cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
К’ёпрыс-Вісконэ
К'ёпрыс-Вісконэ (Chiopris-Viscone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Лепель)
Царква ў гонар Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у горадзе Лепелі Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на скрыжаванні вуліц Данукалава і Будзённага.
К’ёпрыс-Вісконэ
Насельніцтва складае 659 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 73 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 33040. Тэлефонны код — 0432.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Лепель)
Гісторыя
Пабудавана ў пачатку XXI стагоддзя з цэглы.
К’ёпрыс-Вісконэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Лепель)
Архітэктура
Геаметрызаваную аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю фарміруюць 3-ярусная шатровая званіца, 2-ярусны кубападобны аб’ём малітоўнай залы, завершаны шатром з макаўкай. Цагляныя фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі.
К’ёпрыс-Вісконэ
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тактавік
Тактаві́к — від танічнага верша, колькасць складоў у якім паміж моцнымі націскамі 0—1—2 ці (часцей) 1—2—3. Часам міжнаціскны інтэрвал аб'ядноўвае чатыры ненаціскныя склады. Пропускі націскаў на метрычна моцных месцах рэдкія, затое ў трохскладовых інтэрвалах часта сустракаюцца звышсхемныя націскі на сярэднім складзе. Тактавік, такім чынам, яшчэ больш аддаляецца ад сілаба-танічнага верша, чым дольнік, займае прамежкавае становішча паміж дольнікам і акцэнтным вершам. У беларускую паэзію тактавік увялі на пачатку XX ст. Я. Купала і М. Багдановіч.
Вылазы (прыпыначны пункт)
Вы́лазы (, Вылазы)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 2,1 км на паўночны захад ад вёскі Вылазы; на лініі Лунінец — Жабінка, паміж станцыяй Парахонск і прыпыначным пунктам Азёрная.
NGC 873
NGC 873 (іншыя абазначэнні — MCG -2-6-48, IRAS02140-1134, PGC 8692) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 551
IC 551 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сонечнае зацьменне 29 жніўня 1867 года
Сонечнае зацьменне 29 жніўня 1867 года — поўнае сонечнае зацьменне 123 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0344 і дасягнула свайго максімуму ў 13:13:07 UTC у пункце з каардынатамі 41° пд. ш. 35° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 51 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 189 км.
Зацьменне 29 жніўня 1867 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1867 годзе і 165-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 6 сакавіка 1867 года, наступнае — 23 лютага 1868 года.
Мая Шэстрэм
Марыя (Мая) Шэстрэм (швед. Maja (Maria) Sjöström; 13 сакавіка 1868 — 30 кастрычніка 1961) — выбітная шведская мастачка па тэкстылю з 1890-х па 1930-я гады. У прыватнасці, яна распрацавала складаныя дэкарацыі інтэр’еру для новай мэрыі Стакгольма. Сюды ўваходзілі вялізныя шаўковыя габелены, якія ткалі ў тэкстыльнай кампаніі імя Луіджы Бевілаква ў Венецыі. Пасля адкрыцця гарадской ратушы ў 1923 годзе Шэстром пераехала ў Рым, дзе правяла астатняе жыццё, у рэшце рэшт, у галечы, адхіленая шведамі за веру ў Мусаліні. Аднак яе рэпутацыя была адноўлена ў 2000-х.
Кар’ера
Дзякуючы супрацоўніцтву з архітэктарам Карлам Вестманам, у 1902 яна стварыла тэкстыльныя ўпрыгожанні для вілы Pressens ў Сальтшобадэне і атрымала замову на выраб бытавога тэкстылю і ворсавага дывана для бібліятэкі Магнуса Гёста Мітаг-Лефлера, атрымаўшы за гэтыя працы прызнанне крытыкаў. У пачатку 1900-х гадоў яна таксама вырабляла тэкстыль для цэркваў. Далейшае супрацоўніцтва з Вестманам прывяло да замоў па ўсіх унутраных дэкаратыўных тэкстылях для нядаўна распрацаванай мэрыі Стакгольма. Гэта прывяло да таго, што яна правяла два гады ў Венецыі ў шаўкопляцельніцкай майстэрні імя Луіджы Бевілаква, дзе выраблялі яе вялікі габелен Festens genier (Angeli), а таксама шаўковыя творы Hind och Örn (Cervo e Aquila) і Påfåglar (Pavoni). Гэтыя творы па-ранейшаму ўпрыгожваюць Палату Саветаў і Палату Трох Карон.
Пасля адкрыцця ратушы ў 1923 годзе Шэстром пераехала ў Рым, дзе працягвала займацца дызайнам тэкстылю ў сваёй майстэрні. Акрамя таго, разам са сваімі трыма сёстрамі яна супрацоўнічала ў кіраванні Blå Boden фірма каля Хельсінгбарга. Яна адбірала і адпраўляла творы мастацтва з Італіі, у тым ліку тыя, якія вырабіла сама, для продажу ў Швецыі. Першапачаткова бізнес квітнеў, але цікавасць да яго ўпала ў 1930-х гадах, што прывяло да закрыцця ў 1939 годзе.
Шэстром засталася ў Італіі на ўсё жыццё. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны яна жыла ў галечы ў сваёй пашкоджанай бомбамі студыі. Як моцная прыхільніца Мусаліні, яна больш не прымалася скандынаўскай супольнасцю. Яна памерла ў Гамбургу 30 кастрычніка 1961 года, вяртаючыся з Хельсінгбарга ў Рым. Яна пахавана ў Борславе.
Мая Шэстром заставалася забытай, пакуль яе праекты не былі зноў адкрыты ў пачатку XXI стагоддзя. Адзенне і сумкі, натхнёныя яе малюнкамі, прадаваліся ў італьянскіх крамах моды і ў Гэйвардзе ў Нью-Ёрку. Цяпер яна прызнана адной з найважнейшых мастакоў тэкстыльнай вытворчасці Швецыі.
Мышчана
Мы́шчана (, Мыщено) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Капенгагенскі ўніверсітэт
Заснаваны ў 1479. Напачатку меў толькі багаслоўскі факультэт. У 1736 створаны юрыдычны (у 1848 пашыраны і атрымаў назву дзяржаўна-прававы), у 1788 — філасофскі і медыцынскі факультэты, з 1850 — прыродазнаўча-матэматычны.
У канцы ХХ ст. дзейнічалі факультэты: тэалагічны, юрыдычны, сацыяльных навук, гуманітарны, медыцынскай біялогіі чалавека, стаматалагічны і інш.; 28 тыс. студэнтаў, 2 тыс. выкладчыкаў. Навучанне бясплатнае, на дацкай мове, некаторыя курсы выкладаюцца на англійскай.
Мае музеі: батанічны, заалагічны, мінералагічны, гісторыі медыцыны. Бібліятэка з 1482 (каля 1 млн тамоў).
Allium subvillosum
Allium subvillosum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў Паўночна-Заходняй Афрыцы і Паўднёва-Заходняй Еўропе.
Апісанне
Сцёблы 25-45 см, часам больш. Лісткі 20-40 см даўжынёй, 5-20 мм шырынёй. Кветкі чашападобныя, белыя, ≈ 8 мм даўжынёй, у паўсферычных парасоніках дыяметрам 2.5-5 см. Цыбуліны 10-21 × 11-18 мм, ад яйцападобных да субшарападобных, адзінкавыя, часам з 1-3 (8) цыбулінкамі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Паўночна-Заходняй Афрыцы (Алжыр, Марока, Туніс, Азорскія астравы, Канарскія астравы) і Паўднёва-Заходняй Еўропе (поўдзень Партугаліі, на поўдні Іспаніі, Балеарскія астравы); магчыма, Сіцылія.
Расце пераважна ў прыбярэжных раёнах, на пясчаных або вапняковых глебах, у прыбярэжных дзюнах або скалах. Ён таксама сустракаецца ва ўнутраных рэгіёнах, вышынёй да 1600 м, каланізуючы адкрытыя лугі, хмызнякі і ўзлескі, асабліва хваёвых лясоў.
Пагрозы і ахова
На папуляцыі, верагодна, паўплывала развіццё гарадоў у прыбярэжных рэгіёнах у апошнія дзесяцігоддзі.
Некаторыя субпапуляцыі трапляюцца ў ахоўных раёнах.
Кабыльнікі
Назву Кабы́льнікі мелі:
Пражская дэкларацыя аб еўрапейскім сумленні і камунізме
Пражская дэкларацыя аб еўрапейскім сумленні і камунізме (таксама вядомая як Пражская дэкларацыя) — сумесны дакумент, падпісаны 3 чэрвеня 2008 некалькімі вядомымі еўрапейскімі палітыкамі, якія былі палітычнымі вязнямі і гісторыкамі, у якім змяшчаецца заклік да асуджэння камуністычных злачынстваў. Дэкларацыя была прынята ў ходзе міжнароднай канферэнцыі «Еўрапейская сумленне і камунізм», якая была арганізавана камітэтам па пытаннях адукацыі, навукі, культуры, правоў чалавека чэшскага Сената 2-3 чэрвеня 2008 года пад эгідай Аляксандра Вондры, намесніка прэм'ер-міністра Чэшскай Рэспублікі па еўрапейскіх справах. У Дэкларацыі таксама змяшчаўся заклік да ўстанаўлення Еўрапейскага дня памяці ахвяраў сталінізму і нацызму, які, у канчатковым выніку, быў зацверджаны Еўрапейскім парламентам 2 красавіка 2009 года.
Юдыт Хёрндаль
Юдыт Хёрндаль (швед. Judith Hörndahl,  — ) — шведская оперная спявачка (сапрана).
Біяграфія
Юдыт Хёрндаль нарадзілася ў 1883 г. у Хельсінгбаргу. У сям’і з шасці дзяцей яна была пятай. Яе бацькамі былі Франс Вільгельм Хёрндаль і Сесілія Сегерстрэм. Усе дзеці да дасягнення паўналецця атрымалі добрую адукацыю. Хёрндалі былі музычнай сям’ёй, і ўсе дзеці вучыліся граць на якім-небудзь музычным інструменце. Юдыт рана праявіла пеўчыя здольнасці і з дзяцінства выступала ў Лундскім кафедральным саборы.
У 1902 годзе Юдыт пачала наведваць заняткі ў стакгольмскай Каралеўскай вышэйшай музычнай школе, яе выкладчыкам была оперная спявачка і педагог Дагмар Мёлер. У 1906 г. Юдыт атрымала свае першыя ролі ў Каралеўскай оперы ў Стакгольме і выбрала кар’еру опернай спявачкі. У Каралеўскай оперы яна выступала да 1913 года, затым адправілася ў Германію вучыцца спевам ў Франца Цімермана. Яна вучылася год у Цымермана і некаторы час займалася з Хапоферам, аднак пачалася Першая сусветная вайна, і заняткі прыйшлося спыніць. У гэтыя гады Юдыт Хёрдаль выступала з канцэртамі, часцей за ўсё ў Паўднёвай Швецыі.
У 1916—1931 гг. Юдыт выступала ў Лундзе канцэртнай спявачкай і дала 31 канцэрт. У 1924 г. яна атрымала пасаду ў кансерваторыі, пасля чаго яна пачала выкладаць гранню на фартэпіяна і спевы ў школах у Сконе. З 1925 па 1926 гг. яна працавала ў школе ў Трэлебарг, з 1926 па 1947 гг. — у вышэйшай агульнаадукацыйнай школе для дзяўчынак у Хельсінгбаргу, а затым у Winzellska skolan.
Клышкі
Клы́шкі (, Клышки) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Інтэграл (кампанія)
Навукова-вытворчае аб’яднанне «Інтэгра́л» — беларускі вытворца інтэгральных схем; заснавана ў 1962 годзе; размешчана ў Мінску, Рэспубліка Беларусь. Найбольш вядома як вытворца наручных электронных гадзіннікаў «Электроніка 5».
Разам з зеленаградскімі прадпрыемствамі «Мікрон» і «Ангстрэм» (уваходзіўшымі ў НВА «Навуковы цэнтр») з'яўлялася асноўным вытворцам інтэгральных схем у СССР.
З 2007 года прадпрыемства выпускае вадкакрышталічныя маніторы пад гандлёвай маркай «Integral».
Архітэктар будынка НВА — Уладзімір Вікенцьевіч Мароз.
Вытворчыя магутнасці і тэхпрацэсы
Мікраэлектронная вытворчасць:
Карпусаванне :
Санкцыі
24 лютага 2022 года завод быў унесены ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША. У тым жа годзе Інтэграл трапіў у санкцыйныя спісы Вялікабрытаніі, Канады, Новай Зеландыі, Украіны і Японіі.
Allium sulphureum
Allium sulphureum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Таджыкістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Таджыкістана.
Русакі (Стаўбцоўскі раён)
Русакі́ (, Русаки) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 82 жыхары (2009).
Экзатычная рыфма
Экзаты́чная ры́фма — від рэдкай рыфмы, у якой сугуччамі спалучаны малавядомыя ці зусім невядомыя замежныя словы (уласныя імёны, тапанімічныя назвы і г. д.). Экзатычная рыфма разлічаная на неспадзяванасць, нечаканасць супастаўлення словаў, далёкіх не толькі па сэнсе, але і па сваёй моўнай прыналежнасці: Мінэ́рва — мяне́ рве, шука́ў — шака́л, вуша́х — іша́к і г. д.
Прыклад арыгінальнай экзатычнай рыфмы (рознанаціскной) — у вершы Ю. Гаўрука «Батумі»:
Шчуркі
Шчуркі́ (, Щурки) — былы хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіў у склад Курганскага сельсавета.
WHL0137-LS
Зорка атрымала неафіцыйную назву Эарэндэл (Earendel, што ў перакладзе азначае — «Ранішняя зорка» або «Узыходзячае святло» ). Эарэндзіль — імя паўэльфа ў англійскага пісьменніка Дж. Р. Р. Толкіна. Паводле «Сільмарыліяна», дзе найбольш падрабязна апавядаецца гісторыя персанажа, Эарэндзіль на сваім караблі з чароўным на борце адправіўся ў падарожжа па нябесных прасторах, стаўшы найярчэйшай зоркай Міжзем’я. Астраном НАСА Мішэль Талер пацвердзіў, што падабенства назвы зоркі і імені персанажа Толкіна з’яўляецца наўмысным. Бацькоўская галактыка зоркі, WHL0137-zD1, атрымала назву «Арка ўсходу» (Sunrise Arc), бо з-за гравітацыйнага лінзіравання яе святло было скрыўлена ў форме доўгага паўмесяца.
Раман Барысавіч Даброцін
Раман Барысавіч Даброцін (, Ленінград, Расія — ) — хімік-неарганік. Доктар хімічных навук (1971), прафесар.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт (хімічны факультэт). Працаваў у Беларускім тэхналагічным інстытуце (1967—1973, загадчык кафедры фізічнай і калоіднай хіміі), Ленінградскім дзяржаўным універсітэце (да 1967 і з 1973, у 1973—1980 — дырэктар Музея-архіва Д. І. Мендзялеева, адначасова ў 1977—1980 — загадчык кафедры неарганічнай хіміі).
Навуковыя інтарэсы: канцэптуальныя сістэмы хімічных навук; філасофія хіміі; гісторыя хіміі; жыццё і дзейнасць Д. І. Мендзялеева; тэрмахімічныя і тэнзіметрычныя даследаванні індывідуальных рэчываў і сумесей; удасканаленне методыкі выкладання хіміі.
Шатура (горад)
Шатура — горад (з 1936) ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шатурскага раёна Маскоўскай вобласці.
Насельніцтва паводле перапісу 2010 года — 32905 чал. (2010).
Горад размешчаны ў Падмаскоўнай Мяшчоры, побач з сістэмай азёр возера Святое, за 120 км на ўсход ад Масквы (Казанскі вакзал), і за 100 км ад МКАД (ст. метро Выхіна).
К’юзафортэ
К'юзафортэ (Chiusaforte) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 754 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 8 чал./км². Займае плошчу 100 км². Паштовы індэкс — 33010. Тэлефонны код — 0433.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Танічнае вершаскладанне
Тані́чнае вершасклада́нне — сістэма вершаскладання, у аснове якой — аднолькавая (прыблізна аднолькавая) колькасць моцных, або апорных, націскаў у вершаваных радках. Колькасць жа ненаціскных складоў паміж імі розная — ад ніводнага да васьмі.
Гісторыя з'яўлення
Літаратурны танічны верш склаўся ў XIX — пачатку XX ст. на аснове народнага вершаскладання, танічнага па сваёй прыродзе. Прычым адразу вызначылася некалькі відаў танічнага вершаскладання: акцэнтна-складовы, дольнік, тактавік, акцэнтны. У кожным з іх ёсць тое асноўнае, што вызначае танічнае вершаскладанне ўвогуле — чаргаванне пэўнай колькасці моцных націскаў у вершаваных радках. Разам з тым кожны адрозніваецца сваёй мерай свабоды ў дачыненні да колькасці складоў у радках, колькасці ненаціскных складоў паміж моцнымі націскамі, ужывання рыфмы і г. д.
Першыя ўзоры літаратурнага танічнага верша — гэта пераважна стылізацыя «пад народнае» (творы А. Кальцова, «Сказка о рыбаке и рыбке» А. Пушкіна, «Песня про купца Калашникова» М. Лермантава і інш.). Т. Шаўчэнка на аснове ўкраінскага народнага верша стварыў свой тып верша — г. зв. каламыйкавы верш з аднолькавай колькасцю складоў у радках (8+6). Шаўчэнкаўскі каламыйкавы верш аказаў моцны ўплыў на асобных украінскіх, расійскіх і беларускіх паэтаў (П. Тычына, А. Малышка, М. Святлоў, Э. Багрыцкі, Я. Купала).
Вялікую ролю ў развіцці танічнага вершаскладання адыграла наватарская паэзія У. Маякоўскага, уплыў якой адбіўся на ўсёй еўрапейскай вершатворчасці, у тым ліку беларускай.
Танічны верш у беларускай паэзіі
Танічным вершам пісалі Я. Купала («Тарасова доля», «Бандароўна»), М. Чарот («Босыя на вогнішчы»). Танічнае вершаскладанне сустракаецца ў творчасці П. Панчанкі, М. Танка, К. Кірэенкі, Р. Барадуліна і некаторых іншых беларускіх паэтаў. Унікальны прыклад ужывання розных відаў танічнага вершаскладання ў адным творы — «Страцім-лебедзь» М. Багдановіча.
Танічны літаратурны і народны вершы
Танічны літаратурны і народны верш пры іх вялікім падабенстве (і там і тут — роўная колькасць моцных націскаў у радках), пры тым, што першы ўзнік пад уплывам другога, усё ж значна адрозніваюцца. Галоўнае адрозненне — у функцыі моцных, або апорных, націскаў. Калі ў народным вершаскладанні націск выконваў толькі рытмічную ролю, мог падаць на малазначныя словы, нават службовыя, то ў літаратурным танічным вершы ён мае сэнсавае значэнне і абавязкова прыходзіцца на найбольш значнае па сэнсе слова. У народным вершаскладанні націск выраўноўваў усе словы (гэтаму дапамагала і мелодыя, музычнае суправаджэнне слоўнага тэксту), а ў танічным ён, наадварот, падкрэслівае, рытмічна выдзяляе асобныя словы і словазлучэнні. Націску ў танічным вершы дапамагаюць шматлікія паўзы, якія адыгрываюць рытмаарганізуючую ролю. Яны аддзяляюць адзін ад другога інтанацыйна самастойныя рытмічныя адрэзкі, у цэнтры якіх і знаходзяцца націскі.
NGC 874
NGC 874 (іншыя абазначэнні — ESO 478-18, MCG -4-6-19, PGC 8663) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 552
IC 552 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Імператар Комэй
Асахіта (統仁), Імператар Комэй (孝明天皇;  — ) — 121-ы імператар Японіі, кіраваў з 10 сакавіка 1846 г. да самай смерці. Тытул: Хіро-но-Мія.
Генеалогія
Чацвёрты сын Імператара Нінко, і меў шэсць дзяцей: чатырох дачок і двух сыноў, але толькі будучы Імператар Мэйдзі дажыў да 60 гадоў.
Жонка: Кудзё Асака атрымала ганаровае імя Эйсё Катэйго. Другі сын: Накаяма Носіка.
Вядомыя асобы Клецка
Вядомыя ўраджэнцы Клецка:
Сонечнае зацьменне 6 сакавіка 1867 года
Сонечнае зацьменне 6 сакавіка 1867 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 118 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9787 і дасягнула свайго максімуму ў 09:46:48 UTC у пункце з каардынатамі 42° пн. ш. 18° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 1 хв. 57 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 118 км.
Зацьменне 6 сакавіка 1867 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1867 годзе і 164-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 кастрычніка 1866 года, наступнае — 29 жніўня 1867 года.
Імператар Нінко
Імператар Нінко ( — ) — 120-ы імператар Японіі, кіраваў з 31 кастрычніка 1817 года да самай смерці. Шосты сын Імператара Кокаку. Бацька імператара Комэя.
Пальмэ
Пальмэ — прозвішча.
Высокае-Горад
Высо́кае-Горад (, Высокое-Город)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 3,2 км на паўднёвы ўсход ад горада Высокае; на лініі Брэст-Цэнтральны — Голя, паміж прыпыначным пунктам Вярба і станцыяй Высока-Літоўск.
Ляўкоўшчына
Ляўко́ўшчына (, Левковщина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 26 жыхароў (2009).
Стапа (літаратура)
Стапа́ (літаратуразнаўства) — група складоў з адным націскным (доўгім) і адным альбо двума ненаціскнымі (кароткімі) складамі, раўнамернае паўтарэнне якіх вызначае метр сілаба-танічнай і антычнай сістэм вершаскладання. Стапа — метрычная адзінка верша, у той час як вершаваны радок — рытмічная. У слове можа быць адна або некалькі стопаў. Часам стапа ўключае два словы ці заканчэнне аднаго і пачатак другога. У залежнасці ад колькасці складоў стопы сілаба-танічнага верша бываюць двухскладовыя (ямб, харэй) і трохскладовыя (дактыль, амфібрахій, анапест). Часам, аднак, у выглядзе эксперыменту сустракаюцца і аднаскладовыя стопы. Таксама як эксперымент выглядаюць стопы чатырохскладовыя — пеоны і пяціскладовыя — пентоны.
Крыўск (Смаргонскі раён)
Крыўск (, Кривск) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
Спандэй
Спандэ́й — такая стапа ў антычнай (метрычнай) сістэме вершаскладання, у якую ўваходзяць два доўгія склады. У сілабатоніцы спандэем называюць з'яву, калі ў двухскладовай ці (значна радзей) трохскладовай стапе становяцца побач два націскныя склады. Злоўжыванне спандэем робіць верш грувасткім, няўклюдным. Разам з тым дзякуючы спандэю паэт можа рытмічна вылучыць тое ці іншае слова ў вершаваным радку, звярнуць на яго ўвагу.
Вяскова-гарадская гміна
Вяскова-гарадская гміна (Gmina miejsko-wiejska) — гміна ў Польшчы, у склад якой уваходзіць прынамсі адзін горад (дзе, як правіла, знаходзіцца сядзіба гміны), а таксама вёскі.
Пасля адміністрацыйнай рэформы 1999 года ў Польшчы існавалі толькі дзве вяскова-гарадскія гміны (цяпер — адна), сядзібы якіх знаходзіліся не на тэрыторыі горада:
Дагмар Мёлер
Дагмар Мёлер (швед. Dagmar Henriette Möller;  — ) — шведская оперная спявачка (сапрана) і выкладчык спеваў.
Біяграфія
У 1882—1887 гг. Дагмар вучылася ў Каралеўскай музычнай акадэмічнай кансерваторыі ў Стакгольме, а таксама ў Парыжы ў Дэзірэ Арто. Яе дэбют у Каралеўскай оперы адбыўся ў 1887 годзе, i да 1894 года яна працавала ў Каралеўскім драматычным тэатры. Вялікі поспех Дагмар мела, выконваючы камедыйныя ролі ў тэатры Стакгольма і ў 1892—1893 гг. Осла ў 1891—1892 гг. Яна ўнесла вялікі ўклад у папулярызацыю скандынаўскіх песень і песень, напісаных Эдвардам Грыгам, які прысвяціў ёй музычны цыкл Haugtussa, апублікаваны ў 1898 годзе. У яе рэпертуары таксама былі песні аўтарства Эміля Шэгрэна, Вільгельма Стэнхамара, Вільгельма Петэрсан-Бергера, Агаты Бакер-Грэндаль. Свае песні яна выконвала не толькі ў Швецыі, але і ў Даніі, Германіі і Францыі.
Акрамя працы ў тэатры Дагмар таксама выкладала спевы: у 1900—1926 гг. у стакгольмскай кансерваторыі і ў 1903—1913 гг. у Operahögskolan i Stockholm.
У 1903 г. Дагмар была выбрана ў Шведскую каралеўскую музычную акадэмію, а ў 1911 г. яе ўзнагародзілі Медалём Літаратуры і мастацтваў.
Дагмар была замужам двойчы: у 1888—1895 гг. за музыкам Адольфам Тэадорам Стэркю і з 1896 г. за архітэктарам Карлам Мёлерам. Памерла ў 1856 годзе ў Кунгсхольмене.
Allium svetlanae
Allium svetlanae — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Таджыкістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Таджыкістана.
Бохум
Цэнтр рэгіёна Сярэдні Рур з гарадамі Хатынген, Хернэ і Вітэн. Насельніцтва горада — 375,2 тыс. жыхароў (2010). Насельніцтва Сярэдняга Рура — 750 000.
Вясковая гміна гарадскога фінансавага кіравання
Вясковая гміна гарадскога фінансавага кіравання (gmina wiejska o miejskich uprawnieniach finansowych або ) — тып адміністрацыйнай адзінкі, якая функцыянавала ў час міжваеннай Польскай Рэспублікі з 1923 да 1939 года.
Новая катэгорыя вясковых гмінаў была ўведзена «Законам ад 11 жніўня 1923 года аб часовым рэгуляванні муніцыпальных фінансаў» (Ustawą z dnia 11 sierpnia 1923 roku o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych). Гэтыя гміны не адносіліся да гарадоў, а іх насельніцтва не лічылася гарадскім у дэмаграфічнай статыстыцы. Таксама закон уводзіў «гарадскія гміны вясковага фінансавага кіравання» (gminy miejskie o wiejskich uprawnieniach finansowych), але на практыцы яны не выкарыстоўваліся.
Наданне вясковым гмінам гарадскога кіравання мела значэнне для ўрбанізацыі міжваеннай Польшчы, напрыклад, частка тых населеных пунктаў пазней атрымала статус горада (прыблізна траціна населеных пунктаў).
Шыпяны
Шыпя́ны (, Шипяны) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Да 12 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Верхменскага сельсавета, да 28 ліпеня 1966 года — у склад Курганскага сельсавета , да 10 лютага 1977 года — у склад Верхменскага сельсавета.
Эльфрыда Андрэ
Эльфрыда Андрэ (Elfrida Andrée, 19 лютага 1841, Вісбю — 11 студзеня 1929, Гётэбарг) — шведская кампазітар, арганіст і дырыжор. Першая жанчына ў Швецыі, якая атрымала пасаду галоўнага арганіста кафедральнага сабора, а таксама першая жанчына-тэлеграфіст. Сястра шведскай опернай спявачкі-сапрана Фрэдрыкі Стэнхамар.
Біяграфія
Эльфрыда нарадзіла ў Вісбю ў сям’і доктара Андрэаса Андрэ. Яе бацька быў актывістам мясцовай музычнай супольнасці, росквіт якой супаў з выхаваннем і навучаннем дачок. Яго салон Andréeska стаў цэнтрам культурнага і музычнага жыцця горада.
Так Эльфрыда навучылась спеву і фартэпіяна, а таксама навучылася іграць на арфе і аргане. Дзяўчынка стала ўдзельнічаць у музычным жыцці Вісбю і выступала як піяністка і спявачка на мерапрыемствах.
На яе творчасць вялікі ўплыў аказалі прыватныя ўрокі дацкага кампазітара Нільса Гадэ і шведскага кампазітара Людвіга Нормана, але як жанчына яна не мела права атрымаць адукацыю ў кансерваторыі. У 1857 годзе яна дамаглася заканадаўчых змяненняў, для таго каб жанчыны таксама маглі быць арганісткамі.
У 1861—1867 гадах яна была арганісткай у фінскай Асамблеі, а таксама французскай рэфармацкай царквы ў Стакгольме. У 1867 годзе яна заняла пасаду галоўнага арганіста Кафедральнага сабора ў Гётэбаргу, які займала да самай смерці, стаўшы першай жанчынай галоўнай арганісткай кафедральнага сабора ў Швецыі.
Эльфрыда Андрэ таксама стала першай жанчынай-тэлеграфісткай у Швецыі, калі гэтая прафесія была раней немагчымай для жанчын.
Большасць яе работ былі выдадзены ўсяго адзін раз або не былі выдадзены пры яе жыцці наогул. Яна дала каля 800 канцэртаў у Гётэбаргскім Кафедральным саборы.
Дзве арганныя сімфоніі Андрэ гучаць і сёння. Іншыя яе сачыненні ўключалі: оперу «Сага аб Фрыцьёфе» (лібрэта Сельмы Лагерлёф, 1899), некалькі твораў для аркестра, уключаючы дзве сімфоніі, фартэпіянны квартэт ля мінор (1870) і фартэпіянны квінтэт мі мінор (1865), фартэпіяннае трыо соль мінор (1887), струнны квартэт рэ мінор з 1861 года і яшчэ адзін ля мажор, п’есы для скрыпкі (уключаючы санаты мі бемоль і сі бемоль мажор), баладу «Снефрыд» і іншыя.
У Вісбю, дзе нарадзілася Эльфрыда Андрэ, яе імем названая гімназія.
Дынама (стадыён, Мінск)
Нацыянальны алімпійскі стадыён «Дынама» — шматфункцыянальны стадыён у Мінску, галоўная спартыўная арэна Беларусі. Выкарыстоўваецца для правядзення футбольных матчаў і спаборніцтваў па лёгкай атлетыцы. З’яўляецца хатняй арэнай для зборнай Беларусі па футболе і футбольнага клуба «Дынама» Мінск. Умяшчальнасць стадыёна складае 22 000 месцаў.
Гісторыя
Стадыён быў афіцыйна адкрыты 12 чэрвеня 1934 года. Уласнікам арэны з’яўляўся Мінскі абласны савет фізкультурна-спартыўнага таварыства «Дынама». Першапачаткова трыбуны ўмяшчалі 10 тысяч чалавек. Стадыён хутка стаў самым наведвальным спартыўным аб’ектам БССР, і неўзабаве паўстала патрэба ў павелічэнні яго ўмяшчальнасці. Таму ў 1937—1939 гадах была праведзена першая рэканструкцыя, у выніку якой колькасць месцаў для гледачоў павялічана на 12 000.
Падчас Другой сусветнай вайны стадыён быў разбураны — захаваліся толькі рэшткі трыбун. Астатнія спартыўныя збудаванні былі цалкам знішчаны. Аднаўленне стадыёна пасля вайны пачалося ў 1946 годзе. Першы футбольны матч на «Дынама» прайшоў 12 чэрвеня 1948 года, аднак будаўніцтва вялося яшчэ да 1954. Над праектам працавалі архітэктары В. Вальфензон, М. Колі, М. Паруснікаў, С. Сатунц, Е. Шаркова і М. Шміт. Пасля заканчэння будаўніцтва трыбуны спартыўнай арэны ўмяшчалі 35 тысяч гледачоў.
У 1978—1980 гадах напярэдадні ХХII летніх Алімпійскіх гульняў стадыён быў рэканструяваны спецыяльна для правядзення матчаў адборачнага футбольнага турніру Алімпіяды. Аўтары праекта — архітэктары С. Баткоўскі, М. Гаўхфельд, Л. Гельфанд, Ю. Спясіўцаў, скульптар В. Занковіч. Да галоўнага старту чатырохгоддзя на «Дынама» ўстаноўлены новае табло і асвятляльныя мачты, надбудаваны другі ярус трыбун (умяшчальнасць павялічана да 50 000), абсталяваны ложы для прэсы і спецыяльнае памяшканне для допінг-кантролю. У 1999 годзе на трыбунах былі ўсталяваныя пластыкавыя сядзенні, у выніку чаго колькасць месцаў для гледачоў скарацілася да 34 тысяч.
Рэканструкцыя 2000-х гадоў
У 2012 годзе ўлады горада абвясцілі міжнародны конкурс на лепшы архітэктурны праект рэканструкцыі стадыёна. У тэндэры прымалі ўдзел спачатку венгерская кампанія «Грабаплан», а затым нямецкая кампанія GMP International GmbH. Нягледзячы на ​​перамогу ў конкурсе нямецкай GMP, Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт адмовіўся ад прапанаванага праекта з-за высокага кошту яго рэалізацыі.
16 мая 2014 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў Указ № 220 «Аб рэканструкцыі комплексу аб’ектаў стадыёна „Дынама“ ў г. Мінску». Заказчыкам было вызначана ўпраўленне капітальнага будаўніцтва Мінгарвыканкама, генеральнай праектнай арганізацыяй — прадпрыемства «Мінскпраект» (галоўны архітэктар праекта Аляксандр Елісееў ). Фінансаванне ажыццяўлялася за кошт сродкаў бюджэту сталіцы.
Пазней улады горада прапанавалі перабудаваць стадыён «Дынама» ў Нацыянальны алімпійскі стадыён. Было вырашана зрабіць лёгкаатлетычную арэну з магчымасцю правядзення на ёй футбольных матчаў. Рэканструкцыя прадугледжвала захаванне гістарычнага аблічча стадыёна і скарачэнне ўмяшчальнасці да 22 тысяч. Агульная колькасць гледачоў уключае ложу ганаровых гасцей больш чым на 600 чалавек. Значна пашыраны плошчы для работы спартыўных журналістаў: для прадстаўнікоў СМІ адводзіцца 800 месцаў на трыбунах і 200 у галоўным прэс-цэнтры.
Сучасны выгляд стадыёну надаюць навес з пакрыццём з алюмініевых прафіляваных лістоў, а таксама зашклёная частка фасада заходняй трыбуны. Старыя асвятляльныя мачты спартыўнай арэны заменены на новыя. Пад навесам былі ўсталяваныя дадатковыя пражэктары і гукавая сістэма. Праведзена мадэрнізацыя сістэмы вадкаснага падагрэву поля, з’явіліся два новых мультымедыйных табло.
На стадыёне ўпершыню ў краіне ўкаранёна сістэма «старт-фініш», якая дазваляе за лічаныя секунды фіксаваць фальстарт, фотафініш, вымяраць дакладную адлегласць, на якую паляцеў снарад у спаборніцтвах па кіданні. Лёгкаатлетычнае ядро спартыўнай арэны ўключае ў сябе дзевяць бегавых дарожак, сектары для скачкоў у даўжыню, у вышыню, з шастом і патройнага скачку, для штурхання ядра, кідання дзіды, дыска і молата, яма для бегу стыпль-чэз. Газон на футбольным полі натуральны, памеры поля — 105×68 метраў.
Вялікая ўвага пры распрацоўцы праекта была нададзена пытанням бяспекі. На тэрыторыі спартыўнага аб’екта размешчана каля чатырохсот відэакамер. Дзве тысячы квадратных метраў у падтрыбунных памяшканнях адведзены пад камерцыйныя мэты. Для заўзятараў і наведвальнікаў прадугледжаны 64 месцы на падземнай паркоўцы і 229 на тэрыторыі побач з арэнай. Па перыметры трыбун стадыёна размешчаны кропкі грамадскага харчавання.
Сучаснасць
Адкрыццё спартыўнай арэны пасля рэканструкцыі адбылося 21 чэрвеня 2018 года. Ва ўрачыстай цырымоніі прынялі ўдзел Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка і Прэзідэнт Міжнароднай асацыяцыі лёгкаатлетычных федэрацый. Нацыянальнаму алімпійскаму стадыёну «Дынама» прысвоены чацвёртая катэгорыя УЕФА і першы клас ад IAAF.
Галоўная спартыўная арэна Мінска прымае матчы з удзелам зборнай Беларусі па футболе і футбольнага клуба «Дынама» Мінск, фіналы Кубка Беларусі.
З 21 па 30 чэрвеня 2019 года на стадыёне «Дынама» праходзілі II Еўрапейскія гульні.
Архітэктура
Спартыўны комплекс разам з паркавай зонай размешчаны на 2 тэрасах плошчай 12 га. Пасля рэканструкцыі 1978—1980 гадоў стадыён ўключаў вялікую спартыўную арэну, пляцоўкі валейбольную, баскетбольную, для гульні ў гарадкі, тэнісныя корты. Стадыён меў асобны будынак стралковага ціра з тэхнічна абсталяванымі агнявымі рубяжамі. Тэрыторыя стадыёна была абнесена агароджай мастацкага чыгуннага ліцця. Галоўны ўваход аформлены ў выглядзе стройнай аркады карынфскага ордара (архіт. М. Баршч). У 1980 годзе з боку вул. Ульянаўскай створаны другі парадны ўваход. Па восі яго размешчана скульптурная група «Бег» (скульптар В. Занковіч). Асвятляльныя мачты размешчаны звонку па перыметры трыбун.
Авальнае ў плане спартыўнае ядро (футбольнае поле, 8 бегавых дарожак, сектар для скачкоў і кідання) абкружана трыбунамі, якія змяшчалі больш як на 50 гледачоў. Большая іх частка ў выглядзе сегментнага амфітэатра размешчана на натуральным земляным адхоне. Галоўны архітэктурны акцэнт трыбун — павільён-ложа з боку галоўнага ўваходу. Пад трыбунамі размяшчаліся залы для лёгкай атлетыкі, барацьбы, боксу, лёгкаатлетычны цэнтр з трэнажорнымі ўстаноўкамі.
Перыяд Мэйдзі
Эпоха Мэйдзі (明治時代 мэйдзі дзідай) — перыяд у гісторыі Японіі з 23 кастрычніка 1868 года па 30 ліпеня 1912 года, калі імператарам быў Муцухіта. Імператар Муцухіта (睦仁) узяў імя Мэйдзі, якое азначае «асвечанае кіраванне» (mei 明 = святло, веды; ji 治 = кіраванне). І сапраўды, гэты перыяд адзначыўся адмовай Японіі ад самаізаляцыі і станаўленнем яе як сусветнай дзяржавы. Акрамя таго, памылкова перакладаць Мэйдзі як «асвечаны ўрад», з прычыны таго, што ўрад — орган дзяржаўнай улады, у той час як Мэйдзі азначае працэс — кіраванне.
Неабходна адзначыць ключавую ролю «Клятвеннага абяцання імператара Муцухіта» 1869 года, якое стала палітычнай праграмай яго далейшага кіравання. У гэтым дакуменце былі замацаваны наступныя прынцыпы: дэмакратызм (улік грамадскай думкі пры рашэнні дзяржаўных спраў — п.1), прымат нацыянальных інтарэсаў (п.2), свабода дзейнасці (п.3), незалежнасць суда (п.4). Асноўным палажэннем з'яўляецца пяты пункт, які ўсталёўвае эфектыўнае выкарыстанне ведаў, дасягненняў чалавецтва, каб «становішча Японіі было ўмацавана».
У 1866—1869 гадах лідарам княстваў Сацума і Цёсю атрымалася зрынуць уладу Сёгуната Такугава і аднавіць імператарскае кіраванне. У выніку гэтых падзей, вядомых як Рэстаўрацыя Мэйдзі, была разбурана феадальная структура, і Японія ўстала на капіталістычны шлях развіцця.
У канцы XIX стагоддзя ўзніклі дзайбацу, спецыфічныя банкаўскія і індустрыяльныя аб'яднанні, якія склалі аснову эканамічнага моцу краіны.
Урад Мэйдзі праводзіў экспансіянісцкую палітыку:
Свята-Мікалаеўская царква (Дуброўна)
Свята-Мікалаеўская царква — драўляны праваслаўны храм у горадзе Дуброўна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Садовая, 3. З’яўляецца адной з двух дзейных цэркваў у горадзе
Сістэма вершаскладання
Сыстэ́ма вершасклада́ння — тып рытмічнай арганізацыі вершаванай мовы, які абумоўлены фанетычнымі асаблівасцямі нацыянальнай мовы, пануючымі ў паэзіі традыцыямі вершаскладання і залежыць ад сукупнасці структурных адзінак верша, іх будовы, функцый і ўзаемасувязі ў вершаваных радках.
Свята-Мікалаеўская царква (Дуброўна)
Гісторыя
У 1840 годзе ў горадзе існавала драўляная Свята-Мікалаеўская царква, якая не захавалася да нашых дзён.
Сістэма вершаскладання
Тыпы сістэм вершаскладання
Наяўнасць у старажытнагрэчаскай мове доўгіх і кароткіх складоў прывяла да ўзнікнення антычнай (метрычнай) сістэмы вершаскладання. У мовах з пастаянным (строга вызначаным) націскам пануе сілабічнае вершаскладанне. Мовы з рухомым націскам карыстаюцца танічнай і сілаба-танічнай сістэмамі вершаскладання. Усе сістэмы вершаскладання так ці інакш звязаныя паміж сабой, узаемна ўплываюць (ці ўплывалі) адна на другую. Напрыклад, антычная сістэма вершаскладання аказала ўплыў на развіццё сілабічнага і сілаба-танічнага верша ў еўрапейскай і ўсёй сусветнай паэзіі, народнае вершаскладанне — на станаўленне сілаба-тонікі ва ўсходнеславянскай паэзіі, з'явілася асновай літаратурнага танічнага верша і г. д. Кожная сістэма вершаскладання май свай вершаваыя віды і формы. У прыватнасці, відамі танічнага верша з'яўляюцца акцэнтна-складовы і акцэнтны, або чыста танічны, верш, дольнік, тактавік. У сілаба-тоніцы суіснуюць вольны верш, вершы з цэзураванымі нарашчэннямі і ўсячэннямі і г. д. У адзін і той жа час у нацыянальнай паэзіі і нават у творчасці аднаго паэта можа ўжывацца некалькі сістэм вершаскладання. Так, у творчасці Ф. Багушэвіча сустракаюцца сілабічныя, сілаба-танічныя і танічныя вершы. М. Танк доўгі час пісаў ледзь не выключна сілаба-танічным і танічным вершам, а ў апошнія гады аддаў перавагу свабоднаму вершу. Р. Барадулін таксама спазнаў метра-рытмічную эвалюцыю.
Свята-Мікалаеўская царква (Дуброўна)
Гісторыя
22 лістапада 2001 года была зарэгістравана парафія храма. Храм размяшчаецца ў будынку былой лабараторыі. 2 верасня 2003 года пасля перабудовы была адслужана першая літургія.
Да прыходу прыпісана Барысаглебская капліца. Капліца пабудавана ў XIX стагоддзі, рэканструявана ў 2009 годзе і знаходзіцца на вул. Першамайскай. Пробашчам храму з’яўляецца іерэй Вячаслаў Казлоў.
Архітэктура
Прамавугольная ў плане адназрубная пабудова накрыта двухсхільным дахам з дабудаванай пяцісценнай апсідай. Над франтонам узвышаецца чатырох’ярусная званіца, каранаваная шатровым дахам.
Нача-Шпакоўшчына
На́ча-Шпако́ўшчына (, Нача-Шпаковщина) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Астроўшчынскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Шпакоўшчынскага сельсавета.
NGC 878
NGC 878 (іншыя абазначэнні — ESO 478-22, MCG -4-6-21, IRAS02156-2336, PGC 8771) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
830
830 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 830 год нашай эры, 830 год 1 тысячагоддзя, 30 год IX стагоддзя, 10 год 3-га дзесяцігоддзя IX стагоддзя, 1 год 830-х гадоў.
Сонечнае зацьменне 8 кастрычніка 1866 года
Сонечнае зацьменне 8 кастрычніка 1866 года — частковае сонечнае зацьменне 151 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,5693 і дасягнула свайго максімуму ў 16:44:22 UTC у пункце з каардынатамі 72° пн. ш. 3° з. д..
Зацьменне 8 кастрычніка 1866 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1866 годзе і 163-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 15 красавіка 1866 года, наступнае — 6 сакавіка 1867 года.
Эфатэ
Эфатэ́ (Efate) — востраў у групе Новыя Гебрыды. Уваходзіць у склад Вануату. На Эфатэ знаходзіцца Порт-Віла, сталіца дзяржавы. Плошча - 899,5 км². Насельніцтва (2009 г.) - 65 734 чал.
Геаграфія і прырода
Востраў Эфатэ месціцца на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна ў 1738 км ад бліжэйшага мацерыка Аўстралія. Даўжыня з поўначы на поўдзень — 46 км, з захаду на ўсход — 33 км. Мае вулканічнае паходжанне. Сфарміраваўся на лініі разлому тэктанічных пліт. Паверхня ўзгорыстая. Найвышэйшы пункт — гара Мак-Дональд (647 м). Частку ўзбярэжжа займаюць пясчаныя пляжы.
Клімат трапічны пасатны. Сярэднегадавая тэмпература вагаецца ад +20,8°C да +26,4°C. Сезон са снежня да мая суправаджаецца дажджлівым надвор'ем і трапічнымі цыклонамі. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 2405 мм.
На Эфатэ пераважаюць кіслотныя вулканічныя глебы. Захаваліся трапічныя лясы. Фаўна прадстаўлена рознымі відамі птушак, кажанамі, казуркамі, крабамі.
Гісторыя
У старажытнасці (XIII ст. да н. э.) Эфатэ быў населены прадстаўнікамі культуры Лапіта, якіх звычайна атаесамляюць з продкамі палінезійцаў. Аднак археалагічныя раскопкі могілак носьбітаў Лапіта паказалі, што яны нарадзіліся за межамі вострава. У другой палове 1 тысячагоддзя да н. э. Эфатэ быў заняты меланезійцамі.
З 1980 г. Эфатэ ў складзе незалежнай дзяржавы Вануату.
Эканоміка
Востраў Эфатэ — адна з найбольш эканамічна развітых тэрыторый Вануату. Галоўны гандлёвы і прамысловы цэнтр — Порт-Віла. У сельскай гаспадарцы дамінуе камерцыйнае земляробства — вырошчванне цукровага трыснёгу, бананаў і какава. На ўзбярэжжы створаны рыбалоўныя кааператывы. У мястэчку Фарары некаторы час здабывалі марганец. Эфатэ прыцягвае турыстаў, якія прыбываюць для баўлення часу на мясцовых пляжах і знаёмства з культурнай спадчынай астравіцян.
Барысаўская жаночая настаўніцкая семінарыя
Барысаўская жаночая настаўніцкая семінарыя — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў 1914—1916 у г. Барысаў.
Чывідале-дэль-Фрыулі
Чывідале-дэль-Фрыулі (Cividale del Friuli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Барысаўская жаночая настаўніцкая семінарыя
Рыхтавала настаўніц пачатковых народных вучылішчаў. Тэрмін навучання 4 гады. Пры паступленні перавага аддавалася ўраджэнкам Мінскай губерні. Выкладаліся Закон Божы, руская і царкоўна-славянская мовы, руская літаратура, матэматыка, гісторыя, геаграфія, прыродазнаўства, фізіка, педагогіка, рукадзелле, графічнае мастацтва (чыстапісанне, маляванне, чарчэнне), спевы, музыка, фізічныя практыкаванні. Пры семінарыі існавала ўзорнае пачатковае вучылішча, дзе навучэнкі праходзілі практыку. Закрыта ў час Першай сусветнай вайны ў сувязі з набліжэннем лініі фронту.
Чывідале-дэль-Фрыулі
Насельніцтва складае 11587 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 232 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 33043. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Donato.
IC 553
IC 553 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Гідра.
Чывідале-дэль-Фрыулі
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 553
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Летняя Універсіяда 2017
Летняя Універсіяда 2017  — сусветныя міжнародныя студэнцка-маладзёжныя спартыўныя спаборніцтвы, якія праходзяць з 19 па 30 жніўня ў тайванскім горадзе Тайбэй. Рашэнне пра гэта было прынята 29 лістапада 2011 года ў Бруселі на чарговым кангрэсе FISU.
Квіткі на летнюю Універсіяду-2017 павінны былі паступіць у продаж 13 чэрвеня, але іх продаж адклалі да 5 ліпеня. Станам на 16 ліпеня 2017 года ўсе 12 тысяч квіткоў на цырымонію адкрыцця летняй Універсіяды 2017 былі распрададзены.
Урады іншых краін дапамагалі Тайваню ажыццяўляць контртэрарыстычныя меры для абароны сваіх спартсменаў, суддзяў і прадстаўнікоў СМІ, якія прыбывалі для ўдзелу ва Універсіядзе.
Віды спорту
Спаборніцтвы праводзяцца па 22 відам спорту: • 3
З ліку гэтых відаў 14 уключаюцца ў праграмы міжнародных студэнцкіх гульняў абавязкова: баскетбол, воднае пола, валейбол, дзюдо, лёгкая атлетыка, плаванне, скачкі ў ваду, тэніс вялікі і настольны, спартыўная і мастацкая гімнастыка, тэквандо, футбол і фехтаванне. Астатнія прапануе аргкамітэт кожнай Універсіяды. У параўнанні з праграмай Універсіяды 2015 у Кванджу, у праграму дадаліся ролер спорт, цяжкая атлетыка і ўшу.
У жніўні 2016 года было пацверджана ўключэнне ў праграму 4-х новых відаў спорту.
Харакіры
Харакіры, таксама Сэпуку — рытуальнае самагубства шляхам успарвання сабе жывата, прынятае сярод самурайскага саслоўя сярэднявечнай Японіі. Здзяйснялася альбо паводле прысуду як пакаранне, альбо добраахвотна (у тых выпадках, калі быў закрануты гонар ваяра, у знак вернасці свайму даймё і ў іншых падобных выпадках). Здзяйсняючы сэпуку, самураі дэманстравалі сваю мужнасць перад тварам болю і смерці і чысціню сваіх намераў перад багамі і людзьмі. У выпадку, калі сэпуку павінны былі здзейсніць асобы, якім не давяралі, або якія былі занадта небяспечныя, ці не жадалі здзяйсняць самагубства, рытуальны кінжал (кусунгобу) замяняўся на веер, і такім чынам сэпуку зводзілася да дэкапутацыі. Жанчыны з самурайскіх сямей маглі перарэзаць сабе горла. Афіцыйна забаронена ў 1868 годзе.
831
831 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 831 год нашай эры, 831 год 1 тысячагоддзя, 31 год IX стагоддзя, 1 год 4-га дзесяцігоддзя IX стагоддзя, 2 год 830-х гадоў.
Шэстрэм
Шэстрэм — прозвішча.
Высока-Літоўск (станцыя)
Высо́ка-Літоўск (, Высоко-Литовск)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў вёсцы Абяроўшчына; на лініі Брэст-Цэнтральны — Голя, паміж прыпыначным пунктам Высокае-Горад і пастом Голя.
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь — вышэйшае прызнанне заслуг дзеячаў навукі і тэхнікі, літаратуры, мастацтва і архітэктуры перад грамадствам і дзяржавай. Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь прысуджае адзін раз у два гады (кожны цотны год) Дзяржаўныя прэміі. Асобе, якой прысуджана Дзяржаўная прэмія, прысвойваецца званне «Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь», уручаюцца дыплом, ганаровы знак лаўрэата, грашовая прэмія.
У Рэспубліцы Беларусь прадугледжаны наступныя дзяржаўныя прэміі:
NGC 879
NGC 879 (іншыя абазначэнні — KUG 0214-091, PGC 8705) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Вялікія Навікі
Вялі́кія Навікі́ (, Великие Новики) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета. 75 жыхароў (2009).
NGC 879
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кунцаўшчына (Смаргонскі раён)
Ку́нцаўшчына (, Кунцевщина) — хутар у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Крэўскага сельсавета.
832
832 — высакосны год, пачаўся ў панядзелак. 832 год нашай эры, 832 год 1 тысячагоддзя, 32 год IX стагоддзя, 2 год 4-га дзесяцігоддзя IX стагоддзя, 3 год 830-х гадоў.
Кунцаўшчына (Смаргонскі раён)
31 сакавіка 1958 года хутар перададзены са скасаванага Лашанскага сельсавета ў склад Ракавецкага сельсавета.
Вялікія Навікі
У 1940—1959 гадах цэнтр Навікоўскага сельсавета.
Екерэ (камуна, лен Стакгольм)
На тэрыторыі камуны знаходзяцца адразу два аб’екты, уключаныя ў Спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА — каралеўскі палац Дротнінгхальм, які цяпер з’яўляецца галоўнай рэзыдэнцыяй шведскага караля, і Бірка — рэшты горада эпохі вікінгаў (на востраве Б'ёркё).
Насельніцтва
Насельніцтва складае 26 984 чалавек (станам на студзень 2015 года).
Сінярэза
Сінярэ́за (ἡ συναίρεσις — збіранне, злучэнне, скарачэнне) — у антычнай сістэме вершаскладання зліццё двух кароткіх складоў у адзін доўгі. У беларускай сілаба-тоніцы гэты тэрмін абазначае з'яву, калі, дзеля захавання вершаванага памеру, два галосныя, што стаяць побач, вымаўляюцца як адзін, або злучнік і ператвараецца ў й, ці прыназоўнік у скарачаецца нават пасля зычнага і ў пачатку радкоў. Напрыклад:
Руза
Руза — горад у Маскоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Рузскага раёна; адзіны населены пункт муніцыпальнага ўтварэння «Гарадское паселішча Руза». Насельніцтва паводле перапісу 2010 года — 13495 чал.
Размешчаны на рацэ Рузе, за 110 км на захад ад Масквы і за 22 км на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Тучкова.
Сінярэза
Злоўжыванне сінярэзай шкодзіць мастацкай дасканаласці паэтычных твораў. Як сінярэзу трэба ўспрымаць ужыванне ў вершаванай мове некаторых скарочаных словаформаў (мо — замест можа, шчэ — замест яшчэ, трэ — замест трэба і г. д.).
Аляксандр Міхайлавіч Званок
Аляксандр Міхайлавіч Званок (нар. , Клецк, Мінская вобласць) — беларускі хімік-арганік. Доктар хімічных навук (1990), прафесар (1992).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (хімічны факультэт, 1972; аспірантура, 1975). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1972), Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце (з 1991, прафесар кафедры арганічнай хіміі, у 1991—2000 — загадчык кафедры).
Новалукомльскае благачынне
Новалукомльскае благачынне, Новалукомльская благачынная акруга — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае паўднёва-ўсходнія прыходы Чашніцкага раёна Віцебскай вобласці.
Хагман
Хагман — прозвішча.
Henkel
Henkel (Henkel-Konzern, Henkel Group) — нямецкі вытворца бытавой хіміі і касметыкі. Яму належаць такія брэнды, як Persil, Pril, Bref, Vernel, «Пемалюкс», «Ласка», «Дэні», Losk, Somat, Clin, Fa, Taft, Brillance, Shamtu, клей «Момант», Metylan, Ceresit ды іншыя.
Хернэ
Хернэ (ням. Herne) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Знаходзіцца паміж гарадамі Бохум і Гельзенкірхен.
Насельніцтва - 169,2 тыс. жыхароў (2007).
IC 554
IC 554 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Юраўка (Смалявіцкі раён)
Ю́раўка (, Юровка) — хутар у Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Курганскага сельсавета.
Першы сшытак
«Першы сшытак» — дэбютны студыйны альбом беларускага барда Алеся Камоцкага, запісаны ў 1986 годзе.