cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хуан Мата
Асабістае жыццё
Мата навучаўся ў політэхнічным універсітэце Мадрыда на факультэце журналістыкі. У вольны ад футбола час любіць гуляць у настольны тэніс.
Клубныя
«Валенсія»:
«Чэлсі»:
«Манчэстэр Юнайтэд»:
«Галатасарай»:
Міжнародныя
Іспанія:
Бабруйскі замак
Бабруйскі замак — комплекс драўляных абарончых і адміністрацыйных збудаванняў сярэднявечнага Бабруйска.
Існаваў у 14—18 стст. у Бабруйску на правым беразе р. Бярэзіны. З боку ракі быў ахаваны высокім стромкім схілам і 2 драўляна-землянымі збудаваннямі бастыённага тыпу, з іншых бакоў — ровам шырынёй да 15 м, земляным валам з трыма рэдутамі, на якім былі дубовыя сцены з трыма вежамі. Да ўмацаванай уязной брамы (падвойныя вароты, сістэма жалезных запораў) быў перакінуты драўляны мост. На тэрыторыі замка размяшчаліся двухпавярховы жылы дом і гаспадарчыя пабудовы на падклетах. Паводле інвентара 1638 года, замак займаў плошчу 13,5 моргаў (9,6 га).
За час існавання замак перажыў шмат аблог і разбурэнняў. У 1502 і 1503 гадах яго спусташалі крымскія татары, у 1506 неаднаразова абложваў мяцежны князь М. Глінскі, у студзені 1649 года замак згарэў пад час аблогі войскамі гетмана Я. Радзівіла, у сакавіку 1655 года замак спалілі казакі гетмана І. Залатарэнкі, у 1665 годзе замак згарэў пад час чарговай казацкай аблогі.
Насельніцтва горада аднаўляла замак. Інвентар 1692 сведчыць пра паступовы заняпад і разбурэнне ўмацаванняў замка, у выніку перабудовы 1692 года замак цалкам страціў абарончыя функцыі. На плане г. Бабруйска 1794 сляды замка яшчэ выразна захаваліся.
Лучкі (Бешанковіцкі раён)
Лучкі́ (, Лучки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Ляўшы
Ляўшы́ (, Левши) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Монасексуальнасць
Монасексуальнасць (monosexuality) — тэрмін, які абазначае монасексуальную арыентацыю, монасексуальную ідэнтычнасць і монасексуальныя паводзіны.
У вузейшым сэнсе монасексуальнасць — гэта монасексуальная арыентацыя, гэта значыць эмацыйная, рамантычная (платанічная), эратычная (пачуццёвая) і/ці палавая цяга да асоб толькі аднаго (свайго ці процілеглага — адпаведна гомасексуальнасць ці гетэрасексуальнасць) пола.
Такім чынам, монасексуальнасць супрацьпастаўляецца бісексуальнасці.
Малы Двор
Малы́ Двор (, Малый Двор) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
У 1960—1974 гадах цэнтр Астровенскага сельсавета.
Каля вёскі Малы Двор знаходзіцца возера Лукаўскае.
Абарона Баранавічаў (1941)
Абарона Баранавічаў — боесутыкненні пад Баранавічамі 26 чэрвеня 1941 года пад час Вялікай Айчыннай вайны паміж падраздзяленнямі вермахта і РСЧА.
Перадумовы
Немцы двумя танкавымі дывізіямі 47-га мотакорпуса (17-ы і 18-ы) 26 чэрвеня працягвалі свой бліцкрыг углыб СССР. Штаб савецкай 4-й арміі ўжо не мог кіраваць сваімі часцямі ў раёне Баранавічаў. Аб'яднаць пад сваім камандаваннем 121-ю, 143-ю і 155-ю стралковыя дывізіі, а таксама 17-ы мехкорпус і некаторыя адыходзячыя на ўсход часці 13-га мехкорпуса павінен быць памочнік камандзіра фронту па ваенна-научальных установах генерал-маёр Іван Хабароў. Невядома, што ён здолеў зрабіць, бо камандзір 121-й стралковай дывізіі генерал-маёр Пётр Зыкаў загадаў:
«У сувязі з адсутнасцю цэнтралізаванага кіравання 155, 143 і 121 сд і гарнізон г. БАРАНАВІЧЫ для каардынацыі дзеянняў згаданых Стаўкаю, з сённяшняга чысла з 11:00 прыняў час<овае> камандванне на сябе з непрамядляльным данясеннем Ваеннаму Савету фронту… »
Ход бітвы
Пра ўдзел 17-га мехкорпуса ў абароне Баранавічаў вядома няшмат. Мехкорпус знаходзіўся ў стане фарміравання, налічваў да 30 тысяч байцоў з 10 тысячамі вінтовак, меў гарматы без снарадаў. У аператыўнай зводцы штабу Заходняга фронту ад 27 чэрвеня згадваецца, што:
.
На лінію абароны ў 27-й танкавай дывізіі 17 мехкорпуса выйшла толькі 3000 чалавек, астатнія былі сканцэнтраваны ў лесе ў 18 км ад Баранавічаў, каля 6000 байцоў не мелі зброі. На Баранавічы наступаў нямецкі 47-ты мотакорпус, які не здолеў з ходу ўзяць горад, таму камандуючы 2-й танкавай групоўкай Гудэрыян прыцягнуў да наступу 4-ю танкавую дывізію 24-га мотакорпуса, якая звярнула на поўнач і на наступны дзень захапіла аэрадром. Савецкія войскі не вытрымалі нямецкага націску і пачалі адыход. У выніку большасць чырвонаармейцаў былі рассеяныя па лесе. Немцы ўвайшлі ў Баранавічы і працягнулі наступ на Слуцк.
Падчас абароны Баранавічаў загінуў камандзір 143-й стралковай дывізіі генерал-маёр Дзмітрый Сафонаў.
Вынікі
У Баранавічах немцы захапілі вялікія склады з паліва-змазачным матэрыялам. Па ўспамінам Леаніда Сандалава, на акружным палігоне на паўночным-захадзе Баранавічаў (раён Тартакоў) праціўнік захапіў большую частку з 480 гармат калібру 152-мм, якія знаходзіліся там.
Новы Востраў (Рагачоўскі раён)
Но́вы Во́страў (, Новый Остров) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
Брудэ
Брудэ:
Масцішча (Шумілінскі раён)
Масці́шча (, Мостище) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Навінкі (Баранавіцкі раён)
Наві́нкі (, Новинки) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 30 км на паўночны захад ад Баранавічаў, за 10 км ад чыгуначнай станцыі Мордзічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
У 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Гарадзішчанскай гміне Навагрудскага павета.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 3 аднавяскоўцы.
Да 17 лютага 1975 года вёска ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета, да 6 жніўня 1979 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Гарадзішчанскага пассавета , да 26 чэрвеня 2013 года ўваходзіла ў склад Гірмантаўскага сельсавета.
Фортрыу
Фортрыу (Fortriu) — частка краіны піктаў, якая размяшчалася на поўдні Шатландыі на поўнач ад вала Антаніна. Часам так называюць усю краіну піктаў, якая апроч Фортрыу ўключала і паўночныя рэгіёны сучаснай Шатландыі.
У VI стагоддзі Фортрыу на 30 гадоў захоплена англамі з Нартумбрыі, вызвалена каралём Бружэ III толькі ў 685 годзе.
У 843 годзе, разам з усімі землямі краіны піктаў, увайшло ў аб'яднаную дзяржаву скотаў і піктаў — каралеўства Альба.
Пагіршчына
Пагі́ршчына (, Погирщина) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Гартнарт
Гартнарт:
Навасёлкі (Астровенскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Астровенскага сельсавета, да 9 ліпеня 1965 года — у склад Пліскага сельсавета , да 21 верасня 1987 года — у склад Астровенскага сельсавета , да 8 красавіка 2004 года — у склад Пліскага сельсавета.
Рашотка сексуальнай арыентацыі Клейна
'''«Рашотка сексуальнай арыентацыі Ф. Клейна»''' — спроба больш дакладнага вызначэння і вымярэння сексуальнай арыентацыі людзей шляхам пашырэння больш ранняй шкалы Кінсі, якая падае толькі 7 градацый ад 0 (выключна гетэрасексуальная арыентацыя) да 6 (выключна гомасексуальная арыентацыя).
Паколькі большасць людзей мелі (і, па ўсёй верагоднасці, працягваюць мець) сексуальны вопыт у рамках бінарнага выбару — мець гэты вопыт са сваім полам ці з процілеглым, Альфрэд Кінсі прапанаваў шкалу сексуальнай арыентацыі з сямю інтэрваламі, пачынаючы з 0 (выключна гетэрасексуальны вопыт) і заканчваючы 6 (выключна гомасексуальны вопыт). Ідучы па шкале ўверх, мы можам самавызначыцца, напрыклад, як «Пераважна гетэрасексуал, але гомасексуальныя кантакты нярэдкія», што адпавядае інтэрвалу 2, ці наадварот, «Пераважна гомасексуал, які толькі зрэдку практыкуе гетэрасексуальныя кантакты», што адпавядае інтэрвалу 5, ці ў любой з адпаведных прамежкавых градацый. Пасярэдзіне шкалы інтэрвал 3 адпавядае паняццю «прыкладна ў роўнай ступені гетэрасексуал і гомасексуал». Дадаткова ўводзіцца катэгорыя X — для людзей, якія наогул не маюць ніякай сексуальнай цягі, гэта значыць асексуальных.
Фрыц Клейн удакладніў і развіў шкалу Кінсі, адначасова трохі спрасціўшы яе. Шкала Клейна па-ранейшаму мае 7 інтэрвалаў, але замест першапачатковых вызначэнняў Кінсі яны вызначаюцца так:
Абмежаваннем першапачатковай версіі шкалы Кінсі было тое, што яна факусуецца на асабістым сексуальным вопыце і фантазіях чалавека ў мінулым і ў наш час, не падзяляючы мінуўшчыну, сучаснасць і будучыню, а таксама не адрознівае рэальны сексуальны вопыт і фантазіі, жаданні, цягі.
Таму ў надзеі на лепшае разуменне прыроды чалавечай сексуальнасці і яе зменлівасці на працягу жыцця Ф. Клейн распрацаваў і прапанаваў лепшую, больш дакладную шкалу сексуальнай арыентацыі з трыма вымярэннямі, якія фіксуюць сексуальны вопыт і фантазіі чалавека ў трох часавых перыядах: у наш час (апошнія 12 месяцаў на момант інтэрв'ю), у мінулым (з пачатку палавога жыцця і да года перад інтэрв'ю) і будучы ідэал палавога жыцця, якім ён уяўляецца самаму чалавеку (які таксама больш-менш дакладна адлюстроўвае будучыя намеры, прадбачанні і прадчуванні індывіда адносна сваіх палавых паводзін).
Шкала з трыма часавымі восямі, уведзеная Фрыцам Клейнам, адлюстроўвае канцэпцыю, што чалавечая сексуальнасць (і, у прыватнасці, ступень перавагі гома- ці гетэрасексуальнасці) можа змяняцца на працягу жыцця, а таксама ўяўленне пра тое, што жаданы ідэал палавога жыцця не абавязкова супадае з фактычнымі палавымі паводзінамі індывіда.
Аднак гэта былі не адзіныя інавацыі, уведзеныя Клейнам у вывучэнне чалавечай сексуальнасці і сексуальнай арыентацыі. Яшчэ больш важным з'яўляецца тое, што Клейн, грунтуючыся на пластычнасці і рухомасці сексуальнасці, увёў у сваёй шкале мноства падшкал, якія ўлічваюць розныя фактары, што ўплываюць на сексуальную ідэнтычнасць індывіда. Гэтыя падшкалы Клейна называюцца так:
Дазваляючы ўлік гэтых і іншых шматстайных жыццёвых фактараў, шматмерная шкала-рашотка Клейна дае нашмат больш для разумення прыроды чалавечай сексуальнасці. У прыватнасці, шкала Клейна ўяўляе разуменне, што сексуальныя паводзіны індывіда не абавязкова супадаюць або абазначаюць яго сексуальную арыентацыю. Яна таксама адлюстроўвае ўяўленне пра тое, што калі два чалавекі маюць аднолькавую сексуальную ідэнтычнасць ці сексуальную арыентацыю, гэта не абавязкова азначае, што яны маюць аднолькавыя сексуальныя практыкі ці аднолькавыя сексуальныя паводзіны.
Брудэ II
Брудэ II (Bridei II; памёр у 641) — кароль піктаў у 635—641 годах.
Біяграфія
Брудэ II быў братам Гартнарта III. Паводле «Хронікі піктаў» ён кіраваў пяць гадоў паміж Гартнартам III і Таларкам III. Пра яго смерць паведамляюць «Аналы Тыгернаха» і «Аналы Ульстэра».
Папоўцы (Рагачоўскі раён)
Папо́ўцы (, Поповцы) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
Кініях
Кініях (Cinaed mac Luchtren) — кароль піктаў у 617—631/633 гг.
Біяграфія
Хроніка піктаў паведамляе пра тое, што Кініях кіраваў чатырнаццаць ці шаснаццаць гадоў.
Кініях памёр у 631 ці 633 годзе. Яго пераемнікам стаў Гартнарт III.
Панкратава (Беларусь)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Нехтан
Нехтан:
Гартнарт III
Гартнарт III (Gartnait mac Foith) — кароль піктаў у 633 — 637 гадах.
Біяграфія
«Аналы Ульстэра» паведамляюць пра смерць Гартнарта III у 637 годзе. Новым каралём піктаў стаў яго сын Брудэ II.
Цэркарыёз
Цэркарыёз (ад κέρκος — хвост) — запаленне скуры ў выніку заражэння лічынкамі глістоў ад вадаплаўных птушак і малюскаў. Найчасцей здараецца ў цёплую пару года. Ускладненне хваробы ў выніку паўторнага заражэння выклікае запаленне лёгкіх і кровазліццё ў лёгкія. Іншыя назовы хваробы: сверб плыўца, сверб купальшчыка, водны скурны сверб, скурны шыстасамоз, шыстасамны (цэркарыяльны) дэрматыт.
Папярэджанне
Прадухіленню хваробы спрыяе пазбяганне зарослых водмеляў пры купанні, мыцці бялізны, гульнях і рыбалцы. Купацца бяспечней на абсталяваным пляжы. Лавіць рыбу — з берага, лодкі і моста. Варта пазбягаць заплыву ў месцы падкорму вадаплаўных птушак і пасялення рачных смаўжоў. Карысна абмяжоўваць знаходжанне ў вадзе 5 хвілінамі. Пасля купання варта старанна выціраць скуру ручніком і адразу замяняць прамоклае адзенне. Пры хаджэнні басанож па водмелі і мокрай траве варта старанна выціраць ногі кожныя 2 хвіліны. Пры больш працяглым знаходжанні ў вадзе (на працы ў сажалкавай гаспадарцы) павінна выкарыстоўвацца ахоўнае адзенне і абутак. Таксама карысна наносіць на скуру мазь на аснове дыметылфталату і дыэтылталуаміду, што засцерагае ад пранікнення лічынак цягам 1,5 гадзіны.
Прычыны
Заражэнню спрыяе наведванне забруджаных арганічнымі і побытавымі адкідамі, стаячых вадаёмаў з багатай расліннасцю, дзе водзяцца рачныя смаўжы і плаваюць птушкі. У Беларусі цэркарыі сустракаюцца ў возеры Нарач.
Праявы
Хвароба спачатку выяўляецца праз пачырваненне, паколванне і сверб скуры. Праз некалькі гадзін на скуры ўзнікаюць высыпка ў выглядзе крапіўніцы і гнойныя пухіры. Таксама адзначаюцца слабасць, галавакружэнне, парушэнне сну, ліхаманка і сухі кашаль.
Падоры
Падо́ры (, Подоры) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Плісы
Плі́сы (, Плисы) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Да 2004 года цэнтр Пліскага сельсавета.
Знаходзіцца за 43 км у напрамку на ўсход ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, за 40 км ад Віцебска.
Перадавая
Перадава́я (, Передовая) (да 30 ліпеня 1964 года Засце́нак Дубро́ва ) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
Прыдзвінне (Бешанковіцкі раён)
Прыдзві́нне (, Придвинье) (да 1990-х гадоў Дарагаку́пава) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Пушкары (Бешанковіцкі раён)
Пушкары́ (, Пушкари) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Плігаўкі (Шумілінскі раён)
Плі́гаўкі (, Плиговки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Канстанцін Пятровіч Феакцістаў
Канстанцін Пятровіч Феакцістаў (, Варонеж, РСФСР —, Масква) — савецкі касманаўт. Герой Савецкага Саюза (1964). Лётчык-касманаўт СССР (1964). Член-карэспандэнт Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі (1969). Доктар тэхнічных навук (1967), прафесар (1969).
Ігар Аляксандравіч Пушкін
Ігар Пушкін (нар. 22 мая 1964, ) — гісторык і краязнаўца Магілёва. Кандыдат гістарычных навук, дацэнт кафедры гуманітарных дысцыплін Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта харчовых і хімічных тэхналогій. Вядучы гістарычнай перадачы на магілёўскім «2 канале». Адзін з ініцыятараў, стваральнікаў і першы дырэктар Музея гісторыі горада Магілёва (1992—2001).
Біяграфія
Скончыў Аршанскае педагагічнае вучылішча (1983), гістарычны факультэт Магілёўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута (завочна, 1989), завочную аспірантуру Інстытуту гісторыі НАНБ (1999). У Інстытуце гісторыі ў 2002 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю «Нацыянальныя меншасці БССР у грамадска-палітычным і культурным жыцці. 1920-я гг.». Дацэнт (2005).
Канстанцін Пятровіч Феакцістаў
Біяграфія
Скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча (1949). З 1964 года ў Цэнтры падрыхтоўкі касманаўтаў. 12-13.10.1964 з У. М. Камаровым і Б. Б. Ягоравым на першым шматмесным касмічным караблі «Узыход» (як навуковы супрацоўнік). У космасе правёў 1 суткі. У 1974-90 гг. намеснік генеральнага канструктара НВА «Энергія», з 1990 года ў МВТВ.
Нехтан II
Нехтан II (Nechtan nepos Uerb; памёр у ) — кароль піктаў у 597—620 гадах. Існуе гіпотэза, паводле якой Нехтан II ідэнтыфікаваўся з Нехтанам, каралём Стратклайда.
Канстанцін Пятровіч Феакцістаў
Біяграфія
Залаты медаль К. Э. Цыялкоўскага АН СССР. Залаты медаль «Космас». Яго імем названы кратар на месяцы. Ленінская прэмія (1966). Дзяржаўная прэмія СССР (1976).
Ігар Аляксандравіч Пушкін
Біяграфія
Ініцыятар і арганізатар правядзення Міжнародных навуковых канферэнцый пад агульнай назвай «Гісторыя Магілёва: мінулае і сучаснасць» (1998, 2001, 2003, 2005, 2007, 2011, 2021), навуковы кіраўнік III, IV, V, VII, Х, ХІІ (2021 г.) канферэнцый. Адзін з арганізатараў Міжнароднай навуковай канферэнцыі «Праблемы і перспектывы станаўлення грамадзянскай супольнасці» (20-21 мая 2010, МДУХ), Міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі «Роля этнічнай, моўнай і культурнай разнастайнасці ў сучасным грамадстве» (29-30 мая 2014, МДУХ), Міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі «Ад Магдэбургскага права да сучаснага самакіравання» (28 студзеня 2017, Магілёў), Міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі «Кадравая і антыкарупцыйная палітыка як фактары развіцця грамадзянскай супольнасці» (24-25 мая 2018, МДУХ).
Нехтан II
Біяграфія
Нехтан II быў унукам Эрпа. «Пікцкая хроніка» паведамляе пра 20 ці 21 год кіравання Нехтана II. Аднак «Аналы Тыгернаха» гавораць пра смерць папярэдніка Нехтана ў 597 годзе, але ў іх няма даты смерці караля піктаў. «Аналы Ульстэра» паведамляюць пра смерць Нехтана II у 621 годзе.
Ігар Аляксандравіч Пушкін
Біяграфія
Адзін з ініцыятараў аднаўлення выдання і член рэдакцыйнай рады часопісу «Магілёўская даўніна» (1993—2001). У 1998—2001 гг. вядучы гісторыка-пазнавальных радыёпраграм на «Новым радыё Магілёў». У 1999—2011 гг. стваральнік гістарычных тэлеперадач для Магілёўскага абласнога і гарадскога тэлебачання. У 2001—2008 гг. суаўтар і вядоўца цыкла гістарычных перадач «З гісторыяй поруч» на прыватным гарадскім тэлеканале «2 канал. Магілёў». Адзін з ініцыятараў і суаўтар (разам з В.Валадзьковай) першай вучэбнай праграмы «Магілёвазнаўства» для навучальных школ горада Магілёва. У 1995 г. першым апрабаваў выкладанне курса «Магілёвазнаўства» на базе 7 класаў у СШ № 30 (Нацыянальная гімназія).
Нехтан II
Біяграфія
Нехтан меў дзвюх сясцёр, адна з іх стала жонкай караля Берніцыі Энфрыта, іншая — жонкай караля Дал Рыяды Домнала I.
Пласкінскі
Пласкі́нскі (, Плоскинский) — пасёлак у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
Ігар Аляксандравіч Пушкін
Біяграфія
Адзін з арганізатараў усталявання ў Магілёве памятных дошак у гонар: асветніка Георгія Каніскага (1992), друкара Спірыдона Собаля (1993), кіраўніка абароны г. Магілёва ў 1941 г. генерала М. Раманава (1994), заслужанага дзеяча культуры Беларусі, тэатральнага рэжысёра Вялянціна Ермаловіча (2015).
Уваходзіў у склад Беларускага гістарычнага таварыства (2002—2009). З’яўляўся актыўным сябрам і адным з кіраўнікоў культурна-асветніцкай суполкі беларусаў г. Магілёва «Машэка» (1989—1999). Захапляўся аматарскім тэатрам пад кіраўніцтвам рэжысёра, заслужанага дзеяча культуры Беларусі Валянціна Ермаловіча (брат Міколы Ермаловіча).
Удзельнічаў ва ўстаноўчым з’ездзе Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына» ў 1990 годзе, быў дэлегатам пятага, шостага і сёмага з’ездаў беларусаў свету (2009, 2013, 2017). Уваходзіў у склад арганізацыйнага камітэта па падрыхтоўцы і правядзенні першага Міжнароднага фестывалю духоўнай хрысціянскай музыкі «Магутны Божа» (1993). У 1993—1995 гг. працаваў у складзе аргкамітэта па правядзенню фестывалю. Член гарадской камісіі па тапаніміцы і ўшанаванні гістарычнай і культурнай спадчыны Магілёва пры Магілёўскім гарвыканкаме (1992—2021) і архітэктурна-будаўнічага савета пры ўпраўленні архітэктуры і градабудаўніцтва Магілёўскага гарвыканкама (2014—2020); член грамадскага аб’яднання «Таварыства беларускай мовы імя Ф.Скарыны» (1995—2021), ГА «ЗБС „Бацькаўшчына“» (1990-2021). За дзейнасць па захаванні гісторыка-культурнай спадчыны грамадскім магістратам горада Магілёва прызнаны «Чалавекам года — 2013».
У 2015—2016 гг. адзін з выканаўцаў грамадскага праекту «Магдэбургскія традыцыі на Магілёўшчыне» (кіраўнік праекту У. Лапцэвіч). У 2015 г. былі праведзены круглыя сталы аб традыцыях Магдэбургскага права ў Шклове, Чавусах, Чэрыкаве, Бялынічах, Крычаве, Горках, Бабруйску. У 2016 г. былі выраблены, падараваны і ўсталяваны з удзелам грамадскасці і мясцовых уладаў гранітныя інфармацыйныя дошкі аб Магдэбургскім праве ў Чэрыкаве, Чавусах і Бялынічах.
Працы
Рэцэнзент кнігі Трусава і Агеева «Магілёўская ратуша. Лёс і адраджэнне» (2009), адзін з рэцэнзентаў кнігі Рубінчыка «З гісторыі Беларусі шахматнай» (2012).
Пусташы (Шумілінскі раён)
Пу́сташы (, Пустоши) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Несцяры
Несцяры́ (, Нестеры) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельсавета. Размешчаны за 28 км на поўнач ад Баранавічаў, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Мордзічы на лініі Баранавічы — Ліда.
Гісторыя
У 1897 годзе ў Гарадзішчанскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 7 аднавяскоўцаў.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Душкавецкага сельсавета, да 1970 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета , да 6 жніўня 1979 года — у склад Зялёнаўскага сельсавета , да 26 чэрвеня 2013 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета.
Карпавыя
Карпавыя (Cyprinidae) — сямейства рыб атрада карпападобных.
Рачныя і азёрна-рачныя рыбы, пераважна чародныя. Кормяцца ў асноўным доннымі або завіслымі ў вадзе арганізмамі. Нераст звычайна на добра прагрэтых мясцінах. Многія віды маюць прамысловае значэнне.
На Беларусі самае вялікае сямейства, аб'ядноўвае 28 відаў. Найбольш пашыраныя і шматлікія лешч, гусцяра, плотка, пячкур, верхаводка, карась залаты, краснапёрка; у сажалкавых гаспадарках і прыродных вадаёмах акліматызуюцца амур белы, таўсталобікі (стракаты і звычайны), сазан.
Нагорная (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
У 1897 годзе ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, працаваў хлебазапасны магазін.
У пачатку XX стагоддзя 12 двароў, 90 жыхароў.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Чэрніхаўскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінулі 5 аднавяскоўцаў.
Да 14 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Душкавецкага сельсавета, да 1970 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета , да 6 жніўня 1979 года — у склад Зялёнаўскага сельсавета , да 26 чэрвеня 2013 года — у склад Гірмантаўскага сельсавета.
Пётр Георгіевіч Камбураў
Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў у харкаўскім рэальным вучылішчы, а потым на архітэктурным аддзяленні Санкт-Пецярбургскага інстытута грамадзянскіх інжынераў (1880-85).
Адразу пасля заканчэння курса П. Г. Камбураў быў назначаны малодшым інжынерам будаўнічага аддзялення магілёўскага губернскага праўлення. Праз год паралельна з асноўнай пасадай ён стаў таксама і епархіяльным архітэктарам.
З 1895 года займаў пасаду магілёўскага губернскага інжынера.
У Магілёве
Камбураў прыехаў у Магілёў ў 1886-м, яму было 26 гадоў і адразу прыняў пад сваё кіраўніцтва ўжо пачатую будоўлю Магілёўскага тэатра на 500 чалавек (1885-92). Акрамя тэатра майстар стварыў у гopoдe яшчэ некалькі значных праектаў:
Побалава
По́балава (, Поболово) — аграгарадок у Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
Расалай (вёска)
Расала́й (, Расолай) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Камароў
Камароў — прозвішча.
Музейны востраў
Музейны востраў (Museumsinsel) — назва, якую атрымаў паўночны ўскраек вострава Шпрэеінзель на рацэ Шпрэе ў Берліне, дзе размешчаны цэлы шэраг знакамітых берлінскіх музеяў. Музейны востраў з'яўляецца цэнтрам прыцягнення для турыстаў і знатакоў мастацтва з усяго свету. З 1999 года ўнікальны архітэктурны і культурны ансамбль уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
У Сярэднявеччы паўночная частка вострава Шпрэеінзель уяўляла сабой заліўныя лугі. У паўднёвай, больш высокай частцы вострава яшчэ ў XIII ст. узнік горад Кёльн, а яго паўночная частка стала пазней садам пры берлінскім Гарадскім палацы. У XVII стагоддзі левы рукаў Шпрэе быў абсталяваны сістэмай каналаў. Узнік цяперашні канал Купферграбен, дзякуючы якому была асушана паўночная частка вострава. Паміж Шпрэе і Купферграбенам узнік Кёльнскі астравок (Cöllnische Werder), дзе ў другой палове XVII стагоддзя быў пабудаваны Люстгартэн. Да 1748 года аранжарэя Памеранцэнгоф (Pomeranzenhof) з трапічнымі пладамі, пальмамі і экзатычнымі раслінамі, апошні напамінак пра Люстгартэн, у сувязі з ростам гандлёвай дзейнасці па водных шляхах была пераабсталявана пад склад. Пазней на востраве былі пабудаваны дадатковыя склады, у тым ліку для мукі і солі.
У 1797 годзе кароль Фрыдрых Вільгельм II падтрымаў прапанову археолага і прафесара мастацтвазнаўства Алаіса Гірта стварыць музей для размяшчэння твораў мастацтва антычнасці і Новага часу. У 1810 годзе сваім найвышэйшым указам кароль Фрыдрых Вільгельм III загадаў закласці «публічны збор старанна адабраных твораў мастацтва». Гэтым указам ён пайшоў насустрач заклікам адукаванага бюргерства да стварэння публічных збораў твораў мастацтва, якія станавіліся ўсё больш гучнымі.
У 1822 годзе Карл Фрыдрых Шынкель прадставіў праект новага будынка, паводле якога планавалася вялікая перабудова паўночнай часткі Шпрэеінзель. Апроч музейнага будынка праект забудовы вострава прадугледжваў узвядзенне некалькіх мастоў і працы па выраўноўванні канала Купферграбен. Кіраўніцтва камісіяй па ўзвядзенні музея было ўскладзена на Вільгельма фон Гумбальта.
Першым музеем на Музейным востраве і адначасова першым публічным музеем Прусіі стаў пабудаваны ў 1830 годзе Стары музей. У 1859 годзе адкрыўся Прускі каралеўскі музей (цяпер Новы музей). У 1876 годзе абылося адкрыццё Нацыянальнай галерэі (цяпер Старая нацыянальная галерэя). У 1904 годзе на самым «носе» вострава адкрыўся Музей кайзера Фрыдрыха (цяпер Музей Бодэ, пераназваны ў 1960 годзе ў гонар нямецкага гісторыка мастацтва Вільгельма фон Бодэ). У 1930 годзе на Музейным востраве з'явіўся будынак Пергамскага музея. Дзякуючы Музейнаму востраву, які стаў цэнтрам навукі і мастацтва Берліна, горад заслужыў пахвальную мянушку «Афіны на Шпрэе».
У 1870-я гады назва «Музейны востраў» стала замацавалася за гэтай часткай вострава і была адлюстраваннем прэтэнзій Прусіі на годнае месца культурнай сталіцы Еўропы ў адным шэрагу з Парыжам і Лонданам. У 1880 годзе на канферэнцыі дырэктараў музеяў было прынята рашэнне размясціць на Музейным востраве выключна творы «высокага мастацтва», якім у той час лічылася мастацтва Еўропы і Блізкага Усходу.
Праекты далейшай забудовы ставілі мэтай стварэнне дадатковых выставачных плошчаў для калекцый мастацтва, які ўвесь час раслі. Яшчэ Альфрэд Месель планаваў прыбудаваць да свайго стварэння — будынка Пергамскага музея дадатковы паўднёвы корпус і размясціць у ім Егіпецкую калекцыю. Гэтым планам не наканавана было ажыццявіцца з-за велізарнай колькасці тэхнічных і фінансавых праблем. Пры нацыянал-сацыялістах у планы перабудовы Берліна, якія распрацоўвалася Альбертам Шпеерам, быў уключаны і Музейны востраў, дзе меркавалася ўзвесці яшчэ чатыры манументальныя музейныя будынкі па праекце архітэктара Вільгельма Крайса. Паводле гэтага праекта на паўночным беразе Шпрэе насупраць Музея Бодэ павінны былі вырасці Германскі музей, Музей XIX стагоддзя і Музей егіпецкага і пярэднеазіяцкага мастацтва, (які пасля перагляду праекта стаў проста Егіпецкім музеем — найбуйнешай з трох пабудоў з выставачнай плошчай 75 000 м²). Забудова тэрыторыі паміж вуліцамі Фрыдрыхштрасэ, Араніенбургерштрасэ і плошчай Манбіжуплац запатрабавала б пераносу самога палаца Манбіжу. Для ваенна-гістарычных калекцый берлінскага Цэйхгаўза ўздоўж Купферграбена Крайс планаваў пабудаваць будынак Музея сусветнай вайны. Ганс Дустман, імперскі архітэктар гітлерюгенда, прапанаваў у дадатак да новых музеяў у паўночнай частцы вострава стварыць у яго паўднёвай частцы паміж лініяй гарадской чыгункі і Фрыдрыхштрасэ новы Этнаграфічны музей. Усім гэтым маштабным праектам перашкодзіла вайна.
Спіс аб’ектаў PGC (2106001—2107000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2106001—2107000)
Музейны востраў
Гісторыя
Пасля аб'яднання Германіі ў канцы 90-х гадоў пачаліся маштабныя працы па рэстаўрацыі і аднаўленні Музейнага вострава. У 1999 годзе савет Фонду прускай культурнай спадчыны зацвердзіў генплан Музейнага вострава. Ён прадугледжвае аднаўленне існуючых будынкаў, іх архітэктурнае аб'яднанне ў музейны ансамбль і рэарганізацыю калекцый, падзеленых да 1989 года.
Музейны востраў цяпер
Паўночны ўскраек Музейнага вострава перасякае мост Манбіжу, які злучае востраў з абодвума берагамі Шпрэе. Абодва масты закрыты для руху грамадскага транспарту і ўтвараюць уваход у Музей Бодэ, будынак трохвугольнай формы ў стылі неабарока, велізарны купал якога ўзвышаецца над паўночнай часткай Шпрэеінзель.
З паўднёвага боку Музея Бодэ востраў перасякае лінія берлінскай гарадской электрычкі, якая аддзяляе будынак Музея Бодэ ад суседняга Пергамскага музея. Гэты самы позні музейны будынак у комплексе на Музейным востраве з'яўляецца самым наведвальным берлінскім музеем, якія карыстаюцца сусветнай вядомасцю дзякуючы такім манументальным антычным экспанатам, як Пергамскі алтар, што даў назву музею. Уваход у музей уяўляе сабой плошчу, абмежаваную з трох бакоў карпусамі музейнага будынка, на якую можна патрапіць з вуліцы Ам-Купферграбен па пешаходным мосце.
З паўднёвага захаду да Пергамскага музея прылягае Новы музей, які пасля Другой сусветнай вайны працяглы час знаходзіўся ў руінах і ў наш час аднаўляецца, а з паўднёвага ўсходу з Пергамскім музеем суседнічае Старая нацыянальная галерэя, якая ўяўляе сабой па стылі антычны храм з высокай лесвіцай пры ўваходзе. Над уваходам у галерэю ўзвышаецца конная статуя Фрыдрыха Вільгельма IV, руцэ якога належаць першыя эскізы будынка. Каля ўваходу ў Нацыянальную галерэю разбіты лужок, аформлены скульптурамі з фонду музея. З поўдня і ўсходу ў Шпрэе лужок абмежаваны каланадамі дарычнага ордара. У летні час тут праводзяцца кінапаказы і канцэрты пад голым небам.
З паўднёвага боку Новага музея і Нацыянальнай галерэі востраў перасякае вуліца Бодэштрасэ, адкрытая для праезду транспарту праз заходні рукаў Шпрэе. Мост Фрыдрыхсбруке, які прылягае да яе, праз усходні рукаў Шпрэе закрыты для механічных транспартных сродкаў. Далей на поўдзень ад гэтай вуліцы ў заходняй частцы вострава знаходзіцца Стары музей і Люстгартэн, а ва ўсходняй частцы — Берлінскі кафедральны сабор. Вузкая вулачка Ам-Люстгартэн, якая праходзіць паміж імі, злучае Бодэштрасэ з найважнейшай транспартнай магістраллю Унтэр-дэн-Ліндэн — Палацавая плошча — Карл-Лібкнехт-Штрасэ, якая абмяжоўвае ціхі ў транспартным плане Музейны востраў з поўдня.
На поўнач ад Берлінскага сабора насупраць Старой нацыянальнай галерэі летнімі вечарамі аматары арніталогіі могуць назіраць дзіўнае відовішча — дзясяткі тысяч шпакоў, якія адпраўляюцца на начлег у каштанавы лясок.
Музеі
У будынках на Музейным востраве пераважна размешчаны археалагічныя калекцыі і мастацтва XIX стагоддзя. Пасля аб'яднання Германіі пачалося аб'яднанне падзеленых раней паміж Захадам і Усходам збораў. У адпаведнасці з генеральным планам Музейнага вострава плануецца рэарганізацыя і сумеснае экспанаванне калекцый усіх музеяў. Новы будынак уваходу, адкрыццё якога запланавана на 2008 год, стане цэнтральным уваходам на Музейны востраў у цэлым. Адначасова ў ім будзе знаходзіцца інфармацыйны цэнтр, кафэ, крамы, рэстараны і залы для спецыяльных мерапрыемстваў і выставак.
У трох карпусах Пергамскага музея сабраны архітэктурныя аб'екты, старажытнагрэчаскія і старажытнарымскія скульптуры з Антычнага збору, музея Пярэдняй Азіі, экспанаты якога ахопліваюць шэсць тысяч гадоў гісторыі, мастацтва і культуры Пярэдняй Азіі, і Музея ісламскага мастацтва, у якім захоўваюцца творы мастацтва ісламскіх народаў VIII—XIX стст. Пергамскі музей атрымаў сусветную вядомасць дзякуючы ўражальнай рэканструкцыі археалагічнага ансамбля Пергамскага алтара, брамы Мілецкага рынку, Варотаў Іштар з фрагментам вавілонскай Дарогі працэсій і фрыза са Мшаты. Пасля адкрыцця чацвёртага, размешчанага пакуль на стадыі будаўніцтва корпуса Пергамскага музея ў ім можна будзе ўбачыць такія манументальныя творы са збору Егіпецкага музея, як брама з храмавага комплексу Калабша і калонная зала цара Сахуры, а таксама фасад з Тэль-Халафа з Пярэднеазіяцкага музея, якія яшчэ з часоў вайны знаходзіўся ў музейных запасніках Дзяржаўных музеяў Берліна.
У зборы Старой нацыянальнай галерэі прадстаўлены творы скульптуры і жывапісу XIX ст., пачынаючы з Каспара Давіда Фрыдрыха і французскіх імпрэсіяністаў і да фрэсак назарэйцаў, што тварылі ў Рыме.
У Музеі Бодэ, які адкрыўся 17 кастрычніка 2006 года пасля рэканструкцыі прадстаўлены экспанаты з Музея візантыйскага мастацтва III—XIX стагоддзяў, італьянская і нямецкая скульптура ад ранняга Сярэднявечча да XVIII ст. з Скульптурнага збору. У Манетным кабінеце захоўваюцца серыі манет, якія ахопліваюць перыяд ад VII стагоддзя да н.э., калі першыя манеты чаканіліся ў Малой Азіі, і да манет і медаляў XX стагоддзя, а таксама выбраныя экспанаты старых майстроў з Берлінскай карціннай галерэі.
У 2005 годзе адзін з трох адкрытых для доступу публікі музеяў на Музейным востраве наведаў кожны сёмы наведвальнік берлінскіх музеяў.
Рашэтнікі
Рашэ́тнікі (, Решетники) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Руда (Бешанковіцкі раён)
Руда́ (, Руда) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Слабада (Астровенскі сельсавет)
Слабада́ (, Слобода) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Пясочная (Бешанковіцкі раён)
Пясо́чная (, Песочная) — вёска ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пліскага сельсавета.
Алімпійскі камітэт Літвы
Алімпійскі камітэт Літвы (Lietuvos tautinis olimpinis komitetas) — некамерцыйная арганізацыя, якая прадстаўляе літоўскіх атлетаў у Міжнародным алімпійскім камітэце. Заснавана ў 1918 годзе і афіцыйна прызнана МАК у 1919 годзе.
Гісторыя
Камітэт быў створаны і прызнаны МАК у 1924 годзе. У тым жа годзе каманда Літвы ўжо ўдзельнічала на Гульнях у Парыжы.
Да ўваходжання ў склад СССР зборная Літвы ўдзельнічала на Летніх гульнях у Амстэрдаме і Зімовых гульнях у Санкт-Морыцы ў 1928 годзе.
З-за фінансавых цяжкасцяў краіна не змагла адправіць сваіх спартсменаў на Гульні 1932 года ў Лос-Анджэлесе. А на Алімпіяду 1936 года зборная Літвы не была запрошана з-за палітычных канфліктаў з нацысцкай Германіяй, якая праводзіла гэтыя Гульні.
Наступныя Алімпійскія гульні, у якіх каманда Літвы ўдзельнічала як незалежная дзяржава, адбыліся толькі ў 1992 годзе ў Барселоне.
Здзіслаў Сіцька
Здзіслаў Сіцька (1939, в. Пашкоўцы, Баранавіцкі павет, Навагрудскае ваяводства, Польшча) — беларускі пісьменнік, перакладчык, журналіст. Аўтар шматлікіх артыкулаў па гісторыі і культуры Беларусі, ВКЛ.
Антуан Грызман
Антуа́н Грызма́н (Antoine Griezmann; нар., Макон, Францыя) — французскі футбаліст, паўабаронца іспанскага клуба «Атлетыка» з Мадрыда і нацыянальнай зборнай Францыі. Чэмпіён свету 2018 года. Гуляе на пазіцыі левага вінгера, але здольны згуляць і форварда.
Клубная кар’ера
Сваю футбольную кар’еру ён, як і яго бацька, пачаў у родным горадзе. Аднак выступы ў правінцыйнай камандзе не маглі спрыяць развіццю іграка. Таму бацька вазіў свайго сына на прагляды ў больш вядомыя калектывы. Але, валодаючы сціплымі антрапаметрычнымі дадзенымі, Антуан атрымліваў адмову ва ўсіх моладзевых акадэміях. Аднак у канчатковым выніку Антуанам зацікавіўся іспанскі «Рэал Сасьедад».
«Барселона»
У ліпені 2019 года, пасля выплаты адступных у памеры 120 млн еўра, перайшоў у «Барселону».
Вяртанне ў «Атлетыка»
У жніўні 2021 года вярнуўся ў «Атлетыка» на правах арэнды на сезон 2021/22, з магчымасці падаўжэння яшчэ на адзін сезон і абавязацельствам выкупу за 40 млн еўра. Летам 2022 года арэнда была падоўжана, а ў кастрычніку 2022 года «Атлетыка» абвясціў пра выкуп футбаліста, з якім падпісаў кантракт да лета 2026 года.
Міжнародная кар’ера
27 лютага 2014 года Грызман атрымаў выклік у галоўную каманду Францыі, якой кіруе Дзідзье Дэшам, на таварыскі матч супраць зборнай Нідэрландаў на Стад дэ Франс. Дэбютаваў у складзе нацыянальнай зборнай 5 сакавіка, выйшаўшы ў стартавым складзе і згуляўшы 68 хвілін.
13 мая ён увайшоў у склад зборнай на чэмпіянат свету 2014. 1 чэрвеня, гуляючы супраць зборнай Парагвая ў Ніцы, Антуан забіў свой першы гол за Францыю, адкрыўшы лік, аднак гульня скончылася з лікам 1:1.
Дасягненні
«Атлетыка»:
Францыя:
Слудашы
Слу́дашы (, Слудоши) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Аліўе Жыру
Аліўе́ Жыру́ (Olivier Giroud; нар., , Францыя) — французскі футбаліст, нападнік італьянскага клуба «Мілан» і нацыянальнай зборнай Францыі. Чэмпіён свету 2018 года, рэкардсмен зборнай Францыі па колькасці забітых мячоў. Раней выступаў за французскія клубы, як «Грэнобль», «Істр», «Тур» і «Манпелье», вядомы па выступам за лонданскія «Арсенал» і «Чэлсі». За нацыянальную зборную Францыі выступае з 2011 года. Найлепшы бамбардзір Лігі 2 у 2010 годзе і Лігі 1 у 2012 годзе.
Выступы ў Францыі
Першым прафесійным клубам Аліўе Жыру быў «Грэнобль». Нападнік дэбютаваў 24 сакавіка 2006 года ў выязным матчы 31 тура Лігі 2 супраць «Геньёна». Першы гол за «Грэнобль» Жыру забіў 26 лютага 2007 года ў матчы Лігі 2 супраць «Гаўра». Гэты гол, забіты ў дадатковы да другога тайм час, прынёс камандзе Жыру перамогу з лікам 2:1. Усяго за два сезоны ў «Грэноблі» нападнік выходзіў на поле ў чэмпіянаце Францыі 23 разы, з іх толькі двойчы ў стартавым складзе. Перад пачаткам сезона 2007/08 Жыру быў аддадзены ў гадавую арэнду ў «Істр», які выступаў у той час у трэцяй паводле значнасці лізе краіны.
«Арсенал»
26 чэрвеня 2012 года Жыру падпісаў доўгатэрміновы кантракт з клубам англійскай Прэм’ер-лігі «Арсеналам». Дэбютаваў за новы клуб 18 жніўня 2012 года, выйшаўшы на замену ў матчы супраць «Сандэрленда», аднак адразу замацавацца ў англійскім футболе не здолеў, праводзіўшы не вельмі якасныя гульні. Свой першы гол за «Арсенал» забіў 26 верасня, у пераможнай кубкавай гульні супраць «Ковентры Сіці», якая скончылася з лікам 6:1. Першы гол у Прэм’ер-лізе забіў толькі 6 кастрычніка ў гульні супраць «Вест Хэма», дзе таксама асіставаў Тэа Уолката. З цягам часу Аліўе стаў прызвычайвацца да англійскага футболу, усё часцей забіваючы мячы і адаючы галавыя перадачы. 6 лістапада ігрок забіў за клуб першы гол у Лізе чэмпіёнаў, у нічыйнай гульне супраць нямецкага «Шальке 04» (2:2). Дзякуючы добрай гульні ў студзені 2013 года Жыру атрымаў прыз лепшага іграка «Арсеналу», паводле меркаванняў заўзятараў. На канец першага сезона ў складзе «кананіраў» Аліўе меў на сваім рахунку 17 галоў за клуб ва ўсіх турнірах (11 у Прэм’ер-лізе).
Пасля добрай формы, якую ігрок дэманстраваў у перадсезонных матчах сезона 2012/13, Аліўе забіў у першым матчы новага сезона Прэм’ер-лігі ў гульне супраць «Астан Вілы», аднак «Арсенал» саступіў з лікам 3:1. Ужо на наступным тыдні ў гульне Лігі чэмпіёнаў супраць турэцкага «Фенербахчэ» Жыру адзначыўся ізноў, рэалізаваўшы пенальці. Праз чатыры дні, у рамках матча англійскай лігі супраць «Фулхэма» французскі нападнік забіў першы гол у пераможнам для «кананіраў» матчы (3:1). Амаль праз тыдзень ігрок адзначыўся зноў у гульні лонданскага дэрбі супраць «Тотэнхэма», дзе забіў адзіны мяч. У наступных матчах ігрок працягваў дэманстраваць бліскучую гульню.
1 студзеня 2017 года забіў гол у браму «Крыстал Пэлас» з дапамогай «удара скарпіёна». Гэты гол быў пазней узнагароджаны прэміяй Пушкаша за найлепшы гол 2017 года.
«Мілан»
У ліпені 2021 года стаў іграком «Мілана».
Міжнародная кар’ера
3 лістапада 2011 года галоўны трэнер зборнай Францыі, Ларан Блан, запрасіў Аліўе Жыру для ўдзелу ў таварыскіх матчах супраць зборных ЗША і Бельгіі. 11 лістапада ў матчы супраць зборнай ЗША выйшаў на поле ў другім тайме, замяніўшы Кевіна Гамейро. У гульні супраць зборнай Бельгіі Жыру з’явіўся на поле, выйшаўшы на замену ў другім тайме, а матч скончыўся з лікам 0:0. 29 лютага 2012 года Аліўе забіў свой першы гол за нацыянальную зборную ў таварыскай гульні супраць зборнай Германіі, дзе французы аказаліся мацней з лікам 2:1. Праз тры месяцы ён быў уключаны ў склад зборнай для ўдзелу ў чэмпіянаце Еўропы 2012.
Дасягненні
«Манпелье»:
«Арсенал»:
«Чэлсі»:
«Мілан»:
Кабыляцкая гара
Кабыляцкая гара — урочышча на поўнач ад Оршы, дзе былі выяўлены масавыя пахаванні людзей, расстраляных НКУС у 1930—1950 гадах. Другое ў Беларусі (пасля Курапатаў) афіцыйна прызнанае месца масавых расстрэлаў і пахаванняў ахвяр сталінскіх рэпрэсій. Дакладная колькасць загінулых невядомая, ацэнкі розняцца — ад 300 да 5000 чалавек.
Гісторыя
У верасні 1982 года ў Оршы пры будаўніцтве чыгуначнага адгалінавання Орша-Паўночная была знойдзена яма з рэшткамі целаў 50 расстраляных. Камісія з прадстаўнікоў савецкіх і адміністрацыйных органаў (пракурор, судовы эксперт, прадстаўнік ваенкамата, міліцыя) 20 верасня 1982 года правяла агляд месца і рэшткаў. Пасля апытання мясцовых жыхароў і правядзення эксгумацыі, камісія выключыла магчымасць таго, што гэтыя людзі былі расстраляны падчас нямецкай акупацыі. У афіцыйным заключэнні камісіі адзначана: ''«Як правіла, немцы праводзілі расстрэлы адкрыта, а не ў глухіх месцах, з аўтаматаў без пашкоджання касцей галавы <…> Агляд месца паказаў, што пахаванне праведзена ў 1937—1939 гг. у глухім лясным масіве <…> усе пяцьдзесят чарапоў маюць адтуліны ад кулі ў лобнай частцы»''.
Соіна (Шумілінскі раён)
Со́іна (, Соино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
Стратклайд
Стратклайд, таксама Алт Клут (Alt Clut), Альт Клуіт (Alt Cluit), Страталклуіт (Strathalcluith), Стратклуайд (Strathcluaide, Strathckyde), Камбрыя (Cumbria) — брыцкае каралеўства на поўдні Шатландыі ў постраманскі перыяд. Існавала з пач. V па канец XI стагоддзя. Таксама вядома пад імем Альт Клут — брыцкай назвай замка Дамбартан, адной са сталіц каралеўства. Займала тэрыторыю паміж валам Антаніна і валам Адрыяна.
Гісторыя
Заснавана ў першай палове V стагоддзя н. э. Керэтыкам Землеўладальнікам, правадыром кельцкага племя дамноніяў, федэратаў Рымскай імперыі. Ён жа пабудуе сталіцу каралеўства — форт Дан-Брытан (Брытанскі форт) ці Алт Клут. Пасля смерці заснавальніка Алт Клут стаў распадацца на ўдзелы з-за кельцкай традыцыі падзелу земляў караля паміж яго сынамі. У канцы V стагоддзя паўднёвыя землі і востраў Мэн адасабляюцца ў асобную дзяржаву каралеўства Мэн. Напачатку VI стагоддзя з сярэдне-ўсходніх тэрыторый Алт Клуіта вылучаецца дзяржава Селковія. У 560 годзе з паўночна-заходніх уладанняў вылучаецца дзяржава Дын Эйдын. У 598 годзе брыты Дын Эйдына сустракаюцца на палях Картрайта з войскамі Нартумбрыі. У 638 годзе Нартумбрыя захоплівае Эдынбург, такім чынам прабівае дарогу да піктаў. Толькі да VII стагоддзя адзінства каралеўства было адноўлена, была далучана Селковія. Брыты Алт Клута паспяхова супрацьстаялі экспансіі англаў і саксаў, самі здзяйснялі набегі на піктаў і скотаў, якія пражывалі на поўначы. У VIII стагоддзі пікты пры дапамозе англаў Нартумбрыі захапілі цытадэль Дан-Брытан, пасля чаго больш за стагоддзе каралеўства брытаў не згадвалася ў хроніках. У 870 годзе, у сувязі з захопам вікінгамі Дан-Брытана і забойствам караля Артгала, яно зноў згадваецца пад імем Стратклайд. Далей заняпад Стратклайда працягваўся, ён стаў удзелам каралеўства Альба (будучай Шатландыі). У гэты перыяд ён часта згадваецца пад імем Камбрыя (Кумбрыя). У 1018 годзе Шатландыя канчаткова падпарадкавала сабе Стратклайд.
Рэпкі (Рагачоўскі раён)
Рэпкі (, Репки) — вёска ў Рагачоўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Побалаўскага сельсавета.
Чанавічы (Бешанковіцкі раён)
Вёска знаходзіцца каля возера Церабетаўскае.
Памятная манета «Замак Радзівілаў. Нясвіж»
'''Памятная манета «Замак Радзівілаў. Нясвіж»''' — беларускія юбілейныя манеты Нацыянальнага банка Беларусі ўведзеныя ў абарачэнне 16 лістапада 2004 года. Манета выбіта са серабра — наміналам 20 рублёў і медна-нікелевая — 1 рубель.
Манета ўваходзіць у серыю Помнікі архітэктуры Беларусі. У гэтай самай серыі выбіта яшчэ адна манета прысвечаная Нясвіжу — Фарны касцёл.
Апісанне
Манета мае выгляд круга, рант манеты мае рыфленне.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Божага на Вінаградах
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Божага на Вінаградах (Kostel Nejsvětějšího srdce Páně) — каталіцкі храм у Празе ў раёне Вінаграды на плошчы Іржы з Подэбрадаў. Храм размяшчаецца ў раёне Прага 3, побач са станцыяй метро Іржыга з Подэбрад.
Хілары Фрэнч у сваёй кнізе «Гісторыя архітэктуры» ўнесла Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Божага ў спіс васьмі грандыёзных збудаванняў у гісторыі чалавецтва.
Гісторыя
Быў пабудаваны з 1928 па 1932 гады архітэктарам Ёжэ Плечнікам. Плечнік вучыўся ў Вене ў Ота Вагнера, і ў яго тварэнні ўвасобіліся многія эстэтычныя прынцыпы архітэктуры мадэрну.
Архітэктура
Храм з’яўляецца вельмі нетыповым для будынкаў такога роду, бо пабудаваны ў вельмі арыгінальным архітэктурным стылі. Будынку ўласцівая прастата формаў і кампазіцыі. Царква ўяўляе сабой прамавугольны зальны храм базілікальнага тыпу з клерэсторыем. Усходні бок будынка ўвянчаны масіўнай вежай ва ўсю шырыню, якая ўзвышаецца над забудовай раёна. У вежы знаходзіцца гіганцкі гадзіннік у выглядзе акна-ружы. Над гадзіннікам знаходзіцца званіца, да якой вядзе доўгі зігзагападобны пандус. Вокны размяшчаюцца ў верхняй частцы сцен. Сцены нахілены ўнутр. Фасад упрыгожаны цаглянымі выступамі.
Інтэр’ер
Інтэр’ер храма функцыянальны, але пры гэтым вытанчаны і ўрачысты. Плоскасць сцен падкрэслена пілястрамі. Уздоўж сцен размяшчаюцца драўляныя статуі чэшскіх святых, а пасярэдзіне алтарнай сцяны ўзвышаецца манументальная статуя Хрыста, тварэнне Д. Песана.
Таўкачова 1
Таўкачо́ва 1 (, Толкачёво 1) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Обальскага сельсавета.
VietJet Air
VietJet Air — в’етнамская бюджэтная авіякампанія. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Ханоі. Заснавана ў 2007 годзе.