жывёлай, як конь ці карова. Як цяглавую сілу яго можна выкарыстоўваць абмежавана. Нягледзячы на ўсю сваю моц, лось не пераносіць доўгія нагрузкі. Ён мае маленькае, не адпаведнае масе цела, сэрца, таму хутка стамляецца.
Інстытут механікі металапалімерных сістэм імя У. А. Белага НАН Беларусі
'''Інстытут механікі металапалімерных сістэм імя У. А. Белага''' — даследчая ўстанова Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, заснаваная ў чэрвені 1969 года на аснове Аддзела механікі палімераў.
На 2021 год Інстытут знаходзіўся ў складзе Аддзялення фізіка-тэхнічных навук НАНБ. Набор у аспірантуру і дактарантуру ажыццяўляўся па 3 спецыяльнасцях: 1) фізіка кандэнсаванага стану, 2) матэрыялазнаўства (машынабудаванне), 3) трэнне і знос у машынах. ІММС распрацоўваў палімерныя кампазіты канструкцыйнага і трыбатэхнічнага прызначэння, праводзіў механічныя і трыбатэхнічныя выпрабаванні матэрыялаў паводле стандартаў Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі Рэспублікі Беларусь і Міжнароднай арганізацыі па стандартызацыі (Жэнева, Швейцарыя), ажыццяўляў аналіз складу і фізіка-хімічнай будовы палімерных матэрыялаў . Сярод 116 супрацоўнікаў быў 1 акадэмік, 6 дактароў і 24 кандыдаты навук. Кожныя 2 гады Інстытут ладзіў міжнародную канферэнцыю па палімерным матэрыялазнаўстве і трыбалогіі. Выдаваліся 2 часопісы: «Трэнне і знос» (ISSN: 0202-4977) на англійскай і расійскай і «Палімерныя матэрыялы і тэхналогіі» па-руску (ISSN: 2415-7260).
Структура
На 2021 год Інстытут механікі металапалімерных сістэм імя Уладзіміра Белага ўключаў:
Гісторыя
5 чэрвеня 1969 года Савет Міністраў БССР зацвердзіў Пастанову № 201 аб стварэнні Інстытута механікі металапалімерных сістэм (ІММС) на аснове Аддзела механікі палімераў, які існаваў з 1963 года. У Інстытуце стварылі палімерныя матэрыялы, што павялічылі рэсурс і надзейнасць машын, зменшылі адмоўнае ўздзеянне вытворчасці на навакольнае асяроддзе. Таксама распрацавалі спосабы кіравання ўласцівасцямі палімераў пры дапамозе ўздзеяння электрычнага і магнітнага палёў, іанізуючага выпраменьвання і фізіка-хімічнага мадыфікавання; вырабілі арыгінальнае абсталяванне для атрымання такіх матэрыялаў. У Інстытуце працавалі акадэмікі Уладзімір Белы і А. І. Свірыдзёнак. У 1970 годзе Уладзімір Белы атрымаў Ганаровы медаль Жакара за навуковыя вынікі ў галіне трыбалогіі ад Французскага таварыства інжынераў-механікаў. У 1972 годзе Дзяржаўную ўзнагароду БССР у галіне навукі і тэхнікі атрымалі 8 навукоўцаў ІММС — У. Белы, Э. Я. Канавалаў, В. Г. Карэцкі, Барыс Купчынаў, Валянцін Саўкін, Анатоль Свірыдзёнак, Сяргей Шчарбакоў і Віктар Старжынскі. У 1973 годзе ўзвялі 9-павярховы лабараторны корпус ІММС. У 1976 годзе У. Белы, А. Свірыдзёнак, Марк Петракавец і В. Саўкін выдалі па-руску манаграфію «Трэнне і знос матэрыялаў на аснове палімераў», якую перавыдалі ў 1982 годзе па-англійску ў Лондане. У 1978 годзе Дзяржаўную прэмію БССР у галіне тэхнікі атрымаў Павел Сысоеў.
У 1980 годзе ІММС пачаў выдаваць па-англійску і па-руску часопіс «Трэнне і знос». У 1986 годзе ў Інстытуце стварылі Савет па абароне кандыдацкіх дысертацыяў, у 1992 годзе — доктарскіх. У 1994 годзе ІММС атрымаў імя Уладзіміра Белага. З 1996 года сталі выдаваць па-руску часопіс «Матэрыялы. Тэхналогіі. Інструменты», які з 2015 года называецца «Палімерныя матэрыялы і тэхналогіі». На 1998 год у Інстытуце было 11 аддзелаў, аспірантура і дактарантура, савет па абароне кандыдацкіх і доктарскіх дысертацыяў. Асноўнымі кірункамі даследаванняў былі: кіраванне трываласнымі, адгезійнымі, супрацьфрыкцыйнымі і супраць каразійнымі ўласцівасцямі кампазітаў на аснове арганічных і неарганічных палімераў з мэтай стварэння матэрыялаў для дэталяў і вузлоў машын, абсталявання і прылад; спосабы разліку дэталяў з палімерных кампазітаў. На 1998 год у Інстытуце працавалі члены-карэспандэнты Б. І. Купчынаў і Ю. М. Плескачэўскі.
Рымантас Грыгас
Рымантас Грыгас (Rimantas Grigas; нар., г. Клайпеда, Літва) — літоўскі баскетбаліст, трэнер.
Кар’ера
Трэнерскую кар’еру пачаў у 1995 годзе.
18 сакавіка 2011 года ў Екацерынбургу Беларуская федэрацыя баскетбола падпісала з ім кантракт і ўзначаліў нацыянальную жаночую зборную.
Дасягненні
Двухразовага чэмпіёна Літвы (2006—2007, 2007—2008), трыўмфатара Балтыйскай лігі (2007—2008), уладальніка Кубка Літвы (2008) і Кубка Гомельскага (2009).
Аляксандр Грын
Аляксандр Грын (Александр Грин, сапр. імя Аляксандр Сцяпанавіч Грыне́ўскі; 23 жніўня 1880 — 8 ліпеня 1932) — рускі і савецкі пісьменнік, празаік, прадстаўнік рамантычнага рэалізму. Сам сябе адносіў да сімвалістаў.
Паходжанне
Бацька — Стэфан Яўсеевіч Грынеўскі (1843—1914), удзельнік паўстання Кастуся Каліноўскага 1863—64 гадоў, паходзіў са шляхты Дзісенскага павета Віцебскай губерні. Пасля адбыцця высылкі пасяліўся ў Вяцкай губерні, дзе пабраўся шлюбам Маці — Ганна Сцяпанаўна Ляпкова.
Біяграфічныя звесткі
Аляксандр Грын шмат вандраваў па Расіі; неаднойчы арыштоўваўся, быў у ссылцы. У 1919 годзе знаходзіўся ў Віцебску.
Першае апавяданне «Заслуга радавога Панцялеева» (1906) было канфіскавана і знішчана. Напісаў больш за 350 апавяданняў, аповесцей, вершаў, паэм, сатырычных мініяцюр.
Творчасць
А. Грын стварыў свой непаўторны свет, авеяны рамантыкай прыгод, і засяліў яго мужнымі, высакароднымі і свабоднымі людзьмі. У яго творах арганічна пераплецены рэальнасць і невычэрпная фантазія, якая адлюстравала вечную мару пра чалавечае шчасце. Да найбольш папулярных належаць аповесць «Пунсовыя ветразі» (1923, экранізавана ў 1961), раманы «Бліскучы свет» (1924, экранізаваны ў 1984), «Залаты ланцуг» (1925), «Бягучая па хвалях» (1928, экранізаваны ў 1967), «Дарога нікуды» (1930) і інш.
Экранізацыі і інсцэнізацыі
У 2013 годзе Беларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр паставіў на сваёй сцэне балет «Асоль» як творчую інтэрпрэтацыю «Пунсовых ветразей».
Элізабет Гаскел
Элізабет Гаскел (Elizabeth Gaskell;, — ) — англійская пісьменніца.
Творчасць
Вядомасць прынёс раман пра жыццё англійскіх рабочых «Мэры Бартан» (1848), рэалістычная накіраванасць якога змякчалася пропаведдзю хрысціянскага ўсёдаравання і надзеяй на магчымасць прымірэння. У 1853 апублікавана раманы «Крэнфард» і «Рут». Рэалістычны раман «Поўнач і Поўдзень» (1855) пазначаны духам кампрамісу, узмацненнем рэлігійных і сентыментальных тэндэнцый. Аўтар біяграфіі сваёй сяброўкі — «Жыццё Шарлоты Бронтэ» (т. 1—2, 1857), раманаў «Паклоннікі Сільвіі» (1863), «Жонкі і дочкі» (1866, незавершаны) і інш.
Ленарт Карлесан
Замежны член Акадэміі навук СССР па Аддзяленні матэматыкі (матэматыка) з 24 верасня 1982 года (з 1991 года — замежны член РАН), член Шведскай каралеўскай акадэміі навук. У 1992 годзе ўзнагароджаны прэміяй Вольфа, у 2002 годзе — Вялікім залатым медалём імя М. В. Ламаносава, у 2003 годзе — медалём Сільвестра, у 2006 годзе — Абелеўскай прэміяй. З 2012 года з’яўляецца членам Амерыканскага матэматычнага таварыства.
Ганка Краўцэц
Ганка Краўцэц (Hanka Krawcec, 13 сакавіка 1901, Дрэздэн, Германія — 19 кастрычніка 1990, Йіржыкаў, Чэхаславакія) — сербалужыцкая мастачка, графік.
Біяграфія
Нарадзілася 13 сакавіка 1901 года ў сям'і лужыцкага кампазітара Бярната Краўца. Вывучала выяўленчае мастацтва ў Дрэздэне ў прафесара Дрэшэра і ў пражскай Школе прыкладнога мастацтва ў класе чэшскага мастака Францішка Кіселы. У 1928 годзе вярнулася ў Германію і да канца Другой сусветнай вайны працавала ў адным з рэкламных агенцтваў у Берліне. Пасля вайны працавала ў Будзішыне ў сербалужыцкай культурна-асветніцкай арганізацыі «Домавіна». У 1947 годзе разам з бацькам пераехала ў Варнсдорф, дзе пражывала да 1986 года. З 1986 года жыла ў чэшскім горадзе Філіпаў (сёння — частка горада Йіржыкаў), дзе памерла 19 кастрычніка 1990 года.
З'яўляецца аўтарам шматлікіх графічных малюнкаў, ілюстрацый, плакатаў, экслібрысаў. Стварыла цыкл графічных работ пад назвай «Člověk by člověku světlem měl být» (1961-1975). Яе творы захоўваюцца ў пражскіх Нацыянальнай галерэі і Нацыянальным музеі.
ГАЗ-22
ГАЗ-22 «Волга» — савецкі легкавы аўтамабіль. Вырабляўся Горкаўскім аўтамабільным заводам з 1962 па 1970 г. Універсал на базе ГАЗ-21.
Гісторыя
Доследныя ўзоры аўтамабіляў «Волга» з кузавам універсал з'явіліся ў канцы 1960 года на базе г.зв. другой серыі — ГАЗ-21І. Вядучым канструктарам кузава быў Пётр Лапшын. Серыйны выпуск ГАЗ-22 пачаўся ў 1962 годзе ўжо на базе трэцяй серыі «Волгі» ГАЗ-21Л.
У 1965 годзе быў пачаты выпуск новай базавай мадыфікацыі ГАЗ-21Р. Мадэрнізаваны базавы ўніверсал атрымаў пазначэнне ГАЗ-22В. На аўтамабілях былі ўзмоцненыя ланжароны, на даху з'явіліся падоўжныя выштампоўкі для надання дадатковай цвёрдасці, памяняліся падшыпнікі ступіцаў і сталі даўжэйшымі ачышчальнікі шкла.
Выпуск універсалаў ГАЗ-22 скончыўся разам з седанам ГАЗ-21 — у чэрвені 1970.
Агульныя звесткі
Абсталёўваўся пяцідзверным апорным кузавам з 5—7-мясцовым трансфармуемым салонам.
Пры складванні задняй сядушкі ГАЗ-22 у кузаве ўтваралася роўная пляцоўка для грузу. У спалучэнні з высокай столлю гэта забяспечвала досыць вялікую ёмістасць аўтамабіля. Рысоры былі больш цвёрдымі, чым у седана. Грузапад'ёмнасць складала 176 кг (пры перавозцы 5 чалавек) ці 400 кг (пры перавозцы дзвюх чалавек).
Цікава, што на заводзе бакавіна кузава ўніверсала ГАЗ-22 выраблялася са штатнай цэльнаштампаванай бакавіны кузава ГАЗ-21 (узору пасля 1961 года), у якое ўручную адразалася задняя-верхняя частка, замест якой далучалася асобна адштампаваная дэталь.
У астатнім кузавы і агрэгаты ўніверсалаў ГАЗ-22 былі аналагічныя седану ГАЗ-21Р/ВУС.
Распаўсюджанне
Практычна ўсе выпушчаныя аўтамабілі размяркоўваліся паміж дзяржаўнымі арганізацыямі, пераважна — таксапаркамі, гандлёвымі арганізацыямі і службаю хуткай медыцынскай дапамогі. У таксі ўніверсалы ГАЗ-22 выкарыстоўваліся ў якасці грузапасажырскіх — перавозілі пасажыраў з габарытным багажом. ГАЗ-22 выкарыстоўваліся пажарнікамі ў якасці штабных машын. Таксама ў аэрапортах для паркоўкі самалётаў выкарыстоўваліся як эскортныя аўтамабілі ГАЗ-22 са спецколерам і з табло на вечку багажніка з надпісам «Ідзі за мною/FOLLOW ME».
Медыцынская (санітарная) мадыфікацыя ўніверсала была шырока распаўсюджана ў службе Хуткай Медыцынскай Дапамогі Кузава якія адслужылі сваё ГАЗ-22 (як і ГАЗ-22) часам выкарыстоўвалі ў якасці асновы для стварэння чыгуначных мотадрызін, якія забяспечвалі самаробным шасі з чыгуначнымі коламі.
Таварам народнага спажывання ўніверсал ГАЗ-22 не з'яўляўся, гэта значыць, магчымасць набыць яго ў асабістае карыстанне ў звычайным парадку прадугледжана не была. Адно з нешматлікіх выключэнняў — ГАЗ-22 артыста Юрыя Нікуліна, прададзены яму ў спецыяльным парадку для перавозкі аб'ёмнага цыркавога рыштунку.
У сувязі з пастаўкамі толькі ў дзяржаўныя арганізацыі, дзе дзейнічалі нормы спісання па тэрміне эксплуатацыі з утылізацыяю, колькасць захаваных да нашых дзён асобнікаў невялікая, а іх захаванасць як правіла вельмі дрэнная — у сілу свайго ўтылітарнага прызначэння гэтыя аўтамабілі ездзяць да поўнага зносу і маюць шмат пераробак.
Як і базавы седан, універсалы ГАЗ-22 пастаўляліся на экспарт, у т.л. у капіталістычныя краіны, прычым, насуперак распаўсюджанаму меркаванню, не па дэмпінгавых коштах. Так, брытанскі часопіс «The Motor» у ліпені 1964 года, пры заўвазе ў некаторай старамоднасці і недынамічнасці, вельмі высокай адзнакі ганараваліся такія якасці ўніверсала, як ёмістасць, канструктыўны запас трываласці, праходнасць, даўгавечнасць. Аўтар артыкула Рэб Кук (Rab Cook) адрасаваў машыну ў першую чаргу дробнаму фермеру, захапляючыся яе ўніверсальнасцю і практычнасцю. Вялікай увагі заслужыў і кошт аўтамабіля, які складала 998 фунтаў з падаткамі за аўтамабіль у поўнай камплектацыі. Сур'ёзныя нараканні выклікалі толькі адсутнасць якіх-небудзь сервапрывадаў, абмежаваныя межы падоўжнай рэгулёўкі пярэдняй канапы і дызайн, які патрабаваў абнаўлення.
Мадыфікацыі
Мадыфікацыі з палепшаным аздабленнем мелі дэкаратыўны надпіс "Волга" на пярэдніх крылах, храмаваную акантоўку лэбавага шкла і молдынгі ўздоўж крылаў.
Для экспарту ў краіны з левабаковым рухам выпускаліся Волгі з правым размяшчэннем органаў кіравання (мадыфікацыі 22П і 22Н). Акрамя перанесеных на іншы бок руля, педаляў і панэлі прыладаў, гэтыя аўтамабілі мелі рычаг пераключэння перадач размешчаны на падлозе.
ГАЗ-22А
Разам з універсалам і санітарным аўтамабілем была распрацаваная мадыфікацыя с кузавам фургон ГАЗ-22А.
Грузавы адсек аўтамабіля быў пазбаўлены шклення (яно было заменена металічнымі філёнгамі) і быў аддзелены ад кабіны куроўцы металічнай сеткай. У параўнанні з седанам аўтамабіль зведаў кампанавальныя змены — запасное кола было замацавана пад дном у заднім свесе кузава, а паліўны бак быў размешчаны ў межах колавай базы.
Аўтамабіль атрымаў негатыўныя водгукі спецыялістаў, бо грузавы адсек атрымаўся невялікім і не адпавядаў грузападымальнасці 500 кг. Таму фургон так і не быў пастаўлены ў серыную вытворчасць. Адзіны асобнік быў пабудаваны ў 1958 годзе на Горкаўскім заводзе аўтобусаў.
Аднак, у сувязі з патрэбай гарадскіх арганізацый у машынах такога тыпу, пікапы і фургоны будаваліся шэрагам аўтарамонтных прадпрыемстваў — як на базе новых ГАЗ-21 і ГАЗ-22, так і на базе спісаных машын.
ГАЗ-22Б, -22Д
Санітарны варыянт аўтамабіля меў пазначэнне 22Б.
На левым пярэднім крыле была ўсталявана паваротная фара-шукальнік, а на даху — фара з чырвоным крыжам. Выява чырвонага крыжа таксама наносілася на пярэднія дзверы і шкло задніх дзвярэй. Прадугледжвалася магчымасць усталявання радыёстанцыі двухбаковай сувязі з цэнтральнай дыспетчарскай «хуткай дапамогі».
Салон аўтамабіля быў разделены перагародкай на дзве часткі — кабіну вадзіцеля і санітарную частку. У ёй знаходзіліся два адкідныя сядзеннні для медыцынскага персанала, размешчаныя адзін за адным, і насілкі. На перагародцы быў усталяваны адкідны столік.
Запасное кола і інструмент размяшчаліся ў спецыяльным металічным корабе з левага боку. Усе бакавыя вокны ў санітарным адсеку былі з матавым шклом.
У адрозненне ад базавага ўніверсала ў кабіне сядзенні вадзіцеля і пасажыра былі асобнымі. Санітарны аўтамабіль таксама адрозніваўся падвескай і шынамі, якія былі запазычаныя ў звычайнага седана. Гэта было выклікана тым, што маса нават цалкам загружанай санітарнай машыны была меней поўнай загрузкі звычайнага ўніверсала (універсал быў разлічаны на перавозку пяці чалавек і 176 кг груза, у тый час як санітарная версія максімальна ўмяшчала толькі пяць пасажыраў). Прымяненне падвескі і шын ад седана дазволіла палепшыць плаўнасць хода медыцынскай машыны.
Пасля запуска ў лютым 1965 годзе ўдасканаленай базавай мадэлі ў аўтамабіля змяніўся індэкс — 22Д.
У невялікай колькасці выпускаліся машыны з фарсіраваным рухавіком магутнасцю 80 к.с. і палепашым аздабленнем кузава, прызначаныя для экспарту — 22БК і 22БМ. Існавалі экспартныя трапічныя варыянты 22БКЮ і 22БМЮ (з 1965 па 1970 г. 22Е — экспартны с фарсіраваным рухавіком і 22ЕЮ — яго трапічны варыянт.)
Усяго за восем год было выраблена больш за 14 тыс. санітарных аўтамабіляў.
Кім Ён Ір
Кім Ён Ір (김영일), паўночнакарэйскі дзяржаўны дзеяч, старшыня Кабінета Міністраў КНДР (з 11 красавіка 2007). Да прызначэння прэм'ер-міністрам працаваў міністрам транспарта. Дэпутат Вярхоўнага народнага сходу, член Камітэту па справах заканадаўства.
Навуковы сацыялізм
Навуковы сацыялізм — навуковае грамадазнаўства і навуковая тэорыя пераўтварэння грамадства.
Навуковы сацыялізм з’яўляецца тэорыяй сацыяльнай рэвалюцыі. Навуковы сацыялізм вывучае грамадства на аснове матэрыялістычнага разумення дыялектычнага развіцця гісторыі чалавецтва.
Крытэрыем навуковасці служыць практыка гістарычнага працэсу, але так як гэта займае даволі шмат часу (дзясяткі стагоддзяў), то тэорыя сацыялізму прадстаўлена разнастайнымі.
Фабіян Мацвеевіч Ярэміч
Фабіян Мацвеевіч Ярэміч (, вёска Дуляўцы сучаснага Ваўкавыскага раёна — ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з беларускай сялянскай каталіцкай сям’і. Скончыў электратэхнічную школу ў Пецярбургу. Працаваў у Вільні тэхнікам. За сацыял-дэмакратычную работу сярод тэлеграфістаў зняволены ў турме (1912). Старшыня Беларускага нацыянальнага камітэта ў Вільні. Дэлегат Першага Усебеларускага з’езда (снежань 1917). Сябра прэзідыума Цэнтральнай беларускай рады Віленшчыны і Гродзеншчыны. Сябра Рады БНР (1918). У 1919—1922 — начальнік тэлефоннай станцыі ў Вільні. Дэпутат сейма Польшчы 3-х скліканняў (1922 — 1935), старшыня Беларускага пасольскага клуба ў 1925—1930. Адзін з арганізатараў і лідараў Беларускага сялянскага саюза (1925), Беларускага інстытута гаспадаркі і культуры (1926). Выдаваў газету «Сялянская ніва» (1925—1930). У 1926 г. у складзе польскай парламенцкай дэлегацыі разам з Пятром Мятлой наведаў БССР.
Шалкар (Цалінаградскі раён)
Шалкар — аул у Цалінаградскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шалкарскай аульнай акругі. Код КАТА — 116673100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1194 чалавекі (599 мужчын і 595 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 765 чалавек (377 мужчын і 388 жанчын).
Ханнэ Дэсмет
Ханнэ Дэсмет (Hanne Desmet; нар., Вілрэйк, Фландрыя) — бельгійская шорт-трэкістка, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2022 года, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 2021 года.
Біяграфія
Ханнэ Дэсмет нарадзілася ў Вілрэйку, жыве ў Мехелене і з’яўляецца старэйшай сястрой шорт-трэкіста Стэйна Дэсмета. Свой першы тытул яна заваявала на чэмпіянаце Бельгіі сярод юніёраў у 2009 годзе, выйграўшы першае месца, а на наступны год паўтарыла гэты вынік, стаўшы двухразовай чэмпіёнкай краіны. У агульнай складанасці з 2009 па 2015 год яна пяць разоў выйгравала юніёрскія чэмпіянаты краіны.
У 2016 годзе Дэсмет увайшла ў склад нацыянальнай зборнай і ўдзельнічала як на юніёрскім чэмпіянаце свету, так і на дарослым узроўні на чэмпіянатах свету і Еўропы. У 2018 годзе Дэсмет стала чэмпіёнкай Бельгіі па мнагаборстве, выйграўшы ўсе асобныя дыстанцыі. Падчас чэмпіянату Еўропы ў Дордрэхце яна выйграла суперфінал на 3000 м, але ў агульным заліку засталася на 5-ым месцы, а на чэмпіянаце свету ў Сафіі ў мнагабор’і заняла 10-е месца.
У 2021 годзе з-за траўмы спіны не паспела аднавіцца і на еўрапейскім першынстве ў польскім Гданьску ўзнялася на 19-е месца, следам на чэмпіянаце свету ў Дордрэхце на дыстанцыі 1000 м выйграла сярэбраны медаль і ў абсалютным заліку стала пятай. Дэсмет праходзіць навучанне разам з Сюзанай Схюлтынг, набіраючыся досведу, яе трэніроўкі ўключаюць сілавыя практыкаванні і веласпорт. Яна таксама трэніруецца разам з братам Лукой пад кіраўніцтвам Пітэра Гізеля ў галандскім Херэнвене, рыхтуючыся да Алімпіяды ў Пекіне.
NGC 2853
NGC 2853 (іншыя абазначэнні — UGC 4987, MCG 7-19-66, ZWG 209.60, KCPG 199B, PGC 26580) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Партугалетэ
Партугалетэ (Portugalete) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Біская ў складзе аўтаномнай супольнасці Краіна Баскаў. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Гран-Більбаа. Плошча — 3,21 км². Насельніцтва — 47856 чалавек (на 2010 год). Адлегласць да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі — 14 км.
Віленскі манетны двор
Ві́ленскі мане́тны двор — асноўны цэнтр манетнай вытворчасці Вялікага Княства Літоўскага.
Сатхамангалам Раві Срыніваса Варадхан
Сатхамангалам Ранга Іенгар Срыніваса Варадхан (Sathamangalam Ranga Iyengar Srinivasa Varadhan; нар. ) — амерыканскі матэматык індыйскага паходжання, лаўрэат Абелеўскай прэміі. Спецыяліст у галіне тэорыі імавернасцей.
Біяграфія
Сатхамангалам Варадхан нарадзіўся ў 1940 годзе ў Мадрасе, Мадраскае прэзідэнцтва Брытанскай Індыі. У 1959 годзе ён абараніў дыплом у Каледжы Прэзідэнцтва, а ў 1963 годзе — дысертацыю ў Індыйскім статыстычным інстытуце, яго навуковым кіраўніком быў К. Р. Раа, які запрасіў на абарону Варадханам дысертацыі Андрэя Калмагорава. Пасля гэтага С. Р. Варадхан пераехаў у ЗША ў Курантаўскі інстытут матэматычных навук, і зараз працуе там.