cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антарыа (правінцыя)
Урад
Галава антарыеўскага ўрада — Прэм’ер-міністр Кетлін Він. Ён з’яўляецца лідарам кіруючай Антарыеўскай ліберальнай партыі, якая мае бальшыню пасад у Заканадаўчым сходзе правінцыі.
Лейтэнант-губернатар Антарыа — Дэвід Онлі, які прадстаўляе ў правінцыі каралеву Канады Елізавету II.
Глухавычы
Глухавычы (Глу́ховичі) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Даўгалессе (Бярэзінскі раён)
Даўгале́ссе (, Долголесье) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Валерыян і горад тысячы планет
«Валерыян і горад тысячы планет» (Valérian et la Cité des mille planètes) — французскі фантастычны фільм рэжысёра і сцэнарыста Люка Бесона, заснаваны на коміксе Valérian et Laureline П’ера Крысцін і Жан-Клода Мезьера. Галоўныя ролі Валерыяна і Лорэлін выканалі Дэйн Дэ-Хан і Кара Дэлевінь. Сусветная прэм’ера адбылася 21 ліпеня 2017 года.
Сюжэт
Фільм пачынаецца з хронікі будаўніцтва касмічнай станцыі «Альфа» на арбіце Зямлі і знаёмства з іншапланетнымі цывілізацыямі. У 2300 станцыя становіцца занадта вялікай, таму яе адпраўляюць у палёт да Магеланава воблака.
На планету М’юл падаюць абломкі касмічных караблёў. Абаргены хаваюцца сярод іх перад тым як падае найбольшы карабель. Мясцовая прынцэса пасылае імпульс, які праз некаторы час дасягае станцыі «Альфа». Яе жыхары, Валерыян і Лорэлін, — касмічныя спецагенты. Яны накіроўваюцца да планеты Кірыян, па дарозе Валерыян успамінае дзіўны сон, насланы імпульсам, у якім бачыў гібель невядомай планеты. Спецагенты шукаюць рэдкую жывёліну м’юлскага канвертара на мясцовым рынку, схаваным у іншым вымярэнні. Істота асаблівая тым, што можа ствараць копіі чаго заўгода, скормленага ёй. Выкрыты гандляр абяцае адпомсціць, ён пасылае наўздагон пачвару. Валерыян і Лорэлін паспяваюць адляцець і знайсці разам з канвертарам жамчужыну, якая змяшчае велізарны запас энергіі. Валерыян высвятляе, што жамчужына паходзіць з М’юл, але звесткі пра гэтую планету заблакіраваны. Камандор «Альфы» Аруна распавядае пра большую праблему — у цэнтры станцыі расце радыёактыўная зона, якая пагражае паглынуць ўсю «Альфу» на працягу тыдня. Неабходна знайсці і знішчыць крыніцу пагрозы.
Падчас нарады наконт будучай місіі м’юлцы нападаюць на станцыю і выкрадаюць камандора. Валерыян бяжыць за нападаючымі наўздагон і даганяе карабель прышэльцаў. Ён аказваецца ў радыёактыўнай зоне, Лорэлін адпраўляецца на яго пошукі. Гандляры падказваюць ёй плысці ў водную частка «Альфы», дзе можна знайсці мазгавую медузу, якая можа паказаць усё, што бачыла. Здабыўшы істоту, Лорэлін бачыць нумар ўзроўню, дзе апошні раз быў другі спецагент. Там яна і знаходзіць партнёра.
Захопленая ў палон м’юлка распавядае, што на станцыю напалі, каб забраць канвертара. Валерыян з Лорэлін апынаюцца каля чужынскай зоны. Валерыян ідзе да так званай райскай алеі за актрысай Бабл, якая можа набыць выгляд чаго заўгода і надаць яго іншаму. Той вызваляе актрысу з клуба сутэнёра Джолі. Удваіх яны пад выглядам дзікуна прыходзяць на банкет мясцовага правадыра, які хоча з’есці Лорэлін. У ходзе бойкі ім атрымоўваецца збегчы. Параненая ў баі Бабл памірае, спецагенты працягваюць пошукі крыніцы пагрозы. Яны бачаць, што зона ў цэнтры станцыі насамрэч бяспечная.
Спецагенты знаходзяць камандора ў акружэнні м’юлцаў. Іх імператар тлумачыць, што загінулая прынцэса Ліха выбрала Валерыяна захавальнікам сваёй душы. М’юлцы здабывалі ў морах жамчужыны, якія падтрымлівалі гармонію прыроды, а затым аддавалі іх зямлі з дапамогай канвертараў. Калі над М’юл пачалася вайна, планета загінула, аднак ацалелыя м’юлцы выратаваліся на караблі, што зваліўся з неба. Пасля блуканняў па сусвеце яны схаваліся на «Альфе», дзе знайшлі спосаб стварыць сабе новую планету, пабудаваўшы уласны карабель. Для гэтага не ставала толькі жамчужыны і канвертара. Валерыян здагадваецца, што Аруна камандаваў боем і каб схаваць доказы сваёй віны за знішчэнне планеты заблакаваў дадзеныя пра яе, а цяпер хоча забіць ацалелых абарыгенаў. Калі б людзям давялося плаціць м’юлцам кампенсацыю, гэта разарыла б іх. Валерыян, нягледзячы на загад Аруна, аддае м’юлцам жамчужыну і канвертара.
Валерыян знаходзіць старадаўні модуль 2005 года, адкуль тэлефануе камандаванню. Ён распавядае як Аруна прыдумаў небяспеку, каб схаваць злачынства. Камандор аддае загад баявым робатам атакаваць усіх, і м’юлцаў, і сведак. Карабель адлятае, тым самым не даючы нікога забіць. Аруна спецагенты пакідаюць на «Альфе» звязаным, каб аддаць правасуддзю. Валерыян з Лорэлін аказваюцца ў космасе, чакаючы калі іх забяруць.
Крытыка
На сайце Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг 50 %, заснаваны на 232 рэцэнзіях з сярэднім балам 5,5/10. На сайце Metacritic ацэнка фільма складае 51 з 100 на падставе 43 рэцэнзій.
Мядзельскі раён
Мя́дзельскі раён — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мінскай вобласці. Размешчаны на паўночным захадзе Мінскай вобласці. Мяжуе з Пастаўскім і Докшыцкім раёнамі Віцебскай вобласці, Астравецкім і Смаргонскім раёнамі Гродзенскай вобласці, Вілейскім раёнам Мінскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Мядзел.
Гісторыя
Мядзельскі раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Вілейскай вобласці БССР. 12 кастрычніка 1940 года раён падзелены на 12 сельсаветаў: Баярскі, Брусоўскі, Дзягільскі, Занарацкі, Кабыльніцкі, Лук’янавіцкі, Ляшчынскі, Мядзельскі, Някасецкі, Сваткаўскі, Слабадскі і Старагабскі. 25 лістапада 1940 года да раёна далучаны Лотвінскі і Нагаўкаскі сельсаветы Пастаўскага раёна. З 20 верасня 1944 года раён у складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Баярскі, Лук’янавіцкі, Нагаўкаўскі, Някасецкі сельсаветы. 31 жніўня 1959 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Свір, Канстанцінаўскі, Сырмежскі і Шэметаўскі сельсаветы скасаванага Свірскага раёна. 17 лістапада 1959 года Мядзел атрымаў статус гарадскога пасёлка, Мядзельскі сельсавет скасаваны. З 20 студзеня 1960 года раён у складзе Мінскай вобласці. 10 мая 1960 года скасаваны Канстанцінаўскі і Шэметаўскі сельсаветы. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Крывічы, Будслаўскі, Княгінінскі, Пузырскі, Сіўцаўскі сельсаветы скасаванага Крывіцкага раёна. 8 чэрвеня 1963 года скасаваны Сіўцаўскі сельсавет. 28 жніўня 1964 года Кабыльніцкі сельсавет перайменаваны ў Нарацкі. 26 верасня 1964 года ўтвораны курортны пасёлак Нарач. 1 кастрычніка 1973 года Брусоўскі сельсавет перайменаваны ва Узлянскі. 9 жніўня 1979 года скасаваны Ляшчынскі сельсавет. 23 сакавіка 1987 года скасаваны Узлянскі сельсавет. 20 кастрычніка 1995 года гарадскі пасёлак Мядзел і Мядзельскі раён аб’яднаны ў адну адміністрацыйную адзінку. 18 лістапада 1998 года Мядзел атрымаў статус горада раённага падпарадкавання. 20 верасня 1999 года скасаваны Нарацкі пассавет, населеныя пункты перададзены ў склад Нарацкага сельсавета. 18 студзеня 2002 года Лотвінскі сельсавет перайменаваны ў Лацвянскі, Пузырскі сельсавет — у Пузыроўскі. 29 верасня 2006 года скасаваны Дзягільскі і Лацвянскі сельсаветы. 30 кастрычніка 2009 года Крывіцкі пассавет рэарганізаваны ў Крывіцкі сельсавет, скасаваны Пузыроўскі сельсавет. 28 мая 2013 года скасаваны Старагабскі і Сырмежскі сельсаветы.
Геаграфія
Плошча − 196,7 тыс. га., з іх 53,8 % (105,7 тыс. га.) належыць да нацыянальнага парку «Нарачанскі». 8,4 % (16,6 тыс.га.) тэрыторыі раёна займаюць азёры (у раёне 52 азёры), 41,6 % (82,0 тыс.га.) — лясы.
Працягласць з захаду на ўсход — 75 км, з поўначы на поўдзень — 43 км. Паверхня раўнінна-ўзнёслая з агульным ухілам з поўначы-усходу на паўднёва-захад. Раён размешчаны ў межах Нарачана-Вілейскай нізіны, паўночная частка раёна размешчана на Свянцянскай градзе.
Асаблівасць раёна — курортная зона вакол возера Нарач. Плошча курортнай зоны 58,5 тыс. га, што складае 29 % ад тэрыторыі раёна.
У раёне ёсць шмат азёр і рэк. Асноўныя рэкі — Страча, Вялікі Перакоп, Нарач, Вузлянка (басейн Віліі), Мядзелка (басейн Дзясны). На тэрыторыі раёна працякае самая кароткая рака Беларусі — Скема, даўжыня якой складае ўсяго 200 м.
Азёры займаюць 7,48 % тэрыторыі раёна. Найбольш буйныя з іх — Нарач, Мястра, Баторына, Свір і Белае — ўтвараюць Нарачанскі азёрную групу. На тэрыторыі знаходзяцца і іншыя групы азёр — Мядзельская і Балдуцкая. Балота Габы.
Каля 30 % тэрыторыі раёна прыпадае на лес. Найбольш значныя лясныя масівы размешчаны на паўднёвым захадзе і паўночным захадзе.
Эканоміка
На тэрыторыі раёна эксплуатуюцца радовішчы торфу, пясчана-жвіравага матэрыялу, будаўнічых пяскоў, гліны і суглінкаў, а таксама сапрапелю.
Транспартная сістэма ўключае чыгуначную лінію Маладзечна — Полацк, аўтамабільныя дарогі Вільня — Полацк, Нарач — Мінск.
Гадовыця
Гадовыця (Годо́виця) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мядзельскі раён
Эканоміка
У раёне дзейнічае 8 прамысловых прадпрыемстваў: Нарачанскі масласырзавод, Ілаўскі пладовакансервавы завод, даследчы рыбгас «Нарач», Нарачанскі завод напояў, Мядзельскі кааппрам, Мядзельскі аўтатэхсервіс, прадпрыемства «Гарант», Мядзельскае Аграпрамэнерга.
Мядзельскі раён спецыялізуецца на вытворчасці мяса, малака, збожжа, ільну, бульбы. Доля раслінаводства ў валавой прадукцыі сельскай гаспадаркі складае 44 %, доля жывёлагадоўлі — 56 %.
Турызм і адпачынак
3а год на тэрыторыі раёна адпачывае каля 100 тыс. чалавек. Тут размешчаны рэспубліканскі дзіцячы лагер «Зубраня», санаторыі «Баравое», «Сосны», «Белая Русь», «Нарач», «Прыазёрны», «Будаўнік», дамы адпачынку «Рудакова», «Журавінка», «Нарачанка», «Нарачанскі бераг», «Нарач», «Спадарожнік». У Мядзельскім раёне дзейнічаюць 64 аграсядзібы і 16 турыстычных стаянак. На тэрыторыі Нацыянальнага парку «Нарачанскі» размешчаны турыстычны комплекс «Аптэкарскі сад» і этнакультурны комплекс «Наносы-Наваселле».
Культурныя ініцыятывы
З 2005 года ў вёсцы Камарова праводзяць фестываль народных промыслаў і рамёстваў «Камарова — Кола дзён». У чэрвені 2015 года ён прайшоў дзясяты раз
Штогод у Будславе адбываецца Будслаўскі фэст у гонар ушанавання абраза Маці Божай Будслаўскай. 28 лістапада 2018 года фэст уключаны ў Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва ЮНЕСКА.
У 2005 і 2008 гадах Мядзел быў месцам правядзення фестывалю «Адна зямля».
Памятныя мясціны
У спісе гісторыка-культурных каштоўнасцей Мядзельскага раёна знаходзяцца 53 аб’екты, з іх: 29 — помнікі археалогіі, 17 — помнікі архітэктуры, 7 — помнікі гісторыі. У Мядзельскім раёне налічваецца 8 каталіцкіх храмаў: Мядзельскі Касцёл Маці Божай Шкаплернай (1754 г.), Будслаўскі Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (1633 г.), касцёл ў Засвіры (1714 г.), касцёл і кляштар у Крывічах (1796 г.), касцёл у Свіры (1649—1653, 1903—1909), касцёл у Канстанцінава (1826 г.), касцёл у Кабыльніку (1901 г.) і касцёл у Шэметава (кан. XVIII ст. — пач. XIX ст.).
Праваслаўных храмаў у раёне 10: царква ў Княгініне (1772 г.), царква ў Крывічах (1887 г.), царква ў Кабыльніку (1860-я гг.), царква ў Слабадзе (1880 г.), царква ў Старых Габах (1905 г.), стараверскі храм у Свіры (пач. XX ст.), царква ў Свіры (2006 г.), царква ў Мядзелі (1906 г.), царква ў Занарачы (2002 г.) і царква ў Мікасецку (1926 г.). Капліцы на Мядзельшчыне ёсць у Крывічах, Княгініне, Беразняках, Гулях, Падбярэззі, Свіры, Засвіры, Канстанцінаве і ў Мядзеле.
Часткова ці цалкам захаваліся сядзібы: сядзіба Хамінскіх у Альшэва (к. ХVІІІ — пач. ХХ стст.), комплекс былой сядзібы ў в. Камарова (к. XIX — пач. XX стст.), сядзіны дом Ахраноўскіх у в. Лушчыкі (пач. XX ст.), сядзіба Сулістроўскага ў в. Шэметава, сядзіба Аскеркаў у в. Будслаў (XVIII—XX стст.), сядзіба ў в. Ілава (XIX ст.), сядзіба ў в. Мокрыца (XIX ст.), сядзіба Аскеркаў у Баярах (XIX ст.) і іншыя.
Помнікі Першай cусветнай вайны: могілкі ў вёсках Бонда, Канстанцінава, Брусы, Княгінін, Нарач, Засвір, Узла, Пронькі, Каракулічы, помнікі у вёсках Карабаны, Пронькі, Каракулічы, Нарач, абарончыя збудаванні ў Занарачы і Наносах, бункер і гаспадарчае збудаванне ў Проньках.
У вёсках Пруднікі, Наносы, Свір і Узла ёсць млыны, у Княгініне і Будславе — чыгуначныя станцыі. У Мядзеле ёсць кальварыя.
У в. Пількаўшчына знаходзіцца дом Максіма Танка.
Помнікі прыроды
На тэрыторыі Мядзельскага раёна знаходзіцца 96 % плошчы Нацыянальнага парку «Нарачанскі», ландшафтны заказнік «Блакітныя азёры» і гідралагічны заказнік «Чарэмшыцы».
Барджэ
Барджэ (Barge) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 7757 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае  чал./км². Займае плошчу 82 км². Паштовы індэкс — 12032. Тэлефонны код — 0175.
Раазіку (воласць)
Раазіку (Raasiku) — воласць на паўночным захадзе Эстоніі ў павеце Хар’юмаа. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Арукюла.
Пруды (Карагандзінская вобласць)
Пруды — сяло ў Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Самарскай сельскай акругі. Код КАТА — 353281600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 92 чалавекі (43 мужчыны і 49 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 42 чалавекі (15 мужчын і 27 жанчын).
Рагуля
Рагуля — беларускае прозвішча.
Лейляйкас
Лейля́йкас (Leileikos) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Казокіне. Насельніцтва 7 чал. (2001 г.).
Анубіс
Анубіс (грэч.), Інпу (стар. егіп.) — бажаство Старажытнага Егіпта з галавой шакала і целам чалавека, правадыр памерлых у замагільны свет.
У часы Старога царства лічыўся заступнікам некропаляў і могілак, адзін з суддзяў царства мёртвых, захавальнік атрутаў і лекаў. У старажытнаегіпецкай міфалогіі сын Ра. Жонкай Анубіса ў кінопальскім номе лічылася багіня Баст. Цэнтрам культу Анубіса была сталіца сямнаццатага егіпецкага ному Кінопаль.
Анубіс у міфалогіі
Бог Асірыс кіраваў урадлівай далінай Нілу і меў жонку Ісіду, а змрочны бог Сет жыў са сваёй жонкай Нефтыдай у дзікай пустыні. Нефтыда закахалася ў Асірыса і праняла аблічча Ісіды, каб спакусіць яго. У іх нарадзілася дзіця — Анубіс. Нефтыда хавала яго ад свайго мужа Сета ў балотах дэльты Ніла. Яе сястра Ісіда знайшла маленькага бога і выхавала яго. Пазней, калі Сет забіў Асірыса, Анубіс арганізаваў пахаванне бога — ён вынайшаў спецыяльную субстанцыю і працэдуру, у выніку якой з'явілася першая мумія. Таму ён лічыўся заснавальнікам пахавальных абрадаў, ахоўнікам некропаляў, богам бальзамавання. Анубіс таксама дапамагаў ахоўваць цела Асірыса. Ён жа дапамагае судзіць памерлых і вядзе душы ў падземны свет, да стальца Асірыса. Дачкой Анубіса была Кербут, якая здзяйсняла ўзліванні ў гонар памерлых.
Іканаграфія
Анубіс выяўляўся ў выглядзе пустынных жывёл, таго рэгіёну сусвету, які межаваў (ва ўяўленні старажытных егіпцян) з краінай мёртвых — Дуатам. Часцей за ўсё яго выяўлялі чалавекам з галавою шакала, радзей — чорным сабакам Саб (егіпецкае «саб» азначала «суддзя» і пісалася са знакам шакала). У выявах Анубіса дамінуе чорны колер — колер смерці, ночы, замагільнага свету. У кнізе мёртвых Анубіс часцей за ўсё намаляваны ў час узважвання сэрца памерлага.
Паходжанне і эвалюцыя культу
На раннім прымітыўным этапе фарміравання егіпецкай рэлігіі Анубіс успрымаўся як шакал, які з'ядае памерлых і ахоўвае браму ў царства памерлых. Самы старажытны ўспамін Анубіса сустракаецца ў Тэкстах пірамід часоў Старажытнага царства, каля XXIII ст. да н.э., выключна ў сувязі з пахаваннем фараона. Лічыўся богам памерлых, меў асноўныя эпітэты — «Хентыаменты» — гэта значыць «той, хто наперадзе краіны Захаду» (царства памерлых), уладар Расетаў (краіны памерлых), «той, хто стаіць перад палацам багоў». Паводле Тэкстаў пірамід быў галоўным богам у краіне памерлых, ён падлічваў сэрцы нябожчыкаў (Асірыс у той час увасабляў памерлага фараона, які ажываў, як бог).
Калі ўзрастае роля Асірыса (канец ІІІ тыс. да н.э), Анубіс паступова робіцца другарадным боствам. Ён уваходзіць у кола бостваў, звязаных з містэрыямі Асірыса. Аднак працягвае выконваць значную ролю ў пахаванні нябожчыкаў. Яго імя ўспамінаецца ў задушнай літаратуры, паводле якой адной з першасных функцый Анубіса была падрыхтоўка цела да бальзамавання і ператварэння з мумію. У гэты перыяд ён носіць эпітэты «ут», «іміут», якія азначаюць яго як бога бальзамавання. Ён жа дапамагае душы памерлага пераадолець Аменці — раён замагільнага свету Дуата, у канцы якога душа трапляла на суд Асірыса. У час пахавальнага абраду жрэц пераапранаецца ў бога Анубіса. Анубіс часта асацыіруецца з Упуаўтам, боствам ў выглядзе ваўка.
Папірус Ані змяшчае тэкст з «Кнігі мёртвых» пра ўдзел Анубіса ў пасмяротным судзе над чалавекам. Гэты бог узважвае сэрца нябожчыка на шалях. На другой чашы знаходзіцца статуэтка багіні Маат або пяро страуса — сімвала Маат. Калі сэрца акажацца лягчэйшым — памерлага чакае вечнае жыццё ў замагільнай краіне, калі цяжэйшым — яго пажырала пачвара Амат.
Напрацягу ўсёй гісторыі Старажытнага Егіпту цэнтрам культу Анубіса быў горад 17-га ному Каса (грэч. Кінопаль — «сабачы горад»).
Элінізацыя культу
У эліністычны перыяд культ Анубіса зліваецца ў культам грэчаскага бога Гермеса ў сінкрэтычны вобраз Германубіса. Ювенал успамінае ўшанаванне Анубіса ў Рыме. Як чарадзей Германубіс успамінаецца ў рымскай літаратуры. У герметычных і алхімічных тэкстах успамінаецца да самага Рэнесансу. Некаторыя вучоныя лічаць, што на фарміраванне вобразу святога Хрыстафора ўплылі рысы Анубіса (гэтага святога часта выяўлялі з сабачай галавою). Таксама спадкаемцам Анубіса (дакладней Германубіса) быў алхімічны персанаж Гермес Трысмегіст.
Бухалі
Бухалі́ (, Бухали) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета. Размешчана за 28 км ад Бярозы, за 22 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Гісторыя
Узгадваецца ў 1856 годзе як в. Бухалы ў Сашыцкай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні. Памешчыкам Васілеўскім у вёсцы належалі 11 душ. Паводле перапісу 1897 года — вёска Сялецкай воласці, дзейнічаў хлебазапасны магазін. Каля вёскі знаходзіліся аднайменныя маёнткі ва ўладанні Адама Барысаўскага (1 двор, 6 жыхароў), Леакадзіі Барысаўскай (1 двор, 9 жыхароў), Антона Андронаўскага (1 двор, 11 жыхароў) і Уладзіміра Фядота (2 двары, 7 жыхароў).
У 1905 годзе — вёска, маёнтак, аколіца. З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з 1919 года да ліпеня 1920 года і са жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 года на кароткі час была ўстаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Сялянскай гміны Палескага ваяводства Польшчы, з 5 лютага 1932 года ў Малесцкай гміне.
З 1939 года ў БССР, з 12 кастрычніка 1940 года вёска ў Малецкім сельсавеце Пружанскага раёна.
У 1941—1944 гадах акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. За гады вайны расстраляны 1 жыхар вёскі ў г. Бяроза. З 14 красавіка 1960 года ў Бярозаўскім раёне.
У 2002 годзе ўваходзіла ў саўгас імя 60-годдзя Кампартыі Беларусі.
Геаграфія Кеніі
Кенія — краіна ва Усходняй Афрыцы. Мяжуе з Эфіопіяй на поўначы, Самалі на ўсходзе, Танзаніяй на паўднёвым захадзе, Угандай на захадзе і Паўднёвым Суданам на паўночным захадзе. З паўднёвага ўсходу абмываецца Індыйскім акіянам. Экватар праходзіць па цэнтры краіны, дзелячы яе на дзве амаль роўныя часткі. Агульная плошча — 582 650 км².
Агульная працягласць дзяржаўнай мяжы складае  км: З Эфіопіяй — 830 км, з Самалі — 682 км, Паўднёвым Суданам — 232 км, з Танзаніяй — 769 км і з Угандай — 933 км. Берагавая лінія Індыйскага акіяна — 536 км.
Рэльеф
Рэльеф паверхні Кеніі вызначаецца наяўнасцю моцных расколаў і падняццяў, якія адбыліся ў эпоху мезазоя і часткова кайназоя, таму тут чарагуюцца ўзвышаныя раўніны, глыбокія і вузкія западзіны, глыбавыя горы, лававыя плато і вулканічныя конусы.
На захадзе бліз возера Вікторыя пераважаюць скальныя выступы, складзеныя архейскімі гранітамі, пясчанікамі, вапнякамі, метамарфічнымі сланцамі. У цэнтральнай частцы старажытныя крышталічныя пароды пакрыты тоўшчай кантынентальных адкладаў — зярністых пясчанікаў, вапнякоў, філітаў. На ўсходзе паверхня пакрыта асадкавымі пародамі чацвярцічнага перыяда.
Крышталічны фундамент Усходне-Афрыканскага пласкагор'я фарміруе плато вышынёй да 500 м на ўсходзе і да 1600 м на захадзе, якое спярэшчана пакатымі ўзгоркамі і іншымі эразійнымі формамі рэльефа. У цэнтральнай частцы пласкагор'я назіраюцца тэктанічныя разломы, што фарміруюць Вялікую рыфтавую даліну, абмежаваную горнымі хрыбтамі накшталт Абердарскага. У Вялікай рыфтавай даліне і каля яе ўзвышаюцца вулканы Кенія, Элган, Тэлекі і інш. Гара Кенія (5199 м) — самая высокая ў краіне. Бліжэй да ўзбярэжжа Індыйскага акіяна плато апускаецца прыступкамі да берагавой нізіны ад 50 км да 200 км у шырыню
Карысныя выкапні Кеніі: сода, галіт, жалеза, нікель, сілікат алюмінію, флюарыт, золата, срэбра, свінец і г. д.
Клімат
Ва ўнутраных раёнах з-за высока ўзнятага рэльефа ніколі не бывае сапраўды спякотна. У Найробі, які знаходзіцца на вышыні 1 661 м, сярэдняя гадавая тэмпература трымаецца каля +17,7°C. У самым цёплым месяцы сакавіку яна падвышаецца да +19,1°C, а ў самым прахалодным месяцы ліпені апускаецца да +15,4°C. Узімку на Цэнтральным нагор'і тэмпературы на паверхні часцяком апускаюцца ніжэй за +8°C — +10°C, а ў гарах вышэй за 2000 м — ніжэй за 0°C. На паўночным усходзе Кеніі значныя ўзвышшы сустракаюцца рэдка. Паўночна-ўсходнія пасаты прыносяць сухое цёплае паветра, таму назіраецца ваганне сярэднегадавых тэмператур ад +20°C да +34°C.
Найбольш вільготнымі раёнамі Кеніі з'яўляюцца паўднёва-заходнія. Значную долю гадавых ападкаў атрымоўваюць заходнія схілы Цэнтральнага нагор'я. У Найробі найбольш інтэнсіўныя дажджы ідуць у красавіку і маі. Кісуму (1131 м) — самы даждлівы горад краіны, паколькі тут выпадае каля 1323 мм у год. На ўзбярэжжы Індыйскага акіяна таксама даволі вільготна. У Мамбасе выпадае каля 1049 мм у год. Найбольш засушлівы раён — Паўночна-Заходняя Кенія, дзе ў сухія гады колькасць ападкаў не перавышае 80 мм у год.
Унутраныя воды
Большасць азёр Кеніі знаходзіцца ў тэктанічнай западзіне Вялікай рыфтавай даліны. Яны адрозніваюцца выцягнутымі абрысамі, высокімі берагамі і значнымі глыбінямі. Найбольшае па плошчы возера Кеніі — Вікторыя на захадзе краіны. Аднак Кенія кантралюе толькі 3 800 км² яго паверхні, у той час як уся плошча возера складае 68 000 км². Яго берагі моцна перарэзаны бухтамі. Другое па плошчы возера Туркана (6 405 км²) знаходзіцца на поўначы. У мінулым яно належыла да басейна Атлантычнага акіяна, але ў нашы дні з'яўляецца бяссцёкавым. Рэкі, у тым ліку рака Ома, што цячэ з тэрыторыі Эфіопіі, не кампенсуюць гадавое выпарванне вады, таму возера Туркана паступова перасыхае і засальваецца. Гэта ж адбываецца і з меншымі па плошчы бяссцёкавымі азёрамі — Накуру, Эльментэйта, Багорыя і інш. У іх назапашваюцца мінеральныя солі і сода. Самыя вялікія па плошчы прэсныя азёры — Барынга (108 км²) і Найваша (139 км²).
Тханбуры (каралеўства)
Тханбуры (ธนบุรี) — перыяд у гісторыі Тайланда з 1768 да 1782 года.
Танбуры быў сталіцай Тайланда на працягу кароткага часу падчас кіравання караля, пасля спусташэння сталіцы (Аютхая) бірманцамі. Кароль перанёс сталіцу ў Бангкок на другі бок ракі Чаўпхрая у 1782 годзе. Тханбуры заставаўся самастойным горадам і правінцыяй да 1972 года, калі ён быў далучаны да Бангкока.
Ганчары (Львоўская вобласць)
Ганчары (Гончари́) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сяргей Уладзіміравіч Шыловіч
Сяргей Шыловіч (нар., , БССР, СССР) — беларускі гандбаліст, правы паўсярэдні. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2007—2020).
Клубная кар’ера
У чэрвені 2019 года стала вядома, што Шыловіч пакідае БГК. У ліпені 2019 года падпісаў кантракт са СКА.
У верасні 2020 года завяршыў кар’еру.
NGC 4603B
NGC 4603B (іншыя абазначэнні — ESO 322-48, DCL 114, PGC 42460) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Алег Данілавіч Калугін
Алег Данілавіч Калугін (нар., Ленінград ) — былы генерал-маёр КДБ СССР (1974 г.; пазбаўлены звання ў 2002 г.), былы высокапастаўлены кіраўнік падраздзяленняў цэнтральнага апарата і тэрытарыяльных органаў КДБ СССР, грамадскі і палітычны дзеяч апошняга перыяду перабудовы ў СССР, народны дэпутат СССР.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 верасня 1934 года ў Ленінградзе.
З 1952 да 1989 года знаходзіўся ў кадравым рэзерве КДБ СССР.
У 1990 годзе выступіў на канферэнцыі Дэмакратычнай платформы ў КПСС з выкрывальнымі заявамі пра дзейнасць КДБ, пасля чаго быў запрошаны ў эфір тэлепраграмы «Пагляд» і пачаў даваць шматлікія інтэрв’ю савецкай і замежнай прэсе. Усе яго заявы КДБ афіцыйна назваў паклёпніцкімі. У пачатку 1990-х гадоў Калугін актыўна браў удзел у дзейнасці руху «Дэмакратычная Расія».
У 1995 годзе выехаў з Расіі ў ЗША, дзе ў 1994 годзе апублікаваў выкрывальную кнігу «Першае галоўнае ўпраўленне. Мае 32 гады ў разведцы і шпіянажы супраць Захаду», выступаў у прэсе і сведкам на судовых працэсах супраць выяўленых і арыштаваных агентаў КДБ-СВР.
У Расійскай Федэрацыі ў 2002 годзе быў завочна асуджаны за дзяржаўную здраду і прысуджаны да 15 гадоў пазбаўлення волі з адбываннем кары ў калоніі строгага рэжыму, па прысудзе Масгарсуда пазбаўлены воінскага звання, персанальнай пенсіі і дваццаці двух дзяржаўных узнагарод СССР. Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін і шэраг супрацоўнікаў расійскіх спецслужбаў звалі Калугіна «здраднікам».
У 2003 годзе атрымаў амерыканскае грамадзянства. Жыве ў ЗША, дзе займаецца грамадскай, выкладніцкай і публіцыстычнай чыннасцю.
Павел Пятровіч Шастакоў
Павел Пятровіч Шастакоў (, м. Манастыршчына, Мсціслаўскі павет, цяпер Манастыршчынскі раён, Смаленская вобласць, Расія — расстраляны пасля ) — беларускі паэт і журналіст.
Біяграфія
З сялян. Скончыў Віцебскі настаўніцкі інстытут. Працоўную дзейнасць пачаў настаўнікам школы граматы ў 1906 г. З 1916 г. — у складзе 7-ай артылерыйскай брыгады ваяваў на румынскім фронце. У 1917 г. — у Маскве: прапаршчык 2-га запаснога палка цяжкай артылерыйскай брыгады, удзельнік. З 9 лістапада — член. У 1918—1919 гг. у Мсціславе: член павятовага выканкама і загадчык аддзела народнай асветы, рэдактар павятовай газеты «Думы бедняка». Удзельнічаў у грамадзянскай вайне. З 1921 г. у Мінску: начальнік палітасветы Мінскага ваенкамата, намеснік старшыні Галоўпалітасветы Беларусі, галоўны інспектар па клубах і хатах-чытальнях. З верасня 1926 г. па жнівень 1928 г. у Маскве — загадчык беларускага сектара.
З верасня 1928 — па жнівень 1929 г. — намеснік наркама асветы БССР. З сакавіка па ліпень 1929 г. адказны рэдактар газеты «Савецкая Беларусь».
З кастрычніка 1935 па жнівень 1936 г. — дырэктар Белдзяржвыдавецтва. Быў членам ЦВК БССР (1929—1932). Аўтар лібрэта першай оперы М. М. Чуркіна «Вызваленне працы», многіх вершаў і артыкулаў. 30 студзеня 1937 г. неабгрунтавана арыштаваны органамі НКУС, затым расстраляны. У 1956 г. рэабілітаваны пасмяротна.
Таксін
Таксін (τοξικός (toxikos) — атрутны) — яд біялагічнага паходжання.
Выпрацоўваюцца напрыклад пухлінавымі клеткамі, інфекцыйнымі (inficio — насычаць, заражаць) агентамі — бактэрыямі, вірусамі, грыбамі (мікатаксін), або паразітамі, у прыватнасці гельмінтамі. Шырокая група таксінаў выпрацоўваецца раслінамі і марскімі бесхрыбтовымі.
Гарбачы (Пустамыціўскі раён)
Гарбачы (Горбачі́) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Наталля Маратаўна Зверава
Наталля Маратаўна (Наташа) Зверава (, Мінск, Беларуская ССР) — савецкая і беларуская тэнісістка. Заслужаны майстар спорту СССР (1991). Уладальніца найбольшай колькасці тытулаў (20) на турнірах Вялікага шлема (ва ўсіх разрадах) сярод тэнісістаў з экс-СССР. У 2010 годзе ўключана ў спісы Міжнароднай залы тэніснай славы.
Першы трэнер — бацька Марат Мікалаевіч Звераў (1932—2014), заслужаны трэнер СССР па тэнісе.
Кар’ера
У адзіночным разрадзе выйграла 4 турніры Жаночай тэніснай асацыяцыі (WTA) — Брысбэн (1990), Сіднэй (1990), Чыкага (1994), Істбурн (1999). 15 разоў гуляла ў фінальнай стадыі турніраў WTA. Найвышэйшыя дасягненні ў адзіночным разрадзе: фінал Адкрытага чэмпіянату Францыі 1988 года, дзе Зверава саступіла нямецкай тэнісістцы Штэфі Граф; 5-е месца ў рэйтынгу Жаночай тэніснай асацыяцыі (1989).
У парным разрадзе на працягу кар’еры 35 разоў выступала ў фінальнай стадыі турніраў Вялікага шлема — у жаночым парным (31 раз) і змяшаным парным (4 разы) разрадах. У жаночым парным разрадзе Наталля Зверава здабыла 18 тытулаў, на працягу 124 тыдняў узначальвала парны рэйтынг Жаночай тэніснай асацыяцыі. У 1992—1993 гадах у пары з Джынджы Фярнандас здабыла некласічны Вялікі шлем, выйграўшы шэсць турніраў Вялікага шлема запар. У 1992 годзе на Алімпійскіх гульнях у Барселоне, выступаючы ў пары з Лэйлай Месхі пад сцягам Садружнасці Незалежных Дзяржаў, здабыла бронзавы медаль, а ў 2000 годзе на Алімпіядзе ў Сіднеі ў пары з беларускай Вольгай Барабаншчыкавай заняла 4-е месца. Агулам за кар’еру Наталля Зверава выйграла 80 турніраў Жаночай тэніснай асацыяцыі — гэта пяты вынік за ўсю Адкрытую эру тэніса.
У змяшаным парным разрадзе Наталля Зверава двойчы — у 1990 і 1995 гадах — стала чэмпіёнкай Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі.
З’яўлялася капітанам зборнай Беларусі ў Кубку Федэрацыі.
Раэ (воласць)
Ра́э (Rae vald) — воласць на паўночным захадзе Эстоніі ў павеце Хар’юмаа. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Юры.
Тогаленд
То́галенд (Togoland) — былы нямецкі пратэктарат у Заходняй Афрыцы, які знаходзіўся на тэрыторыі сучасных дзяржаў Тога і Гана.
Гісторыя
Тогаленд размяшчаўся паміж брытанскай калоніяй Залаты Бераг на захадзе і французскай калоніяй Дагамея на ўсходзе. Яго плошча складала 90 479 км2. Населены пераважна народам эвэ са значнай прымешкай іншых народаў, у якасці палітычнай адзінкі ён з’явіўся ў 1884 годзе, калі падчас «гонкі за Афрыку» нямецкі канцлер Ота фон Бісмарк абвясціў гэтую тэрыторыю належачай Германскай імперыі, з чым фармальна пагадзіліся іншыя еўрапейскія дзяржавы.
Першым кіраўніком нямецкай каланіяльнай адміністрацыі стаў імперскі камісар заходняга ўзбярэжжа Афрыкі Густаў Нахцігаль.
Немцы планавалі зрабіць Тогаленд узорнай калоніяй. Паколькі рэгіён быў бедны мінеральнымі рэсурсамі (паклады фасфатаў тады яшчэ не былі адкрыты), яны вырашылі засяродзіцца на развіцці сельскай гаспадаркі. Развівалася вытворчасць пальмавага алею, уводзіліся экспартныя культуры, асабліва какава і бавоўна, якія выгадоўваліся на плантацыях з выкарыстаннем мясцовай рабочай сілы. Ламэ на беразе Гвінейскага заліва павінен быў стаць сталіцай калоніі і галоўным портам. Пачалося будаўніцтва чыгунак, якія павінны былі злучыць порт з унутранымі абласцямі краіны. Немцы таксама ўвялі ў краіне судовую і адміністрацыйную сістэму. Інфраструктура, якую перабудоўвалі немцы ў сваіх інтарэсах, паступова аб’ядноўвала пратэктарат.
Падчас Першай сусветнай вайны Тогаленд быў акупаваны Вялікабрытаніяй і Францыяй і ў 1924 годзе быў фармальна падзелены паміж імі згодна з мандатам Лігі Нацый. Дзве траціны тэрыторыі краіны (уключаючы Ламэ), якія мяжуюць з Дагамеяй, сталі Французскім Тогалендам, астатнія, якія мяжуюць з Залатым Берагам, сталі Брытанскім Тогалендам.
У 1946 годзе абодва Тогаленды сталі падапечнымі тэрыторыямі ААН. Брытанскі Тогаленд адміністрацыйна кіраваўся як частка Залатога Берага і разам з ім у 1957 годзе атрымаў незалежнасць, стаўшы Рэспублікай Гана. Французскі Тогаленд кіраваўся асобна ад Дагамеі (сучасны Бенін) і атрымаў незалежнасць у 1960 годзе, стаўшы Рэспублікай Тога.
Імкненні да аб’яднання палавін былога Тогаленда, да гэтага часу моцныя сярод народа эвэ, асабліва той яго часткі, якая жыве ў Гане, часта выклікалі напружанасць у адносінах паміж незалежнымі Тога і Ганай.
Гімн Каморскіх Астравоў
Саюз вялікіх астравоў (камор. Udzima wa ya Masiwa) - дзяржаўны гімн Каморскіх астравоў, прыняты пасля атрымання незалежнасці ў 1978 годзе.
Каморская версія ў лацінскай транскрыпцыі
beramu isi pepeza nadi ukombozi piya ye daula ivenuha tasiba bu ya i dini voya trangaya hunu Komoriya Narikéni namahaba ya huveindza ya masiwa
yatru masiwa Komoro damu ndzima masiwa Komoro dini ndzima Ya masiwa radzaliwa ya masiwa yarileya Mola neari sayidiya Narikeni ha niya riveindze uwataniya Mahaba ya dine na duniya.
I beramu isi pepeza rangu mwesi sita wa juiye i daula ivenuha zisiwa zatru zi pangwi ha Maore na Ndzuani, Mwali na Ngazidja Narikeni namahaba ya huveindza ya masiwa
Каморская версія ў арыгінальным арабскім запісе
العلم يرفرف , ليعلن الإستقلال التام ; ترتقي الأمة , بسبب إيماننا في جزرنا القمرية.
دعنا نتحلى بالإخلاص لحب جزرنا العظيمة. نحن القمريون من دم ٍ واحد , نحن القمريون من إيمانٍ واحد.
على هذه الجزر قد ولدنا , هذه الجزر قد رعتنا. نرجوا من الله مساعدتنا دائماً ; لحب أرضنا الأم , و لحب ديننا و العالم.
العلم يرفرف. من السادس من يوليو ترتقي الأمة ; جزرنا موحدة. ماوري و أنزون موهيلي و القمر , دعنا نتحلى بالإخلاص لحب جزرنا العظيمة.
Французская версія
Oui le Drapeau flotte Appelle à la Liberté totale. La nation apparaît, Force d’une même religion au sein des Comores. Vivons dans l’amour réciproque dans nos îles,
Les Comoriens issus de même sang, Nous embrassons la même idéologie religieuse. Les îles où nous somme nés ! Les îles qui nous ont prodigué la bonne éducation. Dieu y a apporté son aide. Conservons notre unité pour l’amour de la patrie, Amour pour la religion Et pour l'évolution.
Oui le Drapeau flotte Depuis le 6 du mois de Juillet La nation apparaît, Les îles devenues souveraines ; Maore — N’Dzuani — Mwali — et N’Gazidja. Gardons notre amour pour les îles.
Засвяціца
Засвяці́ца (, Засвятица) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Джавані-Батыста Бальбіс
Джавані-Батыста Бальбіс (іт. Giovanni-Battista Balbis або фр. Jean-Baptiste Balbis, 17 лістапада 1765 — 13 лютага 1831) — італьянскі батанік, прафесар батанікі, міколаг, урач, дырэктар Батанічнага саду Ліёна і заснавальнік Ліёнаўскага Лінееўскага таварыства.
Біяграфія
Джавані-Батыста Бальбіс нарадзіўся 17 лістапада 1765 г. у камуне Марэта.
Бальбіс быў вымушаны пайсці ў Францыю па палітычных прычынах. Затым падзеі вымусілі яго замацавацца ў Ліёне, дзе з 1819 па 1830 ён выкладаў батаніку. Бальбіс стаў дырэктарам Батанічнага саду Ліёна і заснавальнікам Ліёнаўскага Лінееўскага таварыства.
Джавані-Батыста Бальбіс памёр 13 лютага 1831 года ў горадзе Турын.
Уладзімір Іванавіч Друцкі-Горскі
Уладзімір Іванавіч Друцкі-Пуцяціч-Горскі-Дудакоўскі, Валодка Іванавіч Горскі (не пазней за 1485 — 1545—1546) — намеснік ашмянскі (да 1515-да 1521).
З роду князёў Друцкіх, сын князя Івана «Дуды» Друцкага-Горскага і Настассі невядомага паходжання.
Упершыню згадваецца ў 8-й кнізе запісаў Метрыкі 15 мая, 12 індыкта (1509) у спісе «баяр», якія вярнуліся з маскоўскага палону як князь Валодка Іванавіч. З чаго вынікае, што кн. Валодка разам з іншымі князямі Друцкімі, у т.л. родным дзядзькам кн. Дзмітрыем Васілевічам, браў удзел у маскоўска-літоўскай вайне 1500—1503 гадоў і трапіў у палон у бітве на Вядрошы (1500). Да 1515 года атрымаў урад намесніка ашмянскага, напэўна, па сваім цесцю кн. Андрэю Прыхабскім, але ў 1521 годзе гэтага ўраду ўжо не меў. На Попіс 1528 года ставіў трох «коней». Выступае сведкам актаў у 1533 і 1544 гадах.
Жанаты з кн. Данімітрай Андрэўнай з Прыхабскіх, таксама вядомай як Марыя і Марына, дзяцей у іх не было.
Барола
Барола (Barolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 733 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 147 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Luigi IX di Francia.
Герб Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Герб Дэмакратычнай Рэспублікі Конга змяняўся некалькі разоў з 1997 года. Цяперашні быў уведзены ў 2006 годзе і ўтрымовае галаву леапарда, злева ад яе размяшчаецца бівень слана, а справа дзіду. Ніжэй галавы напісаныя тры словы, якія складаюць нацыянальны дэвіз: «Правасуддзе, Мір, Праца» (па-французску Justice, Paix, Travail). Гэта варыянт быў прыняты 18 лютага 2006 г. Прэзідэнтам Джозэфам Кабілай.
Стары герб, які быў уведзены ў 2003 годзе, на ім былі намаляваны тры рукі, што трымаюць адна адну, акружаныя каласамі. Наверсе намаляваная галава льва, а ў аснове дэвіз: «Дэмакратыя, Правасуддзе, Адзінства» (па-французску Démocratie, Justice, Unité).
Алехандра Аменабар
Алеха́ндра-Ферна́нда Амена́бар-Ка́нтас (Alejandro Fernando Amenábar Cantos; 31 сакавіка 1972,, Чылі) — іспанскі , , ,.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Сант’яга (Чылі) у сям’і іспанкі і чылійца. З 1994 года жыве ў Мадрыдзе. Заявіў аб сабе як таленавіты рэжысёр у 19 гадоў прэзентаваўшы сваю першую працу — кароткаметражны фільм «Галава» (La Cabeza), за якую атрымаў Першую прэмію Незалежнай Асацыяцыі Кінематаграфістаў-Аматараў. Пад апякунствам прадзюсара Хасэ-Луіса Куэрды здымае свой першы паўнаметражны фільм «Дыпломная праца» (Tesis) (1996). Потым — «Расплюшчы вочы» (Abre los ojos) (1997). У 2000 годзе здымае фільм «Іншыя» (The Others) з актрысай Ніколь Кідман у галоўнай ролі. Гэтая стужка была ўзнагароджана васьмю прэміямі «Гоя», сярод якіх за найлепшы фільм і за найлепшую рэжысуру. 3 верасня 2004 года Аменабар прэзентуе свой фільм «Мора ўнутры» (Mar adentro) з Хаўерам Бардэмам у ролі спаралізаванага Рамона Сампедры, які пражыў 30 гадоў прыкаваны да ложка і пра чыё жыццё і барацьбу за права на прыстойную смерць распавядае гэтая кінастужка. 11 верасня 2004 года стужка атрымала Спецыяльную прэмію кінафестывалю ў Венецыі, 11 снежня 2004 года — 14 прэмій «Гоя», 30 студзеня 2005 — 2 прэміі «Оскар» (за лепшы фільм не па-англійску і ў катэгорыі «лепшы акцёр» (Хаўер Бардэм)).
NGC 4603C
NGC 4603C (іншыя абазначэнні — ESO 322-49, MCG -7-26-25, DCL 117, PGC 42486) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Тапар
Тапар — пасёлак у Абайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Тапарскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 14 км на поўдзень ад раённага цэнтра, цэнтра горада Абай. Код КАТА — 353285100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 9565 чалавек (4471 мужчына і 5094 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 9314 чалавек (4345 мужчын і 4969 жанчын).
Францішак Кісель
Францішак Кісель (, в. Мосар Глыбоцкага раёна, Віцебская вобласць) — каталіцкі пралат, апостальскі адміністратар Віцебскай дыяцэзіі ў 2013.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі тэхнікум сувязі. Служыў у войску. У 1982-1987 гадах вучыўся ў Рыжская каталіцкая духоўная семінарыя ў Рызе, дзе ў 1987 годзе атрымаў прэзбітарскае пасвячэнне. Працаваў вікарыем у марыйным санктуарыі ў Аглоне (Латвія).
Затым працаваў пробашчам у парафіі Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў Браславе. З 1992 года — пробашч парафіі Св. Андрэя Баболі ў Полацку. З 1999 года — Генеральны вікарый Віцебскай дыяцэзіі.
Геаграфія Дэмакратычнай Рэспублікі Конга
Дэмакратычная Рэспубліка Конга, былы Заір — краіна ў цэнтральнай Афрыцы, мяжуе з Рэспублікай Конга, Цэнтральнаафрыканскай Рэспублікай, Суданам, Угандай, Руандай, Бурундзі, Танзаніяй, Замбіяй, Анголай, у тым ліку з ангольскім анклавам Кабінда. Дэмакратычная Рэспубліка Конга была калоніяй Бельгіі. Плошча — 2345410 км².
Берагавая лінія: 37 км.
Клімат: трапічны.
Гарышні
Гарышні (Горі́шній) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Насельніцтва складае 110 чалавек. Орган мясцовага самакіравання — Пасіка-Зубрыцкая сельская рада.
У кастрычніку 2016 года ў Гарышнім было ўстаноўлена 49 апор з энергазберагальнымі лямпамі агульнай магутнасцю 2,52 кВт, 33 відэакамеры, базавая станцыя.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 110 чалавек, для ўсіх украінская з’яўляецца паўсядзённай мовай.
Рашэтнікаў
Рашэтнікаў — прозвішча.
Зялёнакашульнікі
Зялёнакашульнікі (Greenshirts) — паслядоўнікі адкрыта фашысцкай ірландскай Нацыянальнай карпаратыўнай партыі Оўэна О’Дафі пасля расколу Фінэ Гэл. У 1936 годзе О’Дафі ўзначаліў атрад добраахвотнікаў для дапамогі Франсіска Франка ў іспанскай грамадзянскай вайне, і пайшоў на пенсію пасля вяртання. Без яго зніклі і зялёнакашульнікі, і Нацыянальная карпаратыўная партыя. Фінэ Гэл стала адной з галоўных дэмакратычных партый Ірландыі. Зялёнакашульнікі адрозніваюцца ад добра вядомых сінекашульнікаў, якімі называліся паслядоўнікі О’Дафі да расколу ў Фінэ Гэл, хоць толькі 80 з сінекашульнікаў пасля сталі зялёнакашульнікамі.
Іншыя выкарыстанні
Назва таксама ўжывалася да паслядоўнікаў іншых палітычных груп, якія прынялі сваёй уніформай зялёныя кашулі, у прыватнасці, Партыя сацыяльнага крэдытавання Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірландыі, французскі Аграрны рух Анры Доржэрэса, бразільскія інтэгралісты, румынская Жалезная гвардыя, італьянская Ліга Поўначы і Венгерская нацыянал-сацыялістычная партыя рабочых і сялян.
П’ер Гасендзі
П'ер Гасендзі, або Гасенд (Pierre Gassendi, 22 студзеня 1592, Шантэрсье каля Дзіня ў Правансе — 24 кастрычніка 1655, Парыж) — французскі філосаф, матэматык, астраном і даследчык старажытных тэкстаў. Выкладаў рыторыку ў Дзіны, а пазней стаў прафесарам філасофіі ў Экс-ан-Правансе.
Аляксандр Леанідавіч Шэманскі
Алякса́ндр Леанідавіч Шэма́нскі (,  —, ) — артыст оперы (тэнар) і драматычны акцёр.
Вучыўся ў Іркуцкім кадэцкім корпусе, у Грамадзянскую вайну служыў падпаручнікам на Усходнім фронце. Эміграваў у Харбін, займаўся вакалам у Осіпавай-Заржэўскай. У эміграцыі быў салістам Харбінскай оперы пры Чыгуначным Сходзе, гастраліраваў з італьянскай опернай трупай «Капры» у Азіяцкіх краінах. У Харбіне ў 1936 годзе выконваў канцэрт сумесна з Ф. І. Шаляпіным. У 1960-х гадах пераехаў у ЗША, выкладаў вакал у Лос-Анджэлесе.
Саку (воласць)
Са́ку (Saku) — воласць на паўночным захадзе Эстоніі у павете Хар’юмаа. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Саку. Воласць знаходзіцца ў дзесяці кіламетрах да поўдня ад Таліна. На 2013 год у воласці жыло 9731 чалавек. Старэйшына Саку — Янец Лепік.
Бастыя-Мандові
Басція-Мандові (Bastia Mondovì) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 636 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fiorenzo.
HMS E39
HMS E39 — брытанская падводная лодка тыпу E. Пабудавана ў 1914-1916 гадах на верфі Armstrong Whitworth у Ньюкасл-эпон-Тайне, дзе судна было спушчана 18 мая 1916 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце ў кастрычніку 1916 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была ўключана ў Дзесятую падводную флатылію, якая была размешчана на рацэ.
13 кастрычніка 1921 годзе лодка была прададзена на металалом.
NGC 4603D
NGC 4603D (іншыя абазначэнні — ESO 322-55, MCG -7-26-29, DCL 130, IRAS12394-4033, PGC 42640) — галактыка ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Саўэ (воласць)
Саўэ (Saue vald) — воласць на паўночным захадзе Эстоніі у павете Хар’юмаа. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак Лаагры. На 2014 год у воласці жыве 10745 чалавек. Старэйшына Саўэ — Андрас Лайск.
Анці Аматус Аарнэ
А́нці А́матус А́арнэ (Аарне) (Antti Amatus Aarne;, Б’ёрнебарг (цяпер горад Поры, Фінляндыя) — , Хельсінкі) — фінскі даследчык фальклору, прадстаўнік т.зв. фінскай гісторыка-геаграфічнай школы ў фалькларыстыцы.
Даследчыцкая дзейнасць
Распрацаваў і абгрунтаваў тэхнічныя прыёмы параўнальнага метаду, даў узоры яго дастасавання да казак, загадак, песень. Галоўныя працы; «Паказальнік казачных тыпаў» (1910), «Асновы параўнальнага вывучэння казак» (1913), «Параўнальнае вывучэнне загадак» (т. 1—3, 1918) і інш.
На аснове яго паказальніка амерыканскі казкавед С. Томпсан склаў свой «Паказальнік казачных тыпаў» (1928). На Міжнародную сістэму класіфікацыі казачных сюжэтаў Аарнэ—Томпсана абапіраюцца паказальнікі «Сюжэты і матывы беларускіх чарадзейных казак» (1971), «Сюжэты і матывы беларускіх народных казак» (1978) Л. Р. Барага, «Паказальнік сюжэтаў беларускіх казак» (1978) К. П. Кабашнікава, «Паказальнік сюжэтаў беларускіх казак» (1989) Л. П. Баранавай і іншых.
Баніфацый IX
Баніфацый IX (Bonifacius PP. IX, свецкае імя: П’етра Тамачэлі, Pietro Tomacelli; каля 1350, Казаранела, Неапалітанскае каралеўства — 1 кастрычніка 1404, Рым) — Папа Рымскі з 2 лістапада 1389 г. да 1 кастрычніка 1404.
Біяграфія
П’етра Тамачэлі паходзіў з Неапаля. Быў кардыналам-дыяканам Сан-Джорджыё-ін-Велабра з 1381 года. Праз некалькі гадоў пасля абрання Баніфацыя на трон Святога Пятра ў Авіньёне быў абвешчаны Папай пераемнік Клімента VII —- Бенедыкт XIII. Раскол не толькі працягваўся, але яшчэ больш паглыбляўся. На баку авіньёнскіх Пап былі каралеўскія двары Францыі, Неапалю, Шатландыі, збольшага Германіі. Папу, які прабываў у Рыме, падтрымлівалі Англія, Партугалія і Венгрыя. Іншыя краіны захоўвалі нейтралітэт. Баніфацый IX не зрабіў нічога, каб ліквідаваць схізму. У перыяд яго пантыфіката квітнелі непатызм, гандаль індульгенцыямі і курыяльны бюракратызм, які далёка зайшоў. У 1391 годзе ў Рыме адбылася кананізацыя Брыгіты Шведскай.
Вячаслаў Віталевіч Шумак
Вячасла́ў Шума́к (нар., , БССР, СССР) — беларускі гандбаліст. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Лінейны беларускага клуба БГК імя Мяшкова і зборнай Беларусі па гандболе. Чэмпіён Беларусі 2014, 2015, 2016, 2017, 2018 і 2019, уладальнік Кубка Беларусі 2009, 2011, 2014, 2015, 2016, 2017 і 2018, сярэбраны прызёр SEHA-лігі 2014 і 2015.
Крыптавалюта
Крыптавалюта — лічбавы актыў, прызначаны для працы ў якасці сродку абмену з выкарыстаннем крыптаграфіі для забеспячэння бяспекі транзакцый і кантролю стварэння дадатковых адзінак валюты. Крыптавалюты класіфікуюцца як падмноства лічбавых валют, а таксама як падмноства альтэрнатыўных валютаў.
Біткоін (Bitcoin) стаў першай дэцэнтралізаванай крыптавалютай у 2009 годзе. З тых часоў былі створаны шматлікія крыптавалюты. Іх часта называюць альткоіны, як сумесь словаў альтэрнатыўны і біткоін. Біткоін і яго вытворныя валюты выкарыстоўваюць дэцэнтралізаванае кіраванне ў адрозненне ад цэнтралізаваных электронных грошай/ цэнтралізаваных банкаўскіх сістэм. Дэцэнтралізаванае кіраванне звязана з выкарыстаннем тэхналогіі Ланцуга блокаў (Blockchain) — размеркаванага журналу запісаў (базы дадзеных) транзакцый.