cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гарады Літвы
У Літве вылучаюцца тры тыпы населеных пунктаў: гарады, мястэчкі (гарадкі) і вёскі Статус горада падае Сейм Літоўскай Рэспублікі; населеным пунктам можа быць прысвоены статус курорта. Паводле даных Дэпартамента статыстыкі Літвы налічваецца 103 гарады (дадзеныя на 2009 год).
Карта
Легенда карты:
Любіца
Лю́біца (, Любица) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Кашалёўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 10 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 58 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Чачэрск — Буда-Кашалёва. Планіроўка складаецца з кароткай прамалінейнай, шыротнай вуліцы, забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
1984 год у гісторыі метрапалітэна
30 чэрвеня — адкрылася першая чарга Мінскага метрапалітэна, якая ўключала ў сябе 8 станцый:
NGC 6517
NGC 6517 (іншае абазначэнне — GCL 81) — шаравое скопішча ў сузор’і Змеяносец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кодры
Кодры — узвышша ў Малдове, паміж рэкамі Рэўт і Прут. У межах Кодр знаходзіцца аднайменны запаведнік.
Вышыня — да 430 м. Даўжыня — 100 км. Кодры складзены марскімі і кантынентальнымі адкладамі міяцэна — глінамі, мергелямі, вапнякамі, пяскамі, пясчанікамі і чацвярцічнымі лёсамі. Рэльеф складаны, градава-ўзгорысты, эразійны, паверхня глыбока рассечана далінамі рэк, сухадоламі, ярамі, гыртопамі. Развіты апоўзні і карст.
У Кодрах больш 1000 відаў раслін. Кодры пакрыты лясамі (дуб, бук, граб і інш.). Натуральная расліннасць, у параўнанні з іншымі абласцямі Малдовы, захавалася значна лепш. Сустракаецца і лугавая расліннасць. Каля падножжа ўзвышша палі і вінаграднікі.
У Кодрах выдзяляюць два прыродныя раёны:
Міхал Казіміравіч Валовіч
Міхал Казіміравіч Валовіч (Michał Wołłowicz, Михал Казимирович Воллович;, маёнтак Парэчча Слонімскага павета Літоўска-Гродзенскай губерні, цяпер , Гродзенская вобласць — , ) — філарэт, філамат, удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў, ваеннай экспедыцыі і кіраўнік сялянскага паўстання на Слонімшчыне (1833).
Біяграфія
Скончыў Віленскі ўніверсітэт, дзе быў членам таварыства філарэтаў і таварыства філаматаў і сябраваў з Ігнатам Дамейкам, Аляксандрам Ходзькам і інш.
Прыняў удзел у паўстанні 1830—1831 гадоў у складзе войск генерала Антонія Гелгуда, у сувязі з яго паражэннем быў вымушаны эміграваць у Францыю, дзе зблізіўся з дэмакратычнымі арганізацыямі, рухам карбанарыяў.
Пад уплывам Юзафа Заліўскага вырашыў прыняць удзел у яго ваеннай экспедыцыі Юзафа Заліўскага на тэрыторыю Беларусі і Літвы, каб узняць там (у адрозненне ад папярэдняга) сялянскае паўстанне. Меркавалася, што карбанарыі Заходняй Еўропы, перамогшы ў сябе, дапамогуць паўстанцам. Па рашэнні Юзафа Заліўскага Валовіч узначаліў слонімска-навагрудскую акругу. 19 сакавіка 1833 года паўстанцы перайшлі расійскую мяжу і пачалі дзейнічаць на Слонімшчыне і Гродзеншчыне. У атрад Валовіча прыйшлі сяляне з Парэчча, Вострава і Бардашоў. Каб здабыць грошы, паўстанцы напалі на пошту. Меркавалася ўзяць штурмам турму ў Слоніме з тым, каб вызваленыя вязні далучыліся да паўстанцаў. Але такія дзеянні ўстрывожылі ўлады. Гродзенскі губернатар Мураўёў даў загад акружыць атрад над Шчарай.
Валовіч спрабаваў скончыць жыццё самагубствам, але пісталет даў асечку. Паўстанцы трапілі ў палон. Усяго па Гродзеншчыне было арыштавана звыш 150 чалавек. На допыце Валовіч сведчыў, што «хацеў выкарыстаць мяркуемае паўстанне, каб здзейсніць свой намер і вызваліць сялян». 11 чэрвеня 1833 года ў Гродне пачаўся судовы працэс. Побач з Валовічам на лаве падсудных сядзелі 10 сялян, быў прысуджаны (па чарзе) да 8 тыс. шпіцрутэнаў, калесавання і чацвертавання, аднак Мураўёў «змякчыў» прысуд. Валовіча павесілі ў Гродне (на Скідзельскай заставе, за парахавымі складамі; зараз паміж вул. Белуша, вул. Лідская, зав. Парахавы і пр. Касманаўтаў) 2 жніўня 1833. Цела павешанага ўначы перавезлі ў закінуты вапнавы кар’ер і закапалі такім чынам, каб ніхто яго не адшукаў і не зрабіў месцам таемных набажэнстваў, а Валовіч не стаў мучанікам. Астатнія паўстанцы былі сасланы ў Сібір — на катаржныя работы, у арыштанцкія роты, на пасяленне. У ссылку адправілі таксама паўстанцаў з Воранава на чале з М. Шыманскім.
Ідэалогія
М. Валовіч крытычна ацэньваў вопыт паўстання 1830-31 гадоў, якое, на яго погляд, не мела «агульначалавечай мэты», паколькі адпавядала інтарэсам шляхты. Падыйшоў да разумення таго, што ў вызваленчай барацьбе асноўнай сілай павінны быць народныя масы, пераважна сялянства. Выступаў за адмену прыгоннага права, за права кожнага народа на самастойнае развіццё.
Памяць
У вёсцы Парэчча, побач з уніяцкай царквой, якую збудавалі Валовічы, стаяў крыж у гонар М. Валовіча і 12 паўстанцаў, якія загінулі ў барацьбе супраць расійскага імперыялізму. Аднак у 2003 святар Маскоўскага патрыярхату, які прыехаў у прыход з Прыднястроўя, загадаў выкапаць крыж. Пазней крыж адшукалі побач са Шчарай і паставілі на могілках.
Мясцовы скульптар Лявон Богдан плануе паставіць помнік Міхалу Валовічу паміж парэцкімі могілкамі і былой уніяцкай царквой, аднак не можа атрымаць дазвол ад уладаў.
Чамяры 1
Чамяры́ 1 (, Чемери 1) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Да 13 кастрычніка 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Рэчыцкага сельсавета, да 14 красавіка 1964 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Камянецкага пассавета. 4 верасня 1972 года да вёскі далучана вёска Падрачаны. Да 19 мая 1986 года вёска ўваходзіла ў склад Камянецкага сельсавета.
Rhododendron caucasicum
Rhododéndron caucásicum — від вечназялёных кустоў з роду Рададэндран сямейства.
Батанічнае апісанне
Rhododendron caucasicum дасягае ў вышыню 1-1,5 м. Сцябло ляжачае, з цёмна-бурай карой.
Лісце даўгавата-авальнае, знізу пакрытае густым кароткім рудым лямцам.
Кветкі сабраны ў парасонападобнае суквецце, вяночак да 3 см даўжыні і ў дыяметры, жаўтлява-белы з зялёнымі або чырвонымі крапінкамі ў зеве. Афарбоўка вяночка моцна вар'іруе ад чыста белай (горы Чхо, ў Заходнім Каўказе) да бледна-крэмавай або бледна-ружовай (гара Гамзачыман у Паўночнай Арменіі, гара Цхра-Цхаро на Трыялецкім хрыбце). Ружовакветкавыя формы сустракаюцца таксама ў раёне (гара  — ).
Каробачка іржава-лямцавая, прадаўгаватая.
Віктар Сцяпанавіч Чарнамырдзін
Ві́ктар Сцяпа́навіч Чарнамы́рдзін (9 красавіка 1938, сяло Чорны Атрог, Гаўрылаўскі раён, Чкалаўская вобласць, РСФСР, СССР — 3 лістапада 2010, Масква, Расія) — савецкі і расійскі гаспадарчы і дзяржаўны дзеяч, Старшыня Савета Міністраў — Урада Расійскай Федэрацыі (1992—1993), Старшыня Урада Расійскай Федэрацыі (1993—1998), пасол Расіі на Украіне (2001—2009). З 11 чэрвеня 2009 года да канца жыцця — саветнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі, спецыяльны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі па пытаннях эканамічнага супрацоўніцтва з дзяржавамі — удзельнікамі СНД.
Біяграфія
Пачынаў працу на Орскім нафтаперапрацоўчым заводзе рабочым. У 28 гадоў скончыў Куйбышаўскі індустрыяльны інстытут па спецыяльнасці «інжынер-тэхнолаг». А ўжо ў 1973 годзе стаў дырэктарам Арэнбурскага газаперапрацоўчага завода.
У 1985 годзе быў прызначаны міністрам газавай прамысловасці СССР. У 1989—1992 гадах быў старшынёй праўлення дзяржаўнага газавага канцэрна «Газпром». Ва ўмовах рынкавай эканомікі значэнне «Газпрома» рэзка ўзрасло проці савецкага часу, і гэта стала пляцоўкай для палітычнага старту Чарнамырдзіна.
Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Чарнамырдзін і Беларусь
Удзельнічаў у расійскай місіі 1996 года, якая падтрымала Аляксандра Лукашэнку пад час супрацьстаяння з парламентам РБ і правядзенні рэферэндума па змене Канстытуцыі РБ.
Аляксандр Іванавіч Вальковіч
Аляксандр Іванавіч Вальковіч (, Мінск (?) —, Менск, НКУС) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч.
Біяграфія
У 1914—1915 працаваў у Віленскім аддзяленні Дзяржаўнага зямельнага банка. У пачатку 1-й сусветнай вайны ў эвакуацыі ў Тамбове. З верасня 1915 у арміі, у 1916 скончыў школу прапаршчыкаў (Горы). Член БПС-Р. З 1918 у Мінску. Прадстаўнік БНР пры ўрадзе Грузіі, міністр фінансаў БНР. У час польскай акупацыі Беларусі 1919—1920 арыштоўваўся, уцёк за мяжу. У снежні 1925 вярнуўся ў Мінск. Працаваў інспектарам у Наркамаце фінансаў.
Флягонт Ігнатавіч Валынец
Флягонт Ігнатавіч Валынец (8 студзеня 1879, Вілейка — 27 лістапада 1937,, цяпер Карэлія, Расія) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, публіцыст, педагог. Вёў актыўную палітычную дзейнасць у Заходняй Беларусі, сябра БСРГ і ТБШ.
Біяграфія
У 1897 годзе скончыў Маладзечанскую настаўніцкую семінарыю. У 1900 годзе скончыў курсы па падрыхтоўцы народных настаўнікаў пры Свянцянскім народным вучылішчы. Працаваў на цагельні ў Вілейцы, плытагонам на Нёмане. Настаўнічаў ў Троцкім павеце, Муснінскім народным вучылішчы ў Віленскім павеце. У 1908 годзе за палітычную ненадзейнасць і дзейнасць у час рэвалюцыі 1905—1907 гадоў быў пазбаўлены права выкладаць. Працаваў страхавым агентам.
У 1916—1917 гадах на вайсковай службе ў Мінскай каравульнай камандзе, намеснік старшыні салдацкага камітэта, член Мінскага савета. З лістапада 1917 года гарадскі галава Вілейкі, з лютага 1918 года старшыня гарадскога савета. У час нямецкай акупацыі насельніцтва Вілейкі абрала яго бургамістрам. Летам 1920 года быў старшынёй рэвалюцыйнага камітэта Вілейкі. Па выніку Рыжскага міру 1921 года Вілейка адышла да Польшчы. У 1920-х гадах Валынец неаднаразова арыштоўваўся польскімі ўладамі. У 1922—1928 гадах працаваў у сельскай гаспадарцы, грузчыкам на чыгуначнай станцыі, вартаўніком. У 1926—1927 гадах сябра Вілейскага павятовага камітэта Беларускай сялянскай работніцкай грамады (БСРГ). Са снежня 1927 года сябра галоўнай управы Таварыства беларускай школы (ТБШ), у 1928—1929 гадах старшыня Вілейскай акруговай управы БСРГ. Разам з сенатарамі Аляксандрам Уласавым і Рыгорам Шырмам актыўна ўдзельнічаў у працы павятовых і акруговых упраў ТБШ.
У 1928 і 1930 гадах абіраўся дэпутатам польскага сейма паводле спісу беларускіх сялян і рабочых. У Сойме ўваходзіў у склад Беларускага сялянска-работніцкага клуба «Змаганне». Пасля роспуску сейма 30 жніўня 1930 арыштаваны. 12 студзеня 1931 года асуджаны на 8 гадоў цяжкай турмы. Член КПЗБ з 1932 года.
15 верасня 1932 года ў выніку абмену палітычнымі зняволенымі паміж Польшчай і СССР пераехаў у Менск. Працаваў у Народным камісарыяце камунальнай гаспадаркі Беларускай ССР.
Арыштаваны 31 жніўня 1933 паводле сфабрыкаванай справы «Беларускага нацыянальнага цэнтра». 9 студзеня 1934 года Калегіяй ДПУ БССР прыгавораны да расстрэлу, замененага 10 гадамі лагераў. Сасланы на Салаўкі. 9 кастрычніка 1937 года Асобай «тройкай» УНКВД па Ленінградскай вобласці прыгавораны да расстрэлу. Расстраляны на ст. Мядзведжая Гара (Сандармох) Карэла-Фінскай АССР (цяпер Мядзвеж’ягорскі раён, Карэлія, Расія). Пасмяротна рэабілітаваны паводле абодвух прыгавораў 16 жніўня 1956.
Тройка НКУС
Тройка НКУС — орган пазасудовага вынясення прысудаў, існаваў у 1937—1938 гадах на працягу перыяду Вялікага тэрору, звычайна, на ўзроўні вобласці. Складаўся з главы НКУС, сакратара абкама і пракурора.
31 ліпеня 1937 Яжоў падпісаў ухвалены Палітбюро загад НКУС № 0447 «Аб аперацыі па рэпрэсіраванню былых кулакоў, крымінальнікаў і іншых антысавецкіх элементаў», у якім вызначалася задача разгрому «антысавецкіх элементаў» і склад «аператыўных троек» па паскораным разглядзе спраў такога роду. У склад тройкі звычайна ўваходзілі: старшыня — мясцовы начальнік НКУС, члены — мясцовыя пракурор і першы сакратар абласнога, краявога або рэспубліканскага камітэта УКП(б). Для кожнага рэгіёна Савецкага Саюза ўсталёўваліся ліміты па «Першай катэгорыі» (растрэл), і па «Другой катэгорыі» (зняволенне ў лагер на тэрмін ад 8 да 10 гадоў).
Рашэннем Палітбюро ЦК УКП(б) № П65/116 ад 17 лістапада 1938 г. судовыя тройкі, створаныя ў парадку адмысловых загадаў НКУС СССР, а таксама тройкі пры абласных, краявых і рэспубліканскіх Управах РК міліцыі былі ліквідаваныя. Справы перадаваліся на разгляд судоў або Адмысловай Нарады пры НКУС СССР.
Баланешты
Баланешты (Bălăneşti) — гара ў Малдове, у 60 км на захад ад Кішынёва. З'яўляецца самым высокім пунктам у краіне. Вышыня — 428,2 м, плошча каля 1,2 км². Таксама вядомая як гара Крэкан.
Гара знаходзіцца ў заходняй частцы краіны недалёка ад мяжы з Румыніяй, на водападзеле басейнаў рэк Прут і Днестр, на Цэнтральнамалдаўскім узвышшы, у найболей прыўзнятай і рассечанай яго частцы — Кодрах.
Каля гары знаходзяцца сёлы Баланешты, Мілешты і Гэурэны. На адлегласці 18 км. ад вяршыні знаходзіцца горад Калараш.
Схілы пакрыты лясамі і выкарыстоўваюцца ў рэкрэацыйных мэтах. Лясное покрыва схілаў пададзенае пераважна грабамі і дубамі. Сустракаюцца таксама спадарожныя пароды — ліпа, ясень, клён, адзінкава бук, рабіна, дзікая груша, дзікая чарэшня, кізіл. Пад лясным покрывам растуць плюшч, брызгліна карлікавая, венерын чаравічак, ландышы, пралескі, чубаткі, сон-трава, некаторыя віды папарацяў, павойніка і некалькі відаў архідэй. На схілах гор пераважаюць бурыя і шэрыя лясныя глебы. Са схілаў Баланешт з адзнак 225, 325 і 390 метраў выступаюць падземныя воды.
Купалаватая вяршыня гары без лесу; яе глебы складзены пяскамі і глінамі. На вяршыні знаходзіцца трыянгуляцыйная вышка, якая ў наш час выкарыстоўваецца для камунікацыйных тэхналогій.
Стынка-Касцешты
Вадасховішча Стынка-Касцешты (Lacul Stânca - Costești) — штучнае возера на мяжы Малдовы і Румыніі, утворанае на рацэ Прут у 1973—1978 гадах. З'яўляецца другім па велічыні вадасховішчам Румыніі. Румынская тэрыторыя вадаёма з'яўляецца адмысловай ахоўнай зонай (special protection area, SPA), уваходнай у сетку прыродаахоўных зон як месца рассялення рэдкіх відаў птушак (утворана Пастановай урада Румыніі № 1284 ад 24 кастрычніка 2007 года).
Геаграфія
Вадасховішча ўтворана плацінай, пабудаванай у 580 кіламетрах уверх па плыні ракі Прут ад месца ўпадзення яе ў Дунай. Плаціна пабудавана ў 1973—1978 гадах для патрэб гідраэлектрастанцыі Касцешты-Стынка. Вышыня плаціны складае 47 метраў, даўжыня — 3000 метраў. Сярэдняя глыбіня вадаёма — 24 метры, плошча яго люстэрка — 59 км². Пры звычайным узроўні вадасховішча месціць 735 млн м³ воды, яе выдатак у секунду роўны 82,9 кубаметрам, што эквівалентнае 2,6 км³ у год. Плошча рачнога басейна, які сілкуе вадасховішча, складае каля 12 тысяч квадратных кіламетраў. 70 адсоткаў узбярэжнай тэрыторыі займаюць сельскагаспадарчыя землі, яшчэ 17 — шматгадовыя культуры; астатняя частка даводзіцца на дзель лясоў і гарадскіх зон.
Арнітафаўна
На тэрыторыі прыродаахоўнай зоны сустракаюцца наступныя віды птушак, з пералічаных у Дадатку I Дырэктывы Еўрапейскага Савета ад 30 лістапада 2009 года пра захаванне дзікіх птушак: жоўтая чапля (Ardeola ralloides), рудая чапля (Ardea purpurea), малы бугай (Ixobrychus minutus), звычайная кваква (Nycticorax nycticorax), вялікі падворлік (Aquila clanga), малы падворлік (Aquila pomarina), звычайны зімародак (Alcedo atthis), могільнік (Aquila heliaca), шэры гусак (Anser anser), чыранка-свістунок (Anas crecca), чырвананосы нырок (Netta rufina), крыжанка (Anas platyrhynchos), чыранка-трескунок (Anas querquedula), шыраканоска (Anas clypeata), чырвонагаловы нырок (Aythya ferina), чубатая чарнець (Aythya fuligula), марская чарнець (Aythya marila), звычайны гогаль (Bucephala clangula), чырвонаваллёвая казарка (Branta ruficollis), звычайная каня (Buteo buteo), касманогая каня (Buteo lagopus), белы бусел (Ciconia ciconia), чорны бусел (Ciconia nigra), лебедзь-клікун (Cygnus cygnus), лебедзь-шыпун (Cygnus olor), змеяед (Circaetus gallicus), балацяны мышалоў (Circus aeruginosus), палявы мышалоў (Circus cyaneus), стэпавы мышалоў (Circus macrourus), лугавы мышалоў (Circus pygargus), белашчокая балацяная крачка (Chlidonias hybrida), чорная балацяная крачка (Chlidonias niger), маранка (Clangula hyemalis), сірыйскі дзяцел (Dendrocopos syriacus), малая белая чапля (Egretta garzetta), вялікая белая чапля (Ardea alba), шулёнак (Falco vespertinus), звычайная пустальга (Falco tinnunculus), дербник (Falco columbarius), лысуха (Fulica atra), чырвонаваллёвая гагара (Gavia stellata), чорнаваллёвая гагара (Gavia arctica), арлан-белахвосты (Haliaeetus albicilla), арол карлік (Aquila pennata), хадулачнік (Himantopus himantopus), азёрная чайка (Larus ridibundus), рагатуха (Larus cachinnans), малая чайка (Larus minutus), звычайны жулан (Lanius collurio), чарналобы саракуш (Lanius minor), малы крахаль (Mergellus albellus), вялікі крахаль (Mergus merganser), сярэдні крахаль (Mergus serrator), залацістая шчурка (Merops apiaster), чырвона-шыйная паганка (Podiceps auritus), асаед (Pernis apivorus), кагалу (Pandion haliaetus), залацісты сявец (Pluvialis apricaria), турухтан (Philomachus pugnax), малы баклан (Phalacrocorax pygmeus), вялікі баклан (Phalacrocorax carbo), вялікая паганка (Podiceps cristatus), шэрашчокая паганка (Podiceps grisegena), шыладзюб (Recurvirostra avosetta), фіфі (Tringa glareola).
NGC 6518
NGC 6518 (іншыя абазначэнні — MCG 5-42-24, ZWG 171.41, NPM1G +28.0429, PGC 61238) — галактыка ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мышкаў
Мышкаў (Myszków) — горад на поўдні Польшчы. Размешчаны за 290 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 45 км на поўнач ад Катавіц. Адміністрацыйны цэнтр Мышкоўскага павета Сілезскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 74 км². Насельніцтва 32,3 тыс. чалавек.
Чамяры 2
Чамяры́ 2 (, Чемери 2) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Прэзідэнт Расіі
Прэзідэнт Расіі — вышэйшая дзяржаўная пасада Расійскай Федэрацыі. Прэзідэнт Расіі з'яўляецца кіраўніком дзяржавы, якія не адносяцца, на думку шэрагу даследчыкаў, ні да адной з галін улады, гарантам Канстытуцыі Расіі, правоў і свабод чалавека і грамадзяніна ў Расіі; Вярхоўным Галоўнакамандуючым Узброенымі Сіламі Расійскай Федэрацыі.
Падэрньёнэ
Падэрн'ёнэ (Padergnone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 666 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 222 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 38070. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Pace.
Рэспубліканскі клінічны медыцынскі цэнтр
«Рэспубліканскі клінічны медыцынскі цэнтр» Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — шматпрофільная медыцынская ўстанова. На базе Цэнтра апыняюцца ўсе віды амбулаторна-паліклінічнай, лячэбна-дыягнастычнай, стацыянарнай і рэабілітацыйнай дапамогі.
Размешчана па адрасе Мінская вобласць, Мінскі раён, Ждановіцкі сельсавет, 81, раён аг. Ждановічы. Дабрацца з Мінска можна на гарадскіх аўтобусах № 44Д, 189Э і № 190Э, даехаўшы да прыпынку «РКМЦ».
У склад цэнтра ўваходзяць паліклініка на 350 наведванняў у змену, дзе вядзецца прыём па 30 спецыяльнасцях; аддзяленне дзённага знаходжання на 20 коек; стацыянар, ложкавы фонд якога складае 187 коек; шматпрофільнае аддзяленне медыцынскай рэабілітацыі; аддзяленне хуткай і неадкладнай дапамогі; патолагаанатамічнае аддзяленне; дыягнастычныя службы. Падраздзяленні клінікі абсталяваны лепшай лячэбна-дыягнастычнай апаратурай. У мэтах атрымання кансультатыўнай дапамогі ўрачы Цэнтра прыцягваюць больш за 70 спецыялістаў вышэйшай медыцынскай кваліфікацыі, прафесараў і дацэнтаў.
Прыярытэтнай задачай Цэнтра з’яўляецца аказанне высокакваліфікаванай спецыялізаванай медыцынскай дапамогі вышэйшым службовым асобам, дзеячам культуры, мастацтва і спорту, грамадзянам, якія маюць ганаровыя званні і дзяржаўныя ўзнагароды, унеслі значны ўнёсак у развіццё нашай краіны. Медыцынскую дапамогу ва установе таксама маюць магчымасць атрымліваць беларускія і замежныя грамадзяне, але на дамоўнай аснове.
Гісторыя
У 1929 годзе пры Наркамздароўі БССР была заснавана лечкамісія, асноўнай задачай якой было забеспячэнне кваліфікаванай медыцынскай дапамогай кіраўнікоў рэспублікі і членаў іх сем’яў. Лячэбную ўстанову ўзначаліў член калегіі Наркамздароўя БССР І. М. Нісенбаўм. Уласную лячэбную базу лечкамісія атрымала 1 ліпеня 1931 года.
NGC 6519
NGC 6519 — група зорак у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Маракас
Марака́с — музычны інструмент, ідыяфон. Уяўляе сабою пару бразготак, якія гучаць пры трасенні.
Паходзіць з узбярэжжа Бразіліі. Мясцовыя індзейцы стваралі маракас з пасудзіны на аснове гарбуза, якую напаўнялі каменьчыкамі, бабамі або кукурузнымі зярнятамі. Да пасудзіны чаплялі дзяржальню. Індзейцы шырока карысталіся інструментам падчас рэлігійных абрадаў.
У нашы дні маракас вырабляюцца з розных матэрыялаў. Шырока распаўсюджаны ў лацінаамерыканскай і карыбскай музыцы.
Аляксей Харытонавіч Кім
Аляксей Харытонавіч Кім (нар., в. Сінтухінка, Ханкайскі раён, Прыморскі край, Расія — ) — беларускі спецыяліст у галіне тэарэтычнай механікі. Доктар тэхнічных навук (1967), прафесар (1967).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі тарфяны інстытут (механічны факультэт, 1937). Працаваў ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце тарфяной прамысловасці (інжынер-канструктар), Балахнінскім тарфяным тэхнікуме (1939—1953, выкладчык), Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (з 1953, машынабудаўнічы факультэт, кафедра «Тэарэтычная механіка», прафесар, у 1963—1978 — загадчык кафедры, 1968—1976 — дэкан факультэта).
Навуковыя інтарэсы: рэалогія вязкапластычных і іншых няньютанаўскіх сістэм; даследаванне стацыянарнага цячэння вязкапластычнага торфу ў механізмах тарфяных машын; методыка выкладання тэарэтычнай механікі пры падрыхтоўцы інжынераў машынабудаўнічага профілю.
Узнагароды
Званне «Заслужаны машынабудаўнік Беларускай ССР» (1980) і інш.
Прамысловасць рулонных дахавых і гідраізаляцыйных матэрыялаў Беларусі
Прамысловасць рулонных дахавых і гідраізаляцыйных матэрыялаў Беларусі — галіна прамысловасці будаўнічых матэрыялаў Беларусі па вытворчасці ўсіх відаў мяккіх дахавых (руберойду, пергаміну, толю і інш.) і гідраізаляцыйных матэрыялаў.
Гісторыя
На тэрыторыі Беларусі руберойд і пергамін пачалі вырабляць з 1961 года на Мінскім камбінаце будаўнічых матэрыялаў, дзе пабудаваны спецыяльны цэх на адну тэхналагічную лінію магутнасцю 21 млн. м2 за год. У 1973 годзе было завершана будаўніцтва Асіповіцкага кардонна-руберойдавага завода магутнацю 50 тыс. т дахавага кардону і 125 млн м2 мяккага крыцця за год.
Мікалай Мікалаевіч Каўцэвіч
Біяграфія
Па сканчэнні Навагрудскай пачатковай школы паступіў у Віленскую гімназію, затым перавёўся ў Мінскую класічную гімназію, якую пспяхова скончыў у 1909 годзе. У тым жа годзе паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Пецярбургскага універсітэта.
У 1922 годзе вярнуўся ў Беларусь, выкладаў у політэхнічным інстытуце і ў інстытуце сельскай гаспадаркі.
У 1925 годзе стаў выкладчыкам сельскагаспадарчага інстытута на кафедры фізікі. У 1932 годзе яму было прысовена званне прафесара. З 1938 года сумяшчаў працу загадчыка ка­федры з пасадай дэкана агранамічнага факультета.
У гады вайны быў накіраваны ў Свярдлоўск, дзе ў сельскагаспадарчым інстытуце да лістапада 1944 года працаваў загадчыкам кафедры фізікі, затым да лета 1945 года — прафесарам кафедры фізікі Маскоўскага гідрамеліяратыўнага інстытута.
У верасні 1945 года загадам міністра сельскай гаспадаркі СССР прызначаны дырэктарам Беларускага сель­скагаспадарчага інстытута. У 2001 годзе выйшла брашура, прысвечаная Мікалаю Мікалаевічу Каўцэвічу.
Узнагароды
У 1940 годзе атрымаў ордэн «Знак Пашаны» і Ганаровую грамату Вярхоўнага Савета БССР. У снежні 1948 года было прысвоена званне заслужанага дзеяча навукі БССР.
NGC 6520
NGC 6520 (іншыя абазначэнні — OCL 10, ESO 456-SC42) — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аніскавічы
Ані́скавічы (, Онисковичи) — аграгарадок у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Аніскавіцкага сельсавета.
Люткава
Размяшчэнне
У 24 км на паўднёвы ўсход ад Буда-Кашалёва, 29 км ад Гомеля, 9 км ад чыгуначнай станцыі Уза (на лініі Жлобін — Гомель).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Выяўленыя археолагамі курганы паблізу мястэчка сведчаць пра засяленне тэрыторыі гэтых месцаў з даўніх часоў. Сучасны пасёлак заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. Найболей актыўная забудова даводзіцца на 1920-я гады. У 1926 годзе ў Стара-Гусявіцкім сельсавеце Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі. У 1929 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 15 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя У. І. Леніна (цэнтр — вёска Старая Гусявіца).
Касцюкоўка (Гомельскі раён)
Касцюко́ўка (, Костюковка) — вёска ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Яромінскага сельсавета.
Жазэ ды Аншыета
Хасэ дэ Анчыета (José de Anchieta), Жазэ́ ды Аншые́та (José de Anchieta; 19 сакавіка 1534, Сан-Крыстобаль-дэ-ла-Лагуна — 9 чэрвеня 1597, Рэрытыба) — езуіцкі місіянер іспанска-баскскага паходжання ў Паўднёвай Амерыцы, святы Рымска-Каталіцкай Царквы. Кананізаваны 3 красавіка 2014 г. Дзень шанавання: 9 чэрвеня.
Касцюкоўка (Гомельскі раён)
Размяшчэнне
У 5 км на поўнач ад Гомеля, на шашы Доўск — Гомель.
Жазэ ды Аншыета
Біяграфія
Жазэ ды Аншыета нарадзіўся ў Сан-Крыстобаль-дэ-ла-Лагуна на востраве Тэнэрыфэ (Канарскія астравы, Іспанія) у сям'і Хуана Лопеса дэ Анчыеты і Менсіі Дыяс Клавіха. Хуан Лопес быў баскам, перасяліўся на востраў пасля няўдалага паўстання супраць Карла V. Менсія Дыяс была дачкой хрышчонага яўрэя з Кастыліі.
Касцюкоўка (Гомельскі раён)
Транспартная сетка
Планіроўка складаецца з прамалінейнай, амаль шыротнай вуліцы, да якой на захадзе далучаецца кароткая прамалінейная вуліца, на ўсходзе — завулак. Забудова двухбаковая, у асноўным драўляная, сядзібнага тыпу.
За 1,4 км ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Касцюкоўка.
Жазэ ды Аншыета
Біяграфія
У 1555 г. частка індзейцаў усходу Бразіліі паўстала супраць партугальцаў і перайшла на бок французскіх каланістаў-гугенотаў. Жазэ ды Аншыета ўдзельнічаў у ваенных дзеяннях супраць французаў, вёў перамовы з індзейскімі правадырамі, каля 3 месяцаў заставаўся сярод іх у якасці пасла. На аснове сваіх разважанняў склаў план каланізацыі Бразіліі, які прадугледжваў вылучэнне часткі зямель для індзейскіх місіянерскіх вёсак. У 1574 г. ён быў ухвалены каралём.
Пасля заканчэння вайны ў 1570 г. Жазэ выкладаў у езуіцкім калегіуме ў Рыа-дэ-Жанэйра. У 1577 — 1591 гг. узначальваў езуіцкую місію ў Рэрытыбе, дзе працягваў вывучэнне індзейскай культуры і прыроды Бразіліі. Памёр 9 чэрвеня 1597 г. пасля працяглай хваробы.
Касцюкоўка (Гомельскі раён)
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядома з XVIII стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Значную частку жыхароў складалі стараверы, якія збеглі з Расіі.
Жазэ ды Аншыета
Шанаванне
Нягледзячы на сталыя праблемы са здароўем, Жазэ ды Аншыета шмат вандраваў па Бразіліі, пры гэтым лічыўся «бацькам беднякоў, лекарам хворых і пацярпелых, дарадцам губернатараў, але, перш за ўсё, сябрам і абаронцам індзейцаў ў іх вёсках». Яму прыпісваліся цуды лекавання, уменне паднімацца ў паветра падчас пропаведзяў для тупі. Аднойчы з дапамогай божага слова ён нібы абараніўся ад ягуара. Пасля смерці магільню Жазэ наведвалі тыя, хто жадаў абараніцца ад дзікіх звяроў. Часам яго называюць апосталам і бацькам хрысціян Бразіліі.
Касцюкоўка (Гомельскі раён)
Гісторыя
Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай (1772 год) у складзе Расійскай імперыі, у валоданні фельдмаршала графа П. А. Румянцава-Задунайскага, з 1834 — фельдмаршала князя І. Ф. Паскевіча. Праз вёску праходзіў гасцінец Санкт-Пецярбург — Кіеў (пачаў будавацца ў 1782 годзе). У 1850 годзе побач прайшла шаша Санкт-Пецярбург — Кіеў, што значна пашырыла транспартныя магчымасці вёскі. Паштовая станцыя. Гаспадар фальварка Касцюкоўка валодаў тут у 1862 годзе 611 дзесяцінамі зямлі. З 1875 працавала крупадрабнілка. У 1885 годзе дзейнічала збожжазахавальны магазін. Паводле перапісу 1897 года: школа, карчма. У вясковай школе ў 1907 годзе было 43 вучні. У 1909 годзе 1239 дзесяцін зямлі, у Пакалюбіцкай воласці Гомельскага павета Магілёўскай губерні. Працавала аддзяленне паштовай сувязі.
Жазэ ды Аншыета
Шанаванне
22 чэрвеня 1980 г. быў беатыфікаваны папам Янам Паўлам II. 3 красавіка 2014 г. быў кананізаваны папам Францыскам.
Святы Жазэ ды Аншыета глыбока шануецца ў Бразіліі і на Канарскіх астравах.
Літаратурная спадчына
Жазэ ды Аншыета заставіў пасля сябе багатую эпісталярную спадчыну, у якой выклаў свае нататкі пра гістарычныя падзеі, індзейскую культуру і прыроду Бразіліі. З'яўляецца аўтарам тэатральных відовішчаў, рэлігійных верша Poema à Virgem і паэмы De Beata Virgine Dei Matre Maria у стылі барока.
Апублікаваныя пры жыцці працы:
Свае лісты і творы пісаў на лацінскай, іспанскай, партугальскай мовах і мове тупі.
Элтан Джон
Сэр Элтан Геркулес Джон (Elton Hercules John, сапраўднае імя Рэджыналд Кэнэт Дуайт (Reginald Kenneth Dwight); нар. 25 сакавіка 1947, Пінер, Вялікабрытанія) — англійскі рок-спявак, кампазітар і піяніст. Рыцар-бакалаўр (1997) і кавалер ордэна Брытанскай імперыі (CBE, камандор, 1995).
Вучыўся ў Каралеўскай акадэміі музыкі ў Лондане. Набыў вялікую папулярнасць у 1970-я г.
На працягу сваёй амаль 40-гадовай кар'еры Элтан Джон прадаў больш за 450 мільёнаў пласцінак. 54 яго сінгла ўваходзілі ў брытанскі Топ-40. Ён займае 49-е месца ў спісе найвялікшых выканаўцаў па версіі часопіса Rolling Stone. Элтан Джон — адзін з самых камерцыйна паспяховых выканаўцаў 1970-х гадоў: сем яго альбомаў займалі першыя месцы ў Billboard 200, 23 сінгла ўваходзілі ў амерыканскі Топ-40, 16 падымаліся ў першую дзесятку і 6 — на першае месца. Адзін з іх, «Candle in the Wind» (версія, прысвечаная прынцэсе Дыяне) разышоўся 37000000 тыражом.
У рэпертуары пераважаюць меладраматычныя балады і творы ў стылі рок-н-рола. Аўтар поп-оперы «Аіда» (2000). Актыўна гастраліруе.
Ямант
Ямант — прозвішча.
Звычайны ліс у Беларусі
Звычайны ліс для Беларусі — абарыгенны від сысуноў, прадстаўнік беларускай фаўны сабачых.
Гісторыя
Паляўніча-прамысловы звер: у 1924-75 нарыхтоўчымі пунктамі закуплена 445 тысяч шкурак лісаў, з іх у 1970-75 14 тысяч. На пачатак 1980-х гадоў у БССР было каля 25,4 тысяч асобін ліса звычайнага.
Сучасная папуляцыя
Колькасць лісаў, якія жылі ў паляўнічых угоддзях Беларусі, на 2014 год складала 29700 асобін. Агульная колькасць лісы ў Беларусі складае прыблізна 35 — 45 тысяч асобін.
Утрыманне ў няволі
Звычайныя лісы жывуць у Гродзенскім, Віцебскім і Мінскім заапарках, у Магілёўскім заасадзе.
Біялогія
У Беларусі ва ўсіх раёнах трапляецца падвід, які распаўсюджаны па ўсёй тэрыторыі і з’яўляецца звычайным відам фаўны. Колькасць лісаў з году ў год неаднолькавая. Гэта вызначаецца многімі прычынамі, сярод якіх вызначальнымі з’яўляюцца ваганне колькасці мышападобных грызуноў — іх асноўнага корму, а таксама ўмоў надвор’я, асабліва зімовых.
Месцапражыванні такога пластычнага віду, як лісы, разнастайныя. Яны жывуць як у розных лясных масівах, так і сярод аграландшафтаў, уключаючы ўскраіны паселішчаў чалавека. Ліс аддае перавагу месцам, дзе часта чаргуюцца спрыяльныя па кармавых умовах біятопы: лугі, палі, вадаёмы, балоты, участкі лесу, зараснікі хмызняку. Пазбягае ліс толькі шырокіх моцна забалочаных тэрыторый. Рэдка яго можна сустрэць сярод аднатыпных лясных масіваў, але затое ён ахвотна засяляе іх ўскраіны.
Навуковыя даследаванні лісаў у Беларусі
Даследванні лісаў у Беларусі праходзяць у тым ліку ў межах вывучэння распаўсюджання сярод жывёл у прыродзе і ў няволі шаленства і гельмінтозаў   або атрымання дадзеных для паспяховага вырошчвання лісаў на зверафермах.
Ахова
Лісы ў Беларусі не ахоўваюцца. На іх дазволена паляванне з першай суботы кастрычніка па 31 студзеня
У літаратуры і фальклоры
У энцыклапедычным слоўніку «Беларуская міфалогія» паведамляецца, што ліса на побытавым узроўні з’яўляецца сімвалам хітрасці, кемлівасці, спрытнасці, лісліавсці, падману, зладзеяватасці, помслівасці, прыгажосці і г. д. На міфалагічным узроўні — яна сімвал вітальнасці і, відавочна, урадлівасці і плоднасці. Вядома такое вясельнае пажаданне з тэрыторыі Тураўшчыны: «Перэпiваю лiса, шоб дзецi велiса».
Лічылася, што сустрэча на дарозе з лісой прадказвае няшчасце.
Палу-дэль-Ферсіна
Палу-дэль-Ферсіна (Palù del Fersina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 188 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 38050. Тэлефонны код — 0461.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Карнеліс дэ Вос
Дэ Вос лічыцца выдатным партрэтыстам, таксама пісаў карціны на рэлігійныя і міфалагічныя сюжэты. Ён вучыўся ў Антверпене ў Давіда Рэмеуса і ў 1608 г. стаў майстрам гільдыі мастакоў. Малодшы брат Карнэліса Паўль дэ Вос (1590—1678) пад уплывам Франса Снейдэрса быў таксама мастаком, пісаў сцэны палявання і жывёл і працаваў у Рубенса. Сястра Карнеліса і Паўля была замужам за Франсам Снейдэрсам.
Медыка-дыягнастычны факультэт ГрДМУ
Гісторыя
Згодна з загадам Міністэрства аховы здароўя БССР № 92 ад 23 мая 1991 года ў Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце пачалі падрыхтоўку медыцынскіх сясцёр на ўмовах мэтавага прыёму. Функцыі кіраўніцтва аддзяленнем медыцынскіх сясцёр з вышэйшай адукацыяй спачатку выконвалі дэканы іншых факультэтаў:
Загад МАЗ РБ № 606 ад 16 ліпеня 2007 года «Пра некаторыя пытанні дзейнасці ўстановы адукацыі „Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт“» рэгламентаваў пераўтварэнне факультэта медыцынскіх сясцёр з вышэйшай адукацыяй у медыка-дыягнастычны факультэт з ажыццяўленнем падрыхтоўкі кадраў па спецыяльнасцях «Сястрынская справа», «Медыка-дыягнастычная справа». У 2008 годзе ўтвораны медыка-дыягнастычны факультэт. У 2010 годзе факультэт прайшоў акрэдытацыю.
NGC 6521
NGC 6521 (іншыя абазначэнні — UGC 11061, MCG 10-25-119, ZWG 301.2, ZWG 300.95, PGC 61121) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дэ Вос
Вос:
Глубчыцы
Глубчыцы (Głubczyce,, Leobschütz) — горад на паўднёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 380 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 70 км на поўдзень ад Аполе. Адміністрацыйны цэнтр Глубчыцкага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Глубчыцы. Займае плошчу 12,52 км². Насельніцтва 12,6 тыс. чалавек.
Фарга (Паўночная Дакота)
Фарга (Fargo) — горад у ЗША, найбуйнейшы горад штата Паўночная Дакота і адміністрацыйны цэнтр акругі Кас. 105 549 жыхароў (2010). Заснаваны ў 1871 годзе. На тэрыторыі, дзе цяпер размешчаны горад, у 1870-1880-х гадах была прыстань для параходаў. Першапачаткова горад называўся Сэнтралія, але пазней быў перайменаваны ў гонар Уільяма Фарга, дырэктара Northern Pacific Railway, з прыходам якой і пачалося развіццё горада.
Мартэн дэ Вос
Мартэн (Марцін) дэ Вос (нідэрл. Marten de Vos або Maarten de Vos, часам Maerten de Vos; 1532 — ) — адзін з вядучых мастакоў паўднёванідэрландскага (фламандскага) жывапісу і графікі канца XVI стагоддзя.
Выгада (Кобрынскі раён)
Вы́гада (, Выгода) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Мартэн дэ Вос
Марцін дэ Вос нарадзіўся ў Антверпене каля 1531 года. У 1558 годзе быў прыняты майстрам у антверпенскую гільдыю. Дэ Вос, таксама як і ў свой час яго бацька і настаўнік Франс Флорыс, здзейсніў паездку ў Італію для зразумення прыёмаў маньерызму — стылю папулярнага ў той час. У 1552 годзе (?) знаёміцца ​​з вядомым галандскім жывапісцам Пітэрам Брэйгелем Старэйшым; у гэтым жа годзе яны разам наведваюць Фларэнцыю, Венецыю і Рым, дзе Марцін піша карціну «Бязгрэшнае зачацце» для царквы S. Francesco a Ripa. У яго работах праглядаецца дакладная лінія венецыянскай школы жывапісу.
Выгада (Кобрынскі раён)
Геаграфія
На паўночным захадзе ад вёскі Арэхаўскі канал упадае ў Дняпроўска-Бугскі канал.
Гісторыя
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Аніскавіцкага сельсавета.
Аляксей Іванавіч Яршоў
Аляксей Іванавіч Яршоў (18 красавіка 1925 — 11 студзеня 1944) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, стралок 6-й роты 2-га стралковага батальёна 212-га гвардзейскага стралковага палка 75-й гвардзейскай стралковай дывізіі 30-га стралковага корпуса 60-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі чырвонаармеец, Герой Савецкага Саюза (1943 г.).
Біяграфія
Нарадзіўся 18 красавіка 1925 года ў вёсцы Аполіхе цяпер Купінскага раёна Новасібірскай вобласці. У 1940 годзе скончыў з адзнакай Навасельскую сямігадовую школу.
У Чырвоную Армію прызваны ў 1943 годзе, вучыўся ў Кемераўскім вайсковым пяхотным вучылішчы (па іншых звестках — у палкавой школе ў Кемерава ). З прычыны складанага становішча на фронце, у жніўні 1943 года курсантаў без прысваення звання накіравалі ў Дзеючую армію. 4 верасня 1943 года чырвонаармеец Яршоў стаў стралком 6-й стралковай роты 2-га стралковага батальёна 212-га гвардзейскага стралковага палка 75-й гвардзейскай стралковай дывізіі. Асабліва вызначыўся пры фарсіраванні ракі Дняпро на поўначы ад Кіева, у баях па захопу і ўтрманню плацдарма ў раёне вёсак Глебаўка і Яснагародка (Вышгарадскі раён Кіеўскай вобласці) на правым беразе Дняпра восенню 1943 года.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года за паспяховае фарсіраванні ракі Дняпро на поўначы ад Кіева, трывалае замацаванне плацдарма на заходнім беразе ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства гвардыі чырвонаармейцу Яршову Аляксею Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Загінуў 11 студзеня 1944 года ў баі за вызваленне Беларусі каля вёскі Карані Даманавіцкага (цяпер Светлагорскага) раёна Гомельскай вобласці. Пахаваны на поле бою.
NGC 6521A
NGC 6521A (іншыя абазначэнні — MCG 10-25-121, ZWG 300.98, ZWG 301.4, PGC 61141) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Мясная прамысловасць Беларусі
1.	Мясная прамысловасць Беларусі — падгаліна харчовай прамысловасці Беларусі, якая ажыццяўляе забой і комплексную перапрацоўку жывёлы і птушкі.
Гісторыя
У канцы XIX — пачатку XX стст. на тэрыторыі беларускіх губерняў Расійскай імперыі дзейнічалі невялікія паўсаматужныя бойні (у 1913 годзе іх было 50, забіта 51 тыс. галоў бу	ной рагатай жывёлы, 41,7 тыс. свіней) і каўбасныя майстэрні (у Ашмянах, Барысаве, Гомелі, Гродне і інш.), пераважна пры каўбасных крамах. У 1905 годзе самая буйная бойня (8—10 галоў жывёлы за суткі) працавала ў Магілёве. Перад пачаткам Першай сусветнай вайны, у 1913 годзе ў разліку на душу насельніцтва ў беларускіх губернях прыходзілася 31,8 кг (параўнальныя межы) мяса і сала.
У гады Вялікай Айчыннай вайны амаль усе прадпрыемствы мясной прамысловасці рэспублікі разбураны. Да 1950 года праходзіў хуткі працэс аднаўлення вытворчасці. Хоць у 1950 годзе пагалоўе жывёлы і павялічылася ў параўнанні з даваенным перыядам на 1/3, мяса ў 1950 годзе было атрымана 22,7 тыс. т. У гады 5-й пяцігодкі, нягледзячы на тое, што стан сельскай гаспадаркі значна палепшыўся, прадукцыйнасць нарыхтоўкі мяса павялічылі ў 1955 годзе на 50 тыс. т.
Былі пабудаваны мясакамбінаты ў Брэсце (1944), Лідзе (1945), Барысаве (1967), Бярозе, Слуцку, Гродне, Віцебску, Крычаве, Жлобіне (1971—1975), халадзільнікі на Бабруйскім, Кобрынскім, Ашмянскім, Аршанскім птушкакамбінатах (1960—1965), мясаперапрацоўчы завод у Мінск (1972—1974, адзіны ў Беларускай ССР). Адбываліся канцэнтраванне вытворчасці, далучэнне птушкакамбінатаў да мясакамбінатаў. У 1990 годзе мясная прамысловасць Беларускай ССР выпускала 6,9% мяса, 4,1% каўбасных вырабаў ад агульнасаюзнага аб’ёму. Для канца 1980-1990-х гадоў характэрна стварэнне невялікіх прадпрыемстваў і вытворчасцей у малых населеных пунктах, блізкіх да сыравіннай базы. У 1980 годзе налічвалася 229 прадпрыемстваў і вытворчасцей, а ў 1988 годзе — 334. У 1990 годзе вытворчасць мяса і субпрадуктаў 1-й катэгорыі склала 889,1 тыс. т, каўбасных вырабаў 216,6 тыс. т, мясных паўфабрыкатаў 109,7 тыс. т, мясных і мяса-раслінных кансерваў 97,1 млн умоўных слоікаў. Тэмпы развіцця мясной прамысловасці замаруджваліся. Калі за 1971—1975 гады прырост вытворчасці мяса на душу насельніцтва склаў 15,5% (з 76 кг да 90), то за 1976 —1980 гады ён упаў на 1% (з 90 да 89), а за 1981 —1985 гады вырас толькі на 12,5%
За 1991— 1994 гады з улікам дэнамінацыі ў жніўні 1994 года мясапрадукты падаражалі у 10 раз.
У 1993 годзе мясная прамысловасць Беларусі налічвала 451 прадпрыемства і вытворчасцей, у 1998 годзе — 695. У 1997 годзе вытворчасць мяса і субпрадуктаў 1-й катэгорыі склала 342 тыс. т, каўбасных вырабаў 153,9 тыс. т, мясных паўфабрыкатаў 52,5 тыс. т, мясных і мяса-раслінных кансерваў 50,3 млн умоўных слоікаў.
У 1998 годзе на долю мясной прамысловасці Беларусі прыпадала 25,6% агульнай прадукцыі (у дзеючых цэнах) харчовай прамысловасці і 53,3% — мяса-малочнай галіны. Вытворчасць мяса і субпрадуктаў 1-й катэгорыі павялічалася і склала 371,7 тыс. т, каўбасных вырабаў 162,8 тыс. т, мясных паўфабрыкатаў 60,1 тыс. т, мясных і мяса-раслінных кансерваў 64 млн умоўных слоікаў. Асноўную частку прадукцыі выраблялі 3 мясакансервавыя (Аршанскі мясакансервавы камбінат, Бярозаўскі мясакансервавы камбінат і Баранавіцкі мясакансервавы камбінат) і 23 мясакамбінаты, з якіх найбуйнейшыя: Слуцкі, Мінскі, Магілёўскі, Гомельскі, Жлобінскі і Гродзенскі.
У кастрычніку 2022—лютым 2023 гадах Камітэт дзяржаўнага кантролю Беларусі праверыў больш за 20 прыватных мясакамбінатаў. З іх прыпынена праца 7 (ТАА «Царь-Мясо», ТАА «Мясакамбінат № 5»), а з рэестру вытворцаў выключылі больш за 50 камерцыйных арганізацый. КДК знайшоў парушэнні ветэрынарна-санітарных і санітарных патрабаванняў да якасці і бяспекі прадукцыі.
Кандаа (турма)
Падчас вайны ў В’етнаме зняволеныя, якія змяшчаліся тут у 1960-х і 70-х гадах, падвяргаліся жорсткаму абыходжанню і катаванням. У ліпені 1970 года два прадстаўнікі Кангрэсу ЗША, Аўгуст Хокінс і Уільям Андэрсан, наведалі турму. Іх суправаджалі саветнік Том Харкін, перакладчык Дон Люс і дырэктар Дэпартамента грамадскай бяспекі USAID Фрэнк Уолтан. У турме дэлегацыя адхілілася ад запланаванага маршруту, прытрымліваючыся карты, намаляванай былым зняволеным. Карта прывяла наведвальнікаў да дзвярэй будынка, які знутры адкрыў ахоўнік, што пачуў за дзвярыма галасы. Унутры яны выявілі зняволеных, закутых у цесныя «тыгровыя клеткі». Убачыўшы дэлегацыю, зняволеныя пачалі крычаць, патрабуючы вады. На іх былі раны і сінякі, некаторыя былі скалечаны. Харкін зрабіў фатаграфіі ўбачанага, якія пазней былі апублікаваныя ў часопісе «Life» 17 ліпеня 1970 года.
Турма была зачыненая пасля заканчэння вайны ў В’етнаме і неўзабаве адкрыта для наведвальнікаў.
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2022
Другая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2022 (32-і чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Другой лізе) — трэці па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай і Першай ліг) па футболе сярод беларускіх каманд 2022 года.
Рэгламент сезона
У пачатку 2022 года АБФФ пацвердзіла, што ў сезоне 2022 у Другой лізе будзе захаваны фармат папярэдняга сезона (рэгіянальныя і фінальны этап пры агульнай колькасці ўдзельнікаў каля 80). 15 сакавіка быў абвешчаны папярэдні склад удзельнікаў (на той час іх было 78: па 16 каманд у Брэсцкай і Мінскай абласцях, па 10 у Віцебскай, Гродзенскай і Магілёўскай, 7 у Гомельскай, 9 у новым дывізіёне горада Мінска) і тэрміны правядзення турніру. Неўзабаве колькасць была скарочана да 77 пасля адмовы «Віхры» з Мсціслаўля (Магілёўская вобласць).
Ужо па ходзе сезона, у чэрвені, са спаборніцтваў знялася «Маларыта», вынікі матчаў з яе ўдзелам былі ануляваны. Такім чынам, колькасць удзельнікаў скарацілася да 77.
Матчы за 7—12 месцы
Згодна з рэгламентам, пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
Матчы за 1—4 месцы
Згодна з рэгламентам, у паўфіналах пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў, у фінале і матчы за 3-е месца — па адной сустрэчы.
Матчы за 5—16 месцы
Згодна з рэгламентам, пераможца вызначаецца па выніку двух матчаў.
1/8 фіналу
Жараб’ёўка 1/8 фіналу адбылася 26 верасня 2022 года.
Першыя матчы прайшлі 1—4 кастрычніка, матчы ў адказ — 8—9 кастрычніка.
Чвэрцьфіналы
Першыя матчы прайшлі 15 кастрычніка, матчы ў адказ — 22—23 кастрычніка.
Паўфіналы і матчы за 5-8 месцы
Жараб’ёўка паўфіналаў і матчаў за 5-8 месцы адбылася 25 кастрычніка 2022 года.
Першыя матчы прайшлі 29—30 кастрычніка, матчы ў адказ — 5 лістапада.
Матчы за 1, 3, 5, 7 месцы
Уладальнікі 1, 3, 5 і 7 месцаў вызначаліся па выніках аднаго матча. Матчы за 3, 5, 7 месцы прайшлі 12 лістапада, фінальны матч за 1 месца — 13 лістапада.
Бамбардзіры
Крыніца: Football.By
Ламы
Ла́мы (Lama) — род млекакормячых жывёл сямейства вярблюдавых атрада парнакапытных.
Існуе 1 дзікі від — гуанака і 2 свойскія формы: уласна лама і альпака. Пашыраны ў стэпах (пампа), паўпустынях і гарах Паўднёвай Амерыкі.
Свойскія ламы буйнейшыя за дзіхіх (маса да 110 кг). Не маюць гарба. Афарбоўха цела стракатая. Бегаюць інахаддзю. Расліннаедныя. Дзікія і свойскія ламы пры скрыжаванні могуць даваць пладавітае патомства. Нараджаюць адно, зрэдку двое дзіцянят.
Свойскія ламы прыручаны інкамі 4—4,5 тысяч гадоў назад. Ламаў выкарыстоўваюць як уючных жывёл на горных дарогах. 3 поўсці самак вырабляюць грубыя тканіны і вяроўкі. З воўны лам робяць пражу, вязаныя і тканыя вырабы.
Карльстад
Ка́рльстад (Karlstad) — горад у Швецыі, цэнтр лена Вермланд. Размешчаны на паўночным беразе возера Венерн. Карльстад — 18-ы па велічыні горад Швецыі з насельніцтвам 83,994 жыхароў.
Карльстад размешчаны ў вусце самай доўгай ракі Швецыі Кларэльвен, якая ўпадае ў возера Венерн, буйнейшае па плошчы возера краіны (і трэцяе па плошчы ў Еўропе пасля Ладажскага і Анежскага азёр).