cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзяржпрам
Гісторыя
Будынак быў пабудаваны ў рэкордна кароткі тэрмін — падрыхтоўчыя працы пачаліся летам 1925 года, а здача ў эксплуатацыю адбылася 7 лістапада 1928 года, да адзінаццатай гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі. Вясной 1926 года будоўлю вырашана было закрыць, аднак пасля асабістага ўмяшальніцтва Фелікса Дзяржынскага, які наведаў будоўлю 8 мая 1926 года, будаўніцтва працягнулася. На ўрачыстай закладцы цэнтральнага корпуса, якая адбылася 21 лістапада 1926 года, будынку прысвоілі яго імя.
Пасля пабудовы, з 1928 па 1934 гады, у будынку размяшчаўся Савет Народных Камісараў Украіны.
Падчас нямецкай акупацыі ў 1941—43 гадах на першым паверсе была ўладкавана канюшня, на іншых паверхах у пачатку акупацыі жылі малпы, якія ўцяклі з размешчанага побач з будынкам заапарку. Да 23 жніўня 1943 года ў Дзяржпраме дажылі тры макакі, якім на 65-ю гадавіну вызвалення горада, у жніўні 2008 года, быў адкрыты помнік на тэрыторыі заапарку.
Пасля вайны ў 1944—1947 гадах будынак быў адноўлены.
У 1955 годзе на даху была ўсталявана адна з першых у СССР тэлевізійных вышак вышынёй 45 м.
У 2004 годзе, да 350-годдзя Харкава была распачата рэканструкцыя Дзяржпрама — яна заняла нашмат больш часу, чым увесь перыяд будаўніцтва Дзяржпрама прымітыўнымі метадамі ў 1920-х гадах, і дагэтуль застаецца не завершанай.
Аперацыя «Саюзны абаронца»
Аперацыя «Саюзны абаронца» («Unified Protector») — сумесная аперацыя НАТА і міжнароднай кааліцыі ў Лівіі. Гэта першая аперацыя НАТА супраць адной з найбуйнейшых арабскіх краін у Афрыцы, і першая не па ініцыятыве Злучаных Штатаў Амерыкі.
З лютага 2011 года ў Бенгазі, на ўсходзе Лівіі, пачаліся акцыі пратэсту супраць праўлення тагачаснага лідара Лівіі Муамара Кадафі. Дэманстрацыі пасля распаўсюдзіліся па ўсёй дзяржаве, а колькасць ахвяр з кожным днём расла. У адказ на гэта Савет Бяспекі ААН прыняў 26 лютага 2011 рэзалюцыю 1970, у якой выказаў заклапочанасць з нагоды сітуацыі, якая склалася ў краіне, і наклаў эмбарга на пастаўкі зброі ў Лівію.
Пасля прыняцця рэзалюцыі 1970, НАТА актывізавала сваю дзейнасць у Міжземным моры. Сістэма далёкага радыёлакацыйнага выяўлення і папярэджання АВАКС падавала падрабязную інфармацыю аб рухах у лівійскім паветранай прасторы. Пасля таго, як сітуацыя ў Лівіі значна пагоршылася, 17 мая 2011 Савет Бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю 1973, у якой асудзіў парушэнні правоў чалавека, у тым ліку адвольныя затрыманні, гвалтоўныя знікненні, катаванні і пакаранні смерцю. Рэзалюцыя таксама зацвердзіла актыўныя меры, у тым ліку беспалётнаую зону, а таксама дазваляла інтэрвентам выкарыстоўваць усе неабходныя меры для «абароны грамадзянскіх асоб і населеных раёнаў».
З прыняццем рэзалюцыі Савета Бяспекі ААН некалькі членаў ААН прынялі неадкладныя ваенныя дзеянні для «абароны грамадзянскіх асоб» у рамках аперацыі «Odyssey Dawn». Гэтая аперацыя, якая не была пад камандаваннем і кантролем НАТА, была праведзена шматнацыянальнай кааліцыяй на чале са Злучанымі Штатамі Амерыкі.
31 сакавіка 2011 Альянс таксама далучыўся да аперацыі ў Лівіі і прыняў адзінае кіраванне міжнародных ваенных намаганняў. Аперацыю назвалі — «Саюзны абаронца» («Unified Protector»).
Вайна ў Лівіі
Пад уплывам рэвалюцый у Тунісе і Егіпце (2010—2011) супраць 42-гадовага кіравання лідара Лівійскай Арабскай Джамахірыі Муамара Кадафі пачалося паўстанне. Пратэсты перараслі з акцый пратэсту ў сілавое супрацьстаянне пасля інцыдэнту. У канцы лютага ўся Кірэнаіка апынулася ва ўладзе мяцежнікаў. Лівійскі ўрад пакінуў спробы вяртання кантролю над рэгіёнам. 26 лютага мяцежнікі абвясцілі ў Бенгазі часовы ўрад Лівіі.
Пачатак інтэрвенцыі
21 лютага пасол Лівіі Ібрагім Дабашы, які перайшоў на бок апазіцыі ўлады Кадафі, звярнуўся да ААН з просьбай устанавіць забарону на палёты на тэрыторыі Лівіі, каб адрэзаць Трыпалі (галоўны горад сіл Кадафі) ад паставак зброі і наймітаў, а таксама засцерагчы грамадзянскае насельніцтва ад паветраных удараў.
17 сакавіка Савет Бяспекі прыняў рэзалюцыю дзесяццю галасамі «за». Бразілія, Расія, Кітай, Індыя і Германія ўстрымаліся. Бразілія, Расія, Кітай і Індыя не падтрымлівалі ваенную аперацыю супраць суверэннай краіны, тады як ФРГ не хацела ўдзельнічаць у якой бы там ні было ваеннай аперацыі супраць Лівіі, але лічыла, што нешта варта рабіць. Найбольш актыўнымі ў прыняцці рэзалюцыі ў тэрміновым парадку апынуліся Францыя і Вялікабрытанія, таксама ішла падтрымка ад ЗША і Лівана.
19 сакавіка ў 16:00 па GMT 19 самалётаў ВПС Францыі вылецелі ў зону Бенгазі з заяўленай мэтай «абароны насельніцтва горада ад сіл Кадафі». У 16:45 і 16:59 самалёты знішчылі некалькі адзінак бранятэхнікі. У той жа дзень баявыя вылеты пачалі здзяйсняць амерыканскія і брытанскія самалёты. Абстрэл ракетамі «Тамагаўк» (114 штук) па сістэмах СПА таксама здзейснілі брытанскія і амерыканскія караблі і падлодкі.
Камандаванне
Паўночнаатлантычны альянс НАТА прыняў рашэнне аб прыняцці камандавання міжнароднай ваеннай аперацыяй ААН у Лівіі ад ЗША і ўпаўнаважыла Стратэгічнае камандаванне АУС НАТА па Еўропе на ваенныя дзеянні ў Лівіі. Камандуючым аперацыі прызначаны Вярхоўны галоўнакамандуючы аб’яднаных узброеных сіл у Еўропе Джэймс Ставрыдыс (ВМС ЗША), намеснікам вярхоўнага галоўнакамандуючага канадскі генерал Шарль Бушар (ВПС Канады), камандуючага саюзнымі ваенна-марскімі сіламі італьянскага віцэ-адмірала Рынальда Веры, а камандуючы саюзнымі ваенна-паветранымі — генерал-лейтэнант Ральф Джодыс (ВПС ЗША).
Рэйкялейпя
Рейкялейпя (reikäleipä — «хлеб з дзіркай»), або Руйсрэйкялейпя (ruisreikäleipä — «аржаны хлеб з дзіркай») — традыцыйны фінскі аржаны хлеб.
Юнгерманія
Пашырана ва ўмераных шыротах Паўночнага паўшар'я. На Беларусі юнгерманія ланцэталістая трапляецца ў вільготных і забалочаных лясах на гнілой драўніне, аголенай глебе, па берагах вадаёмаў.
Аднадомная лістасцябловая расліна даўжынёю 1—4 см. Утварае буйныя дзярнінкі бледна-жаўтаватага або цёмна-зялёнага, зрэдку чырванаватага колеру. Сцёблы сцелістыя, разгалінаваныя, з рызоідамі. Лісце двухраднае, языкападобнае. Каробачка прадаўгавата-эліпсоідная, цёмна-бурая.
Рэйкялейпя
Уяўляе сабой праснак дыяметрам каля 30 см і таўшчынёй 3-4 см, у цэнтры якой маецца адтуліна дыяметрам каля 5 см. Цеста для рэйкялейпя робяць з жытняй мукі, часам з невялікім даданнем пшанічнай мукі. Выпякаюць хлеб 20-30 хвілін пры тэмпературы 250 ° C.
Хлеб такой формы традыцыйна выпякалі некалькі раз у год, пасля чаго для прасушкі і захоўвання падвешвалі іх на спецыяльных жэрдзях пад столлю хаты (звычайна на кухні).
Першапачаткова такі хлеб гатавалі толькі ў Заходняй Фінляндыі, у іншых месцах ён атрымаў распаўсюджванне значна пазней. На ўсходзе Фінляндыі пяклі больш тоўсты жытні хлеб, вядомы пад назвай руйслімппу (ruislimppu — «жытні каравай»), у Карэліі і Сава толькі такі хлеб называлі жытнім. Адрозненне ў выпечцы хлеба ва ўсходняй і заходняй частках Фінляндыі было звязана з асаблівасцямі будаўніцтва: на захадзе ў дамах было дзве печы — адна для абагрэву і адна, спецыяльная, для выпечкі хлеба — яе выкарыстоўвалі рэдка, таму рабілі адразу шмат хлеба. На ўсходзе для ацяплення і выпечкі хлеба служыла адна печ, таму хлеб пра запас не пяклі.
Елі рейкялейпя звычайна з маслам і малаком.
Юха Кусці Паасіківі
Юха Кусці Паасіківі (Juho Kusti Paasikivi, пры нараджэнні Юхан Густаў Хельстэн, Johan Gustaf Hellstén;, Тамперэ — , Хельсінкі) — фінскі палітычны дзеяч, 7-ы прэзідэнт Фінляндыі.
У 1903—1913 і 1917—1918 гг. уваходзіў у кіруючыя органы старафінскай партыі, выступаючы супраць палітыкі русіфікацыі, але з'яўляўся праціўнікам радыкальных дзеянняў. У 1907—1913 — дэпутат фінляндскага сейма. У 1914—1934 — генеральны дырэктар банка «Кансаліс-Асакэ-Панка». У траўні-лістападзе 1918 г. — прэм'ер-міністр Фінляндыі. На гэтай пасадзе выступаў за ўвядзенне ў краіне манархічнай формы праўлення.
Кіраваў фінляндскай дэлегацыяй на савецка-фінляндскіх мірных перамовах, якая падпісала 14 кастрычніка 1920 Тартускі мірны дагавор паміж Фінляндыяй і Расіяй.
У 1934 годзе быў прызначаны паслом у Швецыі, дзе актыўна працаваў над арганізацыяй фінска-шведскага абарончага саюза. У 1939 годзе стаў кіраўніком фінскай дэлегацыі на савецка-фінскіх перамовах, а пасля пачатку баявых дзеянняў паміж дзвюма краінамі атрымаў пасаду міністра без партфеля. 13 сакавіка 1940 года ён падпісаў Маскоўскі мірны дагавор, які скончыў Зімнюю вайну (1939—1940).
Па заканчэнні Вайны-працягу (1941—1944) у лістападзе 1944 быў ізноў прызначаны прэм'ер-міністрам Фінляндыі, пасля чаго ўзяў курс на аднаўленне добрасуседскіх адносін з Савецкім Саюзам. Пад ціскам савецкага ўрада ён быў вымушаны ўвесці ў склад урада члена камуністычнай партыі, чаго раней у гісторыі краіны ніколі не здаралася. У красавіку 1945 сфармаваў другі ўрад, які абапіраўся на пагадненне трох буйных фракцый парламента: камуністаў, сацыял-дэмакратаў і Аграрнага саюза.
Маршанцыя
Маршанцыя (Marchantia) — род пячоначных імхоў сямейства маршанцыевых.
Слаявіна зялёная, плоская, стужкападобная, шырынёй 1—2 см, даўжынёй да 10 см, злёгку скурыстая ці паперападрбная. Паветраныя камеры запоўнены асіміляцыйнай тканкай. Зверху на слаявіне знаходзяцца вывадкавыя кошыкі для вегетатыўнага размнажэння, знізу рызоіды і брушныя лускавінкі. Архегоніі і антэрыдыі на падстаўках з доўгімі ножкамі. Светла-жоўтая каробачка на ножцы. Спараносідь улетку.
Каля 70 відаў. Пашыраны ўсюды. На Беларусі трапляецца на вільготных мясцінах, вогнішчах, каля жылля.
Першасныя глеба- і торфаўтваральнікі.
Цімафей Цімафеевіч Хрукін
Біяграфія
Нарадзіўся 8 (21) чэрвеня 1910 года ў Ейску ў сям’і рабочага.
Падчас савецка-фінляндскай вайны 1939—1940 камандуючы ВПС 14-й арміі. У Вялікую Айчынную вайну — камандуючы ВПС 12-й арміі (1941), Карэльскага і Паўднёва-Заходніх франтоў (1941—1942), камандуючы 8-й (1942-44) і 1-й (з ліпеня 1944 г.) паветранымі арміямі. Удзельнічаў у Сталінградскай бітве, у вызваленні Данбаса, Правабярэжнай Украіны, Крыма, Беларусі, Прыбалтыкі, ва Усходне-Прускай і іншых аперацыях. У 1946—1947 і ў 1950—1953 гадах — намеснік Галоўнакамандуючага ВПС.
Памёр 19 ліпеня 1953 года ў Маскве.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, 3 ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Суворава 1-й і 2-й ступені, 2 ордэнамі Кутузава 1-й ступені, ордэнамі Багдана Хмяльніцкага 1-й ступені, Айчыннай вайны 2-й ступені, Чырвонай Зоркі і медалямі, а таксама замежнымі ордэнамі.
Па рэвізіі
Па рэвізіі — аднаактавая п’еса-вадэвіль, напісаная Маркам Крапіўніцкім у 1882 годзе, апублікаваная ў 1885, папулярная ў беларускіх тэатрах пачатку XX стагоддзя.
Гісторыя напісання
Вадэвіль напісаны пад канец 1882, як успамінаў , — «за некалькі дзён і з гарачым захапленнем». Гэтым творам аўтар зарэкамендаваў сябе як бліскучы майстар так званых «народных малюнкаў» — жанравых драматычных сцэн з тагачаснай жывой вясковай рэчаіснасці.
Сюжэт
«Па рэвізіі» — вострая і дасціпная сатыра на сельскую ўладу ў паслярэфоренную эпоху. Пісар Скубко і старшына Васіль Мірановіч — хабарнікі, ашуканцы і п’яніцы. Аднак пад уладай гэтых жулікаватых, абмежаваных «начальнікаў» — сотні сялян. Перад гледачом паўстае дэфармаваны, шаржыраваны свет чалавечых адносін, апісанню якога паклаў пачатак яшчэ Р. Квітка-Аснаўяненка сваёй «».
Першыя пастаноўкі на Украіне
Першыя пастаноўкі адбыліся ў, заснавальнікам якога быў М. Крапіўніцкі.
Вадэвіль «Па рэвізіі» у выкананні такіх акцёраў, як Марыя Канстанцінаўна Занькавецкая,, , , карыстаўся велізарным поспехам у гледача , — і не толькі ўкраінскага, — стаўшы сапраўднай тэатральнай класікай.
Беларускі пераклад п’есы
У віленскай газеце «Гоман» у 1916 годзе паведамлялася :
У 90-х гадах была перакладзена на беларускую мову камедыя М. Крапіўніцкага «Па рэвізіі»
Іншыя крыніцы сведчаць, што пераклад п’есы «Па рэвізіі» быў ажыццёўлены ў 1902 г. Напалеонам Чарноцкім; беларускі варыянт гэтага твора з поспехам ставіўся аматарскімі гурткамі падчас рэвалюцыйнага ўздыму 1905—1907 гг. Як бы там ні было, а на пачатку 1908 г. «Наша ніва» паведамляла сваім чытачам: «Друкуецца для народнага тэатра „Па рэвізіі“ Крапіўніцкага. Скора выйдзе» (1908, № 7). Выдавецкіх планаў ажыццявіць не ўдалося, а сам пераклад, зроблены Чарноцкім, да нашага часу не адшуканы.
Беларускі пераклад п’есы быў надрукаваны толькі ў 1911 годзе ў Пецярбургу выдавецкай суполкай Загляне сонца і ў наша аконца. Апрацоўку тэксту зрабіў Напалеон Чарноцкі. П’еса была выдадзена літаграфскім спосабам тыражом у 200 экземпляраў. Аўтары пераклада (пераробкі) ў выданнях не названы. П. Ахрыменка на падставе цікавых назіранняў даводзіць, што выдадзены ў Пецярбурзе пераклад «Па рэвізіі» не належыць Н. Чарноцкаму. Такім чынам, гэта новы, другі па ліку пераклад украінскай п’есы. Рукапіс гэтага перакладу, як выявілася, захаваўся ў архіве «Нашай нівы».
Як сведчаць надпісы на тытулах выданняў твораў М. Крапіўніцката («з папраўкамі», «перароблена»), пераклады ўкраінскіх п’ес былі выкананы з пэўнымі адступленнямі ад правіл рэалістычнага мастацкага перакладу. Так, усе ўкраінскія назвы гарадоў i вёсак заменены на беларускія: Кіеў — на Вільню, славуты Чыгірын — на шырокавядомую ў Беларусі Смаргонь i г. д. Адбыліся змены i ў назвах дзейных асоб: Палажка заменена Таццянай, Іўга — Еўкай, у ролі Рындычкі выступае Пантурчыха, Проські — Параска. Гэта тлумачыцца тым, што аўтары перакладу хацелі не проста вывесці беларускую мову на сцэну, але і папулярызаваць саміх беларусаў з іх псіхалогіяй, адзеннем і фальклорам. Перакладчыкі станавіліся такім чынам сааўтарамі твораў.
Таксама ў параўнанні з украінскімі пастаноўкамі ў беларускіх варыянтах значна скарочана колькасць вершаваных куплетаў, разлічаных на спяванне, некаторыя вершаваныя моманты пераказаны прозай. Такім чынам адбывалася некаторая страта рамантычнай афарбоўкі, пастаноўкі набывалі выразныя адзнакі сацыяльна-бытаівой камедыі.
Беларускія пастаноўкі
Першай беларускай пастаноўкай, напэўна, можна лічыць пастаноўку 1902 года.
Вось як пра яе паводле успамінаў А. Уласава расказвае ў сваёй кнізе «Беларускі тэатр» Ф. Аляхновіч :
…адзначым «спэктакль», які быў у ліпні 1902 г. ў маёнтку «Карльсбэр» вядомага беларускага архэолёга і гісторыка Андрэя Сьніткі. Арганізатарам і рэжысэрам быў Юры Уласаў (брат сэнатара А. Уласава), які сам пералажыў на беларускую мову ўкраінскую аднаактную п’еску «Па рэвізіі» і паставіў яе з учасьцем ваколічных сялян і сялянак. Рэжысэру трудна было ўтрымаць «на сцэне» дысцыпліну, дзеля таго, што «артысткі», з якіх усе ў вёсцы, даведаўшыся аб рэпэтыцыях, сьмяяліся і кпінкі строілі, хутка адмовіліся ад роляў. Тады рэжысэр кінуўся на хітрыкі: ён «заангажаваў» свае артысткі… палоць траву. Дзеля гэтай работы дзяўчаты ўжо не сароміліся йсьці ў двор, дзе фактычна далей ішлі рэпэтыцыі, якія цягнуліся два месяцы. Спэктакль адбыўся ў пуні на спэцыяльна пабудаванай дзеля гэтага сцэне. Значная частка прыйшоўшай на спэктакль публікі ведала ўжо п’есу ня горш за «артыстаў», гэтак ужо абіліся аб вушы і дакучылі ўсім у двары рэпэтыцыі.
Дазвол на спэктакль адтрымалі, ашукаўшы іспраўніка быццам будуць гуляць паўкраінску (гэтак дазвалялася).
Увесну 1906 вядомы беларускі рэвалюцыянер і дзеяч культуры Алесь Бурбіс у маёнтку Пятроўшчына пад Мінскам (раён вуліцы Сямашкі і Пятроўшчына) паставіў свой варыянт п’есы, пасля якога сам чытаў вершы Я. Купалы «Што ты спіш?», «Не рвіся к багатым», «Пашкадуй мужыка!» і меў вялікі поспех. Прысутнічала больш за 300 гледачоў. Для парабкаў і сялян уваход быў вольным.
У канцы студзеня 1910 года Францішак Аляхновіч разам з Ігнатам Буйніцкім і Аляксандрам Бурбісам рэжысіруе пастаноўку перакладзенай з украінскай мовы на беларускую аднаактавай п’есы М. Крапіўніцкага «Па рэвізіі», адначасова выконваючы і ролю акцёра. Гэта быў першы беларускамоўны спектакль у Вільні. Ён меў сенсацыйны поспех. Сярод удзельнікаў Я. Арлоўскі, Ф. Мурашка, Ч. Родзевіч і іншыя.
Пасля гэтага п’есу ставілі Першая беларуская трупа І. Буйніцкага (у ролі Пантурчыхі Цётка, у ролі Мірановіча І. Буйніцкі ), Беларускі трэці дзяржаўны тэатр (1922), тэатральная трупа Будслаўскай беларускай гімназіі і іншыя беларускія аматарскія гурткі і прафесійныя тэатры.
«Па рэвізіі» ў пастаноўцы Гродзенскага гуртка беларускай моладзі, дзе Пантурчыху грала Зоська Верас, стала першым беларускамоўным спектаклем на сцэне ў Гродна.
Беларускамоўную пастаноўку п’есы ў Пецярбургу зладзіў Б. Эпімах-Шыпіла
Ролі ў пастаноўках п’есы выконвалі многія беларускія грамадскія дзеячы, у тым ліку Я. Арлоўскі, Ч. Родзевіч, Ф. Аляхновіч, З. Верас, І. Буйніцкі, Цётка і іншыя.
Рэакцыя ўлад
Драматычны гурток, арганізаваны Ф. Ждановічам, пасля паказу спектаклю па п’есе ў в. Старое Сяло пад Мінскам быў забаронены ўладамі, а сам кіраўнік быў вымушаны з’ехаць у Крым, каб пазбегнуць арышту.
Рунеберг (пірожнае)
Рунеберг (Runebergintorttu) — фінскае невялічкае пірожнае з мігдалам.
Пісьменнік Юхан Людвіг Рунеберг падчас свайго знаходжання ў Порва еў такое пірожнае штодня. 5 лютага, на дзень нараджэння пісьменніка ў знак памяці, гэтае пірожнае гатуюць па ўсёй Фінляндыі, у Порва пірожнае Рунеберг — традыцыйны дэсерт. Вынаходнікам пірожнага з'яўляецца жонка пісьменніка Фрэдэрыка. Яна прыгатавала гэтае пірожнае з цёртага мігдалу, мукі, яек. Гатовы дэсерт паліваюць плаўленым цукрам або малінавым варэннем.
Незабудка
Незабудка (Myosótis, ад стар.-грэч. «мышынае вуха») — род травяністых раслін сямейства. Некаторыя віды культывуюць у якасці прыгожаквітнеючых садовых раслін.
Назва
У большасці еўрапейскіх і некаторых нееўрапейскіх мовах незабудкі носяць аднолькавую па сэнсе назву : Անմոռուկ (anmoruk), nu-mă-uita, forget-me-not, Vergissmeinnicht, Niezapominajki, Forglem-mig-ej, vergeet-mij-nietje, nomeolvides, ne m'oubliez pas, Unutma beni, neforgesumino, 勿忘我, 물망초 (勿忘草, mul mang cho), 忘れな草、ワスレナグサ (wasurenagusa), זכריני (Zichrini), (farâmusham nakon), Förgätmigej, незабравка, unutma meni çiçegi.
Батанічнае апісанне
Незабудкі — аднагадовыя або шматгадовыя травяністыя расліны невялікіх памераў, звычайна моцна апушаныя. Сцеблы галінастыя, вышынёй.
Лісце чарговае, сядзячае, ланцэтнае, лінейна-ланцэтнае або лапатавае.
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List (2013), род уключае 61 від. Некаторыя з іх (у квадратных дужках у канцы радка — нумар таксона ў базе дадзеных Germplasm Resources Information Network ):
Распаўсюджанне і экалогія
Незабудкі сустракаюцца ў Еўропе, Азіі, Амерыцы, Паўднёвай Афрыцы, Аўстраліі і Новай Зеландыі.
Аддаюць перавагу вільготным раёнам. Растуць на палянах са свежай глебай. Некаторыя віды, такія як, можна сустрэць на берагах вадаёмаў, ускраінах балот, уздоўж ручаёў.
Ахоўны статус
занесена ў Чырвоную кнігу Расійскай Федэрацыі.
Незабудка ў культуры
Кветкі незабудкі часам выкарыстоўваюць у якасці сімвала памяці: масоны носяць у пятліцы значок незабудкі ў памяць аб вольных мулярах, якія загінулі ў нацысцкіх канцлагерах, а стылізаваная выява кветкі незабудкі фіялетавага колеру была сімвалам мерапрыемстваў, прысвечаных стогадовай гадавіне генацыду армян.
У 1921 годзе ў Петраградзе існавала выдавецтва Myosotis, у ім было выдадзена дзве кнігі Фёдара Салагуба.
У 1938 годзе Уладзімір Рагуцкі напісаў верш «Незабудкі»
Юшавіцкі сельсавет
Ю́шавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Юшавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сейлавіцкага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1037 чалавек, з іх 90,5 % — беларусы, 4,9 % — палякі, 3,4 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: аграгарадок Юшавічы, вёскі Бузуны, Бучныя, Затур'я, Ракавічы, Цагельня.
Хірахіка Аракі
Тасіюкі Аракі (яп.: 荒木 利之?, нар. 7 чэрвеня 1960, Сэндай, Міягі), больш вядомы пад псеўданімам Хірахіка Аракі (яп.: 荒木 飛呂彦?) — японскі мангака. Найбольш вядома яго манга JoJo’s Bizarre Adventure у 8 частках, якая публікуецца ў часопісе Weekly Shōnen Jump ужо больш за 30 гадоў. Толькі ў Японіі было прададзена больш за 80 мільёнаў копій па стану на 2007 год. У 2019 годзе Хірахіка Аракі атрымаў прэмію Міністэрства культуры Японіі за дасягненні ў мастацтве.
Ранняе жыццё
Дзяцінства Аракі правёў у Сэндаі з бацькамі і малодшымі сёстрамі-блізнятамі. Аракі раздражнялі шумныя паводзіны сясцёр, таму ён зачыняўся ў пакоі і захоплена чытаў мангу Ai to Makoto, а таксама праглядаў мастацкія альбомы бацькі. Так Аракі зацікавіўся стварэннем мангі. Яго таксама натхнялі карціны Поля Гагена. Пасля таго, як аднакласнік пахваліў першую мангу Аракі, хлопчык пачаў захоплена маляваць коміксы ў сакрэце ад бацькоў. Пры паступленні ў вышэйшую школу Аракі ўпершыню прадставіў сваю мангу выдавецтву часопіса, аднак выдавецтва адхіліла ўсе працы Аракі, спасылаючыся на тое, што многія мангакі яго ўзросту паспелі стварыць больш якасныя коміксы. Аракі вырашыў не здавацца і пачаў наведваць выдавецтва ў Токіа і дапрацоўваць сваю мангу. У выніку працай зацікавіўся рэдактар часопіса Shueisha: ён раскрытыкаваў працу Аракі, але дадаў, што ў яе ёсць патэнцыял. Калі яе добра пачысціць і палепшыць, то яна можа атрымаць прэмію Асаму Тэдзука.
Мангака
Аракі пакінуў Педагагічны ўніверсітэт Міягі і стварыў кароткую главу мангі Poker Under Arms, дзе дзеянне адбываецца на Дзікім Захадзе. Манга спадабалася чытачам і атрымала прэмію Тэдзука. Першая кароткая манга Аракі пачала публікавацца (1983 год) мела назву Cool Shock B.T. і апавядала пра хлопчыка-чараўніка, які павінен разгадваць розныя таямніцы. Аднак Аракі вырашыў заняцца стварэннем паўнавартаснай сэйнэн-работы. Так у 1984 годзе з’явілася новая манга пад назвай Baoh (яп.: バオー来訪者 Баа: Райхо:ся?), дзе галоўны герой заражаны таямнічым паразітам, набывае супер-сілы і павінен змагацца з арганізацыяй, якая спрабуе знішчыць яго. Аднак манга не карысталася папулярнасцю, і Аракі скончыў працу на 2 томе.
У іншай рабоце The Gorgeous Irene Аракі распрацоўвае свой стыль з магутнымі, мускулістымі фігурамі персанажаў. Наступнай яго работай стала манга JoJo’s Bizarre Adventure, якая стала магнум-опусам і набыла вялікую папулярнасць на тэрыторыі Японіі. Па сюжэце малады брытанец Джонатан Джостар змагаецца супраць Дзіа Бранда, вампіра, які жадае заваяваць сабе ўвесь свет. Аракі вырашае ў далейшым працаваць над мангай, робіць мноства сіквелаў, якія ахопліваюць гісторыю нашчадкаў Джонатана. Дзеянне адбываецца таксама ў розных краінах і ў розныя часовыя прамежкі, пачынаючы з XIX стагоддзя, заканчваючы нашым часам. Пры стварэнні мангі, Аракі быў натхнёны Рэмба і Тэрмінатарам. Франшыза JoJo заваявала вялікую папулярнасць далёка за межамі Японіі і новыя серыі працягваюць выходзіць па гэты дзень. Канцэпцыя бітваў супраць вампіраў і іншых звышнатуральных істот з ужываннем сілы «хамон» была заменена на бітвы паміж рознымі сапернікамі з ужываннем сілы «стэнд», і Аракі прытрымліваецца падобнай канцэпцыі па гэты дзень. За 30 гадоў выпуску мангі, па стане на снежань 2016 гады па ўсім свеце было прададзена 100 мільёнаў копій мангі. Трэцюю частку "Stardust Crusaders" прынята лічыць самай вядомай ва ўсёй франшызе. Манга была мноства разоў экранізавана, а сюжэт выкарыстаны ў шэрагу відэагульняў.
Незабудка палявая
Незабудка палявая, Лазініца (Myosotis arvensis) — від травяністых раслін роду.
Распаўсюджанне, апісанне
Натуральны арэал віду ахоплівае амаль усю Еўропу і частку Азіі (уключаючы Сібір), а таксама Паўночную Афрыку і Канарскія астравы; як заносная натуралізаваная расліна сустракаецца і ў іншых рэгіёнах планеты.
Хірахіка Аракі
Іншыя работы
У верасні 2007 года Аракі стварыў вокладку са стэндам для журнала мод Cell, у 2008 годзе — выявы для рамана Ясунары Кавабаты  "Танцуючая дзяўчынка з Ідзу". Таксама Аракі стварыў вокладку з персанажамі Jojo для музычнага альбома японскага рок-гурту Base Ball Bear — "Breeeeze Girl".
Незабудка палявая
Распаўсюджанне, апісанне
Кветкі дыяметрам 2-5 мм; размешчаны малымі групамі блізка адна да адной. Цвіценне працягваецца з мая да позняй восені.
Хірахіка Аракі
Іншыя работы
Аракі стаў адным з 5 мастакоў, якія стварылі арыгінальныя творы для выставы ў Луўры. Аракі намаляваў шэраг коміксаў з персанажам мангі JoJo’s Bizarre Adventure: Diamond Is Unbreakable, Роханам Кішыбэ, якія пазней былі паказаны на выстаўцы "Le Louvre invite la bande dessinée". Выстаўка паказвала разнастайнасць коміксаў і праводзілася з 19 студзеня па 13 красавіка 2009 года. Манга была неўзабаве апублікаваная ў Францыі, і ЗША кампаніяй NBM Publishing у лютым 2012 года.
Незабудка палявая
Прымяненне
Myosotis arvensis з’яўляецца кампанентам гомеапатычных лекавых сродкаў для ўнутранага ўжывання.
Хірахіка Аракі
Іншыя работы
З 17 верасня па 6 кастрычніка 2011 года брэнд Gucci арганізаваў буйную выстаўку «Rohan Kishibe Goes to Gucci» у квартале Сіндзюку, у супрацоўніцтве з Аракі і часопісам моды Spur. Выстаўка адзначала 90-годдзе стварэння Gucci. Зноў была прадстаўлена постаць Рохана Кішыба ў натуральную велічыню і іншыя працы Хірахіка Аракі, у тым ліку яго новыя выпускі за 2011—2012 год, арыгінальны дызайн моды і комікс "Rohan Kishibe Goes to Gucci", у якім Рохан адпраўляецца на завод Gucci, каб раскрыць таямніцу чароўнай сумкі. Яшчэ адна гісторыя пад назвай "Jolyne, Fly High with Gucci", дзе галоўнай гераіняй з'яўляецца Джалін Куджо, была выпушчана ў часопісе Spur, у лютым 2013 года.
Папярэдняе расследаванне (часопіс)
«Папярэдняе расследаванне» — навукова-практычны часопіс, афіцыйнае выданне Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь, у якім публікуюцца навуковыя артыкулы аб праблемах праваахоўнай дзейнасці, супрацьдзеяння злачыннасці.
Гісторыя
Навукова-практычны часопіс «Папярэдняе расследаванне» заснаваны Следчым камітэтам Рэспублікі Беларусь у 2017 г. Першы нумар выдання выйшаў у свет у чэрвені 2017 г. . У 2018 годзе часопіс уключаны ў пералік навуковых выданняў Рэспублікі Беларусь для апублікавання вынікаў дысертацыйных даследаванняў ВАК Рэспублікі Беларусь і ў Расійскі індэкс навуковага цытавання, атрымаў дзве узнагароды: дыплом лаўрэата конкурсу рэспубліканскіх СМІ «Залатая Ліцера», Прыз конкурсу імя Уладзіміра Данілавіча Спасовіча. У 2019 г. часопіс перамог у конкурсе рэспубліканскіх СМІ «Залатая Ліцера».
Аб часопісе
Часопіс «Папярэдняе расследаванне» выходзіць адзін раз у паўгоддзе. Працоўныя мовы: беларуская, руская, англійская. У ім надрукаваны артыкулы армянскіх, беларускіх, расійскіх і ўкраінскіх аўтараў па такіх асноўных навуковых напрамках, як: крыміналістыка, крымінальны працэс, крымінальнае права, гісторыя праваахоўных органаў. Таксама ў выданні публікуюцца звесткі аб найбольш значных падзеях Следчага камітэта Рэспублікі Беларусь: выніках міжнароднага супрацоўніцтва, канферэнцый і семінараў, калегій, аб удзеле супрацоўнікаў Следчага камітэта ў грамадскім жыцці Беларусі, спартыўных і культурна-масавых мерапрыемствах і інш.
Рэдакцыя і рэдакцыйная рада
Рэдакцыя навукова-практычнага часопіса «Папярэдняе расследаванне» размешчана па адрасе: г. Мінск, вул. Фрунзэ, 19. Галоўны рэдактар: Суздалева Галіна Валер’еўна, навуковы рэдактар — кандыдат юрыдычных навук Камянецкі Юрый Францавіч. У склад рэдакцыйнай рады часопіса ўваходзяць навукоўцы-правазнаўцы, доктары і кандыдаты навук з Арменіі, Беларусі, Расіі і Украіны. Старшыня рэдакцыйнай рады — доктар юрыдычных навук, прафесар Грунтоў Ігар Алегавіч.
Карцэвіцкі сельсавет
Карцэ́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2011 года вёска) Карцэвічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 9 жніўня 1960 года ў склад Ланскага сельсавета перададзены вёскі Вялікія Міцькавічы, Малыя Міцькавічы, Малая Быхаўшчына і Хрыпкава. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 8 населеных пунктаў. 23 лютага 2011 года скасавана вёска Надзея. 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Нясвіжскага сельсавета.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1323 чалавекі, з іх 91,7 % — беларусы, 3,2 % — палякі, 3,0 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: аграгарадок Карцэвічы, вёскі Альбянка, Альхоўка, Малева, Саска Ліпка і Сычэва.
Shoot-Out 2014 (снукер)
Shoot-Out 2014 (таксама вядомы як 888casino.com Shoot-Out 2014 — ад назвы спонсара) — прафесійны запрашальны турнір па снукеры, які прайшоў з 24 па 26 студзеня 2014 года на цыркавой арэне ў Блэкпульскай вежы, у Блэкпуле, Англія. Турнір стаў пятым розыгрышам Shoot-Out, які быў заснаваны ў 1990 годзе і адноўлены ў 2011 годзе. Упершыню турнір Shoot-Out спансавала кампанія 888 Holdings PLC. Прызавы фонд турніру склаў £130,000, з якіх £32,000 атрымаў пераможца.
Леташні чэмпіён турніру Мартын Гоўлд саступіў ужо ў першым матчы дэбютанту кітайскаму снукерысту Чжану Аньдзе - 14:44. Валіец Дамінік Дэйл, абыграўшы Фергала О'Браена (82:1), Бары Хокінса (69:7), Марка Алена (51:45), Эндру Хігінсана (81:1), а таксама Раяна Дэя (64:6) і Сцюарта Бінэма (77:19) ў паўфінале і фінале адпаведна, стаў пераможцам турніру. Перамога стала чацвёртым прафесійным тытулам ў кар'еры Дэйла. Адзіны соценны брэйк на турніры аформіў Раян Дэй — 101 ачко.
Прызавыя грошы
У 2014 годзе спонсарам турніру Shoot-Out стала кампанія 888 Holdings PLC. Яна забяспечыла традыцыйны прызавы фонд турніру, які склаў £130,000, з якіх £32,000 атрымаў пераможца.
Удзельнікі
На турніры Shoot-Out 2014 прынялі ўдзел 64 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў рэйтынгу і прынялі запрашэнне на ўдзел. Чатыры снукерысты з топ-16 не прынялі ўдзел у турніры: Ніл Робертсан (1), Дзін Дзюньхуэй (3), Джад Трамп (4) і Марка Фу (9).
Дэбютантамі Shoot-Out у 2014 годзе сталі пяцёра гульцоў: Дэчават Пумджаенг (51), Ян Бэрнс (58), Лука Брэсэль (61), Ліам Хайфілд (62) і Чжан Аньда (64).
Сярод удзельнікаў розыгрышу 2014 года да гэтага на турніры Shoot-Out перамагалі Найджэл Бонд у 2011 годзе, Бары Хокінс у 2012 годзе і Мартын Гоўлд у 2013 годзе.
Самым узроставым удзельнікам Shoot-Out 2014 года стаў 56-гадовы Стыў Дэвіс. Джымі Уайту падчас турніру быў 51 год, а Найджэлу Бонду — 48. Самым маладым удзельнікам Shoot-Out 2014 стаў 18-гадовы Лука Брэсэль. Чжану Аньдзе, Майклу Уайту, Джэку Лісоўскі і Энтані Мак-Гілу было па 22 гады, а Ліаму Хайфілду і Цаа Юйпэну — па 23.
Ход турніру
Лёсаванне першага раўнда было праведзена 8 снежня 2013 года і транслявалася ў прамым эфіры на радыё Talksport. Лёсаванне кожнага наступнага этапу, уключаючы паўфінальны, адбывалася на самой арэне.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У рамках турніру Shoot-Out 2014 было зроблена было зроблена 14 паўсоценных брэйкаў, з якіх толькі адзін быў соценным.
Раян Дэй і Альфрэд Бёрдэн зрабілі па дзве серыі, якія перавышаюць 50 ачкоў. Пры гэтым, на рахунку Дэя адзіны сэнчуры - 101 ачко, за які ён атрымаў традыцыйную ўзнагароду ў £2,000.
Здалбуніў
Здалбуніў (Здолбунів) — горад у Ровенскай вобласці Украіны, цэнтр Здалбуніўскага раёна.
Горад размешчаны за 12 км на поўдзень ад Роўна. Буйны чыгуначны вузел. Заводы: жалезабетонных вырабаў, аўтарамонтны, цэментны, асфальтавы, завод харчовых тавараў і інш., прадпрыемствы чыгуначнага транспарту. Праз горад праходзіць аўтадарога Стараканстантынаў - Здалбуніў - Роўна - Жыткавічы (Беларусь).
Чыгуначны вузел
Здалбуніў - гэта важны чыгуначны вузел Заходняй Украіны. Тут знаходзіцца маторвагоннае дэпо, дзе рамантуюць ўсе электрацягнікі Львоўскай чыгункі і часткова дызель-цягнікі. У 2007 г. быў капітальна адрамантаваны чыгуначны вакзал горада. Шмат жыхароў Роўна садзяцца тут на цягнікі далёкага следавання і цягнікі рэгіянальных ліній, якія не заходзяць у Роўна, бо абласны цэнтр не з'яўляецца вузлавой станцыяй і размешчаны ўбок ад асноўных чыгуначных магістраляў, аднак праходзяць праз Здалбуніў.
Гісторыя
Упершыню назва паселішча Здалбуновіў (у варыянце Далбуніў) згадваецца ў 1497 г. ў акце, па якім вялікі князь літоўскі Аляксандр дараваў князю Канстанціну Астрожскаму разам з іншымі селішчамі і сяло Далбуніў. Назва ў варыянце "Здалбуніў" вядома з 1629 г.
Сяло ўваходзіла ў Луцкі павет. У 1570 г. у ім налічвалася 9 дымоў. Насельніцтва займалася земляробствам. Менавіта ў той час у Здалбунаве пачала фармавацца габрэйская абшчына. У 1618 і 1619 гг. сяло вельмі пацярпела ад нападаў татарскіх ордаў. У гады вайны 1648-1654 гг. у 1651 г. на ўскраінах Здалбунава, недалёка ад вёскі Тайкуры, размяшчаецца штаб войска Багдана Хмяльніцкага. Тады ж адбыліся першыя габрэйскія пагромы, учыненыя казакамі.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай Здалбуніў уваходзіць у склад Расійскай імперыі. У гэты час ён адносіцца да Валынскага намесніцтва, а пасля — да Валынскай губерні. У 1798 г. у сяле налічваўся 51 двор, пражывала 276 чал., у тым ліку 167 прыгонных. У 1821 г. князь С. Любамірскі, уладар Здалбунава, прадаў яго купцам Кружыніным. За рэформай 1861 г. для сялян Здалбунава было выдзелена 489 дзесяцін зямлі, у сярэднім па 11 дзесяцін ворнай зямлі на двор. Зямля абышлася сялянам удвая даражэй, чым каштавала.
У 1877 г. у Здалбунаве адкрылі аднакласнае чыгуначнае вучылішча. Навучанне ў ім ажыццяўлялася за кошт праўлення Паўднёва-заходняй чыгункі. У 1886 г. вучылішча пераўтварылі ў двухкласнае. У 1884 г. у грамадскім доме адкрылі двухкласную школу. На ўтрыманне школы, у якой навучаліся 25 хлопчыкаў і 2 дзяўчынкі, грамада вылучала 137 рублёў у год. У 1905 г. пачала працаваць царкоўна школа, а ў 1907 г. адкрыўся грамадскі клуб.
У 1903 г. Здалбуніў аднесены да катэгорыі заштатных гарадоў. На цэнтральнай вуліцы, якая ідзе ад вакзалу, праклалі тратуар, ўсталявалі газавае асвятленне. Па дадзеных на 1912 г., на цэментным заводзе працавала бальніца. У 1910 г. пачынаецца будаўніцтва царквы Святой Кацярыны і вышэйшага чыгуначнага вучылішча. У 1908-1911 гг. у горадзе налічвалася да 10 тыс. жыхароў.
У часы Украінскай рэвалюцыі (1917-1921 гг.) горад быў арэнай барацьбы розных палітычных сіл: аўстра-нямецкай акупацыйнай адміністрацыі, Цэнтральнай рады УНР, Гетманшчыны Скарападскага, дырэкторыі УНР, Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў. У горадзе размяшчаўся штаб дзейснай арміі УНР на чале з Сымонам Пятлюрай.
Пасля падпісання Рыжскага міру 1921 г. горад адыйшоў да Польшчы. У перыяд польскай адміністрацыі (1920-1939 гг.) Здалбуніў заставаўся тыповым правінцыйным мястэчкам. Спачатку ён уваходзіў у склад Астрожскага павета, у 1924 г. стаў павятовым цэнтрам Валынскага ваяводства.
Myosotis laxa
Myosotis laxa  — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны па ўсёй паўночнай частцы Паўночнага паўшар’я. Этымалогія: laevigatus — «слабы, свабодны».
Апісанне
Вышыня 10-40 (50) см. Ствол разгалінаваны; валасінкі вырастаюць уверх, зліваючыся са сцяблом. Базальнае лісце кароткачарашковае, ножка крылатая, ствалавое лісце чарговае, амаль без хвосцікаў. Ліставыя пласціны з цэлым краем, ніз амаль гладкі, шчаціністы верх. Сіне-блакітныя ці белыя кветкі дыяметрам ад 3 да 6 мм. Вяночак і чашачка 5-дольная. Тычынак 5. Плады — 4-часткавыя скізакарпы, дзе часткі яйкападобныя, карычневыя, 1.5-2 мм даўжынёй.
Распаўсюджанне
Сустракаецца па ўсёй паўночнай частцы Паўночнага паўшар’я.
Насяляе берагі, канавы, вільготныя лугі. Часам апускаецца ў ракі.
Ва Украіне насяляе берагі вадаёмаў, балоты, забалочаныя лугі — даліны Паўночнага Буга і Дняпра — рэдка.
Сейлавіцкі сельсавет
Се́йлавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Сейлавічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Нясвіжскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 9 жніўня 1960 года ў склад Нясвіжскага сельсавета перададзена вёска Слаўкава. Станам на 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 3 населеныя пункты. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Навасёлкаўскага (6 населеных пунктаў: аграгарадок Старыя Навасёлкі, вёскі Амлынцы, Кучынаўшчына, Новыя Навасёлкі, Петухоўшчына і Стрыхараўшчына) і Юшавіцкага (6 населеных пунктаў: аграгарадок Юшавічы, вёскі Бузуны, Бучныя, Затур’я, Ракавічы, Цагельня) сельсаветаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (3 населеныя пункты) — 939 чалавек, з іх 86,0 % — беларусы, 6,8 % — палякі, 5,3 % — рускія.
Дземідовіч
Дземідовіч — беларускае прозвішча.
Незабудка дзірваністая
Незабудка дзірваністая (Myosotis laxa caespitosa) — падвід віду.
Харосіцкі сельсавет
Харо́сіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любчанскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Харосіцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Нягневіцкага сельсавета.
Абраменка
Абра́менка — прозвішча, утворанае ад імя Абрам.
Копцкая Каталіцкая Царква
Копцкая каталіцкая царква — адна з усходнекаталіцкіх цэркваў, якія прытрымліваюцца копцкага абраду, што ўзыходзіць да Александрыйскай літургічнай традыцыі. Узнікла ў выніку заключэнне уніі з Рымам часткі Копцкай праваслаўнай царквы. Колькасць прыхільнікаў паводле даных на 2013 год складае каля 165 тысяч чалавек, галоўным чынам, у Егіпце. Царква налічвае 8 біскупаў і 255 святароў у 161 прыходзе. Копцкая каталіцкая царква — адна з шасці ўсходнекаталіцкіх цэркваў, якія маюць статус патрыярхата. У наш час яе ўзначальвае патрыярх Ібрагім Ісак Сідрак.
Гісторыя
У 1741 годзе копцкі патрыярх Іерусаліма Анастасій увайшоў у поўныя зносіны з Рымам. Папа Бенедыкт XIV усталяваў для копцкай каталіцкай абшчыны апостальскі вікарыят; зрэшты Анастасій неўзабаве вярнуўся ў Копцкую праваслаўную царкву, але лінія копцкіх апостальскіх вікарыяў была працягнута. У 1824 годзе Святы Прастол стварыў для коптаў-каталікоў патрыярхат, які існаваў, аднак, толькі на паперы з-за процідзеяння яго дзейнасці з боку ўлад Асманскай імперыі. Патрыярхат быў прызнаны ў 1829 годзе і тады ж атрыманы дазвол на будаўніцтва цэркваў. У 1895 годзе Папа Леў XIII паўторна заснаваў копцкі патрыярхат і ў 1899 годзе ўзвёў біскупа Кірылу ў ранг патрыярха з тытулам «Патрыярх Александрыі і ўсіх коптаў».
Структура
Рэзідэнцыя патрыярха размешчана ў Каіры, хоць ён і носіць тытул Патрыярха Александрыйскага. У склад копцкай каталіцкай царквы ўваходзяць сем епархій з цэнтрамі ў Александрыі, Асьюце, Гізе, Ісмаіліі, Луксоры, Міньі і Сахагу. Александрыйская епархія ўзначальваецца ўласна патрыярхам. У Копцкай каталіцкай царкве адсутнічаюць манастыры ўсходняй традыцыі, параўнальныя з манастырамі Копцкай праваслаўнай царквы. Існуе некалькі манаскіх абшчын, пабудаваных па ўзоры заходніх манаскіх ордэнаў. Адукацыю святары атрымліваюць у патрыяршай семінарыі Св. Льва ў Маадзі, каля Каіра. Акрамя яе існуюць яшчэ тры невялікія семінарыі. З 160 з лішнім тысяч коптаў-каталікоў толькі каля дзесяці тысяч пражываюць па-за межамі Егіпта, галоўным чынам, гэта эмігранты. Прыходы Копцкай каталіцкай царквы маюцца ў такіх гарадах, як Парыж, Манрэаль, Лос-Анджэлес, Сідней і Мельбурн.
Незабудка ўзгоркавая
Апісанне
Аднагадовая расліна, 8-30 см, як правіла, з некалькімі сцебламі, апушанымі ля аснавання. Ніжняе лісце даўгаватае і тупое. Ствалавое лісце больш вузкае і больш вострае. Лісце мела знізу прамыя валасы. Кветкі дыяметрам ад 1.5 да 2.5 міліметраў. Спачатку бледна-жоўтыя кветкі, пазней змяняюць колер на бледна-блакітны. Арэшкі цёмна-карычневыя.
Распаўсюджанне
Расце ў многіх тыпах асяроддзяў пражывання, ад ўрадлівых глебаў сярод пшаніцы да абочын.
Расце па лугах, на палях — зрэдку ў заходніх частках лясных і лесастэпавых раёнаў, на ўсход да Кіева.
Апостальскі вікарыят
Апостальскі вікарыя́т (Vicariatus apostolicus) — тэрытарыяльная адзінка ў Рымска-каталіцкай царквы, прыраўнаваная да дыяцэзіі. Апостальскі вікарыят усталёўваецца на тэрыторыях, дзе пакуль не можа быць сфарміравана паўнавартасная епархія (Кодэкс кананічнага права, глава 371 § 1) і з'яўляецца часавай структурай. Апостальскія вікарыяты ўтвараюцца на місіянерскіх тэрыторыях або з апостальскіх прэфектур.
Як правіла, развіццё тэрытарыяльнай адзінкі на місіянерскай тэрыторыі ідзе па схеме:
Місія sui iuris — Апостальская прэфектура — Апостальскі вікарыят — Дыяцэзія.
Апостальскі вікарый з'яўляецца біскупам, ён кіруе тэрыторыяй ад імя Папы Рымскага. Пры апостальскім вікарыі абавязкова ствараецца пастырскі савет, які складаецца прынамсі з трох святароў-місіянераў.
Дыяцэзія
Дыяцэзія (dioecesis ад διοίκησις — кіраванне) — царкоўна-адміністрацыйная тэрытарыяльная адзінка ў Каталіцкай, Англіканскай і некаторых пратэстантскіх цэрквах, на чале якой стаціць біскуп ці архібіскуп.
У грэчаскай Царкве тэрмінам пазначаюць усю тэрыторыю, размешчаную ў юрысдыкцыі той ці іншай памеснай Царквы.
Рымска-каталіцкая царква з XIII стагоддзя заве біскупскі царкоўныя акругі дыяцэзіямі, Англіканская царква, Царква Швецыі і некаторыя іншыя хрысціянскія дэнамінацыі захавалі гэту назву пасля Рэфармацыі. У Рускай праваслаўнай царкве дыяцэзіям адпавядаюць епархіі — ад ἐπαρχία.
Артур Сцяпанавіч Месчан
Артур (Арташэс) Сцяпанавіч Месчан  (Արթուր Մեսչյան, 3 сакавіка 1949, Ерэван, Арменія) — армянскі архітэктар, музыкант, кампазітар, рок-музыкант, паэт, спявак, мастак. Заснавальнік і лідар групы «Аракялнер» («Апосталы») (1968—1979; выконвала свае песні). Узнагароджаны Ордэнам Святога Месропа Маштоца ў 2011 годзе. У 2018 годзе прызначаны галоўным архітэктарам Ерэвана.
Біяграфія
Артур Месчан нарадзіўся 3 сакавіка 1949 года ў горадзе Ерэван (Арменія), у доме на вуліцы Гукасяна (у наш час Парпецы). Асноўным захапленнем хлопчыка было маляванне і музыка. У школьныя гады захапляўся таксама фехтаваннем і мадэляваннем караблёў. З сямі гадоў Месчан навучаўся музыцы — гульні на скрыпцы і фартэпіяна ў музычнай школе імя А. А. Спендыярава ў Ерэване, спяваў у дзіцячым хоры хлопчыкаў Армянскага акадэмічнага тэатра оперы і балета ім. А. Спендыярава. Надалей Артур Месчан самастойна навучыўся гульні на гітары. Яшчэ ў школьныя гады Месчан пачаў складаць музыку. З дзяцінства ён спяваў армянскія і рускія песні, надалей у юнацкасці яшчэ і італьянскія, англійскія, французскія, польскія і венгерскія. У 1973 годзе Артур Месчан цягам года спяваў у хоры Кафедральнага сабора Першапасаднага Святога Эчміядзіна, што адбілася на яго творчасці.
Дзяляціцкі сельсавет
Дзяля́ціцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Любчанскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзяляцічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вераскаўскага сельсавета.
Інстытут перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, работнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі БДУ
Гісторыя
Інстытут перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, работнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта створаны ў адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 30 чэрвеня 1998 года № 348 для забеспячэння планавай і сістэмнай перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, работнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі.
7 верасня 1999 года адбылося ўрачыстае адкрыццё Інстытута і ў тым жа месяцы быў ажыццёўлены набор першай групы слухачоў павышэння кваліфікацыі.
Структура
У Інстытуце для ажыццяўлення навучання і падрыхтоўкі слухачоў, навуковай дзейнасці створаны наступныя падраздзяленні :
Навуковыя даследаванні
Навуковая дзейнасць Інстытута арыентавана на патрэбнасці практычнай дзейнасці судоў, органаў пракуратуры, іншых дзяржаўных органаў і ўстаноў, якія ажыццяўляюць дзейнасць у прававой сферы. Навуковыя даследаванні закліканы, першым чынам, садзейнічаць навукова-метадычнаму забеспячэнню правільнага ўжывання нормаў дзейснага заканадаўства ў праваахоўнай, судовай і пракурорскай практыцы. Інстытут бярэ ўдзел у міжнароднай навуковай дзейнасці шляхам рэалізацыі сумесных з міжнароднымі арганізацыямі навуковых праграм, падтрымцы міжуніверсітэтскіх сувязяў з профільнымі навучальнымі ўстановамі павышэння кваліфікацыі як дзяржаў СНД, так і далёкага замежжа.
Навукова-даследчая праца ажыццяўляецца выкладчыцкім складам кафедр Інстытута, а таксама высокакваліфікаванымі суддзямі Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь, Вышэйшага Гаспадарчага Суда Рэспублікі Беларусь і работнікамі Генеральнай пракуратуры Рэспублікі Беларусь.
У 2007—2010 гг. у Інстытуце выконваюцца даследаванні па тэме «Эфектыўнасць правасуддзя і пракурорскага нагляду па грамадзянскіх, гаспадарчых, крымінальных і адміністрацыйных справах». Дадзеная тэма ўзгадняецца з Пералікам прыярытэтных кірункаў фундаментальных і прыкладных навуковых даследаванняў Рэспублікі Беларусь на 2006—2010 гады, зацверджанай Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Вынікі навуковых даследаванняў 2007—2008 гг. скарыстаны пры падрыхтоўцы заключэнняў на праекты сямі пастаноў Пленума Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. У рамках тэмы ў 2007—2008 гг. апублікавана 95 навуковых прац, у тым ліку Навукова-практычны каментарый да Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь.
У 2009—2010 гг. у Інстытуце выконваецца спецыяльнае навуковае даследаванне на тэму «Аптымізацыя пракурорскай і судовай практыкі па барацьбе з карупцыйнымі правапарушэннямі» (2009—2010 гг.). Кірунак даследавання непасрэдна ўзгадняецца з Дзяржаўнай праграмай па барацьбе з карупцыяй на 2007—2010 гады, зацверджанай Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. На Інстытут ускладзены абавязак падрыхтаваць навукова-практычны каментарый і аглядна-аналітычныя матэрыялы па пытаннях кваліфікацыі карупцыйных злачынстваў, удасканалення практыкі крымінальнага пераследу і ажыццяўлення правасуддзя па справах пра дадзеныя злачынствы.