cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Балтымарскі ўніверсітэт
Балтымарскі ўніверсітэт (University of Baltimore) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Балтымар у Мэрылендзе, ЗША.
Агульная характарыстыка
Школы і каледжы ўніверсітэта надаюць адукацыю ў галіне бізнесу, права, грамадскіх навук, мастацтва і прыкладных навук.
Галоўны кампус універсітэта размешчаны ў культурным раёне Маунт Вернан, недалёка ад цэнтра Балтымара і гавані.
Заснаваны групай бізнесменаў, універсітэт першапачаткова імкнуўся даць адукацыйныя магчымасці для працуючых мужчын і жанчын. У 1937 годзе адбылося адкрыццё дзённых праграм навучання. У 1970-х гадах універсітэт аб'яднаўся з Усходнім каледжам, Маунт-Вернанскай юрыдычнай школай і Балтымарскім гандлёвым каледжам. У 1975 годзе права ўласнасці на ВНУ перайшоў да штату Мэрыленд.
Доўгі час універсітэт лічыўся традыцыйна "белай" вышэйшай навучальнай установай, дзе пераважна навучаліся "белыя" амерыканцы еўрапейскага паходжання і практычна адсутнічалі афраамерыканцы.
Бранд
Бранд — прозвішча.
Варэнне
Варэнне (ці сочыва) — від дэсерту, атрыманы ў выніку варэння садавіны, ягад або, радзей, гародніны з цукрам з мэтай кансервавання. Варэнне дадаюць у тарты, пірожныя, ёгурты, гарбату, намазваюць на хлеб або ядуць лыжкай. У адрозненне ад джэмаў, павідла, канфіцюру і жэле, варэнне гатуецца такім чынам, каб інгрэдыенты захоўвалі сваю форму.
З гатовага варэння здымаюць плеўку і гарачым разліваюць у апараныя гарачыя слоікі, якія пасля гэтага закрываюць і перагортваюць уверх дном для астуджэння.
Віды варэння
Варэнне бывае як вадкім (кампот), так і густым (мармелад). Таксама існуе варэнне-пяціхвілінка.
Варэнне-пяціхвілінка — разнавіднасць варэння з часам варэння 5 хвілін. Яго можна гатаваць з розных ягад: маліны, абрыкосаў, клубніцы , чарніцы. Варэнне-пяціхвілінка таксама можна варыць у 3 этапы, кожны па 5 хвілін.
Чаромушкі (Вілейскі раён)
Чаро́мушкі (, Черёмушки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Да 1978 года вёска мела назву Хамутнае.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Крывічы.
Да 27 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Сіўцаўскага сельсавета.
Эстэр Бранд
Спартыўная кар’ера
Яе скачок 29 сакавіка 1941 года ў Стэленбосе на вышыню 1,66 м толькі ў 1976 годзе быў афіцыйна прызнаны сусветным рэкордам, бо Дора Рацьен з вынікам 1,70 м (1938) была афіцыйна прызнана мужчынам.
На летніх Алімпійскіх гульнях 1952 года ў Хельсінкі паўднёваафрыканская спартсменка не магла пераадолець кваліфікацыйны турнір у кіданні дыска, аднак стала пераможцай спаборніцтваў у скачках у вышыню з асабістым рэкордам 1,67 м, абышоўшы сусветную рэкардсменку Шэйлу Лервіл.
Маймасор
Маймасор — сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бярозаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 554837200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 138 чалавек (77 мужчын і 61 жанчына). Паводле дадзеных 2009 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва.
Гарадзілаўская
Гара Гарадзілаўская — марэнны ўзгорак на поўначы Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці. Найвышэйшая кропка Верхнядзінскага раёна і Асвейскай грады. Вышыня над узроўнем мора складае 191,8 м. Знаходзіцца на тэрыторыі Асвейскага сельсавета.
Апісанне
Узгорак уяўляе сабой эталонную форму рэльефа бакавой канечна-марэннай грады (даўжыня — 1,4 км, шырыня дасягае 0,5 км, адносная вышыня складае 20-25 м, крутасць схілаў — да 20°.
Знаходзіцца за 1 км на захад ад тапонімаўтваральнай вёскі Гарадзілавічы і за 1,4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Царкоўна. На поўнач і захад ад гары знаходзіцца агароджаны сеткай гадавальнік для дзікіх жывёл, на поўдзень і ўсход — поле.
Непадалёк ад гары знаходзіцца возера Асвейскае, над акваторыяй якога гара ўздымаецца больш за 60 м.
На вяршыні гары ўзведзена велічэзная металічная вышка-трыянгулятар, а таксама бетонавы слупок.
Як дабрацца
Дабрацца да гары можна аўтобусам Асвея-Лісна, сыходзіць на прыпынку ў в. Гарадзілавічы. Потым пешшу 1,5 км у накірунку вышкі-трыянгулятара.
NGC 546
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Цяжарнасць у мастацтве
Тэма цяжарнасці ў мастацтве ахоплівае любы мастацкі твор, які адлюстроўвае цяжарнасць. У мастацтве, як і ў жыцці, часта незразумела, ці меркавалася паказваць фактычны стан цяжарнасці. Распаўсюджанай візуальнай прыкметай з’яўляецца жэст жанчыны, якая кладзе ахоўную адкрытую далонь на жывот. Гістарычна склалася так, што замужнія жанчыны знаходзіліся на пэўнай стадыі цяжарнасці большую частку свайго жыцця да наступу, але выявы гэтага ў мастацтве адносна рэдкія і, як правіла, абмежаваныя некаторымі канкрэтнымі кантэкстамі. Гэта, верагодна, захоўваецца нават у сучаснай культуры; нягледзячы на некалькі нядаўніх работ, якія паказваюць цяжарных жанчын, адзін пісьменнік быў «уражаны недахопам візуальных вобразаў… цяжарных жанчын у публічнай візуальнай культуры» Даследаванне, праведзенае П’ерам Бурдзьё ў 1963 годзе, паказала, што пераважная большасць з 693 французскіх падыспытных лічылі, што фатаграфія цяжарнай жанчыны па вызначэнні не можа быць прыгожай.
Ёсць два сюжэты, часта адлюстраваных у заходнім мастацтве або апавядальным гістарычным жывапісе, дзе цяжарнасць з’яўляецца важнай часткай гісторыі. Гэта нешчаслівая сцэна, звычайна званая «Дыяна і Каліста», якая паказвае момант выяўлення забароненай цяжарнасці і біблейская сцэна Наведвання. Паступова пачалі з’яўляцца партрэты цяжарных жанчын, з асаблівай модай на «партрэты цяжарных» у элітным партрэтным жывапісу прыкладна каля 1600 года.
Акрамя таго, што цяжарныя жанчыны былі прадметам выяўлення ў мастацтве, яны таксама былі спажыўцамі мастацтва, і для іх былі распрацаваны некаторыя спецыяльныя віды работ, у тым ліку выявы Марыі.
Традыцыйныя культуры
Выявы цяжарных жанчын, асабліва маленькія, былі зробленыя ў традыцыйных культурах ў многіх месцах і ў розныя перыяды, хоць гэта рэдка адзін з найбольш распаўсюджаных тыпаў малюнкаў. Да іх адносяцца керамічныя фігуркі з некаторых культур і па некалькі фігурак з большасці старажытных міжземнаморскіх культур. Многія з іх, верагодна, звязаныя з. Вызначэнне таго, ці сапраўды такія фігуркі прызначаныя для дэманстрацыі цяжарнасці, часта з’яўляецца праблемай, як і разуменне іх ролі ў адпаведнай культуры.
Аднымі з найстарэйшых захаваных прыкладаў выявы цяжарнасці з’яўляюцца дагістарычныя, знойдзеныя на большай частцы Еўразіі і вядомыя пад агульнай назвай палеалітычныя Венеры. Найбольш вядомай з’яўляецца Венера Вілендорфская, статуэтка жанчыны з аалітавага вапняку, чые грудзі і сцёгны гіпербалізаваны, каб падкрэсліць яе пладавітасць. Гэтыя фігуркі маюць вялікія, , грудзі, сцёгны або вульвы, але ступень, у якой фігуры здаюцца цяжарнымі, значна вар’іруецца, і большасць з іх наогул не прыкметна цяжарныя. Непазбежна суб’ектыўны агляд корпуса прыкладна 140 фігурак прывёў да высновы, што толькі 17 % з іх паказваюць цяжарных жанчын, павялічыўшыся да 39 %, «якія маглі б прадстаўляць цяжарнасць».
Заходняе мастацтва
У Еўропе ў класічным мастацтве ў асноўным пазбягалі малюнкаў цяжарнасці (акрамя невялікіх вотыўных фігур), але пазнейшае заходняе мастацтва мела дзве тэмы, якія часта адлюстроўваліся, дзе цяжарнасць была неад’емнай часткай апавядання.
Каліста
У грэчаскай міфалогіі німфа зацяжарыла ад Зеўса (Юпітэра для рымлян) і хавала гэта. Яе цяжарнасць заўважылі, калі яна купалася, і раз’юшаная Артэміда (Дыяна) адаслала яе; Затым жонка Юпітэра Юнона ператварыла яе ў мядзведзя. Нешматлікія класічныя выявы мелі тэндэнцыю паказаць гэтую трансфармацыю, але ў пазнейшым мастацтве часцей за ўсё адлюстроўваўся траўматычны момант адкрыцця, асабліва гэта распаўсюдзілася з эпохі Рэнесансу з выкарыстаннем рымскага паэта Авідзія ў якасці крыніцы.
Тое, што стала тыповай кампазіцыяй, упершыню было заўважана ў карціне Тыцыяна «»(1559), дзе аголены жывот Каліста, калі Артэміда/Дыяна абвінавачвальна паказвае на яе, а іншыя яе паслядоўнікі дэманструюць розныя рэакцыі. Хоць Авідзій змяшчае адкрыццё на дзявяты месяц цяжарнасці Каліста ( II, 441-465), на карцінах яна звычайна малюецца з даволі сціплай выпукласцю для позняй цяжарнасці. Але гэта дарэчы, паколькі сцэна паказвае момант, калі яе блізкія Спадарожнікі ўпершыню зразумелі, што яна цяжарная. Відавочна, што галоўнай прывабнасцю гэтай тэмы была магчымасць адлюстраваць групу аголеных жанчын, хоць можна было б сцвярджаць, што яна ілюстравала сур’ёзныя наступствы непажаданай цяжарнасці.
Панна Марыя
Выявы Марыі былі, безумоўна, найбольш частымі малюнкамі цяжарнай жанчыны ў посткласічным заходнім мастацтве і, верагодна, застаюцца такімі да нашых дзён. Момант зачацця Ісуса Марыяй, званы Благавешчанне, з’яўляцца сюжэтаў у традыцыйным хрысціянскім мастацтве, але таксама распаўсюджаныя выявы больш позніх перыядаў яе цяжарнасці. У адрозненне ад многіх іншых відаў малюнкаў цяжарнасці, звычайна няма двухсэнсоўнасці адносна таго, ці варта паказваць Мэры падчас цяжарнасці, нават калі цяжарнасць выразна не візуалізуецца. Наведванне, сустрэча двух цяжарных жанчын, Марыі і Лізаветы, як запісана ў Евангеллі паводле Лукі (, вельмі часта адлюстроўвалася, але іх цяжарнасць звычайна не падкрэсліваецца візуальна, па меншай меры, да XV стагоддзя  . Сярэднявечнае мысленне лічыла, што на момант сустрэчы Лізавета была прыкладна на сёмым месяцы цяжарнасці, а Марыя — прыкладна на першым.
У некаторых выпадках адзін ці іншы кладзе руку на жывот жанчыны, як у лейпцыгскай версіі карціны Рагіра ван дэр Вейдена. На некалькіх выявах, у асноўным візантыйскіх або познесярэдневяковых нямецкіх, намаляваныя іх ненароджаныя дзеці ва ўлонні маці, як на сучасным. На нямецкіх малюнках яны аголеныя (хоць звычайна з німбамі), а Іаан Хрысціцель кланяецца або схіляе калені перад Ісусам, які падымае руку ў благаслаўленні. Варта падкрэсліць, што ва ўсе перыяды большасць малюнкаў практычна не паказвала на тое, што якая-небудзь жанчына цяжарная; гісторыя была добра вядомая сваёй аўдыторыі.
На некаторых іншых малюнках была намаляваная цяжарная Дзева са святым Іосіфам або іншымі сваякамі, у тым ліку сюжэт «» для родаў. Гэта апошняе было стандартнай часткай візантыйскіх цыклаў, але рэдка сустракалася ў мастацтве Заходняй Царквы. Ёсць некалькі малюнкаў Іосіфа і Марыі, якія шукаюць прытулку або адпрэчаных ў прытулку ў Віфлееме, у асноўным з поўначы Альпаў пасля 1500 года; на іх Марыя звычайна відавочна цяжарная.
Рэдкая тэма таксама мела на ўвазе цяжарнасць Марыі, і некаторыя версіі паказвалі на гэта расшнураванымі адтулінамі ў яе сукенцы або ненароджаным Ісусам «у разрэзе». У гэтай сцэне, заснаванай на Евангеллі ад Мацвея 1:18-25 і распрацоўках, Іосіф устрывожаны цяжарнасцю сваёй нявесты-нявінніцы, але пазней яго супакойвае анёл, які прыходзіць да яго ў сне, першым з яго чатырох сноў у Евангеллі ад Матфея. Марыю часта малююць падчас прадзення ў часе цяжарнасці.
На аналагічнай карціне ў Будапешце, дзе Марыя прала, пакуль ІосіФ спаў, і яму з’явіўся анёл, ненароджанЫ Ісус зараз не бачны на карціне, але яго можна ўбачыць на ніжняй з дапамогай інфрачырвонай рэфлектаграфіі. Альбо мастак, альбо мецэнат у той час перадумалі, альбо пазней карціна была перафарбаваная, магчыма, з-за таго, што матыў стаў здавацца непрыстойным або прымітыўным. Іншыя падобныя выявы малююць толькі Марыю, асабліва ў выглядзе статуй; яны называюцца і разглядаюцца ніжэй. На шэрагу намаляваная Марыя Магдаліна з такой жа незашпіленай адтулінай у сукенцы. Пені Хаўэл Джалі выказала здагадку, што гэты матыў прадстаўляе яе «духоўную цяжарнасць», хоць у сваім аповедзе пра самы вядомы прыклад — «Зняцце з крыжа» ван дэр Вейдена (каля 1435 года, цяпер Прада) адзначае расшнуроўку, але прыпісвае гэта проста цяжкаму стану Марыі Магдаліны.
«» — гэта тэрмін, які пазначае фігуры Дзевы Марыі, асабліва звязаныя з цяжарнасцю і родамі, або якія паказваюць цяжарную Дзеву. Яны сустракаюцца не вельмі часта; найбольш вядомай з’яўляецца фрэска П’ера дэла Франчэскі, на якой у моцна цяжарнай Марыі спераду на сукенцы бачная адтуліна без шнуроўкі, а збоку — яшчэ адна. Аднак гэтыя выявы выйшлі з моды ў эпоху Адраджэння, і П’ера з’яўляецца апошнім вядомым з Тасканы. Яны прыцягвалі ўвагу цяжарных жанчын ці тых, хто турбаваўся пра іх, а таксама тых, хто хацеў зацяжарыць. У каралевы Клод Французскай, у якой было сямёра дзяцей, перш чым яна памерла ва ўзросце 24 гадоў, у яе пакоях вісела карціна Себасцьяна дэль П’ёмба «» (сёння Луўр).
На некаторых з гэтых малюнкаў Марыі намаляваны «у разрэзе» выгляд Ісуса ўнутрывантробна, як на некаторых малюнках «Наведвання», і ў многіх ёсць той жа ахоўны жэст рукі на жываце, які таксама прысутнічае на партрэтах цяжарных жанчын, калі яны пачынаюць з’яўляцца. Пасля Контррэфармацыі візуалізаваны «унутрычэраўны» Ісус становіцца рэдкасцю, і замест гэтага Марыя можа быць паказана з «IHS» на жываце.
На праваслаўных абразах Ісус «ва ўлонні» маці, які звычайна цалкам апрануты, застаецца часткай традыцыі для пэўных малюнкаў і па гэты дзень. Ён сустракаецца ў адным з самых вядомых у XII стагоддзі  ў Траццякоўскай галерэі, Масква, у якой унутры грудной клеткі выяўлена роставае Немаўля, і на іконах Багародзіцы тыпу «Дапамога родам».
Партрэты
У перыяд Позняга Сярэдневякоўя пачалі пісаць партрэты цяжарных жанчын, хоць мода на сукенкі, сабраныя спераду, робіць іх цяжкімі для інтэрпрэтацыі або ідэнтыфікацыі з упэўненасцю. Яна ван Эйка 1434 года можа быць прыкладам цяжарнасці, але цяперашнія погляды гісторыкаў мастацтва ў асноўным супраць гэтага, бо святыя нявінніцы часта паказваліся прыкладна такім жа чынам. Панна-мучаніца і «княгіня» святая Кацярына Александрыйская, звычайна апранутая па модзе гэтага перыяду, была таксама заступніцай родаў, таму ў яе выявах можа быць пэўная неадназначнасць.
На некаторых партрэтах італьянскага Рэнесансу, якія меркавана паказваюць цяжарных жанчын, яны намаляваныя ў празрыстай ніжняй сукенцы, званай «гуарнела» (guarnello), якая часта асацыюецца з цяжарнасцю або перыядам пасля родаў. Да іх ставіцца «Мона Ліза» «Леанарда ды Вінчы», дзе прадмет адзення упершыню стаў бачны пры ў 2006 годзе, што дазваляе выказаць здагадку, што натуршчыца  была цяжарная ці толькі што нарадзіла дзіця, калі яе малявалі. Яшчэ адна карціна з гуарнела — гэта Бацічэлі, дзе натуршчыца таксама трымае руку над сваім жыватом. Гэтая асаблівасць назіраецца на многіх малюнках, такіх як сцэны Сустрэчы Марыі і Лізаветы, дзе цяжарнасць несумнеўная, і гэта, верагодна, паказвае на яе ў тых выпадках, калі яна значна менш ясная, уключаючы некаторыя партрэты Антоніса ван Дэйка. «» («Цяжарная дама») Рафаэля — яшчэ адзін прыклад, дзе відавочна цяжарная жанчына сядзіць, паклаўшы левую руку на жывот, але такія выявы заставаліся нячастымі ў.
Выключэннем з гэтага правіла з’яўляецца «цяжарны партрэт» (тэрмін, упершыню выкарыстаны, куратарам ) жанчыны, намаляванай як моцна цяжарная, якая звычайна стаіць. Яны асабліва распаўсюджаныя ў Англіі, дзе мода, магчыма, была папулярызавана прыкладна ў 1590-х гадах, англійскім мастаком фламандскага паходжання, які быў вядучым англійскім мастаком такіх партрэтаў. Адной з прычын іх узнікнення, магчыма, была рызыка для парадзіхі, а некаторыя цалкам могуць быць пасмяротнымі.
Ёсць некалькі больш ранніх прыкладаў прыдворнага партрэтнага жывапісу на кантыненце і ў Англіі, але асноўная група англійскіх партрэтаў датуецца прыкладна ад канца 1580-х гадоў да прыкладна 1630 года. Прыкладна ў той жа час, калі ствараліся англійскія партрэты, Маргарыта Аўстрыйская, каралева Іспаніі разаслала блізкім сяброўкам і сваячкам свае партрэты падчас цяжарнасці. Партрэт, створаны яе прыдворным мастаком, якога адправілі дадому да аўстрыйскіх Габсбургаў, з’яўляецца варыяцыяй яе стандартнага афіцыйнага партрэту, дзе дачка зменена на сабаку або крэсла злева, а сукенка адтапыраная спераду. Верагодна, ніякага новага пазіравання мастаку не патрабавалася. Яе дачка Ганна Аўстрыйская, каралева Францыі, сама была намаляваная на 8 месяцы цяжарнасці будучым каралём Францыі Людовікам XIV, які нарадзіўся праз 23 гады пасля яе замужжа. Партрэт іх няшчаснай стрыечнай сястры, імператрыцы Свяшчэннай Рымскай імперыі, якая памерла пры родах у 16 гадоў у 1649 годзе, калі датаваны партрэт, магчыма, з’яўляецца пасмяротнай адаптацыяй яе вясельнага партрэта.
Гераінямі пазнейшых партрэтаў цяжарных жанчын, як правіла, былі члены сям’і ці, прынамсі, сябры мастакоў; адносна нешматлікія жанчыны ці іх мужы замаўлялі дарагія партрэты (часцей за ўсё адзін раз у жыцці), што паказвалі іх цяжарнасць, хоць многія жанчыны большую частку ці, па меншай меры, першыя гады іх шлюбнага жыцця былі цяжарнымі. Часцей за ўсё жанчына замаўляла свой партрэт адразу пасля замужжа, калі любая здагадка аб цяжарнасці была б непажаданай. У некаторых добра дакументаваных выпадках можна паказаць, што суб’екты партрэтаў былі ў стане цяжарнасці, калі партрэт быў напісаны, але гэта «прыхавана» або «ўтоена» на малюнку. Для партрэтыста было адносна простай справай прыбраць або дадаць цяжарны жывот да карціны. Кажуць, што на некалькіх карцінах Вермеера (якія не з’яўляюцца партрэтамі, хоць, несумненна, выкарыстоўваліся мадэлі з яго круга) намаляваныя цяжарныя жанчыны, але спецыялісты ў асноўным не ўлічваюць гэта. Адзін спецыяліст не ведаў ні аб якім партрэце, які паказвае цяжарную жанчыну, з усяго. Хоць прыклады цяжарнасці ў галандскім мастацтве сапраўды існуюць. Асабліва ў працах Яна Стэна, які адлюстроўваў цяжарных жанчын у сцэнах карчмы (напрыклад «Сцэна ў карчме з цяжарнай гаспадыняй» у ) або ў яго шматлікіх жанравых карцінах, прысвечаных хворым маладым жанчынам; іх хвароба звычайна суправаджалася ранішняй млоснасцю. Іншымі прыкладамі з’яўляюцца Рэмбранта, на якіх Ап’ен Копіт намаляваная ў стане позняй цяжарнасці, або яго малюнак цяжарнай жанчыны. Вартыя згадвання таксама «Сцэна ў двары з цяжарнай жанчынай» або «Візіт лекара». У адрозненне ад стыляў XVI стагоддзя, «мода, якая склалася да 1620-х гадоў, была асабліва карысная для чалавека, які спрабуе схаваць вялікі жывот», нават калі толькі на партрэце.
У 1904 годзе на партрэце жонкі, датаваным пяццю днямі да родаў, намаляваў выгляд у профіль, які падкрэслівае цяжарнасць. Пладавіты Карынт напісаў некалькі карцін з цяжарнымі жанчынамі, многія з якіх, верагодна, не былі партрэтамі. Паула Мадэрзон-Бекер адлюстравала сябе цяжарнай ў 1906 годзе яшчэ да таго, як яна калі-небудзь была цяжарная; у наступныя 18 месяцаў у яе нарадзілася дачка, якая памерла праз тры тыдні.
Маралізатарскі жанр або сатыра
Некаторыя выявы Ранняга Новага часу выявы ў жанравым жывапісе або іншых медыя, такіх як або кніжныя ілюстрацыі, датычыліся сацыяльных наступстваў цяжарнасці, альбо паказвалі жанчын, у якіх, як лічылася, было больш дзяцей, чым яны маглі сабе дазволіць, ці жанчын, асабліва пакаёвак, якія зацяжарылі па-за шлюбам, з цяжкімі сацыяльнымі наступствамі для іх.
Ёсць шэраг апавядальных сцэн, якія паказваюць непажаданую цяжарнасць, па сутнасці, з пункту гледжання бацькі, у тым ліку некаторыя, дзе жанчына звярнулася з гэтым пытаннем да мясцовых суддзяў, каб атрымаць фінансавую падтрымку, як гэта маглі зрабіць незамужнія жанчыны ў Англіі (унікальна, па словах Бернара Пікара, які зневажаў закон). Англійскі мастак Уільям Хогарт уключыў у свае працы шмат цяжарных жанчын, звычайна з сатырычным або камічным намерам, і, як правіла, часцей з негатыўным падтэкстам, чым са станоўчым. У карціне Хогарта «Жанчына клянецца, што бацька дзіцяці паважаны грамадзянін» (або «Данос», каля 1729 года, ) маладая жанчына ілжыва абвінавачвае багатага старога ў тым, што ён стаў бацькам яе дзіцяці, у той час як сапраўдны бацька дае ёй парады :
У прыватнасці, Хогарт адлюстраваў некалькі цяжарных прадавачак балад і тых, у каго былі маленькія дзеці. Паколькі праца патрабавала невялікага руху, магчыма, яе часта выконвалі падчас цяжарнасці, але Хогарт, падобна, адлюстраваў шэраг сучасных ідэй, выкарыстаўшы цяжарнасці як метафары для друку як сродку размнажэння.
Галерэя Хогарта
Мадэрн
Па меры набліжэння сучаснай эры некаторыя мастакі пачалі больш відавочна паказваць цяжарнасць, з моцна цяжарнымі фігурамі і вялікай колькасцю аголеных цяжарных, чым раней. Дзве карціны (не партрэты як такія) Густава Клімта, (1903) і  (1907-08), малююць стройных, моцна цяжарных жанчын у профіль. У «Надзеі I» фігура аголеная, а цяжарнасць вельмі відавочная, у той час як у «Надзеі II» велізарная і складаная сукенку або плашч робяць гэта менш відавочным.
Эган Шыле зрабіў аголеную цяжарную натуру прадметам многіх сваіх каляровых малюнкаў, аддаючы перавагу выгляду спераду. «Цяжарная жанчына» Пабла Пікаса — скульптура, прысвечаная яго тагачаснай партнёрцы і зробленая з гіпсу,, дрэва,  і збаноў. Стварэннем гэтай скульптуры, Пікаса хацеў натхніць Жыло на нараджэнне ад яго трэцяга дзіцяці.
Медыцынская ілюстрацыя
У адрозненне ад агульнай рэдкасці мастацкіх малюнкаў цяжарнасці, у галіне медыцынскай ілюстрацыі гэта быў адзін з самых ранніх і распаўсюджаных сюжэтаў, з тым жа падыходам «», які звычайна выкарыстоўваўся ў некаторых сярэднявечных рэлігійных творах. Як правіла, у цэнтры ўвагі знаходзіцца плод, а не маці. Большасць ранніх малюнкаў, выкарыстаных у кіраўніцтвах па акушэрстве, былі вельмі недакладнымі, але ўсё ж карыснымі для адлюстравання палажэнняў пры родах. Яны былі заснаваныя на паўторным капіяванні на працягу многіх пакаленняў малюнкаў з медыцынскіх тэкстаў, ўзыходзячых да ў антычнасці і  прыкладна 500 года.
Дакладныя малюнкі Леанарда ды Вінчы, магчыма, былі зробленыя першымі, але прафесійным медыцынскім тэкстам спатрэбіліся стагоддзі, каб нагнаць упушчанае. Шатландскі анатам, лекар , быў прыхільнікам малюнкаў Леанарда ў і вучыўся на яго дакладных выявах. Яго ўласная праца «Анатомія маткі, паказаная на малюнках» была апублікаваная ў 1774 годзе і заснаваная на шырокім вывучэнні трупаў цяжарных на позніх тэрмінах цяжарнасці ; тое, як ён атрымаў такую іх колькасць, было прадметам падазрэнняў у той час і пасля.
Мастацтва для цяжарных
Некаторыя віды мастацтва былі распрацаваны спецыяльна для цяжарных жанчын, хоць яны, магчыма, менш распаўсюджаныя, чым мастацтва, прызначанае для жанчын, якія жадаюць зацяжарыць (абмяркоўваецца ў гісторыі мастацтва з выкарыстаннем тэрміна «»). Адзін са шматлікіх кантэкстаў і ужыванняў, меркаваных для статуэтак Венер, заключаецца ў тым, што іх трымалі ў руцэ падчас родаў, для чаго іх даволі паслядоўны памер і форма здаюцца добра падыходнымі. Аднак існуе мноства іншых тлумачэнняў.
і іншыя выявы цяжарнай Панны Марыі часта ствараліся галоўным чынам для таго, каб прыцягнуць увагу да малітваў цяжарных жанчын і тых, хто клапоціцца пра іх. У 1954 мэр Мантэркі, дзе знаходзіцца Мадонна «П’ера дэла Франчэска», адмовіўся даць яе для выстаўкі ў Фларэнцыі, каб не пазбаўляць насельніцтва яе пераваг.
Размаляваныя («падносы для парадзіх») былі важным сімвалічным падарункам замужнім жанчынам у Фларэнцыі і Сіене позняга сярэдневякоўя і Ранняга Новага часу. Звычайна размалёўваліся абодва бакі, але рознымі тыпамі сцэн. Верхні бок (або рэкта) звычайна меў шматлюдную выяву, звычайна свецкую, такую, як сцэна з або падыходную алегорыю. У некаторых выпадках таксама з’яўляюцца сцэны са Старога Запавету або хрысціянскага рэлігійнага рэпертуару. Сцэны родаў таксама былі папулярныя
Ніжні бок або верса звычайна мае больш простую і часта менш ўзнёслую тэму, з меншай колькасцю больш буйных фігур і звычайна ўключае геральдыку, на якой намаляваныя гербы абодвух бацькоў. Асабліва папулярныя сцэны з адным ці двума голымі хлопчыкамі, з гербамі абодвух бацькоў па баках.
У эпоху Адраджэння лічылася, што віды, якія ўбачыла цяжарная жанчына, уплываюць на яе цяжарнасць і нават на тое, каго яна народзіць. Марцін Лютэр распавёў перасцерагальную гісторыю пра жанчыну, спалоханую мышкай падчас цяжарнасці, якая потым нарадзіла мышку. Кіраўніцтвы рэкамендавала захоўваць выявы са станоўчым эфектам у полі зроку цяжарных жанчын, і менавіта ў гэтым кантэксце варта разглядаць паўтаральных аголеных хлопчыкаў і сцэны, якія паказваюць заканчэнне паспяховых родаў. Гэта таксама было адным з фактараў адлюстравання выяваў Багародзіцы з Дзіцяткам, якія былі паўсюдна ў спальнях. Верагодна, падносы былі падвешаны ніжнім бокам вонкі падчас цяжарнасці, каб спрыяць з’яўленню падобнага здаровага хлопчыка.
Румо
Румо — беларускае прозвішча.
Чэдраска
Чэдраска (Cedrasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Сондрыа.
Насельніцтва складае 484 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 23010. Тэлефонны код — 0342.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Таццяна Віталеўна Мікаелян
Таццяна Віталеўна Мікаелян (нар., г. Крэмэнэць, Цярнопальская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1972 годзе. З 1973 года — архітэктар, старшы архітэктар, з 1987 года — кіраўнік групы архітэктараў у Мінскграмадзянпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): забудова мікрараёна № 1 у пасёлку Фаніпаль (1977), мікрараёны № 2 і 3 у Маладзечне (1978—1983), ПДП жылога раёна (1981), праект забудовы мікрараёна «Гайдукоўка» (1983) у г.п. Радашковічы, праекты забудовы мікрараёнаў у Жодзіне (1984), Старых Дарогах (1987), ПДП жылога раёна ў г. Геленджыку (у сааўтарстве з Л. Гарбачовай і А. Мысавым); ПДП жылога раёна «Зарэчны» ў г. Нягань, Расія («Творчая майстэрня Вірасавай В. В.», у сааўтарстве з Л. Гарбачовай), царква ў гонар абраза Маці Божай «Збавіцельніца» ў г. Жодзіна (1997—1998, будаўніцтва 1998—2003, сааўтары У. Ф. Даніленка, М. Міклашэвіч, В. М. Батузава).
Езярышча
Езяры́шча  — гарадскі пасёлак у Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, на паўднёва-заходнім беразе возера Езярышча. За 41 км на паўночны захад ад Гарадка, 80 км ад Віцебска, чыгуначная станцыя на лініі Віцебск — Невель (Расія), на аўтамабільнай дарозе Віцебск—Невель (частка дарог і ). Насельніцтва 1 267 чал. (2017).
Гісторыя
Езярышча ўпершыню згадваецца пад 1377 г. у ВКЛ, у грамаце альгердавай жонкі Ульяны Аляксандраўны мясцовай царкве. Назву, верагодна, атрымала ад возера. У XIV—XVII стст. існаваў Езярышчанскі замак. Падчас Лівонскай вайны Езярышчанскі замак у 1564 вытрымаў дзве аблогі маскоўскіх войскаў. Згадваецца ў маскоўскай «Кнізе Вялікага Чарцяжа» і ў Запісах Рэйнгальда Гейдэнштэйна. У 1583 г. стаў мястэчкам. З 1772 года — ў складзе Расійскай імперыі, цэнтр Езярыйскай воласці Себежскага павета. У 1886 г. стаў сялом.
Гісторыя пасёлка Езярышча звязана з будаўніцтвам чыгуначнага ўчастка Віцебск — Невель на пачатку XX ст. паблізу сяла Езярышча. На гэтым участку была пабудавана чыгуначная станцыя. 3 часам вакол яе вырас пасёлак. 3 17.07.1924 г. — цэнтр Езярышчанскага раёна Віцебскай акругі (ст. Езярышча). Паводле перапісу 1926 года, на чыгуначнай станцыі Езярышча было 18 двароў, 60 жыхароў, вадакачка, бальніца. У Езярышчы размяшчаўся вучэбны пункт 4-га стралковага корпуса, працавала школа па ліквідацыі непісьменнасці.
З 1929 года ў Гарадоцкім раёне. 3 12.02.1935 г. — цэнтр Мехаўскага раёна Віцебскай акругі (з 20.02.1938 г. раён у Віцебскай вобласці).
У Вялікую Айчынную вайну 17 ліпеня 1941 года пасёлак акупіраваны нацыстамі. У пачатку вайны 25.06.1941 г. у Езярышчы створаны знішчальны батальён (107 чалавек), 18.07.1941 г. на базе батальёна створаны Мехаўскі партызанскі атрад, камандзірам якога стаў К. Ф. Волкаў. 07.05.1942 г. атрад (больш за 300 чал.) разгорнуты ў 2-ую Беларускую партызанскую брыгаду імя П. К. Панамарэнкі. У ноч з 6 на 7 верасня партызаны брыгады разграмілі на ст. Езярышча нямецкі гарнізон. Былі разбураны станцыйныя пабудовы, склады боепрыпасаў, харчавання і вайсковай маёмасці, знішчаны 40 гітлераўцаў. Вызвалены 19.12.1943 г. войскамі 360-ай стралковай дывізіі.
3 04.10.1957 г. Езярышча — гарадскі пасёлак, з 18.03.1958 г. — цэнтр раёна, з 25.12.1962 г. у Гарадоцкім раёне. У 1971 г. у г. п. Езярышча было 2,7 тыс. жыхароў, у 1993 г. — 2,3 тыс., цэнтр калгаса імя Дзяржынскага.
У 2014 годзе Езярышча стала цэнтрам новаўтворанага Езярышчанскага сельсавета.
Эканоміка
Працуюць хлебазавод, малаказавод, камбінат кааператыўнай прамысловасці, участак гарадоцкага лесапункта, бальніца, аптэка, ветлячэбніца, гасцініца, рэстаран, Дом культуры, Дом піянераў і школьнікаў, СШ, базавая школа-інтэрнат, спартшкола, бібліятэка, дзіцячы сад, 6 магазінаў, аддзяленне сувязі.
NGC 5703
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5703, NGC 5709.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Царква ў гонар святых царственных пакутнікаў і новапакутнікаў і вызнаўцаў ХХ стагоддзя
Царква ў гонар святых царственных пакутнікаў і новапакутнікаў і вызнаўцаў ХХ стагоддзя — праваслаўны храм у Магілёве, размешчаны ў цэнтры парку культуры і адпачынку імя М. Горкага на замчышчы.
Гісторыя
Першапачаткова храм быў задуманы як храм-помнік усім мучанікам і воінам, што загінулі ў XX стагоддзі. Ідэя яго будаўніцтва належыць архіепіскапу Магілёўскаму і Мсціслаўскаму Максіму (Кроху). 20 жніўня 2000 годзе, пасля працяглых спрэчак, якія выклікалі значны рэзананс, члены сям’і Мікалая II былі прылічаны да ліку святасці «пакутнікі» Рускай праваслаўнай царквой Маскоўскага патрыярхата і з таго часу шануюцца як «царскія пакутнікі».
24 ліпеня 2001 года ў пас. Лясное архіепіскап Максім (Кроха) прадставіў план і макет храма-помніка Прэзідэнту Беларусі Аляксандру Лукашэнку, які ўхваліў яго і абяцаў сваю фінансавую дапамогу.
Пасля смерці Максіма ў 2002 годзе часовае кіраванне Магілёўскай епархіяй прыняў мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Патрыяршы экзарх усяе Беларусі Філарэт. 4 чэрвеня 2002 года ён прыняў рашэнне прыпісаць будучы храм-помнік да кафедральнага сабора, а яго будаўніцтва даручыў настаяцелю сабора протаіерэю Генадзю Пацэвічу, іерэю Сергію Сіўцу і старшыне прыхадскога савета храма ў в. Палыкавічы Аляксандру Белавусаву. Філарэт таксама пісьмова зацвердзіў макет храма і хадайнічаў перад гарадскімі ўладамі аб выдзяленні месца пад будаўніцтва. Гарвыканкам вызначыў гэта месца ў парку імя А. М. Горкага.
Як аргумент пры выбары месца размяшчэння храма вернікі прыводзілі той факт, што калісьці ў старажытнасці на Замкавай гары існаваў праваслаўны храм. Акрамя таго сам парк да 1917 года называўся Мікалаеўскім садам, а на суседняй Савецкай плошчы знаходзіўся дом губернатара, дзе размяшчалася Стаўка Мікалая II.
27 верасня 2002 года на свята Уздзвіжання на месцы будаўніцтва будучага храма быў пастаўлены і асвячоны Крыж з іконай Святых царскіх мучанікаў. У тым жа годзе архітэктарамі У. Чаленкам і А. Бараноўскім быў распрацаваны праект царквы.
У 2005 годзе па блаславенні епіскапа Сафронія (Юшчука) быў створаны прыход храма Святых Царскіх Мучанікаў.
Супраціўленне будаўніцтву
Ідэя ўзвядзення храма ў парку імя А. М. Горкага выклікала шырокі рэзананс сярод гараджан. Асобныя ўплывовыя асобы горада і вобласці таксама выступілі супраць будаўніцтва храма пад дэвізам: «Будуйце дзе заўгодна, але толькі не тут». У СМІ горада і вобласці ў 2002—2005 гадах была гэтая пазіцыя была падтрыманая. Адзін з артыкулаў у газеце магілёўскага выканаўчага камітэта «Веснік Магілёва» называўся «Будаўніцтва храма на Савецкай плошчы — блюзнерства». Праваслаўныя адказалі артыкулам «Блюзнерствам з’яўляецца не будаўніцтва храмаў, а разбурэнне іх». Другі артыкул праваслаўных пад назвай «На месцы храма можа быць толькі храм» была апублікавана ў газеце «Вячэрні Магілёў».
Будаўніцтва
Храм-помнік пераважна будавалі на ахвяраванні вернікаў і спонсараў. У сценах закладзеныя цагліны з імёнамі фундатараў.
6 мая 2009 года ігумення Свята-Мікольскага жаночага манастыра Яўгенія падарыла прыходу храма Святых Царскіх Мучанікаў звон дарэвалюцыйных часоў з выявай Мікалая II. У канцы 2010 года адміністрацыя горада перадала прыходу найвялікшы звон (270 кг) з калекцыі, падоранай Магілёву кіраўніцтвам управы раёна Сакаліная гара Усходняй адміністрацыйнай акругі Масквы.
Будаўніцтва храма было завершана ў 2013 годзе.
16 лютага 2014 года Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Павел, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі Павел (Панамароў) асвяціў храм.
Пры царкве дзейнічае нядзельная школа, маецца царкоўная бібліятэка.
Коннае (Холм-Жыркоўскі раён)
Коннае (Конное) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Батурынскага сельскага паселішча.
Беларускае грамадскае аб’яднанне фатографаў
Беларускае грамадскае аб’яднанне фатографаў — грамадскае аб’яднанне ў Беларусі. Размяшчаецца ў Мінску па вуліцы Янкі Лучыны д.7, к. 209.
У жніўні 2016 года адбыўся з’езд, на якім было прынята рашэнне аб перайменаванні арганізацыі ў Беларускае грамадскае аб’яднанне фатографаў.
Беларускае грамадскае аб’яднанне фатографаў з’яўляецца членам.
Пятроўшчынскі паказ
Пятроўшчынскі паказ, або Пятроўшчынскае прадстаўленне — адна з першых пастановак на беларускай мове, якая адбылася 20 красавіка 1906 года у былым маёнтку Пятроўшчына (цяпер у межах Мінска). Арганізатары А. Бурбіс, А. Уласаў, С. Кукель і інш. Была пастаўлена камедыя М. Крапіўніцкага «Па рэвізіі». Да спектакля выпушчана рукапісная праграма, у якой пад псеўданімамі названы перакладчык Апанас К. (дакладна не устаноўлена, гэта Н. Чарноцкі ці С. Кукель) і выканаўцы — К. Лявончык, Тодар Гус, Л. Квач, А. Каліна, Б. Дзяргач (Бурбіс). Сцэну абсталявалі на падворку. Прысутнічала больш за 300 гледачоў. Прадстаўленне ішло ў музычным суправаджэнні цымбалаў, скрыпак і бубнаў. Прагучалі таксама вершы Я. Купалы «Што ты спіш?..», «Не рвіся к багатым», «Пашкадуй мужыка!» у выкананні Бурбіса.
Радыётэхніка
Узнікненне радыётэхнікі звязваецца з працамі Майкла Фарадэя, які заклаў асновы вучэння аб электрычным і магнітным палях, і Дж. К. Максвэла, матэматычна абгрунтаваўшага магчымасць існавання электрамагнітнага поля, здольнага распаўсюджвацца ў прасторы ў выглядзе электрамагнітных хваль.
Развіццё радыётэхнікі цесна звязана з дасягненнямі ў галіне радыёфізікі, электронікі, фізікі паўправаднікоў, тэорыі ваганняў, тэорыі інфармацыі, матэматыкі, тэхнікі высокачастотных вымярэнняў, вакуумнай і паўправадніковай тэхнікі.
Сняжурка
Сняжурка, пуначка (Plectrophenax nivalis) — невялікая пеўчая птушка атрада вераб’інападобных.
Апісанне
Даўжыня цела 16-18 см, размах крылаў 29-38 см. Даволі выразны палавы дымарфізм. Самец у шлюбным уборы з чорнымі верхам цела і канцамі крылаў, галава і астатнія часткі цела белыя. Узімку чорныя толькі канцы крылаў і сярэдзіна хваста. Самка ўзімку больш цёмная (у шлюбным уборы верх галавы амаль чорны). Маладыя падобныя да самкі (часам без белай плямы на крылах). Спеў — высокія, хуткія трэлі, падобныя на голас палявога жаўрука.
Пашырэнне
Арэал: Паўночны край Галарктыкі, Камчатка і Алеуцкія астравы.
Насяляе камяністую тундру са скальнымі абрывамі (асабліва, у суседстве рачных далін), марское ўзбярэжжа (скалы, часта ў калоніях марскіх птушак), жыве паблізу ад снягоў і ільдоў (можа засяляць скалы, што выступаюць са снегу), а таксама месцы з нізкімі карлікавымі раслінамі; узімку — адкрытыя тэрыторыі, часцей за ўсё, палі, дарогі побач з паселішчамі, ускрайкі лясоў, прыморскія пляжы, тарфяныя дзюны без снежнага покрыва і г.д. У гарах даходзіць да 2300 м над у.м.
Пералётная. Некаторыя папуляцыі (напрыклад, з Ісландыі) часткова аселыя. Месца зімовак: Еўропа, поясам праз Цэнтральную Азію і Японію, паўночная, цэнтральная і паўднёвая часткі Паўночнай Амерыкі. Выпадкова залятаюць далёка на поўдзень (Балеары, Мальта, Турцыя, Мадэйра, Канары, Азоры, Партугалія). На Беларусі не гняздзіцца, рэгулярна адзначаецца толькі пад час транзітных міграцый, у паўднёвай частцы таксама часам на зімоўцы.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо мяккае, з травы, сцёблаў раслін, моху і лішайнікаў ладзіць пад дахам, у шпакоўні, пад навісам дзірвану, у скальных шчылінах, пад камянямі, а таксама ў сценах будынкаў. Высцілка з тонкай травы, шэрсці (звычайна лісы) і пёраў белай курапаткі. Дыяметр 7-8 см.
Яйкі (4-6) авальныя (ад падоўжаных да крыху эліптычных), светла-блакітныя, зеленавата-блакітныя, часам жаўтаватыя і бледна-зеленаватыя. Глыбокія плямкі шэра-фіялетавыя або светла-ружова-ржавыя, паверхневыя — светлыя, невыразна чырвона-ржавыя або пурпурова-чорныя, могуць канцэнтравацца на шырэйшым канцы. Памеры: 22 х 16 мм.
Ваенна-марская акадэмія ЗША
Акадэмія заснавана 10 кастрычніка 1845 года падчас знаходжання Джорджа Бэнкрафта на пасадзе ваенна-марскога міністра ЗША. Ваенна-марская акадэмія ў Анапалісе з'яўляецца другой найстарэйшай з пяці спецыялізаваных федэральных акадэмій ЗША, і навучае мічманаў для службы ў афіцэрскім корпусе Ваенна-марскіх сілах ЗША і Корпусе марской пяхоты ЗША.
Кампус плошчай 137 га размешчаны на былой тэрыторыі форта Северн пры ўпадзенні ракі Северн у Чэсапікскі заліў у 53 км на ўсход ад Вашынгтона і ў 42 км на паўднёвы ўсход ад Балтымара. Увесь кампус з'яўляецца нацыянальнай гістарычнай славутасцю і месцам знаходжання многіх гістарычных будынкаў і помнікаў.
Акадэмія прыйшла на змену Ваенна-марской акадэміі ў Філадэльфіі, якая з'яўлялася першай ваенна-марской акадэміяй ЗША з 1838 па 1845 гады.
Нгуен Као Кі
Нгуен Као Кі (Nguyễn Cao Kỳ; 8 верасня 1930, Танкай, Французскі Індакітай — 23 ліпеня 2011, Куала-Лумпур, Малайзія ) — ваенны і палітычны дзеяч Рэспублікі В’етнам (Паўднёвы В’етнам), маршал авіяцыі.
Біяграфія
Прайшоў лётную падрыхтоўку ў Францыі і вярнуўся ў В’етнам у 1954 годзе Займаў розныя пасады ў ВПС Рэспублікі В’етнам, прайшоўшы шлях ад радавога лётчыка да камандзіра і маршала авіяцыі. Асабіста здзяйсняў вылеты над Паўночным В’етнамам на закіды дыверсійных груп, таксама прыняў удзел у адным з першых паветраных налётаў на ДРВ у лютым 1965 года (падчас аперацыі «Палаючае дзіда»).
Кі пачаў сваю палітычную кар’еру ў 1965 годзе, калі яго прызначылі прэм’ер-міністрам Рэспублікі В’етнам пасля добраахвотнага сыходу ў адстаўку грамадзянскага ўрада. Прэзідэнтам стаў Нгуен Ван Цхіеу, з якім у Кі склаліся цяжкія адносіны. Падчас знаходжання на пасадзе запомніўся дэманстратыўнай барацьбой з карупцыяй (некалькі хабарнікаў былі пакараны), але так і не здолеў выкараніць яе. На прэзідэнцкіх выбарах 1967 года падтрымаў Цхіеу, і пасля яго абрання стаў віцэ-прэзідэнтам. Збіраўся балатавацца на наступных выбарах 1971 года, але ў выніку палітычных інтрыг адмовіўся ад свайго намеру і сышоў з палітыкі.
Пасля ваеннага паражэння Рэспублікі В’етнам у 1975 годзе Кі збег у ЗША, дзе пасяліўся ў Каліфорніі. У 2004 годзе стаў першым з паўднёвав’етнамскіх палітыкаў, якія наведалі з візітам Сацыялістычную Рэспубліку В’етнам, што выклікала асуджэнне многіх прадстаўнікоў паўднёвав’етнамскай эміграцыі.
Быў тройчы жанаты, бацька па меншай меры шасці дзяцей.
Вэнджанне
Вэнджанне — спосаб апрацоўкі харчовых прадуктаў (пераважна сала, мяса, рыбы, сыру) для павышэння стойкасці пры доўгім захоўванні і надання ім спецыфічных смакавых якасцей; адзін са спосабаў кансервавання. Заснаваны на бактэрыцыдным і бактэрыястатычным дзеянні дыму, цяпла, вяндлярных вадкасцей і парашкоў.
Разнавіднасці вэнджання — абсмажванне і запяканне ў дыме.
Прамысловае вэнджанне робіцца ў спецыяльных вяндлярных прыстасаваннях дымам ад няпоўнага згарання драўніны ліставых парод: халоднае пры тэмпературы 18-22 °C працягласцю прыблізна 3-7 сутак (мясных прадуктаў) і 20-40 °C працягласцю 0,5-3 сутак (рыбных); гарачае пры тэмпературы 35-50 °C на працягу 12-48 гадзін і 80-160 °C на працягу 0,5-6 гадзін. Пры мокрым вэнджанні вяндлярныя вадкасці наносяць на прадукты, дадаюць у фарш (пры вырабе каўбас) або ў сумесь для салення (пры вырабе вяндліны). Выкарыстоўваецца і электрычны (паскораны) спосаб вэнджання, пры якім іанізаваныя токам часціцы дыму накіравана рухаюцца ў электрычным полі высокага напружання і асядаюць на паверхні прадуктаў.
На Беларусі здаўна свіныя лапаткі, кумпякі, каркавіну, каўбасы вэндзілі ў дамашніх вяндлярнях, комінах, лазнях, ёўнях. У якасці палівалі выкарыстоўвалі трэскі, стружкі, пілаванне дубу, вольхі, клёну, ясеню, каштану, яблыні, грушы. Каб надаць вяндліне прыемны пах, палілі ядловец (з іголкамі і шышкаягадамі), ельнік з шышкамі.
Малыя Беразнякі
Малыя Беразнякі — былое сяло ў Качырскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Скасавана 22 лістапада 2017 года. Уваходзіла ў склад Бярозаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 554837300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 100 чалавек (49 мужчын і 51 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 39 чалавек (22 мужчыны і 17 жанчын).
NGC 544
NGC 544 (іншыя абазначэнні — ESO 296-24, MCG ?6-4-28, AM 0122-381, PGC 5253) — галактыка ў сузор’і Скульптар.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Юшкаўка
Ю́шкаўка (, Юшковка) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 27 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Сіўцаўскага сельсавета.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў 2001
1-я цырымо́нія прысуджэ́ння Сусве́тнай прэ́міі саўндтрэ́каў адбылася 18 кастрычніка 2001 года ў Генце, Бельгія.
Пераможцы і намінанты
Ніжэй прыведзены спісы пераможцаў і намінантаў. У межах адной катэгорыі намінанты ўпарадкаваны паводле беларускага алфавіта. Пераможца адзначаны жоўтым колерам фона    і прыводзіцца першым.
Ніўкі (Холм-Жыркоўскі раён)
Ніўкі (Нивки) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Багданаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак неўзабаве ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2019 гадах у складзе Батурынскага сельскага паселішча.
Канстытуцыя БССР
Канстытуцыя 1919 года
Канстытуцыя была прынята І з’ездзе Саветаў БССР 3 лютага 1919 года. Яна складаецца з 32 артыкулаў.
Першыя 3 артыкулы ўяўляюць з сябе Дэкларацыю праў працоўнага і эксплуатуемага народа Беларусі, якая замацоўвала сабой, што ўся ўлада канцэнтруецца ў руках Саветаў рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў. Яна адмяняла прыватную ўласнасць на зямлю і ўвесь зямельны фонд.
Першы раздзел Канстытуцыі замацоўваў агульныя палажэнні, якія давалі дадатковыя правы і абавязкі грамадзянам.
Вышэйшай уладай быў названы З’езд Саветаў Беларусі, які склікаўся Цэнтральным Выканаўчым камітэтам не менш за два разы на год, што прадугледжана артыкулам 18 Канстытуцыі БССР 1919 года.
Апошні раздзел быў прысвечаны сцягу і гербу ССРБ.
Канстытуцыя 1927 года
Асаблівай прыкметай Канстытуцыі Беларусі ад 11 красавіка 1927 года было тое, што яна напісаная на чатырох мовах, якія былі прызнаны дзяржаўнымі — беларуская, руская, польская і ідыш. Гэтае палажэнне было добра адлюстраванае на гербе Беларусі.
Самая Канстытуцыя складался з ХІІІ раздзелаў і 76 артыкулаў. Як і ў Канстытуцыі 1919 года, апошні раздзел быў прысвечаны сімвалам.
Раздзел І быў прысвечаны агульным палажэнням, іншыя ж — асноўным органам кіравання.
Можна гаварыць аб тым, што Канстытуцыя 1927 года ўяўляла сабой больш дакладную версію Канстытуцыі 1919 года.
Канстытуцыя 1937 года
У адрозненні ад першых двух Канстытуцый — трэцяя была зусім іншай. Перш за ўсё яе прыняцце адбылося на Надзвычайным ХІІ Усебеларускім з’здзе Саветаў ад 19 лютага 1937 года. Неабходна ўлічваць тое, што яна была поўным адлюстраваннем Канстытуцыі СССР 1936 года.
Першы раздзел быў прысвечаны грамадскаму ладу і яго ўладкаванню. БССР абвяшчалася дзяржавай рабочых і сялан (арт. 1). Артыкул 12 замацоўваў прынцып: «Ад кожнага па яго здольнасці, кожнаму — па яго працы».
Вышэйшым органам улады абвяшчаўся Вярхоўны Савет, які быў адзіным і выключным органам заканадаўчай улады. Да рэформы 1946 года з’яўляўся Савет Народных Камісараў БССР, які потым атрымаў назву Савета Міністраў Беларускай ССР.
Нягледзячы на тое, што пік сталінскіх рэпрэсій прыйшоўся на 1937—1938 гг., Канстытуцыя СССР 1936 і Канстытуцыя БССР 1937 замацоўвалі вельмі дэмакратычныя правы і абавязкі, якія былі ў Раздзеле Х.
Раздзел ХІ, як і раздзел ІХ узгадваў выбарчую сістэму, якая дзейнічала ў Саюзе і Саюзнай Рэспублікі. Раздзел ХІІ адмяняў герб з 4-ма мовамі і ўводзіў той, аналаг якога выкарстоўваецца і зараз у якасці дзяржаўнага герба Рэспублікі Беларусь. Сцяг БССР, рэфармаваная версія якога з 1995 года з'яўляецца дзяржаўным сцягам Рэспублікі Беларусь, быў прыняты ў 1952 годзе, і згодна з гэтым былі ўнесены адпаведныя змены ў Канстытуцыю.
Як і ў Канстытуцыі СССР 1936 года, у Канстытуцыі БССР 1937 года з’явіўся Раздзел ХІІІ, які прадугледжваў парадак змены Канстытуцыі.