cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шугалей (фільм)
Сюжэт
Спрабуючы вызваліць Шугалея і Суэйфана, расійскія дыпламаты выходзяць на кантакт з урадам, які, ва ўмовах двоеўладдзя і грамадзянскай вайны, патрабуе прызнаць яго адзінай уладай у Лівіі і пачаць пастаўкі зброі. Расійскі бок адмаўляецца, спаслаўшыся на супрацоўніцтва прэм’ер-міністра Сараджа і яго акружэння з тэрарыстычнымі арганізацыямі.
У турме, дзе ўтрымліваюцца расіяне, палонных катуюць і збіваюць. Шугалея і Суэйфана баевікі прымушаюць на камеру звярнуцца да расійскага ўрада, каб той пайшоў на сустрэчу да ўладаў Трыпалі і прызнаў яго законным урадам. Аднак палонныя адмаўляюцца гэта рабіць, за што падвяргаюцца пакаранню. Разам з тым, галоўнага героя двойчы адпраўляюць на ілжывую пакаранне, тым самым спрабуючы пацешыцца.
Рэакцыя
4 мая Facebook-акаўнт аперацыі «Вулкан гневу», якая прадстаўляла ўрад нацыянальнай згоды (УНЗ) Фаіза Сараджа, апублікаваў сваю вобразную рэцэнзію на фільм, дзе расійскія сацыёлагі пазначаны як злачынцы, якія спрабавалі ўмяшацца ў прэзідэнцкія выбары 2019 года, якія так і не адбыліся. Прадстаўнікі трыпалітанскага ўрада таксама абвінавацілі Расію ў «апраўданні падтрымкі Хафтара з дапамогай кіно». Раней у сімпатызуючых УНЗ амерыканскіх СМІ з’яўляліся артыкулы, дзе Шугалея і Суэйфана называлі паліттэхнолагамі, што ўмяшаліся ў неажыццёўленыя лівійскія выбары.
Рэйтынгі
Па выніках чацвёртага тыдня мая 2020 года (з 22 па 28 мая) карціна займала пятае месца ў топе лепшых фільмаў і серыялаў онлайн-кінатэатра Wink.
Тупі
Тупі (tupí) — група малых індзейскіх народаў у Паўднёвай Амерыцы, якія размаўляюць на галіне тупі тупі-гуаранійскай моўнай групы. У Бразіліі існуе буйная субэтнічная група, што адносіць сябе да тупі і ўяўляе сабою метысаў індзейска-еўрапейскага паходжання.
Паходжанне
Тупі сфарміраваліся ў паўднёвай Амазоніі, у міжрэччы Мадэйры і Шынгу. Каля 3 — 2,5 тысяч гадоў таму яны мігрыравалі да ўзбярэжжа Атлантыкі і да прыбыцця еўрапейцаў у Новы Свет насялялі тэрыторыі ад дэльты Амазонкі да вусця Ла-Платы. Яны падзяляліся на асобныя супольнасці, у тым ліку тупінамба, патыгуара, табажара, тупінікім і інш. Асабіста тупі называлі індзейцаў, што жылі ў раёне будучага Рыа-дэ-Жанэйра. Іх назва была распаўсюджана на ўсе плямёны, якія размаўлялі на блізкіх гаворках.
Каланізацыя і лёс тупі
У XVI ст. усходняе ўзбярэжжа Паўднёвай Амерыкі пачало каланізавацца партугальцамі і іспанцамі. У XVII ст. да іх далучыліся галандцы і французы. Падобна іншым індзейцам тупі моцна пацярпелі ад з'яўлення еўрапейскіх хвароб, ад якіх у іх не было імунітэту. Іх колькасць значна знізілася яшчэ да пачатку перасяленчай каланізацыі. Пасля заснавання калоніі Сан-Вісэнты на месцы сучаснага Рыа-дэ-Жанэйра ў 1532 г. партугальцы паспрабавалі прымусіць тупі працаваць на сябе. Супраціўленне тубыльцаў прывяло да ваенных дзеянняў.
Езуіт Жазэ ды Аншыета распрацаваў план, згодна якому індзейскае насельніцтва калоній павінна было прыняць хрысціянства і перасяліцца ў асобныя вёскі пры каталіцкіх місіях. У 1574 г. ён быў ухвалены каралём. Большасць тупі, што трапіла ў місіянерскія паселішчы, была выратавана ад смерці, але іх нашчадкаў чакала асіміляцыя. План Ж. ды Аншыеты выклікаў незадаволенасць сярод каланістаў. Яны захапілі мясцовыя землі і разлічвалі самастойна эксплуатаваць тубыльцаў. У месцах, дзе індзейцы захоўвалі самастойнасць, узнік феномен куньядызму (ад cunhado «швагер»), калі партугальцы заключалі саюз з тупі праз шлюбы з іх жанчынамі, а потым прымушалі працаваць на сябе як сваякоў. Адным з наступстваў куньядызму стала фарміраванне ў калоніях пласту метысаў мамелука.
Акрамя прымусу еўрапейцы імкнуліся выкарыстоўваць тупі ў сваіх мэтах як саюзнікаў. Тупі ўдзельнічалі ў паходах бразільскіх бандэйрантаў у якасці ваеннай сілы, захоплівалі ў палон і прадавалі ў рабства іншых індзейцаў. Тупі ваявалі на баку партугальцаў, французаў і галандцаў, калі паміж імі ўзнікалі войны. Напрыклад, правадыр патыгуара Філіпэ Камарау (1580 — 1648 гг.) узўначальваў бразільскае апалчэнне ў вайне з галандцамі, за што атрымаў шляхецкі тытул і ордэн. Яго суайчыннік Антоніа Параўпаба (пачатак XVII ст. — 1656 г. або 1657 г.) змагаўся на баку галандцаў, тройчы наведваў Нідэрланды і заставіў пасля сябе падрабязныя запісы аб ваенных дзеяннях і лёсе індзейцаў.
Далёка не ўсе індзейцы-тупі былі знішчаны або асіміляваны. У Бразіліі захоўваюцца невялікія супольнасці патыгуара і тупінікім. У XIX — сярэдзіне XX ст. з развіццём ідэй рамантызму і нацыяналізму ў Бразіліі ўзгадкі пра тупі ў гісторыі, літаратуры і палітыцы набылі папулярнасць, іх атаесамлялі з першаснымі бразільцамі. Назва тупі стала саманазвай значнай часткі метысаў, паколькі тэрмін мамелука меў абразлівы характар.
Традыцыйная культура і спадчына
Задоўга да міграцыі ў рэгіён Атлантыкі продкі тупі асвоілі ручное земляробства, вырошчвалі маніёк, кукурузу, арахіс, гарбузы. Важнымі заняткамі з'яўляліся рыбалоўства, збіральніцтва і паляванне. Тупі апрацоўвалі камень, косць, драўніну, выраблялі кераміку, здабывалі соль. Згодна сучасным даследаванням, абарыгены бразільскага ўзбярэжжа, што жылі 1200 гадоў таму, з'яўляліся адной з самых здаровых індзейскіх папуляцый Новага Свету.
Асноўнай сацыяльнай адзінкай была вялікая пашыраная сям'я. Часам такія сем'і стваралі асобныя паселішчы. Тупі практыкавалі палігінію, частай з'явай былі разводы. Сярод іх вылучаўся пласт правадыроў, улада якіх перадавалася па спадчыне. Некаторыя групы тупі, асабліва тупінамба, узгадваліся еўрапейцамі як надзвычай ваяўнічыя. Адзін з езуітаў XVI ст. паведамляў, што індзейцы часцяком пагаджаліся адмовіцца амаль ад усяго, толькі ад адной рэчы яны не хацелі адмаўляцца — ад культуры вядзення вайны. Яны прытрымліваліся канібальскіх звычаяў.
У Бразіліі захаваліся шматлікія тапонімы, назвы прадметаў, жывёл і раслін, запазычаныя з моў тупі. У міжнародную лексіку ўвайшлі такія словы, як «маніёк», «ананас», «тукан», «ара» і г. д. Рымскі папа Павел V даў назву расліне тапінамбур у гонар племені тупінамба, хаця яно не мела да гэтай расліны ніякага дачынення. Бразільскія каталікі шануюць імя Катарыны Парагуасу, дачкі правадыра тупінамба. Яна стала жонкай партугальца, прыняла хрысціянства і падтрымлівала яго распаўсюджанне ў Баіі. Шырока вядомы народны музычны інструмент тупі — маракас.
Універсітэт Яна Амоса Каменскага ў Празе
Універсітэт Яна Амоса Каменскага ў Празе  — чэшская недзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Празе.
Валоўнікі (Дзяржынскі раён)
Вало́ўнікі (, Воловники) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Чырвоная Паляна (Брагінскі раён)
Размяшчэнне
У 25 км на ўсход ад Брагіна, 51 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 142 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын - Брагін. Планоўка складаецца з кароткай прасталінейнай мерыдыянальнай вуліцы, забудаванай драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомы з пачатку XX стагоддзя як сяліба, з 1914 года працаваў вятрак. Напачатку 1920-х гадоў сюды перасяліліся некалькі сем'яў з суседніх вёсак. У 1931 годзе арганізаваны калгас "Будаўнік сацыялізму". Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў верасні 1943 года фашысты цалкам спалілі мястэчка. У 1959 годзе ў складзе калгасу "Першамайск" (цэнтр — вёска Малажын).
Грынсбара (Паўночная Караліна)
Грынсбара (Greensboro) — горад у ЗША, у штаце Паўночная Караліна. Да 1895 года назва пісалася Greensborough. Заснаваны ў 1809 годзе. Названы ў гонар генерала Натаніэля Грына (Nathanael Green), удзельніка вайны за незалежнасць.
Насельніцтва 277080 (2012).
Пармелія адагнутая
Пармелія адагнутая ці Гіпатрахіна адагнутая (Hypotrachyna revoluta) — від лішайнікаў рода Hypotrachyna сямейства Пармеліевыя.
Мікалай Лукіч Тарасікаў
Мікалай Лукіч Тарасікаў (, Омск —, Мінск) — беларускі савецкі мастак-жывапісец, графік, майстар экслібрыса.
Біяграфія
З дзяцінства меў схільнасць да малявання. У юнацтве захапляўся наватарскай творчасцю паэтаў Уладзіміра Маякоўскага, Веліміра Хлебнікава, іх кубафутурызмам. У выяўленчым мастацтве яго захаплялі Пабла Пікаса і кубізм, Казімір Малевіч і экспрэсіянізм. У асабістым дзённіку Мікола Тарасікаў так характэрызаваў сваіх куміраў: "… іх я бачыў перш за ўсё змагароў са старым руцінным салонна-модным мастацтвам і фотанатуралізмам, ілжыва-праўдападобным, гладка прыкрым і коўзкім…"
У 1923 годзе сям'я Тарасікавых пераехала ў Гомель. Тут будучы мастак скончыў школу-дзевяцігодку. Займаўся жывапісам у студыі выяўленчага мастацтва. Заняткі вёў мастак Сяргей Каўроўскі. Паралельна у гэтай студыі выкладалі Абрам Маневіч, Георгій Ніскі. Адначасова стаў браць удзел у абласных выстаўках. Атрымаў некалькі ўзнагарод.
У 1925 годзе гравюра «Малочніца» Міколы Тарасікава перамагла на конкурсе ў Маскве і была надрукавана ў часопісе «Рабоче-крестьянский корреспондент». У 1927 годзе на Другой Усебеларускай мастацкай выстаўке Дзяржаўная карцінная галерэя закупіла адразу чатыры творы Тарасікава. У гэтым жа годзе атрымаў пасведчанне Усебеларускага аб'яднання мастакоў.
Жыў і працаваў у г. Мінску (1936 — 1941, 1945 — 1965).
У 1946 годзе ўступіў у Саюз мастакоў БССР.
Удзельнік мастацкіх выставак з 1927 г., потым прымаў удзел у болей чым пяцідзесяці мастацкіх выстаўках.
Узнагароджаны Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Творчасць
Таксама цікавіўся беларускай народнай спадчынай — выязджаў у экспедыцыі па розным куткам краіны ў поісках твораў мясцовых майстроў, наладжваў выстаўкі прадметаў народнага мастацтва — ткацтва, побытавых рэчаў, разьбы па дрэве. Пісаў артыкулы па гэтай тэматыке.
Тэма Вялікай Айчыннай вайны
Аснову мастацкай мовы складаюць такія прыёмы, як гратэск і гіпербала, што дапамаюць зразумець тую нечалавечую героіку, якая была задумана і часткова ажыццёўленая на Беларусі. У аркушах «Трафеі» мастак знайшоў новыя сродкі выразнасці, якой становяцца кампазіцыі з выявамі падбітай тэхнікі — гармат, танкаў, кулямётаў. У выніку атрымаліся унікальныя дэкаратыўныя распрацоўкі гэтых смертаносных ўзораў знішчэння чалавека. На нашу думку, гэтыя «карцінкі» ваенных трафеяў не маюць аналагаў у мастацтве. На думку мастака Перамога — новы свет мастацтва, што пераверне старыя ўяўленні аб яе ролі ў жыцці народа. Вось што пісаў аб гэтым сам аўтар: «Найвялікшая Перамога патрабуе найвялікшай перамогі ў мастацтве — адкрыцця і працы» (Ліст да Андрэя Бембеля, 1945.).
Шматзначным прачытваецца і «Эцюд» з комінамі на папялішчах і чорнымі клубамі дыму вакол іх. Гэта таксама не малюнак з натуры, гэта — рэха вайны ў выглядзе мастацкіх вобразаў. Эмацыянальным настроем напоўнена трохчасткавая кампазіцыя-аркуш «Не забудзем, не даруем!», дзе галоўнай выявай за'яўляецца галава ўзбуджанага ад адчаю чалавека з шырока раскрытымі вачыма. Знізу — агонь, які ўздымаецца ад дахаў дамоў да самага неба.
Карціны і графіка М. Тарасікава знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, фондзе Беларускага саюза мастакоў.
Цікавыя факты
Мастак Іван Рэй распавядаў пра Міколу Тарасікава: «Так, у яго ніколі толкам не было сваёй майстэрні. Апошняя майстэрня, на падстрэшшы, нават не абпальвалася. Пасля смерці знайшлі ў падрамніку 400 рублеў, якія ён адклаў на чорны дзень. А як выступаў на пленумах і з’ездах! Яго звычайна не пускалі на трыбуну, але ўсё роўна не маглі заткнуць рот. Казаў: «У нас бяда з мастацтвам. І ў тым вінаваты — вы!» — і, не паварочваючыся, паказваў пальцам на прэзідыум… ».
Памяць
7 снежня 2015 года ў Літаратурным музеі Янкі Купалы ў Мінску адкрылася выстаўка твораў Міколы Тарасікава, сабраных прыватнымі калекцыянерамі за мяжой. Асноўным мецэнатам гэтай экспазіцыі выступіў беларускі мастак і калекцыянер Ігар Бархаткоў.
Нямецкая фізіка
«Нямецкая фізіка» («арыйская фізіка»; Deutsche Physik, Arische Physik) — нацыяналістычны рух у колах нямецкіх фізікаў пачатку 1930-х гадоў, які ўзнік у выніку неразумення і непрымання новых фізічных тэорый, цяпер вядомых як тэорыя адноснасці і квантавая механіка, гэта значыць перш за ўсё прац Альберта Эйнштэйна, на якія быў навешаны ярлык «яўрэйская фізіка» (Jüdische Physik). Тэрмін, уведзены Філіпам Ленардам (лаўрэатам Нобелеўскай прэміі па фізіцы за 1905 год) у загалоўку яго падручніка «Нямецкая фізіка ў чатырох тамах», быў падхоплены меней значнымі нямецкімі навукоўцамі ў гэтым акадэмічным супрацьстаянні, якое адбывалася на фоне і з выкарыстаннем нарастаючага ў грамадстве нацыяналізму і антысемітызму. Яшчэ адным значным навукоўцам, які прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці «нямецкіх фізікаў», быў Іаганес Штарк, нобелеўскі лаўрэат па фізіцы за 1919 год.
У сучасным кантэксце тэрмін «арыйская фізіка» і яго разнавіднасці могуць ужывацца як эўфемізм паняцця «лжэнавука» — у выпадках з адпаведнай сегрэгацыйнай ці ізаляцыянісцкай атрыбутыкай.
Гаа Сян
Гаа Сян (, 1688—1753) — кітайскі мастак, каліграф, разьбяр і паэт. Уваходзіў у творчы калектыў «Восем дзівакоў з Янчжоу».
Біяграфія
Гаа Сян быў нашчадкавым жыхаром Янчжоу (правінцыя Цзянсу). Аб працах, якія ўзніклі раней 1712 года, у літаратуры не згадваецца.
Міхай Фіфор
Міхай Фіфор (Mihai Fifor; нар. 10 мая 1970, Драбета-Турну-Северын, Сацыялістычная Рэспубліка Румынія) — румынскі палітык, дэпутат парламента Румыніі двух скліканняў, міністр эканомікі, затым міністр абароны ў кабінеце Міхая Тудосэ, выконваючы абавязкі прэм’ер-міністра Румыніі з 16 па 29 студзеня 2018 года.
Гаа Сян
Біяграфія
Ствараў у асноўным пейзажы — шань-шуй (хуа) 山水 (畫), «жывапіс/выявы гор і вод», якім былі ўласцівыя лаканічнасць, абстрактнасць і безуважлівы інтэлектуалізм. Да старасці з-за паралічу правай рукі навучыўся маляваць левай рукой. Таксама Гаа Сян быў вядомы, як майстэрскі разьбяр пячатак.
Міхай Фіфор
Біяграфія
Нарадзіўся 10 мая 1970 года ў горадзе Драбета-Турну-Северын.
Скончыў школу ў родным горадзе, у 1994 годзе скончыў Універсітэт Краёвы, у далейшым атрымаў доктарскую ступень. У 2001 годзе стаў кіраўніком культурнага цэнтра ў жудзецы Долж, у 2005 годзе стаў дырэктарам музея.
29 чэрвеня 2017 года ён стаў міністрам эканомікі ва ўрадзе Міхая Тудосэ, 12 верасня 2017 года стаў міністрам нацыянальнай абароны.
16 студзеня 2018 года стаў часовым выканаўцам абавязкаў прэм’ер-міністра Румыніі пасля адстаўкі Міхая Тудосэ.
Пражскі метрапольны ўніверсітэт
Агульная характарыстыка
Установа была заснавана ў 2001 годзе і з’яўляецца адной з першых прыватных чэшскіх вышэйшых навучальных устаноў пасля 1989 года. 13 снежня 2007 года яна набыла статус універсітэта і змяніла сваю назву з Вышэйшай школы дзяржаўнага кіравання і міжнародных адносін на Пражскі метрапольны ўніверсітэт.
Універсітэт прапануе навучальныя праграмы бакалаўрскага, магістраскага і доктарскага ўзроўняў як на чэшскай, так і на англійскай мовах. Галоўная сядзіба ўніверсітэта знаходзіцца ў Празе, іншыя ўніверсітэцкія цэнтры таксама знаходзяцца ў Пльзені, Ліберцы і Градцу-Кралавым.
Кашалёўскі сельсавет
Кашалё́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Кашалёва.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кашалёў. З 27 кастрычніка 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Буда-Кашалёўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 10 населеных пунктаў.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1652 чалавекі, з іх 95,4 % — беларусы, 3,4 % — рускія, 0,5 % — украінцы.
NGC 6244
NGC 6244 (іншыя абазначэнні — UGC 10568, MCG 10-24-59, ZWG 299.32, KAZ 96, IRAS16475+6217, PGC 59009) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васіль Мікалаевіч Новікаў
Васіль Мікалаевіч Новікаў (, вёска Ламачына, Аршанскі раён, БССР) — беларускі навуковец і палітык, доктар філасофскіх навук, кандыдат на пост прэзідэнта Беларусі ў 1994 годзе.
Біяграфія
Васіль Новікаў нарадзіўся 21 лістапада 1946 года ў вёсцы Ламачына Аршанскага раёна. Быў адзінаццатым дзіцем у сям’і рабочага-чыгуначніка. З 1969 па 1974 год вучыўся на філасофскім факультэце Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Да паступлення ва ўніверсітэт працаваў слесарам-зборшчыкам на Аршанскім прыборабудаўнічым заводзе, служыў у Савецкай арміі ў танкавых войсках, затым працаваў слесарам Аршанскага завода «Легмаш» і слесарам-электрамантажнікам вопытнага завода ў Ленінградзе.
Пасля заканчэння ЛДУ — выкладчык у Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі, з 1977 года — інструктар, другі сакратар Горацкага райкама КПБ, у 1985—1988 гадах — першы сакратар Чэрыкаўскага райкама КПБ, затым першы намеснік загадчыка аргаддзела ЦК КПБ. З 1969 года — член КПСС.
Народны дэпутат Рэспублікі Беларусі 12-га склікання. Быў першым намеснікам старшыні Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання.
У 1994 годзе ўдзельнічаў у выбарах прэзідэнта Беларусі, заняў апошняе месца, набраўшы 4,29 % галасоў.
Пасля выбараў знаходзіўся ў апазіцыі да Аляксандра Лукашэнкі. З 1998 года — саветнік пасольства Беларусі ў Малдове. Пасля працы ў пасольстве ўзначальваў Інстытут філасофіі НАН Беларусі да 2009 года. З 2009 года — загадчык кафедры філасофіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры.
Костшын над Одран
Костшын над Одран (Kostrzyn nad Odrą, Küstrin — Кюстрын) — горад на захадзе Польшчы на рацэ Одра. Размешчаны за 480 км на захад ад Варшавы, за 45 км на паўднёвы захад ад Гожава Велькапольскага і за 90 км на ўсход ад цэнтра Берліна (знаходзіцца каля самай мяжы з Германіяй, ад якой аддзелены ракой Одра). Уваходзіць у склад Гажоўскага павета Любушскага ваяводства, утварае гарадскую гміну. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 46,14 км². Насельніцтва 17,9 тыс. чалавек.
Задвараны (Камянецкі раён)
Задвара́ны (, Задворяны) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Агародніцкага сельсавета.
Іван Трафімавіч Панчанка
Іван Трафімавіч Панчанка (, Тарапаева, Духаўшчынскі раён, Смаленская вобласць — ) — празаік, журналіст. Член СП Беларусі з 1981 года. Пісаў на рускай і беларускай мовах.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Да вайны скончыў 6 класаў. Працоўны шлях пачаў з 14 гадоў — спачатку машыністам лакамабіля на льнозаводзе, потым на камбінаце стандартнага домабудаўніцтва. У 1948—1952 гадах служыў у Савецкай арміі. Тады ж экстэрнам здаў экзамены за сярэднюю школу. Пасля дэмабілізацыі прыехаў у Мінск.
Пісаў вершы, апавяданні. Працаваў у газеце «Советская Белоруссия» (1953—1955). У 1955 гадах у ліку старшынь трыццацітысячнікаў стаў старшынёй калгаса імя Кутузава Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, потым старшынёй калгаса «Камсамолец» Юрацішкаўскага раёна Гродзенскай вобласці (1955—1958). Некаторы час быў карэспандэнтам Мінскага абласнога радыё (1959—1960), радыёарганізатарам вузла сувязі, супрацоўнікам шматтыражнай газеты «Белорусский автозаводец» у г. Жодзіне на Беларускім аўтамабільным заводзе (1962—1965), потым загадчыкам аддзела пісем смалявіцкай раённай газеты «Ленінскі заклік». Завочна скончыў факультэт журналістыкі БДУ (1965).
Друкавацца пачаў у 1953 годзе. Нарысы, апавяданні публікаваліся ў газетах «Советская Белоруссия», «Знамя юности», часопісе «Нёман», іншых перыядычных выданнях. У сваіх творах пісьменнік раскрывае духоўны свет рабочага чалавека, працаўнікоў зямлі, іх запатрабаванні (зборнікі нарысаў, апавяданняў «Жодинские богатыри», «Люди высокого долга», «Жодинская хроника», «Порванные струны», «Уйдут метели зимние», «Новые знакомые».
Антэрыва
Антэрыва (Anterivo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 390 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 39040. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Свядзіца
Даўжыня ракі 34 км. Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,5 м³/с. Пачынаецца ў лесе прыкладна ў 2,5 км на поўдзень ад вёскі Далікі, упадае ў Эсу каля вёскі Вілы. Плошча вадазбору 225 км². Вадазбор на заходняй ускраіне Чашніцкай раўніны. Ухіл ракі 0,6 м/км. Даліна Свядзіцы трапецападобная ў верхнім цячэнні і невыразная ў ніжнім. Пойма ў верхнім цячэнні адсутнічае, у сярэднім і ніжнім вузкая і чаргуецца па берагах. Рэчышча звілістае, у ніжнім цячэнні частка рэчышча каналізаваная. Шырыня рэчышча ад 0,5—2,5 (у верхнім цячэнні) да 10—18 метраў. Берагі вышынёй 0,5—1 м.
Рака выкарыстоўваецца як водапрыёмнік меліярацыйных сістэм. Асноўныя прытокі — Старобінка і Букавіца. На рацэ знаходзіцца вёска Свядзіца.
Джын Уайлдэр
Джэром Зільберман, вядомы як Джын Уайлдэр (, Мілуокі, Вісконсін, ЗША — , Стамфард, Канектыкут, ЗША) — амерыканскі акцёр, комік, рэжысёр, сцэнарыст, прадзюсар, пісьменнік, уладальнік прэміі «Эмі» (2003).
Гарадзец (Бранскі раён)
Гарадзец (Городе́ц) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Славутасці
У наваколлях вёскі адкрыта гарадзішча юхнаўскай культуры.
Сялец
Назву Сяле́ц маюць:
NGC 6246
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кун
Кун — прозвішча.
Ліпень (значэнні)
Назву Ліпень маюць:
Abacarus hystrix
Abacarus hystrix — від мікраскапічных чатырохногіх кляшчоў роду Abacarus сямейства Eriophyidae (Trombidiformes). Шкоднік раслін, галаўтваральнік і пераносчык некаторых вірусаў мазаікі лугавых і пашавых траў.
Распаўсюджанне
Палеарктыка, Неарктыка, Афратропіка, Аўстралія, Новая Зеландыя.
Адэлаіда Венгерская
Адэлаіда (Адлета) Венгерская (каля  — ) — адзіная дачка Андраша I з дынастыі Арпадаў, жонка князя чэшскага Ураціслава II. Сярод гісторыкаў няма адзінага меркавання наконт таго, ці была яе маці Анастасія Яраслаўна, дачка Яраслава Мудрага, ці іншая, першая жонка Андраша, пра якую не засталося ніякіх звестак.
Abacarus hystrix
Апісанне
Самы дробны ў свеце прадстаўнік усяго класа павукападобных (і адзін з самых дробных відаў тыпу членістаногія ў цэлым) — іх даўжыня ад 0,125 да 0,250 мм. Цела чэрвепадобнае, белага, жоўтага або аранжавага колеру. Зімуе на дарослай стадыі або на стадыі яйка. Сярод відаў-гаспадароў адзначаны больш за 60 відаў травяністых раслін, уключаючы, , , , , , і іншыя. У выніку малекулярна-генетычных даследаванняў мітахандрыяльнай і ядзернай ДНК від прызнаны політыпічным (комплексам відаў) і, як мяркуецца, складаецца з некалькіх відаў-сіблінгаў.
Адэлаіда Венгерская
Яе будучы муж Ураціслаў бег у Венгрыю пасля сваркі са сваім братам Спытыгневам II. У Оламаўцы Ураціслаў пакінуў сваю цяжарную жонку, якую Спытыгнеў зняволіў у турму, дзе яна памерла ад заўчасных родаў.
Abacarus hystrix
Апісанне
Таксон упершыню быў апісаны ў 1896 годзе нямецкім заолагам Альфрэдам Налепам.
Адэлаіда Венгерская
Адэлаіда ажанілася з Ураціславам у 1057 годзе. Для Ураціслава гэта быў выгодны дыпламатычны шлюб, таму што ў выніку ён атрымаў падтрымку яе бацькі, з дапамогай якога змог вярнуць сабе свае ўладанні. Пасля прымірэння са Спытыгневам і яго смерці ў 1061 годзе Ураціслаў II становіцца князем чэшскім і пераязджае ў Прагу. Неўзабаве пасля гэтага Адэлаіда-Адлета памерла — верагодна, з-за частых родаў. Год праз пасля яе смерці Ураціслаў ажаніўся са Святаславе Польскай. У 1085 годзе ён стаў першым у гісторыі каралём Багеміі.
Сям'я
Ва Ураціслава і Адэлаіды было чацвёра дзяцей:
Шапкіна (Бранскі раён)
Шапкіна (Шапкино) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1620 годзе як пустка, валоданне Бахціных.
Зянькі
Зянькі́ (, Зеньки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Ратайчыцкага сельсавета, да 19 мая 1986 года — у склад Камянецкага сельсавета.
Аксу (гарадская адміністрацыя Сцепнагорска)
Аксу́ (каз. Ақсухі) — пасёлак у Акмолінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў складзе  гарадской адміністрацыі Сцепнагорска. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Аксуской пасялковай адміністрацыі. Код КАТО — 111833100.
Назва пасёлка перакладаецца з казахскага як «белая вада».
Гісторыя
Аксу быў заснаваны ў 1920 годзе як падсобная гаспадарка для рудніка Аксу, цяпер імянуемага Кварцытавыя Горкі (п. Кварцытка). Некалі насіў назву Сталінскі, але пазней быў перайменаваны.
Рашэннем Акіма Акмолінскай вобласці ад 11 сакавіка 1997 года пасёлкі Аксу і Бястабэ былі ўключаны ў межы г. Сцепнагорска.
Аксу вядомы, у першую чаргу, сваімі руднікамі і шахтамі па здабычы полезных выкапнёвых такіх як: золата, плаціна, паладый, малібдэн. Акрамя таго тут знаходзяцца 2-я па велічыні ў міры хваставыя пахаванні ўранавых адходаў (адходы пасля здабычы і абагачэння ўрану).
Насельніцтва
Насельніцтва, жыхароў: 5690 (2787 мужчын і 2903 жанчын) (1999 г.), 3779 (1929 мужчын і 1850 жанчыны) (2009 г.).
На 1 студзеня 2016 года насельніцтва пасёлка склала 3923 жыхары (1959 мужчын і 1964 жанчыны).
Луцэнка
Луцэнка — прозвішча.
Ленінск (Брагінскі раён)
Ле́нінск (, Ленинск) — пасёлак у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малажынскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 14 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 41 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 133 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі, забудаванай аднабакова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Ленінскага сельсавета Халмецкага, з 4 жніўня 1927 года Лоеўскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Шлях да сацыялізму», дзейнічалі 2 вятракі, гамарня. У 1959 годзе ў складзе калгаса «Світанак» (цэнтр — вёска Чамярысы).
Сустрэча Марыі з Лізаветай
Сустрэча Марыі з Лізаветай, або Адведзіны Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Visitatio Mariae) — сустрэча Дзевы Марыі з Праведнай Лізаветай, якая адбылася праз некалькі дзён пасля Дабравешчання. Падзея апісана ў Евангеллі паводле Лукі.
У Каталіцкай царкве свята Адведзінаў Найсвяцейшай Дзевы Марыі адзначаецца 31 мая.
Евангельскае паданне
Згодна з Евангеллем паводле Лукі, даведаўшыся пры Дабравешчанні ад арханёла Гаўрыіла пра тое, што яе немаладая бяздзетная стрыечная сястра Лізавета нарэшце цяжарная, Дзева Марыя неадкладна адправілася з Назарэта наведаць яе ў «горад Іудаў». Евангелле апісвае сустрэчу так:
Такім чынам, Лізавета стала першым чалавекам, хто абвясціў Маці Божай яе будучыню. Словы вітання Лізаветы ўвайшлі ў вядомую хрысціянскую малітву, званую ў праваслаўі Песня Прасвятой Багародзіцы, а ў каталіцтве Вітай, Марыя. Адказам Дзевы Марыі стаў велічны падзячны гімн, які пачынаецца са слоў «Праслаўляе душа Мая Госпада», вядомы ў заходняй традыцыі як Магніфікат.
Abacarus sacchari
Abacarus sacchari  — від кляшчоў, сельскагаспадарчы шкоднік на плантацыях цукровага трыснёга ў Афрыцы, Бразіліі, Індыі, Гватэмале, Коста-Рыцы і Венесуэле.
Сустрэча Марыі з Лізаветай
Евангельскае паданне
Паводле Евангелля, Марыя пражыла ў доме Захарыі і Лізаветы каля трох месяцаў і вярнулася ў Назарэт незадоўга да нараджэння Іаана Хрысціцеля.
Месца сустрэчы
Паводле праваслаўнага і каталіцкага падання месцам сустрэчы быў дом Захарыі і Лізаветы ў паселішчы, якое цяпер называецца Эйн-Карэм і з'яўляецца заходнім прыгарадам Іерусаліма. На месцы гэтага дому пабудавана каталіцкая Царква Адведзінаў і заснаваны францысканскі кляштар. Трохі вышэй па схіле, прыкладна за дваццаць метраў ад Царквы Адведзінаў, за агароджай, размяшчаецца падземны храм у гонар Іаана Хрысціцеля рускага Горненскага манастыра.
У мастацтве
Гэты сюжэт, досыць просты па іканаграфіі, сустракаецца як у каталіцкім, так і ў праваслаўным мастацтве. Вядомы з V стагоддзя (равенскі саркафаг) — жанчыны проста размаўляюць. Пазней сцэна ледзь ускладняецца і напаўняецца знакамі: жанчыны могуць абдымацца, ускладняюцца інтэр'еры, уводзяцца служанкі, святы Захарый ці Іосіф.
У мініяцюрах праваслаўных рукапісаў немаўляты Іаан і Ісус могуць быць намаляваны ва ўлоннях маці ў медальёнах. Іканаграфія гэтага сюжэту незвычайна ўстойлівая: склаўшыся ў асноўных рысах у VI стагоддзі, яна захавалася ў Расіі да XIX стагоддзя. Эпізод сустрэчы Марыі з Лізаветай — сюжэт абавязковы для багародзічных цыклаў і таму часты ў насценных роспісах.
Галышова
Галышо́ва (, Голышово) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Да 8 красавіка 1957 года вёска ў складзе Вертнікаўскага сельсавета.
Сустрэча Марыі з Лізаветай
Свята
Свята Адведзінаў мае сярэдневяковае паходжанне. Яно адзначалася францысканскім ордэнам яшчэ да 1263 г., калі яно быў пісьмова рэкамендавана Святым Банавентурам. Дзякуючы ўплыву ордэна ён распаўсюдзіўся, але усецаркоўнае ўхваленне ён атрымаў толькі ў 1389 г. пры Папе Урбане VI.
У гонар свята Адзведзінаў была названа жаночая манаская кангрэгацыя візітантак, створаная ў 1610 годзе Святым Францыскам Сальскім і Святой Іаанай дэ Шанталь.
У Горненскім манастыры
Па просьбе архімандрыта Антаніна (Капусціна) Найсвяцейшы Сінод Рускай праваслаўнай царквы ўказам ад 5 жніўня 1883 года блаславіў здзяйсняць у Горненскім манастыры свята — «Цалаванне Марыіна, або Прыход Божай Маці ў Горны горад Іудаў». Ён святкуецца праз пяць дзён пасля Дабравешчання —, калі толькі гэты дзень не выпадае на Перадвелікодны тыдзень, тады ён пераносіцца на чацвер Светлага тыдня. У агульнацаркоўным календары Рускай праваслаўнай царквы такое свята адсутнічае.
Аксітанская мова
Аксітанская мова, або лангедок (акс. occitan, lenga d'òc — мова «ок», ад сярэдневяковага выразу пацвярджэння, згоды): раманская мова, якая развілася з лацінскай мовы (народнай латыні), гэтак жа як іспанская, італьянская і французская мовы.
Аксітанская мова распаўсюджана ў паўднёвых рэгіёнах Францыі, у Аксітанскай даліне на паўночным захадзе Італіі, у Манака, а таксама ў Аранскай даліне на поўначы Іспаніі.
У ёй налічваецца шэсць асноўных рэгіянальных варыянтаў:
Усе гэтыя разнавіднасці аксітанскай мовы маюць сваю пісьменнасць і раўнапраўныя; стандартная аксітанская мова — сінтэз гэтых моў.
Мікалай Канстанцінавіч Круглоў
Мікалай Канстанцінавіч Круглоў (Никола́й Константи́нович Кругло́в; нар., Красны Мыс, Балахнінскі раён, Горкаўская вобласць, РСФСР) — савецкі біятланіст, двухразовы алімпійскі чэмпіён, трохразовы чэмпіён свету. Заслужаны майстар спорту СССР (1975). Выступаў за Узброеныя Сілы СССР (Горкі).
Біяграфія
Бацькі памерлі рана: без бацькі застаўся ў шэсць гадоў, без маці — у 11. Выхоўваўся братам Аляксандрам. У юнацкім узросце, а потым у арміі займаўся лыжным спортам. Калі служыў у войсках СПА ва Уральскай акрузе, упершыню паспрабаваў біятлон.
Пасля войска прыехаў у Горкі, пачаў працаваць на заводзе «Чырвонае Сормава». Пры гэтым працягваў займацца біятлонам у ЦС «Труд». Праз «прафсаюзы» адабраўся ў зборную СССР.
У 1974 і 1975 — станавіўся чэмпіёнам свету, а ў 1976 годзе стаў двухразовым алімпійскім чэмпіёнам.
Скончыў Дзяржаўны інстытут фізічнай культуры ім. П. Ф. Лесгафта (1976). Працаваў трэнерам ВС па біятлоне, выкладчыкам кафедры фізічнай падрыхтоўкі ГВЗРКУ СПА. Заслужаны трэнер Расіі. Падпалкоўнік у адстаўцы.
У 2010 годзе — старшы трэнер ДЮС клуба «Ніжагародзец».
Сын — Мікалай Круглоў-малодшы, таксама біятланіст.
Уінстан-Сейлем
Гарады-пабрацімы
Уінстан-Сейлем знаходзіцца ў сяброўскіх узаемаадносінах з наступнымі гарадамі-пабрацімамі:
Пясчанае
Пясчанае — тапонім.
Багушэўская партызанская брыгада (2-га складу)
Багушэўская партызанская брыгада — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1943 года на базе атрада імя Суворава, вылучаннага з 1-й партызанскай брыгады імя К. С. Заслонава, асабовага складу вылучаннага Сенненскай партызанскай брыгадай і з мясцовых жыхароў. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Багушэўскага, Чашніцкага, Лепельскага, Халопеніцкага раёнаў. 29 чэрвеня 1944 года брыгада (651 партызан, 6 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны праводзілі дыверсіі на чыгунках Віцебск — Орша, Орша — Мінск, на шашы Багушэўск — Сянно і іншых. У лістападзе 1943 года разграмілі нямецкі гарнізон у вёсцы Чудня Багушэўскага раёна. Удзельнічалі ў Лепельскай аперацыі прыкрываючы з усходу ударную лепельскую групоўку. У сакавіку 1944 года ў баях стрымлівалі нямецкае наступленне каля вёсак Уздорнікі, Баркі, Кавельшчына, на рубяжы вёсак Горы — Вяцера Чашніцкага раёна і перакрылі шлях да партызанскага аэрадрома на возеры Ямнае. У маі — чэрвені 1944 года вялі баі з карнікамі, трымалі абарону на лініі вёсак Студзёнка — Баравуха — Сівы Камень, на участку вёсак Маісееўшчына — Старына Халопеніцкага раёна прарвалі нямецкую блакаду. Разам з часцямі Чырвонай Арміі разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Бабаедава і Заполле Сенненскага раёна. Каля вёскі Чарэя Чашніцкага раёна перарэзалі шлях адступлення праціўніку, што дало магчымасць часцям Чырвонай Арміі захапіць у палон вялікую колькасць гітлераўцаў.
Ап’яна-сула-Страда-дэль-Віна
Ап'яна-сула-Страда-дэль-Віна (Appiano sulla Strada del Vino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 13491 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 226 чал./км². Займае плошчу 60 км². Паштовы індэкс — 39057, 39050. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6246A
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Чамадурава
Чамадурава:
Катастрофа С-47 пад Маладзечнам
Катастрофа С-47 пад Маладзечнам — авіяцыйная катастрофа, якая адбылася 13 ліпеня 1944 года за 1,5 км ад в. Аўгустава (Вілейская вобласць, БССР) пад Маладзечнам падчас ВАВ. У выніку падзення ваеннага самалёта Douglas C-47 загінулі ўсе 6 членаў яго экіпажу.
Ход падзей
Экіпажы 3 авіятранспартнай палка 1-й АТД выконвалі заданне па перавозцы боепрыпасаў і ГЗМ. Заданне прадугледжвала пералёт з аэрадрому Прыяміна (25 км на ўсход ад Барысава) на а/д Янкаўцы (50 км на паўднёвы-ўсход ад Віцебска), дзе ажжыцаўлялася загрузка боепрыпасаў, і іх дастаўку на а/д Куцко (65 км на паўднёвы захад ад Маладзечна). Група з 9-ці самалётаў Лі-2 і З-47 1-й АТД прыбыла на а/д Янкаўцы і загрузілася. Першы самалёт, які вылецеў, на маршруце сустрэў нізкую воблачнасць да зямлі, знаходзячыся на вышыні 150 м да а/д Куцко. Экіпаж аэрадром не знайшоў з-за нізкай воблачнасці і вярнуўся на а/д Прыяміна. Адначасова камандзір аддаў загад астатнім самалётам вярнуцца ў Прыяміна. Два самалёты, якія былі сустрэтыя гэтым экіпажам на зваротным шляху, вярнуліся з ім на а/д Прыяміна. 5 самалётаў селі на а/д Маладзечна, дзе разгрузіліся і вярнуліся ў Прыяміна. Самалёт С-47 № Л-876, які вылецеў з а/д Янкаўцы ў 07:15, на базу не вярнуўся. З борта атрымана радыёграма: «Аэрадром не знайшоў». Пасля гэтага сувязі больш не было.
16 ліпеня мясцовыя жыхары знайшлі разбіты самалёт і 6 трупаў у лесе за 1,5 км на поўнач ад вёскі Аўгустава (25 км на паўднёвы захад ад Маладзечна). Самалёт з вялікім левым нахілам (да 40°) зачапіўся правай плоскасцю за высокую ёлку, а левай плоскасцю за хвою, і пад вуглом 40-45° зваліўся ў лес, прарабіўшы прасеку даўжынёй 55 м і зламаўшы пры гэтым 5 тоўстых дрэў. Пажару не было.
Чамадурава (Бранскі раён)
Чамадурава (Чемодурово) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў пачатку XVII стагоддзя як фамільнае валоданне дваран Чамадуравых, за якімі захоўвалася да сярэдзіны XIX стагоддзя.
Гарохаўка (Бранскі раён)
Гарохаўка (Гороховка) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Узнікла ў сярэдзіне XIX стагоддзя (першапачатковая назва — Гарохава Слабада), былое валоданне Нябольсіных.
РубіСтар
РубіСтар — беларуская грузавая авіякампанія са штаб-кватэрай у Мінску і хабам у Нацыянальным аэрапорце Мінск.
Гісторыя
УП «Рубістар» было створана ў 2000 годзе як агенцтва па продажы грузавых перавозак па паветры.
У 2002 годзе авіякампанія атрымала ліцэнзію ў якасці авіяперавозчыка, якую выдаў Дэпартамент па авіяцыі Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
Флот
RubyStar Airways мае ў сваім падпарадкаванні наступныя паветраныя судны:
Гіпаталамус
Гіпаталамус (Hypothalamus) — аддзел галаўнога мозгу, размешчаны ніжэй за таламус, або «глядзельных грудоў», за што і атрымаў сваю назву.
Гіпаталамус размяшчаецца спераду ад ножак мозгу і складаецца з шэрагу структур: размешчанай спераду глядзельнай і нюхальнай частак. Да апошняй адносіцца ўласна падузгор’е, ці гіпаталамус, у якім размешчаны цэнтры вегетатыўнай часткі нервовай сістэмы. У гіпаталамусе маюцца нейроны звычайнага тыпу і нейрасакраторныя клеткі. І тыя і іншыя выпрацоўваюць бялковыя сакрэты і медыятары, аднак у нейрасакраторных клетках пераважае бялковы сінтэз, а нейрасекрэт выдзяляецца ў лімфу і кроў. Гэтыя клеткі трансфармуюць нервовы імпульс у нейрагарманальны.
Беларускі корпус (Заходні фронт)
Беларускі корпус — нацыянальнае вайсковае злучэнне, планавае да фарміравання ў 1917 годзе Цэнтральнай беларускай вайсковай радай на Заходнім фронце.
Таламус
Таламус, таксама Зрокавыя бугры (thalamus, ад грэч. Θάλαμος - «груд») — вобласць галаўнога мозгу, якая адказвае за пераразмеркаванне інфармацыі ад органаў пачуццяў, за выключэннем нюху, да кары галаўнога мозгу.
Беларускі корпус (Заходні фронт)
Гісторыя
Дэлегацыя ЦБВР атрымала ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада атрымала дазвол галоўнакамандуючага генерала Духоніна на фарміраванне нацыянальных беларускіх часцей. Паводле дазволу фарміраванне мусіла здзяйсняцца праз беларусізацыю дзейных часцей былой Рускай імператарскай арміі на Заходнім фронце. Кіраўніком аддзела вайсковых фарміраванняў ЦБВР генералам К. Кандратовічам было спланавана фарміраванне палка, а потым і корпуса, і план быў зацверджаны Стаўкай.
Аднак, фарміраванне 1-га Мінскага беларускага палка пачалося толькі 24.11.1917 года — ужо пасля кастрычніцкага перавароту бальшавікоў і адхілення імі генерала Духоніна, а 9.12.1917 года гэты полк расфарміраваны бальшавікамі. Такім чынам, да фарміравання нацыянальнага беларускага корпуса на Заходнім фроце так і не дайшло.
Ліпна (Камянецкі раён)
Лі́пна (, Липна) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Войскага сельсавета.
Да 14 красавіка 1964 года вёска ўваходзіла ў склад Ратайчыцкага сельсавета, да 19 мая 1986 года — у склад Камянецкага сельсавета.
Готык-рок
Готык-рок (Gothic rock) — разнавіднасць альтэрнатыўнага року. Кірунак з’явіўся з панк-року і пост-панку. Тыповымі тэмамі музычнага кірунку з’яўляюцца тэмы гатычнай літаратуры новага часу, рамантыка і нігілізм. Готык-рок спарадзіў вакол сябе субкультуру «готы».
Таксама некаторыя готык-гурты часта звязваюць тэматыку сваіх тэкстаў са смерцю, смуткам, бязвыхаднасцю і іншымі негатыўнымі пачуццямі і дзеяннямі. Тэрмін «готык-рок» упершыню быў прыстасаваны да гурта «Procol Harum, музыка якіх насіла выразны ўплыў сярэднявечнай музыкі. Яскравымі прадстаўнікамі гэтага кірунку можна назваць: «Sisters of Mercy UK Decay», «Siouxsie And The Banshees», «Alien Sex Fiend», «Flesh For Lulu», «Bauhaus». З готык-рока развіўся дэд-рок, які пачаў развівацца ў Каліфорніі, галоўным прадстаўніком якога быў амерыканец Christian Death.
NGC 6247
NGC 6247 (іншыя абазначэнні — UGC 10572, ZWG 320.44, KAZ 98, IRAS16478+6303, PGC 59023) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Азіяцкая кухня
Азіяцкая кухня (усходнеазіяцкая кухня) — абагульненая назва кухняў усходняй, паўднёвай і паўднёва-ўсходняй Азіі. Кухні краін астравоў Ціхага акіяна, а таксама кухні іншых рэгіёнаў Азіі — заходняй і сярэдняй — звычайна не ўключаюцца ў гэта паняцце.
Сярод асноўных прадуктаў азіяцкай кухні — рыс і локшыны. Для азіяцкай кухні характэрна мноства прыпраў, вострыя стравы, стравы з нізкім утрыманнем тлушчаў, з высокім утрыманнем бялкоў, соевыя прадукты. Адзін з распаўсюджаных спосабаў прыгатавання ежы — смажанне ў невялікай колькасці гарачага алею.
Разнавіднасці
Азіяцкая кухня падзяляецца на наступныя віды рэгіянальных і нацыянальных кухняў:
Дзяражыцкі сельсавет
Дзяра́жыцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Дзяражычы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Глушэцкага, Лутаўскага, Сяўкоўскага і Цясноўскага сельсаветаў. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лоеўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бывалькаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Рэчыцкага раёна, за выключэннем 6 населеных пунктаў (Глушэц, Ляскі, Майск, Новая Лутава, Старая Лутава і Сяўкі), якія былі перададзены ў склад Брагінскага раёна. 25 сакавіка 1965 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бывалькі, сельсавет перайменаваны ў Бывалькаўскі.
Чарнякоў
Чарнякоў — прозвішча.
Бітва пры Сульцы
Бітва пры Сульцы — марская бітва паміж Карфагенам і Рымам падчас Першай Пунічнай вайны.
Ганібал адплыў насустрач рымлянам. Ён быў зачынены ў нейкай гавані Сардзініі флотам рымлян і ў бітве страціў вялікую колькасць караблёў. Карфагеняне, прайграўшы марскую бітву, прысталі да берага, кінулі караблі і схаваліся ў горадзе Сульцы на востраве Сант-Антыёка. Карфагенскія ваяры забілі Ганібала камянямі і ўкрыжавалі яго.
Дзем’янічы
Дзем’янічы (Демьяничи) — вёска ў Бранскім раёне Бранскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Новасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1620 годзе як сяльцо, валоданне Мясаедавых.
Авеленга
Авеленга (Avelengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 709 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 39010. Тэлефонны код — 0473.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Дызентэрыйная амёба
Дызентэрыйная амёба (Entamoeba histolytica) — від прасцейшых тыпа Amoebozoa.
Асаблівасці біялогіі
Пашырана на ўсім зямным шары, узбуджальнік амёбнай дызентэрыі.
Мае адно ядро, перамяшчаецца з дапамогай псеўдаподыяў. Размнажэнне бясполае, дзяленнем папалам. Утварае цысты.
Адрозніваюць тканкавую форму (20—40 мкм у дыяметры), якая жыве ў сценцы тоўстага кішэчніка, дзе ўтварае глыбокія язвы, і кішачную (да 25 мкм), што паразітуе ў поласці тоўстага кішэчніка і не парушае яго функцыі.
Саюз беларускай моладзі
Саюз беларускай моладзі, таксама вядома як Саюз беларускае моладзі (СБМ) — маладзёжная арганізацыя на акупіраванай нямецкімі войскамі тэрыторыі Беларусі і ў Германіі.
Мэты і задачы
Мэты, задачы, функцыі і межы дзейнасці СБМ выкладзены ў статуце і праграме. Галоўнай мэтай саюза была падрыхтоўка новай генерацыі беларусаў у духу германскага нацыянал-сацыялізму. СБМ павінен быў аб’ядноўваць беларускую моладзь ва ўзросце 10—20 гадоў, яго дзейнасць будавалася на жорсткім прынцыпе фюрэрства. Каб падкрэсліць паўваенны характар арганізацыі, былі ўведзены ўніформа, званні, знакі адрознення, а таксама афіцыйная сімволіка (эмблема і сцяг). Кожны, хто ўступаў у арганізацыю, падаваў індывідуальна заяву ў 2 экз. на імя шэфа штаба, пасля праходжання кандыдацкага стажу даваў клятву і на працягу 1—6 месяцаў залічваўся ў члены саюза.
Гісторыя
Створаны 22 чэрвеня 1943 г. на ўзор германскага саюза нацысцкай моладзі (Гітлерюгенд) паводле загаду генеральнага камісара Беларусі Вільгельма Кубэ. Дзейнічаў пад кантролем аддзела моладзі Генеральнага камісарыята Беларусь (кіраўнікі В. Шульц, В. Гроземан) і спецслужбаў. З самага пачатку СБМ планаваўся як беларуская маладзёжная самастойная арганізацыя, падначаленая нямецкім акупацыйным уладам. Таму яе галоўнай мэтай была падрыхтоўка новай генерацыі беларусаў у духу германскага нацыянал-сацыялізму. Ствараючы СБМ, нямецкія акупацыйныя ўлады свядома разглядалі яго як адну з крыніц вярбоўкі працоўнай сілы для Трэцяга Рэйха. Стварэнне СБМ суправаджалася шырокай пралагандысцкай кампаніяй, скіраванай на тое, каб паказаць змену адносін Германіі да Беларусі. Ствараючы СБМ, акупацыйныя ўлады спадзяваліся шляхам розных абмежаванняў, пільнага нагляду цвёрда трымаць яго ў сваіх руках, імкнуліся заваяваць моладзь на свой бок для папаўнення працоўнай сілы, ваенна-дапаможных і паліцэйскіх фарміраванняў.
СБМ фінансаваўся за кошт узносаў яго членаў, прыбыткаў ад правядзення культурна-масавых мерапрыемстваў, ахвяраванняў грамадзян і арганізацый, бюджэтных сродкаў нямецкіх акупацыйных улад, адлічэнняў германскіх прадпрыемстаў, што выкарыстоўвалі працоўную сілу яго членаў. Пярвічным звяном была дружына, у якую ўваходзілі 15—20 членаў аднаго ўзросту і полу; 3—5 дружын складалі грамаду (для юнакоў) і гурток (для дзяўчат). На чале дружыны стаяў дружыновы (дружыновая), грамады — грамадовы, гуртка — гуртовая, якіх прызначаў акруговы кіраўнік. У кожным павеце ўтвараліся «звязы» (для юнакоў) і кругі (для дзяўчат), іх узначальвалі звязовы і важатая, што прызначаліся Кіруючым штабам СБМ. Для падрыхтоўкі кіруючых кадраў саюза былі адкрыты школы ў Альбярціне (Слонімскі раён), Драздах (пад Мінскам), Фларыянаве (Ляхавіцкі раён) і Мінску (пры кіруючым штабе).
За чэрвень 1943—ліпень 1944 гг. на акупіраванай тэрыторыі Беларусі падрыхтавана каля 1500 функцыянераў малодшага, сярэдняга і вышэйшага звяна СБМ. На 1 ліпеня 1944 г. адзінкі СБМ былі створаны ў 16 акругах і больш як 60 паветах, у іх налічвалася больш за 12,6 тыс. чал., з якіх 3,5 тыс. былі аб’яднаны ў рабочую групу СБМ «Германія» і працавалі на ваенных прадпрыемствах Германіі. Члены Саюза прыцягваліся да ваенна-будаўнічых і гаспадарчых работ на акупіраванай тэрыторыі Беларусі. 3 вясны 1944 г. пачалася вярбоўка ў ваенна-дапаможныя фарміраванні вермахта і люфтвафэ, Беларускую краёвую абарону, беларускія паліцэйскія батальёны.