cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рыхард Эльцэ
Жыццё і творчасць
У 1959 і 1964 гадах Р. Эльцэ ўдзельнічае ў выставах сучаснага мастацтва «documenta II» і «documenta III» у Каселі. У 1965 годзе мастак прыняты ў члены берлінскай Акадэміі мастацтваў.
Рыльск
Горад размешчаны ля ракі Сейм (прыток Дзясны, за 124 км ад Курска.
Паходжанне назвы
Рыльск абавязаны сваёй назвай прападобнаму Іаану Рыльскаму. Хоць сам святы ніколі не быў у Рыльску Курскай вобласці — ён жыў у Балгарыі, у тых самых месцах, дзе знаходзяцца Рыльскія горы (балг. bg:Рила), рака Рыла і гарадок з такой жа назвай. А ужо пасля яго смерці балгарскія манахі з-за ўціскаў Візантыі былі вымушаныя збегчы з краіны, з сабою яны ўзялі часціцу мошчаў святога — дзясніцу (правую руку). У Курскай вобласці яны заснавалі манастыр — Рыльскі — у гонар святога Іаана Рыльскага. Так з’явіўся і горад Рыльск, і рэчка Рыла.
Лубэнскі раён
Лубэнскі раён (Лубенський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лубны (Лубни).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 32415 чалавек, плошча — 1378 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 26 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны пасёлкаў сельскага тыпу і 81 сяло.
Фошнае
Фошнае (Фошное) — вёска ў Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Калюдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Саратаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. Г. Чарнышэўскага
'''Саратаўскі дзяржаўны універсітэт імя М. Г. Чарнышэўскага''' (Саратовский государственный университет имени Н. Г. Чернышевского) — адна з найстарэйшых вышэйшых навучальных устаноў Расіі, найстарэйшая вышэйшая навучальная ўстанова горада Саратава. Заснаваны ў 1909 годзе.
Гісторыя ўніверсітэта
Законапраект аб адкрыцці ўніверсітэта ў Саратаве быў зацверджаны Мікалаем II 10 чэрвеня 1909 г. Гэтая падзея зрабілася магчымай дзякуючы настойлівасці саратаўскай грамадскасці, адміністрацыі і прэм’ер-міністра П. А. Сталыпіна. Навучальная ўстанова была адкрыта 6 снежня 1909 як Імператарскі Мікалаеўскі ўніверсітэт. Галоўны архітэктар-будаўнік навучальных карпусоў універсітэта — К. Л. Мюфкэ. Першыя 8 гадоў свайго існавання ён складаўся толькі з аднаго факультэта — медыцынскага. Пастановай Часовага ўрада ад 1 ліпеня 1917 г. былі створаны фізіка-матэматычны, гісторыка-філалагічны і юрыдычны факультэты. У кастрычніку 1923 універсітэт быў перайменаваны ў Саратаўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Н. Г. Чарнышэўскага.
Першы рэктар універсітэта — Васіль Іванавіч Разумоўскі — урач, навуковец і грамадскі дзеяч. Ва ўніверсітэце працаваў вядомы рускі ўрач і мемуарыст Пётр Галер. Першапачаткова ў склад універсітэта ўваходзіў толькі адзін медыцынскі факультэт. Пазней ў 1917 годзе адкрыліся фізіка-матэматычны, гісторыка-філалагічны і юрыдычны факультэты. З 1918 па 1921 год на агранамічным факультэе працаваў заснавальнік расійскай генетыкі Мікалай Іванавіч Вавілаў. У 1922 годзе агранамічны факультэт быў ператвораны ў самастойны Сельскагаспадарчы інстытут. У 1930 годзе медыцынскі факультэт быў ператвораны ў Медыцынскі інстытут. У 1931 годзе на базе факультэта савецкага будаўніцтва і права быў створаны Інстытут савецкага права, сёння з’яўляецца Саратаўскай Дзяржаўнай акадэміяй права. У гэтым жа годзе педагагічны факультэт стаў Педагагічным інстытутам.
Супрацоўніцтва з Беларуссю
Універсітэт супрацоўнічае з ФМА БДУ.
Генадзь Якаўлевіч Кабо
Генадзь Якаўлевіч Кабо (5 чэрвеня 1939, Варонеж, РСФСР, СССР — 31 мая 2022) — беларускі хімік, значны спецыяліст у галіне хімічнай тэрмадынамікі арганічных рэчываў, доктар хімічных навук, прафесар, лаўрэат прэміі імя А. Н. Сеўчанкі (1996).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 чэрвеня 1939 года ў Варонежы ў сям’і тэхнолагаў авіяцыйнага завода Якава Ісаакавіча Кабо (1910—1959) і Фаіны Рыгораўны Даўгалёвай (1915—1992).
Вучыўся ў школе № 84 г. Куйбышава да 1956 года. З адзнакай скончыў Куйбышаўскі політэхнічны інстытут у 1962 г. па спецыяльнасці «Тэхналогія асноўнага арганічнага сінтэзу». Адразу ж пасля заканчэння інстытута паступіў у аспірантуру. У 1965 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю пад кіраўніцтвам прафесара Д. М. Андрыеўскага, а ў 1967 годзе разам са сваім навуковым кіраўніком прафесарам Д. М. Андрыеўскім быў запрошаны акадэмікам А. Н. Сеўчанкам на хімічны факультэт БДУ для арганізацыі новай кафедры — нафтахіміі. На гэтай кафедры Генадзь Якаўлевіч чытаў базавы курс лекцый «Хімія і тэхналогія нафтахімічнага сінтэзу», а таксама арганізаваў вялікі вучэбна-даследчы практыкум.
Па выніках навуковых прац на кафедры нафтахіміі ў 1974 годзе Кабо Г. Я. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Даследаванне раўнавагі рэакцыі і некаторыя заканамернасці ў тэрмадынамічных уласцівасцях галагеналканаў, алканаў, алкенаў». Пасля закрыцця кафедры «Нафтахімія» (1973) Генадзь Якаўлевіч працаваў на кафедры радыяцыйнай хіміі і прафесарам кафедры фізічнай хіміі. З 1990 па 2008 г. Кабо Г. Я. быў загадчыкам лабараторыі тэрмадынамікі арганічных рэчываў НДІ фізіка-хімічных праблем БДУ. З 1969 па 2014 года пад навуковым кіраўніцтвам Г. Я. Кабо падрыхтаваны 22 кандыдаты навук, а пры яго кансультаванні абаронены 5 доктарскіх дысертацый.
Галіна навуковых інтарэсаў
Галіна навуковых інтарэсаў Генадзя Якаўлевіча Кабо вельмі шырокая: эксперыментальнае даследаванне тэрмадынамічных уласцівасцяў арганічных рэчываў, распрацоўка адытыўная і карэляцыйныя метадаў разліку фізіка-хімічных уласцівасцяў, тэрмадынаміка фазавых пераходаў рэчываў з дынамічнымі структурамі, энергетычныя стану малекул у пластычных крышталях, тэрмадынамічныя ўласцівасці іённых вадкасцяў, тэрмадынамічныя абгрунтаванне энерга- і рэсурсазберагальных тэхналогій, абгрунтаванне арыгінальных метадаў разліку хімічных эксергій арганічных рэчываў, сумесяў і матэрыялаў.
Вынікі навукова-даследчых распрацовак з удзелам Генадзя Якаўлевіча выкарыстаны для ўдасканалення тэхналогіі вытворчасці капралактаму і абгрунтавання рацыянальнай перапрацоўкі біямасы сельскагаспадарчых культур для вытворчасці аднаўляльных энергарэсурсаў. Вынікам ягонай шматгадовай працы з’яўляецца публікацыі больш за 250 прац, у тым ліку 4 манаграфіі (2 выдадзеныя за мяжой). У цяперашні час ён з’яўляецца адным з найбольш цытуемых вучоных Беларусі ў галіне хіміі. Так, згодна базы даных Акадэмія Google на кастрычнік 2017, індэкс Хірша публікацый з яго ўдзелам складае 26, а агульная колькасць спасылак на адзначаныя ў гэтай базе публікацыі Кабо Г. Я. перавышае 3000.
Лэткіўка
Лэткіўка (Ле́тківка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сонечнае зацьменне 31 снежня 1842 года
Сонечнае зацьменне 31 снежня 1842 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 129 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9634 і дасягнула свайго максімуму ў 19:04:24 UTC у пункце з каардынатамі 33° пд. ш. 103° з. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 54 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 135 км.
Зацьменне 31 снежня 1842 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1842 годзе і 106-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 8 ліпеня 1842 года, наступнае — 27 чэрвеня 1843 года.
Бузэў
Бузэў (Buzău) — горад у Румыніі, у рэгіёне Валахія, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага жудзеца. Першыя паселішчы на тэрыторыі горада з’яўляюцца яшчэ да нашай эры, аднак сам горад упершыню згадваецца ў 1431 годзе. У XVI стагоддзі Бузэў становіцца цэнтрам біскупства. Насельніцтва — 108,3 тыс. жыхароў (2011).
IC 3400
IC 3400 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Суджа
Заводы трактарных агрэгатаў, будматэрыялаў, харчовая прамысловасць.
Гравюра Адэльгаўзера-Цюнта
Гравюра Адэльгаўзера-Цюнта ("Vera designatio urbis in Littavia Grodnae" — «Сапраўднае апісанне горада Гродна ў Літве») — адна з самых старых выяў горада Гродна, на якой паказаны сярэднявечны горад Гродна. З’яўляецца каштоўным выяўленчым матэрыялам па вывучэнню архітэктуры старажытнага Гродна. Акрамя палітычнай гісторыі, гравюра Адэльгаўзера-Цюнта ўтрымлівае каштоўныя звесткі па сацыяльна-эканамічнай гісторыі, гісторыі штодзённасці, гістарычнай антрапалогіі, геральдыцы і іншых спецыяльных гістарычных дысцыплінах.
Апісанне
Насценная гравюра «Сапраўднае апісанне горада Гродна ў Літве» па малюнку Ёхана (Ганса) Адэльгаўзера (Johannes Adelhauser) ўяўляе сабой медзярыт агульным памерам 100,5 см у шырыню і 35,5 см у даўжыню. Вядомы толькі некалькі экзэмпляраў гравюры, адна з іх захоўваецца ў Нацыянальнай бібліятэцы ў Варшаве.
Сюжэт гравюры
Асноўны сюжэт гравюры — сустрэча маскоўскага пасольства на чале з Фёдарам Умным-Колычавым з гаспадарскім маршалкам Вялікага Княства Літоўскага Астафіем Валовічам, ураднікам караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта Аўгуста ў ліпені 1567 года ў прадмесці Гародні на левым беразе Нёмана — выкананы на фоне падрабязнай панарамы горада. У левым верхнім куце медзярыта знаходзіцца яго прысвячэнне Жыгімонту Аўгусту, пад назвай гравюры (па цэнтры ўверсе) знаходзіцца герб апошняга Ягелона, а ў верхнім правым куце змешчаны невялікі тэкст з кароткім апісаннем падзей, адлюстраваных на медзярыце (вядомыя лацінская і нямецкая версіі гэтага тэксту). Найбольш важныя выявы, змешчаныя на гравюры, суправаджаюцца двухмоўнымі надпісамі на лацінскай і нямецкай мовах.
Акрамя Маскоўскага на гравюры зафіксаваны яшчэ тры пасольствы, што знаходзіліся ў той час у Гародні, — татарскае, турэцкае і валашскае.
Гісторыя
Упершыню гравюра Цюнта была выраблена ў 1568 годзе ў Нюрнбергу.
У 1575 годзе рэплікацыя гравюры Адэльгаўзера/Цюнта была выдадзена з меншай колькасцю дэталяў і невялікімі скажэннямі ў другім томе кёльнскага выдання Георга Браўна і Франца Хагэнберга «Атлас гарадоў зямнога свету» ("Civitates orbis terrarum"). У гэтым выданні гравюра суправаджаецца тэкстам, у якім даецца падрабязнае апісанне падзей, адлюстраваных на выяве. Вядомыя лацінскамоўная (1597, 1612), нямецкамоўная (1576) і франкамоўная версіі гэтага выдання.
Існуюць і пазнейшыя варыяцыі гравюры Адэльгаўзера-Цюнта (1608, 1610, 1623, 1637, 1659, 1711, 1720), якія значна саступаюць арыгіналу як у падрабязнасці адлюстраваных дэталяў, так і ў якасці выяў. Тым не менш, дзякуючы гэтым рэплікацыям выгляд Гародні XVI стагоддзя, прадстаўлены на гравюры Адэльгаўзера-Цюнта, стаў «кананічным» і добра вядомым у Еўропе на працягу наступных стагоддзяў.
Вывучэнне гравюры
Навуковае вывучэнне гравюры распачалося ў Расійскай імперыі ў канцы ХІХ ст. У 1879 годзе Імператарская публічная бібліятэка ў Санкт-Пецярбургу набыла за 200 марак экзэмпляр гравюры Адэльгаўзера-Цюнта, пасля чаго з’явіліся публікацыі П. Дзікава, В. Стасава і Я. Арлоўскага з яе апісаннем, у першую чаргу прысвечаныя вывучэнню выяў праваслаўных цэркваў Гродна, змешчаных на медзярыце. Інфармацыя пра гравюру, пададзеная гэтымі аўтарамі, амаль ідэнтычная, у тым ліку і пра тое, што Адэльгаўзер памыліўся і змясціў Каложскую царкву на левым беразе Нёмана. Гэты штамп перайшоў і ў працы пазнейшых аўтараў, якія пісалі пра гравюру, і быў толькі нядаўна абвергнуты.
У гэты ж час з’яўляюцца копіі арыгінальнай гравюры з каментарыямі. Так, якасныя копіі гравюры былі выдадзены ў альбоме Д. Равінскага «Достоверные портреты Московских государей Ивана III, Василия Ивановича, Ивана IV и посольства их времени» і ў даследаванні Тэадора Шымана, прысвечаным палітычнаму развіццю ўсходнееўрапейскага рэгіёна да пачатку XVII стагоддзя.
У 1923 годзе гравюру пачаў вывучаць польскі гісторык Ю. Ядкоўскі, які аспрэчваў тэзіс расійскіх навукоўцаў пра спрадвечнасць праваслаўя ў Гародні і звяртаў увагу на каталіцкія касцёлы, змешчаныя на гравюры.
У другой палове XX стагоддзя з’явіліся спецыяльныя працы, якія абапіраліся на гравюру Адэльгаўзера-Цюнта як на адну з падставовых крыніц сваіх даследаванняў. Вядомы даследчык архітэктуры Алена Квітніцкая разглядала выявы, змешчаныя на гравюры, у сувязі з рэканструяваным ёй па матэрыялах Валочнай памеры Гародні 1560 года планам горада. Даследчыца выявіла пэўныя несупадзенні гравюры з выявай Гародні на здымку 1866 года, аднак пры гэтым не звяртаючы ўвагу на тое, што гравюра магла малявацца з іншых кропак, чым быў зроблены здымак.
Нямецкі гісторык мастацтва літоўскага паходжання П. Рэклайціс у артыкуле, прысвечаным тыпалагізацыі мяшчан Вялікага Княства Літоўскага, звяртаў увагу на магчымасць выкарыстання гравюры як этнаграфічнай крыніцы і разглядаў яе як яскравы прыклад рэнесанснага мастацтва. Даследчык адзначаў у гравюры вялікую колькасць замалёвак бытавых сцэн, на якіх адлюстроўваліся розныя прафесіі і рамёствы сваёй краіны, а таксама тыпы жыхароў іншых краін, іх адзенне, зброя, знешні выгляд. Реклайціс таксама выказаў меркаванне пра магчымасць існавання альбома Адэльгаўзера з дакладнымі малюнкамі асобных падзей, этнаграфічных эцюдаў, жыхароў і будынкаў, што былі пазней перанесены ў паменшаным выглядзе на гравюру. Па меркаванні аўтара, альбом Адэльгаўзера мог быць вывезены з Нюрнберга ў Італію. Даследчык звяртаў увагу на ўласцівую рэнесансу шматсюжэтнасць гравюры, калі падзеі, адлюстраваныя на гравюры, адбываліся ў розны час.
Польскі калекцыянер Т. Неваднічанскі ўвёў у навуковы зварот уласны экзэмпляр гравюры Адэльгаўзера-Цюнта, якую ён набыў у 1979 годзе ў спадкаемцаў графа Гутэн-Чапскага ў Рыме. У артыкуле, прысвечаным гравюры, аўтар змясціў яе апісанне, агульны кантэкст падзей, паказаных на выяве, а таксама дадаў вельмі якасную копію гравюры, павялічаныя надпісы з яе лацінскай і нямецкай версій, а таксама выявы пазнейшых рэплікацый гравюры.
З канца ХІХ ст. выява гравюры Адэльгаўзера-Цюнта пачала шырока ўжываецца ў даведачных выданнях па гісторыі, архітэктуры і археалогіі, аднак у асноўным ў якасці ілюстрацыі. Таксама гравюра была выдадзена з калекцыі Дзяржаўнага музея выяўленчых мастацтваў імя А. С. Пушкіна разам невялікім артыкулам з яе апісаннем.
Сучасныя беларускія даследаванні
У сучасны час гравюра стала аб’ектам даследаванняў беларускіх навукоўцаў. Даследчык Ю. Кішык выкарыстоўваў гравюру як крыніцу па гісторыі забудовы і вызначэнні асаблівасцей аб’ёмна-прасторавай структуры Гродна, даследчык Ю. Гардзееў — для рэканструкцыі архітэктурна-будаўнічай панарамы горада, знешняга выгляду і вызначэння месцазнаходжання асобных будынкаў, а таксама для даследавання прафесійных супольнасцей горада. Гісторык Н. Сліж у сваім даследаванні па гісторыі царквы і манастыра Св. Барыса і Глеба звярталася да гравюры Цюнта і выказала меркаванне пра тое, што асобныя часткі выявы, змешчанай на гравюры, маляваліся з розных месцаў. Н. Сліж лакалізавала Каложскую царкву на правым беразе Нёмана і вызначыла дакладнае месца на левым беразе Нёмана, з якога яе маляваў Адэльгаўзер. Гродзенскі краязнавец І. Лапеха на падставе малюнкаў Адэльгаўзера і Макоўскага прапанаваў матэматычны метад лакалізацыі архітэктурных дамінант Гародні.
Сан-Марка-д’Алунцыа
Сан-Марка-д'Алунцыа (San Marco d'Alunzio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 2202 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 85 чал./км². Займае плошчу 26 км². Паштовы індэкс — 98070. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Marco e Nicola.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гослар
Го́слар (Goslar, Goslär) — горад у Германіі, у зямлі Ніжняя Саксонія. Размешчаны на поўдзень ад Браўншвайга, каля падножжа горнага масіва Гарц. Адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна. Насельніцтва складае 41 455 чалавек (на 31 снежня 2009 года). Горад займае плошчу 92,58 км². Падзелены на 12 гарадскіх раёнаў.
Гісторыя
Заснаваны ў X стагоддзі як паселішча рудакопаў, якія здабывалі срэбра і медзь. Першыя згадкі пра Гослар як пра пфальц адносяцца да 1005—1015 гадоў. У сярэдзіне XI стагоддзя госларскі пфальц становіцца адной з асноўных рэзідэнцый германскіх імператараў. У XI — пачатку XIII стагоддзя ў Гослар засядалі 23 рэйхстагі. У 1219 годзе Гослару былі нададзены гарадскія прывілеі. З 1290 года Гослар — вольны імперскі горад. З пачатку XIV стагоддзя член Ганзы. У 1528 годзе у Гослары праведзена Рэфармацыя. У 1552 годзе адышоў да Браўншвайга. Пасля акупацыі ў 1632 годзе ў час Трыццацігадовай вайны 1618—1648 гадоў шведскімі войскамі прыйшоў у эканамічны заняпад. У 1728 і 1780 моцна пацярпеў ад пажараў. У 1802—1803 далучаны да Прусіі, у 1807 — да каралеўства Вестфалія, у 1815 — да Гановера, у 1866 — ізноў да Прусіі. З 1945 года ў брытанскай зоне акупацыі, з 1946 года ў складзе зямлі Ніжняя Саксонія.
Славутасці
У цэнтры горада з прамавугольнай планіроўкай, унутры часткова захаваных гарадскіх сцен з вежамі і брамай («Шырокая брама», 16 ст.) размешчаны: ансамбль імператарскага пфальца (11-13 стст.; рэканструяваны ў 1868-1879; парадная зала — 1082; капэла Св. Ульрыха — пач. 12 ст.; цяпер музей), (11 ст.), рыначная плошча з Ратушай (кан. 15 — пач. 16 стст.; цяпер музей) і  (1151). Таксама захаваліся: раманскія цэрквы — (2-я пал. 12 ст. — 1220-я гг.),  (12 ст., перабудавана каля 1500 года),  (1073, перабудавана каля 1500); шматлікія фахверкавыя дамы 15—19 стст. (у т.л., 1528, з 1978 Музей сучаснага мастацтва). Іншыя музеі:, позняй сярэднявечнай гісторыі (у , 1517-1524). з імперскім арлом (12—14 стст.).
Каля Гослар — рудні ў Рамельсбергу, праца ў якіх вялася з 968 па 1988 (цяпер музей). Гістарычная частка Гослара разам з руднямі ў Рамельсбергу ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны.
Абруб (Краснагорскі раён)
Абруб (Обруб) — пасёлак у Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Калюдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі пасёлак увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Мала Страцііўка
Мала Страцііўка (Мала́ Страті́ївка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Палацава-паркавы ансамбль Ягмінаў (Вістычы)
Палацава-паркавы ансамбль Ягмінаў — колішні палацава-паркавы ансамбль у в. Вістычы Брэсцкага раёна. Палац размяшчаўся каля р. Лясная.
Гісторыя
У XV ст. Вістычамі валодалі нашчадкі роду Насутаў. У 1510 г. вёска належала Іллінічам. потым Масальскім, пазней Яну Юзафовічу, затым яго другой жонцы Ганне Катовіч. Пасля смерці мужа Ганна выйшла замуж за Юрыя Васільевіча Тышкевіча, ваяводу берасцейскага.
У 1678 г. Тышкевічы перанеслі кляштар ордэна цыстэрцыянцаў з Бучэмлі ў Вістычы і пабудавалі тут касцёл, які пасля паўстання 1863 года быў перабудаваны пад Крыжаўзвіжанскую праваслаўную царкву (захавалася).
Пасля Тышкевічаў маёнтак у якасці пасагу перайшоў да Статкевічаў, затым Ягмінаў. Вядома, што заможны гаспадар Павел Ягмін (1747—1808) выкупіў у генерала Румянцава акрамя Вістычаў яшчэ і Пружаны. Ён займаў шэраг высокіх пасад, быў брэст-літоўскім вайсковым камісарам, кобрынскім маршалкам, віцэ-адміністратарам каралеўскіх сядзіб Брэсцкай эканоміі, актыўна ўдзельнічаў у паўстанні 1794 г. пад кіраўніцтвам Тадэвуша Касцюшкі, атрымаў з рук караля ордэн Святога Станіслава, быў выкліканы ў Санкт-Пецярбург, перайшоў на царскую службу, за што яму было дазволена выкупіць Ліпаўскі і Чахецкі ключы, мястэчка Дзівін.
У першай палове XIX ст. Павел Ягмін пабудаваў у Вістычах палац.
Будучы бяздзетным Павел Ягмін запісаў Вістычы на сына роднага брата Каятана Паўла (1794—1865). За добрую службу на пасадзе брэсцкага маршалка імператар Аляксандр II уручыў Паўлу ордэн Святой Ганны. Жонка Канстанцыя Шастакова нарадзіла яму 18 дзяцей. Пасля смерці Паўла маёнтак перайшоў па спадчыне аднаму з яго сыноў Станіславу, які прадаў зруйнаваны ў Першую сусветную вайну палацава-паркавы ансамбль Феліцыі Тышкевіч.
У 1920-я гады палац быў поўнасцю разбураны пад час ваенных дзеянняў, пасля чаго не аднаўляўся.
Паводле праекта зон аховы нерухомых матэрыяльных гісторыка-культурных каштоўнасцей аграгарадка Вістычы Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці ад 14.06.2022 № 31 тэрыторыя былой сядзібы ўвайшла ў другі ўчастак зоны аховы ландшафту. На тэрыторыі гэтага ўчастка забараняецца: узвядзенне будынкаў і збудаванняў; змяненне гістарычнага характару ландшафту і рэльефу; правядзенне работ па добраўпарадкаванні і азеляненні тэрыторыі з ужываннем неўласцівых і дысануючых гістарычнаму асяроддзю матэрыялаў; пракладка падземных інжынерных сетак без аднаўлення добраўпарадкавання; высечка старых дрэў (узрост болей 80 гадоў), акрамя аб’ектаў расліннага свету, якія знаходзяцца ў неналежным (аварыйным) стане на падставе адпаведнага заключэння: і санітарных рубак.
Архітэктура
Палац з’яўляўся ўзорам архітэктуры ў стылі класіцызму ампірнага напрамку. Аўтарам праекта палаца і парку быў Францішак Яшчалд. Палац уяўляў сабой кампактнае прамавугольнае ў плане аднапавярховае збудаванне, узнятае на высокі падмурак, накрытае вальмавым дахам. У цэнтры галоўнага фасада меўся мансардавы паверх і прыстаўлены чатырохчленны порцік са ступеньчатым атыкам і балконам. Фасады вылучаліся строгай сіметрыяй, выразным рытмам прамавугольных акон.
Палац меў багаты інтэр’ер з дэкарыраванымі столямі, кафлянымі грубкамі, якія былі размаляваны геаметрычнымі фігурамі і кветкамі. У інтэр’еры вылучаліся вялікі салон і дзве залы. У глыбіні парку існаваў павільён для гасцей, які называўся «Мураванка». Ён меў гладкія фасады з квадратнымі вокнамі, быў накрыты гонтавым дахам. Акрамя таго, на мясцовых могілках існавала фамільная капліца-пахавальня роду Ягмінаў.
Парк
Захаваліся рэшткі пейзажнага парку плошчай З га, паркавы павільён, каналы.
Мыткіўка
Мыткіўка (Ми́тківка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Юрый Юр’евіч Гардзееў
Юрый Юр’евіч Гардзееў (нар., ) — беларускі гісторык, культуролаг. Спецыяліст па гісторыі беларускіх гарадоў эпохі Вялікага Княства Літоўскага, гісторыі рэформ другой паловы XVIII стагоддзя ў Вялікім Княстве Літоўскім. Доктар гістарычных навук (2011).
Біяграфія
Скончыў у 1991 годзе гістарычны факультэт ГрДУ, тэма дыпломнай працы: «Развіццё планіроўкі і архітэктуры Гародні ў XVIII ст.». У 1988—1992 гадах працаваў мастацтвазнаўцам у гродзенскіх майстэрнях інстытута «Белспецпраектрэстаўрацыя». У 1993—1995 гадах — выкладчык кафедры беларускай культуры ГрДУ.
У 1996—1999 гадах — аспірант Педагагічнай акадэміі ў Кракаве, дзе ў 2000 годзе абараніў дысертацыю «Гародня ў XVIII ст. Даследаванні асваення гарадской прасторы, адносін уласнасці і гарадскога насельніцтва» (Grodno w XVIII stuleciu. Studia nad zasiedleniem, stosunkami własnościowymi i mieszkańcami miast) і атрымаў навуковае званне доктара гуманітарных навук.
У 2001—2005 гадах працаваў у Навуковай бібліятэцы Польскай Акадэміі мастацтваў і Польскай Акадэміі навук у Кракаве. З 2005 года — ад’юнкт Інстытута Расіі і Усходняй Еўропы Ягелонскага ўніверсітэта. Старшыня Беларускага таварыства ў Кракаве.
IC 3401
IC 3401 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Двойчы Героі Савецкага Саюза
У спісе прадстаўлены ўсе 154 Героі Савецкага Саюза, двойчы ўдастоеныя гэтага звання:
Фацеж
Фацеж (Фатеж) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Фацежскага раёна Курскай вобласці. Насельніцтва 5,4 тыс. чалавек (2006). Заснаваны ў XVII стагоддзі. Горад размешчаны на беразе ракі Усожа (прыток Свапы), за 46 км ад Курска.
Лёгкая, харчовая прамысловасць.
Дэтлікон
Дэтлікон (Dättlikon) — камуна ў Швейцарыі, у кантоне Цюрых.
Санта-Даменіка-Віторыя
Санта-Даменіка-Віторыя (Santa Domenica Vittoria) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 1172 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 98030. Тэлефонны код — 095.
Ястарня
Ястарня (Jastarnia) — горад у Польшчы, уваходзіць у склад Пуцкага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба вяскова-гарадской гміны Ястарня. Размешчаны на Хельскай касе. Насельніцтва паводле даных 2011 года — чалавек. Плошча — 7,80 км².
Гісторыя
Да XX стагоддзя з’яўлялася рыбацкай вёскай.
Санта-Даменіка-Віторыя
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Ястарня
Эканоміка
Размешчаны на узбярэжжы Балтыйскага мора і з’яўляецца папулярным турыстычным цэнтрам краіны.
Машыўскі раён
Машыўскі раён (Машівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Палтаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Машыўка (Машівка).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 19783 чалавекі, плошча — 889 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 15 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 39 сёлаў.
Новакавалёўка
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі пасёлак увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Новая Дуброўка (Бранская вобласць)
Новая Дуброўка (Новая Дубровка) — пасёлак у Краснагорскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Калюдаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай пасёлак абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі пасёлак увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала пасёлак разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Герб Вадуца
Апісанне
Герб Вадуца уяўляе сабой традыцыйны геральдычны шчыт іспанскай формы, крыжападобна падзелены на 4 раўназначныя часткі. Першае і чацвёртае поле (верхняя правая і ніжняя левая часткі) пафарбаваны ў срэбны (белы) колер, другое і трэцяе (верхняя левая і ніжняя правая часткі) — у чырвоны. На кожнай срэбнай частцы размешчана выява традыцыйнай княжацкай кароны, выканана чырвоным колерам. На чырвоных палях размяшчаюцца аднолькавыя выявы срэбнага царкоўнага сцяга і трох кольцаў над ім. Срэбны сцяг на гербе служыць напамінам пра тое, што граф Хартман III Вардэнберг-Саргані у 1342 атрымаў у дар землі, якія на сённяшні час з’яўляюцца тэрыторыяй Оберланда, а частка тэрыторыі Унтерланд. Дагавор, згодна з якім адбылося ўручэнне зямель графу, і стаў пачаткам існавання графства Вадуц. Таксама гэты сімвал служыць указаннем на тое, што графы Вадуца заснавалі царкву Святога Флорына. Герб быў падараваны жыхарам Вадуца кіраўніком дзяржавы ў 1978 годзе.
Сцяг Вадуца
Сцяг Вадуца — афіцыйны геральдычны сімвал сталіцы Ліхтэнштэйна Вадуца.
Апісанне
Сцяг Вадуца ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з незвычайнымі прапорцыямі 4:1. Малюнак складаецца з трох вертыкальных палос, двух чырвонага колеру і адной — белага. Пачынаючы з флагштока ідзе чырвоная паласа ў чвэрць агульнай даўжыні, затым такая ж белая, услед чырвоная у палову даўжыні сцяга.
Сезон 2021 ФК Дняпро Магілёў
У 2021 годзе футбольны клуб «Дняпро» з Магілёва прымаў удзел трох афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на верасень 2021 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Сонечнае зацьменне 8 ліпеня 1842 года
Сонечнае зацьменне 8 ліпеня 1842 года — поўнае сонечнае зацьменне 124 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0543 і дасягнула свайго максімуму ў 07:06:27 UTC у пункце з каардынатамі 50° пн. ш. 84° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 4 хв. 5 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 204 км.
Зацьменне 8 ліпеня 1842 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1842 годзе і 105-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 студзеня 1842 года, наступнае — 31 снежня 1842 года.
Ізраільска-палесцінскі крызіс (2021)
Ізраільска-палесцінскі крызіс 2021 года — адна з фаз абвастрэння палесціна-ізраільскага канфлікту. Супрацьстаянне ішло паміж Дзяржавай Ізраіль, што прадстаўляе яўрэяў, і Дзяржавай Палесціна, якая прадстаўляе палесцінскіх арабаў.
Прадумовы
У 1947 годзе Вялікабрытанія адмовілася ад мандата на Палесціну, аргументуючы гэта тым, што яна не здольна знайсці прымальнае рашэнне для арабаў і яўрэяў. 14 мая 1948 года, за адзін дзень да заканчэння брытанскага мандата на Палесціну, абвешчана стварэнне незалежнай дзяржавы — Ізраіль. Неўзабаве маладая дзяржава ўступіла ў канфлiкт з арабамi. У наступным, Ізраіль, якога падтрымаў Захад, неаднаразова ўступаў у розныя узброеныя супрацьстаянні з арабскімі краінамі, якія заручыліся падтрымкай СССР. Баявыя дзеянні ў рэгіёне ішлі нястала, перыядычна то аднаўляліся, то прыпыняліся. Пасля Шасцідзённай вайны (1967) ізраільскі бок кантраляваў большую частку ізраільска-палесцінскіх тэрыторый, у тым ліку і вобласці, дзе пераважнай большасцю былі арабы. Палесцінскія сілы актыўна праводзілі пратэстныя акцыі, ракетныя абстрэлы тэрыторыі праціўніка, часам здзяйснялі тэрырастычныя акты. У сваю чаргу, Ізраіль праводзіў палітыку высялення арабаў з некаторых абласцей, а для падаўлення арабскіх хваляванняў ужываў сілавыя метады.
Ход падзей
Вечарам і ўначы 10 мая агрэсіўна настроеныя арабскія пратэстоўцы выйшлі на вуліцы ў горадзе Лод, дзе закідалі камянямі і запальнымі бомбамі яўрэйскія дамы, школу і сінагогу, а затым напалі на бальніцу. Па ўдзельнікам беспарадкаў былі зроблены стрэлы, у выніку чаго адзін загінуў і двое былі паранены; быў арыштаваны падазраваны ў стральбе яўрэй. Масавыя пратэсты і беспарадкі ўзмацніліся па ўсім Ізраілі, асабліва ў гарадах з значным арабскім насельніцтвам.
З 10 па 12 мая ХАМАС і «Ісламскі джыхад» выпусцілі больш за 1500 ракет па Ізраілю, па даных Сіл абароны Ізраіля, уразіўшы дамы і школу , забіўшы двух ізраільскіх мірных жыхароў і параніўшы мінімум 70. Ізраіль адказаў авіяўдарамі па Газе, і, па словах афіцыйных асоб Газы, па меншай меры 30 чалавек былі забіты, у тым ліку дзесяць дзяцей, і яшчэ 203 былі паранены. Па даных Арміі абароны Ізраіля, па меншай меры пятнаццаць з забітых былі членамі ХАМАС, а многія іншыя былі забіты палесцінскімі ракетамі. 11 мая ў выніку авіяўдару Ізраіля ў Газе абрынулася 13-павярховая жылая вежа.
12 мая ізраільскія ваенна-паветраныя сілы знішчылі дзясяткі паліцэйскіх і ахоўных аб’ектаў у сектары Газа; ХАМАС заявіў, што яго штаб-кватэра паліцыі была сярод знішчаных мэтаў. У гэты ж дзень з Газы па Ізраілю было выпушчана больш за 850 ракет. Па даных ізраільскіх вайскоўцаў, па меншай меры 200 ракет не дасягнулі мэтаў і ўпалі ў сектары.
Ноччу 14 мая Армія абароны Ізраіля пачала наземную і паветраную аперацыю ў сектары Газа. Напярэдадні наступлення ў войска Ізраіля заклікалі 9000 рэзервістаў. Днём раней ХАМАС заявіў, што пачаў выкарыстоўваць новую ракету, якая дазваляе яму ўразіць любую кропку на тэрыторыі праціўніка. Адна з ракет далёкасцю 250 км сапраўды ўпала недалёка ад Эйлата. Ізраіль падвергнуў масіраваным ударам самалётамі і танкамі сістэму тунэляў, пабудаваную ў сектары Газа рухам ХАМАС. Ні адзін ізраільскі салдат не ўступіў на тэрыторыю сектара. Падчас контртэрарыстычнай аперацыі «Вартавы сцен» ЦАХАЛ вылічаў месцазнаходжанне байцоў ХАМАСа з дапамогай мультыкоптараў з сістэмай штучнага інтэлекту «Хімера» (Chimera), распрацаванай кампаніяй Thirdeye Systems пры падтрымцы аддзела распрацоўкі ўзбраенняў у Міністэрстве абароны (МАПАТ). У той жа дзень з тэрыторыі Сірыі былі выпушчаны тры ракеты, 2 упалі на адкрытай мясцовасці, адна не даляцела да тэрыторыі Ізраіля.
15 мая групоўка ХАМАС абстраляла ракетамі порт у горадзе Ашдод, што прывяло да магутнага пажару. Ізраільскія войскі паабяцалі жорстка адказаць на абстрэл. Толькі за ноч 15-га чысла з Газы было выпушчана 200 ракет, 50% разарваліся, паводле звестак ізраільцян, на тэрыторыі сектара. У той жа дзень ізраільскія сілы знішчылі 11-павярховы гмах у Газе. Будынак выкарыстоўвалася пад офісы СМІ.
17 мая ізраільскія вайскоўцы паведамілі, што за тыдзень ракетных абстрэлаў апалчэнцы ХАМАС выпусцілі з тэрыторыі сектара Газа, паводле звестак ЦАХАЛ, 3100 ракет. Па даных прэс-службы Арміі абароны Ізраіля з 19:00 17 мая да 7:00 18 мая былі зафіксаваны пускі па жылых раёнах Ізраіля прыкладна 90 ракет з сектара Газа, з якіх прыкладна 22% упалі на тэрыторыі сектара, а астатнія перахапіла сістэма ПРА «Жалезны купал».
18 мая партыя ФАТХ абвясціла «днём гневу», заклікаючы атакаваць камянямі, кактэйлямі Молатава ізраільцян на Заходнім беразе ракі Іардан. Яе ўзброенае крыло «Брыгады пакутнікаў аль-Аксы» заявіла аб «аднаўленні вайны супраць Ізраіля».
19 мая палесцінскія сілы нанеслі ўдары па 6-і ваенных базах Ізраіля: Невацім, Пальмахім, Тэль Ноф, Рамон, Хацор і Хацэрым.
20 мая бакі падпісалі дамову аб спыненні агню. Дагавор уступіў у сілу 21 мая ў 2:00.
Людскія ахвяры
14 мая Армія абароны Ізраіля паведаміла, што ХАМАС за апошнія чатыры дні выпусціў па Ізраілі не менш за 1 750 ракет. Колькасць загінуўшых у выніку нападу на ізраільцян вырасла да сямі грамадзянскіх і аднаго вайскоўца. Па стане на 15 мая колькасць параненых грамадзянскі яўрэяў склала 564, а загінулых — 10. У гэты час ўсяго загінула 189 палесцінцаў, яшчэ 2700 атрымалі раненні. Да 17 сакавіка колькасць забітых і параненых арабаў склала 217 і 2735 адпаведна. На 19 мая гэты лік павялічыўся на 13 забітых і звыш за 600 параненых ізраільцян і, адпаведна, 246 і больш за 3000 палесцінцаў. Да 21 мая колькасць забітых арабаў павялічылася да 272, а параненых — 3400 Да 21 мая колькасць забітых арабаў павялічылася да 272, а параненых — 3400.
У ходзе сутыкненняў на мяжы з Ліванам загінулі адзін член партыі Хезбала і яшчэ адзін ліванскі актывіст. Гэтыя ахвяры ўлічаны ў лічбы вышэй.
Сацыяльныя сеткі
Карыстальнікі Instagram і Twitter, якія пісалі ў падтрымку палесцінцаў, заяўлялі, што іх паведамленні былі выдалены або іх уліковыя запісы былі заблакаваны. Кампаніі папрасілі прабачэння і абвінавацілі ў сітуацыі тэхнічны збой. У гэты ж час Twitter абмежаваў доступ да акаўнта палесцінска-амерыканскай журналісткі Марыям Баргуці, якая асвятляла пратэсты з Заходняга берага. Баргуці сказала, што Twitter папрасіў яе выдаліць некаторыя з яе твітаў. Пазней кампанія заявіла, што блакаванне старонкі таксама адбылося з-за памылкі.
Міжнародная рэакцыя
Еўрапейскі Саюз, Канада , Францыя , Германія , Марока , Расія і Украіна заклікалі ўдзельнікаў канфлікту спыніць сутыкненні. ААН, Ліга арабскіх дзяржаў , Іран , Бахрэйн Інданезія, Ірландыя , Малайзія , Мальта , Новая Зеландыя , Аман , Судан, ПАР , Егіпет , Саудаўская Аравія , Турцыя , Іарданія і ААЭ выступілі з крытыкай дзеянняў Ізраіля. У той жа час ЗША, Аргенціна і Вялікабрытанія наадварот былі абураны палестынцінскім бокам, у прыватнасці, ракетнымі абстрэламі з боку ХАМАС. У гэты ж час у ЗША, Турцыі , Вялікабрытаніі , Іарданіі і ПАР прайшлі акцыі ў падтрымку Палесціны.
У сацыяльных сетках было распаўсюджана відэа, на якім ізраільцяне святкуюць свята ў Сцены Плачу, у той час як на заднім плане каля мячэці Аль-Акса гарыць дрэва. The Intercept назваў відэа «трывожным прыкладам ультранацыяналістычнага вар’яцтва». Ізраільскі левы палітык Айман Одзе назваў відэа «шакавальным». З іншага боку, журналіст Дэвід Патрыкаракас быў сярод тых, хто ахарактарызаваў відэа, як прыклад «фэйкавых навін» на той падставе, што спеў і танцы з’яўляюцца часткай штогадовых святкаванняў Дня Іерусаліма, што яны не звязаны з пажарам, і што сам пажар быў развязаны палесцінскімі пратэстоўцамі, бо яны кідалі петарды ў паліцыю.
12 мая авіякампаніі American Airlines, United Airlines і Delta Air Lines прыпынілі свае палёты ў Ізраіль.
IC 3402
IC 3402 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кіт Флінт
Кіт Чарлз Флінт (Keith Charles Flint; — ) — вакаліст і танцор гурта «The Prodigy».
Чарнаморск
Чарнамо́рск (Чорноморськ) — горад абласнога значэння на поўдні Украіны ў Адэскай вобласці. Да 1927 года — хутар Бугавы, да 2016 года — горад Ільічоўск. У цяперашні час вядомы як адзін з найбуйнейшых партоў Украіны. Адсюль ходзяць паромы на Варну, рэгулярныя пасажырскія марскія рэйсы да Стамбула.
Гісторыя
Хоць Чарнаморск і малады горад, але тэрыторыя, на якой размешчаны горад, мае сваю шматвяковую гісторыю. Самым старажытным вядомым месцам ўладкавання людзей на тэрыторыі Чарнаморская з’яўляецца паселішча Старое Бугавае, размешчанае на беразе мора. Да снежня 1791 года — даты афіцыйнага ўваходжання краю ў склад Расійскай імперыі — Буга-Днястроўскае міжрэчча ўваходзіла ў склад Залатой Арды, Вялікага Княства Літоўскага, Польскага Каралеўства, Крымскага ханства, Асманскай імперыі. У 1790—1793 гг. землі горада ўваходзілі ў склад тэрыторыі Чарнаморскага казацкага войска. У канцы XVIII і ў пачатку XIX стагоддзяў тут пасяліліся грэкі, албанцы, малдаване і немцы.
Па марскім ўзбярэжжы і па правым беразе Сухога лімана былі раскіданыя так званыя Бугавыя хутары. Іх паходжанне звязана з канкрэтнай гістарычным асобай — баявым афіцэрам, грэкам па нацыянальнасці Андрэем Бугой, што валодаў тут ворнымі землямі і пабудаваў на свае сродкі ў 1814 годзе першы будынак царквы Успення Божай Маці ў вёсцы Аляксандраўка. Жыхары хутароў займаліся пераважна рыбнай лоўляй. У 1896 годзе на хутары Бугава ўжо было 10 двароў, працавала некалькі рыбных заводаў. А ў ваколіцах лімана паступова узніклі земляробчыя гаспадаркі.
Пасля ўстанаўлення савецкай улады, у 1927 годзе, хутар Бугава быў перайменаваны ў хутар Ільічоўскі. Праз год мясцовыя сяляне арганізавалі тут некалькі таварыстваў па сумеснай апрацоўцы зямлі. У 1950 годзе было прынята рашэнне аб будаўніцтве буйнога суднабудаўнічага завода. У жніўні 1952 года пасёлак, у якім пражывала 3000 чалавек, быў аднесены да катэгорыі пасёлкаў гарадскога тыпу і атрымаў назву Ільічоўск.
12 красавіка 1973 г. населенаму пункту далі статус горада абласнога падпарадкавання.
Порт
Марскі гандлёвы порт Чарнаморск — адзін з самых маладых на Чорным моры. Будаваўся ў савецкі час з канца 1950-х (скончаны ў 1960-х) гадоў, у асноўным для марскога тавараабароту з «сацыялістычнымі» краінамі — Балгарыяй і Румыніяй.
Мае чыгуначныя і аўтамабільныя падыходы, звязаныя з магістралямі краіны. Дзейнічаюць міжнародныя паромныя пераправы Чарнаморск — Варна (Балгарыя), Чарнаморск — Поці і Чарнаморск — Батумі (Грузія). У порце рэалізаваны міжнародны транспартны праект па апрацоўцы рэгулярнага кантэйнернага цягніка «Вікінг» па маршруце Чарнаморск — Кіеў — Мінск — Вільнюс — Клайпеда і ў зваротным кірунку.
Пагрузачна-разгрузачныя комплексы порта, якія складаюцца з 28 прычалаў агульнай даўжынёй 5500 метраў, аснашчаны сучасным перагрузачным абсталяваннем, у тым ліку партальнымі кранамі грузападымальнасцю ад 5 да 40 тон, цягачамі, аўтамабільнымі кранамі і інш.
У склад порта ўваходзіць дапаможны флот, які ўключае буксіры, плавучыя краны грузападымальнасцю да 300 тон, танкеры-бункеравальнікі, плывучы зернеперагрузчык, лоцманскія катэры, нафтасмеццезбіральны і іншыя плаўсродкі.
Порт мае магчымасць перагружаць ў год да 20 мільёнаў тон грузаў, асноўную частку якіх складае разнастайная металапрадукцыя, кантэйнеры, аўтамабілі, тарна-адзінкавыя грузы, важкавагавое абсталяванне, мінеральныя ўгнаенні, збожжа, раслінныя алеі, тэхнічныя вадкасці.
Турызм
У ваколіцах горада хутка развіваецца пляжны турызм. У горадзе вялікая ўвага надаецца баўленню вольнага часу і адпачынку. Пляжы, якія працягнуліся на 12 кіламетраў уздоўж мора, падтрымліваюцца ў чысціні і парадку. Горад спраектаваны кампактна і зручна. Транспартныя развязкі злучаюць паміж сабой гандлёвыя цэнтры, месцы адпачынку і жылыя раёны. Гэта спрыяе прытоку турыстаў у летні сезон, які доўжыцца з мая па кастрычнік. У гэты перыяд насельніцтва Чарнаморская практычна патройваецца.
Лей (правінцыя)
Лей (тайск. เลย) — правінцыя ў Тайландзе. Знаходзіцца ў рэгіёне Ісан. Размяшчаецца на паўночным усходзе Тайланда на мяжы з Лаосам. Правінцыя падзелена на 14 раёнаў (ампхэ). Асноўны даход правінцыі прыносіць сельская гаспадарка — пераважна, вырошчванне розных збожжавых культур: арэхаў макадаміі, маракуі і аравійскай кавы ў высакагор’і, бананаў, кунжуту і каучуку ў далінах.
Ірына Міхайлаўна Парахневіч
Ірына Міхайлаўна Парахневіч (нар., в. Канюхі Лагойскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч, член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Чужая бацькаўшчына
«Чужая бацькаўшчына» — раман пісьменніка Вячаслава Адамчыка, напісаны ў 1977 годзе. Першая кніга тэтралогіі, куды ўвайшлі таксама раманы «Год нулявы», «І скажа той, хто народзіцца», «Голас крыві брата твайго».
Ірына Міхайлаўна Парахневіч
Біяграфія
Скончыла Гомельскі кааператыўны інстытут Цэнтрасаюза, таваразнаўца.
Чужая бацькаўшчына
Дзеянне рамана адбываецца ў Заходняй Беларусі ў міжваеннай Польшчы, напярэдадні вайны з Германіяй і ажыццяўлення сацыяльных перамен. Часткова ў творы выкарыстаны асабісты досвед аўтара, які нарадзіўся ў апісваных мясцінах на Навагрудчыне.
Ірына Міхайлаўна Парахневіч
Біяграфія
Працавала таваразнаўцам аптовай базы, таваразнаўцам Лагойскага раённага спажывецкага таварыства, дырэктарам Гайненскага рознічна-гандлёвага прадпрыемства Лагойскага раёна, дырэктарам гандлёвай базы, дырэктарам аптова-гандлёва-закупачнай базы Лагойскага райспажыўтаварыства, начальнікам аддзела закупкі і рэалізацыі, дырэктарам камбіната кааператыўнай прамысловасці Лагойскага райспажыўтаварыства Мінскай вобласці. Старшыня праўлення Лагойскага раённага спажывецкага таварыства.
Чужая бацькаўшчына
У цэнтры твора выступае сям’я Корсакаў, жыхары вёскі Верасава. Стары Улас, удавец — сур’ёзны, паважлівы і разам з тым вельмі душэўны, дэлікатны чалавек. Яго дачка Алеся (па мужы Мондрая) — зусім іншы чалавек, прыгажуня, якая прагнула лепшае долі, чымся жыццё ў вёсцы, аднак была вымушаная выйсці замуж паводле прынцыпу «сцерпіцца — злюбіцца». Рана засталася ўдавой і жыве ў хаце свекрыві.
Аниматор.ру
Аниматор.ру (animator.ru) — расійскі інтэрнэт-праект, прысвечаны рускай і савецкай мультыплікацыі. У яго базе даных сабрана інфармацыя пра больш чым 6200 мультфільмах, 11 500 персаналіях і пра 351 студыі (па стане на 2016 год). Інфармацыя на сайце ахоплівае перыяд больш чым за 100 гадоў існавання анімацыйнага кіно ў Расіі, начиная с 1912 года. Уся інфармацыя знаходзіцца ў вольным доступе. У даведачных выданнях пра Расію сайт animator.ru атрымлівае высокія ацэнкі і рэкамендуецца для падрабязнага вывучэння расійскай і савецкай анімацыі. На старонцы Камісіі анімацыйнага кіно Саюза кінематаграфістаў Расіі «Аниматор.ру» паказваецца ў якасці афіцыйнага сайта прафесійнай супольнасці.
Ірына Міхайлаўна Парахневіч
Біяграфія
Выбіралася дэпутат Баранавіцкага гарадскога Савета дэпутатаў Брэсцкай вобласці, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Аниматор.ру
Мае самы высокі тэматычны індэкс цытавання сярод сайтаў, прысвечаных мультыплікацыі (1700).
Ірына Міхайлаўна Парахневіч
Узнагароды
Узнагароджана юбілейнымі медалямі «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «100 гадоў прафсаюзнаму руху Беларусі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, знакам «Выдатнік спажывецкай кааперацыі».
Чужая бацькаўшчына
Імполь — маладзён, які наймаецца да Мондрых малаціць збожжа. Закахаўшыся ў яго, Алеся намагаецца стварыць шчаслівую сям’ю, якой ёй так не хапала ў першым шлюбе.
Алесін брат, Міця — носьбіт дабра і святла ў атмасферы паняверкі і змроку. Ён, у адрозненне ад свайго асяроддзя, прагне навукі і культуры. Веды, набытыя ім у польскай школе, не адхіляюць, але абвастраюць у ім успрыманне беларускага.
У «Чужой бацькаўшчыне» В. Адамчык выкрывае меркантыльнасць, уласніцтва, прагу нажывы, бездухоўнасць.
Узнагароды
За раман «Чужая бацькаўшчына» пісьменнік быў узнагароджаны Літаратурнай прэміяй імя Івана Мележа (1980), а за трылогію «Чужая бацькаўшчына», «Год нулявы», «І скажа той, хто народзіцца» атрымаў у 1988 годзе Дзяржаўную прэмію імя Якуба Коласа.
У культуры
Паводле рамана ў 1982 годзе зняты аднайменны фільм рэжысёра Валерыя Рыбарава.
Сант’Агата-дзі-Мілітэла
Сант'Агата-дзі-Мілітэла (Sant'Agata di Militello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 13 060 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 390 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 98076. Тэлефонны код — 0941.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іосіф Абручнік.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гюзельчамлы
Гюзельчамлы (Güzelçamlı) — горад у раёне Кушадасы правінцыі Айдын ў Турцыі. Размешчаны на ўзбярэжжы Эгейскага мора. Насельніцтва паводле дадзеных 2010 года — чалавек.
Эканоміка
Размешчаны на узбярэжжы Эгейскага мора і мае вялікі турыстычны патэнцыял. Побач знаходзяцца помнікі гісторыі і архітэктуры (напрыклад, рэшткі храма Артэміды).
Шчыгры
Шчыгры (Щигры) — горад (з 1779 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шчыграўскага раёна Курскай вобласці (але сам у склад раёна не ўваходзіць, маючы статус гарадской акругі). Насельніцтва 18,5 тыс. чалавек (2006). Заснаваны ў 17 стагоддзі.
Горад размешчаны на беразе ракі Шчыгор, за 60 км ад Курска.
Біялагічная класіфікацыя
Біялагічная класіфікацыя — навуковая дысцыпліна, у задачы якой уваходзіць распрацоўка прынцыпаў класіфікацыі жывых арганізмаў і практычнае прыкладанне гэтых прынцыпаў да пабудовы сістэмы. Пад класіфікацыяй тут разумеецца апісанне і разьмяшчэнне ў сістэме ўсіх існых і вымерлых арганізмаў.
Асноўныя мэты класіфікацыі:
Сучасныя класіфікацыі жывых арганізмаў пабудаваны па іерархічным прынцыпе. Розныя ўзроўні іерархіі (рангі) маюць уласныя назвы (ад вышэйшых да ніжэйшых): царства, тып, клас, атрад, сямейства, род і, уласна, від.
Прынята, што любы пэўны арганізм павінен паслядоўна належыць да ўсіх сямі катэгорыяў. У складаных сістэмах часта вылучаюць дадатковыя катэгорыі, напрыклад, выкарыстоўваючы для гэтага прыстаўкі над- і пад- (надклас, падтып і іншыя). Кожны таксон павінен мець вызначаны ранг, гэта значыць адносіцца да якой-небудзь таксанамічнай катэгорыі.