cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Факультэт эканомікі і бізнес-тэхналогій БелДУТ
Гісторыя
Факультэт створаны ў лютым 1990 года як гуманітарна-эканамічны факультэт. Яго дэканам быў прызначаны кандыдат філасофскіх навук, дацэнт Будрын Ю. М. З 2020 года — факультэт эканомікі і бізнес-тэхналогій (загад рэктара ад 13.03.2020).
NGC 5062-2
NGC 5062-2 (іншае абазначэнне — PGC 3094759) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Міхалоўскі
Міхалоўскі — прозвішча.
Аперацыя «Фантомны гром»
Аперацыя «Фантомны гром» (Operation Phantom Thunder) — ваенная аперацыя, якая пачалася 16 чэрвеня 2007 года, калі шматнацыянальныя сілы Ірака разгарнулі буйныя наступальныя аперацыі супраць «Аль-Каіды», «Арміі Махдзі» і іншых груповак іракскіх паўстанцаў. Гэтая кампанія ўключала аперацыі «Пранізлівы наканечнік» у правінцыі Дыяла, «Факел Марны» і «Арол камандас» у правінцыі Бабіль, «Навязванне закона» ў Багдадзе, «Алджа» ў правінцыі Анбар. Гэтая аперацыя стала адной з найбуйнейшых ваенных аперацый у Іраку з моманту ўварвання ЗША ў 2003 годзе. 14 жніўня было абвешчана, што аперацыя завершана. Кааліцыйныя і іракскія сілы ўварваліся ў раёны, якія раней не знаходзіліся пад іх кантролем, а таксама выціснулі паўстанцкія групоўкі з іх апорных пунктаў у правінцыях Бабіль, Анбар і Дыяла і на паўднёвых ускраінах Багдаду. У ходзе аперацыі іракскія і кааліцыйныя сілы праводзілі рэйды супраць «Аль-Каіды» ў Іраку і падтрымоўваных Іранам ячэек па ўсёй краіне, надаючы асаблівую ўвагу асобным атрадам у Багдадзе і Дыяле.
Старапанская слабада
Старапанская слабада (Іншаземная слабада) — гістарычны раён Масквы, які быў населены выхадцамі з Рэчы Паспалітай. Знаходзілася ў XVII ст. ў Земляным горадзе каля, паміж і Мельніцкай слабодамі (раён сучаснай вул. Варанцова Поле, Сырамятніцкага і ). Большасць насельніцтва слабады складалі вайскоўцы з Рэчы Паспалітай. У 1638 годзе тут былі 52 двары, і толькі адзін належаў «нямчыну». У другой палове XVII ст. насельніцтва слабады было асімілявана.
Мірабела-Манферата
Мірабела-Манферата (Mirabello Monferrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1368 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 103 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 15040. Тэлефонны код — 0142.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Раз’езд 366 км
Раз’езд 366 км — раз’езд у Карагандзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Жэзказгана. Уваходзіць у склад Кенгірскай сельскай акругі. Код КАТА — 351839580.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 46 чалавек (30 мужчын і 16 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’ездзе пражывалі 32 чалавекі (15 мужчын і 17 жанчын).
Піраманія
Піраманія (ад πῦρ — агонь, полымя + μανία — запал, вар’яцтва, цяга) — засмучэнне імпульсіўных паводзін, якое выяўляецца ў непераадольнай хваравітым цязе да, а таксама ў моцнай захопленасці назіраннем за агнём.
Вызначэнне піраманіі як паталагічнага імкнення да развядзення агню з’явілася яшчэ ў 1824 годзе. Аднак і сёння гэты сіндром да канца не вывучаны. Выпадкі піраманіі з’яўляюцца аб’ектам даследавання і псіхіятрыі, і юрыспрудэнцыі.
Пацыенты, назіраючы за пажарам, праяўляюць цікаўнасць, адчуваюць радасць, задавальненне або палёгку. Пажар ніколі не ажыццяўляецца імі дзеля матэрыяльнай выгады, для ўтойвання злачынстваў, як выраз грамадска-палітычнага пратэсту. У некаторых выпадках можа быць следствам  — сэксуальнага ўзбуджэння пры назіранні полымя.
Марджылін Дзідал
Марджылін Дзідал (Margielyn Arda Didal; ) — філіпінская прафесійная вулічная скейтбардыстка, якая праславілася, калі ўдзельнічала ў «X Games Minneapolis 2018» і выйграла залаты медаль на Азіяцкіх гульнях 2018 года.
Раннія гады
Марджылін Дзідал пачала катацца на скейтбордзе з сябрамі ў цяпер закрытым «Concave Park» у Себу. Калі парк зачыніўся, яна і яе сябры з усіх сіл шукалі новае месца для скейтборда. Яна распавяла, як яе і яе сяброў затрымалі паліцыянты і ахоўнікі, калі іх злавілі на трэніроўках на вуліцах і ў закінутых раёнах, а таксама пра тое, што ёй забаронены ўваход у гандлёвы цэнтр з-за таго, што ў яе быў скейтборд. Бацькі Дзідал спачатку скептычна ставіліся да таго, што яна зробіць кар’еру скейтбордынгу, але пазней падтрымалі яе рашэнне.
Камуністычная партыя Іспаніі
Камуністычная партыя Іспаніі (КПІ) (Partido Comunista de España) — ультралевая палітычная партыя ў Іспаніі.
Гісторыя
Камуністычная партыя Іспаніі была заснавана ў 1921 годзе пасля расколу ў Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі (ІСРП). КПІ была заснавана членамі ІСРП, якія выступалі супраць сацыял-дэмакратычнага крыла ІСРП, таму што сацыял-дэмакратычнае крыло не падтрымлівала інтэграцыю ІСРП у Камуністычны інтэрнацыянал. Партыя была ўпершыню легалізавана пасля абвяшчэння Другой Іспанскай рэспублікі ў красавіку 1931 года. З пачаткам грамадзянскай вайны ў Іспаніі КПІ падтрымала рэспубліканцаў, а пасля іх паражэння партыя была забаронена.
Пры дыктатуры Франка КПІ была галоўнай апазіцыяй франкісцкай дыктатуры. У першыя гады дыктатуры многія члены КПІ далучыліся да іспанскіх макаў, групы партызан, якія змагаліся супраць франкізму. З падзеннем папулярнасці макі ў 1960-х, КПІ памяняла тактыку і перайшла ад партызанскай барацьбы да прафсаюзнай, заснаваўшы Рабочыя камісіі.
Пасля смерці Франка і пераходу Іспаніі да дэмакратыі КПІ была зноў легалізавана 9 красавіка 1977 года.
З 1986 года ўваходзіць у кааліцыю "Аб'яднаныя левыя". У сваім статуце КПІ вызначае свае мэты як "дэмакратычны ўдзел у рэвалюцыйным пераўтварэнні грамадства і яго палітычных структур, пераадоленне капіталістычнай сістэмы і пабудова сацыялізму ў іспанскай дзяржаве, як уклад у пераход да сацыялізму ва ўсім свеце".
Мае маладзёжную арганізацыю - Камуністычны саюз моладзі Іспаніі.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Жалудок)
Жалудоцкі касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — помнік архітэктуры позняга класіцызму.
Гісторыя
Каталіцкая абшчына ў Жалудку з'явілася ў 1490 годзе. У той жа час тут быў пабудаваны першы касцёл па ініцыятыве Казіміра IV. Сучасны будынак у стылі Касцёл пабудаваны ў 1853 г. з бутавага каменю і цэглы паводле праекта архітэктара К. Падчашынскага — вучонага і тэарэтыка позняга класіцызму.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане аб'ём з паўкруглай апсідай, сакрысціямі і крыламі трансепта па баках. Накрыты 2-схільным дахам з 3-вугольным франтонам на галоўным фасадзе, вуглы якога ўвенчваюць скульптуры-пінаклі з Хрыстом. З франтонам галоўнага фасада рытмічна спалучаецца франтон масіўнага 4-калоннага дарычнага порціка, якім аформлены партал увахода, і бакавыя арачныя нішы-экседры са скульптурамі евангелістаў. Тымпаны абодвух франтонаў запаўняюць гарэльефныя кампазіцыі. Сцены апяразвае масіўны антаблемент, расчлянёны шырокімі пілястрамі з перакінутымі паміж імі аркамі над арачнымі аконнымі праёмамі ў прафіляваных ліштвах — павапнаваныя і атынкаваныя, яны кантрастна вылучаюцца на паліхромнай бутавай муроўцы. Да пачатку 20 ст. над галоўным фасадам узвышалася 8-гранная шатровая званіца і такая ж па форме сігнатурка над алтарнай часткай.
На паўднёвай сцяне побач з уваходам захаваўся сонечны гадзіннік.
Побач з касцёлам — 2-ярусная 4-гранная бутавая званіца.
Крыпта
Пад алтаром знаходзіцца крыпта з пахаваннямі, сярод іх пахаванне падскарбія надворнага Антонія Тызенгаўза — уладальніка Жалудка. На бакавых сценах прэсбітэрыя 2 белыя мармуровыя мемарыяльныя дошкі з барэльефнымі выявамі графіні Г. Тызенгаўз (1822 — 91) і графа С. Урускага, маршалка шляхты Варшаўскай губерні (1817—1890).
Карона (тэлесерыял)
Карона  (The Crown) — гістарычны драматычны тэлесерыял, які выходзіць на Netflix і прысвечаны праўленню брытанскай каралевы Лізаветы ІІ.
Сюжэт
Першы сезон пачынаецца з вяселля прынцэсы Лізаветы і прынца-кансорта Філіпа ў 1947 годзе і канчаецца скасаваннем заручын яе сястры прынцэсы Маргарэт з Пітэрам Таўнсэндам у 1955 годзе. Другі сезон ахоплівае перыяд ад Суэцкага крызісу ў кастрычніку 1956 года да адстаўкі прэм’ер-міністра Гаральда Мак-Мілана ў кастрычніку 1963 года і нараджэння прынца Эдварда ў сакавіку 1964 года. Трэці сезон ахоплівае перыяд паміж 1964 і 1977 гадамі, уключаючы два тэрміны прэм’ерства Гаральда Вільсана і Эдварда Хіта, а таксама паказвае Камілу Шанд. Чацвёрты сезон ўключае кіраванне прэм’ер-міністра Маргарэт Тэтчэр і паказвае лэдзі Дзіяну Спенсер. Пяты і шосты сезоны будуць ахопліваць праўленне каралевы ў канцы XX — пачатку XXI стагоддзяў.
Мякатніца адналістая
Мякатніца адналістая (Malaxis monophyllos) — кветкавая расліна сямейства.
Апісанне
Шматгадовая жаўтавата-зялёная травяністая расліна з падземным клубнем і тонкім трохгранным, каля асновы клубнепадобна-патоўшчаным сцяблом вышынёй 6—30 см. Ліст адзіночны, прадаўгаваты або яйцападобны, даўжынёй 3—10 см, тупы або завостраны, звужаны ў доўгі сцеблаабдымны чаранок, размешчаны каля асновы сцябла. Край ліст гладкі. Кветкі дробныя, бледна-зялёныя, сабраны ў доўгую прамую шматкветкавую гронку. Губа каля асновы шырокаяйкападобная, увагнутая, на верхавінцы завостраная, з 5 жылкамі. Калякветнікі ланцэтныя, завостраныя. Плод — сухая каробачка.
Карона (тэлесерыял)
Узнагароды
«Карона» атрымала высокія ацэнкі крытыкаў за акцёрскую ігру, рэжысуру, сцэнарый, працу аператараў і дакладнае гістарычнае адлюстраванне эпохі праўлення каралевы Лізаветы ІІ. Серыял заваяваў мноства ўзнагарод. На 23-й цырымоніі Гільдыі кінаакцёраў ЗША выканаўца ролі каралевы Клэр Фой атрымала прэмію за найлепшую жаночую ролю ў драматычным серыяле, а выканаўца ролі Уінстана Чэрчыля Джон Літгоў — узнагароды за найлепшую мужчынскую ролю ў драматычным серыяле. У агульнай складанасці серыял зарабіў 39 намінацый на прайм-таймавую прэмію «Эмі» (у тым ліку тройчы вылучаўся як найлепшы драматычны серыял) і выйграў 10 з іх.
Мякатніца адналістая
Пашырэнне
Галарктычны трапагенны від. Пашырэнне: Скандынавія, Сярэдняя Еўропа, Міжземнамор’е, Малая Азія, Сібір, Далёкі Усход, Манголія, Японія, Кітай, Паўночная Амерыка. На тэрыторыі Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах у межах вялікай раўніннай часткі арэала. Месцы росту: сфагнавыя балоты і забалочаныя лясы (ельнікі, бярэзнікі), багністыя берагі вадаёмаў.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені—ліпені, пладаносіць у ліпені—жніўні. Размнажэнне насеннае, зрэдку вегетатыўнае.
Трафім Назаравіч Ляшук
Трафім Назаравіч Ляшук ( —, Высокае, Брэсцкая вобласць) — дзеяч беларускай дыяспары ў Аргенціне. Член СУБРА і Камуністычнай партыі Аргенціны. Аргенцінскія ўлады намагаліся яго дэпартаваць з краіны ў 1935 г. Да 1940 г. — сакратар прафсаюзу мясахладабоен у Аргенціне. Узначальваў арганізацыю Камуністычнай партыі Аргентыны пры беларускім таварыстве «Белавеж». У 1946—1949 гг. — галоўны рэдактар газеты «Наш голос» (беларуская на рускай мове) і старшыня Саюза беларускіх культурных арганізацый. Арыштаваны ў 1949 г. аргенцінскай паліцыяй. Адным з першых пераехаў у СССР (1954 г.). Жыў у г. Высокае каля Брэста.
Харал
Харал (ад χορός) — шматгалосны культавы спеў, выконваемы ўсімі прысутнымі ў храме.
Харал (позднелац. cantus choralis — харавыя спевы) — род рэлігійных спеваў.
Вядомыя хоралы:
Стэфановіч
Стэфановіч — беларускае прозвішча.
Спіс аб’ектаў PGC (1881001—1882000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1881001—1882000)
Верхняя Пышма
Верхняя Пышма (Верхняя Пышма) — горад (з 1946 года) у Расіі, у Свярдлоўскай вобласці, горад-спадарожнік Екацярынбурга. Насельніцтва 57,7 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1660 годзе.
Маргелаў
Маргелаў — прозвішча.
NGC 1339
NGC 1339 (іншыя абазначэнні — ESO 418-4, MCG -5-9-4, FCC 63, PGC 12917) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Баравая (Хіславіцкі раён)
Баравая (Боровая) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Баравая абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Баравую не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 5064
NGC 5064 (іншыя абазначэнні — ESO 220-2, AM 1316-473, IRAS13160-4738, PGC 46409) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Панская слабада
Панская слабада — гістарычны раён Масквы, які існаваў у XVII ст. ў канцы вул. Якіманка каля, у раёне сучасных і  завулкаў. Мела невялікую колькасць двароў (дакладная лічба не захавалася), дзе пражывалі выхадцы з Рэчы Паспалітай. Паводле вопісу 1669 года, большасць іх належала да афіцэраў маскоўскіх палкоў «іншаземнага» (рэгулярнага) ладу. Да канца XVII ст. насельніцтва слабады страціла сваю нацыянальную адметнасць. Памяць пра слабаду захоўвалася ў назве.
Генадзь Пятровіч Латышаў
Генадзь Пятровіч Латышаў (, г. Дуброўна, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. Працаваў у Віцебскім філіяле Белкалгаспраекта, з 1972 года — старшым архітэктарам Белпрампраекта, з 1977-га — архітэктар Заводскага раёна Мінска, у ГалоўАПУ Мінгарвыканкама, з 1988 года — галоўны ландшафтны архітэктар Мінска ў Галоўмінскархітэктуры.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Член КПСС з 1981 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: адміністрацыйныя будынкі ў Лепелі і Талачыне (1970), склады ў Мінску (1975), праектна-канструктарскае бюро па Шыннай вуліцы ў Бабруйску (1981).
Майстэрзінгеры
Майстэрзінгеры (Meistersinger літаратурны майстар-спявак) — нямецкія паэты-спевакі XIV—XVI стст. з бюргерскага рамесна-цэхавага асяроддзя, якія прыйшлі на змену мінезінгерам. Заснавальнік паэзіі майстэрзангу паэт-вандроўнік Г.Фраўэнлаб з Майсена. Творчасць майстэрзінгераў рэгламентавалася зводамі правіл (т.зв. табулатуры), якімі трэба было няўхільна кіравацца. Асноўныя тэмы: біблейскія, рэлігійна-дыдактычныя, гістарычныя (XIV—XV стст.), свецкія, кахання (XVI ст.). Нярэдка выступалі аўтарамі фастнахтшпіляў. Для запісу мелодый выкарыстоўвалі мензуральную натацыю. Найбольш вядома пеўчая школа-гільдыя ў Нюрнбергу (прадстаўнікі — Г.Фольц, Г.Сакс), дзейнасць якой увасоблена ў оперы «Нюрнбергскія майстэрзінгеры» Р.Вагнера (1867 г.)
Пліскоўшчына
Пліско́ўшчына (, Плисковщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Станюшкаўскага сельсавета.
Маларэ
Маларэ (Mallare) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 1297 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 17045. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Helichrysum zivojinii
Helichrysum zivojinii — від кветкавых раслін сямейства. Эндэмік Македоніі. Сустракаецца толькі на гары. Расце на вышыні ад 1000 да 1700 метраў. У 2008 годзе  выпусціла марку з гэтай эндэмічнай раслінай.
Хенрык Берлеві
Хенрык Берлеві (,  —, ) — жывапісец, графік, тыпограф, тэарэтык і мастацтвазнаўца. Член групы Blok, Syndicat de la Presse Artistique Française і Міжнароднай асацыяцыі крытыкаў мастацтва (AICA). Сын мастачкі Хелены Берлеві.
Біяграфія
Вучыўся ў Варшаўскай школе прыгожых мастацтваў (1904—1909), Акадэміі прыгожых мастацтваў у Антверпене (1909—1910), а таксама ў парыжскіх École des Beaux-Arts і École des Arts Décoratifs (1911—1912). У 1913 годзе вярнуўся ў Польшчу і пачаў трохгадовае навучанне ў Варшаўскай школе малявання ў Яна Каўзіка.
У яго жывапісе і графіцы 1918—1922 гадоў пераважаюць матывы яўрэйскай культуры. Ён быў вядомым дзеячам у яўрэйскіх мастацкіх, літаратурных і тэатральных колах: быў звязаны з Вільнерам Трупэ, быў вядучым заснавальнікам мастацкага гуртка Chaliastre, рабіў ілюстрацыі для яўрэйскага часопіса «Альбатрос», які выдаваўся ў Варшаве і Берліне.
1921 год стаў пераломным у творчасці Берлеві: ён звярнуўся да чыстага мастацтва, да канструктывізму і супрэматызму. Ён пераехаў у Берлін, дзе пазнаёміўся з Эль Лісіцкім і пазнаёміўся з Тэа ван Дусбургам, Людвігам Місам ван дэр Роэ, Ласла Мохай-Надзем.
Быў вядучым прадстаўніком авангарднай геаметрычнай абстракцыі ў Польшчы, удзельнікам гурта «Блок». Больш важныя творы: «Чорна-бела-чырвона-механафактура», 1924 (Мастацкі музей у Лодзі).
Гандурас
Гандура́с (Honduras), Рэспу́бліка Гандура́с (República de Honduras) — краіна ў Цэнтральнай Амерыцы. Мяжуе з Нікарагуа на поўдні, Гватэмалай і Сальвадорам на захадзе; з поўначы амываецца Карыбскім морам, на поўдні мае выхад да Ціхага акіяну. Плошча 112 тыс. км². Насельніцтва 7,5 млн чал. Сталіца — горад Тэгусігальпа.
У Гандурасе жылі некалі прадстаўнікі Мезаамерыканскіх культур, у першую чаргу мая, да заваёвы тэрыторыі Іспаніяй у XVI стагоддзі. Іспанцы прывезлі каталіцтва, якая стала на сёння галоўнай рэлігіяй краіны. Краіна здабыла незалежнасць у 1821 годзе і з тых часоў з'яўляецца рэспублікай, хоць увесь час сваёй гісторыі краіна трывала перажывае напружанасць і палітычную нестабільнасць.
Гандурас ахоплівае плошчу каля 112492 км², насельніцтва краіны перавышае 8 млн чалавек. Асноўнымі галінамі эканомікі Гандурасу з'яўляюцца здабыча карысных выкапняў, вырошчванне кавы, трапічнай садавіны і цукровага трыснёгу. Па класіфікацыі Сусветнага банка адносіцца да моцна абцяжараных даўгамі бедных краін (Heavily Indebted Poor Countries).
Гісторыя
У дакалумбавыя часы сучасны Гандурас уваходзіў у склад Мезаамерыканскай культурнай вобласці. На захадзе краіны цывілізацыя мая квітнела на працягу сотняў гадоў. На тэрыторыі Гандурасу знаходзіўся вялікі горад мая, рэшткі якога на сёння вядомы як Капан. Мая мелі пісьменнасць, ведалі рамёствы, вырошчвалі кукурузу, стваралі збудаванні з каменя, будавалі дарогі, мелі моцнае і мабільнае войска. Аднак у IX стагоддзі мая паводле нявыначаных прычын сышлі з гэтага рэгіёна на паўвостраў Юкатан, ўто знаходзіцца на поўдні сучаснай Мексікі. Руіны Капана былі выяўлены археолагамі ў лясных гушчарах Гандурасу толькі ў 1839 годзе.
У 1524 годзе быў заваёваны іспанцамі, а ў 1535 годзе стаў часткай Новай Іспаніі. У 1821 годзе Гандурас атрымаў незалежнасць, а з 1823 года ўвайшоў у склад Аб'яднанай Правінцыі Цэнтральнай Амерыкі, з якой выйшаў у 1838 годзе. У ХХ стагоддзі не абмінулі яго шэраг ваенных пераваротаў, якія былі хваробай Лацінскай Амерыкі.
Экалогія
У паўночна-ўсходнай частцы краіны ў вобласці Ла-Маскітыя знаходзіцца біясферны запаведнік Рыа-Платана, які з'яўляецца домам для вялікай разнастайнасці жыцця. Запаведнік быў дададзены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў 1982 годзе.
Сцяпан Прохаравіч Маргелаў
Сцяпан Прохаравіч Маргелаў (, в. Расохавічы, Касцюковіцкі раён, Магілёўская вобласць — 29.10.1937 ці 16.6.1938, Мінск, турма НКУС) — беларускі эканаміст, географ.
Гандурас
Дэмаграфія
89,9 % жыхароў — метысы, 6,7 % — індзейцы, 2,1 % — чорныя, 1,3 % — белыя. Сярэдняя працягласць жыцця 65 гадоў. Больш за 24 % жыхароў непісьменныя. Гарадское насельніцтва 44 %. 80 % пражывае па-за мяжой убоства.
Сцяпан Прохаравіч Маргелаў
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1927), аспірантуру пры НДІ сельскай і лясной гаспадаркі (1930). Падчас вучобы ў аспірантуры ўваходзіў у Прэзідыум Савета НДІ, дзе працаваў разам са знакамітымі географамі А. Смолічам і Г. Гарэцкім. Найбольшы ўплыў на яго аказаў М. М. Баранскі, які з'яўляўся навуковым кіраўніком па напісанню дысертацыі. З 1931 працаваў у Інстытуце эканомікі АН БССР: вучоны сакратар інстытута, загадчык секцыі эканамічнай геаграфіі. Адначасова выкладаў у Інстытуце народнай гаспадаркі, прафесар. Кандыдат эканамічных навук (1934). Распрацоўваў тэорыю размяшчэння ў БССР тэхнічных сельскагаспадарчых культур і перапрацоўчай прамысловасці. Адзін з кіраўнікоў групы па складанні Вялікага атласа БССР.
Арыштаваны 23.1.1937 у Мінску. Асуджаны пазасудовым органам НКУС 28.10.1937 як «член з 1927 антысавецкай тэрарыстычнай шпіёнскай шкодніцкай арганізацыі» да ВМП з канфіскацыяй маёмасці. Рэабілітаваны ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 19.7.1957. Асабовая справа М. № 10673-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
NGC 5065
NGC 5065 (іншыя абазначэнні — UGC 8356, MCG 5-31-170, ZWG 160.181, IRAS13151+3121, PGC 46293) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мартынавіцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Каранёўскі сельсавет у складзе Азарыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Карані. 5 кастрычніка 1926 года сельсавет перайменаваны ў Мартынавіцкі, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Мартынавічы. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Азарыцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Мазырскім раёне БССР, з 12 лютага 1935 года ў Даманавіцкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Казанск. З 8 студзеня 1954 года сельсавет у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Хаміцкага сельсавета.
Унікод
Уніко́д (Unicode вымаўляецца як Юніко́д; скарачэнне ад Універса́льны код) — стандарт кадзіравання сімвалаў, які дазваляе адлюстраваць літары і знакі амаль усіх пісьмовых моў.
Банавентура Берлінг’еры
Банавентура Берлінг’еры (каля 1205/1210 — каля 1250/1260) — італьянскі мастак тасканскай школы. Сын Берлінг’ера Берлінг’еры. Для царквы Сан Фрачэска ў Пешы стварыў алтарную кампазіцыю, прысвечаную сцэнам жыцця Святога Францыска (падпісана і датавана 1235 годам). Візантыйская іканаграфія спалучаецца тут з апавядальнасцю выявы, што робіць гэта старажытны ўзор культавага жывапісу адным з самых прыкметных твораз мастацтва 13 стагоддзя.
Унікод
Стандарт быў прапанован у 1991 годзе некамерцыйнай арганізацыяй «Кансорцыум Унікоду» (Unicode Consortium, Unicode Inc.). Выкарыстанне гэтага стандарту дазваляе надаць коды вельмі вялікай колькасці сімвалаў з розных сістэм пісьма: у дакументах з выкарыстаннем Унікоду могуць разам выкарыстоўвацца кітайскія іерогліфы, матэматычныя сімвалы, літары грэчаскага алфавіта, лацінкі і кірыліцы, а патрэба ў пераключэнні кодавых старонак адпадае.
Стандарт складаецца з двух асноўных раздзелаў: універсальны набор сімвалаў (UCS, universal character set) і сямейства кадзіровак (UTF, Unicode transformation format). Універсальны набор сімвалаў вызначае дакладную адпаведнасць сімвалаў кодам — элементам кодавай прасторы, якія ёсць неадмоўнымі цэлымі лікамі. Сямейства кадзіровак вызначае машынны запіс паслядоўнасці кодаў UCS.
Коды ў стандарце Унікод раздзелены на некалькі частак. Частка з кодамі ад U+0000 да U+007F утрымлівае сімвалы з набору ASCII з адпаведнымі кодамі. Далей размешчаны часткі сімвалаў розных пісьмовых сістэм, пунктуацыйныя знакі і тэхнічныя сімвалы. Частка кодаў зарэзервавана для выкарыстання ў будучыні. Пад сімвалы кірыліцы выдзелены часткі знакаў з кодамі ад U+0400 да U+052F, ад U+2DE0 да U+2DFF і ад U+A640 да U+A69F.
Назва па-беларуску
Назва "Юнікод" уяўляе сабой варварызм: слова (у фанетычнай форме) механічна перанесена з англійскай мовы ў беларускую.
Назва ж "Унікод" больш адпавядае ўнутранай логіцы беларускай мовы, бо:
Кодавая прастора
Хоць кадзіроўкі UTF-8 і UTF-32 дазваляюць кадаваць да 231 (2 147 483 648) кодавых пазіцый, было прынята рашэнне выкарыстоўваць толькі 1 112 064 для сумяшчальнасці з UTF-16. Зрэшты, нават гэтага досыць — сёння (у версіі 6.0) выкарыстоўваецца менш за 110 000 кодавых пазіцый (109 242 графічных і 273 іншых сімвалаў).
Кодавая прастора падзелена на 17 плоскасцей па 216=65 536 сімвалаў. Нулявая плоскасць называецца асноўнай: у ёй размешчаны сімвалы найбольш ужывальных пісьменнасцей. Першая плоскасць выкарыстоўваецца пераважна для гістарычных алфавітаў, другая — для рэдка ўжывальных іерогліфаў кітайскага пісьма, трэцяя зарэзервавана для архаічных кітайскіх іерогліфаў. Плоскасці 15 і 16 выдзелены для выкарыстання ў прыватных выпадках.
Для абазначэння сімвалаў Унікоду выкарыстоўваецца запіс на ўзор U+xxxx (для кодаў 0…FFFF), U+xxxxx (для кодаў 10000…FFFFF), ці U+xxxxxx (для кодаў 100000…10FFFF), дзе кожны x — шаснаццатковая лічба. Напрыклад, сімвал «я» (U+044F) мае код 044F16 = 110310.
Сімвалы-мадыфікатары
Графічныя сімвалы ва Ўнікодзе падзяляюцца на падоўжаныя і непадоўжаныя. Непадоўжаныя сімвалы пры запісе не займаюць месца ў радку. Да іх адносяць, у прыватнасці, знакі націску і іншую дыякрытыку. Як падоўжаныя, так і непадоўжаныя сімвалы маюць уласныя коды. Падоўжаныя коды яшчэ называюць асноўнымі (base characters), а непадоўжаныя — мадыфікатарамі (combining characters); прычым апошнія не могуць ужывацца асобна. Напрыклад, сімвал «á» можна закадзіраваць як паслядоўнасць асноўнага сімвала «a» (U+0061) і мадыфікатара « ́» (U+0301), а можна і як маналітны сімвал «á» (U+00C1).
Асаблівы тып мадыфікатараў — селектары варыянту напісання (variation selectors). Яны ўплываюць толькі на тыя сімвалы, для якіх такія варыянты вызначаны. У версіі 5.0 стандарту варыянты напісання вызначаны для шэрагу матэматычных сімвалаў, для сімвалаў традыцыйнага мангольскага алфавіта і для сімвалаў мангольскага квадратнага пісьма.
Вэснянка (Ківэрцаўскі раён)
Вэснянка (Весня́нка) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Церакты (гарадская адміністрацыя Жэзказгана)
Церакты — станцыя в Карагандзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Жэзказгана. Уваходзіць у склад Кенгірскай сельскай акругі. Код КАТА — 351839800.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 582 чалавекі (292 мужчыны і 290 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 428 чалавек (221 мужчына і 207 жанчын).
Дарагастайскія
Дарагаста́йскія, таксама Монвіды-Дарагастайскія — шляхецкі род герба «Ляліва». Галіна Аляхновічаў, маюць адно паходжанне з родамі Забярэзінскіх, Кухмістровічаў і Іжыкавічаў. Прозвішча ад маёнтка Дарагастаі (Дарагастай) у Луцкім павеце. Вызнавалі кальвінізм. Карысталіся прыдомкам Монвід ад імя сваяка Манівіда, што жыў у XIV—XV стст.
Будзякі
Будзякі (Будяки) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Будзякі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Будзякі не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Луіс Лікі
Луіс Сеймур Базет Лікі (Louis Seymour Bazett Leakey) (, Кебетэ, каля Найробі, Кенія — ) — англійскі археолаг і антраполаг, працы якога маюць вялікую каштоўнасць у вывучэнні развіцця эвалюцыянавання чалавека ў Афрыцы. Працаваў дырэктарам Інстытута антрапалогіі, гісторыі і старажытна й культуры ў Найробі (Кенія). У 1927—1929 гг. вёў раскопкі ў шматслойнай пячоры Гэмбл-2 і вызначыў адносную храналогію шэрагу ўсходнеафрыканскіх культур; у 1930 г. вывучаў неалітычную пячору Ньёра, з 1951 г. даследаваў наскальныя малюнкі ў Танганьіке Танзаніі. У 1959—1960 гг. знайшоў у цясніне Алдувай рэшткі выкапнёвых прыматаў — зінджантрапа і прэзінджаннтрапа, а таксама чэрапа чалавека, падобнага да яванскага пітэкантрапа. Таксама ён зыграў значную ролю ў стварэнні арганізацый для наступных даследаванняў у Афрыке і абароны яё дзікай прыроды. Паколькі ён быў галоўным ініцыятарам устанаўлення традыцый палеаантрапалагічнага даследавання, ён меў магчымасць схіляць наступныя пакаленні працягваць сваю справу, асабліва ўнутры сваёй уласнай сям'і, шмат хто з якой таксама сталі знакамітымі вучонымі. Цалкам падтрымліваў тэорыю эвалюцыйнага развіцця Чарльза Дарвіна і знайшоў пацвяржэнні дарвінаўскай гіпотэзы, аб тым, што чалавек з'явіўся ў Афрыке; у той жа час з'яўляўся набожным хрысціянінам.
Паходжанне
Бацькі Луіса, Гары і Мэры Базэт Лікі (для сяброў — Мэй), былі місіянерамі Царквы Англіі ў брытанскай Усходняй Афрыцы (цяпер Кенія). Гары займаўся папярэдняй падрыхтоўкай месца для філіяла «Таварыства царкоўнай місіі» (Church Mission Society) на тэрыторыі народа кікую. Першым домам для Луіса стаў дом з землянай падлогай, саламяным дахам, напоўнены грызунамі і насякомымі, які не атопліваўся нічым, акрамя жароўні з вуглямі. У адным з намётаў місіянеры заснавалі бальніцу. Пазней была адкрытая жаночая школа для афрыканскіх жанчын. Гары працаваў над перакладам Бібліі на мову кікую.
У Луіса быў малодшы брат Дуглас і дзве старэйшыя сястры — Глэдзіс Лікі Бечэр і Джулія Лікі Барэм.
Палеаантрапалагічныя даследаванні
Пачынаючы з 30-х гадоў 20 стагоддзя Луіс Лікі, сумесна са сваёй жонкай Мэры Лікі займаўся даследаваннем плейстацэнавых кантынентальных адкладаў у раёне Алдувайскай цясніны.
Алдувайская цясніна — каньён, да 90 м, які ўрэзаўся ў старажытнае рэчышча і за шмат тысячагоддзяў запоўніўся рачнымі наносамі, вулканічным попелам і іншымі адкладамі. У сценах гэтай цясніны вучоныя выявілі пяць слаёў, якія адносяцца да розных геалагічных эпох. Гэтыя пяць гарызонтаў чаргаваліся са слаямі вулканічнага туфу, дзякуючы чаму было магчыма надзейна датаваць знаходкі, што залягалі ў гэтых слаях.
У 1962 годзе лікі знайшоў у Алдувайскай цясніне рэшткі чарапоў чатырох асобін, якія ўжо не былі аўстралапітэкамі (аб'ем мозгу 643 см³), а відавочна належалі да роду Homo і атрымалі назву Чалавек умелы (Homo habilis). Пазней былі знойдзены іншыя рэшткі гамінідаў, узростам ад 500 тыс. гадоў да 1,8 млн. гадоў.
У перыяд з 1935 па 1952 год на берагах возера Вікторыя Лікі знайшоў міяцэнавыя акамянеласці, у тым ліку рэшткі прымітыўных гамінідаў.
Памяць
У 1976 годзе Міжнародны астранамічны саюз надаў імя Луіса Лікі кратар на Бачным баку Месяца.
Патоцкія
Патоцкія (Potoccy) — шляхецкі род герба «Пілява». Прозвішча ад в. у Ксёнжскім павеце Кракаўскага ваяводства.
Першы вядомы ў прадстаўнік роду — Суліслаў, кашталян сандамірскі (1247). У XV—XVI стст. Патоцкiя займалі службовыя пасады пры дварах феадалаў і ў войску, а на мяжы XVI—XVII стст. дасягнулі сенатарскай годнасці. У XVII—XVIII стст. займалі вышэйшы дзяржаўныя і вайсковыя пасады ў Кароне Польскай. Мелі вялізныя зямельныя ўладанні на Украіне і ў Польшчы. Карысталіся графскім тытулам, які ў XVIII ст. прызнаны ў Аўстрыі і ў XIX ст. ў Расіі.
Генеалогіі
Патоцкія лініі «Сярэбраная Пілява» (XV—XX стст.) Мацей — кракаўскі харунжы XV стагоддзя |  Якуб | Мікалай |________________________     |           |            |   Якуб      Стэфан         Анджэй |          |            |  Мікалай     Павел     Станіслаў |          |         ___|___   Пётр       Фёдар        |       | Анджэй     Фелікс |      ___|_________                        Юзаф     |       |     | |  Міхал   Юзаф  Станіслаў Станіслаў        | ___|____   Францішак |       |       |                        Ян  Севярын     Станіслаў |      |      ___|___                    Альфрэд    Леан    |       | |      Станіслаў    Мечыслаў Альфрэд |_________________                       |                 |                      Раман (1851—1915) Юзаф _____|_____      _____|_____                  |           |     |           |               Альфрэд       Ежы  Раман    Юзаф Альфрэд |                                         Пётр Станіслаў
Верхняя Салда
Верхняя Салда (Верхняя Салда) — горад (з 1938) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Верхнесалдзінскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 50,1 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1778 годзе.
Размешчаны на рацэ Салда, за 195 км ад Екацерынбурга.
Вытворчасць вырабаў з тытана і яго сплаваў, чыгуналіцейны завод.
NGC 1338
NGC 1338 (іншыя абазначэнні — MCG -2-9-44, IRAS03265-1219, PGC 12956) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Гарадышчэ (Ківэрцаўскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Мінезінгеры
Мінезінгеры (Minnesinger ад Minne каханне + Singer спявак) — нямецкія рыцарскія паэты-спевакі. Мастацтва мінезінгераў узнікла ў 2-й палове XII ст. пад уплывам лірыкі правансальскіх трубадураў. Апявалі рыцарскае каханне, служэнне прыгожай даме, Богу і сюзерэну, ваеннае жыццё рыцараў і крыжовыя паходы. Найбольш вядомыя паэты-мінезінгеры: Вольфрам фон Эшэнбах, Гартман фон Аўэ, Вальтэр фон дэр Фогельвайдэ. З крызісам рыцарскай культуры і ўзнікненнем т.зв. сельскага мінезангу паэзія мінезінгераў заняпала і ў XIV стт. На змену ёй прыйшоў бюргерскі майстэрзанг (Майстэрзінгеры). Вобраз мінезінгера ўвасоблены ў оперы Р.Вагнера «Тангейзер і спаборніцтва спевакоў у Вартбургу» (1845 г.)
Маліна-дэй-Торці
Насельніцтва складае 701 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 256 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 15050. Тэлефонны код — 0131.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Электратэхнічны факультэт БелДУТ
Электратэхнічны факультэт — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта транспарту‎.
Гісторыя
У Беларускім інстытуце інжынераў чыгуначнага транспарту (БелIIЧТ) з 1968 года ажыццяўлялася падрыхтоўка інжынераў-электрыкаў на завочным і вячэрнім факультэтах на кафедры «Аўтаматыка, тэлемеханіка і сувязь на чыгуначным транспарце», якая была ўтворана ў 1966 годзе і ўваходзіла ў склад эксплуатацыйнага факультэта. У 1970 годзе ў адпаведнасці з загадам рэктара БелIIЧТа прафесара Пятра Аляксандравіча Сыцко быў створаны электратэхнічны факультэт (ЭТФ), у склад якога ўвайшлі кафедры «Аўтаматыка, тэлемеханіка і сувязь на чыгуначным транспарце», «Электратэхніка» і «Фізіка». У 1971 годзе атрымалі пуцёўку ў жыццё першыя 42 інжынера-электрыка завочнага і вячэрняга факультэтаў, а ў 1973 годзе адбыўся першы выпуск на ЭТФ — 55 інжынераў-электрыкаў, падрыхтаваных па дзённай форме навучання.
Спецыяльнасці
Па спецыяльнасці «Аўтаматыка, тэлемеханікі і сувязь на чыгуначным транспарце» прадугледжаны наступныя спецыялізацыі:
Кафедры
У склад факультэта ўваходзяць чатыры кафедры і адна выпрабавальная лабараторыя:
Барталамэ Бермеха
Барталамэ Бермеха, таксама Барталамэ дэ Кардэнас (Bartolomé Bermejo, Bartolomé de Cárdenas, каля 1440, Кордава — каля 1498, ) — іспанскі мастак іспана-фламандскай школы, найбуйнейшы прадстаўнік готыкі ў Іспаніі.
Біяграфія і творчасць
Як жывапісец сфарміраваўся пад уплывам фламандскага жывапісу (Рагір ван дэр Вейдэн, Дзірк Баўтс, Ян ван Эйк). Працаваў пераважна ў каралеўстве Арагон — Валенсіі, Дароцы (1474—1477), Сарагосе (1477—1484), дзе супрацоўнічаў з Марцінам Бернатам і Мігелем Хіменесам. З 1486 года працаваў у Барселоне, сапернічаў з Хаймэ Угэ. Яго апошняя дакументаваная праца — Аблічча Госпада — знаходзіцца ў Саборы Апостала Пятра ў Віцы.
Тругвэ Густафсан
Тругвэ Густафсан (Tryggve Gustafsson,, Юстэро - , Брома) — шведскі заафізіёлаг і эмбрыёлаг, член Шведскай каралеўскай акадэміі навук.
Біяграфія
Атрымаў ступень доктара філасофіі ў Стакгольме ў 1952 годзе, у тым жа годзе быў прызначаны дацэнтам эксперыментальнай заалогіі ў Стакгольмскім універсітэце. У 1953 годзе таксама заняў пасаду асістэнта кафедры заалогіі, стаў прафесарам фізіялогіі жывёл у Стакгольмскім універсітэце ў 1956 годзе і займаючы гэтую пасаду да 1983 года, стаў затым ганаровым прафесарам. Таксама ўзначальваў аддзел фізіялогіі развіцця Інстытута эксперыментальнай біялогіі Венера-Грэнса ў Стакгольме.
Густафсан быў членам Шведскай Каралеўскай Акадэміі навук, Фізіка-геаграфічнага таварыства ў Лундзе, замежным членам Акадэміі навук СССР (з 1976), Фінскай Акадэміі навук і членам савета Марской біялагічнай станцыі Крыстэнберга. Асноўныя яго навуковыя працы прысвечаны рэгуляцыі сінтэзу ферментаў у клетках in vitro, ролі медыятараў у морфагенетычных рухах зародкаў, біяхіміі эмбрыянальнага развіцця.
Дзмітрый Аляксандравіч Ігнаценка
Дзмітрый Ігнаценка (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца гомельскага «Лясгаса».
Клубная кар’ера
Кар’еру пачаў у складзе «Гомеля», з 2012 года гуляў за дубль. 13 ліпеня 2014 года дэбютаваў у асноўным складзе «Гомеля» ў матчы супраць «Нафтана», выйшаўшы на замену на 89-й хвіліне. У канцы сезона стаў трывала выходзіць у стартавым складзе гомельскага клуба на пазіцыі цэнтральнага абаронцы. У снежні 2014 года падоўжыў кантракт з «Гомелем».
Сезон 2015 пачаў на лаўцы запасных, а з мая замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага абаронцы гамяльчан. У верасні атрымаў траўму, з-за якой выбыў да канца сезона. У лютым 2016 года падоўжыў кантракт з гамяльчанамі, аднак з-за траўмы амаль не з’яўляўся на полі, а сезон 2017 увогуле поўнасцю прапусціў. Толькі ў ліпені 2018 года зноў стаў з’яўляцца ў складзе. У жніўні 2018 года быў аддадзены ў арэнду ў бабруйскую «Белшыну». У снежні 2018 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Гомель». Сезон 2019 пачынаў у дублі «Гомеля», пазней стаў прыцягвацца да асноўнай каманды.
У снежні 2019 года, пасля таго як «Гомель» чарговы раз выбыў у Першую лігу, падпісаў кантракт з «Гарадзеяй». У хуткім часе замацаваўся ў стартавым складзе каманды.
У студзені 2021 года перайшоў у мазырскую «Славію». Большую частку сезона 2021 прапусціў з-за траўмы. У снежні 2021 года падоўжыў кантракт з мазырскім клубам. У 2022 годзе быў іграком ратацыі. Па заканчэнні сезона пакінуў «Славію».
У ліпені 2023 года далучыўся да гомельскага «Лясгаса» з Другой лігі.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за зборную Беларусі да 19 гадоў. 13 жніўня 2014 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Малдовы (0:1). Усяго правёў 13 матчаў за зборную, у асноўным на пазіцыі цэнтральнага абаронцы.
NGC 5066
NGC 5066 (іншыя абазначэнні — NGC 5069, MCG -2-34-20, PGC 46360) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5066, NGC 5069.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Строммашына (Магілёў)
Магілёўскі завод «Строммашына» — дзяржаўнае машынабудаўнічае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў верасні 1913 г. ў Магілёве ў якасці прыватнай медналіцейна-механічнай майстэрні братоў Мазья.
Расійская імперыя
У верасні 1913 г. браты М. і А. Мазья адчынілі ў Магілёве (Расійская імперыя) медналіцейна-механічную майстэрню па Дняпроўскім праспекце (цяпер Першамайская вуліца). У майстэрні выраблялі млыны, маслабойні і вінакурні, артэзіянскія калодзежы, плугі, косы і сякеры. У 1914 г. ў майстэрні працавала 15 работнікаў. У 1917 г. прадпрыемства стала чыгуналіцейна-кацельным заводам братоў Мазья і Аранзон. Завод меў уласную краму і быў абанентам тэлефоннай сеткі Магілёва.
Савецкі перыяд
У лістападзе 1918 г. бальшавікі нацыяналізавалі завод, які стаў вырабляць павозкі і рамантаваць аўтамабілі і паходныя кухні для Чырвонай арміі. У 1919 г. завод налічваў 27 супрацоўнікаў. У 1920 г. лік супрацоўнікаў вырас да 118 работнікаў і 17 службоўцаў. У 2-й палове 1921 г. прадпрыемства атрымала назву «7-ы чыгуналіцейны завод», які стаў вырабляць сельскагаспадарчыя машыны і прылады (конны прывад, веялка, малацілка, плуг, барана і кацёл), абсталяванне для млыноў, вінакурняў і лесапілак. У 1-й палове 1923 г. арцель работнікаў аднавіла завод пасля прастою пад назвай «Адраджэньне».
У 1926 г. завод «Чырвоны адраджэнец» меў 67 работнікаў. У 1935 г. завод атрымаў імя Г. Дзімітрава, увайшоў у склад Народнага камісарыята цяжкай прамысловасці СССР і налічваў 184 супрацоўнікаў. У 1937 г. лік супрацоўнікаў вырас да 236. У ліпені 1941 г. завод вывезлі ў Куйбышаў (РСФСР), дзе сталі выпускаць авіярухавікі. Тым часам нямецкія акупанты стварылі на плошчах завода канцлагер. У 1946 г. завод аднавілі ў Магілёве пад назвай «Строммашына». Частку вырабаў паставілі ў 4 краіны Азіі (Інданезія, Індыя, Іран і Турцыя) і 5 краінаў Еўропы (Балгарыя, Венгрыя, Італія, Польшча і Францыя). У 1962 г. «Строммашыне» перадалі цэхі завода «Электрарухавік». У 1965 г. пачалі выраб грузавых і пасажырскіх ліфтаў. У 1973 г. вырабілі звыш 3400 ліфтоў. У 1987 г. «Строммашына» стала выпускаць абсталяванне «СМК 350» для заводаў керамічнай цэглы (магутнасць 75 млн цаглін за год). У выніку ў РСФСР пабудавалі заводы ў пас. Круглае (Чалябінская вобласць), Варатынску (Калужкая вобласць) і Новакубанск (Краснадарскі край).
Сучаснасць
У 1995 г. прадпрыемства стала вырабляць вытворчыя лініі для выпуску жалезабетонных, напружаных шпалаў і брусы стрэлачных пераводаў. У 1996 г. першую лінію паставілі на Ашхабадскі завод жалезабетонных шпалаў (Туркменістан), магутнасць якога склала 500 000 шпалаў. У 1998 г. пусцілі лінію палімерных парашковых пакрыццяў магутнасцю 100 000 м² за год. У 1999 г. завод «Строммашына» асвоіў рамонт збожжаўборачных камбайнаў «Дон-1500». У 2003 г. вырабілі першы прывад штангавай глыбіннай пампы ПШГНТ для свідравіны № 91 Залатавухінскага радовішча кіраўніцтва «Рэчыцанафта» УП «Беларуснафта».
У 2009 г. пусцілі лінію гальванічнага пакрыцця. У студзені 2016 г. эканамічны суд Магілёўскай вобласці прызнаў ААТ «Магілёўскі завод «Строммашына» неплацежаздольным і вылучыў 2,5 гады на яго фінансавае аздараўленне. 2 лютага 2016 г. стала вядома, што в.а. гендырэктара завода быў прызначаны раней асуджаны на восем гадоў пазбаўлення волі за злоўжыванне службовымі паўнамоцтвамі, службовы падлог, крадзяжы і прычыненне шкоды ў буйным памеры, Дзмітрый Усаў, які датэрмінова выйшаў на свабоду. У ліпені 2016 г. завод наведаў прэзідэнт Беларусі А. Лукашэнка і паабяцаў выратаваць яго, але ў ліпені 2018 г. Савет Міністраў Беларусі ў чарговы раз працягнуў тэрмін санацыі да сярэдзіны 2023 г.
Іван Іосіфавіч Ляўко
Іван Іосіфавіч Ляўко (, в. Каралішчавічы, Менская губерня — ?) — беларускі інжынер-будаўнік. Заслужаны будаўнік БССР (1979).
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1953 годзе. Працаваў старшым інжынерам, начальнікам аддзела, намеснікам старшыні Дзяржбуда БССР, дырэктарам Мінскпраекта, першым намеснікам старшыні Мінскага гарвыканкама, з 1981 года — намеснік старшыні Праўлення СА БССР.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1961 г. Член КПСС з 1948 г. Пражываў у Мінску.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, дзвюма Працоўнага Чырвонага Сцяга і «Знак Пашаны», медалямі, трыма Ганаровымі граматамі Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР. Прэмія Савета Міністраў СССР (1978, у аўтарскім калектыве) за распрацоўку праектаў і будаўніцтва буйнапанэльных жылых дамоў у Мінску.
Гараніўка
Гараніўка (Горя́нівка) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Спіс льнозаводаў Беларусі
Спіс льнозаводаў Беларусі ўключае прадпрыемствы першаснай апрацоўкі ільняной, асноўнай прадукцыяй якіх з’яўляецца ільновалакно і кастра. У слупку «Прадукцыя» пазначаны дадатковыя віды прадукцыі.
Дарока
Дарока (ісп. і араг. Daroca) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Сарагоса, у складзе аўтаномнай супольнасці Арагон. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Кампа-дэ-Дарока. Займае плошчу 51,91 км². Насельніцтва — 2300 чалавек (на 2010 год). За 80 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Горад размешчаны ў даліне ракі Хілока, якая адносіцца да басейна Эбра. Праз горад праходзіць аўтадарога N-234 (Сагунта — Бургас).
Варонаўка (Хіславіцкі раён)
Варонаўка (Вороновка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гарадзішчанскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Варонаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Варонаўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Праўжалы
Праўжа́лы (, Провжалы) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Грэм’ячэ (Ківэрцаўскі раён)
Грэм’ячэ (Грем'я́че) — вёска ў Ківэрцаўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Людзвінаўскі сельсавет
Людзві́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Даманавіцкага раёна Палескай вобласці. Цэнтр — вёска Людзвінаўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Яўтушкавіцкі сельсавет у складзе Азарыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Яўтушкавічы. 5 кастрычніка 1926 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Людзвінаўка, сельсавет перайменаваны ў Людзвінаўскі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Азарыцкім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Парыцкім раёне БССР, з 12 лютага 1935 года ў Даманавіцкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці. У 1939 годзе скасаваны.
Крысціян Эрыксен
Крысціян Данеман Эрыксен (Christian Dannemann Eriksen; нар. 14 лютага 1992, Мідэльфарт, Данія) — дацкі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Манчэстэр Юнайтэд» і нацыянальнай зборнай Даніі.
У стартавай гульні чэмпіянату Еўропы 2020 у матчы супраць зборнай Фінляндыі страціў прытомнасць пасля спынення сэрца. На полі яму зрабілі сардэчна-лёгачную рэанімацыю і адвезлі ў шпіталь. Праз шэсць дзён ён быў выпісаны пасля ўсталявання імплантаванага кардыёвертар-дэфібрылятара.
Клубная кар’ера
Сваю футбольную кар’еру Крысціян Эрыксен пачаў у сваім родным горадзе Мідэльфарт, а затым папоўніў моладзевы склад клуба «Одэнсэ». Эрыксен прайшоў футбольную школу «Одэнсэ», а таксама стажыраваўся ў «Чэлсі» і «Барселоне». На думку лонданцаў Крысціян для іх быў фізічна слабы, але іспанцы былі зацікаўлены маладым талентам.
«Аякс»
«Барселону» апярэдзіў амстэрдамскі «Аякс», які 17 кастрычніка 2008 года заключыў з Эрыксенам кантракт на два з паловай гады; падпісанае пагадненне пачынала дзейнічаць з 1 студзеня 2009 года. Паводле некаторых звестак трансфер дацкага іграка абыйшоўся «Аяксу» ў 1 млн еўра.
У кастрычніку 2009 года Крысціян быў прызнаны найлепшым маладым футбалістам Даніі ва ўзросце да 17 гадоў. У студзені 2009 года Эрыксен папоўніў склад юнацкай каманды «Аякса», чыім трэнерам з’яўляўся Робін Пронк. Крысціян хутка прагрэсаваў і быў пераведзены Франкам дэ Бурам у наступную ўзроставую каманду амстэрдамцаў.
NGC 1336
NGC 1336 (іншыя абазначэнні — ESO 358-2, MCG -6-8-16, FCC 47, PGC 12848) — галактыка ў сузор’і Печ.