cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замкі Беларусі (дзяржаўная праграма)
13 жніўня 2015 года намеснік міністра культуры Аляксандр Яцко паведаміў, што ў 2016 годзе ў праграму «Замкі Беларусі» могуць унесці змяненні, абумоўленыя змяненнем падыходу да фарміравання дзяржпраграм. Акрамя таго, ён падкрэсліў, што маюцца пытанні па фінансаванні ў тым аб'ёме, у якім гэта было запланавана ў свой час, у сувязі з чым, выкананне асобных мерапрыемстваў, магчыма, будзе змешчана па тэрмінах, але дзяржпраграма застаецца прыярытэтнай і, паводле яго слоў, ужо выканана напалову.
Мэты
Праграма садзейнічае адраджэнню і захаванню культурнай і духоўнай спадчыны Беларусі, умацаванню прэстыжу краіны ў міжнароднай супольнасці, уключэнню гісторыка-культурных каштоўнасцей абароннага тыпу ў сферу культурнага і эканамічнага жыцця, пашырэнню разнастайнасці і геаграфіі турыстычных маршрутаў.
Апісанне
Паводле матэрыялаў даследчыкаў старажытнай архітэктуры на тэрыторыі Беларусі ў розныя часы існавала не менш за 150 замкаў, аднак большасць з іх былі зруйнаваны або перабудаваны. Праграма прадугледжвае рэалізацыю шэрагу мерапрыемстваў па захаванні гэтых аб'ектаў з улікам асаблівасцей знешняга аблічча (сілуэтаў, прыроднага асяроддзя, ландшафту) і наяўнасці ў кожным з іх характэрных рыс.
Дзяржпраграма каардынуе планавая мерапрыемствы па захаванні, кансервацыі, рэстаўрацыі і прыстасаванні замкаў у сучаснай планіровачнай сістэме населеных пунктаў. Праграмай прадугледжана правядзенне рэстаўрацыйна-абнаўленчых прац на 38 аб'ектах, іх прыстасаванне і экспанаванне. На сямі аб'ектах, якія захаваліся ў большай ступені, выкананы, праводзяцца ці плануюцца рэстаўрацыйныя працы і прыстасаванне да сучасных сацыяльна-культурных патрабаванняў. На сямі аб'ектах, якія захаваліся часткова, плануецца правядзенне кансервацыі руін для забеспячэння іх доўгачасовай захаванасці і экспанавання ў існым выглядзе. На рэштках яшчэ 19 аб'ектаў, помнікаў археалогіі, плануецца добраўпарадкаванне іх тэрыторый з выяўленнем месцазнаходжання замкавых збудаванняў у сістэме планіроўкі.
Гаркунова (Шэманаіхінскі раён)
Гаркунова — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Вавілонскай сельскай акругі. Код КАТА — 636835200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 343 чалавекі (183 мужчыны і 160 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 284 чалавекі (157 мужчын і 127 жанчын).
Лонва (вёска)
Ло́нва (, Лонва) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Малена Эрнман
Малена Эрнман (Malena Ernman; нар. 4 лістапада 1970, Упсала, камуна Упсала, лен Упсала, Швецыя) — шведская оперная спявачка (каларатурнае меца-сапрана). Членам Шведскай каралеўскай музычнай акадэміі. Прадстаўніца Швецыі на Еўрабачанні 2009.
Маці экаактывісткі Греты Тунберг, якая пераканала яе адмовіцца ад міжнароднай опернай кар’еры з-за ўздзеяння авіяцыі на навакольнае асяродзе.
Раннія гады
Малена правяла дзяцінства і школьныя гады ў маленькім гарадку Сандвікене ў Швецыі. Эрнман вучылася ў Каралеўскай музычнай акадэміі ў Стакгольме, у музычнай кансерваторыі ў Арлеане ў Францыі і ў школе Каралеўскай шведскай оперы. З шасці гадоў Малена пачала спяваць у хоры Coromanterna ў родным горадзе Сандвікене і ўвабрала традыцыі шведскага харавога выканальніцтва. Затым, ужо будучы студэнткай, была ўдзельніцай хору Шведскага радыё пад кіраўніцтвам славутага дырыжора Эрыка Эрыксана.
Опера
Дэбют Малены у Швецыі адбыўся пасля заканчэння опернай школы ў 1998, у ролі Кая ў оперы «Sven David Sandströms» і ў ролі Разіны ў «Севільскам цырульніке» Джаакіна Расіні ў Шведскай каралеўскай оперы, дзе яна пазней таксама спявала галоўныя партыі ў операх «Кармэн» і «Папялушка».
У гэты ж час, Малена выканала шэраг роляў у Берлінскай оперы (Керубіна ў «Вяселлі Фігара», Разіна ў «Севільскам цырульнікеСевільскам цырульніке» і Раберта ў «Грызельдзе» Скарлаці).
Яе міжнародны дэбют адбыўся ў 1999 годзе ў ролі Нерона ў оперы «Агрыпіна» Гендэля ў тэатры Ла Монне ў Брусэлі і Тэатры Елісейскіх палёў у Парыжы. Малена Эрнман прыняла ўдзел у фестывалі Glyndebourne Festival (Нэнсі ў «Альберт Херынг» і Арлоўскі ў «Кажаны»).
У 2004 годзе яна выканала партыю Донны Эльвіры ў оперы «Дон Жуан» Моцарта ў тэатры Ла Манэ ў Брусэлі. І на фестывалях d’aix en Provence, Wiener Festwochen.
У 2005 годзе яна выканала галоўную ролю на сусветнай прэм’еры оперы «Джулі» ў тэатры Ла Манэ ў Брусэлі, а таксама на фестывалях Wiener Festwochen і d’aix en Provence.
У 2007 годзе яна спявала Сеста ў оперы «Юлій Цэзар» Гендэля ў Вене, Керубіна ў «Вяселлі Фігара» Моцарта ў d’aix en Provence і Нерона ў «Каранацыі Папеі» у Оперным тэатры Амстэрдама.
У 2008 годзе Малена Эрнман вярнулася ў Каралеўскую оперу ў Стакгольме, дзе выканала галоўную партыю ў оперы Джаакіна Расіні «Папялушка». Восенню яна зноў праспявала загалоўную партыю ў оперы «Дыдона і Энэй» у Опера-Комік ў Парыжы.
У 2009 годзе яна праспявала Анджэліну ў «Папялушцы» ў оперы Франкфурта і ў канцы красавіка яна спявала гэтую ж ролю ў Каралеўскай оперы ў Стакгольме.
У сакавіку 2010 яна дэбютавала ў ролі Ідаманта ў оперы Моцарта «Ідаменей» у Ла Манэ ў Брусэлі. Яна спявала шматлікія канцэрты ў Скандынавіі і Германіі, у тым ліку адзін у Sthlm Globe Arena з Андрэа Бачэлі.
Канцэрты
У 2001—2002 выступала з канцэртамі ў Токіа (выконвала Bach’s St. John Passion in Notre Dame de Paris, Рэквіем Моцарта), у 2004—2005 спявала ў Wigmore Hall (невялікая канцэртная зала камернай музыкі ў Лондане).
Малена выступала ў Токіа, Берліне, Мадрыдзе, Рыме, Парыжы, Лос-Анджэлесе са шматлікімі вядомымі дырыжорамі, такімі, як Марк Мінкоўскі, Даніэль Барэнбойм, Эса-Пека Салонен, Нікалаусам Арнонкур, Філіп Херэвеге, Рэнэ Якабс, Сайман Рэтл.
Melodifestivalen і Еўрабачанне
14 сакавіка ў Стакгольме ў фінале конкурсу Melodifestivalen была названая пераможцам з вынікам 182 балы (адрыў ад Каралін аф Угглас склаў 11 балаў) і стала прадстаўніком Швецыі на Еўрабачанні 2009. Яна, выступіўшы ў першым паўфінале з кампазіцыяй «La Voix» і заняўшы 4 месца, прайшла ў фінал конкурсу, дзе заняла 21 месца з 33 баламі.
Сям’я
Малена выйшла замуж за акцёра Свантэ Тунберга. У іх ёсць дзве дачкі: Грэта і Беата. Бацькі Малены — Ларс і Ева Эрнман.
Іван Фёдаравіч Бельскі
Іван Фёдаравіч Бельскі (? — май ) — маскоўскі дзяржаўны дзеяч, баярын з 1522 года, ваявода.
Паходзіў з роду Бельскіх, нашчадкаў Гедзіміна. Сын Фёдара Іванавіча Бельскага. Меў сына Івана Бельскага.
1907 год у гісторыі астраноміі
1907 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Тоні Эрдман
«Тоні Эрдман» (Toni Erdmann) — мастацкі фільм 2016 года рэжысёркі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Петэр Сіманішэк і Сандра Хюлер.
Сюжэт
Дабрадушны Уінфрэд, самотны настаўнік музыкі, сумуе па сваёй дачцэ Інэс, сапраўднай бізнес-вумэн, якая з’ехала ў доўгую камандзіроўку ў Румынію. Пасля адной кароткай сустрэчы Уінфрэд пачынае сур’ёзна непакоіцца, ці шчаслівая яго дачка і ці радасна ёй жывецца. Ён вырашае наведаць яе яшчэ раз, толькі не ў сваім абліччы. Ён хоча прыўнесці ў яе жыццё крыху гумару, для чаго, надзеўшы дурны парык і ўставіўшы бутафорскія зубы, мужчына пераўвасабляецца ў Тоні Эрдмана. У сваім новым вобразе Уінфрэд пераследуе вельмі сур’ёзную Інэс на сустрэчах з дзелавымі партнёрамі і ледзь не руйнуе яе кар’еру…
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 58 кінаўзнагародамі і яшчэ 84 намінацыямі.
Кенюхова
Кенюхова — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Вавілонскай сельскай акругі. Код КАТА — 636835300.
Краснаўфімск
Краснаўфімск (Красноуфимск) — горад (з 1781) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснаўфімскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Насельніцтва 40,9 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1736 годзе.
Горад размешчаны на рацэ Уфа (прыток Камы), за 224 км ад Екацярынбурга.
Луськае
Лу́ськае (, Луськое) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Фёдар Іванавіч Бельскі
Фёдар Іванавіч — сын бельскага князя Івана Уладзіміравіча, праўнук вялікага князя Альгерда.
Радыёгеасістэмы
Ра́дыёге́асістэ́мы — паводле В. Е. Некаса, гэта лакальная тэрытарыяльная геасістэма з ідэнтычнай па ўсёй сваёй працягласці радыёфарміруючай структурай. Любы элемент ландшафту з'яўляецца крыніцай радыёцеплавога выпраменьвання, у тым ліку ў ЗВЧ-дыяпазоне. Таму радыёгеасістэму трэба разумець як адну з мадэляў ПТК, якая будуецца на аснове радыёцеплавога выпраменьвання канкрэтных участкаў зямной паверхні.
Фёдар Іванавіч Бельскі
Згадваецца з 1476 годзе як «князь Фёдар з Белай».
Быў у апазіцыі да караля Казіміра, у 1481 годзе ўдзельнічаў у змове супраць яго, на другі дзень шлюбу з Ганнай Сямёнаўнай з роду князёў Кобрынскіх вымушаны ратавацца ўцёкамі. З 1482 года ў Маскве. Кароль Казімір, а пазней і яго сын кароль Аляксандр не адпусцілі Ганну з Вялікага княства Літоўскага. Спробы князя Фёдара Іванавіча, які стаў баярынам у Маскоўскай дзяржаве, вызваліць жонку вынікаў не далі.
У 1499 годзе быў ваяводам коннага войска, пасланага пад Казань. У час вайны маскоўска-вялікалітоўскай вайны 1500—1503 гадоў як 2-гі ваявода ў удзельнічаў у беспаспяховай аблозе Смаленска. У 1506 годзе зноў удзельнічаў у паходзе на Казань.
У шлюбе з вялікай князёўнай разанскай Ганнай меў сыноў Дзмітрыя, Івана і Сямёна.
Пушча (Задор’еўскі сельсавет)
Пу́шча (, Пуща) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Радашковіцкая беларуская гімназія
'''Радашковіцкая беларуская гімназія імя Ф. Скарыны''' — навучальная ўстанова сярэдняга тыпу, гуманітарнага кірунку. Існавала ў мястэчку Радашковічы ў 1922—1928 гадах.
Гісторыя
Гімназія заснавана Радашковіцкім Таварыствам беларускай школы (ТБШ) па ініцыятыве беларускага грамадска-палітычнага дзеяча А. Уласава і педагога П. Крачкоўскага. У пачатку 1922 года атрымана канцэсія на ўтрыманне гімназіі, дырэктарам яе быў ксёндз Ф. Абрантовіч. Пазней дырэктарамі гімназіі выбіраліся А. Вернікоўскі і Ф. Стацкевіч.
У гімназіі вучылася моладзь з навакольных вёсак і мястэчак. У 1925/26 навучальным годзе ў 1—7-м і падрыхтоўчым класах займалася 150 вучняў. Меўся інтэрнат для хлопцаў і дзяўчат, закладзены пры падтрымцы місіі амерыканскіх і беларускіх метадыстаў. Настаўнікі і вучні сумесна з Радашковіцкім ТБШ праводзілі работу па прапагандзе беларускай культуры сярод жыхароў мястэчка і навакольных вёсак. 3 лістапада 1923 года вучні пастаянна ладзілі тэатральныя прадстаўленні, выдавалі рукапісныя часопісы «Да сонца!» і «Гудок». На базе гімназіі ў час летніх канікул 1926/27 і 1927/28 навучальных гадах праводзіліся курсы для настаўнікаў беларускіх пачатковых школ.
Уздым нацыянальна-вызваленчага руху ў сярэдзіне 1920-х гадоў у Заходняй Беларусі садзейнічаў радыкалізацыі поглядаў педагогаў і вучняў гімназіі, што прывяло да закрыцця яе ў верасні 1928 года па загадзе Маладзечанскага старасты з прычыны «небяспекі публічнага спакою». Большасць навучэнцаў Радашковіцкай беларускай гімназіі прадоўжылі вучобу за мяжой, пераважна ў БССР; некаторыя скончылі вышэйшую школу ў Чэхаславакіі.
Прыстань (Лагойскі раён)
Пры́стань (, Пристань) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Радашковіцкая беларуская гімназія
Сучасны стан
Ад гімназіі на сёння захаваўся будынак былога інтэрната, які знаходзіцца па Віленскай, 1. На мясцовых могілках маецца недагледжаная магіла выкладчыка Мікалая Чараняўскага. Помнік з надпісам «''Сьветлай памяці вучыцель Радашкаўскае беларускае гімназіі Мікалай Іванавіч Чэрняўскі. Радзіўся 22.05.1883 г., памёр 02.03.1926 г. Вечная памяць дарагому настаўніку і другу''» — павалены.
Літаратура
Ліс, А. Радашковіцкая беларуская гімназія / Арсень Ліс // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: У 6 т. / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 6. Кн. 1: Пузыны — Усая. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. — С. 50. — ISBN 985-11-0214-8.
Кункыран хан
Кункыран хан (Кун Кыран хан) (Күнқыран хан, варыянты: Кунг-Кіран, Кункіран, Хункіран, Куйкуран; 1251—1280) — мангольскі военачальнік і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1251 годзе (паводле некаторых крыніц гэта пачатак кіравання хана), сын мангольскага палкаводца і дзяржаўнага дзеяча Арда-Эджэна, яго чацвёрты сын і спадчыннік.
Быў прызначаны на пасад сваім бацькам. Кіраванне Кункырана (1253—1280) не было адзначана важнымі палітычнымі падзеямі і часта расцэньваецца як «ціхае». Пасля яго смерці на пасад узышоў Канічы, які быў сынам Сартактая — брата Кункырана, народжаны ад старэйшай жонкі (хатун) Худжыян, якая паходзіла з роду кунгірат.
Перыяд кіравання Кункырана супадае з пачаткам распаду Мангольскай імперыі і вайной за вярхоўную ўладу паміж іншымі нашчадкамі ханаў; гэта змаганне вялося ў 1260-х гадах.
Памёр Кункыран хан у 1280 годзе. Гісторыкі не маюць дадзеных пра жонак і дзяцей гэтага кіраўніка.
Алашская аўтаномія
Алашская аўтаномія (Алаш Орда; 1917—1920) — казахскае аўтаномнае дзяржаўнае ўтварэнне, якое існавала ў пачатку XX стагоддзя на тэрыторыі сучаснага Казахстана пад кіраўніцтвам урада, які зваўся «Алаш Арда». Алашская аўтаномія была абвешчана партыяй «Алаш» і заснавана Агульна-кіргізскім (агульна-казахскім) з'ездам у Арэнбургу 5-13 снежня 1917 года. Ліквідавана бальшавіцкім Вайскова-рэвалюцыйным камітэтам па кіраванні Кіргізскім краем 5 сакавіка 1920 года.
Лена Філіпсан
Марыя Магдалена Філіпсан (Maria Magdalena Filipsson; нар. 19 студзеня 1966, Ветланда, Ёнчэпінг, Швецыя), больш вядомая як Лена Філіпсан (Lena Philipsson) — шведская поп-спявачка. Былая ўдзельніца гурта «Jupiters kratrar».
Біяграфія
Нарадзілася 19 студзеня 1966 года ў невялікім гарадку Ветланда, які знаходзіцца ў паўднёвай частцы Швецыі.
У 1982 годзе прыняла ўдзел у шведскай версіі конкурсу «New Faces». Маладая спявачка выйграла конкурс з уласнай песняй. У 1984 годзе пачалася музычная кар’ера з сінгла «Boy/You Open My Eyes», а таксама з удзелу ў шведскім музычным конкурсе «Melodifestivalen», пераможцы якога сталі ўдзельнікамі «Еўрабачання».
Першапачаткова працавала ў Дэпартаменце грамадскіх работ, аднак у 1986 годзе заняла 2-е месца ў «Melodifestivalen» са сваёй песняй «Kärleken är evig», пасля чаго змяніла сваю працу.
У 1991 годзе Лена Філіпсан запісала альбом. З пачатку 90-х гадоў папулярнасць спявачкі толькі расла, яна працягвала выпускаць альбомы да 1997 года.
У пачатку 90-х гадоў поп-зорка стала адной з трох спявачак, чые партрэты ўпрыгожвалі паштовыя маркі.
Удзел у «Еўрабачанні»
У 2004 годзе пасля сямі гадоў перапынку, Лена Філіпсан вярнулася ў хіт-парады.
У конкурсе «Melodifestivalen» Лена ўдзельнічала ў чацвёрты раз, на гэты раз яна не толькі дайшла да фіналу, але і перамагла, гэта дазволіла 37-гадовай спявачцы прадстаўляць Швецыю на «Еўрабачанні». Лена Філіпсан на «Еўрабачанні» выступала з песняй «It Hurts», перакладзенай на англійскую мову. Кампазітарам і аўтарам песні стаў Томас Эрыксан (Thomas Eriksson). Гэта была лёгкая танцавальная кампазіцыя па матывах дыска. На сцэну выйшла ў кароткім ярка-аранжавай сукенцы і высокіх ботах, танцуючы з мікрафонам у манеры Стывена Тайлера (Steven Tyler) з «Aerosmith». Филипссон заняла толькі пятае месца, падзяліўшы яго з Лізай Андрэас (Lisa Andreas).
Альбом «Det gör ont en stund på natten men inget på dan» атрымаў залаты статус за дзевяць дзён пасля «Еўрабачання», а песня «Det gör ont» ўзначаліла чарты. Вялікай папулярнасцю карысталіся сінглы «Delirium», «Lena Anthem» і «På gatan där jag bor».
Пячное
Пячно́е (, Печное) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Лена Філіпсан
Удзел у «Еўрабачанні»
У 2005 годзе дзякуючы галасаванню на шведскім радыё-шоу «Tracks» Лена стала лепшай спявачкай і артысткай года, а песня «Det gör ont» была абвешчаная лепшай песняй года. У гэтым жа годзе Філіпсан выпусціла новы альбом «Jag ångrar ingenting», які раскупілі за шэсць дзён. Было прададзена больш за 30 000 копій альбома. У лістападзе выйшла спецыяльная праграма, якая ўключала ў сябе старыя і новыя песні, а таксама інтэрв’ю Лены Філіпсан. У студзені 2006 года поп-зорка стала вядучай конкурсу «Melodifestivalen».
У пачатку 2008 года адбылася прэм’ера шоу ў Гётэбаргу, пасля чаго пачала гастраляваць па гарадах Швецыі. У канцы 2008 года Філіпсан і Эрыксан выпусцілі альбом «Dubbel».
Пругерава
Пругерава — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Вавілонскай сельскай акругі. Код КАТА — 636835400.
Імператар Усерасійскі
Імператар Усерасійскі ці Імператрыца Усерасійская, тытул манарха Расійскай імперыі з 1721 па 1917 годы.
Пругерава
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 374 чалавекі (185 мужчын і 189 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 384 чалавекі (185 мужчын і 199 жанчын).
Кава па-льежску
Кава па-льежску (Café liégeois) — халодны дэсерт з марожанага, прыгатаваны са злёгку падсалоджанай кавы, кававага марожанага і ўзбітых вяршкоў.
Імператар Усерасійскі
Артыкул 1 Асноўных законаў Расійскай імперыі абвяшчала, што «Імператар Усерасійскі ёсць Манарх самадзяржаўны і неабмежаваны. Падпарадкоўвацца яго вярхоўнай уладзе не толькі за страх, але і за сумленне сам Бог загадвае». Тэрміны «самадзяржаўны» і «неабмежаваны», супадальныя ў сваім значэнні, паказваюць, што ўсе функцыі дзяржаўнай улады па праваўтварэнню, мэтазгоднай дзейнасці ў межах закона (адміністрацыйна-выканаўчай) і адпраўленню правасуддзя выконваюцца непадзельна і без абавязковага ўдзелу іншых устаноў кіраўніком дзяржавы, які перадае ажыццяўленне некаторых з іх вызначаным органам, дзеючым ад яго імя і яго ўладай (арт. 81).
Кава па-льежску
Гісторыя
Нягледзячы на назву, кава па-льежску не была створана ў Льежы. Першапачаткова гэты від кавы быў вядомы ва Францыі, як «кава па-венску» або «венская кава». У Першай сусветнай вайне Аўстрыя выступала ў якасці праціўніка Францыі, таму пасля штурму Льежа ў 1914 г., калі армія ўзяла умацаваную бельгійскую крэпасць Льеж, у гонар бельгійскіх умацаваных фартоў у парыжскіх кафэ гэты дэсерт пачалі называць «кава па-льежску». Цікава, што ў Льежы гэты дэсерт да гэтага часу называюць «café viennois» - «венская кава».
Імператар Усерасійскі
Поўны тытул імператара да 1917 года гучаў наступным чынам:
Божией поспешествующей милостью Мы, N, Император и Самодержец Всероссийский, Московский, Киевский, Владимирский, Новгородский, Царь Казанский, Царь Астраханский, Царь Польский, Царь Сибирский, Царь Херсонеса-Таврического, Государь Псковский, и Великий Князь Смоленский, Литовский, Волынский, Подольский и Финляндский, Князь Эстляндский, Лифляндский, Курляндский и Семигальский, Самогитский, Белостокский, Корельский, Тверский, Югорский, Пермский, Вятский, Болгарский, и иных; Государь и Великий Князь Новгорода Низовской земли, Черниговский, Рязанский, Полоцкий, Ростовский, Ярославский, Белозерский, Удорский, Обдорский, Кондийский, Витебский, Мстиславский, и всей Северной страны Повелитель и Государь Иверских, Карталинских, Грузинских и Кабардинских земель, и Армянских Областей; Черкасских и Горских Князей и иных Наследный Государь и Обладатель; Наследник Норвежский, Герцог Шлезвиг-Голстинский, Стормарнский, Дитмарсенский и Ольденбургский, и прочая и прочая и прочая.
Тытул імператара Усерасійскага быў уведзены пры Пятры I. Пасля перамогі ў Паўночнай вайне і заключэння Ніштатскага міру ў верасні 1721 года Сенат і Сінод вырашылі паднесці Пятру тытул імператара ўсерасійскага са наступнай фармулёўкай: «як звычайна ад рымскага сената за выбiтныя справы імператараў іх такія тытулы публічна ім у дарунак прыношаны і на статутах для памяці ў вечныя роды падпісываны.»
22 кастрычніка (2 лістапада) 1721 года Пётр I прыняў тытул. Каралеўства Прусія і Галандыя неадкладна прызналі новы тытул рускага цара, Швецыя ў 1723, Турцыя ў 1739, Злучанае Каралеўства і Аўстрыя ў 1742, Францыя і Іспанія ў 1745 і, нарэшце, Рэч Паспаліта ў 1764 годзе. Расійская дзяржава, адпаведна, стала называцца Расійскай імперыяй (ці Рускай імперыяй ).
5 (16) лютага 1722 года Пётр выдаў Указ аб атрыманні прастола ў спадчыну, у якім адмяняў старажытны звычай перадаваць прастол прамым нашчадкам па мужчынскай лініі, але дапушчаў прызначэнне спадчыннікам любога годнага чалавека паводле волі манарха.
Усе расійскія імператары адносіліся да адной імператарскай сям'і — Дому Раманавых, першы прадстаўнік якой стаў манархам у 1613 годзе. У 1917 годзе з адрачэннем Мікалая II за сябе і свайго сына цэсарэвіча Аляксея, імперыя была скасаваная.
Сямён Фёдаравіч Бельскі
Сямён Фёдаравіч Бельскі (?-?) — прадстаўнік роду Бельскіх-Гедзімінавічаў, сын Фёдара Іванавіча Бельскага, маскоўскі баярын з 1522 г.
У 1534 г. збег у Вялікае княства Літоўскае (разам з Іванам Ляцкім), атрымаў ад караля польскага і вялікага князя літоўскага Жыгімонта II Аўгуста Жыжморы, Стаклішкі і Кармілаў.
У 1535 г. удзельнічаў у паходзе гетмана Яна Тарноўскага на Северскія землі, пазней у іншых паходах супраць Рускай дзяржавы.
Адпрасіўся ў паломніцтва да Святых месцаў (у Палесціну). У 1537 апынуўся ў Крыме, наведаў Турцыю, падбіваў крымскіх татараў і туркаў на вайну супраць рускай дзяржавы. Да 1542 г. перапісваўся з Жыгімонтам II Аўгустам, далейшы лёс не вядомы, Нашчадкаў не пакінуў.
Сугатоўка
Сугатоўка — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Вавілонскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 15 км на захад ад раённага цэнтра, горада Шэманаіха. Код КАТА — 636835500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 774 чалавекі (381 мужчына і 393 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 746 чалавек (367 мужчын і 379 жанчын).
Фларыян Няўважны
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт (1954). Выдаў манаграфіі пра У.Маякоўскага, І.Эрэнбурга, савецкую літаратуру, украінскую літаратуру. Аўтар шматлікіх артыкулаў пра Я.Купалу, Я.Коласа, В.Быкава, М.Танка, У.Караткевіча і інш. Перакладаў на польскую мову беларускую прозу і паэзію — ад Я.Купалы і М.Багдановіча да Р.Барадуліна, А.Кудраўца і Л.Дранько-Майсюка. Выдаў у сваім перакладзе анталогію беларускай, украінскай і рускай паэзіі «На той зямлі» (1998).
Узброеныя сілы Сірыі
Сірыйскія арабскія ўзброеныя сілы (القوات المسلحة العربية السورية) — ваенная арганізацыя Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, прызначаная для абароны дзяржавы ад знешніх пагроз і падтрымання яе тэрытарыяльнай цэласнасці. Па канстытуцыі краіны вярхоўным галоўнакамандуючым узброеных сіл з’яўляецца прэзідэнт. Узброеныя сілы Сірыі сфарміраваны пасля атрымання незалежнасці ў 1946 годзе, і з таго часу ўдзельнічалі ў шматлікіх знешніх канфліктах (галоўным чынам з Ізраілем), а таксама ваенных пераваротах унутры самой краіны.
Агульная інфармацыя
Галоўнакамандуючы УС Сірыі — прэзідэнт Сірыі Башар Асад.
Ваенная служба ў сірыйскай арміі ажыццяўляецца па прызыву. Юнакі прызываюцца ў войска на 18 месяцаў пасля дасягнення імі 18 гадоў пры ўмове, што ў юнака ёсць браты; у адваротным выпадку ён лічыцца карміцелем сям’і і не ідзе ў вайскоўцы.
Ваенны бюджэт, па стане на 2005 год — 0,858 — 1,0 млрд долараў ЗША, што складае да 5,9 % ВУП.
Сірыйскія УС сур’ёзна пацярпелі і былі фактычна разбураны падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі, у выніку якой іх колькасць скарацілася больш чым на палову ад даваеннага складу ў 325 тысяч чалавек да 142 500 на люты 2018 года. З мэтай падтрымкі дзеянняў УС быў створаны шэраг такіх ваенізаваных арганізацый, як Нацыянальныя сілы абароны.
Сухапутныя войскі
Колькасць — 105 тыс. чалавек (2018). У сябе ўключаюць 5 армейскіх карпусоў, 12 дывізій (3 механізаваных, 6 танкавых, 2 спецпрызначэння (11 палкоў спецназа + асобны танкавы полк), 1 мехдыв рэспубліканскай гвардыі), 13 асобных брыгад (2 пяхотных, памежнай аховы, 2 ракетныя (з ТРК «Точка» і «Луна»), ракетная берагавой абароны, 2 артылерыйскія, 2 супрацьтанкавыя), комплексы СПА. Рэзервы: штаб танкавай дывізіі, 2 танкавых, 31 пяхотны, 3 артылерыйскіх палкі.
ВПС
ВПС складаюцца асобных з эскадрылляў. Ваенная тэхніка па большай частцы вытворчасці часоў Халоднай вайны. На 2018 год у складзе ВПС лічацца :
СПА
Сірыйскія СПА абсталяваны расійскай зброяй. На ўзбраенні знаходзіцца звыш за 900 ЗРК і больш за 4000 зенітных гармат калібра 23—100 мм. 300 сірыйскіх ЗРК прыпадае на С-75 «Дзвіна» і С-75М «Волга», 200 «Куб», 140 — на С-125 «Нява» і С-125М «Пячора», 60 «Аса».
Згодна з супярэчлівымі звесткамі ў расійскіх СМІ: Істотным стрымліваючым фактарам для арміі Сірыі з’яўляецца жаданне захаваць баяздольнасць ВПС і СПА для стрымлівання масіраваных нападаў, пры гэтым па сутнасці ігнаруючы малыя атакі з паветра з мэтай схаваць рэальныя баявыя магчымасці; аналагічна ўжываліся СПА і ВПС Югаславіі ў вайне супраць НАТА, што дазволіла захаваць баяздольнасць да канца вайны.
На сённяшні дзень асноўным стрымліваючым фактарам пры масіраванай агрэсіі з паветра з’яўляецца не сіла і нават не тэхнічнае дасканаласць, а як раз наяўнасць сістэм СПА. Варта заўважыць, што СПА Сірыі істотна навей і больш, чым сістэмы СПА Лівіі, Іраку або Югаславіі, таму і эфектыўнасць іх ужывання будзе іншая. Гэта значыць, што краінам антысірыйскай кааліцыі давядзецца правесці працяглую аперацыю для нейтралізацыі сістэмы супрацьпаветранай абароны.
Апалчэнне
Нацыянальныя сілы абароны — 100 000 чал. Астатнія — міліцыя, уключаючы замежных добраахвотнікаў — 50 000 чал.
Viber
Viber ([vaɪbə], «Вайбер») — мабільная праграма для смартфонаў, якая дазваляе рабіць галасавыя VoIP тэлефонныя званкі праз сусветную сістэму аб’яднаных камп’ютарных сетак «Інтэрнэт». Падключэнне да яе адбываецца пры дапамозе тэхналогіі бесправадных ЛВС «Wi-Fi» або дапамогай перадачы інтэрнэт-трафіка праз мабільныя сеткі сотавай сувязі. Галасавыя выклікі паміж карыстальнікамі з усталяваным Viber бясплатныя (аплачваецца толькі інтэрнэт-трафік па тарыфе аператара сувязі). Таксама ў Viber маецца магчымасць перадачы тэкставых паведамленняў, грошай, відарысаў, відэа-і аўдыяпаведамленняў, дакументаў і файлаў.
Для аўтарызацыі карыстальнікаў і пошуку кантактаў праграма выкарыстоўвае нумар тэлефона і перадае змесціва тэлефоннай адраснай кнігі (імёны і тэлефоны ўсіх кантактаў) на сервера карпарацыі Viber Media S.à r.l., Люксембург. Яны ж збіраюць інфармацыю аб зробленых званках і перададзеных паведамленнях, працягласці званкоў, удзельніках званкоў і чатаў — у мэтах паляпшэння якасці абслугоўвання і ў іншых мэтах.
Гісторыя
Таксама ў 2013 годзе з’яўляецца ViberOut — платная функцыя званкоў на стацыянарныя і мабільныя тэлефоны, дзе не ўсталявана праграма або няма доступу да інтэрнэту. Кошт залежыць ад месцазнаходжання абанента, якому вы хочаце патэлефанаваць. Ваша месцазнаходжанне значэння не мае — галоўнае, каб быў інтэрнэт.
14 студзеня 2014 года японская электронная кампанія Rakuten заявіла аб сваім намеры набыць Viber за 900 млн долараў. Здзелка была завершана ў лютым 2014 года.
Згодна з фінансавай справаздачай Rakuten, у 2014 годзе месенджар прынёс першую выручку ў 1,5 млн. долараў.
У 2014 годзе база Viber налічвала больш за 280 мільёнаў карыстальнікаў.
З дапамогай дадатковых сэрвісаў стала магчыма здзяйсняць грашовыя пераводы па ўсім свеце. Гэта стала магчыма ў 2015 годзе дзякуючы сістэме «Вестэрн Юніён».
У 2017 годзе каля 900 мільёнаў зарэгістраваных карыстальнікаў выкарыстоўвалі Viber рэгулярна.
Мовы
На 2015 год версія праграмы для Windows Phone мела інтэрфейс на 35 мовах. Для Андроід — на 33 мовах. Для iOS — на 32 мовах. Для Windows — на 12 мовах. Для Блэкберы — на 4 мовах.
Кампанія
Viber Media — міжнародная кампанія з галаўным офісам на Кіпры. Цэнтры распрацоўкі знаходзяцца ў Мінску, Брэсце і Ізраілі. Кампанія была заснавана Тальманам Марка і Ігарам Магазіннікам.
Салаўёўка (Лагойскі раён)
Салаўёўка (, Соловьёвка) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Ваўчанка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Ваўчанка — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Ваўчанскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 18 км на ўсход ад раённага цэнтра, горада Шэманаіха. Код КАТА — 636837100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1142 чалавекі (529 мужчын і 613 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1006 чалавек (470 мужчын і 536 жанчын).
Юрый Паўлавіч Герасіменка-Жызнеўскі
Юрый (Юрась) Паўлавіч Герасіменка-Жызнеўскі  (, мястэчка Даўгінава, Вілейскі раён — люты ) — беларускі графік. Працаваў у кніжнай, станковай і абстрактнай графіцы, у жанры партрэта. Член Беларускага саюза мастакоў з 1981 года.
Біяграфія
Бацька Павел Герасіменка быў мастаком-самавучкам. Сям'я пераязджае жыць у Маладзечна. Потым мастак паступае ў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыцца на графічным аддзяленні Шаранговіча.
У 1972 годзе Юрый Герасіменка выконвае «Партрэт Я. Коласа», які прызнаны лепшым партрэтам паэта. У 1977 годзе Ю. Герасіменка абараняе дыплом мастака-графіка. Мастак ілюструе кнігі Быкава, Зуёнка. За ілюстраванне кнігі апошняга ў 1980 годзе ўзнагароджаны дыпломам 1 ступені Рэспубліканскага конкурсу кнігі.
У 1982 годзе за ілюстрацыі да кнігі Коласа ўзнагароджаны дыпломам Ф. Скарыны і дыпломам 2 ступені на Усесаюзным конкурсе кнігі.
Аўтар першага герба Маладзечна (1988, Папараць-кветка).
Ад 1995 года выкладаў у Маладзечанскім музычным вучылішчы імя М.К.Агінскага. Быў ініцыятарам стварэння ў музвучэльні аддзялення дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Памёр у 1997 годзе. Пахаваны ў Даўгінаве.
Дыпламант рэспубліканскіх і ўсесаюзных конкурсаў кнігі.
Са спадчыны мастака
Працы Юрася Герасіменкі знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, іншых музеях краіны, у прыватных калекцыях ЗША, Францыі, Германіі, Польшчы.
Прыена
Прыена (Πριήνη) — старажытнагрэчаскі поліс у Іоніі (у нашы дні тэрыторыя Турцыі).
Існаваў у XI ст. да н. э. (згодна археалагічным дадзеным з VIII ст. да н. э.) — XIII ст. н. э. Уваходзіў у Іанійскі саюз.
У нашы дні рэшткі Прыены з’яўляюцца археалагічным помнікам.
Опера
Опера (opera «справа, праца, работа», ад opera «праца, выраб, твор») — жанр тэатральных прадстаўленняў, у якім тэкст (які называецца лібрэта) спалучаеца з музыкай (спевы і акампанемент) і сцэнічным дзеяннем з прымяненнем касцюмаў і дэкарацый. Опера — частка заходняй класічнай музычнай традыцыі. Прадстаўленні звычайна даюцца ў оперным тэатры з удзелам аркестра ці меншага музычнага ансамбля.
Гісторыя
Опера ўзнікла ў канцы XVI стагоддзя ў Італіі, як спроба групы навукоўцаў-гуманістаў, літаратараў і музыкантаў адрадзіць старажытнагрэчаскую трагедыю ў выглядзе dramma per musica, рэалізаванай у творчасці К. Мантэвердзі («Арфей», «Арыядна» і іншыя) у пачатку 17 стагоддзя. У 18 стагоддзі опера набыла прыкметы класіцызму, а кампазітары (Алесандра Скарлаці) пачалі оперу-серыю. У Францыі ўзнікла лірычная трагедыя (Ж.-Б. Люлі, Ж.-Ф. Рамо). У Англіі оперы ствараў Генры Пёрсел, у Германіі — Р. Кайзер. У Іспаніі фарміраваўся жанр народнай оперы — сарсуэлы.
Імкненне наблізіць оперу да ідэй асветнікаў стала асновай опернай рэформы Х.-В. Глюка, прывяло да фарміравання камічнай оперы, баладнай оперы (Англія), оперы-буфы (Італія), аперы камік (Францыя), зінгшпілю і інш. Вяршыняй развіцця оперы ў 18 стагоддзі стала творчасць Вольфганга Амадэя Моцарта.
Працэс абнаўлення оперы ажывіўся пад уплывам ідэй рамантызму ў Італіі (Л. Керубіні, Д. Расіні, Гаэтана Даніцэці і, асабліва, Джузэпэ Вердзі), Германіі (К. М. Вебер, пазней — Рыхард Вагнер), Францыі (Д. Меербер).
У другой палове 19 стагоддзя пачалося ўзмацненне тэндэнцый рэалізму ў французскай лірычнай оперы (Ш. Гуно, Ж. Маснэ), італьянскаму верызме (П. Р. Леанкавала, збольшага Джакама Пучыні і Дж. Вердзі), у творчасці расійскіх кампазітараў (М. Глінка, А. Даргамышскі, А. Барадзін, Ц. Кюі, А. Рубінштэйн, М. Рымскі-Корсакаў, М. Мусаргскі, Пётр Чайкоўскі, Сяргей Рахманінаў і іншыя), прадстаўнікоў польскай (С. Манюшка), украінскай (С. Гулак-Арцёмаўскі, М. Лысенка), чэшскай (А. Дворжак, Б. Сметана, Л. Яначэк) і іншых музычных культур.
У XX стагоддзі з’яўляюцца новыя аўтары опер — імпрэсіяністаў (К. Дэбюсі, К. Шыманоўскі, экспрэсіяністы (А. Берг, А. Шэнберг часткова — Р. Штраус), неакласіцысты (Ф. Бузоні, Ігар Стравінскі, Паўль Гіндэміт). Важкі ўклад у развіццё жанру оперы зрабілі Джордж Гершвін, Сяргей Пракоф'еў, Дзмітрый Шастаковіч, Кшыштаф Пендэрэцкі і іншыя.
Лесбіянства
Лесбіянства, таксама Сапфізм — жаночая гомасексуальнасць. Гомасексуальных жанчын завуць лесбіянкамі.
Тэрмін паходзіць ад назвы грэчаскага вострава Лесбас, дзе нарадзілася і жыла старажытнагрэчаская паэтэса Сапфо, чые вершы пазней нярэдка ўспрымалі як апяванне аднаполага кахання паміж жанчынамі. Аднак некаторыя старажытныя крыніцы згадваюць і аб сувязях Сапфо з мужчынамі. Максім Тырскі пісаў, што ўзаемаадносіны паміж Сапфо і вучаніцамі яе школы былі платанічнымі. Існуюць звесткі аб лесбійскіх адносінах у старажытнай Спарце. Плутарх у апісанні Лакедэмоніі паведамляў, што «яны надаюць такое вялікае значэнне кахання, што дзяўчыны становяцца эратычнымі партнёрамі жанчын з высакародных сем'яў». У паэзіі і літаратуры старажытнага Кітая таксама ёсць згадванні аб лесбійскіх узаемаадносінах жанчын, хоць у апісаннях адсутнічаюць падрабязнасці, якія сустракаюцца ў тэкстах аб мужчынскай гомасексуальнасці. На падставе даследавання эратычных паэм, якімі абменьваліся японскія жанчыны Перыяду Хэйан антраполаг Ліза Далбі (англ. Liza Dalby) зрабіла выснову, што лесбійскія ўзаемаадносіны былі звычайныя і сацыяльна прымальныя ў гэтай культуры. Існуюць літаратурныя крыніцы, якія згадваюць аб секуальных узаемаадносінах паміж адаліскамі гарэмаў, хоць часам за гэта належыла пакаранне.
Тэрмін «лесбіянка» гэтак жа неадназначны, як і сам тэрмін «гомасексуальнасць»: у адным кантэксце ён можа пазначаць жанчыну з гомасексуальнай арыентацыяй, у іншым кантэксце — жанчыну з гомасексуальнай ідэнтычнасцю, а ў трэцім — жанчыну, якая практыкуе выключна гомасексуальныя паводзіны.
Культура
Мноства добра вядомых дзяячак культуры і мастацтва былі лесбіянкамі. Да змены пад уплывам сексалогіі ў канцы дваццатага стагоддзя жаночая гомасексуальнасць заставалася практычна незаўважанай у параўнанні з мужчынскай гомасексуальнасцю, якая забаранялася законам і з-за гэтага была прадметам абмеркавання ў прэсе. Нягледзячы на гэта, пасля апублікавання прац сексолагамі Карлам Генрыхам Ульрыхcам, Рыхардам фон Крафт-Эбінгам, Хэўлакам Элісам, Эдуардам Карпентэрам і Магнусам Хіршфельдам, канцэпцыя жаночай гомасексуальнасці стала больш вядомай.
Як толькі жаночая гомасексуальнасць стала прадметам абмеркавання, яна была апісана ў якасці захворвання. У «Трох артыкулах аб тэорыі сексуальнасці» Зігмунд Фрэйд зваў жаночую гомасексуальнасць «інверсіяй», яе суб`ектаў «інвертамі» і характарызаваў жанчын-інвертаў як мелыя мужчынскія характарыстыкі. Фрэйд скарыстаўся ідэяй аб «трэцім полу», прапанаванай Магнусам Хіршфельдам і іншымі. Фрэйд прызнаў, што ў сваёй практыцы не сустракаўся з такімі «ненармальнымі» пацыенткамі, але тым не менш ён лічыў, што такія паводзіны выкліканы псіхалагічнымі, а не біялагічнымі прычынамі.
Спалучэнне сексалогіі і псіхааналізу аказала вялікі ўплыў на агульны настрой лесбійскай культуры. Яркім прыкладам гэтага з'яўляецца апублікаваны ў 1928 годзе раман Рэдкліфф Хол «Студня адзіноты», у якім згаданыя гэтыя сексолагі і тэрмін «інверт». Пазней гэты тэрмін выйшаў з агульнага ўжывання. Фрэйдысцкая інтэрпрэтацыя лесбійскіх паводзін у цяперашні час адмаўляецца большасцю псіхіятраў і навукоўцаў.
У дваццатым стагоддзі лесбіянкі, у прыватнасці, Гертруда Стайн і Барбара Хамер былі прыкметнымі дзеячамі ў авангардысцкім руху ЗША, а Леанціна Саган у нямецкім прадваенным кіно. Кніга вершаў у прозе «Песні Білітыс» П'ера Луі (фр. Pierre Louys) аказала ўплыў на адлюстраванне лесбіянства ў культуры з 1890х. Першая культурная і грамадская арганізацыя лесбіянак у Злучаных Штатах Амерыкі звалася «Дочкі Білітыс».
У 1950-х і 1960-х лесбійская забаўляльная літаратура стала публікавацца ў Злучаных Штатах Амерыкі і Вялікабрытаніі, часта пад «зашыфраванымі» загалоўкамі накшталт «Злое сяброўства» Віны Паркера або «Хронікі Бібо Брынкер» Ганнаў Баннон.
Падчас другой хвалі фемінізму 1970-х лесбіянскія раманы сталі больш палітызаванымі. Гэтыя творы часта ўтрымоўвалі ідэалогію сепаратысцкага фемінізму і гэта можна было назіраць у іншых выглядах лесбійскага мастацтва. Адно з найболей яркіх твораў гэтага перыяду — аповесць «Джунглі лалавых пладоў» (Rubyfruit Jungle) Рыты Браун (Rita Mae Brown).
Брыта Борг
Брыта Керсцін Гунвор Борг (шведск.:Brita Kerstin Gunvor Borg; нар.10 чэрвеня 1926 — 4 мая 2010) — шведская спявачка, актрыса і артыстка эстраднага шоу. Кар’ера яе эстраднага шоу працягвалася з 1943 па 1970-я, а спеўная кар’ера скончылася ў канцы 1960-х. Аднак у 1980-х яна ўсё яшчэ была актыўнай актрысай. Борг прадстаўляў Швецыю на конкурсе песні «Еўрабачанне» 1959 года ў Канах.
Біяграфія
Борг нарадзілася ў Седэрмальме ў Стакгольме і пачала сваю кар’еру ў эстрадным гурце Vårat gäng («Наша банда»), пасля перамогі ў конкурсе песні, арганізаваным часопісам Vecko-Revyn у 1943 годзе. У 1945 годзе яна стварыла квартэт Flickery Flies з Аланам Ёхансанам, за якога пазней выйшла замуж. У 1947 годзе яна пачала сваё доўгае супрацоўніцтва са знакамітым шведскім выканаўцам эстрады і пісьменнікам Паўлам Рамелем. Яна ўдзельнічала ў яго радыёпраграме Fyra kring en flygel («Чатыры вакол раяля») і была прымадонай некалькіх версій эстраднага шоу Knäppupp паміж 1952 і 1962 гадамі.
Сярод яе самых вядомых нумароў былі Fat Mammy Brown, дзе яна сыграла афра-амерыканскую джазавую / госпел- спявачку з чорным тварам і з тоўстай падкладкай, танга Banne Mej з эстраднага мюзікла Funny Boy, дзе яна сыграла спакуслівую цыганскую дзяўчынку Замору і Ulliga krulliga gubbar, сатырычная дыксіленд балады пра моднасць барод. Калі плённы камедыйны дуэт Ханс Альфрэдсан і Тэйдж Даніэльсан пісалі для Knäppupp, яны прадастаўлялі ёй такія песні, як Alla can ju inte älska alla här i världen («Усе не могуць любіць усіх»), Aldrig har jag used en rak banana (« Я ніколі не бачыў прамога банана») і Du är min tekopp («Ты мой кубачак»). У 1962 годзе яна дасягнула піка сваёй кар’еры ў якасці артыста эстраднага шоу з нумарам Die Borg, парадзіруючы шведскіх спевакоў, якія зрабілі кар’еру, абслугоўваючы нямецкую публіку.
З 1964 года Борг выступае ў некалькіх розных шоў з Хаге Гейгерт у Удэвале і Гётэбаргу. У 1970-х яна пераехала ў Арвідсьяўр са сваім новым мужам, паліцэйскім Стыгам Саламонсанам, і пасля гэтага была самай актыўнай у якасці актрысы, часцей за ўсё для «Рыкстэатэрна». У 1967 годзе яна сыграла ў мюзікле «Пакліч мяне мадам», а ў 1973 г. прадэманстравала Эні Оклі ў мюзікле «Эні дастань свой пісталет». З гэтага часу яна гастралявала разам з Рыкстэатэрнам у спектаклях Крысціна Аляксандра, Скрыпач на даху, Рамель рыкет рунт і Оперы з трох пені. Сярод яе больш важных драматычных выступаў была яе роля разам з Халвалам Б’ёркам у тэлевізійным спектаклі Рычарда Хоберта «Polskan och puckelryggen» з 1983 года.
Спеўная кар’ера
У 1950-х Борг была шведскай поп-каралевай. Яна зрабіла шмат запісаў, спачатку для «Sonora», потым для «Knäppupp». У 1959 г. было вырашана, песня якая пераможа на «Melodifestivalen» адправіцца ў фінал «Еўрабачання» 1959 г. у Канах. У фінале яна дасягнула 9-га месца з песняй Augustin. У 1960 годзе яна выступіла ў ролі дуэт-партнёра Хасэ Альфрэдсана ў песнях «Oj då kära nån» і «''Märta Melin och Ture Tyrén». Яна атрымала гонар праспяваць дуэт з Evert Taube у двух запісах «Invitation till Guatemala» і «Mary Strand»''. У 1961 годзе быў зроблены запіс у LP, дзе яна інтэрпрэтавала Århundradets melodier («Мелодыю стагоддзя»), у тым ліку Hässelbysteppen, Min soldat і Sjösala vals. Яе жанрам былі традыцыйныя поп-песні, у той час да італьянскія (La strada dell’amore, Ciao ciao Bambina). У 1957 годзе яна паспрабавала зрабіць больш сучасны стыль з Frankenstein rock, але ў выніку яе пераўзышлі маладыя, але менш моцныя голасам спевакі, якія больш прываблівалі маладую аўдыторыю. Сціг Андэрсан, Ульвеус і Бенні Андэрсан нанеслі ёй канчатковы ўдар з песняй Ljuva sextiotal, якая заставалася ў шведскіх чартах (Svensktoppen) на працягу 20 тыдняў у 1969 годзе.
Акцёрская кар’ера
Борг была музыкальнай, вясёлай і добрасумленнай, але ў выніку стала акторкай замест поп-зоркі. Яна не зрабіла сур’ёзнага вяртання, падобнага на звароты шэрагу іншых пажылых шведскіх поп-зорак, такіх як Хансан, Карсан і Мальмквіст, запісы яе поп-песень не выдалі ў анталогіях і на кампакт-дысках, як у Leander і Lindblom. Яна ледзь стала нават гей-іконай, як Git Gay, магчыма, таму, што яна, як прыма-эстрада, была самаіранічнай з самага пачатку. Самаіранічны падтэкст застаўся, калі Vårat gäng вярнуўся ў 1980-х, і яна змагла прадставіць сябе як «En något överårig tonårsidol» («Крыху састарэлы падлеткавы кумір»), і ў юбілейным Knäppup Show Knäpp igen у 1992 годзе, калі яна спявала Vi sätter P för primadonnan («Мы спыняем шоу для прымадоны»).
Смерць
Борг памерла 4 мая 2010 г. ва ўзросце 83 гадоў у Боргхольме.
Іанійскі саюз
Іанійскі саюз (κοινὸν τῶν Ἰώνων) — аб'яднанне старажытнагрэчаскіх полісаў Іоніі.
Згодна традыцыі, Іанійскі саюз узнік у 1086 да н.э. г. да н. э. - 1075 да н.э. г. да н. э. як палітычнае і рэлігійнае аб'яднанне іанійскіх калоній у Малой Азіі. Першапачаткова ўключаў 7 гарадоў. Галоўную ролю адыгрывалі Мілет, Эфес і Прыена. Пазней саюз быў пашыраны да 12 полісаў. Апошнім у 650 г. да н. э. увайшоў эалійскі поліс Смірна.
Іанійскі саюз адыграў значную ролю ў барацьбе іанійцаў з карыйскай дзяржавай Меліяй (VIII ст. да н. э.), а таксама супраць кімерыйскай пагрозы (VII ст. да н. э.). Але ў далейшым яго палітычны і ваенны ўплыў быў страчаны, што асабліва праявілася ў гады барацьбы супраць персаў (499 - 479 гг. да н. э.). Полісы, што ўваходзілі ў склад саюза, захоўвалі незалежнасць і мелі права асабістага палітычнага выбару. Аднак яны звычайна захоўвалі паміж сабою мірныя адносіны, сумесна праводзілі паніоніі — свята і гульні ў гонар Пасейдона. У 540 г. да н. э. у паселішчы Мелія быў пабудаваны сумесны храм Пасейдона.
Харошае
Харо́шае (, Хорошее) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Чэрапаўшчына
Чэ́рапаўшчына (, Череповщина) — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Задор’еўскага сельсавета.
Гетэрасексуальнасць
Гетэрасексуальнасць (ад ἑταῖρος — партнёр і sexus — пол) — у шырокім сэнсе слова феномен чалавечай сексуальнасці, які ўключае або можа ўключаць у сябе гетэрасексуальную арыентацыю, гетэрасексуальную ідэнтычнасць і гетэрасексуальныя паводзіны.
У вузкім сэнсе слова гетэрасексуальнасць — гэта сексуальная арыентацыя, вызначаная як эмацыйнае, рамантычнае (платанічнае), эратычнае (пачуццёвае) або палавая цяга толькі і выключна да асоб іншага полу. Некаторыя псіхолагі дзвюмя іншымі сексуальнымі арыентацыямі называюць гомасексуальнасць і бісексуальнасць, адлучаючы іх ад зоасексуальнасці, педафіліі і інш., якія разглядаюцца як паталагічныя.
У сувязі з шматзначнасцю тэрміна «гетэрасексуальнасць» у навуковай літаратуры ў апошні час стала прынята карыстацца ўдакладняючымі або вузейшымі тэрмінамі — напрыклад, казаць аб гетэрасексуальнай арыентацыі або гетэрасексуальных паводзінах, аб гетэрасексуальнасці у цэлым (як з'яве) або аб гетэрасексуальнасці як кропцы на падшкале «сексуальнасць» шкалы Кінсі, за выключэннем сітуацый, калі сэнс тэрміна «гетэрасексуальнасць» ясны з кантэксту.
Кандыкоўка
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 275 чалавек (133 мужчыны і 142 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 130 чалавек (64 мужчыны і 66 жанчын).
Бярозаўка (Ваўчанская сельская акруга)
Бярозаўка — сяло ў Шэманаіхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Ваўчанскай сельскай акругі. Код КАТА — 636837200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 317 чалавек (145 мужчын і 172 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 274 чалавекі (135 мужчын і 139 жанчын).
Бісексуальнасць
Бісексуальнасць — у шырокім сэнсе слова феномен чалавечай сексуальнасці, які ўключае або можа ўключаць у сябе бісексуальную арыентацыю, бісексуальную ідэнтычнасць і/або бісексуальныя паводзіны.
У вузейшым сэнсе слова бісексуальнасць — гэта бісексуальная арыентацыя, то бок адна з шматлікіх магчымых сексуальных арыентацый, вызначаная як эмацыйная, рамантычная (платанічная), эратычная (пачуццёвая) і/або палавая цяга да асоб як свайго, так і процілеглага полу, не абавязкова ў роўнай ступені і не абавязкова адначасова.
Двума іншымі сексуальнымі арыентацыямі з'яўляюцца гомасексуальнасць і гетэрасексуальнасць.
Амерыканскі сацыёлаг Кінсі у сваіх даследаваннях чалавечай сексуальнасці прапанаваў шкалу сексуальнасці (так званая шкала Кінсі), у якой адной з падшкал выступае гома/бі/гетэрасексуальнасць, нараўне з такімі падшкаламі, як гома/бі/гетэрасацыяльнасць, гома/бі/гетэраэстэтычнасць, гомо/бі/гетэраэратычнасць і інш.
З-за шматзначнасці паняцця «бісексуальнасць» у навуковай літаратуры апошнім часам прынята карыстацца ўдакладняючымі або вузейшымі паняццямі, напрыклад, казаць пра бісексуальную арыентацыю або бісексуальныя паводзіны, пра бісексуальнасць агулам (як пра з'яву) або пра бісексуальнасць як пункт на падшкале «сексуальнасць» шкалы Кінсі, за выключэннем сітуацый, калі сэнс паняцця «бісексуальнасць» ясны з кантэксту.
Паняцце «бісексуал(ка)» і адпаведная ідэнтычнасць
Бісексуальная ідэнтычнасць — самаідэнтыфікацыя бісексуалам або бісексуалкай.
Літаратура
На англійскай
Гуань Чжун
Гуань Чжун (管仲, 720 да н. э. — 645 да н. э.) — дзяржаўны дзеяч, выбітны кітайскі мысляр, палітык, рэфарматар, заснавальнік грамадска-палітычнага вучэння фа цзя.
У 685 годзе да н. э. быў прызначаны кіраўніком царства Хуань-гунам на пасаду кіраўніка ўрада і захоўваў за сабой гэтую пасаду на працягу сарака гадоў — аж да сваёй смерці. Ператварыў Ці ў самую магутную дзяржаву Кітая таго часу. Першым у кітайскай гісторыі абгрунтаваў канцэпцыю дзяржаўнага кіравання на падставе закона — па прынцыпе « закон — бацька і маці народа». Паводле слоў Гуан Чжуна «кіраўнік і чыноўнікі, вышэйшыя і ніжэйшыя, знатныя і паспалітыя — усе павінны выконваць закон». Гэта дазволіла ўмацаваць царскую ўладу, адначасова аслабіўшы ўплыў спадчыннай арыстакратыі. Прапанаваў ідэю пакарання як галоўнага сродку кіравання — «калі баяцца пакаранняў, то лёгка кіраваць».
Сталіцу дзяржавы Гуань Чжун падзяліў на 21 раён: шэсць з іх забяспечвалі гандлёвы даход дзяржавы, а пятнаццаць складалі ядро арміі Ці. Падобным чынам было арганізавана насельніцтва і за межамі сталіцы: 30 двароў складалі сяло, 10 вёсак — ваенны атрад, 10 атрадаў — адзін раён, 3 раёны — адзін павет, а паветы групаваліся ў пяць абласцей. Кіраўнікі ўсіх узроўняў прызначаліся зверху.