cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нацыянальны банк Рэспублікі Беларусь
Гісторыя
Першапачаткова ў Нацыянальным банку былі пэўныя складанасці з кадрамі. У ходзе пераўтварэнняў шмат кваліфікаваных работнікаў сышло ў Аграпрамбанк, Жылсацбанк і іншыя банкі. Катастрафічна не хапала спецыялістаў па знешнеэканамічнай дзейнасці і валютных аперацыях. Да пачатку 1991 года колькасць цэнтральнага апарата Нацыянальнага банка не перавышала 90 штатных адзінак. Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР пастановай ад 6 сакавіка 1991 года № 662-XII зацвердзіў структуру апарата Нацыянальна банка. Было створана 12 упраўленняў і аддзелаў, устаноўлены ліміт колькасці супрацоўнікаў з улікам перспектывы развіцця і новых функцый у колькасці 189 чал. (без уліку персаналу па абслугоўванню будынкаў).
З красавіка 2023 года Нацыянальны банк знаходзіцца пад санкцыямі Канады.
Функцыі
Нацыянальны банк выконвае наступныя функцыі:
Кіраванне
Органам кіравання Нацыянальнага банка з’яўляецца Праўленне Нацыянальнага банка — калегіяльны орган, які вызначае асноўныя напрамкі дзейнасці Нацыянальнага банка і ажыццяўляе кіраўніцтва і кіраванне ім.
Колькасць членаў Праўлення Нацыянальнага банка ўстанаўліваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь.
Кампетэнцыя Праўлення Нацыянальнага банка і парадак склікання яго пасяджэнняў вызначаюцца Статутам Нацыянальнага банка.
Члены Праўлення Нацыянальнага банка не могуць займаць іншыя дзяржаўныя пасады, калі іншае не прадугледжана Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь і іншымі заканадаўчымі актамі Рэспублікі Беларусь, а таксама знаходзіцца ў палітычных партыях.
Будынак
Будынак Дзяржбанка ўзведзены ў 1947—1952 гадах па праекце акадэміка АН БССР архітэктара М. Паруснікава, які перамог у 1947 годзе на закрытым конкурсе распрацоўкі праекта першай чаргі Савецкай вуліцы (сучасны пр. Незалежнасці). Была адзначана ўдала выбраная архітэктарам шырыня вуліцы і вышыня забудовы, буйны маштаб забудовы, у меру падкрэсленая манументальнасць будынкаў. Будынак Дзяржбанка разам з будынкам Дзяржаўнага ўніверсальнага магазіна (пр. Незалежнасці, 21) вырашаў складаны вугал праспекта на перакрыжаванні з вул. Леніна. Будынак уражвае сваёй прастатой і манументальнасцю. Пластыку фасадаў узбагачаюць канеліраваныя пілястры карынфскага ордара на вышыню чатырох паверхаў, арачныя праёмы асноўнай аперацыйнай залы на другім паверсе, вянчаючы карніз. Будынак Нацыянальнага банка — помнік савецкай архітэктуры з выкарыстаннем класіцыстычнай спадчыны.
Герб Беларусі на будынку зроблены ў 1998 годзе скульптарам У. Жбанавым.
Структура
Старшыне праўлення непасрэдна падпарадкоўваюцца яго намеснікі, Кіраўнік Галоўнага ўпраўлення бухгалтарскага ўліку і справаздачнасці – галоўны бухгалтар і Кіраўнік Упраўлення інфармацыі і грамадскіх сувязей – прэс-сакратар Нацыянальнага банка.
Таксама старшыне падпарадкаваны непасрэдна Галоўнае ўпраўленне ўнутранага аўдыту, якое складаецца з Упраўлення комплекснага аўдыту і Аддзела інфармацыйнага аўдыту, і Упраўленне аналізу інстытуцыянальнай эфектыўнасці, у склад якога ўключаны Пратакольна-рэдакцыйны аддзел.
Першаму намесніку старшыні праўлення падпарадкаваны:
Акрамя Цэнтральнага апарату да структурных падраздзяленняў Нацыянальнага банку адносяцца:
Нацыянальны банк мае права па ўзгадненні з Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь ствараць арганізацыі, неабходныя для забеспячэння сваёй дзейнасці.
Юрыдычныя асобы, створаныя з удзелам Нацыянальнага банку:
Узброеныя сілы Ірана
Узброеныя сілы Ісламскай Рэспублікі Іран  — сукупнасць войскаў Ісламскай Рэспублікі Іран, прызначаная для абароны свабоды, незалежнасці і тэрытарыяльнай цэласнасці дзяржавы.
Арганізацыя
Камандаванне УС ажыццяўляе аб’яднаны Генеральны штаб, вярхоўным галоўнакамандуючым з’яўляецца Вышэйшы кіраўнік Ірана. Ва ўмовах надзвычайнага становішча ў распараджэнне ваеннага кіраўніцтва паступаюць таксама сілы аховы правапарадку, якія ў мірны час падпарадкоўваюцца Міністэрству ўнутраных спраў.
Узброеныя сілы дзеляцца на два элемента: Армія Ірана і Корпус Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР). Яны маюць уласныя сухапутныя войскі, ваенна-паветраныя і ваенна-марскія сілы. Фармуюцца па прызыўным прынцыпе (з 18 гадоў, тэрмін службы — 21 мес.). У склад КВІР уваходзіць структура, якая выконвае стратэгічныя разведвальна-дыверсійныя функцыі — сілы спецыяльнага прызначэння «Кодс», а таксама сілы супраціву «Басідж». У яго задачы ўваходзіць заклік, прапаганда і ажыццяўленне падрыхтоўкі грамадзянскага насельніцтва, кантынгенты якога ў выпадку пачатку баявых дзеянняў ідуць на даўкамплектаванне часцей КВІР і фарміраванне новых баявых падраздзяленняў апалчэння.
Узбраенне
На ўзбраенні (па стане на 2021 год) знаходзілася ад 1500 да 1600 танкаў, 2345 бронемашын (БМ) і 1900 розных тыпаў пускавых ракетных установак. Танкавы парк складаецца ў асноўным з састарэлых узораў. У баявым складзе ВПС Ірана налічваецца больш за 260 баявых самалётаў і больш за 110 самалётаў дапаможнай авіяцыі. Карабельны склад складаецца з шасці фрэгатаў, трох карветаў, некалькіх дзесяткаў вартавых караблёў, тральшчыкаў і сотняў катэраў розных класаў.
Колькасць
На 2020 год у іранскіх УС складаліся 610 тысяч чалавек. Яшчэ 350 тысяч знаходзіліся ў рэзерве.
Бюджэт
За 2019 год улады Ірана выдаткавалі на патрэбы Узброеных Сіл 17,4 млрд долараў ЗША, што склала 3,8% ад усяго бюджэту краіны.
Ідэалагічная работа
Важнае месца ў сістэме рэлігійных і палітычных органаў займае апарат ісламскіх назіральнікаў, які ўяўляе сабой, па сутнасці, інстытут ісламскіх паліткамісараў ва Узброеных сілах. Непасрэдную адказнасць за маральна-палітычны стан, рэлігійную, ідэалагічную і псіхалагічную падрыхтоўку асабістага складу нясуць камандзіры ўсіх ступеняў, вайсковыя мулы, пасады якіх прыроўнены да афіцэрскіх, і асабістыя прадстаўнікі духоўнага лідара. Рэлігійна-ідэалагічныя кадры для Арміі і КВІР рыхтуюцца на вышэйшых тэалагічных курсах у гарадах Кум і Тэбрыз. Уся сістэма палітыка-ідэалагічных інстытутаў, якія складаюць рэлігійна-ідэалагічны апарат Узброеных Сіл, распаўсюджваецца і дзейнічае як па гарызанталі (Армія, КВІР), так і па вертыкалі (ад вышэйшага камандавання да радавых).
Ван Кліберн
Ван Клиберн (Van Cliburn, поўнае імя Харві Лейвэн Клайберн-малодшы, Harvey Lavan Cliburn Jr.;, Шрыўпарт — , Форт-Уэрта) — амерыканскі , першы пераможца міжнароднага конкурсу імя Чайкоўскага (1958). Ван Кліберн здзяйсняў турнэ як па роднай краіне, так і за мяжой. Выступаў перад каралеўскімі асобамі і кіраўнікамі дзяржаў, перад усімі прэзідэнтамі ЗША ад Д. Эйзенхауэра да Барака Абамы. Стаў першым выканаўцам класічнай музыкі — уладальнікам плацінавага альбома.
Азеркі (Усходне-Казахстанская вобласць)
Азеркі — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Семея. Адміністрацыйны цэнтр Азерскай сельскай акругі. Код КАТА — 632857100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2075 чалавек (1008 мужчын і 1067 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2082 чалавекі (1011 мужчын і 1071 жанчына).
Рэдавале
Рэдавале (Redavalle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1050 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 192 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0385.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Rocco.
Купальскія песні
Купальскія песні (Купальскія і Пятроўскія песні) — усходне-славянскі песенны цыкл, што суправаджаў абрады Купалля. Народныя назвы гэтых песень: купальныя, іванаўскія, пятроўскія, купаленка, купала (з.-рус.); купальскія песні, янаўскія. свянцянскія, пятроўскія, купалінка, купаллё (бел.); па-купальску песні, купайла, собітка, петрівка (укр,) і да т.п.
Характарыстыка песень
На думку многіх фалькларыстаў, утрыманне купальскіх песень слаба злучана з абрадавымі дзеяннямі і міфалагічным сэнсам свята. Сярод разнажанравых тэкстаў купальскага цыкла шмат лірычных песень з любоўнай і сямейнай тэматыкай; жартаўлівых прыпевак-сварак паміж хлопцамі і дзяўчынамі; песень карагодных і гульнявых; балад і да т.п. Іх прыналежнасць да купальскіх песень вызначаецца спецыфічнымі («купальскімі») тыпамі напеваў і прымеркаванасцю да пэўнага каляндарнага перыяду. У іншы час выконваць такія песні было не прынята. Тэксты, у матывах якіх адлюстроўваецца сувязь з абрадам і з сэнсам самага свята, найчасцей улучаюць спецыфічны рэфрэн, які паўтараецца пасля кожнага песеннага радка, або адменны зачын і канцоўку песні: «Купала!», «Купала на Івана!», «Купаў яле!», «Божа наш!», «Вой рана-рана на Яна!», «А тое!» і інш. Такія абрадавыя песні звычайна маюць форму кароткіх прыпевак. Згодна народным каментарам, «нецікавыя гэта песні, каб часта іх спяваць, а на Купалу без іх няможна, — такі вуж звычай»; «швырковые гэта песні, кароткія, раз у годзе і спяваем іх толькі, прыпяваем у вогнішча».
Спасылкі
Купальскія песні (словы, беларускія і рускія)
NGC 6070
NGC 6070 (іншыя абазначэнні — UGC 10230, MCG 0-41-4, ZWG 23.17, IRAS16074+0050, PGC 57345) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Змяя.
Феафіл III (Патрыярх Іерусалімскі)
Патрыярх Феафіл III (свецкае імя Ілія Янапулас;, Грэцыя) — епіскап Іерусалімскай Праваслаўнай царквы і з 22 лістапада 2005 года яе Патрыярх.
Біяграфія
Па нацыянальнасці грэк. У дванаццацігадовым узросце, ён пераехаў у Ерусалім і пасяліўся як паслушнік ў братэрстве Святога Гроба. З 1964 па 1970 год вучыўся ў патрыяршай школе. Манаскі пострыг прыняў у чэрвені 1970 года ад патрыярха Іерусалімскага Венядзікта I.
У 1975 годзе ён быў пасланы на радзіму, у Грэцыю, каб паступіць на багаслоўскі факультэт Афінскага універсітэта. Пасля заканчэння вучобы ў 1978 годзе быў узведзены ў манаскі сан архімандрыта. У 1981 годзе ён паступае ва ўніверсітэт у Дарэме (Вялікабрытанія), вучобу ў якім завяршае ў 1986 годзе. Пасля вяртання ў Ерусалім два гады выконваў абавязкі старшыні па знешніх сувязях пры патрыярхаце.
22 лістапада 2005 года быў выбраны Патрыархам Іерусалімскім.
2020 год у гісторыі тэатра
2020 год быў адзначаны шэрагам тэатральных падзей.
Рэтарбіда
Рэтарбіда (Retorbido) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 1169 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 106 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 3880
NGC 3880 (іншыя абазначэнні — MCG 6-26-33, ZWG 186.43, NPM1G +33.0230, PGC 36712) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Кавалеўка (Кардымаўскі раён)
Кавалеўка (Ковалевка) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дышляды
Дышля́ды (, Дышляды) — пасёлак у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Караколь (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 115 чалавек (68 мужчын і 47 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 139 чалавек (70 мужчын і 69 жанчын).
Рыгор Абрамавіч Багарад
Рыгор Абрамавіч Багарад (20 ліпеня 1914, Віцебск — 9 лістапада 1996, Мігдаль-ха-Эмек, Ізраіль) — поўны Кавалер ордэна Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Віцебску. Пераехаў у Бірабіджан у 1932 годзе, працаваў на лесапілцы.
З 1937 года ў шэрагах Чырвонай Арміі, служыў сапёрам. Прызваны ў пачатку Вялікай Айчыннай вайны на Паўночна-Заходні фронт. У далейшым удзельнічаў у абароне Сталінграда. У студзені 1944 года ў складзе 2-га Украінскага фронту у рамках захапіў у палон нямецкіх афіцэра і салдата за што быў узнагароджаны ордэнам Славы 3 ступені. У жніўні 1944 года ў Яска-Кішынёўскай аперацыі за размініраванне праходаў да горада яму быў уручаны ордэн славы 2 ступені. Ордэн Славы 1 ступені ён атрымаў за правядзенне дэсанту пры фарсіраванні ракі Цісы у межах. Потым прадвігаўся з фронтам ў Венгрыю і Аўстрыю, скончыўшы вайну у Чэхаславакіі. Камандзір аддзялення 92 гвардзейскага батальёна.
У 1945 годзе дэмабілізаваны. Вярнуўшыся ў Бірабіджан, дзе працаваў на мэблявай фабрыцы, у далейшым — намеснікам дырэктара па пастаўкам прадуктовай крамы. Пасля выхаду на пенсію з 1976 года жыў у горадзе Хмяльніцкі. Пераехаў у Ізраіль, жыў у горадзе Мігдаль-ха-Эмек. Памёр у 1996 годзе.
Сям'я
Жонка — Сара (памерла ў 1993 годзе). Дзве дачкі.
Наталля Барысаўна Парошына
Наталля Барысаўна Парошына (Тарасава) (, г.п., Башкартастан) — беларуская і расійская артыстка балета, педагог. Заслужаная артыстка БССР (1964).
Біяграфія
У 1962 годзе скончыла Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча па класах: класічны танец — Н. В. Белікава, характарны танец — Н. М. Стукалкіна (вучылішча заканчвала як Парошына, сцэнічнае прозвішча Парошына).
У 1962—1965 гадах — салістка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
У 1973 годзе скончыла педагагічныя курсы пры ЛАХУ імя А. Я. Ваганавай (педагогі: класічны танец — Шырыпіна А. У., характарны танец — Блатава А. М., гісторыка-бытавы танец — Страхава М. Б.) і была прынята ў вучылішча педагогам характарнага танца.
У 1983 годзе атрымала вышэйшую адукацыю, скончыўшы. З 1976 па 2003 гады выкладала ва ВПШК — СПГУП на кафедры харэаграфічнага мастацтва на пасадзе ад старшага выкладчыка да прафесара па курсе «Тэорыя і методыка выкладання народна-сцэнічнага танца».
У 2001 годзе прысвоена вучонае званне Прафесар па кафедры харэаграфічнага мастацтва. З 2003 года стала выкладаць, разам з выканальніцкім, на педагагічным факультэце Акадэміі. Цяпер выкладае характарны танец на выканальніцкім факультэце, методыку выкладання характарнага танца — на педагагічным і займаецца навукова-метадычнай работай.
Партыі
На беларускай сцэне стварыла выразны вобраз Жанчыны ў чорным у балеце «Святло і цені» Г. Вагнера. Сярод іншых партый: Марылена («Балеро» на музыку М. Равеля), іспанскі танец («Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага) і інш.
Танцоўшчыца пераважна характарнага плана, яе выкананне вызначалася адточанасцю і экспрэсіяй рухаў.
Вясейка
Вясе́йка, Вясея — рака ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Случ (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 28,1 км. Плошча вадазбору 307 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,5 ‰. Пачынаецца каля вёскі Шантароўшчына (прыкладна за 2 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Рудзіца Пухавіцкага раёна ) і цячэ па паўднёва-заходняй ускраіне Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Упадае ў Случ за 2,5 км на ўсход ад Слуцка, каля вёскі Вялікая Падзер.
Асноўныя прытокі — Худра, Сярэдняя Вясейка і Ніжняя Вясейка (леваруч).
Каля ракі аграгарадок Вясея, вёскі Жылін Брод, Ізбудзішча, Новая Ніва.
NGC 6070A
NGC 6070A (іншыя абазначэнні — ZWG 23.18, PGC 57350) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Аус аль-Хафаджы
Шэйх Аус аль-Хафаджы (أوس الخفاجي; нар. 1974) — іракскі палітычны і рэлігійны дзеяч, лідар групоўкі «Сілы Абу аль-Фадля аль-Абаса».
Біяграфія
Вышэйшую адукацыю атрымаў ва Універсітэце Басры, скончыўшы яго са ступенню бакалаўра фізічнага выхавання ў 1994 (па іншых дадзеных у 1995) годзе. Пазней атрымаў ступень магістра мастацтваў. Разам з тым вывучаў шарыяцкую юрыспрудэнцыю.
Яшчэ да падзення рэжыму Садама Хусейна стаў адным з давераных лідара шыітаў Ірака Махамеда Садэка ас-Садра, а потым і яго сына Муктада ас-Садра.
Падчас акупацыі Ірака міжнароднай кааліцыяй, калі Хафаджы быў афіцыйным прадстаўніком Садра-малодшага ў горадзе Эн-Насірыя, заклікаў да джыхаду супраць замежных войск.
Па рашэнні Муктады ў перыяд міжканфесійнага канфлікту прызначаны кіраўніком аб’яднанага намаза сунітаў і шыітаў, які прайшоў у Багдадзе. Мэтай мерапрыемства было прымірэнне двух варагуючых галін ісламу.
Крыху пазней с Садрам у яго адбыўся канфлікт, паколькі Хафаджы выступаў супраць іранскага ўплыву ў Іраку.
У 2014 годзе ён засноўвае апалчэнне «Сілы Абу аль-Фадля аль-Абаса», якое далучылася да кааліцыі «Сілы народнай мабілізацыі» ў барацьбе з ІДІЛ. Аднак у лютым 2019 года СНБ здзейснілі налёт на базу, якая належала групоўцы. Падчас рэйду Аус аль-Хафаджы быў арыштаваны. Як заявілі прадстаўнікі кааліцыі, аперацыя была здзейснена з-за таго, што групоўка заяўляла пра членства ў народнай мабілізацыі, хоць яна ніколі афіцыйна не рэгістравалася як частка кааліцыі. Па сцвярджэнні саміх байцоў апалчэння, напад СНБ на лагер быў абумоўлены антыіранскімі настроямі ў іх арганiзацыі.
Абвінавачванні
У 2016 годзе, будучы на пасадзе кіраўніка ўзброенага фарміравання, Хафаджы абвінавачваўся Іракскім цэнтрам дакументацыі ваенных злачынстваў у парушэннях правоў чалавека ў ходзе Іракскага канфлікту. Цэнтр згадаў, што шэйх лабіраваў папраўкі да крымінальна-працэсуальнага кодэкса, якія далі б апалчэнцам пад падставамі барацьбы з радыкаламі магчымасць тэрарызаваць насельніцтва. Змены ўключалі ў сябе абмежаванне паўторнага судовага разбору толькі аднін разам, а таксама паскарэнне выканання смяротных прысудаў (так, напрыклад, асуджаны мог чакаць выканання прысуду не больш за месяц). Аус аль-Хафаджы нібыта хацеў пазбавіцца ад 2500 арыштантаў, асуджаных па справах, звязаных з тэрарызмам. Абвінавачванні супраць некаторых былі спрэчнымі і маглі быць абскарджаны, што было непажаданым для апалчэнцаў.
NGC 3879
NGC 3879 (іншыя абазначэнні — UGC 6752, MCG 12-11-40, ZWG 334.51, IRAS11441+6939, PGC 36743) — спіральная галактыка (Sd) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Porsche 911 GT3
Porsche 911 GT3 у іерархіі сямейства Porsche 911 мадыфікацыя GT3 — самая магутная з атмасферных машын. Задні прывад, 435-моцны рухавік аб'ёмам 3,8 л з «гоначнай» сістэмай змазкі з сухім картэрам, толькі механічная трансмісія. Нават завадскі выпрабавальнік Вальтар Рерль адзначаў, што Porsche 911 GT3 — занадта бескампрамісны дарожны аўтамабіль.
Рухавік
Рухавік збіраецца ўручную. Працоўны аб'ём рухавіка - "усяго" 3,8 л. Тэхнічныя характарыстыкі: шасціцыліндравы рухавік, размешчаны нізка ў задняй частцы аўтамабіля. Для нізкага цэнтра цяжару і высокай сілы цягі на вядучай восі. Рухавік абсталяваны мадэрнізаванай сістэмай VarioCam для змены становішча впускных, а зараз і выпускных размерквалаў. Для яшчэ большай магутнасці і больш высокага крутоўнага моманту.
Для дасягнення 100 км/ч новаму 911 GT3 патрабуецца ўсяго 4,1 с. Максімальная хуткасць: 312 км/г. Удзельная вага: 3,2 кг на л.с. Літровая магутнасць: 115 л.с. на літр працоўнага аб'ёму. Рухавік выконвае нормы стандарту Еўра-5, гэта значыць уносіць свой фундуш у абарону навакольнага асяроддзя.
Аэрадынаміка
Цэнтральны радыятар у абноўленай пярэдняй частцы аўтамабіля мае палепшаныя з пункта гледжання аэрадынамікі характарыстыкі прапускання паветра. Гэта можна заўважыць па новай форме адтуліны для праходу паветра перад вечкам багажнага адсека. У спалучэнні з гранню пярэдняга спойлера гэта стварае яшчэ вялікую адмоўную пад'ёмную сілу на пярэдняй восі. Тыпова для аўтаспорту: усё адтуліны паветразаборнікаў сістэмы астуджэння абсталёваны новымі рашоткамі з парашковым пакрыццём цёмна-шэрага колеру.
Дызайн прыбораў асвятлення ў новым 911 GT3 цалкам абнавіўся. Біксенонавыя фары ўваходзяць у серыйнае абсталяванне. Паказальнікі паваротаў, святлодыёдныя агні дзённага святла і габарытныя агні гарманічна інтэграваныя ў асобныя пярэднія ліхтары над вонкавымі паветразаборнікамі.
Выцягнутыя заднія ліхтары (таксама святлодыёдныя) заходзяць на крылы, утвараючы востры кут – яркая адметная прыкмета, як і новае нерухомае здвоенае антыкрыло. Яно забяспечвае адмоўную пад'ёмную сілу і высокую ўстойлівасць нават пры максімальных хуткасцях. Антыкрыло мае канструкцыю тыпу “сэндвіч”. Для эканоміі масы яно выраблена з лёгкага пластыка. Пры эксплуатацыі на гоначнай трасе кут нахілу верхняга контуру антыкрыла можна змяніць. Па баках антыкрыла ціснены надпіс: 3.8. Выразнае ўказанне на магутнасць. Два паветразаборніка на заднім вечку з павелічэннем хуткасці руху нагнятаюць паветра ў рухавік і ў маторны адсек. Тыповая прыкмета 911 GT3: размешчаная па цэнтры афарбаваная ў чорны колер здвоеная выхлапная труба спартыўнай сістэмы выпуску.
Вынік усіх паляпшэнняў: нізкі каэфіцыент сW, 0,32. Пры адмоўнай пад'ёмнай сіле. У аэрадынамічным балансе. Для добрага счаплення колаў з дарогай, лепшай устойлівасці ў паваротах, большай бяспекі руху.
Трансмісія
Шасціступеністая механічная скрынка перадач у новым 911 GT3 адмыслова разлічана на высокія нагрузкі ў аўтаспорце. Акрамя таго, лёгкая механічная скрынка мае высокі ККД і такім чынам забяспечвае выключна эфектыўную перадачу магутнасці ад рухавіка. Хады пераключэнні кароткія і дакладныя. Для хуткага пераключэння перадач і непасрэдных адчуванняў пры яздзе. У спалучэнні з тросовым прывадам з аптымальнымі паказчыкамі трэння і палегчаным двухмассовым маховиком дадзеная скрынка перадач прапаноўвае максімальную дакладнасць і найвысокую нагрузачную здольнасць.
Кіраванне
Пры малым вугле павароту руля – напрыклад, пры руху па аўтамагістралі – кіраванне руля застаецца больш “мяккім”. Аднак высокая манеўранасць і інфарматыўнасць захоўваюцца. Чым больш кут павароту руля, тым “вастрэй” становіцца рулявое кіраванне, а аўтамабіль – манеўраннее. Такая характарыстыка рулявога кіравання палягчае рух у стромкіх паваротах.
Новае трохспіцавае рулявое кола GT3 мае ручное рэгуляванне па вылеце і вышыні. Вобад рулявога кола абцягнуты алькантарай, модуль падушкі бяспекі – скурай, накладкі на спіцы афарбаваныя ў шэры колер (Volcano Grey).
Колы
Новы 911 GT3 абсталёўваецца 19-цалевымі кружэлкамі GT3 тытанавага колеру (Titanium). Непасрэдна з аўтаспорту: новы цэнтральны замок кола з надпісам “GT3”. Перавагі ў параўнанні з звычайным мацаваннем з пяццю адтулінамі: паляпшэнне дынамікі руху і хадавых характарыстак. Хутчэйшая замена кола. Велізарная перавага – першым чынам пры эксплуатацыі на гоначнай трасе.
Памеры: спераду 235/35 ZR 19 на 8,5 J x 19, ззаду 305/30 ZR 19 на 12 J x 19. Дапушчаныя да эксплуатацыі на дарогах агульнага карыстання спартыўныя шыны забяспечваюць неабходнае счапленне з паверхняй. Аднак з-за паменшанай вышыні малюнка пратэктара існуе больш высокая небяспека аквапланавання пры руху па мокрай дарозе.
Сістэма кантролю ціску паветра ў шынах (RDK) зараз уваходзіць у серыйнае абсталяванне. З дапамогай індыкатара ў бартавым кампьютары сістэма папярэджвае аб занізкім ціску паветра ў шынах, а таксама аб паступовым або раптоўным паніжэнні ціску.
Падвеска
На пярэдняй восі ўжываецца незалежная падвеска колаў на амартызацыйных стойках McPherson з падоўжнымі і папярочнымі рычагамі. Спружыны і амартызатары былі адаптаваныя для новага 911 GT3. Для забеспячэння дакладнага кірунку колаў, абсалютнай бакавой устойлівасці і выдатнай кіравальнасці.
Задняя падвеска ўяўляе сабой шматрычагавую канструкцыю з адаптаванымі амартызатарамі. Для эксплуатацыі на гоначных трасах можна наладзіць вышыню хадавой часткі, развал і сыходжанне, а таксама стабілізатары.
Цвёрдае злучэнне хадавой часткі з кузавам спрыяе меншай эластычнасці пры перадачы нагрузак, а таксама дакладнаму кірунку колаў, у выніку чаго паляпшаюцца дынаміка і паводзіны аўтамабіля на паваротах.
Кузьмішкіна
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бабруйскі павет
Бабруйскі павет (Бобруйскій уездъ) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка з цэнтрам у Бабруйску ў 1795—1924 гг.
Гісторыя
Бабруйскі павет утвораны 5 мая 1795 г. у складзе Мінскай губерні (да 1919). Плошча 12,2 тыс. км², насельніцтва (з Бабруйскам) 318,8 тыс. чал. (1897), з іх 67,4 % беларусаў, 19,4 % яўрэяў, 10 % рускіх; у 1908 у павеце 327 тыс. жыхароў. Першым маршалкам шляхты Бабруйскага павета быў А. Аскерка (1795—1797). У 1890 павет падзяляўся на 22 воласці:
З 29 жніўня 1919 па 10 жніўня 1920 павет уваходзiў у склад Гомельскай губернi. У 1924 годзе Бабруйскi павет лiквiдаваны. Большая частка яго тэрыторыi увайшла ў склад Бабруйскай акругi.
Курдзімава
Курдзімава (Курдимово) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Палавінка (гарадская адміністрацыя Семея)
Палавінка — сяло ва Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад гарадской адміністрацыі Семея. Уваходзіць у склад Азерскай сельскай акругі. Код КАТА — 632857300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 452 чалавекі (238 мужчын і 214 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 403 чалавекі (207 мужчын і 196 жанчын).
Рабека-Павезэ
Рабека-Павезэ (Robecco Pavese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 545 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 27040. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Ss. Nazario e Celso.
NGC 6070B
NGC 6070B (іншае абазначэнне — PGC 1175364) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Заграддзе (Дзяржынскі раён)
Загра́ддзе (, Заградье) — пасёлак у Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Мёд
Мёд (ад прота-індаеўрапейскага *mizdʰos, адно са значэнняў — узнагарода) — адзін з асноўных прадуктаў пчалярства, салодкае і вязкае рэчыва, якое вырабляюць меданосныя пчолы і некаторыя іншыя жывёлы з нектару кветак, а таксама іншых салодкіх сокаў расліннага і жывёльнага паходжання (падзевы мёд).
Мёд утрымлівае 13-20 % вады, 75-80 % вугляводаў (глюкоза, фруктоза, сахароза), нязначную колькасць вітамінаў В1, В2, В6, Е, К, С, правітамін А-каратын, воліевую кіслату.
Мёд можа быць монафлерным (з нектару адной расліны) ці поліфлерным.
У мёду багатая харчовая і лячэбная каштоўнасць.
Мёд, які быў сабраны пчалярамі, мае назоў таго тыпу меданосных пчол, якія яго вырабілі. Мёд ад розных пчол і вусякоў мае вельмі адрозныя ўласцівасці. Меданосныя пчолы фарміруюць мёд з нектару дзякуючы працэсу зрыгвання і захоўваюць яго ў якасці асноўнай крыніцы ежы ў васковых сотах у вуллі. Пчаляры практыкуюць заахвочванне перавытворчасці мёду, каб лішак можа быць узяць з калоніі.
Мёд атрымлівае сваю слодыч ад монасахарыдаў фруктозы і глюкозы, а таксама мае прыкладна такую ж адносную слодыч як і цукар-пясок. Мёд валодае прывабнымі хімічнымі ўласцівасцямі для выпечкі, а таксама асаблівы водар і смак, дзякуючы якому некаторыя людзі аддаюць перавагу менавіта яму, а не цукру і іншым падсалоджвальным рэчывам. Большасць мікраарганізмаў не растуць у мёдзе з-за ягонай нізкай актыўнасці вады. Аднак, мёд часам змяшчае спячыя эндаспоры бактэрыі Clostridium botulinum, якая можа быць небяспечна для немаўлят, бо эндаспоры могуць трансфарміравацца ў вырабляючую таксін бактэрыю ў несфармаваным кішачным тракце дзіцяці, што прыводзіць да хваробы і нават смерці.
Мёд мае доўгую гісторыю спажывання чалавекам, і выкарыстоўваецца ў розных прадуктах харчавання і напояў, цукру і араматызатараў. Промысел развядзення пчолаў і збору мёду называецца пчалярствам, але раней выкарыстоўвалася бортніцтвам. Ён таксама гуляе важную ролю ў рэлігіі і сімвалізму. Смак мёду адрозніваецца ў залежнасці ад крыніцы нектару, а таксама маюцца розныя ягоныя віды і гатункі. Мёд таксама выкарыстоўваецца ў розных лекавых традыцыях для лячэння хвароб. Вывучэнне пылка і спораў у сырым мёдзе дазваляе вызначыць крыніцу кветкавага мёду, гэтая тэхніка мае назоў мелісапаліналогія. З-за таго, што пчолы могуць пераносіць электрастатычны зарад і могуць прыцягнуць іншыя часцінкі, гэтая ж тэхніка можа быць выкарыстана ў галіне экалагічных даследаванняў радыеактыўных часцінак, пылу альбо іншых часцінак забруджвання.
Культурна-асветніцкі саюз палякаў горада Прылукі
Члены арганізацыі рэгулярна збіраюцца для святкавання дзён Незалежнасці Польшчы (11 лістапада), Палоніі і палякаў, якія пражываюць за межамі Польшчы (2 мая), Канстытуцыі Польшчы (3 мая) і іншых.
Верхнія Жары
Ве́рхнія Жары́ (, Верхние Жары) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Камарынскага сельсавета.
Культурна-асветніцкі саюз палякаў горада Прылукі
У лістападзе 2005 выйшаў першы нумар украінска-польскай газеты «Арлінае племя» («Orle plemię», «Орлине плем'я»). Выданне з’явілася пры актыўнай падтрымцы арганізацыі.
Ініцыятар стварэння і старшыня арганізацыі — Неаніла (Неля) Станіславаўна Бацішчава.
Верхнія Жары
Геаграфія
У 64 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 20 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 170 км ад Гомеля, 1,5 км ад дзяржаўнай мяжы з Украінай.
NGC 3878
NGC 3878 (іншыя абазначэнні — MCG 6-26-32, ZWG 186.42, NPM1G +33.0229, PGC 36708) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Верхнія Жары
Геаграфія
На ўсходняй ускраіне — возера Любітава і пойма ракі Дняпро, за 4 км на паўночны ўсход — возера Колескае.
NGC 3878
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Верхнія Жары
Геаграфія
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтадарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы шыротной арыентацыі, да якой на ўсходзе далучаецца прасталінейная, шчыльна забудаваная вуліца. Жылыя хаты пераважна драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з пачатку XIX стагоддзя як вёска ў Ёлчанскай воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. У 1834 годзе вёска была куплена Аляксандрам Ігнатавічам Горватам (к.1796–1888). У 1879 годзе каля вёскі была прыстань і паромная пераправа праз Днепр. У 1885 годзе пабудавана драўляная царква, размяшчаліся бровар і конны млын. Паводле перапісу 1897 года царква, школа граматы, хлебазапасны магазін, карчма, крама, цагельня. Побач сядзіба. Працаваў сенапрэсавальны завод (паравы рухавік, 60 працоўных).
З 8 снежня 1926 года цэнтр Верхняжарскага сельсавета Камарынскага, з 25 снежня 1962 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай і з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай (да 26 ліпеня 1930 года) акруг, з 20 лютага 1938 года Палескай, з 8 студзеня 1954 года Гомельскай абласцей.
У 1930 годзе арганізаваны калгас «Рух рэвалюцыі», працавалі гамарня, цагельня, вятрак.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў баях за вёску 22-24 верасня 1943 года адмеціліся камандзір дывізіі П. М. Лашчанка, капітан А. А. Восіпаў, малодшы сяржант К. Р. Верцякоў, старэйшы лейтэнант І. М. Румянцаў, капітан М. М. Сілін, малодшы сяржант А. Е. Мішчанка, капітан Ф. М. Калакольцаў, старэйшы лейтэнант А. Дусухамбетаў, палкоўнік П. М. Гудзь, капітан Д. А. Бакураў, капітан П. К. Баюк, старэйшы лейтэнант М. І. Агароднікаў, старшына Д. В. Шурпенко, ім прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
У ноч на 22 верасня 1943 года часткі 17-га гвардзейскага стралковага корпуса пад агнём праціўніка на падручных сродках фарсіравалі Дняпро ля вёскі Верхнія Жары, развіваючы наступленне, 23 верасня выйшлі да Прыпяці. Камандуючаму корпусам А. Л. Бондараву 16 кастрычніка 1943 года было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
На франтах і ў партызанскай барацьбе загінулі 103 жыхара вёскі. У памяць пра іх у 1966 годзе каля будынка сельсавета пастаўлены абеліск. У 1959 годзе ў вёсцы размяшчаўся цэнтр дапаможнай гаспадаркі «Сельгасхіміі», сярэдняя школа, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама.
26 верасня 2006 года Верхнежароўскі сельсавет быў скасаваны, і Верхнія Жары ўвайшлі ў склад Камарынскага пассавета (пазней — сельсавет).
Лясная быль
Здымачная група
Сцэнарысты Юрый Тарыч, Міхась Чарот; рэжысёр Юрый Тарыч; аператар Д.Шлюглейт; мастак Я.Іваноў-Баркоў; асістэнты рэжысёра І.Пыр’еў, В.Корш, В.Сцяпанаў.
Ролі і акцёры
У ролях: Н. Арменеў (Драбскі), (Ванда), П. Ражыцкі (ксёндз), А. Закатаў (паручнік), С. Барысаў (вахмістр), (Казюк), А. Атрадзі (Лявон), Л. Данілаў (Грышка), М. Кацельнікаў (Сцяпан), І. Клюквін (Андрэй), Л. Дзядзінцаў (Ястржэмскі), У. Корш-Саблін (яго ад’ютант), В. Макараў (ляснік), Т. Кацельнікава (Гелька), К. Чабышава (ахмістрыня), І. Адамовіч, В. Кнорын, А. Чарвякоў (кіраўнікі рэўкома).
Сюжэт
1920 год. Беларусь акупаваная польскімі войскамі. У лясах ўзнікаюць партызанскія атрады. У свой маёнтак вяртаецца пан Драбскі з дачкой Вандай, ахмістрыняй і ксяндзом Жабінскім. Польскі атрад пад камандаваннем палкоўніка Ястржэмскага размяшчаецца ў яго маёнтку. Патрулям загадана хапаць усіх падазроных. Пастух Лявон даручае свайму сыну Грышку праводзіць бальшавіка-падпольшчыка Сцяпана да каваля Андрэя. Панскі аб’ездчык Казюк паведамляе аб гэтым палякам, і Сцяпана хапаюць. Грышка спяшаецца папярэдзіць партызан. Карны атрад акружае лес. На зваротным шляху Грышка трапляе ў аблаву. Ён хаваецца ў сядзібе лесніка, бацькі сваёй сяброўкі Гелькі. Яго знаходзяць і арыштоўваюць ўсіх траіх, а затым і бацьку Грышкі. Андрэя папярэджвае служанка з маёнтка, і ён сыходзіць у лес. Партызаны адбіваюць Сцяпана. Прыгожую Гельку пакідаюць прыслугоўваць ў доме Драбскага. Астатніх вызваляюць. Грышка сыходзіць у лес. Польскаму камандуючаму дакладваюць, што партызанская барацьба узмацняецца. Ён загадвае расстрэльваць злоўленых на месцы. Партызанскі штаб вырашае распаўсюджваць пракламацыі для «моцнай сувязі з сялянствам». На вясковай вечарыне Грышка ліха адплясвае, не забываючы аб заданні. Па даносе Казюка палякі акружаюць вёску і хапаюць усіх, у каго ёсць пракламацыі. Грышка ўцякае. Арыштаваных расстрэльваюць. Гельцы атрымоўваецца здабыць карту размяшчэння польскіх частак. Андрэй адпраўляе яе да Чырвонай арміі. За нежаданне прыбіраць панскі хлеб арыштоўваюць мужыкоў з кожнай пятай хаты. Партызаны вызваляюць іх і, пераапрануўшыся ў польскую форму, нечакана нападаюць на палякаў. Ястржэмскі ўзяты ў палон. Драбскі, Ванда, ахмістрыня і ксёндз у страху бягуць з маёнтка. Партызаны абараняюць вёску. Але на дапамогу палякам ідзе атрад пяхоты. Грышка пасылае астатніх дазорцаў з данясеннем, а сам кідае гранату. Параненага, конь выносіць яго з бою. Грышка трапляе ў рукі Казюка, які вязе яго ў Мінск, у дэфензіву. Але Грышку атрымоўваецца развязаць рукі і бегчы. У партызан канчаюцца патроны. З’яўляюцца чырвоныя кавалерысты, а з імі Гелька. Палякі адступаюць па ўсёй Беларусі. У Мінску яны ладзяць пагром. Але 11 ліпеня ў горад ужо ўваходзяць разведчыкі чырвоных. Сярод іх Грышка. У вызваленым Мінску, у губернскім ваенна-рэвалюцыйным камітэце, дзе засядаюць яго кіраўнікі І.Адамовіч, В.Кнорын, А.Чарвякоў, на варце Грышка. Тут і сустракаюцца яны з Гелькай.
Варвараўшчына
Варвараўшчына (Варваровщина) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Каменскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Слоўнік Берасцейшчыны
«Слоўнік Берасцейшчыны»  — двухтомная энцыклапедыя ўкраінскага даследчыка Уладзіміра Леанюка, прысвечаная ўкраінскай Берасцейшчыне, яе гісторыі, этнаграфіі, геаграфіі, культуры і асобам, якія разглядаюцца ў межах агульнаўкраінскай гісторыі і культуры.
У тым ліку слоўнік змяшчае краязнаўчыя звесткі, артыкулы пра мікраэтнонімы і ўкраінскі нацыянальны рух на тэрыторыі Берасцейшчыны. «Слоўнік Берасцейшчыны» — першы энцыклапедычны даведнік па Берасцейшчыне.
Гісторыя
Кніга з’яўляецца галоўнай працай усяго жыцця ўкраінскага краязнаўцы і грамадскага дзеяча Уладзіміра Леанюка. Першы «Слоўнік Берасцейшчыны» быў выдадзены ў 1996 годзе ў Львове пры фінансавай падтрымцы ўкраінскай дыяспары ў ЗША, ураджэнцаў Палесся і пры дапамозе Украінскага грамадска-культурнага аб’яднання Брэсцкай вобласці. Наклад склаў каля 1000 асобнікаў. У першай кнізе выказваецца падзяка Андрэю Андрыйчуку і Мікалаю Базылюку за фінансавую дапамогу ў выданні слоўніка, а таксама Мікалаю Казлоўскаму за дапамогу ў выданні кнігі. Акрамя таго, была выказана даніна павагі Дзмітрыю Шэіну. Некалькі дзясяткаў асобнікаў слоўніка аўтар перадаў у Брэсцкую абласную і раённыя бібліятэкі Брэсцкай вобласці.
Першае выданне было забаронена ўладамі Беларусі як «нацыяналістычнае» са спасылкай на артыкул 14 раздзела 6 «Закона аб культуры ў Беларускай ССР», у якім гаворыцца аб забароне матэрыялаў, якія могуць быць выдадзены беларускім суддзям шляхам прапаганды вайны, гвалту, распальвання міжнацыянальнай варожасці і інш. 15 ліпеня 1998 года Дзяржаўны камітэт па справах рэлігій і нацыянальнасцей Рэспублікі Беларусь прыняў рашэнне аб выключэнні слоўніка з бібліятэк. Таму ў выніку забароны кніга была выдаленая з бібліятэк Беларусі.
Другі «Слоўнік Берасцейшчыны» выйшаў у 2010 годзе і змяшчаў новыя матэрыялы пра Берасцейшчыну. Другі том аўтар прысвяціў Мікалаю Казлоўскаму, Антону Цвыдзе і Уладзіміру Мурашкевічу, а таксама выказаў удзячнасць Ляўкову Гарохаўскаму за дапамогу ў выданні.
Водгукі
Высока ацаніў твор у сваёй рэцэнзіі ўкраінскі літаратуразнавец Мікалай Жулінскі. Украінскі гісторык Сцяпан Макарчук высока ацаніў кнігу за аб’ектыўнасць. Па словах А. Комска, слоўнік палітычна заангажаваны і занадта эмацыйны, але змяшчае шмат інфармацыі пра малавядомыя факты і ўкраінскіх дзеячаў на Берасцейшчыне. Рэцэнзент высока ацаніў структуру працы і наяўнасць спасылак на рэдкія крыніцы, але сказаў, што «да зместу артыкулаў можна выказаць сур’ёзныя прэтэнзіі». Украінская пісьменніца ў Беларусі Наталка Бабіна заявіла, што твор «дакладны і аб’ектыўны» ў адказ на абвінавачванні ў неаб’ектыўнасці кнігі. Навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Аляксей Ясь у рэцэнзіі на слоўнік лічыць яго занадта рэгіянальным, з лішкам другаснай інфармацыі, значнай адвольнасцю ў выбары «праблемна-тэматычных ліній» і наяўнасцю істотных асаблівасцей публіцыстычнага стылю ў прадмове.
Касцюкоўка
Гісторыя
У 2016 годзе Касцюкоўка ўвайшла ў межы Гомеля.
Рока-дэ-Джорджы
Рока-дэ-Джорджы (Rocca de' Giorgi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 86 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 27043. Тэлефонны код — 0385.
Англійская Прэм’ер-ліга 2022/2023
Англійская Прэм’ер-ліга 2022/2023 — гэта 31-шы сезон англійскага вышэйшага дывізіёна па футболе. Турнір пачаўся 5 жніўня 2022 і скончыўся 28 мая 2023. У чэмпіянаце прынялі ўдзел 20 каманд. Чэмпіёнам стаў Матчэстэр Сіці.
Змены ў параўнанні з папярэднім сезонам
Клубы, якія выйшлі ў Прэм’ер-лігу з Чэмпіёншыпа
Клубы, якія страцілі месца ў Прэм’ер-лізе па выніках папярэдняга сезона
Турнірная табліца
Станам на 1 ліпеня 2023 года.
Бамбардзіры
дадзеныя на 1.07.2023
Другая індакітайская вайна
Другая Індакітайскага вайна аб'ядноўвае тры розных канфліктаў — В’етнамскую вайну, грамадзянскую вайну ў Лаосе і грамадзянскую вайну ў Камбоджы. Дзве апошнія мелі свае ўнутраныя прычыны, аднак паступова яны апынуліся ў той ці іншай ступені звязаны з баявымі дзеяннямі ў В’етнаме.
Другая Індакітайскага вайна мае заблытаную структуру. Часта яе зводзяць выключна да баявых дзеянняў у Паўночным і Паўднёвым В’етнаме (што з’яўляецца вялікім спрашчэннем), паколькі в’етнамская фронт Індакітайскага тэатра ваенных дзеянняў з’яўляўся асноўным месцам ўзброенага супрацьстаяння, між тым, амерыканскай авіяцыяй перыядычна наносіліся ракетна-бомбавыя і бомба-штурмавыя ўдары па мэтах у Камбоджы і Лаосе, дзве названыя краіны ператварыліся ў палігон для выпрабаванняў найноўшых амерыканскіх кіраваных авіябомбаў і баявых верталётаў (колькасць танкаў і бранятэхнікі савецкай вытворчасці на ўзбраенні лаоскіх партызан шматкроць перавышала такое ў паўднёвав'етнамскіх, што ўяўляла вялікую цікавасць для амерыканскіх канструктараў супрацьтанкавага ўзбраення), самалёты амерыканскай ваенна-транспартнай авіяцыі займаліся распыленнем тактычных дэфаліянтаў па праграме абезлесавання тэрыторый (зон) партызанскай актыўнасці ў Камбоджы, Лаосе і Тайландзе, у першую чаргу там, дзе пралягалі сухапутныя маршруты забеспячэння мясцовых партызан, якія прымыкалі да Сцежцы Хо Шы Міна, і ў іншых месцах, дзе густая расліннасць джунгляў замінала ваенным кантраляваць мясцовасць з паветра. Амерыканскія афіцэры працавалі пры штабах мясцовых ваенных і паліцэйскіх фарміраванняў, каардынуючы сумесныя акцыі падшэфных ім фарміраванняў з аперацыямі ВПС, ВМС і Арміі ЗША супраць мясцовых партызанска-паўстанцкіх фарміраванняў прасавецкай накіраванасці.
Грамадзянскія вайны ў Лаосе і Камбоджы мелі свае ўнутраныя прычыны, аднак паступова яны апынуліся ў той ці іншай ступені звязаны з баявымі дзеяннямі ў В’етнаме. Гэта было абумоўлена дзеяннямі асноўных праціўнікаў у гэтым канфлікце. Кіраўніцтва ЗША зыходзіла з так званай «дактрыны даміно», згодна з якой, перамога камуністаў у адной з дзяржаў рэгіёну непазбежна вяла да іх перамогі ў іншых краінах. Паўночны В’етнам выкарыстаў тэрыторыю Лаоса і Камбоджы для перакідання сваіх войскаў на поўдзень, а таксама непасрэдна ўдзельнічаў у мясцовых грамадзянскіх войнах.
Венгерскія ваеннапалонныя ў СССР
Венгерскія ваеннапалонныя ў СССР — вайскоўцы венгерскай арміі, узятыя ў палон савецкімі вайскамі падчас Вялікай Айчыннай вайны. Пасля заканчэння вайны з Германіяй і яе саюзнікамі, сярод якіх была Венгрыя, выкарыстоўваліся на прымусовых работах па адбудоўле гаспадаркі разам з цывільнымі венгерскімі грамадзянамі. Іх трымалі ў спецыяльных лагерах у заходніх рэгіёнах СССР пераважна ва Ўкраіне і Беларусі. Як правіла венграў трымалі асобнымі аддзяленнямі ў адных лагерах з прадстаўнікамі іншых нацыянальнасцяў.
Колькасць ваеннапалонных Германіі і яе саюзнікаў у СССР
Звесткі пра колькасць ваеннапалонных УС Германіі і яе саюзнікаў у лагерах НКУС СССР на 22 красавіка 1956 г. (У гэту табліцу не ўваходзяць калабарацыяністы з грамадзян СССР, а звесткі даюцца па нацыянальным паходжанні палонных, а не іх краіне пражывання.)
Венгерскія ваеннапалонныя на тэрыторыі Беларусі
На тэрыторыі БССР венграў (ваеннапалонных і цывільных) - якіх паводле звестак даследчыка праблемы Шаркова было 5384 чал. - трымалі пераважна ў лагеры №183 ў Барысаве. Таксама некаторая колькасць венграў знаходзілася у лагерах №56 (Бабруйск) і №281 (Валкавыск). У іншых лагерах пераважна знаходзіліся асобныя венгры. Так ў Магілёве згодна Мемарыяльнаму спісу венгерскіх грамадзян, памерлых у савецкіх лагерах, была зарэгістравана смерць Яноша Фодора ў 1945 г. ў спецшпіталі 3161.
Рэпатрыяцыя і вызваленне
У 1946 г. пачалося вызваленне першых груп зняволеных венграў, якіх вярталі на Радзіму па хадатайніцтву ўрада Ферэнца Надзя. У пачатку 1950-х гг., асабліва пасля смерці Сталіна былі вызвалены астатнія ваеннапалонныя і цывільныя венгры. Гісторыкі маюць розныя ацэнкі таго сколькі венграў пабывалі ў лагерах НКУС у 1944-1955 гг. (ёсць напр, ацэнкі, што падчас дэсталінізацыі было взывалена 10 тыс. чал .), але відавочна яны былі самай буйной нацыянальнай групай пасля немцаў.
Спіс універсітэтаў і каледжаў Літвы
Спіс універсітэтаў і каледжаў Літвы — спіс навучальных устаноў Літоўскай Рэспублікі, якія надаюць вышэйшую адукацыю.
Універсітэты
У Літве знаходзяцца 23 універсітэты (14 з іх публічныя, 8 прыватныя, адзін філіял польскага ўніверсітэта):
Каледжы
У Літве знаходзяцца 24 каледжы (13 з іх публічныя і 11 прыватныя): * Мовы навучання: англійская і літоўская;
** Мовы навучання: англійская, літоўская, руская і нямецкая.
Рыгор Аляксеевіч Васілевіч
Рыго́р Аляксе́евіч Васіле́віч (нар., , БССР) — беларускі правазнавец і дзяржаўны дзеяч. Доктар юрыдычных навук (1994), прафесар кафедры канстытуцыйнага права юрыдычнага факультэта БДУ, член-карэспандэнт НАН Беларусі (2017).
Біяграфія
Рыгор Аляксеевіч Васілевіч нарадзіўся ў Мінску ў 1955 годзе. Скончыў сярэднюю школу ў 1972 годзе. Па заканчэнні вячэрняга аддзялення юрыдычнага факультэта БДУ імя У. І. Леніна ў 1980 годзе паступіў на дзённае аддзяленне аспірантуры юрыдычнага факультэта БДУ. Праходзіў службу ў радах Савецкай Арміі ў Чэхаславакіі (1973–1975).
У 1984 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю ў Харкаўскім юрыдычным інстытуце, а ў 1994 годзе ў БДУ — доктарскую дысертацыю па тэме «Праблемы законатворчай дзейнасці Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь».
З 1986 года перайшоў на працу ў Сакратарыят Вярхоўнага Савета Беларусі. Спачатку займаў пасаду намесніка, а ўжо з 1989 па 1994 год быў загадчыкам юрыдычнага аддзела.
Паводле Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1994 года ўтвараўся Канстытуцыйны суд, куды Рыгор Аляксеевіч і быў абраны спачатку суддзём, а ў 1997 годзе быў прызначаны, у адпаведным закону парадку, на пасаду Старшыні Канстытуцыйнага суда.
У 2008 годзе быў прызначаны Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкам на пасаду Генеральнага пракурора Рэспублікі Беларусь, з якой быў вызвалены ў 2011 годзе.
15 сакавіка 2021 года ўвайшоў у склад Канстытуцыйнай камісіі, якая паводле рэзалюцыі VI-га Усебеларускага народнага сходу распрацоўвае прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне канстытуцыйнага права, дзяржаўнага кіравання, крымінальнага права, працоўнага права, тэорыі дзяржавы і права, міжнароднага права, правоў чалавека, гісторыі беларускай дзяржавы і права. Удзельнічаў у падрыхтоўцы большасці заканадаўчых актаў, прынятых Вярхоўным Саветам БССР (Рэспублікі Беларусь) у 1989–1994 гадах. Удзельнічаў у падрыхтоўцы праекта Канстытуцыі 1994 года. Унёс уклад у развіццё вучэння аб Канстытуцыі, аб канстытуцыяналізацыі галіновага заканадаўства, забеспячэнне яго адпаведнасці агульнапрызнаным прынцыпам і нормам міжнароднага права, аб верхавенстве канстытуцыйных прынцыпаў і нормаў.
Званні і ўзнагароды
Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь (1994). Лаўрэат прэміі імя У. І. Пічэты (2012, БДУ) за цыкл падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў па канстытуцыйным праве. Удастоены нагруднага знака «Ганаровы пракурор краін СНД» у 2016 годзе. Мае класны чын дзяржаўнага саветніка юстыцыі І класа і вышэйшы кваліфікацыйны клас суддзі. Міжнародным біяграфічным цэнтрам (Кембрыдж, Вялікабрытанія) уключаны ў спіс выдатнейшых людзей ХХ і ХХІ ст.
Еўзель Гаўрылавіч Гінцбург
Еўзель Гаўрылавіч Гінцбург (Восіп Гаўрылавіч Гінцбург;, Віцебск — , ) — расійскі філантроп, фінансіст, барон. Заснавальнік баронскага роду Гінцбургаў.