cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хагібіс (тайфун)
«Хагібіс» ударыў па асноўнай тэрыторыі Японіі 12-13 кастрычніка і прайшоў па ціхаакіянскім узбярэжжы галоўнага вострава краіны Хансю. Тайфун прынёс з сабой шквалісты вецер з парывамі да 40 метраў у секунду і ліўневыя дажджы, якія выклікалі апоўзні і паводкі. Найбольшая колькасць загінулых і пацярпелых прыпадае на прэфектуры Фукусіма і Міягі на паўночным усходзе Хансю, а таксама на прэфектуру Канагава, якая прымыкае да Токіа з паўднёвага захаду. Сталічныя аэрапорты 12 кастрычніка спанілі працу, чыгуначныя зносіны былі абмежаваныя. Па меншай меры 77 чалавек загінулі.
Касцёл Святога Юрыя (Вялікія Свіранкі)
Гісторыя
Першае пісьмовае сведчанне пра касцёл Святога Юрыя ў Свіранках датавана 1498 г. .
Фундатарамі касцёла з’яўляліся ўладальнікі маёнтка Свіранкі князі Свірскія. Паводле выпісу (экстракту) з фундуша свіранскага касцёла ад 1498 года касцёлу надаваліся дзесяціна і воск. Фундуш быў дадзены Аленай Даўгірдаўнай, жонкай князя Петкі Свірскага. Акрамя таго, яна запісала касцёлу карчму ў мястэчку Свіранкі.
Фундацыя алтара ў Свіранках была зроблена ўнучкай Алены Даўгірдаўны — Альжбетай, дачкой Рыгора Станькавіча Осціка і Аляксандры Петкаўны Свірскай, жонкай Мікалая Станіслававіча Кезгайлы. Паводле тастамента Мікалая Станіслававіча Кезгайлы ад 15 мая 1523 года на алтар надаваўся адзін арнат аксамітны чорны, а другі залачоны, падбіты гарнастаямі. Акрамя таго, прадпісвалася аздобіць алтар «imagines sculptas» разьбой за 10 коп грошаў літоўскіх.
У пачатку XVI ст. князь Ян Талімунтавіч Свірскі запісаў касцёлу шэсць азёр са сваіх уладанняў.
Пасля смерці князя Ждана Аляксандравіча Свірскага плябан свіранскі Станіслаў 12 мая 1535 г. судзіўся наконт атрымання падаткаў (дзесяціны) з маёнтка Ясень на касцёл у Свіранках.
Наступны фундушовы запіс на плябанію і алтарыю свіранскую зроблены ў 1543 г. княжной Марынай Жданавай Свірскай.
У 1559 г. касцёлу перайшло 13 дымоў падданых сялян.
У рэестры дакументаў 1561 г. зафіксаваны акт аб замене касцельнага става ў маёнтку Ясень на зямлю, якую атрымалі плябан і алтарыста свіранскі. У 1563 г. згадваецца свіранскі плябан, ксёндз Андрэй Вінскі.
У другой палове XVI ст., калі маёнткам Свіранкі валодаў Рыгор Рыгоравіч Осцік, касцёл быў драўляным аднавежавым са званом і драўлянай званіцай з двума званамі.
Паводле дакументаў Галоўнага трыбунала Вялікага Княства Літоўскага ад 11.05.1593 г., князь Ян Баляслававіч Свірскі ў 1593 г. саступіў фундатарскія правы на касцёл віленскаму войскаму Яну Абрамовічу.
У другой палове XVI — першай палове XIX стст. касцёл Святога Юрыя належаў Віленскай алтарыі і капітуле. Касцёл, як парафіяльны, уваходзіў у Свірскі дэканат Віленскай дыяцэзіі.
Падчас вайны Расіі і Рэчы Паспалітай 1654—1667 гг. касцёл і двор Свіранкі былі спалены.
Прадстаўнікі свіранскага касцёла ў 1669 г. бралі ўдзел у сінодзе віленскага біскупа Аляксандра Сапегі.
У 1669—1671 гг. касцёл адбудоўваецца за кошт сродкаў Віленскай капітулы. Менавіта гэты будынак з невялікімі пераробкамі захаваўся да нашага часу, аб чым яскрава сведчыць план касцёла.
У 1690 г. пры касцёле пабудаваны драўляны кляштар місіянераў. Пры кляштары існаваў шпіталь.
Падчас Паўночнай вайны 1700—1721 гг. касцёл быў пашкоджаны і затым адноўлены дзякуючы намаганням суфрагана віленскага Мацея Юзафа Анцуты.
Згодна з падымнай тарыфай Ашмянскага павета, у 1717 г. у Свіранскай парафіі налічвалася 147 дымоў (з кожнага дыма плацілі па 3 злотых і 10 грошаў).
Паводле даследавання Яна Курчэўскага, у 1781 г. Свіранская парафія налічвала 6028 парафіян і была самай вялікай на тэрыторыі сучаснай Астравеччыны.
У 1781—1828 гг. у Свіранках працавалі парафіяльная і прыкляштарная школы.
У 1880—1890-х гг. каталіцкая парафія ў Свіранках налічвала 4586 чалавек.
Як сведчаць архіўныя дакументы, у 1873—1877 гг. праводзіліся рамонт і рэканструкцыя касцёла. На рэштках адной з вежаў аб гэтым захаваліся запісы — kryty 1873 r. (крыты 1873 г.) і 1877.
Памятная дошка ў касцёле распавядае пра тое, што напрыканцы XIX ст. тут служыў і ў 1883 г. памёр ксёндз-пробашч Напалеон Качынскі.
У 1910 г. каля касцёла Святога Юрыя ў Вялікіх Свіранках узведзена двух’ярусная чацверыковая званіца. У 1909—1920 гг. ксяндзом-пробашчам касцёла быў Валяр’ян Голяк.
У 1927 г. сіламі парафіян вёўся рамонт касцёла, што пацвярджаюць надпісы з датай і прозвішчамі, пакінутыя на адной з дошак шалёўкі.
Пасля смерці ксяндза Юзафа Хлявінскага ў 1953 г. касцёл у Вялікіх Свіранках быў зачынены ўладамі і выкарыстоўваўся як сельскагаспадарчы склад.
На тэрыторыі Свіранскай парафіі, у вёсцы Падольцы, у 1995 г. была пабудавана капліца Маці Божай Чэнстахоўскай, асвечаная 14 мая 1995 г.
У 1998 г. касцёл Святога Юрыя вернуты парафіянам, а ў 1999 г. адбудаваны на сродкі вернікаў Свіранскай парафіі.
Архітэктура
Будынак касцёла прамавугольны ў плане, з пяціграннай апсідай, накрыты двухсхільным дахам, які пад апсідай пераходзіць у вальмавы. Па баках — дзве закрысціі розных памераў.
Галоўны фасад мае трохвугольны франтон з акенцам у цэнтры і фланкіраваны чацверыковымі вежамі. Іх завяршэнні не захаваліся, але пад дахам ёсць рэшткі вежаў з вокнамі. Над франтонам — невялікі васьмігранны барабан, накрыты шатровым дахам. Невысокі ўваходны прытвор таксама накрыты двухсхільным дахам з трохвугольным франтонам. Сцены прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі і ашаляваныя.
У інтэр’еры сцены падзелены пілястрамі з філёнгамі ў ніжніх частках і ашаляваныя гарызантальна. Столь плоская на падугах, аддзелена ад сцен тонкім гзымсам. Па баках нартэкса размешчаны вежы: з правай па вітай лесвіцы можна патрапіць на хоры, з левай — у паддашкавае памяшканне.
Першапачаткова двухвежавы касцёл быў пабудаваны ў другой палове XVII ст. у стылі барока, а пасля перабудовы другой паловы XIX ст. набыў сучасны выгляд з рысамі барочнага класіцызму.
У склад архітэктурнага ансамбля касцёла ўваходзяць драўляныя будынкі плябаніі і шпіталя, а таксама рэшткі званіцы з мураванай агароджай, пахаванні святароў.
Пабудаваная ў 1910 г. двух’ярусная званіца складалася з бутавых камянёў (глухі ніжні ярус) і цэглы (верхні ярус). З усіх бакоў верхні ярус быў прарэзаны двума высокімі паўцыркульнымі праёмамі.
Ксяндзы і плябаны
У архіўных крыніцах узгадваюцца:
Пасля вяртання будынка касцёла вернікам і адбудовы ў 1999 г. у касцёле служылі ксяндзы: Леанард Чухоньскі, Казімір Ляховіч, Павел Гардзейчык, з канца 2021 г. і па цяперашні час — ксёндз Аляксандр Сямінскі.
Лешня (археалагічныя помнікі)
Лешня — археалагічныя помнікі — курганныя могільнікі каля в. Лешня Мазырскага раёна Гомельскай вобласці.
Курганны могільнік—1
Знаходзіцца за 2 км ад вёскі, ва ўрочышчы Перахрэсце, на полі. 9 курганоў. У 1889 г. У. З. Завітневіч даследаваў 8 насыпаў вышынёй 0,4—1,6 м, дыяметрам 7—15 м. Пахавальны абрад — трупапалажэнне на гарызонце і ў ямах глыбінёй 0,9 м. У 4 курганах — рэшткі дамавін. Нябожчыкі арыентаваны галавой на захад. Суправаджальны інвентар — жалезны нож, сярэбраны медальён, бронзавыя і алавяныя кольцы, бронзавая спражка, 3 сердалікавыя пацеркі, адна — з горнага хрусталю, 2 трохкрамянёвыя скроневыя кольцы.
Спіс аб’ектаў PGC (2564001—2565000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2564001—2565000)
Лешня (археалагічныя помнікі)
Курганны могільнік—2
Знаходзіцца ва ўрочышчы Буклеўка, за 2 км ад вёскі. 43 курганы. У 1889 г. У. З. Завітневіч даследаваў 13 насыпаў вышынёй 0,7—1,15 м, дыяметрам 7—9 м. Пахавальны абрад — трупапалажэнне на гарызонце (12) і ў яме глыбінёй 0,7 м (1). У 6 пахаваннях знойдзены рэшткі дамавін. Суправаджальны інвентар — жалезныя нажы, бронзавыя спражкі, кольцы, крэсіва з крэменем, сярэбранае кальцо.
Рэшаль
Рэшаль (Reszel, Rößel) — горад у Польшчы ў гістарычнай вобласці Вармія, уваходзіць у склад Кэнтшынскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Рэшаль. Займае плошчу 3,82 км². Насельніцтва 4 615 чалавек (на 2018).
Якаб (фільм, 1988)
«Якаб» (Iacob) — румынскі фільм Мірчы Данелюка, які выйшаў на экраны ў 1988 годзе. Галоўную ролю выканаў Дорэл Візан.
Прэм’ера карціны адбылася 3 кастрычніка 1988 года ў Нью-Ёрку.
Сюжэт
Якаб жыве ў невялікай вёсцы ў Карпатах каля залатога рудніка і спрабуе выжыць.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 намінацыямі :
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Макараўцы)
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа — драўляны каталіцкі храм у аграгарадку Макараўцы Бераставіцкага раёна Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца ў цэнтры паселішча, на могілках, побач з былой сядзібай Хрусціцкага. З 2011 года касцёл мае статус помніка архітэктуры 3 катэгорыі.
Гісторыя
У 1767 годзе, калі маёнтак Уснарж належаў Ганне Вашчынскай, тут была пабудавана капліца.
Парафія заснавана ў 1795 годзе. Дазвол на пабудову ва Уснаржы касцёла 28 мая 1793 года падпісаў віленскі біскуп Ігнацы Масальскі. Касцёл быў асвечаны 23 чэрвеня 1795 года кс. канонікам Юзафам Свяржынскім. Побач пастаўлена мураваная званіца.
У 1950 годзе пробашч касцёла кс. Алаізій Тамковіч быў арыштаваны, а плябанію ўлады прыстасавалі пад ашчадную касу і жыллё для школьных настаўнікаў. Касцёл дзейнічаў увесь час, нават тады, калі тут не было свайго пробашча (прыязджаў ксёндз з Адэльска).
У 1989—1991 гадах касцёл быў адноўлены дзякуючы намаганням тагачаснага пробашча кс. Венантыя Вількаша, потым — кс. Яраслава Грынашкевіча.
Пад плябанію цяпер выкары­стоўваецца дом былой парафіянкі, якая пасля сваёй смерці завяшчала будынак для гэтай мэты. Ён стаіць насупраць плябаніі, якую ў 2001—2002 гадах вярнулі парафіі; сёння тут знаходзяцца класы для катэхетычных заняткаў.
У 2006—2008 гадах касцёл і парафіяльныя будынкі былі газіфікаваны. У 2009—2011 гадах адбыўся ўнутраны рамонт святыні з заменай дзвярэй і вокнаў. У 2010 годзе быў грунтоўна адрамантаваны арган.
Архітэктура
Архітэктура помніка вырашана ў традыцыях народнага дойлідства. Два рознавялікія ашаляваныя зрубы (асноўны аб’ём і апсіда) накрыты агульным дахам з трохвугольнымі застрэшкамі над стыкамі аб’ёмаў. Маленькія сакрысціі з самастойным пакрыццём. Фасады дэкарыраваны падкарнізнай і падваконнай разной аркатурай, фігурнай рамай і крыжом на фоне шалёўкі франтона «ў елку». Бакавыя фасады расчлянёны высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі і вертыкальнымі брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
У інтэр’еры бэлькі з укосінамі пад плоскай столлю візуальна чляняць прастору храма на апсіду, галоўны і бакавыя нефы, нартэкс, галерэю хораў над ім. Пластыка-дэкаратыўным акцэнтам інтэр’ера з’яўляюцца тры драўляныя алтары, выкананыя ў стылі барока. У глыбіні апсіды на высокім подыуме пастаўлена барочная карынфская каланада, якая разам з вязкамі пілястраў нясе крапаваны антаблемент з пуцці. Па баках алтара стукавыя паліхромныя скульптуры святых Пятра і Паўла. Вынесеныя ў залу бакавыя меншыя алтары падобнай мастацка-стылёвай трактоўкі. За ажурнай балюстрадай хораў арган.
Artemia salina
Artemia salina — від шчэлепаногіх ракападобных.
Апісанне
Цела паўпразрыстае, адносна шырокае, з 11 пар ног. Памеры могуць дасягаць 1,5 см. Лістападобныя канеч­насці вы­конваюць функ­цыі ды­ха­ння і пад­го­ну ежы. Ан­тэны ў сам­ца ператвораны ў хапальныя ор­га­ны і слу­жаць для ўтрымання сам­кі ў час спа­рва­ння.
Пашырэнне
Рачок жыве ў марскіх ліманах і плыткіх салёных азёрах стэпавай і паўпустыннай зон Еўразіі, дзе можа дасягаць даволі высокай колькасці. Раней Artemia salina лічылася касмапалітам, аднак храмасомны аналіз выявіў комплекс больш чым з шасці відаў.
Асаблівасці біялогіі
У залежнасці ад салёнасці вады рачкі, што жывуць у розных вадаёмах, адрозніваюцца знешнім выглядам. Чым вышэйшая канцэнтрацыя солей у вадзе, тым менш выражаны ў іх прыдаткі ў задняй частцы цела. Таксама ўзровень салёнасці ўплывае на суадносіны даўжынь груднога і брушнога аддзелаў цела і ступень развіцця антэн.
Кормяцца мікраскапічнымі водарасцямі. Пры недахопе водарасцей рачкі каламуцяць донны асадак і адфільтроўваюць з яго бактэрый.
Акрамя палавога размнажэння для іх характэрны таксама і партэнагенез.
Выкарыстанне
Лёгка разводзіцца ў акварыумах, выкарыстоўваецца як корм для дэкаратыўных і прамысловых відаў рыб.
Валянцін Андрэевіч Ліхапол
Валянцін Андрэевіч Ліхапол (нар., с. Івашкіўка, Чарнігаўская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражываў у Гомелі.
Творчасць
Асноўныя працы: помнік загінулым воінам-аднавяскоўцам у с. Івашкіўка Чарнігаўскай вобласці (1975), вытворчыя будынкі ПМК, СПМК і праектнага аддзела Белкааппраекта ў Гомелі (1981), гандлёвы цэнтр у Крынічным Мазырскага раёна (1985) ; помнік загінулым воінам-інтэрнацыяналістам (1997—1998, будаўніцтва ў 1998—2002); царква Іверскага абраза Маці Божай (1997—1999, будаўніцтва ў 1999—2003); храм у гонар свяціцеляў Кірыла і Лаўрэнція ў Тураве (2008, саўтары М. В. Ліхапол, А. В. Ліхапол); храм у гонар Абраза Божай Маці «Скорапаслушніцы» ў Гомелі (2008, саўтары М. В. Ліхапол, А. В. Ліхапол).
Узнагароды
Узнагароджаны сярэбраным медалём ВДНГ СССР за дасягнутыя поспехі ў развіцці народнай гаспадаркі СССР (Гандлёвы цэнтр пас. Крынічны Мазырскага раёна. Дыпломам Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі на V нацыянальным фестывалі архітэктуры 2003 года за Помнік загінулым воінам-інтэрнацыяналістам.
Касцёл Святога Казіміра (Путрышкі)
Касцёл Святога Казіміра — драўляны каталіцкі храм у аграгарадку Путрышкі Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Вернікі з вёскі Путрышкі адносіліся да пабернардынскай парафіі г. Гродна. З восені 1997 г. сюды прыязджаў пробашч з Гожы кс. Антоні Саміла, які распачаў будаўніцтва касцёла. Да гэтага часу парафіяне збіраліся на супольную св. Імшу ў мясцовым клубе. Самастойная парафія пад тытулам св. Казіміра была заснавана 21 жніўня 2000 г., і з 2001 г. пачалося будаўніцтва новага драўлянага касцёла з рысамі неаготыкі. У 2002 г. удалося закласці фундамент і частку драўляных апор святыні. У выніку трагічных падзей адыходзіць да Пана кс. Антоні Саміла, і апекавацца касцёлам пачынае кс. Віктар Велівіс, які да гэтага часу з’яўляецца яго пробашчам. Вясной 2003 г. былі пабудаваны сцены і вежа святыні. З 2003 г. парафіяне збіраюцца на супольную малітву ў касцёле.
Восенню 2004 г. распачалося будаўніцтва парафіяльнага дома.
Архітэктура
Храм пабудаваны на ўзвышшы на ўсходняй ускраіне вёскі, пры выездзе на Аульс. Арыентавана алтаром на паўднёвы ўсход.
Прасторава развітая крыжовая ў плане аб’ёмная кампазіцыя храма складаецца з цэнтральнага прамавугольнага зруба, пяціграннай апсіды, нізкіх бакавых сакрысцій, прамавугольных крылаў трансепта. Перакрыжаванне стромкіх двухсхільных дахаў адзначана шатровай сігнатуркай. Да фасада далучана двух’ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца. Гарызантальна ашаляваныя фасады парэзаны прамавугольнымі і стральчатымі аконнымі праёмамі, круглымі люкарнамі.
Над уваходам навісае балкон арганных хораў. Ваконныя праёмы касцёла аздоблены вітражамі: у прэсбітэрыі — св. Пётр (злева), Святы Дух (у цэнтры) і св. Павел (справа) — на ахвяраванні сям’і Эйсмант; у тарцах трансепта — Хрост Пана і Цуд у Кане Галілейскай; на левай сцяне — свв. Евангелісты Лука і Мацвей, на правай — свв. Ян і Марк; над нартэксам — св. Казімір (злева), Маці Божая Ружанцовая (у цэнтры) і св. Максімільян Кольбэ (справа).
У 2006 г. касцёльны ўчастак быў абнесены агароджай на цагляных слупах.
Касцёл Святога Казіміра (Першамайскі)
Касцёл Святога Казіміра — мураваны каталіцкі храм у пасёлку Першамайскі Лідскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Мясцовая парафія заснавана 20 верасня 2001 года. Касцёл пачаў будавацца ў красавіку 2002 года. 4 сакавіка 2004 года касцёл быў асвечаны пад тытулам св. Казіміра. Праект святыні быў распрацаваны ў арцыбіскупскім праектна-будаўнічым бюро ў Баранавічах, а рэалізаваны з дапамогай нямецкага каталіцкага фонду «Рэнавабіс».
Архітэктура
Касцёл — гэта аднавежавы цагляны і атынкаваны храм, пабудаваны ў сучаснай трактоўцы неаготыкі. Святыня прамавугольная ў плане, безапсідная, прэсбітэрый фланкаваны дзвюма фігурнымі ў плане сакрыстыямі, злучанымі па-за алтаром праз катэхетычны клас. Аб’ём перакрыты адзіным двухсхільным металачарапічным дахам з вальмам над алтарнай часткай. Галоўны ўваход пазначаны чацверыковай вежай-званіцай пад двухсхільным дахам. Залавы інтэр’ер перакрыты плоскай столлю, на алтарнай сцяне над табернаклем змешчаны тытульны абраз св. Казіміра ў атачэнні абразоў Найсвяцейшага Сэрца Марыі Панны (злева) і Божай Міласэрнасці (справа).
Пеле Заваёўнік
«Пе́ле Заваё́ўнік» (Pelle Erobreren, Pelle erövraren) — дацка-шведскі драматычны фільм Біле Аўгуста, які выйшаў на экраны ў 1987 годзе. Экранізацыя аднайменнага рамана Марціна Андэрсена-Нексё. Галоўныя ролі выканалі Пеле Венегар і Макс фон Сюдаў.
Прэм’ера карціны адбылася 13 снежня 1987 года ў Даніі. У маі 1988 года фільм быў паказаны ў межах конкурснай праграмы 41-га Канскага кінафестывалю, дзе быў удастоена галоўнай узнагароды — Залатой пальмавай галіны. Апроч таго фільм атрымаў больш за 20 кінематаграфічных узнагарод, сярод якіх «Залаты глобус» і «Оскар» за найлепшы фільм на замежнай мове.
У 2006 годзе фільм «Пеле Заваёўнік» стаў адным з дванаццаці фільмаў, што былі ўключаны ў Дацкі культурны канон — пералік твораў мастацтва, прызнаных найважнейшай часткай дацкай культурнай спадчыны.
Сюжэт
Дзеянне фільма адбываецца на дацкай ферме на востраве Борнхальм ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзяў. Ласэ, пажылы ўдавец-фермер, разам з сынам Пеле на эмігранцкім судне пакідаюць абяднелыя паўднёвыя раёны Швецыі і адпраўляюцца на дацкі востраў Борнхальм, пра які яны марылі, як пра Зямлю Абяцаную. На Борнхальме Ласэ ўладкаваўся на самую нізкааплатную працу на ферме. Пеле на працягу двух гадоў пастаянна падвяргаецца знявагам і прыніжэнням, як замежнік. Аднак, сталеючы, ён не адчайваецца і спадзяецца дасягнуць лепшага жыцця, пра якое марыў з бацькам яшчэ ў Швецыі.
Спіс аб’ектаў PGC (2565001—2566000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2565001—2566000)
Леанід Макарэвіч
Леанід Макарэвіч:
Таццяна Фёдараўна Дзяругіна
Біяграфія
Нарадзілася 13 чэрвеня 1928 года ў Мінску. У 1952 годзе скончыла Беларускі тэхналагічны інстытут. З 1963 года ў Інстытуце эксперыментальнай батанікі Акадэміі навук БССР. У 1967 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Отношение древесных растений к влажности почвы». З 1970 года на пасадзе старэйшага навуковага супрацоўніка.
Навуковая дзейнасць
Т. Ф. Дзяругінай належаць навуковыя працы па біялогіі дрэвавых раслін, праблемах інтрадукцыі і акліматызацыі дрэў і хмызнякоў, вывучэнню іх анатоміі, марфалогіі і экалогіі, адносін да святла, вільгаці, якасці глебы, па тэорыі і практыцы ўвядзення ў лясную гаспадарку і зялёнае будаўніцтва і інш.
Сярод апублікаванага:
Спіс аб’ектаў PGC (1102001—1103000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1102001—1103000)
Касцёл Святой Елісаветы Венгерскай і Божай Міласэрнасці (Падароск)
Касцёл Святой Елісаветы Венгерскай і Божай Міласэрнасці — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Падароск Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца ў цэнтры паселішча.
Гісторыя
Першае ўзгадванне аб Падароску датуецца 1522 годам. Менавіта ў гэтым годзе тут быў заснаваны касцёл. Фундатарамі святыні сталі шляхцічы Клочкі, тагачасныя ўладальнікі маёнтка. У сярэдзіне XVI стагоддзя пры касцёле дзейнічала альтарыя. На карце ВКЛ Макоўскага (каля 1600 года) Падароск пазначаны ўжо як мястэчка. У XVII стагоддзі парафія спыніла існаванне.
У XVIII стагоддзі ўладальнікамі Падароска сталі Грабоўскія. Павел Ян Грабоўскі або Жыгімонт Ксаверый Грабоўскі (не высветлена, хто з іх быў тады ўладальнікам Падароска) на месцы былой драўлянай узнёс мураваную уніяцкую царкву. Святыню асвяцілі пад тытулам св. Альжбеты Каралевы Венгерскай і Дзевы. У 1839 годзе храм быў забраны пад праваслаўную царкву. З канца ХIХ стагоддзя Падароск належаў роду Бохвіцаў, якія на паўднёва-ўсходней ускраіне сядзібнага комплексу пабудавалі капліцу-пахавальню.
У 1925 годзе храм быў вернуты католікам і асвечаны пад гістарычным тытулам св. Альжбеты. У 1938—1939 гадах касцёл быў значна рэканструяваны: галоўны фасад быў разабраны, малітоўная зала падоўжана на 5 м, галоўны ўваход пазначаны магутнай чацверыковай (5×6 м) вежай-званіцай, да апсіды дабудаваны дзве прамавугольныя ў плане сакрыстыі, адна з якіх была накрыта неабарокавым шлемам (не захаваўся).
Касцёл дзейнічаў да 1947 года. Калі пробашч кс. Міхал Шамковіч быў арыштаваны, касцёл зачынілі і прыстасавалі пад сховішча. У 1959 годзе савецкія ўлады знялі падароскую парафію з рэгістрацыі. У канцы 1980-х гадоў, калі ўлады вырашылі вярнуць будынак былой святыні вернікам, на права атрымаць будынак падалі заяўкі і католікі, і праваслаўныя. У выніку старажытны храм стаў праваслаўнай царквой.
Катталіцкая грамада ў 1991 годзе атрымала пад святыню былое сховішча хімікатаў (да вайны тут размяшчаўся клуб пажарнікаў). У 1993 годзе будынак быў прыстасаваны пад касцёл, які быў асвечаны гродзенскім біскупам Аляксандрам Кашкевічам пад гістарычным тытулам св. Альжбеты і Міласэрнасці Божай.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане аб’ём пад двухсхільным дахам, завершаным над алтарнай часткай шатровай сігнатуркай. Да тарцовага фасада далучана двух’ярусная чатырохгранная шатровая званіца. Плоскасныя фасады пазбаўлены архітэктурных абломаў, расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Залавы інтэр’ер перакрыты плоскай падшыўной столлю. У алтары змешчаны абраз Міласэрнасці Божай, левая бакавая алтарная кампазіцыя тытульная, прысвечана св. Альжбеце, правая — Маці Божай Вастрабрамскай. Над уваходам зроблены хоры.
Касцёл Святога Станіслава Косткі (Ваўкавыск)
Касцёл Святога Станіслава Косткі — мураваны каталіцкі храм у г. Ваўкавыск Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Мясцовая парафія выдзелілася з Ваўкавыскай у самастойную ў 1925 г. па ініцыятыве тагачаснага пробашча Фары і ваўкавыскага дзекана кс. Баляслава Сперскага. Першапачаткова было вырашына пабудаваць часовую святыню, вуглавы камень пад якую быў закладзены 25 ліпеня 1926 г. Паводле праекта архітэктара Брунона Збароўскага касцёл у стылі польскага мадэрну міжваеннага часу ўзвялі з драўляных тэлеграфічных слупоў, і 12 снежня новую святыню пад тытулам св. Станіслава Косткі кансэкраваў віленскі арцыбіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі. Разам з касцёлам быў агароджаны ўчастак і пабудавана плябанія. У 1935 г. пабудавалі і Дом каталіцкі (згарэў падчас Другой сусветнай вайны). На ўзвышшы на поўнач ад касцёла была ўзведзена мураваная плябанія.
Першым пробашчам стаў кс. Уладзіслаў Маляўскі, былы святар гарнізоннага касцёла св. Войцеха. У 1939—1945 гг. пробашчам касцёла быў кс. Юзаф Лаўрыновіч, які пасля Другой сусветнай вайны быў вымушаны выехаць у Польшчу. Яшчэ два гады святую Імшу тут адпраўляў пробашч Фары, але ўлетку 1947 г. касцёл быў зачынены і прыстасаваны пад сховішча спачатку ільну, потым — металічнага лому, а пазней перабудаваны пад жылы будынак. Таксама і будынак плябаніі быў перабудаваны пад пяцікватэрны жылы дом па вул. Новыя Боркі, 3. Юрыдычна парафія яшчэ больш за 10 гадоў лічылася дзеючай, з рэгістрацыі яе знялі толькі ў 1959 г.
З 2007 г. пробашчам у Ваўкавыску-Цэнтральным з’яўляецца кс. Алег Дуль.
Архітэктура
Касцёла пабудаваны з сілікатных блокаў. Гэта трохнававая святыня ў стылі постмадэрн з асіметрычнай трох’яруснай чацверыковай шатровай вежай-званіцай і прыбудаваным да алтарнага фасада двухпавярховым аб’ёмам плябаніі і парафіяльнага цэнтра.
Мікалай Кірылавіч Майструк
Біяграфія
Скончыў у 1980 годзе БПІ. Служыў у 1972—1974 гадах у Савецкай Арміі. У 1980—1984 гадах працаваў архітэктарам у «БелНДІдзіпрасельбудзе». У 1984—1993 гадах сакратар навуковага Савета, памочнік старшыні Дзяржбуда БССР. У 1993 годзе намеснік дырэктара МП «Жамчужына», у 1994—1997 гадах намеснік генеральнага дырэктара па праектаванні АТ «Стары Менск», у 1997—1999 гадах дырэктар прадпрыемства «Сен-Ко» ЗАТ «Белтэхэкспарт», у 1999—2005 гадах начальнік аддзела будаўніцтва, рэканструкцыі і развіцця СП ТАА «Мабільная лічбавая сувязь», у 2005—2008 гадах намеснік главы прадстаўніцтва, глава прадстаўніцтва ЗАТ «SKALA» Літоўскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь, у 2008—2009 гадах намеснік генеральнага дырэктара ў ЗТАА «Лагістычны цэнтр Прылессе», з 2009 года начальнік аддзела праектна-каштарысных работ, намеснік дырэктара па праектна-каштарысных работах, першы намеснік дырэктара па перспектыўным развіцці і будаўніцтве, дырэктар ЗАТ «Інвест-Сістэм».
Дамаскі Кетэр (1260)
Апісанне
Рукапіс напісаны на пергаменце, складаецца з 428 фоліа памерам 305x270 мм. Пісец выкарыстаў сефардскае ў тры калонкі на старонцы. Дамаскі Кетэр уключае апарат.
На фоліа 426v маецца калафон, які змяшчае звесткі аб пісцы і даце заканчэння працы над рукапісам.
Гісторыя
Манускрыпт быў створаны ў Бургасе і дасюль невядома, калі і як ён патрапіў у Дамаск, але яго знаходжанне там адбілася на агульнапрызнанай цяперашняй яго назве. У Дамаску рукапіс захоўваўся ў сінагозе Hushbasha Al’anabi і яго там бачылі там ў 1886 годзе і  у 1919 годзе.
На аўкцыёне Sotheby's у 1962 годзе ў Лондане рукапіс быў набыты для, дзякуючы Амерыканска-ізраільскаму культурнаму фонду і асабістаму ўдзелу Н. З. Уільямса з Іерусаліма.
Дамаскі Кетэр
Дамаскі Кетэр (Карона Дамаска) — назва двух манускрыптаў, якія захоўваюцца ў Нацыянальнай бібліятэцы Ізраіля.
Кетэр
Кетэр
Спіс аб’ектаў PGC (2566001—2567000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2566001—2567000)
Кахоўская (станцыя метро)
«Кахоўская» (Каховская) — часова закрытая станцыя Маскоўскага метрапалітэна, былая заходняя канчатковая Кахоўскай лініі, цяпер скасаванай. Названая па вуліцы Кахоўка (якая ў сваю чаргу атрымала назву па ўкраінскім горадзе Кахоўка).
Отражение
Гісторыя
Летам 1980 года замест Марціновіча ў групу прыйшоў новы клавішнік Генадзь Койфман. Вакалістам стаў 16-гадовы школьнік Уладзімір Калеснікаў, спеў якога пад гітару Кандрацюк пачуў выпадкова ў двары шматпавярховага дома. У хуткім часе Кліменка і Койфмана забралі на тэрміновую службу ў войска. Астатняя тройка на вызваленыя пасады запрасіла школьніка Сяргея Кудраўцава на клавішныя, скрыпача Мішу Брусаваніка на гітару. Да адкрыцця танцавальнага сезона 1980—1981 гадоў была зроблена новая праграма. Аснову склалі хіты заходніх рок-гуртоў. На хвалях поспеху гурт з мноства варыянтаў выбірае сабе назву.
Гурт рыхтаваўся прыняць удзел у штогадовым конкурсе мастацкай самадзейнасці сярод ВІА, які праходзіў у пасялковым ДК (цяперашні тэатр ім. Мележа). На конкурсах гурт выступаў пад імем ВІА ДК «20 гадоў Перамогі», а «Отражение» было неафіцыйнай назвай. Музыкі пісалі тэксты песень самі, але прыпісвалі іх аўтарства вядомым афіцыйным паэтам, каб не выклікаць падазронасці ў кантралюючых органаў. На сваім першым гарадскім конкурсе група атрымала ад журы другое месца. У 1982 годзе вярнуліся з войска астатнія музыкі і гурт аднаўляецца ў сваім ранейшым складзе. Калектыў атрымаў прапанову з гарацкога ДК «Будаўнік», дзе музыкі ствараць сваю першую арыгінальную праграму.
У гэты ж перыяд з групай супрацоўнічаў вакаліст Леанід Конанаў. З 1984 года гурт стаў грунтавацца ў «Зале сямейных урачыстасцяў». С цягам часу і тэксты, і музыку пачынае пісаць Калеснікаў. Да 1985 года гурт набыў прафесійныя інструменты. За зімовы перыяд 1986 года спосабам «з бабіны на бабіну» былі запісаныя першыя творы.
У 1985 годзе ў Мазыры адбыўся канцэрт прыезжай спявачкі, акампанавалі якой маладыя і яшчэ невядомыя музыкі з будучага гурта «». У фінале канцэрта яны выканалі шэсць саіх твораў у стылі хэві-метал. Мазырскія музыкі пазнаёміліся і пагутарылі з гітарыстам у яго гасцінічным нумары.
У жніўні 1986 года адбылося першае выступленне на Гомельскім ТБ у прамым эфіры. Абвешчаны ў 1986 годзе Першы моладзевы фестываль у Наваполацку быў падзеяй пра які марылі многія гурты. «Отражение» прайшлі скрозь сіта адборачных конкурсаў пры падтрымцы першага сакратара Гомельскага абкама УЛКСМ. Гурт у выніку заняў 1 месца сярод удзельнікаў фестываля. Пасля фестывалю на групу звярнулі ўвагу СМІ. Запісы гурта сталі з’яўляцца ў эфіры. У моладзевай газеце сталі з’яўляцца інтэрв’ю з удзельнікамі гурта, справаздачы аб іх выступах. Гурт быў удастоены гонару запісаць свой першы альбом на Рэспубліканскім радыё. З падвоенай энергіяй гурт распачаў працу над новай праграмай.
Восенню 1987 года гурт у складзе вялікай дэлегацыі выехаў на сваё першае замежнае выступленне. У польскім горадзе Яленя Гура на працягу сямі дзён хлопцы выступалі перад польскай моладдзю. У снежні таго ж года з поспехам выступілі на моладзевым фэсце Чэхаславакіі ў горадзе Страканіцы. У чэрвені 1988 года наспела патрэба пераходу гурта ў прафесійны статус, так як меліся прафесійныя інструменты, паўнавартасная канцэртная праграма, папулярнасць у Беларусі, досвед выступаў у краіне і за мяжой. Быў набыты апарат на 1500 Вт, наняты гукарэжысёр. Юрыдычна ўсё гэта аформілася, як кааператыў «Отражение». На Другім Наваполацкім фестывалі гурт выступаў як запрошаны госць і пляцоўка, дзе выступалі госці, агучвалася апаратурай гурта. Новая праграма была абкатана і атрымала цэльны, завершаны выгляд.
У канцы 1988 года гурт запісвае свой другі альбом «В пещере горного короля» (У пячоры горнага караля) у Маскве на студыі Чарнаўскага. Гурт прыйшоў да высновы, што патрэбна ўласная студыя. Памяшканне былога клуба НПЗ «Квецень» у верасні 1989 года набыло гэты статус. Па выхадных гурт даваў канцэрты, выступаў на фестывалях, у ТБ праграмах. Рамонт студыі скончыўся да чэрвеня 1990 года. Са старымі сябрамі з «Арыі» гурт дамовіўся зрабіць сумесную гастроль па Беларусі, менавіта па Гродзенскай вобласці. У Гродне на першым канцэрце на разагрэве маскоўскага гурта былі выкананы такія хіты, як «Мы ​​там, где льют металл», «В пещере горного короля», «Мы должны». Набыла вядомасць таксама і выступленне ў Слоніме.
Апошні дыск «Держись, я с тобой!» (Трымайся, я з табой!) выйшаў у Аўстрыі ў 2001 годзе. Праз некалькі гадоў «Отражение» з рок-гурта пераўтварылася ў камерцыйную фірму «АРТ-Студыя», якую ўзначаліў Кліменка.
Кетэр (рукапіс)
Кетэр (כֶּתֶר — карона) — тэрмін, які выкарыстоўваюць для называння некаторых яўрэйскіх манускрыптаў.
Тэрмін першапачаткова абазначаў адзін пэўны рукапіс Бібліі на іўрыце. Гэты рукапіс, напісаны ў зямлі Ізраіль у X стагоддзі, падрыхтаваў пісар, які дадаў. Майманід абвясціў яго самым дакладным тэкстам. Кодэкс у свой час належаў яўрэйскай абшчыне Алепа і вядомы цяпер як.
З цягам часу тэрмін кетэр стаў абазначаць любы поўны тэкст яўрэйскай Бібліі, альбо значную яе частку, звязаны як кодэкс (а не скрутак), уключаючы кропкі агаласоўкі, і нататкі. Сярэднявечныя рукапісы лічыліся надзвычай дакладнымі, найбольш аўтарытэтнымі дакументамі, з якіх капіявалі іншыя тэксты.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Першамайск)
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Першамайск Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. Размяшчаецца ў паўночнай частцы вёскі.
Гісторыя
Касцёл пабудаваны ў 1918 годзе з цэглы. Адрамантаваны і асвечаны ў 1990 годзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры мадэрна. Вырашаны прамавугольным у плане аб'ёмам пад двухсхільным дахам. Да вуглоў франтальнага фасада далучаны чатырохгранныя двух’ярусныя вежы, прарэзаныя наверсе круглымі люкарнамі і завершаныя шпілямі з крыжамі. Цэнтральная частка фасада завершана франтонам з увагнутымі гранямі і вылучана акруглым казырком на двух чатырохгранных пілонах. Плоскасныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны стральчатымі аконнымі праёмамі і контрфорсамі ў прасценках (рудыменты неаготыкі). 3 алтарнага боку далучана прамавугольная ў плане апсіда, да вуглоў якой прыбудаваны чатырохгранныя сакрысціі. Тарцовы фасад апсіды завершаны франтонам з увагнутымі схіламі (рудыменты неабарока).
Касцёл абкружаны бутавай агароджай.
Паслэнк
Паслэнк (Pasłęk, Preußisch Holland) — горад у Польшчы ў гістарычнай вобласці Усходняя Прусія, уваходзіць у склад Эльблёнгскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Паслэнк. Займае плошчу 10,63 км². Насельніцтва 12 298 чалавек (на 2018).
Пасым
Пасым (Pasym, Passenheim) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Шчыценскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пасым. Займае плошчу 15,18 км². Насельніцтва 2 549 чалавек (на 2018).
Спіс аб’ектаў PGC (2567001—2568000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2567001—2568000)
Альштынскі павет
Альштынскі павет (Powiat olsztyński) — павет у Вармінска-Мазурскім ваяводстве Польшчы, утвораны ў 1999 годзе.
Альштынскі павет займае плошчу 2838,02 км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Ольштын.
Станам на 2018 год у павеце налічвалася 123 тыс. жыхароў.
2-е Барысаўскае благачынне
2-е Барысаўскае благачынне, 2-я Барысаўская благачынная акруга — акруга ў Барысаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы на ўсходзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Сергій Башкіраў.
Касцёл Святога Юрыя (Новая Руда)
Касцёл Маці Божай Добрай Рады — драўляны каталіцкі храм у вёсцы Новая Руда Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Капліца ў Новай Рудзе ад Азёрскай парафіі дзейнічала ў сярэдзіне ХIХ ст., але была зачынена на хвалі рэпрэсій пасля паўстання 1863—1864 гг. Мясцовы касцёл пад тытулам св. Юрыя Мучаніка быў узведзены з дрэва ў 1914 г. Тады гэта была невялікая святыня ў неагатычным стылі, прамавугольная ў плане, безапсідная, з невялікай вежай-званіцай над уваходам (выгляд святыні вядомы з малюнка 1930 г., які захоўваецца ў касцёле; мастак — А. Левандоўскі). У тым жа годзе ў Новай Рудзе была заснавана самастойная парафія.
У 1930-я гг. было вырашана будаваць новы, больш велічны касцёл. Новы драўляны касцёл у стылі мадэрн быў пабудаваны вернікамі пад кіраўніцтвам кс. Казіміра Грабоўскага ў 1938 г. і асвечаны пад гістарычным тытулам.
У 1970 г. савецкія ўлады зачынілі касцёл, вырашыўшы прыстасаваць будынак пад сховішча.
Касцёл вярнулі парафіянам у 1989 г. З 1990 г. пробашчам парафіі з’яўляецца а. Андрэй Шчупал. Стары маленькі касцёл стаяў да 1990-х гг., пакуль не быў разабраны як струхнелы.
На тэрыторыі парафіі захаваліся дзве капліцы. У 1945 г. на скрыжаванні ў в. Глушнева мясцовыя жыхары — браты Стэфан і Браніслаў Кісялеўскія, «за тое, што Пан Бог падчас вайны захаваў вёску», пабудавалі прыдарожную каплічку. Гэта чацверыковы мураваны і пабелены слуп пад бляшаным чатырохсхільным дахам, з нішамі, дзе ўсталяваны фігуркі Пана Езуса і Найсвяцейшай Панны Марыі, і надпісам: «Беззаганнае Сэрца Марыі, валадар намі. 1945». У в. Забалоцце ў добрым стане захавалася прыдарожная капліца. Яе адразу пасля вайны перавезлі сюды з лясніцтва ў Гаёўцы (цяпер Літва). Каплічка — слуп са ствала дрэва, у нішы якога змешчана фігурка Найсвяцейшай Панны Марыі.
Архітэктура
Драўляны касцёл, пабудаваны ў стылі мадэрн, уяўляе сабой прамавугольны ў плане аб’ём малітоўнай залы з пяціграннай апсідай, фланкаванай дзвюма невялікімі сакрыстыямі. Аб’ём нартэкса і хораў над ім трошкі меншы за шырыню малітоўнай залы, галоўны ўваход пазначаны велічным прытворам-крухтай. Усе аб’ёмы касцёла накрыты асобнымі высокімі бляшанымі дахамі: асноўны аб’ём — двухсхільным і вальмавым, завершаны васьміграннай шатровай глаўкай у цэнтры, схілы даху над алтаром пераходзяць у дахі над сакрыстыямі.
Інтэр’ер, падзелены чатырма слупамі на тры навы і перакрыты падшыўнымі столямі (цэнтральная нава — каробчатай, бакавыя — паўцыліндрычнымі), упрыгожваюць тры драўляныя алтары. На алтарнай сцяне змешчана велічнае разьбянае Укрыжаванне, над левым алтаром — абраз Маці Божай Вастрабрамскай, над правым — абраз св. Юрыя. Знакаміты абраз Езуса Міласэрнага змешчаны над аркай прэсбітэрыя. Арганныя хоры зроблены ў выглядзе лоджыі. У двухметровых вокнах прэсбітэрыя ў 2010 г. усталяваны вітражы, якія прадстаўляюць св. с. Фаўстыну і бл. кс. Міхала Сапоцьку.
Па-за касцёлам створана сімвалічная магіла кс. Казіміра Грабоўскага, які загінуў у гітлераўскім палоне.
Касцёл Божай Міласэрнасці (Гродна)
Касцёл Божай Міласэрнасці — каталіцкі храм у горадзе Гродна.
Гісторыя
Парафія Божай Міласэрнасці ў гарадскім мікрараёне Вішнявец пачала сваё існаванне 5 снежня 1995 года. Спачатку вернікі арэндавалі пад правядзенне набажэнстваў розныя памяшканні. 12 ліпеня 1999 года арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч і гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч асвяцілі крыж і месца пабудовы касцёла на вул. Кабяка, 14.
21 чэрвеня 2003 года быў рукапакладзены ў сан святара першы сэрцанін на Беларусі кс. Віктар Сівіцкі.
25 траўня 2005 года гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч і кардынал Станіслаў Нагі пасвяцілі вуглавы камень новага касцёла. Праект святыні ў 1998 годзе распрацаваў праектны інстытут «Гроднагражданпраект» (ГАП Штэн А. А., ГІП Казакевіч З. В.), там жа была выканана ў 2004 годзе і карэктура праекта плябаніі (ГАП Баяк О. В., ГІП Мороз С. С.).
Галоўны алтар касцёла, прысвечаны Божай Міласэрнасці (абраз гродзенскага мастака Валерыя Этоля) 23 красавіка 2006 года асвяціў гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч.
Архітэктура
Комплекс касцёла, збудаваны ў стылі неа-канструктывізму з вонкавай чырвонай цэглы, мае складаны план. Дамінантай архітэктурнага ансамбля з’яўляюцца сам касцёл, малітоўная зала якога мае рамбавідны план, і высокая чацверыковая вежа-званіца. Да алтарнай частцы касцёла дабудаваны 2-павярховы аб’ём плябаніі і парафіяльнага цэнтра. Тэрыторыя касцёла ўвосень 2006 г. абнесена металічнай агароджай на каменных слупах.
Залавы інтэр’ер касцёла перакрыты сістэмай маналітных бетонных плоскіх і рабрыстых скляпенняў. Справа ад сходаў прэзбітэрыя стаіць фігура св. а. Піо. Пакуль у малітоўнай зале яшчэ ідзе будаўніцтва, святая Імша служыцца ў капліцы, якая прыбудавана злева пад хорамі. На алтарнай сцяне над табернакулем змешчана разьбяное Укрыжаванне на фоне стукавых промняў, у нішах бочных сценаў усталяваныя фігуры Маці Божай і св. Юзафа.
Мазуры (рэгіён)
Мазуры (Mazury, Masuren) — геаграфічны і гісторыка-культурны рэгіён у паўночна-ўсходняй частцы Польшчы. Ахоплівае тэрыторыю Мазурскага і Ілаўскага Паазер’я, адміністрацыйна ўваходзіць у склад Вармінска-Мазурскага ваяводства.
Лакалізацыя
Мазуры, у адрозненне ад Варміі, ніколі не складалі асобнай адміністрацыйнай адзінкі, ні царкоўнай, ні свецкай, збольшага, менавіта таму немагчыма вызначыць дакладныя гістарычныя межы рэгіёна. Выразныя межы рэгіён мае на паўднёвых участках (мяжуе з Мазовіяй), усходніх (мяжуе з Падляшшам і Сувальшчызнай) і ўздоўж большасці заходніх участкаў (мяжуе з Варміяй і Памераніяй). На астатніх участках рэгіён пераходзіць у Літву і Прусію. Сучаснае ўжыванне тэрміна Мазуры больш шырокае (турыстычнае) — Мазурамі называюць усю паўночна-ўсходнюю Польшчу, багатую на розныя водныя аб’екты — рэкі і азёры.
Насельніцтва
Мазуры — гэта тэрыторыя рассялення этнаграфічнай группы насельніцтва паўночна-ўсходняй часткі сучаснай Польшчы — мазураў, ад якіх і паходзіць назва краю. Жыхары Мазур, у адрозненне ад суседняй Варміі, у перыяд да Другой сусветнай вайны былі ў асноўным пратэстантамі, а дакладней — лютэранамі. Падчас Рэфармацыі і ўзнікла галоўнае адрозненне рэгіёну — вера, якая стала галоўнай адметнай рысай насельніцтва, якое пражывала ў Прусіі.
Прырода
Ландшафт рэгіёна сфарміраваўся каля 15-14 тыс. год таму падчас апошняга ледавіка. Самай высокай кропкай Мазур з’яўляецца Дылеўская гара — 312 метраў над узроўнем мора. Буйнейшымі азерамі краю з’яўляюцца Снярдвы — самае вялікае возера ў сучаснай Польшчы (113,8 м²).
Варшаўская (станцыя метро)
«Варшаўская» (Варшавская) — часова закрытая станцыя Маскоўскага метрапалітэна, былая заходняя канчатковая Кахоўскай лініі, цяпер скасаванай.
Мазуры (рэгіён)
Турызм
Турыстычнай славутасцю рэгіёна з’яўляецца поле Грунвальдскай бітвы, на якім у 1410 г. польска-літоўскія войскі разграміла крыжакоў.
Варшаўская (станцыя метро)
Гісторыя
Станцыя адкрыта 11 жніўня 1969 года ў складзе ўчастка Замаскварэцкай лініі «Аўтазаводская» — «Кахоўская», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 86 станцый. З 1985 года лінія працавала ў рэжыме вілачнага руху, а з 1995 года выдзелена ў асобную Кахоўскую лінію.
З 30 сакавіка 2019 года станцыя «Варшаўская» стала канчатковай пасля закрыцця «Кахоўскай» для правядзення рэканструкцыі і ўключэння ў склад Вялікі кальцавой лініі. З 26 кастрычніка 2019 года таксама закрылася на рэканструкцыю, у сувязі з чым спыніла сваё існаванне ўся Кахоўская лінія. Адкрыццё станцыі плануецца ўжо ў складзе Вялікай кальцавой лініі ў 2022 годзе.
Рахель Вішніцэр-Бернштэйн
Рахель Вішніцэр-Бернштэйн (, Мінск —, Нью-Ёрк) — амерыканская вучоная-мастацтвазнавец, пісьменнік, гісторык яўрэйскага мастацтва. Аўтар кніг пра мастацтва яўрэйскага народа, гісторыю і архітэктуру сінагог Еўропы і ЗША, рэдактар, навуковы куратар, педагог і настаўнік.
Біяграфія
Рахіль Бернштэйн нарадзілася 14 красавіка 1885 года ў Мінску ў сям’і страхавога агента Уладзіміра Рыгоравіча (Вольфа Гутманавіча) Бернштэйна і Соф’і Гальперн. Скончыла сярэднюю школу ў Варшаве (1902). Вывучала мастацтва ва Універсітэце Гайдэльберга (1902—1903) і Мюнхенскім універсітэце (1910—1911). З 1903 па 1905 год таксама вучылася ў Брусельскай каралеўскай акадэміі, затым была пераведзена ў Школу архітэктуры ў Парыжы, дзе атрымала дыплом у 1907 годзе.
У 1912 годзе, у Санкт-Пецярбургу яна выходзіць замуж за гісторыка, сацыёлага і грамадскага дзеяча. У 1924 годзе ў іх нарадзіўся сын, Леанард. У 1920 годзе яны пераязджаюць у Лондан, дзе Рахіль працавала са старажытнаяўрэйскімі манускрыптамі ў Брытанскім музеі Лондана і Бадліянскай бібліятэцы ў Оксфардзе.
У 1921 годзе Рахель з’язджае ў Берлін і становіцца мастацкім рэдактарам выдаваных у Берліне ў 1922-24-х гадах часопісаў «Мільгройм» (на ідышы) і «Рымон» (на іўрыце). Знаходзячыся ў Берліне, яна таксама працуе мастацкім рэдактарам Энцыклапедыі Іўдаікі (Берлін) з 1928 па 1934 год, працуе ў з 1928 года, у тым ліку дырэктарам музея з 1934 па 1938 год. Адным з яе галоўных дасягненняў за гэты перыяд з’яўляецца апублікаванне яе першай кнігі Und Symbole Gestalten дэр jüdischen Kunst (Сімвалы і формы яўрэйскага мастацтва) (1935).
Сям’я Вішніцэраў з’язджае з нацысцкай Германіі вясной 1938 года і часова жыве ў Парыжы, дзе вучыцца ў графа, што ў значнай ступені паўплывала на яе далейшую творчасць.
Пасля пераезду ў Нью-Ёрк у 1940 годзе, яна аднавіла сваю навуковую працу пры і скончыла яе са ступенню ў 1944 годзе. У той жа час яна займалася навуковай дзейнасцю ў Амерыканскай акадэміі яўрэйскіх даследаванняў. Тэзісы яе працы былі апублікаваныя ў 1948 годзе пад назвай «Messianic Theme in the Paintings of the Dura Synagogue/Тэма месіянства у роспісе сінагогі Дзьюра».
Яе даследаванне сінагог было таксама апублікавана ў 1955 годзе, у кнізе «Сінагагальная архітэктура ЗША». У наступным годзе, ва ўзросце 71 года яна заснавала аддзел вытанчаных мастацтваў у у Нью-Ёрку і выкладала там да выхаду на пенсію ў 1968 годзе. Архітэктура еўрапейскай сінагогі, заключная кніга яе даследчай працы была апублікаваная ў 1964 годзе.
прысвоіў ёй ганаровую ступень доктара ў 1968 годзе, а часопіс «Яўрэйскае мастацтва/Journal of Jewish Art» прысвяціў яе творчасці асобны нумар у 1979 годзе. Гэты спецыяльны выпуск уключыў аўтабіяграфію і бібліяграфію прац вучонага па мастацтву, усяго 344 працы. Апошняй публікацыяй быў артыкул пра «Герніку» Пабла Пікаса, які выйшаў да стагоддзя вучонага. Жыла на вуліцы у Нью-Ёрку. Яна памерла ва ўзросце 104 гадоў у Нью-Ёрку. У яе застаўся сын, інжынер Леанард Джэймс Вінчэсцер.
Сусветная прэмія саўндтрэкаў
«Сусве́тная прэ́мія саўндтрэ́каў» (World Soundtrack Awards, WSA) — кінапрэмія, якая прысуджаецца за музыку, напісаную для фільмаў. Прэмія была створана ў 2001 годзе Сусветнай акадэміяй саўндтрэкаў (World Soundtrack Academy) і прысуджаецца штогод у сярэдзіне кастрычніка ў Генце (Бельгія) падчас. «Сусветную прэмію саўндтрэкаў» часта называюць самай прэстыжнай узнагародай кінамузыкі ў свеце.
«Сусветная прэмія саўндтрэкаў» прысуджаецца ў некалькіх катэгорыях, тры з якіх лічацца найбольш важнымі: «Кінакампазітар года», «Найлепшы саўндтрэк» і «Найлепшая арыгінальная песня». Сярод іншых узнагарод ёсць прэмія «Адкрыццё года», «Прэмія за прыжыццёвыя дасягненні», «Прэмія глядацкіх сімпатый», прэмія «Найлепшы малады еўрапейскі кампазітар» (з 2009 года). Іншыя ўзнагароды прысуджаліся на спецыяльнай ці нерэгулярнай аснове, напрыклад, прэмія «Найлепшы малады бельгійскі кампазітар» (прысуджалася ў 2004, 2005 і 2008 гадах) або спецыяльны прыз (прысуджаўся толькі ў 2004 годзе).