cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі БДАМ
Факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі БДАМ — адзін з факультэтаў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі‎.
Гісторыя
Факультэт павышэння кваліфікацыі (з 1 студзеня 2012 года — факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі) быў створаны на базе Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі 5 мая 1976 года і з’яўляецца адным з найважнейшых структурных падраздзяленняў Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі. Дзейнасць факультэта накіравана на забеспячэнне прафесійнага развіцця і задавальненне пазнавальных патрэб кіраўнікоў і выкладчыкаў устаноў усіх узроўняў прафесійнай музычнай адукацыі, а таксама выкладчыкаў устаноў адукацыі гуманітарнага профілю (адпаведнай кваліфікацыі), прадстаўнікоў канцэртных арганізацый і ўсіх, хто цікавіцца пытаннямі культуры і мастацтва.
Інавацыя
Тэрмін «інавацыя» паходзіць ад лацінскага «novatio», што азначае «абнаўленне» (ці «змена»), і прыстаўкі «in», якая перакладаецца з лацінскага як «у напрамак», калі перакладаць даслоўна «Innovatio» - «у напрамку змяненняў». Само паняцце innovation упершыню з'явілася ў навуковых даследаваннях XIX стагоддзя. Новае жыццё паняцце «інавацыя» атрымала ў пачатку XX ст. у навуковых працах аўстрыйскага і амерыканскага эканаміста І. Шумпетэра ў выніку аналізу «інавацыйных камбінацый», змяненняў у развіцці эканамічных сістэм. Менавіта Шумпетэрам дадзены тэрмін быў упершыню ўведзены у эканоміцы.
Арыстарх (Станкевіч)
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Пасля службы ў арміі (1960—1963) працаваў у аўтобусным парку г. Мінска. У 1969 годзе скончыў Адэскую духоўную семінарыю, у 1973 годзе — Маскоўскую духоўную акадэмію. У чэрвені 1970 г. пастрыжаны ў манаства ў Троіца-Сергіевай лаўры і пасвечаны ў сан іерадыякана, прызначаны памочнікам даглядчыка патрыяршых пакояў Патрыярха Пімена 5 верасня 1977 г. пасвечаны ў сан іераманаха. У 1978 г. узведзены ў сан архімандрыта і прызначаны рызнічым Троіца-Сергіевай лаўры.
Пастановай Свяцейшага Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Алексія II і Святога Сіноду ад 20 ліпеня 1990 года прызначаны епіскапам Гомельскім і Мазырскім. У 1992 г. у сувязі са стварэннем Тураўскай і Мазырскай епархіі атрымаў тытул «епіскап Гомельскі і Жлобінскі». У лютым 2000 г. узведзены ў сан архіепіскапа.
Працамі архіепіскапа Арыстарха былі здабыты мошчы і адбылося царкоўнае ўслаўленне св. прав. Іаана Кармянскага.
Леанід (Філь)
Біяграфія
З 1967 г. па 1977 г. навучаўся ў Несцеравецкай сярэдняй школе.
З 1978 г. па 1980 г. праходзіў службу ў радах Савецкай Арміі. У 1981 г. паступіў у Маскоўскую духоўную семінарыю, а ў 1985 г. — у Маскоўскую духоўную акадэмію.
8 сакавіка 1987 г., у свята Перамогі Праваслаўя, па благаславенні Свяцейшага Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Пімена інспектарам Маскоўскай духоўнай акадэміі архімандрытам Георгіем (Гразновым) (цяпер архіепіскап Людзінаўскі, вікарый Калужскай епархіі) пастрыжаны ў манаства з імем Леанід, у гонар прападобнага Леаніда Усцьнедумскага.
20 сакавіка 1987 г. архіепіскапам Дзмітраўскім Аляксандрам, рэктарам МДАіС рукапаложаны ў іерадыякана, а 12 ліпеня 1987 г. — у іераманаха.
У 1989 г. скончыў поўны курс Маскоўскай духоўнай акадэміі і быў зацверджаны на пасадзе памочніка інспектара і выкладчыка Рэгенцкай школы пры МДА.
У 1990 г. прызначаны старэйшым памочнікам інспектара і выкладчыкам зноў адкрытай Мінскай духоўнай семінарыі.
1 верасня 1992 г. Высокапраасвяшчэнным Філарэтам, Мітрапалітам Мінскім і Слуцкім, Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі. узведзены ў сан ігумена і прызначаны на пасаду інспектара Мінскай духоўнай семінарыі.
З 9 па 13 чэрвеня 1993 г. прымаў удзел у якасці прадстаўніка Беларускай Царквы ў 25-ым Евангелічным Кірхентагу, які праходзіў у г. Мюнхене.
У 1997 г. пастановай Савета МДАіС за дысертацыю на тэму «Пастырства ў Рускай Праваслаўнай Царкве ў XIV—XV стст.» была прысуджана вучоная ступень кандыдата багаслоўя.
Рашэннем Сінода Беларускай Праваслаўнай Царквы ад 14 снежня 1997 г. і Свяшчэннага Сінода Маскоўскага Патрыярхату ад 26 снежня 1997 г. прызначаны рэктарам Мінскай духоўнай акадэміі.
У 1999 і 2000 гг. прымаў удзел у працы акрэдытацыйнай камісіі Рэспубліканскай дзяржаўнай інспекцыі сістэмы адукацыі Рэспублікі Беларусь па праверцы факультэта тэалогіі Еўрапейскага гуманітарнага універсітэта.
З 18 па 25 ліпеня 1999 г. удзельнічаў у рабоце XVI Генеральнай асамблеі Сіндэсмаса, якая праходзіла ў Нова-Валаамскім манастыры (Фінляндыя).
Пастановай Вучонага савета Мінскай духоўнай акадэміі ад 2-4 кастрычніка 2000 г. нададзена вучонае званне дацэнта Мінскай духоўнай акадэміі.
З 26 па 28 студзеня 2001 г. прымаў удзел у працы семінара «Рэлігійная адукацыя ў сучасным грамадстве», які праходзіў у IBB-цэнтры (Міжнародны адукацыйны цэнтр імя Й. Рау) у г. Мінску.
З 26 па 30 верасня 2001 г. удзельнічаў у рабоце V Міжнароднага кангрэса праваслаўных багаслоўскіх школ, які праходзіў на Бялградскім багаслоўскім факультэце, дзе выступаў з дакладам «Праваслаўнае багаслоўе місіі на сучасным этапе».
30-31 мая 2003 г. удзельнічаў у рабоце канферэнцыі «Праваслаўная эклезіялогія», якая праходзіла на кафедры праваслаўнага багаслоўя Беластоцкага універсітэта (Польшча).
4 лютага 2004 г. прымаў удзел у Рэспубліканскім семінары на тэму «Роля Праваслаўя ў фарміраванні духоўных, культурна-гістарычных і дзяржаўных традыцый беларускага народа».
5-10 кастрычніка 2004 г. браў удзел у 6-ым Сусветным кангрэсе вышэйшых праваслаўных школ, які праходзіў у Сафійскім універсітэце св. Клімента Охрыдскага (Балгарыя). 13-16 лістапада 2007 г. прымаў удзел у Міжнароднай навукова-багаслоўскай канферэнцыі «Праваслаўнае вучэнне аб царкоўных Таінствах», якая праводзіла ў Маскве.
Перыядычна ўдзельнічаў у працы Багаслоўскай камісіі пры Свяшчэнным Сінодзе Рускай Праваслаўнай Царквы; у Міжнародных Калядных адукацыйных чытаннях, якія ладзяцца аддзелам рэлігійнай адукацыі і катэхізацыі Рускай Праваслаўнай Царквы; у Міжнародных Кірыла-Мяфодзіеўскіх чытаннях, якія праводзяцца міжнародным ГА «Хрысціянскі адукацыйны цэнтр імя святых Мяфодзія і Кірыла».
Рашэннем Свяшчэннага Сінода ад 27 снежня 2007 года (журнал № 154) прызначаны епіскапам Рэчыцкім, вікарыем Гомельскай епархіі. Хіратанісаны ў епіскапа Рэчыцкага 12 лютага 2008 года.
Доктар Албан
Доктар Албан, сапраўднае імя Албан Узома Нвапа (нарадзіўся 26 жніўня 1957, Агута, штат Імо, Нігерыя) — нігерыйскі музыка і прадзюсар. Пражывае ў Швецыі. Найбольш вядомы як выканаўца сусветнага хіта 1992 року «It’s My Life».
Біяграфія
Албан Узома Нвапа нарадзіўся ў сям’і сярэдняга класа, у бацькоў было 10 дзяцей. Сярэднюю адукацыю атрымаў у каледжы Хрыста Цара ў нігерыйскім горадзе Аба. Ва ўзросце 23 гадоў пераехаў у Швецыю дзеля вывучэння стаматалогіі. Каб мець магчымасць аплочваць адукацыю, уладкаваўся ды-джэем у стакгольмскі клуб «Alphabet Street». Гэта вельмі хутка зрабіла яго папулярным. Па сканчэнні навучання доктар Албан нават адкрыў сваю ўласную клініку, аднак дадаткова працягваў сваю музычную дзейнасць.
У 1990, сустрэўшыся з Дэнізам Попам з лэйблу «SweMix», запісаў з удзелам рэп-спявачкі Лэйлы К першую ўласную песню «Hello Africa». Дэбютны альбом «Hello Africa», які выйшаў ад імя доктара Албана, — даніна павагі сваёй адукацыі — быў прададзены па ўсім свеце ў колькасці каля мільёну асобнікаў.
Другі альбом «One Love», які выйшаў наступным годам, пераўзышоў поспех дэбютнага. Разышліся 1,6 мільёнаў дыскаў з песняй «It’s My Life», якая заняла 1-е месца ў чартах Аўстрыі, Нідэрландаў, Ізраілю, Швецыі і Германіі, а таксама 2-е ў Вялікабрытаніі. Гэта прынесла доктару Албану ўзнагароду на прэстыжным конкурсе World Music Award у Манака як найбольш паспяховаму афрыканскаму музыку—1993.
Наступны сінгл «One Love» быў прададзены ў 1,7 мільёнах асобнікаў і заняў 5-е месца ў Ізраілі. За ім услед рушылі альбомы «Look Who’s Talking» і «Born In Africa».
Доктар Албан стварыў уласную студыю гуказапісу «Dr. Records», дзе стаў выдаваць уласныя альбомы пачынаючы ад пласцінкі «Born in Africa», а таксама некаторых іншых выканаўцаўа, такіх як La Cream і Daddy Showkey.
Удзельнічаў у запісе сінгла Sash! і дэбютнага альбому Lady D, жонкі свайго стрыечнага брата.
У 2007 быў выдадзены новы альбом «Back to basics». Ён прадаваўся толькі ў інтэрнэце праз афіцыйную бачыну. Адзіным выключэннем стала Расія, дзе былі выдадзеныя CD і касеты.
У 2008 годзе разам з Хадэўэем выйшаў сінгл «I Love The 90’s». У 2009 з ім жа выдаў яшчэ адзін сінгл.
Генадзь Мікалаевіч Сагановіч
Генадзь Мікалаевіч Сагановіч (, в. Турная, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць, БССР, СССР) — беларускі гісторык, археолаг. Спецыяліст па ваенна-палітычнай гісторыі Беларусі і Вялікага Княства Літоўскага XV—XVII стагоддзяў, кавальству Беларусі XIV—XVIII стагоддзяў. Доктар габілітаваны ў галіне гуманітарных навук па спецыяльнасці гісторыя (2018).
Біяграфія
Нарадзіўся 13 студзеня 1961 года ў вёсцы Турнай Івацэвіцкага раёна.
Скончыў у 1984 годзе гістарычны факультэт МДПІ імя М. Горкага, у 1984—1987 гадах вучыўся ў аспірантуры Інстытута гісторыі АН БССР.
З 1987 года ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі: навуковы супрацоўнік аддзела археалогіі, з 1992 года — старшы навуковы супрацоўнік аддзела гісторыі Беларусі XIII—XVIII стагоддзяў. У 2005 годзе звольнены «за парушэнне працоўнай дысцыпліны» і выведзены навуковым саветам Інстытута гісторыі з яго складу. З таго часу працаваў у Інстытуце гісторыі АН Літвы і ЕГУ.
У 2018 годзе ў Гістарычным інстытуце Варшаўскага ўніверсітэта абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Грунвальд у беларускай гісторыі. Спроба разбору палітычнага міфа». 30 мая 2018 года рада інстытута зацвердзіла Генадзю Сагановічу ступень доктара габілітаванага ў галіне гуманітарных навук па спецыяльнасці гісторыя.
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: ваенна-палітычная гісторыя Вялікага Княства Літоўскага, адносіны Вялікага Княства Літоўскага і Нямецкага ордэна, палітычная культура шляхты Вялікага Княства Літоўскага, гістарыяграфія Усходняй Еўропы, калектыўныя ідэнтычнасці ў ранні Новы час.
Праводзіў раскопкі прыватнаўласніцкіх замкаў (Гарадоцкі, Глускі, Койданаўскі, Лоскі і інш.), даследаваў кавальства Беларусі эпохі феадалізму.
Складальнік і адзін з аўтараў зборніка «Імя тваё Белая Русь» (1991). Аўтар кніг па гісторыі Вялікага Княства Літоўскага і Маскоўскай дзяржавы, у т. л. «», «Дзесяць вякоў беларускай гісторыі» (у сааўтарстве з У. Арловым).
Адзін з заснавальнікаў і старшыня ў 1987—1992 гадах Беларускага навукова-гуманітарнага таварыства. З 1994 года заснавальнік і галоўны рэдактар часопіса «Беларускі гістарычны агляд».
Сям’я
Жанаты, двое дзяцей.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём Францішка Багушэвіча Беларускага ПЕН-цэнтра (1996), узнагародай журнала «Przegląd Wschodni» (2001), медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі (2019).
Красны (Рослаўльскі раён)
Красны (Красный) — пасёлак у Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Красны абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалены ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Свята-Георгіеўская царква (Залужжа)
Свята-Георгіеўская царква — праваслаўны храм у в. Залужжа Старадарожскага раёна Мінскай вобласці.
Архітэктура
Царква — помнік народнага дойлідства. Манументальны крыжовы ў плане будынак. У яго сіметрычна-восевай кампазіцыі дамінуюць высокі папярочны трансепт і двух’ярусная званіца. Галоўны ўваход вылучаны шырокім чатырохслуповым порцікам з трохвугольным франтонам і вялікім ганкам. Да прамавугольнага прыруба апсіды прымыкаюць бакавыя рызніцы. Вялікія згрупаваныя аконныя праёмы ў разных ліштвах з франтонамі. У дэкоры фасадаў выкарыстана разнастайная шалёўка — гарызантальная на сценах і вертыкальная з разным арнаментам пад карнізам і на цокалі.
Інтэр’ер
Унутраная прастора аб’яднана агульнай плоскай столлю і ўяўляе сабой доўгую залу, у якую адкрываюцца бабінец і апсіда. Пры ўваходзе ў бабінец зроблены хоры з бакавой лесвіцай.
Дэрвентыя
Дэрвентыя (Derventio) — умацаванае паселішча рымскай Брытаніі, якое размяшчалася на месцы прыгарада Дэрбі Літл Чэстэр, у сучасным Дэрбішыры, і абараняе пераправу праз раку і скрыжаванне пяці дарог там, дзе захаваўся рымскі форт. Пасля адступлення рымлян ў паселішчы жылі саксонцы. Археалагічныя знаходкі з гэтай мясцовасці захоўваюцца ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
Першы рымскі форт у гэтай мясцовасці, рымская крэпасць парка Стрэта, быў пабудаваны на іншым беразе ракі Дэруэнт у парку Стрэт; каля 80 года ён быў заменены фортам у Літл Чэстэр. Форт быў пазней паўторна акупаваны і выкарыстоўваўся ў наступныя 25 гадоў, затым вызвалены, пакуль у III стагоддзі вакол горада не была пабудавана каменная сцяна. Існуюць сведчанні шырокай дзейнасці рымлян ў Літл-Чэстару; напрыклад, захаваць рэшткі fort-vicus пад назвай Дэрбскі іпадром.
Гісторыя ўзнікнення рымскіх паселішчаў на тэрыторыі
Пасля заваявання рымлянамі Галіі ў сярэдзіне I стагоддзя да н. э. Юлій Цэзар распачаў два паходы ў Брытанію (55 і 54 да н. Э.). Сістэматычнае заваёванне Брытаніі Рымам пачалося ў 43 н. э. і завяршылася ў асноўным да канца 60-х гг. Брытанія стала адной з ускраінных правінцый Рымскай імперыі. Раманізацыі падвергліся галоўным чынам паўднёвая, усходняя і збольшага цэнтральная вобласці; захад і Поўнач амаль не былі ёй закрануты. Сярод мясцовага насельніцтва часта падымаліся паўстанні (напрыклад, паўстанне Баўдыкі ў 61). Заваяванне было замацавана сістэмай умацаваных пунктаў (рымскія лагеры) і ваенных дарог. Уздоўж паўночных межаў былі збудаваныя рымскія валы.
Узункольскае
Узункольскае — сяло ў Егіндыкольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Узункольскай сельскай акругі. Код КАТА — 114447100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 594 чалавекі (299 мужчын і 295 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 396 чалавекі (189 мужчын і 207 жанчын).
IC 5189
IC 5189 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алхімія
Алхімія (alchimia, alchymia, ад خيمياء al-kîmîa) — старажытная галіна натурфіласофіі, у XVII—XVIII стагоддзях паступова выціснутая сучаснай хіміяй і фармакалогіяй. У больш вузкім сэнсе — квазіхімічнае вучэнне пра пераўтварэнне металаў у золата і срэбра шляхам фізіка-хімічных маніпуляцый з дапамогаю адмысловага сродку, званага філасофскім каменем. Часам алхіміяй называюць пэўныя містычныя, даоскія і псіхатэхнічныя практыкі (г.зв. унутраная алхімія), скіраваныя на дасягненне несмяротнасці.
Этымалогія
Паводле адной з версій, арабскае слова al-kîmîa паходзіць ад копцкага слова Kēme, якое мае шмат значэнняў: «чорны», «чарназём», «свінец»; таксама Kēme — гэта уласна копцкая назва Егіпта.
Паводле іншай версіі, арабскае слова al-kîmîa паходзіць ад грэчаскага χύμος — «вадкасць», «сок».
Гісторыя алхіміі
Радзімай алхіміі лічыцца Старажытны Егіпет, а пачынальнікам, паводле традыцыі, — Гермес Трысмегіст. Алхімічныя практыкі актыўна развіваліся ў арабскіх краінах і сярэднявечнай Еўропе.
Культура Егіпта, як вядома, валодала добра развітымі тэхналогіямі, што дэманструюць аб'екты і збудаванні, стварэнне якіх магчыма толькі пры наяўнасці тэарэтычнай і практычнай базы. Пацвярджэнне развіцця першасных тэарэтычных ведаў у Егіпце навука атрымлівала ў апошні час. Тым не менш, на такое паходжанне паказвае, у большай ступені традыцыйныя крыніцы алхіміі, мудрагелістага і квяцістага «сімбіёзу» мастацтва і, у пэўнай ступені, хіміі. Сярод такіх крыніц у першую чаргу варта адзначыць «Ізумрудную скрыжаль» (Tabula smaragdina) Гермеса Трысмегіста, як і шэраг іншых трактатаў «Вялікага алхімічнага збору».
Меў месца яшчэ ў IV—III стагоддзях да н.э. на Усходзе, гэта значыць у Індыі, Кітаі, у арабскім свеце, ранні «прататып» алхіміі. У гэты і наступныя перыяды былі знойдзены новыя спосабы атрымання такіх элементаў, як то ртуць, сера, фосфар, ахарактарызаваны многія солі, ужо былі вядомыя і выкарыстоўваліся азотная кіслата (HNO3) і луг гідраксід натрыя (NaOH). З ранняга Сярэднявечча атрымлала развіццё тое, што зараз прынята разумець пад алхіміяй, у якой традыцыйна злучыліся, разам з вышэйназванымі навукападобнымі кампанентамі, у сэнсе сучаснага разумення метадалогіі навукі, філасофскія прадстаўленні эпохі і новыя для таго часу рамесныя навыкі, а таксама магічныя і містычныя прадстаўлення. Вядомымі алхімікамі таго часу былі Джабір ібн Хаян, Авіцэна і Абу-ар-Разі. Яшчэ ў антычнасці, дзякуючы інтэнсіўнаму развіццю гандлю, золата і серабро сталі ўсеагульным эквівалентам вырабляемых тавараў. Цяжкасці, з якімі звязана атрыманне гэтых параўнальна рэдкіх металаў, заахвоцілі да спробаў практычнага выкарыстання натурфіласофскіх поглядаў Арыстоцеля аб пераўтварэнні адных рэчываў у іншыя; узнікненне вучэння пра «трансмутацыі», разам з працамі Гермеса Трысмегіста, традыцыя алхімічнай школы звязвана з яго імем. Гэтыя ўяўленні зведалі мала змен аж да XIV стагоддзя.
Наша Украіна
Наша Украіна — назва, якую выкарыстоўваюць розныя палітычныя партыі і выбарчых блокаў:
Yiruma
Yiruma ( І Рума́, па традыцыйнай сістэме транскрыпцыі — Лі Ру Ма; нарадзіўся 15 лютага 1978, Сеул) — паўднёвакарэйскі кампазітар-піяніст. Стаў сусветна вядомым пасля выпуску студыйнага альбома First Love з загалоўным трэкам River Flows In You.
Біяграфія
І Рума грае на фартэпіяна з 5 гадоў. У 11 гадоў ён быў адпраўлены ў Англію для вучобы ў Purcell School of Music(школа для музычна адораных). У 1997 годзе ён паступіў у Каралеўскі каледж, дзе вучыўся ў музыкі Харысана Бертвістля. Падчас навучання ў Каралеўскім каледжы I Рума выпусціў свой першы альбом «Love Scene» пад лэйблам DECCA.
У тым жа 2001 годзе выпушчаны другі альбом, «First Love». Самая папулярная кампазіцыя з яго, «River Flows in You» у далейшым увайшла ў дзве кампіляцыі.
У студзені 2002 года I Рума стаў першым карэйскім музыкам, якія выступілі на вядомым музычным фестывалі MIDEM у Канах, Францыя. Першапачаткова яго альбомы выпускаліся ў Еўропе і Азіі, але ў наш час усе яго творы даступныя анлайн праз iTunes, Амазон і т. д. Яго творы займаюць вышэйшыя пазіцыі ў поп-чартах Карэі, а сам выканаўца лічыцца адным з самых шматспадзеўных музыкантаў нашага часу.
У 2004 I Рума дэбютаваў на японскай сцэне з музычным суправаджэннем з тэлевізійных мінісерыялаў Фудзі ТБ «Tokyowankei». Збор складанняў «best of» быў выпущены пры падтрымцы студыі Universal Music Japan у кастрычніку, Тады ж прайшлі сольныя выступы кампазітара ў знакамітых Tokyo Orchard Hall і Kawaguchi Lilia Hall. Гэтыя выступы зрабілі яго адным з папулярных карэйскіх «нью-эйдж» артыстаў Японіі.
Трэці альбом кампазітара, «From the yellow room» 2003 года, быў перадзаказан да выхаду 30 000 раз. У 2004 годзе альбом «Nocturnal lights… they scatter» дэбютаваў першым нумарам у карэйскіх поп-чартах. Узімку 2004 года I Рума паспяхова завяршыў год канцэртным турам 2004 Drama Concert, якія складаліся з 23 канцэртаў у розных гарадах Карэі.
Любоў карэйцаў I Рума зарабіў складаннем і выкананнем музычных тэм да папулярных тэлесерыялаў, у тым ліку да серыяла «Зімовая саната» і яго працягу «Вясновы вальс». У 2006 годзе музыка стаў рэкламным тварам Korea Telecom’s KT icom G-cube і Yamaha Korea. У тым жа годзе ён адмовіўся ад брытанскага грамадзянства каб атрымаць магчымасць служыць ва узброеных сілах Рэспублікі Карэя.
Па заканчэнні службы ў 2008 годзе музыка аднавіў выступы, але ў верасні 2010 разарваў кантракт з гуказапісвальнай кампаніяй Stomp Music і падпісаў кантракт з Sony Music Entertainment Korea. Stomp Music падала на артыста ў суд і цяжбы за правы на яго творы працягваліся да канца 2011 года, таму I Рума на працягу гэтага часу не запісваў новыя творы. У 2012 годзе выйшаў новы студыйны альбом «Stay in memory».
«River Flows in You»
Існуе версія, нібы кампазіцыя River flows in you павінна была прагучаць у фільме «Змярканне» як Калыханка Бэлы. Але не прагучала з-за таго, што яна была апублікавана да выпуску фільма. Уласна таму зацвердзілі кампазіцыю Carter-а Burwel-а.
У сетцы існуе мноства кліпаў, дзе злучаны кадры са Змяркання і кампазіцыі River flows in you. Гэту мелодыю прыпісвалі Моцарту(Саната/Сімфонія № 6, Музыка Анёлаў, Радасць), але насамрэч яе напісаў Лі Ру Ма.
Асабістае жыццё
27 мая 2007 года жаніўся на Міс-Карэя Son Hye-im, 7 кастрычніка таго ж года нарадзілася дачка Лаана.
Духоўны пачатак у музыцы
І Рума заяўляе: «Я хрысціянін, я не кампазітар у стылі New Age. Многія людзі няправільна мяне разумеюць.» У яго альбом H.I.S Monologue (2006) уваходзіць складзены ім твор «Lord…Hold my Hand» («Бог… Трымай мяне за руку»).
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2002
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2002  — другі па рангу дывізіён па футболе сярод беларускіх каманд 2002-га года.
Турнір, у якім прымалі ўдзел 16 каманд, праходзіў у два кругі. Перамогу атрымаў клуб «Дарыда» з Мінскага раёна, які разам з наваполацкім «Нафтанам» і мінскім «Лакаматывам» перайшоў у Вышэйшую лігу.
Animator vs. Animation
Animator vs. Animation (AVA)  — серыя вэб-анімацый на YouTube і Newgrounds, створаная Аланам Бекерам.
Першапачаткова, «Animator vs. Animation» уяўляў сабой асобную двуххвілінную вэб-анімацыю пра варожасць між аніматарам і аніміраваным. Стваральнік, 17-гадовы мастак Алан Бекер, выклаў відэа на партале Newgrounds 3 чэрвеня 2006 года, а пазней 14 мая 2007 года апублікаваў на відэахостынгу YouTube. Відэа імгненна стала вірусным, што прывяло да стварэння Бекерам шматлікіх працягаў і спін-офаў.
Узнагароды
У 2007 годзе «Animator vs. Animation II» атрымаў прыз глядацкіх сімпатый прэміі «Webby».
Джалма Сантус
Джа́лма Са́нтус або Джалма Сантас (Dejalma dos Santos, Djalma Santos;,  — , ) — бразільскі футбаліст, абаронца. Чэмпіён свету 1958 і 1962 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Імунітэт
Імунітэт — адно з базавых паняццяў медыцыны, фізіялогіі і наогул біялогіі. Пад імунітэтам разумеюць неўспрымальнасць, слабаўспрымальнасць, супраціўляльнасць арганізма да інфекцый і інвазіі чужародных арганізмаў (у тым ліку - хваробатворных мікраарганізмаў) і адносная ўстойлівасць да шкодных рэчываў. У больш шырокім сэнсе гэта - здольнасць арганізма супрацьстаяць змене яго нармальнага функцыянавання пад уздзеяннем знешніх фактараў.
Адным з галоўных фактараў імунітэту супраць інфекцыйных хвароб з'яўляецца дзейнасць клетак імуннай сістэмы (макра- і мікрафагі, лімфоідныя клеткі), у тым ліку ўтварэнне ахоўных антыцелаў.
Свята-Іаана-Кармянскі жаночы манастыр
Свята-Іаана-Кармянскі жаночы манастыр, праваслаўны манастыр у Беларусі, у Гомельскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы. Створаны ў 2000 годзе шляхам ператварэння Свята-Пакроўскага прыхода ў вёсцы Карма (Добрушскі раён).
Названы ў гонар Іаана Кармянскага — протаіерэя, кананізаванага Беларускай праваслаўнай царквой у ліку праведных. Ягоныя мошчы знаходзяцца ў Свята-Пакроўскай царкве пры манастыры.
Свята-Пакроўская царква
Помнік архітэктуры псеўдарускага стылю. Пабудаваная ў другой палове XIX стагоддзя.
Рэферэндум аб незалежнасці Туркменістана
Рэферэндум аб незалежнасці Туркменістана прайшоў 26 кастрычніка 1991 г.
На рэферэндум былі прадстаўлены 2 пытання:
Абодва пытання былі падтрыманы 93 % тых, хто прыняў удзел у галасаванні. Яўка выбаршчыкаў склала 97,4 %.
Уладзімір Арлоў
Уладзі́мір Арлоў:
Данія
Да́нія (Danmark), Карале́ўства Да́нія (Kongeriget Danmark) — краіна ў паўночнай Еўропе на ўзбярэжжах Балтыйскага і Паўночнага мораў. Геаграфічна Данія ўключае ў сябе паўвостраў Ютландыя (Jylland), па якім мяжуе з Германіяй, і 409 астравоў, з якіх 90 населеныя, сярод якіх найбольш вядомыя такія, як Зеландыя (Sjælland), Фюн (Fyn), Паўночная Ютландыя (Vendsyssel-Thy), Лоланд, Фальстэр і Борнхальм, да таго ж на Зеландыі (Sjælland) размяшчаецца сталіца Даніі Капенгаген. Даніі належаць таксама Фарэрскія астравы ў Паўночнай Атлантыцы і найвялікшы ў свеце востраў Грэнландыя. Дзяржаўны лад — канстытуцыйная манархія.
Ранняя гісторыя
Як сведчаць археалагічныя знаходкі, людзі стала засялілі Скандынавію не пазней як 12 800 год таму, па адыходзе апошняга ледавіка; земляробства з’явілася тут каля 3 тыс. гадоў да н.э. Прыкладна 200 н.э. датаваныя першыя знойдзеныя рунічныя надпісы. Целы сваіх памерлых насельнікі тагачаснай Даніі, як і многія іншыя паганцы-індаеўрапейцы, спальвалі і хавалі ў курганах — ажно да ХІ стагоддзя н.э., да хрысціянізацыі Даніі каля 980 года каралём Гарольдам Чарназубым (ад яго мянушкі бярэ сваю назву сучасная тэхналогія Bluetooth). Цягам ХХ стагоддзя ў балотах Даніі (як і Англіі) неаднаразова знаходзілі «балотныя целы» — выдатна захаваныя з дахрысціянскіх часоў у кіслым асяроддзі трупы людзей, забітых і кінутых (часам з вяроўкай на шыі) у балота.
Эпоха вікінгаў
Шырока разрэкламаваным перыядам дацкай (роўна як і шведскай) гісторыі з’яўляецца «эпоха вікінгаў» (793—1066 гг. н.э.), падчас якой піраты са Скандынавіі рабавалі землі па ўзбярэжжах кантынентальнай Еўропы, служылі наймітамі візантыйскіх імператараў, каланізавалі Ісландыю, Фарэрскія астравы, Грэнландыю і ўсходняе ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі, а дацкія каралі некаторы час кіравалі Англіяй. Канец гэтай эпохі звычайна датуецца годам нарманскай заваёвы Англіі; аб’ектыўнымі прычынамі заняпаду сталі ваеннае і сацыяльнае развіццё феадальнага грамадства ў Еўропе, а таксама няўхільнае пагаршэнне клімату ў Паўночнай Атлантыцы, асабліва ад XIII стагоддзя — наступленне Малога ледавіковага перыяду. Падвышанай увагай да «эпохі вікінгаў» і да ўласна піратаў-вікінгаў — якія нават для тагачаснага скандынаўскага насельніцтва былі хутчэй маргіналамі — мы абавязаныя, напэўна, значна пазнейшым акалічнасцям: рамантычным у ХІХ стагоддзі і турыстычным у ХХ стагоддзі.
Сярэднявечча
У час Сярэднявечча перыяды грамадзянскіх войнаў чаргаваліся з перыядамі цэнтралізацыі ўлады, падвышэння падаткаў і дзяржаўнага будаўніцтва; вяліся войны — пераважна з нямецкімі княствамі на поўдні і суседняй Швецыяй. Вальдэмар Вялікі (1131—1182), чарговы «моцны» кароль, пабудаваў замак у вёсцы Havn, адкуль і пачаўся цяперашні Капенгаген — København — і здзейсніў некалькі «крыжовых паходаў» дзеля падпарадкавання земляў сучаснай Эстоніі (распаўсюджаная легенда аб паходжанні дацкага сцяга, Данеброгу, сцвярджае, што ён нібыта ўпаў з нябёсаў у 1219 годзе ў пераломны момант адной з сутычак у Эстоніі). З 1397 па 1521 гады Данія, Нарвегія і Швецыя (а таксама сённяшняя Фінляндыя, Ісландыя, Фарэрскія астравы і Грэнландыя) былі аб’яднаныя уніяй (вядомай як Кальмарская унія) і фактычна знаходзіліся пад уладай дацкіх манархаў.
Новы час
Рэфармацыя пачалася ў Даніі ў 1536 годзе, і хутка Лютэранская царква стала афіцыйнай дзяржаўнай царквой Даніі; па канфіскацыі зямель, што належалі Рымска-каталіцкаму касцёлу, даходы караля ўзраслі ўтрая. Як апірышча пратэстанства, Данія была ўцягнутая ў Трыццацігадовую вайну і ў выніку паразы (1658) згубіла, у прыватнасці, свае найбагацейшыя правінцыі на поўдні сучаснай Швецыі, у Сканіі — гістарычна дацкія землі. Першай дацкай «далёкай» калоніяй было невялічкае паселішча і форт Транкебар на паўднёвым узбярэжжы Індыі (ад 1620 года; у 1845 прададзены Вялікабрытаніі). Данія пабудавала таксама чатыры замкі на заходнім узбярэжжы Афрыкі (у адным з тых замкаў, захаваным дасёння, размяшчаецца рэзідэнцыя прэзідэнта Ганы) і каланізавала некалькі астравоў у Карыбскім моры. Прыгоннае права ў Даніі праіснавала з 1733 па 1788 гады і было скасавана на просьбы шырокіх буржуазных мас. Падчас Напалеонаўскіх войнаў Данія ўзяла бок Францыі і ў выніку ў 1814 годзе страціла Нарвегію.
Найноўшы час
У неспакойны для Еўропы рэвалюцыйны час кароль Фрэдэрык VII (а дацкіх каралёў ад пачатку XVI стагоддзя называюць па чарзе толькі Хрысціянамі і Фрэдэрыкамі) падпісаў 5 чэрвеня 1849 года Канстытуцыю і ператварыў Данію з абсалютнай у канстытуцыйную манархію. Апошняя тэрытарыяльная страта — зямлі Шлезвіг-Гольштайн у выніку вайны з Прусіяй — адбылася ў 1864 годзе. Падчас Першай Сусветнай вайны Данія трымалася нейтралітэту і цалкам захавала свае людскія і матэрыяльныя рэсурсы; больш за тое, ёй прапанавана было вярнуць Шлезвіг-Гольштайн, але кіраўніцтва краіны з’ініцыявала рэферэндум сярод жыхароў аспрэчанай правінцыі, паводле вынікаў якога ў 1920 годзе ад Германіі да Даніі адышоў толькі паўночны Шлезвіг. У 1940 амаль без супраціву здалася Германіі і карысталася, прынамсі да 1943 года, значнай самастойнасцю ва ўнутранай палітыцы. Вызваленая амерыканскімі войскамі 5 мая 1945 года; пасля вайны адмовілася ад палітыкі нейтралітэту і ўступіла ў НАТА. З’яўляецца, поруч з Беларуссю, краінай-заснавальніцай ААН, уваходзіць у Еўрасаюз (хоць і адмовілася на рэферэндуме ў 2000 годзе ад уводу еўра), ратыфікавала Шэнгенскія пагадненні.
Геаграфія
Прыблізныя каардынаты Даніі 56°00 N, 10°00 E. Агульная плошча (без уліку Фарэрскіх астравоў і Грэнландыі) 43 094 км²; азёры займаюць прыблізна 700 км². Найвышэйшы пункт 171 м (ненаселенае месца M?lleh?j), найніжэйшы — 7 м ніжэй за ўзровень мора (Lammefjord). Самая доўгая рака Даніі — Гудзена. Сярод іншых буйных рэк Стора і Вардэ.
Па сушы мяжуе з Германіяй, даўжыня мяжы 68 км; даўжыня берагавой лініі 7 314 км. Клімат марскі ўмераны (Cfb, паводле класіфікацыі Кёпена), пад уплывам цёплага цячэння Гальфстрыму. У структуры землекарыстання пашні займаюць 54 %, лясы 13 % (з іх 72 % знаходзяцца ў прыватнай уласнасці).
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
Данія падзяляецца на 5 абласцей (regioner) і 98 раёнаў (kommuner, адз.лік: kommune). Найбуйнейшыя гарады — сталіца Капенгаген (насельніцтва 501 664 чалавек на 1 студзеня 2004 ), а таксама Орхус (Århus, 228 547 чалавек), Ольбарг (Aalborg, 121 549 чалавек) і Одэнсе (Odense, 145 554 чалавек).
Палітыка
Данія — парламенцкая прадстаўнічая дэмакратычная канстытуцыйная манархія з 1849 года, найстарэйшая манархія ў Еўропе з амаль неразрыўнай лініяй наследавання: першыя каралі Даніі, вядомыя з Х стагоддзя — продкі цяперашняй каралевы Маргрэтэ II (Margrethe Alexandrine Þórhildur Ingrid). Заканадаўчую ўладу мае аднапалатны (дзвюхпалатны да рэферэндуму 1953 года) прадстаўнічы орган — Folketing, у якім 179 дэпутацкіх месцаў. Каралева прызначае прэм'ер-міністра (звычайна старшыню партыі, набраўшай на выбарах больш за ўсіх галасоў) і кабінет міністраў; парламент можа выказаць недавер і распусціць кабінет. Парламенцкія выбары адбываюцца раз на чатыры гады па прапарцыйнай сістэме з нізкім парогам у 2 %, што спрыяе шматпартыйнасці: так, па выніках выбараў 2005 года, у парламенце прадстаўлена 7 партый. Пасля выбараў 2001 года, парламенцкую большасць складае ліберальна-кансерватыўная кааліцыя на чале з прэм’ер-міністрам Андэрсам Фогам Расмусенам, старшынёй «Левай партыі» (Venstre  — у дацкай палітычнай сістэме тэрмін «левыя» азначае не сацыялістаў, а лібералаў). Суддзі прызначаюцца дзейсным манархам і не падуладныя парламенту ці ўраду; пазбаўленым ад пасады суддзя можа быць толькі ў выключных выпадках па рашэнні адмысловага старонняга суда.
Транспарт
На 1 студзеня 2004 года даўжыня аўтамабільных дарог Даніі складала 72 075 км, з іх 1 027 км хуткасных магістраляў. Узровень аўтамабілізацыі насельніцтва — 659 машын на тысячу сем’яў. Сярэдні расход паліва для зарэгістраваных у 2004 годзе машын з бензінавымі і дызельнымі рухавікамі склаў 61/2 літраў на 100 км, ці на літр менш чым у 1998. Большасць пасажырскіх перавозак у Даніі — 77 % — здзяйсняецца аўтамабілямі, 12 % аўтобусамі і 7 % чыгункай; вага велаперавозак няўхісна змяншаецца: за 2002 год сярэдні датчанін накатаў на ровары 435 км. Даўжыня чыгуначнага палатна — 2 785 км, або 64 км на 1 тыс. км^(2) тэрыторыі (2004); амаль чвэрць дарог электрыфікаваныя. Жыхары Капенгагену ганарацца адкрытымі ў 2002—2003 гадах дзвюма лініямі метро агульнай працягласцю ў 17 км; вагончыкі італьянскай вытворчасці (па тры на састаў) рухаюцца без кіроўцы з сярэдняй хуткасцю 40 км/г, выязджаючы па-за цэнтрам гораду на паверхню. Рэгулярныя пасажырскія авіярэйсы ў Даніі прымаюць 10 аэрапортаў, прычым на Капенгагенскі  прыпадае 84 % авіяперавозак. Дацкі гандлёвы флот налічвае каля 450 караблёў і з’яўляецца 16-м у свеце і 6-м у Еўрасаюзе.
Дэмаграфія
Насельніцтва Даніі, па дадзеных на 1 студзеня 2005, складала 5 млн 411 тыс. 405 чалавек. Меркаваная працягласць жыцця — 74,9 года для мужчын і 79,5 года для жанчын; найчасцейшыя прычыны смерцяў — рак і сардэчныя хваробы. Сярэдні век датчанаў складае амаль 40 гадоў (39,6 на 1 студзеня 2005) і працягвае ўзрастаць. Сярэдні рост — 180,9 см, і таксама мае тэндэнцыю да павялічэння. Паказнік пладавітасці (колькасць дзяцей, народжаных у сярэднім адной жанчынай) роўны 1,7 і з’яўляецца адносна высокім для Еўропы — хоць для простага ўзнаўлення папуляцыі ён павінен быць не ніжэйшым за 2,1. Працягвае павялічвацца век, у каторым жанчыны нараджаюць першае дзіця: у 2003 годзе ён складаў у сярэднім 30,1 года. Скарачаецца колькасць шлюбаў: у 2005 годзе толькі 45 % жанчын у 30 гадоў былі пабраныя, тады як у 1970 такіх было 88 %. За той жа час сярэдні шлюбны век жанчын узрос з 22,8 да 30,5 года, і мужчын з 25,1 да 32,9 года. Больш за траціну дарослых увогуле жывуць асобна. Цягам 2003 года было здзейснена 15 567 абортаў (12,5 на тысячу жанчын). Дзяцей часцей называюць Jens, Peter, Lars (хлопчыкаў) або Kirsten, Mathilde, Anne (дзяўчынак); найбольш распаўсюджанае прозвішча — Jensen, што значыць Янаў сын — Іваноў (56 на тысячу). Важнай крыніцай павялічэння насельніцтва Даніі застаецца іміграцыя: колькасць імігрантаў складае ўжо 452 095 чалавек, альбо 8 % усёй папуляцыі. Палова з іх еўрапейскага паходжання (Нарвегія, Швецыя, Германія, былая Югаславія, Польшча), хоць краінай-лідарам па пастаўках мігрантаў у Данію застаецца Турцыя.
Венера Капіталійская
Венера Капіталійская — рымская скульптура, высечаная з мармуру меркавана ў II стагоддзі па ўзоры грэчаскай статуі Афрадыты IV стагоддзя да н. э.
Данія
Адукацыя і навука
Базавая дзевяцігадовая адукацыя з’яўляецца ў Даніі абавязковай для кожнага дзіцяці ад 7-мі год. Найбольш распаўсюджаная форма атрымання такой адукацыі — гэта наведванне мясцовай «народнай школы» (Folkeskole, ахоплівае каля 88 % дзяцей) або прыватнай школы з 1-га па 9-ты ці, пры жаданні, 10-ты клас. Як школьную, гэтак і вышэйшую адукацыю грамадзяне краіны могуць атрымаць бясплатна. Статус вышэйшых у 2003 годзе мелі 162 навучальныя ўстановы, з іх 6 універсітэтаў або ўніверсітэцкіх цэнтраў, у якіх навучаліся 78 993 студэнтаў. Сярод 25-64-гадовых датчанаў 28 % мелі ў 2002 годзе вышэйшую адукацыю; меркаваная сярэдняя працягласць адукацыі дзяцей, якія толькі пайшлі ў школу, ацэньваецца ў 16,1 гады. У Даніі налічваецца амаль 5 тысяч аспірантаў. Па дадзеных арганізацыі ISI Web of Knowledge, 51 159 навуковых артыкулаў, прынамсі адзін з аўтараў якіх мае дацкі адрас, за 2001 — пачатак 2006 года было ўнесена ў каталог Science Citation Index Expanded (параўн. з 21 686 — з украінскімі адрасамі, 70 690 — з польскімі, і толькі 1 291 — з беларускімі). На навуковыя даследаванні і распрацоўкі ў 2003 годзе было выдаткавана 2,63 % СУП, прычым прыватныя выдаткі роўніліся 1,83 % СУП, г.зн. больш за дзве траціны ад усяе сумы.
Венера Капіталійская
Адлюстроўвае аголеную жанчыну, якая стаіць побач з сасудам і адзеннем, якое ляжыць на ім. Яна затуляе рукамі ўлонне і грудзі (адносіцца да тыпу Venus Pudica — «Венера сціплая»).
Данія
Асобы і брэнды
У экспартным варыянце культурнага пантэону Даніі дамінуюць тры постаці: гэта казачнік Ханс Крысціян Андэрсен, філосаф Сёрэн К’еркегор і фізік яўрэйскага паходжання Нільс Бор. Выхаванцам савецкай школы павінны быць памятныя таксама астраном Ціха Браге (1546—1601), чые запісы назіранняў планетных рухаў леглі ў падмурак кеплеравых законаў нябеснай механікі; астраном Оле Ромер (1644—1710), які ўпершыню вылічыў хуткасць святла; фізік Ганс Эрстэд (1777—1851), які назіраў сувязь паміж пераменным токам і магнітным полем. А аматары «элітарнага» мінімалісцкага кіно чулі пра рэжысёра Ларса фон Трыера, да чыйго кабінету ў капенгагенскай студыі вядзе доўгі калідор дацкамоўных цытат з яшчэ больш вядомага, хаця і не дацкага, дзеяча Маа Цзэдуна. З Даніі ў 1949 годзе пачалі сваё пераможнае шэсце па свеце дзіцячыя кубікі LEGO (па-дацку leg godt — гуляй добра), вытворчасць якіх сёння дасягае 600 штук штосекунду. Дацкаму бровару належаць піўныя брэнды «Carlsberg» і «Tuborg». Але ўсё ж, мабыць, найбольш вядомая дацкая фігура — прыдуманы англійскім драматургам Шэкспірам Гамлет, прынц Дацкі, які жыў, паводле п’есы, у рэальным замку Кронборг на поўначы ад Капенгагену.
Венера Капіталійская
Знойдзена на Вімінальскім узгорку ў Рыме паміж 1667 і 1670 гадамі. Перададзена ў дарунак Капіталійскаму музею ў 1754 годзе Папай Бенедыктам XIV.
NGC 2583
NGC 2583 (іншыя абазначэнні — MCG -1-22-8, PGC 23516) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Луіс Мандокі
Луіс Мандокі (Luis Mandoki; нар., , Мексіка) — мексіканскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Глебазнаўства
Глебазнаўства — навука пра глебу, як самастойнае прыроднае цела. Уваходзіць у склад прыродазнаўства, адносіцца да навук аб Зямлі. Глебазнаўства вывучае паходжанне, развіццё, будову, склад, уласцівасці, урадлівасць і распаўсюджванне глебаў, а таксама распрацоўвае меры па іх ахове і рацыянальным выкарыстанні.
Заснавальнік навукі пра глебу — рускі вучоны В. В. Дакучаеў.
Глебазнаўства выкарыстоўвае вынікі геалагічных даследаванняў рэчыўнага складу і ўласцівасцяў горных парод, якія выходзяць на дзённую паверхню зямной кары. Паверхневыя гарызонты горных парод, якія пад уздзеяннем глебаўтваральных працэсаў ператвараюцца ў глебу, называюцца мацярынскімі, або глебаўтваральнымі, пародамі. Іх уласцівасці і склад залежаць ад горных парод, разнастайнасць якіх вельмі вялікая. Асаблівая роля ў глебаўтварэнні належыць жывым арганізмам. Ад іх уздзеяння горная парода ператвараецца ў глебу і фармуецца яе ўрадлівасць.
Разнастайнасць кліматычных умоў, расліннасці, горных парод, рэльефу, розны ўзрост асобных тэрыторый абумоўліваюць вялікую якасную разнастайнасць глебы ў прыродзе. Маючы ўласцівасць урадлівасці, у сельскай гаспадарцы глеба — гэта галоўны сродак вытворчасці.
Чалавек значна ўплывае як на глебаўтварэнне, уласцівасці, рэжымы, урадлівасць глебы, так і на прыродныя фактары, што вызначаюць глебаўтварэнне. Такім чынам, глебазнаўства вывучае глебу, яе асобнае прыроднае цела, як сродак вытворчасці, як прадмет прыкладання чалавечай працы, а таксама, у вядомай ступені, як прадукт гэтай працы.
Уладзімір Аляксеевіч Арлоў
Уладзі́мір Аляксе́евіч Арло́ў (нар., ) — беларускі , , гісторык.
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт БДУ (1975). Працаваў у Наваполацку настаўнікам гісторыі (1975—1976), карэспандэнтам, загадчыкам аддзела, намеснікам рэдактара гарадской газеты «Хімік» (1976—1986), пасля пераезду ў Мінск — рэдактарам выдавецтва «Мастацкая літаратура» (1988—1997). Сябра  Саюза беларускіх пісьменнікаў  і Беларускага ПЭН-цэнтра. З 1988 у БНФ «Адраджэньне», двойчы выбіраўся ў Сойм БНФ. Цяпер беспартыйны. Грэка-каталік. Жыве ў Мінску.
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў студэнцкім самвыдавецкім часопісе «Блакітны ліхтар» (Наваполацк, 1973). Падчас навучання ў БДУ стаў адным з ініцыятараў выпуску ў Мінску самвыдавецкага літаратурнага альманаха «Мілавіца» (1974—1976), за што выклікаўся ў КДБ, для «прафілактычных гутарак». Разам з В. Мудровым у 1970—1980-х узяў удзел у памнажэнні і пашырэнні шэрагу забароненых на той час беларускіх выданняў, сярод якіх быў  «Расейска-беларускі (крыўскі) слоўнік» В. Ластоўскага.
Вядомасць прынесла проза, творы гістарычнай тэматыкі, затым звярнуў на сябе ўвагу як арыгінальны эсэіст і паэт.
Аўтар шматлікіх кніг прозы, паэзіі, гістарычных нарысаў і эсэ.
Творы У. Арлова перакладаліся на шмат якія мовы, у т. л. на англійскую, нямецкую, польскую, шведскую, чэшскую, украінскую, венгерскую, французскую, румынскую, рускую,  эстонскую, літоўскую, латышскую, славацкую, грузінскую ды інш. Больш чым на 25 моваў перакладзенае напісанае ў 1990 эсэ «Незалежнасць — гэта…».
Пераклаў з рускай мовы на беларускую кнігу Мікалая Улашчыка «Была такая вёска» (1989), з украінскай мовы на беларускую кнігі Валерыя Шаўчука «Забойства Пятра Невядомага» (1993), Аляксандра Ірванца «Роўна / Ровно» (2007).
''«Уладзімір Арлоў — майстар гістарычнай прозы, іранічны эсэіст. Філіграннае валоданне стылем і  сакавіта-грубаваты гумар зрабілі яго адным з самых папулярных пісьменнікаў краіны''». (Часопіс «ARCHE»).
IC 5190
IC 5190 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Таганас (Акмолінская вобласць)
Таганас — аул у Егіндыкольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Узункольскай сельскай акругі. Код КАТА — 114447200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 350 чалавекі (178 мужчын і 172 жанчыны). Паводле звестак перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 244 чалавекі (121 мужчына і 123 жанчыны).
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Замошша)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у в. Замошша Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1893 годзе з цэглы.
Савасцюк
Савасцюк — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Дзмітрый Міхайлавіч Мікулёнак
Дзмітрый Міхайлавіч Мікулёнак (нар. 1973, ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр архітэктуры і будаўніцтва Беларусі (2018—2020).
Біяграфія
Нарадзіўся і вырас у Мінску. Скончыў ў 1996 годзе будаўнічы факультэт БНТУ. У 1996—2004 гадах — інжынер, майстар па будаўніцтве, вытворца работ, начальнік вытворчага аддзела будаўнічага ўпраўлення № 256 Мінскага арэнднага прадпрыемства індустрыяльнага домабудавання «Мінскжылбуд» (у 2001 годзе ператворана ў ААТ «МАПІД»). З 2004 па 2006 год быў галоўным спецыялістам КУП «Упраўленне капітальнага будаўніцтва Мінгарвыканкама», затым намеснікам дырэктара па будаўніцтве будынка Нацыянальнай бібліятэкі КУП «Упраўленне капітальнага будаўніцтва Мінгарвыканкама».
У 2006 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Беларусі. У 2006—2011 гадах — галоўны інжынер — першы намеснік дырэктара КУП «Упраўленне капітальнага будаўніцтва Мінгарвыканкама». З 2011 года з’яўляўся дырэктарам прадпрыемства.
18 жніўня 2018 прызначаны міністрам архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. Заставаўся на пасадзе да чэрвеня 2020 года, пасля стаў першым намеснікам старшыні Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Сфорца
Сфорца — кіруючая дынастыя ў Італіі перыяду Рэнесансу, герцагі Міланскія.
Гісторыя дынастыі
Заснавальнікам роду быў Муцыа Атэндола (1369—1423), празваны «Сфорца» (ад sforzare — «напружваць, душыць», дзеяслоў, утвораны ад forza — «сіла»), кандацьер з Раманьі, які служыў неапалітанскім каралям з анжуйскай дынастыі.
Яго сын Франчэска Сфорца стаў кіраваць Міланам з 1450 г., стаўшы герцагам пасля свайго цесця, апошняга з роду Вісконці. У гэтай сям'і быў шэраг добрых кіраўнікоў, роўна як і некалькі дэспатаў, некаторыя з якіх былі разумова неўраўнаважанымі.
Пасля род Сфорца злучыўся з сям'ёй Борджыа праз палітычны шлюб Лукрэцыі Борджыа і Джавані Сфорца (пабочнага сына Кастанца Сфорца).
Тэрыторыя
Са смерцю Франчэска II дынастыя Сфорца спынілася; у 1535 Мілан увайшоў у склад уладанняў Іспаніі.
Лугі (Рослаўльскі раён)
Лугі (Луги) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лугі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 2584
NGC 2584 (іншыя абазначэнні — MCG -1-22-9, PGC 23523) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валерый Віктаравіч Румін
Валерый Віктаравіч Румін (, Камсамольск-на-Амуры, Хабараўскі край —, Мыцішчы, Маскоўская вобласць) — савецкі і расійскі касманаўт, бортінжынер касмічных караблёў «Саюз-25», «Саюз-32» («Саюз-34») «Саюз-35» («Саюз-37») і арбітальнай станцыі «Салют-6», спецыяліст палёту шатла «Дыскаверы» (STS-91), лётчык-касманаўт СССР № 41, двойчы Герой Савецкага Саюза (1979, 1980), кандыдат тэхнічных навук (1980), падпалкоўнік-інжынер запасу (1979).
Шуменская вобласць
Шу́менская вобласць (Област Шумен) — вобласць у Паўночна-Усходнім рэгіёне Балгарыі. Вобласць займае плошчу 3390,2 км², на якой пражывае 180 528 жыхароў (2011). Адміністрацыйны цэнтр — горад Шумен.
Геаграфія
Вобласць мяжуе з Бургаскай, Варненскай, Добрыцкай, Разградскай, Тырговішцкай, Слівенскай і Сілістранскай вобласцю.
Вялікая Лаба
Вялікая Лаба (Лабэшхуэ, Уллу Лаба) — рака ў Расіі, працякае па тэрыторыі Карачаева-Чаркесіі і Краснадарскага краю, правы складнік ракі Лаба (басейн Кубані). Даўжыня ракі - 127 км, плошча вадазбору - 1730 км².
Бярэ пачатак у ледніках гары Пшыш (3790 м) ля перавала Лаба на мяжы з Абхазіяй. Прымае ў сябе шэраг прытокаў. Правы прыток Пхія (бярэ пачатак на ледавіку гары Закын-Сырт, вышынёй 3097 м).
Левыя прытокі: Санчара, Макера, Мамхурц, Дамхурц, Закан (бярэ пачатак на ледніках Галоўнага Каўказскага хрыбта), Бескес.
IC 5191
IC 5191 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Плая-Хірон
Плая-Хірон (Playa Girón) — пляж на паўднёвым узбярэжжы Кубы ў бухце Кочынос (Bahía de Cochinos) непадалёк ад пасёлка Хірон. Вядомы перш за ўсё аперацыяй у заліве Свіней, - падрыхтаванай ЦРУ высадкай узброенага дэсанту з мэтай звяржэння ўрада Фідэля Кастра.
NGC 2585
NGC 2585 (іншыя абазначэнні — MCG -1-22-10, IRAS08209-0445, PGC 23537) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Брук Тэйлар
Брук Тэ́йлар (Brook Taylor, 18 жніўня 1685 — 30 лістапада 1731) — англійскі матэматык, іменем якога называецца знойдзеная ім вядомая формула, якая падае прырашчэнне функцыі ў выглядзе шэрагу па ступенях прырашчэння незалежнай зменнай. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1712).
Нарадзіўся ў Кенце 18 жніўня 1685 г. і ў 1701 годзе паступіў у каледж St.-John ў Кембрыджы, дзе ён атрымаў у 1709 г. ступень бакалаўра, а ў 1714 годзе ступень доктара права. Незалежна ад гэтага ён вывучаў матэматыку, і ўжо ў 1708 г. у «Philosophical Transactions» з'явілася яго артыкул аб цэнтры ваганняў. У 1714—1718 гг. сакратар Лонданскага каралеўскага таварыства.