cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ADSL
Арганізацыя
Перадача даных тэхналогіяй ADSL рэалізуецца праз звычайную аналагавую тэлефонную лінію з дапамогай абаненцкай прылады — мадему ADSL і мультыплексара доступу (DSL Access Multiplexer, DSLAM), які знаходзіцца на той жа самай АТС, да якой далучаецца тэлефонная лінія карыстальніка, прычым уключаецца DSLAM да абсталявання самой АТС. DSLAM мультыплексуе мноства абаненцкіх ліній DSL у адну высокахуткасную магістральную сетку. Таксама яны звычайна далучаюцца да сеткі ATM праз каналы PVC (пастаянны віртуальны канал Permanent Virtual Circuit) да правайдараў паслуг Internet ды іншых сетак. Варта адзначыць, што два ADSL-мадэмы не змогуць злучыцца адзін з адным, у адрозненні ад мадэмаў Dial-Up. Звычайна праз патрэбу ўсталявання злучэння на кожнай АТС выдаткі на пабудову і падтрымку сеткі былі значна вышэй, чым у выпадку класічнага камутаванага доступу, калі ўсе мадэмы правайдара ўсталёўваліся на адной АТС, аднак у параўнанні з коштам іншых спосабаў высокахуткаснага доступу да сеткі Інтэрнэт тэхналогія DSL з’яўляецца значна таннейшай.
Прынцып працы ADSL
Такое частотнае размеркаванне дазваляе размаўляць па тэлефоне, не перарываючы абмен данымі на лініі.
Для аддзялення нізкачастотнага аналагавага сігналу ад высокачастотнага лічбавага выкарыстоўваецца сплітар, які з’яўляецца фільтрам нізкай частаты. Таксама магчыма выкарыстанне мікрафільтра. У гэтым выпадку мадэм далучаецца да лініі наўпрост, а ўсе тэлефоны, факсы і іншыя аналагавыя прылады далучаюцца да лініі праз мікрафільтры.
Параметры лініі сувязі
Абаненцкая тэлефонная лінія для выкарыстанні яе тэхналогіяй ADSL павінна адпавядаць наступным параметрам:
Другасныя параметры
Затуханне сігналу (Line Attenuation):
Узровень шуму (дБ адносна 1 мВт пры супраціўленні нагрузкі 600 Ом):
SN Margin (Signal-to-Noise Margin альбо Signal-to-Noise Ratio(SNR)):
Для ADSL лініі пажадана для выкарыстання вітая пара (а не «локшына»), у адваротным выпадку магчыма зніжэнне хуткасці.
Ужыванне
ADSL была распрацавана для арганізацыі даступнай хуткаснай сувязі з Internet/intranet на базе існуючых тэлефонных ліній. Кошт паслуг ADSL звычайна значна ніжэй у параўнанні з коштам лічбавай сувязі іншых стандартаў.
Міхал Казімір Агінскі
Біяграфія
Паходзіў з роду князёў Агінскіх, прадстаўнікі якога адыгрывалі значную ролю ў дзяржаўным, грамадска-палітычным і культурным жыцці Вялікага Княства Літоўскага і Польшчы. Рана страціў бацьку і гадаваўся пад апякунствам спачатку дзеда — вялікага гетмана літоўскага Міхала Сервацыя Вішнявецкага, потым пад наглядам ваяводы віцебскага Марцыяна Агінскага, пасля яго выхавацелем стаў канцлер літоўскі Фрыдэрык Міхал Чартарыйскі.
Пра маладыя гады Міхала Казіміра захавалася мала звестак, ён вывучаў музыку і жывапіс, меў здольнасці да мастацтва. Па парадзе М. Чартарыйскага Міхал Казімір пачаў ваенную кар’еру, а ў 18-гадовым узросце быў дэпутатам сейма. З 1753 ён падарожнічаў па Заходняй Еўропе. Наведаў Дрэздэн, Вену, Парыж, дзе практыкаваўся ў асноўным у музычным мастацтве. Атрымаў музычную адукацыю, ігры на скрыпцы вучыўся ў Джавані Батыста Віёці. Талент Агінскага ўсхваляў у сваіх мемуарах Дэні Дзідро. У 1761 годзе Міхал Казімір вярнуўся на радзіму, ажаніўся з дачкой М. Чартарыйскага Аляксандрай, за якой атрымаў Слонімскую эканомію, дзе пазней стварыў славутую «сядзібу муз».
У 1768 М. К. Агінскі стаў вялікім гетманам літоўскім, а праз тры гады далучыўся да Барскай канфедэрацыі. У ноч на 12 верасня 1771 года 2,5-тысячны атрад гетмана ў баі пры Сталовічах разбіты 1-тысячным атрадам Аляксандра Суворава. Пасля гэтага Агінскі эміграваў за мяжу, а ўсе яго маёнткі, што знаходзіліся ва ўсходняй Беларусі, ужо далучанай (1772) да Расіі, былі канфіскаваны. У 1775 ён атрымаў амністыю і вярнуўся ў Слонім, дзе пабудаваў некалькі прадпрыемстваў, друкарню. Па яго ініцыятыве і на яго сродкі пабудаваны Агінскі канал. Праз палескія балоты яго намаганнямі былі адноўлены колішнія гасцінцы, якія злучалі Пінск са Слонімам і Валынню. У хуткім часе Слонім ператварыўся ў «паўночныя Афіны».
Пры сваім двары М. К. Агінскі заснаваў оперны тэатр, музычную капэлу, адкрыў школу — «Дэпартамент балетных дзяцей», дзе акрамя танцаў вучылі чытанню і пісьму дзяцей прыгонных. Для тэатра напісаў оперы «Зменены філосаф», «Елісейскія палі» і інш. Пісаў таксама скрыпічныя п’есы, паланезы і іншыя музычныя творы, выдатна выконваючы іх на розных інструментах. Яго лічаць аўтарам выдадзеных у Варшаве пад псеўданімам «Слонімскі грамадзянін» перадавых для свайго часу зборнікаў «Гістарычныя і маральныя аповесці» (1782), «Байкі і не-байкі» (1788). У апошні зборнік увайшлі вершы з «Песень пана Міхала графа Агінскага, гетмана Вялікага Княства Літоўскага, укладзеныя ў верасні 1770 года ў Слоніме». Як мецэнат М. К. Агінскі рабіў ахвяраванні для кляштара і касцёла ў Смілавічах, а таксама заснаваў дабрачынны фонд для студэнтаў Віленскага ўніверсітэта.
Музычная творчасць
Лічыцца, што Міхал Казімір Агінскі — аўтар некалькіх опер, у т.л. «Зменены філосаф» (1771), «Елісейскія палі» (1788, верагодна з Ф. Марыні), як мяркуюць таксама «Сілы свету» і «Становішча саслоўяў» (1784), а таксама музыкі да балета (партытуры гэтых твораў пакуль не знойдзены). Пісаў таксама скрыпічныя п’есы, рамансы, паланезы. Аўтар аднаго з першых вядомых вакальных цыклаў «Да Касі». Выдатна выконваў свае творы на розных інструментах. Яго жартам называлі «гетман-кларнет», а некаторыя даследчыкі жыцця і дзейнасці М. К. Агінскага сцвярджаюць, што менавіта ён вынайшаў падножку да арфы.
З узораў яго камерна-вакальных твораў вядома 12 песень без акампанементу, што захаваліся ў рукапісе 1770 г., і 14 песень у суправаджэнні дзвюх скрыпак і баса, апублікаваных у варшаўскім выданні 1788 г. У гэтых песнях на ўласныя словы, невялікіх па памерах і нескладаных па музычнай мове, М. К. Агінскі ўвасобіў ідэалы прастаты і натуральнасці ў выяўленні пачуццяў, якія былі сугучны ракайльна-букалічным плыням яго эпохі. Сольныя песні ўяўляюць сабой афарыстычныя замалёўкі, якія, хутчэй за ўсё, ствараліся да ўжо гатовых вершаў, што пацвярджаецца існаваннем і шэрагу тэкстаў без музыкі. Сярод іх ёсць філасофска-павучальныя («Сэрца і розум», «Аб філасофіі», «Аб лёсе», «Аб гусце»), пастаральныя («Пастушка») і застольныя («Бахус»), ёсць партрэтныя замалёўкі дзяўчат («Анетка», «Дзяўчынка», «Кася», «Лізетка») і хлопца («Антак»). Друкаваныя песні, пры падабенстве з рукапіснымі (часам — літаральным, як у «Пастушцы», мелодыя якой выкарыстоўваецца ў песні «Аб календары»), істотна адрозніваюцца ад апошніх. Перш за ўсё, у творах з выдання 1788 г. музыка з’яўляецца вядучым пачаткам. Гэтыя песні яднае вобраз сяляначкі Касі, чыя летуценная постаць натхняе вытанчана-рафінаванага юнака, ад імя якога вядзецца апавяданне, на стварэнне лірычных і павучальных, філасофскіх і гумарыстычных замалёвак. Уражаны дзяўчынай, ён ва ўсім адчувае погляд яе вачэй, цеплыню сэрца і свет розуму. Думкі юнака пра жыццё, яго нягоды і радасці набываюць філасофскае адценне («Аб шчырым сэрцы», «Неспадзяваны добры дзень», «Коцік-верабей», «Аб плаванні»), а філасофскія сентэнцыі — жыццёвую прастату, натуральнасць і рамантычны водар («Розныя густы», «Аб масках»).
Песні М. К. Агінскага напісаны пераважна ў куплетнай форме. Меладыйны голас, як правіла, дубліруецца скрыпкай, рухаецца паступенна ці па гуках трохгуччаў, мякка закругляючыся ў канцы фраз. У рытміцы прыметны формулы, характэрныя для папулярных у той час танцаў (паланэза, менуэта і інш.). Празрыстая фактура ўскладняецца бадай што толькі ў рытурнелях, не перашкаджае слухачу засяродзіць увагу на мелодыі. Апошняя, пры ўсёй мінімалізацыі віртуозных сродкаў, бярэ на сябе асноўную ролю ў стварэнні мастацкага вобраза — у кожнай мініяцюры сваеасаблівага, але пры тым шмат у чым агульнага для ўсіх песень. Гэты опус па змесце і музычнай мове арганічна ўпісваецца ў кола вакальных мініяцюр (у тым ліку песень Жан-Жака Русо і Філіпа Эмануіла Баха), якія атрымалі распаўсюджанне ў Еўропе ў часы ранняга класіцызму.
З інструментальных п’ес М. К. Агінскага адшуканы толькі Паланэз для скрыпкі і фартэпіяна, упершыню надрукаваны ў газеце «Кур’ер варшаўскі» за 1902 г. Твор заснаваны на вельмі папулярнай тэме, якую выкарыстоўвалі ў XVIII—XIX стст. многія кампазітары, у тым ліку Восіп Казлоўскі.
У цэлым выяўленыя творы М. К. Агінскага можна разглядаць як прыклады музычнага аматарства, распаўсюджанага ў той час у колах арыстакратыі.
Літаратурная творчасць
Міхал Казімір Агінскі займаўся мастацкай літаратурнай творчасцю, кантактаваў з французскімі энцыклапедыстамі і асветнікамі і выдаваў свае творы пад псеўданімам «Слонімскі грамадзянін».
Два рукапісныя сшыткі песень (з нотамі і тэкстамі) М. К. Агінскага сведчаць, што вершаваныя тэксты ў іх залежаць не так ад літаратурных, як ад музычных традыцый. І калі ў першы зборнік увайшлі творы, жанрава пазначаныя Агінскім як песні, то другі ўяўляе з сябе цыкл з дванаццаці мініяцюр, паяднаных вобразам Касі. Менавіта праз гэты вобраз выходзіў Агінскі за межы класіцыстычных форм паэзіі, набліжаўся да рамантычнага цыкла. Разбурэнне канонаў адбывалася на аснове фрагментарнасці мініяцюр, уяўнай незавершанасці, хоць і з прыкметамі асветніцкай філасофіі, выяўленай найперш у адцягненых, абстрактных загалоўках — «Пра дарагі момант», «Пра зямлю», «Пра паветра», «Пра ваду», «Пра агонь» і інш. У іх аўтар ствараў падаснову новай паэтычнай формы, блізкай да раманса, мадрыгала ці ксеніі. У гэтых фрагментах дзякуючы погляду на з’яву, выстаўленую нібы збоку, адбываецца рух аўтара да самога сябе, але не да канца: стрымлівалі класіцыстычныя традыцыі. Таму ў канкрэтных тэмах фрагментаў, павернутых нейкай адной гранню, крыху завуаляванай інтымным, знаёмым толькі аўтару і адрасату вобразам, адбывалася цёплая пульсацыя жывога чалавечага пачуцця, трохі ўгаданага і абавязкова далікатнага, але недавыказанага, недараскрытага і тым не менш, зараджанага наіўнасцю пераадолення асяроддзя і традыцый.
Сведчаннем прыхільнасці М. К. Агінскага да асветніцкіх ідэй было тое, што ён у свой зборнік «Гістарычных і маральных аповесцяў» (1782) уключыў, акрамя ўласных твораў, перакладзены ім з французскай мовы на польскую вершаваны «Ліст да народа» Антуана Леанарда Тама, які сябраваў з Дэлілем і Дэламберам і якога Вальтэр называў «братам па красамоўству». Несумненна, высакародныя ўяўленні Тама пра грамадскія стасункі перакладчык падзяляў. У празаічнай прадмове «Гістарычных і маральных аповесцяў» «Слонімскі грамадзянін», зыходзячы з асветніцкіх пазіцый, зазначае, што шляхі ўдасканалення грамадства пралягаюць праз перамогу дабра над злом у самім чалавеку, і звяртаецца да чытача з заклікам стаць «сябрам сумленнасці», каб паступова такім чынам сумленасць пашыралася на ўсіх людзей. Што тычыцца «Ліста да народа», то ў ім не толькі сцвярджаецца роўнасць людзей, але і абвяшчаецца, што народ — гэта асноўная стваральная сіла грамадства, якая рухае гісторыю, і што ў аснове багацця ляжыць праца. Проціпастаўляючы горад вёсцы, а багатых — бедным, аўтар і перакладчык сцвярджаюць, што толькі ў сялянскім асяроддзі захавалася цнатлівасць і чысціня нораваў.
Розум, маральнасць і праца праслаўляюцца таксама і ў іншым зборніку «Слонімскага грамадзяніна» — «Байкі і не-байкі» (1788). Названыя зборнікі Міхала Казіміра Агінскага, паэта і кампазітара, сталіся выразным выяўленнем і творчай рэалізацыяй Асветніцтва ў літаратурным працэсе.
Чабаніўка (Ужгарадскі раён)
Чабані́ўка  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ірляўскага сельсавета.
Каларадскі жук
Каларадскі жук (Leptinotarsa decemlineata) — насякомае сямейства лістаедаў. Небяспечны шкоднік бульбы.
Апісанне
Даўжыня да 12 мм. Цела авальнае, пукатае, жоўтае. Крылы ярка-ружовыя, на жоўтых надкрылах 10 чорных падоўжных палос, на галаве чорная трохвугольная пляма. Лічынка (даўжынёй да 15 мм) за перыяд развіцця (15—35 сутак) праходзіць 4 ўзросты. Лічынкі выпуклыя, першага—трэцяга ўзросту карычнева-чырвоныя, чацвёртага ўзросту ружова-аранжавыя, з двума радамі чорных бугаркоў па баках, укрытыя рэдкімі валаскамі. Кукалка жоўта-аранжавая.
Распаўсюджанне
Радзіма — Паўночная Амерыка. У Еўропе ўпершыню выяўлены ў Францыі ў 1916—1918 і 1922 гг., на Беларусі — у 1956 ( на тэрыторыі былога СССР у 1949) годзе. Пашырыўся па ўсёй тэрыторыі, дзе вырошчваецца бульба.
Біялагічныя асаблівасці
Самкі адкладваюць яйкі на ніжні бок лістоў бульбы і іншых раслін сямейства паслёнавых (памідоры, баклажаны, перац і г.д.). Яйкі прадаўгавата-авальныя, жоўта-аранжавыя. Лічынкі нараджаюцца праз 5—8 сутак. Найбольш шкаданосныя лічынкі чацвёртага ўзросту, акукліваюцца ў глебе на глыбіні 5—12 см. Праз 15—20 сутак кукалка ператвараецца ў жука. Лічынкі і жукі кормяцца лісцем, чаранкамі і сцёбламі бульбы. Зімуюць жукі ў глебе на рознай глыбіні.
Меры барацьбы
Неабходна сістэматычна збіраць і знішчаць жукоў, яйцаклеткі і лічынкі. Пры масавым засяленні раслін лічынкамі першага—другога ўзросту праводзяць апрацоўку раслін інсектыцыдамі. Лепшы тэрмін для хімічных апрацовак — з'яўленне масавай колькасці лічынак другога—трэцяга ўзросту. Рыхленне глебы ў перыяд вегетацыі і глыбокая перакопка яе восенню пасля ўборкі ўраджаю змяншаюць колькасць лічынак і пагаршаюць умовы развіцця кукалак. У барацьбе з каларадскім жуком эфектыўныя біялагічныя прэпараты, якія валодаюць кішачным дзеяннем. Яны трапляюць у кішэчнік насякомага пасля апрацоўкі раслін растворам біяпрэпаратаў.
Polyporus
Polyporus — род грыбоў сямейства.
Біялагічнае апісанне
Пладовыя целы аднагадовыя, з падзелам на капялюшык і ножку. Паверхня капялюшыка гладкая або пакрытая лускавінкамі або апушэннем, афарбаваная звычайна ў розныя адценні карычневага, часам у старасці крыху фіялетавая. Мякаць белая, жорсткая, пры высыханні дравяністая. Спараносная паверхня (гіменафор) сітаватая, белая, часам з жаўтлявым адценнем. Поры круглявыя або вуглаватыя. Ножка часам слаба прыкметная, цэнтральная або эксцэнтрычная, гладкая або аксаміцістая, карычневая, нярэдка падоўжна зморшчана-разлінаваная.
Некаторыя віды
Род уключае каля 26 відаў. Дакладная колькасць відаў невядома, не высветлена становішча некаторых відаў, нярэдка змяшчаюцца ў род
Уладзімір Ульянавіч Мелішкевіч
Уладзімір Ульянавіч Мелішкевіч (нар., в. Лышчыцы Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці — ) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук, прафесар Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна, старшыня абласнога аддзялення Беларускага фонду культуры.
Біяграфія
Скончыў СШ № 1 г. Брэста, працаваў фрэзероўшчыкам на прадпрыемстве. У 1960—1965 гадах навучаўся на гістарычным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна. Па атрыманні дыплома працаваў настаўнікам гісторыі ў СШ № 20 г. Брэста, з 1969 года — кансультантам Дома палітычнай асветы, на партыйнай рабоце на розных пасадах. У 1975—1978 гадах вучыўся ў аспірантуры Інстытута гісторыі АН БССР. З 1978 года — лектар Брэсцкага абкама КПБ. У 1979 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Руска-беларускія культурныя сувязі другой паловы XIX стагоддзя».
Вучонае званне прафесара атрымаў у 1991 годзе. Са снежня 1992 года — дэкан гістарычнага факультэта. Уладзімір Ульянавіч вёў актыўную грамадскую работу, быў членам выканкама Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў. У чэрвені 1987 года быў абраны першым старшынёй Брэсцкага абласнога аддзялення Савецкага (з 1991 года Беларускага) фонду культуры.
Капусная тля
Капусная тля (Brevicoryne brassicae) — насякомае з сямейства сапраўдных тлей. Пашкоджвае капусту, бручку, насеннікі капусты.
Уладзімір Ульянавіч Мелішкевіч
Біяграфія
16-17 лістапада 2007 года гістарычны факультэт БрДУ імя А. С. Пушкіна правёў ІІІ Міжнародную навукова-практычную канферэнцыю, прысвечаную памяці прафесара У. У. Мелішкевіча.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў праблемы гісторыі культуры, беларуска-расійска-ўкраінскіх адносін. Зрабіў больш за 100 навуковых публікацый.
Палавікі
Палавікі́ (, Половики) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Княгінінскага сельсавета.
Капусная тля
Дробныя бяскрылыя насякомыя даўжынёй 2—2,5 мм, укрытыя светлым васковым пылам. Развіваецца ў 11—12 пакаленнях за сезон. Дарослыя тлі і лічынкі высмоктваюць з раслін сок, пашкоджанае лісце траціць колер, скручваецца, развіццё расліны спыняецца. У насеннікаў зніжаецца ўраджай і якасць насення, часам яны наогул не ўтвараюцца. Зімуе тля ў стадыі яйца на чаранках капусты, лісці, сцёблах і іншых раслінных рэштках.
Меры барацьбы: апырскванне раслін настоем або адварам тытуню.
Падбярэззе (Мядзельскі раён)
Падбярэ́ззе (, Подберезье) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Княгінінскага сельсавета.
Маткор
Маткор (mathcore) (таксама вядомы як тэх. метал, тэх. хардкор, і мат метал) — гэта стыль (паджанр) металкора, вядомы па высокім узроўні тэхнічнага музычнага майстэрства. Для маткора характэрны дысананс, гэта значыць зрушэнне такту ў гітарных і ўдарных партыях. Прабацькі субжанра — гурты Deadguy, Kiss It Goodbye, Training for Utopia, Botch, Turmoil, Coalesce, Bloodlet, Groundwork, Resurrection, Acme, Nerv and Starkweather.
Ніла Валер’еўна Крукава
Біяграфія
У 1986 годзе адной з першых выступіла ў Чарнобылі перад ліквідатарамі аварыі на ЧАЭС.
У кастрычніку 1990 года далучылася да «Рэвалюцыі на граніце» (студэнцкай галадоўкі на Майдане).
20 жніўня 2008 года Ніле Крукавай прысвоена званне Героя Украіны з уручэннем ордэна Дзяржавы.
Працуе ў Нацыянальнай філармоніі Украіны. Майстар размоўнага жанру.
Соф’я Пятроўна Праабражэнская
Соф’я Пятроўна Праабражэ́нская (,, Расійская імперыя — , СССР) — савецкая оперная і камерная спявачка (мецца-сапрана). Народная артыстка СССР (1955). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій (1946, 1951).
У гады блакады Ленінграда неадлучна знаходзілася ў горадзе, адмовіўшыся ад эвакуацыі.
Біяграфія
У 1928 годзе скончыла Ленінградскую кансерваторыю.
У 1928—1959 гадах працавала ў Ленінградскім тэатры оперы і балета імя Кірава.
У гады вайны адмовілася эвакуіравацца з блакаднага Ленінграда, дала каля 1500 канцэртаў у Філармоніі. У гэтыя гады яна неаднаразова станавілася донарам крыві, за што яе ганаравалі звання «Выдатнік аховы здароўя» ў 1943 годзе.
У 1947—1951 і 1960—1961 выкладала ў Ленінградскай кансерваторыі (з 1949 года прафесар).
Вяла канцэртна-выканальніцкую дзейнасць. У рэпертуары рускія народныя песні і рамансы. Выконвала вакальны цыкл «Песні і танцы смерці» М. Мусаргскага. Сярод партый: Марфа («» М. Мусаргскага), Іаанна, Графіня («Арлеанская дзева», «Пікавая дама» П. Чайкоўскага), Любаша («» М. Рымскага-Корсакава), Ефрасіння («Сям’я Тараса» Дз. Кабалеўскага), Актавіян («» Р. Штрауса) і іншыя.
Аўтар артыкула «Трыццаць гадоў на сцэне» («МЖ», 1958, No 2).
Юозас Урбшыс
Юо́зас Урбшы́с (Juozas Urbšys;, вёска Шацяней (цяпер у Кедайнейскім раёне) — , Каўнас) — літоўскі дыпламат, міністр замежных спраў Літвы ў 1938—1940 гг., перакладчык.
Біяграфія
У 1905—1907 гадах жыў у Зарасаі. Вучыўся ў Панявежыскай рэальнай гімназіі (1907—1914), затым у Рыжскім політэхнічным інстытуце, эвакуіраваным падчас Першай сусветнай вайны ў Маскву. У 1916 годзе быў мабілізаваны. Вучыўся ў Чугуеўскім ваенным вучылішчы, браў удзел у баявых дзеяннях. Увосень 1918 года вярнуўся ў Літву. У 1919—1922 гадах служыў у Літоўскай арміі. Сышоў у запас, служыў у Міністэрстве замежных спраў, кіраваў консульскім аддзелам у Берліне (1922—1927), першым сакратаром і саветнікам пасольства Літвы ў Парыжы (1927—1933), надзвычайным і паўнамоцным паслом у Латвіі (1933—1934). З 1934 года быў дырэктарам палітычнага дэпартамента Міністэрства замежных спраў, з 1936 года — генеральны дырэктар міністэрства, з 5 снежня 1938 года да 15 чэрвеня 1940 года займаў пасаду міністра замежных спраў.
17 ліпеня 1940 года разам з жонкай Марыяй Урбшэне быў арыштаваны і высланы ў Тамбоў. Утрымліваўся ў турмах у Тамбове, Саратаве, Маскве, Кіраве, Горкім, Іванаве, Уладзіміры. У 1954 годзе быў вызвалены без права вяртання на радзіму. Працаваў у лазне ў Вязніках Уладзімірскай вобласці. У 1956 годзе вярнуўся ў Літву, жыў у Каўнасе. Пахаваны на Пятрашунскіх могілках у Каўнасе.
Літаратурная дзейнасць
З 1921 года супрацоўнічаў у друку. У 1930 годзе быў выдадзены яго пераклад аповесці Жоржа Дзюамеля «Дзённік Салавена». У перакладах Урбшыса друкаваліся «Жаніцьба Фігаро» Бамаршэ, «Тарцюф» і іншыя п'есы Мальера, раманы «Сапсаваныя дзеці» Філіпа Эрыа, «Выхаванне пачуццяў» Гюстава Флабера, «Кала Бруньён» Рамена Ралана.
Напісаў мемуарныя кнігі «Успаміны» (1988, 1990), «Літва ў фатальныя 1939—1940 гады» (1988).
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнамі Вялікага князя Літоўскага Гядзімінаса 2-й і 4-й ступені, Вітаўтаса Вялікага 4-й ступені, ордэнамі іншых дзяржаў, медалямі. У 1990 годзе Урбшысу было прысвоена званне ганаровага грамадзяніна Кедайнейскага раёна, у 1991 — горада Каўнаса. У 1995 годзе імем Юозаса Урбшыса была названа 29-я сярэдняя школа ў Каўнасе, у 1997 — адна са школ у Кедайнейскім раёне.
Часліўці
Часлі́ўці  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Часліўскага сельсавета.
Чэрвонэ (Ужгарадскі раён)
Чэрво́нэ  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрвоніўскага сельсавета.
Ружа ігластая
Ружа ігластая (Rosa acicularis) — куст; від роду Ружа сямейства Ружавыя.
Батанічнае апісанне
Парасткі дугападобныя, радзей прамыя, густа пакрыты шылападобнымі шыпамі і кароткімі шчацінкамі. Шыпікі вельмі тонкія, прамыя ці слаба выгнутыя, часта размешчаны папарна ля аснавання лісцеў.
Чэртэж (Ужгарадскі раён)
Чэртэж  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Худліўскага сельсавета.
Спэйс-рок
Спэйс-рок (Space rock) — музычны жанр. Першапачаткова так звалі музыку брытанскіх прагрэсіўных і псіхадэлічных гуртоў 1970-х, такіх як Hawkwind і Pink Floyd. Для гэтай музыкі было характэрна выкарыстанне сінтэзатараў, навукова-фантастычныя тэксты, працяглыя, павольныя інструментальныя мелодыі.
Пазней так сталі зваць музыку брытанскіх альтэрнатыўных гуртоў 1980-х, больш меладычную ў параўнанні з раннім спэйс-рокам 1970-х. Спэйс-рок таксама аказаў вялікі ўплыў на такі альтэрнатыўны жанр, як шугейзінг.
Пясечнае
Пясе́чнае (, Песечное) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Княгінінскага сельсавета.
Пашкоўшчына
Пашко́ўшчына (, Пашковщина) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Княгінінскага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах маёнтак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Выбаргская вуліца (Кіеў)
Выбаргская вуліца (Ви́борзька ву́лиця) — вуліца ў Саламянскім раёне горада Кіева, мясцовасці Караваевы дачы, Грушкі. Пралягае ад Баршчагоўскай вуліцы да вуліцы Міколы Васіленка.
Гісторыя
Пачатковы адрэзак Выбаргскай вуліцы (ад Баршчагоўскай ў Гарматнай вуліцы) узнік у канцы XIX стагоддзя пад назвай 4-ы Дачная лінія.
Назву Выбаргская вуліца атрымала 1955, у гонар расійскага горада Выбарга.
Сучасная назва, удакладнена ў адпаведнасці з нормамі правапісу - у 2012 годзе, Виборгська вулиця → Виборзька вулиця.
Забудова канца XIX - 1-й трэці XX стагоддзя амаль уся ліквідаваная ў 1970-х гадах.
Гардзееўскі раён
Гардзе́еўскі раён (Гордеевский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Гардзееўка.
Геаграфія
Раён размешчаны на захадзе Бранскай вобласці, плошча яго тэрыторыі складае 846,54 км².
Мяжуе:
Гісторыя
Гардзееўскі раён утвораны ў 1929 годзе і першапачаткова ўваходзіў у Клінцоўскую акругу Заходняй вобласці, а з 1937 года — у новаўтвораную Арлоўскую вобласць.
Дэмаграфія
Насельніцтва раёна складае 13,4 тыс. чалавек. Усяго налічваецца 70 населеных пунктаў.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Гарадскія паселішчы: Сельскія паселішчы:
Шышліўці
Шы́шліўці  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Тарнавэцкага сельсавета.
Гардзееўскі раён
Эканоміка
На сённяшні дзень занятасць насельніцтва забяспечваюць галоўным чынам бюджэтныя арганізацыі (школа, раённая бальніца, міліцыя, суд, служба судовых прыставаў, пенсійны фонд, філіялы банкаў, а таксама калгасы).
Казімір Ваньковіч
Казімір-Антоні Ваньковіч (хр.  — да 1856 года) — дзяржаўны дзеяч, памешчык.
Біяграфія
Належаў да сярэднезаможнага каталіцкага шляхецкага роду Ваньковічаў герба «Ліс». Сын Юзафа Ваньковіча, маршалка шляхты Мінскага павета, і яго першай жонкі Марыяны (?) Лускіной.
Былы суддзя Мінскага галоўнага суда 2-га дэпартамента ў 1820-х гг. У 1821 — у Віленскім універсітэце выдаткаваў 6,20 злотых на кракаўскі помнік Касцюшку. Прысяжны ў 1830-х гадах.
Масон. Член ніжэйшага капітула «Святыні Спакою» ў Нясвіжы.
Памёр да 1856 года.
Сям’я
У шлюбе з Кацярынай Любашчынскай. Дзеці: Усе 22 лютага 1845 г. былі запісаны ў дваранскую кнігу Мінскай губерні.
Мікіта Валер’евіч Мешчаракоў
Мікіта Валер’евіч Мешчаракоў (нар., Мінск) — беларускі баскетбаліст, форвард. Член свабоднага аб’яднання спартсменаў Беларусі.
Кар’ера
Кар’еру пачаў у студзені 2005 года ў клубе «Мінск-БНТУ». У 2013—2015 гадах гуляў за «Цмокаў».
У 2015 годзе перайшоў у шведскі клуб «Лулеа», у складзе якога заняў другое месца ў рэгулярным чэмпіянаце і дайшоў да паўфіналу ў плэй-оф. У 40 матчах шведскай баскетбольнай лігі набіраў 5,5 бала і 3,6 падбору ў сярэднім за матч.
У кастрычніку 2016 года вярнуўся ў «Цмокі», дзе гуляў да 2019 года. У 2019 годзе перайшоў у «Спартак» з Санкт-Пецярбургу.
Пост-рок
Пост-рок (post-rock) — музычны жанр, які характарызуецца нетрадыцыйным выкарыстаннем стандартных рок-прылад, высокай музычнай шчыльнасцю. Музыка пост-рока аб'ядноўвае ў сабе элементы разнастайных музычных жанраў, такіх як эмбіент, джаз, электронная музыка, рок, эксперыментальная музыка, краўт-рок. Імправізацыя гуляе важную ролю ў пост-року. Пост-року таксама блізкія традыцыі жанру нью-эйдж.
Як і шматлікія іншыя музычныя тэрміны, «пост-рок» апісвае самыя разнастайныя варыянты гучання. Напрыклад, пост-рокам завуць музыку гуртоў Tortoise і Mogwai, хоць яна моцна адрозніваецца.
Вуліца Максіма Багдановіча
Вуліца Максіма Багдановіча — назва вуліц у Беларусі.
Сеул
Сеу́л (서울, соуль, «сталіца»; 京城, けいじょう, кэйдзё, «сталічны замак» ) — найбольшы горад і сталіца Паўднёвай Карэі, горад з асаблівым статусам. Размешчаны на рацэ Ханган на паўночным захадзе краіны, прыблізна ў 50 кіламетрах ад мяжы краіны з Паўночнай Карэяй. Сеул з’яўляецца горадам з вялікай гісторыяй: быў сталіцай дынастыі Пэкчэ (18 да н. э. — 660) і дынастыі Чосан (1392—1910). У 1394 годзе Сеул стаў сталіцай Карэі.
Гісторыя
Першая назва горада — Вірэсон, быў сталіцай дзяржавы Пекчэ пачынаючы з 370 года н. э. У часы панавання дынастыі Каро быў вядомы як Хансон (汉城, «крэпасць на беразе ракі Ханган»). У часы дынастыі Чосан, распачатай у 1394 годзе, быў сталіцай дзяржавы і называўся Ханян (汉阳). У гады японскага каланіяльнага панавання на тэрыторыі горада размяшчалася адміністрацыйная адзінка Кёнсан (京城, Кэйдзё), пасля вызвалення ў 1945 годзе была канчаткова зацвярджана назва Сеул.
Пэкчэ, адно з трох карэйскіх каралеўстваў, было заснавана ў 18 годзе да н. э., са сталіцай у горадзе Вірэсон у раёне сучаснага Сеула. З тых часоў захаваліся руіны гарадскіх сцен. Кіраванне горадам неўзабаве перайшло ад Пекчэ да Каро ў V стагоддзі, а затым да Сілы ў VI стагоддзі. У XI стагоддзі ўрад Каро, які заваявала Сіла, пабудавала крэпасць, вядомую як «Паўднёвая Сталіца». Калі Чосан змяніла Каро, сталіца была перанесена ў Сеул (Хансон, пазней Ханян), дзе заставалася да канца панавання дынастыі.
Першапачаткова горад быў цалкам акружаны сцяной вышынёй да сямі метраў для абароны насельніцтва ад дзікіх жывёл, разбойнікаў і варожых войскаў. Затым горад павялічыўся за сцены і, хоць яны зараз не існуюць, акрамя невялікага вучастка на поўнач ад цэнтра горада, брамы існуюць і па сёння, самыя вядомыя з іх: Намдэмун і Тондэмун. У часы Чосан брамы адчыняліся і зачыняліся штодня пад гукі вялікіх званоў.
11 лютага 2008 году брама Намдэмун, пабудаваная ў 1398 годзе, была амаль цалкам знішчана агнём — падпал зладзіў пажылы мешчанін, звароты пра разгляд жыллёвай праблемы якога гарадскія ўлады сістэматычна ігнарыравалі, кампанія-забудоўшчык выплаціла гэтаму мешчаніну прыніжаную суму кампэнсацыі за зямельны вучастак, які размяшчаўся на тэрыторыі вызначанай забудовы. Пазней, пасля злову падпальшчыка паліцыяй, ён раскаяўся ў зробленым і папрасіў у нацыі прабачэння за сваю правіну. Раней гэты ж чалавек зладзіў падпал ў Сеульскім палацы Чхангенгун. Брама не мела аховы, магчыма, таму, што нікому ў галаву прыйсці не магло замахвацца на нацыянальны набытак № 1.
Асноўная прычына практычна поўнай няздольнасці пажарных справіцца з агнём складалася ў тым, што брама была драўлянай, і ўся яе канструкцыя была прасякнутая воданепрымальным сродкам для абароны ад ападкаў. У выніку гэта ж сродак адштурхоўваў ваду, якой пажарныя разлікі на працягу некалькіх гадзінаў палівалі падпаленую браму. Урад Рэспублікі Карэя паабяцаў нацыі на працягу трох гадоў аднавіць вароты, для чаго былі выдзелены фінансавыя сродкі ў памеры 21 мільёнаў долараў ЗША. Паводле інфармацыі некаторых сеульскіх газет, частка кампаніяў-падрадчыкаў па аднаўленню брамы падахвоцілася вырабляць працы за дарма.
У час вайны ў Карэі Сеул двойчы пераходзіў у рукі паўночнакарэйскіх і кітайскіх войскаў (у чэрвені—верасні 1950 і студзені—сакавіку 1951 гадоў). У выніку баявых дзеянняў горад быў моцна разбураны. Звыш за 191 тысячу пабудоваў, 55 тысяч жылых дамоў і 1000 прадпрыемстваў ляжала ў руінах. У дадатак, паток уцекачоў запоўніў горад, павялічыўшы колькасць насельніцтва да 2,5 мільёнаў, большай часткай бяздомных. Пасля вайны Сеул быў хутка адноўлены і зноўку стаў палітычным і эканамічным цэнтрам краіны. Сёння насельніцтва горада — гэта чвэрць насельніцтва Паўднёвай Карэі, Сеул займае сёмае месца сярод гарадоў свету па колькасці штаб-кватэр карпарацый, якія ўваходзяць у спіс пяцісот найбуйнейшых транснацыянальных карпарацый паводле вэрсіі часопіса Fortune.
У 1988 годзе Сеул стаў сталіцай XX летніх Алімпійскіх гульняў, а ў 2002 годзе — адным з месцаў правядзення чэмпіянату свету па футболу.
Клімат
Клімат Сеула вызначаецца як мусонны. Сеул знаходзіцца на адной шыраце з поўднем Турцыі, Грэцыі, Іспаніі і іншымі цёплымі краінамі, тым не менш у горадзе, нягледзячы на ​​тое, што ён акружаны морам, адзначаецца ўстойлівая, хоць і недоўгачасовая мяккая зіма. Сярэдні мінімум у студзені дасягае −6 °C.
Дэмаграфія
Сеул вядомы сваёй шчыльнасцю насельніцтва, якая амаль у два разы больш за шчыльнасць Нью-Ёрка і у восем разоў больш за шчыльнасць Рыма, хоць і некалькі менш, чым шчыльнасць Парыжа. Шчыльнасць ягонай агламерацыі з’яўляецца самым высокім у АЭСіР. Амаль усе жыхары Сеула з’яўляюцца карэйцамі, але існуюць невялікія кітайскія і японскія меншасці. З 2009 года насельніцтва горада складае 10 208 302 чалавек. Лік іншаземцаў, якія пражываюць у Сеуле, складаў 255 501 чалавек у 2010 годзе ў адпаведнасці з афіцыйнымі дадзенымі. Станам на канец чэрвеня 2011 года, 10,29 млн грамадзянаў рэспублікі жылі ў горадзе. Гэта на 0,24 % менш у параўнанні з паказчыкам канца 2010 года. Станам на чэрвень 2011 года, 281 780 замежнікаў былі размешчаны ў Сеуле. З іх 186 631 замежнікаў (66 %) былі грамадзянамі Народнай Рэспублікі Кітай, але прадстаўнікамі карэйскай нацыянальнасці. Гэты паказчык на 8,84 % большы ў параўнанні з аналагічным паказчыкам канца 2010 году і 12,85 % у параўнанні з чэрвенем 2010 года. Наступная па велічыні група складалася з грамадзян КНР, якія не мелі карэйскай этнічнай прыналежнасці; 29 901 з іх пражывалі ў Сеуле. Наступная высокая група складалася з 9 999 грамадзянаў Злучаных Штатаў. Наступнай па колькасці груп з’яўляюцца прадстаўнікі Кітайскай Рэспублікі (Тайвань), маючы 8717 чалавек колькасці.
Двума асноўнымі рэлігіямі ў Сеуле з’яўляюцца будызм і хрысціянства. Іншыя рэлігіі ўключаюць шаманізм і канфуцыянства, апошняя разглядаецца хутчэй як распаўсюджаная сацыяльная філасофія, а не рэлігія.
Эканоміка
Штаб-кватэры такіх сусветнавядомых кампаній як, то Samsung, LG, Hyundai, Kia і SK, знаходзяцца ў Сеуле, што робіць горад адным з галоўных бізнес-цэнтраў свету. Нягледзячы на тое, што на яго долю прыпадае толькі 0,6 адсотка тэрыторыі Паўднёвай Карэі, Сеул вырабляе 21 адсоткаў ВУП краіны.
Фінансы
Адносна вялікая колькасць транснацыянальных кампаній маюць штаб-кватэры ў Сеуле. Сярод міжнародных банкаў свае філіялы ў Сеуле маюць Citigroup, Deutsche Bank, HSBC, Goldman Sachs, JPMorgan Chase, Barclays, Grupo Santander, UBS, Credit Suisse, UniCredit, Société Générale, Calyon, BBVA, Macquarie Group, ING Bank і Standard Chartered. Korea Exchange Bank таксама мае штаб-кватэру ў горадзе.
Метрапалітэн
У горадзе дзейнічае метрапалітэн, які па аб’ёмах пасажыраперавозак займае адно з першых месцаў у Азіі. Дзевяць лініяў метро маюць нумары ад 1 да 9, ёсць лінія Чунансон (중앙선), якая з’яўляецца чыгункай, але мае агульныя станцыі перасадак з лініямі метрапалітэна, і лінія Пундансон (분당선), таксама адносіцца хутчэй да чыгункі, чым да лініі метрапалітэна. Гэтая лінія складаецца з 20 станцый, але на тэрыторыі горада мае толькі 8 станцый.
Вызначэнне колькасці станцый метро, ​​якія належаць да гораду, з’яўляецца вельмі складанай справай з прычыны цеснага ўзаемадзеяння дзяржаўнага і прыватнага капіталаў пры будаўніцтве лініяў метрапалітэна, а таксама ў сувязі з тым, што Сеульскае метро першапачаткова з’явілася як частка прыгараднай чыгункі, бо першая лінія метро была ўсяго толькі злучальным вучасткам двух прыгарадных чыгунак.
Гарадскі транспарт
Транспартны бум у Сеуле бярэ свой пачатак у эпоху Карэйскай імперыі, калі былі пракладзеныя першыя аўтадарогі і першая чыгунка да Сіныйджа. З тых часоў транспартная сістэма горада моцна разраслася, зрабіўшы яго адным з найбуйнейшых транспартных вузлоў Азіі. У горадзе пракладзены метрапалітэн з дзевяццю лініямі, дзейнічае каля 200 аўтобусных маршрутаў, і шэсць вялікіх аўтастрад, якія вядуць да раёнаў горада і ягоных прыгарадаў. Сеул злучаецца з іншымі гарадамі краіны з дапамогай хуткаснай чыгункі KTX, якая з’яўляецца адной з самых хуткіх у свеце.
Да сярэдзіны 1970-х гадах у бізнесным цэнтры Сеула існаваў і трамвайны транспарт, аднак у сувязі з пачаткам уводу ў эксплуатацыю метрапалітэна, а таксама з той акалічнасцю, што трамвайныя шляхі займалі занадта шмат месца на вузкіх вулачках Сеула ва ўмовах сталага павелічэння колькасці аўтатранспарту, было прынята рашэнне скасаваць трамвайныя маршруты.
У горадзе і на міжгародніх маршрутах вельмі развіты аўтобусны транспарт. Аўтобусы маюць перавагу перад прыватным аўтатранспартам і гэтае правіла выконваецца ў абсалютнай большасці выпадкаў, але асноўныя парушальнікі гэтага правіла ёсць таксісты, з якімі ў кіроўцаў аўтобусаў ідзе непрымірымая варожасць. Аднак у сувязі з няўхільным ростам асабістага аўтатранспарту некалькі гадоў таму сур’ёзна паўстала праблема затораў на дарогах. Гэтую праблему для аўтобусаў збольшага атрымалася вырашыць, дзякуючы ініцыятыве цяперашняга прэзідэнта. У выніку некаторых новаўвядзенняў час паездкі мяшчанаў з паўднёвых раёнаў Сеула ў цэнтр горада раніцай і з цэнтра горада ўвечары па гэтым маршруце скарацілася прыкладна ў 2,5—3 разы. Адразу ж услед за гэтым новаўвядзеннем у іншых раёнах Сеула рушылі аналагічныя змены.
Паветраны транспарт
Горад абслугоўваецца двума аэрапортамі. Аэрапорт Кімпхо доўгі час быў адзіным у краіне міжнародным аэрапортам. У сакавіку 2001 года адчыніўся Міжнародны аэрапорт Інчхон ў аднайменным прыгарадзе Сеула. Пасля гэтага аэрапорт Кімпхо стаў ажыццяўляць толькі ўнутраныя рэйсы, за выключэннем рэйсаў у Токіа і Шанхай. Інчхонскі аэрапорт ўваходзіць у лік найбуйнейшых аэрапортаў ва Усходняй Азіі, разам з аэрапортамі Ганконга і Сінгапура. Абодва аэрапорта звязаныя з Сеулам хуткаснымі аўтамагістралямі. У 2008 годзе было адчынена чыгуначнае паведамленне паміж аэрапортамі Кімпхо і Інчхон. У цяперашні час вядзецца будаўніцтва хуткаснай чыгункі, якая будзе звязваць Міжнародны аэрапорт Інчхон з Цэнтральным вакзалам Сеула.
Скульптура
Скульптура, пластыка (sculpo — выразаю, высякаю) — від выяўленчага мастацтва, творы якога маюць аб'ёмную форму і выконваюцца з цвёрдых ці пластычных матэрыялаў - у шырокім значэнні слова, мастацтва ствараць з гліны, воску, каменя, металу, дрэва, косці і іншых матэрыялаў высяканнем, выразаннем, лепкай, коўкай, ліццём ці іншым спосабам выявы чалавека, жывёл і іншых прадметаў прыроды ў датыкальных, цялесных іх формах.
Мастацка-выразнымі сродкамі скульптуры з'яўляюцца пабудова аб'ёмнай формы, пластычная мадэліроўка (лепка), распрацоўка сілуэта, фактуры, часам колеру.
Мастак, які прысвяціў сябе мастацтву скульптуры, называецца скульптарам або разьбяром. Галоўную яго задачу складае перадача чалавечай фігуры ў рэальным або ідэалізаваным выглядзе, жывёлы адыгрываюць у яго творчасці другарадную ролю, а іншыя прадметы з'яўляюцца толькі ў значэнні даданых або апрацоўваюцца выключна з арнаментальнай мэтай.
Слова скульптура, акрамя самога віду мастацтва, пазначае таксама кожны асобны яго твор.
Гісторыя
Раннія формы і віды скульптуры існавалі ў многіх народаў свету з часоў першабытнага мастацтва. У асобны від творчай дзейнасці са сваімі спецыфічнымі задачамі скульптура выкрышталізавалася ў перыяд існавання першых цывілізацый свету (Старажытны Егіпет, Месапатамія). У эпоху антычнасці скульптура дасягнула росквіту ў культуры Старажытнай Грэцыі (Лісіп, Міран, Фідый, Паліклет і інш.).
Культавая скульптура эпохі Сярэднявечча ў Еўропе і Азіі аб'ядноўвалася з архітэктурай у складаныя прасторавыя комплексы. Увасабленне ідэалаў гуманізму эпохі Адраджэння ўласціва творчасці Данатэла, Мікеланджэла, К. Слютэра, і інш. У 17-стагоддзях скульптура развівалася ў рэчышчы розных мастацкіх стыляў, кірункаў (маньерызм, барока, класіцызм, рамантызм, мадэрн, імпрэсіянізм, постмадэрнізм і інш.). Сярод найбольш вядомых скульптараў мінулых стагоддзяў Дж. Л. Берніні, А. Канова, Б. Торвальдсен, Ж. А. Гудон,, І. Мартас, А. Радэн, Х. Арп, Г. Мур, і інш.
Віды скульптуры
Выдзяляюць наступныя віды скульптуры:
Халмоўка (Мядзельскі раён)
Халмо́ўка (, Холмовка) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Княгінінскага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Крывічы.
Ярок (Ужгарадскі раён)
Яро́к  — вёска ва Ужгарадскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Яроцкага сельсавета.
Локаць (адзінка даўжыні)
Локаць — адна з найбольш часта ўжывальных мер даўжыні тканіны («...сукна попу чорного, доброго локоть десять давать мають» ), зямлі («...пастьвити на 30 лакотъ обаполъ дорогы» ), некаторых прадметаў («Тамъ же нашли есмо... скрыню меншую зеленую, удолжки было локтя» ).
Слова «локоть» у старабеларускай мове ўжывалася таксама з агульным, радавым значэннем «сістэма адзінак вымярэння даўжыні» ў адносінах да відавога «адзінка вымярэння»: «Такежъ и въ вҍсы Витебскіи а ни въ локоть нам не вступоватися, а коли который Витблянинъ въ вҍсҍхъ поступилъ або въ локти, ино Витбляномъ самимъ казнити по своему праву» ; «варуемъ, што иж врад кгродскии тамошнии... в локти ваги ятки меры местские вступоватсе не будет...». Утварэнне такога значэння звязана з тым, што «локоть» быў асноўнай адзінкай у сістэме мер Вялікага Княства Літоўскага. Даўжыня гэтай адзінкі, паводле пастановы сойма 1766 г. — 0,6496 м1.
Семантычныя змены слова локоть даволі выразныя і празрыстыя і не складаюць цяжкасці ў іх вызначэнні. Гэта слова з першапачатковым значэннем «месца злучэння плечавой мі локцевай касцей» адносіцца да праславянскіх (*olkъt). У далейшым яно набыло значэнне «даўжыня рукі ад пальцаў да локцевай косці», а потым «адзінка вымярэння», бо гэта частка рукі была адной з першых мерак. З першапачатковым значэннем гэта слова ўжываецца ў балгарскай, лужыцкай, польскай, рускай, сербахарвацкай, славацкай, славенскай, украінскай і чэшскай мовах, а з метрычным — польскай, рускай, сербскай, украінскай, чэшскай. Характэрна, што словы, якія абазначалі локцевую косць, мелі метрычнае значэнне ў неславянскіх мовах — нямецкай, аўстрыйскай, англійскай, лацінскай, ісландскай, партугальскай і інш.
Слова «локаць» ужывалася ў беларускай мове ва ўсе гістарычныя перыяды са значэннем меры і не страціла яго ў наш час. Праўда, назіранні паказваюць, што з такім значэннем яно выходзіць з актыўнага ўжывання, хоць актыўнасць ужывання з першапачатковым значэннем не зніжаецца: «Лабановіч пераступіў высокі, амаль на локаць, парог і спыніўся каля дзвярэй» ; «Яна была ў сярэдневяковай жаночай вопратцы: сукня, на якую пайшло пяцьдзесят локцяў залацістага аршанскага атласу...» ; «Локцямі раней палатно мералі, бо мэтры не было» ; Яно трапляецца ў загадках і прыказках, запісаных І. Насовічам: «Семья душъ триста и богата, да всего два локци хата — Улей пчел»; «Самъ съ кокоць, борода зъ локоць — Насмешка над малорослым стариком».
У старабеларускай мове ўжываўся прыметнік «локцевы» — на локаць даўжынёй, які ўтварыўся ад назоўніка «локоть» з метрычным значэннем, і назоўнік «полоктщына» — плата за гандаль у горадзе: «Сарветки две локцевыхъ» ; «Отъ ряду соленого полокотщыны... дошло намъ... грошей... золотыхъ четырнадцать».
Будынак Інстытута меліярацыі
Будынак Інстытута меліярацыі — будынак у Мінску, размешчаны па адрасе вул. Максіма Багдановіча, 153. Пабудаваны ў 1975 г. (архіт. П. Кракалёў, Л. Бледных). У будынку размяшчаецца Рэспубліканскае навуковае даччынае ўнітарнае прадпрыемства «Інстытут меліярацыі». Адно з першых у Беларусі спецыялізаваных збудаванняў дня навукова-даследчых устаноў.
Архітэктура
Кампазіцыя комплексу заснавана на кантрастным спалучэнні лаканічнага прамавугольнага 9-павярховага лабараторнага корпуса, пастаўленага тарцом да вуліцы, і размешчаных перпендыкулярна да яго аднапавярховых аб'ёмаў канферэнц-залы і сталовай.
Лабараторны корпус мае каркасна-панельную канструкцыю. Галоўны ўваход размешчаны асіметрычна. Па восі яго — лесвічна-ліфтавы блок, які вынесены за межы корпуса і злучаны з ім светлавымі пераходамі. Эліпсападобныя ў плане аб'ёмы канферэнц-залы і лесвічна-ліфтавага блока надаюць архітэктуры комплексу пластычную выразнасць. Яе ўзбагачаюць малыя архітэктурныя формы і добраўпарадкаваныя паўадкрытыя дворыкі па баках лабараторнага корпуса.
На процілеглым ад вуліцы тарцы лабараторнага корпуса зроблены асобны ўваход у сталовую і прасторнае зашклёнае прамавугольнае ў плане фае канферэнц-залы. Планіроўка ўсіх паверхаў калідорная. Выключэнне складаюць 1-ы і 4-ы паверхі, дзе знаходзяцца хол і малая зала. У афармленні інтэр'ераў шырока выкарыстаны дрэва (шалёўка сцен, мазаічная паркетная падлога), метал (пано ў сталовай, асвятляльныя прыборы ў канферэнц-зале) і іншыя матэрыялы.
Бялянка капусная
Апісанне
Крылы шырокія, белыя, пярэднія крылы з чорнымі вугалкамі. Размах крылаў да 6 см. Даўжыня пярэдняга крыла 25-33 мм.
Выражаны палавы дымарфізм. У самак ёсць 2 чорныя плямы на кожным пярэднім крыле і булавападобная пляма — на заднім. У самцоў па адной чорнай пляме толькі на кожным з задніх крылаў. Акрамя таго, полавыя адрозненні добра бачныя на сподзе, які ў самак жаўтаваты (асабліва яркі жоўты колер у матылёў другога пакалення).
Дае дзве генерацыі, якія адраджаюцца ў сярэдзіне лета. Маладыя вусені жаўтаватыя, дарослыя жоўта-зялёныя. На целе вусеняў ёсць залозы, выдзяленні якіх небяспечныя, могуць раздражняць скуру чалавека.
Пашырэнне
Арэал вельмі шырокі: Паўночная Афрыка, Еўропа, умераны пояс Азіі на ўсход да Японіі. Мігрантныя асобіны трапляюцца на поўнач ад палярнага круга.
Асаблівасці біялогіі
Жыве ў агародах, садах, на палях, узлесках, палянах, узбочынах дарог. Лёт у маі—жніўні. Найбольш часта сустракаецца паблізу паселішчаў, дзе вырошчваюцца крыжакветныя.
Маладыя вусені некаторы час нерухомыя, трымаюцца разам. Затым, распаўзаючыся, пачынаюць саскрабаць мякаць з ніжняга боку ліста, ліняюць 4 разы, стадыя развіцця, у залежнасці ад умоў надвор'я, працягваецца 13-38 дзён. Маладыя вусені аб'ядаюць пераважна ніжні бок лістоў кармавой расліны, а старэйшых узростаў — верхні. Яны выядаюць адтуліны ў лістах і качанах капусты, якія фарміруюцца, забруджваюць іх экскрэментамі. У пошуках пажывы могуць міграваць, засяляючы суседнія ўчасткі.
Поўны цыкл развіцця завяршаецца за 26-73 дзён. Зімуюць кукалкі на раслінных рэштках.
Меры барацьбы
Знішчэнне пустазелля, ручны збор вусеняў. Апырскванне мікрабіялагічнымі прэпаратамі супраць вусеняў малодшага ўзросту.
Сімфанічны рок
Сімфа-рок (Sympho-rock) — стыль рок-музыкі, першапачаткова паджанр прагрэсіўнага рока, для якога характэрна адмысловае сімфанічнае гучанне, дасяганае, як правіла, клавішнымі прыладамі за адсутнасцю вялікага ліку класічных прылад сімфанічнага аркестра. Сёння да сімфа-року часцяком адносяць гурты, мелыя ў сваім складзе клавішныя.
Гран-пры Канады
Гран-пры Канады (Canadian Grand Prix, Grand Prix du Canada) — этап чэмпіянату свету па аўтагонках у класе Формулы-1. У цяперашні час праводзіцца на аўтадроме імя Жыля Вільнёва, Манрэаль, Канада.
Па колькасці перамог
Дзве і больш перамогі ў Гран-пры Канады.
Пілоты
Тлустым шрыфтам пазначаныя пілоты, якія ўдзельнічаюць у бягучым Чэмпіянаце свету Формулы-1.
Каманды
Тлустым шрыфтам пазначаныя каманды, якія ўдзельнічаюць у бягучым Чэмпіянаце свету Формулы-1.
Краснагорскі раён (Бранская вобласць)
Краснагорскі раён (Красногорский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Бранскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Красная Гара.
Гран-пры Канады
Трасы правядзення Гран-пры
Паказаны трасы толькі тых Гран-пры Канады, якія ўваходзілі ў чэмпіянат Формулы-1
Краснагорскі раён (Бранская вобласць)
Геаграфія
Плошча раёна — 1120 км². Раён размешчаны на захадзе Бранскай вобласці.
Мяжуе:
Асноўныя рэкі — Беседзь, Віхолка.
Экалогія
Краснагорскі раён — адзін з найбольш пацярпелых ад катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыёактыўных ападкаў у наступныя дні пасля катастрофы. Чатыры населеныя пункты раёна — Барсукі, Князяўшчына, Прагрэс і Ніжні Млын былі ўключаны ў зону адчужэння. Шматлікія населеныя пункты раёна былі аднесены да зоны адсялення і зоны з правам на адсяленне. Максімальнае разліковае значэнне радыяцыйнага забруджвання — 9,4 мзв/год — адзначана ў пасёлку Забор’е.
Гісторыя
Яшчэ ў часы Вялікага Княства Літоўскага існавала Паповагорская воласць Старадубскага павета. У 1922 годзе ў сувязі з перайменаваннем Паповай Гары ў Красную Гару Паповагорскую воласць перайменавана ў Краснагорскую. У 1929 годзе, з фарміраваннем раённага падзелу, воласць ліквідавана, а на яе тэрытарыяльнай аснове сфарміраваны раён Клінцоўскай акругі Заходняй вобласці. 5 ліпеня 1944 года згодна з указам Прэзідыума Вярхоўнага савета СССР утварылася Бранская вобласць, у склад якой, нароўні з іншымі, уключаны і Краснагорскі раён. У 1963 годзе раён быў ліквідавана, але ў 1966 годзе адноўлены.