cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галерэя Ў
Гісторыя
Кірмаш сучаснага мастацтва «ArtVilnius’16» адбыўся ў Вільнюсе. Прадстаўнікі дванаццаці краін прынялі ўдзел у кірмашы. Беларуская галерэя «Ў» на кірмашы адзначана вышэйшай узнагародай ў намінацыі «Лепшая Замежная Галерэя».
Тарасіўка (Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ядлоўнік (гміна)
Ядло́ўнік (Jodłownik) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ліманоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ядлоўніку. Плошча гміны складае 72,43 км². Станам на 2004 год у гміне Ядлоўнік пражывалі 8052 чалавекі, шчыльнасць — 111,2 чал./км².
Шон Конэры
Сэр Томас Шон Конэры (Thomas Sean Connery; 25 жніўня 1930, Эдынбург — 31 кастрычніка 2020) — шатландскі кінаакцёр і прадзюсар. Лаўрэат прэміі «Оскар», двухразовы лаўрэат прэміі «BAFTA», трохразовы лаўрэат прэміі «Залаты глобус».
Працаваў у тэатры і на тэлебачанні. Зняўся больш чым у 70 фільмах, сярод якіх сем экранізацый твораў Яна Флемінга, дзе Шон Конэры іграе галоўную ролю — Джэймса Бонда. Яго акцёрская кар’ера расцягнулася на дзесяцігоддзі. Сярод іншых фільмаў сэра Шона былі «Паляванне за Чырвоным кастрычнікам», «Індыяна Джонс», «Апошні крыжовы паход» і «Скала».
Памёр на Багамах.
Білагорыўка (Радывыліўскі раён)
Білагорыўка (Білого́рівка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Брыгадырыўка (Радывыліўскі раён)
Брыгадырыўка (Бригади́рівка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Акадэмічная вуліца (Гродна)
Акадэмічная — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Гродна.
Працягласць — каля 500 метраў. Знаходзіцца паміж вуліцай 17 верасня і вуліцай Ажэшка, перасякае вуліцу Першага мая.
Назва вуліцы — гістарычная, звязана з будынкам медыцынскай акадэміі, створанай у канцы XVIII стагоддзя на скрыжаванні з вуліцай Ажэшка. Забудова сфарміравалая ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў пераважна 2-3 павярховымі жылымі дамамі.
Будынкі
На вуліцы знаходзіцца помнік архітэктуры — лютэранская кірха, адзін з карпусоў сельскагаспадарчага ўніверсітэта (на скрыжаванні з вуліцай 1 мая). У 1970-ых на вуліцы праводзілася рэканструкцыя, на вуліцы быў пабудаваны адміністрацыйны будынак. Грамадскі транспарт па вуліцы не ходзіць.
IC 1135
IC 1135 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Другая Венгерская Рэспубліка
Другая Венгерская Рэспубліка (Magyar Köztársaság) — парламенцкая рэспубліка, заснаваная пасля ліквідацыі Венгерскай дзяржавы, сатэліта нацысцкай Германіі, утворанага ў 1944 годзе пасля зняцця рэгента Міклаша Хорці з пасады.
Гісторыя
Пасля падпісання Парыжскага мірнага дагавора Венгрыя страціла ўсе набыцці з 1938 па 1941 гады.
Скасаванне
18 жніўня 1949 года парламент прыняў новую канстытуцыю, па якой стваралася Венгерская Народная Рэспубліка, «дзяржава рабочых і сялян».
(210) Ізабела
(210) Ізабела (Isabella) — вялікі і цёмны астэроід галоўнага пояса, уваходны ў склад сямейства Немезіды. Ён быў адкрыты 12 лістападу 1879 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у абсерваторыі горада Пула, Харватыя. Паходжанне назвы астэроіда невядомае.
Сіманасекскі дагавор
Сіманасекскі дагавор (下関条約, у Кітаі вядомы як Дагавор Магуань, 馬關條約) — нераўнапраўны дагавор, заключаны паміж Японскай імперыяй і Імперыяй Цын 17 красавіка 1895 года ў горадзе Сіманасекі ў выніку паражэння Кітая ў япона-кітайскай вайне 1894—1895. Паклаў пачатак барацьбе імперыялістычных дзяржаў за тэрытарыяльны падзел Кітая і стаў важным этапам ператварэння краіны ў напаўкалонію.
Перадумовы
Ужо праз тры месяцы пасля пачатку япона-кітайскай вайны (1894—1895) Кітай пачаў шукаць шляхі для заключэння перамір’я: апроч немінучага ваеннага паражэння прычынай гэтаму было жаданне імператрыцы Цысі спыніць ваенныя дзеянні да свайго 60-гадовага юбілею. Напачатку лістапада 1894 года Цыны прапанавалі мірны дагавор на ўмовах прызнання суверэнітэту Карэі. Аднак Японія ўжо не задавольвалася гэтай прапановай, сфера яе тэрытарыяльных дамаганняў уключала Ляадунскі паўвостраў, Тайвань, а-вы Пэнху (Пескадорскія) і нават прыбярэжную правінцыю Фуцзянь і Макаа.
Пасля таго, як у студзені 1895 года Японія адпрэчыла кандыдатуры Чжан Іньхуана і Шаа Юляня па прычыне «недахопу паўнамоцтваў» у якасці пасла з боку Кітая ў Сіманасекі быў адпраўлены Лі Хунчжан — намеснік сталічнай правінцыі Чжылі, прыхільнік міру і адзін з самых уплывовых і адыёзных саноўнікаў Цынскай імперыі. Яму былі ўручаны паўнамоцтвы «тэрытарыяльных саступак», якія былі вынікам поўнай безвыходнасці Цынаў: Кітай быў упэўнены, што Японія запатрабуе далучэнне Тайваня, і пасля таго як Брытанія і Расія адпрэчылі прапановы аб выкарыстанні вострава як закладу для крэдыту, прыгатаваўся да гэтай тэрытарыяльнай страты, разлічваючы захаваць «землі продкаў (Ляадун)».
Ход перамоў
Перамовы праходзілі з 20 сакавіка па 17 красавіка 1895 года пры ўдзеле былога амерыканскага дзяржаўнага сакратара Джона Фостэра, які выконваў функцыі саветніка Цынскай дынастыі. Паралельна перамовам да кітайскіх астравоў прасоўваўся японскі флот, гатовы неадкладна прыступіць да акупацыі набытых тэрыторый. 24 сакавіка на Лі Хунчжана быў здзейснены напад японскім экстрэмістам, які параніў яго ў спіну. Замах на жыццё кітайскага дыпламата выклікаў буру абурэння і вымусіў японцаў некалькі зменшыць патрабаванні і пагадзіцца на часовае спыненне агню. Мірныя перамовы прыйшлося часова прыпыніць. Аднавіліся яны толькі 1 красавіка. Японія запатрабавала саступіць значныя тэрыторыі (Ляадун з Ляаянам, Тайвань з прылеглымі астравамі і архіпелаг Пэнху), пра што Лі Хунчжан неадкладна паведаміў у Пекін. Фактычна кітайскі дэлегат апынуўся ў вельмі цяжкай сітуацыі, калі на саступкі не жадалі ісці абодва бакі. Рашучая пазіцыя прадстаўніка японскага боку Іта Хірабумі, які катэгарычна настойваў на перадачы Тайваня, вымушала Пекін паступова адмовіцца ад ідэі захавання вострава: 10 красавіка пасля чацвёртай сустрэчы Лі атрымаў з Пекіна тэлеграму з дазволам у крайнім выпадку саступіць нетры Тайваня, а землі і падданых пакінуць па-ранейшаму ва ўладзе Кітая; 12 красавіка Пекін апавясціў, што «дапушчальна саступіць палову Тайваня, аддаць блізкі да Пэнху паўднёвы Тайвань», а поўнач Тайваня па-ранейшаму пакінуць за Кітаем. Пасля таго як Іта Хірабумі прыстрашыў зрывам перамоў у выпадку яшчэ адной правалокі з боку Пекіна, 14 красавіка Лі Хунчжану было дазволена падпісаць умовы міру, 17 красавіка быў падпісаны Сіманасекскі дагавор.
Умовы дагавора
Дагавор складаўся з 11 артыкулаў, паводле якіх Кітай прызнаваў самастойнасць Карэі, што стварала спрыяльныя магчымасці для японскай экспансіі ў Карэі; перадаваў Японіі навечна востраў Тайвань, астравы Пэнху і Ляадунскі паўвостраў; выплачваў кантрыбуцыю ў 200 млн лян; адкрываў шэраг портаў для гандлю; падаваў японцам права будаўніцтва прамысловых прадпрыемстваў у Кітаі і ўвозу туды прамысловага абсталявання. Апошні пункт, у сілу прынцыпу найбольшай спрыяльнасці, уключанага ў дагаворы Кітая з іншымі дзяржавамі, адкрываў шырокія магчымасці для эканамічнага пранікнення замежнага капіталу ў Кітай.
Акрамя таго, пасля ратыфікацыі і абмену мірным дагаворам абедзвюм краінам трэба было неадкладна паслаць на Тайвань чыноўнікаў высокага рангу і на працягу двух месяцаў абмяняцца дакументамі аб канчатковай перадачы Тайваня Японіі.
Траістая інтэрвенцыя
Умовы, навязаныя Японіяй Кітаю, прывялі да так званай «траістай інтэрвенцыі» Расіі, Германіі і Францыі — дзяржаў, якія да гэтага часу ўжо падтрымлівалі шырокія кантакты з Кітаем і таму ўспрынялі падпісаны дагавор як шкодны для іх інтарэсаў. 23 красавіка 1895 года Расія, Германія і Францыя звярнуліся да японскага ўрада з патрабаваннем адмовы ад анексіі Ляадунскага паўвострава, якая магла б прывесці да ўсталявання японскага кантролю над Порт-Артурам, у той час як Мікалай II, падтрыманы заходнімі саюзнікамі, меў уласныя віды на Порт-Артур як незамярзаючы порт для Расіі.
Наступствы
Японія, абяскроўленая вайной, была вымушана саступіць у лістападзе 1895, атрымаўшы наўзамен з Кітая дадатковую кантрыбуцыю ў 30 млн лян. Тым не менш гэта вымушаная саступка была ўспрынята ў Японіі як зневажэнне, і шматлікія японскія гісторыкі прытрымліваюцца меркавання, што менавіта гэта стала паваротным пунктам да ператварэння знешняй палітыкі Японіі, раней заснаванай на эканамічнай гегемоніі, да адкрытага нацыяналізму, мілітарызму і тэрытарыяльнай экспансіі. Захоп Тайваня, першай калоніі Японіі, зрабіў яе адзінай нееўрапейскай каланіяльнай дзяржавай у Азіі, што таксама прыкметна паскорыла рост імперскіх амбіцый і каланіяльных дамаганняў Токіа.
У 1898 годзе саслаблены Кітай пагадзіўся перадаць Порт-Артур Расіі ў канцэсію на 25 гадоў, а таксама падаў Расіі права на будаўніцтва чыгункі. Тым самым сутыкнуліся інтарэсы і сферы ўплыву Расіі і Японіі, бо для таго, каб мець доступ да ўмацаванага раёна Порт-Артура, Расіі неабходна было кантраляваць усю Усходнюю Маньчжурыю, аж да Харбіна — землі, якія непасрэдна суседнічалі з Карэяй, якую Японія лічыла сваёй сферай уплыву.
Саступка Японіі ў адносінах да заходніх краін была рэзка адмоўна ўспрынята японскім грамадствам, і з узмацненнем мілітарысцкіх і экспансіянісцкіх кругоў у Японіі прывяла да Руска-японскай вайны 1904—1905.
Крухавец
Крухаве́ц — рака ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласці, правы прыток ракі Свінавод. Даўжыня 4 км. Пачынаецца за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Шугалеі, вусце за 1,7 км на паўночны захад ад гэтай жа вёскі.
Рымкі (Шчучынскі раён)
Рымкі́ (, Рымки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Зялёны Лужок
Зялёны Лужо́к (, Зелёный Лужок) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Ташань
Ташань (Таша́нь) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гай (Радывыліўскі раён)
Гай (Гай) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Якубова (Расонскі раён)
Якубо́ва (, Якубово) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Клясціцкага сельсавета.
Ёнец (гміна)
Ё́нец (Joniec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Плоньскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ёнцы. Плошча гміны складае 72,64 км². Станам на 2004 год у гміне Ёнец пражывалі 2620 чалавек, шчыльнасць — 36,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Ісфара
Ісфара — індустрыяльны горад на поўначы Таджыкістана. Адміністрацыйны цэнтр Исфаринского раёна Сагдыйскай вобласці. Размешчаны ў перадгор’ях Туркестанскага хрыбта, на рацэ Ісфара.
Ісфара размешчана ў паўночна-ўсходняй частцы Сагдыйскай вобласці. Клімат кантынентальны, гарачае лета і ўмерана халодная зіма. Тэмпература паветра пераважна +27 °C у ліпені і −3 ° С у студзені. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае 200—500 мм.
Альхесіраская канферэнцыя
Альхесіраская канферэнцыя праходзіла ў іспанскім горадзе Альхесірас з 16 студзеня па 7 красавіка 1906 года. Яна была скліканая па патрабаванні Германіі з тым, каб вырашыць лёс Танжэрскага крызісу. Апынуўшыся на канфэрэнцыі ў міжнароднай ізаляцыі, Германія была вымушана пайсці на саступкі адносна экспансіі ў Марока.
Ход падзей
Францыю на канферэнцыі падтрымалі Вялікабрытанія, Італія і Расія, на баку Германіі выступіла толькі Аўстра-Венгрыя. Пазіцыі краін тлумачыліся наступнымі меркаваннямі:
Псіхалагічны ціск на немцаў падчас канферэнцыі аказваў ўвайшоўшы ў Гібралтарскі праліў брытанскі флот. Усталяванне французскага пратэктарата над Марока было адкладзена. Пяць гадоў пасля Францыя і Германія зноў схвоснуліся па пытанні аб кантролі над гэтай стратэгічна размешчанай тэрыторыяй (гл.: Другі мараканскі крызіс).
Люта (прыпыначны пункт)
Лю́та (, Люта)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 2,3 км на паўднёвы захад ад вёскі Люта, за 1,7 км на ўсход ад вёскі Сегянеўшчына; на лініі Брэст-Цэнтральны — Голя, паміж станцыяй Лышчыцы і прыпыначным пунктам Вярба.
Сера-дэ’-Конці
Насельніцтва складае 3650 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 147 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 60030. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beato Gherardo di Serradeconti.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ліндская храмавая хроніка
Агульная характарыстыка помніка
Тэкст уяўляе сабой адзін з самых доўгіх надпісаў, якія дайшлі да нас з эліністычнай эпохі. Пераважная частка тэкста захавалася.
Надпіс складаецца з трох частак. У першай утрымліваюцца некаторыя дэталі пастановы народнага сходу аб усталяванні стэлы.
Другая, самая доўгая, прадстаўляе сабой пералік прыблізна 40 дароў, паднесеных Афіне Ліндыі як героямі міфічных часоў (уключаючы эпаміна Лінда, Геракла, Алену, Менелая), гэтак і дзеячамі гістарычнай мінуўшчыны (уключаючы Аляксандра Вялікага, Піра, ).
У трэцяй частцы надпісу распавядаецца аб трох эпіфаніях (багаяўленнях) Афіны, тым, што здарылася, у гэтым храме ў тыя часы, калі народ Лінда востра меў патрэбу ў яе дапамозе. Першая такая эпіфанія здарылася ў эпоху грэка-персідскіх войнаў.
Месца захоўвання надпісу
Ліндская храмавая хроніка захоўваецца ў Нацыянальным музеі Даніі (Капенгаген).
Lampropeltis
Lampropeltis — род неядавітых змей сямейства вужовых. Налічвае 14 відаў. Насяляюць у Паўночнай і Цэнтральнай Амерыцы.
Апісанне
Агульная даўжыня прадстаўнікоў гэтага роду складае ад 50 см да 2 м. Маюць яркую кантрасную афарбоўку. Звычайна малюнак складаецца са шматлікіх рознакаляровых кольцаў, часта сустракаецца спалучэнне чырвонага, чорнага і белага колераў. Луска гладкая.
Спосаб жыцця
Аддаюць перавагу хвойным лясам, хмызняковаму рэдкалессю, лугам, паўпустыням, марскім ўзбярэжжам, гарам. Вядуць наземны лад жыцця. Харчуюцца змеямі, уключаючы ядавітых. Адначасна не грэбуюць і яшчаркамі і дробнымі грызунамі. Маюць схільнасць да канібалізму.
Маюць няпросты характар. Улічваючы, што ў прыродзе яны харчуюцца ў асноўным змеямі, трымаць іх варта строга паасобку. Нават самцоў з самкамі ў перыяд спарвання варта трымаць разам з вялікай асцярогай. Да чалавека гэтыя змеі звычайна не агрэсіўныя, іх даволі лёгка ўдаецца прыручыць.
Гэта яйцакладныя змеі.
Даймё
У перакладзе гэтае паняцце значыць "вялікае імя", узнікла яно адначасова са з’яўленнем устойлівай ваеннай праслойкі — бусі — у X—XIX стагоддзях.
Першыя даймё
Першапачаткова даймё не залежылі ад цэнтральнага ўраду, але з цягам часу найбольш рашучыя ды прадпрымальныя з іх скарысталіся магчымасцямі, якія меліся тады, і пашырылі свае землі за кошт уладанняў суседзяў і выцясняючы на поўнач тубыльцаў — эбісу. Менавіта тады яны ўзначалілі напачатку невялікія, але суздром адданыя ім прыватныя арміі самураеў.
Паўлюць
Паўлюць — прозвішча.
Граніўка
Граніўка (Грані́вка) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Міхаіл Іосіфавіч Чахоўскі
Міхаіл Іосіфавіч Чахоўскі ( — пасля (?)) — беларускі архітэктар. Прадстаўнік архітэктуры класіцызму. Аўтар праектаў пабудоў у Чэрвені, Мазыры, Вілейцы, Бабруйску, Слуцку, Пінску, Барысаве. У 1805—1825 гадах працаваў мінскім губернскім архітэктарам. Тытулярны саветнік.
Біяграфія
У 1804—1831 гадах займаўся архітэктурнай практыкай у Мінску.
Пасля пажару 1809 года займаўся аднаўленнем будынка Троіцкага манастыра базыльянак, з прыбудовай да яго з усходу галерэі.
У 1814 годзе распрацаваў праект новага каменнага касцёла Святой Тройцы, арыентаванага галоўным фасадам на вуліцу Траецкую, але на пабудову храма не хапіла сродкаў. Вядома, што на вуглу Аляксандраўскай і Траецкай быў збудавана аднапавярховы каменны будынак плябаніі з вялікім склепам і дзве невялікія крамы, а таксама драўляныя гаспадарчыя пабудовы.
М. Чахоўскі з’яўляецца верагодным аўтарам праекту мінскіх гандлёвых радоў, пабудаваных у 1810—1817 гадах.
У 1817—1825 гадах Мінскі губернскі архітэктар. У 1819 годзе правёў рэканструкцыю мінскай ратушы, калі да яе паўднёва-ўсходняга фасада прыбудавалі арыгінальную агароджу, упрыгожаную ляпным дэкорам і маляўнічымі кампазіцыямі.
У 1824 годзе склаў праект рамонту і частковай рэканструкцыі Петрапаўлаўскай царквы ў Мінску.
Разам з Казімірам Хршчановічам кіраваў будаўніцтвам Пішчалаўскага замка.
М. Чахоўскі згадваецца, як губернскі архітэктар, яшчэ ў 1825 годзе, але яго далейшы лёс невядомы.
Творчасць
Работы: праекты будынка ўрадавай установы і будынка павятовага і ніжняга земскага суда ў Чэрвені (1803—1806), флігеля для павятовага казначэйства ў Мазыры (1804), будаўніцтва духоўнай семінарыі (з А. Мельнікавым) і дома К. Шэмета па вул. Францысканскай у Мінску (1803), праекты будынкаў урадавай установы для Вілейкі, казначэйства і гараднічага праўлення для Бабруйска, 2-павярховага корпуса і 3 флігеляў для казначэйства і гараднічага праўлення ў Слуцку, дома гараднічага ў Пінску (усе 1806), моста цераз р. Свіслач у Мінску (1812), вайсковых пабудоў у Мінску і дваранскага дома ў Бабруйску (1814), корпуса ўрадавай установы і казначэйства ў Пінску і будынка ўрадавай установы з архівам і казначэйства ў Барысаве (1817), праект рамонту і частковай рэканструкцыі Кацярынінскай (Петрапаўлаўскай) царквы ў Мінску (1824).
Уляніўка (Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён)
Уляніўка (Уля́нівка) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Фундамінка
Фундамі́нка (, Фундаминка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1756 годзе як вёска ў Задняпроўскім войтаўстве Рагачоўскага староства.
IC 1136
IC 1136 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Змяя.
Старшыня Мінскага абласнога выканаўчага камітэта
Старшыня Мінскага абласнога выканаўчага камітэта — вышэйшая службовая асоба Мінскай вобласці. Узначальвае вышэйшы выканаўчы орган дзяржаўнай улады вобласці — выканаўчы камітэт.
IC 1136
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Старшыня Мінскага абласнога выканаўчага камітэта
Дзеючым старшынёй Мінскага абласнога выканаўчага камітэта з’яўляецца Аляксандр Генрыхавіч Турчын.
Абавязкі
Кіраўніцтва дзейнасцю аблвыканкама, грамадзянскай абаронай вобласці.
Узаемадзеянне з Адміністрацыяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь, абласным Саветам дэпутатаў.
Каардынацыя дзейнасці гарадскіх, раённых выканаўчых камітэтаў і мясцовых адміністрацый у гарадах вобласці.
Сарокі (Орлеўскі сельсавет)
Саро́кі (, Сороки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Чырскэ
Чырскэ (Чи́рське) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Гусары (Радывыліўскі раён)
Гусары (Гуса́ри) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Cousinia adenophora
Cousinia adenophora - від кветкавых раслін сямейства Астравых. Родам з Узбекістана.
Таксанамія
Cousinia adenophora быў упершыню апісаны 1937 годзе.
Факультэт маркетынгу, менеджменту, прадпрымальніцтва БНТУ
Факультэт маркетынгу, менеджменту, прадпрымальніцтва БНТУ (ФММП БНТУ) — адзін з факультэтаў Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта. Быў створаны ў 1994 годзе для падрыхтоўкі кадраў у аддзелы знешнеэканамічных сувязяў, маркетынгу, збыту і рэкламы, якія тады толькі ствараліся на айчынных прадпрыемствах.
Склад факультэта
Факультэт мае ў сваім складзе наступныя кафедры:
Чыпалкы
Чыпалкы (Чопи́лки) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
(211) Ізольда
(211) Ізольда (Isolda) — буйны астэроід галоўнага пояса, прыналежны да астэроідаў спектральнага класа C, пароды якіх маюць падвышанае ўтрыманне вуглярода. Таму Ізольда мае вельмі маленькае альбеда — яна адлюстроўвае толькі 6 % падальнага на яго святла.
Ён быў адкрыты 10 снежня 1879 гады аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у абсерваторыі горада Пула, Харватыя і названы ў гонар гераіні рыцарскага рамана XII стагоддзя «Трыстан і Ізольда».
Маджура
Маджура (анг. Majuro) — сталіца астраўной дзяржавы Маршалавы Астравы, у Ціхім акіяне.
Насельніцтва — 25 400 чалавек (2004). Пабудаваны на аднайменным атоле, які складаецца з 64 астравоў. Порт, міжнародны аэрапорт. Асноўнае насельніцтва засяроджана на астравах Д-У-Д (Далап-Уліга-Дарэн (Дарыт) (Dalap-Uliga-Darrit) — з поўдня на поўнач, на ўсходнім заканчэнні атола):
Урадавыя ўстановы і старая частка горада знаходзяцца на востраве Далап. На Далапе таксама знаходзяцца некалькі буйных магазінаў.
На востраве Дарэн знаходзяцца, у асноўным, жылыя будынкі, пачатковая і сярэдняя школа. У заходняй частцы атола, у 30 км ад Д-У-Д месціцца паселішча Лаура — расце жылы раён з папулярным пляжам. Сярэдняя школа Маршалавых астравоў знаходзіцца на паўночнай ускраіне Маджура, на востраве Рыта.
Плошча самога атола — усяго 9,7 км², плошча лагуны — 295 км².
Вага (рака)
Ва́га — рака ў Валагодскай і Архангельскай вобласці Расіі, самы буйны левы прыток Паўночнай Дзвіны.
Даўжыня 575 км, плошча басейна. Бярэ пачатак сярод балот, працякае па лясістай мясцовасці. Замярзае ў сярэдзіне лістапада, ледастаў у канцы красавіка. Сярэдні гадавы расход вады 384 м³/сек (сяло Шэгавары). Асноўныя прытокі: Кулой, Усцья (справа), Вель (злева). Суднаходная (пры высокай вадзе) ад Вельска. Галоўныя прыстані — Вельск і Шэнкурск.
Люшча (станцыя)
Лю́шча (, Люща)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў вёсцы Люшча; на лініі Баранавічы — Лунінец, паміж п.п. Маладзёжны і.
Сера-Сан-Куйрыка
Сера-Сан-Куйрыка (Serra San Quirico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 3039 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 60048. Тэлефонны код — 0731.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дабрывода
Дабрывода (Добриво́да) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Амосенкі
Амо́сенкі (, Амосенки) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Краснапольскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца каля ракі Амосенская (прыток Дрысы). Каля вёскі знаходзіцца археалагічны комплекс.
Янкова (гміна)
Янко́ва (Jonkowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Альштынскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Янкове. Плошча гміны складае 168,69 км². Станам на 2009 год у гміне Янкова пражывалі 6282 чалавекі, шчыльнасць — 37,2 чал./км².
Каліта (Смалявіцкі раён)
Каліта́ (, Калита) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Харкіўці (Пэрэяслаў-Хмэльныцкі раён)
Харкіўці (Харкі́вці) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Харкіўці было ў складзе Дэм’янскай воласці Пераяслаўскага павета Палтаўскай губерні.
Дубыны (Радывыліўскі раён)
Дубыны (Ду́бини) — вёска ў Радывыліўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Казынскай вясковай абшчыны.
Старынкі (Шчучынскі раён)
Стары́нкі (, Старинки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Орлеўскага сельсавета.
Да 17 студзеня 1969 года вёска ўваходзіла ў склад Доўгаўскага сельсавета.
IC 1137
IC 1137 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ісфара (рака)
Ісфара (, Isfara, Исфара) — рака басейна Сырдар’і (у цяперашні час не даходзіць да яе) у Баткенскай вобласці Кыргызстана, Сагдыйскай вобласці Таджыкістана і Ферганскай вобласці Узбекістана. У верхнім цячэнні носіць назву Ак-Суу (Аксу), у сярэднім цячэнні — Караўшын (тадж. Каравшин), Караўшан.
Даўжыня ракі па дадзеных «Вялікай савецкай энцыклапедыі» — 130 км, па дадзеных Нацыянальнай энцыклапедыі Узбекістана — 107 км. Плошча басейна складае 3240 км². Жыўленне ракі пераважна снегавое і ледавіковае.
Сусак
Суса́к (Butomus) — род кветкавых раслін сямейства сусаковых. Уключае 2 віды.
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны з паўзучым, мясістым карэнішчам. Вышыня да 150 см. Лісце доўгае, лінейнае, у прыкаранёвай разетцы.
Плод — шматлістоўка.
Арэал
пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі і як заносны ў Паўночнай Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі трапляецца ў прыбярэжнай зоне стаячых і з вольнай плынню вадаёмаў, забалочаных месцах.
Хімічны склад
Карэнішчы маюць каля 60 % крухмалу, бялкі, цукар.
Гаспадарчае значэнне
Са сцёблаў і лісця вырабляюць маты і кошыкі. Харчовыя, кармавыя (для андатры, бабра, вадаплаўных птушак), тэхнічныя, дэкаратыўныя расліны.
Хоцькы
Хоцькы (Хо́цьки) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Даніна
Даніна — павіннасць сялян пераважна натуральнай прадукцыяй, адна з асноўных форм феадальнай эксплуатацыі сялянства ў сярэднявеччы.
На Русі вядома з IX ст. спачатку як дзяржаўны падатак — кантрыбуцыя з заваяваных народаў, потым — як дзяржаўны падатак і феадальная рэнта.
На тэрыторыі Беларусі ва ўмовах панавання натуральнай гаспадаркі прыкладна да канца XV ст. асноўнай формай рэнты была даніна (у заходняй частцы Беларусі звычайна называлася дзякла) — прадукцыя сялянскіх гаспадарак, якая часткова спалучалася з адпрацоўчай і грашовай формамі рэнты. Пераважнай катэгорыяй сялянства ў гэты перыяд былі даннікі, а асноўнай адзінкай абкладання з'яўлялася сялянская гаспадарка — дым.
Да сярэдзіны XVI ст. у басейнах сплаўных рэк — Буга, Нёмана і часткова Дзвіны — даніна ў значнай ступені заменена пераважна адпрацоўчай і часткова грашовай формамі рэнты. У Падняпроўі ў гэты час адбываўся працэс частковай або поўнай замены традыцыйнай даніны натурай, перш за ўсё футрам, прадукцыяй сельскай гаспадаркі і ў значнай ступені грашыма. Да канца XVI ст. даніна як галоўная павіннасць захавалася толькі ў глухіх лясістых, балоцістых і значна аддаленых ад вялікіх гандлёвых цэнтраў мясцовасцях. У далейшым яна складала толькі частку асноўных павіннасцяў паншчынных і чыншавых сялян.
Джэф Брыджэс
Джэфры Леон «Джэф» Брыджэс (Jeffrey Leon "Jeff" Bridges, нар. 4 снежня 1949, Лос-Анджэлес, ЗША) — амерыканскі акцёр, лаўрэат прэміі «Оскар» за найлепшую мужчынскую ролю за 2009 год.
Асабістае жыццё
Брыджэс ажаніўся са Сьюзан Гестан у 1977 годзе. 19 кастрычніка 2020 года Брыджэс абвясціў, што ў яго дыягнаставана лімфома і ён прайшоў курс хіміятэрапіі. Брыджэс таксама абвясціў, што заразіўся COVID-19 падчас лячэння і адзначыў, што гэта быў цяжкі досвед, а таксама што прышчэплены супраць COVID-19.
Масавае забойства ў школе імя Уладзіслава Рыбнікара
Масавае забойства ў школе імя Уладзіслава Рыбнікара — інцыдэнт, які адбыўся 3 мая 2023 года ў горадзе Бялград. 13-гадовы навучэнец адкрыў агонь на тэрыторыі школы, забіўшы 9 чалавек (8 вучняў і ахоўніка) і параніўшы шэсць вучняў і аднаго настаўніка, пасля чаго быў затрыманы паліцыяй.
Ход падзей
Каля васьмі гадзін раніцы па мясцовым часе стралок, узброены двума пісталетамі, увайшоў у школу, дастаў з сумкі зброю і стрэліў у ахоўніка, пасля чаго працягнуў стральбу ў вучняў па калідоры. Затым нападнік зайшоў у кабінет гісторыі, стрэліў у настаўнікі і ў школьнікаў, якія знаходзіліся ўнутры. У канцы стралок здаўся паліцыі.
Па выніку страляніны загінула 9 чалавек, з якіх адзін ахоўнік і восем вучняў. Адзін з загінулых вучняў быў грамадзянінам Францыі. Шэсць школьнікаў і настаўнік атрымалі раненні і былі шпіталізаваны.
Нападнік
Падазраваны, вучань 2009 года нараджэння, затрыманы паліцыяй. Як мяркуецца, пісталеты ён скраў у свайго бацькі, які законна валодаў імі. Нападнік таксама меў пры сабе кактэйлі Молатава. Пачалося расследаванне матываў злачынства, папярэдне гэта здзекі ў школе і нізкая паспяховасць. Стралка апісалі як ціхага і спакойнага вучня, што нядаўна паступіў у клас. Ён планаваў напад месяц, да таго ж меў спіс класаў і дзяцей, якіх хацеў расстраляць.
Так як нападніку 13 гадоў, то па законам Сербіі яму не могуць быць прад’яўлены крымінальныя абвінавачванні, але бацьку падлетка неўзабаве затрымалі тэрмінам да 48 гадзін. Пазней прэзідэнт Аляксандр Вучыч звярнуўся да народа, дзе згадаў, што стралок змешчаны ў псіханеўралагічны дыспансер.
Наступствы
Міністр адукацыі Бранка Ружыч абвясціў трохдзённую жалобу з 5 мая і абвясціў аб спыненні заняткаў да канца дня. Міністр аховы здароўя Даніца Груічыч абвясціла, што арганізуе тэлефонныя гарачыя лініі для тых, хто мае патрэбу ў псіхалагічнай дапамозе. Была арганізавана здача крыві для дапамогі параненым. У гонар жалобы сотні гараджан (у тым ліку бацькі загінулых вучняў) сабраліся перад школай. Пазней яны пачалі пратэст перад будынкам Міністэрства адукацыі і аховы здароўя.
Рывас (дэпартамент)
Рывас (ісп.: Rivas) — дэпартамент у Нікарагуа.
Дэпартамент Рывас знаходзіцца на крайнім паўднёвым захадзе Нікарагуа. На захадзе яго тэрыторыя абмываецца водамі Ціхага акіяна, на ўсходзе ад яго знаходзіцца возера Нікарагуа, у паўднёвай частцы дэпартамента праходзіць дзяржаўная мяжа паміж Нікарагуа і Коста-Рыкай. Плошча дэпартамента складае 2.155 км². Колькасць насельніцтва - 170.000 чалавек (ацэнка на 2006 год). Шчыльнасць насельніцтва - 79 чал. / км². Галоўны горад дэпартамента - Рывас.
Галоўнымі славутасцямі дэпартамента Рывас з'яўляюцца пясчаныя пляжы заліва Сан-Хуан-дэль-Сур на Ціхім акіяне і вулкан Аметэпэ на найбуйнейшым аднайменным востраве возера Нікарагуа.
У адміністрацыйным плане дэпартамент Рывас падпадзяляецца на 10 муніцыпій:
Цэнтральны аўтавакзал (Мінск)
Цэнтральны аўтавакзал — аўтавакзал у Мінску. Размешчаны на Прывакзальнай плошчы ў цэнтральнай частцы горада.
Гісторыя
Аўтавакзал быў пабудаваны на месцы былой воданапорнай вежы і пачаў сваю працу ў 1962 годзе.
15 жніўня 2007 г. вакзал быў зачынены на рэканструкцыю, а ў лістападзе ўжо быў дэмантаваны. На яго месцы быў пабудаваны новы комплекс, які адчыніў свае дзверы ў 2011 годзе.
Перспектывы
Новы комплекс складаецца з пяці ўзроўняў: на першым, падземным, месцяцца тэхнічныя памяшканні і камеры захоўвання, на першым паверсе — касы і залы чакання. Вышэй месцяцца офісы і крамы. Каля вакзалу размешчаны таксама пяціўзроўневы паркінг, агульная плошча якога вырасце на 75% — з 2 да 3,5 тыс. м². Аўтавакзалу нададзены статус міжнароднага, дзякуючы чаму ёсць магчымасць адпраўляць рэгулярныя рэйсы ў Кіеў, Маскву, Варшаву, Прагу і іншыя.
Мошкі
Мошкі (Simuliidae) — сямейства насякомых атраду двухкрылых.
Апісанне
Даўжыня цела да 7 мм. Ногі кароткія, дужыя. Афарбоўка найчасцей чорная, крылы шырокія, празрыстыя. Ротавыя органы колючага тыпу. Хабаток кароткі. Вусікі 11-членікавыя, кароткія, тоўстыя. Самцы кормяцца нектарам кветак, самкі — крывасмокі. Яйцы адкладваюць у вадзе на камяні, лісце і іншыя прадметы. Лічынкі і кукалкі развіваюцца ў праточнай вадзе (патрабавальныя да ўзроўню кіслароду), маюць павуцінавыя залозы, сакрэт якіх спрыяе прымацаванню лічынак да субстрату і з’яўляецца матэрыялам для коканаў, у якіх яны акукліваюцца. Даюць да 4 пакаленняў за год.
Арэал
Больш за 1200 відаў. Пашыраны ўсюды. З камарамі, макрацамі і іншымі насякомымі-крывасмокамі атраду двухкрылых утвараюць гнюс. На Беларусі 16 відаў. Часцей трапляюцца, , , ,.
Значэнне
Актыўныя ў гарачыя сонечныя дні. Укусы выклікаюць мясцовыя (папулы, пухліны) і агульныя (ацёкі, гіперэмія, павышэнне тэмпературы) рэакцыі. Мошкі пераносяць узбуджальнікаў анхацэркозу буйной рагатай жывёлы, тулярэміі, лейкацытозу і гемаспарыдыёзу і інш.
Лясы (прыпыначны пункт)
Лясы́ (, Лясы)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 1,3 км на паўднёвы захад ад вёскі Сасноўка; на лініі Баранавічы-Цэнтральныя — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Прылутчына і станцыяй Тэўлі.
Цыблі
Цыблі (Ци́блі) — вёска ў Пэрэяслаў-Хмэльныцкім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ньютан
Ньютан:
Вольга Віктараўна Паўлюць
Вольга Паўлюць (нар., Ліда, Беларусь) — беларуская футбалістка, трэнер і суддзя (рэферы ФІФА). Дацэнт кафедры спартыўных гульняў ГрДУ імя Янкі. Майстр спорту Беларусі. З’яўляецца іграюшчым трэнерам «Рэгіён-ГрДУ» па міні-футболе
Клубная кар’ера
Трэнерскую кар’еру пачала ў 2010 годзе. Трэнер «Вікторыі» (Воранава, 2010). З 2011 года — галоўны трэнер «Ніва-Белкард» (Гродна). Скончыла Гарадзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я.Купалы (2009).
У 2016 годзе была прызнана лепшым брамнікам на адкрытым Кубку Рэспублікі Беларусь па міні-футболе сярод жаночых каманд.
(212) Медэя
(212) Медэя (Μήδεια) — буйны астэроід галоўнага пояса, які характарызуецца вельмі нізкім альбеда. Яго цёмная паверхня адлюстроўвае толькі 4,65 % падальнага на яго святла, што можа сведчыць пра наяўнасць у яе складзе простых вугляродных злучэнняў.
Ён быў выяўлены 6 лютага 1880 года аўстрыйскім астраномам Іаганам Палізам у абсерваторыі горада Пула, Харватыя і названы ў гонар Медэі, умілаванай арганаўта Ясона ў старажытнагрэчаскай міфалогіі.
Ярданаў (гміна)
Ярда́наў (Jordanów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сухскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ярданаве. Плошча гміны складае 92,65 км². Станам на 2004 год у гміне Ярданаў пражывалі 10 431 чалавек, шчыльнасць — 112,6 чал./км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 5 населеных пунктаў.
Сірола
Сірола (Sirolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 3560 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 208 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 60020. Тэлефонны код — 071.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Nicola di Mira.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Іаан I Цымісхій
Іаан I Цымісхій (Հովհաննես Ա Չմշկիկ; Ιωάννης Κουρκούας; ) — візантыйскі імператар у 969—976 гадах. Паходзіў са знатнага армянскага роду Куркуасаў. Выдатны военачальнік, умацаваў межы дзяржавы на поўначы (у 971 годзе перамог кіеўскага князя Святаслава), у 968 годзе далучыў да Візантыі паўночнага-усходнюю частку Балгарыі, у 974—975 гг. адваяваў вялікую частку Сірыі.
Кропка з коскай
Кропка з коскай — раздзяляльны няпарны знак прыпынку. Кропка з коскай упершыню ўведзена італьянскім друкаром Альда Мануцыем, выкарыстоўваў яе для падзелу процілеглых слоў і незалежных частак складаназлучаных сказаў. Шэкспір ужо выкарыстаў кропку з коскай у сваіх санетах.
Хінатэга (дэпартамент)
Хінатэга (ісп.: Jinotega) — дэпартамент у Нікарагуа.
Кропка з коскай
У беларускай мове кропка з коскай ставіцца паміж адносна незалежнымі састаўнымі часткамі сказа, якія аб'ядноўваюцца ў адзін складаны сказ без злучнікаў, а самі часткі разгорнутыя і (або) маюць свае знакі прыпынку: ''Чарнеецца сажаю вечар. Дождж б'ецца аб хвалі ракі; гуляе, гудзе над ёй вецер, заводзіць, што ў полі ваўкі'' (М. Багдановіч).
Хінатэга (дэпартамент)
Дэпартамент Хінатэга знаходзіцца ў паўночнай частцы Нікарагуа; на яго поўначы праходзіць дзяржаўная мяжа паміж Нікарагуа і Гандурасам (па рацэ Рыа-Кака). Плошча дэпартамента складае 9.755 км ², што робіць яго другім па плошчы дэпартаментам краіны (не ўлічваючы аўтаномных рэгіёнаў). Колькасць насельніцтва - 302.000 чалавек (ацэнка, на 2006 год). Шчыльнасць насельніцтва - 31 чал. / км ². Галоўны горад дэпартамента - Хінатэга.
Кропка з коскай
Кропка з коскай можа ставіцца на стыку частак бяззлучнікавага сказа з адносна незалежнымі часткамі, калі паміж імі знаходзіцца пабочнае слова. У гэтым выпадку кропка з коскай паказвае, да якой з частак адносіцца пабочнае слова: Але якое гэта запрашэнне – адзін сказ у канцы, як бы між іншым, для ветлівасці; можа, спадзявалася, што ён не адважыцца прыехаць (І. Шамякін).
Хінатэга (дэпартамент)
У гісторыі Нікарагуа горад Сан-Рафаэль-дэль-Нортэ адыграў асаблівую ролю. У ім у 1920-я - 1930-я гады была штаб-кватэра арміі генерала Сандына, нацыянальнага героя Нікарагуа.
У адміністрацыйным плане тэрыторыя дэпартамента Хінатэга падзяляецца на 8 муніцыпій:
Кропка з коскай
Кропка з коскай ставіцца паміж часткамі складанага сказа, якія звязваюцца паміж сабой: далучальнымі злучнікамі але, толькі, аднак, усё ж, тым не менш і інш., асабліва калі гэтыя часткі разгорнутыя і (або) маюць свае знакі прыпынку: Марозік крэпіць, лёд таўшчэе, і рэчка вольная нямее, да дна вадзіца вымярзае і ходу, бедная, не мае, і цесна там ёй, і няміла яе халодная магіла; але дарма: жывую сілу не запраторыш ты ў магілу, мароз бязжаласны і люты! (Я. Колас).
Далучальнымі злучнікамі і і і (у значэнні «і») толькі ў тым выпадку, калі яны аб'ядноўваюць дзве састаўныя часткі, якія без гэтых злучнікаў былі б самастойнымі сказамі, раздзеленымі кропкай: На ёй [ялінцы] валоскія арэхі, а з пазалочанай паперкі глядзяць панадныя цукеркі; і больш на ёй няма нічога, ды хіба ж дзецям трэба многа? (Я. Колас).
Перад злучнікам а кропка з коскай ставіцца толькі ў тым выпадку, калі састаўныя часткі, якія звязваюцца гэтым злучнікам, разгорнутыя і маюць свае знакі прыпынку: Ён невысок, не надта ёмак, ды карчавіты і няўломак, а волас мае цёмна-русы, і зухаўскія яго вусы ў меру доўгі, густаваты, угору чуць канцы падняты; а вочы шэры, невялічкі, глядзяць прыветна, як сунічкі, але раптоўна і адразу не расчытаеш іх выразу... (Я. Колас).
Кропка з коскай ставіцца паміж развітымі аднароднымі членамі, калі пры адным з іх ёсць коскі: Хлопец злёгку задрыжаў і ўзяў скрыпку паслухмяна; струны звонкія наладзіў, раз-другі смычком правёў і аддаўся ўвесь абладзе, чарам струнных галасоў (Я. Колас).
Кропка з коскай ставіцца паміж разгорнутымі даданымі часткамі складаназалежнага сказа, падпарадкаванымі адной і той жа галоўнай, калі паміж даданымі няма злучальнага злучніка, асабліва калі ў сярэдзіне такіх даданых ёсць свае даданыя часткі: Калі з-пад завялых шыпулек паказаліся і смачна запахлі спачатку маленькія шэра-сінія струменьчыкі дыму, а потым, вельмі хутка разросшыся, вялікімі клубамі паплылі над бульбоўнікам; калі, нарэшце, праз голле прабіліся жвавыя і белаватыя на ранку языкі полымя, на ўчастку неяк адразу ўсё змянілася (А. Кулакоўскі).
Кропка з коскай ставіцца паміж групамі адносна незалежных састаўных частак бяззлучнікавага сказа, а таксама паміж групамі даданых частак, якія адносяцца да адной галоўнай: Цёмны бор, кусты, балоты, кучы лоз і дубняку, рэчкі, купіны, чароты, мора траў і хмызняку; мосцік, зложаны з бярвенняў, брод і грэбля кожны крок, на дарозе рад карэнняў, крыж, пахілены набок; пералескі, лес, паляна, старасвецкі дуб з жарлом, хвоя-веліч на кургане з чорным буславым гняздом; гразь, пяскі, лужок зялёны, шум крынічкі з-пад карча, шэлест лісцяў несканчоны, крык у небе крумкача; вербы, груша-сіраціна, нізкарослы цёмны гай... (Я. Колас).
Кропка з коскай ставіцца ў канцы рубрык пералічэння, калі яны не з'яўляюцца самастойнымі сказамі, але дастаткова разгорнутыя і (або) маюць свае знакі прыпынку:
Субота (значэнні)
Субота:
Кліноцкая воласць
Кліноцкая воласць  — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ігуменскага павета Мінскай губерні, існавала да 1924 года. Адміністрацыйны цэнтр — Клінок.
Гісторыя
Кліноцкая воласць утворана пасля 1861 года.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай воласць абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Gmina Klinek; Ігуменскі павет, Мінская акруга ГУУЗ).
IC 1138
IC 1138 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куляшоўка (Смалявіцкі раён)
Куляшо́ўка (, Кулешовка) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Байдзіна
Ба́йдзіна (, Байдино) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснапольскага сельсавета.
Куляшоўка (Смалявіцкі раён)
Да 16 снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Байдзіна
Размяшчэнне
За 28 км на ўсход ад Расон.
Гідраграфія
На захадзе меліярацыйны канал, рэчка Дрыса злучае з ракой Дзвіна.
Кашамір
Кашміравая воўна, звычайна вядомая проста як кашамір, — гэта валакно, якое атрымліваюць з, і некаторых іншых парод коз. Яна выкарыстоўвалася для вытворчасці пражы, тэкстылю і адзення на працягу сотняў гадоў. Кашамір цесна звязаны з, слова «кашамір» паходзіць ад англізацыі назвы вобласці Кашмір, калі кашмірскі шаль дасягнуў Еўропы ў XIX стагоддзі. Для атрымання кашаміру можна выкарыстоўваць як мяккі, так і ; больш мяккія валасы зарэзерваваны для тэкстылю, у той час як грубыя ахоўныя валасы выкарыстоўваюцца для шчотак і іншых мэтаў, не звязаных з адзеннем.
Шэраг краін, якія вырабляюць кашамір і з гадамі ўдасканалілі тэхналогію апрацоўкі, расце, але па стане на 2019 год Кітай і Манголія з’яўляюцца двума вядучымі вытворцамі. На трэцім месцы знаходзіцца Афганістан.
Было выяўлена, што некаторыя ніткі і адзенне, якія прадаюцца як кашаміравыя, практычна не ўтрымліваюць кашаміравага валакна, таму патрабуецца больш строгае тэставанне, каб пераканацца, што тавары прадстаўлены справядліва. Дрэннае землеўпарадкаванне і празмерны выпас для павелічэння вытворчасці каштоўнага валакна прывялі да знішчэння лугоў і пераўтварэння лугоў у пустыні ў Азіі, павышэння мясцовых тэмператур і выклікаючы забруджванне паветра, якое дайшло да Канады і Злучаных Штатаў.
Паходжанне
Гістарычна тонкашэрсных кашміравых коз называлі, як калі б яны былі падвідам свойскіх коз. Тым не менш, цяпер іх часцей лічаць часткай падвіду свойскіх коз. Кашмірскія козы вырабляюць падвойную воўну, якая складаецца з тонкага, мяккага падшэрстка або ніжняга пуху з поўсці, змешанай з больш прамым і значна больш грубым вонкавым покрывам поўсці, званым. Гэты падшэрстак расце зімой, каб сагрэць казу ў халодныя месяцы. Каб тонкі пух быў прададзены і перапрацаваны далей, яго неабходна ачысціць ад валасоў. — гэта механічны працэс, які аддзяляе жорсткія валасы ад тонкіх. Пасля выдалення валасоў атрыманы кашамір гатовы да фарбавання і пераўтварэння ў тэкстыльную пражу, тканіны і адзенне. Абезвалошванне крыху прасцей, калі выдаляць падшэрстак уручную, а не згольваць усю поўсць. Гэты працэс займае значна больш часу, каб выдаліць кашамір, але атрымліваецца значна больш тонкае і якаснае валакно.
Збор
У некаторых рэгіёнах змешаная маса пуху і грубай поўсці выдаляецца ўручную з дапамогай грубай расчоскі, якая выцягвае з жывёлы пучкі валакна, калі расчоска прабіраецца праз поўсць. Сабранае такім чынам валакно мае большы выхад чыстага кашаміру пасля таго, як валакно будзе прамыта і ачышчана ад валасоў, чым валакно, атрыманае шляхам стрыжкі. Затым доўгія жорсткія ахоўныя валасінкі звычайна стрыгуцца з жывёлы і часта выкарыстоўваюцца для шчотак, пракладак і іншых прызначэнняў, не звязаных з адзеннем. У жывёл у Іране, Афганістане, Новай Зеландыі і звычайна  поўсць, што прыводзіць да большага ўтрымання грубых валасоў і меншага выхаду чыстага кашаміру. У Амерыцы самым папулярным метадам з’яўляецца расчэсваннем. Працэс займае да двух тыдняў, але пры накіданым поглядзе на тое, калі валакна вызваляюцца, іх можна вычасаць прыкладна за тыдзень. Тэрмін «бэбі-кашамір» выкарыстоўваецца для валокнаў, здабытых ад маладых коз, і мае рэпутацыю больш мяккага.
Гісторыя
Кашамір вырабляецца ў Манголіі, Непале і Кашміры на працягу тысяч гадоў. Гэта валакно таксама вядома як пашм (па-персідску — воўна) або пашміна (слова на персідскай мове/урду, якое паходзіць ад пашм) для выкарыстання ў кашмірскіх шалях ручной працы .Згадкі пра ваўняныя хусткі сустракаюцца ў тэкстах, якія захаваліся паміж III стагоддзем да н.э. і XI стагоддзем н.э. Аднак у Кашміры распаўсюджана меркаванне, што гэта кіраўнік Кашміра XV стагоддзя чалавек, які заснаваў мясцовую ваўняную прамысловасць, прывёўшы ткачоў з Туркестана. Іншая мясцовая традыцыя бачыць заснавальніка ўсіх рамёстваў Кашміра ў знакамітым святым XIV стагоддзя, які, паводле традыцыі, прывёз 700 майстроў з Персіі ў Кашмір. Калі Алі Хамадані наведаў Ладакх, ён упершыню ў гісторыі адкрыў для сябе цеплыню і тонкасць воўны ладакскіх коз. Ён начасаў казінай воўны і зрабіў сваімі рукамі пару шкарпэтак. Пасля ён падарыў гэтыя шкарпэткі каралю Кашміра Султану (1374-89 гг. н.э.). Султан быў уражаны іх трываласцю і тонкасцю. Алі Хамадані прывёз з Ладакха сырую казіную воўну і прапанаваў каралю пачаць ткаць ў Кашміры. Гэта стала адпраўной кропкай выкарыстання кашаміравай воўны.
Гандаль камерцыйнай колькасцю неапрацаванага кашаміру паміж Азіяй і Еўропай пачаўся з Valerie Audresset SA,, Францыя, якая заявіла, што з’яўляецца першай еўрапейскай кампаніяй, якая камерцыйна прадзе кашамір. Пух быў завезены з Тыбету праз Казань, сталіцу расійскага Паволжа, і выкарыстоўваўся ў Францыі для стварэння імітацыі тканых шаляў. У адрозненне ад кашмірскіх шаляў, французскія шалі мелі розны ўзор з кожнага боку. Імпартны кашамір рассыпалі на вялікія сіты і збівалі палкамі, каб раскрыць валокны і ачысціць ад бруду. Пасля раскрыцця кашамір мылі, а дзеці выдалялі грубыя валасы. Пух затым вычэсвалі і кардавалі тымі ж метадамі, што і для камвольнага прадзення.
У XVIII і пачатку XIX стагоддзяў у Кашміры была квітнеючая прамысловасць па вытворчасці шаляў з казінага пуху, імпартаванага з Тыбету і праз Ладакх. Зніжэнне гандлю кантралявалася дагаворамі, падпісанымі ў выніку папярэдніх войнаў. Шалі з’явіліся ў Заходняй Еўропе, калі генерал Напалеон Банапарт адправіў адзін у Парыж са сваёй кампаніі ў. Кажуць, што з’яўленне шалю выклікала неадкладную сенсацыю, і былі ўведзены планы пачаць вытворчасць прадукту ў Францыі.