cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галоўнае разведвальнае ўпраўленне (Беларусь)
Дзейнасць
У задачы ўваходзіць папярэджанне ваеннай агрэсіі супраць дзяржавы. У межах сваіх паўнамоцтваў дадзены орган, сумесна са службай знешняй разведкі КДБ і пагранразведкай, ажыццяўляе знешнюю разведку.
Меркаванымі зонамі актыўнасці (згодна з аналітычным праектам Belarus Security Blog) з’яўляюцца: тэрыторыі суседніх дзяржаў; геапалітычныя сілы, здольныя ўплываць на абстаноўку ў рэгіёне; краіны Цэнтральнай Азіі, якія знаходзяцца пад пагрозай з боку эсктрэмістаў; іншыя рэгіёны. У сферу магчымых відаў дзейнасці ўключаюць стратэгічную радыё- і радыётэхнічную разведку; аперацыі ў кіберпрасторы; збор і апрацоўку інфармацыі, якая здабываецца касмічнымі апаратамі; маніторынг пагадненняў па кантролі над узбраеннямі. Структурна спецслужба можа ўключаць аддзелы па: агентурнай разведцы і зборы інфармацыі з адкрытых крыніц; дэшыфроўцы, апрацоўцы і аналізу атрыманай інфармацыі; аперацыях у кіберпрасторы; інфармацыйных і псіхалагічных аперацыях; арганізацыі аператыўнай вайсковай разведкі; доўгатэрміноваму развіццю; уласнай бяспекі; адміністрацыйных, навучальных, фінансавых, тэхнічных і кадравых пытаннях.
Са слоў кіраўніка дзяржавы Аляксандра Лукашэнкі, яго старэйшы сын, Віктар, у перыяд знаходжання на пасадзе памочніка прэзідэнта па нацыянальнай бяспецы (2005—2021) быў на прамой сувязі з кіраўніцтвам упраўлення, а таксама іншымі напаўсакрэтнымі падраздзяленнямі (СПБТ «Алмаз», атрад «Альфа», АСАМ). Лукашэнка-малодшы вельмі многае зрабіў для гэтых структур, давёўшы іх да больш высокага ўзроўню.
Увесну 2011 года ўсплыла інфармацыя, што беларускія ваенныя саветнікі ўдзельнічаюць у лівійскім канфлікце на баку сіл Муамара Кадафі. Згодна з ваенным аналітыкам Аляксандрам Алесінам і выданнем «Комсомольская правда», у Лівіі знаходзіліся і супрацоўнікі ГРУ.
Сімволіка
5 лістапада 2011 года галоўнаму разведвальнаму ўпраўленню ўручаны сцяг і ўласны геральдычны знак-эмблема, а таксама нагрудны знак службовай прыналежнасці. Цырымонія адбылася ў Цэнтральным Доме афіцэраў з удзелам прадстаўнікоў Генштаба і членаў грамадскага аб’яднання «Ветэраны ваеннай разведкі Рэспублікі Беларусь».
Геральдычны знак (эмблема) уяўляе сабой пяціпраменівую рыфлёную серабрыстую зорку, у цэнтры якой на залатым картушы размешчана чырвоная пяціканцовая зорка (зверху) і малюнак срэбнай лятучай мышы з часткай зямнога шара і пяццю зоркамі на блакітным фоне (у цэнтры). У сваю чаргу сцяг — чырвонае палотнішча з касым чырвоным крыжам, абрамленым белым, у цэнтры размешчаны геральдычны знак-эмблема.
Прафесійнае свята
5 лістапада ў Беларусі адзначаецца Дзень вайсковай разведкі. Свята прымеркавана да выдання загаду № 197/27 Рэўваенсавета РСФСР у 1918 годзе, якім у складзе Палявога штаба РСЧА было створана Рэгістрацыйнае ўпраўленне ў якасці цэнтральнага органа савецкай ваеннай разведкі.
Ян Корсак
Імя Ян мела некалькі прадстаўнікоў роду Корсакаў:
Туркоўскі сельсавет (значэнні)
Назву Турко́ўскі сельсавет маюць:
Даг Джонс (акцёр)
Даг Джонс (Doug Jones; нар., , ЗША) — амерыканскі тэле- і кінаакцёр, найбольш вядомы па навукова-фантастычных, фэнтэзійных фільмах і фільмах жахаў, дзе іграў разнастайных нечалавечых персанажаў, часцяком моцна загрыміраваны. Часта супрацоўнічаў з рэжысёрам Гільерма дэль Тора, выканаў ролі ў яго фільмах «'», «'», «Лабірынт фаўна», «'», «'», «Форма вады».
Залужжа (Драгічынскі раён)
Залу́жжа (, Залужье) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Монса-ле-Мін
Монса-ле-Мін (Montceau-les-Mines) — камуна ў Францыі, у дэпартаменце Сона і Луара. Насельніцтва — 19,124 чалавек (2011).
Рачкі (гміна)
Ра́чкі (Raczki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сувальскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рачках. Плошча гміны складае 142,25 км². Станам на 2008 год у гміне Рачкі пражывалі 6062 чалавекі, шчыльнасць — 42,62 чал./км².
Дзмітрый Яфімавіч Лур’е
Дзмітрый Яфімавіч Лур’е (1921, Чэрыкаў, Гомельская губерня, СССР — 1993, Масква) — савецкі архітэктар, спецыяліст па праектаванні грамадскіх будынкаў.
Біяграфія
Дзмітрый Яфімавіч Лур’е, скончыўшы ў 1941 годзе тры курсы МАРХІ, сышоў на фронт. Ваяваў у партызанскім атрадзе ў Беларусі. Пасля Другой сусветнай вайны, скончыўшы адукацыю, пачаў працаваць у інстытуце «Маспраект» у майстэрні І. Я. Рожына, затым у ЦНДІЭП грамадскіх будынкаў у Б. С. Мезенцава. Удзельнік архітэктурных конкурсаў.
Творчасць
Асноўныя працы:
Валерыя Барысаўна Касцюгава
Валерыя Барысаўна Касцюгава (нар. ) — беларускі палітолаг, аналітык, рэдактар сайта экспертнай супольнасці «», рэдактар і аўтар «Беларускага штогодніка», кіраўнік групы экспертаў па маніторынгу «Беларусь у фокусе», кіраўнік Агентцва палітычнай экспертызы пры Беларускім інстытуце стратэгічных даследаванняў (Вільнюс). Палітычная зняволеная, абвінавачаная па пратэстах у Беларусі ў 2020—2021 гадах.
Біяграфія
Працавала на радыёстанцыі «Бі-Эй», адкуль была звольнена пасля рэферэндуму 1996 года. У 1997 годзе на курсах англійскай мовы пазнаёмілася з будучым мужам Анатолем Панькоўскім. Пасля працавала рэдактарам у газеце «Дорожный патруль», далей у газеце «Белорусская деловая газета», дзе некалькі гадоў была рэдактарам тэмы міжнародных зносін.
З 2008 года разам з мужам пачала збіраць і рэдагаваць «Беларускі штогоднік» — зборнік аглядаў і аналітычных матэрыялаў, прысвечанных Беларусі. Праект быў распачаты Аляксандрам Фядутам у 2003 годзе, але таксама быў значна канцэптуальна зменены і дапрацаваны, калі да працы над ім далучыліся Касцюгава і Панькоўскі.
Касцюгава — кіраўнік Агенцтва палітычнай экспертызы пры Беларускім інстытуце стратэгічных даследаванняў (Вільнюс), з 2013 ператворанага ў Агенцтва сацыяльнай і палітычнай экспертызы.
З сакавіка 2018 Касцюгава ўваходзіла ў экспертны савет «Мінскага дыялогу», кансультацыйнай пляцоўкі пад кіраўніцтвам Яўгена Прайгермана.
Апошнія гады даглядала свайго бацьку-інваліда, які памёр у снежні 2021, праз некалькі месяцаў пасля затрымання Валерыі.
Муж — Анатоль Панькоўскі, дачка Анастасія (працуе ў камандзе Святланы Ціханоўскай).
Палітычны пераслед
Валерыя Касцюгава была затрымана 30 чэрвеня 2021 года пасля вобшуку ў сваёй кватэры, які праводзілі супрацоўнікі КДБ. Яе змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання, адтуль неўзабаве перавялі ў СІЗА № 1 на Валадарскага.
20 ліпеня 2021 года восем беларускіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінкскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, прызналі Валерыю Касцюгаву палітычнай зняволенай і адзначылі, што «пазбаўленне волі Валерыі Касцюгавай і іншых было ўжыта выключна з-за іх перакананняў, а таксама ў сувязі з негвалтоўным ажыццяўленнем свабоды выказвання меркаванняў і інфармацыі». 22 верасня 2021 пра палітычны характар пераследу на сваім выступе ў Генеральнай асамблеі ААН узгадала прэзідэнт Славакіі Зузана Чапутава. 18 лістапада 2021 года шэфства (сімвалічнае хроснае бацькоўства) над палітзняволенай узяла Штэфані Прэцыёза, дэпутатка Нацыянальнай рады Швейцарыі.
Судовы працэс пачаўся 6 лютага 2023 года ў Мінскім гарадскім судзе. 17 сакавіка Валерыя Касцюгова прысуджана да зняволння на 10 гадоў.
Узнагароды
1 сакавіка 2012 была ўзнагароджана прэміяй імя Святланы Навумавай (намінацыя «Аналітыка»).
Прывілей 1434 года
Прывілей 1434 года, заканадаўчы акт, выданы 6 мая 1434 вялікім князем літоўскім Жыгімонтам Кейстутавічам. Акт абвяшчаў для праваслаўнай і каталіцкай арыстакратыі саслоўную роўнасць, але не поўную; 9-ы параграф Гарадзельскай пастановы не быў скасаваны, і вышэйшыя дзяржаўныя пасады засталіся недаступнымі для праваслаўных арыстакратаў.
Прывілей быў выданы ў час феадальнай вайны ў ВКЛ (1432—1437) і быў безумоўнай перамогай феадалаў ВКЛ праваслаўнага веравызнання ў іх барацьбе за раўнапраўе. Аднак няпоўнасць акту не выкараніла прычынаў палітычнай напружанасці ў ВКЛ і абумовіла працяг гэтай барацьбы.
Трырскі ўніверсітэт
Трырскі ўніверсітэт (Universität Trier) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Трыр.
Агульная характарыстыка
Папярэднікам універсітэта была вышэйшая школа, заснаваная ў Трыры ў 1473 годзе. Яна была закрытая ў 1798 годзе, калі Трыр па Кампа-Фармійскім мірным пагадненні трапіў пад французскае панаванне.
Сучасны універсітэт быў створаны ў Трыры ў 1970 годзе. Першапачаткова гэта быў універсітэт, размешчаны ў двух гарадах: Трыр і Кайзерслаўтэрн. У 1975 годзе вучэльня была падзелена на два незалежных універсітэта. У тым жа годзе быў закладзены камень для будаўніцтва новага кампуса ў прыгарадзе Трыра.
Сінтаро Курумая
Сінтаро Курумая (車屋 紳太郎; нар. ) — японскі футбаліст. У 2017—2018 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Кавалеўшчына (Сарочынскі сельсавет)
Кавале́ўшчына (, Ковалевщина) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Да 18 чэрвеня 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Лутаўскага сельсавета.
Вёска знаходзіцца паміж азёрамі Вечалле, Дземінец і Доўгі Дземінец.
Неспола
Неспола (Nespolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 287 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 2020. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Порт-Філіп
Порт-Філіп (Port Phillip Bay) — буйны заліў Ціхага акіяна, размешчаны на поўдні штата Вікторыя, Аўстралія. Плошча заліва складае 1930 км², агульная даўжыня берагавой лініі — 264 км. Заліў Порт-Філіп лічыцца вельмі дробным для заліваў падобнага памеру. У самым глыбокім месцы глыбіня складае 24 метра, а на большай частцы заліў драбней 8 метраў. Аднак вялікая частка акваторыі заліва Порт-Філіп з’яўляецца суднаходнай.
Тэрыторыя, якая прылягае да заліва, да прыходу сюды еўрапейцаў належала племянным саюзам вазаронг (на захадзе), вурунджэры (на поўначы) і бунваранг (на поўдні і ўсходзе). Воды заліва насяляюць такія прадстаўнікі жывога свету, як капскі марскі коцік, кіты, дэльфіны, каралы, шматлікія птушкі і вялікая колькасць розных відаў рыб.
Першымі еўрапейцамі, якія пабылі тут, лічыцца каманда карабля «Lady Nelson» пад камандаваннем Джона Мюрэя і экспедыцыя Мэцью Фліндэрса, капітана карабля «Investigator», якая рушыла за імі праз дзесяць тыдняў. Гэты адбылося ў 1802 годзе. Першая спроба каланізаваць узбярэжжа заліва была прадпрынятая ў 1803 годзе, калі было ўтворана катаржнае паселішча недалёка ад сучаснага Сарэнта. Гэта было першае еўрапейскае паселішча на тэрыторыі сучаснай Вікторыі. Тым не менш, калонія была пакінута ўжо ў 1804 годзе. Толькі праз 30 гадоў была прадпрынятая новая спроба асталявацца тут, калі група пасяленцаў, якія прыбылі з Тасманіі ў 1835 годзе, заснавалі горад Мельбурн на рацэ Яра, недалёка ад месца яе ўпадзення ў заліў. У 1838 годзе быў заснаваны горад Джэланг.
Панарка
Назву Пана́рка маюць:
ФК Панатынаікос
«Панатынаікос» (Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος) — грэчаскі прафесійны футбольны клуб з горада Афіны, які выступае ў грэчаскай Суперлізе. Утвораны 3 лютага 1908 года. Хатнім стадыёнам клуба з’яўляецца «Апосталас Нікалаідыс», які змяшчае 16 000 гледачоў. Футбольны клуб уваходзіць у спартыўнае таварыства «Панатынаікос», якое на працягу сваёй гісторыі мела прадстаўнікоў у 24 відах спорту.
Рацлавіцы (гміна)
Рацлаві́цы (Racławice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мяхоўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рацлавіцах. Плошча гміны складае 59,18 км². Станам на 2004 год у гміне Рацлавіцы пражывалі 2566 чалавек, шчыльнасць — 43,4 чал./км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 12 населеных пунктаў.
Панарка (рака)
Пана́рка — рака ў Беларусі, у Смаргонскім і Ашмянскім раёнах Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Ашмянка (басейн Віліі).
Даўжыня ракі 16 км, з іх 8 км на тэрыторыі Ашмянскага раёна. Плошча вадазбору 90 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,7 ‰. Пачынаецца каля вёскі Татаршчына Смаргонскага раёна, цячэ праз невялікія лясныя масівы, упадае ў Ашмянку за 0,7 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Лусцішкі Ашмянскага раёна. Прыток — рака Мірклішка (злева). Ад вёскі Панара да вёскі Ціжышкі (2,7 км) рэчышча каналізаванае.
Карл IX Валуа
Карл IX (фр. Charles IX), Шарль-Максімільен (фр. Charles-Maximilien); — ) — перадапошні кароль Францыі з дынастыі Валуа, з 5 снежня 1560. Сын караля Генрыха II і Кацярыны Медычы. Яго маці была пры ім рэгентам да 17 жніўня 1563 года. Праўленне Карла адзначылася шматлікімі рэлігійнымі войнамі і Варфаламееўскай ноччу - сумна знакамітая масавым знішчэннем гугенотаў.
Ударненскі сельсавет
Уда́рненскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. — вёска) Ударнае.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Замошскі сельсавет у складзе Лельчыцкага раёна Мазырскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Замошша. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лельчыцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Лельчыцкім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў Мазырскім раёне. 28 красавіка 1988 года цэнтр сельсавета пеарнесены ў вёску Ударная, сельсавет перайменаваны ва Ударненскі. 17 снежня 2004 года вёска Ударная перайменавана ў Ударнае.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1546 чалавек, з іх 97,9 % — беларусы.
Заплессе
Запле́ссе (, Заплесье) — вёска ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Драгічынскага сельсавета.
Трэнтан (Нью-Джэрсі)
Трэнтан (Trenton) — горад на ўсходнім узбярэжжы ЗША, сталіца штата Нью-Джэрсі.
Гісторыя
Менавіта тут адбылася знакамітая бітва пры Трэнтане 26 снежня 1776 года пад кіраўніцтвам Джорджа Вашынгтона.
Сава Хенцыя
Сава Хенцыя (Sava Henția; 1 лютага 1848, Себешэл — 21 лютага 1904, Себеш) — румынскі мастак, дэкаратар і ілюстратар.
Біяграфія
Сава Хенцыя нарадзіўся ў шматдзетнай сям'і святара. У 1862 годзе, пасля заканчэння пачатковай школы, ён стаў чаляднікам дзядзькі, які навучыў яго рэтушаваць фатаграфіі. У наступным годзе Сава захварэў на брушны тыф, а хінін, які выкарыстоўваўся для лячэння, пашкодзіў слых.
Яго праца з фатаграфіямі дапамагла яму працягнуць кар'еру ў мастацтве. З 1865 па 1870 ён вучыўся ў Бухарэсцкім нацыянальным універсітэце мастацтваў з Георге Татрэсэску і Тэадорам Аманам. Затым ён змог атрымаць стыпендыю і паехаў у Парыж, дзе паступіў у Акадэмію выяўленчых мастацтваў і ўладкаваўся ў прэстыжную майстэрню Аляксандра Кабанеля. У 1873 годзе ён вярнуўся ў Бухарэст і стаў выкладчыкам малявання і каліграфіі ў дзіцячым доме «Алена Доамна».
Чатыры гады праз, па рэкамендацыі доктар Караля Давилы, ён пайшоў на службу ў армейскі медыцынскі корпус, прымаў удзел у Руска-турэцкай вайне (вайне за незалежнасць). За гэты час зрабіў мноства эскізаў сцэн паходаў і бітваў, на аснове якіх ён пазней стварыў акварэлі. Яго карціна «Артылерыйская батарэя з Калафата» у 1977 годзе была намаляваная на румынскай паштовай марцы.
Яго дом у Себеше быў абвешчаны гістарычным помнікам. З-за неналежнага догляду дах дома абрынуўся ў 2001 годзе. . Пазней дом працягваў разбурацца, і ад яго засталася толькі пярэдняя сценка і падмурак. Пасля гэтага дом быў выключаны са спісу помнікаў. У гонар мастака названая вуліца ў Бухарэсце.
Партызанская брыгада імя К. К. Ракасоўскага (Я. А. Прыданнікаў)
Гісторыя
Асноўныя ўдары партызаны наносілі па камунікацыям на чыгунках Слонім — Баранавічы, Ліда — Баранавічы. У сакавіку 1944 года падарвалі 16 эшалонаў, знішчылі 2 масты, 15 аўтамашын. Вялі баі з праціўнікам, які спрабаваў уварвацца ў партызанскую зону. У лютым 1944 года разграмілі некалькі нямецкіх гарнізонаў і апорных пунктаў.
Беларуская служба Радыё «Свабода»
Беларуская служба Радыё «Свабода» — беларускамоўнае падраздзяленне Радыё «Свабода», якое вяшчае з-за межаў Беларусі, уваходзіць у структуру Радыё Свабода — Свабодная Еўропа і фінансуецца з ЗША. Кіраўнік — Аляксандр Лукашук.
Гісторыя
Радыё «Свабода» заснавана пад назвай Радыё «Вызваленне» ў Мюнхене ў 1953 ва ўмовах «халоднай вайны» для вядзення прапаганды супраць СССР. У складзе радыё былі арганізаваны адпаведныя нацыянальныя рэдакцыі, у тым ліку і беларуская, што пачала вяшчанне 20 мая 1954 года. У склад першай беларускай рэдакцыі ўвайшлі: Вінцэнт Жук-Грышкевіч (кіраўнік), Пётра Сыч (намеснік), Янка Ліманоўскі, Сымон Кабыш (Кандыбовіч), Лявон Карась. Напачатку гэта былі 15‑хвілінныя перадачы 24 разы на суткі.
З 19 сакавіка 1956 года праграмы былі прадоўжаныя да 20 хвілін і перасылаюцца цяпер 18 разоў на суткі. Кажная беларуская радыёвая перадача пачыналася словамі: «''Тут Радыё „Вызваленне“. Вы слухаеце голас сваіх суродзічаў-Беларусаў з вольнага свету… Наш голас ёсць вашым голасам, бо мы з’яўляемся часткай вас, часткай усіх Беларусаў''». Беларуская Рэдакцыя Радыё «Вызваленне» гаварыла аб яго мінуўшчыне беларускага народу, аб яго палітычным, сацыяльным і нацыянальным жыцці ў межах СССР.
Асноўнымі кірункамі радыёперадач «Свабоды» былі крытыка сацыялізму, савецкага ладу, нацыянальна-дзяржаўнага ўпарадкавання СССР. У іх асвятляліся негатыўныя з’явы з гісторыі і сучаснага жыцця СССР і Беларусі, у тым ліку парушэнні правоў чалавека, палітычныя рэпрэсіі ў СССР. Паведамлялася пра падзеі і здарэнні, якія замоўчваліся ў савецкіх СМІ, пра праваабарончы рух, дысідэнтаў, чыталіся творы, што былі забаронены ў СССР.
Беларуская служба Радыё «Свабода» цяпер вяшчае па 8 гадзін у суткі на кароткіх і сярэдніх хвалях, а таксама са спадарожніка. З 10 снежня 1998 года Радыё вяшчае таксама праз сеціва, сайт Радыё «Свабода» карыстаецца тарашкевіцай. У эфір выходзяць інфармацыйныя і аналітычныя праграмы па палітычных, эканамічных, культуралагічных, гістарычных, рэлігійных, краязнаўчых і інш. праблемах. Наладжана двухбаковая сувязь са слухачамі. Журналісты «Свабоды» арыентаваныя на заходнія ліберальна-дэмакратычныя каштоўнасці.
З 2002 года Беларуская рэдакцыя Радыё выпускае кнігі, а з 2004 — і кампакт‑дыскі.
У 2006 годзе Беларуская служба Радыё «Свабода» атрымала галоўны прыз за найлепшае асвятленне гарачых навінаў сярод 20 рэдакцыяў Радыё «Свабодная Еўропа», а ў 2007 — за дасягненні ў мультымедыйнай канвергенцыі. У 2008 годзе Беларуская служба Радыё заняла першае месца ў пераліку на колькасць насельніцтва адпаведнай краіны сярод іншых службаў Радыё «Свабодная Еўропа».
30 красавіка 2019 года Радыё «Свабода» пасля амаль 65 гадоў штодзённага эфіру пакінула радыёхвалі. З хваляў радыёэфіру служба пераключылася на іншыя каналы перадачы аўдыёсігналаў. Надалей яе можна слухаць у сусветным сеціве — і ў патокавым вяшчанні, і на падкаставых платформах — а таксама праз сатэліт.
Сярод былых і сучасных супрацоўнікаў беларускай рэдакцыі Радыё «Свабода» Станіслаў Станкевіч, Янка Запруднік, Наталля Арсеннева, Галіна Айзенштат, Валянцін Жданко, Юры Дракахруст, Аляксандр Лукашук, Сяргей Навумчык, Данчык, Валянціна Аксак і інш.
Забароны
Са жніўня 2020 года па загаду Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь доступ на сайт Радыё «Свабода» ў краіне абмежаваны за асвятленне рэсурсам пратэстаў у Беларусі. На пачатку снежня 2021 года суд Цэнтральнага раёна Мінска прызнаў экстрэмісцкімі матэрыяламі інфармацыйную прадукцыю тэлеграм-канала «Радыё Свабода-Беларусь» і аналагі ў сацсетках і YouTube. 23 снежня Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь прызнала Беларускую службу Радыё «Свабода» экстрэмісцкім фарміраваннем. Стварэнне такога фарміравання або ўдзел у ім з’яўляецца ў Беларусі крымінальным злачынствам.
Дражня (рака)
Дра́жня (Дра́жна, Дра́жніца), Слоўць — рака ў Мінску, левы прыток Свіслачы, у наш час пераважна ў калектары «Дражня», даўжыня 10,5 км.
Агульнае
Выток у цяперашнім лесапарку «Сцяпанка» паміж Лесапаркавай вуліцай і Геалагічным праездам, далей рака цякла да Ключавай вуліцы, пасля чаго пад прамым вуглом заварочвала на поўдзень у бок вуліц Солтыса і Алтайскай. Уздоўж Алтайскага завулку рака праступае і цяпер. У раёне дарогі на Магілёў (цяпер Партызанскі праспект), дзе месцілася вёска Слоўвец, рака мела назву Слоўць. Праз падземнае цячэнне Дражні ўзнікалі цяжкасці пры будаўніцтве станцыі метро Магілёўская. Упадае ў Свіслач у раёне вёскі Падлоссе, перад гэтым праходзіць цераз станцыю аэрацыі.
Гісторыя
Гістарычна на рацэ стаялі такія населеныя пункты: Дражня, Яхімава, Барсукі, Слоўвец, фальварак Забалоцце. Рака знікае з карт у 1960-я гады, змяшчаецца ў калектар.
Сцяг Чачні
Сцяг Чачні з’яўляецца дзяржаўным сімвалам Чачні. Прыняты 22 чэрвеня 2004 года.
Апісанне
Дзяржаўны сцяг Чачэнскай Рэспублікі ўяўляе сабою прамавугольнае з трох гарызантальных палосаў: верхняй зялёнага — 65 см, сярэдняй — белага — 10 см і ніжняй — чырвонага колеру — 35 см, у тронка вертыкальная белая паласа з чачэнскім нацыянальным арнаментам — 15 см, па ўсім контуры апраўляецца залатымі махрамі. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні — 2:3.
Алена Юр’еўна Сідарава
Але́на Ю́р’еўна Сі́дарава (нар. 23 лістапада 1957, Мінск) — беларуская акцёрка тэатра і кіно. Заслужаная артыстка Беларусі (2013).
Радэчніца (гміна)
Радэчні́ца (Radecznica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радэчніцы. Плошча гміны складае 109,8 км². Станам на 2004 год у гміне Радэчніца пражывалі 6591 чалавек, шчыльнасць — 60 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Алена Юр’еўна Сідарава
Біяграфія
Нарадзілася 23 лістапада 1957 года ў Мінску. Дачка народнага артыста Беларусі Юрыя Сідарава і заслужанай артысткі Беларусі Зоі Асмалоўскай.
У 1979 годзе скончыла тэатральны факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Акцёр драматычнага тэатра і кіно» (курс заслужанага дзеяча мастацтваў БССР Барыса Луцэнкі). Адпрацавала год у Брэсцкім акадэмічным тэатры драмы і музыкі.
З 1980 года — акцёрка Нацыянальнага драматычнага тэатра імя Янкі Купалы.
Пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэсту, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, калектыў Купалаўскага тэатра 13 жніўня запатрабаваў спыніць гвалт у дачыненні да мірных грамадзян і выступіў за пералік галасоў з удзелам незалежных назіральнікаў. 17 жніўня ўладамі быў звольнены дырэктар тэатра Павел Латушка. 26 жніўня Алена Сідарава разам з большасцю трупы і іншымі супрацоўнікамі тэатра звольнілася ў знак пратэсту.
Творчасць
Сярод найлепшых роляў — Маша ў «Чайцы» Антона Чэхава, Гільда ў «Жанчыне з мора» Генрыка Ібсена, Кіра ва «Успамінах» Аляксея Арбузава.
Сыграла маці ў фільме Андрэя Кудзіненкі «Акупацыя. Містэрыі».
Цімафей Ерамеевіч Гніларыбаў
Цімафей Ерамеевіч Гніларыбаў (, Вобласць Войска Данскога —, Мінск) — вучоны ў галіне хірургіі, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Украіны (1954). Прафесар, галоўны хірург Міністэрства аховы здароўя БССР.
Біяграфія
Скончыў Растоўскі дзяржаўны ўніверсітэт.
Завішынскі сельсавет
Заві́шынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Плешчаніцкага раёна Мінскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Завішына.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Плешчаніцкага раёна Барысаўскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Плешчаніцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Нястанавіцкага сельсавета.
Зарэцкі сельсавет
Назву Зарэ́цкі сельсавет маюць:
Аляксандр I Карагеоргіевіч
Аляксандр I Карагеоргіевіч (Александар I Карађорђевић) (, Цэцінэ, Чарнагорыя —, Марсель, Францыя) — кароль сербаў, харватаў і славенцаў (1921—1929), кароль Югаславіі (1929—1934). Ваявода.
Падчас Першай Балканскай вайны і Другой Балканскай вайны камандаваў 1-й сербскай арміяй.
У 1913 годзе ўзнагароджаны ордэнам Святога апостала Андрэя Першазванага.
C 8 ліпеня 1914 года ў сувязі з хваробай Пятра I Карагеоргіевіча быў прызначаны прынцам-рэгентам Сербскага каралеўства.
Падчас Першай сусветнай вайны быў вярхоўным галоўнакамандуючым сербскай арміі.
5 верасня 1914 года расійскі імператар Мікалай II узнагародзіў яго ордэнам Святога Георгія 4-й ступені, а ў 1915 годзе гэтым жа ордэнам 3-й ступені.
Са снежня 1918 года — прынц-рэгент Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, з 16 жніўня 1921 года — кароль Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, з 3 кастрычніка 1929 года — кароль Югаславіі.
З 1929 года ўстанавіў ваенна-манархічную дыктатуру, заснаваную на прынцыпах карпаратывізму і сербскага нацыяналізму. У вонкавай палітыцы арыентаваўся на Францыю. Быў заступнікам рускай белай эміграцыі.
9 кастрычніка 1934 года Аляксандр Карагеоргіевіч і французскі міністр замежных спраў Луі Барту былі застрэлены ў Марселі Улада Чарназемскім, баявіком балгарскай тэрарыстычнай арганізацыі УМОРА, звязанай з харвацкімі тэрарыстамі-ўсташамі.
Мангістаўскі раён
Мангіста́ўскі раён (Маңғыстау ауданы) — адміністрацыйны раён у цэнтральнай частцы Мангістаўскай вобласці. Раённы цэнтр — сяло Шэтпе.
Казлы (Ушацкі раён)
Казлы́ (, Козлы) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сарочынскага сельсавета.
Максімільян Анатольевіч Праснякоў
Максімільян Анатольевіч Праснякоў (Максимилья́н Анато́льевич Пресняко́в; 28 студзеня 1968, Уладзівасток) — расійскі мастак, які працуе як у традыцыйных, так і ў эксперыментальных стылях і кірунках («мікра» і інш.). Член Саюза мастакоў Расіі (1997), ганаровы работнік агульнай адукацыі Расійскай Федэрацыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і мастакоў. На працягу дзесяці гадоў жыў у Віцебску, дзе вучыўся ў 1-й мастацкай школе. Пазней пераехаў з бацькамі ў Разань. Скончыў Разанскае мастацкае вучылішча і Маскоўскі акадэмічны інстытут імя Сурыкава. У 2010 годзе стаў выкладчыкам Разанскага прадстаўніцтва Вышэйшай школы народных мастацтваў. Удзельнік шэрагу экспедыцый, арганізаваных Разанскім абласным аддзяленнем Рускага геаграфічнага таварыства (у прыватнасці, удзельнічаў у арктычнай экспедыцыі «Палярная дуга. Шпіцберген-2014»).
Стыль і тэхніка
У творчасці Максимильяна Праснякова асаблівае месца займаюць міфалагічныя і казачныя матывы («славянскі цыкл» і інш.). Праснякоў стварае фантастычныя тэмы праз розныя жанры і тэхнікі (алей, акварэль і інш.); можна сказаць, што гэтая «стылістычная разнастайнасць» адпавядае яго стылю.
Ён таксама вывучае і распрацоўвае іншыя канцэпцыі, прыёмы і мастацкія метады, напрыклад, мікра (ў працэсе малюнка прадмета, мастак разглядае яго ў мікраскоп).
Сцяг Хакасіі
Сцяг Хакасіі (Хакас Республиказың Флаг) з’яўляецца дзяржаўным сімвалам Рэспублікі Хакасія Расійскай Федэрацыі.
Дзеючы сёння сцяг зацверджаны Законам Рэспублікі Хакасія ад 1 кастрычніка 2003 года № 52 і ўнесены ў Дзяржаўны геральдычны рэгістр Расійскай Федэрацыі з прысваеннем рэгістрацыйнага нумара 1327.
Апісанне
У сярэдзіне зялёнай паласы намаляваны салярны знак (сімвал Сусвету) залацістага колеру.
Шырыня кожнай з гарызантальных палос складае адну траціну шырыні сцяга.
Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 1:2».
Сцягі 1992—2003 гг
У 1992-2003 гадах сцяг Хакасіі выглядаў гэтак жа сама, як і сучасны варыянт, але паслядоўнасць гарызантальных палос была іншай (зверху ўніз: белая, сіняя, чырвоная).
У 2003 годзе па патрабаванні і пасля пратэсту пракурора Рэспублікі Хакасія на артыкул 1 Закона Рэспублікі Хакасія ад 25 лістапада 2002 года № 68 «Аб Дзяржаўным сцягу Рэспублікі Хакасія», парадак размяшчэння палос быў зменены, каб не паўтараць размяшчэнне палос на сцягу Расіі, што забаронена федэральным канстытуцыйным законам «Аб Дзяржаўным сцягу Расійскай Федэрацыі».
На сцягу 1992 года салярны знак адлюстроўваўся чорна-белым, на сцягу 1993 года залаціста-белым , на сцягу 2002 — залацістым.
Сімвалізм
Зялёны колер паласы ўздоўж дрэўка сцяга — асноўны колер сцяга Старажытнахакаскай дзяржавы — сімвалізуе сувязь сучасных хакасаў са сваімі далёкімі продкамі. Зялёны таксама колер вечнага жыцця, тайгі, вясновага стэпу, лугоў, адраджэння, сяброўства і братэрства народаў Хакасіі, традыцыйны колер Сібіры. Намаляваны на сцягу салярны знак быў знойдзены на каменных статуях, якія сустракаюцца толькі на тэрыторыі Хакасіі. Ён сімвалізуе даніну павагі да пакаленняў людзей, якія жылі на зямлі Хакасіі.
Канстанцін Ксавер’евіч Забароўскі
Канстанцін Ксавер’евіч Забароўскі (1917, г. Мінск — 1986) — беларускі спецыяліст у галіне спартыўнай медыцыны. Загадчык аддзялення, галоўны ўрач Рэспубліканскага ўрачэбна-фізкультурнага дыспансера (1948—1961).
Навуковая дзейнасць
Тэматыка публікацый: гісторыя ўрачэбнага кантролю і лячэбнай фізкультуры ў БССР.
Браніслаў Ямант
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў Дакудаве на Лідчыне ў сям’і арандатара Казіміра Яманта і Марыі з Свячкевічаў у 1886 годзе.
Вучыўся ў Віленскай рысавальнай школе І. Трутнева і Г. Рыбакова, адначасова ў гімназіі, якую скончыў у 1907. У 1908-10 вывучаў права ў Пецярбургскім універсітэце. З 1910 стала жыў у Вільні (у 1918-19 — настаўнік малявання ў рэальнай школе ў Гомелі). Выязджаў (да 1939) на пленэры ў Кракаў, Крамянец, Гродна, Люблін, Львоў, на Балтыку.
З 1919 працаваў у дзяржаўных установах, выкладаў у віленскіх гімназіях. Адзін з заснавальнікаў Віленскага таварыства мастакоў (1920), быў сябрам яго ўправы. У 1928-34 вучыўся з перапынкамі на мастацкім факультэце Віленскага ўніверсітэта. З 1931 — асістэнт кафедры пейзажнага жывапісу (кіраўнік Ф. Рушчыц), з 1936 — намеснік прафесара, у 1937-39 прафесар Віленскага ўніверсітэта. З 1946 — дэкан мастацкага факультэта і прафесар кафедры пейзажнага жывапісу і нацюрморта Торуньскага ўніверсітэта.
Памёр у 1957 годзе ў Торуні. Пахаваны на мясцовых могілках Св. Юрыя.
Творчасць
Пісаў у жанры пейзажа. У выставах — з 1915 (у Вільні, Варшаве, Кракаве, Львове, Познані, Бруселі, Гаазе, Амстэрдаме, Бухарэсце, Маскве, Рызе, Берліне, Сан-Францыска, Балціморы). Сярод твораў: «Матыў старой Вільні» (1909), «Стог сена на лузе» (1913), «Пейзаж з рэчкаю» (1914), «Вясковы пейзаж» (1914), «Фантастычны пейзаж» (1922), «Пейзаж з каплічкаю» (1928), «Віхура» (1929), «Старыя вербы» (1929), «Дубы» (1931), «Падворак пры вул. Татарскай у Вільні» (1931), «Жыдоўская вуліца ў Вільні» (1934), «Вятрак» (1937), «Хата сярод дрэў» (1937), «Касцёл св. Міхала ў Вільні» (1941), «Вятрак» (1940), «Заснежаны падворак» (1944), «Завулак Снапоўка ў Вільні» (1954).
The Denver Post
The Denver Post (Дэнвэр пост) — папулярная газета ЗША. Падобна большасці амерыканскіх газет, створана як рэгіянальнае выданне. Аднак, канцэпцыя рэгіянальнага СМІ не перашкодзіла ёй стаць адной з найбольш уплывовых газет краін. Тыраж: 309 863 экзэмпляраў па буднях.
Гісторыя
Заснавана ў жніўні 1892 года з бюджэтам у 50 000 долараў.
У 2001 годзе было запланавана пашырэнне штата, але дэфіцыт рэкламных збораў прывёў да скарачэнняў у 2006 і 2007 годзе.
Войцех
Войцех — асабістае імя, якое можа быць выкарыстана і ў якасці прозвішча.
Чупа
Чупа (Чу́па, Čuuppa) — пасёлак гарадскога тыпу ў Лоўхскім раёне Рэспублікі Карэлія, адміністрацыйны цэнтр Чупінскага гарадскога паселішча. Размешчаны на паўночным усходзе Рэспублікі Карэлія, на беразе Чупінскай губы Кандалакшскага заліва Белага мора, за 4 км на ўсход ад чыгуначнай станцыі Чупа (на лініі Санкт-Пецярбург — Мурманск). Адлегласць да раённага цэнтра Лоўхі — 48 км па аўтадарозе.
Анатоль Пятровіч Войцех
Анатоль Пятровіч (Паўлавіч ) Войцех (11 лістапада 1937, Бабруйск — 25 студзеня 2001, там жа) — савецкі і беларускі шахматыст; майстар спорту СССР (1973, па выніках завочных спаборніцтваў), міжнародны майстар ІКЧФ (Міжнароднай федэрацыі шахматнай гульні па перапісцы, 1988). Інжынер-механік.
Лепшыя вынікі ў гульні па перапісцы: чэмпіён СССР (у 11-м чэмпіянаце 1973—1975), 3-е месца ў 10-м чэмпіянаце СССР (1971—1972), 1-е месца на 3-й дошцы ў 5-м камандным чэмпіянаце СССР(1975—1978), залаты медаль у складзе зборнай каманды СССР на 1-м чэмпіянаце Еўропы (1977—1982).
Арвініа
Арвініа (Orvinio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыеці.
Насельніцтва складае 470 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 25 км². Паштовы індэкс — 2035. Тэлефонны код — 0765.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Мікалай Цудатворац.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карл VIII Валуа
Карл VIII (фр. Charles VIII, па мянушцы Ласкавы фр. L'Affable) (30 чэрвеня 1470 - 7 красавіка 1498) — кароль Францыі з 1483, з дынастыі Валуа. Успадкаваў свайму бацьку, Людовіку XI, ва ўзросце трынаццаці гадоў.
Спадчына
Карл VIII пакінуў Францыю ў даўгах і ў бязладзіцы ў выніку сваіх нерэалістычных амбіцый. Аднак у выніку яго кіравання ўзмацніліся культурныя сувязі з Італіяй, якія падахвочвалі французскае мастацтва і літаратуру да развіцця. Далучэнне Брэтані канчаткова завяршыла працэс аб'яднання Францыі.
Другая грамадзянская вайна ў Судане
Другая грамадзянская вайна ў Судане — вайна арабаў Судана супраць неарабскіх народаў Поўдня, якая доўжылася 22 гады (1983—2005) і суправаджалася актамі генацыду, масавымі забойствамі і выгнаннямі мірнага насельніцтва. Па ацэнцы 2001 года, ужо да гэтага часу каля 2 мільёнаў чалавек загінулі, а 4 мільёны аказаліся бежанцамі. Ваенныя дзеянні і забойствы грамадзян выклікалі таксама голад і эпідэмічныя захворванні, якія суправаджаліся гібеллю людзей.
Перадгісторыя
У часы, калі Судан быў калоніяй Брытанскай імперыі, поўнач і поўдзень Судана былі падзелены адміністрацыйна і практычна не мелі агульных рыс. Аднак ў 1946 годзе брытанцы скасавалі гэты падзел. Арабская мова стала афіцыйнай на ўсёй тэрыторыі Судана. Уцісканне правоў экватарыяльнага англамоўнага насельніцтва выклікала незадаволенасць на поўдні. Пасля дэкаланізацыі і абвяшчэння незалежнасці інтарэсы паўднёўцаў не ўлічваліся. Лідыруючыя пазіцыі ў краіне заняла паўночная арабская эліта, пасля чаго на поўдні краіны пачаліся беспарадкі.
У 1962 годзе сітуацыя ў Судане абвастрылася, ісламскі ўрад забараніў уезд у краіну хрысціянскім місіянерам і абвясціў пра закрыццё хрысціянскіх школ. Гэта прывяло да сутыкненняў на поўдні краіны паміж урадавымі войскамі і незадаволенымі паўднёўцамі. Паступова сутычкі перараслі ў грамадзянскую вайну. Першая грамадзянская вайна завяршылася ў 1972 годзе падпісаннем мірнага пагаднення ў Адыс-Абебе. Дагавор прадугледжваў шырокую рэлігійную і культурную аўтаномію Поўдня.
Ход вайны
Раніцай 16 мая 1983 года ў лагеры 105-га батальёна суданскіх узброеных сіл (SAF) за некалькі кіламетраў ад горада Бор успыхнула ўзброенае паўстанне. Паўсталыя адкрылі агонь па нешматлікіх у лагеры арабскіх вайскоўцах, узялі на час пад свой кантроль ваколіцы Бора. Там жа днём, атрымаўшы вестку пра Борскі мецяж, за некалькі дзесяткаў кіламетраў на паўночны ўсход таксама паўстаў 104-ы батальён SAF.
Супраць мяцежнікаў былі кінуты значныя сілы, што прымусіла паўстанцаў бегчы ва ўсходнім кірунку ў Эфіопію. Неўзабаве ў гэту краіну хлынуў паток незадаволеных урадам Судана грамадзян, якія пазней сфарміравалі Народную армію вызвалення Судана (НАВС).
На пачатку 1985 года ў Хартуме адчувалася вострая нястача паліва і харчавання, засуха, голад і эскалацыя канфлікту на поўдні краіны прывялі да цяжкай унутрыпалітычнай сітуацыі ў Судане. 6 красавіка 1985 года генерал Абдэль ар-Рахман Свар ад-Дагаб з групай старшых афіцэраў здзейсніў дзяржаўны пераварот. Яны не ўхвалялі спробаў татальнай ісламізацыі Судана. Канстытуцыя 1983 года была скасавана, кіруючая партыя Суданскі сацыялістычны саюз распушчана, былы прэзідэнт адправіўся ў выгнанне, аднак законы шарыяту адменены не былі. Пасля гэтага быў створаны пераходны ваенны савет, а пасля сфарміраваны часовы грамадзянская ўрад. У красавіку 1986 года ў краіне прайшлі выбары, пасля якіх быў сфармаваны новы ўрад на чале з Садзікам аль-Махдзі з партыі «Ума». Урад складаўся з кааліцыі партыі «Ума», Дэмакратычнага саюза, Нацыянальнага ісламскага фронту Хасана Турабі. Гэтая кааліцыя была распушчана і змянялася некалькі разоў на працягу некалькіх гадоў. Прэм’ер-міністр Садзік аль-Махдзі і яго партыя ігралі цэнтральную ролю ў Судане ў гэты час.
У маі 1986 года ўрад аль-Махдзі пачаў мірныя перамовы з НАВС на чале з Джонам Гарангам. На працягу ўсяго года прадстаўнікі Судана і НАВС сустракаліся ў Эфіопіі і дамовіліся пра адмену законаў шарыята неўзабаве і правядзенне канстытуцыйнай канферэнцыі. У 1988 годзе НАВС і Дэмакратычны саюз Судана дамовіліся пра праект плана мірнага ўрэгулявання, які ўключаў адмену ваенных пагадненняў з Егіптам і Лівіяй, адмену шарыята, адмену надзвычайнага становішча і спыненне агню.
Аднак з-за абвастрэння становішча ў краіне і цяжкай эканамічнай сітуацыі ў лістападзе 1988 года прэм'ер-міністр аль-Махдзі адмовіўся ўхваліць план мірнага ўрэгулявання. Пасля гэтага Дэмакратычны саюз Судана выйшаў з урада, пасля чаго ва ўрадзе засталіся прадстаўнікі ісламскіх фундаменталістаў.
У лютым 1989 года пад ціскам арміі аль-Махдзі сфармаваў новы ўрад, паклікаўшы членаў Дэмакратычнага саюза, і прыняў план мірнага ўрэгулявання. Канстытуцыйная канферэнцыя была прызначана на верасень 1989 года.
30 чэрвеня 1989 года ў Судане адбыўся чарговы ваенны пераварот пад кіраўніцтвам палкоўніка Амара аль-Башыра. Пасля гэтага быў створаны «Савет рэвалюцыйнага камандавання нацыянальнага выратавання», які ўзначаліў сам аль-Башыр. Ён таксама стаў міністрам абароны і галоўнакамандуючым узброенымі сіламі Судана. Амар аль-Башыр распусціў урад, забараніў палітычныя партыі, дзейнасць прафсаюзаў і іншых «нерэлігійных» устаноў, ліквідаваў свабодную прэсу. Пасля гэтага ў Судане зноў пачалася палітыка ісламізацыі краіны.
У кастрычніку 1989 года пасля перамір’я баявыя дзеянні аднавіліся. У ліпені 1992 года ўрадавыя войскі падчас буйнамаштабнага наступлення ўзялі пад кантроль паўднёвую частку Судана і захапілі штаб-кватэру НАВС у Тарытэ.
У жніўні 1991 года ў НАВС пачаліся ўнутраныя сваркі і барацьба за ўладу. Частка паўстанцаў аддзялілася ад НАВС. Лідара НАВС Джона Гаранга паспрабавалі скінуць з пасады кіраўніка. Усё гэта прывяло да з’яўлення ў верасні 1992 года другой фракцыі паўстанцаў (на чале з Уільямам Лазні), а ў лютым 1993 года трэцяй (на чале з Керубіна Болі). 5 красавіка 1993 года ў Найробі (Кенія) лідары аддзяліўшыхся паўстанцкіх фракцый заявілі пра стварэнне кааліцыі.
У 1995 годзе апазіцыя на поўначы краіны аб’ядналася з палітычнымі сіламі на поўдні і стварылі кааліцыю апазіцыйных партый пад назвай «Нацыянальны дэмакратычны альянс». У яго ўвайшлі НАВС, Дэмакратычны саюз Судана, партыя «Ума» і шэраг дробных партый паўночных этнічных груп.
У 1995 годзе Эфіопія, Эрытрэя і Уганда ўзмацнілі сваю ваенную дапамогу паўстанцам. Усё гэта вымусіла ўрад Судана ў 1997 годзе падпісаць Хартумскае пагадненне з шэрагам паўстанцкіх груповак на чале з генералам Рыека Мачарам. Паводзе яго ўмоў на тэрыторыі Паўднёвага Судана стваралася «Армія абароны Паўднёвага Судана», у якую ўвайшлі былыя паўстанцы. Яны выконвалі ролю міліцыі ў Паўднёвым Судане, ахоўвалі гарнізоны суданскіх войскаў і нафтавыя радовішча ад магчымых нападаў непрымірных мяцежнікаў. Многія лідары паўстанцаў пачалі супрацоўніцтва з Хартумам, увайшлі ў сумесныя ўрадавыя органы, а таксама праводзілі сумесныя баявыя аперацыі з паўночнікамі
Мірны дагавор вызначыў пераходны перыяд у статусе Паўднёвага Судана, неадкладнае спынення агню, абвяшчэнне дэмабілізацыі, колькасць узброеных фарміраванняў, размеркаванне сродкаў ад здабычы нафты і іншыя аспекты жыцця краіны. Паводле мірнага дагавора поўдню краіны надавалася аўтаномія на 6 гадоў, пасля чаго павінен быў прайсці рэферэндум пра незалежнасць Паўднёвага Судана. Даходы ад здабычы нафты размяркоўваліся пароўну паміж суданскімі ўладамі і паўднёўцаў, ісламскі шарыят на поўдні скасоўваўся.
Джон Гаранг станавіўся лідарам аўтаномнага поўдня, а таксама адным з двух віцэ-прэзідэнтаў Судана.
Замежная патрымка
Паводе некаторых дадзеных, у 1993 годзе Іран прафінансаваў закупку Суданам 20 кітайскіх штурмавікоў. Таксама іранскае кіраўніцтва аказвала фінансавую дапамогу суданскаму ўраду.
З 1996 года ў Судан у значных аб’ёмах прадавалася зброя з Беларусі, калі ўпершыню было пастаўлена 9 Т-55 і 6 Мі-24В, у 2001 годзе — 20 Т-55М. У 2002 годзе Беларусь паставіла артсістэмы рознага прызначэння. У 2003 годзе SAF атрымалі некалькі дзясяткаў беларускіх баявых браніраваных машын. У 2004 года яшчэ было пастаўлена некалькі бронемашын.
Таксама SAF атрымлівалі дапамогу ад лівійскага лідара Муамара Кадафі.
Паўстанцы атрымлівалі зброю з Эрытрэі, Уганды і Эфіопіі. Пасольства Ізраіля ў Кеніі займалася пастаўкай супрацьтанкавых ракет падраздзяленням НАВС.
Дзеці-салдаты
Арміі абодвух бакоў залічалі дзяцей у свае шэрагі. Пагадненне 2005 года было неабходна, каб дзеці-салдаты былі дэмабілізаваны і адправіліся дадому. НАВС сцвярджала, што адпусціла 16000 сваіх дзяцей-салдат у перыяд паміж 2001 і 2004 гадамі. Аднак міжнародныя назіральнікі (ААН і Глабальны даклад 2004) выявілі дэмабілізаваных дзяцей, паўторна залічаных у НАВС. У 2004 годзе налічвалася ад 2500 да 5000 дзяцей, якія служаць у НАВС. Паўстанцы абяцалі дэмабілізаваць усіх дзяцей да канца 2010 года.
Ганаровы грамадзянін горада Віцебска
Ганаровы грамадзянін горада Віцебска — званне, якое прысвойваецца асобам за вялікі ўклад у развіццё Віцебска, павышэнне яго аўтарытэту, за здзяйсненне мужных учынкаў на карысць горада. Прысвойваецца гарадскім выканаўчым камітэтам і прэзідыумам гарадскога Савета дэпутатаў. На дадзены момант звання ўдастоены 55 чалавек.
Устаноўлена 17 чэрвеня 1964 года рашэннем выканкама гарадскога савета ў азнаменаванне 20-й гадавіны з дня вызвалення Віцебска ад нямецка-нацысцкіх захопнікаў. Прозвішча, імя і імя па бацьку асобы, ганараванага звання, заносяцца ў Кнігу Ганаровыя грамадзян горада Віцебска. Ганаровым грамадзянам горада ўручаецца пасведчанне і шаўковая стужка з надпісам «Ганаровы грамадзянін горада Віцебска».
Першымі гэтага звання былі ўдастоены Героі Савецкага Саюза, удзельнікі вызвалення Віцебска ў 1944 годзе Ф. Ц. Блахін і М. І. Дружынін, кіраўнік партызанскага руху М. П. Шмыроў, удзельніца падполля і партызанскага руху М. І. Мацэнка 26 чэрвеня 1964 года.
Сцяг Чувашыі
Сцяг Чувашыі з'яўляецца дзяржаўным сімвалам Чувашыі. Прыняты 29 красавіка 1992 года.
Апісанне
Дзяржаўны сцяг Чувашскай Рэспублікі ўяўляе сабою прамавугольнае з суадносінамі бакоў 5:8. Асноўная эмблема Дзяржаўнага герба — «Дрэва жыцця» — знак доўгага гістарычнага шляху, пройдзенага чувашскім народам. Пурпурны (цёмна-чырвоны) колер сімвалізуе адвечнае імкненне народа да свабоды, якое дазволіла яму захаваць свае традыцыі і самабытнасць. Светла-жоўты колер — колер Сонца, які даруе жыццё ўсяму на зямлі. Васьмівугольная зорка — адзін з найболей распаўсюджаных элементаў чувашскага арнаменту, які выказвае прыгажосць і дасканаласць.
Пяазерскі
Пяазерскі (Пяозе́рский, Pääjärvi) — пасёлак гарадскога тыпу ў Лоухскім раёне Карэліі. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Пяазерскага гарадскога паселішча. Размешчаны на паўночным беразе возера Тухка. Канцавая станцыя чыгуначнай лініі ад станцыі Лоухі (на лініі Санкт-Пецярбург — Мурманск). Знаходзіцца на 112 км трасы 86К-127 Лоухі — Суапера.
На поўнач ад пасёлка знаходзіцца дзяржаўны нацыянальны парк «Паанаярві» — асабліва ахоўная прыродная тэрыторыя,
Населены пункт утвораны 18 верасня 1973 года. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1976 года.
Радгашч (гміна)
Ра́дгашч (Radgoszcz) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Дамброўскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Радгашчы. Плошча гміны складае 88,3 км². Станам на 2004 год у гміне Радгашч пражывалі 7278 чалавек, шчыльнасць — 82,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Беларускае Радыё Рацыя
Беларускае Радыё Рацыя — радыёстанцыя, якая вяшчае на беларускай мове на тэрыторыі Беларусі, Польшчы і Літвы. Фінансуецца Міністэрствам замежных спраў Рэспублікі Польшча. Вячшчае цягам сутак. У кірунку Беласток — Гродна на хвалі 98,1 FM, у кірунку Беласток — Брэст 99,2 FM. З верасня 2021 года доступ на сайт радыё у Беларусі заблакаваны.
Радыё Рацыя 1999—2002
Праца па стварэнні радыё для Беларусі пачалася ў Польшчы ў 1997 годзе. У стварэнні радыёстанцыі ўдзельнічаў Беларускі саюз у Польшчы і Беларуская асацыяцыя журналістаў з Беларусі.
Назва Радыё «Рацыя» (выкарыстоўваецца як брэнд) прыдумана камандай зачыненага беларускімі ўладамі Радыё 101,2, ядро якога складала былая «Беларуская маладзёжная». У аснове быў жарт-байка, што людзі апасліва азіраліся, калі чулі выраз «ён мае рацыю», бо ўспрымалі яго не як «слушна», а як наяўнасць побач кагосьці з міліцэйскай рацыяй, т.б. небяспечную сітуацыю ва ўмовах апазіцыйных акцый канца 1990-х — пачатку 2000-х гадоў у Беларусі.
Радыё «Рацыя» выйшла ў эфір 3 кастрычніка 1999 года на кароткіх хвалях з праграмай, запісанай у мінскай студыі. Вяшчанне на FM-хвалях з беластоцкай студыі ў 1999—2002 гадах ажыццяўляла асобная рэдакцыя, якая складалася з грамадзян Польшчы, менавіта імі было зарэгістравана радыё беларускай меншасці ў Польшчы з назвай Радыё «Рацыя».
Вяшчанне Радыё «Рацыя» на Беларусь вялося з Польшчы. Першыя перадачы, запісаныя ў тэхнічна вельмі складаных умовах мінскай студыі, перавозілі ў Варшаву на дысках. Праз некалькі месяцаў была абсталяваная студыя ў Варшаве, куды вядучыя праграм і гукарэжысёры ездзілі па чарзе на дзяжурства з Мінска.
Радыё «Рацыя» штодзённа забяспечвала 5 гадзін арыгінальнага эфіру. Перадачы складаліся з навін і сюжэтаў на актуальныя тэмы грамадска-палітычнага жыцця Беларусі, інтэрв’ю, рэпартажаў, а таксама аўтарскіх праграм. На FM-хвалях беластоцкая рэдакцыя «Рацыі» трансліравала музыку, навіны і рэтрансліравала перадачы, падрыхтаваныя мінска-варшаўскай рэдакцыяй для вяшчання на Беларусь.