cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Армянская мініяцюра
Гладзорская школа
Гладзорская школа мініяцюры развівалася ў манастыры Гладзор у грачатуне Гладзорскага ўніверсітэта з канца XIII-га да сярэдзіны XIV стагоддзя. У выніку мангольскіх нашэсцяў культурнае жыццё Арменіі перажывае часовы заняпад і толькі ў канцы XIII стагоддзя дзякуючы княскім дамам Сюніка Арбелян і Прашан атрымоўваецца зноў рэанімаваць творчае жыццё краіны. Ужо ў пачатку XIV стагоддзя Сюнік з'яўляўся найважнейшым цэнтрам мастацкай творчасці Арменіі. Гладзорская школа мініяцюры ахапляе 60-гадовы перыяд. Раннія прадстаўнікі гэтай школы Аванес і Матэвос (Евангелле, 1292 ). Сярод бачных прадстаўнікоў — Мамік і Тарос Таранацы, пакінулі значны след у гісторыі армянскай сярэднявечнай культуры. Адна з лепшых прац апошняга — «Біблія Есаі Нчэцы», створана ў 1318 годзе. Мініяцюрысту Аваку прыналежыць ілюстрацыя Евангеллі 1329 года. У арнаментальных матывах, быўшы пад моцным уплывам кілікійскай школы, мастакі Гладзора ў многіх элементах выяўляюць значную самастойнасць стылю. Адной з асаблівасцей гэтай школы — адмысловая палітра колеру. Тут сустракаюцца майстэрскія мастацкія рашэнні, у прыватнасці ўнікальны сінтэз чорнага і залацістага колераў. Традыцыі кілікійскай мініяцюры ў Гладзоры былі развіты адмыслова, прылягаючы таксама да прагрэсіўнага «палеа лагічнага» мастацтва таго часу. Характэрныя рысы гэтага развіцця больш за ўсё заўважныя ў другім этапе развіцця гладзорской школы мініяцюры, у працах малодшых майстроў. Надалей, традыцыі гладзорской школы працягнуліся таксама ў розных культурных цэнтрах сярэднявечнай Арменіі. Калі майстры Гладзора ўжыццявілі мастацкую апрацоўку і сінтэз розных мініяцюрных школ Арменіі, то некаторыя з іх простых вучняў пакінулі след у гісторыі армянскай мініяцюры толькі паўторам мастацкага стылю настаўнікаў. Гладзорская школа мініяцюры з'яўлялася той часткай сярэднявечнага армянскага кніжнага мастацтва, якое больш за ўсё насіла ўплыў манументальнага і іншых відаў мастацтваў (Мамік і Матевос былі таксама архітэктарамі і скульптарамі).
Васпураканская школа
Васпураканская школа мастацкай мініяцюры з'яўлялася самым вялікай і даўгавечнай у гісторыі армянскай мініяцюры. Часам завецца Ванскай школай, ад назвы цэнтральнага горада Васпуракана, горады Ван. Рукапісы, асабліва XIII—XIV стагоддзяў, сваім мастацкім стылем процілеглыя традыцыям тонкай мастацкай школы Кілікіі. Тут пераважае прасцейшы стыль і лінейна-арнаментальны падыход. Мастацкі стыль больш архаічны, персанажы франтальныя. Першыя цэнтры гэтай школы фармаваліся на поўначы Васпуракана — Арчэш, Арцке, Беркры. У позным Сярэднявеччы плануюцца змены ў стылявых і вобразных падыходах мініяцюрыстаў. Бачныя майстры часу — Сімяон Арчышэцы, Хачэр, Авісан, Мелікседек, Вардан Арцкецы, Сцяпанас. Сярод асаблівасцей мініяцюрнай тэхнікі XIII—XIV стагоддзяў адзначаецца цікавасць да дэкаратыўна-плоскасцевых формаў. Мастакі-мініяцюрысты дасягаюць расчыненні тэмы, унутранага драматызму як артыстызмам рыскі і колеру, так і кароткімі і яснымі формамі, аж да выкарыстання семантычных і сімвалічных знакаў. Першачарговае месца даецца адной з асаблівасцей сярэднявечнага мастацтва — рознамаштабнасці. Васпураканская школа мініяцюры сваім мастацкім і стылявым адзінствам у цэлым носіць рэлігійна-дагматычны характар, значна напоўненае мясцовым нацыянальным «мастацкім фальклорам». Адраджэннем гэтай школы лічыцца прамежак ад 40—50-гг. XIV стагоддзя да XVI стагоддзя ўлучна. Бурна развіваюцца такія цэнтры рукапіснага мастацтва, як Абак, Ахтамар, Мецоп, Лім, Вастан, Вараг, Хлат, Ван, і г.д.. У гэты перыяд быў фармаваны асаблівы стыль гэтай школы. Адным з першых майстроў школы робіцца Кіракас Агбакецы, яму вынікае Закарыя Ахтамарцы. Вялікай папулярнасці дасягаюць мініяцюрысты Вастана, сярод якіх найболей бачны майстар Тарун Цахкох. Яго паслядоўнікі — Туман, Сабаках, Грыгар Хлатэцы, Аствацатур Абега і інш.. Адзін з буйных цэнтраў гэтай школы быў Хзан, дзе захаваліся свае асаблівыя традыцыі да самага канца XVI стагоддзя. Тут чынілі таленавітыя мініяцюрысты Рстакес, Аванес Хізанцы, Мкрціч (40—70-гг. XV ст.), Аванес (XV ст.), Хачатур (XV ст.) і інш. Дзейнасць мастакоў Багеша (і ўскрайкавых культурных цэнтраў) пачынаецца параўнальна позна — XVI—XVII стст.. Характэрныя рысы васпураканской школы мініяцюры больш выяўлены ў лепшых працах другой паловы XIV стагоддзя і XV стагоддзі ў цэлым. Гэты стыль моцна адрозніваецца дэкаратыўна-арнаментальным абліччам. З канца XV-га — пачатку XVI стагоддзя традыцыйны стыль школы пачынае змяняцца. Асобныя мастакі (Мінас, Ісраэль Ярэц, Карапет Беркрецы, Карапет Ахтамарцы (XV у.), Закарыя Гнунецы, Вардан Багішчэцы, Хачатур Хізанцы (XVI ст.) яшчэ захоўвалі дух і мысленне сярэднявечнай армянскай мініяцюры, аднак ужо з XVII стагоддзя пад уплывам асабліва еўрапейскай кніжнай ілюстрацыі стыль і мастацкае мысленне значна змяняюцца. У той ці іншай ступені дзейнасць васпураканская школа працягнулася да XVIII стагоддзя.
Тацеўская школа
Дзеяла ў Тацеўскім універсітэце ў вобласці Сюнік, якія сталі тады найважнейшыым цэнтрам мастацкай творчасці Арменіі. Паводле гістарычных крыніц у Тацеве выкладалася мастацтва майстэрства і кніжнай ілюстрацыі. Захаваліся параўнальна малалікія, але каштоўныя мініяцюры гэтай школы XIV—XV стагоддзяў (у Тацеве мініяцюрная школа існавала ўжо ў IX стагоддзі ). Тут працягнуты лепшыя традыцыі гладзорскай школы мініяцюры. Адзін з прадстаўнікоў тацеўскай школы — Грыгар Татэвацы, які ў 1378 годзе ілюстраваў Евангелле. Апошні ў сваіх працах шматкроць разглядае пытанні эстэтыкі, прынцыпы якіх сам ужываў у сваіх мастацкіх працах. Майстэрства Татэвацы выяўляецца ўнікальнай палітрай, дзе пераважаюць ярка-чырвоны і сінія колеры спалучаныя з карычневымі і жоўтымі адценнямі. Яго твор адрозніваецца манументальнасцю і захаванасцю прапорцый фігур. Твары людзей выкананы вельмі тонка і выразна. Адзін з лепшых майстроў пачатку XV стагоддзя — Айрапет (згадваецца таксама імем Нагаш Айрапет). Захавалася частка ілюстраванага ім Евангелля 1407 года. Захавалася таксама «Айсмавурк» Айрапета. Шматкаляровыя малюнкі мастака — спелыя тварэнні мініяцюрнага мастацтва, адрозніваюцца маляўнічасцю адценняў і вытанчанасцю. У канцы XV стагоддзя ў Тацеве дзеяў мініяцюрыст Абраам. Развіваючы традыцыі Тацеўскай і Гладзорскіх школы мініяцюры ён насіў уплыў творчасці Тароса Таранацы. У Тацеве былі ілюстраваны таксама рукапісы без тэматычных мініяцюр. Тацеўская школа мініяцюры праіснавала каля 50 гадоў, пакінуўшы значны след у гісторыі армянскай мініяцюры.
Крымская армянская мініяцюра
Пасля паслаблення і распаду армянскай дзяржаўнасці, Крым робіцца адным з цэнтраў развіцця армянскай культуры. У армянскіх цэрквах і манастырах Крыма былі напісаны і ілюстраваны сотні рукапісаў (паводле некаторых дадзеных да 500 ), з якіх 300 цяпер захоўваюцца ў Матэнадаране. У мастакоў крымскай школы армянскай мініяцюры ярка заўважныя ўсе асновы і традыцыі мініяцюрнага мастацтва Арменіі (асаблівы ўплыў зрабіла кілікійская школа, а таксама традыцыі мастацкай мініяцюры Байбурт-Эрзурумскай вобласці ). Армянскія мініяцюрысты ствараюць высокапрафесійнае мастацтва, скарыстаючы адмысловыя спалучэнні рыскі і шматкаляровасці. Класічны залацісты фон, часта замяняўся цёмна-сінім, што здраджвала мініяцюрам асаблівую выразнасць і неспасціжнасць. Найболей важнымі цэнтрамі армянскага кніжнага мастацтва з'яўляліся Кафа (цяпер Феадосія) і Сурхат (цяпер Стары Крым). Тут чынілі Грэгар Сукіясанц, Аракел, Аветыс, Сцяпанас і інш.. Пасля захопу татарамі Крыма ў XV стагоддзі, армянскае культурнае жыццё перажывае некаторы заняпад. Новы росквіт армянскага мініяцюрнага мастацтва плануецца з XVII стагоддзя. Сярод найболей вядомых майстроў эпохі былі Нагаш Эолу, Нікагаяс Цахкарар, Хаспет, і інш.
Авансцэна
Авансцэна (avant-scène) — пярэдняя частка сцэны-скрынкі. Займае прастору, роўную па шырыні партальнай арцы, ад чырвонай лініі сцэны да рампы.
У якасці гульнявой пляцоўкі авансцэна шырока выкарыстоўвалася ў оперных і балетных спектаклях. У драматычных театрах авансцэна служыць асноўным месцам дзеяння для невялікіх сцэн перад закрытай заслонай, якія звязваюць асноўныя карціны спектакля. некаторыя рэжысёры выносяць на авансцэну асноўнае дзеянне, пашыраючы такім чынам сцэнічную пляцоўку за межы партальнай аркі.
Паводле «Энцыклапедычнага слоўніка Бракгаўза і Эфрона», авансцэна азначае пярэднюю, бліжэйшую да публікі частку сцэны. Пачынаючыся ад самых сцен прасцэніўма, авансцэна ідзе да першай кулісы, складаючы ў сабе рампу і суфлерскае месца.
Аваль
Аваль ажыццяўляецца шляхам надпісу на вэксалі або чэку; ен прыпісвае свае імя да імя плацельшчыка, дадаючы да гэтага слова «per aval» (або «лічыць за аваль» або любую раўназначную формулу) і прастаўленнем подпісу тым, хто дае аваль. Аднак для сапраўднасці аваля дастаткова і аднаго толькі подпісу аваліста на адным боку вэксаля або чэка, калі толькі гэты подпіс не пастаўлена плацельшчыкам або вексаледавальнікам.
У авалі павінна быць пазначана, за каго ён дадзены. Пры адсутнасці такога  ўказання ён лічыцца дадзенымза вексаледавальніка або чэкадавальніка.
Аплачваючы вэксаль або чэк, аваліст набывае правы, якія вынікаюць з вэксаля або чэка, у дачыненні да да таго, за каго ён даў гарантыю, і ў дачыненні да таксама і тых, якія ў сілу вэксаля або чэка абавязаны перад гэтым апошнім.
Аваль можа размяшчацца на адваротным боку вэксаля або на алонжы.
Аванэш-хан
Аванеш-хан (пам. у 1538) — шосты ўзбекскі кіраўнік з дынастыі Шыбанідаў у Харэзмскай дзяржаве, які кіраваў у 1526—1538 гадах.
Прыход да ўлады
Аванеш-хан быў сынам Амінек-хана і нашчадкам узбекскага хана Ядгар-хана. Ен прыйшоў да ўлады ў Харэзме пасля смерці свайго брата Буджуга-хана ў 1526 годзе. Кіраваў ён да 1538 года. Валадаранне яго не было спакойным. Вёў барацьбу з бухарскім ханам Убайдула-ханам, ад якога пацярпеў паражэнне і загінуў. Улада ў Харэзме на кароткі тэрмін перайшла да бухарскіх Шэйбанідаў.
Смерць
Пасля гібелі Аванеш-хана ў 1538 годзе праз кароткі перыяд падпарадкавання Бухарскаму ханству ўлада ў Харэзме перайшла да яго брата Кал-хана.
Князь Ігар (опера)
Князь Ігар (Князь Игорь) — опера рускага кампазітара А. П. Барадзіна ў чатырох дзеях з пралогам.
Крыніцай для лібрэта, напісанага самім аўтарам пры ўдзеле У. В. Стасава, паслужыў помнік старажытнарускай літаратуры «Слова пра паход Ігараў», які распавядае пра няўдалы паход князя Ігара супраць полаўцаў.
Прэм'ера оперы адбылася 22 кастрычніка 1890 года ў пецярбургскім Марыінскім тэатры.
Кангламерат (парода)
Кангламерат (conglomeratus) — асадкавая горная парода, якая складаецца з акатанных аскепкаў (жвіру) рознага складу, велічыні і формы, сцэментаваных глінай, вапнай, крэмнезёмам і інш. Утвараецца ў выніку размыву і пераадкладання больш старажытных горных парод.
Завір’е
Плошча паверхні возера каля 0,22 км², даўжыня каля 0,85 км, найбольшая шырыня каля 0,28 км. Даўжыня берагавой лініі 2,2 км. Акружана густым лесам і забалочанай поймай. На поўначы злучана ручаём з возерам Дзёміна, што ў Пскоўскай вобласці. На поўдні выцякае ручай, які ўпадае ў раку Нішча.
У возеры водзяцца лешч, шчупак, плотка, лінь, акунь і іншыя віды рыб.
Абрахам Антоні Гену
Абрахам Антоні Гену — італьянскі архітэктар XVIII стагоддзя. Інспектар па будаўніцтву ў князёў Агінскіх.
Біяграфія
Быў запрошаны з Вільні Тадэвушам Агінскім для будаўніцтва палаца ў былой вёсцы Ганута Смаргонскага раёна (1760-70-я г.). Аўтарам праекта з’яўляецца архітэктар, вядомы астраном, прафесар Віленскага ўніверсітэта Тамаш Жаброўскі. Палац не захаваўся, але вядома, што ён быў пабудаваны ў стылі барока з элементамі ракако. Некаторыя мастацтвазнаўцы лічаць яго шэдэўрам ракако. Непадалёк ад уваходу А. Гену пабудаваў капліцу, якая захавалася дасюль.
Абольцы (Жлобінскі раён)
Або́льцы (, Обольцы) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Юліус Зэер
Юліус Зэер (чэш. Julius Zeyer, 26 чэрвеня 1841 —†29 студзеня 1901) — чэшскі паэт, пісьменнік, драматург, прадстаўнік неаромантызма.
Жыццяпіс
Паходзіў з старадаўняга французскага шляхецкага роду з боку бацькі, па мацярынскай лініі — з заможнай пакаталічанай габрэйскай сям'і. Нарадзіўся ў Празе ў 1841 годзе, рана страціў бацьку. Разам з маці вымушаны быў заняцца сямейнай справай - дрэваапрацоўкай, вучыўся на цесляра ў Вене, дзе скончыў рэальнае вучылішча. У 1861 годзе стаў працаваць у цяслярнай майстэрні ў Вене. Потым жыў у Германіі, Швейцарыі і Францыі. У гэты час захапіўся літаратурай.
Творчасць
Аснову паэтычнай творчасці Зэера складаюць творы эпічнага характару. Самыя вядомыя з іх цыклы патрыатычных вершаў «Вышеград» (1880 год) і «Прыход Чэха» (1886 год), прысвечаныя легендарнаму мінуламу Чэхіі.
У творы «Апакаліптычнае бачанне» 1881 года адлюстравана сіла народа, якая зменіць жыццё Чэхіі да лепшага.
Захапленне дэкадэнцтвам і неараматызмам  адбілася ў рамане ў "Марыя Плойгар" (1888 год), ярысвечаны раскрыццю душэўнага свету чэшскага інтэлігента. Раманы "Дом «У знічкі 1894 год), «Тры легенды пра ўкрыжаванне» (1895 год), які былі поўныя песімізму, расчаравання, іх героі жывуць і паміраюць у чужым для сябе асяроддзі і ў адзіноце.
Знаходжанне на Украіне адбілася ў творчасці Зэера — «Песня пра помсць за Ігара» (1882 год), «Песня пра гора добрага малайца Рамана Васільевіча».
У драматургіі, Зеер аддаваў перавагу гістарычным і казачным сюжэтам, спыняе сваю ўвагу на славацкай народнай казцы — па яе матывах у 1898 годзе стварае драму «Радуз і Магулена», па матывах якой у 1970 годзе зняты кінафільм.
Прастырыца
Прастырыца — возера ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці. Самае паўночнае возера Беларусі. Знаходзіцца на мяжы з Себежскім раёнам Пскоўскай вобласці Расіі, за 2 км на паўночны захад ад паўночнага берага возера Лісна.
З поўначы ўпадае сістэма меліярацыйных каналаў, на паўднёвым захадзе выцякае ручай, які ўпадае ў раку Прастырыца — прыток ракі Старая.
Павел Аляксандравіч Прымак
Павел Аляксандравіч Прымак (1911-1943) — савецкі вайсковец. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944 г., пасмяротна). Гвардыі малодшы сяржант.
Біяграфія
Павел Аляксандравіч Прымак нарадзіўся ў 1911 годзе ў горадзе Благавешчанску, адміністрацыйным цэнтры Амурскай вобласці Расійскай імперыі (цяпер горад, адміністрацыйны цэнтр Амурскай вобласці Расійскай Федэрацыі) у сялянскай сям'і. Рускі. Адукацыя няпоўная сярэдняя. Да вайны працаваў рознарабочым на розных прадпрыемствах Благавешчанска. Перад прызывам на вайсковую службу працаваў грузчыкам у краме.
У шэрагі Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі П. А. Прымак быў прызваны Благавешчанскім раённым ваенкаматам у лютым 1943 года. Скончыў палкавую школу малодшых камандзіраў, атрымаў вайсковую спецыяльнасць кулямётчыка станковага кулямёта. У баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі малодшы сяржант П. А. Прымак са жніўня 1943 года на Бранскім фронце на пасадзе кулямётчыка 2-й кулямётнай роты 218-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі. Баявое хрышчэнне прыняў у баях за горад Болхаў падчас Арлоўскай наступальнай аперацыі. Пасля завяршэння аперацыі 61-я армія была выведзена ў рэзерв і 6 верасня 1943 года была ўключана ў склад Цэнтральнага фронту. Гвардыі малодшы сяржант П. А. Прымак удзельнічаў у Чарнігаўска-Прыпяцкай аперацыі, у складзе свайго падраздзялення фарсіраваў раку Дзясну, вызваляў горад Чарнігаў. Асабліва вызначыўся пры фарсіраванні ракі Дняпро і ў баях за ўтрыманне плацдарма на яго правым беразе.
Пераадолеўшы з баямі за 30 дзён больш за 300 кіламетраў, 77-я гвардзейская дывізія 26 верасня выйшла да Дняпра ў раёне вёскі Неданчычы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР. У ноч з 26 на 27 верасня 1943 года перадавыя атрады 218-га гвардзейскага стралковага палка пад лютым агнём праціўніка фарсіравалі раку і захапілі плацдарм ля вёскі Дземарка Камарынскага раёна Палескай вобласці Беларускай ССР. Падчас пераправы кулямётчык Прымак, размясціўшыся на носе дэсантнай лодкі, падаўляў агнявыя кропкі праціўніка. Пасля высадкі на правы бераг Павел Аляксандравіч са сваім кулямётам зайшоў у фланг контратакующей нямецкай пяхоце і адкрыў шквальны агонь, чым забяспечыў прасоўванне сваіх стралковых частак. У баі за ўтрыманне плацдарма 27 верасня. П. А. Прымак высунуў кулямёт на пазіцыю наперадзе сваёй пяхоты і кінжальным агнём адбіў чатыры варожыя контратакі. Быў паранены, але не пакінуў поля бою. Знішчыў дзве агнявыя кропкі, і да 20 нямецкіх салдатаў і афіцэраў. Загінуў смерцю храбрых, забіты асколкам варожага снарада. За ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання па фарсіраванні ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі малодшаму сяржанту Прымаку Паўлу Аляксандравічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Players Tour Championship 2011/2012 – Этап 1 (снукер)
Players Tour Championship 2011/2012 – Этап 1 — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 18 па 22 чэрвеня 2011 года ў акадэміі сусветнага снукера, у Шэфілдзе, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Зборная Эфіопіі па футболе
Зборная Эфіопіі па футболе — зборная каманда, прадстаўляе Эфіопію на міжнародных футбольных турнірах і ў таварыскіх матчах. Кантралюецца Федэрацыяй футбола Эфіопіі.
Гісторыя
Федэрацыя футбола Эфіопіі была заснавана ў 1943 годзе. Член ФІФА з 1952 года. У 1950—1960-я гады станавілася прызёрам Кубка афрыканскіх нацый, а ў 1962 годзе выйграла гэты турнір. Усе поспехі зборнай звязаны з Афрыканскім кантынентам. Зборная Эфіопіі станавілася:
Авераізм
Авераізм — тэрмін, які ўжываецца да двух філасофскіх плыняў у схаластыцы XIII стагоддзя, першая з якіх грунтавалася на авераэсаўскай інтэрпрэтацыі Арыстоцеля. Асноўнымі прадстаўнікамі гэтай плыні былі Сігерых Брабанцкі і Баэцый Дакійскі.
Для вырашэння ўзніклай супярэчнасці Сігерых заявіў, што існуе «дваістая ісціна»: фактычная, ці «цвёрдая», праўда, дасягаемая праз навуку і філасофію, і «рэлігійная» ісціна, дасягаемая праз рэлігію. Гэтая ідэя не ўзыходзіла да Авераэса; яго ідэя заключалася ў тым, што існуе адна ісціна, дасягаемая двума рознымі шляхамі, а не дзве ісціны.
Позняя філасофская канцэпцыя авераізма заключалася ў тым, што філасофскі і рэлігійны светы з'яўляюцца асобнымі сутнасцямі. Пасля даследавання 219 тэзісаў, асуджаных Тамп'е, стала відавочна, што нешматлікія з іх належаць Авераэсу. На працягу некаторага часу для абазначэння філасофскага руху, пачатага Сігерам і Баэцыем, і аддзяленні яго ад авераізма ўжываліся тэрміны «радыкальны Арыстоцелізм» і «гетерадаксальны арыстоцелізм»; зараз большасць навукоўцаў таксама называе яго авераізмам.
Фама Аквінскі выступіў супраць дактрыны монапсіхізма ў сваёй кнізе De unitate intellectus contra Averroistas. У гэтым кантэксце тэрмін «авераізм» выкарыстаны карэктна.
Нягледзячы на асуджэнне ў 1277 годзе, многія авераісцкія тэзісы дажылі да XVI стагоддзя і прысутнічаюць у філасофіі Джардана Бруна і Джавані Піка дэла Мірандола.
Інэса Анатолеўна Душкевіч
Інэса Анатолеўна Душкевіч (нар., ) — беларуская ,. Народная артыстка Беларускай ССР (1991).
Біяграфія
Скончыла Беларускае харэаграфічнае вучылішча ў 1977 годзе. З 1977 года салістка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы і балета, з 1999 года педагог Беларускага харэаграфічнага каледжа. Творчай індывідуальнасці ўласцівы шырокі акцёрскі дыяпазон, спалучэнне віртуознасці з вялікай пластычнай экспрэсіяй. Творчая вяршыня — партыя Рагнеды («Страсці» А. Мдывані).
Базіліка Паладыяна
Базі́ліка Паладыя́на (Basilica Palladiana) — будынак у гістарычным цэнтры Вічэнцы (Венета, Італія), размешчаны на.
Гісторыя
Першая пабудова датуецца XV стагоддзем, яна называлася Палацца-дэла-Раджонэ і была спраектавана Даменіка да Венецыя на аснове двух старых палацаў. Будынак быў выкананы ў гатычным стылі і служыў месцам пасяджэнняў гарадскога савета, а на першым паверсе размяшчалася некалькі крам. Гатычны фасад палацца быў выкананы з чырвонага мармуру, які дагэтуль бачны за прыбудовай, зробленай пазней Паладыа. вышынёй 82 м, пабудаваная не пазней за 1172 г., рабіла будынак заўважным з любога пункта горада. На вежы знаходзяцца пяць званоў.
У 1481—1494 гг. па праекце вакол палацца быў узведзены рад падвойных калон. Усяго праз два гады пасля завяршэння будаўніцтва паўднёва-заходні вугал абрынуўся. У наступныя дзесяцігоддзі ўрад Вічэнцы запрашаў мноства архітэктараў для абнаўлення будынка, сярод іх: і  (1496), Антоніа Скарпаньіна (1525), а затым Джакапа Сансавіна (1538),  (1539), Мікеле Санмікелі (1541) і Джуліа Рамана.
Нарэшце ў сакавіку 1546 гарадскі савет ухваліў праект малавядомага мясцовага архітэктара Андрэа Паладыа. Рашэннем, ужытым Паладыа, стала так званае венецыянскае акно: паўтаральная структура з паўкруглымі аркадамі.
Працы па створаным Паладыа праеце пачаліся ў 1549 г. Архітэктар увёў вакол гатычнага будынка лоджыю і порцік у рэнесансным стылі. Менавіта Паладыа стаў называць будынак «базілікай», як называлі пабудовы падобнага тыпу ў Старажытным Рыме. Канчаткова рэканструкцыя базілікі была завершана з узвядзеннем галоўнага фасада, які выходзіць на П'яцца дэле Эрбэ, толькі ў 1614 г., праз 30 гадоў пасля смерці Паладыа. Рэканструкцыя базілікі Паладыяна абыйшлася гораду ў 60 тыс. дукатаў. Пры гэтым сам Паладыа атрымліваў за праведзеную працу пяць дукатаў штомесяц большую частку свайго жыцця.
Рашэннем, ужытым Паладыа, стала так званае венецыянскае акно: паўтаральная структура з паўкруглымі аркадамі, якія апраўлены двума прамавугольнымі праходамі. Апошнія былі розных памераў для таго, каб адпавядаць розным памерам унутранай канструкцыі. У вуглавых аркадах архітравы станавіліся вельмі вузкімі. Лоджыі ніжняга паверху былі аформлены калонамі дарычнага ордара, фрыз быў дэкараваны трыгліфамі. Для кантрасту лоджыі верхняга паверху ўпрыгожылі калоны іанічнага ордара. На парапеце базілікі Паладыяна можна ўбачыць статуі працы Джавані Батысты Альбанезэ, Грацыёлі і Ларэнца Рубіні.
Венецыянскае акно ўжо выкарыстоўвалася ў Венета некалькімі гадамі раней: гэта рабіў Джакапа Сансавіна ў венецыянскай бібліятэцы Марчыяна, а Джуліа Рамана — калі рэканструяваў абацтва Паліронэ.
Маштабны праект па рэстаўрацыі базілікі Паладыяна стартаваў у 2007 г. У 2014 г. ён атрымаў прыз Еўрасаюза за культурную спадчыну — узнагароду «Еўропа Ностра». Сёння ў будынку часта праходзяць выстаўкі і іншыя мерапрыемствы.
Players Tour Championship 2011/2012 – Этап 3 (снукер)
Players Tour Championship 2011/2012 – Этап 3 — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 17 па 21 жніўня 2011 года ў акадэміі сусветнага снукера, у Шэфілдзе, Англія. Прызавы фонд турніру склаў £50,000, з якіх £10,000 атрымаў пераможца.
Анхель Асебес
А́нхель-Хесу́с Асе́бес-Паніа́гуа (Ángel Jesús Acebes Paniagua) (нар., Пахарэс-дэ-Адаха) — іспанскі кансерватыўны палітык і дзяржаўны дзеяч.
Жанаты, Асебес атрымаў ступень у галіне права ва ўніверсітэце Саламанкі. Ён быў дэпутатам іспанскага Кангрэса 6, 7 і 8 скліканняў ад правацэнтрысцкай Народнай партыі з 1996 года, сенатарам 4 і 5 скліканняў, міністрам юстыцыі з 1999 па 2002 год і міністрам унутраных спраў з 2002 па 2004 г. Экс-генеральны сакратар іспанскай Народнай партыі.
Лапосі
Назву Лапосі маюць:
Парламенцкія выбары ў Албаніі (1987)
Парламенцкія выбары ў Народнай Сацыялістычнай Рэспубліцы Албанія адбыліся 1 лютага 1987 года. Апошнія аднапартыйныя выбары ў таталітарнай Албаніі.
Евангелле Эбона
Евангелле Эбона — рукапіснае Евангелле, выдатны помнік сярэднявечнага кніжнага мастацтва.
Апісанне
«Евангелле Эбона» створана каля 825 года ў Рэймсе, альбо ў кніжнай майстэрні бенедыкцінскага у  (каля Эперне), дзе прыкладна ў гэты ж час была напісана і праілюстравана Утрэхцкі псалтыр. Выявы евангелістаў у Евангеллі Эбона вельмі падобныя з ілюстрацыямі, зробленымі ў Псалтыры, што дазваляе зрабіць выснову аб тым, што над абедзвюма рукапісамі працаваў адзін жывапісец. Абедзве кнігі ўяўляюць перыяд росквіту т. зв. каралінгскай Рэймскай мастацкай школы.
Яшчэ да 835 года архібіскуп Эбон падарыў Евангелле Атвільерскаму абацтву. У цяперашні час рукапіс захоўваецца ў гарадской бібліятэцы Эперне (Signatur Ms. 1).
Рыгор Максімавіч Астроўскі
Рыго́р Максі́мавіч Астро́ўскі (1890, в. Востраў Пінскага павета — 1974) — грамадскі дзеяч, адзін з кіраўнікоў Палескага паўстання ў 1918—1919 гадах, удзельнік 1-й сусветнай і грамадзянскай войнаў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў в. Востраў Пінскага павета. З 1914 — член партыі левых эсэраў, з 1918 — у РКП(б). Дэлегат II, IV, V з’ездаў Усерасійскіх Саветаў. У лістападзе 1917 — загадчык зямельнага аддзела Палескага павятовага рэўкама ў Лунінцы. На I з’ездзе Саветаў Пінскага павета зацверджаны наркамам земляробства павета. З прыходам нямецкіх войскаў пераехаў у Смаленск.
У 1930-я гады працаваў памочнікам галоўнага пракурора транспарта СССР, пражываў у Маскве.
За свабоду і праўду
«За свабоду і праўду» (For Freedom and Truth) — апошні заклік кааліцыйнага ўрада Венгерскай Народнай Рэспублікі падчас венгерскага паўстання 1956 года. 4 лістапада 1956 года з заклікам, якая атрымала назву «За свабоду і праўду», да венгерскаму народу звярнуўся Дзяржаўны міністр урада Імрэ Надзя Іштван Біба, які ў той час адзіны з чыноўнікаў заставаўся ў будынку Парламента ў Будапешце і чакаў немінучы арышт савецкімі войскамі. Ён заклікаў не прызнаваць законнай уладай савецкую ваенную адміністрацыю і пастаўлены ёю ўрад, а «выкарыстаць у адносінах да іх усё формы пасіўнага супраціву за выключэннем выпадкаў, калі гаворка ідзе пра харчовае забеспячэнне і камунальнае абслугоўванне Будапешта».
Гісторыя
Пасля ўварвання Савецкай арміі ў Венгрыю, на досвітку 4 лістапада 1956 года Імрэ Надзь накіраваўся ў Савецкае пасольства ў Будапешце для перамоваў, але не вярнуўся. Раніцай дзяржаўны міністр Золтан Тылдзі, Іштван Сабо і Іштван Біба сабраліся ў будынку Парламента, але калі савецкія войскі акружылі будынак Золтан Тілдзі выйшаў на перамовы з імі. Была дасягнутая дамоўленасць, што падраздзяленні Чырвонай арміі акупуюць будынак толькі пасля таго, як яго пакінуць усе мірныя жыхары і цяпер.
Аўтар звароту Іштван Біба аказаўся адзіным членам Кабінета міністраў, які застаўся на сваёй пасадзе ў будынку парламента і, такім чынам, лічыў сябе адзіным прадстаўніком венгерскага ўрада на той момант. Пазней Біба быў ненадоўга затрыманы, але затым адпушчаны.
Заклік Іштвана Біба зачытала ад імя венгерскага ўрада на Генеральнай Асамблеі ААН афіцыйны прадстаўнік Венгрыі ў ГА ААН Анна Кетлі.
Змест звароту
У звароце Біба заяўляў, што венгерскі ўрад не імкнуўся праводзіць антысавецкую палітыку і адхіліў абвінавачванні ў тым, што паўстанне было арганізавана фашыстамі. Ён адзначыў, што венгерскі ўрад быў у стане абмежаваць ахлакратыю і менавіта ўмяшальніцтва замежнай арміі стала галоўнай прычынай беспарадкаў.
Іштван Біба заклікаў не прызнаваць законнай уладай савецкую ваенную адміністрацыю і яе марыянеткавы ўрад, выкарыстоўваць дадзеныя ўсе формы негвалтоўнага супраціўлення і грамадзянскага непадпарадкавання, але не грамадзянскай вайны. Пазней Біба сцвярджаў, што ён не заклікаў да ўзброенага супраціву, таму што ён у той час знаходзіўся ва ўрадзе ўсяго адзін дзень і быў не ў курсе ваеннай абстаноўкі.
У звароце Біба таксама заклікаў вялікія сусветныя дзяржавы і ААН абараніць суверэнітэт і свабоду венгерскай нацыі ў адпаведнасці з Статутам Арганізацыі ААН.
Храстоўле
Храстоўле (Hrastovlje) — паселішча ў абшчыне, , Славенія. Вышыня над узроўнем мора: 165.1 м.
Найбольш вядомая з-за Царквы Святой Тройцы, у якой знаходзіцца познесярэднявечная фрэска з выявай фрэска. Сама царква ставіцца да прыходу.
Лашавічы
Назву Лашавічы маюць:
Парламенцкія выбары ў Албаніі (1978)
Парламенцкія выбары ў Народнай Сацыялістычнай Рэспубліцы Албанія адбыліся 12 лістапада 1978 года.
Вынікі
Вынікі :
Парламенцкія выбары ў Албаніі (1982)
Парламенцкія выбары ў Народнай Сацыялістычнай Рэспубліцы Албанія адбыліся 14 лістапада 1982.
Касем Трэбешына
Касем Трэбешына (нар. г. Берат, Албанія) — албанскі пісьменнік, дысідэнт. Заснавальнік постмадэрнізму ў нацыянальнай літаратуры. Адзін з найбольш ярых крытыкаў камуністычнага рэжыму Энвера Ходжы.
Біяграфія
Пачатковую адукацыю атрымаў ў родным горадзе. Скончыў сярэднію школу ў Эльбасане. У 1942 годзе далучыўся да партызанскага, нацыянальна- вызваленчага руху скірванага супраць акупацыі Албаніі фашысцкай Італіяй. Пасля вайны вучыўся ў Ленінградскім тэатральным інстытуте імя А. М. Астроўскага. 5 кастрычніка 1953 г. звярнуся да тагачаснага кіраўніка краіны Э.Ходжы з лістом дзе крытыкаваў сацыялістычны рэалізм, які параўноўваў з класіцызмам. За сваё іншадумства тройчы арыштоўвася, сямнаццаць год правёў у зняволенні і псіхіятрычнай лякарні. Пасля 1997 г. жыве ў Стамбуле. Найбольш вядомыя раманы «Адзін Мандвальсен», «Юліі Цэзар едзе на вайну», «Шлях на Галгофу». Выступае як паэт, драматург, эсеіст. Перакладчык твораў Ф. Г. Лоркі. Вядомы як крытык самага папулярнага албанскага аўтара Ісмаіля Кадарэ.
Дабрагошча (Жлобінскі раён)
Дабраго́шча (, Доброгоща) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска размяшчаецца за 34 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Жлобін, за 117 км ад Гомеля, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Яшчыцы.
Парламенцкія выбары ў Албаніі (1974)
Парламенцкія выбары ў Народнай Рэспубліцы Албанія адбыліся 6 кастрычніка 1974 года.
Заброддзе (Жлобінскі раён)
Забро́ддзе (, Забродье) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Дарагінь (Жлобінскі раён)
Дарагі́нь (, Дорогинь) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Рэлігія ў Арменіі
Большая частка насельніцтва Арменіі з'яўляецца хрысціянамі — паслядоўнікамі Армянскай апостальскай царквы.
Хрысціянства
У апублікаваных дадзеных перапісу насельніцтва Арменіі 2011 года 92,6 % насельніцтва краіны належаць да Армянскай апостальскай царквы, 1,0 % насельніцтвы адносяцца да пратэстанцкай Армянскай евангелісцкай царквы, 0,5 % адносяцца да Армянскай каталіцкай царквы, 0,3 % да дэнамінацыі Сведак Іеговы (мае адрозненні як ад традыцыйных хрысціянскіх цэркваў, так і ад пратэстанцкіх), 0,25 % праваслаўных, 0,1 % адносяцца да духоўна-хрысціянскай дэнамінацыі малакане, таксама невядомы лік хрысціянаў у дадзеных перапісу аднесены да катэгорыі «іншыя» (агулам 0,26 % насельніцтвы краіны), якая апроч хрысціянаў складаецца з мусульманаў, іўдаістаў і шэраг іншых нехрысціянскіх рэлігій. Такім чынам трохі менш 95 % насельніцтва краіны ставяцца да хрысціянства.
Армянская апостальская царква ўваходзіць у лік Арыентальных праваслаўных цэркваў, у лік якіх уваходзяць таксама Копцкая, Эфіопская, Эрытрэйская, Сірыйская і Малаанкарская праваслаўныя цэрквы.
Сярод шэрага нацыянальных меншасцей назіраецца высокая ступень рэлігійнай асіміляцыі, так 77 % грэкаў Арменіі аднояцца да Армянскай апостальскай царквы, да гэтай жа царквы адносяцца 57 % украінцаў, 41 % рускіх і грузінаў, 34 % асірыйцаў. Назіраецца таксама ўстойлівая тэндэнцыя да скарачэння колькасці і дзелі нацыянальных меншасцяў, якія з'яўляюцца традыцыйнымі носьбітамі тых канфесій, якія не маюць традыцыйнага шырання сярод этнічных армян.
Язідызм
Пры попісе язіды кваліфікаваліся як самастойны этнас, а іх традыцыйная рэлігія ў афіцыйна выдадзеных матэрыялах перапісу фігуруе пад назвай «шарфадзінская». З 35 308 этнічных язідаў да шарфанідскай рэлігіі ставяцца 69 % (24 518 чалавек), апроч таго да шарфанідскай рэлігіі ставяцца 31 % этнічных курдаў (682 чалавека). Усяго ў Арменіі жыве 25 204 паслядоўнікаў шарфанідскай рэлігіі (0,83 % насельніцтва краіны). Язіды галоўным чынам жывуць у паселішчах Арарацкай даліны, да паўночнага захаду ад Ерэвана. 29 верасня 2012 года ў Армавірскай вобласці Арменіі ўрачыста быў адкрыты язідскі храм «Зіарат». Гэта першы храм, пабудаваны за межамі спрадвечнай радзімы язідаў — паўночнага Ірака, закліканы задаволіць духоўныя патрэбы язідаў Арменіі.
Тэда Бара
Тэда Бара (Theda Bara; народжаная Тэадосія Бар Гудман (Theodosia Burr Goodman);, , ЗША — ) — амерыканская , зорка нямога кіно і секс-сімвал канца 1910-х гадоў. Прамоўтэры актрысы распаўсюджвалі меркаванне, што яе імя — гэта анаграма фразы Arab Death (гэта значыць арабская смерць), аднак на самай справе Тэда — гэта скарочаная форма яе сапраўднага імя, а Бара — сярэдняе імя яе бабулі з боку маці.
Рэлігія ў Арменіі
Іўдаізм
У Арменіі жыве 3 тысячы іўдзеяў, галоўным чынам у Ерэване.
Іслам
У Арменіі жывуць паслядоўнікі іслама, гэту рэлігію вызнаюць курды, персы, азербайджанцы   і іншыя народы. У Ерэване для мусульманаў дзейнічае мячэць.
Цяпер у Арменіі дыяспара мусульманаў-курдаў налічвае некалькі сотняў чалавек, большасць з іх жыве ў Абавянскім раёне, некаторая колькасць мусульманаў-азербайджанцаў жыве каля ўсходніх і паўночных меж Арменіі ў сельскай мясцовасці. У Ерэване жывуць каля 1 тысячы мусульманаў — курды, персы і выхадцы з Блізкага Усходу.
Паганства
Па дадзеных попісу 2011 года ў краіне жыве 5 434 паслядоўніка паганства. Пераважная большасць грамадзянаў Арменіі, якія пры попісе ўлічаны як паганцы, ставяцца да этнічных язідаў (3624 чалавека ці 10 % агульнага ліку этнічных язідаў), па таксама да этнічных курдаў (палова агульнага ліку этнічных курдаў Арменіі, ці 1068 чалавек, запісаны як паганцы).
Сярод этнічных армян у якасці паганцаў сябе паказалі 734 чалавека ці 0,02 % усіх этнічных армян краіны. Гетанізм — неапаганскі рэлігійны рух, што ўзновіць традыцыйную дахрысціянскую рэлігію армян. Заснавана арменолагам Слакам Какасянам на базе складанняў вядомага армянскага нацыяналіста Гарэгіна Нждэ. Неапаганскія абрады рэгулярна праводзяцца ў храме Гарні. Кіраўніком паганскіх абшчын Арменіі з'яўляецца жрэц Заграб Петрасян. Дакладная колькасць паслядоўнікаў невядомая.
Свабода веравызнання ў Арменіі
Канстытуцыя з папраўкамі, занесенымі ў снежні 2005 года агадвае свабоду веравызнання, аднак, закон накладае вызначаныя абмежаванні на свабоду веравызнання прыхільнікаў рэлігійных меншасцей, і ёсць некаторыя абмежаванні на практыцы. Армянская Апостальская Царква, якая мае афіцыйны юрыдычны статус, як нацыянальная царква, карыстаецца некаторымі прывілеямі, не даступнымі для іншых рэлігійных груп. Некаторыя канфесіі паведамілі пра дыскрымінацыю з боку службовых асоб сярэдняга ці нізкага ўзроўня ўрада, але адзначылі, што службовыя асобы высокага ўзроўня больш памяркоўныя. Сацыяльныя адносіны да некаторых груп рэлігійных меншасцей былі дваістымі, і з'явіліся паведамленні пра сацыяльную дыскрымінацыю ў дачыненні членаў гэтых груп.
Курган (Жлобінскі раён)
Курга́н (, Курган) — пасёлак у Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
Пятровіцкае вадасховішча
Пятро́віцкае — вадасховішча ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, за 15 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Смалявічы.
Вадасховішча створана ў 1978 годзе плацінай на рацэ Волма каля вёскі Пятровічы. Плошча паверхні 4,8 км², даўжыня 11,5 км, найбольшая шырыня 2 км. Найбольшая глыбіня 8,2 м. Аб'ём вады 15 млн м³. Ваганні ўзроўню вады 3,5 м. Плошча вадазбору 214 км².
У вадасховішчы водзяцца шчупак, лешч, акунь, язь, плотка, краснапёрка, лінь і іншыя віды рыб.
Вадасховішча выкарыстоўваецца ў мэтах арашэння, рыбагадоўлі, воднага забеспячэння і добраўпарадкавання прылеглых населеных пунктаў.
Сант’яга Рамон-і-Кахаль
Сант’яга Рамон-і-Кахаль (Santiago Ramón y Cajal;, Петылья-дэ-Арагон — ) — іспанскі ўрач і гістолаг. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1909) і Парыжскай АН (1916).
Скончыў Сарагоскі ўніверсітэт (1873). З 1877 года прафесар Сарагоскага, з 1884 года — Валенсійскага, з 1887 года — Барселонскага, у 1892—1922 гг. — Мадрыдскага ўніверсітэта. Арганізатар і кіраўнік лабараторыі біялагічных даследванняў Мадрыдскага ўніверсітэта. Навуковыя працы па анатоміі і гісталогіі нервовай сістэмы. Адкрыў адросткі нервовых клетак — дэндрыты і неўрыты (аксоны), выканаў класічныя працы па вывучэнні мікраскапічнай сятчаткі вока, спіннога мозга, мазжачка і іншых аддзелаў галаўнога мозга. Прасачыў працэсы дэгенерацыі і рэгенерацыі нервовых валокнаў, эмбрыянальнага гістагенезу. Стварыў нейронную тэорыю будовы нервовай сістэмы. Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне (1906) разам з Каміла Гольджы.
Крычаўскі звон
Крычаўскі звон — помнік беларускага ліцця мастацкага. Адліты з бронзы у г. Крычаве Магілёўскай вобласці на медналіцейным заводзе М. Чабана для царквы Параскевы Пятніцы.
Вышынёй звона складае 62 см, найбольшы дыяметр 65 см. Дэкарыраваны трыма арнаментаванымі паясамі: у верхнім — вязь з выявамі гронак ягад і трохпялёсткавых кветак; у сярэдзіне — дата адліўкі звона і выява герба Расійскай імперыі; у ніжнім — вязь са шчыльна пераплеценых раслінных элементаў і выяў анёлаў. Зберагаўся ў Крычаўскім краязнаўчым музеі.
Жазэп Барэль
Жазэп Барэль Фантэльес (Josep Borrell Fontelles; нар., , Каталонія, Іспанія) — іспанскі палітык, член Іспанскай сацыялістычнай рабочай партыі (ІСРП), з 20 ліпеня 2004 па 16 студзеня 2007 — старшыня Еўрапейскага парламента. Жазеп Барэль з’яўляецца членам Партыі еўрапейскіх сацыялістаў (ПЕС) і кіруе іспанскай дэлегацыяй. Са студзеня 2007 года па студзень 2009 года ён быў старшынёй камітэта па развіцці. 12 снежня 2008 года Барэль быў вылучаны на пасаду прэзідэнта Інстытута Еўрапейскага ўніверсітэта і атрымаў яе ў студзені 2010 года.
На выбарах старшыні Еўрапейскага парламента Барэль атрымаў абсалютную большасць галасоў (388 з 700) у першым туры галасавання. Двумя іншымі кандыдатамі былі польскі ліберал Браніслаў Герэмек (208 галасоў) і французскі камуніст Франсіс Вюртц (51 голас). У межах пагаднення з кансерватыўнай фракцыяй у парламенце (Еўрапейскай народнай партыяй) у другой палове тэрміну Барэля на пасадзе прэзідэнта замяніў нямецкі палітик ад кансерватараў Ханс Герт Пётэрынг (2007 — чэрвень 2009).
З 5 чэрвеня 2018 года — міністр замежных спраў Іспаніі ў кабінеце Педра Санчэса.
Мормаль
Мо́рмаль (, Мормаль) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрагашчанскага сельсавета.
У 1924—1960 гадах цэнтр Мормальскага сельсавета.
Даніла Васілевіч Казакевіч
Даніла Васілевіч Казакевіч (16 снежня 1902, вёска Радзеўцы, цяпер Маладзечанскі раён, Мінская вобласць — 28 лістапада 1988, Масква) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Данііл Васілевіч Казакевіч нарадзіўся 16 снежня 1902 года ў вёсцы Радзеўцэ цяпер Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці ў сям’і селяніна.
У дзяцінстве і юнацтве жыў у Омску.
У 1920 годзе быў прызваны ў шэрагі РЧСА.
Прымаў удзел у баях на франтах Грамадзянскай вайны.
У 1923 годзе Казакевіч скончыў 6-е Мінскія пяхотныя курсы, пасля чаго служыў у пагранічных войсках на пасадах памочніка начальніка пагранзаставы ў Беларусі, начальніка пагранзаставы ў Закаўказзе.
Па заканчэнні Вышэйшай пагранічнай школы ў 1929 годзе служыў на пасадах начальніка пагранзаставы на заходняй мяжы і начальніка курса ў 2-й Харкаўскай памежнай школе.
У 1937 годзе Даніле Васілевіч Казакевіч скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзэ.
З 1939 па 1942 гады выконваў абавязкі начальніка штаба войскаў Хабараўскай пагранічнай акругі.
У снежні 1942 года быў прызначаны на пасаду начальніка штаба 102-й Далёкаўсходняй стралковай дывізіі, з якой быў адпраўлены на фронт.
З лютага 1943 года палкоўнік Казакевіч прымаў удзел у баях на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
Быў прызначаны на пасаду камандзіра 399-й стралковай дывізіі, якая прымала ўдзел у вызваленні Навазыбкава ў верасні 1943 года і Бабруйска ў чэрвені 1944 года. Падчас вызвалення Польшчы дывізія з 3 па 8 верасня 1944 года прарвала абарону праціўніка каля ракі Нараў і адразу фарсіравала яе ў раёне Ружана, на беразе якога захапіла плацдарм, адбіўшы контратакі праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 красавіка 1945 года за паспяховае кіраўніцтва вайсковымі злучэннямі і праяўленыя пры гэтым асабістую мужнасць і гераізм генерал-маёру Даніле Васілевічу Казакевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» (№ 6105).
У 1952 годзе скончыў Усесаюзны юрыдычны завочны інстытут, пасля чаго быў прызначаны на пасаду начальніка аддзялення ваенна-навучальных устаноў Галоўнага ўпраўлення пагранічных войскаў.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 4-га склікання (1954—1958).
У 1959 годзе генерал-лейтэнант Даніла Васілевіч Казакевіч выйшаў у запас. Жыў у Маскве. Працаваў у Галоўным упраўленні па замежнаму турызму пры Савеце міністраў СССР. Памёр 28 лістапада 1988 года. Пахаваны на Міцінскіх могілках (участак 67).
Жодзінскае вадасховішча
Жодзінскае — вадасховішча ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці, у паўднёвай частцы горада Жодзіна. Створана ў 1959 годзе на рацэ Пліса пры будаўніцтве Смалявіцкай ДРЭС (з 1979 года Жодзінская ЦЭЦ).
Плошча вадасховішча 1,08 км². Даўжыня 3,5 км, найбольшая шырыня 0,4 км. Найбольшая глыбіня 3 м. Ваганні ўзроўню на працягу года 0,2—0,4 м. Аб’ём вады 1,8 млн м³. Сярэдні шматгадовы сцёк 98,2 млн м³. Плошча вадазбору 465 км². Берагавая лінія звілістая. Берагі ўмерана стромкія. На вадасховішчы маюцца астравы. Дно выслана ілам.
Вадасховішча выкарыстоўваецца ў якасці вадаёма-ахаладжальніка Смалявіцкай ДРЭС, у рэкрэацыйных мэтах і рыбагадоўлі.
Будынак Камітэта дзяржаўнай бяспекі Беларусі
Будынак Камітэта дзяржаўнай бяспекі Беларусі — будынак у Мінску, размечаны па пр. Незалежнасці, 17 (вул. Камсамольская, 30). Пабудаваны ў 1945—1947 гг. (архіт. М. Паруснікаў, Г. Баданаў). Архітэктура будынка вырашана на аснове класіцыстычнай спадчыны.
Архітэктура
Цагляны будынак трох-, чатырохпавярховы, з цокальным паверхам, у плане складанай формы. Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з цэнтральнай часткі, заглыбленай адносна «чырвонай лініі» забудовы праспекта, і 2 бакавых крылаў, якія ўтвараюць курданёр. Левае крыло выцягнута па фронту праспекта Незалежнасці, правае — уздоўж вул. Камсамольскай. Цэнтральная частка з уваходам вылучана рызалітам з масіўным чатырохкалонным порцікам карынфскага ордэра.
Левае крыло далучана да будынка былой сельскагаспадарчай страхавой кампаніі (дом № 15/6), узведзенага ў стылі неакласіцызму. У месцы злучэння абодвух аб’ёмаў — праезная брама, фланкіраваная на ўсёй вышыні будынка калонамі карынфскага ордэра, якія падтрымліваюць паўкруглы раскрапаваны франтон. Дзякуючы гэтаму кампазіцыйнаму элементу, а таксама адзінай лініі гарызантальных чляненняў, абедзве часткі левага крыла (старая і новая) ствараюць агульную кампазіцыю. Правае крыло збудавання павернута да пр. Незалежнасці тарцовым фасадам. Яго бакавы фасад, арыентаваны на вул. Камсамольскую, вылучаны 4 калонамі. Вуглавая частка ўвенчана васьмігранным трох’ярусным бельведэрам (т.з. вежай Цанавы), апрацавана пілястрамі. Сцены завершаны масіўным карнізам і глухім парапетам. Вокны прамавугольныя (за выключэннем цэнтральнага рызаліта), на 3-м паверсе вылучаны абрамленнем з арачнымі і трохвугольнымі сандрыкамі. Цэнтральная частка фасада апрацавана больш стрымана, чым падкрэслена пластыка цэнтральнага рызаліта.
Планіроўка будынка калідорная.
Клуб імя Ф. Э. Дзяржынскага
У правым крыле размешчаны клуб імя Ф. Э. Дзяржынскага (630 месцаў). Інтэр’ер залы клуба імя Ф. Э. Дзяржынскага насычаны дэкаратыўнай пластыкай, выкананай ў залаціста-белай гаме. Партал сцэны аздоблены фрызам з барэльефамі танцоўшчыц і арнаментам (вазоны, ленты, галінкі). Актыўным элементам пластыкі інтэр’ера з’яўляюцца паўкруглыя ў плане ложы другога яруса. Бакавыя сцены завершаны ляпнымі гірляндамі. Насычаным арнаментальным дэкорам вылучаецца кесаніраваная столь залы. Фае 2-га паверха (выкарыстоўваецца і як танцзала) звязана з вестыбюлем 2 бакавымі параднымі лесвіцамі. Перакрыцце фае падтрымліваюць 6 канеліраваных калон з карынфскімі капітэлямі. Сцены крапаваны пілястрамі і філёнгамі.
Дзяраба
Дзяраба, дрозд шэры (Turdus viscivorus) — птушка сямейства драздовых.
Апісанне
Параўнальна вялікіх памераў. Даўжыня цела 26-29 см, размах крылаў 42-47,5 см. Верх цела шэра-карычневы, ніз з цёмнымі расплывістымі плямкамі на крэмавым фоне. Маладыя з плямкамі на спіне. Спеў меланхалічны, флейтавы, асобныя часткі паўтараюцца па некалькі разоў. Позыў — сухое «хррр-цррр-цррр», а таксама — «ціі», «сііт, сі-сіт», асцерагае сухім, траскучым «шчэр».
Пашырэнне
Арэал: Еўропа, Сібір да Енісея на поўдні да Кашміра і Непала, поўнач Ірана, Каўказ, Малая Азія, Паўночна-Заходняя Афрыка.
Насяляе вялікія спелыя хваёвыя лясы (звычайна больш вільготныя), ускрайкі старых лісцевых лясоў, групы дрэў паблізу лугоў і пашаў. У апошнія гады ў Заходняй і Цэнтральнай Еўропе пасяляецца ў гарадскіх і прыгарадных парках і садах. Галоўным чынам гняздуецца ў аддаленні ад населеных пунктаў. У Еўропе даходзіць да 1800 м над у.м.
Ніжняя Алба
Ні́жняя Алба́  — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Стрэшынскага сельсавета. Знаходзіцца побач з рэспубліканскім ландшафтным заказнікам «Смычок».
Дзяраба
Пашырэнне
Пералётны, на поўдні і захадзе — аселы. На Беларусі нешматлікі на гнездаванні пералётны і транзітна мігруючы від.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насякомымі і іх лічынкамі, ягадамі (амяла, рабіна і інш.), насенне якіх пашырае (яно не ператраўліваецца).
Ніжняя Алба
Геаграфічныя звесткі
Размешчана ля р. Дняпро, за 39 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Жлобін, 110 км ад Гомеля. Транспартныя сувязі па аўтамабільнай дарозе]] праз г. п. Стрэшын, а затым па аўтадарозе Бабруйск — Гомель.
Дзяраба
Асаблівасці біялогіі
Гняздо робіць у ніжняй або цэнтральнай частцы кроны высокага дрэва, каля ствала ці ў развілцы тоўстага сука; у высокіх кустах, рэдка ў скальных нішах і на будынках. Яно слаістае, знешняя частка з галінак, каранёў, моху, сухой травы і лісця; унутраная частка — з глею і гліны, часам ёсць трава, лісце і парахня (праз верх гнязда пераходзіць на знешнюю частку). Высцілка з тонкай і сухой травы.
Яйкі (4-5, часам 3-6) з крыху завостраным вузейшым канцом. Дужа разнастайная афарбоўка: светла-блакітныя, зялёна-блакітныя, жоўта-зеленаватыя, палева-жоўтыя, бледна-зялёныя і светла-зялёныя (з рознымі адценнямі) з вялікімі і даволі густымі чырвона-карычневымі (да пурпуровых) плямкамі. Памеры: 31 х 22 мм.
Ніжняя Алба
Геаграфічныя звесткі
Планіроўка вёскі складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад (уздоўж ракі), да якой з захаду далучаюцца чатыры завулка. Забудова двухбаковая, пераважна драўляная, сядзібнага тыпу.
Недалёка ад вёскі ёсць радовішча гліны.
Гісторыя
Засяленне людзьмі гэтай мясцовасці адбылося ў першабытнаабшчынным перыядзе, у каменным веку, задоўга да ўтварэння вёскі. Пры археалагічных даследаваннях непадалёк ад вёскі, на землях ландшафтнага заказніка «Смычок» выяўлены рэшткі паселішча, якое адносіцца да днепра-данецкай культуры позняга каменнага веку — неаліту (V — III тысячагоддзі да н. э.). У ходзе раскопак знойдзены прадметы з крэменю, фрагменты ляпнога глінянага посуду, у т. л. з арнаментам.
Выяўлены селішчы бронзавага і ранняга жалезнага вякоў (0,15 км на паўночны захад ад вёскі, каля могілак). Аб даўняй гісторыі гэтых месцаў сведчыць і знойдзены ў вёсцы ў 1902 годзе скарб.