cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лоеўскі раённы выканаўчы камітэт
Лоеўскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Гомельскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Лоеўскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры г. п. Лоева, у будынку па вул. Леніна, 2.
Спіс астравоў, падзеленых паміж краінамі
Большасць астравоў належаць адной краіне або не належаць ніякая. Гэты спіс уключае тыя нешматлікія астравы, чыя тэрыторыя падзелена дзяржаўнай мяжой паміж дзвюма ці больш краінамі.
Галіна Іванаўна Шумская
Галіна Іванаўна Шумская (, в. Біцюты на Беласточчыне) — беларускі педагог, Заслужаны настаўнік БССР.
Біяграфія
Скончыла Ашмянскае педагагічнае вучылішча (1955), Мінскі педагагічны інстытут імя Горкага (1963).
Працавала настаўніцай пачатковых класаў у Мураванаашмянкоўскай СШ (1955—1956), у базавай школе пры Ашмянскім педвучылішчы (1956—1957), у сярэдняй школе № 2 (1957—1991).
Жыве ў Ашмянах.
Ганаровае званне «Заслужаны настаўнік БССР» прысвоена ў 1982 годзе.
Кампанскі ўніверсітэт імя Луіджы Ванвітэлі
Кампанскі ўніверсітэт імя Луіджы Ванвітэлі (Università degli Studi della Campania Luigi Vanvitelli) — італьянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Казерта і кампусамі ў іншых гарадах рэгіёна Кампанія. Названы ў гонар архітэктара Луіджы Ванвітэлі.
Гіпербала (матэматыка)
Гіпербала - геаметрычнае месца пунктаў на плоскасці, ад якіх модуль рознасці адлегласцяў да 2 вызначаных кропак (фокусаў) застаецца нязменным.
Гіпербалу, як і эліпс ці парабалу, можна атрымаць праз канічныя сячэнні плоскасцю. У такім разе гіпербалу можна вызначыць як канічнае сячэнне з эксцэнтрысітэтам e>1.
Кананічнае ўраўненне
Кананічным ураўненнем гіпербалы называецца ўраўненне:
Асімптоты
На малюнку яны паказаныя чырвонымі лініямі.
Rattus fuscipes
Rattus fuscipes — від пацукоў, сямейства мышыных. Выяўлены ў Аўстраліі.
Прадстаўнік віду мае невялікія памеры, з'яляецца ўсеядным, актыўнае жыццё праводзіць ноччу. Адзін з найболей распаўсюджаных відаў пацукоў Аўстраліі, ён сустракаецца ў шматлікіх абласцях краіны.
Берасцейскі замак
Берасцейскі замак заставаўся драўляным ажно да канца XVI ст., пакуль не быў заменены бастыённымі ўмацаваннямі. Займаў плошчу больш за 2 га, меў пяць вежаў, з якіх адна была праязной і вяла ў горад. У сярэдзіне ХIIІ ст. галіцка-валынскія князі з мэтай узмацнення абароны збудавалі на адным з кутоў замка мураваную вежу-стоўп. На сучасны момант ад яе нічога не захавалася, але летапісец згадвае, што яна была падобна на Камянецкую. У XIV ст. быў захоплены рыцарамі Тэўтонскага ордэна, палякамі, у 1500 г. вытрымаў аблогу крымскіх татараў. У XVI ст. драўляныя вежы і сцены замка мелі бланкаванне з г.зв. падсябіццямі. У 1525 г. Берасцейскі замак згарэў.
У канцы XVI ст. замак умацаваны землянымі бастыёнамі і быў уключаны ў ланцуг агульнагарадскіх умацаванняў.
Нанова адбудаваны замак быў разбураны ў час антыфеадальнай вайны 1648–1651 гг. Адноўлены ва ўмовах вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654–1657 гг. У 1657 г. захоплены шведамі, у 1660 і 1661 гг. – рускімі, у 1705 г. падчас Паўночнай вайны – зноў шведамі.
У 1830-я гады замак, як і мураваная вежа, быў знесены расійскімі ўладамі падчас будаўніцтва пяці бастыёнаў Брэсцкай крэпасці.
Вобраз замку адзначылі на помніку будаўніцтва Брэсцкай дарогі ў Варшаве.
2026 год у гісторыі метрапалітэна
У гэтым артыкуле пералічваюцца асноўныя падзеі з гісторыі метрапалітэнаў у 2026 годзе.
IC 5032
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Фаміч Шаранговіч
Біяграфія
3 1918 года ў Чырвонай Арміі.
У 1919—1920 гадах на падпольнай рабоце ў Мінскай губерні, быў арыштаваны польскімі ўладамі.
У 1921—1926 гадах намеснік наркама юстыцыі, пракурор БССР, загадчык арганізацыйнага аддзела і адказны сакратар Цэнтральнага Савета прафсаюзаў Беларусі.
3 1926 года на прафсаюзнай рабоце ў Сібіры, 1-ы сакратар Іркуцкага акруговага камітэта УКП(б).
3 кастрычніка 1930 да лютага 1934 года з'яўляўся 2-ім сакратаром і членам Бюро ЦК КП(б)Б.
3 1934 года — член Камісіі партыйнага кантролю пры ЦК УКП(б), упаўнаважаны КПК па Казахстане, з 1936 — па Харкаўскай вобласці.
3 сакавіка да ліпеня 1937 года з'яўляўся 1-ым сакратаром і членам Бюро ЦК КП(б)Б.
Член ЦК КП(б)Б у 1925—1927 гадах, 1932—1934 гадах, 1937 годзе. Член ЦВК БССР у 1925—1926 гадах, 1931—1934 гадах і яго Прэзідыума ў 1931—1934 гадах.
Зняты з пасады 1-га сакратара паводле пастановы Палітбюро ЦК УКП(б) «Па пытанні аб кіраўніцтве КП(б)Б» ад 27 ліпеня 1937 года і ў той жа дзень арыштаваны ў Маскве. Абвінавачаны ў варожай дзейнасці супраць савецкай улады. 13 сакавіка 1938 года ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР прыгавораны да вышэйшай меры пакарання. Расстраляны ў Маскве. Рэабілітаваны ў 1957 годзе.
NGC 2439
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Глыбоцкі дэканат
Глыбоцкі дэканат — дэканат Віцебскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Helophilus
Helophilus — род журчалак падсямейства, якія выкарыстоўваюць імітацыю пчол. Навуковая назва паходзіць ад ἕλος — «балота», «заліўны луг» і  «аматар».
Экалогія і месцапражыванні
Даўжыня цела імага 8-16 мм. Вочы голыя. Радыяльная жылка на крыле з выгібам. Усе віды Helophilus маюць характэрныя падоўжныя палосы на сярэднеспінцы. На брушку маюцца жоўтыя плямы і перавязі. Лічынкі насяляюць у вадаёмах, багатых арганічнымі рэчывамі.
Віды
Род налічвае каля 25 відаў:
Сяргей Віктаравіч Дылюк
Сяргей Віктаравіч Дылюк (нар. 1970, в. Міхнавічы, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1970 годзе ў в. Міхнавічы Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Скончыў Мазырскі дзяржаўны педінстытут імя Н. К. Крупскай і Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Працоўную дзейнасць пачынаў слесарам-сантэхнікам ЖЭУ № 2 Мазырскага гарадскога вытворчага аб’яднання ЖКГ. З 1992 па 1999 год працаваў на гэтым жа прадпрыемстве майстрам, інжынерам, начальнікам ЖЭУ, інструктарам па арганізацыі работы аб’ектаў ЖКГ Мазырскага гарвыканкама. У 1999 годзе прызначаны намеснікам генеральнага дырэктара КУП «Мазырскі камунальнік», у 2000 годзе — выканаўчым дырэктарам, а затым дырэктарам КДУП «Мазырская спецаўтабаза». У 2005—2010 гадах узначальваў КУП «Мазырскі камунальнік» і КВУП «Калор». У 2010 годзе назначаны намеснікам старшыні Мазырскага райвыканкама. Са снежня 2019 года — старшыня Нараўлянскага райвыканкама. 3 кастрычніка 2022 года прызначаны старшынёй Лельчыцкага райвыканкама.
2027 год у гісторыі метрапалітэна
У гэтым артыкуле пералічваюцца асноўныя падзеі з гісторыі метрапалітэнаў у 2027 годзе.
Уэс Хулахан
Уэс Хулахан (Wesley "Wes" Hoolahan, нар., Дублін) — ірландскі футбаліст, паўабаронца аўстралійскага клуба «Ньюкасл Джэтс» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Ірландыі.
Рэчыцкі праспект
Рэ́чыцкі праспект — праспект у Савецкім раёне Гомеля, адна з галоўных магістралей горада. Да 14 чэрвеня 2013 года вуліца насіла назву «Рэчыцкая шаша», з-за таго, што яна плаўна перацякае ў шашэйную дарогу да горада Рэчыца.
Размяшчэнне
Арыентаваны з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Пачынаецца ад безназоўнай плошчы на скрыжаванні з вуліцай Барыкіна і Куйбышаўскім праездам, з паўднёвага ўсходу прымыкаюць вуліцы Клермон-Феран і Жукава, з паўночна заходняга — вуліцы Крайняя і Брэсцкая, далей з паўднёвага ўсходу прымыкае вуліца Валгаградская, з поўначы — Сасновая, перасякае вуліцу Міжгароднюю, з паўднёвага ўсходу прымыкае Студэнцкі праезд, далей перасякае вуліцу Косарава, завяршаецца скрыжаваннем з Аб’язной і Давыдаўскай на граніцы горада. Працягам вуліцы з’яўляецца магістраль. Даўжыня праспекта складае каля 4,8 км.
Чарлес Арангіс
Ча́рлес Марыя́на Ара́нгіс Сандава́ль (Charles Mariano Aránguiz Sandoval; нар., Пуэнтэ-Альта, Чылі) — чылійскі футбаліст, паўабаронца бразільскага клуба «Інтэрнасьянал» з Порту-Алегры і нацыянальнай зборнай Чылі. Футбаліст Чылі 2012 года.
Кар’ера
Чарлес Арангіс з’яўляецца выхаванцам футбольнае школы «Універсідад дэ Чылі» і «Кабрэлоа», куды патрапіў ва ўзросце 13 гадоў. У апошнім клубе ён і дэбютаваў на прафесійным узроўні ў 2006 годзе ў матчы чэмпіянату Чылі супраць клуба «Кабрэсаль». У наступным годзе ён выступаў за гэту каманду на правах арэнды, пасля чаго вярнуўся ў «Кабрэлоа». У 2009 годзе Чарлес далучыўся да клуба «Кола-Кола», дзе стаў адным з лідараў каманды.
У чэрвені 2010 года Арангіс падпісаў кантракт з аргенцінскім клубам «Кільмес». Аднак 18 студзеня 2011 года перайшоў у склад «Універсідад дэ Чылі». Са студзеня 2014 года выступаў за бразільскі «Інтэрнасьянал».
Пасля паспяховага выступу на Кубку Амерыкі 2015, калі Арангіс разам са зборнай Чылі стаў чэмпіёнам, цікавасць да паўабаронцы стаў праяўляць шэраг еўрапейскіх клубаў. 13 жніўня 2015 года было афіцыйна абвешчана аб пераходзе Арангіса ў леверкузенскі «Баер 04».
У красавіку 2023 года вярнуўся ў «Інтэрнасьянал».
Дасягненні
«Кола-Кола»:
«Універсідад дэ Чылі»:
«Інтэрнасьянал»:
Rattus giluwensis
Выяўлены толькі ў Папуа-Новая Гвінея.
Уладзіслаў Віктаравіч Макавецкі
Уладзіслаў Віктаравіч Макавецкі (нар. ) — беларускі мастак, вядомы як аўтар 23-метровай драўлянай лыжкі, якую ён выразаў разам з майстрамі Яўгенам Осіпавым і Аляксандрам Паскробкам выразаў у Беразіне. Палітычны зняволены, абвінавачаны і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Мастак паводле адукацыі, скончыў Віцебскі тэхналагічны каледж паводле спецыяльнасці педагог-мастак. Пасля па размеркаванні працаваў у Беразіне ў раённым доме рамёстваў, дзе зараз месціцца 23-метровая драўляная лыжка, якую Макавецкі выразаў разам з майстрамі Яўгенам Осіпавым і Аляксандрам Паскробкам у 2016 годзе. Пасля працаваў у Цэнтры рамёстваў у Лёзне, займаўся калекцыянаваннем і рэстаўрацыяй гістарычных артэфактаў, звязаных з Другою сусветнаю вайной, частку з іх ён перадаў музею ў Беразіне.
Былы ўдзельнік «Маладога фронту», за ўдзел у арганізацыі калісьці ледзь не быў адлічаны з каледжа, дзе навучаўся, зазнаў ціск з боку адміністрацыі, але здолеў давучыцца.
Вядома, што ўлюбёная кніга Макавецкага — «Каласы пад сярпом тваім» Уладзіміра Караткевіча.
Мае малодшага брата Максіма.
Палітычны пераслед
Уладзіслаў Макавецкі быў затрыманы 18 верасня 2020 года ў Віцебску, у яго кватэры, а таксама на лецішчы бацькоў былі праведзены вобшукі, падчас якіх была канфіскавана частка рэчаў — узнагароды, каскі, спражкі ад рамянёў, сапёрныя рыдлёўкі, а таксама гіпсавая Пагоня — рэчы, рэстаўрацыяй і аднаўленнем якіх займаўся Макавецкі, а таксама тэлефон, таблет, сістэмны блок (пазней маці Макавецкага дамаглася, каб большую частку канфіскаванага вярнулі). Пасля гэтага ён быў змешчаны ў мясцовы ізалятар часовага ўтрымання. На наступны дзень паведамленне аб гэтым з’явілася ў афіцыйным Тэлеграм-канале прэс-сакратара МУС Беларусі Вольгі Чамаданавай, сцвярджалася, што Макавецкі «з’яўляецца сябрам моладзевага апазіцыйнага руху і сур’ёзна захапляецца фашысцкай сімволікай». Падставай для затрымання стаў фотаздымак і відэазапіс, на якім Макавецкі нібыта замахваецца на міліцыянераў гумавым дручком падчас сутычкі на вуліцы Праўды 6 верасня 2020. Макавецкі пазней сцвярджаў, што дручок ён выкінуў убок, каб ніхто ім не мог скарыстацца.
Праз два месяцы пасля затрымання і на наступны дзень пасля прысуду Макавецкаму ў той самы СІЗА трапіла ягоная мама Надзея: жанчына пасля працы ішла да сваёй маці абмеркаваць 40 дзён па бацьку (дзядуля Уладзіслава памёр, пакуль унук быў за кратамі), пазней праз Skype яе судзілі паводле артыкулу 23.34, праз гэта яна была вымушана звольніцца з працы са школы, дзе яна працавала выхавальніцаю групы падоўжанага дня.
9 снежня ў судзе Кастрычніцкага раёну Віцебска пачаўся разгляд крымінальнай справы Уладзіслава Макавецкага, абвінавачанага ў злачынстве паводле арт. 364 Крымінальнага кодэкса (Гвалт або пагроза ўжывання гвалту ў дачыненні супрацоўніка ўнутраных спраў), гэты артыкул прадугледжваў да 6 гадоў пазбаўлення волі. Пацярпелымі выступалі малодшы сяржант міліцыі Аляксандр Пятроўскі і старшы сяржант Дзмітрый Фядотаў, якія сведчылі, што Макавецкі перашкаджаў дзеянням міліцыянтаў, замахваўся на Фядотава «рукамі і нагамі», спрабаваў нанесці яму траўмуючае ўздзеянне, вусна пагражаў яму. Па гумоваму дручку Пятроўскі патлумачыў, што той выпаў з яго рук, бо тыя спацелі. Таксама міліцыянты выставілі да Макавецкага пазоў на кампенсацыю маральнай шкоды. Па сцверджанні прысутнага на судзе аднакласніка Макавецкага, Паўла Пруднікава, «''пракурор мэтанакіравана як бы стараецца яго засадзіць. Усімі спосабамі падказвае дваім так званым пацярпелым працаўнікам міліцыі, як і што казаць. Ну, і суддзя не вельмі хоча разбірацца''». Таксама на суддзе было адзначана, што 20 верасня адвакат Макавецкага хадайнічала аб правядзенні судова-медычнай экспертызы па пашкоджаннях цела, якія Макавецкі атрымаў 6 верасня, але сама экспертыза была праведзеная з вялікай затрымкай, што не дазволіла эксперту вызначыць механізм атрымання пашкоджанняў.
Праз тыдзень, 16 снежня 2020, суддзя Сняжана Кіндзеева вынесла прысуд, у якім прызнала Макавецкага вінаватым і прызначыла яму два гады ва ўмовах калоніі агульнага рэжыму, раней пракурор Філіпенка патрабаваў для Макавецкага тры гады калоніі. Сваёй віны Макавецкі не прызнаў, сцвярджаў, што не замахваўся на супрацоўніка дубінкай, не чыніў гвалту і не пагражаў, таксама папрасіў у міліцыянта прабачэння.
27 студзеня 2021 года сумеснаю заяваю 11 беларускіх праваабарончых арганізацыяў, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, Беларуская асацыяцыя журналістаў Уладзіслаў Макавецкі разам з іншымі быў прызнаны палітычным зняволеным. У заяве адзначаецца, што «працягласць або ўмовы пазбаўлення волі па прысудах, вынесеных у дачыненні да ўдзельнікаў пратэстных сходаў, відавочна непрапарцыйныя (неадэкватныя) правапарушэнню, па якім гэтыя асобы былі прызнаныя вінаватымі», таксама адзначаюцца шматлікія парушэнні правоў на судовых працэсах пры разглядзе палітычна матываваных спраў.
22 верасня 2021 сімвалічным хросным Уладзіслава Макавецкага стаў дэпутат Еўрапарламента.
Да суда знаходзіўся пад вартай у СІЗА-2 Віцебска, дзе і пасля прысуду яго трымалі на спецыяльным уліку, нават на спатканні з маці ён быў прыкуты да кратаў каля ваконца. Напрыканцы лютага 2021 быў этапаваны ў папраўчую калонію № 22 у Івацэвічах («Воўчыя норы»), дзе таксама стаіць на ўліку як «схільны да экстрэмізму». У СІЗА і калоніі атрымліваў лісты, на якія па магчымасці спрабаваў адказваць малюнкамі.
Макавецкі вызваліўся з папраўчай калоніі № 22 «Воўчыя норы» 7 ліпеня 2022 года, бо цалкам адбыў прызначаны яму тэрмін.
Базельскі ўніверсітэт
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны булай рымскага папы Пія II 12 лістапада 1459. Першапачаткова ўніверсітэт меў чатыры традыцыйныя факультэты: вольных мастацтваў, медыцыны, права і тэалогіі. У 1622 годзе была заснавана ўніверсітэцкая бібліятэка; сёння яна найбуйнейшая ў Швейцарыі. У 1818 годзе факультэт свабодных мастацтваў быў рэарганізаваны. Яшчэ адна рэарганізацыя адбылася ў 1937 годзе. З 1890 года ва ўніверсітэце атрымалі магчымасць навучацца жанчыны.
Ашмянскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Ашмянскага павета.
Літаратура
Та­ма­ра Бай­ра­ша­у­скай­те. [https://etalpykla.lituanistikadb.lt/object/LT-LDB-0001:J.04~2014~1473949156546/J.04~2014~1473949156546.pdf Ин­сти­тут пред­во­ди­те­лей дво­рян­ства в за­пад­ных гу­бер­ни­ях Рос­сий­ской им­пе­рии во вто­рой по­ло­ви­не XIX в. — на­ча­ле XX в. (Ви­лен­ская и Ко­вен­ская гу­бер­нии)*]
Украінскі шчыт
Украінскі шчыт, Украінскі крышталічны шчыт, Украінскі крышталічны масіў — выступ дакембрыйскага крышталічнага фундамента на паўднёвым захадзе Усходне-Еўрапейскай платформы.
Цягнецца ўздоўж сярэдняга і ніжняга цячэння р. Дняпро ад р. Гарынь да Азоўскага мора. Займае цэнтральную частку Украіны, невялікія тэрыторыі Беларусі і Растоўскай вобласці Расіі. Даўжыня больш за 1000 км, найбольшая шырыня каля 250 км, плошча каля 200 тыс. км².
На паўночным захадзе і поўначы абмежаваны Дняпроўска-Данецкім і Прыпяцкім грабенамі, на захадзе і поўдні паката паніжаецца і перакрываецца платформавым чахлом з палеазойскіх, мезазойскіх і кайназойскіх адкладаў. На шчыце маламагутнае перарывістае покрыва кайназойскіх асадкавых парод. Мерыдыянальнымі зонамі глыбінных разломаў (Арэхава-Паўлаградскай, Тальноўскай, Крыварожскай і інш.) разбіты на 5 буйных блокаў: Валына-Падольскі, Белацаркоўска-Уманскі, Кіраваградскі, Прыдняпроўскі і Прыазоўскі. Разломы паўночна-заходняга і паўночна-ўсходняга распасцірання падзяляюць іх на больш дробныя глыбы. Складзены пераважна з глыбокаметамарфізаваных архейскіх парод, прарваных рознаўзроставымі гранітамі. Да мерыдыянальных зон разломаў, якія закладзены ў познім археі і актыўна развіваліся ў пратэразоі, прымеркаваны ніжнепратэразойскія ўтварэнні (гнейсы, метамарфізаваныя вулканагенна-тэрыгенныя пароды), у т.л. жалезістыя кварцыты (джэспіліты). На захадзе Прыдняпроўскага блока размешчана Крыварожская зона (у т.л. Крыварожскі жалезарудны басейн, Крамянчугская магнітная анамалія). Вулканіты і кварцыты оўруцкай серыі (верхні пратэразой) перакрываюць граніты рапаківі, якія разам з габра-анартазітамі (пач. позняга пратэразою) утвараюць буйныя плутоны — Корасценьскі і Корсунь-Наваміргарадскі.
IC 5033
IC 5033 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Неасабовыя формы дзеясловаў англійскай мовы
Неасабовыя формы дзеясловаў англійскай мовы (English verbals) - гэта асобыя часціны англійскай мовы, якія ўтвараюцца ад дзеясловаў. Існуюць 3 віды такіх форм - інфінітыў (infinitive), герундый (gerund) і дзеепрыметнік (participle). Кожная з гэтых форм мае некалькі форм выражэння часу і стану.
Формы інфінітыва
Інфінітыў англійскай мовы не мае адпаведных беларускіх эквівалентаў за выключэннем простай формы (рабіць-зрабіць) і таму перакладаецца іншымі формамі дзеясловаў. Напрыклад: He can have been working for us for 5 months - Магчыма, ён працуе на нас ужо 5 месяцаў.
Выкарыстанне часціцы to з інфінітывамі
Звычайна інфінітыў ставіцца з часціцай to, калі выступае ў сказе ў ролі дзейніка (To read this book is very important - Важна прачытаць гэту кнігу), выказніка (My wish is to be with her — Мае жаданне - быць з ёй), азначэння (He is a man to trust — Ён чалавек, якому можна давяраць) ці з'яўляецца часткай уводнай фразы (To be quite frank, I don't want to go there - Шчыра кажучы, я не хачу туды ісці). Але калі інфінітыў выконвае ролю дапаўнення пасля некаторых дзеясловаў і фраз ён можа ставіцца без часціцы to. Па-англійску такая форма інфінітыва называецца голай (bare infinitive). Пасля большасці мадальных дзеясловаў усе формы інфінітыва ідуць без суправадження гэтай часціцы. Астатнія выпадкі выкарыстання інфінітыва без часціцы to можна ўмоўна падзяліць на групы:
Пасля дзеяслова help (дапамагаць) часціца to з інфінітывам з'яўляецца факультатыўнай (г.зн. яе можна ці ставіць, ці не) (He helped me (to) finish my job - Ён дапамог мне скончыць работу)
Форма -ing
Герундый і дзеепрыметнік цяперашняга часу (Present Participle) аб'ядноўвае агульнасць форм. Паколькі яны ўсе ўтрымліваюць суфікс ing, для зручнасці і герундый, і дзеепрыметнік цяперашняга часу могуць называць формай -ing ці ing'авай формай.
У сказе герундый і дзеепрыметнік цяперашняга часу адрозніваюцца значэннем. У сказе Reading books is important слова reading з'яўляецца герундыем і перакладаецца на беларускую назоўнікам ці дзеясловам, паколькі герундыяльнай формы ў беларускай мове няма: "Чытаць кнігі важна" альбо "Чытанне кніг важна". А дзеепрыметнік цяперашняга часу перадаецца на беларускую дзепрыметнікам, дзеепрыслоўем ці даданым сказам. (Reading a book he was thinking of her - Чытаючы кнігу, ён працягваў думаць пра яе/Калі ён чытаў кнігу, ён усе яшчэ думаў пра яе.)
Дзеепрыметнік прошлага часу
Дзеепрыметнік прошлага часу (Past Participle) звычайна яшчэ мае назву 3-й формы няправільных дзеясловаў. Выкарыстоўваецца ў пасіўным (залежным) стане і завершанай форме дзеясловаў. Можа выступаць у ролі азначэння і перакладацца на беларускую прыметнікам: I never saw her so tired — Ніколі не бачыў яе такой стомленай.
Складанае дапаўненне
Складанае дапаўненне (Complex object) складаецца з камбінацыі інфінітыва ці дзеепрыметніка цяперашнягя часу і назоўніка ці займенніка, якія ставяцца пасля выказніка. У наступных прыкладах складанае дапаўненне вылучана курсівам.
Складаны дзейнік
Складанае дзейнік (Complex subject) утвараецца пры спалучэнні інфінітыва, які стаіць пасля дзеяслова-выказніка ў пасіўным стане і дзеясловаў seem (здавацца), appear (аказацца), prove (аказацца), turn out (аказацца), happen (здарыцца) i chance (аказацца) і дзейніка, які выражаны назоўнікам і займеннікам. Складаны дзейнік у наступных прыкладах вылучаны курсівам.
Незалежны дзеепрыметнікавы абарот
Звычайна гэта канструцыя ў сказе аддзяляецца коскай і перакладаецца на беларускую мову даданым сказам. У прыкладах, якія прыведзены ніжэй, незалежны дзеепрыметнікавы абарот вылучаецца курсівам.
Канструкцыі з герундыем
У сучаснай англійскай мове існуюць 2 канструкцыі з герундыем:
Як бачна на вышэй апісаных прыкладах, канструкцыі з герундыем перакладаюцца на беларускую даданым сказам. Магчыма таксама перакладаць такія канструкцыі назоўнікамі.
Сандэрленд
Са́ндэрленд (Sunderland; англійскае вымаўленне : ) — горад у англійскім графстве Тайн-энд-Уір, цэнтр адміністрацыйнага раёна Сіці-оф-Сандэрленд. Насельніцтва — 174,286 чалавек (2011).
Гісторыя
Першыя паселішчы на месцы сучаснага Сандэрленда вядомыя яшчэ з Новакаменнага стагоддзя і часоў Старажытнага Рыма. У 674 годзе быў заснаваны манастыр, што паклала пачатак гісторыі горада. У канцы VIII стагоддзя, раён быў захоплены вікінгамі і да сярэдзіны IX стагоддзя манастыр быў закінуты. У пачатку XII стагоддзя на месцы Сандэрленда знаходзілася невялікая рыбацкая вёска. З сярэдзіны XIV стагоддзя пачало развівацца суднабудаванне, а з 1589 года стала перапрацоўвацца харчовая соль. У наш час Сандэрленд — буйны порт, у горадзе размяшчаюцца прадпрыемствы суднабудавання, дрэваапрацоўкі, швейнай прамысловасці, вытворчасці паперы, радыётэхнікі, шкла. Каля горада вядзецца здабыча каменнага вуглю, які вывозіцца праз порт.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2001 года, у горадзе пражывае 177739 жыхароў, гэта 26-й па колькасці насельніцтва населены пункт у Англіі. 98,1 % якія пражываюць адносяцца да белай расы. 81,5 % адносяць сябе да хрысціян, 9,6 % — нерэлігійныя, астатнія адносяцца да іншых канфесій ці не назвалі сваё веравызнанне.
Геаграфія і клімат
Сандэрленд размешчаны на ўзбярэжжы Паўночнага мора ў вусці ракі Уір, клімат у горадзе вільготны, ветраны і туманны.
Спорт
Найбольш распаўсюджаны від спорту ў горадзе — футбол. Прафесійны клуб «Сандэрленд» выступае ў Англійскай футбольнай лізе 1, трэцім па значнасці дывізіёне ў сістэме футбольных ліг Англіі. Клуб быў чэмпіёнам Англіі па футболе 6 разоў (апошні раз — у сезоне 1935/36). Стадыён «Сандэрленда» Стэдыум оф Лайт умяшчае каля 49 тысяч гледачоў. Таксама ў горадзе маецца і клуб па жаночым футболе.
У горадзе прысутнічаюць аматарскія клубы па рэгбі і крыкеце.
У 1966 годзе на стадыёне «Рокер Парк» у Сандэрлендзе праходзілі матчы чэмпіянату свету па футболе, у якіх, у прыватнасці, брала ўдзел зборная СССР.
Парламенцкія выбары ў Іспаніі (1936)
Выбары ў II Картэсы Рэспублікі (Cortes Generales) 1936 года ў Іспаніі адбыліся 16 (першы тур) і 23 лютага (другі тур), сталі трэцімі і апошнімі парламенцкімі выбарамі ў перыяд Другой Рэспублікі. У цэлым вынікі выбараў прынята лічыць справядлівымі, хоць мелі месца абмежаваныя выпадкі фальсіфікацыі. Яўка на выбары склала 9 792 700 выбаршчыкаў (72,95 %).
Перадгісторыя
Паражэнне левых на выбарах 1933 года прывяло да заканчэння «рэфармісцкага двухгоддзя» (1931—1933). Наступныя два гады, падчас якіх кіравалі правацэнтрысцкія кабінеты, увайшлі ў гісторыю краіны як «кансерватыўнае двухгоддзе» (1933—1935). Пачынаючы з 16 снежня 1933 года і па 25 верасня 1935 года змянілася два кабінета, першы з якіх узначальваў Алехандра Лерус. Усе яны былі падтрымку Хасэ Марыі Хіль-Роблеса, лідара Іспанскай канфедэрацыі незалежных правых (CEDA), прадстаўнікі якой двойчы ўключаліся ў склад урада. Таксама ў кабінеты радыкалаў уваходзілі міністры ад правых лібералаў, аграрыеў, галісійскіх аўтанамістаў і ліберальных дэмакратаў.
25 верасня 1935 года Лерус сфармаваў новы кабінет, у які ўключыў адразу траіх прадстаўнікоў правых. Уваходжанне ва ўрад членаў CEDA справакавала масавыя выступы левых рэспубліканцаў, незадаволеных «кансерватыўным паваротам». Найбольш значнымі сталі агульнаіспанская масавая забастоўка, якая ўвайшла ў гісторыю як рэвалюцыя 1934 года. Уладам у выніку ўдалося падавіць масавыя пратэсты. Паўстанне было задушана войскамі пад камандаваннем генерала Франсіска Франка.
У красавіку 1935 года правыя ініцыявалі падзенне кабінета і два месяцы ва ўладзе быў урад меншасці, складзены з радыкалаў і правых лібералаў. 6 мая Лерус сфармаваў новы кабінет, у які ўвайшлі ўжо пяць членаў CEDA, у тым ліку і сам Роблес. Пачынаючы з выбараў 1933 года, у выніку дзейнасці правацэнтрысцкіх урадаў заработная плата сельскагаспадарчых рабочых упала ўдвая, армія была рэфармавана, практычна цалкам ачысціўшыся ад рэспубліканцаў, у той час як афіцэры лаяльныя Роблесу атрымлівалі павышэнне. Аднак нават пасля ўваходжання CEDA ва ўрад, правым не ўдалося дамагчыся ўнясення паправак у Канстытуцыю.
Тым часам, у 1935 годзе Мануэль Асанья Дыяс, які ўзначальваў урад у перыяд «рэфармісцкага двухгоддзя» і Індалесіа Прыета, лідар умеранага крыла сацыялістаў, пачынаюць аб’ядноўваць левыя сілы з мэтай стварэння шырокай леварэспубліканскай кааліцыі (Народны фронт).
Канец «кансерватыўнаму двухгоддзю» быў пакладзены восенню 1935 года, калі высветлілася, што ўлады, насуперак забароне азартных гульняў у рулетку, дазволілі адкрыць казіно з рулеткай. Узамен лідары радыкалаў, у тым ліку і Алехандра Лерус, атрымлівалі частку прыбытку. У выніку, Лерусу прыйшлося падаць у адстаўку. Быў сфармаваны кабінет на чале з беспартыйным Хаакінам Чапапрыета.
Выбары і вынікі
Як і на выбарах 1933 года Іспанія была падзелена на шматмандатныя выбарчыя акругі; напрыклад, у Мадрыд абіраліся 17 дэпутатаў. Кожны выбаршчык мог прагаласаваць за некалькі кандыдатаў, напрыклад, у выпадку Мадрыда, за 13 чалавек. Гэта спрыяла шырокім кааліцыям, у прыватнасці, у Мадрыдзе Народны фронт, набраўшы 54,64 % галасоў, выйграў 13 мандатаў, а кааліцыя правых і радыкалаў, атрымаўшы 45,36 % галасоў, заваявала толькі 4.
Выбары завяршыліся пераважнай перамогай левых сіл. Левыя рэспубліканцы, марксісты і левыя нацыяналісты змаглі атрымаць у агульнай складанасці 278 месцаў у Картэсах (58,77 % ), павялічыўшы сваё прадстаўніцтва ў парламенце ў 2,78 разы. Правыя, у тым ліку манархісты і традыцыяналісты, змаглі заваяваць толькі 128 месцаў, амаль на траціну менш чым у 1933 годзе. Панеслі страты і іх саюзнікі, рэспубліканцы цэнтра і правага крыла (страцілі амаль 3/4 сваіх мандатаў).
У адрозненне ад папярэдніх выбараў 1933 года левыя сілы змаглі аб’яднацца, утварыўшы шырокую кааліцыю леварэспубліканскіх сіл. Хоць аб’яднаным левым па галасах выбаршчыкаў атрымалася толькі ненашмат апярэдзіць сваіх правых апанентаў, у той жа час перавага Народнага Фронту над Саюзам правых па колькасці парламенцкіх мандатаў аказалася пераважнай, дазволіўшы левым вярнуцца да ўлады і сфармаваць свой урад. Новым кіраўніком Савета Міністраў стаў Мануэль Асанья, які ўзначальваў кабінет у перыяд так званага «рэфармісцкага двухгоддзя» (1931—1933).
Вынікі выбараў 1936 года сталі адной з галоўных прычын путчу 17-18 ліпеня таго ж 1936 года, якіх хоць і не прывёў да звяржэння ўрада Народнага фронту, але паслужыў пачаткам грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Канфлікт завяршыўся падзеннем Другой Рэспублікі і ўсталяваннем дыктатуры Франка.
4-я Клічаўская партызанская брыгада
4-я Клічаўская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1942 года. Дзейнічала на тэрыторыі Клічаўскага і сумежных з ім раёнаў. У маі 1943 года брыгада была расфарміравана.
Прадавец (значэнні)
Прадаве́ц:
4-я Клічаўская партызанская брыгада
Склад
Брыгада была сфарміраванана базе 152-га, 720-га, 115-га атрадаў і Клічаўскага спецатрада. Пасля расфарміравання брыгады 152-і і115-ы атрады былі вылучаны ў асобна дзейныя.
Гісторыя
Партызаны вяли баі з немцамі за ўтрыманне і пашырэнне партызанскай зоны, у красавіку 1943 года ўдзельнічалі ў ліквідацыі гарнізона ў вёсцы Суша. Асноўны ўдар наносіліна чыгуначных участках Асіповічы — Жлобін, Быхаў — Жлобін; 10 лютага — 20 сакавіка 1943 года на чыгуначным участку Быхаў — Жлобін падарвалі чатыры эшалоны.
Ласкі павет
Ласкі павет (Powiat łaski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Лодзьскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Ласк. Займае плошчу 618,23 км². Насельніцтва павета складае 50,2 тыс. чалавек.
Тадэвуш Канвіцкі
Тадэвуш Канвіцкі ( — ) — польскі пісьменнік і кінарэжысёр.
У час 2-й сусветнай вайны партызаніў у атрадзе Арміі Краёвай на Віленшчыне, па вайне пісаў сацрэалістычную прозу і публіцыстыку (кнігі «Падчас будовы»(1950), «Улада» (1954). Пачынаючы 1960-х, адыходзіць ад ранейшай эстэтыкі і звяртаецца да мэтафарычна-гратэскавых мастацкіх формаў (раманы «Нішто або нішто» (1971), «Польскі комплекс»(1977) і г.д.). У 2001 выйшла кніга інтэрв'ю з Т. Канвіцкім «Pamiętam, że było gorąco. Rozmowy z Tadeuszem Konwickim przeprowadzili Katarzyna Bielas i Jacek Szczerba».
Герасім (мітрапаліт Кіеўскі)
Гера́сім (? — 26 ліпеня 1435) — праваслаўны царкоўны дзеяч ВКЛ.
З 1417 г. епіскап смаленскі. У 1432—35 гг. мітрапаліт літоўскі. Паводле некаторых летапісаў, меў тытул «мітрапаліт кіеўскі і ўсяе Русі». Аднак улада Герасіма абмяжоўвалася тэрыторыяй ВКЛ і некаторых суседніх усходне-славянскіх зямель (напрыклад, Пскова), бо ў 1433 г. галавой праваслаўнай царквы Маскоўскай дзяржавы з такім жа тытулам «мітрапаліт Кіеўскі і ўсяе Русі» быў абраны разанскі епіскап Іона.
Rattus hainaldi
Rattus hainaldi - від пацукоў, сямейства мышыных.
Герасім (мітрапаліт Кіеўскі)
Герасім быў пасвячоны ў мітрапаліты ў Канстанцінопалі патрыярхам Іосіфам па просьбе вялікага князя літоўскага Свідрыгайлы. Працягваў жыць у Смаленску.
Rattus hainaldi
Выяўлены толькі ў Інданезіі.
Герасім (мітрапаліт Кіеўскі)
Рымскі Папа Яўген IV спадзяваўся з дапамогай Герасіма падпісаць унію з праваслаўнай царквой ВКЛ.
З пачаткам у 1432 г. вайны паміж Свідрыгайлам і Жыгімонтам Кейстутавічам Герасім быў на баку Свідрыгайлы, аднак у 1435 г. быў абвінавачаны апошнім у тайных зносінах з Жыгімонтам, арыштаваны і спалены на вогнішчы ў Віцебску. Расправа з Герасімам падарвала аўтарытэт Свідрыгайлы ў войску і садзейнічала яго паражэнню.
NGC 2440
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Rattus hoffmanni
Rattus hoffmanni — від пацукоў, сямейства мышыных.
Выяўлены толькі ў Інданезіі.
Фазіль Абдулавіч Іскандэр
Фазі́ль Абду́лавіч Іскандэ́р (Фази́ль Абду́лович Исканде́р; нар., , Абхазія — , Перадзелкіна, Масква, Расія) — рускі пісьменнік.
Біяграфія
Бацька Фазіля быў дэпартаваны ў 1938 годзе з СССР разам з іншымі асобамі іранскага паходжання. Фазіля выхоўвалі сваякі па матчынай лініі. Скончыў Сухумскую школу з залатым медалем, паступіў у Маскоўскі бібліятэчны інстытут, у 1951 годзе перавёўся ў Літаратурны інстытут імя Горкага, які скончыў у 1954 годзе. Працаваў у газетах «Бранскі камсамолец», «Курская праўда». У 1956 годзе вяртаецца ў Сухумі, працуе ў Абхазскім літаратурным выдавецтве. З 1956 года рэгулярна публікуе вершы ў журнале «Літаратурная Абхазія». У 1957 годзе прыняты ў СП СССР.
Цяпер жыве ў Маскве.
Творчасць
Пісаў у асноўным на рускай мове. З 1956 года рэгулярна публікаваў вершы ў журнале «Літаратурная Абхазія». У колішнім СССР вядомы за яскравае апісанне каўказскага жыцця.
Узнагароды
Лаўрэат Пушкінскай прэміяй (1993), прэміі «Трыумф» (1999).
Санту-Антонью
Са́нту-Анто́нью (Santo António) — горад у Сан-Тамэ і Прынсіпі, размешчаны на востраве Прынсіпі. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Прынсіпі і акругі Пагуі. У 1752—1852 гадах быў галоўным горадам калоніі. Размяшчаецца на паўночна-ўсходнім узбярэжжы вострава, на рацэ Палота. Станам на 2005 год у горадзе пражывала 1 156 чалавек.
Наліўкі
Да 30 кастрычніка 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Доўгаўскага сельсавета.
IC 5034
IC 5034 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аперацыя «Дамаская Сталь»
Аперацыя «Дамаская сталь» — наступленне сіл Сірыйскай арабскай арміі ў раёне Усходняй Гуты.
Усходняя Гута — аплот ісламістаў
З пачаткам хваляванняў у Сірыі ў сакавіку 2011 года многія жыхары Усходняй Гуты далучыліся да ўдзельнікаў пратэстаў супраць прэзідэнта Башара Асада. Да лістапада 2012 года антыўрадавыя паўстанцы ўсталявалі кантроль над анклавам, у лютым 2013 года захапілі частку акруговай дарогі на ўскраінах Дамаска і прарваліся ў сталічны раён Джабар. Перайшоўшы ў контрнаступленне пры падтрымцы Ірана і шыіцкага руху Хезбала, Сірыйская арабская армія ў маі 2013 года пачала аблогу Усходняй Гуты.
Ісламісты ператварылі Усходнюю Гуту ў сапраўдны умацраён з шырокай сеткай абарончых збудаванняў. Баевікі стварылі разгалінаваную сістэму тунэляў, выкарыстоўваючы аператыўныя перагрупоўкі сіл і паспяхова адбівалі спробы ўрадавай арміі заняць раён. Апроч іншага, сірыйскія ўлады доўгі час не мелі свабодных сіл для арганізацыі аперацыі ў гэтым раёне.
Лінія судотыку бакоў пралягала па ўсходняй ускраіне Дамаска — пад кантролем апазыцыі разам з многімі населенымі пунктамі прадмесцяў таксама знаходзіліся часткі сталічных раёнаў Джабар і Айн Тарма. Баевікі на працягу некалькіх гадоў ажыццяўлялі абстрэлы жылых раёнаў сталіцы, што прыводзіла да шматлікіх ахвяр сярод мірных жыхароў. Акрамя гэтага, баевікі неаднаразова рабілі спробы прарыву і захопу новых тэрыторый.
Найбольш буйной антыўрадавай групоўкай Усходняй Гуты да сярэдзіны 2017 г. была «Джэйш аль-Іслам», якая базавалася ў горадзе Дума (на пачатак 2018 г. яе колькасць ацэньвалася ў 10—15 тысяч ). Цэнтральную і заходнюю часткі Усходняй Гуты, уключаючы сталічныя раёны Джабар і Айн Тарма, кантралявалі ў асноўным баевікі з «Файлак ар-Рахман», афіляванай са Свабоднай сірыйскай арміяй. Самымі нешматлікімі групоўкамі былі «Ахрар аш-Шам» (базавалася ў Хараста) і «Тахрыр аш-Шам» (ХТШ), якая кантралявала невялікія населеныя пункты, такія як Арбіл, аль-Ашары і Бейт-Нейм, і якая налічвала на люты 2018 году каля паўтысячы баевікоў.
Ва Усходняй Гуце адбыўся адзін з самых смяротных эпізодаў сірыйскай вайны: 21 жніўня 2013 году невядомыя выпусцілі па жылых кварталах некалькі ракет з боегалоўкамі, начынены зарынам. Паводле розных звестак, загінулі ад 300 да 1500 чалавек.
Стварэнне зон дээскалацыі
У пачатку 2017 года ў рамках перамоўнага працэсу ў Астане (Казахстан), ініцыяванага Расіяй, Турцыяй і Іранам, былі выпрацаваны дамоўленасці аб стварэнні на тэрыторыі Сірыі чатырох так званых «зон дээскалацыі», адной з якіх па пагадненні Расіі, Ірана і Турцыі ад 4 мая 2017 года стала Усходняя Гута. У наступныя месяцы, аднак, напружанасць вакол гэтага рэгіёна не спадала. Да канца 2017 года сітуацыя вакол Усходняй Гуты прыняла пагрозлівы характар, перамір’е тут дзейнічала толькі фармальна, і сірыйскія ўлады былі зацікаўлены ў ліквідацыі крыніцы пагрозы, размешчанага ў непасрэднай блізкасці да сталіцы. Пры гэтым у мяцежным анклаве, цалкам блакіраваным урадавай арміяй, акрамя баевікоў заставалася і мірнае насельніцтва, якое складала ад 250 да 400 тысяч.
Студзень 2018
У студзені 2018 года сітуацыя ва Усходняй Гуце абвастрылася. У ноч на 1 студзеня ўзброеныя атрады радыкальнай апазіцыі, парушыўшы дамоўленасці аб спыненні агню, перайшлі ў наступ і блакавалі стратэгічны аб’ект — транспартную базу (склад бронетэхнікі) Хараста, адрэзаўшы яе ад падкантрольных сірыйскай арміі тэрыторый на захадзе.
Праз тыдзень урадавыя сілы змаглі аднавіць кантроль над базай і дэблакіраваць яе, аднак баі за суседнія кварталы працягнуліся. У ходзе жорсткіх баёў з ужываннем танкаў і артылерыі абодва бакі панеслі вялікія страты. У далейшым у гэтым раёне штодня адбываліся перастрэлкі і пазіцыйныя баі паміж атрадамі апазіцыі і вайсковымі падраздзяленнямі. Групоўкі радыкальнай апазіцыі ажыццяўлялі рэгулярныя мінамётныя абстрэлы жылых кварталаў сталіцы, што прыводзіла да ахвярам сярод мірнага насельніцтва горада.
9 студзеня з правінцыі Дэйр-эз-Зор у раён Усходняя Гута прыбыла падраздзялення элітнай 104-й паветрана-дэсантнай брыгады Рэспубліканскай гвардыі пад камандаваннем генерала Гасана Тарафа.
На працягу некалькіх тыдняў урадавыя сілы і саюзныя атрады апалчэння займаліся ўмацаваннем пазіцый і падрыхтоўкай да поўнамаштабнага наступу супраць апазіцыйных фарміраванняў.
Баявыя дзеянні
У пачатку лютага, пасля таго як перамовы пры пасярэдніцтве расійскага Цэнтра па прымірэнні варагуючых бакоў з апазіцыйнымі групоўкамі ў анклаве пацярпелі няўдачу. У сувязі з тым урадавыя сілы прыступілі да нанясення авіяцыйных і артылерыйскіх удараў. У выніку да 8 лютага, па даных SOHR (Syrian Observatory for Human Rights), ва Усходняй Гуце загінулі да 200 мірных жыхароў.
16 лютага сюды прыбыў камандуючы брыгадай армейскага спецназа «Сілы Тыгра» УС Сірыі брыгадны генерал Сухель аль-Хасан. Меркавана да аперацыі, акрамя спецназа «Тыгр», былі прыцягнуты 1-я, 4-я і 9-я танкавыя дывізіі, а таксама падраздзяленні 14-й дывізіі спецыяльнага прызначэння, 104-й, 105-й і 106-й брыгад Рэспубліканскай гвардыі УС Сірыі.
18 лютага вайсковая артылерыя аднавіла ўдары па пазіцыях ісламісцкіх груповак у розных раёнах Усходняй Гуты. Авіяцыйныя і артылерыйскія ўдары не спыняліся на працягу наступных васьмі дзён.
Прадстаўнік Дзярждэпартамента ЗША Хізэр Науэрт 21 лютага заявіла, што за два дні ва Усходняй Гуце загінулі больш за 100 мірных жыхароў. Такія ж лічбы прыводзіў прадстаўнік генеральнага сакратара ААН Стэфан Дзюжарык. Сірыйскі цэнтр маніторынгу правоў чалавека, які базуецца ў Лондане, 20 лютага паведаміў, што за 48 гадзін ва Усходняй Гуце загінулі як мінімум 250 чалавек, сярод якіх 58 дзяцей і 42 жанчыны. Адміністрацыя ЗША абвінаваціла Расію і Сірыю у бедах мірных жыхароў. Масква адмовілася прызнаваць дачыненне да гібелі мірных жыхароў і назвала абвінавачванні амерыканцаў «беспадстаўнымі».
20 лютага баевікі «Джэбхат ан-Нусра» абстралялі будынак расійскага Цэнтра па прымірэнні варагуючых бакоў у Сірыі. 21 лютага кіраўнік Цэнтра генерал-маёр Юрый Еўтушэнка заявіў, што ва Усходняй Гуце склалася крытычная гуманітарная і сацыяльна-эканамічная сітуацыя, перамоўны працэс па мірным урэгуляванні канфлікту ў раёне сарваны: «Заклікі расійскага цэнтра па прымірэнні да групоўкам незаконных узброеных фарміраванняў ва Усходняй Гуце спыніць супраціў, скласці зброю і ўрэгуляваць свой статус выніку не мелі». Па словах Еўтушэнка, апазіцыйныя групоўкі ва Усходняй Гуце «перашкаджаюць выхаду насельніцтва з падкантрольных тэрыторый праз пункт пропуску ў раёне населенага пункта Мухайм Аль-Вафідын».
24 лютага Савет Бяспекі ААН, пасля двухдзённых дэбатаў, прыняў рэзалюцыю 2401 аб перамір’і ва Усходняй Гуце. Савет Бяспекі запатрабаваў спыніць баявыя дзеянні ў гэтым раёне як мінімум на 30 дзён для аказання гуманітарнай дапамогі насельніцтву і эвакуацыі мірных жыхароў, якія маюць патрэбу ў медыцынскай дапамогі. Пры гэтым адзначалася, што перамір’е не распаўсюджваецца на тэрарыстычныя групоўкі «Ісламская дзяржава», «Аль-Каіда» і «Джэбхат ан-Нусра». Рэзалюцыю падтрымалі ўсе члены СБ ААН, уключаючы Расію.
Сцяг Гарадзеі
Сцяг Гарадзеі — адзін з афіцыйных сімвалаў гарадскога пасёлка Гарадзея Нясвіжскага раёна.
Аперацыя «Дамаская Сталь»
Баявыя дзеянні
11 сакавіка большая частка анклава была занята ўрадавымі сіламі, а тыя, што засталіся, баевікі былі падзялілі на 3 часткі. Пасля 20 сакавіка паўстанцы ў горадзе Хараста пагадзіліся скласці зброю і адправіцца ў Ідліб. Вывад баевікоў пачаўся 22 сакавіка.
Сцяг Гарадзеі
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, якое складаецца з трох гарызантальных роўнавялікіх палос: верхняй — белай, сярэдняй — жоўтай, ніжняй — блакітнай.
Аперацыя «Дамаская Сталь»
Баявыя дзеянні
31 сакавіка сірыйская армія ўзяла пад кантроль амаль усю тэрыторыю Усходняй Гуты, акрамя горада Дума. Групоўка «Джэйш-аль-Іслам» адмовілася пакідаць горад, але затым пачала перамовы аб выхадзе з анклава, якія пазней былі сарваны. 6 красавіка ўрадавыя войскі Сірыі прыступілі да штурму горада Дума, які скончыў 8 красавіка пагадненнем аб вывазе пакінутай партыі баевікоў. Аднак днём 7 красавіка антыўрадавая арганізацыя «Белыя каскі» зняла на відэа мамент, дзе нібы мела месца хімічная атака на мірных жыхароў горада. Заяўленая колькасць ахвяр (70 загінуўшых і больш за 500 пацярпелых) задакументавана не была, што аднак не перашкодзіла Савету бяспекі ААН 9 красавіка абвінаваціць у інцыдэнце Башара Асада і яго расійскіх саюзнікаў.
Сцяг Гарадзеі
Апісанне
Сцяг гарадскога пасёлка Гарадзея зацверджаны рашэннем Гарадзейскага пасялковага выканаўчага камітэта ад 24 жніўня 2000 года № 31. Аўтар сцяга А. А. Шпунт.
Аперацыя «Дамаская Сталь»
Баявыя дзеянні
12 красавіка 2018 года супраціў ісламістаў у Думе быў цалкам задушаны.
Уладзімір Пятровіч Антоненка
Уладзімір Пятровіч Антоненка (нар. 1974, в. Дзёрнавічы, Нараўлянскі раён) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
3 кастрычніка 2022 года прызначаны старшынёй Нараўлянскага райвыканкама.
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі «За бездакорную службу» III, II, I ступеней, а таксама «За адзнаку ў воінскай службе».
Абу Аюб аль-Масры
Абу Аюб аль-Масры (أبو أيّوب المصري; таксама вядомы як Абу Хамза аль-Мухаджыр; 1968—18 красавіка 2010) — егіпецкі баевік, другі кіраўнік Аль-Каіды ў Іраку пасля гібелі аз-Заркаві, першы лідар групоўкі «Ісламская дзяржава Ірак».
Біяграфія
Па даных крыніц спецслужбаў ЗША, Масры нарадзіўся ў 1965—1966 гадах. Каля 1982 года далучыўся да групоўкі «Егіпецкі Ісламскі джыхад». Лічыцца, што ён быў разам з Усама бін Ладэнам у Судане ў 1995-м, потым пераехаў у Пакістан. У 2002 годзе, пасля падрыхтоўкі ў Афганістане, паехаў у Ірак. Да таго, як змяніць забітага Заркаві, ён быў кіраўніком разведкі групоўкі ў Паўночнай Афрыцы і на Блізкім Усходзе.
На пасаду лідара іраксай ячэйкі «Аль-Каіды» быў прызначаны 12 чэрвеня 2006 года
Міхіл Адрыянсан дэ Ройтэр
Міхіл Адрыянсан дэ Ройтэр (Michiel Adriaenszoon de Ruyter;  — ) — нідэрландскі адмірал.
Абу Аюб аль-Масры
Біяграфія
У кастрычніку 2006 года іракскія спецслужбы заявілі, што Масры забіты. Тады гэтыя звесткі не пацвердзіліся. 1 мая 2007 года МУС Ірака зноў аб’явіў аб смерці тэрарыста, на гэты раз нібыта ў выніку сутыкнення паміж рознымі групоўкамі баевікоў. Пры гэтым іракскія ўлады заявілі, што ў іх распараджэнні цела Масры няма.
У лютым 2007 г. паранены ў ходзе амерыканскай спецаперацыі, а яго памочнік забіты. 9 мая 2008 года была атрымана, а затым абвергнута інфармацыя аб яго захопе пад Масулам амерыканскімі вайскоўцамі. 18 красавіка 2010 года забіты ў перастрэлцы. Яго пераемнікам, трэцім лідарам іракскай ячэйкі «Аль-Каіды» ў сярэдзіне мая 2010 года стаў мараканец Абу Сулейман ан-Насір.
Міхіл Адрыянсан дэ Ройтэр
Біяграфія
У 11 гадоў ужо быў юнгам на караблі; у 1635 годзе капітанам хадзіў у Грэнландыю, затым з гандлёвымі мэтамі некалькі разоў бываў у Бразіліі; у 1641 годзе Ройтэр удзельнічаў у бітве галандцаў у саюзе з партугальцамі супраць Іспаніі каля мыса Сан-Вісенты. Затым Ройтэр удала вёў барацьбу з берберскімі піратамі. Калі ў 1652 годзе пачалася вайна з Англіяй, Ройтэр з нідэрландскім флотам адправіўся да берагоў Англіі, каля Плімута ўступіў у бітву з англійскім флотам, які знаходзіўся пад камандваннем адмірала Эйск'ю, і прымусіў яго адступіць, не страціўшы ніводнага карабля, у той час як англічане пазбавіліся 3 караблёў і 1500 салдат; затым, аднак, Ройтэр мусіў сплысці, таму што да англічан прыбылі падмацаванні.
У наступным годзе ўдзельнічаў у ваенных дзеяннях адмірала Тромпа. Далейшая дзейнасць Ройтэра была накіравана галоўным чынам на знішчэнне марскіх разбойнікаў у Міжземным моры; адно імя яго наводзіла страх на піратаў. У 1665 годзе быў прызначаны галоўным начальнікам флоту ў вайне супраць англічан, у наступным годзе тройчы разбіў непрыяцельскі флот каля берагоў Англіі. 19-24 чэрвеня 1667 года здзейсніў набег на размешчаны ў вусці ракі Тэмзы Чатэм, знішчыўшы 15 буйных і мноства дробных брытанскіх караблёў, чым навёў нямалы страх на сам Лондан.
У 1672 годзе Ройтэр, ужо як адмірал, камандаваў флотам з 70 караблёў супраць злучаных сіл французаў і англічан і атрымаў значную перамогу пры Соўлбэі (усходняе ўзбярэжжа Англіі), а ў наступным годзе меў некалькі ўдалых сутыкненняў з герцагам д’Эстрэ.
Пасланы ў 1675 годзе ў Міжземнае мора на дапамогу іспанцам, Ройтэр вызваліў з палону 30 венгерскіх рэфармацкіх святароў, якія пакутвалі на неапалітанскіх галерах.