cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Першая чачэнская вайна
«Чачэнская рэвалюцыя» 1991 года
У значнай ступені віной пачатку канфлікту была і пазіцыя, займаная старшынёй Вярхоўнай Рады Расіі Русланам Хасбулатавым і, які ўзначальваў камісію Вярхоўнага Савета па бяспецы і правапарадку. У іх былі асабістыя непрыязныя адносіны са старшынём Вярхоўнага Савета рэспублікі. Практычна ніякай дапамогі ні ад кіраўніцтва КДБ Расіі, ні ад Урада РФ ці СССР мы не атрымлівалі. На той момант мы і выказаць здагадку не маглі, што ў СССР шэрагам палітыкаў відавочна робяцца антыдзяржаўныя дзеянні і ніякіх мер абароны не плануецца. Напрыклад, мы з міністрам унутраных спраў Чачэна-Інгушэціі Умалтам Алсултанавым настойвалі на ўвядзенні надзвычайнага становішча, але яго адмянілі праз 2-3 гадзіны пасля ўвядзення. Пазней у мяне з’явіўся запіс тэлефоннай размовы Хасбулатава і Дудаева. Хасбулатаў сказаў: «Чаго вы марудзіце?! Час прыбіраць гэтую ўладу!» У адказ яму было зададзена пытанне: «А ці не ўвядзе Расія надзвычайнае становішча, калі мы зробім такія крокі?» У завяршэнне размовы Дудаеву сказалі: «Дзейнічайце смела, не ўвядуць!» Гэты тэхнічны запіс я перадаў Заўгаеву. Калі ж звялі ўсё разам, стала зразумела, што на гэта былі затрачаны пэўныя сілы. Усё было інспіравана і аплачана.
Распад Чачэна-Інгушскай АССР (1991—1993)
Перамога сепаратыстаў у Грозным прывяла да распаду Чачэна-Інгушскай АССР. , і вялікая частка Сунжанскага  раёна былой ЧІАССР утварылі сабой Рэспубліку Інгушэція у складзе Расійскай Федэрацыі. Юрыдычна Чачэна-Інгушская Рэспубліка спыніла сваё існаванне 9 студзеня 1993 года.
Дакладная мяжа паміж Чачнёй і Інгушэціяй не была дэмаркаваная і да 2018 года не вызначаная. Падчас ў лістападзе 1992 года ў  былі ўведзеныя расійскія войскі. Адносіны паміж Масквой і Чачнёй рэзка абвастрыліся. Расійскае вышэйшае камандаванне прапаноўвала заадно вырашыць сілавым спосабам і «чачэнскую праблему», але тады ўвод войскаў на тэрыторыю Чачні быў папярэджаны намаганнямі Ягора Гайдара.
Перыяд фактычнай незалежнасці (1991—1994)
У выніку Чачня стала фактычна незалежнай, але юрыдычна не прызнанай ні адной краінай, уключаючы Расію, дзяржавай. Рэспубліка мела дзяржаўную сімволіку — флаг, герб і гімн, органы ўлады — прэзідэнт, парламент, урад, свецкі суд. Меркавалася стварэнне Узброеных Сіл, а таксама ўвядзенне ўласнай дзяржаўнай валюты —. У канстытуцыі, прынятай 12 сакавіка 1992 года, ЧРІ характарызавалася, як «незалежная свецкая дзяржава», яе ўрад адмовіўся падпісваць з Расійскай Федэрацыяй.
У 1992—1993 на тэрыторыі Чачні было здзейснена звыш 600 наўмысных забойстваў. За перыяд 1993 года на Грозненскім аддзяленні падвергліся ўзброенаму нападу 559 цягнікоў з поўным або частковым разрабаваннем каля 4 тысяч вагонаў і кантэйнераў на суму 11,5 мільярдаў рублёў. За 8 месяцаў 1994 года было здзейснена 120 узброеных нападаў, у выніку якіх разрабавана 1156 вагонаў і 527 кантэйнераў. Страты склалі больш за 11 мільярдаў рублёў. У 1992—1994 годзе ў выніку ўзброеных нападаў загінула 26 чыгуначнікаў. Такая сітуацыя прымусіла ўрад Расіі прыняць рашэнне аб спыненні руху па тэрыторыі Чачні з кастрычніка 1994 года.
Асаблівым промыслам з’яўляўся выраб фальшывых, па якіх было атрымана больш за 4 трыльёны рублёў. У рэспубліцы квітнелі захоп закладнікаў і гандаль рабамі — па даных «Расінфармцэнтра», усяго з 1992 года было выкрадзена і незаконна ўтрымлівалася ў Чачні 1790 чалавек.
Нават пасля таго, калі Дудаеў спыніў плаціць падаткі ў агульны бюджэт і забараніў супрацоўнікам расійскіх спецслужбаў уезд у Рэспубліку, Федэральны цэнтр працягваў пералічваць у Чачню грашовыя сродкі з бюджэту. У 1993 годзе на Чачню было выдзелена 11,5 млрд рублёў. Расійская нафта да 1994 года працягвала паступаць у Чачню, пры гэтым яна не аплачвалася і перапрадавалася за мяжу.
Палітычны крызіс 1993 года
Увесну 1993 года ў ЧРІ рэзка абвастрыліся супярэчнасці паміж прэзідэнтам Дудаевым і парламентам. 17 красавіка 1993 года Дудаеў абвясціў аб роспуску парламента, Канстытуцыйнага суда і МУС. 4 чэрвеня ўзброеныя дудаеўцы пад камандаваннем Шаміля Басаева захапілі будынак Грозненскага гарадскога савета, у якім праходзілі пасяджэнні парламента і канстытуцыйнага суда; такім чынам, у ЧРІ адбыўся дзяржаўны пераварот. У канстытуцыю, прынятую годам раней, былі ўнесены змены, у Рэспубліцы ўсталяваўся рэжым асабістай улады Дудаева, які доўжыўся да жніўня 1994 года, калі парламенту былі вернутыя заканадаўчыя паўнамоцтвы.
Фарміраванне антыдудаеўскай апазіцыі (1993—1994)
Пасля дзяржаўнага перавароту 4 чэрвеня 1993 года, у паўночных раёнах Чачні, непадкантрольных ураду сепаратыстаў у Грозным, фармуецца ўзброеная антыдудаеўская апазіцыя, якая распачала ўзброеную барацьбу з рэжымам Дудаева. Першай апазіцыйнай арганізацыяй быў, які правёў некалькі ўзброеных акцый, але неўзабаве пацярпеў паражэнне і распаўся. На змену яму прыйшоў на чале з, які абвясціў сябе адзінай законнай уладай на тэрыторыі Чачні. ЧСЧР прызнаваўся ў якасці такой расійскімі ўладамі, якія аказвалі яму ўсялякую падтрымку (у тым ліку зброяй і добраахвотнікамі).
Па сцвярджэнні кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта ў 1993—1996 гг. , прычына падтрымкі расійскімі ўладамі Умара Аўтурханава і іншых дзеячаў апазіцыі была ў іх асцярозе прыходу да ўлады ў Чачні Руслана Хасбулатава :
"Увесну 1994 года, намеснік дырэктара, сказаў мне, што ў Чачні ёсць аб’яднаная апазіцыя, якой кіруе , кіраўнік Чачні. Калі Расия акажа падтрымку, апазіцыянеры гатовыя ісці на выбары ў 95-м годзе, а ў выпадку перамогі — прызнаць Канстытуцыю РФ. Я далажыў прэзідэнту. Барыс Мікалаевіч у прынцыпе даў «дабро» на тое, каб падтрымаць чачэнскую апазіцыю. Гаворка ішла спачатку толькі аб фінансавай падтрымцы. Не схаваю, у той час мы пабойваліся ўплыву ў Чачні Хасбулатава і рабілі ўсё, каб быў іншы ўплыў. У нас былі звесткі, што ўплыў Дудаева ў Чачні моцна звузіўся, літаральна да Грознага і яго ваколіц. Калі мы прымалі рашэнне аб падтрымцы апазіцыі, мы запыталі , , дзе жывуць вялікія . Нам адказалі, што апазіцыю падтрымаюць, таму што крымінальны і скандальны рэжым Дудаева і там надакучыў, але пры адной умове: каб расійскіх войскаў на тэрыторыі Чачні не было. Я пра гэта напісаў Ельцыну ў сваёй запісцы."
Барацьба з ўзброенай апазіцыяй (1994)
З лета 1994 года ў Чачні разгарнуліся баявыя дзеянні паміж вернымі Дудаеву войскамі і апазіцыйнымі сіламі, неафіцыйна падтрыманымі Расіяй. Атрады Дудаева праводзілі наступальныя аперацыі ў кантраляваных апазіцыйнымі войскамі і > раёнах. Яны суправаджаліся значнымі стратамі з абодвух бакоў. Ужываліся танкі, артылерыя і мінамёты.
Сілы бакоў былі прыблізна роўныя, і ні адзін з іх не здолеў атрымаць верх у барацьбе.
26 лістапада апазіцыянеры. Пры гэтым у палон да прыхільнікаў Дудаева трапіў шэраг расійскіх вайскоўцаў, «якія змагаліся на баку апазіцыі» паводле кантракту з.
Увод войскаў (снежань 1994)
У той перыяд выкарыстанне выразу «ўвод расійскіх войскаў у Чачню», на думку Аляксандра Няўзорава, было, у большай ступені, выклікана публіцыстычнай тэрміналагічнай блытанінай, — Чачня знаходзілася ў складзе Расіі. На пасяджэнні Савета Бяспекі 29 лістапада міністр па справах нацыянальнасцяў заявіў, што 70 % чачэнцаў нібыта падтрымаюць увод войскаў і будуць пасыпаць расійскім жаўнерам дарогу мукой, а астатнія 30 % паставяцца нейтральна.
30 лістапада 1994 года Прэзідэнт Расіі Барыс Ельцын падпісаў Указ № 2137 «Аб мерапрыемствах па аднаўленні канстытуцыйнай законнасці і правапарадку на тэрыторыі Чачэнскай Рэспублікі». Указ прадугледжваў фактычнае прыняцце мер надзвычайнага становішча ў Чачні без яго афіцыйнага абвяшчэння, а таксама прадстаўленне асаблівых паўнамоцтваў так званай «Групе кіраўніцтва дзеяннямі па раззбраенні і ліквідацыі ўзброеных фарміраванняў, увядзенні і падтрыманні рэжыму надзвычайнага становішча на тэрыторыі Чачэнскай Рэспублікі». Частка гэтых паўнамоцтваў уваходзіла ў супярэчнасць з Канстытуцыяй і законамі Расіі.
Станіслаў Віктаравіч Валодзька
Станісла́ў Ві́ктаравіч Вало́дзька ( 11 лістапада 1956, вёска Падольцы, Астравецкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі паэт, дзіцячы пісьменнік у Латвіі.
Біяграфія
Меў трох старэйшых братоў. Рана застаўся без бацькі. Скончыў Жукойненскую сярэднюю школу ў 1974 годзе, завочна філалагічны факультэт БДУ.
Першая чачэнская вайна
Увод войскаў (снежань 1994)
Аднак, былы глава адміністрацыі Ельцына сцвярджае, што Крэмль наадварот хацеў перамоваў з мяцежным Грозным:Ельцын увесь 1994 год спрабаваў сустрэцца з Дудаевым, але за тым стаялі людзі, якія ніяк не маглі гэтага дапусціць.
Станіслаў Віктаравіч Валодзька
Біяграфія
Адслужыўшы ў арміі, працаваў механікам пуцявой машыны ў Вільнюсе, пасля ў Даўгаўпілсе, дзе застаўся і пасля распаду СССР.
Першая чачэнская вайна
Увод войскаў (снежань 1994)
Расійскім бокам была створана Аб’яднаная групоўка федэральных войскаў (АГФВ), у якую ўвайшлі злучэнні і часці Міністэрства абароны,, і сілы. Непасрэднае кіраўніцтва дзеяннямі АГФВ ускладалася на Аб’яднанае камандаванне, сфармаванае на базе кіравання Паўночна-Каўказскай ваеннай акругі, у якое ўвайшлі аператыўныя групы ВПС, ПДВ,, ВМФ, шэрагу іншых міністэрстваў і ведамстваў. Першым камандуючым АГФВ стаў камандуючы войскамі ПКВА генерал-палкоўнік. Агульнае кіраўніцтва падрыхтоўкай і правядзеннем аперацыі даручана міністру абароны РФ П. С. Грачову. Яе задума распрацоўвалася ў з прыцягненнем прадстаўнікоў міністэрстваў і ведамстваў, якія ўзаемадзейнічалі.
Станіслаў Віктаравіч Валодзька
Творчасць
Вершы пісаць пачаў у школе. Першы верш «Вялікія» надрукаваны ў 1974 годзе ў газеце «Астравецкая праўда».
Першая чачэнская вайна
Увод войскаў (снежань 1994)
Для прасоўвання ў Чачню з трох кірункаў былі створаны тры групоўкі войскаў :
Станіслаў Віктаравіч Валодзька
Творчасць
Выдаў зборнікі паэзіі «На хвалях хвалявання», «У вачах Айчыны» (1996), «Зварот да сэрца» (1998), «Памяці гаючая трава», «Обращение к сердцу». Зборнікі твораў «На гэтай зямлі» і «Под небом Родины». Напісаў кнігі для дзяцей «Калыханкі і пацешкі для Антошкі і Алежкі», «Бусинки» (1995), «Чудесный котик», «Сокровища», «Соцветия рифм», «Светлячок», «Кветкі для мамы», «Калі ласка, казка!».
Першая чачэнская вайна
Увод войскаў (снежань 1994)
Таксама для стварэння знешняга кальца блакіравання па адміністрацыйнай мяжы ЧР прыцягнутая групоўка УВ МУС — 2 асобныя брыгады і 6 палкоў аператыўнага прызначэння.
Станіслаў Віктаравіч Валодзька
Творчасць
Некаторыя творы Станіслава Валодзькі перакладзеныя на латышскую, латгальскую і польскую мовы.
Першая чачэнская вайна
Увод войскаў (снежань 1994)
Да вечара 10 снежня засяроджванне войскаў было скончана і раніцай 11 снежня 1994 года, усе тры групоўкі АГФВ (у цэлым 23 800 чалавек — 19,1 тыс. чал. ад Узброеных сіл і 4,7 тыс. чал ад УВ МУС, 80 танкаў, 208 БМП і БТР, 182 прылады і мінамёта, 140 баявых самалётаў, 55 верталётаў) уступілі на тэрыторыю Чачні з трох кірункаў — з захаду з Паўночнай Асеціі праз Інгушэцію з паўднёвага захаду з Паўночнай Асеціі, які непасрэдна мяжуе з Чачнёй, і з усходу з тэрыторыі Дагестана. Камандаванне аперацыяй у Чачні было прапанавана першаму намесніку галаўкама Сухапутных войскаў, але ён адмовіўся ўзначаліць аперацыю «з прычыны яе поўнай непадрыхтаванасці» і падаў рапарт аб звальненні з Узброеных Сіл РФ. Камандуючы ўнутранымі войскамі МУС : «Вялікай памылкай была адмова Ельцына ўвесці рэжым надзвычайнага становішча. Гэта не дазволіла нам усталяваць кантроль за межамі Рэспублікі. Калі б быў усталяваны рэжым надзвычайнага становішча, мы пакінулі б два-тры КПП — любое перасячэнне мяжы ў іншых месцах лічылася б несанкцыянаваным і жорстка спынялася. У тым ліку, калі спатрэбіцца, з выкарыстаннем ваеннай тэхнікі і авіяцыі. Быў бы рэжым надзвычайнага здарэння, не было б будзёнаўскага рэйду Басаева і кізлярскага — ».
Станіслаў Віктаравіч Валодзька
Творчасць
Песня «Беларускі дом» стала гімнам таварыства «Уздым» і Саюза беларусаў Літвы. Выйшлі мультымедыйныя зборнікі песен на вершы паэта «Веру ў сваю зорку», «Палын і медуніца», «Хай шчаслівы ўсе будуць на зямлі».
Першая чачэнская вайна
Увод войскаў (снежань 1994)
Усходняя (кізлярская) групоўка была блакіраваная ў Дагестана мясцовымі жыхарамі — чачэнцамі-. Заходняя (уладзікаўказская) група таксама была блакіраваная мясцовымі жыхарамі і трапіла пад абстрэл блізу сяла, аднак ужыўшы сілу, усё ж прарвалася ў Чачню ; у ходзе гэтых сутыкненняў загінуў міністр аховы здароўя Інгушэціі Тамерлан Гарчханаў. Найбольш паспяхова прасоўвалася Маздокская групоўка, якая ўжо 12 снежня падышла да пасёлка, размешчаным у 10 км ад Грознага.
Пры вылучэнні да Грознага войскі сутыкнуліся з процідзеяннем агрэсіўна настроенага мясцовага насельніцтва (блакіраванне дарог, псаванне і падпалы аўтатранспарту і тэхнікі, захоп адзіночных аўтамашын і дробных груп вайскоўцаў). Да гэтага расійскае камандаванне аказалася зусім не гатовым, у выніку на прасоўванне да Грознага замест 3 сутак па плане прыйшлося выдаткаваць 16. Такая вялікая затрымка дазволіла войскам Дудаева падрыхтаваць Грозны да абароны. Гэта ж выявіла і безгрунтоўнасць ваенна-палітычнай ацэнкі сітуацыі ў Чачні — хоць заявы Дудаева ўсе папярэднія гады адрозніваліся ваяўнічасцю і агрэсіўнасцю, у Крамлі чамусьці апынуліся не гатовыя да актыўнага ўзброенага супраціву чачэнскіх фарміраванняў.
Каля Долінскага расейскія УС падвергнуліся абстрэлу чачэнскай РСЗА «Град» і затым уступілі ў баі за гэты населены пункт.
Кізлярская групоўка пад камандаваннем Льва Рохліна дасягнула паселішча Талстой-Юрт 15 снежня, рухаючыся абходнымі шляхамі праз дагестанскія стэпы.
Новы наступ падраздзяленняў АГВ пачалося 19 снежня. Уладзікаўказская (Заходняя) групоўка блакіравала Грозны з заходняга напрамку, абышоўшы. 20 снежня маздокская (паўночна-заходняя) групоўка заняла Долінскі і блакіравала Грозны з паўночнага захаду. Кізлярская (паўночна-ўсходняя) групоўка блакавала Грозны з паўночнага ўсходу, а дэсантнікі блакіравалі горад з боку. Пры гэтым паўднёвая частка Грознага была не заблакіраваная, меркавалася, што там будзе пакідаць горад мірнае насельніцтва, па факце ж там практычна бесперашкодна забяспечваліся чачэнскія фарміраванні, якія абаранялі горад.
Такім чынам, на пачатковым этапе баявых дзеянняў, у першыя тыдні вайны, ВС РФ змаглі практычна без супраціву заняць паўночныя раёны Чачні.
20 снежня камандуючым Аб’яднанай групоўкай федэральных войскаў у Чачні замест адхіленага з прычыны поўнай няздатнасці генерала стаў першы намеснік начальніка  Анатоль Квашнін. Павел Грачоў пазней успамінаў :
Штурм Грознага (снежань 1994 — сакавік 1995)
У сярэдзіне снежня федэральныя войскі пачалі артылерыйскія абстрэлы прыгарадаў Грознага, а 19 снежня быў нанесены першы бомбавы ўдар па цэнтры горада.
Нягледзячы на тое, што Грозны па-ранейшаму заставаўся незаблакіраваным з паўднёвага боку (там быў пакінуты так званы «калідор» для выхаду мірнага насельніцтва), 31 снежня 1994 года пачаўся штурм горада спецыяльна створанымі новымі групоўкамі «Поўнач», «Паўночны ўсход», «Захад», «Усход». У горад уступілі каля 250 адзінак, вельмі ўразлівай у вулічных баях. Расійскія вайскоўцы былі дрэнна падрыхтаваныя, паміж рознымі падраздзяленнямі не было наладжана ўзаемадзеянне і каардынацыя, у многіх салдат не было баявога вопыту. Войскі мелі аэрафотаздымкі горада, састарэлыя планы горада 1970-х гг.у абмежаванай колькасці. Сродкі сувязі не былі абсталяваны апаратурай закрытай сувязі, што дазваляла суперніку перахапіць перамовы. Войскам давялі загад аб занятку толькі прамысловых будынкаў, плошчаў і недапушчальнасці ўварвання ў дамы грамадзянскага насельніцтва. Зноў выявілася відавочная недаацэнка праціўніка — абараняемы 15-тысячнай чачэнскай групоўкай горад штурмавала 6-тысячная расійская група войскаў з нездавальняючым узаемадзеяннем паміж яе часткамі. Нягледзячы на ўсе папярэднія падзеі, нечаканасцю выявіўся і ўпарты супраціў чачэнскіх фарміраванняў у Грозным, якія пазней удзельнікі баёў часта ўспаміналі як «фанатычны». Заходняя групоўка войскаў была спыненая на ўскраінах, усходняя, атрымаўшы адпор, таксама адступіла і не рабіла ніякіх дзеянняў да 2 студзеня 1995 года. На паўночным напрамку 1-ы і 2-і батальёны (больш за 300 чалавек), мотастралковы батальён і танкавая рота  (10 танкаў), якія знаходзіліся пад камандаваннем генерала, дайшлі да  і. Федэральныя сілы патрапілі ў акружэнне — страты 131-й брыгады, паводле афіцыйных звестак, склалі 85 чалавек забітымі і 72 зніклымі без вестак, знішчана 20 танкаў, камандзір брыгады палкоўнік загінуў, больш за 100 вайскоўцаў трапіла ў палон. Узмоцнены батальён 81-га гвардзейскага мотастралковага палка таксама панёс вялікія страты — да зыходу 1 студзеня ў ім заставалася 30 % спісачнага складу.
Паўночна-усходняя групоўка пад камандаваннем генерала Рохліна ўгразла ў баях з падраздзяленнямі сепаратыстаў, але тым не менш, Рохлін не даў загад адступаць.
7 студзеня 1995 года групоўкі «Паўночны ўсход» і «Поўнач» аб’яднаны пад камандаваннем генерала Рохліна, а камандуючым групоўкай «Захад» становіцца.
Расійскія вайскоўцы змянілі тактыку — цяпер замест масавага прымянення бранятэхнікі ўжывалі манеўраныя дэсантна-штурмавыя групы, якія падтрымліваліся артылерыяй і авіяцыяй. У Грозным завязаліся жорсткія вулічныя баі.
Да пачатку лютага колькасць АГВ была павышана да 70 000 чалавек. Новым камандуючым АГВ стаў генерал. Толькі 3 лютага 1995 года была ўтворана групоўка «Поўдзень» і пачалося ажыццяўленне плана па блакадзе Грознага з паўднёвага боку. Да 9 лютага расійскія падраздзяленні выйшлі на мяжу.
13 лютага ў станіцы Сляпцоўскай (Інгушэція) прайшлі перамовы паміж камандуючым АГВ Анатолем Куліковым і начальнікам Генеральнага штаба Узброеных Сіл ЧРІ Асланам Масхадавым аб заключэнні часовага  — бакі абмяняліся спісамі ваеннапалонных, таксама абодвум бакам падавалася магчымасць вывезці загінулых і параненых з вуліц горада. Перамір’е, аднак, парушалася абодвума бакамі.
У 20-х чыслах лютага ў горадзе (асабліва, у яго паўднёвай частцы) працягваліся вулічныя баі, але чачэнскія атрады, пазбаўленыя падтрымкі, паступова адыходзілі з горада.
Нарэшце, 6 сакавіка 1995 года атрад сепаратыстаў чачэнскага палявога камандзіра Шаміля Басаева адступіў з  — апошняга раёна Грознага, які кантраляваўся сепаратыстамі, і горад канчаткова перайшоў пад кантроль расейскіх УС.
У выніку штурму Грознага значная частка горада была пераўтвораная ў руіны.
Усталяванне кантролю над раўніннымі раёнамі Чачні (сакавік — красавік 1995)
Пасля штурму Грознага галоўнай задачай расійскіх УС стала ўстанаўленне кантролю над раўніннымі раёнамі мяцежнай рэспублікі.
Расійскі бок пачаў весці актыўныя перамовы з насельніцтвам, пераконваючы мясцовых жыхароў выганяць сепаратыстаў са сваіх населеных пунктаў. Разам з тым, расійскія падраздзяленні займалі пануючыя вышыні над паселішчамі і гарадамі. Дзякуючы гэтаму, 15-23 сакавіка быў узяты Аргун, 30 і 31 сакавіка былі ўзятыя без бою гарадыШалі і Гудэрмес адпаведна. Аднак, атрады сепаратыстаў не былі знішчаныя і бесперашкодна пакідалі населеныя пункты.
Нягледзячы на гэта, у заходніх раёнах Чачні ішлі лакальныя баі. 10 сакавіка пачаліся баі за сяло Бамут. 7-8 красавіка зводны атрад МУС, які складаўся з (21 абрап) Унутраных войскаў МУС і падтрымліваўся атрадамі САХРа і АМАПа увайшоў у сяло Самашкі (Ачхой-Мартанаўскі раён Чачні). Сцвярджалася, што сяло абаранялі больш за 300 чалавек (так званы «Абхазскі батальён» Шаміля Басаева). Пасля таго, як расійскія вайскоўцы ўвайшлі ў пасёлак, некаторыя жыхары, якія мелі зброю, пачалі аказваць супраціў, на вуліцах сяла завязаліся перастрэлкі. Па сцвярджэнні шэрагу міжнародных арганізацый (у прыватнасці, Камісіі ААН па правах чалавека — UNCHR) у ходзе бою за Самашкі загінула мноства мірных жыхароў. Гэтая інфармацыя, распаўсюджаная сепаратысцкім агенцтвам «Чачэн-прэс», аднак, аказалася дастаткова супярэчлівай — так, па заяве прадстаўнікоў праваабарончага цэнтра «Мемарыял» гэтыя даныя «не выклікаюць даверу». Паводле ацэнкі «Мемарыяла», мінімальная колькасць мірных жыхароў, якія загінулі пры зачыстцы сяла, складала 112—114 чалавек.
Так ці інакш, гэтая аперацыя выклікала вялікі рэзананс у расійскім грамадстве і ўзмацніла антырасійскія настроі ў Чачні.
15-16 красавіка пачаўся вырашальны штурм Бамута — расійскім войскам удалося ўвайсці ў сяло і замацавацца на ўскраінах. Затым, аднак, расійскія вайскоўцы былі вымушаныя пакінуць сяло, бо цяпер ужо сепаратысты занялі пануючыя вышыні над сялом, выкарыстоўваючы старыя ракетныя шахты РВСП, разлічаныя на вядзенне ядзернай вайны і непадступныя для расійскай авіяцыі. Серыя баёў за гэта сяло працягвалася да чэрвеня 1995 года, затым баі былі прыпыненыя пасля тэрарыстычнага акту ў Будзёнаўску і аднавіліся ў лютым 1996 года.
Да красавіка 1995 года расійскімі войскамі была занятая амаль уся раўнінная тэрыторыя Чачні, і сепаратысты зрабілі ўпор на дыверсійна-партызанскія аперацыі.
Усталяванне кантролю над горнымі раёнамі Чачні (май — чэрвень 1995)
Першыя спробы расійскага боку па вядзенні баявых дзеянняў у горных раёнах Чачні адносяцца да 31 снежня 1994 года, калі верталётамі ў ваколіцах сяла Грозненскага раёна быў высаджаны зводны атрад спецыяльнага прызначэння ад  (22-я абрспп), а ў Шатойскім раёне пад сялом  быў высаджаны зводны атрад ад. Паводле задумы камандавання групоўкі, пасля імклівага захопу Грознага федэральнымі войскамі, праціўнік павінен быў выціскацца з горада і адступаць у горную мясцовасць. Высаджаным у тыле праціўніка групам спецыяльнага прызначэння адводзілася роля навядзення агню артылерыі і авіяцыі на адступаючых сепаратыстаў. Акрамя гэтага групы павінны былі правесці шэраг дыверсій, такіх як правядзенне засад на дарогах, абвальванне апор ЛЭП і дарог, у сувязі з чым асабісты склад груп узяў з сабой вялікую колькасць выбухоўкі. 7 студзеня 1995 года ўсе вайскоўцы 22-й абрспп, высаджаныя ў гарах, практычна без бою былі ўзятыя ў палон.
Наступленне аднавілася толькі 12 мая. Удары расійскіх ваенных прыйшліся на сёлы Чыры-Юрт, які прыкрываў уваход у і, якое знаходзілася ля ўваходу ў Ведзенскую цясніну. Нягледзячы на значную перавагу ў жывой сіле і тэхніцы, расійскія вайскоўцы ўгразлі ў абароне праціўніка — на тое, каб узяць Чыры-Юрт, генералу спатрэбіўся тыдзень абстрэлаў і бамбёжак.
У гэтых умовах расійскае камандаванне вырашыла змяніць кірунак удару — замест Шатоя на Ведзено. Падраздзяленні сепаратыстаў былі скаваныя ў Аргунскай цясніне і 3 чэрвеня Ведзено было ўзята расійскімі войскамі, а 12 чэрвеня былі ўзятыя райцэнтры Шатой і Нажай-Юрт.
Тэрарыстычны акт у Будзёнаўску (14-19 чэрвеня 1995)
14 чэрвеня 1995 года група чачэнскіх тэрарыстаў, колькасцю 195 чалавек, на чале з палявым камандзірам Шамілем Басаевым на грузавіках заехала на тэрыторыю Стаўрапольскага краю і спынілася ў горадзе Будзёнаўску.
Першым аб’ектам атакі стаў будынак ГАУС, затым тэрарысты занялі гарадскую бальніцу і сагналі ў яе захопленых мірных жыхароў. Усяго ў руках тэрарыстаў знаходзілася каля 2000 закладнікаў. Басаеў высунуў патрабаванні да расійскіх уладаў — спыненне баявых дзеянняў і вывад расійскіх войскаў з Чачні, вядзенне перамоваў з Дудаевым пры пасрэдніцтве прадстаўнікоў ААН у абмен на вызваленне закладнікаў.
У гэтых умовах улады вырашылі пайсці на штурм будынка бальніцы. З-за ўцечкі інфармацыі тэрарысты паспелі падрыхтавацца да адбіцця штурму, які доўжыўся чатыры гадзіны; у выніку спецпрызн адбіў усе карпусы акрамя галоўнага, вызваліўшы 95 закладнікаў. Страты спецпрызну склалі тры чалавекі забітымі. У гэты ж дзень была прадпрынятая няўдалая другая спроба штурму.
Пасля правалу сілавых дзеянняў па вызваленні закладнікаў пачаліся перамовы паміж Віктарам Чарнамырдзіным, які ўзначальваў тады ўрад РФ, і палявым камандзірам Шамілем Басаевым. Тэрарыстам былі прадастаўлены аўтобусы, на якіх яны разам са 120 закладнікамі прыбылі ў чачэнскае сяло, дзе закладнікі былі адпушчаныя.
Агульныя страты расійскага боку, паводле афіцыйных звестак, склалі 143 чалавекі (з якіх 46 з’яўляліся супрацоўнікамі сілавых структур) і 415 параненых, страты тэрарыстаў — 19 забітымі і 20 параненымі.
Становішча ў рэспубліцы ў чэрвені-снежні 1995
Пасля тэракта ў Будзёнаўску з 19 па 22 чэрвеня, у Грозным прайшоў першы раўнд перамоваў паміж расійскім і чачэнскім бакамі, на якіх удалося дасягнуць увядзення на баявыя дзеянні на нявызначаны тэрмін.
З 27 па 30 чэрвеня там жа прайшоў другі этап перамоваў, на якім была дасягнута дамоўленасць аб абмене палоннымі «ўсіх на ўсіх», раззбраенне атрадаў ЧРІ, вывадзе расійскіх войскаў і правядзенні свабодных выбараў.
Нягледзячы на ўсе заключаныя дамоўленасці, рэжым перамір’я парушаўся абодвума бакамі. Чачэнскія атрады вярталіся ў свае сёлы, але ўжо не як удзельнікі, а як «атрады самаабароны». Па ўсёй тэрыторыі Чачні ішлі лакальныя баі. Некаторы час узнікаючую напружанасць удавалася зніжаць з дапамогай перамоваў. Так, 18-19 жніўня расійскія вайскоўцы блакіравалі Ачхой-Мартан; сітуацыя вырашылася на перамовах у Грозным.
21 жніўня атрад сепаратыстаў Алаўдзі Хамзатава захапіў Аргун, але пасля моцнага абстрэлу, распачатага расійскімі войскамі, пакінуў горад, у які затым была ўведзена Расійская.
У верасні Ачхой-Мартан і Сернаводскае былі блакіраваныя расійскімі войскамі, паколькі ў гэтых населеных пунктах знаходзіліся атрады сепаратыстаў. Чачэнскі бок адмаўляўся пакідаць занятыя пазіцыі, так як, па іх словах, гэта былі «атрады самаабароны», якія мелі права знаходзіцца ў адпаведнасці з дасягнутымі раней пагадненнямі.
6 кастрычніка 1995 года на камандуючага Аб’яднанай групоўкай войскаў (АГВ) генерала быў здзейснены замах, у выніку якога ён апынуўся ў коме. Па чачэнскіх сёлах былі нанесеныя «ўдары адплаты».
8 кастрычніка прадпрынятая няўдалая спроба ліквідацыі Дудаева — па паселішчы нанесены авіяцыйны ўдар. У вёсцы было разбурана больш за 40 дамоў, загінулі 6 і атрымалі раненні 15 мясцовых жыхароў.
Расійскае кіраўніцтва вырашыла перад выбарамі змяніць кіраўнікоў прарасійскай адміністрацыі рэспублікі і  на апошняга старшыню Вярхоўнага Савета Чачэна-Інгушскай АССР.
10-12 снежня горад Гудэрмес, заняты расійскімі войскамі без супраціву, быў захоплены атрадамі, і. 14-20 снежня ішлі баі за гэты горад, яшчэ каля тыдня «зачыстак» спатрэбілася расійскім войскам, каб канчаткова ўзяць Гудэрмес пад свой кантроль.
14-17 снежня ў Чачні прайшлі выбары, якія праводзіліся з вялікай колькасцю парушэнняў, але тым не менш, прызнаныя адбыўшыміся. Прыхільнікі сепаратыстаў загадзя заявілі аб байкатаванні і непрызнанні выбараў. На выбарах перамог Даку Заўгаеў, атрымаўшы звыш 90 % галасоў выбаршчыкаў; пры гэтым у выбарах удзельнічалі ўсе вайскоўцы АГВ.
Тэрарыстычны акт у Кізляры (9-18 студзеня 1996)
9 студзеня 1996 года атрад баевікоў колькасцю 256 чалавек пад камандаваннем палявых камандзіраў, і  здзейсніў рэйд на горад Кізляр. Першапачаткова мэтай баевікоў з’яўлялася Расійская верталётная база і зброевы склад. Тэрарысты знішчылі два транспартныя верталёты Мі-8 і ўзялі некалькі закладнікаў з ліку вайскоўцаў, якія ахоўвалі базу. Да горада сталі сцягвацца расійскія ваенныя і праваахоўныя органы, таму тэрарысты захапілі бальніцу і радзільны дом, сагнаўшы туды яшчэ каля 3000 мірных жыхароў.
У гэты раз расійскія ўлады не сталі аддаваць загад на штурм бальніцы, каб не ўзмацняць антырасійскія настроі ў Дагестан. У ходзе перамоваў атрымалася дамовіцца аб прадстаўленні баевікам аўтобусаў да мяжы з Чачнёй наўзамен на вызваленне закладнікаў, якіх меркавалася высадзіць ля самай мяжы. 10 студзеня калона з баевікамі і закладнікамі рушыла да мяжы. Калі стала ясна, што тэрарысты сыдуць у Чачню, аўтобусная калона была спыненая папераджальнымі стрэламі. Скарыстаўшыся замяшаннем расійскага кіраўніцтва, баевікі захапілі сяло, раззброіўшы там міліцэйскі. З 11 па 14 студзеня праходзілі перамовы, 15-18 студзеня адбыўся няўдалы штурм сяла. Паралельна са штурмам Першамайскага, 16 студзеня ў турэцкім порце Трабзон група тэрарыстаў з пагрозамі расстрэльваць закладнікаў-расіян, калі штурм не будзе спынены. Пасля двухдзённых перамоваў тэрарысты здаліся турэцкім уладам.
18 студзеня пад покрывам ночы баевікі прарвалі акружэнне і сышлі ў Чачню.
Напад на Грозны (6-8 сакавіка 1996)
6 сакавіка 1996 года некалькі атрадаў сепаратыстаў атакавалі з розных кірункаў Грозны, які кантраляваўся расійскімі войскамі. Сепаратысты захапілі горада, блакіравалі і абстрэльвалі расійскія  і блакпасты. Нягледзячы на тое, што Грозны застаўся пад кантролем расійскіх узброеных сіл, сепаратысты пры адыходзе захапілі з сабой запасы харчавання, медыкаментаў і боепрыпасаў. Страты расійскага боку паводле афіцыйных звестак склалі 70 чалавек забітымі і 259 параненымі.
Бой каля вёскі Ярышмарды (16 красавіка 1996)
16 красавіка 1996 года калона, якая рухалася ў Шатой, трапіла ў засаду ў каля вёскі. Аперацыяй кіраваў палявы камандзір Хатаб. Сепаратысты падбілі галаўную і замыкальную калону машыны, такім чынам калона апынулася заблакіраванай і панесла значныя страты — апынулася страчанай уся бранятэхніка і палова асабістага складу.
Ліквідацыя Джахара Дудаева (21 красавіка 1996)
З самага пачатку чачэнскай кампаніі расійскія спецслужбы неаднаразова спрабавалі ліквідаваць прэзідэнта ЧРІ Джахара Дудаева. Спробы падаслаць забойцаў заканчваліся няўдала. Атрымалася высветліць, што Дудаеў часта размаўляе па сістэмы.
21 красавіка 1996 года расійскі самалёт ДРЛВ А-50|, на якім было ўстаноўлена абсталяванне для пеленга сігналу спадарожнікавага тэлефона, атрымаў загад на ўзлёт. Адначасова з гэтым у раён вёскі выехаў картэж Дудаева. Разгарнуўшы свой тэлефон, Дудаеў звязаўся з. У гэты момант сігнал з тэлефона быў перахоплены, і два штурмавікі Су-25 падняліся ў паветра. Калі самалёты дасягнулі мэты, па картэжы было выпушчана дзве, адна з якіх трапіла прама ў цэль.
Закрытым указам Барыса Ельцына некалькім ваенным лётчыкам былі прысвоены званні Герояў Расійскай Федэрацыі.
Перамовы з сепаратыстамі (май-ліпень 1996)
27-28 мая ў Маскве прайшла сустрэча расійскай і ічкерыйскай (узначаленай Зелімханам Яндарбіевым) дэлегацый, на якой удалося дамовіцца аб перамір’і з 1 чэрвеня 1996 года і абмене палоннымі. Адразу ж пасля заканчэння перамоваў у Маскве, Барыс Ельцын вылецеў у Грозны, дзе павіншаваў расійскіх вайскоўцаў з перамогай над «мяцежным дудаеўскім рэжымам» і абвясціў аб скарачэнні тэрміну службы ўдзельнікаў узброенага канфлікту ў Чачэнскай рэспубліцы з 2 да 1,5 гадоў.
10 чэрвеня ў Назрані (Рэспубліка Інгушэція) у ходзе чарговага раўнда перамоваў было дасягнута пагадненне аб вывадзе расійскіх вайскоўцаў з тэрыторыі Чачні (за выключэннем двух брыгад), раззбраенні атрадаў сепаратыстаў, правядзенне свабодных дэмакратычных выбараў. Пытанне аб статусе Рэспублікі часова адкладалася.
Заключаныя ў Маскве і Назрані пагадненні парушаліся абодвума бакамі, у прыватнасці, расійскі бок не спяшаўся выводзіць свае войскі, а чачэнскі палявы камандзір узяў на сябе адказнасць за.
3 ліпеня 1996 года дзеючы прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Барыс Ельцын быў пераабраны на пасаду прэзідэнта. Новы сакратар Савета Бяспекі Аляксандр Лебедзь абвясціў аб аднаўленні баявых дзеянняў супраць сепаратыстаў. Першы намеснік старшыні ўрада Анатоль Чубайс падтрымліваў працяг вайны.
9 ліпеня, пасля расійскага ўльтыматуму, баявыя дзеянні аднавіліся — авіяцыя наносіла ўдары па базах сепаратыстаў у горных Шатойскім, і.
Аперацыя «Джыхад» (6-22 жніўня 1996)
6 жніўня 1996 года атрады чачэнскіх сепаратыстаў колькасцю ад 850 да 2000 чалавек зноў атакавалі Грозны. Сепаратысты не ставілі сваёй мэтай захоп горада; імі былі блакіраваныя адміністрацыйныя будынкі ў цэнтры горада, а таксама абстрэльваліся блокпасты і КПП. Расійскі гарнізон пад камандаваннем генерала, нягледзячы на значную перавагу ў жывой сіле і тэхніцы, не здолеў выбіць сепаратыстаў з горада, нясучы значныя страты (звыш 2000 вайскоўцаў забітымі, прапаўшымі без вестак і параненымі ).
Адначасова са штурмам Грознага сепаратысты захапілі таксама гарады Гудэрмес (узяты імі без бою) і Аргун (расійскія вайскоўцы ўтрымалі толькі будынак камендатуры).
На думку Алега Лукіна, менавіта параза расійскіх вайскоўцаў у Грозным прывяла да падпісання аб спыненні агню.
Хасавюртаўскія пагадненні (31 жніўня 1996)
31 жніўня 1996 года прадстаўнікамі Расіі (Старшыня Савета Бяспекі Аляксандр Лебедзь) і Ічкерыі (Аслан Масхадаў) у горадзе Хасавюрт (Дагестан) былі падпісаны пагадненні аб перамір’і. Расійскія войскі цалкам выводзіліся з Чачні, а рашэнне аб статусе рэспублікі было адкладзена да 31 снежня 2001 года.
Міратворчыя ініцыятывы, дзейнасць гуманітарных і рэлігійных арганізацый
З 15 снежня 1994 года ў зоне канфлікту пачала дзейнічаць «Місія ўпаўнаважанага па правах чалавека на Паўночным Каўказе» у склад якой увайшлі дэпутаты Дзяржаўнай думы РФ і прадстаўнік «Мемарыялу» (пасля называлася «Місія грамадскіх арганізацый пад кіраўніцтвам С. А. Кавалёва»). «Місія Кавалёва» не мела афіцыйных паўнамоцтваў, а дзейнічала пры падтрымцы некалькіх праваабарончых грамадскіх арганізацый, каардынаваў працу місіі Праваабарончы цэнтр «Мемарыял».
Пачынаючы са снежня 1994 года з актыўнай антываеннай пазіцыяй выступае партыя ""і яе лідар Ягор Гайдар. У Маскве праходзіць шэраг антываенных мітынгаў з заклікамі згарнуць ваенную аперацыю, падпісваюцца і разнастайныя ваенныя заклікі. У тым ліку Я. Гайдар (які ў дні перад пачаткам вайны, па яго ўласным сцвярджэнні, упершыню не змог датэлефанавацца да Барыса Ельцына ) 17 снежня 1994 года піша ліст прэзідэнту, дзе сцвярджае, што «штурм і бамбёжка Грознага прывядуць да вялізных ахвяраў» і заклікае вярхоўнага галоўнакамандуючага «не дапусціць эскалацыі ваенных дзеянняў у Чачні». 20 снежня Ягор Гайдар таксама ініцыяваў збор лістоў ад усіх выступоўцаў супраць вайны ў Чачні ў надзеі, што вялікі аб’ём заяў ад грамадзян можа аказаць уплыў на рашэнне прэзідэнта. У газеце быў апублікаваны тэкст з «шаблонам» ліста прэзідэнту.
31 снежня 1994 года, напярэдадні расійскімі войскамі, Сяргей Кавалёў у складзе групы дэпутатаў Дзяржаўнай думы і журналістаў вёў перамовы з чачэнскімі баевікамі і парламентарыямі ў  ў Грозным. Калі пачаўся штурм і на плошчы перад палацам пачалі гарэць расійскія танкі і БТРы, цывільныя асобы схаваліся ў падвале прэзідэнцкага палаца, неўзабаве там сталі з’яўляцца параненыя і палонныя расійскія салдаты. Карэспандэнт успамінаў, што Кавалёў, быўшы ў стаўцы Джахара Дудаева сярод баевікоў, «амаль увесь час знаходзіўся ў пакоі склепа, абсталяванага вайсковымі радыёстанцыямі», прапаноўваючы расійскім танкістам «выхад з горада без стральбы, калі тыя абазначаць маршрут». Як сцвярджала журналістка, якая знаходзілася там жа, пасля таго, як ім паказалі падпаленыя расійскія танкі ў цэнтры горада,
Сяргей Кавалёў узяў рацыю ў дудаеўскіх ахоўнікаў і па ёй звярнуўся да расійскіх вайскоўцаў з заклікам здавацца ў палон. За гэта Кавалёва потым абвесцяць «здраднікам», яго будзе скланяць міністр абароны Павел Грачоў і ўспомніць нядобрым словам у сваёй кнізе генерал. Аднак у той момант усе мы, у тым ліку Кавалёў, бачылі адно: нашы хлопцы дарма гараць у танках. Палон — адзіная для іх магчымасць ацалець. — Галина Ковальская. Штурм и Глупость // «Еженедельный журнал», № 63, 1 апреля 2003
Сам Кавалёў адмаўляе праўдзівасць сведчання Кавальскай: «Я тэхнічна не мог гэта зрабіць, таму што для таго, каб па рацыі сказаць гэтым танкам, трэба мець рацыю, наладжаную на хвалю гэтых танкаў».
На думку ўзначаленага Кавалёвым Інстытута правоў чалавека, гэты эпізод, роўна як і ўся праваабарончая і антываенная пазіцыя Кавалёва, сталі падставай для негатыўнай рэакцыі з боку ваеннага кіраўніцтва, прадстаўнікоў дзяржаўнай улады, а таксама шматлікіх прыхільнікаў «дзяржаўнага» падыходу да правоў чалавека. У студзені 1995 года Дзярждума прыняла праект пастановы, у якім яго праца ў Чачні прызнавалася нездавальняючай: як пісаў «Коммерсантъ», «з-за яго „аднабаковай пазіцыі“, накіраванай на апраўданне незаконных узброеных фарміраванняў».
У сакавіку 1995 года Дзяржаўная дума адхіліла Кавалёва ад пасады, на думку «Коммерсантъ», «за яго выказванні супраць вайны ў Чачні».
У складзе «місіі Кавалёва» ў зону канфлікту выязджалі прадстаўнікі розных няўрадавых арганізацый, дэпутаты, журналісты. Місія займалася зборам інфармацыі аб тым, што адбываецца на чачэнскай вайне і вышукам зніклых без вестак, а таксама палонных; садзейнічала вызваленню расійскіх вайскоўцаў, якія трапілі ў палон да чачэнскіх сепаратыстаў. Напрыклад, газета «Коммерсантъ» паведамляла, што падчас аблогі расійскімі войскамі сяла Бамут, камандуючы атрадамі сепаратыстаў Хайхароеў абяцаў пакараць смерцю па пяць палонных пасля кожнага абстрэлу пасёлка з боку расійскіх вайскоўцаў. Але, пад уплывам дэпутата які прабраўся ў абложаны Бамут з лістом С. Кавалёва і вёў там перамовы з палявымі камандзірамі, Хайхароеў адмовіўся ад гэтых намераў.
Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа (МКЧК) з пачатку канфлікту разгарнуў шырокую праграму аказання дапамогі пацярпелым, забяспечыўшы ў першыя ж месяцы больш за 250 000 вымушаных перасяленцаў прадуктовымі пасылкамі, коўдрамі, мылам, цёплай вопраткай і пластыкавымі пакрыццямі. У лютым 1995 года з пакінутых у Грозным 120 000 жыхароў 70 000 цалкам залежалі ад дапамогі МКЧК.
У Грозным водаправод і каналізацыя былі цалкам разбураныя, і МКЧК спешна прыступіў да арганізацыі забеспячэння горада пітной вадой. Улетку 1995 года штодня каля 750 000 літраў хлараванай вады ў разліку на задавальненне патрэбаў больш за 100 000 жыхароў дастаўлялася ў аўтацыстэрнах у 50 размеркавальных пунктаў па ўсім Грозным. За наступны, 1996 год, было выраблена больш за 230 мільёнаў літраў пітной вады для жыхароў Паўночнага Каўказа.
У Грозным і іншых гарадах Чачні былі адкрыты бясплатныя сталовыя для самых уразлівых слаёў насельніцтва, у якіх штодня гарачай ежай забяспечваліся 7000 чалавек. Больш за 70 000 школьнікаў у Чачні атрымалі ад МКЧК кнігі і школьна-пісьмовыя прыналежнасці.
За 1995—1996 гады МКЧК ажыццявіў шэраг праграм дапамогі пацярпелым у выніку ўзброенага канфлікту. Яго дэлегаты наведалі каля 700 чалавек, затрыманых федэральнымі сіламі і чачэнскімі сепаратыстамі ў 25 месцах зняволення ў самой Чачні і суседніх рэгіёнах, даставілі адрасатам больш за 50 000 лістоў на бланках паслання Чырвонага Крыжа, якія сталі адзінай магчымасцю для разлучаных сем’яў наладзіць кантакты адзін з адным, бо ўсе віды сувязі былі перапыненыя. МКЧК прадаставіў медыкаменты і медыцынскія матэрыялы 75 шпіталям і медыцынскім установам у Чачні, Паўночнай Асеціі, Інгушэціі і Дагестане, удзельнічаў у аднаўленні і забеспячэнні медыкаментамі бальніц у Грозным, Аргуне, Гудэрмесе, Шалі, Урус-Мартане і Шатое, аказваў рэгулярную дапамогу дамам інвалідаў і дзіцячым прытулкам.
Увосень 1996 года ў паселішчы Новыя Атагі МКЧК абсталяваў і адкрыў шпіталь для ахвяр вайны. За тры месяцы працы шпіталь прыняў больш за 320 чалавек, амбулаторную дапамогу атрымалі 1700 чалавек, было зроблена амаль шэсцьсот хірургічных аперацый. 17 снежня 1996 года на шпіталь у Новых Атагах быў здзейснены ўзброены напад, у выніку якога загінула шэсць яго замежных супрацоўнікаў. Пасля гэтага МКЧК быў вымушаны адклікаць замежных супрацоўнікаў з Чачні.
У красавіку 1995 г. амерыканскі спецыяліст па гуманітарных аперацыях разам з двума расійскімі ўрачамі-супрацоўнікамі  і перакладчыкам займаўся арганізацыяй гуманітарнай дапамогі ў Чачні. К’юні спрабаваў дамовіцца аб перамір’і, калі ён прапаў без вестак. Маюцца падставы меркаваць, што К’юні і яго расійскія паплечнікі былі захопленыя чачэнскімі сепаратыстамі і расстраляныя на загад Рэзвана Элбіева, аднаго з кіраўнікоў контрразведкі Джахара Дудаева, бо іх прынялі за расійскіх агентаў. Ёсць версія, што гэта стала вынікам правакацыі расійскіх спецслужбаў, якія такім чынам расправіліся з К’юні рукамі чачэнцаў.
Розныя жаночыя рухі («», «Белая хустка», «Жанчыны Дона» і іншыя), вялі працу з вайскоўцамі-удзельнікамі баявых аперацый, вызваленымі ваеннапалоннымі, параненымі, іншымі катэгорыямі пацярпелых у ходзе ваенных дзеянняў.
Журналіст і праваабаронца спрыяў вызваленню чачэнцамі палонных расійскіх салдат, у сакавіку 1995 прыняў удзел у арганізацыі «маршу міру», калі некалькі дзясяткаў чалавек, у асноўным маці загінуўшых салдат, праехалі і прайшлі пад антываеннымі лозунгамі з Масквы ў Чачню. У маі 1995 ён быў арыштаваны чачэнскімі спецслужбамі па падазрэнні ў шпіянажы на карысць федэральных сіл, каля месяца правёў у зняволенні. Улетку таго ж года ён быў пасярэднікам і назіральнікам у распачатым перагаворным працэсе.
Акрамя вельмі драматычных вынікаў дзейнасці РПЦ, у прыватнасці, быў забіты настаяцель грозненскага храма, прадстаўнік «» неаднаразова наведвалі Чачню з міратворчай місіяй, некаторыя з іх былі паланёныя.
Замежная вайсковая дапамога чачэнскім сепаратыстам
Чачэнскія антыўрадавыя фарміраванні пачалі атрымліваць ваенную дапамогу яшчэ да пачатку баявых дзеянняў у Чачні.
У 1991 годзе з Турцыі пад выглядам «гуманітарнай дапамогі» ў Чачню была пастаўлена першая партыя стралковай зброі савецкіх узораў (у асноўным, зброя вытворчасці ГДР, раней атрыманае Турцыяй ад ФРГ па праграме дапамогі НАТА).
Хатаб з 1995 года арганізоўваў замежнае фінансаванне закупкі боепрыпасаў і ўладкавання лагераў па падрыхтоўцы баевікоў на тэрыторыі Чачні.
Вынікі
Вынікам вайны стала падпісанне і вывад расійскіх войскаў. Чачня зноў стала дэ-факта незалежнай, але дэ-юрэ непрызнанай ні адной краінай свету (у тым ліку Расіяй) дзяржавай.
Страты
Раскажу пра адзін канкрэтны выпадак. Я дакладна ведаў, што ў гэты дзень — гэта быў канец лютага ці пачатак сакавіка 1995 года — загінулі сорак вайскоўцаў Аб’яднанай групоўкі. А мне прыносяць дадзеныя аб пятнаццаці. Пытаю: «Чаму не ўлічваеце астатніх?» Замяліся: «Ну, разумееце, 40 — гэта шмат. Мы лепш падзелім гэтыя страты на некалькі дзён». Мяне, вядома, абурылі гэтыя маніпуляцыі. — Камандуючы ўнутранымі войскамі МУС РФ Анатоль Кулікоў
Страты сепаратыстаў, паводле звестак расійскага боку, склалі 17 391 чалавек. Па даных начальніка штаба чачэнскіх падраздзяленняў (пазней Прэзідэнта ЧРІ) А. Масхадава страты чачэнскага боку склалі каля 3000 чалавек забітымі. Паводле праваабарончай арганізацыі «Мемарыял» страты сепаратыстаў не перавышалі 2700 чалавек забітымі, а колькасць страт мірнага насельніцтва складае да 50 тысяч чалавек забітымі. Сакратар Савета бяспекі Расіі А. І. Лебедзь ацэньваў страты цывільнага насельніцтва ў Чачні 80 000 чалавек загінулымі.
Камандуючыя
Камандуючыя Аб’яднанай групоўкай федэральных сіл у Чачэнскай Рэспубліцы:
Рэйналду Азамбужа
Рэйналду Азамбужа (нар. ) — бразільскі палітык, губернатар Мату-Гросу-ду-Сул у 2015—2022 гадах.
На выбарах у Мату-Грос-ду-Сул у 2014 годзе балатаваўся на пасаду губернатара. Азамбужа заняў другое месца ў першым туры і перамог на выбарах у другім туры супраць кандыдата Дэлсідыу Амарала.
Рэйналду Азамбужа нарадзіўся ў Кампу-Гранды ў сям’і Зулміры Азамбужы Сілвы і Раберту ды Алівейры Сілвы. Пачаў вывучаць дзелавое адміністраванне ў Каталіцкім універсітэце Дон-Боску ў сваім родным горадзе, але кінуў вучобу ў тым жа годзе, у 1982 годзе па смерці бацькі быў вымушаны ўзяць на сябе сямейны фермерскі бізнес. Ён пераехаў у Маракажу, унутраную частку штата, пасля таго, як споўнілася 18 гадоў, і ажаніўся з Фатымай Сілва праз год пасля смерці бацькі. У Рэйналду трое дзяцей: Т’ягу, Рафаэл і Радрыгу.