cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 2652
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жазэф Луі Лагранж
Жазэф Луі Лагранж (Joseph Louis Lagrange, Giuseppe Lodovico Lagrangia; 25 студзеня 1736, Турын — 10 красавіка 1813, Парыж) — французскі матэматык, астраном і механік італьянскага паходжання. Нараўне з Эйлерам — адзін з найвыдатнейшых матэматыкаў XVIII стагоддзя. Асабліва праславіўся выключным майстэрствам у абагульненні назапашанага навуковага матэрыялу.
Аўтар класічнага трактату «Аналітычная механіка», у якім усталяваў фундаментальны «прынцып магчымых перасоўванняў» і завяршыў матэматызацыю механікі. Унёс грандыёзны ўклад у развіццё аналізу, тэорыі лікаў, тэорыю імавернасцей і лікавыя метады, стварыў варыяцыйнае злічэнне.
Летнія Алімпійскія гульні 1916
VІ летнія Алімпійскія гульні па рашэнні МАК, прынятым 27 мая 1912 года, павінны былі адбыцца ў 1916 годзе. Права іх правядзення выйграў Берлін, перамогшы іншых прэтэндэнтаў: Александрыю, Амстэрдам, Брусель, Будапешт і Кліўленд. Нямецкі ўрад выдзеліў для іх правядзення 300 тысяч марак. У 1913 годзе немцы завяршылі будаўніцтва Алімпійскага стадыёна. Але ўсё змянілася, калі на працягу 1914 і 1915 гадоў 33 краіны свету былі ўцягнутыя ў Першую сусветную вайну.
Большасць членаў МАК таго часу было грамадзянамі краін, якія знаходзіліся ў стане вайны. Германія, нягледзячы ні на што, працягвала падрыхтоўку да Алімпійскіх гульняў і, відавочна, не збіралася камусьці аддаваць права на іх правядзенне. Некаторыя члены МАК прапаноўвалі перанесці Алімпіяду ў іншы горад, у якасці аднаго з прэтэндэнтаў разглядаўся Нью-Ёрк. Але ў рэшце рэшт было вырашана: падчас вайны Алімпійскія гульні праводзіцца не павінны.
SECAM
SECAM (ад Séquentiel couleur à mémoire — паслядоўны колер з памяццю) — сістэма каляровага аналагавага тэлебачання. Упершыню была прымененая ў Францыі.
Геаграфія распаўсюджвання
Сістэма SECAM у цяперашні час з'яўляецца асноўнай сістэмай каляровага аналагавага тэлебачання ў Расіі і Францыі. Акрамя Расіі і Францыі яна таксама ўжываецца ў шэрагу краін, Манака, Люксембургу, Іране і былых французскіх калоніях і заморскіх валадарствах, краінах СЭВ у Еўропе, Афрыцы, Паўднёвай Амерыцы і Азіі. З падзеннем СССР ва Усходняй Еўропе сістэма SECAM была паступова выцесненая сістэмай PAL.
У цяперашні час эфірнае вяшчанне тэлевізійных каналаў у Расіі вядзецца ў сістэме SECAM, аднак у сетках кабельнага вяшчання пераважная большасць аналагавых тэлевізійных каналаў, у тым ліку і прадстаўленых у адчыненым эфіры, перадаецца ў сістэме PAL.
Тэхнічныя асаблівасці
Як і ўсё аналагавыя тэлевізійныя стандарты, SECAM з'яўляецца адаптаваным і сумяшчальным з больш старым манахромным (чорна-белым) тэлевяшчаннем. У адаптаваных аналагавых стандартах каляровага тэлевяшчання дадатковы сігнал колернасці перадаецца ў высокачастотнай вобласці спектру манахромнага тэлесігналу.
Сігнал колернасці у стандарце SECAM перадаецца ў частотнай мадуляцыі (ЧМ), па адным колерным складніку ў адным тэлевізійным радку, па чарзе. У якасці адсутнага радку ўжываецца папярэдні сігнал R-Y або B-Y адпаведна, атрыманы з памяці. Так, калі перадатчык перадае толькі сігнал R-Y, патрэбны для ўздзеяння на чырвоныя люмінафоры аднаго радку, памяць прыводзіць у дзеянне сінія люмiнaфоры, перадаючы на іх тыя ж каляровыя змены, што былі ў папярэднім радку, калі прымаўся сігнал B-Y. Працягласць запамінання роўная часу перадачы аднаго радку. Такім чынам, у тэлебачанні з разгорткай на 625 радкоў працягласць запамінання складае 64 мкс.
У аналагавых тэлевізійных прымачах для рэалізацыі памяці выкарыстоўваецца лінія затрымкі. Падчас адваротнага ходу праменя пасля кожнага радка вырабляецца падвоеная камутацыя. Уваходны сігнал накіроўваецца на адпаведны катод. Сігнал, што выходзіць з лініі затрымкі, трэба накіраваць на катод, які непасрэдна атрымліваў прамы сігнал падчас перадачы папярэдняга радка. Стварэнне лініі затрымкі, па якой праходзіў бы электрычны сігнал, складана ў сілу занадта вялікага прамежка часу — 64 мкс. З гэтай прычыны замест электрычных сігналаў выкарыстоўваецца ультрагук.
Лінія затрымкі ўяўляе сабой сталёвы або шкляны стрыжань. Да кожнага канца сталёвага стрыжня прымацаваны п'езаэлектрычны крышталь. Сігналы з частатой, зменлівай ад нуля да 1,5 Мгц, з дапамогай крыштапю спараджаюць на ўваходзе лініі затрымкі адпаведныя механічныя ваганні. Гэтыя ваганні распаўсюджваюцца ўздоўж стрыжня і праз 64 мкс дасягаюць другога п'езаэлектрычнага крышталя. Затым яны ізноў ператвараюцца ў электрычныя сігналы той жа формы, што была прыкладзеная на ўваход.
Аб'ектыўна, каляровая тэлевізійная выява ў стандарце SECAM мае ў два разы меншае разрозненне па вертыкалі, чым манахромны малюнак. Суб'ектыўна, у сілу большай адчувальнасці вока да яркаснага складніку, на сярэднестатыстычных малюнках такое пагаршэнне амаль не прыкметна. Ужыванне лічбавай апрацоўкі сігналу яшчэ больш згладжвае гэты недахоп.
Ужыванне частотнай мадуляцыі, чаргаванай перадачы колернага сігналу і колернай мадэлі YDbDr з'яўляецца адметнай асаблівасцю SECAM ад іншых тэлевізійных аналагавых стандартаў. Тое, што ў SECAM, у адрозненне ад сістэм PAL і NTSC, сігналы колернасці перадаюцца па чарзе, мадулюючы паднясучую па частаце, дазваляе захаваць колерны фон малюнка без змен пры фазавых або амплітудных скажэннях.
У 1965-66 г. у ДСКТ-2 (Дасведчаная станцыя каляровага тэлебачання) правяла ўсебаковыя даследаванні розных сістэм для выбару і шырокага ўкаранення ў СССР. Паводле даследванняў, ні адна з двух сістэм не паказала вырашальных тэхнічных або эканамічных пераваг перад іншай. Перавагай сістэмы SЕСАМ была меншая адчувальнасць да скажэнняў пры перадачы па міжгародніх лініях і пры відэазапісе; недахопам — ускладненне апаратуры пры міксаванні сігналаў.
Версіі SECAM
У свеце выкарыстоўваюцца некалькі мадыфікацый стандарту SECAM. Спосабы перадачы колерна-рознасных сігналаў ва ўсіх выпадках аднолькавыя, ўлічваючы прадскажэнні, і адрозніваюцца толькі метадам кадавання манахромнага відэасігналу, кадавання гуку і шырынёй спектру. На самой справе, можа адрознівацца яшчэ і спосаб апазнавання колеру — паколькі ў кожным радку перадаецца толькі адзін сігнал, дэкодэр павінен правільна вызначаць, які менавіта. Для гэтага мог ужывацца спосаб, аналагічны «выбліскам» у сістэмах PAL і NTSC — у нябачнай частцы радка, у канцы якога зрушэнне імпульсу перадаецца немадуляванай паднясучай, ў выпадку SECAM альбо 4,406 Мгц, альбо 4,25 Мгц, па значэнні частаты і адбывалася апазнаванне. Іншы спосаб — перадача адмыслова мадуляваных сігналаў у канцы кадравага гасячага імпульса, дзе паднясучыя прымалі крайнія магчымыя значэнні праз радок, што спрашчала апазнаванне, асабліва, ва ўмовах перашкод. У цяперашні час гэты спосаб альбо не выкарыстоўваецца, альбо з'яўляецца рэзервовым, напрыклад, у Расіі перадаюцца абодва сігналы адначасова, а ў Францыі — толькі першы варыянт. Але зыходна асноўным быў другі варыянт, і калісці ў СССР і краінах паўночнай Афрыкі выкарыстоўваўся толькі ён.
Варыянт MESECAM (Middle East SECAM — SECAM Блізкага Усходу) не з'яўляецца стандартам і выкарыстоўваецца толькі пры запісе на магнітную стужку ў фармаце VHS на відэамагнітафоны, прызначаныя для стандарту PAL. Пры запісе на магнітную стужку ва ўсіх бытавых стандартах колерна-рознаснага сігнала адводзіцца вобласць ніжэйшых частот, а спектр у цэлым апыняецца інвертаваным, у параўнанні са спектрам зыходнага тэлесігналу. Апісаны стандартам працэс апрацоўкі колерарознасных сігналаў для сістэмы SECAM уключае дзяленне паднясучых на 4 і прыгнечанне верхняй бакавой паласы. У варыянце MESECAM для спрашчэння схемы відэамагнітафона выкарыстоўваецца тая ж схема апрацоўкі сігналу, што і для стандарту PAL — сігнал пераносіцца ў нізкачастотную вобласць з дапамогай дадатковага гетэрадзіна, пры гэтым у фармаце PAL захоўваюцца не толькі частотныя, але і фазавыя суадносіны сігналаў, для SECAM захаванне фазы не абавязкова.
Гісторыя
Існуе папулярнае меркаванне, што стандарт SECAM быў прыняты ў СССР па палітычных матывах, у піку ЗША з іх стандартам NTSC. На самай справе, выбар ажыццяўляўся на канкурэнтнай аснове з чатырох існавалых тады варыянтаў (НIIР, PAL, SECAM і NTSC). Параўнанне праводзілася шляхам трансляцыі сігналаў па існых тады радыёрэлейных лініях (не самай падыходнай якасці) і запісы на відэамагнітафон «Кадр-1Ц». Лічыцца, што SECAM у гэтых умовах паказаў найлепшую якасць. Стандарт НIIР тады быў толькі ў макеце і патэнцыйна мог пераўзыходзіць сваіх канкурэнтаў. Калі стала відавочна, што выбар можа спыніцца на айчыннай сістэме НIIР, французы істотна знізілі кошт ліцэнзіі на SECAM, да таго ж апаратура SECAM была гатовая да серыйнай вытворчасці. Гэта і стала вырашальным фактарам пры прыняцці новага стандарту ў СССР.
Таксама існуе версія, што вырашальным фактарам на карысць SECAM быў той факт, што ў дэкодэрах SECAM не патрабуецца кварцавы рэзанатар — дэфіцытны і дарагі на той момант радыёкампанент, а да ультрагукавай лініі затрымкі прад’яўляліся больш сціплыя патрабаванні па дакладнасці, чым у стандарце PAL.
Гэтак жа маюцца стандарты, якія пазначаюцца літарамі ад A да N. Гэта стандарты тэлевяшчання, розныя камбiнацыi гэтых літар пазначаюць дыяпазон вяшчання. Да прыкладу, абрэвіятура D/K будзе азначаць што ў гэтым стандарце будзе вяшчанне як у метровым дыяпазоне, так і ў дэцыметровым.
Арцём Сяргеевіч Кійко
Арцём Кійко (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Гомель».
Клубная кар’ера
У студзені 2017 года падпісаў новы доўгатэрміновы кантракт з «Дынама». Сезон 2017 пачаў у дублі, аднак пасля прызначэння ў маі трэнерам асноўнай каманды Сяргея Гурэнкі, які раней кіраваў рэзервовым складам, Кійко стаў часцей з’яўляцца ў аснове, выходзячы на замену ў канцы сустрэчы.
У студзені 2018 года на правах арэнды далучыўся да «Гарадзеі», аднак з-а траўм згуляў толькі ў шасці матчах і ў ліпені таго ж года пакінуў каманду.
У студзені 2020 года праходзіў прагляд у «Віцебску», але беспаспяхова. У лютым 2020 года афіцыйна пакінуў «Арсенал», аднак неўзабаве вярнуўся ў каманду. У 2020—2021 гадах гуляў за дзяржынскі клуб у Першай лізе, станавіўся найлепшым барбардзірам каманды ў абодвух сезонах. У 2022 годзе быў іграком стартавага складу ў Вышэйшай лізе.
У лютым 2023 года стаў іграком «Гомеля».
Міжнародная кар’ера
У 2012—2014 гадах выступаў за юнацкія зборныя Беларусі ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы.
25 сакавіка 2017 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Літвы (2:1).
Брашоўскі трансільванскі ўніверсітэт
Брашоўскі трансільванскі ўніверсітэт (Universitatea Transilvania din Braşov) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Брашоў.
Доўгае (возера, басейн Зехі)
Плошча паверхні возера 0,65 км². Даўжыня 2,56 км, найбольшая шырыня 0,36 км. Найбольшая глыбіня 28,4 м, сярэдняя 8 м. Даўжыня берагавой лініі 5,6 км. Аб’ём вады 5,22 млн м³. Плошча вадазбору 9,2 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўднёвага захаду на паўночны ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 10—12 м, параслі лесам, на поўначы і паўночным захадзе часткова разараныя. Берагавая лінія слабазвілістая. Берагі пераважна зліваюцца са схіламі катлавіны, на поўдні і паўднёвым усходзе нізкія. Вакол возера пойма шырынёй да 40 метраў. Падводная частка катлавіны стромка-ўвагнутай формы з рэзкім павелічэннем глыбінь у цэнтры. Паўночна-заходняя частка возера мелкаводная. Дно да глыбіні 5—8 м выслана апясчаненымі адкладамі, глыбей — крэменязёмістымі сапрапелямі.
Возера Доўгае мезатрофнае з прыкметамі алігатрофіі і слабапраточнае. Упадаюць ручаі і на поўначы выцякае ручай у возера Пышна. Шырыня паласы надводнай расліннасці ўздоўж берагоў да 50 м, падводная расліннасць пашырана да глыбіні 3,5—4 м.
У Доўгім возеры водзяцца шчупак, лешч, судак, акунь, плотка, лінь, гусцяра і іншыя віды рыб.
Каля возера вёскі Крыўцы и Пышна і Дом паляўнічага Лепельскай лесапаляўнічай гаспадаркі.
Штучны інтэлект
Шту́чны інтэле́кт (Artificial intelligence, AI) — раздзел інфарматыкі, які вывучае магчымасць ажыццяўлення асэнсаваных разважанняў і дзеянняў з дапамогай вылічальных сістэм і іншых штучных прылад. Алгарытм рашэння задачы ў большасці выпадкаў загадзя невядомы. У пачатку XXI стагоддзя дамінантным падыходам да рашэння задач штучнага інтэлекту стала машыннае навучанне, што было абумоўлена развіццём нейронных сетак і іншых метадаў.
Дакладнага азначэння гэтай навукі не існуе, бо ў філасофіі не вырашана пытанне аб прыродзе і статусе чалавечага інтэлекту. Няма і дакладнага крытэрыя дасягнення камп’ютарамі «разумнасці», хоць яшчэ на пачатку працы над штучным інтэлектам быў прапанаваны шэраг гіпотэз, напрыклад, тэст Цьюрынга або гіпотэза Ньюэлла—Саймана. На гэты час існуе шмат падыходаў як да разумення задачы штучнага інтэлекту, так і да стварэння інтэлектуальных сістэм.
Так, адна з класіфікацый вылучае два падыходы да распрацоўкі ШІ:
Гэта навука звязана з псіхалогіяй, нейрафізіялогіяй, трансгуманізмам і інш. Як і ўсе камп’ютарныя навукі, яна выкарыстоўвае матэматычны апарат. Асаблівае значэнне маюць для яе філасофія і робататэхніка.
Штучны інтэлект — вельмі маладая вобласць даследаванняў, якая ўзнікла ў 1956 годзе. Яе гістарычны шлях нагадвае сінусоіду, дзе кожны «ўзлёт» ініцыяваўся якой-небудзь новай ідэяй.
Падыходы да вывучэння
Існуюць розныя падыходы да пабудовы сістэм ШІ. Можна вылучыць 4 даволі розных падыходы:
У рамках гібрыдных інтэлектуальных сістэм спрабуюць аб’яднаць гэтыя кірункі. Экспертныя правілы высноў могуць генеравацца нейронавымі сеткамі, а правілы для спараджэння атрымліваюць з дапамогай статыстычнага навучання.
Адносна новы падыход, названы ўзмацненне інтэлекту, разглядае дасягненне ШІ падчас эвалюцыйнай распрацоўкі як пабочны эфект узмацнення чалавечага інтэлекту тэхналогіямі.
Кірункі даследаванняў
Аналізуючы гісторыю ШІ, можна вылучыць такі шырокі кірунак, як мадэляванне разважанняў. Шмат гадоў развіццё ШІ рухалася менавіта па гэтым шляху, і зараз гэта адна з самых развітых абласцей у сучасным ШІ. Мадэляванне разважанняў — гэта стварэнне знакавых сістэм, на ўваходзе якіх пастаўленая нейкая задача, а на выхадзе патрабуецца яе рашэнне. Звычайна, прапанаваная задача ўжо фармалізаваная, г. зн. перакладзеная ў матэматычную форму, але альбо не мае алгарытму рашэння, альбо ён занадта складаны, працаёмкі і г. д. У гэты кірунак уваходзяць: доказ тэарэм, прыняцце рашэнняў і тэорыя гульняў, планаванне і дыспетчарызацыя, прагназаванне.
Немалаважным кірункам з’яўляецца апрацоўка натуральнай мовы, у рамках якога праводзіцца аналіз магчымасцяў разумення, апрацоўкі і генерацыі тэкстаў на «чалавечай» мове. У прыватнасці, тут яшчэ не вырашаная праблема машыннага перакладу тэкстаў з адной мовы на другую. У сучасным свеце вялікую ролю адыгрывае распрацоўка метадаў інфармацыйнага пошуку. Па сваёй прыродзе, арыгінальны тэст Цьюрынга звязаны з гэтым кірункам.
Вялікія і цікавыя дасягненні маюцца ў вобласці мадэлявання біялагічных сістэм. Строга кажучы, сюды можна аднесці некалькі незалежных кірункаў. Нейронныя сеткі выкарыстоўваюцца для рашэння невыразных і складаных праблем, такіх як распазнаванне геаметрычных фігур альбо кластарызацыя аб’ектаў. Генетычны падыход заснаваны на ідэі, што нейкі алгарытм можа стаць больш эфектыўным, калі запазычыць лепшыя характарыстыкі ў іншых алгарытмаў («бацькоў»). Адносна новы падыход, дзе ставіцца задача стварэння аўтаномнай праграмы-агента, які ўзаемадзейнічае з вонкавым асяроддзем, завецца агентным падыходам. Мэта падыходу — належным чынам прымусіць масу «не вельмі інтэлектуальных» агентаў узаемадзейнічаць разам, і тым самым атрымаць «мурашыны» інтэлект.
Задача распазнання выяваў ужо часткова вырашаецца ў рамках іншых кірункаў. Сюды адносяцца распазнанне знакаў, рукапіснага тэксту, мовы, аналіз тэкстаў. Асобна варта адзначыць камп’ютарны зрок, які звязаны з машынным навучаннем і робататэхнікай.
Наогул, робататэхніка і штучны інтэлект часта асацыююцца адно з другім. Інтэграванне гэтых двух навук, стварэнне інтэлектуальных робатаў, можна лічыць яшчэ адным кірункам ШІ.
Асабняком стаіць машынная творчасць, у сувязі з тым, што прырода чалавечай творчасці яшчэ меней вывучаная, чым прырода інтэлекту. Тым не менш, гэтая вобласць існуе, і тут пастаўленыя праблемы напісання камп’ютарам музыкі, літаратурных твораў (часта — вершаў або казак), мастацкая творчасць.
Нарэшце, існуе маса прямненняў штучнага інтэлекту, кожнае з якіх стварае амаль самастойны кірунак. У якасці прыкладаў можна ўзгадаць праграмаванне інтэлекту ў камп’ютарных гульнях, нелінейнае кіраванне, інтэлектуальныя сістэмы бяспекі.
Можна заўважыць, што шматлікія вобласці даследаванняў перасякаюцца. Гэта ўласціва для любой навукі. Але ў штучным інтэлекце ўзаемасувязь паміж быццам рознымі кірункамі выяўлена асабліва моцна, і гэта звязана з філасофскай спрэчкай аб моцным і слабым ШІ.
Гісторыя
У пачатку XVII стагоддзя Рэнэ Дэкарт выказаў здагадку, што жывёла — нейкі складаны механізм, тым самым сфармуляваўшы механістычную тэорыю. У 1623 г. Вільгельм Шыкард (Wilhelm Schickard) пабудаваў першую механічную лічбавую вылічальную машыну, за якой рушылі ўслед машыны Блеза Паскаля (1643) і Лейбніца (1671). Лейбніц таксама быў першым, хто апісаў сучасную двайковую сістэму злічэння, хоць да яго гэтай сістэмай перыядычна захапляліся шматлікія вялікія навукоўцы. У XIX стагоддзі Чарлз Бэбідж і Ада Лаўлейс працавалі над праграмавальнай механічнай вылічальнай машынай.
Пасля Другой сусветнай вайны некалькі чалавек пачалі незалежна працаваць над інтэлектуальнымі машынамі. Англійскі матэматык Алан Цьюрынг, магчыма, быў найбольш вядомым прадвеснікам. Ён прачытаў сваю тэматычную лекцыю ў 1947 годзе. Цьюрынг адзін з першых вырашыў, што штучны інтэлект (artificial intelligence — AI) лепш за ўсё даследаваць шляхам праграмавання камп’ютараў, а не канструявання машын.
ШІ як галіна навукі вядзе адлік з 1956 года. Гэты кірунак быў агучаны на летнім семінары ў Дартмут-каледжы (Хановер, ЗША), які арганізавалі чацвёра амерыканскіх навукоўцаў: Джон Мак-Карці, Марвін Мінскі, Натаніэль Рочэстэр і Клод Шэнан. З тых часоў тэрмін «штучны інтэлект», прыдуманы, хутчэй за ўсё, з мэтай прыцягнення ўсеагульнай увагі, стаў набываць папулярнасць.
ШІ і навуковая фантастыка
У навукова-фантастычнай літаратуры ШІ часцей за ўсё паказваецца як сіла, якая спрабуе зрынуць уладу чалавека (HAL 9000, Скайнет, Colossus, Матрыца), або абслуговы гуманоід (C-3PO, Data, KITT і KARR, Двухсотгадовы чалавек). Непазбежнасць дамінавання над светам ШІ, які выйшаў з-пад кантролю, аспрэчваецца такімі фантастамі, як Айзек Азімаў і Кевін Уорвік.
Цікавае бачанне будучыні прадстаўленае ў рамане «Выбар паводле Цьюрынга» пісьменніка-фантаста Гары Гарысана і навукоўца Марвіна Мінскі. Аўтары разважаюць на тэму страты людскасці чалавекам, ў мозг якога была імплантаваная ЭВМ, і набыцці чалавечнасці машынай з ШІ, у памяць якой была скапіраваная інфармацыя з галаўнога мозга чалавека.
Facebook AI Research стварыла сістэму машыннага навучання, якая дазваляе пазбегнуць ідэнтыфікацыі людзей у відэа.
Аляксей Мікалаевіч Курылаў
Клубная кар’ера
Выхаванец данецкага «Шахцёра» да якога далучыўся ў 13-гадовым узросце. Выступаў за рэзервовыя каманды «Шахцёр-2» і «Шахцёр-3», аднак у 2006 годзе ў сувязі са скарачэннем колькасць каманды пакінуў данецкі клуб. Пазней знаходзіўся на праглядзе ў маскоўскім «Дынама» і «Сатурне», але ў выніку ў кастрычніку 2006 года далучыўся да харкаўскага «Металіста». 11 лістапада 2007 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць «Нафтавіка-Укрнафты» (2:0).
Улетку 2014 года падпісаў аднагадовы кантракт з запарожскім «Металургам», а ў ліпені 2015 года перабраўся ў «Металіст». У сакавіку 2016 года стаў іграком карагандзінскага «Шахцёра», аднак ужо ў чэрвені таго ж года па сямейных абставінах датэрмінова пакінуў клуб. У ліпені 2016 года папоўніў склад варонежскага «Факел». Са жніўня 2018 года выступаў за клуб «Кызылташ» у чэмпіянаце Крыма.
У лютым 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Слуцк». У ліпені 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Слуцк».
У верасні 2019 года вярнуўся ў «Кызылташ». У сезоне 2020/21 гуляў у чэмпіянаце Крыма за «Гвардзеец» і «Акіян».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Украіны розных узростаў.
Пётр Аляксеевіч Шупляк
Пётр Аляксеевіч Шупляк (нар. 8 верасня 1943, в. Брускаўшчына, Мінская вобласць) — савецкі і беларускі гісторык, прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, кандыдат гістарычных навук.
Біяграфія
У 1970 г. скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Навучаўся ў аспірантуры Енскага ўніверсітэта імя Ф. Шылера (Германія, 1972—1975).
На фарміраванне гістарычнага светапогляду аказалі ўплыў М. Вайсбекер і Л. М. Шнеерсон.
У 1975 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Прафсаюзы і забастоўка ў Германіі ў перыяд сусветнага эканамічнага крызісу 1929—1933 гг.» (навуковы кіраўнік — прафесар М. Вайсбекер).
Дацэнт (1978). Прафесар (1993).
З 1970 года выкладае ў БДУ. Дацэнт (1978—1993), намеснік дэкана (1981—1991), дэкан гістарычнага факультэта (1991—1996), з 1993 года — прафесар кафедры гісторыі новага і найноўшага часу БДУ.
Член саветаў БДУ (1991—1997) і гістарычнага факультэта (з 1983), рэдкалегій часопісаў «Беларускі гістарычны часопіс», «Беларуская мінуўшчына», «Веснік БДУ». Узначальваў Беларускую асацыяцыю гісторыкаў (1993—1996).
Узнагароджаны знакамі «За выдатныя поспехі ў працы» (1987), «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (2003), граматамі Міністэрства народнай адукацыі. Падрыхтаваў двух кандыдатаў навук.
Сям’я
Дзеці: Сяргей Шупляк (гісторык, кандыдат гістарычных навук, дацэнт, дацэнт кафедры ўсеагульнай гісторыі і методыкі выкладання гісторыі БДПУ імя Максіма Танка, з 2022 года — дэкан гістарычнага факультэта).
Калеторта
Калеторта (Colletorto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 2474 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 71 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 86044. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Холкемская Біблія
Холкемская Біблія (Лондан, Брытанская бібліятэка, 47682) — ілюстраваны зборнік біблейскіх і апакрыфічных гісторый, напісаных нарманскай мовай. Ён быў створаны ў Англіі ў працягу дзесяцігоддзя да 1350 для выкарыстання неапазнаным манахам-дамініканцам. На ілюстрацыях намаляваныя гісторыі ў сучасных аўтару англійскіх рэаліях, што робіць яго візуальнай крыніцай пра сярэднявечнае. Раней Біблія была часткай кніжнага збору ў Норфалку, цяпер захоўваецца ў Брытанскай бібліятэцы.
Абілін (Канзас)
Абілін (Abilene) — горад у ЗША, на ўсходзе цэнтральнай часткі штата Канзас, адміністрацыйны цэнтр акругі Дзікінсан, на рацэ Смоўкі-Хіл. 6,5 тыс. жыхароў (2000). Плошча горада — 10,7 кв. км.
Холкемская Біблія
Факсімільнае выданне пад рэдакцыяй Мішэль Браўн было апублікавана Брытанскай бібліятэкай у 2007 годзе.
Абілін (Канзас)
Заснаваны ў 1858 годзе, статус горада з 1869; стаў першым паўночным вузлом чыгункі «Юніён Пасіфік», горад хутка вырас як жывёлагадоўчы цэнтр.
Горад працягвае заставацца буйным транспартным вузлом. У Абіліне разводзяць ганчакоў; праводзяцца сабачыя забегі. Развіты турызм. Сярод славутасцяў — адноўленая старажытная частка горада — музей пад адкрытым небам; дом, дзе правёў дзяцінства Д. Эйзенхаўэр, прэзідэнцкая бібліятэка, магіла прэзідэнта.
Будынак гандлёвай школы (Растоў-на-Доне)
Будынак гандлёвай школы — будынак у Растове-на-Доне, пабудаваны ў 1905 годзе для гандлёвай школы пры Растоўскім камерцыйным мужчынскім вучылішчы. У наш час будынак з'яўляецца адным з карпусоў Паўднёвага федэральнага ўніверсітэта. Будынак гандлёвай школы мае статус аб'екта культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Растоўскае камерцыйнае мужчынскае вучылішча было заснавана ў 1900 годзе. На наступны год пры вучылішчы была адкрыта гандлёвая школа. Уласны будынак для гандлёвай школы быў пабудаваны ў 1905 годзе на Сенечнай вуліцы (цяпер вуліца Максіма Горкага). Пры гандлёвай школе была дамавая вучылішчная царква Покрыва Найсвяцейшай Багародзіцы (не захавалася). У 1915 годзе ў будынку школы выступаў з канцэртам кампазітар і піяніст С. В. Рахманінаў. Пазнейшы будынак гандлёвай школы стаў адным з карпусоў Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У наш час у будынку знаходзяцца юрыдычны і эканамічны факультэты Паўднёвага федэральнага ўніверсітэта.
Пастановай Кіраўніка Адміністрацыі Растоўскай вобласці № 411 ад 9 кастрычніка 1998 года будынак гандлёвай школы быў узяты пад дзяржаўную ахову як аб'ект культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Цагляны будынак гандлёвай школы мае тры паверхі, склеп і чатырохсхільны паддашкавы дах. Галоўны фасад з рытмічным шэрагам аконных проймаў мае сіметрычную кампазіцыю. Цэнтральная частка фасада вылучана рызалітам і карнізам са складаным профілем. Апошнія два паверхі аформлены лапаткамі, злучанымі над вокнамі трэцяга паверха лучковымі перамычкамі. Паўцыркульную арку галоўнага ўваходу ўпрыгожваюць архівольты.
Галоўны фасад выходзіць на чырвоную лінію вуліцы Максіма Горкага. Будынак Н-падобнае ў плане. Навучальныя аўдыторыі і іншыя памяшканні мясцуюцца вакол сходавага хола.
Мемарыяльныя дошкі
У 1993 годзе на фасадзе будынка была ўсталявана мемарыяльная дошка з тэкстам :
11 снежня 2011 года на сцяне будынка была ўрачыста адкрыта мемарыяльная дошка Аляксандру Салжаніцыну (з 1936 па 1941 год ён вучыўся на фізіка-матэматычным факультэце Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта). Барэльеф быў выраблены скульптарам Дзмітрыем Лындзіным.
Камільяскі Папскі ўніверсітэт
Камільяскі Папскі ўніверсітэт (Universidad Pontificia Comillas) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Мадрыдзе (раён Камільяс). Кантралюецца Каталіцкім Касцёлам.
IC 2653
IC 2653 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вонхацк (гміна)
Во́нхацк (Wąchock) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Старахавіцкага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вонхацку. Плошча гміны складае 81,84 км². Станам на 2010 год у гміне Вонхацк пражывалі 6942 чалавекі, шчыльнасць — 84,82 чал./км².
Галачова (Брэсцкі раён)
Галачо́ва (, Галачёво) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. Размешчана за 28 кіламетраў на паўночны захад ад Брэста, 12 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Матыкалы.
Гісторыя
У пачатку 20 стагоддзя ў Воўчынскай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле ўмоў Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Польшчы, у Воўчынскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. Непадалёку размяшчаўся фальварак. У 1939 годзе ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 5 чалавек.
У складзе прадпрыемства «Селекцыйна-гібрыдны цэнтр „Заходні“».
Ілья Рыгоравіч Чаўчавадзэ
Ілья Рыгоравіч Чаўчавадзэ (ილია ჭავჭავაძე; 27 кастрычніка (8 лістапада) 1837, Кварэлі, Кахетыя, Грузія — 30 жніўня (12 верасня) 1907, Цыцамуры, Грузія) — князь, грузінскі, , , змагар за нацыянальную незалежнасць і суверэнітэт Грузіі. Кананізаваны Грузінскай праваслаўнай царквой як Св. Ілья Праведны ў 1987 годзе. Адна з самых знакамітых нацыянальных фігур Грузіі пачатку XX стагоддзя. Сёння Ілью Чаўчавадзэ лічаць Pater Patriae (Айцец айчыны) Грузіі.
Гімн Гернсі
Гімн Гернсі (Sarnia Cherie) — гімн кароннага валодання брытанскай кароны Гернсі.
Гімн завецца Sarnia Cherie і мае два варыянты — на англійскай мове і гернсійскім дыялекце нармандскай мовы. Назву па-лацінску можна перавесці як «Дарагая Сарнія», па старажытным найменні вострава.
Словы гімна былі напісаныя Дж. Дэйтанам у 1911 годзе, крыху пазней музыку напісаў Д.Сантанджэла.
Акрамя гімна Гернсі на афіцыйных мерапрыемствах часта выконваецца і брытанскі гімн «God Save the Queen».
Беларускі пераклад
ПРЫПЕЎ
Дворнава
Дво́рнава (, Дворново) — аграгарадок у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
У 1954—1963 гадах цэнтр Дворнаўскага сельсавета.
Пятро Бітэль
Пятро Бітэль, сапр. Пётр Іванавіч Бітэль (, Лідскага павета —, в. Вішнева; Псеўданімы: Леанід з-пад Вішнева) — беларускі паэт, перакладчык, краязнавец, настаўнік.
Біяграфія
Скончыў Беларускую Віленскую настаўніцкую семінарыю (1931). У 1931—1939 гадах настаўнічаў. У 1944 годзе вывезены ў Германію, вызвалены ў 1945 годзе, служыў у Чырвонай Арміі.
У 1946—1947 гадах працаваў настаўнікам, у 1947 годзе звольнены з настаўніцкай працы. Стаў праваслаўным святаром. У 1950 годзе арыштаваны і асуджаны на 10 гадоў. Зняволенне адбываў у Кемераўскай вобласці, Омску і Джэзказгане. У 1956 годзе вызвалены. Да 1963 служыў у царкве.
У 1963—1974 гадах зноў настаўнічаў. Скончыў Мінскі педінстытут (1970). Рэабілітаваны ў 1978.
Творчасць
Дэбютаваў у 1929 годзе пад псеўданімам Леанід з-пад Вішнева ў часопісе «Шлях моладзі», дзе публікаваўся і пазней. Аўтар паэм «Замкі і людзі» (1968), «Сказанне пра Апанаса Берасцейскага» (1984).
Пераклаў на беларускую мову творы А. Міцкевіча («Пан Тадэвуш», «Конрад Валенрод», «Гражына», «Дзяды», «Крымскія санеты»), польскамоўныя паэмы і п'есы В. Дуніна-Марцінкевіча, аповесць Ю. Крашэўскага «Хата за вёскай», (1989), паасобныя творы М. Канапніцкай, Б. Пруса, Ю. Славацкага, Г. Сянкевіча, М. Лермантава, А. Пушкіна, І. Франко, Т. Шаўчэнкі, Б. Брэхта, Ё. В. Гётэ, Ф. Шылера і інш.
Peripatopsis leonina
Peripatopsis leonina - від аніхафораў сямейства Peripatopsidae.
Peripatopsis leonina мае толькі адзін запіс з тыповага месцапражывання; (таксама вядомы як Ільвіны пагорак), Паўднёвая Афрыка, дзе ён быў знойдзены пад камянямі ў невялікіх ярах. Сігнал-Хіл знаходзіцца ў зоне фінбошу. Peripatopsis leonina раней лічыліся вымерлымі, але ў цяперашні час ім прысвоен статус віду, які, паводле Чырвонай кнігі МСАП з кансерватыўных меркаванняў, што від можа яшчэ існаваць, але пакуль неапазнаны. Страта асяроддзя пражывання і дэградацыя, як лічыцца, сталі прычынай заняпаду гэтага віду.
Дурон’я
Насельніцтва складае 507 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 23 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 86020. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Opilio parietinus
Апісанне
Падобны на, але з цёмнымі плямамі на нагах і ў цэлым больш шэра-зялёнага афарбоўкі. Як і, раней гэты від часта сустракаўся на сценах дамоў у Цэнтральнай Еўропе, але сёння ён амаль паўсюдна выцеснены інвазіўнымі відамі.
Брэменскі ўніверсітэт Якабса
Агульная характарыстыка
У 1999 годзе пры падтрымцы Брэменскага ўніверсітэта, Універсітэта Райса ў Х'юстане (Тэхас, ЗША) і вольнага горада Брэмена быў заснаваны Брэменскі міжнародны ўніверсітэт, які пачаў вучэбную дзейнасць восенню 2001 года. Пасля фінансавых праблем універсітэта ў лістападзе 2006 года Фундацыя Якабса, заснаваная вейцарскім прадпрымальнікам нямецкага паходжання і філантропам Клаусам Іаганам Якабсам, інвеставала 200 мільёнаў еўра ў вучэльню і ўзяла на сябе кіраўніцтва ёю. У выніку ўніверсітэт атрымаў цяперашнюю назву ў пачатку 2007 года.
Нацыянальны ўніверсітэт дыстанцыйнай адукацыі
Нацыянальны ўніверсітэт дыстанцыйнай адукацыі (Universidad Nacional de Educación a Distancia) — іспанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Мадрыдзе.
Geocalamus
Geocalamus — род амфізбенаў сямейства. Жыве на тэрыторыі Кеніі і Танзаніі.
Таксанамія і распаўсюджанне
Род і яго тыпавы від былі апісаны заолагам нямецкага паходжання  у 1880 годзе. У 1912 годзе нямецка-яўрэйскі герпетолаг апісаў другі від роду —.
Суперкубак Беларусі па футболе 2018
Суперкубак Беларусі па футболе 2018 — дзявяты розыгрыш Суперкубка Беларусі, штогадовага футбольнага матча, у якім сустракаюцца чэмпіёны Вышэйшай лігі Чэмпіянату Беларусі і пераможцы Кубка Беларусі мінулага сезону.
Матч адбыўся 10 сакавіка 2018 года. У ім прынялі ўдзел БАТЭ з Барысава, чэмпіён Беларусі 2017, і «Дынама» з Брэста, уладальнік Кубка Беларусі 2016/2017. Атрымаўшы перамогу з лікам 2:1, «Дынама» ўпершыню ў гісторыі стала ўладальнікам трафея.
IC 2654
IC 2654 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод
ААТ «Клі́мавіцкі лікёра-гарэ́лачны заво́д» — дзяржаўнае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў 1858 годзе ў Клімавічах шляхціцам Карлам Камінскім.
IC 2654
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод
На 2018 год завод выпускаў гарэлку «Альфа лінія», «Каласы» і «Сярэбраныя ключы», этанол і настойкі, у тым ліку «Клімград» з мацункам 22%. Прадпрыемства было найбольшым у Клімавіцкім раёне паводле колькасці супрацоўнікаў. На яго прыпадала 10% алкагольнага рынку Беларусі. Звыш паловы выручкі завода ішло на падаткі.
Гісторыя
У 1858 годзе шляхціц Карл Камінскі заснаваў у Клімавічах (Магілёўская губерня) рэктыфікацыйны завод на беразе ракі Лабжанка. На завод паступаў спірт-сырэц з сырцовых заводаў Клімавіцкага павета, якія належалі Камінскаму. Спірт-сырэц дастаўлялі гужавымі павозкамі ў бочках, але вымярэнні ажыццяўлялі ў вёдрах. Выраблены спірт-рэктыфікат адпраўлялі ў Чэрыкаў (Магілёўская губерня), дзе з яго выраблялі гарэлку. У лістападзе 1917 года бальшавіцкі ўрад Расіі нацыяналізаваў завод. У 1934 годзе прадпрыемства пераўтварылі ў пладавінзавод, дзе выраблялі джэм, яблычнае пюрэ і сочыва, пладова-ягаднае віно. У 1935 годзе аднавілі выпуск гарэлкі з разлівам у пляшкі па 0,1 літра, 0,5 літра, 1 літр і 3 літры. У 1937 годзе ўсталявалі канвеер. Пасля ўсталявання 2-га канвеера вытворчасць вырасла да 5000 дэкалітраў за год. У 1939 годзе на канвееры працавала 12 чалавек. Ваду пампавалі з ракі Лабжанкі і артэзіянскай свідравіны пры дапамозе паравых помпаў. У кацельні дзейнічаў кацёл Шухава-Берліна, які забяспечваў завод парай. Крыніцай электраэнергіі служыла паравая машына. Заводу падпарадкавалі гарэлачную краму ў Клімавічах, што да 1939 года належала Цэнтраспірту — саюзнаму аб’яднанню дзяржаўных вінакурняў. У 1943 годзе нямецкія акупацыйныя ўлады вывезлі ў Германію рэктыфікацыйны апарат і падарвалі завод.
Каляровая металургія Беларусі
Каляровая металургія Беларусі — другая з падгалін металургічнай галіны металургічнай галіны прамысловасці Беларусі.
Сваёй прыроднай сыравіннай базы для каляровай металургіі Беларусь не мае. З канца XIX ст. існавалі невялікія медзеплавільныя прадпрыемствы саматужнага тыпу, якія выкарыстоўвалі металалом.
Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод
Гісторыя
У 1944 годзе на заводзе аднавілі вытворчасць гарэлкі са спірту-сырцу, які прадавалі ў бочках. У 1947 годзе пабудавалі кацельню з 2 катламі на торфе. У 1948 годзе аднавілі разліў гарэлкі ў пляшкі. У 1950 годзе аднавілі цэх рэктыфікацыі, пабудавалі лікёрны ўчастак і аддзяленне посуду. У 1953 годзе ўкаранілі аўтаматычную лінію разліву на 3000 пляшак за гадзіну, сталі выпускаць гарэлку трох мацункаў — 40%, 50% і 56% — а таксама лікёры і настойкі. У 1955 годзе ўсталявалі пляшкамыйную машыну. У 1958 годзе рэктыфікацыйны апарат замянілі на новы магутнасцю 750 дэкалітраў за содні з адначасным аддзяленнем сівушнага алею і эфіраальдэгіднай фракцыі (ЭАФ). Цэх разліву налічваў 4 аўтаматычныя лініі, на трох з якіх разлівалі ў паўлітровыя пляшкі. На яшчэ адной лініі разлівалі ў пляшкі па 0,25 літра. У 1959 годзе ўсталявалі пляшкамыйную машыну на 6000 пляшак за гадзіну і прыпынілі выраб гарэлкі мацункам 40%. У 1960 годзе лікёрны цэх пераабсталявалі ў вінны магутнасцю 8000 дэкалітраў за месяц. У 1966 годзе пабудавалі дадатковую артэзіянскую свідравіну з выдаткам 60 м³ вады за год. У 1967 годзе налічвалася 312 супрацоўнікаў, з іх 274 работнікі, 24 інжынеры і тэхнікі, 14 службоўцаў. У 1968 годзе ўсталявалі 5 аўтаматычных ліній разліву гарэлкі магутнасцю на 6000 пляшак за гадзіну. У 1980 годзе ўзвялі будынак з рэктыфікацыйнай устаноўкай на 2000 дэкалітраў за содні і 3-павярховы адміністрацыйны корпус. У 1984 годзе магутнасць віннага цэха дасягула 1,41 млн дэкалітраў за месяц. У красавіку 1987 года Клімавіцкаму лікёра-гарэлачнаму заводу падпарадкавалі Касцюковіцкі спіртзавод. У 1987 годзе ў Клімавічах наладзілі выраб безалкагольнага кактэйлю «Рубінавы». У будынках аўтабазы стварылі кандытарскі цэх, дзе пачалі выпускаць такія ўсходнія ласункі, як фруктовы лукум (250 тонаў за год) і газінакі (100 тонаў). У 1989 годзе прадпрыемства налічвала 310 супрацоўнікаў.
Каляровая металургія Беларусі
Хуткае развіццё ў другой палове ХХ ст. электратэхнічнай, прыборабудаўнічай і электроннай прамысловасці запатрабавала выкарыстанне вялікай колькасці каляровых металаў, найперш алюмінію. Зараз у Беларусі працуе адзін завод другаснай перапрацоўкі каляровых металаў у Мінску. Маецца невялікая ліцейная вытворчасць у Гомелі і Мазыры. У 2010-х у Белаазёрску пачаў працу завод «Белінвестгандль-Сплаў» па экалагічна бяспечнай вытворчасці свінцу і свінцовых сплаваў з адпрацаваных свінцова-кіслотных батарэй.
Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод
Гісторыя
У 1992 годзе пабудавалі цэх з прэс-формамі для вырабу скрыняў з поліэтылену нізкага ціску. У 1994 годзе пусцілі нямецкую аўтаматычную лінію «Нагема» на 6000 пляшак за гадзіну з укупоркай «пад шруб». У 1996 годзе скончылі будаўніцтва спіртасховішча на 150 000 дэкалітраў. Уласны аўтапарк дастаўкі сыравіны налічваў 68 грузавікоў. У 1997 годзе пусцілі аўтаматычныя майстэрні. У 1999 годзе кацельню перавялі з вадкага паліва на прыродны газ. У 2001 годзе ўсталявалі італьянскую лінію разліву «Маг» для пляшак ад 0,25 літра да 1 літра з магчымасцю прымяняць кроненкорку для ўкупоркі і 2-пазіцыйнай этыкеткі. Таксама паставілі лінію разліву віна. У 2002 годзе паставілі 3 прэсы «Бухер» для перапрацоўкі 15 тонаў яблыкаў за гадзіну і вакуум-выпарную ўстаноўку для вырабу канцэнтраванага соку. У 2004 годзе набылі газавы храматограф для вызначэння мікрадамешкаў у спірце і гарэлцы. У 2005 годзе заклалі сад на 110 гектараў з 7 відамі раслін: алыча, вішня, чарнаплодная рабіна, чорныя і чырвоныя парэчкі, яблыня. У 2006 годзе УП «Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод» быў 2-м паводле велічыні вытворцам гарэлкі ў Беларусі. Вытворчая магутнасць завода складала: па спірце-сырцы — 2,87 дэкалітраў за содні і 876 000 дэкалітраў за год; па спірце-рэктыфікаце — 4000 дэкалітраў за содні і 1,25 млн дэкалітраў за год; па гарэлцы — 2,5 млн дал за год; па настойках — 180 000 дал за год; па вінаградным віне — 271 200 дал за год. Гадавая магутнасць па вырабе ўсходніх ласункаў складала 204 тонаў, у тым ліку грыльяжу, газінакаў і лукуму. Гадавая магутнасць па выпуску поліэтыленавых скрыняў складала 280 000 адзінак.
У 2007 годзе набылі аўтаматычны станок для прастаўлення этыкетак і акцызных марак. У 2008 годзе адрамантавалі свідравіну і паставілі ўстаноўку змякчэння вады і фільтар абезжалезвання. У 2009 годзе на Касцюковіцкім спіртзаводзе замянілі 3-калонную брагарэктыфікацыйную ўстаноўку на 6-калонную. У чэрвені 2010 года ў Касцюковічах увялі новае варачнае аддзяленне. У верасні 2010 года пусцілі ўстаноўку сярэбранай фільтрацыі. У студзені 2011 года паставілі ўстаноўку паліравальнай фільтрацыі. У верасні 2013 года УП «Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод» асвоіла выпуск спірту з найвышэйшай у Беларусі ступеняй ачысткі «Белальфа», што прадугледжвала змяшчэнне не больш як 0,003% бясколернай атруты метылавага спірту ў пераліку на бязводны спірт. Пагатоў дагэтуль выкарыстоўвалі спірт вышэйшай ачысткі, дзе дапускалася 0,03% бясколернай атруты метылавага спірту. 17 ліпеня 2015 года А. Лукашэнка падпісаў Указ № 326 «Аб стварэнні і дзейнасці холдынгу па вытворчасці алкагольнай прадукцыі» пад кіраўніцтвам ААТ «Мінск Крышталь», якому падпарадкавалі ААТ «Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод». На час уключэння ў холдынг «Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод» быў 2-м найбольшым падаткаплатнікам Магілёўскай вобласці. 16 мая 2018 года Магілёўскі абласны суд зацвердзіў 1,5-гадовы план санацыі завода ў сувязі з неплатаздольнасцю па запазычанасці на 59 млн рублёў.
Каляровая металургія Беларусі
Неабходна адзначыць, што ў 90-х гг. ХХ ст. Беларусь з’яўлялася буйным экспарцёрам лому каляровых металаў, але зараз значная колькасць такога лому выкарыстоўваецца на месцы.
1899 год у гісторыі кіно
1899 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Сідні Соерс
Сідні Уільям Соерс (Sidney William Souers;  — ) — амерыканскі адмірал і эксперт разведкі. Займаў пасады:
Пошта Ватыкана
Гісторыя
Праз два дні пасля заснавання сучаснай дзяржавы Ватыкан у выніку заключэння 11 лютага 1929 года Латэранскіх пагадненняў паміж Італіяй і Святым Прастолам з дапамогай італьянскага ўрада была заснаваная паштовая служба Ватыкана. 1 чэрвеня таго ж года Ватыкан стаў членам Сусветнага паштовага саюза. 29 ліпеня паміж Ватыканам і Італіяй быў складзены паштовы дагавор аб дастаўцы пошты праз Рым, які набыў моц 1 жніўня 1929 года.
Аддзяленні
Пошта Ватыкана мае чатыры паштовыя аддзяленні: на пл. Святога Пятра, у Ватыканскім музеі, каля Латэранскай базілікі і ў царкве святога Паўла.
Адна з дзеючых паштовых скрынь для збору карэспандэнцыі размешчана на даху сабора Святога Пятра.
Цімур Муцураеў
Цімур Муцураеў (Муцурай Хӏамзат-кӏант Темур; нар., Грозны) — чачэнскі бард, аўтар і выканаўца ўласных песень.
Біяграфія
Яго род паходзіць з чачэнскай вёскі Новыя Атагі. Цімур з дзяцінства займаўся спортам. У 1991 годзе стаў чэмпіёнам Чачэна-Інгушэціі па каратэ. У снежні 1994 года, з пачаткам Першай чачэнскай вайны Цімур ўстаў у шэрагі руху супраціву (Цэнтральны фронт). Быў цяжка паранены ў с. Сержэнь-Юрт.
Аўтар і выканаўца песень прысвечаных барацьбе чачэнскага народа за сваю незалежнасць.
Цімур Муцураеў і Расія
Міністэрствам юстыцыі Расійскай Федэрацыі творчасць Цімура Муцураева ўнесена ў спіс забароненых экстрэмісцкіх матэрыялаў.
Вандрожы Вельке (гміна)
Вандро́жы Ве́льке (Wądroże Wielkie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Яворскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вандрожах Вельке. Плошча гміны складае 89,15 км². Станам на 2009 год у гміне Вандрожы Вельке пражывалі 4 026 чалавек, шчыльнасць — 45,16 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Гімн Даніі
Der er et yndigt land (Ёсць цудоўны край) — нацыянальны гімн Даніі.
Звычайна выкарыстоўваецца кароткая версія гімна: першая страфа і тры апошніх радка трэцяй страфы, затым паўтор апошніх радкоў гэтых строф.
Музыка была складзеная Х. Е. Кроерам у 1835 годзе.
Акрамя нацыянальнага гімну Даніі існуе каралеўскі гімн «Kong Christian stod ved højen mast», які выконваецца ў выпадку прысутнасці членаў каралеўскай сям'і.
Нацыянальны гімн
Тэрмін нацыянальны гімн выкарыстоўваецца ў наступных выпадках:
Тэрміны «нацыянальны гімн» і «дзяржаўны гімн» не заўсёды з'яўляюцца сінонімамі: так, гімны СССР нацыянальнымі лічыць нельга.
Піраньі
Піраньі, піранні (Serrasalmus) — род прэснаводных рыб сямейства піраньевых атрада харацынападобных.
Апісанне
Даўжыня да 35, зрэдку да 60 см. Цела высокае, сціснутае з бакоў. Ёсць тлушчавы плаўнічок. Моцныя сківіцы, на верхняй да 66, на ніжняй да 77 вострых кліналадобных зубоў. Арыентуюцца пераважна пры дапамозе зроку і нюху.
Пашырэнне
Пашыраны ў басейнах рэк Амазонка, Арынока і іншых рэк у паўночна-ўсходняй частцы Паўднёвай Амерыкі. Разам з піраньямі родаў Рузвельтыела і Пігацэнтрус складаюць падсямейства драпежных піраньяў (каля 25 відаў).
Аб'екты акварыумнага рыбаводства.
Класіфікацыя
У родзе Serrasalmus 31 від:
Дубоўка (Лужкоўскі сельсавет)
Дубо́ўка (, Дубовка) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Куна
Ку́на — рака ў Беларусі, у Смаргонскім і Астравецкім раёнах Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Ашмянка (басейн Віліі).
Даўжыня ракі 7,5 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Віктасіна, упадае ў Ашмянку на поўдзень ад вёскі Керплашына. На ўсім працягу каналізаваная, прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Вангровец (гміна)
Вангро́вец (Wągrowiec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вангравецкага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вангроўцы. Плошча гміны складае 347,75 км². Станам на 2004 год у гміне Вангровец пражывалі 11 268 чалавек, шчыльнасць — 32,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 43 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 65 населеных пунктаў.
Малая Ракавіца
Мала́я Ра́кавіца (, Малая Раковица) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. Размешчана за 22 кіламетры на поўнач ад Брэста, 4 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Матыкалы.
Гісторыя
У 19 стагоддзі ў Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні. У 1897 годзе ў вёсцы была карчма. Паводле ўмоў Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Польшчы, у Брэсцкім павеце Палескага ваяводства. У 1939 годзе ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 5 чалавек.
У складзе прадпрыемства «Селекцыйна-гібрыдны цэнтр „Заходні“».
Кудрын
Кудрын — прозвішча.
IC 2655
IC 2655 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фераццана
Насельніцтва складае 3282 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 198 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 86010. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лідзія Львоўна Арабей
Лідзія Львоўна Арабей (, в. Нізок,  —, Мінск) — беларуская пісьменніца і літаратуразнавец, кандыдат філалагічных навук (1958).
Творчасць
Літаратурную працу пачала ў 1945. Выступае як празаік, крытык, літаратуразнавец. У 1956 выдала даследаванне «Цётка (Алаіза Пашкевіч)», а ў 1959 «Фядос Шынклер» , аўтар зборнікаў аповесцяў і апавяданняў «Калібры» (1960, апавяданні для дзяцей), «Кватэра № 3» (1961, кніга сатыры і гумару), «Мера часу» (1962), «Экзамен» (1963), «Ларыса» (1964), «На струнах буры» (1967), «Сярод ночы» (1968), «Іскры ў папялішчы» (1970), «Ваўчкі» (1972), «Сіні бор» (1972, аповесць), «Мне трэба ехаць» (1974), «Стану песняй» (1977), «Сузор'е Вялікай Мядзведзіцы» (1980), «Паласа дажджу» (1984), «Пошукі кахання» (1987), «Ісці ў разведку» (1989, апавяданні для дзяцей), «Пошукi iсцiны» (абразкі, 2005), «На полымі любві» (даследаванне, прысвечанае Алаізе Пашкевіч (Цётцы), 2006), «Белае поле» (апавяданні, ўспаміны, 2008).
Выйшлі Выбраныя творы ў 2-х тамах (1985).
Пераклала раман эстонскага пісьменніка А. Хінта «Бераг вятроў» (з А. Раманоўскай, 1960).