cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр фон Лінзінген
Біяграфія
Ад 5 ліпеня 1915 года камандаваў Бугскай арміяй і, адначасова, з 18 верасня 1915 года галоўнакамандуючы групай армій «Лінзінген» у Паўднёвай Польшчы. Атрымаў перамогу на Буге летам 1915 года. У канцы мая 1916 года пад кіраўніцтвам Лінзінгена ў раёне Ковеля была створана ўдарная групоўка, задачай якой было спыніць наступ рускага Паўднёва-Заходняга фронту.
У лютым 1918 года, маючы звыш 20 пяхотных і больш за 5 кавалерыйскіх дывізій, развіваў наступ у напрамку лініі Кіеў — Палтава — Адэса. З 31 сакавіка 1918 года галоўнакамандуючы ў Брандэнбургу і губернатар Берліна.
Памёр у 1935 годзе.
Уладзімір Андрэевіч Дворнік
Уладзі́мір Андрэ́евіч Дво́рнік (нар., в. Ровенская Слабада Гомельскай вобласці, БССР) — дзяржаўны дзеяч Беларусі, Заслужаны працаўнік сельскай гаспадаркі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Рэчыцкі зааветтэхнікум, Віцебскі ветэрынарны інстытут.
Пасля заканчэння Рэчыцкага тэхнікума працаваў галоўным ветэрынарным урачом калгаса «Усход» Нараўлянскага раёна, намеснікам старшыні калгаса «Дружба» Мазырскага раёна, галоўным дзяржаўным ветэрынарным урачом Мазырскага раёна, дырэктарам РУП "Саўгас-камбінат «Зара» Мазырскага раёна Гомельскай вобласці, старшынёй Мазырскага райвыканкама.
29 снежня 2010 года прызначаны Старшынёй Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта.
4 красавіка 2019 года быў прызначаны віцэ-прэм’ерам Беларусі. Адпраўлены ў адстаўку 3 чэрвеня 2020 года пасля роспуску ўрада Сяргея Румаса.
ФК Ньюкасл Юнайтэд
Клуб мае сталага суперніка «Сандэрленд», дэрбі з якім мае назву Тайр-Уірскае дэрбі і праводзіцца з 1898 года. Традыцыйнымі колерамі клуба ёсць чорна-белыя паласатыя кашулі, чорныя трусы і чорныя шкарпэткі. Іхная традыцыйная эмблема мае элементы гарадскога герба, які ўключае ў сябе двух марскіх канькоў.
Эмблема
Бягучая эмблема «Ньюкасл Юнайтэд» была ўпершыню выкарыстана ў сезоне 1888/89. Яе дызайн заснаваны на гербе горада, які знаходзіўся ў звароце яшчэ з XIV стагоддзя і быў афіцыйна прыняты ў 1954 годзе. Як на гербе Ньюкасла, гэтак і на эмблеме мясцовага клуба намаляваныя два гіпакампусы, якія «адлюстроўваюць моцную ўзаемасувязь Тайнсайда з морам». У арыгінальным гербе горада «міфічныя марскія канькі» таксама выступаюць як захавальнікі замка Ньюкасла. Матыў гэтага замка знайшоў адлюстраванне і ў эмблеме «сарокаў» — у выглядзе вежы, якая сыбалізуе самы ранні перыяд у гісторыі горада. Залаты леў на вяршыні гэтай вежы таксама прысутнічае на абодвух геральдычных знаках. Але калі на гербе Ньюкасла леў трымае вымпел з крыжам Святога Георгія на традыцыйным белым фоне, то для эмблемы футбольнага клуба гэты фон быў трансфарміраваны ў блакітны. Поўнае змяненне зведаў і шчыт — цэнтральны элемент эмблемы, чыё першапачатковае напаўненне замянілі чорна-белыя палосы з хатняй формы «Ньюкасла».
У якасці першай эмблемы, якую калі-небудзь выкарыстаў клуб, выступіў той жа герб Ньюкасла-эпон-Тайна: ён з’явіўся на кашулях у фінале Кубка Англіі 1920, а таксама на некалькіх гульнях Лігі ў наступным сезоне. Працягваючы ўзнікаць на ўсіх кубкавых фіналах, герб больш не выкарыстоўваўся ва ўнутраным першынстве аж да 1969 года, калі ў некалькі змененым выглядзе стаў неад’емным атрыбутам формы «Ньюкасла».
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Чорны Вір
Чорны Вір — возера ў Беларусі, у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 14 км на паўднёвы захад ад горада Жыткавічы, за 1,5 км на поўнач ад горада Тураў. Адносіцца да басейна ракі Прыпяць (фактычна знаходзіцца ў яе пойме).
Назва
Рачная назва Вір звязаная з бел. вір «месца ў рацэ або моры, дзе цячэнне ўтварае моцны закручвальны рух вады; водаварот, які вымывае на дне ракі або возера яму; глыбокае месца ў вадзе».
Водныя назвы Вір (найменей некаторыя з іх), магчыма, перакладаюць папярэднія балцкія гідронімы тыпу назвы правага дзесенскага прытока (ніжэй Чарнігава) Верапета (Верепето, Верепета), ад літоўскага verpetas «вір; крыніца», verpti «моцна цекці; віраваць».
Водаапісанне
Возера старычнага тыпу. Злучана на ўсходзе шырокай пратокай з возерам Шырокае і вузкай пратокай на паўночным захадзе з невялікім безыменным возерам. Мясцовасць градава-ўзгорыстая, часткова пад хмызняком і рэдкалессем.
Машэка (п’еса)
Машэка, У часы даўнейшыя — фальклорна-гістарычная п'еса Е. Міровіча, напісаная і пастаўленая ў 1923 годзе ў БДТ-1.
Музыка
Для пастаноўкі спектакля музыку напісаў Уладзімір Тэраўскі. Харэаграфія была пастаўлена Канстанцінам Алексютовічам. У лік танцаў ражаных, калядоўшчыкаў у п'есу ўвайшоў беларускі народны танец «Каза» ў пастаноўцы К. Алексютовіча. Ён выконваўся пад спеў хору.
Іншыя пастаноўкі
У 1984 годзе на Рэспубліканскай студыі тэлебачання па п’есе быў зняты тэлевізійны спектакль «Машэка» (рэжысёр У. Станкевіч).
Храпліна
Храпліна — возера ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, за 4,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Запроссе, у пойме ракі Прыпяць.
Плошча паверхні 0,024 км², даўжыня 0,57 км, найбольшая шырыня 0,08 км. Даўжыня берагавой лініі каля 1,3 км. Возера старычнага тыпу.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Алжыры
У спісе аб'ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Алжыры значацца 7 найменняў (на 2012 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год).
6 аб'ектаў уключаны ў спіс па культурных крытэрыях, а 1 аб'ект (плато Тасілін-Аджэр) уключаны па змяшаных крытэрыях і прызнаны шэдэўрам чалавечага стваральнага генія (крытэрый i) і прыродным феноменам ці прасторай выключнай прыроднай прыгажосці і эстэтычнай важнасці (крытэрый vii).
Акрамя гэтага, станам на 2010 год, 6 аб'ектаў на тэрыторыі дзяржавы знаходзяцца сярод кандыдатаў на ўключэнне ў спіс сусветнай спадчыны, у тым ліку 5 — па культурных крытэрыях і 1 аб'ект — па змяшаных.
Алжыр ратыфікаваў Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 24 чэрвеня 1974 года. Першы аб'ект на тэрыторыі Алжыра быў занесены ў спіс у 1980 годзе на 4-й сесіі Камітэта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спіс
Аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны. Калі аб'екты дададзены адначасова, гэта значыць на адной сесіі Камітэта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, то аб'екты размяшчаюцца па нумарах.
ФК Норвіч Сіці
«Норвіч Сіці» (Norwich City F.C.) — англійскі футбольны клуб з горада Норыдж, што знаходзіцца ў графстве Норфалк, які выступае ў Чэмпіёншыпе.
Клуб быў заснаваны ў 1902 годзе. Упершыню клуб патрапіў у вышэйшы англійскі футбольны дывізіён у 1972 годзе, дзе згуляў увогуле 21 сезон. «Норвіч Сіці» двойчы перамог у турніры на Кубак лігі ў 1962 і 1985 гадах. Таксама клуб з’яўляецца адным з заснавальнікаў Прэм’ер-лігі ў 1992/93 гадах, заняўшы ў тым сезоне трэцяе месца. Клуб згуляў першыя тры сезоны ў новай лізе, нават праходзячы ў Кубак УЕФА, дзе каманда дасягнула трэцяга раўнда, а таксама вярнулася на адзін сезон у 2004/05 гадах. З сезона 2011/12 па 2013/14 гады «Норвіч Сіці» выступаў у Прэм’ер-лізе пасля шасцігадовай адсутнасці, скончыўшы на другім месцы Чэмпіянат Футбольнай лігі ў 2010/11 гадах і атрымаўшы, такім чынам, аўтаматычны пераход у вышэйшы дывізіён. Па выніках сезона 2014/15 «Норвіч Сіці» праз плэй-оф зноў атрымаў месца ў Прэм’ер-лізе, дзе адгуляў адзін сезон. Сезоны 2019/20 і 2021/22 каманда ізноў праводзіла ў Прэм’ер-лізе, але абодва разы займала апошняе месца.
З 1935 года «Норвіч Сіці» праводзіць свае хатнія матчы на стадыёне ​​«Карау Роўд», а таксама мае даўніе і жорсткае суперніцтва з суседзямі па Усходняй Англіі клубам «Іпсвіч Таўн», з якімі яны правялі ўжо агулам 138 матчаў, гэта дэрбі мае назва — Дэрбі Усходняй Англіі. Песня заўзятараў «On The Ball, City» разглядаецца як найстарэйшая футбольная песня ў свеце.
Гісторыя
Футбольны клуб «Норвіч Сіці» быў створаны паводле выніках сустрэчы ў кафэ «Крытэрыён» у Норыджы 17 чэрвеня 1902 года. Праз некалькі дзён, 2 ліпеня, адбылася яшчэ адна сустрэча з нагоды стварэння клуба, якая была арганізавана трыма былымі ігракамі клуба «Norwich CEYMS», Робертам Уэбстэрам, Джозефам Куперам і Брэдам Скелі. Свой першы матч клуб правёў 6 верасня 1902 года супраць каманды «Гарыдж і Паркенсан» на пляцоўцы «Ньюмаркет Роўд». Пасля паверкі камісіяй Футбольнай асацыяцыі клуб быў адхілены ад аматарскіх гульняў у 1905 годзе, бо быў характарызаваны як арганізацыя з прафесійнымі прыкметамі. У тым жа годзе «Норвіч Сіці» быў абраны ў якасці члена Паўднёвай лігі, а з павелічэннем колькасці наведвальнікаў матчаў, клуб быў вымушаны з’ехаць з «Ньюмаркет Роўд» у 1908 годзе і пераехаць на «Нест», закінуты кар’ер мелу. Арыгінальнай мянушкай клуба была «грамадзяне», аднак з 1907 года стала ўжываць сучасная «канаркі», з-за папулярнай у той час модзе на развядзенне і ўтрыманне птушак. Падчас Першай сусветнай вайны, калі футбол быў прыпынены, перад клубам паўстала сур’ёзная запазычанасць, такім чынам 10 снежня 1917 года клуб увайшоў у стадыю добраахвотнай ліквідацыі.
Рагачоўскі манетны скарб
Рагачоўскі манетны скарб — скарб, знойдзены ў 1971 годзе ў г.Рагачоў. Найбольш верагодны час ухавання — 1832 год. Змяшчаў каля 1000 манет, з іх 462 медныя са слядамі серабрэння: падробкі пад 1/12 талера Прусіі 1766 года (127 экземпляраў), 10-грашовікі Польшчы 1831 года (72 экземпляры). 10-грашовікі абложанай Варшавы 1831 года (263 экзэмпляры). Захоўваецца ў нумізматычным кабінеце БДУ.
ФК Норвіч Сіці
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Спіс аб’ектаў PGC (2082001—2083000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2082001—2083000)
Дэяніра
Дэяніра (Δηϊάνειρα, ) — у грэчаскай міфалогіі дачка калідонскага (або з Плеўрона) цара Айнея і Алфеі (або дачка Дыяніса), сястра Мелеагра, жонка Геракла, маці Гераклідаў.
Дэяніра і Мелеагр
З ранніх гадоў Дэяніра ўмела абыходзілася са зброяй і кіравала калясніцай. Яе называюць ваяўніцай. Пасля гібелі Мелеагра ўсе яго сёстры з гора ператварыліся ў птушак-цацарак, толькі Дэяніра і яшчэ адна сястра Горга захавалі чалавечае аблічча дзякуючы ўмяшанню Дыяніса.
Геракл і Дэяніра
Геракл, спусціўшыся ў царства мёртвых за Керберам, сустрэў там Мелеагра, які прасіў яго ўзяць у жонкі Дэяніру. Вярнуўшыся на Зямлю, Геракл прыёшоў да Айнея прасіць рукі яго дачкі. Аднак у Калідоне ў Геракла з'явіўся супернік - рачны бог Ахелой. Айней вырашыў, што руку Дэяніры атрымае той, хто выйдзе пераможцам у барацьбе. У бітве Ахелой звяртаўся да хітрыкаў, ператвараўся ў змяю і быка. Аднак, калі Геракл адламаў рог Ахелою ў абліччы быка, той быў пераможаны. У выніку Айней аддаў Гераклу Дэяніру ў жонкі. Пакінуўшы палац Айнея, Дэяніра і Геракл шмат падарожнічалі.
Калі на Геракла напалі дрыёпы Феадаманта, Дэяніра білася побач з ім і была паранена ў грудзі.
Ад Геракла яна нарадзіла чатырох сыноў — Гіла, Ктэсіпа, Глена, Аніта (паводле Дыядора, трох: Гіла, Гленея і Гадыта ) і дачку — Макарыю.
Нес і Дэяніра
Аднойчы Геракл прыйшоў з жонкай да ракі Эвен. Цераз гэту бурную раку перавозіў за плату падарожнікаў на сваёй шырокай спіне кентаўр Нес. Нес прапанаваў перанесці Дэяніру на іншы бераг, і Геракл пасадзіў яе на спіну кентаўра. Сам жа Геракл пераплыў бурную раку, але як толькі ён выйшаў на бераг, пачуў крык Дэяніры, якая клікала на дапамогу. Кентаўр, захоплены яе прыгажосцю, хацеў яе выкрасці. Геракл смяротна параніў яго стралой з лука. Нес, паміраючы і жадаючы адпомсціць, параіў Дэяніры сабраць яго кроў, бо яна нібы дапаможа ёй захаваць каханне Геракла.
Аднойчы, даведаўшыся, што Геракл сабраўся ажаніцца з захопленай ім у Эхаліі Іолай, Дэяніра прапітала крывёй Неса хітон і паслала яго Гераклу. Аднак кроў Неса, які загінуў ад стралы Геракла, змазанай жоўцю лернейскай гідры, апынулася ядам, ад якога ў страшных муках Геракл загінуў. Даведаўшыся пра тое, што выклікала смерць мужа, Дэяніра скончыла жыццё самагубствам, закалоўшыся мячом ; або павесіўшыся. Яна памерла каля Трахіна, яе магіла каля Гераклеі пад гарой Этай; таксама магілу паказвалі ў Аргасе.
Дзеючая асоба трагедыі Сафокла «Трахінянкі» і трагедыі Сенекі «Геркулес на Эце». Авідзій склаў ліст Дэяніры да Геракла (Гераіды IX).
У гонар Дэяніры названы астэроід (157) Дэяніра, адкрыты ў 1875 годзе.
Галіцкі
Галіцкі — прозвішча.
Велькі Шарыш
Ве́лькі Ша́рыш (Veľký Šariš, Groß-Scharosch, Nagysáros) — горад ва ўсходняй Славакіі на рацэ Торыса. Насельніцтва каля 4 тыс. чалавек.
Гісторыя
Велькі Шарыш упершыню згадваецца ў 1217 годзе, калі пачалося будаўніцтва Шарышскага Граду. З самага пачатку Велькі Шарыш быў вольным каралеўскім горадам. У 1240-х Велькі Шарыш стаў адміністрацыйным цэнтрам Шарыша. У XVI стагоддзі з-за пагражальнай небяспекі турэцкіх наездаў крэпасць узмацнілі новымі ўмацаваннямі. У наш час Велькі Шарыш — папулярны турыстычны аб’ект. У горадзе размяшчаецца знакаміты славацкі піваварны завод «Шарыш».
Жавуніца
Жаву́ніца (, Жауница) — былая вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Кароцькаўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Валынецкага сельсавета. Ліквідавана 4 лютага 2011 года.
Александру Някша
Александру Серджу Някша (Alexandru Sergiu Neacșa; нар., Дрэгэшані, Румынія) — румынскі футбаліст, паўабаронца клуба «Хунедаара».
Клубная кар’ера
З 2009 года выступаў за клуб «Газ Метан» з роднага горада Краёва, які потым пераехаў у Драбета-Турну-Северын і змяніў назву на «Турну-Северын». Разам з гэтым клубам у 2012 годзе выйшаў у румынскую Лігу 1. Пасля 2013 года гуляў за іншыя клубы элітнага румынскага дывізіёна, як то «Карону», КСУ і «Вііторул». Пакінуў апошні клуб у лістападзе 2014 года.
З чэрвеня 2015 года знаходзіўся на праглядзе ў мінскім «Дынама». 11 ліпеня падпісаў кантракт з клубам. У складзе дынамаўцаў стаў пераважна выхадзіць на замену. 15 жніўня забіў свой адзіны гол за «Дынама», якім дапамог перамагчы салігорскі «Шахцёр» (1:0). Па заканчэнні кантракта ў снежні 2015 года пакінуў беларускі клуб.
У лютым 2016 года праходзіў прагляд у балгарскім клубе «Берое», аднак у выніку апынуўся ў клубе другога румынскага дывізіёна «Газ Метан». Пазней перайшоў у «Германштат», у складзе якога выйграў Лігу III, а ў пачатку 2018 года далучыўся да «Лучафэрула». У ліпені 2018 года перайшоў у «Энергецічанул».
Кляпін
Кля́пін (, Кляпин) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароцькаўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Валынецкага сельсавета.
Праз вёску працякае рака Кляпінка.
Калюды (Кармянскі раён)
Калюды́ (, Колюды) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароцькаўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Валынецкага сельсавета.
Валынцы (Кармянскі раён)
Валы́нцы (, Волынцы) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кароцькаўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Валынецкага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 16 км у напрамку на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Карма, за 126 км ад Гомеля, каля правага берага ракі Кляпінка.
Спасылкі
.
Велькі Крціш
Велькі Крціш (Veľký Krtíš, Nagykürtös) — горад у цэнтральнай Славакіі каля падножжа Крупінскай планіны. Насельніцтва каля 14 тыс. чалавек.
Гісторыя
Велькі Крціш упершыню згадваецца ў 1245 годзе. Ён знаходзіўся на важным гандлёвым шляху. У XVI стагоддзі горад падвергся нападу турак. У 1554—1593 Велькі Крціш уваходзіў у склад Новаградскага санджака Асманскай імперыі. У сярэдзіне XVII стагоддзя горад быў цалкам знішчаны туркамі і да 1680 заставаўся бязлюдным. У XIX стагоддзі ў Велькім Крцішы адкрываюцца шахты, і горад пачынае ажываць. У 1968 Велькі Крціш становіцца раённым цэнтрам.
Кляпінская Буда
Кля́пінская Бу́да (, Кляпинская Буда) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароцькаўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Валынецкага сельсавета.
Корсунь (Кармянскі раён)
Ко́рсунь (, Корсунь) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кароцькаўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Валынецкага сельсавета.
Рэгата
Рэга́та (regata, ад riga — шэраг, лінія; стартавая лінія) — буйное, звычайна традыцыйнае спаборніцтва па парусным спорце, вяслярным спорце, часам спаборніцтвы па водна-маторным спорце. Складаецца з серыі гонак для суднаў розных класаў.
Адна з першых рэгат (Венецыянская рэгата гандальераў) адбылася ў 1740 годзе. З сярэдзіны 19 стагоддзя праводзяцца ў Бельгіі, Вялікабрытаніі, Іспаніі, Італіі, Францыі, Швейцарыі, з канца 19 стагоддзя — у ЗША, Канадзе, краінах Лацінскай Амерыкі. Найбольш вядомыя — Хенлейская каралеўская рэгата па акадэмічным веславанні (з 1839 года на рацэ Тэмза паблізу Лондана), Кільская парусная рэгата (1897, Кільская бухта Балтыйскага мора, Германія). На Алімпійскіх гульнях праводзяцца рэгаты па парусным спорце (серыя з 7 гонак) і перадалімпійскія спаборніцтвы.
Дубніца-над-Вагам
Ду́бніца-над-Ва́гам (Dubnica nad Váhom, Dubnitz an der Waag, Máriatölgyes) — горад у паўночна-заходняй Славакіі, які стаіць на рацэ Ваг. Насельніцтва каля 26 тыс. чалавек.
Гісторыя
Дубніца ўпершыню згадваецца ў 1193 годзе. Да XIX стагоддзя была малаважным паселішчам. Менавіта тады тут пачалі з’яўляцца першыя майстэрні і цэхі. Вялікія змены прыйшлі ў 1928 калі тут адкрыўся адзін са зброевых заводаў фірмы Шкода. Так Дубніца на доўгі час (да 1988, калі пачалася канверсія) стала адным з найбуйнейшых арсеналаў былой Чэхаславакіі.
Замосце (Пухавіцкі раён)
Замо́сце (, Замостье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 43 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 36 км ад Мінска.
Назва
Замосце — назва-арыенцір, гэта значыць паселішча за мостам.
Гісторыя
У часы Вялікага Княства Літоўскага гэтая мясцовасць як авульс (была авульсам да 1857 года) уваходзіла ў склад дамена Дудзічы, належала Прозарам. У 1785 годзе выйшла замуж за Станіслава Ельскага, палкоўніка пяцігорскага, пазней скарбовага камісара Рэчы Паспалітай. Такім чынам праз вена мясцовасць перайшла да Ельскіх. Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. Станіслаў Ельскі, каторы ад 1812 года быў маршалкам шляхты ў Ігуменскім павеце, памёр у 1829 годзе, а мясцовасць перайшла да ягонага сына. Па смерці Караля ў 1855 годзе дамен Дудзічы быў падзелены паміж яго сынамі, Замосце дасталася Аляксандру Ельскаму. У 1857 годзе Аляксандр Ельскі збудаваў тут 13 будынкаў, а каля 1860 года асабняк з драўляных зрубаў. Ён пасадзіў сотні дэкаратыўных дрэў і кустоў, 600 пладовых дрэў. Асушыў зямлю, пабудаваў цагельню, стварыў рыбную гаспадарку. У 1870 годзе маёнтак Дудзіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Пасля смерці Аляксандра ў 1916 годзе, кароткі час Замосцем валодаў яго сын.
Пад канец лютага 1918 года тэрыторыя акупавана войскамі Германіі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы, уваходзіла ў гміну Дудзічы Ігуменскага павета Мінскай акругі Грамадзянскай управы ўсходніх земляў.
З 31 ліпеня 1920 года ў складзе Беларускай ССР. У пачатку 1930-х створаны калгас «Новы шлях». У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй. У наваколлі вёскі дзейнічала савецкая партызанская брыгада «Беларусь». У сакавіку 1943 года вёска была спаленая нацыстамі. Пасля вайны вёска адноўленая.
Паўлінью
Жазэ Паўлу Безера Масіел Жуніяр (José Paulo Bezerra Maciel Júnior), больш вядомы як Паўлінью або Паўлінья (Paulinho; нар., , Бразілія) — бразільскі футбаліст, паўабаронца клуба «Карынтыянс». Ігрок нацыянальнай зборнай Бразіліі (2011—2018).
Клубная кар’ера
У дарослым футболе дэбютаваў у 2006 годзе выступамі за «Пан дэ Асукар», аднак амаль адразу перайшоў у літоўскі клуб «Вільнюс». У літоўскім клубе правёў упэўнены сезон, аднак у камандзе пачаліся праблемы з фінансамі. Пасля «Вільнюса» мог апынуцца ў складзе беларускага «Нёмана», але кіраўніцтва гродзенскага клуба адмовілася ад набыцця бразільца, і той перайшоў у польскі ЛКС (Лодзь). У чэмпіянаце Польшчы ён правёў 17 матчаў, пасля чаго вярнуўся ў «Пан дэ Асукар», які выступаў у 4-м дывізіёне Лігі Паўлісты.
У 2009 годзе перайшоў у клуб «Брагантына», які выступаў у Серыі B, дзе зарэкамендаваў сябе добрым паўабаронцам. Сваёй гульнёй за апошнюю каманду прыцягнуў увагу прадстаўнікоў трэнерскага штаба «Карынтыянса», у склад якога далучыўся ў 2010 годзе. Ад гэтага моманту пачалася сапраўды зорная кар’ера паўабаронцы. Разам з «Карынтыянсам» Паўлінью стаў чэмпіёнам Бразіліі і пераможцам Кубка Лібертадорэс.
6 ліпеня 2013 года англійскі «Тотэнхэм» пацвердзіў падпісанне Паўлінью пасля таго, як ён паспяхова прайшоў медыцынскаае абследванне. Як паведамляецца трансфер каштаваў «шпорам» крыху менш за 17 млн фунтаў.
У жніўні 2017 года за суму адступных у 40 млн еўра перайшоў у «Барселону». Разам з каталонскай камандай выйграў чэмпіянат і Кубак Іспаніі. У ліпені 2018 года на правах арэнды вярнуўся ў «Гуанчжоу Эвергранд». У студзені 2019 года быў выкуплены кітайскім клубам у «Барселоны».
У чэрвені 2021 года пакінуў «Гуанчжоу Эвергранд» па пагадненні бакоў з-за пандэміі COVID-19, а ў ліпені далучыўся да саудаўскага клуба «Аль-Ахлі», аднак ужо ў верасні кантракт з клубам быў разарваны. У пачатку 2022 года папоўніў склад «Карынтыянса».
Дасягненні
«Карынтыянс»
«Гуанчжоу Эвергранд»
«Барселона»:
Бразілія
Уладзімір Міхайлавіч Карыцька
Уладзімір Карыцька (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2002—2012). У цяперашні час працуе старшым трэнерам у расійскім клубе «Сатурн» з Раменскага.
Клубная кар’ера
Выхаванец маладзечанскага футбола, у 1999 годзе перайшоў у мінскае «Тарпеда», а пазней у «Славію», у якой стаў адным з найлепшых ігракоў беларускага чэмпіянату. Улетку 2001 года разам з Валерыем Стрыпейкісам перайшоў у славацкі «Ружамберак», а з 2002 года выступаў за розныя клубы расійскай Прэм’ер-лігі.
У 2007—2008 гадах паспяхова выступаў ва Украіне за адэскі «Чарнаморац». Пазней зноў вярнуўся ў Расію, з 2010 года выступаў у ФНЛ за яраслаўскі «Шыннік».
У кастрычніку 2014 года з-за канфлікту з трэнерскім штабам пакінуў стан «Шынніка», аднак кантракт з клубам працягваў дзейнічаць. У лістападзе быў арандаваны клубам Прэм’ер-лігі — тульскім «Арсеналам». 12 красавіка 2015 года забіў гол, які дапамог «Арсеналу» атрымаць перамогу над «Уфой» (1:0).
Па заканчэнні сезона 2014/15 стаў шукаць новы клуб. Некаторы час трэніраваўся разам з клубам беларускай Першай лігі «Іслач». Пазней апынуўся ў мінскім «Дынама», з якім 11 ліпеня 2015 года падпісаў кантракт. У складзе дынамаўцаў замацаваўся ў аснове, дапамог клубу выйсці ў групавы этап Лігі Еўропы.
Першую палову сезона 2016 прапусціў з-за траўмы, але потым вярнуў месца ў аснове і стаў капітанам каманды. У снежні 2016 года падоўжыў кантракт з мінчанамі, аднак у лютым 2017 года пакінуў каманду ў якасці свабоднага агента. Усяго за «Дынама» правёў 47 матчаў ва ўсіх турнірах (25 у чэмпіянаце Беларусі, 18 у Лізе Еўропы і 4 у Кубку Беларусі). У сакавіку 2017 года стала вядома, што Карыцька вырашыў завяршыць прафесійную кар’еру.
Міжнародная кар’ера
З 2002 па 2012 гады выступаў за нацыянальную зборную Беларусі, усяго правёў 40 матчаў і забіў 3 галы, у тым ліку пераможны гол у матчы супраць Нідэрландаў 21 лістапада 2007 года.
Трэнерская кар’ера
У чэрвені 2017 года далучыўся да трэнерскага штаба мінскага «Энергетыка-БДУ», аднак на наступны сезон пакінуў сталічны клуб.
У чэрвені 2023 года стаў старшым трэнерам раменскага «Сатурна».
Макс фон Фабек
Біяграфія
Фабек нарадзіўся ў 1854 годзе ў Берліне, на той час сталіцы Прусіі, у сям'і прускага генерал-лейтэнанта Германа фон Фабека (1816—1873) і яго жонцы Берты, народжанай фон дэм Борне (1829—1910). Да свайго 17-годдзя ён ужо быў другім лейтэнантам 1-га палка гвардзейскай пяхоты (1. Garde-Regiment zu Fuß). З 1878 па 1879 гады ён навучаўся ў Прускай Ваеннай акадэміі. У 1882 годзе ён быў прызначаны да нямецкага Генштаба і атрымаў званне капітана ў 1884 годзе. З 1886 году служыў у якасці афіцэра Генеральнага штаба пры 28-й дывізіі, размешчанай у Карлсруэ.
У 1889 годзе ён стаў штабным афіцэрам VI армейскага корпуса, які месціўся ў Брэслаў і неўзабаве пасля гэтага быў павышаны да маёра. З 1893 ён служыў у грэнадзёрскім палку Фрыдрыха Вільгельма II (Grenadier König Friedrich Wilhelm II. (1. Schlesisches) Nr. 10) каля Швейдніца. У 1896 годзе ён атрымаў званне падпалкоўніка і пасаду начальніка штаба XI Армейскага корпуса у Каселе.
Пезінак
Пе́зінак (Pezinok, Bösing, Bazin) — горад у паўднёва-заходняй Славакіі каля падножжа Малых Карпат. Горад і навакольныя вёскі (асабліва Модра і Светы Юр) вядомыя сваім вінаграднікамі і віном вельмі высокай якасці. Насельніцтва каля 21 тыс. чалавек.
Гісторыя
Тэрыторыя, на якой ляжыць Пезінак, упершыню згадваецца ў 1208 годзе як Тэра Бозін. З першапачатковага земляробчага паселішча Пезінак становіцца вінаградарскім горадам. У XVI стагоддзі ў горад перабіраюцца шматлікія нямецкія імігранты з Аўстрыі. У 1647 годзе Фердынанд III даў гораду права вольнага каралеўскага горада. У XVII—XVIII стст. Пезінак быў адным з найбагацейшых гарадоў Венгрыі. У XIX стагоддзі прыходзіць індустрыялізацыя, якая спынілася ў першай палове XX стагоддзя, тады ж пачынаецца масавая іміграцыя ў Амерыку. У другой палове XX стагоддзя сітуацыя паляпшаецца і цяпер Пезінак адзін з самых паспяховых гарадоў Славакіі.
Уладзімір Міхайлавіч Карыцька
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Макс фон Фабек
Біяграфія
У 1898 годзе ён быў узведзены ў палкоўнікі і атрымаў сваю першую камандную пасаду: камандзір пяхотнага палка Герцага Фрыдрыха Вільгельма Браўншвайгскага (Infanterie-Regiments «Herzog Friedrich Wilhelm von Braunschweig» (Ostfriesisches) Nr. 78) у Оснабруке. З 1901 ён узначальваў 25-ю пяхотную брыгаду ў складзе 13-й дывізіі, размешчанай ў Мюнстэры. У тым жа годзе ён быў узведзены ў генерал-маёры.
У 1906 ён быў узведзены ў генерал-лейтэнанты і прызначаны камандзірам 28-й дывізіі ў Карлсруэ. У 1910 годзе ён атрымаў званне генерала ад інфантэрыі і пасаду камандзіра XV армейскага корпуса, размешчанага ў Страсбурге. У 1913 ён прыняў камандаванне XIII-м Каралеўскім Вюртэмбергскім армейскім корпусам у Штутгарце.
Першая сусветная вайна
Пачатак Першай сусветнай вайны сустрэў на пасадзе камандзіра XIII-га Каралеўскага Вюртэмбергскага корпуса 5-ай германскай арміі пад камандаваннем кронпрынца Вільгельма.
Удзельнічаў у шэрагу манеўраных бітваў, вядомых як Бег да мора і Першая бітва пры Іпры. У сакавіку 1915 фон Фабек нядоўга камандаваў новаўтворанай 11-й арміяй, якая была неўзабаве пераведзена з Заходняга на Усходні фронт, з якой ён ваяваў у Літве.
У красавіку 1915 года ён замяніў параненнага Аляксандра фон Клюка на пасадзе камандзіра 1-й арміі. У верасні 1915 фон Фабек атрымаў камандаванне 12-й арміяй, з якой ён быў пераведзены на Усходні фронт.
27 студзеня 1916 года яму быў дараваны 129-га пяхотнага палка.
Перад сваёй цяжкай хваробай у кастрычніку 1916 фон Фабек на працягу некалькіх тыдняў камандаваў 8-й арміяй.
Кавалер ордэна Pour le Mérite, які атрымаў за выдатнае камандаванне кампаніямі 1914—1915 гадоў у Фландрыі і паўночнай Францыі, таксама за паспяховае аперацыйнае планіраванне падчас бітваў пры Монсе, Ле-Като і рацэ Урк. Ён атрымаў персанальную тэлеграму ад кайзера з віншаваннямі.
Смерць
У кастрычніку 1916 года фон Фабек сур'ёзна захварэў, і пакончыў з сабой 16 снежня 1916 года ў Партэнкірхене, Каралеўства Баварыя.
Топальчаны
Топальчаны (Topoľčany, (Groß)topoltschan, Nagytapolcsány) — горад у заходняй Славакіі на рацэ Нітра. Насельніцтва каля 30 тыс. чалавек.
Каінава
Ка́інава, або ка́інаі (саманазва: Káínawa, літаральна "шмат правадыроў") — алганкінскі народ, адгалінаванне канфедэрацыі чарнаногіх. Жывуць пераважна ў рэзервацыі, плошчай 1 414, 03 км² на поўдзень ад Калгары (Канада). Агульная колькасць (2016 г.) — 12 202 чал.
Да канца XVIII ст. каінава насялялі пераважна поўнач Саскачэван. Займаліся паляваннем і футравым гандлем. Развіццё конегадоўлі і коннага палявання на бізонаў дазволіла ім прасунуцца на поўдзень аж да Мантаны. Кры называлі каінава народам крыві. Моцна пацярпелі падчас эпідэміі 1837 г. Лічыцца, што каінава ўдзельнічалі ў апошнім паляванні на бізонаў узімку 1880 - 1881 гг.
Каінава імкнуліся праводзіць палітыку мірных узаемаадносін з белымі гандлярамі і перасяленцамі. У 1831 г. і ў 1855 г. падпісвалі мірныя пагадненні з ЗША. У 1877 г. падпісалі мірнае пагадненне з уладамі Канады. У нашы дні прызнаюцца першасным народам гэтай краіны, маюць тэрытарыяльную і палітычную аўтаномію.
Асноўныя сучасныя заяткі — жывёлагадоўля, праца на прамысловых прадпрыемствах.
Ясень (Кармянскі раён)
Я́сень (, Ясень) — былая вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіла ў склад Кароцькаўскага сельсавета.
Да 26 верасня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Валынецкага сельсавета. Ліквідавана 4 лютага 2011 года.
Сядзібна-паркавы комплекс Ельскіх (Замосце)
Гісторыя
Маёнтак Замосце належаў Прозарам. Разам з Дудзічамі перайшоў у 1785 годзе да Станіслава Ельскага, пазней — да яго сына Караля. Сядзіба будавалася ў 1860-я гады Аляксандрам, малодшым сынам Караля, які атрымаў у спадчыну маёнтак з некалькімі фальваркамі ў 1857 годзе.
Пасля смерці Аляксандра ў 1916 годзе, маёнтак перайшоў да яго сына Яна.
Архітэктура
Сядзіба размяшчалася на прыпаднятай тэрасе ракі Пціч і ўключала сядзібны дом, парк з невялікімі вадаёмамі, фруктовы сад, гаспадарчы дом з трынаццаццю пабудовамі.
Сядзібны дом быў прамавугольным у плане, аднапавярховым, драўляным, на высокім цокалі, з гонтавым дахам. Галоўны фасад упрыгожваў ганак з чатырма калонамі. У параднай зале віселі гравюры і партрэты.
У доме была абсталявана хатняя капліца, у якой прыезджыя святары тайна хрысцілі ўніятаў, якіх у той час пераследавалі.
Да дому праз вялікі сад вяла галоўная ўязная алея. Другая шырокая алея з белай таполі вяла па краі сядзібы. Дом быў абкружаны невялікім пейзажным паркам, які меў нескладаную водную сістэму з двух вадаёмаў.
Музей
У 1864 годзе Аляксандрам Ельскім былі створаны бібліятэка і музей старажытнасцей, у фондах якога было каля 7 тыс. кніжак, 20 тыс. рукапісаў, больш за 1 тыс. гравюр, калекцыя карцін, зборы манет, медалёў, прадметаў археалагічных знаходак. Збор у Замосці ўключаў палотны заходнееўрапейскіх мастакоў (Паала Веранезэ, Марчэла Бачарэлі, Норбліна, Давіда Тэнірса, Рубенса), а таксама беларускіх і польскіх мастакоў (Юзафа Пешкі, Францішка Смуглевіча, Сымона Чаховіча, Язэпа Аляшкевіча, Валенція Ваньковіча, Апалінарыя Гараўскага, Яна Дамеля).
Бібліятэка і музей перад Першай сусветнай вайной былі вывезены ў Кракаў, частка апынулася ў Варшаве. Сёння калекцыі часткова страчаныя, часткова рассеяліся па свеце. Кнігі Ельскага і прадметы збору ёсць у Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі, у Кіеве, Львове, Уроцлаве, Кракаве. Відаць, асобныя прадметы захоўваюцца ў архіве Ватыкана.
Сучаснасць
Частка воднай сістэмы з паркам захавалася. Паркавыя насаджэнні здзічэлі. Вакол падмурку дома растуць старыя клёны і здзічэлыя ружы.
Аляксей Анатолевіч Навальны
Аляксей Анатолевіч Навальны (Алексей Анатольевич Навальный;, , Адзінцоўскі раён, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі грамадскі і палітычны дзеяч нацыянал-дэмакратычнай арыентацыі. Вядомы перш за ўсё барацьбой з карупцыяй шляхам выкрыцця фінансавых махінацый і публікацыі матэрыялаў у Інтэрнэце.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і вайскоўца. Скончыў юрыдычны факульэт Расійскага ўніверсітэта дружбы народаў (1998) і факультэт фінансаў і крэдыта Фінансавай акадэміі пры Урадзе РФ (2001). З сярэдзіны 1990-х пачаў займацца бізнесам, з 2004 года — грамадскай дзейнасцю і журналістыкай. У 2000 годзе ўвайшоў у партыю «Яблака», некаторы час кіраваў маскоўскім аддзяленнем партыі і ўваходзіў у яе цэнтральны савет, у 2007 годзе выключаны з арганізацыі. Тады ж стаў адным са стваральнікаў грамадскага руху «Народ» нацыянал-дэмакратычнай арыентацыі, выступаў, у прыватнасці, за больш жорсткую палітыку супраць іміграцыі з Сярэдняй Азіі.
У 2008 годзе Навальны купіў невялікія (мінарытарныя) пакеты акцый некалькіх буйных расійскіх кампаній нафтагазавага сектара і дзякуючы гэтаму атрымаў доступ да фінансавых дакументаў карпарацый. У 2009 выклаў у сваім блогу дакументы, паводле якіх кампанія «ВТБ-Лизинг» купіла абсталяванне для свідравання па значна больш высокім кошце (праз тры гады ў дакументах, якімі карыстаўся Навальны, былі знойдзены прыкметы падробкі). У наступным годзе выклаў у агульны доступ дакументы аўдыту будаўніцтва нафтаправоду кампаніяй «Транснефть», згодна з якімі агульная сума крадзяжоў склала каля 4 млрд долараў (гэтыя дакументы не былі цалкам абвергнуты).
Пачынаючы з 2010 года стварыў некалькі грамадскіх інтэрнэт-рэсурсаў антыкарупцыйнага і камунальнага кірунку (РасПіл, РасЯма, РасВыбары, РасЖКГ, ФБК — Фонд барацьбы з карупцыяй), займаецца каардынацыяй барацьбы з карупцыяй. У 2013 годзе ўдзельнічаў у выбарах мэра Масквы, атрымаў 27,24% галасоў і заняў другое месца. У 2013 годзе ўзначаліў аргкамітэт Партыі прагрэсу (першапачатковая назва — Народны альянс), якую ў 2014 годзе канчаткова зарэгістравалі.
Пачынаючы з 2011 года супраць Навальнага ўзбуджана некалькі крымінальных спраў. У 2013 годзе ён умоўна асуджаны на пяцігадовы тэрмін за нанясенне шкоды кампаніі «Кіраўлес». З лютага 2014 года Навальны знаходзіцца пад дамашнім арыштам з забаронай карыстацца тэлефонам і камп'ютарам. Таксама суд заблакаваў доступ да яго блога на тэрыторыі Расіі.
20 жніўня 2020 года Аляксей Навальны быў атручаны. Яму стала дрэнна ў самалёце, які ляцеў з Томска ў Маскву. У далейшым Навальны ўпаў у кому, і 24 жніўня ён быў дастаўлены на лячэнне ў берлінскую клініку «Шарытэ». Сляды атрутнага рэчыва з групы «Навічок» былі знойдзены лабараторыяй узброеных сіл Германіі. Даследаванне праводзілася па запыце клінікі «Шарытэ». 2 верасня 2020 года вынікі аналізаў былі афіцыйна абвешчаны ўрадам Германіі.
З 29 снежня 2020 года знаходзіўся ў вышуку за шматразовыя парушэнні выпрабавальнага тэрміну ў Расіі. 17 студзеня 2021 года вяртаўся на радзіму і быў затрыманы ў аэрапорце Шарамеццева.
Фільм Фонду барацьбы з карупцыяй Аляксея Навальнага пра «палац Пуціна» ў Геленджыку, які выпусцілі адразу пасля затрымання палітыка, набраў больш за 70 млн праглядаў на YouTube. Пратэсты ў Расіі 23 студзеня 2021 года былі анансаваныя Фондам барацьбы з карупцыяй падчас публікацыі дакументальнага фільма-расследавання. Прычынай пратэстаў стала затрыманне і арышт Аляксея Навальнага і яго заявы аб карупцыі ў адрас дзеючага прэзідэнта Расіі Уладзіміра Пуціна.
4 жніўня 2023 года Маскоўскі гарадскі суд прысудзіў Аляксея Навальнага да 19 гадоў калоніі асаблівага рэжыму па справе аб стварэнні экстрэмісцкай супольнасці.
Прэміі і ўзнагароды
У 2021 годзе Аляксей Навальны стаў лаўрэатам прэмій фонду Барыса Нямцова і Жэнеўскага форуму па правах чалавека. Лаўрэат польскай прэміі «Рыцар свабоды», якую арганізуе Фонд імя Казіміра Пулаўскага.
Прэмія імя Сахарава «За свабоду думкі» (2021).
Бойніцы
Бо́йніцы (Bojnice, Bajmóc, Weinitz) — горад у цэнтральнай Славакіі ў верхавінах ракі Нітра, побач з Пр’евідзай. Насельніцтва — 4983 чалавекі (2005). Бойніцы добра вядомыя турыстычнымі атракцыёнамі: найстарэйшым заапаркам у Славакіі, найбольш наведваным замкам і адным з найстарэйшых курортаў у Славакіі.
Бойніцкі замак, які стаіць па-над горадам, пабудаваны на траверцінавай скале з натуральнай пячорай. У замку здымаліся шматлікія міжнародныя фільмы, і штогод у ім ладзіцца міжнародны фестываль прывідаў.
Гісторыя
Першыя пісьмовыя згадкі пра Бойніцы датаваныя 1113 годам, калі ў згаданы Бойніцкі замак і яго ваколіцы. Акты пішуць і пра будаўніцтва фары. Пад 1244 сустракаюцца дакументаваныя згадкі пра касцёл, што пацвярджае палажэнне горада як цэнтру рэлігійнага жыцця Верхняй Нітры. У 1366 годзе кароль Людовік I надаў Бойніцам гарадскія прывілеі.
У Сярэднявеччы дзеля абароны горада Турзоны і Пальфі ўзвялі вакол Бойніцаў абарончы мур, скончаны ў 1663 годзе. Значэнне Бойніцаў павысіла і пабудова з Вены да Сяміграддзя. З 1613 да 1823 года Бойніцы былі адной з паштовых станцый на гэтым тракце.
Развіццё гандлю і рамёстваў стала прычынай утварэння цэхаў, з якіх у 1653 згаданыя цэх шаўцоў, муляраў, сапожнікаў, краўцоў, ткачоў, маляроў, гарбароў і бандароў. На чале горада стаяў рыхтар з 12 сенатарамі, яму дапамагаў пісар і гайдук.
Да 1872 Бойніцы былі гаспадарчым, адміністрацыйным і ваенным цэнтрам рэгіёна; з пачатку XX стагоддзя гэтая роля перайшла да Пр'евідзы. Гарадскія правы былі вернуты ў 1966 годзе.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2001 года ў горадзе пражывала 5006 чалавек. Нацыянальны склад выглядае наступным чынам:
Паводле рэлігійнага складу
Вострая Карма
Во́страя Карма́ (, Острая Корма) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ворнаўскага сельсавета.
Ворнаўка (Кармянскі раён)
Во́рнаўка (, Ворновка) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ворнаўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 13 км у напрамку на поўдзень ад гарадскога пасёлка Карма, за 80 км ад Гомеля, на рацэ Горна, каля аўтамабільнай дарогі.
Высокая (Кармянскі раён)
Высо́кая (, Высокая) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Ворнаўскага сельсавета.
Уладзімір Аляксандравіч Заламай
Біяграфія
Скончыў Ваўкавыскі заатэхнікум (1960), Мінскі радыётэхнічны інстытут (1968), Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1980).
З 1968 года працаваў інжынерам на Брэсцкім заводзе электравымяральных прыбораў, начальнікам цэха, з 1973 года — сакратар парткама Брэсцкага электрамеханічнага завода, з 1980 года — першы сакратар Баранавіцкага гаркама КПБ. Узначальваў аддзел прамысловасці, з 1986 па 1989 гады быў сакратаром Брэсцкага абкама КПБ, у 1989—1992 гадах — першы намеснік старшыні Брэсцкага аблвыканкама, з 29 чэрвеня 1993 года — намеснік старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, з 26 жніўня 1994 года — міністр па справах Садружнасці Незалежных Дзяржаў.
9 снежня 1994 года быў прызначаны старшынёй Брэсцкага аблвыканкама. 13 сакавіка 2000 года быў адпраўлены ў адстаўку.
З 2008 года працаваў выканаўчым дырэктарам ТАА «Балтыйская гандлёвая кампанія».
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Албаніі
У спісе Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА Рэспублікі Албанія значыцца 2 найменні (на 2014 год), што складае ад агульнай колькасці ( на  год). Абодва аб'екты ўключаны ў спіс па культурных крытэрыях. Акрамя гэтага, станам на 2014 год, 4 аб'екты на тэрыторыі Албаніі знаходзяцца сярод кандыдатаў на ўключэнне ў спіс Сусветнай спадчыны. Народная Сацыялістычная Рэспубліка Албанія ратыфікавала Канвенцыю аб ахове сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны 10 ліпеня 1989 года. Першы аб'ект, размешчаны на тэрыторыі Албаніі, быў занесены ў спіс у 1992 годзе на 16-й сесіі Камітэта сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Спіс
У табліцы аб'екты размешчаны паводле парадку іх дадавання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Папярэдні спіс
У табліцы аб'екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У гэтым спісе прыведзены аб'екты, прапанаваныя ўрадам Албаніі ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс Сусветнай спадчыны.
Скаліца
Ска́ліца (Skalica, Skalitz, Szakolca) — горад у Заходняй Славакіі на мяжы з Чэхіяй, раённы цэнтр.
Гісторыя
Першыя людзі пасяліліся ў наваколлях Скаліцы яшчэ ў часы неаліту, каля 4000 гадоў да нашай эры. Горад уваходзіў у склад Вялікай Маравіі, але згаданы быў упершыню ў 1218 г. ужо ў складзе Венгерскага каралеўства.
У 1372 г. венгерскі кароль Людовік I Вялікі падаў Скаліцы правы вольнага каралеўскага горада, якія дазвалялі гораду пабудаваць крапасныя сцены, вызвалялі гараджан ад падаткаў і да т.п.. Дзякуючы далейшаму заступніцтву Жыгімонта Люксембургскага, Скаліца ператвараецца ў важны гандлёвы цэнтр Венгерскага каралеўства, а ў XVII стагоддзі становіцца пятым па велічыні горадам Славакіі.
У канцы XIX стагоддзя Скаліца, нароўні з Марцінам і Ружамберкам, становіцца адным з цэнтраў славацкага руху супраць гвалтоўнай мадзьярызацыі славакаў.
У 1918 г. Скаліца была некалькі дзён сталіцай Славакіі, а з 1919 горад уваходзіць у склад Чэхаславакіі. Пасля «Аксамітавага разводу» з 1993 года горад у складзе Славакіі.
Славутасці
У Скаліцы захавалася нямала славутасцей:
Гісторыя тэорыі імавернасцей
Гісторыя тэорыі імавернасцей мае мноства ўнікальных асаблівасцей. Перш за ўсё, у адрозненне ад іншых раздзелаў матэматыкі, якія ўзніклі прыкладна ў той жа час (напрыклад, матэматычнага аналізу ці аналітычнай геаметрыі), у тэорыі імавернасцей па сутнасці не было антычных ці сярэдневяковых папярэднікаў, яна цалкам — стварэнне Новага часу. Доўгі час тэорыя імавернасцей лічылася чыста эксперыментальнаю навукаю і «не зусім матэматыкаю», яе строгае абгрунтаванне было распрацавана толькі ў 1929 годзе, г. зн. нават пазней, чым аксіяматыка тэорыі мностваў (1922). У нашы дні тэорыя імавернасцей займае адно з першых месцаў у прыкладных навуках па шырыні сваёй вобласці прымянення; «няма амаль ні аднае прыродазнаўчае навукі, у якой так ці йначай не прымяняліся б імавернасныя метады».
Гісторыкі выдзяляюць у развіцці тэорыі імавернасцей некалькі перыядаў.
Сярэдневяковая Еўропа і пачатак Новага часу
Першыя задачы імавернаснага характару ўзніклі ў розных азартных гульнях — касцях, картах і інш. Французскі канонік XIII ст. Рышар дэ Фурніваль правільна падлічыў усе магчымыя сумы ачкоў пасля кідка трох касцей і ўказаў лік спосабаў, якімі можа атрымацца кожная з гэтых сум. Гэты лік спосабаў можна разглядаць як першую лікавую меру магчымасці падзеі, аналагічную імавернасці. Да Фурніваля, а іншы раз і пасля яго, гэту меру часта падлічвалі няправільна, мяркуючы, напрыклад, што сумы 3 і 4 ачка роўнаімаверныя, бо абедзве могуць атрымацца «толькі адным спосабам»: па выніках кідка «тры адзінкі» і «двойка з дзвюма адзінкамі» адпаведна. Пры гэтым не ўлічвалася, што тры адзінкі на самай справе атрымліваюцца толькі адным спосабам: ~1+1+1, а двойка з дзвюма адзінкамі — трыма:, так што гэтыя падзеі не роўнаімаверныя. Падобныя памылкі неаднаразова сустракаліся і ў далейшай гісторыі навукі.
У вялікай матэматычнай энцыклапедыі «Сума арыфметыкі, геаметрыі, адносін і прапорцый» італьянца Лукі Пачолі (1494) ёсць арыгінальныя задачы на тэму: як падзяліць стаўку паміж двума ігракамі, калі серыя гульняў прыпынена датэрмінова. Прыклад падобнай задачы: гульня ідзе да 60 ачкоў, пераможац атрымлівае ўсю стаўку ў 22 дукаты, у ходзе гульні першы ігрок набраў 50 ачкоў, другі — 30, і тут гульню прыйшлося спыніць; патрэбна справядліва падзяліць зыходную стаўку. Рашэнне залежыць ад таго, што разумець пад «справядлівым» падзелам; сам Пачолі прапанаваў дзяліць прапарцыянальна набраным ачкам (55/4 і 33/4 дуката); пазней яго рашэнне было прызнана памылковым.
Буйны алгебраіст XVI стагоддзя Джэралама Кардана прысвяціў аналізу гульні змястоўную манаграфію «Кніга аб гульні ў косці» (1526 год, апублікавана пасмяротна). Кардана правёў поўны і беспамылковы камбінаторны аналіз для значэнняў сумы ачкоў і прывёў для розных падзей чаканае значэнне долі «спрыяльных» падзей: напрыклад, пры кіданні трох касцей доля выпадкаў, калі значэнні ўсіх 3 касцей супадаюць, роўная 6/216 ці 1/36. Кардана зрабіў праніклівую заўвагу: сапраўдная колькасць даследуемых падзей можа пры невялікім ліку гульняў моцна адрознівацца ад тэарэтычнай, але чым больш гульняў у серыі, тым доля гэтага адрознення меншая. Па сутнасці, Кардана блізка падышоў да паняцця імавернасці:
Іншы італьянскі алгебраіст, Нікола Тарталья, раскрытыкаваў падыход Пачолі да рашэння задачы аб падзеле стаўкі: бо калі адзін з ігракоў яшчэ не паспеў набраць ні аднаго ачка, то алгарытм Пачолі аддае ўсю стаўку яго саперніку, але гэта цяжка назваць справядлівым, бо некаторыя шансы на выйгрыш у адстаючага ўсё ж ёсць. Кардана і Тарталья прапанавалі свае (розныя) спосабы падзелу, але пазней і гэтыя спосабы былі прызнаны няўдалымі.
Даследаваннем гэтай тэмы займаўся і Галілеа Галілей, які напісаў трактат «Аб выхадзе ачкоў пры гульні ў косці» (1718 год, апублікаваны пасмяротна). Выклад тэорыі гульні ў Галілея адрозніваецца вычарпальнаю паўнатою і яснасцю. У сваёй галоўнай кнізе «Дыялог аб дзвюх найгалоўнейшых сістэмах свету, пталемеевай і капернікавай» Галілей таксама адзначыў магчымасць ацэнкі хібнасці астранамічных і іншых вымярэнняў, прычым заявіў, што малыя хібнасці вымярэння больш імаверныя, чым вялікія, адхіленні ў абодва бакі роўнаімаверныя, а сярэдняе значэнне павінна быць блізкім да сапраўднага значэння вымяранай велічыні. Гэтыя якасныя разважанні сталі першым у гісторыі прадказаннем нармальнага размеркавання хібнасцей.
XVII стагоддзе: Паскаль, Ферма, Гюйгенс
У XVII стагоддзі пачало фарміравацца выразнае ўяўленне пра праблемы тэорыі імавернасцей і з’явіліся першыя матэматычныя (камбінаторныя) метады рашэння імавернасных задач. Заснавальнікамі матэматычнай тэорыі імавернасцей сталі Блез Паскаль і П’ер Ферма.
Перад гэтым матэматык-аматар шэвалье дэ Мерэ звярнуўся да Паскаля наконт т. зв. «задачы аб ачках»: колькі разоў трэба кідаць дзве косці, каб ставіць на адначасовае выпадзенне хоць раз дзвюх шасцёрак было выгадна? Паскаль і Ферма пачалі перапісвацца адзін з адным наконт гэтай задачы і блізкіх пытанняў (1654). Перапісваючыся, вучоныя абмеркавалі шэраг праблем, звязаных з імавернаснымі разлікамі; сярод іншага, разглядалася старая задача пра раздзел стаўкі, і абодва навукоўцы прыйшлі да рашэння, што трэба падзяліць стаўку адпаведна шансам на выйгрыш, якія застаюцца на момант спынення гульні. Паскаль указаў дэ Мерэ на памылку, дапушчаную ім пры рашэнні «задачы пра ачкі»: у той час як дэ Мерэ няправільна вызначыў роўнаімаверныя падзеі, атрымаўшы адказ: 24 кідкі, Паскаль даў правільны адказ: 25 кідкоў.