cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ракаўка (Клімаўскі раён)
Гісторыя
З 1929 года ў складзе Чуравіцкага раёна Клінцоўскай акругі, а з 1932 года ў Клімаўскім раёне Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзена ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшла ў склад Чуравіцкага раёна Бранскай вобласці. З 1956 года зноў у Клімаўскім раёне.
Капцэвіцкае падняцце
Капцэвіцкае падняцце (ад назвы вёскі Капцэвічы ў Петрыкаўскім раёне) — тэктанічная структура ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларуси, у межах Петрыкаўскага пахаванага выступу Прыпяцкага прагіну. Выяўлена ў 1959 г. электраразведкай па паверхні верхнефаменскай саляноснай тоўшчы, у 1972 г. па падсалявых дэвонскіх адкладах. Выдзяляецца па паверхні фундамента, падсалявых і верхнесаляносных дэвонскіх адкладах.
Па падсалявых адкладах Капцэвіцкае падняцце — монаклінальны блок, які ўздымаецца на поўнач пад вуглом 7—8º і абмежаваны з усіх бакоў разрыўнымі парушэннямі. Памеры 16×7 км. Па паверхні солі Капцэвіцкае падняцце невялікая антыкліналь паўночна-ўcходняга распасцірання памерамі 3,5×2 км, амплітудай менш за 50 м. Скляпенне яе ссунута адносна галаўной часткі падсалявога блока на 8 км на захад і адпавядае Заходне-Капцэвіцкаму падсалявому падняццю. Утварылася ў лебядзянскі час позняга дэвону і ў каменнавугальны час у выніку блокавых пасоўванняў па разрыўных парушэннях.
Плоскэ (Тарашчанскі раён)
Плоскэ (Пло́ске) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Эдмунд (кароль Шатландыі)
Эдмунд (Etmond mac Maíl Coluim, Edmund, пасля 1070 — пасля 1097) — сын караля Альбы (Шатландыі) Малькальма III і Маргарыты Англійскай. Часам уключаецца ў спіс шатландскіх каралёў, у якасці суправіцеля Дональда III, але гістарычнасць таго факту, што ён быў каралём сумніўная.
Біяграфія
У лістападзе 1093 года, пасля адначасовай гібелі Малькальма III і яго старэйшага сына ад шлюбу з Маргарытай Англійскай — Эдуарда, Дональд III захапіў шатландскі прастол. Эдмунд і яго малодшыя браты Эдгар, Аляксандр і Давід беглі ў Англію, дзе жыў іх зводны брат Дункан.
У 1094 годзе Дункан з блаславення Вільгельма Рудога і c дапамогай войска свайго цесця Гаспатрыка Нартумбрыйскага, а таксама насельніцтва Лотыяна захапіў Эдынбург і зрынуў Дональда III. Аднак прабыў каралём ён нядоўга. Зрынуты Дональд адступіў у горныя раёны Шатландыі, дзе аб’яднаўся з Мэл Петарам мак Леанам, мармэрам Мернса і падняў паўстанне супраць англічан, што прыбылі з Дунканам. Дункан, жадаючы вырашыць канфлікт, адправіў сваіх саюзнікаў назад, але мяцежнікі не супакоіліся і 12 лістапада 1094 года забілі караля ў Берыку. Лічыцца, што забойцам быў Мэл Петар мак Леон, але Аналы Ольстэра і Вільям Мальмсберыйскі сцвярджаюць, што забойства было здзейснена па загадзе Дональда і Эдмунда.
Што вымусіла Эдмунда прыняць бок свайго дзядзькі — невядома. Мяркуецца, што бяздзетны Дональд прызначыў яго сваім спадчыннікам. Магчыма Эдмунд атрымаў тытул прынца Паўднёвай Шатландыі, якая ў той час лічылася хутчэй калоніяй, чым складовай часткай шатландскага каралеўства.
У 1097 годзе англійская армія пад камандаваннем Эдгара Этэлінга, уварвалася ў Шатландыю і зрынула Дональда і Эдмунда, пасадзіўшы на прастол Эдгара. Дональд і Эдмунд працягнулі барацьбу. Дональд у 1099 годзе быў схоплены, аслеплены і пажыццёва пасаджаны ў замак Рэскаўбі ў Ангусе. Эдмунд таксама быў схоплены ці здаўся добраахвотна і, хутчэй за ўсё, адмовіўшыся ад усіх дамаганняў на карону, пастрыгся ў манахі ў клюнійскім манастыры Мантэг’ю, на поўдні Англіі. Там ён з часам сканаў і быў пахаваны, паводле ўласнага завяшчання ў вярыгах. Дакладная дата яго смерці невядомая.
Камп’ютарны файл
Камп’ютарны файл (file — шухляда, папка) — блок адвольнай інфармацыі, або рэсурс для захоўвання інфармацыі, даступны для камп’ютарных праграм і звычайна размешчаны на якой-небудзь пастаяннай запамінальнай прыладзе. Файл пастаянны ў тым сэнсе, што ён застаецца даступным для праграм пасля завяршэння бягучай праграмы. Камп’ютарныя файлы можна разглядаць як сучасны аналаг папяровых дакументаў, якія традыцыйна знаходзяцца ў офісных і бібліятэчных файлах (адсюль і паходзіць тэрмін).
У інфарматыцы ўжываецца наступнае вызначэнне: файл — упарадкаваная сукупнасць даных, якая захоўваецца на дыску і займае іменаваную вобласць вонкавай памяці.
Змест файла
На большасці сучасных аперацыйных сістэм, файлы арганізаваны ў аднамерныя масівы байтаў. Большасць тыпаў файлаў вылучаюць некалькі пачатковых байтаў для метаданых, якія дазваляюць атрымаць некаторыя асноўныя звесткі пра файл.
Памер файла
У любы момант часу, файл можа мець памер, звычайна выражаны як колькасць байтаў, які паказвае, які аб’ём даных звязаны з файлам.
Арганізацыя звестак у файле
Інфармацыя ў камп’ютарным файле можа складацца з меншых пакетаў інфармацыі (часта званых «запісамі» або «радкамі»), якія індывідуальна розныя, але вылучаюцца некаторымі агульнымі рысамі.
Напрыклад, файл заработнай платы можа змяшчаць інфармацыю пра ўсіх супрацоўнікаў кампаніі і звесткі па кожнай выплаце заработнай платы, кожны запіс у файле тычыцца заработнай платы толькі аднаго супрацоўніка, і ўсе запісы маюць агульную рысу, што яны ставіцца да заработнай платы.
Акрамя таго, файл можа змяшчаць адвольныя двайковыя вобразы або машынныя інструкцыі да выканання.
Файлавыя аперацыі
Файлы на камп’ютары можна ствараць, перамяшчаць, змяняць, дапаўняць, скарачаць і сціраць (выдаляць). Звычайна гэтыя аперацыі выконваюць дастасоўныя камп’ютарныя праграмы, але карыстальнік камп’ютара можа таксама працаваць з файламі ў выпадку неабходнасці.
Пашырэнне файла
Многія аперацыйныя сістэмы выкарыстоўваюць пашырэнні ў імёнах файлаў, каб дапамагчы вызначыць, што гэтыя файлы змяшчаюць. Напрыклад, у Windows пашырэнні складаюцца з кропкі ў канцы назвы файла, за якой ідуць некалькі літар для ідэнтыфікацыі тыпу файла. Пашырэнне .txt адпавядае тэкставаму файлу, пашырэнне .doc — дакументу Microsoft Word і так далей. Нават калі пашырэнні выкарыстоўваюцца ў аперацыйнай сістэме, ступень, у якой аперацыйная сістэма іх распазнае і ўлічвае, можа адрознівацца. У некаторых сістэмах яны абавязковыя, тым часам іншыя сістэмы іх цалкам ігнаруюць, нават калі пашырэнні ў іх ёсць.
Пілтдаўнскі чалавек
«Пілтда́ўнскі чалаве́к», таксама «Пільтда́ўнскі чалаве́к» (Piltdown Man; Эаантрап) — адна з самых вядомых містыфікацый XX стагоддзя. Касцяныя фрагменты (частка чэрапа і сківіцы), выяўленыя ў 1912 годзе ў жвіровым кар’еры Пілтдаўна (Усходні Сасэкс, Англія), былі прадстаўлены як скамянелыя астанкі раней невядомага старажытнага чалавека — «адсутнага звяна» ў эвалюцыі паміж малпамі і чалавекам. На працягу сарака гадоў ўзор заставаўся аб’ектам спрэчак, пакуль у 1953 годзе майстэрскую падробку ўсё ж не выкрылі і не ўстанавілі, што гэта чэрап цалкам развітога сучаснага чалавека, наўмысна злучаны з трохі падпілаванай ніжняй сківіцай арангутана і апрацаваны біхраматам калія для імітацыі старажытнай афарбоўкі. Пытанне аб аўтарстве містыфікацыі яшчэ да канца не вырашана, але галоўным падазраваным лічыцца адвакат і археолаг-аматар Чарлз Доўсан.
Гісторыя знаходкі
15 лютага 1912 года Артур Сміт Вудвард, захавальнік аддзела геалогіі Брытанскага музея, атрымаў ліст ад археолага-аматара Чарлза Доўсана (Charles Dawson). Той паведамляў аб сваёй знаходцы ў жвіровым кар’еры ў Пілтдаўне — часткі масіўнага чэрапа чалавекападобнай істоты. У маі Сміт Вудвард пачаў яе даследаваць і ў выніку зрабіў выснову, што фрагмент належаў да гэтага часу не вядомаму старажытнаму чалавеку, і даў новаму віду навуковую назву «Eoanthropus dawsoni» («Чалавек світання Доўсана»). Разам з Доўсанам летам ён працягнуў раскопкі, знайшоўшы і іншыя сведчанні існавання старажытнага «пілтдаўнскага чалавека»: яшчэ больш фрагментаў чэрапа, сківіцы з двума зубамі, разнастайныя акамянеласці жывёл і прымітыўныя каменныя прылады працы.
Лічачы, што знойдзеныя рэшткі належалі аднаму чалавеку, Сміт Вудвард зрабіў рэканструкцыю чэрапа, і 21 лістапада 1912 года газета «Манчэстэр Гардыян» апублікавала артыкул пра «дзіўнае адкрыццё ў Сасэксе», дзе, у прыватнасці, адзначалася, што, хутчэй за ўсё, істота, якой належаў чэрап, жыла мільён гадоў таму і што гэта найбольш ранні продак чалавека, выяўлены ў Англіі. Праз некалькі тыдняў, 18 снежня 1912 года, на пасяджэнні Лонданскага геалагічнага таварыства аб адкрыцці «пілтдаўнскага чалавека» было абвешчана сусветнай супольнасці. Знаходка, заяўленая як «адсутнае звяно» ў эвалюцыі паміж малпай і сучасным чалавекам, стала сапраўднай сенсацыяй.
Падчас прэзентацыі Доўсан паведаў гісторыю адкрыцця. У прыватнасці аб тым, што сам чэрап знайшлі, уласна, працоўныя жвіровага кар’ера, разбілі яго і раскідалі абломкі на ўчастку. Большасць фрагментаў, наколькі гэта было магчыма, пасля знайшлі. А акрамя таго, паблізу ад месца знаходкі чэрапа сам Доўсан выявіў палову ніжняй чалавечай сківіцы. Яшчэ былі знойдзены два абломкі карэннага зуба слана пліяцэнавай эпохі і моцна сплюшчаны кончык зуба мастадонта — акрамя зубоў гіпапатама, бабра і каня, фрагмента рога аленя.
Пасля Доўсана выступіў Сміт Вудвард са сваімі высновамі адносна знойдзенага. Ён змястоўна далажыў аб будове чэрапа, пры гэтым адзначыўшы, што той мае ўсе асноўныя рысы роду Homo і аб’ём мозгу не менш за 1070 см³. У прамове, ілюстраванай дыяпазітывамі і схемамі, Вудвард зрабіў здагадку, што ўзор належыць асобе жаночага полу, абгрунтаваў сваё меркаванне аб тым, што яе можна разглядаць як прадстаўніка да гэтага часу невядомага віду Homo, і прапанаваў новую назву для яго.
У далейшай працяглай дыскусіі навукоўцы звярнулі ўвагу на тое, што форма знойдзенага чэрапа, будова вушэй і скронева-ніжнясківічнага сустава характэрныя для істоты супрацьлеглай чалавекападобнаму тыпу, у адрозненне ад неандэртальцаў. З іншага боку, тады шыя павінна быць спарахнелай і «малпападобнай», а форма падбародка — выступаючай, як у сабакі. Нягледзячы на гэта і іншыя наяўныя супярэчнасці, большасць навукоўцаў падтрымалі адкрыццё Чарлза Доўсана. Па здагадках, гэта адбылося таму, што на той час у палеанталогіі Вялікабрытаніі быў застой і яе практыкі ад безвыходнасці хацелі верыць у тое, што нарэшце з’явілася ўнікальная і неацэнная знаходка. Раскопкі ў пячоры Кра-Маньён у Францыі, у цясніне Неандэрталь і ў Гайдэльбергу ў Германіі далі свету ўражальныя знаходкі старажытных людзей. У Вялікабрытаніі ж не было зусім нічога, а пілтдаўнскае адкрыццё давала вучоным тое, чаго яны хацелі, — «самага першага англічаніна» і доказ таго, што і Англія была важным звяном у фарміраванні нашага віду. Акрамя таго, згулялі сваю ролю і расісцкага кшталту меркаванні аб тым, што найбольш раннія знаходкі выкапняў чалавечых астанкаў павінны быць зроблены менавіта ў Заходняй Еўропе як нібыта «найбольш прагрэсіўным» рэгіёне свету.
Чарлз Доўсан працягнуў раскопкі са сваім сябрам, ксяндзом езуітам П’ерам Тэярам дэ Шардэнам, які вучыўся палеанталогіі і геалогіі. Менавіта ён 30 жніўня 1913 года і знайшоў ікол, які, на думку Сміта Вудварда, бясспрэчна належаў выяўленай раней сківіцы. Пасля, у 1914 годзе, быў знойдзены яшчэ адзін артэфакт — старажытная прылада працы, выразаная з косткі выкапнёвага слана. Завяршыла карціну апошняя знаходка, зробленая Доўсанам ў пачатку 1915 года на адлегласці каля двух міль ад папярэдніх, у Шэфілдскім парку, — два скамянелыя абломкі чалавечага чэрапа і карэнны зуб, якія, па яго здагадцы, належалі яшчэ адной асобіне Eoanthropus dawsoni. Крыху пазней ён выявіў яшчэ частку ніжняга карэннага зуба прадстаўніка да гэтага часу нявызначанага вiда насарогаў. Інфармацыю аб знойдзеным Сміт Вудвард апублікаваў не адразу, а значна пазней — у 1917 годзе, праз пяць месяцаў пасля смерці Доўсана ад сепсісу ў жніўні 1916 года. Пасля гэтага ніякіх іншых доказаў існавання «пілтдаўнскага чалавека» ўжо ніколі выяўлена не было. 24 ліпеня 1921 года Брытанскі музей наведаў прэзідэнт Амерыканскага музея прыродазнаўства Генры Файрфілд Осбарн, які да таго меў вялікія сумневы адносна каштоўнасці адкрыцця. Але, агледзеўшы пілтдаўнскія знаходкі, ён таксама прызнаў іх: «Якім бы парадаксальным гэта ні было, тым не менш гэта праўда…»
На месцы знаходкі Чарлза Доўсана ў Пілтдаўне 23 ліпеня 1938 года быў усталяваны мемарыяльны камень. Падчас яго адкрыцця брытанскі антраполаг Артур Кіт (Arthur Keith), які ў свой час быў адным з галоўных скептыкаў, выступіў з прамовай. Ён заявіў, што гэта вялікі гонар для яго, і адзначыў важнасць працы Чарлза Доўсана.
Выкрыццё
З самага пачатку рэканструкцыя чэрапа «пілтдаўнскага чалавека» ў выкананні Сміта Вудварда выклікала шмат сумненняў. У прыватнасці, Артур Кіт яшчэ падчас першага паказу 18 снежня 1912 года выказаў меркаванне аб тым, што скронева-ніжнясківічны сустаў чэрапа падобны да сустава сучаснага чалавека і «малпападобны» ікол несумяшчальны з ім. Пасля, у чэрвені 1913 года, са злепкаў пілтдаўнскіх фрагментаў, якія паступілі ў Музей Англійскага каралеўскага хірургічнага каледжа, ён самастойна змадэляваў чэрап і выявіў, што чарапной поласці ў рэканструкцыі Сміта Вудварда яшчэ да таго ж і не хапае мінімум 250—300 см³. А. Кіт выклаў свае меркаванні спачатку ў вузкім коле навукоўцаў, сярод якіх быў і яго даўні сябар, прафесар анатоміі з Манчэстэра, Графтан Эліёт Сміт. Але адзіным, каго ён змог тады пераканаць, быў брытанскі заолаг Эдвін Рэй Ланкестэр. Гэта не спыніла Артура Кіта, і ён, адстойваючы сваё меркаванне, паказаў на анатамічныя неадпаведнасці ў рэканструкцыі Вудварда замежным навукоўцам, удзельнікам Міжнароднага медыцынскага кангрэса, які праходзіў у жніўні 1913 года ў Лондане, і надрукаваў адпаведны матэрыял у «Таймс». Такія дзеянні выклікалі абурэнне навуковай супольнасці Вялікабрытаніі, а Эліёт Сміт разарваў сяброўства з Кітам.
Зрэшты, пазней да Артура Кіта далучыўся анатам Дэвід Уотэрстан (David Waterston), які 13 лістапада 1913 года выказаў свае крытычныя заўвагі адносна пітлдаўнскай знаходкі ў публікацыі часопіса «Nature» і зрабіў выснову, што сківіца практычна ідэнтычная шымпанзэ, а фрагменты чэрапа, па сутнасці, маюць чалавечае аблічча, а таму было б нелагічна лічыць, што яны маглі належаць адной асобіне.
У 1915 годзе амерыканскі заолаг Герыт Сміт Мілер апублікаваў вынікі больш дэталёвага вывучэння злепкаў пілтдаўнскіх узораў з высновай аб тым, што сківіца належыць выкапнёвай шымпанзэ. Пасля такая кропка гледжання атрымала значную падтрымку і сярод іншых навукоўцаў, у прыватнасці французскага палеантолага Марселена Буля.
І нарэшце, у 1923 годзе нямецкі анатам Франц Вейдэнрэйх (Franz Weidenreich), прааналізаваўшы рэшткі, паведаміў, што гэта чэрап сучаснага чалавека і сківіца арангутана з падпілаванымі зубамі.
Акрамя таго, рэшткі старажытных людзей, знойдзеныя ў наступныя гады ў Афрыцы, Кітаі, Інданезіі і іншых частках Азіі і Еўропы, не сведчылі аб наяўнасці вялікага мозгу і малпападобнай сківіцы, як у «пілтдаўнскага чалавека». Наадварот, яны наводзілі на думку аб тым, што спачатку сківіца і зубы набылі чалавекападобны выгляд, а ўжо потым значна развіўся і мозг. Калі рознагалоссяў стала занадта шмат, каб іх можна было ігнараваць, і з’явіліся новыя метады даследаванняў, пілтдаўнскія рэшткі зноў пачалі аналізаваць.
У 1949 годзе англійскі антраполаг Кэнэт Оклі (Kenneth Page Oakley) правёў серыю тэстаў фторнага аналізу знойдзеных акамянеласцяў, якія паказалі, што знаходкам, верагодна, не больш за 50 000 гадоў. Пасля гэтага для больш стараннага вывучэння матэрыялаў да Оклі далучыліся прадстаўнікі Оксфардскага універсітэта: антраполаг Вілфрыд ле Грос Кларк (Wilfrid Le Gros Clark) і анатам Джозэф Вайнер (Joseph Weiner). Сумеснымі намаганнямі яны высветлілі, што пілтдаўнскія фрагменты чэрапа і сківіцы належалі двум розным відам — чалавеку і малпе, хутчэй за ўсё, арангутану. Драпіны на паверхні зубоў, якія відаць пад мікраскопам, паказалі на тое, што яны былі падпілаваныя знізу, каб больш быць падобнымі да чалавечых. Навукоўцы таксама выявілі, што большасць знаходак з пілтдаўнскага кар’ера былі штучна састараныя і пафарбаваныя пад колер мясцовага жвіру. З усяго гэтага яны зрабілі выснову, што «пілтдаўнскі чалавек» — гэта нахабная падробка і вытанчаны навуковы падман, аб чым і паведамілі грамадскасці 30 лістапада 1953 года публікацыяй у «Таймс».
Складнікі знаходкі
Як высветлілася з часам, для містыфікацыі аб «пілтдаўнскім чалавеку» быў створаны цэлы шэраг фальшывых археалагічных знаходак.
Высвятленне аўтарства містыфікацыі і падазроныя
Да гэтага часу канчаткова не вызначана, хто менавіта і з якіх памкненняў здзейсніў падробку «пілтдаўнскага чалавека». Галоўнымі падазронымі лічацца: Чарлз Доўсан, Артур Сміт Вудвард, П’ер Тэяр дэ Шардэн, Марцін Хінтан і Артур Конан Дойл.
Пілдтаўн быў не «аднаразовай» містыфікацыяй, а хучэй кульмінацыяй працы ўсяго жыцця.
— існавала два містыфікатары — Доўсан і Хінтан, якія працавалі асобна, і Хінтан быў аўтарам падробкі прылады працы з косці выкапнёвага слана, якую наўмысна падкінуў навукоўцам, каб выклікаць недавер да «пілтдаўнскага чалавека» ; — Хінтан падазраваў Сміта Вудварда і самастойна даследаваў магчымасці штучнага састарвання і афарбоўкі костак ; — Хінтан быў саўдзельнікам тых падзеяў і дапамагаў у вырабе пілтдаўнскіх падробак. У 2012 годзе паўднёва-афрыканскі палеантолаг Фрэнсіс Текерэй (Francis Thackeray) зрабіў здагадку, што Тэяр дэ Шардэн быў адным з містыфікатараў ў справе «пілтдаўнскага чалавека», але меў на ўвазе проста жарт, які, нягледзячы на гэта, навуковая грамадскасць ўспрыняла цалкам сур’ёзна. Тэкерэй таксама сцвярджае, што існуе ліст аб пілтдаўнскай знаходцы, напісаны дэ Шардэнам, і што ліст захоўваецца ў банку з указаннем аб апублікаванні толькі пасля смерці ўсіх асоб, якія маюць дачыненне да адкрыцця. Ёсць і прыхільнікі версіі аб тым, што П’ер Тэяр дэ Шардэн быў «ахвярай» і што яго падманулі, як і ўсіх іншых. Адным з верагодных матываў Конан Дойла даследчыкі лічаць помсту навуковай супольнасці. Пісьменнік захапляўся спірытызмам, і гэта прывяло да яго канфлікту з навукай і супрацьстаяння з прадстаўнікамі процілеглых поглядаў — матэрыялістамі, або, як іх называў сам Дойл, «дэструктыўнымі і пагардлівымі эвалюцыяністамі». Махлярства з «пілтдаўнскім чалавекам» і далейшае яго выкрыццё мелі на мэце зняважыць і паставіць пад сумнеў прафесіяналізм навукоўцаў і наогул усю іх дзейнасць і перакананні. Але разам з тым абаронцы Конан Дойла дарэчы адзначаюць, што калі гэта сапраўды так, то тады з яго боку нелагічна было маўчаць і не аб’явіць аб сваім трыумфе.
18 снежня 2012 года таямніцы «пілтдаўнскага чалавека» споўнілася ўжо 100 гадоў, і з гэтай нагоды Геалагічным таварыствам Лондана была праведзена спецыяльная канферэнцыя. На ёй гісторыкі, геолагі і антраполагі абмяркоўвалі спрэчныя погляды сучасных навукоўцаў адносна знаходкі і шляхі аднаўлення працы па аналізе пілтдаўнскага матэрыялу з выкарыстаннем найноўшых тэхналогій, паколькі канчаткова і дакладна не ўстаноўлена, па якіх матывах і хто менавіта здзейсніў падробку. Хоць даследаванні ўсё яшчэ працягваюцца, навукоўцы лічаць, што яны сабралі дастаткова доказаў, каб звузіць пералік з больш чым 15 падазраваных, абвінавачаных у махлярстве, у тым ліку вядомага пісьменніка Артура Конан Дойла, да аднаго чалавека — Чарлза Доўсана, археолага-аматара, які першым выявіў косткі.
Уплыў на далейшыя даследаванні антрапагенезу
Містыфікацыя «пілтдаўнскага чалавека» мела істотны ўплыў на раннія даследаванні эвалюцыі чалавека. У прыватнасці, яна прымусіла пайсці ілжывым шляхам і дала пацверджанне тагачаснай тэорыі аб тым, што спачатку мела месца развіццё мозгу, а пасля яго развілася і сківіца, адаптаваўшыся да новых відаў ежы. Разам з тым, акамянеласці старажытных людзей, выяўленыя ў іншых рэгіёнах, сведчылі пра адваротнае: удасканальванне органаў і будовы цела папярэднічала павелічэнню аб’ёму мозгу. І з-за гэтага на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў навукоўцы не маглі канчаткова схіліцца ў бок адной з версій.
Вакол гэтага «чалавека світання» загарэліся шматлікія спрэчкі. Адныя вучоныя даказвалі, што магла існаваць такая істота з ніжняй сківіцай малпы і чалавечым чэрапам; іншыя ім супярэчылі і казалі, што тут знайшлі рэшткі дзвюх істот: па-першае, чалавека, які жыў у пасляледніковую эпоху і нічым асаблівым ад цяперашніх людзей не адрозніваўся; і, па-другое, малпы, вельмі падобнай да шымпанзэ, якая жыла ў межах Англіі значна раней — у канцы трацічнага часу, значыць, яшчэ да наступлення ледавікоў. Усе гэтыя спрэчкі яшчэ не завершаны, і канчатковага вырашэння пытання аб гэтай цікавай знаходцы пакуль яшчэ няма.
Таксама асобна стаіць чэрап так званага пільтдаўнскага чалавека, знойдзены не так даўно ў Англіі: пры высокім развіцці чарапнога зводу ён мае сківіцу, вельмі блізкую да сківіцы шымпанзэ; паколькі чэрап і сківіца былі знойдзены паасобку, то з’явілася сумненне ў іх прыналежнасці да аднаго арганізма.
Гэты палеалітычны чалавек з’яўляецца вялікай загадкай, калі прыпісаць рэшткі чэрапа і ніжнюю сківіцу адной і той жа істоце, што шмат кім аспрэчваецца.
Выклікаўшы ў апошнія гады шмат спрэчак, ніжняя сківіца, якая была знойдзена ў наносных слаях гравія, верагодна, плейстацэнавага ўзросту каля Пільтдаўна (Piltdown) у Англіі, ці так званая «пільтдаўнская ніжняя сківіца» («Piltdown Unterkiefer»), па Герыт Мілеру (Gerrit S. Miller, 1915), належыць «старажытнаму шымпанзэ»
У падручніку антрапалогіі пад рэдакцыяй В. В. Бунака (1941 г.) на 350 старонках «пілтдаўнскаму чалавеку» прысвечаны толькі адзін абзац у зносках да апісання гейдэльбергскай сківіцы :
Вялікую старажытнасць прыпісвалі эаантрапу (Eoanthropus dawsoni), ад якога ў Англіі у 1911 і ў 1915 гг. былі знойдзены рэшткі двух чарапоў; знойдзеная разам з першым чэрапам ніжняя сківіца, на думку Г. Мілера, належыць «старажытнаму шымпанзэ» (Pan vetus).
У артыкуле «Пілтдаўнскі чалавек» з Вялікай Савецкай Энцыклапедыі ад 1940 года з нагоды дадзенай знаходкі падводзіцца наступны вынік:
Супярэчліваць звестак аб П. ч, няпоўнасць знаходкі, нявызначанасць геалагіч. датыроўкі не дазваляе пакуль вырашыць пытанне аб значэнні пілтдаўнскага чалаека ў эвалюцыі чалаека.
У цэлым, на даследаванні і дэбаты вакол «пілтдаўнскага чалавека» выдаткавана велізарная колькасць часу і высілкаў: паводле ацэнак, на гэтую тэму было напісана больш за 250 артыкулаў. Але цяпер цікавасць прыціхла, і месца знаходкі, якое некалі лічылася адным з найважнейшых у эвалюцыйнай гісторыі, таксама ўжо не мае такой папулярнасці, як раней. Нават мясцовы паб, які да таго меў назву «Пілтдаўнскі чалавек» (Piltdown Man), у 2011 годзе змяніў уладальнікаў, інтэр’ер і меню, а, галоўнае, аднавіў старую назву — «Ягня» (Lamb), і паводле ацэнак спецыялістаў, гэтыя змены былі да лепшага. Адным з праяў іранічных адносінаў сучаснікаў, у тым ліку і саміх брытанцаў, да гэтай тэмы з’яўляецца выкарыстанне музыкам Майкам Олдфілдам у адным са сваіх самых папулярных альбомаў «Трубчастыя званочкі» (Tubular Bells) «спеваў» «пілтдаўнскага чалавека». Вырашыўшы, што ў адным з урыўкаў альбома не хапае вакалу, ён, выпіўшы дастаткова шмат віскі, запісаў свае ляманты і крыкі, апрацаваныя праз вакодэр, і назваў іх вакалам пілтдаўнскага чалавека. Як заўважыў Джозэф Вайнер, адзін з выкрывальнікаў містыфікацыі, «„пілтдаўнскі чалавек“ страціў сваё месца ў прыстойным грамадстве».
Нягледзячы на той факт, што містыфікацыя была аспрэчаная навукоўцамі, бо не ўпісваецца ў карціну эвалюцыйнага развіцця чалавека, выпадак з «пілтдаўнскім чалавекам» часта выкарыстоўваецца крэацыяністамi для крытыкі навуковых уяўленняў аб продках сучасных людзей.
Уплыў на вучэбную літаратуру
Згадкі «пілтдаўнскага чалавека» ў вучэбнай і вучэбна-даведачнай літаратуры сустракаюцца нават пасля таго, як факт падробкі быў прызнаны навуковай супольнасцю. Напрыклад, артыкул «Чалавек» у выпушчанай у 2000 годзе «Вялікай школьнай энцыклапедыі» (раздзел «Біялогія») паведамляе, што ў ледніковы перыяд існавалі тры расы, якія адрозніваліся ад сучаснага чалавека: «гейдэльбергскі чалавек, пілтдаўнскі чалавек і неандэртальскі чалавек».
Сучасныя даследаванні
Так, з дапамогай аналізу ДНК навукоўцы плануюць дакладна вызначыць, да якога менавіта віду адносяцца пілтдаўнскія знаходкі, у прыватнасці фрагменты сківіцы ад арангутана, паколькі сёння геном гэтага біялагічнага віду ўжо вядомы. Вывучэнне ізатопаў асобных элементаў знаходкі можа паказаць на месца іх паходжання, а радыёвугляроднае датаванне павінна паказаць рэальны ўзрост узораў.
Таксама пры дапамозе сучасных метадаў спадзяюцца ўсталяваць і асобу містыфікатара. Спектраскапія штучна састараных фрагментаў пакажа, якія менавіта хімічныя рэчывы для гэтага былі выкарыстаныя. І калі для ўсіх элементаў выкарыстоўваўся адзін і той жа метад, то злачынец, хутчэй за ўсё, — Чарлз Доўсан, паколькі апошнія артэфакты з Шэфілдскага парку ён знайшоў самастойна. Калі ж высветліцца, што метады былі розныя, то датычным можа быць і Марцін Хінтан (пасля смерці ў яго выявілі больш за дзесятак костак і зубоў, афарбаваных аналагічна пілтдаўнскім), а таксама П’ер Тэяр дэ Шардэн (знайшоў ікол да сківіцы).
IC 3610
IC 3610 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
M102 (аб’ект Месье)
M102 (каталог Месье): лентыкулярная галактыка (тып S0_3) у сузор'і Дракона. Магчыма, тоесная з галактыкай Верацяно (NGC 5866).
Медальны залік на зімовых Алімпійскіх гульнях 2002
Спасылкі
Міжнародны алімпійскі камітэт - Солт Лейк Сіці 2002 - Медальны залік
Потакы (Тарашчанскі раён)
Потакы (По́токи) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Стадыён
Стадыё́н (στάδιον, «рысталішча») — будынак для спартыўных мэт. Звычайна ўключае вялікае поле і месцы для гледачоў, размешчаныя прыступава вакол поля. Таксама часта ўтрымоўвае дадатковыя пляцоўкі і дапаможныя памяшканні для трэніроўкі і перапранання каманд. Стадыёны выкарыстоўваюцца не толькі для розных відаў спорту на адкрытым паветры (напрыклад, лёгкай атлетыкі і футбола), але таксама для канцэртаў і іншых мерапрыемстваў.
Першымі стадыёнамі былі будынкі ў Старажытнай Грэцыі для правядзення Алімпійскіх гульняў і іншых спартыўных спаборніцтваў. Самы стары вядомы стадыён знаходзіўся ў Алімпіі (Грэцыя). Спачатку стадыён выкарыстоўваўся толькі для змаганняў у бегу; адгэтуль пайшла практыка стандартызацыі памеру поля — 180—200 метраў (адзін стадый, што дало назву самому будынку).
Букіў
Букіў (Бу́ків) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Княгыныноўскай вясковай абшчыны.
Рыжкы (Тарашчанскі раён)
Рыжкы (Рі́жки) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Thricops semicinereus
Thricops semicinereus — адзін з відаў мух, які шырока распаўсюджаны на Палеарктыцы.
Заходне-Капцэвіцкая брахіантыкліналь
Заходне-Капцэвіцкая брахіантыкліналь (ад назвы вёскі Капцэвічы ў Петрыкаўскім раёне) — тэктанічная структура ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці, на захадзе Петрыкаўскага пахаванага выступу Прыпяцкага прагіну. Выяўлена ў 1973 г. сейсмаразведкай па падсалявых і міжсалявых дэвонскіх адкладах. Выдзяляецца па паверхні фундамента, падсалявых, міжсалявых і верхнесаляносных дэвонскіх адкладах.
Па паверхні фундамента і падсалявых адкладах Заходне-Капцэвіцкая брахіантыкліналь субшыротнага распасцірання ў межах блока, абмежаванага з усіх бакоў разрыўнымі парушэннямі. Заходняя перыкліналь яе зрэзана Паўднёва-Жыткавіцкім разломам. Памеры 6×2 км. Амплітуда 100 м. Структурны план міжсалявых адкладаў у агульных рысах супадае з структурным планам падсалявых, скляпенне падняцця ссунута на 2 км на ўсход. Памеры Заходне-Капцэвіцкай брахіантыкліналі 8×3 км. Амплітуда 100 м. Фарміравалася ў лебядзянскі час позняга дэвону і ў каменнавугальны час.
Балаа
Балаа (Ballao) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Марыя Магдаліна.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Зміінэць
Зміінэць (Змії́нець) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Княгыныноўскай вясковай абшчыны.
The Legend of Zelda: Skyward Sword
«The Legend of Zelda: Skyward Sword» (ゼルダの伝説 スカイウォードソード) — гульня жанру для кансолі «», распрацаваная аддзелам «». Гульня выпушчана 18 лістапада 2011 года ў Еўропе, 20 лістапада 2011 года ў Паўночнай Амерыцы, 23 лістапада 2011 года ў Японіі і 24 лістапада 2011 года ў Аўстраліі. Сюжэтна «The Legend of Zelda: Skyward Sword» — прыквел да ўсіх гульняў серыі, якія раней выйшлі. Гульня выкарыстоўвае аксэсуар «», які забяспечвае інтуітыўнае і дакладнае кіраванне мячом і іншымі прадметамі ў гульні. У параўнанні з папярэдняй гульнёй серыі на «Wii» «The Legend of Zelda: Twilight Princess» была перапрацавана схема кіравання, у прыватнасці, сістэма прыцэльвання. Акрамя звычайнага выдання, гульня была выпушчана ў 2 варыянтах: Special Edition, які ўключае саму гульню і дыск з музыкай серыі ў аркестравай аранжыроўцы, і Limited Edition, які, акрамя гульні і дыска з музыкай, утрымлівае пульт «Wii Plus» «фірмовага» залатога колеру з сімволікай серыі. 17 лютага 2021 года на прэзентацыі «Nintendo Direct» было абвешчана, што HD версія гульні выйдзе на «Nintendo Switch» 16 чэрвеня таго ж года, таксама перакладзеная на рускую мову.
Салыха
Салыха (Салиха) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Уладзімір Мікалаевіч Марцінкевіч
Уладзімір Мікалаевіч Марцінкевіч (10 сакавіка 1896 — 30 ліпеня 1944) — савецкі ваеначальнік, генерал-маёр, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (пасмяротна).
Біяграфія
Марцінкевіч Уладзімір Мікалаевіч нарадзіўся 10 сакавіка 1896 года ў Барысаве ў сям’і рабочага. Беларус.
У Чырвонай Арміі з 1918 года. У гады Грамадзянскай вайны ў Расіі камандаваў 1-м Маладзечанскім партызанскім атрадам, затым батальёнам. З студзеня па снежань 1919 года камандаваў стралковым палком на Паўднёвым фронце, са снежня 1919 года па лістапад 1920 года — на Заходнім фронце. У ходзе баёў быў кантужаны і двойчы паранены.
У пасляваенны час скончыў ў 1923 годзе Вышэйшую паўторную школу старэйшага начсаставу і прайшоў шлях ад памочніка камандзіра батальёна да камандзіра стралковай дывізіі. У савецка-фінскай вайне 1939—1940 гадоў камандаваў у складзе 7-й арміі. З ліпеня 1940 года камандзір 176-й стралковай дывізіі.
У кастрычніку 1942 года прызначаны камандзірам 229-й стралковай дывізіі 52-й арміі Волхаўскага фронту. Падчас фарсіравання ракі Волхаў цяжка захварэў і быў шпіталізаваны. Пасля лячэння, з ліпеня 1943 года, знаходзіўся ў, адначасова праходзіў навучанне на курсах пры Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Я. Варашылава.
Пахаваны ў Луцку ў брацкай магіле. У 1977 годзе на месцы пахавання В. Н. Марцінкевіча і яшчэ некалькіх сотняў воінаў, якія загінулі ў баях з фашызмам, узведзены Мемарыяльны комплекс Славы.
6 красавіка 1945 года указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад за ўмелае камандаванне стралковай дывізіяй, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм генерал-маёру Марцінкевічу Уладзіміру Мікалаевічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Ліпеньскія тэзісы
Ліпеньскія тэзісы 1971 года (Tezele din iulie) — праграма дзеянняў па ўзмацненні ўлады генеральнага сакратара Румынскай камуністычнай партыі, старшыні Дзяржсавета СРР Нікалае Чаўшэску (1965—1989) і замацаванні аўтарытарнага рэжыму ў краіне, якая была прадстаўлена 6 ліпеня 1971 года ў прамове Чаўшэску перад Выканаўчым камітэтам РКП. Вынікамі ажыццяўлення тэзісаў сталі маштабны культ Чаўшэску, істотнае абмежаванне свабоды слова ў параўнанні з першымі гадамі кіравання Чаўшэску, практычна поўная канцэнтрацыя ўлады ў руках дыктатара і яго жонкі Алены, усталяванне жорсткага таталітарнага рэжыму.
Тэзісы
Нікалае Чаўшэску ў 1971 годзе наведаў Кітайскую Народную Рэспубліку, КНДР, Паўночны В’етнам і Мангольскую Народную Рэспубліку. Па вяртанні ён выдаў тэзісы, якія змяшчалі 17 прапаноў. Сярод іх: бесперапынны рост «кіруючай ролі» партыі; паляпшэнне партыйнай асветы і масавых палітычных мерапрыемстваў; ўдзел моладзі ў буйных будаўнічых праектах як частка іх «патрыятычнай працы» (muncă patriotică); узмацненне палітыка-ідэалагічнага адукацыі ў школах і ўніверсітэтах, а таксама ў дзіцячых, маладзёжных і студэнцкіх арганізацыях; пашырэнне палітычнай прапаганды на радыё і тэлебачанне, а таксама выдавецтваў, тэатраў і кінатэатраў, оперы, балета, саюзаў мастакоў і г.д., прапаганда «ваяўнічасці, рэвалюцыйнасці» мастацкіх твораў.
IC 3611
IC 3611 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сэвэрыніўка (Тарашчанскі раён)
Сэвэрыніўка (Севери́нівка) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Мылушын
Мылушын (Милу́шин) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Княгыныноўскай вясковай абшчыны.
M35 (аб’ект Месье)
M35 (каталог Месье) — рассеянае скопішча ў сузор'і Блізнятаў.
Білазэрскі раён
Білазэрскі раён (Білозерський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Херсонскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Білазэрка (Білозерка).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 66731 чалавек, плошча — 1700 км². Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 21 сельскага саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 16 пасёлкаў сельскага тыпу і 38 сёлаў.
Сапрана
Сапрана (іт. soprano ад sopra — над, звыш) — высокі жаночы пеўчы голас. Працоўны дыяпазон: до першай актавы — фа — ля трэцяй актавы.
Таксама тэрмін сапрана часам ўжываецца ў дачыненні да мужчынскага вакалу — контртэнара, у найбольш высокай яго тэсітуры.
Класіфікацыя
У заходняй традыцыі існуе больш «дробавая» класіфікацыя. У прыватнасці, каларутарнае сапрана падпадзяляюць на 2 падтыпы — драматычнае і лірычнае. Так, партыю Царыцы Ночы ў оперы Моцарта «Чароўная флейта» часцей аддаюць выканаўцы з драматычнай насычанасцю ў голасе, тады як Цэрбінету ў «Арыядне на Наксосе» Рыхарда Штрауса традыцыйна выконваюць лёгкія, лірычныя «каларатуры».
Станышыўка (Тарашчанскі раён)
Станышыўка (Станиші́вка) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Талва
Та́лва  — рака ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Ілія (прыток Віліі, басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 30 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,5 м/км. Выток ракі знаходзіцца каля вёскі Зарэчча. Упадае ў Ілію за 2,5 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Крамянец. Вадазбор у межах Мінскага ўзвышша. Рэчышча часткова каналізаванае.
Баралі
Баралі (Barrali) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кальяры.
Насельніцтва складае 1076 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 94 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 9040. Тэлефонны код — 070.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Люцыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
ЖФК Універсітэт Віцебск
«Універсітэт» — былы беларускі жаночы футбольны клуб з горада Віцебск. Выступаў у жаночай лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Клуб заснаваны ў 1995 годзе і па заканчэнню сезона яна аб’ядналася са студэнцкай камандай ВДУ імя П. М. Машэрава, дзе была добрая матэрыяльная база. У 2015 годзе быў ліквідаваны.
Шчытоўка коскападобная
Шчытоўка коскападобная, Шчытоўка яблыневая коскападобная (Lepidosaphes ulmi) — від паўцвердакрылых насякомых са сямейства шчытовак (Coccidae), атрада раўнакрылых хобатных, шкоднік многіх пладовых культур, лясных парод і кустоў. Распаўсюджаны ў раёнах росту яблыні.
Апісанне
Цела даўжынёй 0,8 — 1,5 мм знаходзіць пад шчытком (каля 3 мм), які ў самкі карычнева-буры, часта нагадвае коску, у самца часам светла-карычневы.
Спосаб жыцця
Харчуецца ляснымі пародамі і кустамі. Сустракаецца на яблынях. Адкладае яйкі ў кару ў жніўні. Лічынкі, якія жывуць пад карой, харчуюцца сокамі дрэва.
Яйкі (па 20 — 90 шт.) адкладваюць у жніўні пераважна на маладой кары дрэў. Пасля іх зімоўкі (пад шчытком самкі) адраджаюцца лічынкі («бадзяжкі») якія распаўзаюцца па галінах, прысмоктваюцца да іх, харчуюцца сокамі расліны і пашкоджваюць пры гэтым камбій і клеткі камбіяльнай зоны. Меры барацьбы прафілактычныя і хімічныя.
Небыты
Не́быты (, Небыты) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жамчужненскага сельсавета. Размешчаны за 16 км на захад ад Баранавічаў, за 4 км ад чыгуначнай станцыі Палонка на лініі Баранавічы — Ваўкавыск.
Гісторыя
У 1897 годзе вёска ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, хлебазапасны магазін.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
Да 1985 года ўваходзіла ў склад Палонкаўскага сельсавета.
Сурма
Сурма:
Мылушы
Мылушы (Милу́ші) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Княгыныноўскай вясковай абшчыны.
Сабакі (рака)
Саба́кі, у сярэднім цячэнні Галана — рака ў Афрыцы, на паўднёвым усходзе Кеніі.
Даўжыня ракі каля 550 км. Пад назвай Аці бярэ пачатак на плато Кікуйю, парожыстым рэчышчам перасякае яго і плато Ята. У ніжнім цячэнні працякае па паўпустыннай раўніне Ньяка і ўпадае ў Індыйскі акіян у напрамку на поўнач ад горада і порта Маліндзі. Паводкі ў сезон дажджоў — з сакавіка па май і ў снежні—лістападзе. Рака суднаходная на адлегласці 160 км ад вусця да вадаспада Лугардэ.
Новадзеравенькаўскі раён
Новадзераве́нькаўскі раён (Новодеревеньковский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Арлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр — пасёлак гарадскога тыпу Хамутова.
Геаграфія
Новадзеравенькаўскі раён мяжуе з Карсакаўскім, Красназоранскім, Вярхоўскім і Навасільскім раёнамі, а таксама з Ліпецкай вобласцю. Плошча раёна складае 1024,90 км².
Гісторыя
Новадзеравенькаўскі раён быў утвораны 18 студзеня 1935 года ў складзе Курскай вобласці, аднак 27 верасня 1937 года раён увайшоў у склад Арлоўскай вобласці.
Стэпок (Тарашчанскі раён)
Стэпок (Степо́к) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Вядомыя асобы Быхава
Вядомыя ўраджэнцы Быхава:
M13 (аб’ект Месье)
M13 (каталог Месье), Вялікае скопішча Геркулес — шаравое скопішча ў сузор'і Геркулеса.
Улашыўка (Тарашчанскі раён)
Улашыўка (Улаші́вка) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 3612
IC 3612 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Надзір
Надзір (ад араб. نظير Надзір, «насупраць») — гэта напрамак, які паказвае непасрэдна ўніз пад канкрэтным месцам, адзін з двух вертыкальных напрамкаў, артаганальных да гарызантальнай плоскасці ў дадзенай кропцы. Па прычыне, што паняцце быць ніжэй само па сабе даволі расплывістае, навукоўцы вызначаюць надзір ў больш строгіх тэрмінах. А менавіта, у астраноміі, геафізіцы і сумежных з імі навуках (напрыклад, метэаралогіі) надзір — гэта напрамак, які супадае з напрамкам дзеяння сілы гравітацыі ў дадзенай кропцы. Супрацьлеглы надзіру напрамак называецца Зенітам.
Маташыўка
Маташыўка (Моташі́вка) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Княгыныноўскай вясковай абшчыны.
Муры (альбом)
«Муры» (Mury) — беларускі музычны альбом Андрэя Хадановіча, выдадзены ў 2014 годзе.
Чэрвоні Яры
Чэрвоні Яры (Червоні Яри́) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Арвіка
Статус горада атрымаў у 1821 годзе. Па колькасці насельніцтва гэта — другі па велічыні горад у Вермландзе: у самім горадзе пражываюць каля 14 000 чалавек, а ў камуне — каля 26 000 чалавек. Знаходзіцца на беразе заліва Чурквікен, блізу ледавіковага возера Глафсфіёрдэн (якое калісьці было фіёрдам дагістарычнага Анцылавага возера).
Ваколіцы Арвікі ўзгорыстыя, з паўднёвага ўсходу да горада прымыкае гара Стуркасбергет (240 м).
Шчытоўка вярбовая
Шчытоўка вярбовая (Chionaspis salicis) - від насякомых, які ўпершыню апісаў Карл Ліней у 1758 годзе. Уваходзіць у род Chionaspis сямейства Шчытоўкі .
Сырныкы (Луцкі раён)
Сырныкы (Си́рники) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Княгыныноўскай вясковай абшчыны.
Чэрнын (Тарашчанскі раён)
Чэрнын (Че́рнин) — вёска ў Тарашчанскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Чатыры гідраўлічныя пад’ёмнікі Цэнтральнага канала
Судапад’ёмнікі Цэнтральнага канала ў Бельгіі (фр. Ascenseurs à bateaux du Canal du Centre) — чатыры судапад’ёмнікі, створаныя на працягу бельгійскага Цэнтральнага канала ў 1882-1917 гг., аб'екты са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
У правінцыі Эна на захадзе Бельгіі захаваўся прыклад прамысловага ландшафту канца 19 ст. – чатыры існуючыя судапад’ёмнікі (раней іх было восем). Гэтыя выключныя гідратэхнічныя збудаванні дазваляюць падымаць судна на вышыню да 70 м.
Разам з іншымі пабудовамі і навакольным асяроддзем гэта адзіны ў свеце падобны ансамбль, які дазваляе ўявіць, на якім узроўні знаходзілася інжынерная навука і тэхніка ў Еўропе ў канцы 19 – пачатку 20 стст.
Баруміні
Баруміні (Barumini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Медыя-Кампідана.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Себасцьян.
Ірына Міхайлаўна Кулеша
Нарадзілася ў шматдзетнай сям’і. Займалася бегам, валейболам і толькі пасля перайшла ў цяжкую атлетыку.
Тры разы запар займала чацвёртае месца — на Алімпіядзе-2008, а таксама на двух чэмпіянатах свету 2010, 2011 гадоў.
Чэмпіёнка Беларусі 2012 года ў вагавай катэгорыі да 75 кг.
Бронзавы прызёр на Летніх Алімпійскіх гульнях у Лондане ў цяжкай атлетыцы сярод жанчын у вагавой катэгорыі да 75 кілаграмаў.
Эдгар (кароль Шатландыі)
Эдгар Храбры (Etgair mac Maíl Choluim, Edgar Probus, каля 1074 — ) — кароль Альбы (Шатландыі) (1097 — 1107), сын караля Малькальма III.
Біяграфія
У лістападзе 1093 года, пасля адначасовай гібелі Малькальма III і яго старэйшага сына ад шлюбу з Маргарытай Англійскай — Эдуарда, шатландскі прастол захапіў Дональд III. Эдгар і яго браты Эдмунд, Аляксандр і Давід вымушаны былі бегчы ў Англію, дзе жыў іх зводны брат Дункан.
У 1097 годзе Эдгар пры падтрымцы Вільгельма II Рудога зрынуў Дональда III і стаў каралём Шатландыі.
Падчас свайго кіравання Эдгар падтрымліваў царкву, дараваў зямлі Сент-Эндрусу і заснаванаму яго бацькамі абацтву Данфермлін і сам заснаваў бенедыкцінскі манастыр у Колдынгеме ў шатландскай Англіі. Ён прыносіў ахвяраванні ў Дарэм, да якога, відаць, быў упадабаны Малькальмам III і яго сынамі.
8 студзеня 1107 года Эдгар памёр бяздзетным, фактычна падзяліўшы каралеўства паміж малодшымі братамі. Уласна Шатландыю атрымаў Аляксандр, а паўднёвыя удзелы (Стратклайд, Камберленд і Паўднёвы Лотыян) атрымаў Давід.
Еўрапейская кінапрэмія 2018
31-я цырымонія прысуджэння Еўрапейскай кінапрэміі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 15 снежня 2018 года ў ў Севільі. Вядучымі цырымоніі сталі шэсць акцёраў і актрыс: Росі дэ Пальма (Іспанія), (Ізраіль),  (Францыя), Анамарыя Марынка (Румынія),  (Расія) і  (Германія).
Абранне пераможцаў у асноўных намінацыях адбывалася ў некалькі этапаў. 21 жніўня быў сфарміраваны так званы «доўгі спіс» поўнаметражных мастацкіх фільмаў, рэкамендаваных для намініравання на Еўрапейскую кінапрэмію. У спіс увайшло 49 фільмаў, вытворчасцю якіх займаліся 35 еўрапейскіх краін. 10 лістапада на Фестывалі еўрапейскага кіно ў Севільі быў абвешчаны «кароткі спіс» намінантаў у асноўных катэгорыях. Лідарам па колькасці намінацый стала кінастужка «Халодная вайна», адзначаная пяццю намінацыямі. Яшчэ тры фільмы атрымалі па чатыры намінацыі: «Догмэн», «Мяжа» і «Шчаслівы Лазар». 15 лістапада былі абвешчаны пераможцы ў васьмі тэхнічных намінацыях. Упершыню сярод тэхнічных намінацый быля прысуджана прэмія ў катэгорыі «Найлепшы еўрапейскі спецыяліст па візуальных эфектах».
Узнагароды прысуджаліся ў 25 катэгорыях. Пераможцам у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі фільм» і абсалютным лідарам паводле колькасці атрыманых узнагарод стаў польскі драматычны фільм «Халодная вайна», пастаўлены рэжысёрам Паўлам Паўлікоўскім. Ганаровую ўзнагароду за прыжыццёвыя дасягненні атрымала іспанская актрыса Кармен Маўра, прэміяй за еўрапейскія дасягненні ў сусветным кінематографе быў уганараваны брытанскі акцёр Рэйф Файнс , а Ганаровая прэмія прэзідэнта і рады еўрапейскай кінаакадэміі была ўручана грэчаскаму і французскаму кінарэжысёру і сцэнарысту.
Храналогія падзей
Абвяшчэнне намінантаў і пераможцаў будучай кінапрэміі распачалося яшчэ ўлетку 2018 года. Першым вядомым лаўрэтам стала іспанская актрыса Кармен Маўра, 26 ліпеня было аб’яўлена, што яна будзе ўганаравана Прэміяй еўрапейскай кінаакадэміі за прыжыццёвыя дасягненні.
Неўзабаве пачаўся адбор фільмаў для ўдзелу ў асноўных намінацыях кінапрэміі. 21 жніўня 2018 года Еўрапейская кінаакадэмія апублікавала спіс поўнаметражных мастацкіх фільмаў, рэкамендаваных для намініравання. Так званы «доўгі спіс» складаўся з 49 кінастужак вытворчасці 35 еўрапейскіх краін. Пакуль тры з паловай тысячы кінаакадэмікаў былі прыцягнуты да разгляду рэкамендаваных карцін і выбару «кароткіх спісаў» намінантаў, гледачам было прапанавана паўдзельнічаць у выбары свайго фаварыта. Так, 3 верасня 2018 года на афіцыйным сайце Еўрапейскай кінапрэміі пачалося галасаванне, па выніках якога вызначаецца пераможца ў намінацыі «Прыз глядацкіх сімпатый». Намінантамі сталі 9 кінастужак. Яшчэ адзін конкурс, арыентаваны на шырокую аўдыторыю, распачаўся 25 верасня, калі Еўрапейская кінаакадэмія і абвясцілі пяцёх намінантаў на «Кінапрэмію еўрапейскіх універсітэтаў» (European University Film Award, EUFA). Да ўдзелу ў выбары пераможцы ў гэтай намінацыі прыцягваецца еўрапейскае студэнцтва.
У кастрычніку быў працягнуты працэс абвяшчэння намінантаў у розных катэгорыях. Так, 4 кастрычніка 2018 года Еўрапейская кінаакадэмія апублікавала спіс намінантаў на «». У спіс увайшло 15 кінастужак. 9 кастрычніка быў апублікаваны спіс намінантаў на прэмію «Еўрапейскае адкрыццё 2018 — Прыз ФІПРЭСІ». Гэтая ўзнагарода прысуджаецца штогод у межах Еўрапейскай кінапрэміі маладым і шматабяцальным рэжысёрам за першы поўнаметражны фільм. У спіс намінантаў увайшло 6 дэбютных карцін. 16 кастрычніка было абвешчана, што Прэміяй за еўрапейскія дасягненні ў сусветным кінематографе будзе ўганараваны брытанскі акцёр Рэйф Файнс. 23 кастрычніка былі абвешчаны яшчэ дзве намінацыі: «Найлепшая еўрапейская камедыя» і «Найлепшы еўрапейскі анімацыйны поўнаметражны фільм».