cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Полацак (часопіс)
«Полацак» — беларускамоўны грамадскі, гісторыка-культуралагічны і літаратурны ілюстраваны часопіс, які выдаваўся ў 1991 — 1997 гг. у г. Кліўленд (штат Агая, ЗША) беларуска-амерыканскім культурна-асветніцкім цэнтрам «Полацак». Галоўная мэта выдання часопіса — спрыянне паяднанню беларусаў замежжа і Бацькаўшчыны.
Раздзелы і рубрыкі
Апублікаваў дакументы 19-й і 20-й сустрэч беларусаў Паўночнай Амерыкі, I з’езд беларусаў свету, сустрэчы кіраўнікоў беларускіх суполак у замежжы, артыкулы па гісторыі і сучасным стане беларускай эміграцыі, матэрыялы пра беларускіх асветнікаў і інш. Выйшла больш за 40 нумароў.
Яўстах Курч
Яўстах Курч (? — 1647) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Падкаморы парнаўскі (1599—1602) і гарадзенскі (з 1617), кашталян віцебскі (з 1639).
Валодаў маёнткамі Сянно, Уснач, Бераставіца. Трымаў Упіцкае староства (з 1618).
Біяграфія
У 1609 збудаваў мураваны касцёл у Сянно. У 1635 заснаваў кляштар францысканцаў у Горадні. Ахвяраваў манахам вялікі абсталяваны мураваны дом, размешчаны ў месце па вуліцы Маставой.
Карл I Сцюарт
Карл I (Charles I of England,  —, Лондан) — кароль Англіі, Шатландыі і Ірландыі з 27 сакавіка 1625. З дынастыі Сцюартаў. Яго палітыка абсалютызму і царкоўныя рэформы выклікалі паўстанні ў Шатландыі і Ірландыі і Англійскую рэвалюцыю. У ходзе грамадзянскіх войнаў Карл I пацярпеў паражэнне, быў аддадзены суду парламента і пакараны 30 студзеня 1649 г. ў Лондане.
Праўленне
У 1628 годзе быў забіты Бекінгем, які меў вялікі ўплыў на Карла. Незаконны збор падаткаў, насуперак «петыцыі аб правах», абудзіў абурэнне ў парламенце, які быў у 1629 годзе зноў распушчаны Карлам. Пасля гэтага ён кіраваў 11 гадоў сам, дастаючы грошы паборамі, штрафамі, манаполіямі і падобнымі шляхамі. У гэты час высунуўся Томас Уэнтварт, пасля граф Страфард, чалавек здольны, але жорсткі і ўладалюбівы; ён прыдумаў план (Thorough) ўвядзення абсалютнай улады караля, пры дапамозе пастаяннага войска, і з поспехам ўжываў яго сам, будучы намеснікам Ірландыі. Жадаючы ўвесці паўсюль у каралеўстве адзіную Англіканскую царкву, Карл пераследваў пурытанства, аддаючы перад ім перавагу нават папізму; прымасу Лоду ён дазволіў ўвесці бясшлюбнасць духавенства, вучэнне аб пекле, малітву аб памерлых і многія іншыя дагматы, якія збліжалі царкву з Рымам.
Марка Хук
Марка Хук (ням.: Marco Huck), імя пры нараджэнні Муамер Хукіч (Муамер Хукић/Muamer Hukić); нар. 11 лістапада 1984 года, Угаа, абшчына Сеніца, Югаславія) — нямецкі баксёр сербскага паходжання, які выступае ў першай цяжкай вагавой катэгорыі (англ. Cruiserweight).
Біяграфія
Марка Хук, выхадзец з сям’і сербаў, да сямі гадоў жыў у абшчыне Нові-Пазар, вобласць Рашка, Сербія. У 1993 годзе ён пераехаў са сваёй сям’ёй з Югаславіі ў Германію, дзе жыў у горадзе Білефельд у сацыяльным каардынацыйным цэнтры. Марка вырас у беднай сям’і. У яго ёсць старэйшая сястра і дзве малодшых. У жніўні 2009 года атрымаў нямецкае грамадзянства.
Кікбоксінг
Хук да бокса зрабіў кар’еру ў кікбоксінгу і трэніраваўся з Ульфам Шмітам ў палацы спорту горада Білефельд. Ва ўзросце 16 гадоў ён стаў чэмпіёнам Еўропы па кікбоксінгу, а ў 18 гадоў — самым маладым чэмпіёнам свету па кікбоксінгу сярод нямецкіх каманд.
Кубак Расіі па футболе
Кубак Расіі па футболе — штогадовае спаборніцтва для расійскіх футбольных клубаў, якое праводзіцца Расійскім футбольным саюзам. У Кубку маюць права ўдзельнічаць неаматарскія футбольныя клубы, а таксама аматарскія футбольныя клубы — пераможцы рэгіянальных спаборніцтваў ЛФЛ, якія прайшлі атэстацыю ў ПФЛ. Пераможца Кубка перад пачаткам наступнага сезона гуляе з чэмпіёнам Расіі ў Суперкубку, а таксама атрымлівае права выступіць у Кубку УЕФА.
Удзельнікі
У розыгрышы Кубка прымаюць удзел усе клубы Прэм’ер-лігі, ФНЛ і ПФЛ. Пачынаючы з розыгрышу 2007/2008 да ўдзелу дапушчаюцца аматарскія каманды — пераможцы спаборніцтваў калектываў фізічнай культуры і каманды, якія прайшлі працэдуру ліцэнзавання РФС.
Сістэма розыгрышу
Розыгрыш праводзіцца па сістэме з выбываннем. Аматарскія клубы ўступаюць у розыгрыш са стадыі 1/512 фіналу. Клубы другога дывізіёна пачынаюць са стадыі 1/512, 1/256 або 1/128 фіналу ў залежнасці ад колькасці каманд у якая адпавядае зоне дывізіёна. Клубы першага дывізіёна ўступаюць у спаборніцтва са стадыі 1/32 фіналу, а Прэм’ер-лігі — са стадыі 1/16 фіналу. На ўсіх стадыях турніру пераможцы пар вызначаюцца па выніках аднаго матча. У выпадку нічыйнага зыходу асноўнага часу матча прызначаюцца 2 дадатковых тайма па 15 хвілін, калі і пасля іх пераможца не выяўляецца — прабіваецца серыя пасляматчавых пенальці. Матчы першых стадый звычайна праводзяцца ў красавіку, а фінал — у маі наступнага года, таму кожны розыгрыш працягваецца больш за год.
Гістарычная даведка
У розыгрышы 2002/2003 у выпадку нічыйнага зыходу асноўнага часу матча прызначаліся 2 дадатковых тайма па 15 хвілін. Пры гэтым дзейнічала правіла «залатога гала»: каманда, якая першая забіла гол, аб’яўлялася пераможцам. У розыгрышы 2002/2003 дзейнічала правіла, паводле якога пры сустрэчы каманд, якія прадстаўляюць розныя дывізіёны, матч павінен быў абавязкова гуляцца на поле суперніка ніжэйшага рангу. У розыгрышах 2004/2005, 2005/2006 і 2006/2007, пачынаючы з 1/16 фіналу і да паўфіналаў уключна, пераможцы вызначаліся па суме двух матчаў.
Фіналы
Кубак Расіі адбываецца з 1992 года. Вынікі фінальных матчаў:
Рэкардсмены сярод футбалістаў
''Рэкардсмены сярод футбалістаў па колькасці выйграных Кубкаў Расіі. Вылучаныя дзейсныя футбалісты.''
Капычынці
Капычынці (Копичинці) — горад у Чарткіўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны, цэнтр тэрытарыяльнай грамады, чыгуначная станцыя на лініі Цярнопаль — Чарнаўцы.
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб паселішчы з’яўляецца ў першай палове XIV ст. Насельніцтва горада часта цярпела напады татараў і турак. У 1443 г. тут была пабудавана крэпасць і каменны храм. У 1564 г. паселішча атрымала магдэбургскае права і статус горада. У 1595 г. на ўскраінах горада адбыўся бой паміж атрадам кароннага войска пад кіраўніцтвам гетмана Каліноўскага і казакамі Севярына Налівайка.
У XVIII ст. тут пасяляюцца першыя габрэі. У 1755 г. у Капычынцах на некаторы час пасяліўся заснавальнік плыні хасідызму Якуб Франк. Габрэйская абшчына працягвала расці да пачатку XX ст.
У 1772 г. у выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай Капычынці перайшлі да Аўстрыі. З 1809 г. яны адышлі ў склад Расійскай імперыі ў выніку падпісання ў 1807 г. Аляксандрам I Тыльзіцкага міру з Напалеонам. У 1815 г. Капычынці перайшлі зноў у Аўстрыю ў выніку Венскага кангрэса. У 1850 г. праз Капычынці была пабудавана каменная дарога Цярнопаль — Залішчыкы. У канцы XIX — пачатку XX ст. у горадзе пабудавалі завод па вытворчасці алею, 2 бровары, млын і цагельны завод. З прамысловасці тут была цацачная фабрыка, кансервавы завод і сельгастэхнікум.
У лістападзе 1918 г. горад увайшоў у склад Заходне-Украінскай Народнай Рэспублікі, 22 студзеня 1919 г. — увайшоў ў склад Украінскай Народнай Рэспублікі. Падчас польска-савецкай вайны Капычынці захопленыя Польшчай.
Па пакту Молатава-Рыбентропа Капычынці ў складзе Заходняй Украіны былі далучаны да СССР. 17 верасня 1939 г. горад заняла Чырвоная Армія. У студзені 1940 г. Капычынці сталі раённым цэнтрам. У горадзе адкрылі бальніцу, дзіцячы сад, новы навучальны год пачаўся ў школе з украінскай мовай навучання, аднак з дапамогай НКУС пачаліся арышты і вываз у Сібір за палітычныя погляды тых, хто змагаўся за ўкраінскую самастойную дзяржаву.
Высокаслаістыя воблакі
Высокаслаістыя воблакі (Altostratus, As) — утвараюць звычайна суцэльне роўнае ці хвалістае покрыва, маюць шэры або сіняваты колер. Яны больш шчыльныя, чым перыста-слаістыя воблакі. Вышыня ніжняй мяжы складае ад 3 да 5 км, магутнасць воблачнага слоя — каля 1 км, рэдка 2 км.
Воблакі маюць наступныя віды:
Для туманападобных і хвалістых высокаслаістых воблакаў характэрны наступныя разнавіднасці:
Высокаслаістыя воблакі складаюцца з дробных сняжынак і пераахалоджаных кропель. Ва ўмовах цёплага фронту яны насоўваюцца пасля перыста-слаістых і паступова пераходзяць у слаіста-дажджавыя воблакі; ва ўмовах жа халоднага фронту — пасля слаіста-дажджавых і з цягам часу ператвараюцца ў перыста-слаістыя воблакі. Калі ўтвараюцца тонкія высокаслаістыя воблакі, то на іх фоне могуць назірацца каляровыя вянцы вакол Сонца і Месяца.
Саўраньскі раён
Саўраньскі раён (Савранський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Саўрань (Саврань).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 19468 чалавек, плошча — 618 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 10 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 19 сёлаў.
Курт Георг Кізінгер
Курт Георг Кізінгер (Kurt Georg Kiesinger;, Эбінген — , Цюбінген) — нямецкі палітык. У 1966—1969 гадах канцлер Германіі.
Член Нацыянал-сацыялістычнай нямецкай рабочай партыі (1933—1945). Пасля Другой сусветнай вайны, дэпутат у германскім Бундэстагу (1949—1959, 1969—1980). Кісінгер кіруе краінай з шырокай кааліцыяй, у 1958—1966 гадах быў прэм'ер-міністрам федэральнай зямлі Бадэн-Вюртэмберг і старшынёй Хрысціянска-дэмакратычнага саюза Германіі‎ ў 1967—1971 гадах.
Крапіўна (Рослаўльскі раён)
Крапіўна (Крапивна) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Крапіўна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год адміністрацыйны цэнтр Крапівенскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Эканоміка
Сярэдняя школа, дом культуры, крамы.
Джэйк Ламота
Джакобэ «Джэйк» Ламота (Giacobbe «Jake» LaMotta;  — ) — амерыканскі баксёр, экс-чэмпіён свету ў сярэдняй вазе. Атрымаў мянушкі «Бык з Бронкса» і «Шалёны Бык» за неўтаймоўны байцоўскі дух і шалёны нораў. Яго мемуары «Шалёны Бык: Мая гісторыя» ляглі ў аснову сцэнарыя да фільма Марціна Скарсэзэ «Шалёны бык» з Робертам Дэ Ніра ў галоўнай ролі.
Свытынці
Свытынці (Сви́тинці) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тыргавіштэ
Тыргаві́штэ (Târgoviște) — горад на поўдні Румыніі, ля паўднёвых схілаў трансільванскіх Альпаў, на правым беразе ракі Яламіца, за 75 км на паўночны захад ад Бухарэста. Адміністрацыйны цэнтр жудзеца Дымбавіца. Упершыню згадваецца пад 1396 годам як цэнтр ваяводства (па іншых даных, вядомы з 1273 года). У 1430—1660 гадах — сталіца Валахіі.
IC 3362
IC 3362 — галактыка тыпу S R ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сніжна
Сніжна (Сніжна́) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Жаночы Кубак Беларусі па футболе
Жаночы Кубак Беларусі па футболе — штогадовае жаночае футбольнае спаборніцтва. Упершыню праведзена ў 1992 годзе.
Старасыняўскі раён
Старасыняўскі раён (Старосинявський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Хмяльніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Стара Сынява (Стара Синява).
Утвораны ў 1967 годзе. Насельніцтва раёна на года складала 19851 чалавек, плошча — 662 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складалася з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размяшчаліся 1 пасёлак гарадскога тыпу і 44 сяла.
Імперскія ваенна-паветраныя сілы Германіі
Імпе́рскія вае́нна-паве́траныя сі́лы Герма́ніі (Deutsche Luftstreitkräfte) — афіцыйная назва нямецкіх ваенна-паветраных сіл ў перыяд 1910—1918 гг.
У склад нямецкіх паветраных сіл уваходзілі:
Гісторыя фарміравання і арганізацыя германскай ваеннай авіяцыі
Удалае прымяненне аэрастатаў і самалётаў на імператарскіх манеўрах у сакавіку 1911 года, поспехі выпрабавальных стрэльбаў па аэрастатах, а таксама паведамленні аб высокіх дасягненнях Францыі ў вобласці ваеннай авіяцыі паказалі Генеральнаму штабу, што самалёт больш прыдатны для разведкі, чым аэрастат. Ад самалёта чакалі ў першую чаргу збору звестак у рамках аператыўнай разведкі. Што ён мог быць таксама выдатным сродкам тактычнай і далёкай разведкі, упершыню зразумелі толькі падчас самой вайны.
На ўзбраенне германскіх ВПС сталі паступаць самалёты вытворчасці авіяцыйнай кампаніі Fokker.
У маі 1910 у Дэберыцы была заснавана першая ваенная авіяцыйная школа. У канцы таго ж года на ўзбраенне германскай арміі паступаюць першыя 10 самалётаў германскай пабудовы.
Развіццё авіяцыі ў Германіі тармазілася адразу па некалькіх прычынах:
Першага кастрычніка 1913 года былі сфарміраваны пяць авіяцыйных батальёнаў. За выключэннем Баварскага батальёна, яны падпарадкоўваліся зноў заснаванай Інспекцыі авіяцыі; апошняя, разам з Інспекцыяй паветраплавання, уваходзіла ў склад Інспекцыі ваенных паветраных і аўтамабільных паведамленняў, якая, у сваю чаргу, была падпарадкавана Галоўнай інспекцыі ваенных паведамленняў.
Пачатак вайны заспеў нямецкую ваенную авіяцыю на першай стадыі яе планамернага развіцця, якое было разлічана на некалькі гадоў і таму не скончылася да гэтага моманту. Арганізацыя авіяцыі ў ваенны час адпавядала даваенным поглядам на яе будучае прымяненне і задачы. Кожнай арміі і кожнаму актыўнаму корпусу надавалася па аднаму палявому авіяцыйнаму атраду з 6 самалётамі. У памежных крэпасцях меліся крэпасныя авіяцыйныя атрады з 4 самалётамі. Патрабаванні Генеральнага штаба аб павелічэнні колькасці самалётаў у палявых авіяцыйных атрадах да 8, аб наданні па аднаму атраду рэзервовым карпусам і па другому атраду арміям, аб фарміраванні спецыяльных артылерыйскіх авіяцыйных атрадаў былі выкананы недастаткова: усяго з 5 авіяцыйных батальёнаў было сфарміравана пры мабілізацыі 34 палявых авіяцыйных атрада і 7 крэпасных авіяцыйных атрадаў. Гэтыя атрады мелі 232 самалётаў. Акрамя таго былі разгорнутыя 8 авіяцыйных паркаў і 6 запасных авіяцыйных атрадаў.
Германская авіяцыя ў Першай сусветнай вайне
Артыкул 198 Версальскага дагавора абвяшчае: «Германія не павінна мець уласных ваенна-паветраных сіл ні на сушы, ні на моры». Згодна з гэтым, усе ваенныя самалёты, у тым ліку 5 тысяч цалкам баяздольных машын, перадаваліся ўрадам краін Антанты і іх саюзнікаў.
Сістэма абазначэння тыпаў самалётаў у германскім паветраным флоце
У германскай авіяцыі пачатку XX ст. выкарыстоўвалася наступная класіфікацыя самалётаў:
1914—1915 гг.
У пачатку вайны германская авіяцыя мела няўзброеныя біпланы (В) і манапланы (А). Ахоўнае ўзбраенне, акрамя рэвальвераў і карабінаў экіпажа на іх адсутнічалі, што зрабіла германскія апараты лёгкай здабычай для французскіх хуткасных «Маранаў» і «Вуазэнаў», аснашчаных кулямётамі. Страты раслі, аднак у сярэдзіне 1915 года быў знойдзены выхад. Турэль інжынера Шнэйдэра скончыла выпрабаванні і цяпер была гатовая да ўсталёўкі на самалёт. Усе новыя двухмесныя самалёты атрымалі гэтую зброю, таксама на многіх самалётах усталёўваўся курсавы кулямёт. Такім чынам узніклі самалёты тыпу С. Гэты тып стаў асноўным да канца вайны. Нягледзячы на гэтыя прагрэсіўныя новаўвядзенні бяззбройныя самалёты тыпу А і В працягвалі ўжывацца аж да канца 1916 года.
Найбольш вядомыя самалёты тыпу А:
Найбольш вядомыя самалёты тыпу В:
Найбольш вядомыя самалёты тыпу С, што ўжываліся ў названы перыяд:
У сярэдзіне 1915 з’яўляюцца першыя германскія шматматорныя самалёты тыпу G і R.
Сопын
Сопын (Со́пин) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Імперскія ваенна-паветраныя сілы Германіі
1914—1915 гг.
1915 год варта лічыць годам нараджэння знішчальнай авіяцыі. Да гэтага часу кругаваротны прапелер ствараў непераадольную перашкоду для агню кулямёта. Аднак французы вырашылі гэтую праблему абсталяваўшы прапелер самалёта-знішчальніка Morane N сталёвымі адсякацелямі. У пачатку 1915 года гэты самалёт стаў навалай нямецкіх лётчыкаў, аднак французаў часта падводзілі ненадзейныя кулямёты «Кольт» (на «Маранах» стаялі кулямёты Гачкіс M1909 або Вікерс) (З-за гэтага недахопу французы неўзабаве адмовіліся ад сваёй даволі перспектыўнай вынаходкі; акрамя самалёта Morane N дэфлектары нідзе больш не ўжываліся).
Сінхранізатар Фокер
Усю другую палову 1915 года германскія манапланы непадзельна кантралявалі паветраную прастору.
Найбольш вядомыя самалёты тыпу E гэтага перыяду:
Вядомыя асобы, якія служылі ў германскім паветраным флоце
У германскай ваеннай авіяцыі служылі выбітныя асобы. Некаторыя з іх малавядомыя як баявыя пілоты, аднак іх служба ў ВПС моцна паўплывала на іх далейшы лёс:
Фрыдрых Вільгельм Мурнаў
З пачаткам Першай сусветнай вайны ў кастрычніку 1914 запісваецца добраахвотнікам у войска. 7 жніўня 1915 яго вырабляюць у афіцэры. У 1917 пасля шэрагу курсаў пераводзяць у падраздзяленне, якое займаецца разведвальнымі палётамі. У канцы 1917 Мурнаў і яго пілот, заблудзіўшыся ў тумане, прызямляюцца на швейцарскай тэрыторыі. Да заканчэння вайны ён застаецца ў палоне спачатку ў Андермаце, а затым у Люцэрне. Там ставіць некалькі спектакляў з удзелам ваеннапалонных. У 1919 годзе вяртаецца ў Берлін. Неўзабаве стаў кінарэжысёрам і зняў некалькі вядомых нямых фільмаў, якія прынеслі яму сусветную вядомасць.
Гюнтэр Плюшаў
Лётчык крэпасці Цындаа. Маючы адзіны спраўны Rumpler 3С, у перыяд з жніўня па лістапад здзяйсняў рэгулярныя разведвальныя і бамбардзіровачныя вылеты, якія аказалі вялікую дапамогу абложаным у крэпасці войскам. Скідаючы самаробныя бомбы, яму ўдавалася адцягваць увагу японцаў ад наземных войскаў. У рэшце рэшт, праціўнік вымушаны быў уключыць у склад артылерыйскіх батарэй зенітныя гарматы, што значна замарудзіла вылучэнне батарэй японцаў на пазіцыі. Плюшаў сцвярджае, што ў адным з палётаў ён збіў японскі «Фарман» з свайго пісталета. 6 лістапада, напярэдадні здачы, Плюшаў вылецеў з асуджанай крэпасці для сыходу на нейтральную тэрыторыю. У той жа дзень Плюшаў спаліў свой самалёт, каб ён не дастаўся непрыяцелю. Пасля вайны стаў вядомым пілатажнікам. Загінуў у 1931 годзе падчас экспедыцыі ў Паўднёвай Амерыцы.
Герман Герынг
Будучы камандзір Люфтвафэ скончыў вайну з 22 паветранымі перамогамі і ордэнам «Pour le Mérite» (Ордэн за Заслугі, названы сярод лётчыкаў «Блакітны Макс»).
Знакі адрознення германскага паветранага флоту
Даваенным апазнавальным знакам была чорная палоска на ніжняй плоскасці крыла. На манеўрах 1913 года выкарыстоўваліся чырвоныя і сінія жалезныя крыжы. У ходзе мабілізацыі на самалёты былі нанесеныя чорныя жалезныя крыжы, хоць асобныя самалёты працягвалі лётаць з даваеннай палоскай. У сакавіку 1918 года быў уведзены знакаміты балачны крыж, які практычна выцесніў жалезны крыж. Пасля гэтага жалезны крыж стаў выкарыстоўвацца ВПС Аўстра-Венгерскай Імперыі. Балачны крыж у белым аблямоўванні пасля стаў эмблемай нацысцкіх Люфтвафэ.
Італа
Італа (Itala) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1692 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 169 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 98025. Тэлефонны код — 090.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Lettera.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Грамадзянская вайна ў Анголе
Грамадзянская вайна ў Анголе — буйны ўзброены канфлікт на тэрыторыі Анголы паміж трыма групоўкамі: МПЛА, ФНЛА і УНІТА. Вайна пачалася ў 1975 годзе пасля завяршэння вайны за незалежнасць Анголы і працягвалася да 2002 года.
Першы перыяд (1975—1979)
Пасля таго, як узброеныя сілы МПЛА напярэдадні абвяшчэння незалежнасці ўсталявалі кантроль над Луандай, стаў відавочны зрыў Алворскіх пагадненняў аб кааліцыйным ўрадзе. Тры ангольскіх руху — МПЛА, ФНЛА, УНІТА — звярнуліся па дапамогу да сваіх знешніх саюзнікаў.
25 верасня 1975 года з поўначы на ​​тэрыторыю Анголы ўступілі войскі Заіра. Прэзідэнт Мабуту Сесе Сека аказваў ваенную дапамогу ФНЛА і свайму сваяку Халдэну Раберта. Узброеныя фарміраванні ФНЛА — Армія нацыянальнага вызвалення Анголы (ЭЛНА) — пры заірскай падтрымцы разгарнула наступленне на Луанду.
Паколькі марксісцкая МПЛА супрацоўнічала з SWAPO, 14 кастрычніка армія ПАР уварвалася на тэрыторыю Анголы з поўдня, аказваючы падтрымку УНІТА — каб засцерагчы свой акупацыйны рэжым у Намібіі.
У той жа час з тэрыторыі Намібіі ангольскім мяжу перасеклі нешматлікія, але актыўныя атрады Партугальскай арміі вызвалення (ЭЛП), якія выступалі на баку сіл, варожых МПЛА. У складзе ФНЛА ваявалі таксама баевікі-камандас Дэмакратычнага руху за вызваленне Партугаліі (МДЛП) пад камандаваннем Жылберту Сантуш і Каштру. Мэтай іх прасоўвання была Луанда.
У гэтай сітуацыі старшыня МПЛА Агасціна Нета звярнуўся па дапамогу да СССР і Кубы. Кубінскі лідар Фідэль Кастра адрэагаваў адразу ж, накіраваўшы ў Анголу на дапамогу МПЛА добраахвотніцкія кубінскія атрады. Прыбыццё ў Анголу кубінскіх ваенных спецыялістаў дало магчымасць МПЛА ў самыя кароткія тэрміны сфарміраваць 16 пяхотных батальёнаў і 25 зенітных і мінамётных батарэй узброеных сіл Народнай Рэспублікі Ангола (НРА). СССР да канца 1975 г. накіраваў на дапамогу МПЛА каля 200 ваенных спецыялістаў, да ангольскім берагах таксама прыбылі баявыя караблі ВМФ СССР. СССР і яго саюзнікі паставілі МПЛА шмат рознага ўзбраення.
Кубінская і савецкая падтрымка забяспечылі МПЛА значную ваенную перавага над фарміраваннямі ФНЛА. Войскі Халдэна Раберта былі ўкамплектаваны дрэнна навучанымі салдатамі і аснашчаны ў асноўным састарэлай кітайскай зброяй. Найбольш баяздольным падраздзяленнем ФНЛА з’яўляўся атрад наймітаў, завербаваных у Заходняй Еўропе пад камандаваннем Костаса Георгія, але ён быў нешматлікім і не меў цяжкага ўзбраення.
У ноч з 10 на 11 лістапада войскі ФНЛА і Заіра пацярпелі вырашальнае паражэнне ў бітве пры Кіфангонда. Камандзір ЭЛНА Тонта Афансу Каштру ўсклаў поўную адказнасць на галоўнакамандуючага Раберта з яго некампетэнтнымі авантурнымі загадамі.
Тым часам 12 лістапада калона паўднёваафрыканскіх войскаў «Зулу» перайшла ў наступленне. За 20 дзён паўднёваафрыканскія войскі прасунуліся на больш чым 700 км углыб ангольской тэрыторыі. Аднак ўжо 17 лістапада войскам МПЛА, пры падтрымцы кубінцаў, удалося спыніць паўднёваафрыканскую бранятанкавую калону каля моста праз раку Кеве, на поўнач ад горада Гангула. Праз некалькі дзён войскі МПЛА пачалі наступленне ў раёне Порту-Амбаін. Да 5 снежня аб’яднаныя сілы МПЛА і кубінскіх добраахвотнікаў адкінулі праціўнікаў на поўнач і поўдзень ад сталіцы на 100 км.
Да канца сакавіка 1976 года ўзброеным сілам Народнай Рэспублікі Анголы пры прамой падтрымцы 15-тысячная кантынгенту кубінскіх добраахвотнікаў і дапамогі савецкіх ваенных спецыялістаў атрымалася выцесніць з тэрыторыі Анголы войскі ПАР і Заіра. Вайну працягнуў рух УНІТА на чале з Жонаш Савімбі, які здолеў хутка пераўтварыцца ў партызанскую армію.
27 мая 1977 года ў Анголе адбылася няўдалая спроба дзяржаўнага перавароту на чале з Ніту Алвішэмам.
Другі перыяд (1980—1990)
Улады Анголы зафіксавалі са студзеня па чэрвень 1980 года 529 выпадкаў парушэння ангольской мяжы ўзброенымі сіламі ПАР.
У жніўня 1981 г. матарызаваныя калоны ПАР колькасцю да 5 тыс. чалавек пры падтрымцы цяжкай артылерыі, самалётаў і верталётаў ўварваліся ў ангольскім правінцыю Кунене, прасунуўшыся ў асобных участках на 150-200 км. У ходзе гэтай аперацыі, якая атрымала найменне «Пратэя», загінулі 831 вайскоўцаў узброеных сіл Анголы і партызан SWAPO. Акрамя таго, у ходзе сутыкненняў загінулі 9 савецкіх вайскоўцаў і 4 грамадзянскіх спецыяліста, а адзін вайсковец, прапаршчык Мікалай Пестрэцаў, быў захоплены ў палон. У канцы лета 1982 гады сюды былі дадаткова перакінуты 4 мотапяхотныя брыгады, 50 самалётаў і 30 верталётаў.
Праз год, у канцы 1982 года, ангольскі і паўднёваафрыканскі ўрады пачалі перамовы аб спыненні агню, але 31 студзеня 1983 года часці арміі ПАР праніклі ў правінцыю Бенгела і ўзарвалі гідраэлектрастанцыю, што прывяло да новага вітка эскалацыі канфлікту. Толькі ў сакавіку 1984 года бакі падпісалі пагадненне аб спыненні агню ў Лусака. Але вайна з УНІТА працягнулася.
Летам-восенню 1987 года правалілася чарговае буйнамаштабнае наступленне УС НРА, мэтай якога было канчаткова пакончыць з партызанамі УНІТА. У лістападзе 1987 г. войскі УНІТА напалі на ўрадавы гарнізон у Квіта-Кванавале. На дапамогу ўрадавым войскам прыйшлі кубінскія часці, і тады ў бітву ўмяшалася армія ПАР. Баі працягваліся да 5 жніўня 1988 года, калі ў Жэневе было заключана пагадненне з паўднёваафрыканскім урадам аб спыненні агню. Выбіць урадавыя войскі паўднёваафрыканцаў і УНІТА так і не змаглі. Савімбі не прызнаў рашэнняў мірнага пагаднення і працягнуў вайну.
Трэці перыяд (1991—2002)
У 1991 годзе заключана Лісабонскага мірная дамова паміж МПЛА і УНІТА аб правядзенні свабодных выбараў. Выбары адбыліся восенню 1992 года, было абвешчана пра перамогу МПЛА. Савімбі адмовіўся прызнаць сваё паражэнне і запатрабаваў паўторнага галасавання. У выніку арганізаванай МПЛА разні на Хэлоўін загінулі дзясяткі тысяч чалавек, у асноўным члены УНІТА, а таксама ФНЛА. Пасля гэтага баявыя дзеянні аднавіліся з новай сілай.
Найбольш моцныя баі адбываліся ў правінцыі Уамба. У выніку вайны 55 дзён войскі УНІТА нанеслі паражэнне ўрадавым войскам і ў сакавіку 1993 зноў захапілі горад Уамба. Гэта стала апошняй буйной перамогай УНІТА.
Напружаныя баі працягваліся да сярэдзіны 1994 года, калі ў Лусака было заключана новае мірнае пагадненне, неўзабаве сарванае абодвума бакамі. Масіраванае наступленне ўрадавых войскаў разгарнулася ў 1998-1999 гг.
Да пачатку 2000 года ўрадавымі войскамі былі ўзятыя асноўныя апоры УНІТА, уключаючы горада Баілунда (палітычная сталіца апазіцыі) і Джамба (асноўная ваенная база).
22 лютага 2002 года Савімбі загінуў у перастрэлцы з урадавымі войскамі непадалёк ад мястэчка Лукусе. Яго пераемнік А. Дэмба абвясціў аб працягу ўзброенай барацьбы, аднак неўзабаве памёр ад раненняў, атрыманых у тым жа баі, дзе загінуў Савімбі. Кіраўніцтва УНІТА перайшло да Паўлу Лукамбе, які быў прыхільнікам кампрамісу з урадам.
Папярэднія перамовы пачаліся ў горадзе Касамба 15 сакавіка. 20 сакавіка перамовы працягнуліся ў Луэне. 4 красавіка быў падпісаны і пацверджаны ў Луандзе «Мемарандум аб узаемаразуменні» — пагадненне аб спыненні грамадзянскай вайны і палітычным урэгуляванні паміж урадам МПЛА і рухам УНІТА.
Наступствы
Мемарандумам аб узаемаразуменні пацвярджаліся прынцыпы Лусакскаму пратаколу. УНІТА легалізавалася як палітычная партыя пад агульнадэмакратычныя лозунгамі. Ваенізаваныя фармаванні УНІТА часткова дэмабілізаваліся, часткова ўключаліся ў склад урадавых узброеных сілаў. На гэты раз мірныя дамоўленасці былі выкананы, паколькі ва УНІТА ўзяла верх група, арыентаваная на кампраміс і легалізацыю.
Адной з умоў міру групоўка УНІТА прад’явіла патрабаванне пра перапахаванне з маўзалея забальзамаванага цела Агасціна Нета. Канчатковае заканчэнне баявых дзеянняў у Анголе супадае з спыненнем Другой кангалезскай вайны, у якой сілы ДРК і Анголы ўзаемна падтрымлівалі адзін аднаго, у процівагу альянсу ранейшых уладаў Заіра і УНІТА (раней падтрымоўваных таксама ЗША і ПАР).
Адным з цяжкіх наступстваў вайны сталі супрацьпяхотныя міны, бескантрольна ўжывальныя ўсімі бакамі канфлікту.
Удзел СССР
Савецкі Саюз меў сувязі з МПЛА яшчэ ў перыяд вайны за незалежнасць, падчас якой забяспечваў яе партызан зброяй і боепрыпасамі. З пачаткам грамадзянскай вайны ў краіну былі накіраваныя ваенныя інструктары. Першая група савецкіх ваенных спецыялістаў — каля 40 чалавек пад камандаваннем палкоўніка Васіля Трафіменка — прыбыла ў Анголу 16 лістапада 1975 года. У яе ўваходзілі спецыялісты па ўжыванні рознай баявой тэхнікі, пераносных зенітных ракетных комплексаў, сувязісты і ваенныя перакладчыкі. Акрамя таго, да берагоў Анголы прыбылi баявыя караблі ВМФ СССР, уключаючы вялікія дэсантныя караблі з падраздзяленнямі марской пяхоты.
У пачатку 1976 года савецкія транспартныя караблі і самалёты перакінулі ў Анголу 320 танкаў, 300 бронемашын, 22 самалётаў, а таксама верталёты, артылерыйскія сістэмы, стралковую зброю і боепрыпасы. Штатная колькасць ваенных спецыялістаў ўзрасла да 344 чалавек, у тым ліку 58 байцоў спецпадраздзяленняў. Таксама з СССР была накіравана змяшаная авіядывізія, якая ўключала 120 баявых і транспартных самалётаў і верталётаў
Усяго з 1975 па 1991 год у Анголе пабывалі 10 985 савецкіх ваенных. Страты СССР склалі 54 загінулых.
Беларусы
Немалая колькасць этнічных беларусаў, ураджэнцаў краіны розных нацыянальнасцяў і вайскоўцаў БВА прынялі ўдзел у гэтых падзеях у ролі ваенспецаў і ваенных саветнікаў на баку МПЛА.
Па даных навуковага супрацоўніка Інстытута гісторыі НАН Беларусі і кандыдата гістарычных навук Аляксандры Кузняцовай-Цімонавай, на 2020 год вядомы імёны 167 удзельнікаў ангольскіх падзей, якія маюць дачыненне да краіны: ураджэнцы, беларусы па нацыянальнасці, грамадзяне Рэспубліка Беларусь з 1991 года. Па звестках, атрыманых з абласных і раённых ваенных камісарыятаў і ўласна ветэранаў вайны, у самой дзяржаве іх пражывала 145 чалавек. Сярод загінулых савецкіх вайскоўцаў прадстаўнікоў Беларусі выяўлена 6; трое пахаваны на тэрыторыі краіны, адзін – у Падмаскоўе, адзін – у Ленінградская вобласць, адзін – у Крыме.
Гісторыка-філалагічны факультэт МДУ імя А. А. Куляшова
'''Гісторыка-філалагічны факультэт МДУ імя А. А. Куляшова''' — адзін з факультэтаў Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова.
Гісторыя
Гісторыка-філалагічны факультэт створаны 1 ліпеня 2015 года праз аб’яднанне двух першых факультэтаў ВНУ, створаных яшчэ ў 1934 годзе — гістарычнага і славянскай філалогіі.
Кафедры
У склад факультэта ўваходзяць 6 кафедр
Полацкі гандлёва-тэхналагічны каледж
Установа адукацыі «Полацкі гандлёва-тэхналагічны каледж» Белкаапсаюза — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова, якая дзейнічала ў Полацку ў 1959-2021 годзе.
Матэрыяльная база
Каледж мае 3 навучальныя корпусы з абсталяванымі навучальнымі кабінетамі і лабараторыямі, з 6 камп'ютарнымі класамі, вучэбнай крамай, бібліятэкай з чытальнай залай, спартыўнай залай, буфетам. Іншагароднія навучэнцы забяспечваюцца інтэрнатам, у якім размешчана сталовая на 80 пасадачных месцаў.
Сасніўка (Пагрэбішчанскі раён)
Сасніўка (Сосні́вка) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Высокакучавыя воблакі
Высока-кучавыя воблакі (Altocumulus, Ac) адносяцца да воблакаў сярэдняга яруса. Маюць белы або шэры колер, у некаторых выпадках з сіняватым адценнем у выглядзе хваляў або градаў з прасветамі блакітнага неба. Іншы раз уяўляюць амаль суцэльнае воблачнае покрыва. Ніжняя мяжа гэтых воблакаў можа знаходзіцца на вышынях ад 2 да 6 км, а таўшчыню яны маюць ад 0,2 да 0,7 км. Ападкі выпадаюць вельмі рэдка і толькі ў выглядзе асобных кропель дажджу ці сняжынак.
Высокакучавыя воблакі падзяляюцца на наступныя віды:
Высакакучавыя воблакі складаюцца пераважна з дробных пераахалоджаных кропель. Іх утварэнне ў асноўным абумоўлена хвалевымі рухамі паветра ў слаях інверсіі, а таксама над франтальнымі паверхнямі і араграфічнымі схіламі.
IC 3363
IC 3363 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Спычынці
Спычынці (Спи́чинці) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Амшарава (Рослаўльскі раён)
Амшарава (Амшарово) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сыракоранскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Амшарава абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Крапівенскага сельскага паселішча.
Старабільск
Старабі́льск (Старобільськ) — горад, раёны цэнтр у Луганскай вобласці Украіны. Размешчаны на левым беразе ракі Айдар, за 95 км ад Луганска.
Гісторыя
Пасяленне Більска было заснавана ўкраінскімі ўцякачамі-сялянамі з Палтаўшчыны і Чарнігаўшчыны ў канцы 16 ст., паўторна паселішча ўзрадзілася ў 1686 казакамі Астрожскага слабадскога палка над назвай Старабільскэ (гэтую назву горад меў да 1933).
З 1730-х да 1797 мястэчка называлася Стара Біла, прасля чаго ізноў стала Старабільскэ. З 1797 — цэнтр павета Слабодска-Украінскай губерніі, з 1802 — у Варонежскай губерніі, з 1824 — у Харкаўскай губерніі. Згодна перапісу 1897 у Старабільску жыло 13 100 асоб.
У 1918 падчас Грамадзянскай вайны каля Старабільску праходзілі баі войск УНР і Данскіх казакаў атамана Краснова. У 1939—1940 каля Старабільска змяшчаўся лагер НКУС для палонных польскіх афіцэраў і салдат. У студзені 1943 Старабільск стаў першым горадам на Украіне, вызваленным ад нямецка-фашышкіх захопнікаў.
У 1975 у горадзе жыло 22 100 жыхароў.
По
По:
Тшцянка (Сакульскі павет)
Тшцянка  (Trzcianka, раней Trościanka) — вёска ў Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.
Сакаўшчынскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Адамоўскага сельсавета. 23 чэрвеня 1958 года ў склад сельсавета са Стайкаўскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Баркі Нізавыя, Вялец, Жураўцы, Кражына, Крыніца, Навасёлкі, Петрашунцы, Пруднікі, Стайкі і Чартавічы). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Маладзечанскага раёна. Скасаваны 28 мая 2013 года, тэрыторыя далучана да Валожынскага (аграгарадок Сакаўшчына, вёскі Баркі Нізавыя, Бомбалы, Буні, Вялец, Жураўцы, Замасцяны, Кражына, Крыніца, Навасёлкі, Нямоні, Петрашунцы, Пруднікі, Стайкі, Чартавічы, хутары Бартэніха, Падкаліна) і Вішнеўскага (вёскі Адамова, Барок, Запур'е, Каліварыя, Кібы, Клімы, Няровы, Савічы, Слайкоўшчына) сельсаветаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1528 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 2,1 % — рускія, 0,7 % — палякі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 26 населеных пунктаў.
Брагінскі раён
Бра́гінскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Гомельскай вобласці Беларусі. Працягласць з захаду на ўсход — 46 км, з поўначы на поўдзень — 93 км. Мяжуе з Лоеўскім і Хойніцкім раёнамі Гомельскай вобласці, а таксама з Кіеўскай і Чарнігаўскай абласцямі Украіны. У Брагінскім раёне знаходзіцца самая паўднёвая кропка Беларусі — за 3 км на паўднёвы захад ад вёскі Ніжнія Жары. Адміністрацыйны цэнтр раёна — гарадскі пасёлак Брагін.
Раён утвораны падчас другога ўзбуйнення БССР 8 снежня 1926 года ў складзе Рэчыцкай акругі. З 9 чэрвеня 1927 года па 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскай акрузе. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 25 снежня 1962 годзе ў склад Брагінскага раёна ўключана большая частка тэрыторыі скасаванага Камарынскага раёна (гарадскі пасёлак Камарын і 8 сельсаветаў).
Карысныя выкапні
Карысныя выкапні — торф (5 радовішчаў; агульныя запасы ацэненыя ў 41,9 млн тон), цагельныя гліны (3 радовішчы; 0,2 млн м³).
Клімат
Табліца. Сярэднія тэмпературы паветра па метэастанцыі Брагін (шматгадовыя дадзеныя па стану на 1985 і 1998 гады; °С)
Воды
Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Дняпро і Брагінка з прытокам Несвіч. Рэчышчы большасці рэк і ручаёў каналізаваныя. У абалоне Дняпра шмат азёр. Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС частка меліярацыйных каналаў, якія знаходзяцца ў зоне адсялення, перастала выконваць свае функцыі і паступова разбураецца ці пераходзіць да натуральнага стану.
Глебы
Пераважаюць дзярнова-падзолістыя, у т.л. дзярнова-падзолістыя забалочаныя (44,5 % тэрыторыі раёна), тарфяна-балотныя (36 %) глебы і дзярнова-забалочаныя (16,8 %) глебы. Па грануламетрычнаму складу мінеральныя глебы падзяляюцца наступным чынам: супясчаныя (40,5 %), пясчаныя (34,6 %), сугліністыя (24,9 %).
Расліннасць
Раён ўваходзіць у падзону шыракаліста-сасновых лясоў. Улічваючы размяшчэнне раёна на крайнім паўднёвым усходзе Беларусі, яго тэрыторыя, асабліва паўднёвая частка, з’яўляецца пераходнай ад зоны змяшаных лясоў да лесастэпавай зоны. У апошнія дзясяцігоддзі ў Брагінскім раёне ўсё часцей адзначаюцца выпадкі з’яўлення тыпова стэпавых відаў, у тым ліку тых, якія раней не рэгістраваліся. З-за частковага недахопу ўвільгатнення і, раней, шырокай гаспадарчай дзейнасці чалавека лясістасць раёна адна з самых нізкіх у Гомельскай вобласці і складае 28 %, асноўныя масівы лесу (Лубінецкая, Верхнежарская, Петрыцкая і Савіцкая дачы) сканцэнтраваны на поўначы і паўднёвым захадзе (на тэрыторыі ПДРЭЗ) раёна. Асноўныя лесаўтвараючыя пароды — сасна, бяроза, чорная вольха.
Ахова прыроды
Буйнейшай прыродаахоўнай тэрыторыяй з’яўляецца Палескі дзяржаўны радыяцыйна-экалагічны запаведнік (64437 га; займае 1/3 тэрыторыі раёна), створаны ў 1988 годзе на землях, якія ўвайшлі ў зону адсялення ў Брагінскім, Хойніцкім і Нараўлянскім раёнах.
Першабытны час
Тэрыторыя раёна з даўніх часоў засялялася чалавекам, аб чым сведчыць выяўленая ў 4 км на паўднёвы захад ад Брагіна стаянка эпохі неаліту. На тэрыторыі раёна вядомыя 12 гарадзішчаў, 230 магільных курганоў, 4 пляцоўкі са шматлікімі бескурганнымі і курганнымі пахаваннямі, якія адносяцца да ранняга жалезнага веку і датуюцца канцом першага тысячагоддзя да н. э. — пачаткам першага тысячагоддзя н. э.
IX—XIII стагоддзі
Прыкладна да канца VIII — пачатку IX стагоддзяў адносіцца пачатак рассялення на тэрыторыі раёна палян — адной са славянскіх груповак, якіх ў другой палове IX стагоддзя выцеснілі дрыгавічы. У першай палове X стагоддзя землі раёна ўвайшлі ў склад Кіеўскай зямлі і ў 988 годзе разам з Кіевам прынялі хрысціянства. Да 1147 года адносяцца першыя пісьмовыя згадкі аб Брагіне — буйным паселішчы Кіеўскага княства (Іпацьеўскі летапіс), які ў сярэдзіне XII стагоддзя быў разрабаваны і спустошаны северскімі князьмі Ольгавічамі і Давыдавічамі ў час іх барацьбы з кіеўскім князем Ізяславам Мсціславічам. Выяўлены пры археалагічных раскопках дзядзінец Брагіна адносіцца да XI—XIII стагоддзяў.
Асноўныя шляхі заваёўнікаў падчас татара-мангольскага нашэсця прайшлі на поўдзень і ўсход ад Брагіншчыны, але ў 1241 ці 1242 годзе Брагін быў імі спалены.
У складзе Вялікага Княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай
Тэрыторыя раёна ўвайшла ў склад Вялікага княства Літоўскага ў час княжання Альгерда (прыкладна ў 1362 годзе). З гэтага часу і да сярэдзіны XVI стагоддзя Брагін — уласнасць вялікіх князёў літоўскіх, затым — Вішнявецкіх, якім належала таксама значная частка зямель сучаснага раёна, цэнтр воласці. У 1506 годзе праз Брагіншчыну прайшоў шлях татарскага войска падчас іх паходу на землі Вялікага княства. Пасля адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1565—1566 гадоў Брагінская воласць — у складзе Кіеўскага павета Кіеўскага ваяводства Вялікага княства Літоўскага, пасля Люблінскай уніі ў складзе Каралеўства Польскага. У 1609 годзе Вішнявецкімі заснаваны Праабражэнскі мужчынскі манастыр. З Брагіна пачаўся шлях Ілжэдзмітрыя I — аднаго са слуг князя Вішнявецкага, які ў 1604 годзе аб’явіў сябе сынам Івана Грознага — царэвічам Дзмітрыем.
Жыхары зямель сучаснага раёна прымалі актыўны ўдзел у казацкай вайне 1648—1651 гадоў. У 1648 годзе Брагін адчыніў браму казацкім атрадам Нябабы, Налівайкі і Хвяська, за што быў разбураны карным атрадам Рэчы Паспалітай.
З другой паловы XVII стагоддзя значнымі землеўладальнікамі ў раёне становяцца Канецпольскія, якія набываюць частку ўладанняў Вішнявецкіх.
Прырода
На плошчы раёна помнік садова-паркавага мастацтва — парк 18 ст. у в. Тэльман, у 19 ст. закладзены Гарадзішчанскі парк. Па тэрыторыі раёна праходзіць чыг. Чарнігаў — Оўруч, аўтамабільныя дарогі Хойнікі — Брагін — Камарын, Брагін — Холмеч.
Эканоміка
Да 1986 у сельскай гаспадарцы раёны асноўнае месца займала мяса-малочная жывёлагадоўля, пашыраны пасевы збожавых і бульбы. 21 калгас, 8 дзяржгасаў. Прадпрыемствы харчовай прамысловасці, торфапрадпрыемства. У раёне працуе адно транспартнае прадпрыемства. Маршрутная сетка складаецца з 7 міжгародніх, 10 прыгарадных і 1 гарадской перавозкі.
Помнікі
На тэрыторыі раёна брацкія магілы савецкіх воінаў і партызан, што загінулі ў Вялікую айчынную вайну ў вёсках Асарэвічы, Выграбная слабада, Галкі, Гдзень, Глухавічы, кавака, Калыбань, Карлаўка, Крукі, Лубенікі, Малажын, Малейкі, Петрыцкае, Піркі, Тэльман, Хракавічы, у г.п. Камарын. Магілы ахвяр фашызму ў вёсках Велімаў, Гдзень, Кірава, Новая Ёлча, Піркі, Савічы, Цалуйкі. Помнікі на месцы гібелі Героя Савецкага Саюза М. Ф. Махава, лётчыка Г. Чарстова, партызанскай сувязной П. М. Асядач. Землякам, што загінулі пад час Айчыннай вайны ў больш чым 40 вёсках раёна.
Іўдзейскія старажытнасці
«Іўдзейскія старажытнасці»  — другі буйны твор Іосіфа Флавія. Напісаны ў I стагоддзі на грэчаскай мове (мове «міжнародных зносін» эліністычнага свету Міжземнамор'я). Складаецца з 20-ці кніг і з'яўляецца вольным, свецкім пераказам яўрэйскай гісторыі, выкладзенай у кнігах Старога Запавету, а таксама наступных падзей, аж да пачатку Іўдзейскай вайны 66—71 гг., у якой аўтар удзельнічаў асабіста, і якой прысвечана яго аднайменны твор.
ФК Чэлсі
«Чэлсі» (Chelsea F.C.) — англійскі футбольны клуб з горада Лондан. Названы па імені лонданскага раёна Чэлсі, зблізку якога размешчаны хатні стадыён «Стэмфард Брыдж».
Гісторыя
Заснаваны ў 1905 годзе і быў прыняты ў другі дывізіён Футбольнай Лігі 1 чэрвеня 1905 года. Хатні стадыён — «Стэмфард Брыдж», які адкрыўся ў 1877 годзе, каманда «Чэлсі» стваралася адмыслова для гульні на новым стадыёне.
Уладальнікам каманды да 25 мая 2022 года з’яўляўся вядомы расійскі бізнесмен Раман Абрамовіч. Заўзятары «Чэлсі» у сувязі з гэтым фактам нярэдка выконвалі песню «Калинка-малинка» падчас футбольных матчаў.
19 студзеня 2008 года Чэлсі атрымаў 300-ю перамогу ў Прэм’ер-лізе («Чэлсі» — «Бірмінгем Сіці» 1:0).
У 2012 годзе клуб святкаваў сваё найбольшае дасягненне  — перамогу ў Лізе чэмпіёнаў.
Форма
Асноўная форма — сінія кашулі і трусы з белымі гетрамі. Эмблема — цырыманіяльны сіні леў, трымальны кій; дадзеная версія эмблемы была прынятая ў 2005.
Станыліўка
Станыліўка (Стани́лівка) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Старастынці
Старастынці (Степа́нки) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Адамоўскі сельсавет (Валожынскі раён)
Адамо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Валожынскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Адамова.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Валожынскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сакаўшчынскага сельсавета.
IC 3364
IC 3364 — галактыка тыпу S/P (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сарацкі раён
Сарацкі раён (Саратський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сарата (Сарата).
Утвораны ў 1965 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 45066 чалавек, плошча — 1475 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 37 сёлаў.
Ермалай Максімавіч Баранаў
Ермалай Максімавіч Баранаў (ліпень, в. Кайкава, цяпер Мінскі раён — ) — адзін з арганізатараў камуністычнага падполля ў Беларусі ў гады грамадзянскай і Вялікіх Айчыннай войнаў.
Біяграфія
З 1906 г. парабкаваў, працаваў чорнарабочым ў Мінску, Ромнах, Баранавічах. У 1914-17 у арміі. З вясны 1918 г. па даручэнні Мінскага падпольнага раённага камітэта РКП(б) старшыня Кайкаўскага падпольнага падрайкама, начальнік партызанскіх атрадаў.
У 1919—1923 гг. у Чырвонай Арміі, затым на савецкай і гаспадарчай рабоце. У час Вялікай Айчыннай вайны распрацоўваў структуру Мінскага камуністычнага падполля, наладжваў сувязь з партызанскімі атрадамі. З лета 1942 г. намеснік начальніка зоны Варашылаўскага падпольнага РК КП(б)Б г. Мінска.
7 кастрычніка 1942 г. схоплены фашыстамі і закатаваны.
Стэпанкы (Пагрэбішчанскі раён)
Стэпанкы (Степа́нки) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Губанавыя
Губанавыя (Labridae) — сямейства рыб атрада губанападобных.
Апісанне
Даўжыня ад 6 см да 3 м, маса да 100 кг. Афарбоўка, асабліва ў самцоў, яркая: на жаўтаватым або зеленаватым фоне ярка-чырвоныя, блакітныя, фіялетавыя або аранжавыя палоскі і плямкі, якія мяняюцца. Губы звычайна тоўстыя (адсюль назва). Зубы на сківіцах моцныя, іклападобныя.
Пашырэнне
Апісана звыш 50 родаў, да 600 відаў. Пашыраны ва ўсіх акіянах, пераважна ў трапічных і субтрапічных водах. Асобныя віды даходзяць на поўнач аж да берагоў Нарвегіі. Жывуць у прыбярэжнай зоне.
Асаблівасці біялогіі
Некаторыя губанавыя адкладваюць ікру ў гнёзды з водарасцей і ахоўваюць яе. Большасць корміцца бентасам (малюскамі).