cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аралез
Арале́з (Արալեզ) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана на чыгунцы Ерэван — Ерасх, за 10 км на паўднёвы ўсход ад горада Аштарака, за 8 км на паўночны захад ад горада Арарата, за 1 км на паўднёвы захад ад сяла Нарабац, за 3 км на захад ад сяла Ванашэн, за 3 км на поўнач ад сяла Васкетап і за 1 км на ўсход ад сяла Нор Кянк.
Юліус Лотар фон Меер
Біяграфія
Скончыў Вюрцбургскі ўніверсітэт (доктар медыцыны, 1854). Вывучаў натуральныя навукі ва ўніверсітэтах Гайдэльберга (дзе працаваў у лабараторыі Р. Бунзена), Кёнігсберга і Брэслаў (доктар філасофіі, 1858). З 1859 выкладаў ва ўніверсітэце Брэслаў, у 1866—1868 гадах у Лясной акадэміі ў Нейштат-Эбервальдзе. У 1868—1876 гадах прафесар ва ўніверсітэце Карлсруэ, з 1876 ў Цюбінгенскім універсітэце. У 1860 годзе прыняў удзел у Міжнародным кангрэсе хімікаў у Карлсруэ, на якім абмяркоўваліся вызначэнні асноўных паняццяў хіміі.
1949 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1949 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Барбуда
Барбу́да (Barbuda) — востраў у групе Паўночных Падветраных Малых Антыльскіх астравоў. Уваходзіць у склад дзяржавы Антыгуа і Барбуда. Плошча - 160,56 км². Насельніцтва - 1638 чал. (2006 г.)
Геаграфія
Востраў Барбуда знаходзіцца на паўночным усходзе Карыбскага басейна ў 41 км на поўнач ад вострава Антыгуа, 86 км на паўночны захад ад вострава Невіс, у 105 км на паўднёвы захад ад вострава Сен-Бартэльмі. Даўжыня — 23,8 км, найбольшая шырыня — 13,84 км.
Востраў Барбуда сфарміраваўся ў выніку субдукцыі (падняцця) літасферных пліт, у выніку якой над паверхняй акіяна апынулася частка былога марскога дна з назапашанымі на ім на працягу мільёнаў гадоў арганічнымі ападкамі. Гэтыя ападкі склалі вапняковую аснову вострава з кіпрым карстам і вышчалачанымі глебамі. Тут шмат пячор і гротаў. Рэльеф даволі плоскі. Найвышэйшы пункт (ва ўсходняй частцы) - 38 м. Прэсных вадаёмаў няма. На захадзе вылучаецца салёная ўнутраная лагуна Кондрыгтан, паверхня якой займае прыкладна 14 км². На поўначы ўзбярэжжа атачаюць каралавыя рыфы.
На Барбудзе здабываюць пясок, які выкарыстоўваецца для вытворчасці будаўнічых матэрыялаў.
Клімат трапічны пасатны. Востраў адкрыты вятрам як з Карыбскага мора, так і з Атлантыкі, што аказвае істотны ўплыў на надвор'е. Тут выразна прасочваецца зімовы сезон, калі сярэдняя тэмпература не перавышае +25 °C, і летні сезон з сярэдняй тэмпературай +28 °C. Нават у самым гарачым месяцы жніўні спякота не адчуваецца, паколькі паветра астуджаецца сталым атлантычным брызам.
З-за адсутнасці высокіх пагоркаў, якія затрымліваюць вільгаць, сярэднегадавая колькасць ападкаў на Барбудзе меншая, чым на суседнім востраве Антыгуа. Сабраная дажджавая вада выкарыстоўваецца мясцовымі жыхарамі для асабістага карыстання, у той час як вада з калодзежаў — толькі для хатняй жывёлы і ірыгацыі агародаў. Барбуда знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў, якія асабліва актыўны з пачатку чэрвеня да канца лістапада.
Востраў моцна пацярпеў падчас урагана Ірма ў 2017 г., былі разбураны амаль усе будынкі.
Прырода
Дзякуючы малой колькасці насельніцтва на Барбудзе захаваліся незасвоеныя землі. Большую частку вострава займае саванна і зараснікі ксерафітаў. Тыповыя прадстаўнікі фаўны — марскія чарапахі, ігуаны, крабы, яшчаркі, казуркі. Дзякуючы чалавеку на Барбудзе рассяліліся алені і кабаны. Аднак найбольш каштоўнай і добра захаванай часткай мясцовай прыроды лічацца шматлікія птушкі, у тым ліку прадстаўнікі рэдкіх відаў. Для аховы птушак арганізаваны нацыянальны парк.
Гісторыя
У 1493 г. востраў быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам. Сучасная назва паходзіць ад іспанскага слова barbuda ("барадаты"), магчыма з-за мангравых зараснікаў і ліян, якія іспанскія маракі ўбачылі на беразе. Каланізацыя вострава еўрапейцамі стрымлівалася з-за адсутнасці на ім важных рэсурсаў, у тым ліку адкрытых крыніц пітной вады, і пагрозай з боку карыбаў. Яны выгналі першых англійскіх пасяленцаў, якія прыбылі ў 1625 г. з вострава Сент-Кітс.
У 1835 г. на Барбудзе была адкрыта першая школа. У 1855 г. ліцэнзія Кодрынгтанаў на валоданне востравам скончылася, што прывяло да далейшага эканамічнага заняпаду гаспадаркі астравіцян, паколькі прадукты жывёлагадоўлі збываліся праз гандлёвы дом Кодрынгтанаў. Жыхары Барбуды былі вымушаны вырошчваць бавоўну, здабычай солі або наймацца на працу на Антыгуа, Сент-Кітс або ў іншых месцах.
У другой палове XX ст. на Барбудзе пачаў паступова развівацца турызм, пачалася здабыча пяску. У 1981 г. востраў увайшоў у склад дзяржавы Антыгуа і Барбуда. У 2012 г. здабыча пяску была спынена. Аднак улады вострава плануюць камерцыйна развіваць станцыі аднаўляльнай энергіі.
Інфраструктура
Большасць насельнікаў Барбуды жыве ў паселішчы Кодрынгтан, займаецца сельскай гаспадаркай або абслугоўвае турыстаў. Турызм — аснова мясцовай эканомікі. Наведвальнікаў прыцягваюць спрыяльны клімат, бязлюдныя пляжы, першародная прырода і гістарычныя мясціны, у тым ліку рэшткі ваенных умацаванняў эпохі сям'і Кодрынгтан.
На Барбудзе працуюць 2 марскія прычалы, аднак асноўныя кантакты астравіцян са знешнім светам адбываюцца праз аэрапорт, пабудаваны на поўдні.
Менла-Парк (Каліфорнія)
Менла-Парк (Menlo Park) — горад у акрузе Сан-Матэа штата Каліфорнія, ЗША. Мяжуе з залівам Сан-Францыска на поўначы і ўсходзе; Усходнім Апала-Альта, Апала-Альта і Стэнфардам на поўдні; Атэртанам, Паўночным Фэйр-Оксам і Рэдвудам на захадзе. Менла-Парк размяшчаецца ва ўсходняй частцы акругі Сан-Матэа. Насельніцтва - 32 026 чалавек (2010).
Пэкурыўка
Пэкурыўка (Пекурі́вка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
У ХІХ стагоддзі вёска Пэкурыўка была ў складзе Тупычыўскай воласці Гараднянскага павета Чарнігаўскай губерні.
Пэрэраст
Пэрэраст (Пере́рост) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Меніфі (Каліфорнія)
Меніфі (Menifee) — горад у акрузе Рыверсайд, штат Каліфорнія, ЗША. Уваходзіць у склад Вялікага Лос-Анджэлеса. Паводле перапісу 2020 года, насельніцтва складае 102.527 чалавек. Першапачаткова раён засялілі луісеньё. У 18 стагоддзі тэрыторыя патрапіла пад уладу Іспаніі. У 1848 годзе, у выніку амерыкана-мексіканскай вайны, землі адышлі ЗША.
Адміністрацыйны падзел Гернсі
Бейлівік Гернсі (кароннае ўладанне брытанскай манархіі) адміністрацыйна падзелена на прыходы. На самім востраве Гернсі іх 10, акрамя таго асобным прыходам з'яўляецца прыход Сент-Эн на востраве Олдэрні, які ўваходзіць у гэта кароннае ўладанне. Астравы Сарк і Херм не ўваходзяць ні ў адзін з прыходаў, з'яўляючыся самастойнымі адзінкамі ў складзе бейлівіка.
Рускія ў Японіі
Рускія ў Японіі (在日ロシア人) — рускія, якія пражываюць на тэрыторыі Японіі і з'яўляюцца або грамадзянамі Японіі, якія пераехалі ў Японію і атрымалі японскае грамадзянства, а таксама іх нашчадкі, або грамадзянамі Расіі, якія пражываюць у Японіі часова.
Першыя рускія ў Японіі, калі не лічыць наведванняў вострава Хакайда ў той час, калі ён не з'яўляўся тэрыторыяй Японіі, былі зафіксаваны ў 1739 годзе, калі рускія маракі на чале са Шпанбергам наведалі Камагаву (суч. прэфектура Тыба).
Першымі рускімі імігрантамі былі місіянеры, якія пабудавалі праваслаўную царкву ў 1861 і бальніцу. Вядомым рускім місіянерам быў Мікалай Касаткін, пазней услаўлены ў ліку святых як роўнаапостальны.
Другую хвалю іміграцыі склалі белыя імігранты пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года.
Маўнцін-В’ю (Каліфорнія)
Маўнцін-В’ю (Mountain View, літар. горны выгляд) — горад у акрузе Санта-Клара штата Каліфорнія, ЗША, які атрымаў назву дзякуючы відам на горы Санта-Круз. Насельніцтва — 74066 чал (перапіс 2010 года). Горад размешчаны ў Крамянёвай даліне, сусветным цэнтры высокіх тэхналогій.
Піўніўшчына
Піўніўшчына (Півні́вщина) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Робертсфарс (камуна)
Камуна Робертсфарс (Robertsfors kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестэрботэн у паўночнай Швецыі.
Робертсфарс 83-я па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Робертсфарс.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 6 738 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 3 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Аўстрыя на конкурсе песні Еўрабачанне 2013
Österreich rockt den Song Contest
2 кастрычніка 2012 года аўстрыйскі тэлеканал ORF аб'явіў аб новым фармаце адбору. Пяць запісаў былі адабраны для нацыянальнага фіналу, які адбыўся ў Вене 15 лютага 2013 года. Зацікаўленыя выканаўцы павінны былі прадставіць свае запісы да першага тыдня лістапада. Імёны пяці адабраных фіналістаў былі абвешчаны 11 снежня 2012 года. Аўстрыйскія кандыдаты і песні былі прадстаўлены 14 студзеня.
Рашэнне аб пераможцы прымалася па сістэме 50/50 ад тэлегаласавання і прысуду міжнароднага журы з прадстаўнікоў Швецыі, Вялікабрытаніі, Германіі, Ірландыі і Сербіі.
Члены журы:
Шоў складалася з двух частак: у першай частцы кожны кандыдат выканаў пераможную песню з былых конкурсаў Еўрабачанне, а ў другой частцы былі выкананы песні для прадстаўлення Аўстрыі на конкурсе. У першай частцы, Yela выканала "Love Shine a Light" (1997), Falco Luneau выканаў "What's Another Year" (1980), The Bandaloop прадставілі "Waterloo" (1974), Наталля Келі выканала "Ne partez pas sans moi" (1988), і Elija выканала "Euphoria" (2012). Калі галасы журы (50 %) і тэлегледачоў (50 %) былі аб'яднаны, Наталля Келі стала пераможцай з песняй «Shine».
На Еўрабачанні
Аўстрыя атрымала месца ў першым паўфінале 14 мая 2013 года. У першым паўфінале прадзюсары шоў вырашылі, што Аўстрыя адкрые паўфінал і выступіць першай, перад Эстоніяй. На сцэне ў Келі было пяць бэк-вакалістаў: Карын Бауэр, Рэгіна Малінгер, Біргіт Кубіца, Харальд Баўмгартнер і Моніка Бальвайн.
Аўстрыя не прайшла кваліфікацыю ў першым паўфінале конкурсу, заняўшы 14-е месца з 27 баламі.
Першы паўфінал
==== Фінал ====
Марцінес (Каліфорнія)
Марцінес (Martinez) — горад у штаце Каліфорнія, размешчаны на паўднёвым баку праліва Каркінес, на поўнач ад горада Конкард.
Злучаны з горадам Беніша двума аўтамабільнымі і адным чыгуначным мастамі. Горад раскінуўся на ўзгорыстай маляўнічай раўніне і адметны тым, што вакол яго знаходзяцца тры нафтаперапрацоўчыя заводы, а на фарватары ракі Сакрамента базуюцца ваенныя караблі ЗША.
Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША, горад мае агульную плошчу 34 км². Насельніцтва - 35824 чалавек (2010).
Арамус
Араму́с (Արամուս) — сяло ў марзе Катайк, у цэнтры Арменіі.
Кураў
Ку́раў (Kurów) — вёска ў складзе Пулаўскага павета Люблінскага ваяводства Польшчы, цэнтр гміны Кураў. Размешчана на р. Кураўка.
Марыета
Марыета — тапонім.
Палісся (Гараднянскі раён)
Палессе ці Палісся (Полі́сся) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Міжзорны пыл
Міжзорны пыл — цвёрдыя мікраскапічныя часціцы, якія разам з міжзорным газам запаўняюць прастору паміж зоркамі. У цяперашні час лічыцца, што пылінкі маюць тугаплаўкае ядро, аточанае арганічным рэчывам або ледзяной абалонкай. Хімічны састаў ядра вызначаецца тым, у атмасферы якіх зорак яны зкандэнсаваліся. Напрыклад, у выпадку вугляродных зорак, яны будуць складацца з графіту і карбіду крэмнію.
Тыповы памер часціц міжзорнага пылу ад 0,01 да 0,2 мкм, поўная маса пылу складае парадку 1% ад поўнай масы газу. Святло зорак награвае міжзорны пыл да некалькіх дзясяткаў Кельвінаў, дзякуючы чаму міжзорны пыл з'яўляецца крыніцай даўгахвалевага інфрачырвонага выпраменьвання.
Пыл таксама ўплывае на хімічныя працэсы, якія праходзяць у міжзорным асяроддзі: пылавыя гранулы ўтрымліваюць цяжкія элементы, якія выкарыстоўваюцца як каталізатар ў розных хімічных працэсах. Гранулы пылу ўдзельнічаюць і ва ўтварэнні малекул вадароду, што павялічвае тэмп зоркаўтварэння ў метала-бедных аблоках.
Марыета (Каліфорнія)
Марыета (Murrieta) — горад у акрузе Рыверсайд, штат Каліфорнія, ЗША. Горад размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы акругі, з'яўляецца часткай так званай Унутранай Імперыі. З паўднёвага ўсходу Марыета ўшчыльную мяжуе з горадам Тэмек'юла, з паўночнага захаду — з горадам Уілдамар, з поўначы — з горадам Мэніфі, з захаду — з плато Санта-Роза. Насельніцтва - 110 949 чалавек (2020).
Замасточча (Мінскі раён)
Замасто́чча (, Замосточье) — аграгарадок у Мінскім раёне Мінскай вобласці, за 20 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Мінска. Уваходзіць у склад Лугаваслабадскага сельсавета.
У 1926—1954 гадах цэнтр Замастоцкага сельсавета.
Ноўгарад-Северскае княства
Ноўгарад-Северскае княства (Северскае княства) — рускае княства, якое размяшчалася ў басейне сярэдняй Дзясны, яе прытокаў Снова, Сейма і інш. Сталіца — Ноўгарад-Северскі. Найбуйнейшымі гарадамі і цэнтрамі ўдзельных княстваў былі Курск, Пуціўль, Рыльск, Трубчэўск.
Утварылася ў складзе Чарнігаўскага княства ў 1097 годзе. З 1164 года пад уладай асобнай галіны Рурыкавічаў. У XIV—XVI стст. у складзе Вялікага Княства Літоўскага. Канчаткова ліквідавана ў 1523 годзе падчас ліквідацыі ўдзелаў у Рускай дзяржаве.
У складзе Чарнігаўскага княства
Было вылучана ў асобнае княства на Любецкім з'ездзе князёў у 1097 годзе. Горад Ноўгарад-Северскі стаў цэнтрам вялікага ўдзельнага княства ў складзе Чарнігаўскага княства, правы на якое пасля міжусобнай вайны сярэдзіны 1090-х гадоў былі прызнаны іншымі князямі за нашчадкамі Святаслава Яраславіча. Першым князем (1097—1115) быў Алег Святаславіч.
Да сярэдзіны XII стагоддзя Ноўгарад-Северскі, як правіла, займаўся другім па старшынстве нашчадкам Святаслава Яраславіча. У перыяд кіеўскага княжання Усевалада Ольгавіча ў ім княжылі яго малодшыя браты Ігар і Святаслаў. Падчас міжусобіцы пасля смерці Усевалада Ольгавіча княства ледзь не апынулася разам з Чарнігаўскім пад уладай Давыдавічаў. Пасля гібелі Ізяслава Давыдавіча ў баях за Кіеў (1161) і смерці на чарнігаўскім княжанні Святаслава Ольгавіча (1164) паміж яго сынам Алегам і старэйшым пляменнікам Святаславам Усеваладавічам было заключана пагадненне, пасля якога ўдзелы Ноўгарад-Северскага княства (Курск і іншыя) успадкоўваліся нашчадкамі Святаслава Ольгавіча, удзелы ўласна Чарнігаўскага (Старадуб і іншыя) — нашчадкамі Усевалада Ольгавіча. Вотчынныя правы на Чарнігаў пры гэтым захоўвалі абедзве галіны, на Кіеў — толькі Усеваладавічы.
Пры Святаславічах
Паводле адной з версій, на чарнігаўскім княжацкім з'ездзе ў 1206 годзе Ольгавічы (у прысутнасці Мсціслава Раманавіча смаленскага) прынялі рашэнне аб заняцці Ноўгарад-Северскага стальца нашчадкамі Усевалада Ольгавіча, а на долю Святаславічаў засталося Пасем'е і дапамога першых у атрыманні імі Галіча.
Пасля мангольскага спусташэння Чарнігаў і Ноўгарад-Северскі страцілі сваё ранейшае значэнне, тэрыторыя ўвайшла ў склад Бранскага княства пад уладай нашчадкаў Рамана Міхайлавіча Старога, затым нашчадкаў Глеба Расціславіча Смаленскага. Паўднёвыя княжацкія цэнтры прыйшлі ў заняпад пасля вяртання ардынскага войска з паходу супраць Літвы (1275), паўстання супраць ардынскага баскака Ахмата, крывавай міжусобіцы і карнага паходу ардынскіх войскаў (1283—1285). Курск стаў кіравацца баскакам, Пуціўль згадваецца напачатку XIV стагоддзя сярод кіеўскіх «прыгарадаў» (пуціўльскія Ольгавічы, меркавана, займалі ў той перыяд акрамя Пасем'я таксама Кіеўскае і Пераяслаўскае княствы, але пацярпелі паражэнне ад літоўскага князя Гедзіміна).
У складзе Літвы
Каля 1355 Альгерд «паваяваў» Бранск, пасля чаго яму падпарадкаваліся і многіях іншыя ўдзелы, на якія распадалася чарнігава-северскае княжанне. У 1362 годзе да Літвы была далучана Севершчына. Усе чарнігава-северскія землі Альгерд падзяліў на тры ўдзелы: сыну свайму Дзмітрыю ён даў Чарнігаў і Трубчэўск, Дзмітрыю-Карыбуту малодшаму — Бранск і Ноўгарад-Северск, пляменніку Патрыкею Нарымонтавічу — Старадуб Северскі.
З прычыны пераходу старэйшага брата Дзмітрыя на службу да маскоўскага князя ўзімку 1379/80 г., Чарнігаўшчына была перададзена ў валоданне Карыбуту. Пасля ўзыходжання на літоўскі сталец Вітаўта ў 1392 годзе Карыбут адмовіўся прысягаць і сабраўшы войска, пайшоў супраць яго. Сышліся войскі ў месцы, званым Дакудава. Войска Карыбута было разбіта, князь бег у Навагрудак. Вітаўт, сабраўшы войска, пайшоў да Навагрудка і, узяўшы горад, захапіў у палон князя з княгіняй і дзецьмі. Пазней Карыбут прымірыўся з Вітаўтам, быў адпушчаны і браў удзел у яго ваенных кампаніях. У 1393 г. Карыбут ізноў заехаў у Ноўгарад-Северскі.
Праз год адмовіўся плаціць даніну Вітаўту, але той разбіў непакорлівага князя і другі раз узяў у палон. Карыбута пасадзілі ў вязніцу ў Вільні, але дзякуючы хадайніцтву сваякоў ён быў вызвалены. У 1393/1394 г. Дзмітрый-Карыбут быў пазбаўлены ўдзела ў Севершчыне і яго месца заняў намеснік Фёдар Любартавіч, які трохі раней пазбаўлены ўладанняў на Валыні. Карыбут жа атрымаў ад Вітаўта Валынскія гарады — Браслаў, Вінніцу, Сакалец і Крамянец.
У 1420 годзе Свідрыгайла атрымаў у валоданне Ноўгарад-Северскі і Бранск, дзе кіраваў на працягу 10 гадоў. У 1430, пасля смерці Вітаўта, руская партыя абвясціла Свідрыгайла вялікім князем літоўскім, што было прызнана і Ягайлам. Свідрыгайла павёў сябе, як самастойны князь, чым выклікаў незадаволенасць Ягайлы і польскіх паноў. У 1435 на рацэ Святой Свідрыгайла быў разбіты нашчэнт.
У 1392—1430 гадах у кіраванне Вітаўта ад ардынскай улады быў вызвалены Курск. Северскія землі на поўдзень ад ракі Сейма былі перададзены ў кіраванне нашчадкам Мамая, якія перайшлі на літоўскую службу.
Казімір IV у 1454 годзе даў Ноўгарад-Северскі і Рыльск «у кармленне» Івану Дзмітрыевічу Шамякіну, уцекачу з Масквы, яго сын Васіль Іванавіч разам з княствам перайшоў у падданства Маскоўскага князя Івана III. Пераход шэрагу князёў з літоўскага падданства ў маскоўскае справакаваў вайну Маскоўскага княства з Літвой.
У складзе Рускай дзяржавы
Паводле перамір'я 1503 года Ноўгарад-Северскі перайшоў да Вялікага Княства Маскоўскага. Апошні ўдзельны князь Ноўгарада-Северскага Васіль Іванавіч Шамякін быў абвінавачаны ў здрадзе, памёр у няволі ў 1523 годзе, пасля чаго княства страціла ўсякую самастойнасць.
Пасля далучэння Северскіх земляў (Северскага княства, Чарнігаўскага, Пераслаўскага) у 1517—1523 гг. да Рускай дзяржавы ў тытуле цара Івана IV Васільевіча Грознага з'явіўся дадатак «Северныя страны Повелитель», гэта значыць усіх Северскіх земляў уладар. Гэта ўладанне заставалася ў тытуле расійскіх цароў да 1917 года.
У 1672 годзе ў «Тытулярніку» з'явіўся малюнак герба «Паўночнай краіны». У 1699 годзе на малюнку дзяржаўнай пячаткі Расіі аўстрыйскі дыпламат І. Г. Корб намаляваў герб «Seweia» (Севея).
1950 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1950 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Палітрудня
Палітрудня (Політру́дня) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Дзяніскі
Дзяні́скі (, Дениски) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Янушкавіцкага сельсавета.
Да 14 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Калачоўскага сельсавета.
Сэнькіўка (Гараднянскі раён)
Сэнькіўка (Сенькі́вка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Гарады Мінскай вобласці
У Рэспубліцы Беларусь крытэрыі аднясення населеных пунктаў да катэгорый устаноўлены Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 мая 1998 г. № 154—З «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным дзяленні і парадку вырашэння пытанняў адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання Рэспублікі Беларусь». Згодна з артыкулам 8 гэтага закона, гарады дзеляцца на наступныя падкатэгорыі :
Карта размяшчэння гарадоў Мінскай вобласці
Гарады з насельніцтвам:
Зялёным колерам пазначаны гарады, насельніцтва якіх павялічваецца, чырвоным — змяншаецца.
Колькасць гарадоў і іх жыхароў
На 14 кастрычніка 2009 года (перапіс насельніцтва) ў Мінскай вобласці Беларусі налічвалася 25 гарадоў (разам з Мінскам, які адміністрацыйна ў вобласць не ўваходзіць), сярод якіх 1 горад рэспубліканскага падпарадкавання (Мінск), 1 — абласнога і 23 — раённага, у тым ліку:
На 1 студзеня 2017 іх колькасць была тая ж самая.
Марын-Сіці
Марын-Сіці (Marin City) — няўключаная тэрыторыя ў акрузе Марын, штат Каліфорнія, ЗША. Марын-Сіці размешчаны за 2,4 км на паўночны захад ад цэнтра горада Саўсаліта, на вышыні 7 метраў. Плошча горада - 2,3 км². Марын-Сіці пачалі будаваць у 1942 годзе, каб размясціць ваенных працоўных верфі і іншых імігрантаў у Каліфорніі.
Слабада (Гараднянскі раён)
Слабада́ (Слобода́) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Ісламабад
Ісламабад (اسلام آباد, Islamabad) — сталіца Пакістана, культурны палітычны цэнтр краіны. Міжнародны аэрапорт.
Гісторыя
Горад пабудаваны ў 60-х гадах ХХ стагоддзя, спецыяльна для перадачы сталічных функцый ад Карачы. Прычын для пераносу сталіцы было некалькі, але асноўная — развіццё прамысловасці ішло толькі ў Карачы. З 1966 года горад — сталіца краіны.
Геаграфія і клімат
Горад размешчаны на ўсходніх перадгор'ях Гімалаяў, абкружаны гарамі (што робіць яго больш спрыяльным для абароны). Клімат больш лагодны ў параўнанні з астатняй часткай краіны. Максімальная тэмпература складае +28,9 °C, мінімальная +14,4 °C. Сярэднегадовая вільготнасць паветра складае 55 %, ападкаў 1 143 мм.
Марыкопа (Каліфорнія)
Марыкопа (Maricopa) — горад у акрузе Керн, штат Каліфорнія, ЗША. Першае паштовае аддзяленне адчынена тут у 1901 годзе. Горад існуе з 1911 года. Насельніцтва - 1154 жыхары (перапіс 2010 года).
Сурселе (камуна)
Камуна Сурселе (Sorsele kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестэрботэн у паўночнай Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 2 686 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 1 гарадское пасяленне (tätort) та декілька сельскіх, найбольшыя з якіх:
Антыгуа
Анты́гуа (Antigua) — востраў у групе Паўночных Падветраных Малых Антыльскіх астравоў. Уваходзіць у склад дзяржавы Антыгуа і Барбуда. На востраве размешчана сталіца — горад Сент-Джонс. Плошча — 281 км². Насельніцтва — чалавек (2006).
Геаграфія
Востраў Антыгуа знаходзіцца на паўночным усходзе Карыбскага басейна ў 41 км на поўдзень ад вострава Барбуда, 38 км на паўночны ўсход ад вострава Мантсерат, у 62 км на поўнач ад вострава Гвадэлупа. Даўжыня - 23,3 км, найбольшая шырыня - 21,4 км.
Востраў Антыгуа ўзнік на месцы субдукцыі тэктанічных пліт некалькі мільёнаў гадоў таму. Некаторыя даследчыкі лічаць, што ў мінулым ён быў звязаны сушай з востравам Барбуда. Паўднёва-заходняя частка гарыстая. Лічыцца, што яна мае вулканічнае паходжанне. Найвышэйшы пункт — гара Абама, вядомая да 2009 г. як пік Богі (новая назва была дадзена ўрадам дзяржавы Антыгуа і Барбуда ў гонар Барака Абамы). Яна ўзвышаецца на 402 м над узроўнем мора. Цэнтральная частка ўяўляе сабою старажытнае вулканічнае плато з невысокімі пагоркамі і нізінамі. Паўночна-усходняя частка складаецца пераважна з вапнякоў. Узбярэжжа Антыгуа парэзана глыбокімі залівамі і невялікімі бухтамі. На паўночным усходзе залівы маюць працяглыя водмелі і невялікія вапняковыя астравы і скалы.
Клімат трапічны пасатны. Найбольш спякотны і вільготны сезон цягнецца з чэрвеня да жніўня. Сярэдняя тэмпература летніх месяцаў вагаецца ад +25 °C да +31 °C. Яны суправаджаюцца тайфунамі, што фарміруюцца ў выніку сутыкнення цёплых вільготных вятроў Карыбскага мора з прахалоднай атмасферай блізкай Атлантыкі. Узімку атлантычныя вятры змягчаюць спякоту, усталёўваецца сухое надвор'е. Сярэдняя зімовая тэмпература вагаецца ад +22 °C да +28 °C.
Прырода
Да прыходу еўрапейцаў большая частка вострава была занята трапічнымі лясамі. У наш час лясы займаюць каля 9 тысяч га. У іх выяўлена 1158 відаў раслін, 2,9% з якіх з'яўляюцца эндэмікамі. На паўночным усходзе, дзе колькасць ападкаў ніжэйшая, чым у гарах, а вапняковыя глебы надзвычай кіпрыя, пераважаюць ксерафітныя хмызнякі, зараснікі кактусаў, алоэ, баваўнянага дрэва і інш. На ўзбярэжжы растуць какосавыя пальмы. Флора Антыгуа значна зменена чалавекам дзякуючы інтрадуцыраваным відам. Многія з іх завозіліся як культурныя расліны, але ў наш час шырока распаўсюджаны і ў дзікім выглядзе, у тым ліку фінікавая пальма, інжыр, карычнае дрэва, дзікі вінаград і г. д.
Фаўна Антыгуа тыповая для Малых Антыльскіх астравоў, прадстаўлена шматлікімі птушкамі, казуркамі, марскімі і сухапутнымі чарапахамі, яшчаркамі, амфібіямі. У XIX ст. для кантролю колькасці пацукоў былі ўвезены мангусты, аднак на Антыгуа яны сустракаюцца значна радзей, чым на Ямайцы або Гвадэлупе. У прыбярэжнай зоне каля вострава шмат рыб, малюскаў, ракападобных. Сустракаюцца рэдкія віды каралаў.
Гісторыя
Першыя індзейскія паселішчы з'явіліся на Антыгуа ў 2400 г. да н. э. Найбольш старажытныя насельнікі былі выхадцамі з Паўднёвай Амерыцы, займаліся збіральніцтвам і рыбалоўствам, не ведалі вырабу керамікі. У канцы 1 тысячагоддзя н. э. на востраве з'явіліся земляробы-аравакі. У першай палове 2 тысячагоддзя н. э. іх выціснулі ваяўнічыя карыбы. Але колькасць заваёўнікаў не была значнай.
У 1493 г. востраў быў адкрыты Хрыстафорам Калумбаў, які даў яму назву Санта-Марыя-дэ-ла-Антыгуа (Santa Maria de la Antigua) ў гонар знакамітага касцёла ў Севільі. У 1632 г. на ім высадзіліся англійскія каланісты. Яны займаліся вырошчваннем тытуню, бавоўны і цукровага трыснёгу. Для працы на плантацыях увозіліся чарнаскурыя афрыканскія рабы, нашчадкі якіх у нашы дні складаюць нашчадкі астравіцян. Ужо ў 1713 г. колькасць рабоў дасягала 12500 чал. і перавышала еўрапейскую абшчыну (5000 чал.). У 1725 г. брытанцы пабудавалі на Антыгуа докі, дзе чынілі і ладзілі новыя караблі. На іх таксама часткова выкарыстоўвалася праца рабоў. У 1834 г. рабства было адменена.
У 1918 г. на Антыгуа быў створаны адзін з першых на Малых Антылаў прафсаюзаў, арганізавана першая забастоўка рабочых на цукровых плантацыях.
У 1968 г. Антыгуа і Барбуда былі вылучаны ў асобную брытанскую калонію. У 1981 г. яна атрымала дзяржаўную незалежнасць.
1951 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1951 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Геланік
Геланік (Ἑλλάνικος), таксама вядомы як Геланік з Мітылены (каля 490 да н.э. — 485 гг. да н. э. — каля 405 — 400 гг. да н. э.) — старажытнагрэчаскі пісьменнік-лагаграф.
Падрабязнасці біяграфіі Геланіка добра не вядомы. Ён нарадзіўся ў Мітылене, найбуйнейшым горадзе вострава Лесбас. Жыў пры двары аднаго з валадароў Македоніі. Памёр у эалійскім горадзе Перперэне, не далёка ад Пергама.
Ніводная праца Геланіка ў арыгінале да нас не дайшла. Існуюць толькі спасылкі і крытыка на яго творчасць (Фукідыд, Платон, Эратасфен і інш.). Геланік быў аўтарам празаічных логасаў (літаральна, казанняў) па гісторыі, міфалогіі і геаграфіі Эоліі, Атыкі, Персіі, Фесаліі, Лідыі, Егіпецкай дзяржавы, зямель Паўночнага Прычарнамор'я. Вядомы таксама пераказам міфічных падзей, звязаных з заняпадам Троі і заснаваннем Рыма. Геланіку прыпісваюць аўтарства паэмы аб Атлантыі, дачцы Атласа.
Геланік быў адным з першых старажытнагрэчаскіх пісьменнікаў, якія выкладалі падзеі міулага згодна храналагічнага прынцыпу.
Абу-Дабі
Абу́-Да́бі (أبو ظبي) — сталіца і горад у Аб'яднаных Арабскіх Эміратах.
Клімат
Клімат пераважна пустэльны, тэмпература часта дасягае адзнакі 40 °C, ападкі да 100 мм у год.
Цёмная туманнасць
Цёмная туманнасць — тып міжзорнага воблака, настолькі шчыльнага, што яно паглынае бачнае святло, якое сыходзіць ад эмісійных або адбівальных туманнасцей (як, напрыклад, туманнасць Конская Галава) або зорак (напрыклад, туманнасць Вугальны Мяшок), якія знаходзяцца за ёю.
Паглынаюць святло часціцы міжзорнага пылу, якія знаходзяцца ў найбольш халодных і шчыльных частках малекулярных аблокаў. Скопішчы і вялікія комплексы цёмных туманнасцей звязаны з гіганцкімі малекулярнымі аблокамі (ГМА). Ізаляваныя цёмныя туманнасці часцей за ўсё бываюць глобуламі Бока.
Такія аблокі маюць вельмі няправільную форму: ў іх няма выразна акрэсленых меж, часам яны маюць закручаны змеепадобны выгляд. Самыя вялікія цёмныя туманнасці, бачныя няўзброеным вокам, выступаюць як кавалкі чарнаты на фоне яркага Млечнага Шляху.
Ва ўнутраных частках цёмных туманнасцей часта працякаюць актыўныя працэсы: напрыклад, нараджэнне зорак ці мазернае выпраменьванне.
Жабічы
Жа́бічы (, Жабичи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Янушкавіцкага сельсавета.
Гісторыя
Да 14 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Калачоўскага сельсавета.
Іж (прыток Камы)
Іж (Оӵ, Иж, Иж) — Рака ў Расіі, ва Удмурцкай Рэспубліцы і Рэспубліцы Татарстан, правы прыток ракі Кама. З 1978 года з’яўляецца помнікам прыроды рэгіянальнага значэння Татарстана.
Працякае па тэрыторыях Удмурцкай Рэспублікі і Рэспублікі Татарстан (па тэрыторыі Татарстана — 97,5 кіламетраў ) з поўначы на ​​поўдзень і ўпадае ў Каму ў 124 км ад яе вусця. Вусце ракі Іж знаходзіцца ў планаванай зоне затаплення Ніжнекамскага вадасховішча.
Агульная працягласць ракі (разам з Вялікім Іжам) — 259 км (226,2 км, ад зліцця Вялікага і Малога Іжа — 234 км), з якіх 70 км — ад вытока да плаціны Іжэўскай сажалкі і 189 км — ад плаціны да месца яе ўпадзення ў Каму. Плошча вадазбору 8510 км², у тым ліку вышэй сажалкі — 1640 км².
Саланіўка
Саланіўка (Солоні́вка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Стаўпіўка
Стаўпіўка (Стовпі́вка) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Бейкерсфілд
Бейкерсфілд (Bakersfield) — горад у акрузе Керн, штат Каліфорнія, ЗША. Цэнтр горада з'яўляецца цэнтральным дзелавым раёнам Бэйкерсфілд. Ён змяшчае некалькі буйных тэатраў горада, спартовыя комплексы, музеі і гістарычныя славутасці. Муніцыпальны аэрапорт Бэйкерсфілд. Насельніцтва - 384 145 чалавек (2019).
Набадыя
Наба́дыя, або Наба́тыя (Νοβαδἰα, نوباتيا) — сярэднявечная дзяржава ў Нубіі (IV ст. — VII ст.)
Стварэнне Набадыі звычайна звязваюць з набадамі — нашчадкамі качавых набатэйцаў, якіх, паводле Пракопія Кесарыйскага, рымскі імператар Дыяклетыян перасяліў у Нубію ў канцы III ст. Пракопій Кесарыйскі паведамляў, што набады жывуць вакол Ніла, да сярэдзіны VI ст. яны шанавалі паганскіх егіпецкіх і грэчаскіх багоў, робяць напады на Егіпецкую правінцыю Візантыі.
Паведамленне Пракопія Кесарыйскага аб паходжанні Набадыі часткова падцвярджаецца надпісам набадскага манарха Сілкона, зробленым на грэчаскай мове, у першай палове VI ст. У гэтым жа надпісе Сілкон называе сябе тытулам "базілеўс", роўным тытулу візантыйскага імператара. Відавочна, пашырэнню і ўзмацненню Набадыі спрыяў заняпад суседняй дзяржавы Куш з цэнтрам у Мероэ.
У VI ст. візантыйскія місіянеры Юліян (543 г.) і Лангінус (569 - 575 гг.) распаўсюдзілі ў Набадыі хрысціянства па коптскаму абраду. Верагодна, што ў канцы VI ст. у краіне пачаліся міжусобіцы. У сярэдзіне VII ст. (642 г. або 652 г.) была зруйнавана арабамі. Апошняя ўзгадка пра Набадыю была зроблена ў канцы VII ст. Пазней яе землі далучаны да суседняй дзяржавы Макурыя.
Керн (акруга)
Керн (Kern) — акруга ў паўднёвай частцы Каліфарнійскай даліны, штат Каліфорнія. Утворана ў 1866 годзе, акруга распасціраецца на ўсход за межы паўднёвага схілу хрыбта Сьера-Невада ў пустыні Махавэ, і ўключае ў сябе даліну Індыян-Уэлс і даліну антылопы\. Па плошчы Керн амаль памерам са штат Нью-Джэрсі. Ад Сьера-Невады акруга распасціраецца па даліне Сан-Хаакін на ўсходнім краі хрыбта Тэмблар. На поўдні тэрыторыя Керна распаўсюджваецца па грэбні гары Тэхачапі.
Па перапісу 2000 года насельніцтва акругі Керн — 839631 чалавек. Акруговы цэнтр — горад Бейкерсфілд.
Акруга мае вялікую сельскагаспадарчую базу і з’яўляецца буйным вытворцам нафты, прыроднага газу, гідра-электраэнергіі, энергіі ад ветравых турбін і геатэрмальнай энергіі. У 2009 годзе ў Керне налічвалася 52,144 актыўныя нафтавыя радовішчы. Акруга ўваходзіць у дзясятку найбуйнейшых нафтаздабыўных раёнаў ЗША і з’яўляецца трэцім з пяці па велічыні радовішчаў у ЗША.
Акруга Керн таксама багаты мінеральнымі пакладамі, уключаючы золата, бараты і керніт (гэта мясцовы мінерал класа баратаў, які атрымаў імя ў гонар Керна). Самы вялікі кар’ер Каліфорніі па здабычы буры размешчаны ў акрузе Керн.
З ваенных аб’ектаў у акрузе размешчаны авіябазы «Эдвардс» ВПС ЗША і «Чайна-Лэйк» ВМС ЗША.
Арарат (сяло)
Арара́т (Արարատ) — сяло ў марзе Арарат, у цэнтры Арменіі. Размешчана на трасе Ерэван — Сцепанакерт, на чыгунцы Ерэван — Ерасх, на поўначы непасрэдна мяжуе з аднайменным горадам Арарат, размешчана за 3 км на ўсход ад сяла Наякерт і за 8 км на паўночны захад ад сяла Сурэнаван.
Нікіфар Грыгара
Калі Андронік II быў скінуты са стальца (1328) сваім унукам Андронікам III, Грыгара праявіў салідарнасць і пакінуў публічную дзейнасць. Яго з цяжкасцю пераканалі прыняць удзел у дыспуце з вядомым калабрыйскім манахам Варлаамам, дзе апошні быў пасаромлены, што спрыяла рэпутацыі Грыгары і прывяло да яго мноства вучняў (у т.л. Ісаак Аргір і інш.).
Грыгара заставаўся адданы Андроніку Старэйшаму да апошняга. Пасля яго смерці ён заваяваў добразычлівасць яго ўнука, і быў прызначаны весці беспаспяховыя перамовы аб уніі Грэчаскай і Лацінскай цэркваў з пасланцамі папы Яна XXII (1333). Пасля Грыгара згуляў важную ролю ў ісіхасцкіх спрэчках, у якіх ён зацята супрацьстаяў Грыгорыю Паламе, галоўнаму натхніцелю гэтага руху. Пасля таго, як у 1351 годзе вучэнне Паламы было прызнана 5-ым Канстанцінопальскім саборам (1341-1351), Грыгара, які адмовіўся яго прыняць, быў фактычна зняволены ў манастыр (Хора ) на два гады. Пра апошнія гады яго жыцця нічога не вядома.
Іншыя творы Грыгары, якія (за рэдкім выключэннем) дагэтуль застаюцца нявыдадзенымі, дэманструюць яго незвычайную рознабаковасць. Сярод іх варта згадаць гісторыю спрэчкі з Паламой, біяграфіі яго дзядзькі і выхавальніка Іаана, мітрапаліта Іраклеі, а таксама мучаніка Кандрація Антыяхійскага, прамовы на смерць Феадора Метахіта, свайго настаўніка, і двух імператараў Андронікаў, каментарыі да падарожжаў Адысея і трактата Сінезія пра сны, трактаты па арфаграфіі і аб словах з няясным значэннем, філасофскі дыялог «Фларэнтый, або Аб мудрасці», астранамічныя працы па вылічэнню пасхаліі і падрыхтоўцы астралябіі; вялікая перапіска.
Рэдонда
Рэдо́нда (Redonda) — востраў у групе Паўночных Падветраных Малых Антыльскіх астравоў. Уваходзіць у склад дзяржавы Антыгуа і Барбуда. Плошча — каля 1,6 км². Насельніцтва няма.
Геаграфія
Востраў Рэдонда знаходзіцца на паўночным усходзе Карыбскага мора ў 56 км на паўднёвы захад ад горада Сент-Джонс, сталіцы дзяржавы Антыгуа і Барбуда, 19,8 км на паўднёвы захад ад вострава Мантсерат, у 29 км на паўднёвы ўсход ад вострава Невіс. Выцягнуты з поўначы на поўдзень на 1,31 км, найбольшая шырыня — 649 м.
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваўся ў выніку субдукцыі літасферных пліт. Уяўляе сабою скалу, якая ўзвышаецца над акіянам на 296 м. Фаўна прадстаўлена птушкамі, казуркамі і яшчаркамі.
Гісторыя
Індзейцы-карыбы выкарыстоўвалі Рэдонду як часовую стаянку, калі вандравалі паміж Малымі Антыльскімі астравамі. У 1493 г. востраў быў адкрыты Хрыстафорам Калумбам, які даў яму назву Санта-Марыя-дэ-Рэдонда.
У XIX ст. на востраве былі адкрыты радовішчы гуана і фасфатаў. У 1869 г. Вялікабрытанія абвясціла аб далучэнні Рэдонды да сваіх валоданняў. Са згоды брытанскага ўрада амерыканская кампанія займалася здабычай карысных выкапняў на Рэдондзе да I Сусветнай вайны. З тых часоў на востраве захавалася 2 каменныя хаціны амерыканскіх рабочых.
У 1981 г. Рэдонда перайшла ў валоданне дзяржавы Антыгуа і Барбуда. З 1995 г. востраў выкарыстоўваецца вулканолагамі для назірання за вулканам суседняга вострава Мантсерат.
«Каралеўства Рэдонда»
У 1865 г. ірландскі гандляр Мэцью Дады Шыл (Matthew Dowdy Shiell) з вострава Мантсерат абвясціў Рэдонду каралеўствам, а свайго сына — мясцовым каралём. Сям’я Шыл не прызнала ўлады Вялікабрытаніі над востравам. Да нашага часу знаходзяцца «манархі», якія лічаць, што тытул караля перайшоў да іх ад сям’і Шыл, і сцвярджаюць, што Рэдонда з’яўляецца іх уласнай незалежнай дзяржавай.
Нармальнае паскарэнне
Нарма́льнае паскарэ́нне – праекцыя паскарэння матэрыяльнага пункта на напрамак нармалі да траекторыі яе руху.
,
дзе r – радыус крывізны траекторыі ў дадзеным пункце.
У вектарнай форме
Пры раўнамерным руху (калі велічыня хуткасці не змяняецца) поўнае паскарэнне матэрыяльнага пункта роўнае да нармальнага (бо тангенцыяльнае паскарэнне роўнае да нуля). У такім разе вектар паскарэння накіраваны перпендыкулярна хуткасці, да цэнтра крывізны траекторыі.
Алена Сяргееўна Беркава
Алена Сяргееўна Беркава (н. 1 красавіка 1985, Мурманск, СССР) — украінская былая порнаактрыса, спявачка, актрыса кіно, тэлевядучая.
Біяграфія
У мадэльным бізнесе з 1999 года. У 2001 годзе ў Мікалаеве выйшла замуж за маладога армяніна па імені Альберт, з якім развялася ў 2003 годзе. У 2004 годзе Лена Беркава прыехала да сястры ў Санкт-Пецярбург. Два месяцы была ўдзельніцай рэаліці-шоу «Дом-2». У 2005 годзе выйшла замуж за бізнесмена з Санкт-Пецярбурга Уладзіміра Хімчэнку, з якім скасавала шлюб у 2007 годзе.
Алена валодае чатырма шлюбнымі агенцтвамі. Адно ў Санкт-Пецярбургу, адно ў Крыму, і два ў Мікалаеве. Па некаторых дадзеных, з’яўляецца тварам параходнай кампаніі «Сільвія-Лайнс» на Балтыйскім моры.
Бейлівік
Бейлівік (bailiwick) — у Вялікабрытаніі — вобласць юрысдыкцыі бейліфа. Тэрмін таксама ўжываюць да тэрыторый, якія не з'яўляюцца бейлівікамі, на якіх функцыі шэрыфа выконваюцца прызначаным каралеўскай уладай бейліфам. У наш час тэрмін выкарыстоўваецца галоўным чынам у цырыманіяльным сэнсе.
Тэрмін паходзіць ад старафранцузскага слова бальі (baili). Бальі ў сярэдневяковай Францыі быў каралеўскім прадстаўніком у бальяжы, надзеленым судовай уладай, і выконваў функцыі кантролю за мясцовай адміністрацыяй. У Паўднёвай Францыі аналагам бальі з'яўляўся сенешаль. Адміністрацыйная сетка бальяжаў была створана ў XIII стагоддзі на аснове сярэдневяковых фіскальных (судовых) ці падатковых (baillie, адсюль і назва) раёнаў.
Бейлівік (Ballei) быў таксама тэрытарыяльнай адзінкай Тэўтонскага ордэна.
У англійскай мове да французскай асновы быў дададзены англа-саксонскі суфікс -wic, які пазначаў вёску (пар. вікарый). Новы тэрмін быў закліканы пазначаць літаральна бейліфа вясковай акругі — фактычнай тэрыторыі адказнасці бейліфа. У XIX стагоддзі гэта слова ў Амерыцы стала выкарыстоўвацца як метафара сферы дзейнасці, адказнасці, ведаў.
Студэнэц (Гараднянскі раён)
Студэнэц (Студене́ць) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Бейлівік
Сёння тэрмін ужываюць на Нармандскіх астравах, якія ў адміністрацыйных мэтах згрупаваны ў два бейлівікі: Кожны бейлівік кіруецца ўласным бейліфам.
1952 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1952 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Жылічы (Лагойскі раён)
Жы́лічы (, Жиличи) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Янушкавіцкага сельсавета.
Уістан Х’ю Одэн
Уістан Х’ю Одэн (Wystan Hugh Auden;, Ёрк, Паўночны Ёркшыр, Англія — ) — англа-амерыканскі і. Адзін з найвялікшых паэтаў ХХ стагоддзя.
Верш «Памяці У. Б. Ейтса» пераклаў на беларускую мову Андрэй Хадановіч, яго эсэ — Юлія Цімафеева.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і доктара Джорджа Агастэса Одэна і яго жонкі Кастанс Разалі Бікнэл Одэн, якая вывучылася на медсястру. Быў малодшым з трох сыноў. З васьмі гадоў выхоўваўся не дома, толькі вяртаючыся на канікулы, у прыватнай школе Грэшэм, вядомай сваімі строгімі правіламі і прыхільнасцю да рэлігійных традыцый.
Працягваючы сваю адукацыю ў Крайст-Чорч каледжы Оксфардскага ўніверсітэта, Уістан Х’ю Одэн абірае спецыяльнасцю старажытную англа-саксонскую паэзію і ў Оксфардзе ж пачынае сваё літаратурнае і грамадскае жыццё, выдае першую кнігу вершаў за 1927—28 «Вершы» (Poems, 1930) у выдавецтве Faber and Faber, дзе ў той час працаваў Томас Стэрнз Эліят. У 1925 годзе У. Х. Одэн другі раз пасля маленства знаёміцца з Крыстаферам Ішэрвудам, які робіцца яго літаратурным настаўнікам. Цягам наступных гадоў яны мелі сяброўскія, а часам любоўныя стасункі.
У 1930-я гады У. Х. Одэн некалькі гадоў жыве ў Берліне, дзе атмасфера Веймарскай рэспублікі дазваляе яму праявіць сябе напоўніцу. З 1932 па 1935 выкладае ў прыватнай школе Глазга, працягваючы пісаць. У 1935 ён фармальна жэніцца з Эрыкай Ман — дачкой Томаса Мана — з мэтай забяспечыць ёй палітычны прытулак у Вялікабрытаніі. У 1936 выходзіць зборнік вершаў У. Х. Одэна «Глянь, незнаёмец!» (Look, Stranger!, 1936). Пасля гэтага Одэн крыху ездзіць па свеце, а ў 1939 прымае рашэнне канчаткова перасяліцца ў ЗША разам з Крыстаферам Ішэрвудам. Дата прыбыцця ў ЗША супала з падзеннем Барселоны, а праз два дні Одэн напісаў верш «Памяці Уільяма Батлера Ейтса», адзначыўшы, што паэзія нічога не можа змяніць. Яго эміграцыю напярэдадні Другой сусветнай вайны ў Вялікабрытаніі ўспрымаюць амаль як здраду, аднак для Одэна яна ў першую чаргу была выкліканая асабістымі прычынамі.
У пачатку свайго жыцця ў ЗША ён знаёміцца з Чэстэрам Калманам, любоўныя стасункі з якім працягваліся два гады, аднак да канца жыцця У. Х. Одэна яны заставаліся сябрамі і разам жылі ў адной кватэры.
З амерыканскім перыядам жыцця У. Х. Одэна звязаныя найбольш значныя яго творы: «Іншыя часы» (Another Time, 1940), «Падвойны чалавек» (The Double Man, 1941), «На дадзены момант» (For the Time Being, 1944). Шматлікія вершы англійскага перыяду У. Х. Одэн перарабіў для амерыканскага выдання выбраных вершаў у 1945 годзе. У 1947 ён быў узнагароджаны Пулітцэраўскай прэміяй, у 1954 — Балінгенаўскай.
З 1956 па 1961 год У. Х. Одэн быў прафесарам паэзіі ў Оксфардскім універсітэце. У 1957 годзе Одэн і Калман купляюць дом у аўстрыйскім мястэчку Кірхшэтэн, ператвараючы яго ў «летнюю рэзідэнцыю», астатнія паўгоду жывучы ў Нью-Ёрку.
28 верасня 1973, спыніўшы лекцыю ў Вене перад членамі аўстрыйскай літаратурнай грамады, Уістан Х’ю Одэн пайшоў у свой гатэльны пакой, дзе на другі дзень яго знайшлі мёртвым. Паэт пахаваны ў Кірхштэтэне.
Рыбасома
Рыбасома — немембранная арганела клеткі ўсіх жывых арганізмаў, якая складаецца з РНК і бялку; элементарны апарат сінтэзу бялковых малекул. Падзяляюцца на цытаплазматычныя і мітахандрыяльныя. Асноўная функцыя рыбасомы — зборка бялковых малекул з амінакіслот, якія дастаўляюцца малекуламі транспартных РНК (тРНК). У клетцы да некалькіх дзясяткаў мільёнаў рыбасом.
Вельмі малыя (15—30 нм), змяшчаюцца як у эўкарыятычных клетках, так і ў клетках пракарыёт (бактэрый). Колькасць рыбасом у розных тыпах клетак складае ад некалькіх тысяч да некалькіх мільёнаў.
Рыбасома складаецца з дзвюх субадзінак — вялікай і малой. Кожная субадзінка ўяўляе сабой комплекс рыбасомных РНК (рРНК) з бялкамі. Субадзінкі рыбасом фарміруюцца ў ядры, а затым праз ядзерныя поры выходзяць у цытаплазму. На рыбасомах ажыццяўляецца зборка малекул бялкоў з амінакіслот.
Вялікія і малыя субадзінкі рыбасом размяшчаюцца ў цытаплазме асобна адна ад другой і аб'ядноўваюцца толькі для сінтэзу бялку. Ініцыятарам зборкі рыбасомы з'яўляецца малекула інфармацыйнай (матрычнай) РНК (іРНК, мРНК), якая змяшчае інфармацыю аб структуры таго бялку, які трэба сінтэзаваць.
Сфарміраваныя рыбасомы могуць знаходзіцца ў свабодным стане ў гіялаплазме або прымацоўвацца да паверхні эндаплазматычнай сеткі ці ядра. Свабодныя рыбасомы сінтэзуюць бялкі, неабходныя для патрэб самой клеткі. Рыбасомы, прымацаваныя да эндаплазматычнай сеткі і абалонкі ядра, сінтэзуюць бялкі, прызначаныя для вывядзення з клеткі, а таксама розныя мембранныя бялкі.
Сутакы
Сутакы (Су́токи) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Стуруман (камуна)
Камуна Стуруман (Storumans kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестэрботэн у паўночнай Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 6 023 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
1971 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1971 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Boeing 737
Boeing 737 — самы папулярны ў свеце вузкафюзеляжны рэактыўны пасажырскі самалёт. Boeing 737 з’яўляецца самым масавым рэактыўным пасажырскім самалётам за ўсю гісторыю пасажырскага авіябудавання (на сярэдзіну 2013 года пастаўлена больш 7600 машын і каля 3000 замоў не закрыта ). Самалёт вырабляецца карпарацыяй Boeing з 1967 года. Boeing 737 эксплуатуецца настолькі шырока, што ў любы момант часу ў паветры знаходзіцца ў сярэднім 1200 самалётаў, і кожныя 5 секунд у свеце ўзлятае і садзіцца адзін 737. Фактычна, Boeing 737 — агульная назва больш чым дзесяці тыпаў паветраных суднаў.
Катастрофы
Усяго па стане на 20 красавіка 2012 года было страчана 170 авіялайнераў, у гэтых катастрофах загінула 3835 чалавек. Лайнер 110 разоў захопліваўся тэрарыстамі і падвяргаўся іншым крымінальным дзеянням, у гэтых здарэннях загінула 575 чалавек.
Найбуйнейшай па колькасці ахвяр катастрофай Boeing 737 стала крушэнне ў Мангалоры 22 мая 2010 года самалёта індыйскай авіякампаніі, які пры пасадцы выкаціўся за межы УПП і загарэўся. На борце было 166 чалавек, 158 з іх загінулі.
Траўнэвэ (Гараднянскі раён)
Траўнэвэ (Тра́вневе) — вёска ў Гараднянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Гараднянскай гарадской абшчыны.
Кільмезь
Даўжыня — 270 км. Асноўная частка яе басейна (195 км) знаходзіцца ва Удмурціі. У Кіраўскай вобласці размешчана толькі ніжняе цячэнне ракі (ад вусця Валы). Агульная плошча басейна — 17 525 км², з іх 10 600 км² знаходзіцца на тэрыторыі Кіраўскай вобласці.
Выток ракі знаходзіцца на Верхнякамскім узвышшы.
Галоўныя прытокі: Вала, Лобань, Лумпун, Уць, Кульма, Кырчма, Арлець.
Казлеўшчына
Казле́ўшчына (, Козлевщина) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Янушкавіцкага сельсавета.
Да 14 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Калачоўскага сельсавета.
Янцзы
Янцзы — рака ў Азіі. Самая доўгая рака Кітая і Еўразіі. Даўжыня 6300 км. Вадазбор 1808 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 34 тыс. м³/сек.