cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6765
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мугат
Муга́т (ад "магі"), таксама вядомыя як люлі і джугі (ад غربات‎‎ "самотны") — індаеўрапейскі народ паўднёваазіяцкага паходжання ў Сярэдняй Азіі. Атаесамляюцца з сярэднеазіяцкімі цыганамі. Кампактна жывуць на поўдні Узбекістана, Таджыкістана і Кыргызстана. У выніку міграцый канца XX ст. - пачатку XXI ст. некаторыя групы мугат пасяліліся ў Расіі і іншых краінах СНД.
Паходжанне
Большасць мугат лічаць сябе тубыльцамі Сярэдняй Азіі. Распаўсюджаны версіі пра тое, што яны з'яўляюцца нашчадкамі палонных або служак з Індыі, захопленых у сярэднявеччы цюркскімі заваёўнікамі. Блізкасць іх роднай мовы да дамары можа сведчыць аб адзіным паходжанні мугат і дом.
Культура
Да сярэдзіны XX ст. мугат вялі качавы або паўкачавы лад жыцця. Займаліся дробным рамяством, жабрацтвам, гаданнем, арганізоўвалі забавы. Так, у канцы XIX ст. у раёне Самарканда жыло каля 500 мугат. Вялікую частку года яны вандравалі асобнымі табарамі, ад 10 да 20 шатроў у кожным. Узімку арандавалі хаты ці гаспадарчыя пабудовы ў мясцовых жыхароў. Галоўнымі заняткамі былі конегадоўля, апрацоўка драўніны, жабрацтва, магія. У Ташкенце да нашых дзён існуе асобны квартал Люлі-махаля, дзе сяліліся мугат. Звычай ранніх эндагамных шлюбаў на прадстаўніцах свайго народа садзейнічаў адасабленню мугат ад суседніх народаў. Абмежаваны арэал качэўяў прывёў да ўзнікнення тэрытарыяльных груп накшталт куканіхо, самаркандыхо, бухарагі. Акрамя таго, захоўваліся сямейныя і патранімічныя абшчыны тупар.
З другой паловы XX ст. сяліліся на сталае месца жыхарства каля буйных гарадоў, аднак захоўвалі многія старыя звычаі. Улетку на дварах выстаўлялі намёты, практыкавалі раннія шлюбы, займаліся жывёлагадоўляй. У нашы дні мугат звычайна трымаюць дробную гаспадарку, займаюцца зборам сыравіны для ўтылізацыі, жабрацтвам, рамонтам старых рэчаў і г. д.
Рэлігія
Большасць вернікаў спавядае іслам.
Мова
Мова мугат належыць да арыйскай моўнай групы, утрымоўвае вялікую колькасць слоў цюркскага, іранскага, арабскага паходжання. Шырока распаўсюджана выкарыстанне таджыкскай мовы.
Новае Жыццё (Буда-Кашалёўскі раён)
Но́вае Жыццё (, Новое Житьё) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Губіцкага сельсавета.
На захадзе мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
У 19 км на захад ад Буда-Кашалёва, 67 км ад Гомеля, 11 км ад чыгуначнай станцыі Забаб'е (на лініі Жлобін — Гомель).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1925 годзе ў Губіцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі. У 1930 годзе ў пасёлак перасяліліся жыхары пасёлка Дубенск. У 1931 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны акупанты спалілі 8 двароў. На фронце загінулі 10 жыхароў пасёлка. У 1959 годзе ў складзе калгаса імя Ф. Энгельса (цэнтр — вёска Губічы).
Загарэльскія
Загарэльскія — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Размешчана на паўднёвы ўсход ад Оршы. Побач вёсцы праходзіць аўтадарога Крычаў — Орша — Лепель (Р15) і чыгунка Крычаў — Орша.
Канстанцін Іосіфавіч Сракоўскі
Біяграфія
Дата і месца нараджэння пакуль невядомыя. Вышэйшую прафесійную адукацыю атрымаў у Пецярбургскім інстытуце грамадзянскіх інжынераў. Прыкладна з 1899 года працаваў архітэктарам у Кіеве. З 1901 па 1910 год працаваў у будаўнічым аддзеле Кіеўскага губернскага праўлення, малодшым інжынерам, грамадзянскім інжынерам, у апошні перыяд малодшым архітэктарам. У той жа час з 1906 года працаваў інспектарам і выкладчыкам у Кіеўскай школе дзясятнікаў.
З сакавіка 1915 года быў прыкамандзіраваны да Упраўлення Будаўніка Гродзенскай крэпасці.
Яму належала сядзіба № 168 па вуліцы Кузнечнай (цяпер ).
Спіс прэзідэнтаў ЗША
Гэты спіс уключае ў сябе толькі тых асоб, якія былі прыведзены да прысягі ў якасці Прэзідэнта пасля ратыфікацыі Канстытуцыі Злучаных Штатаў, якая ўступіла ў сілу 4 сакавіка 1789 года. Амерыканскія лідары да ратыфікацыі Канстытуцыі з’яўляліся Прэзідэнтамі Кантынентальнага Кангрэса. Апроч таго, спіс не ўключае ў сябе асоб, якія выконвалі абавязкі Прэзідэнта паводле Дваццаць пятай папраўкі да Канстытуцыі ЗША.
Дзеючым, 45-м прэзідэнтам, з’яўляецца Дональд Трамп (з 2017 года). Традыцыйна некалькі паслядоўных тэрмінаў прэзідэнцтва нумаруюцца як адзін, але абодва прэзідэнцтва Гровера Кліўленда абазначаюцца як 22-е і 24-е, так як яны не праходзілі запар. Такім чынам, за ўсю гісторыю існавання пасады Прэзідэнта ЗША яе займалі 44 чалавекі. З усіх прэзідэнтаў ЗША чацвёра памерлі на пасадзе сваёй смерцю (Уільям Гарысан, Закары Тэйлар , Уорэн Гардзінг і Франклін Рузвельт), чацвёра былі забіты (Аўраам Лінкальн , Джэймс Гарфілд , Уільям Мак-Кінлі і Джон Кенэдзі) і адзін падаў у адстаўку (Рычард Ніксан).
Джордж Вашынгтон, першы прэзідэнт, уступіў на пасаду ў 1789 годзе пасля аднагалоснага галасавання выбаршчыкаў. Самы кароткі час на пасадзе прэзідэнта правёў Уільям Генры Гарысан (32 дні ў 1841 годзе), а самы доўгі — Франклін Рузвельт, які быў прэзідэнтам амаль 13 гадоў, але памёр неўзабаве пасля пачатку свайго чацвёртага тэрміну ў 1945. Ён адзіны прэзідэнт, які займаў пасаду больш за два тэрміны. Пры наступным прэзідэнце Гары Трумэне была прынята папраўка да Канстытуцыі, якая забараніла балаціравацца на прэзідэнцкую пасаду больш за два разы. Найстарэйшым прэзідэнтам на момант абрання стаў Дональд Трамп, які заняў пасаду ва ўзросце 70 гадоў. Самым маладым прэзідэнтам быў Тэадор Рузвельт, які заняў пасаду ва ўзросце 42 гадоў і 10 месяцаў. Сёмы прэзідэнт ЗША Эндру Джэксан стаў першым, які быў абраны белымі мужчынамі ўсіх класаў у 1828 годзе пасля таго, як большасць законаў, якія забаранялі беззямельным грамадзянам галасаваць, былі адмененыя. Уорэн Гардзінг стаў першым прэзідэнтам абраным пасля таго, як жанчыны атрымалі права галасаваць у 1920 годзе. Адзіным каталіком лацінскага абраду на пасадзе прэзідэнта ЗША быў Джон Кенэдзі, а адзіным цемнаскурым — Барак Абама.
Жывыя прэзідэнты ў адстаўцы
Станам на September 2023 года жывыя пяцёра былых Прэзідэнтаў ЗША. З найстарэйшага да наймалодшага:
Апошняя смерць былога Прэзідэнта Злучаных Штатаў адбылася 30 лістапада 2018 года, калі Джордж Герберт Уокер Буш (1989—1993) памёр ва ўзросце 94 гадоў.
Чаплінскі сельсавет
Ча́плінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Чаплін.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Холмецкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Лоеўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Старадубкаўскага (Старадубскага) сельсавета.
Мальвакветныя
Мальвакветныя (Malvales) — парадак кветкавых раслін.
Дрэвы, хмызнякі і травы парадку мальвакветныя маюць чарговыя, рэдка супраціўныя простыя ці (радзей) складаныя лісты з прылісткамі. Маладыя часткі раслін нярэдка пакрыты шматлікімі зорчатымі валаскамі. У парэнхімных тканках звычайна слізевыя клеткі, поласці ці каналы. Кветкі ў рознага роду цымозных суквеццях, але нярэдка адзіночныя, большай часткай двухполыя, актынаморфныя, 5-членныя, з двайным калякветнікам. Чашалісцікі свабодныя ці зрослыя. Пялёсткі звычайна свабодныя, у бутоне часта скручаныя. Тычынкі, як правіла, у 2 кругах; знешні круг часта адсутнічае ці ператвораны ў стамінодыі, а колькасць членаў унутранага круга звычайна павялічана, і яны зрастаюцца або ніцямі ў калонку вакол гінецэя, або ў некалькі пучкоў. Гінецэй цэнакарпны, звычайна з многіх карпел. Завязь верхняя, шматгняздовая з адным або многімі семязачаткамі ў кожным гняздзе ці на кожнай плацэнце. Плады сухія каробачкі ці мясістыя або аднанасенныя арэхі ці ягады.
NGC 6766
NGC 6766 (іншыя абазначэнні — NGC 6884, PK 82+7.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 6766, NGC 6884.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мадыльяні (значэнні)
Мадыльяні (Modigliani) — яўрэйскае прозвішча. Утворана ад назвы італьянскага горада Мадыльяна.
Баэмунд
Баэму́нд (Bohemund) — імя некалькіх кіраўнікоў Антыяхійскага княства, а затым — і графства Трыпалі.
Ян Замойскі
Ян Замойскі (Jan Zamoyski; 19 сакавіка 1542 — 3 чэрвеня 1605) — польскі дзяржаўны дзеяч з роду Замойскіх, прыхільнік кальвінізму, затым каталік. Буйны магнат, каралеўскі сакратар (з 1565), падканцлер каронны (1576—1578), канцлер вялікі каронны (1578—1605), генеральны староста кракаўскі (1580—1585), гетман вялікі каронны (1581—1605), першы ардынат Замойскі (1589—1605), староста белзскі, мендзыжэцкі, кшэшаўскі, кнышынскі, тыкоцінскі і дорпацкі. Заснавальнік і будаўнік горада Замасць.
Біяграфія
Кальвінізм, той, што рабіў у той час вялікія поспехі сярод шляхты, знайшоў сабе прыхільніка ў асобе бацькі Яна — Станіслава Замойскага (1519—1572), кашталяна хелмскага, які выхаваў свайго сына таксама ў асновах гэтай рэлігіі. У 1560 годзе Станіслаў Замойскі адправіў сына за мяжу для заканчэння адукацыі. Пабываўшы ў Парыжы і Страсбургу, Ян заняўся ў Падуі дбайным вывучэннем лацінскай мовы і юрыспрудэнцыі. Вынікам яго заняткаў было складанне «De Senatu Romano». Па ўсёй верагоднасці, падчас знаходжання ў Італіі у яго рэлігійных перакананнях пачаў здзяйсняцца пераварот, які неўзабаве прывёў яго да пераходу ў каталіцызм. Вярнуўшыся на бацькаўшчыну, ён паступіў сакратаром у каралеўскую канцылярыю, прывёў у парадак дзяржаўны архіў і меў выпадак грунтоўна пазнаёміцца ​​пры гэтым з дзяржаўнымі законамі Рэчы Паспалітай, а таксама з рознымі важнымі палітычнымі дакументамі. Падчас міжкаралеўя 1572 а Замойскі пачаў гуляць ролю на з’ездах і соймах.
Па абранні на польскі трон каралём Генрыха Анжуйскага ў ліку паслоў да яго быў адпраўлены і Замойскі, які быў у той час старостам белзскім. Яму ўдалося набыць размяшчэнне Генрыха, які надаў Замойскаму багатае Кнышынскае староства. Падчас другога міжкаралеўя Ян Замойскі стаў на чале партыі пястаўцаў, якія жадалі абрання ў каралі паляка. Пераход яго ў шэрагі прыхільнікаў абрання Стэфана Баторыя тлумачыцца тым, што польская карона аддавалася апошняму пад умовай жаніцьбы з сястрой нябожчыка караля Жыгімонта Аўгуста — Ганнай, адзінай тады прадстаўніцай ранейшага польскага каралеўскага дома. Імя Замойскага цесна звязана з валадараннем Баторыя, для якога ён быў неацэнным памочнікам па сваёй энергіі, нелюбові да магнатаў і вялікай папулярнасці сярод шляхты.
Новы кароль паспяшаўся зрабіць Замойскага падканцлерам, а потым канцлерам і каронным гетманам. Замойскі карыстаўся цяпер небывалай ў Польшчы уладай і значэннем. Да таго ж ён парадніўся з самім каралём, уступіўшы ў трэці шлюб з пляменніцай Баторыя, Грызельдай (1583). Замойскі быў душою ўсіх праектаў ўнутраных пераўтварэнняў у Польшчы, а таксама прымаў дзейны ўдзел у ваенных паходах Баторыя. Са смерцю Стэфана Баторыя становішча Яна Замойскага зрабілася цяжкім, бо ён меў масу ворагаў сярод магнатаў; асабліва ненавідзелі яго Збароўскія. Тым не менш яму ўдалося ў трэцяе міжкаралеўе правесці абранне Жыгімонта, каралевіча шведскага, які паходзіў па маці ад Ягелонаў. Абранага другой партыяй у каралі польскія аўстрыйскага эрцгерцага Максіміліяна Замойскі разбіў у бітве пры Бычыне (1588) і ўзяў ў палон. З першай жа сустрэчы з Жыгімонтам III Замойскі адчуў да яго антыпатыю і неўзабаве зусім ад яго аддаліўся. Знешнюю палітыку караля, які знаходзіўся пад уплывам Аўстрыі, Замойскі не толькі не падтрымліваў, але, лічачы яе згубнай для Польшчы, наколькі быў у сілах, процідзейнічаў. Са свайго боку, кароль перашкаджаў Яну Замойскаму ў правядзенні яго планаў. Праекты Замойскага аб выданні закона адносна парадку абрання каралёў, роўна як і адносна рашэння спраў на соймах большасцю галасоў, не сустрэлі падтрымкі. Замойскі страціў свой ранейшы ўплыў, але на ваенным попрышчы яму ўдалося аказаць Польшчы яшчэ шэраг вялікіх паслуг. Два паходы яго ў Малдову (у 1595 і 1600 гадах) прывялі да ўмацавання ўплыву Рэчы Паспалітай у гэтай краіне. У 1601 і 1602 гадах Замойскі ўдзельнічаў з бліскучым поспехам у кампаніі супраць паўстаўшых ваяводаў.
Нямала старанняў прыклаў Замойскі і для развіцця навук. Ён актыўна дапамагаў Стэфану Баторыю ў запрашэнні ў Польшчу вядомых еўрапейскіх навукоўцаў. Са шматлікімі навукоўцамі і пісьменнікамі ён знаходзіўся ў зносінах, любіў сябе атачаць імі і аказваў ім заступніцтва. У 1580 годзе на месцы свайго роднага гнязда Скокаўкі Замойскі заснаваў горад Замасць і заснаваў там у 1595 годзе «Замойскую акадэмію» па ўзоры італьянскіх універсітэтаў. Квітнець яна не магла, бо мела мала сродкаў. Каталіцкая рэакцыя, якая ахапіла Польшчу ў валадаранне Баторыя, знайшла ў асобе Замойскага моцную апору. Ён увёў езуітаў нават у свой ​​дом, якія звярнулі другую жонку яго Крысціну (народжаная Радзівіл) з пратэстантызму ў каталіцызм. Асабліва шырую падтрымку аказваў Ян Замойскі прапагандзе каталіцызму сярод праваслаўнага насельніцтва рускіх зямель.
Сям’я
У 1577 годзе другі раз ажаніўся з (1560—1580), дачкой ваяводы віленскага і канцлера вялікага літоўскага, князя Мікалая Радзівіла «Чорнага» (1515—1565) і Альжбеты Шыдлавецкай (1533—1562).
У 1583 годзе ў трэці раз ажаніўся з (1569—1590), дачкой ваяводы трансільванскага Крыштафа Баторыя (1530—1581) і Лізаветы Бачкаі (памерла ў 1581).
14 чэрвеня 1592 года ў чацвёрты раз ажаніўся з Барбарай Тарноўскай (каля 1566—1610), дачкой мечніка вялікага кароннага Станіслава Тарноўскага (1541—1616) і Сафіі Ацэскай (памерла ў 1609). Дзеці:
Гл. таксама
Архіў Яна Замойскага
NGC 6767
NGC 6767 — двойная зорка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эдмунд Хрысціянавіч Земель
Эдмунд Хрысціянавіч Земель — інжынер-архітэктар.
Біяграфія
Прафесійную адукацыю атрымаў у Рыжскім палітэхнічным інстытуце. Службу архітэктарам пачаў на пасадзе малодшага інжынера будаўнічага аддзялення віцебскага губернскага праўлення 22 сакавіка 1909 года. Э. Земель працаваў архітэктарам у Віцебску прынамсі да 1914 года.
Франка Мадыльяні
Франка Мадыльяні (Franco Modigliani;, Рым — , Кембрыдж, штат Масачусетс) — амерыканскі эканаміст яўрэйска-італьянскага паходжання. Вучань Джэйкаба (Яшы) Маршака. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па эканоміцы (1985) «За аналіз фінансавых рынкаў і паводзін людзей у адносінах да ашчаджэнняў». Скончыў Рымскі ўніверсітэт і Новую школу сацыяльных даследаванняў (Нью-Ёрк). Выкладаў у Калумбійскім, Ілінойскім, Паўночна-Заходняй універсітэтах, Масачусецкім тэхналагічным інстытуце (у 1962—1988 гадах). Прэзідэнт Эканаметрычнага таварыства (1962). Прэзідэнт Амерыканскай эканамічнай асацыяцыі (1976) Яго ўнучка — Лея Мадыльяні (Leah Modigliani) — нью-ёркскі эканаміст, віцэ-прэзідэнт банка Morgan Stanley.
Швейцарцы
Швейцарцы — група народаў, асноўнае насельніцтва Швейцарыі. Колькасць — 6,76 млн.чалавек. Уключае германа-швейцарцаў, фрканка-швейцарцаў, італа-швейцарцаў і рэтараманцаў. Антрапалагічны тып прадстаўлены альпійскім варыянтам сярэднееўрапейскай расы; на ўсходзе рассялення фіксуецца прымешак дынарскага антрапалагічнага тыпу.
Браніслаў Аляксандравіч Зубкоўскі
Браніслаў Аляксандравіч Зубкоўскі (,  — ) — беларускі, краязнавец.
Біяграфія
Вучыўся ў Мар’інагорскай СШ №1. Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут, аспірантуру пры БДУ. Працаваў загадчыкам аддзела раённай газеты «Сцяг працы», 10 гадоў інспектарам рана, дырэктарам Светлаборскай, Блужскай і Зоркаўскай школы. Разам з педагагічнай работай шмат часу аддаваў літаратурнаму занятку.
Творчасць
Пісаў нарысы, рэцэнзіі, аддаваў перавагу літаратурнаму краязнаўству. Найперш — даследванню пухавіцкага перыяду ў жыцці Якуба Коласа. Выдаў зборнік апавяданняў «Чаму Загібелька лепш Парыжа», «Сцяжынкамі Якуба Коласа». У сааўтарстве з А. Ярохіным напісаў дзве кнігі пра ўраджэнца Пухавіччыны — воіна-інтэрнацыяналіста Мікалая Чэпіка. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі.
Узнагароды
У 2007 годзе атрымаў прэмію ў намінацыі «Дзіцячая і юнацкая літаратура»
Амерыканская федэрацыя працы — Кангрэс вытворчых прафсаюзаў
AFL-CIO была створана ў 1955 годзе, калі Амерыканская федэрацыя працы і Кангрэс вытворчых прафсаюзаў здзейснілі аб’яднанне. Колькасць членаў у прафсаюзе дасягнула свайго піку ў 1979 годзе, калі ў AFL-CIO было амаль дваццаць мільёнаў членаў. З 1955 па 2005 год прафсаюзы, якія ўваходзілі ў AFL-CIO прадстаўлялі амаль усіх прафсаюзных актывістаў у Злучаных Штатах. Некалькі буйных прафсаюзаў адкалоліся ад AFL-CIO ў 2005 годзе і сфармавалі канкуруючую федэрацыю прафсаюзаў Change to Win, але з таго часу некаторыя адлучаныя прафсаюзы зноў далучыліся да AFL-CIO. Найбуйнейшымі прафсаюзамі, якія ў цяперашні час уваходзяць у AFL-CIO, з’яўляюцца Амерыканская федэрацыя настаўнікаў (AFT), якая налічвае каля 1,7 мільёнаў сябраў, і Амерыканская федэрацыя дзяржаўных, акруговых і муніцыпальных служачых (AFSCME), у якой налічваецца каля 1,4 мільёнаў членаў.
Масіміліяна Алегры
Масіміліяна Алегры (Massimiliano Allegri; нар., Ліворна, Італія) — італьянскі футбаліст і футбольны трэнер. Зараз з’яўляецца галоўным трэнерам турынскага «Ювентуса».
Падчас сваёй гульнявой кар’еры Алегры гуляў у Серыі А ў якасці паўабаронцы ў «», «Пескары», «Кальяры», «Перуджы» і «Напалі». У 2002 годзе ён выйграў тытул разам з «Альянезэ», у якім скончыў кар’еру гульца.
Пачаўшы сваю трэнерскую кар’еру ў 2003 годзе ў «Альянезэ», праз 5 гадоў Алегры дапамог «Сасуола» ўпершыню ў іх гісторыі атрымаць павышэнне ў Серыю B, выйграўшы і Суперкубак Серыі C у тым жа годзе. З 2008 па 2010 год ён трэніраваў «Кальяры» ў Серыі А, прыводзячы іх да найлепшага фінішу ў Серыі А амаль за 15 гадоў. Выступы галоўнага трэнера «Кальяры» прывялі да пераходу ў «Мілан» у 2010 годзе, дзе ён знаходзіўся да студзеня 2014 года. Алегры выйграў «Скудэта» ў сезоне. Гэта было першае чэмпіёнства «Мілана» з 2004 года. Тады ж Мілан выйграў і Суперкубак. У перыяд з 2014 па 2019 гады Алегры трэніраваў «Ювентус», з якім выйграў адзінаццаць трафеяў: пяць запар тытулаў у лізе (з 2015 па 2019), чатыры Кубкі Італіі запар (з 2015 па 2018) і два Суперкубкі Італіі (2015 і 2018); ён таксама дасягнуў двух фіналаў Лігі чэмпіёнаў УЕФА (у 2015 і 2017 гадах). Алегры вярнуўся ў «Ювентус» у 2021 годзе, не трэніраваўшы два гады.
Сярод індывідуальных узнагарод Алегры «Залатая лаўка» чатыры разы (2009, 2015, 2017 і 2018), ён чатыры разы прызнаваўся (2011, 2015, 2016 і 2018), а таксама ўзнагароджаны  (2015) і ўключаны ў  (2018). Ён таксама адзіны трэнер у гісторыі італьянскага футбола, які выйграў паслядоўна пяць тытулаў «Скудэта» і чатыры Кубкі Італіі, а таксама адзіны ў пяці найлепшых лігах Еўропы, які выйграваў айчынны дубль на працягу чатырох сезонаў запар.
Ваганні
Вага́нні — працэс, цягам якога сістэма перыядычна праходзіць праз адно і тое ж мноства станаў. Гэтае мноства станаў называюць фазамі.
Функцыя стану сістэмы, якая вагаецца, з’яўляецца перыядычнай. Справядліва і адваротнае: калі функцыя стану сістэмы ў нейкім працэсе з’яўляецца перыядычнай (гэта значыць, што існуе такі адрэзак часу T, што f(t + T) = f(t)), то гэты працэс з’яўляецца ваганнем.
Частата ваганняў паказвае, колькі поўных ваганняў адбываецца за адзінку часу.
Найпрасцейшым відам ваганняў з’яўляюцца гарманічныя ваганні. Любы іншы від ваганняў можна прадставіць сумаю гарманічных ваганняў (гл. рад Фур'е).
Вылучаюць ваганні:
Эрэбуні (аэрапорт)
Аэрапорт «Эрэбуні» (Էրեբունի) — аэрадром супольнага базавання Арменіі і Расіі (з 1995 года), размешчаны ў непасрэднай блізкасці ад сталіцы Арменіі — горада Ерэвана.
Гісторыя
Над аэрапортам працавалі архітэктары Асрацян Р. Г., Хрыстафаран Л. Ш. і канструктары Тасунян Э. Н., Баграмян І. Г. 21 ліпеня 1938 г. з Ерэванскага аэрапорта (цяпер «Эрэбуні») быў здзейснены першы лёт па маршруце Ерэван-Тбілісі, а з 25 снежня таго ж года пачаліся рэгулярныя рэйсы. Аэрапорт знаходзіцца за 7,3 км да поўдня ад цэнтра Ерэвана.
У 1938 годзе на аэрадроме грунтавалася 4-я авіяцыйная эскадрылля ім. Варашылава Закаўказскай вайсковай акругі на самалётах І-15, І-16 і І-153. У 1939 годзе на базе эскадрыллі быў створаны 84-ы вынішчальны авіяцыйны полк, які з пачаткам вайны паслужыў базай для фармавання двух палкоў:
Сам 84-ы вынішчальны авіяцыйны полк 24 снежня 1942 года быў расфармаваны.
У перыяд з 1943 года па снежань 1960 года на аэрадроме размяшчаўся 25-ы Чырванасцяжны вынішчальны авіяцыйны полк на самалётах МіГ-3, ЛаГГ-3, Р-39 «Аэракобра», Як-3, МіГ-15 і МіГ-17. У перыяд з 7 студзеня 1943 года па 30 сакавіка 1943 года полк вёў баявую працу як асобны вынішчальны авіяцыйны полк ВПС Закаўказскага фронту, ужыццяўляючы заданні ППА Ерэвана і патруляванне мяжы з Турцыяй. У снежні 1960 года полк расфармаваны.
Расійская авіябаза
Расійская авіябаза была сфармавана ў 1995 годзе і з'яўляецца паветранай кампанентай 102-й расійскай вайсковай базы, дыслакаванай у Гюмры. Вайскова-паветраныя сілы Расійскай Федэрацыі у Арменіі складаюцца з 18 знішчальнікаў МіГ-29 426-й авіягрупы і 700-га паветрана-транспартнага кантрольнага цэнтра (сістэма лакатараў), размешчаных на 3624-й паветранай базе ў аэрапорце «Эрэбуні». У снежні 2015 года на ўзбраенне паступіла 7 сучасных верталётаў — баявыя ўдарныя Мі-24П і транспартныя Мі-8МТ. Да канца 2015 года будзе пастаўлена яшчэ адна партыя верталётаў.
Баэмунд VI (князь Антыёхіі)
Баэмунд VI (Баэмунд Прыгожы; Bohemond de Poitiers, Bohemond le Beau; каля 1237 — ) — князь Антыёхіі (1251—1275), граф Трыпалі (1251—1275).
Сын князя Баэмунда V Антыяхійскага і Люсьены дзі Качама-Сеньі. Брат каралевы Кіпра і рэгента Іерусалімскага каралеўства Плезанцыя Антыяхійскай. У 1252 года пасля смерці Баэмунда V стаў князем Антыёхіі і графам Трыпалі.
Баэмунд быў дыпламатычна цесна звязаны з французскім каралём Людовікам IX, які пасля Сёмага крыжовага паходу знаходзіўся ў Ака і фактычна кіраваў Іерусалімскім каралеўствам. У 1254 г. пры пасродніцтве Людовіка ажаніўся з армянскай прынцэсай Сібілай, дачкой армянскага цара Хетума I, скончыўшы тым самым усобіцы паміж Антыёхіяй і Кілікійскім царствам, распачатыя яшчэ пры пры яго дзедзе Баэмундзе IV. У 1258 г. быў абвешчаны часовым сеньёрам Іерусалімскага каралеўства ў якасці рэгента пры непаўналетнім пляменніку, каралі Гуга II Кіпрскім. Быў прызнаны не ўсімі сеньёрамі і абшчынамі Палесціны. Кіраваў Іерусалімскім каралеўствам у 1258—1261 гг. У 1261 г. пасля смерці Плезанцыі Антыяхійскай быў вымушаны скласці паўнамоцтвы рэгента-сеньёра.
У 1260 годзе Бейбарс разграміў манголаў у Бітве пры Айн-Джалуце, пасля чаго стаў пагражаць Антыёхіі, якая падтрымлівала манголаў як васал Арменіі. У 1268 годзе Бейбарс захапіў і разбурыў Антыёхію, пакуль Баэмунд знаходзіўся ў Трыпалі. Пасля 1268 г. Баэмунд насіў тытул князя Антыёхіі толькі фармальна, фактычна ён заставаўся графам Трыпалі.
Сям’я
жонка: Сібіла Армянская
Новае Забалоцце
Но́вае Забало́цце — былы пасёлак у Забалоцкім сельсавеце Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Размяшчэнне
За 24 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), за 50 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтамабільная дарога Чачэрск — Буда-Кашалёва і шаша Доўск — Гомель. Уздоўж кароткай шыротнай вуліцы драўляныя хаты сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны ў 1920-х гадах на былых памешчыцкіх землях перасяленцамі пераважна з вёскі Забалоцце, уваходзіў у склад Забалоцкага сельсавета. У 1929 годзе жыхары вёскі ўступілі ў калгас. З 16 ліпеня 1954 года пасёлак у складзе Рагінскага сельсавета. У 1959 годзе ўваходзіў у склад калгаса «Іскра» (цэнтр — вёска Забалоцце). З 1964 года пасёлак у складзе Халоцкага сельсавета, з 18 студзеня 1965 года — у складзе Забалоцкага сельсавета.
Скасаваны ў 1996 годзе.
Міхаіл Пятровіч Лазараў
Міхаіл Пятровіч Лазараў (Михаи́л Петро́вич Ла́зарев,, Уладзімір — , Вена, пахаваны ў Севастопалі) — рускі флатаводзец і мараплавец, адмірал (1843), кавалер ордэна Святога Георгія IV класа за выслугу гадоў (1817), камандуючы Чарнаморскім флотам і першаадкрывальнік Антарктыды.
NGC 6768-1
NGC 6768-1 (іншыя абазначэнні — PGC 62997, ESO 337-18, MCG -7-39-10) — эліптычная галактыка (E4) ў сузор’і Паўднёвая Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вярхоўны тайны савет
Вярхоўны тайны савет — дарадчы орган пры расійскім манарху, адыгрываў ролю фактычнага ўрада; створаны 8 лютага 1726 пры Кацярыне I; пасля смерці Пятра II узяў на сябе вырашэнне пытання аб спадчынніку прастола.
Уступленне на прастол Кацярыны I пасля смерці Пятра I выклікала неабходнасць такой установы, якая магла б растлумачваць становішча спраў імператрыцы і кіраваць кірункам дзейнасці ўрада, да чаго Кацярына не адчувала ў сябе здольнасці. Такой установай стаў Вярхоўны тайны савет.
Указ аб утварэнні Савета выдадзены ў лютым 1726. Членамі яго былі прызначаныя генерал-фельдмаршал найяснейшы князь Меншыкаў, генерал-адмірал граф Апраксін, дзяржаўны канцлер граф Галоўкін, граф Талстой, князь Дзімітрый Галіцын і барон Астэрман. Праз месяц у лік членаў Вярхоўнага тайнага савета ўключаны быў і зяць імператрыцы, герцаг Галштынскі, на руплівасць якога, як афіцыйна заяўлена імператрыцай, «мы цалкам пакласціся можам». Такім чынам, Вярхоўны тайны савет першапачаткова быў складзены амаль выключна з «птушанят гнязда Пятрова»; але ўжо пры Кацярыне I адзін з іх, граф Талстой, быў выцеснены Меншыкавым; пры Пятры II сам Меншыкаў апынуўся ў ссылцы; граф Апраксін памёр; герцаг Галштынскі даўно перастаў бываць у савеце; з першапачатковых членаў Савета засталіся трое — Галіцын, Галоўкін і Астэрман.
Пад уплывам Далгарукіх склад Cавета змяніўся: перавага ў ім перайшла ў рукі княжацкіх родаў Далгарукіх і Галіцыных. Cовету падпарадкавалі Сенат і калегіі. Сенат, які пачаў называцца «Высокім» (а не «Урадаўнічым») спачатку быў паніжаны да такой ступені, што вырашана было пасылаць яму ўказы не толькі з Cавета, але нават з раней роўнага яму Найсвяцейшага Сінода.
Пры Меншыкаве імкнуўся ўмацаваць за сабою ўрадавую ўладу; міністры, як звалі членаў Савета, і сенатары прысягалі імператрыцы або рэгламентам Вярхоўнага тайнага савета. Забаранялася выконваць указы, не падпісаныя імператрыцай і Саветам. Па завяшчанні Кацярыны I, Савету на час маленства Пятра II надавалася ўлада, роўная ўлады цара; толькі ў пытанні аб парадку атрымання прастола ў спадчыну Савет не мог рабіць перамен. Але апошні пункт завяшчання Кацярыны I пакінуты быў без увагі вярхоўнікамі пры абранні на пасад Ганны Іванаўны.
У 1730, па смерці Пятра II, з 8-і членаў Савета палову складалі Далгарукія (князі Васіль Лукіч, Іван Аляксеевіч, Васіль Уладзіміравіч і Аляксей Рыгоравіч), якіх падтрымлівалі браты Галіцыны (Дзмітрый і Міхаіл Міхайлавічы). Дзмітрыем Галіцыным быў складзены праект канстытуцыі.
Супраць планаў Далгарукіх, аднак, выступіла вялікая частка расійскага дваранства, а таксама члены ВТС Астэрман і Галоўкін. Па прыездзе ў Маскву 15 (26) лютага 1830 Ганна Іванаўна атрымала ад дваранства на чале з князем Чаркаскім грамату, у якой яны прасілі яе «прыняць самадзержства такое, якое Вашы вялікія продкі мелі». Абапіраючыся на падтрымку сярэдняга і дробнага дваранства і гвардыі, Ганна публічна разарвала тэкст кандыцый і адмовілася іх выконваць; Маніфестам ад 4 сакавіка 1730 Вярхоўны тайны савет быў скасаваны.
Моршчынавічы
Мо́ршчынавічы (, Морщиновичи) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сінкевіцкага сельсавета.
У 2006 годзе вёска была перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Мікашэвіцкаму гарсавету. У 2017 годзе ўвайшла ў склад Сінкевіцкага сельсавета.
Гісторыя
Узгадваецца ў канцы XVII стагоддзя як сяло маёнтка Ленін Слуцкага княства Вялікага Княства Літоўскага, уласнасць Радзівілаў, налічвалася 10 двароў, дзейнічала праваслаўная царква. Паводле інвентара 1785 года ў сяле было 11 двароў, працавала рудня. У пачатку XX стагоддзя — хутар у Ленінскай воласці Мазырскага павета Мінскай губерні, было 15 двароў, 132 жыхары. З 18 сакавіка 1921 года знаходзілася ў складзе Польшчы ў Ленінскай гміне Лунінецкага павета Палескага ваяводства. З канца 1939 года ўвайшла ў склад БССР, з 12 кастрычніка 1940 года — у Мікашэвіцкім сельсавеце Ленінскага раёна Пінскай вобласці. Незадоўга да Вялікай Айчыннай вайны ў вёсцы было 30 двароў, 150 жыхароў. У ліпені 1941 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. З канца 1942 года знаходзілася ў межах Ленінскай партызанскай зоны Пінскай вобласці. У студзені 1943 года гітлераўцы спалілі вёску, знішчылі 145 жыхароў. Вёска вызвалена ў ліпені 1944 года. На франтах вайны загінулі 7 жыхароў. З 1945 года знаходзілася ў калгасе імя Сталіна, з 1960 года — у калгасе «Дружба». З 8 студзеня 1954 года — у Ленінскім раёне Брэсцкай вобласці, з 20 ліпеня 1960 года — у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. З канца 1980-х гадоў знаходзіцца ў зоне радыяцыйнага забруджвання. Працуе магазін.
Барздоўка
Барздоўка — аграгарадок у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. З’яўляецца цэнтрам Барздоўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 16 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Орша, за 98 км ад Віцебска, каля правага берага ракі Крапівенка. Побач праходзіць аўтадарога Крычаў—Орша—Лепель і чыгунка Крычаў—Орша.
Шарко
Шарко (Charcot) — прозвішча.
NGC 6768-2
NGC 6768-2 (іншыя абазначэнні — PGC 62995, ESO 337-17, MCG -7-39-9) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Паўднёвая Карона.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Печышча
Назву Пе́чышча маюць:
Сямён Дзямідавіч Баркоўскі
Сямё́н Дзямі́давіч Барко́ўскі (, в. Курганы, Бабруйскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя  —, г. Бабруйск) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Магілёўскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З сялян. Пасля заканчэння Любоніцкай сямігодкі ў 1933—1936 гг. на гаспадарчай рабоце: бухгалтар, механізатар, старшыня калгаса «Чырвоныя Курганы».
З 1937 г. у РСЧА. Скончыў Віленскае пяхотнае вучылішча ў чэрвені 1941. Са жніўня 1941 г. камандзір партызанскай групы ў Віцебскай вобласці, з мая 1942 г. камандзір разведкі, памочнік камандзіра 537-га партызанскага атрада, член КПСС з 1943, у кастрычніку 1943 — чэрвені 1944 камандзір 537-га партызанскага палка ў Магілёўскай вобласці.
У 1944—1976 гг. на гаспадарчай рабоце.
Жыў у Бабруйску.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, ордэнам Чырвонага Сцяга, медалямі.
Пясчанікі (Лунінецкі раён)
Пясча́нікі (, Песчаники) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сінкевіцкага сельсавета.
Аселасць (значэнні)
Асе́ласць:
Уільям Спірс Брус
У 1892 г. Брус кідае вучобу па медыцыне ў Эдынбургскім універсітэце і далучаецца да кітабойнай экспедыцыі Данді ў Антарктыку ў якасці навуковага памочніка.
NGC 6769
NGC 6769 (іншыя абазначэнні — PGC 63042, ESO 141-48, VV 304, AM 1914-603) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пачкаў
Пачкаў (Paczków, Patschkau) — горад на паўдёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 390 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 75 км на захад ад Аполе. Уваходзіць у склад Ныскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пачкаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 6,6 км². Насельніцтва 7,6 тыс. чалавек.
Валковіч
Валковіч — беларускае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Галоўная палата мер і ваг
Галоўная палата мер і ваг (Главная палата мер и весов) — дзяржаўная ўстанова Расійскай імперыі, якая ведала паверачнай часцю ў краіне і з'яўлялася цэнтральнай установай Міністэрства фінансаў.
Утворана ў 1893 годзе в Санкт-Пецярбургу дзякуючы ініцыятыве Д. І. Мендзялеева, навукоўца-захавальніка Дэпо ўзорных мер і ваг, якое і было ператворана ў Галоўную палату.
Паводле Палажэння аб мерах і вагах 1899 задачай Палаты з'яўлялася «захаванне аднастайнасці, пэўнасці і ўзаемнай адпаведнасці мер і ваг»; па законе 1901 на яе было ўскладзенае веданне мясцовымі паверачными палаткамі, часовымі іх аддзяленнямі, размеркаванне па тых і іншым састаяўшых пры Палаце павярыцеляў, камандзіраванне іх і інш., а таксама рашэнне розных пытанняў па метралогіі і вядзенне справаздачнасці па паступленні ў казну збораў за таўраванне мер і ваг. У самой Палаце прылада паверачнай справы было даведзена да магчымай навукова-тэхнічнай дасканаласці.
У 1931 г. рэарганізавана ў Інстытут метралогіі і стандартызацыі, з 1934 — інстытут метралогіі. Зараз — УНДІ метралогіі імя Мендзялеева.
Тэадор Людвіг Вільгельм фон Бішаф
Тэадор Людвіг Вільгельм фон Бішаф (Theodor Ludwig Wilhelm von Bischoff;, — , ) — нямецкі анатам, фізіёлаг, эмбрыёлаг. Доктар філасофіі (1829). Доктар медыцыны (1832). Прафесар (1836). Член-карэспандэнт, замежны член Пецярбургскай АН (1846).
NGC 6770
NGC 6770 (іншыя абазначэнні — PGC 63048, ESO 141-49, VV 304, AM 1914-603) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Тэадор Людвіг Вільгельм фон Бішаф
Біяграфія
Нарадзіўся 28 кастрычніка 1807 г. у Гановеры. Адукацыю атрымаў ў Бонскім і Гайдэльбергскім універсітэтах. З 1832 года асістэнт пры ўніверсітэцкай клініцы ў Берліне. З 1836 года прафесар анатоміі і фізіялогіі ў Гайдэльбергскім універсітэце. З 1844 па 1855 год прафесар Гісэнскага ўніверсітэта. З 1855 па 1878 год у Мюнхенскім універсітэце, пасля чаго выйшаў у адстаўку. Памёр 5 снежня 1882 г. у Мюнхене.
NGC 6770
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тэадор Людвіг Вільгельм фон Бішаф
Навуковая дзейнасць
Т. Л. Бішаф займаўся даследаваннямі стадый развіцця зародка млекакормячых, параўнальным вывучэннем мозга чалавека і малпаў. У сваёй дысертацыі «Commentatio de novis quibusdam experimentis doctrinam de respiratione institutis» упершыню даказаў наяўнасць у крыві жывёл кіслароду і свабоднай вуглекіслаты. Пры непасрэдным удзеле Бішафа ў Гісэнскім універсітэце былі створаны Фізіялагічны інстытут і анатамічны тэатр. У 1838 годзе апісаў працэс драблення яйцаклеткі.
Ікар
Ікар (Ἴκαρος) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалоііі.
Паводле міфа, яго бацька Дэдал па загадзе крыцкага цара Мінаса пабудаваў лабірынт для Мінатаўра і дапамог Арыядне вызвалідь з лабірынта Тэсея, за што разам з Ікарам быў зняволены. Дэдал і Ікар зрабілі з пер'я і воску крылы, бацька даляцеў да Сіцыліі, а сын занадта наблізіўся да сонца, воск на крылах растапіўся, Ікар зваліўся ў мора і загінуў.
Вобраз Ікара, чалавека, які ўзляцеў да сонца, часта выкарыстоўваецца ў літаратуры, выяўленчым мастацтве, музыцы.
Сітніца (Лунінецкі раён)
Сі́тніца (, Ситница) — вёска ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Сінкевіцкага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Сітніцкага сельсавета. У 2006 годзе вёска была перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Мікашэвіцкаму гарсавету. У 2017 годзе ўвайшла ў склад Сінкевіцкага сельсавета.
У 1797 годзе ў Сітніцы дзейнічала жалезаапрацоўчая мануфактура, на якой працавала больш за 50 чалавек. Мануфактура вырабляла сашнікі к сохам.
Сяргей Пятровіч Іваноў
Сяргей Пятровіч Іваноў — інжынер-архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1830 годзе. Паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча ў 1843 годзе і скончыў курс з чынам губернскага сакратара ў 1851 годзе. У той самы час быў прызначаны на службу ў тамбоўскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію. У 1861 годзе С. Іваноў быў прызначаны вытворцам работ у арэнбургскую камісію і праз 2 гады выйшаў у адстаўку.
У 1871 годзе С. Іваноў зноў паступаў на службу звышштатным тэхнікам будаўнічага аддзялення чарнігаўскага губернскага праўлення. У хуткім часе прылічыўся да Міністэрства ўнутраных спраў, адкуль быў камандзіраваны ў распараджэнне мінскай царкоўна-будаўнічай прысутнасці для заняткаў па пабудове праваслаўных цэркваў, а потым, у 1872 годзе, прызначаны мінскім губернскім архітэктарам.
Прафесійная дзейнасць
У час працы ў Мінскай губерні ажыццяўляў тэхнічнае кіраўніцтва будаўніцтвам Свята-Васкрасенскага сабора ў горадзе Барысаве.
Асенізацыя
Асеніза́цыя (ад assainissement — аздараўленне) — спосаб ачысткі каналізаваных населеных месцаў ад нечыстотаў і адкідаў. Уключае іх збор, часовае захоўванне, вываз у вызначаныя месцы, абясшкоджванне ці ўтылізацыю.
Ігар Іванавіч Фралоў
Ігар Іванавіч Фралоў (нар., г. Быхаў, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1999), акадэмік Беларускай акадэміі архітэктуры (2001).
Біяграфія
Нарадзіўся ён у г. Быхаве Магілёўскай вобласці. Скончыў у 1953 годзе Магілёўскі будаўнічы тэхнікум, у 1959 годзе архітэктурны факультэт Ленінградскага інжынерна-будаўнічага інстытута (выкладчыкі Л. М. Хідэкель, Б. В. Мураўёў, А. К. Андрэеў ). 3 1959 года працаваў у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект»: архітэктар, старшы архітэктар (1959), галоўны архітэктар праектаў (1959-73, 1987-88), у 1973—1987 і 1990—1999 гадах — галоўны архітэктар інстытута, галоўны спецыяліст па архітэктуры (1998-99). Адначасова ў розныя гады выкладчык у Магілёўскім машынабудаўнічым інстытуце і будаўнічым тэхнікуме (з 1960 ).
З’яўляецца стваральнікам Магілёўскай абласной арганізацыі Саюза архітэктараў БССР, старшынёй якой быў на працягу шэрагу гадоў. Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 г., акадэмік, правадзейны член Беларускай акадэміі архітэктуры.
Тройчы абіраўся дэпутатам і членам выканкама Магілёўскага гарсавета, членам Цэнтральнай рэвізійнай камісіі Саюза архітэктараў СССР.
Творчасць
Асноўныя работы ў Магілёве: мікрараён Магілёў 2 (1960—1961), жылы раён па Мінскай шашы (1961), мікрараёны Мір-1, 2 (1962), Юбілейны (1967—1968), Задняпроўе-3 і 4 (1969—1970), забудова паўночна-заходняга боку праспекта Пушкіна (1965—1966), праспект Міру (заходняя частка, 1965—1974), мікрараён «Спадарожнік» (1974), будынкі КДБ (1963), рэканструкцыя вуліцы Першамайскай ад Дома Саветаў да аблдрамтэатра (1972—1973; рэалізавана часткова, прадугледжвала поўны знос гістарычнай забудовы), гараж абкама КПБ (1966), прыбудова да інстытута «Магілёўграмадзянпраект» (1972), 228-кватэрны жылы дом з комплексам абслугоўвання па вул. Першамайскай (1974—1981), універсам «Цэнтральны» (1979), рэстаран «Габрава» (1980) і інш. прадпрыемствамі абслугоўвання па вул. Першамайскай (1973—1978; сааўтары Ворахаў, Ю.  Абрамовіч ) і інш , будынак педінстытута па вул. Касманаўтаў (1974; у сааўт. з А. Ц. Кучарэнкам); сквераў Вілербана і прывакзальнага (1980 г.), рэканструкцыя добраўпарадкавання вул. Міронава пад пешаходную частку з бульварам (2002—2003; сааўтар  Лябедзіч ).
Навуковая літаратура
Навуко́вая літарату́ра — сукупнасць пісьмовых прац, створаных у выніку даследаванняў, тэарэтычных абагульненняў, зробленых у межах навуковага метаду. Навуковая літаратура прызначана для інфармавання навукоўцаў і спецыялістаў пра апошнія дасягненні навукі, а таксама для замацавання прыярытэту на навуковыя адкрыцці. Як правіла, навуковая праца не лічыцца завершанай, калі яна не была апублікавана.
З пачатку XX стагоддзя назіраецца рэгулярнае экспанентнае павелічэнне аб’ёму публікуемай навуковай літаратуры. У сувязі з гэтым, адным з самых галоўных носьбітаў навуковай літаратуры ў цяперашні час з’яўляюцца перыядычныя выданні, галоўным чынам, рэцэнзуемыя навуковыя часопісы. З канца XX стагоддзя назіраецца тэндэнцыя па пераходзе гэтых часопісаў з папяровых носьбітаў на электронныя, у прыватнасці ў Інтэрнэт.
Згодна з даследаваннем 2015 года ў «PLoS One» у цяперашні час пяць найбуйнейшых выдавецкіх дамоў кантралююць больш за палову навуковых выданняў у свеце. Гэтымі выдавецкімі дамамі з’яўляюцца: Elsevier, Wiley, Taylor & Francis, Sage, Springer.
Глухалазы
Глухалазы (Głuchołazy, Ziegenhals, Bad Ziegenhals) — горад на паўдёвым захадзе Польшчы каля мяжы з Чэхіяй. Размешчаны за 400 км на паўднёвы захад ад Варшавы і за 65 км на паўднёвы захад ад Аполе. Уваходзіць у склад Ныскага павета Апольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Глухалазы. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 6,83 км². Насельніцтва 13,8 тыс. чалавек.
Новая Буда (Буда-Кашалёўскі раён)
Но́вая Бу́да (, Новая Буда) — былы пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіў у склад Марозавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
За 6 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 45 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўначы і ўсходзе рака Уза (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай мерыдыянальнай вуліцы, да якой з захаду далучаецца завулак. Забудова драўляная сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны ў другой палове XIX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. З 1884 года дзейнічаў хлебазапасны магазін. У 1930 годзе жыхары пасёлка ўступілі ў калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 14 жыхароў. Да 16 ліпеня 1954 года пасёлак знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Буда-Кашалёўскага пассавета. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Марозавічы» (цэнтр — вёска Марозавічы).
Скасаваны ў 2020 годзе.
Мікалай Іванавіч Валковіч
Мікалай Іванавіч Валковіч — архітэктар.
Дзіна Агішава
Дзіна Агішава (17 красавіка 2005 —) — беларуская спартсменка па мастацкай гімнастыцы. Яна — ў спаборніцтвах са.
Мікалай Іванавіч Валковіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1832 годзе. Прафесійную адукацыю атрымаў у Пецярбургскім будаўнічым вучылішчы, якое скончыў у 1852 годзе з чынам калежскага рэгістратара.
NGC 6771
NGC 6771 (іншыя абазначэнні — PGC 63049, ESO 141-50, AM 1923-603) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Ручайнік вялікі
Ручайнік вялікі (Phryganea grandis) — від ручайнікаў сямейства.
Апісанне
Даўжыня цела 18-27 мм, бура-жоўтага колеру. Пярэднія крылы самкі з чорнымі падоўжнымі палосамі і з двума белымі кропкамі. Заднія крылы шэрыя.
Від распаўсюджаны ва ўсёй Еўропе. Звычайны ў чэрвені па берагах сажалак і рэк. Рухомы футляр лічынкі мае цыліндрычную форму і складаецца са спіральна размешчаных трубачак.
Бітва пры Альберы (1914)
Французская 10-я армія з сярэдзіны верасня канцэнтравалася ў Ам’ене, і з 25 верасня пачала прасоўванне на ўсход. Пасля таго, як спроба павялічыць лінію фронту на поўнач правалілася, Дэ Касцельно па загадзе Жофра арганізаваў франтальную атаку германскіх пазіцый каля Альбера. Германская 6-я армія неадкладна контратакавала, 26 верасня дасягнула Бапома, а 27 верасня — Цьепваля. Ніводны з бакоў не змог дасягнуць значных вынікаў, і 29 верасня раён баявых дзеянняў зрушыўся на поўнач.
Нямецкія падрыхтоўкі
Генерал Эрых фон Фалькенгайн змяніў генерал-палкоўніка Гельмута фон Мольтке Малодшага на пасадзе начальніка германскага генеральнага штаба 14 верасня, калі нямецкі фронт у Францыі кансалідаваўся ў Латарынгіі і на Эне. Адкрыты заходні фланг за межамі 1-й арміі і небяспека нападу з боку Нацыянальнага рэдута Бельгіі, дзе 20 жніўня пачалася аблога Антверпена, стварылі дылему. Пазіцыі Германіі ў Францыі неабходна было захаваць, калі толькі наступальныя дзеянні маглі прывесці да вырашальнай перамогі. Заклікі да ўзмацнення Усходняга фронту нельга было ігнараваць, і Фалькенгайн адмяніў план прарыву 6-й арміі пад Вердэнам. Армія была накіравана на правы фланг нямецкіх армій, дзе фланг 1-й арміі знаходзіўся ў Камп’ене, за якім не было нямецкіх войскаў да Антверпена. Фалькенгайн мог ўзмацніць 1-ю армію 6-й арміяй, адправіць яе ў Антверпен або падзяліць войскі, узмацніўшы 1-ю армію і аблогу Антверпена часткай арміі, у той час як астатнія дзейнічалі ў раёне паміж імі. Фалькенгайн вырашыў перакінуць 6-ю армію ў Мабёж і абыйсці франка-брытанскі левы фланг, адводзячы 1-ю, 7-ю і 2-ю арміі ў Ла-Фер, Лаон і Рэймс, у той час як 6-я армія перакідвалася. 3-я, 4-я і 5-я арміі павінны былі абараняцца, калі французы спачатку атакуюць, а затым атакаваць на паўднёвы захад, пачынаючы з 18 верасня.
Генерал Карл фон Бюлаў, камандуючы 2-й арміяй і палкоўнік Герхард Тапен з Аператыўнага аддзела Oberste Heeresleitung (OHL, Вярхоўнае камандаванне арміі) пярэчылі, таму што за той час, які быў неабходны для перакідання 6-й арміі, ініцыятыву перахапілі б французы. Бюлаў і Тапен рэкамендавалі 1-ю і 7-ю арміі з падмацаваннямі ўсходніх войскаў для наступлення ад Рэймса да Фісмеса і Суасона, паколькі французы маглі перакінуць войскі па непашкоджаных чыгунках. Рызыкі раздзялення 1-й і 2-й армій зноў жа атрымаецца пазбегнуць; Фалькенгайн пагадзіўся і загадаў 6-й арміі сабрацца ў Сен-Кантэне. Атакі для акружэння Вердэна з поўдня і ад Суасона да Рэймса скоўваюць французскія войскі. 21 верасня Фалькенгайн сустрэўся з Бюлавым і пагадзіўся, што 6-я армія павінна засяродзіцца паблізу Ам’ена, атакаваць ў напрамку ўзбярэжжа Ла-Манша, а затым акружыць французаў на поўдзень ад Сомы у Schlachtentscheidung (вырашальная бітва). 21-ы корпус, які рушыў з Люневіля 15 верасня, і 1-ы баварскі корпус, які выступіў з Намюра, прыбылі на працягу 24 верасня, але былі адцягнуты супраць 2-й арміі, як толькі яны прыбылі 24 верасня, з загадам пашырыць фронт на поўнач ад Шален да Перон, атакаваць французскі плацдарм і адкінуць французаў праз Сому.
Хваля
Хва́ля — ваганні, якія распаўсюджваюцца ў прасторы.
Прамень хвалі — лінія, якая адпавядае напрамку распаўсюджання хвалі.
Франсуа Труфо
Франсуа Ралан Труфо (François Roland Truffaut;, Парыж — , Нёі-сюр-Сен) — французскі рэжысёр, кінаакцёр, сцэнарыст, адзін з заснавальнікаў французскай новай хвалі. Удзельнічаў у якасці сцэнарыста, акцёра, рэжысёра і прадзюсара ў больш чым трыццаці фільмах.
ЕўраБеларусь
Міжнародны кансорцыум «ЕўраБеларусь» — аб'яднанне дзеячаў і арганізацый грамадзянскай супольнасці Беларусі і шэрагу еўрапейскіх краін, якія ставяць за мэту стымуляванне і падтрымку праеўрапейскага развіцця Беларусі як паўнапраўнага суб'екта еўрапейскіх адносін на ўсіх магчымых узроўнях.
Група «Разам»
У снежні 2004 года ўзнікла грамадзянская ініцыятыва лідараў і актывістаў беларускіх недзяржаўных арганізацый (НДА), якія напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 2006 года выступілі з прапановай аб неабходнасці дасягнення адзінага бачання і разумення ролі апазіцыйных палітычных партый і прадэмакратычных грамадскіх арганізацый у будучай палітычнай кампаніі, а таксама выпрацоўкі агульнай стратэгіі дзеянняў падчас яе. З гэтай мэтай імі было ініцыявана правядзенне (АДГ) пад кіраўніцтвам метадолага Уладзіміра Мацкевіча. Падчас падрыхтоўкі да мерапрыемства грамадзянская ініцыятыва прыняла назву — група «Разам». Ад пачатку ў яе ўваходзіла да 20 лідараў беларускіх НДА (у тым ліку маладзёжных, адукацыйных, сацыяльных, экалагічных), якія, збольшага, раней не супрацоўнічалі з палітычнымі партыямі ў межах палітычных кампаній.
Арганізацыйна-дзейнасная гульня з назвай «Распрацоўка пераможнай палітычнай стратэгіі для Беларусі: сцэніраванне, праектаванне і праграмаванне» адбылася 27 сакавіка — 3 красавіка 2005 года ў Кіеве (Украіна). Яе вынікам стала выпрацоўка стратэгічнай прапановы (т. зв. «Стратэгія-2006»), якая ўяўляла сабой паслядоўны план дзеянняў усіх дэмакратычных сіл па актывізацыі грамадства і ажыццяўленні негвалтоўнай змены палітычнага рэжыму ў сітуацыі выбарчай кампаніі 2006 года.