cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чэмпіянат свету па шашэйных велагонках 2015
Чэмпіянат свету па шашэйных велагонках 2015 года прайшоў у амерыканскім Рычмандзе. Ён стартаваў 20 верасня каманднымі гонкамі, а завяршыўся 27 верасня групавой гонкай у мужчын. У рамках чэмпіянату былі праведзены шашэйныя групавыя гонкі і індывідуальныя гонкі на час з раздзельнага старту сярод мужчынскай эліты, жаночай эліты і мужчын ва ўзросце да 23 гадоў, а таксама сярод юніёраў абодвух палоў. Таксама ў першы дзень чэмпіянату прайшла камандная гонка на час у жанчын і мужчын, у рамках якой удзельнікі выступалі за свае прафесійныя каманды, а не ў складзе нацыянальных зборных.
Праграма чэмпіянату
Час мясцовы (UTC-4).
Готфрыд Эрнст Гродэк
Готфрыд Эрнст Гродэк (Годфрыд Эрнэст Гроддэк, Gottfried Ernst Groddeck, Godfryd Ernest Groddeck; 1762—1825, па іншых звестках 1826) — філолаг-класік нямецкага паходжання, спецыяліст па старажытных мовах, прафесар Віленскага ўніверсітэта.
Біяграфія
Родам з Гданьска. Вучыўся ў Гётынгенскім універсітэце, які скончыў у 1786 годзе. Доктар філасофіі. Быў выхавальнікам, затым бібліятэкарам князя Чартарыйскага ды ўсходазнаўца і пісьменніка В. І. Сянкоўскага. Меў вялікі горб, што адбілася ва ўспамінах сучаснікаў аб ім.
Заняўшы ў 1804 годзе кафедру класічнай філалогіі Віленскага ўніверсітэта, выкладаў старажытнагрэчаскую і лацінскую мовы, антычную літаратуру. Член універсітэцкага цэнзурнага камітэта ў 1806—1814 гадах. Як вучоны і педагог аказаў вялікі ўплыў на фарміраванне поглядаў І. Лялевеля і філаматаў. Асабліва вядомы тым, што адхіліў магістарскую дысертацыю Адама Міцкевіча, — як мяркуюць, з-за неразборлівага почырку і арфаграфічных памылак.
Адначасова з 1804 года загадваў бібліятэкай універсітэта. Дзякуючы яму бібліятэка стала больш даступнай. З 1815 пачалася выдача кніг на дом супрацоўнікам універсітэта, студэнтам, служачым Віленскай навучальнай акругі, настаўнікам гімназіі. Бібліятэка была перанесеная ў Малую залу, дзе было абсталявана 90 чытацкіх месцаў. Па ініцыятыве Гродэка пачалося складанне каталогаў на картках — спачатку алфавітнага, затым сістэматычнага.
Сябра Каралеўскага таварыства ў Гётынгене, майстар ложы «Zum Guten Hirten». Ганаровы сябра ложы «Паўночная паходня» ў Мінску, масон 7-й ст. у 1820; ганаровы сябра ложы «Шчаслівага Вызвалення» ў Нясвіжы, масон 7-й ст. у 1820, майстар ложы «Добры Пастар» у Вільні.
Незадоўга да смерці прыехаў у вёску Кіявец (недалёка ад Ракава) ва ўладанне Канстанцыі Ласкай з Гродэкаў. У час гэтай паездкі ён заразіўся пнеўманіяй і памёр праз некалькі дзён 11 красавіка 1825 года. Пахаваны на могілках у Кіявец (Беларусь).
Працы
Аўтар мноства работ па класічнай археалогіі, літаратуры і гісторыі на лацінскай, нямецкай і польскай мовах. Артыкулы і рэцэнзіі публікаваў у розных перыядычных выданнях. Пісаў па пытаннях міфалогіі, мовы, літаратуры, гістарыяграфіі, нумізматыкі, педагогікі. Выдаваў са сваімі каментарамі сачыненні старажытнагрэчаскіх і рымскіх аўтараў. Найважнейшыя працы:
Мроя (гурт)
«Мроя» — беларускі рок-гурт.
Гісторыя
Гурт «Мроя» заснаваны ў 1981 годзе студэнтамі другога курса Мінскай мастацкай вучэльні Лявонам Вольскім і Уладзімірам Давыдоўскім. Вольскі спяваў ды граў на польскім сынтэзатары-іёніцы, Давыдоўскі спачатку граў на бас-гітары, потым — на барысаўскай «Фарманце». Неўзабаве да гурта далучыўся школьны знаёмы Давыдоўскага Юрась Ляўкоў, які пачаў граць на бас-гітары. Потым далучыўся аднагрупнік Вольскага Алег Дземідовіч і пачаў граць на барабанах. Гурт спачатку ўзяў назву «Эскалатор». Першы канцэрт адбыўся 7 лістапада 1981 года. Спачатку песні ствараліся і выконваліся па-руску, але паступова гурт перайшоў на беларускія песні. Музычны стыль фармаваўся пад уплывам такіх гуртоў, як «The Beatles» і «Машина времени». Рэпетыцыі праводзіліся спачатку ў цесным пакойчыку ў вучэльні, потым у розных службовых памяшканнях (нават у вёсцы Дзегцяроўка). У 1984 годзе «Мроя» выступіла з вулічным канцэртам у Траецкім прадмесці, на якім прысутнічаў Піт Паўлаў. У 1985 годзе, пасля заканчэння вучэльні Лявона, Уладзіміра і Алега забралі на тэрміновую службу ў войска. Улетку 1986 года гурт сабраўся зноў. На першых этапах гурт запісаў некалькі альбомаў на магнітных касетах, актыўна канцэртаваў, рэпетыцыі праходзілі ў сутарэннях Дому літаратара. У 1987 годзе «Талака» зладзіла паход супраць будаўніцтва Дзвінскай ГЭС, у якім прынялі ўдзел і музыкі «Мроі». За гэты ўдзел іх пазбавілі магчымасці рэпетаваць у Доме літаратара. У 1989 годзе — падчас перабудовы, «Мроя» запісала альбом на перасоўнай студыі «Мелодыя» «Дваццаць восьмая зорка», гукарэжысёрам якога быў Аляксандр Шцільман. Пасля зыходу Уладзіміра Давыдоўскага 10 верасня 1989 года тры гады ў гурце граў Венедыкт Конеў-Пятушкевіч. 24 верасня 1989 года гурт выступіў на фестывалі «Чырвона рута» ў Чарнаўцах, дзе выканалі песні «Шмат», «Аўстралійская полька» ды «Мама-мафія». Напрацягу 1992—1993 гадоў у гурце змянілася некалькі гітарыстаў, якія не адпавядалі стылістыцы «Мроі». У 1993 годзе пры дапамозе Згуртавання беларусаў свету на кампакт-касетах выйшаў зборнік «Выбраныя песьні 1989—1993», у які ўвайшлі новыя песні. Часткова з-за рознагалоссяў у самім гурце, часткова з-за канкурэнцыі з боку іншых — больш маладых гуртоў у верасні 1994 года ўдзельнікі «Мроі» прыпыняюць працу з-за фармальных прычын. Праз пэўны час было прынятае рашэнне ўзяць назву «N.R.M.» і змяніць музычны стыль.
У 2009 годзе на юбілейным, 20-м «Басовішчы» гурт часова адрадзіўся дзеля выканання некалькіх старых песняў у аўтэнтычнай вопратцы. У гэтым жа годзе «БМА-group» зрабіла перавыданне альбома «Дваццаць восьмая зорка» на CD, у якое ўключыла дзьве дадатковыя песні і відэа з канцэрту ў 1993-м годзе.
Альбомы
Усе альбомы студыйныя. Першыя два альбомы пазней не выдаваліся.
Супольныя праекты
У праект «Рок супраць рэвалюцыяў» увайшлі дзве песні, якія не трапілі ў альбомы, у запісе ўдзельнічаў Піт Паўлаў.
Шабалін
Шабалін (Шабалин, Шебалин) — рускае і бурацкае прозвішча.
Вера Сцяпанаўна Чумак
Вера Сцяпанаўна Чумак (нар. ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1980 годзе БПІ (выкладчыкі С. Д. Філімонаў, Д. П. Кудраўцаў, А. А. Воінаў, В. І. Гусеў, Равяка). У 1980—1988 гадах працавала ў «УНДПІэнергапрам», у 1988—1992 гадах у інстытуце «Белжылпраект», у 1993—1996 гадах у інстытуце «Белмясцпрампраект», у 2000 годзе ў «БудаФТ», у 2001—2003 гадах у «Энергадызайнпраекце»; у 2003—2007 гадах у ТАА «Канцэптпраект»; у 2008 годзе у ААТ «Праектныя рашэнні».
Член Саюза архітэктараў з 1986 года.
Творчасць
Асноўныя працы: Волжская ЦЭЦ-2, Мінская ЦЭЦ-4 (1982—1984; сааўтары Я. Я. Шапавалаў — кіраўнік праекта, A. Бегуноў), праект рэканструкцыі квартала «Залатая горка» (сааўтары А. А. Беразоўскі — кіраўнік праекта, А. Фактаровіч); рэканструкцыя санаторыя «Беларусь» у г. Друскінінкай, Літва (сааўтары А. А. Беразоўскі — кіраўнік праекта, Д. Афанасьеў); рэканструкцыя будынка «палітасветы» па вул. Я. Купалы, 21 у г. Мінск у Палац культуры ветэранаў вайны і працы з распрацоўкай інтэр’ераў будынка (сааўтары А. А. Беразоўскі — кіраўнік праекта, Д. Афанасьеў); рэканструкцыя жылога комплексу ў Варшаве па і будынкі пасольства ў Польшчы (сааўтар Д. Афанасьеў); спартыўныя і судзейскія трыбуны спорткомплекса «Раўбічы» на вяслярным канале (сааўтар Д. Афанасьеў); рэканструкцыя пасольства Беларусі ў Італіі, г. Рым (2000; сааўтар A. Філіповіч); рэканструкцыя будынка пасольства ў Ізраілі, г. Тэль-Авіў (2000; сааўтар A. Філіповіч); Калінінградская ЦЭЦ-2, прамбаза; жылы дом па вул. Румянцава (сааўтары А. Ф. Канцараў — кіраўнік праекта, Н. Касатонава); рэканструкцыя будынка гасцініцы «Турыст» (кіраўнік праекта А. Ф. Канцараў); шматпавярховы надземны гараж па вул. Лук’яновіча ў Мінску (кіраўнік праекта А. Ф. Канцараў); гандлёва-офісны будынак па пр. Дзяржынскага (кіраўнік праекта А. Ф. Канцараў); рэканструкцыя квартала па вул. К. Чорнага ў Мінску (2004; кіраўнік праекта А. Ф. Канцараў); перапрафіляванне будынка па вул. Ціміразева, 9 у Мінску (кіраўнік праекта А. Ф. Канцараў); яхт-клуб на Дняпроўскай прыстані ў Кіеве, Украіна (2007; кіраўнік праекта М.  Сусько); рэканструкцыя лячэбнага корпуса з прыбудовай аперацыйнага корпуса ў Архангельску (2008—2009); Царква Свята-Ціхвінскага праваслаўнага манастыра ў п. Чонкі Гомельскай вобласці (2007—2008).
Сульфід мыш’яку
Сульфід мыш'яку — неарганічнае бінарнае злучэнне мыш'яку і серы:
Любоў Міхайлаўна Панчанка
Любоў Міхайлаўна Панчанка (Любов Михайлівна Панченко; 2 лютага 1938, в. Яблунька, Кіеўская вобласць, УССР — 30 красавіка 2022, Кіеў, Украіна) — украінская мастачка-мадэльер, ганаровая грамадзянка горада Бучы, лаўрэат прэміі імя В. Стуса (2001), член Саюза Украінак. Належала да групы мастачак-шасцідзесятніц, якія адраджалі ўкраінскую культуру ў часы хрушчоўскай адлігі. Памерла ў выніку акупацыі Бучы расійскімі войскамі ў 2022 годзе.
Біяграфія
Нарадзілася мастачка 2 лютага 1938 года ў сяле Яблунька (з 1966 года — у межах пасёлка Буча, цяпер частка горада Буча), што на Кіеўшчыне.
У канцы 1950-х скончыла Кіеўскае вучылішча прыкладнога мастацтва (аддзел вышывання). Пасля працавала ў кравецкай майстэрні і адначасова пашырала свае гарызонты пазнання мастацтва, захапілася лінарытам.
У 1968 годзе паступіла на вячэрняе аддзяленне факультэта графікі Украінскага паліграфічнага інстытута імя І. Фёдарава.
У 1960-я гады наведвала Клуб творчай моладзі «Сучаснік», стала членам літаратурнай секцыі «Брама».
Любоў Панчанка працавала ў праектна-канструктарскім тэхналагічным інстытуце мастачкай-мадэльерам і ў Рэспубліканскім Доме мадэляў. На той час прыпадае росквіт яе яркага таленту: яна стварае серыю акварэляў, мадэлі адзення, узоры гафту, графічныя застаўкі да кніг, жывапісныя палотны. Нямала распрацовак яе вышывак публікаваліся ў часопісе «Савецкая жанчына».
Жыла ў Лясной Бучы.
30 красавіка 2022 года, паводле паведамлення гарадскога галавы горада-героя Украіны Буч ы Анатоля Федарука, Любоў Міхайлаўна памерла ў бальніцы на 85-м годзе жыцця, пасля месяца галадоўкі ў акупаванай Бучы. «Жанчына адышла ў вечнасць на 85-м годзе жыцця. Любоў Панчанку не змаглі зламаць у КДБ, але мастачка вельмі пацярпела падчас новага расійскага нашэсця».
Пахавана 2 мая 2022 года ў Бучы, на Яблунскіх могілках, побач з магілай свайго мужа, мастака Аляксея Алейніка.
Выставы
У 2008 годзе ў Нацыянальным музеі літаратуры Украіны экспанавалася юбілейная выстава любові Панчанкі — больш за 150 твораў: жывапіс, графіка, аплікацыя. Яўген Сверсцюк, праваабаронца, пісьменнік тады заўважыў: «Гэтыя працы відавочна нясуць пячатку геніяльнасці. Яна жыве ў сваім свеце, яна адкрывае нам гэты свет».
Зараз працы Панчанкі можна ўбачыць у прыватных калекцыях яе сяброў, а таксама ў Музеі Шасцідзесятніцтва у Кіеве.
Гераіня арт-гульні
У 2021 годзе Саюз украінскіх аніматараў стварыў серыю інтэрактыўных навэл «60. Страчаныя скарбы». Гэта праект пра мастачак-шасцідзесятніц, якія супрацьстаялі таталітарнаму рэжыму і падвяргаліся рэпрэсіям з боку савецкай улады.
Украінскія аніматары стварылі гульню праект з мінігры, галоўнай гераіняй якой стала Любоў Міхайлаўна Панчанка.
Гераіня фотадакументальнай выставы «Камунізм=Рашызм»
Мастачка з’яўляецца адной з гераінь фотадакументальнай выставы «Камунізм=Рашызм», якую распрацаваў Архіў нацыянальнай памяці. Выстава «Камунізм = Рашызм» — гэта 13 гісторый пра ўкраінцаў ХХ і ХХІ стагоддзяў, якія пацярпелі ад савецкай і расійскай улады. Гісторыі выбраны не выпадкова — яны праводзяць паралель паміж злачынствамі камунізму і рашызму.
Манцы
Манцы́ (, Манцы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шарашэўскага сельсавета.
Грэта Гарба
Грэта Гарба, народжаная Грэта Луіса Густафсан (, Стакгольм —, Нью-Ёрк) — шведская і амерыканская.
Дзяцінства і юнацтва
Грэта Луіса Густафсан нарадзілася ў беднай сям’і. Калі Грэце было 14, загінуў бацька, і дзяўчына мусіла пакінуць школу і пайсці працаваць ў стакгольмскі ўнівермаг «Пуб». Там заўважылі яе яркае аблічча і запрасілі зняцца для каталога «Тавары поштай», а потым і для трох рэкламных ролікаў. Як раз тады ў Грэты прачнулася цікавасць да тэатра. У 1922 годзе атрымала стыпендыю на навучанне ў Школе драматычнага майстэрства першай сцэны краіны, Каралеўскага драматычнага тэатра, які часцей завецца проста «Драматэн».
Галівуд
На пачатку 1920-х гадоў Грэта Гарба перабралася ў Галівуд. Яе дэбют адбыўся ў 1926 годзе ў меладраме «Паток», але сапраўдны прарыў здарыўся пасля стужкі «Плоць і д’ябал». На здымках гэтага фільма ў Грэты Гарба пачаўся раман з Джонам Гілбертам. У 1927 годзе яны разам сыгралі ў стужцы «Каханне». Аднак, у тым самым годзе Грэта пакінула Джона Гілберта чакаць яе пры алтары -- шлюб скончыўся, не паспеўшы пачацца. Магчыма, менавіта падчас гэтага раману, які прыцягваў шмат увагі публікі, у Гарба ўзнік недавер да Галівуда і друку. Яна не давала інтэрв’ю, не бывала на сваіх прэм’ерах.
За 20 гадоў Грэта паспела сыграць 27 роляў, сярод якіх — Мата Хары, каралева Хрысціна, Ганна Карэніна, камуністка Ніначка. У 1941 годзе, на вяршыні славы, 36-гадовая зорка раптоўна і без тлумачэнняў пакінула Галівуд. Яна пасялілася ў Нью-Ёрку, вяла сціплае жыццё і хавалася ад публікі.
У 1954 годзе актрысу ўзнагародзілі ганаровай прэміяй «Оскар» «за незабыўныя экранныя выступленні».
У 1990 годзе ў Нью-Ёрку вялікая актрыса памерла ад пнеўманіі. Праз 9 гадоў парэшткі Грэты Гарба перавезлі ў Швецыю і пахавалі на могілках Скугсшуркугордэн у Стакгольме.
Фільмаграфія
Сярод фільмаў «Чароўная жанчына» (1928), «Каралева Крысціна» (1933), «Ганна Карэніна» (1935), «Дама з камеліямі» (1937) і іншыя.
Віцебскія лабазы
Віцебскія лабазы — будынкі XVIII стагоддзя ў Віцебску, размешчаныя па адрасе вул. Чайкоўскага, 3, 5. Помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Узведзена з цэглы ў 1774 годзе паводле ўзорнага праекту на правым беразе р. Заходняя Дзвіна. Збудаванне прызначалася для гандлю і захавання зерня, мукі і інш.
У 1990-я ў ім знаходзяцца ваенныя медыцынскія склады.
Архітэктура
Цэнтральны і два бакавыя будынкі прамавугольныя ў плане, злучаныя праезнымі аркамі, галоўнымі фасадамі арыентаваны на параходную прыстань, адкуль дастаўляліся тавары (захаваліся як асобныя будынкі цэнтральны і правы бакавы). Цэнтральны корпус — двухпавярховы, на галоўных восях сіметрычна вылучаныя два арачныя праёмы, паміж якімі — пілястры на ўсю вышыню будынка. Бакавыя карпусы — аднапавярховыя, кампазіцыя галоўных фасадаў такая ж: сіметрычна размешчаныя тры шырокія аркі, фланкіраваныя пілястрамі, паміж аркамі невялікія квадратныя аконныя праёмы. Дваровыя фасады карпусоў рытмічна расчлянёныя пілястрамі і прамавугольными аконнымі праёмамі. У XIX ст. ў будынку захоўваліся саляныя запасы для аптовага гандлю.
NGC 7390
NGC 7390 (іншыя абазначэнні — PGC 69837, MCG 2-58-20, ZWG 430.20) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міхаіл Мікалаевіч Святаполк-Мірскі
Міхаіл Мікалаевіч Святаполк-Мірскі (1870—1938) — князь, сын Мікалая Іванавіча з роду Святаполк-Мірскіх, апошні ўладальнік Мірскага замка. Камергер, стацкі саветнік, расійскі павераны ў справах у Сафіі.
Напярэдадні кастрычніцкай рэвалюцыі знаходзіўся на дыпламатычнай службе ў Лондане. Пасля падпісання Рыжскай мірнай дамовы 1921 вярнуўся ў Заходнюю Беларусь каб аднавіць бацькоўскую спадчыну. Паколькі бацькоўскі маёнтак у Міры быў разбураны падчас вайны, то ў 1922 годзе пачаў рэстаўрацыйныя работы ў Мірскім замку, якія працягваліся да самай смерці князя.
За перыяд 1922—1929 гадоў была поўнасцю адноўлена паўднёва-заходняя вежа, муроўка сцен усходняга корпуса палаца. Пасля эканамічнай дэпрэсіі з 1934 па 1939 было адноўлена пяць пралётаў усходняга крыла палаца і дзве вежы: паўднёва-ўсходняя і частка паўночна-заходняй. У замак была падведзена вада і электрычнасць, працавала каналізацыя і тэлефон. На паўднёвай вонкавай замкавай сцяне быў уладкован невялікі гаўбечак, які стаў для князя любімым месцам зацішку. Аднаўленчыя працы, якія праводзіў князь Міхаіл Мікалаевіч, сталі першымі рэстаўрацыйнымі працамі за ўсю гісторыю замка.
Тыгр
Тыгр (Panthera tigris) — драпежная жывёла з сямейства кашачых. Тыгр займае ганаровае месца сярод буйных драпежнікаў.
Апісанне
Два асноўныя і самыя буйныя падвіды тыгра — індыйскі (бенгальскі) і амурскі (сібірскі) — маса самцоў складае 180—275 кг, але ў асобных выпадках маса можа перавышаць 300 кг. Даўжыня цела тыгра без хваста ў залежнасці ад падвіду вагаецца ад 1,4 да 2,8 м, хваста ад 60 да 110 см. Вышыня ў карку да 1,15 м. Звычайны дарослы самец у прыродзе важыць у сярэднім 200—240 кг (бенгальскі каля 220 кг, амурскі каля 225 кг, бенгальскі ў паўночнай Індыі і Непале каля 240 кг) пры даўжыні цела 2,9 — 3 м разам з хвастом і ў карку 95 — 102 см. Маса самак складае 100—180 кг, у асобных выпадках да 200 кг. Сярэдняя — 130—150 кг пры даўжыні цела карацей чым у самца на 30 — 45 см. Самкі ў сярэднім меншыя за самцоў, прадстаўнікі паўночных відаў тыграў буйнейшыя за паўднёвых.
Распаўсюджанне
Тыгр — від выключна азіяцкі. Яшчэ некалькі стагоддзяў назад вобласць яго рассялення дасягала Казахстана і Паўночнага Ірана. Цяпер на большай частцы ранейшага арэала тыгры знішчаныя; найбольшыя папуляцыі захаваліся ў Індыі і Індакітаі. У межах Расіі невялікая папуляцыя тыграў жыве толькі на Далёкім Усходзе, у Прыморскім краі. Сёння сустрэць тыгра ў яго натуральным жыццёвым асяроддзі — вялікая рэдкасць.
Агульнае пагалоўе віду ў прыродзе ацэньваюць у 4000-6500 асобін.
Экалогія
Тыгры насяляюць розныя мясціны, уключаючы мангравыя балоты і бамбукавыя гушчары ў тропіках, густыя лясы ў халаднейшых абласцях, голыя камяністыя сопкі і тайгу на поўначы. У гарах яны падымаюцца вышэй 3000 м над узроўнем мора. У залежнасці ад дастатку мясцовай фаўны, індывідуальная паляўнічая тэрыторыя аднаго дарослага тыгра займае ад 200 да 3000 км2.
Здабычай тыгру служаць капытныя (дзікі, алені, казулі) і шмат якія іншыя жывёлы, уключаючы малпаў, чарапах, неядавітых змей, рыбу, крабаў, жаб і насякомых.
Размнажэнне
Калі не лічыць шлюбнага сезона і перыяду матчынага догляду за патомствам, у тыграў адзіночны спосаб жыцця. Спараванне адбываецца без асобай сезоннасці, але часцей за ўсё зімою. Цяжарнасць працягваецца 102—106 дзён. Тыгрыца нараджае, звычайна, раз на 2 гады. У адным кодле звычайна па 2-4 тыграня. Дзіцяняты жывуць з маці першыя 2-3 гады. Палавая сталасць надыходзіць у 3-4 гады ў самак і ў 4-5 гадоў у самцоў, хаця ў заапарках дапускаюць да размнажэння і двухгадовых. За ўсё сваё жыццё самка прыносіць 10-20 тыгранят, з якіх выжывае меншая частка. Пражыць тыгр можа да 26 гадоў.
Спосаб жыцця
Тыгры маюць спосаб жыцця адзіночак, яны трымаюцца пэўнай тэрыторыі лесу, якую пільна ахоўваюць ад тыграў-суседзяў. Гэта актыўныя драпежнікі, якія не ядуць трупаў. Тыгр аддае перавагу свежаму мясу і палюе звычайна на капытных сярэдняга памеру — аленяў, казуль, дзікоў. Галоўны вораг тыгра — голад. Кожная асобіна патрабуе вялікіх паляўнічых угоддзяў. Многія тыгры гінуць праз недахопу ежы ці праз вострую канкурэнцыю за паляўнічыя ўчасткі. Звычайна тыгры пазбягаюць людных месцаў і не спакушаюцца лёгкай здабычай накшталт свойскай жывёлы. І толькі там, дзе людзі выцясняюць тыграў з іх тэрыторыі, яны могуць нападаць на буйвалаў, нават коз і сабак у будках.
Тыгры-людаеды
Параненыя і старыя звяры, няздольныя паляваць на хуткіх аленяў, могуць зрабіцца людаедамі. У мінулыя стагоддзі, калі колькасць тыграў была вялікай, у Індыі выпадкі людаедства фіксавалі нярэдка. Сёння людаеды толькі каля 3 тыграў з 1000.
Тыгр у культуры
У міфаэпічных уяўленнях жыхароў Сярэдняй Азіі і Індакітая тыгр часта выступае як цар звяроў і гаспадар лесу. У Паўднёва-Усходняй Азіі вядомы як дух гор і пячор. У Кітаі тыгр шанаваўсяся не толькі як цар звяроў, але і як пострах дэманаў (у прыватнасці тых, якія прыносілі хваробы). Вялікія чараўнікі, якія застрашвалі дэманаў, часта маляваліся седзячы на тыгры. Каракалпакскія жанчыны лічылі, што пазбавіцца бясплоднасці можна смакаваннем кавалачка тыгрынага мяса, ушаноўваннем яго слядоў, скокамі праз яго скуру. Узбекскія жанчыны акружалі асабістай пашанай паляўнічага, які забіў тыгра.
У міфалогіях распаўсюджаны вобраз тыгра-пярэваратня. Ад шлюбу жанчыны з тыграм вядуць свой радавод многія плямёны. «Тыгрыныя» назвы некаторых індыйскіх народаў, эпітэты ўзору «чалавек-тыгр» дазваляюць казаць пра старажытнае ўшанаванне тыгра як татэмнай жывёлы. У Кітаі вобраз белага тыгра суадносіўся з захадам, восенню і зямной стыхіяй, часам з тыграм суадносіўся пэўны месяц года. У хрысціянстве тыгр разглядваўся як эмблема Хрыста. Тыгр у бамбукавым гаі сімвалізуе ў японскай традыцыі чалавецтва, апантанае злом.
Падвіды
Вылучаюць дзевяць падвідаў тыграў, тры з якіх ужо вымерлі:
Аксіды медзі
Існуюць тры аксіды медзі:
Рауль Валенберг
Рау́ль Ва́ленберг (Raoul Gustav Wallenberg; —1947?) — шведскі дыпламат, намаганнямі якога ў часы Другой сусветнай вайны былі выратаваныя дзесяткі тысяч яўрэяў з акупаванага нацыстамі Будапешта.
Дзяцінства і юнацтва
Рауль Валенберг нарадзіўся ў сям'і банкіраў, дыпламатаў і палітыкаў. Бацька загінуў яшчэ да таго, як ён нарадзіўся. Рауль быў адзіным унукам свайго дзеда, і той дбаў аб яго адукацыі. Яшчэ хлопчыкам яго адправілі вывучаць замежныя мовы ў Германію, а потым у Англію і Францыю. Ён быў вельмі здольны да моў, цікавіўся гісторыяй і падзеямі ў свеце. Са сваім дзедам Рауль амаль што не сустракаўся, бо той працаваў спачатку паслом у Японіі, а потым у Канстанцінопалі, але яны ліставаліся. Для развіцця Рауля гэта быў важны матыў — заўсёды апраўдваць спадзяванні свайго дзеда.
У 1931 годзе Рауль паехаў вучыцца ва ўніверсітэт штата Мічыган у ЗША на факультэт архітэктуры. Атрымаўшы адукацыю, ён практыкаваўся спачатку ў адной шведскай кампаніі ў Паўднёвай Афрыцы, а потым у банку ў Хайфе, у тагачаснай Палесціне. У Хайфе, дзе Рауль жыў у пансіёне для артадаксальных іудзеяў, ён зразумеў, якую пагрозу нясе яўрэям нацызм: у той час у горад прыязджала шмат маладых людзей, якія ўцякалі з Германіі ад фашысцкага ўціску.
У 1939 годзе Рауль Валенберг вярнуўся ў Швецыю і заняўся экспартам і імпартам прадуктаў харчавання. Падчас сваіх дзелавых паездак у Германію Рауль атрымаў вялікі досвед працы з нямецкімі служачымі. Пазней гэтыя веды вельмі яму дапамогуць.
Вайна
У снежні 1944 года амерыканскія ўлады ўтварылі Раду па справах ваенных уцекачоў. Рада накіравала Івера Ольсена, прадстаўніка міністэрства фінансаў, у нейтральную Швецыю. Яго задачай было арганізаваць выратаванне вялікай, больш за 700000 чалавек, супольнасці яўрэяў, якія жылі ў Венгрыі — саюзніцы Германіі ў Другой сусветнай вайне. У Стакгольме Івер Ольсен прапанаваў Раулю Валенбергу ўзяць удзел у амерыканскім плане процідзеяння нацысту Адольфу Эйхману, якому належала ідэя «канчатковага вырашэння яўрэйскага пытання» і які на той час знаходзіўся ў Будапешце. Валенберг адразу ж згадзіўся.
Да прыезду Рауля Валенберга ў Будапешт супрацоўнікі шведскага пасольства выдалі 700 часовых пашпартоў, якія ахоўвалі яўрэяў ад затрымання нацыстамі. Але на той час у Будапешце жыло больш за 300000 яўрэяў. Рауль Валенберг пачаў друкаваць пашпарты Шведскага Каралеўства. З пункту гледжання міжнароднага заканадаўства гэтыя пашпарты не мелі ніякай сілы, але ў акупантаў яны выклікалі павагу. Спачатку Валенберг атрымаў дазвол зрабіць 1000 такіх пашпартоў, потым яму ўдалося павялічыць гэту лічбу да 4500. Але на самой справе яўрэяў, якія атрымалі ахоўныя паперы, было ўтрая больш. Акрамя гэтага, Рауль Валенберг пачаў будаваць т.зв. «шведскія дамы» — 32 будынкі, якія былі абвешчаныя шведскай тэрыторыяй і дзе яўрэі маглі атрымаць сховішча. Хутка насельніцтва гэтых дамоў дасягнула 15000 чалавек.
Знікненне і пошукі
13 студзеня 1945 года савецкія войскі занялі сталіцу Венгрыі. Рауль Валенберг папрасіў дазволу наведаць штаб савецкай арміі ў горадзе Дэбрэцэн, куды ён і паехаў 17 студзеня. Далейшы яго лёс невядомы аж да сёння.
Звесткі, якія сям'я Рауля атрымала пасля яго знікнення, былі вельмі супярэчлівыя. Калі маці Рауля звярнулася да тагачаснага пасла Савецкага Саюза ў Стакгольме, Аляксандры Калантай, тая адказала, што «Валенберг знаходзіцца пад аховай Савецкай арміі». Адначасова незалежнае венгерскае радыё абвясціла, што Рауль Валенберг быў забіты па дарозе ў Дэбрэцэн, магчыма, венгерскімі нацыстамі ці агентамі гестапа. Цягам пяці гадоў сям'я не мела больш ніякіх звестак. Потым пачалі даходзіць звесткі ад нямецкіх ваеннапалонных пра тое, што Рауль Валенберг на самой справе быў арыштаваны СМЕРШам і што яго трымалі на Лубянцы.
NGC 7391
NGC 7391 (іншыя абазначэнні — PGC 69847, UGC 12211, MCG 0-58-6, ZWG 379.8) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рауль Валенберг
Знікненне і пошукі
Дзесяцігоддзямі сям'я выкарыстоўвала ўсе магчымыя шляхі, каб знайсці Рауля Валенберга. Пасля развалу Савецкага Саюза сакрэтныя архівы былі адчыненыя. Была створана шведска-расійская камісія, якая на працягу дзесяці гадоў даследавала тайну яго знікнення. Расійскі бок настойваў на тым, што Валенберг загінуў у турме ў 1947 годзе ад сардэчнага прыступу. Але шведская дэлегацыя адмаўляецца прыняць гэтыя факты, пакуль не будзе бясспрэчных доказаў.
Ушанаванне памяці
Раулю Валенбергу стаяць помнікі, яго імя носяць вуліцы ў многіх гарадах. Злучаныя Штаты Амерыкі, Канада, Ізраіль і горад Будапешт надалі яму тытул ганаровага грамадзяніна.
Пацынічы
Пацы́нічы (, Пацыничи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шарашэўскага сельсавета.
Масавае забойства ў Цэтынэ (2022)
12 жніўня 2022 года ў Цэтынэ (Чарнагорыя) адбыўся масавы расстрэл, у выніку якога дзесяць чалавек загінулі і шэсць атрымалі раненні. 34-гадовы стралок Вучка Барылавіч быў пасля застрэлены мясцовым жыхаром.
Здарэнне ў Цэтынэ стала самым буйным масавым забойствам у гісторыі Чарнагорыі пасля Другой сусветнай вайны.
Стралок
Вучка Барылавіч нарадзіўся 21 лістапада 1988 года ў Цэтынэ, СР Чарнагорыя. Скончыў пачатковую школу ў сваім родным горадзе і сярэднюю школу ў Белградзе. Працаваў барменам, захапляўся паляваннем (атрымаў ліцэнзію на паляўнічы карабін ), з’яўляўся членам партыі Сацыял-дэмакраты Чарнагорыі. Быў жанаты і меў траіх непаўналетніх дзяцей. Да гэтага інцыдэнту судзімасцяў і якіх-небудзь праблем з законам не было, але праходзіў лячэнне ў псіхіятрычнай бальніцы. Па словах стрыечнага брата Барылавіча, магчымым падставай для здзяйснення злачынства стала нявыплата арэнднай платы.
Здарэнне
Каля 15:30 12 жніўня 2022 года паміж Барылавічам і сям’ёй, якая была субарэндатарамі яго дома ў раёне Медавіна ў Цэтынэ, адбыўся канфлікт. Барылавіч забіў усё сямейства, у тым ліку дваіх дзяцей. Ён выйшаў на вуліцу і пачаў бязладна страляць у выпадковых людзей каля Нацыянальнага музея Чарнагорыі.
Пасля прыбыцця паліцыі Барылавіч адмовіўся здацца і ўступіў у перастрэлку з праваахоўнікамі. Адзін з сілавікоў быў паранены. Стралок таксама абстраляў машыну хуткай дапамогі. Пазней Барылавіч пабег да Арлінай скалы, дзе застрэлены мясцовым жыхаром. Яго імя не выдавалася.
Ахвяры
Першапачаткова паведамлялася, што на месцы здарэння загінулі дванаццаць чалавек. Пазней казался пра адзінаццаць забітых, уключаючы Барылавіча. У доме стралка загінулі 8-гадовы і 11-гадовы хлопчыкі, а іх маці памерла ад ран у бальніцы. Астатнія сем ахвяр былі асобамі, застрэленымі на вуліцы. Яшчэ шэсць чалавек атрымалі раненні. Двое параненых былі адпраўлены ў мясцовую бальніцу. Іншыя чацвёра атрымалі небяспечны для жыцця траўмы і былі накіраваны ў клінічны цэнтр Падгорыцы.
Рэакцыя
Патрыярх Парфірый і мітрапаліт Чарнагорскі Іаанікій II даслалі свае спачуванні. Свае спачуванні выказалі і многія замежныя лідары, а менавіта прэзідэнт Косава В’ёса Асмані, член Прэзідыума Босніі і Герцагавіны Жэлька Комшыч, прэзідэнт Паўночнай Македоніі Стэва Пендароўскі, прэзідэнт Сербіі Аляксандр Вучыч. Ад імя Еўрапейскага Саюза спачуванні выказалі Жазэп Барэль і Таніна Пікула.
У сувязі з абвяшчэннем дня жалобы адменены матчы Першай і Другой лігі Чарнагорыі па футболе, а таксама правядзенне іншых спартыўных мерапрыемстваў. Таксама быў адкладзены запланаваны візіт Патрыярха Парфірыя у Херцэг-Нові.
Віды роду Таполя
Спіс відаў, якія ўваходзяць у род
Перарова
Пераро́ва (, Перерово) — хутар у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шарашэўскага сельсавета.
Шапечынскі сельсавет
Шапе́чынскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2011 года вёска) Шапечына.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Асінаўскі сельсавет у складзе Высачанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Асінаўка. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Высачанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Лёзненскага раёна, з 12 лютага 1935 года — Багушэўскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Старабабыльскага сельсавета. 12 мая 1959 года ў склад Бабінавіцкага сельсавета Лёзненскага раёна перададзены 6 населеных пунктаў (Асіпова, Вялікія Калінавічы, Кучыншчына, Малыя Калінавічы, Рудакі і Шніткі). З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Віцебскага раёна. 4 сакавіка 1960 года ў склад сельсавета з Астапенскага сельсавета Сенненскага раёна перададзены 4 населеныя пункты (Зарэчча, Кавалі, Лучоса і Пушчаёва). У 1963 годзе ў склад Багушэўскага сельсавета Сенненскага раёна перададзена вёска Шчытоўка. 24 студзеня 1972 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Шапечына, сельсавет перайменаваны ў Шапечынскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 14 населеных пунктаў. 16 лютага 1987 года ў склад сельсавета з Акцябрскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў: пасёлак пры чыгуначнай станцыі Дыманова, вёскі Дыманова, Зазыбы 1, Макарава, Мяклава, Навікі, Ражнова і Старынцы. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Замастоцкага сельсавета (13 населеных пунктаў: вёскі Вялікая Чэрніца, Гаравыя, Замасточча, Лядзенкі, Лядзішча, Ляхі, Саўчанкі, Скрыдлева, Слабада, Стрыганцы, Уладзіміраўка, Чарнецкі Мох і Шылкі).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2511 чалавек, з іх 88,4 % — беларусы, 9,7 % — рускія, 0,6 % — украінцы.
Свята-Пакроўская царква (Клецк)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у горадзе Клецку Мінскай вобласці. Знаходзіцца на могілках, па адрасе: вуліца Леніна, 44.
Гісторыя
Пабудавана ў 1876—1879 гадах з цэглы на месцы старой драўлянай царквы 1786 года паводле праекта інжынера Леанарда Кржыжаноўскага.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Сіметрычна-восевая аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя будынка складаецца з рознавялікіх прамавугольных аб’ёмаў званіцы, трапезнай, кубападобнай малітоўнай залы і арыентаванай на ўсход апсіды. Цэнтральны аб’ём накрыты чатырохсхільным пакатым дахам з драўляным двух’ярусным васьмерыковым барабанам, увянчаным шатром з цыбулепадобнай галоўкай. Падобнае драўлянае завяршэнне — васьмярык на чацверыку з шатром і галоўкай — мае і трох’ярусная званіца.
Галоўны ўваход у храм вылучаны драўляным прытворам. Да яго з 3 бакоў вядуць лесвіцы, выкладзеныя з ружовага вапняку. Сцены будынка прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах. Вуглавыя часткі раскрапаваны магутнымі лапаткамі, па перыметры будынка выступае драўляны карніз простага профілю, дэкарыраваны бляшаным арнаментальным падзорам.
Інтэр’ер
Кампазіцыя інтэр’ера пабудавана на кантрасце нізкіх памяшканняў трапезнай і апсіды з больш высокай цэнтральнай залай храма. Памяшканні адкрываюцца ў малітоўную залу лучковымі арачнымі прасветамі. Апсіда вылучана драўляным іканастасам.
NGC 7392
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вышгарадскі масіў (Кіеў)
Вышгарадскі масіў (Ви́шгородський маси́в) — жылы масіў у Абалонскім раёне Кіева. Размешчаны паміж вуліцамі Аўтазаводская, Вышгарадская, Палярная і Паўночным чыгуначным паўколам Кіева.
Масіў з’явіўся пасля перапланіроўкі і зносу малапавярховай забудовы Прыёркі паміж вуліцай Прыёрскай і плошчай Тараса Шаўчэнкі. Забудова масіва пачата з 1960 года ўздоўж Вышгарацкай вуліцы. Падзелены на чатыры мікрараёна. Плошча масіва — каля 112 га. Насельніцтва складае 35,2 тыс. Чалавек (станам на 2012 год).
Асаблівасці забудовы
Тэрыторыя раёна працягнулася з поўначы на поўдзень, і жылыя дамы, якія выходзяць галоўнымі фасадамі на Вышгарацкую вуліцу, арыентаваныя на ўсход і захад. Такая арыентацыя і абумовіла планавання раёна.
Раён уяўляе сабой ужо ў значнай ступені склаўшуюся 3-5-павярховую забудову з украпваннем індывідуальных дамоў сядзібнага тыпу, якія не падлягаюць зносу. Такім чынам, будаўніцтва раёна з’яўляецца рэканструктыўная, а таму што яго межы дакладна вызначаны, то развіццё магчыма толькі за кошт унутраных участкаў. Ўсю новую забудову ажыццёўлена 5-павярховымі жылымі дамамі па праектах серый 1-480 і 9-павярховымі па праектах 1КГ-480 і 1-318. Крамы і культурна-бытавыя памяшканні размешчаны ў цокальных і першых паверхах жылых дамоў, а таксама ў кааперыраваных будынках, якія стаяць асобна.
Пры будаўніцтве ўсяляк захоўваюцца існуючыя зялёныя насаджэнні. Раён мае выдатны мікраклімат: на захадзе ў непасрэднай блізкасці знаходзіцца Пушча-Вадзіцкі зялёны масіў, на ўсходзе — пойма Дняпра.
Сувязь з іншымі раёнамі горада ажыццяўляецца тралейбусамі, трамваямі, аўтобусамі і гарадской электрычкай.
Свята-Пакроўская царква (Пінкавічы)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Пінкавічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Арыгінальная маляўнічая аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з прамавугольнага бабінца з надбудаванай над ім чатырохграннай шатровай званіцай з макаўкай, васьміграннай малітоўнай залы, пяціграннай апсіды з бакавой рызніцай. Цэнтральны аб'ём накрыты гранёным шатровым дахам, завершаным цыбулепадобнай галоўкай на васьмігранным барабане. Тры ўваходы вылучаны двухслуповымі ганкамі пад двухсхільнымі пакрыццямі. Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны высока ўзнятымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах з сандрыкамі, акаймаваны вуглавымі лапаткамі і карнізам простага профілю.
Цікавы факт
Фотаздымак Пінкавіцкай Свята-Пакроўскай царквы кастрычніка 1934 года аўтарства Луізы Арнер Бойд, па прапанове Дзмітрыя Кіселя, ураджэнца Пінкавічаў і ўкладальніка выдання, размешчаны на вокладцы фотаальбома «Палессе Луізы Бойд» (2015).
Рэгіёны Бразіліі
У наш час Бразілія падраздзяляецца на 5 рэгіёнаў (званых таксама макрарэгіёнамі). Гэты падзел быў уведзены Бразільскім інстытутам геаграфіі і статыстыкі на падставе агульных прыродных, культурных, эканамічных, гістарычных і сацыяльных умоў у штатах, якія ўваходзяць у гэтыя рэгіёны.
Нягледзячы на некаторую ўмоўнасць і невысокую дакладнасць з навуковага пункта гледжання, гэты падзел выкарыстоўваецца ў афіцыйных даных, і таму мае досыць шырокае распаўсюджанне.
Цэнтральна-заходні рэгіён
Другі па плошчы рэгіён Бразіліі. Кліматычныя зоны ад саван да тропікаў. Шчыльнасць насельніцтва нізкая, асноўны занятак жыхароў — сельская гаспадарка (соя), а таксама жывёлагадоўля. У гэтым рэгіёне размешчана сталіца — Бразілія.
Паўночна-усходні рэгіён
Клімат ад трапічнага да засушлівага, доўгая лінія ўзбярэжжа. Шчыльнасць насельніцтва высокая, другі па колькасці сярод рэгіёнаў. З'яўляецца курортным цэнтрам, таму асноўны занятак насельніцтва — турыстычны сэрвіс. Апроч гэтага — машынабудаванне, вытворчасць тэкстылю, вырошчванне какава.
Паўночны рэгіён
Самы вялікі па плошчы сярод рэгіёнаў. Клімат экватарыяльны, высокая тэмпература і вялікая колькасць ападкаў. Шчыльнасць насельніцтва вельмі нізкая. Асноўныя галіны эканомікі — металургія, энергетыка, вытворчасць электронікі і каўчуку.
Паўднёва-ўсходні рэгіён
Па плошчы рэгіён параўнальна невялікі, але ў гэтым рэгіёне пражывае амаль палова насельніцтва краіны, таму шчыльнасць насельніцтва вельмі высокая. Клімат ад трапічнага да ўмеранага. У гэтым рэгіёне сканцэнтраваны найбуйнейшыя гарады і прамысловыя прадпрыемствы. Паўднёвы ўсход з'яўляецца дзелавым цэнтрам Бразіліі.
Паўднёвы рэгіён
Самы маленькі па плошчы рэгіён, шчыльнасць насельніцтва высокая. Клімат ад трапічнага да ўмеранага. Галіны эканомікі — машынабудаванне, энергетыка, вырошчванне садавіны.
Billy’s Band
Billy’s Band — расійскі музычны гурт з Санкт-Пецярбурга, грае ў стылях блюз, свінг, джаз і рок. Заснаваны ў 2001 годзе Білі Новікам і Андрэем Рэзнікавым. Дыскаграфія Billy’s Band налічвае 5 студыйных, 3 канцэртныя альбомы, 3 сінглы і некалькі зборнікаў; гурт удзельнічаў у найбуйнейшых фестывалях джазавай музыкі ў ЗША і Канадзе.
Джыланг
Джы́ланг (Geelong ) — другі па велічыні горад у штаце Вікторыя, (Аўстралія). Насельніцтва Джыланга складае 160,991 чалавек, што робіць яго адным з найбуйнейшых правінцыйных гарадоў Аўстраліі. У горадзе размяшчаецца буйны марскі порт. Джыланг атрымаў сваю назву ў 1837 годзе ад губернатара Рычарда Бурка (Richard Burke) па назве рэгіёна, дадзенай абарыгенамі — Jillong, што азначае «даліна» або «схілы».
Герб Палесцінскай аўтаноміі
Герб Палесцінскай аўтаноміі — утрымлівае пан-арабскія колеры, як і Палесцінскі сцяг, адрозненне толькі ў тым, што на гербе намаляваны Арол Саладзіна, а элементы сцяга — на шчыце, што на яго грудзі. Ніжэй, скрутак з надпісам на арабскай мове «السلطة الفلسطينية», ці «Палесцінская Аўтаномія».
Трагедыя ў Індауры
30 сакавіка 2023 года падчас святкавання Рамы Навамі абваліўся калодзеж у храме г. Індаур (Індыя), у выніку чаго загінулі па меншай меры 36 чалавек і 16 атрымалі раненні.
Інцыдэнт
З нагоды Рамы Навамі вялікая колькасць індусаў наведала храм Белешвар Махадэў, які знаходзіцца на вяршыні нявыкарыстанага 40 ft. У двары размешчаны калодзеж, пакрыты мангалам і пліткай. Вага натоўпу прывяла да таго, што пакрыццё абвалілася.
На дапамогу пацярпелым улады накіравалі 140 салдат. Вайскоўцы выцягвалі параненых і загінулых з калодзежа. Выратаваных даставілі ў мясцовы шпіталь.
Рэакцыя
Нарэндра Модзі, прэм’ер-міністр Індыі, выказаў свае спачуванні.
Канцылярыя прэм’ер-міністра заявіла, што ў якасці кампенсацыі будзе выдзелена 200 000 індыйскіх рупій.
Сухаўшчына
Сухаўшчы́на (, Суховщина) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шарашэўскага сельсавета.
Юрый Міхайлавіч Стальмакоў
Юрый Міхайлавіч Стальмако́ў ( — ) — кінарэжысёр. Заслужаны артыст БССР (1955).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Клімавічы Магілёўскай губерні (сучасны адміністрацыйны цэнтр Клімавіцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1928 годзе скончыў Дзяржаўны тэхнікум кінематаграфіі ў Маскве. Працаваў на кінастудыях СССР, у тым ліку на кінастудыі «Савецкая Беларусь» у 1932—1941 гадах. З 1945 года Ю. М. Стальмакоў на кінастудыі «Беларусьфільм».
Творчасць
Рэжысёр дакументальнага кіно з 1935 года. Здымаў кіначасопісы «Савецкая Беларусь» (з сярэдзіны 1930-х гадоў) і «Піянер Беларусі» (з 1952 года). Рэжысёр фільмаў «Выбары ў Вярхоўны Савет БССР» (1939), «Суд народа» (1946) і «Бабруйскі працэс» (1946), «Фізічная геаграфія БССР» (1935, разам з Л. Пушам), «Пушкін» (1937), «Ваенная гігіена» (1940), «Пераможны май» (1945), «Суд народа» (1946), «Свята вызвалення» (1946) і інш.
Юбілейны (Пружанскі раён)
Юбіле́йны (, Юбилейный) — пасёлак у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Шарашэўскага сельсавета.
NGC 7393
NGC 7393 (іншыя абазначэнні — PGC 69874, MCG -1-58-2, VV 68, Arp 15) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
NGC 7394
NGC 7394 — группа звёзд ў сузор’і Яшчарка.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фёдар Апанасавіч Асташэнка
Фёдар Апанасавіч Асташэнка (19 чэрвеня 1896 года — 27 кастрычніка 1976 года) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант Савецкай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Нарадзіўся 19 чэрвеня 1896 года ў вёсцы Вялікая Любшчына (цяпер Віцебскага раёна Віцебскай вобласці) у сялянскай сям'і.
У 1915 годзе прызваны ў шэрагі рускай арміі, удзельнік Першай сусветнай вайны, быў радавым лейб-гвардыі Петраградскага палка (Паўднёва-Заходні фронт). У 1918 годзе ўступіў у шэрагі РККА. Удзельнічаў у Грамадзянскай вайне, быў спачатку пісарам, затым памочнікам камандзіра ўзвода 84-га стралковага палка. Ваяваў супраць войскаў Юдзеніча на Заходнім фронце, затым супраць польскіх войскаў. Скончыў пяхотныя курсы камсаставу.
У 1921 годзе — камандзір роты, затым ад'ютант пры камандзе частак асаблівага прызначэння. У 1922 годзе арыштаваны супрацоўнікамі АДПУ Віцебска за незаконную выдачу адпускных білетаў салдатам, якія пасля дэзертыравалі, але ў канцы года вызвалены. У 1923 годзе звольнены з войска, але летам працягнуў службу, займаў розныя пасады, быў камандзірам роты.
Некаторы час вучыўся, скончыў пяхотныя курсы камсаставу ў Маскве. У 1928 годзе ўступіў у шэрагі ВКП(б). З 1929 года — камандзір батальёна, а затым служыў у штабе Беларускай ваеннай акругі. У 1938 годзе скончыў курсы «Выстрал», у гэтым жа годзе прызначаны на пасаду памочніка камандзіра 52-й стралковай дывізіі. У 1939 годзе — камендант Мазырскага ўмацаванага раёна, у 1940 годзе — намеснік камандзіра 6-й стралковай дывізіі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны
З пачаткам вайны з Германіяй 6-я стралковая дывізія панесла вялікія страты раёне Брэста. Палкоўнік Ф. А. Асташэнка ўзначаліў частку сваёй дывізіі і ўдзельнічаў у контрудары савецкіх войскаў пад Брэстам 24 чэрвеня (разам з 14-м мехкорпусам),  потым выводзіў свой атрад з акружэння.
У ліпені 1941 года 6-я стралковая дывізія была адноўлена нанава і ўдзельнічала ў наступленні на Мсціслаў і Горкі, затым абаранялася на поўнач ад Крычава. У канцы ліпеня кіраванне 6-й дывізіі было выведзена ў рэзерв 13-й арміі, але ўжо ў пачатку жніўня ў складзе змагалася пад Крычавым (1 жніўня пасля гібелі камдыва-6  Асташэнка прыняў дывізію).
З верасня 1941 года — камандзір 368-й стралковай дывізіі. У 1942 годзе скончыў Ваенную акадэмію Генштаба па паскоранай праграме. З канца 1942 года — камандзір. Удзельнік Сталінградскай бітвы. 20 снежня 1942 года Асташэнка прысвоена званне генерал-маёра.
У канцы 1943 года прызначаны на пасаду камандзіра 57-га стралковага корпуса. Удзельнічаў у Яска-Кішынёўскай,  і іншых аперацыях. Яго падраздзяленне вызваліла шэраг населеных пунктаў, нанесла сур’ёзны ўрон праціўніку.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 красавіка 1945 года за ўзорнае выкананне баявых задач камандавання і праяўленыя пры гэтым адвагу і мужнасць гвардыі генерал-маёру Осташенко прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Апошняй аперацыяй генерала стала Пражская аперацыя.
Пасля вайны
Пасля перамогі працягваў камандаваць 57-м стралковым корпусам. У 1948 годзе скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Ваеннай акадэміі Генштаба і стаў выкладчыкам. У 1956 годзе пайшоў у адстаўку ў званні генерал-лейтэнанта.
Фёдар Асташэнка памёр 27 кастрычніка 1976 года ў Маскве. Пахаваны на Ваганькаўскіх могілках.
Стрэчанская царква (Віцебск)
Стрэчанская царква — колішняя праваслаўная царква ў Віцебску. Размяшчалася ў Задзвінскай слабадзе.
У 2000 годзе ў паўднёвай частцы слабады І. А. Цішкіным праведзены архітэктурна-археалагічныя работы пры рэстаўрацыі памяшканняў саляных складоў канца XVIII стагоддзя і выяўлены каменныя фундаменты храма XVI—XVIII стст., якія атаясамліваюцца з царквою Стрэчання. У 2002 годзе В. М. Ляўко працягнуты работы па назіранні за рэстаўрацыяй складоў і знойдзены рэшткі прыцаркоўных могілак, што існавалі на працягу дзейнасці царквы. Пахаванні былі выяўлены пад падлогай і брукоўкай унутры памяшканняў і змяшчалі рэшткі драўняных дамавін. Пахаванні ўяўляюць 2 стратыграфічныя гарызонты. Ніжні залягаў у мацерыку і адносіўся да часу пабудовы на месцы размяшчэння саляных складоў царквы Стрэчання Хрыстова; тут выяўлены пахаванні жанчыны і дзіцяці, прычым у жаночым сабраны рэшткі тканіны з арнаментам у выглядзе ціснення. Усе памерлыя арыентаваны галавой на захад. Пахаванні датуюцца канцом XVI — пачаткам XVIII ст.
Стылістычна адносілася да готыка-рэнесансавых тыпаў храма, якія распаўсюдзіліся на Беларусі з другой пал. XVI ст. Агульная даўжыня царквы 18 метраў, шырыня 12. Па атрыманых матэр’ялах з раскопак (фрагменты кафлі з раслінным і гербавым сюжэтамі) можна меркаваць, што храм быў пабудаваны ў першай палове XVI ст. Хутчэй за ўсё ён быў моцна пашкоджаны пад час 3-месяцовай войскамі ваяводы  ў 1654 годзе.
Паводле даследванняў гісторыка Л. Хмяльніцкай, царква праіснавала ў напаўразбураным стане да канца XVIII ст. Рэшткі храма расійскія ўлады выкупілі ў гарадскога магістрата ў 1773 годзе за 200 руб. для падрыхтоўкі мейсца пад будаўніцтва «правіянтскіх магазейнаў». 2000 цаглін пасля разборкі наземных рэшткаў царквы пайшло на будаўніцтва саміх складоў, аднапавярховы корпус якіх і быў пастаўлены на гэтым месцы ў 1774 г.
Рамуальд Багамолец
Рамуальд Багамолец (Romuald Bohomolec; 1782 — 9 красавіка 1840, Віцебск) — дзяржаўны службовец у Віцебскай губерні Расійскай імперыі.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Багамольцаў герба «Багорыя». Нарадзіўся ў сям’і Пятра Тадэвуша Багамольца, генерал-маёра, сапраўднага стацкага саветніка і аднаго з найбагацейшых людзей губерні. У Рамуальда было 4 браты і 3 сястры.
Рамуальд і яшчэ тры ягоныя браты служылі ў кавалергардах у лейб-гвардыі Конным палку. Рамуальд даслужыўся да ротмістра. У 1802—1805 гг. — пасол на сеймік (дваранскі дэпутат) Люцынскага павета Віцебскай губерні, у 1811—1814 гг. — падкаморы Гарадоцкага павета Віцебскай губерні. Да вайны за ім лічылася 350 рэвізскіх душ.
У час руска-французскай вайны 1812 года прызначаны французскай акупацыйнай уладай мэрам Віцебска. З пачаткам акупацыі Віцебска, Напалеонам 25 ліпеня (6 жніўня) 1812 года была ўтворана генеральная адміністрацыйная камісія — орган кіравання Віцебскай правінцыяй (губерняй). У камісію, у прыватнасці, уваходзіў Юзаф Генрык Борх, муж ягонай сястры Ганны. Яго старэйшы брат Станіслаў Багамолец быў прызначаны субпрэфектам (главой) Віцебскага павета.
26 кастрычніка (7 лістапада) 1812 года Віцебск быў адбіты расійскай арміяй. 12 снежня 1812 года Аляксандр I апублікаваў Маніфест аб амністыі асоб, якія супрацоўнічалі з непрыяцелем. Дваранам з пранапалеонаўскай адміністрацыі не стваралася абмежаванняў у заняцці пасад па выбарах.
Рамуальд Багамолец захоўваў за сабой пасаду гарадоцкага падкаморага, а ў 1817 годзе быў выбраны губернскім маршалкам дваранства. На гэтай пасадзе ён знаходзіўся да 1820 года.
Валодаў маёнткам Лужын з фальваркам; меў таксама ўладанні ў Магілёўскай губерні з 320 душамі сялян.