cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сяргей Пятровіч Папкоў (нар. 1940)
Біяграфія
Бацькі ў пачатку 1930-х гадоў мінулага стагоддзя былі рэпрэсаваны бальшавікамі і высланыя ў Расію. Маці, Марыя Якаўлеўна, разам са сваімі бацькамі была выслана з Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці ў Комі-Пярмяцкую акругу. Бацька, Пётр Сафонавіч, быў высланы з Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці ў гэтыя ж ссыльныя мясцовасці. Быў вялікі падарунак лёсу ў тым, што ў 1947 годзе бацька атрымаў вольную і, не губляючы часу, вярнуўся разам з сям’ёй на сваю радзіму. Дзякуючы гэтаму Сяргей Папкоў з першага па дзясяты класы жыў у беларускім асяродку і вучыўся ў беларускай школе. Гэта стала грунтам для выбару жыццёвай і палітычнай пазіцыі ўжо ў сталыя гады.
Скончыў у 1964 годзе Днепрапятроўскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці сістэмы кіравання беспілотных лятальных апаратаў. У Мінску жыве з 1966 года. Асноўная працоўная дзейнасць праходзіла ў Навукова-даследчым інстытуце па вылічальнай тэхніцы (1966—1971 гг.) і ў Навукова-вытворчым аб’яднанні «Інтэграл» (1972—1993 гг.) на інжынерных пасадах. Кірунак дзейнасці — распрацоўшчык вылічальных машынаў і сістэм.
Палітычнай дзейнасцю займаецца з 1987 года. У Беларускім Народным Фронце «Адраджэнне» з 1990 года. Займаецца сістэмным аналізам палітычных, сацыяльных і эканамічных працэсаў. Удзельнічаў у распрацоўцы эканамічнай праграмы Беларускага Народнага Фронту «Адраджэнне».
З 1990 па 9 студзеня 1996 года — дэпутат Вярхоўнага Савета 12-га склікання, ад Кастрычніцкай выбарчай акругі № 21 г. Мінска. Удзельнічаў у распрацоўцы Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі, у галадоўцы дэпутатаў апазіцыі 11-12 красавіка 1995 года супраць ініцыяванага Лукашэнкам рэферэндуму аб змене дзяржаўнай сімволікі, скасавання статусу беларускай мовы як адзіна дзяржаўнай, праве прэзідэнта распускаць Вярхоўны Савет і эканамічнай інтэграцыі з Расіяй.
Намеснік старшыні Беларускага Народнага Фронту «Адраджэнне» і Кансерватыўна-Хрысціянскай Партыі — БНФ.
Чарноцкае
Назву Чарноцкае маюць:
Шэўня
Шэ́ўня — рака ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Мухавец. Даўжыня 19,2 км. Плошча вадазбору 66 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 ‰. Пачынаецца за 0,5 км на захад ад вёскі Рынкі (раней, да меліярацыі, пачыналася з балота Шэўня, за 1 км на захад ад вёскі Рынкі). Цячэ па Прыбугскай раўніне. Вусце на заходняй ускраіне горада Кобрын. Рэчышча каналізаванае.
Дэматычнае пісьмо
Дэматы́чнае пісьмо́ — позні від егіпецкага пісьма для хуткага запісу на папірусе вялікіх тэкстаў.
Дэматычнае пісьмо прыйшло на змену іератычнаму пісьму каля 6—7 ст. да н.э. і заставалася пісьмом егіпцян да З ст. н.э., калі змянілася копцкім пісьмом і значэнне іерогліфаў было забыта. У 1799 г. каля горада Разета (дэльта Ніла) знойдзены т.зв. Разецкі камень, на якім былі высечаны два іерагліфічныя надпісы і адзін на старажытнагрэчаскай мове; адзін з іерагліфічных надпісаў выкананы манументальнымі іерогліфамі, другі — дэматычным пісьмом. У 1822 г. французскі вучоны Ж. Ф. Шампальён расшыфраваў іх і прыйшоў да высновы, што дэматычнае пісьмо максімальна набліжана да фанетычнага пісьма і складаецца з 3 відаў знакаў: ідэаграфічных, фанетычных і дэтэрмінатываў.
Паўднёва-Уэльскі ўніверсітэт
Паўднёва-Уэльскі ўніверсітэт (University of South Wales) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Кардыф.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мае кампусы ў Кардыфе, Ньюпарце і Понтыпрыдзе. Ён быў утвораны 11 красавіка 2013 года ў выніку зліцця Гламарганскага ўніверсітэта і Уэльскага ўніверсітэта. Універсітэт з'яўляецца другім па колькасці студэнтаў у Уэльсе і прапануе каля 200 курсаў для студэнтаў і аспірантаў. Універсітэт мае тры асноўныя факультэты ў сваіх кампусах у Паўднёвым Уэльсе.
Козіа-дзі-Арошыя
Козіа-дзі-Арошыя (Cosio di Arroscia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 261 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 18023. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro.
Алесь Шут
Алесь Шут (1952 —, Лагойск) — беларускі ўрач, палітык і грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання ад Лагойшчыны. Член Беларускага Народнага Фронту «Адраджэнне».
Уваходзіў у склад дэпутацкай Апазіцыі БНФ, удзельнічаў у галадоўцы дэпутатаў супраць рэферэндуму 11-12 красавіка 1995 года, быў жорстка збіты спецназам спачатку ў зале парламента, а потым міліцыяй па-за Домам урада.
Памёр ад анкалогіі.
Рыбкі
Рыбкі:
Білуці
Білу́ці (, Билути) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
NGC 5349
NGC 5349 (іншыя абазначэнні — UGC 8803, MCG 6-31-5, ZWG 190.72, ZWG 191.6, IRAS13510+3807, PGC 49336) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кацухіро Кусакі
(草木 克洋; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1988 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Клаўерэ
Клаўерэ (Claviere) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 163 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 10050. Тэлефонны код — 0122.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna della Visitazione.
Рэпіна
Рэпіна:
Каралевіцкі сельсавет
Карале́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пліскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Каралевічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пліскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Ясевіцкага сельсавета.
Шырокае
Назву Шыро́кае маюць:
Берд
Берд (Բերդ) — горад у Арменіі, у марзе Тавуш.
Геаграфія
Знаходзіцца на левым беразе ракі Тавуш у 211 км ад Ерэвана. Горад аточаны невысокімі горамі.
Святая Ганна (фрэска з Фараса)
Святая Ганна — нубійская фрэска, якая датуецца на перыяд з VIII па першую палову IX стагоддзя. Аўтар невядомы. Фрэска выканана тэмперай па глейкай тынкоўцы ў тэхніцы al secco.
Праца была знойдзена ў базыліцы Фараса (былая Нубія, сучасны Судан) групай польскіх археолагаў падчас адной з археалагічных экспедыцый, якая праводзілася ў 60-я гады ХХ стагоддзя пад эгідай ЮНЕСКА (т.зв. Нубійская кампанія ці Нубійская аперацыя). З 1964 года фрэска знаходзіцца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве. Пасля рэстаўрацыйных работ была выстаўлена ў VI зале Галерэі Фарас імя Прафесара Казімежа Міхалоўскага.
Аблічча святой Ганны з Фараса выкарыстоўваецца ў якасці лагатыпа Нацыянальнага музея ў Варшаве.
Месца выяўлення фрэскі
Фрэска святой Ганны была выяўленая на вышыні трох метраў ад узроўня падлогі на паўночнай сцяне паўночнага нефа. Гэты неф, верагодна, быў прызначаны для жанчын, бо абраз святой Ганны ў ім не быў адзінай жаночай выявай. Тут знаходзіліся партрэты фундатарак, святых дзеў, царыц, пакутніц, матак і цаліцельніц. Многія з гэтых лікаў, верагодна, прызначаныя былі для прыватнага набажэнства. Аблічча святой Ганны было намалявана на першым пласце тынкоўкі, пакрытым другім пластом з выявай каралевы Марты.
Іканаграфія аблічча
Выява святой Ганны захавалася ў асобных фрагментах. На іх бачныя галава святой, верхняя частка правай рукі, якая дакранаецца да вуснаў і частка яе плячэй. Невядома, ці была святая намаляваная стоячы ці седзячы.
Па словах даследчыка Казімежа Міхалоўскага, фігура святой апранута ў мафорый, г.зн. плашч з капюшонам. Складкі мафорыя адзначаны чорнымі лініямі. Знутры колер капюшона бледна-жоўты з фіялетавымі складкамі. Каптур (паміж капюшонам і тварам) намаляваны ў выглядзе жоўтага вэлюму. Твар святой трохі выцягнуты ў даўжыню, прамы і доўгі нос заценены справа фіялетавай лініяй, якая спускаецца ад аркі брыва. Кончык носа адзначаны чорнай, выгнутай лініяй. Куткі рота святой акрэслены цёмна-фіялетавым контурам і апушчаны ўніз. Вочы з чорнымі зрэнкамі шырока адкрыты і абведзены пурпурнымі і чорнымі лініямі. Ніжнія павекі афарбаваныя светла-фіялетавым колерам, верхнія – цёмна-фіялетавым. Першапачаткова бровы былі афарбаваныя светла-фіялетавым колерам, на які пасля была накладзеная чорная фарба, што ў выніку дало цёмна-пурпурнае адценне. Галава Ганны не апраўленая характэрным для святых німбам. Рука з доўгімі, вузкімі пальцамі светла-жоўтага тону абведзена фіялетавым контурам. Правая далонь святой падтрымлівае падбародак, а паказальны палец з пазначаным на ім пазногцем паказвае на вусны.
Пісьмовыя крыніцы
Імя святой Ганны адсутнічае ў кананічным Святым Пісанні. Святая згадана ў апакрыфічным Протоевангеллі Якава, а таксама ў Евангеллі псеўда-Матфея і іншых апакрыфічных крыніцах. Усе яны апісваюць падзеі, звязаныя з нараджэннем Багародзіцы. Тэкст складзены па ўзоры са Старога Запавету, дзе нараджэнне біблейскіх патрыярхаў з'яўляецца вынікам чароўнага ўздзеяння на жаночае бясплоддзе. Святая Ганна і яе муж Яхім, пабожны габрэй з роду цара Давіда, не мелі нашчадкаў, што ў грамадстве лічылася ганебным. Дзякуючы малітвам і веры ў боскае ўмяшанне, Ганна панесла ў сталым узросце і нарадзіла дачку, якая ў далейшым стала маці Хрыста. Па традыцыі Ганну і Яхіма называюць богаайцамі. У паданні (вядомым таксама ў Егіпце) гаворыцца пра тое, што Марыя нарадзілася ў Бэтлееме, горадзе, які лічыцца месцам нараджэння Ганны.
Культ Святой Ганны ў Нубіі
Лічыцца, што культ святой Ганны быў распаўсюджаны ў Нубіі. У першую чаргу звязана гэта з тым, што Ганна была маці Марыі, і, такім чынам, бабуляй Ісуса Хрыста. На думку даследчыцы Бажэны Межаеўскай, нубійкі маліліся, просячы ў яе заступніцтва падчас цяжарнасці і пасля яе, а таксама за здароўе сваё і сваіх дзяцей. Аб кульце святой Ганны ў Нубіі сведчыць таксама наяўнасць іншай фрэскі на другім пласце тынкоўкі ў тым жа нефе базылікі ў Фарасе. Гэтая фрэска больш позняя. Намалявана на ёй святая Ганна на троне з маленькай Багародзіцай на каленях, магчыма, падчас груднога выкормлівання. Фрагменты фрэскі – спінка трона і надпіс, які апісвае малюнак – знаходзяцца ў Нацыянальным музеі Судана ў Хартуме.
Аблічча Святой Ганны было таксама знойдзена ў паўночным нефе царквы ў Абдала Ніркі паблізу Фараса. Фігура святой намалявана стоячы.
Будраўшчына (Дорскі сельсавет)
Бу́драўшчына (, Будровщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Найда
Назву Найда́ маюць:
Зульцбах (Саар)
Зульцбах (Sulzbach/Saar) — горад у Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Саарбрукен. Насельніцтва — 17,5 тыс. чалавек (2010). Займае плошчу 16,12 км². Афіцыйны код — 10 0 41518. Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
Трызенберг
Трызенберг (ням. Triesenberg) — абшчына ў княстве Ліхтэнштэйн.
Насельніцтва — 2596 чал. Афіцыйны код — 7004.
У вёсцы размяшчаецца самы высакагорны вінаграднік у краіне.
Мыкалаіўка (Шыраеўскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка, да 1962 года — Ганскае) — вёска ў Шыраеўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Гісторыя
Вёска заснавана як маёнтак адстаўным паручнікам Мікалаем Сцяпанавічам Ганскім у перыяд паміж 1780 і 1790 гадамі і заселена перасяленцамі з Польшчы. Была цэнтрам Мікалаеўскай першай воласці Ананьеўскага павета Херсонскай губерні. На 1896 год у вёсцы мелася валасное праўленне, праваслаўная царква, аднакласная школа на 80 навучэнцаў, пазыкова-ашчаднае таварыства, паштовая станцыя, 5 крам, вінарня. У 1832 годзе памешчык Пётр Мікалаевіч Ганскі за свой кошт пабудаваў каменную царкву ў гонар імя Мікалая Цудатворца замест драўлянай Свята-Троіцкай царквы.
Маніфест Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі
Маніфест Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі — першы канстытуцыйны акт, які абвясціў Беларусь Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікай. Падрыхтаваны З. Жылуновічам паміж 25 і 30 снежня 1918 у Маскве, падпісаны ў ноч з 1 на 2 студзеня 1919 у Смаленску старшынёй Часовага ўрада З. Жылуновічам і членамі ўрада А. Ф. Мясніковым, А. Р. Чарвяковым, С. В. Івановым, І. І. Рэйнгольд.
Упершыню апублікаваны на рускай мове 3 студзеня 1919, на беларускай мове апублікаваны 19 студзеня 1919 года ў першым нумары афіцыйнага ўрадавага органа — «Весткі Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўраду Беларусі». Месцам абвяшчэння названы Мінск.
Маніфест абвясціў пра прыналежнасць усёй улады ў Беларусі Саветам рабочых, сялянскіх, батрацкіх і чырвонаармейскіх дэпутатаў, пра ліквідацыю акупацыйных улад і скасаванне іх законаў, дагавораў, пастаноў, распараджэнняў і загадаў. Рада і ўрад БНР аб'яўляліся па-за законам. Абвясціў устанаўленне на Беларусі рэвалюцыйнага парадку, роўнасць у правах працоўных усіх нацыянальнасцей. Маніфест дэклараваў пераход зямлі, лясоў, вады і зямных нетраў, чыгункі і шляхоў зносін, паштовай, тэлеграфнай сувязі, фабрык, заводаў і банкаў ва ўласнасць рабочых і бяднейшага сялянства. Устанаўліваў 8-гадзінны рабочы дзень і ўводзіў у дзеянне на тэрыторыі Беларусі дэкрэты РСФСР «па забеспячэнню рабочага класа». Пытанні тэрыторыі рэспублікі ў ім не закраналіся.
Альберт Эшэнмозер
Альберт Эшэнмозер (нар., Эрстфельд, Швейцарыя) — швейцарскі вучоны-хімік, спецыяліст у галіне арганічнай хіміі. У 1973 годзе каманда навукоўцаў, кіруемая Альбертам Эшэнмозерам і Робертам Вудвардам, сінтэзавала вітамін B12.
Сяброўства: Нацыянальная акадэмія навук ЗША (1973), Амерыканская акадэмія мастацтваў і навук, Еўрапейская Акадэмія, Харвацкая акадэмія навук і мастацтваў, Гётынгенская акадэмія навук, Лонданскае каралеўскае таварыства (1986), Папская акадэмія навук (1986), Леапальдзіна (1976).
Саюз свабодных рабочых Германіі
Саюз свабодных рабочых Германіі (ССРГ) (Freie Arbeiter Union Deutschlands (FAUD)) — анарха-сіндыкалісцкі прафсаюз, які быў створаны на аснове пераназванай Свабоднай асацыяцыі нямецкіх прафсаюзаў (FVDG) 15 верасня 1919 года. Арганізацыя была распушчана ў студзені 1933 пасля прыходу да ўлады нацыянал-сацыялістаў, хоць многія яго члены працягвалі весці палітычную працу, падпольнае і арганізаванае супраціўленне супраць нацысцкага рэжыму. Па ініцыятыве Саюза свабодных рабочых Германіі была створана Міжнародная асацыяцыя працоўных. На піку свайго развіцця FAUD налічваў 150 000 членаў.
У 1977 годзе быў заснаваны Свабодны рабочы саюз (FAU), які лічыцца спадкаемцам FAUD.
Кастарайнера
Кастарайнера (Costarainera) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 802 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 326 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 18017. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Хрысціцель.
Фрыдрыхсталь (Саар)
Фрыдрыхсталь (Friedrichsthal) — горад у Германіі, у зямлі Саар. Уваходзіць у склад раёна Саарбрукен. Насельніцтва — 10,9 тыс. чалавек (2010). Займае плошчу 9,07 км². Афіцыйны код — 10 0 41511.
Горад падзяляецца на 3 гарадскія раёны.
Марыя Уладзіміраўна Папова
Дасягненні
У сезоне 2012/13 была прызнана лепшым маладым іграком чэмпіянату Беларусі. Улетку 2014 года стала шостай у рэйтынгу найлепшых маладых ігракоў Еўропы па выніках сумеснага галасавання экспертаў і інтэрнэт-карыстальнікаў, арганізаваным ФІБА-Еўропа. З 19 гадоў выступае за нацыянальную зборную Беларусі. Увайшла ў склад беларускай каманды на Алімпійскіх гульнях 2016 у Рыа-дэ-Жанэйра.
У 2015 годзе далучылася да клуба «Енісей». У ліпені 2016 года падпісала кантракт з турэцкім клубам «Галатасарай».
Юхан Ульсан
Юхан Ульсан (Johan Olsson, нар., Скультуна, Вестманланд) — шведскі лыжнік, двухразовы алімпійскі чэмпіён у эстафеце (2010 і 2014), чэмпіён свету 2013 года ў мас-старце. Усяго за кар'еру выйграў шэсць медалёў на Алімпійскіх гульнях і чатыры — на чэмпіянатах свету.
Спартыўная кар'ера
Ульсан удзельнічаў у спаборніцтвах па лыжных гонках на юніёрскім узроўні з 1998 года.
У 2001 годзе дэбютаваў ў дарослых спаборніцтвах. У снежні 2003 года атрымаў сваю адзіную перамогу на этапе Кубка Свету.
На Алімпіядзе ў Турыне ў 2006 годзе заваяваў бронзавы медаль у эстафеце 4х10 км, а ў гонцы на 15 км заняў 6-е месца. На Алімпіядзе 2010 у Ванкуверы ў гонцы на 30 км (15+15) доўгі час ішоў першым, з максімальным адрывам ад групы паляўнічых у 25 секунд, аднак не ўтрымаў лідарства і ў выніку заняў трэцяе месца. У фінальнай гонцы на 50 км Ульсан таксама быў трэцім. На фінішы паміж ім і швейцарцам Дарыа Калонья пачатку разгарацца барацьба, калі Калонья на павароце перад фінальнай прамой паспрабаваў зраўняцца з Ульсанам. Але ў гэты самы момант Калонья ўпаў, а Ульсан такім чынам выйграў бронзу.
Мікалай Антонавіч Лукашэвіч
Мікалай Антонавіч Лукашэвіч (нар., вёска Пасінічы, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1971, Некаторыя задачы аналітычнай тэорыі дыферэнцыяльных раўнанняў), прафесар (1974).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1957), дзе і працуе. Навуковыя працы па аналітычнай тэорыі дыферэнцыяльных раўнанняў. Вызначыў асноўныя аналітычныя характарыстыкі і прааналізаваў уласцівасці развязкаў шасці непрыводных раўнанняў Пэнлевэ, знайшоў метады вылічэння іх рацыянальных і аднапараметрычных развязкаў.
Аўрам Гершко
Аўрам Гершко (першапачатковае імя Ферэнц Хершко, אברהם הרשקו; нар. 31 снежня 1937, Карцаг, Венгрыя) — ізраільскі біяхімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 2004 года.
Біяграфія
Аўрам Гершко нарадзіўся 31 снежня 1937 года ў горадзе Карцаг, у цэнтральнай Венгрыі. Яго бацька, Мошэ Гершко, працаваў настаўнікам пачатковай яўрэйскі школы; маці, Маргіт (Шоша) Гершко, займалася з дзецьмі музыкай і англійскай мовай. У маі 1944 яго сям’я была дэпартаваная ў мясцовае гета, затым ў іншае гета ў Сольнак, а адтуль — на прымусовыя працы ў Нямецкі працоўны лагер у Аўстрыі, дзе перажыла вайну. Яго бацька быў адпраўлены на прымусовыя працы двума гадамі раней, спачатку венгерскімі ўладамі, а пасля палону — савецкімі, і вярнуўся на радзіму ў 1946. Па вяртанні Бацька ўладкаваўся настаўнікам у яўрэйскай школе ў Будапешце, а ў 1950 годзе ўся сям’я пасялілася ў Ізраілі. У Іерусаліме бацька зноў уладкаваўся настаўнікам і пасля напісаў некалькі падручнікаў па матэматыцы.
Ступень магістра навук атрымаў у 1965, доктара навук у 1969, на медыцынскім факультэта Хадаса Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме. У цяперашні час ён вядучы прафесар Рапапартоўскага інстытута пры Тэхніоне у Хайфе і прафесар Універсітэта Нью-Ёрка.
У 2000 годзе ён атрымаў прэмію Альберта Ласкера. Разам з Ааранам Чэхановерам і Ірвінам Роўзам быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па хіміі ў 2004 годзе за адкрыццё убіквіцін-апасродаванага раскладання бялку.
Брат — лекар і навуковец-медык Хаім (Ласла) Гершко (нар. 1936), прафесар ўнутраных хвароб у Яўрэйскім універсітэце ў Іерусаліме, загадчык аддзяленнем у медыцынскім цэнтры Шаар Цэдэк, аўтар некалькіх манаграфій па гематалогіі.
Грамадская дзейнасць
У 2016 годзе падпісаў ліст з заклікам да Greenpeace, Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і ўрадам усяго свету спыніць барацьбу з генетычна мадыфікаванымі арганізмамі (ГМА).
Думбля
Назву Ду́мбля маюць:
Дземінец
Дзе́мінец — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Крашанка (прыток Ушачы), за 4 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Кавалеўшчына.
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, падзяляецца на 2 плёсы. Схілы катлавіны вышынёй да 6 метраў, спадзістыя, пясчаныя. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, забалочаныя. Дно возера плоскае, выслана сапрапелем, уздоўж берагоў яно пясчанае і ілістае. У паўднёвай частцы возера мае два астравы агульнай плошчай каля 2 га.
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі, у тым ліку з возера Доўгі Дземінец і з возера без назвы. У паўночнай частцы выцякае ручай у возера Ваўчо.
Возера Дземінец зарастае слаба. Прыбярэжная расліннасць пашырана на адлегласці да 5 м ад берага (трыснёг, чарот, аер, асокі, гарлачыкі).
У возеры водзяцца шчупак, акунь, лешч, плотка, гусцяра, лінь і іншыя віды рыб.
Юдзі Сугано
(菅野 裕二; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1988 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Лунна
Лу́нна (, Лунно) — аграгарадок у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці, на поўдзень ад Нёмана. Адміністрацыйны цэнтр Лунненскага сельсавета. Насельніцтва складае 1165 чалавек (1997). Знаходзіцца ў 26 км на захад ад Мастоў, размешчана на шашы і.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Лунна апынулася ў складзе Гарадзенскага павета Расійскай імперыі. Станам на 1886 у мястэчку існавалі касцёл, сінагога, 3 яўрэйскія малітоўныя дамы, 20 крам, 3 шынкі, 2 харчэўні, праводзіліся кірмашы. У пач. XX ст. — царкоўнапрыходская школа, фельчарскі пункт, пошта.
Найноўшы час
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Лунна апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам гміны Гродзенскага павета Беластоцкага ваяводства. Станам на 1921 тут было 307 двароў.
У 1939 Лунна ўвайшла ў БССР, дзе 12 студзеня 1940 атрымала афіцыйны статус рабочага пасёлка Скідзельскага раёна. У 1955 статус паселішча панізілі да вёскі. Станам на 1972 тут было 473 двары, на 1997 — 559 двароў.
Інфраструктура
У вёсцы працуюць сярэдняя і музычная школы, дашкольная ўстанова, дом культуры, амбулаторыя.
Каасола-Тарынезэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicolao.
Комі
Комі (Рэспубліка Комі) (Коми Республика, Респу́блика Ко́ми) — суб'ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на паўночным усходзе еўрапейскай часткі Расіі. Сталіца — горад Сыктыўкар. Найбуйнейшыя гарады: Ухта, Пячора, Інта, Усінск, Саснагорск, Вуктыл.
Геаграфія
Рэспубліка размешчана на захадзе ад Уральскіх гор, на паўночным захадзе Заходне-Сібірскай раўніны, на крайнім паўночным усходзе Еўрапейскай часткі Расійскай Федэрацыі ў межах Пячорскай і Мезенска-Вычагодскай нізін, Сярэдняга і Паўднёвага Цімана, заходніх схілаў Уральскіх гор (Паўночны, Прыпалярны і Палярны Урал).
Тэрыторыя рэспублікі распасціраецца ад Паўночных Увалаў на поўдні да Пай-Хоя на паўночным усходзе (паміж 59°12' і 68°25' паўночнай шыраты), ад Пінега-Мязенскага міжрэчча на захадзе да водападзелу басейнаў рэк Пячоры і Абі, які праходзіць па Уральскім хрыбце на ўсходзе (паміж 45°25' і 66°10' усходняй даўгаты).
Лясы займаюць больш 70 % тэрыторыі, балоты — каля 15 %. 32 800 км² на Паўночным Урале пакрытыя некранутымі лясамі. Унікальная тэрыторыя — Пячора-Ілыцкі запаведнік. У 1985 годзе запаведнік быў уключаны ў спіс біясферных. Праз дзесяць гадоў, па рашэнні ЮНЕСКА, запаведнік з ахоўнай і буфернай зонамі і нацыянальны парк «Югыд У», аб'яднаныя пад агульнай назвай «Некранутыя лясы Комі», былі занесеныя ў спіс аб'ектаў Сусветнай культурнай і прыроднай спадчыны.
Рэкі і азёры
Асноўныя рэкі:
Карысныя выкапні
На тэрыторыі рэспублікі здабываецца вугаль, нафта, прыродны газ, золата і дыяменты.
Адміністрацыйны падзел
Найбуйнейшыя гарады Сыктыўкар, Ухта, Варкута.
Пастаўскі раён
Пастаўскі раён — раён у складзе Віцебскай вобласці Беларусі. Размешчаны на паўднёвым захадзе Віцебскай вобласці. Мяжуе з Глыбоцкім, Браслаўскім, Шаркаўшчынскім, Докшыцкім раёнамі Віцебскай вобласці, Мядзельскім раёнам Мінскай вобласці, Астравецкім раёнам Гродзенскай вобласці, а таксама з Літвой.
Утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Вілейскай вобласці. 20 верасня 1944 года перададзены Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ўваходзіць у Віцебскую вобласць. У сучасных межах з 1965 года.
Гісторыя
Пастаўскі раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — горад Паставы. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 14 сельсаветаў: Андронскі, Вярэнькаўскі, Груздаўскі, Загацкі, Курапольскі, Лотвінскі, Лучайкаўскі, Навасёлкаўскі, Нагаўкаўскі, Пастаўскі, Савіцкі, Свілельскі, Старадворскі, Юнкаўскі. 25 лістапада 1940 года да раёна далучаны Камайскі, Магунскі, Навасёлкаўскі, Оцкавіцкі, Палескі, Радуцкі, Старчунскі сельсаветы скасаванага Гадуцішскага раёна, Лынтупскі, Масляніцкі і Рынкянскі сельсаветы скасаванага Свянцянскага раёна, адначасова з Пастаўскага раёна перададзены Дунілавіцкаму раёну Лучайкаўскі і Старадворскі сельсаветы, Мядзельскаму раёну — Лотвінскі і Нагаўкаўскі сельсаветы, Навасёлкаўскі сельсавет, які знаходзіўся ў складзе Пастаўскага раёна, перайменаваны ў Навасёлкаўскі 1-шы, Навасёлкаўскі сельсавет, які знаходзіўся ў складзе Гадуцішскага раёна, — у Навасёлкаўскі 2-гі. З 20 верасня 1944 года раён у складзе Маладзечанскай вобласці. 6 снежня 1944 года Курапольскі сельсавет перададзены Дунілавіцкаму раёну Полацкай вобласці. 9 жніўня 1946 года Курапольскі сельсавет вернуты Пастаўскаму раёну. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Вярэнькаўскі, Навасёлкаўскі 1-шы, Пастаўскі, Рынкянскі сельсаветы, 27 сакавіка 1959 года — Масляніцкі сельсавет, 2 снежня 1959 года — Андронскі, Навасёлкаўскі 2-гі, Радуцкі, Старчунскі сельсаветы. З 20 студзеня 1960 года раён у складзе Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны Груздаўскі сельсавет. 25 снежня 1962 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Варапаева, Белькаўскі, Валкалацкі, Дунілавіцкі, Казлоўшчынскі, Ласіцкі сельсаветы Глыбоцкага раёна. 6 студзеня 1965 года Ваўкалацкі сельсавет перададзены ў склад Докшыцкага раёна. 8 снежня 1966 года Загацкі сельсавет перайменаваны ў Дварчанскі сельсавет. 14 ліпеня 1967 года скасаваны Лынтупскі сельсавет. 22 жніўня 1967 года вёска Лынтупы атрымала статус гарадскога пасёлка. 20 лістапада 1970 года Свілельскі сельсавет перайменаваны ў Ярэўскі, Ласіцкі — у Валкоўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Пастаўскага раёна 13 сельсаветаў, 646 населеных пунктаў.
21 чэрвеня 2023 года скасаваны Валкоўскі і Ярэўскі сельсаветы.
На цяперашні час у раёне 8 сельсаветаў:
Цэнтр раёна, горад Паставы, размешчаны на рацэ Мядзёлка, за 250 км ад Віцебска. У раён уваходзяць гарадскія пасёлкі Варапаева, Лынтупы, 507 сельскіх населеных пунктаў.
Геалогія
У тэктанічных адносінах раён адносіцца да Вілейскага пахаванага выступу Беларускай антэклізы. Зверху залягаюць пароды антрапагенавага ўзросту: паазерскага, сожскага, дняпроўскага і бярэзінскага зледзяненняў ад 70 да 150 м (у ледавіковых лагчынах), ніжэй — дэвонскія — да 70 м, ардовіцкія — да 120—140 м, верхнепратэразойскія (вендскія) — да 200—250 м адкладанняў. Пароды крышталічнага фундамента на глыбіні 350—500 м ніжэй узроўню мора.
У рэльефе сучаснай паверхні выдзяляецца некалькі ўчасткаў узгорыста-градавай марэннай раўніны (вёскі Валкі, Лучай, Палессе). Па лініі вёсак Вярэнькі, Камаі, Саранчаны, гарадскі пасёлак Лынтупы выдзяляецца буйна- і сярэднеўзгорыста-градавае марэннае ўзвышша з класічнымі камамі, озамі і азёрнымі катлавінамі. Наяўнасць трох кампанентаў Свянцянскіх град — Лынтупска-Камайскага, Мядзельска-Падсвільскага і Варапаеўскага — складае дугу канцова-марэнных і озава-камавых утварэнняў. У межах Свянцянскіх град, асабліва паблізу Паставаў і далей на ўсход, маецца шмат ледавіковых лагчын з чарадой азёр, у тым ліку Глодава, Доўжа. Шырыня такіх месцаў з дастаткова буйнымі бартамі не перавышае 1 км, даўжыня — да 20—30 км, глыбіня 10—15 м. На схілах Свянцянскіх град маюцца канавы даўжынёй да 0,2—0,3 км, а на асобных участках рачных далін адзначаны апоўзні, як, напрыклад, у даліне ракі Камайка.
Вядомы 62 радовішчы торфу з агульнымі запасамі 16,2 млн т (самыя буйныя — Пурвіны, Халасенскае, Светлы Мох), 4 радовішчы пясчана-жвіровых сумесей з запасамі 4,8 млн м³ (Данеўскае, Слабадское, Сіманскае, Жданаўскае), 12 адкладанняў глін і суглінкаў — каля 22 млн м³ (Курапольскае, Альцоўскае, Кролікаўскае, Тарасаўскае, Рудакоўскае, Рэдуцкае, Цаліноўскае, Пастаўскае). 3 адкладанні пяску з запасамі 580 тыс. м³ (буйнейшае Лынтупскае), 12 адкладанняў азёрных сапрапеляў з запасамі 50 млн м³ (буйнейшыя Малыя і Вялікія Швакшты, Лучайскае, Лісіцкае, Задзеўскае).
Рэльеф
Паверхня паўночнай часткі раёна (прыкладна па лініі вёсак Ярэва, Сіўцы, Барэйкі) плоская, забалочаная ў межах Дзісненскай нізіны, паўднёвай — узгорыста-градавая, напаўзакрытая, з густой сеткай невялікіх рэк, ручайкоў, азёр у межах Свянцянскіх град, якія з’яўляюцца водападзелам паміж рэкамі басейнаў Заходняй Дзвіны і Нёмана. 55 % тэрыторыі знаходзіцца на вышыні да 150 м, 23 % — 150—170 м, 21 % — 170—200 м.
Самы высокі пункт раёна — гара Маяк (240,4 м), што на адлегласці 0,2 км на ўсход ад вёскі Рынкяны Лынтупскага сельсавета. Самая нізкая адзнака — 120 м над узроўнем мора ў зліцці рэк Дзісна, Паловіца і Галбіца.
Гідраграфія
Раён мае добрыя ўмовы для развіцця гідралагічнай сеткі, якая складаецца з 86 рэк і праточных ручаёў, 115 азёр, 16 вадасховішчаў і меліярацыйных каналаў, даўжыня якіх складае 1489 км. Асноўныя крыніцы жыўлення вадаёмаў — атмасферныя ападкі, для некаторых — падземныя воды (крыніцы).
Найбольшымі рэкамі Пастаўскага раёна лічацца Галбіца, Дзісна, Камайка, Лучайка, Мядзелка; на паўднёвым захадзе выток ракі Страча. Усе рэкі нясуць воды ў паўночным накірунку, распрацаваўшы рэчышчы ў старажытнай ледавіковай лагчыне. Яшчэ ў XVIII стагоддзі яны былі суднаходныя, па іх сплаўлялася драўніна, але зараз вадатокі моцна абмялелі і па іх цяжка нават праплыць на лодках.
Утварэнне большасці азёр звязана з дзейнасцю паазерскага ледавіка і яго талых вод. Іх сучасныя катлавіны канчаткова сфарміраваліся прыкладна 9—10 тыс. год таму.
Расліннасць
Пад лесам знаходзіцца 38 % тэрыторыі раёна. Лясы пераважна хваёвыя, яловыя, бярозавыя, асінавыя, трапляюцца чорнаальховыя, шэраальховыя, ясянёвыя, дубовыя. Пад балотам знаходзіцца 5 % тэрыторыі.
Ахова прыроды
На тэрыторыі раёна знаходзіцца частка Нацыянальнага парку «Нарачанскі», а таксама заказнікі рэспубліканскага значэння, заказнікі мясцовага значэння, ахоўваемыя тарфянікі.
Гаспадарка
Сельская гаспадарка спецыялізуецца пераважна на мясамалочнай жывёлагадоўлі, ільнаводстве. Вырошчваюць збожжавыя і кармавыя культуры, бульбу.
Перапрацоўку сельскагаспадарчай прадукцыі ажыццяўляюць 6 прадпрыемстваў. Самае буйное па аб’ёме таварнай прадукцыі — ААТ «Пастаўскі малаказавод». КУП «Пастаўскі мясакамбінат» праводзіць першасную перапрацоўку сыравіны. РУП «Лынтупскі спіртзавод» выпускае спірт-сырэц і спірт-рэктыфікат. Перапрацоўку садавіны і гародніны ажыццяўляе УДП «Пастаўскі кансервавы завод». На мясцовыя і ўласныя рэсурсы зарыентавана работа ААТ «Пастаўскі ільнозавод», які выпускае ільновалакно. Лясная і дрэваапрацоўчая прамысловасць прадстаўлена ДЛГУ «Пастаўскі лясгас», ААТ «Варапаеўскі ДАК», ААТ «Паставы — мэбля», УП «Пастаўскі мэблевы цэнтр», якія выпрацоўваюць мэблю, дзвярныя і аконныя блокі, піламатэрыялы. Радыёэлектронная прамысловасць у раёне прадстаўлена УП «Завод Беліт», якое ўваходзіць у мінскае аб’яднанне «Гарызонт». У г.п. Варапаева працуе завод жалезабетонных вырабаў, які забяспечвае будаўнічыя арганізацыі жалезабетоннымі канструкцыямі.
Транспарт
Праз раён праходзіць аўтатраса Полацк — Вільнюс, чыгункі Полацк — Вільнюс, Варапаева — Друя.
Адукацыя
У сістэме адукацыі раёна 57 устаноў: 12 сярэдніх, 19 базавых, 8 пачатковых школ, раённая гімназія, 16 дзіцячых дашкольных устаноў, Варапаеўская дапаможная школа-інтэрнат, дзіцячы дзяржаўны сацыяльны прытулак. Дзейнічаюць аб’яднанне пазашкольных устаноў і Цэнтр карэкцыйнага развіваючага навучання і рэабілітацыі.
У агульнаадукацыйных школах арганізавана дыферэнцыраванае навучанне (6 ліцэйскіх, 25 профільных класаў і 13 груп, 44 класы і групы з паглыбленым вывучэннем прадметаў, 24 класы і групы з вывучэннем розных прадметаў на павышаным узроўні). Праводзіцца аздараўленне дзяцей. У час летніх канікул у раёне працуе 26 аздараўленчых лагераў дзённага знаходжання, у якіх адпачывае каля 1100 дзяцей, тры лагеры кругласутачнага знаходжання на 75 месцаў, а таксама валанцёрскі і спартыўны лагеры.
Установа адукацыі «Пастаўскі дзяржаўны прафесіянальна-тэхнічны каледж сельскагаспадарчай вытворчасці» рыхтуе спецыялістаў сярэдняга звяна і кадры масавых рабочых прафесій.
Ахова здароўя
Медыцынскае абслугоўванне насельніцтва ў раёне ажыццяўляе ўстанова аховы здароўя «Пастаўская раённая цэнтральная бальніца».
Рэлігія
На Пастаўшчыне жывуць прадстаўнікі праваслаўнай і каталіцкай канфесій, стараверы, засталіся рэшткі ісламу. На тэрыторыі Пастаўскага раёна размешчаны 6 праваслаўных цэркваў. У горадзе Паставы Свята-Мікалаеўская царква (1894), у гарадскім пасёлку Варапаева Свята-Васкрасенская царква, у вёсцы Манькавічы Свята-Успенская царква (пачатак ХХ стагоддзя), у вёсцы Груздава Свята-Прадцечанская царква 1875 г., у вёсцы Асінагарадок Свята-Пакроўская царква (пачатак ХХ стагоддзя), у вёсцы Ласіцы Свята-Пакроўская царква (пачатак ХХ стагоддзя); 6 касцёлаў: у горадзе Паставы касцёл Антонія Падуанскага (1898—1904), у вёсцы Камаі касцёл Яна Хрысціцеля (1603—1606), у вёсцы Дунілавічы Троіцкі касцёл (1769—1773), у вёсцы Лучай касцёл Тадэўша (1766—1778), у гарадскім пасёлку Лынтупы касцёл Святога Андрэя Баболі (1908—1914), адна стараверская царква ў вёсцы Апідамы.
Васіль Іванавіч Друцкі-Любецкі
Васіль Іванавіч Друцкі-Любецкі (нар. каля 1567 — памёр задоўга да 20 студзеня 1595) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын князя Івана Раманавіча (пам. 1567) і княжны Алены Солтанаўны Сакольскай (яе 2-і муж Васіль Цяпінскі, з якім была ў шлюбе ў 1580 г.). Меў братоў Івана (пам. паміж 1581—1586 гг.), Рыгора, сясцёр — Багдану (муж — суддзя гродскі луцкі Астафі Малінскі), Марыну (муж — Пётр Кубліцкі), Аўдоццю (муж — Гермаген Сялява). Праваслаўны.
Паводле падзелу з братам Рыгорам ад 9 лютага 1586, атрымаў «рускія» валоданні роду — часткі ў замку і мястэчку Друцк, двары Відзенічы, Загараддзе, Палонная, Засеклі (з аднайменнымі сёламі), сёлы Гастынічы, Худава, Дакучын, Бяліца, Воўфінічы, Кацэвічы, Лялекі, Арава, Крывое Друцкага княства. З іх Засеклі былі прададзены пісару земскаму аршанскаму Андрэю Васільевічу Варапаю (ліст ад 30.12.1586, актыкаваны 02.01.1587 у аршанскім гродскім судзе). 4 лістапада 1591 атрымаў дэкрэт Галоўнага Трыбунала ВКЛ па справе з Фёдарам Алехнавічам Барэйшам, які прысудзіў яму маёнтак Відзенічы (з в. Худава, Дакучын) Аршанскага павета, няслушна застаўлены князем Юрыем Друцкім-Горскім Ф. Барэйшу.
Паколькі яго маёнткі адышлі брату, верагодна, не пакінуў нашчадкаў. Сумнеўна, каб наогул быў жанатым. Памёр задоўга да 20 студзеня 1595 года. Пахаваны, верагодна, у Прачысценскай царкве Друцкага замка.
Васькова
Васькова — тапонім.
Frogger
Frogger (フロッガー) — відэагульня жанру аркада —  галаваломка, распрацаваная кампаніяй Konami і выпушчаная кампаніямі Sega і Gremlin Industries  для  аркадных аўтаматаў у чэрвені  1981 у  Японіі і ў кастрычніку таго ж года ў  Еўропе. Гульня стала вельмі папулярнай і працягвае перавыдавацца для многіх гульнявых сістэм і камп’ютараў.
Геймплэй
Мэта гульні — дапамагчы жабе перасекчы гульнявы экран з ніжняй часткі ў верхнюю. Поле гульні падзелена на 13 радоў: першы рад — стартавая лінія, з другога па шосты — аўтамабільная дарога, па якой з рознымі скарасцямі ў абодва бакі ездзяць машыны, сёмы — бяспечны ўчастак для перадышкі, з восьмага па дванаццаты — рака з плывучымі злева направа бярвеннямі, выдрамі і кракадзіламі і справа налева групамі чарапах, акрамя таго, на бярвёнах могуць аказвацца змеі і павукі. У трынаццатым, апошнім радзе, размешчана пяць ячэек. Жаба павінна пераадолець дарогу, перабрацца па бярвеннях і чарапахах цераз раку і заняць адну з пяці ячэек. Каб прайсці этап, трэба заняць жабамі па чарзе ўсе пяць ячэек, пасля чаго аўтаматычна пачынаецца новы этап з больш шчыльным і хуткім трафікам, з больш хуткай ракой і з большай колькасцю ворагаў.
Акрамя таго, часам на бярвёнах з’яўляюцца жукі або жабы-самкі, за збіранне якіх налічваюцца бонусныя ачкі.
Гульцу адведзена непасрэднае кіраванне жабай, перамяшчэнне яе пры дапамозе чатырох клавіш па гульнявым полі (наперад-назад, налева-направа).
Жаба гіне, калі заканчваецца адведзены на кожны этап час, а таксама пры сутыкненні з машынай, кракадзілам, выдрай, павуком ці змяёю, пры падзенні ў ваду, пры скачку міма фінішнай ячэйкі ці калі бервяно альбо чарапаха, на якой сядзіць жаба, сплывае за межы экрана. Канца ў гульні няма, пасля кожнага этапу пачынаецца новы, больш складаны. Выніковай мэтай гульні можна назваць дасягненне найбольшай колькасці балаў. Найвышэйшым афіцыйна зарэгістраваным вынікам на цяперашні момант лічыцца 896980 балаў. Рэкорд паставіў амерыканец Пэт Лафайе (Pat Laffaye) 1 студзеня 2010 г. .
Версіі гульні
Розныя версіі гульні выходзілі і працягваюць выходзіць на многіх гульнявых сістэмах і персанальных камп’ютарах:
Сіквелы
Акрамя перавыданняў да Frogger выйшла мноства сіквелаў, сярод іх:
Крытыка
У цэлым Frogger атрымаў вельмі высокія, часта нават максімальна высокія ацэнкі ў многіх рэцэнзіях. Параўнальна невысока былі ацэненыя версіі гульні для Xbox 360, Atari 5200 і Intellivision.
Адрозненні ў версіях гульні
Гульнявы працэс усіх версій гульні ідэнтычны, адрозненні ёсць толькі ў афармленні. Напрыклад, на Sega Genesis правая частка экрана адведзена пад статыстыку — колькасць заробленых пунктаў, гульнявых жыццяў і застаўшагася на праходжанне гульні часу. Фроггер на TRS-80 з’яўляецца адзіным чорна-белым варыянтам гульні (гл. мал.), а на PlayStation 3 — адзіным, дзе класічны выгляд зверху заменены на ізаметрычны від (гл. мал.). Акрамя таго, гульня на TRS-80 праводзіцца ў два заходы, спачатку гулец бачыць толькі тую частку гульнявой лакацыі, дзе жаба перасякае праезную частку, а затым экран пераключаецца на раку (гл. мал.). Xbox 360 — адзіная гульнявая прыстаўка, дзе два ігракі могуць праходзіць узроўні адначасова на падзеленым вертыкальна экране.
Некалькі адрозніваецца ад версіі да версіі афармленне сноўдаючых па шашы машын. Гульнявыя сістэмы ColecoVision, Dragon 32/64, Sega Genesis, MSX, TRS-80 і Xbox 360 прытрымліваюцца віду зверху, як і ў арыгінале на Atari 2600. На SNES і PlayStation 3 выкарыстоўваецца ізаметрычная праекцыя (гл. мал.), а на Game Boy Color машыны намаляваныя ў «профіль».
Сіенская школа жывапісу
Сіенская школа жывапісу — мастацкая школа ў Італіі ў XIII—XVI стагоддзях з цэнтрам у горадзе Сіена.
Зыходзіла з традыцый італа-візантыйскага і гатычнага жывапісу. У перыяд росквіту школы (XIII — першая палова XIV ст.) творы яе майстроў Дуча ды Буанінсенья, Сімоне Марціні, Амброджа Ларанцэці, П’етра Ларанцэці) вызначаліся адухоўленым лірызмам, эмацыянальнай насычанасцю мяккага каларыту, вытанчанасцю лінейнага рытму. Сіенская школа цесна звязана з пошукамі Джота ды Бандоне і творчасцю фларэнційскіх майстроў протарэнесансу. У XV стагоддзі яе адметнымі рысамі былі вытанчаны дэкаратызм, лірычная сузіральнасць, атмасфера казачнасці (Джавані ды Паала). У XVI стагоддзі школа паступова страціла сваё значэнне.
Старая
Назву Стара́я маюць:
Варашылава
Варашылава — тапонім.
Ясевіцкі сельсавет
Я́севіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пліскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Ясевічы.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Пліскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Каралевіцкага і Зашчэсленскага сельсаветаў. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. 15 кастрычніка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Галубіцкага сельсавета.
Бюрэгаван
Бюрэгава́н (Բյուրեղավան) — горад у Арменіі, у Катайкскай вобласці.
Як паселішча заснаваны ў 1945 годзе. З 1945 па 1974 год мястэчка звалася «Арзні». У горадзе ёсць завод крышталю, уласна ад якога і атрымаў сваю назву — «Бюрэгаван». («Бюрэг» — азначае Крышталь, «аван» — азначае «Мястэчка»). У 1974 годзе пасёлак атрымаў статус «пасёлак гарадскога тыпа» і быў перайменаваны ў «Бюрэгаван». У 1994 годзе Бюрэгаван атрымаў статус горада рашэннем Нацыянальнага Сходу Рэспублікі Арменія (Парламент). У савецкі час Бюрэгаван быў буйным прамысловым цэнтрам.
Сяргей Аляксеевіч Мазанік
Сяргей Аляксеевіч Мазанік (нар., ) — беларускі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1999, Пераўтварэнні Ляпунова лінейных дыферэнцыяльных сістэм), прафесар (2000).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1977), дзе і працуе. Навуковыя працы па звычайных дыферэнцыяльных ураўненнях і методыцы выкладання матэматыкі. Распрацаваў і дастасаваў метад пераўтварэнняў Ляпунова да даследавання лінейных дыферэнцыяльных ураўненняў. Пабудаваў тэорыю прыводных і асімптатычна эквівалентных алгебра-дыферэнцыяльных сістэм.
NGC 5351
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бярава
Бя́рава (, Бярово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Ібрагім Бубакар Кейта
Біяграфія
Нарадзіўся 29 студзеня 1945 года ў Французскім Судане (цяпер Малі). Пасля заканчэння ліцэя ў Парыжы, затым у Бамако, вучыўся ў сталіцы Сенегала Дакары, затым у сталіцы былой метраполіі Парыжы. З’яўляўся прафесарам паліталогіі і гісторыі.
Спачатку працаваў у фондзе развіцця ў Малі ад ЕС. Супрацоўнічаў у грамадскіх арганізацыях у Малі, Нігеры і Буркіна-Фасо.
16 верасня 2002 года Кейта быў абраны спікерам парламента Малі.
Памёр 16 студзеня 2022 года.
Уэльскі Троіцкі ўніверсітэт Святога Давіда
Уэльскі Троіцкі ўніверсітэт Святога Давіда (University of Wales Trinity Saint David) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з кампусамі ў гарадах Кармартэн, Суонсі і Лампетэр.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мае тры кампусы ў Паўднёва-Заходнім Уэльсе: у Кармартэне, Лампетэры і Суонсі, чацвёртым кампусам у Лондане і навучальнымі цэнтрамі ў Кардыфе і Бірмінгеме.
Універсітэт узнік у выніку зліцця двух старэйшых вышэйшых навучальных устаноў Уэльса - Уэльскага Універсітэта і Троіцкага ўніверсітэцкага каледжа ў 2010 годзе. 1 жніўня 2013 года ўніверсітэт аб'яднаўся з Суонскім сталічным універсітэтам.
Патронам універсітэта з'яўляецца прынц Уэльскі.
Навуць
Назву На́вуць маюць:
Ражнова
Ражнова — тапонім.
Рыжаўка
Рыжаўка — тапонім.
Дэвід Чылтан Філіпс
Дэвід Чылтан Філіпс, барон Філіпс з Элсміра (David Chilton Phillips, Baron Phillips of Ellesmere;, Элсмір, Англія — , ) — брытанскі біёлаг, біяфізік, першапраходзец структурнай біялогіі. Прафесар Оксфардскага ўніверсітэта (эмерыт), член Лонданскага каралеўскага таварыства (1967) і замежны член Нацыянальнай АН ЗША (1985). Лаўрэат прэміі Вольфа па хіміі (1987).
Біяграфія
Вучыўся ва Універсітэцкім каледжы Кардыфа (цяпер Кардыфскі ўніверсітэт). У 1944 годзе паступіў афіцэрам у Каралеўскі флот і служыў на авіяносцы HMS Illustrious. Дэмабілізаваўся ў 1947 годзе і вярнуўся ў Кардыф, дзе працягнуў вучобу і прыступіў да даследаванняў для атрымання доктарскай ступені — займаўся пад кіраўніцтвам Артура Уілсана. З 1951 па 1954 год працаваў у Нацыянальных даследчых лабараторыях у Атаве. Затым у Вялікабрытаніі — у Даследчай лабараторыі Дэйві-Фарадэя ў Нобелеўскага лаўрэата Уільяма Лорэнса Брэга. З 1966 года прафесар малекулярнай біяфізікі Оксфардскага ўніверсітэта, з 1990 года ў адстаўцы (эмерыт). З 1976 па 1983 год біялагічны сакратар і віцэ-прэзідэнт Лонданскага каралеўскага таварыства. У 1979—1985 гадах — Fullerian Professor of Physiology. Сярод яго вучняў — І. Джонс, Майкл Стэрнберг, Джэнет Тортан. У 1994 годзе атрымаў пажыццёвае пэрства.
Дыяна-Арэнціна
Дыяна-Аренціна (Diano Arentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 684 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 18013. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Margherita d'Antiochia.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Calypso bulbosa
Calypso bulbosa — від кветкавых раслін з сямейства, прадстаўнік манатыпнага роду Calypso.
Батанічнае апісанне
Гэта лістападны шматгадовы травяністы геафіт з круглым яйцападобным клубнем як шматгадовым органам. Мае падоўжаныя карані. Звычайна вышыня расліны складае ад 8 да 20 см. Унізе ёсць толькі адзін лісток на ножцы да 7 см. Ліставая пласціна ад эліптычна-ланцэтнай да яйцападобнай формы, да 6 см у даўжыню і да 5 см у шырыню; верхні бок ліста цёмна-зялёны, а ніжні — пурпурны. Сцябло пакрытае ў аснове некалькімі похвамі лісця і мае адну кветку. Цвіце расліна пурпурна-ружовай двухполай кветкай. Высунутыя пялёсткі і чашалісцікі маюць ружовы або пурпурны колер, ад 10 да 12 міліметраў у даўжыню і ад 2 да 4 міліметраў у шырыню. Губа (labellum) ад белага да ружовага колеру з ружовымі або жоўтымі плямамі. Маецца шырокая боцікападобная паражніна на спіне ў даўжыню прыкладна ад 15 да 25 міліметраў. Шпора адсутнічае. Кветка слаба пахне ваніллю. Цвіце пасля раставання снегу, з красавіка па чэрвень. Каробачка ад эліпсоіднай да ланцэтнай формы, 2-3 × 1-1. 5 см. 2n = 28.
Асяроддзе пражывання
Расце ў субарктычных і паўночных ўмераных зонах Паўночнага паўшар’я. У Еўропе расце ў Фінляндыі, Швецыі і Расіі. У Азія — у Кітаі, Манголіі, Карэі, Японіі. У Паўночнай Амерыцы сустракаецца ўКанадзе і ЗША (поўнач і Скалістыя горы).
Расліна была знойдзена ў хваёвых тайговых барэальных лясах. Расце на багатых кальцыем глебах у напаўадкрытых лясах, у асноўным іглічных або рэдка ў змешаных лясах.
Выкарыстанне
У Расіі яго збіраюць з дзікай прыроды для садоўніцтва, але культываваць у садках немагчыма.
Клубні (даволі маленькія) ядомыя ў сырым або прыгатаваным выглядзе. Індзейцы Паўночнай Амерыкі ўжывалі клубні C. bulbosa. Клубні жавалі або высмоктвалі кветкі пры лячэнні лёгкай эпілепсіі.
Пагрозы і ахова
Гэта расліна залежыць ад снежнага покрыва зімой, таму што бутоны знаходзяцца на паверхні. Калі снегу не будзе, бутоны вымерзнуць, і, такім чынам, змяненне клімату можа прадстаўляць пагрозу для віду. Змяненне клімату можа пагражаць папуляцыі Паўднёвай Фінляндыі. Напады палёвак таксама могуць быць пагрозай. У Расіі найбольшую пагрозу ўяўляе высечка лясоў, будаўніцтва ліній электраперадач, здабыча кар’ераў і збор гэтага віду для гандлю.
Гэты від уключаны ў дадатак B Канвенцыі аб міжнародным гандлі відамі дзікай фаўны і флоры, якія знаходзяцца пад пагрозай знікнення (CITES). Расліна таксама ўнесена ў дадатак II. У Расіі від мае статус CR і ахоўваецца амаль ва ўсіх рэгіёнах еўрапейскай часткі. У Швецыі ён класіфікуецца як уразлівы і абаронены нацыянальным заканадаўствам. У Фінляндыі ён класіфікуецца як ўразлівы.
Таскана
Таскана (Toscana, T(h)uscia, Hetruria) — адміністрацыйны рэгіён у Італіі. Сталіца рэгіёна — Фларэнцыя. Плошча — 22,990 км², насельніцтва — 3.516.296 жыхароў.
Геаграфія
На паўночным захадзе Таскана мяжуе з Лігурыяй, на поўначы з Эміліяй-Раманья, на ўсходзе з Марка і Умбрыяй, на поўдні з Лацыа. 320 км узбярэжжа на захадзе абмываюцца Тырэнскім морам. Тэрыторыя ўзгорыстая на дзве траціны і гарыстая на чвэрць. Толькі 8,4 % тэрыторыі роўная, даліна ракі Арно.