cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
4-я Ураджайная вуліца (Наваполацк)
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада на тэрыторыі садовага таварыства "Хімік-1" у мясцовасці "Падстанцыя" каля прамзоны нафтаперапрацоўчага завода. Працягласць вуліцы складае каля 380 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. Недалёка працякае рэчка Залюхоўка. Бліжэйшыя прыпынкі грамадскага транспарту (аўтобусаў і трамвая) размешчаны на вуліцы Прамысловай.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2007
Прадстаўніцтва па рэгіёнах
У турніры прымалі ўдзел клубы з усіх абласцей краіны.
Вынікі матчаў
Заўвагі. 1. Пры роўнай колькасці ачкоў «Віцебск» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за мінскае «Дынама», а «Дарыда» — вышэй за брэсцкае «Дынама» дзякуючы большай колькасці перамог. 2. Пры роўнай колькасці ачкоў, перамог і выніках вочных паядынкаў «Гомель» змешчаны ў турнірнай табліцы вышэй за «Шахцёр», а «Нёман» — вышэй за «Нафтан» дзякуючы лепшай агульнай розніцы забітых і прапушчаных мячоў. 3. У радках паказаны вынікі хатніх матчаў камандаў, у слупках — гасцявых.
Серам (мора)
Серам (Ceram) — міжвостраўнае мора ў Малайскага архіпелагу, паміж астравамі Серам, Буру, Сула, Обі, Місаол (адносяцца да Малукскіх астравоў) і паўвостравам Чэндравасіх (Новая Гвінея).
Плошча 161 тыс. км², аб’ём вады 173 тыс. км³, сярэдняя глыбіня 1074 м, найбольшая — 5319 м грунт — пясчаністы глей. Ля берагоў шматлікія каралавыя рыфы. Сярэдняя гадавая тэмпература вады на паверхні 27—28 °С, Салёнасць каля 34 ‰. Прылівы няправільныя паўсутачныя, велічыня іх ад 1,7 да 2,3 м.
Галоўныя парты: Вару (востраў Серам), Факфак (востраў Новая Гвінея).
Леапольд Хлюдзінскі
Леапольд Хлюдзінскі (Leopold Chludziński; 19 лістапада 1775, Орша – 29 красавіка 1848, Тухаў, Малапольшча) – педагог, дзеяч каталіцкага касцёла.
9 жніўня 1790 г. уступіў у Таварыства Ісуса. Пасля заканчэння Полацкага езуіцкага калегіума, дзе вывучаў філасофію (1797-1799) і тэалогію (1800-1804), працаваў педагогам у Высакародным пансіёне ў Санкт-Пецярбургу (1804-1805). У 1805-1806 гг. – прафесар рыторыкі і кіраўнік настаўніцкай семінарыі ў Аршанскім езуіцкім калегіуме. Некалькі гадоў быў прапаведнікам ў Мсціславе, Магілёве, Віцебску і Полацку. 2 лютага 1809 г. даў манаскія абяцанні. У 1814-1816 гг. – прэфект малодшых класаў у Полацку, а ў 1816-1819 гг. – намеснік правінцыяла (socius provincialis) Таварыства Ісуса. У 1819-1820 гг. працуе ў Магілёўскім езуіцкім калегіуме.
Вялікі залаты медаль імя М. В. Ламаносава
Вялікі залаты медаль імя М. В. Ламаносава (Большая золотая медаль имени М. В. Ломоносова) — вышэйшая ўзнагарода Расійскай акадэміі навук. Штогод прысуджаюцца два Вялікія залатыя медалі імя М. В. Ламаносава — адзін расійскаму і адзін замежнаму навукоўцу за выдатныя дасягненні ў галіне прыродазнаўчых і гуманітарных навук. Экспертная камісія знаходзіцца пры Прэзідыуме РАН.
Гісторыя медаля
Залаты медаль імя М. В. Ламаносава заснаваны пастановай Савета Міністраў СССР ад 23 чэрвеня 1956 года № 851 з указаннем, што медаль прысуджаецца адзін раз у тры гады за выдатныя работы ў галіне прыродазнаўчых і тэхнічных навук.
Аўтар дызайну медаля — савецкі мастак і скульптар Сяргей Цімафеевіч Канёнкаў.
У пастанове Прэзідыума АН СССР ад 3 жніўня 1956 г. № 400 пазначана, што медаль прысуджаецца савецкім навукоўцам. Пастановай Прэзідыума АН СССР ад 24 жніўня 1956 № 462 першым годам прысуджэння медаля ўсталяваны 1959 год. Апісанне медаля зацверджана пастановай Прэзідыума АН СССР ад 3 кастрычніка 1958 г. № 640. Палажэнне аб медалі зацверджана пастановай Прэзідыума АН СССР ад 24 лістапада 1967 г. № 909.
Пастановай Савета Міністраў СССР ад 7 ліпеня 1967 № 612 дазволена Акадэміі штогод прысуджаць два залатыя медалі — адзін савецкаму і адзін замежнаму вучонаму за выдатныя работы ў галіне прыродазнаўчых і грамадскіх навук.
Пастановай Прэзідыума АН СССР ад 6 студзеня 1967 г. № 8 устаноўлена, што навукоўцы, удастоеныя залатога медаля імя М. В. Ламаносава, выступаюць з навуковымі дакладамі на гадавым Агульным сходзе Акадэміі навук СССР.
Пастановай Прэзідыума Расійскай акадэміі навук ад 26 мая 1992 г. № 177 устаноўлена: лічыць залатыя медалі імя М. В. Ламаносава вышэйшай узнагародай Расійскай акадэміі навук, якія прысуджаюцца адзін расійскаму і адзін замежнаму вучонаму з мэтай адзначыць выдатныя работы ў галіне прыродазнаўчых і гуманітарных навук.
Тауз
Тауз (Tovuz) — горад і адміністрацыйны цэнтр Таузскага раёна Азербайджана. Размешчаны за 439 км ад Баку на левым беразе ракі Таузчай. Тауз атрымаў статус горада ў 1947 годзе. У горадзе размешчаны цэментны, асфальтавы, кансервавы, вінны заводы, масласыракамбінат.
Злучнікі англійскай мовы
Злучнікі англійскай мовы (English conjunctions) з’яўляюцца службовымі часцінамі мовы. Тлумачальны слоўнік англійскай мовы WordWeb называе злучнікі функцыянальнымі словамі, якія злучаюць словы, фразы, часткі сказаў і сказы. Англійскія злучнікі могуць складацца як з аднаго слова (or — ці, альбо), так і з некалькіх (in case — у выпадку). Ёсць парныя злучнікі (either…or — альбо…альбо). У англійскай мове, як і ў беларускай злучнік нярэдка выкарыстоўваюць:
Многія словы ў англійскай мове ў розных сітуацыях могуць быць рознымі часцінамі мовы. Так, злучнік but можа стаць назоўнікам множнага ліку, напрыклад у выразе «no buts!» (ніякіх «але», не пярэчыць!). Але ў ролі злучніка могуць выступіць і іншыя часціны мовы, што можна разгледзець на прыкладзе слова before.
He found himself in his mother’s arms before he saw her (Ён апынуўся ў абдымках сваёй маці яшчэ да таго, як яе ўбачыў (злучнік))
I talked to him before the conference (Я размаўляў з ім перад канферэнцыяй (прыназоўнік)) - ў такіх выпадках гаворка ідзе пра амонімы — аднолькавыя словы з разным значэннем, а не шматзначныя словы
Некаторыя формы дзеясловаў — герундый і дзеепрыметнікі прошлага і цяперашняга часу таксама могуць служыць у якасці злучнікаў: Provided we have enough petrol will we really get there? (Дапусцім, у нас ёсць дастаткова бензіну, ці здолеем мы сапраўды туды даехаць?)
Грамадская арганізацыя
Грамадская арганізацыя — няўрадавае добраахвотнае аб'яднанне грамадзян на аснове сумесных інтарэсаў і мэтаў. Часам выкарыстоўваецца азначэнне «трэці сектар» у дапаўненне да публічнага і прыватнага сектараў.
Членамі грамадскай арганізацыі ў адпаведнасці з яе статутам могуць быць фізічныя і юрыдычныя асобы — грамадскія аб'яднанні. Членства ў грамадскай арганізацыі з'яўляецца абавязковым, што адрознівае яе ад грамадскага руху, дзе членства не патрабуецца.
Вышэйшым кіруючым органам грамадскай арганізацыі з'яўляецца з'езд (канферэнцыя) ці агульны збор. Пастаянна дзеючым кіруючым органам грамадскай арганізацыі з'яўляецца выбарны калегіяльны орган, падсправаздачны з'езду (канферэнцыі) ці агульнаму збору.
У выпадку дзяржаўнай рэгістрацыі грамадскай арганізацыі яе пастаянна дзеючы кіруючы орган ажыццяўляе права юрыдычнай асобы ад імені грамадскай арганізацыі і выконвае яе абавязкі ў адпаведнасці са статутам.
Прудніцкі сельсавет
Пру́дніцкі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Пруднікі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Аляксандраўскі сельсавет у складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Аляксандрава. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года вёска Аляксандрава перайменавана ў Пруднікі, Аляксандраўскі сельсавет перайменаваны ў Прудніцкі. 10 мая 1958 года ў склад Пальмінскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Баталі, Забор’е, Каменка і Хартова), у склад сельсавета з Вайханскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Азёркі, Казінова, Муравіцкія і Цемнікі). 3 ліпеня 1970 года ў склад Вайханскага сельсавета вернута вёска Казінова. 26 сакавіка 1973 года ў склад сельсавета з Пальмінскага сельсавета вернута вёска Каменка. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 17 населеных пунктаў. З 12 жніўня 1974 года па 30 верасня 1982 года цэнтрам сельсавета з’яўлялася вёска Баравыя. 12 жніўня 1974 года вёска Каменка зноў перададзена ў склад Пальмінскага сельсавета, вёска Муравіцкія скасавана. 8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Вайханскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходілі 13 вёсак: Азёркі, Белахвостава, Вялікае Лосвіда, Вялікія Стайкі, Залучча, Малое Лосвіда, Малыя Стайкі, Марыямпаль, Мялюзіна, Пруднікі, Сілкі, Слабада, Цыганы.
Грабянёўскі
Грабянёўскі (, Гребенёвский) — пасёлак у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Руднянскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 12 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жыткавічы (на лініі Лунінец — Калінкавічы), 221 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Паблізу аўтадарога Жыткавічы — Петрыкаў. Планірўка складаецца з просталінейнай мерыдыянальнай вуліцы з драўлянымі хатамі.
Гісторыя
З 1920-х гадоў тут, на распрацоўцы тарфяных радовішчаў працавалі арцелі. Пасля Вялікай Айчыннай вайны торфараспрацоўкі значна пашырэлі, было створана торфапрадпрыемства, склаўся пасёлак. 21 студзеня 1969 года Указам Прэзідыума Вярхоўнай Рады БССР пасёлку дадзена назва Грабянёўскі. З 17 снежня 1980 года да 27 лістапада 2009 года цэнтр Руднянскага сельсавета. Цэнтр саўгаса «Жыткавічы». Дзейнічаюць клуб, бібліятэка.
Экватар
Эква́тар — паняцце, якое тычыцца сферы, якая абарачаецца вакол сваёй восі, што праходзиць праз сярэдзіну гэтай сферы.
Экватар Зямлі дзеліць яе на два паўшар’і: паўночнае і паўднёвае, а яго даўжыня складае 40.076 км. Краіны праз якія праходзіць экватар: Экватарыяльная Гвінея, Габон, Рэспубліка Конга, Дэмакратычная Рэспубліка Конга, Уганда, Самалі, Кенія, Мальдывы, Інданезія, Наўру, Кірыбаці, Эквадор, Калумбія і Бразілія.
Сяргей Міхайлавіч Пчалінцаў
Сяргей Міхайлавіч Пчалі́нцаў (, г. Броды, Львоўская вобласць, УССР) — беларускі мастак.
Біяграфія
Член Беларускага саюза мастакоў з 1988 года.
Творчасць
Аўтар графічных твораў «Развянчаны час» (1984), «Раніца» (1987), «У рытме вадзяных кругоў» (1988), дыпціхаў «Кантрапункт» (1980), «Часовыя ўражанні» (1987), трыпціха «На краі» (1989), серыі «Загадкі вялікага лесу» (1988—1990); жывапісных кампазіцый «Удар кап’ём» (1993), «Паток» (1995), «Збіранне ракавін», «На каўчэгу» (1998), «У рытме вадзяных кругоў» (2000), серыі «Татэмы» (1991—1992), плакатаў, афармлення кніг. Творам уласцівы асацыятыўная і сімвалічная мова, спалучэнне выяўленчых матываў і абстрактнай кампазіцыі.
Поймішча
Поймішча (Поймище) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Селязнёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Данецк
Адміністрацыйны цэнтр Данецкай вобласці (намінальна, фактычна — Краматорск). Плошча 570,7 км². Насельніцтва 968,9 тыс. чал. (2012). Знаходзіцца за 600 км на паўднёвы ўсход ад Кіева. Вузел чыгунак і аўтамабільных дарог, аэрапорт.
Этымалогія назвы
Горад арымаў сваю назву ад рэчкі Северскі Данец, што цячэ на поўначы Данецкай вобласці.
Насельніцтва
Нацыянальны склад (2001) :
Эканоміка
Эканоміку горада складаюць 200 прамысловых прадпрыемстваў з аб'ёмам вытворчасці больш за 5 млрд грн. і звыш 20000 прадпрыемстваў малога і сярэдняга бізнесу, на якіх працуюць каля 180 тысяч чалавек.
Прадпрыемствы па здабычы каменнага вугля, чорнай і каляровай металургіі, машынабудавання (вытворчасць горнага, металургічнага і іншага абсталявання, лядоўняў, кабеля, веласіпедаў і інш.), хімічнай (заводы хімрэактываў, пластмас і інш.) і коксахімічнай, харчовай, лёгкай (у тым ліку баваўнянай) прамысловасці.
Адміністрацыйны падзел
thumb|right|300px|Раёны Данецка на карце [[Данецкі гарадскі савет|Данецкага гарадскога савета: Горад паасобны на 9 адміністрацыйных раёнаў:
Ва ўсіх раёнах горада створаны раённыя саветы, якія падпарадкаваны Данецкаму гарадскому савету.
Спорт
Футбольны клуб «Шахцёр» — пераможца кубка УЕФА 2009.
Гран-пры Карэі
Гран-Пры Карэі (Карэйская: 코리아 그랑프리) - гонка ў календары Чэмпіянату Свету па Формуле-1, якая праводзілася ў Рэспубліцы Карэя на аўтадроме Korea International Circuit з 2010 па 2013 гады. Гонка была выключана са спісаў гран-пры з-за нежадання мясцовых арганізатараў праводзіць яе. Спробы аднавіць гонку на сезон 2016 года таксама праваліліся.
Гісторыя
Гісторыя Гран-Пры Карэі пачалася ў 2006 годзе, калі уладальнік Формулы-1 Берні Эклстоўн падпісаў кантракт на правядзенне гран-пры ў 2010 годзе на трасе спраектаванай Херманам Цільке. Ад самага пачатку арганізатары гран-пры сутыкнуліся з фінансавымі праблемамі, скептыцызмам наконт свайго прафесіяналізму і месца будаўніцтва трасы. Будаўніцтва трасы для гран-пры скончылася толькі за месяц да афіцыйнай даты правядзення гран-пры, пры гэтым вакол трасы засталося шмат бруду, адсутнічала асвятленне, але сама траса адпавядала сусветным стандартам. У наступных гонках інфраструктура трасы была дапрацавана, але засталіся пэўныя праблемы з будаўніцтвам жыллёвых кварталаў, якія абяцалі пабудаваць напачатку.
У апошнія гады арганізатары сутыкнуліся з высокім коштам наяўнасці Гран-Пры Карэі ў Чэмпіянаце Свету. Яны выказалі жаданне перагледзець кантракт, што было зроблена напачатку сезона 2012 года.
Васіль Міхайлавіч Нікіцевіч
Біяграфія
У 1949 годзе скончыў Казахскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Руская мова». Працаваў у Куйганскай і Дзмітрыеўскай сярэдніх школах Алма-Ацінскай вобласці (Казахстан, 1946—1949), Казахскім дзяржаўным універсітэце (1949—1976, дацэнт кафедры рускай філалогіі), Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (з 1979, філалагічны факультэт, у 1979—1980 — загадчык кафедры рускай мовы, 1980—1994 — загадчык кафедры агульнага і славянскага мовазнаўства). Навуковыя інтарэсы: словаўтварэнне і намінатыўная дэрывацыя; рускае мовазнаўства; тэарэтычнае мовазнаўства.
Казанова-Эльва
Казанова-Эльва (італ. Casanova Elvo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Насельніцтва складае 246 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 15 чал./км ². Займае плошчу 16 км ². Паштовы індэкс - 13030. Тэлефонны код - 0161.
Гептархія
Гептархія (Heptarchy ад ἑπτά і ἀρχή — сем дзяржаў, сямікаралеўе) — перыяд у гісторыі Англіі ад зыходу рымлян да аб'яднання краіны пад уладай Эгберта Уэсекскага (~500 — сяр. IX ст.), час існавання англасаксонскіх каралеўстваў і барацьбы паміж імі.
Назва перыяду паходзіць ад сямі вялікіх англасаксонскіх каралеўстваў: Першая зафіксаванае ўпамінанне назвы — у творах гісторыка XII ст. Генрыха Хантынгданскага.
Перыяд пачынаецца з заваявання Брытаніі англасаксамі у другой палавіне V ст. На заваяваных землях узнік рад англасаксонскіх каралеўстваў, якія зацята змагаліся паміж сабой, пакуль больш моцныя не зацвердзілі сваю гегемонію над астатнімі. У другой палавіне VII ст. вылучылася Нартумбрыя, у VIII ст. — Мерсія. У 829 г. амаль усе англасаксонскія рэгіёны аб'ядналіся пад уладай уэсекскага караля Экберта. З гэтага часу аб'яднаная дзяржава стала называцца Англіяй. Але далейшы працэс палітычнага аб'яднання быў затарможаны нашэсцем нарманаў, якія ў другой палавіне IX ст. захапілі амаль усю Англію; барацьбу з імі ўзначаліла Уэсекскае каралеўства.
Гіягінскі раён
Гіягі́нскі раён (Джаджэ район ) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Адыгея Расійскай Федэрацыі.
NGC 3090
NGC 3090 (іншыя абазначэнні — MCG 0-26-5, ZWG 8.16, IRAS09579-0243, PGC 28945) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Секстант.
Самар (мора)
Самар (Samar) — невялікае мора ў Філіпінскім архіпелагу, абмежаванае астравамі Самар на ўсходзе, Лейтэ на поўдні, Масбатэ на захадзе і Лусон на поўначы. Адносіцца да Ціхага акіяна.
NGC 3090
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гіягінскі раён
Геаграфія
Раён размешчаны ў цэнтральнай частцы Рэспублікі Адыгея на перадгорнай.
Агульная плошча тэрыторыі раёна складае 796,63 км².
Мяжуе на поўдні з Майкопскім раёнам і Майкопскай гарадской акругай, на поўначы — з Шаўгенаўскім, на ўсходзе — з Кашэхабльскім раёнамі Адыгеі, а таксама на паўднёвым усходзе — з Мастоўскім і на захадзе — з Беларэчанскім раёнамі Краснадарскага края.
Знаходзіцца ў перадгорнай зоне рэспублікі. Рэльеф мясцовасці грудкавата-ўзгорысты, парэзаны бэлькамі і паніжэннямі. Сярэднія вышыні на тэрыторыі раёна складаюць каля 180 метраў над узроўнем мора. У глебавым покрыве раёна найбольшае распаўсюджванне атрымалі вышчалачаныя чарназёмы.
Гідраграфічная сетка ў асноўным прадстаўлена мноствам крынічных рэк, найбольш буйнымі і значнымі з якіх з’яўляюцца рэкі Гіяга, Фарс, Чэхрак, Улька, Айрум (ніжні), Айрум (верхні), Келермес, Калмыж, Закаляйка і іншыя, якія нясуць свае воды ў Лабу. Таксама ў раёне ёсць каля 50 штучных вадаёмаў.
Клімат на тэрыторыі раёна вільготны ўмераны, з адчувальным уплывам блізкасці Чорнага мора. Сярэднія паказчыкі тэмпературы паветра вагаюцца ад +23 °C у ліпені да 0 °C у студзені. Найбольш высокія тэмпературы паветра назіраюцца ў пачатку жніўня, а найбольш нізкія ў канцы студзеня ці ў пачатку лютага. Сярэднегадавая колькасць ападкаў складае каля 750 мм. Найбольшая колькасць ападкаў выпадае ў летні перыяд. Велічыня адноснай вільготнасці няўстойлівая.
Merko Ehitus
AS Merko Ehitus — эстонская будаўнічая кампанія, што працуе ў Эстоніі, Латвіі і Літве. Была заснавана ў 1990 годзе. Штаб-кватэра кампаніі змесцавана ў г. Талін.
Кампанія ўвесь час уваходзіць у лік самых буйных будаўнічых кампаній Эстоніі, і дзякуючы абароту за 2005 год у памеры больш 3 млрд. эстонскіх крон стала найбуйнейшай будаўнічай кампаніяй у Прыбалтыцы. Займаецца ўзвядзеннем як жылых дамоў, так і прамысловых аб'ектаў.
Тундрастэп
Тундрастэп (таксама ў англамоўным навуковым асяроддзі — мамантавыя прэрыі або мамантавы стэп) — некалі шырокая экасістэма (біятоп) палярных і прыпалярных абласцей Еўразіі і Паўночнай Амерыкі эпохі плейстацэну. Участак рэліктавых тундрастэпавых ландшафтаў — дрыядавыя тундрастэпы  — захаваліся да нашых дзён у Хакасіі, на Алтаі (пласкагор’е ), асобныя ўчасткі гэтых раслінных супольнасцяў захаваліся ў Забайкаллі і Прыбайкаллі.
Падчас Апошняга ледавіковага максімуму тундрастэп — мамантавы стэп, быў самым вялікім па плошчы біёмам Зямлі. У даўжынным кірунку ён распасціраўся ад сучаснай Іспаніі на ўсход праз усю Еўразію да Канады (у той перыяд Еўразія і Паўночная Амерыка былі злучаныя з дапамогай Берынгіі — сухапутнага шляху на месцы цяперашняга Берынгава праліва), у шыротным — ад сучасных арктычных астравоў да Кітая. Клімат відаў раслін, жывёл быў халодны і сухі. У раслінным покрыве пераважалі высокакаларыйныя, кармавыя віды траў і кусты вярбы. Яны круглы год забяспечвалі надзейную кармавую базу для вялікай колькасці жывёл. Асноўнымі траваеднымі таго перыяду былі —, ,.
Тундрастэп меў стабільны, характэрны клімат і біясістэму на працягу 100 000 гадоў. Паступова знік як біём па меры пацяплення і павышэння вільготнасці клімату Арктыкі, ад 12 да 5 тысяч гадоў таму. Апошняе значэнне ставіцца да Таймыра і в. Урангеля.
Адкрыццё
Напрыканцы XIX стагоддзя у 1890 годзе і Іван Чэрскі у 1891 годзе вылучылі тэорыю аб тым, што паміж 110 000 — 10 000 гадоў таму, падчас, большая частка поўначы Еўропы была населена буйнымі траваеднымі жывёламі, і клімат пры гэтым быў стэпавы, умерана халаднаваты. У 1982 годзе навуковец Дэйл Гатры (Dale Guthrie) прыдумаў для характэрнага ландшафту гэтага перыяду тэрмін «мамантавы стэп».
Фарміраванне тундрастэпу
Пры аблядненні велізарныя масы вады аказваюцца зачыненымі ў ледніках і не ўдзельнічаюць у рачным абароце на кантынентах, не выпараюцца з паверхні азёр і рэк, не ўпадаюць у акіян, такім чынам таксама стымулюючы выпарэнне вільгаці. З-за гэтага ўтварэнне аблокаў было паніжаным, ападкаў было значна менш, чым сёння. Колькасць сонечных дзён была нашмат большай у Заходняй Еўропе, Скандынавіі і астатняй Еўразіі, чым сёння. Зімой выпадала менш снегу, а летам з-за малой воблачнасці глеба актыўна прагравалася Сонцам, і гэта не давала забалочвацца паверхні. У перыяд апошняй ледніковай эпохі Гальфстрым меў кірунак плыні, якая вядзе ў бок Афрыкі, а не ў бок Іспаніі, і затым у бок Скандынавіі, як сёння. Па гэтай прычыне клімат Заходняй Еўропы і Скандынавіі быў сухі, з малой колькасцю туманаў, ападкаў і воблачнасці. У Паўночнай Еўропе з-за халадоў сфармаваліся вялікія, якія стваралі дадатковы бар’ер для вільготных паветраных мас, што робіць клімат у Паўночнай Атлантыцы сушы. Паўночная частка Атлантычнага акіяна была ў значнай меры пакрыта лёдам, што таксама памяншала выпарэнне вады і рабіла немагчымым утварэнне над гэтай тэрыторыяй туманаў і штармоў, як у сучасны перыяд.
У Паўночнай Амерыцы ледавікі таксама спрыялі больш сухому клімату на тэрыторыі сучаснай Аляскі і даліны ракі Юкан.
Асноўныя рысы
злева|міні|500пкс|Схемы прыдатнасці [[клімату, для жыцця у познім плейстацэне і галацэне: Сухасць клімату, вялікая колькасць сонечных дзён, актыўны рост траў стваралі ўмовы для пражывання такога ж колькасці жывёл, як і ў сучаснай афрыканскай саванне. У наш час падобнай альтэрнатывы саваннам на планеце не існуе.
Тундрастэпы знаходзіліся на перыгляцыяльных (ваколледавіковых) тэрыторыях з халодным і сухім кліматам. Травяны ярус тундрастэпу фармавалі ў асноўным не мох (як у тундры), а трава. Характэрнай рысай старажытных мамантавых прэрый было багацце буйных жывёл: маманты вагой да 10 тон, шарсцістыя насарогі, коні, бізоны і туры. Нягледзячы на моцныя маразы зімой, за кароткае спякотнае лета у тундрастэпах паспявала вырасці багатае вышынёй да 2 метраў. Сонечная і сухая восень ператварала яго ў «сена на карню», якім харчаваліся маманты і іншыя траваедныя жывёлы падчас доўгай зімы.
Сухасць клімату з’яўлялася прычынай нізкай колькасці ападкаў і малой колькасці хмарных дзён у годзе, у тым ліку ў летне-восеньскі перыяд. Дзякуючы гэтаму восенню трава без рызыкі змакрэць высыхала пад сонцам і ветрам, што дзьмуў з боку леднікоў. Таксама агульная невысокая колькасць ападкаў забяспечвала адносна маласнежныя (па параўнанні з сучасным кліматам) зімы. Малая глыбіня снежнага покрыва дазваляла буйным жывёлам мегафауны — мамантам, шарсцістым насарогам, коням — здабываць корм, не марнуючы лішнія сілы на прасоўванне па глыбокім снезе.
Цяперашні клімат у тундры і лесатундры нашмат суровей, да таго ж, у сілу большай вільготнасці клімату, восенню ідуць моцныя дажджы, і таму травы згніваюць на карню, не ператвараючыся ў сена. Таксама ў сілу вялікай колькасці ападкаў і пахмурных дзён у годзе адбылося актыўнае забалочванне велізарных плошчаў. У гэтым прычына таго, што імхі выціснулі як кармавую база траву. Зімы таксама ў наш час нашмат суровей.
Пры багацці корму насельнікам тундрастэпы былі не страшныя маразы, а ад пераахаладжэння маладняк абараняў тоўсты пласт і густая кудлатая поўсць. Жывёлы мамантавых стэпаў з’яўляліся аб’ектам палявання старажытных людзей.
У сучасны перыяд адбываецца актыўная здабыча мамонтавых костак і ў асаблівасці біўняў, якія засталіся з перыяду, калі ў тундрастэпу жылі шарсцістыя маманты. У год старацелямі толькі на тэрыторыі Расіі здабываецца ад 20 да 60 тон костак маманта. Агульныя запасы костак, паводле ацэнак навукоўцаў, дасягаюць некалькіх сотняў тысяч тон. Вага аднаго буйнога біўня складае 100—110 кілаграмаў.
Расліннасць
Галоўнай рысай тундрастэпаў была адсутнасць лясоў і амаль поўная адсутнасць кустоў на велізарных плошчах. Сухі клімат не дазваляў развівацца дрэвам, такім як хвоі, елі, бярозы, дубы. Калі паміж 15 000 — 11 000 гадоў таму клімат пачаў паступова цяплець і ўвільгатненне ўзрасло, стэпавая расліннасць паступова змянілася спачатку хмызнякамі, затым паміж 12 900 — 11 700 гадоў таму-лісцянымі дрэвамі і затым тайгой. Змену стэпавага біёма на лясны навукоўцы прасачылі па ўзорах гною, які застаўся ад мамантаў.
Пры аналізе рэшткаў глебы тундрастэпаў, якія захаваліся ў адкладах у вечнай мерзлаце Сібіры і Аляскі, было ўстаноўлена, што ўтрыманне арганічных рэчываў, а значыць ўрадлівасць глеб тундрастэпу, былі вельмі высокімі ў параўнанні з сучасным перыядам у Сібіры і іншых частках былога тундрастэпу. Глеба давала базу для росту высокакаларыйных траў і развіцця вялікай колькасці жывёл. Па шчыльнасці папуляцый буйных жывёл тундрастэп набліжаўся да афрыканскіх саваннаў, хоць палеагенетычныя даследаванні паказалі, што шарсцістых мамантаў у Берынгіі (40—150 тыс. асобін) у спрыяльных кліматычных умовах быў усё ж такі на парадак ніжэй папярэдняй ацэнкі (1 млн асобін), зробленай на аснове шчыльнасці папуляцыі сланоў у нацыянальных парках Афрыкі.
Знікненне
Па адной з версій, тундрастэпы зніклі з-за паступовага ўвільгатнення і пацяплення клімату, у выніку якога ледавік адступіў на поўнач, і адбыліся змены ў раслінным складзе тундрастэпаў. Гэтыя змены прывялі да скарачэння колькасці, і, у выніку , сталі незваротнымі, што прывяло да зарастання значнай часткі тундрастэпы хмызнякамі, і, пасля, іглічнымі лясамі.
Па іншай версіі знікненне тундрастэпаў адбылося пад уздзеяннем чалавека, які моцна скараціў папуляцыю асноўных відаў- (шарсцістыя маманты, шарсцістыя насарогі і інш.), якія захоўвалі тундрастэпы, пад’ядаючы драўняныя расліны і вытоптваючы параснік сваімі плоскімі, масіўнымі ступнямі, угнойваючы глебу сваім гноем. Пасля рэзкага скарачэння іх колькасці адбылося збядненне глебаў, тундрастэп замяніўся нізкапрадуктыўнай хвойнай лесатундрай, паўночней яе змяніла сучасная тундра.
Выявы раслін і жывёл тундрастэпы
Частка раслін існуе і ў нашы дні.
Рудомыя
Рудомыя (Рудомые) — вёска ў Веліжскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Селязнёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
5-я Ураджайная вуліца (Наваполацк)
5-я Ураджайная вуліца (, 5-я Урожайная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада на тэрыторыі садовага таварыства "Хімік-1" у мясцовасці "Падстанцыя" каля прамзоны нафтаперапрацоўчага завода. Працягласць вуліцы складае каля 320 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. Недалёка працякае рэчка Залюхоўка. Бліжэйшыя прыпынкі грамадскага транспарту (аўтобусаў і трамвая) размешчаны на вуліцы Прамысловай.
20 см.
«20 см.» (20 сантыметраў) — альбом беларускага гурта «Дай дарогу!». Кампакт-дыск з альбомам змяшчае мультымедыя-дадатак у выглядзе відэакліпаў песень «20 см.», «Новый Год», «Температура» (live), «По синему» (live).
Літара
Лі́тара (ад litera) — графічны знак, які выкарыстоўваецца для азначэння на пісьме гукаў мовы. Літары складаюць асноўную частку графічных сродкаў мовы.
Існуюць два не цалкам дакладныя, але шырока вядомыя і ўжываныя тэрміны: галосныя літары і зычныя літары, якія апісваюць такія літары, якія азначаюць адпаведныя назве літары галосныя і зычныя гукі (фанемы).
Літары могуць азначаць адзін гук (адназначныя літары) і больш (напр., двухзначныя). Для шматзначных літар выдзяляюцца асноўныя значэнні літары — такія, якія азначаюць гукі ў моцнай пазіцыі і другарадныя значэнні літары — такія, якія азначаюць гукі ў слабой пазіцыі.
Апроч літар, у графічных сістэмах важную ролю граюць нялітарныя знакі.
Майскі (Белгародская вобласць)
Майскі — пасёлак у Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Белгародскага раёна і Майскага сельскага паселішча. З 1986 па 1994 гады меў статус пасёлка гарадскога тыпу.
Геаграфія
Размешчаны за некалькі кіламетраў на паўднёвы захад ад Белгарада і за 24 км ад МАПП «Нехацееўка» (мяжа з Украінай), па левы бок міжнароднай магістралі Масква — Сімферопаль.
Гісторыя
У час Вялікай Айчыннай вайны на тэрыторыі пасёлка Майскі (Паўлаўка) праходзілі разлютаваныя баі. Мясцовасць пераходзіла з рук у рукі двойчы — у кастрычніку 1941, сакавіку 1943. У кастрычніку 1941 года, калі немцы прыйшлі ў Паўлаўку, пацягнуліся чорныя дні акупацыі. Жыхары стойка перажылі ваенны час.
Сцяг Сент-Вінсента і Грэнадзінаў
Дзяржаўны сцяг Сент-Вінсента і Грэнадзінаў — прыняты 21 кастрычніка 1985 года.
Майскі (Белгародская вобласць)
Гісторыя
У 1957 годзе арганізавалася абласная доследная сельскагаспадарчая станцыя, з мэтай вывучэння мясцовых магчымасцей уздыму сельскагаспадарчай вытворчасці і ўкаранення навуковых дасягненняў у практыку калгасаў і саўгасаў вобласці. Станцыя мела некалькі старых жывёлагадоўчых пабудоў і трухлявага жылля, невялікую колькасць беспароднай жывёлы, неакультураныя землі. Мінула 14 гадоў. Станцыя вырасла ў вялікую эксперыментальную і элітна-насенняводчую гаспадарку. Замест старых, прымітыўных жывёлагадоўчых пабудоў і трухлявага жылля з’явіліся дамы з выгодамі, сучасныя механізаваныя жывёлагадоўчыя фермы, семяхранілішчы, трактарны і аўтамабільны парк, самавітая электрасілавая гаспадарка.
На падставе Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР ад 29 студзеня 1968 г. у Белгародскай вобласці быў перайменаваны пасёлак абласной доследнай сельскагаспадарчай станцыі ў Майскі.
Сцяг Сент-Вінсента і Грэнадзінаў
Сцяг Сент-Вінсента і Грэнадзінаў уяўляе сабою трыкалор з трох вертыкальных палос сіняга, жоўтага і зялёнага колераў. У цэнтры жоўтай паласы, шырынёй 1/2 даўжыні сцяга, зялёным колерам намаляваны тры дыямента (ромба), размешчаныя ў выглядзе лацінскай літары V — першай літары ў назве вострава Вінсент.
Майскі (Белгародская вобласць)
Гісторыя
У 1971 годзе арганізаваўся НДПТІЖ, а з 1978 года ўжо навучальны навуковы цэнтр. Працэс навучання студэнтаў цесна пераплятаецца з іх удзелам у правядзенні навуковых даследаванняў. На базе навучальнага навуковага цэнтра ў 1978 годзе быў створаны Белгарадскі СГІ (сельскагаспадарчы інстытут), а ў лютым 1994 года — Белгародская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія. Яе дзейнасць мае істотнае значэнне не толькі для развіцця аграпрамысловага комплексу вобласці, але і ў цэлым Цэнтральна-Чарназёмнага рэгіёна. У акадэміі створана магутная навуковая база для правядзення даследаванняў на высокім навукова-метадычным узроўні. Вялікі ўклад у развіццё акадэміі ўнёс доктар сельскагаспадарчых навук, прафесар, Герой Сацыялістычнай Працы А. Ф. Панамароў.
Транспарт
Пасёлак не мае сваіх аўтатранспартных прадпрыемстваў.
Раней пасёлак меў тралейбусныя зносіны да горада Белгарада, № 15 г. Белгарад (Завод Энергамаш) — пасёлак Майскі, у 2015 годзе, тралейбусы на гэты маршрут прыбралі. Дадзены пасёлак мае аўтобусныя зносіны з горадам Белгарадам, ніжэй пералічаны маршруты:
№ 102 (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — пасёлак Майскі (БелДАУ)),
Іполіта Ірыгоен
Іполіта Ірыгоен (поўнае імя Хуан Іполіта дэль Саграда Карасан дэ Хесус Ірыгоен Алем; Juan Hipólito del Sagrado Corazón de Jesús Irigoyen Alem (Hipólito Yrigoyen);, Буэнас-Айрэс, Аргенціна — , Буэнас-Айрэс) — аргенцінскі палітык, прэзідэнт Аргенціны з 12 кастрычніка 1916 г. па 11 кастрычніка 1922 года і з 12 кастрычніка 1928 па 6 верасня 1930 г ад партыі Грамадзянскі радыкальны саюз. Скінуты ў выніку ваеннага перавароту.
Майскі (Белгародская вобласць)
Транспарт
№ 108 (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — с. Кастрычніцкі — с. Вяргілёўка),
№ 109 (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — пас. Кастрычніцкі — в. Чайкі),
№ 109а (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — пас. Акцябрскі — с. Навумоўка),
№ 109к (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — пас. Акцябрскі — с. Чырвоны Кастрычнік),
№ 109с (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — пас. Акцябрскі — с. Пятроўка),
№ 109н (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — пас. Акцябрскі — с. Жураўлёўка),
Нялітарны знак
Нялі́тарны знак — графічны знак, які не з’яўляецца літарай.
Да такіх знакаў належаць апостраф, знак націску, злучок (дэфіс), знак параграфа, знакі прыпынку, лічбы і розныя матэматычныя знакі, прамежкі між словамі і часткамі друкаванага тэксту, знакі спецыяльных відаў пісьма, напр., транскрыпцый і інш.
Майскі (Белгародская вобласць)
Транспарт
№ 129 (Разумнае — (г. Белгарад) — пасёлак Майскі),
№ 131 (пасёлак Майскі (БелДАУ) — СіціМол),
№ 132 (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — с. Бессонаўка),
№ 132а (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — с. Бессонаўка — с. Шчацінаўка),
№ 132с (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — с. Бессонаўка — c.Салахі),
№ 136 (пасёлак Майскі(БелДАУ) — п. Камсамольскі — c.Стралецкае),
№ 142 (г. Белгарад (з-д. Энергамаш) — в. Вясёлая Лопань),
Славутасці
9 студзеня 2012 года ў дзень 90-годдзя двойчы героя сацыялістычнай працы Васіля Горына кіраўнік Белгарадскай вобласці Яўген Саўчанка адкрыў помнік выбітнаму аграрыю рэгіёна, які на працягу 53 гадоў кіраваў калгасам ім. Фрунзэ. Скульптуру маскоўскага аўтара Алега Кіеўскага, усталявалі ў мястэчку Майскі, на пляцоўцы перад навучальным корпусам № 1 Белгародскага дзяржаўнага аграрнага ўніверсітэта. У 2011 годзе гэтай навучальнай установе прысвоена імя Васіля Горына.
Чыльяна
Чыльяна (Cigliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Верчэлі.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Emiliano.
Салар’ева (станцыя метро)
«Салар’ева» — станцыя Маскоўскага метрапалітэна на Сакольніцкай лініі. Размешчана за МКАД паміж Кіеўскай шашой і вёскай Салар’ева на тэрыторыі Новай Масквы (селішча Маскоўскі). Увод у эксплуатацыю адбыўся 15 лютага 2016 года.
Гісторыя
Да лета 2013 года на пляцоўцы былі паспяхова праведзены геолагаразведвальныя працы. Цягам 2013 года была абгароджана зона будаўніцтва, усталяваны плот з інфармацыйным шчытом. Пачынаючы з 20 лютага 2014 года актыўна вялося расчыненне катлавана. 1 сакавіка ў зоне прац былі ўсталяваны першыя расстрэлы. 2—3 красавікі прыступілі да будавання мантажнай камеры тунэлепраходнага механізаванага комплексу (ТПМК) у бок станцыі «Румянцава», а таксама дэмантажнай камеры для шчыта «Лія», запуск якога павінен быў адбыцца ў маі.
23 красавіка 2014 года стартавала праходка правага перагоннага тунэля паміж «Салар’ева» і «Румянцава» тунэлепраходным комплексам Herrenknecht S-453. Па заведзенай метрабудаўцамі традыцыі, ТПМК было прысвоена жаночае імя — «Надзея». ТПМК мела быць прайсці 1411 метраў да станцыі «Румянцава».
Праходка левага перагоннага тунэля стартавала 1 чэрвеня 2014 года ТПМК S-775 «Лія» і была завершана ў рэкордныя тэрміны. Ужо 1 кастрычніка ТПМК выйшаў у дэмантажную камеру ля станцыі «Румянцава», абагнаўшы суседні тунэль ТПМК «Надзея». Апошні скончыў праходку толькі пад канец лютага 2015 года.
З адкрыццём станцыі «Румянцава» станцыя «Салар’ева» адкрылася для графікавага звароту цягнікоў без пасажыраў. Афіцыйна станцыя адкрылася з адным вестыбюлем 15 лютага 2016 года, стаўшы 200-й станцыяй Маскоўскага метрапалітэна. Другі вестыбюль станцыі быў дабудаваны і адкрыты пад канец красавіка 2016 года.
Станцыя з'яўляецца пераможцам у гарадскім конкурсе «Лепшы рэалізаваны праект у вобласці будаўніцтва 2016 года» ў намінацыі «Лепшы рэалізаваны праект будаўніцтва аб'ектаў метрапалітэна і чыгуначнага транспарта».
Сцяпан Мікалаевіч Цемушаў
Сцяпан Мікалаевіч Цемушаў (4 сакавіка 1975 г., Бабруйск, Магілёўская вобласць, БССР) - беларускі гісторык, доктар гістарычных навук, дацэнт кафедры гісторыі Расіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
У вобласць навуковых інтарэсаў уваходзяць палітычная гісторыя славянскіх раннефеадальных дзяржаў, пераходны перыяд у развіцці славян ад родаплемяннога да дзяржаўнаму ладу, развіццё палітычных інстытутаў раннесярэднявечных грамадстваў (дзяржаўная ўлада, падаткова-данніцкія сістэма). У 2003 годзе пад кіраўніцтвам прафесара А. А. Яноўскага абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Генезіс і эвалюцыя інстытута вярхоўнай улады ў славянскіх раннефеадальных дзяржавах». У 2022 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Фарміраванне дзяржаўных фінансаў Старажытнай Русі (IX-першая палова XIII ст.)». Аўтар больш за 200 прац.
Разам з навуковымі даследаваннямі займаецца праблемамі тэсталогіі, з'яўляецца аўтарам некалькіх зборнікаў тэставых заданняў па гісторыі для студэнтаў і навучэнцаў. Двойчы лаўрэат Рэспубліканскай прэміі за лепшую навуковую працу студэнтаў (1995, 1997).
Брат-блізнюк гісторыка Віктара Цемушава.
NGC 3091
NGC 3091 (іншыя абазначэнні — ESO 566-41, MCG -3-26-7, HCG 42A, PGC 28927) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
6-я Ураджайная вуліца (Наваполацк)
6-я Ураджайная вуліца (, 6-я Урожайная улица) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўночна-заходняй частцы горада на тэрыторыі садовага таварыства "Хімік-1" у мясцовасці "Падстанцыя" каля прамзоны нафтаперапрацоўчага завода. Працягласць вуліцы складае каля 340 метраў. Рух грамадскага транспарту па вуліцы не ажыццяўляецца. Недалёка працякае рэчка Залюхоўка. Бліжэйшыя прыпынкі грамадскага транспарту (аўтобусаў і трамвая) размешчаны на вуліцы Прамысловай.
Першамайскі сельсавет (Гарадоцкі раён)
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Паташнянскі сельсавет у складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Паташня. 9 кастрычніка 1929 года перайменаваны ў Першамайскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Гарадоцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. Некаторы час цэнтрам сельсавета з’яўлялася вёска Ерамеева. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Паташня. 4 сакавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Болецкага сельсавета (7 населеных пунктаў: Варахобы, Васькіна, Міхалі, хутар Міхалі, Петракі, Сяльцо і пасёлак цагельнага завода). 26 сакавіка 1973 года скасавана вёска Радзюкі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Першамайскага сельсавета 43 населеныя пункты. 4 красавіка 1975 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вархі. 11 красавіка 2013 года скасавана станцыя Прудок, 29 верасня 2017 года — вёска Мініны , 24 верасня 2021 года — вёска Кажамякі , 29 снежня 2022 года — вёскі Барысенкі, Зуі 1 і Мамчыкава.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1385 чалавек, з іх 89,7 % — беларусы, 9,1 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Данііл Архіпавіч Агарэнка
Данііл Архіпавіч Агарэнка (15 мая 1910, с. Наўгародкаўскага раёна Кіраваградскай вобласці, УССР — 10 красавіка 1948, г. Гомель, БССР) — супрацоўнік савецкіх органаў унутраных спраў, загінуў падчас выканання службовых абавязкаў.
З біяграфіі
З 1932 па 1935 год у шэрагах Чырвонай Арміі. Служыў малодшым камандзірам (памочнік камандзіра ўзвода) 72-га, потым 70-га стралковага палка 24-й Самара-Ульянаўскай Ленінградскай дывізіі, у 1933 г. пераведзены ў воінскую часць на Далёкі Усход.
У органах унутраных спраў з 1935 г. — міліцыянер дывізіёна ведамаснай міліцыі Гомеля. Тады ж прызначаны участковым упаўнаважаным 2-га гарадскога аддзялення міліцыі Гомеля. У 1937 г. прызначаны на пасаду оперупаўнаважанага аддзела крымінальнага вышуку УНКУС Гомельскай вобласці.
Актыўны ўдзельнік баёў па абароне Гомеля ад нацыскіх захопнікаў улетку 1941 г. З 1941 па 1943 год — оперупаўнаважаны Бальша-Глушыцкага раённага аддзялення УНКУС Куйбашаўскай вобласці. Непрацяглы час у 1943 г. працаваў оперупаўнаважаным 14-га аддзялення міліцыі Масквы. З вызваленнем Гомеля ў лістападзе 1943 г. пераведзены оперупаўнаважаным аддзела крымінальнага вышуку упраўлення міліцыі УНКУС Гомельскай вобласці. З 1 ліпеня 1947 г. — начальнік 4-га гарадскога аддзялення  міліцыі Гомеля. Супольна з іншымі супрацоўнікамі міліцыі Гомельскай вобласці ўдзельнічаў у выкрыцці буйной групы спекулянтаў, якія дзейнічалі Мазыры, Гомелі і Астрахані. Загінуў 10 красавіка 1948 г. падчас затрымання ўзброенага злачынцы.
Пахаваны ў Гомелі на могілках у Прудку. На момант гібелі меў званне маёра.
Абставіны гібелі
З 1945 г. у розных раёнах Гомельскай вобласці, знаходзячыся на нелегальным становішчы, хаваўся нехта Безуеўскі — старшы следчы і начальнік крымінальнага аддзела Гомельскай раённай паліцыі ў перыяд нямецкай акупацыі. Займаўся рабаўніцтвам. Увесну 1948 г. Д. А. Агарэнка атрымаў звесткі, што азначаная асоба перабывае ў Гомелі на тэрыторыі 4-га аддзялення міліцыі. На месца меркаванага знаходжання злачынцы начальнік аддзялення выехаў разам з групай супрацоўнікаў. Падчас агляду кватэры міліцыяй, Безуеўскі, які затаіўся пад ложкам, стрэлам з абрэза вінтоўкі забіў Д. А. Агарэнку. Адстрэльваючыся, злачынец здолеў уцячы, але праз тры дні быў затрыманы ў Уваравіцкім раёне.
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі «За баявыя заслугі», «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне», «За доблесную працу». Указам Прэзідыума ВС БССР у 1945 г. ўзнагароджаны Граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Ушанаванне памяці
У 1968 г. іменем Д. А. Агарэнкі названа адна з вуліц Чыгуначнага раёна Гомеля. На будынку Чыгуначнага РАУС Гомеля ўсталявана мемарыяльная шыльда.
Павел Сяргеевіч Аляксандраў
Павел Сяргеевіч Аляксандраў (Па́вел Серге́евич Алекса́ндров; 25 красавіка [7 мая] 1896, Багародск —, ) — савецкі матэматык, акадэмік АН СССР (1953, член-карэспандэнт з 1929). Прафесар МДУ (з 1929 года). Лаўрэат Сталінскай прэміі першай ступені (1942), Герой Сацыялістычнай Працы (1969).
Прэзідэнт Маскоўскага матэматычнага таварыства (ММТ) у 1932—1964 гадах, віцэ-прэзідэнт Міжнароднага матэматычнага саюза (1958—1962).
Ядрушка камарніковая
Ядрушка камарніковая, Ядрушка даўгарогая  (Gymnadenia conopsea) — кветкавая травяністая расліна сямейства архідных (ятрышнікавых).
Назва
Ядрушка камарніковая, ядрушка, ручнікі, старчык.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з пальчаталопасцевымі клубнямі і прамым аблісцелым сцяблом вышынёй 25-45 см, пры аснове пакрытым бураватымі ліставымі похвамі. Лісце (3-5) вузкае, доўгае; ніжняе ланцэтнае, з башлыкападобнай верхавінкай. Кветкі дробныя, светла-пурпуровыя або лілова-пурпуровыя, з тонкай доўгай, сэрцападобнавыгнутай шпоркай і слабым пахам гваздзіка, сабраны ў густое, вузкае, цыліндрычнае коласападобнае суквецце. Губа ромбападобная, трохлопасцевая, сярэдняя лопасць даўжэйшая. Завязь сядзячая, цыліндрычная, скручаная. Плод — сухая каробачка.
Пашырэнне
Еўразійскі барэальны плюрызанальны від. Пашырэнне: Еўропа, Каўказ, Сібір, Далёкі Усход; у Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах і астраўных участках росту ў межах асноўнай часткі арэала. Месцы росту: саснякі імшыстыя і верасовыя, другасныя беразнякі, пераходныя асакова-сфагнавыя балоты, сырыя лугі, лясныя паляны і ўзлескі. Расце асобнымі экземплярамі і невялікімі, радзей значнымі групамі.
Асаблівасці біялогіі
Цвіце ў чэрвені-ліпені, пладаносіць у ліпені-жніўні. Размнажэнне насеннае, зрэдку вегетатыўнае.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная і меданосная расліна. У выглядзе адвару клубняў можа выкарыстоўвацца як ахінальны і змякчальны сродак пры запаленчых захворваннях страўнікава-кішачнага тракту, паносах, запаленні мачавога пузыра, пры атручванні ядамі.
Майк Ёгансэн
Майк Ёгансэн (Майк Йога́нсен;, Харкаў — 27 кастрычніка 1937, Кіеў) — украінскі паэт, празаік, авангардыст эпохі «Расстралянага адраджэння». Перакладчык, крытык, лексікограф, сцэнарыст, падарожны. Адзін з заснавальнікаў літаратурных суполак Гарт, Вольная акадэмія пралетарскай літаратуры — ВАПЛІТА, Тэхна-мастацкая група А, часопісаў «Універсальний журнал», «Літературний ярмарок».
Аўтар вершаў, апавяданняў, нарысаў «Падарожжа чалавека пад кепам (яўрэйскія калоніі)», раманаў «Прыгоды Мак-Лейстана, Гары Руперта і іншых», «Падарожжа вучонага доктара Леанарда і яго будучай каханкі прыгожай Альчэсты ў Слабажанскую Швайцарыю», тэорыі «Элементарныя законы вершавання», «Як будуецца апавяданне» і інш.
Быў звязаны з беларускім літаратурным жыццём. Браў удзел у 1 з’ездзе Маладняка, які адбыўся 25—29 лістапада 1925 г. у Менску. Ягоную рэцэнзію на кніжкі вершаў Уладзіміра Дубоўкі змясціў у беларускім перакладзе часопіс «Узвышша» (№ 5 1927).
Рэпрэсаваны, расстраляны.
У беларускай мове прыжыццёвае напісанне яго прозвішча: Іогансэн. Пазней яго перадавалі розна: з націскам на 1 склад (Ёгансэн, Ёгансен) ці на іншы (Ягансен, Іагансен).
Сулавесі
Назву Сулавесі маюць:
NGC 3092
NGC 3092 (іншыя абазначэнні — MCG 0-26-8, ZWG 8.19, PGC 28967) — галактыка ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Роберт Фалкан Скот
Ро́берт Фа́лкан Скот (Robert Falcon Scott;, Плімут — , ) — капітан каралеўскага флоту Вялікабрытаніі, палярны даследчык, адзін з першаадкрывальнікаў Паўднёвага полюса, які ўзначаліў дзве экспедыцыі ў Антарктыку: «Дыскаверы» (1901—1904) і «Тэра Нова» (1912—1913). Падчас другой экспедыцыі Скот разам з яшчэ чатырма ўдзельнікамі паходу дасягнуў Паўднёвага полюса 17 студзеня 1912 года, але выявіў, што іх на некалькі тыдняў апярэдзіла нарвежская экспедыцыя Руаля Амундсена. Роберт Скот і яго таварышы загінулі на зваротным шляху ад холаду, голаду і фізічнай знямогі.
Пасля смерці Скот стаў нацыянальным героем Брытаніі. Гэты статус захоўваўся за ім на працягу больш 50-ці гадоў і быў засведчаны ў мностве мемарыялаў па ўсёй краіне. У апошнія дзесяцігоддзі XX стагоддзі гісторыя экспедыцыі «Тэра Нова» падверглася некатораму пераацэньванню, увага даследчыкаў засяродзілася на прычынах катастрафічнага фіналу, які абарваў жыццё Скота і яго таварышаў. У вачах грамадскасці з непахіснага героя ён ператварыўся ў аб’ект шматлікіх спрэчак, падчас якіх былі падняты вострыя пытанні пра яго асабістыя якасці і кампетэнцыі. У той жа час, сучасныя даследчыкі ацэньваюць фігуру Скота ў цэлым пазітыўна, падкрэсліваючы яго асабістую мужнасць і стаіцызм, прызнаючы пралікі, але прыпісваючы фінал экспедыцыі толькі нешчасліваму збегу акалічнасцей.
Дзяцінства
Роберт Фалкан Скот нарадзіўся 6 чэрвеня 1868 года. Ён быў трэцім з шасцярых дзяцей у сям’і і з’яўляўся старэйшым сынам Джона Эдварда (John Edward) і Ханны (Hannah; Кумінг, Cuming) Скот з Сток-Дэмерэла, прадмесця Дэванпорт, Плімут, графства Дэван.
У сям’і былі багатыя ваенныя і марскія традыцыі. Дзед Роберта быў карабельным казначэем, які выйшаў у адстаўку ў 1826 годзе. Ён набыў маёнтак Аўтлендс і невялікі плімуцкі піваварны завод. Трое яго сыноў служылі ў брытанскай Індыйскай арміі, чацвёрты стаў карабельным доктарам у ваенна-марскім флоце. І толькі Джон, пяты сын, з-за слабога здароўя не пачаў кар’еру ваеннага і застаўся дапамагаць бацьку. Калі Джону споўнілася 37 гадоў, у яго нарадзілася трэцае дзіця — Роберт Фалкан Скот. Праз два гады з’явіўся яшчэ адзін хлопчык — Арчыбальд, а за ім і дзве дзяўчынкі.
Джон Скот у той час атрымліваў даходы ад плімуцкага піваварнага завода, які ён атрымаў у спадчыну ад бацькі. Гады праз, калі Роберт пачаў рабіць сваю кар’еру марскога афіцэра, сям’я пацярпела сур’ёзную фінансавую няўдачу, і Джон быў вымушаны прадаць завод. Аднак раннія гады Роберт правёў у поўным дастатку.