cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гісторыя Інданезіі
Аднаўленне нідэрландскай адміністрацыі, пашырэнне яе ўладанняў (1824 — пачатак XX стагоддзя)
Пасля аднаўлення нідэрландскай каланіяльнай адміністрацыі ажыццёўленыя брытанцамі адміністрацыйныя і гаспадарчыя ператварэнні падпалі пад істотны перагляд. Пры гэтым галандцы паспрабавалі ў цэлым працягнуць лінію на паскораную мадэрнізацыю сістэмы кіравання і эканамічнай эксплуатацыі калоніі. Гэтых мэт меркавалася дасягнуць, у прыватнасці, за кошт убудавання мясцовай феадальнай верхавіны ў адміністрацыйную структуру, стымуляванні самаразвівальнай таварнай вытворчасці на грунце сістэмы зямельнай рэнты-падатку, пашырэння практыкі таварна-грашовых адносін. Аднак праект рэформаў быў рэалізаваны толькі ў нязначнай ступені, і ў выніку галандская каланізацыйная мадэль не зведала прынцыповых змен. Так, тубыльныя кіраўнікі засталіся практычна не інтэграванымі ў кіраўніцкую вертыкаль: узаемадзеянне з імі па-ранейшаму ўжыццяўлялася праз прыкамандзіраваных галандскіх урадоўцаў-рэзідэнтаў, якія фармальна знаходзіліся ў статусе саветнікаў, але ў рэальнасці ва ўсё большай ступені засяроджвалі ў сваіх руках кіраванне адпаведнымі дзяржаўнымі ўтварэннямі.
Высілкі галандцаў па ўмацаванні сваёй улады натыкнуліся на сур’ёзны супраціў з боку мясцовага насельніцтва, у тым ліку, часткі шляхты: 1820-я — 1830-я гады былі адзначаны чарадой магутных антыкаланіяльных выступаў. Самым буйным канфліктам падобнага роду за ўсю гісторыю галандскага валадарства ў Інданезіі стала  — паўстанне пад кіраўніцтвам, пабочнага сына кіраўніка Джак’якарты. Цягам кароткага часу Дыпанегора, які выступіў пад лозунгамі стварэння незалежнай, удалося мабілізаваць добра арганізаванае апалчэнне, што налічвае дзясяткі тысяч чалавек, і нанесці некалькі адчувальных удараў галандцам. У 1826—1828 гадах паўсталыя кантралявалі значную частку цэнтральнай Явы, і толькі пасля істотнага павелічэння колькасці нідэрландскіх войскаў і ўзвядзення каланізатарамі ў канфліктных раёнах развітай сістэмы фартыфікацыйных збудаванняў яны былі змушаны перайсці да абарончай тактыкі. У сакавіку 1830 года пасля серыі паражэнняў рэшткі арміі Дыпанегора былі блакаваны ў раёне горада, пасля чаго сам ён быў захоплены ў палон.
За падаўленнем паўстання Дыпанегора адбылося ўзмацненне жорсткасці кантролю над яванскімі дзяржавамі: у верасні 1830 года прадстаўнікамі Джак’якарты, Суракарты і галандскай адміністрацыі было падпісана пагадненне, што канчаткова аформіла залежнасць абодвух султанатаў ад Гаагі ў якасці пратэктаратаў і ўпісала іх у адміністрацыйную сістэму Нідэрландскай Ост-Індыі. Манархічная форма кіравання ў абодвух выпадках захоўвалася, аднак паўнамоцтвы султанаў набывалі галоўным чынам цырыманіяльны характар, тым часам як рэальная ўлада пераходзіла ў рукі рэзідэнтаў.
Памянёныя паўстанні не перашкодзілі галандцам планамерна пашыраць геаграфічныя рамкі свайго ўплыву на архіпелагу і максімальна абмяжоўваць аўтаномію фармальна незалежных мясцовых дзяржаў. Калі ў пачатку 1830-х гадоў да іх непасрэдных уладанняў ставіліся тэрыторыі Явы, Мадуры, паўднёвых Малук, паўднёвага ўскрайку Суматры і паўночна-усходняга ўскрайку Сулавесі, тое да пачатку 1860-х гадоў пад поўны кантроль былі ўзяты цэнтральная Суматра, паўночныя Малукі і шырокія тэрыторыі на поўдні Калімантана, суверэнітэт Нідэрландаў прызналі князі Балі. Па-за гэтымі тэрыторыямі была створана сетка канцэсій і апорных пунктаў. У 1890-х — 1900-х гадах да галандскіх уладанняў былі далучаны Ламбок і іншыя астравы з ліку Малых Зондскіх, якія да таго захоўвалі незалежнасць, было пачата засваенне заходняй часткі вострава Новая Гвінея, права на якую Гаага раней набыла паводле вынікаў серыі пагадненняў з Лонданам. У 1903 годзе ў склад Нідэрландскай Ост-Індыі быў улучаны, хоць працягвалася да 1913 года. Такім чынам, у 1910-х гады пад уладай Нідэрландаў завяршылася аб’яднанне ўсёй тэрыторыі сучаснай Інданезіі, насельніцтва якой у гэты перыяд складала каля 40 мільёнаў чалавек.
З кіраўнікамі падначаленых мясцовых дзяржаўных фармаванняў, зазвычай, падпісваўся кароткі тыпавы дагавор, што абумаўляла прызнанне адпаведнай тэрыторыі часткай Нідэрландскай Ост-Індыі і суверэнітэту нідэрландскага манарха, абавязанні па падпарадкаванні генерал-губернатару і адмова ад уступу ў якія-небудзь зносіны з трэцімі краінамі. За першыя два дзесяцігоддзі XX стагоддзя былі падпісана больш 250 падобных пагадненняў.
Метады эканамічнай эксплуатацыі калоніі змяняліся па меры эканамічнага развіцця саміх Нідэрландаў: на змену сістэме прымусовых культур у другой палове XIX стагоддзя прыйшло плантацыйная гаспадарка, на Суматры, Калімантане і, у меншай ступені, на Яве і Малуках атрымала развіццё.
Усё большае значэнне набывала рэалізацыя на мясцовым рынку галандскіх тавараў. З пачатку XX стагоддзя да актыўнага ўдзелу ў засваенні Нідэрландскай Ост-Індыі Гаагай былі дапушчаны манаполіі іншых еўрапейскіх краін і ЗША.
На мяжы XIX і XX стагоддзяў нідэрландскі ўрад пачаў планамернае карэктаванне метадаў засваення Інданезіі ўбок вызначанай лібералізацыі, абвясціўшы так званы (Ethische Politiek), які агадваў скасаванне часткі павіннасцей мясцовага насельніцтва, некаторае пашырэнне яго эканамічных праў і доступу да адукацыі і аховы здароўя.
Станаўленне нацыянальна-вызвольнага руху, уступ у Другую сусветную вайну (пачатак ХХ стагоддзя — 1942)
Найважнейшым момантам развіцця Нідэрландскай Ост-Індыі ў пачатку XX стагоддзя стала станаўленне інстытуцыялізаванага нацыянальна-вызвольнага руху. Стварэнню адпаведных грамадска-палітычных структур папярэднічаў досыць працяглы працэс фармавання нацыянальнай інданезійскай інтэлігенцыі і яе ідэалагічнай фрагментацыі. Першымі арганізацыямі, што абвясцілі сваёй канчатковай мэтай дасягненне дзяржаўнай незалежнасці, былі створаная ў 1908 годзе «» і заснаваны ў 1911 годзе «» — першая выступала пад свецкімі, другая — пад мусульманскімі лозунгамі. Неўзабаве пад уплывам працэсаў, што адбываліся ў Расіі і Еўропе, сфармавалася вельмі актыўнае левае крыло руху: у 1914 годзе была створана першая сацыял-дэмакратычная ячэйка, у 1920 годзе аформілася Камуністычная партыя Інданезіі. У 1927 годзе была заснавана Нацыянальная партыя Інданезіі на чале з Сукарна — будучыняй, якая хутка стала адной з ключавых палітычных сіл калоніі. У пачатку 1930-х гадоў Сукарна былі сфармуляваны прынцыпы мархаэнізму — дактрыны, што агадвае незалежнае развіццё Інданезіі па сацыялістычным шляху з нацыянальнай спецыфікай, што стала ідэалогіяй найболей магутнай плыні ў рамках нацыянальна-вызвольнага руху.
Імкнучыся збіць хвалю вызвольнага руху, галандцы шукалі шляхі ўзаемадзеяння з часткай нацыянальнай інданезійскай грамадска-палітычнай эліты. Так, у 1918 годзе быў сфармаваны першы ў гісторыі Ост-Індыі паважны орган — (Volksraad), у склад якога ўваходзілі засядальнікі, якія прадстаўлялі як нідэрландскую каланіяльную адміністрацыю, так і карэннае насельніцтва Ост-Індыі, а таксама шматлікую і ўплывовую  абшчыну. Першапачаткова савет надзяляўся вылучна дарадчымі функцыямі: у прыватнасці, генерал-губернатару загадвалася «кансультавацца» з ім па фінансавых пытаннях. У 1925 годзе савет атрымаў права заканадаўчай ініцыятывы, аднак усе яго рашэнні падлягалі зацвярджэнню генерал-губернатарам.
У першай чвэрці XX стагоддзя дзякуючы досыць умеранаму настрою асноўных нацыянальна-вызвольных сіл і вызначанаму лібералізму галандскай адміністрацыі сацыяльна-палітычнае становішча ў калоніі заставалася адносна стабільнай. Аднак з сярэдзіны 1920-х гадоў мясцовая кампартыя і шэраг саюзных ёй арганізацый узялі курс на гвалтоўнае скіданне ўлады Нідэрландаў, што прывяло да двух буйных узброеных паўстанняў на Яве і Суматры — адпаведна, у лістапада-снежні 1926 года і ў студзені 1927 года. За падаўленнем гэтых выступаў адбылася серыя рэпрэсій у дачыненні лідараў левага руху, аднак доўгатэрміновага ўзмацнення жорсткасці каланіяльнай палітыкі галандцаў не адбылося — у канцы 1920-х — 1930-х гадах курс на паэтапную лібералізацыю быў працягнуты.
Да канца 1920-х гадоў ставіцца ўваходжанне ў актыўны грамадскі ўжытак самой назвы «Інданезія», уведзенай у навуковы лексікон у другой палове XIX стагоддзя шэрагам заходніх спецыялістаў. Рубежнай падзеяй у гэтым плане лічыцца правядзенне ў Джакарце 27—28 кастрычніка 1928 года кангрэса моладзевых арганізацый нацыянальна-вызвольнага толку, падчас якога быў упершыню публічна выкананы гімн «Вялікая Інданезія» (Indonesia Raya) і абвешчана так званая «Клятва моладзі» (Sumpah Pemuda) — прысяга на вернасць адзінай радзіме — Інданезіі, адзінай нацыі — інданезійскай, адзінай мове — інданезійскай.
У пачатку Другой сусветнай вайны ў сілу нейтралітэту Нідэрландаў Інданезія не была залучана ў вайсковыя дзеянні ці падрыхтоўкі. Аднак пасля у маі 1940 года гітлераўскай Германіяй нідэрландскі ўрад, што перабраўся ў Лондан, абвясціў пра ўдзел сваіх узброеных сіл, што заставаліся ў калоніях, у вайне на баку антыгітлераўскай кааліцыі. У маі ж у Інданезіі было ўведзена ваеннае становішча, адміністрацыя калоніі разгарнула маштабныя мабілізацыйныя працы, на Яве, Суматры і некаторых іншых астравах былі размешчаны падраздзяленні ўзброеных сіл саюзнікаў — брытанцаў і аўстралійцаў. 7 снежня 1941 года, адразу пасля нападу Японіі на Пёрл-Харбар, генерал-губернатар абвясціў пра тое, што Нідэрландская Ост-Індыя знаходзіцца ў стане вайны з ёй. У студзені сілы былі падначалены аб’яднанаму, сфармаванаму для супрацьстаяння японцам у Паўднёва-Усходняй Азіі.
Перыяд японскай акупацыі (1942—1945)
пачаліся ў студзені 1942 года пасля ўварвання японцаў на востраў. Супраціўленне саюзнікаў было недоўгачасовым: пасля серыі прайграных марскіх бітваў у акваторыі Яванскага мора і невялікіх па маштабе сухапутных боесутыкненняў на Калімантане, Суматры і Яве ў лютым — сакавіку 1942 года іх асноўныя сілы былі запалонены ці эвакуяваны (толькі ва ўсходняй частцы архіпелага вайсковыя дзеянні працягваліся да пачатку 1943 года). 9 сакавіка Ц. ван Стакенборг Стахаўвер падпісаў пагадненне пра безумоўную капітуляцыю.
З улікам памераў тэрыторыі Інданезіі яе акупацыйнае кіраванне было дэцэнтралізавана і ажыццяўлялася праз адпаведныя структуры розных злучэнняў японскіх узброеных сіл: Ява і Мадура адводзіліся ў зону акупацыі 16-ай арміі, Суматра і шэраг прылеглых астравоў — у зону акупацыі 25-ай арміі, большая частка астатняй тэрыторыі — у зону акупацыі 2-га флота. Архіпелагі Рыау, Бунгуран і яшчэ некалькі невялікіх астраўных тэрыторый, прылеглых да Малакскага паўвострава, былі адведзены ў зону адказнасці войскаў, што акупавалі брытанскія калоніі — Сінгапур, Малаю і Саравак.
Як і на іншых заваяваных тэрыторыях Паўднёва-усходняй Азіі, японская акупацыйная адміністрацыя, імкнучыся заручыцца максімальнай падтрымкай мясцовага насельніцтва, праводзіла ў Інданезіі курс на стымуляванне нацыяналістычных, антыеўрапейскіх настрояў, падкрэсліваючы этнічную і культурную блізкасць паміж інданезійцамі і японцамі. Вызваленыя з турмаў асуджаныя да вайны галандцамі лідары нацыянальна-вызвольнага руху (у тым ліку Сукарна) прыцягваліся да супрацы: пад кантролем японскіх улад ім дазвалялася стварэнне грамадска-палітычных структур нацыяналістычнага толку. Так, пад кіраўніцтвам Сукарна ў 1942 годзе была заснавана арганізацыя ПУТЭРА (PUTERA, Pusat Tenaga Rakyat — «Цэнтр народнай сілы»), ператвораная ў 1943 годзе ў «Саюз вернасці народа Явы». Апроч таго, у супрацы з побач мясцовых дзеячаў японцамі было сфармавана інданезійскае вайсковае апалчэнне (PETA, Pembela Tanah Air — «Абаронцы радзімы»), у шэрагі якога да 1945 годзе былі мабілізаваны больш 37 тысяч мясцовых жыхароў.
Гэтая палітыка мела поспех: да супрацы з японцамі ў пачатковы перыяд акупацыі схілілася большая частка нацыянальнай эліты краіны і досыць шырокія грамадскія пласты. Аднак падтрымка японскай адміністрацыі сярод інданезійцаў значна саслабла пасля праведзенай акупантамі маштабнай мабілізацыі мясцовага насельніцтва на прымусовыя сельскагаспадарчыя і вайскова-інжынерныя працы і сістэматычнага гвалтоўнага вынятку харчу. У 1943—1945 гадах у розных раёнах Інданезіі адбываліся антыяпонскія выступы, у тым ліку з удзелам фармаванняў ПЕТА, якія, зазвычай, жорстка душыліся.
У 1945 годзе, спрабуючы захаваць падтрымку сярод інданезійскіх нацыяналістаў, японская адміністрацыя абвясціла пра пачатак практычнай падрыхтоўкі да падавання Інданезіі дзяржаўнай незалежнасці. З гэтай мэтай у сакавіку 1945 года быў сфармаваны Даследчыцкі камітэт па падрыхтоўцы інданезійскай незалежнасці (Badan Penyelidik Usaha Persiapan Kemerdekaan Indonesia, BPUPKI) ў складзе некалькіх дзясяткаў актывістаў мясцовага нацыянальна-вызвольнага руху (у іх ліку — Сукарна і будучы ). Даследчыцкім камітэтам быў падрыхтаваны праект інданезійскай канстытуцыі; на адным з яго пасяджэнняў 1 чэрвеня 1945 года Сукарна абвясціў прынцыпы, якія сталі пазней асновай дзяржаўнай ідэалогіі Інданезіі. 7 жніўня 1945 года для разгляду напрацовак Даследчыцкага камітэта была сфармавана Камісія па падрыхтоўцы незалежнасці Інданезіі, КПНІ (Panitia Persiapan Kemerdekaan Indonesia, PPKI), старшынём якой быў абраны Сукарна. 8 жніўня падчас сустрэчы з камандуючым Японіі фельдмаршалам  ў В’етнаме Сукарна і Хата атрымалі згоду японскага боку на аб'яву незалежнасці пры выкананні шэрага ўмоў Токіа. Аднак ва ўмовах надыходнай вайсковай паразы японцаў працэс узгаднення з імі пытання незалежнасці быў перапынены.
Фармальна японская акупацыя Інданезіі завяршылася 15 жніўня 1945 года пасля афіцыйнага аб'явы японскім урадам пра капітуляцыю. Аднак японскія войскі працягвалі заставацца на інданезійскай тэрыторыі яшчэ цягам некалькіх тыдняў да іх раззбраення і вывазу сіламі саюзнікаў.
Трыццаць выпадкаў маёра Земана
«Трыццаць выпадкаў маёра Земана» (Třicet případů majora Zemana) — чэхаславацкі дэтэктыўны шматсерыйны тэлевізійны мастацкі фільм, які распавядае пра афіцэра Яне Земане і ягонай зацятай і поўнай небяспекі барацьбе супраць ворагаў сацыялістычнай чэхаславацкай дзяржавы.
Гісторыя Інданезіі
Перыяд барацьбы за незалежнасць (1945—1950)
ў Джакарце Сукарна і Хатам 17 жніўня 1945 года. 18 жніўня ў якасці часовага паважнага органа дзяржавы на базе Камісіі па падрыхтоўцы незалежнасці быў сфармаваны Цэнтральны Нацыянальны Камітэт Інданезіі (Komite Nasional Indonesia Pusat, KNIP), які ў той жа дзень зацвердзіў канстытуцыю, што агадвала пабудову ўнітарнай прэзідэнцкай рэспублікі і абраў Сукарна і Хату, адпаведна, прэзідэнтам і віцэ-прэзідэнтам краіны.
Трыццаць выпадкаў маёра Земана
Фільм з’яўляецца адлюстраваннем пасляваеннай гісторыі Чэхаславакіі. Ён ахоплівае прамежак часу даўжынёй амаль трыццаць гадоў. Кожнаму году адпавядае нейкую адну, асабліва запомнілася Земану справу. Глядач, такім чынам, не толькі глядзіць захапляльны серыял, але і ўспамінае гісторыю Чэхаславакіі.
Гісторыя Інданезіі
Перыяд барацьбы за незалежнасць (1945—1950)
Ва ўмовах бяздзейнасці японскіх войскаў і адсутнасці сіл саюзнікаў у жніўні — верасні 1945 года ўраду Сукарна ўдалося сфармаваць асноўныяін стытуты дзяржаўнай улады. Аднак у кастрычніку ўзброеныя фармаванні Рэспублікі ўступілі ў канфрантацыю з войскамі Вялікабрытаніі, што высадзіліся на Яве і Суматры для вывазу адтуль японцаў і ваеннапалонных саюзнікаў, якія змяшчаліся ў шматлікіх канцэнтрацыйных лагерах (на Калімантане, Сулавесі, Малукскіх і Малых Зондскіх астравах з гэтымі ж мэтамі высадзіліся аўстралійскія часткі, на і прылеглыя да яго астравы — амерыканскія). У кастрычніку брытанцы фактычна ўзялі пад кантроль Джакарту, апагея ж канфлікт дасягнуў у лістападзе, калі падчас шматдзённага штурму Сурабаі англічанамі загінулі не менш 20 тысяч інданезійцаў. Адначасна ў некаторых рэгіёнах адбыліся сутыкненні з японскімі часткамі, што не жадалі здаваць зброю інданезійцам.
Трыццаць выпадкаў маёра Земана
Прэм’ера фільма была прымеркавана да трыццацігоддзю Корпуса нацыянальнай бяспекі. Фільм быў прызваны абараняць і папулярызаваць дзейнасць органаў бяспекі сацыялістычнай Чэхаславакіі і асвятліць дзейнасць праціўнікаў сацыялістычнага ладу, для чаго ў фільме былі задзейнічаныя самыя знакамітыя і любімыя акцёры чэхаславацкага кіно і тэлебачання.
Гісторыя Інданезіі
Перыяд барацьбы за незалежнасць (1945—1950)
Паралельна працягвалася фармаванне палітычных структур Рэспублікі. Адмовіўшыся пад ціскам сваіх апанентаў ад пабудовы прэзідэнцкай рэспублікі з аднапартыйнай сістэмай, Сукарна пайшоў на істотную лібералізацыю дзяржаўнай мадэлі. Да пачатку 1946 года былі створаны 10 палітычных партый, заснаваны пост (першым яго заняў сацыяліст ), якому быў падначалены ўрад, за кошт чаго прэзідэнцкія паўнамоцтвы аказаліся істотна падрэзаны.
Трыццаць выпадкаў маёра Земана
Сюжэт
Малады чэшскі працоўны Ян Земан вяртаецца ў 1945 годзе з канцлагера. Ён хоча знайсці тых, хто выдаў яго гестапа ў 1942 годзе. Так пачынаецца яго служба ў органах бяспекі, якая будзе доўжыцца амаль трыццаць гадоў. У саракавыя гады Земан змагаецца з недабітымі фашысцкімі паслугачамі, якія імкнуцца знішчыць у зародку новай, народнай дзяржавы, у пяцідзесятыя — з кулакамі і праціўнікамі калектывізацыі, ў шасцідзесятыя — з рэшткамі фашысцкай агентуры, якія перайшлі на службу заходніх разведак, а ў сямідзесятыя гады маёр Земан гераічна змагаецца з дысыдэнтамі. Ёсць серыя і пра падзеі Пражскай вясны 1968 года.
Гісторыя Інданезіі
Перыяд барацьбы за незалежнасць (1945—1950)
У студзені 1946 года пачаліся сутыкненні з галандцамі, якія вярнуліся ў былую калонію — Гаага адмовілася прызнаваць незалежнасць краіны і павяла курс на аднаўленне свайго суверэнітэту над ёй. У студзені ж сталіца Рэспублікі была часова перанесена ў Джак'якарту, бо кантроль над Джакартай перайшоў ад брытанцаў, якія прыступілі да эвакуацыі, да нідэрландскай адміністрацыі. На Яве і Суматры вайсковыя дзеянні завярнуліся з вялікай інтэнсіўнасцю, тым часам як іншыя астравы Інданезіі, дзе ўлада Рэспублікі фактычна не была ўсталявана, галандцам удалося заняць з мінімальнымі цяжкасцямі.
Пасля дзесяцімесячных баявых дзеянняў, што выматалі абодва бакі, пры брытанскім пасярэдніцтве 12 лістапада 1946 года было падпісана, паводле якога Нідэрланды дэ-факта прызнавалі суверэнітэт Рэспублікі Інданезіі ў межах Явы, Суматры і Мадуры. На астатняй тэрыторыі былой калоніі агадвалася стварэнне пры падтрымцы Гаагі шэрага квазі-незалежных дзяржаў, якія разам з Рэспублікай Інданезіяй сфармавалі б, ЗШІ (Republik Indonesia Serikat, RIS) — федэратыўнае ўтварэнне, якая, валодаючы дзяржаўным суверэнітэтам, знаходзілася б у нейкай з Нідэрландамі.
Унутраная сітуацыя ў Рэспубліцы была вельмі нестабільнай у сілу як цяжкага сацыяльнага становішча, так і вострага супрацьстаяння розных палітычных сіл. У 1947—48 гадах некалькі разоў змянялася або істотна перафармоўвалася ўрад. У верасні — лістападзе КПІ і шэраг саюзных ёй арганізацый паднялі, падаўлены ўрадавымі войскамі.
У снежні 1948 года Рэнвільскае пагадненне было сарвана: галандцы аднавілі баявыя дзеянні, захапіўшы Джак'якарту і ўзяўшы ў палон Сукарна і Хату (сталіца Рэспублікі была перанесена ў Букіцінгі). Паралельна на падкантрольных Нідэрландам тэрыторыях ствараліся новыя дзяржавы, улады якіх былі цалкам лаяльныя былой метраполіі.
Пасля новага ўмяшання ААН бакі вярнуліся да перамоў. У маі было дасягнута перамір'е, паводле ўмоў якога галандскія войскі пакінулі Джак'якарту, якая пасля вяртання туды вызваленых Сукарна і Хаты зноў знайшла сталічны статус. Паводле вынікаў мінулай у жніўні — лістападзе 1949 года Канферэнцыі круглага стала было абвешчана стварэнне Злучаных Штатаў Інданезіі са сталіцай у Джакарце ў складзе 16 дзяржаў, у тым ліку Рэспублікі Інданезіі, у межах, вызначаных Рэнвільскім пагадненнем. Гаага пры гэтым захоўвала свой кантроль над Заходнім Ірыянам. У снежні Сукарна быў абраны прэзідэнтам, Хата — віцэ-прэзідэнтам ЗШІ, абавязкі ж прэзідэнта Рэспублікі Інданезіі, сталіца якой заставалася ў Джак'якарце, былі перададзены.
Існаванне ЗШІ аказалася недоўгачасовым. У лютым 1950 года пасля няўдалай спробы захопу Джакарты ўзброеным фармаваннем з тэрыторыі заходнеяванскага штата  апошні быў далучаны да Рэспублікі Інданезіі. Цягам наступных месяцаў практычна ўсе штаты самахоць або пасля недоўгачасовых вайсковых сутыкненняў увайшлі ў склад Рэспублікі. 17 жніўня 1950 года ў Джакарце Рэспубліка Інданезія была зноў абвешчана ў якасці ўнітарнай дзяржавы, што ўключала ў сваю тэрыторыю асноўную частку былой Нідэрландскай Ост-Індыі (далучэнне да Рэспублікі было завершана ў кастрычніку, пад кантролем галандцаў заставалася заходняя частка вострава Новая Гвінея). Прэзідэнтам дзяржавы быў абраны Сукарна.
Перыяд «Ліберальнай дэмакратыі» (1950—1957)
Для гэтага перыяду быў характэрны невысокі ўзровень палітычнай стабільнасці, абумоўлены як вастрынёй сацыяльна-эканамічных праблем, так і досыць канфліктнымі адносінамі паміж рознымі палітычнымі сіламі. Урады аказваліся вельмі разнастайнымі па складзе і, зазвычай, недаўгавечнымі, а актыўная і незалежная дзейнасць СНП нярэдка ўступала ў супярэчнасць з зацікаўленасцямі выканаўчай улады. Найболей сур'ёзная калізія адбылася восенню 1952 года, калі інданезійскае вайсковае кіраўніцтва адмовілася выконваць рашэнне парламента пра скарачэнне. Вымогі СНП пра адстаўку вышэйшага генералітэту і рэарганізацыі Міністэрства абароны прывялі да так званага «інцыдэнту 17 кастрычніка 1952 года» — масавых антыпарламенцкіх выступленнях, у якіх узялі ўдзел не толькі вайсковыя, але і значная колькасць грамадзянскага насельніцтва, якое спачувала ім. Канфлікт удалося ўрэгуляваць толькі дзякуючы асабістаму ўмяшанню Сукарна, які заклікаў вайсковых да парадку і дамогся ад парламентароў істотнага карэктавання праграмы скарачэння арміі.
З сярэдзіны 1950-х гадоў прэзідэнт Сукарна ва ўсё большай ступені схіляўся да ўкаранення сацыялістычных метадаў кіравання эканомікай і паступоваму палітычнаму збліжэнню з Савецкім Саюзам, што, у сваю чаргу, выклікала рэзкае непрыманне правых і мусульманскіх партый. Адначасна праводзіўся замежнапалітычны курс, скіраваны на цверджанне лідарства Інданезіі сярод краін у стадыі развіцця. Важным крокам у гэтым кірунку стала правядзенне ў красавіку 1955 года ў Бандунгу, якая ў немалой ступені спрыяла ўзросту міжнароднага аўтарытэта Джакарты.
У верасні 1955 года ў краіне прайшлі першыя ўсеагульныя парламенцкія выбары, паводле вынікаў якіх у склад СНП увайшлі прадстаўнікі 28 партый (раней ён быў укамплектаваны прадстаўнікамі ЦНКІ, які прызначаўся прэзідэнтам, і дэлегатамі штатаў скасаваных ЗШІ). Найбуйнейшыя фракцыі былі сфармаваны мусульманскімі і, сукарнаўскай Нацыянальнай партыяй Інданезіі і Кампартыяй. Абноўлены парламент аказаўся яшчэ ў большай ступені пахілены да правядзення самастойнай лініі ў дзяржаўных справах і, адпаведна, да пікіровак з прэзідэнтам. У снежні 1955 года адбыліся выбары ва Устаноўчы сход (Dewan Konstituante) — орган, якому належыла распрацаваць і прыняць новую, пастаянную канстытуцыю краіны, якія завяршыліся фармаваннем гэтай структуры з партыйным раскладам, аналагічным СНП.
Унутрыпалітычная нестабільнасць пагаршалася актывізацыяй дзейнасці ўзброеных антыўрадавых груповак — перадусім, ісламісцкіх фармаванняў, што дзейнічалі на Яве, Суматры і Сулавесі, а таксама нарастаннем сепаратысцкіх рухаў у розных рэгіёнах.
У лютым 1957 года ва ўмовах вострага палітычнага крызісу, выкліканага супрацьстаяннем паміж прэзідэнтам і СНП, Сукарна, заручыўшыся падтрымкай вайскоўцаў, абнародаваў дактрыну «», якая агадвала, у прыватнасці, фактычную адмову ад, і абвясціў пра пераход краіны да так званай «» (Demokrasi Terpimpin).
Перыяд «накіроўваемай дэмакратыі» (1957—1965)
Пераход да «накіроўваемай дэмакратыі» выказаўся перадусім у пашырэнні прэзідэнцкіх паўнамоцтваў пры істотным абмежаванні ролі органаў заканадаўчай улады. СНП не быў распушчаны фармальна, аднак яго дзейнасць аказалася практычна прыпыненай ва ўмовах абвешчанага ў сакавіку 1957 года ваеннага становішча. Сукарна матываваў гэты крок патрэбай не толькі пераадолення палітычнага крызісу, але і падаўлення антыўрадавых і сепаратысцкіх рухаў, якія да гэтага часу кантралявалі больш 15 % тэрыторыі краіны. У пачатку 1957 года з-пад улады цэнтра практычна цалкам выйшлі Сулавесі і Суматра. На першым з гэтых астравоў дзеяла арганізацыя «», якая патрабавала падавання шырокай рэгіянальнай аўтаноміі, на другім — (РУРІ), які зусім абвясціў пра сябе як пра законную ўладу ўсёй Рэспублікі. На бок «Перместы» і РУРІ перайшлі нямала аўтарытэтных ваенных і палітычных дзеячаў, сукупная колькасць іх узброеных фармаванняў складала не менш 130 тысяч чалавек. Абедзве структуры карысталіся падтрымкай — у тым ліку ваеннай дапамогай — з боку ЗША і шэрага краін Захаду, а таксама ўсталявалі кантакты з ісламістамі «Даруль Іслам», якія таксама нарасцілі ў гэты перыяд сваю актыўнасць.
Правядучы серыю маштабных ваенных аперацый, цэнтральны ўрад змагло да канца 1957 года цалкам разграміць сілы РУРІ і аднавіць кантроль над Суматрай. Да сярэдзіны 1958 года былі разгромлены асноўныя сілы «Перместы» і ліквідаваны многія агмені супраціўлення «Даруль Ісламу». Характэрна, што ў выпадку з РУРІ і «Перастой» улады не абмяжоўваліся сілавымі метадамі барацьбы — многія вымогі мяцежнікаў былі выкананы, значная частка іх лідараў і актывістаў была вызвалена ад адказнасці.
У жніўні 1960 года Савет народных прадстаўнікоў быў узноўлены, аднак у яго склад увайшлі толькі прадстаўнікі лаяльных прэзідэнту партый і новаствораныя фракцыі вайскоўцаў і прадстаўнікоў так званых «функцыйных груп» (розных грамадскіх і прафсаюзных арганізацый), якія дэлегаваліся, адпаведна, камандаваннем узброеных сіл і прэзідэнтам. Яшчэ шырэйшае прадстаўніцтва ўзброеныя сілы і прапрэзідэнцкія «функцыйныя групы» атрымалі ў сфармаваным неўзабаве  — вышэйшым заканадаўчым органе дзяржавы, што ўключыў у сябе СНП у якасці ніжняй палаты.
Умацаванне асабістай улады Сукарна суправаджалася астуджэннем адносін Джакарты з Захадам і, адпаведна, узмацненнем яе замежнапалітычнага нахілу ўбок Савецкага Саюза і сацыялістычнага лагера ў цэлым. Асаблівая напружанасць паўстала ў адносінах з Нідэрландамі — Інданезія высунула прэтэнзіі на тэрыторыю Заходняга Ірыяна, якую былая метраполія працягвала ўтрымваць у каланіяльным валоданні. У пачатку 1960-х гадоў пры актыўнай палітычнай падтрымцы і вайскова-тэхнічнай дапамозе з боку СССР (Джакарце была бязвыплатна перададзена значная колькасць караблёў і ўзбраення, у краіне размешчаны вялікі апарат савецкіх ваенных саветнікаў) Сукарна пайшоў на прамую ваенную канфрантацыю з Гаагай. Пасля серыі невялікіх сутычак на мора і магутнага ціску, аказанага на Нідэрланды па палітыка-дыпламатычных каналах, апошнія пагадзіліся на саступку Заходняга Ірыяна: у верасні 1962 года гэта тэрыторыя была, а ў маі 1963 года афіцыйна ўлучана ў склад Інданезіі.
Іншай праявай антыімперыялістычнай палітыкі Сукарна стала ініцыяваная ім у 1963 годзе канфрантацыя з Малайзіяй — Джакарта выступіла катэгарычна супраць фармавання Малайзіі шляхам аб’яднання і брытанскіх калоній на Калімантане, асцерагаючыся яе ператварэння ў сатэліта Вялікабрытаніі і правадыра заходняга ўплыву ў рэгіёне. На Суматры і Калімантане былі разгорнены маштабныя вайсковыя падрыхтоўкі, была адкрыта аказана вайсковая дапамога антыбрытанскім групоўкам, што дзейнічалі ў Брунеі і іншых каланіяльных уладаннях, мабілізаваны больш 20 мільёнаў добраахвотнікаў для арміі ўварвання (усяго на патрэбы канфрантацыі сыходзіла каля 80 % дзяржбюджэту краіны). У 1964 годзе атрады інданезійскіх добраахвотнікаў неаднаразова ўрываліся на тэрыторыю Саравака і Сабаха, дзе ўступалі ў баі з дыслакаванымі там вайсковымі часткамі краін Брытанскай садружнасці, было праведзена некалькі няўдалых на тэрыторыі.
Характэрна, што ў адрозненне ад змагання за Заходні Ірыян, антымалайзійская кампанія Сукарна не атрымала падтрымкі з боку СССР, большай часткі сацлагера і недалучаных дзяржаў. На ролю галоўнага замежнапалітычнага саюзніка Джакарты на гэтым этапе высунуўся Пекін. У студзені 1965 года пасля абрання новастворанай Малайзіі ў склад Генасамблеі ААН Сукарна абвясціў пра выхад Інданезію з Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і намеры стварэння супольна з КНР, якая не была членам ААН у гэты перыяд, новай міжнароднай глабальнай арганізацыі, якая аб’яднала б «новыя ўзнімальныя сілы чалавецтва».
Дзяржаўны пераварот (1965)
Радыкальны антыімперыялістычны курс вонкавай палітыкі Сукарна і яго сацыялістычны ўхіл ва ўнутрыпалітычных і эканамічных справах актыўна падтрымваліся Камуністычнай партыяй Інданезіі і іншымі левымі сіламі, што значна ўзмацнілі ў гэты перыяд свой уплыў. У той жа час яны выклікалі рэзкае адрыньванне з боку правых партый і значнай часткі вайскоўцаў. Падобная сітуацыя прывяла ў пачатку 1965 года да нагнятання вострага палітычнага крызісу, у становішчы якога супраціўныя сілы вінавацілі адна адну ў намеры ўзурпацыі ўлады. Пры гэтым верхавіна ўзброеных сіл і спецслужбаў аказалася расколатай па ідэалагічным прынцыпе: калі камандаванне сухапутных войскаў салідарызавалася з правымі палітычнымі сіламі, а ў замежнапалітычным плане досыць выразна арыентавалася на ЗША, то камандаванне ВПС і прэзідэнцкай аховы ў значнай ступені схіляліся да супрацы з КПІ.
Кульмінацыяй супрацьстаяння стала спроба дзяржаўнага перавароту, здзейсненая Рухам 30 верасня — групай актывістаў КПІ, шэрага левых арганізацый і афіцэраў прэзідэнцкай аховы: пад падставай абароны Сукарна ад вайсковага путча, які нібы рыхтаваўся, імі былі захоплены і забіты большая частка вышэйшага генералітэту сухапутных войскаў. Не дамогшыся адкрытай падтрымкі сваіх дзеянняў з боку прэзідэнта, які заняў чакальную пазіцыю, мяцежнікі абвясцілі пра пераход усёй поўнасці ўлады ў краіне да сфармаванага імі на чале з падпалкоўнікам. Нешматлікія верныя савету часткі ўзялі пад кантроль прэзідэнцкі палац, асобныя раёны Джакарты і галоўную базу ВПС, аднак супраць іх выступілі буйныя сілы сухапутных войскаў, мабілізаваныя генерал-маёрам Сухарта, якім цягам дзвюх сутак атрымаўся здушыць выступ мяцежнікаў. Цягам некалькіх тыдняў былі ліквідаваны агмені супраціўлення прыхільнікаў Руху 30 верасня ў розных раёнах Явы.
У выніку групоўцы вайскоўцаў пад кіраўніцтвам Сухарта ўдалося здзейсніць контрпераварот: здушыўшы Рух 30 верасня, яны фактычна ўзялі Сукарна пад свой кантроль і прыступілі да паступовай узурпацыі дзяржаўнай улады. У сярэдзіне кастрычніка Сухарта, якія заняў пасаду галоўкама сухапутных войскаў, заснаваў Аператыўнае камандаванне па аднаўленні бяспекі і парадку — (Komando Operasi Pemulihan Keamanan dan Ketertiban, Kopkamtib), надзеленае фактычна неабмежаванымі вышукнымі і карнымі паўнамоцтвамі. Станаўленне новага рэжыму суправаджалася цвёрдым прыгнечаннем палітычных праціўнікаў арміі, перадусім кампартыі і саюзных ёй арганізацый: супраць іх была разгорнена маштабная кампанія тэрору. У выніку рэпрэсій і масавых пазасудовых забойстваў, якія доўжыліся больш двух гадоў, загінулі, паводле розных дадзеных, ад 500 тысяч да 2 мільёнаў чалавек, не менш за 600 тысяч былі падвергнуты турэмнаму зняволенню.
Перыяд «Новага парадку» (1965—1998)
Эпоха, распачатая пасля падаўлення перавароту 30 верасня 1965 года, атрымала афіцыйную назву «Новага парадку». Адхіленне ад улады прэзідэнта Сукарна адбывалася паэтапна. 11 сакавіка 1966 года пад націскам вайскоўцаў ім быў падпісаны, які падаваў Сухарта права прымаць ад імя прэзідэнта любыя меры, патрэбныя для падтрымання бяспекі і парадку ў краіне. У рамках гэтых паўнамоцтваў Сухарта, у прыватнасці, забяспечыў заканадаўчую забарону на дзейнасць кампартыі, дамогся фармавання ўрада, палову членаў якога складалі ваенная. 12 сакавіка 1967 года надзвычайная сесія Народнага кансультацыйнага кангрэса канчаткова адхіліла Сукарна ад улады (пры гэтым ён быў пазбаўлены права займацца палітычнай дзейнасцю і пасаджаны пад хатні арышт), прызначыўшы Сухарта выканаўцам абавязкаў прэзідэнта. 27 сакавіка 1968 года яшчэ адна пазачарговая сесія НКК абрала Сухарта прэзідэнтам Інданезіі.
Урад Сухарта, абапіраючыся на ваенных і правыя палітычныя сілы, узяў курс на актывізацыю ператварэнняў ва ўсіх сферах дзяржаўнага жыцця. У кароткія тэрміны ў краіне была выбудавана цвёрдая вертыкаль выканаўчай улады, ключавую ролю ў якой гуляла армія, якой афіцыйна нададзены «сацыяльна-палітычныя функцыі»: ваенная займалі большую частку ўрадавых пастоў і пасад у мясцовых органах улады. Пры гэтым роля органаў заканадаўчай улады была істотна зніжана.
Антыкамунізм быў зафіксаваны на ўзроўні дзяржаўнай палітыкі. Палітычнае іншадумства цвёрда перарывалася: было выраблена кардынальнае чышчанне дзяржаўнага апарата ад асоб, якія хоць трохі датычныя да дзейнасці кампартыі, накладзены істотныя абмежаванні на грамадзянскія правы і свабоды, стаў жорсткім кантроль за дзейнасцю палітычных партый і грамадскіх аб'яднанняў. У якасці ўласнай «палітычнай надбудовы» вайскоўцы і блізкія ім правыя грамадзянскія сілы скарысталі арганізацыю, якая з 1964 года аб'ядноўвала значную частку лаяльных выканаўчай улады грамадскіх арганізацый, — яна была значна ўзбуйнена і ператворана ў палітычны блок, дапушчаны да ўдзелу ў парламенцкіх выбарах. Пры гэтым па новым заканадаўстве ў склад Савета народных прадстаўнікоў, Народнага кансультацыйнага кангрэса і мясцовых заканадаўчых органаў усіх узроўняў уводзіліся фракцыі ўзброеных сіл, члены якіх прызначаліся прэзідэнтам або, адпаведна, губернатарам.
Кардынальна перагледжана была і эканамічная палітыка: адмовіўшыся ад сацыялістычных метадаў гаспадарання, што актыўна ўкараняліся пры Сукарна, урад Сухарта павёў курс на паскоранае развіццё ў краіне рынкавых механізмаў пры забеспячэнні актыўнай эканамічнай ролі дзяржавы. Пры гэтым важным эканамічным гульцом рабілася і сама армія, якой у заканадаўчым парадку было пададзена права гаспадарчай дзейнасці як на арганізацыйным, так і на індывідуальным узроўні: уласнікамі камерцыйных прадпрыемстваў маглі быць не толькі абароннае ведамства, асобныя віды ўзброеных сіл, іх злучэнні і часткі, але і прадстаўнікі генералітэту і афіцэрскага корпуса.
Не менш рэзкі паварот адбыўся і ў вонкавай палітыцы Інданезіі: яшчэ да фармальнага прыходу да ўлады Сухарта была ўзята лінія на ўсялякае збліжэнне са ЗША і Захадам у цэлым, што, натуральна, суправаджалася рэзкім астуджэннем адносін са СССР і большай часткай сацкраін, у прыватнасці, з Кітаем. Апошні, звінавачаны ў падбухторванні КПІ да дзяржаўнага перавароту, быў абвешчаны галоўным замежнапалітычным праціўнікам Джакарты, дыпламатычныя адносіны і практычныя сувязі з ім былі разарваны. Адначасна новыя ўлады ў кароткія тэрміны дамагліся нармалізацыі адносін з Малайзіяй і іншымі краінамі-суседзямі, актыўнага падлучэння Інданезіі да працэсаў рэгіянальнай інтэграцыі. У выніку ў жніўні 1967 года пры ініцыятыўнай ролі Джакарты была створана Асацыяцыя дзяржаў Паўднёва-Усходняй Азіі (АСЕАН).
У досыць кароткія тэрміны рэжыму «Новага парадку» атрымалася дамагчыся высокага ўзроўня сацыяльна-палітычнай стабільнасці і кіравальнасці дзяржаўнай сістэмай пры фармальным захаванні абмежаванага палітычнага плюралізму і, у прыватнасці, шматпартыйнасці. На парламенцкіх выбарах, што праводзіліся пачынаючы з 1971 года раз на пяць гадоў, абсалютную большасць галасоў выбарцаў нязменна атрымваў блок Галкар, які меў ролю «партыі ўлады», што паслядоўна падтрымвала прэзідэнцкі курс. У 1974 годзе было зроблена прымусовае зліццё палітычных партый: усе партыі мусульманскага толку былі з'яднаны ў (ПАР), усе партыі свецкай і хрысціянскай арыентацыі — у  (ДПІ). Абедзве новаствораныя партыі фармальна заставаліся ў апазіцыі Галкар, аднак іх дзейнасць цвёрда кантралявалася выканаўчай уладай.
У снежні 1975 года інданезійскія войскі захапілі Усходні Тымор, які абвясціў незадоўга да таго незалежнасць ад Партугаліі. У ліпені 1976 года ён быў афіцыйна ўлучаны ў склад Інданезіі ў статусе правінцыі. Зацяты супраціў прыхільнікаў незалежнасці Усходняга Тымора, якія развярнулі маштабную партызанскую вайну, запатрабаваў ад інданезійскіх вайскоўцаў сур'ёзных высілкаў для ўтрымання гэтай тэрыторыі пад кантролем. Іншымі праблемнымі рэгіёнамі былі правінцыя Ірыян Джая, створаная ў 1969 годзе на тэрыторыі Заходняга Ірыяна, і асаблівая адміністрацыйная акруга Ачэх: там з сярэдзіны 1970-х гадоў даводзілася весці барацьбу з досыць актыўнымі сепаратысцкімі рухамі — адпаведна, і.
Эканамічная палітыка «Новага парадку» аказалася вельмі эфектыўнай. Да сярэдзіны 1980-х гадоў у краіну атрымалася прыцягнуць буйныя патокі замежных інвестыцый, развіць многія сучасныя галіны прамысловасці і сферы абслугоўвання, істотна мадэрнізаваць сельская гаспадарка, выбудаваць устойлівую. У 1990-я гады Інданезія ўвайшла ў лік краін у стадыі развіцця Азіі, якія найболей дынамічна развіваюцца. Эканамічны ўзрост суправаджаўся значным дасканаленнем інфраструктуры, сістэм аховы здароўя і адукацыі і, у цэлым, якасным падвышэннем сярэдняга насельніцтва.
Ва ўмовах сацыяльнага дабрабыту, што рос, таталітарныя метады дзяржаўнага кіравання, абмежаванні палітычных правоў і свабод, што практыкаваліся ўрадам Сухарта, не выклікалі маштабнай незадаволенасці. Ступень палітычнага канфармізму шырокіх пластоў насельніцтва была вельмі высокай, праявы грамадзянскага пратэсту насілі, зазвычай, лакальны характар і хутка нейтралізаваліся. Найболей значным з іх у гэты перыяд стала у верасні 1984 года.
Кардынальныя змены пацягнуў за сабой, які вельмі хваравіта адбіўся на эканоміцы Інданезіі. Калапс цэлых галін эканомікі, рэзкае зніжэнне прыбыткаў шырокіх пластоў насельніцтва прывялі да абвастрэння сацыяльнай напружанасці, масавай незадаволенасці палітыкай урада, эскалацыі этнаканфесійнага экстрэмізму. У кароткія тэрміны сфармаваўся актыўны антыўрадавы рух, касцяком якога сталі студэнцкія і моладзевыя арганізацыі. Пры гэтым вялікая частка пратэстных акцый праходзіла не пад эканамічнымі, а пад палітычнымі лозунгамі. Асаблівае адрыньванне выклікалі вынікі з'езда НКК у сакавіку 1998 года: вышэйшы заканадаўчы орган краіны ў шосты раз пераабраў Сухарта на пост прэзідэнта і зацвердзіў пяцігадовы курс дзяржаўнай палітыкі, што не агадваў нават касметычных грамадска-палітычных ператварэнняў.
Сітуацыя ўвайшла ў крытычную фазу пасля расстрэлу студэнцкай дэманстрацыі ў Джакарце 12 мая 1998 года і, якія ахапілі значную частку інданезійскай сталіцы, падчас якіх загінулі больш 1200 чалавек. Пасля няўдалых спроб фармавання падкантрольных ураду структур, здольных распрацаваць кампрамісны варыянт палітычных ператварэнняў, 21 мая 1998 года прэзідэнт Сухарта абвясціў пра сваю адстаўку. Кіраўніком дзяржавы быў прызначаны віцэ-прэзідэнт Б. Ю. Хабібі.
Постсухартаўскі перыяд (1998 — цяперашні час)
Сфармаванае Хабібі ўрад разгарнуў праграму шырокіх палітычных ператварэнняў, ключавым элементам якой стала лібералізацыя партыйнай сістэмы і выбарчага заканадаўства: у кароткія тэрміны ў краіне былі створаны дзясяткі палітычных партый, што атрымалі магчымасць змагацца за месцы ў СНП. Адначасна пад моцным міжнародным націскам Джакарта змушана была пагадзіцца на правядзенне ў жніўні 1999 года рэферэндума пра самавызначэнне Усходняга Тымора, падчас якога абсалютная большасць жыхароў гэтай тэрыторыі выказаліся ў карысць незалежнасці. Працэс суверэнізацыі Усходняга Тымора, што праходзіў пад кантролем ААН, завяршыўся ў маі 2002 года.
Паводле вынікаў парламенцкіх выбараў, што прайшлі ў чэрвені 1999 года, прадстаўніцтва ў СНП атрымала 21 партыя, найбольшую фракцыю сфармавала апазіцыйная на чале з дачкой Сукарна Мегаваці Сукарнапутры. 20—23 кастрычніка 1999 года падчас сесіі НКК прэзідэнтам краіны быў абраны Абдурахман Вахід, шматгадовы кіраўнік найбуйнейшай мусульманскай грамадскай арганізацыі краіны Нахдатул Улама, лідар умерана-мусульманскай. Мегаваці Сукарнапутры, намінацыя якой на пост кіраўніка дзяржавы сустрэла адрыньванне мусульманскіх партый, была абрана віцэ-прэзідэнтам.
У перыяд прэзідэнцтва Вахіда ўдавлося вырашыць некаторую частку сацыяльна-эканамічных праблем, актывізаваць міжнародныя сувязі Джакарты, зменшыць ровень напругі ў Ачэху і Ірыян Джаі за кошт пашырэння аўтаноміі гэтых тэрыторый. Аднак палітычнае становішча ў краіне заставалася досыць складаным: практычна адразу пазначылася тэндэнцыя да супрацьстаяння паміж кіраўніком дзяржавы, які імкнуўся да максімальнай кялейнасці прыняцця важных дзяржаўных рашэнняў, і парламентам. Высілкі Вахіда па абніжэнні ролі заканадаўцаў прывялі да таго, што паступова да актыўнага апанавання прэзідэнту ў СНП далучылася нават большасць яго ранейшых прыхільнікаў.
Урад Мегаваці Сукарнапутры працягнуў курс, скіраваны на аздараўленне сацыяльна-эканамічнага становішча, урэгуляванне і планамерную лібералізацыю палітычнага жыцця краіны, забеспячэнне яе тэрытарыяльнай цэласці. У прыватнасці, у адпаведнасці з абноўленым заканадаўствам, у краіне ўводзіліся прамыя прэзідэнцкія выбары, быў завершаны працэс паэтапнага дэмантажу «сацыяльна-палітычнай функцыі» ўзброеных сіл. Апроч таго, былі распачаты меры па пашырэнні паўнамоцтваў рэгіёнаў: у гэтых мэтах, у прыватнасці, прынцыповаму рэфармаванню падпаў пад вышэйшы заканадаўчы орган краіны — Народны кансультацыйны кангрэс. Калі перш у склад НКК, апроч дэпутатаў Савета народных прадстаўнікоў, уваходзілі прадстаўнікі мясцовых заканадаўчых органаў улады, розных грамадскіх арганізацый, а таксама палітычных партый і ўзброеных сіл сумерна наяўнасці дэпутатаў апошніх у СНП, і пры гэтым іх сукупнасць не з'яўлялася самастойным палітычным інстытутам, то ў 2004 годзе ў якасці верхняй палаты НКК быў заснаваны (Dewan Perwakilan Daerah) у складзе дэлегатаў ад правінцый і прыраўнаваных да іх тэрытарыяльных адзінак (па 4 прадстаўнікі ад кожнай).
Пры гэтым захоўвалі вастрыню этнаканфесійныя супярэчнасці ў розных рэгіёнах краіны, актыўную дзейнасць разгарнулі радыкальныя ісламісцкія групоўкі. На гэты перыяд давяліся найболей маштабныя са здзейсненых у сучаснай інданезійскай гісторыі тэрарыстычныя акты, самымі кровапралітнымі з якіх былі.
Паводле вынікаў першых у гісторыі Інданезіі прамых прэзідэнцкіх выбараў, што прайшлі ў два туры ў ліпені і верасні 2004 года, пераканаўчую перамогу здабыў Сусіла Бамбанг Юдаёна — адстаўны генерал, які займаў розныя пасты ва ўрадах Вахіда і Мегаваці Сукарнапутры, стваральнік і лідар. Віцэ-прэзідэнтам, абраным у пары з кіраўніком дзяржавы, стаў старшыня Галкар.
Ураду Юдойоно атрымалася дамагчыся значных поспехаў ва ўрэгуляванні этнаканфесійных праблем. Найважнейшым дасягненнем у гэтым кантэксце стала заключэнне пры пасярэдніцтве Еўрасаюза ў жніўні 2005 года мірнага пагаднення з найболей магутнай з сепаратысцкіх структур — Рухам за свабодны Ачэх (РСА), якое паклала канец больш за трыццацігадоваму канфлікту на поўначы Суматры. Характэрна, што ў наступным умовы пагаднення выконваліся як цэнтральным урадам, так і РСА, што спрыяла значнаму аздараўленню становішча ў гэтым рэгіёне.
У другой палове 2000-х гадоў істотны прагрэс быў дасягнуты на эканамічным кірунку: у значнай ступені была адноўлена інвестыцыйная прывабнасць краіны і ўстойлівасць асноўных прамысловых і камерцыйных галін. Краіна цалкам шчасна перажыла 2008—2009 гадоў, яе асноўныя макраэканамічныя паказнікі зменшыліся вельмі нязначна і досыць хутка вярнуліся да дакрызіснага ўзроўня, пасля чаго аднавілася пазітыўная дынаміка. Пашырэлі і актывізаваліся міжнародныя сувязі Джакарты, умацаваліся яе пазіцыі ў рамках рэгіянальных інтэграцыйных структур.
У ліпені 2009 года Сусіла Бамбанг Юдаёна быў пераабраны на пост кіраўніка дзяржавы. Новым віцэ-прэзідэнтам стаў беспартыйны эканаміст Будзіёна, які займаў да таго шэраг урадавых пастоў. Сфармаваны ў кастрычніку 2009 года ўрад у цэлым працягваў палітыку, характэрную для перыяду першага прэзідэнцтва Юдаёна — з акцэнтам на ўрэгуляванне этнаканфесійных супярэчнасцей і аздараўленне эканомікі.
У ходзе, якія адбыліся 9 ліпеня 2014 года, перамогу здабыў тандэм Джока Відода — Юсуф Кала, якія прадстаўляюць, адпаведна, Дэмакратычную партыю барацьбы Інданезіі і Галкар. Іх адбылася 20 кастрычніка 2014 года.
Ман’яна
Ман'яна (Magnano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 376 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 13887. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Secondo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3945
IC 3945 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Жачкава
Жа́чкава (, Жачково) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Камянкоўскага сельсавета.
Рой Ходжсан
Рой Ходжсан (Roy Hodgson; нар., , Лондан, Англія) — англійскі футбаліст і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клуба «Крыстал Пэлас».
Найбольшай слыннасці Ходжсан дасягнуў падчас кіраўніцтва зборнай Швейцарыі, ён вывеў швейцарцаў у фінальную частку чэмпіянат свету 1994, упершыню за 28 гадоў і вывеў яе на Еўра-96, упершыню за 36 гадоў. Ён таксама трэнаваў многія клубы з розных краін, у тым ліку «Мальмё», «Інтэр», «Блэкберн Роверс», «Удзінезэ», «Фулхэм» і «Ліверпул».
Ходжсан працаваў некалькі разоў у якасці члена групы тэхнічных даследаванняў УЕФА на чэмпіянаце Еўропы, а таксама чэмпіянаце свету у 2006 годзе. Ходжсан таксама працаваў у якасці тэлевізійнага эксперта ў шэрагу краін, у якіх ён працаваў трэнерам, валодае пяццю мовамі.
У верасні 2017 года ўзначаліў «Крыстал Пэлас». Працаваў у клубе да мая 2021 года. Са студзеня па май 2022 года быў галоўным трэнерам «Уотфарда».
У сакавіку 2023 года зноў стаў галоўным трэнерам «Крыстал Пэлас».