cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парфенон
Гісторыя
Парфенон заставаўся храмам багіні Афіны на працягу тысячы гадоў. Дакладна невядома, калі менавіта ён стаў хрысціянскай царквой. У 4 стагоддзі Афіны былі захоплены і ператварыліся ў правінцыйны горад Рымскай імперыі. У 5 стагоддзі храм быў абрабаваны адным з імператараў, а ўсе яго скарбы перавезены ў Канстанцінопаль. Існуюць звесткі, што пры патрыярху Паўле III Канстанцінопальскім Парфенон быў перабудаваны на храм Святой Сафіі.
У пачатку 13 стагоддзя статуя Афіны Прамахас была пашкоджаная і разбураная ў перыяд Чацвёртага крыжовага паходу. Статуя Афіны Парфенас, верагодна, знікла яшчэ ў 3 стагоддзі да н.э. падчас пажару ці раней. Рымскія і візантыйскія імператары неаднаразова выдавалі ўказы аб забароне паганскага культу, аднак паганская традыцыя ў Грэцыі была занадта моцнай. На сучасным этапе прынята лічыць, што Парфенон стаў хрысціянскім храмам прыкладна ў 6 стагоддзі нашай эры.
Бендыга (стадыён)
Стадыён Бендыга — аўстралійскі спартыўны і забаўляльны цэнтр у Бендыга, штат Вікторыя. Стадыён з'яўляецца хатнім для баскетбольных мужчынскай каманды Бендыга Брэйус і жаночай каманды Бендыга Спірыт. На стадыёне праходзілі баскетбольныя матчы падчас Гульняў Садружнасці 2006 года. Стадыён уключае ў сябе сем крытых спартыўных пляцовак, а таксама буйныя выставачныя і функцыянальныя зоны. Стадыён Бендыга выкарыстоўваецца для буйных спартыўных, культурных і забаўляльных мерапрыемстваў. На ім праводзіліся такія падзеі, як канцэрты Янг Дывас і Ванесы Амарозі і міжнародныя спаборніцтвы па баскетболе, снукеры і валейболе.
Парфенон
Гісторыя
У пачатку 13 стагоддзя ў часы Лацінскай Імперыі да ўлады ў Афінах прыйшоў Бургундскі военачальнік Атон дэ ла Рош, а ў саборы распараджаўся французскі арцыбіскуп. Непрацяглы час Парфенон выкарыстоўваўся як каталіцкая царква пад назвай Notre Dame d’Athenes — Сабор Афінскай Маці Божай. У наступныя два з паловай стагоддзі ў выніку нападаў наймітаў, ваенных пераваротаў і дыпламатычных інтрыг кантроль над Афінамі перайшоў ад французаў да каталонцаў. Афіны і прылеглыя тэрыторыі — Герцагства Афінскае — уключылі ў склад Арагонскага каралеўства ў 1311 годзе. Афіны заставаліся пад кіраваннем Каталоніі да 1386 года. Афіцыйнай мовай Афінаў у гэты час была каталонская, а афіцыйнай рэлігіяй — каталіцызм. У 1387 годзе ўлада перайшла да сям’і фларэнційскіх банкіраў Ачаёлі, тады грэчаская мова зноў стала афіцыйнай, а грэчаская праваслаўная царква атрымала заступніцтва з боку новых кіраўнікоў. Адначасова на Афіны прэтэндавалі венецыянцы і асманы, таму за магчымасць праўлення і пратэктарат Ачаёлі плацілі турэцкаму султану даніну. Хоць у гэты час Прапілеі ператварылі ў добра ўмацаваны, пышны рэнесансны палац, частая змена кіраўнікоў амаль не адбілася на вонкавым выглядзе Парфенона. Змянялася толькі назва: каталонскі Санта-Марыя-дэ-Сетынас на італьянскі Санта-Марыя-ды-Атэней.
Міджана
Міджана (Miggiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 3750 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 536 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 73035. Тэлефонны код — 0833.
Парфенон
Перабудовы і аздабленне
Хоць ва ўнутраным строі храма спатрэбіліся меншыя змены, большасць скульптур антычнага Парфенона страчаны: тыя з іх, якія можна было прыстасаваць да хрысціянскіх набажэнстваў пакідалі, але большасць знішчылі. Святую ўсходнюю частку хрысціянскага храма не магла ўпрыгожваць сцэна нараджэння багіні Афіны. Гэтыя рэльефы знялі з франтона. Яшчэ больш складанай праблемай былі пліты метопаў. Зняць метопы, размешчаныя з трох бакоў Парфенона, не пашкодзіўшы пры гэтым самому збудаванню, было немагчыма. Таму намаляваныя на метопах сцэны заціралі да таго часу, пакуль яны не сталі нябачнымі. На думку даследчыкаў, скульптурны фрыз з выявай працэсіі застаўся амаль цэлым толькі таму, што быў маладаступным для сузірання з галоўнай вуліцы Акропаля, і сама працэсія не мела выразна выяўленага паганскага характару. Толькі адна метопа паўночнага фасада (першая) апынулася некранутай: кампазіцыя яе нагадвала хрысціянам сцэну Дабравешчання. На самой жа справе яна адлюстроўвала постаці багіні Афіны і багіні Геры, у якіх пазнаваліся Дзева Марыя і архангел Гаўрыіл. Верагодна, з гэтай прычыны цалкам захаваўся заходні франтон, які адлюстроўваў спрэчку паміж Афінай і Пасейдонам за панаванне ў Атыцы.
Нягледзячы на ​​тое, што сярэднявечныя Афіны былі правінцыйным, бедным горадам, афіняне ўсяляк падтрымлівалі пышнасць убрання храма. У 1018 годзе візантыйскі імператар Васіль II Балгарабойца спецыяльна наведаў Афіны, каб палюбавацца Саборам Найсвяцейшай Афінскай Маці Божай. Ён перадаў у дар сабору каштоўнасці, захопленыя падчас войнаў, сярод якіх быў залаты голуб. Яго апісаў візантыйскі святар і навуковец Міхаіл Ханіят, які ў 1175 годзе пакінуў сваю паству ў Канстанцінопалі і вярнуўся ў Афіны, дзе прыняў сан мітрапаліта Афінскага. Ханіят пісаў пра дзіўную лампаду ў саборы, якая гарэла дзень і ноч, а над алтаром размяшчаўся сімвал Святога Духа — залаты голуб з залатой каронай, які ўвесь час круціўся вакол крыжа.
Імаверна, пры папярэдніку Ханіята будынак сабора Найсвяцейшай Афінскай Маці Божай зведаў значныя змены. Апсіда ва ўсходняй частцы была разбураная і адбудаваная зноў. Новая апсіда ўшчыльную прымыкала да антычных калон, таму цэнтральную пліту фрыза дэмантавалі. Гэтую пліту з выявай «сцэны з пепласам», пазней выкарыстаную для пабудовы украпванняў на Акропалі, знайшлі агенты Томаса Бруса, сёмага лорда Элгіна, у выніку чаго зараз яна экспануецца ў Брытанскім музеі. Пры самым Міхаіле Ханіяце ўнутранае ўбранне храма аднаўлялі, у тым ліку роспіс «Судны дзень» на сцяне порціка, дзе размяшчаўся ўваход, роспісы з выявай Страсцей Хрыстовых у прытворы, шэраг роспісаў, якія адлюстроўвалі святых і папярэдніх афінскіх мітрапалітаў. Усе роспісы Парфенона хрысціянскай эпохі ў 1880-х гадах пакрылі тоўстым пластом бялілаў, аднак у пачатку 19 стагоддзя маркіз Б’юцкі замовіў з іх акварэлі. Менавіта па гэтых акварэлях даследнікі ўстанавілі сюжэтныя матывы роспісаў і прыкладны час стварэння — канец 12 стагоддзя. Прыкладна ў той жа час столь апсіды ўпрыгожылі мазаікай, якая за некалькі дзесяцігоддзяў абвалілася. Яе шкляныя фрагменты таксама экспануюцца ў Брытанскім музеі.
Міджана
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vincenzo di Saragozza, Santa Marina (Marino), Madonna del Carmine, Santa Barbara.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Парфенон
Перабудовы і аздабленне
24 і 25 лютага 1395 года ў Афінах пабываў італьянскі падарожнік Мікола дэ Мартан, які пакінуў у сваёй «Кнізе паломніка» (зараз у Нацыянальнай бібліятэцы Францыі, Парыж) першае пасля Паўсанія сістэматычнае апісанне Парфенона. Мартан апісвае Парфенон як помнік выключна хрысціянскай гісторыі, аднак галоўным багаццем лічыць не шматлікія рэліквіі і абраз Багародзіцы, напісаны евангелістам Лукой і ўпрыгожаны жамчужынамі і каштоўнымі камянямі, а копію Евангелля, напісаную на грэчаскай мове на тонкім залачоным пергаменце святой роўнаапостальнай Аленай, маці Канстанціна Вялікага, першага візантыйскага імператара, які афіцыйна прыняў хрысціянства. Таксама Мартан распавядае пра крыж, выдрапаны на адной з калон Парфенона святым Дыянісіям Арэяпагітам.
Падчас праўлення ў Афінах Ачаёлі быў створаны першы, самы ранні з тых, што захаваліся да нашых дзён, малюнак Парфенона. Яго выканаў Чырыяка ды Пацыколі, італьянскі купец, папскі легат, падарожнік і аматар класікі, вядомы як Кірыяк Анконскі. Ён наведваў Афіны ў 1436 і 1444 гадах і спыніўся ў раскошным палацы, на які былі ператвораныя Прапілеі, каб засведчыць сваю павагу да Ачаёлі. Кірыяк пакінуў падрабязныя нататкі і цэлы шэраг малюнкаў, аднак яны былі знішчаны пажарам 1514 года ў бібліятэцы горада Пезара. Адзін з малюнкаў Парфенона ўцалеў. Ён адлюстроўвае храм з васьмю дарыйскімі калонамі, дакладна адзначанае размяшчэнне метопы — epistilia, дакладна намаляваны фрыз з адсутнай цэнтральнай метопай — listae parietum. Аднак будынак моцна выцягнуты, а скульптуры на франтоне апісваюць сцэну не падобную на спрэчку Афіны з Пасейдонам. Гэта дама 15 стагоддзя з парай коней, якія сталі на дыбкі, у асяроддзі рэнесанскіх ангелаў. Само апісанне Парфенона даволі дакладнае: колькасць калон — 58, а на метопах, якія захаваліся лепш, дакладна мяркуе Кірыяк, намаляваная сцэна барацьбы кентаўраў з лапіфамі. Кірыяку Анконскаму належыць і найпершае апісанне скульптурнага фрыза Парфенона, на якім, як ён лічыў, намаляваныя афінскія перамогі часоў Перыкла.
Гісторыя
У 1458 годзе Афіны былі заваяваныя Асманскай Імперыяй на чале з султанам Мехметам ІІ — бязлітасным заваёўнікам і адначасова эрудытам і знатаком мастацтваў. Да канца свайго кіравання Мехмет ІІ Фаціх завалодаў усёй Грэцыяй і Балканамі, планаваў заваяванне Родаса і Паўднёвай Італіі. З іншага боку, ён збіраў бібліятэкі, заказваў карціны і скульптуры ў вядучых італьянскіх майстроў. Паводле падання, калі Мехмет ІІ уступіў у Афіны, яго ашаламіла веліч і вытанчанасць Акропаля. На ўзгорку размясціўся турэцкі гарнізон, а ў Фларэнційскай палаццы, на які ператварылі Прапілеі, пасяліўся дысдар — ваенны камендант. У невялікім храме Эрэхтаяне быў уладкаваны султанскі гарэм. Сам Парфенон амаль адразу ператварылі ў мячэць. Званіцу ператварылі на мінарэт, а таксама замянілі хрысціянскае ўбранне храма і забялілі самыя характэрныя хрысціянскія сімвалы роспісу.
У пачатку турэцкага праўлення Афіны і Акропаль зніклі з маршрутаў заходне-еўрапейскіх падарожнікаў: сур’ёзнай перашкодай сталі перыядычна аднаўляльныя ў 16 і 17 стагоддзях ваенныя дзеянні паміж венецыянцамі і асманамі. Калі ж хтосьці і вырашаўся падарожнічаць па Усходнім Міжземнамор’і, то наведаць славутасці Афінаў было практычна немагчыма — турэцкі гарнізон перакрываў уваход старонніх у Акропаль. У 1632 годзе французскі падарожнік пісаў, што Парфенон пераўтвораны ў мячэць і сцвярджаў, што храм мае авальную форму, імаверна, з-за таго, што аглядаў яго са значнай адлегласці. У 1675 годзе лонданцы Жакоб Спон і яго сябар Джордж Велер, каб паглядзець Акропаль, падкупілі ахоўнікаў-туркаў, прапанаваўшы ім кававае збожжа. Велер пісаў :
Стары ваяка, які вартаваў замак, таварыш і павераны твар дысдара, усё ж такі прапусціў нас за тры меры кавы, дзве з якіх ён аддаў дысдару, а адну пакінуў сабе.
Перабудовы і аздабленне
Падрабязнае апісанне Парфенона асманскага перыяду належыць Эўліі Чэлебі, турэцкаму дыпламату і падарожніку. Ён наведваў Афіны некалькі разоў на працягу 1630-1640-х гадоў Апісанне падарожжаў Эўліі Чэлебі ў Грэцыі (том 8 «Кнігі падарожжаў», 1667—1670 гады) ніколі цалкам не перакладалася з арабскай мовы. Аднак існуюць сучасныя пераклады на грэчаскую мову, створаныя:
Эўлія не прыводзіў апісанне мазаік, выкананых з кавалачкаў золата і рознакаляровага шкла, якія пазней знойдуць у ходзе раскопак на Афінскім Акропалі. Аднак мазаікі мімаходзь згадвалі Спон і Велер, больш падрабязна апісваючы выяву Дзевы Марыі ў апсідзе за алтаром, якая захавалася ад папярэдняй хрысціянскай эпохі. Яны распавялі і пра аповед, паводле якога ў турка, які стрэліў у фрэску Марыі, адсохла рука, таму асманы вырашылі больш не шкодзіць храму.
Хоць туркі і не жадалі абараняць Парфенон ад разбурэння, яны не мелі мэты цалкам скажаць або разбураць храм. Паколькі немагчыма дакладна ўсталяваць час заціркі метопаў Парфенона, туркі маглі працягваць гэты працэс. Аднак у цэлым яны ажыццявілі менш разбурэнняў будынка, чым хрысціяне за тысячу гадоў да асманскага кіравання, якія ператварылі велічны антычны храм на хрысціянскі сабор. Увесь час, пакуль Парфенон служыў мячэццю, мусульманскія набажэнствы адбывалася ў асяроддзі хрысціянскіх роспісаў і малюнкаў хрысціянскіх святых. У далейшым Парфенон не перабудоўваўся і цяперашні яго выгляд захаваўся нязменным з 17 стагоддзя.
Пачынаючы з 1660 года наступіў перыяд міру паміж венецыянцамі і асманамі, і Афіны зноў пачалі наведваць вандроўнікі. Распаўсюджанымі сталі не толькі дарожныя запіскі, але і даследаванні грэчаскай антычнай спадчыны. Зрэшты разам з арыгінальнымі творамі траплялісь і падробкі. Так, Андрэ-Жорж Гіе дэ ла Гіецьер ніколі не бываў у Грэцыі, аднак у 1669 годзе напісаў кнігу, грунтуючыся на дакументах і апавяданнях іншых аўтараў. У 1674 Афіны наведаў Шарль Аліўе дэ Нуантэль, французскі амбасадар у Асманскай імперыі, які меў пры сабе пошту мастака — Жака Карэя, які стварыў серыю малюнкаў ацалелых скульптур Парфенона. Хоць гэтыя малюнкі ідэалізаваныя і створаныя пад уплывам эстэтыкі Эпохі Адраджэння, усё ж яны адпавядаюць сучаснаму прадстаўленню археалагічнай дакладнасці.
Разбурэнне
Мір паміж туркам і венецыянцамі быў непрацяглым. У верасні 1687 года Парфенон пацярпеў страшны ўдар: венецыянцы пад кіраўніцтвам дожа Франчэскі Маразіні захапілі ўмацаваны туркамі Акропаль. 28 верасня шведскі генерал Кенігсмарк, які стаяў на чале Венецыянскай арміі, аддаў загад абстрэльваць Акропаль з гармат на ўзгорку Філапапу. Калі гарматы патрапілі ў Парфенон, які служыў асманам парахавым складам, адбыўся выбух, у выніку якога частка храма імгненна пераўтварылася ў руіны. У папярэднія дзесяцігоддзі турэцкія парахавыя склады неаднаразова выбухалі. У 1645 годзе ў склад, абсталяваны ў Прапілеях акропаля, трапіла маланка, пры гэтым загінуў дысдар і яго сям’я. У 1687 годзе, калі венецыянцы сумесна з саюзніцкай арміяй Свяшчэннай Лігі напалі на Афіны, туркі вырашылі размясціць у Парфеноне свае боепрыпасы, схаваўшы там жа дзяцей і жанчын. Яны маглі разлічваць на таўшчыню сцен і перакрыццяў або спадзявацца на тое, што праціўнік-хрысціянін не будзе абстрэльваць будынак, які некалькі стагоддзяў служыў хрысціянскім храмам.
Судзячы па слядах абстрэлу толькі на заходнім франтоне, у Парфенон трапіла каля 700 гарматных ядраў. Загінулі не менш за 300 чалавек, іх парэшткі знайшлі ў ходзе раскопак у 19 стагоддзі. Цэнтральная частка храма была разбурана, у тым ліку 28 калон, фрагмент скульптурнага фрыза, унутраныя памяшканні, якія служылі хрысціянскай царквой і мячэццю; дах у паўночнай часткі паваліўся. Заходні франтон застаўся амаль цэлым, і Франчэска Маразіні захацеў вывезці ў Венецыю яго цэнтральныя скульптуры. Аднак падчас работ скульптуры разбурыліся, зваліўшыся не зямлю. Некалькі абломкавых фрагментаў усё ж вывезлі ў Італію, астатнія засталася на Акропалі. З тых часоў гісторыя Парфенона стала гісторыяй руін. Сведкам разбурэння Парфенона стала Ганна Ачэр’ельм, фрэйліна графіні Кенігсмарк. Яна апісала храм і момант выбуху. Неўзабаве пасля канчатковай капітуляцыі туркаў, шпацыруючы па Акропалю, сярод руін мячэці яна знайшла арабскі манускрыпт, перададзены братам Ганны Ачэр’ельм у бібліятэку шведскага горада Упсала. Такім чынам, пасля сваёй двухтысячагадовай гісторыі Парфенон ужо не мог выкарыстоўвацца як храм, паколькі быў разбураны значна мацней, чым можна ўявіць, убачыўшы яго сёння, што з’яўляецца вынікам шматгадовай рэканструкцыі. Джон Пентланд Магафі, які наведаў Парфенон за некалькі дзесяцігоддзяў да пачатку аднаўленчых работ, адзначыў:
Калі глядзець знізу, з горада, пярэдні і задні фасады храма здаюцца рэшткамі двух розных будынкаў.
З палітычнага пункту гледжання, разбурэнне Парфенона мала мінімальныя наступствы. Праз некалькі месяцаў пасля перамогі венецыянцы адмовіліся ад улады над Афінамі: ім не хапала сіл для далейшай абароны горада, а эпідэмія чумы зрабіла Афіны цалкам непрывабнымі для захопнікаў. Туркі зноў уладкавалі гарнізон на Акропалі, праўда меншых маштабаў, а сярод руін Парфенона ўзвялі і новую невялікую мячэць. Яе можна ўбачыць на першай з вядомых фотаздымкаў храма, створаных у 1839 годзе.
Ад разбурэння да рэканструкцыі
У перыяд заняпаду Асманскай імперыі, Парфенон, пазбавіўшыся абароны, разбураўся ўсё больш. Афіняне выкарыстоўвалі абломкі храма для ўласнага будаўніцтва, таўклі мармур на вапну, выламвалі цэлыя кавалкі храма, каб атрымаць свінцовыя клямары. У той жа час еўрапейцы атрымалі амаль бесперашкодны доступ у Афіны і Парфенон у прыватнасці. Амаль стагоддзе працягвалася паляванне на ацалелыя яго фрагменты і скульптуры. Большасць падарожнікаў уяўлялі сабой даволі сціплых калекцыянераў класікі, яны вывозілі за мяжу ў сваіх чамаданах невялікія скульптурныя фрагменты. Некаторыя з іх цяпер можна ўбачыць у музеях розных краін свету, аднак лёс большасці застаецца невядомым. Французскі пасол і знаўца класічнага мастацтва Агюст дэ Шуазель-Гуфі ў 1780-х гадах, выкарыстоўваючы свае сувязі, завалодаў метопай і фрагментам фрыза Парфенона, якія зараз экспануюцца ў Луўры. Агент графа Шуазеля-Гуфі спрабаваў вывезці і другую метопу, аднак карабель захапіў лорд Нельсан, а метопы пазней набыў лорд Элгін.
Сярод першых даследчыкаў Парфенона былі брытанцы археолаг Джэймс Сцюарт і архітэктар Нікалас Рэвет. Сцюарт першым апублікаваў малюнкі, апісанне і чарцяжы з вымярэннямі Парфенона для Таварыства дылетантаў у 1789 годзе. Акрамя таго вядома, што Джэймс Сцюарт сабраў вялікую калекцыю антычных старажытнасцяў Афінскага акропаля і Парфенона, а груз адправіў морам у Смірну, але далейшы след калекцыі губляецца. Аднак адзін з фрагментаў фрыза Парфенона, вывезены Сцюартам, знайшлі ў 1902 годзе закапаным у садзе маёнтка Колн-Парк у графстве Эсэкс, які атрымаў у спадчыну сын Томаса Эстла, антыквара і папячыцеля Брытанскага музея.
Банапарт не атрымаў такіх багаццяў ад усіх рабаванняў у Італіі, як я.
Да гэтага часу застаецца нявысветленым і юрыдычны бок справы. Дзеянні лорда Элгіна і яго агентаў рэгуляваліся фірманам султана. Ці супярэчылі яны яму, немагчыма ўсталяваць, паколькі арыгінал дакумента не знойдзены, вядомы толькі яго пераклад на італьянскую мову, выкананы для Элгіна пры асманскім двары. У італьянскім варыянце дазваляецца ажыццяўляць вымярэнні і замалёўваць скульптуры, выкарыстоўваючы лесвіцы; ствараць гіпсавыя злепкі, адкопваць фрагменты, пахаваныя пад глебай пры выбуху. Пераклад нічога не апавядае пра дазвол або забарону здымаць скульптуры з фасада або падбіраць тыя, што падалі. Дакладна вядома, што ўжо сярод сучаснікаў Элгіна большасць крытыкавала меры выкарыстання разцоў, піл, вяровак і блокаў для зняцця скульптур, паколькі такім чынам разбураліся ацалелыя ўзроўні будынка. Ірландскі падарожнік, аўтар некалькіх работ па антычнай архітэктуры Эдвард Додвел пісаў :
Я адчуваў неапісальнае прыніжэнне, стаўшы сведкам таго, як Парфенон пазбаўлялі яго лепшых скульптур. Я бачыў, як здымаюць некалькі метопаў з паўднёва-ўсходняй частцы будынка. Каб падняць метопы, прыйшлося скінуць на зямлю цудоўны карніз, які бараніў іх. Такая ж доля спасцігла і паўднёва-ўсходні кут франтона.
Незалежная Грэцыя
Афіны далучыліся да незалежнага Каралеўства Грэцыя ў 1832 годзе. 28 жніўня 1834 года падчас пышнай цырымоніі ў баварскім стылі Парфенон афіцыйна абвясцілі помнікам антычнай спадчыны. Малады кароль Атон, ужо ў якасці кіраўніка дзяржавы, пад гукі аркестра ўвайшоў у Парфенон, дзе з прамовай выступіў Леа фон Кленцэ, абвясціўшы помнікі старажытнагрэчаскага мастацтва найважнейшымі сімваламі маладой дзяржавы. Так у гісторыі Парфенона пачаўся час археалогіі і рэстаўрацыі.
У 1835 годзе баварскі гарнізон пакінуў Афіны, і Акропаль перайшоў пад кантроль новаўтворанай Грэчаскай археалагічнай службы. Праз паўстагоддзя на Акропалі не засталося ніводнага следу «варварскай прысутнасці». Адразу разбурылі рэшткі турэцкага паселішча, уключаючы мінарэт каля Парфенона; знеслі рэшткі рэнесанснай палаццы, рымскія скульптуры Акропаля, а таксама Франкскую вежу. Да 1890 года раскопкі настолькі прасунуліся, што дасягнулі матчынай пароды ўзгорка. Таму на Афінскім Акропалі можна ўбачыць толькі тое, што вырашылі пакінуць археолагі 19 стагоддзя: некалькі помнікаў 5 стагоддзя да н.э. на фоне спусташэння, амаль цалкам пазбаўленыя сваёй пазнейшай гісторыі. Такі падыход выклікаў нараканні сярод сучаснікаў. Асаблівы рэзананс атрымала разбурэнне Франкскай вежы ў 1875 годзе. Англійскі гісторык Эдуард Аўгуст Фрыман пісаў :
Вельмі абмежавана бачыць у Афінскім Акропалі толькі месца, дзе, як у музеі, можна паглядзець толькі вялікія тварэнні эпохі Перыкла... Прынамсі нельга дапускаць, каб людзі, якія называюць сябе навукоўцамі, паводле ўласнага пачыну здзяйснялі бессэнсоўнае разбурэнне.
Аднак афіцыйная археалагічная палітыка заставалася нязменнай да 1950-х гадоў, калі прапанову прыбраць лесвіцу ў сярэднявечнай вежы ў заходняй частцы Парфенона рэзка адхілілі. У той жа час разгортвалася праграма рэстаўрацыі вонкавага выгляду храма. Яшчэ ў 1840-х гадах часткова аднавілі чатыры калоны паўночнага фасада і адну калону паўднёвага фасада. 150 блокаў вярнулі на месца ў сцены ўнутраных памяшканняў храма, астатнюю прастору запоўнілі сучаснай чырвонай цэглай. Землятрус 1894 года больш актывізаваў працу, у значнай меры разбурыўшы храм. Першы цыкл работ завяршылі ў 1902 годзе, іх маштабы былі дастаткова сціплымі, і праводзіліся яны пад эгідай камітэта міжнародных кансультантаў. Да 1920-х гадоў і доўгі час пасля галоўны інжынер Нікалаас Баланас працаваў ужо без вонкавага кантролю. Менавіта ён пачаў праграму аднаўленчых работ, разлічаную на 10 гадоў. Планавалася цалкам рэстаўраваць унутраныя сцены, умацаваць франтоны і ўсталяваць гіпсавыя копіі скульптур, вывезеных лордам Элгінам. У рэшце рэшт найбольш значным змяненнем стала аднаўленне доўгіх секцый каланад, якія злучалі ўсходні і заходні фасады.
Дзякуючы праграме Баланаса разбураны Парфенон набыў свой сучасны выгляд. Аднак з 1950-х гадоў, ужо пасля смерці інжынера, яго дасягненні неаднаразова падвяргаліся крытыцы. Па-першае, не прадпрымаліся спробы вярнуць блокі на іх першапачатковае месца. Па-другое, і самае важнае, Баланас выкарыстаў для злучэння антычных мармуровых блокаў жалезныя стрыжні і клямары. З часам яны саржавелі і дэфармаваліся, з-за чаго рэпаліся блокі. У канцы 1960-х гадоў у дадатак да праблемы ўмацаванняў Баланаса ярка праявіліся вынікі ўздзеяння навакольнага асяроддзя: забруджанае паветра і кіслотныя дажджы пашкодзілі скульптуры і рэльефы Парфенона. У 1970 годзе ў дакладзе ЮНЕСКА прапаноўваліся самыя разнастайныя шляхі выратавання Парфенона, у тым ліку заключэнне ўзгорка пад шкляны каўпак. У рэшце рэшт у 1975 годзе быў заснаваны камітэт, які ажыццяўляе кантроль за захаваннем усяго комплексу Афінскага акропаля, а ў 1986 годзе былі пачаты работы па дэмантажы металічных умацаванняў, якія ўсталяваў Баланас, і замены іх на тытанавыя.
Важным пытаннем для грэчаскага ўрада на сучасным этапе з’яўляецца таксама вяртанне мармураў Элгіна, якія ў цяперашні час уяўляюць сабой адзін з цэнтраў экспазіцыі Брытанскага музея. Яшчэ ў пачатку 1980-х гадоў міністр культуры Грэцыі Меліна Мэркуры пачала кампанію па вяртанні мармураў Парфенона ў Грэцыю. Яна неаднаразова сустракалася з кіраўніцтвам Брытанскага музея, брытанскімі парламентарыямі і навукоўцамі. У 1999 годзе адбылася канферэнцыя, на якой вялася акадэмічная дыскусія аб безадказным «ачышчэнні» скульптур Джозэфам Дзювінам. Менавіта дзеянні Дзювіна значна аслабілі пазіцыю Брытанскага музея, які сцвярджаў, што на самой справе выратаваў скульптуры ад нябыту, забяспечыў ім годныя ўмовы захоўвання. У 2000 годзе адбылося слуханне Спецыяльнага камітэта па справах культуры, сродкаў масавай інфармацыі і спорту Брытанскага парламента па справе незаконнага завалодання Брытанскім музеем мармурамі Парфенона. Грэчаскі бок у канфлікце прадстаўлялі асабіста Ёргас Папандрэу, тагачасны міністр замежных спраў Грэцыі, і французскі кінарэжысёр Жуль Дасэн, муж Меліны Мэркуры. 4 траўня 2007 года ў Лондане адбылася сустрэча дарадцаў абодвух урадаў, аднак дамоўленасці дасягнута не было. Між тым у 2006 годзе нямецкі Гайдэльбергскі ўніверсітэт стаў першай еўрапейскай арганізацыяй, якая перадала грэкам незаконна вывезены раней фрагмент антычнага шэдэўра.
У чэрвені 2009 года ў Афінах адкрыўся Новы музей Акропаля  — адзін з самых сучасных музеяў у свеце, які ў стане забяспечыць мармурам Парфенона годныя ўмовы захоўвання. Брытанскі музей прапанаваў Новаму музею Акропаля перадаць арыгіналы ў якасці музейнага экспаната і пры ўмове, што грэчаскі ўрад прызнае Брытанскі музей іх законным уладальнікам. Грэчаскі ўрад адмовіўся ад прапановы, паколькі яе прыняцце азначала б прабачэнне факту выкрадання мармуровых скульптур больш за 200 гадоў таму.
3 сакавіка 2011 года ў газеце «Элефтэратыпія» грэчаскія археолагі паведамілі аб пяці знойдзеных фрагментах фрыза Парфенона на паўднёвай сцяне Акропаля, імаверна, выкарыстаных як будаўнічы матэрыял падчас першай рэканструкцыі сцен у 18 стагоддзі. Да гэтага яны лічыліся назаўжды страчанымі падчас выбуху храма ў 1687 годзе.
Копіі Парфенона
У канцы 19 — пачатку 20 стагоддзя мода на грэчаскую антычную класіку дасягнула Амерыкі. У 1909 годзе Ванкуверская ліга развіцця вострава прапанавала ў газеце «The Daily Colonist» пабудаваць на ўзгорку Бейкан копію Парфенона памерам 114 на 51 фут — у маштабе 1:2. Праз некалькі дзён на старонках газеты некалькі мецэнатаў пагадзіліся аказаць фінансавую дапамогу будаўніцтву. Аднак праект раскрытыкавалі, і ён не быў рэалізаваны. Зрэшты вобраз Парфенона адбіваўся ў многіх грамадскіх будынках па ўсіх ЗША: у прыватнасці, у будынках дзяржаўных урадавых устаноў, банкаў, музеяў. Дакладная поўнапамерная копія — Парфенон у горадзе Нашвіл (штат Тэнэсі). Яго ўзвялі як павільён для выставы, прысвечанай 100-годдзю штата Тэнэсі ў 1897 годзе. Гараджанам настолькі спадабалася збудаванне, што яны вырашылі не разбіраць павільён, а ў 1920 годзе яго перабудавалі з каменя. У 1990 годзе ў нашвільскім Парфеноне ўсталявалі копію багіні Афіны Парфенас, блізкую да афінскай арыгінала. Статую стварыў скульптар Алан Лквір, замяніўшы слановую косць і золата на гіпс і шкловалакно. Існуе макет разбуранага Парфенона ў маштабе 1:25 у тэматычным парку Tobu World Square у Ніцы, Японія.
Яўген Сяргеевіч Малашэвіч
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Мінск», з 2019 года пачаў выступаць за дубль. У 2020 годзе стаў часам прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 26 ліпеня 2020 года, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы супраць БАТЭ (0:6).
IC 3094
IC 3094 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гілі-Траванган
Гілі-Траванган (Gili Trawangan) — востраў у архіпелагу Гілі. Уваходзіць у склад інданезійскай правінцыі Ламбок.
Востраў мае вулканічнае паходжанне, даволі нізкі. Выцягнуты з поўначы на поўдзень на 2,54 км у даўжыню. Найбольшая шырыня - 1,7 км. Берагі пясчаныя. Пляжы Гілі-Траванган лічацца аднымі з найпрыгажэйшых у свеце. Востраў атачаюць каралавыя рыфы. Клімат субэкватарыяльны пасатны.
У 2010 г. на Гілі-Траванган жыло каля 700 чал., пераважна сасакі, балійцы, яванцы, арабы. Злучаны паромнымі пераправамі з астравамі Ламбок і Балі. Аснова мясцовай эканомікі — турызм.
Пажыральнікі смерці
Пажыральнікі смерці (англ. Death Eaters) — у серыі раманаў Дж. К. Роўлінг пра Гары Потэра арганізацыя цёмных чараўнікоў, створаная Валдэмортам.
Дзейнасць
Гэтую арганізацыю яшчэ ў 1950-х гг. стварыў цёмны чараўнік Валдэморт (раней Том Рэддл). У яе ўваходзілі цёмныя чараўнікі, у асноўным з факультэта Слізерын школы чараўніцтва Хогвартс, у тым ліку яго былыя аднакурснікі на чале са свёкрам Белатрысы Лестрейндж. Валдэморт быў беспярэчным аўтарытэтам у арганізацыі, відавочным лідарам — менавіта ён аддаваў усе загады, прымаў рашэнні, жорстка кантраляваў усіх Пажыральнікаў Смерці. Некаторых з іх ён ставіў вышэй за іншых, у прыватнасці, прызначаў камандуючым рознымі аперацыямі. Гэта Белатрыса Лестрейндж, Люцыюс Малфай, а таксама Северус Снэйп, хоць той быў шпіёнам сярод Пажыральнікаў Смерці ад галоўных ворагаў арганізацыі — Ордэна Фенікса (Валдэморт лічыў, што справа ідзе як раз наадварот). Штаб-кватэрай ў Другой вайне з’яўляецца асабняк сям’і Малфаеў, двое з якіх (Люцыюс і Драка) былі Пажыральнікамі.
Пажыральнікі смерці змагаліся за ідэю чысціні крыві. Доўгі час яны трымалі ў страху ўсю магічную Вялікабрытанію. Аднак кіраўнік Хогвартса, чараўнік Альбус Дамблдор, і Ордэн Фенікса ў саюзе з цемраборцамі Міністэрства магіі з усіх сіл стрымлівалі іх атакі. З падачы Бартеміюса Краўча-старэйшага прымаецца шэраг законаў, неймаверна пашырыўшы паўнамоцтвы мракоборцев. У Азкабан часам адпраўляліся людзі, чыя віна не была даказаная. Гэта была адчайная барацьба, у якой чараўнікі звярталіся да любых магчымасцяў стрымаць бясчынствы Пажыральнікаў. У гэтую пару загінула шмат моцных чараўнікоў, якія змагаліся супраць Валан-дэ-Морта. Пасля знікнення Цёмнага Лорда большасць Пажыральнікаў зрабілі выгляд, што адракліся ад свайго правадыра. Яны здолелі пераканаць Візенгамот, што былі пад уздзеяннем загаворы Імперыус і не маглі адказваць за свае дзеянні.
У часы паўсюднага тэрору Пажыральнікаў смерці шырока выкарыстоўваліся Недаравальныя заклінанні: Авада Кедаўра, Круцыятус і Імперыюс, прымяненне якіх да чалавека караецца пажыццёвым зняволеннем у Азкабане — турме чараўнікоў.
Яны былі ініцыятарамі Першай і Другой вайны ў Брытаніі і прайгралі, хоць нанеслі вялікую шкоду свету маглаў. У гэтай вайне загінула шмат цёмных і светлых чараўнікоў. Першая вайна скончылася пасля таго, як лідар Пажыральнікаў Смерці — лорд Валан-дэ-Морт — пазбавіўся свайго цела і быў вымушаны на час схавацца. Астатнія Пажыральнікі Смерці былі вымушана падзелены на тры групы: забітыя, пасаджаныя пажыццёва ў Азкабан і пазбеглі пакарання. Апошнія заяўлялі, што Валдэморт прымусіў іх быць сваімі слугамі. Другая вайна пачалася тады, калі Валдэморт ізноў здабыў цела. Ён зноў сабраў Пажыральнікаў Смерці (у тым ліку зладзіў масавыя ўцёкі з Азкабана). Пажыральнікам Смерці атрымалася ўсталяваць кантроль над Міністэрствам магіі, аднак яны пацярпелі паразу ў бітве за школу Хогвартс, падчас якой некаторыя з іх былі забітыя, у тым ліку і Валдэморт. Пасля гэтага арганізацыя канчаткова спыніла сваё існаванне.
Чорная пазнака
Чорная пазнака — магічная адзнака лорда Валдэморта. Блізкія да Цёмнаму Лорду Пажыральнікі смерці маюць такі знак на ўнутранай частцы перадплечча левай рукі; ён служыць як для пазнавання імі адзін аднаго (Цёмны Лорд ставіць гэтую пазнаку асабіста), так і для сувязі паміж Пажыральнікамі і самім Валдэмортам. Пры дакрананні чароўнай палачкай да цёмнай пазнакі на руцэ аднаго з іх, усе астатнія адчуваюць на аналагічным месцы паленне, гэта служыць знакам.
Чорную пазнаку можна стварыць таксама і ў паветры, яна будзе вісець там дастаткова доўга як воблака дыму пэўнай формы. У гады першага прыходу Валдэморта такія пазнакі Пажыральнікі вешалі над дамамі забітых чараўнікоў. Таму ў свеце чараўнікоў Пазнака выклікае амаль такі ж жах, як і сам Валдэморт. Гэтым тлумачыцца паніка, якая ахапіла заўзятараў на фінале Сусветнага кубка па квідычу ў 1994 годзе, калі пасля матчу ў небе з’явілася Чорная пазнака, і паспешнасць, з якой Дамблдар вярнуўся ў Хогвартс, убачыўшы Пазнаку над вежай астраноміі замка.
Чорная пазнака выглядае як чэрап са змяёй, выпаўзаючай з рота. Магчыма, гэта сімвалізуе сувязь Валдэморта з Салазарам Слізерынам, паколькі васіліск вельмі падобным чынам выпаўзаў з рота статуі заснавальніка факультэта Слізерын ў Таемным пакоі.
Звычайна Пажыральнікі пакідалі цёмную пазнаку як подпіс пасля забойства. Пазнака выклікаецца загаворам «Марсмордрэ», і з’яўляецца такая ж пазнака, але значна большых памераў, чым на руцэ.
У 3-й серыі 8-га сезону тэлесерыяла «Доктар Хаўс» герой Х’ю Лоры практычна ўсю серыю ходзіць у футболцы з выявай Чорнай пазнакі.
Лозунг
У сёмай кнізе, «Гары Потэр і Дары Смерці», Гары чытае на магіле сваіх бацькоў у Годрыкавай западзіне наступнае: Джэймс Потэр, 27 сакавіка 1960 года — 31 кастрычніка 1981 года Лілі Потэр, 30 студзеня 1960 года — 31 кастрычніка 1981 года Апошні ж вораг вынішчыцца — смерць. Гары чытаў павольна <…> Апошнія словы ён вымавіў услых. — «Апошні ж вораг вынішчыцца — смерць»... — Жудасная думка раптам обдала яго холадам. — Гэта ж лозунг Пажыральнікаў смерці! У той жа час выраз «Апошні ж вораг вынішчыцца — смерць» з’яўляецца цытатай з Бібліі. Па словах аўтара кніг Дж. Роўлінг, у гэтай фразе і крыецца адна з галоўных думак, падводзяць вынік усяму, што сказана ў сямі кнігах. Пасля наведвання Годрыкавай западзіны Герміёна тлумачыць Гары значэнне гэтай цытаты — «жыццё не заканчваецца са смерцю, яна ёсць і пасля смерці».
Выбухі ў Махасе
4 студзеня 2023 года ў самалійскай акрузе, правінцыя , адбыўся двайны тэракт.
Баевікамі групоўкамі «», якія ўзялі на сябе адказнасць за напад, былі падарваны два аўтамабілі: адзін выбухнуў ля дамоў мясцовых палітыкаў, другі — ля рынку.
У агульнай складанасці загінулі 35 чалавек.
Блакітны ара
Блакітны ара, таксама Сіне-жоўты ара (Ara ararauna) — птушка сямейства папугаевых.
Знешні выгляд
Даўжыня цела 80-95 см, крыла — 37-39 гл, хваста — 52 см; вага 900—1300 г. Верхняя частка апярэння цела ярка-блакітная, бакі шыі, грудка і жывот аранжава-жоўтыя. Покрыўныя пёры хваста ярка-блакітныя. Горла чорнае. Шчокі спераду без пёраў, маюць шэра-белыя ў чаргаванні з чорнымі палоскамі. Дзюба чорная, вельмі моцная і здольная лушчыць арэхі і перагрызаюць галіны дрэў. Ногі буравата-чорныя. Радужка саламяна-жоўтая. Голас гучны і рэзкі, сугучны з назвай птушкі.
Распаўсюджанне
Гняздуе ад усходняй часткі Панамы да Бразіліі і Паўночнага Парагвая. Ёсць меркаванне, што ў Трынідадзе гэтая птушка вымерла.
Размнажэнне
Шлюбны перыяд са снежня па сакавік. Гняздуе вельмі высока ў дуплах дрэў, часцей за ўсё пальмаў, будуе гнёзды на галінках. Далёка ад гнездзішчаў, як правіла, не лётае. У кладцы 2-3 яйкі, але бывае і да 5. Насіжвае самка на працягу 24-30 дзён. Маладыя птушкі пакідаюць гняздо ва ўзросце каля 3 месяцаў, але бацькі апякуюць іх яшчэ 2-3 месяцы, пасля чаго тыя пераходзяць да самастойнага жыцця. Па афарбоўцы маладыя птушкі амаль не адрозніваюцца ад дарослых, але маюць больш светлую дзюбу і шэра-карычневы колер радужкі.
Утрыманне ў няволі
Маладыя асобіны вельмі добра прыручаюцца. З даўніх часоў іх прыручалі карэнныя жыхары, у якіх ён быў любімай птушкай. У Еўропе вядомыя з XVII стагоддзя. Здольныя вымаўляць некалькі дзясяткаў слоў. Хоць і папулярныя як хатнія жывёлы з-за прыгажосці і магчымасці пераймаць чалавечую гаворку, цяжкія ва ўтрыманні і патрабуюць вялікай увагі, у адрозненне ад традыцыйных улюбёнцаў — сабак і катоў. Вельмі інтэлектуальная птушка. Мае моцны крыклівым голас, чым стварае нязручнасці для суседзяў. Пастаянна грызе розныя прадметы, перакусвае нават сталёвы дрот. Сілкуецца разнастайнай расліннай ежай: арэхі, семечкі, трава, садавіна і гародніна (у тым ліку і сушаныя), зеляніна і г. д. Некаторыя харчовыя прадукты (вішнёвыя костачкі, авакада, шакалад і кава) атрутныя для птушкі.
Гекель
Гекель — шматзначны тэрмін.
Рок-каранацыя 2009
Рок-каранацыя 2009 адбылася 4 сакавіка 2010 года ў мінскім клубе «Реактор». Вядучым цырымоніі былі музыкант Алег Хаменка і Іна Кашырына.
Правядзенне
Кожны з пераможцаў у намінацыях пасля абвяшчэння выконваў музычны сэт.
Намінанты і лаўрэаты
Пераможцы ў намінацыях надрукаваны цёмным і. У дужках пазначаны ганаровыя госці, якія абвяшчалі пераможцаў у намінацыях.
Палогыўскі раён
Палогыўскі раён (Пологівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Запарожскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Палогы (Пологи).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 12 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак сельскага тыпу і 36 сёлаў.
Цэнтральнаякуцкая раўніна
Цэнтральнаякуцкая раўніна, Цэнтральнаякуцкая нізіна, Вілюйская нізіна (Центральноякутская равнина, Саха сирин ортоку намтала) — раўніна на тэрыторыі Расіі, ва Усходняй Сібіры, у Якуціі.
Знаходзіцца ў міжрэччы рэк Лена і Вілюй. Уяўляе з сябе плоскую, моцна забалочаную раўніну, падзеленую далінамі рэк. Вышыні складаюць 60—400 м. Пашырана вечная мерзлата. На раўніне вялікая колькасць азёр тэрмакарставага паходжання, аласы і булгуняхі. Большая частка раўніны занятая лістоўнічнымі і лістоўнічна-хваёвымі лясамі. Месцамі бярозавыя лясы і лугавы стэп. Клімат рэзка кантынентальны.
На раўніне маюцца радовішчы каменнага вугалю, жалезных і поліметалічных руд, золата, алмазаў, слюды, прыроднага газу.
Народная вуліца (Мінск)
Народная вуліца — вуліца ў Заводскім раёне Мінска.
Пенама (правінцыя)
Пенама — правінцыя дзяржавы Вануату, якая займае тэрыторыю астравоў Пентэкост, Аба, Маэва і назвы якіх далі назву правінцыі (па першых літарах). Насельніцтва 28960 чалавек, плошча 1198 км ². Сталіца правінцыі Саратамата (на востраве Аба).
Дэвід Хемеры
Дэвід Хемеры (David Peter «Dave» Hemery; нар., Сайрэнсестэр, Глостэршыр, Англія) — англійскі лёгкаатлет (бег на 400 м з бар’ерамі).
Чэмпіён Алімпіяды 1968 г. у Мехіка (бег на 400 м з бар’ерамі, сярэбраны і бронзавы прызёр Алімпіяды 1972 года ў Мюнхене (эстафета 4 × 400 м, бег на 400 м з бар’ерамі).
Малампа (правінцыя)
Малампа — правінцыя дзяржавы Вануату, якая складаецца з трох асноўных астравоў: Малакула, Амбрым і Паама, назвы якіх далі назву правінцыі (па першых літарах). Правінцыя ўключае таксама шэраг іншых больш дробных астравоў - Урыпіў, Норсуп, Рана, Уала, Атчын, Ваа і вулканічны востраў Лапеві (на цяперашні момант бязлюдны). Насельніцтва 36100 чалавек, плошча 2779 км ². Сталіца правінцыі Лакатора (на востраве Малакула).
IC 3095
IC 3095 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дроген
Дроген (Drogen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Альтэнбург. Падпарадкоўваецца ўпраўленню Альтэнбургер Ланд. Насельніцтва — 146 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 4,26 км². Афіцыйны код — 16 0 77 004.
Камуна падзяляецца на 2 сельскія акругі.
Вольга Віктараўна Назарава
Во́льга Ві́ктараўна Наза́рава (нар., , СССР) — беларуская біятланістка расійскага паходжання, чэмпіёнка Еўропы, прызёр чэмпіянату свету, пераможца Універсіяды, неаднаразовая чэмпіёнка свету па летнім біятлоне.
Біяграфія
Двойчы бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету. Шматразовая чэмпіёнка свету па летнім біятлоне.
Асабістае жыццё
Замужам, мае траіх дзяцей (сын і дзве дачкі).
Беларускі прафсаюз банкаўскіх і фінансавых работнікаў
Беларускі прафсаюз банкаўскіх і фінансавых работнікаў — беларускі прафесійны саюз, член Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі, аб’ядноўвае работнікаў банкаўскага сектара.
Першыя весткі аб стварэнні на тэрыторыі Беларусі прафсаюза банкаўскіх работнікаў адносяцца да 1919 года, калі на беларускай тэрыторыі пачаў дзейнічаць Саюз работнікаў фінансава-кантрольнай справы «Фінкапраца». Таксама важным этапам у станаўленні прафсаюзнага руху банкаўскіх работнікаў з’яўляецца праведзены ў 1931 годзе І Усебеларускі з’езд прафсаюза фінансава-банкаўскіх работнікаў, які аб’яднаў прафсаюзныя арганізацыі банкаўскай сістэмы БССР у адзіную арганізацыю.
Сучасны Беларускі прафсаюз банкаўскіх і фінансавых работнікаў быў зарэгістраваны Міністэрствам юстыцыі РБ 7 чэрвеня 1995 года.
Уільям Рэй Пірс
Уільям Рэй Пірс (William Ray Peers; 14 чэрвеня 1914 — 6 красавіка 1984) — генерал арміі ЗША, удзельнік Другой сусветнай, Карэйскай і В’етнамскай войнаў. Узначальваў камісію па расследаванні ваенных злачынстваў у В’етнаме, у тым ліку разні ў Сангмі.
Біяграфія
Пірс нарадзіўся ў Сцюарце, штат Аёва, у 1914 годзе і вырас у Ковіне, штат Каліфорнія. Вучыўся ў Каліфарнійскім універсітэце ў Лос-Анджэлесе, дзе быў прэзідэнтам аддзялення братэрства Сігма Пі і членам каманд па футболе, барацьбе і рэгбі.
У 1938 годзе Пірс паступіў на ваенную службу. Быў накіраваны ў 1-ы пяхотны полк.
Калі Злучаныя Штаты ўступілі ў Другую сусветную вайну Пірса прынялі ва Упраўленне стратэгічных службаў (УСС). Ён далучыўся да атрада № 101, які праводзіў партызанскія аперацыі супраць японцаў на кітайска-індыйска-бірманскім тэатры. У 1943 годзе Пірс стаў камандзірам падраздзялення. Ён займаў гэтую пасаду да 1945 года, калі стаў камандзірам ўсіх аперацый УС ЗША ў Кітаі. Там жа Пірс узначаліў кітайскі парашутна-дэсантны атрад у Нанкіне, абараніўшы былую кітайскую сталіцу ад японцаў і камуністаў.
Пасля вайны Пірс далучыўся да ЦРУ, арганізаваўшы першую вучэбную праграму агенцтва. Падчас Карэйскай вайны з баз у Бірме ён кіраваў сакрэтнымі аперацыямі Гаміньдана на поўдні Кітайскай Народнай Рэспублікі.
Па вяртанні з Кітая ён паступіў у ваенны каледж, а затым займаў шэраг пасад у разведцы і штабе. Падчас вайны ў В’етнаме Пірс спачатку быў памочнікам намесніка начальніка штаба па спецаперацыях. Пасля стаў спецыяльным памочнікам па барацьбе з паўстанцамі і спецыяльнай дзейнасці Аб’яднанага камітэта начальнікаў штабоў.
У студзені 1967 года ў званні генерал-маёра ён быў прызначаны камандзірам 4-й пяхотнай дывізіі. 14 месяцаў праз ён быў выраблены ў генерал-лейтэнанты, узначаліўшы 1-ы палявы атрад. Пірс таксама каардынаваў аперацыі чатырох паўднёвав’етнамскіх і двух паўднёвакарэйскіх дывізій. Пад яго пачаткам саюзныя войскі адолелі праціўніка ў бітвах за Дакто і Дук Лап.
У 1973 годзе ён сыходзіць у адстаўку.
Пірс памёр ва ўзросце 69 гадоў 6 красавіка 1984 года ад сардэчнага прыступу ў вайсковым медыцынскім цэнтры Летэрмана пры Прэзідыа Сан-Францыска.
Пётр Іванавіч Гайдук
Пётр Іванавіч Гайдук (нар. , в. Сяменькавічы, Барысаўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне фізікі кандэнсаванага стану. Доктар фізіка-матэматычных навук (2005), дацэнт (1997).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Фізіка», 1980; аспірантура, 1984). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (у 1982—1994 — Навукова-даследчы інстытут фізіка-хімічных праблем, старшы навуковы супрацоўнік, з 1994 — факультэт радыёфізікі і камп’ютарных тэхналогій, кафедра фізічнай электронікі і нанатэхналогій, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: матэрыялазнаўства; мікра- і нанаэлектроніка; фізіка і тэхналогія нізкаразмерных структур; радыяцыйныя эфекты ў паўправадніках.
Oecophoridae
Oecophoridae — сямейства молепадобных матылькоў, якое ўключае ў сябе больш чым 7000 відаў.
Апісанне
Матылькі невялікія, з размахам крылаў 8-20 мм, радзей да 30 мм. Крылы адносна шырокія, афарбоўка разнастайная ад яркай са складаным малюнкам да сціплай, аднатоннай. У нешматлікіх відаў самкі з рэдукаванымі крыламі Максілярныя шчупікі вельмі маленькія, непрыкметныя. Ніжнягубныя шчупікі звычайна добра развітыя, 3-членікавыя, дугападобна выгнутыя ўверх, радзей прамыя. Пярэднія крылы з 13 жылкамі, рэдка з 12. Заднія крылы з 10 жылкамі, акрамя роду Endrosis, віды якога маюць 9 жылак.
Матылі лётаюць у прыцемках і ноччу, і толькі нешматлікія віды актыўныя днём. Большасць прадстаўнікоў сямейства сустракаюцца ў лясах, асабліва шыракалістых, прадстаўнікі шэрагу падсямействаў аддаюць перавагу стэпам і паўпустыням. Як правіла, у год развіваецца толькі 1 пакаленне.
Вусені вядуць схаваны спосаб жыцця, харчуючыся адмерлай драўнінай і лубам пад карой старых дрэў, лішайнікамі або расліннымі рэшткамі ў лясной падсцілцы. Прадстаўнікі шэрагу падсямействаў харчуюцца зялёным лісцем драўняна-кустовых і травяністых раслін.
Падсямействы
Падсямемейства Depressariinae, якое разглядалася раней раней у складзе Oecophoridae, нядаўна выдзелена ў асобнае сямейства.
Ісіда Міцунары
Ісі́да Міцуна́ры (石田三成, いしだみつなり; 1561 — 6 лістапада 1600) — японскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, палкаводзец перыяду Сэнгоку. Васал і адміністратар Таётомі Хідэёсі. Старшыня апякунскага савета пяці кіраўнікоў пры Таётомі Хідэёры, сыне Хідэёсі. Адзін з галоўных складальнікаў Усеяпонскага зямельнага кадастру 1582—1598 гадоў. Гаспадар замка Саваяма (1595) і прылеглых уладанняў, прыбыткам у 194 тысяч коку. Пасля смерці сюзерэна ўступіў у канфлікт з Такугавай Іэясу. Прайграў яму ў Секігахарскай бітве 1600 года, трапіў у палон і быў пакараны смерцю.
Біяграфія
Цягам 1579—1582 гадоў, падчас кампаніі Хідэёсі супраць роду Моры ў рэгіёне Цюгоку, Міцунары строіў планы ўзяцця замкаў шляхам іх эканамічнай блакады. Дзякуючы гэтаму Хідэёсі змог без вялікіх страт захапіць вялікія крэпасці Таторы і Такамацу. У 1583 года Міцунары вызначыўся ў бітве пры Сідзугатакэ і ўвайшоў у кола набліжаных да сюзерэна асоб. У 1585 годзе быў узнагароджаны 5-м малодшым чыноўніцкім рангам і тытулам Дзібу-но-сё.
Міцунары добра разбіраўся ў матэматыцы і бухгалтэрыі. Цэнячы адміністрацыйныя якасці маладога васала, Хідэёсі даручыў яму складанне ўсеяпонскага кадастру. У 1585 годзе Міцунары быў прызначаны кіраўніком гандлёвага горада Сакаі і падняў прыбыткі ад мясцовага гандлю ўтрая.
Падчас паходу на востраў Кюсю ў 1587 годзе Міцунары быў начальнікам камунікацый войскаў Хідэёсі, а цягам Адаварскай кампаніі 1590 года кіраваў захопам шэрагу замкаў рэгіёна Канто. Пасля кампаніі ён ад імя Хідэёсі займаўся пераразмеркаваннем зямельных уладанняў і прыгнечаннем паўстанняў у паўночнаяпонскай правінцыі Муцу.
Цягам японскіх ўварванняў ў Карэю 1592—1598 гадоў Міцунары знаходзіўся ў галоўным штабе Хідэёсі, у замку Нагоя на Кюсю. Ён займаўся пытаннямі забеспячэння і камунікацый, і неаднаразова наведваў японскія базы ў Карэі. Паколькі вайна знішчыла дзяржаўную казну, Міцунары выступаў за спыненне баявых дзеянняў, у выніку чаго нажыў сабе ворагаў сярод калег-палкаводцаў.
У 1595 годзе Міцунары атрымаў ад Хідэёсі замок Саваяма ў правінцыі Омі і прылеглыя землі, прыбыткам 194 тысяч коку. Ён наладзіў эканамічную жыццё ў сваіх уладаннях, знізіў падаткі і праклаў новыя дарогі, дзякуючы чаму карыстаўся папулярнасцю сярод мясцовага насельніцтва.
У 1599 годзе Міцунары заключыў саюз з заходнеяпонскімі валадарамі Моры Тэрумота, Укітай Хідэіе, Канісі Юкінагай і іншымі для процідзеяння Іэясу. У 1600 годзе войскі абодвух праціўнікаў сустрэліся ў бітве пры Секігахары. Падчас бою Міцунары здрадзіў саюзнік Кабаякава Хідэакі, у выніку чаго войска, на чале з Іэясу, атрымала перамогу. Міцунары трапіў у палон і быў пакараны смерцю 6 лістапад 1600 года ў раёне набярэжнай Ракудзё ў Кіёта .Паводле падання яго закапалі па шыю ў зямлю і павольна абезгалоўловілі бамбукавай пілой.
Айкануш Багдасараўна Даніэлян
Айкану́ш Багдаса́раўна (Ганна Барысаўна) Даніэля́н (Հայկանուշ Դանիյելյան; 1893—1958) — армянская савецкая камерная, (лірыка-каларатурнае сапрана),. Народная артыстка СССР (1939).
Біяграфія
Нарадзілася 15 снежня года ў Тыфлісе, цяпер —Тбілісі (Грузія).
У 1920 году скончыла Петраградскую кансерваторыю па класе Н. А. Ірэцкай.
У 1920—1922 гадах выступала ў Петраградзе. У 1922—1932 годах — салістка Грузінскага тэатра оперы і балета імя З. П. Паліяшвілі. У 1924 годзе брала ўдзел у опернай трупе пад кіраўніцтвам А. Ш. Мелік-Пашаева і Ш.M. Тальяна (спектаклі ў Ленінакане і Ерэване).
Выступала як канцэртная спявачка (выконвала песні Камітаса, твора армянскіх, рускіх і заходне-еўрапейскіх кампазітараў).
У 1943—1951 годах выкладала ў Ерэванскай кансерваторыі імя Камітаса (у 1943—1948 гг. — загадчык вакальнай кафедрай, з 1949 года — прафесар.
Чалец УКП(б) з 1941 года. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2 склікання (1946—1950). Дэпутат Вярхоўнага Савета Армянскай ССР 1-га і 3-га скліканняў.
Памерла ў 19 красавіка 1958 года ў Ерэване. Пахавана на Тахмахскіх могілках.
Мінервіна-дзі-Лечэ
Мінервіна-дзі-Лечэ (Minervino di Lecce) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 3874 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 232 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 73027. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: