cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тыкаль
Гарадзішча
У цэнтры горада размешчана 6 ступеністых пірамід (платформаў) з храмамі на вяршынях. Раннімі даследчыкамі яны былі пранумараваны. Драўляныя элементы канструкцый выкананы з жалезнага дрэва і захаваліся, нягледзячы на ​​шаноўны ўзрост. Добра захаваныя надпісы дапамаглі ўсталяваць даты пабудовы збудаванняў і імёны кіраўнікоў горада. Храм I быў збудаваны каля 695 года, Храм III у 810 годзе, Найбуйнейшы храм-піраміда IV вышынёй 72 м быў скончаны да 720. Храм V — 750. Храм VI — 766. Сярод іншых збудаванняў вылучаюцца палацы кіраўнікоў, храмы меншых памераў, будынак, які служыў, хутчэй за ўсё, турмой (захаваліся рашоткі з драўляных брусоў на вокнах), пляцоўкі для гульні ў мяч (гэтыя своеасаблівыя старажытныя стадыёны звычайныя для гарадоў мая — гульня, хутчэй за ўсё, мела рытуальны характар).
Міхаіл Міхайлавіч Інькоў
Міхаіл Міхайлавіч Інькоў (нар., г. п. Зэльва, Гродзенская вобласць) — беларускі скульптар і архітэктар.
Біяграфія
У 1977 годзе скончыў архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута па спецыяльнасці «Архітэктура».
У 1977—1978 гадах працаваў дызайнерам ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце тэхнічнай эстэтыкі. У 1978—1982 гадах загадчык аддзела «Усходняя Беларусь» у групе па стварэнні Беларускага дзяржаўнага музея народнай архітэктуры і побыту, у 1982—1984 гадах — архітэктар у навукова-даследчым праектным бюро Міністэрства культуры БССР. З 1984 года выкладаў у студыі «Скульптура» Дома піянераў і школьнікаў Фрунзенскага раёна г. Мінска.
У 1984—1988 гадах вучыўся ў прыватнай мастацкай студыі Алега Вікенцьевіча Луцэвіча, у 1988—1994 — у Беларускай акадэміі мастацтваў на аддзяленні «Скульптура» мастацкага факультэта ў А. Арцімовіча. На дыпломную працу, помнік святой Соф’і Слуцкай, Інькова блаславіў мітрапаліт Філарэт. Гэта была першая дыпломная праца ў Акадэміі на рэлігійную тэматыку, Інькову прапаноўвалі абараняцца нядаўна адкрытым манументам Кірылу Тураўскаму, бо сярод выкладчыкаў былі камуністы. Але Інькоў настаяў на сваім, атрымаўшы на экзамены тройку. Камісія палічыла, што мастак не мусіць ісці на павадку ў царкве, і не ацаніла дэкаратыўнасць працы.
3 1989 года ўдзельнік мастацкіх выставак. Сябра Беларускага саюза мастакоў з 1995 года.
Пасля трагедыі на Нямізе 30 мая 1999 года, у якой загінула ягоная 15-гадовая дачкая Марыя, секцыя скульптараў Саюза мастакоў Беларусі аднагалосна прагаласавалі за тое, каб Інькоў стварыў помнік загінулым. Але ў выніку помнік стварыў тагачасны старшыня Саюза мастакоў, скульптар Г. Буралкін, у суаўтарстве з архітэктарамі Святланай Барысовіч, Людмілай Жлоба, А. Чадовічам. Інькоў застаўся пакрыўджаным на скульптара і вельмі незадаволеным мемарыялам :
Жыве ў Мінску.
Творчасць
Працуе ў станковай і манументальнай скульптуры.
Аўтар помнікаў Святому Кірылу Тураўскаму ў Тураве (1993, у сааўтарстве з архітэктарам М. І. Лук’янчыкам), лётчыку А. Гараўцу ў Віцебску (1995, у сааўтарстве са скульптарам А. Я. Арцімовічам і архітэктарам В. В. Рыбаковым), княгіні Соф’і Слуцкай у Слуцку (2000, у сааўтарстве з архітэктарам М. І. Лук’янчыкам), мемарыяла ахвярам трагедыі на Нямізе (2000, у сааўтарстве з архітэктарамі Людмілай Жлоба, Святланай Барысовіч, Генадзем Лаўрэцкім ), помніка трагічна загінулым на Нямізе 30 мая 1999 года на Кальварыйскіх могілках у Мінску (2001, у сааўтарстве з архітэктарам М. І. Лук’янчыкам), помніка паэтэсе Ларысе Геніюш у Старых Дарогах (2001) і ў Зэльве (2003), мемарыяльнай стэлы воінам і партызанам на Вайсковых могілках Мінска (2005, у сааўтарстве з архітэктарамі Г. А. Аксёнавай і В. Пачачуевым), паклоннага крыжа «1000-годдзе Тураўскай епархіі» ў Тураве (2005), бюстаў Героя Савецкага Саюза М. І. Зіньковіча і іншых на Алеі герояў (2008, у сааўтарстве з архітэктарам Г. А. Лаўрэцкім); памятных знакаў воінам-інтэрнацыяналістам (2008) у Касцюковічах, у гонар 430-годдзя Астрожской Бібліі ў в. Тарасава Мінскага раёна, протапрэсвітару Віталю Баравому ў аграгарадку Параф’янава Докшыцкага раёна (2016), Канстанціну Астрожскаму ў Тураве (у сааўтарстве з архітэктарам М. Сальнікавым ), серыя скульптур «Свет кахання» (Мінск).
31 сакавіка 2012 года ў Мінску на тэрыторыі прыходскага храма ў гонар святой благавернай княгіні Сафіі Слуцкай адкрыты зроблены па праекту Міхаіла Інькова другі помнік княгіні Соф’і Слуцкай.
Аўтар мемарыяльных дошак Максіму Танку (1999), Алене Мазанік (2002, у сааўтарстве з архітэктарам І. Раўко), І. І. Матусевічу (2005), Аляксандра Папова (2006), Уладзіміру Журу (2008) ў Мінску, князю Канстанціну Астрожскаму ў в. Тарасава Мінскага раёна (2008, сааўтарстве з архітэктарам Г. А. Лаўрэцкім; копія ўстаноўлена ў Супрасльскім Дабравешчанскім манастыры), Андрэю Пешчанку, у гонар 400-годдзя заснавання Свята-Петра-Паўлаўскага сабора ў Мінску, протапрэсвітару Віталю Баравому ў в. Жыровіцы (2015), Мінскаму гета.
Аўтар надмагільных помнікаў М. Інькову (1995), дачцэ Марыі Іньковай на Кальварыйскіх могілках у Мінску (2001).
Зрабіў праект помніка «Змагарам Слуцкага збройнага чыну 1920 года», які захоўваецца ў музеі Анатоля Белага ў Старых Дарогах.
Творы знаходзяцца ў Тураўскім краязнаўчым музеі, Старадарожскім гісторыка-этнаграфічным музеі, Мінскім епархіяльным упраўленні і інш.
Сям’я
Быў у шлюбе з Нінай Сцяпанаўнай Іньковай, іх дачка Марыя ва ўзросце 15 гадоў загінула ў цісканіне на Нямізе 30 мая 1999 года.
NGC 2893
NGC 2893 (іншыя абазначэнні — UGC 5060, IRAS09273+2945, MCG 5-23-5, ZWG 152.18, MK 401, KUG 0927+297, PGC 26979) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алі-Саб’е (рэгіён)
Алі-Саб'е (d'Ali Sabieh, على صبيح) — адзін з пяці рэгіёнаў Джыбуці, які размяшчаецца на поўдні краіны. На ўсходзе рэгіён мяжуе з той часткай Самалі, на якую прэтэндуе не прызнаны Самаліленд, на поўдні мяжуе з Эфіопіяй. Адміністрацыйны цэнтр — Алі-Саб’е. Плошча — 2 400 км², насельніцтва складае 61 000 (на 2007 год).
Якаў Львовіч Сімкін
Якаў Львовіч Сімкін (25.08.1921, в. Леніна Горацкага раёна Магілёўскай вобласці — 2.08.1978, Масква) — савецкі мастак, графік, член Саюза мастакоў СССР (1969), удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Льва і Эстэр Сімкіных. Праз некаторы час сям’я пераехала ў горад Горкі Магілёўскай вобласці, дзе ён у 1939 годзе скончыў сярэднюю школу № 2.
Заслужаны эканаміст БССР, кандыдат эканамічных навук, прафесар кафедры аграбізнесу Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі М. З. Фрэйдзін, стрыечны брат мастака, успамінае, што «…яшчэ ў школьныя гады Якаў захапляўся мастацтвам і літаратурай. І доўга вагаўся куды паступаць: у мастацкі ці педагагічны інстытут. У той час перамагло захапленне да літаратуры».
У 1939 годзе ён паступіў у Мінскі педагагічны інстытут. А праз некалькі месяцаў, быў прызваны на службу ў Чырвоную Армію, дзе і сустрэў Вялікую Айчынную вайну.
З першага і да апошняга дня Якаў Сімкін ваяваў, будучы механікам 16-га і 177-га знішчальных палкоў Чырвонай Арміі. Узнагароджаны медалямі «За абарону Масквы» і «За перамогу над Германіяй». .
Пасля вайны Я. Сімкін жыў у Мінску, працаваў у газетах «Тревога» і «Зорька» (Мінск). Быў лектарам Усесаюзнага таварыства па распаўсюджванні палітычных і навуковых ведаў, ездзіў з лекцыямі па Беларусі.
Сульфід малібдэну(IV)
Сульфід малібдэну(IV) (дысульфід малібдэну) — неарганічнае бінарнае хімічнае злучэнне четырохвалентнага малібдэну з двухвалентнай серай. Хімічная формула.
Якаў Львовіч Сімкін
Біяграфія
Затым пераязджае ў Маскву і ў 1947 годзе ён уваходзіў у «Брыгаду Маякоўскага» — літаратурнае аб’яднанне, якое працавала пры музеі У. У. Маякоўскага і быў няштатным лектарам гэтага музея.
Мастацтвазнаўца Н. Крымава ў артыкуле «О Я. Л. Симкине», успамінала:
З чытаннем вершаў ён шмат ездзіў па краіне, быў у ліку пераможцаў агульнамаскоўскага конкурсу на лепшага чытальніка твораў паэта. У 1950 годзе Я. Сімкін скончыў завочнае аддзяленне філалагічнага факультэта МДУ імя М. В. Ламаносава. Аднак уладкавацца на працу па спецыяльнасці ў гуманітарнай сферы, у сувязі з разгорнутай у СССР у той час антысеміцкай кампаніяй па барацьбе з «бязроднымі касмапалітамі», было немагчыма. Прыйшлося працаваць слесарам на заводзе «Борец», майстрам вытворчага навучання ў тэхнічным вучылішчы ў Маскве, а затым — выкладчыкам працы і малявання ў школе. Праца ў школе дазваляла яму працягнуць любімыя з ранняга дзяцінства самастойныя заняткі малявання. З часам гэтыя заняткі прадоўжыліся ў студыі самадзейных мастакоў. Там ён займаўся ў мастакоў М. Т. Райскага і М. Т. Хазанава, апошні быў вучнем Казіміра Малевіча.
У 1969 годзе Я.Сімкін быў прыняты ў члены Саюза мастакоў СССР. Мастак памёр у 1978 годзе пасля цяжкай хваробы.
Творчая дзейнасць
Ён пачынаў працаваць, як усе мастакі, пэндзлем і алоўкам, але потым — усё больш масціхінам і звяртаўся да пэндзля ўжо толькі для замацавання малюнка. Яго родныя ўспамінаюць, што працаваў ён вельмі шмат. Усюды, дзе толькі мог, рабіў малюнкі і накіды. Мабыць, ён прадчуваў, што часу на творчасць будзе адпушчана мала.
Let’s Twist Again
«Let's Twist Again» (Станцуйма туіст ізноў!) — гэта песня, напісаная Кэлам Мэнам і Дэйвам Эпелам, і выданая як сінгл спеваком Чабі Чэкерам. Гэтая песня — адзін з найбуйнейшых хітоў 1961 году, яна дайшла да 8 месца ў чарце Білборд Поп (і так жа сама дасягнула 3-га месца ў чарце Білборд Кэш Бокс) у жніўні 1961 году, а затым яшчэ патрапіла на 2-гі радок чартаў у Злучаным Каралеўстве ў 1962 годзе, у студзені. Туіст, які ўзгадваецца ў песне — гэта адсылка да ўсеахапляльнай маніі туістам у ЗША ў тае гады, а «ізноў» у назве адсылае да таго факту, што ў 1960 годзе Чабі ўжо выпускаў іншы хіт пра туіст, «The Twist» (які, дарэчы двойчы патрапляў на 2-ую пазіцыю ў амерыканскіх чартах).
Якаў Львовіч Сімкін
Творчая дзейнасць
Мастак працаваў у розных жанрах. З самага пачатку ён вялікую ўвагу надаваў партрэту, які займаў у яго творчасці значнае месца. Ён авалодаў прафесійнымі навыкамі партрэтыста і выпрацаваў самастойны падыход да задач партрэтнага жывапісу. Я.Сімкін стварыў цэлую плеяду партрэтаў, адзначаных вострай назіральнасцю, дакладных і лаканічных па выяўленчай форме. Ужо ў першых сваіх працах мастак праявіў здольнасць выказаць характар і перадаць тыповыя асаблівасці адлюстроўваных імі людзей. Сярод іх шмат партрэтаў дзеячаў культуры — Б. Пастэрнака (з 1963 па 1978 гады былі напісаныя пяць яго партрэтаў), А. Грына (гэты партрэт быў набыты дырэкцыяй музея А. Грына), выдатнага артыста С. Міхоэлса, мастакоў Н.Ларскага, А. Ю. Нікіча, піяніста Ван Кліберна, Героя Савецкага Саюза Аліі Молдагулавай (яе партрэт знаходзіцца ў фондах Горацкага гісторыка-этнаграфічнага музея) і іншых.
Let’s Twist Again
У 1962 годзе песня атрымала Грэмі як Найлепшы Рок-н-рольны Запіс. Чабі таксама запісаў версіі гэтага хіту па-нямецку і па-італьянску (Der Twist Beginnt і Balliamo il Twist, адпаведна). Гурт «The Residents» пазней, у 1976 годзе, засэмплаваў «Der Twist Beginnt» у пачатку альбома «The Third Reich 'n Roll». А яшчэ песня Чабі трапіла ў саўндтрэк да стужкі «Дапамога» ў 2011 годзе.
На гэтую песню запісалі шмат кавераў, сярод выканаўцаў, што зрабілі гэта былі Таццяна Кэмерон Тайчы, «Kids Incorporated» і нават Філіп Кіркораў.
Якаў Львовіч Сімкін
Творчая дзейнасць
Я. Сімкін быў аўтарам серыі натюрмортаў. Адзін з іх «Натюрморт с автопортретом Ван Гога», напісаны ў 1975 годзе, быў закуплены дырэкцыяй выстаў Саюза мастакоў РСФСР.
З 1968 года Якаў Львовіч пачаў займацца графікай і стварае цэлыя цыклы работ аб такіх гістарычных гарадах, як Растоў Вялікі, Яраслаўль, Угліч, Пячоры. Не забыўся зямляк і пра родную Беларусь. Ім былі створаны карціны: «В белорусской хате», «Белоруссия. В Горках» і іншыя.
Мастак прымяняе розную тэхніку: чорную туш, пяро, каляровыя алоўкі, фламастэры. Графічныя работы даследчыкі яго творчасці дзеляць на цыклы: «В Карпатах», «Псковско — Печерская лавра», «Обнаженная натура», «Карпатские и прибалтийские пейзажи», «Церкви».
Мастак вельми любіў мора і стварыў шмат марскіх пейзажаў. Малюючы мора, ён бачыў яго рух, адчуваў подых ветру і прахалоду марскіх пырскаў і гэта надавала жывую энергетыку палатну. У карцінах «Пристань», «В рижском заливе», «Лодки на озере» і іншых раскрываецца прыгажосць мора і сіла дзікай прыроды.
Большая частка работ Я. Л. Сімкіна захоўваецца ў сям’і мастака, у горадзе Кэмбрыдж канадскай правінцыі Антарыё. Калекцыя з 21 карціны была падорана жонкай мастака Дзінай Каданер і яго сынам Уладзімірам Горацкаму гісторыка-этнаграфічнаму музею, які штогод, да дня нараджэння майстра, выстаўляе карціны ў выставачнай зале.
Ацэнка творчасці
Мастацтвазнаўца і арт-крытык Сяргей Кускоў лічыць, што Я. Сімкін «…жывапісец, які працаваў не дзеля славы і поспеху, а па-пустэльніцку бескарысліва, у лепшым сэнсе слова для сябе, але больш усяго для самакаштоўнага Мастацтва, якое стала сэнсам жыцця і шанцам асабістай свабоды».
Мастацтвазнаўца Марына Аграноўская ў артыкуле «Пра Я. Л. Сімкіна», аналізуючы яго партрэты, пісала: «Гледзячы на напісаныя Сімкіным партрэты, адчуваеш, як дзівіла мастака адзінасць кожнага чалавечага аблічча. Партрэтыст не змаўкаў у ім ніколі. Як любіў мастак разглядаць людзей, як чапала і замілоўвала яго іх адрозненне — гэта заўсёды цудоўная для добразычлівага погляду каштоўнасць, якая ёсць у кожным: раскосасць вачэй, прыпухласць шчок ці пакатасць плячэй. Як ён умеў убачыць, адчуць, суперажыць характар і захоплена захаваць яго!» Аграновская, Марина «О Я. Л. Симкине» в кат.: Симкин, Яков Львович Живопись. Графика : каталог выставки / составитель В. А. Невельсон. — Москва : Советский художник, 1980. С.19. .
Мастак і мастацтвазнаўца А. Госцеў аналізую нацюрморты Я. Сімкіна адзначае: «Разнастайны прадметны свет, які атачае чалавека … паўстае перад намі ў шматлікіх нацюрмортах Сімкіна. Узнікае пытанне, што можа дадаць яшчэ адзін новы нацюрморт да дзясяткаў ужо напісаных? Вось тут вось і здзяйсняецца цуд: створаны рукою майстра, ён уводзіць гледачоў у свет такіх знаёмых нам рэчаў і прадметаў, адкрываючы пры гэтым усё новыя і новыя грані іх, а, такім чынам, і нашага быцця».
Мастацтвазнаўца Наталля Крымава, аналізуючы яго графічныя творы пісала: «Асабліва ў яго графічных працах (зробленых у Растове Вялікім, на возеры Сенеж, ва Углічы, Пячорах, на рацэ Нерль) бачныя прыхільнасці мастака. Я. Сімкін любіў тое, што зроблена на зямлі чалавекам як бы ў згодзе з прыродай, не ў супярэчнасці з ёй».
Мастацтвазнаўцы і арт-крытыкі лічаць, што галоўным у працы мастака з’яўляецца духоўнасць і прыгажосць навакольнага свету. І адзначалі што ў адоранага жывапісца асаблівае «колерабачанне» і называлі Я. Сімкіна «калераносным» мастаком.
Устойлівая адзінка
Устойлівая адзі́нка — асноўны аб’ект вывучэння фразеалогіі, устойлівае спалучэнне словаў, якое мае пэўныя дадатковыя якасці.
Пры вызначэнні тэрміна ўстойлівая адзінка прапануюцца самыя розныя мовазнаўчыя крытэрыі, але большасць існуючых канцэпцый арыентуецца пры гэтым на пералічэнне катэгарыяльных якасцей гэтай адзінкі, якія зводзяцца да наступных: неаднаслоўнасць; ідыяматычнасць; наяўнасць комплексу экспрэсіўных характарыстык; устойлівасць; у сінтаксічнай структуры сказа фразеалагізмы могуць замяшчаць словы; прыказкі па пабудове нагадваюць сказ.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Вярэйкі)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі — рымска-каталіцкі храм у вёсцы Вярэйках Ваўкавыскага раёна. Дзейнічае. Помнік архітэктуры позняга класіцызму.
Гісторыя
У чэрвені 1826 года мясцовыя вернікі рымска-каталіцкага веравызнання атрымалі дазвол на заснаванне ўласнай святыні. Закладзенаму касцёлу надалі статус філіяльнага ад рэплеўскай парафіі. Праект будынка быў прысланы з Пецярбурга.
Выконваючы жаданне жонкі, Аляксандры з Біспінгаў, праваслаўны палкоўнік і стацкі саветнік звярнуўся да царскага ўрада з просьбай пабудаваць касцёл. Некалькі гадоў цягнулася цяжба з уладамі наконт правамоцтва самавольнага будаўніцтва, якое Свечын абгрунтоўваў тым, што ў Вярэйках з даўніх часоў існаваў касцёл. Дазвол атрымаў пры ўмове ўзвядзення праваслаўнага храма ў Кузьмічах. Аляксандр выканаў гэту ўмову. Звесткі пра месцазнаходжанне храма трохі супярэчлівыя. Мабыць, гэта была невялікая могілкавая царква пры суседнім «сяле Дзевяткаўцы». Будынак у 1881 г. перенесены вернікамі на могілкі ў Вярэйкі. Пасля рамонтаў, а магчыма, перабудоў захаваўся. У 1838 г. Аляксандра не стала, ён быў пахаваны ў пабудаванай ім сядзібнай капліцы ў Кузьмічах (в. Емяльянава). У Вярэйках, за 150 м ад касцёла, пры гасцінцы, ад якога адгаліноўваецца дарога ў Кузьмічы, Аляксандра паставіла помнік мужу, на якім выбіты наступныя словы на польскай мове: ''«Аляксандр Толь Светчын са знакамітага баярскага роду, дзяржаўны дзеяч, кавалер шматлікіх ордэнаў. Яго жыццё пад трыма манархамі была напоўнена сямейнай і грамадскай дабрадзейнасцю. Заўсёды справядлівы, шанавны сваім родам і грамадзянамі, жыў з верай у Бога і з Богам. Нарадзіўся 27 жніўня 1774 г., памёр 13 снежня 1838 г.»''. Паводле меркавання некаторых мясцовых жыхароў, Светчын быў пахаваны на гэтым месцы, а затым перапахаваны ў Кузьмічах. У крыпце храма пахавана Тэадора.
Паводле палажэння аб ардынацыі, пры храме было адкрыта Вярэйкаўскае вучылішча, на патрэбы якога штогод вылучалася 150 рублёў срэбрам. Ардынатам А. Біспінгам быў пабудаваны дом з яловага бруса, крыты гонтам, з галандскімі кафлянымі печамі. Вучылішча забяспечвалася кнігамі і картамі (47 найменняў)
19 чэрвеня 1865 года на хвалі рэпрэсій пасля паражэння паўстання К. Каліноўскага касцёл у Вярэйках быў зачынены і 3 лістапада 1866 года перададзены ў праваслаўнае ведамства. У 1868 годзе святыня была перабудавана па праекце архітэктара Мікалая Ціхвінскага ў рэтраспектыўна-рускім стылі, зменены дэкор над праёмамі, а таксама завяршэнне вежы-званіцы, над сяродкрыжжам з’явілася цыбулепадобная глаўка. У 1921 годзе касцёл вяр­нулі каталіцкай супольнасці. У выні­ку рэканструкцыі былі разабраны вежа-званіца і крухта, на іх месцы ўзвялі шасцікалонны порцік. Новую вежу-званіцу (трох’ярусную чацверыковую шатровую) пабудавалі ў стылі неакласіцызм справа перад касцёлам. Касцёл быў ізноў асвечаны пад гістарычным тытулам Найсвяцейшага Імя Марыі Панны. Колькасць вернікаў вярэй­каў­скай парафіі перад Другой сусветнай вайной была больш за 2000 чалавек, да парафіі належала драўляная капліца на парафіяльных могілках, пабудаваная на мяжы 1920-30-х гадоў.
У жніўні 1952 года касцёл быў зноў зачынены, будынак перададзены мясцоваму саўгасу пад зернесховішча. Вернікі абсталявалі капліцу на парафіяльных могілках. У 1959 годзе ўлады знялі парафію з рэгістрацыі.
У 1990 годзе будынак вярнулі католікам і адразу ж пачалася рэстаўрацыя касцёла. На 1997 год парафія налічвала каля 800 вернікаў.
Архітэктура
Касцёл зараз бязвежавы і безапсідны. Прамавугольны ў плане аднанефавы аб’ём па баках фланкіраваны купальнымі чатырохграннымі ратондамі. Галоўны фасад пазначаны шасці­калонным порцікам, у конхавых нішах усталяваны каменныя фігуры святых Пятра (злева) і прарока Маісея. Пасярэдзіне бакавых фасадаў змешчаны трохвугольныя фран­тоны. Касцёл накрыты двух­схільным бляшаным дахам.
Касцёльны ўчастак абнесены бутавай агароджай з брамай у выглядзе атынкаваных цагляных слупкоў.
Інтэр’ер
Інтэр’ер залавы, перакрыты плоскай падшыўной атынкаванай столлю. Унутры тры мураваныя алтары. Галоўны алтар старажытны, у стылі класіцызм, дзве пары пілястраў нясуць трохвугольны франтон з Усёвідушчым Вокам, у цэнтры змешчаны абраз Уваскрасення Пана Езуса. Бакавыя алтары створаны ўжо пасля адраджэння касцёла: у левым змешчаны абраз Маці Божай Вастрабрамскай, у правым — тытульны абраз св. Станіслава (парафіяне лічаць, што тытул касцёла падвойны — яшчэ св. Станіслава, біскупа і мучаніка). Пад касцёлам знаходзіцца крыпта-пахавальня (замураваная ў 1990-я гады). На пілястрах прэзбітэрыя змешчаны гіпсавыя выявы святых апосталаў Якуба і Паўла (незвычайнае суседства звязана, магчыма, з тым, што выявы астатніх Апосталаў знаходзіліся на пілястрах малітоўнай залы). Над уваходам зроблены балкон арганных хораў, які абапіраецца на ўнутраны тамбур.
Капліца
Могілкавая капліца, пабудаваная ў XIX стагоддзі з дрэва, прамавугольная ў плане з трохграннай алтарнай часткай, накрытая двухсхільным дахам з вальмамі над алтаром. Уваход пазначаны невялікай крухтай, галоўны фасад завершаны чацверыковай вежачкай. Да фасада далучаны нізкі прамавугольны прытвор пад вільчыкавым дахам. Вертыкальна ашаляваныя бакавыя фасады прарэзаны двума парамі прамавугольных аконных праёмаў.
201-я мотастралковая дывізія
201-я мотастралковая дывізія — вайсковае фарміраванне СССР і Расіі. Удзельнічала ў Вялікай Айчыннай, Афганскай і Таджыкскай войнах.
Гісторыя
Дывізія ўтворана 1 чэрвеня 1943 года ў Тасноўскім раёне Ленінградскай вобласці на базе брыгад унутранай аховы Ленінграда, памежнай брыгады і асобных падраздзяленняў брыгады марской пяхоты.
Баявое хрышчэнне прыняла ў 1944 годзе, калі ў складзе Ленінградскага фронту воінскія часці дывізіі вызвалілі больш за 55 населеных пунктаў і авалодалі горадам Гатчына. У красавік—ліпені ўдзельнічала ў Нарвскай наступальнай аперацыі, вяла баі на Нарвскім плацдарме і вызваляла г. Нарву. З верасня па кастрычнік вяла зацятыя баі ў Эстоніі і Латвіі, прымала ўдзел у вызваленні Рыгі. Да канца вайны змагалася супраць Курляндскай групоўкі.
З мая па ліпень 1945 года дыслакавалася пад горадам Тукумс (Латвійская ССР). Потым, да снежаня 1979 года, дыслакавалася на тэрыторыі Таджыкскай ССР, займалася планавай баявой падрыхтоўкай. Потым была перадыслакавана ў Тэрмез (Узбекская ССР), дзе ўвайшла ў склад 40-й арміі.
У лютым 1980 года ў складзе абмежаванага кантынгенту савецкіх войск ўведзена на тэрыторыю Дэмакратычнай Рэспублікі Афганістан. Воінскія часці дывізіі ўдзельнічалі ў рэйдах і баявых аперацыях у правінцыях Кундуз, Тахар, Балх, Баглан, Саманган, неслі службу на блокпастах і вартавых заставах. У лютым 1989 года была выведзена ў Таджыкскую ССР.
З 1992 па 1996 год ва ўмовах грамадзянскай вайны ў Таджыкістане выконвала задачы па забеспячэнні грамадскага парадку, ахове найважнейшых ваенных і дзяржаўных аб’ектаў, папярэджанні і спыненні пераходаў дзяржаўнай мяжы.
Раман Фёдаравіч Брант
Раман Фёдаравіч Брант (Robert Ernst Martin Brandt,,  — ) — рускі мовазнавец, славіст. Член-карэспандэнт Імператарскай Пецярбургскай акадэміі навук (1902). Прафесар Маскоўскага ўніверсітэта (1886). Малодшы сын акадэміка Ф. Ф. Бранта.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Санкт-Пецярбургу 4 (16) снежня 1853 года; быў малодшым сынам выхадца з Прусіі, вядомага заолага, акадэміка Ф. Ф. Бранта.
У 1875 годзе скончыў Імператарскі Пецярбургскі ўніверсітэт. Быў пакінуты на два гады пры ўніверсітэце для падрыхтоўкі да прафесарскага звання; першы год займаўся пад кіраўніцтвам І. І. Сразнеўскага і, на другі год адправіўся за мяжу (Лейпцыгскі і Пражскі ўніверсітэты). Пасля вяртання, 1 жніўня 1877 года быў вызначаны выканаўцам пасады экстраардынарнага прафесара Нежынскага гісторыка-філалагічнага інстытута па кафедры славянскай філалогіі.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па гісторыі славянскіх моў і літаратур; з лінгвістычных даследаванняў найбольш значныя па славянскаму націску, словаўтварэнні, фанетыцы, граматыцы, палеаграфіі («Апісанне славянскай акцэнталогіі», 1880, і інш.).
Распрацоўваў праблемы стварэння і выкарыстання міжнародных штучных моў (у т.л. эсперанта).
Далучаўся да кірунку младаграматызму.
Вільгельм Буш
Генрых Хрысціян Вільгельм Буш (Heinrich Christian Wilhelm Busch;,  — , , цяпер у межах Зезена) — нямецкі паэт-гумарыст і малявальшчык. За свае папулярныя сатырычныя вершы ў малюнках лічыцца адным з заснавальнікаў коміксаў. Аўтар папулярных кніг для дзяцей «Макс і Морыц» і «Пліх і Плюх». Акрамя ілюстрацый да сваіх твораў, Буш з'яўляецца аўтарам больш за тысячы карцін (пераважна невялікага фармату), напісаных алеем. Пры жыцці аўтара яны заставаліся малавядомымі, і былі выстаўленыя толькі пасля яго смерці. Большасць карцін напісаны ў экспрэсіянісцкай манеры. Сын крамніка. Навучаўся ў Дзюсельдорфскай акадэміі мастацтваў, а таксама ў Антверпене і Мюнхене.
Пераклады на беларускую мову
У выдавецтве «Юнацтва» у 1984-м годзе выйшла кніга «Макс і Морыц. Вясёлыя гісторыя ў малюнках і вершах» (Пер. з ням. А. Вольскі).
Фразеалагізм
Фразеалагізм — устойлівая, узнаўляльная, не менш як двухкампанентная моўная адзінка, якая спалучаецца са словамі свабоднага ўжывання і мае цэласнае значэнне, не роўнае суме значэнняў яе кампанентаў. Прыклад: сёмая вада па кісялі.
Цызальпінская рэспубліка
Цызальпінская (Цызальпійская) рэспубліка (Repubblica Cisalpina) — «даччыная» дзяржава-сатэліт Першай Французскай рэспублікі, створаная ў 1797 годзе падчас Напалеонаўскіх войн у паўночнай Італіі шляхам злучэння Транспаданскай і Цыспаданскай рэспублік. Пасля абвяшчэння імперыі Напалеона I у Францыі гэта рэспубліка (пераназваная ў 1802 годзе ў Італьянскую) таксама пераўтварылася ў 1805 годзе ў манархію, каралём якой стаў Напалеон.
Другая рэспубліка (1801—1802)
Перамогі рускіх і аўстрыйцаў у 1799 годзе знішчылі Цызальпінскую рэспубліку, але пасля перамогі Банапарта пры Марэнга яна ўзнікла зноў і атрымала новую канстытуцыю, выпрацаваную на кангрэсе ў Ліёне ў 1801 годзе (заканадаўчы савет з 50 членаў, выканаўчы савет з 9 членаў, з прэзідэнтам на чале савета і рэспублікі). Аўстрыя зноў прызнала Цызальпінскую рэспубліку паводле Люневільскага міру (1801), прычым яна была павялічана невялікай тэрыторыяй на правым беразе Эча, якая паводле Кампафармійскага міру заставалася за Аўстрыяй. У студзені 1802 года Цызальпінская рэспубліка была пераназвана ў Італьянскую рэспубліку; Банапарт выбраны яе прэзідэнтам, а віцэ-прэзідэнтам прызначаны Франчэска Мельцы.
Усталяванне манархіі Напалеона
У 1805 годзе дэпутацыя ад рэспублікі паднесла Напалеону карону, якую Напалеон і прыняў (каранаваўся ў красавіку 1805 года ў Мілане як кароль Італіі). Цызальпінская рэспубліка ператварылася такім чынам у Каралеўства Італія (напалеонаўскае), якае праіснавала да 1814 года.
Таксі
Таксі́ (ад Taximètre «лічыльнік цаны», пазней так звалася сама машына) — сродак грамадскага транспарту, звычайна аўтамабіль, які выкраыстоўваецца для перавозкі пасажыраў альбо грузаў у любую ўказаную кропку з аплатай праезда машыны па лічыльніку — таксаметру. Часам (у слабаразвітых краінах амаль заўсёды) цана прызначаецца паводле дагавора з кіроўцам. часцей за ўсё ў якасці аўтамабілей таксі выкарыстоўваюцца седаны альбо мінівэны, сустракаюцца і лімузіны. Першае таксі ў Мінску з'явілася ў 1912 годзе.
Гунтарс Крастс
Гунтарс Крастс (Guntars Krasts; нар. года, ) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1997-1998 гадах.
З 1976 года працаваў рабочым. У 1982 годзе скончыў эканомічны факультэт Латвійскага ўніверсітэта. Да 1991 года працаваў эканамістам, потым да 1995 года працаваў у прыватным бізнэсе.
У 1995–1997 гадах быў міністрам эканомікі. Пасля адстаўкі Андрыса Шкелэ ўзначальваў урад Латвіі (1997–1998), затым на працягу года быў віцэ-прэм'ерам і міністрам еўрапейскіх спраў. У 1998 і 2002 гадах ад партыі «За Айчыну і свабоду / Руху за нацыянальную незалежнасць Латвіі» атрымаў месца дэпутата Сейму.
Быў назіральнікам у Еўрапарламенце, а з мая па ліпень 2004 года быў дэпутатам Еўрапарламента 5-га склікання. У выніку выбараў 2004 года абраны ў Еўрапарламент 6-га склікання. Быў членам групы «Саюз за Еўропу нацый», віцэ-старшынёй эканамічнага і валютнага камітэта. На агульнаеўрапейскіх выбарах у 2009 годзе прайграў выбары ў Еўрапарламент.
Гарыца
Гары́ца (Sagina) — род кветкавых раслін сямейства.
Басценавіцкі майстар
Басценавіцкі майстар — умоўнае імя іканапісца, які стварыў у XVII стагоддзі некалькі абразоў для ўніяцкай царквы ў в. Басценавічы Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці.
Гарыца
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны. Сцёблы тонкія, распасцёртыя або прыўзнятыя, галінастыя, вышынёй 4—25 см. Лісце простае, суцэльнае, дробнае, лінейна-ланцэтнае, вузкалінейнае ці шылападобнае, супраціўнае. Кветкі дробныя, з пяццю пялёсткамі, адзіночныя, у пазухах або ў суквеццях. Колер кветак белы, зеленаваты. Зрэдку колер кветак жоўты і інш. Плод — сухая каробачка.
Басценавіцкі майстар
Творчасць
У абразах «Аўрамій i Меркурый Смаленскія», «Цалаванне Іаакіма і Ганны» і «Пакланенне вешчуноў» ідэнтычныя асновы, грунты, пігменты і прапорцыі дошак. Таксама яны блізкія па кампазіцыі, манеры пісьма і тэхніцы выканання арнаментаў, што дае падставу лічыць усе тры помнікі працай аднаго майстра. Датаванне гэтых абразоў грунтуецца на супастаўленні архітэктурнага ансамбля, адлюстраванага на адным з іх, з відам Смаленска 1710—1721 гадоў на абразе ў Смаленскім Успенскім саборы «Прападобны Аўраамій і Святы Меркурый — Смаленскія цудатворцы». Напрыклад, на абразы з Басценавічаў адсутнічае Гарадзецкая вежа, узарваная ў 1722 годзе па неасцярожнасці кананіра. Дняпроўская вежа адлюстравана да яе першай рэканструкцыі ў 1728 годзе. Такім чынам, архітэктурны выгляд горада і сам абраз можна аднесці да часу пасля 1722 і да 1728 года.
Абраз «Грамніцы (Стрэчанне)», вядомы яшчэ па публікацыях 1926 года, які да пачатку Другой сусветнай вайны захоўваўся ў Дзяржаўнай карціннай галярэі БССР, з’яўляецца тыповым прыкладам мастацтва Магілёўшчыны 1720—30 гадоў. У ім працягнуты пошукі іканапісца ў перадачы чалавечых пачуццяў і настрою. З вялікім майстэрствам перададзены характары і тыпы персанажаў, што асабліва выразна адлюстравана ў вобразе Святой Ганны, якая павярнулася да Дзевы Марыі.
Гарыца
Распаўсюджанне
Расліны роду распаўсюджаны пераважна ва ўмераных паясах Паўночнага паўшар’я, у гарах Паўднёвай і Усходняй Афрыкі, Паўднёвай Амерыкі і ў Новай Зеландыі. Растуць на поймавых і вільготных лугах, на ўскрайках балот, па берагах вадаёмаў.
Басценавіцкі майстар
Творчасць
У творах майстра з Басценавічаў традыцыі беларускага жывапісу XVI стагоддзя спалучаюцца з дасягненнямі мастацтва XVIII стагоддзя. У старыя кампазіцыйныя схемы, пачэрпнутыя са старажытнарускага і заходнееўрапейскага рэнесанснага мастацтва, ён укладае новы змест, больш уласцівы свецкаму жывапісу, чым іканапісу, пры гэтым упрыгожваючы фон ляпным арнаментам барочнага характару, які сустракаецца ў беларускім жывапісе XV—XVI стагоддзяў.
Гарыца
Віды
Род налічвае каля 30 (19 ) відаў.
Згодна з The Plant List:
Валасы
Валасы — складовая частка ахоўнага покрыва, галоўным чынам, у млекакормячых, філагенетычна з’яўляюцца вытворнымі эпідэрмісу скурных пакроваў. У жывёл густы валасяны полаг называецца мехам або поўсцю. Так званыя «валасінкі» (трыхомы) таксама сустракаюцца на розных органах раслін.
Рост чалавечых валасоў
Валасы растуць паўсюль на паверхні цела, апроч слізістых абалонак і скуры на далонях, падэшвах і вуснах.
Рост валасоў трымаецца пэўнага цыклу з трыма асобнымі і адначасовымі фазамі — анагена, катагена і целагена; усе тры адбываюцца адначасова па ўсім целе. Кожная з фаз мае пэўныя характарыстыкі, якія вызначаюць даўжыню валасоў.
На целе ёсць розныя тыпы валасоў, у тым ліку пушковыя і андрагенныя валасы, кожны з якіх мае свой тып клеткавай пабудовы. Розная структура надае валасам унікальныя характарыстыкі, якія служаць пэўным мэтам, галоўным чынам, для захавання цяпла і абароны.
Фактары ўплыву на рост валасоў
Валасы растуць вельмі хутка. З большай хуткасцю ў чалавечым арганізме дзеляцца толькі клеткі касцявога мозга. Хуткасць росту валасоў, а таксама іх структуру і схільнасць да выпадзення вызначае генетыка. Гэта нельга змяніць, але на гэта можна паўплываць, калі ўлічыць вонкавыя і ўнутраныя фактары. Вонкавае ўздзеянне маюць: У мужчын рызыка празмернага выпадзення валасоў у 3 разы вышэй за жанчын. Гэта звязана з асаблівасцю працы гармонаў і тлушчавых залоз.
Трос
Трос — віты або скручаны канатна-вяровачны выраб.
Таджура (рэгіён)
Таджура (de Tadjourah, تاجورة) — адзін з пяці рэгіёнаў Джыбуці, які размяшчаецца на поўначы краіны. На поўначы рэгіён мяжуе з Эрытрэяй, на паўночным-захадзе з Эфіопіяй. Адміністрацыйны цэнтр — Таджура. Плошча — 7 300 км², насельніцтва складае 86 704 (на 2009 год).
Віліс Крыштопанс
Віліс Крыштопанс (Vilis Krištopans; нар. года) — латвійскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Латвіі ў 1998-1999 гадах.
Нарадзіўся ў Сібіры, у Омскай вобласці Расіі, куды яго бацькі былі дэпартаваныя з Латвіі ўладамі СССР у канцы 1940-х гадоў у рамках камуністычных рэпрэсій. Сям'я вярнулася ў Латвію ў 1959 годзе. Скончыў Рыжскі політэхнічны інстытут у 1980 годзе па спецыяльнасці "Архітэктура". У 1970-я гады ён прафесійна гуляў у баскетбол. Пазней, звязаны са спартовымі ўстановамі, займаўся, між іншым, трэнерская дзейнасцю. У перыяд палітычных змен перайшоў у бізнес, працаваў на кіруючых пасадах, у тым ліку ў банкаўскім сектары. Ён таксама быў адным з ініцыятараў стварэння і першым прэзідэнтам Латвійскай баскетбольнай лігі.
Заняўся палітычнай дзейнасцю ў межах арганізацый «Клуб 21» і «Латвійская дарога». У 1993, 1995 і 1998 гадах ад іх абіраўся дэпутатам Сейму. У 1993–1994 гадах быў міністрам фінансаў, а ў 1995–1998 гадах — міністрам транспарту. З лістапада 1998 года па ліпень 1999 года быў прэм'ер-міністрам. У 2000 годзе пакінуў парламент. Вярнуўся ў яго ў 2002 годзе ў якасці выдвіжэнца ад Саюза фермераў Латвіі. У 2006 годзе вярнуўся ў бізнэс. У 2013 годзе быў абраны прэзідэнтам Нацыянальнай федэрацыі гольфа Латвіі. У 2021 годзе ўвайшоў у раду новай партыі Айнарса Шлесерса.
Нінурта
Нінурта (шумер. літаральна "валадар зямлі") — бог вайны і ўрадлівасці ў шумера-акадскай міфалогіі.
Згодна міфу аб Энліле і Нінліль, быў імі зачаты пад час знаходжання ў падземным свеце, таму вымушаны там застацца. Блізкі да свайго брата Ніназу. Лічыўся заступнікам і вучыцелем земляробаў. Як бог вайны, супрацьстаяў горным народам.
Галоўны цэнтр шанавання - шумерскі горад Ніпур.
Дабрасын
Дабрасын (Доброси́н) — вёска ў Жоўкіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Папская тэалагічная акадэмія
Папская тэалагічная акадэмія (Pontificia accademia di teologia) — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам.
Гісторыя
Тэалагічная акадэмія ў Рыме была заснавана ў 1695 годзе фларэнтыйцам Рафаэлем Казіма дэ Джыраламі, пасля стаўшым кардыналам. У 1718 годзе Папа Клімент XI адобрыў стварэнне акадэміі і надаў ёй статус Папскай. Папа Бенедыкт XIII васьмю гадамі пазней зацвердзіў навучальныя праграмы і вылучыў неабходнае фінансаванне. У 1956 годзе акадэмія была рэфармавана Папам Піем XII.
Беларусы ў Брысбене
Беларусы ў Брысбене арганізавана з’яўляюцца ў 1949 годзе. Такім чынам, Брысбен стаў адным з першых асяродкаў беларускага грамадскага жыцця ў Аўстраліі. Ён гэтакім стаў яшчэ падчас працы беларусаў паводле кантрактаў на цукровых плантацыях і прадпрыемствах Квінсленда. Але тутэйшае беларускае жыццё заняпала ўжо ў другой палове 1950-х гадоў.
Дзейнасць
29 лістапада 1949 года ў лагеры Батгурсце была агучаная ідэя стварэння Задзіночання Беларускіх Ветэранаў. У лютым 1950 года ў Брысбене быў створаны першы аддзел Задзіночання, які 25 сакавіка легалізавала Міністэрства іміграцыі. На чале арганізацыі ў 1950-х стаялі тутэйшыя Данат Яцкевіч і Янка Гавенчык.
З 1950 года ў Брысбене пачалося актыўнае грамадска-культурнае жыццё беларусаў. Тут знаходзілася Галоўнае Кіраўніцтва ветэранаў. Рэгулярна святкаваліся 25 Сакавіка і Слуцкі збройны чын. Таксама рэгулярна збіраліся ахвяраванні на «Дар Сакавіка», у гонар чаго быў выпушчаны значок з такой назвай.
28 кастрычніка 1950 года інжынер Анатоль Шкутка заснаваў тутэйшы аддзел Беларускага Аб’еднання ў Аўстраліі, але пра дзейнасць гэтага аддзела звестак няма.
12—17 сакавіка 1951 года у горадзе праходзіла міжнацыянальная выстава, на якой Задзіночанне Беларускіх Ветэранаў арганізавала беларускі павільён.
З 1952 года ў Брысбене выдаваўся часопіс «Łučnik». Таксама ў горадзе была арганізаваная газета «Бацькаўшчына» і часопіс «Божым Шляхам».
The Fly
Прадзюсарам песні выступіў Кэл Мэн.
Беларусы ў Брысбене
Дзейнасць
23 лістапада 1952 года ў Брысбене было заснаванае Праваслаўнае Брацтва Святога Юрыя (БАПЦ) пад уладай архіяпіскапа Сяргея (Ахатэнкі), які тады жыў у Сіднеі. Ва ўправу брацтва былі абраныя Юрый Яцкевіч і Анатоль Галіда, якія меркавалі развіваць царкоўнае жыццё ў Брысбене.
The Fly
Песня так завецца, бо ў ёй засэмплаваны гук уключанай электрабрытвы, які, на думку аўтараў, падобны да гудзення мухі.
Гэты хіт быў узгаданы ў песні «Shout, Shout (Knock Yourself Out)» Эрні Марэскі ў 1962 годзе і таксама ў песні «Wah Watusi» гурта «The Orlons» у 1962 годзе.
Беларусы ў Брысбене
Дзейнасць
У 1954 годзе ў быў арганізаваны беларускі драматычны гурток і ансамбль беларускай песні.
У 1957 годзе Брацтва выдала на Каляды першы нумар місіянерскага лістка «Вернік», выдаўцом якога пазначаны Мадэст Яцкевіч. Ужо ў 1958 годзе лісток змяніў адрас на Мельбурн і далейшы ягоны шлях невядомы.
У 1956—1957 гадах беларускае жыццё ў Брысбене спыняецца. Даследчык Наталля Гардзіенка звязвае гэта з пераездам Даната Яцкевіча ў Мельбурн у 1956 годзе і пераездам Янкі Гавенчыка ў Сідней ў 1955 годзе. Таксама менш актыўныя беларусы маглі трапіць пад уплыў тутэйшых расейцаў або абруселых імігрантаў.
NGC 2894
NGC 2894 (іншыя абазначэнні — UGC 5056, MCG 1-24-24, ZWG 34.51, IRAS09268+0756, PGC 26932) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беразіно (Смаленская вобласць)
Эканоміка
Пачатковая школа, дом культуры, дзіцячы сад, крамы, малакаперапрацоўчае прадпрыемства.
Трыцікале
Трыціка́ле (×Triticosecale, ад triticum — пшаніца і secale — жыта) — гібрыдны род траў, выведзены скрыжаваннем жыта і пшаніцы. Вырошчваецца як харчовая і зернефуражная культура.
Упершыню трыцікале было выведзена ў лабараторных умовах у XIX стагоддзі і напачатку вырошчвалася ў Шатландыі і Швецыі. Цяпер асноўнымі вытворцамі з'яўляюцца Польшча, Германія, Францыя, Беларусь і Аўстралія.
Трыцікале валодае павышанаю марозаўстойлівасцю (большай, чым у азімай пшаніцы), устойлівасцю супраць грыбковых і вірусных захворванняў, паніжанай патрабавальнасцю да ўрадлівасці глебы. Аднак шырокаму яго распаўсюджанню замінае тое, што праз некалькі пакаленняў трыцікале выраджаецца ў звычайнае жыта. Такім чынам, для ўзнаўлення неабходнае пастаяннае скрыжаванне ў лабараторных умовах.
Утрыманне бялку ў трыцікале на 1,0 — 1,5% вышэй, чым у пшаніцы, і на 3-4%, чым у жыце. Паводле фракцыйнага складу бялкі трыцікале займаюць прамежкавае становішча між бялкамі пшаніцы і жыта. Утвараюць клейкавіну ў колькасных адносінах, блізкіх да пшанічнае, але горшай па якасці. Пераварвальнасць бялкоў пшаніцы і трыцікале практычна аднолькавая — 89,3 і 90,3% адпаведна. Зерне трыцікале не саступае зерню пшаніцы па ўтрыманні макра- і мікраэлементаў.
Свіраны
Назву Свіра́ны маюць:
Кірыгуа
Кірыгуа (Quiriguá) — горад цывілізацыі мая, цяпер — месца раскопак на тэрыторыі дэпартамента Ісабаль, паўднёва-ўсходняя Гватэмала. Размяшчаецца ў даліне ракі Матагуа на плошчы каля 3 км², цырыманіяльны цэнтр горада знаходзіцца на паўночным беразе ракі.
У класічны перыяд (200—900 гг.) Кірыгуа размяшчалася на скрыжаванні гандлёвых шляхоў. Першае паселішча з'явілася ў II стагоддзі н. э., будаўніцтва акропаля пачалося прыкладна ў 550 годзе. У VIII стагоддзі горад інтэнсіўна развіваўся, прычым блізкасць дэкаратыўнага стылю архітэктуры і скульптуры да Капана сведчыць аб цеснай узаемасувязі. Да перамогі над Капанам ў 738 годзе Кірыгуа быў яго васальнай дзяржавай. У часы праўлення Каўак Скі (723—784 гг.) зрабіўся сталіцай квітнеючай незалежнай дзяржавы. К сярэдзіне IX стагоддзя Кірыгуа прыходзіць у заняпад.
Упершыню разваліны Кірыгуа ў 1840 годзе вывучыў англійскі мастак Фрэдэрык Казервуд, а пазней — англійскі вучоны А. П. Модслі і экспедыцыі Археалагічнага інстытута Амерыкі і інстытута Карнегі. Самыя вядомыя скульптурныя статуі — высокія 4-гранныя стэлы, скульптурныя календары і мудрагелістыя скульптуры міфічных пачвар, якія з'яўляюцца важнай крыніцай ведаў аб цывілізацыі мая.
Летнія Алімпійскія гульні 1944
XIII летнія Алімпійскія гульні згодна з рашэннем Міжнароднага алімпійскага камітэта (МАК), прынятым у чэрвені 1939 года, былі запланаваны да правядзення ў 1944 годзе ў Лондане. Лондан у барацьбе за права правядзення Гульняў апярэдзіў Рым, Дэтройт, Лазану, Афіны, Будапешт, Хельсінкі і Манрэаль. У сувязі з пачаткам Другой сусветнай вайны Гульні былі адменены. Лондан прыняў першыя пасляваенныя Гульні 1948 года, прычым атрымаў гэтае права без выбараў.
Сяргей Анатолевіч Лашкевіч
Сяргей Анатолевіч Лашкевіч (нар., в. Глебкавічы, Мінскі раён) — беларускі гісторык. Спецыяліст па ўсходняму напрамку дыпламатыі Вялікага Княства Літоўскага ў другой палове XVI стагоддзя. Кандыдат гістарычных навук (2015), дацэнт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1978 годзе ў вёсцы Глебкавічы Мінскага раёна.
У 1995—1996 гадах працаваў лабарантам у Мсціжскай СШ. Скончыў у 2002 годзе факультэт міжнародных адносін БДУ, у 2005 годзе — аспірантуру пры кафедры міжнародных адносін БДУ. З 2005 года ў БДУ: выкладчык кафедры агульнанавуковых дысцыплін; выкладчык, дацэнт кафедры міжнародных адносін.
У 2015 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю п тэме «Дыпламатыя Вялікага Княства Літоўскага ва ўзаемаадносінах Рэчы Паспалітай і Расійскай дзяржавы (1586—1598 гг.)».
Навуковая дзейнасць
Напрамкі даследаванняў: гісторыя знешняй палітыкі і дыпламатыі Вялікага Княства Літоўскага ў другой палове XVI стагоддзя, гісторыя знешняй палітыкі і дыпламатыі Беларусі ў XX — пачатку XXI стагоддзяў.
Teka Wileńska
«Teka Wileńska» — навуковае і мастацка-літаратурнае перыядычнае выданне (альманах-зборнік), якое выдаваў у Вільні ў 1857—1858 гадах на польскай мове (пад псеўданімам «Jan ze Śliwina») Адам Кіркор (1818—1886). Выданне карысталася папулярнасцю, але праз паўтара года было забаронена пастановай расійскага урада пасля публікацыі ліста вядомага гісторыка і палітычнага эмігранта Іаахіма Лялевеля (1786—1861). Усяго выйшла шэсць нумароў. У альманаху друкаваліся як творы мастацкай літаратуры (проза і паэзія), так і публіцыстыка і навукова-папулярныя артыкулы. У 5-м нумары ўтрымліваюцца матэрыялы, якія маюць дачыненне да тэрыторыі сучаснай Беларусі.
Прэмія Альберта Ласкера за фундаментальныя медыцынскія даследаванні
Прэмія Альберта Ласкера за фундаментальныя медыцынскія даследаванні (Albert Lasker Award for Basic Medical Research) — адна з намінацый прэміі Ласкера, прысуджаецца фондам Альберта і Мэры Ласкер (анг. Lasker Foundation). Прэмія ўручаецца вучоным за фундаментальныя даследаванні, якія далі методыку, інфармацыю або канцэпцыі, якія дапамаглі ў вывучэнні і спрыялі ліквідацыі вялікай колькасці захворванняў.
Васіль Васілевіч Нікольскі
Васіль Васілевіч Мікольскі (1496, 1508, 1510), або Нікольскі (1505, 1508, 1509) (сяр. XV ст. — пасля 1508) — пісар гаспадарскі за часам вялікіх князёў Казіміра, Аляксандра і Жыгімонта Старога.
Біяграфія
З чарнігаўскіх баяр, сын пісара гаспадарскага Васіля Паўлавіча. Пачаў служыць у Канцылярыі пры вялікім князю Казіміры, што вядома з ліста ад 1505 года вялікага князя Аляксандра свайму пісару «Нікольскаму Васілевічу Паўлавіча» на бацькоўскі маёнтак у Дзярэчынскай воласці (частку вядомую як сяло Кочын).
Адміністрацыйны падзел Перу
Адміністрацыйны падзел Перу змяняўся час ад часу, пачынаючы з таго моманту, калі дзяржава атрымала незалежнасць ад Іспаніі напачатку XIX стагоддзя. Старыя правінцыі былі перафармаваны, або ліквідаваны па розных прычынах. Да 2002 года дзяржава падзялялася на 24 дэпартамента — да ўтварэння новых рэгіёнаў. 18 лістапада 2002 года, у адпаведнасці з выдадзеным указам, тэрыторыя была падзелена на 25 рэгіёнаў. Гэтыя рэгіёны ўтвораны з правінцый, якія, у сваю чаргу, складаюцца з раёнаў. Такім чынам, у Перу 195 правінцый і 1833 раёна. Горад Ліма, сталіца, размешчаная ў цэнтральнай частцы ўзбярэжжа краіны, уваходзіць у асобную правінцыю. Асаблівасць правінцыі Ліма-Метрапалітана ў тым, што яна не належыць да ліку ўсіх 25 рэгіёнаў.
Лічбамі на карце адзначаны рэгіёны:
Васіль Васілевіч Нікольскі
Біяграфія
Паміж 1500—1506 гадамі Мікольскі атрымаў ад вялікага князя Аляксандра двор Вакінікі ў Троцкім павеце, замест чарнігаўскай вотчыны, захопленай маскоўскімі войскамі, да часу яе вызвалення. У 1506 годзе часовае наданне пацвердзіў вялікі князь Жыгімонт Стары. У 1508 годзе, аднак, гэтыя тэрыторыі былі канчаткова страчаны ВКЛ на карысць маскоўскага боку.
Адміністрацыйны падзел Перу
Perù
Васіль Васілевіч Нікольскі
Біяграфія
Узяў удзел у мяцяжы Глінскага, прычыны ўчынку не вядомы, і з 1508 года ў дакументах віленскага двара завецца здраднікам. Быў даверанай асобай князя Міхаіла Глінскага, пасыланы ім да вялікага князя маскоўскага Васіля Іванавіча. Роля Мікольскага ў мяцяжы не абмяжоўвалася пасольскімі функцыямі, вядома, што летам 1508 года нейкі Курбака трымаў «ад здрадцы Мікольскага» Чачэрск, але болей нічога пэўнага.
Адміністрацыйны падзел Перу
Peru
Васіль Васілевіч Нікольскі
Біяграфія
Маёмасць Мікольскага канфіскавалі, ужо жніўнем 1508 года яго дом у Вільні «супраць Святога Яна» атрымаў князь Васіль Палубінскі, лютым 1509 года бацькоўскі маёнтак «Кочин то есть Деречин» па «Василю Николском зрадцы» атрымаў оўруцкі намеснік Сямён Палазовіч, двор Вакінікі атрымаў у «заставу» князь Глеб Пронскі, а ў 1510 годзе Вакінікі, якія раней трымаў «зрадъца нашъ Василеи Миколскии» нададзены Пронскаму на «вечнасць».
Такім чынам Васіль Мікольскі апынуўся ў Маскве. Далейшы лёс пэўна невядомы.
На думку, напэўна, пасрэдніцтвам жонкі князя Васіля Глінскага — Ганны, сястры сербскага ваяводы Стэфана Якшыча, Васіль Нікольскі трапіў да ваяводскага двара, але і там мог быць даверанай асобай Глінскіх. Алена Русіна атаясняе Васіля Мікольскага з «многогрешным и хуждьшим в християнех Василием презвитером Никольским от Дольняя Руси», які на заказ Стэфана Якшыча ў 1511 годзе напісаў палемічны твор «Сказание о исхождении Святого Духа». Паводле Русінай, за тоеснасць сведчаць супадзенне імя і прозвішча і паходжанне з Дольняй Русі, а «презвитером» ён стаў праз скажэнне ў пазнейшых спісках Сказання зыходнага «прозываемый». Пазней Аляксандр Груша адзначыў, што Нікольскі можа быць не прозвішчам, а звычайным тагачасным вызначэнне месца службы перапісчыка Сказання — царквы св. Мікалая, і на яго думку атаясненне памылковае. У, горадзе , і праўда прынамсі пазней была драўляная царква св. Мікалая, ў XIX ст.
Ойрахтас
Ойрахтас (Oireachtas) — вышэйшы прадстаўнічы і заканадаўчы орган Ірландыі. У склад Ойрахтаса ўваходзяць:
Прэзідэнт Ірландыі
Дзве палаты парламента (ірл. Tithe an Oireachtais):
Рэзідэнцыя парламента знаходзіцца ў Ленстэр Хаўс ў Дубліне. Ойрахтас налічвае 226 дэпутатаў, з якіх 60 — сенатары, а 156 — «Тахта Дойл» (ірл. Teachta Dála), дэпутаты ніжняй палаты.
Трэбуксія
Трэбуксія (Treboúxia) — род непатрабавальных аднаклетачных зялёных водарасцей сямейства.
Экалогія
Самы вядомы, шырокараспаўсюджаны раслінны кампанент (фотабіёнт) у складзе лішайнікаў, які сустракаецца ў 7-10 тысяч відаў.