cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эдгар Дэга
Малюнкі Дэга
У сваіх ранніх малюнках Дэга дамагаўся ўзрушаючай дакладнасці і натуралізму, часта выкарыстоўваючы для гэтага аловак. Аднак у 1870-я гады манера мастака стала больш свабоднай і плаўнай, у гэты час Дэга амаль цалкам адмовіўся ад алоўка і перайшоў на белы мел і чорны вугаль. Надзвычайны эфект, якога ён дамагаўся з дапамогай гэтай тэхнікі, выдатна ілюструе не датаваны «Малюнак з двума вершнікамі». Дэга выкарыстаў і іншую тэхніку пісьма і вельмі часта камбінаваў розныя матэрыялы ў рамках адной працы. Большасць малюнкаў Дэга — гэта накіды і замалёўкі чалавечых фігур, як, напрыклад, «Балерына, якая завязвае туфель», 1880—1885. Гэты малюнак выкананы не столькі алоўкам, колькі вуглём. Звычайна мастак рабіў цэлы шэраг папярэдніх накідаў, а часам выкарыстаў адзін і той жа эцюд для некалькіх розных палотнаў.
Наватарства Дэга
Мастацтву Дэга ўласціва спалучэнне прыгожага, часам фантастычнага, і празаічнага. Захоплены разнастайнасцю і рухомасцю гарадскога жыцця, ён піша сучасны яму Парыж (вуліцы, тэатр, кафэ, скокі) у бесперапынна зменных аспектах. Творы Дэга, з іх строга выверанай кампазіцыяй (асіметрычнай, якая валодае дынамічнай фрагментарнасцю кінакадра), з іх дакладным і гнуткім малюнкам, нечаканымі ракурсамі, актыўным узаемадзеяннем фігуры і прасторы (часта як бы вывернутай на плоскасць), спалучаюць уяўныя непрадузятасць і выпадковасць з дбайнай прадуманасцю і дакладным разлікам.
Размяшчаючы ўсе карціны кожнага мастака ў пакоях з інтымнай каляровай гамай, са сценамі, афарбаванымі ў нязвыклыя тоны, уздзеянне якіх дапаўняла карціны, і падаўжаючы вячэрнія гадзіны наведвання, калі запальвалі газавыя лямпы, Дэга і яго калегі стваралі эфекты, дзейнічаючы ў адпаведнасці з апошнімі адкрыццямі аптычнай фізікі. Як і іншыя імпрэсіяністы, Дэга надаваў вялікае значэнне рамам, ён сам праектаваў іх колер і абрысы. Як пазней тлумачыў Клод Манэ, Дэга рабіў гэта для таго, каб «прымусіць раму дапамагаць твору і дапаўняць яго», такім чынам узмацняючы колеры. Дэга нават спецыяльна агаворваў, што рамы яго карцін не павінны змяняцца. Калі аднойчы ён убачыў сваю карціну, устаўленую ў звычайную пазалочаную літую раму, то ў лютасці сам набыў яе.
Адсутнасць глыбокай традыцыі ў гэтай тэхніцы дазваляла Дэга свабодна выкарыстоўваць для асновы паперу, эластычную і падатлівую, якую падчас працы над кампазіцыяй можна было дадаваць або прыбіраць. Акрамя таго, для стварэння танальных плоскасцяў яму служылі растушоўка і ўласныя пальцы, з дапамогай шчоткі і вады ён наносіў сцёртыя ў парашок пігменты пастэльных алоўкаў, каб атрымаць плаўныя пералівы фарбаў. Яго намаганні скончыліся з'яўленнем новага слоўніка рэалізму, падобна таму, як гэта ўдалося зрабіць у сучаснай яму літаратуры ( і ) і Эмілю Заля. Крытыкі наракалі на адвольнасць дзіўных кропак агляду, на зрэзаныя формы на яго карцінах. Гэтыя элементы былі часткай ідэалогіі рэалізму-натуралізму. У рэчаіснасці за спантаннасць яго кампазіцый хавалася іх старанная падрыхтоўка. Дэга быў, па вызначэнні Эдмона дэ Ганкура, які наведаў майстэрню мастака, «чалавекам, які лепш, чым хто-небудзь іншы, здолеў, транскрыбіруючы сучаснае жыццё, улавіць яго душу».
Апошнія гады
Амаль за дзесяць гадоў да сваёй смерці Дэга практычна перастаў пісаць. Ён жыў адзін. У той час як Рэнуар і Манэ атрымлівалі асалоду ад цёплага сямейнага ачага, Дэга жыў ўсё больш самотна ў сваёй халасцяцкай кватэры, захламленасці хаатычныя нагрувашчваннем раскошных і пыльных палотнаў, рэчаў і рэдкіх дываноў. Смерць забрала многіх яго бліжэйшых старадаўніх прыяцеляў, а кепскі характар ​​пазбавіў асяроддзя нешматлікіх пакінутых у жывых сяброў. Поль Валеры, які часам заходзіў наведаць Дэга ў майстэрні, пакінуў апісанне бязрадаснага існавання амаль сляпога мастака, які ўжо не мог пісаць, і толькі трохі маляваў вуглём. Аднак да 80 гадоў ён быў ужо прызнаным мастаком, яго карціны прадаваліся па казачных для таго часу цэнах.
Эдгар Дэга памёр 27 верасня 1917 года ў Парыжы ва ўзросце 83 гадоў, з'яўляючыся прызнаным майстрам і аўтарытэтным жывапісцам, па праве лічыцца адным з самых яскравых прадстаўнікоў імпрэсіянізму, арыгінальным творцам. Згодна з апошняй воляй Дэга пахаванне прайшлі сціпла, хоць праводзіць Дэга ў апошні шлях сабралася шмат старых сяброў, сярод якіх былі Клод Манэ і мастак. Дэга прасіў не прамаўляць жалобных прамоваў падчас яго пахавання і асабліва настойваў на тым, што, калі Фарэну прыйдзецца сказаць некалькі слоў, хай гэта будзе самая простая фраза, накшталт: «Ён, як і я, вельмі любіў маляваць».
У гонар Эдгара Дэга названы кратар на Меркурыі.
Піфагорава тройка
[[Выява:Pythagorean.svg|thumb|Тэарэма Піфагора:
a2 + b2 = c2
]] Піфагорава тройка — упарадкаваная тройка натуральных лікаў
,
b
і
c
(a, b, c)
, напрыклад, (3, 4, 5). Калі
— піфагорава тройка, тады
(ka, kb, kc)
— таксама піфагорава для любога натуральнага
k
.
Нескарачальная піфагорава тройка — піфагорава тройка, у якой
a
узаемна простыя.
Трохвугольнік, стораны якога утвараюць піфагораву тройку, называецца піфагоравым трохвугольнікам.
Назва паходзіць ад тэарэмы Піфагора, якая сцвярджае, што ў прамавугольным трохвугольніку даўжыні старон звязаны ўраўненнем Больш таго, справядліва і адваротнае сцвярджэнне: калі даўжыні старон некаторага трохвугольніка задавальняюць гэта ўраўненне, то ён прамавугольны. Таму піфагоравы тройкі адпавядаюць прамавугольным трохвугольнікам з цэлымі даўжынямі старон (даўжыні ўсіх трох старон адначасова павінны быць цэлымі лікамі). Варта заўважыць, што не любы прамавугольны трохвугольнік з'яўляецца піфагоравым. Напрыклад, трохвугольнік са старанамі (1, 1, √2) не піфагораў, бо лік √2 не цэлы (больш таго, ён ірацыянальны).
Прыклады
thumb|[[Кропкавая дыяграма, на якой адзначаны кропкі з каардынатамі
(a,b)
c
меншы за 6000. Адмоўныя значэнні ўключаны ў дыяграму дзеля большай нагляднасці.]]
Тут прыведзены 16 нескарачальных піфагоравых троек з
c ≤ 100
Заўважым, што, напрыклад, піфагорава тройка (6, 8, 10) скарачальная, бо яна кратна тройцы (3, 4, 5). Скарачальныя тройка лёгка атрымаць з нескарачальных дамнажэннем на натуральны лік.
100 < c ≤ 300
Формулы для троек
[[Выява:PrimitivePythagoreanTriplesRev08.svg|thumb|300px|alt=Нескарачальныя піфагоравы тройкі, паказаныя як адпаведныя трохвугольнікі на графіку|Нескарачальныя піфагоравы тройкі. Няцотны катэт
a
адкладваецца па гарызантальнай восі, цотны катэт
b
— па вертыкальнай. Крывалінейная сетка ўтворана крывымі, на якіх адна з двух велічынь
m - n
і
m + n
мае пастаяннае значэнне. Параметры
m
n
тыя ж, што ў формуле Еўкліда.]]
300px|thumb|Тройкі, атрыманыя па формуле Еўкліда, ляжаць на [[конусе
. Пастаянным значэнням
ці
адпавядаюць часткі парабал на конусе.]]
Еўклідава формула — асноўная формула для вылічэння піфагоравых троек па двум дадатным цэлым параметрам
, дзе
m > n
.
Тройка, знойдзеная па Еўклідавай формуле, нескарачальная тады і толькі тады, калі
узаемна простыя і лік
m − n
няцотны. Калі ж і
, і
абодва няцотныя, тады
,
c
дае нескарачальную тройку.
Пішчуха звычайная
Пішчуха звычайная, паўзунок звычайны (Certhia familiaris) — дробная птушка з атрада вераб’інападобныя, прадстаўнік роду пішчухі (паўзункі).
Апісанне
Невялікіх памераў птушка, даўжыня цела 12—13 см, размах крылаў 17,5—21 см. Карычневы, бакі цела больш светлыя, на версе галавы выразныя плямкі іржавага колеру на надхвосці. У маладых верх цела светла-карычневы. Мае выгнутую дзюбу, фігурныя карычневыя надкрылы, белыя падкрыллі. Жорсткія хваставыя пёры дапамагаюць узбірацца ўверх па ствалах дрэў.
Спеў даволі доўгі, чысты шчэбет, які заканчваецца трэллю. Значна адрозніваецца спевам ад падобнага віду караткапальцавага паўзунка (Certhia brachydactyla).
Пашырэнне
Арэал ад Пірэнеяў і Брытанскіх астравоў цягнецца праз Цэнтральную Азію да Ціхага акіяна і Японіі, уключае Гімалаі, Алтай, Блізкі Усход.
Звычайны паўзунок мае каля дзевяці падвідаў, якія свабодна скрыжоўваюцца на тэрыторыі Еўразіі. Падвіды жывуць у лясах розных тыпаў, у той час як падобны від Certhia brachydactyla жыве звычайна ў іглічных лясах і на больш высокіх шыротах. Звычайны паўзунок можа насяляць хвойныя або змяшаныя лясы ўмеранай вільготнасці. На ўсходзе арэала — таксама лісцевыя лясы ў далінах, у Вялікабрытаніі таксама курціны дрэў сярод палёў, жыве ў вялікіх садах, парках, засяляе жывыя агароджы.
Асаблівасці біялогіі
Звычайны паўзунок гняздуе ў шчылінах кары дрэў, асабліва, на секвоядэндроне. Самкі звычайна адкладаюць пяць ці шэсць крапчатых ружовых яек.
Пераклад з дапамогай камп’ютара
Пераклад з дапамогай камп’ютара (англ.: Computer-aided translation або computer-assisted translation, скарочана: CAT), які таксама называюць камп’ютарны пераклад або чалавечы пераклад з дапамогай камп’ютара (computer-aided human translation, CAHT) — гэта выкарыстанне праграмнага забеспячэння для дапамогі чалавеку-перакладчыку ў працэсе перакладу. Пераклад ствараецца чалавекам, і некаторыя аспекты працэсу выконваюцца з дапамогай праграмнага забеспячэння. Гэта адрозніваецца ад машыннага перакладу (machine translation, MT), у якім пераклад ствараецца камп’ютарам, з некаторым неабавязковым умяшаннем чалавека (напрыклад, папярэдняе рэдагаванне і пост-рэдагаванне).
Інструменты CAT звычайна разумеюць як праграмы, якія сваеасабліва палягчаюць фактычны працэс перакладу. Большасць інструментаў CAT маюць
Асартымент інструментаў
Камп’ютарны пераклад — гэта шырокі і недакладны тэрмін, які ахоплівае шэраг інструментаў. Сярод іх могуць сустракацца:
Зноскі
<references group="" responsive="1">
Санкт-Пецярбургскі будыйскі храм
Санкт-Пецярбургскі будыйскі храм «Дацан Гунзэчойнэй» (Гунзэчойнэй у перакладзе з тыбецкай — крыніца святога вучэння Усеспачывальнага [Уладыкі-пустэльніка], дацан — у расійскім будызме азначае манастыр) — культавы будынак у Санкт-Пецярбургу. Адносіцца да Будыйскай традыцыйнай сангхі Расіі, школа гелугпа.
Знаходзіцца па адрасе: Санкт-Пецярбург, Прыморскі праспект, 91 (станцыя метро «Старая Дзярэўня»). Пабудаваны ў 1905—1915 гадах архітэктарам Гаўрыілам Бараноўскім па ініцыятыве далай-ламы і пры кансультацыі вучоных-усходазнаўцаў, мастакоў В. В. Радлава, С. Ф. Ольдэнбурга, Ф. І. Шчарбацкага, М. К. Рэрыха.
Гітара
Гітара — струнны шчыпковы музычны інструмент, адзін з самых распаўсюджаных у свеце. Прымяняецца ў многіх стылях: блюз, кантры, фламенка, рок-музыка. Вынайдзеная ў XX стагоддзі электрычная гітара аказала моцны ўплыў на масавую культуру.
Паходжанне
Самыя раннія захаваныя сведчанні пра струнныя інструменты з рэзаніруючым корпусам і шыйкай, продкаў сучаснай гітары, адносяцца да II тысячагоддзю да н.э. Выявы кінара (шумера-вавілонскі струнны інструмент, згадваецца ў Бібліі) знойдзены на гліняных барэльефах пры археалагічных раскопках у Месапатаміі.
У Старажытным Егіпце і Індыі таксама былі вядомыя падобныя інструменты: набла, нефер, цытра ў Егіпце, віна і сітар у Індыі. Таксама да старажытных струнных інструментаў адносіцца і домбра, падчас раскопак старажытнага Харэзма былі знойдзены тэракотавыя статуэткі музыкантаў, якія іграюць на шчыпковых інструментах. Навукоўцы адзначаюць, што харэзмійскія двухстрункі, якія існавалі прынамсі 2000 гадоў назад, маюць тыпалагічнае падабенства з казахскай домбрай і былі адным з распаўсюджаных струнных інструментаў сярод ранніх качэўнікаў, што жылі на тэрыторыі Казахстана. А ў Старажытнай Грэцыі і Рыме быў папулярны інструмент кіфара.
Папярэднікі гітары мелі прадаўгаваты круглявы пустацелы рэзаніруючы корпус і доўгую шыйку з нацягнутымі на ёй струнамі. Корпус вырабляўся суцэльным — з высушанага гарбуза, панцыра чарапахі, або выдзеўбаным з суцэльнага кавалка дрэва. У III—IV стагоддзях н. э. у Кітаі з'яўляюцца інструменты жуань (ці юань) і юэцынь, у якіх драўляны корпус збіраўся з верхняй і ніжняй дэкі і абечкі, якая злучала іх. У Еўропе гэта выклікала з'яўленне лацінскай і маўрытанскай гітар каля VI стагоддзя. Пазней, у XV—XVI стагоддзях з'явіўся інструмент віўэла, які таксама аказаў уплыў на фарміраванне канструкцыі сучаснай гітары.
Паходжанне назвы
Па меры распаўсюджвання гітары з Сярэдняй Азіі праз Грэцыю ў заходнюю Еўропу слова «гітара» перажывала змены: «кіфара (ϰιθάϱα)» у Старажытнай Грэцыі, лацінскае «cithara», «guitarra» у Іспаніі, «chitarra» у Італіі, «guitare» у Францыі, «guitar» у Англіі і, нарэшце, «гітара». Упершыню назва «гітара» з'явілася ў еўрапейскай сярэдневяковай літаратуры ў XIII стагоддзі.
Электрагітара
У XX стагоддзі ў сувязі са з'яўленнем тэхналогіі электрычнага ўзмацнення і апрацоўкі гуку з'явіўся новы тып гітары — электрычная гітара. У 1936 годзе Жоржам Башамам і Адольфам Рыкенбекерам, заснавальнікамі кампаніі «Рыкенбекер», запатэнтавана першая электрагітара з магнітнымі гуказдымальнікамі і металічным корпусам (так званая «патэльня»). Напачатку 1950-х гадоў Лес Пол вынаходзіць электрычную гітару з суцэльным драўляным корпусам, але пазней аддае ідэю Леа Фендэру, бо ідэя суцэльнакорпуснай гітары не выклікала цікавасці кампаніі Gibson, дзе працаваў Лес Пол. Канструкцыя электрагітары захавалася без змен дагэтуль. Найбольш уплывовым выканаўцам на электрагітары лічыцца (па версіі часопіса «Ролінг Стоўн») амерыканскі гітарыст Джымі Хендрыкс.
Іншыя віды гітар
Апроч класічнай гітары і электрагітары шырока распаўсюджаны акустычныя гітары пад металічныя струны, сярод якіх можна вылучыць фолк-гітару, трэвел- («турыстычную») гітару і інш. Акрамя таго, нароўні з электрычнай і акустычнай гітарай існуюць гібрыдныя варыянты — электраакустычная гітара (акустычная гітара з убудаванымі датчыкамі для падключэння да апаратуры; англ. acoustic electric guitar) і паўакустычная гітара (электрычная гітара з полым корпусам, якія дазваляюць іграць на ёй без падлучэння; англ. semi-acoustic guitar).
Часткі гітары
Дэталі акустычнай і электрычнай гітары
<br style="clear:both;" />
NGC 2965
NGC 2965 (іншыя абазначэнні — UGC 5191, MCG 6-22-3, ZWG 181.86, ZWG 182.4, PGC 27813) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аран (востраў)
Аран (Eilean Arain («далёкі востраў»); Arran) — востраў і якая знаходзіцца на ім гістарычная вобласць у заліве Ферт-оф-Клайд на захадзе Шатландыі. У наш час тэрыторыя Арана ўваходзіць у склад вобласці Паўночны Эйршыр.
Найбуйнейшы населены пункт рэгіёна — Бродык на ўсходнім узбярэжжы, былая рэзідэнцыя герцагаў Гамільтан. Востраў Аран — найбуйнейшы востраў заліва Ферт-оф-Клайд. Цэнтральную частку вострава займаюць горы, вышынёй да 874 м над узроўнем мора, уздоўж узбярэжжа цягнецца досыць значная прыбярэжная нізіна. За спалучэнне горных і раўнінных рэгіёнаў Аран завуць «Шатландыяй у мініяцюры». Вакол Арана размяшчаецца некалькі невялікіх астраўкоў.
Гістарычна тэрыторыю Арана насялялі брыцкія плямёны. Пачынаючы з VI стагоддзя сюды пранікаюць скоты-ірландцы, якія далучаюць Аран да сваёй дзяржавы Дал-Рыяда. У IX—X стагоддзях нарвежскія вікінгі падпарадкоўваюць усе астравы заходняга ўзбярэжжа Шатландыі Нарвегіі. У 1263 г. нарвежскі кароль Хокан IV пацярпеў паразу ад шатландцаў, і Аран перайшоў ва ўладанне лордаў Астравоў. Аднак, ужо з пачатку XIII стагоддзя на востраў пачынаюць прэтэндаваць Сцюарты, якія неўзабаве далучаюць яго да сваіх уладанняў. Пасля таго, як Роберт Сцюарт стаў у 1371 г. каралём Шатландыі, Аран увайшоў у склад каралеўскага дамена. У 1467 г. Томас Бойд, жанаты на сястры караля Якава III, атрымаў ад яго востраў і тытул графа Арана. Неўзабаве, аднак, уладанні Бойдаў былі канфіскаваны, а ў 1503 г. Аран быў перададзены Джэймсу Гамільтану, які стаў новым графам Арана. Род Гамільтанаў іграў важныя ролі ў гісторыі Шатландыі XVI—XVII стагоддзяў (падрабязней гл. Гамільтаны), а ў 1643 г. Джэймс Гамільтан быў узведзены ў тытул герцага і стаў адным з самых паслядоўных прыхільнікаў караля Карла I у перыяд Англійскай рэвалюцыі. Герцагі Гамільтан дагэтуль валодаюць значнымі тэрыторыямі на востраве.
Талая
Талая (Та́лая) — пасёлак гарадскога тыпу ў Хасынскім раёне Магаданскай вобласці Расіі. Размешчаны ў даліне ракі Талая, за 276 км ад Магадана. Бальнеагразевы курорт. Клімат рэзка кантынентальны з суровай зімой (сярэдняя тэмпература студзеня –39°C) і прахалодным летам (сярэдняя тэмпература ліпеня да 20°C); ападкаў каля 460 мм у год.
Статус рабочага пасёлка прысвоены рашэннем Магаданскага аблвыканкама ад 28 сакавіка 1963 года.
Бірманская мова
Бірманская мова, таксама м’янманская мова — тонавая, рэгістравая мова з ізахроннымі складамі, аналітычная мова з парадкам слоў SOV, уваходзіць у лола-бірманскай групу тыбета-бірманскай падсямьі сіна-тыбецкай (кітайска-тыбецкай) моўнай сям’і. Пісьменнасць — бірманскае пісьмо, якое паходзіць ад пісьменнасці брахмі. З’яўляецца афіцыйнай мовай М’янмы (былой Бірмы). На бірманскай размаўляюць бірманцы і некаторыя нацыянальныя меншасці, у прыватнасці, моны. Сярод сіна-тыбецкіх моў па колькасці носьбітаў саступае толькі кітайскай. Найстаражытны тэкст на бірманскай мове — надпіс М’язедзі — адносіцца да 1113 года.
Рональд Мак-Нэр
Рональд Эрвін Мак-Нэр (Ronald Ervin McNair,, Лейк-Сіці, Паўднёвая Караліна, ЗША — , мыс Канаверал, Фларыда, ЗША) — касманаўт НАСА, ЗША. Двойчы здзейсніў палёты ў якасці спецыяліста палёту на шатле «Чэленджэр»: - STS-41B (1984) і STS-51L (1986), фізік. Быў у складзе экіпажа з 7 астранаўтаў шатла «Чэленджэр» і загінуў пры яго старце 28 студзеня 1986 года ў самым пачатку свайго другога палёту.
Тэарэма сінусаў
Тэарэма сінусаў — тэарэма пра сувязь паміж старанамі трохвугольніка і процілеглымі да іх вугламі.
Тэарэма сцвярджае:
Рональд Мак-Нэр
Біяграфія
Нарадзіўся 21 кастрычніка 1950 года ў горадзе Лэйк-Сіці, штат Паўднёвая Караліна. У 1967 годзе скончыў сярэднюю школу ў горадзе Лэйк-Сіці, ён быў членам Аб'яднанага метадысцкага камітэта па веры. У 1971 годзе скончыў Універсітэт аграпрамысловасці і тэхнікі штата Паўночная Караліна і атрымаў ступень бакалаўра навук па фізіцы, быў членам Братэрства «Амега Псі Псі». У 1975 годзе вывучаў лазерную фізіку ў Інстытуце тэарэтычнай фізікі ў Францыі. У 1976 годзе ў Масачусецкім тэхналагічным інстытуце абараніў дысертацыю і атрымаў ступень доктара філасофіі па фізіцы. .
Апублікаваў некалькі артыкулаў з вынікамі сваіх прац у вобласці фізікі лазераў і малекулярнай фізікі. Пяць разоў станавіўся прызёрам рэгіянальных чэмпіянатаў па каратэ, у 1976 годзе атрымаў залаты медаль амерыканскай асацыяцыі каратэ (AAU Karate Gold Medal). Меў чорны пояс 5-га дана па каратэ, быў інструктарам па каратэ. У яго засталася жонка Чэрыл і двое дзяцей. Захапляўся гульнёй на саксафоне, займаўся бегам, боксам, футболам, любіў гатаваць.
Касмічная дзейнасць
3-11 лютага 1984 года з В.Брандам, Р.Гібсанам, Б.Мак-Кандлесам, Р.Сцюартам здзейсніў (як спецыяліст па аперацыях на арбіце) палёт на касмічным караблі "Спэйс шатл" ("Чэленджэр"). У космасе правёў 8 сутак.
Памяць
Яго імя ўвекавечана на «Касмічным люстэрку» - Мемарыяле астранаўтаў, размешчаным у Касмічным цэнтры імя Кенэдзі, штат Фларыда.
У гонар Мак-Нэра быў названы кратар на Месяцы.
Маркавец
Маркавец — прозвішча.
Распаўсюджванне COVID-19 у Емене
Аб першым выпадку захворвання COVID-19 у Емене было паведамлена 10 красавіка 2020 года на фоне шматгадовага ўзброенага канфлікту, што згубна паўплываў на медыцыну краіны. Хвароба дыягнаставана ў Хадрамаутэ ў 60-гадовага мужчыны. У гэтым рэгіёне быў уведзены 12-гадзінны каменданцкі час.
Ахова здароўя Емена цяжка пацярпела ў выніку грамадзянскай вайны ; акрамя таго, выказваліся апасенні пра складанасць забеспячэння сацыяльнага дыстанцыявання і нават мыцця рук. Па паведамленні праекта ACAPSruen за сакавік 2020 года, з пачатку канфлікту вымушанымі перасяленцамі апынуліся больш за 3,6 млн чалавек. У бежанцаў было распаўсюджана пражыванне ў перапоўненых неафіцыйных паселішчах без належнага доступу да санітарыі. Па стане на красавік 2020 года на тэрыторыі Емена распаўсюджаныя халера і ліхаманка дэнге ; рэсурсы для барацьбы з імі адымаюць рызыкі, звязаныя з COVID-19.
З мэтай прадухілення патэнцыйнай ўспышкі каранавіруса ў краіне Саудаўская Аравія, якая ўзначальвае інтэрвенцыю ў краіну, абвясціла ў Емене двухтыднёвае перамір’е.
Чарняхоўскі
Чарняхоўскі — прозвішча і тапонім.
Распаўсюджванне COVID-19 у Емене
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 11 тыс. выпадкаў заражэння, у тым ліку 2 тыс. смерцяў.
Гермаген Гарнастай
Гермаген Іванавіч Гарнастай (? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Гарнастаяў герба «Гіпацэнтаўр». Сын Івана і Ганны з Саламя­рэцкіх.
Займаў пасады пісара вялікага літоўскага і слонімскага намесніка. Жыццё яго прадстаўлена нешматлікімі дакументамі. Ён валодаў маёнткам Сакалоў (Берасцейскі павет).
Маёнтак Такары (Берасцейскі павет) пасля смерці Гермагена перайшоў да братоў. Частка Такароў была застаўлена Гермагену ад бацькі Шчаснага Лукашэвіча Лычэвіча Такарэўскага. Заставу не змаглі выкупіць і прадалі Гаўрылу за 100 коп літоўскіх грошаў (1556). Ён жа выкупіў часткі маёнтка ў братоў Івана і Астафея (1556, 1570).
Гермаген памёр бяздзетным. Ён быў унесены ў памяннік Супрасльскага манастыра. Пасля яго смерці Іван Гарнастай прадаў Івану Крошынскаму маёнтак Сакалоў з дворцам Высокі за 716 коп літоўскіх грошаў (1553). З-за службы ў вялікага князя літоўскага сын нарабіў шмат пазыкаў. Бацька вымушаны быў прадаць уласнасць сына, каб выплаціць грошы крэдыторам пасля яго смерці.
Панчоха (значэнні)
Панчоха — шматзначны тэрмін
Алі Сістані
Алі Сістані (السيد علي الحسيني السيستاني, ; нар. 4 жніўня 1930) — вялікі аятала, адзін з духоўных лідараў шыітаў. Найбольш вядомы з сучасных вялікіх аятал, духоўны правадыр шыітаў Ірака, які грае важную палітычную ролю. Быў адным з кандыдатаў на атрыманне Нобелеўскай прэміі міру, але яму перашкодзіла тое, што ад яго імя ў 2006 годзе была выдадзена фетва, у якой заклікалася пераследваць гомасексуалістаў «найбольш жорсткім спосабам», хоць яна была адкліканая як памылкова выдадзеная памочнікам імама.
Стынг
Стынг (анг. Sting — «джала»; сапраўднае імя Гордан Мэцью Томас Самнер, англ. Gordon Matthew Thomas Sumner;, Ньюкасл-эпон-Тайн) — брытанскі рок-музыкант і акцёр, лідар гурта The Police у 1976—1984 гадах. З 1984 года выступае сольна.
Біяграфія
Музыкант нарадзіўся 2 кастрычніка 1951 г. ў партовым горадзе Ньюкасл-эпон-Тайн — буйным індустрыяльным цэнтры на поўначы Англіі. Бацька Эрнест Мэцью Самнер доўгія гады працаваў мантажнікам у мясцовай машынабудаўнічай кампаніі. Пазней ён набыў невялікі малочную краму. Маці Одры працавала цырульнікам і медсястрой.
Пасля бедных заробкаў дарожнага працоўнага і выкладчыка музыкі ў Стынга з’явілася магчымасць пераехаць у Лондан і граць прафесійна. Яго заўважыў амерыканскі бубнач Сцюарт Коупленд і пераканаў яго заняцца рокам.
Чарапашая (пячора)
Чарапашая пячора (МН-53) — вапняковая пячора ў Гаграўскім раёне Абхазіі, у горным масіве Арабіка.
Апісанне
Працягласць пячоры — 1060 м, праектыўная даўжыня — 420 м, глыбіня — 450 м, плошча — 780 м², аб’ём — 10.000 м³, вышыня ўваходу — 2160 м.
Кенава (Руднянскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Чарапашая (пячора)
Апісанне
Уваход размешчаны ў сярэдняй частцы трогавай даліны, якая ідзе на ўсход ад урочышча Дзідваке, у бок даліны ракі Гега.
Кенава (Руднянскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Чарапашая (пячора)
Апісанне
Шахта ўяўляе сабой каскадную паражніну, у якой вертыкальныя калодзежы глыбінёй 10-60 м спалучаюцца з невялікімі заламі і нахільна-ступенчатымі ўчасткамі. На глыбіні 40 м шахта разгаліноўваецца на 3 галіны, дзве з якіх у верхняй частцы ідуць паралельна, месцамі злучаючыся паміж сабой. Гэтыя галіны сканчаюцца на адзнаках −140 і −160 непраходнымі шчылінамі. У інтэрвале глыбінь 150—170 м галоўнай галіны закладзены працяглы нахільна-ступенчаты ўчастак каразійна-эразійнага фармавання (меандр), у ніжняй частцы якога з’яўляецца ручай. Праходжанне меандра ўскладнена вузкасцямі на вертыкальных участках. Шахта канчаецца на глыбіні 220 м 25-метровым калодзежам. Магчымы працяг паражніны. Шахта закладзена ў верхнеюрскіх сярэднеслаістых вапняках.
Катэгорыя складанасці 4А.
Гісторыя
Пячора выяўлена і даследавана ў 1983—1985 гадах спелеолагамі мінскага клуба «Геліктыт» пад кіраўніцтвам В. В. Ярмохіна і А. Л. Пятрушы да глыбіні 220 м.
Андрэй Анатолевіч Міхневіч
{{Лёгкаатлет |імя           = Андрэй Міхневіч |партрэт       = Andrei Mikhnevich Daegu 2011.jpg |памер        = 300px |подпіс       = |поўнае імя    = Андрэй Анатолевіч Міхневіч |мянушкі      = |грамадзянства   = {{BLR}} |клуб          = БФСТ «Дынама» |дата нараджэння = 12.7.1976 |месца нараджэння = {{Месца нараджэння|Бабруйск}}, Магілёўская вобласць, БССР |дата смерці   = |месца смерці  = |года кар'еры  = |трэнеры       = Сіўцоў У. І. |рост          = 201 см |вага           = 130 кг |IAAF          = 131265 |ядро          = 22.10 (2011) {{NR}} |ядроп         = 21.81 (2010) {{NR}} |медалі        = {{турнір|Алімпійскія гульні}} {{медаль|Бронза|Пекін 2008|штурханне ядра}} {{турнір|Чэмпіянат свету}} {{медаль|Золата|Парыж 2003|штурханне ядра}} {{медаль|Бронза|Асака 2007|штурханне ядра}} {{медаль|Бронза|Тэгу 2011|штурханне ядра}} {{турнір|Чэмпіянат свету ў памяшканні}} {{медаль|Серабро|Масква 2006|штурханне ядра}} {{медаль|Серабро|Доха 2010|штурханне ядра}} {{турнір|Чэмпіянат Еўропы}} {{медаль|Золата|Барселона 2010|штурханне ядра}} {{медаль|Серабро|Гётэбарг 2006|штурханне ядра}} {{турнір|Дзяржаўныя ўзнагароды}} {{{!}} {{{!}} style="background: transparent" {{!}}{{Ордэн Пашаны, Беларусь}} {{!}}} |абнаўленне    = 02.09.2011 }} Андрэй Анатолевіч Міхневіч ( у Бабруйску) — беларускі лёгкаатлет (штурханне ядра).
Спартыўная кар'ера
На Летніх Алімпійскіх гульнях 2008 у Пекіне Міхневіч атрымаў бронзавы медаль па штурханні ядра сярод мужчын.
У 2001 годзе быў пакараны двухгадовай дыскваліфікацыяй за ўжыванне забароненых прэпаратаў. У яго спробе, узятай на чэмпіянаце свету 2005 года ў Хельсінкі, ізноў быў выяўлены забаронены прэпарат (допінг-пробы былі пераправераныя пазней з прымяненнем новых методык вызначэння). У 2013 годзе па факце паўторнага парушэння антыдопінгавых правілаў Дысцыплінарнай камісіяй НАДА Андрэй Міхневіч дыскваліфікаваны пажыццёва.
Сямейнае жыццё
Жонка Андрэя Міхневіча — Наталля Міхневіч таксама з'яўляецца штурхальніцай ядра.
Віктар Пятровіч Маркавец
Віктар Пятровіч Маркавец (,  — ) — беларускі мастак-жывапісец.
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1971). Вучыўся ў І. Ахрэмчыка. Працаваў у розных жанрах станковага жывапісу. Удзельнік мастацкіх выставак з 1971 года. Член Беларускага саюза мастакоў (1977). Узнагароджаны прэміяй Ленінскага камсамола Беларусі (1980).
Разам з Марачкіным, Караткевічам, Чарняўскім браў удзел у дысідэнцкай групе беларускай інтэлігенцыі «На Паддашку», належаў да незалежнай суполкі мастакоў «Пагоня». У 1989—1990 гг. у творчай майстэрні Віктара Пятровіча ў старым горадзе на вул. Дзімітрава, прайшла большасць паседжанняў Сойма БНФ «Адраджэньне».
Творчасць вылучаецца адзінствам кампазіцыйнага і колеравага вырашэння і строгай акрэсленасцю малюнка. Маркавец рэканструяваў партрэты знаных дзеячаў беларускай гісторыі і культуры — Уладзіслава Сыракомлі, Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча і яго дачкі Камілы, бацькоў Якуба Коласа і Янкі Купалы. Стварыў цэлую серыю прац, прысвечаных Кастусю Каліноўскаму.
З 1992 года плённа супрацоўнічаў з паэтам Алесем Разанавым. Першым іх супольным праектам стала серыя з шасці карцін, аб’яднаных назвай «Яйкаквадраты». Потым былі яшчэ «Іствы», «Адваротная сіметрыя». Малюнкі з «Яйкаквадратаў» ляглі ў аснову мастацкага афармлення ўсіх апошніх кніг Алеся Разанава.
Сям’я
Разам з жонкай, мастацтвазнаўцам Таццянай Гаранскай, стварыў у Мінску арткавярню «Добрыя мыслі», якая праіснавала з 2001 па 2012 год (праведзена больш за трыста выстаў творчасці беларускіх мастакоў); збудавалі (1991—2013) у Заслаўі Сабор у імя ўсіх беларускіх святых (асвечаны ў 2013 г.); правялі ў Заслаўі шэраг гісторыка-мастацкіх выстаў, дзе рэканструявалі і аднавілі выявы і вобразы тысячагадовай гісторыі Заслаўя; разам з мастакамі Заслаўя заснавалі ў 2002 годзе Творчае грамадскае аб’яднанне «Мастак», дзе на працягу 11 год Віктар Маркавец быў старшынёй.
Выстаўкі
З 16 снежня 2015 па 10 студзеня 2016 года ў Мастацкай галерэі Міхаіла Савіцкага ў Мінску адбылася рэтраспектыўная выстаўка твораў жывапісу Віктара Маркаўца «Заслаўе. Жывапісныя імпрэсіі старога горада».
SIGKILL
SIGKILL — цэлалікавая канстанта, якая вызначаецца ў загалоўкавым файле. Сімвальныя імёны сігналаў ужываюцца замест нумароў, бо ў розных рэалізацыях нумары сігналаў могуць адрознівацца.
Шурышкарскі раён
Шуры́шкарскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальная акруга, з 2005 па 2022 гады — муніцыпальны раён) у Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе Расіі.
SIGKILL
На большасці платформ SIGKILL мае значэнне 9, што спарадзіла выраз «кіл-мінус-дзевяць» (kill-dash-nine), агучванне каманды тыпа « » (скарочаны сінтаксіс, рэкамендаваны варыянт — « »)
Шурышкарскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Мужы. Шурышкарскі раён утвораны 10 снежня 1930 года пастановай УЦВК.
SIGKILL
Этымалогія
SIG — агульны прэфікс сігналаў, KILL — kill — забіць, ліквідаваць (англійскі камп'ютарны жаргон).
Шурышкарскі раён
Да 1937 года ўваходзіў у склад Асцяка-Вагульскай нацыянальнай акругі.
SIGKILL
Ужыванне
Калі сігнал дасланы працэсу, SIGKILL выклікае яго неадкладнае завяршэнне. У адрозненні ад SIGTERM ці SIGINT гэты сігнал не можа быць перахоплены ці праігнараваны, а працэс, які атрымаў яго, не мае магчымасці выканаць якія-небудзь дзеянні перад сваім завяршэннем.
Шурышкарскі раён
Геаграфія
Плошча тэрыторыі —. Асноўная водная артэрыя — рака Об з яе рукавамі і пратокамі.
Жукоўскі сельсавет
Жуко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Жукі.
Камароўскі сельсавет
Назву Камаро́ўскі сельсавет маюць:
Святлана Уладзіміраўна Калядка
Біяграфія
Скончыла Брэсцкі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. С. Пушкіна (1993), аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы НАН Беларусі (1996). Кандыдат філалагічных навук (2000), доктар філалагічных навук (2021), дацэнт (2007). Цяпер вядучы навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуразнаўства імя Янкі Купалы НАН Беларусі.
Аўтар манаграфій «Непрыручаная птушка Палесся: Творчая індывідуальнасць Яўгеніі Янішчыц» (2007), «Беларуская сучасная жаночая паэзія: Мастацкія канцэпцыі „жаночага шчасця“» (2010), «Максім Танк: новыя факты, матэрыялы, інтэрпрэтацыі» (2014), «Літаратуразнаўчая тэорыя паэтычнай эмоцыі» (2018). Адзін з аўтараў калектыўных манаграфій «Сучаснае беларускае літаратуразнаўства: Сістэма каштоўнасцей і прыярытэтаў» (2006), «Літаратура пераходнага перыяду: Тэарэтычныя асновы гісторыка-літаратурнага працэсу» (2007), «Міждысцыплінарныя даследаванні актуальных праблем тэорыі літаратуры» (2011), «Человек-творец в художественном пространстве славянских литератур» (Санкт-Пецярбург, 2013), «Эмоциональное и рациональное в славянских литературах и искусстве : сборник научных трудов» (2022) і інш. Адзін з аўтараў вучэбных дапаможнікаў «Русский язык: краткий справочник: Орфография. Пунктуация» (2016, у суаўтарстве з І. Капыловым), «Школьный курс. Русский язык. 5-11 классы» (2016, у суаўтарстве з І. Капыловым), «Современный русский язык : учебное пособие» (2020, перавыданне 2022; Г. Трафімовіч, С. Калядка і інш.). Укладальнік і складальнік Збору твораў Максіма Танка ў 13 тамах (2006—2012), чатырохтомнага выдання «Яўгенія Янішчыц: творы, жыццяпіс, каментарыі» (Т.1, 2016; Т.2, 2017, Т.3, 2019). Таксама аўтар каля 200 навуковых прац (навуковыя, навукова-папулярныя, крытычныя артыкулы, выступленні на рэспубліканскіх, міжнародных навуковых канферэнцыях, рэцэнзіі і г.д.). Выступала на канферэнцыях і публікавалася ў замежных навуковых выданнях Украіны, Польшчы, Расіі, Літвы, Венгрыі.
Удзельнічала ў стварэнні дакументальнага фільма пра Яўгенію Янішчыц «Небяспечны талент» (2008), «Яўгенія Янішчыц: смерць паэта» (2018), «Максім Танк: крутыя віражы» (2019).
За манаграфію «Літаратуразнаўчая тэорыя паэтычнай эмоцыі» Святлана Калядка атрымала Нацыянальную літаратурную прэмію Рэспублікі Беларусь ў намінацыі «Лепшы твор літаратурнай крытыкі і літаратуразнаўства» за 2018 год.
NGC 2966
NGC 2966 (іншыя абазначэнні — UGC 5181, IRAS09395+0454, MCG 1-25-13, ZWG 35.33, MK 708, NPM1G +04.0213, PGC 27734) — галактыка ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Краснасялькуп
Краснасялькуп — сяло ў Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе Расіі, адміністрацыйны цэнтр Краснасялькупскага раёна. Раней называлася Тундравы Яр. Размешчана на рацэ Таз, за 900 км на ўсход ад Салехарда.
З’яўляецца адным з самых паўднёвых населеных пунктаў, у якіх назіраецца палярны дзень. Узнікла ў 1933 годзе на месцы сялькупскага стойбішча Ньярыль Мач.
Канашынскі сельсавет
Канашынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Канашы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Казловіцкі сельсавет у складзе Суражскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Казловічы. 21 жніўня 1925 года цэнтр перанесены ў вёску Камары, сельсавет перайменаваны ў Камароўскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Суражскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет перайменаваны ў Канашынскі, цэнтр перанесены ў вёску Канашы. З 20 студзеня 1960 года ў Гарадоцкім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 9 населеных пунктаў.
10 снежня 1986 года Канашынскі сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Вярэцкага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: Загуззе, Казловічы, Канашы, Кручкі, Нізкія, Ноўка і Стырыкі.
Эйлса-Крэйг
На востраве здабываецца лепшы граніт, які ідзе на выраб гульнявых камянёў для кёрлінга.
Камянполлеўскі сельсавет
Камянпо́ллеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мёрскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Камянполле.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Мёрскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Жукоўскага і Лявонавецкага сельсаветаў. 12 чэрвеня 1958 года ў склад сельсавета з Новапагосцкага сельсавета пералічаны 15 населеных пунктаў (Баравыя, Бікераўшчына, Валентароўшчына, Галіеўшчына, Дзеверкі, Забор’е, Зялёнка, Каткаўшчына, Кублішчына, Лізаўшчына, Мацвееўцы, Моцеўкі, Струпкі, Церасполле і Чыжэўшчына). З 20 студзеня 1960 года ў складзе Віцебскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 69 населеных пунктаў. 11 сакавіка 1974 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Новапагосцкага (36 населеных пунктаў: вёскі Барсучына, Войткава, Гарані, Дзеверкі, Дзехцяры, Забор’е, Кацілава, Клётаў Двор, Кублішчына, Мазалева, Моцеўкі, Томкі, Чупукі-I і Чупукі-II, хутары Асавыя, Бараўкі, Бікераўшчына, Валентароўшчына, Востраў, Галіеўшчына, Дубашынскі Двор, Жміндзіна, Зарэцкія, Зялёнка-I, Клібаўшчына, Лізаўшчына, Любінова, Маласць, Масцішча, Мацвееўцы, Махіроўка, Пазнякі, Струпкі, Церасполле, Чаравік і Чыжэўшчына) і Перабродскага (33 населеныя пункты: вёскі Букава, Дворышча, Ігнацікі, Камянполле, Марцінаўцы, Мёркі-I, Пячонкі, Рускае Сяло, Хараброва, Янова, хутары Астравы, Віславова, Галінова, Гентава, Гізуны, Горныя, Граніца, Жукі, Загор’е, Зялёнка-II, Лугавыя, Лявонаўцы, Маразы, Мельніца, Мікелі, Наталіна, Ніўкі, Падліпкі, Робава, Сякерка, Цупова, Шчоўна і Янопаль) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 69 населеных пунктаў.
Новыя Залюцічы
Но́выя Залю́цічы (, Новые Залютичи) — вёска ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Мілевіцкага сельсавета. Размешчана за 5 км на паўднёвы захад ад Новых Мілевічаў, за 9 км на паўночны ўсход ад вёска Наваленін, за 61 км на паўночны захад ад Жыткавіч. На поўдні, поўначы і захадзе мяжуе з лесам.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлачнай, потым аўтадарозе Мікашэвічы — Слуцк. Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой на поўначы далучаецца кароткая прамалінейная вуліца з завулкам. Забудова двухбаковая, няшчыльная, сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана ў пачатку XX ст. перасяленцамі з суседніх вёсак, галоўным чынам з вёскі Залюцічы. У 1940 годзе 72 двары, 321 жыхар. У Вялікую Айчынную вайну ў лютым 1943 года нямецкія акупанты спалілі вёску і загубілі 11 жыхароў. 27 вяскоўцаў загінулі на фронце. Да 26 верасня 1968 года вёска ўваходзіла ў склад Юркевіцкага сельсавета. У савецкі час уваходзіла ў склад саўгаса Случ (цэнтр — вёска Мілевічы). Дзейнічалі пачатковая школа, бібліятэка, клуб, фельчарска-акушэрскі пункт. Зараз толькі бібліятэка і клуб.
Геаграфія
Паблізу вёскі возера Выдра.
Мікалай Васільевіч Карполь
Мікалай Васільевіч Карполь (нар., в. Бярэзніца, Палескае ваяводства, Польская Рэспубліка) — валейбольны трэнер. Узначальваў жаночыя зборныя СССР (1978—1982, 1987—1991), СНД (1992), Расіі (1993—2004) і Беларусі (2009—2010). Заслужаны трэнер СССР і Расіі, Заслужаны працаўнік фізычнай культуры Расіі.
Біяграфія
Вучыўся ў Ружанскай сярэдняй школе, дзе пачалося ягонае захапленне валейболам.
У чэрвені 2009 года быў прызначаны тэхнічным дырэктарам жаночай зборнай Беларусі, а ў жніўні стаў яе галоўным трэнерам. У лістападзе 2010 года з прычыны няўдалага выступу зборнай у адборачным цыкле чэмпіянату Еўропы-2011 сышоў у адстаўку.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
Клемяціна (Руднянскі раён)
Клемяціна (Клемятино) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Любавіцкага сельскага паселішча. Насельніцтва — 1 жыхар (2007). Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 13 км на поўдзень ад Рудні, за 15 км на поўдзень ад аўтадарогі Арол — Віцебск, на беразе ракі Бярэзіна. За 14 км на поўнач ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя 462 км на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Пагада Шведагон
Пагада Шведагон — 98-метровая пазалочаная ступа ў Янгоне, М’янма. Назва паходзіць ад «Shwe» (бірм. золата) і «Dagon» — старажытнай назвы Янгона. Самая ўшанаваная ў Бірме пагада, паводле падання змяшчае рэліквіі чатырох Буд: посах Какусандхі, вадзяны фільтр Канагаманы, частку тунікі Касапы і восем валасоў Гаўтамы. У 1608 годзе войскі партугальскага авантурыста Філіпэ дэ Брыта-э-Нікотэ разрабавалі яе і выкралі трохсоттонны звон Дхамазедзі, інкруставаны каштоўнасцямі. Звон затануў на глыбіні дзесяці метраў у глейкім дне ракі Іравадзі і з тых часоў лічыцца згубленым. У 1825 годзе брытанцы спрабавалі вывезці з Бірмы іншы звон, які мясціўся ў Шведагоне — Сінгумін, які важыць 23 тоны. Аднак лодка, на якой яго спрабавалі даставіць у Калькуту, не вытрымаў вагі звона і затануў. У выніку, англічане паабяцалі пакінуць Сінгумін бірманцам, калі тыя змогуць падняць звон са дна. Мясцовыя жыхары, прасунуўлі пад звон бамбукавыя бярвёны і ён усплыў самастойна.
Букет
Буке́т (ад bouquet) — звязка кветак, якія гарманічна спалучаюцца адна з адной, сабраныя па спецыяльнай тэхніцы. Букет — гэта мастацкая кампазіцыя дэкаратыўнага прызначэння, якая мае рытуальнае значэнне (рытуал пахавання, рытуал заляцання, рытуал захаплення).
У букеце могуць быць сабраныя не толькі кветкі, але і іншыя лістава-дэкаратыўныя расліны, а таксама садавіна, цукеркі, цацкі і іншыя дэкаратыўныя элементы. Такія букеты з'яўляюцца сінтэзам і аналогіяй кветкавых букетаў, але з іншым напаўненнем — найбольш распаўсюджанымі падарункамі.
Гл. таксама
Bloemstuk
Дуброўская вуліца (Брэст)
Вуліца Дуброўская — вуліца ў паўночна-заходняй частцы Брэста. Узнікла ў 1958 годзе. У 1979 годзе падоўжана за кошт уключэння ў гарадскую мяжу вёсак Дуброўка і Кацінбор. Працягласць — больш 2000 метраў, ад вуліцы Беларускай да паўночнага паўкольца. Старая забудова 1-павярховыя дамы сядзібнага тыпу. З сярэдзіны 1970-х гадоў паўднёва-усходняя частка вуліцы забудавана жылымі шматпавярховымі дамамі. На вуліцы знаходзіцца частка карпусоў Брэсцкага завода бытавой хіміі, сярэдняя школа № 2 імя Герояў Кубінскай рэвалюцыі (д.14).
Віктар Францавіч Кучынскі
Віктар Францавіч Кучынскі (нар. 2 ліпеня 1958, в. Заброддзе, Жыткавіцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Курганскае вышэйшае ваенна-палітычнае вучылішча, палітработнік з сярэдняй ваенна-палітычнай адукацыяй; Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, гісторык, юрыст; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, менеджар-эканаміст. Падпалкоўнік.
Працоўную дзейнасць пачаў электраманцёрам у Кобрыне. Служыў у радах Узброеных Сіл на афіцэрскіх пасадах.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання (1990—1995), дзе з’яўляўся сакратаром Камісіі па справах моладзі.
На прэзідэнцкіх выбарах 1994 года быў актывістам выбарчай кампаніі Аляксандра Лукашэнкі і адной з яго давераных асоб. Вядомы сваёй паказной адданасцю і фразай: «Я гатовы з гранатамётам у руках абараняць прэзідэнта», за што атрымаў мянушку «гранатамётчык». Пасля перамогі Лукашэнкі працаваў у 1994—1997 гадах памочнікам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па асобых даручэннях, у 1997—2001 гадах — дырэктарам Дэпартамента па гуманітарнай дзейнасці пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 13-га склікання (1995—1996). Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь I (1996—2000) і II скліканняў (2000—2004), з’яўляўся членам Пастаяннай камісіі па міжнародных справах і сувязях з СНД, членам Пастаяннай камісіі па аграрных пытаннях. Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь III склікання, член Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце.
На парламенцкіх выбарах 2008 года ў Кобрынскай акрузе, дзе дагэтуль нязменна перамагаў, прайграў старшыні мясцовага райвыканкама Аляксандру Зазулю.
З 2008 па 2014 гады займаўся бізнесам. У 2014 годзе стаў намеснікам генеральнага дырэктара гасцініцы «Мінск».
Сям’я
Жонка — Ія Вітальеўна Малкіна, намеснік Міністра аховы прыроды і навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь (2014—2019). Мае сына.
Погляды
4 красавіка 2005 года падчас абмеркавання праекта дэкрэта № 3 Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «Аб некаторых мерах па прадухіленні гандлю людзьмі», дэпутат Кучынскі прапанаваў унесці папраўкі ў Крымінальны кодэкс, якія прадугледжвалі б адказнасць за аднаполыя стасункі, заявіўшы, што :
HMS D5
HMS D5 — брытанская падводная лодка тыпу D. Пабудавана ў 1910-1911 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 25 мая 1911 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 29 лістапада 1911 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў Харыджы, дзе была ўключана ў Восьмую падводную флатылію.
4 студзеня 1915 года HMS D5 падарвалася на міне каля Грэйт-Ярмута. Выратавалася толькі пяць чалавек.
Уладзімір Уладзіміравіч Макей
Уладзі́мір Уладзі́міравіч Маке́й (,, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, ваенны, дыпламат, міністр замежных спраў (2012—2022), кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2008—2012).
Біяграфія
Нарадзіўся 5 жніўня 1958 года ў вёсцы Некрашэвічы Карэліцкага раёна. Бацькі ўсё жыццё жылі ў Некрашэвічах. Бацька працаваў у мясцовым калгасе, памёр у 2014 годзе, маці памерла ў 2006 годзе. Акрамя Уладзіміра, у сям’і была дачка Наталля. У сям’і Макеяў дзяцей выхоўвалі ў «жалезнай» дысцыпліне. Летам Уладзімір працаваў на сенажаці ў калгасе. Вучыўся ў базавай школе ў вёсцы Некрашэвічы. У 1975 годзе скончыў з залатым медалём сярэднюю школу ў суседняй вёсцы Лукі.
У 1980 годзе скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў. Паводле даных СМІ, у 1980—1991 гадах працаваў у Галоўным разведвальным упраўленні Міністэрства абароны СССР, дзе даслужыўся да палкоўніка. Служыў ва Украіне, накіроўваўся на службу ў Афганістан. У 1992—1993 гадах праходзіў навучанне ў Дыпламатычнай акадэміі МЗС Аўстрыі.
Да 1993 года працаваў у органах Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, затым знаходзіўся на дыпламатычнай службе. У 1993—1995 гадах — трэці сакратар упраўлення інфармацыі і гуманітарнага супрацоўніцтва, другі сакратар аддзела аналізу і прагназавання, другі сакратар сакратарыята Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1995—1996 гадах працаваў намеснікам начальніка Службы дзяржаўнага пратакола Міністэрства замежных спраў. У 1996—1999 гадах — прадстаўнік Рэспублікі Беларусь пры Савеце Еўропы, саветнік Пасольства Рэспублікі Беларусь у Французскай Рэспубліцы. У 1999—2000 гадах — начальнік упраўлення агульнаеўрапейскага супрацоўніцтва Міністэрства замежных спраў.
З сакавіка 2000 года — памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, з ліпеня 2008 года — кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. На гэтай пасадзе, сярод іншага, кіраваў супрацоўніцтвам беларускай улады з PR-фірмай «». Перад выбарамі 2010 года абвінаваціў беларускую апазіцыю ў падрыхтоўцы ўзброеных правакацый.