cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абрам Іосіфавіч Нодаў
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Іркуцкага ўніверсітэта ў 1925 годзе і застаўся працаваць лабарантам, потым асістэнтам кафедры паталагічнай анатоміі. У 1933—1940 гадах загадваў кафедрай паталагічнай анатоміі Архангельскага медыцынскага інстытута. У 1941—1944 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры паталагічнай анатоміі ў Ерэванскім медыцынскім інстытуце і быў галоўным патолагаанатамам эвакашпіталя Арменіі. У 1939 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. З 1944 па 1958 год загадваў кафедрай паталагічнай анатоміі Свярдлоўскага медыцынскага інстытута.
Навуковая дзейнасць
Аўтар 25 навуковых прац па розных пытаннях паталагічнай анатоміі.
Бакінскі Міжнародны Фестываль Мсціслава Растраповіча
Міжнародны фестываль Мсціслава Растраповіча (Mstislav Rostropoviç adına Beynəlxalq musiqi festivalı) — асновай гэтай падзеі паслужыў фестываль у 2006 годзе ў Баку, прысвечаны 100-годдзю з дня нараджэння Дзмітрыя Шастаковіча. Пачынаючы з 2007 года, у снежні ў Баку праводзіцца фестываль, прысвечаны вялікаму бакінцу Мсціслава Растраповічу. У якасці арганізатараў фестывалю выступаюць Міністэрства культуры і турызму Азербайджана, фонд Мсціслава Растраповіча, і фонд Гейдара Аліева. Штогод для ўдзелу ў фестывалі ў Баку прыбывае вялікая колькасць вядомых музыкантаў і выканаўцаў. Гледачы могуць атрымаць асалоду ад выступлення стыпендыятаў фонду Мсціслава Растраповіча. Канцэрты, якія праводзяцца ў рамках фестывалю, праходзяць на лепшых сцэнах горада.
Забарок
Забаро́к (, Заборок) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Мырнэ (Радамышльскі раён)
Мырнэ (Ми́рне) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Забарок
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Вярэцкага сельсавета.
Модэліў
Модэліў (Мо́делів) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Марагіўка
Марагіўка (Морогі́вка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Свяцк
Свяцк (, Святск) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сапоцкінскага сельсавета. Насельніцтва 32 чал. (2010). Знаходзіцца за 24 км на паўночны захад ад Гродна.
Галоўная славутасць Свяцка — палацава-паркавы комплекс Валовічаў, адзін з найлепшых архітэктурных твораў стыляў барока і класіцызму на тэрыторыі сучаснай Беларусі.
Гісторыя
Упершыню Свяцк згадваецца ў XVI ст. як двор Гарадзенскага павета, які з 1521 знаходзіўся пад кіраваннем старосты гарадзенскага Ю. Радзівіла. У сярэдзіне XVI ст. існавала два паселішчы пад назвай Двор Свяцк — уладанні Ф. Валовіча і Веламоўскага адпаведна. Пад 1639 Свяцк згадваецца як асочніцкая вёска Пераломскага лясніцтва, тут было 10 валокаў зямлі і 19 радзінаў сялян-асочнікаў.
У 2-й палове XVIII ст. маршалак Ю. Валовіч выкупіў увесь маёнтак Свяцк (частку атрымаў у спадчыну), у 1779 яго сын Антоній пашырыў уладанне (набыў 2 суседнія фальваркі). У 1779 — пачатку XIX ст. тут збудавалі мураваны палац паводле праекту італьянскага архітэктара Дж. Сака.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Свяцк апынуўся ў Прусіі, з 1807 года — у Расійскай імперыі, у Аўгустоўскім павеце Царства Польскага, з 1837 года — у Аўгустоўскай, з 1867 года — у Сувалкаўскай губерні. У 2-й палове XIX ст. маёнткам валодаў Ю. Гурскі. Былое ўладанне роду Валовічаў распалася на 5 частак: Свяцк-Горны або Свяцк Гурскіх (фальварак, палац, сад, 4 вёскі), Свяцк Шаняўскіх, Свяцк-Шымкаўцы, Свяцк «Ясудаў» і Свяцк-Кулакоўшчына. У Свяцку-Горным у 1887—1914 гадах працаваў патачны завод, які вырабляў вінаградны цукар, бульбяную патаку, глюкозу.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Свяцк апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Валавічоўскай гміне Аўгустоўскага павета Беластоцкага ваяводства. Станам на 1921 год існавалі фальваркі Свяцк Гурскіх (8 дамоў) і Свяцк Вялікі (7 дамоў).
У 1939 годзе Свяцк увайшоў у БССР, у Гродзенскі раён. Станам на 2000 год у вёсцы было 32 двары.
Да 1 верасня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Рачыцкага сельсавета, пасля — у склад Навумавіцкага сельсавета.
Інфрастуктура
У Свяцку працуюць бібліятэка і пошта.
Мінявічы
Міняві́чы (, Миневичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Глядавіцкага сельсавета.
Паля (Клімавіцкі раён)
Паля́ (, Поля) — былая вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Лазовіцкага сельсавета.
Клайшы
Кла́йшы (, Клайши) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Пагоніч звычайны
Пагоніч звычайны (Porzana porzana) — птушка сямейства пастушковых.
Нава Мар’яніўка
Нава Мар’яніўка (Нова́ Мар'я́нівка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Пагоніч звычайны
Пашырэнне
Арэал: Еўропа (акрамя поўначы), у Паўднёвай і Заходняй Еўропе — лакальна, Цэнтральная і Заходняя Азiя. Насяляе палосы трыснягу з невялiчкiмi акенцамі вады, плыткія, зарастаючыя азёры, заліваемыя рэкамі тэрыторыі з пастаянным узроўнем вады.
Пералёты від (папуляцыi з поўдня i захаду арэала аселыя). Месцы зiмовак часткова ў межах гнездавога арэала, а таксама на ўзбярэжжы Паўночнага мора, паўднёвым захадзе Еўропы, у Афрыцы, Паўднёвай Азiі да Бiрмы.
На Беларусі звычайны пералётны і транзітна мігрыруючы від.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо пад прыкрыццем густой расліннасці на купіне або ў паламаным трыснягу, у вадзе або на сухім грунце даволі блiзка ад вады. Высокае, чашападобнае з неаднароднага матэрыала; аснова i высцiлка — з лiстоў і сцёблаў надводнай раслiннасцi; знешняя частка — са сцёблаў.
Яйкi (8-12, часам 6-14) з тупым вузейшым канцом, жаўтавата-шэрыя або аліўкава-ружовыя. Глыбокiя плямы — рэдкiя, шэра-папялістыя; паверхневыя — большыя i бясформенныя, карычнева-чырвоныя.
Навасілка (Радамышльскі раён)
Навасілка (Новосі́лка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Сівагракавыя
Сівагракавыя (Coraciidae) — сямейства птушак атрада ракшападобных.
Моцнага целаскладу птушкi з дужай дзюбай i яркім, бліскучым апярэннем. Палавы і ўзроставы дымарфізм вельмі слаба выяўлены. Гняздуюцца ў дуплах. Пералётныя, паўднёвыя папуляцыі аселыя. Адрозніваецца 2 роды, 11-12 відаў.
Паўлавічы (Клімавіцкі раён)
Па́ўлавічы (, Павловичи) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Гусаркаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Лазовіцкага сельсавета.
Прыбутак (Радамышльскі раён)
Прыбутак (Прибу́ток) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Абліткы
Абліткы (Облі́тки) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Вайна на ўсходзе Украіны
Вайна́ на ўсходзе Украі́ны, таксама Вайна́ ў Данба́се (Війна на сході України) — пашырэнне расійскага ўварвання з Крыму, дзе адбывалася з 20 лютага па 18 сакавіка 2014 года, на ўсходнія вобласці Украіны дыверсійнымі падраздзяленнямі расійскага войска. Пачалося з захопу адміністрацыйных будынкаў у Данецкай, Луганскай і Харкаўскай абласцях. Суправаджалася перакідам некалькіх дзясяткаў тысяч расійскіх ваенных на мяжу з Украінай пад выглядам вучэнняў. Пасля іх сканчэння расійскія войскі засталіся на мяжы замест вяртання ў месцы сталага знаходжання. Уварваннем з захопленых на ўсходзе земляў кіраваў палкоўнік Галоўнай разведвальнай управы (ГРУ) Расіі Ігар Гіркін з мянушкай Стралкоў (або Стралок), які 26 лютага прыляцеў ва Украіну з Масквы.
Прычына і нагода
Прычынай паслужыў паспяховы захоп Крыму, які дазволіў перакінуць адтуль дыверсійныя падраздзяленні расійскага войска на чале з палкоўнікам ГРУ Расіі Ігарам Гіркіным. Нагодай для пашырэння ўварвання паслужыла просьба 1 сакавіка былога прэзідэнта Украіны Віктара Януковіча да прэзідэнта Расіі Пуціна «выкарыстаць узброеныя сілы Расійскай Федэрацыі для.. абароны насельніцтва Украіны», бо быццам «бяспека людзей, асабліва на паўднёвым усходзе.. пад пагрозай». Аднак 15 красавіка назіральнікі ААН, якія працавалі ва Украіне да 2 красавіка ўключна, адзначылі ў сваёй справаздачы адсутнасць пагрозы для рускіх ва Украіне і паслядоўнае распальванне нянавісці з боку расійскай прапаганды.
Харкаўская вобласць
26 лютага прыхільнікамі саюзу з Расіяй, на флягштоку каля будынку харкаўскай гарадскай рады, быў вывешаны расійскі сцяг. Гэта адбылося пад час мітынгу, арганізаванага рухам «Працоўная Харкаўшчына». Мітынгоўцы выкрыквалі лозунгі накшталт «Расія-Севастопаль-Харкаў», «не аддамо Харкаў, адстаім свой горад» (мелася на ўвазе «адстаім ад новай улады»).
1 сакавіка ў Харкаве адбыўся яшчэ адзін прарасійскі мітынг, пад час якога быў захоплены будынак абласной дзяржаўнай адміністрацыі. Некаторыя штурмуючыя былі ўзброены прынамсі траўматычнай зброяй. Пад час штурму былі траўмаваны 97 чалавек. Міліцыя не перашкаджала штурмуючым. Непадалёк ад адміністрацыі, на вуліцы Пушкінскай у момант штурму быў заўважаны шэраг (прыкладна 9-10) аўтобусаў з расійскімі нумарамі, што дала падставу меркаваць пра так званых «расійскіх турыстаў».
4 сакавіка некалькі сотняў чалавек паспрабавалі ўзяць штурмам Харкаўскую абласную дзяржаўную адміністрацыю, дзе а 12.00 павінна было пачацца прадстаўленне новага старшыні АДА Ігара Балута. Да будынку адміністрацыі прыйшлі некалькі сотняў чалавек з георгіеўскімі стужкамі і з дзвюма сцягамі (адзін РФ і адзін сцяг СССР). Яны паспрабавалі ўварвацца ўнутар будынку, але ўваход быў акружаны міліцыяй, якой хутка стала больш за пратэстуючых. Пасля няўдачы штурму дэманстранты пачалі скандаваць лозунгі: «Харкаў — наш горад!», «Рэферэндум!», і «Расія!».
Данецкая вобласць
Паводле выдання «ОстроВ» 12 мая атрад на чале з расійскім грамадзянінам Сяргеем Здрылюком (мянушка Абвер), падначаленым расійскаму палкоўніку ГРУ Гіркіну, гвалтам прымусіў Рамана Лягіна абвясціць сфальсіфікаваны вынік незаконнага рэферэндуму аб выхадзе вобласці са складу Украіны.
На 19 мая цягам папярэдніх 2 тыдняў украінскія снайперы забілі ў Славянску звыш за 100 падначаленых палкоўніку ГРУ Расіі Гіркіну дыверсантаў, сярод якіх пераважалі этнічныя чачэнцы і асеціны.
22 мая пад Валнавахай атрад падпалкоўніка ГРУ Расіі Ігара Безлера (мянушка Бес) забіў 16 украінскіх ваенных.
5 чэрвеня пры адбіцці налёту з Расіі на прапускны пункт «Марынаўка» ўкраінскія памежнікі забілі 15 дыверсантаў і знішчылі тры грузавікі і адзін бронетраспарцёр (БТР) нападнікаў.
Станам на 6 ліпеня сілы ўкраінскай арміі, а таксама добраахвотніцкіх батальёнаў вызвалілі ад сепаратысцкіх сіл гарады Славянск і Краматорск (паўночны захад Данецкай вобласці). Сутычкі працягваюцца на межах іншых тэрыторый, якія знаходзяцца пад кантролем сепаратыстаў.
Данецк
1 сакавіка на плошчы Леніна быў арганізаваны прарасійскі мітынг (паводле саслоўя на 13.30 ля будынку Данецкай адміністрацыі знаходзілася каля 4 тысяч чалавек). Прарасійскія актывісты заклікалі сваіх прыхільнікаў усталяваць намётавае мястэчка ля будынку Данецкай абласной дзяржаўнай адміністрацыі і абралі новага «народнага губернатара» Паўла Губарава, які адразу запатрабаваў ад сілавікоў даць прысягу на вернасць «народнай уладзе», што супярэчыць працэдуры і рэгламенту прызначэння кіраўнікоў адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак. Мітынгоўцы прынеслі вялікі сцяг Расіі і пачалі выкрыкваць лозунгі накшталт «Расія», «Слава Беркуту». Праз некаторы час адбылася спроба штурму будынку абласной адміністрацыі. Пад час штурму былі траўмаваны 97 чалавек (ва ўсіх траўмы ад удараў розных частак цела, два чалавекі атрымалі раненні з траўматычнай зброі).
3 сакавіка дэпутаты заблакаванай абласной дзяржаўнай адміністрацыі прынялі рашэнне аб правядзенні рэферэндуму адносна статусу Данецкай вобласці, што не адпавядае заканадаўству дзяржавы адносна правядзення рэферэндуму.
Бачачы складаную сітуацыю і маючы на ўвазе наяўнасць каардынат мітынгоўцаў расійскага грамадзянства, 4 сакавіка губернатар Данецкай вобласці Сяргей Тарута прапанаваў неадкладна зрабіць больш жорсткі кантроль за расійскімі грамадзянамі на ўездзе ва Украіну (а калі патрабуецца, то забараніць уезд у краіну ўсім «сумнеўным людзям»).
5 сакавіка адбылося адразу 2 мітынгі. Адзін у падтрымку адзінства Украіны (каля 10 000 чалавек сабраліся на плошчы Леніна), другі — прарасійскі (1 500 чалавек сабраліся ля будынку абласной адміністрацыі). Паводле непацверджаных звестак большасць удзельнікаў прарасійскага мітынгу былі жыхарамі Расіі. Праз некаторы час прарасійскія мітынгоўцы пайшлі на штурм адміністрацыі (адміністрацыя была загадзя заблакаваная праваахоўнікамі, аднак гэта не стала для мітынгоўцаў перашкодай). Пасля завяршэння мітынгу прыхільнікаў адзінства Украіны на мітынгоўцаў напалі людзі з ліку прыхільнікаў прарасійскіх сепаратысцкіх сіл. Яны распылілі ў натоўпе газ, кінулі некалькі дымавых шашак, пасля чаго завязалася бойка паміж удзельнікамі двух процілеглых мітынгаў. У ходзе бойкі пацярпелі 7 чалавек. У гэты ж дзень невядомымі ўзброеннымі людзьмі быў захоплены Данецкі тэлецэнтр.
Мяшэтнікі
Мяшэ́тнікі (, Мешетники) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Глядавіцкага сельсавета.
Вайна на ўсходзе Украіны
Данецк
6 сакавіка, праваахоўнымі органамі былі вызвалены ўсе захопленныя будынкі. Затрымана 70 чалавек, сярод якіх — Павел Губараў (самаабраны губернатар Данбаса).
26 мая пры вызваленні аэрапорту Данецку ўкраінскія войскі забілі 38 захопнікаў, 31 з якіх апынуўся расійскім грамадзянінам. 28 мая з морга на грузавіку назад у Расію выправілі ў трунах 31 цела расійскіх дыверсантаў, сярод якіх быў інструктар Цэнтру спецыяльнага прызначэння ФСБ Расіі Сяргей Ждановіч (ураджэнец і жыхар г. Электрагорску, Маскоўская вобласць).
Луганская вобласць
2 сакавіка зноў адбыўся мітынг перад будынкам Луганскай адміністрацыі, на якім мітынгоўцы прынялі рэзалюцыю аб правядзенні ў рэгіёне рэферэндуму аб адлучэнні Данбаса ад Украіны. Арыентыровачная дата рэферэндуму — 10 сакавіка. Прызначэнне рэферэндуму не адпавядае заканадаўству дзяржавы.
У гэты ж час, у самім будынку адміністрацыі праходзіла пасяджэнне абласной рады з парадкам дня «Аб грамадска-палітычнай сітуацыі ў краіне». А 14-й гадзіне, кіраўнік «Луганскай гвардыі» Аляксандр Харытонаў перадаў дэпутатам рэзалюцыю рашэння аб звароце да Уладзіміра Пуціна з просьбай уводу войскаў на тэрыторыю Луганскай вобласці. Аднак дэпутаты прынялі рашэнне не падтрымліваць рэзалюцыю мітынгоўцаў ні па аддзяленні, ні па ўвядзенні расійскіх войскаў. Мітынгоўцаў гэта рашэнне не задаволіла, і а 15 гадзіне людзі ў масках, з расійскімі сцягамі і са шчытамі зламалі вароты і дзверы ў будынку і прарваліся ў раду. Дэпутатам давялося спешна пакідаць будынак праз чорны ход. На даху АДА ўзнялі расійскі сцяг.
Уначы 22 мая тры грузавікі «КамАЗ» справабавалі прарвацца ва Украіну побач з памежнай заставай, аднак праз абстрэл украінскім памежным нарадам «Краснадон» грузавікі развярнуліся і з'ехалі назад на расійскую тэрыторыю. Тым часам украінскія памежнікі аддзелу памежнай службы «Станічная Луганская» ў ходзе перастрэлкі адбілі налёт 30 нападнікаў, якія выкарыстоўвалі таксама гранатамёты і гранаты.
Прыблізна а 4:00 27 мая калона грузавікоў і легкавікоў, што перавозіла зброю і расійскіх дыверсантаў і наймітаў, з боем прарвалася праз украінскую мяжу ля пасёлка Астахава. 7 чэрвеня з боку расійскага сяла Новая Надзежда ва Украіну праз мяжу прарваліся 6 БТРаў, 6 грузавікоў КамАЗ і палівазапраўнік з гарматай.
Юрыдычныя наступствы
Міністэрства юстыцыі Украіны прызнала антыканстытуцыйнымі і з адсутнасцю юрыдычнай моцы (нелегітымнымі, часткова — пазазаконнымі) наступныя рашэнні мясцовых органаў улады :
Загуззе (Стадолішчанскі сельсавет)
Загу́ззе (, Загузье) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Стадолішчанскага сельсавета.
Да 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Канашынскага сельсавета, да 2004 года — у складзе Вярэцкага сельсавета.
Ліквідавана ў 2012 годзе.
Кулі (Воранаўскі раён)
Кулі́ (, Кули) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Стара Буда (Радамышльскі раён)
Стара Буда (Стара Бу́да) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Стара Грэбля
Стара Грэбля (Стара Гре́бля) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Тэкляніўка
Тэкляніўка (Текля́нівка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Пацііўскай вясковай ашчыны.
Чайкіўка (Радамышльскі раён)
Чайкіўка (Чайківка) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Пагоніч-крошка
Пагоніч-крошка (Porzana pusilla) — птушка сямейства пастушковых.
Пашырэнне
Насяляе вадаёмы са стаячай вадой, старыцы і выгіны (меандры) рэк, радзей балоты з мноствам невялікіх акенцаў вады і моцна зарослыя. У Галандыі таксама жыве на новых польдэрах.
Паўднёвыя папуляцыі аселыя, паўночныя — пералётныя. Залятае ў Вялікабрытанію, Ірландыю, Данію, Швецыю, Фінляндыю, Польшчу, Чэхію, Славакію, на Азоры і Мадэйру. Месцы зімовак часткова ў межах гнездавога арэала і ў басейне Міжземнага мора, на р. Ніл, ва Усходняй і Паўднёвай Афрыцы, Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі.
Асаблівасці біялогіі
Гняздо робіць на купіне паблізу вады (птушка прыплывае на гняздо), пад прыкрыццем звісаючай зялёнай расліннасці альбо куста. Яно ўяўляе няшчыльны стажок (пад канец выседжвання ён робіцца плоскім) з сухіх лістоў і сцёблаў надводнай расліннасці (галоўным чынам аеру, трыснягу, рагозу). Высцілка з травы альбо асакі.
Яйкі (6-8, часам 4-11) падоўжаныя альбо амаль эліптычныя, гліністага колеру, жаўтавата-чырвонаватыя, бура-шэрыя, белавата-зеленаватыя. Глыбокія плямы больш светлыя, галоўным чынам папяліста-фіялетавыя або папяліста-ржавыя, паверхневыя — іржава-бурыя і жоўтыя.
Гаргулья
Гаргу́лья (gargouille, []) — у гатычнай архітэктуры: каменны ці металічны выпуск вадасцёкавага жолаба, часцей за ўсё скульптурна аформлены ў выглядзе гратэскнага персанажа (часам — шматфігурнага сюжэту) і прызначаны для эфектыўнага адводу дажджавога сцёку ад вертыкальных паверхняў ніжэй навісі даху. Моцна вынесеная перпендыкулярна сцяне гаргулья, з'яўляецца найхарактэрным элементам сілуэту шматлікіх буйных пабудоў сярэднявечнага Захаду, а таксама адным з матываў у гатычных рэмінісцэнцыях эклектыкі, мадэрну і ар-дэко, дзе яе функцыя часта выключна дэкаратыўная.
Ліпкунцы
Ліпку́нцы (, Липкунцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Слабодкаўскага сельсавета, да 24 красавіка 1978 года — у склад Забалацкага сельсавета.
Заналючык
Заналю́чык (, Заналючик) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Вярэцкага сельсавета.
Сянная (Клімавіцкі раён)
Сянна́я (, Сенная) — былая вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіла ў склад Лазовіцкага сельсавета.
Ліквідавана 28 снежня 2007 года.
Хуан Луіс Вівес
Хуáн Луіс Вівес (Joan Lluís Vives;, Валенсія, — , Бругэ) — іспанскі філосаф, гуманіст і педагог.
Маладосць
Вівес нарадзіўся ў Валенсіі ў яўрэйскай сям'і, якая звярнуўся ў хрысціянства. У дзяцінстве, ён убачыў свайго бацькі, бабулю і прадзеда, а таксама членаў яго вялікага сямейства, страчаных як крыпта-іўдаістаў па волі іспанская інквізіцыя; яго маці была апраўданая, але памерла ад чумы, калі яму было 15 гадоў. Неўзабаве пасля гэтага ён пакінуў Іспанію і ніколі не вярнуўся.
Хоць да гэтага часу ў Іспаніі, ён прыняў удзел у акадэміі Валенсіі, дзе ён быў вучням Джэрома Амігетыса і Даніэля Сісо. Школа была ва ўладзе схаластыкі, дыялектыка і дыспут таксама гулялі цэнтральную ролю ў адукацыі.
Акадэмічная кар'ера
Вучыўся ў Парыжскім універсітэце з 1509 па 1512, і ў 1519 годзе быў прызначаны прафесарам гуманітарных навук у універсітэце горада Лёвен. Па патрабаванні свайго сябра Эразма, ён падрыхтаваў складаны каментарый да Аўгустына дэ Чівітатэ, які быў апублікаваная ў 1522 годзе з прысвячэннем Генрыху VIII у Англіі. Неўзабаве пасля гэтага, ён быў запрошаны ў Англію, і выступаў у якасці настаўніка да князёўны Мар'і. Для гэтага ён напісаў De ratione studii puerilis epistolae duae (1523) і, нібыта, De Institutione Feminae Christianae для адукацыі дзяўчынак (кніга, якую ён прысвечаны англійскай каралевы Кацярыне Арагонскай).
У Англіі ён пражываў у Corpus Christi College, Оксфард, дзе ён быў зроблены доктарам права і чытаў лекцыі па філасофіі. Абвясціўшы сябе ад ануляваннч шлюбу Генрыха VIII і Кацярыны Арагонскай, ён страціў ласку караля і быў прыкаваны да яго дома на працягу шасці тыдняў. Пасля вызвалення, ён пайшоў у Бругэ, дзе ён прысвяціў астатак свайго жыцця ў складзе шматлікіх прац, у асноўным накіраваных супраць схаластычнай філасофіі і пераважна беспярэчнага аўтарытэту Арыстоцеля. Найбольш важным з сваіх трактатах з'яўляецца De Causis Corruptarum Artium, якт займае першае месца з Organon Бэкана.
Яго самымі важнымі педагагічнымі працамі з'яўляюцца Introductio ad sapientiam (1524); De disciplinis', якія падкрэслілі настойлівую важнасць больш рацыянальных праграм вывучэння; De prima philosophia; і Exercitatio linguae latinae''. Гэта лацінскія падручнікі, якія складаюцца з шэрагу бліскучых дыялогаў. Яго філасофскія працы ўключаюць De anima et vita (1538), De veritate fidei Christianae; і "De Subventione Pauperum Sive de Humanis Necessitatibus" (На дапамогу бедным) (1526), першы тракт у сваім родзе ў заходнім свеце, які прапанаваў метады вырашэння гэтай праблемы гарадской галечы для палітыкі сацыяльнага заканадаўства. Вівес выявіў з дапамогай філалагічнага аналізу, што меркаваны аўтар так званай Ліста Арыстэаса, які заяўляе пра біблейскі пераклад Септуагінты, магчыма, не быў грэкам, але, магчыма, яўрэй, які жыў пасля падзей, пра якія ён пісаў.
Ён памёр у Бругэ ў 1540 годзе, ва ўзросце 47 гадоў, і быў пахаваны ў саборы Святога Данацьяна.
Дзяржаўная дапамога для бедных
У сярэднія вякі, за дапамогу бедным, як правіла, адказвала Царква і фізічныя асоб праз міласціны. Калі грамадства стала больш прасунутым, гэтыя намаганні сталі недастатковымі. У 1525 годзе галандскі горад Бругэ прасіў Вівеса прапанаваць сродкі для вырашэння праблемы з беднасці. Ён выклаў свае погляды ў сваім эсэ De Subventione Pauperum Sive de Humanis Necessitatibus (На дапамогу бедным). Вівес сцвярджаў, што дзяржава была абавязана забяспечыць некаторы ўзровень фінансавай дапамогі для бедных, а таксаманавучанне некваліфікаваных бедных рамёствам. Горад Бругэ не рэалізаваў прапановы Вівеса да 1557, але яго прапановы ўплылі на заканадаўства сацыяльнай дапамогі, прынятае ў Англіі і Германскай імперыі ў 1530-я гады.
Сучасная актуальнасць
Вівес апісаў ўсебаковую тэорыю адукацыі. Ён, магчыма, непасрэдна паўплывалі на эсэ Мішэля Экуэма дэ Мантэня. Ён захапляўся Томасам Морам і Эразмам.
Вівес лічыцца першым навукоўцам, які прааналізаваў псіхіку непасрэдна. Ён зрабіў шырокія інтэрв'ю з людзьмі і адзначыў сувязь паміж іх прадстаўленнямі афекту і канкрэтнымі словамі, якія яны выкарыстоўвалі, і пытаннямі, якія яны абмяркоўвалі. Пакуль што невядома, калі Фрэйд быў знаёмы з працамі Вівеса, гісторык псіхіятрыі Грэгары Зілбург лічыць Вівеса хросным бацькам псіхааналізу. (Гісторыя медыцынскай псіхалогіі, 1941), а Уотсан — і бацькам сучаснай псіхалогіі(1915).
Вівес вучыў манархаў. Яго ідэі адукацыі разнастайныя. Ідэя дзіцячай адукацыі папярэднічае Жан-Жаку Русо, і, магчыма, ўскосна паўплывала на Русо праз Мантэнь. Сярод шматлікіх "трактатаў за і супраць жанчын" Іспаніі 16-га стагоддзя, Вівес «шукае сярэдзіну» (стар XXIV—XXV), ён ні жанчынаненавіснік, ні свяціць іх.
Аднак ўплывовы ён, магчыма, быў у 16 стагоддзі. Вівес ў цяперашні час прыцягвае мінімальную цікавасць па спецыялізаваных навуковых галінах. Учэнні Вівеса натхнілі дзве бельгійскія школы для вышэйшай адукацыі (KATHO і Katholieke Hogeschool Brugge-Oostende), каб выбраць імя Vives у якасці імя для іх супрацоўніцтва/зліцця, пачынаючы з верасня 2013 года. Акрамя таго, рэгіянальнае звяно Вівеса з правінцыі Заходняя Фляндрыя (Бругэ з'яўляецца сталіцай гэтай правінцыі) згуляла сваю ролю.
Прытча аб мытніку і фарысеі
Прытча аб мытніку і фарысеі - адна з прытчаў Ісуса Хрыста. Прытча запісана толькі ў адным з кананічных Евангелляў Новага Запавету. Паводле Евангелля ад Лукі 18:9-14, фарысей, апантаны сваёй уласнай духоўнай веліччу, супрацьпастаўляе сабе мытніку, хто пакорліва просіць Бога аб літасці.
Гэтая прытча дэманструе неабходнасць маліцца пакорліва. Прытча ідзе адразу пасля прытчы аб няправедным суддзі, у якой таксама падымаецца тэма малітвы.
Прытча адлюстравана ў розных творах рэлігійнага мастацтва, асабліва ў праваслаўным іканапісе. Прытчы прысвечаны працы такіх мастакоў, як Джэймс Цісо, Джон Эверэт Міле, Ганс Гольбейн Малодшы і Гюстаў Дарэ.
Вядомы англійскі пісьменнік і прапаведнік Джон Буньян у 1685 годзе напісаў кнігу, прысветчанай прытчы.
Біблейскае апавяданне
Прытча мае наступны змест:
''Сказаў таксама да некаторых, якія былі ўпэўненыя ў сабе, што яны праведныя, і прыніжалі іншых, наступную прытчу: два чалавекі ўвайшлі ў храм памаліцца: адзін фарысей, а другі мытнік. Фарысей, стаўшы, маліўся сам сабе так: Божа! дзякую Табе, што я не такі, як іншыя людзі, рабаўнікі, крыўдзіцелі, блудадзеі, альбо як гэты мытнік: пашчуся два разы на тыдзень, даю дзесяціну з усяго, што набываю. А мытнік, стоячы воддаль, не адважваўся нават падняць вочы да неба; але, б'ючы сябе ў грудзі, казаў: Божа! будзь міласэрны да мяне, грэшніка! Кажу вам, што гэты пайшоў у дом свой апраўданы болей, чым той: бо кожны, хто ўзвялічвае сам сябе, паніжаны будзе, а хто паніжае сябе, узвысіцца.''
У новазапаветным апавяданні фарысеі часта дэманструюцца як людзі, якя педантычна захоўваюць яўрэйскі закон. Фарысей ў гэтай прытчы паказваецца нават яшчэ большым "праведнікам": ён робіць пост часцей, чым гэта патрэбна па закону; дае дзесяціну з усіх дробязяў, нават у тых выпадках, калі рэлігійныя правілы не патрабуюць гэтага. Упэўнены ў сваёй праведнасці, фарысей нічога і не пытаецца ў Бога, і, як вынік, нічога і не атрымлівае.
З іншага боку ў гісторыі паўстае мытнік. Мытнікі былі пагарджаныя яўрэямі і разглядаліся імі як калабарцыянаністы, таму што супрацоўнічалі з уладамі Рымскай імперыі і збіралі плату за праезд або падаткі. У прытчы, аднак, не асуджаецца занятак мытніка, але ён апісваецца як чалавек, які прызнае свой стан нікчэмнасці перад Богам і вызнае сваю неабходнасць даравання. Прыходзячы да Бога у пакоры, мытнік атрымлівае ласку і дараванне, што ён і прасіў.
Макалэвычы
Макалэвычы (Макале́вичі) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Осіў
Осіў (О́сів) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Зарэчча (Стадолішчанскі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Вярэцкага сельсавета.
Аліба (абат)
Аліба (Oliba) (каля, Бесалу — , Канфлент) — граф Бергі і Рыпольеса (988—1003), абат манастыроў Санта-Марыя-дэ-Рыполь і Сан-Мігель-дэ-Кюкса (Sant Miquel de Cuixà) (1008—1046), біскуп Віка (1018—1046). Лічыцца адным з духоўных заснавальнікаў Каталоніі і адным з найважнейшых прэлатаў свайго часу на Пірэнейскім паўвостраве.
Раўкета
Раўкета — тапонім:
Аліба (абат)
Біяграфія
Аліба паходзіў з шляхетнага каталонскага дома (серданьская галіна Барселонскай дынастыі). Ён адрокся ад свецкіх уладанняў і стаў абатам манастыра Санта-Марыя-дэ-Рыполь. Пасля абраны біскупам горада Вік, Аліба шмат пісаў і пакінуў пасля сябе шматлікія працы аб сваім часе. Самымі галоўнымі, аднак, з'яўляюцца арабскія рукапісы, перакладзеныя ім на лацінскую мову на карысць усёй Еўропы.
Аліба спрыяў развіццю руху «Свет і Божае Перамір'е» (Gottesfrieden, Paix de Dieu, Pau i Treva de Déu), да 1022 і ў 1027 гадах адбылася пагадненне і падпісанне гэтага дагавора з іншымі біскупамі і дваранамі ў Toulouges (Русільён) і дзе было сказана, што ўсё: дваране, рыцары, сяляне і манахі, згаджаюцца з увядзеннем дзён у годзе, у якія ніхто не мог сварыцца ні з кім і ўцекачы маглі схавацца ў царквах і святых месцах, упэўненыя ў абароне.
Аліба быў настолькі ўплывовы, што ў 1023 кароль Санча III Наварскі раіўся з ім па дарэчнасць жаніцьбы сваёй сястры Уракі Гарсес з яе траюрадным братам Альфонса V (у выніку біскуп запярэчыў, але Санча праігнараваў гэтае пярэчанне). Яго лісты паказваюць, што Альфонса і яго пераемнік Бярмуда III лічыліся імператарам ўсёй Іспаніі, у той час як кароль Наварскі быў проста манархам, хоць у канчатковым выніку манархам Піренэяў.
Аліба заснаваў або рэфармаваў манастыры Мансерат (1025), Флувія і г.д, і асвяціў або спрыяў мностве іншых цэркваў, такіх як Манастырская базыліка Манрэса. Менавіта ён стварыў Асамблеі свету і перамір'я, правобраз будучага каталонскага парламента, каб дапамагчы дваранам ў кіраванні. Ён быў блізкім дарадцам барселонскага графа Берэнгера Рамона I і рэканструяваў сабор горада Вік пры падтрымцы яго маці, графіні Эрмесэнды Каркасонскай. Новы сабор быў зноў адкрыты перад святам Пятра і Паўла 31 жніўня 1038 г.
Аліба памёр у сваім манастыры Сан-Мігель-дэ-Кюкса ў 1046.
Памяць
У 1973 годзе каледж Абат Аліба быў створаны ў якасці прыватнага філіяла Універсітэта Барселоны. У 2003 годзе ўрад Каталоніі ухваліў пераўтварэнне каледжа ва ўніверсітэт Abat Oliba CEU University. Гэтая назва выбрана для праслаўлення імя Алібы, «які тысячу гадоў таму заклаў асновы Каталоніі, якая зараджаецца на аснове рымскай і хрысціянскай культуры».
Лункі
Лу́нкі (, Лунки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Гута-Забілацка
Гута-Забілацка (Гута-Забілоцька) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Кочэрыў
Кочэрыў (Ко́черів) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Уздзевічы
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Лазовіцкага сельсавета.
Ружа (архітэктура)
Ружа — вялікае круглае акно, расчлянёнае фігурным пераплётам на часткі ў выглядзе зоркі раскрытай кветкі з сіметрычна размешчанымі пялёсткамі. З'яўляецца ў цэрквах раманскага і гатычнага стыляў, звычайна на фасадзе галоўнага, падоўжнага нефа, а часам і на абодвух фасадах трансэпта, рамяшчаючыся даволі высока над уваходнымі дзвярамі і шчодры прапускаючы ўнутр храма святло. Напачатку раманскай эпохі ружа была даволі простая: яна складалася пераважна з тонкіх калонак, якія абапіраліся сваімі базамі ў кружок, што займае сярэдзіну акна, і падтрымлівалі сваімі вяршынямі паласу арачак, якая ідзе па яго акружнасці. Пазней, з развіццём раманскага стылю і пераходу яго ў гатычны, малюнак гэтага акна ўсё больш і больш ускладняўся і ў апошнюю пару готыкі зрабіўся надзвычай мудрагелістым. Самыя прыгожыя аконныя ружы сустракаюцца ў французскіх саборах, напрыклад, Сабор Парыжскай Маці Божай, Ам’енскі сабор, Шартрскі сабор, Руанскі сабор, Арлеанскі сабор, Сабор Бавэ і інш. У Беларусі ружа атрымала пашырэнне ў будынках псеўдаготыкі.
Паніжаны (Мастоўскі раён)
Паніжа́ны (, Понижаны) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Глядавіцкага сельсавета.
Садкы (Радамышльскі раён)
Садкы (Садки́) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Жаан Прым
Жан Прым і Пратс, граф Рэўс і віконт Брух (Joan Prim i Prats, comte de Reus i vescomte del Bruc;, Рэўс — ) — іспанскі генерал, прэзідэнт савета міністраў Іспаніі.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 снежня 1814 года у горадзе Рэўс. Пачаў ваенную кар'еру валанцёрам у войсках каралевы Ізабелы; прымаў удзел у першай вайне супраць карлістаў і з 1839 гуляў бачную ролю ва ўсіх палітычных бязладзіцы Іспаніі. За ўзяцце Сан-Мігеля быў ​​узнагароджаны ордэнам св. Фернана 1-га класа і затым атрымаў чын палкоўніка. З 1841 быў дэпутатам парламента ад Тарагона і начальнікам карабінераў ў Арагоне.
У 1853 годзе прызначаны пасланнікам ў Канстанцінопаль і быў пры турэцкіх войсках падчас кампаніі 1854 на Дунаі. У тым жа годзе стаў генерал-капітанам. Падчас вайны з Марока ў 1859-1860 гадах вызначыўся каля Кастылеёса і пры Тетуане ў бітве пры Вад-эль-Рос з бою авалодаў вёскай Амзал, якая была ключавым пунктам варожых пазіцый.
У 1861 году яму было даручана кіраванне экспедыцыйным атрадам ў Мексіцы; там ён здолеў атрымаць шэраг перамог, але бачачы бесперспектыўнасць вайны, паспяшаўся пазбавіць Іспанію ад гэтага сумніўнага прадпрыемства, заключыўшы ў Саледадзе з мексіканцамі асаблівы дагавор.
Пасля вяртання ў Іспанію прым быў прызначаны генерал-інспектарам інжынераў.
У 1868 Прым паўтарыў сваю спробу, але ўжо сярод ваенных маракоў, і пры дапамозе флота авалодаў Кадысам, Картахенай і Барселонай; калі ж каралева бегла з Мадрыда, уступіў туды і прыняў на сябе званне ваеннага міністра, а 18 чэрвеня 1869 г. стаў прэзідэнтам савета міністраў Іспаніі.
Складзены Прымам план «Іберыйскага саюза» (выбрання на вакантны іспанскі трон Фердынанда II Партугальскага) не ажыццяўлены з прычыны процідзеяння партугальцаў. Тады Прым прапанаваў карону Іспаніі сыну італьянскага караля герцагу Амаду д`Аоста, які ўзышоў на іспанскі трон пад імем Амадэя I.
У дзень ад'езду новага караля з Італіі ў Мадрыд 27 снежня 1870 Прым падвергнуўся нападу мадрыдскіх рэспубліканцаў і, атрымаўшы цяжкія раны, памёр 30 снежня.
Яго сын, Хуан Прым і Агуэра, быў дывізіённым генералам іспанскай арміі.
Фядотаўка
Фядо́таўка (, Федотовка) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Родненскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Асмолавіцкага сельсавета, да 26 ліпеня 1962 года — у склад Яноўскага сельсавета , да 21 снежня 2011 года — у склад Лазовіцкага сельсавета.
Паташня (Радамышльскі раён)
Паташня (Пота́шня) — вёска ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Ёркскі сабор
Ёркскі сабор (York Minster) — гатычны сабор у англійскім горадзе Ёрку, які аспрэчвае ў Кёльнскага сабора званне самага вялікага сярэднявечнага храма на поўначы Еўропы. Тут знаходзіцца кафедра архібіскупа Ёркскага — вышэйшага прэлата Англіканскай царквы пасля архібіскупа Кентэрберыйскага.
Гісторыя
Сабор стаіць на тым месцы, дзе прыняў хрышчэнне нартумбрыйскі кароль Эдвін. Будаўніцтва пачалося ў 1220 годзе і працягвалася 250 гадоў. Асвячэнне храма адбылося ў 1472 годзе. Сабор славіцца самымі вялікімі вітражнымі вокнамі сярэднявечнай Еўропы.
Лялюшы
Лялю́шы (, Лелюши) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Слабодкаўскага сельсавета, да 24 красавіка 1978 года — у склад Забалацкага сельсавета.
Казловічы (Гарадоцкі раён)
У 1924—1925 гадах цэнтр Казловіцкага сельсавета. Да 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Канашынскага сельсавета, да 2004 года — у складзе Вярэцкага сельсавета.
Гарадок (Жытомірская вобласць)
Гарадок (Городок) — пасёлак гарадскога тыпу ў Радамышльскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Канашы (Гарадоцкі раён)
Канашы́ (, Канаши) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
У 1954—1986 гадах цэнтр Канашынскага сельсавета. Да 2004 года ўваходзіла ў склад Вярэцкага сельсавета.
Біла Крыныця
Біла Крыныця (Бі́ла Крини́ця) — пасёлак гарадскога тыпу ў Жытомірскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Хамічы (Мастоўскі раён)
Хамічы́ (, Хомичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Глядавіцкага сельсавета.
Міжнародны музычны фестываль, прысвечаны Узеіру Гаджыбекаву
Міжнародны Музычны фестываль, прысвечаны Узеіру Гаджыбекаву (Üzeyir Hacıbəyov – Beynəlxalq musiqi festivalı) — праводзіцца ў верасні пачынаючы з 2009 года ў Азербайджане. Музычныя мерапрыемствы праводзяцца ў некалькіх гарадах Азербайджана, аднак асноўныя мерапрыемствы праходзяць у Баку. Да гэтага пачынаючы з 1995 года, 18 верасня (дзень нараджэння Узеіра Гаджыбекава) у Азербайджане адзначаўся як дзень нацыянальнай музыкі. Пачынаючы з 2009 года, таксама было прынята рашэнне праводзіць міжнародны музычны фестываль прысвечаны творчасці вядомага азербайджанскага кампазітара Узеіра Гаджыбекава. У працы фестывалю разам з азербайджанскімі музыкамі таксама прымаюць удзел музыканты з іншых краін свету. Акрамя канцэртаў таксама арганізуюцца спектаклі, пастаўленыя на аснове твораў Узеіра Гаджыбекава і навуковыя канферэнцыі закліканыя вывучаць творчая спадчына Гаджыбекава. У ролі арганізатараў фестывалю выступае Міністэрства культуры і турызму Азербайджана, а таксама Фонд Гейдара Аліева.
Фестываль, як правіла, праводзіцца 10 дзён. Адкрываецца ў Азербайджанскім дзяржаўным акадэмічным тэатры оперы і балета. У фестывалі прымаюць удзел вядомыя дырыжоры, салісты, маладыя выканаўцы, аркестры (камерныя, сімфанічныя), музычныя калектывы як з Азербайджана, так і з-за мяжы.
Лялянцы
Ляля́нцы (, Лелянцы) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Слабодкаўскага сельсавета, да 24 красавіка 1978 года — у склад Забалацкага сельсавета.
Доўбыш
Доўбыш (Довбиш) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Доўбышскай пасялковай абшчын.
Шумоўка
Да 21 снежня 2011 года вёска ўваходзіла ў склад Лазовіцкага сельсавета.
Карнілы
Карні́лы (, Корнилы) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Стадолішчанскага сельсавета.
Да 22 снежня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Вярэцкага сельсавета. Скасавана ў 2021 годзе.
Раўкета (рака)
Раўке́та, Раўкота (Raukėta) — рака ў Ігналінскім раёне Літвы і Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Дзісна.
Даўжыня ракі 16 км, з іх 9 км у Браслаўскім раёне. Плошча вадазбору 87 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Бярэ пачатак у возеры Раўкета на тэрыторыі Літвы. Упадае ў Дзісну за 600 м на паўднёвы захад ад вёскі Германоўшчына (Браслаўскі раён). Рэчышча Раўкеты ў ніжнім цячэнні каналізаванае. Рака прымае сцёк з меліярацыйных каналаў і ручаёў.
Навікі (Воранаўскі раён)
Навікі́ (, Новики) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Калчан
Калчан — у старажытнасці і сярэднявеччы футарал ці сумка для захоўвання і нашэння стрэл або кароткіх кідальных дзідаў. Вырабляўся са скуры, драўніны, пазней з металу, аздабляўся шыццём і металічнымі бляхамі. Звычайна воін, узброены лукам, насіў калчан з правага боку; калчан з дзідамі мацаваўся да пояса.
Фамін
Фамін — прозвішча.
Мар’яніўка (Наваград-Валынскі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Доўбышскай пасялковай абшчын.
Палянка (Наваград-Валынскі раён)
Палянка (Поля́нка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Бараніўскай гарадской абшчыны.
Лазовіца (Клімавіцкі раён)
Лазо́віца (, Лозовица) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці, на рацэ Рэкта. Уваходзіць у склад Родненскага сельсавета. Знаходзіцца за 6 км на паўднёвы ўсход ад Клімавічаў, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Асмолавічы (лінія Орша—Унеча), побач з аўтамабільнай дарогай Клімавічы — Касцюковічы.
Вялікае Княства Літоўскае
У 1724 годзе згадваецца пад назвай Лазовіцы як уладанне мсціслаўскага падчашага, палкоўніка Яна Кіркора. Тады гэта было мястэчка ў Мсціслаўскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага. Яго планіровачную аснову складала вуліца над берагам Рэкты, забудаваная жылымі дамамі толькі з аднаго боку, а агароды яе двароў спускаліся да ракі.
У 1752 годзе Ян Кіркор заснаваў у Лазовіцах езуіцкую місію, для якой былі ўзведзены місійны дом, шпіталь і драўляны філіяльны касцёл Святой Тройцы, прыпісаны да парафіі Мсціслаўскага кляштара кармелітаў (з 1776 года — асобная парафія). Місія залежала ад Мсціслаўскага езуіцкага калегіума. Звычайна тут было 3 місіянеры, адзін з якіх узначальваў парафію, астатнія праводзілі душпастырскую дзейнасць. Да езуіцкай рэзідэнцыі адносіўся фальварак Стайкі.
Расійская імперыя
Па звестках 1816 года, існавалі аднайменныя мястэчка і сяло, якія знаходзіліся ва ўласнасці памешчыка. У 1820 годзе езуіцкая місія ў Лазовіцы была скасавана, будынкі перададзены бернардзінцам.
У сярэдзіне XIX стагоддзя ў паселішчы дзейнічалі вадзяны млын, драўляныя царква і парафіяльны касцёл (адзіны ў Клімавіцкім павеце ), малітоўны дом, сукнавальня (з 1873 года). Гаспадар маёнтка меў тут у 1864 годзе млын, сукнавальню і 160.5 дзесяцін зямлі. Штогод 29 чэрвеня і 1 кастрычніка адбываліся кірмашы.
У 1909 годзе была заснавана царкоўнапрыходская школа, для якой неўзабаве ўзвялі памяшканне. Дзейнічала казённая вінная лаўка.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Лазовіца абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, яна ўвайшла ў склад БССР. 16 студзеня вёска апынулася ў складзе РСФСР, дзе 26 красавіка таго ж года яна ўвайшла ў Клімавіцкі павет Гомельскай губерні.
Яшчэ ў 1918 годзе ў вёсцы быў створаны сельсавет на чале з Ф. М. Пруднікавым. На базе дарэвалюцыйнай адкрылася пачатковая працоўная школа, дзе станам на 1925 год было 70 вучняў. 6 жніўня 1929 года ў Лазовіцы быў арганізаваны калгас «Камінтэрн», які аб’ядноўваў 262 гаспадаркі і 2203 га ворыва. Калгас абслугоўвала Клімавіцкая МТС. У 1931 годзе ў вёсцы збудавалі школу, працавалі ветраны млын і кузня.
З сярэдзіны жніўня 1941 да 28 верасня 1943 года Лазовіца была пад нямецкай акупацыяй. У верасні 1943 года нацысты часткова спалілі вёску. На франтах загінулі 118 вяскоўцаў, на ўшанаванне якіх у 1967 годзе быў пастаўлены абеліск.
Пасля вайны вёска аднавілася. У канцы 1980-х гадоў у Лазовіцы дзейнічалі аддзяленне сувязі, бібліятэка, вытворчая брыгада, дзіцячы дом (размяшчаўся ў будынку езуіцкага шпіталя), клуб, механічная майстэрня, пачатковая школа, стацыянарная кінаўстаноўка і фельчарска-акушэрскі пункт, у 1997 годзе — клуб, аддзяленне сувязі і крама.
21 снежня 2011 года Лазовіцкі сельсавет быў скасаваны і вёска апынулася ў складзе Родненскага сельсавета
Інфраструктура
Дзейнічае крама.
Забудова
Складаецца з крывалінейнай вуліцы з завулкамі, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай двухбакова, шчыльна, пераважна драўлянымі традыцыйнымі хатамі. У цэнтры сярод жылой забудовы размешчаны мураваныя і драўляныя грамадскія будынкі. На поўдні пабудаваны мураваныя аднапавярховыя аднакватэрныя і двухпавярховыя 4-кватэрныя дамы. На паўночнай ускраіне вёскі — гаспадарчы комплекс.
Карлайлскі сабор
Карлайлскі сабор — кафедральны сабор Карлайлскай дыяцэзіі ў графстве Камберленд у Англіі.
Варашылаўка
Варашы́лаўка (, Ворошиловка) — былы пасёлак у Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіў у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Карлайлскі сабор
Гісторыя
Першапачаткова на месцы сабора стаяла царква манастыра аўгусцінскіх канонікаў. Храм быў закладзены ў 1102 годзе, а ў 1133 Генрых I зрабіў яго галоўнай царквой епархіі. У 1292 годзе царква пацярпела ад пажару, пры гэтым цалкам згарэлі хоры. Аднаўленчыя працы пачаліся толькі ў 1377 годзе. У 1392 годзе адбыўся другі пажар; пасля гэтага былі перабудаваны паўночны трансэпт і цэнтральная вежа, якая мела вышыню 34 метра. Падчас Грамадзянскай вайны 1642—1646 і 1648 гадоў сабор ізноў моцна разбураны; многія пралёты былі разабраны з мэтай аднавіць гарадскія ўмацаванні. Ад першапачатковай пабудовы засталося толькі толькі два арачных пралёты, выкананых у англа-нармандскім стылі.
Архітэктура
Карлайлскі сабор (паводле іншых даных — Сабор Усіх Святых у Дэрбі) з'яўляецца самым маленькім саборам у Англіі. Яго даўжыня складае 62 м, а шырыня ў трансэпце — 37 м. У хорах царквы да нашых дзён захавалася вялікае ўсходняе акно, якое мае вышыню 18 м і шырыню 9,7 м; у самай верхняй частцы акна захавалася старое шкло. Паўднёвы трансэпт характэрны наяўнасцю рунічных надпісаў.
Адаміўка (Бараніўскі раён)
Адаміўка (Ада́мівка) — вёска ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Доўбышскай пасялковай абшчыны.
Варашылаўка
Ліквідаваны 28 снежня 2007 года.
Палашкі
Пала́шкі (, Палашки) — вёска ў Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гіркаўскага сельсавета.
Данілаўка (Клімавіцкі раён)
Дані́лаўка (, Даниловка) — пасёлак у Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Дарагань
Дарагань (Дорога́нь) — вёска ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Доўбышскай пасялковай абшчыны.
Зятынэць
Зятынэць (Зя́тинець) — вёска ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Доўбышскай пасялковай абшчыны.
Шчарбавічы
Шчарбаві́чы (, Щербовичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Лунненскага сельсавета.
Да 26 лютага 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Глядавіцкага сельсавета.
Ільюхіна
Ілью́хіна (, Ильюхино) — вёска ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілаславіцкага сельсавета.
Лісава Паляна (Бараніўскі раён)
Лісава Паляна (Лісова́ Поля́на) — вёска ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Доўбышскай пасялковай абшчыны.
Кручкі (Гарадоцкі раён)
Кручкі́ (, Крючки) — былая вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Стадолішчанскага сельсавета.
Да 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Канашынскага сельсавета, да 2004 года — у складзе Вярэцкага сельсавета.
Ліквідавана ў 2017 годзе.
Ліцвінава (Гарадоцкі раён)
Ліцві́нава (, Литвиново) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Калхіцын
Калхіцын — алкалоід, што ўтрымліваецца ў і іншых раслінах сямейства лілейныя. Яд нервова-паралітычнага дзеяння. Спыняе дзяленне клетак на стадыі метафазы. Выкарыстоўваецца для атрымання паліплоідных форм раслін, для даследвання функцый цытаплазматычных мікратрубачак (звязваецца з бялком мікратрубачак тубулінам і выклікае іх распад).
Лапушніца
Лапушні́ца (, Лапушница) — вёска ў Гарадоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Стадолішчанскага сельсавета.
Да 4 сакавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Болецкага сельсавета.
Наталія (Бараніўскі раён)
Наталія (Ната́лія) — вёска ў Бараніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Доўбышскай пасялковай абшчыны.