cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Дзмітрыевіч Мішэнін
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Марыупаль. У 1921 годзе скончыў медыцынскі факультэт Данскога ўніверсітэта і застаўся на ім спачатку ардынатарам, потым асістэнтам клінікі прапеўдэтыкі ўнутраных хвароб. У 1921 годзе — урач-практыкант у Нальчыку, у 1921—1922 гадах — лабарант, загадчык аддзела Хіміка-бактэрыялагічнага інстытута ў горадзе Арджанікідзэ. У 1925—1931 гадах загадчык туберкулёзнага дыспансера, У 1931 годзе выкладчык у медыцынскім тэхнікуме і загадчык курсамі медыцынскіх сясцёр, у 1931—1938 — старшы асістэнт Навукова-даследчага інстытута працы ў Растове-на-Доне. Адначасова ў 1933—1935 гадах асістэнт у Інстытуце траўматалогіі і пералівання крыві. У 1935—1938 гадах асістэнт кафедры фармакалогіі Растоўскага медыцынскага інстытута. У 1938 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю і быў зацверджаны ў званні дацэнта.
У 1938—1945 гадах І. Д. Мішэнін на пасадзе загадчыка кафедры факультэцкай тэрапіі ў Дагестанскім медыцынскім інстытуце і адначасова ў 1938—1940 гадах загадчык кафедры фармакалогіі. У 1941—1945 гадах кансультант, галоўны тэрапеўт аддзела эвакашпіталяў Наркамата аховы здароўя Дагестанскай АССР, у 1945—1946 гадах — загадчык тэрапеўтычнай службы гарадскога аддзела аховы здароўя, касультант паліклінікі ў Растове-на-Доне. У 1946—1949 гадах І. Д. Мішэнін у Тэгеране на пасадах намесніка дырэктара па навуковай частцы, загадчыка тэрапеўтычным аддзяленнем бальніцы Савецкага Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца.
Памёр 11 жніўня 1974 года ў Мінску. Пахаваны на Паўночных могілках.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Навуковыя працы па рэўматызме, гепатытах, каранарнай недастатковасці, патагенезе і лячэнні пнеўманіі, фізічных метадах дыягностыкі і інш. Укараніў у практыку спосаб лячэння інтэрстыцыяльных нефрытаў, рэфлекторны метад лячэння сардэчнай недастатковасці і падскурнай трансфузіі крыві.
Кіраваў падрыхтоўкай 3 доктарскіх і 50 кандыдацкіх дысертацый. Аўтар больш за 120 навуковых прац, у тым ліку 3 манаграфій. Сярод апублікаванага:
Быў старшынёй Рэспубліканскага і Мінскага гарадскога таварыстваў тэрапеўтаў, ганаровым членам праўлення Усесаюзнага таварыства тэрапеўтаў, старшынёй Рэспубліканскага кардыярэўматалагічнага камітэта, членам прэзідыума Вучонага медыцынскага савета Міністэрства аховы здароўя БССР, членам вучонага савета Інстытута фізіялогіі Акадэміі навук БССР, навукова-курортнай камісіі Беларускага рэспубліканскага савета па кіраванню курортамі прафсаюзаў. У 1960—1970 гадах рэдактар часопіса «Здоровье».
Цыбуліна
Цыбу́ліна (búlbus) — відазменены, звычайна падземны парастак раслін з патоўшчаным кароткім плоскім сцяблом (донцам) і разрослымі мясістымі або плёнчатымі бясколернымі асновамі лісця (лускі), якія назапашваюць ваду і пажыўныя рэчывы, а таксама служаць органам вегетатыўнага размнажэння. Плёнчатыя цыбуліны апрануты агульнай плёнчатай луской (цыбуля).
Луска цыбулін утворана суцэльнымі лісцямі, пазбаўленымі хларафілу (лілея), асновамі асімілюючага лісця (цыбуля) ці спалучэннем тых і іншых (пралеска). У лускаватых, ці даховачных, цыбулін мясістае лускападобнае лісце сядзіць на донцы свабодна, а вонкавая луска драбней унутраных (лілея). У пазухах лускі знаходзяцца пупышкі, з якіх развіваюцца надземныя пабегі ці даччыныя цыбуліны — дзеткі.
Цыбуліны могуць быць аднагадовымі (цюльпан, цыбуля, кандык) і шматгадовымі (нарцыс, амарыліс), паводле спосаба нарастання — монападыяльнымі (аднаўленне ідзе з верхавіннай пупышкі, а кветаносны парасткі ўтвараюцца з пазушных пупышак, напрыклад, у нарцыса, пралескі), і сімпадыяльнымі (кветаносныя парасткі развіваюцца з верхавіннай пупышкі, а аднаўленне адбываецца з пазушнай, напрыклад, у цюльпана, рабчыка, цыбулі). Калі ў рост кратаюцца дзве ці некалькі пупышак, цыбуліна галінуецца, утвараючы дзеткі. У складаных цыбулін (часнок) у пазусе кожнай лускавінкі фарміруецца некалькі цыбулін-дзетак (так званых зубчыкаў).
Цыбуліна характэрна для цыбульных, шматлікіх лілейных (цюльпан, гіяцынт, лілея), амарылісавых (пралеска, нарцыс).
Расліны з характэрным спецыялізаваным органам — цыбулінай завуцца цыбульныя расліны. Цыбульныя шырока прадстаўлены сярод аднадольных у сямействах Лілейныя, Амарылісавыя, Ірысавыя; сярод двухдольных сустракаюцца радзей, толькі ў некаторых родах (напрыклад, Кісліца, Буйміна).
У некаторых (наогул вельмі нешматлікіх) раслін цыбулінкі (bulbilli) утвараюцца і на надземных органах, так, напрыклад, у  — у пазухах лісця.
Андрэй Аляксандравіч Еўдачэнка
Андрэ́й Алякса́ндравіч Еўдачэ́нка (нар. года ў Шверыне) — беларускі дыпламат. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Нідэрландаў (з 2020).
Біяграфія
У 1982—1985 гг. працаваў выкладчыкам у Мінскім архітэктурна-будаўнічым тэхнікуме. Працаваў начальнікам у Міністэрстве замежных спраў Рэспублікі Беларусь, а таксама першым сакратаром і саветнікам у пасольстве Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Бельгія. 24 кастрычніка 1999 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Венгерскай Рэспубліцы; адстаўлены быў 20 ліпеня 2004 года.
30 кастрычніка 2006 года прызначаны быў намеснікам Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь. 4 лютага 2011 года адстаўлены з гэтай пасады і прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Бельгіі, Пастаянным прадстаўнікам Рэспублікі Беларусь пры Еўрапейскім Саюзе і Пастаянным прадстаўнікам Рэспублікі Беларусь пры Арганізацыі Паўночнаатлантычнага дагавора па сумяшчальніцтве.
13 чэрвеня 2015 года быў прызначаны Першым намеснікам міністра замежных спраў.
20 ліпеня 2020 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Каралеўстве Нідэрландаў
Сям’я
Жанаты, мае траіх дзяцей.
Каткаўскі сельсавет
Ка́ткаўскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2008 г. — вёска) Катка.
20 лістапада 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бярозаўскага сельсавета (аграгарадок Бярозаўка, вёскі Жукавічы, Згода, Зелянковічы, Зубарэвічы, Падлужжа, Поблін, Розлевічы). 13 красавіка 2018 года вёскі Зелянковічы і Зубарэвічы перададзены ў склад Казловіцкага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (9 населеных пунктаў) — 837 чалавек, з іх 95,9 % — беларусы.
Бад-Кёцтынг
Бад-Кёцтынг (Bad Kötzting) — горад і гарадская абшчына ў Германіі, у зямлі Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхні Пфальц. Уваходзіць у склад раёна Кам. Насельніцтва — 7256 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 62,17 км². Афіцыйны код — 09 3 72 137.
Кула-Кангры
Кула-Кангры (Kula Kangri) (7538 м) — вяршыня ў цэнтральнай частцы Гімалаяў, высокі пік за 23 км на паўночны ўсход ад Канкар-Пунсума (7570 м) і за 4 км на паўднёвы захад ад Карджыянга (7221 м). Размешчана на мяжы Бутана і Тыбету (на неафіцыйнай мяжы Бутану, якая праходзіць на 15-20 км на поўнач ад агульнапрынятай). 46-я па вышыні вяршыня ў свеце і другая ў Бутане.
Масіў Кула-Кангры складаецца з 6 сямітысячнікаў, размешчанай у раёне Тыбету Ложанг на цэнтральным грэбні Гімалаяў. На галоўным трохкіламетровай даўжыні грэбні на ўсход ад галоўнай вяршыні знаходзяцца Кула-Кангры II (7548 м) і Кула-Кангры III (7384 м). На паўночны ўсход ляжаць Карджыянг I (7221 м), Карджыянг Паўночны (7196 м) і Карджыянг II (7045 м). На адлегласці, асабліва з поўдня, вяршыні галоўнага грэбня нагадваюць гіганцкую вертыкальна размешчаную сцяну.
Першае ўзыходжанне на Кула-Кангры здзейсніла ў 1986 г. японская экспедыцыя пад кіраўніцтвам Казумаса Хіра.
Каляндар юнага фізіка (кніжная серыя)
«Каляндар юнага фізіка» — серыя вучэбных і даведачных выданняў, што выдаюцца «Беларускай асацыяцыяй «Конкурс» у якасці прыза ўдзельнікам гульні-конкурса «Зубраня». Кнігі серыі выдаюцца з 2007 года, на рускай мове.
Аўтары серыі: А. М. Валадзько, Т. М. Грабарэнка, А. Э. Плятнёў, А. Г. Сугакевіч.
Выданні падрыхтаваны на аснове школьной праграмы па фізіцы. Вучебная інфармацыя ў «Каляндарах» структурызавана такім чынам, каб вучань меў магчымасць вяртацца да ніх увесь вучэбны год. Як і ў любым каляндары, інфармацыя ў гэтых вучэбных дапаможніках падзелена па месяцах.
У каляндараз размешчаны такія рубрыкі як:
Крачкы (Кіеўская вобласць)
Крачкы (Крячки́) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Мішэль Фуко
Біяграфічныя звесткі
Атрымаў адукацыю ў Сарбоне, вывучаў псіхалогію і філасофію ў Лільскім універсітэце. Выкладаў у розных французскіх універсітэтах. З 1970 — на кафедры гісторыі сістэм мыслення ў Калеж дэ Франс.
Стварыў першую ў Францыі кафедру псіхааналізу, быў выкладчыкам псіхалогіі ў Вышэйшай нармальнай школе і ва універсітэце горада Ліль, загадваў кафедрай гісторыі сістэм мыслення ў Каллеж дэ Франс. Працаваў у культурных прадстаўніцтвах Францыі ў Польшчы, ФРГ і Швецыі. Кнігі Фуко аб сацыяльных навуках, медыцыне, турмах, праблеме вар'яцтва і сексуальнасці зрабілі яго адным з самых уплывовых мысляроў XX стагоддзя.
Светапогляд, даследчыцкая дзейнасць
Першая кніга — «Разумовая хвароба і асоба». Аўтар прац «Вар'яцтва і цывілізацыя», «Дысцыплінаваць і наказваць» (1975) і інш. У кнізе «Гісторыя вар'яцтва ў класічную эпоху» (1961) сцвярджаў, што ў «эпоху розуму» (канец XVII—XVIII ст.) узнікла новае разуменне вар'яцтва, калі хворых людзей пачалі заключаць у бальніцы, будаваць дамы для звар'яцелых, рыхтаваць лекараў новай спецыяльнасці. У кнізе «Нараджэнне клінікі» (1963) разглядаецца праблема ўзнікнення клінічнай медыцыны ў перыяд Вялікай Французскай рэвалюцыі. Галоўная праца М. Фуко — «Словы і рэчы» (1966) — прысвечана даследаванню гуманітарных навук і тых структур мыслення, якія ім папярэднічалі. Аўтар кнігі «Археалогія ведаў» (1969), у якой зроблена спроба апісаць новую метадалогію. У трохтомнай працы па гісторыі сексуальнасці М. Фуко зрабіў выснову пра тое, што віктарыянская эпоха была апантана сексам, аднак грамадствам дапускаліся толькі пэўныя формы адпаведнага дыскурсу.
Погляды М. Фуко вызначаліся халізмам, г.зн. бачаннем сістэмы ведаў як звязанага цэлага, а не сукупнасці асобных адзінак, а таксама асаблівай увагай да слоў, сувязей паміж выказваннямі і адначасова імкненнем да выяўлення глыбінных структур дыскурсу.
IC 2854
IC 2854 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Псалом 41
Псалом 41 (42 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 6-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Галоўная тэма гэтага псалма — жальба і суцяшэнне пабожнага.
Пікадзілі
Пікадзілі (Piccadilly) — адна з самых шырокіх і ажыўленых вуліц у гістарычным цэнтры Лондана — Вэстмінстэры. Пралягае ад плошчы Пікадзілі (на ўсходзе) да Гайд-парку (на захадзе). Галоўная мясцовая славутасць — будынак Каралеўскай акадэміі мастацтваў.
Гісторыя
Да XX стагоддзя вобласць у раёне вуліцы была вядомая як Партугалія, пазней сама вуліца насіла назву Партугальскай. Назву «Пікадзілі» атрымала ад асабняка Роберта Бэйкера, які напачатку XVII стагоддзя разбагацеў, гандлюючы моднымі каўнерыкамі-«пікадзіламі» (piccadill) - цвёрдымі каўнерыкамі з зубчастымі краямі і шырокім шнурком, які сцягваў па краях. У 1612 годзе ён купляе ў раёне вуліцы частку зямлі і будуе там дом. Пазней яго асабняк атрымаў назву Пікадзілі-хол.
Пасля аднаўлення англійскай манархіі ў 1660 годзе, Piccadilly і вобласць на поўначы (Мэйфэр) пачалі забудоўвацца раскошнымі дамамі. У XVII і XVIII стагоддзях тут будавалі дамы вяльможы і арыстакраты, пазней — нуварышы накшталт Ротшыльдаў. На паўночным боку Пікадзілі ў той час будаваліся самыя фешэнэбельныя асабнякі Лондана.
Свенцяхова (гміна)
Свенцяхо́ва (Święciechowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ляшчынскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свенцяхове. Плошча гміны складае 134,94 км². Станам на 2011 год у гміне Свенцяхова пражывалі 7466 чалавек, шчыльнасць — 55 чал./км².
Ксавэрыўка Друга
Ксавэрыўка Друга (Ксаве́рівка Друга) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Юдэнбург
Юдэнбург (Judenburg) — горад у Аўстрыі, у федэральнай зямлі Штырыя. Адміністрацыйны цэнтр акругі Мурталь. Насельніцтва — 9619 чалавек (на 31 снежня 2005 года). Займае плошчу 13,22 км². Афіцыйны код — 6 08 06.
Дармштацкі тэхнічны ўніверсітэт
Дармштацкі тэхнічны ўніверсітэт (Technische Universität Darmstadt) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Дармштат.
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца першым цалкам аўтаномным універсітэтам ФРГ. Маючы каля 25 000 студэнтаў і амаль 5 000 супрацоўнікаў, з якіх каля 310 прафесараў, ён ўваходзіць у шэраг сярэдніх па велічыні ўніверсітэтаў Германіі.
Універсітэт заснаваў першую ў свеце кафедру электратэхнікі ў 1882 годзе. У 1883 годзе быў утвораны першы ў свеце факультэт электратэхнікі і, такім чынам, была адкрыта першая у свеце навучальная праграма па электратэхніцы.
Ксавэрыўка (Васылькіўскі раён)
Ксавэрыўка (Ксаве́рівка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сан-Марка-ла-Катола
Сан-Марка-ла-Катола (San Marco la Catola) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 1440 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 51 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 71030. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Liberato Martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2855
IC 2855 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Леў.
Дхімба
У даўнія часы дхімба ўваходзілі ў адзіную супольнасць з хімба і герэра. Самі дхімба лічаць сябе старажытнымі насельнікамі занятых імі тэрыторый.
Асноўныя традыцыйныя заняткі — пастаральная жывёлагадоўля і ручное земляробства. Трымаюць кароў, коз, радзей авечак. Вырошчваюць проса, кукурузу, гародніну. Звычайная ежа — кукурузная каша з малаком. Ялавічыну амаль не ўжываюць, паколькі берагуць кароў як сваё асноўнае багацце.
Традыцыйны тып паселішча — сядзіба ангранда, у якой жыве буйная пашыраная сям'я або род. Яна складаецца з загона для свойскай жывёлы ў цэнтры, вакол яго ўзводзяць невялікія хаціны з галля і скур, а за імі — тын. Каля хаціны родавага старасты распальваюць свяшчэннае вогнішча акарува.
Дхімба вядуць адлік сваяцтва па лініі як бацькі, так і маці. Сыны пасля жаніцьбы часцей застаюцца ў родзе бацькі, пасуць яго статкі, але не атрымоўваюць іх у спадчыну. Затое, яны могуць разлічваць на спадчыну ад братоў маці. Распаўсюджаны раннія жаночыя шлюбы, хаця да паўналецця маладыя жонкі застаюцца з бацькамі. Паміж родамі захоўваюцца палітычныя і ваенныя саюзы, падмацаваныя супольнымі шлюбамі і сваяцтвам. У 2012 — 2013 гг. дхімба арганізаваліся для пратэстаў супраць урада Намібіі, які не прызнае іх правоў на занятыя землі.
Традыцыйная рэлігія ўяўляе сабою культ продкаў. Многія вернікі спавядаюць хрысціянства.
Гранвіль
Гранвіль (Granville, Graunville) — камуна на паўночным захадзе Францыі, знаходзіцца ў рэгіёне Нармандыя, дэпартамент Манш, акруга Аўранш, цэнтр аднайменнага кантона. Размешчана за 49 км на паўднёвы захад ад Сен-Ло і за 91 км на поўдзень ад Шэрбур-ан-Катантэна. Марскі і кліматычны курорт на беразе заліва Мон-Сен-Мішэль на заходнім узбярэжжы паўвострава Катантэн. Гранвіль вядомы з XI стагоддзя. Былы ваенны і каперскі порт, цяпер — адзін з найбуйнейшых партоў промыслу створкавых малюскаў у Францыі. У цэнтры горада знаходзіцца чыгуначная станцыя Гранвіль — канцавая лініі Аржантан — Гранвіль.
Свянтайна (гміна, Алецкі павет)
Свянта́йна (Świętajno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алецкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свянтайне. Плошча гміны складае 214,91 км². Станам на 2008 год у гміне Свянтайна пражывалі 4218 чалавек, шчыльнасць — 19,63 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 34 населеныя пункты.
Валерый Сядоў
Валерый Сядоў (, Грузія –, Варшава, Польшча) — апошні палітвязень у гісторыі БССР, сябра БНФ «Адраджэньне», адзін з заснавальнікаў «Венскага камітэта».
Біяграфія
Нарадзіўся ў Грузіі ў 1952 годзе ў расійскай сям’і, ягоны дзед паходзіў з казакоў, высланых на Каўказ імператрыцай Кацярынай II.
У 1970 скончыў Сувораўскае вучылішча. У вучылішчы вучыўся разам з вядомым грамадскім дзеячом, адным з заснавальнікаў Беларускага згуртавання вайскоўцаў палкоўнікам Уладзімірам Барадачом і журналістам і філосафам Канстанцінам Скуратовічам.
Валерый Сядоў быў супрацоўнікам газеты «Навіны БНФ „Адраджэньне“», працаваў у Інстытуце філасофіі Акадэміі навук, вучыўся ў аспірантуры. Калі ў 1988 годзе ўтварыўся Беларускі народны фронт, В. Сядоў стаў сябрам грамадска-палітычнага руху. Неўзабаве быў абраны сябрам Управы БНФ.
У 1989 годзе Управа БНФ накіравала В. Сядова ў Тбілісі, дзе 9 красавіка 1989 года савецкія войскі з ужываннем халоднай зброі і газу гвалтоўна разагналі апазіцыйны мітынг каля Дома ўрада Грузінскай ССР. У выніку загінула 19 удзельнікаў мітынгу, а некалькі сотняў з траўмамі звярнуліся ў лякарню. Управа БНФ адправіла В. Сядова з афіцыйнай місіяй — выразіць спачуванне грузінскім дэмакратычным сілам, наладзіць з імі кантакты і вызначыць, чым можна дапамагчы.
В. Сядоў выступаў падчас жалобнага мітынгу, прысвечанага ахвярам трагедыі 9 красавіка ў Тбілісі. Пасля вяртання ў Мінск, ён актыўна каментаваў падзеі, якія адбыліся ў Грузіі з асуджэннем імперскай палітыкі СССР. За гэта быў звольнены з інстытута і з аспірантуры, калі ўжо меўся выходзіць на абарону кандыдацкай у 1989 годзе.
У 1990 годзе Валерый Сядоў стаў адным з заснавальнікаў праваабарончай арганізацыі «Венскі камітэт». Сябры «Венскага камітэта» забяспечвалі юрыдычную дапамогу, выступалі с праваабарончымі ідэямі на мітынгах, у вольнай прэсе, удзельнічалі ў міжнародных праваабарончых канферэнцыях.
Жанаты. Жонка Ірына Логінава. Сын Міхаіл.
Храналогія пераследу
7 лістапада 1990 года Валерый Сядоў удзельнічаў у антыкамуністычным мітынгу ў Мінску перад Домам ураду. Падчас мітынгу В. Сядоў узлез на пастамент помніка Леніну і прымацаваў да яго крыж, абматаны калючым дротам і куфайку, як сімвал ГУЛАГу. Ён усклаў да помніка Леніна гэтыя сімвалы камуністычных рэпрэсіяў «ад імя дзясяткаў мільёнаў рэпрэсаваных, і беларусаў у тым ліку».
7 мая 1991 года пастановай Пракуратуры БССР В. Сядоў быў арыштаваны і пасаджаны у СІЗА №1 г. Мінска, на «Валадарку». Крымінальная справа была заведзеная ў выніку «парушэння грамадскага парадку». У СІЗА ён правёў 70 дзён, амаль палову з якіх, 32 дні, галадаў. В. Сядоў быў першым, хто абвясціў у Беларусі ў 1990-я гады палітычную галадоўку. Падчас зняволення В. Сядоў адмовіўся сведчыць супраць арганізатараў мітынгу.
У выніку пратэсту дэмакратычных дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР, асабліва старшыні БНФ «Адраджэнне» Зянона Пазняка, і шырокай грамадскасці В. Сядоў быў выпушчаны на волю пад падпіску. У 1991 годзе быў створаны дабраахвотны фонд у падтрымку В. Сядова і іншых ахвяраў рэжыму за ўдзел у антыкамуністычным мітынгу, у які ўвайшлі мастакі Мікола Купава, Аляксей Марачкін, грамадскія актывісты Мая Кляшторная і Алесь Каралёў. Гэта была першая ў Беларусі падобнага кшталту праваабарончая ініцыятыва.
Крымінальная справа супраць В. Сядова была спыненая 5 лютага 1992 года.
В. Сядоў працаваў журналістам у розных выданнях.
Праз 20 гадоў В. Сядоў ізноў вярнуўся ў вулічную палітыку. 19 студзеня 2011 года В. Сядоў з іконай і партрэтам М.Статкевіча выйшаў да Чырвонага касцёла ў Мінску на пікет салідарнасці з палітвязнямі, якія з’явіліся пасля разгону Плошчы 19 снежня 2010 года.
За ўдзел у пікеце В. Сядоў быў асуджаны на 12 сутак арышту.
Памёр 10 сакавіка 2016 года ў Варшаве. Развітанне з Валерыем Сядовым адбылося 19 сакавіка 2016 года ў Мінску.
Фёдар Віктаравіч Чарняўскі
Фёдар Віктаравіч Чарняўскі (нар., в. Сярпішчына, Лагойскі раён) — беларускі генеалог.
Біяграфія
У 1964 скончыў Мінскі педагагічны інстытут, дзе ў 1968—1971 гадах вучыўся ў завочнай аспірантуры па спецыяльнасці «эканамічная геаграфія». Выкладаў у сярэдніх навучальных установах. У 1971—2002 працаваў у Беларускім навукова-даследчым і тэхналагічным інстытуце аўтамабільнага транспарту навукова-вытворчага аб’яднання «Аўтатранстэхніка» (з 1971 малодшы навуковы супрацоўнік, з 1973 загадчык сектару прагназавання развіцця пасажырскага аўтатранспарту агульнага карыстання рэспублікі, з 1981 старшыня прафесійнага камітэту аб’яднання).
Навуковая дзейнасць
Даследуе генеалогію беларускіх шляхецкіх родаў, асабліва Менскага павета ВКЛ.
Уфаліз
Уфаліз (Houffalize) — горад і камуна ў Бельгіі. Камуна Уфаліз знаходзіцца ў акрузе Бастонь правінцыі Люксембург, на паўднёвым усходзе краіны, каля мяжы з Люксембургам. Гарадок размешчаны ў Ардэнах на рацэ Усходні Урт. Тэрыторыя камуны ўяўляе сабой пакрытыя лесам даліны, якія перамяжоўваюцца гарамі.
Плошча камуны 166,58 км². Насельніцтва — чалавек (на 1 студзеня 2006 года).
Лыпавы Скытак
Лыпавы Скытак (Липовий Ски́ток) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Лыпавы Скытак было ў складзе Глявахскай воласці Кіеўскага павета Кіеўскай губерні.
Музей Сількебарга
Музей Сількебарга — гэта краязнаўчы музей у Сількебаргу, Данія. Ён размешчаны ў самым старым гарадскім будынку, сядзібным доме, пабудаваны ў 1770 годзе.
Дом
Будынак, у якім цяпер знаходзіцца музей, быў пабудаваны паміж 1767 і 1770 ротмістрам Хансам Мікалаем Хофам пасля таго, як ён набыў Сількебаргскі замак, будынкі якога занядбалі. З 1846 года памяшканне ў будынку выкарыстоўвалася як капліца для рабочых новай Сількебаргскай папяровай фабрыкі, а пазней будынак выкарыстоўваўся ў якасці паштовага аддзялення.
Асабняк вярнуўся ў прыватную ўласнасць у 1906 годзе, перш чым быў набыты муніцыпалітэтам Сількебарга ў 1939 годзе.
Музей
Музей быў заснаваны ў 1904 годзе і з 1951 года знаходзіцца ў Сількебаргскай сядзібе. Музей з’яўляецца домам, дзе знаходзіцца Чалавек з Толунда, адно з найбольш добра захаваных муміфікаваных натуральным чынам цел дарымскага жалезнага веку, знойдзеных у Даніі. Іншыя экспазіцыі паказваюць эпоху вікінгаў, Сярэдневякоўе, Сількебаргскі замак, Сількебарг як лясны рэгіён і калекцыю антычнага шкла.
Аляксандр Усік
Спартыўная кар’ера
Выступае ў прафесійным боксе з 2013 года. 25 верасня 2021 года ўкраінскі баксёр у Лондане на арэне «Тотэнхэм Хотспур» перамог брытанца Энтані Джошуа. На коне стаялі тытулы чэмпіёна свету па версіі WBA Super, IBF, IBO і WBO ў цяжкай вазе. Аляксандр Усік выйграў гэты бой па ачках, адабраў у брытанца тры чэмпіёнскія паясы і стаў абсалютным чэмпіёнам свету адразу ў двух вагавых катэгорыях — такое здарылася другі раз у гісторыі. Ён паўтарыў дасягненне экс-чэмпіёна свету Эвандэра Холіфілда, пры тым дабіўся гэтага значна хутчэй: у 19-м баі на прафесійным рынгу.
Калыніўка (Васылькіўскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Цюры (значэнні)
Цюры:
Чэрнь
Чэрнь:
Віктар Адамавіч Шых
Ві́ктар Ада́мавіч Шых (нар., Мінск) — беларускі дыпламат.
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў, у 1995 годзе — Усерасійскую акадэмію знешняга гандлю.
26 кастрычніка 2004 года прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь ва Францыі, Іспаніі і Партугаліі, а таксама Пастаянным прадстаўніком пры ЮНЕСКА па сумяшчальніцтве, адстаўлены з гэтых пасад быў 26 лютага 2008 года.
30 чэрвеня 2014 года быў прызначаны Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Аўстралійскім Саюзе, Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Новай Зеландыі па сумяшчальніцтве.
У сувязі з закрыццём пасольства Рэспублікі Беларусь у Аўстралійскім Саюзе згодна з указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь быў вызвалены з пасады.
Сям’я
Жанаты, мае сына.
Даслідныцкэ
Даслідныцкэ (Дослі́дницьке) — пасёлак гарадскога тыпу ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Варатынскія
Варатынскія — княжацкі род у Вялікім Княстве Літоўскім, Маскоўскай дзяржаве і Расіі.
Паходзяць ад чарнігаўскай галіны Руракавічаў. Родапачынальнік — Леў Раманавіч, сын Рамана Сямёнавіча Навасільскага (памёр да 1427). Прозвішча ўтворана ад родавага ўладання — Варатынска. Акрамя свайго вотчыннага Варатынскага княства, валодалі вялікім масівам зямель, падараваных вялікім князямі літоўскімі Казімірам і Аляксандрам (з гарадамі Масальскам, Недаходавым, Сярпейскам, Апокавым, Лучынам і іншымі, шэрагам воласцей).
З канца XV ст. прадстаўнікі роду пераходзілі на службу да Масквы, дзе занялі прывілеяванае месца. Уладзімір Іванавіч памёр у 1556 годзе бяздзетным. У 1562 годзе два астатніх браты «за изменные дела» сасланы, але неўзабаве памілаваны. Удзел князёў Варатынскіх адноўлены не быў. Міхаіл Іванавіч Варатынскі праславіўся перамогай у 1572 годзе над крымскім ханам Даўлет-Гірэем. Паводле духоўнай граматы 1572 года цара Івана IV Міхаілу Іванавічу належалі яго старыя родавыя ўладанні. У 1573 годзе ён быў арыштаваны і пакараны смерцю.
IC 2856
IC 2856 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сатэліт (палітыка)
Пасля Першай сусветнай вайны
У рамках рэвалюцыі 1921 г. мангольскія рэвалюцыянеры з дапамогай савецкіх чырвонаармейцаў выгналі войскі белага генерала  Рамана Унгерна, а таксама канчаткова пакончылі з суверэнітэтам Кітая. Аднак савецкі ўплыў у далейшым толькі ўзмацнялася, і ў 1924 годзе была абвешчаная Мангольская Народная Рэспубліка, якая, нягледзячы на ​​дэклараваныя суверэнітэт і незалежнасць, з’яўлялася савецкім сатэлітам па 1990 год.
Тувінскай Народная Рэспубліка, якая абвясціла сваю незалежнасць ў 1921 годзе, з’яўлялася сатэлітам СССР аж да свайго добраахвотнага далучэння ў 1944 годзе.
Пасля Другой сусветнай вайны
Да канца Другой Сусветнай вайны вялікая частка краін усходняй і цэнтральнай Еўропы была занятая савецкімі войскамі, і там прысутнасць СССР захавалася і пасля заканчэння ваенных дзеянняў, што дало падставу з’явіцца на свет тэрміну Савецкая імперыя. Да савецкіх сатэлітаў у Еўропе адносяць наступныя краіны  :
Народная Сацыялістычная Рэспубліка Албанія пад кіраўніцтвам сталініста Энвера Хаджы ў 1960 годзе разарвала адносіны з СССР з-за які стартаваў там працэсу дэсталінізацыі. У перыяд з 1945 па 1948 год Албанія і Югаславія былі сябрамі Усходняга блока.
Федэратыўная Народная Рэспубліка Югаславія часам паказваецца як савецкі сатэліт аж да 1948 года, калі адбыўся канфлікт паміж Ціта і Сталіным. Пасля гэтага офіс Коминформ пераехаў з Бялград а ў Бухарэст, а Югаславія стала адным з ініцыятараў стварэння Руху недалучэньня.
Дэмакратычная рэспубліка Афганістан можа таксама быць аднесена да сатэлітам СССР: з 1978 па 1991 год цэнтральнае ўрад у Кабул е ўваходзіла ў камуністычны блок і падтрымлівалася савецкімі войскамі.
Усходне-Туркестанская Рэвалюцыйная рэспубліка, якая існавала з 1944 па 1950 год, з’яўлялася савецкім сатэлітам, у выніку ўвайшлі у склад КНР.
Сіметрычна план Маршала, маецца на ўвазе дапамогу ЗША ў пасляваенным аднаўленні Заходняй Еўропы ў абмен на антыкамуністычную і праамерыканскую палітыку, выбудаваў сістэму дзяржаў, якія апынуліся палітычна, эканамічна і ў ваенным дачыненні пад амерыканскім уплывам і ў складзе НАТА:
Аналагічныя структуры, замацоўвалі амерыканскі ўплыў, ствараліся ў іншых рэгіёнах: Сеат ў Паўднёва-Усходняй Азіі, Сэнт на Блізкім Усходзе, АНЗЮС ў Акіяніі. Асобныя дагаворы замацоўвалі амерыканскі ўплыў у Японіі,  Паўднёвай Карэі і на  Тайвані.
Паўладарская вобласць
Паўладарская вобласць (Павлодар облысы) — вобласць, размешчана на беразе Іртыша, самай буйнай ракі Казахстана. Утворана ў студзені 1938 года. Абласны цэнтр — горад Паўладар.
Геаграфічнае становішча
Вобласць размешчана на паўночным усходзе Казахстана. Вялікая частка тэрыторыі Паўладарскай вобласці знаходзіцца ў межах поўдня Заходнесібірскай раўніны у сярэдняй плыні ракі Іртыш, і ў наш час займае плошчу 127,5 тыс. км². З поўначы вобласць мяжуе з Расійскай Федэрацыяй (Омская вобласць), з поўдня — з Карагандзінскай вобласцю, з усходу — з Усходне-Казахстанскай, з захаду — з Акмолінскай і Паўночна-Казахстанскай абласцямі.
Клімат
Клімат Паўладарскай вобласці рэзка-кантынентальны, які характарызуецца халоднай працяглай зімой (5,5 месяцаў), спякотным і кароткім летам (3 месяцы).
Рэльеф і гідраграфія
Большая частка вобласці знаходзіцца ў межах поўдня Заходне-Сібірскай раўніны, якая з’яўляецца найбольшай раўнінай зямнога шара. Па тэрыторыі вобласці працякаюць больш 140 рэк. Адзіная буйная рака — Іртыш працякае з паўднёвага ўсходу на паўночны захад на працягу каля 500 км і мае шэраг праток-старыц і астравоў. У драбнасопачніку пачынаюцца рэкі Тундык, Ащысу, Шыдэрты, Аленты і інш., якія не дасягаюць Іртыша і сканчаюцца ў бяссцёкавых азёрах. Ад Іртыша пабудаваны канал Іртыш — Караганда, на якім збудаваны некалькі плацін і вадасховішчаў. У вобласці шмат азёр, галоўным чынам салёных: Селетытэніз, Кызылкак, Жалаулы, Шурэксор, Карасор, Жамантуз, Калкаман і інш. (на левабярэжжы); Маралы, Маілды, Вялікі Ажбулат і інш. (на правабярэжжы).
У Паўладарскай вобласці налічваецца 1200 малых азёр. Каля сотні з іх прэсныя, а астатнія салёныя. На тэрыторыі вобласці выведаны адзінаццаць радовішчаў падземных вод з эксплуатацыйнымі запасамі 3,8 мільёна кубічных метраў у суткі. Усе яны прыдатныя для пітва і абваднення.
Экалогія
Паўладарская вобласць схільная да высокага тэхнагеннага забруджання, бо базавымі галінамі з'яўляецца горназдабыўная, нафтаперапрацоўчая, хімічная прамысловасць, чорная і колеравая металургія, энергетыка. Галоўнымі крыніцамі забруджання з'яўляюцца цеплавыя электрычныя станцыі, што выкарыстоўваюць тэхналогію спальвання высока-попельных экібастузскіх вуглёў у топках катло-агрэгатаў. Асноўная маса выкідаў даводзіцца на прамысловыя прадпрыемствы размешчаная ў гарадах Экібастуз (46 %), Аксу (26,5 %) і Паўладар (25,5 %), на долю усіх астатніх раёнаў вобласці даводзіцца толькі каля 2 % выкідаў.
Пхунчолінг
Пхунчолінг — горад на поўдні Бутана (у дзонгхагу Чукха) на мяжы з Індыяй. Праз яго праходзіць адзіная шаша, якая злучае Індыю і Бутан. Насельніцтва каля 20537 чалавек (перапіс 2005), а па ацэнцы 2012 — 23 915 чалавек, гэта другі па велічыні горад Бутана. Горад часткова адкрыты для замежных турыстаў, якім для ўезду ў астатні Бутан неабходна праходзіць праз складаныя візавыя працэдуры. У межах гарадоў Пхунчхолінга і Джайгаона жыхары Індыі і Бутана могуць перамяшчацца без памежных фармальнасцей. Істотную частку насельніцтва Пхунчолінга складаюць індыйцы. Пхунчолінг мае вялікае значэнне для знешняга гандлю Бутана як транзітны пункт для перавозкі тавараў.
Луб’янка (Васылькіўскі раён)
Луб’янка (Луб'я́нка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Цюры
Цю́ры (Türi) — горад без муніцыпальнага статусу ў цэнтры Эстоніі, у павеце Ярвамаа, з’яўляецца валасным цэнтрам і састаўной часткай воласці Цюры. Размешчаны на рацэ Пярну. Чыгуначная станцыя на лініі Талін — Вільяндзі. Храм Святой Тройцы (Эстонская праваслаўная царква Маскоўскага Патрыярхата).
У 1950—1959 гадах быў цэнтрам Цюрыскага раёна.
Сырнікі
Сырнікі (сирники) — страва ўкраінскай, рускай, беларускай кухняў, смажаныя аладкі з тварагу, змешанага з мукой і яйкамі, некаторыя кулінары лічаць, што муку дадаваць не трэба. Звычайна сырнікі смажаць на алеі, але таксама запякаюць у духоўцы, ёсць рэцэпты і з гатаваннем на пары.
Асаблівасць рэцэпту — тварог трэба добра адціснуць і працерці (напрыклад праз сіта або ў блендэры), чым лепей ён адціснуты, тым меней трэба мукі для атрымання пластычнага цеста. У ідэале — мукі зусім крыху. Сырнікі зусім без мукі паніруюць і гатуюць ў фрыцюры.
Найпапулярнейшыя простыя сырнікі і сырнікі з разынкамі, але распаўсюджаны сырнікі і з іншымі дабаўкамі, напрыклад морквай, курагой, яблыкамі, грушамі, арэхамі, бульбай, у рэдкіх выпадках — зяленай цыбуляй або кропам.
Падаюць сырнікі са смятанай, згушчаным з цукрам малаком, густым фруктова-ягадным кісялём або варэннем. Несалодкія сырнікі падаюць з кетчупам або маянэзам.
Свянтайна (гміна, Шчыценскі павет)
Свянта́йна (Świętajno) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шчыценскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Свянтайне. Плошча гміны складае 279,78 км². Станам на 2004 год у гміне Свянтайна пражывалі 6422 чалавекі, шчыльнасць — 21,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Завалочыцкі сельсавет
Завало́чыцкі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. — вёска) Завалочыцы. Плошча — 225,15 км².
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 1306 чалавек, з іх 92,7 % — беларусы.
Слабадскі сельсавет (Мазырскі раён)
Слабадскі́ сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2018 г. вёска ) Слабада.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мазырскага раёна Мазырскай акругі БССР. З 5 кастрычніка 1926 года ў складзе Слабадскога раёна, з 4 жніўня 1927 года — у складзе Калінкавіцкага раёна той жа акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Калінкавіцкім раёне БССР. З 27 верасня 1930 года ў складзе Мазырскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Казіміраўскага сельсавета. 26 лістапада 1959 года ў склад сельсавета з Каменкаўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Рудня, Чарамашня і Шчакатава). У 1974 годзе ў склад Скрыгалаўскага сельсавета перададзены вёскі Белая і Надаткі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2363 чалавекі, з іх 93,7 % — беларусы, 4,0 % — рускія, 1,4 % — украінцы, 0,5 % — азербайджанцы.
IC 2857
IC 2857 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чылеева
Чыле́ева (, Чилеево) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. Размешчана за 24 кіламетраў на паўночны захад ад Брэста, 8 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Матыкалы.
Гісторыя
Вядома з 18 стагоддзя як сяло ў Берасцейскім павеце і ваяводстве ВКЛ. У 1540 годзе шляхецкая ўласнасць пана Ласкоўскага. Пасля 3-га Падзелу Рэчы Паспалітай у складзе Расійскай імперыі, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губерні. У 19 стагоддзі вёска і фальварак уваходзілі ў маёнтак Ракаўцы — уладанне пана К.Талочкі. У 1870 годзе маёнтак належаў пані Талочка. Вёска адносілася да Пацкаўскай сельскай грамады. У 1905 годзе ў Матыкальскай воласці. Паводле Рыжскага мірнага дагавора ў складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства. З 1939 года ў складзе БССР. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 3 вяскоўцы.
Блюма Вульфаўна Зейгарнік
Блю́ма Вульфаўна Зейга́рнік (народжаная Герштэйн; ням.: Bluma Zeigarnik; 27 кастрычніка (9 лістапада) 1901,  —, ) — савецкі псіхолаг, заснавальнік
Шырока вядомы вынік дыпломнай працы Зэйгарнік, выкананай пад кіраўніцтвам Курта Левіна ў Берлінскім універсітэце і якая стала адным з краевугольных камянёў гештальт-псіхалогіі, дзе яна паказала, што незавершаныя дзеянні запамінаюцца лепш, чым завершаныя («эфект Зейгарнік»). З 1931 года працавала ў псіханеўралагічнай клініцы Усесаюзнага інстытута эксперыментальнай медыцыны ў супрацоўніцтве з Л. С. Выгоцкім.
Адна са стваральнікаў факультэта псіхалогіі МДУ, кафедры нейра- і патапсіхалогіі. Вялікі ўклад Блюмы Зейгарнік у распрацоўку псіхалагічных праблем быў ацэнены Амерыканскай псіхалагічнай асацыяцыяй, якая прысудзіла ёй прэмію імя Курта Левіна (1983). У СССР ёй была прысуджана Прэмія імя М. В. Ламаносава I ступені (1978).
Мэл
Мэл (The Mall) — вуліца ў лонданскім раёне Вэстмінстэр, якая злучае Букінгемскі палац з Трафальгарскай плошчай. Створана напачатку XX стагоддзя адмыслова для ўрачыстых цырымоній з удзелам брытанскіх манархаў. Па выхадных бывае закрыта для руху. З паўднёвага боку вуліцы — Сент-Джэймскі парк, з паўночнай — Ланкастэр-хаус, Сент-Джэймскі палац і Мальбара-хаус, з захаду — помнік Вікторыі, з усходу — Арка Адміралцейства.
Псалом 43
Псалом 43 (44 паводле масарэцкай нумарацыі) ўваходзіць у 6-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца сынам  — брамнікам Іерусалімскага храма, якія належаць да сямейства нашчадкаў Карэя — верагодна, таго самага, што ўзняў бунт супраць Майсея ( і далей). Галоўная тэма гэтага псалма — малітва за перамогу з Богам.
Гісенскі ўніверсітэт імя Юстуса Лібіха
Гісенскі ўніверсітэт імя Юстуса Лібіха (Justus-Liebig-Universität Gießen) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гісен.
Агульная характарыстыка
Універсітэт з'яўляецца адной з найстарэйшых вышэйшых навучальных устаноў у нямецкамоўных краінах. Ён быў заснаваны ў 1607 годзе. Людовік V, ад якога ўніверсітэт атрымаў сваю першапачатковую назву "Ludoviciana", заснаваў сваю ўласную вышэйшую навучальную ўстанову ў Гісене, якая як лютэранская навучальная ўстанова мела асноўную функцыю забеспячэння адукацыі пастараў і дзяржаўных служачых. Сучасны ўніверсітэт названы ў гонар свайго самага вядомага выкладчыка — Юстуса фон Лібіха, заснавальніка сучаснай аграхіміі і вынаходніка штучнага ўгнаенні.
Мемарыял Вікторыі (Лондан)
Мемарыял Вікторыі (Victoria Memorial) — скульптура, размешчаная ў цэнтры Каралеўскага саду перад Букінгемскім палацам, і прысвечаная каралеве Вікторыі.
Пастамент, пабудаваны па праекце архітэктара Астана Уэба з белага мармуру, важыць 2,300 тон.
Твар статуі Вікторыі звернуты ў паўночна-усходнім кірунку, да вуліцы Мэл. З астатніх трох бакоў пастамента размешчаны чарнёныя бронзавыя статуі Анёла Правасуддзя (тварам на паўночны захад у бок Грын-парку), Анёла Праўды (які глядзіць на паўднёвы ўсход), і Анёла Літасці, які стаіць перад Букінгемскім палацам. На вяршыні стаіць Перамога, з дзвюма фігурамі, якія сядзяць.
Увесь мемарыял мае марскую тэматыку. На ім можна ўбачыць русалак, вадзянікаў і гіпагрыфаў, усё з якіх указваюць на марскую моц Злучанага Каралеўства.
Перад Альберт-холам размешчаны аналагічны помнік мужу Вікторыі, Альберту.
Галерэя
<Gallery> Image:victoria.memorial.london.arp.jpg|Фрагмент цэнтра мемарыяла Image:Victoria-Monument-Gray-Sky.jpg|Дэталь верхняй часткі мемарыяла Image:Victoria_Memorial_Side.jpg|Дэталь паўднёва-усходняга боку мемарыяла Image:VictoriaMemorialSide.jpg|Паўночны бок Image:London_-_Victoria_Monument.JPG|Частка помніка, звернутая да Букінгемскаму палацу Image:London_-_Victoria_Monument_1.JPG|Дэталь вуглавой статуі Image:Victoria Memorial (London)-2.jpg|Фрагмент верхняй часткі мемарыяла Image:Victoria Memorial (London)-3.jpg|Фрагмент верхняй часткі мемарыяла Image:Victoria Memorial outside Buckingham Palace.JPG| </Gallery>
Сан-Нікандра-Гарганіка
Сан-Нікандра-Гарганіка (San Nicandro Garganico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi_Nicandro%2C_Marciano_e_Daria.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Леў Аляксандравіч Юдзін
Леў Аляксандравіч Ю́дзін ( кастрычніка [29 , Віцебск, Віцебская губерня — 10 лістапада 1941, Атраднае, Ленінградскі фронт, РСФСР) — савецкі мастак-жывапісец, графік, сілуэтыст, дзеяч рускага авангарда. Вучань Казіміра Малевіча. У 1921—1938 гг. вёў дзённік, які з'яўляецца адной з важных крыніц для разумення педагогікі К. Малевіча, яго асобы, адносін з вучнямі, а таксама эвалюцыі беспрадметнага мастацтва ў 1920—1930-х гадах. Сябра Саюзу мастакоў з 1932 года. міні|#Левў Аляксандравіч Юдзін (1903—1941). «Партрэт мужчыны ў цыліндры». 1931. Бумага, змешаная тэхніка. 38 × 29 см
Біяграфія
Леў Юдзін нарадзіўся ў Віцебску, у сям'і агента віцебскага Таварыства солезаводчыкаў Аляксандра Гавўрылавіча Юдзіна (1863—1916). Пляменнік лекара Веніяміна Гаўрылавіча Юдзіна, дваюрадны брат піяністкі Марыі Веніямінаўны Юдзінай і дырыжора Гаўрылы Якаўлевіча Юдзіна.
У 1918—1922 гадах навучаўся ў Віцебскім мастацка-практычным інстытуце, першапачаткова ў скульптурнай майстэрні Яніса Тылбергса і замяніўшага яго Давіда Якерсона, затым у Веры Ермалаевай, Ніны Коган і Казіміра Малевіча.
У 1920 годзе прымаў удзел у арганізацыі УНОВИСа у Віцебску. З 1921 года удзельнічаў у выстаўках. "Пад па­стаянным на­зі­ран­нем вы­клад­чы­каў з 1920 па 1922 год Леў Юдзін пра­цуе над пра­яснен­нем кан­цэп­цыі ма­тэ­ры­ялу ў суп­рэ­ма­тыз­ме ды іншых су­час­ных плы­нях мас­тац­тва і скла­дан­нем «таб­лі­цы па­бу­до­вы фак­тур ма­тэ­ры­яль­на­га спек­тра», дзе кож­най гру­пе ма­тэ­ры­ялаў ад­па­вя­дае ком­плекс ад­чу­ван­няў, што ад­но­сяц­ца ў пер­шую чар­гу да ха­рак­та­ру і тэм­пу іх ру­ху".
У 1922 годзе разам з асноўным складам УНОВИСа перабіраецца ў Петраград. Вучыўся ў ВХУТЕМАСе — ВХУТЕИНе (1922—1923) на агульным курсе.
З 1923 года — супрацоўнік Фармальна-тэарэтычнага аддзела ГИНХУКа, які да 1926 г. узначальваў К. Малевіч. Будучы асістэнтам апошняга, дапамагаў яму практычна ва ўсіх пачынаннях: у роспісе фарфору, стварэнні гіпсавых і архітэктурных мадэляў, навуковых даследаваннях. Некаторы час кіраваў "лабараторыяй формы", вывучаючы заканамернасці традыцыйнага кубізму.
Напрыканцы 1920-х парваў з К. Малевічам і адыйшоў ад авангарднага мастацтва. "Па сваёй натуры Юдзін, у адрозненне ад настаўнікаў, быў не такі рацыяналістычны, як вялікія стваральнікі мастацкіх утопій. Ён заўсёды заставаўся шчырым і крыху наіўным летуценнікам, невычэрпна вынаходлівым у сваіх мастацкіх уяўленнях, што патрабавалі ўсё ж канкрэтнасці і яснасці, асабліва - у афармленні дзіцячых кніжак".
Таксама працаваў загадчыкам графічнай часткі Дзяржаўнага вучэбна-педагагічнага выдавецтва (1931—1933).
У канцы 1920—1930-х гадах уваходзіў у групу жывапісна-пластычнага рэалізму. Гэтак у 1927—1934 гадах у Ленінградзе называлі сябе мастакі — паслядоўнікі К. Малевіча: В. Ермалаева, У. Сцерлігаў, А. Лепорская, К. Ражджэственскі. Афіцыйнага статуса група не мела. Удзельнікі групы збіраліся на кватэры В. Ермалаевой на 10-й лініі Васіллеўскага вострава (д. 13, кв. 2); арганізоўваліся выстаўкі-прагляды работ мастакоў з наступным абмеркаваннем работ самімі аўтарамі і мастацтвазнаўцамі. Выстаўкі пасля сталі фундаментам для распачынання гэтак званай «справы групы жывапісна-пластычнага рэалізму». У справе групы фігураваў і Л. Юдзін — яго выклікалі ў НКУС, як сведку, да 26 лютага 1935 года.
У 1941 году, у пачатку Вялікай Айчыннай вайны, вучыўся на кароткатэрміновых курсах камандзіраў пад Ленінградам. Па заканчэнні ваенных курсаў малодшы лейтэнант Леў Юдзін загінуў у першым жа сваім боі пад Усць-Тосна, у адным з самых крывавых месцаў Ленінградскага фронту, 9-га ці 10 лістапада 1941 года. Ужо будучы на перадавой, Юдзін атрымаў «бронь» ад Саюзу мастакоў, але адмовіўся скарыстацца ёй, паколькі палічыў такі крок здрадніцтвам па адносінах да байцоў свайго ўзводу.
Першая персанальная выстаўка Л. Юдзіна адбылася ў выставачных залах Ленінградскага аддзялення Саюзу мастакоў у 1973 годзе, падрыхтаваная Сяргеем Спіцыным.
Жывапісныя творы мастака экспанаваліся ў Дрэздене, Брусэлі, Пецярбургу.
Работа ў дзіцячай кнізе
З 1928 па 1934 гады супрацоўнічаў з часопісамі «Чыж» і "Вожык".
Ілюстраваў тэксты Д. Хармса, А. Увядзенскага. Чулліва чувствовал спецыфіку абэрыуцкай паэзіі — зрухі і паўторы, інтанацыйную разнастайнасць, весёлый абсурд падзеяў, размоўны стыль выкладу. Усё гэтыя якасці узмацніліся упадабанай Юдзінскай тэхнікай.
Мастак не толькі маляваў, але выразаў, без папярэдняга малюнка, (нажніцамі) сілуэты, пакідаючы выявы з асобных дробных чорных фігурак, са складанымі абрысамі. Мастацтву «рэйзеле» ён навучыўся ад маці. Работы Юдзіна вырозніваюць дакладнасць і вытанчанасць малюнка, дэкаратыўна-рытмічнае майстэрства. Віртуозна выразаючы нажніцамі сілуэты жывёл і людзей 1-2 см велічынёй, часта ў складаных кампазіцыйных узаемадзеяннях, выступаў перад дзецьмі і навучаў іх гэтаму мастацтву. Маляваў паўабстрактные папяровыя скульптуры і фатаграваў іх пры акрэсленым асвятленні; і зусім не самі скульптуры, а менавіта гэтыя фатаграфіі рабіліся канчатковымі творамі мастацтва. Таксама, супольна з В. Ермалаевой распрацоўваў кнігі-цацкі. У канцы 1930-х гадоў займаўся разцовай гравюрай.
Сям'я
Да вайны сям'я Юдзіных жыла на Удзельнай, на больш неіснуючай цяпер Ліставой вуліцы на Ліхачовай гары (цяпер там размешчаны велатрэк).
Мала Бугаіўка
Мала Бугаіўка (Мала́ Буга́ївка) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ягор Уладзіміравіч Рыбакоў
Ягор Уладзіміравіч Рыбакоў (нар. 20 кастрычніка 1971, Новасібірск, РСФСР) — беларускі журналіст, старшыня Белтэлерадыёкампаніі (2001—2004).
Раннія гады
Ва ўзросце 5 гадоў з сям'ёй пераехаў у Магілёў, куды бацькоў запрасілі працаваць на аўтазавод імя Кірава. Скончыў Магілёўскі дзяржаўны педагагічны інстытут (1994), дзе меў свабоднае наведванне заняткаў, па спецыяльнасці выкладчык беларускай мовы і літаратуры.
Праца
З 18 гадоў паўтара года быў вядучым ранішняй радыёперадачы. Працаваў рэдактарам Магілёўскага абласнога камітэта па тэлебачанню і радыёвяшчанню (1991), спецыяльным карэспандэнтам, загадчыкам аддзела рэдакцыі абласной газеты «Магілёўскія ведамасці» (1991—1994) пад кіраўніцтвам Рыгора Кісяля, які ўваходзіў у перадвыбарчы штаб Аляксандра Лукашэнкі. Пасля прэзідэнцкіх выбараў 1994 года працаваў вядучым спецыялістам упраўлення грамадска-палітычнай інфармацыі Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (1994), старшынёй Магілёўскага абласнога тэлерадыёаб’яднання (1994—2000), першым намеснікам старшыні Белтэлерадыёкампаніі (ліпень 2000—2001), старшынёй Белтэлерадыёкампаніі (19 кастрычніка 2001 —2004). На пасадзе старшыні русіфікаваў вяшчанне Белтэлерадыёкампаніі. 12 ліпеня 2003 г. перадаў ФМ-частоты беларускамоўнай радыёстанцыі «Сталіца» з ахопам звыш 80% насельніцтва краіны новастворанай ім рускамоўнай «Радыус-ФМ».