cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абелам
Культура
Вёскі падзяляюцца на ніжнюю і верхнюю часткі. Жытлы каркасныя з нахіленымі дахамі. У кожнай вёсцы жывуць 2 -3 сваяцкія абшчыны. Хаціны сваякоў знаходзяцца разам. Паміж чальцамі абшчыны прыняты эмацыянальная і эканамічная падтрымка, сумесныя пахаванні памерлых. Практыкуюцца палігамныя шлюбы, прычым жонкі аднаго мужа не заўсёды жывуць разам. Калі хаціна жонкі знаходзіцца на зямлі іншага роду (яе сваякоў), то правы бацькі на дзяцей могуць быць аспрэчаны. Сваякі па маці лічацца больш блізкімі, чым па бацьку, хаця спадчына перадаецца па бацькоўскай лініі. Шырока практыкуюцца разводы і паўторныя шлюбы. Кожны род мае сваіх духаў-ахоўнікаў, крыніцы вады і розныя сімвалы (звычайна раслінныя).
Сярод аднавяскоўцаў вылучаюцца неманду, найбольш уплывовыя гаспадары. Яны судзяць спрэчкі і праводзяць рытуалы.
Абелам вядомы каларытнымі фестывалямі, якія яны арганізуюць у дні збору ўраджаю. Доўгія клубні нгвал сімвалізуюць продкаў. Іх упрыгожваюць каляровымі маскамі. Мужчыны праводзяць патаемныя абрады, звязаныя з насычэннем сексуальнай сілай і мужнасцю. Нгвал абменьваюць паміж вёскамі, што спрыяе пашырэнню знешніх кантактаў. Шырока распаўсюджана разьбярскае мастацтва.
Рэлігія
З 1920-ых гг. сярод абелам пашырана хрысціянства, аднак большасць з іх працягвае праводзіць традыцыйныя рытуалы. Для іх выкарыстоўваюцца спецыяльныя будынкі карамбу і месцы амеі. Абелам вераць у духаў продкаў нгвалнду, якія часам наведваюць гэты свет. Духі падзяляюцца на духаў крыві і духаў костак. Апошнія лічацца найбольш моцнымі.
Практыкуюцца патаемныя жаночыя і мужчынскія рытуалы. Дзяўчыны звычайна святкуюць такім чынам першую менструацыю, а хлопчыкі - прысвячэнне ў мужчынскі свет.
Абелам вераць, што смерць большасці людзей выклікана шкоднай магіяй. Пасля смерці цела трымаюць 1 дзень, пасля чаго хаваюць. Абелам захоўваюць шматлікія сімвалы сваіх продкаў, якія павінны абараняць іх.
Крысціян Фердынанд Фрыдрых Хокстэтэр
Крысціян Фердынанд Фрыдрых Хокстэтэр (Christian Ferdinand Friedrich Hochstetter, 16 лютага 1787 — 20 лютага 1860) — нямецкі батанік і міколаг.
Біяграфія
Крысціян Фердынанд Фрыдрых Хокстэтэр нарадзіўся ў Штутгарце 16 лютага 1787 года.
У 1807 годзе ён атрымаў ступень магістра. Хокстэтэр унёс значны ўклад у батаніку, апісаўшы мноства відаў раслін.
Крысціян Фердынанд Фрыдрых Хокстэтэр памёр у Ройтлінгене 20 лютага 1860 года.
Навуковая дзейнасць
Крысціян Фердынанд Фрыдрых Хокстэтэр спецыялізаваўся на папарацепадобных, водарасцях, насенных раслінах і на мікалогіі.
Брыялогія ў Беларусі
Брыялогія ў Беларусі
Гісторыя
Звесткі пра мохападобныя Беларусі з’явіліся ў канцы XVIII стагоддзя ў фларыстычных працах Ж. Э. Жылібера і С. Б. Юндзіла, у XIX стагоддзі — у працах  ,.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя вывучэнне відавога складу мохападобных пераважна Заходняй Беларусі і Палесся пачалі М. А. Алексенка, К. Шафнагель, Я. Сепесфальві, У. С. Дактуроўскі і інш. Больш шырока і мэтанакіравана брыяфлору ў 1920-я гады даследавалі і інш., у 1930-я гады — С. М. Цюрэмнаў, А. П. Підоплічка,.
У пасляваенны перыяд працягвалася фларыстычнае даследаванне мохападобных (А. П. Підоплічка, ).
З 1960-х гадоў даследаванні па брыялогіі вядуць пераважна ў Інстытуце эксперыментальнай батанікі АН Беларусі.
Сучасны стан
Звесткі брыялогіі выкарыстоўваюць пры вызначэнні лесамеліярацыйнага фонду, ступені парушэння біяцэнозаў, забруджвання навакольнага асяроддзя, пры выкананні мерапрыемстваў па аптымізацыі ландшафтаў, перспектыўныя пры стварэнні замкнёных сістэм жыццезабеспячэння.
Бутон
Бутон (Buton) — востраў у Інданезіі. Размешчаны на паўднёвы ўсход ад Сулавесі. Плошча - 4408 км². Насельніцтва (2010 г.) - 447 408 чал.
Геаграфія і прырода
Востраў Бутон месціцца на паўднёвым усходзе інданезійскай правінцыі Паўднёва-Усходні Сулавесі, аддзелены вузкімі пралівамі ад астравоў Сулавесі (7,2 км) і Муна (0,53 км). Даўжыня - 156,8 км, найбольшая шырыня - 54,8 км.
Сучасныя абрысы вострава сфарміраваліся ў выніку чатырох моцных тэктанічных зрухаў, якія пачаліся 201,3—208,5 млн гадоў таму. На Бутоне здабываюць высокаякасны прыродны асфальт. Значная частка вострава пакрыта дажджавымі лясамі, у якіх захаваліся аноа, дзікая свіння бабіруса, рэдкія віды паўзуноў. Узбярэжжа характэрызуецца наяўнасцю скал, пясчаных пляжаў і мангравых зараснікаў.
Гісторыя
У 2 тысячагоддзі да н. э. востраў Бутон быў населены старажытнымі аўстранезійцамі, прамымі нашчадкамі якіх з'яўляецца мясцовая народнасць бутонцы. Яе прадстаўнікі размаўляюць на трох асобных бутонскіх мовах. У XIV ст. на Бутоне склалася асобная дзяржава, якой кіравала дынастыя яванскага паходжання. У 1542 г. кіраўнікі Бутона прынялі іслам і тытул султанаў.
Некаторы час Бутон знаходзіўся ў залежнасці ад валадароў Малукскіх астравоў, аднак у XVII ст. вызваліўся з-пад апекі. У далейшым значны ўплыў на Бутонскі султанат аказвалі Нідэрланды. У 1667 г. султаны былі вымушаны падпісаць з галандцамі пагадненне аб саюзных адносінах.
У 1950 г. Бутон увайшоў у склад незалежнай Інданезіі. У 1960 г. быў вызвалены з пасады апошні бутонскі султан Мухамад Фаліхі.
Інфраструктура
Бутон — шчыльна населены востраў, аднак большасць насельніцтва сканцэнтравана на марскім узбярэжжы. Найбуйнейшым паселішчам з'яўляецца горад Бау-Бау (137 118 жыхароў у 2010 г.) на заходнім беразе, злучаны сталай паромнай пераправай з іншымі астравамі Інданезіі. Галоўныя заняткі насельніцтва — сельская гаспадарка, рыбалоўства, гандаль, здабыча прыроднага асфальту, рубка лесу. Развіццё турызму прызнана важным напрамкам далейшага эканамічнага развіцця, аднак пакуль яму перашкаджае дрэнна наладжаная сістэма ўнутраннага грамадскага транспарту.
Нацыянальны парк Вапуск
Нацыянальны парк Вапуск (Wapusk National Park, Parc national Wapusk) — нацыянальны парк Канады, створаны ў 1996 годзе на ўзбярэжжы Гудзонава заліва ў правінцыі Манітоба. Назва парку паходзіць з мовы кры, на якой слова вапуск азначае белы мядзведзь. Размешчаны ў 45 км на поўдзень ад мястэчка Чэрчыл у Манітобе на ўзбярэжжы Гудзонава заліва ля ўпадзення ў яго ракі Нельсан; займае плошчу 11475 км². Ахоплівае большую частку Гудзонскай нізіны.
Клімат
Гудзонаў заліў, які з'яўляецца часткай Паўночнага Ледавітага акіяна, шмат у чым вызначае клімат гэтага рэгіёна. Мікраклімат, які нагадвае клімат большай часткі Арктыкі, ператварыў большую частку гэтай тэрыторыі ў арктычную пустыню з менш чым 300 мм ападкаў у год. Вапуск з'яўляецца адным з самых халодных і неспрыяльных раёнаў Канады. Нават улетку тэмпература можа рэзка падаць, што стварае экстрэмальныя ўмовы для жыцця ў гэтых краях.
IC 4547
IC 4547 — галактыка тыпу E-S0 (эліптычная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сцяг Армянскай ССР
Сцяг Армянскай ССР — дзяржаўны сімвал Армянскай ССР. Зацверджаны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета АрмССР 17 снежня 1952 года.
«Артыкул 167 Канстытуцыі Арменіі (1978). Дзяржаўны сцяг Армянскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі ўяўляе сабой чырвонае прамавугольнае палотнішча з сіняй паласой пасярэдзіне ва ўсю даўжыню сцяга. На верхняй чырвонай частцы палотнішча сцяга, ля тронка, намаляваныя залатыя серп і молат, а над імі чырвоная пяціканцовая зорка, апраўленая залатым акаймаваннем. Суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 1:2».
NGC 1911
NGC 1911 (іншыя абазначэнні — NGC 1920, ESO 85-EN71) — эмісійная туманнасць з рассеяным скопішчам у сузор’і Залатая Рыба.
Сцяг Армянскай ССР
29 красавіка 1981 выйшла палажэнне аб сцягу Армянскай ССР, у якім даецца падрабязнае апісанне сцяга: «Дзяржаўны сцяг Армянская Савецкай Сацыялістычная Рэспублікі ўяўляе сабою чырвонае прамавугольнае палотнішча з сіняй паласой пасярэдзіне ва ўсю даўжыню сцяга. На верхняй чырвонай частцы палотнішча сцяга, ля тронка, адлюстраваны залатыя серп і молат, а над імі чырвоная пяціканцовая зорка, апраўленая залатым акаймаваннем. Прапорцыя шырыні сцяга да яго даўжыні — 1:2.
NGC 1911
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1911, NGC 1920.
Сцяг Армянскай ССР
Серп і молат упісваюцца ў квадрат, бок якога роўны 1/5 шырыні сцяга. Востры канец сярпа прыходзіцца па сярэдзіне верхняга боку квадрата, дзяржальні сярпа і молата ўпіраюцца ў ніжнія куты квадрата. Даўжыня молата з дзяржальняй складае 3/4 дыяганалі квадрата. Пяціканцовая зорка ўпісваецца ў акружнасць дыяметрам у 1/10 шырыні сцяга, якая датыкаецца сярэдзіны верхняга бока квадрата. Адлегласць вертыкальнай восі зоркі сярпа і молата ад тронка складае 1/4 шырыні сцяга. Адлегласць ад верхняга берага сцяга да цэнтра зоркі 1/11 шырыні сцяга».
Амшара (Смаленская вобласць)
Амшара (Амшара) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Гімн Аргенціны
Гімн Аргенціны — дзяржаўны гімн Аргенціны. Словы аргенцінскага нацыянальнага гімна былі напісаныя Вісентэ Лопес-і-Планесам, музыка - Бласам Парэра. Песня была прынята ў якасці нацыянальнага гімна 11 мая 1813 года, праз тры гады пасля фармальнага абвяшчэння незалежнасці ад Іспаніі. 11 мая з'яўляецца ў Аргенціне Днём Гімна.
Гісторыя стварэння
24 мая 1812 года Вінцэнтэ Лопес наведаў спектакль «El 25 de Mayo», прысвечаны рэвалюцыі 25 мая 1810 года. П'еса, напісаная Луісам Амбросіа Марантэ, завяршалася акцёрскім спевам гімна. Лопес адчуў натхненне, і ў тую ж ноч напісаў першыя строфы вершаў, якія пасля замянілі словы Марантэ, для якіх Блас Парэра пісаў музыку.
11 мая 1813 года Генеральны заканадаўчы сход (часовы ўрад) ухваліў у якасці гімна тэкст «Marcha Patriótica» («Патрыятычны марш»), і даручыў кампазітару Бласу Парэра напісаць для іх музыку. Парэра адмовіўся пісаць музыку - словы гімна ўтрымлівалі выпады ў дачыненні да Іспаніі, а Парэра быў іспанцам і баяўся рэакцыі караля. Пасля адмовы, ён быў пасаджаны ў турму, дзе пад пагрозай смяротнага пакарання быў ​​вымушаны напісаць музыку. Партытура была завершана ў адну ноч - Парэра скапіяваў фрагменты твораў, створаных ім раней для тэатральных спектакляў. Пасля гэтага, ён быў вызвалены і пасля пакінуў Аргенціну - доўгія гады пражыў у Рыа-дэ-Жанейра і Іспаніі, дзе памёр.
Скончаная версія ўпершыню была выкананая 14 мая 1813 года ў доме арыстакрата Марыкіта Санчэс дэ Томпсана. Публічнае выкананне гімна адбылося 25 мая таго ж года на начным патрыятычным сходзе ў тэатры ў Буэнас-Айрэсе. Першапачаткова гімн называўся «Canción Patriótica Nacional» («Нацыянальная патрыятычная песня"), а пазней проста «Canción Patriótica» («Патрыятычная песня») У 1847 годзе гімн быў выдадзены пад назвай «Himno Nacional Argentino» («Аргенцінскі нацыянальны гімн» ), і захоўвае гэтую назву да сённяшняга дня.
Першапачатковая версія
Першапачатковая версія «Marcha Patriótica»:
Млынок (Баранавіцкі раён)
Млыно́к (, Млынок) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 13 км на поўдзень ад Баранавіч. Насельніцтва 44 жыхары, 30 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Ястрамбельскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне. Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Лукаўскага сельсавета, да 1964 года — у склад Уцёскага сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Інфраструктура
Працуе магазін.
En Unión y Libertad
En Unión y Libertad (ісп.: «У саюзе і свабодзе») — нацыянальны дэвіз Аргенціны. Прыняты ў 1813 годзе падчас вайны Злучаных правінцый Паўднёвай Амерыкі з Іспанскай імперыяй. Дэвіз размешчаны на дзяржаўным гербе краіны, а таксама на манетах краіны. Сэнс выразу ў тым, што дзяржава імкнецца да рэспубліканскіх ідэалаў: адзінству нацыі, забеспячэнню роўнасці грамадзян перад законам, сацыяльнай адказнасці.
Сцяг Кіргізскай ССР
Сцяг Кіргізскай ССР — рэспубліканскі сімвал Кіргізскай ССР. Зацверджаны 22 снежня 1952 года.
Папярэдняя версія ўтрымоўвала залаты надпіс кірыліцай на кіргізскай (КЫРГЫЗ ССР) і рускай (КИРГИЗСКАЯ ССР) мовах на чырвоным палотнішчы.
Сімвалізм
Сімвалі́зм:
Сімвалізм як мастацкі стыль узнік у сяр. 19 ст. як альтэрнатыва рэалізму ды натуралізму. Непасрэднымі яго папярэднікамі лічацца Ш. Бадлер і Э. По, першымі сімвалістамі — французскія паэты П. Верлен, А. Рэмбо, С. Малармэ. У 1886 г. Жан Марэа апублікаваў «Маніфест сімвалізму», у якім дэкларуе непрыманне простага апісання фактаў, імкненне адлюстраваць ідэальнае, знайсці форму, якая здолее максімальна раскрыць гэты ідэал. Тэксты паэтаў-сімвалістаў шматзначныя, багатыя на метафары, у іх часта сустракаюцца містычныя матывы, тэмы смерці, нематэрыяльнага свету. Першым сімвалістам уласцівая дэкадэнцкая эстэтыка, у пазнейшых аўтараў гэта менш прыкметна.
Да сімвалізму належыць, альбо адчула яго моцны ўплыў, творчасць такіх аўтараў, як М. Метэрлінк, Э. Вэрхерн, П. Адам, У. Блэйк, О. Уайльд, У. Ейтс, Т. Эліят, К. Бальмонт, В. Брусаў, Д. Меражкоўскі, А. Блок і шмат іншых. Рысы сімвалізму можна заўважыць у творчай спадчыне беларускіх паэтаў — Я. Купалы, М. Багдановіча, А. Гаруна.
Нарадзіўшыся ў межах літаратуры, сімвалізм пранік і ў іншыя галіны мастацтва. Вядомыя мастакі-сімвалісты — Г. Маро, А. Рэдон, А. Фантэн-Латур, Л. Бакст. Да сімвалізму часам адносяць скульптуру А. Радэна і жывапіс Э. Мунка. У музыцы адбітак сімвалізму нясуць творы К. Дэбюсі, Р. Вагнера. У першыя гады 20 ст. сімвалізм паступова губляе папулярнасць, і да пачатку 1-й сусветнай вайны (1914) фактычна саступае месца новым, мадэрністычным мастацкім плыням.
Гжэгаж Схетына
Гжэ́гаж Ю́ліюш Схеты́на (Grzegorz Juliusz Schetyna;, Аполе)  — польскі палітык і дзяржаўны дзеяч. Маршал Сейма Польшчы з 8 ліпеня 2010 года, з моманту абрання згодна з Канстытуцыяй Польшчы выконваў абавязкі прэзідэнта Польшчы да ўступлення 6 жніўня ў пасаду новаабранага прэзідэнта Браніслава Камароўскага.
IC 4548
IC 4548 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ашыцікі
Ашыцікі (Ашитики) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Вялікая Радужная вуліца (Наваполацк)
Вялікая Радужная вуліца (, Большая Радужная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы. Цягнецца паўколам з поўначы на поўдзень паміж вуліцай Маладзёжнай і берагам Заходняй Дзвіны, перасякаючы вуліцу Сонечную. Працягласць вуліцы складае каля 1 км. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. На процілеглым беразе Заходняй Дзвіны знаходзіцца вёска Чарнешчына.
Сцяг Грузінскай ССР
Сцяг Грузінскай ССР — рэспубліканскі сімвал Грузінскай ССР. Сцяг быў зацверджаны 11 красавіка 1951 года. Сцяг праіснаваў да выхаду Грузінскай ССР са складу СССР. Суадносіны бакоў сцягу 1:2. Апісанне сцягу: «чырвонае палотнішча з блакітным квадратам ля тронка, усярэдзіне квадрату адлюстроўваліся чырвоныя серп, молат і зорка на фоне сонцакола з 24 разбежнымі прамянямі. Ад квадрату адыходзіла блакітная гарызантальная паласа шырынёй у 1/6 шырыні сцягу».
Да гэтага ўжываўся сцяг з чырвоным палотнішчам, на якім у левым верхнім куце было напісана залатымі грузінскімі літарамі სსსრ (што азначае ГССР).
З 1937 да пачатку 1940-х ужываўся чырвоны сцяг з надпісам у левым верхнім куце залатымі грузінскімі літарамі საქართველოს სსრ (Sakartvelos SSR), а з 1922 па 1937 у гэтым жа месцы на сцягу было напісана ССРГ.
NGC 1913
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдвард Рыдз-Сміглы
Эдвард Рыдз-Сміглы (Edward Rydz-Śmigły;, г. Беражаны, цяпер Цярнопальская вобласць, Украіна — ) — польскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, адзін з паплечнікаў Ю. Пілсудскага. Маршал Польшчы (1936).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Акадэмію выяўленчых мастацтваў у Кракаве. 3 1908 у Саюзе актыўнай барацьбы, з 1912 у Стралешім саюзе (Галіцыя), рэдагаваў штомесячнік «Strzelec» («Стралец»). У 1-ю сусветную вайну ў легіёнах польскіх Ю. Пілсудскага, з ліпеня 1917 галоўны камендант Польскай вайсковай арганізацыі. 3 лістапада 1918 ваенны міністр адноўленай польскай дзяржавы. Удзельнічаў у заняцці польскімі войскамі Вільні (красавік 1919). У польска-савецкую вайну (1919—20) камавдаваў дывізіяй, арміяй, Сярэднім фронтам; удзельнічаў у заняцці Кіева (ліпень 1920), Гродна і Ліды (верасень 1920), абароне Варшавы (жнівень 1920). У 1922—35 інспектар арміі. У час майскага перавароту (1926) падтрымаў Ю. Пілсудскага і яго прыхільнікаў. З мая 1935 генеральны інспектар узброеных сіл, працаваў над 6-гадовым планам рэфармавання ўзброеных сіл краіны. У час Польскай абарончай вайны 1939 года вярхоўны галоўнакамандуючы (склаў паўнамоцтвы 7 лістапада); разам з польскім урадам перайшоў у Румынію, інтэрніраваны. У кастрычніку 1941 тайна вярнуўся ў акупіраваную нямецкімі войскамі Польшчу, намагаўся разгарнуць антыфашысцкую дыверсійную дзейнасць.
Аўтар шэрагу прац па ваеннай гісторыі і пытаннях абароны дзяржавы.
Спецпрызн
Фарміраванні спецыяльнага прызначэння (фарміраванні СпП, спецпрызн, спецназ) — падрыхтаваныя па асаблівай праграме фарміраванні сухапутных войскаў, ваенна-паветраных сіл і ваенна-марскога флоту, а таксама пагранічных органаў, спецслужбаў, міліцыі, паліцыі, жандармерыі, унутраных войскаў, войскаў нацыянальнай гвардыі, прызначаныя для правядзення спецыяльных аперацый з прымяненнем спецыяльнай тактыкі і сродкаў.
Задачы
У залежнасці ад ведамаснай прыналежнасці, спецпадраздзяленні прызначаны для вырашэння наступных задач:
Распаўсюджванне COVID-19 у Іране
Іран паведаміў пра свае першыя пацверджаныя выпадкі інфікавання SARS-CoV-2 19 лютага 2020 года. Па даных Міністэрства аховы здароўя Ірана, па стане на 31 сакавіка 2020 года ў краіне было зарэгістравана 2898 выпадкаў смерці ад COVID-19 і 44 605 пацверджаных інфекцый. Па стане на 31 сакавіка Іран займаў шостае месца па колькасці выпадкаў смерці ад COVID-19 пасля Італіі, Кітая, Іспаніі, ЗША і Францыі і сёмае месца па колькасці выпадкаў захворвання SARS-CoV-2 у свеце.
Вірус, магчыма, быў прывезены ў краіну бізнесменам з Кума, які быў у Кітаі. Іран стаў цэнтрам распаўсюджвання віруса на Блізкім Усходзе, прычым, па стане на 29 лютага, больш за дзесяць краін заяўлялі аб пранікненні віруса з Ірана на іх тэрыторыю. Дзеянні ўрада ўключалі адмену грамадскіх мерапрыемстваў і пятнічных малітваў у мячэцях, закрыццё школ, універсітэтаў, гандлёвых цэнтраў і кірмашоў, а таксама ісламскіх святынь з забаронай святкавання фестываляў. Былі абвешчаныя эканамічныя меры, каб дапамагчы сем’ям і бізнесу. Урад адхіліў планы ізаляваць цэлыя гарады і раёны, і інтэнсіўны рух паміж гарадамі працягваўся да Наўруза, нягледзячы на ​​намер абмежаваць паездкі. Пазней урад абвясціў забарону на паездкі паміж гарадамі з-за павелічэння колькасці новых выпадкаў.
Мечыслаў Пароўскі
Мечыслаў Пароўскі, Мечыслаў Эварыставіч Пароўскі (Mieczysław Porowski) (1878—1965) — гаспадарчы і грамадскі дзеяч Расійскай імперыі, Беларусі і Польшчы. Быў адным з лідараў Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ), дзе займаў пасаду дырэктара яго гандлёвага аддзела; выконваў абавязкі старшыні (1908—1909) Польскага Таварыства «Асвета» у Мінску; старшыня (1917—1918) Польскай школьнай маціцы Мінскай зямлі; член Польскай рады Мінскай зямлі (1917); член Рады БНР (1918).
Распаўсюджванне COVID-19 у Іране
На пачатак сакавіка ў многіх міністраў і высокапастаўленых чыноўнікаў Ірана быў дыягнаставаны SARS-CoV-2, а таксама ў 23 членаў іранскага парламента (каля 8% усіх дэпутатаў). Да 17 сакавіка ад віруса памерла не менш за 12 дзейсных ці былых іранскіх палітыкаў і чыноўнікаў.
Мечыслаў Пароўскі
Дзейнасць у Мінскім таварыстве сельскай гаспадаркі
Пражываў у Мінску, здымаючы адзін час кватэру ў даходным доме Абрампольскага.
З'яўляўся шматгадовым членам Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ), дзе дамінавалі палітычныя ідэі «краёвай канцэпцыі» («краёвасці»), і адным з яго лідараў, бо шмат год займаў пасаду дырэктара аднаго з галоўных аддзелаў МТСГ — гандлёвага аддзела (т.зв. «сельскагаспадарчага сіндыката»). Шмат год быў аднадумцам і блізкім сябрам лідара МТСГ Эдварда Вайніловіча і яго сям'і. Паводле ацэнкі Эдварда Вайніловіча, Пароўскі вылучаўся працавітасцю і камерцыйнымі здольнасцямі.
Дзейнасць у сферы польскамоўнай і каталіцкай адукацыі
Пасля 1907 г., у перыяд легальнай дзейнасці «Асветы», быў яе віцэ-старшынёй аж да 1917. У ствараемых школах разам з польскай выкладалася таксама і беларуская і руская мова, а вучні знаёміліся таксама з навінкамі беларускамоўных кніг. Пасля выезду з Мінска старшыні Таварыства, ксяндза Казіміра Міхалкевіча ў 1908 г., выконваў яго абавязкі да моманту фармальнага самароспуску арганізацыі 5 снежня 1909 г. Насамрэч ён працягваў арганізатарскую дзейнасць ў духу распушчанай арганізацыі падпольна. У 1911 г. расійская паліцыя атрымоўвала даносы, што Пароўскі арганізуе нелегальныя школы па вывучэнню польскай мовы і культуры ў Мінску.
У час Першай сусветнай вайны
30 ліпеня 1914 г. (па прычыне распачатай Першай сусветнай вайны і адпаведнага занепакоення расійскіх улад) падпісаў разам з іншымі дваранамі Мінскай губерні адрас расійскаму цару Мікалаю II, дзе выказвалася аб вернасці манарху і Расійскай імперыі. У пачатку вайны па ініцыятыве лідараў МТСГ быў створаны «Камітэт дапамогі ахвярам вайны з Каралеўства Польскага», які было прапанавана ўзначаліць Мечыславу Пароўскаму, — і ён згадзіўся. Камітэт сабраў грошы з многіх маянткоўцаў-каталікоў Мінскай губерні, але сабраныя 106 000 рублёў у канечным выніку не ўдалося перадаць Цэнтральнаму грамадзянскаму камітэту. Было вырашана пакінуць тую суму ў Таварыстве ўзаемнага крэдыту ў Мінску.
18-19 чэрвеня 1918 г. у Мінску прысутнічаў на другім Польскім сходзе, арганізаваным лідарамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, што былі кіраўнікамі Польскай рады Мінскай зямлі. Другі Польскі сход быў арганізаваны з мэтай канчатковага выцяснення прыхільнікаў Польскай нацыянальна-дэмакратычнай партыі («эндэкаў») са складу выканаўчага камітэта Польскай рады Мінскай зямлі. Мечыслаў Пароўскі, з'яўляючыся ўплывовым членам МТСГ, быў выбраны тады ў склад выканчаўчага камітэта Польскай рады Мінскай зямлі.
У канцы кастрычніка 1918 г. як дэлегаваны ад МТСГ увайшоў у якасці члена ў склад Рады БНР.
Удзел у спробе стварэння Вялікага Княства Літоўска-Беларускага (1918)
Пасля таго, як у пачатку лістапада 1918 г. нямецкія войскі пакідалі тэрыторыю Магілёўскай губерні паводле рашэнняў Брэсцкага міра з бальшавікамі ад 3 сакавіка 1918 г., лідары карэннага дваранства Мінскай губерні (галоўным чынам, члены Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі) выказаліся супраць падзелу Беларусі на часткі, выступілі з ініцыятывай стварэння пад нямецкім куратарствам Вялікага Княства Літоўска-Беларускага (з паўночна-заходніх губерняў), прычым не ў якасці аўтаноміі ў рамках Расіі ці Польшчы, а як самастойнай дзяржавы. Імі таксама планавалася, што новая дзяржава са сталіцай у Вільні будзе мець канстытуцыйна-манархічны лад. Мечыслаў Пароўскі ў ліку іншых асоб (у тым ліку — графа Ежы Чапскага, Рамана Скірмунта і Эдварда Вайніловіча) падпісаў зварот мінскіх дваран да генерала Эрыха фон Фалькенхайна (1861—1922), камандзіра 10-й нямецкай арміі ў Беларусі, праз якога хацелі паведаміць германскаму імператару Вільгельму II аб сваім жаданні стварэння Вялікага Княства Літоўска-Беларускага. Аднак ідэя стварэння новай дзяржавы аказалася нерэалізаванай.
Паміж Мінскам і Варшавай
Пасля прыходу ў студзені 1919 г. у Мінскую губерню атрадаў Чырвонай Арміі Пароўскі выехаў з Мінска ў Варшаву, дзе згрупаваўся з такімі ж эмігрантамі з Мінскай губерні, якія 6 снежня 1918 г. заснавалі сваю арганізацыю «Саюз палякаў беларускіх ускраін» (каля 200 чалавек). На паседжаннях Саюза звычайна старшынстваваў Эдвард Вайніловіч. Маянткоўцы вырашылі далучыцца да Камітэта абароны крэсаў (Komitet Obrony Kresów), які ўзначальваў князь Яўстах Сапега (1881—1963), імкнуўся арганізаваць самаабарону маянткоўцаў літоўска-беларускіх зямель ад бальшавікоў і разгарнуў агітацыю ахвотнікаў у Літоўска-беларускія дывізіі. Мечыслаў Пароўскі выдаткаваў грошы і падтрымаў ідэю ўваходжання літоўска-беларускіх зямель у склад аднаўляемай Юзафам Пілсудскім шматнацыянальнай федэратыўнай Рэчы Паспалітай і ўстанавіць усходнюю мяжу новай дзяржавы як мага далей наўсход (да ўсходніх меж былой Рэчы Паспалітай — да часу першага падзелу ў 1772 годзе). Прымаў удзел у паседжаннях членаў Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, што аднавіла сваю дзейнасць у Варшаве.
Ад Польскай рады Беларускіх зямель, у склад якой уваходзіла і Польская рада Мінскай зямлі, Мечыслаў Пароўскі быў абраны дэлегатам да Уставадаўчага сейма Польшчы і выступаў за ўнію Беларусі і Польшчы, але катэгарычна супраць інкарпарацыі Беларусі Польшчай. Мандаты дэлегатаў Польскай рады Беларускіх зямель не былі прызнаны польскім сеймам.
Дзейнасць пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921)
Пасля Рыжскага мірнага дагавора (1921) стаў грамадзянінам Польшчы. 29 красавіка 1921 г. у Варшаве прыняў удзел у паседжанні Рады Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі (МТСГ), на якім быў напісаны праект пратакола, які дэклараваў самаскасаванне таварыства і па зместу быў своеасаблівым «тастаментам», а па сваёй сутнасці яшчэ і абвінаваўчым актам супраць падпісантаў Рыжскага дагавора. Радай было вырашана прадставіць пратакол аб самаскасаванні арганізацыі на разгляд усіх членаў таварыства і прапанаваць стварыць падобнае ж таварыства сельскай гаспадаркі з сядзібай у Баранавічах ці Навагрудку, куды перадаць ацалелыя грашовыя фонды Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі. 1 мая 1921 г. прысутнічаў на агульным сходзе членаў МТСГ у Варшаве ў зале Цэнтральнага таварыства сельскай гаспадаркі (у доме № 30 на вуліцы Каперніка), дзе Эдвардам Вайніловічам быў зачытаны пратакол аб самаскасаванні МТСГ, што было ўхваленена ўсімі прысутнымі.
Пазней стаў дырэктарам крухмальнага сіндыката ў Варшаве. Да Пароўскага некалькі разоў у Варшаву заязджаў з Быдгашча Эдвард Адамавіч Вайніловіч (1847—1928), былы старшыня Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі. У сваім тастаменце Эдвард Вайніловіч папрасіў Генрыха Скірмунта (1868—1939), Цітуса Паніквіцкага, Мечыслава Пароўскага і Казіміра Здзяхоўскага (1875—1942) паклапаціліся пра публікацыю рукапіса яго мемуараў. Менавіта гэтыя людзі (да якіх далучыўся і Раман Скірмунт) у 1931 у Вільні выдалі першую частку ўспамінаў «пана Эдварда» (аб падзеях да 21 мая 1921).
Пасля смерці Вайніловіча з Пароўскім часта сустракалася Ядвіга Кастравіцкая (сястра Эдварда Вайніловіча), каб парадзіцца аб справах, якія прасіў выканаць паводле тастамента яе брат Эдвард.
Мечыслаў Пароўскі памёр у 1965 г. Пакінуў унікальныя мемуары, дзе апісаў палітычныя падзеі ў Беларусі ў 1904—1918 гг., галоўным чынам — дзейнасць лідараў Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі. Мемуары пакуль не надрукаваны, а захоўваюцца ў рукапісе.
Аляксандра Рыгораўна Мураўёва
Аляксандра (Александрына) Рыгораўна Мураўёва (Александра Григорьевна Муравьёва;  —, Пятроўскі Завод), народжаная графіня Чарнышова, сястра дзекабрыста Захара Чарнышова , жонка дзекабрыста Мікіты Мураўёва, якая паследвала за ім у Сібір.
Дзяніс Віктаравіч Гармаш
Дзяніс Віктаравіч Гарма́ш (Дени́с Ві́кторович Гарма́ш; нар., Мілавэ, Луганская вобласць, Украінская ССР, СССР) — украінскі футбаліст, паўабаронца кіеўскага «Дынама» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Украіны.
Лізавета Габсбург
Лізавета Германская (Альжбета) Elisabeth von Habsburg (,  —, ) — дачка імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Альбрэхта II, жонка Казіміра IV. Яе братам быў Ладзіслаў Постум.
Біяграфія
Пасля смерці ў 1457 годзе бяздзетнага брата Лізаветы Ладзіслава Постума яна і яе сям’я заявілі правы на трон Багеміі і Венгрыі. Праз некаторы час яе старэйшы сын атрымаў абодва трона. Яе малодшы сын стаў каралём Польшчы і Літвы.
Сям’я
Лізавета была замужам за Казімірам IV, каралём Польшчы і Вялікім князем Літоўскім. Мела шасцярых сыноў:
Мела таксама сямёра дочак, з якіх пяцёра выйшлі замуж за кіраўнікоў краін заходняй Еўропы:
Падарожне (Жыдачыўскі раён)
Падарожне (Подоро́жнє) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бярдзяева
Бярдзяева (Бердяево) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Пагрэбішчанскі раён
Пагрэбішчанскі раён (Погребищенський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Вінніцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Пагрэбішчэ (Погребище).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 30655 чалавек, плошча — 1199 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 26 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 55 сёлаў.
NGC 1914
NGC 1914 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC95) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нава Рудня (Оўруцкі раён)
Нава Рудня (Нова́ Ру́дня) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Герб Косава (Брэсцкая вобласць)
Герб Косава — герб горада Косава Брэсцкай вобласці. Герб зацверджаны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь ад 1 кастрычніка 1998 г. № 27.
Апісанне
У блакітным полі варажскага шчыта срэбны Косаўскі палац, у партале якога шчыток — у чырвоным полі герб «Адрованж», над замкам срэбная вялікакняжацкая карона.
На ім у блакітным полі галоўнай геральдычнай фігурай з’яўляецца выява палаца срэбнага колеру. Яго правобразам паслужыла «радавое гняздо» Пуслоўскіх.
На гербе на цэнтральным партале палаца размешчаны герб «Андрованж» — «у чырвоным полі срэбная страла, якая вылятае з лука з адарванай цецівой».
У верхняй частцы поля шчыта — вялікакняжацкая карона, якая сімвалізуе першапачатковую прыналежнасць горада вялікаму князю. Карона выступае не толькі сімвалам улады гаспадара, але, на думку вядомага рускага геральдыста У. К. Лукомскага, служыць прыкметай тэрытарыяльнага самакіравання.
Герб і палажэнне аб ім зацверджаны рашэннем Косаўскага гарадскога выканаўчага камітэта ад 26 лістапада 1998 года № 173. Аўтар герба А. А. Шпунт.
IC 4549
IC 4549 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іосіф Маркавіч Тойбін
Іосіф Маркавіч Тойбін (Иосиф Маркович Тойбин;, Гомельскай губерні РСФСР — , ) — савецкі вучоны-філолаг, літаратуразнаўца, даследчык творчасці А. С. Пушкіна. Доктар філалагічных навук. Выдатнік народнай асветы РСФСР.
Біяграфія
У 1941 скончыў філалагічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта, дзе вучыўся ў прафесара Б. М. Эйхенбаўма. Падчас ВАВ, восенню 1941 добраахвотнікам пайшоў у народнае апалчэнне Ленінграда, пасля быў літаратурным супрацоўнікам газеты «Чырвоны Сцяг» Ленінградскага фронту. У 1943, пасля ранення і лячэння ў шпіталі, быў дэмабілізаваны з войска. У тым жа годзе быў залічаны ў аспірантуру Ленінградскага ўніверсітэта, скончыўшы яе ў 1946, абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата філалагічных навук.
Працоўную дзейнасць пачаў у Курскім дзяржаўным педагагічным інстытуце ў 1946 у якасці дацэнта, а затым загадчыка кафедры літаратуры, прафесара. У 1950-х Т. арганізаваў і шмат гадоў кіраваў студэнцкім літаратурным гуртком, які наведвалі студэнты розных факультэтаў інстытута.
Аўтар больш за 40 работ навукова-даследчага характару. Вынікам шматгадовых навуковых пошукаў стала яго доктарская дысертацыя па творчасці А. С. Пушкіна, якая атрымала высокую ацэнку ў айчыннай навуцы.
Малая Радужная вуліца (Наваполацк)
Малая Радужная вуліца (, Малая Радужная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Яўсей Рыгоравіч Трафімаў
Біяграфія
Нарадзіўся 15 лютага 1886 года ў в. Хатоўня Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні ў сялянскай сям’і.
У час Польска-савецкай вайны 1919—1920 гадоў — загадчык інструктарска-арганізацыйнага аддзелу Часовага беларускага нацыянальнага камітэту ў Мінску. Уваходзіў у Ваенна-рэвалюцыйны камітэт БССР, адкуль быў выключаны з-за адмовы падпісаць Дэкларацыю аб другім абвяшэчнні БССР. Пасля працаваў у кааперацыі, у 1924—1930 гадах — кіраўнік крэдытна-планавага аддзелу Беларускага сельгасбанка. Быў членам праўлення Беларускага сельгасбанка.
Малая Радужная вуліца (Наваполацк)
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы. Цягнецца паўколам з поўначы на поўдзень паміж вуліцай Маладзёжнай і вуліцай Вялікай Радужнай, перасякаючы вуліцу Сонечную. Працягласць вуліцы складае каля 600 местраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца.
Яўсей Рыгоравіч Трафімаў
Біяграфія
12 ліпеня 1930 года арыштаваны па справе «Саюзу вызвалення Беларусі». Асуджаны 10 красавіка 1931 года калегіяй АДПУ за шкодніцтва, за антысавецкую агітацыю паводле артыкулаў 58-4, 7, 10, 11 Крымінальнага кодэкса РСФСР, высланы на 5 гадоў у г. Сарапул Вотскай аўтаномнай вобласці РСФСР (цяпер — Удмурція).
Пасля сканчэння тэрміна высылкі жыў у Іркуцку, працаваў у банку. Рэабілітаваны 18 верасня 1960 года Судовай калегіяй па крымінальных справах Вярхоўнага Суда БССР. Асабовая справа Я. Р. Трафімава захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі (справа 20951-с).
З 1961 года жыў у Ленінградзе.
Пэрэброды (Оўруцкі раён)
Пэрэброды (Перебро́ди) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Яўсей Рыгоравіч Трафімаў
Біяграфія
Памёр 20 сакавіка 1970 года ў Ленінградзе.
Спаса-Праабражэнская царква (Дзятлава)
Спаса-Праабражэнская царква — драўляны праваслаўны храм у горадзе Дзятлава Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры горада на вул. Перамогі, 1.
Гісторыя
Першы храм быў пабудаваны ў 1508 годзе заснавальнікам горада князем Канстанцінам Астрожскім. Падчас аднаго з пажараў храм згарэў, і на яго месцы ў пачатку XVIII стагоддзя быў пабудаваны новы драўляны храм у выглядзе карабля.
Архітэктура
Храм пабудаваны ў традыцыях народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным, працяглым па падоўжнай восі зрубам з 5-граннай апсідай і нізкімі па абодва яе бакі рызніцамі. Накрыта 2-схільным бляшаным дахам з вальмамі над апсідай і косымі застрэшкамі над рызніцамі. Па цэнтры даху ўрэзаны 8-гранны барабан з цыбулепадобнай галоўкай у завяршэнні. Гарызантальна ашаляваныя сцены рытмічна расчлянёны аконнымі праёмамі з фігурнымі пераплётамі і брусамі-сцяжкамі ў прасценках. Па цокальнай і фрызавай частках сцены апяразаны вертыкальна дэкаратыўнай шалёўкай.
Нацыянальны парк Вунтут
Нацыянальны парк Вунтут (Vuntut National Park, Parc national Vuntut) — нацыянальны парк Канады, размешчаны на поўначы канадскай тэрыторыі Юкан. Парк створаны ў 1995 годзе ў выніку падпісання пагаднення з індзейскай абшчынай Вунтут-Гвічын, якой належаць землі.
Парк размешчаны ў паўночнай частцы раўнін Олд-Кроў, водна-балотных угоддзяў, якія ахоўваюцца Рамсарскай канвенцыяй. На поўначы парк мяжуе з нацыянальным паркам Івавік, на захадзе знаходзіцца мяжа з Аляскай, ЗША, за якой размешчаны Нацыянальны арктычны запаведнік дзікай прыроды, на ўсходзе мяжа парку праходзіць па рацэ Блэк-Фокс-Крык да ўпадзення яе ў раку Олд-Кроў, якая з’яўляецца паўднёвай мяжой парку.
Флора і фаўна
У парку жыве адзін з самых вялікіх статкаў аленяў карыбу ў Паўночнай Амерыцы. Пагалоўе налічвае каля 112 тысяч асобін. Больш за паўмільёна птушак ладзяць гняздоўі на раўнінах Олд-Кроў. На шматлікіх азёрах парку жыве вялікая колькасць андатраў. Акрамя таго, парк насяляюць мядзведзі Грызлі, чорныя мядзведзі, ваўкі, расамахі, куніцы, норкі, лісы, рысі.
Мятроўля
Мятро́ўля, канал Мятро́ўля — рака ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сож. Даўжыня ракі 12 км. Пачынаецца каля паўднёвай ускраіны вёскі Замосце, вусце за 3 км на паўднёвы ўсход ад пасёлка Аднаполле. Рэчышча каналізаванае. Паміж аграгарадкамі Данілавічы і Прысно плаціна і сажалка.
У Швейцарыі
«У Швейцарыі» (W Szwajcarii) — любоўная паэма, напісаная Юльюшам Славацкім у 1835—1838-я гады. Выдадзеная ў 1839 годзе ў Парыжы ў томе «Тры паэмы».
Рэпрэзентуе плынь экзістэнцыянальнай паэзіі ў творчасці Славацкага. Выдадзеная была самастойна супраць волі Славацкага. У другой палове XIX ст. паэма была вельмі папулярнай, да сённяшняга дня была некалькі разоў тэатральна адаптаваная. Была ілюстравана Войцехам Герсонам. Тэмай паэмы з'яўляецца любоўнае расчараванне лірычнага героя. Аўтар злучае 2 стылі: сентыментальны (успамін пра каханне) і сумны (боль, разважанне), характэрны для сталага рамантызму.
На беларускую мову паэму "У Швейцарыі" пераклаў Максім Танк (1959).
Пабычы
Пабычы (По́бичі) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Лінда (прыток Волгі)
Лінда (Линда) — рака ў Ніжагародскай вобласці Расіі, левы прыток Волгі. Даўжыня ракі — каля 122 км, плошча вадазборнага басейна — 1630 км².
Выток — ва ўрочышчы Фядосьін Дол за 3,5 км на паўночны захад ад вёскі Трафеліха. Вышыня вытоку — каля 140 м над узроўнем мора. Шырыня ў верхнім цячэнні — у сярэднім ад 7 да 12 метраў, бліжэй да вусця — 20—30 метраў, глыбіня на перакатах — каля 0,5—1 метра, на плёсах — да 3 метраў, дно пясчана-глеістае, берагі стромкія і абрывістыя. Вышыня вусця — каля 64 м над узроўнем мора. Ухіл ракі — 0,67 м/км. Раней па рацэ сплаўлялі лес.
Асноўныя прытокі: злева — Алсма; справа — Кеза і Санда.
IC 4552
IC 4552 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Змяя.
Беразоўка (Духаўшчынскі раён)
Беразоўка (Березовка) — вёска ў Духаўшчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прачысценскага сельскага паселішча.
IC 4552
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беразоўка (Духаўшчынскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Бялькевіч
Бялькевіч — беларускае прозвішча, утворанае ад мянушкі Бялько «белы».
Браўншвайг-Люнебург (курфюрства)
Курфюрства Браўншвайг-Люнебург (Kurfürstentum Braunschweig-Lüneburg), якое часта неафіцыйна звалася па сваёй сталіцы Курфюрства Гановер (Kurfürstentum Hannover) — дзяржава ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Гісторыя
У 1692 годзе імператар Леапольд I за дапамогу ў час вайны Аўгсбургскай лігі ўзвёў герцага Браўншвайг-Каленбергскага Эрнста Аўгуста ў курфюрсты. Гэта выклікала пратэсты, і Рэйхстаг Свяшчэннай Рымскай імперыі зацвердзіў гэта павышэнне ў рангу толькі ў 1708 годзе. Афіцыйнай назвай курфюрства стала Chur-Braunschweig-Lüneburg, аднак па герцагскай сталіцы Гановеры яго сталі часта называць Chur-Hannover ці Kurhannover.
Апроч княства Каленберг, якое належала Эрнсту Аўгусту, у склад новага курфюрства ўвайшлі таксама скасаваныя княства Гётынген і княства Грубенгаген, а таксама землі былога графства Гоя. У 1705 годзе, пасля смерці дзядзькі Георга Вільгельма, курфюрст Георг Людвіг атрымаў у спадчыну княства Люнебург і герцагства Саксен-Лаўэнбург. У час Паўночнай вайны ён у 1712 годзе атрымаў ад Даніі захопленыя той у Швецыі герцагства Брэмен-Вердэн (перадача была пацверджана ў 1719 годзе Стакгольмскім дагаворам), у выніку чаго курфюрства атрымала выхад да мора.
У 1714 годзе Георг Людвіг стаў каралём Вялікабрытаніі пад імем «Георг I», і з той пары Вялікабрытанія і курфюрства сталі кіравацца ў рамках асабістай уніі. У 1728 годзе спадчынікам Георга I стаў Георг II, і імператар Карл VI афіцыйна падарыў яму Саксен-Лаўэнбург, канчаткова ўзаконіўшы захоп, здзейснены ў канцы XVII стагоддзя. У 1731 годзе Георг II далучыў да Брэмен-Вердэна былы саксен-лаўэнбургскі эксклаў Гамельн, які перайшоў у 1689 годзе пад прамое імперскае кіраванне. У 1733 годзе Георг II таксама вымусіў Карла IV падарыць яму і Брэмен-Вердэн.
У час Сямігадовай вайны ў курфюрства ў 1757 годзе ўварваліся французскія войскі і разбілі мясцовую армію ў бітве пры Гастэнбеку, аднак у наступным годзе яны былі выгнаны аб’яднанымі сіламі Вялікабрытаніі, каралеўства Прусія, Гесэн-Каселя і герцагства Браўншвайг-Вольфенбютэль.
У 1803 годзе, у час германскай медыятызацыі, да курфюрства былі далучаны землі расфарміраванага Оснабрукскага княства-біскупства. У тым жа годзе Вялікабрытанія абвясціла вайну Францыі, і ў курфюрства ўварваліся французскія войскі. У 1805 годзе з пачаткам вайны трэцяй кааліцыі французскія войскі сышлі з курфюрства, і яно было занята войскамі праціўнікаў Францыі; і ў снежні французскі ўрад перадаў курфюрства, якім яно ўжо насамрэч не валодала, каралеўству Прусія, якое захапіла гэтыя землі ў 1806 годзе. У жніўні 1806 года Свяшчэнная Рымская імперыя была ліквідавана, і тытул «курфюрст» страціў сэнс. Неўзабаве Прусія выступіла супраць Францыі, але была разбіта, і Браўншвайг-Люнебург ізноў перайшоў у рукі французаў.
У 1807 годзе было ўтворана каралеўства Вестфалія, у склад якога ўвайшлі, у прыватнасці, землі, якія ўваходзілі ў склад Браўншвайг-Люнебурга герцагства Браўншвайг-Вольфенбютэль. У 1810 годзе ў склад Вестфаліі былі таксама ўключаны сам Гановер і Брэмен-Вердэн (але не Саксен-Лаўэнбург). Аднак урад Георга III не прызнаў французскую анексію і тэрытарыяльныя змены, і органы ўлады Браўншвайг-Люнебурга працягнулі функцыянаваць у Лондане, дзе быў сфарміраваны Каралеўскі Германскі легіён.
Пасля разгрому Напалеона Венскі кангрэс утварыў з былога курфюрства каралеўства Гановер.
Светлы (Баранавіцкі раён)
Све́тлы (, Светлый) — пасёлак у Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 15 км на поўдзень ад Баранавіч. Насельніцтва 410 жыхароў, 133 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
На месцы сучаснага пасёлка раней існавалі вёскі Цагельня і Селішча. Абедзве ўпаміналіся ў дакументах 1870 года.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Баранавіцкім павеце Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
29 верасня 1975 года населены пункт пры Баранавіцкай зверагаспадарцы атрымаў назву пасёлак Светлы.
Інфраструктура
Працуе магазін.
NGC 1916
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хуан Дыяс дэ Саліс
Хуáн Дыяс дэ Саліс (Juan Díaz de Solís; каля 1470 - ) — іспанскі мараплавец і даследчык, адзін з першых еўрапейцаў, якія прабраліся ў заліў-эстуарый Ла-Плата ў Паўднёвай Амерыцы. Народжаны, верагодна, у Лебрысе (Севілья), хоць некаторыя гісторыкі сцвярджаюць, што ён мог быць родам з андалускай сям'і, якая перасялілася ў Партугалію.
У 1506-1507 гадах Саліс служыў навігатарам у экспедыцыях Вісэнтэ Ян'еса Пінсана да берагоў Цэнтральнай Амерыкі (Юкатан і Гандураскі заліў), у 1509 - да берагоў Бразіліі. У 1512 годзе пасля смерці Амерыга Веспучы Хуан Саліс атрымаў званне галоўнага стырніка і абавязак абнаўляць Падрóн-Рэáл (галоўную іспанскую навігацыйную карту) сумесна з Хуанам Веспучы.
Пасля трагедыі караблі экспедыцыі Саліс адплылі назад у Іспанію, прычым адзін з іх па шляху пацярпеў крушэнне ля вострава Санта-Катарына. Тыя, што засталіся ў жывых члены экіпажа былі выратаваны тым жа Каботам.
Ракытнэ (Оўруцкі раён)
Ракытнэ (Роки́тне) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Сонечная вуліца
Сонечная вуліца — тапонім.
Залескі сельсавет (Валожынскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Пятроўшчынскі сельсавет у складзе Радашковіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Пятроўшчына. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Валожынскага раёна Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Маладзечанскага раёна. 8 чэрвеня 1963 года перайменаваны ў Залескі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Залессе. З 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Валожынскага раёна. 27 лістапада 1989 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Новы Двор, 11 населеных пунктаў перададзены ў склад Ракаўскага сельсавета. Скасаваны 28 мая 2013 года, тэрыторыя далучана да Ракаўскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 906 чалавек, з іх 94,8 % — беларусы, 4,1 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты: Агароднікі, Багданава, Будраўшчына, Воўкаўшчына, Гервелі, Гіневічы, Залессе, Звяркі, Караблі, Карнюткі, Касцюкі, Крупшчына, Крэчаўцы, Лабы, Новы Двор, Пугачы, Салаўі, Сасноўцы, Сцяцкі, Татарскія, Татары, Эпімахі.
Атрадны завулак (Наваполацк)
Апісанне
Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы горада ў раёне катэджнай забудовы. Спалучае Вялікую Радужную і Малую Радужную вуліцы. Працягласць завулка складае каля 100 метраў. Рух грамадскага транспарту не ажыццяўляецца.
Сцяг Латвійскай ССР
Сцяг Латвійскай ССР — рэспубліканскі сімвал Латвійскай ССР - адной з рэспубалік СССР. Сцяг зацверджаны 17 студзеня 1953 года. У сувязі з распадам СССР, Сцяг Латвійскай ССР быў скасаваны 19 лютага 1990 года.
1940-1953
З 25 жніўня 1940 года сцягам Латвійскай ССР было чырвонае палотнішча са скарочанай назвай рэспублікі LPSR (Latvijas Padomju Sociālistiskā Republika), выявай сярпа і молата і пяціканцовай зоркі ў левым верхнім куце.
Сырныця
Сырныця (Си́рниця) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
IC 4553
IC 4553 — галактыка тыпу Sd ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сцяг Таджыкскай ССР
Сцяг Таджыкскай ССР — рэспубліканскі сімвал Таджыкскай ССР. Апошняя рэдакцыя сцяга зацверджана 20 сакавіка 1953 года.
Да гэтага ўжываўся чырвоны сцяг з залатымі сярпом і молатам і надпісам кірыліцай на рускай (Таджикская ССР) і таджыкскай (РСС Тоҷикистон) мовах у левым верхнім куце.