cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фрактал
Уводзіны
Так, рысу «самападабенства» лёгка зразумець па аналогіі з павелічэннем з дапамогай аб’ектыва або іншай прылады, якая павялічвае лічбавыя выявы, каб выявіць больш тонкія, раней нябачныя новыя прыкметы. Калі гэта робіцца на фракталах, новыя дэталі не з’яўляюцца; нічога не мяняецца, і амаль адна і тая ж карціна паўтараецца зноў. Самападабенства самое па сябе не абавязкова з’яўляецца супрацьінтуітыўным (так, людзі разважалі аб самападабенстве нефармальна, напрыклад, у бясконцым шэрагу адлюстраванняў у паралельных люстэрках, або ў Гамункуле, маленькім чалавеку ў галаве маленькага чалавека ў галаве. . .). Розніца для фракталаў заключаецца ў тым, што выяўлены ўзор павінен быць дэталізаваны.
Гэтая ідэя дэталізацыі звязана з іншай рысай, якую можна зразумець без спецыяльнай матэматычнай падрыхтоўкі. Фрактальная памернасць, большая за тапалагічную памернасць, значыць, што фрактал маштабуецца троху інакш чым звычайныя геаметрычныя фігуры. Прамая лінія, напрыклад, звычайна разумеецца як аднамерная; калі такую фігуру разбіць на кавалкі, кожны памерам 1/3 даўжыні арыгінала, то заўсёды застаецца тры роўныя часткі. Суцэльны квадрат разумеецца як двухмерны; калі такую фігуру разбіць на кавалкі, кожная паменшаная ў 1/3 у абодвух вымярэннях, у агульнай складанасці атрымаецца 3 ² = 9 частак.
Мы бачым, што для звычайных самападобных аб’ектаў n-мернасць азначае, што, калі іх разбіваць на кавалкі, кожны з якіх памяншаецца на каэфіцыент 1/ r, у агульнай складанасці застаецца r n частак. Разгледзім крывую Коха. Яе можна разбіць на чатыры часткі, кожная у маштабе 1/3. Такім чынам, строга па аналогіі, мы можам разглядаць «памернасць» крывой Коха як сапраўдны лік D, які задавальняе 3 D = 4. Матэматыкі называюць гэты лік фрактальнай памернасцю крывой Коха. Вядома, гэта не тое, што звычайна ўспрымаецца як памернасць крывой (гэты лік нават не цэлы!). Так, крывая Коха мае фрактальную памернасць, якая адрозніваецца ад яе звычайна зразумелай памернасці (або яе тапалагічнай памернасці), і гэта вызначае яе як фрактал. Гэта таксама прыводзіць да разумення трэцяй асаблівасці, што фракталы як матэматычныя ўраўненні «нідзе не дыферэнцыруюцца». У канкрэтным сэнсе гэта азначае, што традыцыйныя спосабы вымярэння не дастатковыя для фракталаў. Спрабуючы вылічыць даўжыню хвалістай нефрактальнай крывой, можна знайсці прамыя адрэзкі нейкага вымяральнага інструмента, дастаткова малыя, каб палажыць іх упрытык да хваляў. Кавалкі могуць быць дастаткова малымі, каб лічыцца шчыльна і дакладна дапасаванымі да хвалістай крывой падобна звычайнаму спосабу вымярэння рулеткай.
Гісторыя
У 1904 годзе Хельге фон Кох, пашыраючы ідэі Пуанкарэ і незадаволены абстрактным і аналітычным вызначэннем Вейерштраса, даў больш геаметрычнае вызначэнне, уключаючы намаляваныя ад рукі выявы падобнай функцыі, якая цяпер называецца сняжынкай Коха. У 1915 годзе Вацлаў Сярпінскі пабудаваў свой знакаміты трохкутнік, а праз год — дыван. Да 1918 г. два французскія матэматыкі, П’ер Фату і Гастон Жулія, хоць і працавалі незалежна адзін ад аднаго, па сутнасці, адначасова прыйшлі да вынікаў, якія апісваюць тое, што цяпер разглядаецца як фрактальныя паводзіны, звязаныя з адлюстраваннем комплексных лікаў і ітэрацыйных функцый. Гэтыя фрактальныя рысы нагадалі далейшыя ідэі аб атрактарах і рэпелёрах (г.зн. кропкі, якія прыцягваюць або адштурхваюць іншыя кропкі), якія сталі наступнай вехай у вывучэнні фракталаў.
Неўзабаве пасля таго, як гэтая праца была прадстаўлена, у сакавіку 1918 года Фелікс Хаўсдорф пашырыў вызначэнне «размернасці», істотна для эвалюцыі вызначэння фракталаў, каб дазволіць мноствам мець нецэлалікі памер. Ідэю самападобных крывых удасканаліў Поль Леві, які ў сваёй працы 1938 года «Крывыя і паверхні ў плоскасці або прасторы, якія складаюцца з частак, падобных да цэлага», апісаў новую фрактальную крывую — крывую Леві C. Без дапамогі сучаснай камп’ютэрнай графікі першыя даследчыкі былі абмежаваныя тым, што маглі адлюстраваць у ручных малюнках. Налёгка было візуалізаваць прыгажосць і ацаніць некаторыя наступствы многіх выяўленых імі ўзораў. Набор Джуліі можна было ўявіць толькі праз некалькі ітэрацый як вельмі простыя малюнкі. У 1960-х гадах Бенуа Мандэльброт пачаў пісаць пра самападабенства ў такіх артыкулах, як «Даўжыня ўзбярэжжа Брытаніі», «Статыстычная самападобнасць і дробавае вымярэнне» якая пашыралі даследванні і ідэі, закладзеныя ў ранейшай працы Льюіса Фрая Рычардсана.
У 1980 годзе Лорэн Карпентэр выступіў з прэзентацыяй на SIGGRAPH, дзе ён прадставіў сваё праграмнае забеспячэнне для стварэння і візуалізацыі фрактальна генераваных ландшафтаў.
Азначэнне і характарыстыкі
Часта цытуецца апісанне, якое Мандэльброт апублікаваў для характарызацыі геаметрычных фракталаў, — гэта «нярўоная або фрагментаваная геаметрычная фігура, якую можна падзяліць на часткі, кожная з якіх з’яўляецца (прынамсі прыблізна) паменшанай копіяй цэлага». Хоць гэтае вызначэнне звычайна карыснае, яно абмежаванае. Аўтары разыходзяцца ў меркаванні адносна дакладнага вызначэння фрактала, але часцей за ўсё ўдакладняюць асноўныя ідэі самападабенства і незвычайныя адносіны, якія фракталы маюць з прасторай, дзе яны знаходзяцца.
Навукоўцы згадняюцца, што фрактальныя ўзоры характарызуюцца фрактальнымі памерамі. Памеры колькасна вызначаюць складанасць — змяненне дэталяў са змяненнем маштабу. Памеры не апісваюць і не вызначаюць дэталяў таго, як пабудаваць канкрэтныя фрактальныя мадэлі. У 1975 годзе, калі Мандэльброт прыдумаў слова «фрактал», ён зрабіў гэта для абазначэння аб’екта, памернасць Хаўсдорфа-Бесіковіча якога большая за тапалагічную памернасць. Аднак гэтаму патрабаванню не адпавядаюць крывыя, якія запаўняюць прастору, такія як крывая Гільберта.
Як група, гэтыя крытэрыі ўтвараюць кіруючыя прынцыпы для выключэння пэўных выпадкаў, напрыклад тых, якія могуць быць самападобнымі, не маючы іншых тыповых фрактальных асаблівасцяў. Прамая лінія, напрыклад, самападобная, але не фрактальная, таму што яна не мае дэталяў, лёгка апісваецца на эўклідавай мове, мае тую ж памернасць Хаўсдорфа, што і тапалагічная, і цалкам вызначана без неабходнасці рэкурсіі.
Распаўсюджаныя метады генерацыі фракталаў
Выявы фракталаў могуць быць створаны з дапамогай праграм генерацыі фракталаў. З-за эфекту матылька невялікая змена адной пераменнай можа мець непрадказальны вынік.
Мадэляванне фракталаў
Фрактальныя ўзоры мадэляваліся шырока, хоць і ў межах дыяпазону маштабаў, але не бясконца, з-за практычных межаў фізічнага часу і прасторы. Мадэлі могуць мадэляваць тэарэтычныя фракталы або прыродныя з’явы з фрактальнымі асаблівасцямі. Вынікі працэсу мадэлявання могуць быць высокамастацкімі візуалізацыямі, вынікамі для расследавання або эталонамі для фрактальнага аналізу. Выявы і іншыя вынікі мадэлявання звычайна называюць «фракталамі», нават калі яны не маюць строга фрактальных характарыстык, напрыклад, калі можна павялічыць вобласць фрактальнага малюнка, якая не праяўляе ніякіх фрактальных уласцівасцяў. Акрамя таго, яны могуць уключаць разлік або адлюстраванне артэфактаў, якія не з’яўляюцца характарыстыкамі сапраўдных фракталаў.
Змадэляванымі фракталамі могуць быць гукі, лічбавыя выявы, электрахімічныя ўзоры, сутачныя рытмы і г.д. Аднаўленне фрактальных мадэляў у фізічнай 3-мернай прасторы практычна часта называецца мадэляваннем " in silico ". Мадэлі фракталаў, як правіла, ствараюцца з дапамогай праграмнага забеспячэння для стварэння фракталаў, якое рэалізуе апісаныя вышэй метады. У якасці ілюстрацыі, дрэвы, папараць, клеткі нервовай сістэмы Event location: Canberra, Australia, сасуды крыві і лёгкіх і іншыя схемы галінавання ў прыродзе можна змадэляваць на камп’ютары з дапамогай рэкурсіўных алгарытмаў і метадаў L-сістэм.
Рэкурсіўнасць некаторых узораў відавочная ў пэўных прыкладах — галінка з дрэва або лісток з папараці з’яўляецца мініяцюрнай копіяй цэлага: не тоеснага, але падобнага па сваёй прыродзе. Аналагічным чынам, выпадковыя фракталы выкарыстоўваліся для апісання/стварэння многіх вельмі нерэгулярных аб’ектаў рэальнага свету. Падабенства фрактальнай мадэлі з прыроднай з’явай не сведчыць аб падабенстве прыроднага працэсу ўтварэння гэтай з’явы да фрактальнага алгарытму.
З’явы прыроды з фрактальнымі асаблівасцямі
Прыблізныя фракталы, знойдзеныя ў прыродзе, дэманструюць самападабенства ў пашыраных, але канчатковых дыяпазонах маштабу. Сувязь паміж фракталамі і лісцем, напрыклад, у цяперашні час выкарыстоўваецца, каб вызначыць, колькі вугляроду змяшчаецца ў дрэвах. З’явы, якія маюць фрактальныя асаблівасці, уключаюць:
Фракталы ў біялогіі клетак
Фракталы часта з’яўляюцца ў сферы жывых арганізмаў, дзе яны ўзнікаюць у выніку працэсаў галінавання і іншых складаных шаблонаў. Ян Вонг і яго супрацоўнікі паказалі, што мігруючыя клеткі могуць утвараць фракталы шляхам кластарызацыі і разгалінавання. Нервовыя клеткі функцыянуюць праз працэсы на паверхні клеткі, са з’явамі, якія ўзмацняюцца за кошт значнага павелічэння суадносін паверхні да аб’ёму. Як следства, нервовыя клеткі часта ўтвараюцца ў фрактальныя ўзоры. Гэтыя працэсы маюць вырашальнае значэнне ў фізіялогіі клетак і розных паталогіях.
Выяўлена таксама, што некалькі субклеткавых структур збіраюцца ў фракталы. Дыега Крапф паказаў, што праз працэсы разгалінавання актінавыя ніткі ў клетках чалавека збіраюцца ў фрактальныя ўзоры. Аналагічным чынам Маціас Вайс паказаў, што эндаплазматычная сетка мае фрактальныя асаблівасці. Цяперашняе разуменне заключаецца ў тым, што фракталы ўсюдыісныя ў біялогіі клетак, ад бялкоў да арганэл і цэлых клетак.
У творчых працах
З 1999 года больш за 10 навуковых груп правялі фрактальны аналіз больш за 50 карцін Джэксана Полака (1912—1956), якія былі створаны шляхам налівання фарбы непасрэдна на яго гарызантальныя палотны              У апошні час фрактальны аналіз быў выкарыстаны для дасягнення 93 % поспеху ў адрозненні сапраўдных мінтаяў ад імітацыі. Кагнітыўныя нейранавукоўцы паказалі, што фракталы Полака выклікаюць такое ж зніжэнне стрэсу ў назіральнікаў, як і фракталы, створаныя кампутарам, і фракталы прыроды.
Дэкалькаманія, тэхніка, якую выкарыстоўваюць такія мастакі, як Макс Эрнст, можа ствараць фрактальныя ўзоры. Яна ўключае ў сябе націсканне фарбы паміж дзвюма паверхнямі і іх раз’яднанне.
Кібернетык Рон Эглаш выказаў здагадку, што фрактальная геаметрыя і матэматыка з’яўляюцца распаўсюджанымі ў афрыканскім мастацтве, гульнях, варажбе, гандлі і архітэктуры. Круглыя дамы з’яўляюцца ў колах кругоў, прастакутныя — у прастакутніках з прастакутнікаў і г.д. Такія маштабавання ўзоры таксама можна сустрэць у афрыканскім тэкстылі, скульптуры, і нават у панкаўскай касе пад кукурузны радок. Хокі Сітунгкір таксама прапанаваў падобныя ўласцівасці ў традыцыйным мастацтве Інданезіі, батыку і арнаментах, якія сустракаюцца ў традыцыйных дамах.
Этнаматэматык Рон Эглаш абмеркаваў запланаваную планіроўку горада Беніна з выкарыстаннем фракталаў у якасці асновы не толькі ў самім горадзе і вёсках, але нават у пакоях дамоў. Ён пракаментаваў: «Калі еўрапейцы ўпершыню прыехалі ў Афрыку, яны палічылі архітэктуру вельмі неарганізаванай і, такім чынам, прымітыўнай. Ім і ў галаву не прыходзіла, што афрыканцы, магчыма, выкарыстоўвалі такую форму матэматыкі, якую яны яшчэ нават не адкрылі».
У інтэрв’ю Майкла Сільверблата ў 1996 годзе Дэвід Фостэр Уолес прызнаўся, што структура першага чарнавіка " Бясконцай жарты ", якую ён даў свайму рэдактару Майклу Пітчу, была натхнёная фракталамі, у прыватнасці трохкутнікам Сярпінскага (ён жа пракладка Сярпінскага), але адрэдагаваны раман «больш падобны на аднабокую пракладку Сярпінскага».
Некаторыя працы галандскага мастака M.C. Escher, такія як Circle Limit III, утрымліваюць фігуры, паўтараюцца да бясконцасці, якія становяцца ўсё меншымі і меншымі па меры набліжэння да краёў, у малюнку, які заўсёды будзе выглядаць аднолькава, калі павялічыць.
Фізіялагічныя рэакцыі
Здаецца, людзі асабліва добра прыстасаваныя да апрацоўкі фрактальных патэрнаў са значэннямі D ад 1,3 да 1,5. Калі людзі праглядаюць фрактальныя мадэлі са значэннямі D ад 1,3 да 1,5, гэта памяншае фізіялагічны стрэс.
Іённы рух
Калі двухмерныя фракталы паўтараюцца шмат разоў, перыметр фрактала павялічваецца да бясконцасці, але плошча ніколі не можа перавышаць пэўнае значэнне. Фрактал у трохмернай прасторы мае падобную ўласцвасць; такі фрактал можа мець бясконцую плошчу паверхні, але ніколі не перавышаць пэўны аб’ём. Гэта можа быць выкарыстана для максімальнай эфектыўнасці іённага руху пры выбары канструкцыі і матэрыялу электроннага эмітэра. Такім чынам можа быць дасягнута максімальная эфектыўнасць працэсу выкіду.
Лопух
Лопух (Arctium) — род кветкавых раслін сямейства астравых.
Батанічнае апісанне
Двухгадовыя травяністыя расліны вышынёю да 2 м з прамастойнымі, моцна галінастымі сцёбламі. Лісце чаргаванае, зверху зялёнае, знізу шаравата-лямцавае. Кветкі лілова-пурпуровыя ў шарападобных кошыках з калючкамі. Плод — сямянка з чубком.
Арэал і экалогія
Каля 10 відаў. Пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі. На Беларусі 4 віды: (народныя назвы брылі, дзяды, задзёрка, сабачнік),  (лопуцень, лапушнік, рапей),,. Трапляецца на пустках, каля жылля.
Значэнне
Лекавыя, меданосныя, харчовыя, дэкаратыўныя расліны. У каранях 20—45 % інуліну, дубільныя рэчывы, эфірны алей. Настой з іх — лекавы сродак (лопухавы алей). Маладыя карані і парасткі ядомыя.
IC 160
IC 160 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Старыца (Пастаўскі раён)
Ста́рыца (, Старица) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Курапольскага сельсавета.
Ліквідавана 20 чэрвеня 2008 года.
Буэнас-Айрэс (возера)
Буэнас-Айрэс або Хенераль-Карэра — возера ледавіковага паходжання ў Патагонскіх Андах, на мяжы Чылі і Аргенціны. Плошча возера ў цяперашні час — 1850 км². Знаходзіцца на вышыні 217 м над узроўнем мора. Найбольшая глыбіня 590 м. Заходняя частка возера — фіёрдападобная, апраўленая стромкімі залесаванымі схіламі; усходняя частка ляжыць на плато і абрамлена марэнамі. З возера выцякаюць рэкі Бэйкер і Рыа-Дэсеада. Адкрыта Карласам Марыяй Маяна ў ходзе яго экспедыцыі 1880—1881 гг.
NGC 413
NGC 413 (іншыя абазначэнні — MCG −1-4-13, PGC 4347) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тарас Уладзіміравіч Кабанаў
Клубная
Гуляў у розных украінскіх клубах. У лютым 2012 падпісаў кантракт з бабруйскай «Белшынай». У жніўні таго ж года пакінуў бабруйскі клуб і перайшоў у склад цярнопальскай «Нівы». 17 студзеня 2013 Кабанаў абвясціў аб заканчэнні прафесійнай кар’еры.
У зборнай
Гуляў за моладзевую зборную Украіны (да 21). У 2004 годзе згуляў адзін матч за нацыянальную зборную.
IC 161
IC 161 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Турлы
Ту́рлы (, Турлы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Carex lyngbyei
Carex lyngbyei — від шматгадовых травяністых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Карэнішчы доўгія. Сцёблы тупаватыя або востра прастакутныя, 25-130 см, голыя. Лісце: похвы чырвона-карычневыя; пласціны 3-8 мм шырынёй. Плады пакрытыя жаўтлява-карычневым скураным покрывам. 2n = 68, 70, 72.
Распаўсюджанне
Паўночная Амерыка: Грэнландыя, заходняе ўзбярэжжа ЗША і Канады ад Аляскі да Каліфорніі; Еўропа: Фарэрскія астравы, Ісландыя. Азія: расійская Усходняя Азія, Японія, Карэя. Насяляе прыбярэжныя саланчакі, саланаватыя балоты.
Остын
Остын, Осцін (Austin) — горад у ЗША, размешчаны ў паўднёва-цэнтральнай частцы штата Тэхас. Сталіца штата і адміністрацыйны цэнтр акругі Трэвіс. Остын з’яўляецца 4-м па колькасці горадам Тэхаса і 16-м па ЗША (743.074 чалавек па дадзеных на 2008 год). Цэнтр палітычнай і адміністрацыйнай дзейнасці. У Остыне размяшчаецца адзін з найбуйнейшых універсітэтаў ЗША — Універсітэт Тэхаса. Горад заснаваны ў 1835 годзе. Названы ў гонар Стывена Остына, аднаго з заснавальнікаў незалежнага Тэхаса.
Люнебургская пустка
Люнебургская пустэча (Luneburger Heide) — раўніна на паўночным захадзе Германіі (Ніжняя Саксонія), каля горада Люнебург, з добра захаваным прыродным ландшафтам.
Рэданж-сюр-Атэрт
Насельніцтва складае 2444 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 1054 хатнія гаспадаркі. Займае плошчу 31,95 км ² (па займаемай плошчы 17 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 493 м. (28 месца з 116 камун), найменшая 253 м. (63 месца з 116 камун).
IC 162
IC 162 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 414
NGC 414 (іншыя абазначэнні — UGC 744, ZWG 501.123, 4ZW 39, KCPG 25A, PGC 4254) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Франсіска Салана Лопес
Франсіска Салана Лопес (Francisco Solano López Carrillo;, , — ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Парагвая.
Цэле (Германія)
Цэле (Celle) — горад на поўначы Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Насельніцтва 69 972 чалавек (па стане на 31 снежня 2011). Горад вядомы як «паўднёвая брама» Люнебургскай пусткі і знакаміты сваім Старым горадам з яго чатырма сотнямі фахверкавых дамоў і замкам у стылях рэнесанс і барока.
Гісторыя
Цэле ўпершыню згадваецца ў 985 годзе. Ужо ў XI стагоддзі ён атрымаў права чаканіць сваю манету, а ў 1301 годзе атрымаў гарадскія прывілеі. У 1378 Цэле становіцца рэзідэнцыяй герцагаў Заксен-Вітэнбергскіх, а з 1433 — князёў Люнебургскіх. У 1524 горад прымае Рэфармацыю. З 1665 да 1705, у час кіравання герцага Георга-Вільгельма, горад перажывае культурны росквіт. У 1705 годзе, пасля смерці апошняга, Цэле пераходзіць да княства Браўшвайг–Люнебург. У якасці кампенсацыі, ён становіцца месцам знаходжання шэрагу адміністрацыйных устаноў гэтага княства, у тым ліку суд (нават у нашыя дні Зямельны Сацыяльны Суд Ніжняй Саксоніі і Брэмена знаходзіцца ў Цэле).
Eriophorum chamissonis
Eriophorum chamissonis — від травяністых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна. Сцёблы нізкія, таўставатыя. Урадлівы колас густы, акруглена зваротна-яйкападобны. Пылавік 1,3-1,7 мм даўжынёй. Шчацінкі звычайна бледна рудаватыя, радзей рудаватыя, рэдка амаль белыя.
Распаўсюджанне
Расце па балотах і тундрах у арктычных зонах Скандынавіі, Сібіры, Паўночнай Амерыкі.
Значэнне і прымяненне
Добра паядаецца вясной, летам есца здавальняюча. У Якуціі добра паядаецца вясною.
Касцёл Святой Варвары (Віцебск)
Касцёл Святой Варвары — дзеючы рымска-каталіцкі касцёл у Віцебску, помнік архітэктуры XIX стагоддзя. Размешчаны ў Чыгуначным раёне па адрасе вуліца Ленінградская № 27.
Гісторыя
Касцёл пабудаваны з цэглы ў 1783—1785 гадах, грунтоўна перабудаваны ў 1884—1885 гадах. Часткова зруйнаваны ў Вялікую Айчынную вайну. Адрэстаўраваны ў 1990—1993 гадах. Помнік архітэктуры барока і неараманскага стылю.
Архітэктура
Трохнефавая, двухвежавая базіліка з чырвонай цэглы. Галоўны фасад вылучаюць дзве двух’ярусныя вежы, першы ярус чатырохгранны, другі — шасцігранны. Паміж вежамі размешчаны трохвугольны франтон на шырыню цэнтральнага нефа. У аздобе храма шырока выкарыстана дэкаратыўная цэгла: карнізныя паяскі, геаметрычны малюнак у завяршэнні ярусаў вежы і інш. Інтэр’ер трохнефавы, нефы перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі з распалубкамі.
Тэрыторыя касцёла абмежавана: з паўднёва-заходняга боку — па агароджы тэрыторыі касцёла, з паўночна-заходняга боку — па агароджы тэрыторыі касцёла, з паўночна-ўсходняга боку — па агароджы тэрыторыі касцёла да паўночназаходняй сцяны двухпавярховага будынка. Ад вугла будынка — па паўднёва-заходняй сцяне будынка, з паўднёва-ўсходняга боку ад двухпавярховага будынка да капліцы, у створы з паўднёва-ўсходняй сцяной капліцы і далей па агароджы тэрыторыі касцёла.
Капліца
За агароджай касцёла. Пабудавана ў пачатку XXI ст. з цэглы з выкарыстаннем форм барока. Кампактная прамавугольная ў плане пабудова пад двухсхільным дахам, тарцы якога закрыты фігурнымі ўвагнута-пукатымі франтонамі. 3 тыльнага боку выступае партатыўная трохгранная апсідка пад паўшатровым чарапічным пакрыццём. Плоскасныя фасады прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі з вітражным ашкленнем.
Ратуш
Ратуш:
1865
1865 год па грыгарыянскім календары.
Даўжок
Даўжок — тапонім.
Русава
Русава — прозвішча, тапонім.
Целякі (Пастаўскі раён)
Целякі́ (, Теляки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
NGC 416
NGC 416 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC32) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Урач (Слонімскі раён)
У́рач (, Урочь) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Топіка
Топіка (Topeka) — горад у цэнтральнай частцы ЗША, адміністрацыйны цэнтр штата Канзас і акругі Шаўні.
Горад размешчаны ўздоўж ракі Канзас у цэнтральнай частцы акругі Шаўні, размешчанай на паўночным усходзе штата Канзас. Па дадзеных за 2007 год, насельніцтва горада складае 122.647 жыхароў, а разам з прыгарадамі — каля 226 тыс. чал.
IC 163
IC 163 — галактыка тыпу SBdm (карликова спіральна выцягнутая галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ордэн «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія»
Ордэн «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія» (Der Verdienstorden der Bundesrepublik Deutschland) — адзіны федэральны ордэн Германіі. Заснаваны 7 верасня 1951 года Федэральным Прэзідэнтам Германіі Тэадорам Хойсам.
Ступені ордэна
Ордэн мае восем ступеней:
Статыстыка ўзнагароджанняў
З 1951 года больш 200 000 грамадзян Германіі і іншых краін, атрымалі гэту ганаровую ўзнагароду.
Аляксандр Мікалаевіч Хіжняк
Аляксандр Мікалаевіч Хіжняк (нар. 16 сакавіка 1978, Хойнікі) — беларускі грамадскі дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 сакавіка 1978 года ў Хойніках. Яго бацька, Мікалай Васільевіч, працаваў на хойніцкай чыгунцы, маці, Ірына Іванаўна, — эканамістам на торфабрыкетным заводзе «Хойніцкі». Жылі па вуліцы Міру насупраць гэтага прадпрыемства ў адным пад’ездзе з дзядулем і бабуляй па бацькоўскай лініі, якія дапамагалі ў доглядзе ўнукаў. У Хойніках Аляксандр закончыў тры класы СШ № 3 на выдатна.
Пасля аварыі на ЧАЭС разам з маці і малодшай чатырохгадовай сястрой апынуўся ў Смалявіцкім раёне. Там эвакуіраваных размяркоўвалі па кватэрах. Крыху пазней пераехалі да мамінай сястры ў Віцебскую вобласць. На пастаяннае месца жыхарства сям’я Хіжняк пераехала ў пасёлак Чысць Маладзечанскага раёна. У школе займаўся грэка-рымскай барацьбой.
У 2000 годзе з чырвоным дыпломам скончыў Беларускі камерцыйны ўніверсітэт кіравання па спецыяльнасці «Правазнаўства». Працаваў у праектным інстытуце «Белдзіпрааграхарчпрам», дзе прайшоў шлях ад вядучага да галоўнага юрысконсульта. Узначальваў прадстаўніцтва ў Расійскай Федэрацыі, у Белгарадзе.
З адзнакай скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Працаваў у «БелНДІПгорадабудаўніцтва» галоўным юрысконсультам, начальнікам інфармацыйна-прававога аддзела, кіраўніком прадстаўніцтва ў Смаленскай вобласці.
Рыхтаваўся станам на 2016 года да абароны кандыдацкай дысертацыі па тэме «Кіраванне горадабудаўнічай дзейнасцю Рэспублікі Беларусь».
Член Рэспубліканскай партыі працы і справядлівасці. Дэпутат Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў 28-га склікання ад Каменнагорскай выбарчай акругі № 35.
Узнагароды
У 2006 і 2015 гадах за добрасумленную працу і актыўны ўдзел у грамадскім жыцці атрымаў падзякі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Сям’я
З 2001 года ў шлюбе з Аленай Аляксандраўнай, якая працуе ў музейным сектары Палаца культуры прафсаюзаў г. Мінска, выхоўвае трох сыноў. Старэйшы Мікіта (нар. 2002) займаецца спортам, з’яўляецца віцэ-чэмпіёнам свету па кантактным боі ў каратэ, сярэдні Уладзіслаў таксама перамагаў у гэтым відзе спорту у беларускіх і міжнародных спаборніцтвах, малодшы сын — Максім.
Вірыдзіс Вісконці
Вердэ ці Вірыдзіс Вісконці (, — да 11 сакавіка 1414) — прадстаўніца дому Вісконці, дачка міланскага кіраўніка Бернабо Вісконці і Беатрычэ Рэджыны, дачкі Масціна II дэла Скала.
У 1365 бацька выдаў Вердэ за герцага Аўстрыі Леапольда III з дынастыі Габсбургаў, заснавальніка леапальдзінскай лініі. У той час Вісконці патрабавалася дапамога Габсбургаў у барацьбе з Карарэзі за кантроль над Фельтрэ і Белуна. Пасаг быў прызначана ў памеры ста тысяч флорынаў. Вясельныя ўрачыстасці праходзілі ў палацы Бернабо каля царквы Сан-Джавані-ін-Конка.
Пасля заключэння шлюбу стала герцагіняй Аўстрыі, Штырыі і Карынтыі, графіняй Ціроля. У шлюбе нарадзіліся:
Заўдавела ў 1386 годзе, і іх старэйшы сын Вільгельм стаў герцагам Аўстрыі. Па некаторых звестках, пахавана ў царкве сяла Сцічна ў Славеніі. З яе бібліятэкі паходзіць багата ўпрыгожаны мініяцюрамі манускрыпт медыцынскага трактата Tacuinum Sanitatis.
Шугалей 2
Шугалей 2 — расійска-туніскі баевік рэжысёра Максіма Брыўса, анансаваны 6 верасня 2020 года. Кінакарціна заснавана на рэальнай гісторыі двух расіян, якія трапілі ў палон да баевікоў у Лівіі.
Перадгісторыя
5 ліпеня 2019 году выданне Bloomberg заявіла, што ў Лівіі арыштаваны двое расiян (Максім Шугалей і Самер Суэйфан) з Фонду абароны нацыянальных каштоўнасцяў (раней Фонд абвінавачваўся ва, нiбыта, умяшанні ў шэраг выбарных кампаній у афрыканскіх краінах ), якіх абвінавачвалі ў спробе паўплываць на прэзідэнцкія выбары. Пракуратура часовага ўрада Лівіі ў Трыпалі заяўляла, што расiяне спрабавалі дамагчыся сустрэчы з Саіфам аль-Ісламам Кадафі. У прыватнасці, ім двойчы ўдалося наведаць палітыка ў яго доме ў Зінтане. Міністэрства замежных спраў Расіі звярнулася з афіцыйным запытам у МЗС Лівіі для высвятлення абставінаў затрымання. Расіянам не далі адваката і не дапусцілі супрацоўнікаў пасольства. Расійскія дыпламаты накіравалі ўладам Лівіі ноту пратэсту. Кіраўнік Фонду аховы нацыянальных каштоўнасцяў Аляксандр Малькевіч заявіў, што «нікога не бянтэжыць, што выбараў няма». Малькевіч адзначыў, што ў Лівіі нават не прыняты закон аб выбарах, у парушэнні якога абвінавачваюць расiян. У ФАНК пры гэтым заявілі, што іх супрацоўнікаў катавалі ў турме, а сам інцыдэнт назвалі «палітычным шантажом».
1 мая 2020 г. выйшаў фільм «Шугалей», што зняты па ініцыятыве і падтрымцы ФАНК. Кіраўнік фонду Аляксандр Малькевіч, які актыўна сачыў за лёсам захопленых расіян Максіма Шугалея і Самера Суэйфана і часткова ўдзельнічаў у іх вызваленні, заявіў, што фільм павінен быў прыцягнуць грамадскасць да іх гісторыі, а таксама дапамагчы зрушыць з мёртвай кропкі ў перамовах па іх вяртанні.
Сюжэт
Дзеянні фільма адбываюцца праз год пасля першай часткі. Максім Шугалей і Самер Суэйфан усё яшчэ ўтрымліваюцца ў турме Мітыга баевікамі, звязанымі з урадам нацыянальнай згоды Фаіза Сараджа. Яго апанент фельдмаршал Халіфа Хафтар, з прычыны пачатку турэцкай інтэрвенцыі, прыпыняе наступленне на сталічны Трыпалі і загадвае адысці да лініі Сірт—Джуфра, дзе цяпер разгортваюцца асноўныя баі.
У гэты момант Фаіз Сарадж аказваецца ў цяжкім становішча з-за рускіх, так як з аднаго боку іх нельга адпусціць, таму-што палонныя могуць раскрыць небяспечныя даныя. Таксама Шугалея і Суэйфана нельга забіць, так як гэта прыцягне за сабой розныя ўскладненні. Тады вырашана было перавесці палонных з турмы баевікоў у больш камфартабельныя ўмовы. Пасля гэтага расійскія дыпламаты, якія займаліся пытаннем вызвалення суайчыннікаў, губляюць інфармацыю пра месцазнаходжанне зняволеных.
Фільм заканчваецца тытрамі, дзе было сказана, што лёс Шугалея і Суэйфана застаецца невядомым.
Рэзер
Рэзер (люксемб. Réiser, фр. Roeser) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Рэзер з'яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 5031 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаецца 2051 хатняя гаспадарка. Займае плошчу 5,29 км ² (па займаемай плошчы 116 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 253 м. (116 месца з 116 камун), найменшая 142 м. (7 месца з 116 камун).
Тэорыя Бранса — Дыке
Тэорыя Бранса — Дыке (радзей тэорыя Ёрдана — Бранса — Дыке) — скалярна-тэнзарная тэорыя гравітацыі, якая супадае ў адной з частак з агульнай тэорыяй адноснасці. У тэорыі Ёрдана — Бранса — Дыке як скалярна-тэнзарнай метрычнай тэорыі гравітацыйнае ўздзеянне на матэрыю рэалізуецца праз метрычны тэнзар прасторы-часу, а матэрыя ўплывае на метрыку не толькі непасрэдна, але і праз скалярнае поле, якое генеруецца дадаткова, \phi. З-за гэтага ў тэорыі Ёрдана — Бранса — Дыке гравітацыйная пастаянная G не абавязкова сталая, але залежыць ад скалярнага поля 1/G\sim\phi, якое можа змяняцца ў прасторы і часе.
Гэтая тэорыя атрымала канчатковую фармулёўку ў 1961 годзе ў артыкуле Карла Бранса і Роберта Дыке, якая абапіралася істотным чынам на працу Паскуаля Ёрдана 1959 года. . У Залаты век тэорыі адноснасці гэтая тэорыя разглядалася як годны сапернік агульнай тэорыі адноснасці з ліку альтэрнатыўных тэорый гравітацыі.
Параўнанне з агульнай тэорыі адноснасці
Як АТА, так і тэорыя Бранса — Дыке прадстаўляюць сабой прыклады класічных тэорый гравітацыйнага поля, так званых метрычных тэорый. У гэтых тэорыях прастора-час апісваецца метрычным тэнзарам g_{ab}, а гравітацыйнае поле прадстаўляецца, цалкам або часткова, тэнзарам крывізны Рымана R_{abcd}, які вызначаецца метрычным тэнзарам.
Усе метрычныя тэорыі задавальняюць прынцыпу эквівалентнасці Эйнштэйна, які на сучаснай геаметрычнай мове сцвярджае, што ў маленькай вобласці прасторы, занадта маленькай, каб у ёй праяўляліся эфекты, звязаныя з крывізной прасторы, усе законы фізікі, якія існуюць у спецыяльнай тэорыі адноснасці, справядлівыя ў лакальнай лорэнцавай сістэме адліку. Адсюль вынікае, што, ва ўсіх метрычных тэорыях праяўляецца эфект гравітацыйнага чырвонага зрушэння.
Як і ў АТА, крыніцай гравітацыйнага поля з’яўляецца тэнзар энергіі-імпульсу. Аднак спосаб, якім наяўнасць гэтага тэнзара ў якой-небудзь вобласці прасторы ўплывае на гравітацыйнае поле ў гэтай вобласці, аказваецца іншым. У тэорыі Бранса — Дыке у дадатак да метрыкі, якая з’яўляецца тэнзарам другога рангу, існуе гэтак жа скалярнае поле \phi, якое фізічна праяўляецца як змяненне ў прасторы эфектыўнай гравітацыйнай сталай.
У АТА безразмерныя канстанты адсутнічаюць, і, такім чынам, яна лягчэй паддаецца фальсіфікацыі, чым тэорыя Бранса — Дыке. Тэорыі, якія дапускаюць падгонку параметраў, у прынцыпе лічацца меней здавальняючымі, і пры выбары з двух альтэрнатыўных тэорый варта выбіраць тую, якая ўтрымлівае меншую колькасць параметраў (прынцып брытвы Окама). Аднак у некаторых тэорыях такія параметры з’яўляюцца неабходнымі.
Тэорыя Бранса — Дыке з’яўляецца менш строгай, чым АТА і ў яшчэ адным сэнсе — яна дапускае большую колькасць рашэнняў. У прыватнасці, дакладнае вакуумнае рашэнне ўраўненняў Эйнштэйна АТА, дапоўненае трывіяльным скалярным полем \phi=1, становіцца дакладным вакуумным рашэннем у тэорыі Бранса — Дыке, аднак некаторыя рашэнні, якія не з’яўляюцца вакуумнымі рашэннямі АТА, пры адпаведным выбары скалярнага поля становяцца вакуумнымі рашэннямі тэорыі Бранса — Дыке. Аналагічна, важны клас метрык прасторы-часу, так званых pp-хваль, з’яўляюцца нулявымі пылавымі рашэннямі як у АТА, так і ў тэорыі Бранса — Дыке, аднак у тэорыі Бранса — Дыке існуюць дадатковыя хвалевыя рашэнні, якія маюць геаметрыі, немагчымыя ў АТА.
Як і АТА, тэорыя Бранса — Дыке прадказвае гравітацыйнае лінзаванне і прэцэсію перыгелія планет, якія круцяцца вакол Сонца. Аднак дакладныя формулы, якія апісваюць гэтыя эфекты ў ёй, залежаць ад значэння канстанты сувязі \omega. Гэта азначае, што з назіранняў можа быць атрымана значэнне ніжняй мяжы на магчымыя значэнні\omega. У 2003 годзе ў ходзе эксперыменту Касіні-Гюйгенс было паказана, што \omega павінна перавышаць 40000.
Часта можна пачуць, што тэорыя Бранса — Дыке, у адрозненне ад АТА, задавальняе прынцып Маха. Аднак некаторыя аўтары сцвярджаюць, што гэта не так (асабліва улічваючы адсутнасць кансенсусу аб тым, што, уласна, прадстаўляе сабой прынцып Маха). Звычайна сцвярджаецца, што АТА можа быць атрымана з тэорыі Бранса — Дыке пры. Аднак Фараоні сцвярджае, што такі пункт гледжання з’яўляецца спрашчэннем. Сцвярджаецца гэтак жа, што толькі АТА задавальняе моцнаму прынцыпу эквівалентнасці.
Ураўненні поля
Ураўненні поля ў тэорыі Бранса — Дыке маюць наступны выгляд:
дзе
Першае ўраўненне сцвярджае, што след тэнзара энергіі-імпульсу з’яўляецца крыніцай скалярнага поля \phi. Раз электрамагнітнае поле робіць уклад толькі ў члены тэнзара энергіі-імпульсу без следу, то ў абласцях прасторы, якія змяшчаюць толькі электрамагнітнае поле (плюс гравітацыйнае поле), правая частка выразу становіцца нулём і \phi свабодна праходзіць скрозь электравакуумны рэгіён і \phi задавальняе хвалевае ўраўненне (для скрыўлення прасторы). Гэта азначае, што любыя змены ў \phi свабодна распаўсюджваюцца праз электравакуумную вобласць; ў гэтым сэнсе мы можам сцвярджаць, што \phi з’яўляецца дальнадзеючым полем.
Другое ўраўненне апісвае, якім чынам тэнзар энергіі-імпульсу і скалярнае поле \phi сумесна ўплываюць на прастору-час. Злева тэнзар Эйнштэйна можа разглядацца як сярэдняя крывізна. З матэматыкі вынікае, што ў любой метрычнай тэорыі тэнзар Рымана можна запісаць як суму тэнзара Вейля (які таксама называецца канформным тэнзарам крывізны) і складніка, які збіраецца з тэнзара Эйнштэйна.
Для параўнання, ураўненні поля ў агульнай тэорыі адноснасці
Яно азначае, што ў АТА крывізна Эйнштэйна цалкам вызначаецца тэнзарам энергіі-імпульсу, а іншы складнік, крывізна Вейля, адпавядае частцы гравітацыйнага поля, якая распаўсюджваецца праз вакуум. А ў тэорыі Бранса — Дыке тэнзар Эйнштэйна вызначаецца часткова непасрэдна прысутнымі энергіяй і імпульсам, а часткова дальнадзеючым скалярным полем \phi.
Ураўненні поля ў вакууме абодвух тэорый атрымліваюцца пры зануленні тэнзара энергіі-імпульсу. Яны апісваюць сітуацыю, калі ўсе палі, акрамя гравітацыйнага, адсутнічаюць.
Дзеянне
Лагранжыян, які змяшчае поўнае апісанне тэорыі Бранса — Дыке, выглядае наступным чынам:
дзе
Апошні складнік ўключае ў сябе ўклад звычайнай матэрыі і электрамагнітнага поля. У вакууме ён абарачаецца ў нуль, і тое, што застаецца, называецца гравітацыйным складнікам. Для таго, каб атрымаць вакуумныя ўраўненні, мы павінны палічыць яго варыяцыі адносна метрыкі g_{a b}; гэта дасць нам другое з ураўненняў поля. Пры разліку ж варыяцый адносна скалярнага поля \phi мы атрымаем першае з ураўненняў. Заўважым што, у адрозненне ад ураўненняў АТА, складнік не абнуляецца, бо вынік не з’яўляецца поўным дыферэнцыялам. Можна паказаць, што:
Каб даказаць гэта, скарыстаем тое, што
Пры вылічэнні ў Рыманавых нармальных каардынатах 6 індывідуальных складнікаў аказваюцца роўнымі нулю. Яшчэ 6 могуць быць скамбінаваны, выкарыстоўваючы тэарэму Стокса, што дае.
Для параўнання, у агульнай тэорыі адноснасці лагранжыян мае выгляд:
Лічачы варыяцыі гравітацыйнага члена адносна g_{a b}, атрымліваем палявыя ўраўненні Эйнштэйна ў вакууме.
NGC 417
NGC 417 (іншыя абазначэнні — ESO 541-24, MCG −3-4-19, NPM1G −18.0052, PGC 4237) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Берген-Бельзен
Берген-Бельзен (Konzentrationslager Bergen-Belsen) — нацысцкі канцэнтрацыйны лагер у зямлі Ніжняя Саксонія, створаны паблізу вёскі Бельзен, за некалькі кіламетраў на паўднёвы захад ад г. Берген (Германія).
Быў створаны ў маі 1940 як Шталаг 311 (Stalag 311(XI C)) для ваеннапалонных з Бельгіі і Францыі, колькасць якіх складала каля 600 чалавек. У ліпені 1941 сюды даставілі каля 20 тысяч ваеннапалонных з СССР. Да вясны 1942 года 18 тысяч з іх памерлі ад голаду, холаду і хвароб (выжыла толькі 2097 чалавек). У красавіку 1943 лагер для ваеннапалонных быў зачынены і ператвораны ў канцэнтрацыйны лагер для часавага ўтрымання тых вязняў, якія валодалі замежнымі пашпартамі і якіх можна было абмяняць на палонных немцаў, што знаходзіліся ў лагерах саюзнікаў. Статус канцэнтрацыйнага лагер атрымаў 2 снежня 1944 года.
Канцлагер Берген-Бельзен адыграў важную ролю ў “маршах смерці” — эвакуацыі вязняў з розных канцлагераў падчас наступу войскаў кааліцыі. У 1945 годзе, калі ўжо стаў відавочным канец Другой сусветнай вайны, у Берген-Бельзен былі пераведзены вязні з іншых лагераў, хоць Берген-Бельзен не быў падрыхтаваны для прыёму такой колькасці зняволеных.
У лагеры не было газавых камер. Але за 1943-1945 гг. тут памерлі каля 50 тысяч зняволеных, звыш 35 тысяч з іх — ад тыфу за некалькі месяцаў да вызвалення лагера.
Лагер быў вызвалены 15 красавіка 1945 63-м палком супрацьтанкавай артылерыі брытанскай 11-й бранетанкавай дывізіі. Нягледзячы на ​​вялікія намаганні, каб выратаваць тых, хто выжыў, да канца красавіка памерлі 9000 вязняў, а да канца чэрвеня яшчэ звыш 4000 чалавек.
Цёплыя
Цёплыя (, Тёплые) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
Ізраільска-эмірацкі мірны дагавор
Ізраільска-эмірацкі мірны дагавор, таксама Абрагамскі дагавор, — дагавор аб нармалізацыі адносін паміж Дзяржавай Ізраіль і Аб’яднанымі Арабскімі Эміратамі, падпісаны 15 верасня 2020 года. Аб заключэнні і падпісанні дамовы было абвешчана яшчэ 13 жніўня. Праз чатыры тыдні пасля гэтага было абвешчана, што падпісанне дамовы адбудзецца 15 верасня і будзе праходзіць на лужку перад Белым домам у Вашынгтоне. У той жа дзень Ізраіль падпісаў мірны дагавор з Бахрэйнам.
Да падпісання гэтага пагаднення паміж дзвюма краінамі падтрымліваліся плённыя і цесныя, хоць і нефармальныя адносіны.
Мірга Гражынітэ-Ціла
Раннія гады і адукацыя
Гражынітэ-Ціла нарадзілася ў Вільні, Літоўскай ССР, СССР. Яе бацька Рамуальдас Гражыніс з’яўляецца харавым дырыжорам віленскага камернага хору Aidija. Яе маці Сігутэ Гражынене — піяністка і спявачка. Яе бабуля Беата Васіляўскайтэ-Шмідцэне была скрыпачкай. Яе прадзядзька быў арганістам, а цётка — кампазітарам. Старэйшая з трох братоў і сясцёр, яе сястра Анутэ Гражынітэ — піяністка, і ў яе ёсць малодшы брат Адамас Гражыніс.
У дзяцінстве Гражынітэ-Ціла атрымала пачатковую адукацыю па французскай мове і жывапісу, вучылася ў Нацыянальнай мастацкай школе імя М. К. Чурлёніса ў Вільні. У 11 гадоў яна вырашыла, што хоча вучыцца музыцы, і адзіным варыянтам музычнай праграмы было харавое дырыжыраванне. Пасля яна атрымала музычную падрыхтоўку і адукацыю, ніколі не граючы на музычным інструменце. Упершыню кіравала хорам у 13 гадоў. Пазней яна працягнула навучанне музыцы ў Грацкім універсітэце музыкі і выканальніцкага мастацтва, дзе яе выкладчыкам быў Ёханес Прынц , ступень атрымала ў 2007 годзе. Пазней яна вывучала дырыжыраванне ў Музычнай кансерваторыі Фелікса Мендэльсона-Бартольдзі ў Лейпцыгу ў Ульрыха Віндфура і ў Музычнай кансерваторыі ў Цюрыху (дзе яе настаўнікамі быў Ёханэс Шляфлі). Гражынітэ-Ціла вырашыла дадаць слова «Ціла», што па-літоўску азначае «маўчанне», каб сфармаваць сваё прафесійнае імя.
Кар’ера
Гражынітэ-Ціла стала другім капельмайстарам у Тэатры Гайдэльберга ў сезоне 2011—2012 гадоў. У 2012 годзе яна перамагла ў конкурсе маладых дырыжораў Зальцбурга. У сезоне 2013—2014 стала першым капельмайстарам у Бернскай оперы. Гражынітэ-Ціла стала музычным кіраўніком Зальцбургскага ландэстэатра ў сезоне 2015—2016 гадоў, з першапачатковым кантрактам на 2 сезоны. Пасля сезону 2016—2017 гадоў яна завяршыла музычнае кіраўніцтва Зальцбургскім ландэстатэарам.
У ЗША Гражынітэ-Ціла была стыпендыятам Густава Дудамеля філармоніі Лос-Анджэлеса ў сезоне 2012—2013. У ліпені 2014 года па кантракту на 2 гады была прызначана асістэнтам дырыжора аркестра. У жніўні 2015 года аркестр прызначыў яе новым памочнікам дырыжора, які дзейнічае да канца сезона 2015—2016 гадоў, па кантракту да 2017 года.
У ліпені 2015 года Гражынітэ-Ціла ўпершыню дырыжыравала Сімфанічным аркестрам горада Бірмінгема. Пазней яна была прыцягнута да дадатковага канцэрта з Сімфанічным аркестрам горада Бірмінгема ў студзені 2016 года. У лютым 2016 года Сімфанічны аркестр горада Бірмінгема прызначыў яе наступным музычным дырэктарам з верасня 2016 года з першапачатковым кантрактам на 3 гады. Яна правяла свой першы канцэрт у якасці музычнага кіраўніка Сімфанічнага аркестра горада Бірмінгема 26 жніўня 2016 года ў Бірмінгеме і ўпершыню з’явілася на The Proms на наступны вечар, 27 жніўня 2016 года. Гражынітэ-Ціла — першая жанчына-дырыжор, названая музычным кіраўніком Сімфанічнага аркестра горада Бірмінгема. У маі 2018 года Сімфанічны аркестр горада Бірмінгема абвясціў пра падаўжэнне кантракту з Гражынітэ-Цілай у якасці музычнага кіраўніка на сезон 2020—2021 гадоў. У студзені 2021 года Сімфанічны аркестр горада Бірмінгема абвясціў, што Гражынітэ-Ціла павінна пакінуць сваю пасаду музычнага дырэктара аркестра пасля сезона 2021—2022 гадоў, а затым заняць пасаду галоўнага запрошанага дырыжора Сімфанічнага аркестра горада Бірмінгема.
У лютым 2019 года Гражынітэ-Ціла падпісала эксклюзіўны доўгатэрміновы кантракт на запіс з Deutsche Grammophon (DG). Яна першая жанчына-дырыжор, якая падпісала эксклюзіўны кантракт на запіс з DG. Яе першым запісам DG, выдадзеным у 2019 годзе, былі сімфоніі Мечыслава Вайнберга з Сімфанічнага аркестра горада Бірмінгема. У кастрычніку 2020 года ён атрымаў прыз «Альбом года» на штогадовай цырымоніі ўручэння прэміі Gramophone Awards. Яе наступныя альбомы DG ўключаюць творы Рамінты Шэркшнытэ, Бенджаміна Брытэна, Ральфа Воэн-Уільямса, Уільяма Уолтана.
Асабістае жыццё
Партнёр Гражынітэ-Цілы — галоўны перкусіяніст Гейдэльбергскага сімфанічнага аркестра. У пары двое сыноў (адзін нарадзіўся 26 жніўня 2018 года, а другі нарадзіўся ў жніўні 2020 года). Сям’я трымае рэзідэнцыю ў Зальцбургу.
Бахрэйнска-ізраільскі мірны дагавор
Бахрэйнска-ізраільскі мірны дагавор — дагавор аб нармалізацыі адносін паміж Ізраілем і Бахрэйнам, аб заключэнні і падпісанні якога было абвешчана 11 верасня 2020 года. Падпісанне дамовы адбылося 15 верасня гэтага ж года, адначасова з падпісаннем ізраільска-эмірацкага дагавора. Цырымонія прайшла на лужку перад Белым домам у Вашынгтоне, ЗША. Па выніках пагаднення паміж краінамі ўстаноўлены паўнавартасныя дыпламатычныя адносіны.
Гісторыя
Пасля абвяшчэння аб эмірацка-ізраільскай нармалізацыі, саветнік прэзідэнта ЗША Трампа Джарэд Кушнер неаднаразова наведваў Манаму і праводзіў перамовы з прадстаўнікамі ўрада Бахрэйна. Тады апошнія заяўлялі, што падпішуць пагадненне толькі пасля таго, як на падобны крок пойдзе Саудаўская Аравія. Яна, у сваю чаргу заявіла, што зробіць гэта толькі пасля стварэння незалежнай палесцінскай дзяржавы. Тым не менш, паведамляецца аб тэлефоннай размове Трампа і саудаўскага караля Салмана, падчас якой два лідары абмеркавалі рашэнне ўрада Бахрэйна нармалізаваць адносіны з Ізраілем.
11 верасня 2020 года адбылася тэлефонная размова паміж каралём Бахрэйна Хамадам ібн Іса Аль Халіфай і кіраўніком урада Ізраіля Біньямінам Нетаньяху. Крыху пазней у гэты ж дзень прэзідэнт ЗША Дональд Трамп заявіў, што 15 верасня ў Вашынгтоне паралельна з падпісаннем эмірацка-ізраільскай дамовы будзе заключана і падпісана пагадненне аб нармалізацыі адносін паміж Ізраілем і Бахрэйнам.
Дагавор быў падпісаны 15 верасня 2020 года кіраўніком МЗС Бахрэйна Абдулатыф бін Рашыд аль-Зайані і прэм’ер-міністрам Ізраіля Нетаньяху. Аль-Зайяні таксама заявіў, што мірны дагавор з Ізраілем «умацуе бяспеку рэгіёну». Падпісанае пагадненне ўступіць у сілу пасля яго ратыфікацыі ізраільскім урадам.
Роля Саудаўскай Аравіі
Бахрэйн — невялікая астраўная дзяржава ў Персідскім заліве, аддзеленае мостам ад Саудаўскай Аравіі. Не гледзячы на тое, што дзяржава з’яўляецца незалежнай, яе знешняя палітыка амаль цалкам вызначаецца Саудаўскай Аравіяй, якая часцяком наўпрост дыктуе яму сваю волю. З гэтай прычыны крок насустрач нармалізацыі з Ізраілем не мог бы адбыцца без адабрэння і згоды суседа. Эксперты мяркуюць, што такім чынам саудзіты «прамацваюць глебу» і могуць рушыць услед за астатнімі ў справе ўстанаўлення міру ў рэгіёне.
Пасля паведамлення аб нармалізацыі Ізраіля і ААЭ, Саудаўская Аравія першая адкрыла сваю паветраную прастору для пралёта ізраільскіх самалётаў, якія ідуць у Эміраты. Праз некалькі дзён сваё неба для ізраільцян адкрыў і Бахрэйн.
Прававыя аспекты
Дакумент, які Ізраіль падпісаў з Бахрэйнам — «мірная дэкларацыя». У ёй агаворваецца агульная заява аб імкненні да міру, але яна стане базай для заключэння дагавора ў будучыні. Пагадненне прадугледжвае ўсталяванне прамых рэгулярных рэйсаў паміж Манамай і Тэль-Авівам.
Міжнародная рэакцыя
У міжнароднай супольнасці пагадненне было ўспрынята неадназначна. Іншыя манархіі рэгіёну, а таксама саюзнікі ЗША, падтрымалі нармалізацыю адносін паміж краінамі. Іран, Турцыя, Дзяржава Палесціна і іх саюзнікі раскрытыкавалі дакумент, паколькі ён пагражаў інтарэсам палесцінскіх арабаў.
IC 164
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ілья Паўлавіч Кожар
Біяграфія
Беларус. З лістапада 1942 ён прызначаны камандзірам Гомельскага партызанскага злучэння, які складаўся з 6 атрадаў: Гомельскага, Лоеўскага, Рэчыцкага, Жлобінскага, Буда-Кашалёўскага і Уваравіцкага.
Для больш цеснага падтрымання сувязі з камандаваннем партызанскіх атрадаў, Кожар перайшоў у Лоеўскі раён, дзе дзейнічаў партызанскі атрад «За Радзіму». З вясны 1943 штаб злучэння Кожара знаходзіўся ў Рэчыцкім раёне. У ліпені 1943 — падчас Курскай бітвы — злучэнне Івана Кожара атрымала дырэктыву з Цэнтральнага штаба партызанскага руху аб нанясенні ўдараў па чыгуначных лініях. Партызанскія атрады выйшлі на адведзеныя ім участкі і толькі за адну ноч падарвалі каля тысячы рэек, пусцілі пад адхон 2 нямецкія эшалоны і знішчылі звыш паўтары сотні нямецкіх салдат і афіцэраў.
Пастановай Савета Народных Камісараў СССР ад 16 верасня 1943 г. № 1000 — аднаму з дзесяці камандзіраў партызанскіх фарміраванняў Беларускай ССР — І. П. Кожару прысвоена воінскае званне «генерал-маёр».
Неўзабаве партызанскае злучэнне Кожара было расфарміравана, і каля 6 тысяч партызан увайшлі ў склад частак Беларускага фронту.
За ўмелую арганізацыю падпольнай і партызанскай барацьбы ў тыле ворага Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 г. генерал-маёру Кожару Ілью Паўлавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 2231).