cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Купалаўскі мемарыяльны запаведнік «Ляўкі»
Літаратурна-дакументальная частка
Літаратурна-дакументальная частка размешчана ў будынку былой канторы Копыскага лясніцтва, што ўцалеў падчас апошняй вайны. Тут зберагаюцца выданні твораў паэта розных гадоў, успаміны пра яго, вершы, прысвечаныя Ляўкам, пісьмы, дакументы, фотаздымкі, матэрыялы пра сустрэчы ў Ляўках Янкі Купалы з Якубам Коласам, П. Броўкам, П. Глебкам, К. Крапівой, М. Лыньковым, К. Чорным і інш., творы жывапісу А. Кроля, Ю. Пучынскага, Я. Раманоўскага, І. Давідовіча, Я. Ціхановіча, В. Шаранговіча, П. Сергіевіча, графіка Э. Агуновіча, М. Басалыгі, А. Кашкурэвіча, Г. Паплаўскага, Л. Рана, скульптуры У. Летуна, С. Селіханава.
У 2015 годзе ў «Ляўках» створана новая літаратурна-дакументальная экспазіцыя. Галоўнай тэмай яе стала ўвасабленне вобраза «Госці», разгорнутага ў аднайменным вершы ляўкоўскага цыкла. Госцем прыехаў у гэтыя мясціны Янка Купала. Як гаспадар дачы ўжо сам прымаў гасцей — жыхароў навакольных вёсак, сяброў-пісьменнікаў. Госці па сённяшні дзень прыязджаюць у Ляўкі, каб прайсці Купалавымі сцежкамі.
Сучаснае мультымедыйнае абсталяванне экспазіцыі дае магчымасць глыбей адчуць атмасферу часу і прысутнасць паэта. Кожная музейная зала мае свой голас: песні на словы Купалы, аўдыёзапіс яго голасу, птушыныя спевы. А мультымедыйнае акно, што знаходзіцца ў стылізаваным пакоі лясніцтва 1930-х, дазваляе кінуць позірк на ляўкоўскае бытаванне песняра.
Мемарыяльная частка
У мемарыяльнай частцы экспазіцыі на дачы паэта ў пакоі, дзе жыў і працаваў пясняр, адноўлены інтэр’ер, абсталяванне, экспануюцца дакументы, рэчы, мэбля, якімі карыстаўся Я. Купала.
Мікалай Фаміч Шындзікаў
Мікалай Фаміч Шындзікаў (, вёска Любіж, Горацкі раён, Магілёўская вобласць — ) — Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
З сялян. Скончыў пяць класаў Цімохаўскай сямігодкі. У 1939 сям’я пераехала ў сяло Тэнгулы Марыінскага раёна Кемераўскай вобласці. Вучыўся ў школе механізатараў пры Благавешчанскай МТС і стаў трактарыстам. У 1943 прызваны ў Чырвоную Армію, механік-вадзіцель танка Т-34. 1944 — ваяваў на 1-ым Беларускім фронце. Удзельнічаў у вызваленні Польшчы. Пры авалоданні польскім горадам Інаўрацлавам 22 студзеня 1945 г. экіпажам танка было знішчана 41 аўтамашына, 4 самалёты, 56 фашыстаў. У гэтым баі гвардыі сяржант Шындзікаў М. Ф. загінуў. Пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Бабруйск
Бабру́йск  — горад абласнога падпарадкавання ў Магілёўскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Бабруйскага раёна. Порт на р. Бярэзіне. За 110 км ад Магілёва. Вузел чыгунак на Асіповічы, Жлобін, Акцябрскі і аўтадарог на Мінск, Гомель, Магілёў, Калінкавічы, Слуцк, Рагачоў. Насельніцтва 217 940 чал. (2017).
Назва
Назва Бабруйска паходзіць ад рэчкі Бабруі (Бабруйкі), што на месцы цяперашняга Бабруйска ўцякае ў Бярэзіну.
Назва Бабруя балцкага паходжання. Корань звязаны з літоўскім bebras, babras, прускім bebrus «бабёр», далей да індаеўрапейскага кораня *bhe-bhros «бабёр».
У назве Бабруя корань пашыраны балцкім гідранімічным пашыральнікам -uj-, які таксама ў літоўскім «бабровым» гідроніме Bebrujis.
Гісторыя
У 1836 годзе ў Бабруйску пачала дзейнічаць метэаралагічная станцыя. У 1897 годзе — 28,7 тыс. жыхароў (71 % яўрэі), дзейнічала 40 сінагог. У 1892—1914 гадах дзейнічалі Бабруйскія лесапільныя заводы (усяго 10 заводаў і мануфактур). Выкарыстоўваліся лакамабілі, паравыя катлы і рухавікі. Выраблялі струганы лес, дошкі, гонты, драніцу, мэблю і іншае. Працавалі па 12—59 і больш рабочых (ад 194 у 1913 годзе).
З кастрычніка 1919 да 10 ліпеня 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 1924 г. цэнтр Бабруйскай акругі, з 1927 — Бабруйскага раёна. З 1938 года горад абласнога падпарадкавання.
У Вялікую Айчынную вайну акупаваны 28.6.1941, акупанты стварылі ў горадзе 4 лагеры смерці, дзе знішчылі каля 100 тыс. чал. Пасля пачатку 24.6.1944 наступальнай аперацыі «Баграціён» войскамі 1-га Беларускага фронту пад камандаваннем К. К. Ракасоўскага 27.6.1944 быў утварыўся т.зв. «Бабруйскі кацёл», у акружэнні апынуліся дывізіі 9-й палявой арміі Вермахта колькасцю каля 40 тыс. чал. «Бабруйскі кацёл» быў ліквідаваны 28.6.1944, на наступны дзень (29.6.1944) горад быў цалкам вызвалены. 22.9.1944 года была створана Бабруйская вобласць (скасавана ў 1954 годзе). Стварэнне вобласці спрыяла сацыяльна-эканамічнаму развіццю горада. Пачалося актыўнае будаўніцтва новых прадпрыемстваў: Завод гумава-тэхнічных вырабаў (1952), Мясакамбінат (1956), Завод трактарных дэталей і агрэгатаў (1959), Футравая фабрыка (1960), Малочны завод (1967). У 1960 годзе пачынаецца будаўніцтва Шыннага камбіната, 1.1.1972 выпушчана першая пакрышка.
Насельніцтва
У 1980-я многія жыхары горада эмігрыравалі ў ЗША, Канаду, Аўстралію і Ізраіль. Аднак і сёння яўрэйская абшчына Бабруйска з’яўляецца адной з буйнейшых у краіне. 23 кастрычніка 1988 пачалося аднаўленне яўрэйскай абшчыны горада, быў урачыста адкрыты Клуб яўрэйскай культуры. Створана яўрэйскае дабрачыннае таварыства «Рахамім» (з іўрыта: «Міласэрнасць») і дзейнічае дабрачынны цэнтр сацыяльнай і гуманітарнай дапамогі «Хесэд». Выходзіць гарадская газета абшчыны — «Гешэр» («Мост»). Для веруючых іўдзеяў адкрыты дзве сінагогі.
Эканоміка
Прадпрыемствы хімічнай, машынабудаўнічай, металаапрацоўчай, дрэваапрацоўчай, лёгкай, харчовай, вытворчасці будматэрыялаў прамысловасці.
ААТ «Белшына». ААТ «Бабруйскі гідролізны завод». РУПП «Бабруйскаграмаш» з’яўляецца аднім з буйнейшых прадпрыемстваў сельскагаспадарчага машынабудавання Беларусі. ААТ «ТаіМ» («Тармазныя апараты і механізмы») — буйнейшы ў СНД вытворца пнеўматармазных механізмаў для грузавай аўтатэхнікі. ААТ «Спецаўтатэхніка». ААТ «Бабруйсксельмаш». ААТ «Бабруйская мэблевая фабрыка».
У 2004 створана сумеснае амерыканска-беларускае прадпрыемства ЗАТ "Піваварная кампанія «Сябар», самы малады і адзін з самых паспяховых вытворцаў піва ў Беларусі.
Цэнтр турызму нацыянальнага значэння. Гасцініцы «Бабруйск», «Юбілейная», «Фенікс», «Турыст» (уведзена ў 2006, 198 месцаў). Бальнеагразевы курорт «Бабруйск» (санаторый імя У. І. Леніна, санаторый-прафілакторый «Фандок» і санаторна-аздараўленчы комплекс «Шыннік»), дзіцячы санаторый «Вясёлка». Бабруйск — вядомы цэнтр ганчарнага промыслу, т.зв. бабруйскай керамікі.
Культура
Бабруйскі краязнаўчы музей, Бабруйскі мастацкі музей імя Георгія Паплаўскага. Тэатр драмы i камедыі імя В. Дуніна-Марцінкевіча.
У 2006 прайшоў рэспубліканскі фестываль-кірмаш «Дажынкі».
Адукацыя
1.10.1997 створаны Бабруйскі філіял Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Дзейнічаюць Бабруйская цэнтральная гарадская бібліятэка імя М. Горкага, Бабруйскі дзяржаўны аграрна-эканамічны каледж, Бабруйскі дзяржаўны медыцынскі каледж, Бабруйскі дзяржаўны лесатэхнічны тэхнікум і інш.
Спорт
У 2006 пачалося будаўніцтва Лядовага палаца. Зноў створаны хакейны клуб «Шыннік», каманда якога з’яўлялася шматразовым чэмпіёнам БССР па хакеі.
Закір Гасанаў
Закір Аскер аглы Гасанаў (Zakir Əsgər oğlu Həsənov нар. 6 чэрвеня 1959, Астарынскі раён, АССР, СССР) — азербайджанскі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Міністр абароны Азербайджанскай Рэспублікі з 22 кастрычніка 2013 года, камандуючы ўнутранымі войскамі Азербайджана (2003—2013). Генерал-палкоўнік (2013).
Адольф Абрамавіч Іофэ
Адо́льф Абра́мавіч Іофэ (, Сімферопаль, Таўрыйская губерня, Расійская імперыя —, Масква, РСФСР, СССР) — расійскі палітык і дыпламат караімскага паходжання. Падпісаў Рыжскі мірны дагавор 1921 года аб падзеле Беларусі і Украіны з Польшчай.
Раннія гады
Нарадзіўся ў сям’і яўрэйскага купца, які спавядаў караімскае іўдзейства. Скончыў гімназію ў Сімферопалі. У 1903 годзе ўступіў у Расійскую сацыял-дэмакратычную рабочую партыю (РСДРП). Каб пазбегнуць зняволення за ўдзел у забурэннях 1905 года ў Расіі, з’ехаў у пачатку 1906 года ў Берлін. У маі 1906 года праз высылку з Германіі пераехаў у Вену да аднапартыйца Лейбы Бранштэйна. З 1908 па 1912 гады выдаткоўваў бацькоўскія грошы на выданне венскай газеты Бранштэйна «Праўда» («Правда») і рэдактаваў яе міжнародны раздзел. У 1912 годзе яго арыштавалі ў Адэсе, выраклі на 10-месячнае зняволенне, затым выслалі ў Сібір.
Партыйная і чынавенская кар’ера
У 1917 годзе вызваліўся з Сібірскай ссылкі ў выніку лютаўскага перавароту ў Петраградзе. Адтуль вярнуўся ў Крым, дзе абраўся прадстаўляць мясцовую суполку РСДРП у Петраградзе. У маі 1917 г. стварыў разам з Бранштэйнам фракцыю міжраёнцаў, што ўвайшла ў склад РСДРП (бальшавікоў) на яе 4-ым з’ездзе. На гэтым з’едзе, што праходзіў 26 ліпеня — 3 жніўня, Адольфа Іофэ абралі членам цэнтральнага камітэта (ЦК) РСДРП(б) без права голасу («кандыдатам»). 5 жніўня 1917 г. ЦК РСДРП(б) абраў яго ў склад сталага бюро ЦК. 6 жніўня Іофэ стаў кандыдатам у члены Сакратарыяту ЦК РСДРП(б), 20 жніўня — членам рэдакцыі бальшавіцкай газеты «Праўда», што праз забарону на выданне выходзіла тады пад назвай «Пралятар» («Пролетарий»).
У верасні абраўся дэпутатам Петраградскае Думы, у якасці прадстаўніка ад якой 14-22 верасня браў удзел ва Усерасійскай дэмакратычнай нарадзе. На нарадзе яго абралі членам Часовага савета Расійскай рэспублікі, са складу якой той выйшаў разам з іншымі бальшавікамі 7 кастрычніка 1917 года. Браў удзел у кастрычніцкім перавароце.
З 30 лістапада 1917 года і да падпісання мірнага дагавора 3 сакавіка 1918 года з цэнтральнымі дзяржавамі ўзначальваў пасольства РСФСР (РСФСР) на перамовах у Брэсце. 2 снежня 1918 года падпісаў з цэнтральнымі дзяржавамі пагадненне аб спыненні агню.
У красавіку 1918 года Іофэ прызначылі расійскім паслом у Германіі. Аднак 6 лістапада нямецкі ўрад выслаў яго разам з усімі супрацоўнікамі пасольства з краіны за падрыхтоўку камуністычнага перавароту. На 8-ым з’ездзе Расійскай камуністычнай партыі (бальшавікоў) у маі 1919 года яго не пераабралі ў склад ЦК партыі. У 1919—1920 гадах узначальваў Раду абароны Украінскай ССР. 2 лютага 1920 года падпісаў Тартускі мірны дагавор з Эстоніяй, 12 ліпеня — Маскоўскі мірны дагавор з Літвой, 11 жніўня — мірны дагавор з Латвіяй. 12 кастрычніка 1920 года падпісаў у Рызе перамір’е з Польшчай, што выклікала Слуцкі збройны чын у Беларусі. 18 сакавіка 1921 года падпісаў з Польшчай Рыжскі мірны дагавор аб падзеле Беларусі і Украіны. Затым заняў пасаду намесніка старшыні Туркестанскай камісіі Усерасійскага цэнтральнага выканаўчага камітэта і ўраду РСФСР. У 1922—1924 гадах быў паслом СССР у Кітаі. У 1923 годзе падпісаў з кіраўніком Кантонскага ўрада Сунь Ятсенам дамову аб дапамозе за супрацу Гаміньдана з Камуністычнай партыяй Кітая. У 1924—1926 гадах быў паслом СССР у Аўстрыі.
У 1927 годзе праз хваробу пакінуў службу і 16 лістапада скончыў жыццё самагубствам пасля выключэння 12 лістапада з Усесаюзнай камуністычнай партыі (бальшавікоў) падтрымванага ім Лейбы Бранштэйна, які ўзначальваў нутрыпартыйную левую апазіцыю. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Трыпанасомы
Трыпанасомы (Trypanosoma) — род жгуціканосцаў класу кінетапластыд.
Адрозніваецца некалькі дзясяткаў відаў. Пашыраны пераважна ў краінах з цёплым кліматам. Паразіты крыві, спіннамазгавой вадкасці і іншых тканак пазваночных. Узбуджальнікі цяжкіх захворванняў чалавека і свойскіх жывёл — трыпанасамозаў.
Цела верацёнападобнае (звычайна 1,4—2,4 на 15—40 мкм). Ядро адно. Ёсць жгуцік, які пачынаецца ў задняй трэці цела, уздоўж яго зрастаецца з пелікулай і ўтварае хвалепадобную перапонку. Размнажэнне бясполае (прадольнае дзяленне). Кормяцца асматычна, некаторыя трыпанасомы выдзяляюць у кроў таксіны, яхія разбураюць эрытрацыты. Пераносчыкі трыпанасом — розныя крывасосныя насякомыя.
Чарнуха
Назву Чарну́ха маюць:
Неінерцыяльная сістэма адліку
Неінерцыя́льная сістэ́ма адлі́ку – сістэма адліку, у якой не выконваецца закон інерцыі. Усе неінерцыяльныя сістэмы рухаюцца з паскарэннем адносна інерцыяльных, і наадварот: любая сістэма адліку, што рухаецца з паскарэннем адносна інерцыяльнай сістэмы, з'яўляецца неінерцыяльнай.
У неінерцыяльных сістэмах не выконваецца прынцып адноснасці. Прыкладам парушэння гэтага прынцыпа з'яўляецца з'ява бязважкасці, якая можа мець месца толькі ў неінерцыяльных сістэмах адліку.
Другі закон Ньютана ў неінерцыяльных сістэмах адліку выконваецца, але пры гэтым трэба ўлічваць сілу інерцыі, якая з'яўляецца адлюстраваннем паскоранага руху сістэмы адліку.
Славенскі павет
Славенскі павет (Powiat sławieński) — павет у Польшчы, на ўзбярэжжы Балтыйскага мора. Уваходзіць у склад Заходнепаморскага ваяводства. Цэнтр павета — горад Слаўна. Павет утвораны ў выніку адміністрацыйнай рэформы ў 1999 годзе. Займае плошчу 1519,94 км². Насельніцтва павета складае 57 тыс. чалавек.
Галаўня
Галаўня — шматзначны тэрмін
Шчучынскі палац
Палац князёў Друцкіх-Любецкіх — помнік архітэктуры неакласіцызму ў Шчучыне. Гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння. Палац знаходзіцца ў паўночнай частцы горада, на месцы былога панскага маёнтка, тэрыторыя якога пасля Вялікай Айчыннай вайны была аддадзена пад ваенны гарадок і даволі шчыльна забудавана.
Гісторыя
Першы палац пабудаваны ў 2-й палове XVIII стагоддзя паводле праекта архітэктара дэ Фленерса на паўночнай ускраіне Шчучына, у парку рэгулярнай планіроўкі (садавод С. Юндзіл). Належаў падскарбію літоўскаму Шчуку, з пачатку XIX стагоддзя быў уладаннем князёў Друцкіх-Любецкіх.
Палац спраектаваны ў 1892—1895 гадах па замове князя (1864—1913) віленскім архітэктарам Тадэвушам Раствароўскім (1860—1928) і быў мала звязаны з папярэднім палацава-паркавым комплексам XVIII стагоддзя. З-за хваробы князя будаўніцтва ішло вельмі марудна. Пасля яго смерці ў 1913 годзе сям’я была не гатова працягваць будаўніцтва і аддзелку інтэр’ераў. Напрыклад, да пачатку Першай сусветнай вайны так і не былі зроблены балконныя агароджы. Падчас вайны палац у Шчучыне амаль не пацярпеў.
Каля 1921 года з вайсковай службы ў палац вяртаецца апошні ўладальнік Шчучына князь Ян Уладзіслававіч Друцкі-Любецкі (1898—1990), аднак у пасляваеннай разрусе 1921—1925 гадоў будаўніцтва і аздабленне не было зроблена.
У будынку ў савецкі час размяшчалася адміністрацыйная ўстанова. Помнік знаходзіўся ў адносна здавальняючым стане, захаванне яго фасадных дэталей давала магчымасць у адносна кароткі час яго аднавіць. У пачатку ХХІ ст. вяліся рэстаўрацыйныя работы, і ў верасні 2015 г. палац, абсталяваны пад цэнтр дзіцячай творчасці і краязнаўчы музей, быў адчынены для наведвальнікаў.
Архітэктура
Палац уяўляе сабой мураваную двухпавярховую рэзідэнцыю ў стылі пецярбургскага неакласіцызму канца XIX стагоддзя, з асобнымі элементамі эклектызму.
Двухпавярховы мураваны палац стаіць на высокім цокалі. Прамавугольны ў плане будынак мае сіметрычную кампазіцыю. З агульнага аб'ёму лёгка вычляняюцца з боку галоўнага фасада тры ўзаемазвязаныя аб'ёмы. Цэнтральны аб'ём, адсунуты злёгку ўнутр, утвараючы такім чынам мансарду, вырашаную ў выглядзе лоджыі з дзвюма іанічнымі калонамі, па баках — двухпавярховыя аб'ёмы, раскрапаваныя пілястрамі. Дах плоскі, накрыты бляхай. Фасады па перыметры завершаныя развітым карнізам, які ўпрыгожвала моцна прафіляваная ляпніна, і парапетам з атыкам у цэнтры. Прамавугольныя аконныя праёмы аздоблены сандрыкамі, да ўваходу вядзе шырокая лесвіца.
Планіроўка палаца калідорная, мае нерэгулярны характар. Жылыя памяшканні ў асноўным групаваліся ўздоўж галоўнага фасада і двух бакавых, а з паркавага фасада размяшчаліся парадныя памяшканні.
Інтэр'ер
Інтэр'ер аздоблены ў класіцыстычнай манеры. Мэбля належала да ранніх стыляў. Сцены ўпрыгожвалі партрэты і іншы жывапіс, з скульптуры — мармуровая Леда невядомага аўтара. Амаль усю правую частку паркавага фасада займала на першым паверсе доўгая сталовая, дзе сцены былі ўпрыгожаны партрэтамі польскіх каралёў, а ў сервантах захоўвалася фамільнае срэбра і французскі фарфор. Жылыя пакоі мелі больш сучасную мэблю. Унутранае ўбранне, мэбля, вялікая частка маёмасці былі вывезены ў кастрычніку 1939 г.
Будаўніцтва ваеннага гарадка пасля Другой сусветнай вайны на тэрыторыі маёнтка і палацава-паркавага комплексу, а перш за ўсё прыбудова да палаца значна змянілі архітэктурна-планіровачны ансамбль і непасрэдна сам палац.
NGC 4188
NGC 4188 (іншыя абазначэнні — MCG -2-31-23, IRAS12115-1218, PGC 39059) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чарняты
Назву Чарня́ты маюць:
Вышэйшыя мастацка-тэхнічныя майстэрні
Вышэйшыя мастацка-тэхнічныя майстэрні (Высшие художественно-технические мастерские), ВМАТЭМАЙС (ВХУТЕМАС) — маскоўская навучальная ўстанова, створаная ў 1920 годзе ў Маскве шляхам аб'яднання Першых і Другіх Дзяржаўных свабодных мастацкіх майстэрняў (утвораных раней на аснове Строганаўскага мастацка-прамысловага вучылішча і Маскоўскага вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства).
Гісторыя
Увосень 1918 года падчас рэарганізацыі сістэмы мастацкай адукацыі на базе Імператарскага Строганаўскага Цэнтральнага мастацка-прамысловага вучылішча і Маскоўскага вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства былі ўтвораны адпаведна Першыя і Другія дзяржаўныя свабодныя мастацкія майстэрні (ДСММ). Увосень 1920 года Першыя і Другія ДСММ пераўтварылі ў адзіную навучальную ўстанову — ВМАТЭМАЙС (Вышэйшыя мастацка-тэхнічныя майстэрні). У новай навучальнай установе былі створаны восем факультэтаў: архітэктурны, мастацкія (маляўнічы, скульптурны) і вытворчыя (паліграфічны, тэкстыльны, керамічны, дрэваапрацовачны і металаапрацоўчы). Навучальныя карпусы размяшчаліся па адрасах: вул. Раждзественка, 11 і вул. Мясніцкая, 21.
Паводле ацэнкі С. А. Хан-Магамедава, творчае лідарства ў ВМАТЭМАЙСе належала выкладчыкам архітэктурнага факультэта, «за працэсамі, якія адбываліся на гэтым факультэце, уважліва сачылі не толькі ўсе савецкія архітэктары, але і шырокая мастацкая грамада». У 1920—1923 гадах на факультэце паступова сфарміраваліся тры цэнтры, з творчымі канцэпцыямі і прынцыпамі выкладання, якія адрозніваліся адны ад адных: акадэмічныя майстэрні (І. У. Жалтоўскі, І. В. Рыльскі, А. В. Шчусеў, Э. І. Норверт, В. Д. Какорын, Л. А. Вяснін і іншыя), аб'яднаныя левыя майстэрні — Абмайс (Обмас; М. А. Ладоўскі, У. Ф. Крынскі і М. В. Дакучаеў) і майстэрня «эксперыментальнай архітэктуры» (І. А. Галасоў і К. С. Мельнікаў). У 1924/1925 навучальным годзе з'явілася майстэрня А. А. Весніна, куды перайшла частка студэнтаў як з акадэмічных, так і з «наватарскіх» майстэрняў.
Рэктарамі ВМАТЭМАЙСа былі Я. У. Раўдэль (1920—1923), У. А. Фаворскі (1923—1926) і П. І. Навіцкі (1926; у 1926—1930 — рэктар ВМАТЭІНа).
У 1926 годзе быў рэарганізаваны ў ВМАТЭІН (ВХУТЕИН).
Выпускнікі
Сярод выпускнікоў мастацка-тэхнічных майстэрняў — «Кукрыніксы», А. А. Дайнека, Г. Б. Смірноў, В. А. Жакуліна, У. У. Кудрашоў (клас скульптара І. С. Яфімава), М. А. Далгарукаў, А. Р. Кальцова-Бычкова.
Свінцовы ібіс
Свінцовы ібіс (Theristicus caerulescens) — паўднёваамерыканская птушка з сямейства ібісавых.
Апісанне
Свінцовы ібіс дасягае даўжыні ад 71 да 76 см апярэнне неаднастайнае, шэра-чорнае, часам з сіняватым водбліскам у залежнасці ад асвятлення. Дзюба цёмна-шэрая. Характэрныя белая паласа на ілбе і раскошныя шэрыя пёры чуба. Выражаны палавы дымарфізм адсутнічае.
Распаўсюджанне
Свінцовы ібіс распаўсюджаны, але не вельмі часта ва ўсходняй Балівіі, цэнтральнай Бразіліі і ў Гран-Чака паўночнай Аргенціны і Парагвая. Птушка аддае перавагу адкрытым лугам, пашам і саванам, сустракаецца таксама ў вільготных абласцях і на невялікіх вадаёмах.
Жагарыне (Ігналінскі раён)
Жагары́не (Žagarinė), традыцыйная беларуская назва — Загор’е  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана на паўночны захад ад Дзіджасаліса, на ўсходнім беразе Луодзіса. Насельніцтва 3 чал. (2001 г.).
Юзаф Вольф
У расійскай дарэвалюцыйнай традыцыі Восіп Людвікавіч Вольф (Осип Людвикович Вольф).
Скончыў Лейпцыгскі ўніверсітэт. Вывучаў архіўныя фонды, прывілеі, хронікі, летапісы. Аўтар прац па генеалогіі і прасапаграфіі ўладарных, княжацкіх і іншых родаў і асоб Вялікага Княства Літоўскага — «Сенатары і саноўнікі Вялікага Княства Літоўскага 1386—1795» (1885), «Род Гедзіміна» (1886), «Князі літоўска-рускія з канца XIV ст.» (1895).
Гатчына (Смаленская вобласць)
Гатчына (Га́тчино) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячонкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Юрцава
Ю́рцава — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 8 кіламетраў на поўнач ад Оршы і за 1 кіламетр на паўднёвы захад ад чыгуначнай лініі Віцебск — Орша. Праз вёску праходзіць міжнародная аўтамагістраль Корк — Омск (у межах Беларусі — магістраль ). Месціцца на абодвух берагах ракі Скунья. Юрцава ўваходзіць у склад Межаўскага сельсавета.
Вячаслаў Бортнік
Біяграфія
Сям’я Вячаслава Бортніка паходзіць са шляхецкіх радоў Гулевічаў і Гатальскіх.
Юрцава
У ХІХ стагоддзі сяло Юрцава было ў складзе Высоцкай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні.
Вячаслаў Бортнік
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Францыска Скарыны ў 1996 г. Мае дыпломы магістра палітычных навук і дзяржаўнага кіравання ЕГУ (2004 г.) і Амерыканскага ўніверсітэта (Вашынгтон, 2010 г.) адпаведна. Вучыўся ў Акадэміі паслядыпломнай адукацыі (Мінск, 2001—2004). Скончыў шэраг міжнародных праграм па правах чалавека ў Манрэалі, Жэневе, Сан-Паўлу і Варшаве. У Беларусі працаваў настаўнікам сярэдняй школы ў вёсцы Насовічы (Добрушскі раён), дзіцячым псіхолагам у Гомелі, выкладаў псіхалогію ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце, кансультаваў недзяржаўныя арганізацыі. У беларускім праваабарончым руху з 1995 г. У 2002—2006 гг. узначальваў Беларускі філіял Amnesty International. Браў актыўны ўдзел у палітычным жыцці Беларусі, у тым ліку, у складзе ініцыятыўных груп кандыдатаў у прэзідэнты Юрыя Глушакова і Алеся Міхалевіча ў 2010 г. Назіраў за прэзідэнцкімі выбарамі ў 2010 г. на выбарчым участку ў Вашынгтоне. Пераследваўся беларускімі ўладамі за праваабарончую дзейнасць, неаднаразова затрымліваўся міліцыяй у 2005 і 2006 гг.
Далучыўся да Беларуска-амерыканскага Задзіночання (БАЗА) у 2008 г. і служыў на пасадах сакратара, кіраўніка прэсавай службы, намесніка старшыні і старшыні Вашынгтонскага гуртка БАЗА. Браў удзел у арганізацыі шматлікіх акцый пратэсту супраць рэжыму Лукашэнкі.
У эміграцыі з 2013 г. З чэрвеня 2015 г. — сябра Галоўнай Управы БАЗА, у 2015—2017 гг. — намеснік старшыні. У 2016—2017 гг. служыў адным з кіраўнікоў Беларускага інстытута Амерыкі. У сакавіку 2016 г. абраны Сакратаром Рады БНР. Абавязкі выконваў да лістапада 2019 г. У 2018—2019 гг. выконваў абавязкі Скарбніка Рады БНР. У ліпені 2017 г. абраны ў склад Вялікай Рады Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына». З жніўня 2019 г. — сакратар Вашынгтонскага аддзела БАЗА.
Рэгулярна выступае ў беларускіх СМІ, у тым ліку, з заявамі і каментарамі ў падтрымку правоў ЛГБТ.
Шырокі розгалас у беларускіх СМІ атрымаў аднаполы шлюб Вячаслава Бортніка з Шонам Гейлордам, заключаны 11 ліпеня 2013 года ў Вашынгтоне.
Узнагароджаны Медалём да стагоддзя БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Бурым Кукелі
Бурым Кукелі (Burim Kukeli; нар., Джакавіца, СФРЮ) — албанскі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Албаніі (2012—2017). У цяперашні час працуе трэнерам у швейцарскім клубе «Віль».
Алімпіяда па хіміі
Алімпіяда школьнікаў па хіміі — штогадовае спаборніцтва вучняў сярэдніх навучальных устаноў у тэарэтычным і практычным веданні хіміі. Хімічныя алімпіяды праводзяцца на нацыянальным, рэгіянальным і сусветным узроўнях.
У Беларусі Рэспубліканская алімпіяда школьнікаў па хіміі праходзіць у чатыры этапы: школьны, раённы, абласны (Мінскі гарадскі) і рэспубліканскі. У праграму заключнага этапу ўваходзіць рашэнне тэарэтычных задач і выкананне хімічнага эксперымента. З пераможцаў Рэспубліканскай алімпіяды фарміруецца каманда, якая выступае на Міжнароднай Мендзялееўскай алімпіядзе па хіміі.
Па выніках Рэспубліканскай і Мендзялееўскай алімпіяд фарміруецца нацыянальная зборная Беларусі для ўдзелу ў Міжнароднай хімічнай алімпіядзе (IChO). Беларуская каманда спаборнічае ў IChO з 1996 года.
Tamarix kotschyi
Tamarix kotschyi — від раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Куст вышынёй 4-6 метраў з прамымі пабегамі, пакрытымі па ўсёй даўжыні чаргова размешчаным сядзячым лісцем з вострай верхавінкай і гладкім краем.
Плод — каробачка.
Цвіце ў красавіку-маі, плоданасіць у чэрвені.
Арэал
Натуральныя вобласці распаўсюджвання ўключаюць Цэнтральную Азію (Каракумы, Паміра-Алай, Капетдаг, ), Ірак, Іран і Афганістан.
Значэнне
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна.
Свяшчэны ібіс
Свяшчэны ібіс — птушка з сямейства ібісавых. Гняздуецца калоніямі на дрэвах, часта разам з іншымі галенастымі, напрыклад з чапляй. Будуе гнёзды з вецця, кладзе 2-3 яйкі. Харчуецца рыбай, жабамі і казуркамі.
Чарняцін
Назву Чарня́цін маюць:
Даўбешкі
Даўбешкі (Долбешки) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Пячонкаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Сеўрскі мірны дагавор
Сеўрскі мірны дагавор, Сеўрскі мір (Sevr AntlaşmasıSevr Antlaşması) — адзін з дагавораў Версальска-Вашынгтонскай сістэмы, стварэнне якой азнаменавала завяршэнне Першай сусветнай вайны. Падпісаны 10 жніўня 1920 года ў горадзе Сеўр (Францыя) краінамі Антанты і якія далучыліся да іх дзяржавамі (Італіяй, Японіяй, Бельгіяй, Грэцыяй, Польшчай, Партугаліяй, Румыніяй, Каралеўствам сербаў, харватаў і славенцаў, Хіджазам, Чэхаславакіяй і Арменіяй), з аднаго боку, і ўрадам Асманскай імперыі — з другога. Да часу падпісання дагавора значная частка Турцыі ўжо была акупаваная войскамі дзяржаў Антанты.
Умовы дагавора
У аснову Сеўрскага мірнага дагавора былі пакладзены ўмовы англа-французскага пагаднення Сайкса-Піко (1916) і рашэнні канферэнцыі дзяржаў у Сан-Рэма (1920).
Па Сеўрскаму міру колькасць турэцкай арміі не магла перавышаць 50000 байцоў. Над фінансамі Турцыі ўсталёўваўся міжнародны кантроль. Далей, Турцыя страчвала шэраг перш захопленых сельджукамі і асманамі тэрыторый: Тым самым Сеўрскі дагавор афіцыйна афармляў падзел арабскіх і еўрапейскіх уладанняў Асманскай імперыі. Сеўрскі дагавор быў успрыняты ў Турцыі як несправядлівы і «каланіяльны», як відавочная праява няздольнасці султана Мехмета VI абараняць нацыянальныя інтарэсы. Вялікі нацыянальны сход Турцыі (створаны ў красавіку 1920 года ў Ангоры, цяпер Анкара) адмовіўся ратыфікаваць дагавор. 22 лістапада 1920 года прэзідэнт ЗША Вудра Вільсан уносіць на разгляд саюзнікаў арбітражную прапанову, па якой Турцыя павінна перадаць Арменіі тэрыторыю плошчай 103 599 кв. км: дзве траціны вілайетаў Ван і Бітліс, амаль увесь вілайет Эрзурум, большую частку вілайета Трапезунд, у тым ліку і порт. Аб'яднаўшыся з існуючай у Закаўказзі Рэспублікай Арменіяй, незалежная аб'яднаная Армянскае дзяржава валодала б тэрыторыяй з плошчай у сукупнасці звыш 150 тыс. кв. км, з выхадам да Чорнага мора. Аднак, гэта рашэнне ўжо не мела значэння, паколькі ў верасні 1920 года Турцыя пачынае буйнамаштабнае ўварванне ў Арменію, войскі Мустафы Кемаля (будучага Атацюрка), захапіўшы Карс, Александропаль, у канцы лістапада 1920 года пагражалі самому існаванню Арменіі. На працягу двух наступных гадоў кемалісты (актыўна падтрыманыя бальшавікамі) умацоўвалі свае ваенныя сілы. У якасці першага кроку было зроблена новае наступленне на Арменію. Адначасова турэцкая армія здолела выбіць з Малай Азіі грэчаскія войскі і падавіць супраціўленне курдаў; таксама французы былі выбітыя з Кілікіі; італьянцы, якія сталі да таго часу саюзнікамі кемалістаў, сышлі з паўднёва-заходняга ўзбярэжжа краіны, прычым урад у Канстанцінопалі заставаўся ў становішчы бяздзейнага назіральніка. 11 кастрычніка 1922 года ў партовым горадзе Муданья на Мармуровым моры было заключана новае перамір'е паміж Турцыяй і Антантай; да падпісання гэтага пагаднення султанскі ўрад не быў нават запрошаны.
1 лістапада султанат наогул быў скасаваны, султан Мехмет VI застаўся толькі ў званні халіфа (духоўнага кіраўніка мусульман), а неўзабаве (17 лістапада) пакінуў краіну на борце англійскага карабля «Малая». На наступны дзень яго пазбавілі і звання халіфа.
Сеўрскі дагавор, фактычна так і не ўступіў у сілу, дэ-юрэ цалкам перастаў дзейнічаць пасля перагляду яго ўмоў на Лазанскай канферэнцыі 1923 года (Лазанскі мірны дагавор).
Вусуні
Вусу́ні, або усу́ні (烏孫, літаральна "унукі крумкача") — старажытны народ у Цэнтральнай Азіі ў 176 г. да н. э. - 938 г. н. э.
Кітайскія пісьмовыя крыніцы паведамляюць, што вусуні першапачаткова жылі на тэрыторыі правінцыі Ганьсу. У II ст. да н. э. адкачавалі на захад, дзе стварылі дзяржаву на землях сучасных Сіньцзян-Уйгурскага аўтаномнага раёна, Казахстана і Кыргызстана з цэнтрам каля возера Ісык-Куль. Некаторы час знаходзіліся ў ваенным саюзе з гунамі. З II ст. н. э. дзяржава вусуняў страціла свой уплыў. У апошнія разы кітайскія пісьмовыя крыніцы фіксуюць іх пад 437 г. і 938 г. н. э.
Згодна кітайскім аўтарам, вусуні мелі светлыя валасы і вочы, займаліся конегадоўляй, падпарадкоўваліся святарам і агульнаму правадыру гуньмо. Сучасныя даследчыкі вызначаюць вусуняў або як індаеўрапейцаў, або як цюркаў. Мяркуецца, што пазнейшыя цюркскія плямёны і роды з назвамі асман, сары-усынь, уйсынь і інш. маглі паходзіць ад старажытных вусуняў. З вусунямі звязваюць некаторыя археалагічныя знаходкі (ювелірныя вырабы, кераміка, магільні і інш.), зробленыя ў Сіньцзяне і Казахстане.
Домелька
До́мелька  — рака ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Усяжа (басейн Бярэзіны).
Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 51 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,1 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля паўднёвай ўскраіны вёскі Багута. Упадае ва Усяжу на поўнач ад вёскі Ізбіцкае. Вадазбор на ўсходняй частцы Мінскага ўзвышша. У ніжнім цячэнні ў вадазборы ракі сетка меліярацыйных каналаў. Рэчышча амаль цалкам каналізаванае.
Каля ракі вёскі Багута, Батурынка, Задомля. Каля вёсак Батурынка і Задомля на рацэ плаціны і сажалкі.
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Гэта спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў. Музыку можна апісаць з пункту гледжання шмат якіх жанраў ды стыляў. Класіфікацыі часта адвольныя і могуць быць спрэчнымі, а цесна звязаныя формы часта супадаюць. Больш буйныя жанры і стылі складаюцца з больш канкрэтных падкатэгорый.
Існуе ўсяго чатыры музычныя напрамкі: народная музыка, духоўная музыка, акадэмічная музыка і папулярная музыка. Да кожнага напрамку належыць некаторая колькасць музычных жанраў і ў кожнага жанру ёсць мноства паджанраў.
Блюз
• Афрыканскі блюз
• Блюз-рок
• Блюз-шаўтэр
• Брытанскі блюз
• Джамп-блюз
• Дэльта-блюз
• Дэтройцкі блюз
• Канадскі блюз
• Канзаскі блюз
• Кантры-блюз
• Класічны жаночы блюз
• Луізіянскі блюз
• Мемфіс-блюз
• Нова-арлеанскі блюз
• Підмант-блюз
• Панк-блюз
• Рытм-н-блюз
• * Ду-воп
• Свомп-блюз
• Сент-Луі блюз
• Соўл-блюз
• Сучасны рытм-н-блюз
• Тэхаскі блюз
• Хіл-кантры-блюз
• Хокум-блюз
• Хрысціянскі блюз
• Электрык-блюз
Кантры
• Альтэрнатыўнае кантры
• * Кантры-панк
• Амерыкана
• Аўстралійскае кантры
• Аўтло-кантры
• Блюграс
• * Прагрэсіўны блюграс
• * Рэакцыйны блюграс
• Вестэрн
• * Нью-мексіканскае кантры
• * Тэхаскае кантры
• * Тэхана
• Вестэрн-свінг
• Гук Бэйкерсфілд
• Дальнабоіцкае кантры
• Заідзіка
• Інструментальнае кантры
• Каджун
• * Каджунская скрыпка
• Кантры-блюз
• Кантры-рэп
• Кантры-рок
• Неатрадыцыйнае кантры
• Нэшвільскі гук
• Нью-мексіканскае кантры
• Пагрэсіўнае кантры
• Red Dirt
• Ракабілі
• * Гатабілі
• * Сайкабілі
• Сертанэха
• Традыцыйнае кантры
• Тэхана
• Тэхаскае кантры
• Хокум
• Хонкі-тонкі
• Хрысціянскае кантры
• Цесная гармонія
Поп-музыка
• Adult album alternative
• Adult contemporary
• Арт-поп
• Баблгам-поп
• Барока-поп
• Бедрум-поп
• Брыль-білдынг
• Брыт-поп
• Віспоп
• Вонкі-поп
• Гіперпоп
• Джаз-поп
• Джэнгл-поп
• Дэнс-поп
• Е-е
• Еўрапоп
• * Аўстрапоп
• * Еўрабіт
• *Італа-дыска
• *Італа-дэнс
• * Лаіко
• * Неамелодыка
• * Нідэрпоп
• * Руская поп-музыка
• * Французская поп-музыка
• J-pop
• * Сіці-поп
• * Shibuya Kei
• Інды-поп
• * Цві-поп
• Іранская поп-музыка
• K-pop
• * Карэйскі хіп-хоп
• * Карэйскі рок
• * T'ong guitar
• * Трот
• Кансьён
• Кантры-поп
• Канцона
• Класічны красовер
• Класічныя хіты
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Ю́рый Міха́йлавіч Плескачэ́ўскі (нар., с. Садовае, Цалінаградскі раён, Казахская ССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы Старшыня Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Рэспублікі Беларусь (1991), доктар тэхнічных навук (1984), Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2013), прафесар (1997).
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• Лацінаамерыканская поп-музыка
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі політэхнічны інстытут ў 1965 годзе.
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• * Мексіканская поп-музыка
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Біяграфія
З 1966 года старшы інжынер-канструктар, галоўны інжынер Аддзела механікі палімераў АН БССР.
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• Новая рамантыка
• Олдзіз
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Біяграфія
З 1969 года малодшы, старшы навуковы супрацоўнік, у 1972—1979 гадах загадчык сектара, вучоны сакратар Інстытута механікі металапалімерных сістэм АН БССР. У 1979—1989 гадах намеснік дырэктара па навуковай рабоце, адначасова загадчык сектара, з 1989 года загадчык аддзела гэтага інстытута. У 1991—2002 гадах дырэктар Інстытута механікі металапалімерных сістэм імя. В. А. Белага НАН Беларусі, адначасова ў 1994—1998 гадах загадчык кафедры, у 1998—2002 гадах прафесар гэтай кафедры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту.
У 2002 —2003 гадах віцэ-прэзідэнт НАН Беларусі і адначасова са снежня 2002 года акадэмік-сакратар Аддзялення фізіка-тэхнічных навук Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• OPM
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Біяграфія
У 2003 —2005 гадах старшыня Дзяржаўнага камітэта па навуцы і тэхналогіях Рэспублікі Беларусь.
З 2005 года галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута цепла- і масаабмену імя А. В. Лыкава Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, адначасова з 2007 года загадчык кафедры Беларускага нацыянальнага тэхнічнага універсітэта.
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• * P-pop
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Біяграфія
З 2009 года старшыня Прэзідыума Гомельскага філіяла НАН Беларусі.
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• Поп-опера
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Біяграфія
З 1996 года галоўны рэдактар ​​міжнароднага навукова-тэхнічнага часопіса «Матэрыялы, тэхналогіі, інструменты».
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• Поп-рок
• * Паўэр-поп
Юрый Міхайлавіч Плескачэўскі
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні і распрацоўкі ў галіне механікі і тэхналогіі металапалімерных сістэм, упершыню выканаў іх класіфікацыю, даў вызначэнні, якія ўвайшлі ў энцыклапедыі, падручнікі і даведнікі. Унёс істотны ўклад у тэорыю трываласці гетэрафазных сістэм, фізікахімію і інжынерыю паверхні. Эксперыментальна выявіў і абгрунтаваў асноўныя заканамернасці крышталізацыі палімераў, іх узаемадзеянні з металамі ў дынамічным фрыкцыйным і статычным адгезійным кантакце, выканаў матэматычнае мадэліраванне аб’ёмна-напружанага стану палімерных кампазітаў, стварыў навуковыя асновы шэрагу тэхналогій іх апрацоўкі, прапанаваў новыя канцэпцыі фарміравання актыўных і адаптыўных кампазітаў і вырабаў з іх. Аўтар больш за 550 навуковых прац, у тым ліку 16 манаграфій, 3 слоўнікаў, 105 вынаходак.
Спіс музычных жанраў, кірункаў і стыляў
Поп-музыка
• * Поп-панк
• ** Эма-поп
• ** Неон-поп
• * Сёрф-поп
• * Софт-рок
• * Яхт-рок
• Поп-рэп
• Поп-соўл
• Поп-фолк
• Прагрэсіўны поп
• Псіхадэлічны поп
• Рэбеціка
• * Cantopop
• * Mandopop
• * Хокіен-поп
• Саншайн-поп
• Сафісці-поп
• Свомп-поп
• Сінці-поп
• Спейс-эйдж
• Тайпоп (T-pop)
• Традыцыйная поп-музыка
• Турба-фолк
• Турэцкая поп-музыка
• Тын-поп
• Уорлдбіт
• Фаду
• Хрысціянская папулярная музыка
• Чалга
• Чэймбер-поп
• Q-pop
• Электрапоп
• Эмбіент-поп
Эдвард Блор
Эдвард Блор (Edward Blore;,  — , ) — ранні прадстаўнік брытанскай архітэктурнай эклектыкі, які дабудаваў Букінгемскі палац і спраектаваў палац у Алупцы.
Сын вядомага шатландскага антыквара. Сістэматычнай адукацыі не атрымаў. У 1811—1813 гадах ілюстраваў выданні па гісторыі гатычнай архітэктуры і апісанні брытанскіх сабораў. Лічыўся спецыялістам па «баронскі стылі» архітэктуры, які прапагандаваў яго сябар Вальтэр Скот. Падрыхтаваў ілюстрацыі для вальтэрскотаўскога «Апісанні шатландскіх старажытнасцей» (1819—1821).
За супрацоўніцтва з каралеўскім сямействам Блору быў прапанаваны рыцарскі тытул, які ён адхіліў. Больш усяго вядомы тым, што дабудоўваў Букінгемскі палац пасля звальнення архітэктара Джона Нэша, але адступіў ад першапачатковага праекта. У выніку парадны фасад выйшаў больш стрыманым і менш выразным. Пад ціскам незадаволеных фасад быў рэканструяваны ў 1913 годзе, у часы кіравання караля Георга V.
Блор таксама займаўся рэканструкцыяй Ламбецкага і Сент-Джэймскага палацаў у Лондане, спраектаваў нямала прыватных рэзідэнцый у Англіі і Шатландыі. Па яго праекце адбудавана вежа Солсберы ў Віндзарскім замку.
У 1834 годзе па праекце Блора выбудаваны Дом урада Аўстраліі ў Сіднеі, які меў від гатычнага замка. Для князя Варанцова ім распрацаваны праект палаца ў Алупцы, які быў пабудаваны ў 1828—1846 гадах; ён уяўляе сабой змяшанне гістарычных стыляў — ад неаготыкі да неамаўрытанскага.
У 1841 годзе быў абраны членам Каралеўскага архітэктурнага таварыства. Пахаваны на Хайгейцкіх могілках.
NGC 4189
NGC 4189 (іншыя абазначэнні — IC 3050, IRAS12112+1342, UGC 7235, ZWG 69.92, MCG 2-31-54, VCC 89, KUG 1211+137, PGC 39025) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Знаць
Знаць — сацыяльны клас, частка ўладнага стану (арыстакратыі) у многіх грамадствах з арыстакратычнай палітычнай сістэмай (формай кіравання). У арыстакратычнай іерархіі, звычайна, стаіць адразу за. Знаць была станам (саслоўем) з многімі выключнымі функцыямі і ўласцівасцямі. Уласцівасці давалі перавагі над іншымі станамі або фармальнымі функцыямі (напрыклад, старшынством або выкананнем абавязкаў) і розніліся залежна ад краіны і эпохі. Належнасць да стану (знатнасць), з адпаведнымі правамі і абавязкамі, звычайна была па.
У шырокім сэнсе пад знаццю разумеюць еўрапейскую феадальную арыстакратыю агулам, выразы ўзору «французская знаць» і «французская арыстакратыя» ўжываюць як сінонімы. З пункту гледжання сацыялогіі, знаць — рэферэнтная група, належаць да якой пачэсна і прэстыжна, у стратыфікацыі нацыі — эліта.
Спадчынны статус часта звязваўся з правам мець да імя прэфікс з месцазнаходжаннем родавага маёнтка (напрыклад «de», «don» або «von» у Еўропе). Родавая знаць перадала свой статус у спадчыну разам з родавым маёнткам. Часта знаць мела спадчынная фінансавыя і іншыя прывілегіі, напрыклад у дарэвалюцыйнай Францыі. Цяпер у большасці краін знатнасць і тытул не даюць законных прывілегій. Некаторыя выключэнні з гэтага ёсць да гэтага часу, напрыклад у Вялікабрытаніі, пэўныя прадстаўнікі знаці маюць асобныя прывілегіі — месца ў верхняй палаце брытанскага парламента, Палаце лордаў. У сучаснасці «знаць» — гістарычнае, сацыяльнае і часам прававое паняцце, але не тоеснае гістарычнаму сацыяльна-эканамічнаму статусу. Багацце або палітычны ўплыў не роўныя і не даюць знатнасці. У некаторых краінах тытулаў не было зусім, бо яны адменены заканадаўча (Кітай, Італія, краіны былога сацыялістычнага лагера і інш.).
Наданне статусу (набілітацыя) ажыццяўлялася за выдатныя заслугі або працяглую беззаганную службу. Наданне магло быць спадчынным або асабістым пажыццёвым. Спадчынная пераходзіла дзецям і іх нашчадкам, асабістае пажыццёвае — не пераходзіла дзецям. Пажыццёвае асабістае наданне ўжываецца ў Вялікабрытаніі, як прызнанне асаблівых заслуг асобы, надаецца ўказам караля праз пасвячэнне ў рыцары Брытанскай імперыі (напрыклад Ісак Ньютан, Пол Макартні, Элтан Джон і інш.).