cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еўрапейскі тур PTC 2014/2015 – Этап 2 (снукер)
Пераможцам турніру стаў Марк Ален, які перайграў на сваім шляху да тытула Лі Уолкера (4:1), Алекса Борга (4:1), Луку Брэсэля (4:2), Роберта Мілкінса (4:1), Алана Мак-Мануса ў чвэрцьфінале (4:3), Рода Лоўлера ў паўфінальным матчы (4:3) і Джада Трампа ў фінальным паядынку з лікам 4:2. Гэтая перамога стала чацвёртым міні-рэйтынгавым тытулам у кар'еры снукерыста з Паўночнай Ірландыі, а таксама першым прафесійным спаборніцтвам, выйграным Аленам з лістапада 2013 года, калі ў фінале міні-рэйтынгавага кубку памяці Кей Сюзан ён таксама перамог Джада Трампа.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €125,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2014/2015, якія праходзілі ў Еўропе, да якіх дадаліся £1,500 за максімальны брэйк. Пераможца спаборніцтва атрымаў €25,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Спіс захворванняў агуркоў
У гэтым артыкуле змешчаны пералік захворванняў.
Пакавы лёд
Пакавы лёд — марскі лёд таўшчынёй не менш за 3 метры, які праіснаваў больш за 2 гадавых цыклы нарастання і раставання. У выглядзе шырокіх ледзяных палёў назіраецца пераважна ў Арктычным басейне. Больш правільная назва — шматгадовы лёд.
У англійскай мове пад пакавым лёдам маюцца на ўвазе ледзяныя масівы, якія свабодна плаваюць, спаўзлі ў ваду і адарваліся ад леднікоў на сушы, а таксама крыгі, захопленыя прыбярэжным лёдам. У марскога лёду ёсць такая ўласцівасць: ужо пры ўтварэнні ён адрозніваецца меншай салёнасцю, чым марская вада. Па меры працягу «жыцця» ён усё больш набліжаецца да прэснага стану і нарэшце становіцца прыдатным для ўжывання ў ежу.
Юрый Мікалаевіч Малевіч
Біяграфія
Скончыў у 1961 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у 1961—1973 гадах галоўным архітэктарам праектаў у Барысаўскім філіяле Мінскага аблпраекта, Тульскграмадзянпраекце, з 1976 года намеснік генеральнага дырэктара істытута «Белбыттэхпраект» навукова-вытворчага аб’яднання «Белбыттэхніка», з 1987 галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік майстэрні інсытута «Мінскграмадзянпраект», з 1996 у камітэце па архітэктуры, горадабудаўніцтве і тэрытарыяльным планаванні Мінскага аблвыканкама.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Член КПСС з 1972 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя работы: праекты планіроўкі і забудова мікрараёнаў гарадоў Барысаў (1967), Слуцк (1972), Чэрвень (1963), Смалявічы, Крупкі Мінскай вобласці і інш. (1962—1972), праекты цэнтральных плошчаў у Барысаве (1963, у сааўтарстве) і Беразіно Мінскай вобласці (1967), цэнтра курортнага пасёлка Нарач Мядзельскага раёна Мінскай вобласці (1970); бібліятэка (1964), спартыўны корпус з плавальным басейнам, ЗАГС (1970), 9-павярховы жылы дом у Барысаве (1964—1968); кінатэатр «Рагнеда» ў г. Заслаўе Мінскай вобласці (1988); бальніца з паліклінікай у г.п. Рось Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці (1992, Дзяржаўная прэмія Беларусі 1998); крытыя корты ў комплексе «Дразды» каля Мінска (1995) і інш.
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры (1998, у сааўтарстве) — за архітэктуру жылога гарадка Рось Ваўкавыскага раёна Гродзенскай вобласці, здадзенага ў эксплуатацыю ў 1994—1997 гадах. Узнагароджаны медалямі, у т.л. сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1982).
Вадзім Мікалаевіч Краснасельскі
Вадзім Мікалаевіч Краснасельскі (нар., ст. Даурыя, Забайкальскі раён, Чыцінская вобласць, РСФСР) — прыднястроўскі дзяржаўны дзеяч, Прэзідэнт Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі (з 2016).
Біяграфія
У 1993 годзе скончыў Харкаўскае вышэйшае камандна-інжынернае вучылішча ракетных войск, у 2002 годзе — Прыднястроўскі дзяржаўны універсітэт імя Т. Шаўчэнкі. З верасня 1993 года служыў у органах унутраных спраў Прыднястроўя. З 2003 года — начальнік Бендэрскага ГАУС. З лістапада 2006 года — першы намеснік міністра ўнутраных спраў ПМР, са студзеня 2007 года — міністр унутраных спраў. Мае шэраг узнагарод ПМР.
З 16 снежня 2016 — Прэзідэнт Прыднястроўскай Малдаўскай Рэспублікі, на гэтай пасадзе её змяніў Яўгена Шаўчука.
Якубаў
Якубаў — прозвішча, тапонім.
Immortal
Immortal (у перакладзе з англ. Несмяротны) — блэк-метал-гурт з Нарвегіі. Калектыў утварыўся пасля распаду дэз-металічнага гурта Amputation ў 1990 годзе.
Раннія паўнафарматныя рэлізы Immortal былі выкананы ў традыцыйным для блэк-метала стылі, але альбом At the Heart of Winter паказаў, што гурт пачаў эксперыментаваць на стыку блэк-метала і нямецкай школы трэш-металу. Immortal аказалі вялікі ўплыў на сучасную метал-сцэну. Унікальнае музычнае гучанне калектыву забяспечыла месца сярод лепшых груп у гісторыі жанру.
NGC 4255
NGC 4255 (іншыя абазначэнні — UGC 7348, MCG 1-31-47, ZWG 42.4, ARAK 355, VCC 312, PGC 39592) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Максімоўка (Гагарынскі раён)
Максімоўка (Максимовка) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Акатаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Культура Дыяна
Культура Дыяна — дагістарычная культура канца 5 тыс. да н.э. на Сіцыліі, якая змяніла культуру Сера д’Альта. Ідэнтыфікуецца па своеасаблівай кераміцы з чырвоным дэкорам і ручкамі самай мудрагелістай формы.
Кераміка культуры Дыяна мае тыя ж характарыстыкі, што і кераміка «чырвоная Скорба», якая існавала на Мальце каля 4400 — 4100 гг. да н.э. .
Саволеўка
Саво́леўка (, Саволевка) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Hunspell
Hunspell — праграма праверкі правапісу і марфалагічны аналізатар, спраектаваны для моў з багатай марфалогіяй і развітым словаскладаннем, а таксама тых, што маюць складаны знаказбор; першапачаткова прызначалася для венгерскай мовы.
Hunspell заснаваны на MySpell і мае сумяшчальны з фарматам слоўнікаў MySpell. У адрозненне ад MySpell, дзе выкарыстана 8-бітнае кадзіраванне сімвалаў, Hunspell можа выкарыстоўваць слоўнікі ў кадзіроўцы UTF-8 (Unicode).
Выкарыстанне
Hunspell ужываюць для праверкі арфаграфіі: Акрамя таго, падтрымка Hunspell ёсць у бібліятэцы Enchant і ў Emacs.
Hunspell з’яўляецца свабодным праграмным забеспячэннем, распаўсюджваецца на ўмовах трайной ліцэнзіі GPL/LGPL/MPL. Існуюць пераносы альбо абгорткі Hunspell для асноўных платформ і моў праграмавання, такіх як Java, Perl , Python , і .NET.
Страла-змяя
Пашырана ў Цэнтральнай і Заходняй Азіі. Жыве ў пустынях і паўпустынях, трапляецца ў гарах на вышыні да 1500 м. У паўднёвых частках арэалу ўпадае ў летнюю спячку. У момант небяспекі можа здзяйсняць скачкі да 30—40 см у вышыню.
Цела тонкае. Даўжыня да 90 см. На спінным баку 4 падоўжныя цёмныя палосы на аліўкава-шэрым фоне, абмежаваныя чорным. Палосы пачынаюцца на шчытках галавы. Брушны бок белы, аднакаляровы, часам з шараватымі, карычняватымі або аліўкава-шэрымі плямамі, якія ў некаторых выпадках зліваюцца ў суцэльную палоску. Луска гладкая. Ядавітыя зубы знаходзяцца на задняй частцы верхняй сківіцы. Рухаецца змяя імкліва. Харчуецца галоўным чынам яшчаркамі, буйнымі насякомымі. Адкладвае 2—6 яек у чэрвені—ліпені. Дзіцяняты з’яўляюцца ў канцы ліпеня — жніўні.
Укус стралы-змяі для чалавека бяспечны, бо яна не можа выкарыстоўваць глыбока размешчаныя ў пашчы атрутныя зубы.
Драгёр (камуна)
Драгёр (Dragør Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 18,14 км², што складае 0,04 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 13261 чал. (мужчыны — 6475, жанчыны — 6786; іншаземныя грамадзяне — 637).
Праджэлата
Праджэлата (Pragelato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 452 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 5 чал./км². Займае плошчу 88 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0122.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Зосіна (возера)
Зо́сіна — возера ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 6 км на паўночны ўсход ад горада Паставы, за 2 км на ўсход ад вёскі Сіўцы, у басейне ракі Лучайка.
Плошча паверхні 0,05 км². Даўжыня 0,3 км, найбольшая шырыня 0,21 км. Даўжыня берагавой лініі 0,8 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, разараныя, на ўсходзе пад садам. Акружана забалочанай поймай шырынёй 50—100 м. З поўдня ўпадае ручай, на поўначы выцякае ручай у раку Лучайка.
Рытон
Рытон (rhyton — рог для піцця, ад rheo — цяку) — шырокая лейкападобная пасудзіна для пітва ў выглядзе апушчанай уніз галавы жывёлы (сабакі, барана, казла, каня) або чалавека. Посуд часта выкарыстоўваўся ў святых абрадах ахвярапрынашэння або палівання віна ў гонар таго ці іншага бога. Пры гэтым слова «рытон» не сустракаецца ў найстаражытнейшай вядомай мікенскай грэчаскай, запісанай лінейным пісьмом Б.
Рытон часта завяршаўся скульптурай ў ніжняй частцы і упрыгожваўся рэльефамі і гравіроўкай. Рытоны вырабляліся з металу (золата і інш.), гліны, косці, рога. Маюць адтуліну ў ніжнім вузкім канцы.
Мяркмяніс (вёска)
Мя́ркмяніс (Merkmenys) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 2 км на паўднёвы ўсход ад Цэйкінея, на паўночным беразе возера Мяркмяніс. Насельніцтва 10 чал. (2001 г.). Знаходзіцца ў.
Фёдар Іванавіч Кардаш
Фёдар Іванавіч Кардаш (5 студзеня 1932, в. Харашкі Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці — 21 верасня 2008) — журналіст, іншадумца, палітычны вязень у БССР.
Біяграфія
Бацька Фёдара Кардаша быў партызанскім сувязным, загінуў у красавіку 1944 г. падчас няўдалай спробы дыверсіі на чыгунцы (група трапіла ў засаду).
У пасляваенныя гады Ф. Кардаш вучыўся ў Маўчадскай сярэдняй школе (тады Гарадзішчанскі, цяпер Баранавіцкі раён), размешчанай у суседнім мястэчку, якую скончыў у 1950 годзе.
У той жа год паступіў на аддзяленне журналістыкі БДУ, якое ў 1955 годзе скончыў, пасля чаго працаваў у Чырвонаслабодскай раённай газеце «Чырвоная зара».
Пасля смерці Сталіна ў многіх, у тым ліку і ў Ф. Кардаша, абудзілася надзея, што ў новых умовах можна будзе больш свабодна абмяркоўваць праблемы і недахопы. Ф. Кардаш напісаў і ў лістападзе 1955 г. даслаў у ЦК КПСС ананімны ліст з прыкладамі непарадкаў у раёне і з прапановамі дэмакратызаваць дзяржаўны лад і паслабіць цэнзуру, каб прэса магла крытыкаваць недахопы на месцах дзеля іх далейшага выпраўлення.
КДБ вызначыла аўтара ліста па почырку і фактах, выкладзеных у ім. Рашэннем Мінскага абкаму камсамолу быў выключаны з арганізацыі, потым рашэнне было зацверджана ЦК ЛКСМБ. Быў арыштаваны 16 жніўня 1956 года ў студэнцкім інтэрнаце БДУ па вуліцы Бабруйская, 8.
18 кастрычніка 1956 года асуджаны Мінскім абласным судом па частцы «а» артыкула 72 КК БССР («антысавецкая агітацыя і прапаганда») да двух гадоў зняволення ў папраўча-працоўным лагеры. Тэрмін адбываў у Дубраўлагу (Мардовія).
Падчас зняволення бачыўся і размаўляў з Цімохам Вострыкавым, якога як прадстаўніка Рады БНР дэсантавалі ў БССР у 1952 годзе амерыканцы.
У лагеры трапіў на вытворчасць, дзе дзень працы залічваўся за два дні зняволення, таму выйшаў на свабоду датэрмінова 23 жніўня (паводле іншых звестак — 23 кастрычніка) 1957 года.
Пасля вызвалення на працу па спецыяльнасці не бралі, здолеў уладкавацца толькі настаўнікам вячэрняй школы сельскай моладзі. Праз тры гады з дапамогай Яраслава Пархуты ўладкаваўся ў ружанскую раённую газету, яшчэ праз год з дапамогай аднакурсніка перайшоў на працу ў лідскую раённую газету. Пазней стаў уласным карэспандэнтам «Гродзенскай праўды» ў Лідзе.
У пачатку 1990-х гадоў публікаваўся ў незалежнай прэсе, быў адным са стваральнікаў і рэдактарам лідскіх незалежных газет «Народная трыбуна» (1992) і «Голас з Ліды» (1993—1995).
Пасля выхаду на пенсію пераехаў у Мінск. Выступіў адным з рэдактараў зборніка ўспамінаў «Боль сквозь годы: Свидетельства жертв политических репрессий в 1930―1950 г.г.» (2004). Часопіс «Лідскі летапісец» апублікаваў успаміны Ф. Кардаша «У цянётах акупацыі».
Уладзімір Гайдук
Уладзімір Гайдук (, в. Тарнопаль, цяпер Падляскае ваяводства, Польшча —, в. Тарнопаль) — беларускі паэт.
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся ў Беластоцкім карэспандэнцыйным ліцэі. Займаўся сельскай гаспадарскай на сваім хутары. Супрацоўнічаў з газетай «Ніва»
Першыя вершы напісаў яшчэ вучнем пачатковых класаў. Дэбютаваў у 1956 г. лістом-вершам «Пазнаёмімся» і вершамі «Захад сонца» і «Зіма ідзе» («Ніва»). У 1956—1958 гады творы У. Гайдука друкаваліся ў «Ніве» сістэматычна. Аўтар зборнікаў паэзіі, член Беларускага літаратурнага аб’яднання «Белавежа».
Пышкава (Смаленская вобласць)
Пышкава (Пышково) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Акатаўскага сельскага паселішча.
Юрый Мікалаевіч Цвяткоў
Ю́рый Мікала́евіч Цвятко́ў (в. Дворышчы, цяпер Пскоўская вобласць, Паўночна-заходняя федэральная акруга, Расія —, Мінск) — беларускі рэжысёр і сцэнарыст. Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (1991).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і вайскоўца. Скончыў (1963), пасля якога працаваў на кінастудыі «Беларусьфільм» (у 1993—1996 гг. кіраўнік). У 1989—1993 гг. быў кіраўніком «Белвідэацэнтра». У 1996—2000 гг. намеснік міністра культуры Беларусі. У 2001—2005 гг. начальнік Дзяржаўнага рэгістру кінавідэафільмаў і кінавідэапраграм Беларусі. У 2006—2008 гг. старшыня Беларускага саюза кінематаграфістаў.
Працы
Зняў мастацкія фільмы «Іду шукаць» (1966, з Ігарам Рамішэўскім) і «Анюціна дарога» (1968). Рэжысёр фільмаў: «Памяць каменя» (1966), «Песня Палесся» (1968), «Спяшайся будаваць дом» (1970), «Веснавая казка» (1971), «Пасля кірмашу» (1972), «Гэта вясёлая планета» (1973), «Ясь і Яніна» (1974), «Леташняя кадрыля» і «Марынка, Янка і таямніцы каралеўскага замка» (1978), «Хутка і чаго б гэта ні каштавала» (1980), «Пад чужым імем» (1981), «Гісторыя адной тэлеграмы» і «Чарвякову тэрмінова Ленін» (1982), «50-ы сезон» і «Мост» (1983), «Рэвалюцыя дае нам права» і «Сустрэча, якая вызначыла лёс» (1985), «Чырвоны гваздзік» (1986), «Цішка Гартны» (1988), «Быў. Ёсць. Буду - У.Караткевіч» (1989), «Алесь Гарун» (1990), «Кадыш» (1993), «Чарнобыль і Беларусь» (1994), «Кінарэжысёр Віктар Тураў» (1995).
Францішак Нарвойш
Францішак Нарвойш ( — ) — заслужаны прафесар вышэйшай матэматыкі ў Віленскім універсітэце, кафедральны канонік Самагіцкай дыяцэзіі.
Нарадзіўся 15 студзеня 1742 года ў Вількамірскім павеце Ковенскай губерні. Ва узросце восем гадоў паступіў у езуіцкую вучэльню першай ступені, па заканчэнні курсу 16 снежня 1756 года, перайшоў у езуіцкую жа калегію ў Шэнберзе. Уступіўшы ў ордэн езуітаў, Нарвайш адправіўся ў Вільню, куды ў гэты час прыбылі два знакамітых матэматыка — выгнаныя з Францыі езуіты Рассіноль і Флеры. У ліку нешматлікіх вучняў, дапушчаных да заняткаў вышэйшай матэматыкай пад кіраўніцтвам французскіх вучоных, быў і Нарвайш. У хуткім часе ён настолькі вылучыўся з сярод іншых слухачоў сваімі поспехамі і здольнасцямі, што, калі Рассіноль і яго таварыш пакідалі Вільню, адпраўляючыся ў Кітай, яны паказалі на яго, як на свайго годнага пераемніка. Нарвайшу была прапанаваная кафедра вышэйшай матэматыкі і ў той жа час ён быў удастоены вучоных ступеняў доктара філасофіі і дактары багаслоўя. Праз некаторы час, з прычыны непаразуменняў з начальствам, Нарвайш быў пазбаўлены кафедры і сасланы ў Гродна, дзе выкладаў «піітыку». У год знішчэння езуіцкага ордэна (1773) ён быў выкладчыкам матэматыкі ў Нясвіжы. Затым, пад яго кіраўніцтвам і пры непасрэдным яго ўдзеле былі вызначаны геаграфічныя каардынаты шматлікіх мясцовасцяў ВКЛ. Па заканчэнні гэтай працы Нарвайшу было даручана кіраваць працамі па ўрэгуляванні рэчышча Нёмана і знішчэнню прыродных перашкод для суднаходства па гэтай рацэ. Працы ішлі на працягу трох гадоў, і Нарвайш, удала вырашыў прапанаваную яму складаную задачу, набыўшы вядомасць. Пасля знішчэння езуіцкага ордэна Нарвайшу была прапанаваная кафедра філасофіі ў Вільні, але ён адмовіўся, бо літоўскі падскарбі граф Тызенгаўз запрасіў яго да сабе для дапамогі ў справах, якія мелі мэтай узняцце народнага гандлю і прамысловасці. Неўзабаве Нарвайш быў камандзіраваны ў Германію, Галандыю і Англію для агляду розных фабрык і іншых прамысловых устаноў і куплі аптычных прыбораў для астранамічнай абсерваторыі ў Гродне. За мяжой Нарвайш прабыў пяць гадоў. У 1783 годзе ён заняў кафедру вышэйшай матэматыкі ў Віленскім універсітэце, застаючыся ў той жа час кафедральным віленскім канонікам і плябанам прыходаў гарадзенскага і сабоцкага. Прафесарскую кафедру Нарвайш займаў да самой смерці 26 чэрвеня 1819 года ў Вільні. Ён пакінуў шмат цікавых навуковых прац па, якія захоўваліся разам з іншымі яго працамі ў бібліятэцы Віленскага ўніверсітэта.
Водар (фізіка)
Водар (flavour) — агульная назва для шэрага квантавых лікаў, якія характарызуюць тып кварка або лептона.
Існуе шэсць кваркавых водараў, па ліку тыпаў кваркаў: u, d, s, c, b, t. Водар кваркаў захоўваецца ў моцных і электрамагнітных узаемадзеяннях, але не захоўваецца ў слабых узаемадзеяннях.
Для ўсіх найменных водараў кваркаў (дзіўнасць, чароўнасць, хараство і сапраўднасць) правіла наступнае: значэнне водару і электрычны зарад кварка маюць аднолькавы знак. Па гэтаму правілу любы водар, які пераносіцца зараджаным мезонам, мае той жа знак, што і яго зарад.
Лептонныя водары — іншая назва для трох лептонных лікаў: электроннага, мюоннага і тау-лептоннага. Сумарны лептонны лік, наколькі гэта вядома, строга захоўваецца, хоць у многіх пашырэннях Стандартнай мадэлі прадказваецца незахаванне лептоннай колькасці. Флэйварныя (водарныя) лептонныя лікі не захоўваюцца ў асцыляцыях нейтрына.
Паходжанне тэрміна
Тэрмін «водар» упершыню з'явіўся ў кваркавай мадэлі адронаў ў 1970 годзе. Назва для набору квантавых лікаў, звязаных з ізаспінам, гіперзарадам і дзіўнасцю, як сцвярджаецца, была выдумана па дарозе з абеду Мюрэем Гел-Манам і Гаральдам Фрыцшам, падчас іх прыпынку ў кафэ Baskin-Robbins у Пасадэне з рэкламай 31 водару марожанага.
Гідратэрмальныя крыніцы сярэдзінна-акіянічных хрыбтоў
Гідратэрмальныя крыніцы сярэдзінна-акіянічных хрыбтоў (таксама вядомыя як «чорныя курцы») - дзейсныя на дне акіянаў шматлікія крыніцы, прымеркаваныя да восевым частках сярэдзінна-акіянічных хрыбтоў. З іх у акіяны паступае высокамінералізаваныя гарачая вада пад ціскам ў сотні атмасфер. Уяўляюць сабой трубападобныя ўтварэння, якія дасягаюць вышыні ў дзесяткі метраў, ўстойлівасць якіх забяспечваецца зніжаных дзеяннем сілы цяжару пад вадой.
Агульныя звесткі
Гідратэрмальныя акіянічныя крыніцы выносяць раствораныя элементы з акіянічнай кары ў акіяны, змяняючы кару і ўносячы вельмі значны ўклад у хімічны склад акіянаў. Сумесна з цыклам генерацыі акіянічнай кары ў акіянічных хрыбтах і яе рэцыкліравання ў мантыю. Гідратэрмальныя змена ўяўляе двухэтапную сістэму пераносу элементаў паміж мантыяй і акіянамі. Рэцыкліраваная ў мантыю акіянічная кара, мабыць, адказная за частку мантыйных неаднастайнасцей.
Аазісы жыцця
Гідратэрмальныя крыніцы з'яўляюцца своеасаблівымі "аазісаў жыцця» у глыбіннай афатычнай зоне акіяна, наяўных не на аснове фотасінтэзу, а хемасінтэзу. Гэта серада пражывання незвычайных біялагічных супольнасцей, якія забяспечваюць фарміраванне незалежных экасістэм. Такім чынам, да іх прымеркаваны самыя глыбокія часткі біясферы, якія дасягаюць глыбіні 2500 метраў і больш.
Уклад у цеплавой баланс Зямлі
Гідратэрмальныя крыніцы ўносяць значны ўклад у цеплавой баланс Зямлі. Пад сярэднімі хрыбтамі мантыя падыходзіць найбольш блізка да паверхні. Марская вада па расколам пранікае ў акіянічную кару на значную глыбіню, з прычыны цеплаправоднасці награваецца мантыйную цяплом і канцэнтруецца ў магматычных камерах. Далей унутраны ціск перагрэтай вады ў камерах прыводзіць да выкіду высокамінералізаваных бруй з крыніц на дне.
Болото. Волчья яма. Стужа
'''«Болото. Волчья яма. Стужа»''' (Балота. Воўч’я яма. Сцюжа) — кніга беларускага пісьменніка Васіля Быкава, выдадзеная ў 2003 годзе ў мінскім выдавецтве «Кніга» тыражом асобнікаў.
Культура Сера д’Альта
Культура Сера д’Альта існавала ў эпоху неаліту (5 тыс. да н.э.) на тэрыторыі Сіцыліі, змяніўшы культуру Стэнцінела. Вызначаецца па характэрнай кераміцы: даволі грубай, з узорам у выглядзе насяканняў, а таксама больш вытанчанай са складаным размаляваным узорам.
Аналагічная кераміка характэрна для культуры Фельчы-Рыполі ў кантынентальнай Італіі, культуры стадыі «Шэрая Скорба» дагістарычнай Мальты перыяду 4500 — 4400 гг. да н.э. , а таксама для Данільскай культуры ў Харватыі.
Фаніпаль
Фа́ніпаль  — горад раённага падпарадкавання ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі.
Геаграфія
Размешчаны за 13 км на паўднёвы захад ад МКАД, на аўтамабільнай магістралі М1, чыгуначная станцыя Фаніпаль на лініі Мінск — Баранавічы. За 15 км на паўночны ўсход ад горада Дзяржынск, за 22 км ад Мінска. Насельніцтва — 15 922 чалавек (2017).
Гісторыя
Вядомы з пачатку XIX стагоддзя ў складзе Самахваліцкай воласці Менскага павета, уласнасць Энельфельдтаў і Багдашэўскіх. Сучасная назва з канца XIX стагоддзя, паводле падання вёска атрымала цяперашнюю назву ад імёнаў дачок мясцовага пана Багдашэўскага — Фані і Полі. У 1870 годзе пачалася эксплуатацыя чыгуначнага прыпыначнага пункту ў Фаніпалі. У 1871 годзе пачалася эксплуатацыя ў Фаніпалі чыгуначнай станцыі «Токараўская» на чыгунцы Брэст-Масква, 9.8.1876 чыгуначная станцыя «Токараўская» перайменавана ў чыгуначную станцыю «Фаніпаль». З 1924 года ў Дзяржынскім раёне. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў горадзе акупантамі ствараны філіял Маладзечанскага лагера смерці. З 29 красавіка 1984 года гарадскі пасёлак, з 1999 — горад.
Эканоміка
Прадпрыемствы: рамонтна-механічныя, завод жалезабетонных маставых канструкцый, Мінская нафтабаза, база «Белаграсэрвіс», ААТ «Агракамбінат Дзяржынскі» (бройлерная птушкафабрыка), ЗАТ «Штадлер-Мінск» (выраб электрацягнікоў), ЗТАА «Унамедыкал» (медыцынскія інструменты), завод вымяральных прыбораў «Энергамера», ЗП «Эвіпак Індастрыз» (выраб стрэтч-плёнкі) і інш.
Планіроўка
Горад падзеляецца на 5 мікрараёнаў: Маладзёжны, Паўночны, Цэнтральны, Заводскі і Паўднёвы.
Зборная Віцебскай вобласці (пляжны футбол)
Зборная Віцебскай вобласці — беларуская каманда па пляжным футболе з горада Віцебск. У Чэмпіянатах Беларусі бярэ ўдзел з 2011 года.
NGC 4256
NGC 4256 (іншыя абазначэнні — UGC 7351, MCG 11-15-45, ZWG 315.32, IRAS12163+6610, PGC 39568) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Нерытычная зона
Дадзеная зона размяшчаецца ў межах шэльфа і абмежаваная глыбінямі да 200 м і перарываецца прасторамі з апраснення або прэснай вадой каля вусцяў буйных рэк.
З'яўляецца найбольш прадуктыўнай сярод усіх прыродных зон Сусветнага акіяна - каля 80% ад агульнай прадуктыўнасці акіяна. Фітапланктон у біяцэнозах нерытычнай вобласці колькасна багацей, чым у акіянічных, што тлумачыцца высокай рухомасцю прыбярэжных вод. Таксама, пэўную ролю адыгрывае вынас біягенныя ў прыбярэжныя раёны з рачнымі водамі. Зоапланктон дадзенай зоны характарызуецца прысутнасцю велізарнай колькасці пелагічных лічынак бентасных арганізмаў.
Бывайце здаровы
Быва́йце здаро́вы (іншыя назвы: Бывайце здаровы, жывіце багата) — беларуская застольная песня на словы паэта Адама Русака.
Гісторыя стварэння
Верш «Бывайце здаровы!» быў напісаны ў 1936 годзе беларускім паэтам Адамам Русаком па вяртанні з роднай вёскі Пясочнае ў Ленінград. Аўтарам музыкі да гэтай песні з’яўляецца кампазітар Ісак Любан.
Версія ў рускім перакладзе Міхаіла Ісакоўскага з’явілася ў газеце «Праўда» 1 студзеня 1937 года, аўтарства не было пазначанае, таму некаторы час песня лічылася народнай. Ісакоўскі фігураваў у расійскіх выданнях як аўтар перакладу, а Ісак Любан — аўтарам музыкі. Неўзабаве адбылося пасяджэнне Саюза пісьменнікаў Беларусі, на якім аўтарства Адама Русака было даказанае, і ў 1940 годзе Ісакоўскі даслаў яму ліст з прабачэннямі.
Выканаўцы
Сярод першых выканаўцаў песні народная артыстка БССР Ларыса Александроўская, якая праспявала яе ў Мінску для дэлегатаў рэспубліканскага з’езда камуністычнай партыі 15 чэрвеня 1937 года.
Падчас Другой сусветнай вайны песня гучала на франтах у розных варыяцыях, у фільме «Канцэрт фронта» Леанід Уцёсаў выканаў яе з вайсковымі куплетамі. Сярод пазнейшых выканаўцаў — ансамбль «Песняры» пад кіраўніцтвам Уладзіміра Мулявіна, Іосіф Кабзон, Зміцер Вайцюшкевіч.
Hyundai Pony
Hyundai Pony — першая самастойная мадэль Hyundai. З’яўляўся першай уласнай канструкцыяй гэтай фірмы, да гэтага кампанія займалася зборкай аўтамабіляў Ford. Трэцяе, а таксама чацвёртае, прадавалася ў некаторых краінах, напрыклад у ЗША, пад іншай назвай – Hyundai Excel.
Першы Pony выпусцілі ў 1974 годзе пры супрацоўніцтве з Mitsubishi Motors. Аўтамабіль быў арыентаваны на сярэдні клас грамадства і вельмі хутка заваяваў поспех на ўнутраным рынку Карэі. Праз год пачынаецца экспарт Pony, вялікія партыі сышлі на Сярэдні Ўсход, у Паўднёвую Амерыку і Афрыку.
У 1985 годзе з’явілася другое пакаленне Pony, цяпер ужо кампактных і пярэднепрывадных аўтамабіляў, і уяўляла сабой копію Mitsubishi Colt / Lancer.
Другое пакаленне Pony выпускалася ў выглядзе трох ці пяцідзвернага хэтчбэкаў, а таксама як чатырохдзверны седан і абсталёўвалася трыма рознымі рухавікамі: 1,3 літра (59 к.с.) і двума агрэгатамі аб'ёмам 1,5 л рознай магутнасці — 72 і 84 к.с. Рухавікі размешчаны папярочна і агрэгатуюцца з 4-ступеністай механічнай СП, 5-ступеністая — толькі па замове. Гідраўзмацняльнік рулявога кіравання таксама ўсталёўвалі толькі па замове і то не для ўсіх рынкаў.
Аўтамабіль выпускаўся па 1994 год, пасля чаго на змену Pony прыйшоў Hyundai Accent.
Магнітнае нахіленне
Магнітнае нахіленне — вугал, на які адхіляецца стрэлка пад дзеяннем магнітнага поля Зямлі ў вертыкальнай плоскасці. У паўночным паўшар'і канец стрэлкі, які паказвае на поўнач, адхіляецца ўніз, у паўдневым — уверх. Для вымярэння магнітнага нахілення выкарыстоўваюць інклінатор.
Гісторыя
Магнітнае нахіленне было адкрыта кітайскім навукоўцам Шэнь Ко ў XI стагоддзі. Першым еўрапейцам, які апісаў гэтк з'явк (у 1544 годзе), быў нямецкі інжынер і астраном. Пазней Хрыстафорам Калумбам было ўстаноўлена, што нахіленне моцна залежыць ад геаграфічных каардынат. У 1831 годзе англійскім палярным даследчыкам Джэймсам Росам у Канадскім архіпелагу быў адкрыты магнітны полюс — вобласць, дзе магнітная стрэлка займае вертыкальнае становішча, то есць нахіленне роўна 90°. У 1909 годзе адна з партый экспедыцыі «Німрада» дасягнула іншага магнітнага полюса Зямлі, якая знаходзіцца ў Антарктыдзе.
Мілашайціс (вёска)
Мілаша́йціс (Milašaitis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 3 км на паўднёвы ўсход ад Міелагеная, на ўсходнім узбярэжжы возера Мілашайціс. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.). на ўсход ад Мілашайціскага тэльмалагічнага запаведніка.
Шапкіна (Смаленская вобласць)
Шапкіна (Шапкино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Акатаўскага сельскага паселішча.
Стэлаж
Стэла́ж (Stellage ) — абсталяванне для захоўвання прадметаў, якое складаецца з шмат'ярусных насцілаў (паліц), замацаваных на стойках або бакавых сценках, альбо якое складаецца з замацаваных на стойках кансоляў (кансольныя стэлажы).
Стэлажы мінімізуюць займаймую плошчу і робяць зручным доступ да захоўваемых на іх прадметах.
Класіфікацыя
Умоўна стэлажы падпадзяляюцца ў залежнасці ад месца выкарыстання на: а таксама па тыпу будовы:
Складскія стэлажы
Складскія стэлажы маюць дастаткова трывалую і магутную канструкцыю, якая вытрымлівае груз да некалькіх тон. Паколькі склад захоўвання тавараў вялікіх аб'ёмаў і памераў, складскія стэлажы лёгка разбіраюцца і збіраюцца. Усе віды канструкцый з'яўляюцца незаменнымі, маючы шэраг спецыфічных асаблівасцяў і характарыстык, якія падыходзяць для розных складоў. Некаторыя выкарыстоўваюцца для штучнай прадукцыі ў пластыкавых або металічных скрынках, а многія з іх прызначаны для больш грувасткіх і даўгамернымі грузаў. Існуюць наступныя тыпы складскіх стэлажоў: Выпрабаванні і агляд стэлажоў ажыццяўляецца на прадпрыемствах машынабудавання, лёгкай прамысловасці, здабыўной прамысловасці Аддзела галоўнага механіка па спецыяльнай методыцы.
Хуан Гунван
Хуан Гунван (кіт. 黃公望 ;  — ) — кітайскі мастак эпохі Юань.
Пралі
Пралі (Prali) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца метрапалітэнскаму гораду (адміністрацыйнаму цэнтру) Турын.
Насельніцтва складае 262 чалавек (2021 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3,61 чал./км². Займае плошчу 72 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Хуан Гунван
Творчасць
Хуан Гунван належыць да «Чатырох вялікіх майстроў эпохі Юань», сярод якіх разам з ім называюць Ні Цзаня, У Чжэня і Ван Мэна. Гэта не творчае аб’яднанне мастакоў, а форма прызнання іх таленту і ўкладу ў кітайскі жывапіс зроблены нашчадкамі. Гэты традыцыйны склад з чатырох юаньскіх мастакоў зацвердзіў сваім меркаваннем аўтарытэтны мінскі тэарэтык і жывапісец Дун Цічан (1555—1636).
Селюкі
Селюкі́ (, Селюки) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, на правым беразе Нёмана. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Злучана дарогамі з вёскамі Загорцы і Навасёлкі.
Ціт Парфёнавіч Новікаў
Ціт Парфёнавіч Новікаў (1907—1974) — капітан Савецкай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Ціт Новікаў нарадзіўся 10 сакавіка 1907 года ў вёсцы Салтанаўка (цяпер — Чачэрскі раён Гомельскай вобласці Беларусі). Пасля заканчэння пачатковай школы працаваў на заводзе. У 1939 годзе Новікаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З пачатка Вялікай Айчыннай вайны — на яе франтах. У 1943 годзе ён скончыў Уладзівастоцкае пяхотнае вучылішча.
Да верасня 1943 года старшы лейтэнант Ціт Новікаў камандаваў ротай 705-га стралковага палка  Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Днепр. У ноч з 26 на 27 верасня 1943 года рота Новікава пераправілася праз Дняпро у раёне вёскі Глебаўка Вышгарадскага раёна Кіеўскай вобласці Украіны і захапіла плацдарм на яго заходнім беразе, а потым прыняла актыўны ўдзел у вызваленні вёскі Яснагародка. 6 кастрычніка 1943 года рота Новікава зноў пераправілася праз Дняпро, на гэты раз у раёне вёскі Казаравічы Вышгородского раёна і вызваліла гэтае сяло.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы лейтэнант Ціт Новікаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 1180.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі і шэрагам медалёў.
Навікі (возера)
Навікі́ — возера ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 32 км на ўсход ад горада Паставы, каля вёскі Навікі, у басейне ракі Ласіца.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,37 км, найбольшая шырыня 0,17 км. Даўжыня берагавой лініі 0,95 км.
Схілы катлавіны вышынёй да 3 м, разараныя. На поўначы выцякае ручай у возера Крывое.
Эгедаль (камуна)
Эгедаль (Egedal Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 125,79 км², што складае 0,29 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 40533 чал. (мужчыны — 20195, жанчыны — 20338; іншаземныя грамадзяне — 1386).
Ян Бацянскі
Біяграфія
З сялянскай сям’і, брат Людвіка Бацянскага. У 1926 годзе скончыў юрыдычны факультэт Пазнаньскага ўніверсітэта. Працаваў сакратаром прэм’ер-міністраў Юзафа Пілсудскага і Казіміра Бартля. У 1931—1933 гадах быў аташэ пасольства ў Парыжы, у 1933—1935 гадах быў аташэ і потым намеснікам консула ў Аполі, ў 1935—1938 гадах быў намеснікам консула і фактычным кіраўніком консульства ў Мараўскай Астраве. У 1939 годзе працаваў у Міністэрстве замежных спраў.
З 17 верасня 1939 года знаходзіўся ў Румыніі, пазней — у Францыі і Вялікабрытаніі. У 1943—1945 гадах працаваў у Міністэрстве замежных спраў эміграцыйнага ўрада. Памёр у Лондане.
Узнагароджаны Срэбным Крыжам Заслугі (1930) і крыжам кавалерскім ордэна Адраджэння Польшчы (1938).
Культура Фельчы-Рыполі
Фельчы-Рыполі — назва і археалагічнай культуры ў Італіі эпохі сярэдняга неаліту (4 тыс. да н.э.) па двух тыпавых паселішчах — Фельчы і Рыполі. Культура была распаўсюджана ў рэгіёне Абруца (Італія). Вяла жывёлагадоўчы лад жыцця. Для гэтай культуры характэрна своеасаблівая кераміка (у прыватнасці, паўсферычныя ці сферычныя сасуды, талеркі, чары), распісаная геаметрычнымі матывамі ў выглядзе паралельных ліній і кропак. У кераміцы гэтай культуры маецца падабенства з іншымі культурамі: Даніла ў Харватыі, Сера д’Альта на Сіцыліі і «шэрая Скорба» на Мальце.
Назва культуры паходзіць ад мясцовасці Рыполі ў даліне Вібрата, дзе выяўлена паселішча 3600-3100 гг. да н.э.: домы, пахаванні, шматлікая кераміка і крэмневыя наканечнікі, а таксама пячоры Фельчы на Капры.
24 (тэлеканал)
24 Канал — першы ўкраінскамоўны кругласутачны прыватны тэлеканал навін.
З самага пачатку эфіру прысутнічала назва «тэлеканал навін 24», пазней гэта фраза была скарочана да цяперашняй назвы «24 канал», якая выкарыстоўваецца ў абноўленым лагатыпе кампаніі і на афіцыйным сайце тэлеканала «24tv.ua».
Уваходзіць у склад медыяхолдынгу ТРК «Люкс», які належыць Кацярыне Кіт-Садовай. Навіны палітыкі, эканомікі, шоу-бізнесу, спорту абнаўляюцца ў прамым эфіры. Эфір па ўсёй Украіне.
Асаблівасці канала
24 Канал заснаваны 1 сакавіка 2006 года старшынёй грамадскага аб’яднання Андрэем Садавым напярэдадні абрання мэрам Львова. З’яўляецца першым ва Украіне кругласутачным навіновым тэлеканалам. . Сярэднесутачная доля складае 1,1 %, рэйтынг — 0,17 % (панэль 50+, паводле даных Neelsen).
Восенню 2009 года канал быў рэбрэндыгаваны і змяніў дызайн з аранжавага і чорнага колераў на чырвоны, белы і серабрысты.
24 Канал падае навіны ў інфармацыйных блоках: апошнія падзеі на палітычнай арэне Украіны і свету, навіны эканомікі, спорту, шоу-бізнесу, тэхналогій, аўтамабіляў, турызму і г.д. Акрамя таго, глядач атрымлівае інфармацыю пра надвор’е, курсы валют.
Да 2014 года асвятленне навін праводзілася ў форме чытанняў дыктарам навін. З 2014 года канал змяніў свой фармат, увёўшы пастаянных вядучых і павялічыўшы колькасць інфармацыйна-аналітычных праграм і шоу.
27 чэрвеня 2017 года каля 14:00 на канале адбылася хакерская атака віруса Petya, у выніку якой на некаторы час прыпынілі працу тэлеканал і яго сайт 24tv.ua. У наступныя дні тэлеканал паступова аднавіў вяшчанне, што было заўважна ў эфіры.
Тэлеканал можна глядзець анлайн на сайце або на мабільным тэлефоне праз дадатак «Навіны 24» (з AppStore для iPhone і з Google Play Market для Android). 24 канал першым ва Украіне стварыў і ўкараніў тэлевізійныя дадаткі са Smart TV для Samsung, LG і Dune HD.
Улетку 2010 года на афіцыйным сайце канала быў запушчаны сайт Football 24, які адсочвае футбольныя навіны з Украіны, Англіі, Іспаніі, Італіі, Германіі і міжнародных еўрапейскіх турніраў.
У канала ёсць яшчэ адзін братэрскі праект — Радыё Максімум і інфармацыйна-аналітычны рэсурс Zaxid.net.
Змест эфіру
Выпускі навін выходзяць у працоўныя дні кожную гадзіну раніцай і кожныя дзве гадзіны — днём і ўвечары з 7 да 22. Навіны ў выходныя выходзяць кожныя дзве гадзіны з 9 да 21. Вядучыя ранішніх перадач — Аляксей Пячый і Юлія Каліноўская, Ягор Скарына і Караліна Кароль, штатныя — Таццяна Кругавая і Дар’я Кудзімава. Вячэрні блок складаецца з аўтарскіх праектаў Арцёма Аўдзіенкі і іншых вядучых канала. Увогуле канал быў першым, хто адмовіўся ад «класічных» выпускаў навін на карысць прадстаўлення аўтарам інфармацыі з ацэнкай падзей і аналізам.
На тэлеканале выходзіць мноства аўтарскіх тэматычных блогаў вядомых і аўтарытэтных журналістаў і спецыялістаў у розных галінах.
Пра галоўнае (Про головне): 20-хвілінная праграма, у якой двое вядучых раскладваюць па палічках галоўныя падзеі дня разам з экспертамі і топ-ньюсмейкерамі. Вядучыя Леся Вакулюк і Аляксей Пячый, Таццяна Кругавая і Ягор Скарына.
Відэаблогеры
Улетку 2017 года тэлеканал стаў пляцоўкай для відэаблогераў — журналістаў і экспертаў у розных галінах, якія мелі магчымасць падзяліцца сваімі думкамі і ведамі з шырокай тэлевізійнай аўдыторыяй :
Пакрыццё
Тэхнічнае пакрыццё тэрыторыі Украіны — 87 %.
Эфірнае вяшчанне: Львоў і вобласць, Івана-Франкоўск і вобласць, Цярнопаль і вобласць, Хмяльніцкі і вобласць, Канатоп і Сумская вобласць, Луганск, Севастопаль, Еўпаторыя, Нежын.
Кабельнае вяшчанне: ва ўсіх буйных гарадах Украіны.
Аналагавае вяшчанне ў сетках кабельнага тэлебачання: Алчэўск, Антрацыт, Бахмут, Белая Царква, Белгарад-Днястроўскі, Бярдзічаў, Бярдзянск, Бравары, Бранка, Вінніца, Гарышні Плаўні, Горлаўка, Дзімітрыў, Днепр, Данецк, Драгабыч, Энергадар, Еўпаторыя, Янакіева, Жытомір, Запарожжа, Івана-Франкоўск, Ізмаіл, Ізюм, Калуш, Камянец-Падольскі, Камянское, Керч, Кіеў, Ковель, Каломія, Канатоп, Карасцень, Чырвонаград, Крэменчук, Крывы Рог, Кролявец, Крапіўніцкі, Лісічанск, Лазавая, Луганск, Луцк, Львоў, Макееўка, Марыупаль, Мукачава, Ніжын, Мікалаеў, Нікапаль, Навамаскоўск, Адэса, Александрыя, Паўлаград, Палтава, Прылукі, Ровенкі, Роўна, Свярдлоўск, Севастопаль, Севераданецк, Сімферопаль, Славянск, Сміла, Сняжное, Стаханаў, Стрый, Сумы, Цярнопаль, Ужгарад, Умань, Феадосія, Харцызск, Харкаў, Херсон, Хмяльніцкі, Чаркасы, Чарнігаў, Чарнаўцы, Чарнаморск, Шахтарск, Шостка.
З мая 2007 года тэлеканал «24» быў уключаны ў кабельныя сеткі Эстоніі.
Лічбавае вяшчанне ў сетках кабельнага тэлебачання: Адэса, Крывы Рог, Данецк, Жытомір, Кіеў, Белая Царква, Обухіў, Днепр, Севастопаль, Сімферопаль, Луганск, Львоў, Мікалаеў, Харкаў, Цярнопаль, Сумы, Крэменчук, Ізмаіл, Севераданецк, Чарноморск.
IPTV вяшчанне ў сетках кабельнага тэлебачання: Львоў, Харкаў, Адэса, Луганск, Кіеў, Марыупаль, Днепр, Данецк, Палтава, Сумы, Вінніца.
Ёсць мабільныя дадаткі для Android і iOS для прагляду навін на мабільных прыладах.
Сайт 24 канала
Сайт навін тэлеканала быў адкрыты ў кастрычніку 2008 года. Галоўны рэдактар сайта — Вольга Кансевіч. Сайт рэгулярна ўваходзіць у топ-5 самых папулярных інфармацыйных парталаў Украіны, а таксама ў топ-20 найбольш наведвальных ва Украіне.
Улетку 2010 года на базе афіцыйнага сайта канала быў запушчаны сайт Football 24, які адсочвае футбольныя навіны з Украіны, Англіі, Іспаніі, Італіі, Германіі і міжнародных еўрапейскіх турніраў.
У канала ёсць яшчэ адзін братэрскі праект — Радыё Максімум і інфармацыйна-аналітычны рэсурс Zaxid.net.
NGC 4257
NGC 4257 (іншыя абазначэнні — MCG 1-31-49, ZWG 42.6, VCC 323, PGC 39624) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маршак
Маршак — прозвішча.
Кэмпна
Кэмпна (Kępno) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Кэмпінскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Кэмпна.
Ulysse Nardin
Ulysse Nardin (Уліс Нардан) — швейцарская кампанія — вытворца гадзіннікаў класа «люкс». Заснавана ў 1846 годзе ў горадзе Ле-Локль, Швейцарыя. Гістарычна, кампанія Ulysse Nardin вядомая як вытворца марскіх хранометраў (менавіта таму, на лагатыпе кампаніі месціцца якар), але ў нашы дні кампанія выпускае наручныя механічныя гадзіннікі.
Гісторыя
Заснавальнік кампаніі — Уліс Нардан, дасведчаны гадзіншчык. Нарадзіўся 22 студзеня 1823 года. Гадзіннікавай справе вучыўся ў Швейцарыі ў свайго бацькі, Леанарда-Фрыдэрыка Нардана, а таксама ў Фрэдэрыка-Віёма Дзюбуа і Луі-Жан-Рышара-дзі-Брэсаля — двух самых дасведчаных майстроў таго часу. Дзюбуа спецыялізаваўся на вырабе астранамічных гадзіннікаў і марскіх хранометраў, неабходных для навігацыі. Таму пазней кампанія спецыялізавалася менавіта на вытворчасці марскіх хранометраў.
У 1846 годзе з’явіліся на свет першыя гадзіннікі, якія насілі імя Ulysse Nardin. Гэты год лічыцца годам заснавання брэнда.
Да вынаходства кварцавых хранометраў, на гандлёвых і ваенных караблях выкарыстоўваліся высокадакладныя механічныя хранометры. Гэта было неабходна для вызначэння дакладнага месцазнаходжання судна. Сувязь маркі з мараплаўствам працягвалася да другой паловы XX стагоддзя. Самай папулярнай мадэллю фірмы сталі марскія хранометры мадэляў M,GR.F Ulysse Nardin. Падобную мадэль пастаўляла амерыканская фірма Hamilton на караблі Ваенна-марскога флота ЗША, а японская фірма Seiko — на караблі ВМФ Японіі. За сваю гісторыю гадзіннікавая марка Ulysse Nardin за дакладнасць сваіх хранометраў атрымала 4 324 сертыфікатаў (з 4 504 сертыфікатаў, якія выдаваліся марскім хранометрам).
Пасля смерці Ўліса Нардана справы фірмы ўзначаліў яго сын Поль-Давід.
У 1970-я гады кампанія, як і іншыя швейцарскія вытворцы, сапхнулася з сур’ёзнымі праблемамі, выкліканымі нашэсцем танных кварцавых механізмаў. Механічныя марскія хранометры не маглі канкураваць са сваімі больш дакладнымі і таннымі кварцавымі субратамі. У 1980-я гады марка Ulysse Nardin апынулася на грані знікнення.
Новая гісторыя маркі
У 1983 годзе кампанію набыў бізнесмен Рольф Шнайдар. Сумесна з гадзіншчыкам Людвігам Охслінам (Ludwig Oechslin) і іншымі фундатарамі, яны вярнулі марцы былую славу. Цяпер у фірмы ёсць заводы ў Швейцарыі і Ганконге. Пад кіраўніцтвам Шнайдара і Охсліна персаналам кампаніі былі распрацаваныя і выпушчаныя складаныя гадзіннікі з выкарыстаннем новых тэхналогій зборкі і матэрыялаў. Ва ўсіх мадэлях складаных гадзіннікаў выкарыстоўваліся механізмы вытворчасці кампаніі ETA.
Першым асобнікам абноўленай маркі Ulysse Nardin стала мадэль Astrolabium Galileo Galilei (1985 год, назва дадзена ў гонар прыбора астралябія і астранома Галілеа Галілея), якая паказвае мясцовы і сонечны час арбіт зорак, сонечных і месяцавых зацьменняў, а таксама становішча некалькіх асноўных зорак. Гэтыя гадзіны ўвайшлі ў Кнігу рэкордаў Гінэса 1989 года як самы складаны наручны гадзіннік ў свеце. Пасля Астралябіі Охслін выпусціў яшчэ дзве мадэлі астранамічнага гадзінніка — Planetarium Copernicus (1988 год, па назве прыбора планетара і астранома Каперніка) і Tellurium Johannes Kepler (1992 год, па назве прыбора тэлурыя і астранома Іягана Кеплера). Гэтыя тры хранографа складаюць калекцыю Trilogy of Time (Трылогія часу). Усё 3 мадэлі гадзінніка пабудаваны на базе калібраў ETA.
У 1999 годзе была выпушчана мадэль «GMT± Perpetual», у якой ёсць вечны каляндар і опцыя адлюстравання часу па Грынвічы — GMT± (клавіша, якая перакладае паказальнік гадзінніка ў другім гадзінным поясе, што зручна для вандроўцаў), а ў 2001 годзе — «Freak», гадзіннік-турбіён без завадной галоўкі.
Каралавыя рыфы
Каралавыя рыфы — вапнавыя геалагічныя структуры, утвораныя каланіяльнымі каралавымі паліпамі і некаторымі відамі водарасцей, якія ўмеюць здабываць вапну з марской вады («біагермы»). Утвараюцца на плыткаводдзі ў трапічных морах. Агульная плошча каралавых рыфаў у свеце перавышае 27 млн ​​км². Размяшчаюцца ў асноўным у морах басейнаў Ціхага і Індыйскага акіянаў. Каля траціны каралавых рыфаў свету ўжо знішчана. Пры існуючай тэндэнцыі некаторыя рыфы будуць знішчаны да 2030 года.
Адной з найбольш распаўсюджаных і малавывучаных праблем каралавых рыфаў з'яўляецца іх абясколерванне. Пашкоджаныя каралы высяляюць зоаксантэлы (сімбіятычныя водарасці), якія надаюць ім яркую афарбоўку. У выніку на калоніях утвараюцца бялявыя ўчасткі. Гэтыя ўчасткі, аднак, не цалкам пазбаўленыя водарасцей. У некаторых выпадках магчыма частковае аднаўленне або з'яўленне новых відаў зоаксантэл. Усталявана, аднак, што абясколераныя калоніі не растуць і лягчэй руйнуюцца хвалевай дзейнасцю.
Умовы фарміравання
Аптымальная глыбіня для росту каралавых рыфаў складае 10-20 метраў.
Турызм
Каралавыя рыфы Чырвонага мора, Карыбскага басейна і паўночна-ўсходняга ўзбярэжжа Аўстраліі даўно сталі турыстычнай мекай і крыніцай заробку для мясцовага насельніцтва.
Значэнне для чалавека
Некаторыя насельнікі каралавых рыфаў забяспечваюць чалавека найкаштоўнымі лекамі. Гэтак, выцяжка з асцыдзій шырока ўжываецца ў барацьбе з віруснымі інфекцыямі, а з рэчыва, якое абараняе паліпы ад Сонца, вырабляюць прэпарат для лячэння раку скуры.
Вітольд Феафілавіч Міладоўскі
Вітольд Феафілавіч Міладоўскі (?, Навагрудскі павет —, Іркуцк), удзельнік паўстання 1863—1864, інжынер-прапаршчык рускай арміі.
Біяграфія
Належаў да ваенна-рэвалюцыйнай арганізацыіцыі ў Пецярбургу. 3 сакавіка 1863 у Паўночна-Заходнім краі, у красавіку ўзначаліў сфарміраваны ў Налібоцкай пушчы паўстанцкі атрад Навагрудскага павета і на чале яго 22 мая ўдзельнічаў у Мілавідскай бітве (Слонімскі павет), якая скончылася перамогай паўстанцаў. Пазней атрад разбіты.
Міладоўскі арыштаваны і сасланы ў Сібір. Памёр у снежні 1863 ў Іркуцку.
Пяскі (Гагарынскі раён)
Пяскі (Пески) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гагарынскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Рымак
Рымак (Rímac) — рака на захадзе Перу. Бярэ пачатак высока ў Андах ў правінцыі Ліма і ўпадае ў Ціхі акіян у межах горада Ліма каля аэрапорта Хорхэ Чавеса. Даўжыня ракі каля 160 кіламетраў.
Назва рака паходзіць ад кечуа rimaq, што азначае «гаварыць», многія мясцовыя жыхары называюць Рымак па-іспанску El Rio Hablador, што літаральна азначае «гаварлівая рака» — з-за шуму, які выдаецца водамі ракі падчас паўнаводдзя.
У сувязі з ростам Лімы рака да сярэдзіны XX стагоддзя моцна змялела і ўрад вымушаны быў абмежаваць забіральніцтва вады з ракі ў 1962 годзе, але да гэтага часу Рымак мае вялікае значэнне ў забеспячэнні Лімы і Кальяа пітной вадой.
Ілеша
Ілеша — горад на паўднёвым захадзе Нігерыі. Старажытны горад племя ёруба. 351 тысяча жыхароў (1993). Вузел аўтадарог. Гандлёва-рамесны цэнтр. Перапрацоўка какававых зярнят. Вытворчасць пальмавага алею. Каля Ілеша здабыча золата.
Енісейскі краж
Енісе́йскі краж (Енисейский кряж) — прыўзняты паўднёва-заходні край Сярэднесібірскага пласкагор'я, у Краснаярскім краі Расіі. Распасціраецца на 700 км ад даліны ракі Кан на паўночны захад па правабярэжжы ракі Енісей, з якім перасякаецца, утвараючы Асінаўскі парог. Вышыня да 1104 м (г. Енашымскі Палкан). Складзены з гнейсаў, крышталічных сланцаў і вапнякоў, прарваных інтрузіямі гранітаў. На схілах цемнахвойная тайга з перавагай піхты. Радовішчы золата, жалезнай руды, баксітаў, магнезіту, тальку.