cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сярэбраная Гара (крэпасць)
Гісторыя
Адносна хутка быў заўважаны яго турыстычны патэнцыял. Першыя турысты маглі наведаць крэпасць у другой палове XIX стагоддзя і з таго часу яна пачала паступова пераўтвараюцца ў цікавы аб’ект для турыстаў. У канцы XIX стагоддзя прызначэнне крэпасці было цалкам змененае. Комплекс пераўтварыўся ў асноўны пункт на турыстычнай карце рэгіёну. Гэтую тэндэнцыю прыпыніла Другая сусветная вайна, падчас якой у крэпасці быў створаны лягер для ваеннапалонных і зняволеных польскіх афіцэраў. Пасля заканчэньня вайны аб’ект быў разрабаваны савецкімі жаўнерамі.
Новае жыцьцё гістарычны аб’ект атрымаў у 1965 годзе, калі тут былі праведзеныя рамонтныя працы.
Дастоеўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Застружскі сельсавет у складзе Іванаўскага раёна Пінскай вобласці. Цэнтр — вёска Застружжа. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 26 лютага 1958 года цэнтр перанесены ў вёску Дастоева, сельсавет перайменаваны ў Дастоеўскі. 9 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кротаўскага сельсавета. 25 снежня 1962 года сельсавет перададзены ў склад Драгічынскага раёна за выключэннем вёсак Атолчыцы, Вілы, Закуцце, Каралін, Кротава, Навасёлкі, Палкоцічы, Скарацічы, якія перададзены Пінскаму раёну. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Іванаўскага раёна, вёскі Атолчыцы, Вілы, Закуцце, Каралін, Кротава, Навасёлкі, Палкоцічы, Скароцічы вернуты са складу Ахоўскага сельсавета Пінскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дастоеўскага сельсавета было 14 населеных пунктаў. 21 ліпеня 1980 года скасаваны вёскі Закуцце і Скарацічы. 26 чэрвеня 2013 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Моладаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1572 чалавекі, з іх 94,5 % — беларусы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 12 населеных пунктаў: Атолчыцы, Вілы, Вулька Дастоеўская, Дастоева, Заруддзе, Застружжа, Каралін, Красіеўка, Кротава, Лысуха, Навасёлкі, Палкоцічы.
Шэнанскі тэхналагічны ўніверсітэт
Шэнанскі тэхналагічны ўніверсітэт (Ollscoil Teicneolaíochta na Sionainne: Lár Tíre Iarthar Láir) — ірландская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта.
Агульная характарыстыка
Універсітэт пачаў працаваць у 2021 годзе. Ён стаў вынікам зліцця двух тэхналагічных інстытутаў: Атланскага тэхналагічнага інстытута і Лімерыкскага тэхналагічнага інстытута. Кансорцыум быў сфарміраваны ў сувязі з прыняццем законапраекта аб тэхналагічных універсітэтах, які патрабуе, каб як мінімум два інстытуты прэтэндавалі разам на статус універсітэта. Універсітэт афіцыйна адкрыўся 1 кастрычніка 2021 года для абслугоўвання як сярэдніх, так і цэнтральных рэгіёнаў краіны. У цяперашні час ён мае шэсць кампусаў, размешчаных у чатырох акругах і трох правінцыях.
Заграбскі сабор
Заграбскі сабор (Zagrebačka katedrala), поўная назва — Сабор Ушэсця Дзевы Марыі і святых Сцяпана і Уладзіслава (Katedrala Marijina Uznesenja i sv.sv. Stjepana i Ladislava) — каталіцкі сабор у Заграбе, Харватыя. Кафедральны сабор заграбскай архіепархіі-мітраполіі, кафедра прымаса Харватыі (у 2009 годзе — кардынала Іосіпа Базаніча). Будаўніцтва сабора пачалося ў 1093 годзе, аднак ў 1242 годзе будынак быў разбураны падчас аднаго з набегаў манголаў. У канцы XV стагоддзя Асманская імперыя ўварвалася на тэрыторыю Босніі і Харватыі, з прычыны чаго шматлікія гарады пачалі ўзводзіць фартыфікацыйныя ўмацаванні. Вакол сабора былі таксама пабудаваныя сцены, частка якіх захавалася да нашых дзён. У XVII стагоддзі на паўднёвым боку будынка ўзведзена вежа, якая выкарыстоўвалася ў якасці ваеннага назіральнага пункта. У 1880 годзе храм сур'ёзна пацярпеў у выніку моцнага землятрусу — быў разбураны асноўны неф. Рэстаўрацыю сабора даручылі архітэктару Герману Болю. Яму ўдалося аднавіць неагатычнае аблічча будынка, а таксама аднавіць дзве вежы вышынёй 105 м. У прэзбітэрыі сабора знаходзіцца магільны склеп кардынала Алаізіа Сцепінаца. Сабор намаляваны на адваротным боку банкноты наміналам у 1000 харвацкіх кун, выпушчаных у 1993 годзе.
Бабічы (Камянецкі раён)
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Ратайчыцкага сельсавета, да 19 мая 1986 года — у склад Камянецкага сельсавета.
Гарадзейскі цукровы камбінат
ААТ «Гарадзейскі цукровы камбінат» — прадпрыемства цукровай прамысловасці Беларусі, размешчанае ў пасёлку Гарадзея Нясвіжскага раёна.
Вырабляе цукар-пясок з цукровага бураку і цукровага трыснёгу-сырцу. Цукар Гарадзейскага камбіната з’яўляецца экалагічна чыстым без аніякіх хімічных дабавак і прымесяў.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1959 годзе, другі пасля Скідзельскага цукровы завод краіны. У 1997—2000 гадах адбылася маштабная рэканструкцыя. Перарабляе ў суткі да 7300 т цуковага бураку ці 930 т цукру-сырцу. Выпуск у суткі: 1100 т цукру з цукровага бураку ці 900 т з цукру-сырцу.
У 2018 годзе камбінат быў у «чыстых стратах» на 26,7 млн руб., а ўласны капітал прадпрыемства зменшыўся на 20 млн руб.
24 студзеня 2020 года з’явілася інфармацыя пра затрыманне дырэктара камбіната Міхаіла Крыштаповіча.
Уключаны ў Дзяржаўны рэестр гаспадарчых суб’ектаў, якія займаюць дамінуючае становішча на таварных рынках Рэспублікі Беларусь.
Краснадворскае
Краснадворскае — возера ў Віцебскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Заходняя Дзвіна, прыкладна за 4 км ад гарадскога пасёлка Руба, за 0,7 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Красны Двор.
Плошча паверхні возера 0,12 км². Даўжыня 0,68 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Катлавіна Краснадворскага возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны парослыя хмызняком. Вакол возера забалочаная пойма.
Нью-вейв-оф-нью-вейв
Нью-вейв-оф-нью-вейв — разнавіднасць альтэрнатыўнага року. Назва нью-вейв-оф-нью-вейв паказвае на сувязь кірунку з панк-кірункам нью-вейв. Для кірунку нью-вейв-оф-нью-вейв характэрны тэксты з палітычным ухілам.
NGC 6234
NGC 6234 (іншыя абазначэнні — MCG 1-43-7, ZWG 53.18, ARAK 508, NPM1G +04.0508, PGC 59144) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс аб’ектаў PGC (1921001—1922000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1921001—1922000)
Брыт-поп
Брыт-поп — разнавіднасць альтэрнатыўнага року, што мала распаўсюджанне на брытанскай музычнай сцэне ў 1990-х гадах. Кірунак брыт-поп узнік як рэакцыя на музыку грандж сярод брытанскіх музыкаў, азнаменаваў моцную хвалю зацікаўленасці сваёй культурнай музыкальнай традыцыяй. Брыт-поп сфарміраваўся пад уплывам гітарнай поп-музыкі 1960-ых гадоў, таксама на яго паўплывалі такія музычныя кірункі, як глэм-рок, панк-рок і, так званае, брытанскае ўварванне.
Найбольш паспяховымі гуртамі, звязанымі з рухам, з’яўляюцца Oasis, Blur, Suede і Pulp; гэтыя гурты вядомы як «вялікая чацвёрка».
Стыль і корні
Брыт-поп часам разглядаецца як рэтраспекцыя, інструмент маркетынгу і культурная падзея, а не музыкальны стыль увогуле. Такі вынік можна зрабіць зыходзячы з рознабаковасці стылістык, якія ён у сябе ўключае: элементы брытанскай музыкі шасцідзесятых гадоў, глэм-року і панка сямідзесятых, інды-попа васьмідзесятых. Уплыванне на гурты дзевяностых ішло з розных крыніц: Blur i Oasis натхняліся The Kinks і The Beatles, у той час як гучанне гурта Elastica несла адбітак арт панк-року. Што аб’ядноўвала — агульная павага да брытанскай поп-сцэны мінулага, а таксама — уплыў гурта The Smiths. Сур’езна паўплывала на станаўленне жанра сцэна Мадчэстера, усталяваўшы ўпор на добра запамінальныя песні, якія маглі канкурыраваць з пануючым пад канец 1980-х шугейзам і хваляй амерыканскага гранджу.
Прадстаўнікі жанру
З жанрам брыт-поп ассацыіруюць наступныя гурты:
Арнольд Зомерфельд
Арно́льд Ёха́нес Вільге́льм Зо́мерфельд (Arnold Johannes Wilhelm Sommerfeld; 5 снежня 1868, Кёнігсберг — 26 красавіка 1951, Мюнхен) — нямецкі фізік-тэарэтык і матэматык.
Гісторыя Светлагорска
Ад узнікнення да 1793 г.
У VIII — X ст. землі ў сярэднім і ніжнім цячэнні р. Бярэзіна, дзе цяпер размешчаны г. Светлагорск, належалі плямёнам дрыгавічоў. У гэтых плямён склалася Тураўскае княства (вядомае з 980 г.). У XII ст. Тураўская зямля была падзелена на ўдзелы. Частка зямель ля р. Бярэзіна адыйшла да Менскага княства. З яго на Ніжняй Бярэзіне вылучылася ўдзельнае Свіслацкае княства (узгадваецца ў дакументах з XIV ст., але аформілася, відаць, у XII—XIII ст.). Прыкладна ў 1348 г. Свіслацкае княства ўвайшло ў Вялікае Княства Літоўскае, Рускае і Жамойцкае (ВКЛ). Паводле вынікаў археалагічных раскопак, яшчэ ў VI — VII ст. у межах сучаснага горада было пасяленне. З XIII ст. паселішча, з якога пачаўся горад, існавала непарыўна. Першапачаткова селішча размяшчалася на невялікім участку правага берага Бярэзіны, каля вусця сучаснага каналу. У дакуменце XVI ст. яно вядома пад назвай Шацілінскі Востраў.
У пісьмовай крыніцы населены пункт упершыню згадваецца 15 ліпеня 1560 г. як маёнтак Шацілінскі Востраў, у ВКЛ. Слова Востраў у гэтым выпадку азначае не зямлю пасярод ракі, а месца, якое чымсці вылучалася сярод астатняй мясцовасці. Як сведчыць дакумент — прывілей вялікага князя літоўскага і караля польскага Жыгімонта II Аўгуста, які выдадзены ў Варшаве, маёнтак пасля папярэдняга ўладальніка Рамана Шацілы перадаваўся зямяніну Ждану Манкевічу за выкананне вайсковай службы. У 1566 г. паселішча ўвайшло ў створаны Рэчыцкі павет Менскага ваяводства ВКЛ.
З 1 ліпеня 1569 г. ў выніку аб'яднання ВКЛ і Польскага каралеўства — у Рэчы Паспалітай. 25 лютага 1576 года шляхціч Ждан Манкевіч згадваецца ў лісце караля польскага і вялікага князя літоўскага Стэфана Баторыя чачэрскаму старасце Крыштафу Зяновічу — аб тым, што шляхта Рэчыцкага павета павінна несці службу ў замку г. Чачэрска, і не прыцягвацца да іншых павіннасцяў.
Паводле дадзеных археалагічных абследаванняў, у канцы XVI — XVII ст. пасяленне пашырылася за межы Шацілінскага Вострава, і размяшчалася ўздоўж Горвальскага тракту (зараз вул. Савецкая ад набярэжнай да ЦЭЦ). У 1634 г. шляхціц Пётр Суляціцкі падараваў тут дзялянку зямлі каталіцкаму манаскаму ордэну езуітаў, якія збудавалі каля 1650 г. драўляны касцёл і ўтрымлівалі місіянерскі пункт. (Раней заснаванне касцёла адносілі да 1638 г., але гэта не паццвердзілася .) Касцёл да 1930-х гг. знаходзіўся насупраць старых могілак, якія і цяпер існуюць на Горвальскім тракце (зараз вул. Савецкая). У 1639 г. сяло Шацілавічы пададзена у вопісу Парыцкага двара (зямельнае ўладанне) Бабруйскага староства Рэчыцкага павета, мае 17 сялянскіх двароў, шляхецкія двары ў вопіс не ўносіліся. У вопісу 1684 г. ў Шацілавічах — шляхецкі двор Манкевічаў і 3 сялянскія двары.
У 1793 — 1918 гг.
З 1793 г., пасля II-га падзелу Рэчы Паспалітай — у Расійскай Імперыі. Уваходзілі ў Парыцкую воласць Бабруйскага павета Мінскай губерні (у 1795—1796 гг. называлася Мінскім наместніцтвам). У 1795 г. згадваюцца вёска і ваколіца Шацілкі, у якіх разам было 30 двароў. У 1800 г. у Шацілках 20 шляхецкіх і 3 сялянскія двары, дарослае насельніцтва складала 88 мужчын і 102 жанчыны. Праваслаўны прыход адносіўся да Свята-Петра-Паўлаўскага храма ў в. Чыркавічы (1879 г.). У 1890 г. — 49 двароў, прыстань.
У пачатку XX ст. Шацілкі вядомы як ваколіца (680 жыхароў, 70 двароў) і маёнтак (33 жыхары, 1 двор). 2 лістапада (па інш. дадзеных 9 лістапада ) 1915 г. побач адкрыта чыгунка Жлобін — Калінкавічы (частка Падольскай чыгункі) і ўтворана станцыя Шацілкі. У 1916 г. у Шацілках згадваецца аднакласнае народнае вучылішча. Паводле перапісу 1917 г., у ваколіцы Шацілкі 685 жыхароў, у маёнтку — 6, на чыгуначнай станцыі — 66 жыхароў, 13 двароў.
З 1918 г. да нашага часу
З 25 сакавіка 1918 года Шацілкі — у абвешчанай Беларускай Народнай Рэспубліцы; з 1 студзеня 1919 — у Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспубліцы, з 27 лютага 1919 — у Літоўска-Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспубліцы. Падчас савецка-польскай вайны занятыя польскімі войскамі з 6 сакавіка па 9 ліпеня 1920 года. З 31 ліпеня 1920 — зноў у адноўленай БССР, якая ўваходзіла з 30 снежня 1922 да 26 снежня 1991 ў СССР, з 19 верасня 1991 — Рэспубліка Беларусь.
Арнольд Зомерфельд
Нягледзячы на велізарны аўтарытэт і дасягненні ў галіне квантавай тэорыі атама, сам Зомерфельд так і не быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй, хоць вылучаўся на яе 84 разы ў 1917—1951 гадах.
Гісторыя Светлагорска
З 1918 г. да нашага часу
У 1921 г. Мінская губерня была скасавана, а яе паветы (у тым ліку Бабруйскі) сталі ўваходзіць непасрэдна ў БССР. 20 жніўня 1924 года воласці (у тым ліку Парыцкая) і паветы скасаваны. З гэтага дня мястэчка Шацілкі — цэнтр сельскага Савета (да 1960 г.) ва ўтвораным Парыцкім раёне, які ўваходзіць у Бабруйскую акругу (існавала да 26 ліпеня 1930 года), а затым: з 20 лютага 1938 года — у Палескую, з 20 красавіка 1944 — у Бабруйскую, з 8 студзеня 1954 — у Гомельскую вобласць. Чыгуначная станцыя Шацілкі была ўключана ў Чыркавіцкі сельсавет Парыцкага раёна. У м. Шацілкі ў 1924 г. адчынена пачатковая школа (65 вучняў, цяпер школа № 2). У 1926 г. дзейнічалі 2 воўначоскі, паравы млын, крупарушка. У 1929—1932 гг. на базе кузні створана суднабудаўнічая арцель, якая затым пераўтворана ў верф (зараз — завод зборнага жалезабетону). 27 верасня 1938 г. мястэчкі як тып населеных пунктаў былі скасаваныя, і м. Шацілкі аднесена да вёсак. Падчас Вялікай Айчыннай вайны Шацілкі пакінуты савецкімі войскамі 7 жніўня 1941 г., акупаваны нямецка-фашысцкімі войскамі да 27 лістапада 1943 г., на суднаверфі і чыгуначнай станцыі дзейнічалі антыфашысцкія падпольныя групы.
Арнольд Зомерфельд
Памёр праз некалькі тыдняў пасля збіцця аўтамабілем на вуліцы. Яго імем названы Цэнтр тэарэтычнай фізікі пры Мюнхенскім універсітэце.
Гісторыя Светлагорска
З 1918 г. да нашага часу
Шацілкі вызвалены ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў 26 лістапада 1943 г. у выніку наступлення 65-й арміі Беларускага фронту. Нямецка-фашысцкае камандаванне вырашыла зрэзаць так званы «парыцкі выступ», створаны ў ходзе наступлення савецкіх войск, і выйсці на рубеж чыгункі і шашы Жлобін — Калінкавічы. 20 снежня 1943 г. вораг, сканцэнтраваўшы 3 пяхотныя і 2 танкавыя дывізіі, нанёс контрудар па правым флангу 65-й арміі. Фашысты кінулі ў бой каля 300 танкаў. Асноўны ўдар прыйшоўся па пазіцыях 95-га корпуса. Напружаныя баі ішлі ў раёне Шацілак. На дапамогу часцям 65-й арміі была накіравана 194-я дывізія 48-й арміі. Пасля 30-кіламетровага маршу байцы дывізіі пераправіліся цераз р. Бярэзіна і ў ноч на 24 снежня занялі абарону каля Шацілак. 25 снежня фашысты зноў пайшлі ў паступленне. Воіны 616-га стралковага палка адбівалі атакі ворага на чыгуначнай станцыі. Гітлераўцы ўварваліся на станцыю, але далейшае іх наступленне было спынена. У наступныя 33 дні вораг неаднаразова пераходзіў у атаку, і ўсё беспаспяхова. У баях за «парыцкі выступ» было знішчана больш за 7 тыс. варожых салдат і афіцэраў, спалена і падбіта 156 танкаў. Баі па тэрыторыі раёна працягваліся да пачатку Беларускай аперацыі ў сярэдзіне 1944 года.
У 1954—1958 гг. у Шацілках пабудавана Васілевіцкая ДРЭС (цяпер Светлагорская цеплаэлектрацэнтраль). 30 снежня 1956 г. вёска Шацілкі пераўтворана ў гарадскі пасёлак, з 9 чэрвеня 1960 — цэнтр Парыцкага раёна. 29 ліпеня 1961 года гар. п. Шацілкі пераўтвораны ў горад Светлагорск, а Парыцкі раён перайменаваны ў Светлагорскі. З 7 сакавіка 1963 па 4 студзеня 2002 г. горад меў абласное падпарадкаванне. 14 лістапада 2018 Светлагорскі раённы савет дэпутатаў прыняў рашэнне аб далучэнні вёскі Расава да горада Светлагорск, але вышэйшая інстанцыя так і не дала дабро на далучэнне Расавы да Светлагорска.
Акцыі пратэсту ў 2020 годзе
У 2020 годзе з пачаткам выбарчай кампаніі па ўсёй краіне пачалась серыя мітынгаў і мірных акцый пратэсту. У Светлагорску асноўнымі кропкамі была пляцоўкі ля ГЦ «Бярозкі», ля ГЦК і набярэжная, дзе ажыцяўляўся збор подпісаў за альтэрнатыўных кандыдатаў. 30 мая Валерый Цапкала разам са сваёй жонкай Веранікай наведалі Светлагорск, дзе Вераніка Цапкала зрабіла першую палітычную заяву, аб падтрымцы каманды Святланы Ціханоўскай.
На працягу амаль ўсёй выбарчай кампаніі, пікеты па збору подпісаў збіралі вялікія чэргі, асабліва за кандыдатаў: Святлана Ціханоўская, Валерый Цапкала і Віктар Бабарыка.
9 жніўня пасля закрыцця выбарчых участкаў і абвяшчэння дзяржаўных экзіт-полаў абураныя гараджане пачалі збірацца на Цэнтральнай плошчы і набярэжнай. Агульная колькасць пратэстоўцаў налічвала больш за 200 чалавек, якія шэсцем прайшлі праз усе мікрараёны горада. Прыкладна а 02:00 на вуліцы 50 год Кастрычніка паміж пратэстоўцамі і міліцыяй адбыліся сутычкі, у выніку чаго было затрымана да 50 чалавек.
На працягу наступных 2 дзён былі спробы правесці мітынг, але амаль кожны раз пратэстоўцаў разганяла міліцыя. Чарговае шэсце было 12 жніўня.
14 жніўня некалькі працаўнікаў «Хімвалакно», а гэтак жа медперсаналу Светлагорскай ЦРБ выйшлі на забастоўку. У той жа дзень пачаліся акцыі «Ланцугі салідарнасці» ля ГЦ «Бярозкі».
Беларуская навука (выдавецтва)
«Беларуская навука» — кніжна-часопіснае выдавецтва ў Беларусі. Заснаванае ў 1924 годзе ў Мінску пры Інбелкульце. З 1929 года ў складзе АН Беларусі. З 1932 года назва «Выдавецтва Акадэміі навук БССР», з 1963 года — «Навука і тэхніка». Мела друкарню імя Ф. Скарыны. У 1996 годзе на базе выдавецтва «Навука і тэхніка» створана выдавецтва «Беларуская навука», з чэрвеня 2000 г. — РУП «Выдавецтва „Беларуская навука“». З лютага 2005 г. — рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Выдавецкі дом „Беларуская навука“».
Выпускала навуковую, навукова-папулярную, мастацкую, даведачную літаратуру, часопісы. Выдавала кнігі і брашуры на беларускай, рускай, польскай, яўрэйскай, літоўскай, латышскай мовах. Выпусціла зборы твораў Максіма Багдановіча (т. 1—2, 1968; т. 1—3, 1991—1995), Янкі Купалы (т. 1—7, 1972—1976), Міхася Лынькова (т. 1—8, 1981—1985), манаграфіі пра жыццё і творчасць Янкі Купалы, Якуба Коласа, Максіма Багдановіча, Максіма Гарэцкага, Кандрата Крапівы і інш.
У ліку фундаментальных даследаванняў: «Граматыка беларускай мовы» (т. 1—2, 1962—1966), «Гісторыя беларускай савецкай літаратуры» (т. 1—2, 1964—1966), «Гісторыя беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (т. 1—2, 1968—1969), «Гісторыя дзяржавы і права Беларускай ССР» (т. 1—2, 1970—1976), «Гісторыя Беларускай ССР» (т. 1—5, 1972—1975), «Мастацтва Савецкай Беларусі: Зборнік дакументаў і матэрыялаў» (т. 1—2, 1976—1986), «Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча» (т. 1—5, 1979—1986), «Тураўскі слоўнік» (т. 1—5, 1982—1987), «Гісторыя беларускага тэатра» (т. 1—3, 1983—1987), «Беларуская граматыка» (ч. 1—2, 1985—1986), «Гісторыя беларускага мастацтва» (т. 1—6, 1987—1994), «Музычны тэатр Беларусі» (1990), шматтомнае навуковае выданне «Беларуская народная творчасць» (1970—1993) і інш.
Выпускала часопісы «Доклады Академии наук Беларуси», «Весці Акадэміі навук Беларусі», «Инженерно-физический журнал», «Дифференциальные уравнения», «Журнал прикладной спектроскопии» і інш.
Заграбскі ўніверсітэт
Заграбскі ўніверсітэт (Sveučilište u Zagrebu, Universitas Studiorum Zagrabiensis) — найбуйнейшы і найстарэйшы ўніверсітэт Харватыі.
Гісторыя
Дыпломам рымскага імператара і венгерска-харвацкай караля Леапольда I ад 23 верасня 1669 года былі прызнаныя статус і прывілеі ўніверсітэцкай установы былой Акадэміі езуітаў, якая дзейнічала ў вольным каралеўскім горадзе Заграбе, сталіцы Каралеўства Харватыі і Славоніі. З гэтай даты пачынаецца гісторыя Заграбскага ўніверсітэта, які цэлых два стагоддзі вёў упартую барацьбу за тое, каб заняць такім чынам годнае месца сярод прадстаўнічых і аўтарытэтных сярэднееўрапейскіх акадэмій і ўніверсітэтаў.
Арганізацыя сучаснага ўніверсітэта ў 1874 годзе
Па ініцыятыве Іосіпа Юрая Штросмаера, біскупа Джакава і віднага мецэната харвацкай асветы і культуры, харвацкі парламент, прыняў заканадаўчую пастанову «аб універсітэце». На падставе артыкула закона 1874 года ў Заграбскім універсітэце прадугледжваліся чатыры факультэты: юрыдычны, тэалагічны, філасофскі і медыцынскі. У 1990-я гады ўніверсітэт атрымаў вялікую аўтаномію, а таксама пачаў далучэнне да Балонскага працэсу.
Структура
У цяперашні час універсітэт складаецца з 29 факультэтаў, 3 акадэмій, 3 цэнтраў і 2 студэнцкіх цэнтраў. Факультэты: Акадэміі:
Нямое кіно
Нямое кіно — назва кінематографа ад яго ўзнікнення (1895) да 1930-х гадоў, які характарызаваўся спецыфічнай сістэмай выразных сродкаў, найбольш адметным з якіх была адсутнасць гуку — «немата». Гэта кампенсавалася цітрамі, ігрой тапёраў, павышанымі мімікай і жэстыкуляцыяй акцёраў, падкрэсленым грымам. Узнаўленне выявы з хуткасцю 16 кадраў за секунду (цяпер 24) рабіла дзеянне больш рухомым. Чорна-белы колер часам спалучаўся з афарбоўкай, вірыраваннем стужкі. У 1930-я гады паступова саступіла месца гукавому кіно.
NGC 6235
NGC 6235 (іншыя абазначэнні — GCL 48, ESO 586-SC5) — шаравое скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рэдандэска
Рэдандэска (Redondesco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мантуя.
Насельніцтва складае 1387 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 46010. Тэлефонны код — 0376.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Багушэўская партызанская брыгада
Багушэўская партызанская брыгада — назва партызанскіх брыгад, якія дзейнічалі на тэрыторыі Беларусі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Паўднёвапалесцінскае наступленне
На́ступ у Паўднё́вай Палесці́не, які выкарыстоўваў прыёмы манеўранай вайны, пачаўся 31 кастрычніка 1917 года з бітвы за Беэр-Шэву падчас Сінайска-Палесцінскай кампаніі Першай сусветнай вайны. Пасля захопу Беэр-Шэвы Егіпецкімі экспедыцыйнымі сіламі (ЕЭС) лінія супраціву ад Газы да Беэр-Шэвы ўсё больш слабела і праз сем дзён ЕЭС паспяхова прымусіла сёмую і восьмую арміі Асманскай імперыі адступіць. На працягу наступных сямі дзён пераследу турэцкія войскі былі адкінуты назад у Яфу. Яшчэ праз тры тыдні жорсткіх баёў уІўдзейскіх гарах, 9 снежня 1917 года быў захоплены Іерусалім. За пяць з паловай тыдняў амаль бесперапынных наступальных аперацый ЕЭС захапіла 47.5 mi тэрыторыі.
Пасля сумеснага нападу XX і Пустыннага коннага корпуса была захоплена Беэр-Шэва. На наступны дзень, 1 лістапада, атакай 53-й (валійскай) і коннай дывізіі ANZAC на поўнач ад Беэр-Шэвы ў перадгор’і Іўдзейскіх гор, пачалася бітва за Тэль-эль-Кувейльф. Гэты манеўр уверх ад Беэр-Шэвы да Іерусаліма таксама пагражаў Хеўрону і Віфлеему. Затым, у ноч на 2 лістапада, на ўзбярэжжы Міжземнага мора адбылася Трэцяя бітва пры Газе, калі былі ўчынены абмежаваныя атакі XXI корпуса супраць моцна арганізаванай абароны праціўніка. На наступны дзень распачаўшыяся жорсткія баі на поўдзень ад Тэль-эль-Кувейльфе з боку ЕЭС мелі мэту не захапіць Хеўрон, але стварыць дастатковую плошчу для размяшчэння XX корпуса, для флангавага нападу на цэнтральную абарону старой Газы да лініі Беэр-Шэвы. Барацьба за Беэр-Шэву на шляху да Іерусаліма таксама заахвоціла турэцкіх камандзіраў разгарнуць свае рэзервы, каб захаваць пагрозу ЕЭС. 6 лістапада, па цэнтры старой лініі, на паўдарозе паміж Газай і Беэр-Шэвай пачалася бітва пры Харэйры і Шэрыі, і была захоплена Харэйра; але пазіцыі Шэрыі былі канчаткова захоплены толькі пасля канца наступнага дня 60-й (Лонданскай) дывізіяй пасля няўдалай атакі 4-й лёгкай коннай брыгады (Аўстралійская конная дывізія). Сёмая і Восьмая арміі да гэтага часу цалкам адступалі ад рэшткаў старой лініі ад Газы да Беэр-Шэвы.
7 лістапада, у другі дзень бітвы за Харэйру і Шэрыю, 52-я (Лоўландская) дывізія і кавалерыйская брыгада Імператарскай службы прасунуліся праз Газу, каб атакаваць моцныя ар’ергардныя пазіцыі пад Вадзі-эль-Хесі, якія былі захоплены на наступны дзень.
Каледж-рок
Каледж-рок — ранейшая разнавіднасць алтэрнетыўнага року. Тэрмінам "каледж-рок" звалася амерыканская музыка 1980-ых гадоў, што ўяўляла сабой сумесь пост-панку і нью-вэйву ў традыцыі поп-музыкі. Каледж-рок звычайна трансляваўся праз каледжавае радыё.
Жабінкаўскі цукровы завод
ААТ «Жабінкаўскі цукровы завод» — прадпрыемства цукровай прамысловасці Беларусі, размешчанае ў горадзе Жабінка Брэсцкай вобласці.
Вырабляе з цукровага бураку цукар-пясок і папутныя прадукты: патаку-меласу, бурачны жом.
Пабудаваны ў 1963 годзе польскімі спецыялістамі.
У 2018 годзе камбінат быў у «чыстых стратах» на 16,8 млн руб., а крэдытная запазычаннасць складала 217 млн руб.
У студзені 2020 года з’явілася інфармацыя мясцовых СМІ пра затрыманне дырэктара камбіната Віктара Міронава.
Вернер фон Бломберг
Ве́рнер Эдуа́рд Фрыц фон Бло́мберг (Werner Eduard Fritz von Blomberg; Штаргард (Памеранія) —, ) — нямецкі военачальнік, генерал-фельдмаршал (20 красавіка  года), у 1933—1938 гадах міністр імперскай абароны (з 1935 — імперскага ваеннага міністэрства) Германіі.
Пачатак кар’еры
З сакавіка 1897 года — лейтэнант у 73-м фузілерскім палку. У 1904—1907 гадах — вучыўся ў ваеннай акадэміі. З красавіка 1908 года — у генеральным штабе. З сакавіка 1911 года — капітан.
Першая сусветная вайна
З пачатку вайны — начальнік аператыўнага аддзела штаба 19-й рэзервовай дывізіі. З сакавіка 1916 года — маёр. З ліпеня 1916 года — начальнік аператыўнага аддзела штаба 18-га рэзервовага корпуса. З лютага 1917 года — начальнік аператыўнага аддзела штаба 7-й арміі.
Узнагароджаны вышэйшым ваенным ордэнам «За заслугі» (Pour le Mérite) (чэрвень 1918), Жалезнымі крыжамі абодвух ступеняў, Рыцарскім крыжам ордэна Дома Гогенцолернаў (кастрычнік 1916), а таксама яшчэ 12 ордэнамі. Атрымаў знак за раненне.
Паміж сусветнымі войнамі
Пасля заканчэння вайны займаў шэраг кіруючых пасад у рэйхсверы. Палкоўнік з 1925 года, генерал-маёр з 1928 года. З кастрычніка 1929 года па студзень 1933 года — камандзір 1-й дывізіі і камандуючы 1-й ваеннай акругай (генерал-лейтэнант).
Пасля прыходу Гітлера да ўлады актыўна падтрымаў яго палітыку.
Арабскае заваяванне Паўночнай Афрыкі
Заваяванне Амеядамі Паўночнай Афрыкі працягнула стогадовую арабскую экспансію, якая пачалася пасля смерці Мухамеда ў 632 годзе. У 640 годзе арабы кіравалі Месапатаміяй, уварваліся ў Арменію, і завяршылі заваяванне Візантыйскай Сірыі. Дамаск стаў сталіцай Арабскага халіфата. Да канца 641 года ўвесь Егіпет быў пад уладай арабаў. Тады, са знішчэннем персідскай арміі ў бітве пры Нехавендзе ў 642 годзе, заваяванне Сасанідскай імперыі было па сутнасці скончана.
Вернер фон Бломберг
Паміж сусветнымі войнамі
На нарадзе 5 лістапада 1937 года фон Бломберг і камандуючы сухапутнымі ўзброенымі сіламі генерал фон Фрыч адкрыта выступілі супраць планаў Гітлера скарыстацца часовай перавагай у ўзбраеннях і мілітарызаванасці Трэцяга рэйха для нанясення сакрушальных удараў па суседніх краінах. Яны адкінулі гэты план не таму, што імкнуліся да міру, а таму, што ўсведамлялі: рэалізацыя гітлераўскага плана прывядзе Германію да яшчэ больш грандыёзнага ваеннага паражэння, чым у 1918 годзе. Неўзабаве абодва ваеначальніка былі груба скампраметаваныя і адпраўленыя ў адстаўку.
У студзені 1938 года Бломберг ажаніўся з Евай Грун. Гітлер і Герынг былі сведкамі. Неўзабаве высветлілася, што Ева Грун да замужжа працавала масажысткай ў салоне маці і наогул была дзяўчынай лёгкіх паводзінаў і даўно стаяла на заметцы ў паліцыі. Акрамя таго, яна распаўсюджвала парнаграфічныя паштоўкі. Справа жонкі ваеннага міністра з далікатнымі падрабязнасцямі і здымкамі апынулася на стале ў паліцай-прэзідэнта Берліна. Гітлер і Герынг убачылі ў гэтым падрыў аўтарытэту вермахта. Ваенная эліта адчула шок.
Арабскае заваяванне Паўночнай Афрыкі
Падчас дванаццацігадовага кіравання ў Дамаску халіфа Усмана да Ісламскай імперыі былі далучаны Арменія, Кіпр, увесь Іран. Падвергліся ўварванню Афганістан і Паўночная Афрыка. Быў створаны вялікі флот, які патруляваў берагі ад вострава Родаса да паўднёвых узбярэжжаў Пірэнейскага паўвострава.
Вернер фон Бломберг
Паміж сусветнымі войнамі
У выніку 26 студзеня 1938 года Бломберг быў зняты з усіх пастоў, а 4 лютага 1938 года быў адпраўлены ў адстаўку.
Арабскае заваяванне Паўночнай Афрыкі
Першае ўварванне
Першае афіцыйна арганізаванае Халіфатам уварванне ў Паўночную Афрыку было распачата ў 647 годзе. 20 000 арабаў, якия выйшлі з Медзіны, злучыліся ў Мемфісе (Егіпет) з яшчэ 20 000 воінаў. Камандаваў арабамі шэйх Абдулах ібн Саад. Карфагенскі экзарх Грыгорый, абвясціў незалежнасць свайго экзархата ад Візантыйскай імперыі. Ён сабраў войскі і ўступіў у бой з мусульманамі. Але ён быў разбіты ў бітве пры Суфетуле (горад за 220 км на поўдзень ад Карфагена). З гібеллю Грыгорыя ўвесь Егіпет падпарадкаваўся Халіфату і плаціў даніну арабам. Мусульмане неўзабаве зрабілі гэту тэрыторыю сваім васалам. Кампанія доўжылася яшчэ пятнаццаць месяцаў, але ў 648 годзе войска Абдулаха вярнулася ў Егіпет.
Вернер фон Бломберг
Другая сусветная вайна
Падчас Другой сусветнай вайны знаходзіўся ў адстаўцы.
Арабскае заваяванне Паўночнай Афрыкі
Першае ўварванне
Ва ўсіх мусульманскіх уладаннях хутка пачалася грамадзянская вайна, выкліканая кланавай міжусобіцай у арабскай эліце. Вайна прывяла да забойства халіфа Усмана ў 656 годзе. На змену яму прыйшоў Алі ібн Абу Таліб, які таксама быў забіты ў 661 годзе.
Вернер фон Бломберг
Нюрнбергскі працэс
Пасля вайны быў прыцягнуты да Нюрнбергскага працэсу як сведка.
Арабскае заваяванне Паўночнай Афрыкі
Другое ўварванне
Пасля грамадзянскай вайны арабы працягнулі заваяванні ў Паўночнай Афрыцы. У 665 годзе пачалося новае ваеннае ўварванне ў Афрыканскі экзархат. У 689 годзе новая паўночнаафрыканская ваенная кампанія была скончана. Армія візантыйскіх грэкаў (30 000 салдат) была пераможана падчас гэтай кампаніі. Да 40 000 мусульман, якія распачалі гэту вайну, неўзабаве прыбылі яшчэ 10 000 арабаў на чале з арабскім военачальнікам Укбой ібн Нафі. Армія, якая выйшла з Дамаска, прайшла амаль усю Паўночную Афрыку. У 670 годзе заснаваны арабамі горад Кайруан (сучасны Туніс) быў перабудаваны, стаў моцнай крэпасцю і асновай для далейшых ваенных дзеянняў. Гэты горад стаў сталіцай Ісламскай вобласці Іфрыкіі (арабская назва Туніса). Горад-крэпасць абараняў прыбярэжныя раёны таго, што з'яўляецца сёння Заходняй Лівіяй, Тунісам, і Усходнім Алжырам. Пасля заснавання Кайруана арабы зноў працягнулі заваяванне Магрыба (так называлі арабы паўночна-заходнюю Афрыку). Падчас заваявання Магрыба Укба ібн Нафі захапіў прыбярэжны горад Буджыя і дайшоў да Танжэра. Абодва гарады калісьці ўваходзілі ў склад рымскай Маўрэтаніі.
Але Укба не здолеў доўга ўтрымліваць заваяваныя землі. У тыле яго арміі ўспыхнула паўстанне. Неўзабаве яго адклікалі назад разам з яго войскам на прыгнечанне гэтага паўстання. У адной з бітваў супраць грэка-афрыканскіх мяцежнікаў Укба ібн Нафі загінуў. На яго месца прыйшоў новы палкаводзец Зухайр ібн Кайс. Ён дасягнуў шэрагу істотных поспехаў, але таксама загінуў у барацьбе з мяцежнікамі. Канстанцінопаль да таго часу ўжо паспеў паслаць у Афрыку вялікае войска.
Вернер фон Бломберг
Смерць
14 сакавіка 1946 года памёр у амерыканскім ваенным шпіталі ад рака.
Арабскае заваяванне Паўночнай Афрыкі
Другое ўварванне
Тым часам новая грамадзянская вайна ўспыхнула ў Аравіі і Сірыі. Заваявальныя паходы арабаў ізноў былі спынены.
Трэцяе ўварванне
Новае заваяванне Паўночнай Афрыкі пачалося з паўторнага ўзяцця арабамі пад камандаваннем Хасана ібн аль-Нуманы гарадоў Іфрыкіі. Але Візантыйская імперыя хутка перакінула войскі з Канстанцінопаля. Да візантыйцаў далучыліся салдаты з Сіцыліі і моцны кантынгент вестготаў з рымскай Іспаніі. Гэта вымусіла арабскую армію адступіць да Кайруана. Наступнай вясной арабы распачалі новыя наступы. Неўзабаве яны разбілі візантыйцаў і іх саюзнікаў у бітве пры Карфагене. У 698 годзе арабы ўвайшлі ў Карфаген. Яго камяні паслужылі матэрыялам для будаўніцтва горада Туніса. Іншы бой вёўся каля Утыкі, і арабы зноў перамаглі, вымусіўшы візантыйцаў пакінуць Паўночную Афрыку. У пачатку VIII стагоддзя арабы захапілі амаль усю Паўночную Афрыку і ў далейшым гэтыя землі былі падзелены на тры вобласці: Егіпет з цэнтрам у Фустаце, Магрыб (сучасныя Марока і Алжыр) з намеснікам у Фесе і Іфрыкія з цэнтрам у Кайруане.
Муса ібн Нусайр, які змяніў Хасана ібн аль Нуманы, быў таленавітым адміністратарам і военачальнікам. Ён заняўся заваяваннем зямель Далёкага Магрыба і распаўсюджваннем ісламу сярод бербераў у заваяваных землях. Падчас паходаў на бербераў Муса і два ягоныя сыны захапілі 300 000 палонных. Амаль усе палонныя былі прададзены ў рабства і даходы ад іх продажу паступілі ў цывільнае казначэйства. Яшчэ 30 000 палонных былі прымушаны несці вайсковую службу. Муса таксама вымушаны быў адбіваць частыя набегі візантыйскага флоту. Для барацьбы з ім Муса пабудаваў уласны флот. Прасоўваючыся ўглыб Магрыба, яго войскі ўзялі Танжэр у 709 годзе.
Завяршэнне заваявання
Да 709 года ўся Паўночная Афрыка знаходзілася пад кантролем Арабскага халіфата. Адзіным выключэннем быў горад Сеўта. Заваяванне Паўночнай Афрыкі дазволіла арабам падрыхтаваць плацдарм для нападу на Іспанію. Некалькі гадоў Муса ваеннымі і дыпламатычнымі спосабамі падрыхтоўваў гэта ўварванне. У 711 годзе берберскі палкаводзец Тарык ібн Зіяд быў адпраўлены Мусой для заваявання Іспаніі.
У адрозненне ад шматлікіх іншых заваяваных тэрыторый арабы змаглі абгрунтавацца ў Паўночнай Афрыцы, дзе яны дагэтуль складаюць большасць насельніцтва.
Damaeidae
Damaeidae — сямейства кляшчоў.
Віды сямейства насяляюць у Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. Блізкія віды існуюць у Новай Зеландыі і Паўднёвай Амерыцы.
Экалогія
Большасць відаў сямейства жывуць у раслінным подсціле, імхах, загніваючай драўніне і арганічных глебавых слаях. Сямейства складаецца з мікафагаў. Яны гуляюць важную ролю ў рэгуляцыі шчыльнасці грыбкоў, шкодных для раслін.
Роды
У сямейства ўключаюцца наступныя роды   :
Паўль Ёзэф Гебельс
Паўль Ёзэф Гебельс (нямецкае маўленне Гёбельс) (, Рэйт, Рэйнская правінцыя, Прусія —, Берлін) — дзяржаўны і палітычны дзеяч нацысцкай Германіі, рэйхсміністр народнай асветы і прапаганды Германіі (1933—1945), імперскі кіраўнік прапаганды НСДАП (з 1929), рэйхсляйтер (1933), перадапошні канцлер Трэцяга рэйха (красавік-май 1945 г.), камісар абароны Берліна (1942—1945).
Дзейнасць
18 лютага 1943 года ў Палацы спорту ў Берліне здзейсніў знакамітую шматгадзінную прамову аб татальнай вайне, якая, па словах відавочцаў, мела неверагодны псіхалагічны эфект.
У ходзе падаўлення ліпеньскай змовы 1944 Гебельс праявіў вялікую актыўнасць, пасля чаго Гітлер прызначыў яго галоўным упаўнаважаным па мабілізацыі на «татальную вайну».
У сваім палітычным завяшчанні Гітлер прызначыў Гебельса сваім пераемнікам на пасадзе канцлера, аднак на другі ж дзень пасля самагубства фюрэра Гебельс і яго жонка Магда самі пакончылі з сабой, папярэдне атруцілі сваіх шасцярых дзяцей цыяністым каліем. «Акту аб капітуляцыі за маім подпісам не будзе!» — адказаў Гебельс на савецкія патрабаванні аб безагаворачнай капітуляцыі. Яго жонка Магда сказала сваім малалетнім дзецям: «Не палохайцеся, цяпер доктар зробіць вам прышчэпку, якую робяць усім дзецям і салдатам». Калі дзеці пад уплывам морфію запалі ў напаўсонны стан, яна сама кожнаму дзіцяці (іх было шасцёра) уклала ў рот раздушаную ампулу з цыяністым каліем. 1 мая ў 21 гадзіну Гебельс застрэліўся, папярэдне застрэліў сваю жонку па яе ўласным патрабаванні. 6 мая 1945 г. цела Гебельса і членаў яго сям’і былі апазнаны адным з асабістых лекараў Гітлера Вернерам Хаазэ.
Старая Мезенаўка
Стара́я Ме́зенаўка (, Старая Мезеновка) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Негарэльскага сельсавета.
Багачы
Багачы́ (, Богачи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета, да 14 красавіка 1964 года — у склад Ратайчыцкага сельсавета , да 19 мая 1986 года — у склад Камянецкага сельсавета.
Навоша
Навоша, або Нявон (? — паміж 1525 і 1552) — беларускі мастак. Працаваў у Давыд-Гарадку і Пінску. Прыдворны жывапісец пінскага князя Фёдара Іванавіча Яраславіча. Пісаў абразы, ствараў насценныя размалёўкі ў цэрквах. Мяркуюць, што Навоша размалёўваў княжацкі палац Пінскага замка.
Іванаўская вуліца (Мінск)
Іванаўская вуліца — вуліца ў Партызанскім раёне Мінска. Ідзе паралельна вул. Захарава і Пуліхава, перасякае вул. Нагорную і Андрэеўскую і сканчаецца скрыжаваннем з вул. Смаленскай. У 1930-х гг. у склад гэтай вуліцы ўваходзіла цяперашняя вуліца Станіслаўскага. На Іванаўскай вуліцы захаваліся толькі дамы з нумарамі: 36, 37, 38, 39, 41, 43, 50 і 56, што сведчыць аб тым што цяперашнія межы вуліцы могуць істотна адрознівацца ад зыходных.
NGC 6236
NGC 6236 (іншыя абазначэнні — UGC 10546, MCG 12-16-8, ZWG 339.19, KAZ 88, IRAS16450+7052, PGC 58891) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Манстэрскі тэхналагічны ўніверсітэт
Манстэрскі тэхналагічны ўніверсітэт (Ollscoil Teicneolaíochta na Mumhan) — ірландская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Корк.
Агульная характарыстыка
Універсітэт складаецца з шасці кампусаў у Корку і Керы. Універсітэт быў створаны ў студзені 2021 года ў выніку зліцця двух тэхналагічных інстытутаў. Аб яго стварэнні было абвешчана ў маі 2020 года. Ён змяшчае больш за 18 000 студэнтаў і больш за 2 000 супрацоўнікаў. Гэта другі тэхналагічны ўніверсітэт Ірландыі пасля Дублінскага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Шугейзін
Шугейзін — разнавіднасць алтэрнатыў-року. Актыўнасць музычных-актаў у кірунку шугейзін доўжылася, у асноўным, да сярэдзіны 1990-ых гадоў, калі шугейзін быў заменены брытпопам. Кірунак шугейзін вылучаецца найперш гукам гітар; гітарны гук у шугейзін апрацоўваецца з даданнем студыйных эфектаў. У апошні час кірунак шугейзін зноў набірае папулярнасць, але гэтая музыка адрозніваецца ад шугейзіну і завецца ну-гейз.
Электраліт
Электраліты — рэчывы, расплавы або растворы, якія праводзяць электрычны ток з прычыны дысацыяцыі на іоны, аднак самі рэчывы не праводзяць электрычны ток. Прыкладамі электралітаў могуць служыць растворы кіслот, соляў і асноў. Электраліты — праваднікі другога роду, рэчывы, якія ў растворы (або расплаве) складаюцца поўнасцю або часткова з іонаў, і якія валодаюць з прычыны гэтага іоннай праводнасцю.
Багушэўская партызанская брыгада (1-га складу)
Багушэўская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў чэрвені 1943 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Багушэўскага, Аршанскага і Гарадоцкага раёнаў. 10 сакавіка 1943 года брыгада (125 партызан, 4 атрады) выйшла ў савецкі тыл і была расфарміравана.
Склад
Брыгада была створана ў Багушэўскім раёне на базе атрадаў В. У. Бойкі (1-га, у нямецкім тыле ў лютым — жніўні 1942 года), імя Варашылава (2-га, з восені 1942 года ў 1-й партызанскай брыгадзе імя К. С. Заслонава), імя Суворава (арганізаваны ў маі 1942 года, потым 3-і), І. І. Кржасінскага (сфарміраваны ў кастычніку 1941 — сакавіку 1943, потым 4-ы) і П. І. Кірылава (арганізаваны ў маі 1942 года, 5-ы, потым 1-ы атрад), у ліпені 1942 года ў склад брыгады ўвайшоў атрад Б. Ц. Гарнака (6-ы, у жніўні рассеяны). На дату выхаду ў савецкі тыл у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Віцебск — Орша, Орша — Смаленск, шашэйных і грунтавых дарогах. У ліпені 1942 года каля возера Ардышэва і ў студзені 1943 у вёсцы Паддуб’е Суражскага раёна ўдзельнічалі ў баях з карнікамі. Разграмілі апорныя нямецкія пункты ў вёсках Буда і Клюкаўка Багушэўскага раёна. У лютым — сакавіку ўдзельнічалі ў баях з карнікамі, панеслі значныя страты.
Фасфаты
Фасфаты — солі і эфіры фосфарных кіслот, асноўнае ўжыванне - фосфарныя ўгнаенні. Фасфаты шырока выкарыстоўваюцца ў сінтэтычных мыйных сродках для звязвання іонаў кальцыю і магнію. Важнае месца фасфаты займаюць і ў біяхіміі, а менавіта ў сінтэзе мноства біялагічна актыўных рэчываў, а таксама ў энергетыцы ўсіх жывых арганізмаў.
Радыга
Радзіга (Rodigo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Мантуя.
Насельніцтва складае 5177 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 123 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 46040. Тэлефонны код — 0376.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardino da Siena.
Дабрагошча (Брагінскі раён)
Дабрагошча  — пасёлак у Малажынскім сельсавеце Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Батан-Руж
Батан-Руж (Baton Rouge) — горад на поўдні ЗША, сталіца штата Луізіяна. Заснаваны ў 1719 годзе. Насельніцтва 229 426 жыхароў (2013). Марскі і рачны порт у нізоўі ракі Місісіпі. Вузел чыгунак і аўтадарог. Буйны цэнтр нафтаперапрацоўкі і нафтахімічнай прамысловасці (вытворчасць сінтэтычнага каўчуку, хімікатаў, мінеральных угнаенняў). Вытворчасць гліназёму і алюмінію. У наваколлі — здабыча нафты, газу, серы.
Дабрагошча (Брагінскі раён)
Размяшчэнне
У 22 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 50 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 141 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1931 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Першамайскі» (цэнтр — вёска Малажын).
Пост-метал
Пост-метал — музычны жанр, разнавіднасць хэві-металу, які паўстаў на сутыку пост-року і хэві-металу. Гук пост-металу вылучаецца скажоным гітарным гукам, цяжкай атмасферай кампазіцый, хуткай прагрэсіяй структуры кампазіцый і мінімальнай колькасцю вакалу ў кампазіцыях.
Страматаліты
Страматаліты (στρῶμα «подсціл» і «камень») — карбанатныя нарасці водарасцевага паходжання, з пукатай ці няроўнай паверхняй і складанай плойчатай унутранай слаістасцю, якія ўтвараюцца на дне вадаёмаў (старажытных і сучасных). Складаная частка рыфагенных пабудоў — біястром, біягерм і інш.
У выкапнёвым стане вядомы з дакембрыю. Арганічныя рэшткі — прадукты жыццядзейнасці сіне-зялёных водарасцей.
Страматаліты — утварэнні мелкаводнай часткі цёплых вадаёмаў рознай ступені салёнасці, з нязначным удзелам у асадканамнажэнні тэрыгеннага матэрыялу і адносна спакойным гідрадынамічным рэжымам. Бываюць да некалькіх метраў у падэшве і да 1—2 метраў у вышыню. Паводле знешняй марфалогіі і ўнутранай структуры вылучаюцца пластавыя, слупкаватыя, жаўлакападобныя і інш. Добрыя калектары, таму могуць умяшчаць нафту, прыродныя газы, расолы, прэсныя і мінеральныя воды.
Выкарыстоўваюцца для ўдакладнення фацыяльных умоў і расчлянення разрэзаў, асабліва важныя для стратыграфічнага расчлянення верхнепратэразойскіх адкладаў, дзе іншыя арганічныя рэшткі трапляюцца рэдка.
Павел Мікалаевіч Пац
Павел Мікалаевіч Пац (каля 1530—1595) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Кашталян віцебскі з 1566, ваявода мсціслаўскі з 1578, кашталян віленскі з 1593, староста вількамірскі, мсціслаўскі, дзісенскі, радамльскі.
Меў вялікія маёнткі Дзісна, Казьяны і іншыя ў Браслаўскім і Астравец у Ашмянскім паветах.
Сям’я
Сын Мікалая Паца і Аляксандры Гальшанскай, брат Станіслава, Мікалая і Дамініка.
Быў двойчы жанаты. Першай жонкай была Раіна Валовіч, дачка новагародскага кашталяна Рыгора Валовіча. Пасля яе смерці ажаніўся (1585) з Ганнай Хадкевіч, удавой кіеўскага кашталяна Паўла Сапегі. Ад першага шлюбу меў сыноў Пятра і Мікалая, таксама дачок Соф’ю і Барбару.
Лімерыкскі ўніверсітэт
Лімерыкскі ўніверсітэт (Ollscoil Luimnigh) — ірландская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лімерык.
Агульная характарыстыка
Універсітэт заснаваны ў 1972 годзе як Лімерыкскі нацыянальны інстытут вышэйшай адукацыі, ён стаў універсітэтам у 1989 годзе. Гэта быў першы ўніверсітэт, створаны пасля атрымання незалежнасці Ірландыяй у 1922 годзе, пасля чаго ў той жа дзень быў створаны Дублінскі гарадскі ўніверсітэт. Кампус універсітэта знаходзіцца ўздоўж абодвух бакоў ракі Шэнан на тэрыторыі 137,5 га з 46 га на паўночным беразе і 91,5 га на паўднёвым беразе за 5 км ад цэнтра горада. У ім навучаецца больш за студэнтаў дзённай формы навучання, у тым ліку больш за  замежных студэнтаў і  студэнтаў-завочнікаў. Ва ўніверсітэце навучаецца больш за 800 дактарантаў і 1300 аспірантаў.
Элізабет Манро
Элізабет Картрайт Манро ( — ) — першая лэдзі ЗША з 1817 па 1825 год. Яна была жонкай Джэймса Манро, пятага Прэзідэнта ЗША, які займаў гэту пасаду на працягу двух тэрмінаў.
У 1794 годзе яна пераехала ў Парыж, калі яе муж быў прызначаны міністрам ЗША ў Францыі. Там ёй удалося выратаваць жыццё жонкі генерала дэ Лафает, Андрэны дэ Лафает, ад гільяціны.
Элізабет Манро была высокай, элегантнай, прыгожай жанчынай, з сацыяльным вытанчанасцю і стылем; гэтыя характарыстыкі яна набыла ў юнацкасці.
Першая лэдзі ЗША
У Элізабет тэрмін дзеяння паўнамоцтваў у якасці Першай лэдзі пачаўся 4 сакавіка 1817 г., калі ў яе мужа пачаўся тэрмін у якасці пятага Прэзідэнта ЗША. Пазней яе муж быў пераабраны на другі тэрмін, таму яна заставалася ў гэтай ролі да 3 сакавіка 1825 г.
NGC 6238
NGC 6238 (іншыя абазначэнні — UGC 10563, IRAS16467+6213, MCG 10-24-57, KAZ 92, ZWG 299.31, PGC 58980) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бучамля 1
Бу́чамля 1 (, Бучемль 1) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
У гасцях
«У гасцях» (Zu Besuch) — нямецкі кароткаметражны мастацкі фільм 2015 года.
Сюжэт
Вяртаючыся з паездкі па працы і падарожжа, Эма спыняецца ў доме Леона, каўчсёрфера. Яны ладзяць, але чамусьці Леон паводзіць сябе дзіўна, і на яго кухні Эма заўважае дзіўную сцяну з фотаздымкамі.
Бучамля 1
Да 16 сакавіка 1987 года вёска ўваходзіла ў склад Ратайчыцкага сельсавета.
Эрхард Мільх
Э́рхард Мільх (Erhard Milch;, , правінцыя Гановер — , Вуперталь) — нямецкі военачальнік, генерал-фельдмаршал (19 ліпеня 1940). Намеснік Германа Герынга, генеральны інспектар люфтвафэ. Асуджаны амерыканскім ваенным трыбуналам за ваенныя злачынствы да пажыццёвага зняволення, быў датэрмінова вызвалены ў 1955 годзе.
Электронны рок
Электронны рок — разнавіднасць альтэрнатыўнага року. Электронны рок вылучаецца як наяўнасцю элементаў рок-музыкі, так і наўнасцю элементаў электроннай музыкі (гэта праяўляецца ў выкарыстанні, напрыклад, скажонага гітарнага гуку і рытмаў драм-машын у межах адной кампазіцыі).
Крымская аперацыя (1918)
Нягледзячы на частковы поспех аперацыі (разгром Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Таўрыды), яе асноўныя мэты не былі дасягнуты з-за канфлікту з камандаваннем германскіх акупацыйных войскаў, уведзеных на тэрыторыю Украіны па дамове з Украінскай цэнтральнай радай: частка караблёў Чарнаморскага флоту знаходзілася пад украінскімі сцягамі толькі суткі, пасля чаго флот быў часткова захоплены немцамі, часткова затоплены, часткова заведзены камандамі ў Новарасійск, дзе пазней таксама быў затоплены. Узняццем украінскіх сцягоў на караблях расійскага Чарнаморскага флоту яго камандаванне спрабавала выратаваць флот ад перадачы немцам, хоць з самага пачатку было ясна, што гэта не дапаможа: і Цэнтральная рада, і гетман Скарападскі, які яе разагнаў, цалкам залежалі ад германскіх акупацыйных войскаў.