cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павел Мікалаевіч Буйневіч
Пасляваенны перыяд
Пасля заканчэння вайны ў 1945 Буйневічы быў дэмабілізаваны і вярнуўся на радзіму. У 1948 годзе ён быў у трэці раз прызваны ў войска, дзе служыў да 1967 года. Быў звольнены ў запас у званні старшыны. З 1967 працаваў старшынёй свайго роднага калгаса, затым пражываў у Гомелі, працаваў у абласным аддзеле «Ахова». Памёр 14 сакавіка 1995 года, пахаваны ў горадзе Ветцы Гомельскай вобласці.
Узнагароды і памяць
Быў таксама ўзнагароджаны дзвюма ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені і адным — 2-й ступені, Чырвонай Зоркі, Славы 3-й ступені, а таксама пятнаццаццю медалямі. Ганаровы грамадзянін Веткі. На доме, дзе ў Гомелі жыў Буйневіч, ўстаноўлена мемарыяльная дошка ў памяць аб ім. Усталяваны помнік на алее выбітных ураджэнцаў Веткаўскага раёна на цэнтральнай плошчы г. Ветка.
Аперацыя «Поўнач»
Аперацыя «Поўнач» — умоўная назва аперацыі па перасяленні ў Сібір Сведкаў Іеговы і членаў іх сямей. Адбылася 8-9 красавіка 1951 года паводле пастаноў МДБ СССР і Савета Міністраў СССР, загадам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 11 сакавіка 1951 года, пры пісьмовай згодзе першых сакратароў кампартый Беларусі, Украіны, Малдавіі, Літвы, Латвіі і Эстоніі, але планы па яе правядзенні рыхтаваліся МДБ СССР яшчэ ў лютым 1951 года.
Падзеі
За некалькі начэй войскі МУС і афіцыйныя прадстаўнікі ўлады затрымалі 9000 чалавек (з іх 394 чалавек з БССР), прад’явілі ім абвінавачванне ў падрыўной дзейнасці і адправілі іх у Сібір у таварных цягніках. Перасяленцам было дазволена ўзяць у дарогу толькі самае неабходнае. Астатняя маёмасць канфіскоўвалася на карысць дзяржавы. У Сібіры ўсе перасяленцы жылі ў спецпасяленнях пад адміністрацыйным наглядам праваахоўных органаў. Клімат і ўмовы жыцця былі кепскімі, але сем’ям давалі магчымасць жыць разам і зарабляць грошы. Нярэдка пераселеныя Сведкі Іеговы разглядалі гэты пераезд не як пакуты і выпрабаванні, а як магчымасць прапаведаваць сваю веру на новым месцы з пераездам за кошт дзяржавы. Перасяленцам было дазволена вярнуцца на радзіму толькі ў 1965 г. без вяртання канфіскаванай маёмасці, але частка перасяленцаў пераехала ў іншыя рэгіёны СССР.
Рэабілітацыя
Рэабілітацыя перасяленцаў і іншых Сведкаў Іеговы, якія перажылі дыскрымінацыю ў Савецкім саюзе, адбылася толькі пасля распаду СССР. У 1991 годзе Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь прымае пастанову «Аб парадку рэабілітацыі ахвяр палітычных рэпрэсій 20-80-х гг. у Рэспубліцы Беларусь». Паводле гэтай пастановы Сведкі Іеговы, якіх праследавалі ў БССР за рэлігійныя перакананні, атрымалі пасведчанні пра рэабілітацыю. У 1992 годзе ахвяр гэтай і іншых рэпрэсіўных акцый, якія былі грамадзянамі Расіі прыраўнялі да ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны па льготах.
Адлюстраванне ў літаратуры і мастацтве
Сведкі Іеговы знялі дакументальны фільм «Верныя ў выпрабаванні. Сведкі Іеговы ў Савецкім саюзе», у якім падрабязна апавядаецца пра аперацыю «Поўнач». Украінскі гісторык Алег Галько таксама падрабязна апісаў гэтую аперацыю па перасяленню рэлігійных меншасцяў у Сібір у сваёй кнізе «Свідкі Єгови — сібірскі маршрут».
Луньяка
Лун'яка (Lugnacco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П'емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 338 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 85 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 5413
NGC 5413 (іншыя абазначэнні — UGC 8901, MCG 11-17-12, ZWG 317.12, NPM1G +65.0100, PGC 49677) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Талін (Арменія)
Талі́н (Թալին) — горад у Арменіі, у марзе Арагацотн. Размешчаны на трасе Ерэван — Гюмры, за 66 км на паўночны захад ад Ерэвана і за 18 км на поўнач ад чыгуначнай станцыі Кармрашэн.
NGC 5413
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Касерыя
Касерыя (Cosseria) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 1058 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 17017. Тэлефонны код — 0195.
Навіны (Валожынскі раён)
Наві́ны (, Новины) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Яршэвіцкага сельсавета.
Караль Пётр Далмат-Ісайкоўскі
Караль Пётр Далмат-Ісайкоўскі (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Далматаў-Ісайкоўскіх герба «Прус I», сын Яна Дзмітрыевіча.
Ашмянскі падстолі з 1624 года і войскі з 1628 года, лоўчы вялікі літоўскі з 12 мая 1637 года. Валодаў Ваўкалатай.
Chaerophyllum aureum
Chaerophyllum aureum — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўропе і Заходняй Азіі.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна 60-120 см вышынёй. Сцеблы ў ніжняй частцы з жорсткімі, уніз накіраванымі валасінкамі; у верхняй частцы з выдаленымі валасінкамі або голыя, часта чырванавата-плямістыя. Лісце 2-4-перыстарассечанае; канчатковыя дзелькі іх невыразна абмежаваныя, трохкутна-ланцэтныя, з шырокім аснаваннем, завостраныя, у ніжняй частцы глыбока перыстанадрэзаныя або перыстараздзельныя, уверсе паступова надрэзаныя. Плады падоўжана-лінейныя, 8-10 мм даўжынёй і 2 мм шырынёй, з адагнутымі слупкамі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе і Заходняй Азіі.
Ташыр
Ташы́р (Տաշիր) — горад на поўначы Арменіі, у марзе Лары.
Ірпінь (рака)
Ірпень, Ірпі́нь (Ірпінь) — рака ў Жытомірскай і Кіеўскай абласцях Украіны, правы прыток Дняпра (упадае ў Кіеўскае вадасховішча).
Даўжыня ракі 162 км, плошча вадазбору 3340 км².
Апісанне
Бярэ пачатак паблізу сяла Яраповычы. Даліна карытападобная, шырыня да 4 км, глыбіня да 40 м. Пойма забалочаная, шырокая (да 1,5 км). Шырыня рэчышча 25—40 м. На працягу 131 км рэчышча ўяўляе сабой магістральны канал Ірпенскай асушальна-арашальнай сістэмы. Нахіл ракі 0,7 м/км. Асноўны прыток Унава (справа).
Жыўленне мяшанае. Ледастаў з пачатку студзеня да канца сакавіка. Сцёк зарэгуляваны вадасховішчамі, шматлікімі сажалкамі.
Вада выкарыстоўваецца для тэхнічнага і сельскагаспадарчага водазабеспячэння. На рацэ — горад Ірпень, вядомы як курортная мясцовасць, на беразе ракі зручныя пясчаныя пляжы.
Менара Куала-Лумпур
Менара Куала-Лумпур (Menara Kuala Lumpur, распаўсюджана Menara KL) — афіцыйная назва куала-лумпурскай тэлевежы. Будаўніцтва будынка вышынёй 421 метр працягвалася каля 5 гадоў. Сярод тэлекамунікацыйных будынкаў Menara займае 5 месца, саступаючы вежах CN Tower ў Таронта (Канада) 553 м, Астанкінскай тэлевежы ў Маскве (Расія) 540 м, Жамчужына Усходу ў Шанхаі (Кітай) 468 м, Борджа Мілад ў Тэгеране (Іран) 435 м. За арыгінальнае падсвятленне Menara KL атрымала неафіцыйнае імя «Сад святла».
Волка (прыток Морачы)
Во́лка — рака ў Слуцкім і Капыльскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Морач (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 35 км. Плошча вадазбору 250 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,1 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 ‰.
Пачынаецца каля вёскі Славіна ў Слуцкім раёне, далей цячэ ў Капыльскім раёне па Цэнтральнабярэзінскай раўніне. Упадае ў Морач за 7 км вышэй вёскі Вялікі Рожан. Даліна невыразная, месцамі скрынкападобная або трапецападобная, шырынёй 2—3 км. Абалона двухбаковая, шырынёй 0,5—3 км. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае; шырыня яго 3—8 м. На рацэ плаціны і сажалкі каля вёсак Ракіні (плошча 3 га) і Садавічы (плошча 10 га).
Бохня
Бохня (Bochnia) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Бахэнскага павета Малапольскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Бохня. Размешчаны за 35 км на ўсход ад Кракава. Займае плошчу 29,9 км². Насельніцтва 29 605 чалавек (на 2008 год).
Рацёнж
Рацёнж (Raciąż) — горад у Польшчы, за 90 км на паўночны захад ад цэнтра Варшавы. Уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Рацёнж. Насельніцтва 4,5 тыс. чалавек (на 2011).
Антанюкы
Антанюкы (Антонюки́) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Павел Іванавіч Ягужынскі
Павел Іванавіч Ягужынскі (Ягушынскі) (1683, Кублічы, Полацкае ваяводства Вялікае Княства Літоўскае — 6 (17) красавіка 1736, Санкт-Пецярбург) — граф, генерал-аншэф, рускі дзяржаўны дзеяч і дыпламат, паплечнік Пятра I.
Біяграфія
Сын арганіста, выхадца з ВКЛ. Верагодна, паходзіць з мястэчка Кублічы Полацкага ваяводства Вялікага княства Літоўскага (цяпер — Ушацкі раён, Віцебская вобласць).
У 1701 годзе залічаны ў гвардыю, у Праабражэнскі полк, стаўшы дзеншчыком Пятра I.
9 ліпеня 1706 года атрымаў ад Пятра I у вечнае валоданне востраў на рацэ Яўза паблізу Нямецкай слабады ў Маскве.
У 1710 годзе — камер-юнкер, капітан Праабражэнскага палка. Ажаніўся з Ганнай Фёдараўнай Хітровай і, атрымаўшы за ёй велізарны пасаг, зрабіўся адным з найбагацейшых людзей свайго часу.
Ў 1711 годзе ўдзельнічаў у Пруцкім паходзе. У тым жа годзе суправаджаў Пятра ў Карлсбадзе і Таргау на вяселле царэвіча Аляксея. У чэрвені 1711 атрымаў званне палкоўніка, 3 жніўня 1711 — Генерал-ад’ютанта.
У 1712 годзе ў ліку нешматлікіх прысутнічаў на вяселлі Пятра I з Мартай Скаўронскай. Суправаджаў Пятра I за мяжу.
У лістападзе 1713 — пасланы да двара караля Даніі і Нарвегіі з паведамленнем аб прыбыцці Пятра I з войскам у герцагства Мекленбург.
У 1714 адпраўлены ў Данію для падтрымкі акрэдытаванага там князя В. Л. Далгарукава з мэтай дамагчыся сумесных з Даніяй дзеянняў супраць Швецыі.
У 1718 годзе на яго ўскладзена назіранне за «скарэйшым уладкаваннем прэзідэнтамі сваіх калегій».
У 1719 годзе ўдзельнічаў у працы Аландскага кангрэса.
У 1720—1721 гадах — Расійскі пасланнік ў Аўстрыі.
24 жніўня 1721 года Ягужынскі выехаў для ўдзелу ў рабоце Ніштацкага кангрэса, але па просьбе графа Астэрмана выбаргскі камендант І. М. Шувалаў на цэлых два дні затрымаў яго ў Выбаргу, і калі Павел Ягужынскі прыехаў у Ніштат, то мір ужо быў заключаны.
З 22 студзеня 1722 — генерал-лейтэнант.
У перыяд 18 студзеня 1722—1726 года — генерал-пракурор Сената (першы ў гісторыі Расіі), змагаўся з казнакрадствам.
У 1723 годзе — развёўся з першай жонкай. Ажаніўся другім шлюбам з Ганнай Гаўрылаўнай Галоўкінай, дачкой канцлера графа Г. І. Галоўкіна.
Ёжэф Гера
Ёжэф Гера (Gera József;,  — , ) — венгерскі палітычны дзеяч.
Павел Іванавіч Ягужынскі
Біяграфія
У маі 1724 пры установе для каранацыі Кацярыны I роты кавалергардаў, быў прызначаны яе камандзірам з чынам капітан-паручніка.
Ёжэф Гера
Па адукацыі ўрач, практыкаваў у сваім родным горадзе Мака як акушэр і педыятр. З 1939 года — дзеяч нацысцкай партыі «Скрыжаваныя стрэлы», паплечнік яе лідара Ферэнца Салашы. У 1940 годзе ў рамках рэпрэсій рэжыму Міклаша Хорці супраць «Скрыжаваных стрэл» быў прысуджаны да турэмнага зняволення. З 1942 года — намеснік кіраўніка партыі.
Павел Іванавіч Ягужынскі
Біяграфія
11 ліпеня 1724 удастоены ордэна Св. Андрэя Першазваннага. 30 жніўня 1725 г удастоены ордэна Святога дабравернага Вялікага Князя Аляксандра Неўскага.
Ёжэф Гера
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны быў асуджаны за ваенныя злачынствы, здзейсненыя на тэрыторыі Венгрыі, у тым ліку за саўдзел у генацыдзе яўрэяў, і павешаны 12 сакавіка 1946 года разам з Салашы, Караем Берэгфі і Габарам Вайнам.
Павел Іванавіч Ягужынскі
Біяграфія
З 3 жніўня 1726 па 1727 — паўнамоцны міністр пры польскім сойме ў Гродна. З 24 кастрычніка 1727 года — генерал-аншэф.
Ёжэф Гера
Тым не менш, паводле сведчанняў сучасных гісторыкаў, Гера быў адным з дзеячаў венгерскага ваеннага ўрада, якія садзейнічалі Раулю Валенбергу ў яго гуманітарнай дзейнасці, у прыватнасці, забяспечваючы абарону яўрэям у дамах шведскай і іспанскай дыпламатычных місій.
Павел Іванавіч Ягужынскі
Біяграфія
Пахаваны ў Аляксандра-Неўскай лаўры.
Адзіная разліковая інфармацыйная прастора
Адзі́ная разліко́вая інфармацы́йная прасто́ра (АРІП; Единое расчётное информационное пространство, ЕРИП) — аўтаматызаваная інфармацыйная сістэма адзінай разліковай і інфармацыйнай прасторы ў Рэспубліцы Беларусь, прызначаная дзеля прыёму плацяжоў ад фізічных і юрыдычных асоб. Створана Нацыянальным банкам Рэспублікі Беларусь і ўведзена ў эксплуатацыю ў 2008 годзе.
Прызначэнне
Інфармацыйнай падтрымкай сістэмы займаецца ААТ «Цэнтр банкаўскіх тэхналогій».
Біруковэ
Біруковэ (Бірюко́ве) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Леў Мікалаевіч Пагарэлаў
Леў Мікалаевіч Пагарэ́лаў (нар., г. Ачакаў, Мікалаеўская вобласць — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1973). Правадзейны член Беларускай акадэміі архітэктуры (1999).
Біяграфія
У 1954 годзе скончыў з адзнакай архітэктурны факультэт Адэскага інжынерна-будаўнічага інстытута. Па размеркаванні накіраваны ў г. Мінск, дзе ў 1954-1991 гадах працаваў у інстытуце «Мінскпраект» (з 1964 кіраўнік архітэктурна-канструктарскай майстэрні). У 1991 годзе па ўзросце сышоў на пенсію. У 1993-2002 гадах узначальваў персанальную творчую архітэктурную майстэрню пры Саюзе архітэктараў Беларусі. З 1996 года дырэктар праектнага прадпрыемства «Творчая майстэрня заслужанага архітэктара Л. М. Пагарэлава».
У 1960 годзе ўступіў у Саюз архітэктараў Беларусі, членскі білет № 81.
Творчасць
Асноўныя работы (у Мінску): жылыя дамы па вуліцах Казлова, Енісейскай, Апанскага, Серафімовіча, Партызанскім праспекце, у мікрараёне Чыжоўка (1960—1970-я гг.), па вул. Танкавай (1977—1984, у сааўтарстве), Омскім завулку, на Велазаводскай пл., масты цераз р. Свіслач па вуліцах Кастрычніцкай і Аранскай (1962), гасцініца «Турыст» (1972), будынкі Цэнтральнага навукова-даследчага і праектна-тэхналагічнага інстытута арганізацыі і тэхнікі кіравання па Партызанскім праспекце (1973, у сааўтарстве), інстытута «Мінскпраект» па вул. Берсана (1975, у сааут.), гасцініца «Кастрычніцкая» па вул. Кірава (1980), мінскі аўтавакзал «Усходні» (1983, у сааўтарстве), будынак Епархіяльнага ўпраўлення па вул. Вызвалення (1984, у сааўт.) , станцыі метрапалітэна «Маскоўская» (1984, прэмія СМ СССР 1987) і «Пралетарская» (1990, абедзве у сааўт.), 22-павярховая гасцініца «Беларусь» з рэстаранам на 500 месцаў, Дом палітычнай асветы - цяпер кінаканцэртная зала «Мінск» (абодва 1987, у сааўтарстве) , Дом міласэрнасці па Старабарысаўскім тракце (2002) , прадпрыемства «Анегін» па Партызанскім праспекце, корпус спартыўных заняткаў архітэктурна-будаўнічага тэхнікума, храм-помнік «У гонар усіх Святых і ў памяць бязвінна забітых у Айчыне нашай», новы корпус Абкама па вул. Кірава, шэраг жылых дамоў з убудаванымі крамамі ў першых паверхах, Палац шлюбаў у чыг. па вул. Камуністычнай, галоўны корпус 2-й клінічнай бальніцы па вул. Леніна і інш.
Узнагароды
Заслужаны архітэктар БССР (1973), лаўрэат прэміі Савета Міністраў СССР (1987), лаўрэат ганаровага прыза «Дойлід Беларусі» (2008), узнагароджаны Ганаровымі граматамі Мінскага абкама КП БССР (1967), Прэзідыума Беларускага Рэспубліканскага Савета Прафсаюзаў (1972), Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1982), Дзяржбуда БССР (1988-89), Мінскага гаркама КПБ і Мінгарвыканкама (1989), Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва (1999), Беларускай акадэміі архітэктуры (1999), граматай у імя Святога Роўнаапостальнага Вялікага Князя Уладзіміра (1985), Патрыяршай граматай (1998); медалямі «За доблесную працу» (1970), «Ветэран працы» (1986), сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1983), ордэнам Прападобнага Сергія Раданежскага III ст. (2002).
Анастасія Васілеўна Сушчык
Анастасія Васілеўна Сушчык (нар., Столін, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Біяграфія
Першым прафесійным клубам сталі «Цмокі», куды трапіла ў 2016 годзе адразу ж па сканчэнню навучання ў РДВАР. У 2019 годзе адправілася ў літоўскі «Шаўляй». У жніўні 2022 года падпісала кантракт з расійскай «Волагда-Чэвакатай», дзе правяла адзін сезон.
Выступала за зборную U-16 (2012—2013), U-18 (2013—2015) і U-20 (2016—2017).
Іларыён Мяфодзьевіч Ігнаценка
Іларыён Мяфодзьевіч Ігнаценка ( — ) — беларускі гісторык, акадэмік АН БССР (1974), доктар гістарычных навук (1965), прафесар (1966).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў пракурорскія курсы ў Ленінградзе, Гомельскі педагагічны інстытут. У 1939—1947 гадах служыў у ВМФ СССР. У 1948—1950 гадах пракурор горада Гомеля, у 1953—1955, 1956—1966 гадах у Беларускім дзяржаўным універсітэце, у 1958—1960 гадах сакратар Мінскага гаркама КПБ. У 1966—1969, 1975—1980 гадах дырэктар Інстытута гісторыі партыі пры ЦК КПБ. У 1969—1975 гадах дырэктар, з 1980 года загадчык аддзела, а з 1991 года галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі АН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац, прысвечаных праблемам Лютаўскай і Кастрычніцкай рэвалюцый (1917), грамадзянскай вайны і ваеннай інтэрвенцыі 1918—1920 гадоў на Беларусі, беларускаму нацыянальна-вызваленчаму руху, станаўлення беларускай дзяржаўнасці. Манаграфія «Бяднейшае сялянства — саюзнік пралетарыяту ў барацьбе за перамогу Кастрычніцкай рэвалюцыі на Беларусі (1917—1918 гг.)» (1962) вызначаецца змястоўнасцю характарыстык пралетарыяту і сялянства, пазіцый бальшавікоў і іх саюзнікаў. Упершыню пасля 1920—1930-х гадах у кнізе характарызуюцца платформа і ўплыў на сялянства беларускіх нацыянальных партый. Адкрыццём новай тэмы ў беларускай гістарыяграфіі стаў аналіз саставу і рашэнняў Усебеларускага з’езда (снежань 1917, Мінск). У манаграфіі «Лютаўская буржуазна-дэмакратычная рэвалюцыя на Беларусі» (1986) разглядаюцца сацыяльна-эканамічныя перадумовы рэвалюцыі, яе ход у гарадах і вёсках, на Заходнім фронце, дынаміка расстаноўкі палітычных сіл, узаемаадносіны паміж Саветамі і органамі Часовага ўрада, месца і роля беларускага нацыянальнага руху. На думку аўтара, сама па сабе ўзятая лакальна сітуацыя на Беларусі не з’яўлялася рэвалюцыйнай. Аднак у агульнарасійскім кантэксце, пры рэзкім пагаршэнні ўмоў жыцця і пад уздзеяннем імпульсаў звонку, яна магла перарасці ў рэвалюцыйную, што і адбылося: у мяккіх формах — у лютым, у вострых — у кастрычніку 1917 года. Пры гэтым вырашальным фактарам выступіў Заходні фронт, ператварэнню якога ў трэці (пасля Петраграда і Масквы) рэвалюцыйны цэнтр у Расійскай імперыі даследчык аддае асаблівую ўвагу. Манаграфія «Кастрычніцкая рэвалюцыя і самавызначэнне Беларусі» (1992) — спроба раскрыць у сукупнасці ўсіх бакоў працэс станаўлення беларускай дзяржаўнасці: у варыянтах БНР і БССР.
Дзейнасць I. Ігнаценкі як арганізатара гістарычнай навукі і даследчыка ацэньваецца неадназначна. Яго працы нясуць на сабе адбітак часу. Факты, аб’ектыўнае асвятленне працэсаў бяруць верх над сімпатыямі і антыпатыямі.
I. Ігнаценка адзін з кіраўнікоў і аўтараў калектыўных прац «Нарысы гісторыі Камуністычнай партыі Беларусі» (ч. 2, 1967), «Гісторыі Беларускай ССР» (т. 1—5, 1972—75). Ен здолеў надаць развіццю гістарычнай навукі ў БССР творчы імпульс.
NGC 5414
NGC 5414 (іншыя абазначэнні — UGC 8942, MCG 2-36-13, MK 800, ZWG 74.50, IRAS13595+1010, PGC 49976) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лузерна-Сан-Джавані
Лузерна-Сан-Джавані (Luserna San Giovanni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П'емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 7820 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 463 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 10062. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Фрэнсіс Эліза Бёрнет
Фрэнсіс Эліза Ходжсан Бёрнет (Frances Eliza Hodgson Burnett; 24 лістапада 1849, Манчэстэр, Англія — 29 кастрычніка 1924, Нью-Ёрк, ЗША) — англійская пісьменніца і драматург.
Умбрыя
Умбрыя (Umbria) — адміністрацыйны рэгіён у Італіі.
Брвінаў
Брвінаў (Brwinów) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Прушкоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Брвінаў. Размешчаны за 25 км ад сталіцы — Варшавы. Займае плошчу 10,06 км². Насельніцтва — 11 743 чалавек (на 2004 год).
Умбрыя
Адміністрацыйны цэнтр - горад Перуджа. Правінцыі Умбрыі: Перуджа і Церні.
Насельніцтва 815 тысяч чалавек, прычым каля 600 тысяч жывуць у правінцыі Перуджа.
Гісторыя
Сучасныя межы Умбрыі былі ўсталяваныя ў 1927, калі была створаная правінцыя Церні і адбылося аддзяленне правінцыі Рыеці, якая была ўключана ў Лацыё.
Клімат
Клімат Умбрыі — кантынентальны, з гарачым летам і халоднай зімой. У заходняй частцы вобласці клімат больш мяккі. У Перуджы сярэдняя тэмпература студзеня складае 1,6 ° С, ліпеня 21,6 ° С.
Дэга
Дэга (Dego) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 2014 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 68 км². Паштовы індэкс — 17058. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ambrogio.
Сосна (возера, Сенненскі раён)
Плошча паверхні возера 0,54 км², даўжыня 2,73 км, найбольшая шырыня 8,2 км. Сярэдняя глыбіня складае 3,9 м, найбольшая — 8,2 м. Плошча вадазбору 7,21 км². Катлавіна возера Сосна лагчыннага тыпу, выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Вышыня схілаў катлавіны ад 2—5 да 21 м. Берагавая лінія даўжынёй 6,29 км слабазвілістая. У паўднёва-заходняй частцы возера забалочаная пойма шырынёй 150—200 метраў. Глыбіні да 2 метраў займаюць каля 22 % плошчы возера. Найбольшыя глыбіні ўздоўж паўночна-усходняга берага. Возера слабапраточнае, эўтрофнае. Зарастае да глыбіні ў 3 м. Расліннасць пашырана на адлегласці 15—75 м ад берага.
У возеры Сосна водзяцца лешч, акунь звычайны, плотка, краснапёрка, шчупак звычайны, лінь і іншыя віды рыб.
Пятровічы (Валожынскі раён)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Яршэвіцкага сельсавета.
Нейтралітэт
Нейтралітэт (Neutralität ад neuter — ні той, ні іншы) — 1) у міжнародным праве асобы статус дзяржавы. Выяўляецца ў непрыманні ўдзелу ў вайне; у мірны час — у адмове ад удзелу ў ваенных блоках, ваенных канфліктах, у адмове ад прадстаўлення сваёй тэрыторыі для ваенных баз замежных дзяржаў (т.зв. «пастаянны нейтралітэт», які афіцыйна маюць Швейцарыя, Аўстрыя, Мальта). 2) Ухіленне ад удзелу ў спрэчках пры сутыкненні процілеглых поглядаў, імкненняў, інтарэсаў або ад удзелу ў канфлікце паміж двума бакамі.
Нацыянальная меншасць
Нацыянальныя меншасці — нацыянальныя супольнасці ў поліэтнічных дзяржавах, якія складаюць адносную меншасць насельніцтва ў параўнанні з асноўнай нацыянальнасцю краіны. Да іх звычайна адносяцца групы людзей, што пастаянна жывуць на тэрыторыі пэўнай дзяржавы, маюць яе грамадзянства, але адрозніваюцца сваім этнічным паходжаннем, матэрыяльнай і духоўнай культурай, самасвядомасцю, мовай, рэлігіяй, ментальнасцю. Нацыянальныя меншасці існуюць ва ўсіх шматэтнічных краінах свету. Іх асноўныя правы і свабоды забяспечваюцца адпаведнымі дзяржаўнымі законамі, міжнароднымі канвенцыямі і дэкларацыямі. У прынятай ААН у 1992 «Дэкларацыі правоў асоб, што належаць да нацыянальных ці этнічных, рэлігійных і моўных меншасцей» абвешчаны іх правы на бесперашкоднае развіццё сваёй культуры, мовы і рэлігіі, стварэнне ўласных аб'яднанняў і таварыстваў, а таксама магчымасць карыстацца ўсімі грамадзянскімі свабодамі без ніякай дыскрымінацыі і абмежавання. Закон «Аб нацыянальных меншасцях у Рэспубліцы Беларусь», прыняты ў 1992, гарантуе свабоднае развіццё культур, моў (моўныя правы), традыцый усіх этнічных супольнасцей у Беларусі, садзейнічае гарманізацыі міжнацыянальных адносін, дазваляе ствараць нацыянальныя грамадскія арганізацыі і культурна-асветныя ўстановы.
У Беларусі прадстаўнікі нацыянальных меншасцей упершыню з'явіліся ў сярэднявеччы (пераважна ў 14-16 ст.), што было абумоўлена геапалітычным становішчам беларускіх зямель на скрыжаванні шляхоў паміж Польшчай і Расіяй, Украінай і Літвой, міграцыйнымі працэсамі, войнамі, міжэтнічнымі кантактамі і г.д. Паводле перапісу 1989 у БССР пражывалі прадстаўнікі каля 100 нацыянальных меншасцей, у т.л. 1342 тыс. рускіх (13,2%), 418 тыс. палякаў (4,1%), 291 тыс. украінцаў (2,9%), 111,9 тыс. яўрэяў (1,1%); жывуць таксама татары, літоўцы, латышы, немцы, цыганы і інш. Усе разам яны складаюць звыш 20% насельніцтва Беларусі. У канцы 1980-х г. узніклі першыя культурна-асветніцкія таварыствы нацыянальных меншасцей. Зарэгістраваныя згуртаванні маюць палякі, яўрэі, рускія, украінцы, татары, літоўцы, немцы, армяне, азербайджанцы і карэйцы. У чэрвені 1994 годзе ў Мінску заснаваны Цэнтр нацыянальных культур Беларусі.
Дэкалог, два
«Дэкало́г, два» (Dekalog, dwa) — другая частка дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм зняты ў 1988 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 11 мая 1990 года.
Фільм «Дэкалог, два» адпавядае другой з Дзесяці запаведзяў: «Не ўжывай імя Пана Бога твайго дарэмна».
Сюжэт
Пажылы доктар (Аляксандр Бардзіні) праводзіць вольны час, вырошчваючы расліны і даглядаючы птушачку і рыбак. Ён расказвае аб сваім жыцці прыбіральшчыцы Барбары ў форме своеасаблівага серыялу, заканчваючы свае аповеды словамі «ну а працяг на наступным тыдні». На некалькі паверхаў вышэй жыве Дарота Гелер (Крыстына Янда), жанчына ва ўзросце 30 гадоў. Яна скрыпачка ў філарманічным аркестры.
Доктар сустракае Дароту, калі ўваходзіць у ліфт ранкам – яна курыць у калідоры, гледзячы ў акно. Ён вітаецца з ёй, яна проста ківае яму ў адказ. Яна, відавочна, хоча пагутарыць з ім, але не асмельваецца. Доктар вяртаецца з крамы і зноў бачыць Дароту – яна ўсё на тым жа месцы. Яна маўчыць, але як толькі доктар зачыняе за сабой дзверы кватэры, яна ідзе за ім. Ён адчыняе, але яна ўсё адно маўчыць. Нарэшце ён гаворыць: «Вам ад мяне нешта патрэбна». Яна адказвае: «Так, Вы, пэўна, памятаеце мяне, я жыву вышэй». Так, ён памятае: два гады таму яна збіла на машыне яго сабаку. Дарота, урэшце, гаворыць, у чым справа: ёй тэрмінова трэба ведаць, ці ёсць шанец на выздараўленне яе мужа, Анджэя Гелера, які зараз сур’ёзна хворы і ляжыць у бальніцы, дзе працуе доктар. Той адказвае цвёрда, але ветліва, што яго прыёмныя гадзіны паслязаўтра ў другой палове дня. «Шкада, што я збіла не Вас» – кажа Дарота і сыходзіць. Пазней у той жа дзень доктар зноў сустракае яе – яна па-ранейшаму курыць ля акна – і вырашае злітавацца. Ён прапануе ёй падысці ў бальніцу пасля абеду.
Прыйшоўшы на працу, доктар запрашвае інфармацыю па Анджэю Гелеру. Зайшоўшы ў палату Анджэя, ён бачыць, што Дарота сядзіць ля ложка хворага. Яна прынесла кансерваваныя клубніцы. Але ўбачыўшы, што Анджэй такі слабы, вырашае забраць банку з сабой. Яе спыняе іншы пацыент з гэтай палаты, які раней маўчаў і здаваўся непрытомным. Ён просіць яе пакінуць клубніцы, бо Анджэй можа з’есці іх і пазней. Дарота сыходзіць і развітваецца з суседам па пакоі, але не развітваецца з мужам. Яна чакае перад кабінетам доктара. Нарэшце доктар кліча яе і кажа, што Анджэй вельмі хворы і што з ім усё зусім нядобра. Але ён дадае, што ў яго практыцы выздараўлівалі і не такія безнадзейныя пацыенты. Таму прагнозаў ён рабіць не стане. Яна злосна кажа, што «ён павінен...», але доктар яе перарывае.
У канцы дня Дарота праследуе доктара на машыне да самага дому. Яны прыходзіць у яго кватэру і запальвае цыгарэту, не пытаючыся дазволу. Яна выкарыстоўвае карабок у якасці попельніцы, і калі яна спрабуе затушыць цыгарэту, карабок успыхвае ў яе руках. Дарота расказвае, што яна на трэцім месяцы цяжарнасці, але не ад мужа. І што гэта яе апошні шанец мець дзіця. Яна настойвае на тым, што можна кахаць двух чалавек адначасова. Яна хоча ведаць, ці будзе Анджэй жыць, бо вырашыла для сябе, што калі ён памрэ, яна народзіць, калі ж выжыве – то зробіць аборт. Пазней, калі Дарота вярнулася дамоў, да яе заходзіць альпініст, сябра яе мужа, каб вярнуць альпінісцкі рыштунак Анджэя. Яна са злосцю зазначае, што Анджэй усё яшчэ жывы і што яго экіпіроўка належыць клубу альпіністаў.
На наступны дзень Дарота адпраўляецца да гінеколага і назначае дату аборту – праз два дні. Яе палюбоўнік, піяніст, які зараз у ад’ездзе на гастролях, перадае ёй просьбу прывезці ноты, што ён пакінуў на фартэпіяна. Ноччу ў тэлефоннай размове яна паведамляе яму, што не паедзе да яго за мяжу. І што збіраецца зрабіць аборт. Ён жа адказвае, што хоча быць з ёй і не разумее яе.
На наступны дзень у медыцынскай лабараторыі бальніцы доктар разглядае тры ўзоры тканкі пад мікраскопам. Ён пытаецца ў калегі, якога той меркаванне. Той пачынае «Вы заўжды нас вучылі...», але доктар рэзка перарывае яго і настойвае, каб той выказаў сваё ўласнае меркаванне, тады ён адзначае, што хвароба прагрэсіруе. Калі Дарота вяртаецца ў бальнічную палату, яна бачыць, што адтуль вывозяць труп, але, увайшоўшы, разумее, што гэта не Анджэй, а яго сусед па палаце, які напярэдадні здаваўся куды больш здаровым. Яна набліжаецца да свайго мужа, які выглядае вельмі слабым, і ўпершыню за фільм дакранаецца да яго.
Дарота перарывае сустрэчу дактароў, каб нагадаць доктару, што яна збіраецца зрабіць аборт на наступны дзень. Тады доктар раіць ёй не рабіць гэтага і кажа, што Анджэй, відавочна, памрэ, бо метастазы павялічваюцца. Яна прымушае яго паклясціся ў гэтым. Ён клянецца. Выходзячы, ён кажа, што хацеў бы аднойчы пачуць яе ігру ў філармоніі.
Анджэй упершыню расплюшчвае вочы і назірае, як пчала амаль гіне ў шклянцы з клубніцамі, але цудам выбіраецца. Ноччу ён устае і прыходзіць у кабінет доктара. Анджэй кажа, што вярнуўся з «таго свету» і дзякуе доктару, той адказвае «няма за што, у дадзеным выпадку сапраўды няма за што». Анджэй гаворыць доктару, што ў іх з Даротай будзе дзіця.
Акцёрскі склад
<br style="clear: both" />
Саўндтрэк
Музыка, што гучыць у фільме «Дэкалог, два» увайшла ў склад першага альбома Збігнева Прайснера — «Дэкалог» (1991), у якім прадстаўлена музыка са ўсяго тэлецыкла.
Выхад
Прэм’ера фільма адбылася 6 верасня 1989 года на Венецыянскім кінафестывалі. Пазней фільм дэманстраваўся на Кінафестывалі ў Чыкага 18 кастрычніка 1989 года. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 11 мая 1990 года.
Царква ў гонар Раства Прасвятой Багародзіцы (Друцк)
Царква ў гонар Раства Прасвятой Багародзіцы — колішні праваслаўны храм у Друцку. Царква знаходзілася на дзядзінцы старажытнага паселішча мяжы XI—XII стст. Упамінаецца ў XIV ст. ў Друцкім евангеллі, у якім на апошняй старонцы зроблены запіс: «В лето 6509 [1001 г.] створана бысть церкви сия святая Богородица вь граде во Дрютьсце…». Дата 1001 г., відаць, недакладная, аднак не выклікае сумнення, што ў Друцку ўжо ў дамангольскі перыяд меўся праваслаўны храм. Археолагамі знойдзена мноства керамічных паліваных плітак, якімі звычанна масцілася падлога цэркваў. Адсутнасць падмурку можа сведчыць пра тое, што царква была драўляная. Раскопкі старажытнага дзядзінца паказалі, што сярэдняя частка старажытнага горада была адведзена пад плошчу, на якой, верагодна, і стаяў драўляны храм. На 1864 г. адзначаецца Мікалаеўская царква.
Павага
Павага — адно з найбольш важкіх патрабаванняў маралі, якое выяўляецца ў паважлівых адносінах да людзей і заснавана на прызнанні годнасці асобы; адзін з асноўных паказчыкаў годнасці асобы або сацыяльнай групы, іх аўтарытэту і бездакорнай маральнай рэпутацыі.
Мікалай Васілевіч Букшта
Мікалай Васілевіч Букшта (, в. Азярцо,  —) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
З 1949 года трактарыст Івацэвіцкай МТС, з 1958 — трактарыст калгаса «Бальшавік» Івацэвіцкага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак сельскагаспадарчай прадукцыі.
Бюлах (акруга)
Бюлах (Bülach) — акруга ў кантоне Цюрых. Цэнтр — горад Бюлах.
Жуковэ (Мыкалаіўскі раён)
Жуковэ (Жуко́ве) — вёска ў Мыкалаіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Аляксандр Юр’евіч Падшывалаў
Аляксандр Юр’евіч Падшывалаў (нар. ) — беларускі гандбаліст. Майстар спорту Беларусі. Разыгрывальнік нямецкага клуба «Міндэн» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кар’ера
Пачынаў кар’еру ў мінскім «Віцязі», у 2015 годзе перайшоў у СКА, дзе стаў адным з асноўных ігракоў. У сакавіку 2018 года падпісаў трохгадовы кантракт з нямецкім клубам «Міндэн», які пачаў дзейнічаць з сезона 2018/19.
Тхакуры
Тхакуры (ठकुरी) — каставая супольнасць у Непале і суседніх гімалайскіх раёнах Індыі. Агульная колькасць прадстаўнікоў (2022 г.) — 446 000 чалавек.
Тхакуры звычайна адносяцца да варны вайш’яў, аднак знакаміты ваеннай службай. Самі тхакуры лічаць, што паходзяць ад маголаў або раджпутаў. У даліне Катманду іх часцяком называюць валадарамі лясоў.
Да XVIII ст. большасць тхакуры была дробнымі землеўладальнікамі, аднак некалькі родаў узвысіліся да стану манархаў гімалайскіх дзяржаў. Падчас аб’яднання Непала дзяржавай Горкха яны набылі права служыць у войску і атрымоўваць у карыстанне зямельныя надзелы разам з прыгоннымі сялянамі. Такім чынам, яны сталі ўспрымацца як высакародная група насельніцтва.
Традыцыйна тхакуры жывуць у сельскай мясцовасці, займаюцца земляробствам і здачай зямлі ў арэнду. У гарадах імкнуцца займаць пасады, звязаныя з дзяржаўнай службай. Тым не меней, сярод гарадскіх тхакуры нямала беспрацоўных і удзельнікаў крымінальных злачынных груп. Каставай эндагаміі садзейнічае звычай браць шлюб са стрыечнымі сваякамі па матчынай лініі. Разам з гэтым, практыкуюцца шлюбы з прадстаўнікамі іншых каст, што маюць высокі сацыяльны статус.
Большасць вернікаў прытрымліваецца шываізму. У Мустангу частка тхакуры спавядае будызм.
Пасюцішкі
Пасюцішкі (Пасютишки) — хутар у Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Пасюцішкі ўваходзяць у склад Цяцеркаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Пераброддзе Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ягор Крыд
Ягор Крыд (Егор Крид, сапраўднае імя — Ягор Мікалаевіч Булаткін; нар., , Расія) — расійскі спявак і рэпер.
Біяграфія
Ягор Булаткін нарадзіўся 25 чэрвеня 1994 года ў горадзе Пензе, Расія. Сям’я хлопца лічылася даволі забяспечанай і вельмі музычнай, што спрыяла ранняму далучэнню Ягора да свету музыкі. Але ў юнака было шмат іншых захапленняў: ён вучыўся ў ліцэі з паглыбленым вывучэннем англійскай мовы, захапляўся шахматамі, займаўся футболам, баскетболам, тэнісам і більярдам. Скончыў Ліцэй сучасных тэхналогій кіравання нумар 2 у горадзе Пензе. З самага юнага ўзросту Ягор пачаў захапляцца хіп-хопам
Марке
Марке (Marche, ад le marche di Ancona — маркі (памежныя землі) Анконы) — адміністрацыйны рэгіён на ўсходнім узбярэжжы Італіі. Насельніцтва — 1 485 000 чалавек (13-е месца, ацэнка 2003 г.). Сталіца — горад Анкона.
Ягор Крыд
Біяграфія
Са школьнага ўзросту адчуваў у сабе трапяткое стаўленне да музыкі  і творчай сферы ў цэлым. Таксама Ягор рабіў запісы сваіх першых досведаў выканання напісаных ім тэкстаў.
Марке
Гэтая вобласць абавязана сваёй назвай франкам, якія ў Х стагоддзі яе называлі словам «Марка» (ад Mark — «вобласць»). Марке ўключае ў сябе гарады і мясцовасці з вельмі непадобнай гісторыяй і звычаямі.
Ягор Крыд
Кар’ера і творчасць
У 2011 годзе карыстальнікі інтэрнэту ўбачылі яго першы кліп «Любовь в сети», які ён зняў самастойна. У 2012 годзе стаў пераможцам конкурсу «Звезда „Вконтакте“ — Пятый канал» у намінацыі «Найлепшы хіп-хоп праект», пасля якога выступіў са сваёй песняй «Вдохновение» на адной з галоўных эстрадных пляцовак Санкт-Пецярбурга — у канцэртнай зале «Кастрычніцкі».
Лэйбл Black Star Inc. звярнуў сваю ўвагу на Ягора Крыда пасля выхаду яго кавера на песню Цімаці «Не сходи с ума», лічыльнік праглядаў якога перасягнуў адзнаку ў мільён праглядаў. У красавіку 2012 года Ягор Крыд падпісаў кантракт з музычным лэйблам Black Star Inc. У сакавіку 2019 года Ягор пакінуў лэйбл.
Папулярнасць і першы альбом
У 2014 годзе артыст выпускае сінгл «Самая Самая», які займае першыя радкі хіт-парадаў і музычных чартаў. На дадзены момант у відэакліпа на песню 80 мільёнаў праглядаў на YouTube.
2 красавіка 2015 года выпусціў першы студыйны альбом — «Холостяк». Новым хітом Ягора з гэтага альбома стала песня «Невеста». 25 ліпеня 2015 года выступіў на фестывалі Europa Plus LIVE 2015, які праходзіў у Маскве, у спартыўным комплексе «Лужнікі».
31 снежня 2015 года ў праграме «Навагодняя ноч на першым» праспяваў песню «Самая Cамая».
1 студзеня 2016 года ў «Навагоднім Блакітным Агеньчыку 2016» праспяваў рэмейк песень «Самая Самая» і «Надежда» сумесна з Іосіфам Кабзонам. Выступіўшы на тэлебачанні, Ягор атрымаў шырокую публіку, якая раней не ведала пра існаванне такога спевака.
Хартыя'97
Хартыя’97 – беларуская грамадзянская ініцыятыва, якая была накіравана на праваабарончую дзейнасць і аб'яднанне палітычных сіл, апазіцыйных да палітыкі Аляксандра Лукашэнкі.
Хартыя’97 была складзена па аналогіі з Хартыяй 77 – дэкларацыяй, якая абвясціла прынцыпы пераадолення таталітарызму і аднаўлення дэмакратыі ў Чэхаславакіі. Хартыя’97 была абвешчаная 10 лістапада 1997 года. Хартыя канстатавала парушэнні правоў чалавека ў Беларусі, разбурэнне нацыянальнай культуры. Яе аўтарамі і ініцыятарамі выступілі журналісты незалежных сродкаў масавай інфармацыі, а яе тэкст быў апублікаваны ў вядучых няўрадавых газетах таго часу: «Имя», «Белорусская деловая газета», «Народная воля», «Свабода», «Свободные новости» і іншых.
У арганізацыйны камітэт грамадскай ініцыятывы ў розны час уваходзілі Андрэй Саннікаў, Аляксандр Мілінкевіч, Уладзімір Мацкевіч, Віктар Івашкевіч, Людміла Гразнова, Пётр Марцаў, Юрый Хашчавацкі і іншыя вядомыя дзеячы. Першымі пад тэкстам Хартыі’97 паставілі подпісы 100 вядомых у краіне палітыкаў, грамадcкіх і культурных дзеячаў, журналістаў. Пазней дакумент падпісалі больш за 100 тысяч грамадзян Беларусі.
24 студзеня 2018 года доступ да веб-сайта chapter97.org быў заблакаваны па ўсёй краіне ў адпаведнасці з рашэннем Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь. Радавыя чытачы парталу з Беларусі вымушаны карыстацца спецыяльнымі праграмамі, проксі-серверамі і ўсялякага роду ананімімайзерамі. З замежных IP-адрасоў доступ на сайт кампаніі вольны.
У жніўні 2022 года беларускія ўлады прызналі «Хартыю» экстрэмісцкім фарміраваннем. Раней у 2021–2022 гадах яе тэлеграм-канал, лагатып, сайт і старонкі ў сацыяльных сетках былі ўнесены ў спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў.
Суд Партызанскага раёна г. Мінска
'''Суд Партызанскага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Партызанскага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па вуліцы Сямашкі, 33.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
Волка (прыток Заходняй Бярэзіны)
Во́лка — рака ў Валожынскім раёне Мінскай і Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Заходняя Бярэзіна (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 36 км. Плошча вадазбору 391 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,9 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад хутара Рудня Валожынскага раёна, упадае ў Бярэзіну за 7 км ніжэй вёскі Бакшты. Вадазбор на заходніх схілах Мінскага ўзвышша і Нёманскай нізіне. Сярэдняе і ніжняе цячэнне ракі ў межах Налібоцкай пушчы.
Даліна невыразная. Абалона вузкая, забалочаная, пад лесам і хмызняком; шырыня 10—15 м, у сярэднім і нжнім цячэнні да 200 м. Рэчышча звілістае, разгалінаванае ў сярэднім цячэнні, на працягу 5 км ад вытоку каналізаванае; шырыня ў межань у вярхоўі 1—3 м, ніжэй 3—8 м. Берагі стромкія, абрывістыя, невысокія, складзеныя з сугліністых і тарфяна-балотных грунтоў.
Сярод прытокаў — рэкі Ізледзь, Лубянка, Альшаніца, Жаўнянка, Пружаніца, Сівічанка.
Пястаў
Пястаў (Piastów) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Прушкоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 5,83 км². Насельніцтва — 23 332 чалавекі (на 2004 год).
NGC 5415
NGC 5415 (іншыя абазначэнні — ZWG 336.32, NPM1G +70.0124, PGC 49610) — галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Амінэ Какабавэ
Амінэ Какабавэ (швед. Amineh Kakabaveh; нар., , Курдыстан) — шведскі палітык левага накірунку, дэпутат шведскага парламента.
Біяграфія
Амінэ Какабавэ нарадзілася ў курдскай сям’і ў Іране, але пакінула радзіму ва ўзросце 19 гадоў і перабралася ў Швецыю. Какабавэ з’яўляецца магістрам сацыяльных навук Стакгольмскага ўніверсітэта.
У 2006 годзе шведскі часопіс «Focus» назваў Амінэ Какабавэ лаўрэатам намінацыі «Год Швецыі». Узнагароду ёй прысудзілі за смеласць у прыцягненні ўвагі і абмеркаванні пытанняў палітыкі інтэграцыі і за яе барацьбу за правы жанчын.
З 2008 года Амінэ Какабавэ стала дэпутатам шведскага парламента па выбарчай акрузе Стакгольма ад Левай партыі Швецыі — пасля сыходу з парламента Пернілы Цэтрэус, якая здала мандат з-за сіндрому хранічнай стомленасці. У 2017 годзе Амінэ Какабавэ была членам праўлення шведскай гуманістычнай арганізацыі «Humanisterna» — члена Міжнароднага гуманістычнага і этычнага саюза. У адным з інтэрв’ю ў 2017 годзе Какабавэ крытыкавала нашэнне рэлігійна-абумоўленых формаў адзення, такіх як фата, хіджаб, нікаб і бурка, лічачы гэта адной з форм прымусу.
Гомасексуальнасць у Трэцім рэйху
Гомасексуалы ў Трэцім рэйху былі цалкам выцеснены з грамадскага поля і падвяргаліся жорсткаму пераследу. Атрымалая росквіт у Веймарскай рэспубліцы (часопісы і газеты, кафэ і бары, забаўляльныя ўстановы і імпрэзы) была цалкам знішчана. Гомасексуальныя мужчыны падвяргаліся сістэматычнаму кантролю і ўліку. Крымінальнае заканадаўства, якое стала значна больш жорсткім у 1935 годзе, пераследавала любыя сексуальныя ўзаемадзеянні паміж мужчынамі, нават тыя, якія адбываліся без непасрэднага фізічнага кантакту. І нават пасля адбыцця турэмнага зняволення асуджаныя мужчыны нярэдка дэпартаваліся ў канцэнтрацыйныя лагеры пад так званыя «» ці «прафілактычныя» арышты для прадухілення «рэцыдыву». Лесбіянкі не падвяргаліся масаваму пераследу, аднак яны нярэдка выпрабоўвалі на сабе іншыя формы дыскрымінацыі з боку ўлады.
Даследчыкі вылучаюць у гісторыі Трэцяга рэйха тры перыяды пераследу гомасексуалаў. Першы перыяд пачынаецца з ў 1933 годзе і характарызуецца агульнай барацьбой за, поўным знішчэннем гомасексуальнай субкультуры, актыўнай антыгомасексуальнай дзяржаўнай прапагандай і першымі індывідуалізаванымі выпадкамі тэрору ў дачыненні гомасексуалаў. Другі перыяд адзначыцца ўзмацненнем жорсткасці ў 1935 годзе параграфа 175, які крыміналізаваў аднаполыя сексуальныя кантакты паміж мужчынамі, і пачаткам іх сістэматычнага крымінальнага пераследу. Апошні перыяд пачынаецца ў 1940 годзе і характарызуецца ўзмацненнем рэпрэсіўных мер у адносінах да членаў СС, Вермахта і паліцыі, а таксама пачаткам масавай дэпартацыі ўсіх вызваленых з турмы гомасексуальных мужчын у канцлагеры.
У агульнай складанасці ў часы Трэцяга рэйха па вінавачанні ў «ненатуральнай распусце» паміж мужчынамі былі асуджаны каля 50 тысяч чалавек (з іх каля чатырох тысяч падлеткаў) і каля 10—15 тысяч былі дэпартаваны ў канцэнтрацыйныя лагеры. З іх каля дзвюх трацін не перажылі лагераў. Лік гомасексуалаў, змярцвёных па ў псіхіятрычных лякарнях, пакараных смерцю вайсковым трыбуналам ці адпраўленых у, невядомы і ў наш час з'яўляецца прадметам навуковага вывучэння.
Сітуацыя да прыходу нацыстаў да ўлады
У 1871 годзе адбылося аб’яднанне германскіх дзяржаў у адну імперыю вакол Прусіі, у выніку чаго прускае крымінальнае заканадаўства, а разам з ім і крымінальны артыкул за «распусту» (Unzucht) паміж мужчынамі, пашырылася на тэрыторыю ўсёй Германскай імперыі. 15 мая 1897 года высілкамі, , і  быў заснаваны , які змагаўся за скасаванне параграфа 175 — першая ў свеце арганізацыя, якая бараніла правы гомасексуалаў.
З падзеннем імперыі і стварэннем Веймарскай рэспублікі (1918) былі гарантаваны свабоды слова і сходаў усім грамадзянам, у выніку чаго адбыўся росквіт гомасексуальнага руху і з’явіўся вялікі лік арганізацый гомасексуалаў. У 1919 годзе Магнусам Хіршфельдам у Берлінe быў заснаваны Інстытут сексуальных навук, які цесна супрацоўнічаў з Навукова-гуманітарным камітэтам. Мэтай створанага інстытута было паглыбленне навукова-даследчай базы па пытаннях сексуальнасці, прасоўванне скасавання крымінальнага пераследу гомасексуалаў, а таксама разгляд агульных пытанняў чалавечай сексуальнасці і спрыянне правядзенню сексуальных рэформаў. У прыватнасці, у Інстытуце праводзіліся грамадскія дыскусіі па тэмах сексуальнасці, сямейнага жыцця, гігіены цела, кантрацэпцыі, аборту, гомасексуальнасці, палавых інфекцый і іншых пытанняў.
У выдавецтве Фрыдрыха Радсцувайта выходзіў цэлы спектр газет і часопісаў для гомасексуальных мужчын і жанчын. Наклад некаторых з іх даходзіў да 100 тысяч асобнікаў у месяц. Адзін толькі часопіс Die Insel да 1930 года дасягнуў накладу ў 150 тысяч асобнікаў. Прэса для гомасексуалаў была свабодна даступная ў газетных кіёсках буйных гарадоў. Практычна ў кожным буйным горадзе былі бары і закусачныя для гомасексуальнай публікі. Па ўсёй краіне ад Кёнігсберга да Кёльна, ад Фленсбурга да Мюнхена праходзілі розныя забаўляльныя імпрэзы, святы і балі, арганізаваныя для гомасексуалаў.
У 1931—1932 гады высілкамі сацыял-дэмакратаў падпала пад агалоску гомасексуальнасць — аднаго з лідараў нацыянал-сацыялістаў і кіраўніка штурмавых атрадаў (СА). Тым самым сацыял-дэмакраты спадзяваліся нашкодзіць нацысцкай партыі.
Стаўленне да гомасексуальнасці ў рэчышчы нацысцкай ідэалогіі
У ранняй гісторыі НСДАП не прасочваецца ніякага праграмнага згадвання барацьбы з гомасексуальнасцю. Ні ад 24 лютага 1920 года, ні «Майн Кампф» Гітлера не ўтрымлівалі згадванняў пра гомасексуальнасць. У той жа час выяўна, што нацыянал-сацыялізм катэгарычна не прымаў аднаполых адносін. Ужо пад канец 1920-х гадоў партыйная прапаганда злучала гомасексуальныя арганізацыі з яўрэямі, заклікаючы да патрэбы абароны нямецкага народа ад «разбэшчанай яўрэйскай сексуальнай маралі» Магнуса Хіршфельда. Газета , якая з’яўлялася афіцыйным друкаваным органам НСДАП, у кастрычніку 1928 года дэкларавала «сувязь паміж марксізмам, педэрастыяй і сістэматычнай яўрэйскай заразай» і пісала пра патрэбы абароны рослага пакалення ад свабоднага доступу «літаратуры для педэрастаў і лесбіянак».