cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сяргей Іосіфавіч Параджанаў
Біяграфія
Вучыўся на вакальным аддзяленні Тбіліскай кансерваторыі, у Тбіліскім інстытуце інжынераў транспарту. Скончыў рэжысёрскі факультэт Усесаюзнага інстытута кінематаграфіі (1952). У 1949 годзе пераехаў у Кіеў, дзе пачаў працаваць асістэнтам рэжысёра, потым рэжысёрам кінастудыі імя А. Даўжэнкі. Творы Параджанава вызначаюцца яркасцю і экспрэсіўнасцю рэжысёрскага бачання, багаццем выяўленчай фантазіі, метафарычнасцю, сімвалічнасцю, узвышанай паэтычнасцю, жывапіснасцю, свабодным выкарыстаннем розных нацыянальна-этнічных традыцый («Цені забытых продкаў», 1965; «Колер граната», 1969; «Легенда аб Сурамскай крэпасці», 1984; «Ашык-Керыб», 1989). Яго фільмы неаднаразова атрымлівалі ўзнагароды на прэстыжных міжнародных кінафестывалях. Творчасць Параджанава прызнана адной з вяршынь бессюжэтнага паэтычнага кінематографа, дзе акцёр (разам з касцюмам, дэкарацыямі і рэквізітам) з'яўляецца канструктыўным элементам складанага аўдыявізульнага калажа.
Памёр 21 ліпеня 1990 года ў Ерэване (Армянская ССР).
IC 2643
IC 2643 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Вазген I
Вазген I (Վազգեն Ա, Vazken Balgian, свецкае імя: Лявон Абрамавіч Палчан) (20 верасня 1908 - 18 жніўня 1994) — Вярхоўны Патрыярх і Каталікос усіх армян, кіраўнік Армянскай Апостальскай Царквы з 1955 года па 1994 год.
Тармалама
Тармалама (тэрмалама) — шчыльная і тоўстая шаўковая тканіна з ніткі, скручанай у некалькі пасмаў. Характэрны залацісты колер узорыстай неаднатоннай тканіны забяспечваў шоўк-сырэц.
Меркавана тармалама сваёй назвай абавязаная Усходу, паколькі ў Расію тармаламу экспартавалі Іран і Турцыя. Паводле адной з гіпотэз, слова «тармалама» паходзіць ад персідскай «тармы», шаля з кашаміру, узоры якой і паўтарала тармалама. У Новым поўным слоўніку замежных слоў 1912 года тармалама вызначаецца як «шчыльная пярэстая шаўковая тканіна з буйнымі ўзорамі». З тармаламы, адной з самых дарагіх прывазных тканін у мужчынскім гардэробе XIX стагоддзя, шылі халаты-. У рамане «Тры краіны свету» М. А. Някрасава халат з тармаламы — добрая рэч. Дарагую тармаламу выпускалі з чыстага шоўку, паўшаўковую, больш танную і больш даступную, ткалі з папяровым або шарсцяным утком. У «Вясковых малюнках» бліскаў «Тысячай квяцістых разводаў» тармаламавы халат акруговага начальніка, а ў рамане «» І. С. Тургенева у халаце з тармаламы, падпяразаны фулярам з’яўляецца стары пракурор. У М. С. Ляскова ў аповесці «Смех і гора» згадваецца «стракатай тэрмаламы халат» дзядзькі. У «» М. В. Гогаля Чычыкаў гандляваўся з купцом-кантрабандыстам, разваліўшыся на канапе ў персідскім новым халаце з залацістай тармаламы. У І. А. Ганчарова насіў сапраўдны ўсходні «вельмі памяшчальны» халат з персідскай матэрыі з шырокімі рукавамі «па нязменнай азіяцкай модзе», «без найменшага намёку на Еўропу, без кутасаў, без аксаміту, без таліі». У М. Ю. Лермантава ў «» кавалкам тармаламы аббілі труну для Бэлы.
Ракхігархі
Ракхігархі (राखीगढ़ी) — помнік археалогіі на месцы найбуйнейшага вядомага горада Індскай цывілізацыі. Знаходзіцца ў штаце Хар’яна на паўночным захадзе Індыі. Агульная плошча — 350 га.
Даследаванне
Ракхігархі — значны паводле плошчы помнік, што знаходзіцца каля аднайменнай вёскі за 120 км на паўночны захад ад Дэлі. Ён складаецца з 11 пагоркаў. За 3,1 км на паўднёвы захад ад Ракхігархі месціцца Гамра, іншы помнік Індскай цывілізацыі, які пакуль не вывучаны.
Першыя разведвальныя раскопкі Археалагічная служба Індыі правяла ў 1961 г. У 1969 г. помнік быў задакументаваны, зямля перададзена пад кантроль універсітэта Курукшэтры. Але мясцовыя жыхары захапілі частку плошчы помніка і выкарысталі яе для будаўніцтва жытла. З 1997 г. арганізуюцца сталыя археалагічныя даследаванні. Археолагі здолелі атрымаць права на вяртанне захопленых зямель у склад тэрыторый для вывучэння, змагаюцца за ахову помніка і спыненне практыкі раскрадання артэфактаў. У 2018 г. адбылося першае паспяховае палеагенетычнае даследаванне рэшткаў прадстаўніцы Індскай цывілізацыі, знойдзеных у Ракхігархі.
Гісторыя
Ракхігархі з’яўляецца найбуйнейшым з вядомых археалагічных помнікаў Індскай цывілізацыі, пераўзыходзіць Махенджа-Дара. Археолагамі выяўлена, што першыя паселішчы эпохі ранняй Харапы ўзніклі на яго месцы 6420±110 гадоў таму. Прадстаўнікоў Індскай цывілізацыі прыцягвалі ўрадлівыя алювіяльныя глебы і адсутнасць паводак, паколькі навакольныя рэкі жывіліся толькі мусонамі. Улетку яны стваралі паток, што бег па старым рэчышчам пасляледавіковай эпохі на ўсход ад сістэмы Інда.
У сярэдзіне 3 тысячагоддзя да н.э. адбылася ўрбанізацыя. Ракхігархі ператварыўся ў буйны горад з планаванай архітэктурай. Мяркуюць, што яго насельніцтва магло дасягаць 60 000 чалавек. Гараджане займаліся вырабам керамічнага посуду, убораў, ведалі ткацтва і металургію. Большасць пабудоў узводзілася з сырцовай цэглы. Існавала каналізацыя. Вуліцы былі не вельмі шырокімі, але яны брукаваліся.
Падчас раскопак у Ракхігархі былі выяўлены ювелірная майстэрня, яміны і агмяні, што маглі быць месцамі для ахвярапрынашэнняў, сямікамерны свіран, могілкі, апсідальныя пабудовы. Найбольш цікавыя знаходкі: бронзавыя, срэбраныя і медныя прылады, тэракотавыя статуэткі і пячаткі, рыбалоўныя крукі, гузікі. На некаторых прадметах засталіся сляды баваўнянай тканіны.
Казальчыпрана
Казальчыпрана (Casalciprano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 635 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 86010. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Cristinziano.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вызваленне Балгарыі
Вызваленне Балгарыі — падзеі, звязаныя з стварэннем балгарскай дзяржаўнасці пасля вызвалення пасля пяцісотгадовага асманскага ўладарства. Гэта адбылося ў выніку нацыянальнага Адраджэння. У 1876 годзе прайшло Красавіцкае паўстанне, якое было падаўлена, аднак мела моцны водгук у Заходняй Еўропе і асабліва ў Расійскай імперыі. Паўстанне стала нагодай пачатку руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў, у выніку якой Балгарыя была вызвалена ад турэцкага ўладарства.
Красавiцкае паўстанне
Адбывалася 18 красавіка — 23 мая 1876 года. Узначальвалася Балгарскім рэвалюцыйным цэнтральным камітэтам.
Паўстанне было жорстка задушана турэцкімі войскамі. Колькасць ахвяр ад 15 да 30 тысяч чалавек. Аднак, нягледзячы на паразу, Красавіцкае паўстанне пахіснула турэцкае феадальнае панаванне ў Балгарыі. Матэрыялы журналістаў пра зверствы Асманскай імперыі выклікалі грамадскі рэзананс у Еўропе, нават у Брытанскай імперыі, якая была найбліжэйшым саюзнікам асманаў. У Расійскай імперыі паўстанне таксама атрымала шырокае асвятленне ў друку, у краіне прайшлі кампаніі па зборы ахвяраванняў і дапамогі балгарам.
Паўстанне стала адной з прычын правядзення Канстанцінопальскай канферэнцыі, дзе пасля Вялікіх дзяржаў узгаднілі праект палітычных рэформаў на асманскіх тэрыторыях з балгарскім насельніцтвам. Асманская імперыя адмовілася ад прапанаваных рэформаў і страціла палітычную і ваенную падтрымку Захаду. Усё гэта прывяло да пачатку руска-турэцкай вайны праз некалькі месяцаў.
Сан-Стэфанскi папярэдні дагавор
Вайна скончылася перамогай Расіі і 3 мая 1878 выў падпісаны Сан-Стэфанскі мір. Дагавор прадугледжвае стварэнне аўтаномнага княства-данніка Балгарыі з хрысціянскім урадам і правам мець войска. Канчатковыя межы Княства павінны быць вызначаны змешанай руска-турэцкай камісіяй, аднак была вызначана прыкладная тэрыторыя. На чале дзяржавы павінен стаяць князь, які свабодна выбіраецца народам. Асманскія войскі павінны пакінуць краіну, а расійская ваенная акупацыя будзе доўжыцца два гады.
Сан-Стэфанскі дагавор значна абвастрыў адносіны паміж Расіяй і іншымі вялікімі дзяржавамі, паколькі ён быў заключаны ў парушэнне раней заключаных Расіяй сакрэтных пагадненняў з Аўстра-Венгрыяй — у прыватнасці Рэйхстагскага дагавора 1876 года і Будапешцкай канвенцыі 1877 года.
Канчаткова пытанне пра стварэнне Княства Балгарыі вырашыў Берлінскі дагавор.
Свята
3 мая, дзень падпісання Сан-Стэфанскай мірнай дамовы — нацыянальная свята ў Балгарыі, Дзень вызвалення ад асманскага іга.
Вырыкі (гміна)
Выры́кі (Wyryki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Уладаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вырыках. Плошча гміны складае 219,98 км². Станам на 2008 год у гміне Вырыкі пражывалі 2761 чалавек, шчыльнасць — 13 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Мар’іна Горка (вадасховішча)
Ма́р’іна Горка — вадасховішча ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Цітаўка.
Вадасховішча створана ў 1962 годзе. Знаходзіцца за 1,5 км у напрамку на захад ад горада Мар’іна Горка. Наліўное. Плошча паверхні 0,69 км². Даўжыня 1,6 (1,55 ) км, найбольшая шырыня 0,5 км. Найбольшая глыбіня 2,2 м, сярэдняя 1,48 м. Аб'ём вады ў вадасховішчы 1,02 млн м³. Найбольшая вышыня плаціны 3,8 м. Ваганні ўзроўню вады на працягу года 0,95 м.
Вадасховішча выкарыстоўваецца ў мэтах рэкрэацыі і рыбагадоўлі.
Лейла Абашыдзэ
Лейла Абашыдзэ (ლეილა აბაშიძე;, Тбілісі — , Тбілісі) — савецкая і грузінская кінаактрыса, народная артыстка Грузінскай ССР (1965).
Біяграфія
Нарадзілася 1 жніўня 1929 года ў Тбілісі.
У 1951 годзе скончыла акцёрскі факультэт Тбіліскага тэатральнага інстытута імя Ш. Руставелі. Здымалася ў кіно яшчэ школьніцай, у 1941 годзе згуляла ролю Кэто ў фільме «Каджана» і інш. Акрыса яркага тэмпераменту, стварыла сакавітыя, эмацыйна насычаныя вобразы. Грала камедыйныя і драматычныя ролі. Сярод яе лепшых роляў: Марынэ («Страказа», 1954), Лела («Яны спусціліся з гор», 1955), Ліа («Стрэмка», 1957), Манана («Наш двор», 1957), Мая («Мая з Цхенці», 1960), Дзідзія («Закон гор», 1965), Актрыса («Сустрэча ў гарах», 1967).
Памерла 8 красавіка 2018 года ў Тбілісі.
Цімафей Пятровіч Ломцеў
Цімафей Пятровіч Ломцеў (15 кастрычніка 1906, вёска Качарга, Варонежская губерня — 19 красавіка 1972 года, Ленінград) — савецкі лінгвіст, доктар філалагічных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў педагагічны тэхнікум, затым — Варонежскі ўніверсітэт (1929). У сваёй дыпломнай працы адным з першых аналізаваў кнігу В. М. Валошынава і М. М. Бахціна «Марксизм и философия языка». Аспірант РАНДГН (1930), актыўны ўдзельнік групы «Языкофронт», якая выступала з левых пазіцый супраць «новага вучэння аб мове» (асабіста Ломцеў, зрэшты, некаторыя палажэнні марызму ў гэты перыяд прымаў і быў схільны да «дагматычнага тэарэтызавання» не менш, чым яго апаненты, а пасля сам прыняў удзел у апошняй марысцкай кампаніі 1948—1950 гадоў).
Супрацоўнік нядоўга праіснаваўшага НДІ мовазнаўства пры Наркамасвеце (1931—1933). У гэты перыяд Ломцеў (які выпусціў у 1932 годзе першы савецкі «цытатнік» з выказваннямі Леніна на тэму мовы) удзельнічаў у ідэалагічнай барацьбе на два фронты — у дыскусіі супраць марыстаў і ў палітычных «праработках», якія стаялі на пазіцыі традыцыйнай лінгвістыкі супрацоўнікаў ўласнага інстытута (славісты А. М. Селішчаў і М. М. Карынскі, а таксама вучань Селішчава, малодшы таварыш Ломцева па «Языкофронту» С. Б. Бернштэйн пры яго ўдзеле выганяліся з НИЯЗа). Пасля вымушанага самароспуску «Языкофронта» і ліквідацыі НИЯЗа ў 1933 годзе Ломцеў не мог працаваць ў Маскве або Ленінградзе: працаваў у Інстытуце мовазнаўства (мовы і літаратуры) АН Беларускай ССР (1933—1946) і выкладаў у БДУ (прафесар з 1937 года). У 1939 годзе ўступіў у партыю і ў 1942—1945 гадах быў загадчыкам аддзела школ КП Беларусі (фактычна 1941—1943 гады правёў у эвакуацыі ў Свярдлоўску, дзе працаваў у мясцовым універсітэце). З 1946 года ў Маскве, прафесар МДУ (1947—1971), некаторы час намеснік дэкана філалагічнага факультэта па навуцы; старэйшы навуковы супрацоўнік Інстытута мовазнаўства АН СССР. Галоўны рэдактар часопіса «Філалагічныя навукі» (1958—1972). Незадоўга да смерці ў 1971 годзе перайшоў у Інстытут рускай мовы, раптоўна памёр падчас паездкі ў Ленінград.
Навуковая дзейнасць
Ломцеў апублікаваў звыш 140 навуковых прац, у тым ліку 16 манаграфій, па ўсіх абласцях русістыкі (ад фанетыкі да сінтаксісу, а таксама па беларускай мове: яго спадчына вельмі нераўнацэнная і цярпіць ад эклектычнага змешвання канцэпцый (так, у 1949 годзе ён спрабаваў спалучыць вучэнне Мара з фаналагічнай тэорыяй). Сярод савецкіх русістаў свайго пакалення яго вылучала імкненне да шырокіх абагульненняў і пабудовы агульнай тэорыі ўсіх узроўняў («ярусаў») мовы, з 1940-х гадоў ён адчуваў уплыў структуралізму.
Ломцеў, які ўсё жыццё быў перакананым ідэйным марксістам, з часоў «Языкофронта» (калі, па ўспамінах П. С. Кузняцова, ён пісаў граматыку, дзе «назоўнік адлюстроўваў рэчаіснасць праз класавую свядомасць») імкнуўся паслядоўна звязаць свае тэорыі з марксісцка-ленінскай дыялектыкай, у прыватнасці, т. зв. прынцыпам адлюстравання. Ідэя пабудовы адмысловага «марксісцкага мовазнаўства» пасля дыскусіі 1950 года стала фактычна неактуальнай, і Ломцеў быў ці не адзіным, хто сур’ёзна працягваў распрацоўваць яе і пазней.
У сваіх пошуках Ломцеў разам з лінгвістамі маладога пакалення 1950-1970-х гадоў актыўна выкарыстоўваў матэматычны апарат: так, у аснове яго тэорыі сінтаксісу ляжыць разуменне сказу як функцыянальнага прэдыка прадметных зменных («Основы синтаксиса современного русского языка», 1958), тэорыі фаналогіі — матэматычная логіка («Фонология современного русского языка», 1972), а апісанне узроўняў мовы апелюе да камбінаторыкі і тэорыі мностваў («Предложение и его грамматическая категория», 1972). Адным з першых закрануў пытанне аб інфармацыйнай нагрувашчанасці мовы (1953). У кнізе «Очерки по историческому синтаксису русского языка» (1956) прадставіў развіццё сінтаксічнай сістэмы XI—XVII стагоддзяў.
Ломцеў быў супярэчлівай асобай: жывая цікаўнасць да найноўшых дасягненняў у лінгвістыцы, логіцы, матэматыцы спалучаліся ў ім з недахопам элементарнай адукацыі і культуры маўлення, ад чаго многія сучаснікі ўспрымалі яго іранічна. Аднак яго спадчына даследавалася аўтарамі, якія працуюць у галіне лагічнага аналізу мовы (Н. Д. Аруцюнавай), і гісторыкамі навукі.
Газавая прамысловасць Беларусі
Газавая прамысловасць Беларусі — эканамічны комплекс, які уключае разведку, распрацоўку і эксплуатацыю радовішчаў прыродных газаў, вытворчасць штучных газаў, комплексную перапрацоўку, транспарціроўку па газаправодах і захоўванне. Газафікацыя забяспечвае выкарыстанне гаручых газаў у народнай гаспадарцы і на бытавыя патрэбы. Прыродны газ выкарыстоўваецца для атрымання электраэнергіі, як паліва і хімічная сыравіна.
Гісторыя
На Беларусі шырокая газіфікацыя градоў, вёсак і прадпрыемств пачалася ў 1960 гадах, калі было закончана будаўніцтва 1-й чаргі газаправода Дашкава — Мінск і адгалінавання на Гомель ад газаправода Кіеў — Масква. У 1961—1965 гг. прыродны газ атрымалі Брэст, Баранавічы, Гродна, Слонім, Ліда і іншыя гарады, Бярозаўская ДРЭС і Ваўкавыскі цэментны завод, на пачатку 1971 — 52 гарады Беларусі. З 1967 на нафтапромыслах Беларусі вядзецца адбор спадарожнага газу. З 1974 дзейнічае газаправод Таржок — Мінск — Івацэвічы — Кобрын (другая яго нітка дзейнічае з 1978), па якім прыродны газ паступае з Расіі. У 1976 пабудавана першае ў Беларусі Асіповіцкае падземнае газавае сховішча. З развіццём нафтадабычы больш выкарыстоўваецца спадарожны газ на нафтавых промыслах. Для яго перапрацоўкі пабудаваны і ў 1976 уведзены ў дзеянне Беларускі газаперапрацоўчы завод (Рэчыца), які дае эвадкаваныя газы, бензін, вуглевадародныя прапеленты, адбензаваны газ, забяспечвае палівам Светлагорскую ЦЭЦ і кватэры Рэчыцы і Светлагорска. У 1995 даўжыня магістральных газаправодаў складала 5534 км, імпартавана 14 млрд. м3
Сланцавая прамысловасць
Від паліўнай прамысловасці, якая займаецца здабычай і перапрацоўкай гаручых сланцаў для атрымання з іх газу і паліва на бытавыя і энергетычныя патрэбы. На Беларусі буйны сланцаносны раён знаходзіцца ў межах Прыпяцкага прагіну. Прагнозныя запасы 11 млрд. т. Найбуйнейшыя разведаныя Любанскае і Тураўскае радовішчы гаручых сланцаў.
Вуглакрыльніца С-белае
Вуглакрыльніца С-белае (Polygonia c-album) — дзённы матылёк з сямейства Німфаліды.
Назва
Названая па адметнай прыкмеце — наяўнасці белай плямы на ніжнім боку задняга крыла ў выглядзе лацінскай літары «c».
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла імага — 16-29 мм Размах крылаў 40-52 мм. Асноўны фон крылаў вохрыста-рыжы. Задні край пярэдняга крыла з характэрнай паўкруглай выразкай. Палавы дымарфізм выяўлены слаба. Бурая маргінальная перавязь на крылах характарызуецца шэрагам жоўтых лунак. Крылы з ніжняга боку з малюнкам з бурых адценняў, якія імітуюць кару дрэва і з выразным белым значком на вонкавай мяжы цэнтральнага вочка. Цэнтральнае вочка на задніх крылах не замкнёнае. Знешні край крылаў моцна абведзены, з прыкметнымі выступамі на жылках M1 і Cu2 на пярэдніх крылах і на жылках M3 і Cu2 — на задніх.
Арэал і месцапражыванне
Знешнетрапічная Еўразія да Японіі ўключна, Паўночная Афрыка. Жыве на тэрыторыі ўсёй Усходняй Еўропы акрамя паясу тундраў і пустыняў. Сустракаецца ў разнастайных натуральных біятопах, у лясах, на прасеках, на сельгасугоддзях, на тэрыторыі гарадоў і пасёлкаў і г. д. Падымаецца ў горы да 2000 м над узр. м. Від з'яўляецца актыўным мігрантам.
Біялогія
За год развіваецца ў двух пакаленнях. Біялогія віду досыць цікавая. Матылі выходзяць з кукалак у канцы чэрвеня, пры гэтым сярод асобін з тыповай афарбоўкай прыкладна адну трэць матылькоў складае светлая лётная форма hutchinsoni (Robson). Дадзеная форма адрозніваецца вохрыстай афарбоўкай ніжняга боку крылаў і менш парэзаным бакамі крылаў. Матылі тыповай формы актыўныя да позняй восені, зімуюць і вясной наступнага года лётаюць да пачатку чэрвеня. Асобіны летняй морфы, пераважна, жывуць толькі да канца ліпеня, а іх нашчадкі — другое пакаленне — тое, якое мае тыповую форму, з'яўляецца ў пачатку жніўня і таксама зімуе.
Матылі адрозніваюцца хуткім палётам. У спакоі звычайна садзяцца на лісці дрэў або кустоў, часта склаўшы крылы. Даволі часта, распластаўшы крылы, матылі могуць прымаць «сонечныя ванны». Імага харчуюцца нектарам розных відаў травяністых і хмызняковых раслін, закіслым сокам дрэў і пераспелымі пладамі, ахвотна садзяцца на вільготную глебу па краях лужын і вадаёмаў, а таксама на экскрыменты жывёл. Самцы, ахоўваючы сваю тэрыторыю, ладзяць шлюбныя паядынкі.
Жыццёвы цыкл
Перазімавалыя самкі адкладваюць па аднаму яйку на розныя віды кустоў і травяністых раслін. Стадыя яйка каля 5 дзён. Вусені трымаюцца звычайна на ніжнім боку лісця, радзей могуць змацоўваць яго сагнутыя краі шаўкавінай, робячы прытулак. Вусені акукляюцца на кармавых раслінах або ў хованцы. Кукалка свабодная і прымацоўваецца галавой уніз. Працягласць стадыі кукалкі — 9-15 дзён.
IC 2644
IC 2644 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альмагра
Альма́гра (Almagro) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Сьюдад-Рэаль, у складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія — Ла-Манча. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Кампа-дэ-Калатрава. Займае плошчу 250 км2. Насельніцтва 8855 чалавек (на 2010 год). Адлегласць 23 км да адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
Венецыянскі кінафестываль 1992
49-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 1 па 12 верасня 1992 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Карона Карла Вялікага
Імперская карона ці Карона Карла Вялікага (Reichskrone) — карона каралёў і імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі, якой каранаваліся амаль усе нямецкія манархі ранняга Сярэднявечча, пачынаючы з Конрада II. Карона была выраблена хутчэй за ўсё ў канцы X стагоддзя. Упершыню пра яе згадваецца ў XII стагоддзі.
Гісторыя
Карона была выраблена для імператара Атона I Вялікага або яго сына Атона II у другой палове X стагоддзя, магчыма, у майстэрнях бенедыкцінскага абацтва ў Рэйхенаў або ў Мілане.
Апісанне
Карона Карла Вялікага адрозніваецца ад іншых вядомых карон і мае арыгінальную васьмігранную форму. Замест круглага вянка аснова выканана ў форме васьмігранніка. Карона выканана з васьмі закругленых уверсе пласцін. Пласціны залатымі заклёпкамі прымацаваны да дзвюх металічных стужак унутры кароны, і замыкаючы яе, даюць васьмівугольную форму. Калі і дзе былі выраблены металічныя стужкі і сабрана карона — невядома.
Пласціны кароны зроблены з якаснага золата, і ўпрыгожаны 144 каштоўнымі камянямі і жэмчугам. Жэмчуг і камяні змешчаны ў аправы без задняй сценкі, ствараючы эфект ззяння камянёў знутры.
Чатыры пласціны меншага памеру ўпрыгожаны выявамі з эпізодамі з Бібліі, у тэхніцы візантыйскай перагародкавай эмалі. Гэтыя чатыры пласціны, названыя Bildplatten, паказваюць тры эпізоды з Старога Запавету і адзін з Новага Запавету. Тры старазапаветныя адлюстроўваюць цароў Давіда, Саламона і Езекію з прарокам Ісаем. Новазапаветная пласціна паказвае Ісуса з двума серафімамі. Іншыя чатыры пласціны, названыя каменнымі пласцінамі (Steinplatten), маюць большыя памеры і ўпрыгожаны выключна каштоўнымі камянямі і жэмчугам.
Дванаццаць каштоўных камянёў на налобнай пласціне сімвалізуюць 12 апосталаў Новага Запавету. Дванаццаць камянёў на патылічнай — 12 каленаў Ізраілевых Старога Запавету. Атаніянскія каралі лічылі сябе пераемнікамі апосталаў і першасвятароў.
Вянчае карону высокая дуга з жамчужным швівам з імем Конрада II. У месцы злучэння дугі і налобнай пласціны ўмацаваны крыж, які датуецца гадамі кіравання Генрыха II (1002—1024). Яго пярэдні бок выкладзена каштоўнымі камянямі і жэмчугам і сімвалізуе перамогу. На гладкім унутраным боку выгравіравана фігура укрыжаванага Збавіцеля.
Сшытак смерці (рэч)
Сшытак смерці (Death Note) — выдуманы магічны сшытак з аднайменных мангі, анімэ, серыі фільмаў і кампутарных гульняў.
Апісанне
Сшытак смерці — гэта зброя, здольнае забіваць людзей на адлегласці. Пры гэтым не мае значэння, дзе знаходзіцца той, хто яе выкарыстае, але яму трэба ведаць імя і твар ахвяры. Сшытак смерці — рэч, што належыць спачатку багам смерці. Выкарыстоўваючы сшыткі, багі смерці выконваюць сваё галоўнае прызначэнне — забойства людзей. Паходжанне артэфактаў невядомае, але багам смерці сшыткі выдаюцца каралём смерці. Кожнаму богу смерці можа быць выдадзены каралём толькі адзін сшытак, аднак бог смерці можа валодаць гэтулькімі сшыткамі, колькі зможа прыдбаць.
Выгляд
На сшытку, што патрапіў Лайту ад Рука прысутнічае надпіс «Death Note», аднак сшытак, атрыманы Місай ад Рэм, — выглядае па-іншаму. Прытым, надпіс, зроблены на сшытку Місы, — не з’яўляецца японскай пісьменнасцю, як хібна можна было б падумаць. Сшытак, якім валодаў Лайт, утрымліваў першыя 5 правіл, напісаныя Рукам на англійскай мове як на самай пашыранай мове Землі. На сшытку Місы ніякіх інструкцый не было.
У правілах сшытка напісана, што могуць існаваць сшыткі розных колераў, аднак у манзе, анімэ і фільмах былі паказаны толькі чорныя сшыткі. Усе сшыткі, незалежна ад колеру, маюць адзін эфект.
Першы сшытак
Першы сшытак, што з’яўляецца ў сюжэце, страціў сінігамі Сідо і знайшоў Рук, які скінуў яго на Зямлю, каб хто-небудзь з людзей яго падабраў. На Зямлі сшытак трапляе ў рукі Лайту Ягамі, які пачынае актыўна яго выкарыстоўваць. Пасля Лайт просіць Рука напісаць у гэтым сшытку 2 фальшывыя правілы, і адмаўляецца ад яго. Сшытак трапляе да Кёсукэ Хігуці, топ-менеджэра кампаніі Яцуба, які працягвае яго актыўнае выкарыстанне. Неўзабаве яго вылічаюць і сшытак трапляе да дэтэктыва L і яго памагатых, якія такім чынам пазнаюць спосаб здзяйснення забойстваў. Пасля смерці L, Мэла, ведучы самастойнае расследаванне, шляхам шантажу выкрадае яго і распраўляецца з камандай свайго канкурэнта, аднак сшытак атрымоўваецца вярнуць. Сшытак вяртаюць выточнаму ўладальніку — Сідо.
Другі сшытак
Другі Сшытак спрадвечна прыналежаў сінігамі Джэлаўсу, які аддаў жыццё за мадэль Місу Аманэ. Рэм, іншая сінігамі, аддае сшытак Місе, якая таксама актыўна яго выкарыстоўвае. Пазней яна перадае яе апошняму «Кіры» — Тэру Мікамі. У развязцы сюжэта гэты сшытак дапамагае раскрыць Лайта як арганізатара забойстваў.
Іншыя сшыткі
Трэці сшытак трапляе ў свет людзей пасля смерці Рэм. Не мае надпісаў і ўпрыгожванняў. Лайт знаходзіць яго і трымае нейкі час у сябе, потым адсылае ў паліцыю, для таго каб паліцэйскія, выкарыстоўваючы гэты сшытак, адабралі ў злачынцаў першы сшытак.
Уласны Сшытак Рука ўвесь час заставаўся пры ім. Пад канец Рук упісвае ў яе імя Лайта і вяртаецца ў свой свет.
Вячаслаў Юр’евіч Яраслаўскі
Вячаслаў Яраслаўскі (нар., ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер.
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ў мінскім «Лакаматыве», потым гуляў у Малдове. Пасля вяртання ў Беларусь гуляў за розныя клубы Вышэйшай і Першай ліг.
У студзені 2012 года падпісаў кантракт з «Тарпеда-БелАЗ», дзе стаў асноўным левым абаронцам. Пасля сезону 2012 быў выстаўлены жодзінскім клубам на трансфер, але ў выніку застаўся ў клубе, страціўшы месца ў асноўным складзе.
У жніўні 2013 года перайшоў у мазырскую «Славію», дзе хутка замацаваўся на пазіцыі левага абаронцы, але не здолеў выратаваць каманду ад вылету ў Першую лігу.
У сакавіку 2014 года падпісаў кантракт з «Віцебскам». У якасці асноўнага левага абаронцы дапамог віцебскаму клубу па выніках сезону 2014 вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У студзені 2015 года, пакінуўшы «Віцебск», стаў іграком «Гарадзеі». У снежні 2015 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй» на наступны сезон. У пачатку сезону 2016 звычайна выхадзіў на замену, пазней замацаваўся ў стартавым складзе на пазіцыі левага абаронцы. Сезон 2017 пачынаў у аснове, аднак пазней страціў месца ў складзе, заставаўся на лаўцы запасных. У снежні 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гарадзею».
У пачатку 2018 года праходзіў прагляд у мінскім «Промні», але пазней далучыўся да «Ліды». Пачынаў сезон 2018 у стартавым складзе, аднак у маі атрымаў траўму і болей на полі не з’яўляўся. У кастрычніку 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў лідскі клуб.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Трэнерская кар’ера
Пасля зыходу з «Ліды» завяршыў кар’еру і стаў працаваць дзіцячым трэнерам. У пачатку 2020 года ўзначаліў дубль «Смалявічаў», а ў ліпені стаў памочнікам галоўнага трэнера ў асноўнай камандзе. Працаваў у клубе да канца 2020 года.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Лявон Аранян
Лявон Рыгоравіч Аранян (Լեւոն Արոնյան; нар. 6 кастрычніка 1982, Ерэван) — армянскі шахматыст, гросмайстар. Уладальнік Кубка свету па шахматах 2005 года, чэмпіён 37-й шахматнай Алімпіяды ў Турыне (2006) і 38-й шахматнай Алімпіяды ў Дрэздэне (2008) у складзе зборнай Арменіі, пераможца супертурніру ў Лінарэсе (2006) і Вейк-ан-Зэе 2007 і 2008, Сцепанакерт (2005), таксама мемарыяла Таля 2006 і 2010 гадоў. Пераможца Гран-пры ФІДЭ, Більбаа-Вялікі Шалом (2009), «Амбер» (2008, 2009, 2011), Чэмпіён свету па рапідзе (2009), Чэмпіён свету па шахматах Фішэра (2008, 2009), Чэмпіён свету па бліцы (2010). Пераможца каманднага чэмпіянату свету па шахматах (2011). Прэтэндэнт на сусветнае шахматнае першынства.
Залатая маліна
«Залатая маліна» (Golden Raspberry), таксама «Разі» (Razzie, скарочана ад англ. Razzie Award) — прыдуманая ў 1980 годзе амерыканцам Джонам Уілсанам антыўзнагарода, якая адзначае горшыя акцёрскія працы, сцэнарый, рэжысуру, кінапесню і фільм года. Разглядаецца як дадатак да прэміі «Оскар» — па традыцыі намінанты «Залатой маліны» абвяшчаюцца за дзень да абвяшчэння оскараўскіх намінантаў, лаўрэаты — за дзень да лаўрэатаў «Оскара».
Назва паходзіць ад англійскага жаргоннага выслоўя (to) blow raspberry (tongue) — фыркнуть ў знак насмешкі над кім-небудзь або чым-небудзь.
Разі прысуджаецца па выніках галасавання членаў так званага Фонду «Залатая маліна» (Golden Raspberry Award Foundation, GRAF). У фонд уваходзяць больш за 500 ананімных членаў з 12 краін, галасаванне адбываецца па пошце. Прызам з’яўляецца пластмасавая ягада маліны, пакрытая залатой фарбай з пульверызатара. Кожны прыз каштуе менш 5 долараў, уключаючы падатак з продажаў (8 % у Каліфорніі).
Лявон Заяц
Ляво́н Язэ́павіч За́яц (Леана́рд Іо́сіфавіч (Во́сіпавіч) За́яц; 19 лютага (3 сакавіка) 1890, м. Даўгінава цяпер Вілейскі раён Мінскай вобласці —, Уфа, Башкірская АССР, НКУС) — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, дыпламат, публіцыст, мемуарыст. Удзельнік Усебеларускага з’езда 1917 года, дзеяч Беларускай Народнай Рэспублікі.
Раннія гады
Нарадзіўся ў мястэчку Даўгінава Вілейскага павета Віленскай губерні, цяпер Вілейскі раён Мінскай вобласці Беларусі. У 1910 годзе кончыў пецярбургскую каталіцкую гімназію Святой Кацярыны, у 1914 годзе юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта. За часамі вучобы ўдзельнічаў у беларускім студэнцкім руху, сябра Беларускага навукова-літаратурнага гуртка студэнтаў Санкт-Пецярбурга. Удзельнічаў у тэатральных пастаноўках, вядома што ў 1911 годзе выконваў ролю Падарожнага ў спектаклі паводле твора Элізы Ажэшкі «У зімовы вечар», у 1913 годзе граў Якіма Сароку ў пастаноўцы «Паўлінка» паводле Янкі Купалы.
У 1914—1916 гадах працаваў кантралёрам Віленскага акцызнага ўпраўлення (з пачаткам Першай сусветнай вайны эвакуіравана ў Яраслаўль).
Пачатак палітычнай дзейнасці
У 1916—1917 гадах працаваў у Мінску ва Усерасійскім земсаюзе на пасадзе адказнага сакратара. Пачынае кантактаваць з беларускім рухам, удзельнічае ў сходах «Беларускай хаткі» на Захар’еўскай вуліцы, сябруе з Максімам Багдановічам. Супрацоўнічаў з мінскім аддзяленнем Беларускага таварыства дапамогі пацярпелым ад вайны.
З траўня 1917 года ў Беларускай народнай партыі сацыялістаў (БНПС). 7—9 красавіка (25–27 сакавіка) 1917 года як прадстаўнік БНПС удзельнічаў у З’ездзе беларускіх нацыянальных арганізацый у Мінску, якія выступалі за аўтаномію Беларусі ў складзе дэмакратычнай Расійскай федэрацыі. На з’ездзе абраны сябрам прэзідыума Беларускага нацыянальнага камітэта (БНК). Ён належаў да вышэйшага кіраўніцтва гэтай арганізацыі, якое вызначала кірунак яе дзейнасці. На З’ездзе беларускіх арганізацый і партый 21–23 (8–10 ліпеня) 1917 года на знак пратэсту супраць дзеянняў дэлегатаў Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ) ён і дэлегаты ад БНПС пакінулі пасяджэнне. 23 (10 ліпеня) 1917 года БНК быў распушчаны, а замест яго створаная Цэнтральная рада беларускіх арганізацый, дзе пераважалі дзеячы БСГ.
Беларуская Народная Рэспубліка
Удзельнік Усебеларускага з’езда, які праходзіў 18—30 (5—17) снежня 1917 года ў Мінску. У час яго 26 (13) снежня абраны сябрам Рады з’езда. Па разгоне з’езда бальшавікамі, 21 снежня 1917 (3 студзеня 1918) абраны ў склад Выканаўчага камітэта Рады Усебеларускага з’езда, выконваў функцыі кіраўніка спраў. 21 лютага 1918 года заняў пасаду кіраўніка спраў у Народным Сакратарыяце Беларусі, створаным Выканаўчым камітэтам Рады Усебеларускага з’езда, які стаў урадам БНР. Працягваў сваю працу на гэтай пасадзе па абвяшчэнні незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі 25 сакавіка 1918 года. Не пазней за 25 траўня, па адстаўцы Яфіма Бялевіча, Лявон Заяц заняў таксама пасаду народнага сакратара юстыцыі. У красавіку—траўні 1918 года ў выніку расколу БСГ падтрымаў Беларускую партыю сацыялістаў-рэвалюцыянераў.
9 чэрвеня 1918 года не ўвайшоў у склад новага ўрада пад кіраўніцтвам Рамана Скірмунта, але працягваў працаваць сакратаром у канцылярыі Язэпа Варонкі, які не прызнаваў урад Скірмунта і дзейнічаў паралельна. 12 ліпеня 1918 года ўвайшоў у склад Беларускага часовага ўрада, створанага Язэпам Варонкам супроць Народнага сакратарыята Беларусі пад кіраўніцтвам Скірмунта. 22 ліпеня 1918 года ўвайшоў у склад 3-га Урада БНР, пад кіраўніцтвам Івана Серады, заняўшы пасаду старшыні канцылярыі, адначасова працаваў у Камісіі міжнародных спраў. 22 лістапада 1918 года была ўхваленая праграма 4-га ўрада БНР — Рады Народных Міністраў пад кіраўніцтвам Антона Луцкевіча, Лявон Заяц у новым урадзе заняў пасаду дзяржаўнага кантралёра.
3 снежня Рада і ўрад БНР праз наступ бальшавікоў на Менск пераязджаюць у Вільню, а пасля ў Горадню, усё яшчэ занятую немцамі. У студзені 1919 года Луцкевіч прызначыў Лявона Зайца адным з беларускіх прадстаўнікоў у Часовым гарадскім камітэце, створаным немцамі. 9 лютага 1919 года прыняў удзел у арганізаваным Антонам Луцкевічам сходзе беларускіх арганізацый, на якім была прынятае рашэнне, каб пачаць перамовы з польскім урадам наконт утварэння польска-беларускай федэрацыі. Умовай было прызнанне польскім бокам Рады Народных Міністраў БНР як афіцыйнага ўраду Беларусі, аднак польскі ўрад гэтага не зрабіў. У сакавіку 1919 года дзейнасць БНР у Горадні становіцца немагчымай, 22 сакавіка Лявон Заяц разам з групай беларускіх палітыкаў выехаў у Берлін. 4 траўня ў Берліне была заснаваная Дыпламатычная місія БНР у Нямеччыне, Лявон Заяц спачатку быў выконваючым абавязкі шэфа місіі, а 25 жніўня прызначаны шэфам місіі. 27 кастрычніка 1919 года праз хваробу (сухоты) звольніўся з пасады шэфа місіі.
Па расколе Рады БНР у Менску прызначаны 13 снежня 1919 года загадчыкам канцылярыі і дзяржаўны сакратаром у 5-м урадзе БНР пад кіраўніцтвам Вацлава Ластоўскага (пры г. зв. Народнай Радзе БНР). Аднак Лявон Заяц застаўся ўва ўрадзе Антона Луцкевіча (пры Найвышэйшай Радзе БНР). 22 студзеня 1920 года прызначаны Луцкевічам на пасаду дзяржаўнага скарбніка з месцам побыту ў Чэхаславакіі. Пры гэтым вядома, што Заяц канчаткова не адышоў ад спраў місіі ў Берліне, пра што сведчыць дакумент канца лютага 1920 года. У Коўна, дзе з лістапада 1920 года месціўся ўрад БНР, Заяц выехаў паміж 10 студзеня і 22 сакавіка 1921 года, аднак у красавіку 1921 года ізноў быў у Берліне. У кастрычніку 1920 года часова ўзначаліў «Беларускае прэс-бюро» ў Берліне. Праз Зайца адбываўся кантакт паміж сябрамі Урада, якія былі ў Берліне і Коўне.
7 ліпеня 1921 года ў Коўне прыняў удзел у сходзе Загранічнай групы Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў. У верасні 1921 года ўдзельнік Першай Усебеларускай палітычнай канферэнцыі ў Празе, на якой быў пацверджаны прынцып незалежнасці і непадзельнасці Беларусі. З сакавіка 1922 года ў Коўне, бярэ ўдзел у пасяджэннях Рады Міністраў і Прэзідыума Рады БНР, працуе як кантралёр. У выніку ўрадавага крызісу праз стаўленне да права Літвы на Віленшчыну, у кастрычніку 1922 года ствараецца 6-ы ўрад БНР — Дзяржаўная калегія БНР на чале з Пётрам Крачэўскім, яе сябрам стаў і Лявон Заяц. 23 жніўня 1923 года сфармаваны 7-ы ўрад БНР на пад кіраўніцтвам Аляксандра Цвікевіча, у якім Лявон Заяц застаўся на пасадзе дзяржаўнага кантралёра. У лістападзе 1923 года праз пагаршэнне адносін з урадам Літвы дзеячы БНР, сярод якіх Заяц, пераехалі ў Прагу.
У Празе, акрамя палітычнай дзейнасці, Лявон Заяц лячыўся ў санаторыі і пісаў успаміны. Аўтар публіцыстычных артыкулаў і ўспамінаў пра дзеячаў беларускай культуры.
Савецкая Беларусь
Удзельнік Другой Усебеларускай канферэнцыі 1925 года ў Берліне, на якім урад БНР вырашыў самараспусціцца і прызнаць савецкі Менск адзіным цэнтрам нацыянальна-дзяржаўнага адраджэння Беларусі, Лявон Заяц галасаваў за гэтае рашэнне.
У 1926 годзе вярнуўся ў Менск. Працаваў кансультант-інспектарам бюджэтнага ўпраўлення Наркамата фінансаў БССР. Падпаў пад «чыстку апарату», звольнены і 18 ліпеня 1930 года арыштаваны ДПУ БССР па сфабрыкаванай справе «Саюза вызвалення Беларусі», апроч таго яму інкрымінавалі прыналежнасць да «Беларускага брацтва» (Ластоўскі, Цвікевіч і інш.). 10 красавіка 1931 года асуджаны як «член контр­рэвалюцыйнай арганізацыі» і за «антысавецкую агітацыю», сасланы на 5 гадоў ва Уфу. 25 ліпеня 1935 года паўторна арыштаваны абласным упраўленнем НКУС СССР. Памёр у турме ў час следства (афіцыйна — ад хваробы нырак).
Пасмяротна рэабілітаваны Вярхоўным БССР 10 чэрвеня 1988 года.
Сям’я
Быў жанаты з Кларай Заяц, якая паходзіла з роду Эпімах-Шыпілаў.
Кастэльбатача
Кастэльбатача (Castelbottaccio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 422 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 86030. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Венсамполле
Венсампо́лле (, Венсамполье) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 15 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Завуццеўскага сельсавета, да 3 кастрычніка 1959 года — у склад Сцефанполлеўскага сельсавета Дзісенскага раёна , да 21 кастрычніка 1959 года ў падпарадкаванні Пліскага раёна, з 21 кастрычніка 1959 года ў складзе Лужкоўскага сельсавета Пліскага раёна.
Выжыск (гміна)
Вы́жыск (Wyrzysk) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пільскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Выжыску. Плошча гміны складае 160,75 км². Станам на 2004 год у гміне Выжыск пражывалі 14 155 чалавек, шчыльнасць — 88,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Нільс Герман Нільсан-Эле
Нільс Герман Нільсан-Эле (Nils Herman Nilsson-Ehle,, г. Скаруп, Швецыя — , г. Лунд)— шведскі генетык. Выявіў паліген.
Біяграфія
Скончыў Лундскі ўніверсітэт у 1894 годзе. З 1900 года ў Шведскай асацыяцыі насенняводства, з 1915 года ў Інстытуце генетыкі і селекцыі ў г. Лунд, у 1925—1939 гадах у Інстытуце селекцыі раслін у г. Свалёф.
Аўтар навуковых прац па батаніцы, гібрыдызацыі, генетыцы раслін.
Вывучаў генетыку колькасных адзнак у сельска-гаспадарчых раслін, правёў фундаментальныя даследаванні па поліплаідыі і эксперыментальным мутагенезе, трыплаідыі ў яблынь.
Член Шведскай каралеўскай акадэміі навук (1924). Замежны член-карэспандэнт АН СССР (1932).
Публікацыі
Сярод навуковых прац Нільсана-Эле:
Вольт
Вольт (азначэнне: бел. В, лац. V) — адзінка вымярэння электрычнага напружання ў сістэме СІ. Адзінка названая ў гонар італьянскага фізіка і фізіёлага Алесандра Вольта.
Вольт роўны электрычнаму напружанню, выкліканаму ў электрычным ланцугу пастаянным токам сілай 1 ампер пры магутнасці 1 ват.
1 В = 1/300 адзінкавага патэнцыялу СГСЭ
Вызначэнне
Вольт вызначаны як розніца патэнцыялаў на канцах правадніка, які рассейвае магутнасць у адзін ват пры сіле току праз гэты праваднік у адзін ампер. У адзінках СІ атрымаем м2 · кг · с−3 · A−1, што эквівалентна джоулю энергіі на кулон зараду, J/C.
Вызначэнне на аснове эфекту Джозефсана
З 1990 года вольт стандартызаваны праз вымярэнне з выкарыстаннем эфекту Джозефсана, пры якім ужываецца ў якасці прывязкі да эталону канстанта Джозефсана, зафіксаваная 18-ай Генеральнай канферэнцыяй па вагам і вымярэнням як:
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі напружання ўтвараюцца з дапамогай стандартных прыставак СІ.
IC 2645
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Закон каменных джунгляў
Закон каменных джунгляў — расійскі крымінальны тэлесерыял вытворчасці кінакампаніі «RatPack Production» па замове тэлеканала ТНТ. Першы сезон серыяла быў паказаны з 16 па 26 сакавіка 2015 года на тэлеканале ТНТ. Паказ другога сезона пад назвай «Куды прыводзяць мары» праходзіў з 20 па 30 сакавіка 2017 года.
2 сезон
У другім сезоне Цім, у якога ў сям’і заўсёды былі грошы, але не было кахання, усё мацней падсаджваецца на таблеткі. Ён увесь час спрабуе вылучыцца і быць лідэрам, але не заўважае, як гэта прыводзіць да цяжкіх наступстваў. Цыпа збліжаецца з Вадзікам і просіць яго дапамагчы вырашыць праблему з уласным бацькам, нават не здагадваючыся, да чаго прывядзе гэтая просьба. Гоша спрабуе знайсці грошы, з-за якіх яго бацька апынуўся ў турме, і разабрацца з якое зараджаецца пачуццём да Лізы, у якую даўно закаханы яго лепшы сябар Цыпа. «Мой персанаж Гоша нарэшце пасталее і пачне думаць сваім розумам. Калі раней ён быў кіраваным і не меў уласнай думкі, то ў другім сезоне ўсё зменіцца. Да ўсяго ў Гошы з’явяцца дарослыя праблемы, якія ён будзе спрабаваць самастойна вырашаць. А яшчэ ў яго здарыцца першае каханне і з’явіцца дзяўчына…», — казаў выканаўца ролі Гошы акцёр Аляксандр Мельнікаў. Жук пасля таго, як атрымлівае складаную траўму галавы, павінен вызначыцца, ці будзе ён і надалей біцца. Бо хлопец разумее: адзін прапушчаны ўдар, і ён на ўсё жыццё можа застацца бездапаможным інвалідам. У другім сезоне з’яўляюцца некалькі новых яркіх персанажаў. Упор зроблены не на крымінальны складнік, а на ўнутраныя перыпетыі герояў. У другім сезоне гледачам адкрываецца мара Жука і тое, як ён ёю распарадзіцца, размова таксама ідзе аб узаемаадносінах Цыпы і яго бацькі. «Закон каменных джунгляў 2» поўны апусканняў у жыццё герояў, іх асабісты свет, іх мары. Кожнаму з герояў трэба будзе зрабіць важны і складаны выбар і вырашыць, ці гатовы яны па-ранейшаму давяраць, прабачаць і ўставаць адзін за аднаго плячом да пляча і што апынецца мацней — сквапнасць, рэўнасць, эгаізм ці іх сяброўства?
Рэйтынгі
Тэлесерыял стартаваў з высокімі рэйтынгамі ў эфіры тэлеканала ТНТ. 16 сакавіка 2015 года ў 22:00 прэм’ерная серыя «Закону каменных джунгляў» па аўдыторыі ад 14 да 44 гадоў сабрала па Расіі долю 18,8 % (у Маскве—12,8 %). Доля ў маладзёжнай аўдыторыі ў Маскве ад 18 да 30 гадоў склала па Расіі 25,0 %.
Polygonia c-aureum
Polygonia c-aureum — дзённы матылёк з сямейства.
Назва
Від названы па адметнай прыкмеце — наяўнасці залатой плямы на ісподзе задняга крыла ў выглядзе лацінскай літары «c».
Распаўсюджанне
Далёкі Усход Расіі (Прыамур'е ад Амура-Зейскай раўніны да ракі Гарун, паўднёвыя хрыбты Бурэйскіх гор, Прымор'е), Японія (ад Хакайда да Танегасіма), Карэйскі паўвостраў, Паўночна-Усходні і Паўднёвы Кітай, Тайвань і Індакітай.
Час лёту
Развіваецца ў адным, ці ў двух пакаленнях (ад ліпеня да кастрычніка) і пасля зімовай спячкі, да сярэдзіны мая.
Месцапражыванні
Розныя драўняныя біятопы, сады, паркі, сухія лугі. Від з'яўляецца агульным і ў прыгарадных раёнах.
Кармавыя расліны вусеняў
і, а таксама.
Пільнянскі сельсавет
Пільня́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Краснапольскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Пільня.
Утвораны 8 ліпеня 1960 года ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Зябенскага і Ушакоўскага сельсаветаў. З 25 снежня 1962 года ў складзе Краснапольскага раёна. 16 верасня 1963 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Ушакі, сельсавет перайменаваны ва Ушакоўскі.
Аляксей Сцяпанавіч Кучынскі
Аляксе́й Сцяпа́навіч Кучы́нскі (, в. Выдранка, Магілёўская губерня, цяпер  —, ) — дзяржаўны і грамадскі дзеяч БССР, в. а. рэктара Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі настаўніцкі інстытут (1916), у тым жа годзе быў прызваны ў армію, служыў радавым у 50-м пяхотным запасным палку, з 1917 года — на Румынскім фронце яфрэйтарам 7-га інжынернага палка.
У маі 1917 года быў камандзіраваны ў Петраградскі савет рабочых і салдацкіх дэпутатаў, удзельнічаў у рабоце I Усерасійскага з’езда сялянскіх дэпутатаў з правам дарадчага голасу. У чэрвені 1917 г. уступіў у РСДРП(б).
З красавіка 1924 года — загадчык агітацыйна-прапагандысцкім аддзелам Ярцаўскага гаркама РКП(б). З красавіка 1925 года — у Смаленску: намеснік рэдактара газеты «Працоўны шлях», з лістапада 1925 — старшыня губернскага праўлення саюза сельскагаспадарчых і лясных рабочых, адначасова рэдактар газеты «Смаленская вёска». Абіраўся ў прэзідыум губернскага савета прафсаюзаў, дэлегатам XV, XVI і XVII губернскіх партканферэнцый, членам Смаленскага губкама партыі, членам ЦК саюза сяльгаслесрабочых (студзень 1926). З лістапада 1927 года — загадчык пададдзелам друку Смаленскага губкама ВКП(б).
У чэрвені — лістападзе 1933 года — намеснік упаўнаважанага па БССР наркамата цяжкай прамысловасці СССР, затым — старшыня палітаддзела Чаускай МТС, з 1935 г. — загадчык аддзела ЦК КП(б)Б. Адначасова выкладаў у мінскім Камвузе.
З 3 красавіка 1936 г. па 7 лютага 1937 года — в. а. рэктара Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
7 лютага 1937 года арыштаваны ў Мінску па адрасе вул. Універсітэцкая (цяпер вул. Кірава), 23, кв. 44.; выключаны з партыі.
Рэабілітаваны 4 ліпеня 1957 г. Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР «за адсутнасцю складу злачынства».
NTSC
NTSC (ад National Television Standards Committee — Нацыянальны камітэт па тэлевізійных стандартах) — сістэма аналагавага каляровага тэлебачання, распрацаваная ў ЗША. 18 снежня 1953 года ўпершыню ў міры было пачата каляровае тэлевізійнае вяшчанне з ужываннем менавіта гэтай сістэмы.
Распаўсюджванне
NTSC прынятая ў якасці стандартнай сістэмы каляровага тэлебачання ў ЗША, Канадзе, Мексіцы, Японіі і шэрагу іншых краін Амерыкі.
Тэхнічныя асаблівасці
Будзем разглядаць сістэму NTSC, ужывальную ў ЗША, так званы «базавы» NTSC M:
Перадача колерна-рознасных сігналаў у сістэме NTSC ажыццяўляецца ў спектры яркаснага сігналу на адной паднясучай. Два колерна-рознасных сігналы ER-Y і EB-Y перадаюцца з дапамогай квадратурнай мадуляцыі.
Колерна-рознасныя сігналы падаюцца на балансуючы мадулятар, на якім яны мадулююцца па амплітудзе з прыгнечаннем паднясучай. Мадуляваныя колерна-рознасныя сігналы чырвонага ER-Y і сіняга EB-Y зрушаны адносна адзін аднаго па фазе на 90°. Пры сумаванні яны ўтвораць новы сігнал — сігнал колернасці. Такім чынам:
Такім чынам, змена фазы сведчыць аб змене тону, а модуль вектару вызначае насычанасць. Пры гэтым, на неафарбаваных або слаба афарбаваных участках малюнка перашкоды няма,± бо паднясучая аслаблена.
Ужыванне амплітуднай мадуляцыі з прыгнячэннем паднясучай спараджае цяжкасці падчас прымання. Пры дэтэктаванні важна каб супадалі фазы і частоты гетэрадзіну і паднясучай. Для гэтага пасля кожнага сінхраімпульсу радка выжны адмысловы імпульс-выбліск — ён утрымлівае 8-10 перыядаў ваганняў апорнага генератару.
Частата паднясучай абраная такім чынам, каб як мага менш уплываць на прымачы чорна-белага тэлебачання.
Пры гэтым, у інтэрвале радку змяшчаецца няцотны лік паўперыядаў паднясучай (на самой справе — 455), таму выява ад перашкоды мае выгляд шахматнага поля. Такая структура меней прыкметная, чым вертыкальныя палосы.
Палярнасць паднясучай у сумежных кадрах змяняецца на процілеглую, такім чынам, цёмныя ўчасткі чаргуюцца са светлымі. За кошт часовага ўзаемнага кампенсавання, перашкода становіцца яшчэ меней прыкметнай.
Асаблівасцю сістэмы NTSC з'яўляецца тое, што інфармацыя аб колернасці перадаецца не ў сістэме каардынат ER-Y і EB-Y, а ў сістэме EI і EQ, разгорнутай адносна ER-Y і EB-Y на 33°. Адначасова з гэтым ужываецца кампрэсія па амплітудзе (адмысловыя каэфіцыенты).