cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сапраліт
Сапраліт (ад σαπρος — гнілы) — крышталічная парода, моцна раскладзеная натуральным хімічным выветрываннем. Звычайна мяккая, знаходзіцца на месцы першаснага залягання рэліктавых парод і захоўвае іх структуру і тэкстуру. Акрамя некранутых раскладаннем рэліктавых мінералаў, у асноўным змяшчае кварц і высокі працэнт каалініту і іншых глінаўтваральных мінералаў. Далейшае выветрыванне сапраліту прыводзіць да ўтварэння латэрытных глебаў.
Валянцін Васілевіч Мажароўскі
Валянцін Васілевіч Мажароўскі (нар., в. Пішчаныця, Оўруцкі раён, Жытомірская вобласць, Украіна) — беларускі спецыяліст у галіне механікі дэфармуемага цвёрдага цела, трыбалогіі. Доктар тэхнічных навук (1993), прафесар (1995).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка матэматычных мадэлей у механіцы дэфармуемага цвёрдага цела і тэхніцы; лікавыя метады рашэння задач спалучэння; распрацоўка тэарэтычных асноў і методык рашэння кантактных задач для слаістых цел з кампазітаў; матэматычнае мадэляванне, лікавыя метады і комплексы праграм.
Узнагароды
Нагрудны знак «Выдатнік адукацыі» (2018).
Бібліяграфія
* Прикладная механика слоистых тел из композитов: Плоские контактные задачи / В. В. Можаровский, В. Е. Старжинский — Мн.: Наука и техника, 1988. — 271 с.
Аляксей Пракопавіч Шпакаў
Аляксей Пракопавіч Шпа́каў ( — ) — вучоны ў галіне заатэхніі, доктар сельскагаспадарчых навук (1983), прафесар (1984).
Сяргей Аляксандравіч Багамолаў
Сяргей Аляксандравіч Багамолаў (, в. Ратушына, Краснасельскі раён, Кастрамская вобласць —, Масква) — Герой Савецкага Саюза (1944).
Аляксей Пракопавіч Шпакаў
Біяграфія
А. П. Шпакаў нарадзіўся ў вёсцы Вербеж (сучасны Чэрыкаўскі раён, Магілёўская вобласць, Беларусь). У 1953 годзе скончыў ветэрынарны факультэт Віцебскага ветэрынарнага інстытута (сучасная Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны) і застаўся працаваць у ім на кафедры кармлення сельскагаспадарчай жывёлы асістэнтам. У 1958 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Комбинированный силос в кормлении свиней», у 1983 годзе доктарскую на тэму «Полноценное кормление свиней на основе изучения состава кормов и использования комбикормов из муки ячменной и БВМД». У 1984 годзе А. П. Шпакаву прысвоена вучонае званне прафесара. У жніўні 1975 г., пасля смерці У. П. Лемеша, узначаліў кафедру кармлення сельскагаспадарчай жывёлы і кіраваў ёю да снежня 2000 года.
Сяргей Аляксандравіч Багамолаў
Біяграфія
Член КПСС з 1944 года. Скончыў Кастрамскую фельчарска-акушэрскую школу (1943), Ваенна-медыцынскую акадэмію імя С. М. Кірава (1951). 3 ліненя 1943 года на Заходнім, 3-м і 1-м Беларускіх франтах. Удзелнік вызвалення Беларусі, штурму Берліна.
Аляксей Пракопавіч Шпакаў
Біяграфія
Памёр А. П. Шпакаў у 2014 годзе. Пахаваны ў Віцебску.
Сяргей Аляксандравіч Багамолаў
Біяграфія
Малодшы лейтэнант медыцынскай службы С. А. Багамолаў вызначыўся ў баях на заходнім беразе ракі Чарніца ў Лёзненскім раёне. 25 лютага 1944 года мінамётную батарэю, у складзе якой быў С. А. Багамолаў, праціўнік адрэзаў ад дывізіёна, акружыў і атакаваў пры падтрымцы танкаў. 38 мінамётчыкаў вялі бой з 800 праціўнікамі і знішчылі 259 з іх. С. А. Багамолаў перавязваў раненых, выносіў іх з поля бою, хадзіў у разведку, удзельнічаў у адбіцці варожых атак. Зараз на месцы боя ўсталяваны помнік.
Аляксей Пракопавіч Шпакаў
Навуковая дзейнасць
А. П. Шпакаву належаць навуковы працы па вывучэнню кармоў на тэрыторыі Беларусі, прадуктаў мікрабіялагічнага сінтэзу, кармавых дабавак. Займаўся распрацоўкай рэцэптаў камбісіласаў, бялкова-вітаміна-мінеральных дабавак і камбікармоў.
Сярод апублікаванага:
Скараднянскі сельсавет
Скарадня́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 г. вёска) Скароднае.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Скародненскі сельсавет у складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Карма. З 26 ліпеня 1930 года Каралінскага раёна БССР, з 5 лютага 1931 года Ельскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 17 снежня 1959 года вёска Валаўск перададзена ў склад Кармянскага сельсавета. 17 лістапада 2005 года скасаваны вёскі Кузьмічы, Пагарэлае, Патапы і Шышкі. 28 снежня 2005 года сельсавет перайменаваны ў Скараднянскі. 13 мая 2010 года была ліквідавана вёска Захаркі 2.
Старасцень
Старасце́нь (Senécio) — велізарны па колькасці відаў род сямейства, самы буйны род сярод усіх кветкавых раслін.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя расліны. Некаторыя з відаў — сукуленты. Кусты, паўкусцікі, ліяны і невысокія дрэвы. Сцёблы апушаныя або голыя. Плод — сямянка.
Арэал
Па розных дадзеных, у яго ўваходзяць ад 1000 да 3000 відаў, якія сустракаюцца па ўсім свеце і маюць самыя разнастайныя жыццёвыя формы — ад аднагадовых траў да дрэў. На тэрыторыі Беларусі 15 відаў, з іх у Чырвоную кнігу занесены 5:, , , ,.
Віць (рака)
Віць, канава Прабойная  — рака ў Калінкавіцкім і Хойніцкім раёнах Гомельскай вобласці, левы прыток ракі Прыпяць (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 70 км. Плошча вадазбору 991 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 3,2 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 м/км.
Пачынаецца каля вёскі Нахаў Калінкавіцкага раёна, далей цячэ ў Хойніцкім раёне па нізіне Гомельскага Палесся. Прытокі — меліярацыйны канал Ізбынька (злева), невялікія ручаі і меліярацыйныя канавы. Упадае ў Прыпяць каля вёскі Тульгавічы Калінкавіцкага раёна.
Даліна невыразная, у нізоўі зліваецца з поймай Прыпяці. Да вёскі Барысаўшчына Хойніцкага раёна пойма двухбаковая; яе шырыня 200—300 м. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае. Замярзае ў 1-й дэкадзе снежня, крыгаход у 3-й дэкадзе сакавіка.
Тафільдыя
Тафільдыя (Tofieldia) — род кветкавых раслін сямейства тафільдыевых. Каля 20 відаў. Пашыраны пераважна ва ўмеранай зоне Еўразіі і Паўночнай Амерыкі. На Беларусі 1 від —, занесеная ў Чырвоную кнігу. Трапляецца ў хмызняках, на нізінных лугах, мохавых балотах.
Апісанне
Шматгадовыя травяністыя карэнішчавыя расліны вышынёй 20-40 см. Сцёблы прамастойныя. 1-3 паменшанымі лісцінкамі. Прыкаранёвае лісце ў разетцы, вузкалінейнае, мечападобнае. Кветкі дробныя, жаўтавата-белыя, сабраныя ў густую верхавінкавую гронку. Плод — каробачка.
Драгілі
Драгілі (Дрягили) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 20 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 20 км на паўднёвы захад ад Рудні, за 13 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Альшанка. За 17 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 462 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Папская Рымская акадэмія археалогіі
Папская Рымская акадэмія археалогіі (Pontificia accademia romana di archeologia) — навуковая ўстанова са статусам акадэміі пры Святым Прастоле, заснаваная ў 1810 годзе баронам Жазэфам Мары дэ Жэранда. Папа Пій VIII надаў ёй тытул «Папскай» у 1829 годзе.
Мэтай акадэміі з'яўляецца садзейнічанне даследаванням у галіне археалогіі і гісторыі старажытнага і сярэднявечнага мастацтва. Яна асабліва займаецца аховай археалагічных і мастацкіх помнікаў, якія знаходзяцца пад юрысдыкцыяй Святога Прастолу.
Акадэмія налічвае 140 сябраў (20 ганаровых, 40 дзейсных і 80 карэспандэнтаў).
Іван Васілевіч Максімей
Іван Васілевіч Максімей (, г. Стрый, Львоўская вобласць, Украіна — ) — беларускі спецыяліст у галіне тэхнічнай кібернетыкі, вылічальнай тэхнікі, аўтаматызаваных сістэм кіравання. Доктар тэхнічных навук (1989), прафесар (1990).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі фізіка-тэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Вылічальныя машыны», 1964). Працаваў у Вылічальным цэнтры Сібірскага аддзялення АН СССР, Канструктарскім бюро сістэмнага праграмавання (г. Гомель, 1974—1977), Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 1974 — па сумяшчальнасці, з 1977 — на пастаяннай аснове, загадчык кафедры матэматычных праблем кіравання).
Узнагароды
Медалі «Ветэран працы» (1989), «За працоўныя заслугі» (1999), значок «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» (1994) і інш.
Персі Ліса
Карлас Персі Ліса Эспіноса (Carlos Percy Liza Espinoza; нар. 10 красавіка 2000, Анкаш, Перу) — перуанскі футбаліст, нападнік партугальскага «Марытыму».
Дасягненні
«Спортынг Крыстал»:
Насельніцтва Рэспублікі Конга
Насельніцтва Рэспублікі Конга — 5,1 млн.чалавек (2018), на момант жа набыцця незалежнасці (1960) ледзьве набягаў 1 мільён. Прырост высокі, як і ва ўсёй трапічнай Афрыцы. У этнічным складзе пераважаюць народы банту, у рэлігійным — хрысціяне і анімісты. Шчыльнасць насельніцтва невысокая, затое вялікія па афрыканскіх мерках ўдзельная вага гараджан і пісьменнасць жыхароў.
Дэмаграфія
Натуральны прырост насельніцтва складае 2,8 % (2018). Міграцыйны складнік дынамікі насельніцтва адмоўны (- 0,3 %), што хаця й крыху запавольвае агульны прырост, дазваляе казаць пра хуткі рост колькасці жыхароў краіны ў цэлым. Сярэдні ўзрост кангалезца — 19,6 гадоў, дзеці і падлеткі да 15 складаюць амаль 42 % насельніцтва. Такім чынам, прызблізна кожныя 25 гадоў колькасць насельніцтва падвойваецца. Тым не менш, сумарны каэфіцыент нараджальнасці скарачаецца (4,26 у 2018 у параўнанні з 5,1 у 2011). Сярэдняя працягласць жыцця ледзь перавышае 60 гадоў (2018).
Мовы
Для міжнацыянальнага паразумення маецца агульная мова групы банту, вядомая пад назвай лінгала, таксама распаўсюджаная ў ДР Конга. У вышэйшай адукацыі, навуцы, СМІ выкарыстоўваецца французская мова.
Рэлігійны склад
Сярод вернікаў пераважаюць хрысціяне (75 %, пераважна пратэстанты і каталікі) і прыхільнікі мясцовых культаў.
Размяшчэнне і рассяленне
Праз геаграфічнае становішча ў зоне вільготных экватарыяльных лясоў Рэспубліка Конга з'яўляецца адной з самых маланаселеных краін Афрыкі. Сярэдняя шчыльнасць насельніцтва каля 12.5 чал/км². Амаль усе кангалезцы жывуць у паўднёва-заходняй, у тым ліку прыакіянічнай частцы краіны, у той час як залесеная і забалочаная поўнач практычна не заселеная. Менавіта слабое сельскае рассяленне абумовіла тое, што ў гарадах жыве 67 % насельніцтва (2018) — незвычайна высокі для трапічнай Афрыкі паказчык. Найбуйнейшыя гарады: Бразавіль (1,5 млн чал), Пуэнт-Нуар. У сталіцы пражывае трэцяя частка насельніцтва краіны. 70 % насельніцтва сканцэнтравана ў агламерацыях Бразавіля, Пуэнт-Нуара і ўздоўж чыгункі паміж імі.
HMS C36
HMS C36 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1908-1909 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 30 лістапада 1909 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 1 лютага 1910 года.
У 1911 годзе, HMS C37, HMS C37 і HMS C38, апошнія падводныя лодкі тыпу C былі адпраўлены ў Ганконг, дзе падчас Першай сусветнай вайны былі ў складзе флоту.
Тэкставы працэсар
Тэкставы працэсар — камп’ютарная праграма для стварэння і мадыфікацыі тэкставых дакументаў, кампаноўкі макета тэксту і папярэдняга прагляду дакументаў у тым выглядзе, як яны будуць надрукаваны (уласцівасць, вядомая як WYSIWYG).
Сучасныя тэкставыя працэсары, акрамя фарматавання шрыфтоў і абзацаў, праверкі арфаграфіі, уключаюць магчымасці, раней уласцівыя толькі настольным выдавецкім сістэмам, у тым ліку стварэнне табліц і ўстаўку графічных выяў.
Тэкставымі працэсарамі ў 1970-я—1980-я гады называлі прызначаныя для набору і друку тэкстаў машыны індывідуальнага і офіснага выкарыстання, складзеныя з клавіятуры, убудаванага камп’ютара для прасцейшага рэдагавання тэксту, а таксама электрычнай друкавальнай прылады. Пазней найменне «тэкставы працэсар» стала выкарыстоўвацца для камп’ютарных праграм, прызначаных для аналагічнага выкарыстання.
Праграмы для працы з тэкстамі можна падзяліць на тэкставыя рэдактары, тэкставыя працэсары і выдавецкія сістэмы.
Яфрэмава (Руднянскі раён)
Яфрэмава (Ефремово) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 20 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 16 км на паўднёвы захад ад Рудні, за 13 км на поўнач ад аўтадарогі. За 14 км на паўднёвы ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Красное на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Старасць
Старасць — перыяд жыцця чалавека, які прыходзіць на змену сталасці, вынік працэсу старэння. Гэтаму перыяду ўласціва пагаршэнне здароўя, разумовых здольнасцяў, згасанне функцый арганізма. Старасць у чалавека 75-90 гадоў, больш за 90 — доўгажыхар.
Міраслаў Віктаравіч Якубоўскі
Міраслаў Віктаравіч Якубоўскі (, Сквыра,  — ) — савецкі і беларускі навуковец у галіне паразіталогіі. Доктар ветэрынарных навук (1987), прафесар (1991), член-карэспандэнт ААН РБ (1994).
Біяграфія
З 1961 па 1971 гады працаваў на розных пасадах: загадчыкам ветэрынарным участкам у Чарнігаўскай вобласці, загадчыкам Брэсцкай райветлабараторыяй, якую ён арганізаваў у 1963 годзе, галоўным ветэрынарным урачом Маларыцкага раёна, намеснікам начальніка райсельгасупраўлення Маларыцкага райвыканкама Брэсцкай вобласці. У 1971 г. паступіў у аспірантуру пры БелНДВІ і ў 1974 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю. У 1987 г. у Маскве абараніў доктарскую дысертацыю, а ў 1991 г. ВАК СССР прысвоіла яму вучонае званне прафесара. У 1994 г. Міраслаў Віктаравіч быў абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь, у 1997—2002 гг. — галоўны вучоны сакратар Прэзідыума ААН РБ. Адачасова з 1979 па 2018 гады ён з’яўляўся загадчыкам аддзела паразіталогіі Інстытута эксперыментальнай ветэрынарыі імя С. М. Вышалескага НАН Беларусі, а з 2018 па 2020 — галоўным навуковым супрацоўнікам гэтага аддзела.
Памёр 26 студзеня 2021 г.
Навуковая дзейнасць
Па ягонай ініцыятыве значна пашырыліся даследаванні па вывучэнні эканамічнай шкоды і ацэнцы эфектыўнасці ветэрынарных мерапрыемстваў, усебакова сталі падыходзіць да выяўлення патагенезу і сутнасці імунітэту пры паразітозах, праведзены значныя працы па пошуку сучасных сродкаў тэрапіі і прафілактыкі паразітозаў, распрацоўцы эфектыўных сродкаў дыягностыкі шэрагу паразітарных хвароб, прымяненню імунастымулятараў пры паразітозах, пошуку біялагічных прэпаратаў для прафілактыкі паразітарных хвароб. Ім распрацаваны цэлы шэраг новых сучасных антгельмінтыкаў і інш. супрацьпаразітарных сродкаў, сродкаў імунадыягностыкі і імунапрафілактыкі, сярод якіх арыгінальныя прэпараты «Івермэкцім», «Клазамэкцім», «Трыфастым», «Прафэнтым», «Поліпарацыд», «Тэтрагельмінтацыд» і інш., якія забяспечваюць у рэспубліцы прафілактыку гіпадэрматозу, фасцыялёзу, эхінакакозу, нематадозаў і інш. паразітозаў, а таксама прэпараты цімбендазол 22 %, цімтэтразол 20 %, албендацім-100; −200, алерген для дыягностыкі гіпадэрматозу, вакцыны супраць гіпадэрматозу і странгілаідозу, шэраг іншых ветэрынарных прэпаратаў. Ужыванне распрацаваных М. В. Якубоўскім ветэрынарных прэпаратаў «Івермэкцім» і «Клазамэкцім» дазволіла адмовіцца ад імпарту некаторых замежных прэпаратаў і рэзка знізіць заражанасць буйной рагатай жывёлы падскурным аваднём у рэспубліцы. Вучоным прапанаваны схемы ранняй хіміяпрафілактыкі гельмінтозаў свіней, распрацана сістэма мерапрыемстваў па іх прафілактыцы. Па выніках даследаванняў больш за 50 распрацовак укаранёны ў вытворчасць з высокім эканамічным эфектам. Пад ягоным кіраўніцтвам і пры непасрэдным удзеле дадзена 40 рэкамендацый, настаўленняў і інструкцый, у тым ліку «Інструкцыя па прафілактыцы і тэрапіі тэлязіёзу буйной рагатай жывёлы» (1997), «Інструкцыя аб мерапрыемствах па барацьбе з крыптаспарыдыёзам жывёл» (1998), «Інструкцыя аб мерапрыемствах па барацьбе з гіпадэрматозам буйной рагатай жывёлы» (2000), «Інструкцыя аб мерапрыемствах па барацьбе з ангуілікалёзам вугра» (1995), «Ветэрынарна-санітарныя правілы па барацьбе з трыхінэлёзам жывёл у Рэспубліцы Беларусь» (2007) і іншыя.
Аўтар 550 навуковых прац, у тым ліку 30 кніг. Падрыхтаваў 16 кандыдатаў навук.
Узнагароды
Узнагароджаны Саветам Міністраў СССР юбілейным памятным медалём імя акадэміка К. І. Скрабіна за выдатныя заслугі ў галіне ветэрынарнай, біялагічнай і медыцынскай гельмінталогіі і Нагрудным знакам адрознення імя В. М. Ігнатаў- скага Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі за высокія дасягненні ў даследаваннях і разработках, плённую дзейнасць па ўмацаванні навукова-тэхнічнага патэнцыялу краіны, значны асабісты ўклад у станаўленне і развіццё Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. У 2019 г. быў узнагароджаны дзяржаўнай прэміяй Рэспублікі Дагестан Расійскай Федэрацыі у сферы навукі.
Microsoft Word
Word выпускаецца як асобны прадукт або як кампанент пакета праграмнага забеспячэння Microsoft Office і даступны на розных платформах: Windows, macOS, Android, iOS. Таксама магчымае выкарыстанне Word у Linux з дапамогай праграмы Wine.
Пачатак
Першы тэкставы працэсар Bravo быў створаны ў даследчым цэнтры PARC кампаніі Xerox у 1974 годзе. У 1981 годзе стваральнік Bravo пераходзіць на працу ў Microsoft і наймае Рычарда Бродзі як галоўнага распрацоўшчыка.
Першы выпуск Word для MS-DOS адбыўся ў канцы 1983 года. Ён быў дрэнна прыняты рынкам, продажы зніжала наяўнасць канкурэнтнага прадукту — WordPerfect.
Аднак версія для «макінтоша», выдадзеная ў 1985 годзе, атрымала шырокае распаўсюджванне. Праз два гады «Word 3.01 для Macintosh» узмацніў пазіцыі (версія 3.0 мела шмат памылак і хутка была замененая). Як і іншае праграмнае забеспячэнне для «макінтоша», Word быў цалкам WYSIWYG-рэдактарам (прынцып «What You See Is What You Get» — «атрымліваеш тое, што бачыш»).
Хоць MS-DOS і з’яўлялася тэкставай аперацыйнай сістэмай, пазбаўленай графічнай абалонкі, Word для DOS быў першым тэкставым працэсарам для IBM PC, які быў здольны адлюстроўваць разметку тэксту, напрыклад, паўтлусты або курсіўны тэкст у працэсе рэдагавання. Аднак ён усё ж не з’яўляўся ў поўным сэнсе WYSIWYG-рэдактарам. Іншыя ж тэкставыя працэсары, такія як WordStar і WordPerfect, выкарыстоўвалі просты тэкставы экран з кодамі разметкі, часам тэкст быў каляровым.
Аднак, паколькі ў большасці праграмнага забеспячэння пад DOS ужываліся ўласныя камбінацыі «гарачых клавіш» для кожнай каманды (напрыклад, у Word для DOS захаванне файла выконвалася па камбінацыі ESC-T-S) і большасць сакратароў умелі карыстацца толькі WordPerfect, кампаніі-карыстальнікі WordPerfect вельмі неахвотна пераходзілі на іншыя прадукты, якія мелі параўнальна невялікія перавагі.
1990—1995 гады
Першая версія Word для Windows, выпушчаная ў 1989 годзе, прадавалася па цане $500. Яна дэманстравала абраны кампаніяй «Майкрасофт» шлях развіцця: як і сама Windows, яна шмат узяла ад Macintosh і выкарыстала стандартныя клавіятурныя скарачэнні (напрыклад, + для захавання файла). Пасля выпуску ў наступным годзе Windows 3.0 продажы папаўзлі ўверх (Word 1.0 значна лепш працаваў з Windows 3.0, чым з больш старымі версіямі Windows x386 і Windows x286), галоўны канкурэнт — WordPerfect — не змог выпусціць працоўную версію пад Windows, што аказалася для яго смяротнай памылкай. Версія 2.0 зацвердзіла WinWord на пазіцыі лідара рынку.
Новыя версіі дадавалі магчымасці, якія выходзяць за рамкі простага тэкставага працэсара. Інструменты малявання дазвалялі выконваць прымітыўныя аперацыі вёрсткі, такія, як дадаванне графікі ў дакумент, хоць, натуральна, спецыялізаваныя праграмы для вёрсткі лепш спраўляюцца з гэтымі задачамі. Укараненне аб’ектаў, параўнанне версій дакумента, шматмоўная падтрымка і многія іншыя магчымасці былі дададзеныя за наступныя некалькі гадоў.
Цяперашні час
Microsoft Word з’яўляецца найбольш папулярным з тэкставых працэсараў, якія выкарыстоўваюцца ў дадзены момант. Гэта зрабіла яго бінарны фармат дакумента стандартам дэ-факта, і многія канкурэнтныя праграмы маюць падтрымку сумяшчальнасці з дадзеным фарматам. Пашырэнне «.doc» на платформе IBM PC стала сінонімам двайковага фармату Word 97-2000. Фільтры экспарту і імпарту ў дадзены фармат прысутнічаюць у большасці тэкставых працэсараў. Фармат дакумента розных версій Word мяняецца, адрозненні бываюць даволі тонкімі. Фарматаванне, якое нармальна выглядае ў апошняй версіі, можа не адлюстроўвацца ў старых версіях праграмы, аднак ёсць абмежаваная магчымасць захавання дакумента з стратай часткі фарматавання для адкрыцця ў старых версіях прадукту. Версія MS Word 2007 прадвызначана выкарыстоўвае фармат, заснаваны на XML, — Microsoft Office Open XML. Спецыфікацыі фарматаў файлаў Word 97-2007 былі апублікаваныя Microsoft у 2008 годзе. Раней вялікая частка інфармацыі, патрэбнай для працы з гэтым фарматам, здабывалася з дапамогай зваротнага інжынірынгу, паколькі спецыфікацыя адсутнічала ў адкрытым доступе ці была даступная толькі абмежаванаму ліку партнёраў і кантралюючых арганізацый.
Як і іншыя праграмы з Microsoft Office, Word можа пашыраць свае магчымасці з дапамогай выкарыстання ўбудаванай макрамовы (спачатку выкарыстоўваўся WordBasic, з версіі Word 97 ужываецца VBA — Visual Basic для праграм). Аднак гэта дае шырокія магчымасці для напісання ўбудаваных у дакументы вірусаў (так званыя «макравірусы»). Найбольш яркім прыкладам была эпідэмія чарвяка. У сувязі з гэтым многія лічаць разумнай рэкамендацыю заўсёды выстаўляць найвышэйшы ўзровень налад бяспекі пры выкарыстанні Word (Меню: «Tools>Macro>Security», «Сэрвіс>Макрас>Бяспека…» у лакалізаваных версіях). Таксама нялішнім будзе выкарыстоўваць антывіруснае праграмнае забеспячэнне. Першым вірусам у дакументах Microsoft Word быў DMV, створаны ў снежні 1994 года Дж. Мак-Намарай для дэманстрацыі магчымасці стварэння макравірусаў. Першым жа вірусам, які трапіў у «дзікую прыроду» і выклікаў першую ў свеце эпідэмію макравірусаў (гэта адбылося ў ліпені-жніўні 1995 года), быў Concept.
12 жніўня 2009 года суд штата Тэхас забараніў продаж праграмы Word на тэрыторыі ЗША, у сувязі з тым, што Microsoft незаконна выкарыстоўвае метад чытання XML-файлаў, патэнт на які належыць канадскай кампаніі i4i.
Гісторыя версій
Версіі для MS-DOS:
Версіі для Apple OS X:
Версіі для Apple iOS:
Версіі для SCO UNIX:
Парольная абарона дакументаў MS Word
На дакумент Microsoft Word могуць быць устаноўлены 3 віды пароляў:
Па-за залежнасці ад версіі MS Word, у якой быў створаны дакумент, «пароль дазволу запісу» і «пароль на ўнясенне заўваг і выпраўленняў» можна выдаліць з дакумента імгненна. Гэтыя тыпы пароляў служаць не гэтак для абароны дакумента, як для забеспячэння калектыўнай працы над дакументам. А асноўную абарону дакумента ад несанкцыянаванага доступу забяспечвае «пароль для адкрыцця дакумента».
У дакументах ранніх версій MS Word (да MS Office 2003 уключна) пароль для адкрыцця файла можа быць без праблем узламаны.
У апошніх версія MS Office 2007/2010 кампанія Microsoft выкарыстоўвае ўстойлівы алгарытм шыфравання AES з 128-бітным ключом. Фарміраванне ключа адбываецца шляхам 50000-100000 кратнага прымянення SHA-1 хэш функцыі, што робіць перабор пароляў вельмі павольным, і пры выкарыстанні ўстойлівага пароля імавернасць яго падабраць блізкая да нуля.
Крытыка
Часцей за ўсё Microsoft Word падвяргаецца крытыцы за нізкую бяспеку, закрыты зыходны код, адсутнасць паўнавартаснай кросплатформавасці. Раней Word крытыкавалі таксама за закрыты фармат файлаў (адкрытая дакументацыя на бінарныя фарматы з’явілася толькі ў пачатку 2008 года). Гэта заахвоціла асобныя арганізацыі перайсці да выкарыстання іншых тэкставых працэсараў, такіх як OpenOffice Writer, які ўваходзіць у офісны пакет OpenOffice.org. Інструментаў Microsoft Word недастаткова для стварэння якаснага паліграфічнага прадукту.
NGC 2927
NGC 2927 (іншыя абазначэнні — UGC 5122, MCG 4-23-16, ZWG 122.32, PGC 27385) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Даждзьбог
Дажбог (або Даждзьбог) — у славянскай міфалогіі бог сонечнага святла, сын Сварога. Дажбог быў у славян богам Сонца. Імя яго не ад слова «дождж», як іншы раз памылкова думаюць, яно азначае — «Бог, які дае». Славяне верылі, што Дажбог ездзіць па небу ў цудоўнай калясніцы, запрэжанай чацвёркай белых вогнегрывых коней з залатымі крыламі. А сонечнае святло зыходзіць ад вогненага шчыта, які Дажбог возіць з сабой. Двойчы ў суткі — раніцай і вечарам — ён перасякае Акіян-мора на ладдзі, якую цягнуць гусі, качкі і лебедзі. Таму славяне прыпісвалі асобую моц абярэгам-талісманам у выглядзе качачкі з галавой каня.
Ва ўяўленні беларусаў — прыгожы, светлавалосы моцны дзяцюк. Дажбог — апякун і настаўнік земляробаў, беларусы — яго ўнукі. Верылі, што Дажбог дае людзям фізічную сілу, здароўе, майстэрства. Дажбог захоўвае зямныя ключы. Ён замыкае на зіму зямлю, а потым аддае ключы птушкам, якія адносяць іх у Вырай. Вясной птушкі вяртаюць ключы, і Дажбог адмыкае імі зямлю. Прадвесніцаю Дажбога з’яўляецца Багіня ранішняга святла — Дзянніца.
Дажбог у сучасным мастацтве
У Астрахані 10 красавіка 2016 года ў асабліва ўшанаваным месцы на тэрыторыі горада мясцовымі раднаверамi быў усталяваны ідал Даждзьбога.
12 красавіка 2016 года з’явілася інфармацыя аб апаганьваннi ідала і знішчэнні ўсёй прылеглай тэрыторыі.
Анастасія Аляксандраўна Новікава
Анастасія Аляксандраўна Новікава (нар. ) — беларуская цяжкаатлетка.
Дзеючая рэкардсменка Еўропы ў вагавых катэгорыях да 53 кг і да 58 кг.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2004 у Афінах яна заняла пятае месца ў жаночай вагавай катэгорыі да 53 кг.
Чэмпіёнка свету 2011 года ў вагавай катэгорыі да 58 кг.
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 у Пекіне Анастасія Новікава атрымала бронзавы медаль у жаночай вагавай катэгорыі да 53 кг. Але паўторнае даследаванне яе допінг-пробы выявіла наяўнасць забароненых рэчываў дэгідрахлорметылтэстастэрону (турынаболу) і станазалолу. 26 кастрычніка 2016 Міжнародны алімпійскі камітэт паведаміў аб пазбаўленні яе (сярод дзевяці спартсменаў) медалёў летніх Алімпійскіх гульняў 2008 года ў Пекіне за ўжыванне допінгу.
Чэмпіёнка Беларусі 2012 года ў вагавай катэгорыі да 63 кг.
У 2016 Анастасія Новікава дыскваліфікавана на 4 гады за ўжыванне забароненых прэпаратаў. Афіцыйнай прычынай дыскваліфікацыі паказана выяўленне ў пробах метабаліту дэгідрахлорметылтэстастэрону.
Спасылкі
Старонка аб Новікавай на афіцыйным сайце Летніх Алімпійскіх гульняў 2008 у Пекіне
Паўднёвы федэральны ўніверсітэт
Паўднёвы федэральны ўніверсітэт (Южный федеральный университет) — вышэйшая навучальная ўстанова ў гарадах Растоў-на-Доне і Таганрог.
Паўднёвы федэральны ўніверсітэт вядзе сваю гісторыю з 1915 года, калі ў Растоў-на-Доне ў сувязі з Першай сусветнай вайной пераехаў Імператарскі Варшаўскі ўніверсітэт. У далейшым Імператарскі Варшаўскі ўніверсітэт быў ператвораны ў Растоўскі дзяржаўны ўніверсітэт.
Непасрэдна Паўднёвы федэральны ўніверсітэт быў створаны ў 2006 годзе шляхам аб’яднання Растоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта, Растоўскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта, Таганрогскага дзяржаўнага радыётэхнічнага ўніверсітэта і Растоўскай дзяржаўнай акадэміі архітэктуры і мастацтваў.
Структура
У сваім складзе ўніверсітэт мае наступныя структурныя адзінкі:
Вадзім Юр’евіч Зайцаў
Вадзім Юр’евіч Зайцаў (нар., Днепрапятроўск, Днепрапятроўская вобласць, УССР, СССР) — беларускі дзяржаўны і ваенны дзеяч, былы Старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь (2008—2012), генерал-лейтэнант.
Біяграфія
У 1986 годзе скончыў Маскоўскае вышэйшае пагранічнае каманднае вучылішча КДБ СССР, у 1997 годзе — Акадэмію Федэральнай пагранічнай службы Расіі, у 2004 годзе — Ваенную акадэмію Генштаба Узброеных сіл Расійскай Федэрацыі.
Праходзіў службу на розных пасадах у пагранічных войсках. Прайшоў шлях ад намесніка начальніка пагранічнай заставы да першага намесніка Старшыні Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Рэспублікі Беларусь — начальніка галоўнага аператыўнага ўпраўлення.
15 ліпеня 2008 года прызначаны Старшынёй Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
9 лістапада 2012 года ў сувязі з расследаваннем забойства супрацоўніка КДБ Аляксандра Казака, В. Ю. Зайцаў адхілены ад пасады.
У чэрвені 2013 года быў прызначаны на пасаду генеральнага дырэктара СТАА «Космас ТБ».
4 студзеня 2021 года ў СМІ быў апублікаваны аўдыёзапіс нібыта 2012 года, на якім Зайцаў абмяркоўвае з афіцэрамі КДБ планы забойства некалькіх палітычных уцекачоў з Беларусі, у тым ліку Алега Алкаева, палкоўніка Уладзіміра Барадача і Паўла Шарамета. Праз чатыры гады, у 2016 годзе, Шарамет быў забіты ў Кіеве менавіта такім чынам, які абмяркоўваўся ў размове на аўдыёзапісе, праз выбух бомбы. Экспертыза пацвердзіла сапраўднасць голасу Зайцава з размовы 11 красавіка 2012 у КДБ РБ.
Тыкопія
Тыкопія (Tikopia) — востраў у складзе архіпелага Саламонавы астравы. З’яўляецца часткай дзяржавы Саламонавы Астравы. Плошча — 4,6 км². Насельніцтва — 1285 чалавек (2009 г.).
Геаграфія
Дзве трэці вострава пакрыты скалістымі ўзвышшамі. Найвышэйшы пункт — гара Рэяні (380 м).
Клімат трапічны вільготны. Сярэднедзённая тэмпература вагаецца ад 23 °C да 30 °C. Востраў Тыкопія знаходзіцца ў рэгіёне фарміравання моцных трапічных цыклонаў. У 2002 г. ён пацярпеў ад цыклона Зоэ.
Прырода Тыкопіі моцна зменена чалавекам. Асабліва пацярпела наземная фаўна. У XVIII ст. з-за недахопу рэсурсаў астравіцяне былі вымушаны адмовіцца ад палявання і жывёлагадоўлі.
Гісторыя
Востраў Тыкопія быў населены людзьмі каля 800 г. да н. э. Амерыканскія археолагі П. В. Кірч і Д. Е. Ен вылучаюць 3 буйныя перыяды дакаланіяльнай культуры вострава:
Для Кікі характэрна распаўсюджанне керамікі, блізкай да лапіта, цёслаў і ўпрыгожванняў з ракавін малюскаў. У гэты перыяд плошча вострава была меншай за сучасную, а рыфавых водмеляў — большая. Сінапупу вызначаецца знікненнем мясцовай керамікі на карысць прывезенай з поўначы Вануату. Тагачасныя насельнікі (меркавана, яны былі меланезійцамі) займаліся сельскай гаспадаркай, вырошчвалі ямс, тара і хлебнае дрэва, трымалі свінняў. Вырубка лясоў і эрозія паступова прывялі да наносаў з вулканічных схілаў на ўсё больш і больш разбураную берагавую лінію.
Перыяд Туакамалі атаесамляецца са з’яўленнем продкаў сучасных жыхароў-палінезійцаў. Згодна з паданнямі, яны выгналі сваіх папярэднікаў. Кераміка знікла. Берагавая лінія пашырылася, узніклі прыбярэжныя балоты, а плошча рыфаў скарацілася. На позняй стадыі Туакамалі тубыльцы змянілі свой падыход да гаспадарання. Яны адмовіліся ад палявання і свінагадоўлі. У выніку колькасць птушак і гуана павялічыліся. Новая пермакультурная сістэма земляробства прадугледжвала не вырубку, а замену дзікіх дрэваў на культурныя, клубневыя расліны выконвалі ролю падлеску. Такім чынам, жыхары Тыкопіі спынілі экалагічнае бедства і здолелі забяспечыць сябе харчам.
Упершыню востраў Тыкопія быў заўважаны іспанскімі мараплаўцамі ў 1606 г. У 1826 г. Тыкопія зноў была адкрыта французскай гандлёвай экспедыцыяй. Астравіцяне абмяжоўвалі наведванне сваёй радзімы хрысціянскімі місіянерамі, таму іх хрышчэнне стала магчымым толькі пасля 1897 г., калі Тыкопія фармальна трапіла ў склад каланіяльных валоданняў Вялікабрытаніі. Да Другой сусветнай вайны наведванне святарамі сваёй паствы было спарадычным, а таму хрысціянскія традыцыі цалкам не выціснулі мясцовыя. У 1928—1929 гг. добра захаваную палінезійскую культуру астравіцян даследаваў новазеландскі этнолаг. Ён апублікаваў шэраг кніг, якія прыцягнулі іншых даследчыкаў. У выніку маленькі востраў быў вывучаны значна лепей, чым навакольныя буйныя астравы.
Да 1952 г. насельніцтва вырасла да 1750 чалавек. Моцны цыклон, а потым засуха прывялі да голаду. Таму з 1953 г. тыкапійцы пачалі паступовае перасяленне ў раён Ханіяры, дзе ў нашы дні іх жыве больш, чым на самой Тыкопіі.
З 1978 г. Тыкопія ў складзе незалежнай дзяржавы Саламонавы Астравы.
Культура
Востраў Тыкопія адметны тым, што геаграфічна адносіцца да Меланезіі, але яго насельнікі — знешнія палінезійцы. Іх традыцыйныя заняткі — прыбярэжнае рыбалоўства і земляробства. Пермакультурная сістэма, створаная дзесьці ў канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў, практыкуецца і ў нашы дні. Яна накіравана на саслабленне гаспадарчага ціску на навакольную прыроду і захаванне абмежаваных натуральных рэсурсаў. Вырошчваюць клубневыя культуры, бананы, хлебнае дрэва, сагавую пальму, гародніну. Да кантактаў з еўрапейцамі важным было вырошчванне куркумы, якую выкарыстоўвалі як пігмент і абменьвалі на тавары з іншых астравоў.
Абарыгены Тыкопіі падзяляюцца на 4 тэрытарыяльныя аб’яднанні каінанга. У мінулым яны з’яўляліся асобнымі палітычнымі ўтварэннямі на чале са спадчыннымі правадырамі, якія таксама адыгрывалі ролю першасвятароў. Нават у нашы дні правадыры з родаў Кафіка, Тафуа, Таўмака і Фангарэрэ захоўваюць уладу знутры сваіх абшчын, лічацца тапу для простых астравіцян. Дапаможныя пасады звычайна займаюць іх блізкія сваякі. У склад каінанга ўваходзяць пашыраныя сем’і пайта. Існуе спаборніцтва ў танцах і палітычным жыцці паміж жыхарамі ўсходняй часткі Равенга і заходняй часткі Фаэа. Маленькія памеры вострава і высокая шчыльнасць насельніцтва вымусілі тыкапійцаў рэгуляваць сваю колькасць праз дазвол мець дзяцей толькі для сем’яў, чый муж з’яўляўся старэйшым сынам у сваіх бацькоў. У іншых выпадках практыкавалася дзетазабойства.
Традыцыйная рэлігія ўключала шанаванне багоў тупуа і духаў атуа. Рэлігійныя цырымоніі суправаджаліся супольным ужываннем кавы. Да 1923 г. палова насельніцтва прыняла хрысціянства дзякуючы высілкам англіканскай місіі. Апошняя значная група вернікаў далучылася да хрысціянства толькі ў 1956 г.
Астравіцяне знакаміты захаваннем многіх старых традыцый, асабліва музычнага мастацтва. Песні і танцы выконваюць у іх грамадстве важныя сацыяльныя функцыі.
Блуа
Блуа (Blois) — галоўны горад дэпартамента Луар і Шэр у Францыі, які стаіць на правым высокім беразе Луары паміж Арлеанам і Турам. У Сярэднія вякі графы Блуа валодалі таксама Шампанню; Эцьен дэ Блуа быў каралём Англіі, а Шарль дэ Блуа — герцагам Брэтані.
Насельніцтва — 47.854 жыхароў (2007 год).
Гісторыя
У сярэдневяковых лацінскіх помніках, як то ў Грыгорыя Турскага, Блуа носіць назву Blesum (таксама Blesis і Blesa) і разам з навакольнымі землямі мела асобнае графства, якое атрымала з XV стагоддзя назву Блезуа.
Літахолевая кіслата
Літахолевая кіслата (3α-гідраксі-5β-халан-24-авая кіслата) — адна з жоўцевых кіслот. Бактэрыі ў тоўстай кішцы вырабляюць літахолевую кіслату з хенадэзоксіхолевай кіслаты.
Блуа
Уладанне герцагаў Арлеанскіх
Калі старажытны графскі род, да якога належаў таксама англійскі кароль Стэфан, згас па мужчынскай лініі, графства Блуа перайшло паводле шлюбнага дагавора да дому Шатыён, апошні нашчадак якога прадаў свае ўладанні сыну Карла V, герцагу Людовіку Арлеанскаму.
Літахолевая кіслата
Папярэднія даследаванні паказваюць, што літахолевая кіслата выбарча забівае клеткі, шкадуючы нармальныя нейронавыя клеткі, і цытатаксічна для многіх іншых тыпаў злаякасных клетак у фізіялагічна значных канцэнтрацыях.
Харчовыя валокны могуць звязвацца з літахолевай кіслатой і спрыяць яе выводзінам з калам. Такім чынам, валокны могуць бараніць ад раку тоўстай кішкі.
Блуа
Уладанне герцагаў Арлеанскіх
Пад кіраваннем Арлеана Блуа адыгрываў значную ролю. Людовік Арлеанскі і ягоная жонка, Валянціна Вісконці з Мілана, паклалі пачатак збору кніг і дакументаў, з якіх потым ўтварылася знакамітая палацавая бібліятэка, узбагачаная скарбамі, нарабаванымі ў Мілане і Неапалі.
Літахолевая кіслата
Літахолевая кіслата (а таксама яе ацэтат і прапіянат) могуць актываваць рэцэптар вітаміна D, не павялічваючы ўзровень кальцыя так моцна, як сам вітамін D.
Блуа
Каралеўская рэзідэнцыя
Блуа быў далучаны да каралеўскіх уладанняў у 1498 годзе. Сын герцага Карла Арлеанскага Людовік XII, які нарадзіўся ў Блуа, часта склікаў тут дзяржаўныя чыны і вырашаў ў замку найважнейшыя дзяржаўныя справы. 15 студзеня 1499 года тут быў заключаны саюз паміж Францыяй і Венецыяй, а 14 сакавіка 1513 года наступальны і абарончы саюз супраць Папы і імператара. 1 снежня 1513 года тут жа быў падпісаны мірны дагавор паміж Людовікам XII і Фердынандам Каталіком з Арагона.
Літахолевая кіслата
LCA з высокай афіннасцю (20 мкм) звязваецца з чалавечым мембранным ферментам NAPE-PLD, узмацняючы зборку дымераў і забяспечваючы каталіз. NAPE-PLD каталізуе вызваленне анандаміда і іншых N-ацылэтаналамінаў (NAE) з мембраннага папярэдніка N-ацылфасфатыдылэтаналаміну (NAPE). NAPE-PLD палягчае крыжаваныя перашкоды паміж сігналамі жоўцевых кіслот і сігналамі амідаў ліпідаў.
Даследаванне дрожджаў таксама паказала, што літахолевая кіслата аказвае амаладжальнае дзеянне. Пазнейшае даследаванне паказала, што жоўцевыя кіслоты назапашваюцца ва ўнутранай і вонкавай мітахандрыяльных мембранах, змяняючы ліпідны склад мітахондрый, стымулюючы або інгібіруючы розныя ферменты.
Блуа
Архітэктура
Стары высокі горад цесны, са звілістымі стромкімі вуліцамі, ніжні пабудаваны больш правільна і прыгажэй. Цераз раку перакінуты даўжынёю ў 305 м каменны мост на 11 арках, які злучае горад з прадмесцем В'ена. Самае высокае месца займае адрэстаўраваны Блуаскі замак, у якім нарадзіўся Людовік XII. Блуа мае старажытны, высечаны ў скале водаправод з часоў рымлян, даўжынёю ў 529 м (Луарская вада), прыгожую набярэжную, кафедральны сабор, царква св. Ламера (XII стагоддзе ў раннім гатычным стылі); біскупскі палац і мноства выдатных арыстакратычных палацаў XVI стагоддзя (палацы герцага Эпемон, Гіза, Амальскага).
З 1619 г. Блуа — рэзідэнцыя епіскапа (суфраган архіеп. Парыжа). У 5 км ад горада знаходзяцца жалезныя мінеральныя крыніцы Сен-Дэні, па сваім уздзеянні падобныя на крыніцы Спа.
Рэпаблікан
Рэпаблікан (Republican River) — рака на поўдні штата Небраска і на поўначы штата Канзас, ЗША. Разам са Смокі-Хіл з’яўляецца адным з двух прытокаў ракі Канзас, якая нясе свае воды ў раку Місуры.
Каля 729 км у даўжыню. Бярэ пачатак ад зліцця рэк Норт-Форк і Арыкары на поўнач ад вёскі Хайглер, акруга Данды штата Небраска. Зліваецца з ракой Саўт-Форк на паўднёвы ўсход ад горада Бенкельман. Цячэ пераважна ва ўсходнім і паўднёва-ўсходнім напрамках. Зліваецца з ракой Смокі-Хіл паблізу горада Джанкшэн-Сіці, у акрузе Гіры штата Канзас, фармуючы раку Канзас. На берагах ракі размешчаны такія населеныя пункты як: Мак-Кук, Клей-Сентэр, Канкордыя і Джанкшэн-Сіці. Рака атрымала назву (літаральна — «Рэспубліканская рака») ад індзейскага племя Паўні, якое белыя пасяленцы называлі «рэспубліканцамі». Размеркаванне вады ракі рэгулюецца пагадненнем паміж штатамі Небраска, Канзас і Каларада. Буйныя паводкі здараліся ў 1902 і 1935 гадах.
AvaTrade
AvaTrade — ірландская біржавая брокерская кампанія. Кампанія прапануе гандаль на шматлікіх рынках, уключаючы валюты, сыравіну, фондавыя індэксы, акцыі, гандлюемыя на біржы фонды, апцыёны, крыптавалюты і аблігацыі праз свае гандлёвыя платформы і мабільную карыстальніцкую праграму. Кампанія базуецца ў Дубліне, кіруючая кампанія знаходзіцца на Брытанскіх Віргінскіх астравах. Таксама AvaTrade мае офісы ў Токіа, Мілане, Парыжы, Сіднэі, Шанхаі і Улан-Батары.
Гісторыя
AvaTrade была заснавана як Ava FX у 2006 годзе Эмануэлем Кроніцам, Негевам Назацкі ды Clal Finance Ltd.
У сакавіку 2011 года кампанія набыла неамерыканскіх кліентаў брокера eForex. У чэрвені 2011 года кампанія набыла кліентаў і тавары кліентаў за межамі Еўрапейскага Саюза ў Finotec Trading UK Limited.
Аперацыі
AvaTrade прапануе спотавы гандаль у асноўным праз MetaTrader 4 (MT4) і ўласнае праграмнае забеспячэнне AvaTrader.
У жніўні 2013 года AvaTrade прадставіла гандаль біткоінамі з CFD на платформах AvaTrader і MT4.
Рэгуляванне
AvaTrade рэгулюецца ў ЕС Цэнтральным банкам Ірландыі, у Аўстраліі — Аўстралійскай камісіяй па каштоўных паперах і інвестыцыях, у Японіі — Агенцтвам фінансавых паслуг, Асацыяцыяй фінансавых ф’ючарсаў Японія ды Японскай асацыяцыяй таварных ф'ючарсаў, а на Брытанскіх Віргінскіх астравах — Камісіяй па фінансавых паслугах Брытанскіх Віргінскіх астравоў. Кампанія прапануе свае паслугі трэйдарам з розных краін, акрамя ЗША, Новай Зеландыі, Бельгіі.
Адкрыццё Амерыкі Хрыстафорам Калумбам
«Адкрыццё Амерыкі высілкам сну Хрыстафора Калумба» — карціна іспанскага мастака Сальвадора Далі, напісаная ў 1958—1959 гадах. Знаходзіцца ў Музеі Сальвадора Далі ў Сент-Пітэрсбергу.
Інфармацыя пра карціну
Гэтыя дзве працы, разам з карцінай «Святы апостал Якаў Старэйшы», (Сант’яга ды Кампастэла, святы заступнік Іспаніі) утвараюць цыкл, які складаецца з трох велізарных кампазіцый. Іх адрознівае бляск эпічнага апавядання, які разгортваецца ў гіганцкім уяўнай бязмежнай прасторы, поўным сімвалаў, гераічных фігур і бліскучых узораў маляўнічай тэхнікі. Пры ўсёй гэтай разнастайнасці карціну адрознівае такое адзінства стылю, якое дапушчае нават імітацыю друкарскага «зерня».
Старавысокаўскі сельсавет
Старавысо́каўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Старое Высокае.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Каралінскага раёна Мазырскай акругі БССР. З 26 ліпеня 1930 года Каралінскага раёна БССР, з 5 лютага 1931 года Ельскага раёна БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. 17 лістапада 2005 года скасавана вёска Чапаеўка.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2003 чалавекі, з іх 89,7 % — беларусы, 5,2 % — рускія, 4,5 % — украінцы.
Бадзіль Б’ёрн
Бадзіль Катарына Б’ёрн (Bodil Catharina Biørn; 27 мая 1871, Крагэро — 22 ліпеня 1960, Осла) — нарвежская місіянерка. Яна была сведкай генацыду армян і выратавала жыццё мноству армянскіх уцекачоў на ўсходзе Асманскай імперыі.
Біяграфія
Б’ёрн паходзіла з багатай шматдзетнай нарвежскай сям'і. Пасля сканчэння школы яна хацела стаць спявачкай, аднак ва ўзросце 25 гадоў звярнулася да рэлігіі і вырашыла дапамагаць пакутным. Яна вучылася на курсах медсёстраў у Нарвегіі і Германіі. У 1904 годзе скончыла місіянерскую школу ў Капенгагене і ў 1905 годзе адправілася на ўсход Асманскай імперыі як місіянерка ад імя «Арганізацыі жанчын-місіянерак». Спачатку яна працавала ў горадзе Мезрэ правінцыі Харберд (сёння Элязыг).
З 1907 года яна працавала ў горадзе Муш у лякарні і дзіцячым доме для армян. Там у яе было ад 50 да 70 пацыентаў у дзень. У 1915 годзе падчас генацыду пацыенты і працаўнікі лякарні забіты ці выгнаны. Разам са сваёй шведскай калегай Альмай Юхансан яна была адзінай заходняй сведкай генацыду ў гэтым населеным пункце. У 1917 годзе яна вярнулася назад у Нарвегію, узяўшы з сабой усыноўленага ёю двухгадовага армянскага сірату. У 1921 годзе яна пераехала ў Арменію і адкрыла ў Александропалі дзіцячы прытулак «Луйсахпюр» на нарвежскія ахвяраванні. У 1924 годзе ўрад Савецкай Арменіі зачыніў прытулак, перавядучы сірот у прытулак «Амерком». Пасля гэтага Бёрн была змушана пакінуць краіну.
Яна адправіліся ў Алепа ў Сірыі і працавала там з армянскім уцекачам. У 1934 годзе яна адправілася назад у Нарвегію. Да сваёй смерці яна займалася зборам сродкаў, лекцыямі і артыкуламі пра лёс армянскіх уцекачоў, пацярпелых ад генацыду.
Памяць
Як і Фрыцьёф Нансен, Б’ёрн у Арменіі атрымала прызнанне за дзейнасць для армянскага народа; яны абодва адзначаны ў музеі генацыду армян у Ерэване. Яе фатаграфіі і дзённікавыя запісы пра генацыд 1915—1916 гадоў захоўваюцца ў дзяржаўным архіве ў Осла.
У 2015 годзе пра дзейнасць Бадзіль Б’ёрн і чатырох іншых жанчын-місіянерак, сталых сведкамі генацыду армян, быў зняты фільм «Карта выратавання».
Традыцыя шахтавых магіл (Мексіка)
Заходнемексіканская традыцыя шахтавых магіл, ці культура шахтавых магіл — дадзены тэрмін ахоплівае шэраг узаемазвязаных культурных рыс, якія аб'ядноўваюць археалагічныя знаходкі прыкладна 300 г. да н.э. — 400 г. н.э. у заходнемексіканскіх штатах Халіска, Наярыт і ў меншай ступені — Каліма. Амаль усе артэфакты, звязаныя з традыцыяй шахтавых магіл, былі выяўленыя рабаўнікамі магіл, месца іх паходжання невядомыя, што робіць іх датаванне праблематычным. Першыя буйныя не закранутыя рабаўнікамі шахтавыя магілы былі адкрыты толькі ў 1993 г. у г. Уітцілапа, штат Халіска.
Першапачаткова лічылася, што названыя знаходкі адносяцца да Дзяржавы тараскаў, якая існавала адначасова з ацтэкамі. К сярэдзіне 20 ст. стала ясна, што артэфакты і пахаванні дадзенай культуры былі як мінімум на 1000 гадоў старэйшыя. Да нядаўняга часу адзінымі крыніцамі звестак пра культуру стваральнікаў шахтавых магіл былі артэфакты, здабытыя «чорнымі археолагамі» — рабаўнікамі магіл. Іменна з-за нястачы звестак вялікая выстаўка 1998 г. суправаджалася падтэкстам: «Мастацтва і археалогія невядомага мінулага».
У цяперашні час лічыцца, што хоць шахтавыя магілы былі шырока распаўсюджаныя на згаданай тэрыторыі, рэгіён традыцыі шахтавых магіл не ўяўляў сабой адзінай культуры. Сярод археолагаў працягваюцца дыскусіі пра карэктнасць ужывання агульнага тэрміна «Культура шахтавых магіл» ці асобных тэрмінаў «культура Каліма», «культура Халіска», «культура Наярыт».
Да ўзнікнення Традыцыі шахтавых магіл на яе тэрыторыі існавала культура Капача, самым вядомым археалагічным помнікам якой з'яўляецца Ла-Кампана каля мексіканскага горада Каліма. Ла-Кампана працягвала выкарыстоўвацца і пазней, калі на яе тэрыторыі таксама ўзніклі пахаванні Традыцыі шахтавых магіл.
Тэўчытланская традыцыя з'яўляецца альбо нашчадкам Традыцыі шахтавых магіл, альбо нават яе сінонімам.
Сонечнае зацьменне 16 верасня 1792 года
Сонечнае зацьменне 16 верасня 1792 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9739 і дасягнула свайго максімуму ў 09:13:52 UTC у пункце з каардынатамі 1° пн. ш. 40° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 3 хв. 2 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 93 км.
Зацьменне 16 верасня 1792 года стала 2-м сонечным зацьменнем у 1792 годзе і 232-м у XVIII стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 сакавіка 1792 года, наступнае — 12 сакавіка 1793 года.
Загор’е (Руднянскі раён)
Загор’е (Загорье) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на паўднёвы захад ад Рудні, за 16 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Бярэзіна. За 11 км на паўночны ўсход ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 462 км на лініі Смаленск — Віцебск.