cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Квамэ Нкрума
На чале незалежнай Ганы
Былі абвешчаныя сацыялістычная арыентацыя, курс на мадэрнізацыю эканомікі шляхам развіцця пераважна дзяржаўнага сектара. У дзяржаўную ўласнасць перайшлі гандлёвы флот, сувязь, грамадзянская авіяцыя, большасць заходніх горнарудных кампаній, частка буйных гандлёвых фірмаў. Была ўведзена манаполія знешняга гандлю, створаны буйныя дзяржаўныя банкі. Фарсіраванымі тэмпамі ствараліся сельскагаспадарчыя кааператывы і дзяржгасы.
Памылкі ў эканамічнай палітыцы і зніжэнне сусветных коштаў на какава-бабы (якія былі асноўнай экспартнай культурай Ганы) прывялі краіну да фінансава-эканамічнаму крызісу. 24 лютага 1966, падчас візіту Нкрума ў Пекін, у выніку ваеннага перавароту ён быў зкінуты. Лозунгам перавароту было: «Супраць аўтарытарнага рэжыму — за дэмакратычнае кіраванне». На справе ж звяржэнне Нкрума пацягнула за сабой шэраг ваенных пераваротаў і новых дыктатарскіх рэжымаў. Адным з вынікаў перавароту стала адмова ад сацыялістычнай арыентацыі Ганы.
Выгнанне
Пасля перавароту Нкрума больш ужо ніколі не вяртаўся ў Гану. Ён папрасіў палітычнага прытулку ў Гвінеі, дзе і застаўся па запрашэнні яе пажыццёвага прэзідэнта Ахмеда Секу Турэ; быў абвешчаны віцэ-прэзідэнтам. У апошнія гады жыцця шмат часу аддаваў тэарэтычнай дзейнасці, апублікаваў некалькі кніг, дзе спрабаваў пазначыць шляхі вырашэння праблем, якія іспытваюцца Афрыкай таго часу.
Жыў у Канакры. У жніўні 1971 вылецеў на лячэнне ў Бухарэст, дзе памёр ад рака скуры 27 красавіка 1972 года. Пахаваны ў роднай вёсцы; пазней астанкі былі перанесены ў сталіцу краіны Акру, дзе яму быў узведзены помнік, маўзалей і абсталяваны мемарыяльны парк.
Бераставіца (Шчучынскі раён)
Бераставі́ца (, Берестовица) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2002 года вёска ўваходзіла ў склад Берштаўскага сельсавета, у 2002 — 2013 гадах — у складзе Навадворскага сельсавета.
Decca Records
Decca Records — брытанскі лэйбл гуказапісу, заснаваны ў 1929 годзе Эдвардам Льюісам. У 1934 годзе было адкрыта амерыканскае аддзяленне, аднак пасля Другой Сусветнай вайны сувязі з заакіянскай кампаніяй саслаблі на некалькі дзесяцігоддзяў. У наш час абедзве кампаніі належаць канцэрну Universal Music Group (які першапачаткова вырас з амерыканскай Decca), які, у сваю чаргу, уваходзіць у медыйны кангламерат Vivendi, размешчаны ў Францыі. Decca Records выпускае запісы розных жанраў, уключаючы джаз, рок, поп і класічную музыку.
Назва лэйбла ўзыходзіць да партатыўных грамафонаў «Decca Dulcephone», запатэнтаваных кампаніяй-вытворцам Barnett Samuel & Sons у 1914 годзе. Фірма пазней была пераназвана ў The Decca Gramophone Co. Ltd. і прададзена былому маклеру Эдварду Льюісу ў 1929 годзе. Само слова «Decca» было прыдумана Уілфрэдам Самюэлем, які злучыў слова «Мекка» з першай літарай свайго брэнда «Dulcet» / «Dulcephone». Па яго меркаванні, «Decca» было проста вымаўляць на большасці моў.
Стуканаўка
Стука́наўка — рака ў Глыбоцкім і Шаркаўшчынскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Бярозаўка (басейн Дзісны).
Даўжыня ракі 18 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,5 м/км. Плошча вадазбору 63 км². Пачынаецца каля вёскі Мікуліна Глыбоцкага раёна, упадае ў Бярозаўку на поўдзень ад вёсак Александрова і Боўкалы Шаркаўшчынскага раёна. Рэчышча ў сярэднім цячэнні каналізаванае. Рака прымае сцёк з ручаёў і меліярацыйных каналаў. Праз сетку каналаў з ракой злучаецца возера Карцэя.
Каля ракі вёскі Стуканы, Чаронка, Іванскія, Боўкалы.
Джэймс Мэйс
Джэймс Мэйс, вядомы звычайна як Джэм Мэйс або «Джыпсі» Мэйс (анг. Jem 'Gypsy' Mace,, Бістан, Норфалк, Вялікабрытанія - , Дарэм, графства Дарэм, Вялікабрытанія) — брытанскі баксёр. Мэйс быў вядомы сваёй асаблівай манерай весці бой, які суправаджаўся вокамгненнымі выпадамі і лёгкімі пераходамі ў абарону. Мэйс - апошні баксёр, які выйграў англійская чэмпіянат па боксе ў цяжкай вазе па Лонданскіх правілах.
Ліпнікі (прыпыначны пункт)
Лі́пнікі (, Липники)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Ліпнікі; на лініі Лунінец — Жабінка, паміж прыпыначным пунктам Агдэмер і прыпыначным пунктам Драгічын-Горад.
Красты (Расонскі раён)
Красты́ (, Кресты) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альбрэхтаўскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Дварышчанскага сельсавета. У 2004 — 2005 гадах у складзе Краснапольскага сельсавета.
Размеркаваны рэестр
Размеркаваны рэестр (distributed ledger technology, DLT) — набор рэплікаваных, сінхранізаваных лічбавых даных агульнага карыстання, якія геаграфічна размеркаваны па многіх сайтах, краінах або ўстановах.
Увогуле, для размеркаванага рэестру патрабуецца аднарангавая (P2P) камп’ютарная сетка і алгарытмы кансэнсусу, каб рэестр надзейна тыражаваўся на размеркаваных камп’ютарных вузлах (серверах, кліентах і г.д.). Найбольш распаўсюджанай формай тэхналогіі размеркаванага рэестру з’яўляецца блокчэйн (звычайна асацыюецца з крыптовалютай біткойн), які можа знаходзіцца ў публічнай або прыватнай сетцы.
Характарыстыка
Даныя размеркаванага рэестру звычайна распаўсюджваюцца на некалькі вузлоў (вылічальных прылад) у сетцы P2P, дзе кожны рэплікуе і захоўвае ідэнтычную копію даных рэестру і абнаўляецца незалежна ад іншых вузлоў. Калі транзакцыя абнаўлення рэестру ствараецца ў сетцы P2P, кожны размеркаваны вузел апрацоўвае новую транзакцыю абнаўлення незалежна адзін ад аднаго, а затым разам усе працоўныя вузлы выкарыстоўваюць алгарытм кансэнсусу для вызначэння правільнай копіі абноўленага рэестру. Пасля вызначэння кансэнсусу ўсе астатнія вузлы абнаўляюцца апошняй правільнай копіяй абноўленай кнігі. Бяспека забяспечваецца з дапамогай крыптаграфічных ключоў і подпісаў.
Тыпы
Тэхналогіі размеркаванага рэестру можна падзяліць на катэгорыі з пункту гледжання іх структур даных, алгарытмаў кансэнсусу, дазволаў і таго, ці майняцца яны. Тыпы структур даных уключаюць лінейныя структуры даных (блокчэйны), больш складаныя накіраваныя ацыклічныя графы і гібрыдныя структуры даных.
Блокчейны — найбольш распаўсюджаны тып размеркаваных рэестраў з 256-бітным бяспечным алгарытмам хэшавання (SHA — ).
Гарадок (Пачынкаўскі раён)
Гарадок (Городо́к) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
На краі вёскі, на правым беразе ракі Лучасянкі (прыток Хмары), на высокім мысе існавала старажытнае гарадзішча. Яно выкарыстоўвалася як умацаванае паселішча днепра-дзвінскімі плямёнамі двойчы: спачатку цягам некаторага часу пасля сярэдзіны I тысячагоддзя да н.э., паўторна — у першыя вякі нашай эры. У той час былі ўзведзены земляныя валы, выкапаны равы, з’явіліся драўляныя сцены, наземныя і гаспадарчыя пабудовы. У V—VII стагоддзях насельніцтва тушэмлінскіх плямён прыстасавала астаткі ўмацаванняў пад сховішча. Выяўлена паганскае свяцілішча.
З 1919 года ў РСФСР. Да 1929 года ў складзе Смаленскага павета Смаленскай губерні.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Карчыўя (Кастопільскі раён)
Карчыўя (Корчі́в'я) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Картарпурскі калідор
Картарпурскі калідор — трансгранічны калідор паміж Пакістанам і Індыяй, які злучае святыні сікхаў Дэра Баба Нанак Сахіб (размешчана ў Пенджабе, Індыя) і Гурдвара Дарбар Сахіб (у Пенджабе, Пакістан). Калідор прызначаны для паломнікаў з Індыі, якія жадаюць наведаць гурдвару ў пакістанскім Картарпуры, размешчаную за 4,7 км (2,9 міль) ад мяжы паміж Пакістанам і Індыяй, без афармлення візы.
Ідэя Картарпурскага калідора была ўпершыню прапанавана ў пачатку 1999 года прэм’ер-міністрамі Індыі і Пакістана Аталам Біхары Ваджпаі і Навазам Шарыфам адпаведна ў рамках дыпламатыі Дэлі-Лахор-Бус.
Прэм’ер-міністр Пакістана Імра Хан заявіў: ''«Пакістан лічыць, што шлях да росквіту рэгіёна і светлай будучыні нашага будучага пакалення заключаецца ў міры», дадаўшы, што «Пакістан не толькі адкрывае мяжу, але і свае сэрцы для сікхскай абшчыны». Прэм’ер-міністр Індыі Нарэндра Модзі параўнаў з’яўленне Картарпурскага калідора з падзеннем Берлінскай сцяны, заявіўшы, што праект можа дапамагчы аслабіць напружанасць у адносінах паміж дзвюма краінамі.
Раней паломнікі з Індыі павінны былі садзіцца на аўтобус да Лахора, каб дабрацца да Картарпура, што складае 125 км шляху, хоць людзі на індыйскім баку мяжы маглі фізічна бачыць Гурдвару Дарбар Сахіб Картарпур на пакістанскім баку. Для індыйскага боку была таксама пабудавана ўзнёслая платформа, дзе людзі выкарыстоўваюць бінокль, каб атрымаць добры агляд.
Quercus trojana
Батанічнае апісанне
Прадстаўляе сабой дрэва другой велічыні, з шэра-карычневай расколістай карой, прадаўгаватым лісцем лістамі з вялікім зубчастым краем і сядзячымі жалудамі, часткова схаванымі ў плюсцы.
Арэал
Расце лакальна на Апенінскім паўвостраве, на заходняй частцы Балканскага паўвострава і Малой Азіі.
У Балгарыі сустракаецца толькі ў гарах да захаду ад даліны ракі, паміж 900 і 1000 метрамі н. у. м. .
Тычына (кантон)
Тычына (Ticino; Tessin; Tessin; Tessin) — італамоўны кантон на поўдні Швейцарыі. Сталіца — Белінцона. Насельніцтва 312 тыс. чалавек (8-е месца сярод кантонаў у 2003 годзе).
Геаграфія
Плошча 2812 км ² (5-е месца сярод кантонаў).
Гісторыя
Кантон стаў часткай Швейцарскай Канфедэрацыі ў 1803 годзе, створаны з саюзнага ўладання.
Марохараўскі сельсавет
Маро́хараўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Марохарава. Плошча 157,67 км².
Гісторыя
Утвораны 16 ліпеня 1954 года шляхам аб’яднання скасаваных Бялёўскага і Ляхавіцкага сельсаветаў. 26 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Жыткавіцкага гарсавета перададзена вёска Хісцецкі Бор, з Дзякавіцкага сельсавета — вёска Вятчынская Рудня, у склад Руднянскага сельсавета перададзены вёскі Келі, Палянка і Яміца. 28 студзеня 1991 года вёскі Відошын, Ляхавічы, Навуць, Пласток, Пухавічы, Сяменча і пасёлак Чырвонае перададзены ў склад новаўтворанага Чырвоненскага сельсавета. 26 верасня 2006 года ў склад сельсавета вернута вёска Навуць. 27 снежня 2022 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Дзякавіцкага сельсавета (6 населеных пунктаў: аграгарадок Дзякавічы, вёскі Буда, Вятчын, Лутоўе, Пасталы і Хвойка).
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета — 2028 чалавек, з іх 96,9 % — беларусы, 2,3 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
Бэзугліўка (Барыспільскі раён)
Бэзугліўка (Безу́глівка) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ленінскі (Брагінскі раён)
Ле́нінскі (, Ленинский) — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чамярыскага сельсавета.
Касмачыў
Касмачыў (Космачі́в) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Ленінскі (Брагінскі раён)
Да 26 сакавіка 1987 года пасёлак уваходзіў у склад Чамярыскага сельсавета, да 1 снежня 2009 года — у склад Хракавіцкага сельсавета , пасля — зноў у складзе Чамярыскага сельсавета.
Oracle Database
Гэта база даных шырока выкарыстоўваецца для выканання працоўных нагрузак баз даных, апрацоўкі анлайн-транзакцый, сховішчаў даных.
Гісторыя
Лары Элісан і два яго сябры і былыя калегі, Боб Майнер і Эд Оўтс, заснавалі кансультацыйную кампанію пад назвай Software Development Laboratories (SDL) у 1977 годзе. Кампанія SDL распрацавала арыгінальную версію праграмнага забеспячэння Oracle. Назва Oracle паходзіць ад кодавай назвы праекта, які фінансуецца ЦРУ, над якім працаваў Элісан, калі раней працаваў у Ampex.
Царква Роўнаапостальных Канстанціна і Алены
Царква Роўнаапостальных Канстанціна і Алены — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар святога імператара Канстанціна і яго маці Алены.
1931 год у гісторыі кіно
1931 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Уваравіт
Уваравіт — мінерал, кальцыева-хромавы сілікат, разнавіднасць гранату ізумрудна-зялёнага колеру. Названы ў гонар аднаго з прэзідэнтаў Расійскай акадэміі навук графа С. С. Уварава (1786—1855). Упершыню апісаны ў 1822 годзе акадэмікам Г. І. Гесам.
Уласцівасці
Часам гэты мінерал называюць уральскім смарагдам, бо першапачаткова ён быў знойдзены на Урале і яго афарбоўка падобная з афарбоўкай ізумруду. Яркі колер уваравіту звязаны з прысутнасцю хрому. У парашку — белы. Празрысты, напаўпразрысты. Мае шкляны бляск. Буйныя крышталі рэдкія, звычайна ўтварае дробназярністыя шчоткі і агрэгаты з памерам крышталёў не больш за 2—3 мм. На гранях часта назіраецца штрыхоўка. Самыя буйныя крышталі уваравіту выяўленыя ў Фінляндыі. Спайнасць недасканалая. Цвёрдасць па шкале Моаса 7,5. Шчыльнасць 3,40—3,80 г/см³. Дысперсія 0,026. Ва ультрафіялетавых промнях інертны. У адрозненне ад роднасных разнавіднасцяў гранатаў, уваравіт не плавіцца ў полымі паяльнай трубкі. Не паддаецца дзеянню кіслот.
Фарс (значэнні)
Фарс — малая, аднаактная пацяшальная камедыя
Вербнае
Ве́рбнае, Вербна — возера ў Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 23 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Бешанковічы, за 4 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Ула, за 0,7 км у напрамку на захад ад вёскі Фролкавічы, у басейне ракі Ула.
Плошча паверхні 0,14 км². Даўжыня 0,5 км, найбольшая шырыня 0,35 км. Найбольшая глыбіня 12 м, сярэдняя 7 м. Даўжыня берагавой лініі 1,4 км. Плошча вадазбору 7,5 км².
Размешчана сярод лясных масіваў. Схілы катлавіны вышынёй да 8 м. Зарастае. На поўдні ўпадае ручай, на поўначы выцякае ручай у раку Ула. Уваходзіць у зону адпачынку Ула.
Фарс (рака)
Фарс (Фарз, Фарс) — рака ў Адыгеі і Краснадарскім краі Расіі. Левы прыток ракі Лаба (басейн Кубані). Даўжыня ракі — 197 км, плошча вадазборнага басейна — 1450 км². Рака бярэ пачатак з крыніцы, якая выцякае з пячоры на паўночным схіле Скалістага хрыбта, у раёне гары Эквецопка, за 4,3 км на паўднёвы ўсход ад пасёлка Пабеда.
У вярхоўі рака прабівае вапнавыя скалы і праз цясніну выходзіць да станіцы Новасвабоднай — першага населенага пункта на рацэ. Далей асноўны напрамак ідзе на поўнач. Каля станіцы Махашэўскай выходзіць з горна-лясной зоны. Ля станіцы Яраслаўскай прымае буйны правы прыток — раку Псефір. На поўдзень ад хутара Карцава прымае злева буйны прыток — раку Сераль. Каля пасёлка Дружба паварочвае на паўночны захад. Упадае ў раку Лабу з левага боку, за 72 км ад яе вусця, за 2,4 км на паўднёвы ўсход ад станіцы Ваздзвіжанскай.
Працякае па тэрыторыі Майкопскага, Гіягінскага, Кашэхабльскага і Шаўгенаўскага раёнаў Адыгеі, а таксама па тэрыторыі Мастоўскага раёна Краснадарскага края. Агульнае падзенне складае каля 950 м, ухіл — 4,61 м/км.
Уральскі мост
Уральскі мост — аўтадарожны рамны мост цераз раку Смаленку ў Васілеастроўскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Васільеўскі востраў і востраў Дзекабрыстаў. Злучае 8-ю і 9-ю лініі Васільеўскага вострава з Уральскай вуліцай.
Ніжэй па цячэнні знаходзіцца Смаленскі мост.
Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Васілеастроўская». З 1829 года мост называўся Вінным, бо паблізу яго знаходзіўся Вінны гарадок: акружаная равамі тэрыторыя, дзе размяшчаліся казённыя склады віна і пянькі. Таксама існуе версія, што вінным гарадком у XVIII стагоддзі называўся астрог, дзе ўтрымліваліся «па вінам сваім» асуджаныя. Сучасная назва вядомая з пачатку XX стагоддзя і дадзена па найменні Уральскай вуліцы.
Урбанія
Урбанія (Urbania) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пезара-э-Урбіна.
Насельніцтва складае 7051 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 91 чал./км². Займае плошчу 78 км². Паштовы індэкс — 61049. Тэлефонны код — 0722.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Хрыстафор.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 1068
IC 1068 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лэднэ
Лэднэ (Ле́дне) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Клермонскі сабор
Клермонскі сабор — царкоўны сінод, скліканы Папай Рымскім Урбанам II у французскім горадзе Клермон (сучасны Клермон-Феран) і распачаты 18 лістапада 1095 года для рашэння царкоўна-адміністрацыйных і царкоўна-палітычных пытанняў. На Клермонскім саборы прысутнічалі прадстаўнікі каталіцкага духавенствы і свецкія асобы (пераважна французскіх дваран і рыцараў). Клермонскі сабор пацвердзіў абавязковасць для ўсіх хрысціян «Свету Божага», адлучыў ад царквы караля Францыі Філіпа I, які паўторна ажаніўся ў 1092 годзе.
26 лістапада 1095 года, пасля заканчэння паседжанняў Клермонскага сабора перад тварам знаці і духавенства Папа Урбан II прамовіў гарачую прамову, заклікаўшы тых, хто сабраўся адправіцца на Усход і вызваліць Іерусалім ад валадарства мусульман, абяцаўшы ўдзельнікам крыжовага паходу адпушчэнне грахоў, вызваленне ад даўгоў і г. д. Гэты заклік лёг на благодатную глебу, бо ідэі крыжовага паходу ўжо былі папулярныя сярод народа заходнееўрапейскіх дзяржаў, і паход мог арганізавацца ў любы момант. Прамовы Папы толькі пазначыла памкненні вялікай групы каталікоў у заходнееўрапейскіх дзяржавах.
Андрэй Саковіч
Андрэй Саковіч (? — 1465) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Намеснік смаленскі (1440) і полацкі (1444—1458).
Біяграфія
Адзін з кіраўнікоў войска Вялікага Княства Літоўскага ў пераможнай бітве з маскоўскім войскам пад Сухадровам у 1445. Удзельнік перамоў з крыжакамі ў 1432 і 1451 гадах, пасол у Чэхію ў 1453 годзе.
Меў буйныя зямельныя ўладанні — частку Немянчынскай воласці, Свянцяны, Груздава, Дуброва ў Менскім павеце, Мядзел і іншыя (агулам каля 500 дымоў).
Ахвяраваў на царкву, вядома яго дарчая грамата Віленскаму кафедральнаму сабору ад 9 чэрвеня 1434 г., дарчая грамата парафіяльнаму касцёлу ў Груздаве ад 3 лютага 1443 г. і дарчая грамата для заснаванага парафіяльнага касцёла ў Мядзеле ад 21 лютага 1457 г.
Верагодна, у канцы жыцця (каля 1460 года) займаў пасаду троцкага ваяводы.
Сям’я
З баярскага роду Саковічаў, сын Станіслава Сака, які на Гарадзельскай уніі 1413 атрымаў герб «Помян».
Меў сыноў Багдана, Юрыя і Мікалая. Ад Юрыя пайшоў род Насілоўскіх.
Пэрэтакы (Кастопільскі раён)
Пэрэтакы (Пере́токи) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Вэлыка Алэксандрыўка (Барыспільскі раён)
Вэлыка Алэксандрыўка (Вели́ка Олекса́ндрівка) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Будоўля (Шчучынскі раён)
Будо́ўля (, Будовля) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Томас Грын
Томас Хіл Грын (Thomas Hill Green, 7 красавіка 1836 — 26 сакавіка 1882) — англійскі філосаф, палітычны радыкальны рэфарматар і сябра брытанскага руху ідэалізму. Прыхільнік ідэй сацыяльнага лібералізму, з’яўляўся паслядоўнікам Гегеля.
Рагонішкі
Раго́нішкі (, Рогонишки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лынтупскага сельсавета.
Пакоціна
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Дварышчанскага сельсавета. У 2004 — 2005 гадах у складзе Краснапольскага сельсавета.
Бароўскае (Пачынкаўскі раён)
Бароўскае (Боровское) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Бароўскае абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Да 1929 года ў складзе Смаленскага павета Смаленскай губерні.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога. На захад ад вёскі працякае рэчка Сцяклянка прытока Хмары.
Ліпава (прыпыначны пункт)
Лі́пава (, Липово)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Ліпава; на лініі Лунінец — Жабінка, паміж станцыяй Гарадзец і прыпыначным пунктам Камень.
Белінцона
Насельніцтва і эканоміка
На 2008 год у горадзе пражывала 17286 жыхароў. Гэта другі па колькасці насельніцтва горад у кантоне пасля Лугана. Большая частка насельніцтва гаворыць па-італьянску.
Белінцона з'яўляецца важным транспартным вузлом, праз які праходзяць аўтамабільныя і чыгуначныя магістралі, якія вядуць да перавала Сен-Гатард. Праз горад праходзяць дзве аўтамагістралі А2 Базель - Гатард - Белінцона - Лугана і А13 Санкт-Маргрэтэ - Курэй - Сан - Бэрнардына - Белінцона. Сен-Гатардская чыгунка з Люцэрна таксама праходзіць праз Белінцону.
Аснову мясцовай прамысловасці ўтварае машынабудаванне. Асноўным працадаўцам з'яўляецца Швейцарская федэральная чыгунка.
Підлужнэ
Підлужнэ (Підлу́жне) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Прамова (мовазнаўства)
Прамова — старажытная мова, з дыялектаў якой шляхам паступовага развіцця ўзнікае група т.зв. роднасных моў або моўных сем’яў. Некаторыя прамовы доюба вядомыя з прычыны захавання пісьмовых помнікаў, напрыклад, лацінская мова як прамова раманскіх моў. У іншых выпадках рэканструююцца (напрыклад, праславянская, праіндаеўрапейская і інш.) метадамі параўнальна-гістарычнага мовазнаўства. Рэканструкцыя прамовы як сістэм заканамерных і семантычных суадпаведнасцей — магчымасць лепей зразумець шляхі эвалюцыі асобных моў, вызначыць адносіны роднасці паміж імі, выйсці за часавыя межы самых старых зафіксаваных тэкстаў.
Метаданыя Oracle
Oracle Database дае інфармацыю аб усіх табліцах, прадстаўленнях, слупках і працэдурах у базе даных. Гэтая інфармацыя аб інфармацыі вядомая як метаданыя. Яны захоўваюцца ў двух месцах: табліцы слоўніка даных (доступ да якіх можна атрымаць праз убудаваныя прадстаўленні) і рэестры метаданых.
Іншыя сістэмы кіравання рэляцыйнымі базамі даных падтрымліваюць эквівалент стандарту ANSI, які называецца інфармацыйнай схемай.
Прадстаўленні метаданых
Агульная колькасць прадстаўленняў залежыць ад версіі Oracle, але знаходзіцца ў дыяпазоне 1000.
Асноўных убудаваных прадстаўленняў для доступу да табліц слоўніка даных Oracle RDBMS некалькі, і яны наступныя:
Прыклад 1: пошук табліц
Знайсці ўсе табліцы, якія маюць PATTERN у назве табліцы:
Прыклад 2: пошук слупкоў
Знайсці ўсе табліцы, якія маюць хаця б адзін слупок, які адпавядае пэўнаму PATTERN у назве слупка:
IC 1069
IC 1069 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цам
Цам — рэлігійнае свята, якое ладзіцца штогод на адкрытым паветры ў будыйскіх манастырах (дацанах) Манголіі і Тыбету. Па адной з версій, паходзіць ад старажытных шаманскіх практык. У Манголіі і Забайкаллі Цам стаў адной з асноўных будысцкіх рэлігійных містэрый.
Мэта яго - паказаць прысутнасць бажаства на зямлі і аддаліць злых духаў (шымнусаў) ад паслядоўнікаў Буды.
Абрад складаецца з танцавальнай пантамімы, якую выконваюць ламы, якія маскіруюцца дакшытамі (захавальнікі), гэта значыць апранаюць маскі з пап'е-машэ, якія паказваюць таго ці іншага дакшыта, і разам з шанакамі (ламами-сузіральнікамі), якія выступаюць без масак, але ў адпаведным адзенні, здзяйсняюць па вызначаным коле рэлігійны танец, жэстыкулюючы рукамі.
Цам праводзіўся ў двары дацана. На працягу некалькіх тыдняў перад выкананнем цама ў манастырах ішлі спецыяльныя службы, рыхтаваліся выканаўцы роляў багоў.
Entertainment Weekly
Гісторыя
Створаны ў 1990 годзе нью-ёркскім журналістам Джэфам Джарвісам, як перадавы аглядальнік сусветнай поп-культуры. На вокладцы першага нумара была намалявана канадская кантры-выканаўца Кэтрын Дон Ланг, аж да сярэдзіны 1992 года загалоўнае слова «Entertainment» пісалася з маленькай літары. Ужо ў 2003 годзе тыраж перавысіў 1,7 млн копій у тыдзень, у сакавіку 2006 года арыгінальны дызайн цалкам быў зменены, стаўшы больш сучасным. Часопіс рассылаецца па паштовай падпісцы, акрамя таго, дзейнічае афіцыйны сайт, які кіруецца Сіндзі Стыверс, дзе рэгулярна выкладваюцца навіны, цікавыя відэаролікі, фатаграфіі. Прысутнічае архіў са старымі артыкуламі і інтэрв’ю, вядомыя аўтары вядуць асабістыя блогі і калонкі.
Штогод часопісам уручаецца прэмія Ewwy Award, узнагарода лепшым тэлевізійным серыялам розных жанраў і кірункаў.
Царква Усіх Святых
Царква Усіх Святых — назва шэрагу хрысціянскіх храмаў, асвячоных у гонар свята «Усіх Святых».
Вэлыка Старыця
Вэлыка Старыця (Вели́ка Ста́риця) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Рудня (Кастопільскі раён)
Рудня (Рудня) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Апчас
Апчас (Апкӏашъ; Апчас) — рака ў Краснадарскім краі і Рэспубліцы Адыгея. Упадае ў Краснадарскае вадасховішча. Даўжыня ракі — 65 км, плошча вадазборнага басейна — 356 км². Рака бярэ пачатак на паўночна-ўсходніх схілах хрыбта Котх і цячэ па вузкай лясістай цясніне. Пры выхадзе на раўніну рака моцна меандруе. Упадае ў Краснадарскае вадасховішча на поўнач ад пасёлка Нечарэзій. Да ўтварэння Краснадарскага вадасховішча Апчас з’яўляўся левым прытокам Марты.
1927 год у гісторыі кіно
1927 год быў адзначаны шэрагам кінематаграфічных падзей.
Барбара
Барбара (Barbara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Анкона.
Насельніцтва складае 1475 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 137 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 60010. Тэлефонны код — 071.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Барбара.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Парэчча (Расонскі раён)
Парэ́чча (, Поречье) — вёска ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Альбрэхтаўскага сельсавета.
У 1924—1927 гадах цэнтр Парэцкага сельсавета.
Гісторыя
Да першага падзелу Рэчы Паспалітай належала ў колькасці 112 чал. да Полацкага езуіцкага манастыра.
Вербна
Ве́рбна — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 15 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Івахнава, у басейне ракі Выдрыца.
Плошча паверхні 0,075 км². Даўжыня 0,48 км, найбольшая шырыня 0,24 км. Найбольшая глыбіня 16,9 м, сярэдняя — 5,6 м. Даўжыня берагавой лініі 1,16 км. Аб’ём вады ў возеры 0,42 млн м³.
На ўсходзе выцякае ручай у возера Гарадзянец.
Садкы (Кастопільскі раён)
Садкы (Садки́) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Іван Андрэевіч Канавалаў
Іван Канавалаў (нар., ) — расійскі футбаліст, брамнік казахстанскага клуба «Табол» з Кастаная.
Клубная кар’ера
Выхаванец акадэміі маскоўскага «Спартака» імя Фёдара Чаранкова. У 2012—2014 гадах выступаў за моладзевыя склады «Спартака» і пермскага «Амкара». У 2014 годзе перайшоў у севастопальскі СКЧФ, які выступаў у расійскай ПФЛ, аднак пазней СКЧФ разам з іншымі крымскімі клубамі быў выключаны з расійскіх турніраў, а вынікі матчаў ануляваны. Другую палову сезону 2014/15 правёў у складзе клуба «Астрахань», дзе быў асноўным брамнікам.
У ліпені 2015 года перайшоў у клуб «Раднічкі» з Ніша, які выступаў у сербскай Суперлізе, стаў другім брамнікам каманды. У студзені 2017 года перайшоў у іншы сербскі клуб — «Бачку», дзе стаў часцей з’яўляцца на полі.
У верасні 2017 года ў якасці свабоднага агента перайшоў у беларускі клуб «Тарпеда-БелАЗ». Неўзабаве стаў з’яўляцца ў стартавым складзе жодзінскай каманды.
У чэрвені 2018 года была дасягнута дамоўленасць аб пераходзе Канавалава ў казанскі «Рубін». У сезоне 2018/19 быў адным з асноўных брамнікаў каманды, пасля стаў заставацца на лаўцы запасных. У лютым 2021 года быў аддадзены ў арэнду екацярынбургскаму «Уралу», дзе быў рэзервовым брамнікам, выступаў за гэты клуб да канца сезона 2020/21.
У студзені 2022 года перайшоў у шатландскі клуб «Лівінгстан», падпісаўшы кантракт на 1,5 гады. Быў рэзервовым брамнікам, у Прэм’ершыпе правёў 7 матчаў. У лютым 2023 года стаў іграком казахстанскага «Табола».
Славянскія краіны
[[Выява:Slavic europe.png|thumb|275px|right|
]]
Славянскія краіны — рэгіён, дзе пражываюць славяне і кажуць на славянскіх мовах. Тэрыторыя адпавядае больш або меней Цэнтральнай і Усходняй Еўропе, а таксама Паўночнай Азіі і складаецца з наступных краін: Беларусь, Балгарыя, Боснія і Герцагавіна, Паўночная Македонія, Польшча, Расія, Сербія, Славакія, Славенія, Прыднястроўе (непрызнаная дзяржава), Харватыя, Чарнагорыя, Чэхія і Украіна. Агульная плошча славянскіх краін — 18 703 000 кв².
У іншых еўрапейскіх краінах таксама ёсць славянскае насельніцтва — лужычане у Германіі (Лужыца), ліпаване у Румыніі, славенцы і харваты у паўночна ўсходняй Італіі і паўднёвай Аўстрыі, а таксама значныя славянскія дыяспары ў Заходняй Еўропе.
Тэатыўакан
Тэатыўакан стаў рэгіянальным цэнтрам у 2 ст. н. э. ў выніку таго, што ранейшы цэнтр, Куікуілька, быў закінуты пасля вывяржэння вулкана, а яго жыхары перасяліліся ў Тэатыўакан.
Тэатыўакан быў закінуты ў сярэдзіне VII у .. У перыяд росквіту Тэатыўакана тут жылі больш за 150 тыс. чалавек, але ацтэкі, якія прыйшлі сюды нашмат пазней, заспелі толькі велічныя руіны. Адны з галоўных (і самых старых) пабудоў Тэатиыўкана — піраміда Сонца і піраміда Месяца (вышыня — 42 метра).
У глыбіні піраміды Месяца археолагі знайшлі пахавальных камеру з парэшткамі 12 чалавечых целаў. Ва ўсіх іх былі звязаны рукі за спіной, аднак 10 з іх былі абезгалоўлены і кінуты пасярэдзіне камеры. Паводле адной з версій, гэта былі ворагі насельнікаў Тэатыўакана. Дзве іншыя ахвяры, відаць, адносіліся да мясцовай эліты, бо былі акуратна пасаджаны, на іх былі ўпрыгажэнні з нефрыту, каралі з вырабаў, якія імітуюць чалавечыя сківіцы і іншыя знакі высокага становішча.
Піраміда Месяца знаходзіцца ля паўночнага канца Дарогі Мёртвых. Пакуль невысветлена, кім былі прынесеныя ў ахвяру, але вядома, што рытуал быў здзейснены ў час істотнай перабудовы гэтай старажытнай пабудовы. Мабыць, ён сімвалізаваў рост рэлігійнага і палітычнага ўплыву горада-дзяржавы. Пра гэта ж кажа і цэнтр камеры, у якім ўсталяваная вялікая мазаіка з нефрыту, акружаная 18 абсідыянавымі нажамі. Нічога падобнага ў Месаамерыцы не было знойдзена раней. Таксама ў камеры былі знойдзены шкілеты пяці ваўкоў (або каётаў), тры шкілета пумы або ягуара і 13 рэшткаў арлоў. Магчыма, гэтыя жывёлы былі сімваламі ваяроў (воінскіх саюзаў).
Варонькіў
Варонькіў (Воро́ньків) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі мястэчка Варонькіў было ў складзе Варонькіўскай воласці Пераяслаўскага павета Палтаўскай губерні.
Актау
Актау ( — белая гара) — горад на паўднёвым захадзе Казахстана, абласны цэнтр Мангістаўскай вобласці. У падпарадкаванні горада знаходзіцца сяло Умірзак.
Кінематограф Югаславіі
Югаслаўскае кіно ніколі не катыравалася нараўне з кінематографам кіроўных краін міру, але вядома крытыкам сваёй самабытнасцю. Прызнаныя рэжысёры-майстры кіно з Югаславіі — Пурыша Джорджэвіч, Душан Макавееў, Эмір Кустурыца.
Прадстаўнікі іншых кінапрафесій практычна невядомыя, за выключэннем галівудскай акторкі сербкі Мілы Ёвавіч і акцёра Гойка Мітыча, які быў папулярным у СССР.
Асаблівасці югаслаўскага кіно
Нягледзячы на тое, што югаслаўскае кіно не занадта папулярна ў шырокай аўдыторыі, у яго ёсць то, чаго няма ў шматлікіх знакамітых кінематаграфічных школ — вядомы стыль. Асноўныя адметныя асаблівасці югаслаўскага кіно:
Варта заўважыць, што спалучэнне гэтых рыс не заўсёды падабаецца крытыкам і гледачам, і выклікае ў іх прама процілеглыя эмоцыі — ад захаплення да поўнага непрымання.
Лісічкі (станцыя)
Лісі́чкі (, Лисички)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана за 1,6 км на поўдзень ад пасёлка Перамога; на лініі Куток — Гомель, паміж станцыяй і станцыяй Навабеліцкая.
Анексія Савоі
У 1860 годзе сардзінскі кароль Віктар Эмануіл II ва ўзнагароду за далучэнне да яго каралеўства Пармы, Тасканы, Мадэны і Раманьі, саступіў Францыі Савою разам з Ніцай; была выканана фармальнасць плебісцыту, але былі прыняты меры, каб плебісцыт апынуўся на карысць далучэнні.
Саступка гэтай тэрыторыі выклікала вялікае раздражненне супраць урада; яго выказаў у вельмі рэзкай прамове Гарыбальдзі, сам выхадзец Ніцы. Далучаная да Францыі, Савоя ўтварыла два дэпартаменты, сучасныя Савоя і Верхняя Савоя.
Спасылкі
[http://lugovoy-k.narod.ru/marx/13/78.htm Ф. Энгельс. Савоя, Ніца і Рэйн]
Радзеева (пасёлак)
Радзе́ева (, Радеево) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Уваравіцкага сельсавета.
Васіль Фёдаравіч Маркоўкін
Васі́ль Фёдаравіч Маркоўкін (, с. Амеліна, Фролаўскі раён, Сталінградская вобласць, РСФСР —, ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, былы начальнік Галоўнага ўпраўлення пагранічных войскаў Рэспублікі Беларусь (1994—1996), генерал-маёр.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 верасня 1938 года ў с. Амеліна Фралоўскага раёна Сталінградскай вобласці РСФСР.
Скончыў Маскоўскае пагранічнае ваеннае вучылішча КДБ пры СМ СССР (1962), выведвальны факультэт Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе (1973).
13 кастрычніка 1957 года быў прызваны Фралоўскім РВК Валгаградскай вобласці і праходзіў тэрміновую ваенную службу на пасадах стралка, малодшага кантралёра КПП «Чыгуначны» 95 пага Заходняга ПА КДБ пры СМ СССР.
У пагранічных войсках Рэспублікі Беларусь з мая 1992 года, праходзіў службу на пасадах намесніка начальніка штаба Галоўнага ўпраўлення пагранічных войскаў пры Савеце Міністраў РБ, начальніка Смаргонскага пагранатрада.
З 26 верасня 1994 па 13 лістапада 1996 года з’яўляўся начальнікам Галоўнага ўпраўлення пагранічных войскаў Рэспублікі Беларусь.
Памёр 29 кастрычніка 2010 года ў выніку цяжкай хваробы. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках.
Памяць
Загадам Старшыні Дзяржаўнага пагранічнага камітэта 3 чэрвеня 2011 года № 318 залічаны Ганаровым пагранічнікам ў вайсковую частку 2044.
У яго гонар 27 мая 2011 года ў вайсковай часці 2044 адкрыта мемарыяльная дошка.
Тульскі (Адыгея)
Тульскі (Еджэркъоежъ, Ту́льский) — пасёлак (у 1963—2011 — пасёлак гарадскога тыпу) у Майкопскім раёне Рэспублікі Адыгея Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Майкопскага муніцыпальнага раёна і Тульскага сельскага паселішча.
Размешчаны за 7 кіламетраў на поўдзень ад Майкопа, большай часткай на правым беразе ракі Белай.
Чыгуначная станцыя Тульская на лініі Беларэчанская — Хаджох Паўночна-Каўказскай чыгункі.
Спіс аб’ектаў PGC (826001—827000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (826001—827000)
Вампершчына
Вампе́ршчына (, Вамперщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрынскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Навадворскага сельсавета.
Япалаць
Япалаць (Я́полоть) — вёска ў Кастопільскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Васылькы (Барыспільскі раён)
Васылькы (Васи́льки) — вёска ў Барыспільскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Золатурн (кантон)
Золатурн (Solothurn, Soleure, Soletta, Soloturn) — нямецкамоўны кантон на поўначы Швейцарыі. Сталіца - горад Золатурн. Насельніцтва 247 тыс. чалавек (12-е месца сярод кантонаў; дадзеныя 2003 г.).
Геаграфія
Плошча 791 км ² (16-е месца сярод кантонаў).
Гісторыя
Кантон стаў часткай швейцарскай канфедэрацыі ў 1481 г.
Баляга
Баляга (Баляга́) — сяло (у 1958—2019 гадах — пасёлак гарадскога тыпу) у Пятроўск-Забайкальскім раёне Забайкальскага края Расіі. Адміністрацыйны цэнтр сельскага (да 30 снежня 2019 года гарадскога) паселішча «Балягінскае».
У сяле — чыгуначная станцыя Баляга (Забайкальская чыгунка) на Транссібірскай магістралі. Размешчана за 16 км на паўднёвы ўсход ад горада Пятроўска-Забайкальскага, на рацэ Маргентуй (правы прыток Хілка).
Малапольскае ўзвышша
Малапольскае ўзвышша (Wyżyna Małopolska) — узвышша на поўдні Польшчы. Абмежавана з усходу і поўдня далінай ракі Вісла, на захадзе прылягае да Сілезскага ўзвышша, на поўначы стульваецца з Велікапольска-Куяўскай і Мазавецка-Падляскай нізінамі.
У складзе Малапольскага ўзвышша вылучаюцца Кракаўска-Чэнстахоўскае і Келецка-Сандомежскае ўзвышша.
Цанга
Цанга (ад Zange) — прыстасаванне для заціску ў цангавы патрон цыліндрычных або прызматычных прадметаў, у асноўным, фрэз з цыліндрычным хваставіком.
IC 1070
IC 1070 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Дзева.
Цанга
Вырабляюць цангі ў выглядзе спружыністай разразной утулкі.
IC 1070
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цанга
Выкарыстоўваецца ў нагрудных значках, цангавых алоўках, пры агранцы алмазаў, электрычных злучальніках, анкерных нітах, як дэталь заціскных патронаў на металарэзных або дрэваапрацоўчых станках - цангавыя патроны і да т.п.
Палата Прадстаўнікоў ЗША
Палата Прадстаўнікоў ЗША (The United States House of Representatives) — ніжняя палата Кангрэсу ЗША. У ёй прадстаўлены кожны штат прапарцыйна колькасці насельніцтва. Колькасць месцаў у палаце пастаянная і складае 435, хоць Кангрэс мае права змяняць колькасць месцаў. Кожны прадстаўнік штата займае сваё месца на працягу двухгадовай кадэнцыі і можа быць перавыбраны неабмежаваную колькасць разоў. Кіраўніком палаты з'яўляецца спікер, які выбіраецца членамі палаты.
Складанне і паўнамоцтвы кангрэса ўстаноўлены ў першым артыкуле Канстытуцыі ЗША. Пры гэтым не выкарыстоўваюцца паняцці верхняя і ніжняя палаты. Асноўнай функцыяй Палаты з'яўляецца прыняцце федэральных законаў, гэта значыць такіх законаў, якія дзейнічаюць на тэрыторыі ўсіх штатаў. Білі, прынятыя ў Палаце, таксама праходзяць абмеркаванне ў Сенаце і візаванне Прэзідэнтам, перш чым стануць законам.
Каталог базы даных
Каталог базы даных асобніка базы даных складаецца з метаданых, у якіх захоўваюцца азначэнні аб’ектаў базы даных, такіх як базавыя табліцы, прадстаўленні (віртуальныя табліцы, views), сінонімы, дыяпазоны значэнняў, індэксы, карыстальнікі і групы карыстальнікаў.
Разам з агульнай інфармацыяй, каталог базы даных таксама змяшчае метаданыя аб кожнай базе даных, напрыклад, колькі табліц і радкоў выкарыстоўваецца ў пэўнай базе даных. Адзін са спосабаў праверкі змяненняў у базе даных адміністратараў — прагляд каталога, таму што ён захоўвае ўсе апошнія змены ў базе даных разам з інфармацыяй аб людзях, якія ўнеслі змены. Карыстальнікі звычайна не маюць доступу або маюць абмежаваны доступ да каталога; каталог аўтаматычна мае спасылку на электронную пошту, каб карыстальнікі маглі адпраўляць электронную пошту адміністратарам і запытваць доступ. Прасцей кажучы, каталог даных — арганізаваны пералік актываў даных у арганізацыі. Ён выкарыстоўвае метаданыя, каб дапамагчы арганізацыям кіраваць сваімі данымі. Гэта таксама дапамагае спецыялістам па апрацоўцы даных збіраць, арганізоўваць, атрымліваць доступ і ўзбагачаць метаданыя для падтрымкі выяўлення даных і кіравання імі.
Стандарт SQL вызначае адзіныя сродкі для доступу да каталога, якія называюцца INFORMATION_SCHEMA, але не ўсе базы даных прытрымліваюцца гэтага, нават калі яны рэалізуюць іншыя аспекты стандарту SQL. Для прыкладу метадаў доступу да метаданых базы даных гл. метаданыя Oracle.
Тэклеўка
Тэ́клеўка (, Теклевка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Уваравіцкага сельсавета.
Залатарэчанск
Залатарэчанск (Золоторе́ченск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алавянінскім раёне Забайкальскага края Расіі. Насельніцтва — 949 чал. (2021). Населены пункт заснаваны ў 1986 годзе з пачаткам засваення Этыкінскага рэдкаметальнага радовішча.
Гісторыя эсперанта
Гісторыя эсперанта — гісторыя развіцця штучнай мовы, распрацаванай у 1870—1880 гадах Лазарам Людвігам Заменгофам і ўпершыню апублікаванай у 1887 годзе. Колькасць гаворачых павялічвалася паступова, але мова не мела вялікай падтрымкі з боку улад ці міжнародных арганізацый, а падчас і наогул была забаронена.
Гісторыя эсперанта з моманту апублікавання да першага кангрэса
Спачатку эсперанта-рух існаваў у асноўным у Расійскай імперыі і Усходняй Еўропе, але хутка распаўсюдзіўся ў Заходнюю Еўропу і за яе межы: у Аргентыну ў 1889 годзе; у Канаду ў 1901 годзе; у Алжыр, Чылі, Японію, Мексіку і Перу ў 1903; у Туніс у 1904; у Аўстралію, ЗША, Гвінею, Індакітай, Новую Зеландыю, Танкін і Уругвай у 1905 годзе.
У першыя гады існавання мова ўжывалася ў асноўным для публікацый Заменгофа і яго паслядоўнікаў, такіх як Антоні Грабоўскі, у шырокай перапісцы (цяпер амаль страчанай), а таксама ў часопісе «La Esperantisto», які выдаваўся на працягу 1889—1895 гадоў, і толькі зрэдку падчас асабістых сустрэч.
У 1894 годзе пад націскам Вільгельма Трампетэра, выдаўца часопіса «La Esperantisto», і некаторых іншых вядучых эсперантыстаў, Заменгоф неахвотна прапанаваў радыкальную рэформу на галасаванне чытачоў. Ён прапанаваў скарачэнне алфавіта да 22 літар (за кошт ліквідацыі акцэнтаваных літар, і большасці іх гукаў), змены канчатка множнага ліка на -i, ужыванне пазіцыйнага вінавальнага склону замест канчатка -n, ліквідацыі розніцы паміж прыметнікамі і прыслоўямі, скарачэнне колькасці формаў дзеепрыметніка з шасці да дзвюх, і замены табліцы карэлятаў больш лацінскімі словамі ці фразамі. Гэтыя рэформы былі адхілены большасцю эсперантыстаў, але некаторыя былі падхоплены падчас наступных рэформаў (такіх як Іда і крытыкамі мовы). У наступныя дзесяцігоддзі эсперанта распаўсюджваецца ў Заходняй Еўропе, галоўным чынам у Францыі. Да 1905 года выдавалася 27 эсперантамоўных журналаў.
У 1904 годзе адбылася малая міжнародная канферэнцыя, якая прывяла да Першага сусветнага кангрэса ў жніўні 1905 года ў горадзе Булонь-сюр-Мэр (Францыя). На кангрэс прыехалі 688 удзельнікаў 20 нацыянальнасцей. Падчас гэтага з’езду Заменгоф афіцыйна падаў у адстаўку з кіраўніцтва эсперанта-руха, паколькі ён не жадаў, каб асабістыя прадузятасці (антысемітызм) аб ім шкодзілі развіццю мовы. Ён прапанаваў дэкларацыю фундаментальных прынцыпаў эсперанта-руху, якая была адобрана удзельнікамі кангрэса.
Гісторыя эсперанта пачынаючы з першага кангрэса
У маленькай дзяржаве Морэснэт, якая знаходзілася паміж Бельгіяй і Германіяй існавала значная колькасць эсперантамоўных асоб сярод невялікага і шматмоўнага насельніцтва. Былі прапановы зрабіць эсперанта афіцыйнай мовай.
1920-я гады многімі гісторыкамі ацэньваюцца як перыяд росквіту эсперанта-руху. У пачатку дзесяцігоддзя былі прапановы прыняць эсперанта ў якасці рабочай мовы Лігі Нацый. Падчас Асамблеі Лігі Нацый у 1920 годзе гэта прапанова была пастаўлена на галасаванне. Дзесяць дэлегатаў падтрымалі гэту прапанову, але французскі дэлегат прагаласаваў супраць. Яму не падабалася, што французская мова страчвае свае пазіцыі ў якасці міжнароднай і ён таксама бачыў у эсперанта пагрозу. Але, праз два гады Ліга Нацый прапанавала дзяржавам-членам уключыць эсперанта ў свае вучэбныя планы.
У 1921 годзе на 3-ім Усерасійскім з’ездзе эсперантыстаў у Петраградзе быў заснаваны Саюз эсперантыстаў савецкіх рэспублік (Sovetlanda Esperantista Unuiĝo). У 1927 годзе ён быў перайменаваны ў Саюз эсперантыстаў савецкіх рэспублік (СЭСР). Генеральным Сакратаром СЭСР з 1921 па 1936 гады быў Э. К. Дрэзен.
У СССР эсперанта актыўна распаўсюджваўся ў 1920-я гады па прапанове Троцкага ; ён шырока вывучаўся як «мова сусветнай рэвалюцыі». Эсперанта актыўна выкарыстоўваўся ў сетцы «рабкораў» (рабочых карэспандэнтаў); на ёй вялося радыёвяшчанне (у тым ліку і ўнутранае). У той час нават надпісы на паштовых канвертах дубляваліся на рускай мове і эсперанта.
Але з сярэдзіны 1930-ых гадоў носьбіты эсперанта ў СССР падвяргаліся рэпрэсіям як «трацкісты», «шпіёны» і «тэрарысты». Нехта з актывістаў эсперантысцкага руха быў расстраляны, іншыя адышлі ад актыўнай дзейнасці.
Як і ў СССР, у нацысцкай Германіі з сярэдзіны 1930-ых гадоў нацыянальныя эсперанта-арганізацыі былі распушчаны, а шмат хто з удзельнікаў эсперанта-руху фізічна знішчаны. Гітлер пісаў у «Майн кампф», што эсперанта была створана як універсальная мова для таго, каб аб’яднаць яўрэйскія дыяспары. Стварэнне Свабоднай ад яўрэяў Нацыянальнай Германскай эсперанта-лігі было недастатковым, каб уміратварыць нацыстаў. Вывучэнне эсперанта было забаронена ў нямецкіх лагерах для ваеннапалонных падчас Другой сусветнай вайны. Эсперантысты часам абыходзілі гэтую забарону, пераконваючы ахову, што яны вучаць італьянскую мову — мову саюзнікаў Германіі. З іншага боку фашысцкая Італія прыкладала вялікія намаганні для развіцця турызму праз лістоўкі на эсперанта і высока ацэньвала падабенства італьянскай мовы і эсперанта.
У салазарскай Партугаліі эсперанта пераследваўся з 1936 года да рэвалюцыі гваздзік у 1974 годзе. Пасля грамадзянскай вайны ў Іспаніі франкісцкі рэжым пераследаваў анархістаў і каталонскіх нацыяналістаў, сярод якіх было распаўсюджана эсперанта, але ў 1950 гадах эсперанта-рух дазваляе Франсіска Франка стаць ганаровым патронам Сусветнага кангрэса эсперанта ў Мадрыдзе.
Падчас халоднай вайны, асабліва ў 1950-ыя і 1960-ыя гады эсперанта рух быў збіты з панталыку, і меліся перасцярогі з абодвух бакоў пра тое, што эсперанта можа ўжывацца дла варожай прапаганды. Але ў 1970 гады мова перажыла адраджэнне, і распаўсюдзілася ў новыя рэгіёны свету, такія як Іран, дзе стала вельмі папулярнай. Да 1991 года стала дастаткова афрыканскіх эсперантыстаў для правядзення Панафрыканскага кангрэса.
Мова прадаўжае распаўсюджвацца, хаць афіцыйна не прызнана ніводнай краінай, і з’яўляецца часткай дзяржаўных адукацыйных праграм толькі некаторых дзяржаў.
Гісторыя эсперанта у Беларусі
Адным з першых эсперантыстаў у Беларусі быў даследчык прыроды Уладзіслаў Дыбоўскі. Ён, разам з братам Бенядзіктам, сабраў вялікую, на той час бібліятэку выданняў на эсперанта. Эсперанта вывучылі ў той час Янка Маўр (1904 год), Цішка Гартны (1905—1906 гады). Эсперантысты былі ў Холмечы, каля Рэчыцы, Віцебску, Вільні.
Пасля рэвалюцыі эсперантысцкі рух ажывіўся. Эсперантысты не толькі прапагандуюць мову, але і пачынаюць яе выкладаць на курсах і ў гуртках.
У чэрвені 1921 года у Петраградзе адбыўся III Усерасійскі з’езд эсперантыстаў, які адначасова быў аб’яўлены I З’ездам Саюза эсперантыстаў савецкіх краін (СЭСК) (пасля перайменаваны ў Саюз Эсперантыстаў Саецкіх Рэспублік — СЭСР). У ЦК СЭСК быў абраны эсперантыст з Віцебска Б. Шабер. У 1924 у Мінску была створана Цэнтральнае Бюро Беларускай Арганізацыі СЭСР. Ужо да I Усебеларускай канферэнцыі СЭСР, якая адбылася 28-29. 05.1925 у Мінску, у БССР налічвалася 37 эсперантысцкіх гурткоў: у Мінску, Віцебску, Рэчыцы, Слуцку, Талочыне, Жлобіне, Смілавічах і інш.
У 1924 Цэнтральнае бюро Беларускай Арганізацыі СЭСР пачынае выпускаць «Інфармацыйныя лісты», што паспрыяла аб’яднанню эсперантыстаў у цэластную арганізацыю за максімальна кароткі тэрмін.