cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грамадзянская вайна ў Сьера-Леонэ
Гісторыя
Страсер абяцаў хутка скончыць канфлікт. Ён абвясціў аднабаковае спыненне агню і амністыю, абяцаў новыя выбары ў 1995 годзе. У пачатку 1993 года баявыя дзеянні супакоіліся, паўстанцы былі адкінуты назад у Кайлахун і Пужэхун. У наступным годзе мяцежнікі перайшлі ў наступленне, канфлікт распаўсюдзіўся на палову раёнаў краіны. Нігерыйцы даслалі ў падмогу Фрытаўну 800 вайскоўцаў у рамках ECOMOG; урад мабілізаваў апалчэнне, «камаёры», з прадстаўнікоў народа мендэ. Аднак паўстанцы працягвалі наступаць і здолелі захапіць руднікі рэдкіх металаў. Урадавыя войскі не адрозніваліся эфектыўнасцю, і ў 1995 годзе Страсер запрасіў паўднёваафрыканскіх наймітаў з прыватнай ваеннай кампаніі Executive Outcomes. Ён прапанаваў мяцежнікам мірны дагавор і арганізацыю кааліцыйнага ўрада, аднак, перахапіўшы ініцыятыву, Санка патрабаваў для сябе крэсла прэзідэнта.
16 студзеня 1996 года Страсер быў скінуты сваім намеснікам, Джуліусам Бія, і лаяльнымі яму афіцэрамі. Увесну прайшлі выбары, дзе 60% у другім туры атрымаў мусульманін Ахмед Каба (Джон Карэфа-Смарт атрымаў 40%). На момант выбараў нічога падобнага на свеце не назіралася, аднак неўзабаве паўднёваафрыканцы і камаёры захапілі штаб АРФ, і ў лістападзе пагадненне з мяцежнікамі было падпісана. Згодна з ім, нігерыйцы і паўднёваафрыканцы пакінулі краіну, і неўзабаве краіна зноў пагрузілася ў хаос.
25 мая 1997 года ў краіне адбыўся ваенны пераварот, у якім прынялі ўдзел афіцэры ўрадавай арміі, што заключылі саюз з лідарамі АРФ. У выніку А. Каба быў скінуты і прэзідэнтам стаў Джоні Пол Корам, быў сфарміраваны новы ўрад — Рэвалюцыйны савет ўзброеных сіл. ААН і ААЭ запатрабавалі вярнуць уладу А. Каба, у краіну былі ўведзеныя нігерыйскія войскі. Сілы РСУС пачалі баявыя дзеянні супраць нігерыйскіх войск.
У кастрычніку рэвалюцыйным саветам узброеных сіл было падпісана мірнае пагадненне з АРФ, Санка атрымаў пасаду віцэ-прэзідэнта. Новы ўрад не карыстаўся шырокай падтрымкай насельніцтва, тым больш што рабаванні і забойствы працягваліся. Каба з-за мяжы працягнуў барацьбу за ўладу: ён наняў новых прафесійных вайскоўцаў, камаёры працягвалі змагацца з РСУС, а ECOMOG зноў даслалі войскі. Неўзабаве поспех перайшоў да войск Кабы, і ў сакавіку 1998 года ён вярнуўся ў сталіцу. РСУС адмовіўся перадаць уладу і аблажыў сталіцу. Падчас кровапралітных баёў за горад інтэрвенты змаглі адбіцца ад войск альянсу Каромы і мяцежнікаў. У маі 1999 года ў Ломе было заключана новае мірнае пагадненне, па якім РСУС атрымалі 4 міністэрскіх партфеля (Санка атрымаў месца міністра па стратэгічных рэсурсах).
18 студзеня 2002 года Каба абвясціў аб завяршэнні вайны.
Страты міратворчага кантынгенту войск ААН з моманту ўвядзення ў краіну ў 1999 годзе да 2005 года склалі 159 вайскоўцаў забітымі.
Ваенныя злачынствы
Падчас вайны былі адзначаны шматлікія выпадкі крайняй жорсткасці ў адносінах да мірных жыхароў, у асноўным з боку АРФ. Ім прыпісваюцца рабаванні, забойства, адсячэнне канечнасцяў, згвалтаванні, «забавы» накшталт спрэчкі на грошы пра пол будучага дзіцяці цяжарнай жанчыны, якой пасля гэтага распорвалі жывот.
У 2000 годзе Савет Бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю 1315 аб арганізацыі спецыяльнага суда па Сьера-Леонэ. Суд засядаў у Фрытаўнае. Ім некалькі чалавек асуджаны на доўгія тэрміны. Санка памёр у 2003 годзе неўзабаве пасля арышту. Джоні Пол Корам збег ад правасуддзя і, па некаторых даных, мёртвы. Чарлз Тэйлар, з-за адыёзнасці фігуры, быў перавезены з Афрыкі ў Гаагу, дзе адвакаты адмаўлялі магчымасць пакарання іх падабароннага за злачынствы супраць мірнага насельніцтва чужой краіны. Таму пракуроры ставілі ў віну матэрыяльную падтрымку паўстанцаў Сьера-Леонэ за кошт продажу алмазаў, здабытых у гэтай краіне. 26 красавіка 2012 года Тэйлар быў прызнаны вінаватым у падтрымцы паўстанцаў і ўскосна — у іх злачынствах; прысуд павінен быць агучаны 16 мая. 30 мая 2012 года ў СМІ з’явілася інфармацыя, што 64-гадовы Тэйлар асуджаны на 50 гадоў турэмнага зняволення.
Згадкі ў мастацкіх творах
Дзеянне фільма «Крывавы алмаз» адбываецца ў Сьера-Леонэ канца 1990-х гадоў: галоўныя героі на фоне вайны спрабуюць вывезці з краіны велізарны алмаз. У фільме «Зброевы барон» кліентам галоўнага героя з’яўляецца дыктатар Ліберыі, правобразам якога паслужыў Чарлз Тэйлар.
Дакументальны фільм Сорыэса Самуры «Cry Freetown» распавядае пра падзеі студзеня 1999 года ў сталіцы краіны.
Раман Ішмаэля Біха «Заўтра я іду забіваць» змяшчае ў сабе апісанне грамадзянскай вайны вачыма падлетка, якому трэба было ўступіць у ваенны атрад і ваяваць, каб здолець выжыць.
Струга-Красненскі раён
Струга-Красненскі раён (Струго-Красненский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) на паўночным усходзе Пскоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Стругі Красныя.
Геаграфія
Плошча раёна — 3164 км². Раён мяжуе з Порхаўсім, Пскоўскім, Гдоўскім і Плюскім раёнам Пскоўскай вобласці, а таксама з Наўгародскай вобласцю.
Асноўныя рэкі — Курэя, Сітна, Люта, Пскава. Асноўныя азёры — Шчырскае, Чорнае, Долгае, Кебскае, Падольскае, Веленскае.
NGC 3846
NGC 3846 (іншыя абазначэнні — UGC 6710, MCG 9-19-171, ZWG 268.78, DRCG 24-16, IRAS11417+5556, PGC 36539) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гатэль добрых увасабленняў
«Гатэль добрых увасабленняў» («Отель хороших воплощений») — сатырыка-філасофскае апавяданне рускага пісьменніка Віктара Пялевіна, апублікаваная ў 2010 годзе ў зборніку «Ананасная вада для прыгожай дамы». В. Пялевін адразу пад назвай дадае, што гэта каляднае апавяданне.
У апавяданні згадваецца банка з ананаснай вадой, якая з’яўляецца цытатай з верша Уладзіміра Маякоўскага, і якакая стала асновай для назвы зборніка «Ананасная вада для прыгожай дамы».
Змест
Душа яшчэ не народжанай дзяўчынкі Машы атрымлівае магчымасць убачыць момант ўласнага зачацця. У дарагім гатэлі на фешэнэбельным гарналыжным курорце анёл і ненароджаная дачка рускага алігарха вядуць гутаркі пра тое, як уладкованы свет, назіраючы за тым, як алігархі бавяць час са сваімі дамамі сердца.
У Машы ўсё наперадзе, яна павінна нарарадзіцца ў Лос-Анджэлесе ў сям’і расійскага алігарха, у свеце, дзе кожны марыць паўдзельнічаць у таямнічым рытуале «распілоўвання» грошай. Але яна не можа паўплываць на выбар, кім ёй стаць, цудоўнай дамай, якой мог бы захапляцца Аляксандр Блок, ці ж адной з тых, каму Уладзімір Маякоўскі быў згодны падаваць ананасную ваду ў бары. Затое яна можа выбраць, нарадзіцца ці ёй зараз ці ж сысці ў нябыт і зноў сустрэцца са сваім дзіўным анёлам, але ўжо ў іншы час і з зусім іншымі людзьмі. Пасля непрацяглага знаёмства з абставінамі і тлумачэнняў з боку анёла, яна рашуча адмаўляецца ўвасобіцца ў якасці дачкі расійскага алігарха.
Крытыка
Назва «Гатэль добрых увасабленняў» утрымлівае ў сабе аксюмаран, таму што, як вядома, добрых увасабленняў на шляху кола Сансары не бывае.
Каталіцкі веснік
Гісторыя
Газеты заснавана ў 2011 годзе. Зарэгістравана ў Міністэрстве інфармацыі Рэспублікі Беларусь 5 красавіка 2011 года.
3 снежня 2012 года быў створаны сайт газеты.
Ханс Гюнтэр фон Клюгэ
Ханс Гю́нтэр Адо́льф Фердына́нд фон Клю́гэ (Hans Günther Adolf Ferdinand von Kluge,, Позен, Германская імперыя, цяпер , Польшча — , каля Клермон-на-Аргон, Францыя) — германскі военачальнік, генерал-фельдмаршал (1940). Неўзабаве пасля правалу змовы супраць Гітлера пакончыў з сабой (па іншай версіі — арыштаваны і забіты з інсцэніроўкай самагубства).
NGC 6465
NGC 6465 (іншае абазначэнне — ESO 521-**2) — група зорак у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пустыня Сальвадора Далі
Пустыня Сальвадора Далі (Desierto Salvador Dalí) — надзвычай неўрадлівая даліна ў паўднёва-заходняй Балівіі, у дэпартаменце Патасі. Размешчана на сярэдняй вышыні 4750 над узроўнем мора і мае плошчу 110 км². Знаходзіцца на тэрыторыі нацыянальнага фаўністычнага рэзервата «Андзіна Эдуарда Авароа» і характарызуецца ландшафтамі, якія нагадваюць сюрэалістычныя палотны Сальвадора Далі.
Старая Таропа
Размешчаны на Валдайскім узвышшы, на рацэ Таропа (прыток Заходняй Дзвіны), за 297 км на захад ад Цверы, за 24 км ад горада Заходняя Дзвіна. Чыгуначная станцыя на лініі Масква — Рыга (да Вялікіх Лук — 70 км). Узнік у 1870 годзе як прыстанцыйны пасёлак пры будаўніцтве Віндава-Рыбінскай чыгункі. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1974 года.
Дар’я Бялькевіч
Дар’я Бялькевіч (Даша Бялькевіч) (30 студзеня 1993, в. Жыровічы, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць) — беларуская паэтка, арганізатарка культурных мерапрыемстваў.
Творчая біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт і Беларускі калегіюм (спецыяльнасць «філасофія і літаратура»). Працавала арт-менеджарам і рэдактарам сайта культурніцкай арганізацыі «Арт Сядзіба», зараз працуе малодшым навуковым супрацоўнікам у Літаратурным музеі Максіма Багдановіча.
Друкавалася ў часопісах «Маладосць», «Полымя» і «Дзеяслоў», газеце «Знамя юности» і «Вечерний Гродно». У 2021 годзе выдала сваю першую кнігу пад назвай «Слёзы на вецер».
Удзельніца розных літаратурных вечароў Беларусі, Украіны і Расіі, фестываля «Вершы на асфальце», "Мистецького фестиваля «Ї»  (Тэрнопаль, Украіна), пераможца слэмаў «Сильное слово» (2014) і слэма Беларускага калегіюма (2015), адна з арганізатараў паэтычных вечароў «Плохиехорошие стихи», «Дорогой поэт» і паэтычнага конкурса «Рухавік». Таксама ўдзельнічае ў арганізацыі фестываля інтэлектуальнай кнігі Pradmova.
Намінантка на прэмію ''«Залаты апостраф. Дэбют»'' часопіса «Дзеяслоў» (2017). Фіналістка беларуска-нямецкага конкурса сучаснай паэзіі фонда Роберта Боша для маладых паэтаў (2017). Удзельніца Рэзідэнцыі маладога літаратара ў Вільні (2017).
Творы перакладаліся на рускую (polutona.ru), нямецкую і ўкраінскую мовы (газета «Культура і життя»).
Песні
Некаторыя вершы Дар’і Бялькевіч увасабляюцца ў песнях, такія музыкі як Пётр Клюеў, UZARI, K3TYVANА, Lear, гурт «Дрымон» спяваюць песні на тэксты ці пераклады паэткі.
Песні на вершы Дар’і Бялькевіч:
Меч-трава звычайная
Меч-трава звычайная (Cladium mariscus) — від раслін сямейства асаковыя.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 100—150 см з акруглым прамым густааблісцелым сцяблом і доўгім паўзучым карэнішчам. Утварае шчыльныя дзярніны.
Лісце лінейнае, шырынёй 10-15 мм, уздоўж складзенае, жорсткае, кіляватае, па краях і ўздоўж кіля вострапілавата-зубчастае, рэжучае.
Суквецце — канцавая складаная мяцёлка з галоўчата скучаных бурых каласкоў. Каласкі 2-3-кветкавыя, з укарочанай воссю. Кветкі двухполыя, без калякветніка. Плод — яйкападобны цёмна-карычневы бліскучы арэшак з вострай верхавінкай.
Цвіце ў маі-чэрвені, пладаносіць у жніўні-верасні. Размнажэнне пераважна вегетатыўнае за кошт доўгіх парасткаў, якія адыходзяць ад тоўстых карэнішчаў.
Распаўсюджанне і экалогія
Пашырэнне: Еўропа, Азія (Каўказ, Казахстан, Сярэдняя Азія).
У Беларусі дакладна вядома адзінае месцазнаходжанне ў Мядзельскім раёне. У Расіі сустракаецца ў Ленінградскай, Пскоўскай, Цвярской абласцях, Башкірыі. За мяжой жыве ў Скандынавіі, Сярэдняй і Атлантычнай Еўропе.
Расце на балотах.
Ахоўны статус
Рэдкі від. Вымірае ў сувязі з гаспадарчым засваеннем тэрыторый у месцах свайго росту. Занесены ў Чырвоныя кнігі Расіі і шэрагу рэгіёнаў РФ. За мяжой таксама ахоўваецца ў Беларусі, ва Украіне і Эстоніі.
120-мм мінамёт 2Б11
120-мм мінамёт 2Б11 «Сані» — мінамёт калібра 120-мм. Распрацаваны ў ЦНДІ «Буравеснік» (Ніжні Ноўгарад) у 1979 годзе.
Апісанне
Мінамёт 2Б11 уяўляе сабой развіццё канструкцыі палкавога мінамёта ўзору 1943 года — ПМ-43. Асноўнымі новаўвядзеннямі стала выкарыстанне больш сучасных матэрыялаў, якое дазволіла паменшыць агульную масу мінамёта. Зараджанне вырабляецца з дульнага боку. Мінамёт выкананы па класічнай схеме ўяўнага трыкутніка. Казённая частка ўпіраецца ў спецыяльную апорную пліту. Пліта і двухнага ўсталёўваюцца ў грунт. Для прадухілення двайнога зараджання ў некаторых мадыфікацыях на дульным зрэзе усталяваны адмысловы механізм. Сучасная мадыфікацыя 2Б11 мае магчымасць стральбы практычна ўсімі тыпамі артылерыйскіх мін калібра 120-мм, у тым ліку кіраванымі артылерыйскімі мінамі КМ-8 «Грань», акрамя таго час прывядзення мінамёта ў баявое становішча зніжана з 20 хвілін да 1,5—2 хвілін. Мінамёт 2Б11 можа выкарыстоўвацца ў складзе мінамётнага комплексу 2С12 «Сані» з ужываннем колавага ходу для буксіроўкі, а таксама ўсталёўвацца на гусенічныя шасі.
Ігар Мікалаевіч Заічкоў
Ігар Мікалаевіч Заічкоў (нар., Петрыкаў, Гомельская вобласць) — беларускі спартыўны функцыянер, памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па пытаннях фізічнай культуры, спорту і развіцця турызму (2010—2012). Палкоўнік унутранай службы.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 лютага 1961 года ў г. Петрыкаў Гомельскай вобласці. Бацька — Мікалай Цімафеевіч Заічкоў (1936—2006) — заслужаны трэнер Беларусі, працаваў намеснікам старшыні Спарткамітэта Беларусі, віцэ-прэзідэнтам НАК Беларусі, пер­шым на­мес­нікам мі­ніст­ра спор­ту Рэспублікі Беларусь, генеральным сакратаром Паралімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь.
З 1987 года па 1992 год — інспектар-метадыст, старшы інспектар-метадыст вучэбна-спартыўнага аддзела, з 1992 года па 1993 год — інструктар вучэбна-спартыўнага аддзела, з 1993 года па 2002 год — намеснік начальніка, начальнік навучальна-спартыўнага аддзела БФСТ «Дынама». У 2002—2004 гадах — начальнік упраўлення фізічнай, спецыяльнай падрыхтоўкі, спорту і арганізацыйнай работы БФСТ «Дынама».
З ліпеня 2004 года па студзень 2007 года выконваў абавязкі намесніка старшыні цэнтральнага савета — начальніка ўпраўлення фізічнай, спецыяльнай падрыхтоўкі, спорту і арганізацыйнай работы БФСТ «Дынама».
З 22 студзеня 2010 года па 28 кастрычніка 2012 года працаваў памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па пытаннях фізічнай культуры, спорту і развіцця турызму, быў звольнены за «няўдалае і няправільнае» выступленне спартсменаў на Алімпійскіх гульнях 2012 года у Лондане.
Быў першым намеснікам прэзідэнта Нацыянальнага алімпійскага камітэта Рэспублікі Беларусь.
Дэлегат IV Усебеларускага народнага сходу ад Рэчыцкага раёна.
NGC 3845
NGC 3845 (іншыя абазначэнні — MCG 3-30-74, ZWG 97.100, PGC 36470) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Граўна
Граўна (Grauno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 152 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 38030. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Martino.
Аляксандр Міхайлавіч Абрамовіч
Алякса́ндр Міха́йлавіч Абрамо́віч (, Забалацце, Нясвіжскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, доктар юрыдычных навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 красавіка 1944 года ў в. Забалацце Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці.
У 1973 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1973 г. — аспірант, малодшы, старшы, вядучы навуковы супрацоўнік, выконваў абавязкі загадчыка адзела Інстытута філасофіі і права АН БССР. З 1986 г. — доктар юрыдычных навук, з 1990 г. — прафесар. З 1988 па 2008 г. загадваў кафедрай тэорыі і гісторыі дзяржавы і права юрыдычнага факультэта БДУ.
У 1991—1992 гг. — член Камітэта Канстытуцыйнага нагляду СССР; у 1992—1996 гг. — старшыня Цэнтральнай камісіі па выбарах народных дэпутатаў Рэспублікі Беларусь (Цэтральная выбарчая камісія). З 1996 па 2004 г. — намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. З 2004 па 2008 г. — намеснік старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. .
А. М. Абрамовіч займаўся распрацоўкай праблем прававога забеспячэння дзяржаўнага кіравання інвестыцыйнымі працэсамі на агульнадзяржаўным і рэгіянальных узроўнях, узаемаадносін цэнтральных і мясцовых органаў дзяржаўнага кіравання, уздзеяння мясцовых органаў улады на вырашэнне рэспубліканскіх і рэгіянальных праблем, канцэпцыі прававога статуса асобы ў перыяд пабудовы грамадзянскай супольнасці і прававой дзяржавы. Аўтар больш за 100 навуковых прац, у тым ліку 5 індывідуальных і некалькіх калектыўных манаграфій і кніг.
Памёр 1 снежня 2018 года. Цырымонія развітання прайшла 4 снежня ў канцэртнай зале «Мінск».
Сігітас Тамкявічус
Сігітас Тамкявічус (Sigitas Tamkevičius;, в. Гудоніс, Лаздзіяйскі раён, Літва) — літоўскі кардынал, арцыбіскуп Каўнаскай архідыяцэзіі. Былы палітычны вязня СССР.
Біяграфія
Вучыўся у Каўнаскай духоўнай семінарыі (1976—1981), дзе быў рэдактарам падпольнай газеты «Хроніка літоўскага Каталіцкага Касцёла», у якой друкаваліся матэрыялы пра пераслед вернікаў. Быў таксама адным з заснавальнікаў Камітэту абароны правоў вернікаў.
у 1983 годзе быў арыштаваны і прабываў да 1988 года ў Пермскіх і Мардоўскіх лагерах. Пасля гэтага ён быў высланы ў Сібір.
1 верасня 2019 года Папа Францішак быў прызначыны кардыналам. Тамкявічус стаў першым кардыналам, прызначаным у краінах былога Савецкага Саюза ў трэцім тысячагоддзі — і падчас пантыфікату Бенедыкт XVI.
Кумба
Кумба (Kumbo, Kumbo) — другі па колькасці насельніцтва горад Паўночна-Заходняга рэгіёна Камеруна, адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Буі. Гістарычны і культурны цэнтр  — аднаго з карэнных народаў краіны. У 2005 годзе насельніцтва горада складала, усёй камуны з цэнтрам у Кумба —.
Геаграфія
Кумба размешчаны ў паўночна-заходняй частцы Камеруна на вышыні каля 2 тысяч метраў над узроўнем мора. Адлегласць да сталіцы рэгіёна Баменды складае каля 110 кіламетраў, гэтыя гарады злучаныя Кальцавой дарогай Бамендскага ўзвышша. Горад Кумба падзяляецца на тры ўнутраныя раёны — Табін, Мбвэ і Скверз.
Бенін (значэнні)
Бенін — шматзначны тэрмін.
Фернанду Песоа
Біяграфія
Ва ўзросце пяці гадоў будучы пісьменнік страціў бацьку, які памёр ад туберкулёзу, а хутка і малодшага брата, якому не было нават года. У 1895 годзе яго маці выходзіць замуж у другі раз за консула Партугаліі ў Дурбане, і яны пераязджаюць у Паўднёвую Афрыку. Там ён атрымоўвае адукацыю і выяўляе ранні талент да літаратурнай творчасці. Там жа знаёміцца з творамі У. Шэкспіра, Э. По, Дж. Мільтана, Дж. Г. Байрана, Дж. Кітса, П. Б. Шэлі, А. Тэнісана і іншых. Англійская мова адыграе значную ролю ў жыцці паэта.
У 1905 годзе, пакінуўшы сям’ю ў Афрыцы, Песоа вяртаецца ў Партугалію, каб вывучаць літаратуру. У 1906 г. ён паступае на Вышэйшыя літаратурныя курсы (цяпер філалагічны факультэт Лісабонскага ўніверсітэта), але не вытрымлівае і аднаго году. У гэты ж час ён знаёміцца з найбуйнейшымі партугальскімі пісьменнікамі. У наступным годзе памірае бабуля паэта, дзякуючы невялікай спадчыне якой Песоа адчыніў маленькую тыпаграфію, якая, праўда, хутка збанкрутавала. З 1908 г. і да апошніх дзён паэт займаецца перакладамі камерцыйнай карэспандэнцыі, ведучы даволі сціплае грамадскае жыццё.
З 1912 г. Песоа пачынае выступаць у перыядычных выданнях як эсэіст і літаратурны крытык. У 19152 г. разам з іншымі паэтамі, такімі як Алмаду Нэгрэйруш і Марыу дэ Са-Карнейру, ён выдае літаратурны часопіс «Арфей», які запачаткаваў мадэрнізм у партугальскай літаратуры. У 1918 г. выходзяць дзве англамоўныя кнігі Песоа — паэма «Антыной» (Antinous) і «35 санетаў» (35 Sonnets). Разам з двума кампаньёнамі Песоа засноўвае яшчэ адну друкарню, у якой у 1921 г. выходзяць яшчэ два зборнікі яго англамоўнай паэзіі — «Англійскія вершы I—II» (English Poems I—II) і «Англійскія вершы III» (English Poems III). Песоа перакладае некалькі кніг з англійскай на партугальскую, а таксама вершы Э. По «Крумкач» і «Анабель Лі».
Фернанду Песоа памёр амаль невядомым 30 лістапада 1935 года, надрукаваўшы толькі адну кнігу на партугальскай мове — «Пасланне» (Mensagem) і пакінуўшы вялікую спадчыну вершаў і лістоў, якія да гэтага часу даследуюцца і рыхтуюцца да друку. На падставе біяграфіі і твораў пісьменніка створаныя раманы «Год смерці Рыкарду Рэйша» Жазэ Сарамагу і «Тры апошнія дні Фернанду Песоа» Антоніа Табукі.
NGC 6466
NGC 6466 (іншыя абазначэнні — ZWG 278.30, PGC 60883) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзмітрый Іўсцінавіч Горын
Дзмітрый Іўсцінавіч Горын (, с. Патап’ева, Піцелінскі раён, Разанская вобласць, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне сельскагаспадарчага машынабудавання. Кандыдат тэхнічных навук (1954), дацэнт (1954). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі аўтамабільна-дарожны інстытут імя В. У. Куйбышава (1935).
Похаваны на Чыжоўскіх могілках (сектар 9), г. Мінск.
Узнагароды
Ордэн «Знак Пашаны» (двойчы), ордэн Айчыннай вайны II ступені, Медаль «За абарону Ленінграда», «За победу над Германией в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.» і інш.
Буйкевіч
Буйкевіч — прозвішча.
Джавані Леонэ
Джавані Леонэ (Giovanni Leone;,  — , ) — італьянскі палітык, двойчы прэм’ер-міністр краіны. Прэзідэнт Італіі з 1971 па 1978.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 лістапада 1908 года ў Неапалі. Яго бацька быў адным з заснавальнікаў Хрысціянскай дэмакратыі Італіі ў яго родным горадзе, у якую пазней уступіў і Леонэ, стаўшы прыхільнікам яе правага крыла.
Пасля некалькіх спроб заняць пасаду прэзідэнта рэспублікі, Леонэ быў абраны ў 1967 у пажыццёвым сенатарам. У 1968 годзе ён зноў узначальваў Савет Міністраў, але зноў яго тэрмін апынуўся нядоўгім — з 24 чэрвеня па 12 снежня.
У снежні 1971 года Леонэ быў абраны на пасаду прэзідэнта Італіі, атрымаўшы 518 з 996 галасоў у парламенце.
Быўшы прэзідэнтам Італьянскай Рэспублікі, Джавані Леонэ апынуўся ўцягнуты ў скандал: падчас наведвання Неапаля падчас эпідэміі халеры, ён паціснуў руку аднаму з хворых, а другой рукой за спінай паказаў «рожкі». Гэты жэст, захаваны фатографамі на плёнку, быў вытлумачаны як абразу хворых, і доўгі час асвятляўся ў СМІ.
Але гэта прыгода аказалася не такім гучным, як скандал, які разгарэўся ў 1978 годзе, калі амерыканская кампанія «Lockheed Corporation» падкупілі Хрысціянскую дэмакратыю Італіі і тагачаснае вышэйшае кіраўніцтва краіны, у тым ліку прэм’ера і прэзідэнта, з мэтай куплі італьянскімі ВПС самалётаў C-130 Hercules. У выніку гэтая махінацыя была раскрытая, і 15 чэрвеня 1978 года Джавані Леонэ быў вымушаны сысці ў адстаўку з пасады Прэзідэнта Італьянскай Рэспублікі
З 15 чэрвеня 1978 года — пажыццёвы сенатар.
Аўтар шэрагу кніг па пытаннях права.
Памёр 9 лістапада 2001 года ў Рыме ва ўзросце 93 гадоў.
Трамблон
Трамблон — кароткі мушкет або мушкетон вялікага калібру з раструбам на канцы ствала ў выглядзе варонкі.
Прызначэнне варонкі - палегчыць засыпанне пораху і карцечы ў ствол для павелічэння хуткастрэльнасці. Існуе распаўсюджанае памылковае меркаванне, што гэтая варонка павялічвала раскідванне карцечы (адпаведна, і плошчу паражэння). Аднак гэта не так: для павелічэння раскідвання карцечы патрабавалася не проста рабіць варонку ля дульнага зрэзу ствала, а вырабляць увесь ствол у выглядзе роўна пашыральнага конуса.
Эфектыўнае выкарыстанне было магчыма толькі на блізкай адлегласці. Стральба вялася пераважна "ад бядра", без прыцэльвання, з-за чаго трамблон не меў развітога прыкладу. У сувязі са своеасаблівым метадам стральбы, на тэрыторыі Асманскай імперыі трамблоны называлі "knee-gun", што перакладаецца як "каленнае ружжо".
Атрымаў шырокае распаўсюджванне ў XVIII ст. у Асманскай імперыі, дзе яны прымяняліся як кавалерыйскае ружжо і маглі быць мясцовай вытворчасці (у асноўным, балканскай) або прывезеныя, вырабленыя ў Еўропе. Ад еўрапейскіх яны адрозніваліся невялікімі памерамі і дэкорам.
Трамблоны ў Асманскай імперыі падзяляліся на левантыйскай і балканскай формы. Да левантыйскай зброі адносіліся прадметы, сабраныя на месцы з еўрапейскіх дэталей або вырабленыя ў Еўропе для продажу на Бліжнім Усходзе (які абазначаўся словам "Левант"). Да трамблонаў балканскай формы адносіліся, напрыклад, вырабы з прыкладамі як у македонскага ружжа або ў форме "хваста рыбы" і з замком тыпу "морлак".
Заражванне адбывалася з дульнай часткі ствала, а ўзгаранне зарада ажыццяўлялася крэмневым замком, які высякаў іскру пры ўдары крэменю аб крэсіва. Варонкападобнае пашырэнне сведчыла пра выкарыстанне карцечнага зараду з некалькіх куляў, якія выстрэльваліся залпам на блізкай адлегласці для паражэння некалькіх цэляў адначасова.
Праптушка
Праптушка (таксама стараптах або археаптэрыкс, Archaeopteryx, ад ἀρχαῖος — старажытны,  — крылле) — вымерлы род птушкападобных дыназаўраў. З канца 19-га стагоддзя да ранняга 21-га стагоддзя палеантолагі і папулярныя даведнікі лічылі прадстаўнікоў рода Archaeopteryx самымі старажытнымі вядомымі птушкамі (у кладзе Avialae). З тых часоў былі ідэнтыфікаваныя і больш старыя патэнцыяльныя прадстаўнікі дадзенай клады, у тым ліку Anchiornis, Xiaotingia і Aurornis.
Апісанне
Праптушкі жылі ў часы позняга юрскага перыяду, каля 150 мільёнаў год таму, на тэрыторыі сучаснай паўднёвай Германіі: у тыя часы Еўропа была прадстаўлена архіпелагам астравоў, які размяшчаўся ў неглыбокім цёплым трапічным моры, значна бліжэй да экватара, чым зараз. Па памеры праптушка была падобная да сарокі звычайнай, прычым самыя буйныя асобіны, магчыма, дасягалі памеру крумкача. Самы вялікі від праптушкі мог вырастаць прыкладна да 0,5 метра ў даўжыню. Нягледзячы на ​​невялікія памеры, шырокае крылле і меркаваную здольнасць лётаць і слізгаць, праптушкі мелі больш агульнага з іншымі малымі мезазойскімі дыназаўрамі, чым з сучаснымі птушкамі. У прыватнасці з драмеазаўрыдамі і троадонтыдамі ў іх былі агульныя наступныя рысы: сківіцы з вострымі зубамі, тры пальцы з кіпцюрамі, доўгі касцяны хвост, звышрасцяжныя другія пальцы лап («кіпцюры забойцы»), пёры (наяўнасць якіх таксама пацвярджае цеплакроўнасць праптушкі) і розныя агульныя асаблівасці шкілета.
Вялікая кальцавая лінія
Вялікая кальцавая лінія (Большая кольцевая линия) — адзінаццатая лінія Маскоўскага метрапалітэна (у 1969—2019 гадах дзейнічала Кахоўская лінія, якая таксама мела нумар 11, пазней 11А). Самая працяглая кальцавая лінія метро ў свеце, таксама другая кальцавая ў Маскоўскім метрапалітэне і агулам на постсавецкай прасторы.
Першы ўчастак адкрыты 11 жніўня 1969 года ў складзе Горкаўскай-Замаскварэцкай лініі, а 26 лютага 2018 года запушчаны першы ўчастак нанова спраектаванага кальца. Адкрыццё лініі на ўсім працягу адбылося 1 сакавіка 2023 года.
Атмасферная оптыка
Атмасфéрная óптыка — раздзел фізікі атмасферы, у якім вывучаюцца фізічныя працэсы ўзаемадзеяння аптычнага выпраменьвання, якое распаўсюджваецца ў атмасферы. Атмасферная оптыка займаецца даследаваннем: фізічных і хімічных працэсаў, якія вызначаюць аптычны стан атмасферы, тэхналогій даследавання навакольнага асяроддзя, механізмаў фарміравання і змены клімату, у тым ліку аптычна значныя складнікі атмасферы і працэсы, якія вызначаюць радыяцыйны рэжым і клімат Зямлі. Фундаментальныя праблемы атмасфернай оптыкі ўключаюць у сябе малекулярную спектраскапію, распаўсюджванне аптычных хваляў, атмасферную карэкцыю, дыстанцыйную дыягностыку навакольнага асяроддзя, эвалюцыю аптычных характарыстык пад уздзеяннем прыродных і антрапагенных фактараў.
Атмасферная оптыка пераплятаецца з оптыкай калоідаў і аэразоляў, планетных атмасфер, оптыкай мора, з радыяцыйнай цеплаперадачай і інш. З атмасфернай оптыкай звязана адкрыццё з’явы рассейвання выпраменьвання, вызначэнне пастаяннай Авагадра, доказ малекулярнай будовы атмасферы і кінетычнай тэорыі газаў і інш. Атмасферная оптыка знаходзіць прымяненне ў вырашэнні праблем фізічнай хіміі, астрафізікі, акіяналогіі, тэхнікі, метэаралогіі, транспарту, агратэхнікі, святлатэхнікі, курорталогіі і інш.
NGC 3844
NGC 3844 (іншыя абазначэнні — UGC 6705, MCG 3-30-69, ZWG 97.97, PGC 36481) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Дар’я Сцяжко
Дар’я Сцяжко (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала ў нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванка РЦАП-БДУ, першым трэнерам была Марына Аляксандраўна Ліс. У 2015 годзе скончыла гімназію № 192 гарада Мінска.
З 2014 года выступала за мінскую «Зорку-БДУ», у 2020 годзе падпісала кантракт з «Дынамам».
Эканамічны і сацыяльны савет ААН
Дзеючыя дзяржавы-члены ЭКАСАС
Па стане на 2008 год у склад ЭКАСАС уваходзяць наступныя дзяржавы:
Гл. таксама
Іншыя праграмы і фонды ААН, якія займаюцца сацыяльнымі і эканамічнымі пытаннямі:
Малдаўская ДРЭС
Малдаўская дзяржаўная раённая электрастанцыя — буйная цеплавая электрастанцыя, якая знаходзіцца ў горадзе Днястроўск у Прыднястроўі на беразе Кучурганскага лімана. Запушчана ў эксплуатацыю 26 верасня 1964 года. Да распаду СССР рэгіён вырабляў значную колькасць электраэнергіі, экспартуючы яе ў Румынію, Балгарыю і іншыя краіны. Агульная магутнасць станцыі складае 2520 МВт. Станцыя мае магчымасць вырабляць электраэнергію з выкарыстаннем прыроднага газу, вугалю і мазуту.
Гісторыя
У 2005 годзе ЗАТ «Малдаўская ДРЭС» было прыватызавана і потым увайшло ў склад расійскай групы Інтэр РАА ЕЭС. Трэба адзначыць, што Малдоўскі ўрад «не гарантуе права ўласнасці на аб'екты, змесцаваныя ў населеных пунктах левабярэжжа Днястра і ў горадзе Бендэры, прыватызаваныя без узгаднення ва ўсталяваным парадку з Урадам».
З 2009 года ЗАТ «Малдаўская ДРЭС» з'яўляецца асноўным дастаўніком электраэнергіі ў Малдову, забяспечваючы каля паловы яе патрэб.
Нягледзячы на рэзкае паданне выпрацавання электраэнергіі з савецкіх часоў і праблемы з пастаўкамі ў Прыднястроўе энерганосьбітаў для ДРЭС, бягучы ўладальнік аднавіў экспарт электраэнергіі ў Румынію і плануе нарошчваць аб'ёмы вытворчасці.
У пачатку 2013 года адбылося падаражэнне прыроднага газу і электрастанцыя змушана была перайсці на таннейшы энерганосьбіт — каменны вугаль. У выніку ўстрывожыліся жыхары паўднёвых раёнаў Прыднястроўя з-за таксічных прадуктаў гарэння, якія з'явіліся ў атмасферы. Аграрнікі і ўладальнікі прысядзібных пляцовак выказалі боязі, што будзе нанесеная непапраўная шкода сельскагаспадарчым дрэвам і раслінам, з-за чаго можа зменшыцца ўрадлівасць глебы і ўраджайнасць.
У сакавіку 2013 года Малдаўская ДРЭС прыпыніла экспарт электраэнергіі ў Румынію. Спыненне паставак электраэнергіі ў Румынію не адбілася сур'ёзна на МДРЭС, бо экспарт складаў парадку 400 млн кВт*гадз у год, што складае менш 10 % аб'ёмаў продажаў электрастанцыі.
Малдаўская ДРЭС на сённяшні дзень з'яўляецца адным з трох найбуйнейшых прыднястроўскіх экспарцёраў. На станцыі працуе 2800 чалавек, пры агульнай колькасці насельніцтва горада Днястроўск парадку 12-ці тысяч. Сярэдняя заработная плата супрацоўнікаў складае парадку 420—470 долараў.
У нумізматыцы
15 ліпеня 2014 года Прыднястроўскім рэспубліканскім банкам была выпушчана памятная срэбная манета вартасцю 10 рублёў з серыі прамысловасць Прыднястроўя — «50 гадоў Малдаўскай ДРЭС», тыраж склаў 180 асобнікаў.
Мікалай Дубінін
Мікалай Дубінін (нар., г. Навашахцінск, Растоўская вобласць, Расія) — расійскі каталіцкі дзеяч, біскуп. Францішканін з’яўляецца таксама гвардыянам кляштару св. Антонія Цудатворцы ў Санкт-Пецярбургу.
Біяграфія
Падрыхтоўку да святарства праходзіў у інстытутах Ордэну братоў меншых канвентуальных у Польшчы. Вечныя манаскія абяцанні прынёс у кастрычніку 1998 года. Прэзбітэрскае пасвячэнне атрымаў 24 чэрвеня 2000 года. З 2002 па 2005 год вывучаў літургіку ў Інстытуце пастырскай літургіі св. Юстыны ў Падуі (Італія).
З 2000 па 2005 год служыў у розных парафіях, якімі апякуюцца канвентуальныя францішкане. З 2005 па 2018 год быў генеральным кусташам Расійскай кустодыі св. Францішка Асізскага. З 2005 года кіруе Выдавецтвам францішканаў у Маскве. З 2006 года выкладае літургіку і гамілетыку ў Вышэйшай духоўнай семінарыі «Марыя — Каралева Апосталаў» у Санкт-Пецярбургу і з’яўляецца сакратаром Літургічнай камісіі пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Расіі.
З 2008 па 2013 год быў намеснікам галоўнага рэдактара Каталіцкай энцыклапедыі. З 2009 года старшыня Расійскай канферэнцыі старэйшых настаяцеляў (CORSUM).
З 2015 года узначальвае Камісію па пытаннях катэхізацыі і літургіі ў архідыяцэзіі Маці Божай у Маскве.
у 2020 годзе Папа Францішак прызначыў дапаможным біскупам архідыяцэзіі Маці Божай у Маскве.
Культура Украіны
Культу́ра Украі́ны — культура ўкраінскага народа, іншых народаў і народнасцей Украіны ды дзяржаў, якія існавалі да сучаснай Украіны і СССР.
Блужскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — базавая школа імя М. Чэпіка
'''Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Блужскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — базавая школа імя М. Чэпіка»''' — установа сярэдняй адукацыі ў в. Блужа Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Школа адкрылася ў 1869 г. пры Блужскай Успенскай царкве, размяшчалася яна ў драўляным доме. Багацейшыя сяляне з Арэшкавічаў, Блужа, Берлеж Суціна, Слабодкі, аддавалі cвaix хлопчыкаў у гэтую школу.
У 1875 г. у Блужскім народным вучылішчы было 24 хлопчыкі i 1 дзяўчынка. Вучыла ix настаўніца Аляксандра Халявінская, а Закон Божы выкладаў святар Іосіф Віторскі.
У 1900 г. у Блужскім вучылішчы займалася 43 хлопчыкі і 2 дзяўчынкі. Настаўнікам быў Васіль Макарэня, веры праваслаўнай, на гэтай працы з 1897 г., атрымліваў 240 руб. Закону Божаму вучыў Канстанцін Шчарбінскі, атрымліваў за гэта 25 руб.
Пасля 1917 г. яна была ператворана ў пачатковую школу 1-ай ступені.
У 1933 годзе пачатковая школа стала сямігадовай. У 1940 годзе яна стала сярэдняй, дадаткова адкрылі 8-ы клас.
У гады войны школа не працавала, дзеці не вучыліся.
Пасля вызвалення Беларусі з 1 верасня 1944 года пачаліся заняткі ў школе ў нешматлікіх захаваных сельскіх хатах.
У 1950 годзе з сямігодкі быў зроблены першы выпуск. У 1954 г. школа ператворыцца ў сярэднюю. Да гэтага часу школа была выведзена з наёмных памяшканняў і размясцілася ў шасці прыстасаваных будынках. З 1950 па 1966 год скончылі 7-8 класаў 702 чалавекі.
З 1957 года па 1966 год школа выпусціла 9 выпускаў: 218 чалавек скончылі 10-11 класаў.
У 1970 г. школа размясцілася ў новым будынку.
У 2003 г. у школе навучалась 94 вучня, працавала 20 настаўніка.
Месца загубы ахвяр фашызму (Людзвіноў)
У сакавіку 1943 года ў час карнай аперацыі нямецка-фашысцкія захопнікі спалілі жывымі ў калгасным хляве 125 мірных жыхароў — старых, жанчын, дзяцей. У 1972 годзе на месцы гібелі ахвяр фашызму пастаўлены помнік — скульптура старога і дзяўчыны, якая ўскладае кветкі.
Кусцічы
Ку́сцічы (, Кустичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ратайчыцкага сельсавета.
Да 18 кастрычніка 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Малазводскага сельсавета.
Вітэкс
«Вітэкс» — найбуйнейшае касметычнае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў жніўні 1988 года ў Мінску пад назвай «Белбыткамплект».
Гісторыя
24 жніўня 1988 года ў Мінску (Беларуская ССР) было створана калектыўнае прадпрыемства «Белбыткамплект» на чале з Віктарам Цярэшчанкам на базе рэспубліканскай базы «Белбытснаб». У лістападзе 1989 года Белбыткамплект заснаваў акцыянернае таварыства ТАА «Беліта» з італьянскім АТ «Itely» (Вернатэ, Ламбардыя). Абсталяванне і касметычныя распрацоўкі былі дастаўлены з Італіі. У 1990 годзе пад гандлёвай маркай «Беліта» выраблена 4 віды шампуня («Крапіва», «Меліса», «Аэр» і «Шалфей»), ласьён «Іткур» і бальзам для валасоў «Рэвівор». У 1991 годзе «Белбыткамплект» наладзіў вытворчасць пластыкавай тары для касметыкі. У 1992 годзе ТАА «Беліта» пачало вытворчасць касметыкі для цела. У 1993 годзе дадалася касметыка для асобы. Тады ж у Віцебску адкрылася першая гандлёвая крама ТДА «Беліта-Вітэкс». У 1995 годзе пад гандлёвай маркай «Вітэкс» выпушчаны фарба для валасоў «Флора» і зубная паста «Віта». У «Белбыткамплекце» створана выпрабавальная лабараторыя. 23 снежня 1996 года калектыўнае прадпрыемства «Белбыткамплект» было пераўтворана ў закрытае акцыянернае таварыства. У 1997 годзе ТАА «Беліта» распрацавала 6 бальзамаў для афарбоўвання валасоў. У 1998 годзе ЗАТ «Белбыткамплект» запусціла вытворчасць касметыкі з пластыка і ўпершыню паставіла касметыку ў ЗША. У 1999 годзе быў створаны навукова-каардынацыйны цэнтр «Беліта-Вітэкс», што дазволіла кампаніі стаць першым распрацоўшчыкам касметыкі ў Беларусі. У 2002 годзе ЗАТ «Белбыткамплект» было перайменавана ў «Вітэкс».
У 2005 годзе вытворчасць пашырэла да 110 касметычных сродкаў. ЗАТ «Вітэкс» адкрыла некалькі ўласных магазінаў у Беларусі і мае гандлёвых прадстаўнікоў у Расіі і Украіне. ТАА «Беліта» пачало вытворчасць касметыкі. У 2007 годзе ЗАТ «Вітэкс» было найбуйнейшым вытворцам касметыкі ў Беларусі. У 2009 годзе быў адкрыты новы ўпаковачны цэх плошчай 0,25 га, другі магазін касметыкі і парфумернае аддзяленне. У 2010 годзе «Вітэкс» застрахаваў больш за 90% свайго экспарту. У 2011 у новым будынку была запушчана вытворчасць каля 100 найменняў араматызатараў на травах і асвоена вытворчасць мыла. Прыступіла да працы лінія пакавання касметыкі ў вакуумнага пакавання. Пад гандлёвай маркай «Беліта» пачалі вырабляць прафесійную касметыку для салонаў прыгажосці. У 2015 годзе адкрыты будынак упраўлення ТАА «Беліта» плошчай 0,19 га. Пачаты выпуск сухіх шампуняў. У 2016 годзе адкрыўся другі корпус «Вітэкс» па вытворчасці бальзамаў для валасоў. Беліта занялася вырабам духаў.
Дзейнасць
Вырабляе касметыку пад уласнай гандлёвай маркай «Вітэкс» і гандлёвай маркай ТАА «Беліта», а таксама сокі і яблычныя чыпсы «Фрута Віт». Мае ўласную выпрабавальную лабараторыю, цэнтр распрацовак і цэх фасоўкі. На 2018 год у «Вітэкс» больш за 270 крам у 7 краінах Еўропы і Казахстане. Усяго налічваецца 559 крам «Беліта-Вітэкс» :
Лепшыя часы (фільм)
«Лепшыя часы» (The Best of Times) — амерыканская камедыя 1986 года рэжысёра Роджэра Споцісвуда. Сцэнарый для фільма напісаў Рон Шэлтан, а Робін Уільямс і Курт Расэл выканалі галоўныя ролі — двух сяброў, якія спрабуюць перайграць школьную футбольную гульню. Прэм’ера фільма адбылася 31 студзеня 1986 года.
Пенджаб (штат)
Эканоміка
Эканамічна развіты штат, з высокім (па індыйскіх мерках) узроўнем жыцця. Штат мае набольш развітую інфраструктуру ў краіне, з 1974 усе вёскі штата электрыфікаваныя і падключаны да нацыянальнай электрасістэмы. Урадлівыя глебы дазваляюць атрымліваць вялікія ўраджаі зерневых, Пенджаб лічыцца «жытніцай Індыі»: тут атрымліваюць 20 % індыйскай пшаніцы, 14 % бавоўны і 9 % рысу. Прамысловасць штату вырабляе машыны і механізмы, навуковае абсталяванне, электратэхніку, тэкстыль, угнаенні, спартыўныя тавары. Развіты турызм.
Насельніцтва
61 % насельніцтва штата — сікхі, 37 % — індуісты. Невялікая колькасць мусульман.
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1920)
Выбары ў Лёгтынг Фарэрскіх астравоў — выбары ў прадстаўнічы орган Фарэрскіх астравоў, якія прайшлі 10 лістапада 1920 года.
Climacodon
Climacodon — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1881 годзе.
Класіфікацыя
Род Climacodon налічвае 10 відаў :
Чоп звычайны
Чоп звычайны (Zingel zingel) — рыба сямейства акунёвых.
Пашыраны ў р. Дунай і яго прытоках, а таксама ў р. Днестр.
Даўжыня да 40—48 см. Цела верацёнападобна-цыліндрычнае, шаравата-жоўтае, на баках 4 цёмна-бурыя паласы. Грудзі голыя, бруха і часткова галава ўкрыты луской. Покрыўная косць заканчваецца шыпам. Задні край перадпокрыўкі зубчасты. Бакавая лінія працягваецца і на хваставы плаўнік.
Корміцца беспазваночнымі і дробнай рыбай.
Клод Манэ
Клод Манэ (Claude Monet;, Парыж — ) — французскі мастак, «бацька імпрэсіянізму».
Біяграфія
Нарадзіўся ў Парыжы, але яго сям’я з’язджае ў Гаўр (Нармандыя), калі яму было 5 гадоў. З малых гадоў цікавіўся мастацтвам і больш за ўсё карыкатурамі. Вучыўшыся ў ліцэі, ён выстаўляў свае карыкатуры ў мастацкай лаўцы, дзе ён пазнаёміўся з Эжэнам Будэнам (Eugène Boudin), які паказаў К. Манэ некалькі прыёмаў жывапісу прыроды. Дарэчы, карыкатуры Манэ карысталіся вялікім попытам, і ён пачаў браць за кожную па 40 франкаў, чым выклікаў жах свайго бацькі.
Бацькі не былі супраць, каб ён стаў мастаком, але яго незалежныя ідэі, крытыка акадэмічнага мастацтва і адмова навучацца ў добрай Школе Мастацтва прыводзілі да частых лаянак у сям’і. Ён пачаў працаваць у Швейцарскай Акадэміі, дзе ён сустрэў Пабла Пікаса, перад сваім армейскім прызывам. Сваю службу ў Алжыры (1860—1861) Клод Манэ быў вымушаны спыніць з-за гаручкі і вярнуцца ў Францыю.
Працы Манэ не карыстаюцца празнаннем з-за нестандартнай жывапіснай манеры. Калі ў 1863 г. кансерватыўнае журы Парыжскага салона (схільнае да таго ж рабіць патуранні вучням і сябрам сваіх членаў) не прыняла да ўдзелу ў выставе надта шмат працаў, сам імператар Напалеон III падаў ініцыятыву стварыць альтэрнатыўны салон дзеля карцін, якія атрымалі гэтую адмову. Менавіта там былі выстаўлены працы Клода Манэ, а таксама Сіслея, Рэнуара, Базыля і Пісаро. Гэтая выстава атрымала здзеклівую назву «Салон адрынутых». Вынікам было тое, што афіцыйны салон зрабіўся пустым — амаль усе наведвальнікі накіраваліся ў «Салон адрынутых», але з мэтаю паздзеквацца над выстаўленымі там карцінамі. Але гэтая падзея, тым не менш, аб’яднала шматлікіх авангардных мастакоў, абудзіла ў іх плыні самасвядомасць і жаданне барацьбы коснасцю афіцыйнага салона (які яны з непавагай называлі «Салон Бугро»).
Клод Манэ прымае ўдзел у першай выставе імпресіяністаў у 1874 г. Менавіта тады гэты кінурак у мастацтве і атрымлівае сваё імя, прычым даюць яго насмешнікі паводле ўбачанай імі карціні Манэ «Уражанне. Усход сонца» (фр. «impression» — «уражанне»). Пазней Манэ і яго сябры прымаюць удзел таксама ў змешаных выставах, на якіх фігуруе шмат прац прыхільнікаў акадэмічнага жывапісу. Але большасць гледачоў абыходзіць «акадэмічныя» працы бокам і сяроджвае погляд на авангардных карцінах імпресіяністаў — праўда, часцей за ўсё толькі дзеля таго, каб парагатаць.
У 1879 г. Манэ дасылае ў салон 2 працы, але на выставу прымаецца толькі адна. Гэта апошняя афіцыйная выстава, у якой Манэ прымае ўдзел.
У 1886 г. Клод Манэ ўдзельнічае ў выставе ў Нью-Йорку, ЗША. Амерыканская публіка сустракае карціны імпресіяністаў значна лепш. Замест таго, каб паўтараць чуткі і абразы абывацеляў, журналісты робяць добрасумленную спробу разабрацца ўва ўсім самастойна. Манэ хутка багацее. Прызнанне паступова прыходзіць да яго і ў роднай Францыі. Імпресіянізм робіцца папулярным.
Пазней Клод Манэ казаў пра сваю кар’еру: «…у наш час нас судзілі без усялякай паблажкі. Тады не казалі „Я не разумею“, але „Гэта ідыятызм, гэта подласць“. Гэта стымулявала нас надавала нам мужнасць, прымушала працаваць».
Імпресіянізм, адным з лідараў якога быў Клод Манэ, фактычна стаў адным з найвялікшых прарываў у гісторыі жывапісу.
Ацэнкі
34,3 мільёна еўра ў снежні 1999 года аддалі за «Гарлачыкі».
NGC 6467
NGC 6467 (іншыя абазначэнні — NGC 6468, UGC 11004, MCG 3-45-35, ZWG 112.58, NPM1G +17.0638, PGC 60972) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Клод Манэ
Ацэнкі
Праца Клода Манэ з серыі «Стагі сена» 14 мая 2019 была прададзеная на аўкцыёне Sotheby’s ў Нью-Ёрку за рэкордныя 110,7 мільёна долараў. Палатно Манэ, створанае ў 1890 годзе, стала першай у гісторыі карцінай імпрэсіяністаў, якую прадалі на адкрытых таргах больш чым за 100 мільёнаў долараў. «Стагі сена» — адна з самых вядомых серый Клода Манэ, у яе ўваходзяць 25 карцін, напісаных у 1890—1891 гадах недалёка ад дома мастака ў Жыверні. Пабачыўшы працы гэтага цыклу ў 1895 г., Васіль Кандзінскі цвёрда ўпэўніўся ў сваім намеры зрабіцца мастаком.
NGC 6467
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6467, NGC 6468.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Грумес
Грумес (Grumes) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 466 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 43 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 38030. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Люцыя.
Максіміліян фон Вайхс
Максімілія́н Мары́я Ё́зэф Карл Габрыэ́ль Ламораль райхсфрайхер фон унд цу Вайкс ан дэр Глон (правільнае вымаўленне — Вайкс) (Maximilian Maria Joseph Karl Gabriel Lamoral Reichsfreiherr von und zu Weichs an der Glon;, Дэсау — , Борнхайм (Рэйнланд), пад Бонам) — нямецкі военачальнік, генерал-фельдмаршал, камандуючы групамі армій у часы Другой сусветнай вайны.
Дзіцячы фонд ААН
Дзіцячы фонд ААН або ЮНІСЕФ (анг. UNICEF, United Nations International Children's Emergency Fund) — міжнародны надзвычайны фонд дапамогі дзецям Арганізацыі Аб'яднаных Нацый. Створаны 11 снежня 1946 г. па рашэнні Генеральнай Асамблеі ААН. Мэтай фонду было аказанне дапамогі дзецям, якія пацярпелі падчас Другой сусветнай вайны, тэрмін дзеяння фонду быў абмежаваны.
У 1953 годзе ААН пашырыла круг дзейнасці арганізацыі і падоўжыла тэрмін яе паўнамоцтваў на нявызначаны час. Фонд атрымаў новую назву — Дзіцячы фонд ААН з захаваннем абрэвіятуры ЮНІСЕФ. Штаб-кватэра фонду размешчана ў Нью-Ёрку.
У 1965 годзе Дзіцячы фонд ААН атрымаў Нобелеўскую прэмію міру. Пад эгідай UNICEF праходзіла праграма «год дзіцяці» ў 1989 годзе.
Міжнародная арганізацыя працы
Міжнародная арганізацыя працы (МАП) — спецыялізаваная ўстанова ААН, міжнародная арганізацыя, якая займаецца пытаннямі рэгулявання працоўных адносін. На 2009 год удзельнікамі МАП з'яўляюцца 183 дзяржавы. З 1920 года штаб-кватэра Арганізацыі - Міжнароднага бюро працы, знаходзіцца ў Жэневе.
NGC 3843
NGC 3843 (іншыя абазначэнні — UGC 6699, MCG 1-30-11, ZWG 40.34, PGC 36471) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Пётр Аляксеевіч Кірылін
Пётр Аляксеевіч Кірылін (нар. 12 ліпеня 1954, г. Віцебск) — беларускі мастак.
Біяграфія
У 1981 годзе скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута імя С. М. Кірава.