cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыкардзіянская бібліятэка
Рыкардзіянская бібліятэка (Biblioteca Riccardiana) — бібліятэка ў Фларэнцыі, Італія. Бібліятэка размяшчаецца ў Палацца Медычы-Рыкардзі. Бібліятэка была заснавана ў 1600 годзе Рыкарда Рыкардзі як асабістая бібліятэка яго сям'і. З 1670 года яна знаходзіцца ў палацы Медычы на Віа Ларга. Для публічнага доступу бібліятэка была адкрыта ў 1715 годзе, а з 1815 года яна адносіцца да Акадэміі дэла Круска.
У бібліятэцы захоўваецца копія «Прыродазнаўчыя гісторыі» Плінія, датаваная X стагоддзем, і аўтограф рукапісу Нікало Макіявелі. Таксама ў бібліятэцы захоўваецца шэраг біблейскіх манускрыптаў:, і.
Яўген Аляксандравіч Мельнікаў
Яўген Аляксандравіч Мельнікаў (нар., Сідаравічы Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Мінскую вышэйшую партыйную школу па спецыяльнасці «вышэйшая партыйнапалітычная адукацыя».
Працоўную дзейнасць пачаў рабочым на Магілёўскім камбінаце сінтэтычных валокнаў. Служыў у радах Узброеных Сіл. Быў сакратаром парткама, намеснікам начальніка, начальнікам таварна-сыравіннай вытворчасці Магілёўскага вытворчага аб’яднання «Хімвалакно». Займаў пасады намесніка старшыні Магілёўскага гарвыканкама, старшыні Магілёўскага абласнога тэлерадыёаб’яднання Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь. Працаваў намеснікам дырэктара завода сінтэтычнага валакна, начальнікам упраўлення па ідэалагічнай рабоце і рабоце з персаналам адкрытага акцыянернага таварыства «Магілёўхімвалакно».
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Псалом 76
Псалом 76 (77 паводле масарэцкай нумарацыі) канчае 10-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца. Галоўная тэма гэтага псалма — суцяшэнне пры ўспаміне пра вялікія дзеі Божыя.
Апосталы
''
Апо́сталы, ''адз. л. апо́стал (ἀπόστολος — пасол, пасланец, ад глаг''. пасылаць ἀποστέλλω) — вучні і паслядоўнікі Ісуса Хрыста.
У вузкім сэнсе тэрмін апостал адносіцца да дванаццаці непасрэдных вучняў Хрыста ; у шырэйшым — таксама і да 70 найбліжэйшым паплечнікаў Яго Царквы, званым таксама апосталамі ад сямідзесяці.
Місія Апосталаў
Хрыстос устанавіў адмысловую групу людзей, якая была названа ў Евангеллі «Дванаццаццю», і стала істотным элементам пабудаванага Ім Касцёла. У Святым Пісанні мы сустракаем грэчаскае слова «апостолёс», што перакладаецца — «пасланы», — гэта значыць, пасланы выканаць пэўную функцыю, акрэсленае заданне. Яшчэ Стары Запавет паказваў нам постаці людзей, якія выконвалі функцыі вестуноў, — напрыклад, вестуноў перамогі над ворагамі, альбо пераказваючых навіну аб нараджэнні сына і гэтак далей. Аднак у Новым Запавеце тэмін «апостолёс, пасланы», набірае новы, збаўчы сэнс. Пакліканне Апосталаў найбольш яскрава прадстаўляе нам евангеліст Марк (3, 13-19), хоць цікавыя дэталі знаходзяцца і ў іншых сінаптычных Евангеллях (Лк 6, 12-17; Мц 10, 1-4), а таксама і ў Евангеллі паводле Святога Яна (6, 67-70). Сцэна паклікання адзначана выключнай годнасцю, якая выражана ў начной малітве Ісуса (Лк 6, 12), што папярэднічала пакліканню, своеасаблівай цырыманіяльнасцю ў яго паводзінах (пар. Мк 3, 13), і ўрэшце, ва ўрачыстым пераліку імёнаў і змены некаторых з іх (Мк 13, 16-19). Гэта сведчыць пра важнае значэнне, якое надаваў Ісус дадзенай падзеі. Евангеліст Марк піша аб матывах абрання Хрыстом групы з «Дванаццаці». Па-першае, Ён выбраў дванаццаць, «каб тыя былі з Ім», гэта можа азначаць, — каб яны мелі сціслую лучнасць з Ісусам. Па-другое: Ён прызначыў дадзеных вучняў на служэнне, дзеля рэалізацыі Божага Валадарства, якоя як раз супадала з праграмай Самога Збаўцы (пар. Мк 14, 15; 1, 39; 4, 23-25). Аднак Хрыстос не абмяжоўваецца толькі ўрачыстым пакліканнем апостальскай групы; з гэтага моманту Ён заўжды трымае іх пры Сабе, удзяляе ім выключна шмат часу, рыхтуе да выканання акрэсленых заданняў. Апосталы наследавалі свайго настаўніка падчас усяго яго жыцця. Па-трэцяе: Ісус рыхтуе выбраных, каб яны былі сведкамі ўсіх падзей, і непасрэднымі Ягонымі паслядоўнікамі (пар. Лк 24, 48). У праграме Збаўцы мы знаходзім прадказанне будучай місіі не толькі Апосталаў, але і кожнага хрысціяніна. Будучы працягам місіі Хрыста, задачы Апосталаў павінны былі ўключаць у сябе некаторыя элементы, ідэнтычныя элементам Ягонай місіі. Менавіта на падмурку Апосталаў Хрыстос ставіць Свой Касцёл.
У Касцёле пры адзінстве місіі існуе разнастайнасць паслуг. Апосталам і іх пераемнікам Хрыстос даручыў абавязак навучання, асвячэння і кіравання ад Яго імя і паводле Ягонай моцы. Такая дзейнасць сапраўды з'яўляецца апостальствам, бо робіцца дзеля евангелізацыі і асвячэння людзей, дзеля таго, каб напоўніць евангельскім духам і ўдасканаліць парадак зямных спраў. Таму намаганні Апосталаў з'яўляюцца выразным сведчаннем пра Хрыста і служаць збаўленню людзей.
Хрыстос, які стаў паслухмяным аж да смерці і таму быў узвышаны Айцом (пар. Флп 2, 8-9), увайшоў у славу свайго Валадарства. Яму падпарадкавана ўсё, пакуль Ён самога сябе і ўсё не падпарадкуе Айцу, каб Бог быў усё ва ўсім (пар. 1 Кар 15, 27-28). Гэтай уладай Ён надзяліў вучняў, каб і яны здабылі стан каралеўскай свабоды і праз самаадрачэнне і святасць жыцця перамаглі ў саміх сабе панаванне граху (пар. Рым 6, 12); больш за тое: каб служэннем Хрысту ў бліжніх прыводзілі сваіх братоў праз пакору і цярплівасць да Валадарства, служыць якому — значыць панаваць. Сапраўды вялікае абяцанне і вялікая запаведзь была дадзена вучням: «Усё вашае, вы ж — Хрыста, а Хрыстос — Бога» (1 Кар 3, 23).
Заданне Касцёла — працаваць над тым, каб людзі маглі належна фарміраваць увесь парадак зямных рэчаў і скіроўваць яго праз Хрыста да Бога Айца. Абавязак Апосталаў — ясна прадстаўляць прынцыпы, што датычаць мэты стварэння і карыстання светам, і аказваць духоўную і матэрыяльную дапамогу дзеля аднаўлення ў Хрысце парадку зямных рэчаў. Сваю функцыю яны павінны выконваць непасрэдна і рашуча, кіруючыся святлом Добрай навіны, духам Касцёла і адчуваючы наказ хрысціянскай любові.
Апостальская пераемнасць (сукцэсія)
Апостальская сукцэсія, — гэта тэхнічны багаслоўскі тэрмін, якім можна акрэсліць «пераемнасць апостальскай служэння» біскупамі Хрыстовага Касцёла. Слова «сукцэсія» — паходзіць з лацінскай мовы і перакладаецца, як «пераемнасць». У агульным сэнсе пад Апостальскай сукцэсіяй разумеецца перадача ўлады і паўнамоцтваў, абавязку і годнасці біскупскага служэння тым спосабам, як гэта выконвалі Апосталы Ісуса Хрыста. Пераемнасць ставіць акцэнт на непарыўнасць таго «ланцуга» Апостальскай улады, якую ўстанавіў Сам Збаўца, каб Яго Містычнае Цела — Касцёл, мела ў сабе крыніцу святасці і прыводзіла людзей да пазнання Бога Айца. Паколькі Апосталы — першыя пастыры Касцёла, былі людзьмі смяротнымі і маглі быць суб'ектамі апостальскага служэння толькі часова, пасля іх ролю служэння павінны былі выконваць іншыя людзі.
На працягу стагоддзяў Свайго існавання Касцёл з пашанаю прымаў і ставіўся да апостальскай місіі. Деля захавання збаўчай справы апостальскага служэння неабходна было забяспечыць яго пераход праз перадачу ад аднаго смяротнага суб'екта да другога. Больш выразным чынам яна выражаецца ў інтэгральнай еднасці божага люду — аўчарні, са сваімі пастырамі, у асобах, якія працягваюць апостальскую місію. Апостальская сукцэсія датычыць перш за ўсё непасрэдных паслядоўнікаў Апосталаў, гэта значыць біскупаў. Аднак кожны святар атрымлівае заданне (munus) асвячаць і кіраваць народ Божы да Створцы менавіта дзякуючы перадачы яе праз ускладанне рук і малітву біскупа.
У адрозненні ад старазапаветнай супольнасці Выбранага Народа, у якім святарская паслуга была прэрагатывай выключна аднаго рода (ад Аарона), у месіянскай супольнасці павінны былі існаваць новыя падставы святарства. У часы Старога Запавета сукцэсія ажыцяўлялася ў цырымоніі ўскладання рук, што сімвалізавала перадачу якой-небудзь каштоўнасці асобе, якая ёю не валодала. Часцей за ўсё гэта датычыла перадачы духоўных каштоўнасцей, такіх як прабачэнне (Лев 16) або рэлігійная ўлада (Лічб 27, 18-23; Дрг 34, 9; 2 Вал 13, 16). У часы Хрыста ўскладанне рук было звязана з інстытутам равінаў-настаўнікаў, якія такім чынам перадавалі сваім вучням паўнамоцтвы дзеля навучання Закону. У Новым Запавеце, хоць ускладанне рук і было вельмі распаўсюджана, але ж часцей за ўсё яно здзяйснялася дзеля перадачы ахрышчаным Духа Святога (пар. Дз 8, 17-19; 9,2.17; 19,16) і для перадачы паўнамоцтваў касцёльнай улады (Дз 6, 6; 13, 3; 1 Цім 4, 14; 5, 22; 2 Цім 1, 6) новым асобам. У іншым значэнні ўскладанне рук мела знешні выраз здзейсненага пасвячэння, якое, дзякуючы Божай інтэрвенцыі, абяцанае Хрыстом, выклікала пераход на акрэсленых людзей звышнатуральных паўнамоцтваў, якія робяць іх здольнымі да распаўсюджання збаўчай справы Хрыста.
Божая місія, якую Хрыстос даручыў апосталам, будзе працягвацца да канца вякоў (пар. Мц 28, 20), паколькі Евангелле, якое яны павінны перадаваць, ва ўсе часы з'яўляецца для Касцёла крыніцай яго жыцця. Таму ў яго іерархічна арганізаванай супольнасці Апосталы паклапаціліся пра ўстанаўленне сваіх пераемнікаў.
Яны не толькі мелі ў сваім служэнні розных памочнікаў, але, каб даручаная ім місія працягвалася пасля іх смерці, перадалі сваім непасрэдным супрацоўнікам, як у запавеце, абавязак ажыцяўляць і ўмацоўваць распачатую імі справу, даручаючы ім клопат пра ўвесь статак, у якім Дух Святы паставіў іх пасвіць Касцёл Божы (пар. Дз 20, 28). Так яны ўстанавілі мужоў, а потым распарадзіліся, каб пасля іхняй смерці іншыя выпрабаваныя мужы прынялі іх служэнне. Праз тых, каго Апосталы ўстанавілі біскупамі, як сцвярджае святы Ірыней Ліёнскі, і праз іх пераемнікаў аж дагэтуль ва ўсім свеце выяўляецца і захоўваецца апостальская традыцыя.
Дванаццаць апосталаў
Дванаццаць апосталаў — дванаццаць непасрэдных вучняў Ісуса Хрыста.
Па хрысціянскім вучэнні, за час свайго жыцця Ісус Хрыстос паклікаў дванаццаць вучняў, каб яны былі з ім, узвяшчалі Евангелле і выганялі д'ябалаў і гаварылі ад яго імя. У сілу ўлады, якой надаў іх Хрыстос («Хто прымае вас Мяне прымае, а хто Мяне прымае, прымае Таго, Хто паслаў Мяне», ), пасля Уваскрэсення Хрыстова і сашэсця на іх Святога Духу апосталы пачынаюць устройванне хрысціянскай царквы.
Жыццё і дзеянні гэтых вучняў, званых таксама «апосталамі ад дванаццаці», часткова выкладзена ў Евангеллі і кнізе «Дзеяннях святых апосталаў», якія ўваходзяць у склад Новазапаветнага канону.
Апостал Павел
Павел, ён жа Саул (שאול, Шауль), пакліканы пасля смерці Ісуса Хрыста, гэта значыць ён не ўваходзіць у склад дванаццаці вучняў, пакліканых у перыяд зямнога жыцця Ісуса. Нягледзячы на гэта Павел з'яўляецца адным з самых ушанаваных апосталаў хрысціянства, паколькі ён і апостал Пётр (Сымон) лічацца першавярхоўнымі айцамі Царквы. Апостал Павел сам сябе зваў «апосталам язычнікаў».
Апосталы ад сямідзесяці
Апосталы ад сямідзесяці (ці ад 72) — вучні Хрыста і яго вучняў:
Большасць імёнаў апосталаў ад сямідзесяці адсутнічаюць у Новым Запавеце і вядомыя са Свяшчэннага Падання. Выключэнне складаюць імёны першых сямі дыяканаў, абраных дванаццаццю апосталамі, і імёны апосталаў ад сямідзесяці, азначаныя ў апостальскіх пасланнях. Аднак нідзе яны прама не завуцца апосталамі.
Карты таро
Карты таро — сістэма знакаў, калода з сямідзесяці васьмі карт, якая з’явілася, як мяркуецца, у Сярэднявеччы ў XIV—XVI стагоддзі, у нашы дні выкарыстоўваецца пераважна для варажбы, таксама захавалася і прынамсі адна картачная гульня з выкарыстаннем поўнай калоды таро. Малюнкі на картах таро маюць складанае тлумачэнне з пункту гледжання астралогіі, акультызму і алхіміі, таму традыцыйна таро звязваюцца з «таемным веданнем» і лічыцца загадкавым.
Склад
Карты тыповай калоды таро дзеляцца на дзве вялікія групы:
Дызайн
У залежнасці ад выкарыстанай стылістыкі, розныя знакамітыя калоды атрымалі імёны:
Таро, ігральныя карты
Існуюць паралелі паміж калодай таро і распаўсюджанымі еўрапейскімі ігральнымі картачнымі калодамі. Чатыры масці таро можна паставіць у адпаведнасць чатыром традыцыйным картачным масцям: посахі — трэфам, мячы — пікам, кубкі — чырвам, дынарыі — звонкам, шэраг добрых якасцяў малодшых арканаў, ад туза да караля (або ад двойкі да туза) адрозніваецца ад большасці ігральных калод толькі наяўнасцю не трох, а чатырох «фігурных» карт, прычым у большасці еўрапейскіх калод няма рыцара, але ёсць валет (паж), бываюць і такія, у якіх няма валета, але ёсць рыцар (вершнік). Старэйшым арканам у ігральных калодах нічога не адпавядае, толькі джокер у складзе 54-картачнай калоды можа быць прыраўнаны да «Блазна».
Усе гэтыя паралелі шматкроць адзначаліся рознымі даследчыкамі гісторыі таро. Па адной з распаўсюджаных гіпотэз, калода таро была агульным папярэднікам для ўсіх еўрапейскіх калод ігральных карт. Ёсць і іншыя варыянты, некаторыя з іх прыведзены ніжэй у раздзеле «Паходжанне таро».
Паходжанне таро
Паходжанне карт таро абрасло шматлікімі легендамі. На аснове большасці сучасных даследаванняў лічыцца, што карты таро з’явіліся ў Італіі ў пачатку XV стагоддзя (1420—1440). У 1450 г. у Мілане з’явілася калода таро Вісконці — Сфорца. Захаваліся фрагменты калод, прыдуманых сямействамі Вісконці і Сфорца, якія паслужылі прататыпам сучаснай калоды з 78-мі карт. Калоды тых часоў, якія захаваліся, уяўляюць сабой раскошныя карты ручной работы, выкананыя для арыстакратыі. У 1465 годзе з’яўляецца калода Тарокі Мантэнні, структура якой заснавана на кабалістычным падзеле Сусвету, вядомым як 50 Варот Біны. Калода складаецца з пяцідзесяці карт, пяці серый або масцей (Нябесны звод, Асновы і цноты, Навукі, Музы, Грамадскі статус) па дзесяць карт у кожнай. Некаторыя малюнкі на сучасных картах таро (старэйшых і малодшых арканах) былі запазычаныя з калоды тарокі (Энцыклапедыя сучаснай магіі, т. 2. 1996 г.). Калода Тарокі Мантэнні служыла шаблонам сімвалаў для мастакоў II паловы XV стагоддзя (у прыватнасці для Рабінэ Тэстара ў манускрыпце «Павучальная кніга пра шахматы кахання»).
У Еўропе таго часу ведалі, што звычайныя ігральныя карты прыйшлі з ісламскага свету, аб чым сведчыць запіс італьянскага жывапісца Нікола Кавелуцца, зроблены ў 1379 годзе ў хроніках яго роднага горада: «ўведзена ў Вітэрбо гульня ў карты, якая паходзіць з краіны Сарацынаў і званая імі „наіб“». Гэтыя раннія карты мелі чатыры масці — чары, мячы, манеты і клюшкі для пола (якія еўрапейцы ўспрынялі як палкі) — і фігуры, якія складаюцца з караля і двух чыноўнікаў-мужчын. Існавалі і карты мамлюкаў з 22 козырамі, вельмі падобныя на таро, якія, магчыма, і былі продкам як карт мамлюкаў, так і звычайных ігральных карт; магчыма, што спачатку ад карт мамлюкаў пайшло таро, а з яго узніклі ігральныя карты. Карты мамлюкаў па сваёй структуры нагадвалі менавіта таро: 56 малодшых арканаў і 22 старэйшыя козыры, дзяліліся на чатыры масці — мячы, кіі, кубкі і пентакли (таксама вядомыя як «дыскі» і «манеты»). Мамлюкі пільнаваліся забароны Карана на стварэнне вобраза людзей і таму наносілі на карты толькі так званыя арабескі. Ігральныя карты са звыклымі для нас масцямі (трэфами, пікамі, чырвами, звонкамі) уведзены ва ўжыванне французамі незадоўга да 1480 года. Сцверджанне таго, што ігральныя карты паходзяць ад таро, часам даказваецца існаваннем джокера, які падаецца як адзіны ацалелы козыр таро («Блазан»). Але відавочна, што гэта памылковая думка, бо джокер з’явіўся ў ЗША каля 1857 г. і выкарыстоўваўся ў якасці г. зв. «вольнай» карты ў покеры або ў якасці старэйшага козыра ў гульні юкер.
Назва
Што тычыцца паходжання самой назвы таро, то вядома, што першапачаткова карты называліся «карты трыумфаў» (carte da trionfi), аднак каля 1530 г. італьянскае слова «tarocchi» (у адз. л. «tarocco») пачало выкарыстоўвацца для таго каб адрозніць гульню з таро ад гульні са звычайнымі козырамі (triumphs — trumps). Як і звычайныя ігральныя карты, таро выкарыстоўваліся ў азартных мэтах, а менавіта ў гульні, якая нагадвае брыдж. Гэтая гульня была вельмі папулярная ў Еўропе, у яе працягваюць гуляць і цяпер, асабліва ў Францыі. Некаторыя лічаць, што слова паходзіць ад арабскага طرق турук, што значыць 'на шляху'. Таксама назва можа паходзіць ад арабскага ترك тарак, 'пакідаць, кідаць'. Паводле іншай этымалогіі, італьянскае tarocco паходзіць ад арабскага طرح тарх, 'адхіленне, адніманне'.
Егіпецкая
Існуе легенда, што ў Старажытным Егіпце быў храм, у якім было дваццаць два пакоі, а на сценах намаляваны сімвалічныя карціны, ад якіх пасля пайшлі вялікія арканы таро. Гэтая легенда пацвярджае версію пра тое, што карты таро паходзяць ад віньетак старажытнаегіпецкай Кнігі Мёртвых, малюнкі якіх на самай справе наносіліся на сцены святых збудаванняў — магільняў.
Упершыню магчымасць паходжання таро з Егіпта дапусціў Курэй дэ Жэбелен. Ён пісаў у пятым томе «Першабытнага свету» (1778): "Таро. Картачная гульня, распаўсюджаная ў Германіі, Італіі і Швейцарыі. Гэта гульня егіпецкая, як мы яшчэ аднойчы пакажам; яе назва складаецца з двух усходніх слоў, Tar і Rha (Rho), і азначае «царскі шлях». Гэта заява была зроблена да адкрыцця разецкага каменя ў 1799 і тым больш да таго, як былі расшыфраваны егіпецкія сімвалы. Усе гэтыя факты ставяць пад сумнеў тэорыю аб егіпецкім паходжанні, паколькі названых Жэбеленам слоў у егіпецкай мове не аказалася.
Кабалістычная
Існуе меркаванне пра паходжанне таро з кабалы (дваццаць дзве літары і дзесяць сфірот у кабале — аснова сістэмы таро), за адпраўную кропку ў гісторыі таро прымаецца 300 год нашай эры — прыкладная дата стварэння «Сэфэр Йеціра», фундаментальнай працы па Кабале.
Гульня
Французская гульня таро (jeu de tarot) — картачная гульня з біткамі для чатырох гульцоў. Гэта адзіная шырока распаўсюджаная гульня, якая захавалася да нашых дзён і выкарыстоўвае поўную 78-картачную калоду таро. Гульня распаўсюджана па ўсёй Францыі, а таксама вядомая ва франкамоўнай Канадзе. Французскія таро вядомыя з даўніх часоў і карысталіся папулярнасцю на працягу як мінімум некалькіх стагоддзяў.
Гадальныя карты
У працах некаторых акультыстаў можна сустрэць сцверджанні, што таро выкарыстоўваліся для прадказанняў ледзь ці не з часоў Сусветнага патопу, калі не раней. Аднак першыя дакументальныя сведчанні аб практыцы суаднясення карт (у прыватнасці карт таро) і чалавечых лёсаў адносяцца толькі да XVI стагоддзя. Некаторыя паэты таго часу, апісваючы знакамітасцей у хвалебных вершах, параўноўвалі людзей з козырамі таро. Такія вершы называліся «tarocchi appropriati», і ў адным выпадку (1527 годзе) яны адносяцца да лёсу чалавека. У 1540 годзе ў Італіі выходзіць кніга «Варажба» («Le Sorti»«Le Sorti»), у якой аўтар, нехта Франчэска Маркаліна да Форлі, паказвае просты спосаб прадказання будучыні з дапамогай карт масці манет звычайнай ігральнай калоды. Гэта найбольш ранні з вядомых нам трактатаў аб варажбе. Хоць калода таро і змяшчае аналагічныя карты, немагчыма адназначна сцвярджаць, што яны з’яўляліся ў тыя часы развітым гадальным інструментам. Упэўнена казаць аб таро як пра сфарміраваную сістэму прадказанняў можна толькі пачынаючы з канца XVII стагоддзя, паколькі ў Балонні захаваліся запісы, датаваныя 1700 годам, у якіх недвухсэнсоўна апісваюцца гадальныя значэнні карт таро.
Медытатыўная практыка
Вядомы медытатыўныя практыкі з дапамогай малюнкаў карт таро. Часцей за ўсё для гэтага выкарыстоўваюцца старэйшыя арканы. Мэты такой практыкі могуць быць розныя: глыбейшае разуменне карт для выкарыстання ў варажбе, духоўнае развіццё, акультная практыка. Медытацыя ўяўляе сабой разумовае ўваходжанне ў карту таро, дыялог з героямі сюжэту або ўяўленне сябе на іх месцы. .
Таро як крыніца таемных ведаў
Падобныя сімвалічныя «сляды» наштурхнулі пазнейшых даследчыкаў на думку, што таро паходзіць ад старажытных культур (егіпецкай або вавілонскай), што гэтая сістэма ўяўляе сабой таемны збор мудрасці мінулага. Першым вядомым даследчыкам у гэтай галіне быў Кур дэ Жэбелен. У 1781 годзе выйшла яго кніга «Першабытны свет, яго аналіз і параўнанне са светам сучасным» («Le Monde primitif analysé et comparé avec le monde moderne»), у апошнім раздзеле якой сцвярджаецца, што таро ўзыходзяць да егіпецкай традыцыі. Ён выказаў здагадку, што назва «таро» перакладаецца са старажытнаегіпецкай як «Шлях Цара».
З гэтага часу на калоду глядзелі як на таямнічую акультную сістэму, на аснове якой вяліся акультныя даследаванні, а Марсельскае таро сталі ўзорам для стварэння новых калод. У ранніх версіях таро не было не толькі астралагічных знакаў, літар іўрыту, але нават нумароў. Такой была, напрыклад, калода Вісконці — Сфорца, якая датуецца 1428 годам, вырабленая мастаком Баніфацыа Бемба да вяселля Б’янкі Марыі Вісконці з Франчэска Сфорца. Толькі ў 1470 годзе з’явіцца калода карт Montegna з выявай антычных багоў і астралагічных знакаў.
Асобна ў шэрагу даследчыкаў сімвалізму таро стаіць настаўнік матэматыкі і цырульнік Альет, на якога моцна паўплывалі ідэі кнігі дэ Жэбелена. Альет, прысвяціўшы сябе акультным заняткам, распрацаваў сваю сістэму варажбы па картах. У гісторыі ён вядомы як Этэйла, гэты псеўданім быў анаграмай уласнага імя даследчыка.
Значныя даследчыкі сімволікі таро належаць да адной з двух школ: французскай ці англійскай. Галоўнае адрозненне школ складаецца ў тым, куды яны змяшчаюць «Блазна» ў шэрагу старэйшых арканаў.
Заснавальнікам французскай школы з’яўляецца Эліфас Леві. У 1856 г. у сваёй працы «Вучэнне і рытуал вышэйшай магіі» Эліфас Леві ўпершыню звязвае кабалу і таро, асацыюючы старэйшыя арканы таро з літарамі іўрыту, а значыць, і з шляхамі Кабалістычнага дрэва. Менавіта гэтай схемай карыстаўся С. Л. Макгрэгар Мазерс пры стварэнні калоды таро «Залатой Зары». У 1887 годзе Мазерс пачынае апісваць эзатэрычныя атрыбуты таро ў сваім манускрыпце «Кніга Т».
Згодна з паданнямі французскай школы, аркан «Блазан» варта размяшчаць паміж арканамі «Суд» і «Свет». У гэтым выпадку шэраг старэйшых арканаў адкрывае карта «Маг» і ёй адпавядае літара іўрыту «алеф». Заснавальнік англійскай школы Мазерс змяшчае «Блазна» — нулявы аркан — перад «Чараўніком», паколькі нуль ёсць пачаткам усіх іншых лікаў, як Нішто ёсць прабацькам усіх рэчаў. У гэтай сістэме адпаведнасці алеф суадносіцца ўжо з «Блазнам».
Далей пытаннем сімволікі карт займаўся Артур Эдвард Уэйт (Уайт), які ў 1910 годзе апублікаваў кнігу «Ілюстраваны ключ да Таро». Пад яго кіраўніцтвам Памэла Колман-Сміт, маладая амерыканка, якая была ў ордэне «Залатой Зары», намалявала новую калоду таро, так званую калоду Райдэра — Уэйта. Уэйт упершыню змясціў на картах «лічбавых» малодшых арканаў, на якіх раней маляваліся толькі сімвалы масці ў адпаведнай наміналу колькасці, малюнкі з пэўным сюжэтам, унікальным для кожнай карты. Гэта дазволіла пашырыць тлумачэнне малодшых арканаў пры варажбе: калі раней гэтыя карты трактаваліся выключна па спалучэнні масці і намінале, то цяпер з’явілася магчымасць выкарыстоўваць сімволіку малюнкаў. Другой істотнай рэформай стала змена пазіцый арканаў «Правасуддзе» і «Сіла» (у ранейшых калодах — VIII і XI, у Уэйта — XI і VIII адпаведна). Выдадзеная Уэйтам адначасова з калодай кніга «Ілюстраваны ключ да Таро» дае поўнае апісанне калоды, сімволікі карт і яе трактовак.
Яшчэ праз тры дзесяцігоддзі ўласную калоду стварыў Алістэр Кроўлі ў суаўтарстве з мастачкай Фрыдай Харыс. Хоць калода Кроўлі была выканана ў цэлым у «англійскім» стылі, ён ўнёс у яе прыкметныя змены: вярнуў «Правасуддзе» і «Сілу» на зыходныя «французскія» пазіцыі (VIII і XI), пераназваў частку старэйшых арканаў, змяніўшы іх трактоўку, а таксама прысвоіў усім «лічбавым» картам малодшых арканаў уласныя імёны, якія адлюстроўваюць іх значэнне. Фігурныя карты малодшых арканаў былі перайменаваны: замест чацвёркі з «Пажа», «Рыцара», «Каралевы» і «Караля» выкарыстоўваецца чацвёрка «Прынцэса», «Прынц», «Каралева» і «Рыцар». Праца над калодай, якая атрымала назву «Таро Тота» ў гонар аднайменнага егіпецкага бажаства, была скончаная ў 1944 годзе. Тады ж Кроўлі выпусціў пад псеўданімам «Майстар Тэрыён» «Кнігу Тота», дзе даецца апісанне калоды і яе расшыфроўка сімволікі. Трактоўка карт, выкладзеная Кроўлі, шмат у чым адрозніваецца ад класічнай традыцыі, яна ўключае тлумачэнні з еўрапейскай астралогіі, кабалы, міфалогіі мноства народаў, ад Індыі да Скандынавіі. Сімволіка «Таро Тота» надзвычай багатая, многія таролагі называюць гэтую калоду самым насычаным сімваламі варыянтам таро; яна таксама найменш адназначная ў тлумачэнні. Існуе меркаванне, што Кроўлі захаваў у таямніцы некаторыя аспекты сімволікі сваёй калоды, з прычыны чаго яго трактоўкі нярэдка дапаўняюцца і відазмяняюцца тлумачальнікамі. Нягледзячы на імкненне аўтара распаўсюдзіць свой падыход да таро як мага шырэй, калода Кроўлі была выдадзена пры яго жыцці толькі вельмі абмежаваным накладам (200 асобнікаў) і ў непаўнавартасным выглядзе (нізкая якасць друку, малюнкі карт ўзятыя з рэпрадукцый «Кнігі Тота», выкарыстана ўсяго два колеры). Шырокае яе распаўсюджанне адбылося ўжо пасля смерці аўтараў, калі некалькі выдавецтваў выпусцілі калоду вялікім накладам і ў нармальнай якасці, выкарыстаўшы арыгіналы малюнкаў, выкананых Фрыдай Харыс пад кіраўніцтвам Кроўлі.
Нарсак
Нарсак (дацк. і грэнл. Narsaq) — горад на паўднёвым захадзе Грэнландыі. На поўначы мяжуе з Нукам, на ўсходзе — з Амасалікам, на поўдні — з Какартокам і Нанарталікам, на захадзе — з Івітутам і Пааміутам.
Насельніцтва — 1700 чал (2005).
Aufstehen
Aufstehen (Ауфштэен, Уставайце!) — левы папулісцкі палітычны рух Германіі, заснаваны лідарам парламенцкай фракцыі Левай партыі Сарай Вагенкнехт і афіцыйна прадстаўлены 4 верасня 2018 года. Рух закліканы аб’яднаць пад сваім пачаткам прадстаўнікоў партый і напрамкаў левага фланга, а таксама прыцягнуць на свой бок беспартыйных. Асноўнай мэтай «Aufstehen» з’яўляецца ўзмацненне палітычнага ўплыву левых і фарміравання новага ўрада з сацыяльнай парадкам дня.
Стварэнне
Афіцыйны сайт руху «Уставайце!» стартаваў 4 жніўня 2018 года. Яго адкрыццё прыпала на самы пік масавых грамадскіх беспарадкаў у саксонскім Хемніцы, выкліканых гібеллю 35-гадовага немца. Да моманту запуску інтэрнэт-старонкі дэпутат Бундэстага Сара Вагенкнехт неаднаразова заяўляла пра ініцыятыву стварэння калектыўнага левага руху. У тэксце, які быў апублікаваны на афіцыйным сайце руху да дня яго афіцыйнага запуску, адзначаецца, што ў Германіі на сённяшні дзень назапасілася занадта шмат супярэчнасцяў.
На сайце таксама адзначалася .:
Многія паплечнікі Вагенкнехт сустрэлі ініцыятыву скептычна, угледзеўшы ў ёй пагрозу партыйнага расколу. Тым не менш, знайшлося нямала дзеючых палітыкаў, якія станоўча паставіліся да новага руху і выказаліся ў яго падтрымку. Так, у інтэрв’ю часопісу Der Spiegel дэпутат Бундэстага ад СДПГ Марка Бюлаў, дэпутат ад Левай партыі Севім Дагдэлен і прадстаўнік Зялёных Ант’е Фольмер сумесна заявілі :
Рух быў афіцыйна прадстаўлены 4 верасня 2018 года на федэральнай прэс-канферэнцыі з удзелам Сахры Вагенкнехт, Бернда Штэгемана, Людгера Фольмера і Сімоны Ланге. Усяго за некалькі дзён існавання руху да яго далучыліся каля 60 тысяч чалавек. За першы месяц на дамашняй старонцы арганізацыі зарэгістраваліся 101 741 чалавек.
Адначасова аўстрыйская грамадзянская арганізацыя #aufstehn, якая існуе з 2015а, папрасіла стваральнікаў руху змяніць яго назва, хэштег, шрыфт і колер, каб пазбегнуць блытаніны, паколькі гэтыя два руху ніяк не звязаныя паміж сабой. Аднак стваральнікі нямецкага праекта пагадзіліся толькі на тое, каб прыбраць хэштэг перад назвай.
Мэты
На афіцыйным сайце руху пазначаны яго асноўныя задачы і мэты :
Крытыка
Новы палітычны рух выклікаў неадназначную рэакцыю ў палітычных колах. Апаненты Вагенкнехт унутры Левай партыі адрэагавалі на новую ініцыятыву даволі скептычна, са схаваным песімізмам, баючыся партыйнага расколу. Акрамя таго, як палітычныя праціўнікі, так і аднапартыйцы і левыя крытыкі Вагенкнехт крытыкавалі яе і заснаваны ёю рух за схільнасць падыгрываць правапапулісцкім настроям, у тым ліку варожасці да мігрантаў. Прэм’ер-міністр Цюрынгіі Бода Рамелаў лічыла стварэнне руху «Aufstehen» памылкай, мяркуючы, што ён толькі прывядзе да расколу ўнутры Левай партыі. Па яго словах, «рух павінен узнікаць знізу, а не ўнутры самой партыі». Палітолаг Альбрэхт фон Луке выказаў сумневы, ці зможа рух сапраўды стаць грамадскім, таму што на дадзены момант ён сканцэнтраваны на асобе самой Сары Вагенкнехт. Таксама фон Луке бачыць у арганізацыі небяспеку для СДПГ і Партыі Зялёных. Генеральны сакратар СДПГ Ларс Клінгбайль таксама негатыўна паставіўся да новага палітычнага руху, адхіліўшы магчымасць супрацоўніцтва. Ён сказаў :
Апытанне грамадскай думкі, праведзенае службай Civey для навінавага сайта t-online.de, паказаў, што большасць нямецкіх грамадзян таксама настроены скептычна ў адносінах да ініцыятывы Вагенкнехт. 62% рэспандэнтаў лічаць, што Aufstehen не зможа надоўга замацавацца на палітычным ландшафце Германіі, і толькі 19% прытрымліваюцца процілеглага пункту гледжання. У апытанні прынялі ўдзел 5 000 жыхароў ФРГ.
Перэн
Перэн — прозвішча.
Отранта
О́транта (Otranto) — партовы горад і камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
IC 3111
IC 3111 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Отранта
Насельніцтва складае 5481 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 72 чал./км². Займае плошчу 76 км². Паштовы індэкс — 73028. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікамі горада з'яўляюцца Отранцкія мучанікі.
Гісторыя
Пасля ўзяцця Робертам Гвіскарам у 1068 годзе ўвайшоў у склад Сіцылійскага каралеўства.
11 жніўня 1480 годзе Отранта захапілі туркі, і Папа Сікст IV, каб выбіць з рук «няверных» плацдарм у Італіі, заклікаў еўрапейскія краіны арганізаваць крыжовы паход супраць туркаў, які актыўна падтрымала толькі Венгрыя, якая даслала каля 1600 воінаў для барацьбы з туркамі, і Неапаль, які сабраў арганізаванае апалчэнне. Асманы пакінулі Отранта ў 1481 г., калі памёр Мехмед II. Пасля захопу горада было забіта каля 15 тысяч абаронцаў і 5 тысяч чалавек патрапілі ў рабства.
14 жніўня 1480 года ў наваколлях Отранта былі абезгалоўлены 813 чалавек, якія 12 мая 2013 года былі абвешчаны святымі Рымскім Папам Францыскам.
У 1537 годзе горад разрабаваў турэцкі пірат па мянушцы Рудая Барада. Пасля нападаў туркаў Отранта страціў партовае значэнне, хоць цяпер адтуль у Корфу пушчаны паром.
У 1804 годзе Напалеон размясціў у сярэдневяковым замку Отранта свой гарнізон, а тытул герцага Отранцкага дараваў шэфу французскай паліцыі Жазефу Фушэ. Яго нашчадкі называлі сябе герцагамі Отранта яшчэ ў XX стагоддзі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Украінская асацыяцыя футбола
Украінская асацыяцыя футбола — арганізацыя, якая ажыццяўляе кантроль і кіраванне футболам ва Украіне. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Кіеве. Займаецца арганізацыяй нацыянальнага чэмпіянату, зборных краіны, падтрымкай, развіццём і папулярызацыяй усяго футболу ў цэлым.
Беларускі камітэт (Беласток)
Беларускі камітэт — грамадская нацыянальная арганізацыя, якая дзейнічала ва ўмовах нацысцкай акупацыі ў часы Другой сусветнай вайны.
Камітэт быў створаны летам 1941 года ў акупаваным Беластоку з дазволу нямецкіх акупацыйных уладаў. Першапачаткова яго ўзначальваў Часлаў Ханяўка, пазней — Уладзімір Тамашчык і Хведар Ільяшэвіч. У задачы арганізацыі ўваходзіла дапамога беларускаму насельніцтву, абуджэнне беларускай нацыянальнай свядомасці, адукацыйныя і культурныя мерапрыемствы.
Cядзіба Беларускага камітэта мясцілася ў Беластоку на вул. Варшаўскай 6, пазней на Слонімскай 15, Кіеўскай 1 і Вясковай 1.
У камітэце сфармаваліся наступныя аддзелы: арганізацыйны, навучальны, прапаганды і культуры, а таксама забеспячэння. Беларускі камітэт стварыў рэгіянальныя аддзяленні ў — Белавежы, Бельску Падляскім, Бераставіцы, Ваўкавыску, Гродне, Пружанах, Свіслачы, Скідзелі, Новым Двары, Нараўцы і Міхалове. Дакладная агульная колькасць членаў Беларускага камітэта ў Беластоцкай акрузе невядомая і ацэньваецца па-рознаму — ад некалькіх соцень да некалькіх тысяч чалавек.
На Беласточчыне была створана сетка беларускіх пачатковых школ, інспектарам якіх быў прызначаны Аляксей Грыцук. На мяжы 1943—1944 гадоў на тэрыторыі былога Беластоцкага ваяводства колькасць беларускіх школ складала каля 70 %.
Улетку 1943 года была арганізавана беларуская дапаможная паліцыя. Палітычнае кіраўніцтва над ёй прыняло на сябе Беларускае нацыянальнае аб’яднанне. Камандаванне падраздзяленнем (120—150 чалавек) ажыццяўляў Іван Гелда.
Дзейнасць арганізацыі спынілася летам 1944 года.
Кастусь Калеснікаў
Кастусь Калеснікаў (Kastuś Kaleśnikau, нарадзіўся 15 верасня 1971 года) — беларускі рок-музыка, удзельнік гуртоў IQ48 і žygimont VAZA. Скончыў Інстытут фізкультуры (зараз БДУФК). Майстар спорту па фехтаванні. Працаваў настаўнікам фізкультуры ў школе, потым — у медычнай вучэльні. Жанаты, мае аднаго дзіцёнка. З 1996 па кастрычнік 1998 быў у складзе гурта Hasta La Fillsta. У складзе Hasta La Fillsta стаў лаўрэатам фестываля альтэрнатыўнай музыкі «Уступи дорогу», які праводзіўся фондам Джорджа Сораса. Удзельнічаў у запісу альбомаў IQ48 «Вар’яты» (2005), «Героі!» (2008). У 2002 годзе прыйшоў у гурт «žygimont VAZA», з якім яшчэ ў 1993 годзе запісаў песню «Klatva» для першага альбома «Šyba 48». У складзе гурта «žygimont VAZA» скончыў запіс альбома «Kajin» (2004) і «Distortion» (2007). Ад 2008 года таксама быў у складзе гурта The Silicon. Увесну 2009 года сышоў з гурта IQ48 і пераехаў у Польшчу.
Гетэрадэроз буракоў
Гетэрадэроз буракоў  — захворванне буракоў, якое выклікаецца. Яно адносіцца да групы захворванняў, званых нематоднымі захворваннямі.
Апісанне
Псуе карані буракоў, культурныя і пустазельныя расліны сямейства крыжакветных і лебядовых (капуста, турнэпс, радыска, рыжак, шпінат). Вясною лічынкі пранікаюць у карані раслін, кормяцца, праходзяць стадыі развіцця, ператвараюцца ў самак і самцоў. За вегетатыўны перыяд дае 1 пакаленне. У пашкоджаных раслін утвараецца густая сетка дробных каранёў (барадатасць), караняплоды дробныя, з паніжанай цукрыстасцю. У гарачыя дні расліны нікнуць, лісце жаўцее і робіцца кучаравым.
Меры барацьбы
Апрацоўка заражаных раслін, глебы, нематадоіднымі грыбамі, укараненне севазваротаў з культурамі, якія не пашкоджваюцца нематодамі. Дапамагаюць выкарыстанне ўстойлівых сартоў і каранцінныя мерапрыемствы.
Мардоўская рэспубліканская дзіцячая бібліятэка
Мардоўская рэспубліканская дзіцячая бібліятэка (Поўная афіцыйная назва: Дзяржаўная ўстанова культуры «Мардоўская рэспубліканская дзіцячая бібліятэка») — бібліятэка ў горадзе Саранску Рэспублікі Мардовія.
Адкрыта ў 1960 годзе. У бібліятэцы 15 аддзелаў, у тым ліку абанементы навучэнцаў малодшых і старэйшых класаў, аддзелы нацыянальнай і краязнаўчай літаратуры, літаратуры на замежных мовах, інфармацыйна-бібліяграфічны, перыядычных выданняў і іншыя.
Супрацоўнікамі бібліятэкі арганізуюцца кніжныя выстаўкі, святы кніг, казак, музычныя і літаратурныя вечары, краязнаўчыя чытанні. Бібліятэка аказвае метадычную і практычную дапамогу дзіцячым, сельскім і школьным бібліятэкам рэспублікі, праводзіць для іх працаўнікоў семінары, трэнінгі, курсы, практыкумы, школы прафесійнага майстэрства.
Будынак, у якім размешчана бібліятэка, пабудаваны ў 1939 годзе. Спачатку ў ім размяшчалася бібліятэка імя Пушкіна, а ў 1970 годзе ён быў перададзены Мардоўскай рэспубліканскай дзіцячай бібліятэцы.
Гіпастаз
Гіпастаз (ад гіпа... і грэч. stásis — застой) — скапленне крыві ў капілярнай сетцы ніжэйшых частак цела і асобных органаў.
Арцём Аляксандравіч Мітасаў
Клубная кар’ера
Выхаваец курскага футбола, кар’еру пачынаў у мясцовым «Авангардзе». У 2010 годзе выступаў за «Рубін-2», пасля вярнуўся ў «Авангард», за які гуляў у трэцім расійскім дывізіёне. У 2015 годзе перайшоў у яраслаўскі «Шыннік», у складзе якога правёў два сезоны ў ФНЛ (другі дывізіён). У 2017 годзе, калі «Авангард» выйшаў у ФНЛ, зноў апынуўся ў курскім клубе і дапамог яму дабіцца гістарычнага поспеху — выйсці ў фінал Кубка Расіі. У другой палове 2018 года выступаў за варонежскі «Факел».
У лютым 2019 года падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гарадзея». У красавіку не гуляў з-за траўмы, пазней замацаваўся ў аснове, пераважна выхадзіў у стартавым складзе. У снежні 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Гарадзею» і зноў стаў іграком курскага «Авангарда».
Пальмарыдж
Пальмарыдж (Palmariggi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 1584 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 183 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 73020. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria Vergine della Palma.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Роберт Уодлаў
Роберт Першынг Уодлаў (Robert Pershing Wadlow, 22 лютага 1918, Олтан, штат Ілінойс — 15 ліпеня 1940, Манісці, штат Мічыган) — згодна з Кнігай рэкордаў Гінеса, самы высокі чалавек у сусветнай гісторыі, пра рост якога маюцца несумнеўныя звесткі. Пакутаваў ад пухліны гіпофізу і акрамегаліяй, Уодлаў рос ўсё сваё кароткае жыццё. Калі ён памёр, яго рост быў 272 см, а маса — 199 кг. Такім чынам яго рост быў на 26 сантыметраў большы за рост самага высокага цяпер які жыве чалавека Султана Касена з Турцыі (246 см згодна з Кнігай рэкордаў Гінеса).
Бацькі Уодлаў былі звычайнага росту (бацька быў ростам 180 см і важыў 77 кг); у яго (першынца) было двое малодшых братоў і дзве сястры, нармальнага росту. Пры гэтым юнак-волат вучыўся ў школе, скончыў яе ў 18 гадоў і паступіў ва ўніверсітэт вывучаць права. У гэтым жа годзе ён аб’ездзіў увесь ЗША з цыркам, а з 1938 пастаянна ўдзельнічаў у розных турах, публічна выступаў, усюды выклікаючы вялікую ўвагу натоўпу. Яго называлі «добрым волатам».
У дзень, калі яму споўніўся 21 год, Уодлаў меў рост 2,63 м і важыў 223 кг, а даўжыня яго дплоні ад запясця да кончыка сярэдняга пальца была 32,4 см.
Бірмінгем (значэнні)
Бірмінгем:
Роберт Уодлаў
На пахаванні Уодлаў прысутнічала 40.000 амерыканцаў: труна яго важыла паўтоны, і яе неслі 12 чалавек. Магілу Уодлаў старанна забетанавалі па просьбе яго сям’і, якая асцерагалася, што парэшткі Роберта выкрадуць. На яго магіле напісана толькі: «Супакой» (At Rest); яго помнік ўдвая вышэйшы за стандартны на могілках.
Псалом 77
Псалом 77 (78 паводле масарэцкай нумарацыі) распачынае 11-ю кафізму. Аўтарства прыпісваецца. Галоўная тэма гэтага псалма — вернасць Божая і непаслушэнства народа.
Віктар Пятровіч Помазаў
Віктар Пятровіч По́мазаў (, Юркавічы,, Гомельская вобласць — ) — беларускі кампазітар. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР (1986). Член Беларускага саюза кампазітараў (1978).
Біяграфія
Скончыў Беларускую кансерваторыю па класу кампазіцыі дацэнта П. П. Падкавырава (1976) і асістэнтуру-стажыроўку пад кіраўніцтвам прафесара Я. А. Глебава (1979). У 1979—1981 гадах выкладаў у Беларускай кансерваторыі.
Творчасць
Харэаграфічныя навелы: «Дзяды» (1980), «Перапёлачка», «Крыжачок», (1982), «Таўкачыкі» (1983), «Лялькі-сувеніры» (1985). Вакальна-сімфанічныя паэмы: «Памяць» (словы народныя, 1984), «Янка Купала» (1984); народныя ецэны «Калядкі» для хору, «траістай музыкі» і ўдарных (1976). Кантаты: «Песня згоды» (сл. П. Макаля, 1979), рытуал «Заручыны» (словы народныя, 1984).
Галыцкі раён
Галыцкі раён (Галицький район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Івана-Франкоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Галыч (Галич).
Насельніцтва раёна на года складае 44866 чалавек, плошча — 723 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 38 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 67 сёлаў.
Моршын
Моршын (Моршин) — горад абласнога значэння ў Львоўскай вобласці Украіны на Прыкарпацці. Добра вядомы як адзін з найлепшых і перспектыўнейшых бальнеялагічных курортаў Украіны. Да Львова — 90 км чыгункай і 82 км аўтадарогай.
Курорт
Моршын валодае разнастайнымі па хімічным складзе мінеральнымі водамі. Для хранічных захворванняў страўніка, кішачніка, падстраўнікавай залозы з поспехам прымяняюцца мінеральныя воды крыніцы № 1 і свідравіны № 6 з сульфатна-хларыдным, магніева-натрыевым і хларыдна-сульфатным, каліева-магніева-натрыевым іённым складам. Пры спадарожных захворваннях нырак і мачавыводзячых шляхоў, а таксама пры парушэннях абмену рэчываў выкарыстоўваецца слабамінералізаваная вада крыніцы № 4.
У комплексе лячэбных мерапрыемстваў хворым прызначаюцца мінеральныя, хвойныя, жамчужныя і іншыя лячэбныя мікраклізмы, гразі — і азакерыталячэнне, лячэбная фізкультура, інгаляцыі і іншыя працэдуры.
Біяхімічныя, імуналагічныя і бактэрыялагічныя абследаванні праводзяцца на базе санаторыя «Днестр», кансультацыя лекараў вузкіх спецыяльнасцяў — у агульнакурортным лячэбна-дыягнастычным цэнтры.
Геаграфічнае палажэнне
Горад размешчаны на схіле Карпацкага хрыбта на вышыні 340 м над узроўнем мора ў 82 км на поўдзень ад Львова, у 100 км ад Івана-Франкоўска. Адрозніваецца своеасаблівым ландшафтам і мяккім кліматам. Лета ў Моршыне неспякотнае, вільготнае, а восень — доўгая і цёплая. Сярэдняя тэмпература летніх месяцаў каля +18, а халадней за ўсё бывае ў студзені (-4). Сярэднегадавая сума ападкаў у Моршыне складае 759 мм, больш за ўсё ў канцы вясны і летам. Летнія і восеньскія месяцы прымальныя для аэрагелиатэрапіі, правядзення спартыўных гульняў, купання ў возеры, прагулак у лесе, дзе шмат ягад і грыбоў.
Матыкалы
Матыка́лы (, Мотыкалы) — хутар у Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета.
Моршын
Гісторыя
Першае пісьмовае згадванне аб Моршыне датуецца 2 студзеня 1482 года ў судовым запісу, дзе згадваецца, што сяло Моршын належыць шляхцічу Юрыю Нагваздану і ўваходзіць у склад Польскага каралеўства. Да таго часу гэта было невялікае паселішча, якое налічвала 12 двароў.
Матыкалы
Геаграфія
Размешчаны за 1 км на поўнач ад агаграгарадка Вялікія Матыкалы. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах у складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
Моршын
Гісторыя
З даўніх часоў сяляне ў Моршыне выкарыстоўвалі крыніцы для выварвання солі. Пазней за гэты промысел вырашылі ўзяцца тагачасныя ўласнікі Моршына Бранецкія, якія дамагліся ад каралеўскай канцылярыі дазволу на адкрыццё саляных шахт. Было выкапана пяць шахтавых калодзежаў для здабычы расола, з якога шляхам выварвання атрымлівалася соль. Аднак промысел не апраўдаў сябе — моршынская соль была горкай і непрыдатнай для ўжывання.
У сувязі з гэтымі солеварнямі згадваюцца два імя — Пётр Морштін і Юрый Морштін, немцаў па паходжанні, якія атрымалі ў арэнду гэтыя землі ад польскага караля Казіміра. Гісторыкі дапускаюць, што назва горада Моршы паходзіць ад іх прозвішчаў.
1878 год стаў годам першага афіцыйнага лячэбнага сезону з адкрыццём «Установы для лячэння грудных хвароб». З таго часу мінеральныя воды крыніц Моршына становяцца прадметам вывучэння. Першы хімічны аналіз расола крыніцы № 1 надрукаваны прафесарам Львоўскага ўніверсітэта. В. Радзішэўскім ў 1881 годзе.
Курортны сезон 1880 года адкрыўся з новай назвай — «Лячэнне мінеральнымі водамі і гразямі». Ваду мінеральных крыніц пачынаюць ўжываць для ваннаў, а тарфяны бруд — для гразевых ваннаў і аплікацый. Моршын стаў бальнеа-гразевым курортам.
У 1880—1881 гадах былі зробленыя першыя спробы ўнутранага ўжывання вод крыніцы «Баніфацый», якія, відавочна, былі паспяховымі, бо з 1883 года гэтая вада ўжо прадаецца ў бутэльках.
Моршын стаў вядомым, пра яго ведалі не толькі ў Аўстра-Венгрыі, а і за яе межамі. У рэкламных праспектах, якія выходзілі перад Першай сусветнай вайной, Моршын параўноўвалі з папулярнейшымі еўрапейскімі курортамі, яго называлі «галіцкім Спа» і «галіцкім Карлсбадам». Аб лячэбных уласцівасцях моршынскай вады ў тыя гады пісалі шмат даследчыкаў, прыраўноўваючы яе да водаў вядомых тады нямецкіх, венгерскіх і чэшскіх курортаў. Моршынскі расол экспартаваўся ў ЗША, Англію, Італію, Румынію і іншыя краіны. Да Моршына курсіравалі цягнікі з Варшавы.
У 1930 гадах на курорце былі пабудаваныя водалячэбніца, гразелячэбніца, інгаляторый і бювет мінеральных вод — «грыбок», які стаў сімвалам горада. У 1935 годзе па праекце інжынера Никадземовіча Таварыствам галіцкіх лекараў пачалося будаўніцтва «Курортнага дома» — цяпер санаторый «Мармуровы палац».
З прыходам савецкай улады прыватныя пансіянаты былі аб’яднаныя ў санаторыі, якіх на пачатак 1950-х гадоў было дзевяць. У 1957 годзе пачала функцыянаваць моршынская курортная паліклініка. У 1960 годзе курорт быў перададзены ў кіраванне прафсаюзам. У 1965—1975 гадах на курорце была пабудавана сталовая на 800 месцаў, аддзяленне сувязі, кінатэатр і Дом культуры. Пабудаваны сучасны бювет мінеральных вод, разлічаны на 6000 людзей адначасовага наведвання.
У 1979 годзе на курорце пабудаваны новы санаторны комплекс «Пралеска» для бацькоў з дзецьмі. Апошні буйны санаторый — «Лаванда» — быў пабудаваны ў 1980-х гадах.
Папулярнасць курорта ўзрастала. У 1964 годзе курорт наведалі каля 50 тыс. чалавек, у 1973 годзе − 60 тыс., у 1977 годзе на курорце лячылася амаль 70 тыс. асоб. Моршын становіцца курортам усесаюзнага значэння.
З прыходам незалежнасці дзяржаўная маёмасць санаторыяў, якая кіравалася прафсаюзамі, перайшла ва ўпраўленне ЗАТ «Укпрофздраўніца», даччынай структуры Федэрацыі прафсаюзаў Украіны. На курорце функцыянуюць 6 санаторыяў, падпарадкаваных ЗАТ «Укпрофздраўніца» — «Світанак», «Днестр», «Лаванда», «Чарамош», «Пярліна Прыкарпацця», «Пралеска». Ім жа кіруецца гарадскі Дом культуры і агульнакурортны бювет мінеральных вод. Маюцца 3 прыватных санаторыі — «Моршинский», «Мармуровы Палац» і пансіянат «Барыс», а таксама ведамасныя — пансіянат «Зорацвет», санаторый «Геолаг Прыкарпацця». У суседнім сяле Лясовічы — санаторыі «Ніва» і «Прыкарпатская ватра». Агульная змяшчальнасць санаторыяў — каля 5000 пацыентаў штомесяц.
Зуеў
Зуеў — рускае прозвішча.
IC 3112
IC 3112 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Лансэлот
Лансэлот Азёрны (Lancelot du Lac) — найслаўнейшы рыцар Круглага стала ў паданнях пра караля Артура.
Паводле паданняў, Лансэлот быў выхаваны Уладаркай Возера, а юнаком прыйшоў у Камелот і далучыўся да рыцараў Артура. У Камелоце Лансэлот закахаўся ў Гвіневеру, жонку Артура, і тая адказала ўзаемнасцю. Гэтае каханне ўрэшце прывяло да падзення каралеўства Артура.
Ад Элейны Лансэлот меў сына Галахада, ідэальнага рыцара, які дасягнуў поспеху ў выправе па Святы Грааль.
У беларускай Аповесці пра Трышчана імя Лансэлота перадаецца як Анцэлот.
Сяргей Канановіч
Сяргей Канановіч (нар. 29 лютага 1972, Мінск, Беларусь) — беларускі музыка, гітарыст.
Музыкай пачаў займацца з школьных часоў, аднак музычнай адукацыі не мае. Скончыў геаграфічны факультэт БДУ (1995), але па спецыяльнасці «Географ» ніколі не працаваў, бо вырашыў звязаць жыццё з музыкай.
Музычная кар’ера
Першы гурт — Jar Jabber (1994). У складзе гурта Hasta La Fillsta скарыў фестываль «Басовішча» (1997). Браў удзел у некалькіх беларускіх гуртах — быў гітарыстам праектаў «Крамбамбуля» (2001—2010) і Zet, бас-гітарыстам гурта Pomidor/OFF. Граў таксама з гуртамі Палац, žygimont VAZA, Змітром Вайцюшкевічам, N.R.M..
З усіх музычных кірункаў сам аддае перавагу стонэру і гранджу.
Дыястала
Крывяны ціск у момант дыясталы запісваецца другім пасля сісталічнага, напрыклад, у запісу ціску «120/80» 80 — гэта дыясталічны ціск.