cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Слуцкі сыраробны камбінат
Гісторыя
26 чэрвеня 1995 г. Слуцкі сыраробны камбінат стаў адкрытым акцыянерным таварыствам. У 2006 г. на камбінаце запусцілі аўтаматычную сыраробную лінію з выкарыстаннем робата. Цягам 2007—2008 гадоў у склад ААТ «Слуцкі сыраробны камбінат» уключылі Уздзенскі малочны завод, Старадарожскі маслазавод, Пухавіцкі малочны завод і сельскагаспарадчы вытворчы комплекс (СВК) «Знаменскі». У 2010 г. правялі аўтаматызаванне вытворчасці тварагу. З 2011 г. камбінат займеў адзіны таварны знак «Слуцкі стандарт» і пачаў выпуск маянэза і ацылафідна-ёгуртных кісламалочных напояў з фруктовымі напаўняльнікамі. У 2011 г. «Слуцкі сыраробны камбінат» стаў найбольшым у Беларусі малакаперапрацоўчым прадпрыемствам паводле аб’ёму і выпуску таварных вырабаў. На прадпрыемстве за год перапрацавалі больш за 280 тыс. тонаў малака. За 2011 г. каля 60 % вырабаў паставілі за мяжу, пераважна ў Расію ў выглядзе цвёрдых сыроў. Яшчэ за мяжу прадавалі сухое малако, казеін, смятану, тварог і ёгурты. Таксама пастаўкі ажыццяўляліся ў 20 іншых краін, найбольш у Малдову, Украіну, Азербайджан, Сінгапур, ЗША, Польшчу, Францыю і Маўрытанію. У 2011 г. выручка ад экспарта вырасла да $88 млн з $70,5 млн у 2010 годзе.
На сакавік 2012 г. камбінат вырабляў 24 віды цвёрдых сыроў, плаўленыя кілбасныя сыры (у тым ліку вэнджаныя), тварожныя сыры, масла, спрэды, маянэз, сухое абястлушчанае малако, сухую малочную сыроватку, каровіна малако, смятану, кефір, тварог, ёгурты і казеін. Таксама з 2012 г. камбінат стаў другім у Беларусі прамысловым вытворцам казінага малака. «Слуцкі сыраробны камбінат» уключаў галаўное прадпрыемства ў Слуцку, малаказаводы ў Пухавічах, Старых Дарогах і Уздзе, сельскагаспадарчы вытворчы комплекс «Знаменскі» за 18 км на захад ад Слуцку. Агулам прадпрыемства налічвала больш за 1300 супрацоўнікаў. На 2012 г. штодзённы выраб цвёрдых сычужных сыроў на аўтаматызаванай лініі складаў 35 тон. Да канца 2012 г. у вытворчасць сухой малочнай сыроваткі ўкаранілі нанафільтрацыю пры згушчэнні сыроваткі. Уся вытворчасць камбіната была цалкам безадходнай, гэта значыць усе складнікі перапрацоўкі малака ішлі на вытворчасць іншых малочных вырабаў.
Пры канцы 2012 г. у склад ААТ «Слуцкі сыраробны камбінат» уключылі Салігорскі малочны завод, Любанскі масласырзавод, Клецкі малаказавод, Нясвіжскі малочны завод, СВК «Клецкі» ў вёсцы Сякерычы (Клецкі раён) і Капыльскі масласырзавод. Таксама 19 лістапада 2012 г. у склад камбінату ўвайшоў Слуцкі кансервавы завод, што дазволіла вырабляць таматны соус, кансерваваную гародніну, фруктовае пюрэ, джэм і павідла. У выніку агульны лік супрацоўнікаў перавысіў 3500 чалавек. З 2013 г. таварны знак змянілі на «Компімілк». У 2013 г. за мяжу паставілі 56 % таварных вырабаў, у тым ліку каля 80 % экспарту (больш за $100 млн) накіравалі ў Расію пераважна ў выглядзе сыроў. Камбінат атрымаў пасведчанне (араб. дазволены) для гандлю на рынку Інданезіі. У Кітай і Японію пераважна паставілі сухую малочную сыроватку і сухое малако. У краіны Еўрапейскага Саюза — амаль увесь харчовы казеін. На 2013 г. штодзённая перапрацоўка складала 360 тон малака, з якіх у якасці першасных тавараў у асноўным выраблялі сыры, тварог і смятану. Пасля іх вытворчасці заставалася больш за 300 тон сыроваткі, якая большасцю экспартавалася за мяжу на патрэбы кандытарскай прамысловасці і для вырабу кармоў.
У 2015 г. сыраробны цэх камбіната меў магутнасць у 50 тон сыру за дзень. На камбінаце пачалі вырабляць ражанку і глазураваныя сыркі. Захоўванне ў камеры выспявання сыру ў сярэднім складала 45 дзён. Выраб цвёрдага сыру налічваў 6 ступеняў: згортванне і апрацоўка згустку, унясенне фермента, прэсаванне сырнага зерня, 2—3-дзённае ўтрыманне сырнай галоўкі ў саляным басейне (расол), выспяванне.
Авача
Авача — рака на паўднёвым усходзе паўвострава Камчатка. Бярэ пачатак з возера Авачынскага, упадае ў Авачынскую губу Ціхага акіяна, утвараючы дэльту. Даўжыня 122 км, плошча басейна 5090 км. Жыўленне снегавое, дажджавое, грунтовае і ледавіковае. Сярэдні расход каля 136 м³/сек. Замярзае ў канцы снежня (у вусці — у лістападзе), адкрываецца ў сакавіку. Узімку характэрныя зажоры і заторы. У басейне мінеральныя гарачыя і халодныя крыніцы.
Фёдар Львовіч Варатынскі
Фёдар Львовіч (? — пасля 1480) — князь варатынскі.
Сын варатынскага князя Льва Раманавіча.
Жанаты з дачкой князёўнай Марыяй, дачкой князя Карыбута Альгердавіча. Жыў у Вільні.
Екла
Екла (Yecla) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Мурсія ў складзе аўтаномнай супольнасці Мурсія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Альтыплана. Займае плошчу 607,7 км². Насельніцтва — чалавек (на 2019 год). За 96 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі. Заступнікам горада лічыцца Найсвяцейшы Хрыстос з Дамавіны (Santísimo Cristo del Sepulcro).
Марыя Камніна (каралева Іерусаліма)
Марыя Камніна (Μαρία Κομνηνή, каля1154 — паміж 1208 і 1217) — каралева Іерусаліма.
Біяграфія
Марыя была дачкой (унука візантыйскага імператара Іаана II Камніна) і Марыі Таранітысы, якая належала да роду кіраўнікоў Арменіі. Яе сястра Феадора была замужам за князем Антыёхіі Баэмундам III, а брат Аляксей адзін раз прэтэндаваў на візантыйскі прастол.
Калі ў 1162 годзе памёр бяздзетны іерусалімскі кароль Балдуін III, яго брат Амары перад узыходжаннем на прастол па патрабаванні Іерусалімскага патрыярха Амары дэ Неля развёўся з Агнэсай дэ Куртэнэ. З прычыны таго, што для барацьбы за Егіпет Амары меў патрэбу ў дапамозе магутных суседзяў, ён вырашыў парадніцца з візантыйскім дваром, і 29 жніўня 1167 года ў Тыры адбылося вяселле Амары і Марыі.
У Амары і Марыі ў 1172 годзе нарадзілася дачка Ізабела, а ў 1173 — мёртванароджанае дзіця. У 1174 годзе Амары сканаў, дараваўшы Марыі на божай пасцелі Наблус.
У 1177 годзе Марыя выйшла замуж за Баліяна Ібеліна, які ў 1187 годзе, пасля паражэння іерусалімскай арміі ў бітве пры Хатыне, апынуўся фактычным кіраўніком каралеўства. У іх было прынамсі чацвёра дзяцей:
Марыя і Баліян падтрымлівалі Конрада Манферацкага ў яго барацьбе за карону супраць Гі дэ Лузіньяна. Яны дамагліся разводу Ізабелы — дачкі Марыі ад першага шлюбу — і арганізавалі яе шлюб з Конрадам, каб умацаваць яго прэтэнзіі на трон. У 1208 годзе Марыя ўдзельнічала ў арганізацыі вяселля сваёй унучкі Алісы з каралём Кіпра Гуга I. Гэта апошні выпадак, калі яна згадваецца ў хроніках — відавочна, яна сканала да 1217 года.
Хампстэд
Хампстэд (Хэмпстэд; Hampstead) — тэрыторыя («вёска», village) на паўночным захадзе Камдэна, дзе знаходзіцца самы вялікі лонданскі парк — Хэмпстэд-Хіт.
Напачатку XXI стагоддзя
Хэмпстэд — адзін з самых дарагіх раёнаў Лондана. У 2011 годзе тут было прададзена амаль 5 % усіх лонданскіх дамоў, кошт якіх перавышае 1 млн фунтаў, кошт 7,5 % дамоў — складае больш 5 мільёнаў фунтаў, а 7 % дамоў — каштуюць больш 10 мільёнаў фунтаў.
Кошалеў
Кошалеў — прозвішча.
IC 2860
IC 2860 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК Хіберніянс
«Хіберніянс» (Hibernians Football Club) — мальтыйскі футбольны клуб з горада Паала.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 1922 годзе.
Ісландская Вольная Дзяржава
Жыццё Ісландыі таго часу апісана у сазе аб Ньяле, сазе аб людзях з Ласасінай даліны і іншых сагах аб ісландцах. Гэтыя працы фіксуюць масу гістарычных дэталей, хоць іх дакладнасць і падвяргаецца сумненню.
Перыядызацыя
Некаторыя ўчоныя дзеляць гісторыю Ісландыі гэтай эпохі на чатыры перыяды:
Сістэма годард
Сярэдневяковая незалежная ісландская дзяржава мела незвычайную структуру. На дзяржаўным узроўні альтынг меў і заканадаўчую, і судовую ўладу; у краіне не было караля ці якіх-небудзь іншых цэнтральных органаў выканаўчай улады. Ісландыя была падзелена на мноства годардаў, якія былі па сутнасці кланамі ці альянсамі, узначальваемымі годзі.
Лідары назначалі суддзяў для вырашэння спрэчак між сябрамі годардаў. Годарды не былі чыста геаграфічнымі раёнамі. Фактычна належнасць к годарду была асабовым вырашэннем чалавека, і тэарэтычна кожны ахвотнік мог змяніць свой родны годард на іншы. Урэшце, ні адна група людзей не магла выбрать каго-небудзь на пасаду годзі: гэты статус быў уласнасцю годзі, яго можна было купіць, прадаць, успадкаваць ці пазычыць.
Нашчадкі Інгальфа Арнарсана, першага пасяленца ў Ісландыі, прынялі статус альсхер’яргодзі (allsherjargoði), які павінен быў асвяціць альтынг, калі той збіраўся.
Судовая сістэма
Альтынгу часткова ўдавалася спыняць варожасць; Магнус Магнусан называе гэта «няпростай заменай помсты». Урэшце, ён мог дзейнічаць вельмі хутка. Напярэдадні хрысціянізацыі Ісландыі, каля 1000 года, каб прадухіліць нашэсце на востраў чужаземцаў, альтынг абавязаў усіх ісландцаў хрысціцца, а таксама забараніў публічна праводзіць язычніцкія рытуалы. Асабовае баўленне рытуалаў было забаронена цераз некалькі гадоў.
У 1117 годзе законы годардаў былі запісаныя, і гэты запіс пасля назвалі «Грагас» (Grágás, «Шэрая Гусь»).
Упадак
У пачатку XIII стагоддзя, у эпоху Стурлунгаў, у краіне пачаліся сур’ёзныя ўнутраныя канфлікты. Кароль Нарвегіі пачаў ціснуць на сваіх ісландскіх васалаў, каб тыя перадалі краіну пад яго ўладу. Спалучэнне нездавальнення ўнутранымі ваеннымі канфліктамі і ціскі са стараны караля Нарвегіі вымусілі ісландскіх лідараў прыняць уладу караля Хакона IV, заключыўшы ў 1262 годзе «Gamli sáttmáli» (Старое пагадненне).
Жаркі (гміна)
Жа́ркі (Żarki) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мышкоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жарках. Плошча гміны складае 100,67 км². Станам на 2004 год у гміне Жаркі пражывалі 8155 чалавек, шчыльнасць — 81 чал./км².
Міхальчук
Міхальчук — прозвішча.
Прэм’ер-міністр Ісландыі
Прэм’е́р-міністр Ісла́ндыі (Forsætisráðherra Íslands) — кіраўнік (прэм’ер-міністр, але літаральна: старшыня ці прэзідэнт міністраў). У цяперашні час прэм’ер-міністр прызначаецца прэзідэнтам краіны і ажыццяўляе выканаўчую ўладу разам з кабінетам міністраў пры ўмове парламенцкай падтрымкі. Звычайна ім становіцца лідар партыі, якая перамагла на выбарах у альтынг. З 30 лістапада 2017 года прэм’ер-міністрам краіны з’яўляецца Катрын Якабсдоцір.
Брэсцкая брама
Брэсцкая брама — колішняя брама Брэсцкай крэпасці, якая звязвала Цытадэль з Кобрынскім умацаваннем. Узведзена ў 1834—1850 гадах. Перад брамай цераз правы рукаў ракі Мухавец быў пабудаваны пад’ёмны мост. Паводле некаторых звестак у першай палове XIX стагоддзя брама называлася Кобрынскай. Пазней брама атрымала назву Брэсцкая, па кірунку выезду з крэпасці ў бок горада Брэст-Літоўска.
У перыяд нямецкай акупацыі ў 1915—1918 гг. назва брамы была зменена. Пад’ёмны мост быў названы ў гонар караля Людвіга, а брама стала называцца Паўночнай. У 1915—1916 гадах для практычнасці абапал асноўнага праезда былі зроблены два дадатковыя, праз адзін з якіх была пракладзена вузкакалейная чыгунка. Гэтыя новыя праезды стварылі шляхам разбору казематаў.
Пасля вераснёвых падзей 1939 года і з прыходам новай улады, брама ў чарговы раз змяніла сваю назву. У савецкі перыяд яны называліся Трохарачнай, што абумоўлена знешнім выглядам. У час баявых дзеянняў у чэрвені 1941 года Трохарачная брама была ў цэнтры асноўных падзей, пра што сёння нагадвае памятны знак, пастаўлены каля былой брамы.
У 1949 годзе ў час варварскага знішчэння крапасных пабудоў, брама была прызнана аварыйнай і разабранай.
Памятны знак у гонар партызан Баранавіцкага злучэння
Памятны знак у гонар партызан Баранавіцкага злучэння — помнік у Баранавічах.
Гісторыя
У першыя месяцы акупацыі жыхары Баранавіцкага края пачалі барацьбу супраць акупантаў. Невялікія групкі людзей паступова аб’ядноўваліся ў атрады, якія затым увайшлі ў склад брыгад. К вясне 1943 года ў краі дзейнічала Баранавіцкае партызанскае злучэнне, якое налічвала больш за 30 тысяч чалавек. Узначальваў злучэнне Васіль Яфімавіч Чарнышоў, Герой Савецкага Саюза. 8 ліпеня 1944 партызаны прынялі актыўны ўдзел у вызваленні горада Баранавічы ад ворага.
Апісанне
— у гады Вялікай Айчыннай вайны на тэрыторыі Баранавіцкай вобласці дзейнічала Баранавіцкае партызанскае злучэнне, якое ўзначальваў Васіль Яфімавіч Чарнышоў;
— на пачатак ліпеня 1944 года ў склад Баранавіцкага партызанскага злучэння ўваходзілі:
— у Івянецкай зоне — 5500 партызан, камандзір Р. А. Сідорак Брыгады: За Савецкую Беларусію, імя П. К. Панамарэнкі, І. В. Сталіна, М. А. Шчорса, В. П. Чкалава, асобныя атрады імя П. А. Алыбіна, М. І. Кутузава, 106-ы;
— у Лідскай зоне — 4200 партызан, камандзір Я. Д. Гапееў, брыгады 1-ая Баранавіцкая, «Уперад», імя Неўскага, Ф. Э. Дзяржынскага, С. М. Кірава, В. П. Чкалава;
— у Паўднёвай зоне — 2400 партызан, камандзір Ф. А. Баранаў, брыгады 20-ая імя В. С. Грызадубавай, 19-ая імя В. М. Молатава, 18-ая імя М. В. Фрунзе, асобныя атрады імя А. А. Жданава,С. М. Кірава, 620-ы імя В. І. Чапаева, 200-ы;
— у Стаўбцоўскай зоне — 3550 партызан, камандзір У. З. Царук Герой Савецкага Саюза, брыгады 1-ая Беларуская Кавалерыйская, «Камсамолец», 25 год БССР, Першамайская, імя Г. К. Жукава, А. В. Суворава;
— у Слонімскай зоне — 808 партызан, брыгада імя К. К. Ракасоўскага;
— у Шчучынскай зоне — 3200 партызан, камандзір С. П. Шупеня, брыгады імя Ленінскага камсамола, К. Я. Варашылава, Ленінская, «Перамога»;
— самастойныя фарміраванні — 1573 партызаны: брыгада «Няўлоўныя», атрады «Слаўны», «Навартары».
Падпольныя групы горада і раёна — групы спецыяльнага назначэння: Авангард, Буравеснік, Дружба, Знішчальнік, Арлы, Імклівы, Баявыя, Верныя, Зяблікава, Пераможац, Наватары, імя і. М. Банава Героя Савецкага Саюза.
Вяртанне (фільм, 2006)
«Вяртанне» (Volver) — фільм Педра Альмадовара. Па словах рэжысёра, гэта гісторыя, у якой прысутнічаюць «бабуля, маці, дачка, здані і танга». Фільм удзельнічаў у конкурснай праграме Канскага кінафестывалю 2006 года. Педра Альмадовар атрымаў прыз за лепшы сцэнарый, а актрысы, якія ўдзельнічалі ў фільме, атрымалі калектыўную ўзнагароду за акцёрскую працу.
Анатацыя
Педра Альмадовар працягвае адну са сваіх галоўных тэм — жанчыны. Гэта гісторыя пра тры пакаленні жанчын (бабуля, маці і дачка), прадстаўленая праз прызму сямейных, сяброўскіх, суседскіх і любоўных адносін.
Пасля сваёй смерці Ірэнэ вяртаецца ў родны горад у відзе здані, каб зрабіць тое, што не паспела пры жыцці — папрасіць прабачэння. У яе ёсць тайна.
Яна паўстае перад сваёй малодшай дачкой і ўнучкай. Пачынае весці звычайны лад жыцця: змяняе прычоску, рыхтуе ежу і нават уладкоўваецца на працу (дапамагае сваёй дачцы — цырульніку). Ужо занадта натуральна і свабодна паводзіць сябе Ірэнэ для здані…
Адзіная, каго баіцца здань-маці — сваю старэйшую дачку — валявую Раймунду. У Раймунды, у сваю чаргу, таксама ёсць тайна, а з развіццём сюжэту з’яўляецца яшчэ адна. Ці змогуць гераіні вырашыць усе свае праблемы і ці прывядзе гэта да шчаслівага канца?
Лявон Шчука
Лявон Шчука (Leon Szczuka; 11 красавіка 1696, Упіцкі павет — 17 красавіка 1733, Нясвіж ) — езуіцкі святар і педагог.
Пасля заканчэння езуіцкіх школ 31 ліпеня 1712 г. уступіў у Вільні ў Таварыства Ісуса. Пад кіраўніцтвам прафесара Людвіка Сакульскага скончыў настаўніцкую семінарыю ў Крожах (1714—1715), а потым выкладаў у езуіцкіх школах, у тым ліку ў Пултуску (1715—1716). У 1718—1721 гг. вывучаў філасофію ў Віленскай акадэміі, а ў 1722—1726 гг. — тэалогію ў Варшаве, дзе і быў высвечаны на ксяндза.
Як здольны красамоўца і паэт быў прафесарам рыторыкі для экстэрнаў у Варшаўскім езуіцкім калегіуме (1726—1727) і для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі ў Слуцку (1727—1728). З 1728 па 1731 гг. — прафесар філасофіі ў Полацкім езуіцкім калегіуме і прэфект касцёла ў Экімані, а потым прафесар маральнай тэалогіі і прфект школ у Мінскім езуіцкім калегіуме (1731—1732) і прэфект школ у Нясвіжскім езуіцкім калегіуме (1732—1733).
Клюшава
Клю́шава — возера ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Бярноўка (цячэ праз возера).
Плошча паверхні возера складае 0,1 км², даўжыня 0,47 км, найбольшая шырыня 0,38 км. Катлавіна возера акруглай формы. Даўжыня берагавой лініі 1,3 км. Берагавая лінія слабазвілістая.
У 1 км на паўднёвы захад ад возера вёска Янова.
Лорка (горад)
Ло́рка (Lorca) — горад на паўднёвым усходзе Іспаніі, у вобласці і правінцыі Мурсія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Альта-Гвадалентын. Размешчаны на рацэ Санганера. Займае плошчу 1675 км². Насельніцтва — чалавекі (на 2019 год).
Заступнікамі горада лічацца апостал ад сямідзесяці Клімент I Рымскі і Маці Божая з Уэрты.
Сан-Севера
Сан-Севера (San Severo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 55824 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 168 чал./км². Займае плошчу 333 км². Паштовы індэкс — 71016. Тэлефонны код — 0882.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Maria del Soccorso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дараўлянка
Дараўля́нка — рака ў Маладзечанскім і Валожынскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Яршоўка (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 12 км. Плошча вадазбору 79 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,4 м/км. Пачынаецца за 0,5 км на ўсход ад вёскі Ермакі, працякае па заходняй ускраіне Мінскага ўзвышша, упадае ў Яршоўку за 2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Сярэдняе Сяло.
IC 2861
IC 2861 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Жарновец (гміна)
Жарно́вец (Żarnowiec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Завярцянскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жарноўцы. Плошча гміны складае 124,77 км². Станам на 2004 год у гміне Жарновец пражывалі 5011 чалавек, шчыльнасць — 40,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Эма Юнг
Біяграфія
Паходзіла са швейцарска-нямецкай сям’і багатых прамыслоўцаў. Матэрыяльная забяспечанасць жонкі дала Карлу Юнгу фінансавую свабоду, таму ён, не аглядаючыся на неабходнасць штодзённага заробка, мог прысвяціць сябе навуковым даследванням у псіхалогіі.
Вячаслаў Адамовіч
Вячаслаў Адамовіч:
Сьеса (Мурсія)
Сьеса (Cieza) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, уваходзіць у правінцыю Мурсія ў складзе аўтаномнай супольнасці Мурсія. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Вега-Альта-дэль-Сегура. Займае плошчу 365,1 км². Насельніцтва — чалавек (на 2019 год). За 40 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі. Знаходзіцца на беразе ракі Сегура.
Заступнікамі горада лічацца Апостал Варфаламей і Дзева добрай справы.
Авачынская бухта
Авачынская бухта (Авачынская губа) — буйная незамярзальная бухта Ціхага акіяна ля паўднёва-ўсходняга ўзбярэжжа паўвострава Камчатка. З'яўляецца галоўнымі транспартнымі «варотамі» Камчацкага краю. Асноўны порт — горад Петрапаўлаўск-Камчацкі, абслугоўвае рыбалоўныя і грузавыя судны. Адкрыта Вітусам Берынгам у 1729 годзе.
Сацыялістычныя краіны
Сацыялістычныя краіны — тэрмін, які выкарыстоўваўся ў СССР, у адпаведнасці з тэрміналогіяй КПСС, для абазначэння краін, якія ўсталі на шлях развіцця сацыялізму, т. з. якія прытрымліваюцца ідэалогіі марксізму-ленінізму і з досыць устойлівымі рэжымамі — незалежна ад дружалюбных ці варожых адносін са СССР (шэраг краін сацыялістычнага ладу мелі сур'ёзныя ідэалагічныя і палітычныя рознагалоссі з Савецкім Саюзам, напрыклад, сацыялістычныя Югаславія, КНР і Албанія).
У літаратуры ЗША і іх палітычных саюзнікаў такія краіны і краіны сацыялістычнай арыентацыі разам як правіла звалі камуністычнымі. Нароўні з гэтым паняццем таксама выкарыстоўваўся тэрмін сацыялістычная садружнасць (сац. лагер).
Класіфікацыя ў СССР
З сярэдзіны 1940-х да сярэдзіны 1950-х гадоў у СССР і шэрагу іншых краін для абазначэння краін з пераходным паміж капіталістычным і сацыялістычным ладам выкарыстоўвалася вызначэнне «краіны народнай дэмакратыі».
Да сярэдзіны 1980-х гадоў у СССР да сацыялістычных адносілі 15 краін:
Апроч гэтага, цэлы шэраг краін Трэцяга свету ў 1960-80-я гады заявіў пра сваю «сацыялістычную арыентацыю» і пачатку будаўніцтва сацыялістычнага грамадства: Нікарагуа, Грэнада, Алжыр, Ангола, Эфіопія, Мазамбік, Народная Рэспубліка Конга, Самалі, Гвінея, Гвінея-Бісау, Каба-Вердэ, Бенін, Зімбабвэ, Мадагаскар, Сан-Тамэ і Прынсіпі, Сейшэльскія астравы, НДРЕ, Афганістан, Бірма.
Такія краіны, як Дэмакратычная Сацыялістычная Рэспубліка Шры Ланка, Вялікая Сацыялістычная Народная Лівійская Арабская Джамахірыя, Туніс, Ірак, Сірыя, якія абвяшчалі нацыянальныя мадэлі сацыялізму, але арыентаваліся (за выключэннем Лівіі і Сірыі) на Захад, ці краіны, у якіх элементы сацыялізму замацаваны ў канстытуцыях, як Індыя і Партугалія, да сацыялістычных краін у СССР не прылічаліся.
Існуючыя сацыялістычныя краіны
У КНР і В'етнаме ва ўладзе працягваюць знаходзіцца камуністычныя партыі, аднак у эканоміцы прысутнічае значны сектар прыватнай уласнасці на сродкі вытворчасці. Падобная сітуацыя назіраецца і ў Лаосе.
Ва ўсіх астатніх вышэйпералічаных краінах напачатку 1990-х гадоў адбыўся зварот да капіталізму.
Напачатку XXI стагоддзя сацыялізм стаў узмацняць свае пазіцыі ў краінах Лацінскай Амерыкі. На 2010 год урады Нікарагуа, Венесуэлы, Эквадора і Балівіі ўжо праводзяць у жыццё сацыялістычную палітыку.
Жарнаў (гміна)
Жа́рнаў (Żarnów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апачынскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жарнаве. Плошча гміны складае 141,06 км². Станам на 2011 год у гміне Жарнаў пражывалі 6097 чалавек, шчыльнасць — 43 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 30 салецтваў.
Каравайскае
Карава́йскае — возера ў Беларусі, у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Шэвінка.
Плошча паверхні возера 0,17 км², даўжыня 0,88 км, найбольшая шырыня 0,28 км. Катлавіна выцягнутая з захаду на ўсход. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй да 10—15 метраў. Берагавая лінія слабазвілістая.
У возера ўпадаюць ручаі і выцякае ручай, злучаючы Каравайскае з возерам Княжно.
Кіраўскі сельсавет (Глускі раён)
Кі́раўскі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Балашэвічы.
Утвораны 15 студзеня 1971 года ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці БССР з цэнтрам у пасёлку Кіраўскае ў складзе населеных пунктаў Бервы, Вільча, Карпавічы і Кіраўскае Барысаўшчынскага сельсавета, Доўгі Лес, Кляшчоўка, Прыварацце і Старое Сяло Казловіцкага сельсавета і Балашэвічы і Зарэчча Хваставіцкага сельсавета. 23 жніўня 2005 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Балашэвічы. 23 снежня 2009 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Казловіцкага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 719 чалавек, з іх 97,8 % — беларусы.
На момант скасавання ў сельсавет уваходзілі 10 населеных пунктаў: Балашэвічы, Бервы, Вільча, Доўгі Лес, Зарэчча, Карпавічы, Кіраўскае, Кляшчоўка, Прыварацце і Старое Сяло.
Геўхеры Султан
Ранні перыяд жыцця
Геўхеры Султан нарадзілася 30 лістапада 1904 года на віле свайго бацькі ў Кючук Чамлыджы, Ускюдар. Яе бацькам быў Шэхзадэ Мехмед Сейфедзін, сын Абдул-Азіза і Геўхеры Кадын, а маці — Нервалітэр Ханім. Яна была трэцім дзіцем і адзінай дачкой, народжанай ад бацькі і другім дзіцем маці. У яе быў брат-блізнюк Шэхзадэ Ахмед Тэўхід. У яе таксама быў старэйшы родны брат Шэхзадэ Махмуд Шэўкет, старэйшы за яе на год.
Выгнанне
Падчас выгнання імператарскай сям’і ў сакавіку 1924 года Геўхеры і яе сям’я пераехалі ў Ніцу, Францыя, дзе пасяліліся на віле ў Сім’е. Пасля смерці бацькі ў 1927 годзе яе сям’я была раскідана па розных краях. Яна ўсё яшчэ жыла там і ёй даводзілася зводзіць канцы з канцамі. Абдулмеджыд II, яе дзядзька, які таксама жыў у Ніцы, прывёў яе да сябе дадому, калі пачуў пра яе фінансавыя цяжкасці з намерам ажаніцца на ёй.
Некалькі гадоў Геўхеры жыла ў сям’і свайго дзядзькі, затым заручылася з сынам непаўналетняга раджы з Індыі, але незадоўга да яе вяселля высветлілася, што ў яе быў раман з кімсьці іншым, таму заручыны былі скасаваныя. Яе дзядзька так раззлаваўся, што адправіў яе да маці, якой амаль не было на што жыць.
Як музыка
Геўхеры Султан навучылася граць на некалькіх інструментах ад бацькі. Сярод іх былі уд (ліра), танбур (інструмент, падобны на гітару) і лаўта (старажытная лютня). Яна грала на танбуры, кеменчэ, удзе, лаўце і фартэпіяна. Яна складала вакальныя і інструментальныя п’есы ў розных макамах. Нягледзячы на тое, што яна не працягнула вывучэнне турэцкай музыцы да вяртання ў сваю краіну, яна стала вельмі кваліфікаванай на танбуры ў далейшым жыцці. Яе творчасць захавалася ў запісах турэцкага радыё і тэлебачання.
Яе бацька Мехмед Сейфедзін быў вядомы як вялікі кампазітар пасля Селіма III. Ён быў выдатным кампазітарам. Раней ён граў на фартэпіяна, скрыпцы, барабанах. Яе зводны брат Мехмед Абдул-Азіз, а таксама браты Шэхзадэ Махмуд Шаўкет і Шэхзадэ Ахмед Тэўхід былі добрымі барабаншчыкамі.
Пазнейшыя гады і смерць
У 1952 годзе Геўхеры вярнулася ў Стамбул пасля адмены закона аб выгнанні для прынцэс. Апошнія гады яна правяла са сваёй стрыечнай сястрой Міхрыша Султан, дачкой свайго дзядзькі наследнага прынца Шэхзадэ Юсуфа Ізедзіна, у прасторнай кватэры на плошчы Таксім. Памерла 10 снежня 1980 года ва ўзросце сямідзесяці шасці гадоў і была пахавана ў маўзалеі свайго прадзеда Султана Махмуда II, Дзіванёлу, Стамбул.
IC 2862
IC 2862 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сусветная выстаўка (1876)
Сусветная выстаўка 1876 года упершыню праводзілася па-за межамі Еўропы — у Філадэльфіі (ЗША). Афіцыйна называлася «Міжнароднай выстаўкай мастацтваў, прамысловых вырабаў і прадуктаў глеб і шахт» (англ. International Exhibition of Arts, Manufactures and Products of the Soil and Minе). Яе правядзенне супала са святкаваннем стагоддзя прыняцця Дэкларацыі незалежнасці ЗША. Адкрывалі выстаўку прэзідэнт Уліс Грант і бразільскі імператар Педру II. На ёй публіцы ўпершыню былі прадэманстраваны паходня незавершанай статуі Свабоды, тэлефон Аляксандра Бела і друкарская машынка «Рэмінгтан». Увогуле выстаўку наведалі амаль 10 млн чалавек.
Баэмунд III (князь Антыёхіі)
Біяграфія
Сын Канстанцыі Антыяхійскай і яе першага мужа Раймунда дэ Пуацье. У 1160 годзе Баэмунд дасягнуў паўналецця і заявіў маці Канстанцыі пра свае правы на прастол. Яго абвясціў князем Баэмундам III кароль Іерусаліма. Канстанцыя не захацела саступаць уладу і ў 1163 годзе звярнулася па падтрымку ў Кілікію, аднак жыхары Антыёхіі ўзбунтаваліся, выгналі Канстанцыю, а Баэмунд III стаў князем.
У 1164 годзе ў час бітвы пры Харыме Баэмунд трапіў у палон да Нурэдзіна, пасля чаго граніца паміж Антыёхіяй і Халеба перамясцілася і стала праходзіць па рацэ Аронт. Пасля таго, як у 1165 годзе за Баэмунда быў выплачаны велізарны выкуп, ён вярнуўся ў Антыёхію і неўзабаве ажаніўся з адной з пляменніц Мануіла I Феадоры.
у 1194 годзе ён ізноў быў палонены, гэтым разам армянскім царом каля Баграса, для яго вызвалення спатрэбілася асабістае прыбыццё ў Сіс караля Іерусаліма Генрыха Шампанскага. Умовай вызвалення паслужыла адмова ад прэтэнзій Баэмунд III на Баграс і выдача Алісы, пляменніцы Рубена III, замуж за Раймонда, старэйшага сына Баэмунд III
Пэрэвіз (Фасціўскі раён)
Пэрэвіз (Переві́з) — вёска ў Васылькіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Жары (гміна)
Жа́ры (Żary) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жарскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Жарах. Плошча гміны складае 294,43 км². Станам на 2013 год у гміне Жары пражывалі 12 153 чалавекі, шчыльнасць — 40 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Горназаводскі Урал
Ніжнетагільскі музей-запаведнік «Горназаводскі Урал» — музейнае аб'яднанне музеяў і культурных аб'ектаў Ніжняга Тагіла, комплекс помнікаў спадчыны, гісторыі і культуры і аб'яднанне музейных устаноў Ніжняга Тагіла. Музей размяшчаецца ў будынку былога Гарсавета, у Ленінскім раёне горада, на скрыжаванні праспекта Леніна і вуліцы Астроўскага, у гістарычным цэнтры горада. Комплекс будынкаў Гісторыка-краязнаўчага музея, галоўнага будынка-кіравання «Горназаводскага Урала» і гістарычнага архіва Ніжняга Тагіла завецца «Тагільскі крэмль».
Гісторыя
Музей-запаведнік «Горназаводскай Урал» быў заснаваны ў 1841 г. П. Н. Дзямідавым і спачатку зваўся «Музеум прыродазнаўчай гісторыі і старажытнасцей». Ён ствараўся ў якасці кунсткамеры ў гонар прыезду на Тагільскія заводы цэсарэвіча Аляксандра. Музей складаўся з некалькіх падраздзяленняў: бібліятэкі, архіва, шэрага калекцый (у прыватнасці геалагічнай, мінералагічнай і металургічнай), прадметаў са сходу Дзямідавых.
Культурная дзейнасць
Музей вядзе актыўную асветніцкую дзейнасць: арганізоўвае буйныя выстаўныя праекты, такія як «Гісторыя Уральскай горназаводскай чыгункі ў XIX ст.» (2004 г.), «Гісторыя подноснага промыслу ў Ніжнім Тагіле» (2009 г.), «Жывёльны мір Урала» (2007 г.) і інш., выпускае друкаваныя выданні, арганізоўвае розныя экскурсіі і іншыя культурныя імпрэзы.
Выбухі ў Віцебску (2005)
Выбухі ў Віцебску — два выбухі, якія адбыліся ў Віцебску ў 2005 годзе. Агульная колькасць параненых ад выбухаў склала 52 чалавекі.
Першы выбух
Першы выбух адбыўся 14 верасня ў 18:45 каля аўтобуснага прыпынку «Плошча Свабоды» на праспекце Фрунзэ. Нягледзячы на час пік, колькасць параненых склала ўсяго 2 чалавекі. Выбухнула самаробная выбуховая прылада, начыненая паражаючымі элементамі ў выглядзе цвікоў ды гаек. Бомба ўяўляла сабой металічную шклянку, якая была схавана ў клумбе з кветкамі.
Другі выбух
Другі выбух адбыўся праз тыдзень пасля першага. 22 верасня каля 22:17 каля кавярні «Эрыдан» выбухнула мацнейшая за папярэднюю бомба, начыненая такімі ж паражаючымі элементамі. У выніку былі паранены 50 чалавек. Бомба, якая ўяўляла сабой шклянку, была схавана ў кветкавай клумбе.
Расследаванне
Адказнасць на сабе ўзяла «Беларуская народна-вызваленчая армія». Была ўзбуджана крымінальная справа па артыкуле «Зламыснае хуліганства». З вінаватых нікога не знайшлі. Толькі пасля тэракта ў Мінскім метро была знойдзена сувязь паміж тэрактамі. Быў затрыманы падазроны ў злачынствах і ён акрамя выбуху ў метро прызнаўся таксама ў выбуху на святкаванні Дня Незалежнасці 4 ліпеня 2008 года і выбухах у Віцебску.
Навагураўскі
Навагураўскі (Новогуровский) — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак) у Тульскай вобласці Расіі, утварае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Навагураўскі са статусам гарадской акругі як адзіны населены пункт у яе складзе.
Насельніцтва — 3342 чал. (2021). Пасёлак размешчаны за 20 км на ўсход ад горада Алексіна, за 3 км ад чыгуначнай станцыі Сухадол на лініі Тула — Калуга.
Казімір Коцел
Казімір Коцел герба «Пелікан» ( —, Узбалаць) — вялікалітоўскі ваенны дзеяч, шляхецкі генерал-маёр, генерал войскаў Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Сын генерала Тадэвуша Коцела і Ганны з Тышкевічаў, дачкі Юзафа Бенедыкта. Брат — Юзаф, сястра — Барбара (у шлюбе за Андрэем Абрамовічам). Меў ва ўласнасці Беніцу, Язна, Дубнік, а пасля смерці брата Юзафа ў 1810 годзе — Гарадзілава і Узбалаць. Афіцэр народнай кавалерыі літоўскай. З 1786 года каралеўскі камергер. Камісар парадковай цывільна-вайсковай камісіі Віленскага ваяводства Ашмянскага павета Ашмянскай рэпартыцыі ў Ашмянах у 1790 годзе. Прымаў удзел у вайне Расіі з Рэччу Паспалітай 1792 года як ротмістр 28-й харугві ў 2-й брыгадзе народнай кавалерыі (пінскай). Узначальваў Грамадзянскі ваенны камітэт у Ашмянах. Падчас паўстання 1794 года быў прызначаны на пасаду генерала — арганізатара паўстання ў Ашмянскім павеце. У 1794 г. віленская Таемная дэпутацыя папракнула Казіміра Коцела за млявасць і адсутнасць руплівасці падчас паўстання. Далейшая дзейнасць невядома.
Пахаваны ў Беніцы.
Андхра-Прадэш
А́ндхра-Пра́дэш (Andhra Pradesh) — штат на паўднёвым усходзе Індыі. Гранічыць са штатамі Махараштра, Чхатысгарх і Арыса на поўначы, Таміл-Наду на поўдні, Карнатака на захадзе і з Бенгальскім залівам на ўсходзе. Займае чацвёртае месца сярод штатаў па плошчы (275 068 км²) і насельніцтву (75,73 млн чалавек, 2001), буйнейшы і найбольш населены штат паўднёвай Індыі. Адміністрацыйны цэнтр — Хайдарабад.
Геаграфія
Андхра-Прадэш умоўна падзяляецца на тры геаграфічныя рэгіёны: Коста (Kosta, Coastal Andhra), Тэлангана (Telangana) і Раяласіма (Rayalaseema). Коста займае прыбярэжныя раўніны паміж Усходнімі Гатамі і Бенгальскім залівам. Тэлангана разлягаецца на захад ад Гатаў на Дэканскім плато. Раяласіма займае паўднёва-ўсходнюю частку штата і размяшчаецца на Дэканскім плато; яна аддзяляецца ад Тэлаганы Наламаскім узвышшам, а ад Косты Усходнімі Гатамі.
У Андхра-Прадэш другая па даўжыні берагавая лінія сярод індыйскіх штатаў — 970 км. Штат перасякаюць дзве вялікія ракі: Гадавары і Крышна.
Насельніцтва
Большасць насельніцтва належыць да тэлугу (85 %), мова тэлугу — другая па распаўсюджанасці ў Індыі. Этнічныя меншасці гавораць на урду (8 %), хіндзі (2,5 %) і тамільскай мове (1,5 %).
Вернікі — індуісты (86 %), мусульмане (9 %), хрысціяне (4 %).
Важнейшыя гарады:
Палітыка
Большасць месцаў у асамблеі штата займае Індыйскі нацыянальны кангрэс. Да 2004 года штатам кіравала партыя Тэлугу Дэсам, саюзніца Бхаратыя джаната парты па Нацыянальным дэмакратычным альянсе. Саюзная ІНК партыя Тэлангана Раштра Самітхі ў свой час адкалолася ад Тэлугу Дэсам парты з сепаратысцкім праектам стварэння асобнага штата Тэлангана.
Эканоміка
Валавы ўнутраны прадукт — 62 млрд доллараў (2005).
Сельская гаспадарка — асноўны сектар эканомікі Андхра-Прадэш. Воды Гадавары і Крышны выкарыстоўваюцца для арашэння рысавых, трысняговых, баваўняных, мангавых і тытунёвых палеткаў.
Штат займае другое месца ў краіне па запасах мінеральных рэсурсаў і першае месца па гідраэлектраэнергетычных магутнасцях.
У апошнія гады ў штаце актыўна развіваюцца інфармацыйныя і біялагічныя тэхналогіі. У 2006—2007 гг. штат Андхра-Прадэш займаў чацвёртае месца сярод усіх штатаў па ўзроўню экспарту IT-прадукцыі (19 млрд рупій).
Мытныця (Абухіўскі раён)
Мытныця (Ми́тниця) — вёска ў Абухіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Назва паходзіць ад мытні на польска-расійскай мяжы, якая была размешчана ў вёсцы.
Насельніцтва па перапісе 2001 года складала 779 чалавек. Вёска размешчана ў непасрэднай блізкасці ад трасы, з якой супадае. Паблізу ёсць транспартная развязка, якая вядзе на трасу.
Адлегласць да райцэнтра складае больш за 42 км. У вёсцы ёсць археалагічны помнік: тут заканчваецца адна з галінак Зміевых валаў.
Геаграфія
У вёсцы бярэ пачатак рака Барахцянка, правы прыток Стугны.
Каля Мытныці ёсць два курганы і праходзіць адзін са Зміевых валаў (зараз называецца Мытныцкім).
Гісторыя
Мытня ўзнікла ў XVII стагоддзі. Пасля заключэння «Вечнага міру» на мяжы паміж Маскоўскім царствам і Рэччу Паспалітай была адкрыта мытня, дзе бралі пошліну за тавары, якія ўвозяцца ў межы Расійскай дзяржавы. Адсюль і паходзіць назва вёскі.
На тэрыторыі вёскі Мытныця знаходзіцца два курганы, якія захаваліся з часоў казацтва. На пачатку XIX стагоддзя на ўскраіне вёскі знаходзілася карчма, у якой спыняўся Тарас Рыгоравіч Шаўчэнка.
За баявыя заслугі на франтах нямецка-савецкай вайны 67 жыхароў вёскі ўзнагароджаны ордэнамі і медалямі СССР, сярод іх Іван Сяргеевіч Танкавід, удастоены ордэна Славы трох ступеней.
У Мытныці была цэнтральная сядзіба калгаса імя Леніна, які меў 1467,2 га зямлі, у тым ліку 1104 га ворнай. Вырошчвалася пшаніца, кукуруза, гародніна, цукровыя буракі. Былі развіты малочная жывёлагадоўля, свінагадоўля і птушкагадоўля. За поспехі ў развіцці калгаснай вытворчасці 167 чалавек узнагароджаны ордэнамі і медалямі Савецкага Саюза, у тым ліку ордэнам Леніна — звеннявая А. І. Сарока.
У вёсцы ёсць школа, клуб, бібліятэка.
Джэйн Осцін
Біяграфічныя звесткі
У 1783 годзе Джэйн і яе сястра Касандра пачалі навучанне ў місіс Эн Каўлі ў Оксфардзе і праз год пераехалі з ёй у Саўтгемптан. Але праз некаторы час дзяўчаты захварэлі на тыф; Джэйн ледзь не памерла. Апроч таго, дырэктарка школы мела досыць дэспатычны характар. Дзяўчат перавялі ў школу ў Рэдынг, а ў снежні 1786 года бацька вярнуў дачок дадому, бо не змог плаціць за навучанне, і сам заняўся іх адукацыяй. Дзяўчаты чыталі шмат раманаў, захапляліся паэзіяй.
Прыкладна ў пачатку 1787 года Джэйн Осцін пачала пісаць вершы, апавяданні і п'есы, якімі забаўляла сваіх родных. Пазней яна сабрала 29 твораў, напісаных у 1787-93 гадах. Пасталеўшы, Джэйн Осцін засталася жыць у бацькоўскім доме, практыкавалася ў гульні на фартэпіяна, дапамагала маці і сястры кіраваць гаспадаркай, наведвала родных і сяброў, хадзіла ў царкву, займалася шытвом і чытала ўслых перад сном раманы (часам свае ўласныя) сваім хатнім.
Пасля смерці бацькі (1805) Джэйн, Касандра і іх маці засталіся ў цяжкім матэрыяльным становішчы, і браты дамовіліся кожны год выплачваць пэўную суму на падтрымку сям'і. Наступныя чатыры гады жанчынам даводзіцца часта пераязджаць, падоўгу жыць у родных, пакуль у 1806 годзе яны не пасяліліся ў Саўтгемптане разам з Фрэнкам і яго жонкай. А ў 1809 годзе Эдвард забяспечыў маці і сёстрам сталае жытло — вялікі дом у Чотэне. Падчас жыцця ў Чотэне Дж. Осцін выдала чатыры раманы, якія былі добра прынятыя чытачамі.
У пачатку 1816 года здароўе Дж. Осцін пагоршылася. З сярэдзіны красавіка 1817 яна ўжо не ўставала з ложка, у траўні брат Генры адвёз яе з Касандрай у Вінчэстэр на лекаванне, дзе Джэйн Осцін і памерла ва ўзросце 41 года.
Творчасць
У рэалістычных сацыяльна-бытавых раманах «Розум і пачуцці» (т. 1—3, 1811), «Пыха і перадузятасць» (т. 1—3, 1813), «Мэнсфілд-парк» (1814), «Эма» (т. 1—3, 1816), «Перакананне» і «Абацтва Нортэнгер» (абодва выд. 1818), «Лэдзі Сьюзен» (выд. 1871), «Каханне і сяброўства» (выд. 1922), «Уотсаны» (выд. 1958) і інш. у іранічнай манеры адлюстравала жыццё, норавы і псіхалогію англійскага правінцыяльнага грамадства, са спачуваннем — становішча небагатай жанчыны; з пункту погляду ідэалаў Асветніцтва розум лічыць адзіным арыенцірам у рэальным жыцці.
Раманы
У парадку публікацыі:
Пасольства Вялікабрытаніі ў Беларусі
Пасольства Злучанага Каралеўства ў Рэспубліцы Беларусь — дыпламатычная місія Вялікабрытаніі у Беларусі, размешчана ў Мінску па адрасе вуліца Карла Маркса, 37. Пасол  — Жаклін Перкінс (з жніўня 2019 года).
Гісторыя
Першапачаткова дыпламатычнае прадстаўніцтва Вялікабрытаніі ў Беларусі знаходзілася ў Маскве (Расія). Пасольства ў Мінску было адкрыта ў 1993 годзе ў будынку пасольства Германіі. У 1995 годзе дыппрадстаўніцтва Вялікабрытаніі было перанесена ў іншы будынак на вуліцы Карла Маркса, 37, дзе знаходзілася пасольства Італіі. Але некаторыя прадстаўнікі пасольства (напрыклад, аташэ абароны) працягвалі заставацца ў Маскве, пакуль пасольства Італіі не была перанесена на вуліцу Ракаўскую, 16б.
Канфлікт у Драздах
У 1998 годзе ўрад Беларусі запатрабаваў, каб дыпламаты 22 краін, у тым ліку і Вялікабрытаніі, вызвалілі да 10 чэрвеня свае рэзідэнцыі ў дыпламатычным гарадку Дразды ў сувязі з неабходнасцю правядзення там капітальнага рамонту; без папярэджання ў будынках пасольстваў былі адключаны электрычнасць, вада і тэлефонная сувязь. ЗША, Вялікабрытанія, Францыя, Германія, Грэцыя, Італія, Польшча і Японія адклікалі сваіх паслоў з Мінска ў знак пратэсту супраць парушэння Венскай канвенцыі. Еўрапейскі саюз абвясціў Лукашэнка і прыблізна 130 іншых дзяржаўных служачых неўязднымі ў чатырнаццаць з пятнаццаці — тады дзяржаў ЕС. Канфлікт быў урэгуляваны ў канцы таго ж года, калі дыпламаты пагадзіліся на пераезд з Драздоў.
Інцыдэнт з ЛГБТ-сцягам
17 мая 2018 года, у Міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй, трансфобіяй і біфобіяй на будынку пасольства Вялікабрытаніі з’явіўся ЛГБТ-сцяг. Пасол Вялікабрытаніі ў Беларусі Фіёна Гіб растлумачыла рашэнне вывесіць сцяг садзейнічаннем прасоўванню правоў ЛГБТ-супольнасці і жаданнем звянуць увагу грамадскасці на ЛГБТ-людзей і дыскрымінацыю, з якой яны сутыкаюцца. Таксама на афіцыйнай старонцы пасольства ў Facebook з’явіўся відэазварот пасла, дзе яна распавядае пра пазіцыю Вялікабрытаніі ў стаўленні да правоў ЛГБТ.
20 мая Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі апублікавала на сваім сайце матэрыял пад назвай «Мы за сапраўднае!» (Мы за подлинное!), у якім выказала шкадаванне аб тым, што над пасольствам Вялікабрытаніі быў вывешаны вясёлкавы сцяг — сімвал гомасексуалаў, назвала аднаполыя адносіны падробкай і заявіла, што Беларусь абапіраецца на падмурак традыцыйных інстытутаў сям’і і шлюбу. Падобная заява выклікала абурэнне ў дэмакратычнай часткі грамадства. Эксперты назвалі выпадак недарэчным, паколькі замежныя дыпламатычныя прадстаўніцтвы належаць да юрысдыкцыі Міністэрства замежных спраў, а не ўнутраных.
22 мая ў перадачы «Размова з прэзідэнтам» на тэлеканале «Беларусь-1» міністр унутраных справаў Ігар Шуневіч сярод іншага патлумачыў рэакцыю МУС на вывешванне сцягу на пасольстве Вялікабрытаніі. Ён заявіў, што «не рэагаваць на падобнага кшталту падзеі мы не маем ніякага права», бо «гэта ўнутраная справа, у тым ліку нашага міністэрства», дадаўшы, што «праблема пранікнення ў наша грамадства ўсіх неўласцівых, ненатуральных і іншых дэструктыўных асаблівасцей, ідэалогіі, і да т. п., безумоўна, адбываецца, і большых імунітэтаў, на жаль, апроч нашай гісторыі і рэлігіі, няма».
23 мая міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей, адказваючы на пытанні журналістаў пасля адкрыцця форума «Мінскі дыялог» адмовіўся каментаваць крытыку Міністэрства ўнутраных спраў на адрас брытанскага пасольтва, аднак заявіў, што, выступаючы з той ці іншай заявай, «трэба думаць пра наступствы».
31 мая Фіёна Гіб заявіла, што мэтай вывешвання сцяга было кінуць выклік дыскрымінацыі, а рэакцыя МУС пацвярджае, што «ў Беларусі яна ёсць».
7 чэрвеня міністр унутраных справаў Ігар Шуневіч заявіў, што грамадзянская супольнасць «не прайшла праверку» вясёлкавым сцягам на пасольстве Вялікабрытаніі, бо ніводная арганізацыя не абурылася ім і не запатрабавала зняць «гэты прадмет, які быў вывешаны ў парушэнне Венскай канвенцыі». Заяву МУС ён назваў «вельмі карэктнай і дыпламатычнай», а таксама заявіў, што «мы ж дыскрымінуем злачынцаў», але наконт ЛГБТ-супольнасці «ніякай дыскрымінацыі няма, ёсць правілы суіснавання, акрамя законаў, якія павінны паважаць усе».
7 ліпеня каманда пасольства Вялікабрытаніі ў Беларусі, каб падтрымаць штогадовы, які праходзіў у гэты дзень, апранулася ў колеры вясёлкавага сцяга і апублікавала фотаздымак у афіцыйным акаўнце пасольства ў Facebook. 17 мая 2019 года сітуацыя паўтарылася. Пасольства Вялікабрытаніі зноў вывесіла ЛГБТ-сцяг, а Міністэрства ўнутраных справаў Беларусі ў адказ апублікавала на сваім сайце паведамленне з абурэннем з гэтай нагоды. МУС сцьвярджае, што ахоўвае каштоўнасці мацярынства, дзяцінства і інстытут сям’і, а «штучнае раздзьмуванне тэмы аднаполых стасункаў дэструктыўнае, парушае нормы маралі, вядзе да росту злачынстваў сэксуальнага характару ў дачыненні дзяцей».
Сант’Агата-дзі-Пулья
Сант'Агата-дзі-Пулья (Sant'Agata di Puglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фоджа.
Насельніцтва складае 2289 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 116 км². Паштовы індэкс — 71028. Тэлефонны код — 0881.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Agata e San Rocco.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сусвет
Сусвет — паняцце ў астраноміі і філасофіі, якое не мае строгага вызначэння. Яно падзяляецца на дзве прынцыпова адрозныя сутнасці: абстрактна (філасофскую) і матэрыяльную, даступную назіранням у цяперашні час або ў агляднай будучыні. Калі аўтар адрознівае гэтыя сутнасці, то паводле традыцый, першую называюць Сусветам, а другую — астранамічным Сусветам, або Метагалактыкай (у апошні час гэты тэрмін практычна выйшаў з ужывання). Сусвет з'яўляецца прадметам даследавання касмалогіі.
У гістарычным плане для абазначэння «ўсей прасторы» выкарыстоўваліся розныя словы, уключаючы эквіваленты і варыянты з розных моў, такія як «нябесная сфера», «космас», «свет». Выкарыстоўваўся таксама тэрмін «макракосмас», хоць ён прызначаны для вызначэння сістэм вялікага маштабу, уключаючы іх падсістэмы і часткі. Аналагічна, слова «мікракосмас» выкарыстоўваецца для абазначэння сістэм малога маштабу.
Любое даследаванне, любое назіранне, няхай гэта будзе назіранне фізіка за тым, як расколваецца ядро атама, дзіцяці за коткай або астранома, які вядзе назірання за далёкай-далёкай галактыкай, — усё гэта назіранне за Сусветам, дакладней, за асобнымі яго часткамі. Гэтыя часткі служаць прадметам вывучэння асобных навук, а Сусвету ў максімальна вялікіх маштабах, і нават Сусветам як адзіным цэлым займаюцца астраномія і касмалогія; пры гэтым пад Сусветам разумеецца або вобласць свету, ахопленая назіраннямі і касмічнымі эксперыментамі, або аб'ект касмалагічнfq экстрапаляцыі — фізічны Сусвет як цэлае.
Склад Сусвету
Прадстаўляючы Сусвет як увесь навакольны свет, мы адразу робім яго унікальным і адзіным. І разам з гэтым пазбаўляем сябе магчымасці апісаць яго ў тэрмінах класічнай механікі: з-за сваёй унікальнасці Сусвет ні з чым не можа ўзаемадзейнічаць, ён — сістэма сістэм, і таму ў яго дачыненні губляюць свой ​​сэнс такія паняцці, як маса, форма, памер. Замест гэтага прыходзіцца звяртацца да мовы тэрмадынамікі, ужываючы такія паняцці як шчыльнасць, ціск, тэмпература, хімічны склад.
Аднак Сусвет мала падобны на звычайны газ. Ужо на самых буйных маштабах мы сутыкаемся з пашырэннем Сусвету і рэліктавы фонам. Прырода першай з'явы — гравітацыйнае ўзаемадзеянне ўсіх існуючых аб'ектаў. Іменна яго развіццём вызначаецца будучыня Сусвету.
Другое ж з'ява гэта спадчыну ранніх эпох, калі святло гарачага Вялікага выбуху практычна перастаў ўзаемадзейнічаць з матэрыяй, аддзяліўся ад яе. Цяпер з-за пашырэння Сусвету з бачнага дыяпазону большасць выпрамененых тады фатонаў перайшлі ў мікрахвалевы радыёдыяпазон.