cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прэ-Сен-Дзідзье
Прэ-Сен-Дзідзье (Pré-Saint-Didier) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 959 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 11010. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Харкаўская дзяржаўная акадэмія фізічнай культуры
Харкаўская дзяржаўная акадэмія фізічнай культуры (Харківська державна академія фізичної культури) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Харкаве.
Гісторыя
Гісторыя акадэміі пачынаецца з заснавання Дзяржаўнага інстытута фізічнай культуры Украіны ў 1930 годзе. У 1944 годзе ён быў пераведзены ў Кіеў, сёння гэта Нацыянальны ўніверсітэт фізічнага выхавання і спорту Украіны. Навучальная ўстанова была адроджана ў Харкаве ў 1979 годзе як яго падраздзяленне - факультэт. У 1989 годзе факультэт атрымаў статус самастойнага Харкаўскага дзяржаўнага інстытута фізічнай культуры, а з верасня 2001 года стаў Харкаўскай дзяржаўнай акадэміяй фізічнай культуры.
Суд Заводскага раёна г. Мінска
'''Суд Заводскага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Заводскага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па Партызанскім праспекце, 75А.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
Іосіф Мітрафанавіч Кардовіч
Іо́сіф Мітрафа́навіч Кардо́віч (, в. Друцк Магілёўскай губерні (цяпер Віцебскай вобласці), Расійская імперыя — ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч, адзін з арганізатараў партызанскага руху ў Магілёўскай вобласці, былы старшыня Магілёўскага аблвыканкама (1943—1948) і Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта (1949—1953).
Біяграфія
У 1919 — 1925 гады служыў у РСЧА. Пасля працаваў старшынёй Друцкага сельскага савета.
З 1928 года працаваў у сістэме народнай адукацыі: паслядоўна быў загадчыкам Талочынскага, Дубровенскага, Лельчыцкага і Мсціслаўскага раённых аддзелаў народнай адукацыі.
У 1939 годзе быў прызначаны намеснікам старшыні Арганізацыйнага камітэта Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай па Магілёўскай вобласці, са студзеня 1940 года — намеснік старшыні Выканаўчага камітэта Магілёўскага абласнога Савета.
Пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны быў эвакуіраваны разам з сям'ёй, пасля восенню быў прызваны у арміі, удзельнічаў у абароне Магілёва, быў аднім з кіраўніком абласнога штаба народнага апалчэння, трапіў у акружэнне, падчас выхаду з яго спаліў партыйны білет. Амаль паўгода знаходзіўся ў турме НКУС, пасля хадатайства П. Панамарэнкі яго вызвалілі і адправілі сакратаром Бабруйскага падпольнага міжраённага камітэта КП(б)Беларусі, пасля быў упаўнаважаным ЦК КП(б) Беларусі па арганізацыі партызанскага руху ў Магілёўскай вобласці. У верасні 1943 года ўзначаліў прадстаўніцтва ЦШПР на Бранскім фронце.
Пасля перанесенага інфаркту ў 1953 годзе яго перавялі ў Мінск, дзе ён працаваў членам калегіі Міністэрства прамысловасці харчовых тавараў БССР, з 1954 года намеснік міністра прамысловасці мясных і малочных прадуктаў БССР.
З 1957 года працаваў у апараце Беларускага рэспубліканскага саюза спажывецкіх таварыстваў.
Кандыдат у члены ЦК КПБ (1949—1952), член ЦК КПБ (1952—1954). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1951—1955), Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1946—1954).
Бутыльера-Альта
Бутыльера-Альта (Buttigliera Alta) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 6537 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 792 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 10090. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Marco.
Варонаўка (ручай)
Варо́наўка — ручай у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне Заходняй Дзвіны.
Даўжыня 11 км. Плошча вадазбору 19 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 6,5 м/км. Пачынаецца прыкладна за 1 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Фалевічы, цячэ ў межах Свянцянскіх град. Упадае ў возера Споры з паўночнага захаду. У сярэднім цячэнні 3,8 км рэчышча каналізаванае.
NGC 5293
NGC 5293 (іншыя абазначэнні — UGC 8710, MCG 3-35-24, ZWG 102.57, PGC 48854) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Трыўмфальная арка (Маладзечна)
Трыўмфальная арка — манумент, узведзены ў Маладзечне ў 1929 годзе ў гонар кіраўніка Польшчы Юзафа Пілсудскага і зруйнаваны на пачатку 1960-х гадоў. Адкрыццё аркі адбылося падчас урачыстасцей, прысвечаных святкаванню дзесяцігоддзя 86-га пяхотнага палка Войска Польскага.
Апісанне
Трыўмфальная арка ўяўляла сабой парадны ўезд на тэрыторыю гарнізону 86-га пяхотнага палка з боку Маладзечанскага чыгуначнага вакзала. Яна была ўпрыгожана шматлікімі барэльефамі, статуямі рыцараў і львоў. Наверсе аркі знаходзілася невялікая капліца, адкуль палкавы капелан бласлаўляў салдат падчас ваенных урачыстасцей.
Гісторыя
У арцы былі тры праёмы, адзін для транспарту і два для пешаходаў. Сярэдні праезд быў занадта вузкім, у ім немагчыма было раз'ехацца двум аўтамабілям. Таму на пачатку 1960-х гадоў у сувязі з павелічэннем аўтамабільнага руху ў Маладзечне гарадскія ўлады вырашылі разбурыць арку.
У цяперашні час на месцы трыўмфальнай аркі праходзіць вуліца Машэрава і знаходзіцца аўтобусны прыпынак «Драмтэатр».
Кам’янка (Сколіўскі раён)
Кам’янка (Ка́м'янка) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Расплавы
Расплаў — вадкі расплаўлены стан рэчыва пры тэмпературах, у пэўных межах аддаленых ад крытычнага пункту плаўлення і размешчаных паміж тэмпературамі плаўлення і кіпення.
Прырода і характар ​​паводзін расплаваў па сваёй сутнасці вызначаюцца выглядам хімічных сувязяў элементаў у расплаўленым рэчыве. Расплавы прынята характарызаваць наяўнасцю блізкага парадку сувязяў паміж часціцамі, якія ўтвараюць яго, і адсутнасцю сярэдняга і далёкага парадкаў.
Ужыванне
Расплавы знаходзяць шырокае прымяненне ў металургіі, шклаварнай і іншых галінах тэхнікі. Звычайна расплавы маюць складаны склад і ўтрымліваюць розныя кампаненты (гл. фазавая дыяграма).
Віды
Расплавы бываюць:
Расплавы па тыпу хімічных злучэнняў бываюць:
Расплавы з адмысловымі ўласцівасцямі:
Тэмпература плаўлення
Тэмпературай плаўлення называюць тэмпературу (для шматкампанентных сістэм - дыяпазон тэмператур), пры якой рэчыва пераходзіць з цвёрдага стану ў вадкі альбо з вадкага ў цвёрды. У другім выпадку нярэдка выкарыстоўваюць тэрмін «тэмпература крышталізацыі».
Строга кажучы, у раўнаважкай сістэме пры тэмпературы плаўлення рэчыва не змяняе фазавага стану і павінна ўтрымліваць некаторыя колькасці цвёрдай і вадкай фазы. Для таго, каб адбывалася плаўленне, да сістэмы дадаткова падводзіцца энергія. На практыцы гэта выяўляецца ў пэўным перавышэнні тэмпературы расплаўленай фазы над раўнаважкай тэмпературай плаўлення. Роўным чынам пры крышталізацыі расплаву неабходна некаторае пераахаладжэнне расплаву адносна тэмпературы плаўлення. Такім чынам праўдзівая (раўнаважкая) тэмпература плаўлення (крышталізацыі) у сістэме дасягаецца толькі на мяжы падзелу цвёрдай і вадкай фаз.
Аморфны стан
Аморфны стан рэчывы, характарызавальнае наяўнасцю ў рэчыве толькі блізкага парадку сувязяў нярэдка разглядаюць як расплаў рэчывы, які валодае звышвысокай глейкасцю.
Сіхатэ-Алінь
Сіхатэ́-Алі́нь (Сихотэ-Алинь) — горная краіна на Далёкім Усходзе Расіі.
Даўжыня звыш 1200 км, шырыня каля 200 км. Працягваецца на паўднёвы захад ад вусця Амуру да Уладзівастоку ўздоўж узбярэжжа Японскага мора.
Прырода
Сіхатэ-Алінь з’яўляецца вялікім водападзелам. Складаецца з хрыбтоў, выцягнутых з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад і падзеленых глыбокімі далінамі. Пераважае сярэднеўзгорысты рэльеф. Паўночная частка — высокае плато, складзенае галоўным чынам з базальтаў. На ўсходзе абрываецца да мора, утвараючы сярэднягорныя хрыбты са стромкімі схіламі. Асобныя невялікія базальтавыя плато характэрны і для паўночнай часткі гор. Цэнтральная частка складаецца з найбольш высокіх горных хрыбтоў паўночна-ўсходняга распасцірання. На захадзе паката паніжаецца да даліны ракі Усуры; характэрны вузкія падоўжаныя даліны і катлавіны, якія аддзяляюць перадавыя хрыбты (вышыня 900—1300 м): Сіні, Усходні Сіні, Халодны і інш. Вышэй за 900—1700 м — галыш. Рэшткі старажытнага зледзянення. Восевая частка складаецца з ніжнепалеазойскіх метамарфічных сланцаў і кварцытаў, перарваных інтрузіямі гранітаў, усходняя і заходняя — з мезазойскіх адкладаў (пясчанікі, кангламераты, алеўрыты). Пашыраны (асабліва на поўначы) андэзіта-базальтавыя пароды палеагенавага ўзросту. Сейсмічны раён, землетрасенні да 6—7 балаў. 3 інтрузіямі звязана арудзяненне (волава, золата, поліметалы, вальфрамавыя руды). У тэктанічных упадзінах паклады бурага і каменнага вуглёў.
Растуць жэньшэнь, кішміш, лімоннік. Схілы гор укрыты лясамі, на поўначы хвойнымі (аянская елка, белакорая піхта, даурская лістоўніца), на поўдні і ў цэнтральнай частцы (да вышыні 500 м) — хвойна-шыракалістымі (дуб мангольскі, ліпа, клён, маньчжурскі арэх, карэйскі кедр). На найбольш высокіх вяршынях — горная тундра.
Галоўны сімвал Сіхатэ-Алінь — усурыйскі (сібірскі, амурскі) тыгр (каля 90 % ад сусветнай папуляцыі). Вядомы эндэмік Сіхатэ-Аліня — далёкаўсходні леапард (каля 30 звяроў). Iншыя жывёлы — ізюбр, гімалайскі мядзведзь.
Насельніцтва
Жывуць абарыгінальныя народы — нанайцы на поўначы (менш у цэнтры), удэгейцы на поўдні і ў цэнтры (менш на поўначы). Найбуйнейшыя населеныя пункты — г.Дальнягорск (39,6 тыс. жых.) і г.п.Кавалерава (17,4 тыс. жых.).
Ахова прыроды
Сіхатэ-Алінскі запаведнік з’яўляецца аб’ектам № 766 Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Лазоўскі запаведнік.
Адбіткі зярнят
Ганчары наўмысна падсыпалі ў глінянае цеста, падрыхтаванае для лепкі посуду, разнастайныя арганічныя дамешкі, у т.л. расліннага паходжання. У раннім жалезным веку ў якасці штучных абястлушчвальнікаў выкарыстоўвалі зерне збожжавых — мяккай альбо цвёрдай пшаніцы, ячменю, проса, з бабовых — гароху і бобу. Разам з насеннем культурных раслін у фармавое цеста трапляла і пустазелле. Яно прадстаўлена адбіткамі мяшэя зялёнага і нізкага, жыта, куколю звычайнага, драсёна звычайнага і павойнага. У працэсе абпалу ляпнога посуду на звычайным вогнішчы пры тэмпературы 450—750 °С зярняты выгаралі, утвараючы пустоты-адбіткі. Уключэнні зярнят у посудзе насельніцтва мілаградскай культуры складаюць 0,5—2,5% (гарадзішчы Атрубы, Асарэвічы, Гарошкаў, Ліпнякі, Ліскі, Рассвет, Старакраснае, Чорнае, Чырвоная Горка, Ястрабка). Падобная з'ява зафіксавана на помніках днепра-дзвінскай культуры (гарадзішчы Крывель, Новае Сяло, Эсьмоны), культуры штрыхаванай керамікі (гарадзішчы Паліцкае, Прылепы, Пятровічы, Сарачы, Старыя Юркавічы, Шчаткава) і зарубінецкай культуры (гарадзішча Чаплін, селішчы Давыд-Гарадок, Рамель, Струга—1, Хотамель, могільнікі Атвержычы, Чаплін).
Псарыяз
Псарыяз — хранічнае неінфекцыйнае захворванне, дэрматоз, які паражае ў асноўным скуру. У цяперашні час мяркуецца аўтаіммунная прырода гэтага захворвання. Звычайна псарыяз выклікае ўтварэнне празмерна сухіх, чырвоных, прыпаднятых над паверхняй скуры плям. Аднак некаторыя хворыя на псарыяз не маюць ніякіх бачных паражэнняў скуры. Выкліканыя псарыязам плямы называюцца псарыятычнымі бляшкамі. Гэтыя плямы з'яўляюцца па сваёй прыродзе ўчасткамі хранічнага запалення і залішняй праліферацыяй лімфацытаў, макрафагаў і кератынацытаў у скуры, а таксама залішняга ангіёгенеза (утварэння новых дробных капіляраў) у падлеглым пласце скуры.
Глухіўці
Глухіўці (Глухівці) — пасёлак гарадскога тыпу ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны за 70 км ад абласнога цэнтра і за 12 - ад раённага.
Галоўнае прадпрыемства паселішча — ЗАТ "Глухавецкі каолінавы завод". Акрамя гэтага ёсць сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў "Маяк". У пасёлку функцыянуе сярэдняя школа, дзіцячы сад, працуе клуб, некалькі бібліятэк. За 200 метраў да ўезду ў пасёлак з левага боку дарогі знаходзіцца кар'ер па здабычы кааліну.
Гварыні
Гварыні (Guarini) — італьянскае прозвішча.
Кумыс
Кумыс (ҡымыҙ, qımız, қымыз, кымыз, кымыс, kımız, qimiz, айраг) — кісламалочны напой з кабылінага малака, атрыманы ў выніку малочнакіслага і спіртавога закісання пры дапамозе балгарскай і ацыдафільнай малочнакіслых палачак і дрожджаў. Напой пеністы, бялёсага колеру, густ — прыемны, асвяжальны, кіславата-салодкі. Кумыс прызнаны карысным агульнаўмацавальным сродкам.
У залежнасці ад закваскі, працягласці і ўмоў кумыс атрымліваецца розным. Бывае кумыс вельмі моцны, з павышаным утрыманнем спірту, які можа ап’яняць, прыводзячы чалавека ва ўзбуджана-хмяльны стан. Бывае кумыс, наадварот, заспакаяльны, які прыводзіць чалавека ў сонны стан.
Арэна
Арэ́на (arena - пясок) - у Старажытным  Рыме  круглая  або  авальная пасыпаная  пяском  пляцоўка  ў  цэнтры амфітэатра. Выкарыстоўвалася для  паказу  баёў  гладыятараў  і  дзікіх  звяроў, конных  спаборніцтваў  і  інш. Ад гледачоў  аддзялялася  вадзяным  ровам  ці спецыяльнай  агароджай.
У цыркавых  будынках  арэна  (манеж)  —  месца  паказу,  ігравая пляцоўка,  на  якой  дэманструюцца  цыркавыя  нумары. Зрэдку выкарыстоўвалася  для  эксперыментальных  тэатральных  паказаў.
Таксама арэнай называецца адкрытае або  закрытае  збудаванне  для правядзення  спартыўных  спаборніцтваў,  музычных і  эстрадных  фестываляў  і  іншых  масавых  мерапрыемстваў.
Зернебабовыя культуры
Зернебабо́выя культу́ры — група раслін парадку, галоўны чынам вырошчваемых дзеля пладоў, якія з’яўляюцца прадуктамі харчавання.
У зерні маецца 20—40 (20—50 ) % бялкоў. У сухім рэчыве зялёнай масы колькасць бялкоў дасягае 18-19 %.
Гаспадарчае значэнне
Па гаспадарчаму значэнню зернебабовыя культуры падзяляюцца на харчовыя, кармавыя, тэхнічныя і універсальныя. Спелае насенне выкарыстоўваюць у ежу ў выглядзе крупы і мукі. З яго падрыхтоўваюць кансервы, харчовыя канцэнтраты. Няспелае насенне і плады (зялёны гарошак, зялёныя бабы гароху і фасолі) — гародніна. З насення соі, арахісу здабываецца алей. Зерне, жмых, шрот, зялёная маса — каштоўны корм сельскагаспадарчым жывёлам. Зернебабовыя культуры ўзбагачаюць глебу азотам. Лубін, гарох пасяўны — добрае зялёнае ўгнаенне.
У Арганізацыі Аб’яднаных Нацый
На 68-й сесіі Генеральнай Асамблеі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый 2016 год быў абвешчаны Міжнародным годам зернебабовых (МГЗ). 10 лютага — Сусветны дзень зернебабовых.
Паўднёвы Буг
Паўднёвы Буг, Бог (Південний Буг, антычная назва — Гіпаніс), рака на Украіне (працякае ў Хмяльніцкай, Вінніцкай, Кіраваградскай і Мікалаеўскай абласцях). Упадае ў Дняпроўска-Бузкі ліман Чорнага мора.
Гэта пятая паводле велічыні рака Украіны і самая вялікая рака, якая цячэ выключна па тэрыторыі Украіны. Цячэ па цэнтральных і паўднёвых яе абласцях праз зону лесастэпу і стэпу. Тут на паверхню выходзіць найстаражытнейшае на Украіне геалагічнае ўтварэнне — Украінскі шчыт, дзякуючы якому Паўднёвы Буг вядомы сваімі парогамі.
Кацярына Канстаўцінаўна Сіліцкая
Кацярына Канстаўцінаўна Сіліцкая (нар. ) — беларуская гандбалістка. Майстар спорту Беларусі. Правы паўсярэдні клуба «БНТУ-БелАЗ» і зборнай Беларусі па гандболе.
Казёва
Казёва (Козьова́) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Польскае турыстычна-краязнаўчае таварыства
Польскае турыстычна-краязнаўчае таварыства (Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze) — польскае недзяржаўнае грамадскае аб’яднанне ў форме дабраахвотнага таварыства, утворанае ў 1950 годзе. Таварыства мае на мэце садзейнічаць развіццю турызму і краязнаўства ў Польшчы. Сядзіба праўлення таварыства знаходзіцца ў палацы Малахоўскіх у Варшаве.
Гісторыя
Дзеля высвятлення ўсіх праблемаў і стварэння мадэлі будучага таварыства ў 1948 годзе была створана каардынацыйная камісія, канчатковым вынікам дзейнасці якой стала распрацоўка дакумента "Ідэйныя асновы і прынцыпы будучага статуту". Апошнія з'езды дэлегатаў абодвух таварыстваў адбыўся ў Варшаве 16 снежня 1950 года. На наступны дзень, 17 снежня 1950 года, было створана Польскае турыстычна-краязнаўчае таварыства. Дзеючы статут таварыства змяшчае інфармацыю аб тым, што Польскае турыстычна-краязнаўчае таварыства, створанае ў 1950 годзе з Татранскага таварыства, паўсталага ў 1873 годзе, ператворанага ў 1920 годзе ў Польскае татранскае таварыства, і Польскага краязнаўчага таварыства, створанага ў 1906 годзе, з'яўляецца спадчыннікам традыцыі і ідэйных дасягненняў, а таксама правапераемнікам маёмасці гэтых таварыстваў.
Сучасны стан
Таварыства налічвае амаль 68 000 сяброў, аб'яднаных у 291 аддзяленне, якія складаюцца з амаль 1800 гурткоў і клубаў. База для начлегаў, якую мае таварыства, налічвае больш за 20 тысяч месцаў у 60 турбазах, 77 горных прытулках, 35 хостэлах і цэнтрах воднага турызму, 33 кемпінгах і 5 гатэлях. У яго падпарадкаванні 8 рэгіянальных музеяў, 23 бібліятэкі, 25 рэгіянальных турыстычных лабараторый і 11 культурных цэнтраў горнага турызму, якія з'яўляюцца цэнтрамі польскай турыстычнай і экскурсійнай традыцыі. Яны збіраюць унікальныя дакументы і іншыя матэрыялы, якія сведчаць аб удзеле таварыства і яго папярэднікаў у развіцці грамадскай і культурнай дзейнасці ў Польшчы. Таварыства — эта таксама выдавец карт і даведнікаў.
У таварыства ёсць свой штат — экскурсаводы, інструктары кваліфікаванага турызму (пешаходны, альпінізм, веласіпедны, каякінг, матацыклетны, конны і лыжны спорт). Яно праводзіць шматлікія трэнінгі. Кожны сябар Польскага турыстычна-краязнаўчага таварыства пасля аплаты ўзносу атрымлівае адмысловую картку сябра таварыства, якая адначасова з’яўляецца дысконтнай картай. Дзякуючы карце сябры таварыства могуць скарыстацца зніжкамі на паслугі па пражыванні ў аб'ектах таварыства і іншых аб'ектах, уладальнікі якіх далучыліся да праграмы лаяльнасці.
Прыблізна 63 000 кіламетраў турыстычных маршрутаў пазначана таварыствам: пешаходныя маршруты на раўнінах і ў горах, веласіпедныя маршруты, лыжныя маршруты, конныя маршруты і водныя маршруты па самых прывабных раёнах Польшчы. Ёсць таксама далёкія (транс'еўрапейскія) пешаходныя і веласіпедныя маршруты, якія пралягаюць праз Польшчу і знаходзяцца пад наглядам Польскага турыстычна-краязнаўчага таварыства.
У 2015 годзе таварыства арганізавала каля 20 000 паездак і мерапрыемстваў на свежым паветры, якія наведалі 570 000 чалавек.
У рамках дзейнасці таварыства ладзяцца рознага роду конкурсы, каб павысіць цікавасць да гісторыі і турыстычных славутасцяў розных рэгіёнаў Польшчы.
NGC 5294
NGC 5294 (іншыя абазначэнні — ZWG 271.61, ZWG 272.6, PGC 48761) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кар (Вале-д’Аоста)
Насельніцтва складае 3456 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 62 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eusebio di Vercelli.
Кафасэ
Кафасэ (Cafasse) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 3516 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 391 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0123.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Grato.
Леанард Іосіфавіч Пакульніцкі
Біяграфія
У 1976 годзе скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (вучань А. Бембеля і А. Анікейчыка). З 1978 года ўдзельнічае ў мастацкіх выстаўках.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1989 года.
Творчасць
Працуе ў станковай і манументальнай скульптуры. Матэрыял — бронза, граніт, метал, гіпс.
Сярод твораў: помнікі загінуўшым салдатам і аднавяскоўцам у г. Дрыбіне Магілёўскай вобласці, ахвярам Мінскага гета каля Кальварыйскіх могілак (у суаўтарстве з А. Хараберуш, пры ўдзеле ў эскізнай распрацоўцы і працоўнай мадэлі помніка Максіма Петруля, архітэктар Леанід Левін ), кампазіцыі «Алімпійцы», «Буслы» на плошчы Незалежнасці (2009, у сааўтарстве з А. Хараберуш), «Пераемнасць беларускай навукі» каля ўваходу ў Нацыянальную акадэмію навук Беларусі (2018, у сааўтарстве з А. Хараберуш і архітэктарам А. Сардаравым) — усе у Мінску, мемарыяльныя дошкі. Вядомыя таксама кампазіцыі «Зорка Венера», «Мір», «Дзяўчынка з цялём», «Папараць-кветка», «Ранены», «Айчына», «Мастак» у Верхнім горадзе.
У 2000 годзе для адноўленага астравецкага касцёла Узнясення Святога Крыжа падараваў барэльеф Маці Божай Вастрабрамскай.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі, Музеі Алімпійскай славы і інш.
Сям’я
У шлюбе са скульптарам Аленай Хараберуш.
Вольга Андрэеўна Дацэнка
Вольга Андрэеўна Дацэнка (Ольга Андріївна Даценко; 2 (25) студзеня 1903, с. Шышакі, Палтаўская вобласць —, ) — украінская і руская савецкая тэатральная актрыса. Вучаніца украінскага тэатральнага рэжысёра Леся Курбаса.
Біяграфія і тэатральная творчасць
Бацька памёр, калі дзяўчынцы споўніўся год, маці працавала настаўніцай. Вучылася ў Палтаве ў прыватнай гімназіі, дзе брала ўдзел у аматарскіх спектаклях. З 1919 удзельнічала ў аматарскіх спектаклях сельскай моладзі, якімі кіравала актрыса Лідзія Квітка, якая прыязджала ў Шышакі на адпачынак.
У 1922—1925 вучылася ў Кіеўскім музычна-драматычным інстытуце імя Лысенкі, дзе яе заўважыў Лесь Курбас і залічыў у свой тэатр «Бярэзіль».
У 1926 годзе разам з тэатрам пераехала ў Харкаў. Тут былі згуляныя лепшыя ролі Лесі Дацэнка (пад гэтым імем яна выходзіла на сцэну): манашка («Гайдамакі» па Шаўчэнка, 1924), Юм-Юм («Мікада» па Салівене, 1927), Воля («Народны Малахій» Куліша, 1928), Уля («Міна Мазайла» Куліша, 1929), Катра («Кадры» Мікіценка, 1931), Лі-дзі («Смерць лэдзі Грэй» Галаваніўскага, 1934). .
Актрыса вымушана была пакінуць Харкаў з-за арышту мужа Б. Драбінскага. Яна працавала ў Жытомірскім перасоўным тэатры (1937—1938), Енакіеўскім рускім драматычным тэатры імя Пушкіна (1938—1940), у Марыупальскім рускім драматычным тэатры (1940—1941), Палтаўскім украінскім музычна-драматычным тэатры (1945) украінскім драматычным тэатры (1946—1950).
У 1951 яна прыняла прапанову толькі што створанага Рускага драматычнага тэатра Карэла-Фінскай ССР, стаўшы яго вядучай актрысай.
З 1961 года на пенсіі. Памерла 18.12.1993., пахаваная ў Петразаводску.
Друцкія-Сакалінскія
Друцкія-Саколінскія, Друцкія-Сакалінскія — княжацкі род, адгалінаванне Друцкіх. Карысталіся гербам «Друцк». Заснавальнікам роду стаў Сямён (? — пасля 1514), сын Фёдара Бабіча.
Ілля Мікалаевіч Рабцаў
Ілля́ Мікала́евіч Ра́бцаў ( — ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
З 1 жніўня 1938 па 8 студзеня 1940 года быў старшынёй Арганізацыйнага камітэта Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР па Віцебскай вобласці, пасля да 1944 года быў старшынёй Выканаўчага камітэта Віцебскага абласнога Савета.
У часы Вялікай Айчыннай вайны быў адначасова член Віцебскага падпольнага абласнога камітэта КП(б) Беларусі.
Корасціў
Корасціў (Ко́ростів) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Караваджа
Мікеланджэла да Караваджа (Michelangelo Merisi de Caravaggio; сапраўднае імя Мікеланджэла Мерызі Караваджа) 28 верасня 1573 Мілан — 18 ліпеня 1610, Грасета, Таскана) — італьянскі мастак, рэфарматар еўрапейскага жывапісу XVII ст. Адзін з найбуйнейшых майстроў барока. Заснавальнік еўрапейскага рэалістычнага жывапісу ("Лютніст", "Адпачынак па дарозе ў Егіпет")
Біяграфічныя звесткі
Мікеланджэла Мерызі да Караваджа нарадзіўся ў невялікім мястэчку ў Ламбардзіі. Мастацкую адукацыю атрымаў у Мілане (1584—88). Ранні перыяд творчасці мастака (1590-ыя) звязаны з Рымам. Працаваў таксама ў Неапалі, на Мальце і Сіцыліі.
Гэта быў няўжыўчывы, тэмпераментны, незалежны чалавек, але мэтанакіраваны ў сваіх творчых пошуках, нягледзячы на ўсе складаныя перыпетыі жыцця. Ён вызначыў прынцыпы новага рэалістычнага мастацтва.
Творчасць
У ранні перыяд творчасці мастака (1590-ыя) былі напісаны карціны «Лютніст», «Музыка» (абедзве 1595), «Гульцы» (1594—95), «Вакх» (каля 1595). Для гэтых і многіх іншых работ ранняга перыяду («Хлопчык з кошыкам садавіны», «Хлопчык, якога ўкусіла яшчарка», «Хворы Вакх») уласціва выяўленне не падзеі, а тыповасці вобраза, сітуацыі. Жывапісная манера вызначаецца выразнай пластычнасцю контураўі аб'ёмаў, рэзкім супастаўленнем танальных і колеравых плям. Невялікія палотны напісаны ўпэўненым мазком з амаль адчувальнай дакладнасцю дэталяў, яны запоўнены адной, радзей — дзвюма фігурамі, максімальна набліжанымі да пярэдняга плана.
Так, у рабоце «Лютніст» М. Караваджа з майстэрствам, падрабязна выяўляе лютню, ноты, садавіну, кветкі, сцвярджаючы перавагу непасрэднага ўспрыняцця жыцця праз яго пачуццёва-адчувалыныя формы. Нават паказваючы герояў біблейскіх паданняў, мастак не адыходзіць ад выбранага пластычнага і вобразнага рашэння. Работы «Укрыжаванне Пятра» (1601), «Нявер'е Фамы» (1603), «Прызванне апостала Матфея» (1599—1600), «Адсячэнне галавы Іаана Хрысціцеля» (1608) будуюцца па нязвыклых, нетрадыцыйных суадносінах форм, каляровых плямаў. Гэта, па сутнасці, жанравыя сцэны, героямі якіх з'яўляюцца звычайныя людзі. Свяшчэнныя падзеі паказаны проста, праўдзіва, а галоўнае — падкрэслена будзённа, быццам усё гэта мастак убачыў у паўсядзённым жыцці.
На карцінах паказаны звычайныя людзі, якія толькі аддалена нагадваюць біблейскіх персанажаў. Мастак свядома абыходзіць як патэтыку, узнёсласць, знешнюю вытанчанасць, уласцівую творам яго суайчыннікаў, так і некаторую фрывольную грубаватасць, тыповую для некаторых фламандскіх і галандскіх майстроў. 3 цягам часу ў работах М. Караваджа пачала дамінаваць драматычнасць светаўспрымання ў спалучэнні з жанравым вырашэннем твора.
Паказваючы простых людзей, жыццё нізоў грамадства, якое мастак сцвярджаў разам з тым агульначалавечыя маральныя і этычныя ідэі. Прынцыпова важнымі ў гэтым плане з'яўляюцца дзве работы — «Палажэнне ў труну» (1602—04) і «Успенне Марыі» (1605—06). У іх паказана, па сутнасці, адна і тая ж сітуацыя — трагедыя смутку, аплакванне і пахаванне дарагога ўсім чалавека. Але напісаны карціны па-рознаму. «Палажэнне ў труну» па кампазіцыйнай пабудове ўяўляе сабой алтарную выяву (твор прызначаўся для рымскай царквы Санта-Марыя-ін-Валічэла) і ўвасабляе кульмінацыю падзеі. Трагічнасцю вее ад прасцёртага цела Хрыста, якое падтрымліваюць святыя Іаан і Нікадзім, ад ускінутых дагары ў немым крыку рук Марыі, барвовых сполахаў колераў адзення. Адсюль амаль скульптурнае вырашэнне твора. Буйныя фігуры ўдзельнікаў сцэны размешчаны на пярэднім плане, а нізкі гарызонт надае ім належную манументальнасць.
Калі ў дачыненні да работы «Палажэнне ў труну» можна выкарыстаць словы «рэпрэзентатыўнае выяўленне», то да «Успення Марыі» падыходзіць назва «антырэпрэзентатыўнае». Паказальным з'яўляецца тое, што выява не была прынята заказчыкамі — рымскай царквой Санта-Марыя дэла Скала, якая не магла згадзіцца з празаічнай трактоўкай біблейскага сюжэта. Прасцёртая фігура Марыі, паказаная ў акружэнні апосталаў, падаецца без ідэалізацыі. Смерць яе напаткала такой, якой яна была, — у простым адзенні, басанож. Гэта смерць прасталюдзінкі ва ўсёй трагічнай раптоўнасці, без прыкрасы. У параўнанні з «Палажэннем у труну» глыбокае ўражанне ствараюць не велічнасць, манументальнасць выяўлення, а рэальнае адчуванне гора, няўцешнага смутку.
Познія творы М. Караваджа, такія як «Святы Іеранім» (1605—06), «Сем дзеянняў міласэрнасці», «Бічаванне Хрыста» (абедзве 1607), «Пахаванне святой Лучыі», «Усекнавенне галавы Іаана Хрысціцеля» (абедзве 1608), у большай ці меншай ступені былі акрэслены менавіта гэтымі асаблівасцямі.
Харкаўская дзяржаўная акадэмія дызайну і мастацтваў
Харкаўская дзяржаўная акадэмія дызайну і мастацтваў (Харківська державна академія дизайну та мистецтв) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Харкаве.
Гісторыя
У 1869 годзе ў Харкаве адкрылася школа малявання М. Раеўскай-Івановай як асобная навучальная ўстанова, якая абрала мастацка-прамысловы кірунак.
Караваджа
Творчасць
Адносна кароткі, але плённы творчы шлях М. Караваджа, яго багатая мастацкая спадчына аказалі значны ўплыў на развіццё не толькі жывапісу, але і ўсёй культуры XVII ст. і наступных перыядаў. Творчасць М. Караваджа паўплывала на Рэмбранта, Рубенса, Д. Веласкеса. Рэалізм і жыццёвая перакананасць твораў паслядоўнікаў мастака атрымалі ў далейшым назву «караваджызм».
Харкаўская дзяржаўная акадэмія дызайну і мастацтваў
Гісторыя
З 1896 года прыватная школа М. Раеўскай-Івановай была пераўтворана ў гарадскую мастацкую школу.
У 1912 г. адбылося адкрыццё ў Харкаве мастацкага вучылішча, падпарадкаванага Санкт-пецярбургскай Акадэміі мастацтваў. Дырэктарам вучылішча прызначылі А. М. Любімава, рэкамендаванага на гэтую пасаду яго настаўнікам І. Я. Рэпіным.
З 1921 года — Харкаўскі мастацкі тэхнікум павышанага тыпу. З 1927 года — Харкаўскі мастацкі інстытут. З 1963 года — Харкаўскі мастацка-прамысловы інстытут. З 2001 года — Харкаўская дзяржаўная акадэмія дызайну і мастацтваў.
Дашыў
Корань назвы паселішча паходзіць ад цюркскага "taş" ("таш" - камень), пазней быў перафразаваны на славянскі манер "даш".
Суд Ленінскага раёна г. Мінска
'''Суд Ленінскага раёна г. Мінска''' — раённы суд агульнай юрысдыкцыі на тэрыторыі Ленінскага раёна Мінска. Размешчаны ў будынку па вуліцы Сямашкі, 33.
Разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі ў якасці суда першай інстанцыі і па абставінах, якія нанава адкрыліся, грамадзянскія справы, а таксама ў якасці суда першай інстанцыі крымінальныя справы і справы аб адміністрацыйных правапарушэннях; разглядае ў межах сваёй кампетэнцыі скаргі (пратэсты) на пастановы па справах аб адміністрацыйных правапарушэннях; вывучае і абагульняе судовую практыку, вядзе судовую статыстыку; ажыццяўляе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
NGC 5295
NGC 5295 (іншыя абазначэнні — MCG 13-10-9, ZWG 353.23, NPM1G +79.0112, PGC 48215) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валерый Сяргеевіч Гардон
Валерый Сяргеевіч Гардон (нар., г. Падольск, Маскоўская вобласць, РСФСР) — беларускі вучоны ў галіне матэматыкі і тэхнічнай кібернетыкі. Доктар фізіка-матэматычных навук (1995, Эфектыўныя метады развязання задач тэорыі раскладаў для аднастайных сістэм).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1967). Працуе ў Інстытуце тэхнічнай кібернетыкі НАН Беларусі. Навуковыя працы па тэорыі раскладаў і экстрэмальных камбінаторных задач. Распрацаваў эфектыўныя метады развязання задач тэорыі раскладаў для аднастадыйных дэтэрмінаваных сістэм абслугоўвання. Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (1998, у сааўтарстве) — за цыкл прац «Мадэлі і метады тэорыі раскладаў».
Корчын (Сколіўскі раён)
Корчын (Ко́рчин) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ганна Аляксандраўна Сухамірава
Ганна Аляксандраўна Сухамірава (нар. ) — беларуская гандбалістка. Майстар спорту Беларусі. Разыгрывальніца клуба «БНТУ-БелАЗ» і зборнай Беларусі па гандболе.
Прэмія Вольфа па медыцыне
Прэмія Вольфа ў галіне медыцыны прысуджаецца адзін раз у год Фондам Вольфа (Wolf Foundation) у Ізраілі. Гэта адна з шасці прэмій Вольфа, створаных Фондам, якая ўручаецца з 1978 года.
Прэміі Вольфа лічыцца трэцяй самай прэстыжнай ўзнагародай ў галіне медыцыны пасля Нобелеўскай прэміі і прэміі Ласкера.
Калуза
Калуза (Caluso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 7535 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 191 чал./км². Займае плошчу 40 км². Паштовы індэкс — 10014. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы SS. Calocero e Andrea.
Балгарская сацыялістычная партыя
Балгарская сацыялістычная партыя (БСП) (Българска социалистическа партия) — левая палітычная партыя ў Балгарыі.
З'яўляецца сябрам Сацыялістычнага інтэрнацыяналу і Партыі еўрапейскіх сацыялістаў.
Лесь Курбас
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і акцёраў Сцяпана Піліпавіча Курбаса (сцэнічны псеўданім Янавіч) і Ванды Адольфаўны Тэйхман. Вучыўся ў Цярнопальскай украінскай гімназіі, удзельнічаў у самадзейнасці. З 1907 года вучыўся на філасофскім факультэце Венскага ўніверсітэта, праз год перавёўся ў Львоўскі ўніверсітэт. У 1909 годзе арганізаваў студэнцкі тэатр, у якім стаў галоўным рэжысёрам і акцёрам. За патрабаванні украінізацыі ўніверсітэта быў адлічаны. Пазней аднавіўся ў Венскім універсітэце, які і скончыў, адначасова навучаючыся ў драматычнай школе пры Венскай кансерваторыі.
Працаваў у Гуцульскім тэатры Гната Хаткевіча, Львоўскім тэатры таварыства «Руська бесіда». З пачаткам Першай сусветнай вайны пераехаў у Цярнопаль, дзе ў 1915 годзе арганізаваў стацыянарны тэатр «Цярнопальскія тэатральныя вечарыны». У 1917 годзе на запрашэнне Мікалая Садоўскага пераехаў у Кіеў, дзе арганізаваў тэатральную студыю (пазней «Малады тэатр»). У 1918 годзе — член літаратурнай групы «Белая студыя».
У верасні 1919 года ажаніўся з танцоркай Валянцінай Чысцяковай.
У 1924 годзе пераехаў у Адэсу, дзе зняў фільмы «Вендэта» і «Макдональд».
У 1925 годзе зняў сваю апошнюю кінанавелу «Арсенальцы», пасля чаго вярнуўся ў тэатр. У жніўні 1925 года атрымаў званне Народнага артыста УССР.
Пасля згортвання палітыкі украінізацыі быў абвінавачаны ў «нацыяналістычных скрыўленнях», адхілены ад кіраўніцтва тэатрам.
Прыгавораны 9 кастрычніка 1937 года Асобай тройкай УНКУС ЛА да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны 3 лістапада 1937 года ва ўрочышчы Сандармох. Рэабілітаваны ў 1957 годзе Харкаўскім аблсудом і Ваенным трыбуналам Паўночнай ваеннай акругі.
Клаўдзія Фёдараўна Калітоўская
Біяграфія
Клаўдзія Фёдараўна Калітоўская нарадзілася ў 1911 годзе ў мястэчку Уселюб Наваградскага павета, дзе яе бацька Фёдар Марцінавіч Калітоўскі працаваў лясным кандуктарам графа О’Рурка. Бацьку праз год перавялі ў Мінск, дзе і прайшлі дзіцячыя гады Клаўдзіі. У 1930 годзе скончыла харэаграфічнае аддзяленне Беларускага музычнага тэхнікума, у 1933 годзе — Беларускую студыю оперы і балета. Першай балетнай пастаноўкай, у якой Калітоўскай давялося паўдзельнічаць, стаў балет Р. Гліэра «Чырвоны мак», пастаўлены ў 1933 годзе Л. Крамарэўскім, дырыжыраваў Георгій Пятроў. Праз год гледачы змаглі ўбачыць яе ў балеце «Капелія», а ў 1936 годзе — «Канёк-Гарбунок» Ц. Пуні.
У 1933—1937 і 1945—1951 гадах — артыстка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі.
У 1937 годзе разам з мужам Г. Пятровым уехала ў Алма-Ату, дзе нядаўна быў створаны Дзяржаўны аб’яднаны тэатр казахскай і рускай оперы і стваралася балетная трупа.
У 1945 годзе Георгій Пятроў і Клаўдзія Калітоўская атрымалі запрашэнне вярнуцца на працу ў Мінск. Танцавала ў балетах «Арлекінада», «Раймонда», «Дон Кіхот», «Князь-возера», «Доктар Айбаліт», «Канёк-Гарбунок», «Лебядзінае возера» і іншых.
У 1951 годзе Клаўдзія Фёдараўна Калітоўская пакінула балетную сцэну. У 1951—1975 гадах — дырэктар Беларускага харэаграфічнага вучылішча.
Ігнат Аляксеевіч Ярмошанка
Ігна́т Аляксе́евіч Ярмо́шанка (, в. Альхавік Лёзненскага раёна — ?) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Мінскую завочную камуну ў 1933 годзе.
З 1925 па 1931 год працаваў землеўпарадчыкам ў Полацкім акрза. З 1932 па 1933 гады — эканаміст Дрысенскі райвыканкама, з 1933 па 1934 год — дырэктар саўгаса «Барковічы» Дрысенскага раёна. У 1934—1935 гадах намеснік дырэктара малмясатрэста ў Віцебску, у 1935—1941 гадах старэйшы землеўпарадчык, начальнік Віцебскага абласнога ўпраўлення землеўпарадкавання. У снежні 1941 — студзені 1944 галоўны аграном Чувашскай канторы «Росткаучук». У студзені—снежні 1944 года начальнік Віцебскага абласнога ўпраўлення землеўпарадкавання, са снежня 1944 па жнівень 1947 года старшыня Віцебскага аблвыканкама.
Мангольская мова
Мангольская мова (Монгол хэл, ) — мова манголаў, дзяржаўная мова Манголіі. Тэрмін можа ўжывацца шырэй: для мангольскай мовы Манголіі і Унутранай Манголіі ў Кітаі, для ўсіх моў мангольскай групы, у гістарычным кантэксце для такіх моў як старажытная агульнамангольская і старапісьмовая мангольская мовы. Агульная колькасць носьбітаў - 5,2 млн чал. (2005 г.)
Сучасная літаратурная мангольская мова Манголіі складзеная на аснове паўночнага халхаскага дыялекта. Да сяр. ХХ ст. існавала некалькі варыянтаў мангольскай пісьмовасці. Першыя пісьмовыя крыніцы на мангольскай мове вядомыя з ХІІІ ст. Яны складаліся на аснове ўйгурскай літарнай вязі. Акрамя таго, у кан. ХІІІ ст. па запыту хана Хубілая тыбецкі вучоны Пагба-лама склаў “квадратную” пісьмовасць на аснове тыбецкіх літар. У XVII ст. джунгарскі манах Зая распрацаваў асновы ўласна мангольскай пісьмовасці. У XVIII ст. узнік яшчэ адзін варыянт мангольскай пісьмовай мовы – саёмбо. У ХІХ ст. манчжурская адміністрацыя ўводзіла пісьмовую мову на аснове лацініцы. Але пісьмовасць на аснове ўйгурскай вязі заставалася асноўнай да 1941 г., калі быў прыняты алфавіт на аснове кірыліцы.
У апошнія гады сярод моладзі Манголіі і манголаў, што жывуць у іншых краінах, таксама ў побыце распаўсюджаная лацінка. Гэта тлумачыцца недахопам тэхнічна-інфармацыйных прыстасаванняў (сотавых тэлефонаў, камп’ютараў, факсаў і г. д.) з раскладкай на кірыліцы.
Ва Унутранай Манголіі афіцыйна карыстаюцца пісьмовасцю на аснове ўйгурскай літарнай вязі.
Юржышкі
Юржы́шкі (, Юржишки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Крывэ (Сколіўскі раён)
Крывэ (Криве́) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рэм-Нотр-Дам
Рэм-Нотр-Дам (Rhêmes-Notre-Dame) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы La Visitazione.
Харкаўская медыцынская акадэмія паслядыпломнай адукацыі
Харкаўская медыцынская акадэмія паслядыпломнай адукацыі (Харківська медична академія післядипломної освіти) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Харкаве.
Гісторыя
Украінскі інстытут ўдасканалення лекараў быў заснаваны ў 1923 годзе, а з 1924 года інстытут пачаў вучэбную працу — павышэнне кваліфікацыі сельскіх участковых лекараў. Паралельна праводзілася праца па падрыхтоўцы навукова-выкладчыцкіх кадраў. Першай формай падрыхтоўкі была інтэрнатура з двухгадовым тэрмінам навучання (праіснавала да 1938 года). Другой формай падрыхтоўкі навукова-выкладчыцкіх кадраў стала аспірантура і клінічная ардынатура (уведзена ў 1931 годзе). У 1973 годзе ў інстытуце функцыянавала 40 кафедраў і 2 курса. У 1991 годзе інстытут перайменаваны ў Харкаўскі інстытут ўдасканалення лекараў, а ў 1999 годзе — у Харкаўскую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі.
Крушэльныця
Крушэльныця (Крушельни́ця) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5296
NGC 5296 (іншыя абазначэнні — MCG 7-28-62, ZWG 218.44, NPM1G +44.0258, KCPG 394A, PGC 48811) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ірына Уладзіміраўна Трызна
Ірына Трызна (нар. ) — беларуская гандбалістка. Лінейны клуба «Кішпешт» (Венгрыя) і зборнай Беларусі па гандболе.
Іван Пташнікаў
Іва́н Мікала́евіч Пта́шнікаў (, в. Задроздзе, Плешчаніцкі раён, цяпер у  — ) — беларускі пісьменнік. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1983). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі імя Якуба Коласа (1978) за аповесць «Найдорф»
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Да вайны скончыў 3-ы класы Задроздзенскай пачатковай школы. Пасля вайны — Крайскую сямігодку (1948), Плешчаніцкую беларускую сярэднюю школу (1951). Працаваў у рэдакцыі плешчаніцкай раённай газеты «Ленінец», настаўнікам Лонваўскай пачатковай школы. Скончыў аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта БДУ (1957). Рэдактар мастацкай літаратуры ў Дзяржаўным выдавецтве БССР (1957—1958), рэдактар аддзела прозы часопіса «Маладосць» (1958—1962), з 1962 — рэдактар аддзела прозы часопіса «Полымя». Член СП БССР (з 1959).
У 2005 годзе І. Пташнікаў перажыў інсульт, пасля гэтага не мог сам хадзіць і з дому яго выводзілі толькі ў шпіталь. Меў творчыя задумы, даваў інтэрв'ю, але, з уласных словаў, не меў сіл пісаць. Памёр 28 ліпеня 2016 года ў сваёй кватэры ў Мінску. Пахаваны на Паўночных могілках Мінска.
Творчасць
Дэбютаваў у 1952 годзе вершам «На родным полі». Першая кніга «Зерне падае не на камень» (1959). Аўтар раманаў «Чакай у далёкіх Грынях» (1962), «Мсціжы» (1970), «Алімпіяда» (1984), аповесцей «Лонва» (1965), «Тартак» (1968), «Найдорф» (1975), шматлікіх апавяданняў.
Творчая прыхільнасць І. Пташнікава — вясковая тэматыка, веданне паўсядзённага побыту, звычаяў, псіхалогіі вяскоўцаў, здольнасць аўтара грунтоўна і ўсебакова паказаць дыялектыку характараў, праўду рэальных абставін. У яго апавяданнях («Алёшка», «Алені», «Бежанка») і ў аповесці «Лонва» упершыню пачала праяўляцца асаблівая ўвага да ўнутранага стану чалавека, загучаў матыў вайны ў чалавечых лёсах. Тэма вайны займае ў творчасці пісьменніка значнае месца. Трагедыі спаленых разам з людзьмі вёсак, такіх, як Дальва («Тартак»), барацьба партызанаў і беларусаў супраць акупантаў («Найдорф»), антываенны пафас многіх апавяданняў сведчаць пра тое, што вайна ў І. Пташнікава свая, перажытая ў дзяцінстве.
Прызнанне
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» і медалём. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1983). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа (1978) за аповесць «Найдорф».
Стэфан Ураш III
Стэфан Ураш III Дзечанскі, (каля 1285 — ) — кароль Сербіі з 1321 да 8 верасня 1331.
Жыццё
Сын караля Стэфана Ураша II і Ганны Балгарскай. Яшчэ юнаком, ён быў адданы яго бацькам, як закладнік да хана Нагая — кіраўніка Залатой Арды, па вяртанню атрымаў пасаду кіраўніка Чарнагорыі.
У 1314 за мяцеж, бацька пасылае яго ў Канстанцінопаль, каб яго там асляпілі. Аднак Стэфан III ніколі не быў аслеплены, але быў павінен насіць чорны бандаж паверх вачэй. У 1320 вяртаецца ў Сербію, і пачынае барацьбу за сталец, у якой выходзіць пераможцам. Каранаваны ў 1321.
Хоць дзеянні Стэфана былі часта далёкія ад святых, Сербская праваслаўная царква кананізавала яго, яго дзень — 24 лістапада.
Марцьянаўка (Клінцоўскі раён)
Марцьянаўка (Мартьяновка) — сяло ў Клінцоўскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сматравабудскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узгадваецца ў другой палове XVIII ст.
Да 1917 года ў складзе Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
У Гомельскай губерні РСФСР з 1919 года, з 1926 года ў Бранскай губерні. З 1929 у складзе Клінцоўскай акругі, а з 1932 у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 увайшло ў склад Бранскай вобласці.
Замак Эрэбру
Замак Эрэбру — сярэднявечны каменны замак у горадзе Эрэбру, адзін з найбольш вядомых і гістарычна значных замкаў Каралеўства Швецыя. Размешчаны ў цэнтры горада на востраве пасярэдзіне ракі Свартан.
Гісторыя
Дакладная дата заснавання замка ў наш час невядомая. Паводле звестак крыніцы XVIII стагоддзя, першая сярэднявечная крэпасць на гэтым месцы была пабудавана ў сярэдзіне XIII стагоддзя — гэта часам і прынята датаваць заснаванне замка. Традыцыйна закладку найстарэйшай часткі замка і вартаўнічай вежы злучаюць з імем ярла Біргера, які ваяваў з Наўгародскай рэспублікай і, паводле некаторых звестак, асабіста ўдзельнічаў у Неўскай бітве 1240 года.
У XIV стагоддзі, пры каралі Магнусе Эрыксане замак значна пашыраецца і ўмацоўваецца. Пабудаваны трохпавярховыя жылыя карпусы, якія склалі паўночнае і заходняе крыло замка. Вартаўнічая вежа па-ранейшаму застаецца самым высокім пунктам горада Эрэбру. На працягу XIV—XVI стагоддзяў замак выконвае функцыі абарончага ўмацавання на рацэ Свартан, якая служыць важным гандлёвым шляхам, і абложваецца падчас шведскіх міжусобных войн не меней 9 разоў. У выніку апошняй аблогі 1522 года, якая доўжылася 9 месяцаў, замак пераходзіць да Густава Вазы, будучага караля Швецыі. Менавіта ў гэтым замку кароль Густаў I Ваза ў 1540 годзе зацвердзіў спадчынную манархію.
Пасля смерці Густава I Вазы замак Эрэбру дастаецца яго трэцяму сыну, будучаму каралю Карлу IX. Герцаг Карл прыклаў вялікія высілкі і сродкі да рэстаўрацыі замка, значна струхлелага і пашкоджанага ваеннымі дзеяннямі. На працягу некалькіх дзесяцігоддзяў замак быў перабудаваны ў стылі рэнесансу па вобразу французскіх палацаў і да 1625 года набыў сучасны выгляд. Вакол замка вырасла крапасная сцяна з чатырма гарматнымі вежамі, масіўнымі брамамі і драўляным мостам. Пасля ўступлення на трон кароль Карл IX падоўгу жыў тут разам з дваром і нават склікаў у Эрэбру Рыксдаг. У 1611 годзе ў замку быў каранаваны сын Карла IX, кароль Густаў II Адольф. Аднак наступныя шведскія манархі паступова страчвалі цікавасць да замка, які страціў сваё стратэгічнае значэнне. У XVII—XVIII стагоддзях у сценах замка размяшчалася турма, дзе ўтрымліваліся злачынцы і ваеннапалонныя; збожжавы і зброевы склады. У 1738 годзе адна з веж замка абрынулася і ён ізноў запатрабаваў рэстаўрацыі. Зараз ён быў перабудаваны ў стылі ракако пад кіраўніцтвам архітэктара Карла Харлемана; крапасная сцяна была разабрана, драўляны мост заменены на каменны. З 1760-х гадоў замак становіцца рэзідэнцыяй губернатара лена. У 1810 годзе замак ізноў згуляў бачную ролю ў гісторыі Швецыі. Менавіта тут кароль Карл XIII абвясціў пра перадачу шведскага прастола Жану Батысту Бернадоту, будучаму Карлу XIV Юхану, заснавальніку сучаснай дынастыі шведскіх каралёў.