cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Афрыка
Гідраграфія
Большасць буйных азёр ляжыць на ўсходзе мацерыка. Яны займаюць вузкія выцягнутыя катлавіны ў паласе разломаў зямной кары, маюць стромкія берагі і вялікія глыбіні. Найвялікшыя азёры — Танганьіка (найглыбейшае з афрыканскіх) і Ньяса. Возера Вікторыя (самае вялікае па плошчы) размешчана ў прагіне зямной кары. Возера Чад ляжыць у плоскай катлавіне. Яно мелкаводнае і мяняе свае абрысы ў залежнасці ад прытоку вод.
Унутраныя воды Афрыкі маюць вялікае значэнне для забеспячэння насельніцтва вадой, для арашэння палёў, атрымання таннай электраэнергіі.
Прыродныя зоны
У размяшчэнні прыродных зон выразна прасочваецца шыротная занальнасць, што звязана з раўнінным рэльефам, размяшчэннем мацерыка паміж тропікамі, нераўнамерным размеркаваннем ападкаў. У басейне Конга і ўздоўж узбярэжжа Гвінейскага заліва растуць вільготныя вечназялёныя экватарыяльныя лясы. Ва ўмовах гарачага і раўнамерна вільготнага клімату ў верхнім пласце горных парод адбываюцца хімічныя працэсы, якія ўтвараюць злучэнні, багатыя жалезам і алюмініем. Пры гэтым глебы набываюць чырвоную і жоўтую афарбоўку, за што іх называюць чырвона-жоўтымі фералітнымі. Яны не адрозніваюцца ўрадлівасцю, бо арганічныя рэчывы раскладаюцца хутка, назапашвацца не паспяваюць, а паглынаюцца раслінамі або вымываюцца багатымі ападкамі. Раслінны полаг утвараўся ва ўмовах высокай вільготнасці, багатых ападкаў, аднак расліны добра прыстасаваліся да гэтых умоў: утвараюць шмат ярусаў, маюць цвёрдыя, шчыльныя, часта бліскучыя лісты, карані-падпоркі і г. д. Разнастайнасць відаў раслін велізарная, шмат парод дрэў з каштоўнай драўнінай і ядомымі пладамі. У лясах сустракаюцца некалькі відаў пальмаў, у тым ліку алейная. Растуць фікусы, дрэвападобная папараць, кававае дрэва, банан, шматлікія ліяны. Жывёльны свет лясоў таксама надзвычай разнастайны. У лясным подсціле і друзлай глебе мноства мікраарганізмаў і бесхрыбтовых, пад полагам лясы насяляюць лясныя свінні, дробныя капытныя (алянёк), лясныя сланы, блізкія да жырафаў акапі, ля вадаёмаў — карлікавыя бегемоты, сустракаюцца гарылы. Шматлікія жывёлы жывуць на дрэвах: малпы (макакі, шымпанзэ і інш.), птушкі, грызуны, казуркі. Самы буйны драпежнік — леапард. Шырока распаўсюджаныя мурашкі і тэрміты. Экватарыяльныя лясы змяняюць пераменна-вільготныя лясы, а затым пачынаюцца саванны.
Саванны займаюць каля 40 % плошчы кантынента. Саваны характарызуюцца спалучэннем травянога полага з асобнымі дрэвамі або іх групамі, зараснікамі хмызнякоў. Змена сухога і вільготнага сезонаў года ў саванах звязаная з рухам паветраных мас. Глебы тут урадлівейшыя, чым у вільготных экватарыяльных лясах. Перагной назапашваецца ў сухі сезон, фарміруюцца чырвона-бурыя глебы. Дрэвавая расліннасць прадстаўленая баабабамі, акацыямі з парасонавымі кронамі, мімозамі, пальмамі. У сухіх саванах растуць дрэвападобныя багаткі, альяс з мясістым калючым лісцем. Уздоўж рэк цягнуцца гадэрэйныя лясы. Багацце травяністай расліннасці — умова існавання шматлікіх відаў капытных жывёл: антылоп, буйвалаў, зебр, насарогаў. У саванах жывуць сланы, жырафы, бегемоты; шмат драпежнікаў — львы, гепарды, леапарды, гіены, шакалы; з птушак сустракаюцца страусы, марабу, птушка-сакратар і інш. Шмат тэрмітаў, якія робяць трывалыя высокія пабудовы. Трапічныя пустыні і паўпустыні займаюць на мацерыку таксама велізарныя абшары (каля 30 %). Клімат тут засушлівы, дажджы нерэгулярныя і здараюцца эпізадычна. Паветра сухое, тэмпература высокая днём, рэзка зніжаецца ўначы; частыя пыльныя і пясчаныя буры. Расліннасць сустракаецца рэдка, а месцамі адсутнічае зусім. На поўначы кантынента ляжыць найвялікшая пустыня Землі — Сахара, на паўднёвым захадзе мацерыка — бясплодная пустыня Наміб. Глебы ў пустынях не ўтвараюць суцэльнага покрыва, утрымліваюць мала арганічных рэчываў, але шмат мінеральных солей. У тых месцах, дзе грунтавыя воды блізка падыходзяць да паверхні, развіваецца багатая расліннасць. Гэта аазісы. У пустынях расліннасць бедная, суцэльнага полага не ўтварае, добра прыстасавалася да жыцця ў сухіх умовах. Растуць пучкі травы, калючыя хмызнякі, на камянях — лішайнікі. У аазісах Сахары распаўсюджаная фінікавая пальма. У паўпустынях Паўднёвай Афрыкі расце своеасаблівая расліна — вельвічыя. Яна мае кароткі ствол (50 см) і вельмі доўгія лісты (ад 3 да 8 м), якія растуць на працягу ўсяго жыцця, што доўжыцца некалькі стагоддзяў, а ў некаторых каліваў 2000 гадоў і больш. Своеасаблівы і жывёльны свет гэтай зоны. Адны жывёлы могуць падоўгу абыходзіцца без вады, іншыя здольныя пераадольваць велізарныя адлегласці ў яе пошуках. Для пустынь характэрныя дробныя антылопы, змеі, яшчаркі; у Сахары водзяцца гіены, шакалы, львы, страусы.
Зона субтрапічных жорсткалістных вечназялёных лясоў і хмызнякоў займае крайнюю поўнач і поўдзень мацярыка. Колькасць ападкаў змяняецца па сезонах, лета гарачае, а зіма цёплая і вільготная. У гэтых умовах сфарміраваліся ўрадлівыя карычневыя глебы.
Дэмаграфія
Па ацэнках 2009 года ў Афрыцы пражывае 1 млрд. чалавек, што складае каля 14,8 % насельніцтва Зямлі. Рост афрыканскага насельніцтва імкліва паскорыўся ў апошнія 40 год, таму ва ўзроставай структуры адносна пераважае моладзь. У асобных афрыканскіх краінах больш за палавіну насельніцтва маладзей за 25 год.
Мовы
[[Выява:Africa ethnic groups 1996.jpg|міні|upright=1.5|Карта, якая паказвае традыцыйныя моўныя сем'і, прадстаўленыя ў Афрыцы:
Нігера-кангалезскія:
Ніла-сахарскія:
]] Па большасці ацэнак, у Афрыцы гавораць больш чым на тысячы моў (па ацэнках ЮНЕСКА каля двух тысяч). Большасць з іх афрыканскага паходжання, хоць некаторыя паходзяць з Еўропы ці Азіі. Афрыка з'яўляецца найбольш шматмоўным кантынентам у свеце, і тут не рэдкасць, калі людзі свабодна гавораць не толькі на некалькіх афрыканскіх мовах, але і на адной ці некалькіх еўрапейскіх. Існуюць чатыры асноўныя моўныя сям'і, карэнныя для Афрыкі.
Пасля заканчэння каланіялізму, амаль усе афрыканскія краіны прынялі афіцыйныя мовы, якія ўзніклі за межамі кантынента, хоць некаторыя краіны таксама надалі афіцыйны статус мовам карэнных народаў (напрыклад, суахілі, ёруба, ігба і хаўса). У многіх краінах, англійская і французская (гл. афрыканская французская мова) выкарыстоўваюцца для зносін у такіх грамадскіх сферах, як кіраванне, камерцыя, адукацыя і сродкі масавай інфармацыі. Арабская, партугальская, афрыкаанс і іспанская мовы з'яўляюцца прыкладамі моў неафрыканскага паходжання, якія выкарыстоўваюцца мільёнамі афрыканцаў сёння, як у дзяржаўным, так і ў прыватным сектарах. Італьянская мова ўжываецца ў былых італьянскіх калоніях у Афрыцы. Нямецкая ўжываецца ў Намібіі, якая некалі была германскім пратэктаратам.
Эканоміка
Нягледзячы на вялікія прыродныя багацці, Афрыка застаецца самым бедным і найменш развітым кантынентам сучаснага свету. Паводле справаздачы ПРААН аб чалавечым развіцці 2003 года, 25 апошніх па ўзроўню развіцця краін (са 151-й па 175-ю) знаходзяцца ў Афрыцы.
Культура
У розныя гістарычныя эпохі народы афрыканскіх дзяржаў (імперый, каралеўстваў) стваралі самабытныя культурныя творы, шмат у чым непадобныя на культурныя здабыткі заходняй і ўсходняй цывілізацый. Для афрыканскай культуры заўсёды былі ўласцівы даволі высокая ўстойлівасць, стабільнасць, кансерватыўнасць культурных традыцый, а таксама адносна нізкія, невысокія тэмпы культурнага развіцця. У стварэнні разнастайных культурных каштоўнасцей надзвычай важную ролю адыгрывалі не столькі рацыянальныя, колькі эмацыянальна-інтуітыўныя ўяўленні, погляды і схільнасці. Таму афрыканцы (у адрозненне ад больш рацыянальных еўрапейцаў) не змаглі дасягнуць прыкметных поспехаў у навуцы, філасофіі, стварыць арыгінальныя тэорыі, зрабіць вялікія адкрыцці. У афрыканскіх культурах звычайна вельмі значную ролю адыгрывалі рэлігійныя погляды, што праяўлялася ў пашыранасці політэізму (шматбожжа), абагаўленні розных прыродных з'яў і стыхій, трываласці культу продкаў. Адметнай рысай культурнага развіцця афрыканскіх народаў было тое, што практычна ўсе яны не стварылі сваёй уласнай пісьменнасці і распрацаванай сістэмы лічэння. Аднак гэтыя непісьменныя (ці, дакладней, беспісьменныя) народы з'яўляліся стваральнікамі такіх культурных каштоўнасцей (напр., скульптурных, архітэктурных твораў), некаторыя з якіх па свайму мастацкаму ўзроўню і майстэрству выканання не саступалі найлепшым узорам мастацтва цывілізаваных краін свету. Значную ролю ў духоўна-культурным жыцці афрыканцаў ва ўсе часы займалі рытуальныя танцы і песні, дзякуючы чаму многія мясцовыя жыхары маюць прыроджаныя музычныя здольнасці (аб чым сведчыць вялікая колькасць знакамітых музыкантаў, спевакоў з афрыканскімі каранямі). Традыцыйная афрыканская музыка стала адным з вытокаў джазу, моцна паўплывала на такія музычныя стылі, як соўл, рэп і інш.
Вільгельм Леапольскі
Вільгельм Леапольскі (Wilhelm Leopolski;, Драгобыч — , Вена) — польскі мастак.
Біяграфія
Да 1859 вучыўся ў Кракаве, затым у Венскай акадэміі мастацтваў у Хрысціяна Рубена. У 1862 вярнуўся ў Польшчу, працаваў у Бродах, Кракаве і Львове, з 1878 ізноў у Вене. Аўтар партрэтаў, пейзажаў, гістарычных сцэн.
Тарасэнкы (Фасціўскі раён)
Тарасэнкы (Тара́сенки) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Касцёл Божага Цела (Давыд-Гарадок)
Касцёл Божага Цела — каталіцкі храм у Давыд-Гарадку Столінскага раёна (Беларусь).
Першы вядомы касцёл Давыд-Гарадка быў заснаваны князем Янам Альбрэхтам Радзівілам у 1623 годзе. Гэты храм Божага Цела пашкоджаны ад пажару ў 1811 годзе, быў адрамантаваны, аднак зноў згарэў у 1839 годзе.
Новы касцёл збудаваны ў 1848 годзе на грошы ксяндза Якуба Гарбацэвіча, аднак і другі будынак згарэў у 1890 годзе. На гэтым месцы, поруч з цэнтральнай плошчай горада, сёння знаходзіцца праваслаўная царква Казанскага абраза Маці Божай.
Па звестках на 1913 год Давыд-Гарадокская парафія налічвала 2520 вернікаў. У гэты час пробашчам парафіі быў ксёндз Кіўбаса. Акрамя яго, у розны час абслугоўвалі парафію ксяндзы Гумніцкі, Скакоўскі, Тамашэўскі, Грабоўскі і Дзятко. Непадалёк ад цэнтральнай плошчы, на сучаснай вуліцы Лучнікоўскай, у 1936 годзе быў узведзены новы будынак касцёла Божага Цела. Яго пабудавалі на сродкі прыхаджан і ваенаслужачых Корпуса памежнай аховы. Новы храм быў асвечаны біскупам пінскім Казімірам Букрабам 20 верасня 1936 года.
Пасля вайны храм закрыты, у будынку быў адкрыты клуб. Акрамя гэтага, будынак былога касцёл згубіў вежу.
У 2017 годзе клуб пераехаў на новае месца, а будынак вярнуўся каталікам. 21 кастрычніка 2017 года, пры ўдзеле біскупа пінскага Антонія Дзям’янкі, храм быў пераасвечаны пад тытулам Божага Цела.
Тарасіўка (Фасціўскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Аныськовэ (Лыманскі раён)
Аныськовэ (Они́ськове) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Панскі дом (музей)
Музей побыту і рамёстваў горназаводскага насельніцтва Ніжняга Тагіла «Панскі дом» — музей, прысвечаны жыццю, працы, культуры і творчасці насельніцтва Горназаводскай акругі Свярдлоўскай вобласці, уваходзіць у склад музейнага аб'яднання «Музея-запаведніка „Горназаводскі Урал“». Знаходзіцца ў былой доме-асабняку князёў Дзямідавых каля дома-музея дынастыі ўральскіх мастакоў Худаяравых, у якім цяпер знаходзіцца Музей падноснага промыслу, разам з якім з'яўляецца часткай аднаго этнаграфічнага комплексу. Музей размешчаны ў Ленінскім раёне Ніжняга Тагіла, на вуліцы Тагільскай, на Старым Карку.
Гісторыя
У Ніжнім Тагіле гэты будынак прынята зваць «Панскім домам». Будынак музея з'яўляецца класічным прыкладам панскай дома пачатку XIX стагоддзя ў стылі неакласіцызму. Першапачаткова служыла асноўнай рэзідэнцыяй князёў Дзямідавых. Там праходзілі балі, свецкія вечары з прыёмам дарагіх гасцей. Пасля Рэвалюцыі 1917 года будынак выкарыстоўваўся як камунальная кватэра.
Музей быў адкрыты ў жніўні 1997 года.
Экспазіцыя
У музеі сабраны ўнікальныя даўнейшыя вырабы з бяросты і металу, традыцыйнае адзенне жыхароў Горназаводскай акругі Урала XIX—XX стагоддзяў, узоры жаночай самаробкі (ільняныя вырабы, ткацтва і гафт). Наведнік можа атрымаць шырокае ўяўленне пра побыт, рамяство і жыццё прыгонных сялян і працоўных уральскай зямлі мінулых стагоддзяў. Шырока пададзены гарбарны, абутковы, бурачны, бондараў і куфравы промыслы Ніжняга Тагіла, некаторыя з якіх сфармаваліся толькі да канца XIX стагоддзя. Апроч таго, пададзены інтэр'еры розных саслоўяў эпохі XVIII — пачатку XX стагоддзя, асабістыя рэчы князёў Дзямідавых — уладальнікаў Тагільскага і Выйскага завадскіх мястэчак. Апроч гэтага музей мясцуе комплексам экспазіцыі гістарычных дакументаў, карт і фатаграфій, што навочна дэманструюць станаўленне Ніжняга Тагіла як гарадскога селішча ў пачатку XX стагоддзя і працэс урбанізацыі горада. У прыватнасці паказаны карты горада розных часоў, у сукупнасці з астатнімі экспанатамі музея, ілюстравалых, як змянялася жыццё ў Ніжнім Тагіле ад адной эпохі ў іншую.
Уся музейная экспазіцыя падзелена на тэматычныя комплексы.
Першы паверх:
Другі паверх:
IC 2938-2
IC 2938-2 — галактыка тыпу S/P (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Санікандра-дзі-Бары
Санікандра-дзі-Бары (Sannicandro di Bari) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 9363 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 170 чал./км². Займае плошчу 55 км². Паштовы індэкс — 70028. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іосіф Абручнік.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тамашыўка (Фасціўскі раён)
Тамашыўка (Томаші́вка) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску (2018)
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску адбыўся напярэдадні Новага года ў панядзелак, 31 снежня 2018 года ў 6:02 па мясцовым часе (04:02 па мінскім). У выніку выбуху часткова абрынуўся пад’езд № 7 дзесяціпавярховага жылога дома № 164 на праспекце Карла Маркса. У выніку абвальвання загінулі 39 чалавек. Папярэдняя версія следства аб прычынах выбуху — выбух газу. Станам на снежань 2019 года следства працягваецца.
Перадгісторыя
Дом размешчаны па адрасе праспект Карла Маркса, 164. Будынак уяўляе сабой шматкватэрны 10-павярховы дом з убудавана-прыбудаванымі грамадскімі памяшканнямі. Дом складаецца з 6 двухпад’язных блок-секцый, усяго 12 пад’ездаў. Блок-секцыі аддзеленыя адзін ад аднаго тэмпературнымі швамі. Пабудаваны на аснове серыі 1-439А (блочны аналаг 1-447С) (па іншых дадзеных — серыі 81). У сярэдзіне дома, у пад’ездах № 6 і 7, размешчаны праезд для аўтатранспарту (падвойная «арка» ) вышынёй у два паверхі. Сцены першых двух паверхаў дома складзеныя з цэглы, наступных — з сценавых бетонных буйных блокаў (ДАСТ 19010-73), перакрыцці — з жалезабетонных пліт. У доме маюцца тры падоўжныя апорныя сцены (дзве з якіх — вонкавыя). Дом пабудаваны ў 1972—1973 гадах.
Абвальванне адбылося ў пад’ездзе № 7, які разам з суседнім, 8-м пад’ездам, утварае блок-секцыю № 4. У часткова абрынуліся пад’ездзе № 7 знаходзілася 52 кватэры: па 2 на першым і другім паверхах, па шэсць — на наступных. На момант катастрофы ў гэтым пад’ездзе пражывалі 133 чалавека.
Выбух і наступствы
Выбух адбыўся, як мяркуецца, на 2 ці 3 паверсе. У ходзе катастрофы 35 кватэр былі разбураны цалкам, яшчэ 10 — часткова. Асноўны абвал адбыўся ў левай частцы пад’езда № 7, абломкі ўтварылі завал вышынёй да трэцяга-чацвёртага паверхаў. У правай частцы пад’езда ацалеў большы аб’ём канструкцый. Вялікая колькасць будаўнічых элементаў апынулася ў незамацаваных выглядзе, ствараючы пагрозу далейшых абвальвання. Усё гэта ўскладняла вядзенне пошукава-выратавальных работ, абцяжарвала выкарыстанне тэхнікі.
У першыя гадзіны пасля абвальвання было эвакуявана 18 чалавек, вынята з-пад завалаў жывымі 3 чалавекі, у тым ліку 1 дзіця. На працягу 31 снежня былі задзейнічаныя кіналагічныя разлікі, аэрамабільнага групоўкі, спецыялісты атрадаў «Центроспас» і «Лидер», псіхолагі. Праводзілася ацэнка тэхнічнага стану будынка. Да канца дня ўсё было эвакуявана 86 чалавек, выратавана 5 чалавек і знойдзена 4 загінулых.
1 студзеня 2019 года аперацыя працягнулася. У 17 гадзін, пасля 35 гадзін знаходжання на марозе, быў знойдзены жывым 10-месячны Іван Фокін. Са шматлікімі траўмамі яго накіравалі ў бальніцу. З пачатку аперацыі з-пад завалаў дасталі 20 чалавек: 6 жывых (у тым ліку 2 дзіцяці) і 14 загінулых (у тым ліку 1 дзіця).
Да канца дня 2 студзеня 2019 года з-пад завалаў дасталі яшчэ 14 загінулых чалавек (у тым ліку 3 дзіцяці).
Да канца дня 3 студзеня 2019 года аперацыя завяршылася, асноўная частка завалаў была разабрана, ратавальнікі пацвердзілі, што ў будынку загінулых людзей няма. Таксама ў ходзе працэсу за гэтыя дні ўдалося выратаваць хатніх жывёл: сабаку, папугая і некалькі котак. На месцы надзвычайнай сітуацыі працавала больш за 900 чалавек і 200 адзінак тэхнікі. Было вывезена каля 2 тысяч кубічных метраў абломкаў.
За дапамогу пры выратаванні і арганізацыю дапамогі пацярпелым 6 лютага 2019 гады 11 чалавек, у тым ліку адзін грамадзянін Узбекістана, былі ўзнагароджаны рэгіянальнай медалём «Спяшайцеся рабіць дабро».
Наступныя падзеі
У Чалябінскай вобласці з 31 снежня 2018 па 4 студзеня 2019 быў уведзены рэгіянальны рэжым надзвычайнай сітуацыі. Муніцыпальны рэжым НС у Магнітагорску працягнуў дзейнічаць і пасля 4 студзеня 2019.
Выратаваных з завалаў шасцярых чалавек шпіталізавалі ў гарадскія бальніцы. Аднаго з іх, 10-месячнага Івана Фокіна, самалётам перавезлі ў Маскву і шпіталізавалі ў НДІ НДХіТ. Яшчэ аднаго чалавека перавялі ў абласную клінічную бальніцу ў Чалябінску. Таксама была аказана амбулаторная дапамога 13 пацярпелым з ліку эвакуяваных з пашкоджаных кватэр. Была арганізавана псіхалагічная дапамога жыхарам горада.
Васылькіўскі раён (Днепрапятроўская вобласць)
Васылькіўскі раён (Васильківський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Днепрапятроўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Васылькіўка (Васильківка).
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску (2018)
Наступныя падзеі
31 снежня прэзідэнт В. Пуцін экстранна вылецеў з Сочы ў Магнітагорск, дзе агледзеў месца трагедыі, правёў нараду ў аператыўным штабе з удзелам кіраўніцтва Чалябінскай вобласці, а таксама наведаў бальніцу, дзе знаходзіліся пацярпелыя.
Васылькіўскі раён (Днепрапятроўская вобласць)
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 33184 чалавекі, плошча — 1330 км².
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску (2018)
Наступныя падзеі
1 студзеня 2019 год ў Магнітагорск прыбыў кіраўнік Следчага камітэта Аляксандр Бастрыкін. Ён правёў нараду са следчай групай і аператыўным штабам НС.
Васылькіўскі раён (Днепрапятроўская вобласць)
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 3 пасялковых і 10 сельскіх саветаў.
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску (2018)
Наступныя падзеі
Пашкоджаную чацвёртую блок-секцыю (7 і 8 пад’езды) дома было запланавана знесці, працы па зносе праводзіць арганізацыя АТ «РВС», якія зносілі ў 2018 годзе недабудаваную Екацярынбургскую тэлевежу. Улічваючы канструкцыю дома і падзел блок-секцый тэмпературнымі швамі, дэфармацыі на астатнюю частку дома не распаўсюдзіліся, што было пацверджана адмысловымі абследаваннямі пасля трагедыі. Першапачаткова планавалася даць жыллё жыхарам 7 і 8 пад’ездаў, а таксама часова, на перыяд зносу пашкоджанай блока-секцыі, адсяліць жыхароў суседняга 6 пад’езда. Па выніках разгляду зваротаў жыхароў дома 16 студзеня 2019 года на пасяджэнні Урада Расіі У. Пуцін даручыў губернатару Чалябінскай вобласці Б. А. Дуброўскаму цалкам рассяліць разбураны дом, ацаніўшы пры гэтым дадзенае мерапрыемства на суму каля 1 мільярда 300 мільёнаў рублёў. Для чаго на працягу года планавалася пабудаваць асобны дом, так як дастатковага для рассялення жыхароў 623 кватэр вольнага жылога фонду ў горадзе небыло. 24 ж студзеня 2019 года Д. Мядзведзеў, заявіў, што дастаткова і 900 мільёнаў рублёў для рассялення дома, прычым 500 млн руб. планавалася з федэральнага бюджэту, а астатняе з рэгіянальнага і дапамогі ММК. 26 студзеня 2019 года Урад РФ выдзеліў 500 млн рублёў Чалябінскай вобласці, «Магнітагорскі металургічны камбінат» (ММК) выдзеліў 300 млн рублёў для гэтых мэтаў. Пры гэтым прымусова рассяляць жыхароў не сталі, толькі жадаючых.
Васылькіўскі раён (Днепрапятроўская вобласць)
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 3 пасёлкі гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 78 сёлаў.
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску (2018)
Наступныя падзеі
21 студзеня ва ўстановы Магнітагорска сталі прыходзіць лісты па электроннай пошце аб магчымых тэрактах. У паведамленні гаварылася, што ўлады не здольныя кантраляваць бяспеку насельніцтва. З-за пагрозы тэракту бацькі пачалі забіраць дзяцей са школ, а экстраныя службы — праводзіць праверкі, а паліцыя і ратавальнікі праводзілі агляды школ, дзіцячых паліклінік, гарадскіх бальніц, а таксама шэрагу гандлёвых цэнтраў і крам.
Прэм’ер-міністр Фарэрскіх астравоў
Прэм’ер-міністр Фарэрскіх выспаў (Føroya løgmaður, у множным ліку Føroya Løgmenn) — кіраўнік урада Фарэрскіх выспаў, самакіравальнай супольнасці ў складзе Каралеўства Даніі. Звычайна з’яўляецца лідэрам партыі, якая мае большасць у лёгтынг е або якая ўзначальвае ўрадавую кааліцыю.
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску (2018)
Наступныя падзеі
30 сакавіка 2019 года, па дадзеных Урада Чалябінскай вобласці, міжведамасная камісія вывучыўшы матэрыялы вынікаў абследавання, праведзенага АТ «Магнітагорскі Гіпрпмез» і заключэнне дзяржэкспертызы Чалябінскай вобласці, прызнала дом прыдатным для далейшага пражывання. З 1 красавіка 2019 года ахова перыметра дома была знятая, жыхарам прапанавана вярнуцца ў свае кватэры. Пры гэтым на 3 месяцы быў працягнуты тэрмін выплаты кампенсацыі за наём жылля тым, хто пажадаў вярнуцца пазней ці чакае перасялення. Пры наведваньні горада 26 сакавіка 2019 года ЧасВА губернатара вобласці Цекслерам А. П. быў зацверджаны план добраўпарадкавання прылеглай тэрыторыі, таксама вырашаліся пытанні жыхароў пацярпелага дома.
Прэм’ер-міністр Фарэрскіх астравоў
Пасада была заснаваная пасля атрымання Фарэрскімі выспамі аўтаноміі ў складзе Даніі ў 1948 годзе. Тым не менш, афіцыйная фарэрская назва пасады, якая перакладаецца як «законагаварун», адлюстроўвае яе пераемнасць у адносінах да пасады, якая існавала з моманту засялення выспаў і заснавання лёгтынга ў IX стагоддзі, скасаванай дацкімі ўладамі ў 1816 годзе. Аднак, каб падкрэсліць розніцу паміж сярэднявечным законагаваруном (які выступаў у першую чаргу як фармальны старшыня лёгтынга і вярхоўны суддзя) і сучасным кіраўніком урада, пры перакладзе з фарэрскай на іншыя мовы афіцыйна выкарыстоўваецца тэрмін «прэм’ер-міністр».
Выбух у жылым доме ў Магнітагорску (2018)
Расследаванне
Па факце выбуху, 31 снежня 2018 года рэгіянальным УФСБ у якасці асноўнай версіі абвальвання дома разглядаўся выбух бытавога газу, была ўзбуджаная крымінальная справа па частцы 3 артыкула 109 КК РФ (прычыненне смерці па неасцярожнасці). Паводле паведамлення ТАСС, раніцай пасля выбуху УФСБ па Чалябінскай вобласці адпрацоўвала ўсе версіі, але асноўны была версія выбуху бытавога газу.
Паводле паведамлення РІА часам пазней, УФСБ па Чалябінскай вобласці не разглядала іншых версій, акрамя выбуху бытавога газу, але, 1 студзеня 2019 года старшынёй Следчага камітэта (СК) Расіі расследаванне было перададзена ў Галоўнае ўпраўленне па расследаванні асоба важных спраў СК Расіі і было даручана разглядаць усе версіі здарэння. Адначасова Следчым камітэтам сфарміравана ўзмоцненая група з больш за 100 следчых і крыміналістаў цэнтральнага апарату СК Расіі і яго рэгіянальных падраздзяленняў. Расследаванне таксама праводзяць супрацоўнікі ФСБ.
Прычыны таго, што адбылося высвятляюцца. Вывучаецца некалькі версій, па стане на 18 студзеня 2019 года прыярытэтнай версіяй застаецца выбух бытавога газу. 4 студзеня СК паведаміў, што слядоў выбухоўкі на месцы здарэння не выяўлена, пры гэтым падкрэсліў, што працягвае адпрацоўваць «усе версіі таго, што адбылося выбуху». Ні ФСБ, ні СК афіцыйна не абвяргалі версію пра тэракт.
Пэршатраўнэвэ (Лыманскі раён)
Пэршатраўнэвэ (Першотравне́ве) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Сен-Клу
Сен-Клу (Saint-Cloud) — заходні прыгарад Парыжа, размешчаны на беразе Сены за 10 км ад цэнтра горада.
Насельніцтва 29 200 жыхароў (2005).
Гісторыя
Названы ў гонар ўнука Хлодвіга, св. Кладаальда, грабніца якога размешчана ў межах горада.
З 1572 года ў Сен-Клу знаходзілася галоўная рэзідэнцыя Арлеанскага дома, знішчаная агнём падчас аблогі Парыжа немцамі (1870). Ад яе захавалася некалькі падсобных памяшканняў і шырокі парк.
З 1693 па 1766 гады ў Сен-Клу дзейнічаў адзін з лепшых фарфоравых заводаў Францыі, а ў 1966—1989 гадах тут размяшчалася штаб-кватэра Інтэрпола. З 1901 года ў Сен-Клу праводзяцца вядомыя конскія гонкі.
Спасылкі
Афіцыйны сайт
Хуан Карэньё дэ Міранда
Хуан Карэньё дэ Міранда (ісп.: Juan Carreño de Miranda;,  — , ) — іспанскі мастак эпохі барока.
Стары горад (Торунь)
Стары горад у Торуні, Стары Торунь (Stare Miasto) — найстаражытнейшая частка горада.
Хуан Карэньё дэ Міранда
Біяграфія
Нарадзіўся ў Авілесе, у Астурыі, сын мастака з тым жа імем. Прайшоў навучанне ў Мадрыдзе ў канцы 1620-х гадоў як вучань Педра дэ Лас Куэваса і Барталаме Рамана. Дваранін па паходжанні, ён добра разумеў унутраную структуру і псіхалогію каралеўскага двара.
У 1669 годзе Міранда быў прызначаны прыдворным мастаком. У 1671 годзе — галоўным прыдворным жывапісцам. У часы кіравання Карласа II ён граў ролю, аналагічную ролі Веласкеса пры Філіпе IV.
Стары горад (Торунь)
Гісторыя
Тэрыторыя Старога горада з’яўляецца аб’ектам Сусветнай культурнай спадчыны ЮНЕСКА, у ім захаваліся яркія ўзоры цаглянай готыкі (царква Святой Марыі, Торуньская ратуша, замак Тэўтонскага ордэна, Дом Каперніка, мяшчанскія дамы). У 1853 годзе ў цэнтры Старога горада быў устаноўлены Помнік Каперніку, выхадцу з Торуня.
Свой пачатак горад бярэ з XIII стагоддзя, калі Тэўтонскі ордэн пабудаваў тут крэпасць для хрысціянізацыі Прусіі. Паселішча каля замка, атрымала назву Торунь і набыло правы горада ў 1233 годзе. У 1250-1260-я гады тут пасяліліся францысканцы і дамініканцы. У XIV стагоддзі горад далучыўся да Ганзейскага Саюза, што паўплывала на развіццё горада.
Аддзелены Стары горад ровам і ракой, захаваліся таксама і гарадскія сцены са шматлікімі брамамі (Крывая вежа ў Торуні, Кляштарная брама). У цэнтры размешчана плошча Стары Рынак з ратушай.
Музей падноснага промыслу
Ніжнетагільскі музей гісторыі подносного промыслу «Дом Худаяравых» — музей мастацтва вырабу і роспісу бляшаных падносаў, з'яўляецца часткай музейнага аб'яднання «Музея-запаведніка „Горназаводскі Урал“». Музей прысвечаны даўнейшаму народнаму промыслу Тагільскага лакавага падноснага роспісу. Музей размяшчаецца ў двухпавярховым бярвеністым будынку былога дома сям'і ўральскіх мастакоў Худаяравых побач з Ніжнетагільскім музеем побыту і рамёстваў горназаводскага насельніцтва «Панскі дом», разам з якім з'яўляецца часткай аднаго этнаграфічнага комплексу. Дом-музей Худаяравых з'яўляецца помнікам гісторыі федэральнага значэння. Музей знаходзіцца ў Ніжняга Тагіла, на вуліцы Тагільскай у Ленінскім раёне горада, на Старым Карку.
Гісторыя
До рэвалюцыі 1917 года будынак будучага музея належаў сям'і ўральскіх мастакоў Худаяравым. У 1982 годзе дом быў перанесены з вуліцы Горкага (былой Берагавой) на тэрыторыю этнаграфічнага комплексу на вуліцу Тагільскую, 24 і адноўлены на новым месцы з заменай фрагментаў бярвён. Дзеля адраджэння і захавання традыцый Ніжняга Тагіла і Урала 1991 годзе ў горадзе ў доме Худаяравых быў створаны Музей падноснага промыслу, які пазней стаў складнікам ніжнетагільскага музейнага аб'яднання «Музея-запаведніка „Горназаводскі Урал“».
Вулькаўскі сельсавет (Драгічынскі раён)
Ву́лькаўскі сельсавет (Вульковский сельсовет) — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Вулька.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Драгічынскага раёна Палескай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 20 мая 1958 года ў склад Старасельскага сельсавета перададзена вёска Навікі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Вулкаўскага сельсавета было 5 населеных пунктаў. 20 жніўня 2021 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Немяржанскага сельсавета. На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў: аграгарадок Вулька, вёскі Асаўляны, Белянок, Ласінцы, Сіманавічы.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 903 чалавекі, з іх 97,1 % — беларусы.
Алаізій Капелі
Луіджы Капелі (у старых рускіх крыніцах звычайна Алаізій Капелли, Aloisius Ludovicus Cappelli, Aloisio Luigi Cappelli; 1776-1838) — італьянскі юрыст і філолаг, прафесар Пізанскага і Віленскага універсітэтаў.
Біяграфія
Родам з Пістоі. З 1797 па 1801 гады ён займаў кафедру грамадзянскага і кананічнага права ў Пізанскім універсітэце, пакінуўшы якую, займаў пасаду чыноўніка ў Фларэнцыі і Вальтэры. У 1804 годзе Капелі заняў кафедру грамадзянскага і крымінальнага права ў Віленскім універсітэце, пачынаючы з 1808 года выкладаў рускую мову і літаратуру (стаўшы першым прафесарам гэтых дысцыплін у рэгіёне), а з 1813 года — чытаў ва ўніверсітэце і Віленскай духоўнай семінарыі лекцыі па кананічным праве.
Лекцыі Алаізія Капелі, якія ён чытаў на лацінскай мове, адрозніваліся ліберальным характарам, чым прыцягвалі студэнтаў. Мітрапаліт Іосіф Сямашка распавядаў у сваіх нататках, што Капелі на лекцыях па кананічнаму праву «сістэматычна і з нейкай асалодай пераследваў самымі з'едлівымі сарказмамі злоўжывання рымскага духавенства, у асаблівасці багатых прэлатаў».
Алаізій Капелі двойчы быў дэканам факультэта славесных навук і прыгожых мастацтваў (1811-1817 і 1827-1832) і пасля закрыцця Віленскага ўніверсітэта выкладаў кананічнае права ў Віленскай рымска-каталіцкай акадэміі.
Пры вяртанні ў Італію ў 1838 годзе атрымаў у падарунак свой партрэт, адлітаграфаваны студэнтамі на ўласныя сродкі.
Публікацыі
Алаіза Капелі апублікаваў лекцыю аб крыніцах і падставах каталіцкага права і «Manuale juris canonici», а таксама некалькі кніг і брашур па грамадзянскім, крымінальным і кананічным праве на лацінскай і італьянскай мовах.
Акрамя правазнаўчых твораў апублікаваў таксама вершаванае прывітанне «На вяртанне Яго Імператарскай Вялікасці Аляксандра I з Парыжа» (Per ritorno da Parigi della S. C. M. di Alessandro I; 1814) і лекцыю «Петрарка як паэт, філолаг і мараліст» (Petrarch uważany jako poeta, filolog i moralista; 1816, у перакладзе з французскай на польскую). Перапісваўся са сваім земляком Себасцьяна Чампі.
Жуліу Баптыста
Біяграфія
З 2000 па 2003 гады выступаў у бразільскім клубе «Сан-Паўлу». З 2003 па 2005 гады футбаліст гуляў за іспанскі клуб «Севілья», які купіў яго за 1,75 мільёна фунтаў стэрлінгаў. У 2005 годзе ён перайшоў у «Рэал Мадрыд». З жніўня 2006 года па жнівень 2007 года гуляў у лонданскім «Арсенале» (знаходзячыся ў арэндзе). З 2001 па 2010 года гуляў за зборную Бразіліі.
У 2011—2013 гадах гуляў за «Малагу», з якой дайшоў да чвэрцьфінала Лігі чэмпіёнаў. У 2013 вярнуўся ў Бразілію. У сакавіку 2016 года папоўніў склад амерыканскага клуба «Арланда Сіці». Па заканчэнні сезона 2016 пакінуў «Арланда Сіці» ў якасці свабоднага агента. У 2017 годзе некаторы час трэніраваўся з моладзевай камандай англійскага клуба «Болтан Уондэрэрс».
У жніўні 2018 года падпісаў кантракт з румынскім клубам ЧФР. Пакінуў каманду ў сакавіку 2019 года. У маі 2019 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Люсьен Петыпа
Люсьен Петыпа (Lucien Petipa,, Марсель — , Версаль ) — французскі балетны артыст, балетмайстар і педагог.
Біяграфія
Люсьен Петыпа нарадзіўся 22 снежня 1815 года ў Марселі ў сям’і французскага танцоўшчыка Жана-Антуана Петыпа (Jean-Antoine Petipa) (1787—1855) і Віктарыны Марэль-Граса (Victorine Morel-Grasseau) (1794—186); яго малодшы брат Марыус Петыпа (1818—1910) быў рускім балетмайстрам.
Упершыню Люсьен выйшаў на прафесійную сцэну ў пяцігадовым узросце 25 сакавіка 1821 года ў Брусельскім тэатры «» ў спектаклі «Манія танца» (La Dansomanie) балетмайстра П’ера Гардэля, выканаўшы ролю дзіцяці. Да 1824 года Люсьен выходзіў на сцэну ў невялікіх ролях амураў у балетных пастаноўках свайго бацькі.
У 1839 годзе дэбютаваў партыяй Джэмса Рубена ў балеце «Сільфіда» на сцэне Парыжскай Оперы і да 1862 года займаў пасаду вядучага саліста. Адораны танцоўшчык і мім, Петыпа быў пераважна партнёрам Ф. Эльслер, К. Грызі, Ф. Чэрыта і іншых. У далейшым Люсьен Петыпа з вялікім поспехам выконваў мноства галоўных сольных партый у мностве балетаў, адной з самых буйных яго роляў стала партыя Графа Альберта ў балеце «Жызель», дзе ён танцаваў у пары з. Прэм’ера балета «Жызель» адбылася 28 чэрвеня 1841 года ў Каралеўскай акадэміі музыкі (Theatre de l’Academie Royal de Musique) у Парыжы.
Віляні
Віляні (Viļāni) — горад у Латвіі. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Вілянскага краю. Плошча 4,9 км². Насельніцтва 3360 чал. (2012).
На р. Малта (басейн р. Даўгавы). Чыгуначная станцыя на лініі Рыга — Рэзэкнэ. 4,9 тыс. жыхароў (1969). Масларобны завод.
Люсьен Петыпа
Біяграфія
Час ад часу браты Петыпа працавалі разам, у прыватнасці, у 1841 годзе ў Парыжы, дзе Петыпа-малодшы ўдасканальваўся ў школе Вялікай парыжскай оперы, яны выступілі на гэтай сцэне ў pas de quatre разам з Тэрэзай і Фані Эльслер, пра што згадваў Ю. А. Бахрушын у кнізе «Гісторыя рускага балета» (М., Сов. Россия, 1965, 249 с.)
У 1860—1868 гадах — галоўны балетмайстар Парыжскай Оперы.
Сяргей Мікалаевіч Азараў
Грамадская дзейнасць
18 жніўня падпісаў адкрыты ліст прадстаўнікоў спартыўнай галіны Рэспублікі Беларусь з патрабаваннем прызнаць несапраўднымі выбары прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, якія прайшлі 9 жніўня 2020 года.
Люсьен Петыпа
Біяграфія
У кастрычніку 1872 года Люсьен Петыпа вярнуўся ў Брусель, у тэатр свайго дзяцінства «Ла Манэ», дзе ён упершыню выйшаў на сцэну, і на працягу нядоўгага часу (1872—1873) займаў пасаду дырэктара балетнай трупы. У 1875 годзе ён стаў прафесарам Каралеўскай Брусельскай кансерваторыі (Conservatoire royal de Bruxelles), дзе выкладаў майстэрства танца на працягу трох гадоў, а ў 1878 годзе пакінуў Брусель і перасяліўся ў Версаль, дзе вырашыў асталявацца да канца і дзе скончыў сваё жыццё; ён памёр 7 ліпеня 1898 года. Праўда, за гэты час у 1882 годзе ён быў запрошаны ў Нацыянальную оперу для пастаноўкі балета «».
Творчасць
Сярод партый — Бенедыкт («» А. Адана), Ахмет («»), Граф («» А. Адана), Люсьен д’Эрвільі («») і інш.
Балетмайстрам паставіў балеты:
Раман Сяргеевіч Давыскіба
Раман Давыскіба (нар., Салтанаўка, Жлобінскі раён) — беларускі футбаліст, паўабаронца наваполацкага «Нафтана».
Клубная кар’ера
У сакавіку 2022 года на правах арэнды далучыўся да салігорскага «Шахцёра». У складзе салігорскай каманды быў іграком ратацыі, часцей выхадзіў на замену або заставаўся на лаўцы запасных. У снежні 2022 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Шахцёр».
У студзені 2023 года пачаў трэніравацца разам з «Дынама», аднак неўзабаве быў пераведзены ў дубль, дзе і пачаў сезон 2023. У ліпені 2023 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт са сталічным клубам і неўзабаве папоўніў склад наваполацкага «Нафтана».
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2017 года гуляў за юнацкую зборную Беларусі (да 17 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
У кастрычніку 2019 года гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19 гадоў) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
9 кастрычніка 2020 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Кіпра (1:2) і забіўшы адзіны гол сваёй каманды.
Трылісы (Фасціўскі раён)
Трылісы (Трилі́си) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Стамбульскі міжнародны кінафестываль
Стамбульскі міжнародны кінафестываль — кінафестываль, праводзіцца ў Стамбуле (Турцыя). Заснаваны ў 1982 годзе Стамбульскім фондам культуры і мастацтва. З 1984 па 1988 гады называўся «Міжнародныя стамбульскія дні кіно». Праводзіцца штогод у красавіку.
На кінафестывалі прадстаўлены нацыянальныя і міжнародныя фільмы. Акрэдытаваны Міжнароднай федэрацыі асацыяцый кінапрадзюсераў ў 1989 годзе. Галоўны прыз кінафестывалю — «Залаты тюльпан».
Ялунцзян
Ялунцзя́н (雅砻江, ཉག་ཆུ་) — рака ў паўднёва-заходняй частцы Кітая, левы прыток ракі Янцзы.
Даўжыня ракі 1324 км (1187 км). Плошча вадазбору 144 000 км². Сярэдні расход вады каля 2000 м³/с. Рака бярэ пачатак на хрыбце Баян-Хара-Ула Тыбецкага нагор’я. Працякае пераважна ў Сіна-Тыбецкіх гарах у глыбокай даліне. На рацэ шматлікія парогі і вадаспады. Паводкі ўлетку.
Жлобінскае благачынне
Жлобінскае благачынне, Жлобінская благачынная акруга — акруга ў Гомельскай і Жлобінскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Васіль Піліпенка.
Млынок (прыток Мытвы)
Млыно́к — рака ў Ельскім і Нараўлянскім раёнах Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Мытва (басейн Прыпяці). Даўжыня 19,6 км. Пачынаецца за 2,5 км на паўночны захад ад горада Ельск, цячэ праз горад Ельск (на паўднёвым усходзе ад яго — Княжабор’еўскае вадасховішча плошчай 1,45 км²), вусце каля вёскі Лінаў Нараўлянскага раёна.
Порт (Адэская вобласць)
Порт (Порт) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Linckia
Linckia — род марскіх зорак з сямейства Ophidiasteridae атрада Valvatida.
Гэтыя марскія зоркі сустракаюцца ў асноўным у Інда-Ціхаакіянскім басейне. Як і іншыя марскія зоркі, пры небяспецы яны могуць адкідаць адзін з сваіх прамянёў і затым вырошчваць яго нанова. Linckia адрозніваюцца здольнасцю цалкам рэгенераваць з асобнага прамяня.
Джон Сцюарт Кары
Джон Сцюарт Кары (John Steuart Curry;  — ) — амерыканскі жывапісец і ілюстратар. Вучыўся ў Канзас-Сіці і Чыкага, потым 5 гадоў працаваў ілюстратарам у розных газетах і перыядычных выданнях. Пазней прысвяціў сябе жывапісу. У 1932—1934 гадах Кары чытаў лекцыі ў Cooper Union і Art Students League of New York.
IC 2938-3
IC 2938-3 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Зара Труда
Зара Труда (Зоря́ Труда) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Новы Двор
Назву Новы Двор маюць:
Асаўляны (Драгічынскі раён)
Асаўля́ны (, Осовляны) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Немяржанскага сельсавета.
Да 20 жніўня 2021 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
О-дэ-Франс
О-дэ-Франс (Hauts-de-France, таксама Верхняя Францыя) — рэгіён на поўначы Францыі.
Рэгіён мяжуе з Бельгіяй на паўночным усходзе, Паўночным морам на поўначы, Ла-Маншам на захадзе, а таксама французскімі рэгіёнамі Гранд-Эст на ўсходзе-паўднёвым усходзе, Іль-дэ-Франс на поўдні і Нармандыяй на захадзе-паўднёвым захадзе. Злучаны з Вялікабрытаніяй праз тунэль пад Ла-Маншам.
Сантэрама-ін-Коле
Сантэрама-ін-Коле (Santeramo in Colle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 26734 чалавек (2016), шчыльнасць насельніцтва складае 182 чал./км². Займае плошчу 144,86 км². Паштовы індэкс — 70029. Тэлефонны код — 080.
Саманазва жыхароў — santermani.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Эразм.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Аляксандр Канстанцінавіч Акуліч
Біяграфія
Нарадзіўся 15 студзеня 1888 года ў в. Стары Мазалаў Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні.
З 1915 года ў арміі, з 1917 года ў Чырвонай гвардыі, з 1918 года ў Чырвонай Арміі.
Удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі і Грамадзянскай вайны: старшыня палкавога ВРК, камандзір палка, начальнік штаба, камандзір брыгады. За ўзяцце Сівашскай дамбы (1920) узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
У перыяд Айчыннай вайны ў 1941 годзе камандзір дывізіі на Волхаўскім фронце, удзельнік абароны Ленінграда. Да 1946 года ў Савецкай Арміі.
Памёр 13 мая 1961 года ў Маскве.
Раздзел 3: Грэх
«Раздзел 3: Грэх» (Chapter 3: The Sin) — эпізод амерыканскага серыяла «Мандалорац». Сцэнарый серыі напісаў Джон Фаўра, рэжысёрскае крэсла заняла. Серыя выйшла на Disney+ 22 лістапада 2019 года.
Сюжэт
Мандалорац прывозіць Дзіця кліенту на Невара і забірае ўзнагароду — 20 пласцінак бескарскай сталі. Наперакор звычаю, мандалорац цікавіцца, што кліент плануе рабіць з Дзіцём, аднак атрымлівае адказ, што гэта не яго клопат. Вярнуўшыся ў сховішча мандалорцаў з заробленай сталлю, Мандалорац замаўляе ў Збраяркі новую кірасу і лепшую зброю, рэшту бескару аддаючы на падтрымку знойдзеных мандалорскіх дзяцей. Пасля мандалорац атрымлівае ў Грыфа Карга новае заданне і рыхтуецца да адлёту. Усё ж з пачуцця віны ён атакуе базу Кліента, забіўшы большасць штурмавікоў, якія яе ахоўвалі. Ён выратоўвае Дзіця з лабараторыі доктара Першынга, які пачаў праводзіць з ім эксперыменты, але не забівае доктара. Па дарозе да карабля яго шлях заступаюць іншыя паляўнічыя на галовы і Грыф Карга, які патрабуе аддаць Дзіця. Пасля адмовы пачынаецца перастрэлка, і ён выкараскваецца з няроўнага бою толькі з дапамогай іншых мандалорцаў са сховішча, пасля чаго адлятае на караблі.
Музыка
Музыку да серыі напісаў Людвіг Ёрансан. Саўндтрэк быў выпушчаны 22 лістапада 2019 года.
Узнагароды
Паводле сайта «Internet Movie Database» серыя была адзначана 1 намінацыяй.
Ярашыўка (Фасціўскі раён)
Ярашыўка (Яроші́вка) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Барур а Стай Нільсэн
Барур а Стай Нільсэн (фарэрскае вымаўленне: [ˌbɔ͡ɑɹʊɹ ɔ͡ɑ ˈsta͡ɪ ˈnɪlsɛn]; ) — фарэрскі палітык і бізнэсовец, які займае пасаду лідэра Саюзнай партыі з 2015 года, а таксама прэм’ер-міністра з 2019 года. Ён таксама з’яўляецца брамнікам гандбольнай каманды «VÍF Vestmanna» і былым гандбалістам зборнай Фарэрскіх выспаў.
Пінака
Пинака, пинак (старажытнагрэч. πίναξ — дошка, карціна) — у Старажытнай Грэцыі таблічкі з дрэва, абпаленай гліны, мармуру або бронзы. Яны падаваліся ў дар багам (вотыўны прадмет), а таксама выкарыстоўваліся для запісаў. Пінакі таксама прымацоўваліся да сцен магільняў.
Па сведчанні Вітрувія памяшканні ў храмах і ў жылых дамах, дзе захоўваліся пінакі, называліся аж да перыяду позняй антычнасці пінакатэкамі. Пазней тэрмін «пінакатэка» стаў выкарыстоўвацца для карцінных галерэй.
Пінакі знаходзяцца ў экспазіцыі многіх музеяў, напрыклад, Нацыянальнага археалагічнага музея ў Афінах, Музея гісторыі мастацтваў у Вене і Антычнага збору ў Берліне. Найбольш вядомыя асобнікі ставяцца да VIII і VII стст. да н. э. і ў вышыню складаюць ад 30 да 65 см. Роспісам пінак займаліся вядомыя вазапісцы, напрыклад, Эксекій.
Новы Двор (Шчучынскі раён)
Новы Двор — аграгарадок у Беларусі, у складзе Астрынскага сельсавета Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Насельніцтва 611 чал. (2001). Знаходзіцца за 30 км на паўночны захад ад Шчучына, за 36 км ад чыгуначнай станцыі Ражанка; на аўтамабільнай дарозе Астрына — Радунь.
Новы Двор — былое магдэбургскае мястэчка гістарычнай Лідчыны (частка Віленшчыны).
Гісторыя
Першы пісьмовы ўспамін пра Новы Двор датуецца 1480 годам, калі тут збудавалі касцёл. У дакументах 1499 года згадваецца намеснік навадворскі. Пазней вялікі князь Жыгімонт Стары перадаў паселішча ў трыманне біскупу віленскаму. У XVI стагоддзі існавалі аднайменныя каралеўскае мястэчка і двор, якія ўваходзілі ў склад Гарадзенскай эканоміі. У 1561 годзе пры правядзенні «валочнай памеры» Новы Двор перапланавалі. У гэты час тут існавалі касцёл, плябанія, Рынак (меў форму квадрата) і 8 вуліц: Васілішкаўская, Астрынская, Дубіцкая, Берштанская (Берштаўская), Касцёльная, Забалотная, Дворная, вуліца «з канца пляцаў рынкавых». Жыхары мястэчка карысталіся Магдэбургскім правам; рэгулярна праводзіліся 2 кірмашы, 2 разы на тыдзень — таржкі. У адпаведнасці з каралеўскай уставай жыхары з кожнага дома плацілі 2 грошы, а тыя, хто меў валокі зямлі — 3 грошы і г. д. Сярод рамеснікаў былі краўцы, шаўцы, кушнеры, кавалі, сталяры, слесары, ганчары, пекары і іншыя. Двор (сядзіба) налічваў 2 вуліцы, агароды і іншыя землі.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Новы Двор увайшоў у склад Лідскага павета Віленскага ваяводства. У 1749 годзе тут збудавалі новы драўляны касцёл.
У 1939 годзе Новы Двор увайшоў у БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 года стаў цэнтрам сельсавета Васілішкаўскага раёна (з 20 студзеня 1960 года ў Шчучынскім раёне). Статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1940 год тут было 160 двароў, на 1998 год — 275, на 1 студзеня 2001 года — 258. У 1940—2013 гадах цэнтр Навадворскага сельсавета.
Інфраструктура
У Новым Двары працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, амбулаторыя, дом культуры, бібліятэка, пошта.
IC 2939
IC 2939 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Барыс Абрамавіч Гельфанд
Барыс Абрамавіч Гельфанд  — беларускі і ізраільскі шахматыст, міжнародны гросмайстар (1989). Віцэ-чэмпіён свету па шахматах 2012—2013 (у маі 2012 года прайграў матч на першынства свету індыйскаму шахматысту Вішванатану Ананду). У 1998 годзе пераехаў на пастаяннае месца жыхарства ў Ізраіль.
Біяграфія
З шахматамі пазнаёміўся ў шасцігадовым узросце. У 1970-х быў вучнем мінскага шахматнага трэнера Эдуарда Зелькінда, пазней займаўся ў Тамары Галавей і Альберта Капенгута. У 1980—1983 наведваў двухтыднёвыя сесіі Школы Петрасяна ў Расіі. Пераможца XIII Мемарыяла Сакольскага ў Мінску (1983). Чэмпіён БССР па шахматах 1984 і 1985.
Пераможца Кубка свету 2009 года, які праходзіў у Ханты-Мансійску.
Удзельнічаў у 9-і шахматных алімпіядах — XXIX-я (1990) у Нові-Сад за зборную СССР, XXXI-я (1994) у Маскве, XXXII-я (1996) у Ерэване за зборную Беларусі, XXXIV—XXXIX (2000—2010) за зборную Ізраіля.
З 1998 года жыве ў Ізраілі (горад Рышон ле-Цыён). Жанаты з Маяй, мае дачку — Авіталь, у 2011 годзе нарадзіўся сын — Аўнер.
Помнік Мікалаю Каперніку (Торунь)
Помнік Мікалаю Каперніку ў Торуні — помнік 1853 года, прысвечаны вялікаму выхадцу гэтага горада. Размешчаны на плошчы Стары Рынак у цэнтры Старога горада.
Помнік вучонаму планаваўся задаўга да яго ўзвядзення. У 1839 годзе некалькі жыхароў Торуні ініцыявалі яго ўстаноўку. Аднак, нягледзячы на падтрымку каралёў Прусіі Фрыдрыха Вільгельма III і яго сына Фрыдрыха Вільгельма IV, узведзены помнік быў толькі праз 14 гадоў, яго ўзвядзенне абыйшлося ў 10449 талераў. Аўтар праекта, Крысціян Фрыдрых Цік, не дажыў да ўстаноўкі два года.
Помнік уяўляе сабою статую вышынёй 2,6 м. Капернік стаіць, у левай руцэ ён трымае астралябію са знакамі задыяка, а ўказальны палец на правай руцэ накіраваны ў неба. На пастаменце надпіс па-латыні: ''Nicolaus Copernicus Thorunensis. Terrae motor, Solis Caelique stator («Торунец Мікалай Капернік. Які зрушыў Зямлю, які спыніў Сонца і Нябёсы''»).
Уладзімір Міхайлавіч Рубцоў
Уладзімір Міхайлавіч Рубцоў ( (Гомельская вобласць, БССР) — ) — беларускі мастак-жывапісец.