cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Казлавы кран
Мантаж кранаў з двухстоечными апорамі
Агульным патрабаваннем мантажу казловых кранаў з'яўляецца забеспячэнне мінімальнай працаёмкасці і кошту. А таксама часта прад'яўляюць патрабаванні ўздыму цалкам сабраных на мантажнай пляцоўцы ў працоўнае становішча. Казловыя краны з двухстоечными апорамі звычайна выконваюць з шарнірным мацаваннем стоек да моста. Гэта дазваляе ажыццяўляць самоподъем крана метадам сцягвання падстаў стоек мантажнымі полиспастами. Раней для кранаў грузападымальнасцю 5-12.5 т гэтую аперацыю імкнуліся выконваць без прымянення іншых механізмаў: для гэтага хадавыя каляскі забяспечвалі ліннымі барабанамі і прыстасаваннямі, якія дазваляюць на перыяд мантажу падключаць гэтыя барабаны да прывада.
У апошні час такія барабаны прадугледжваюць толькі ў кранах прызначаных для будаўнічых работ (частыя перебазировки). Часам на стойках ўсталёўваюць абоймы мантажных паліспастаў, але ў асноўным, абмяжоўваюцца прыладай вушэй для іх злучэння. Для сцягвання паліспастаў выкарыстоўваюць іншыя лябёдкі або трактары.
У сувязі з шырокім распаўсюджваннем стрэлавых самаходных кранаў, у тым ліку вялікай грузападымальнасці (100-250 т), ўздым моста казловых кранаў ўсё часцей вырабляюць двума стрэлавымі самаходнымі кранамі, а пры пралёце 16-25 м адным стрэлавым кранам, прычым хадавыя колы, прымацаваныя да стоек, якія шарнірна злучаныя з мостам, пры ўздыме перамяшчаюцца па падкранавым пуцям. Мантаж казловых кранаў павінен выконвацца метадам сцягвання апор або з выкарыстання іншых кранаў. Для кранаў з адносна вялікай вышынёй ўздыму (12-13 м) гэтыя спосабы не заўсёды прымальныя. Значная даўжыня стоек апор, якія маюць у пачатковы перыяд мантажу кут нахілу, абцяжарвае іх сцягванне.
У шэрагу выпадкаў (на складах лесапрамысловых прадпрыемстваў) не маецца магчымасці выкарыстання страловых кранаў з неабходнымі параметрамі. У гэтым выпадку можа быць выкарыстаны метад мантажу з першапачатковым уздымам апор ў працоўнае становішча, у якім яны ўтрымліваюцца сістэмай расчалаў. Затым з дапамогай паліспастаў, верхнія абоймы якіх прымацаваныя да рыгеля апор, апоры падымаюць і да іх мацуюць загадзя сабраны на нулявой адзнацы мост.
Мантаж кранаў з аднастоечнымі апорамі
Мантаж аналагічна двухстоечным. У такіх кранаў прадугледжваюць таксама шарнірна злучэнне стоек з апорнымі бэлькамі. Гэта дазваляе з дапамогай мантажных мачтаў або кранаў разгортваюць стойкі сумесна з прымацаваным да іх мостам у працоўнае становішча.
Гостра Магыла
Гостра Магыла (Го́стра Моги́ла) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Дзямідава (Вяземскі раён)
Дзямідава (Демидово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Кломпікі
Кло́мпікі (, Кломпики) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за 22 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, за б км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы—Мінск. Насельніцтва 55 жыхароў, 30 гаспадарак (2005).
Жураўлыха
Жураўлыха (Журавлиха) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Кломпікі
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Чэрніхаўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Чэрніхаўскай, са снежня 1925 года Вольнаўскай гмінах Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Ян Цывінскі
Ян Цывінскі (Jan Cywiński;, Кузьмічы, Ашмянскі павет, ВКЛ, цяпер  — ) — рымска-каталіцкі дзеяч, біскуп, педагог, філантроп.
Біяграфія
Сын Ігната і Апалоніі з Радзевічаў Цывінскіх. Ад 1781 навучаўся ў базыльянскай школе ў Беразвеччы. У 1790 паступіў у Віленскую духоўную семінарыю. 5 ліпеня 1795 высвечаны ў ксяндзы-місіянеры і прызначаны прафесарам Віленскай духоўнай семінарыі, у якой да 1816 выкладаў філасофію і спевы. У 1805—1813 дырэктар семінарыі. Ад 1808 пробашч у Віжунох. Ад 1811 член Віленскага капітула, канонік, ад 1813 пралат. У 1816 пакінуў Ордэн місіянераў і стаў памочнікам віленскага біскупа. У 1818 здаў экстэрнам іспыты ў Полацкай езуіцкай акадэміі і атрымаў «патэнт доктара тэалогіі і права».
Ад 1840 біскуп-суфраган троцкі і тытулярны біскуп Дэлькусу (кансакраваны 24 жніўня 1841). Ад 1842 адміністратар Віленскай дыяцэзіі. 28 чэрвеня 1843 абраны прэзідэнтам Віленскага таварыства дабрачыннасці. 29 красавіка 1846 дараваў усім прыгонным сваіх маёнткаў даўгі і выдаў вольную. Спадчыннікам ён запаветваў, каб «каб не ўладарамі былі над сялянамі, а апекунамі». Пахаваны ў Віленскай архікафедры.
Савенкі (Вяземскі раён)
Савенкі (Савенки) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Іван Фёдаравіч Кадацкі
Іван Фёдаравіч Кадацкі (19 чэрвеня [1 ліпеня] 1893, Мікалаеў —, ) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч; кандыдат у члены (1925—1930), член ЦК ВКП (б) (1930—1937).
Палкоўнычэ (Ставышчанскі раён)
Палкоўнычэ (Полко́вниче) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Іван Фёдаравіч Кадацкі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чорнарабочага. Скончыў рамеснае вучылішча, працаваў токарам на Мікалаеўскім суднабудаўнічым заводзе, удзельнічаў у забастоўках і нелегальных працоўных гуртках.
У 1914 годзе пераехаў у Петраград; працаваў на заводзе «Новы Леснер». У тым жа годзе ўступіў у РСДРП, бальшавік; вёў партыйную працу сярод працоўных Выбаргскага раёна, з 1915 года — член Выбаргскага райкама РСДРП. Быў арыштаваны ў студзені 1917 года.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі вызвалены 6 (19) сакавіка 1917 года па амністыі, з’яўляўся членам Выбаргскага райкама і Петраградскага гаркама РСДРП (б), быў абраны членам Петраградскага савета і старшынёй Выбаргскай раённай думы.
Актыўна ўдзел у падрыхтоўцы і правядзенні Кастрычніцкай рэвалюцыі, браў Петраградскую гарадскую тэлефонную станцыю.
Пасля ўсталявання савецкай улады — на кіруючай партыйнай і гаспадарчай рабоце. У 1917—1918 гадах — сакратар Наркамата працы РСФСР. У 1919—1920 гады — начальнік трэсту «Аблрыба» (Астрахань) (мандат атрымаў на прыёме ў У. І. Леніна). З 12 красавіка 1920 года — начальнік сувязі Азоўскага мора, з верасня 1920 — упаўнаважаны Савета працы і абароны РСФСР па арганізацыі рыбных промыслаў і вывазу рыбных і іншых прадуктаў на берагах Чорнага і Азоўскага мораў, у 1920—1921 гады ўзначальваў рыбнае ўпраўленне ў Дагестане.
У 1922—1925 гадах — адказны арганізатар (сакратар) Маскоўска-Нарвскага, затым Выбаргскага райкамаў партыі ў Петраградзе; вёў барацьбу з апазіцыяй. У 1925—1926 гады працаваў намеснікам старшыні праўлення Трэста слабых токаў. У 1926 годзе вярнуўся на пасаду сакратара Маскоўска-Нарўскі райкама ВКП (б). Адначасова з 7 студзеня 1926 года — член Паўночна-Заходняга бюро ЦК ВКП (б).
28 чэрвеня 1937 года быў арыштаваны ў маскоўскай гасцініцы «Метраполь». Пастановай пленума ЦК ВКП (б) 1937/06/29 выведзены са складу членаў ЦК ВКП (б). 29 кастрычніка 1937 года Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР па абвінавачванні «ва ўдзеле ў контррэвалюцыйнай тэрарыстычнай арганізацыі» асуджаны да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны 30 кастрычніка 1937, пахаваны на Данскіх могілках.
З 10 студзеня 1930 года — старшыня Выканаўчага камітэта Ленінградскага абласнога Савета, з 13 снежня 1931 па 14 лютага 1937 годуа- старшыня Ленінградскага гарадскога Савета.
.45 ACP
.45 ACP (англ. Automatic Colt Pistol, .45 caliber — аўтаматычны пісталет Кольта калібра .45 ), або .45 АКП — пісталетны ўнітарны патрон, распрацаваны Джонам Браўнінгам у 1905 годзе. З тых часоў з’яўляецца папулярным патронам для самаабароны (асабліва ў ЗША). З’яўляецца бясфланцавай (гэта значыць без закраіны, якая выступае) версіяй старога рэвальвернага патрона .45 Colt з дыяметрам закраіны, роўным дыяметру стандартнага вінтовачнага патрона. Пад гэты патрон быў створаны пісталет Colt M1911, а пасля шэраг амерыканскіх пісталетаў-кулямётаў (Томпсан, М3 і інш., нават нямецкі HK UMP ). Патрон мае нізкую пачатковую хуткасць кулі і таму ён часта выкарыстоўваецца для стварэння «бясшумных» варыянтаў зброі з глушыцелямі. Падчас Першай сусветнай вайны гэты патрон таксама выкарыстоўваўся ў рэвальверах Кольт М1917 і, быўшы бясфланцавым, патрабаваў паўкруглую абойму для экстракцыі з барабана.
Кабона
Кабона (Кобо́на) — вёска ў складзе Сухаўскага сельскага паселішча Кіраўскага раёна Ленінградскай вобласці. З 1917 па 1923 год сяло Кабона ўваходзіла ў склад Кабонскага сельсавета Кабонскай воласці Наваладажскага павета. З 1923 года — у складзе Шумскай воласці Волхаўскага павета. З 1927 года — у складзе Мгінскага раёна. У 1939 годзе быў арганізаваны рыбалавецкі калгас. З 1960 года — у складзе Волхаўскага раёна.
У 1961 годзе насельніцтва вёскі Кабона складала 169 чалавек.
Кранавы пуць
Кранавы пуць — канструкцыя, якая ўспрымае і перадае кранавыя нагрузкі на грунтавую апору і якая забяспечвае бяспечную працу крана на ўсім шляху яго руху.
Класіфікацыя
Кранавыя пуці, у залежнасці ад тыпу грузападымальнага крана і яго канструкцыі, падраздзяляюцца на два асноўных віды:
Наземны пуць
Падкранавы пуць уключае: Ніжняя будова ўключае водаадводныя канавы і земляное палатно з ахоўным пластом (пры яго наяўнасці). У склад верхняй будовы ўваходзяць падсыпка з баластным пластом, рэйкі, апорныя элементы, а таксама прамежкавыя і стыкавыя сцяжкі і мацаванні.
Падкранавы пуць ўкладваецца, як правіла, уздоўж доўгага боку аб’екта, які будуецца, і ўяўляюць спланаваную пляцоўку з выкладзенымі на ёй рэйкамі даўжынёй 12,5 м (тыпу Р-38, Р-43, Р-50, Р-65 або Р-70).
Рэйкі могуць ўкладвацца на металічныя, бетонныя і жалезабетонныя, а таксама драўляныя (аналагічныя чыгуначным) шпалы або паўшпалы. У выпадку кладкі на бетонных і жалезабетонных апорах, шпалы могуць не выкарыстоўвацца. Мацаванне шпал да рэек вырабляецца пры дапамозе г. зв. мыліц, альбо шляхавых шурапаў з прыціскамі.
Падоўжны ўхіл землянога палатна ніжняй будовы павінен быць у межах ад 0.002 да 0.004, а папярочны — ад 0.008 да 0.010.
На падкранавых пуцях не выкарыстоўваюцца стрэлачныя пераводы. Перасякацца пуці ў адным узроўні могуць, часам у месцы перасячэння ставяць паваротны круг для перамяшчэння крана. Для пераводу крана на больш высокі або нізкі ўзровень выкарыстоўваюць злучальны пуць і лябёдку. Ухіл злучальнага пуці да 0.050, пераклад доўжыцца каля 2-5 гадзін.
Прымяненне
Пуці, выкладзеныя на адной вышыні, прымяняюцца ў вежавых, маставых, казлавых, партальных, кансольных і стэлажных кранах, кранах-штабелерах і ў перасоўных электрычных талях, а рознавышынныя — у паўкозлавых.
Шчакавіца
Шчакавіца (укр. Щекавиця) (або Скавыка, Алегіўка, Алегава Магіла) — гара ў Кіеве над Падолам, якая мае гістарычнае значэнне.
Адна з чатырох гор, якія размяшчаюцца за Падолам, агінаючы яго з паўднёвага захаду і цягнучыся адной лініяй. Знаходзіцца між гарамі Старакіеўская і Юркавіца. Упершыню згадваецца ў недатаванай частцы «Аповесці мінулых гадоў» у сувязі з заснаваннем Кіева. Адлюстраваная ў летапісе легенда выводзіць паходжанне яе назвы ад імені Шчэка — брата заснавальніка Кіева Кія. Згодна з іншай легендай тут быў пахаваны кіеўскі князь Алег, з прычыны чаго яшчэ за часамі летапісца Нестара, на гару пашырылася назва Алегава Магіла.
Назва Скавыка (Скавіка) фіксуецца 1658 г. у данясенні маскоўскага ваяводы Дзмітрыя Шарамецьева і можа быць вынікам уплыву перасяленцаў з Маскоўскай дзяржавы.
Спіс узнагарод і намінацый фільма «Прывід пяра»
«Прывід пяра» (The Ghost Writer) — палітычны трылер 2010 года рэжысёра і сцэнарыста Рамана Паланскага. Карціна з’яўляецца экранізацыяй рамана «» англійскага пісьменніка Роберта Харыса, які выступіў у ролі суаўтара сцэнарыя. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Юэн Мак-Грэгар, Пірс Броснан, Кім Кэтрал і Алівія Уільямс.
Прэм’ера фільма адбылася 12 лютага 2010 года ў межах конкурснай праграмы 60-га Берлінскага кінафестывалю. Фільм быў высока ацэнены кінакрытыкамі і ўзнагароджаны мноствам прэстыжных кінапрэмій, у тым ліку «Сярэбраным мядзведзем» за найлепшую рэжысуру на Берлінскім кінафестывалі, 6 «Еўрапейскімі кінапрэміямі», а таксама 4 прэміямі «Сезар».
Карціна атрымала больш за дваццаць намінацый як найлепшы фільм года. Сярод перамог у гэтай катэгорыі: гран-пры Міжнароднай федэрацыі кінапрэсы — за найлепшы фільм года; «Еўрапейская кінапрэмія», «'» і Польская кінапрэмія «Арлы» — за найлепшы еўрапейскі фільм; прэмія «'» — за найлепшы замежны фільм; у свае топы найлепшых фільмаў карціну ўключылі Нацыянальны савет кінакрытыкаў ЗША і. Сярод розных складаючых фільма найбольшай увагі ўдастоіліся рэжысёрская праца Рамана Паланскага, сцэнарная праца Рамана Паланскага і Роберта Харыса, музыка Аляксандра Дэспла, а таксама акцёрскія працы Алівіі Уільямс, Пірса Броснана і Юэна Мак-Грэгара.
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» агульная колькасць узнагарод фільма дасягнула 33, акрамя таго карціна была адзначана яшчэ 56 намінацыямі. Найбольшай колькасцю ўзнагарод і намінацый адзначыліся:
Узнагароды і намінацыі
У змешчанай ніжэй табліцы кінафестывалі і кінапрэміі прыведзены ў храналагічным парадку.
Паляна (Гарадоцкі раён)
Паляна (Поля́на) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Класічны танец
Класічны танец — устойлівая сістэма выразных сродкаў харэаграфічнага мастацтва, якая склалася гістарычна. У ёй распрацаваны пазіцыі ног, рук, корпуса, галавы, асноўныя позы, рухі (прысяданні, скачкі, вярчэнні і інш.) са строга вызначанымі правіламі выканання.
Асноўны прынцып класічнага танца — вываратнасць (свабодны разварот ног вонкі ад сцягна), якая садзейнічае найбольш поўнаму раскрыццю магчымасцей чалавечага цела.
Тэрмін «класічны танец» узнік у Расіі ў 19 стагоддзі і стаў агульнапрынятым для абазначэння пэўнага віду харэаграфіі ў адрозненне ад іншых відаў (характарны, народны танец).
Гісторыя
Класічны танец складаўся на працягу многіх стагоддзяў адборам найбольш выразных, рэалістычна ўмоўных рухаў. Тэарэтычная распрацоўка сістэмы класічнага танца вялася з 16 стагоддзя ў Італіі (працы Ф. Кароза, Ч. Негры і інш.), потым у Францыі (П. Башан,, Ж. Навер і інш.), адкуль прыйшла асноўная тэрміналогія, і ў Расіі.
Класічны танец цесна звязаны з музыкай — яна вызначае змест, настрой, метрарытм танца. Вялікае значэнне для яго эвалюцыі ў бок найбольш поўнага зліцця з музыкай мелі балеты П. Чайкоўскага. Прагрэсіўная руская школа класічнага танца з уласцівымі ёй нацыянальнай акрэсленасцю, высакароднасцю і драматычнай асэнсаванасцю пластычнай мовы зрабіла ўплыў на развіццё сусветнай харэаграфіі. На аснове яе традыцый развіваецца сучасны балетны тэатр, дзе акадэмічны танец сінтэзуецца з іншымі пластычнымі сістэмамі, у т.л. з танцам-мадэрн.
На Беларусі класічны танец пачаў развівацца з сярэдзіны 18 стагоддзя ў буйных прыгонных тэатрах (Слуцк, Нясвіж, Гродна, Слонім, Шклоў), пры якіх існавалі школы, дзе значныя майстры заходнееўрапейскага балетнага мастацтва Л. М. Дзюпрэ, Ле Ду, Г. Петынеці, А. Пуціні, Ф. Марыні, беларускі балетмайстар А. Лойка навучалі прыгонных асновам танца (Нясвіжская балетная школа, Слонімская балетная школа, Слуцкая балетная школа, Шклоўская балетная школа, Гродзенская музычна-тэатральная школа Тызенгаўза). Пра дасягнуты беларускімі артыстамі прафесійны ўзровень сведчыць іх паспяховая праца ў буйных прафесійных балетных трупах Варшавы, Пецярбурга і інш.
Авалоданне сродкамі класічнага танца ляжыць у аснове харэаграфічнай адукацыі, якая пачалася на Беларусі ў 1928 годзе ў харэаграфічным класе Беларускага музычнага тэхнікума, працягвалася ў 1930-я гады ў Беларускай студыі оперы і балета і балетнай школе пры Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі; у 1945 годзе заснавана Беларускае дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча, выпускнікі якога складаюць аснову балетнай трупы Нацыянальнага акадэмічнага тэатра балета Беларусі. Як і ва ўсіх балетных вучылішчах краін СНД, тут перш-наперш развіваюцца традацыі рускай, ваганаўскай школы класічнага танца (на Беларусі пераемнасць гэтай традыцыі неслі вучаніцы А. Ваганавай З. Васільева, якая была першым мастацкім кіраўніком харэаграфічнага вучылішча, і Н. Младзінская).
Арганічны сінтэз класічнага танца і народнай харэаграфіі дасягнуты ў першых нацыянальных балетах «Салавей» М. Крошнера (пастаноўка А. Ермалаева), «Князь-возера» В. Залатарова (пастаноўка К. Мулера). Узбагачэнне класічнага танца элементамі сучаснай пластыкі характэрна для работ В. Елізар’ева.
Мікалай Мікалаевіч Чарняўскі
Мікола Чарняўскі, Мікалай Мікалаевіч Чарняўскі (нар., в. Буда-Люшаўская, , Гомельская вобласць; Псеўданімы: Аўсюг Самасейка, Мікола Сівец) — беларускі паэт, празаік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў вячэрняе аддзяленне філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1966). Адначасова працаваў рэдактарам Беларускага радыё. У 1966—1988 гадах — літаратурны супрацоўнік, старшы рэдактар аддзела, адказны сакратар часопіса «Бярозка». З 1989 года — літаратурны рэдактар часопіса «Вясёлка».
Творчасць
Дэбютаваў вершам у 1958 г. у газеце «Піянер Беларусі». Аўтар кніжак паэзіі для дзяцей «Дзе лета канчаецца» (1963), «Апошні бой» (1967), «Сонца ў хованкі гуляе» (1970), «Кліча горн» (1974), «Адрас наш — дзіцячы сад» (1975), «Парад» (1976), «Залатая ніва» (1977), «Дзе пяцёркі прадаюцца?» (1978), «Я збіраюся на БАМ» (1979), «Хто сябруе з добрым днём?» (1981), «Звініць званок…» (1982), «Зоркі-зорачкі» (1984), «Навечна з сонцам» (1986), «Аб чым пяе крынічка» (1989), а таксама аповесці «Бегунок пачынае думаць» (1965) і «Акадэмія … на колах, альбо За вясёлкай наўздагон» (1990).
Выдаў зборнікі паэзіі «Чалавечнасць» (1971), «Трывога» (1988) і сатыры і гумару «Казёл-моднік» (1978), «І не косяць, і не жнуць…» (1982), «Камар на матацыкле» (1985), «Нашто бабе агарод?» (1989).
Дом па вуліцы Талстога, 15 (Полацк)
Дом па вуліцы Талстога, 15 — будынак у Полацку. Пабудаваны ў 1912 г. Цяпер адміністрацыйны будынак.
Архітэктура
Помнік эклектычнай архітэктуры. Аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак. Галоўны фасад «заціснуты» у раму, утвораную карнізам, цокалем і вуглавымі лапаткамі. Лучковыя аконныя праёмы абрамленыя ліштвамі, упрыгожаны сандрыкамі, складаны прафіляваны карніз упрыгожаны сухарыкамі. Фасад аздоблены падаконнымі нішамі і гарызантальнай цягай. Архітэктурны аб’ём завершаны вальмавым дахам.
Вал Адрыяна
Вал Адрыяна («Сцяна Адрыяна»; Hadrian's Wall, Vallum Hadriani) — абарончае ўмацаванне даўжынёй 120 км, пабудаванае рымлянамі пры імператары Адрыяне ў 122—126 гады для прадухілення набегаў піктаў і брыгантаў з поўначы.
Перасякае паўночную Англію ад Ірландскага (заліў Солуэй-Ферт) да Паўночнага (крэпасць Сігідунум (Segedunum) у ракі Тайн) мораў ля мяжы з Шатландыяй. Найбольш выдатны помнік антычнасці ў Вялікабрытаніі.
Гісторыя
Гэта збудаванне, якое запатрабавала вялікага інжынернага мастацтва і працы, было пабудавана за 5 гадоў, прычым амаль усе працы выканалі салдаты трох рымскіх легіёнаў, якія ўвесь час знаходзіліся ў Брытаніі. Знойдзена шмат умайстраваных у сцяну надпісаў, з якіх зразумела, што будаўніцтва вялося па невялікіх участках, размеркаваных паміж вайсковымі часцямі. Падлічана, што пры будаўніцтве аднаго толькі рова патрэбна было перамясціць каля 2 млн м³ землі і каменя.
У будаўніцтве вала бралі ўдзел: Legio VI Victrix Hispanesis Pia Fidelis, яшчэ не Constans і пакуль не Britannica (легіянеры пабудавалі частку збудавання ад Ньюкасла да Карлайла і мост праз раку Тайн недалёка ад Ньюкасла; легіён прыбыў у Брытанію ў 122 годзе разам з Адрыянам і заняў базу знішчанага да таго моманту Дзявятага Іспанскага ў Эбараку), Legio XX Valeria Victrix (122—125 гг) і Legio II Augusta, тады яшчэ не Antoninina (122г).
Пасля таго як быў пабудаваны вал Антаніна, за Адрыянавым валам ніхто не сачыў, і ён паступова руйнаваўся. Але ў 208 годзе імператар Север загадаў пакінуць Антанінаў вал і ўмацаваць вал Адрыяна, усталяваўшы па ім мяжу рымскіх уладанняў. Пікты некалькі разоў прабівалі ў вале праходы, і рымляне ўрэшце ў 385 годзе пакінулі яго руйнавацца.
У наш час нядрэнна захаваныя разваліны фартоў яшчэ можна бачыць у Нартумберлендзе каля Хаўстэдса, Грэйт-Чэстэрса і Віндаланды.
Апісанне
Вал быў пабудаваны з каменя і торфу ў самым вузкім месцы вострава (ад сучаснага Карлайла да Ньюкасла). Даўжыня — 117 кіламетраў, шырыня — 3 метра, вышыня — 5-6 метраў. На ўсходзе гэта была каменная сцяна, на захадзе — дзярновы вал. Па ўсёй даўжыні вала праз пэўныя прамежкі стаялі наглядальныя вежы, а за імі размяшчалася 16 фартоў, з абодвух бакоў ішлі равы. Усходні ўчастак вала быў каменным (абліцаваная часанымі каменнымі блокамі сцяна з бутавага каменя таўшчынёй 2,4 м і вышынёй 6 м), заходні — земляным (вал таўшчынёй 6 м у заснавання і вышынёй каля 3,5 м). З паўночнага боку вала (там, дзе не было натуральных адхонаў) на адлегласці 6 метраў ад яго быў выкапаны роў глыбінёй каля 8 метраў. Перш за ўсё праз няроўныя інтэрвалы ў стратэгічна важных пунктах былі выбудаваны 16 буйных фартоў. Тут у вале былі зроблены праходы, і тут жа размяшчалася большая частка гарнізона. Паміж імі праз кожныя 1300 метраў былі збудаваны вежы меншага памеру, а праз прамежкі каля 500 метраў — вышкі з лесвіцамі, якія служылі ўкрыццём ад непагадзі і для сігналізацыі. З паўднёвага боку ўздоўж вала праходзіла ваенная дарога. Вал прызначаўся выключна для вартавой службы.
Найбольш вядомым з умацаванняў, якія размяшчаліся ўздоўж сцяны, з'яўляецца каструм Веркавіцыум (Vercovicium), цяпер вядомы як Рымская крэпасць Хаўсестэдс (Housesteads).
У літаратуры
Вал Адрыяна стаў правобразам Сцяны ў цыкле фэнтэзі-раманаў «Песня Лёду і Агню» амерыканскага пісьменніка Джорджа Марціна.
IC 4500
IC 4500 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1853
NGC 1853 (іншыя абазначэнні — ESO 158-22, AM 0511-572, IRAS05114-5727, PGC 16911) — галактыка ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Папружна
Папружна (Попру́жна) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Саракалетава (Смаленская вобласць)
Саракалетава (Сороколетово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Разкішна
Разкішна (Розкішна́) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Парычча (Гарадоцкі раён)
Парычча (Порі́ччя) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Ромул Аўгуст
Фла́вій Ро́мул Аўгу́ст (Flavius Romulus Augustus), Ро́мул Аўгу́стул (Romulus Augustulus), больш вядомы ў рымскай гістарыяграфіі як Ро́мул Аўгу́ст, — апошні імператар Заходняй Рымскай імперыі, які кіраваў у 475—476 гадах.
Ромул, які вылучаўся толькі сваёй прыгажосцю, быў узведзены на трон у юнацкім узросце сваім бацькам, военачальнікам Арэстам, які зрынуў імператара Юлія Непата. Але яго прэтэнзіі на ўладу не былі прызнаны ні гальскім намеснікам, ані ўладаром Усходняй Рымскай імперыі, ані Непатам, які знаходзіўся ў Далмацыі. Замест малалетняга імператара краінай кіраваў яго бацька. У выніку, пасля 10-месячнага кіравання Ромул быў зрынуты правадыром герулаў Адаакрам і выпраўлены ў выгнанне ў Кампанію, дзе, магчыма, і памёр.
Паходжанне і ўзыходжанне на прастол
Бацькам Ромула быў выхадзец з Паноніі італійскай арміі і патрыцый , маці была дачкой коміта Норыка Ромула, які паходзіў з Паэтавіёна (суч. Птуй). Будучы імператар нарадзіўся прыблізна каля 460 ці 461 года і атрымаў сваё імя ў гонар дзеда. Вядома, што Ромул насіў імя Аўгуст яшчэ да свайго абвяшчэння імператарам. Гэта выснова была зроблена на падставе надпісу на яго манетах: «Dominus Noster Romulus Augustus Pius Felix Augustus» (Наш валадар Ромул Аўгуст Бласлаўлёны Шчаслівы Аўгуст). Гэтак жа Ромула часам называюць Аўгустулам (Маленькі Аўгуст, Аўгусцёнак) з-за яго юнага ўзросту, а ва Усходняй Рымскай імперыі яго называлі «маленькай ганьбай» — Маміла (Momylos). Пазней многія гісторыкі адзначалі, што Ромул Аўгуст ў сябе злучыў і, на думку Э.Гібана, зганьбіў, імёны заснавальніка Рыма і яго першага імператара.
Бацька Ромула, Арэст, які раней быў сакратаром (натарыем) пры Атыле, быў узведзены ў званне ваеннага магістра па загадзе імператара Юлія Непата ў 475 годзе, змяніўшы на гэтай пасадзе. Неўзабаве пасля гэтага прызначэння Арэст па прапанове салдат, якія падтрымлівалі яго, падняў паўстанне супраць Юлія Непата і захапіў сталіцу Заходняй Рымскай імперыі Равену. Калі імператар даведаўся пра гэта, то ўцёк у Далмацыю ў жніўні 475 года, дзе яго дзядзькам была заснавана паўнезалежная дзяржава. Пасля гэтага военачальнік, відаць, займае чакальную пазіцыю на працягу каля 2 месяцаў, магчыма, чакаючы рэакцыі з боку ўсходняга імператара. І нарэшце, 31 кастрычніка 475 года Арэст, адмовіўшыся па нейкай невядомай прычыне ад тытула імператара, дамогся абвяшчэння імператарам свайго малалетняга сына Ромула. Магчыма, ён вырашыў, што ў якасці цара рымляне лепш прымуць яго сына, які быў большым рымлянінам, чым сам Арэст. Але фактычна военачальнік пачаў кіраваць імперыяй замест свайго сына. Акрамя таго, паводле паведамлення візантыйскага гісторыка, Арэст абвясціў сябе каралём.
Кіраванне
На момант абвяшчэння Ромула Аўгуста імператарам Заходняя Рымская імперыя знаходзілася на мяжы знікнення. Імператарская ўлада распаўсюджвалася толькі на Італію і невялікую частку Паўднёвай Галіі. Усходнерымскі імператар Леў I Макела, які памёр у 474 годзе, узводзіў на трон Заходняй Рымскай імперыі двух чалавек — Пракопія Антэмія і Юлія Непата, таму яго пераемнік Зянон, гэтак жа як і намеснік Паўночнай Галіі адмовіліся прызнаць Ромула імператарам Захаду, лічачы яго звычайным узурпатарам.
З-за свайго ўзросту Ромул не пакінуў ніякіх слядоў дзейнасці, апроч залатых солідаў, якія чаканіліся ў Рыме, Медыялане, Равене і Арэлаце, і хутчэй за ўсё прызначаліся для аплаты паслуг варвараў, якія служылі ў заходнерымскай арміі. Некалькі знойдзеных срэбраных манет было адчаканена ў Равене, аднак медныя манеты эпохі кіравання Ромула не былі знойдзены. Найбольш сур’ёзнай праблемай для новага ўладара было кіраванне войскамі варварскіх наймітаў. Пасля 10-месячнага кіравання супраць Ромула і яго бацькі падняла паўстанне армія, якая амаль цалкам складалася з герулаў, і скіраў. Яны ведалі, што рымскі ўрад заключыў з германцамі іншых частак Заходняй Рымскай імперыі дамову, паводле якой мясцовыя землеўладальнікі павінны былі вылучаць пэўную частку сваіх уладанняў перасяленцам. Гэты прынцып ніколі не распаўсюджваўся на Італію, аднак салдаты з германскіх плямёнаў, раскватараваныя на паўвостраве, заявілі, што тое ж самае павінна быць зроблена таксама і на іх карысць. Яны не настойвалі, каб ім вылучалі дзве траціны зямлі, як гэта было зроблена на пачатку V ст. імператарам Ганорыем у адносінах да вестготаў, якія напалі на Галію. Легіянеры лічылі, што для задавальнення іх патрэбаў хапіла б і адной траціны зямель. Насуперак іх чаканням Арэст адмовіў салдатам. Таксама, магчыма, Арэст першапачаткова абяцаў салдатам зямлю ў якасці ўзнагароды за звяржэнне Юлія Непата, што і прывяло да паўстання супраць яго. Іншай прычынай бунту было пагаршэнне фінансавання казной рымскай арміі з-за невялікіх даходаў з тэрыторыі толькі адной Італіі, з-за чаго салдаты таксама выходзілі з падпарадкавання ўладам.
Абураныя салдаты абралі сабе правадыром аднаго з галоўных военачальнікаў Арэста Флавія — Адаакра. Па паходжанню Адаакр быў германцам (скірам або, магчыма, ругам), яго бацька служыў пры Атыле паслом у Канстанцінопалі. Пасля смерці Атылы ён уступіў у армію заходняга імператара Пракопія Антэмія і дапамагаў Арэсту зрынуць Юлія Непата.
«не было ніякай патрэбы ствараць ім асобнае царства; што для абодвух бакоў досыць было аднаго Зянона як агульнага іх імператара; што сенат рымскі ўручыў галоўнае начальства Адааху [Адаакру], чалавеку, які па дзяржаўным розуме і ваяўнічасці здольны ахоўваць дзяржаву».
Таксама сенат прасіў Зянона прысвоіць Адаакру тытул патрыцыя і дазволіць яму кіраваць Італіяй. Зянон не адразу, але выканаў іх просьбу. Адаакр пазней прысягнуў на вернасць імператару Усходняй Рымскай імперыі і кіраваў у Італіі як прадстаўнік візантыйскай улады. Таму тэарэтычна імперыя заставалася адзінай.
Жыццё пасля кіравання
Лёс Ромула пасля яго звяржэння дакладна невядомы. Ананім Валезія паведамляў, што Адаакр, «пашкадаваўшы яго з-за малога ўзросту і, крануты яго прыгажосцю», злітаваўся над Ромулам і загадаў выплочваць яму штогадовую пенсію ў 6 тысяч солідаў, і выправіў у ссылку разам з маці ў кампанскі палац Лукула на мізенскім мысе. Аднак Іардан і Марцэлін Коміт не згадваюць пра штогадовую пенсію. Лукуланскі палац быў пабудаваны вядомым рымскім военачальнікам эпохі рэспублікі (консул 74 гады да н.э.), і служыў вілай для імператара Тыберыя. З Ромулам ад’ехалі розныя сваякі і значная світа.
Крыніцы сыходзяцца ў меркаванні, што Ромул пасяліўся ў палацы Лукула. Пасля гэтага пра Ромула няма ніякіх згадак. Хутчэй за ўсё, Ромул быў заснавальнікам манастыра побач з палацам. Манастыр Ромула набыў значную вядомасць падчас пантыфіката Рыгора I Вялікага і існаваў яшчэ ў X стагоддзі.
Магн Аўрэлій Касіядор, сакратар караля остготаў Тэадорыха Вялікага, напісаў ліст нейкаму Ромулу ў 507 годзе, у якім пацвярджаў тую пенсію, што яму выдавалася. , перакладчык прац Касіядора, пісаў у 1886 годзе, што Ромул Аўгуст і згаданы ў лісце Касіядора Ромул, магчыма, з’яўляюцца адной і той жа асобай. Верагодна, былы імператар памёр да аднаўлення візантыйскай улады ў Італіі (да сярэдзіны VI стагоддзя), бо гісторык Пракоп Кесарыйскі, які пісаў пра Ромула як пра апошняга кіраўніка заходняй часткі імперыі, не згадвае пра былога імператара як пра жывога пры апісанні.
Ромул Аўгуст у культуры
Найбольш вядомыя мастацкія творы, у якіх Ромул Аўгуст фігуруе як галоўны ці адзін з галоўных герояў:
Электрахімічны рад напружанняў металаў
Электрахімічны рад напружанняў металаў  – металы, размешчаныя ў парадку ўзрастання іх стандартных электродных патэнцыялаў. Электродам параўнання з’яўляецца стандартны вадародны электрод.
Найбольш распаўсюджаныя металы ў Р. н. размешчаныя ў наступным парадку:
Li, К, Ca, Na, Mg, Al, Mn, Zn, Fe, Co, Ni, Sn, Pb, H2, Cu, Hg, Ag, Au.
Р.н. паказвае параўнальную актыўнасць металаў у акісляльна-аднаўленчых рэакцыях. Чым бліжэй метал да пачатку Р.н., тым большая яго аднаўленчая здольнасць. Р.н. характарызуе актыўнасць у водных растворах пры нармальных умовах і актыўнасці ёнаў роўнай 1. Адхіленне ад гэтых умоваў можа змяніць паслядоўнасць металаў у Р.н., асабліва для суседніх яго членаў. Уплыў на электродны патэнцыял мае стан паверхні электрода, і месца метала ў Р.н. да некаторай ступені умоўнае. У Р. н. часам улучаюць неметалы, іёны і некаторыя злучэнні.
З Р.н. вынікаюць наступныя заканамернасці:
- кожны метал здольны выцясняць з раствораў соляў усе металы, якія ў Р.н. стаяць пасля (з правага боку) яго;
- усе металы, што змяшчаюцца злева ад вадароду, здольныя выцясняць яго з кіслотаў;
Дзеля таго, што Р. н. складаецца на падставе тэрмадынамічных характарыстыкаў, ён дазваляе вызначыць толькі прынцыповую магчымасць процесаў. Рэальная ажыццявімасць ў значнай ступені залежыць ад кінетычных фактараў: працэс можа быць магчымы, але хуткасць ягонага працякання занадта малая.
Караткевіч
Каратке́віч — беларускае прозвішча.
Мангусты
Мангусты (Herpestes) — род млекакормячых з сямейства мангуставых (Herpestidae). 14 відаў. Пашыраны ў Паўночна-Заходняй Еўропе, Малой, Пярэдняй і Паўднёвай Азіі, Афрыцы. Акліматызаваны ў Вест-Індыі, на Гавайскіх астравах і Фіджы. Жывуць у розных умовах. Трымаюцца паасобна, часам групамі. Найбольш вядомы прадстаўнік роду мангуст егіпецкі — іхнеўмон.
Апісанне
Даўжыня цела да 65 см, хваста да 51 см, маса да 3,2 кг. Тулава падоўжанае, канечнасці кароткія, хмыза вострая. Поўсць кароткая, грубаватая. Афарбоўка бурая розных адценняў. часам са светлымі плямамі. Драпежнікі, кормяцца дробнымі жывёламі, пераважна грызунамі і змеямі, у т.л. ядавітымі. Імунітэту да змяінага яду не маюць, спраўляюцца з імі дзякуючы імгненнай рэакцыі. Нараджаюць 2-4 дзіцяняці. Лёгка прыручаюцца.
Парычча Задвірнэ
Парычча Задвірнэ (Порі́ччя Задвірне) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Іван Аляксеевіч Чарота
Іван Аляксеевіч Чарота (, вёска Лышчыкі,, Брэсцкая вобласць) — беларускі славіст, перакладчык, літаратуразнавец, доктар філалагічных навук, прафесар, акадэмік Сербскай Акадэміі навук і мастацтваў, акадэмік Міжнароднай Славянскай Акадэміі навук, адукацыі, мастацтва і культуры, загадчык кафедры славянскіх літаратур БДУ.
Біяграфія
Чарота І. А. з 1969 па 1974 год вучыўся на аддзяленні рускай мовы і літаратуры філалагічнага факультэта БДУ. Пасля заканчэння яго працаваў тры гады настаўнікам у Паляцкішскай сярэдняй школе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. У 1977 годзе прыняты на працу ў Белдзяржуніверсітэт, дзе займаў, адпаведна, пасады выкладчыка — старшага выкладчыка, дацэнта, а затым, прайшоўшы на працягу 1991 па 1994 гг. навучанне ў дактарантуры, стаў загадваць новастворанай кафедрай славістыкі (славянскіх літаратур). Кандыдацкую дысертацыю «Творчество М. А. Шолохова и литературный процесс Югославии (1956-1986)» абараніў у ЛДПІ (Ленінград, 1986), доктарскую — «Беларуская літаратура ХХ стагоддзя і працэсы нацыянальнага самавызначэння» у БДУ (Мінск, 1998).
Перакладае з сербскай, славенскай, македонскай, польскай і іншых моў на беларускую і рускую, а таксама з беларускай і рускай на сербскую. Заснавальнік, укладальнік і перакладчык серыі «Сербскае багаслоўе ХХ стагоддзя».
Навуковыя працы і кнігі
Свае навуковыя інтарэсы І. А. Чарота засяродзіў перш за ўсё на літаратурах і культурах славянскіх народаў. Даследуючы іх генетычныя, тыпалагічныя і кантактныя ўзаемадзеянні, ён сцвердзіўся як вядучы югаславіст Беларусі, высокааўтарытэтны спецыяліст у галіне параўнальнага літаратуразнаўства і культуразнаўства, аўтар каля 600 навуковых прац, сярод якіх кнігі «Беларуская савецкая літаратура за мяжой» (Мінск, 1988 — у сааўтарстве), «Пошук спрадвечнай існасці: Беларуская літаратура ХХ стагоддзя ў працэсах нацыянальнага самавызначэння» (Мінск, 1995), «Сербская Праваслаўная Царква» (Мінск, 1998), «Беларуская мова і Царква» (Мінск, 2000), «Косовская битва продолжается» (Мінск, 2000), «Антологиjа белоруске поезиjе», (Београд: 1993; 2-е выданне — 2012), «Югаславянскія казкі» (Мінск, 1999), «Антологиjа лирике источних Словена» (Београд, 2000), «Насустрач Духу. Анталогія беларускай хрысціянскай паэзіі» (Мінск, 2001), «Насустрач Духу. Анталогія беларускай хрысціянскай прозы» (Мінск, 2002), «Слово и Дух. Антология русской духовной поезии ХХ -ХХ вв.» (Минск, 2003, 2005, 2010), «Ні на небе, ні на зямлі. Казкі славянскіх народаў» (2013), «Српска књижевност. Антологија текстова. Књ.І -V» (Мінск, 2002—2007 — на сербскай мове), «Тэорыя і практыка мастацкага перакладу» (Мінск, 2012), «Испод крила роде. Антологиjа савремене белоруске поезиjе» (Подгорица, 2014), «Беларусы пра Сербію-Югаславію» (Мінск, 2015, « Белорусија и Србија: Трагом узајамног упознавања и деловања»(Шабац, 2016).
Навукова-метадычная сфера
Прафесар І. А. Чарота з’яўляецца членам рэдкалегій 11 перыядычных выданняў (6 замежных), навуковым кансультантам Беларускай Энцыклапедыі; сакратаром Біблійнай камісіі Беларускага Экзархата Рускай Праваслаўнай Царквы і выканаўчым рэдактарам часопіса «Праваслаўе». У навукова-метадычнай сферы плён яго складаюць такія дапаможнікі, як «Советская литература в связях и взаимодействиях: Начала сравнительного и системного анализа» (Мінск, 1989), «Мастацкі пераклад на беларускую мову : Асновы тэорыі і практычныя рэкамендацыі» (Мінск, 1997), «Югаславянскія літаратуры і культуры» (Мінск, 1999 — у сааўтарстве), Праграма «Гісторыя славянскіх літаратур» (2000), «Гісторыя сербскай літаратуры. Практыкум» (2007).
Перакладчыцкая праца
Член Саюзаў пісьменнікаў СССР (адпаведна, Саюза пісьменнікаў Беларусі), а таксама Расіі і Сербіі; актыўна выступае ў друку як літаратуразнавец, крытык, эсэіст, публіцыст. Больш за дваццаць пяць гадоў узначальвае бюро секцыі мастацкага перакладу і літаратурных сувязяў Саюза пісьменнікаў Беларусі, займаецца перакладам з сербскай, харвацкай, славенскай, македонскай, польскай і іншых моў на беларускую і рускую, а таксама з беларускай і рускай на сербскую. Яго наробак — больш за 1200 друкаваных перакладаў, у тым ліку звыш 70 кніжных выданняў, сярод якіх творы наступных аўтараў: Патрыярх Сербскі Павел, Нікалай Веліміравіч, Юсцін Попавіч, Марка С. Маркавіч, Фадзей Штрбулавіч, Іва Андрыч, Браніслаў Нушыч, Радэ Драінац, Добрыца Чосіч, Нэвена Вітошавіч Чэкліч, Зоран Гаўрылавіч, Міра Радоевіч і Любадраг Дзіміч, Момір Лазіч, Драган Лакічавіч, Драгаслаў Міхаілавіч, Гроздана Олуіч, Горан Петравіч, Ліляна Хаб’янавіч-Джуравіч, Бена Зупанчыч, Прэжыхаў Воранц, Ёсіп Юрчыч, Драга Янчар і інш. Заснавальнік, укладальнік і перакладчык серыі «Сербскае багаслоўе ХХ стагоддзя», у якой ужо выйшла больш за чатыры дзесяткі кніг. Перакладзены І. А. Чаротам зборнік «Мовы ўсяго жывога: Сербскія народныя казкі» (Мінск, 2007) прызнаны найлепшай кнігай Беларусі ў галіне перакладу на 2008 год і адзначаны Нацыянальнай прэміяй.
Мадлен дэ Скюдэры
Мадлен дэ Скюдэры (Madeleine de Scudéry;, — , ) — французская пісьменніца, прадстаўніца прэцыёзнай літаратуры.
Біяграфія
Мадлен дэ Скюдэры пасірацела ў шасцігадовым узросце; атрымала добрае ўтварэнне стараннямі дзядзькі. У 1630 годзе пераехала ў Парыж да свайго брата Жоржа дэ Скюдэры; наведвала салон спадарыні Рамбуе, дзе яе называлі «Сафо». Пасля заходу салона Рамбуе, у 1652 годзе адкрыла свой уласны; яго наведвалі Ларашфуко, мадам дэ Лафает, мадам дэ Севінье. У часы Фронды была прыхільніцай прынца Кандэ.
Мадлен дэ Скюдэры не адрознівалася прыгажосцю; замуж яна не выйшла па перакананні, аддаючы перавага платанічнаму пачуццю (заклад свабоды ад шлюбнай сувязі). У гэтым сэнсе яе можна лічыць папярэдніцай фемінізму. «Сафо» набыла еўрапейскую славу; у 1695 годзе Людовік XIV загадаў выбіць медаль з яе выявай.
Кар'еру пісьменніцы пачатку ў 1641 годзе. Усе свае галантна-гераічныя раманы друкавала пад імем брата (частка гэтых раманаў была напісана ў суаўтарстве з ім).
Ордэн Святога Станіслава
Ордэн Святога Станіслава — цывільны ордэн у Рэчы Паспалітай, уведзены Станіславам Аўгустам у 1765 г. Існаваў да 1795 г. Пасля адрачэння Станіслава Аўгуста пэўны час трактаваўся ім як яго прыватны. У 1815 г. Аляксандр І захаваў ордэн у якасці ўзнагароды для ўраджэнцаў былой Рэчы Паспалітай.
У 1831 г. ордэн быў уключаны ў Капітул расійскіх ордэнаў.
1765—1831
Ордэнскае свята адзначалася 8 мая.
Стужка ордэна была чырвона з белымі палоскамі па краях. Свецкія асобы насілі крыж на стужцы праз правае плячо з шытай зоркай на левым боку грудзей, духоўныя асобы — на шыі.
За перыяд з 1765 г. па 1831 г. ордэнам было ўзнагароджана 1762 (паводле іншых звестак — 1774) чалавекі.
Дэвіз ордэна «Узнагароджваючы, заахвочваю».
1831—1917
Уключаны ў Капітулу расійскіх ордэнаў — стаў малодшым па старшынству ў іерархіі дзяржаўных узнагарод. У 1839 г. быў падзелены на 3 ступені. Ордэнам узнагароджваліся цывільныя, ваенныя, а таксама прыватныя (дабрачыннасць) учынкі.
У 1917 г. быў ліквідаваны дэкрэтам савецкага ўрада.
NGC 1854
NGC 1854 (іншыя абазначэнні — NGC 1855, ESO 56-SC72) — шаравое скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1854, NGC 1855.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Казіміраўская Слабада
Казіміраўская Слабада — прадмесце горада Горкі Магілёўскай вобласці. Размешчана ў паўднёва-заходняй частцы горада, за ракой Парасіцай.
Казіміраўская Слабада ўпамінаецца ўжо ў першым інвентары Горак 1683 года. У рэвізскіх казках фігуруе як Казіміраўскі фарштат, але пасля працягвае згадваецца як слабада. У 1848 годзе тут было адчынена народнае вучылішча. У 1845—1850 гады на Слабадзе была пабудавана мураваная Свята-Ушэсцеўская царква.
21 жніўня 1925 года Казіміраўка стала цэнтрам Казіміраўскага сельсавета. 25 сакавіка 1931 года сельсавет уключаны ў гарадскую рысу горада Горкі.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны назва «Казіміраўская» амаль выйшла з ужытку, засталася толькі «Слабада».
Ажарэлле
Ажарэлле (Ожере́лье) — мікрараён горада абласнога падпарадкавання Кашыры (з 1958 па 2015 год самастойны горад) у Маскоўскай вобласці.
Скасаваны пастановай губернатара Маскоўскай вобласці 16 лістапада 2015 года шляхам аб’яднання і ўключэння ў склад Кашыры.
Насельніцтва — 10 292 чал. (2015).
Стрыжаўка (Ставышчанскі раён)
Стрыжаўка (Стри́жавка) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Феадосій Мікалаевіч Гразноў
Біяграфія
З 1939 года на дыпламатычнай службе. Адукацыя вышэйшая. Валодаў англійскай і нямецкай мовамі.
У 1949—1953 гг. — пасланнік Пасольства СССР у Балгарыі.
У 1953—1957 гг. — пасланнік Пасольства СССР у Югаславіі.
У 1957—1958 гг. — саветнік V-га Еўрапейскага аддзела Міністэрства замежных спраў СССР.
У 1958—1961 гг. — пастаянны прадстаўнік Беларускай ССР у Савеце Бяспекі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый.
17 верасня 1958 года ўручыў даверчыя граматы Генеральнаму сакратару ААН Дагу Хамаршэльду.
Парычча-Грунтавэ
Парычча-Грунтавэ (Поріччя-Грунтове) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Станы (Смаленская вобласць)
Станы (Станы) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Фядзяева (Туманаўскае сельскае паселішча)
Фядзяева (Федяево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Міхнева (Ступінскі раён)
Міхнева (Ми́хнево) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ступінскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі.
Насельніцтва 11 267 жыхароў (2010 год). Размешчаны за 57 км на паўднёвы ўсход ад Масквы. Чыгуначная станцыя Міхнева на лініі Масква — Ажарэлле Маскоўскай чыгункі.
Яўген Рыгоравіч Хачэрыдзі
Яўген Рыгоравіч Хачэрыдзі (Євген Григорович Хачеріді; нар., Мелітопаль, Запарожская вобласць, Украінская ССР) — украінскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (2009―2018).
Клубная кар’ера
У кастрычніку 2019 года было абвешчана аб падпісанні брэсцкім «Дынама» кантракта з Хачэрыдзі, які пачаў дзейнічаць са студзеня 2020 года. У снежні 2020 года разам з большасцю асноўнага складу пакінуў брэсцкі клуб.
Тарчыця
Тарчыця (Торчи́ця) — вёска ў Ставышчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
NGC 1856
NGC 1856 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC73) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вырубава (Вяземскі раён)
Вырубава (Вырубово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Пуцятычы
Пуцятычы (Путя́тичі) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр пульманалогіі і фтызіятрыі
Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр пульманалогіі і фтызіятрыі (РНПЦ ПіФ) — навукова-практычны цэнтр Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь. Размешчаны ў Мінску па Даўгінаўскім тракце, 157.
Гісторыя
Заснаваны ў 1928 годзе ў Менску як Беларускі навукова-даследчы інстытут туберкулёзу па ініцыятыве фтызіятра Хаіма Маршака, які яго ўзначальваў у 1928—1941 і ў 1944—1958 гадах. У Вялікую Айчынную вайну эвакуіраваны ў Нова-Беліцу (г. Гомель). 3 1944 года ў Мінску, з 1972 года ў пасёлку Навінкі Мінскага раёна. 3 1988 года Навукова-даследчы інстытут пульманалогіі і фтызіятрыі. З 2009 года — Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр пульманалогіі і фтызіятрыі.
Кірункі даследаванняў
Асноўныя кірункі навуковых даследаванняў: распрацоўка спосабаў дыягностыкі туберкулёзу і павышэння эфектыўнасці лячэння дэструкцыйных працэсаў ва ўмовах пагаршэння радыеэкалагічнага стану пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС; распрацоўка новых метадаў прафілактыкі, дыягностыкі і лячэння неспецыфічных пашкоджанняў органаў дыхання; вывучэнне асаблівасцей праяўлення пазалёгачнага туберкулёзу і распрацоўка эфектыўных метадаў лячэння.
Структура
У складзе інстытута 5 навукова-даследчы аддзелаў, у т.л. імунамарфалагічных даследаванняў; лабараторыі, 8 разнапрофільных клінічных аддзяленняў, дыспансернае і дапаможнае аддзяленні. На базе НДІ працуе кафедра туберкулёзу і дзіцячага туберкулёзу Мінскага медыцынскага інстытута.
Рэчычаны
Рэчычаны (Речича́ни) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Жылёва
Жылёва (Жилёво) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ступінскім раёне Маскоўскай вобласці Расіі; другі па колькасці насельніцтва населены пункт муніцыпальнага ўтварэнне «Гарадское паселішча Жылёва», пасля Новага Ступіна.
Насельніцтва — 2425 чал. (2017).
Размешчаны за 80 км на поўдзень ад Масквы і за 16 км на паўночны захад ад раённага цэнтра — горада Ступіна.
Глобус
Гло́бус (от globus, «шар») — трохмерная мадэль Зямлі або іншай планеты, а таксама мадэль нябеснай сферы (нябесны глобус). Першы глобус быў створаны каля 150 г. да н.э. Кратэтам Мальскім.
У адрозненне ад карт, на глобусе няма скажэнняў і разрываў, таму глобус зручны для атрымання агульнага ўяўлення аб размяшчэнні мацерыкоў і акіянаў. У той жа час глобус (звычайных памераў) мае даволі дробны маштаб і не можа паказаць якую-небудзь мясцовасць падрабязна.
Сучасныя глобусы бываюць розных відаў і памераў. Так напрыклад у ЗША створаны лічбавы відэа глобус, а ў Германіі першы інтэрактыўны (Мультытач) глобус.
Аляксандр Барысавіч Кашпераў
Алякса́ндр Бары́савіч Кашпе́раў  — беларускі акцёр. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь. Вядучы майстар сцэны Тэатра-студыі кінаакцёра Нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм».