cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Царская вежа
Строга кажучы, гэта не вежа, а каменны церам, шацёр, пастаўлены на сцяне. Калісьці тут была невялікая драўляная вежачка, з якой, па легендзе, цар Іван IV (Грозны) любіў назіраць за падзеямі, якія адбываліся на Чырвонай плошчы, — адсюль і назва вежы.
Белакаменныя паяскі на слупах, высокія пірамідкі па вуглах з пазалочанымі сцяжкамі, шацёр, завяршаецца пазалочаным вытанчаным флюгерам, — усё гэта надае вежы выгляд казачнага церама.
Бязрэхавая камера
Прыклады параметраў
Стацыянарныя БРК маюць узровень бязрэхавасці да -40 дБ у дыяпазоне частот ад 1 ГГц да 40 ГГц. Экранаванне ад знешніх уздзеянняў забяспечвае згасанне электрамагнітнай энергіі 60-120 дБ ў дыяпазоне частот ад 10 КГц да 100 ГГц.
Зарычча (Гайсынскі раён)
Зарычча (Заріччя) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гарадышчэ (Бэрэзніўскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Грушыўка (Бэрэзніўскі раён)
Грушыўка (Гру́шівка) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Чэмпіянат Еўропы па футболе 2004
Чэмпіянат Еўропы па футболе 2004 года (афіцыйная назва — UEFA EURO 2004; звычайна завуць «Еўра-2004») — 12-ы чэмпіянат Еўропы, футбольны турнір сярод еўрапейскіх краін, які праводзіцца раз у чатыры гады пад эгідай УЕФА. Фінальную частку турніру прымала Партугалія, матчы пачаліся гульнёй адкрыцця 12 чэрвеня 2004 года ў Порту і завяршыліся 4 ліпеня 2004 года фінальнай гульнёй у Лісабоне.
Зяткіўці (вёска)
Зяткіўці (Зяткі́вці) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Набатная вежа
Набатная вежа — вежа сцяны Маскоўскага Крамля. Размешчана на схіле крамлёўскага пагорка насупраць храма Васіля Блажэннага. Назва паходзіць ад Спаскага набатнага званы, які калісьці вісеў на ёй і служыў для пажарнай сігналізацыі.
Вежа была пабудавана ў 1495 годзе. Асноўны чацьвярык завяршаецца машыкулямі з парапетам. Яго нутро складаецца з двух ярусаў: ніжняга з плоскім перакрыццем і шматлікімі памяшканнямі, з лесвіцамі і праёмамі, якія забяспечваюць выхад на сцены, і верхняга з самкнёным скляпеннем.
У 1680 годзе на вежы быў надбудаваны верхні арачны чацвярык і шацёр з назіральнай вышкай. Паўасьміна адкрыты ў паражніну шатра. Дэталі і аздабленне верхняга чацверыка і шатра нагадваюць завяршэнне Арсенальнай вежы.
Meduza
«Meduza» — зарэгістраваны ў Латвіі збольшага рускамоўны інтэрнэт-СМІ, створаны былым галоўным рэдактарам «», якую звольнілі з пасады з-за пазіцыі выдання, якое не падтрымала анексію Крыма Расіяй. Сайт «Meduza», ядро рэдакцыі якога сфармавалі экс-супрацоўнікі «», аднадумцы Цімчанка, пачаў працу 20 кастрычніка 2014 года. Асновай СМІ сталі бясплатныя мабільныя дадаткі для «iOS» і «Android». Назву сайту прыдумаў былы прадзюсар аддзела новых медыя «» Ігар Белкін.
Канцэпцыя
«Meduza» з’яўляецца агрэгатарам навін і тэкстаў на рускай мове, якія адбіраюць у ручным рэжыме, у адрозненне ад аўтаматычнага ранжыравання «». Таксама інтэрнэт-выданне выпускае і ўласныя матэрыялы. Суадносіны паміж агрэгаванымі ды ўласнымі матэрыяламі тлумачыла наступным чынам: ''«Мы будзем дзейнічаць гнутка. Чым больш якасных крыніц, тым больш агрэгуем. Калі раптам складзецца так, што іншыя СМІ будуць менш пісаць, а стоп-лісты стануць яшчэ даўжэй, мы будзем пашырацца ў бок уласнага кантэнту»''.
Ціск
23 красавіка 2021 года ўнесла «Meduza» ў спіс, што выклікала рэзкі адток рэкламадаўцаў з сайта, 3/4 месячнай аўдыторыі ў 13 мільёнаў наведвальнікаў якога прыходзілася на Расію. З-за гэтага рэдакцыя была вымушана скараціць заробкі штатным журналістам на 50 %, закрыць сядзібы ў Рызе і Маскве, адказацца ад паслуг і звярнуцца да чытачоў за фінансавай падтрымкай. «Рэпарцёры без межаў» ацанілі ціск на выданне спробай абмежаваць свабоду слова ў Расіі напярэдадні выбараў у Дзяржаўную Думу Расійскай Федэрацыі ў верасні 2021 года.
Воранаўшчына
Во́ранаўшчына (, Вороновщина) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 19 студзеня 1973 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Ветрынскага пассавета, пасля — у складзе Руднянскага сельсавета.
NGC 3628
NGC 3628 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Ільва. Бачная зорная велічыня: 9,6. Бачны размер: 13,1' × 3,1'. Прамое ўзыходжанне: 11 гадз. 20 мін. 16,7 сек. Схіленне: +13°35'24".
Карбіўка (Гайсынскі раён)
Карбіўка (Ка́рбівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Шлёмнік звычайны
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 20—75  см, з доўгім галінастым карэнішчам. Сцябло прамое або ўзыходнае, чатырохграннае, простае або галінастае, апушанае пераважна па рэбрах. Лісце супраціўнае, простае, суцэльнае, падоўжана-яйцападобнай формы, гародчата-зубчастае па краі, з вострай верхавінкай, апушанае, на кароткіх чаранках. Кветкі сіне-фіялетавага колеру з адценнямі, на кароткіх кветаножках у пазухах сярэдніх і верхніх лістоў і ўтвараюць рыхлае суквецце. Плод — чатырохарэшак.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. Святлолюбівая і ценевынослівая расліна. Гіграфіт і мезатроф. Расце на вільготных і забалочаных лугах, балотах, у пойменных і забалочаных лясах, прыбярэжных і пойменных хмызняках, па берагах вадаёмаў.
выкарыстанне
Лекавая, фарбавальная і дэкаратыўная расліна.
IC 694
IC 694 — узаемадзейныя галактыкі ў сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Грушыўска Гута
Грушыўска Гута (Грушівська Гу́та) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Медрыкі
Ме́дрыкі (, Медрики) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
Захавалася і дзейнічае прыдарожная каплічка-слупок з бутавага каменю.
Герб Краснаполля
Герб Краснаполля — герб гарадскога пасёлка Краснаполле і Краснапольскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 студзеня 2005 г. № 1.
Апісанне
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, які перасечаны «ў пояс» у суадносінах ніжняй і верхняй часткі 1:5. Верхняя частка шчыта скошана полымяпадобны падзелам: левая – зялёнага колеру з выявай залатога гарлача, правая – залатога колеру. Ніжняя частка шчыта – чырвонага колеру.
Лейрыя
Лейрыя (Leiria) — горад на захадзе Партугаліі. Колькасць насельніцтва — 42,8 тыс. жыхароў (горад), 125,9 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт ўваходзяць у эканоміка-статыстычны Цэнтральны рэгіён і субрэгіён Піньял-Літарал.
Кысляк (Гайсынскі раён)
Кысляк (Кисля́к) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Губкіў
Губкіў (Гу́бків) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Падгорцы
Назву Падгорцы маюць:
Карзуны (Шклоўскі раён)
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска з млынам і вальняй у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Саўрыс
Саўрыс (Sauris) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 424 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 10 чал./км². Займае плошчу 42 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Osvaldo di Northumbria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кіблыч
Кіблыч (Кі́блич) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 3629
NGC 3629 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Ільва. Бачная зорная велічыня: 12,2. Бачны размер: 2,3' × 1,6'. Прамое ўзыходжанне: 11 гадз. 20 мін. 31,7 сек. Схіленне: +26°57'46".
IC 695
IC 695 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Чаша.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Над магілай Робака
«Над магілай Робака», або «Вяртанне герояў»  — сюжэтнае палатно Казіміра Альхімовіча, напісанае ў 1901 годзе. Створана паводле паэмы «Пан Тадэвуш», напісанай Адамам Міцкевічам у 1832—1834 гадах.
Апісанне
Мастак збірае на карціне ўсіх герояў паэмы. Ксёндз Робак (Яцак Сапліца) адзін з улюбёных персанажаў А. Міцкевіча, носьбіт яго думак пра свет і грамадства. Гэты вобраз быў цікавы і К. Альхімовічу сваім менавіта «тутэйшым» менталітэтам. Мастак знаходзіць своеасаблівы прыём, каб узвысіць асобу ксяндза не паказвае яго самога, а толькі тых людзей, што прыйшлі аддаць яму апошнюю даніну. Дэманстрацыя ўзнагароды — крыжа Ордэна Ганаровага легіёна, нададзенага Робаку самім Напалеонам, вышэйшая кропка ў развіцці дзеяння карціны.
Траецкая вежа
Траецкая вежа (раней — Багаяўленская, Рызапалажэнская, Знаменская, Карэтная) — вежа з варотамі пасярэдзіне паўночна-заходняй сцяны Маскоўскага Крамля, звернутая да Аляксандраўскага саду.
Апісанне
Траецкая вежа — самая высокая вежа Крамля. Вышыня вежы ў цяперашні час разам з зоркай з боку Аляксандраўскага саду складае 80 м.
Да брамы Траецкай вежы вядзе Траецкі мост, абаронены Кутаф’ей вежай. Вароты вежы служаць галоўным уваходам для наведвальнікаў Крамля.
У Траецкай вежы базуецца Прэзідэнцкі аркестр Расіі.
Гісторыя
Пабудаваная ў 1495—1499 гг. італьянскім архітэктарам Алевізам Фразіным Міланцам (італ. Aloisio da Milano). Вежа называлася па-рознаму: першапачатковая назва — Багаяўленская, затым Рызапалажэнская, Знаменская (у гонар размешчаных на тэрыторыі Крамля сабораў) і Карэтная (у гонар карэтнага двара). Сваю цяперашнюю назву атрымала У 1658 годзе ўказам цара Аляксея Міхайлавіча ад падворку Траецкага манастыра. У двухпавярховай аснове вежы ў XVI—XVII стагоддзях размяшчалася турма. З 1585 па 1812 на вежы знаходзіўся гадзіннік.
Хірлепосі
Хірлепосі (Хирлеппуç Мĕлĕш) — вёска, уваходзіць у Таўтаўскае сельскае паселішча Алікаўскага раёна Чувашыі.
Агульныя звесткі аб вёсцы
Вуліцы: Цэнтральная, Камсамольская, Школьная, Кааператыўная, Завулачная.
У вёсцы ёсць дом культуры, бібліятэка, медпункт, магазін. У цяперашні час паселішча ў асноўным газіфікавана. Праз Хирлеппоси працякае рэчка Хирлеп. Побач з вёскай расце малады хвойны і ліставы лес. Ёсць таксама глыбокі сажалка, абгінаючы хвойны лес.
Геаграфія
Клімат умерана кантынентальны з працяглай халоднай зімой і цёплым летам. Сярэдняя тэмпература студзеня -12,9 °C, ліпеня 18,3 °C, абсалютны мінімум дасягаў -54 °C (1979), абсалютны максімум 37 °C. за год у сярэднім выпадае да 552 мм ападкаў.
Дэмаграфія
Праведзеная 1781-1782 гадах перапіс насельніцтва паказала:
«Мілюшава, пры р. Хірлеп, 151 рэвізскіх душ»
Тут жа пазначана, што вёска Хірлеппосі складалася з 19 двароў.
Да 1859 годзе ў вёсцы было 23 двароў, 66 мужчын і 75 жанчын, у 1907 годзе пражывалі 482 чалавекі, 1926-125 двароў, 539 чалавек.
Назва
Згодна з найбольш лінгвістычна абгрунтаванай этымалогіі, слова Хирлеппоси паходзіць ад назвы рэчкі Хирлеп, якая бярэ тут пачатак (чуваш. пуç).
У поўным чувашскім назве вёскі слова» М, "Мелеш" (Мелеш: знак галоснага як нямецкі ö) азначае імя нехрышчоным чуваша, першага пасяленца ў гэтых месцах. Гэтак жа бліжэйшыя вёскі (Тарапкасы, Паўлушкіна, новае паселішча (суч. Азамат), Харавары, Ходяково,) маюць другое слова ў сваіх назвах. У суседнім Красначэтайскім раёне размешчана вёска Мелеш, заснаваная ўраджэнцамі гэтых вёсак
XIX стагоддзе
У 1895 у Хірлеппосі адкрываецца школа.
XX стагоддзе
Да 1927 года Хірлеппосі ўваходзіла ў Алікаўскую воласць Ядрынскага павета. З 1 лістапада 1927 года вёска ў складзе Алікаўскага раёна, а 20 сьнежня 1962 года ўключана ў Вурнарскі раён. З 14 сакавіка 1965 года-зноў у Алікаўскім раёне.
XXI стагоддзе
Наступствы палітыка-эканамічнага перабудовы ў Расіі адбіліся на калгаснай жыцця вёскі пагібельна. Саўгас "Алікоўскі", у гаспадарчай арбіце якога круцілася ўсё эканамічнае жыццё вёскі, распаўся на стыку стагоддзяў. Услед за гэтым развалам было закрыццё васьмігадовай школы.
Стараннямі кіраўніка раёна Платонава А. і. у 2010 годзе вырашана асфальтаваць Завулкавую вуліцу.
У 2013 годзе ў вёсцы зноўку быў пабудаваны фельчарска-акушэрскі пункт, дзе ўстаноўлена новае медыцынскае абсталяванне для працы ўчастковага тэрапеўта і фельчара. 20 жніўня гэтага года сучасны медыцынскі модуль ўрачыста адкрылі міністр сацыяльнага развіцця і аховы здароўя Рэспублікі Ала Уладзіміраўна Самойлава, кіраўнікі раёна Дубінін В. Х. і кулікоў А. м., галоўны ўрач раённай бальніцы Платонаў А. I..
Wajskowy
«Wajskowy» (Вайсковы; Karys) — беларускі часопіс, выдаваўся Аляксандрам Ружанцовым у Коўне.
Камандзір беларускага асобнага батальёна, які ваяваў супраць бальшавікоў на Усходнім фронце, Аляксандр Ружанцоў у лістападзе 1920-га быў арыштаваны літоўскімі ўладамі. Пасля вызвалення з-пад арышту А. Ружанцоў ужо працаваў у Коўне ў Генеральным штабе Літоўскага войска. Толькі некалькі месяцаў ён пачакаў ды ўзяўся за выдавецкую дзейнасць (у якой ужо меў досвед). Ружанцоў заснаваў двутыднёвік для беларусаў-вайсковых Літоўскага Войска пад назвай «Wajskowy».
«Вайсковы» выходзіў з 1 траўня 1921 года. Апошні вядомы нам нумар пазначаны 25 лістапада 1921 года. Выданне таксама было рукапіснае і памнажалася на шапірографе. Спачатку яно друкавалася выключна беларускай лацінкай, пасля пачалі з’яўляцца артыкулы і на кірыліцы, а пасля выданне цалкам на яе перайшло (з пятага нумара). Спачатку «Вайсковы» быў газетай, але пасля ягоны аб’ём павялічыўся, сталі больш разнастайнымі матэрыялы, і ён пераўтварыўся ў часопіс. Пры гэтым тэхнічныя сродкі яго выдання не змяніліся.
Нумары часопіса захоўваюцца ў зборах Літоўскай нацыянальнай бібліятэкі ў Вільні.
Гара (Полацкі раён)
Гара́ (, Гора) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Аксай (Атыраўская вобласць)
Аксай — сяло ў Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Адміністрацыйны цэнтр Аксайскай сельскай акругі. Код КАТА — 231033100.
Касанавэ
Касанавэ (Коса́нове) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аксай (Атыраўская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1147 чалавек (562 мужчыны і 585 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражываў 1671 чалавек (829 мужчын і 842 жанчыны).
Мікі Руні
Мікі Руні ( — ) — амерыканскі, які да Другой сусветнай вайны паспяхова распрацоўваў тыпаж бойкага, знаходлівага падлетка. Чатыры разы быў намінаваны на «Оскар» і двойчы (у 1939 і 1983 гадах) атрымліваў яго за асаблівы ўклад у развіццё кіно. Занесены ў кнігу рэкордаў Гінеса як рэкардсмен па працягласці акцёрскай кар'еры.
Замастышчэ (Бэрэзніўскі раён)
Замастышчэ (Замости́ще) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Падбалотцы
Падбало́тцы (, Подболотцы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
Качурыў
Качурыў (Кочу́рів) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Зірнэ
Зірнэ (Зі́рне) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Зорка (геаметрыя)
Зорка- плоская геаметрычная фігура, складзеная з трохкутных прамянёў, якія вынікаюць з агульнага цэнтра і зліваюцца ў кропцы сыходжання.
Па колькасці прамянёў вылучаюць трохкутныя, чатырохкутныя і г. д. зоркі.
NGC 3631
NGC 3631 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Вялікай Мядзведзіцы. Бачная зорная велічыня: 10,4. Бачны размер: 6,0'x5,0'. Прамое ўзыходжанне: 11 гадз. 21 мін. Схіленне: +53°10'.
Герб Клічава
Герб Клічава — герб горада Клічаў і Клічаўскага раёна. Герб Клічава зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 студзеня 2005 г. № 1.
Апісанне
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, у сярэбраным полі намаляваны пілападобныя лёзы зялёнага колеру, у якім сярэбраная падкова шыпамі звернутая ўніз, а ўнутры падковы знаходзіцца залаты крыж, які паўтараецца на яе вяршыні.
Цюбу
Цю́бу (中部地方) — рэгіён цэнтральнай Японіі на востраве Хонсю. Складаецца з меншых рэгіёнаў Хакурыку (北陸地方), Касін'эцу (甲信越), Токай (東海) і Цюкё (中京地方). Цэнтр рэгіёну Цюбу — прэфектура Айты.
У рэгіёне знаходзіцца 9 прэфектур: Айты, Фукуі, Гіфу, Ісікава, Нагана, Ніігата, Сідзуока, Таяма і Яманасі.
Краснапілка (Гайсынскі раён)
Краснапілка (Краснопі́лка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Аксалотль
Аксалотль (Axolotl - ацтэкскае літар. вадзяная цацка ) — неатэнічая лічынка некаторых відаў амбістом, земнаводных з сямейства амбістомавых (Ambystomidae) атрада хвастатых (Caudata).
Асаблівасць аксалотля складаецца ў тым, што ён дасягае палаваспеласці і становіцца здольным да размнажэння, не ператварыўшыся ў дарослую форму, не зведаўшы метамарфоз. У гэтых лічынак добра развіта шчытападобная залоза, але яна звычайна не выпрацоўвае дастатковую колькасць гармона тыраксіну, які індукуе метамарфоз. Аднак, калі перасяліць аксалотля ў больш сухі і халаднаваты клімат ці панізіць узровень вады пры хатнім развядзенні, ён ператвараецца ў дарослую амбістому.
IC 696
IC 696 — галактыка тыпу SBdm (карликова спіральна выцягнутая галактыка) у сузор'і Леў.
Бярэжа (возера, Мёрскі раён)
Бярэжа — возера ў Беларусі, у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, за 14 км на паўднёвы ўсход ад горада Мёры, за 5 км на ўсход ад вёскі Белеўцы, у басейне ракі Бярэжа.
Плошча паверхні 0,69 км². Даўжыня 1,06 км, найбольшая шырыня 0,88 км. Найбольшая глыбіня 0,5 м, сярэдняя — 0,26 м. Аб’ём вады ў возеры 0,18 млн м³. Даўжыня берагавой лініі 3,16 км. Плошча вадазбору 10,5 км².
Знаходзіцца ў межах ландшафтнага заказніка Ельня (створаны ў 1968 годзе). Берагі нізкія, забалочаныя. Злучана канавай з возерам Доўгае.
Міэ
Міэ (三重県) — прэфектура, якая займае паўднёвую частку паўвострава Кіі ў рэгіёне Кінкі (часам яе адносяць да рэгіёна Цюбу) вострава Хонсю ў Японіі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Цу.
Гісторыя
Прэфектура Міэ займае тэрыторыю, якая адпавядае гістарычным абласцям Ісэ, Сіма і Іга, а таксама невялікую частку на ўсходзе правінцыі Кіі. Пераарганізацыя адбылася ў эпоху рэстаўрацыі Мэйдзі, тады (у 1871) прэфектура атрымала назву «Аноцу», але ўжо ў 1872 годзе прэфектура была пераназвана ў Міэ, а сталіца перанесена з Цу ў Ёкаіці, але на наступны год сталіца вярнулася назад у Цу, а ў 1876 годзе прэфектура аб'ядналася з паўднёвай прэфектурай Ватарай і прыняла сучасныя межы.
Геаграфія
Прэфектура Міэ знаходзіцца на паўднёвым усходзе паўвострава Кіі. Прэфектура размяшчаецца на беразе заліва Ісэ, узбярэжжа цягнецца 600 км. На паўночны ўсход ад Міэ знаходзіцца прэфектура Гіфу, на поўначы — прэфектура Сіга, на паўночным захадзе — прэфектура Кіёта, на захадзе — прэфектура Нара, на паўднёвым захадзе — прэфектура Вакаяма. Увесь паўвостраў зрэзаны горамі, вялікія гарады размешчаны пераважна на ўзбярэжжы.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У прэфектуры Міэ размешчана 14 гарадоў і 7 паветаў (15 пасёлкаў).
Гарады
Спіс гарадоў прэфектуры:
Малое Замошша
Мало́е Замо́шша (, Малое Замошье) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Міэ
Паветы
Пасёлкі паводле паветаў:
Культура
На поўдні прэфектуры размешчаны свяцілішчы Кумана.
Сімволіка
Эмблема прэфектуры была прынята 20 красавіка 1964 года. Яна была ўтворана ад сімвала хіраганы «мі» (み), першага склада ў назве прэфектуры. Абрысы эмблемы сімвалізуюць прагрэс прэфектуры, а круг у цэнтры — знакамітыя жамчужыны Міэ. Сцяг афіцыйна не зацвярджаўся.
Кветкай прэфектуры 22 верасня 1969 годзе абралі касач мечападобны, дрэвам — крыптамерыю японскую (20 кастрычніка 1966), птушкай — марскога зуйка (20 чэрвеня 1972), а рыбай — Panulirus japonicus (2 лістапада 1990). Жывёлай прэфектуры лічыцца антылопа (24 лістапада 1964).
Рэцыя
Рэцыя  (Рэтыя) (Raetia, Rhaetia, Raetia), з Віндэліцыяй ці Віндэлікіяй — самая заходняя з дунайскіх правінцый Рымскай імперыі, якая ўваходзіла ў склад італійскай дыяцэзіі.
Была абмежавана з усходняга боку Норыкам і зямлёй венетаў, з паўднёвай — Транспаданскай Галіяй, з заходняй — Гельвеціяй, з паўночнай — Германіяй; у склад яе ўваходзілі паўднёвыя часткі цяперашніх Бадэна, Вюртэмберга і Баварыі, паўночна-ўсходняя і ўсходняя частка Швейцарыі, Ціроль і частка Ламбардыі.
Асноўная маса рэтаў (Raeti, Ραιτοί, гэта значыць «горцы», ад кельцк. raiti), роднасных, верагодна, італійскім разенам ці этрускам, займала горную краіну паміж Норыкам, Гельвеціяй, П.-Гатардам, Бодэнскім возерам і далінай ракі Іна, распаўшыся на плямёны камунаў, ленонціяў, веностаў, брыксентаў, мезіятаў, эўганеяў, трыдэнцінцаў і інш. На поўнач ад іх жылі віндэлікійцы. Насельніцтва Рэцыі займалася жывёлагадоўляй, вінаробствам і часткова земляробствам.
У 15 годзе да н.э. рымскі ўрад вырашыў засцерагчы паўночную мяжу Італіі. Пасербы Аўгуста, Тыберый і Друз, першы праз Гельвецыю, другі з Італіі, уверх па даліне ракі Эч, уварваліся ў Рэцыю і ў адзін летні паход разбілі плямёны, якія адчайна абараняліся, але дзейнічалі без агульнага плана. Мноства людзей было перабіта і прададзена ў рабства; з мэтай раманізацыі края частку насельніцтва высялілі і замянілі надзейнымі каланістамі. Тады ж былі пракладзены найважнейшыя ў гандлёвым і стратэгічным планах дарогі, якія злучалі галоўныя пункты Паўночнай Італіі з верхнім Дунаем, Бодэнскім возерам і ўсходняй Швейцарыяй. Цэнтрам рымскага кіравання і культуры стаў горад Augusta Vindelicorum (Аўгсбург) на Леху, дзе сыходзіліся дарогі з Італіі. Адна з іх ішла ад Кома на Кіявену і Кур да Брыганцыі (Брэгенц) на Бодэнскім возеры, а адтуль у Аўгсбург; іншая з Аквілеі, праз Карнійскія Альпы, да Вельдыдэны (Вільдэн) на Іне ў Рэцыі; тут з ёю сустракалася трэцяя, самая значная дарога з Вероны на Трыент, уверх па даліне ракі Эч, затым Брэнерам, далінай Іна і Баварскімі Альпамі да Вельдыдэны і Аўгсбурга. Гэта дарога ў 47 годзе была завершана Клаўдзіем і працягнута да верхняга Дуная; па яго імі яна стала называцца via Claudia.
Рэцыя кіравалася чыноўнікамі невысокага рангу, падпарадкаванымі імператару: моцны атрад, які займаў правінцыю і ахоўваў шляхі, якія злучалі Італію з поўначчу, небяспечна было даручаць чалавеку з сенацкай партыі. Рэцыя адміністрацыйна была падзелена на Raetia prima, гэта значыць уласна Рэцыю, і на Raetia secunda ці Віндэліцыю: галоўныя гарады першай — Сuriа Raetorum (Кур), Tridentum (Трыент), Clavenna (Кіявена), Вilitiа (Белінцона), Bauzânum (Боцэн).
Іваніўка (Бэрэзніўскі раён)
Іваніўка (Іва́нівка) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Падшыпнік
Падшыпнік — апора вярчальных дэталей (валоў, восей), якая ўспрымае ад іх нагрузку і забяспечвае свабоднае іх вярчэнне. Шырока выкарыстоўваецца ў машынах, механізмах, прыладах і інш.
Падшыпнік качэння
Каб зменшыць трэнне, знос і награванне падшыпнікі змазваюць змазачнымі матэрыяламі.
Падшыпнік слізгання
У падшыпніку слізгання цапфа вала слізгае непасрэдна па апорнай паверхні, якая бывае цыліндрычнай, канічнай ці шаравой формы. Такія падшыпнікі працуюць ва ўмовах паўвадкаснага і вадкаснага трэння. Звычайна гэты падшыпнік — адтуліна з нераздымнай утулкай (ці з двума паўцыліндрычнымі раздымнымі ўкладышамі) з антыфрыкцыйнага матэрыялу, у якой размешчаны вярчальны вал.
Майкл Томас-малодшы Бас
Майкл Томас Бас малодшы (Michael Thomas Bass, Jr., 6 ліпені 1799 года — 29 красавіка 1884) — брытанскі півавар, член Палаты абшчын Вялікабрытаніі з 1847 па 1883 гады, які актыўна бараніў у сваёй дзейнасці ў парламенце піваварную прамысловасць. Быў шчодрым мецэнатам для Бёртан-апан-Трэнт і Дэрбі, у якіх знаходзілася яго кампанія.
Падшыпнік
Падшыпнік слізгання
Пры вырабе такіх падшыпнікаў выкарыстоўваецца бабіт.
Майкл Томас-малодшы Бас
Піваварная кар'ера і асабістае жыццё
Бас нарадзіўся ў 1799 годзе ў Бёртан-апан-Трэнце ў сям'і півавараў — яго дзед, Уільям Бас, заснаваў Bass Brewery у 1777 годзе, а бацька, Майкл Томас Бас-старэйшы, пашырыў вытворчасць і стаў найбуйнейшым экспарцёрам у Расію. Яго маці, Сара Хоскiнс,(Sarah Hoskins), была дачкой Абрахама Хоскiнса, (Abraham Hoskins), вядомага ў Бёртане юрыста.
Бас скончыў у родным горадзе школу граматы, а навучанне завяршыў у Нотынгем е. У 18 гадоў ён уключыўся ў сямейны бізнес у ролі чалядніка; у гэты час справы ішлі не вельмі добра, так як гандаль з Расіяй з-за Напалеонаўскіх войнаў быў страчаны. Аднак, у 1820-я падымаліся продажы індыйскага светлага элю ў паўднёва-ўсходняй Азіі.
У 1827 годзе Бас узяў кантроль над кампаніяй, працягнуўшы рабіць акцэнт на экспарце ў Азію. Да 1832-33 кампанія экспартавала 5000 бочак піва, што прадстаўляла 40% яе выпуску ў той год.
Пракладка чыгункі ў 1839 годзе спрыяла росту бізнесу дзякуючы зніжэнню транспартных расходаў; ў 1830-я ў кампаніі былі агенты ў Лондане, Ліверпулі, Сток-он-Трэнце і Бірмінгеме. Да 1880 м колькасць агентаў павялічылася да 21 у Вялікабрытаніі і яшчэ аднаго ў Парыжы. Пад кіраўніцтвам Баса вытворчасць і продажы кампаніі раслі; 340 000 бочак у 1860 годзе і каля мільёна ў пад канец 1870х. Да 1881 года кампанія мела тры бровары.
У 1835 году Бас ажаніўся з Элізай Джэйн Ардэн (Eliza Jane Arden); у іх было два сына і дзве дачкі. Іх старэйшы сын, Майкл Бас, пераняў кіраванне кампаніяй і атрымаў пэрства. Іншы сын, Хамар Альфрэд Бас (Hamar Alfred Bass) быў абраны членам парламента, але з-за праблем з азартнымі гульнямі ад кіравання кампаніяй быў звольнены. Дачка Эмілі выйшла замуж за сэра Уільяма Плоўдэна (Sir William Plowden), а іншая, Аліса — за Джорджа Чэтвуда (Sir George Chetwode) і стала маці фельдмаршала Філіпа Чэтвуда.
Сяброўства ў парламенце
Упершыню Бас быў абраны ў парламент ад Дэрбі ў 1848 годзе і працягваў абірацца да 1883 года. У яго некралогу ў Brewers Journal гаварылася, што ён быў больш вядомы ў Палаце обшчын за рэгулярнае наведванне, чым за подзвігі ў красамоўстве. Ён выступаў у ролі адваката піваварнай індустрыі, супраць законапраектаў, накіраваных на барацьбу з алкаголем.
Гараўцы (Полацкі раён)
Гараўцы́ (, Горовцы) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета.
Майкл Томас-малодшы Бас
Сяброўства ў парламенце
Бас быў лібералам, які падтрымліваў свабодны гандаль, нізкія падаткі і паляпшэнне ўзроўню жыцця працоўнага класа. Ён прасоўваў вызваленне ад арышту малых даўжнікоў. Яго выступы супраць вулічных катрыншчыкаў з-за вулічных выступаў апынуліся менш паспяховымі.
Бас быў вядомым мецэнатам; аўтары яго некралогаў аб'яўлялі, што яго ахвяраванні сумарна склалі ₤80 000, і ён даў Дэрбі новую бібліятэку (заснаваную сумесна з музеем і мастацкай галерэяй Дэрбі), мастацкую школу, і гэтак далей.
Уільям Гладстан прапанаваў Басу пэрства, ад якога той адмовіўся, каб мець магчымасць застацца ў Палаце обшчын.
Джудзі Гарленд
Джудзі Гарленд (Judy Garland, пры нараджэнні: Франсес Этэль Гам (Frances Ethel Gumm), 10 чэрвеня 1922,, ЗША — 22 чэрвеня 1969, , Вялікабрытанія) — амерыканская і , лаўрэат прэмій «Залаты глобус», «Грэмі», «Тоні» і Маладзёжнай ўзнагароды кінаакадэміі, а таксама двойчы намінантка на прэмію «Оскар». Маці актрыс Лайзы Мінелі і Лорны Лафт. У 1999 годзе Джудзі Гарленд была ўключана Амерыканскім інстытутам кінамастацтва ў спіс найвялікшых амерыканскіх кіназорак.
Савон’я
Савонья (Savogna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 535 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 33040. Тэлефонны код — 0432.
Крутагорб
Крутагорб (Крутого́рб) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Савон’я
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Ermacora e Fortunato.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сцяг Краснаполля
Сцяг Краснаполля — адзін з афіцыйных сімвалаў гарадскога пасёлка Краснаполле і Краснапольскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 студзеня 2005 г. № 1.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2. Верхняя частка складае 2/3 шырыні і скошана полымяпадобным падзелам. У левай частцы верхняга поля зялёнага колеру змешчаны залаты гарлач, правая – залатога колеру. Ніжняя частка палотнішча – чырвонага колеру.
Кам’янка (Бэрэзніўскі раён)
Кам’янка (Ка́м'янка) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Падбярозы
Падбяро́зы (, Подберёзы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
NGC 3642
NGC 3642 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Вялікай Мядзведзіцы. Бачная зорная велічыня: 10,8. Бачны размер: 5,5' × 4,7'. Прамое ўзыходжанне: 11 гадз. 22 мін. 17,5 сек. Схіленне: +59°04'30".
Мерл Аберон
Мерл Аберон (Merle Oberon,  — ) — брытанская актрыса, намінантка на прэмію «Оскар» у 1936 годзе.
Падканцлер літоўскі
Падканцлер літоўскі, Найвышэйшы пісар — пасада ў Вялікім княстве Літоўскім і Рэчы Паспалітай, адпавядала намесніку вялікага канцлера літоўскага. Замяшчаў канцлера ў дзяржаўнай канцылярыі, вёў (як і канцлер) замежныя і ўнутраныя справы, кіраваў працай пісараў і сакратароў у канцылярыі вялікага князя, захоўваў малую дзяржаўную пячатку. Падканцлер вялікі літоўскі меў паўнамоцтвы, падобныя да паўнамоцтваў канцлера вялікага літоўскага, быў намеснікам канцлера, але не падуладным яму.
Урад заснаваў вялікі князь Аляксандр у 1504 годзе.
Еўрапейскія гульні
Еўрапейскія гульні — рэгіянальныя міжнародныя комплексныя спартыўныя спаборніцтвы сярод атлетаў Еўрапейскага кантынента, якія праводзяцца раз у чатыры гады пад кіраваннем Еўрапейскіх алімпійскіх камітэтаў.
Бацецкі раён
Геаграфія
Плошча — 1 591,79 км². Раён размешчаны на паўночным захадзе Наўгародскай вобласці. Раён мяжуе на ўсходзе з Наўгародскім, на поўдні — з Шымскім раёнамі Наўгародскай вобласці, на паўночным захадзе з Лужскім раёнам Ленінградскай вобласці.
Асноўныя рэкі — Луга і Удрайка.
Карачун (Бэрэзніўскі раён)
Карачун (Карачу́н) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Капліца-пахавальня Хамянтоўскіх
Капліца-пахавальня Хамянтоўскіх — капліца-пахавальня ля в. Равуча.
Гісторыя
На прыродным узвышшы каля маёнтку Халяпінка, недалёка ад в. Равуча, размешчана капліца-пахавальня ХІХ стагоддзя.
У цэнтры чатырохсхільнага даху капліцы быў узведзены драўляны васьмігранны (на чацверыку) барабан з цыбулепадобнай галоўкай.
Каралеўства Аквітанія
Каралеўства Аквітанія (Aquitaine) — сярэдневяковае каралеўства, якое існавала на поўдні сучаснай Францыі ў VI — IX стагоддзях.
Геаграфія
Каралеўства ў розныя перыяды ўключала землі, размешчаныя на поўдні сучаснай Францыі: Аквітанію, Пуату, Авернь, Лангедок і Гасконь.
Першае Аквітанскае каралеўства (555—560)
Тэрыторыі, якія склалі пазней каралеўства Аквітанія, да 507 года ўваходзілі ў каралеўства вестготаў. У 507 годзе яны былі заваяваны Хлодвігам I і ўключаны ім у склад каралеўства Франкаў. Пасля смерці Хлодвіга ў 511 годзе яго ўладання былі падзелены паміж сынамі. Аквітанія была падзелена паміж Хлотарам I і Тэадорыхам I. У 555 годзе пасля смерці Тэадэбальда, унука Тэадорыха I, Аквітанія цалкам апынулася ў складзе каралеўства Хлотара. У тым жа годзе Хлотар вылучыў асобнае каралеўства (так званае «Першае Аквітанскае каралеўства») для свайго сына Храмна (пам. 560). Каралеўства ўключала Авернь і частка сучаснай Аквітаніі. Сталіцай яго стаў Клермон. Неўзабаве Храмн, падтрыманы авернскай і аквітанскай знаццю, паўстаў супраць бацькі, але ў выніку быў разбіты. У снежні 560 года па загадзе Хлотара Храмн разам з жонкай і дзвюма дочкамі быў закрыты ў адной хаціне ў Ванеце і спалены, а Аквітанія была зноў далучана да каралеўства Хлотара. Пасля смерці Хлотара ў 561 годзе тэрыторыя Аквітаніі была падзелена паміж яго сынамі. Большая частка Аквітаніі дасталася Харыберту I, Сігіберт I атрымаў Авернь. Пасля смерці ў 567 годзе Харыберта яго ўладання, у тым ліку і Аквітанія, былі падзелена паміж яго трыма братамі.
Аквітанія пры Харыберце II (629—632)
У наступны раз у асобнае каралеўства Аквітанія была вылучана ў 629 годзе Дагабертам I свайму малодшаму брату, Харыберту II (608—632). У каралеўства ўвайшла тэрыторыя на поўдзень ад Луары да Пірэнеяў, якая складася з наваколляў гарадоў Тулузы, Кагора, Ажэна, Сента і Перыгё. Сваёй сталіцай Харыберт зрабіў Тулузу. На трэці год кіравання Харыберт да сваіх уладанняў далучыў Гасконь, паспяхова адбіў яе ў баскаў. Харыберт памёр 8 красавіка 632 года. Ён пакінуў малалетняга сына па імі Хільперык, які ненадоўга перажыў яго. Дагаберт I адразу ўзяў пад сваю ўладу ўсё каралеўства Харыберта, у тым ліку Гасконь.
Аквітанскі прынцыпат
Пасля далучэння ў 632 годзе Дагабертам Аквітанія была ўключана ў склад Нейстрыі. Паколькі Аквітанія і Тулуза з’яўляліся сапраўдным фарпостам супраць баскаў, каралі прызначалі туды герцагаў. Адзін з іх, Луп скарыстаўся крызісам улады 673—676 гадоў і змог аб’яднаць у сваіх руках землі ад В’ена да Гароны, у тым ліку Васконію (Гасконь), стаўшы фактычна незалежным кіраўніком. Яго пераемнік, Эд Вялікі прыняў тытул «прынцэпс Аквітаніі» і, паводле меркавання некаторых даследчыкаў, насіў каралеўскі тытул. У 721 годзе ён разбіў арабаў, якія аблажылі Тулузу. Ён змагаўся супраць маярдома франкскага каралеўства Карла Мартэла. Але неўзабаве Эду прыйшлося адбіваць новыя набегі арабаў, якія ўрываліся з Іспаніі, для чаго ён быў вымушаны звярнуцца па дапамогу да Карла Мартэла, які разбіў арабскую армію ў бітве пры Пуацье.
Пасля смерці Эда ў 735 годзе Карл Мартэл уварваўся ў Аквітанію. У выніку сын Эда, Гунальд I Аквітанскі, атрымаў у спадчыну Аквітанію пры ўмове, што ён прынясе клятву вернасці Карлу. Пазней Гунальд паўстаў, але ў 742 і 745 гадах быў разбіты сынамі Карла Мартэла, Піпінам Кароткім і Карламанам, пасля чаго сышоў у манастыр, пакінуўшы свой «прынцыпат» сыну Вайферу. Пры Вайферы Аквітанія зноў вярнула сабе незалежнасць. Піпін Кароткі, стаўшы каралём, у 760—768 гадах араганізаваў некалькі паходаў у Аквітанію, спусташаючы яе. Вайфер, у сваю чаргу, не раз урываўся ў каралеўства Піпіна. У 768 годзе Вайфер быў забіты ў Перыгё, пасля чаго Аквітанія канчаткова страціла незалежнасць.
Каралінгскае Аквітанскае каралеўства (778/781 — 877, 888—890)
Для таго, каб абараніць граніцы каралеўства пасля паражэння ад баскаў у Рансевалі (778), кароль Карл Вялікі адрадзіў Аквітанскае каралеўства. Яго каралём ён прызначыў свайго нованароджанага сына Людовіка. У 781 годзе Людовік быў каранаваны ў Рыме, як кароль Аквітаніі папам, пасля чаго быў пасланы бацькам у Аквітанію. Кіраваць каралеўствам пры малалетнім каралі былі прызначаны рэгенты. Таксама Аквітанскае каралеўства атрымала асобны суд. У склад каралеўства ўвайшлі Аквітанія, Васконскае герцагства, Тулузская марка і Септыманія.
Людовік за кошт паходаў у Іспанію пашырыў тэрыторыю каралеўства. У 801 годзе армія пад кіраўніцтвам графа Тулузы Гільёма Жэлонскага заваявала Барселону. Да 811 года тэрыторыя, адваяваная ў арабаў, стала Іспанскай маркай, складзенай з графстваў, залежных ад каралінгскіх манархаў.
Пасля смерці бацькі ў 814 годзе, каранаваны імператарам Людовік прызначыў новым каралём Аквітаніі свайго другога сына Піпіна I. У ліпені 817 года імператар Людовік афіцыйна замацаваў падзел імперыі, прыняццем на генеральным сойме ў Ахене акта аб парадку ў Імперыі" (Ordinatio imperii). У каралеўства Піпіна ўвайшлі Аквітанія, Васконскае герцагства, Тулузская марка, а таксама 4 графствы: Каркасон у Септыманіі, Ацён, Авалон і Невер у Бургундыі.
У 818—820 гадах Піпіну падушыў мяцеж у Гасконі. Пазней ён удзельнічаў у розных паходах бацькі, адбіваў напад арабаў. У 830—834 гадах Піпін разам з братамі змагаўся супраць бацькі, незадаволены новым пераразмеркаваннем зямель. У верасні 832 годзе арлеанскі з’езд пазбавіў Піпіна, схопленага па загадзе бацькі, каралеўскага тытула, які быў перададзены імператарам свайму малодшаму сыну Карлу. Але Піпін бег, пасля чаго мяцеж аднавіўся. Толькі ў 834 годзе імператар Людовік памірыўся са старэйшымі сынамі, Піпін быў адноўлены ў ранейшым статусе караля Аквітаніі, пасля чаго ён вярнуўся ў Аквітанію і заняўся кіраваннем сваім каралеўствам, дзе яму зноў давялося душыць мяцеж у Гасконі.
Але Людовік I Набожны не пакінуў намераў надаць свайго малодшага сына, Карла, годным надзелам, у першую чаргу за кошт уладанняў караля Аквітаніі. На генеральным сойме ў Ахене ў 837 годзе, у прысутнасці Піпіна і Людовіка Баварскага, адбылася цырымонія апяразвання Карла мячом (знак дасягнення ім паўналецця) і тут жа імператар абвясціў пра стварэнне новага герцагства — Нейстрыі, у якое ўвайшлі шэраг тэрыторый на поўнач ад Луары, якія раней належалі Піпіну. Кіраўніком герцагства быў прызначаны Карл. Уся мясцовая знаць прысягнулася яму як свайму новаму сюзерэну. У 838 годзе ад Аквітанскага каралеўства на карысць Герцагства Нейстрыя былі аддзелены яшчэ некалькі абласцей.
Пасля смерці Піпіна 13 снежня 838 года аквітанская знаць прызнала каралём яго сына, Піпіна II. Але імператар Людовік I Набожны не прызнаў каралём унука, перадаўшы Аквітанію свайму малодшаму сыну Карлу. Імператар запатрабаваў, каб Піпін прыехаў у Ахен, аднак ён адмовіўся гэта зрабіць. У выніку Піпін захаваў кантроль над Аквітаніяй. У 841 годзе Піпін удзельнічаў у бітве пры Фантэнэ на баку імператара Лотара I. Піпін II разбіў армію Карла II, але іншы брат Карла, Людовік II Нямецкі, разбіў армію Лотара. У выніку Піпін адступіў у Аквітанію. Паводле Вердэнскага дагавора Аквітанія ўвайшла ў склад дзяржавы Карла II, але Піпін адмовіўся прызнаць Карла сваім сюзерэнам. Пры падтрымцы маркіза Бернара Септыманскага Піпін працягнуў супраціўленне Карлу.
У 844 годзе Піпін, пазбавіўшыся падтрымкі пакаранага смерцю Карлам Бернара Септыманскага, заклікаў на дапамогу нармандскага ярла Оскара, суправадзіўшы яго ад Гароны да Тулузы, даючы магчымасць разрабаваць яе. У 845 годзе Сегуін з Бардо, які змагаўся супраць гасконскага лідара Санша II Саншэ Мітары, графа Фезансака, прызнаўшы Піпіна герцагам Гасконі.
У 847 годзе ярл Оскар атрымаў у кіраванне горад Бардо, што выклікала незадаволенасць аквітанцаў. У выніку ў 848 годзе аквітанцы не падтрымалі Піпіна II, заклікаўшы на дапамогу Карла II. 6 чэрвеня Карл каранаваўся ў Арлеане як кароль Аквітаніі. Брат Піпіна, Карл, таксама прад’явіў правы на аквітанскую карону, але ў 849 годзе быў схоплены і пастрыжаны ў манахі.
Піпін працягваў барацьбу супраць Карла II да 852 года, калі ён патрапіў у палон да Санша II Саншэ, які перадаў палоннага Карлу. За гэта Санш атрымаў ад Карла тытул герцага Гасконі, а Піпін быў заключаны ў манастыры Сен-Медар у Суасоне.
Неўзабаве аквітанцы зноў паўсталі — гэтым разам супраць Карла Лысага, звярнуўшыся па дапамогу да яго брата Людовіка Нямецкага, які адправіў у Аквітанію для кіравання каралеўствам свайго сына Людовіка Малодшага. Пазней Піпін II змог збегчы. У 864 годзе ён згуртаваў вакол сябе аквітанцаў і выгнаў Людовіка. У адказ у 855 годзе Карл каранаваў каралём Аквітаніі свайго малалетняга сына Карла Малодшага, апекуном над якім быў прызначаны граф Пуацье Рамнульф I, які атрымаў тытул герцага Аквітаніі. У адрозненне ад папярэдніх каралёў рэальнай улады Карл Дзіцё не меў. Аквітанія знаходзілася ў падпарадкаванні каралю Францыі. У каралеўстве адсутнічала канцылярыя, усе прызначэнні здзяйсняў Карл Лысы. Рэальнае кіраванне каралеўствам знаходзілася ў руках савета, які ўзначальваў герцаг Рамнульф I.
Нарманы, якія абгрунтаваліся ў даліне Луары, скарыстаўшыся тым, што Карл Лысы быў заняты барацьбой з Піпінам, разарылі Пуацье, Ангулем, Перыгё, Лімож, Клермон і Бурж. Да іх далучыўся і Піпін, які ўдзельнічаў у нападзе на Тулузу. Але ў 864 годзе Піпін патрапіў у палон і быў зняволены ў Санлісе, пасля чаго звестак пра яго няма.
У 862 годзе Карл Дзіцё паспрабаваў здабыць некаторую незалежнасць ад бацькі. Ён ажаніўся без дазволу з удавой графа Буржа Гумберта. Карл Лысы расцаніў гэта як мяцеж. У 863 годзе ён уварваўся ў Аквітанію і захапіў сына ў палон і зняволіў яго ў Камп’ене. Жонка Карла Дзіцё была выдалена ад двара. Але да 865 года Карл Лысы зноў вярнуў сына ў Аквітанію. Карл Дзіцё памёр бяздзетным у 866 годзе. Новым каралём стаў іншы сын Карла Лысага, Людовік III Заіка. Ён таксама не меў рэальнай улады ў каралеўстве, якім фактычна кіраваў Базон В'енскі, герцаг Праванса, улюбёнец Карла. Толькі пасля смерці бацькі ў 877 годзе, Людовік, адзіны з чатырох сыноў Карла Лысага, які перажыў бацьку, каранаваўся ў Камп’ене як кароль Францыі і атрымаў уладу.
Пасля смерці Людовіка Заікі Францыя была падзелена на 2 часткі паміж яго двума старэйшымі сынамі. Аквітанію і Бургундыю атрымаў Карламан. Бургундская знаць адмовілася прызнаць законнасць гэтага рашэння. У выніку яны выбралі каралём Базона В’енскага. У склад яго каралеўства ўвайшла большая частка Бургундыі і Праванс. Пасля смерці брата шаснаццацігадовы Карламан быў прызнаны адзіным каралём заходніх франкаў, а Аквітанія канчаткова ўвайшла ў склад Францыі.
Утварэнне герцагства Аквітанія
Пасля звяржэння імператара Карла III Талстога ў лістападзе 887 года фактычным кіраўніком Аквітаніі быў граф Пуацье Рамнульф II. Ён прысвоіў сабе тытул герцага Аквітаніі, а ў 888 годзе не прызнаў абранне каралём Францыі Эда Парыжскага. Ён падтрымаў кандыдатуру Гвіда Спалецкага, а пазней абвясціў сябе каралём Аквітаніі, але гэты тытул за яго нашчадкамі не замацаваўся. Пазнейшыя кіраўнікі Аквітаніі насілі тытул герцага.
Каралінгі
Пасля 882, калі Карламан стаў спадчыннікам свайго брату Людовіку III і стаў каралём Францыі, Аквітаніі засталася пад вярхоўнай уладай каралёў Францыі.
IC 697
IC 697 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Артур Філіп
Артур Філіп (анг. Arthur Phillip;, , Англія — , , Англія) — адмірал Каралеўскага флоту Англіі, губернатар штата Новы Паўднёвы Уэльс — першай еўрапейскай калоніі на аўстралійскім кантыненце.
Акжар (Атыраўская вобласць)
Акжар — сяло ў Атыраўскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Атырау. Уваходзіць у склад Аксайскай сельскай акругі. Код КАТА — 231033200.
Пётр Міхайлавіч Хамянтоўскі
Пётр Міхайлавіч Хамянтоўскі (, Равуча, цяпер Талачынскі раён, Віцебская вобласць — ) — расійскі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант (1870), генерал ад інфантэрыі (1887).
Біяграфія
Пасля заканчэння Пажаскага корпуса ў Пецярбургу ў 1837 годзе праходзіў службу ў лейб-гвардзейскім Ізмайлаўскім палку.
Пасля ўдзелу ў Севастопальскай кампаніі ў званні маёра служыў у інтэнданцкім кіраванні (Польша).
У 1870 годзе стаў генерал-лейтэнантам і быў пераведзены на службу ў Ваеннае міністэрства ў Пецярбургу.
У апошнія гады жыцця служыў дырэктарам канцылярыі Марскога міністэрства, меў грамадзянскі чын ІІІ класа — тайны саветнік. Выконваў абавязкі чыноўніка вышэйшага рангу. З 1879 года лічыўся ў Запасных войсках. У 1887 годзе ўзведзены ў генералы ад інфантэрыі.
Памёр 13 лістапада 1900 года і пахаваны ў маёнтку Халяпінка на радавых могілках.
Барысаўскі завод «Аўтагідраўзмацняльнік»
Барысаўскі завод «Аўтагідраўзмацняльнік» — прадпрыемства па вытворчасці кампанентаў рулявога кіравання для аўтамабільнай тэхнікі у Барысаве, размешчаны па адрасе вуліца Чапаева, 56. Пры заводзе палітэхнікум, ПТУ металістаў.
Гісторыя
Заснаваны ў 1967 годзе як спецыялізаванае прадпрыемства па выпуску асабліва складанай прадукцыі, з 1971 завод «Аўтагідраўзмацняльнік», з 2000 года РУВП з сучаснай назвай.
Прадукцыя
Асноўная прадукцыя (2005): рулявыя механізмы з гідраўзмацняльнікамі, помпы гідраўзмацняльнікаў руля, гідрацыліндры, дэталі гідрасістэм для легкавых і грузавых аўтамабіляў, аўтобусаў, тралейбусаў; аўтазапчасткі; розныя штампаваныя вырабы з чорных металаў; слясарна-мантажны інструмент. Прадукцыя пастаўляецца на Мінскі аўтазавод, расійскія прадпрыемствы (Горкаўскі, Ульянаўскі, Камскі, Уральскі, Лікінскі аўтамабільныя заводы, «Паўлаўскі аўтобус»), ва Украіну.
Сцяг Дрыбіна
Сцяг Дрыбіна — адзін з афіцыйных сімвалаў гарадскога пасёлка Дрыбін Дрыбінскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 студзеня 2005 г. № 1.
Джордж Карлас Уілер
Джордж Уільям Уілер (George C. Wheeler, 1897 год — 1991 год) — буйны амерыканскі мірмеколаг, энтамолаг, прафесар, працаваў у Сіракузскім універсітэце,, , найбуйнейшы ў свеце спецыяліст па лічынках мурашак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1897 годзе. Навучаўся ва ў штаце Тэхас (ЗША), працаваў пад кіраўніцтвам буйнога амерыканскага біёлага Джуліяна Хакслі і будучага нобелеўскага лаўрэата прафесара Германа Джозефа Мёлера. У 1918 годзе атрымаў ступень бакалаўра, пасля чаго быў прыняты ў пры Гарвардскім універсітэце (Кембрыдж, штат Масачусетс). Ён вывучаў энтамалогію і ў 1920 годзе атрымаў ступень магістра навук, а ў 1921 годзе — ступень доктара навук (Ph..D).
Атрымаўшы доктарскую ступень па энтамалогіі, Уілер з 1921 па 1926 гады працаваў інструктарам і дацэнтам у Сіракузскім універсітэце ў горадзе Сірак’юсе (штат Нью-Ёрк). Пасля гэтага ён далучыўся да, дзе ён працягваў працаваць на працягу ўсёй сваёй кар’еры, займаючы такія пасады, як прафесар біялогіі (1926—1965), загадчык кафедры біялогіі (1926—1963) і прафесар універсітэта.
Уілер пачаў вывучаць мурашак на даследчай станцыі вострава ў Панамскім канале ў 1924 годзе, куды яго запрасіў, які навучаў яго ў Гарвардзе разам з. Ён шмат працаваў над аналізам марфалогіі і таксанаміі лічынак мурашак, а таксама вывучаў мурашак Паўночнай Дакоты і пустыні.
Уілер сышоў у адстаўку ў 1967 годзе. прызначыў яго заслужаным прафесарам біялогіі. Ён таксама атрымаў званне навуковага супрацоўніка Інстытута даследаванняў пустыні ва ўніверсітэце Невады.
Асабістае жыццё
Першы раз ажаніўся з даследчыцай Эстэр Хол (D. Sc. Esther Hall), якая памерла ў 1944 годзе. У 1946 годзе ён ажаніўся з Джанет Норыс Уілер (Jeanette Norris Wheeler) з якой яны разам апублікавалі мноства сумесных навуковых артыкулаў.
Памёр у 1991 годзе.
Князіўка (Бэрэзніўскі раён)
Князіўка (Князі́вка) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Спрынца Львоўна Рохкінд
Спрынца (Соф’я) Львоўна Рохкінд, сапр. Шпрынца Лейбаўна Рохкінд (,  —, Мінск ) — беларускі мовазнавец. Кандыдат філалагічных навук (1934).
Біяграфія
Нарадзілася ў адукаванай яўрэйскай сям’і. Бацька – Лейба Шмуйлавіч Рохкінд – займаўся рамонтам гадзіннікаў. Апрача ідыша, ён вольна валодаў нямецкай і старажытнаяўрэйскай мовамі.
У 1920—1925 гадах вучылася ў Інстытуце вышэйшых яўрэйскіх ведаў у Петраградзе. У 1926 годзе, працуючы ў школе для дарослых, працягвала вучобу на яўрэйскім аддзяленні літаратурна-лінгвістычнага факультэта Другога Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1928 годзе атрымала кваліфікацыю «Выкладчык яўрэйскай мовы».
З верасня 1928 да сярэдзіны кастрычніка 1931 года выкладала літаратуру і грамадазнаўства ў розных сярэдніх школах Веліжа, Пскова і Мінска.
У кастрычніку 1931 года паступіла ў аспірантуру пры Акадэміі навук БССР. Праз год, паралельна з вучобай, выкладала практычны курс у Маскоўскім дзяржаўным універсітэце.