cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грэнск (археалагічны помнік)
Грэнск, археалагічны помнік — стаянка фінальнага палеаліту каля в.Ворнаўка Кармянскага раёна Гомельскай вобласці. За 2 км на ўсход ад вёскі, на ўсходняй ускраіне астанца 1-й надпоймавай тэрасы правага берага р.Сож, ва ўрочышчы Грэнск. Вышыня 6 — 7 м над узроўнем вады. Выявіў у 1927 г. К. М. Палікарповіч, у 1959 — 1961 гг. У. Д. Будзько даследаваў 90 м². Культурны пласт 1,9 — 2 м, знойдзена 708 прылад працы. У ніжнім пласце выяўлены рэшткі 3 вогнішчаў, вакол аднаго з іх знойдзена вялікая колькасць расшчэпленага крэменю, драўлянага і касцянога вугалю. Рэчавы матэрыял верхняга пласта прадстаўлены лінзамі драўлянага вугалю і крамянёвымі вырабамі. Ніжні культурны пласт У. Д. Будзько датаваў сярэднім дрыясам (12,3 — 11,8 тыс. гадоў таму назад), верхні — алеродскім часам (11,8 —10,8 тыс. гадоў таму назад). У 1972 — 1981 гг. В. Ф. Капыцін даследаваў 380 м². Культурны пласт 0,2 — 0,5 м. У выніку зроблены вывад пра памылковае вылучэнне 2 культурных пластоў. Знойдзены шматлікія адна- і двухпляцовачныя нуклеусы, ашчэпы, пласціны, мелкія лускі. Прылады працы прадстаўлены канцавымі, двайнымі, авальнымі і з «шыпам» скрабкамі, рэтушаванымі, сярэдзіннымі і на вугле зламанай нарыхтоўкі разцамі, праколкамі, вастрыямі, вырабамі з выемкай, сякучымі прыладамі. Прадметы ўзбраення вызначаюцца 2 асноўнымі тыпамі наканечнікаў: тронкавымі і асіметрычнымі з бакавой выемкай. Адзінкавыя наканечнікі маюць плоскае падчэсванне чаранка з боку брушка. Ад назвы стаянкі Грэнск атрымала назву грэнская культура. Маюцца таксама матэрыялы свідэрскай культуры і бутаўскай культуры, эпох неаліту і бронзавага веку.
Сант’Агапіта
Насельніцтва складае 1331 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 89 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 86070. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фартуна
Фартуна (Fortuna) — старажытнарымская багіня лёсу, культ яе - адзін з самых старажытных, запазычаных Рымам культаў італійскага паходжання.
У Рыме Фартуна мела асаблівую пашану, значэнне яе ўзрасло, калі заняпала вера ў старажытных багоў. Гэта пра яе пісаў Пліній у I ст. н.э.:
«Ва ўсім свеце, ўсюды ў любы час дня галасы ўсіх заклікаюць і завуць толькі Фартуну, яе адну аспрэчваюць і абвінавачваюць, пра яе адну думаюць, яе адну славяць, яе адну выкрываюць і, лаючы, пакланяюцца ёй»
Фальклор
Вядомыя лацінскія прымаўкі «Fortuna caeca est» — «Лёс сляпы», «Fortuna faveat fortibus» — «Шчасце спрыяе адважным», «Fortuna fortes metuit, ignavos prernit» — «Лёс баіцца адважных, прыгнятае баязлівых» і інш.
Вугал (Рослаўльскі раён)
Вугал (Угол) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Вугал абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Яўген Віктаравіч Жарнасек
Яўген Віктаравіч Жарнасе́к (, Лепель) — беларускі штангіст. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Бронзавы прызёр Чэмпіянату Еўропы 2011. Чэмпіён Беларусі 2012 года ў катэгорыі звыш 105 кг.
Удзельнік Алімпійскіх гульняў 2012 года ў катэгорыі звыш 105 кг.
Павел II
Павел II (Paulus PP. II, свецкае імя: П’етра Барба, Pietro Barbo;  — ) — Папа Рымскі з 30 жніўня 1464 да 26 ліпеня 1471 г.
Біяграфія
П’етра Барба нарадзіўся ў Венецыі 23 лютага 1417. Быў пляменнікам Папы Яўгена IV. У 23 гады быў прызначаны кардыналам. Пасля абрання на папскі трон спрабаваў абмежаваць празмернае славалюбства кардыналаў, якія дамагаліся для сябе права ажыццяўляць кантроль над папскім праўленнем.
IC 3817
IC 3817 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мікіта Фёдаравіч Растоўцаў
Мікіта Фёдаравіч Растоўцаў (Никита Фёдорович Ростовцев, -) — савецкі вучоны ў галіне жывёлагадоўлі, акадэмік УАСГНІЛ, Герой Сацыялістычнай Працы (1975).
Біяграфія
У 1935 годзе ён скончыў Маскоўскі мясамалочных інстытут і стаў працаваць на высокіх пасадах у жывёлагадоўчай галіне СССР. У 1940—1955 гадах узначальваў Галоўнае ўпраўленне племсаўгасаў Міністэрства саўгасаў СССР, у 1955—1956 гадах быў намеснікам міністра саўгасаў СССР.
Навуковая дзейнасць
Актыўна ўдзельнічаў у распрацоўцы і ўкараненні многіх перадавых на той момант метадаў жывёлагадоўлі, была значна палепшана якасць прадукцыі жывёлагадоўлі і пашыраны яе асартымент. Кіраваў распрацоўкай метаду штучнага асемянення кароў. У 1952 годзе Растоўцаў абараніў доктарскую дысертацыю, у 1956 годзе быў абраны акадэмікам УАСГНІЛ, доўгія гады быў членам прэзідыума гэтай акадэміі. З’яўляўся аўтарам больш чым 400 навуковых прац, у тым ліку 12 кніг і брашур, некаторыя з іх былі пераведзеныя на іншыя мовы. У 1967 годзе Растоўцаву было прысвоена званне заслужанага дзеяча навукі РСФСР.
Арнем
Арнем (Arnhem) — муніцыпалітэт і горад на ўсходзе Нідэрландаў, стаіць на Рэйне, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Гелдэрланд.
Структура муніцыпалітэта
Муніцыпалітэт Арнем складаецца з горада Арнем, яго прыгарадаў і пасёлкаў:
Гісторыя
Арнэм упершыню згадваецца ў 893 пад назвай Oppidium Arnoldi Villa. Заснаваннем жа горада можна лічыць год 1233, калі Oта II, граф Гелдэрнскі з Цутфена дараваў Арнему гарадскія прывілеі. Арнэм увайшоў у Ганзейскі саюз у 1443. У 1473 яго захапіў герцаг Бургундыі Карл I Лысы. У 1514 Карл Эгмандскі, герцаг Гелдэрна, адваяваў горад у Бургундыі; у 1543 ён перайшоў да імператара Карла V. Арнэм увайшоў у Утрэхцкі саюз у 1579 і стаў часткай Рэспублікі сямі аб’яднаных правінцый Нідэрландаў у 1585. Францыя захоплівала горад у 1672—1674 і ў 1795—1813. У пачатку XIX стагоддзя былыя гарадскія ўмацаванні былі амаль цалкам знесеныя, каб горад мог пашырацца.
У XIX ст. стаў модным курортным горадам, якія славіцца сваёй маляўнічасцю. Тут, як і ў Гааге, пасяліліся багатыры з былых «цукровых баронаў» або плантатараў, якія прыехалі з заакіянскіх калоній. Нават цяпер горад славіцца сваімі паркамі і зялёнымі насаджэннямі.
Тулумба
Тулумба — дэсертная страва балканскай і турэцкай кухняў, папулярная ў Албаніі, Босніі і Герцагавіне, Балгарыі, на Кіпры, у Турцыі і Паўночнай Македоніі.
Тулумбу рыхтуюць з прэснага цеста, парэзанага на невялікія кавалачкі даўжынёй да 5 см. Нарыхтоўкі ў выглядзе трубачак або цыліндраў абсмажваюць да залацістага колеру, пасля чаго паліваюць салодкім сіропам. Гатовай страве даюць астыць цалкам і толькі потым ставяць на стол.
Пласт
Пласт:
Клім Савур
Клім Савур (Саўр):
10 cm Feldhaubitze M. 14
10 cm Feldhaubitze M. 14 (10 см палявая гаўбіца М.14)— палявая гаўбіца, стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Гармата выраблялася кампаніяй Škoda.
Нязепятроўскі раён
Нязепятроўскі раён (Нязепетро́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным захадзе Чалябінскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Вітальд Гамбровіч
Ві́тальд Гамбро́віч (Witold Gombrowicz;, Малашыцы, Польшча — ) — выдатны польскі пісьменнік, драматург, эсэіст.
10 cm Feldhaubitze M. 14
Апісанне канструкцыі
Прынята ў экстранным парадку на ўзбраенне Аўстра-Венгерскага войска замест састарэлай гаўбіцы 10 cm Feldhaubitze M. 99. Гаўбіца мела сталёвы ствол і казённік з засаўкай клінавага тыпу. Да шчыта гарматы былі далучаны сядушкі для двух артылерыстаў. Большасць лафетаў гаўбіц мелі колы на драўляных спіцах так, што іх магла цягнуць шасцёрка коней. Пры патрэбе перавозкі па бездаражы гармату можна была разабраць на тры часткі і пагрузіць у асобныя вазы. У міжваенны перыяд некаторыя гарматы атрымалі гумовыя шыны і страцілі сядушкі для артылерыстаў, што дазволіла буксіраваць іх аўтатранспартам.
Выбарчая камісія
Выбарчыя камісіі — незалежныя калегіяльныя органы, сфармаваныя ў адпаведнасці з выбарчым заканадаўствам, якія арганізуюць і забяспечваюць падрыхтоўку і правядзенне выбараў рознага ўзроўню. Пры правядзенні рэферэндумаў выбарчыя камісіі дзейнічаюць у якасці камісій рэферэндуму.
У адпаведнасці з выбарчым заканадаўствам выбарчыя камісіі самастойныя і незалежныя ад органаў дзяржаўнай улады, органаў мясцовага самакіравання і грамадскіх аб'яднанняў.
10 cm Feldhaubitze M. 14
Гісторыя
З 1919 кампанія «Шкода» пачала выраб мадэрнізаваных гаўбіц М14 / 19 (чэш. Houfnice vz. 14/19) з падоўжаным ствалом 24 калібры (2,4 м). Гаўбіцу экспартавалі ў Польшчу (польск. 100 mm haubica wz. 1914/1919), Югаславію (M.1914 / 19), Італію (італ. Obice da 100/24). Паміж войнамі яна выкарыстоўвалася Італіі (італ. Obice da 100/17 modello 14), Аўстрыяй (ім. 10 cm Feldhaubitze M.14), Венгрыяй (венг. 10 cm Škoda 14 M.), Румыніяй, Польшчай (польск. haubica wz. 1914), Чэхаславакіяй. Пасля аншлюсу Аўстрыі трапілі на ўзбраенне Вермахта (ім. 10 cm leFH 14 (ö)). На працягу 1928-1939 яе выраблялі па ліцэнзіі ў Польшчы. Пасля капітуляцыі Італіі 1943 гаўбіцы трапілі на ўзбраенне Вермахта як (10 cm leFH 315 (i)).
Выбарчая камісія
Парадак працы
Службовыя асобы выбарчай камісіі — старшыня, намеснік старшыні, сакратар. Старшыня выбарчай камісіі ў залежнасці ад узроўню камісіі прызначаецца вышэйстаячай камісіяй або абіраецца самой камісіяй па прапанове вышэйстаячай камісіі са складу камісіі. Намеснік старшыні і сакратар камісіі абіраюцца камісіяй са свайго складу. Рашэнні выбарчай камісіі па ўсіх пытаннях прымаюцца на пасяджэннях, ключавыя рашэнні па пытаннях арганізацыі выбарчага працэсу прымаюцца большасцю ад устаноўленай колькасці камісіі. Пратаколы аб выніках галасавання, аб выніках выбараў падпісваюцца ўсімі членамі выбарчай камісіі.
Вітальд Гамбровіч
Біяграфічныя звесткі
Паходзіў з заможнага сялянскага роду — яго дзед Ануфрый Гамбровіч страціў у студзеньскім паўстанні маёнткі на Жмудзі і перасяліўся на Сандаміршчыну. Вітальд вучыўся ў каталіцкай гімназіі імя Св. Станіслава Косткі ў Варшаве, а пасля экзаменаў y 1923—1926 гг. вывучаў права ў Варшаўскім універсітэце, дзе атрымаў званне магістра. У 1928, пасля года жыцця ў Францыі, дзе вучыўся ў Institut des Hautes Études Internationales, пачаў працаваць судовым юрыстам-практыкантам.
Супрацоўнічаў з газетай «Кур’ер Паранны», часопісамі «Скамандэр», «Час». Падтрымліваў кантакты з асяродкам мастакоў, належаў да сталых наведвальнікаў кавярні «Земяньска». У жніўні 1939 Гамбровіч адплывае ў Аргенціну на трансатлантычным параходзе «Храбры», дзе яго застае выбух вайны. Вырашае застацца ў Аргенціне, звяртаецца ў польскае пасольства ў Буэнас-Айрэсе, але прызыўная камісія прызнае яго непрыдатным да вайсковай службы. Жыве на сціплыя сродкі, ананімна піша ў газеты. Завязвае знаёмствы ў асяроддзі маладых аргенцінскіх літаратараў і мастакоў.
У 1947—55 працуе чыноўнікам у Польскім банку ў Буэнас-Айрэсе. У 1951 г. Вітальд Гамбровіч пачынае супрацоўнічаць з Літаратурным інстытутам у Парыжы, дзе пазней публікуюцца яго творы на старонках штомесячніка «Культура». Пасля сыходу з банка жыве на стыпендыю радыё «Свабодная Еўропа», Фонду А. Кёстлера, з прыватных урокаў філасофіі, а пазней з даходаў ад выданняў і выставак твораў у многіх краінах.
У Польшчы з 1958 г. да сярэдзіны 1970-х гг. творы пісьменніка не публікаваліся і не згадваліся афіцыйна, месцамі толькі дазваляліся выстаўкі карцін. У маі 1963 г. на запрашэнне Фонду Форда наведаў Заходні Берлін. З Берліна выехаў у Парыж і Руамонт, дзе правёў тры месяцы ў доме, які належаў Cercle culturel — таварыству, якое арганізоўвала міжнародныя сустрэчы асоб з літаратурнага, мастацкага, навуковага асяроддзя. Тут сустрэў Марыю Рыту Ляброс, канадскую раманістку, з якой пазней ажаніўся.
У 1966 г. перабраўся ў Вес непадалёк ад Ніцы. Памёр у 1969 г. ад лёгачнай недастатковасці.
Творчасць
Раман «Ferdydurke» поўны чорнага гумару, працягвае камедыйныя традыцыі Рабле, Сервантэса, Філдынга. Правакацыйны стыль, парадаксальная будова твора і абсурднасць яго сітуацый не замінаюць аўтару глыбока даследаваць такія вечныя тэмы, як узаемаадносіны маладосці і даросласці, сталасці і недаспеласці, уплыў на чалавека культуры і адносін з іншымі, свабода асобы і яе залежнасць ад чужой думкі.
Раман «Парнаграфія» Вітальда Гамбровіча адразу выклікаў спрэчныя ўражанні спасярод чытачоў і крытыкаў. Заснаваны на вымысле і фікцыі сюжэт (нагадаем, што дзеянне адбываецца ў акупаванай гітлерцамі Польшчы пачатку саракавых гадоў), справакаваў абвінавачванні ў бок аўтара ў нейкай яўнай неадпаведнасці, каб не сказаць блюзнерства, што да патрыятычных пачуццяў палякаў. Відаць, «Парнаграфія» сапраўды ўтрымлівае элемент блюзнерства. Блюзнерскасці, з якой аўтар прэзентуе традыцыйную культуру і нацыянальныя звычаі ў стане ўнутранай спустошанасці. Гамбровіч як бы проста фіксуе тое, што адбываецца «наўкола»: клопаты па гаспадарцы, сямейныя рэаліі, удзел у рэлігійных абрадах, нацыянальна-вызваленчую барацьбу. Аднак гэта ўсё толькі «пустая форма», уява, якая часам ніяк не стасуецца з сапраўднасцю, і цяжка на поўную сілу і ў добрай волі ўдзельнічаць у гэтым. Вітальд Гамбровіч скончыў працу над «Парнаграфіяй» 4 лютага 1958 года, а выдаў яе ў чэрвені 1960 года ў польскім парыжскім выдавецтве «Instytut Literacki».
Прэміі і ўзнагароды
За літаратурную творчасць атрымаў прэмію фонду А. Южыкоўскага ў Нью-Ёрку (1966), міжнародную ўзнагароду выдаўцоў Прыкс Формэнтор (1967), у 1968 г. быў намінаваны на Нобелеўскую прэмію.
Нязепятроўскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — горад Нязепятроўск.
Геаграфія
Раён размешчаны на Сярэднім Урале і ахоплівае часткі Бардымскага хрыбта і Уфалейскага хрыбта. На тэрыторыі раёна знаходзіцца найвышэйшы пункт (563 м над узроўнем мора) Бардымскага хрыбта — гара Зюран (каля пасёлка Арасланава).
Мяжуе з поўначы з Ніжнесяргінскім раёнам, Палеўскай гарадской акругай і Гарадской акругай Рэўда Свярдлоўскай вобласці; з усходу з Верхнеўфалейскай, Кыштымскай і Карабашскай гарадскімі акругамі Чалябінскай вобласці; з поўдня з Кусінскім раёнам Чалябінскай вобласці; з захаду з Арцінскай гарадской акругай Свярдлоўскай вобласці і Белакатайскім раёнам Рэспублікі Башкартастан.
Лесам занята каля 70 % тэрыторыі раёна.
Смол
Смол — прозвішча.
Дзень памяці і перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 1939 – 1945
Дзень памяці і перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 1939 – 1945 (День памʼя́ті та перемо́ги над наци́змом у Дру́гій світові́й війні́ 1939 – 1945) — дзяржаўнае свята Украіны, якое адзначаецца штогод 8 мая, пачынаючы з 2024 года. Дзяржаўнае свята было ўстаноўлена 29 мая 2023 г. Вярхоўнай Радай Украіны замест Дня перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 9 мая, які прыходзіўся ў адзін дзень з савецкім Днём перамогі.
У гадавіну капітуляцыі нацысцкай Германіі (гэтую падзею прынята разглядаць як сімвал перамогі над нацызмам) ва Украіне, пачынаючы з 2016-га па 2023-ы год, ушаноўваўся 8 мая памятны дзень — Дзень памяці і прымірэння — (памяці ахвяр) сусветнай вайны і прымірэння паміж краінамі-ўдзельніцамі Другой сусветнай вайны). Згодна з Указам Прэзідэнта Украіны, падпісаным у 2015 годзе, мэтай святкавання з'яўляецца "дастойнае ўшанаванне подзвігу ўкраінскага народа, яго выдатны ўклад у перамогу Антыгітлераўскай кааліцыі ў Другой сусветнай вайне і выказванне павагі ўсім змагарам супраць нацызму".
Гісторыя
Паводле апытання Кіеўскага міжнароднага інстытута сацыялогіі, у 2010 годзе амаль 60 % украінцаў лічылі Дзень Перамогі (свята ў гонар перамогі СССР над нацысцкай Германіяй у 1945 годзе) адным з самых вялікіх святаў. У 2022 годзе пасля расійскага ўварвання ва Украіну толькі 13 % украінцаў былі гатовыя святкаваць 9 траўня.
8 траўня 2023 года прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі падпісаў указ аб святкаванні ва Украіне 9 мая Дня Еўропы і ўнёс у Вярхоўную Раду законапраект аб устанаўленні 8 мая Дня памяці і перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 1939—1945 замест Дня перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 9 траўня. У прамове ў гэты дзень Зяленскі заявіў, што «Мы вяртаем нашай дзяржаве сумленную гісторыю без ідэалягічных дамешкаў». Ён таксама падкрэсліў, што «менавіта 8 мая ўступіў у сілу Акт аб безагаворачнай капітуляцыі вермахта».
Доўгае (возера, басейн Аўсянкі)
Доўгае возера  — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці, за 28 км на поўнач ад горада Гарадок, за 0,5 км на ўсход ад вёскі Церахі, у басейне ракі Аўсянка (цячэ праз возера).
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,37 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 0,9 км.
Размешчана сярод балота.
Качкіўка
Качкіўка (Ка́чківка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Цурэкі
Цурэкі (грэч. Τσουρέκι) — салодкі хлеб у краінах Балкан і Каўказа.
Грэчаская кухня
Існуюць розныя варыянты цурэкі: калядны хлеб хрістопсама (грэч. Χριστόψωμο) і навагодні - васілопіта (грэч. Βασιλόπιτα).
Асен
Асен  — адміністрацыйны цэнтр правінцыі Дрэнтэ у Нідэрландах. Размешчаны за 23 км на поўдзень ад Гронінгена, на чыгунцы Мепель — Гронінген, злучаны з Зюдэрзэе каналам Дрэнчэ-Гофд, пабудаваным у 1770-80. У 1876 годзе налічалася 7472 жыхары. Гандаль і здабыча торфу.
Бараш
Бараш — прозвішча.
Тальяці
Тальяці (Тольятти) — горад (з 1780 года) у Расіі, гарадская акруга ў складзе Самарскай вобласці. Насельніцтва 705,5 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1737 годзе.
Горад размешчаны ў сярэднім цячэнні ракі Волгі, на яе левым беразе, за 95 км уверх па цячэнні ад Самары.
Сучасны Тальяці — буйны прамысловы і эканамічны цэнтр. Горадаўтваральным прадпрыемствам з'яўляецца ААТ «Аўтаваз». Таксама ў горадзе размешчаны аўтамабільны завод кампаніі «GM-АВТОВАЗ» і мноства прадпрыемстваў па вытворчасці аўтакампанентаў і матэрыялаў, буйнейшымі з якіх з'яўляюцца «Автовазагрегат» і «Вазинтерсервис». Таксама ў горадзе размешчаныя заводы цэментавага машынабудавання, суднарамонтна-механічны, трансфарматарны, супрацьпажарнага абсталявання, завод ахоўных пакрыццяў і пластмас, «Завод тэхналагічнага абсталявання». Таксама развіты хімічная галіна і электраэнергетыка.
Рахім Стэрлінг
Рахім Шакіл Стэрлінг (Raheem Shaquille Sterling; нар., Кінгстан) — англійскі футбаліст, паўабаронца клуба «Чэлсі» і нацыянальнай зборнай Англіі.
Пластаўскі раён
Пластаўскі раён (Пластовский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Пласт.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі — 1752 км², у тым ліку сельскагаспадарчыя ўгоддзі — 1726 км². Водныя рэсурсы раёна прадстаўлены ў асноўным рэкамі, у раёне ёсць азёры. Самыя буйныя рэкі — Санарка, Кабанка і Каменка. На іх збудаваны сажалкі (азёры Санарскае і Светлае на рацэ Санарка, і г. д.).
Кубак Ізраіля па футболе
Кубак Ізраіля па футболе — штогадовы кубак Ізраіля, які праходзіць у фармаце алімпійскай сістэмы. Першы розыгрыш быў праведзены ў 1928 годзе. Найбольш паспяховы клуб — «Макабі» Тэль-Авіў, які выйграваў спаборніцтва 24 разы.
Клэмбіўка
Клэмбіўка (Клембі́вка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Брэменскія музыканты
«Брэ́менскія музыка́нты» (Die Bremer Stadtmusikanten) — казка братоў Грым пра вандруючых музыкантаў.
Змест
Галоўныя героі казкі — пакрыўджаныя сваімі гаспадарамі асёл, сабака, кот і певень выпраўляюцца да горада Брэмена, каб стаць гарадскімі музыкамі.
Толькі яны ме маглі за адзін дзень дайсці да Брэмену і вырашылі застацца на ноч у лесе. Асёл і сабака ляглі спаць пад вялікім дрэвам, кот уладзіўся на ветцы, а певень узляцеў на самую верхавіну — там яму здавалася больш за ўсё бяспечней.
Запыніўшыся ў лесе, яны знаходзяць хаціну з разбойнікамі. Брэменскія музыканты ўзбіраюцца адзін на аднаго і пачынаюць лямант: асёл пачаў раўці, сабака — брахаць, кот — мяўкаць, певень — спяваць. Разбойнікі са страху ўцяклі.
Кожны з Брэменскіх музыкантаў кладзецца спаць як падабаецца і звык: асёл кладзецца ў двары на кучы смецця, сабака — за дзвярамі, кот — на камінцы, а певень садзіцца на дах хаціны разбойнікаў.
Пазней гэтай ноччу атаман разбойнікаў дасылае аднаго з членаў банды паглядзець, хто ўсё ж захапіў іх хаціну. Але разведніка царапае кот, кусае сабака, брыкае асёл, а певень голасна гамоніць з даху. Апанаваны страхам разбойнік прыбягае да атамана і распавядае, што хату захапілі жудасныя стварэнні. Разбойнікі больш не наважваюцца вяртацца, а брэменскія музыканты засталіся жыць у лясной хаціне.
Амбросавічы (Шумілінскі раён)
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 15 км у напрамку на поўдзень ад гарадскога пасёлка Шуміліна, за 40 км ад Віцебска, за 13 км ад чыгуначнай станцыі Шуміліна, каля паўднёва-заходняга берага возера Будавесць.
Джыл Солаўэй
Солаўэй нарадзілася ў Чыкага, штат Ілінойс, і скончыла Вісконсінскі ўніверсітэт у Мадысане. Пачаўшы сваю кар’еру ў якасці асістэнта ў рэкламе, да канца 1990-х яна перабралася ў Лос-Анджэлес, дзе беспаспяхова спрабавала прадаць сцэнарый пілота для HBO. Яе поспехам стала публікацыя апавядання Courteney Cox's Asshole, пасля чаго яна была наймана сцэнарыстам у серыял HBO «Кліент заўсёды мёртвы». Яна напісала сцэнарыі для «Брудныя мокрыя грошы», «Такая розная Тара» і «Як дасягнуць поспеху у Амерыцы», а таксама кароткі час працавала кансалтынгавым прадзюсарам у «Анатомія страсці».
IC 3818
IC 3818 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раз’езд 90
Раз’езд 90 — раз’езд в Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Калутонскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва раз’езда складала 49 чалавек (29 мужчын і 20 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у раз’езде пражываў 1 мужчина.
Зінчук
Зінчук — прозвішча.
Ручнікі
Ручнікі — шматзначны тэрмін.
Уладзімір Мікалаевіч Перцаў
Уладзі́мір Мікала́евіч Пе́рцаў (, Курск — ) — расійскі, савецкі і беларускі гісторык. Акадэмік АН БССР (1940). Доктар гістарычных навук (1935), прафесар (1921), заслужаны дзеяч навукі БССР (1944), член беларускай дэлегацыі ў Арганізацыі Аб’яднаных Нацый (1945), дэпутат другога-пятага скліканняў Вярхоўнага Савета БССР па Бярэзінскай выбарчай акрузе (1947—1960). Лічыцца адным з самых вядомых беларускіх гісторыкаў, заснавальнікам медыявістыкі ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і спадчынных дваран Мікалая Ніканоравіча і Марыі Дзмітрыеўны Перцавых. Сям’я мела 300 дзесяцін зямлі ў сяле Шумакова і двухпавярховых дом у Курску. Аднак, па дакументах і ўспамінах Перцава, жылі яны не заможна. Бацька, паводле Перцава, «сярэдні служачы», меў чын стацкага саветніка і быў членам апякунскай рады жаночай прагімназіі.
У 1888 — чэрвені 1895 гадоў Уладзімір па патрабаванні бацькі скончыў поўны курс Курскага рэальнага вучылішча. Смерць бацькі ў 1890 годзе ўскладніла матэрыяльны стан сям'і. Бацькі хацелі каб Уладзімір абраў тэхнічны кірунак дзейнасці, паводле Перцава, ён паступіў у Пецярбургскі тэхналагічны інстытут, але дакументамі гэта не пацверджана. У 1896 годзе, 4 чэрвеня Перцаў прыняты канцылярскім служачым у Курскую дваранскую апеку, але служба ад пачатку не заладзілася, ужо 10 жніўня ён узяў месячны водпуск, а 18 кастрычніка выйшаў у адстаўку. У 1897 годзе навучаўся ў Варшаўскім ветэрынарным інстытуце, пра гэта Перцаў пісаў у сваёй афіцыйнай аўтабіяграфіі:
Напэўна, нягледзячы на памкненні бацькоў, болей цікаўнасці Уладзімір меў да гуманітарных навук. У маі-чэрвені 1897 года ён даздаў у 2-й Харкаўскай гімназіі іспыты па старажытных мовах і ў ліпені 1897 года паступіў на гісторыка-філалагічны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. У савецкі час у афіцыйнай біяграфіі Перцаў пісаў, што за ўдзел у студэнцкіх хваляваннях двойчы (1899 і 1901) выключаны з універсітэта. У сакавіку 1899 года Перцаў і праўда выбыў з ліку студэнтаў, але ў кастрычніку быў адноўлены, прычым з 3-га семестра на 5-ы. Паводле дакументаў, гэта было зроблена як выключэнне для Перцава праз яго высокія балы, а таксама бо лішні год «па стане здароўя і праз брак сродкаў быў бы яму дужа цяжкім». Пра выключэнне ў 1901 годзе ў асабістай справа няма сведчанняў.
У 1908 годзе Перцаў пасяліўся зусім паблізу ўніверсітэта (Газетны завулак, дом Кепен, № 6). Але яго новае месца працы — жаночая гімназія Гельбіг — размяшчалася каля Калужскай плошчы, на іншым канцы горада. У 1909 годзе Перцаў жыў ужо побач гімназіі, у доме Шышкіна (№ 25) па Дзенежным/Стараманетным завулку. У 1912—1913 гадах Перцаў пэўны час жыў на Вялікай Прэсні (№ 36), затым год на Астожынцы, дзе жыў і яго будучы калега Уладзімір Пічэта. Перад рэвалюцыяй Перцаў працаваў у Земляробчай школе на Смаленскім бульвары і жыў па 2-м Спасаналіўкаўскім завулку (№ 9).
У 1918 годзе разам з У. І. Пічэтам, калегам па гістарычна-філалагічнаму факультэту ўніверсітэта М. М. Нікольскім, У. М. Дзьякавым і іншымі навукоўцамі выехаў у Заходнюю вобласць, дзе ўвайшоў у склад Вучонага савета Смаленскага дзяржаўнага універсітэта. Абраны 7 лістапада 1918 года прафесарам кафедры гісторыі Германіі. Прыкладна тым самым часам Перцаў працаваў у Маскоўскім педагагічным інстытуце, Смаленскім і Віцебскім інстытутах народнай адукацыі.
Улетку 1921 года Перцаў прымаў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы да адкрыцця Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Абраны 1 кастрычніка 1921 года прафесарам кафедры ўсеагульнай гісторыі БДУ (адначасова быў прафесарам кафедры народнай гаспадаркі БДУ). У кастрычніку 1921 года Уладзімір Перцаў упершыню прыехаў у Мінск. У першы час працы ў БДУ выкладаў на факультэце грамадскіх навук, чытаючы курсы па гісторыі Новага часу на розных аддзяленнях. Увесну 1922 года разам М. М. Нікольскім звярнуўся ў праўленне БДУ з просьбай дапамагчы з пераездам сям’і ў Мінск на пастаяннае месца жыхарства. Пераезд адбыўся ў чэрвені 1922 года. Гэтым жа летам Перцаў стаў выкладаць і на педагагічным факультэце БДУ, які быў выдзелены з факультэта грамадскіх навук. Асобныя лекцыі чытаў на працоўным факультэце.
У 1922 годзе У. М. Перцаў удзельнічаў у стварэнні двух паказальных школ пры БДУ — з навучанне на беларускай і ідыш. Восенню-зімой 1922 года і, напэўна, у 1923 годзе Перцаў, па даручэнні кіраўніцтва БДУ, прымаў маёмасць Віцебскага аддзялення Маскоўскага археалагічнага інстытута. Віцебскае, а таксама Смаленскае аддзяленне інстытута зачынілі для падтрымкі новага універсітэта і для уніфікацыі адукацыі ў маладой рэспублікі. У аддзяленнях захоўваліся багатыя фонды літаратуры і гістарычных крыніц. Перцаў выявіў у Віцебску бібліятэку і музей. 8 тысяч тамоў бібліятэкі ўтрымлівалі ў сабе ў асноўным кнігі на латыні і польскай мове з езуіцкіх калегіумаў, рукапісы па гісторыі супрацьстаяння праваслаўя і каталіцызму і ў цэлым па гісторыі Беларусі. У музеі захоўваліся ў асноўным іконы старога пісьма, а таксама знаходкі археалагічных і этнаграфічных экспедыцый па Беларусі. На працягу кастрычніка, лістапада і снежня вяліся доўгія бюракратычныя перапіскі. Аднойчы Віцебскі губернскі выканаўчы камітэт як член камісіі па перадачы маёмасці нават адмяніў пастанову цэнтральных органаў улады БССР, чым стварыў юрыдычны тупік. Тым не менш, маёмасць была перададзена, і Праўленне БДУ асабліва адзначыла асабістую заслугу Перцава ў гэтай справе.
Шмат гадоў У. М. Перцаў удзельнічаў у працы прыёмнай камісіі БДУ, за што яго не раз заахвочвалі грашыма (напрыклад, у 1923 годзе яму выдалі прэмію ў 110 рублёў. Пра матэрыяльны стан таго часу сведчыць, у прыватнасці, выдадзенае 20 чэрвеня 1920 года Перцаву пасведчанне, «что гражд. В. Н. Перцев отправляется в служебную командировку в гор. Витебск и нуждается в дорожном чайнике». Таксама Перцаў займаўся навукова-асветнай працай сярод рабочых і салдат. Яго публічная лекцыя на тэму «Аграрнае пытанне на Захадзе» 16 студзеня 1927 года сабрала вялікую аўдыторыю, якая, як адзначыў А. І. Малюгін, ледзь умясцілася ў актавай зале ўніверсітэта.
Пасля вылучэння педфака БДУ у асобны Вышэйшы педагагічны інстытут Уладзімір Перцаў перайшоў на працу ў новую ВНУ. Там з 1 жніўня 1931 і (з перапынкамі) да 1947 года ён працаваў прафесарам і загадчыкам кафедры гісторыі Захаду (з 1934 года — усеагульнай гісторыі). Таксама У. М. Перцаў працаваў у Інстытуце народнай гаспадаркі.
Пасля ўтварэння ў 1934 годзе гістарычнага факультэта БДУ Уладзімір Перцаў вярнуўся ў Белдзяржуніверсітэт. Па сукупнасці навуковых публікацый 5 чэрвеня 1935 года рашэннем кваліфікацыйнай камісіі Народнага Камісарыята асветы БССР Перцаву было нададзена званне доктара гістарычных навук. У 1939—1955 гадах (з невялікімі перапынкамі) ён загадваў кафедрай гісторыі сярэдніх вякоў; у 1955—1960 гадах узначальваў аб’яднаную кафедру гісторыі старажытнага свету і сярэдніх вякоў. Абраны 11 красавіка 1940 года правадзейным членам АН БССР.
Пра працу Перцава ў 1930-х гадах А. І. Малюгін пісаў наступнае:
24 чэрвеня 1941 года У. М. Перцаў эвакуіраваўся з Мінска ў Курск. Да кастрычніка працаваў прафесарам у Курскім педагагічным інстытуце. У кастрычніку пераехаў у горад Сарапул Удмурцкай АССР. З 15 снежня 1941 па 1 верасня 1943 гады працаваў прафесарам і загадчыкам кафедры ўсеагульнай гісторыі Удмурцкага педінстытута. У верасні 1943 года пераехаў у Падмаскоўе і стаў працаваць прафесарам і загадчыкам кафедры гісторыі сярэдніх вякоў Беларускага ўніверсітэта на станцыі Сходня пад Масквой. З 1 снежня 1943 да 1959 года працаваў акадэмікам-сакратаром Аддзялення грамадскіх навук АН БССР.
У маі—чэрвені 1945 года Уладзімір Перцаў у складзе беларускай дэлегацыі прыняў удзел у працы ўстаноўчай канферэнцыі ААН у Сан-Францыска. Подпіс Перцава стаіць пад дакументам аб стварэнні ААН. Таксама падчас знаходжання ў ЗША ён правёў шэраг сустрэч з прадстаўнікамі навуковых і палітычных колаў Штатаў, дамаўляючыся аб навуковых кантактах і абмене літаратурай. Пасля 1945 года Перцаў прымаў удзел у шэрагу міжнародных з’ездаў і кангрэсаў, уключаючы I агульнаславянскі кангрэс навукоўцаў-славістаў у сакавіку 1948 года ў Маскве і II Усесаюзны кангрэс прыхільнікаў міру ў кастрычніку 1950 года.
Аўтар шэрагу навучальных работ па ўсеагульнай гісторыі Новага часу, «Падручніка старажытнай гісторыі» для дарэвалюцыйных гімназій (1912 — Частка 1. Гісторыя Грэцыі; 1916 — Частка 2. Гісторыя Рыма). Адзін з аўтараў і рэдактараў «Гісторыі Беларускай ССР» (Т. 1, 1954; 2-е выд. 1961), раздзелаў па гістарыяграфіі Беларусі ў «Нарысах гісторыі гістарычнай навукі ў СССР» (т.. 1-3, 1955—1963). Адзін з аўтараў Энцыклапедычнага слоўніка Гранат і Вялікай Савецкай Энцыклапедыі. Аўтар навуковых прац «Англія ў ХІХ стагоддзі» (1917), «Дынастыя Гогенцолернаў» (1918), «Эканамічнае развіццё Англіі ў XIX ст.» (1924), «Германія ў XVIII ст.» (1953), шэраг прац па гісторыі Беларусі. За ўсё жыццё Перцаў апублікаваў 272 работы (артыкулаў, рэцэнзій, кніг).
У Савецкім Саюзе У. М. Перцаў быў узнагароджаны трыма ордэнамі Леніна (1944, 1949, 1951), ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1957), званнем Заслужанага дзеяча навукі БССР (1944), Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1951), медалём «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне».
Літаратура
На беларускай мове:
На рускай мове:
На польскай мове:
Лаўрыўка (Магілёў-Падольскі раён)
Лаўрыўка (Ла́врівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сезон 2020 ФК Гомель
У 2020 годзе футбольны клуб «Гомель» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на верасень 2020 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Саткінскі раён
Саткінскі раён (Са́ткинский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Афіцыйная назва адміністрацыйнага раёна: горад Сатка і Саткінскі раён.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Сатка (мае статус горада з тэрытарыяльным раёнам).
Геаграфія
Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Чалябінскай вобласці. Яго каардынаты: 58° 40` — 59° 22` усходняй даўгаты і 54° 43` — 50° 20` паўночнай шыраты па Грынвічы. Працягласць — 60 км, у папярочніку 45 км. У паўночнай частцы раён мяжуе з Кусінскім муніцыпальным раёнам, ва ўсходняй частцы — са Златавустаўскай гарадской акругай, у паўднёвай частцы — з Катаў-Іванаўскім муніцыпальным раёнам Чалябінскай вобласці, на захадзе — муніцыпальным раёнам Дуванскі раён Рэспублікі Башкартастан.
Санта-Марыя-дэль-Малізэ
Санта-Мария-дель-Малізэ (Santa Maria del Molise) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 653 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 86090. Тэлефонны код — 086.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сістэма футбольных ліг Ізраіля
Чэмпіянат Ізраіля па футболе — футбольныя спаборніцтвы Ізраіля, якія падзяляюцца на іерархію ліг і складаюцца з пяці дывізіёнаў. На вяршыні сістэмы знаходзіцца прэм’ер-ліга.
36-я грэнадзёрская дывізія СС «Дырлевангер»
Зондэркаманда СС пад камандаваннем Дырлевангера (SS-Sonderkommando Dirlewanger) — карнае падраздзяленне СС пад камандаваннем Оскара Дырлевангера, якая камплектавалася са зняволеных нямецкіх турмаў, канцлагераў і ваенных турмаў СС. Асаблівы статус падраздзялення быў у тым, што са студзеня 1943 года па распараджэнні Генрыха Гімлера на пятліцах замест рун СС яе члены насілі выяву скрыжаваных вінтовак і гранаты. Да гэтага служылі ў падраздзяленні немцы насілі стандартныя эсэсаўскія зіг-руны, а замежнікі (палякі, рускія, украінцы, харваты, туркі і інш.) — чыстую правую пятліцу.
Першапачаткова сфармавана як Каманда браканьераў «Араніенбург» (Wilddiebkommando "Oranienburg"), затым перайменавана ў «Зондэркаманду (спецыяльную групу) доктара Дырлевангера» (Sonderkommando "Dr. Dirlewanger"). Пасля, у сувязі з ростам штатнай колькасці, паслядоўна называлася і пераводзілася на штат батальёна (SS-Sonderbataillon Dirlewanger), затым палка (SS-Sonderregiment Dirlewanger), і нарэшце, брыгады (SS-Sonderbrigade Dirlewanger). У канцы вайны на аснове брыгады і некалькіх пяхотных падраздзяленняў створана 36-я грэнадзёрская пяхотная дывізія СС (36. Waffen-Grenadier-Division der SS). Назваць яе дывізіяй можна толькі ўмоўна, бо фармальна такой яна не стала (у 1944 годзе на базе гэтай брыгады меркавалася сфармаваць асобную дывізію, 36-ю па стандартнай «скразной» нумарацыі, аднак яе фармаванне так ніколі і не было завершана, бо да 1945 года практычна ўвесь асабісты склад брыгады загінуў у баях).
Дзейнасць
Полк Дырлевангера неаднаразова браў удзел у карных акцыях у Беларусі, у тым ліку ў аперацыі «Зімовае чараўніцтва», у якой у лютым-сакавіку 1943 года ў трыкутніку Себеж — Асвея — Полацк знішчана шмат вёсак на поўначы Беларусі і ў Себежскім раёне Пскоўскай вобласці.
Таксама полк Дырлевангера ў сакавіку 1943 года сумесна са 118-м батальёнам шуцманшафта ўдзельнічаў у аперацыі пад кодавым найменнем «Дырлевангер», якая праводзілася супраць партызан і грамадзянскага насельніцтва Смалявіцкага і Лагойскага раёнаў Мінскай вобласці, падчас якой прыняў удзел у знішчэнні вёскі Хатынь і ў іншых карных аперацыях.
У жніўні 1943 года полк Дырлевангера прымаў удзел у кровапралітных бітвах, якія былі часткай плана па знішчэнні т. зв. Партызанскай Рэспублікі ля возера Палік. У гэты перыяд асабісты склад праявіў жорсткасць, разам з адвагай, за што Дырлевангер быў прадстаўлены да шэрагу ўзнагарод. У лістападзе 1943 года полк прыцягнуты да памежных баёў у складзе групы войскаў «Цэнтр» у спробе стрымаць наступ Чырвонай арміі.
У пачатку 1944 гады ў полк ізноў паступіла вялікую колькасць злачынцаў з мэтай пакрыць страты ў жывой сіле. Да канца лютага 1944 года колькасць палка была зноў адноўлена ў поўным памеры. Было вырашана, што добраахвотнікі з краін Усходняй Еўропы больш не будуць прыцягвацца да службы ў палку, бо рускія добраахвотнікі даказалі ненадзейнасць падчас бітваў на фронце. Антыпартызанскія аперацыі працягнуліся да чэрвеня 1944 года, калі Чырвоная Армія пачала Аперацыю «Баграціён» — савецкае наступленне, якое стала найбуйнейшай ваеннай аперацыяй за ўсю гісторыю чалавецтва. Мэтай наступленнч стала знішчэнне групы армій «Цэнтр». Полк Дырлевангера быў звернуты ва ўцёкі і пачаў адыходзіць на тэрыторыю Польшчы. Незвычайна для сябе самога, полк дастаткова арганізавана адступаў і дасягнуў Польшчы ў параўнальна добрым стане.
Як толькі Армія Краёва распачала 1 жніўня 1944 года Варшаўскае паўстанне, полк Дырлевангера быў адкамандзіраваны туды як частка баявой групы. Падчас падаўлення польскага паўстання асабовы склад палка Дырлевангера неаднаразова ўчыняў згвалтаванні, рабаванні, забойствы грамадзянскіх асоб, нягледзячы на тое, належалі яны да шэрагаў польскіх узброеных сіл ці не. Падчас падаўлення паўстання на тэрыторыі раёна Воля ў Варшаве зондэр-батальёны Дырлевангера прынялі ўдзел у забойстве дзясяткаў тысяч мірных грамадзян.
Сызрань
Сызрань (Сызрань) — горад (з 1796 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сызранскага раёна Самарскай вобласці. Насельніцтва 179,1 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1683 годзе.
Сучасная Сызрань з'яўляецца буйным індустрыяльным горадам з развітой хімічнай і нафтаперапрацоўчай прамысловасцю, а таксама важным транспартным вузлом Самарскай вобласці. Яна таксама з'яўляецца буйнейшым вузлом Куйбышэўскай чыгункі — у ім сходзіцца 6 накірункаў чыгунак.
IC 3819
IC 3819 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сасноўскі раён (Чалябінская вобласць)
Сасноўскі раён (Сосно́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Доўгадзеравенскае.
Геаграфія
Тэрыторыя раёна —. Раён прымыкае з захаду і поўначы да Чалябінска.
Тэрыторыя раўнінная, перапад вышынь не перавышае 150 метраў: Чышмінскія балоты (186 м), даліна р. Міяс у раёне п. Высокі (313 м). Карысныя выкапні: пяскі, гліны і граніты.
Са шматлікіх азёр Сасноўскага раёна пяць папулярныя як месцы адпачынку, на сямі вадаёмах вядзецца прамысловае зарыбленне. На тэрыторыі Сасноўскага раёна знаходзіцца Харлушаўскі дзяржаўны прыродны заказнік.
Мыроніўка (Магілёў-Падольскі раён)
Мыроніўка (Миро́нівка) — вёска ў Магілёў-Падольскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Хартоўка
Хартоўка (Хартовка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Хартоўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Літоўская нацыянальная бібліятэка імя Марцінаса Мажвідаса
Гісторыя
Заснавана ў 1919 годзе ў Каўнасе як Цэнтральная дзяржаўная бібліятэка (Lietuvos Centrinis knygynas), з 1944 года — Цэнтральная дзяржаўная бібліятэка Літоўскай ССР, з 1951 года Дзяржаўная рэспубліканская бібліятэка Літоўскай ССР (Lietuvos TSR centrinė valstybinė biblioteka). У 1963 годзе пераведзена ў Вільню і размешчана ў спецыяльна пабудаваным для яе будынку.
У 1988 годзе бібліятэцы прысвоена імя літоўскага першадрукара Марцінаса Мажвідаса. З 30 мая 1989 года мае назву Літоўская нацыянальная бібліятэка імя Марцінаса Мажвідаса.
Гліцэрына
Гліцэрына (1,2,3-трыгідроксіпрапан; 1,2,3-прапантрыол) — хімічнае злучэнне з формулай HOCH2CH(OH)-CH2OH або C3H5(OH)3. Найпросты прадстаўнік трохатамных спіртоў. Уяўляе сабой глейкую празрыстую вадкасць.
Фізічныя ўласцівасці
Гліцэрына — бескаляровая, глейкая, гіграскапічныя вадкасць, неабмежавана растваральная ў вадзе. Салодкая на смак, за што і дадзена назва (глікос — салодкі). Добра растварае шматлікія рэчывы.
Біялагічныя значэнне
У арганізме гліцэрына ўтвараецца у выніку распаду тлушчаў і гліцэрафосфаліпідаў, а таксама пры анаэробным распадзе глюкозы. З'яўляецца прамежкавым звяном тлушчавага і вугляводнага абмену.
Бараноўскія
Барано́ўскія (, Барановские) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Троіцкі раён (Чалябінская вобласць)
Троіцкі раён (Тро́ицкий райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Чалябінскай вобласці Расіі.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 4959 км². Троіцкі раён мяжуе з Часменскім раёнам, Акцябрскім раёнам, Увельскім раёнам, Пластаўскім раёнам, Уйскім раёнам, Верхнеўральскім раёнам Чалябінскай вобласці, Карабалыцкім раёнам Кастанайскай вобласці Рэспублікі Казахстан.
Узунколь (Акмолінская вобласць)
Узунколь — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Узункольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 28 км на захад ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113657100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 621 чалавек (309 мужчын і 312 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 451 чалавек (218 мужчын і 233 жанчыны).
Свабоднае падзенне
Свабоднае падзенне — роўнапаскораны рух пад дзеяннем сілы цяжару пры адсутнасці супраціўлення паветра. На паверхні Зямлі, на узроўні мора, паскарэнне свабоднага падзення складае прыкладна 9,81 м/с².
У прыватнасці, парашутыст на працягу некалькіх першых секунд скачку знаходзіцца практычна ў свабодным падзенні.
Свабоднае падзенне магчыма на паверхню любога цела, якое мае дастатковую масу (планеты і іх спадарожнікі, зоркі, і г. д.).
Аляксандр Якаўлевіч Еўдакімаў
Біяграфія
Аляксандр Якаўлевіч Еўдакімаў нарадзіўся 15 [27] жніўня 1854 у сям’і мяшчан горада Палтавы. Па заканчэнні Палтаўскай гімназіі ён паступіў на медыцынскі факультэт Кіеўскага Імператарскага ўніверсітэта Св. Уладзіміра, які скончыў у 1876 годзе.
Пачаў службу па ваеннаму ведамству падчас руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў. У Дунайскай арміі ў якасці малодшага ардынатара 64 ваенна-часовага шпіталя. З 1884 года ён быў старэйшым лекарам пяхотнага палка. У 1885—1887 гадах А. Я. Еўдакімаў прыкамандзіраваўся да «для навуковага ўдасканалення», у 1887 годзе паспяхова абараніў дысертацыю на тэму «Досвед вызначэння азоцістага абмену ў чалавека ў колькасных і якасных адносінах». Па выніках абароны ён быў удастоены ступені доктара медыцыны.
З 1895 года служыў старэйшым лекарам Бабруйскага лазарэта з 1899 года узначальваў гаспадарчы камітэт завода ваенна-ўрачэбных нарыхтовак. У тым жа годзе ён быў прызначаны абласным урачэбным інспектарам Войска Данскога, пазней служыў акруговым ваенна-медыцынскім інспектарам Адэскай ваеннага акругі.Аляксандр Якаўлевіч Еўдакімаў ўдзельнічаў у руска-японскай вайне 1904—1905 гадоў. У канцы 1904 года ён заняў пасаду палявога ваенна-медыцынскага інспектара 3-й Маньчжурскай арміі. Аўтар нататак аб руска-японскай вайне, які служыў дывізіённым лекарам 35-й пяхотнай дывізіі, у дзённікавым запісу ад 14 (27) студня 1905 года пакінуў пра яго наступнае сведчанне:
Пад гарматны гром адбылася нарада лекараў, складзеная начальнікам ваенна-санітарнай часткі 3-й арміі генералам Чатыркіным ў адным з шпітальных намётаў; у нарадзе удзельнічаў і нядаўна прыехаўшы палявы медыцынскі інспектар нашай арміі Еўдакімаў, які зрабіў на мяне добрае ўражанне сваім спакойным і незалежным выглядам, а таксама — разумнасцю у меркаваннях.
У 1906 годзе А. Я. Еўдакімаў быў прызначаны памочнікам начальніка Галоўнага ваенна-медыцынскага ўпраўлення і ў тым жа годзе заняў пасаду Галоўнага ваенна-медыцынскага інспектара (з 1909 года — галоўнага ваенна-санітарнага інспектара). Пра яго прызначэнне ваенны міністр генерал пісаў:
… Еўдакімаў быў усяго толькі ў чыне сапраўднага стацкага саветніка і ўсяго некалькі месяцаў перад тым заняў пасаду памочніка ; але ён ужо займаў, падчас вайны, пасаду ваенна-медыцынскага інспектара ў адной з армій і рабіў на мяне выдатнае ўражанне, таму я вырашыў прапанаваць яму пасаду галоўнага ваенна-медыцынскага інспектара. У суботу, 20 мая <1906 года>, звальненне і прызначэнне Еўдакімава былі зацверджаны.
У выбары Еўдакімава я не памыліўся: разумны, надзвычай дасведчаны, прамы і цвёрды, ён выдатна ведаў патрабаванні ваеннай службы і сам быў сапраўдным «ваенным лекарам». Я яму казаў, што ідзі ён па страявой службе, то быў бы выдатным палкавым камандзірам і генералам. Ваенна-медыцынскае ведамства настойліва патрабавалася менавіта ў такім начальніку: асабісты склад яго ўжо моцна састарэў; застой ў руху па службе ў сувязі з малым утрыманнем i сталымі, спусташальнымі камандзіроўкамі маладых лекараў рабілі ваенна-медыцынскую службу малапрывабнай, таму некамплект лекараў быў велічэзны; самая арганізацыя ваенна-медычнай справы патрабавала паляпшэнні ў сэнсе прадстаўлення лекарам большай самастойнасці, для чаго, аднак, трэба было даць лекарам вялікую ваенную падрыхтоўку, зрабіўшы іх сапраўды «ваеннымі лекарамі». Для правядзення гэтых рэформаў і наогул для прывядзення ўсёй ваенна-ўрачэбнай часткі ў парадак патрэбен быў такі энергічны і дасведчаны інспектар, сам цалкам ваенны, як Еўдакімаў.
Пад кіраўніцтвам А. Я. Еўдакімава «быў праведзены шэраг сур’ёзных пераўтварэнняў у сістэме кіравання ваеннай медыцынай: у склад галоўнага ваенна-медыцынскага ўпраўлення быў уведзены арганізацыйны аддзел, функцыі галоўнага ваенна-санітарнага камітэта (пры ) перадаюцца Галоўнага ваенна-санітарнага кіравання (спроба аб’яднаць кіраванне санітарнай і шпітальнай справай), са штата кіравання выключаецца ветэрынарны аддзел, які пераўтворыцца ў самастойнае ветэрынарнае кіраванне, — усе гэтыя і іншыя меры спрыялі цэнтралізацыі кіравання ваенна-медыцынскай справай. Але шматведамнасць у сістэме кіравання па-ранейшаму захоўвалася». Генерал А. С. Лукомскі, які кіраваў пытаннямі мабілізацыі Рускай імператарскай арміі, даў наступную характарыстыку А. Я. Еўдакімаву:
Пасля, ужо з некаторай гістарычнай дыстанцыі, бачны прадстаўнік «медыцынскай грамадскасці» — прафесар У. А. Опель характарызаваў яго як «чалавека надзвычай разумнага». Успамінаючы размову ў кабінеце начальніка Галоўнага ваенна-санітарнага кіравання ў лістападзе 1916 года, Опель піша: «Зайшла размова аб палітычным становішчы ў Расіі, аб магчымасці рэвалюцыі ў будучыні. „Што вы мне кажаце, — заўважыў Еўдакімаў, — пра магчымасць рэвалюцыі ў будучыні — калі рэвалюцыя ўжо ідзе поўным ходам…“ Я быў збянтэжаны. А Еўдакімаў спасылаўся на факты … я вярнуўся дадому, уражаны заключэннем Еўдакімава пра тое, што рэвалюцыя ідзе. А ён быў праў».