Грабніца_Кіра
Ідэнтыфікацыя
Грабніца, раней вядомая як «Магіла Мадрэ Сулеймана» (маецца на ўвазе альбо халіф Сулейман ібн Абд аль-Малік, альбо біблейская Вірсавія, маці Саламона), упершыню была ідэнтыфікаваная венецыянскім вандроўнікам Ясафатам Барбара, а пазней — Ёханам Альбрэхтэ дэ Мандэсла. Упершыню яна была ідэнтыфікавана як магіла Кіра ў пачатку дзевятнаццатага стагоддзя, спачатку Джэймсам Джасцінам Мор’е, а затым Робертам Керам Портэрам. Мор’е апісаў магілу наступным чынам:"[Гэты] будынак такой незвычайнай формы, што жыхары краіны часта называюць яго судом д’ябла. Ён абапіраецца на квадратную аснову з вялікіх мармуровых блокаў, якія ўзвышаюцца ў сем слаёў пірамідальна… На кожнай частцы самога помніка высечаны надпісы, якія сведчаць аб пашане яго наведвальнікаў; але няма ніякага следу ніводнага з персанажаў старажытнай Персіі ці нават старажытнай арабскай мовы. Ключ захоўваюць жанчыны, і нікому, акрамя жанчын, не дазваляецца ўваходзіць. Людзі звычайна лічаць яго помнікам маці Саламона, і ўсё яшчэ звязваюць некаторую дзейснасць з яго імем; бо яны паказваюць на некаторую ваду, да якой звяртаюцца тыя, каго, магчыма, укусіў шалёны сабака, і з дапамогай якой, калі выпіць цягам трыццаці дзён пазбаўляецца ад злых наступстваў раны. Ва ўсходняй гісторыі амаль усе цуды звязаны з Саламонам Святога Пісання: аднак кароль, чыёй маці, як кажуць, была збудавана гэта грабніца, меней непраўдападобны (як выказалі здагадку кармеліты Шыраза Мандэлсла) Шах Сулейман, чатырнаццаты халіф расы Алі. Але хоць гэтае меркаваньне больш верагоднае, чым тое, што гэта помнік Вірсавіі, яно, на мой пагляд, нездавальняльнае, бо цалкам адрозніваецца ад усіх магілаў магамеданскіх святых, якія я калі-небудзь бачыў у Персіі, Малой Азіі ці Турцыі."Затым Мор’е выказаў здагадку, што магіла можа быць магілай Кіра, грунтуючыся на апісанні Арыяна. Ён адзначыў падабенства, а таксама адрозненні, у тым ліку адсутнасць надпісу, адзначанага Арыянам, адсутнасць гая дрэў і трохкутнага даху ў параўнанні з «арачным» апісаннем Арыяна:"Калі б месцазнаходжанне гэтага месца адпавядала месцам Пасагарды, а таксама форма гэтай канструкцыі адпавядала б апісанню магілы Кіра недалёка ад гэтага горада, у мяне ўзнікла б спакуса прыпісаць цяперашняму будынку гэтак славутае паходжанне. Тая магіла была ўзнята ў гаі; гэта быў невялікі будынак, накрыты арачным каменным дахам, і ўваход у яго быў такі вузкі, што самы стройны чалавек ледзь мог прайсці: ён абапіраўся на чатырохвугольную аснову з аднаго каменя і змяшчаў знакаміты надпіс: «Смяротныя, я Кір, сын Камбіза, заснавальнік персідскай манархіі і валадар Азіі, не крыўдуй на мяне таму гэты помнік». Тое, што раўніна вакол Месджеда Мадрэ Сулеймана была месцам вялікага горада, пацвярджаюць руіны, якімі яна ўсыпана; і што гэты горад меў такую ж агульную старажытнасць, што і Персепаль, можна зрабіць выснову з існавання падобнага сімвала ў надпісах на рэштках абодвух, хоць гэты канкрэтны будынак не адлюстроўвае ўнутраных сведчанняў тагачаснай даты. У сучаснай Персіі, натуральна, знік бы гай; канструкцыі адпавядаюць памерам; трохкутны дах таго, што я наведаў, можна было б назваць арачным у эпоху, калі сапраўдная паўкруглая арка была, верагодна, невядомая; дзверы былі настолькі вузкія, што, калі б мне дазволілі зрабіць спробу, я наўрад ці мог бы праціснуцца ў іх; і тыя, хто захоўваў ключ, сцвярджалі, што адзіным прадметам унутры быў велізарны камень, які мог бы быць «асновай адной часткі», апісанай Арыянам; але паколькі ён паўтараў апавяданне іншага, розніца не мае значэння, калі яна існуе. Аднак я падазраю, што многія будынкі ў Пэрсепалісе так сабраныя разам, што калісці маглі здавацца адным велізарным блокам, што цяперашняя канструкцыя ў свой час магла мець падобны выгляд. Вечнасць яго помніка, які Кір разважаў, замацаваўшы яго на адным вялізным камені, была б у роўнай ступені дасягнута канструкцыяй гэтай тканіны, якой, здаецца, наканавана перажыць рэвалюцыі стагоддзяў. І праз дзве тысячы чатырыста гадоў адсутнасць надпісу на Меседдзе Мадрэ Сулеймана не будзе рашаючым доказам супраць яго тоеснасці з магілай Кіра."