cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Філалагічны факультэт БДУ
Гісторыя
З 1931 г. падрыхтоўка філолагаў у БДУ на восем гадоў была спынена. У 1939 г. роля ўніверсітэта ў навукова-педагагічным жыцці краіны была перагледжана. Адраджэнне філалагічнай адукацыі адбывалася на якасным новым узроўні: у газеце «Савецкая Беларусь» ад 21 ліпеня 1939 г. было апублікавана паведамленне аб стварэнні самастойнага філалагічнага факультэта з двума аддзяленнямі: беларускай мовы і літаратуры, а таксама рускай мовы і літаратуры. Дэканам філалагічнага факультэта быў прызначаны вядомы вучоны-лінгвіст прафесар Ц. П. Ломцеў, які адначасова з’яўляўся першым загадчыкам кафедры рускай мовы і літаратуры.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны дзейнасць універсітэта часова прыпынілася. Толькі 15 мая 1943 г. Савет Народных Камісараў СССР прыняў пастанову аб аднаўленні работы ўніверсітэта на станцыі Сходня Хімкінскага раёна Маскоўскай вобласці.
Пасля вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў БДУ вярнуўся ў Мінск. Два наступныя дзесяцігоддзі адзначаліся колькасным і якасным развіццём факультэта: адкрываліся новыя аддзяленні, рэарганізоўваліся кафедры. У канцы 1940-х гг. на факультэце былі два аддзяленні: 1)логікі, псіхалогіі і рускай мовы ; 2) журналістыкі (факультэт журналістыкі быў створаны ў БДУ ў 1944 г., а з 1946 па 1967 г. ён функцыянаваў як аддзяленне філалагічнага факультэта).
У 1951 г. пасля чарговай рэарганізацыі ў склад факультэта ўваходзілі чатыры аддзяленні: 1) беларускай мовы і літаратуры; 2) рускай мовы і літаратуры; 3) журналістыкі; 4) логікі і псіхалогіі. З 1957 года размяшчаўся доме № 1 БДУ.
У чэрвені 1967 г. аддзяленне журналістыкі было рэарганізавана ў самастойны факультэт і на філалагічным факультэце засталіся два аддзяленні: 1) беларускай мовы і літаратуры; 2) рускай мовы і літаратуры.
Філалагічны факультэт быў самым вялікім ва ўніверсітэце. Так, у 1968/69 нав. г. тут навучаліся 2652 студэнты. Гэта колькасць заставалася амаль нязменнай на працягу наступных сарака гадоў. У канцы 1960-х і ў 1970-я гг. пачынаюць інтэнсіўна развівацца сувязі факультэта з універсітэтамі іншых савецкіх рэспублік, актывізуецца міжнародная дзейнасць.
З 1985 г. на факультэце адбываюцца структурныя змены. Для ўдасканалення навукова-даследчай работы былі створаны дзве навукова-даследчыя лабараторыі (НДЛ): 12 лістапада 1985 г. распачала сваю дзейнасць НДЛ беларускага фальклору і дыялекталогіі (навуковы кіраўнік прафесар А. А. Лойка, якога пазней змяніў вядомы збіральнік, даследчык і папулярызатар беларускай народнай культуры В. Дз. Ліцьвінка); 1 красавіка 1987 г. — НДЛ тэарэтычнай і прыкладной лінгвістыкі (загадчык прафесар У. А. Карпаў).
24 чэрвеня 1988 г. ад кафедры рускай мовы адгалінаваліся дзве новыя: рускай мовы як замежнай і методыкі выкладання беларускай і рускай мовы і літаратуры. Загадчыкам першай быў абраны доктар філалагічных навук, прафесар У. В. Макараў, а другой — доктар педагагічных навук, прафесар Л. А. Мурына.
Новая старонка ў гісторыі факультэта пачынаецца з 1991 г. На першым этапе адбылася даволі істотная рэарганізацыя структуры факультэта:
У 1992 годзе факультэт пераехаў у будынак былой Мінскай партыйнай школы па вуліцы Карла Маркса.
У 1993 г. на факультэце пачалася падрыхтоўка славістаў. На дадзены момант прадстаўлены наступныя напрамкі: паланістыка, украіністыка, балгарыстыка, багемістыка,славакістыка і сербістыка.
У 1994 г. упершыню ва ўніверсітэце быў праведзены набор студэнтаў дзённай формы навучання на спецыяльнасць «Класічныя мовы і літаратуры», у 1995 г. — «Беларуская і нямецкая мовы», «Беларуская і французская мовы», «Беларуская і англійская мовы». Аддзяленні беларускай мовы і літаратуры, рускай мовы і літаратуры пачалі сумесную падрыхтоўку па спецыяльнасці «Беларуская і руская мовы і літаратуры».
У 1996 г. дэканам факультэта стала доктар педагагічных навук, прафесар Л. А. Мурына. Пад яе кіраўніцтвам факультэт працягваў актыўна развівацца. Былі створаны новыя і відазмененыя існуючыя спецыяльнасці.
Гамількар Барка
Гамількар Барка (Маланка) (каля 270-228 гг. да н. э.) — карфагенскі ваеначальнік і дзяржаўны дзеяч, бацька Ганібала, удзельнік Першай Пунічнай вайны на баку Карфагена, вёў дзейсныя баявыя дзеянні з рымлянамі ў Сіцыліі. Пасля вайны ініцыяваў пачатак заваёвы Карфагенам Іспаніі, з мэтай павелічэння рэсурсаў дзяржавы да моманту наступнай вайны з Рымам. Удзельнічаў у падаўленні паўстання карфагенскіх наймітаў пасля заканчэння Першай Пунічнай.
Філалагічны факультэт БДУ
Гісторыя
Улічваючы актывізацыю рознабаковых адносін паміж Беларуссю і Кітаем, з 2001 г. на філалагічным факультэце пачалася падрыхтоўка кітаістаў.
У 2002 г. дэканам факультэта быў абраны доктар філалагічных навук, прафесар І. С. Роўда, які кіруе факультэтам і сёння. У гэтыя гады істотна актывізавалася міжнародная дзейнасць, пачалося матэрыяльна-тэхнічнае пераабсталяванне факультэта. Умацаваліся сувязі з пасольствамі тых дзяржаў, мовы якіх вывучаюцца на факультэце. Пры матэрыяльнай падтрымцы гэтых краін быў адкрыты цэлы шэраг спецыялізаваных кабінетаў: польскай філалогіі (2003); аўдыёвізуальных сродкаў (2003); кітайскай філалогіі (2003); беларускай філалогіі (2004); украінскай філалогіі (2004); італьянскай філалогіі (2005); рускай філалогіі (2007); нямецкай філалогіі (2009); чэшскай філалогіі (2011); славацкай філалогіі (2011); сербскай філалогіі (2014).
З улікам патрэб вучэбнага працэсу лабараторыя беларускага фальклору была рэарганізавана з навуковай у вучэбна-навуковую, створаны Цэнтр інфармацыйных тэхналогій.
За апошнія гады тэхнічная база факультэта значна абнавілася: створаны камп’ютарныя класы, лекцыйныя аўдыторыі абсталяваны мультымедыйнымі праектарамі.
Навукоўцы-філолагі
Падрыхтоўка спецыялістаў-філолагаў ва ўніверсітэце пачалася з першага года яго заснавання на этнолага-лінгвістычным аддзяленні факультэта грамадскіх навук БДУ. Пасля працягвалася на літаратурна-лінгвістычным аддзяленні педагагічнага факультэта. На ім працавалі такія вядомыя навукоўцы-філолагі, як акадэмік АН БССР І. І. Замоцін, прафесары Я. І. Барычэўскі, А. М. Вазнясенскі, М. М. Піятуховіч, П. А. Бузук. З восені 1923 года лекцыі па беларускай мове і методыцы яе выкладання пачаў чытаць выдатны педагог, класік беларускай літаратуры Якуб Колас.
Годам нараджэння самастойнага філалагічнага факультэта стаў 1939 год. Першым дэканам быў прызначаны выдатны навуковец-лінгвіст прафесар Цімафей Пятровіч Ломцеў. Працяглы час дэканам факультэта з’яўляўся доктар філалагічных навук, прафесар Міхась Рыгоравіч Ларчанка (1943—1945, 1955—1963).
У кастрычнiку 1968 студэнты-філолагі БДУ, сярод лідараў якіх былі Алесь Разанаў, Віктар Ярац і Леў Барташ, звярнуліся ў ЦК КПБ з лістом на імя П. М. Машэрава (ліст падпісала некалькі соцень чалавек), дзе патрабавалі вяртання выкладання на беларускай мове. У выніку арганізатары падпісання ліста атрымалі ярлыкі «буржуазных нацыяналістаў».
Асновай філалагічнага факультэта да сярэдзіны 1990-х гадоў былі два аддзяленні беларускай мовы і літаратуры і рускай мовы і літаратуры (з восені 1947 па восень 1967 года ў склад факультэта ўваходзіла яшчэ і аддзяленне журналістыкі ). У свой час студэнтамі факультэта, а некаторыя пазней і выкладчыкамі, былі народныя пісьменнікі Беларусі Кандрат Крапіва, Іван Мележ, Ніл Гілевіч, Іван Навуменка, Рыгор Барадулін, акадэмік АН Беларусі Аляксандр Падлужны, член-карэспандэнты АН Беларусі Аляксандр Булыка, Міхась Мушынскі і іншыя.
=== Троху лічбаў === На філалагічным факультэце навучаецца больш за дзве тысячы студэнтаў, магістрантаў, аспірантаў з Беларусі, а таксама краін блізкага і далёкага замежжа. Навучальны працэс забяспечваюць 17 кафедраў, вучэбна-навуковая лабараторыя беларускага фальклору, лабараторыя тэхнічных сродкаў навучання, 10 спецыялізаваных кабінетаў. Акрамя таго, на базе факультэта функцыянуе цэнтр філалагічнай падрыхтоўкі, які арганізуе заняткі па беларускай, рускай і замежнай мовах, літаратурах, а таксама праводзіць набор на курсы па вывучэнні замежных моў для студэнтаў універсітэта. На факультэце працуе больш за 30 прафесараў, дактароў навук і звыш 120 дацэнтаў, кандыдатаў навук.
За гады вучобы ва ўніверсітэце студэнты-філолагі атрымліваюць глыбокія веды па гісторыі нацыянальнай і сусветнай літаратуры, культуры, вывучаюць працэсы гістарычнага развіцця моў, даследуюць іх сучасны стан, а таксама спасцігаюць сакрэты літаратурна-мастацкай дзейнасці, метадаў аўтаматычнай апрацоўкі тэкстаў, тэорыі і практыкі перакладу, камп’ютарных тэхналогій выкладання мовы. Студэнты славянскай, рамана-германскай, усходняй філалогіі праходзяць моўную практыку ў краінах вывучаемай мовы: Польшчы, Чэхіі, Германіі, Кітаія інш. Для студэнтаў і магістрантаў арганізавана каля 80 навуковых спецсемiнарaў па актуальных праблемах сучаснага літаратуразнаўства і лінгвістыкі, створаны ўмовы для свабоднага карыстання ў навучальных мэтах рэсурсамі Internet — абсталяваны 3 камп’ютарныя класы на факультэце і 3 міжфакультэцкія медыятэкі. Па жаданні студэнты вывучаюць дадаткова адну са славянскіх ці заходнееўрапейскіх моў на вячэрніх курсах, пасля заканчэння якіх атрымліваюць адпаведнае пасведчанне. Акрамя таго, студэнтам прадстаўляецца магчымасць паралельнага навучання на любым факультэце БДУ для атрымання другой спецыяльнасцi.
Пасля 3, 4 курсаў, а таксама выпускнікі любога факультэта (спецыяльнасці) ВНУ Рэспублікі Беларусь могуць дадаткова прайсці перападрыхтоўку па спецыяльнасці «Руская мова як замежная» з атрыманнем дыплома дзяржаўнага ўзору.
Міжнароднае супрацоўніцтва
Факультэт мае дагаворы аб супрацоўніцтве 22 замежнымі ўніверсітэтамі. На факультэце вядзецца падрыхтоўка каля 200 спецыялістаў з замежных краін. Ёсць магчымасць праходжання моўнай практыкі ў краінах вывучаемай мовы.
Супрацоўнікі факультэта з’яўляюцца членамі міжнародных таварыстваў і асацыяцый, прымаюць удзел у міжнародных практах.
Газета «Слова»
Газета «Слова» была створана па ініцыятыве Прэс-службы філалагічнага факультэта БДУ як газета для студэнтаў і пра студэнтаў. Першы выпуск газеты быў прысвечаны 94-годдзю Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, якое адзначалася 30 кастрычніка 2015 года.
На старонках газеты можна пазнаёміцца з творчасцю маладых паэтаў і празаікаў філфака, тут расказваецца пра студэнцкае жыццё і цікавыя падзеі, творчасць і дасягненні, таленты і знакамітыя імёны, размешчана шмат фотаздымкаў з мерапрыемстваў.
Аляксандраў Лудзкі (гміна)
Алякса́ндраў Лу́дзкі (Aleksandrów Łódzki) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Згежскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Аляксандраве Лудзкім. Плошча гміны складае 116,43 км². Станам на 2007 год у гміне Аляксандраў Лудзкі пражывалі 26 851 чалавек, шчыльнасць — 230,62 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 26 салецтваў.
Філалагічны факультэт БДУ
Часопiс «Фiлалогiя»
«Часопіс Беларускага дзяржаўнага універсітэта. Філалогія» заснаваны Беларускім дзяржаўным універсітэтам у 1969 годзе. Часопіс арыентаваны на прафесараў, выкладчыкаў, навуковых супрацоўнікаў, аспірантаў, магістрантаў і студэнтаў устаноў вышэйшай адукацыі, якія працуюць у галіне лінгвістыкі, літаратуразнаўства, методыкі выкладання моў і літаратур. Перыядычнасць — 3 разы на год (люты, чэрвень, красавік). Публікацыя бясплатная. Рабочыя мовы — беларуская, руская, англійская. Усе навуковыя артыкулы праходзяць падвойнае сляпое рэцэнзаванне.
Да 2017 года выходзіў пад назвай «Веснік БДУ. Серыя 4, Філалогія. Журналістыка. Педагогіка». На працягу ўсіх гадоў выданне захоўвае пазіцыі вядучага ў Рэспубліцы Беларусь акадэмічнага часопіса па фундаментальных тэарэтычных і прыкладных праблемах лінгвістыкі і літаратуразнаўства. Публікуе арыгінальныя навуковыя артыкулы, агляды ў галіне мовазнаўства, літаратуразнаўства, методыкі выкладання моў і літаратур; хранікальныя матэрыялы, рэцэнзіі на манаграфіі, падручнікі і вучэбныя дапаможнікі, а таксама юбілейныя артыкулы. Матэрыялы выдання прысвечаны актуальным праблемам тэорыі літаратуры, беларускай літаратуры, рускай літаратуры, замежнай літаратуры, славянскіх літаратур, класічнай філалогіі, беларускай і іншых славянскіх моў, германскіх, раманскіх, усходніх моў, тэарэтычнага мовазнаўства, прыкладной лінгвістыкі, рыторыкі і методыкі выкладання моў і літаратур, а таксама сумежных дысцыплін.
Галоўны рэдактар часопіса — Сяргей Мікалаевіч Запрудскі, кандыдат філалагічных навук, дацэнт, дацэнт кафедры гісторыі беларускай мовы філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Шчолкаўская (станцыя метро)
«Шчолкаўская» (Щёлковская) — усходняя канцавая станцыя Арбацка-Пакроўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Кублік
Ку́блік (, Кублик) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Папінскага сельсавета.
Гісторыя
Перад Вялікай Айчыннай вайной у вёсцы жыло 664 чалавек у 142 дварах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў жніўні 1943 года гітлераўцамі было спалена 132 дамоў, забіта 17 чалавек.
Эканоміка Славакіі
Славакія пераадолела вялікую частку складанага пераходу ад цэнтралізаванай планавай эканомікі да сучаснай рыначнай. Урад краіны дамогся ў 2001 істотнага прагрэсу ў макраэканамічнай стабілізацыі і структурных рэформах. У асноўным завершаная прыватызацыя, банкаўскі сектар амаль цалкам знаходзіцца ў руках замежнікаў і замежныя інвестыцыі растуць. Славацкая эканоміка перасягнула чаканні ранніх 2000-х, за выключэннем спаду ў экспарце. Ажыўленне ўнутранага попыту ў 2002, часткова дзякуючы росту прыбыткаў, кампенсуе запаволенне росту экспарту, дапамагаючы эканоміцы ісці да яе найбольшаму росту з 1998. Беспрацоўе, якое дасягала 19,8 % у канцы 2001, істотна знізілася да 2003.
Паводле даследавання нямецкай Гандлёвай палаты, праведзенае ў сакавіку 2004, каля паловы нямецкіх фундатараў разглядаюць Славакію як лепшае месца для інвестыцый.
Стары горад (Нюрнберг)
Стары горад (Altstadt) — гістарычны цэнтр г. Нюрнберг з сярэднявечнай забудовай і дамінантнай Нюрнбергскай крэпасцю ў главе архітэктурнага ансамбля.
Геаграфічнае становішча
Стары горад ляжыць у цэнтры г. Нюрнберг па абодва бакі ад ракі Пегніц ля падножжа пяшчаніковой скалы, на якой размешчаны знак горада — сярэднявечная Нюрнбергская крэпасць. Раку перасякаюць некалькі гістарычных каменных мастоў.
Раман Цімафеевіч Кротаў
Раман Цімафеевіч Кротаў (, в. Рэкта Слаўгарадскага раёна —, Пружаны, Брэсцкая вобласць) — поўны кавалер ордзена Славы.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 студзеня 1923 года ў вёсцы Рэкта, Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці ў сялянскай сям'і. Скончыў 7 класаў. працаваў на метэастанцыі. У першыя гады Вялікай Айчыннай вайны, апынуўшыся на часова акупаванай тэрыторыі Беларускай ССР, ваяваў у складзе 256-га партызанскага атрада.
У Чырвонай Арміі і на франтах Вялікай Айчыннай вайны з кастрычніка 1943 года. Былы партызан ваяваў на 1-ым Украінскім, 1-ым Беларускім, 3-ім Украінскім франтах, вызначыўся ў баях за вызваленне Украіны, Польшчы, Венгрыі.
Разведчык 117-й асобнай гвардзейскай разведвальнай роты чырвонаармеец Раман Кротаў 3 мая 1944 года падчас захопа вышыні на захадзе ад вёскі Сухаволя Бродаўскага раёна Львоўскай вобласці Украінскай ССР, вядучы астатніх байцоў, першым рынуўся на ворага і падчас бою у траншэі ворага знішчыў каля 10 праціўнікаў. Разведчык быў паранены, але не пакінуў захопленыя пазіцыі да падыходу стралковага падраздялення.
Загадам па 121-й гвардзейскай стралковай дывізіі ад 6 мая 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі чырвонаармеец Кротаў Раман Цімафеевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
15 ліпеня 1944 года пры вызваленні населеннага пункта Стаянаў Львоўскай вобласці Украінскай ССР разведчык 117-й асобнай гвардзейскай разведвальнай роты гвардыі чырвонаармеец Раман Кротаў, знаходзячыся наперадзе баявых шэрагаў пяхоты, знішчыў з аўтамата двух варожых салдатаў а аднаго ўзяў у палон. Быў зноў паранены, але заставаўся ў страі да выканання пастаўленай задачы.
Загадам па 13-й арміі ад 28 жніўня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі чырвонаармеец Кротаў Раман Цімафеевіч узнагароджаны Ордэнам Славы 2-й ступені.
Разведчык разведвальнага ўзвода 41-га гвардзейскага кавалерыйскага палка чырвонаармеец Раман Кротаў 14 сакавіка 1945 года каля венгерскага населенага пункта Надькавачы выявіў буйное скапленне танкаў і пяхоты ворага, падрыхтаваўшыхся да контратакі, і своечасова паведаміў аб гэтым камандаванню. Такім чынам, дзякуючы ўмелым дзеянням разведчыкаў, у тым ліку Рамана Кротава, намеры ворага былі сарваныя з вялікімі для няго стратамі у жывой сіле і баявой тэхніцы.
Загадам па 11-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі ад 26 сакавіка 1945 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі чырвонаармеец кротаў Раман Цімафеевіч паўтрона ўзнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
У 1945 годзе Р. Ц. Кротаў дэмабілізаваны. Жыў у горадзе Пружаны Брэсцкай вобласці. У 1956 годзе скончыў мінскі фінансавы тэхнікум. працаваў загадчыкам раённым фінансавым аддзелам Выканаўчага камітэта Пружанскага раённага Савета дэпутатаў працоўных. Член КПСС у 1957—1991 гадах.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 лістапада 1970 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі гвардыі старшына запасу Кротаў Раман Цімафеевіч пераўзнагароджаны Ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Кавалер ордэна Славы трох ступеняў Р. Ц. Кротаў удзельнічаў у юбілейным Парадзе Перамогі 1985 года ў горадзе-герое Маскве. Памер 22 чэрвеня 1999 года. Пахаваны ў Пружанах Брэсцкай вобласці.
Вуліца Максіма Гарэцкага (Мінск)
Вуліца Максіма Гарэцкага — вуліца ў Фрунзенскім раёне Мінска. Сваю назву атрымала ў гонар беларускага пісьменніка, перакладчыка, фалькларыста, дзеяча беларускага нацыянальна-дэмакратычнага адраджэння Максіма Гарэцкага.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцамі Рафіева і Ельскіх, працягваючы вуліцу Алібегава. Ідзе з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Мазурава, працягваючыся вуліцай Лабанка. Таксама перасякаецца з вуліцамі Рыгора Шырмы, Янкоўскага, Шаранговіча і Чайлыткі.
Грамадскі транспарт
Па вуліцы пралягае шэраг аўтобусных (11, 30с, 30а, 50с, 83э, 116, 122э, 138, 140) і тралейбусных (25, 45, 52) маршрутаў. Паблізу ад заканчэння вуліцы размешчана станцыя метро «Каменная Горка».
Нацыянальны парк Пурнулулу
Нацыянальны парк Пурнулулу (Purnululu National Park) — нацыянальны парк у Аўстраліі. З 2003 г. уваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Парк з'яўляецца аднім з унікальных аб'ектаў прыроды. Яго плошча — 239,7 тыс. га. Ён знаходзіцца на тэрыторыі штата Заходняя Аўстралія ў раёне хрыбта Бангл-Бангл на вышыні каля 500 м над узроўнем мора.
Хрыбет створаны чырвонымі дэвонскімі пясчанікамі; парнулулу — «пясчанік» на мове абарыгенаў племені Кайя. За мільёны гадоў вада і вецер «выразалі» з іх вычварныя канічныя слупы-астанцы. Вышыня некаторых з іх дасягае 250 м. На паверхні астанцаў дакладна бачныя шырокія цёмна-шэрыя гарызантальныя пласты. Гэтыя палосы — вынік дзейнасці здольных да фотасінтэза цыянабактэрый, якія пражывалі ў гэтым раёне каля 370 млн гадоў таму, калі раён Бангл-Бангл з'яўляўся дном мелкіх заліваў.
Парк знаходзіцца ў цяжкадаступнай мясцовасці. Бліжэйшы населены пункт горад Кунунура размешчаны ў 300 км на поўнач ад Пурнулулу. Аднак на працягу каля 20 тыс. гадоў у гэтай горнай мясцовасці пражываюць аўстралійскія абарыгены. Іх колькасць невялікая, але нягледзячы на доўгі перыяд каланізацыі, яны змаглі захаваць традыцыі і культуру, якія не маюць аналагаў у сусветнай гісторыі.
Козыраў
Козыраў — прозвішча.
Першамайская (станцыя метро, Масква)
«Першамайская» (Первома́йская) — станцыя Арбацка-Пакроўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Рашэнне зваротнай задачы аб палажэнні рукі
Рашэнне зваротнай задачы аб палажэнні рукі — у прыкладной матэматыцы, якая выкарыстоўваецца ў інжынернай сферы робататэхнікі гэта задача ўяўляе сабой рашэнне раўнанняў, якія дазваляюць разлічыць дакладныя параметры канструкцыі робата рукі такім чынам, каб ён мог здзяйсняць пэўныя рухі.
Тыповы прамысловы робат пабудаваны з сегментаў фіксаванай даўжыні, якія злучаюцца ў суставах, чые вуглы можна рэгуляваць, або лінейных паўзункоў, даўжыню якіх можна рэгуляваць. Калі кожны вугал і адлегласць смяшчэння вядомыя, пазіцыя і арыентацыя на канцы маніпулятара адносна аснавання можа быць вылічаная з дапамогай простай трыганаметрыі ў кіраванні робатам.
Рух іншым шляхам — вылічэнне вуглоў і смяшчэнняў, неабходных для дасягнення жаданай пазіцыі і арыентацыі — значна складаней. Гэтая матэматычная працэдура і называецца зваротнай задачай аб палажэнні рукі. Для некаторых робатаў, такіх як Стэнфардская рука, робат SCARA або робат з дэкартавай сістэмай каардынатаў, гэта можа быць зроблена ў закрытым выглядзе. Іншыя робататэхнічныя канструкцыі патрабуюць ітэрацыйнага рашэння.
Мыс Шміта (пасёлак гарадскога тыпу)
Мыс Шміта (Мыс Шми́дта) — пасёлак гарадскога тыпу ў Іульцінскім раёне Чукоцкай аўтаномнай акругі Расіі. Названы ў гонар даследчыка Арктыкі О. Ю. Шміта. Размешчаны на беразе Чукоцкага мора, на аднайменным мысе, за 650 км на поўнач ад Анадыра. Бліжэйшы населены пункт — нацыянальнае сяло Рыркайпій.
Вальтапіна
Вальтапіна (Valtopina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Умбрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Перуджа.
Насельніцтва складае 1454 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 6030. Тэлефонны код — 0742.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardino.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фізічнае цела
Фізічнае цела або проста цела — прадмет вывучэння фізікі. Цела — гэта пэўная сутнасць, якую можна разглядаць як адзінае цэлае і характарызаваць пэўнымі фізічнымі велічынямі. Напрыклад, у класічнай механіцы цела характарызуецца масай, становішчам у прасторы, памерамі і арыентацыяй, на яго дзейнічаюць сілы, яно можа мець хуткасць або паскарэнне. У тэрмадынаміцы цела характарызуецца аб'ёмам, тэмпературай і г.д. У электрастатыцы цела характарызуюцца зарадамі і патэнцыяламі.
Слова цела часта ўжываецца разам з дадатковымі вызначальнікамі, напрыклад: механічнае цела, абсалютна цвёрдае цела, абсалютна чорнае цела і г.д..
Вогненная Зямля, Антарктыда і астравы Паўднёвай Атлантыкі
Вогненная Зямля, Антарктыда і астравы Паўднёвай Атлантыкі (ісп.: Provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur) — самая паўднёвая аргенцінская правінцыя. Правінцыя абмываецца Атлантычным акіянам. Адзін з дэпартаментаў правінцыі - гэта частка мацерыка Антарктыда. Тэрытарыяльныя прэтэнзіі Аргенціны на Антарктыду і астравы Паўднёвай Атлантыкі не прызнаныя міжнароднай супольнасцю, таму тэхнічна Аргенціна кантралюе не ўсю правінцыю, а толькі частку вострава Вогненная Зямля і прылеглыя астравы.
Ізмайлаўская
«Ізмайлаўская» (Изма́йловская) — станцыя Арбацка-Пакроўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Адкрыта 21 кастрычніка 1961 года пад назвай «Ізмайлаўскі парк».
Вашкова
Вашко́ва (, Вашково) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Гарадская сцяна (Нюрнберг)
Гарадская сцяна (Stadtmauer) Старога горада - каменныя сярэднявечныя ўмацаванні (інжынерныя ахоўныя збудаванні), якія атачаюць раён гістарычнага цэнтра (т.зв. Стары горад) г. Нюрнберг.
Гарадская сцяна належыць да ліку найбольш значных архітэктурных і культурных помнікаў горада.
Мушмула японская (від раслін)
Мушмула японская (Eriobotrya japonica) (кіт. (кантон.) lo kwat, дзе -lo- азначае «разнавіднасць дрэва», а -kwêt- «апельсін») — невялікае паўднёвае дрэва або куст, які належыць да сямейства.
Вадзім Аляксеевіч Козін
Вадзім Аляксеевіч Козін (, Санкт-Пецярбург — ) — расійскі спявак (тэнар). Унук В.Панінай. На эстрадзе з 1920-х гадоў, выконваў цыганскія песні і рамансы, творы рускіх кампазітараў, уласныя творы. Рэпрэсаваны. Жыў у Магадане.
Мушмула японская (від раслін)
Арэал
Радзімай расліны лічаць Кітай. Са старажытных часоў культывуецца ў Японіі, адкуль і паходзіць яе назва. Сустракаецца таксама ў Індыі, Пакістане, Турцыі, Італіі і ў іншых краінах.
Ва Украіне расце і плоданасіць на паўднёвым беразе Крыму.
Прымяненне
Мушмула шырока ўжываецца ў народнай медыцыне. У Кітаі традыцыйна выкарыстоўваюць сіроп з садавіны як сродак ад кашлю і ангіны, а настойку з лісця як заспакойлівы. Лічаць, што плады мушмулы багатыя на абалоніну, калій і вітамін А.
Гамільтан (Антарыа)
Гамільтан (анг. Hamilton) — англамоўны горад у Канадзе, у правінцыі Антарыа. Насельніцтва - 505 тыс. чалавек (2006). Славіцца сваім універсітэтам.
Пачэсна (гміна)
Пачэ́сна (Poczesna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Чэнстахоўскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Пачэсне. Плошча гміны складае 60,13 км². Станам на 2014 год у гміне Пачэсна пражывалі 12 782 чалавекі, шчыльнасць — 212,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Уладзімір Уладзіміравіч Казлоў
Уладзімір Уладзіміравіч Казлоў (нар. ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў кіданні кап’я. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Пераможац Кубка Еўропы 2016 года ў кіданні кап’я з вынікам 79,34 м.
Чэмпіён Беларусі 2016 года ў кіданні кап’я з вынікам 77,85 м.
Міхаіл Мікалаевіч Пакроўскі
Міхаіл Мікалаевіч Пакроўскі (, Масква —, Масква) — вучоны-гісторык, савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч. Акадэмік АН СССР (1929), АН БССР (1928).
Біяграфія
У 1891 годзе скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Імператарскага Маскоўскага ўніверсітэта, вучань В. В. Ключэўскага і П. Г. Вінаградава.
З красавіка 1905 года член РСДРП. Актыўны ўдзельнік узброенага паўстання ў Маскве ў час рэвалюцыі 1905—1907 гадоў. З 1908 па 1917 гады жыў у эміграцыі. У жніўні 1917 года вярнуўся ў Расію і аднавіўся ў партыі бальшавікоў. Адыграў важную ролю ў захопе ўлады бальшавікамі ў Маскве ў кастрычніку 1917 года. У пачатку 1918 года удзельнічаў у мірных перагаворах Расіі з Германіяй у Брэсце, выступаў супраць заключэння сепаратнага Брэсцкага міра. З мая 1918 года намеснік наркама асветы РСФСР.
Насельніцтва Славакіі
Насельніцтва Славакіі паводле перапісу 2001 г.
Першамайская (закрытая станцыя метро)
«Першамайская» (Первома́йская) — закрытая станцыя Арбацка-Пакроўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Была канцавой на Арбацка-Пакроўскай лініі ў 1954-1961 гадах.
Чубут (правінцыя)
Чубут (Provincia del Chubut) — правінцыя ў паўднёвай частцы Аргенціны, размешчаная паміж 42 і 46 паўднёвымі паралелямі ў басейне ракі Чубут. На поўначы правінцыя мяжуе з правінцыяй Рыа-Негру, на поўдні з правінцыяй Санта-Крус, з усходу правінцыю абмываюць воды Атлантычнага акіяна, з захаду правінцыі — горы Анды, якія адасабляюць яе ад Чылі.
Назва правінцыі паходзіць ад назвы ракі Чубут. А яе назва ў сваю чаргу паходзіць ад слова chupat на мове народа тэўэльчэ (ісп.: Tehuelche), што азначае «празрысты».
Сталіца правінцыі — горад Расон.
Зазер’е (Пухавіцкі раён)
Зазе́р'е (, Зазерье) — аграгарадок у Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Голацкага сельсавета.
Кастусь Кірэенка
Кастусь Кірэенка (Канстанцін Ціханавіч), (, в. Гайшын, Слаўгарадскі раён — ) — беларускі, , і.
Біяграфія
Скончыў Гомельскі педагагічны інстытут у 1940 годзе. Пасля некалькіх месяцаў працы ў школе быў прызваны ў Чырвоную Армію. Падчас Вялікай Айчыннай вайны — вежавы стралок танка, потым карэспандэнт армейскай газеты на Заходнім і 2-м Беларускім франтах. Пасля дэмабілізацыі працаваў у часопісах «Беларусь» (1945—1962), галоўным рэдактарам часопісаў «Бярозка» (1962—1972) і «Полымя» (1972—1986). У 1980—1984 гадах з'яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
Зазер’е (Пухавіцкі раён)
Вялікае Княства Літоўскае
Вядома з канца 16 ст. у складзе Менскага павета ВКЛ.
Кастусь Кірэенка
Творчасць
Друкаваўся з 1939 года. Аўтар зборнікаў паэзіі «Ранак ідзе» (1945), «Пасля навальніцы» (1947), «Мая рэспубліка» (1949), «Маякі» (1952), «Родны свет» (1952), «Любоў і дружба» (1955), «Светлая хваля» (1959), «Антонавы грахі» (вершаваныя фельетоны, 1960), «Слаўся, юнацтва» (1961), «Вернасць» (1961), «Смага» (1962), «Жывыя ідуць наперад» (1964), «Цёплая радуга» (1966), «Кніга ста песень» (1971), «Слухайце ластавак» (1974), «Сіні вырай» (1976), «Вёсны веснаваць» (1979), «Дэкрэтам сэрца» (1983), «Калыска вятроў» (1985), «Надзея» (1985). Для дзяцей выйшлі паэма «Алёнчына школа» (1951), кніжкі вершаў «Зялёнае рэха» (1953), «Вясна-красна» (1956), «Сад піянерскі» (1960), «Урачыстая песня» (1965), «Прысяга» (1969), вершаў і паэм «Размова з капітанамі» (1987). У 1969 і 1978 гадах выйшлі Выбраныя творы ў 2-х, у 1986—1988 гг. — Збор твораў у 3 тамах.
Зазер’е (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай (1793 г.) — у складзе Расійскай імперыі.
Кастусь Кірэенка
Творчасць
Выдаў кнігі аповесцей і апавяданняў для дзяцей «Сум і радасць дзеда Рэпкі» (1967), «Ручаіны шукаюць ракі» (1967), «Алесева кніжка» (1972), «Вандроўнае шчасце: Рыбацкая паэма» (1977), кнігі публіцыстыкі «Амерыка здалёку і зблізку» (1971) і «Заўсёды з Радзімай» (успаміны, эсэ, нататкі, 1980).
Зазер’е (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
У 19 - пач. 20 ст. пасяленне уяўляла сабой сяло Пярэжырскай воласці Ігуменскім павеце Мінскай губерні, уластнасць роду Ваньковічаў. Антон Тадэвушавіч Ваньковіч атрымаў у спадчыну бацькоўскі маёнтак Зазер'е.
Кастусь Кірэенка
Творчасць
Пераклаў на беларускую мову паасобныя творы У. Маякоўскага, М. Ісакоўскага, Я. Смелякова,, Я. Райніса, М. Рыльскага, У. Сасюры, , М. Бажана, П. Тычыны, М. Нагнібеды, і інш. У яго перакладзе выйшлі асобнымі выданнямі зборнікі апавяданняў «Хто чым спявае» (1954), Л. Падвойскага «З Леніным у аўтамабілі» (1971), аповесць «Сашко» (1959), зборнік вершаў  «Явар» (1976), раманы  «П’яны дождж» (1975),  «Цяжар нашай дабрыні» (1977), К. Шавялёвай «Аляксандраўскі сад» (1979).
Зазер’е (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
На 1886 г. сяло было вядома пад назвай Завозеры, працавала праваслаўная царква, цапкоўна прыхадская школа, пры царкве - папячыцельства. Праваслаўны прыход налічваў каля 960 вернікаў. Побач з сялом знаходзіўся аднайменны маёнтак.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
Пасля рэвалюцыі працавала працошная школа 1-ай ступені, у якой у 1922 г. вучыліся 90 вучняў, працавала 2 настаўнікі.
У 1929 г. створаны калгас "Барацьба", працавала кузня, вадзяны млын з лесапілкай, сталярная майстэрня, сыраварня.
У часе Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да 4 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Да 2013 года Зазер'е ўваходзіла ў склад Пярэжырскага сельсавета.
Культура
Дом культуры. Бібліятэка.
Васіль Мікалаевіч Бібікаў
Біяграфія
Скончыў Ваенную акадэмію Геншатаба ў 1949 годзе. У Чырвонай Арміі з 1929 года. Лётчык. Удзельнік грамадзянскай вайны ў Іспаніі 1936—1939 гадоў, дзе зрабіў 78 баявых вылетаў, а таксама баёў на Халхін-Голе ў 1939, Вялікай Айчыннай вайны. З 1940 года камандуючы ПВС арміі. З ліпеня 1942 камандуючы 11-й паветранай арміяй Далёкаўсходнега фронту. Удзельнік разгрома японскай Квантунскай арміі ў 1945. З 1945 па 1961 служыў у ПВС.
Альвэрня (гміна)
Альвэ́рня (Alwernia) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хшаноўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Альвэрні. Плошча гміны складае 75,27 км². Станам на 2006 год у гміне Альвэрня пражывалі 12 726 чалавек, шчыльнасць — 169,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Маладзёжная (станцыя метро, Масква)
«Маладзёжная» (Молодёжная) — станцыя Арбацка-Пакроўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Будзішча (Гомельскі раён)
Бу́дзішча (, Будище) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чарацянскага сельсавета.
Вуглы (Ушацкі раён)
Вуглы́ (, Углы) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Жарскага сельсавета.
Рафалаўскі сельсавет
Рафа́лаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Рафалава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Магілёўскім раёне БССР. З 5 красавіка 1935 года ў складзе Бялыніцкага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вішоўскага сельсавета.
Станіслаў Пшыгодскі
Станіслаў Пшыгодскі (Пшыгоцкі) (Stanisław Przygodzki (Przygocki), каля 1609, Падляшша — 15 жніўня 1661, Пултуск) — святар, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 28 кастрычніка 1628 г. у Вільні. Прэфект аптэкі ў Варшаве (1645—1646), прэфект школ у Плоцку (1646—1648). Рэктар Полацкага езуіцкага калегіума (1652—1655). Інструктар у Доме ІІІ прабацыі ў Пінску (1658—1659), прэфект школ у Пултуску (1660—1661). Спаведнік Казіміра Льва Сапегі.
Паддэмбіцы (гміна)
Паддэмбі́цы (Poddębice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паддэмбіцкага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Паддэмбіцах. Плошча гміны складае 224,66 км². Станам на 2004 год у гміне Паддэмбіцы пражывалі 15 994 чалавекі, шчыльнасць — 71,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 49 салецтваў.
Джордж Дэвал
Джордж Чарлз Дэвал, малодшы (George Charles Devol, Jr;  — ) — амерыканскі інжынер, распрацоўшчык першага ў свеце праграмуемага робата-маніпулятара. У 1954 годзе Джордж Дэвал распрацаваў першы ў свеце праграмуемы робат-маніпулятар.
Праз год амерыканская карпарацыя General Motors упершыню выкарыстала робат-маніпулятар для выканання тэхналагічных аперацый на адным са сваіх заводаў.
Чэшская Сілезія
Чэшская Сілезія (České Slezsko, Ślůnsk Česki) — зямля на паўночным усходзе Чэшскай рэспублікі, чэшская частка Сілезіі. У мінулым вядомая пад назвамі Мараўская або Судэцкая Сілезія (1938—1945). Да 1918 года большая частка рэгіёну ўваходзіла ў склад Аўстра-Венгрыі (Аўстрыйская Сілезія). Адміністрацыйна ўключана ў Мараўскасілезскі край Чэшскай рэспублікі.
Геаграфія
Тэрыторыя Чэшскай Сілезіі распасціраецца на ўсход і захад ад горада Острава і ўключае ў сябе вялікую частку сучаснага Мараўскасілезскага края і, на крайнім захадзе, невялікую частку Оламаўцкага края з наваколлем горада Ясенік. Наступнымі па значнасці гарадамі пасля Остравы з’яўляюцца Опава, Карвіна і Тршынец. Вобласць размяшчаецца ў Судэцкіх горах, пераходзячых на ўсходзе ў Карпаты. Галоўныя рэкі: Одэр (Одра), Опава і Олшэ, якая працякае часткай па мяжы з Польшчай.
Гісторыя
Сучасная Чэшская Сілезія ўяўляе сабой тую частку Сілезіі, якая замацавалася за Аўстрыяй у канцы Першай Сілезскай войны (падчас Вайны за аўстрыйскую спадчыну) у 1742 годзе. Да 1900 года герцагства Верхняй і Ніжняй Сілезіі са сталіцай у Трапау займала плошчу ў 5140 км² з насельніцтвам у 670 тыс. чал. Да сучаснай Чэшскай Сілезіі таксама належыць Глучын, які быў да 1920 годзе ўключаны ў склад Германіі.
У 1918 годзе былое герцагства ўвайшло ў склад Судэцкай правінцыі Аўстрыі, аднак па Сен-Жэрменскаму мірнаму дагавору 1919 года перайшло да Чэхаславакіі за выключэннем часткі Цешынскай Сілезіі на ўсход ад ракі Олшэ, якая ўвайшла ў склад Польшчы.
Паводле Мюнхенскага пагаднення 1938 года большая частка Чэшскай Сілезіі ўвайшла ў склад рэйхсгау Судэцкая вобласць і заселена немцамі. Пасля Другой сусветнай вайны гэтыя землі былі вернуты Чэхаславакіі, а нямецкае насельніцтва дэпартавана (гл.: Дэпартацыя немцаў пасля Другой сусветнай вайны). Мяжа з Польшчай была ўсталявана часткова па рацэ Олшэ (афіцыйна паводле дагавора 1958 года).
Берынгаўскі
Берынгаўскі (Бе́ринговский) — пасёлак гарадскога тыпу ў Анадырскім раёне Чукоцкай аўтаномнай акругі Расіі. Утварае гарадское паселішча Берынгаўскі. Размешчаны на гары за 10 км ад бухты Вугальная Анадырскага заліва Берынгава мора. Адлегласць ад горада акруговага значэння 200 км. 759 жыхароў (2018).
Полацкі дзяржаўны медыцынскі каледж імя Героя Савецкага Саюза З. М. Тусналобавай-Марчанка
'''УА «Полацкі дзяржаўны медыцынскі каледж імя Героя Савецкага Саюза З. М. Тусналобавай-Марчанка»''' — установа сярэдняй спецыяльнай медыцынскай адукацыі сістэмы Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, знаходзіцца ў г.Полацк.
Гісторыя
У 1937 годзе па рашэнню Савета Народных Камісараў БССР на базе курсаў таварыства Чырвонага Крыжа была заснавана школа медсясцёр. У 1939 годзе адбыўся першы выпуск медыцынскіх работнікаў. 1 верасня 1945 года Полацкая школа медсясцёр аднавіла сваю працу. Да 1956 года школа не мела свайго будынка. У 1955 годзе школа медсясцёр была ператворана ў медыцынскае вучылішча. З 1958 па 1970 год працавала зубалячэбнае аддзяленне.
У 1963 годзе вучылішча становіцца базавым вучылішчам Віцебскай вобласці. У 1964-1968 гадах працавалі філіялы медвучылішча ў Паставах і Глыбокім. Філіялы падрыхтавалі 273 медсястры. З 1987-1988 навучальным годзе адкрывалася новая спецыяльнасць "фельчар-лабарант".
З 1979 года ў вучылішча пачалі функцыянаваць курсы павышэння кваліфікацыі сярэдніх медыцынскіх работнікаў, штогод праходзілі падрыхтоўку на курсах павышэння кваліфікацыі сярэдняга медперсаналу каля 500 чалавек.
Пастановай Савета Міністраў Беларускай ССР №195 ад 3 чэрвеня 1987 года медыцынскаму вучылішчу прысвоена імя Героя Савецкага Саюза Зінаіды Міхайлаўны Тусналобавай-Марчанка. З 2006 па 2011 год установа існавала як «Полацкі дзяржаўны навучальны цэнтр падрыхтоўкі, павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў з сярэдняй спецыяльнай медыцынскай адукацыяй імя Героя Савецкага Саюза З.М. Тусналобавай-Марчанка». З верасня 2011 года сучасная назва.
Хрысціянская дэмакратыя (Італія)
Хрысціянская дэмакратыя (Democrazia Cristiana, DC) — хрысціянска-дэмакратычная палітычная партыя Італіі. DC была заснавана 15 снежня 1943 года ў Італьянскай Сацыяльнай Рэспубліцы (акупаваная нацыстамі Італія) як ідэальны пераемнік Італьянскай народнай партыі, якая мела такі ж самы сімвал, шчыт крыжакоў (scudo crociato). Быўшы каталіцкай, цэнтрысцкай, усеагульнай партыяй, якая ўключала як правацэнтрысцкія, так і левацэнтрысцкія палітычныя фракцыі, DC адыгрываў дамінуючую ролю ў палітыцы Італіі на працягу пяцідзесяці гадоў і з’яўляўся часткай урада з моманту неўзабаве пасля яго стварэння і да яго канчатковага роспуску 16 студзеня 1994 года на фоне скандалаў у Тангентапалі. Хрысціянскія дэмакраты бесперапынна ўзначальвалі італьянскі ўрад з 1946 па 1981 год. Партыя атрымала мянушку «Белы кіт» (Balena bianca) з-за сваёй велізарнай арганізацыі і афіцыйнага колеру. Падчас як DC была ва ўрадзе, Італьянская камуністычная партыя была найбуйнейшай апазіцыйнай партыяй.
З 1946 па 1994 год DC была найбуйнейшай партыяй у парламенце Італіі, якая кіравала ў паслядоўных кааліцыях, у т.л. у сістэме Pentapartito. Першапачаткова яна падтрымлівала ліберальна-кансерватыўныя ўрады разам з умеранай Італьянскай дэмакратычнай сацыялістычнай партыяй, Італьянскай ліберальнай партыяй і Італьянскай рэспубліканскай партыяй, перш чым перайсці да арганічнага левацэнтрысцкага руху з удзелам Італьянскай сацыялістычнай партыі. Партыю падтрымліваў шэраг меншых партый, у тым ліку Італьянская народная партыя, Хрысціянска-дэмакратычны цэнтр, Аб'яднаныя хрысціянскія дэмакраты і ўсё яшчэ актыўны Саюз цэнтра. Былыя члены DC таксама распаўсюджаны сярод іншых партый, у тым ліку правацэнтрысцкай Forza Italia і левацэнтрысцкай Дэмакратычнай партыі. Яна была адным з заснавальнікаў Еўрапейскай народнай партыі ў 1976 годзе.
Кальві-дэл’Умбрыя
Насельніцтва складае 1844 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 5032. Тэлефонны код — 0744.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pancrazio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Козік
Козік — прозвішча.
Кунцаўская (станцыя метро)
«Кунцаўская» (Ку́нцевская) — крос-платформавая станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Арбацка-Пакроўскай і Філёўскай лініях, для апошняй з’яўляецца заходняй канцавой.
Дзюндзі Кінасіта
Дзюндзі Кінасіта (木下 順二; 2 жніўня 1914, Токіа — 30 кастрычніка 2006) — японскі драматург, тэарэтык тэатра.
Біяграфія
Скончыў Такійскі ўніверсітэт (1939). Першы значны твор — гістарычная драма «Навальніца» (1947). Яго творы адметныя рэалізмам, сувяззю з фальга, традыцыямі, усебаковым паказам японскай рэчаіснасці: п’есы «Жураўлінае пер’е» (1949, паст. 1955), «У адной усходняй краіне» (1959), «Японец па імені Ота» (1962; пра Р. Зорге), «Востраў Акінава» (1963), «Паміж ботам і чалавекам» (1972), «Свята на мерыдыяне» (1978). Аўтар п’ес на тэмы народных казак, тэарэтычных прац «Праблемы японскага народнага сказа» (1955), «Свет драмы» (1959), «Дыялог з драмай» (1968) і інш.
Анюйск
Анюйск (Анюйск) — сяло ў Білібінскім раёне Чукоцкай аўтаномнай акругі Расіі. Размешчана на правым беразе ракі Малы Анюй на мяжы Білібінскага раёна з Якуціяй. Адлегласць да раённага цэнтра складае 255 км, да акруговага цэнтра — 800 км. Сяло Анюйск было заснавана ў 1930-х гадах.
Цэліна Радзівіл
Цэліна (Цэлестына) Радзівіл, народжаная Сулістоўская ( — ) — жонка князя Канстанціна Радзівіла.
Паходжанне
Дачка Юзафа Сулістроўскага (1780—1815) і Караліны з Пржавускіх (каля 1780 — ?). Мела брата Эдмунда Сулістроўскага.
Сям'я
У 1829 годзе стала другой жонкай князя Канстанціна Радзівіла. Вянчанне адбылося ў віленскім касцёле Святых Янаў
У шлюбе нарадзілася толькі адно дзіця — дачка Ядвіга (1830  — 17.3.1863), якая стала жонкай князя Эдвіна Друцкага-Любецкага.
У мастацтве
Вядомы партрэт Цэліны Радзівіл, створаны і яшчэ адзін партрэт невядомага мастака.
Славянскі Бульвар (станцыя метро)
«Славянскі Бульвар» (Славя́нский бульва́р) — станцыя Арбацка-Пакроўскай лініі Маскоўскага метрапалітэна.
Павел Сцяпанавіч Малчанаў
Павел Сцяпанавіч Малча́наў ( — ) — беларускі акцёр і рэжысёр, Народны артыст СССР (1948), Народны артыст БССР (1940), лаўрэат Сталінскай прэміі (1946).
Біяграфія
П. С. Малчанаў нарадзіўся ў вёсцы Івольск Гомельскага павета (цяпер у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці).
З 1952 года П. С. Малчанаў у Беларускім тэатры імя Я. Купалы ў Мінску.
Творчасць
П. С. Малчанаў быў акцёрам шырокага дыяпазону. Яго творчасць адметна чалавечнасцю, прастатой і моцным тэмпераментам. Ён стварыў шэраг вобразаў простых людзей, трагічных і драматычных герояў і народных характараў.
Як рэжысёр паставіў «Арыстакраты» М. Пагодзіна (у Беларускім ТРАМе, 1938, разам з Г. Ферманам), «Вечар беларускіх вадэвіляў» паводле твораў «Пінская шляхта» Дуніна-Марцінкевіча, «Паўлінка» і «Прымакі» Янкі Купалы (у тэатры імя Якуба Коласа, 1936), у тэатры імя Янкі Купалы «Патрабуецца лгун» Дз. Пратасава (1965) і «Адкуль грэх?» А. Петрашкевіча (1969), у тэатры юнага гледача «Хлапчыш-Кібальчыш» паводле твора А. Гайдара, «Дама-невідзімка» П. Кальдэрона і іншыя.
У 1934 годзе сумесна з І. Бахарам зняў фільм «Палескія рабінзоны». Аўтар успамінаў «Тэатр — маё жыццё» (1984).
Палац Пена
Палац Пена (Palácio Nacional da Pena) — палац у Партугаліі, знаходзіцца на высокай скале над Сінтрай і вылучаецца фантастычным псеўдасярэднявечным стылем. Уся кампазіцыя з гары, замка і прылеглага парку плошчай 270 гектараў — адзін з ранніх узораў рамантычнай ландшафтнай архітэктуры XIX стагоддзя. Замак і парк узніклі ў 1840 годзе як летняя каралеўская рэзідэнцыя на месцы маленькага закінутага манастыра ў стылі мануэліна. Будаўніцтва арганізаваў Фердынанд фон Саксен-Кобург-Гота — баварскі прынц, муж каралевы Партугаліі Марыі II. Ён уклаў у гэты праект велізарныя сродкі, і працы працягваліся да самай яго смерці ў 1885 годзе. Унутраныя памяшканні з убраннем захаваны ў тым выглядзе, у якім іх пакінула апошняя ўладальніца, каралева Амелія, вымушаная бегчы з Партугаліі ў 1910 годзе.
Сяргей Мікалаевіч Бабурын
Сяргей Мікалаевіч Бабурын (, Сяміпалацінск, Казахская ССР) — расійскі палітытычны і дзяржаўны дзеяч, дэпутат Дзярждумы (1993—1999, 2003—2007), доктар юрыдычных навук, спецыяліст у галіне гісторыі дзяржавы і права, лідар Расійскага агульнанароднага саюза (затым партыя «Народны Саюз»).
Канчатковая перамога
Шляхі дасягнення
Існуюць два шляха да «Канчатковай Перамогі»: «ці працяглай працай асобных людзей, гэта значыць народнымі масамі, ці дакрэтам улад» Першы шлях прынята называць «дэсубізм» (ад эспер. слова Desubismo, ад de sub — знізу), другі — «дэсупрызм» (Desuprismo, ад de supre — зверху). Дэсупрызм хаця і супрацьпастаўлены дэсубізму, але ледзь іх узаемадапаўненне спрыяе найбольшаму распаўсюджанню эсперанта. яскравы таму прыклад — нямецкі горад Херцберг. У 1960 годзе ў ім зарадзіўся эсперанта-рух, актыўнасць якога прывяла да таго, што ў 2006 годзе згодна з рашэннем гарадскіх дэпутатаў горад атрымаў статус «эсперанта-горад».
Дэсубізм
Менавіта дэсубізм, згодна з думкай Заменгофа, найбольш верагодны шлях, так як па яго словах «улады прыходзяць на дапамогу са сваім адабрэннем толькі тады, калі ўсё ўжо поўнасцю гатова». Тое ж самае паказвае практыка эсперанта-руха: стварэнне на месцах эсперанта клубаў па ўсяму светубольш чым што іншае павялічыла колькасць эсперантыстаў. Таксама да дэсубізма магчыма аднесці рэгулярныя эсперанта-сустрэчы, курсы эсперанта, прадарожжы пасрэдствам Pasporta Servo і іншыя эсперанта мерапрыемствы. вАжнай перавагай дэсубізма з’яўляеууа натуральнае распаўсюджванне эсперанта.
Дэсупрызм
Прыклады дэсупрызма радзей сутракаюцца на практыцы: Галоўная перавага дэсупрызма — быстрае распаўсюджванне эсперанта паўсюды, дзе дзейнісае моц закона. Да недахопа адносіцца навязванне абавязка вывучаць мову.
Раўмізм
Асноўная стацця: Раўмізм Ідэалогія, супрацьлеглая фінвенкізму — раўмізм (raŭmismo). Ён разглядае «Канчатковую Перамогу» як утопію. Раўмісты канцэнтруюць увагу нена будучым эсперанта, а на яго сучаснасць. Не так прынцыпіяльна ўсімі сродкамі распаўсюджваць эсперанта па ўсім свеце, як культываваць ужо існуючы эсперанта-рух. Длдя іх эсперанта-рух — гэта «самастойна выбраная дыяспарная моўная меншасць»
Чубут (рака)
Чубу́т (Río Chubut) — рака ў Патагоніі, у паўднёвай частцы Аргенціны.
Назва ракі паходзіць ад слова chupat на мове народа тэўэльчэ (Tehuelche), што азначае «празрысты».
Даўжыня ракі 810 км, плошча вадазбору — каля 138 000 км². Рака бярэ пачатак на ўсходніх схілах Патагонскіх Анд і ўпадае паблізу горада Расон ў Атлантычны акіян, перасякаючы па шляху Паўпустынныя плато. Сярэдні расход вады каля 50 м³/с. Галоўны прыток ракі — Рыа-Чыка. На невялікім адрэзку рака працякае па правінцыі Рыа-Негра, на астатнім працягу — па аднайменнай правінцыі.