cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кіркор (герб)
Апісанне
У чырвоным полі гербавая фігура ў выглядзе харугвы з трыма канцамі, падобнай да герба «Радван», якая трымаецца на П-падобнай апоры. Клейнод: над прылбіцай з каронай тры страусавых пёраў.
IC 4631
IC 4631 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзекабрысты (фільм)
Гісторыя стварэння
Фільм быў зняты да 100-гадовага юбілею паўстання дзекабрыстаў на студыі «Ленинградкино» і стаў трэцяй сумеснай працай Іваноўскага з вядомым гісторыкам.
Прэм’ера фільма адбылася 8 лютага 1927 года.
Сюжэт
Фільм узнаўляе гісторыю руху дзекабрыстаў: успышкі сялянскіх мяцяжоў, арганізацыю дваранскіх гурткоў і ўласна паўстанне; на фоне гэтых падзей разгортваецца рамантычная гісторыя кахання дзекабрыста і французскай мадысткі.
Крытыка
Фільм жорстка крытыкаваўся. Выказвалася меркаванне, што фільм «Дзекабрысты» — «гэта ўзор таго, як не трэба рабіць „гістарычныя карціны“».
Кінакрытык ўбачыў у «Дзекабрыстах» паўтарэнне і множанне памылак аднаго з папярэдніх фільмаў А. Іваноўскага «Палац і крэпасць»: «Ранейшая опернасць. Цяжкавагавасць. Безмантажжа. Млявасць тэмпу. Літаратуршчына. Меладэкламацыя акцёраў… Невынаходлівасць у рэжысёрскай працы да такіх межаў, што цалкам паўтараюцца калісьці расхваленыя паралелі і асацыяцыі „Палаца і крэпасці“».
Сцэнарыст у сваёй рэцэнзіі 1927 года адзначаў: «Заслугоўваюць адабрэння дакладнасць касцюмаў і такая ж дакладнасць у падборы грымаў. У карціне няма грахоў супраць абстаноўкі, за выключэннем здымкі на Сенацкай плошчы на фоне не існаваўшых тады будынкаў Сената і Сінода. Ёсць і эфектна знятыя сцэны». Пры гэтым ён рэзка крытыкаваў фільм: «Акцёры з годнасцю носяць спецыяльна пашытыя залататканыя мундзіры і спрабуюць „паказаць пачуцці“. Акуратна чаргуюцца непатрэбныя раскошныя павільёны. Каласальныя сродкі патрачаны марна з-за няўмелай рэжысуры і павярхоўнасці падыходу да вялікай гістарычнай тэмы. Гэты фільм складаецца з дэкарацыі і мундзіраў». У іншай публікацыі ён наракаў, што «А. У. Іваноўскі ператварыў карціну пра дзекабрыстаў, якая заслугоўвала трагічнага і эпічнага ўвасаблення» ў «меладраму пра тое, як жорсткі ўрад разлучыў закаханых Паліну Гебль і Аненкава».
Пісьменнік і літаратуразнаўца згадваў фільм у негатыўным кантэксце і сцвярджаў, што сцэнар фільма «» быў напісаны ў «процівагу мундзірам, безгустоўшчыне і параду, дадзеных у „Дзекабрыстах“».
Кіназнаўца Роміл Собалеў адзначаў «што і трэцім сваім гістарычным творам — „Дзекабрысты“ — Іваноўскі і Шчогалеў вярнуліся да звыклай ужо схеме меладрамы, якая працякае на шырокім грамадскім фоне». Аднак, на думку крытыка «гісторыя рамантычнага кахання дзекабрыста Івана Аненскага і францужанкі Паліны Гебль… дрэнна ўвязвалася з галоўным: з мазаікай эпізодаў, якія распавядаюць пра ўспышкі сялянскіх мяцяжоў, арганізацыю дваранскіх гурткоў, паўстанне дзекабрыстаў». Пры гэтым «у цэнтры карціны рамантычная гісторыя, а дзекабрысты паказаны толькі фонам», што сам рэжысёр Іваноўскі ў сваіх успамінах лічыў памылкай.
NGC 2031
NGC 2031 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC153) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мухін
Мухін — прозвішча.
Сэніў (Жыдачыўскі раён)
Сэніў (Се́нів) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Валдостаўскі дзяржаўны ўніверсітэт
Валдостаўскі дзяржаўны ўніверсітэт (Valdosta State University) — вышэйшая навучальная ўстанова ў ЗША са статусам універсітэта, якая знаходзіцца ў горадзе Валдоста, штат Джорджыя.
Навучанне
Адукацыйныя ўзроўні, якія прапануе ўніверсітэт, уключаюць ступені малодшага спецыяліста, бакалаўра, магістра, спецыяліста і доктара. ВНУ таксама ўключае больш за шэсцьдзесят праграм магістратуры на выбар як анлайн, так і вочна.
Універсітэт складаецца з каледжаў мастацтваў, каледжа дзелавога адміністравання, каледжа адукацыі і сацыяльных службаў, каледжа гуманітарных і сацыяльных навук, каледжа медыцынства, каледжа дакладных навук і матэматыкі.
Штайнбах (Вартбург)
Штайнбах (Steinbach) — вёска, былая камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 1208 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 15,06 км². Афіцыйны код — 16 0 63 073.
NGC 2032
NGC 2032 (іншае абазначэнне — ESO 56-EN160) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сыдарыўка (Жыдачыўскі раён)
Сыдарыўка (Си́дорівка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Усевалад Герцыкскі
Паходжанне
Паходжанне, разам з кукенойскім князем Вячкам, дыскусійнае, але ў адрозненне ад таго Усевалад наогул не згадваецца рускімі крыніцамі. Асноўная біяграфічная крыніца — «Хроніка Лівоніі» Генрыха Латвійскага, які называе яго Вісевальдам (Wissewaldus) і сынам «караля Полацка».
Спробы атаясняць Усевалада з вядомымі князямі былі не аднойчы. Найчасцей Усевалада выводзяць з Ізяславічаў Полацкіх, пры гэтым пачынаючы ад Сяргея Салаўёва атаясняюць з Васількам, сынам полацкага князя Бырыса Давыдавіча ад першага шлюбу, які разам з бацькам і братам Вячкам згадваецца Васілём Тацішчавым у гэтак заванай «Аповесці пра Святохну». Такая версія прынята многімі гісторыкамі, трапіла ў многія энцыклапедыі (напрыклад, у ), аднак не ўсімі. Аргумент супраць яе тое, што Усевалад і Васілька — розныя імёны.
Ёсць і іншыя атаясненні, так Эдуард Загарульскі атаясняе Усевалада са згаданым «Словам пра паход Ігараў» князем Усеваладам Васількавічам, якога ён лічыць унукам мінскага князя Валадара Глебавіча. Мікалай Лыжын атаясняў Усевалада з, сынам смаленскага і вялікага кіеўскага князя Мсціслава Раманавіча.
На думку і  Усевалад наогул быў «златышаным» (pārlatviskojies) і яго смела, прынамсі ў гэтым разуменні, можна лічыць латышскім валадаром.
Біяграфія
Паводле Генрыха Латвійскага, Усевалад быў васалам полацкага князя Уладзіміра і трымаў Герцыкскае княства. Яго ўладанні межавалі з землямі рыжскага біскупа. Ён увесь час ваяваў супраць рыцараў Ордэна Мечаносцаў і рыжскага біскупа, прычым рабіў гэта ў саюзе з літоўцамі, бо быў жанаты з дачкой літоўскага князя Даўгерутэ, наймагутнейшага літоўскага князя.
Упершыню згадваецца Генрыхам Латвійскім пад 1203 годам, падчас паходу полацкага князя Уладзіміра супраць немцаў у Лівоніі, калі разам з літоўцамі напаў на Рыгу і парабаваў яе ваколіцы.
Восенню 1209 года, даўні вораг немцаў у Лівоніі, забяспечваў літоўцаў харчамі, пераправай цераз Дзвіну і іншым, разам з імі зрабіў немцам шмат шкоды. Таму рыжскі біскуп Альбрэхт Буксгеўдэн, сабраў войскі з усіх падуладных тэрыторый і пайшоў супраць Усевалада да Герцыке. Немцы захапілі Герцыке і сыходзячы спалілі яго, узяўшы вялікую здабычу і палон. Сам Усевалад уцёк, пераплыўшы на чоўне Дзвіну, але яго жонка трапіла ў палон.
Паміж 1214 і 1224 пра лёс князя Усевалада нічога невядома, даследчыкі выказваюць розныя думкі. У кожным разе, да 1224 года ён захоўваў за сабой прынамсі дэ-юрэ частку Герцыкскага княства, напэўна тую, што атрымаў ад біскупа ў 1209 годзе. У 1224 годзе князя Усевалад перадае ад сябе ў лен рыцару Конраду фон Мейендорфу палову сваёй часткі Герцыкскага княства.
У 1225 годзе князь Усевалада быў у Рызе на сустрэчы з папскім легатам, які прыбыў у Лівонію, і называецца «Хронікай Лівоніі» як «кароль Герцыке».
Жыў яшчэ ў 1230 годзе, калі падарыў некаторыя землі, гэтая дарчая — апошняя згадка пра Усевалада.
Памёр князь Усевалад, напэўна, да 1239 года, калі не было ўжо Герцыке, прынамсі яго замка, а згадваецца толькі месца замка («locum castri»).
Латышскія стралкі
Латышскія стралкі (Latviešu Strēlnieki) — асабісты склад стралковых частак, сфармаваных у 1915 годзе падчас Першай сусветнай вайны з жыхароў Ліфляндскай, Курляндскай і Віцебскай губерняў. У 1916 годзе разгорнутыя ў латышскую стралковую дывізію. У васьмі латышскіх стралковых палках служыла да 40 тысяч чалавек. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, падчас Грамадзянскай вайны ў Расіі латышскія палкі падтрымалі бальшавікоў і сталі адной з першых воінскіх частак, якія сталі асновай РСЧА. З’яўляліся самым буйным нацыянальным ваенным фармаваннем у складзе Чырвонай арміі. Выкарыстоўваліся як выключна баяздольная сіла на баку бальшавікоў. Агульная колькасць каля 80 тысяч чалавек. Палкі латышскіх стралкоў шырока ўжываліся па ўсім фронце Грамадзянскай вайны. Часцей за ўсё, латышскія стрэлкі дзейнічалі як жорсткія карнікі, якія душылі народныя паўстанні ў тыле бальшавікоў. Вядомая прымаўка часоў Грамадзянскай вайны: «Не шукай ка́та — шукай латыша».
Часткі латышскіх стралкоў адрозніваліся жалезнай дысцыплінай, выкарыстоўваліся для падаўлення антыбальшавіцкіх паўстанняў у шэрагу гарадоў (Яраслаўль, Мурам, Рыбінск, Калуга, Саратаў, Ноўгарад і інш.). Многія камандзіры латышскіх стралкоў пасля расфармавання частак змаглі дасягнуць вялікіх кіруючых пастоў. Так, першым начальнікам ГУЛАГ быў былы латышскі стралок Фёдар Эйхманс. Латышскія стралкі займалі значныя пасады ў Чырвонай арміі.
Першая Сусветная вайна
Напярэдадні Першай сусветнай вайны ў Прыбалтыйскім краі была праведзена мабілізацыя. Ужо 27 ліпеня 1914 года ў Вольмарскім, Вендэнскім і Валкскім паветах пачаўся прызыў рэзервістаў 1909—1913 гадоў, а 30 ліпеня была аб’яўлена ўсеагульная мабілізацыя. Мабілізаваных латышоў адпраўлялі ў XX і III вайсковыя карпусы, 68-ю пяхотную дывізію, а таксама ў гарнізон Усць-Дзвінскай крэпасці. Яшчэ частка мабілізаваных адправілі на Паўднёва-Заходні фронт. Таксама мяркуецца, у першыя дні вайны ва Ўсходнюю Прусію адправілі 20-25 тыс. латышоў.
У 1914 годзе былі арганізаваны добраахвотныя ўзброеныя дружыны Усць-Дзвінскай крэпасці, у далейшым паслужылі асновай ствараемых латышскіх частак. У 1915 годзе студэнты палітэхнікума выступілі з прапановай арганізаваць з іх ліку атрады выведкі і сувязі.
1 красавіка 1915 года нямецкая войскі ўварваліся ў Курляндыю, і пачалі хутка прасоўвацца да яе галоўнага горада, Мітавы. 7 мая немцы захапілі Лібаву, фронт сфармаваўся ўздоўж ракі Віндавы (Венты). У ліпені нямецкія арміі павялі другое наступ — 14 ліпеня яны фарсіравалі раку Віндаву, 17 ліпеня быў узяты Доблен, 18 ліпеня ўзятыя Тукум і Віндава. Хуткі нямецкі наступ выклікаў масавую эвакуацыю жыхароў Курляндыі ў Ліфляндыю і Рыгу, і далей, у Расію.
Нягледзячы на ​​супраціў Курляндскага і Ліфляндскай губернатараў, ва ўмовах нямецкага наступу, акупацыі Курляндыі і пагрозы захопу Рыгі, 1 жніўня (19 ліпеня па старому стылю) Камандуючы Паўночна-Заходнім фронтам генерал Аляксееў падпісаў загад № 322 (848-3287) аб фармаванні латышскіх стралковых батальёнаў. Адначасова дэпутатамі Дзяржаўнай Думы Расіі Я.Голдманісам і Я. Заліцісам у Петраградзе быў апублікаваны зварот да суайчыннікаў: «Збірайцеся пад латышскімі сцягамі!». Яны заклікалі добраахвотнікаў на службу ў латышскія батальёны. Было вырашана сфармаваць 8 стралковых батальёнаў, ў аснову кожнага з якіх планавалася вызначыць некаторы колькасць стралкоў з батальёнаў Усць-Дзвінскай крэпасці. 12 жніўня ў Рызе пачаўся запіс добраахвотнікаў, у першы ж дзень заявы падалі 71 чалавек. 12 верасня немцы захапілі Ней-Мітау, а 23 кастрычніка — Ілукстэ. Расійскія войскі змаглі ўтрымаць за сабой участак на левым беразе Заходняй Дзвіны каля Ікшкіле, пазней названы выспай смерці з-за вялікіх страт.
1915
Неўзабаве, замест запланаваных двух, было створана тры батальёны для абароны Рыгі. 23 кастрычніка 1-й Усць-Дзвінскі латышскі стралковы батальён быў пасланы на фронт — першая і чацвёртая роты ў раён Олая, а другая і трэцяя — на поўдзень ад возера Бабіт. Першыя баі адбыліся 25 кастрычніка каля Мангалі, каля Цірэльскіх балот, і 29 кастрычніка каля Плаканцыемса, на берагах р. Міса, дзе латышам атрымалася адкінуць нямецкія войскі назад, у Курляндыю. 28 кастрычніка ў доме Латышскага аб’яднання Рыгі прайшоў жалобны мітынг, і адбылося пахаванне трох салдат, якія загінулі каля Цірэльскіх балот, на новых Брацкіх могілках.
26 кастрычніка на перадавую, у раён Кекау, накіравалі таксама 2-й Рыжскі батальён, які быў неадкладна перакінуты ў наваколлі Шлока, дзе 31 кастрычніка быў адбіты нямецкі наступ. 5 лістапада ў баі ўступіў 3-ці Курземскі батальён. Па заканчэнні гэтых баёў была абвешчаная агульная мабілізацыя латышоў, у выніку якой былі створаны яшчэ 5 латышскіх стралковых батальёнаў, а таксама адзін запасны батальён.
Галоўным дасягненнем дзеянняў латышскіх стралкоў ў 1915 году з’явілася стабілізацыя лініі фронту пад Рыгай. З захопам Рыгі для немцаў адкрыўся бы шлях на Петраград, сталіцу Расійскай імперыі.
1916
Актыўныя ваенныя дзеянні ў раёне Рыгі аднавіліся 21 сакавіка 1916 года, калі 1-й і 2-й батальёны латышскіх стралкоў прарвалі германскія ўмацаваныя пазіцыі на шашы Рыга — Бауска ў ваколіцах Кекау (Кекавы), але больш маштабнае наступленне Расійскай арміі не адбылося ўслед за гэтым. Баі пад Кекау зноў пачаліся 16—22 ліпеня, у якіх упершыню ўдзельнічалі ўсе латышскія батальёны, за выключэннем 5-га Земгальскага, які дзейнічаў у раёне Олая (Олайнэ), і 3-га Курземскга, які змагаўся на Востраве смерці.
IC 4632
IC 4632 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Геркулес.
Латышскія стралкі
1916
Улетку 1916 гады ў франтавых частках было каля 11,5 тыс. стралкоў. У асноўным — латышы (10 278 чал.), таксама эстонцы (402), рускія (192), літоўцы (174), палякі (128), немцы (25). З іх добраахвотнікі (2 522), якія перайшлі з іншых частак (6 567) і мабілізаваныя (2 318).
IC 4632
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Латышскія стралкі
1916
25 верасня (8 кастрычніка н. ст.) 1916 года, нямецкія войскі правялі газавую атаку на Востраве смерці, якая з’явілася першым выпадкам маштабнага прымянення такога роду зброі ў Латвіі падчас Першай сусветнай вайны. Было атручана газам 120 стралкоў з 2-га Рыжскага батальёна, які 8 дзён вытрымліваў атакі немцаў. Востраў, які абараняўся як апорная кропка для будучых наступаў, так і не стаў адпраўным пунктам для наступу рускіх войскаў. Пасля баёў, 4 лістапада, латышскія батальёны былі ператвораныя ў палкі, падзеленыя на дзве латышскіх брыгады, утварыўшы стралковую дывізію. Першымі камандзірамі брыгад былі генерал-маёры А. І. Аузан (Аузанс) і А. Э. Місін (Місіньш). 6 снежня для латышскіх палкоў былі створаны палявыя шпіталі і пункты дэзінфекцыі.
Фрыдрыхрода
Фрыдрыхрода (Friedrichroda) — горад у Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Гота. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Райнгардсбрун. Насельніцтва — 7410 чалавек (31 снежня 2010 года). Плошча — 18,46 км². Афіцыйны код — 16 0 67 019.
Ураджэнцам горада з’яўляецца майстар па вырабе музычных інструментаў Крысціян Фрыдрых Людвіг Бушман, які стварыў у 1822 годзе ручны гармонік.
Латышскія стралкі
1916
У складзе 12-й арміі, разам з сібірскімі пяхотнымі палкамі, стрэлкі займаюць абарону на рыжскім кірунку Паўночна-Заходняга, а затым Паўночнага франтоў. Прымаюць удзел у баях ля балота Мазцірэліс, пад Плаканіешы і каля Шлока. У канцы 1916 — пачатку 1917 года была зроблена спроба наступу (Мітаўская аперацыя) на нямецкія пазіцыі. Зведзены з 6-м Сібірскім корпусам у Бабіцкую аператыўную групу, Латышская стралковая дывізія прыняла ўдзел у цяжкіх баях. Асаблівую мужнасць было праяўлена пры ўзяцці і абароне вышыні Кулямётная горка.
Самыя знакамітыя бітвы латышскіх стралкоў мелі месца 23—29 снежня 1916 года (5—11 студзеня 1917 г. н. ст.). Месцам наступу на Рыжскім участку фронту была абраная багністая мясцовасць паміж возерам Бабіт і Олай, названая Цірэльскімі балотамі. У гісторыю гэтыя ваенныя дзеянні ўвайшлі пад назвай «Калядных баёў». Пасля абмеркавання плана Фрыдрыха Брыедзіса было вырашана, падзяліўшы сілы на дзве групы, нанесці ўдар адразу ў двух месцах.
Пры наступе не было забяспечана чаканай артылерыйскай падрыхтоўкі, праходы ў калючым дроце не былі дастаткова прасторнымі, і салдатам даводзілася наступаць, пераадольваючы драцяныя загароды пад нямецкім кулямётным агнём. Нягледзячы на ​​ўпартую абарону суперніка, стралкі змаглі прайсці некалькі кіламетраў углыб нямецкай тэрыторыі, але вайсковае кіраўніцтва не змагло выкарыстаць гэты поспех і пачаць шырокі наступ супраць германскіх войскаў. 22—31 студзеня 1917 г. (н. ст.) праходзілі «Студзеньскія баі», падчас якіх немцы спрабавалі вярнуць страчаныя ў «Калядных баях» тэрыторыі.
У гэтых бітвах латышскія стралкі паказалі выключны гераізм, нясучы жахлівыя страты. Расійская армія страціла падчас гэтых дзеянняў 26 тыс. чал., з іх 9 тыс. — латышскія стралкі. Няўдалы ход Калядных баёў спарадзіў недавер да кіраўніцтва арміі, сярод латышскіх частак распаўсюджваліся чуткі пра здраду камандавання. 7 лютага 1917 года генерал Аляксееў запатрабаваў у ваеннага міністра адправіць камісію для расследавання падзей на Рыжскім участку фронту, але расследавання не адбылося з-за Лютаўскай рэвалюцыі.
Стан перад лютым 1917 года
Да аб’яднаных у дывізію брыгадам быў дададзены запасны полк, галоўным прызначэннем якога быў прыём і навучанне навабранцаў, камплектацыя свабодных з-за страт месцаў у частках дывізіі. Штат кожнага латышскага стралковага палка — 2497 чалавек (з іх 1854 страявых ніжніх чыну). У запасным палку, размешчаным на той момант у Вальміеры, колькасць асабовага складу вагалася ад 10 да 15 тыс. чалавек.
У Латышскай дывізіі асабісты склад перавышаў колькасна стандартную пяхотную дывізію рускай арміі. Стаўка рыхтавала наступ у раёне Мітавы і меркавалася вялікая колькасць страт.
Кожны стралок меў на ўзбраенні амерыканскія дзесяцізарадныя 7,62-мм вінтоўкі сістэмы Вінчэстара ўзору 1895 г., вырабленыя пад рускі патрон у ЗША, з клінковымі штыкамі, у верасні 1916 іх замянілі  японскія вінтоўкі сістэмы  Арысака ўзору 1897 года. Пад стрэльбу было пастаўлена вялікая колькасць прызыўнікоў і ўсім ўжо не хапала звыклых вінтовак Мосіна. Войскі другога і трэцяга эшалона забяспечваліся закупленым у ЗША і Японіі ўзбраеннем.
Паміж двума рэвалюцыямі
Пасля перамогі Лютаўскай рэвалюцыі на неакупаванай нямецкімі войскамі тэрыторыі Латвіі сталі стварацца Рады дэпутатаў. У частках 12-й арміі (раён Рыгі) і 5-й арміі (раён Дзвінску) у новых выбарных органах пераважалі прадстаўнікі меншавікоў і эсэраў. Выканаўчыя камітэты салдацкіх дэпутатаў — Выканкамсал 12-й арміі і Арвыканкам 5-й арміі занялі бок Часовага ўрада, злучыўшыся з Выканкамам афіцэрскай Рады. На месцах, у батальёнах і ротах мела поспех бальшавіцкая агітацыя. Пасля стварэння Аб’яднанага Савета дэпутатаў латышскіх стралковых палкоў (Выканкамстрал), аўтарытэтам у салдатаў усё больш стала карыстацца іх пазіцыя. Да траўня 1917 г., латышскія стралкі становяцца асновай бальшавіцкіх сілаў 12-й арміі. У ліпені, аб’яднаўшыся, камітэты рускіх і латышскіх палкоў выступілі супраць меншавіцкага Выканкамсала. На момант стварэння Выканаўчага камітэта Савета рабочых, стралковых і беззямельных дэпутатаў Латвіі (Выканкамлат), большасць склалі латышскія бальшавікі.
18 ліпеня Л. Г. Карнілаў прызначаны А. Ф. Керанскі Вярхоўным галоўнакамандуючым, змяніўшы на гэтай пасадзе А. А. Брусілава. Мэтай замены была спроба спыніць разлажэнне арміі і страту кантролю над войскамі, якія пры найменшым націску суперніка масамі пакідалі пазіцыі і сыходзілі ў тыл; знізіць ўплыў армейскіх бальшавіцкіх Радаў.
Для аднаўлення дысцыпліны ў Арміі, па патрабаванні генерала Карнілава Часовы ўрад уводзіць смяротнае пакаранне. Рашучымі і суровымі метадамі, з ужываннем у выключных выпадках расстрэлаў дэзерціраў, генерал Карнілаў вяртае рускай арміі баяздольнасць і аднаўляе фронт. Аднак, 20 жніўня (2 верасня) 1917 года, нягледзячы на ​​ўсе намаганні новага Вярхоўнага галоўнакамандуючага генерала ад інфантэрыі Л. Г. Карнілава, распрапагандаваны Паўночны фронт здаў Рыгу германскім войскам. Бальшавікі, мабілізаваўшы ўсе сілы, дапамаглі Керанскаму здушыць Карнілаўскі выступ, распрапагандаваўшы войскі генерала Крымава на падыходзе да Петраграду. 20 кастрычніка 1917 года палітычным камісарам латышскіх стралковых палкоў (пазней — Латышскі корпус) быў абраны стаўленік ЦК РСДРП (б) С. М. Нахімсон. Па ўказанні ЦК бальшавікоў, латышскія стралкі, блакаваўшы стратэгічна важныя чыгуначныя вузлы і станцыі, не дазволілі перакінуць верныя Часоваму ўраду войскі падчас Кастрычніцкага перавароту.
Усходнеславацкая нізіна
Усходнеславацкая нізіна (Východoslovenská nížina) — нізіна, частка Альфельда, якая размешчана на паўднёвым усходзе Славакіі. Падзяляецца на Усходнеславацкае ўзвышша і Усходнеславацкую раўніну. На тэрыторыі Усходнеславацкай нізіны размешчаны гарады Вельке Капушаны, Вранаў-над-Топлеу, Кралеўскі Хлмец, Міхалаўцы, Сечаўцы, Собранцы, Трэбішаў.
На поўдні сяжуе з Венгрыяй, на ўсходзе абмежавана граніцай з Украінай, на захадзе мяжуе са Сланскімі Врхамі, а на поўначы з Ондаўскім узвышшам і Вігарлатам.
Джонатан Уолтэрс
Джонатан Рональд «Джон» Уолтэрс (Jonathan Ronald "Jon" Walters; нар., Морытан, Мерсісайд, Англія) — былы ірландскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Ірландыі (2010—2018).
Артур Шапенгаўэр
Артур Шапенгаўэр (Arthur Schopenhauer;, Данцыг (цяпер Гданьск) — , Франкфурт-на-Майне) — нямецкі філосаф.
Адзін з самых вядомых мысляроў ірацыяналізму, мізантроп, меў прыхільнасць да нямецкага рамантызму, захапляўся містыкай, вывучаў філасофію Імануіла Канта і філасофскія ідэі Усхода (у яго кабінеце стаялі бюст Канта і бронзавая статуэтка Буды), Упанішады, а таксама стоікаў — Эпіктэта, Авідзія, Цыцэрона і іншых, крытыкаваў сваіх сучаснікаў Гегеля і Фіхтэ. Называў існы свет, у супрацьпастаўленне сафістычным, як ён выказваўся, ізмышленнем Лейбніца, — «найгоршым з магчымых светаў», за што атрымаў мянушку «філосафа песімізму».
Асноўная філасофская праца — «Свет як воля і ўяўленне» (1819), каментаваннем і папулярызацыяй якой Шапенгаўэр займаўся да самой смерці.
Фам Хунг
Фам Хунг (Phạm Hùng, сапраўднае імя — Фам Ван Тхіен; 11 чэрвеня 1912 — 10 сакавіка 1988) — в’етнамскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, старшыня Савета Міністраў В’етнама з 1987 па 1988 гады.
Біяграфія
Нарадзіўся ў правінцыі Віньлонг, з 16 гадоў удзельнічаў у рэвалюцыйным руху, у 1930 годзе ўступіў у Камуністычную партыю Індакітая. У 1931 годзе арыштаваны французскімі ўладамі і прысуджаны да смяротнага пакарання, замененай на катаржныя працы, правёў 14 гадоў у зняволенні.
Пасля жнівеньскай рэвалюцыі абраны сакратаром Часовага камітэта Кампартыі па Паўднёвым В’етнаме. Падчас вайны ў Індакітаі 1946—1954 гадоў займаўся арганізацыяй паліцэйскіх сіл Паўднёвага В’етнама.
На 2-м з’ездзе КПВ у 1951 годзе абраны членам Цэнтральнага камітэта партыі. Пасля Жэнеўскіх пагадненняў 1954 года ў якасці кіраўніка дэлегацыі В’етнамскай народнай арміі ў званні палкоўніка ўдзельнічаў у Сайгоне ў перамовах з урадам Паўднёвага В’етнама.
У 1956 годзе абраны членам Палітбюро ЦК КПВ, сакратар ЦК партыі ў 1958—1960 гадах. У 1958 годзе прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра ДРВ, пасля чаго прызначаны сакратаром КПВ у Паўднёвым В’етнаме (1967—1975) і палітычным камісарам Узброеных Сіл вызвалення Поўдня. Адзін з кіраўнікоў аперацыі «Хашымін», якая завяршылася поўным вызваленнем Паўднёвага В’етнама.
Пасля аб’яднання В’етнама ў 1976 годзе прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра, а з 1980 па 1987 гады адначасова быў міністрам унутраных спраў СРВ. У чэрвені 1987 года абраны старшынёй Савета Міністраў Сацыялістычнай Рэспублікі В’етнам і займаў гэтую пасаду да сваёй смерці, таксама быў дэпутатам Нацыянальнай асамблеі В’етнама II—VII скліканняў (1960—1988).
Раптоўна памёр ад сардэчнага прыступу 10 сакавіка 1988 года ў Хашыміне, знаходзячыся ў службовай камандзіроўцы.
Смагіў
Смагіў (Смогів) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Павел Мажэйка
Павел Мажэйка (нар., г. Гродна) — беларускі журналіст, былы палітзняволены, вязень сумлення.
Турыйск (Валынская вобласць)
Турыйск (Турійськ) — пасёлак гарадскога тыпу ў Валынскай вобласці Украіны, раённы цэнтр Турыйскага раёна.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб мястэчку датуецца 1097 годам у Несцераўскім летапісе «Аповесці мінулых гадоў».
У XI—XII стагоддзях мястэчка ўваходзіла ў склад Валынскага, а пасля — Галіцка-Валынскага княства. Затым — у Вялікім Княстве Літоўскім, Каралеўстве Польскім. У 1515 годзе Турыйск быў падораны каралём Жыгімонтам I Старым князю Сангушка. Пазней належаў Любамірскім, Асалінскім і інш. З гістарычных крыніц вядома, што на старым замчышчы яшчэ ў XV стагоддзі быў замак з цэлай сеткай падземных хадоў, спачатку драўляны, а затым каменны.
У 1759 годзе мястэчка атрымала магдэбургскае права ад караля Станіслава Аўгуста па просьбе ўладальніка.
У 1793 годзе Турыйск у складзе Валынскага намесніцтва (з 1795 года — губерні) увайшоў ў Расійскую імперыю, з 1921 года — у складзе Польшчы.
Павел Мажэйка
Біяграфія
Нарадзіўся 25 мая 1978 года ў горадзе Гродна.
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны універсітэт імя Янкі Купалы (2000), выкладчык гісторыі і культаралагічных дысцыплін.
Дыпломная работа: «Моладзь Беларусі на пераломе эпох: 80-ыя — 90-тыя гады ХХ ст».
Працаваў журналістам у газеце «Пагоня» (Гродна 1996—2001), рэдактарам газеты «Дзень» (2003—2004). Супрацоўнічаў з інфармацыйным агенствам БелаПАН, тэлевізійнай кампаніяй TVP (Польшча), друкаваўся ў шэрагу польскіх і амерыканскіх выданняў.
Стажыраваўся ў Польшчы («Gazeta Wyborcza»), ЗША («The Asheville Citizen-Times»), Чэхіі (Радыё Свабода).
Сябра грамадскага аб’яднання «БАЖ» (з 1997), старшыня Гродзенскай філіі БАЖ (з 2003).
У 2005—2007 — прэс-сакратар Аляксандра Мілінкевіча. .
Сябра рады Рэспубліканскага праваабарончага грамадскага аб’яднання «Рух „За свабоду“» (з 2007).
З 2007 г. — журналіст на Белсаце. Аўтар і вядучы праграм «Два на два», "Госьць «Белсату».
У 2009 годзе заявіў аб сыходзе з Белсата па прычыне звальнення дырэктара канала Агнешкі Рамашэўска-Гузы. Пасля вырашэння канфлікта вярнуўся ў тэлекампанію і ў чэрвені 2009 года стаў выканаўчым дырэктарам «Белсата».
Адзін з заснавальнікаў і каардынатар незалежнай кніжнай серыі «Гарадзенская бібліятэка».
Пераслед за журналісцкую дзейнасць
1 верасня 2002 г. быў арыштаваны і абвінавачаны ў паклёпе на кіраўніка дзяржавы. Падставай стала публікацыя ў газеце «Пагоня» падчас прэзідэнцкай кампаніі 2001 г.
Следствам былі праігнараваныя тры літаратуразнаўчыя экспертызы, якія паказалі, што паклёп у тэкстах «Пагоні» адсутнічаў. Адна экспертыза была незалежнай, дзве іншыя праводзіліся самім следствам.
24 чэрвеня 2002 года разам з рэдактарам «Пагоні» Мікалаем Маркевічам быў асуджаны на два гады абмежавання волі (галоўны рэдактар Мікалай Маркевіч асуджаны да двух з паловай год абмежавання волі).
Адбываў пакаранне ў г. Жлобін Гомельскай вобласці ў папраўчай установе адкрытага тыпу — працаваў чорнарабочым на лесапільні.
Міжнароднай праваабарончай арганізацыяй Amnesty International прызнаны вязнем сумлення.
Паводле амністыі тэрмін пакарання быў зменшаны на год. Вызвалены ўмоўна-датэрмінова 22 сакавіка 2003 г., да 1 верасня таго ж года мусіў адзначацца ў міліцэйскай установе.
22 мая 2017 года П. Мажэйка судом Ленінскага раёна г. Гродна быў прызнаны вінаватым у незаконным вырабе і распаўсюджанні інфармацыі для замежных СМІ. Падставай для абвінавачання сталі падзеі 25 сакавіка 2017 года, калі Павел Мажэйка ў Дзень Волі на дазволеным мітынгу ў Гродна праводзіў каментаванне. Суддзя Алена Пятрова вынесла пастанову аб пакаранні П.Мажэйкі штрафам на 23 базавыя велічыні — 529 рублёў.
26 сакавіка 2021 года ﻿Генеральная пракуратура завяла крымінальную справу на Паўла Мажэйку, а таксама на Алеся Пушкіна за ягоны партрэт Яўгена Жыхара, выстаўлены ў мажэйкавым «Цэнтры гарадскога жыцця», за «рэабілітацыю і апраўданне нацызму». 29 сакавіка Паўла Мажэйку выпусцілі з гродзенскай турмы.
Зноў Паўла Мажэйку затрымалі 31 жніўня 2022 года, калі ён прыехаў у Гродна з Польшчы. У кватэры журналіста, а таксама па месцы жыхарства яго бацькоў былі праведзеныя ператрусы. 20 верасня 2022 года праваабарончыя арганізацыі Беларусі прызналі яго палітычным зняволеным. У ліпені 2023 года Мажэйку прысудзілі 6 гадоў калоніі.
NGC 2033
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
BMW 326
БМВ 326 — аўтамабіль нямецкай кампані BMW, які выпускалі ў 1936—1941 гадах і нядоўга да 1946 года. З яго кампанія пачала выпуск машын вышэйшага сярэдняга класа адначасова з выпускам новай мадэлі сярэдняга класа BMW 327. Мадэль выпускалі з кузавамі 4-дзверны седан, 2 і 4-дзверны кабрыялет. Элементы яго хадавой часткі і кузава выкарыстоўвалі ў мадэлях BMW 320, BMW 321, BMW 327, BMW 335. Мадэль 321 была 2-дзвернай аналагічнай мадыфікацыяй з маторам у 45 к. с., а 335 можна лічыць яе павялічанай мадыфікацыяй з маторам у 90 к. с.
Канструкцыя
Кампанія BMW займалася выпускам малалітражных машын і толькі ў 1932 годзе выпусціла першую мадэль сярэдняга класа. Праз тры гады было вырашана пачаць выпуск машын вышэйшага сярэдняга класа.
Распрацоўку мадэлі 326 пачалі ў 1935 годзе, як 4-дзверны аўтамабіль сярэдняга класа з 6-цыліндравым маторам з двума карбюратарамі, запазычаным з мадэлі BMW 319 з павялічаным аб'ёмам і магутнасцю 50 к. с. Машына атрымала 4-ступеньчатую каробку перадач з сінхранізатарамі 3 і 4 перадач. Навінкай сталі гідраўлічныя дэмпферы восяў і тарсіённай падвескай задняй восі. Хуткасць дасягнула 115 км/г.
На берлінскім міжнародным аўтасалоне ў лютым 1936 года Адольф Гітлер адмыслова аглядаў экспазіцыю BMW 326 мадэлі.
Згодна з планамі кампаніі на 1940 год мадэль 326 павінна замяніць сучасная мадэль 332 з пантоннымі крыламі, мадыфікаваным 6-цыліндравым радным маторам аб'ёмам 2,0 літра. З-за пачатку вайны было выраблена ўсяго 3 прататыпы мадэлі 332, а выпуск 326 спынілі ў 1941 годзе. Да таго часу вырабілі 15 936 машын усіх мадыфікацый мадэлі BMW 326, прычым 2-дзверны кабрыялет каштаваў 6 650 марак.
Пасляваенны лёс
Падчас вайны завод у Айзенахе быў на 60% разбураны. З рэшткаў даваеннай камплектацыі да канца 1945 года было сабрана 3 кабрыялеты і седаны мадэлі 326/2. У адрозненне ад даваенных машын яны атрымалі новыя нумары шасі і ў пазначэнні мадэлі дадалі «/2». З 15 верасня 1946 года завод быў уключаны ў акупацыйную арганізацыю «Автовело», якая займалася арганізацыяй выпуску аўтамабіляў у зоне акупацыі СССР. На базе мадэлі 326 распрацавалі мадэль EMW 340 з некалькі змененай формай пярэдняй і задняй частак аўтамабіля (1948).
IC 4633
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Білефельдскі ўніверсітэт
Білефельдскі ўніверсітэт (Universität Bielefeld) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Білефельд.
Агульная характарыстыка
Білефельдскі ўніверсітэт заснаваны ў 1969 годзе. Універсітэт імкнецца «аднавіць адзінства паміж даследаваннямі і выкладаннем», і таму ўсе яго выкладчыкі выкладаюць курсы ў сваёй вобласці даследаванняў. Універсітэт таксама акцэнтуе ўвагу на міждысцыплінарных даследаваннях, якім дапамагае архітэктура кампуса, якая аб’ядноўвае ўсе факультэты ў адну структуру. Гэта адзін з першых нямецкіх універсітэтаў, які перавёў некаторыя факультэты (напрыклад, біялагічны) на ступень бакалаўра / магістра ў рамках Балонскага працэсу. Білефельдскі ўніверсітэт распачаў шырокі шматфазны праект мадэрнізацыі, які павінен быць завершаны да 2025 года. Агульны аб’ём інвестыцый у гэтае мерапрыемства запланаваны больш чым на 1 млрд еўра.
Саркаптыформныя кляшчы
Саркаптыформныя кляшчы (Sarcoptiformes) — клада кляшчоў надатраду Acariformes, якой некаторыя сістэматыкі надаюць ранг атраду. Налічвае больш за 15 000 відаў, 230 сямействаў ў двух падатрадах.
Большасць прадстаўнікоў атраду валодае клюшняпадобнымі хеліцэрамі з моцнымі клюшнямі жавальнага тыпу.
Харчуюцца галоўным чынам цвёрдай расліннай ежай, а пераходзячы да паразітызму на пазваночных жывёлах, харчуюцца скурай, пер’ем, валасамі, вылучэннямі скурных залоз.
Добры Бор
До́бры Бор (, Добрый Бор) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Падгорнаўскага сельсавета.
Геаграфія
Размешчана за 49 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за 175 км ад Брэста, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст, каля ракі Шчара.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі археалагічныя помнікі (стаянкі паблізу вёскі) сведчаць, што гэта мясцовасць была заселена людзьмі яшчэ з каменнага і бронзавага вякоў.
Вааль
Ва́аль (Vaal) — рака ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы, найбуйнейшы прыток ракі Аранжавая.
Добры Бор
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомы з XVI стагоддзя. У 1561 годзе ў складзе маёнтка Гавінавічы Слонімскага павета, уласнасць вялікага князя літоўскага Жыгімонта II.
Вааль
Даўжыня — 1120 км, плошча басейна — 196 438 км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні 114 м³/с.
Добры Бор
Гісторыя
З 1793 года ў складзе Расійскай імперыі, вёска Слонімскага павета, з 1801 года ў Гродзенскай губерні.
Вааль
Выток ракі знаходзіцца ў Драконавых гарах, на ўсход ад Яганэсбургу. Рака перасякае Драконавыя горы і плато Велд у глыбокай даліне, цячэ на паўднёвы захад да ўпадання ў раку Аранжавую. Рэчышча ўтварае мяжу паміж паўднёва-афрыканскімі правінцыямі Мпумаланга, Гаўтэнг ды Паўночна-Заходняя правінцыя па правым беразе, і з правінцыяй Вольная дзяржава — на левым. Буйнейшыя прытокі: Вілге, Фет, Рыт, Харст. Паводкі ў лістападзе — лютым. На рацэ буйное вадасховішча Вааль-Вілге.
Добры Бор
Гісторыя
З 1921 года ў складзе Польшчы.
Вааль
Гісторыя
Рака ў мінулым утварала мяжу між дзвюма бурскімі рэспублікамі, а пазней — правінцыямі Трансвааль і Аранжавая Вольная дзяржава. Геаграфічную назву Трансвааль можна перакласці літаральна як «па-за ракой Вааль». Назва пачала ўжывацца для адмежавання гэтых тэрыторый ад Капскай калоніі і калоніі Наталь.
Назву ракі Вааль можна перакласці з нідэрландскай мовы (а пазней — з афрыкаанс) — як цьмяны або бляклы. Імаверна, што тая назва пайшла ад колеру вады, асабліва падчас разліваў, калі з-за глею вада набывае каламутныя адценні.
Добры Бор
Гісторыя
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Быценскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 4 кастрычніка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі, на франтах вайны загінула 8 вяскоўцаў.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Сакаліўка (Жыдачыўскі раён)
Сакаліўка (Соколі́вка) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксей Аляксеевіч Слесарэнка
Аляксей Аляксеевіч Слесарэнка (,  — ) — беларускі пісьменнік, перакладчык, акцёр. Заслужаны дзеяч культуры Беларусі (1960)
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і служачага. У 1924 г. бацькі вярнуліся на Беларусь. Вучыўся ў Брагінскай сярэдняй школе, пазней яго запрасіла кінафабрыка Белдзяржкіно ў Ленінградзе здымацца ў ролі Мірона ў фільме «Палескія рабінзоны» (1934). Пасля гэтага яго накіравалі на вучобу ў Маскоўскую студыю кінаакцёраў. Здымаўся ў фільмах «Бежын луг» (рэжысёр С. Эйзенштэйн), «Вясёлыя хлопцы» (Р. Аляксандраў), «Аэраград» (рэжысёр А. Даўжэнка). Падчас Вялікай Айчыннай вайны быў на фронце, камандаваў стралковым узводам. Ад Вялікіх Лук дайшоў да Берліна. Служыў у арміі да 1953 г. У 1954—1956 гг. працаваў дырэктарам бюро прапаганды мастацкай літаратуры пры СП БССР. Тры гады вучыўся на завочных курсах мастацкага чытання пры Усесаюзным доме народнай творчасці. Выступаў як чытальнік Беларускай дзяржаўнай філармоніі, адначасова (1962—1974) быў навуковым супрацоўнікам Літаратурнага музея Якуба Коласа. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1969 г.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны I і II ступеняў і медалямі.
Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР (1960).
Творчасць
У друку пачаў выступаць у 1940 г. Аўтар літаратурнай кампазіцыі «Народны паэт БССР Якуб Колас» (1956) і шэрагу кампазіцый для мастацкага чытання, кніг нарысаў «Дарогі і песні» (1965) і партрэтаў дзеячаў літаратуры і культуры «Дарагія абліччы» (1967), «Жыццё ў мастацтве» (1977). У Кіеве выйшла на ўкраінскай мове кніга «Аляксандр Даўжэнка. Шлях да слова» (1974), у кнігу «Продолжение радости» (1981) уключаны, акрамя перакладных, арыгінальныя працы аўтара.
Пераклаў на беларускую мову кнігу А. А. Маякоўскай «Дзіцячыя і юнацкія гады Уладзіміра Маякоўскага» (1957).
Лугынкы
Лугынкы (Лугинки́) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
У 1906 годзе вёска Лугінскай воласці Оўруцкага павета Валынскай губерні.
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Старэ Сэло (Жыдачыўскі раён)
Старэ Сэло (Старе́ Село́) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Зеебах (Цюрынгія)
Зеебах (Seebach) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 2215 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 3,62 км². Афіцыйны код — 16 0 63 071.
Астапы
Астапы (Остапи́) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Вядомыя асобы Масквы
Вядомыя ўраджэнцы Масквы:
IC 4634
IC 4634 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2034
NGC 2034 (іншае абазначэнне — ESO 86-SC14) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзяржаўны музей (Амстэрдам)
Дзяржаўны музей (Рэйксмюзеум, Rijksmuseum, МФА : ) — мастацкі музей у Амстэрдаме (Нідэрланды).
Гісторыя
Музей заснаваны ў 1808 годзе братам Напалеона I, каралём Галандыі Луі Банапартам. Адкрыты для публічнага наведвання ў 1815 годзе. Новы будынак пабудаваны ў 1877—1885 гадах архітэктарам Пітэрам Кёйперсам.
Экспазіцыя
У музеі маецца мастацкая калекцыя (карціны, скульптуры і дэкаратыўнае мастацтва, мастацтва краін Азіі), гістарычная калекцыя (археалагічныя артэфакты, карціны, скульптуры, адзенне) і збор малюнкаў, гравюр і фатаграфій.
Аснову мастацкай калекцыі складаюць шматлікія працы галандскіх майстроў XV—XIX стагоддзяў, у прыватнасці, прадстаўлены вядомыя майстры XVII стагоддзя, у першую чаргу, Рэмбрант, Вермеер і Халс, а таксама дэ Хох, Стэн, Ройсдал, ван дэр Гельст, ван Скорел і іншыя.
Галоўнае месца ў экспазіцыі адведзена «Начному дазору» Рэмбранта (карціна належыць гораду Амстэрдаму, у музеі знаходзіцца на часовым захоўванні). У 1906 годзе будынак музея быў перабудаваны дзеля размяшчэння гэтай карціны.
Сулятычы
Сулятычы (Суля́тичі) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Підастапы
Підастапы (Підоста́пи) — вёска ў Лугынскай пасялковай грамадзе Корасценскага раёна Жытомірскай вобласці Украіны.
Гісторыя
1923—2020 гг. уваходзіла ў склад Лугынскага раёна.
Уэс Андэрсан
Уэ́слі Мо́рцімер Уэ́льс «Уэ́с» А́ндэрсан (Wesley Mortimer Wales «Wes» Anderson, нар. ) — амерыканскі, , ,. З’яўляецца адным з прадстаўнікоў амерыканскага незалежнага кіно.
Уэс Андэрсан шэсць разоў быў намінаваны на прэмію «Оскар»: у катэгорыі «Найлепшы арыгінальны сцэнарый» за фільмы «Сямейства Тэнэнбаўм» (2002) і «Каралеўства ўзыходзячага месяца» (2013), у катэгорыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм» за стужку «Неверагодны містар Фокс» (2010), і адразу ў трох катэгорыях «Найлепшы фільм», «Найлепшы рэжысёр» і «Найлепшы арыгінальны сцэнарый» за фільм «Гатэль „Гранд Будапешт“» (2015).
Якаўчыцкі сельсавет
Я́каўчыцкі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Вялікія Якаўчыцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Якаўчыцы. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мацеевіцкага сельсавета.
13 кастрычніка 1961 года ў склад Мацеевіцкага сельсавета Камянецкага раёна з Крыўлянскага сельсавета перададзены вёскі Агароднікі, Барздзілы, Вандалін, Вежкі, Мацясы, Пруск, Свішчы, Стаўпы, Якаўчыцы, у склад Крыўлянскага сельсавета перададзены вёскі Багны, Баляўшчына, Вялікія Сяхновічы (з крухмальным заводам), Грыцэвічы (з канторай нарыхтоўкі жывёлы), Карды, Мацеевічы, Новыя Дворы, Семенаўцы, цэнтр Мацеевіцкага сельсавета перанесены ў Якаўчыцы і сельсавет перайменаваны ў Якаўчыцкі. З 25 снежня 1962 года ў складзе Кобрынскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года — у складзе адноўленага Жабінкаўскага раёна. У 1970 годзе скасаваны вёскі Багуславічы і Савіцкія (зліліся з вёскай Залуззе). 14 красавіка 1971 года вёска Якаўчыцы, якая ўваходзіла ў склад калгаса «Прамень», перайменавана ў Вялікія Якаўчыцы, вёска Якаўчыцы, якая ўваходзіла ў склад калгаса імя Чапаева, — у Малыя Якаўчыцы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 13 населеных пунктаў.
11 мая 2012 года сельсавет скасаваны, частка тэрыторыі далучана да Жабінкаўскага сельсавета (вёскі Бабры, Вялікія Якаўчыцы, Залуззе, Панцюхі, Пруск), частка — да Крыўлянскага сельсавета (вёскі Агароднікі, Барздзілы, Вандалін, Вежкі, Малыя Якаўчыцы, Мацясы, Свішчы, Стаўпы).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1329 чалавек, з іх 81,6 % — беларусы, 12,0 % — украінцы, 5,2 % — рускія.
Уроцлаўскі ўніверсітэт
Уро́цлаўскі ўніверсітэ́т (Uniwersytet Wrocławski, Universität Breslau, Universitas Wratislaviensis) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова Польшчы ў горадзе Вроцлаў. Заснаваны ў 1702 годзе.
Агульныя звесткі
Уроцлаўскі ўніверсітэт з'яўляецца дзяржаўнай вышэйшай навучальнай установай у Рэспубліцы Польшча. Рэктар — Марэк Баярскі. У цяперашні час на 12 факультэтах навучаюцца 34 621 студэнт (на снежань 2010). Колькасць выкладчыкаў і навуковых супрацоўнікаў складае 3390 чалавек. Ва ўніверсітэце выкладанне вядзецца на наступных факультэтах:
Гісторыя
Першая спроба заснаваць універсітэт ва Уроцлаве адносіцца да 20 ліпеня 1505 года, калі кароль чэшскі і венгерскі Уладзіслаў II з дынастыі Ягайлавічаў падпісаў загад пра яго стварэнне. Аднак з прычыны пратэсту Кракаўскага ўніверсітэта гэтую ідэю не падтрымаў папа Юлій II.
Днём заснавання ўніверсітэта лічыцца 21 кастрычніка 1702 года. У гэты дзень Імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Леапольд I надаў езуіцкай школе горада Брэслаў, адчыненай у 1638, званне Акадэміі Леапольдынскай з усімі прывілеямі еўрапейскіх універсітэтаў. 15 лістапада 1702 года адбылося ўрачыстае адкрыццё акадэміі з адзіным факультэтам па філасофіі і каталіцкай тэалогіі.
Пасля пераходу Сілезіі ад Аўстрыі да Прусіі па выніках Сямігадовай вайны ўніверсітэт страціў свой антырэфарматарскі характар, аднак працягваў заставацца вышэйшай школай для каталіцкага духавенства Германіі.
3 жніўня 1811 года ў выніку правядзення рэформы ў галіне адукацыі ў Прусіі і аб'яднання ўніверсітэтаў у Брэслаў і Франкфурце-на-Одэры мясцовы ўніверсітэт атрымоўвае новую назву: Сілезскі ўніверсітэт Фрыдрыха Вільгельма (Schlesische Friedrich-Wilhelm-Universität zu Breslau). Навучанне адбываецца на 5 факультэтах — каталіцкай тэалогіі, пратэстанцкай тэалогіі, права, філасофіі і медыцыны. Такім чынам, універсітэт у Брэслаў стаў першым нямецкім універсітэтам, які адначасна меў і каталіцкі, і пратэстанцкі факультэты. У 1842 годзе дадалася кафедра славістыкі. Універсітэт кіраваў 12 прыродазнаўчымі інстытутамі, 6 клінічнымі станцыямі і 3 музейнымі зборамі. З 1881 года ўніверсітэту падпарадкаваны Сельскагаспадарчы інстытут у Праскаў. У 1884 годзе лік студэнтаў ва ўніверсітэце складаў 1481, выкладчыкаў — 131.
Універсітэцкая бібліятэка ў 1885 годзе захоўвала ў сваіх сценах каля 400 000 тамоў, з іх 2400 інкунабул, выдадзеных да 1500 года, і 2840 манускрыптаў. Дзейнічалі таксама астранамічная абсерваторыя, батанічны сад плошчай 5 гектараў з батанічным музеем, а з 1862 года — і заалагічны парк з палеанталагічным і заалагічным музеем. Пры ўніверсітэце размяшчаліся хімічная лабараторыя, хімічныя і фізічныя зборы, анатамічны інстытут, батанічны і мінералагічны інстытуты, карцінная галерэя, музей сылескіх старажытнасцей і дзяржаўны архіў Сілезіі.
Пасля сканчэння Другой сусветнай вайны і перадачы Брэслаў Польшчы нямецкі ўніверсітэт зачынены, замест яго 9 чэрвеня 1946 года ўтвораны польскі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1952—1989 насіў імя прэзідэнта Польшчы і першага сакратара ПАПП Баляслава Берута.
Ад 1988 года між Уроцлаўскім універсітэтам і Рурскім універсітэтам Бохума афіцыйна ўсталяваны партнёрскія адносіны.
У 2001 годзе ва Уроцлаве адбыліся ўрачыстасці, прысвечаныя 300-годдзю заснавання ўніверсітэта.
Аляксандр Аляксандравіч Гужалоўскі
Аляксандр Аляксандравіч Гужалоўскі (нар. 27 чэрвеня 1960, г. Мінск) — беларускі гісторык, музеолаг, педагог, доктар гістарычных навук (2002), прафесар (2016), прафесар кафедры этналогіі, музеялогіі і гісторыі мастацтваў БДУ.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў у 1983 г. Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя М. Горкага, у 1991 г. — аспірантуру аддзела музеязнаўства Навукова-даследчага інстытута культуры Акадэміі навук СССР (Масква).
Працаваў на розных пасадах у Беларускім дзяржаўным музеі Вялікай Айчыннай вайны, Нацыянальным гістарычным музеі Рэспублікі Беларусь, з 1993 г. — дацэнт, а з 2004 г. — прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У 1992 г. абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Музеязнаўства» на тэму «Гісторыя музеяў Беларусі другой паловы XVIII — пачатку ХХ стст.». У 2002 г. абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені доктара гістарычных навук па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» на тэму «Станаўленне і развіццё музейнай справы Беларусі (1918—1941 гг.)». У 2016 г. прысвоена вучонае званне прафесара.
У 1994 г. праходзіў стажыроўку ў якасці інтэрна ў Смітсанаўскім інстытуце (ЗША), у 1995 г. — запрошаны даследчык ва Універсітэце Дж. Вашынгтона (ЗША), у 1997 г. —  запрошаны даследчык у Амстэрдамскім універсітэце (Нідэрланды), у 2004 г. — стыпендыят праграмы Фулбрайт (Кліўлендскі мастацкі музей, ЗША).
Вучоны сакратар савета па абароне дысертацый па гістарычных навуках пры Беларускім дзяржаўным універсітэце, член савета па абароне дысертацый па культуралогіі i мастацтвазнаўству пры Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў. Член Рэспубліканскага навукова-метадычнага савета па пытаннях музейнай справы пры Міністэрстве культуры Рэспублікі Беларусь. Член рэдакцыйнага савета «Беларускага гістарычнага часопіса», рэдакцыйнай калегіі «Веснік Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна». Серыя 2. Гісторыя. Эканоміка. Права, рэдакцыйнай калегіі часопіса «Acta Museologica Lithuanica» (Вільнюскі ўніверсітэт).