cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адзінаццаць (Дзіўныя рэчы)
Трэці сезон
Дзяўчынкі бавяць час разам у гандлёвым цэнтры, дзе сутыкаюцца з Лукасам, Уілам і Майкам. Хлопцы выбіраюць падарунак для Адзі, але калі аказваюцца заспетымі за гэтай справай, то апраўдваюцца, што падарунак прызначаны для хворай бабулі Майка. Зноў бачачы, што Майк хлусіць, Адзі абвяшчае, што расстаецца з ім. Яна запрашае Макс дамоў з начоўкай. Ноччу яны выкарыстоўваюць тэлепатычныя здольнасці Адзінаццаці, каб шпіёніць за хлопцамі. Яны пераўтвараюць гэта ў гульню, падчас якой круцяць бутэльку і шпіёняць за тым, на каго яна пакажа. Адзінаццаць выпадае шпіёніць за Білі, братам Макс, і выглядае так, быццам, ён кагосьці выкраў. Дзяўчаты адпраўляюцца на яго пошукі і выяўляюць, што ён знік без вестак, знікла і яго калега Хізэр.
Уіл распавядае Майку і Лукасу аб сваіх адчуваннях, падобных на тыя, што ў ім выклікаў Мучыцель Розуму. Хлопцы звяртаюцца па дапамогу да Одзі і Макс. Уіл мяркуе, што Мучыцель Розуму ўсё яшчэ жыве ў рэальным свеце і знайшоў сабе новага носьбіта. Дзяўчаты прыходзяць да высновы, што гэта Білі. Сябры рашаюць праверыць сваю гіпотэзу, заманіўшы Білі ў сауну пры басейне, бо Мучыцель Розуму не выносіць гарачыні. Іх апасенні пацвярджаюцца, гарачае паветра дрэнна ўздзейнічае на Білі, у ім абуджаецца нечалавечая сіла, ён вырываецца з саўны і ўступае з імі ў сутычку. Адзінаццаці ўдаецца атрымаць верх над Білі і той уцякае.
Каб высачыць Мучыцеля Розуму, Адзі звяртаецца да ўспамінаў Білі і даведваецца пра яго цяжкае дзяцінства. Яна выяўляе, што Мучыцель Розуму хаваецца на сталеліцейным заводзе, але Білі ўдаецца схапіць Адзі падчас выхаду з яго свядомасці, і Мучыцель Розуму вызначае яе месцазнаходжанне ў хаціне Хопера. Сябры разумеюць, што Мучыцель Розуму прыйдзе за Адзінаццаць, бо менавіта яна зачыніла браму ў Выварат і яна ўяўляе для яго пагрозу. Мучыцель нападае на дом, раніць Адзі і адступае. Раптам з героямі па рацыі звязваецца Дасцін і кліча сяброў на дапамогу. Адзі вызначае месцазнаходжанне Дасціна, і яны разам адпраўляюцца ў гандлёвы цэнтр. Сябры прыбываюць у «Старкорт» і вызваляюць Дасціна і яго сяброў. Адзі губляе прытомнасць, яе рана дзіўна пульсуе. Сябры вызначаюць, што ў яе назе пасля ўкуса Мучыцеля Розуму засталася яго частка. Яны выразаюць частку монстра з яе нагі, але Адзі губляе свае здольнасці. Тым часам пачвара працягвае нападаць на гандлёвы цэнтр, і падчас сутычкі Білі бярэ Адзі ў палон і адносіць Мучыцелю Розуму. Адзі здольвае дастукацца да свядомасці Білі, прыгадваючы яму ягоныя ўспаміны, і ён, ратуючы дзяўчыну, ахвяруе сабой.
Пасля перамогі над Мучыцелем розуму апынаецца, што ў той жа час, змагаючыся з рускімі і спрабуючы не даць ім зноў адкрыць браму ў Выварат, загінуў Хопер. Над Адзінаццаць бярэ апеку Джойс Баерс. Пакуль Баерсы збіраюцца, каб пакінуць Хоўкінс, Джойс дае ёй ліст, напісаны Хоперам, які ён меў намер выкарыстаць падчас размовы з ёй і Майкам. Затым Адзінаццаць і Баерсы з’язджаюць з Хоўкінса.
Чацвёрты сезон
У 1979 годзе доктар Брэнер эксперыментуе з групай дзяцей, якія валодаюць звышнатуральнымі здольнасцямі. Аднаго разу ў выніку таямнічага інцыдэнта гінуць усе дзеці апроч Адзінаццаці. Брэнер абвінавачвае ў забойствах выжылую дзяўчынку.
У сакавіку 1986 года, праз паўгады пасля пераезду ў Каліфорнію, Адзі ходзіць у школу і спрабуе справіцца са стратай сваіх здольнасцяў, а таксама са здзекамі дзяўчыны па імені Анжэла. Майк ляціць у Каліфорнію наведаць Адзі, якая робіць выгляд, што ў яе ўсё добра. Аднак на ролікавым катку, на вачах у Майка яе публічна прыніжаюць. Адзі ў адказ ударае Анжэлу па твары ролікавым каньком. Яе арыштоўваюць, але доктар Оўэнс перахоплівае дзяўчынку ў паліцыі і забірае яе з сабой. Ён тлумачыць, што Хоўкінс ў небяспецы, і што ён працуе над праграмай, якая можа вярнуць Адзінаццаць яе сілы. Дзяўчынка згаджаецца ўдзельнічаць у яго праекце, рызыкуючы ніколі больш не ўбачыць сваіх сяброў. Адзінаццаць дастаўляюць на аб’ект у Невадзе, дзе апынаецца, што доктар Брэнер, якога Адзі ў дзяцінстве лічыла за бацьку, усё яшчэ жывы.
Адзінаццаць змяшчаюць у спецыяльны ізаляцыйны рэзервуар пад назвай «Ніна», які дазваляе дзяўчынцы атрымаць доступ да падаўленых успамінаў аб яе жыцці з іншымі дзецьмі ў лабараторыі Хоўкінса. Адзінаццаць спрабуе збегчы і ў парыве лютасці ненадоўга вяртае свае сілы — гэта пераконвае яе працягнуць эксперымент. Пагружаючыся глыбей і глыбей у свае ўспаміны, яна выяўляе, што іншыя дзеці таксама падвяргалі яе траўлі, але добры санітар прыглядваў за ёй і даваў парады, як кантраляваць свае сілы. У нейкі момант санітар перасцярог дзяўчынку, што яе збіраюцца забіць, і прапанаваў дапамогу ў пабегу. Адзінаццаць у сваю чаргу прапанавала добраму санітару дапамогу ў выдаленні чыпу з яго шыі, які аслабляў і абмяжоўваў яго. Аднак, атрымаўшы волю, санітар раптам выкарыстаў звышнатуральныя сілы, каб перабіць ахову і персанал, а таксама і ўсіх астатніх эксперыментальных дзяцей. Апынулася, што санітар быў першым з эксперыментальных дзяцей доктара Брэнера, а на яго запясці значыцца нумар «001». Пасля таго, як Адзінаццаць адмовілася дапамагаць Адзін у яго крывавых справах, ён паспрабаваў забіць яе, але яна адолела яго і адправіла ў Выварат. Брэнер знайшоў Адзінаццаць, акружаную целамі іншых дзяцей, і ўсклаў на яе адказнасць за разню.
Канцэпцыя і прапрацоўка
Пры стварэнні гераіні браты Дафер чэрпалі натхненне з гісторый тых, хто выжыў пасля праекта, з некаторымі адсылкамі да «Іншапланецяніна» і канцэпту аўтсайдэра. Стваральнікі таксама натхняліся анімэ «'» і «'», адзначыўшы, што «хацелі пакінуць мінулае гераіні таямнічым, каб яна сама здавалася крыху пужаючай». «Дзіўныя рэчы» задумваліся як міні-серыял, і планавалася, што Адзінаццаць ахвяруе сабой у апошнім эпізодзе серыяла. Але кіраўнікі Netflix вельмі хацелі працягнуць апавяданне ў другім сезоне, таму браты вырашылі пакінуць Адзінаццаць у жывых.
Кастынг
Браты Дафер расказалі, што кастынг на ролю Адзінаццаць быў самым складаным, бо ў персанажа было мала рэплік. Ім патрэбна была дзяўчынка-актрыса, здольная перадаваць эмоцыі і пры гэтым не выходзіць з вобразу пры адсутнасці рэплік. Браты адчулі палёгку пасля сустрэчы з Мілі Бобі Браўн, якую яны апісалі як «нешта асаблівае, з абсалютна звышнатуральным талентам». Браўн прыйшлося пагаліць галаву для ролі. Спачатку яна і яе бацькі турбаваліся з гэтай нагоды, але пасля таго, як ёй паказалі фотаздымак Шарліз Тэрон у вобразе, яна пагадзілася падстрыгчыся.
Рэакцыя
Персанаж і акцёрская ігра Браўн атрымалі прызнанне крытыкаў.
Эліс Вінсент з «The Daily Telegraph» напісала: Эшлі Хофман з часопіса «Time» прапанавала Адзінаццаць у якасці талісмана Нацыянальнага дня вафляў. Аднак Леніка Крус з «The Atlantic» адзначыла, што «нягледзячы на багатую перадгісторыю, Адзінаццаць — самы слаба прапісаны персанаж з галоўных герояў серыяла».
На 69-й і 70-й цырымоніі ўручэння прэміі «Эмі» ў 2017 і 2018 гадах Браўн была намініравана ў катэгорыі «Найлепшая жаночая роля другога плана ў драматычным серыяле». На цырымоніі ўручэння ўзнагарод «MTV Movie & TV Awards 2017» яна была намініравана ў катэгорыях «Найлепшы кінагерой» і «Найлепшы акцёр/актрыса ў серыяле», перамогшы ў апошняй. Браўн атрымала прэмію «Сатурн» за найлепшую акцёрскую працу ў тэлесерыяле на 43-й цырымоніі прэміі. Актрыса была двойчы намініравана на прэмію Гільдыі кінаакцёраў ЗША за найлепшую жаночую ролю ў драматычным серыяле ў 2017 і 2018 гадах. Браўн атрымала прэмію «Kids’ Choice Awards» за найлепшую жаночую ролю ў 2018 і 2020 гадах.
Мыхііўка
Мыхііўка (Михі́ївка) — вёска ў Наваград-Валынскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чыжыўскай вясковай абшчыны.
(885) Ульрыка
885 Ульрыка  — астэроід галоўнага пояса. Адкрыты 23 верасня 1917 года савецкім астраномам Сяргеем Іванавічам Бяляўскім у Сімеізскай абсерваторыі, у Крыме. Названы, меркавана, у гонар Ульрыкі фон Левецаў (1804—1899). У перыяд 1821—1823 годаў яна адпрэчыла прапанову пра шлюб ад вядомага нямецкага паэта Іагана Вольфганга фон Гётэ. Смутак паэта выяўлена ў яго вершаваным творы Marienbader Elegie. Астэроід не перасякае арбіту Зямлі і абарачаецца вакол Сонца за 5,43 юліянскіх гадоў.
Залёты
«Залёты» — камедыя, якая выйшла з-пад пяра В. Дуніна-Марцінкевіча ў 1870 г., гаварылі персанажы па-беларуску і па-польску.
У гэтым творы далейшае развіццё атрымала тэма спажывецтва і беспрынцыпнасці, уласцівых надыходзячаму капіталізму. Польскі тэкст на беларускую мову ў пачатку XX ст. пераклаў Янка Купала, у 1915 г. «Залёты» былі пастаўлены ў Вільні Беларускім музычна-драматычным гуртком. А першая публікацыя гэтай п’есы адбылася ў газеце «Вольная Беларусь» у 1918 г.
В. Дуніна-Марцінкевіч паэтызаваў жыццё і побыт селяніна як носьбіта высокіх маральных і эстэтычных каштоўнасцей, што садзейнічала нараджэнню новых дэмакратычных ідэй у беларускай літаратуры. Камедыя была напісана ў традыцыях двухмоўя і прысвечана праблеме расслаення парэформеннай вёскі. Тут многа камедыйна-бытавых сцэн, дзеянне часта суправаджаецца песнямі і танцамі, але вядучыя прынцыпы — сатырычнае выкрыццё «чыноўных п’явак». Высмейваецца каставая абмежаванасць пінскай шляхты.
Асноўны персанаж «Залётаў» — Антон Сабковіч. Ён жыве толькі адной мэтай: «выбіцца ў людзі», разбагацець любымі сродкамі.
NGC 2268
NGC 2268 (іншыя абазначэнні — UGC 3653, MCG 14-4-22, ZWG 362.36, ZWG 363.20, IRAS07006+8427, PGC 20458) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Протазаалогія
Протазаалогія — раздзел заалогіі, які вывучае аднавузавыя жывёлы прасцейшых (амёба, інфузорыі і іншыя). Медыцынская і ветэрынарная протазаалогія вывучаюць пратазойныя хваробы, якія вызываюць некаторыя прасцейшыя (плазмодыі, трыпанісомы, лейшманіі і іншыя паразіты).
Сарабуры
Сарабуры (สระบุรี) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца прыкладна за 95 км на паўночны ўсход ад цэнтра Бангкока, на берагах ракі Пасак. Станам на 2011 год насельніцтва горада — чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 3105 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (48,8 %) саступае колькасці мужчынскага (51,2 %).
Івана-Франкоўск
Івана-Франкоўск (Іва́но-Франкі́вськ, у 1662—1918 і 1939—1962 — Станіслаў, у 1918—1939 — Станіславаў, Станисла́вів) — горад ва Украіне, цэнтр Івана-Франкоўскай вобласці. Насельніцтва: 237 тыс. чалавек (2021). Размешчаны ў 450 км ад Кіева.
Заснаваны ў 1662. У азнаменаванне 300-годдзя перайменаваны ў гонар выдатнага ўкраінскага пісьменніка і грамадскага дзеяча Івана Франко.
Аснова прамысловасці — прадпрыемствы машынабудавання і металаапрацоўкі, вытворчасці будаўнічых матэрыялаў, дрэваапрацоўкі.
IC 4819
IC 4819 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Google Translate
Google Translate (Гугл перакладай) — сэрвіс ад Google, які на 2015 год дазваляў перакладаць разнастайныя тэксты і вэб-старонкі на 109 мовах (у тым ліку і на беларускай). Колькасць параграфаў ці тэхнічных тэрмінаў у выточным тэксце абмяжоўваецца. Акрамя гэтага, ёсць функцыя «Перакладзены пошук», дзе можна выбраць выточную мову вынікаў і канцавую, увесці запыт і атрымаць вынік на абранай мове. 26 жніўня 2008 года сайт папоўніўся магчымасцю перакладаць з 50 моў на беларускую і наадварот з беларускай мовы на 50 іншых.
У адрозненне ад іншых сэрвісаў перакладу, якія працуюць з SYSTRANS, Google карыстаецца ўласнымі распрацоўкамі ў дадзенай галіне. Google Translate, як іншыя сэрвісы, не мае граматычных правілаў, таму што алгарытм выкарыстоўвае гэтак званы статыстычны аналіз, а не традыцыйны алгарытм перакладу, заснаваны на правілах.
Храналогія камбінацый
Набор напрамкаў перакладу павялічваўся паступова. Усяго налічваецца 15 гэтак званых стадый. Яны прыведзеныя ў храналагічным парадку.
Мухамед Хусейн Шахрыяр
Муха́мед Хусе́йн Шахрыя́р (Məhəmməd Hüseyin Şəhriyar; )‎ ,, Усходні Азербайджан — , ) — азербайджанскі іранскі паэт, які пісаў на азербайджанскай і персідскай мовах.
Біяграфія
Шахрыяр нарадзіўся ў 1906 годзе ў Тэбрызе. Яго бацька быў адвакатам. Першую сістэматычную адукацыю атрымаў у сярэдняй школе «Матахары» ў Тэбрызе, а пазней у школе «Дарул Фанун» у Тэгеране. Вывучаў таксама медыцыну ў каледжы, пасля чаго адправіўся ў Харасане, дзе знайшоў працу ў таварыстве натарыусаў «Нішапур», а пазней у банку «Кешаварзі». Першапачаткова ён выдаваў свае вершы пад псеўданімам Бехджат, але пазней ён змяніў яго на Шахрыяр.
Памёр паэт у 1988 годзе. Пахаваны ў родным Тэбрызе ў. Ён стаў апошнім паэтам, пахаваным у гэтым маўзалеі.
Творчасць
Свой першы верш Шахрыяр напісаў ва ўзросце сямі гадоў на азербайджанскай мове, а другое — ва ўзросце дзевяці гадоў на персідскай. Магчыма, ён паспрабаваў напісаць аўтабіяграфію ў форме вершаў, паколькі чытач можа даведацца пра біяграфію Шахрыяра, чытаючы яго дыван. Многія з яго горкіх і салодкіх успамінаў адлюстраваны ў яго кнігах «Хаз'ян Дэл», «», «Муміаі» і «Вячэрняя Басня». Яго іншая кніга, «Тахтэ Джамшыд» з'яўляецца калекцыяй эпічных вершаў, якая паказвае ўяўленне паэта. Шахрыяр склаў рознабакова развітыя формы паэзіі уключаючы лірыку, чатырохрадкоўі, вершы, оды і вершаваныя элегіі.
Палеазаалогія
Палеазаалогія (архезаалогія) — раздзел палеанталогіі, які вывучае выкапнёвых жывёл. Умоўна падзяляюць на палеазаалогію пазваночных і беспазваночных.
Камуністычная сімволіка
Камуністычная сімволіка — сімволіка, якая выкарыстоўваецца камуністычнымі партыямі, камуністычнымі рухамі, камуністычнымі дзяржавамі і ўвогуле прыхільнікамі ідэалогіі камунізму.
У Грузіі, Латвіі, Літве, Інданезіі, Іране, Польшчы, Тайвані, Украіне камуністычная сімволіка забароненая, а яе дэманстрацыя ў грамадскіх месцах для неадукацыйнага выкарыстання лічыцца крымінальным злачынствам.
Серп і молат
Серп і молат — сімвал бальшавізму, галоўная савецкая дзяржаўная эмблема. Скрыжаваны серп і молат адлюстроўваюць у сімвалічнай форме адзінства рабочых і сялян. Сімвал ўпершыню ўстаноўлены на гербе РСФСР у 1918 годзе.
Чырвоны сцяг
Чырвоны колер у трактоўцы бальшавікоў — колер крыві, пралітай працоўным народам у барацьбе супраць эксплуататараў. У больш ранняй і вузкай трактоўцы, чырвоны — колер рэвалюцыйнай барацьбы, рабочага руху, сімвал пралітай народнай крыві ў барацьбе за свабоду. Гісторыя чырвонага сцяга сыходзіць каранямі ў Сярэднявечча (VIII стагоддзе н. э. — «Паўстанне Чырванасцяжных» у Горгане, Іран, 778—779 г.). У 1792 годзе чырвоны сцяг быў узняты ў Парыжы падчас антыманархічнага народнага паўстання. Сімвалам сучаснага рабочага руху (сімвалам пралітай народнай крыві) сцяг стаў пасля Парыжскага паўстання 1832 года. Заканадаўча чырвоны сцяг быў замацаваны як дзяржаўны, а таксама як ваенны сцяг, канстытуцыяй РСФСР у ліпені 1918 года, хоць дэ-факта ён ўжо выконваў гэтыя функцыі згодна з дэкрэтам УЦВК ад 14 красавіка 1918 года.
Чырвоны сцяг першапачаткова быў знакам усяго рабочага руху, ім карысталіся як прыхільнікі марксісцкага напрамка ў сацыялізме і анархізме, прадстаўнікі ўсяго спектру сацыялістычнага рабочага руху. Пасля заканчэння Грамадзянскай вайны ў Расіі чырвоны сцяг стаў сімвалам бальшавіцкай Савецкай Расеі, у сувязі з чым нязгодныя з палітыкай новага рэжыму анархісты паступова адмовіліся ад выкарыстання дадзенага тыпу сцяга, які выкарыстоўвалі нароўні з чорным, пасля чаго адбылося размежаванне сімволікі на «камуністычную» (чырвоны сцяг) і «анархісцкую» (чорны сцяг, нароўні з якім з 1930-х анархісты пачалі шырока выкарыстоўваць чорна-чырвоны анарха-сіндзікалісцкі сцяг, які з’явіўся ў 19 стагоддзі). Зараз чырвоны сцяг на дзяржаўным узроўне выкарыстоўваецца ў сацыялістычных краінах, такіх як КНР, КНДР, В’етнам.
Чырвоная зорка
Пяціканцовая чырвоная зорка — сімвал камунізму, сімвал будучыні. Найбольш вядомыя прачытання сімвала — пяць населеных кантынентаў Зямлі, а таксама пяць пальцаў рукі рабочага. Менш вядомая трактоўка — пяць канцоў зоркі ўяўляюць пяць сацыяльных груп, якія вядуць нацыю да камунізму: моладзь (будучыя пакаленні), армія (абарона сацыялізму), прамысловыя рабочыя (вырабляюць тавары спажывання), сельскагаспадарчыя рабочыя (вырабляюць ежу) і інтэлігенцыя (крытыкуюць і паляпшаюць тэорыю і практыку жыцця для дасягнення камунізму).
На думку пісьменніка-фантаста і публіцыста Аляксандра Лазарэвіча, на з’яўленне дадзенага сімвала вялікі ўплыў аказаў раман-утопія Аляксандра Багданава «Чырвоная Зорка», у якім аўтар апісаў камуністычнае грамадства, якое існуе на суседняй планеце — Марсе. Чырвоная Зорка ў камуністаў такім чынам стала сімвалам высокаразвітай ў навукова-тэхнічным і сацыяльным дачыненні цывілізацыі.
У цэлым, гэта сімвал, эмблема, якая паказвае справядлівасць надыходзячага новага свету.
Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!
Адзін з самых вядомых сацыялістычных лозунгаў. Упершыню быў выказаны Карлам Марксам і Фрыдрыхам Энгельсам у «Маніфесце камуністычнай партыі».
«Рот фронт!»
Інтэрнацыянальнае прывітанне антыфашыстаў: паднятая амаль выпрастаная правая рука з павернутым ад сябе сціснутым кулаком.
Нгуен В’ет Тхань
Нгуен В’ет Тхань (Nguyễn Viết Thanh; 31 сакавіка 1931 — 2 мая 1970) — генерал-маёр Узброеных Сіл Рэспублікі В’етнам, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войнаў. Пасмяротна ўзведзены ў генерал-лейтэнанты.
Біяграфія
Нарадзіўся 31 мая 1931 года ў заможнай сям’і ў Лангане на паўднёвым усходзе В’етнама. Яго бацька быў штатным дзяржаўным служачым французскага каланіяльнага ўрада. Дзякуючы добраму эканамічнаму становішчу ў сям’і, з юных гадоў ён вучыўся ў прэстыжнай сярэдняй школе, якую скончыў у 1950 годзе.
У 1951 годзе Нгуен В’ет Тхань запісаўся ў Нацыянальную армію В’етнама, самастойнае аддзяленне Узброеных сіл Францыі ў калоніі. Пасля заканчэння школы баявых мастацтваў Далата ў званні другога лейтэнанта ўзначаліў 12-ы ўзвод 51-й роты 15-га батальёна. У канцы 1952 года быў прызначаны капітанам роты, а пазней узначальваў 707-ы батальён. У красавіку 1955 года яго накіравалі на вучобу ў Ваенна-даследчы цэнтр у Сайгоне.
У пачатку 1956 года заняў пасаду кіраўніка ваеннай школы Далата. У сярэдзіне года яго адправілі вучыцца за мяжу на курс прасунутай пяхоты ў Ваенную акадэмію Форт-Бэнінг у ЗША. У пачатку 1957 года, пасля вяртання дадому з курсаў, Нгуен В’ет Тхань быў пераведзены ў міжвузаўскую школу баявых мастацтваў Тху Дук на пасаду кіраўніка 6-й групы афіцэраў запасу. У 1960 годзе стаў галоўным сакратаром планавага аддзела Галоўнага ўпраўлення Бааань. У лютым 1961 года быў прызначаны губернатарам правінцыі Ланган.
У сярэдзіне 1962 года прызначаны на пасаду камандзіра 12-га палка 7-й пяхотнай дывізіі. У канцы 1963 года стаў губернатарам правінцыі Гаконг. У кастрычніку 1965 года стаў камандуючым 7-й дывізіі. У пачатку ліпеня 1968 года ўзначаліў 4-ы корпус і 4-ю тактычную зону.
2 мая 1970 года на верталёце праводзіў аблёт фронту ў паветранай прасторы правінцый Кінфон і Кінтуонг разам з палкоўнікам ЗША. З-за тэхнічнай непаладкі машына ўпала. Увесь экіпаж і пасажыры загінулі. 3 мая прэзідэнт Нгуен Ван Цхьеу пасмяротна ўзвёў яго ў генерал-лейтэнанты, а таксама ўзнагародзіў ордэнам і медалём.
Вук Бранкавіч (дэспат)
Вук Бра́нкавіч (Вук Бранковић), таксама вядомы як Вук Гргу́равіч (?—16 красавіка 1485) — сербскі дэспат, сын сляпога дэспата Гргура Бранкавіча, унук Георгія Бранкавіча. У маладосці падтрымліваў турак, якія дапамагалі яго бацьку стаць дэспатам пасля смерці Георгія Бранкавіча. У 1465 годзе на дыпламатычных перамовах у Бялградзе Вук Бранкавіч перайшоў на службу да венгерскага караля Мацвея Корвіна. Корвін яго прызначыў камандзірам сербскіх атрадаў у Срэме. За гераічнасць у бітвах Вук набыў папулярнасць сярод мясцовага сербскага насельніцтва, ён стаў героем народнага эпасу. У складзе венгерскай арміі атрады Вука Бранкавіча ваявалі супраць чэхаў, палякаў і аўстрыйцаў. У 1471 годзе ён стаў дэспатам Сербіі і атрымаў значныя ўладанні ў сучаснай Ваяводзіне: Купінік, Сланкамен, Беркасава, Бечкерак (Зрэнянін), Біела-Сцену і г.д. Паводле падання, заснаваў манастыр Гргетаг і царкву Святога Мікалая ў Сланкамене.
У 1476 годзе дэспат правёў паспяховы рэйд на Срэбраніцу і бітвы каля Шабаца і Смедарава. У 1479 годзе камандаваў сербскай кавалерыяй у бітвы на Хлебным полі. У выніку перамогі сербаў і венграў туркі на працягу некалькіх гадоў не вырашаліся атакаваць венгерскае прымежжа. У 1480 годзе Бранкавіч пачаў паход на Сараева. Праз год дэспат з наваколляў Крушаваца прывёў у Венгрыю каля 50 000 чалавек, якіх рассяліў каля Тэмішвара.
Быў жанаты з Барбарай Франкапан. Сканаў 16 красавіка 1485 года.
NGC 2269
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Самутсангкхрам (правінцыя)
Самутсангкхрам (สมุทรสงคราม) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда. Насельніцтва правінцыі — чалавек (2010).
Адміністрацыйны цэнтр — горад Самутсангкхрам.
Тэрыторыя правінцыі размешчана ў вусці ракі Мэкхлонг і на ўзбярэжжы Сіямскага заліва. З ракі вада для арашэння размяркоўваецца па ўсёй правінцыі. У прыбярэжных зонах здабываюць марскую соль. Клімат трапічны, мусонны.
24 cm Kanone M. 16
24 cm Kanone M. 16 (24 cm гармата M 16)— стаяла на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Выраблялася з 1916 на заводах кампаніі Škoda ў горадзе Пльзень. Ужывалася войскамі Аўстра-Венгерыі падчас 1-й сусветнай вайны, Чэхаславакіі ў міжваенны перыяд, як трафейныя з сакавіка 1938 вермахтам падчас 2-й сусветнай вайны ў Французскай кампаніі, пасля як гарматы абароны ўзбярэжжа на Атлантычным вале.
Уладзімір Уладзіміравіч Голубеў
Уладзімір Уладзіміравіч Голубеў (нар. 7 кастрычніка 1963, Мінск) — беларускі дызайнер і навуковец.
Член Беларускага саюза дызайнераў. Дацэнт кафедры камунікатыўнага дызайну Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Дацэнт Акадэмічнага дэпартамента гуманітарных навук і мастацтва ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце.
Біяграфія
У 1982 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча імя А. К. Глебава. У 1990 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (цяпер Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў), а ў 1995 годзе аспірантуру Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. У 2010 годзе атрымаў другую вышэйшую адукацыю па спецыяльнасці «Тэорыя і гісторыя культуры» у Рэспубліканскім інстытуту вышэйшай школы. Вучыўся ў Альгерда Адамавіча Малішэўскага, Алега Віктаравіча Чарнышова, Аляксандра Пятровіча Азончыка.
Жыве і працуе ў Мінску.
Творчасць
Член мастацкага савета па манументальнаму і дэкаратыўнаму афармленню пры Мінскім гарадскім выканаўчым камітэце. Аўтар шэрага навуковых публікацый па тэме дызайну ў зборніках міжнародных навуковых канферэнцый ФСК БДУ.
Роберт Шон Леанард
Роберт Шон Леанард (Robert Sean Leonard;, Вествуд, Нью-Джэрсі, ЗША) — амерыканскі акцёр, вядомы па сваёй ролі доктара Джэймса Уілсана ў тэлесерыяле «Доктар Хаус».
Біяграфія
Іграе на сцэне з 12 гадоў. Удзельнічаў у шматлікіх брадвейскіх пастаноўках.
У 2001 годзе Леанард атрымаў прэстыжную амерыканскую тэатральную прэмію «Тоні» за ролю ў спектаклі паводле п’есы Тома Стопарда «Вынаходніцтва кахання» (The Invention of Love).
Леанард сябруе з Х’ю Лоры, выканаўцам галоўнай ролі ў серыяле «Доктар Хаус», і з акцёрам Ітанам Хоўкам, з якім яны разам здымаліся ў фільме «Таварыства мёртвых паэтаў», а пасля заснавалі тэатральную кампанію Malaparte. Леанард таксама даўні сябар Джэймса Уотэрстана, Стыва Зана і Фрэнка Уэйлі.
У жніўні 2008 года Леанард ажаніўся з Габрыелай Салік, якая прафесійна займаецца конным спортам.
IC 4820
IC 4820 — галактыка тыпу SBcd ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2007
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2007 (17-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — другі па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай лігі) па футболе сярод беларускіх каманд 2007-га года.
У турніры прымала ўдзел 14 каманд. У сувязі з плануемым пашырэннем Вышэйшай лігі разыгрывалася ажно тры пуцёўкі ў элітны дывізіён. У вострай барацьбе перамогу святкаваў дэбютант Першай лігі клуб «Савіт» з Магілёва, які разам з мікашэвіцкім «Гранітам» і сталічным «Лакаматывам» прайшоў у Вышэйшую лігу.
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Турнірная табліца
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў і перамог «Граніт-Мікашэвічы» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Лакаматыў» дзякуючы лепшым паказчыкам у асабістых сустрэчах гэтых камандаў. 2. З клуба «Белшына» зняты 3 ачкі за парушэнне рэгламенту.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. У матчы «Дынама-Белкард» — «Мазыр» (2:1) гаспадарам залічана тэхнічнае паражэнне (0:3) за ўдзел у гульні дыскваліфікаванага футбаліста. 2. У матчы «Хваля» — «Зорка-БДУ» (2:1) абедзвюм камандам залічана тэхнічнае паражэнне (0:3) за ўдзел у гульні дыскваліфікаваных футбалістаў. 3. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
Бамбардзіры
Крыніца: football.by
Асвята
Асвя́та — возера ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Дзісна, за 15 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Шаркаўшчына, за 5,2 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Алашкі Вялікія, на балоце Мох.
Плошча паверхні возера 0,52 км². Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,45 км, даўжыня берагавой лініі 3,71 км. Найбольшая глыбіня 6,2 м, сярэдняя 0,9 м. Аб’ём вады 0,99 млн м³.
Возера знаходзіцца ў балоцістай мясцовасці. Катлавіна выцягнутая ў напрамку з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Берагі нізкія, тарфяністыя з балотнай расліннасцю. Возера дыстрофнае. Зарастае. У паўднёвай частцы з возера выцякае ручай у раку Дзісна.
Прынцып адноснасці
Пры́нцып адно́снасці — адзін з фундаментальных фізічных прынцыпаў, які сцвярджае раўнапраўнасць усіх інерцыяльных сістэм адліку і, такім чынам, адсутнасць адзінай, «абсалютнай» сістэмы адліку.
Сфармуляваны ў 1905 годзе А. Эйнштэйнам як абагульненне механічнага прынцыпу адноснасці на ўсе фізічныя з’явы (за выключэннем гравітацыйных).
Прынцып адноснасці фармулюецца наступным чынам:
Прынцып адноснасці, такім чынам, з'яўляецца пашырэннем прынцыпа адноснасці Галілея на ўсю фізіку, у прыватнасці, на электрадынаміку і оптыку.
Прынцып адноснасці з'яўляецца адным з зыходных палажэнняў спецыяльнай тэорыі адноснасці.
Гемасорбцыя
Гемасорбцыя (ад грэч. haema кроў + лац. sorbere паглынаць) або гемаперфузія — метад штучнага ачышчэння крыві ад таксічных рэчываў шляхам адсорбцыі таксінаў на паверхні адсарбенту. Выкарыстоўваецца для выдалення з крыві розных таксічных метабалітаў. У адрозенне ад гемадыялізу, пры якім выдаляюцца гідрафільныя рэчывы, гемасорбцыя выдаляе гідрафобныя таксіны. Пры гемасорбцыі з арганізма выдаляюць атрутныя рэчывы, прапускаючы кроў хворага праз матэрыялы, якія здольныя захопліваць і трывала ўтрымліваць змешчаныя ў крыві атрутныя рэчывы. У якасці адсарбентаў часцей выкарыстоўваюць актываваныя вуглі (гемакарбаперфузія), іёнаабменныя смолы, або т.з біяспецыфічныя адсарбенты. Гемасорбцыя ў асноўным прымяняецца пры атручваннях лекавымі прэпаратамі, а таксама ў хворых з цяжкімі пашкоджаннямі печані і нырак.
Амерыканскія ваеннапалонныя падчас вайны ў В’етнаме
З 1964 па 1973 год падчас В’етнамскай вайны ад 800 да 3000 амерыканскіх вайскоўцаў трапілі ў варожы палон. Пераважная большасць ваеннапалонных былі афіцэрамі, большасць з якіх складалі лётчыкамі ваенна-марскога флоту, ваенна-паветраных сіл і марской пяхоты. Асноўная маса амерыканцаў ўтрымлівалася ў Паўночным В’етнаме, дзе для размяшчэння захопленных ваенных выкарыстоўваліся трынаццаць турмаў і лагераў, самай вядомай з якіх была турма, празваная «Ханой Хілтан». Значна меншы лік быў захоплены на поўдні байцамі НФВПВ (больш вядомы як В’етконг). Жменька амерыканскіх грамадзянскіх асоб таксама знаходзілася ў палоне падчас вайны.
Амерыканскія ваеннапалонныя ў Паўночным В’етнаме былі вызвалены ў пачатку 1973 года ў рамках аперацыі «Вяртанне дадому», якая стала вынікам чатырохгадовых перамоў і Парыжскага мірнага дагавора. Рэпатрыяцыя пачалася 12 лютага і працягваліся да канца сакавіка. Пасля аперацыі «Вяртанне дадому» ў ЗША па-ранейшаму прыкладна 1350 чалавек лічыліся зніклымі без вестак, вакол чаго была пабудавана гіпотэза аб пакінутых амерыканскіх палонных.
Паланенне
Першы амерыканец узяты ў палон 26 сакавіка 1964 года недалёка ад Куангчы ў Паўднёвым В’етнаме, калі быў збіты самалёт-разведчык L-19/O-1 Bird Dog, якім кіравалі капітан Рычард Л. Уайтсайдс і капітан Флойд Джэймс Томпсан. Уайтсайдс загінуў, а Томпсан трапіў у палон, у канчатковым выніку правёўшы там дзевяць гадоў, што зрабіла яго паланенне самым доўгім у амерыканскай гісторыі. Ужо 5 жніўня гэтага ж года ўзяты ў палон лейтэнант авіяцыі ВМС Эверэт Альварэс, чый самалёт збілі пасля інцыдэнту ў Танкінскім заліве.
Амерыканскіх пілотаў працягвалі захопліваць да 1968 года, калі прэзідэнт Ліндан Джонсан абвясціў пра завяршэнне аперацыі «Грымоты» па нанясенні паветраных удараў па Паўночным В’етнаме. Авіятары зноў сталі трапляць у палон пры Рычардзе Ніксане, што ў 1969 годзе аднавіў бамбардзіроўкі. Значная колькасць амерыканцскіх лётчыкаў была захоплена падчас аперацыі «Паўабаронца» ў перыяд з мая па кастрычнік 1972 і аперацыі «Паўабаронца II» у снежні таго ж года. Пры гэтым у пілотаў, захопленных у гэты перыяд, быў самы кароткі тэрмін знаходжання ў палоне.
Цяжар і катаванні
В’етнамцы адмаўляліся прызнаваць амерыканцаў, якія трапілі ў палон, «ваеннапалоннымі», паколькі паміж ЗША і Паўночным В’етнамам фармальна не было стану вайны. Затрыманых лічылі «ваеннымі злачынцамі». Пілоту ВМС ЗША Говарду Ратледжу пасля палону было заяўлена наступнае: «Ты не ваеннапалонны. Твой урад не аб’яўляў вайну в’етнамскаму народу... цябе не абараняе міжнароднае заканадаўства». Томас Мо, які быў на момант свайго палону 1-м лейтэнантам ВПС, пісаў: «я выявіў, што цябе могуць падвергнуць катаванням за тое, што ты абвінаваціў іх у выкарыстанні катаванняў». Як паведамляе «Энцыклапедыя В’етнамскай вайны» пад рэдакцыяй ваеннага гісторыка Спэнсэра Такера, жорсткія і сістэматычныя катаванні, якім падвяргаліся амерыканскія пілоты, добра задакументаваны, хоць в’етнамскі бок да гэтага часу адмаўляе факт іх выкарыстання. У тыя дні гэтым звычайна займаўся пераважна адзін і той жа чалавек. Я думаю, яны [в’етнамцы] зразумелі, што пры адсутнасці больш-менш кваліфікаванага спецыяліста па катаваннях давесці чалавека да смерці можна папросту. Той, пра якога я кажу, зарабіў сабе мянушку 'Прутапут' — у нас кожны ахоўнік у лагеры атрымліваў мянушку — таму што ён умеў з дапамогай металічных дубцоў і путаў загінаць чалавека ў выварочаныя паставы, каб выклікаць боль, але ён быў вельмі майстэрскі ў гэтай справе. Ён ведаў межы, да якіх можна было выгінаць рукі і ногі, не ламаючы іх, і ў гэтым... ва ўсім гэтым было нешта нерэальнае. Ён прыходзіў, не выказваючы ніякіх эмоцый. Катаванні былі яго працай. Ён быў прафесійны спецыяліст па катаваннях. <...> Я думаю, яны зразумелі, можа быць, з папярэдніх выпадкаў, калі празмерна гарачыя спецыялісты па катаваннях загубілі некалькі палонных, што ім трэба было завесці вось такога чалавека.
В’етнамцы катавалі палонных перш за ўсё для таго, каб зламаць іх волю, прымусіць здрадзіць сваіх таварышаў, усхваляць паблажлівасць сваіх турэмшчыкаў, падпісваць лісты з заклікам спыніць вайну і прызнавацца ў ваенных злачынствах. Леа Торснес, ганараваны за свой гераізм у В’етнаме Медалём пашаны, адзначаў: «Я і многія іншыя палонныя падвяргаліся жорсткім катаванням — некаторых катавалі да смерці. Некалькі напісалі кнігі. У кнізе Джона Макграта «Ваеннапалонны: шэсць гадоў у Ханоі» прысутнічаюць яркія замалёўкі катаванняў». Лётчык ВМС ЗША Джэрэмія Дэнтан у 1966 годзе знаходзіўся пад катаваннямі чатыры дні і тры ночы — такім чынам яго «рыхтавалі» да сустрэчы з японскім журналістам, вядомым сваёй сімпатыяй да Паўночнага В’етнама. Эверэту Альварэсу некалькі дзён не давалі спаць, затым скавалі рукі за спіной, парэзаўшы запясці да касцей, і білі да таго часу, пакуль ён не пагадзіўся напісаць ліст з прызнаннем таго, што здзяйсняў «ваенныя злачынствы» супраць в’етнамскага народа. Як адзначаецца ў даследаванні ваенна-марскога Медыцынскага даследчага цэнтра ў Сан-Дыега, для атрымання падобнага роду сведчанняў в’етнамцы адмаўлялі ў медыцынскай дапамогі цяжка параненым або траўмаваным палонным, і нават пагаршалі раненні і траўмы.
Таксама, катаванні ўжываліся і ў якасці пакарання за любыя парушэнні лагернага рэжыму (свіст, спевы, размовы).
Для катаванняў часта выкарыстоўваліся кайданы і вяроўкі. Катаванне з ужываннем вяровак была адной з самых балючых — палоннаму моцна звязвалі рукі за спіной (у локцяў і на запясцях), пасля чаго заводзілі іх уверх і наперад. Такая методыка прыводзіла да рэшткавага паралічу і страты адчувальнасці рук на доўгі час (у некаторых выпадках — на многія гады пасля вызвалення з палону). Ужывалася таксама пазбаўленне сну, калі палоннага прывязвалі або прыкоўвалі да крэсла, прымушаючы сядзець у адным становішчы дні напралёт і пры гэтым не дазваляючы спаць. Томас Мо ўспамінаў, як аднойчы яго прымусілі сядзець на крэсле на працягу 10 сутак. Лейтэнант ВМС Майк Макграт адзначаў, што некаторыя зняволеныя падвяргаліся такім катаванні 15—20 дзён без перапынку. Некаторыя формы катаванняў былі вельмі простымі. Палонных прымушалі праводзіць доўгі час у нязручным становішчы (напрыклад, гадзінамі стаяць на каленях на бетоннай падлозе . Часам пад калені падкладалі аловак.
У 1969 годзе двое ваеннапалонных няўдала паспрабавалі здзейсніць уцёкі. Аднаго з іх пасля гэтага катавалі на працягу 38 дзён. Другі, капітан ВПС Эдвін Атэрберы, таксама падвергнуўся катаванням (яго крыкі былі чутны на адлегласці двух турэмных блокаў) і памёр праз восем дзён пасля спробы ўцёкаў. В’етнамцы заявілі іншым палонным, што ён памёр ад «незвычайнай хваробы». У сувязі з гэтым катаванням падвергліся таксама многія іншыя зняволеныя, якія не мелі да ўцёкаў ніякага дачынення.
Лейтэнант ВМС Джэймс Конел знаходзіўся ў адзіночным зняволенні ўвесь перыяд свайго знаходжання ў палоне. В’етнамскія турэмшчыкі катавалі яго, беспаспяхова спрабуючы прымусіць яго зрабіць прызнанне ў ваенных злачынствах. У выніку ў Конела былі сур’ёзна пашкоджаны нервовыя канчаткі на руках і запясцях. Лічачы, што ён сімулюе, в’етнамцы на працягу 120 дзён катавалі яго электрашокам, заганялі яму пад пазногці іголкі і калолі імі пальцы. Яны пагражалі адрэзаць яму рукі. У снежні 1969 года Конела адвялі на чарговы допыт, і ніхто з палонных яго больш не бачыў. У 1974 годзе Паўночны В’етнам перадаў амерыканскім прадстаўнікам яго астанкі.
Паводле даследавання Цэнтра вывучэння ваеннапалонных Роберта Мітчэла, у перыяд актыўнага выкарыстання катаванняў у першай палове вайны катаванням з вяроўкамі падвергліся 85% усіх палонных амерыканцаў, катаванням з крэслам — 67%, у кайданы закоўваліся 60%. Варта адзначыць, што эфектыўнасць катаванняў была спрэчнай. Некаторыя палонныя выяўлялі, што любы адказ на допыце, нават ілжывы, часова палягчае пакуты. Калі в’етнамцы запатрабавалі ў лётчыка марской пяхоты Орсана Суіндла назваць імёны камандзіра і пілотаў яго эскадрыллі, ён пад катаваннямі пералічыў членаў сваёй школьнай футбольнай каманды.
У 1999 годзе ў камітэце па замежных справах кангрэсу ЗША прайшлі слуханні, прысвечаныя меркаванага ўдзелу грамадзян Кубы ў катаваннях амерыканскіх вайскоўцаў у В’етнаме.
Месцы ўтрымання
З 13 турмаў, якія выкарыстоўваюцца для ўтрымання ваеннапалонных, пяць размяшчаліся ў Ханоі, а астатнія — за межамі горада. Сярод іх:
Гіпотэза аб пакінутых палонных
Яшчэ падчас самой В’етнамскай вайны недахоп крыніц інфармацыі ў Паўночным В’етнаме спрыяў адсутнасці ў ЗША даных аб дакладным ліку ваеннапалонных, якія знаходзіліся ў руках праціўніка. Нярэдка ўлады абапіраліся на звесткі з в’етнамскіх навінавых артыкулаў і радыеэфіраў, не заўсёды дакладных, а таксама на спісы імёнаў, перададзеныя невялікай колькасцю амерыканскіх ваеннапалонных, якія апынуліся на свабодзе да таго моманту. Дэпартамент абароны (Department of Defense) вёў спісы забітых у баі і тых, чые цела не былі падабраны, ваеннапалонных, зніклых на поле бою. Лічбы адрозніваліся, але чакалася вяртанне пасля заканчэння баявых дзеянняў прыкладна 600 чалавек. Гэтай праблемай займаліся такія арганізацыі, як: Пытаннем таксама шмат займаўся амерыканскі палітык Рос Пера.
У сярэдзіне 1980-х гадоў амерыканцы і в’етнамцы сустракаліся і вялі сумесную работу па вяртанні астанкаў загінулых амерыканскіх вайскоўцаў, якія знаходзіліся ў В’етнаме. Аналагічныя мерапрыествы праводзіліся ў Лаосе, у Камбоджы ж гэтаму перашкаджалі палітычныя складанасці.
Аднак не ўсе ў ЗША былі задаволены прадпрымаемымі ўскладненнямі. Палкоўнік ВПС у адстаўцы Джэй Бейлі спрабаваў правесці ўласную аперацыю. Яму ўдалося сабраць грошы, але невялікае судна так і не пакінула док. Некалькі паездак у Паўднёва-Усходнюю Азію з мэтай усталяваць месцазнаходжанне ваеннапалонных распачаў Бо Грыц. Па некаторых звестках, амерыканскае спецпадраздзяленне «Дэльта» двойчы пачынала рыхтавацца да місіі па вызваленні ваеннапалонных, але абодва разы аперацыя адмянялася.
Бярозаўскі сельсавет (Навагрудскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навагрудскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 15 мая 1959 года вёска Бярозаўка атрымала статус рабочага пасёлка. 2 сакавіка 1960 года сельсавет скасаваны, населеныя пункты перададзены ў падпарадкаванне Бярозаўскага пассавета.
Амерыканскія ваеннапалонныя падчас вайны ў В’етнаме
Гіпотэза аб пакінутых палонных
Ветэран В’етнама Боб Сміт, стаўшы парламентарыем, зрабіў праблему пакінутых ваеннапалонных адной з галоўных тэм сваёй дзейнасці. 14 паездак у ПУА для збору інфармацыі аб ваеннапалонных за свой кошт здзейсніў амерыканскі палітык Том Уолш.
У сваім інтэрв’ю 2002 года камбаджыйскі дзяржаўны дзеяч Пен Саван паведаміў, што чуў ад сваіх ахоўнікаў аб амерыканскіх ваеннапалонных, калі сам быў зняволеным. На яго думку, некаторых з іх адпраўлялі ў СССР.
Падчас прэзідэнцкай кампаніі Джона Кэры тэма паднімалася зноў. Кэры абвінавачвалі ў знішчэнні і замоўчванні доказаў, якія сведчылі пра існаванне пакінутых ваеннапалонных падчас яго знаходжання на чале камітэта Кэры, ён жа адмаўляў гэтыя абвінавачванні.
Самутсангкхрам
Самутсангкхрам (สมุทรสงคราม) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі.
Горад знаходзіцца прыкладна за 65 км на паўднёвы захад ад цэнтра Бангкока, на берагах ракі Мэкхлонг. Станам на 2015 год насельніцтва горада — чалавекі. Шчыльнасць насельніцтва — 3557 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (52,7 %) перавышае колькасць мужчынскага (47,3 %).
Hitman: Codename 47
Hitman: Codename 47 — відэагульня ў жанры стэлс, якая з’яўляецца родапачынальніцай серыі Hitman, распрацавана кампаніяй IO Interactive і выдадзеная кампаніяй Eidos Interactive 19 лістапада 2000 года. Hitman стала адной з першых гульняў, якія выкарыстоўвалі «лялечную» фізіку мадэляў.
Гульнявы працэс
У адрозненне ад мноства шутэраў таго часу, Hitman валодае стыльным і незвычайным стэлс-гульнявым працэсам. Гульня не заахвочвае масавыя забойствы, зніжаючы грашовую ўзнагароду пасля місіі смерці нявінных. 47 ўмее пераапранацца ў вопратку забітай ім чалавека, каб паўстаць перад ворагамі «сваім». У выніку ад гульца патрабуецца не красціся ў цені, а губляцца ў натоўпе, забіваць толькі ў крайніх выпадках. Галоўная задача любой місіі — забіць мэта. І для гэтага звычайна заўжды ёсць некалькі спосабаў, што дазваляе праходзіць гульню некалькі разоў.
Tiger Force
Тайгер Форс (Tiger Force; Атрад «Тыгр») — спецыяльнае падраздзяленне СВ ЗША па барацьбе з партызанамі, якое існавала ў перыяд В’етнамскай вайны. Атрымала вядомасць з-за сваёй датычнасці да шэрагу ваенных злачынстваў у 1967 годзе.
У 2002 годзе журналіст газеты «Таледа Блэйд» Майкл Салах атрымаў у свае рукі некаторыя неапублікаваныя дакументы арміі ЗША, у якіх, у прыватнасці, згадвалася пра расследаванне нейкіх ваенных злачынстваў. Салах разам з іншым журналістам Мітчам Вейсам здолелі атрымаць матэрыялы гэтага расследавання; як высветлілася, у 1971—1975 гадах амерыканская армія расследавала злачынствы, учыненыя атрадам «Тайгер Форс» у Паўднёвым В’етнаме, дзе з мая па лістапад 1967 года вайскоўцы гэтага падраздзялення, дзейнічаючы ў правінцыях Куангнгай і Куангнам, практыкавалі катаванні і забойствы ваеннапалонных, наўмысныя забойствы мірных жыхароў, адразанне вушэй і зняцце скальпаў з мёртвых. Расследаванне было завершана без вылучэння абвінавачванняў каму-небудзь з былых членаў атрада.
Салах і Вейс правялі шэраг інтэрв’ю з салдатамі, якія служылі ў «Тайгер Форс», а таксама з жыхарамі тых раёнаў, дзе дзейнічаў атрад. У кастрычніку 2003 года яны апублікавалі ў «Таледа Блэйд» серыю рэпартажаў аб злачынствах атрада. Гэта прынесла ім шэраг журналісцкіх прэмій, уключаючы Пулітцэраўскую прэмію ў 2004 годзе. Пасля публікацый армія ЗША пачала перагляд расследавання 1970-х гадоў, аднак аб ходзе і выніках гэтага перагляду з 2004 года няма ніякіх паведамленняў.
Міністэрства замежных спраў В’етнама адразу пасля публікацыі першага артыкула Салаха і Вейса заявіла, што не мае намеру рэагаваць на яе.
У 2006 годзе Салах і Вейс выпусцілі кнігу пра сваё расследаванне «Tiger Force: A True Story of Men and War».
Піскатава
Піскатава (сучасная саманазва: Piscataway, літаральна «людзі прыліваў») — алганкінскі народ, карэнныя насельнікі ўсходу ЗША. Агульная колькасць  — каля 4000 чалавек.
Прыбыццё еўрапейцаў стымулявала футравы гандаль у рэгіёне. Футра часцяком абменьвалася на агнястрэльную зброю. Ад гэтага гандлю болей выйгравалі суседзі піскатава, паколькі апошнія жылі асела і не мелі запасаў футра. Каб пазбавіцца ад нападаў добра ўзброеных саскуэханцаў, у 1634 г. піскатава перадалі частку сваіх зямель англійскай каталіцкай місіі. У 1640 г. вярхоўны правадыр і яго жонка прынялі хрысціянства, а іх дачка выхоўвалася і навучалася ў доме англійскай каланісткі. Місіянеры склалі першую граматыку дыялекта піскатава, пераклалі на яго катэхізіс. Аднак напады саскуэханцаў хутка ўзнавіліся. Да таго ж уладу сярод каланістаў захапілі пурытане, а ў 1652 г. каталіцтва ў англійскіх калоніях было забаронена.
У 1685 г., саслабленыя нападамі з боку новых ворагаў–іракезаў, піскатава былі вымушаны зноў пайсці на пагадненне з англійскімі каланістамі. Каланіяльныя ўлады надалі іх вёскам статус рэзервацый, што гарантавала абарону ад еўрапейскіх землеўласнікаў, але не ад рэйдаў іракезаў. У 1697 г. піскатава былі вымушаны перасяліцца на поўнач Вірджыніі і толькі пасля атрымання дапамогі з боку англічан у 1699 г. вярнуліся на Патомак.
У 1704 г. піскатава і іншыя індзейцы Мэрыленда пацярпелі ад эпідэміі. Іх колькасць значна скарацілася. Англійскія каланісты выкарысталі гэта як зачэпку для ігнаравання правоў рэзервацый і захопу індзейскіх зямель. Піскатава з дазволу іракезаў мігрыравалі на іх тэрыторыі. У 1765 г. яны ўзгадваліся на тэрыторыі сучаснага штата Нью-Ёрк у колькасці каля 120 чалавек. У 1793 г. прадстаўнікі піскатава прысутнічалі на перагаворах у Дэтройце. Пазней яны не ўзгадваліся як асобная племянная супольнасць.
У канцы XIX ст. даследчыкі выявілі ў Мэрылендзе значную групу «каляровага» насельніцтва, якое захоўвала тоеснасць з продкамі-піскатава. Гэтаму садзейнічала каталіцкае веравызнанне, якое адасаблівала яго ад суседзей-пратэстантаў.
9 студзеня 2012 г. улады штата Мэрыленд прызналі 3 групы піскатава ў якасці карэнных насельнікаў.
1-я армія (Германія)
1-я а́рмія (1. Armee) — германская армія, прымала ўдзел у Другой сусветнай вайне.
Гісторыя
Створана 26 жніўня 1939 года падчас французскай кампаніі ўваходзіла ў склад групы армій «С» і займала абарончыя пазіцыі лініі «Зігфрыда». 14 чэрвеня 1940 года атакавала французскую «лінію Мажыно». Да канца вайны знаходзілася на Заходнім фронце. З мая па жнівень 1944 года армія ўваходзіла ў склад Групы армій «G» і сіламі 4 дывізія абараняла ўзбярэжжа Біскайскага заліва ад Нанта да франка-іспанскай мяжы (каля 500 км). Пасля высадкі саюзнікаў у Нармандыі, армія рэарганізавана і ў жніўні 1944 г. адступіла ў Латарынгію. З верасня 1944 па красавік 1945 гг. армія ўваходзіла ў склад Групы армій «G». Падчас баёў на нямецкай мяжы спрабавала прадухіліць спробы 3-й арміі ЗША переправіцца праз раку Мозель і захапіць Мец.
Баявы склад арміі
Верасень 1939 г. Май 1940 г. Красавік 1941 г. Студзень 1942 г. Чэрвень 1942 г. Ліпень 1943 г. Чэрвень 1944 г. Лістапад 1944 г. Красавік 1945 г.
Самотны востраў
Гісторыя здымак і пракат
Здымкі фільма адбываліся ў Эстоніі. Праца над фільмам завяршылася ў снежні 2011 года. 26 сакавіка 2012 года ў Бабруйску ў кінатэатры «Товарищ» адбылася мясцовая прэм’ера фільма, а таксама творчая сустрэча з заслужаным артыстам Беларусі Ігарам Сігавым.
Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт
Еўрапе́йскі гуманіта́рны ўніверсітэ́т (скарочана ЕГУ; European Humanities University (EHU), Europos humanitarinis universitetas (EHU), (Европейский гуманитарный университет) — прыватны, некамерцыйны ўніверсітэт, заснаваны ў Мінску ў 1992 годзе. Пасля прымусовага закрыцця ўніверсітэта беларускімі ўладамі ў 2004 годзе ЕГУ працягнуў сваю дзейнасць у Вільнюсе (Літва).
ЕГУ прапануе магчымасць атрымаць бакалаўрскую, магістарскую і доктарскую ступені па праграмах дзённай і завочнай формы навучання ў галіне гуманітарных і сацыяльных навук.
На 1 кастрычніка 2015 г. колькасць студэнтаў складала каля 1100 асоб, 95 % з каторых — грамадзяне Беларусі. Мовы выкладання — беларуская і руская, некаторыя курсы чытаюцца на англійскай, нямецкай і іншых мовах. ЕГУ займае 2-ое месца ў рэйтынгу прыватных універсітэтаў Літвы.
Мінскі перыяд (1992—2004)
ЕГУ быў заснаваны ў Мінску ў 1992 годзе. На той час ва ўніверсітэце працавалі 8 факультэтаў і вялася падрыхтоўка па 13 спецыяльнасцях з глыбокім вывучэннем гуманітарных навук, замежных і класічных моў, сучасных інфармацыйных тэхналогій. Пры ЕГУ былі створаны і актыўна дзейнічалі ўнікальныя для Беларусі даследчыя цэнтры, інстытуты: Інстытут нямецкіх даследванняў, Цэнтр эканамічных і сацыяльных даследванняў, Цэнтр гендэрных даследванняў, Цэнтр грамадзянскай адукацыі, Інфармацыйна-рэсурсны цэнтр па праблемах еўрапейскай інтэграцыі і інш. У 2002 годзе ЕГУ стаў адным з першых членаў Асацыяцыі Еўрапейскіх Універсітэтаў Campus Europae. На працягу ўсяго часу своёй працы ў Беларусі ЕГУ прытрымліваўся прынцыпаў акадэмічных вольнасцей і ўніверсітэцкай аўтаноміі, яго досвед пазней мусілі пераняць іншыя беларускія ўніверсітэты ў межах Балонскага працэса.