cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леанід Канстанцінавіч Шулаеў
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): ПДП жылога раёна Зялёны Луг-6, 7 (1973), комплексная схема арганізацыі камунальна-складской гаспадаркі (1974) у Мінску, прафілактычны корпус радзільні ў Барысаве (1978), серыя аднапавярховых аднакватэрных жылых дамоў з вырабаў Слуцкага будкамбіната (1982), Свята-Успенская царква ў Крупіцы, Свята-Раства-Багародзіцкая царква ў Тарасаве (1997—2001).
Узнагароды
Дыплом на Міжнародным студэнцкім конкурсе ў г. Варна (1972).
Кочкі (Новасібірская вобласць)
Кочкі (Кочки) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Кочкаўскага раёна Новасібірскай вобласці.
Сяло размешчана на рацэ Карасук, за 178 км на паўднёвы захад ад Новасібірска. Адлегласць па аўтамабільных дарогах ад Новасібірска да вёскі — 202 км.
Сухапалова
Сухапалова (Сухополо́ва) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Выгода (Мастоўскі раён)
Выго́да (, Выгода) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Пётр Дзмітрыевіч Клімкоў
Пётр Дзмітрыевіч Клімкоў (, в. Дарожкавічы, Круглянскі раён  —, г. Віцебск) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Скончыў 7 класаў, працаваў у калгасе.
У ліпені 1941 года добраахвотнікам пайшоў на фронт. Ваяваў на Калінінскім, Паўночна-Заходнім, 1-м Прыбалтыйскім франтах. Двойчы быў цяжка паранены.
У 1946 годзе дэмабілізаваны. У 1947 годзе пачаў працаваць інспектарам нарыхтовак Коханавіцкага раймаслапрама Віцебскай вобласці. З 1950 года працаваў памочнікам майстра на Віцебскім дывановым камбінаце. Удасканала вывучыў тэхніку, бездакорна наладжваў даручаныя яму станкі, ахвотна перадаваў свае веды і вопыт таварышам. На працягу 2 гадоў тройчы станавіўся на чале розных адстаючых участкаў вытворчасці і вывеў 3 брыгады ткачоў у лік перадавых.
За выдатныя поспехі ў выкананні заданняў і дасягненне высокіх тэхніка-эканамічных паказчыкаў па вытворчасці прадукцыі лёгкай прамысловасці прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы (09.07.1966).
Федзіна (Холм-Жыркоўскі раён)
Федзіна (Федино) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Лійва (станцыя)
Лійва (Liiva) — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі. Знаходзіцца ў адным з раёнаў Таліна на лініі Талін — Вільяндзі.
Несцерава
Не́сцерава (, Нестерово) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Крукоўскі
Крукоўскі — беларускае і польскае прозвішча.
Сухаставэць
Сухаставэць (Сухоста́вець) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Андрэй Аляксандравіч Папоў
Андрэй Аляксандравіч Папоў (Андре́й Алекса́ндрович Попо́в; 22 верасня (4 кастрычніка) 1821, Пецярбург — 6 (18) сакавіка 1898, Пецярбург) — рускі флатаводзец, караблебудаўнік, адмірал.
Мікалай Сямёнавіч Шуміхін
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1967 годзе. Працаваў архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Белпрампраекце, з 1976 года — галоўны архітэктар, начальнік аддзела ў Белдзіпрабіясінтэзе.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года. Член КПСС з 1981 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): комплекс заводаў Мінлегхарчпрама БССР у Паўднёвым прамвузле Брэста (1975), пашырэнне Лідскага аўтарамзавода (1978), Марганецкі гідролізна-дражджавы завод (1981), заводскія карпусы ў Барысаве, Гомелі, Мінску, Мазыры (1971—1981).
Вульшчына
Ву́льшчына (, Вульщина) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года Вульшчына ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Беларускі Калегіюм
Беларускі Калегіюм — форум для правядзення публічных лекцый і дыскусій, месца інтэлектуальнага і культурнага дыялогу, кантактаў і супрацоўніцтва з калегамі з сярэднееўрапейскіх і заходніх краін. Беларускі Калегіюм аб’ядноўвае навукоўцаў, журналістаў, людзей мастацтва і культуры, грамадскіх асоб. Калегіюм супрацоўнічае з Польскім Інстытутам у Мінску, выкладчыцкімі асяродкамі Варшаўскага і Львоўскага ўніверсітэтаў.
Гісторыя
Беларускі Калегіюм быў створаны шэрагам няўрадавых беларускіх арганізацый і прыватных асоб у лістападзе 1997 года. Адукацыйная дзейнасць калегіума пачалася 1 кастрычніка 1998 года.
У 2013—2014 гадах перажываў крызіс.
З 2013 года кіраўніком установы з’яўляецца Ірына Дубянецкая.
Навучальныя праграмы
Апроч традыцыйных кірункаў выкладання на працягу навучальнага года адбываецца шэраг семінараў, спецкурсаў майстэрняў па фатаграфіі, палітычнай тэорыі, мастацкім перакладзе, літаратурныя слэмы, дыскусіі і інш.
Калегіюм не мае сталага памяшкання. Заняткі адбываюцца ў розных месцах, найбольш часта ў Беларускім ПЭН-цэнтры.
Выдавецкая дзейнасць
Беларускі Калегіюм актыўна займаецца выдавецкай дзейнасцю («ПрайдзіСвет», «Праўнік», «Макулатура» і «Паміж»).
Выкладчыкі і выпускнікі
і іншыя.
Сярод вядомых выпускнікоў журналіст Глеб Лабадзенка, паэтэса і перакладчыца Марыйка Мартысевіч, рэдактар часопіса перакладной літаратуры Юлія Цімафеева, пісьменніца Аксана Спрынчан, лаўрэаты прэміі «Дэбют» Наталка Харытанюк, Уладзь Лянкевіч і Андрэй Адамовіч, журналісты Сяргей Будкін, на аддзяленні гісторыі вучыўся палітолаг Андрэй Казакевіч і інш.
Дадатковыя звесткі
На працягу шэрагу гадоў у Вільнюсе выдаецца цыкл кніг, прасвечаных вядомым беларускім дзеячам пад назвай «Бібліятэка „Беларускі Калегіюм“».
Кілдэр
Кілдэ́р (Kildare; Contae Chill Dara) — графства на ўсходзе Ірландыі, уваходзіць у склад правінцыі Ленстэр. Сталіца і найбуйнейшы горад — Нейс. Насельніцтва 164 тыс. чалавек (8-е месца сярод графстваў; даныя 2002 г.).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 1693 км² (24-е месца).
Бенгальская раўніна
Бенгальская раўніна — раўніна на тэрыторыі Індыі і Бангладэш, усходняя частка Інда-Ганскай раўніны.
Бенгальская раўніна з’яўляецца адным з самых густанаселеных раёнаў свету, галоўны занятак насельніцтва раўніны — земляробства.
Георгій Васільевіч Сямёнаў
Георгій Васільевіч Сямёнаў (  —, Орша) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966)
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Кочнева, цяпер Вязнікоўскага раёна Уладзімірскай вобласці. Працоўны стаж пачаў з 12 гадоў, калі пайшоў працаваць на фабрыку імя Парыжскай камуны ў горадзе Вязнікі. Прайшоў шлях ад рабочага да дырэктара фабрыкі, затым быў прызначаны намеснікам упраўляючага льнотрэста. Калі трэсты ліквідавалі, Сямёнава накіравалі на вучобу ў Прамысловую акадэмію.
NGC 7696
NGC 7696 (іншыя абазначэнні — PGC 71757, MCG 1-60-4, ZWG 407.10) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Георгій Васільевіч Сямёнаў
Біяграфія
У 1955—1956 гадах займаў пасаду першага намесніка міністра тэкстыльнай прамысловасці Беларускай ССР, затым зноў вярнуўся на льнокамбінат.
NGC 7696
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Георгій Васільевіч Сямёнаў
Узнагароды
У 1966 годзе за выдатныя заслугі ў развіцці льняной галіны лёгкай прамысловасці Георгію Васільевічу было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы. Узнагароджаны: два ордэны Леніна, ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі, медалі. Заслужаны работнік прамысловасці Беларускай ССР, ганаровы грамадзянін Оршы.
Мышко
Мышко — прозвішча.
Сухаярыўка
Сухаярыўка (Сухоя́рівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Уладзімір Юрэвіч
Уладзімір Юрэвіч:
19 мая
19 мая (19 траўня) — сто трыццаць дзевяты (сто саракавы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Непальская мова
Непа́льская мова (саманазва: नेपाली भाषा, трансл. Nepālī bhāṣā; खस कुरा, трансл. Khas kurā) — адна з моў індаарыйскай групы індаіранскай галіны індаеўрапейскай сям'і моў, распаўсюджаная ў Непале, а таксама ў шэрагу рэгіёнаў Індыі і Бутана. Асноўныя носьбіты — непальцы.
Аляксей Рыгоравіч Шчэрба
Аляксей Рыгоравіч Шчэрба (, г. Асіповічы, Мінская вобласць) — беларускі архітэктар.
Непальская мова
У Непале з'яўляецца дзяржаўнай мовай і дэ-факта мае статус лінгва-франка. Апрача Непала мае афіцыйны статус у Індыі (штат Сікім і акруга Дарджылінг штату Заходняя Бенгалія).
Непальская мова гістарычна развівалася ў непасрэдным кантакце з іншымі мовамі індаарыйскай групы, у прыватнасці з мовамі пагары і магагі. Зазнала ўплыў з боку санскрыту, а таксама з тыбета-бірманскіх моў сіна-тыбецкай сям'і, з якімі мае геаграфічную блізкасць. Непальская мова характарызуецца таксама лексічнымі і граматычнымі адрозненнямі ад блізкароднасных цэнтральнапагарскіх моў (уваходзяць у склад індаарыйскіх), а таксама ўплывам з боку тыбета-бірманскіх моў з прычыны цесных кантактаў з гэтымі мовамі. Прыкладна 40% лексікі мова падзяляе з бенгальскай мовай, адной з індаарыйскіх моў.
Аляксей Рыгоравіч Шчэрба
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Член КПСС з 1966 года. Пражывае ў г. Мінск.
Непальская мова
Гістарычная назва мовы — кгаская, якой пазней прыйшла на змену назва непальская, што была запазычана ад саманазвы неварскай мовы (мовы сіна-тыбецкай сям'і, якая не май роднасці з непальскай). Серад іншых назваў — парбатыя (літаральна «горная») і лгацамікга (ад назвы народу лгацампа, які пражывае ў Бутане).
Аляксей Рыгоравіч Шчэрба
Творчасць
Асноўныя працы: адміністрацыйна-бытавы корпус у Новасібірску (1969—1972), генплан комплексу бальніцы хуткай дапамогі ў Мінску (1978), рэканструкцыя будынка Віцебскага абласнога краязнаўчага музея (1983, з І. С. Пілатовічам, Э. С. Трыказой).
Непальская мова
Пісьмовасць
Пісьмовая непальская мова звычайна выкарыстоўвае пісьмовасць дэванагары. Гістарычна таксама выкарыстоўвалася пісьмовасць такры, асабліва на захадзе Непала, а таксама ў сучасных індыйскіх штатах Утаракханд і Хімачал-Прадэш.
Колькасць носьбітаў
Паводле вынікаў перапісу насельніцтва ў Непале 2011 года, 44,6% ад насельніцтва краіны вызначае непальскую мову як родную. Лінгвістычны партал Ethnologue налічвае 14 410 100 чалавек, якія з'яўляюцца носьбітамі мовы.
Арэал непальскай мовы ў Непале традыцыйна размяшчаецца ў пагорыстых рэгіёнах краіны (вядомыя як Пагад) і, асабліва, у заходняй частцы краіны. У даліне Катманду, што вакол сталіцы краіны, дамінавала не-індаеўрапейская неварская мова, аднак на цяперашні час у рэгіёне дамінуе непальская. Непальская мова выкарыстоўваецца ва ўрадавай дзейнасці і часткай насельніцтва. Тым не менш, выкарыстанне ў судовай і ўрадавай дзейнасці выключна непальскай мовы аспрэчваецца, а прызнанне іншых нацыянальных моў было адной з мэтаў палітыкі мааістаў, якія дамагліся звяржэння канстытуцыйнай манархіі ў 2008 годзе.
У Бутане носьбіты непальскай мовы, вядомыя як лгацампа, складаюць каля 35% ад насельніцтва краіны, у гэты лік уваходзяць таксама бутанскія бежанцы. Неафіцыйныя ацэнкі падаюць дзелю непальцаў у Бутане памерам 30-40%, пры гэтым яны складаюць большасць насельніцтва на поўдні. З канца 1980-х гг. больш за 100 тыс. лгацампа былі абвінавачаны ўрадам Бутана як нелегалы, з-за чаго яны былі вымушаны сысці з Бутана і сталі пражываць у лагерах бежанцаў на ўсходзе Непала.
Заўважная колькасць носьбітаў непальскай мовы пражывае таксама ў Індыі, у прыватнасці, на паўночным захадзе Індыі (штаты Асам, Мегхалая, Маніпур, Трыпура, Аруначал-Прадэш, рэгіён Нагаленд) жыве некалькі мільёнаў непальскамоўных. Непальскамоўныя дыяспары існуюць таксама ў Сікіме, Калькуце, Дэлі, Бангалоры, Вішакхапатнаме, Гоа, Дарджылінгу, Чэнаі, Мумбаі і Хайдэрабадзе.
Гісторыя
Каля 5 стагоддзяў таму плямёны кгасаў мігравалі з поўначы Індыі і пасяліліся ў паўднёвых раёнах цэнтральнага Непала, якія добра падыходзілі для вырошчвання рысу, пры гэтым адзін з радоў пасяліўся на поўначы краіны. Ужо ў 1559 годзе ўладу над гэтым рэгіёнам зацвердзіў прынц Драўя Шаг, а ў канцы XVIII ст. яго спадчыннік, Прытгві Нараян Шаг з дапамогай новасабранай арміі ўзяў пад кантроль шэраг дробных княстваў у перадгор'ях Гімалаяў.
Пасля гэтых падзей паследавала заваёва даліны Катманду, якая ў тыя часы быў таксама вядомы як Непал. Катманду стаў сталіцай уладанняў Прытгві Нараяна, пасля чаго яго ўладанні сталі пашырацца на поўнач, захад, усход і поўдзень.
Гэтае пашырэнне, асабліва пашырэнне на поўначы, захадзе і поўдні, выклікала трывогу Вялікабрытаніі, якая ў той час валодала Індыяй, і імперыі Цын, якая валодала Тыбетам, што знаходзіцца на поўнач ад Непалу. Гэтая сітуацыя прывяла да войнаў, у выніку якіх тэрыторыя Непалу скарацілася да тэрыторыі, прыкладна адпаведнай сучаснай, аднак пазней Кітай і Вялікабрытанія ўбачылі ў Непале каштоўную ролю буфернай дзяржавы, з-за чаго тэрыторыя краіны больш не змяншалася. Паколькі даліна Катманду, вядомая таксама як Непал, стала новым палітычным цэнтрам краіны, гэта слова распаўсюдзілася як назва ўсёй краіны, з прычыны чаго мова заваёўнікаў, раней вядомая як гаркгалі, атрымала найменне непальская.
Сэргііўка (Прылуцкі раён)
Сэргііўка (Се́ргіївка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Пацкава (Мсціслаўскі раён)
Па́цкава (, Пацково) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як маёнтак у Мсціслаўскім ваяводстве Вялікага Княства Літоўскага.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Ганарата
Ганара́та (, Гонората) — хутар у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Генрых Монтэ
Генрых Монтэ, Геркус Мантас (Hernikum Monte, Henriche der Monte; 1220-1230-я — лета 1273) — натангійскі нобіль з роду Монтэмінаў (Montemini, Montheminne), які валодаў замкам Біслейда (цяпер гарадзішча за 2 км да паўднёвага захаду ад пас. Безледыў (Польшча), або за 10 км ад Баграціёнаўска (Расія), на тэрыторыі Польшчы) на беразе ракі Безледа (цяпер р. Рэзвая).
Драўляныя цэрквы славацкіх Карпатаў
Драўля́ныя цэ́рквы слава́цкай ча́сткі Карпа́таў (Drevené kostoly v slovenskej časti Karpát) — агульная назва васьмі аб'ектаў культурнай спадчыны, якія ў 2008 годзе былі ўнесены ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Аб'екты ўяўляюць сабой узоры старажытнай сакральнай архітэктуры Славакіі пачынаючы ад канца XV і да XVIII стагоддзя.
Сяргей Гаўрылавіч Сіманаў
Сяргей Гаўрылавіч Сіманаў (Серге́й Гаври́лович Си́монов;, вёска Фядотава — , Масква) — таленавіты савецкі канструктар стралковай зброі. Герой Сацыялістычнай Працы (1954). Заслужаны вынаходнік РСФСР (1964).
Тыхэ (Прылуцкі раён)
Тыхэ (Ти́хе) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Генадзь Канстанцінавіч Сталяроў
Генадзь Канстанцінавіч Сталяро́ў (Геннадий Константинович Столяров; нар. ) — вучоны ў галіне інфарматыкі і вылічальнай тэхнікі, кандыдат фізіка-матэматычных навук (1980).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Вольск. У 1957 годзе скончыў Ленінградскі ваенна-механічны інстытут, у 1961 годзе завочна Ленінградскі ўніверсітэт. У 1957—1959 гадах займаўся навукова-даследчай і доследна-канструктарскай працай у абароннай прамысловасці. У 1959—1968 гадах працаваў начальнікам лабараторыі, начальнікам навукова-даследчага аддзела машыннай матэматыкі, намеснікам галоўнага інжынера па матэматычным забеспячэнні ў НДІЭВМ у Мінску. З 1968 года Г. К. Сталяроў працуе ў Інстытуце матэматыкі Акадэміі навук БССР. Тут ён загадвае лабараторыяй сістэм матэматычнага забеспячэння. У 1990 годзе заняў пасаду намесніка дырэктара па навуковай рабоце філіяла міжнароднага канцэрна «Новыя інфармацыйныя тэхналогіі» у Маскве. З 1996 года — сустаршыня Беларускага падкамітэта Сусветнага камп’ютарнага таварыства (IEEE Computer Society).
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 120 навуковых прац і вынаходстваў па вылічальнай тэхніцы, сістэмным праграмным забеспячэнні. Распрацаваў шэраг інфармацыйных дакументальна-фактаграфічных сістэм, першыя ў Беларусі базы даных для розных галін ведаў. У НДІЭВМ кіраваў працамі па праграмным забеспячэнні ЭВМ «Мінск» першага і другога пакаленняў, быў намеснікам галоўных канструктараў ЭВМ «Мінск-1», «Мінск-2», «Мінск-23».
Убінскае (сяло)
Убінскае (Убинское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Убінскага раёна Новасібірскай вобласці.
Убінскае размешчана ў Барабінскай нізіне, за 210 км на захад ад Новасібірска. Сяло мае чыгуначную станцыю на Транссібірскай магістралі, за 3118 км ад Масквы. Побач з вёскай праходзіць федэральная аўтамабільная дарога М-51 «Байкал».
Ганна Янсан
Ганна-Марыя Анжаліка Янсан (, Вісбю) — шведская пісьменніца, журналістка.
Біяграфія
Ганна Янсан нарадзілася 13 лютага 1958 года ў г. Вісбю (Швецыя). Яна пачала сваю кар’еру ў якасці медсястры, нягледзячы на ​​тое, што ўвесь час губляла прытомнасць пры выглядзе крыві. Пісаць раманы Янсан пачатку ў 1997 годзе пасля таго, як яе сям’я купіла кампутар. У гэты час яна працавала медсястрой на працягу дваццаці гадоў, але адчула, што прыйшоў час паспрабаваць нешта новае. Янсан заявіла: «У школе я ненавідзела пісаць эсэ, а потым мы купілі кампутар дадому, і раптам я выявіла, што на самой справе адчувала сябе шчаслівай, калі я пісала» У 1998 годзе Ганна-Марыя пачала пісаць свой першы раман, прымушэннем для якога з’явілася гісторыя адной 80-гадовай пацыенткі, над якой здзекаваўся сын. Першы раман злачынства Янсан «Stum sitter guden» быў апублікаваны ў 2000 годзе. Яна напісала два рамана да гэтага, але не смаглi знайсці выдаўца для іх. З 2000 года Ганна-Марыя выдавала па меншай меры адзін раман у год. Акрамя таго, Янсан напісала некалькі дзіцячых кніг. Дзеянні паліцэйскіх раманаў Янсан адбываюцца на востраве Готланд. Ва ўсіх з іх галоўнай гераіняй з’яўляецца інспектар Марыя Верн. У 2006 г. раман Янсан «Дзіўная птушка» (Främmande fågel) быў намінаваны на Glasnyckeln (The Glass Key) як лепшы скандынаўскі крымінальны раман і быў адаптаваны ў тэлевізійных шоу TV4 ў 2008 годзе.
Нягледзячы на ​​сваю з гэтага часу паспяховую кар’еру пісьменніка, Янсан па-ранейшаму працуе няпоўны працоўны дзень медсястрой у лёгачнай клініцы ў Эрэбру. Яна заўдавела, мае трох дарослых дзяцей. У цяперашні час жыве ў грамадзянскім шлюбе (муж — псіхолаг) непадалёк ад г. Эрэбру.
Кнігі Ганны Янсан выходзілі ў выдавецкай серыі Іншаземка: Лекі ад нуды. У 2000 годзе яна апублікавала свой першы трылер з пратаганіста Марыяй Верн — маладой жанчынай-паліцыянтам, якой прысвяціла чатырнаццаць раманаў і некалькі апавяданняў, уключаючы дадзены. У першых раманах Верн працуе на мацерыку, а летам бярэцца за складаныя выпадкі на Готландзе, але да сёмай кнізе яна ўжо перабіраецца на востраў. У трылерах Ганны Янсан шмат месца адведзена, акрамя расследаванняў, асабістым жыцці Марыі Верн, якой даводзіцца спалучаць цяжкую працу з выхаваннем дваіх дзяцей і ваўчкамі умілаваных. У 2010 годзе Ганна Янсан пачала весці раўналежную серыю кніг для падлеткаў, дзе галоўны герой — адзінаццацігадовы Эміль Верн, старэйшы сын Марыі. Натхнёны працай маці, ён адкрывае дэтэктыўнае агенцтва. Сёння Ганна Янсан — адна з самых папулярных шведскіх пісьменніц. Паводле яе кнігам здымаюць кіно і тэлевізійныя фільмы; ролю Марыі Верн выконвае вядомая актрыса Эва расе.
Раманы Ганны Янсан былі прададзеныя ў колькасці чатырох мільёнаў асобнікаў і перакладзеныя на шаснаццаць моў. Кнігі аб крымінальным следчым Марыі Верн карысталіся поспехам як тэлесерыял і фільм з удзелам Евы Роўз. Апошняя кніга «Маё сэрца — тваё» выйшла ў 2019 годзе. Таксама пазнаёмцеся з Марыяй Верн у спецыяльна напісаным аўдыёкніг «Смерць заўсёды верная». Забаўляльны раман Ганны Янсан пра душэўны цырульніку Анжаліцы Лагермарк пачаўся ў 2014 годзе з лёсу багіні ў Салонг д’Амур, за якой рушыла ўслед свякроў без межаў, Танец кахання ў дысбалансе і невыказнае гісторыя кахання.
Экранізацыі
У 2010 г. быў экранізаваны першы раман Ганны-Марыі «Stum Sitter Guden». Карціна называецца «Марыя Верн — Бог застыў у маўчанні». У лесе, за межамі Краун-Бі, знойдзены чалавек, які вісіць з дзідай у жываце. Вакол яго развешаны мёртвыя жывёлы: сабака, котка, трус і певень. І ўсё нагадвае рытуал Дзень зімовага сонцастаяння, які праводзіцца ў паганскія часы як даніну павагі асам. Марыя Верн і яе каманда пачынае расследаваць справу аб вар’яцкім забойцу. Паралельна са складаным расследаваннем, яна спрабуе вырашыць сур’ёзныя хатнія праблемы — бо ў яе двое маленькіх дзяцей, сапсаваны муж і жудасная свякроў.
Прэміі
Намінант 2007 год — Шкляны ключ (Лепшы дэтэктыўны раман скандынаўскага аўтара, Чужая птушка )
Пенніца звычайная
Пенніца звычайная, або пенніца слінявая (Philaenus spumarius) — паліморфны від паўцвердакрылых насякомых з сямейства Aphrophoridae. Дарослая пенніца сустракаецца з чэрвеня па верасень.
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны амаль на ўсёй тэрыторыі знешнетрапічнай Азіі, у Еўропе, Паўночнай Афрыцы і інтрадукаваны ў Паўночную Амерыку. Распаўсюджаная на Камчатцы, Хабараўскам і Прыморскім краях, Амурскай вобласці, на Сахаліне і Курыльскіх астравах. На тэрыторыі былога СССР на поўнач да Мурманска, Архангельска, Дудзінкі і Якуцка.
Апісанне
Пенніцы даўжынёй 5-6,7 мм, разнастайна афарбаваныя.
Экалогія
Насяляюць у травяным ярусе пад полагам лесу і на вільготных лугах.
Зменлівасць
Від падзяляецца на формы, у якіх афарбоўка зменлівая. Можа вар’іраваць ад спрэс чорных да светла-бурых або жаўтлявых, сустракаюцца формы з падоўжнымі палосамі, папярочнымі перавязямі, светлымі плямамі на цёмным фоне, са светлай сярэдняй часткай цела і цёмнай задняй, з камбінацыяй палос і плям, а таксама рабым малюнкам з расплывістых бурых плям, якія на надкрыллях утвараюць ромб з двух вуглападобных перавязей.
У відзе вылучаюць 20 чыстых і чатыры змешаных формы :
UWC Dilijan College
UWC Dilijan College — каледж у армянскім горадзе Дыліжан. Уваходзіць у сетку «Каледжы Аб'яднанага Свету» (United World Colleges — UWC). Гэта першая міжнародная школа-інтэрнат у Арменіі. У каледжы жывуць і вучацца каля 100 студэнтаў з больш за 50 краін свету. Навучэнцаў набіраюць незалежнымі нацыянальнымі камітэтамі UWC на падставе іх адоранасці і таленту. Падаецца стыпендыя на навучанне.
Пасля двух гадоў навучання ў коледжы можна атрымаць міжнародны бакалаўрыят. Пачынальна з 2017 года прымаюцца вучні 8 класа з 13 гадоў. Акадэмічная праграма будзе потым пашырана за кошт улучэння IGCSE.
Каледж
Будынак каледжа знаходзіцца на паўдарозе паміж сталіцамі Арменіі і Грузіі. Каледж займае тэрыторыю 88 га на ўскраіне Дыліжанскага нацыянальнага парка. Ён быў пабудаваны па праекце лонданскага архітэктара Ціма Фліна.
Адукацыя
Выкладанне вядзецца на англійскай мове ў адпаведнасці з навучальнымі планамі Арганізацыі Міжнароднага бакалаўрыята ў Жэневе. Заняткі фізкультурай, музыкай і выяўленчым мастацтвам з'яўляюцца абавязковымі. Пасля двух гадоў навучання студэнты здаюць выпускны экзамен і атрымліваюць міжнародны бакалаўрыят.
Першыя 96 вучняў каледжа прыехалі з 50 краін, з іх 10 студэнтаў з Арменіі. Да 2020 года плануецца павялічыць лік студэнтаў да 650. Для гэтага пачынаючы з 2017 года прымаюцца вучні восьмага і дзявятага класаў, якія спачатку рыхтуюцца да атрымання Кембрыджскага міжнароднага сертыфіката пра сярэднюю адукацыю (IGCSE).
Гісторыя
Школа была створана па ініцыятыве прадпрымальніка Рубена Варданяна і яго мужы Веранікі Занабенд, якія інвеставалі больш $115 млн у развіццё школы. На стварэнне каледжа ахвяравалі сродкі і іншыя армянскія мецэнаты.
Алькатрас
Алькатрас (англ. Alcatraz [ælkəˌtræz], у перакладзе з іспанскага — «олуша»), таксама вядомы пад назвай Рок (англ. The Rock — скала) — востраў у заліве Сан-Францыска. Адміністрацыйна адносіцца да штата Каліфорнія. З лістапада 1969 па чэрвень 1971 года востраў быў акупаваны групай індзейцаў з Сан-Францыска. У 1970-х гадах прайшлі масавыя акцыі пратэстаў, а ў 1972 годзе Алькатрас стаў часткай нацыянальнай рэкрэацыйнай зоны. З 1986 года мае статус нацыянальнага гістарычнага помніка.
Тэрыторыя вострава выкарыстоўвалася як ахоўны форт, пазней як ваенная турма, а затым як турма для асабліва небяспечных злачынцаў і тых, хто здзяйсняў спробы ўцёкаў з папярэдніх месцаў зняволення. Сёння кіраванне аб’ектамі вострава ажыццяўляецца Службай нацыянальных паркаў у межах адкрытай для экскурсій Нацыянальнай зоны адпачынку «Залатыя вароты». Турысты могуць дабрацца да вострава на пароме за 15 хвілін ад пірса, размешчанага паміж будынкам паромнага паведамлення Сан-Францыска і рыбацкай прыстанню. На востраве Алькатрас размешчана закінутая турма, дзе знаходзіцца найстарэйшы дзеючы маяк на Заходнім узбярэжжы ЗША, раннія ваенныя ўмацаванні, прыродныя аб’екты і калонія марскіх птушак (у асноўным заходнія чайкі, бакланы і чаплі). Паводле дакументальнага фільма пра гісторыю Алькатраса 1971 гады, плошча выспы складае 0,763 кв. км, вышыня 41 м, агульная плошча вострава — 8,9 га.
Гісторыя вострава
У 1775 годзе іспанскі карабель на чале з Хуанам Мануэлям дэ Аяла першым зайшоў у заліў Сан-Францыска. Яго каманда склала карту бухты і дала назву La Isla de los Alcatraces аднаму з трох востраваў, вядомаму ў цяперашні час як Yerba Buena. Распаўсюджана меркаванне, што назва магла азначаць «Востраў пеліканаў» праз вялікую папуляцыю гэтых птушак на востраве. У 1828 годзе англійскі географ капітан Фрэдэрык Бічы памылкова перанёс на карце назву вострава на суседні, таму у цяперашні час ён вядомы як месца знакамітай турмы, пад імем Island Alcatrazes. У 1851 годзе тапаграфічная служба Берагавой аховы ЗША скараціла назва да Alcatraz.
Гісторыя маяка
Адкрыццё залатых залежаў у Каліфорніі ў 1848 году прывяло ў заліў Сан-Францыска тысячы судоў, што ўзняла пытанне існавання маяка. Першы маяк быў усталяваны і запушчаны на Алькатрасе летам 1853 года. У 1856 годзе на маяк ўсталявалі звон, які выкарыстоўваўся пад час туманаў. У 1909 годзе пры будаўніцтве турмы першы маяк Алькатраса быў дэмантаваны. Другі маяк ўсталявалі побач з турэмным корпусам 1 снежня 1909 года. А ў 1963 маяк быў мадыфікаваны і яму ўжо не спатрэбілася кругласутачнае абслугоўванне.
Форт
Праз «залатую ліхаманку» паўстала неабходнасць у абароне заліва. У 1850 годзе паводле загаду Прэзідэнта ЗША на востраве пачалося будаўніцтва крэпасці, дзе было ўстаноўлена больш за 110 дальнабойных гармат. Пасля форт выкарыстоўваўся для размяшчэння зняволеных. У 1909 годзе армія знесла яго, пакінуўшы толькі падмурак, а да 1912 года для зняволеных быў пабудаваны новы будынак.
Тарасіўка (Прылуцкі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Глінскія (Мёрскі раён)
Глі́нскія (, Глинские) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
NGC 7697
NGC 7697 (іншыя абазначэнні — IC 5333, PGC 71800, ESO 110-12, AM 2332-654, IRAS23320-6540) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Раздзел
Раздзе́л (, Раздел) — вёска ў Мсціслаўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Падсолтаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Раздзельскага сельсавета.
Таполя (Прылуцкі раён)
Таполя (Топо́ля) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Пернікавы дамок
Пе́рнікавы до́мік — калядны торт з пернікавага цеста і глазуры.
У якасці аздаблення дадаюць такія прысмакі, як: арэхі і зефір, мармелад і печыва, цукаты і шакалад, а таксама цукеркі манпасье і ў выглядзе марскіх каменьчыкаў.
Складнікі
Для папярэдняга прыгатавання пернікавага цеста выкарыстоўваюць: 800 грам мукі і 280 грам цукровай пудры, 120 грам мяккага маргарыну і 5 сталовых лыжак топленага мёду, па 2 яйкі і жаўткі, па 2 чайныя лыжкі соды і прыправы для пернікаў. Такая прыправа ўключае молатыя гваздзік, імбір, кардамон і мускатны арэх. У прыгатаванні глазуры патрэбныя яйка, 150 грам цукровай пудры і дробка лімоннай кіслаты. У якасці ўпрыгожвання выкарыстоўваюць дробныя рознакаляровыя цукеркі.
Прыгатаванне
Падрыхтоўку пернікавага цеста пачынаюць з замесу мукі, цукровай пудры і заправы для пернікаў. У атрыманай сумесі робяць ямку, куды дадаюць маргарын, яйкі і мёд. Іх вымешваюць да атрымання мяккага гладкага цеста. Гатовае цеста загортваюць у харчовую плёнку і пакідаюць на 2 гадзіны ў халадзільніку. Затым на кардоне або паперы накрэсліваюць 4 сцяны і 2 дэталі даху, а таксама вокны, дзверы і ніз пернікавага доміка. Накрэсленыя шаблоны выразаюць. Цеста раскачваюць пластом 5 міліметраў і прыкладаюць да яго шаблоны. Нажом з цеста выразаюць дэталі доміка, якія пераносяць на бляху. Іх запякаюць у духоўцы пры тэмпературы 160—180 °C да румянай скарынкі. Пасля дэталі доміка пакідаюць падсыхаць. Тым часам, пачынаюць гатаваць айсінг, дзеля чаго бялок аддзяляюць ад жаўтка. Бялок узбіваюць у пену. Цукровую пудру прасяваюць і дадаюць да бялка паступова з пастаянным памешваннем. Затым дадаюць лімонную кіслату і ўсё вымешваюць да атрымання пругкай сумесі.
Пернікавы домік збіраюць на выпечаным з пернікавага цеста каржы, плоскай талерцы або шчыльным кардоне. Блюда вышароўваюць айсінгам і выкладаюць на яго аснову доміка. З дапамогай айсінгу прымацоўваюць сцены і злучаюць іх міжсобку. Дах дадаткова замацоўваюць зубачысткамі. Усе стыкі дэталяў доміка вышароўваюць айсінгам. Затым пернікавы домік пакідаюць на ноч у сухім памяшканні. На наступны дзень айсінгам малююць вокны і ледзяшы на даху, а таксама прымацоўваюць дзверы. На даху з дапамогай кандытарскага мяшка робяць айсінгам чарапічны ўзор і прымацоўваюць дробныя рознакаляровыя цукеркі.
Графы Парыжскія
Граф Парыжскі быў кіраўніком вобласці, якая ўключае горад Парыж і яго наваколлі. Тытул выкарыстоўваўся ў перыяд кіравання Каралінгаў. Пачынаючы з Эда, які быў каралём Францыі, графства Парыжскае замацавалася за домам Раберцінаў.
Тытул графа Парыжскага быў адноўлены прэтэндэнтамі на французскі трон ад Арлеаністаў для таго, каб падкрэсліць сваю прыналежнасць да Капетынгскага дому.
Зоя Карпаўна Крот
Зоя Карпаўна Крот (нар., в. Іванькі Мёрскага раёна Віцебскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыла Даўгаўпілскі педагагічны інстытут (настаўнік гісторыі і грамадазнаўства), Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС. Працоўную дзейнасць пачала старшай піянерважатай Дворнасельскай сярэдняй школы Міёрскага раёна Віцебскай вобласці. Працавала метадыстам раённага Дома піянераў і школьнікаў, загадчыкам сектара ўліку і фінансаў, другім і першым сакратаром Міёрскага райкама ЛКСМБ, загадчыкам аддзела камсамольскіх арганізацый, другім і першым сакратаром Віцебскага абкама ЛКСМБ, інструктарам Віцебскага абкама КПБ, намеснікам старшыні, старшынёй Віцебскага абласнога аб’яднання прафсаюзаў. З’яўлялася намеснікам старшыні Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў, старшынёй савета па справах рэлігій і нацыянальнасцей, начальнікам упраўлення сацыяльнай абароны Віцебскага аблвыканкама. Займала пасаду старшыні камітэта па працы і сацыяльнай абароне Віцебскага аблвыканкама.
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь трэцяга склікання.
Узнагароды
Узнагароджана ордэнам «Знак Пашаны», медалём «За працоўныя заслугі», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Міжпарламенцкай Асамблеі Еўразійскага эканамічнага супольніцтва.
Кюнгёй-Ала-Тоо
Кюнгёй-Ала-Тоо, Кунгей-Алатау (Күнгей-Алата́у, Күнгөй Ала-Тоо) — горны хрыбет на поўначы Цянь-Шаня, які абмяжоўвае з поўначы Ісык-Кульскую катлавіну ў Казахстане і Кыргызстане. Даўжыня каля 280 км. Вышыня да 4771 м (гара Чок-Тал). Складзены з гранітаў, сланцаў, пясчанікаў. Пераважае высакагорны рэльеф. Ледавікі агульнай плошчы 237 км². На паўночных схілах і ўцяснінах — лясы з цянь-шаньскай елкі, на паўднёвых — горныя стэпы, вышэй горныя лугі і лугастэпы. Ва ўсходняй частцы перавал Сан-Таш.
Ніў Нельсен
Ніў Нельсен (Nive Nielsen) — грэнландская спявачка, кампазітар, рэжысёр і актор кіно.
Нарадзілася ў Нуку. Пачала кар'еру ў дзяцінстве як кінаакторка і вядучая тэлеперадач. У 2008 г. скончыла каледж Голдсмітс у Лондане са ступенню магістр візуальнай антрапалогіі. Як антраполаг прадставіла свой фільм пра інуіцкія каякі. Як спявачка ўпершыню выступіла перад дацкай каралевай на канцэрце, які трансляваўся па тэлебачанню. У красавіку 2012 г. рэалізавала дэбютны альбом "Nive sings". Вакаліст шматінструментальнай групы "The Deer Children".
Здымалася ў кінафільмах "Новы Свет" (2005 г.), "Tro, Håb og Grønland" (2009 г.).
19 сакавіка
19 сакавіка — 78-ы (79-ы) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Уладзімір Міхайлавіч Юрэвіч
Уладзімір Міхайлавіч Юрэвіч (, в. Дуброва, цяпер — Смалявіцкі раён, Мінская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі, і літаратуразнавец. Заслужаны работнік культуры БССР (1975).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў. Скончыў Мінскі індустрыяльна-педагагічны тэхнікум (1934) і будаўнічы факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (1941). Адначасова вучыўся завочна на філалагічным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1939—1941). На працягу больш чым двух дзесяцігоддзяў (1932—1954 ) працаваў на Беларускім радыё дыктарам, загадчыкам аддзела літаратурна-драматычнага вяшчання (1948—1951) і галоўным рэдактарам мастацкага радыёвяшчання (1952—1954). У гады вайны працаваў у Маскве на радыёстанцыі «Савецкая Беларусь». З 1954 па 1959 год — уласны карэспандэнт «Литературной газеты» па БССР. З 1959 па 1970 год працаваў у часопісе «Маладосць». У 1970—1972 гадах — дырэктар Літаратурнага музея Янкі Купалы. З 1972 па 1974 год працаваў палітычным аглядальнікам на Беларускім тэлебачанні. З 1974 па 1979 год — у часопісе «Коммунист Белоруссии». З 1979 па 1985 год працаваў літаратурным кансультантам Саюзу пісьменнікаў БССР. У 1985 — ? гадах — адказны сакратар Камітэта па Дзяржаўных прэміях БССР. Член Саюза пісьменнікаў СССР з 1953 года.
Літаратурная творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у 1942 годзе з публіцыстычных і літаратуразнаўчых выступленняў на радыё. Друкаваўся з 1949 года. Аўтар зборнікаў апавяданняў для дзяцей, даследванняў сучаснай беларускай прозы, мастацкай публіцыстыкі, пытанняў мовы літаратурных твораў. На Беларускім радыё распачаў у 1963 годзе штомесячную перадачу для школьнікаў — радыёклуб «Жывое слова», нязменным старшынёй якога з’яўляецца.
Уладзімір Юрэвіч і Янка Купала
Па мацярынскай лініі — унук Мікалая Турчановіча, настаўніка, які вучыў Янку Купалу зімой 1897—1898 гадоў у Бяларуцкім народным вучылішчы. Пра Я. Купалу ведаў ад родных, найперш ад маці, з маленства. Асабіста знаёмы з Я. Купалам з 1934 года. Сустракаліся найчасцей на Беларускім радыё. Бываў у Я. Купалы дома. Апошняя сустрэча адбылася падчас падрыхтоўкі перадачы да 60-годдзя Я. Купалы на радыёстанцыі «Савецкая Беларусь» за два дні да трагічнай смерці паэта. Сустрэча адбылася ў тым жа гатэлі «Масква», дзе Я. Купала загінуў. Аўтар успамінаў пра Я. Купалу «Жывое Купалава слова» (у зборніку «Такі ён быў», 1975). Аўтар артыкулаў пра жыццё і творчасць Я. Купалы. Пра паасобныя эпізоды з жыцця Я. Купалы напісаў апавяданні «Ясеў куфэрак» і «Нараджэнне верша». Складальнік зборніку выбранай лірыкі Я. Купалы «Гусляр» (на рускай мове, 1972), кніжак-малютак твораў Я. Купалы (1972, 1982).
Туркіўка (Прылуцкі раён)
Туркіўка (Туркі́вка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Мальмё Арэна
Мальмё Арэна (Malmö Arena) — мультыфункцыянальная закрытая арэна ў Хюльевонгу — раёне Мальмё, Швецыя.
Мальмё Арэна была адкрыта 6 лістапада 2008 года. Умяшчальнасць каля 13 000 гледачоў на спартыўных мерапрыемствах. Падчас канцэртаў і іншых мерапрыемстваў — да 15 500 чалавек. Мае 72 ложы. Агульная колькасць месцаў у рэстаране — 3 250.
Адказныя за будаўніцтва
Стадыён спраектаваны архітэктарамі кампаній «MM Matsson Konsult AB», «Pöyry Architects» і «Wingårdh arkitektkontor». У якасці інжынераў-будаўнікоў выступіла арганізацыя «Byggteknik i Skåne».
Падзеі
Мальмё Арэна прымае ў сябе хатнія матчы хакейнай каманды Мальмё «Redhawks», замяніўшы іх колішні хатні стадыён, «Malmö Isstadion».
31 кастрычніка 2011 г. папулярная спявачка Rihanna падчас свайго тура павінна была правесці сольны канцэрт на арэне, але мерапрыемства было адменена ўсяго за некалькі гадзін да канцэрту з-за праблем са здароўем.
Паўфіналы Melodifestivalen — нацыянальнага конкурсу песні Швецыі, прайшлі на арэне ў 2009, 2010, 2011 і 2012 гадах.
Акрамя таго, на арэне прайшоў фінал чэмпіянату свету па гандболу 2011 сярод мужчын.
Таксама свае канцэрты тут правялі такія выканаўцы, як Боб Дылан, Ульф Лундэль, Кліф Рычард, Rammstein, Lady Gaga, Judas Priest, In Flames.
8 ліпеня 2012 года стала вядома, што арэна была выбрана месцам правядзення Еўрабачання 2013.
Тэхнагенная катастрофа
Тэхнагенная катастрофа — узнікненне і развіццё неспрыяльнага і некіраванага працэсу на тэхнічным аб'екце, што пацягнула за сабой масавыя чалавечыя ахвяры, значны шкоду здароўю людзей, разбурэнне тэхнічных аб'ектаў і значнае негатыўны ўплыў на навакольнае асяроддзе (экалагічную катастрофу). Па наступствах тэхнагенныя катастрофы маюць найбольш разбуральны характар з трох відаў тэхнагенных неспрыяльных сітуацый (тэхнагенныя катастрофы, тэхнагенныя аварыі і тэхнагенныя інцыдэнты).
Ленінскі праспект (Санкт-Пецярбург)
Размяшчаецца паміж Фінскім залівам і Маскоўскай плошчай.
Тэхнагенная катастрофа
Звычайна супрацьпастаўляецца прыродным катастрофам. Аднак падобна прыродным, тэхнагенныя катастрофы могуць выклікаць паніку, транспартны калапс, а таксама прывесці да ўздыму або страты аўтарытэту ўлады. Юрыдычна класіфікуюць як надзвычайную сітуацыю.
Ленінскі праспект (Санкт-Пецярбург)
Названы ў 1977 годзе ў 107-ю гадавіну У. І. Леніна, уключыў былую вуліцу Галсцяна (з 1955 года), былы праспект Герояў (з 1962 года) і новы ўчастак у бок Фінскага заліва да вуліцы Доблесці.
У 2011 годзе праспект быў працягнуты да праспекта Герояў, а ў 2015 годзе — да Балтыйскага бульвара, аднак рух на ўчастку ад праспекта Герояў да Балтыйскага бульвара быў адкрыты толькі ў жніўні 2019 года.
Забудова Ленінскага праспекта пачалася ў 1953 годзе (10-павярховыя жылыя дамы ля Маскоўскай плошчы, архітэктар С. Б. Спяранскі) і працягвалася ў 1960—1990-х гадах (архітэктар Я. М. Палтарацкі і інш.).
Тэхнагенная катастрофа
Найбуйнейшыя тэхнагенная катастрофы
Таксама адной з самых вялікіх катастроф лічыцца прарыў дамбы Баньцяо, якая адбылася 8 жніўня 1975 года ў КНР, у выніку паводкі загінулі каля 22 тысяч чалавек, пазней з-за голаду і эпідэмій загінулі ад 171 да 230 тысяч жыхароў правінцыі, таксама для рэгіёну быў выраблены настолькі вялікую шкоду, што канчаткова правінцыя Хэнань змагла аднавіцца толькі ў 1993 годзе.
Папярэджанне катастроф
Паколькі тэхнагенныя катастрофы дэтэрмінаваныя чалавечым фактарам, што падлягае вывучэнню ўвесь спектр складнікаў, якія могуць прывесці да памылковасці дзеянняў абслуговага персаналу. Так, найбольш важным варта лічыць сацыяльную камфортнасць: умовы пражывання, паўнавартасны аднаўленчы адпачынак, адсутнасць матэрыяльных праблем і асаблівых клопатаў у частцы занятасці дзяцей. Неабходным умовай з'яўляецца прафесійная падрыхтоўка і сістэматычная праверка ведаў, а таксама рэгулярныя супрацьаварыйныя трэніроўкі, тэставанне тэхналагічнага абсталявання на прадмет яго зносу, захаванне дысцыпліны працы. Паколькі цалкам прадухіліць магчымасць тэхнагеннай катастрофы нельга, то неабходна прадугледзець мерапрыемствы па своечасовым абвестцы аб яе магчымым пачатку, скласці планы яе лакалізацыі і распрацаваць парадак эвакуацыі насельніцтва з пацярпелага раёна і арганізацыю дапамогі пацярпелым і выжылым у зоне бедства (Гуманітарная дапамога).
Махамед Мунір
Махамед Абдусалам Мунір (нар., Трыпалі, Лівія) — лівійскі футбаліст, паўабаронца амерыканскага клуба «Лос-Анджэлес» і нацыянальнай зборнай Лівіі.
«Ягодзіна»
Улетку 2011 года перайшоў з лівійскага «Аль-Ітыхада» ў клуб сербскай Суперлігі «Ягодзіна». Дэбютаваў за «Ягодзіну» 26 кастрычніка 2011 года, выйшаўшы ў стартавым складзе ў матчы 1/8 фінала Кубка Сербіі супраць «Явара» (паражэнне «Ягодзіны» ў серыі пенальці). Дэбют у Суперлізе адбыўся 17 сакавіка 2012 года, у матчы 19 тура супраць дзейнага чэмпіёна «Партызана».
21 красавіка 2012 года ўразіў мясцовыя СМІ і асабліва заўзятараў клуба, калі адгуляў 35 хвілін матчу 23-га тура Суперлігі супраць «Борчы» з пераломам нагі. Мунір атрымаў пералом на 10-й хвіліне, аднак працягнуў гуляць, і толькі ў перапынку матчу паведаміў аб траўме і быў заменены. Гэты быў толькі другі матч у лізе, калі ён выйшаў у стартавым складзе, таму не хацеў страціць шанец паказаць свае навыкі, і, нягледзячы на ​​боль, ён зрабіў усё магчымае, каб гуляць далей. Нягледзячы на ​​сумнеўнае стаўленне з пункту гледжання здароўя, нацыянальная прэса і прыхільнікі «Ягодзіны» не маглі не ўхваліць велізарнай самаадданасці абаронцы.
У пачатку кастрычніка 2012 года, перад ад’ездам у зборную, падоўжыў свой кантракт з «Ягодзінай» да 2015 года. 8 мая 2013 года ён адыграў ключавую ролю ў перамозе 1:0 над «Вайводзінай» у фінале Кубка Сербіі 2013.
У пачатку сезону 2013/14, Эль-Мунір гуляў супраць «Рубіна» ў Лізе Еўропы. 4 лістапада 2013 стала вядома аб цікавасці да Муніра з боку «Асасуны», аднак падчас зімовага перапынку 2013/14 ён пакінуў Сербію і вярнуўся ў свой былы клуб «Аль-Ітыхад». 28 жніўня 2014, ён зноў падпісаў кантракт з «Ягодзінай», аднак на полі так і не з’явіўся.
«Дынама» Мінск
30 красавіка 2015 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з мінскім «Дынама» да канца 2016 года. У «Дынама» спачатку гуляў за дубль, але неўзабаве стаў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, дзе звычайна выкарыстоўваўся як левы абаронца або левы паўабаронца.
У сезоне 2016 года стаў часцей з’яўляцца на полі, выкарыстоўваўся як паўабаронца. Па заканчэнні сезону ў снежні 2016 года пакінуў «Дынама».
«Арланда Сіці»
У снежні 2017 года стаў іграком клуба амерыканскай МЛС «Арланда Сіці». У снежні 2018 года перабраўся ў іншы амерыканскі клуб «Лос-Анджэлес».
Міжнародная кар’ера
З 2012 года выклікаецца ў нацыянальную зборную Лівіі. 17 лістапада 2015 года ў адборачным матчы чэмпіянату свету 2018 супраць Руанды адзначыўся дублем (выніковы лік 3:1).
Васькіўці (Срыбнянскі раён)
Васькіўці (Ваські́вці) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Васькіўціўскага сельсавета.
Айхштэт (раён)
Айхштэт (Landkreis Eichstätt) — раён у Германіі. Цэнтр раёна — горад Айхштэт. Раён уваходзіць у зямлю Баварыя. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Займае плошчу 1.214,41 кв. км. Насельніцтва 123295 чал. Шчыльнасць насельніцтва 102 чалавек/кв.км. Афіцыйны код раёна 1 09 76.
Раён падзяляецца на 30 абшчын.
Ганчары (Мастоўскі раён)
Ганчары́ (, Гончары) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Усць-Тарка
Усць-Тарка (Усть-Тарка) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Усць-Тарцкага раёна Новасібірскай вобласці.
Усць-Тарка размешчана на рацэ Ом, ля ўпадзення ў яе ракі Тарка, за 509 км на захад ад Новасібірска, за 52 км на поўнач ад горада Татарск, у якім размешчана чыгуначная станцыя Татарская на Транссібірскай магістралі.
NGC 7698
NGC 7698 (іншыя абазначэнні — PGC 71762, UGC 12668, MCG 4-55-29, ZWG 476.69, VV 400, NPM1G +24.0541) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Графы Арлеанскія
Калі Гуга Капет стаў каралём Франкаў, то графства Арлеанскае, якое належала яму, увайшло ў склад каралеўскага дамена. Пасля на базе графства было створана герцагства Арлеанскае, якое традыцыйна давалася другім па старшынстве сынам караля Францыі, пакуль герцаг Філіп II Арлеанскі не замацаваў яго за сваім нашчадстве. З гэтых пор герцагамі Арлеанскімі станавіліся старэйшыя сыны Арлеанскай лініі дому Бурбонаў.
Эпоха Каралінгаў
…
Алэксынці (Срыбнянскі раён)
Алэксынці (Олекси́нці) — вёска ў Срыбнянскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзяць у склад Срыбнянскай пасялковай абшчыны.
Горкі 1 (Мёрскі раён)
Го́ркі 1 (, Горки 1) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікалаёўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Туркоўскага сельсавета.
Талін-Вяйкэ (станцыя)
Талін-Вяйкэ (Tallinn-Väikese) — чыгуначная станцыя Эстонскай чыгункі. Знаходзіцца ў адным з раёнаў Таліна на лініі Талін — Вільяндзі.
Назва станцыі паходзіць ад таго факта, што гэта была самая важная вузкакалейная станцыя ў Таліне, дзе чыгунка і рухомы састаў былі «менш», на эстонскай вяйксэма (väiksemad).
Кобра-К
Кобра-К — адзін з беларуска-славацкіх варыянтаў мадэрнізацыі савецкага бронетранспарцёра БТР-70.
Гісторыя
Распрацоўка мадэрнізаваных варыянтаў БТР-70 для ўзброеных сіл краіны і замежных заказчыкаў пачалася на 140-м рамонтным заводзе МА РБ у горадзе Барысаў у пачатку 2000-х гадоў.
Распрацоўка бронемашыны праходзіла ў 2001—2002 гадах, у ёй удзельнічалі 140-ы рамонтны завод, беларускае ААТ «Пеленг», а таксама славацкія фірмы «Metapol» і «ZTS Dubnica». У далейшым, першая «Кобра-К» прыняла ўдзел у комплексных аператыўна-тактычных вучэннях «Бярэзіна-2002», якія праходзілі з 27 мая па 2 чэрвеня 2002 года.
У кастрычніку 2002 года дэманстрацыйны ўзор бронемашыны «Кобра-К» удзельнічаў у міжнароднай выстаўцы ўзбраення і ваеннай тэхнікі SOFEX-2002 у Амане (Іарданія), на якой прадэманстраваў свае баявыя і тэхнічныя магчымасці. Па выніках выпрабаванняў «Кобра-К» была ўзнагароджана срэбным медалём выстаўкі.
Пазней «Кобра-К» была прадстаўлена 13—16 мая 2003 года ў Мінску на 2-й міжнароднай выстаўцы ўзбраення і ваеннай тэхнікі MILEX-2003 як экспартны варыянт мадэрнізацыі БТР-70.
У 2007 годзе Судан закупіў два бронетранспарцёра «Кобра-К».
Апісанне
У ходзе пераабсталявання БТР-70 у «Кобра-К» ладзіўся капітальны рамонт, рэматарызацыя (два бензінавых рухавіка ЗМЗ-4905 замяняюць на 8-цыліндравы дызельны рухавік КАМАЗ-7403.10 з магутнасцю 260 к. с.).
Вежа дэмантавана, замест яе усталяваны вежавы баявы модуль Cobra, узброены 30-мм аўтаматычнай гарматай 2А42 (з боекамплектам 300 снарадаў), спараным з ёй 7,62-мм кулямётам ПКТ (з боекамплектам 1600 патронаў), у дэсантным аддзяленні размешчаны СТРК 9П135М (з 3 ракетамі). Баявой модуль вырабляецца на заводзе ZTS у горадзе Дубніца-над-Вагам.
Усталявана палепшаная сістэма кіравання агнём з прыцэлам BPK-2-42. Вырабляецца замена радыёабсталявання — замест радыёстанцыі Р-123М усталявана радыёстанцыя Р-173 з перамоўнай прыладай Р-174.
Таксама бронемашына абсталявана шасцю 81-мм дымавымі гранатамёты 902В «Туча-2» і сістэмай кандыцыянавання DATO-V нямецкай вытворчасці.
Варыянты і мадыфікацыі
Ёсць звесткі пра тое, што разглядалася магчымасць ўстаноўкі модуля Cobra на БТР-60ПБ.
Аркадзь Барысавіч Эльтэрман
Аркадзь Барысавіч Эльтэрман (, Менск) — беларускі архітэктар.