cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спалучэнне (камбінаторыка)
некаторага зыходнага канечнага мноства магутнасці
.
Лік спалучэнняў з
абазначаецца C_m^n ці і вылічаецца як дзе A_m^n — лік размяшчэнняў з
, P_n — лік перастановак з
элементаў.
Спалучэнне можна разглядаць таксама як неўпарадкаваную выбарку аб'ёму
з генеральнай сукупнасці з
Чырвонае (возера)
Чырвонае, Князь-возера — самае вялікае возера Гомельскай вобласці і трэцяе паводле плошчы сярод азёр Беларусі. Знаходзіцца ў Жыткавіцкім раёне, у басейне ракі Прыпяць, за 18 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Жыткавічы.
Назва
Сучасная назва «Чырвонае» з’яўляецца следам раннесавецкай практыкі перайменавання «немілагучных» і ідэалагічна чужых назваў. Яна была замацаваная пастановай 1931 г., у якой гаварылася: «…возера „Князь“ або „Жыд“ Ляхавіцкага сельсавета Жыткавіцкага раёна перайменаваць у возера „Чырвонае Палессе“».
У народных паданнях пра возера дзве паралельна ўжываныя яго назвы «Князь-возера» і «Жыд-возера» тлумачацца тым, што князь ажаніўся з яўрэйкай (шынкарскай дачкой).
Больш старажытнай трэба лічыць назву «Жыд-возера», яна балцкага паходжання і не звязаная з бел. (састарэл.) жыд «яўрэй».
Назва «Жыд» паходзіць ад балцкага кораня *žeid- / *žid- «гарэць; свяціць, ззяць», ад якога літоўскае žydėti «свяціць; цвісці», žaida «агмень (месца для адкрытага агня)». Далей да карацейшага балцкага *žei- / *ži- (з тым жа значэннем), ад якога таксама латышскае zīt «світаць, віднець», zaigs «зіхоткі» (*žei-, -g-), літоўскае žibus «зіхоткі» (*ži-, -b-). Далей да індаеўрапейскага *ĝei- «ззяць; мігцець».
Той жа корань у назве возера Жыдзец каля Моталя.
Ад балцкага *žei- / *ži-, што і назва Жыд-возера, яцвяжскія назвы *Zeitō (адна ў форме «Зъято» з "Іпацьеўскага летапісу", другая як Zyatha у крыніцы сярэдзіны XVI ст.). Абедзве гэтыя азёрныя назвы значаць «Блішчастае (возера)» і матываваныя «блішчастасцю» воднай паверхні.
Балцкія гідронімы ў басейне Прыпяці не рэдкасць. З аднаго боку ад Жыд-возера — рака Арэса, з другога — у Прыпяць уцякаюць Цна, Лунія (Лань).
Гідраграфія
Плошча возера 43,8 (40,82 ) км². Найбольшая глыбіня 4 (2,9 ) м, сярэдняя — 0,7 м. даўжыня 12,1 (11,68 ) км, шырыня да 5,2 (5,03 ) км. Даўжыня берагавой лініі — 30,8 (30,78 ) км. Аб’ём вадыў возеры 27,35 млн м³. Катлавіна возера рэшткавага тыпу, авальная, злёгку выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Берагі возера нізкія, затарфаваныя, дно выслана сапрапелем, на поўдні па мелкаводдзю пясчанае. Упадаюць рака Дземенка, канава Цесна, канава Восаўская і інш., выцякаюць Жыткавіцкі канал, канал Азёрны.
Экалогія
З захаду да возера прымыкаюць тарфяныя палі, на якіх вядзецца здабыча торфу. У выніку асушэння і торфараспрацоўкі балотнага масіву «Булеў Мох» быў парушаны гідралагічны рэжым возера, адбылася трансфармацыя прылягаючых лясных супольніцтваў у збедненыя меліярацыйна-ўтвораныя фітацэнозы. Нягледзячы на тое, што старая торфараспрацоўка затоплена, гідралагічны рэжым тэрыторыі да гэтага часу цалкам не аднавіўся.
На частцы торфараспрацовак агульнай плошчай каля 2,5 тыс. га праводзіцца аднаўленне балот. Зараз гэтыя ўчасткі ўяўляюць сабой сажалкі, раздзеленыя дамбамі. Глыбіня вады ў іх вагаецца ад 0,5 да 1,5 м, у каналах — ад 1,5 да 3 м. Усё гэта стварае спрыяльныя ўмовы для гнездавання многіх відаў водна-балотных птушак.
Возера выкарыстоўваецца ў рыбнай гаспадарцы, у рэкрэацыйных мэтах, як крыніца вады для арашэння. Возера і затопленыя тарфянікі арандуюцца пад аматарскае рыбалоўства.
Лабэншчына
Лабэ́ншчына (, Лабенщина) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лашанскага сельсавета.
За 0,4 км на захад ад вёскі—археалагічны помнік Лабэншчына, гарадзішча культуры позняй штрыхаванай керамікі (канец I-га тыс. да н. э.—III ст.).
Лашаны (Мінскі раён)
Лаша́ны (, Лошаны) — аграгарадок у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лашанскага сельсавета.
Знаходзіцца за 26 км у напрамку на паўночны захад ад Мінска.
Цар-трава
Цар-трава
Мінскі гарадскі аркестр
Мі́нскі гарадскі́ арке́стр — аркестр, які снаваў у 1803—1917 гадах (з перапынкамі) у Мінску. Напачатку іграў па нядзелях і на святы ў кафедральным саборы, летам — і ў Губернатарскім садзе; ці суправаджаў тэатральныя паказы. У 1820—1860-я гг. пры ім існавала музычная школа, якая рыхтавала для яго музыкантаў.
У розны час аркестр узначальвалі Д. Стафановіч (1820—1837) В. Стафановіч (1837—1862 і 1869), Л. Скрабецкі, (з 1880), Г. Мерц (з 1886), Л. Ступель (1890—1896), H. Рубінштэйн (з 1909; наладжваў сімфанічныя канцэрты, арганізоўваў цыклы агульнадаступных гіст. канцэртаў). З аркестрам выступалі мясцовыя музыканты і гастралёры, у т.л. скрыпачы і піяністы, і , М. Ельскі, В. Пшыбора , Я. Чыжэўскі , I. Гянко, Г. Бах, Л. фон Зіберштэйн, , спявачка.
У рэпертуары былі творы І. Гайдна, Л. Бетховена, В. А. Моцарта, Дж. Расіні, Ф. Абера, Ф. Мендэльсона, Ф. Шуберта, Р. Вагнера, М. Глінкі, А. Барадзіна, П. Чайкоўскага і інш.
З 1880-х гг. дзейнасць Мінскага гарадскога аркестра звязана з музычна-грамадскімі арганізацыямі горада, у т. л. музычным таварыствам, музычным гуртком, таварыствамі аматараў прыгожых мастацтваў і сяброў музыкі.
Даўгакрылыя
Даўгакрылыя, стрыжападобныя (Apodiformes) — атрад птушак. 3 сямействы: стрыжы, калібры, чубатыя стрыжы (Hemiprochidae). Больш за 420 відаў. Пашыраны ўсюды, асабліва ў тропіках. На Беларусі трапляецца стрыж чорны (Apus apus).
Дзмітрый Аляксандравіч Даўгалёнак
Дзмітрый Аляксандравіч Даўгалёнак (, в. Мглё, Смалявіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі спартсмен (веславанне на байдарках і каноэ). Заслужаны майстар спорту (1992). Чэмпіён Алімпійскіх гульняў на дыстанцыі 500 м (1992, Барселона), чэмпіён свету на дыстанцыі 200 м (1994). Усе поспехі дасягнутыя на каноэ-двойцы з Аляксандрам Масейкавым.
Сотнік
Со́тнік — начальнік ваеннага падраздзялення («сотні»), пазней афіцэрскі чын, а таксама службовая асоба, начальнік адміністрацыйных і тэрытарыяльных адзінак розных (у асноўным, усходнеславянскіх) дзяржаў і часоў:
Ісак
Ісак (יִצְחָק) — адзін з біблейскіх патрыярхаў, сын Аўрама і Сары, якая нарадзіла яго ў глыбокай старасці. Драматычным момантам біблейскай біяграфіі Ісака з’яўляецца вядомае ахвяраванне Аўрама, яго бацькі. Бог загадаў апошняму прынесці ў ахвяру свайго любімага сына Ісака. Каб даказаць сваю вернасць усявышняму, Аўрам вырашыў выканаць яго волю, аднак у самы апошні момант, апавядаецца ў Бібліі, рука анёла адвяла занесены Аўрамам нож ад звязанага ім Ісака. Навукоўцы лічаць, што ў гэтым сюжэце знайшоў адлюстраванне пачатак працэсу адмены ў першабытных плямёнаў чалавечага ахвярапрынашэння і замены яго ахвярамі жывёл.
Ігнацій Міхайлавіч Васільчанка
Ігна́цій Міха́йлавіч Васі́льчанка (Игнатий Михайлович Васильченко, Гнат Михайлович Васильченко; 30 студзеня года, горад Ізюм, Харкаўская губерня, Расійская імперыя — 27 лістапада 1920 года, Крым) — генерал-маёр, актыўны ўдзельнік Белага руху на Поўдні Расіі, арганізатар.
Герман Вартберг
Герман Вартберг (von Wartberge) — духоўны брат Тэўтонскага ордэна, капелан лівонскага ландмайстра, храніст.
Напэўна, паходзіў з месцічаў аднаго з гарадоў у Вестфаліі, чые арыстакратыя і бюргерства бралі значны ўдзел у каланізацыі Лівоніі. Прыбыў у Лівонію, ці прынамсі ўвайшоў у блізкія сувязі з дваром лівонскага ландмайстра, напэўна каля 1358 года, бо менавіта з гэтага часу яго хроніка робіцца падрабязней за папярэднія гады. У 1366 годзе Герман Вартберг ужо выконваў важную службу ўпаўнаважанага Лівонскай правінцыі Тэўтонскага ордэна пры заключэнні ў Данцыгу пагаднення паміж Ордэнам і яго сапернікамі, архібіскупам рыжскім і іншымі лівонскімі біскупамі. Гэта дазваляе лічыць, што тым часам Вартберг быў ужо немаладым чалавекам. Захаваўся напісаны ім дакумент супраць дамаганняў духавенства з аспрэчваннем выстаўленых Ордэну абвінавачванняў.
Глен Джонсан
Глен Маклеад Купер Джонсан (Glen McLeod Cooper Johnson; нар., , Лондан, Англія) — былы англійскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2003—2014). Выступаў на пазіцыі правага ўскрайняга абаронцы, таксама мог згуляць на левым флангу і ў паўабароне.
«Вест Хэм Юнайтэд»
Выпускнік акадэміі «Вест Хэм Юнайтэд» падпісаў свой ​​першы кантракт летам 2001 года, і быў уключаны ў заяўку пад нумарам 23. Сезон 2001/02 правёў у рэзервовай камандзе, так і не прабіўшыся ў аснову. Восенню 2002 года Джонсан адправіўся ў арэнду да лютага ворагу малатабойцаў, «Мілуала», за які згуляў 8 матчаў. Дэбют у Прэм’ер-лізе адбыўся 22 студзеня 2003 года, калі «Вест Хэм Юнайтэд» саступіў «Чарльтану».
«Чэлсі»
Джонсан прыйшоў у клуб амаль адначасова з новым уладальнікам клуба, Раманам Абрамовічам, які выклаў за яго 6 мільёнаў фунтаў. Глен дэбютаваў за «сініх» у кваліфікацыі Лігі чэмпіёнаў, у першым матчы супраць славацкай «Жыліны», у адказным матчы забіў свой ​​першы гол за «Чэлсі».
«Портсмут»
У апошні дзень лета 2007 года Джонсан падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Портсмутам». Як лічыцца, трансфер склаў 4 мільёны фунтаў.
«Ліверпул»
13 чэрвеня кіраўніцтва «Портсмута» пацвердзіла, што Джонсан, мабыць, пяройдзе ў клуб узроўнем вышэй, гэта значыць у «Чэлсі», «Ліверпул» ці «Манчэстэр Сіці». 16 чэрвеня «Портсмут» узгадніў пераход з «Ліверпулам», а 18 чэрвеня — з «Чэлсі», выбар пакінулі за іграком. 22 чэрвеня «Ліверпул» паведаміў, што заключыў кантракт з Джонсанам. Як лічыцца, трансфер склаў 17 мільёнаў фунтаў, 7 з якіх «Портсмут» быў павінен за Пітэра Краўча.
«Сток Сіці»
Па заканчэнні кантракта з «Ліверпулам», у ліпені 2015 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з клубам «Сток Сіці». Па выніках сезону 2017/18 «Сток Сіці» страціў месца ў Прэм’ер-лізе, і па заканчэнні сезону Джонсан пакінуў каманду ў якасці свабоднага агента.
У студзені 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Джонсан быў выкліканы ў зборную Англіі і дэбютаваў у ёй 18 лістапада 2003 года, замяніўшы ў матчы з датчанамі Гары Невіла.
Дасягненні
Чэлсі
Портсмут
Ліверпул
Panzerkampfwagen III
Гэтыя баявыя машыны выкарыстоўваліся вермахтам з першага дня Другой сусветнай вайны. Апошнія запісы пра баявое ўжыванне PzKpfw III у штатным саставе падраздзяленняў вермахта датуюцца сярэдзінай 1944 года, адзіночныя танкі ваявалі аж да капітуляцыі Германіі. З сярэдзіны 1941 да пачатку 1943 года PzKpfw III быў асновай бранетанкавых войскаў вермахта (панцэрвафэ) і, нягледзячы на адносную слабасць у параўнанні з сучаснымі яму танкамі краін антыгітлераўскай кааліцыі, унёс значны ўнёсак у поспехі вермахта таго перыяду. Танкі гэтага тыпу пастаўляліся арміям краін-саюзнікаў Германіі па Восі. Захопленыя PzKpfw III з добрымі вынікамі выкарыстоўваліся Чырвонай арміяй. На базе PzKpfw III у Германіі і СССР ствараліся самаходна-артылерыйскія ўстаноўкі (САУ) рознага прызначэння.
Мінскае яўрэйскае рэальнае вучылішча Э. М. Хайкіна
'''Мінскае яўрэйскае рэальнае вучылішча Э. М. Хайкіна''' — прыватная ўстанова, якая існавала ў 1907—1918 гадах у Мінску.
Будынак
У 1907—1912 гадах размяшчалася ў доме № 3 па сучаснай вуліцы Валадарскага, затым у доме №27 па Магазіннай вуліцы.
Навучанне
Мела прыходскі і 7 асноўных класаў. Навучанне платнае. Вывучаліся: законы яўрэйскай веры, руская, нямецкая, французская мовы, гісторыя, геаграфія, прыродазнаўства, хімія, матэматыка, законазнаўства, чарчэнне, чыстапісанне, ваенная гімнастыка, спевы. У 1915 годзе вучылася 325 юнакоў. У 1915 годзе эвакуіравана ў Пензу. Закрыта ў 1918 годзе.
Вальдэмар Пятровіч Даўбэ
Вальдэмар Пятровіч Даўбэ (Voldemārs Daube; -) — чэкіст, падчас Грамадзянскай вайны ваенны камісар.
Біяграфія
Латыш. Нарадзіўся хутары Мілі Баўнскай воласці Вольмарскага павета Ліфляндскай губерні (Латвія). Пасля заканчэння сельскай школы вучыўся ў гарадскім вучылішчы, адкуль праз паўтара года быў выключаны. Працаваў чорнарабочым на чыгунцы, цагляным заводзе, на будоўлях. Скончыў сельскагаспадарчыя курсы пры Фрэйдэнбергскім ніжэйшым сельскагаспадарчым вучылішчы і пачаў працаваць сельгасінструктарам пры Віцебскім губернскім земстве ў Люцынскім павеце.
Вясной 1913 года ўступіў у партыю Сацыял-дэмакратыю Латышскага краю, якая прымыкала да РСДРП. (У 1915 годзе яе ўзначалілі бальшавікі). Восенню 1914 года высланы з Латгаліі. У 1915—1916 гадах працаваў інструктарам жывёлагадоўлі пры Віцебскім земстве. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года быў членам віцебскага гарсавета, пазней, да сакавіка 1918 года ў Латвіі — супрацоўнік партыйнай прэсы.
Член віцебскага губвыканкама, таварыш старшыні Віцебскага гарсавета, сябра Віцебскіх гаркама і губкама РКП (б).
Леніна (Мінскі раён)
Ле́ніна (, Ленино) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лашанскага сельсавета.
Станіслаў Кішка (гетман літоўскі)
Станіслаў Пятровіч Кішка (? — 1513 або ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага княства Літоўскага, намеснік смаленскі (1500—1503), вялікі гетман літоўскі (1503—1507), вялікі маршалак літоўскі (з 1512).
Біяграфія
З магнацкага роду Кішкаў герба «Дуброва», сын Пятрашкі Страмілы. Атрымаў мянушку «Кішка», ад якой пайшло прозвішча роду.
Займаў шэраг дзяржаўных пасад, у тым ліку падстолія (1487—1488), стольніка літоўскага (1491), намесніка лідскага (з 1493). Удзельнічаў у пасольстве ў Маскву наконт шлюбу дачкі маскоўскага гаспадара Івана III Алены з вялікім князем Аляксандрам.
З 1508 года быў старостам гарадзенскім. У 1508 і 1511 удзельнічаў у камісіі па размежаванні Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага ў Мазовіі. Каля 1512 стаў маршалкам земскім.
Другі раз ажаніўся з дачкой ваяводы троцкага Пятра Мантыгірдавіча Белага Соф’яй, ад якой меў сына Пятра і дачку Ганну (жонка Яна Радзівіла, кашталяна троцкага, пазней Станіслава Кезгайлы, старосты жамойцкага). У спадчыну ад згаслага роду Мантыгірдавічаў атрымаў маёнткі Нясвіж, Алыка і Лахва, якія праз шлюб дачкі Ганны перайшлі ў род Радзівілаў.
Кейсарыя
Кейсарыя, гістарычная Кесарыя Палесцінская (у адрозненне ад Кесарыі Філіпавай і інш.) або Цэзарыя — горад у Ізраілі, старажытны горад у Палесціне на ўсходнім беразе Міжземнага мора паміж Яфай і Дорай, які быў пабудаваны Ірадам Вялікім у другой палове 1 ст. да н.э. і названы так у гонар рымскага імператара (ад лац. caesar: цэзар, кесар).
Кесарыя хутка расла, багацела і стала адным з галоўных гарадоў Палесціны. Яна служыла рэзідэнцыяй рымскіх пракуратараў і цэнтрам грамадска-палітычнага жыцця краіны, адыгрывала важную ролю ў гісторыі распаўсюджвання хрысціянства. Паводле Новага Запавету тут апостал Пётр упершыню хрысціў паганца, сотніка Карнілу ; тут адбыўся суд над апосталам Паўлам.
Пасля разбурэння Іерусаліма Кесарыя зрабілася сталіцай Палесціны. У 198 г. тут адбыўся царкоўны сабор. У 4 ст. тут працаваў пачынальнік царкоўнай гісторыі Яўсевій Кесарыйскі.
У часы крыжовых паходаў Кесарыя адыгрывала важную ролю як адна з крэпасцей. Але з 13 ст. пасля яе разбурэння ў 1265 годзе султанам Бібарсам горад пачаў занепадаць і зараз ад Кесарыі Палесцінскай засталіся толькі руіны, за якімі захавалася старажытная назва даўняга горада.
Паўночны фронт
Паўночны фронт:
Касцянтыніўка (Пэрвамайскі раён)
Касцянтыніўка (Костянтинівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Арбузынскім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны на левым беразе Паўднёвага Бугу. Паселішча ўзнікла як казацкі зімнік на гандлёвым шляху з Крыма ў Галічыну.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
Узброеныя Сілы Рэспублікі В'етнам (Quân lực Việt Nam Cộng hòa, скар. Quân Lực VNCH, УСРВ) — узброеныя сілы дзяржавы Рэспубліка В’етнам (таксама вядомай як Паўднёвы В’етнам), створаныя ў 1955 годзе. Спынілі сваё існаванне ў 1975 годзе.
Узброеныя сілы Паўднёвага В’етнама складаліся з трох родаў войскаў: Асобным родам войск была марская пяхота (Sư Đoàn Thủy Quân Lục Chiến [TQLC]).
Станаўленне
Папярэднікам УСРВ была «Нацыянальная армія В’етнама», створаная ў 1949 годзе, калі Францыя фармальна дала самакіраванне В’етнаму, што на той момант быў яе калоніяй. Салдаты Нацыянальнай арміі разам з Экспедыцыйным корпусам Францыі прымалі ўдзел у Індакітайскай вайне. Падраздзяленні в’етнамскай арміі гулялі, як правіла, другарадную ролю ў баявых дзеяннях, паколькі адрозніваліся нізкай баяздольнасцю і не карысталіся даверам з боку французаў.
«Нацыянальная армія В'етнама» была расфармавана пасля заключэння Жэнеўскіх пагадненняў 1954 года. Аднак да ўлады ў Паўднёвым В’етнаме прыйшоў праамерыканскі палітык Нго Дзінь З’ем, які лічыў, што выкананне Жэнеўскіх пагадненняў непазбежна прывядзе да ўсталявання кантролю над Паўдневым В’етнамам камуністамі.
Касцянтыніўка
Касцянтыніўка (Костянтинівка) — тапонім ва Украіне.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
Станаўленне
12 лютага 1955 года ваенная місія ЗША ў Сайгоне (MAAG — Military Aid Advisory Group) стала адказнай па пытаннях арганізацыі паўднёвав’етнамскай арміі, пасля чаго пачалася замена французскіх ваенных інструктараў на ваенных ЗША. Тым не менш, да 1956 года ў складзе MAAG працягвала дзейнасць група Military Support Mission, у якой налічвалася каля 200 французскіх афіцэраў.
У парушэнне пагадненняў 26 кастрычніка 1955 года было абвешчана стварэнне Рэспублікі В’етнам, у гэты ж дзень было абвешчана аб стварэнні паўднёвав’етнамскай арміі.
У канцы 1955 года колькасць ваенных саветнікаў ЗША складала 342 чалавек, у далейшым іх колькасць была павялічана. У 1956 годзе ў складзе сухапутных войскаў было завершана стварэнне чатырох бранятанкавых падраздзяленняў, узброеных тэхнікай амерыканскай вытворчасці (танкамі M24 Chaffee, самаходнымі гарматамі M8, бронетранспарцёрамі M3 і бронемашынамі M8), якая засталася ад французскіх войскаў.
1 лістапада 1957 года вайскоўцы сіл спецыяльнага прызначэння ЗША пачалі навучанне 44 вайскоўцаў (у якасці асновы для стварэння спецпадраздзялення з 300 «камандас»). Да канца 1958 года было падрыхтавана спецпадраздзяленне з 400 «камандас» УСРВ.
Да канца 1958 года ў распараджэнні ўрада Паўднёвага В’етнама меліся наступныя ўзброеныя фарміраванні: узброеныя сілы — 150 тыс. вайскоўцаў; корпус грамадзянскай абароны — 60 тыс. чал., паліцэйскі корпус — 45 тыс. чал., атрады сельскай аховы — да 100 тыс. чал.
У 1960 годзе ў Паўднёвым В’етнаме знаходзілася 700 ваенных саветнікаў ЗША.
У маі 1961 года, на сустрэчы віцэ-прэзідэнта ЗША Ліндана Джонсана з прэзідэнтам Паўднёвага В’етнама Нго Дзінь З’емам было дасягнута пагадненне аб павелічэнні аб’ёмаў ваеннай і фінансавай дапамогі ЗША.
11 снежня 1961 года ў Сайгон прыбылі дзве першыя эскадрыллі верталётаў для УСРВ (32 верталёта H-21C і 400 вайскоўцаў ЗША).
14 снежня 1961 года прэзідэнт ЗША Дж. Кенэдзі ў сваім лісце да Нго Дзінь З’ема паведаміў, што падтрымка з боку ЗША будзе зноў «неадкладна павялічана». У выніку, калі ў 1961 годзе Паўднёвы В'етнам займаў трэцяе месца па аб’ёмах атрыманай з ЗША ваеннай дапамогі (пасля Паўднёвай Карэі і Тайваня), то з 1962 года ён заняў першае месца: у 1950—1963 гады — 1443,0 млн долараў; у 1964—1969 гады — 5703,0 млн долараў, у 1970—1976 гады — не менш за 11042,0 млн долараў. Дакладныя памеры амерыканскай ваеннай дапамогі Паўднёваму В’етнаму ўсталяваць цяжка, паколькі ў перыяд з 1970 па 1975 гады асігнаванні былі часткова ўключаны ў бюджэт Міністэрства абароны ЗША.
Таемнік лускаваты
Тае́мнік лускаваты, або Грымотнік, або Цар-трава, або Вясёлка (Lathraéa squamária) — від кветкавых раслін роду сямейства  (раней адносілі да сямейства ).
Батанічнае апісанне
Расліна вышынёй 15-30 см, якая паразітуе на каранях дрэў і кустоў (ляшчына, вольха, бук, чаромха звычайная і інш.), цалкам пазбаўлена хларафілу. Першыя гады (да 10 гадоў) карэнішчы расліны развіваюцца пад зямлёй, пасля чаго з’яўляюцца суквецці. Час вегетацыі — вясна (красавік — май), падчас руху соку ў расліны-«гаспадара». У некаторыя гады расліна можа не расці над зямлёй.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
Станаўленне
У выніку, ужо ў 1961—1962 гады колькасць узброеных сіл была павялічана з 150 тыс. да 170 тыс. салдат і афіцэраў, колькасць «грамадзянскай гвардыі» — з 60 тыс. да 120 тыс. чал.
Таемнік лускаваты
Батанічнае апісанне
Суквецце — гронка, кветкі чырвоныя або малінавыя, з чатырма тычынкамі.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
Станаўленне
У красавіку 1962 года ў складзе сухапутных войскаў былі створаны дзве першыя механізаваныя роты, якія атрымалі на ўзбраенне бронетранспарцёры M113.
Таемнік лускаваты
Батанічнае апісанне
Каробачка аднагнёздавая, двухстворкавая.
Магілёўскае паўстанне (1661)
Перадумовы
3 верасня 1654 Магілёў перайшоў без бою на бок маскоўскага войска. Гараджане прысягнулі на вернасць цару Аляксею Міхайлавічу. Хутка паміж магістратам і расійскай вайсковай адміністрацыяй узніклі супярэчнасці. Значны канфлікт адбыўся 11 верасня 1655. Ваявода дакладваў цару, што магілёўцы «хотят выбрать без государева указа войта и бурмистров и райцев и лавников». Магілёўцы паслалі дэпутацыі да цара і дамагліся зацвярджэння пажаданых кандыдатур. Аднак канфлікт паглыбляўся, магістрат адмаўляўся выконваць загады ваяводы. Цар, нягледзячы на свае папярэднія абяцанні, санкцыянаваў дзеянні апошняга.
Хутка выбухнуў канфлікт паміж беларускім праваслаўным духавенствам і маскоўскай іерархіяй. Прызначэнні на магілёўскую кафедру з 1655 рабіліся маскоўскім патрыярхам. Частка апазіцыйнага магілёўскага праваслаўнага духавенства разам з ігуменам Куцеінскага манастыра Іаілем Труцэвічам была выслана ў глыб Расіі. Кнігі, начынне, друкарню і настаўнікаў Магілёўскай брацкай школы таксама вывезлі ў Расію. Казакі і маскоўскія служылыя людзі ўчынілі рабункі. Мяшчане распрацавалі план паўстання, паводле якога усе гаспадары, у чыіх хатах стаялі маскоўскія ратнікі, павінны былі выкруціць крэмені з іх стрэльбаў і 20 лютага на заклік бурмістра Іосіфа Івановіча пачаць паўстанне.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
Станаўленне
У канцы 1962 года колькасць УСРВ складала 200 тысяч чалавек.
Таемнік лускаваты
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Расце ў цяністых месцах у лясах Еўропы і на Каўказе. Адзіны прадстаўнік роду, які сустракаецца на тэрыторыі Расіі і сумежных краін. Тыповы для шыракалістых і ялова-шыракалістых лясоў. Сустракаецца таксама ў лясах умеранага клімату ад Заходняй Еўропы да Пакістана і Індыі.
Магілёўскае паўстанне (1661)
Паўстанне
Зазваніў ратушны звон, які таксама быў сігналам да пачатку паўстання. На дапамогу мяшчанам прыйшлі выпушчаныя імі ваеннапалонныя. Маскоўскі гарнізон (ад 960 да 7000 чалавек паводле розных крыніц ) амаль цалкам быў вынішчаны, выратаваліся толькі некалькі чалавек, якія, дабегшы да Рослава, паведамілі, што «могилевские мещане… изменили… ратных людей в Могилеве всех порубили». Магілёўцы ўзялі у палон ваявод С.С. Гарчакова, М.А. Палуэктава, стралецкага галаву С.І. Чэкіна і іншых афіцэраў. Палонныя былі дастаўлены на сейм у Варшаву пасольствам, у якое ўваходзілі войт Пётр Казановіч і бурмістры Васіль Леашкевіч і Іосіф Івановіч-Пара. Найбольш актыўныя ўдзельнікі паўстання атрымалі шляхецтва. Магілёў зноў атрымаў магдэбургскае права і быў ураўнаваны ў правах з Вільняй, яму нададзены новы гарадскі герб.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
Станаўленне
1 ліпеня 1963 года пачалася праграма CIDG (Civilian Irregular Defence Group), падчас якой вайскоўцы сіл спецыяльных аперацый ЗША пачалі падрыхтоўку ўзброеных атрадаў тэрытарыяльнай абароны.
Магілёўскае паўстанне (1661)
Месца пахавання
Частку забітых маскоўцаў пахавалі на Самусёвай гары (сучасная пл. Арджанікідзэ, у выніку чаго гэта мясцовасць да сярэдзіны XX стагоддзя насіла назву «Касцярня»), частку ля шпіталя Пакроўскай царквы, астатніх, дзе можна было. На Самусёвай гары і ля Пакроўскага шпіталя былі ўсталяваны крыжы.
Таемнік лускаваты
Распаўсюджанне і асяроддзе пражывання
Ахоўваецца на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў Расіі.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
Станаўленне
У канцы 1963 года ў Паўднёвым В’етнаме знаходзілася 17 тысяч ваенных спецыялістаў, саветнікаў, інструктараў і пілотаў ВПС ЗША.
Таемнік лускаваты
Гаспадарчае значэнне і выкарыстанне
Расліна атрутная, ужыванне можа выклікаць атручванне, аднак, выкарыстоўваецца ў медыцыне.
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
В’етнамская вайна
Першапачаткова УСРВ ствараліся па ўзоры амерыканскай арміі і пры актыўным удзеле амерыканскіх ваенных саветнікаў. УСРВ адразу стала галоўнай апорай рэжыму З’ема. На іх ускладалася задача адлюстравання магчымага ўварвання арміі Паўночнага В’етнама. Калі ў канцы 1950-х гадоў у краіне разгарнулася грамадзянская вайна паміж урадавымі сіламі і камуністычнымі партызанамі, акцэнт быў зрушаны на вядзенне контрпартызанскай вайны.
Таемнік лускаваты
Гаспадарчае значэнне і выкарыстанне
Лекавай сыравінай з’яўляўся корань таемніка лускаватага (Radix Squamariae).
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
В’етнамская вайна
11 кастрычніка 1961 года ўрад ЗША паведаміў у Сайгон, што «Амерыка акажа дапамогу ўраду Рэспублікі В’етнам у барацьбе з партызанамі». Для ацэнкі патрэбаў УСРВ ў Паўднёвы В’етнам быў накіраваны генерал Максвел Д. Тэйлар.
Таемнік лускаваты
Сінонімы
Па дадзеных The Plant List на 2013 год, у сінаніміку віду ўваходзяць:
Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам
В’етнамская вайна
У 1962 годзе сфарміраваны чатыры корпуса, за кожным з якіх замацоўвалася пэўная зона адказнасці (тактычная зона):
Унікальнай асаблівасцю карпусоў УСРВ было тое, што яны адначасова з’яўляліся адміністрацыйнымі адзінкамі. Камандзір корпуса займаўся ўсімі ваеннымі і грамадзянскімі справамі на сваёй тэрыторыі. Акрамя рэгулярных падраздзяленняў, у склад УСРВ уваходзілі рэгіянальныя сілы і народныя сілы. Рэгіянальныя сілы дзейнічалі ў межах сваіх правінцый і з’яўляліся паўваеннымі фарміраваннямі. Народныя сілы былі мясцовым апалчэннем на ўзроўні вёсак, якія мелі мінімальную ваенную падрыхтоўку і ўзброены толькі састарэлай стралковай зброяй. Характэрна, што адзін з двух галоўных праціўнікаў УСРВ — В’етконг — меў практычна такую ж структуру.
У ходзе вайны УСРВ пастаянна павялічвалася ў колькасці: да 1972 годзе ў ёй было ўжо каля мільёна вайскоўцаў. У 1961—1964 гадах УСРВ пастаянна цярпела паразы ў баях з партызанамі НФВПВ. Да 1965 сітуацыя была настолькі крытычнай, што амерыканскія эксперты прадказвалі магчымасць звяржэння ўрада Паўднёвага В’етнама сіламі камуністаў. Прычынамі гэтага быў шэраг уласцівых УСРВ праблем. Так, палітызацыя кіраўніцтва арміі прывяла да таго, што УСРВ стала галоўным рычагом шматлікіх пераваротаў, якія адбыліся ў Паўднёвым В’етнаме ў 1963—1967 гадах. Няздольнасць УСРВ ўласнымі сіламі супрацьстаяць партызанскаму руху была адным з ключавых фактараў, якія абумовілі прыняцце адміністрацыяй ЗША рашэння аб адпраўцы ў В’етнам амерыканскіх наземных войскаў. Паралельна з гэтым ЗША пачалі пераўзбраенне УСРВ.
Па стане на 1968 год, ваенны бюджэт Паўднёвага В’етнама складаў 36,8 млрд піястраў (312 млн долараў ЗША), што на 60% перавышала паказчык 1967 года.
В’етнамізацыя
У перыяд пасля падпісання Парыжскага пагаднення (27 студзеня 1973 года) баяздольнасць УСРВ была шмат у чым заснавана на амерыканскіх ваенных пастаўках:
Разгром
Пасля канчатковага вываду войск ЗША з краіны і на фоне пастаяннага скарачэння аб’ёмаў амерыканскай ваеннай дапамогі (з 3 да 1,1 млрд дол. у год), у 1973—1974 гадах УСРВ сутыкнуліся з вострым недахопам рэсурсаў для працягу баявых дзеянняў, што самым негатыўным чынам адбілася на яе баяздольнасці.
Увесну 1975 года, не маючы падтрымкі ЗША, УСРВ не здолелі адлюстраваць новае наступленне Паўночнага В’етнама і да канца кампаніі практычна страціла баяздольнасць. 30 красавіка 1975 года паўночнав’етнамскія войскі ўступілі ў Сайгон, паклаўшы канец існавання УСРВ і самой Рэспублікі В’етнам.
Прафесійныя святы
Дзень Узброеных Сіл Рэспублікі В’етнам адзначаўся 19 чэрвеня (вьетн. Ngày Quân Lực VNCH 19/6).
ING Groep
ING Groep N.V. (ING Group, Група кампаній ING) — нідэрландскі фінансавы кангламерат, які прадстаўляе паслугі ў сферы банкаўскай дзейнасці, страхаванні і кіраванні ўласнасцю. Абрэвіятура ING расшыфроўваецца як Internationale Nederlanden Groep (Міжнародная Нідэрландская Група). Па стане на 2010 год кампанія займае 12-е месца ў Fortune Global 500 (2010 год) (8 месца ў 2008 годзе).
З 2007 года з’яўляецца фундатарам каманды Формулы-1 «Рэно». Супрацоўніцтва заяўлена да 2009 года ўключна. У лістападзе 2006 года група стала тытульным фундатарам Гран-пры Аўстраліі Формулы-1 на трохгадовы тэрмін. Таксама, тытульны спонсар Гран-пры Бельгіі. З 2008 года — Гран-пры Венгрыі. Аднак 16 лютага 2009 года прадстаўнікі кампаніі заявілі пра тое, што трохгадовы кантракт (2007—2009) з Renault F1 Team падоўжаны не будзе, і ў 2009-м завершыцца прысутнасць кампаніі ў Формуле 1, але пасля аб’явы рашэння Сусветнага Савета па «справе Renault», кантракт з камандай быў разарваны датэрмінова.
Гоначныя сцягі
У аўта- і мотагонках для сігналізацыі выкарыстоўваюцца адмысловыя сцягі. Усе гэтыя сцягі апісаны ў дадатку H спартыўнага рэгламенту FIA.
Іб і Хрысціначка
«Іб і Хрысціначка» (Ib og lille Christine) — казка Ханса Крысціяна Андэрсена, упершыню апублікаваная 30 красавіка 1855 года.
У 1900 годзе на аснове казкі была зроблена, а ў 1908 годзе выйшла кароткаметражная кінаадаптацыя, пастаўленая рэжысёрам.
Валяр’яна Канстанцінаўна Жолтак
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і чыгуначнага служачага.
1935—1939 — Віцебскае мастацкае вучылішча. Настаўнікі — Уладзімір Хрусталёў, Іван Ахрэмчык. Дыпломны твор — карціна «У штабе Рэвваенсавета Заходняга фронту. 1919 год» — не захаваўся.
1939—1941, 1944—1951 — мастак-дэкаратар Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР.
1946 — пачала прымаць удзел у рэспубліканскіх, усесаюзных, замежных выстаўках выяўленчага мастацтва.
1949 — уступленне ў Саюз мастакоў БССР.
1955 — узнагарода ордэнам «Знак пашаны».
1967 — узнагарода медалём ВДНГ СССР.
1999 — Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь.
Творчасць
Працавала ў галіне станковага жывапісу ў жанрах тэматычнай карціны, партрэта, пейзажа, нацюрморта.
Працы ў бытавым жанры («Зіма прыйшла» (1954), «У школу» (1963), нацюрморце («А за акном зіма» (1975), пейзажы («Разліў на Бярэзіне» (1958) і інш.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондзе Беларускага саюза мастакоў.
У філатэліі
У 2019 годзе, да 100 — годдзя з дня нараджэння мастачкі, быў выпушчаны канверт з арыгінальнай маркай ''«Жывапіс. В. К. Жолтак»''. Дызайн канверта і спецштэмпеля Алена Мядзведзь.
Музейны комплекс гісторыі і культуры Аршаншчыны
Музейны комплекс гісторыі і культуры Аршаншчыны — музейны комплекс створаны на падставе рашэння Аршанскага гарвыканкама ад 10.12.1993 г. і Віцебскага аблвыканкама ад 20.04.1994 г. Музейны комплекс з'яўляецца навукова-даследчай і асветніцкай установай культуры, якая выконвае функцыі навуковага, культурна-адукацыйнага, выхаваўчага і метадычнага цэнтра музейнай справы г. Орша і Аршанскага раёна. Асноўнай мэтай комплексу з'яўляецца навуковае камплектаванне, вывучэнне, экспанаванне, захаванне гісторыка-культурнай спадчыны. 3 2007 г. узначальвае яго І.У. Ліпінская.
Асноўны фонд музейнага комплексу і яго філіялаў (2008) налічвае 28 671 адз. захоўвання, навукова-дапаможны –каля 4 тыс. адзінак. Агульная плошча музейных будынкаў 2106 м², экспазіцыйна-выставачная плошча 1123 м2, плошча памяшканняў для захоўвання фондаў 220 м².
У склад комплексу на правах філіялаў уваходзяць:
Музейны комплекс валодае багатай калекцыяй каштоўных матэрыялаў, аб'яднаных у 35 калекцый. Гэта рэдкія і цікавыя прадметы і дакументы, якія адлюстроўваюць шматвяковую гісторыю горада, расказваюць пра гераічныя падзеі, знакамітых людзей Аршаншчыны: пісьменнікаў, паэтаў, навукоўцаў, мастакоў, дзяржаўных дзеячаў.
Чаплічы (Лідскі раён)
Чаплічы — вёска ў Тарноўскім сельсавеце Лідскага раёна.
Знаходзіцца за 20 км на паўднёвы захад ад г. Ліда.
Гаспадарка
Малочна-таварная ферма.
Ломшына
Ло́мшына (, Ломшино) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лашанскага сельсавета.
Аркадзь Пятровіч Сталыпін
Аркадзь Пятровіч Сталыпін (20 ліпеня 1903, Ковенская губерня — 11 снежня 1990, Парыж) — французскі пісьменнік і публіцыст рускага паходжання. Займаўся рускай і французскай журналістыкай. Сын прэм’ер-міністра Расійскай імперыі П. А. Сталыпіна.
Надзея Мацвееўна Муранская
Надзея Мацвееўна Мура́нская (сапраўднае Мурынава) — спявачка (сапрана) і педагог другой паловы XIX стагоддзя.
Біяграфія
Скончыла Пецярбургскую кансерваторыю (клас К. Эверардзі). Выступала ў Казані, Вільні, Пецярбургу, у Мінску з гастрольнымі трупамі на сцэне Мінскага гарадскога тэатра (1891—1893 і 1902—1903).
Адзін з першых вакальных педагогаў на Беларусі, арганізавала Мінскую вакальную студыю.
Творчасць
Валодала мяккім прыемным голасам, артыстычнасцю, выключным пачуццём ансамбля. Сярод партый: Тамара («» А. Рубінштэйна), Маргарыта («Фаўст» Ш. Гуно), Таццяна («Яўген Анегін» П. Чайкоўскага), Антаніда («Жыццё за цара» М. Глінкі), Маргарыта Валуа («Гугеноты» Дж. Меербера), Наташа («Русалка» А. Даргамыжскага), Донна Анна («Дон Жуан» В. А. Моцарта) і інш. У 1894—1895 гадах спявала ў Пецярбургу з Ф. Шаляпіным у операх «Трубадур» Дж. Вердзі (Леанора), «Кармэн» Ж. Бізэ (Мікаэла), «Фаўст» (Маргарыта).
Еланэць
Еланэць (Єла́нець) — пасёлак гарадскога тыпу ў Еланэцкім раёне Мікалаеўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Іван Гаўрылавіч Барбовіч
Іва́н Гаўры́лавіч Барбо́віч (Иван Гаврилович Барбович; 27 студзеня 1874 года, Палтаўская губерня, Расійская імперыя — 21 сакавіка 1947 года, горад Мюнхен) — рускі кавалерыйскі военачальнік. Генерал-лейтэнант (1920). Дзеяч Белага руху.
Хрыстос у пустыні (карціна Крамскога)
«Хрыстос у пустыні» (Христос в пустыне) — карціна рускага мастака Івана Крамскога (1837—1887), скончаная ў 1872 годзе. Належыць Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі ( 651). Памер карціны —.
Крамской пачаў працаваць над тэмай спакусы Хрыста ў 1860-х гадах. У 1867 годзе ім быў напісаны першы варыянт карціны, які, аднак, не задаволіў мастака, паколькі ён палічыў памылковым рашэнне выкарыстоўваць выцягнуты па вертыкалі фармат палатна, на якім не заставалася месца для адлюстравання камяністай пустыні.
Працу над канчатковым варыянтам карціны Крамской пачаў у 1871 годзе, а завершана яна была ўвосень 1872 года. У снежні 1872 года карціна была прадстаўлена на 2-й выстаўцы Таварыства перасоўных мастацкіх выставак («перасоўнікаў»), якая адкрылася ў Санкт-Пецярбургу. Перад пачаткам выстаўкі палатно было набыта ў аўтара Паўлам Траццяковым.
«Хрыстос у пустыні» лічыцца «этапным творам Крамскога і значнай з'явай усяго рускага жывапісу». Мастак разглядае рэлігійны сюжэт з гуманістычнага, маральна-філасофскага пункта гледжання і прапануе псіхалагічна-жыццёвую інтэрпрэтацыю разважанняў і перажыванняў Хрыста. Такім чынам, гэта карціна можа разглядацца не толькі як маляўнічы твор у звычайным сэнсе, але і як «створаны ў фарбах філасофскі трактат».
Магілёўская праўда
Магілёўская праўда — грамадска-культурная газета, орган Магілёўскага аблвыканкама. Выдаецца ў Магілёве з 10 студзеня 1918 года на беларускай і рускай мовах. Разлічана на шырокае кола чытачоў. Асвятляе пытанні грамадскага, эканамічнага і культурнага жыцця вобласці.
Гісторыя газеты
Спачатку выходзіла як газета Магілёўскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў пад назвай «Весткі Магілёўскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў» (№ 1-10), з № 11 — пасля аб’яднання выканкамаў Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў Магілёўскай губерні і Савета сялянскіх дэпутатаў Магілёўскай губерні — пад назвай «Весткі Магілёўскага губернскага выканаўчага камітэта Саветаў сялянскіх, салдацкіх і рабочых дэпутатаў». З 1918 года выдавалася як орган Ваенна-рэвалюцыйнага камітэта Магілёўскай губерні пад назвай «Весткі Ваенна-рэвалюцыйнага камітэта Магілёўскай губерні». Падчас акупацыі Магілёва нямецкімі войскамі (красавік-кастрычнік 1918) не выходзіла. У снежні 1918 называлася «Весткі Магілёўскага губернскага рэвалюцыйнага камітэта», у лютым 1919 — маі 1925 — «Саха і молат», да 1929 — «Магілёўскі селянін», з лістапада 1929 г да 1941 — «Камунар Магілёўшчыны».
У час Вялікай Айчыннай вайны — орган Магілёўскага падпольнага абкама КП(б)Б. Назва падчас вайны і ў 1945—1956 гадах — «За Радзіму». З 12 жніўня 1956 выходзіць пад назвай «Магілёўская праўда».
Выдавалася на рускай, з 10 кастрычніка 1924 г на беларускай мове. Больш за 25 гадоў газету ўзначальваў Васіль Цітавец. У цяперашні час галоўны рэдактар з 1995 года — Аляксандр Тарпачоў.
Taylor Swift (альбом Тэйлар Свіфт)
Taylor Swift — дэбютны альбом амерыканскай кантры-спявачкі Тэйлар Свіфт, выдадзены 24 кастрычніка 2006 года. Альбом атрымаў статус пяцікратна плацінавага ў ЗША і пабіў рэкорд дзесяцігоддзя па працягласці знаходжання ў амерыканскім альбомным хіт-парадзе Billboard 200 (234 тыдня).
Асноўная інфармацыя
Тэйлар Свіфт пачала цікавіцца кантры-музыкай і пісаць песні яшчэ ў дзяцінстве. . Спявачка ахарактарызавала тэматыку свайго дэбютнага альбома як «дзённік ранняга юнацтва» і адзначыла, што сама перажыла гісторыі, адлюстраваныя ў песнях. . Кампазіцыі з альбома Taylor Swift развіваюць тэмы пераходнага ўзросту, падлеткавых перажыванняў, першай любові, адчування неабароненасці.
Крытычныя водгукі
Taylor Swift атрымаў станоўчыя водгукі ад музычных выданняў і сайтаў. About.com назваў Свіфт «адной з самых таленавітых маладых спявачак у стылі кантры на сённяшні дзень» і адзначыў ўдалае змешванне стыляў кантры і сучаснай поп-музыкі. . Allmusic ў аглядзе адзначыў «свежы», але ў той жа час «спелы» вакал Свіфт. Country Standard Time апублікаваў пазітыўны водгук, адзначыўшы асэнсаваныя песні і адлюстраванне індывідуальнасці ў кампазіцыях. Выданне Country Weekly адзначыла, што Свіфт «паказвае сумленнасць, інтэлігентнасць і ідэалізм, якія апелююць слухачам усіх узростаў». . The Toledo Blade адзначыла добрую перадачу «далікатнай тэматыкі пераходу ад стану дзяўчынкі-падлетка да жанчыны».
Будызм
Будызм (बौद्ध धर्म,  — «Навука Абуджанага») — найстаражытнейшая з трох сусветных рэлігій, разам з ісламам і хрысціянствам, а таксама філасофскае вучэнне, якое ахоплівае розныя традыцыі, вераванні і практыкі, у значнай ступені заснаваныя на вучэнні Буды Гаўтамы Сак’ямуні, вядомага як Буда. Ён жыў і выкладаў на паўночным усходзе індыйскага субкантынента ў VI-IV стагоддзях да нашай эры. Прызнаны будыстамі як абуджаны і асветлены настаўнік, які падзяліўся сваімі ведамі, каб дапамагчы жывым істотам скончыць пакуты цялеснага існавання (дугха), дасягнуць Нірваны і пазбегнуць таго, што называецца цыклам пакут і перанараджэнняў.
Taylor Swift (альбом Тэйлар Свіфт)
Сінглы
Кампазіцыя «Teardrops on My Guitar» была выкарыстана ў якасці другога сінгла. Яна стала самым паспяховым у чартах сінглам з альбома Taylor Swift, падняўшыся да 13 месца ў Billboard Hot 100 і 11 месцы ў чарце Pop 100. Сінгл стаў двойчы плацінавым ў ЗША. «Teardrops on My Guitar» паднялася на 45 месца ў Канадзе і на 51 у Вялікабрытаніі.
Трэці сінгл «Our Song» быў станоўча ацэнены музычнымі крытыкамі. Ён дабраўся да 16 месца ў Billboard Hot 100 і атрымаў статус двойчы плацінавага ў ЗША.
Будызм
Будызм падзяляецца на дзве асноўныя плыні: Тхеравада («Школа старэйшын») і Махаяна («Вялікая калясніца»). Тхеравада з’яўляецца найстарэйшай плынню будызму, якая шырока распаўсюджана ў Шры-Ланцы і Паўднёва-Усходняй Азіі. Махаяна сустракаецца па ўсёй тэрыторыі Усходняй Азіі і ўключае ў сябе школы Чыстая Зямля, Дзэн, Нітырэн-сю, Тыбецкі будызм, Сінгон-сю, Тэндай-сю і Сіннё-эн. У некаторых класіфікацыях Ваджраяна, якая з’яўляецца падкатэгорыяй Махаяны, што практыкуецца ў Тыбеце і Манголіі, прызнана трэцяй галінай будызму. Застаючыся самай папулярнай рэлігіяй у Азіі, абедзве галіны шырока распаўсюдзіліся па ўсім свеце. Ацэнкі колькасці будыстаў па ўсім свеце істотна адрозніваюцца ў залежнасці ад спосабу вызначэння прыхільнасці да рэлігіі альбо вучэння. Ніжнія планка ацэнкі складае 350—500 млн практыкуючых.
Taylor Swift (альбом Тэйлар Свіфт)
Сінглы
Чацвёртым сінглам з альбома стала песня «Picture to Burn», якая адрознівалася феміністычным ухілам лірычнай часткі. Сінгл увайшоў у топ-10 кантры-чарта і стаў плацінавым ў ЗША.
Апошнім, пятым, сінглам з альбома стала песня «Should've Said No». Сінгл стаў першым у кантры-чарце і атрымаў статус плацінавага ў ЗША. У Новай Зеландыі ён дабраўся да 18 месца.
Прома-кампанія
Першае выступленне Тэйлар Свіфт ў прамым эфіры з песняй «Tim McGraw» адбылося 24 кастрычніка 2006 у тэлеперадачы "Good Morning America". Іншыя выступы Тэйлар з песнямі з альбома адбыліся ў праграмах "The Megan Mullally Show", "New Faces Show" , "America's Got Talent" , TRL, 2008 CMT Music Awards і Academy of Country Music.
Тэйлар Свіфт выступала з песнямі з дэбютнага альбома на разагрэве ў час канцэртных турнэ Rascal Flatts восенню 2006 і 2008 годзе, Джорджа Стрейта ў 2007 годзе і Брэда Пэйслі (2007-2008). У сярэдзіне 2007 года Свіфт выступала на разагрэве ў некалькіх канцэртах сумеснага турнэ Ціма Макгро і Фэйт Хіла "Soul2Soul II Tour".
Пазіцыі ў чартах
11 лістапада 2006 года "Taylor Swift" дэбютаваў на 19 месцы ў Billboard 200]], у выніку дабраўшыся да 5 месца 19 студзеня 2008. Альбом пабіў рэкорд дзесяцігоддзя па знаходжанні ў "Billboard" 200, находившись ў чарце 234 тыдня. Дыск узначальваў чарт кантры-альбомаў на працягу 24 тыдняў. 17 жніўня 2009 альбом атрымаў статус пяцікратна плацінавага ў ЗША; колькасць прададзеных копій на той момант перавысіла 5 мільёнаў. "Taylor Swift" дабраўся да 14 месца канадскага альбомнага чарту і ўзначаліў канадскі чарт кантры-альбомаў. У Канадзе дыск атрымаў статус плацінавага.
У Аўстраліі альбом падняўся на 33 месца галоўнага чарта і на 3 месца кантры-чарта. У Вялікабрытаніі ён дабраўся толькі да 81 месца і атрымаў статус срэбнага.
Будызм
Будыйскія школы адрозніваюцца адна ад адной шляхамі вызвалення, значэннем ступені важнасці і кананічнасці розных вучэнняў і пісанняў, асабліва сваёй практыкай. Асновай будыйскай традыцыі і практыкі з'яўляюцца тры каштоўнасці (Тры Прыстанішчы): Буда, Дхарма (Навука) і Сангха (Братэрская Супольнасць). Прымаючы «прыстанішча ў трох каштоўнасцей», чалавек бярэ на сябе абавязак прытрымлівацца будыйскага шляху, што ў цэлым адрознівае будыста ад небудыста. Іншыя метады могуць уключаць у сябе прытрымліванне запаведзей Буды, падтрымку манаскай абшчыны, адмаўленне ад звычайнага жыцця і прыняцце манаскага, развіццё ўважлівасці і практыкі медытацыі, вырошчванне вышэйшай мудрасці і праніклівасці, вывучэнне пісанняў, рэлігійнай практыкі, абрадаў, а ў традыцыі Махаяны яшчэ і заклікі да будаў і бодхісатваў.
«Буда» і Буда Сак’ямуні
Асобныя артыкулы: Буда, будызм і Гаўтама Буда
Творца фундаментальнага пераказу ў будыйскіх навуках традыцыйна акрэсліваецца імем «Буда» (у Санскрыце і Палі Buddha, г.зн. «Абуджаны»). Спасылаючыся на этымалогію гэтага слова ў Санскрыце і Палі можна сказаць, што буда гэта істота, якая дзякуючы практыцы маральнасці (silā), засяроджанню (samādhi, г.зн. медытацыйнаму паглынанню) і развіццю мудрасці (Палі: paññā, Санскрыт: prajñia) убачыла праўдзівую прыроду з’яў, альбо anicca — зменнасць, нетрываласць, dukkha — дыскамфорт звязаны са зменай і anatta — брак нязменнага «я». Гэта дасведчанне завецца «бодхі» (з Санскрыту і Палі), даслоўна «Абуджэнне» (званае таксама Асвятленнем), якое назаўсёды вызваляе ад цярпення цыклу нараджэнняў і смерці. Істота, якая абудзілася са «сну ігнаравання» дзякуючы адкрыю праўдзівай натуры рэчаіснасці, завецца будам. У гэтым разуменні, у святле будыйскіх навук, лічыцца, што будаў было многа, а таксама, што яшчэ мноства істот дасведчыць абуджэння.
Напісанне: слова «Буда» пісанае з вялікай літары азначае Сідхартху Гаўтаму — стваральніка Навукі Абуджанага, а напісанне «буда» з малой літары азначае якога-небудзь іншага Абуджанага/Араханта.
Асноўныя палажэнні і практыка
Мноства розных плыней/тэндэнцый будыйскай думкі развілася з першаснага пераказу навук Буды Сак’ямуні пасля яго смерці. Адрозніваюць іх практыкі, націск на выбраныя плыні-часткі з Навукі Абуджанага і культура. Тым не менш, існуе таксама мноства супольна прызнаных каштоўнасцей для ўсіх традыцый і школ Будызму.
Чатыры Шляхетныя Праўды
Сутнасць альбо асноватворныя погляды Навукі Абуджанага выкладзеныя ў Чатырох Шляхетных Праўдах (Палі: cattāri ariya saccāni; Санскрыт: catvāry ārya satyāni), сфармуляваных Будам Шак’ямуні ў час першага казання ў Парку Газtлі ў Сарнасе. Чатыры Шляхетныя Праўды прымаюцца ўсіма традыцыямі Будызму без выключэння. Гэта:
Далейшыя навукі вынікаюць з Чатырох Шляхетных Праўд, складаюць іхні аналіз і развіццё. Аднак для іх правільнага зразумення неабходна таксама зразуменне дактрыны нетрываласці і браку вечнага «я» (Палі: anattā, Санскрыт: anatman), г.зн. факта, што ўсе з’явы пазбаўленыя трывалай «істоты»/субстанцыі — пустыя і існуюць ва ўзаемнай залежнасці і ніколі не з’яўляюцца незалежнымі ад умоў.
Шляхетная Васмёркавая Сцежка
Шляхетная Васмёркавая Сцежка (таксама: Васміаспектавая) ёсць сцежкай практыкі. Прытрымліванне яе парад і ўказанняў, сабраных у васьмі пунктах (адтуль яе і назва) мае праводзіць да поўнага знікнення цярпення і, адпаведна, канчатковага пераходу абуджанай істоты з самсары да Нірваны. Шляхетная Васмёркавая Сцежка вынікае з Чацвёртай Шляхетнай Праўды, Праўды аб Сцежцы, якая праводзіць да Спынення Цярпення. Буда мовіў навуку, што дзякуючы цнатлівасці, ведам і засяроджанню можна дасягнуць дасканаласці — Абуджэння — а Чатыры Шляхетныя Праўды і Шляхетная Васмёркавая Сцежка вызначаюць дарогу, якая вядзе да дасягнення гэтай мэты.
Для таго, каб цалкам зразумець Чатыры Шляхетныя Праўды, Буда раіў ісці Шляхетнаю Васмёркаваю Сцежкай, якая складаецца з:
Санскрыцкае samyak і Палійскае sammā значаць тое, што «звярнуцца да аднаго», «адвярнуцца ад рэшты», «цэлы», «увесь», «правільны», «уласьцівы», «праўдзівы». Шляхетная Васміаспектавая Сцежка разглядаецца некаторымі Будыйскімі школамі/традыцыямі як асобныя ўзроўні развія, праз якія мусіць прайсці практыкуючы. У голас гэтаму погляду, пазнанне і рэалізацыя аднаго прыступку, праводзіць як наступства да наступнага. Існуе таксама супрацьлеглы погляд, які раіць развіваць усе аспекты адначасова (кола з няроўнымі спіцамі не паедзе).
Шляхетная Васміаспектавая Сцежка дзеліцца часта на тры «суполкі» правілаў, якія са-ствараюць і даакрэсліваюць асноўныя цнатлівасці: мудрасць (Палі: paññā; Санскрыт: prajñā), маральнасць (Палі: sīla; Санскрыт: śīla) і засяроджанне (Палі: samādhi; Санскрыт: samādhi).