cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Універсітэт Палацкага ў Оламаўцы
Характарыстыка
Універсітэт з’яўляецца найстарэйшым універсітэтам Маравіі і другім па ўзросце ў Чэшскай Рэспубліцы. Ён быў першапачаткова заснаваны ў 1573 годзе езуітамі ў Оламаўцы, які ў той час быў сталіцай Маравіі і рэзідэнцыяй біскупаў. Спачатку ў ім выкладалася толькі тэалогія, але неўзабаве былі дададзеныя філасофія, права і медыцына.
Падчас рэвалюцыі 1848 года студэнты і прафесары ўніверсітэта актыўна выступалі за дэмакратызацыю. У адказ імператар Франц Іосіф I закрыў большасць факультэтаў установы на працягу 1850-х гадоў, але яны былі зноў адкрыты ў 1946 годзе. Таксама была змененая назва Оламаўцкага ўніверсітэта на Універсітэт Палацкага ў Оламаўцы ў гонар Францішка Палацкага, мараўскага гісторыка і палітыка XIX стагоддзя.
У 2019 годзе тут навучалася амаль 22 тысяч студэнтаў. У цяперашні час універсітэт складаецца з васьмі факультэтаў і дазваляе навучацца па больш чым 270 вучэбных праграмах. Акрамя таго, у рамках прыродазнаўчага і медыцынскага факультэтаў дзейнічаюць тры міжнародных навуковых цэнтра.
Рэйкавая вайна
«Рэ́йкавая вайна́» — умоўная назва дзеянняў партызан па адначасовым масавым разбурэнні чыгуначных камунікацый з мэтай парушэння працы чыгуначнага транспарту праціўніка і вываду з ладу жывой сілы, тэхнікі і матэрыяльных сродкаў, якія перавозяцца па чыгунцы.
Найбольшы размах рэйкавая вайна прыняла падчас Вялікай Айчыннай вайны на акупаванай тэрыторыі Беларусі, Латвіі, Літвы, Украіны, Арлоўскай, Бранскай, Смаленскай, Калінінскай, Ленінградскай абласцей Расіі. Аперацыі планаваліся Цэнтральным штабам партызанскага руху і звычайна праводзіліся напярэдадні або ў час наступленняў Чырвонай Арміі.
Долар Трынідада і Табага
Долар Трынідада і Табага (код валюты - TTD) — афіцыйная валюта рэспублікі Трынідад і Табага з 1964 года (да гэтага ў краіне меў хаджэнне долар Брытанскай Вест-Індыі). 1 долар складаецца з 100 цэнтаў. У абароце знаходзяцца манеты ў 5, 10, 25 і 50 цэнтаў; банкноты ў 1, 5, 10, 20, 50, 100 долараў.
Рэйкавая вайна
Найбольш значны ўплыў на ход вайны аказалі дзеянні партызан у наступных аперацыях:
У 2022 годзе падчас уварвання Расіі ва Украіну ў СМІ з’явіліся паведамленні пра дыверсіі на беларускай чыгунцы з мэтай перашкодзіць руху вайсковых эшалонаў. Адказнасць за іх узяло аб’яднанне былых сілавікоў BYPOL.
Ладжэта
Ладжэта (Loggetta del Sansovino) — будынак, размешчаны на плошчы Сан-Марка ў Венецыі. Знаходзіцца побач са званіцай.
Ладжэта была пабудавана з 1537 па 1540 выбітным архітэктарам Якапа Сансавіна. Будынак быў выкананы з мармуру ў форме трыумфальнай аркі. Ладжэта была пабудавана на месцы старой стайні.
Першапачаткова ладжэта прызначалася для сустрэчы вяльможаў, аднак ужо ў 1559 годзе яна стала каравульным памяшканнем для аховы Палаца дожаў. А ў XVIII стагоддзі яе пачалі выкарыстоўваць як штаб-кватэру гарадской латарэі.
Пасля абвалу званіцы ў 1902 годзе, ладжэта была адноўлена і багата ўпрыгожана барэльефамі і бронзавымі статуямі працы Якапа Сансавіна — Мір, Палада, Меркурый і Апалон.
Альгімантас Масюліс
Альгі́мантас Масю́ліс (Algimantas Masiulis, 10 ліпеня 1931 — 19 жніўня 2008, Каўнас) — савецкі і літоўскі акцёр тэатра і кіно, народны артыст Літоўскай ССР (1981), Камандор ордэна Вялікага князя Гедыміна
Біяграфія
Альгімантас Масюліс нарадзіўся 10 ліпеня 1931 года ў вёсцы Сурдзягіс на тэрыторыі Анікшчэйскага раёна Літвы. У 1948 годзе скончыў студыю пры Панявежыскім драматычным тэатры.
У 1948—1978 гадах акцёр Панявежыскага драматычнага тэатра, з 1978 года — Каўнаскага акадэмічнага драматычнага тэатра. Сканаў 19 жніўня 2008 года. Пахаваны на Пятрашунскіх могілках у Каўнасе.
Таварыш
Таварыш — ваенная пасада, а затым званне ў арміі Вялікага княства Літоўскага.
Існавала толькі ў кавалерыі. Першапачаткова таварыш быў кіраўніком ніжэйшай баявой адзінкі кап'я, якое складалася з таварыша і некалькіх дробных шляхціцаў - пачтовых.
Нават пасля ўтварэння рэгулярнай арміі ВКЛ у XVIII ст. прынцып камплектавання кавалерыі застаўся ранейшым, таму гэтае званне праіснавала да канца існавання беларуска-літоўскай дзяржавы. Пасля ваеннай рэформы ў Рэчы Паспалітай 1775 г. званне "таварыш" захавалася ў палках Пярэдняй варты і брыгадах Нацыянальнай кавалерыі. Хаця аналагаў гэтаму званню ў пяхоце і артылерыі Вялікага княства не існавала, тым не менш таварышы Пярэдняй варты стаялі вышэй падафіцэраў пяхоты і артылерыі і насілі афіцэрскія пагоны, а таварышы Нацыянальнай кавалерыі па статусу прыроўніваліся да "харунжых" у пяхоце, артылерыі і палках Пярэдняй варты.
Знакам адрознення таварыша ў палках Пярэдняй варты выступаў эпалет без зорачак і стужак, а ў брыгадах Нацыянальнай кавалерыі - эпалет з адной зорачкай.
Ва Узброеных сілах Рэспублікі Беларусь эквівалентам гэтаму званню можа выступаць прапаршчык.
NGC 6086
NGC 6086 (іншыя абазначэнні — UGC 10270, MCG 5-38-35, ZWG 167.45, PGC 57482) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сант’Анджэла-Ламеліна
Сант’Анджэла-Ламеліна (Sant'Angelo Lomellina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 814 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 27030. Тэлефонны код — 0384.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы архангел Міхаіл.
Такліноў
Ліквідавана 25 сакавіка 2011 года, тэрыторыя ўвайшла ў склад аграгарадка Вуглы.
Размяшчэнне
У 9 км на поўнач ад Брагіна, 29 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 118 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе, якая злучае Брагін з дарогай Лоеў — Рэчыца.
Планавальна складаецца з прасталінейнай шыротнай вуліцы, якая на ўсходзе далучаецца да цэнтра прасталінейнай мерыдыянальнай вуліцы. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як сяліба ў Брагінскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У 1926—1927 гадах цэнтр Такліноўскага сельсавета. У 1930 годзе арганізаваны калгас імя Ланцуцкага, працавала гамарня. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф.Энгельса (цэнтр — вёска Вуглы).
Помнік на магіле Анджэя Снядэцкага
Помнік на магіле Анджэя Снядэцкага — надмагільны помнік на вясковых могілках у в. Гароднікі Ашмянскага раёна, побач з капліцай. Помнік пастаўлены на магіле знакамітага навукоўца Андрэя Снядэцкага, якога называлі «бацькам польскай хіміі», прафесара Віленскага ўніверсітэта, медыка і эсэіста. Помнік Снядэцкага ў Гародніках з’яўляецца адным з найлепшых надмагілляў свайго перыяду ў Беларусі, што дайшлі да нашых дзён. Незвычайна яно і тым, што ад моманту ўсталявання яму надавалася даволі шмат увагі, таму да нашых дзён дайшлі яго выявы з розных перыядаў.
Статус гісторыка-культурнай каштоўнасці 2-й катэгорыі прысвоены помніку рашэннем Рады 28.08.2003 № 88 і пастановай Савета Міністраў 14.05.2007 № 578.
Гісторыя
Андрэй Снядэцкі памёр пасля доўгай хваробы 11 мая 1838 г. у Вільні, на вуліцы Вялікай, у так званым Доме Франка (сёння вул. Дзіджоі, 1), дзе ён пражываў з 1823 г. На чацвёрты дзень, 15 мая, яго труна была перанесена ва ўніверсітэцкі касцёл Св. Янаў. Жалобнае набажэнства адправіў біскуп Цывінскі, у ім узялі ўдзел прадстаўнікі духоўнай акадэміі, дыцэзіяльнай семінарыі, усіх размешчаных у Вільні кляштараў. У некралогу Снядэцкага паведамлялася, што ў жалобных мерапрыемствах узялі ўдзел 20 тысяч чалавек, (праўда, у пазнейшых крыніцах называлася і больш сціплая лічба — некалькі тысяч). На другі дзень, 16 мая, жалобныя мерапрыемствы працягнуліся. Імшу правёў біскуп Клагевіч, пасля чаго пахавальнае казанне прачытаў кс. Людвіг Габрыэль Трынкоўскі. Па яе завяршэнні труна з целам Андрэя Снядэцкага адправілася ў свой апошні шлях. Студэнты памерлага прафесара пранеслі яе на плячах праз увесь горад, праз Вострую браму да таго месца, дзе дарога паварочвала на Ашмяны. Тут труна была перакладзена на воз і працягнула свой далейшы шлях да родавага маёнтка, тут жа рукамі студэнтаў быў насыпаны курган, за якім замацавалася назва «Анджэёўка» (Jędrzejówka). Да нашага часу ён не захаваўся. Цела Андрэя Снядэцкага быў перавезены ў маёнтак сваёй сям’і Болтуп побач з якім і быў пахаваны на невялічкіх могілках в. Гароднікі, каля магілы сваёй жонкі Канстанцыі, памерлай у 1830 г. Праз год яго сын, Юзаф Снядэцкі, ушанаваў памяць бацькі і маці, паставіўшы над іх магілай помнік з белага мармуру. Гэты факт асобна адзначаўся ў большасці публікацый, прысвечаных славутаму навукоўцу, што сведчыць пра значэнне, якое сучаснікі яму надавалі. Магілы Канстанцыі і Андрэя Снядэцкіх аказаліся апошнімі пахаваннямі прадстаўнікоў роду на могілках — астатніх Снядэцкіх ужо хавалі ў крыпце новага драўлянага касцёла, пабудаванага ў 1864 г.
У маі 1876 г. маёнтак Болтуп наведаў Напалеон Орда. 20 мая ён намаляваў сядзібны дом Снядэцкіх, 21 мая — могілкі ў Гародніках. Створаная ім акварэль з’яўляецца першай вядомай нам выявай помніка Андрэя Снядэцкага і дазваляе ўявіць яго выгляд у гістарычным ландшафце XIX ст.. Помнік, як і сёння, акружаны агароджай, якая, верагодна, была пастаўлена ў адзін з ім час. Могілкі амаль пустыя, толькі справа намаляваны тры магільныя насыпы з малымі драўлянымі крыжамі — верагодна, пахаванні сялян і слуг. Крыху далей, за дрэвамі бачны касцёл. Могілкі абнесены агароджай і маюць невялікі дрэвастой. Нягледзячы на тое, што помнік кампазіцыйна займае толькі левую частку выявы, менавіта ён з’яўляецца асноўным аб’ектам малюнка, пра што сведчыць подпіс: «Гароднікі. Пахаванне Андрэя Снядэцкага».
Надмагільны помнік Андрэя Снядэцкага быў узяты пад ахову дзяржавай яшчэ ў савецкі перыяд, што было рэдкасцю для помнікаў часоў Расійскай імпсрыі, якія знаходзяцца на могілках.
Апісанне
Помнік Андрэя Снядэцкага вылучаецца і сваімі мастацкімі характарыстыкамі. Па форме ён уяўляе з сябе вертыкальную, квадратную ў сячэнні тумбу, на якую пастаўлена вялікая урна, завершаная крыжам. Такі кампазіцыйны тып надмагілляў сустракаецца ў Беларусі параўнальна рэдка. Яго ўзоры захаваліся таксама на каталіцкіх могілках у Пінску і Гродне (Фарныя), а таксама ў шэрагу іншых месцаў. База помніка, тумба, па форме ўзыходзіць да рымскага ахвярніка, які ў адаптаваным выглядзе атрымаў пашырэнне на могілках Усходняй Еўропы ў другой палове XVIII — сярэдзіне XIX ст. Зверху база дэкаравана карнізам, над якім па кутах устаўлены акратэрыі з паўкруглымі франтоннымі элементамі над імі. На трох баках базы знаходзяцца інскрыпцыі з імёнамі памерлых і днямі смерці, паведамленнем пра тое, што помнік пастаўлены сынам Юзафам. Інскрыпцыі выкананы з выкарыстаннем дэкаратыўнага гатычнага шрыфту. 3 чацвёртага боку выразана выява герба «Ляліва», да якога належалі Снядэцкія. Над гербавым полем знаходзяцца карона і высокі плюмаж, яно акружана вянком з лаўровых лістоў.
Тэкст інскрыпцый наступны :
Дамінанта помніка, урна з крыжам, яшчэ больш насычана дэкаратыўнымі элементамі і сімволікай. Ніжняя яе частка вырашана паўсферай, дэкарыраванай эўкаліптавымі лістамі. Зверху на ёй размяшчаецца васьмігранны аб’ём. На меншых гранях выразаны пластычныя выявы макаў. На адной з большых граняў — пластычная выява абвітага змяёю кія Асклепія, накрытага вянком са стужкамі знізу і распраўленымі крыламі зверху. На грані з адваротнага боку — выява змяі, якая ўтварае кола, кусаючы ўласны хвост. Унутры прасторы, якую яна замыкае — выява хімічнай лабараторыі з шафай з кнігамі, печчу, перагонным апаратам, тумбай і рэтортамі. Зверху па вуглах апісаны аб’ём дэкараваны акратэрыямі, паміж імі — дэкаратыўныя франтоны; на адным з іх выява скрыжаваных факелаў павернутых агнямі ўніз, на супрацьлеглым — клепсідра (пясочны гадзіннік) з крыламі. Зверху ўрну вянчае лацінскі крыж.
Нягледзячы на тое, што фактычна помнік з’яўляецца надмагіллем двух чалавек, асноўная колькасць прадстаўленых на ім сімвалаў адносіцца да асобы Андрэя Снядэцкага, іншыя ці паказваюць на род і шляхецкае паходжанне, ці маюць дачыненне да хрысціянства і смерці. Да ліку першых адносяцца выявы посаха Асклепія і хімічнай лабараторыі, якія ўказваюць на прафесійную дзейнасць памерлага. Цікавай з’яўляецца прысутнасць урабораса — змяі, якая кусае свой хвост, старажытнага сімвала, які азначае калаварот быцця і перараджэнне. Гэта адзіны вядомы нам выпадак яго прысутнасці на беларускіх надмагіллях, таксама, як і выявы хімічнай лабараторыі. Да родавай сімволікі адносіцца герб «Ляліва». Хрысціянская сімволіка і сімвалы, якія маюць дачыненне да смерці і часу, прадстаўлены вельмі шырока. Да іх адносяцца, акрамя традыцыйнага крыжа, выявы маку, клепсідры, перавернутых паходняў. Лісты эўкаліпту ці падобнай да яго расліны ў дадзеным выпадку, верагодна, маюць толькі дэкаратыўны характар. Такім чынам, можна сцвярджаць, што помнік Андрэя Снядэцкага з’яўляецца адным з самых багатых па сваёй сімвалічнай нагрузцы надмагілляў з першай паловы XIX ст. на тэрыторыі Беларусі.
Жак Віён
Жыццё і творчасць
Ж. Віён нарадзіўся ў шматдзетнай сям’і натарыуса. Ён быў старэйшым братам вядомых мастакоў Раймона Дзюшана-Віёна, Марселя Дзюшана і Сюзанны Дзюшан. Пасля заканчэння школы Ж. Віён вывучае ў Руане права і потым некоторое час працуе натарыусам. У 1894 годзе ён пакідае Нармандыю і прыязджае ў Парыж. У тым жа годзе ён мяняецца імя на псеўданім, прыняты ім у гонар любімых ім аўтараў — А. Дадэ і Ф. Віёна. У 1894—1906 гадах мастак як карыкатурыст супрацоўнічае з рознымі парыжскімі газетамі і часопісамі (напрыклад, з Gil Blas, Chat Noir і L’Assiette au beurre). Акрамя гэтага, ён стварае шэраг плакатаў у стылі Тулуз-Латрэка — за перыяд з 1899 па 1909 гады ён выпускае 60 каляровых плакатаў.
У 1910 годзе Ж. Віён пераезжае ў невялікі горад Пюто пад Парыжам, дзе жыве да канца сваёй жыцця. Тут ён стварыў каля 700 палотнаў. У 1913 годзе мастак прымае ўдзел у знакамітай нью-ёркскай выставе сучаснага мастацтва — Эрморы-шоу. У 1910 годзе ён становіцца адным з стваральнікаў групы мастакоў-кубістаў Пюто. У 1912 годзе Ж.Віён сумесна з такімі майстрамі, як Марсель Дзюшан, Хуан Грыс, Франсіс Пікабіа і Альбер Глез, арганізоўваюць кубісцкую групу Залатое сячэнне (Section d’Or).
Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны Ж.Віён захапляецца графічным мастацтвам, аднак не астаўляе і жывапіс. У 1919 годзе паяўляюцца яго першыя абстрактныя работы. У 1940—1960-я гады мастак шмат займаецца кніжным ілюстраваннем.
Балтыйскі федэральны ўніверсітэт імя Імануіла Канта
«Балтыйскі федэральны ўніверсітэт імя Імануіла Канта» (Балтийский федеральный университет имени Иммануила Канта, «БФУ імя І. Канта», «Кантыяна») — федэральная дзяржаўная аўтаномная адукацыйная ўстанова вышэйшай прафесійнай адукацыі, заснаваная ў 1947 годзе ў горадзе Калінінградзе (СССР), атрымала статус федэральнага ўніверсітэта 30 снежня 2010 года.
Хрыстафор Якаўлевіч Гобі
У 1871 годзе скончыў Імператарскі Санкт-Пецярбургскі ўніверсітэт. Выкладаў у ім.
Х. Я. Гобі належаць працы па эколага-геаграфічнаму і сістэматыка-антагенетычнаму вывучэнню ніжэйшых арганізмаў і пакрытанасенных раслін. Выявіў уздзеянне рэльефу мясцовасці на геаграфічнае пашырэнне раслін. Займаўся даследаваннямі флоры Белага мора і суседніх раёнаў Паўночнага Ледавітага акіяна. У 1916 годзе распрацаваў адну з філагенетычных сістэм расліннага свету.
Урад нацыянальнага адзінства (Лівія, 2021)
Урад нацыянальнага адзінства (УНА) (حكومة الوحدة الوطنية, Hukumat al Wahdat al Watania) — часовы ўрад Лівіі, сфармаваны ў сакавіку 2021 года. Ён замяніў канкуруючыя Урад нацыянальнай згоды, які базаваўся ў Трыпалі і прызнанае ААН, і другі кабінет ат-Тані, які знаходзіўся ў Табруку, што падтрымліваўся войскамі Х. Хафтара.
Узнікненне
5 лютага 2021 года бакі канфлікту ў Лівіі дамовіліся аб стварэнні часовага ўрада на Форуме лівійскага палітычнага дыялогу, які прайшоў у Жэневе пад эгідай ААН. Абдул Хамід Дбэйба быў абраны прэм’ер-міністрам урада нацыянальнага адзінства, а прэзідэнцкі савет узначаліў Мухамед аль-Манфі.
Умовай фармавання ўрада нацыянальнага адзінства было ўключэнне ў яго асоб, якія раней не займалі пасады ў папярэдніх кабінетах міністраў краіны. Планавалася, што гэты пераходны ўрад будзе кіраваць Лівіяй да выбараў 24 снежня 2021 года.
Новае двоеўладдзе
У верасні 2021 года парламент галасуе за вотум недаверу ўраду Абдэля Хаміда Дбэйбы, а 10 лютага 2022 года прызначыў Фатхі Башага прэм’ер-міністрам. Дбэйбе і УНА адхілілі гэтае прызначэнне. Вакол Башагі фарміруецца Урад нацыянальнай стабільнасці. Орган размяшчаецца ў г. Сірт. У жніўні 2022 года двоеўладдзе прывяло да новых узброеных сутыкненняў.
Джордж Максвел Рычардс
Джордж Максвел Рычардс (George Maxwell Richards; нар. ) — палітычны дзеяч, чацвёрты прэзідэнт Трынідада і Табага. Па адукацыі - хімік-тэхнолаг. Займаў прэзідэнцкі пост з 2003 года (двойчы абраны на пяцігадовы тэрмін).
Цішынскі
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 37 чалавек (17 мужчын і 20 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 35 чалавек (17 мужчын і 18 жанчын).
Батурова
Батуро́ва (, Батурово) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
NGC 6087
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лялечнік (фільм)
«Лялечнік» (The Dollmaker) ― амерыканскі кароткаметражны мастацкі фільм 2017 года у жанры хорар.
Сюжэт
Смуткуючая маці хапаецца за чароўны сурагат для свайго страчанага дзіцяці. Але маленькія цуды маюць вялікія наступствы.
Сан-Цэнонэ-аль-По
Сан-Цэнонэ-аль-По (San Zenone al Po) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 569 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 95 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 27010. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Бітва за вышыню «Гамбургер»
Бітва за вышыню «Гамбургер» (Battle of Hamburger Hill) — бітва паміж амерыканскай і паўночнав’етнамскай арміямі ў 1969 годзе падчас вайны ў В’етнаме, якая атрымала нечакана вялікі рэзананс у амерыканскіх палітычных колах і ў грамадстве. Некаторыя аўтары лічаць гэта сімвалам бессэнсоўнасці В’етнамскай вайны.
Даліна А-Шау
Да сярэдзіны 1969 года сілы ЗША і Паўднёвага В’етнама ўжо неаднаразова праводзілі аперацыі ў даліне Ашау каля лаоскай мяжы. Праз гэтую даліну пралягаў адзін з «уваходаў» са «сцежкі Ха Шы Міна». Нягледзячы на шэраг аперацый, гэты раён працягваў кантралявацца камуністычнымі сіламі. 10 мая 1969 года пачалася чарговая аперацыя «Apache Snow», якая праводзіцца сіламі арміі і марской пяхоты ЗША пры падтрымцы паўднёвав’етнамскай арміі.
Баі
На другі дзень аперацыі батальён 101-й паветрана-дэсантнай дывізіі ЗША падышоў да вышыні 937 (вядомай сярод мясцовага насельніцтва як Ап-Біа або Донг-Ап-Біа), якая, як высветлілася, была занята праціўнікам. Першы штурм вышыні праваліўся, сустрэўшы моцны варожы супраціў. Толькі потым стала вядома, што на вышыні знаходзіўся полк паўночнав’етнамскай арміі, які стварыў мноства добра ўмацаваных пазіцый з умелым выкарыстаннем схілу гары і рэльефу мясцовасці. Другая спроба штурму таксама апынулася няўдалай. У далейшым адзіны батальён ЗША практычна штодня штурмаваў занятую варожым палком вышыню, аднак нёс страты і кожны раз быў вымушаны адступаць. Сярод амерыканскіх салдат узрастала незадаволенасць дзеяннямі камандзіра дывізіі, які працягваў арганізоўваць бессэнсоўныя атакі на не маючаю ніякай стратэгічнай каштоўнасці вышыню. Салдаты назвалі яе «Гамбургер» за тое, што яна «перажоўвала» людзей, як мяса для гамбургераў. Толькі 20 мая, атрымаўшы падмацаванні, амерыканскія сілы здолелі прарвацца на вяршыню Донг-Ап-Біа.
Наступствы
Бітва за вышыню 937 была далёка не самым кровапралітным або жорсткай бітвай вайны ў В’етнаме. Страты сіл ЗША за дзесяць дзён склалі 46 салдат загінулымі і 400 параненымі, у той час як на вышыні засталося ляжаць 633 трупа паўночнав’етнамскіх салдат, а акрамя таго, невядомае лік трупаў быў перанесена ў Лаос. Вышыня 937 сапраўды не валодала ніякай стратэгічнай каштоўнасцю, і ўсе атакі на яе былі арганізаваны не для захопу самай вышыні, а для знішчэння на ёй буйных сіл ворага ў рамках стратэгіі «знайсці і знішчыць», прынятай амерыканскім камандаваннем у 1965 годзе. Бітва атрымала вядомасць толькі дзякуючы рэпартажу карэспандэнта Асашыэйтэд-прэс, які апісаў стомленасць і азлобленасць амерыканскіх салдат пасля шматлікіх беспаспяховых нападаў. Тэма бітвы за вышыню «Гамбургер» загучала ў Кангрэсе ЗША, дзе настроеныя супраць вайны ў В’етнаме кангрэсмены на чале з Эдвардам Кенэдзі асудзілі штурм вышыні і назвалі яго «бессэнсоўным марнаваннем амерыканскіх жыццяў». Адчуванне бессэнсоўнасці бітвы ўзмацнілася ў амерыканскім грамадстве пасля таго, як стала вядома, што ў пачатку чэрвеня амерыканскія сілы пакінулі вышыню 937, а праз некалькі тыдняў яна зноў была занята в’етнамскімі войскамі. 27 чэрвеня часопіс Life апублікаваў фатаграфіі 241 амерыканскага салдата, які загінуў ва В’етнаме ад дзеянняў ворага за адзін тыдзень, у канцы мая — пачатку чэрвеня; хоць у гэты спіс трапілі толькі некалькі салдат, якія загінулі на вышыні «Гамбургер», многія амерыканцы палічылі, што ўсе загінулыя сталі ахвярамі баёў за вышыню.
З-за рэзкай рэакцыі антываенных сіл прэзідэнт Р. Ніксан пасля бітвы за вышыню 937 загадаў камандуючаму амерыканскімі войскамі ў В’етнаме генералу К. Абрамсу ў далейшым пазбягаць бітваў з вялікімі стратамі і выкарыстоўваць менш агрэсіўную стратэгію. Такім чынам, не самае значнае па мерках В’етнамскай вайны бітва нечакана прывяла да пераменаў у агульнай ваеннай стратэгіі ЗША ў гэтай вайне.
Война Мацвеевіч Грычына
Война Мацвеевіч Грычына, або Воін Грычынавіч, у хрышчэнні Барыс (каля 1492 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з баярскага роду Грычынаў. Сын пінскага баярына Мацвея Грычыны (Грычынавіча) і Марыны з невядомага роду.
Падкаморы пінскі (1567—1570), кашталян мсціслаўскі (да 1582), дзяржаўца лабенскі, бярштунскі, бяржанскі, ожскі і пераломскі, юрборкскі. Станам на 1558 год ляснічы і неваднічы гарадзенскі, дзяржаўца лабенскі, пярстуньскі і бержніцкі.
Сям’я
Жанаты быў, паводле Банецкага, з Марынай невядомага роду. Паводле тастамента сына Сямёна, з Багданай Янушаўнай з Любельскіх. Магчыма, жанаты быў двойчы, бо чацвёртыя часткі складаных гербаў яго сыноў Лаўрына і Рыгора розныя.
Пюто
Пюто́ (Puteaux) — горад во Франціі. Размешчаны ў паўночнай частцы Францыі, заходняй частцы Парыжа, на левым беразе ракі Сена і фактычна з’яўляецца адным з прыгарадаў французскай сталіцы. У горадзе захаваўся сярэднявечны цэнтр. Сучасны архітэктурны комплекс Дэфанс, які з’яўляецца адным з найбуйнейшых дзеючых і гандлёвых цэнтраў Еўропы, размешчаны галоўным чынам на тэрыторыі гарадской камуны Пюто. Тут жа знаходзіцца яго найбольш вядомае збудаванне — Вялікая арка Дэфанс.
Бог
Бог — непазнавальная трансцэндэнтная Існасць, стваральнік Сусвету ці ўвасабленне Сусвету, альбо яго элементаў для асоб, якія спавядаюць рэлігію, маюць рэлігійны светапогляд, альбо прытрымліваюцца вучэнняў, якія ўключаюць у сябе паняцце пра Бога. У рэлігійных вучэннях, аб'яднаных прынцыпам тэізму, сцвярджаецца асабістае быццё Вышэйшага, яго асабістае стаўленне (каханне) да створаных істот і Cусвету ў цэлым, яго дыялагічныя самараскрыцці ў актах адкрыцця. Ідэя багоў паступова крышталізавацца ў розныя рэлігійныя традыцыі чалавецтва. Зыходная тэорыя развіцця ёсць прадстаўленне першабытных народаў пра сілы, дзеянне якіх па-рознаму лакалізуецца на панараме сусветнага цэлага.
Атрыбуты Бога ў Хрысціянстве Атрыбуты Бога. Істота любога быту – гэта тое, дзякуючы чаму быт ёсць тым, а не іншым, праяўляе сябе ad extra. У Богу істота атаясамліваецца з Яго атрыбутамі. У Богу кожны атрыбут адносіцца да Яго натуры і яе вызначае, а ў створанх рэчах – не (нп., калі нейкі чалавек міласэрны, то гэты яго індывідуальны атрыбут не адносіцца да натуры ўсіх людзей). У гісторыі спрачаліся, які атрыбут найважнейшы. Аўгустын, Банавентура і Дунс Скот – за дабрыню, Окам і ўсе наміналісты – за бясконцасць, некаторыя за найвышэйшы розум, а Тамаш – за быццё само ў сабе (ipsum esse subsistens). Істота Бога паводле тамістскай філасофіі – самаіснаванне, якое ні ад каго не бярэ пачатку. Бог – чыстае існаванне. Атрыбуты, злучаныя з істотай Бога: 1) прастата (не складзены з іншых бытаў): Зых 3, 14; ); 2) нязменнасць (Якуб 1, 17 – Айцец святла, у якім няма перамены). У Богу няма пераходу ад патэнцыяльнага да актуальнага. Ён – чыстая актуальнасць; 3) вечнасць (Быт 21, 33 – Эль Олам; Псальмы, 1 Цім 1, 17); 4) бязмежнасць і ўсюдыпрысутнасць (Дзеі 17, 28 – У Ім жывем…); 5) адзіны (Дрг 6,4; Дзеі 17, 16-34; Эф 4, 6; ); 6) найвышэйшае дабро – Ніхто не добры, толькі сам Бог); 7) паўната праўды – Ер 10, 10; ). З Бога воляю звязаны: Святасць (1 Вал 2, 2; Іс 8, 13; ); ); Ап 4, 8-10); Усемагутнасць (Быт 17, 1 – Эль Шадай, Мудр 11, 23; ); 2 Кар 9, 8); Свабода (Пс 113, 3 – робіць усё, што захоча, Эф 1, 11; ); 1 Кар 12, 11). Прадметам волі Бога заўсёды з’яўляецца дабро. З мудрасцю Бога звязана: стварэнне свету і чалавека, падтрыманне свету ў існаванні, 1 Вал 2, 3; Ёў 12, 13; Рым 11, 33.
Містычнам богапазнаннем займаецца тэасофія.
Рыгор Навумавіч Чухрай
Рыгор Навумавіч Чухрай (, Мелітопаль — ) — савецкі кінарэжысёр, народны артыст РСФСР (1969), народны артыст СССР (1981).
Біяграфія
У 1953 годзе скончыў рэжысёрскі факультэт УДІКа (майстэрня С. І. Юткевіча і М. І. Рома). Адзін з вядучых рэжысёраў пасляваеннага кіно, Чухрай стварыў шэраг значных фільмаў, якія атрымалі ўсесаюзную і сусветную вядомасць, прэміяваных на Міжнародных кінафестывалях. Найбуйнейшыя працы: «Сорак першы» паводле Б. А. Лаўранёва (1956), «Чыстае неба» (1961), «Памяць» (1970). Кінафільм «Балада пра салдата» (1959) удастоены Ленінскай прэміі (1961). Узнагароджаны 5 ордэнамі, а таксама медалямі.
У сакавіку 1966 года падпісаў ліст трынаццаці супраць рэабілітацыі Сталіна.
Граматыка
Грама́тыка — раздзел лінгвістыкі, які займаецца вывучэннем і апісаннем будовы словаў (словаўтварэнне) і словазмяненняў (марфалогія), відаў словазлучэнняў і тыпаў сказаў (сінтаксіс).
Сукупнасць правіл змены словаў і іх спалучэння ў сказы таксама завецца граматыкай; яна супрацьпастаўляецца слоўніку. Гэтае мноства правілаў (як і слоўнік) можа быць прадстаўлена ў выглядзе тэксту (апісальнага або навучальнага) (напрыклад: «Граматыка мовы …».) У граматыцы як навуцы вылучаюць: Тэрмін «граматыка» часам можа ўжывацца як эквівалентны тэрміну «марфалогія».
Лускаўніца
Лускаўніца, Агнёўка, Лускаватка (Pholiota) — род грыбоў сямейства страфарыевых. Часам лускаўніцамі называюць віды грыбоў з роду палёўка ці палявік (Agrocybe) сям. Бальбіціевых.
Апісанне
Пладовае цела — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам да 12 см, ад паўшарападобнай да распасцёртай, з лускавінкамі або голая, клейкая ці сухая. Агульнае пакрывала рана знікае. Пласцінкі зыходныя па ножцы або прырослыя. Ножка з лускавінкамі, з кольцам ці без яго. Мякаць мяккая, бураватая, у некаторых горкая, мае слабы пах рэдзькі. Споры гладкія, пераважна ржава-жоўтыя.
Распаўсюджанне
Адрозніваецца каля 30 відаў. Пашыраны ва ўмераных шыротах, некаторыя ў тропіках і субтропіках. На Беларусі каля 10 відаў, найбольш вядомыя, , ,. Агульная народная назва іх — воўчы грыб.
Паўпаразіты, актыўна разбураюць драўніну, трапляюцца на ствалах мёртвых і жывых дрэў, ламаччы і інш. Пладовыя целы з’яўляюцца ў ліпені—верасні.
Спажыванне
Грыбы неядавітыя, ёсць ядомыя, але не спажываюцца.
Туліа Ламбарда
Туліа Ламбарда ці Ломбардзі (Tullio Lombardo;, Венецыя — , там жа) — італьянскі скульптар эпохі Адраджэння. Сын скульптара і архітэктара П’етра Ламбарда, разам з братам Антоніа Ламбарда ўдзельнічаў у стварэнні большасці яго скульптурных твораў.
Цэнтральная камісія Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў
Цэнтральная камісія Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў — пастаянна дзеючы орган, утвораны Вярхоўным Саветам Беларускай ССР 4 снежня 1989 года.
Агляд
Дзейнасць Цэнтральнай камісіі спачатку вызначалася Законам Беларускай ССР «Аб выбарах народных дэпутатаў Беларускай ССР» ад 27 кастрычніка 1989 года. У адпаведнасці з названым Законам Цэнтральная камісія ўтваралася ў складзе старшыні, двух намеснікаў, сакратара і 15 членаў камісіі. У цяперашні час парадак утварэння Цэнтральнай камісіі вызначаны Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь. Прававы статус Цэнтральнай камісіі ўрэгуляваны ў Выбарчым кодэксе Рэспублікі Беларусь. Парадак працы камісіі вызначаецца яе Рэгламентам.
Цэнтральная камісія дзейнічае на пастаяннай аснове, тэрмін паўнамоцтваў Цэнтральнай камісіі — 5 гадоў. Цэнтральная камісія складаецца з 12 членаў, на прафесійнай аснове працуюць Старшыня і сакратар камісіі. Склад Цэнтральнай камісіі фарміруюць Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь і Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь на парытэтнай аснове (па 6 членаў камісіі) з кандыдатур, рэкамендаваных прэзідыумамі абласных, Мінскага гарадскога Саветаў дэпутатаў і адпаведнымі выканаўчымі камітэтамі.
Апарат Цэнтральнай камісіі, які ажыццяўляе прававое, арганізацыйна-метадычнае, дакументацыйнае, інфармацыйна-аналітычнае, матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне дзейнасці Цэнтральнай камісіі, складаецца з 8 супрацоўнікаў.
Цэнтральная камісія супрацоўнічае з усімі цэнтральнымі выбарчымі органамі краін СНД. У 1998 годзе Цэнтральная камісія была прынята ў Асацыяцыю арганізатараў выбараў краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы. Пачынаючы з 14 кастрычніка 2013 года, Цэнтральная камісія з’яўляецца адным з заснавальнікаў Сусветнай асацыяцыі выбарчых органаў (A-WEB). Старшыня цэнтральнай камісіі — Ігар Васільевіч Карпенка.
Міжнародныя санкцыі
10 красавіка 2006 года па выніках прэзідэнцкіх выбараў 2006 года старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына была ўнесена ў Чорны спіс Еўрасаюза і спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША па падазрэнні ў падтасоўцы вынікаў. У 2007 годзе ў амерыканскі санкцыйны спіс быў дададзены і член ЦВК Алег Сліжэўскі.
У лютым 2011 года Ярмошына разам з іншымі членамі ЦВК была зноў унесеная ў Чорны спіс Еўрасаюза па выніках прэзыдэнцкіх выбараў 2010 года за парушэнні міжнародных выбарчых стандартаў. Гэтыя еўрапейскія санкцыі былі знятыя 15 лютага 2016 года.
NGC 6088A
NGC 6088A (іншыя абазначэнні — MCG 10-23-29, ZWG 298.13, KCPG 485B, PGC 57383) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Цэнтральная камісія Рэспублікі Беларусь па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў
Міжнародныя санкцыі
2 кастрычніка 2020 года Еўрапейскі саюз увёў санкцыі ў дачыненні да ўсіх 12 членаў камісіі за парушэнні на жнівеньскіх выбарах. Восенню 2020 года Вялікабрытанія, Канада і Швейцарыя таксама ўвялі санкцыі супраць усіх членаў ЦВК. ЗША ўвялі санкцыі супраць намесніка старшыні ЦВК і сакратаркі ЦВК Алены Дмухайла 2 кастрычніка 2020 года, а 21 чэрвеня 2021 года пашырылі іх на астатніх членаў камісіі. Акрамя таго, 23 снежня 2020 года пад санкцыі ЗША трапіла сама Цэнтральная выбарчая камісія як установа, што падрывае дэмакратычныя працэсы або інстытуты ў Беларусі, за кіраўніцтва фальшывымі прэзідэнцкімі выбарамі 9 жніўня, якія ўключалі мноства парушэнняў, у тым ліку нядопуск кандыдатаў ад апазіцыі, адмову ў доступе назіральнікам і засведчанне недакладных вынікаў галасавання.
У сакавіку 2022 года Канада ўвяла санкцыі супраць новага кіраўніка ЦВК Ігара Карпенкі. У чэрвені таго ж года Карпенка трапіў пад персанальныя санкцыі ЕС ; да гэтых санкцый далучылася і Швейцарыя.
У сакавіку 2023 года Карпенку і іншых супрацоўнікаў беларускага ЦВК, якія ўвайшлі ў склад камісіі пасля 2020 года, унеслі ў амерыканскі спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб.
Намеснік
Намеснік — ваенная пасада, а затым званне ў арміі Вялікага княства Літоўскага.
Існавала толькі ў кавалерыі. Намеснікі з'яўляліся бліжэйшымі памочнікамі паручнікаў. Былі на адну ступень вышэй за таварышоў, але разам з імі не з'яўляліся афіцэрамі.
Нават пасля ўтварэння рэгулярнай арміі ВКЛ у XVIII ст. прынцып камплектавання кавалерыі застаўся ранейшым, таму гэтае званне праіснавала да канца існавання беларуска-літоўскай дзяржавы. Пасля ваеннай рэформы ў Рэчы Паспалітай 1775 г. званне "намеснік" захавалася ў палках Пярэдняй варты і брыгадах Нацыянальнай кавалерыі. Хаця аналагаў гэтаму званню ў пяхоце і артылерыі Вялікага княства не існавала, тым не менш намеснікі Пярэдняй варты стаялі вышэй падафіцэраў пяхоты і артылерыі і насілі афіцэрскія пагоны, а намеснікі Нацыянальнай кавалерыі па статусу прыроўніваліся да падпаручнікаў у пяхоце, артылерыі і палках Пярэдняй варты.
Знакам адрознення намесніка, як і таварыша ў палках Пярэдняй варты выступаў эпалет без зорачак і стужак, а ў брыгадах Нацыянальнай кавалерыі - эпалет з двума зорачкамі.
Ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь эквівалентам гэтаму званню можа выступаць званне "старшы прапаршчык".
Гімн Трынідада і Табага
«Forged From the Love of Liberty» — нацыянальны гімн Трынідада і Табага. Быў напісаны як гімн Вест-Індскай федэрацыі. Гэты музычны твор быў прыняты ў якасці гімна Трынідада і Табага ў 1962 годзе. Аўтар слоў і музыкі - Патрык Кастанье.
Тэкст
Forged from the love of liberty
In the fires of hope and prayer
With boundless faith in our destiny
We solemnly declare:
Side by side we stand
Islands of the blue Caribbean sea,
This our native land
We pledge our lives to thee.
Here every creed and race finds an equal place,
And may God bless our nation
And may God bless our nation.
Лясное (гарадская адміністрацыя Рыдэра)
Лясное — населены пункт ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Рыдэра. Уваходзіць у склад Ульбінскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 632431400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 256 чалавек (123 мужчыны і 133 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 254 чалавекі (133 мужчыны і 121 жанчына).
Універсітэт Тамаша Баці ў Зліне
Універсітэт Тамаша Баці ў Зліне  — чэшская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Злін.
Характарыстыка
У 1960 годзе ў Зліне быў створаны філіял факультэта механікі і хімічнай інжынерыі Славацкага тэхнічнага ўніверсітэта ў Браціславе, а ў 1963 годзе ён перайшоў у склад Тэхнічнага ўніверсітэта ў Брно. 15 красавіка 1969 года ў Зліне быў заснаваны тэхналагічны факультэт у складзе Тэхнічнага ўніверсітэта ў Брно, а ў 1995 годзе ў ягоных рамках быў створаны факультэт менеджменту і эканомікі. Праз два гады быў створаны інстытут рэкламы і маркетынгавых камунікацый (з 2002 года — факультэт мультымедыйных камунікацый). 14 лістапада 2000 года прэзідэнт Вацлаў Гавел падпісаў закон аб стварэнні Універсітэта Томаша Баці ў Зліне, які афіцыйна заснаваў універсітэт 1 студзеня 2001 года.
Людміла Пятроўна Саянкова
Людміла Пятроўна Саянкова (нар., в. Цянюкаўшчына, Іўеўскі раён) — беларускі журналіст, кіназнавец, кандыдат філалагічных навук (1990), дацэнт (1994).
Біяграфія
У 1979 годзе скончыла факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І. Леніна, у 1985 годзе — кіназнаўчы факультэт Усесаюзнага дзяржаўнага інстытута кінематаграфіі (Масква). Праходзіла стажыроўку ў Масачусецкім інстытуце тэхналогій і Гарвардскім універсітэце.
З 1982 года працуе выкладчыкам кафедры тэорыі і практыкі сучаснай журналістыкі факультэта журналістыкі БДУ. У 1998 годзе прызначана загадчыкам кафедры літаратурна-мастацкай крытыкі факультэта.
Член Беларускага саюза кінематаграфістаў з 1991 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: метадалагічныя праблемы прадстаўлення твораў мастацтва ў сродках масавай камунікацыі; медыякрытыка. Аўтар вучэбных дапаможнікаў па мастацтве, культуралогіі, шматлікіх навуковых і кіназнаўчых артыкулаў, 4 манаграфій.
Агульная колькасць навуковых публікацый — больш за 150, больш за 500 публікацый у сродках масавай інфармацыі.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі Саюза журналістаў, Беларускага Саюза кінематаграфістаў. Узнагароджана нагруднымі знакамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі Беларусі» (2004), Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік друку Беларусі» (2006).
Сакулка (станцыя)
Сакулка (Sokółka)  — станцыя Польскай чыгункі ў Сакулцы Падляскага ваяводства; на лініі Зялёнка — Кузніца Бяластоцка, паміж станцыямі Генюшэ і Кузніца. Пачатак лініі Сакулка — Сувалкі.
У 2017 годзе станцыя абслугоўвала 200—299 пасажыраў у дзень
Вярхоўны Суд БССР
Вярхо́ўны суд Белару́скай ССР — вышэйшы судовы орган рэспублікі.
Дзейнасць
Вярхоўны Суд Беларускай ССР быў створаны ў адпаведнасці з Палажэннем аб судаўладкаванні, прынятым II сэсіяй ЦВК БССР чацвёртага склiкання 30 сакавіка 1923 года. Абіраўся Вярхоўным Саветам БССР на 5 гадоў. Складаўся са старшыні, яго намеснікаў, членаў, народных засядацеляў. Дзейнічаў у складзе Пленума Вярхоўнага Суда і 2 судовых калегій: па грамадзянскіх і крымінальных справах.
Ажыццяўляў нагляд за судовай дзейнасцю ўсіх судовых органаў рэспублікі, вывучаў судовую практыку і даваў судам кіруючыя тлумачэнні аб прымяненні заканадаўства БССР. Па 1-й інстанцыі разглядаў найбольш складаныя або асаблівага грамадскага значэння справы; у парадку судовага нагляду — пратэсты на рашэнні, прысуды, азначэнні і пастановы ўсіх судоў рэспублікі. Прысуды і рашэнні Вярхоўнага Суда БССР абскарджанню не падлягалі, маглі правярацца толькі ў парадку нагляду.
Хелмі Ліндэлёф
Біяграфія
З юнацтва захаплялася тэатрам, у 16-гадовым узросце вырашыла стаць актрысай, брала ўрокі драматычнага майстэрства ў Вольгі Сала і Каролы Авелан. Здзейсніла некалькі паездак за мяжу, дзе стажыравалася ў Тэрэзы Колб у Парыжы і Поля Брунэ ў Жэневе. У 1901 годзе дэбютавала на сцэне Фінскага нацыянальнага тэатра, на сцэне якога грала да 1946 года. Сыграла больш за 240 роляў.
У 1906 годзе выйшла замуж за канцэртмайстра Карла Ліндэлёфа. У 1946 годзе ўзнагароджана медалём Pro Finlandia.
Два незнаёмцы якія бачыліся пяць разоў
«Два незнаёмцы якія бачыліся пяць разоў» (Two Strangers Who Meet Five Times) ― брытанскі кароткаметражны мастацкі фільм 2017 года, зняты рэжысёрам.
Сюжэт
Алістэр і Самір сустракаюцца пяць разоў, але толькі тады, калі яны сустракаюцца ў сталым узросце, яны могуць нарэшце пакінуць у баку свае забабоны і сустрэцца сябрамі. Гэты фільм адстойвае сяброўства і спагаду над разлукай і недаверам.
Капітан
Капіта́н ( — военачальнік, ад caput — галава) — воінскае званне афіцэрскага саставу ў арміі і на флоце шматлікіх краін свету. Ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь (з 1992), а таксама ў войсках шэрагу дзяржаў, па рангу вышэй за «старшага лейтэнанта», але ніжэй за «маёра».
Упершыню чын (званне) капітан з'явіўся ў Сярэднявечча ва Францыі, дзе так звалі начальнікаў асобных ваенных акруг; з 1558 года капітанамі сталі зваць камандзіраў рот, а начальнікаў ваенных акруг — генерал-капітанамі.
Знакам адрознення капітана ў арміі ВКЛ у XVIII ст. былі чатыры зорачкі на пагоне. Пасля адраджэння арміі ВКЛ у 1812 г. знакам адрознення капітана быў «чысты» эпалет без махры.
Скальдазоле
Скальдазоле (Scaldasole) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 885 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 27020. Тэлефонны код — 0382.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Інтэрнацыянальныя брыгады
Інтэрнацыянальныя брыгады або інтэрбрыгады — баявыя часткі з замежнікаў, якія ваявалі ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі на баку ўрадавых сіл.
Інтэрбрыгады былі рэспубліканскімі ваеннымі фарміраваннямі, сфармаванымі паміж 1936-м і канцом 1938 года з добраахвотнікаў з 53 розных дзяржаў, якія прыбылі ў Іспанію, каб ваяваць на баку рэспубліканскага ўрада народнага фронту. Брыгады фармаваліся пераважна па моўнай прыкмеце. Самыя вядомыя: імя Лінкальна — англійская, імя Тэльмана — нямецкая, імя Гарыбальдзі — італьянская, батальён Андрэ Марці — французскі. З боку СССР у вайне прымалі ўдзел падраздзяленні Чырвонай арміі і кадравыя афіцэры, у якіх былі падробленыя дакументы. Афіцыйна яны называліся «добраахвотнікамі». (гл. Група савецкіх ваенных спецыялістаў у Іспаніі)
Інтэрбрыгады ваявалі на баку рэспубліканскага ўрада супраць іспанскіх паўстанцаў-нацыяналістаў, якімі кіраваў генерал Франсіска Франка, што актыўна падтрымліваўся нацыянал-сацыялістычнай Германіяй Адольфа Гітлера і фашысцкай Італіяй Беніта Мусаліні.
Штабс-капітан
Штабс-капітан — вайсковая пасада ў арміі Вялікага княства Літоўскага, званне ў арміі Расійскай імперыі, і іншых дзяржаў.
У арміі Вялікага княства Літоўскага пасада штабс-капітана існавала толькі ў пяхоце і артылерыі «цуг-капітан». У кавалерыі штабс-капітану адпавядала пасада «штабс-ратмістр».
Эўгяніюс Матузявічус
Эўгяніюс Матузявічус (Eugenijus Matuzevičius;, г. , Вобласць Войска Данскога, РСФСР — ) — літоўскі паэт, перакладчык, крытык. Заслужаны дзеяч мастацтваў Літвы (1977).
Вучыўся ў 1939—1943 гадах Каўнаскім і Вільнюскім універсітэтах.
Творчасць
Аўтар паэтычных зборнікаў «Веснавой сцежкай» (1941), «Песня дружбы» (1953), «Не гасні, агонь маяка!» (1960), «Месячны бераг» (1965), «Млечны шлях» (1970), «Зялёныя астравы гадоў» (1975, Дзяржаўная прэмія Літвы 1977), «Варыяцыі і вяртанні» (1980) і інш. Для яго вершаў характэрна рамантычная прыўзнятасць, песенныя інтанацыі.
Для зборніка Янкі Купалы на літоўскай мове «Не жалейка стогне» (1957, укладальнік разам з А. Жукаўскасам), анталогій «З беларускай паэзіі» (1952) і «Па Нёмане песня плыве» (1958) пераклаў паэмы Я.Купалы «Курган», «Барысаў», п'есы «Паўлінка», «Раскіданае гняздо», яго вершы і іншых беларускіх паэтаў. Укладальнік зборніка твораў Я. Купалы «Мая доля» (Вільнюс, 1982). Аўтар артыкулаў пра Я. Купалу, беларускую літаратуру, культуру.
Пераклады
На беларускую мову асобныя яго вершы пераклалі А. Астрэйка, Р. Барадулін, А. Бачыла, А. Вярцінскі, А. Грачанікаў, Л. Дайнека, М. Калачынскі, Я. Крупенька, П. Марціновіч, А. Разанаў, М. Танк.
Буда (Дзяржынскі раён)
Бу́да (, Буда) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дзямідавіцкага сельсавета.
Джына Паліні
Джына Паліні (Gino Pollini;, Раверэта, правінцыя Трэнта — , Мілан) — італьянскі архітэктар. Бацька піяніста Маўрыцыа Паліні.
Скончыў Міланскі політэхнічны інстытут (1927), з 1929 года працаваў у сааўтарстве з Луіджы Фіджыні. Сярод спраектаваных імі сумесна будынкаў — будынак карпарацыі Алівеці ў Іўрэа (1955—1957), цэрквы «Мадонна для бедных» (Madonna dei Poveri) (1952—1956) і Святых Яна і Паўла (1966—1967) у Мілане, іншыя грамадскія будынкі ў розных гарадах Італіі.
У 1959—1969 гадах Паліні быў прафесарам архітэктуры ў Мілане, у 1969—1978 — у Палерма.
Палац воднага спорту (Мінск)
Палац воднага спорту — спартыўны комплекс у Мінску, размешчаны па вуліцы Сурганава, 2А.
Пабудаваны ў 1967 годзе па праекце архітэктара В. Ладыгінай як Рэспубліканскі водна-спартыўны камбінат імя 50-годдзя Камсамола Беларусі. Адзін з найбольшых комплексаў падобнага тыпу ў краіне. Уключае Палац воднага спорту з трыма басейнамі (агульная плошча 1650 м²) і трыбунамі на 1,2 тыс. гледачоў, два адкрытыя басейны (агульная плошча 3600 м²), аздараўленчы комплекс, які мае лазні з парыльнямі і адкрыты басейн (плошча 900 м²).
Архітэктура
Архітэктура ансамбля сведчыць аб імкненні аўтара адысці ад кампазіцыйных канонаў, вылучаецца кантрастным супастаўленнем аб’ёмаў і адкрытай прасторы, выкарыстаннем колеру, раскрыццём інтэр’ераў Палацу і злучэннем іх з вонкавым асяроддзем. Палац воднага спорту (аб’ём каля 70 тыс. м³) — прастакутнае ў плане збудаванне, вырашана ў лаканічных архітэктурных формах, гарманічна спалучаецца з крывалінейным абрысам адкрытых басейнаў і прылеглым паркам імя Чалюскінцаў. Аб’ёмна-прасторавая структура адпавядае функцыянальнаму прызначэнню аб’екту. Выкарыстанне металічных зварных крывалінейных бэлек пралётам 34 м дало магчымасць перакрыць вялікую прастору збудавання. Кампазіцыя фасада, арыентаванага на вул. Сурганава, заснаваная на рытме жалезабетонных пілонаў пераменнага сячэння.
Антанас Мацкявічус
Антанас Мацкя́вічус, або Антоній Мацке́віч (Antanas Mackevičius;, в. Маркей, Шаўляйскі павет, Літва — ) — адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 гадоў у Літве.
Біяграфія
Вучыўся ў Кіеўскім універсітэце; у 1853 годзе скончыў духоўную семінарыю, быў ксяндзом у Панявежскім павеце. Прыйшоў да думкі аб неабходнасці ўзброенай барацьбы супраць царызму, за ліквідацыю прыгонніцтва і перадачу зямлі сялянам. Вёў асветніцкую работу сярод сялян, прапаведаваў свае погляды. У жніўні 1862 года звязаўся з К. Каліноўскім і З. Серакоўскім. З пачаткам паўстання ў студзені 1863 года арганізаваў з сялян атрад у 250 чалавек, у сакавіку—маі ўдзельнічаў з ім у баях у цэнтральнай Літве самастойна, потым у складзе злучэння Серакоўскага. Пасля разгрому злучэння 7—9 мая і пакарання смерцю Серакоўскага атрады паўстанцаў пад камандаваннем Мацкявічуса працягвалі дзейнічаць у цэнтры і на захадзе Літвы. З лістападзе 1863 года ўзначальваў паўстанцкія сілы Ковенскай губерні. 17 снежня схоплены і павешаны ў Коўне.
Манастыр Святога Іллі
Манастыр Святога Іллі — былы найстаражытнейшы манастырскі комплекс у Іраку, знаходзіўся каля Масула. Належыў Халдзейскай каталіцкай царкве
Гісторыя
Кляштар пабудаваны ў 595 годзе. У 1743 годзе 150 манахаў, якія адмовіліся прыняць іслам, былі пакараныя па загадзе персідскага генерала. У 2003 годзе дах манастыра быў праламаны вежай ад танка, іракская армія скідала там адходы, а амерыканскія дэсантнікі, першапачаткова не распазнаўшы каштоўнасць пабудовы, нанеслі на яе сцены свой дэвіз фарбай.
Манастыр, налічваў 26 пакояў, уключаючы капліцу і санктуарый.
Па сцвярджэнні аналітыкаў, манастыр быў разбураны баевікамі ІДІЛ ў прамежак паміж жніўнем і вераснем 2014 года. Для зносу выкарыстоўваліся бульдозеры і выбухоўка.
Цуг-капітан
Цуг-капітан — вайсковая пасада ў арміі Вялікага княства Літоўскага.
Вуглы (Брагінскі раён)
Вуглы́ (, Углы) — аграгарадок у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Вуглоўскага сельсавета.
Геаграфія
На ўсходзе канава Шчаўбінская.
Транспартная сістэма
Транспартная сувязь па прасёлкавай, затым аўтадарозе Брагін — Хойнікі.