cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карная аперацыя «Паляванне на зайцоў»
Паляванне на зайцоў (Hasenjagd) — кодавая назва карнай аперацыі нямецка-фашысцкіх захопнікаў супраць партызанскіх фарміраванняў Шклоўскай ваенна-аператыўнай групы, Круглянскай ваенна-аператыўнай групы і мясцовага насельніцтва ў Бялынцкім, Круглянскім і Шклоўскім раёнах 14—15 кастрычніка 1943 года.
Праводзілася сіламі 2 баявых груп (3 батальёны, 5 пяхотных рот, танкавая рота, 2 кавалерыйскія эскадроны, ягдкаманда, штаб ахоўнага палка, сапёрны ўзвод). Тэрыторыя паміж чыгункай Лепель — Орша і шашой Мінск — Магілёў да кастрычніка 1943 года стала аператыўным тылам 4-й нямецкай арміі, адкінутай да Дняпра Чырвонай Арміяй у ходзе Смаленскай аперацыі. У пачатку кастрычніка 1943 года камандаванне арміі загадала штабу аховы тылу «асвоіць» раён Орша — Талачын — Бялынічы — Магілёў і забяспечыць бесперапынны рух па ўсіх унутранных камунікацыях у мэтах фарсіраванага будаўніцтва абарончага рубяжа «Дора». У раён тылу 4-й арміі было ўведзена 22 пяхотныя і ахоўныя батальёны, 3 батальёны СС і 2 батальёны галоўнага ўпраўлення будаўніцтва ўмацаванага раёна. Раён «асваення» з боку лініі фронту быў блакіраваны 10 ахоўнымі батальёнамі, 3 артылерыйскімі батарэямі і танкавай ротай.
Олівер Лайнс
Олівер Лайнс (Oliver Lines; нар., , Англія) — англійскі прафесійны гулец у снукер. Фіналіст нізкарэйтынгавага адкрытага чэмпіянату Хайніна 2014 года і ўдзельнік 1/8 фіналу адкрытага чэмпіянату Індыі 2016 года і чэмпіянату Вялікабрытаніі 2016 года.
Аляксандр Караткевіч
Алякса́ндр Каратке́віч:
Канюшы вялікі літоўскі
Пасада існавала з канца 15 стагоддзя. Адказваў за вялікакняжацкія табуны і стайні.
У сталым выглядзе ўрад заснаваны ў ВКЛ у часы Жыгімонта Аўгуста як адпаведнік канюшага вялікага кароннага. Аднак з цягам часу гэта пасада зрабілася выключна ганаровай, бо абавязкі канюшага (нагляд за вялікакняжацкімі табунамі і стайнямі) выконваў падканюшы (subagazo). У 15 стагоддзі пры вялікім князю называўся канюшы дворны, у паветах — канюшы земскі. У канцы 17 стагоддзя ўрад канюшага вялікага (канюшага ВКЛ) стаў дыгнітарскім (што пацвердзіла канстытуцыя сойма ў 1768).
Другаснаротыя
Другаснаротыя (Deuterostomia), падраздзел (часам надтып) білатэральных жывёл. Да іх адносяцца ў тым ліку і ўсе прагрэсіўныя жывёлы — хордавыя.
У другаснаротых у перыяд зародкавага развіцця на месцы першаснага рота (бластапора) ўтвараецца анальная адтуліна, а ўласна рот незалежна з'яўляецца ў пярэдняй частцы цела.
NGC 2719A
NGC 2719A (іншыя абазначэнні — MCG 6-20-18, ARP 202, KCPG 181B, KUG 0857+359B, IRAS08571+3555, PGC 25284) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Уладзімір Караткевіч (значэнні)
Уладзі́мір Каратке́віч:
Анатоль Анатолевіч Шарый
Анато́ль Анато́левіч Шары́й (Анатолій Анатолійович Шарій) — прарасійскі відэаблогер, украінскі журналіст антыўкраінских поглядаў. Былы актывіст гамафобнай арганізацыі.
16 лютага 2021 года Служба бяспекі Украіны аб’явіла Шарыю пра падазрэнне ў здзяйсненні злачынства па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса Украіны — ч. 1 арт. 111 (Дзяржаўная здрада) і ч. 1 арт. 161 (Парушэнне раўнапраўя грамадзян у залежнасці ад іх расавай, нацыянальнай прыналежнасці, рэлігійных перакананняў, інваліднасці і па іншых прыкметах). 25 лютага 2021 года СБУ аб’явіла Шарыя ў дзяржаўны вышук. 20 жніўня 2021 года Прэзідэнт Уладзімір Зяленскі ўвёў у дзеянне рашэнне СНБА пра ўвядзенне санкцый супраць Анатоля Шарыя.
Пасля ўварвання Расіі ва Украіну ў лютым 2022 года Шарый працягнуў жорсткую крытыку ўкраінскай улады. У маі 2022 года Анатоля Шарыя затрымалі ў Іспаніі по запыце ўкраінскіх уладаў, аднак неўзабаве справа пра экстрадыцыю была закрыта ў сувязі з ненаданнем Украінай неабходных дакументаў. 13 жніўня 2022 года стала вядома, што Генеральная пракуратура Літвы пачала расследаванне ў дачыненні Анатоля Шарыя па падазрэнні ў адмыванні грошай.
Аўтар публікацый аб арганізаванай злачыннасці ва Украіне ў 2008—2011 гадах, палітычны ўцякач у Еўрасаюзе. З 2014 года — аўтар відэаблога і стваральнік навінавага рэсурсу sharij.net, скіраваных на сістэматычную публікацый у СМІ (галоўным чынам — украінскіх), звязаных з, а таксама дзейнай украінскай улады. Таксама жорстка крытыкаваў расійскую апазіцыю, у прыватнасці, Аляксея Навальнага.
У чэрвені 2019 года Анатоль Шарый абвясціў пра заснаванне Партыі Шарыя. 16 чэрвеня 2022 года львоўскі суд забараніў яе дзейнасць.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 жніўня 1978 года ў Кіеве.
Вучыўся на факультэце палкавой разведкі.
Пачаў займацца журналістыкай у пачатку 2005 года, але «катэгарычна не гаворыць пра тое, чым займаўся да свайго прыходу ў журналістыку», так як многія гады цярпеў на. У рэлігійным дачыненні трымаецца пратэстанцкіх поглядаў.
Дзед — Юрый Аляксандравіч Горскі (1910—1941), лейтэнант 46-га асобнага зенітнага артылерыйскага дывізіёна, браў удзел у баях Вялікай Айчыннай і загінуў у раёне.
Артыкул пра педафілаў
У кастрычніку 2009 года Шарый апублікаваў артыкул «Публичный детский дом». У артыкуле апавядаецца аб велізарным (плошча 5000 м²), фешэнэбельным (з басейнамі і салонамі SPA) адэскім «Жемчужинка», абвешаным, у якім змяшчаюцца ўсяго 23 хлопчыкі і дзяўчынкі, а колькасць супрацоўнікаў амаль у 2 разы перавышае колькасць дзяцей. Бліжэй да ночы да дзіцячага дома з’язджаюцца элітныя іншамаркі, а раніцай раз’язджаюцца.
Пачынаючы з 2007 года народны дэпутат і кіраўнік назіральнага савета Усеўкраінскай грамадскай арганізацыі «Грамадства роўных магчымасцей» Святлана Дзядчанка запатрабавалі правесці праверку дзейнасці дзіцячага дома, пісалі ў МУС, у пракуратуру, у СБУ. У 2008 годзе Міхаіл Сірата загінуў у аўтааварыі. Пасля таго, як СБУ занялася праверкай, знік журнал наведванняў «Жамчужынкі». Супрацоўнікі адмовіліся дапусціць медыкаў і псіхолагаў да дзяцей для правядзення праверкі, матывуючы гэта тым, што дзецям будзе нанесеная душэўная траўма.
4 жніўня 2010 года Шарый апублікаваў другі артыкул «За статью о педофилии — под суд», у якім разабраў абвінаваўчы працэс. 15 верасня на тэлефон Шарыя паступіў званок з адэскага стацыянарнага тэлефона, і невядомы мужчына параіў яму заплаціць па пазове, інакш яму «адрэжуць галаву і загубляць». У той жа вечар журналіст звярнуўся з заявай у СБУ, якая аднак ніякім чынам не адрэагавала на сігнал. 19 верасня Шарый быў прызнаны вінаватым рашэннем суда па пазове Дзіцячага дома «Жамчужынка» і быў абавязаны пакрыць Фонду «К» маральную шкоду ў памеры 1000 грыўняў.
Справа аб стральбе ў «Макдональдсе»
1 мая 2011 года Анатоль Шарый двойчы стрэліў у наведвальніка закусачнай «McDonald’s» у Кіеве. З гэтай нагоды Анатоль Шарый заявіў, што калі ён абедаў з жонкай, да століка падышоў невядомы і пачаў іх абражаць. Калі журналіст папрасіў яго супакоіцца, той прапанаваў выйсці «разабрацца». З-за агрэсіі па-за сценамі Макдональдса Шарый двойчы стрэліў у яго з, трапіўшы ў нагу і жывот. Шарый сам выклікаў міліцыю, але быў затрыманы, і яго пісталет канфіскаваны.
16 чэрвеня калезе Шарыя, журналісту Аляксандру Чаленку саветнік Міністра ўнутраных спраў Канстанцін Стагній паведаміў, што начальніку ГУ МУС Кіева генералу Крыкуну асабіста міністрам Магілёвым пастаўлена задача «вырашыць пытанне з Шарыем» з мэтай недапушчэння напісання наступных негатыўных матэрыялаў аб упраўленні па барацьбе з незаконным абаротам наркотыкаў МУС Украіны. 20 чэрвеня Шарый даў прэс-канферэнцыю ў выданні «Обозреватель» і заявіў, што «справа аб стральбе ў Макдональдсе» — гэта ціск з боку МУС і УБНАН; таксама ён распавядаў, што пражывае адкрыта, мабільнік не мяняў. Газета «Еврейский мир» размясціла артыкул, дзе сцвярджалася, што імя невядомага, які справакаваў канфлікт у закусачнай, фігуравала ў спісах пазаштатных агентаў кіеўскай міліцыі. 21 чэрвеня супраць Шарыя распачалі крымінальную справу па артыкуле 296 ч. 4. Крымінальнага кодэкса. У выданні «Обозреватель» з’явіліся супрацоўнікі міліцыі і пад запіс відэакамер перадалі Шарыю позвы. Следчыя Шаўчэнкаўскага СА ТВМ-3 расследавалі справу за 4 рабочых дня.
Расследаванне забойстваў бяздомных жывёл
У лістападзе 2011 года па выніках расследавання Шарыя затрымалі кіеўскага.
«Два дні назад „Свідок“ расказваў гісторыю пра 19-гадовага хлопца, які з асаблівым садызмам здзекаваўся з жывёл. Відэа страшных пакут збачэнец публікаваў у Інтэрнэце. На след юнака першым выйшаў журналіст, пасля чаго хлопца затрымала міліцыя».
Канфлікт з МУС
Вясной 2011 года Шарый пачаў пісаць артыкулы на тэмы барацьбы з арганізаванай злачыннасцю, паколькі яму стала даступная эксклюзіўная інфармацыя па пытаннях гандлю наркотыкамі, па пытаннях нелегальнага гульнявога бізнесу. Шарый асабіста ўдзельнічаў у такіх дзеяннях, як «закрыццё падпольнага казіно», што ў большай ступені адпавядала дзейнасці супрацоўніка спецслужбаў, а не журналіста.
Расследаванне злоўжыванняў у сферы незаконнага абароту наркатычных сродкаў
У 2011 годзе сумесна з журналістамі канала «1+1» Шарый правёў серыю расследаванняў, прысвечаных «страхаванні» наркагандлю ва Украіне Упраўленнем па барацьбе з незаконным абаротам наркотыкаў. Вынікам такіх расследаванняў стала звальненне шэрагу высокапастаўленых афіцэраў МУС, закрыццё трох наркапунктаў у Кіеве. 7 чэрвеня выйшла частка першая артыкула «ОБНОН плюет в лицо Министру?», што стала адпраўным пунктам супрацьстаяння «Шарый — МУС Украіны».
Расследаванне дзейнасці незаконнага гульнявога бізнесу
З журналістамі тэлеканала «1+1» выдаў некалькі расследаванняў, якія даказваюць датычнасць МУС да пакрывання нелегальных казіно ў Кіеве. 12 ліпеня 2011 года Анатоля Шарыя і здымачную групу канала «1+1» бяруць у закладнікі ў памяшканні казіно. Пасля спецыяльнага выпуску навін на тэлеканале «1+1» журналістаў вызваляюць.
Расследаванне «справы Алаянаў»
29 чэрвеня 2011 года Шарый апублікаваў аператыўны відэазапіс МУС, на якім Артур Алаян, прадстаўнік вядомага ва Украіне клана Алаянаў, замовіў забойства кіеўскага бізнесмена. Таксама ў матэрыяле Шарый сцвярджаў, што прыцягнуты да адказнасці за забойства ў 2009 годзе бізнесмена Шабаба Алаяна грамадзянін РФ Мераб Суслаў невінаваты. Шарый абвінаваціў кіраўніцтва МУС Украіны ў асобе міністра ўнутраных спраў Магілёва і яго намесніка, генерал-маёра Васіля Фарынніка ў тым, што Артура Алаяна адпусцілі з прычыны атрымання МУС хабару ў памеры 1,5 мільёнаў долараў ЗША.
21 верасня 2011 года Шарый апублікаваў матэрыял «МВД Украины и езиды. Миллионы на крови. Часть 1-я», у якім зноў абвінаваціў верхавіну МУС у тым, што абвінавачаны ў забойстве ўладальніка «4room» Мераб Суслаў знаходзіўся пад вартай незаконна. У той жа дзень справа № 09-22896 пра замах на Шарыя зачыняецца, і ўзбуджаецца крымінальная справа супраць самога журналіста па артыкуле 383 ч.2 Крымінальнага Кодэкса (за «інсцэніроўку замаху»).
23 снежня выходзіць артыкул «Личное дело генерала Крикуна».
Замах
12 ліпеня 2011 года а 3:30 ночы, праз некалькі гадзін пасля інцыдэнту ў падпольным казіно, калі Шарый і здымачная група канала «1+1» апынуліся зачыненымі ў памяшканні, на вуліцы Радчанкі па аўтамабілі Шарыя быў зроблены стрэл. У выніку было прастрэлена лабавое і задняе шкло аўтамабіля, шротам пашкоджана ўнутраная ашалёўка салона, журналіст не пацярпеў. На месца здарэння прыбылі супрацоўнікі Саломенскага РУГУ МУС Украіны ў Кіеве, журналісты канала «1+1», прадстаўнікі пракуратуры і ГУ МУС. На месца прыбыла аператыўна-следчая група з кінолагам, некалькі гадзін беспаспяхова шукалі сляды злачынцаў і зброю. На месцы знаходзіліся журналісты канала «1+1», якія здымалі пошукі зброі на камеру. Як толькі журналісты і Шарый з’ехалі ў РАУС, міліцыя знайшла абрэз.
Шарый адмовіўся пісаць заяву і прызнаць сябе пацярпелым. У той жа дзень следчы СУ ГУМВД Украіны ў Кіеве адабраў у журналіста ключы ад аўтамабіля, які быў блакіраваны на стаянцы Саломенскага РУГУ МУС Украіны ў Кіеве.
19 ліпеня ў кватэры маці Шарыя і ў кватэры яго жонкі былі праведзены забароненыя заканадаўствам Украіны начныя ператрусы. Следчыя адбіраюць і сім-карты мабільных тэлефонаў. Параднае ачапіла міліцыя, якая не дапускала на месца ператрусаў ні адвакатаў, ні калег Шарыя з канала «1+1».
Версія МУС аб інсцэніроўцы
МУС сцвярджаў, што на патроне, пакінутым у ствале стрэльбы, з якой быў здзейснены стрэл па аўтамабілі Шарыя, знойдзены яго адбітак пальца. Пры гэтым паказаць дадзены доказ не можа, бо пасля пераносу адбітка на стужку для адпраўкі ў НДЭКЦ МУС Украіны адбітак на патроне быў знішчаны. 27 кастрычніка Шарый апублікаваў адкрыты ліст Міністру ўнутраных спраў Магілёву, у якім прама абвінаваціў таго ў прэсінгу.
Крымінальны пераслед
Ва Украіне супраць Анатоля Шарыя ўзбуджаны дзве крымінальныя справы:
Па стане на канец 2013 года абедзве справы знаходзіліся на стадыі судовага разбору. У штогадовай справаздачы праваабарончай арганізацыі Human Rights Watch за 2011 год напад на Шарыя быў згаданы, як адно з пацверджанняў пагаршэння сітуацыі для журналістаў ва Украіне.
Уцёкі за мяжу і прытулак
7 лютага 2012 года Анатоль Шарый быў абвешчаны ва ўсеўкраінскі вышук. 19 сакавіка 2012 года ён даў інтэрв’ю, у якіх заявіў, што знаходзіцца ў Еўрасаюзе і папрасіў прытулку ў Літве.
8 чэрвеня 2012 года «Радыё Свабода», «Новы рэгіён», «Эхо Москвы» паведамілі пра тое, што Анатоль Шарый атрымаў прытулак у Еўрасаюзе. Шарый з’яўляецца першым украінскім журналістам, які атрымаў статус бежанца ў краінах ЕС за апошнія гады.
Паводле заявы самога Шарыя, яму дапамагалі шмат людзей, у тым ліку экс-міністр эканомікі Украіны Багдан Данілішын (паплечнік Юліі Цімашэнка). Як паведамлялася ў СМІ, Шарый, які знаходзіўся пад дзвюма падпіскамі аб нявыездзе, нелегальна пакінуў межы Украіны яшчэ ў студзені 2012 года, па чужым пашпарце выехаўшы ў Маскву, а адтуль — у Нідэрланды. Журналістамі канала «1+1» быў размешчаны кліп, які ўскосна пацвярджае тое, што Шарый пакінуў Украіну ў 2012 годзе.
Затрыманне і спроба экстрадыцыі ва Украіну
16 ліпеня 2013 года Шарый быў арыштаваны ў Нідэрландах Інтэрпалам па запыце ўкраінскіх улад. 18 ліпеня МЗС Украіны склаў заяву аб магчымай экстрадыцыі Шарыя. 18 ліпеня 2013 года суд Нідэрландаў адмовіў Украіне ў экстрадыцыі Шарыя ва Украіну.
У лютым 2015 года з’явілася інфармацыя, што Анатоль Шарый, які знаходзіцца ў Літве, можа быць пазбаўлены статусу ўцекача і выдадзены праваахоўным органам Украіны (пасля абвінаваўчых артыкулаў аднаго літоўскага журналіста Міністэрства ўнутраных спраў Літвы пачало праверку яго справы і ініцыявала пэўныя юрыдычныя працэдуры).
Палітычная прыналежнасць і погляды
Шарый ніколі не дэклараваў сваю прыналежнасць да якой-небудзь палітычнай партыі. На афіцыйнай старонцы Вконтакте ў анкеце паказаў свае палітычныя перавагі як сацыялістычныя.
Хадайнічаючы аб наданні палітычнага прытулку ў Літве ў 2011—2012 гадах, Шарый казаў, што яму ва Украіне дапамагаюць як прадстаўнікі ўлад, так і апазіцыі. Сайт «Обозреватель», на якім Шарый працаваў у 2008—2012 гадах, належыць удзельніку Аранжавай рэвалюцыі Міхаілу Бродскаму, які з выбраннем у прэзідэнты Януковіча заняў пасаду кіраўніка Дзяржаўнага камітэта па прадпрымальніцтве ва ўрадзе Азарава.
Стаўленне да гомасексуальнасці
Шарый уваходзіў у аргкамітэт руху «Каханне супраць гомасексуалізму». Паводле публікацыі Фонду Генрыха Бёля, знаходзячыся на гэтай пасадзе, заявіў: «Яны [гомасексуалы] павінны сесці і быць шчаслівымі тым, што іх не забіваюць. (…) Павага павінна быць з іх боку; з майго боку, няма чаго паважаць іх. Яны — хворыя людзі». Ён канстатаваў канчатковую мэту руху словамі: «каб гомасексуалы жылі ў сваіх дамах і не выходзілі на вуліцы, у СМІ і не прапагандавалі свой лад жыцця. (…) Мы патрабуем крымінальнай адказнасці за прапаганду гомасексуалізму».
Улетку 2020 года журналіст Сяргей Іваноў выклаў у сваім Facebook скрыны з публікацыямі Анатоля Шарыя з 2010 года, у якіх ён праявіў разуменне да знішчэння гомасексуалаў і цыган у газавых камерах падчас Трэцяга Рэйху:
Стаўленне да жыхароў Заходняй Украіны
28 красавіка 2014 года на сваім канале YouTube, звяртаючыся да жыхароў Заходняй Украіны, Шарый сказаў: «Я ўкраінец, а вы не ўкраінцы. Вы другі … ну, я не кажу, што другі клас, проста паўкроўкі …. Вы напалову … палякі, напалову венгры, напалову … незразумела што. Не кажыце кіяўлянам, як ім паводзіць сябе, як яны павінны любіць краіну, любіць свой сцяг. Таму што гэта не ваш сцяг. Вы не маеце сцяга. Вы не ўкраінцы». Відэазапіс ад 8 лютага 2018 года быў апублікаваны на канале ў Шарыя і даступны праз прамую спасылку. Пошук у інтэрнэт-архівах паказаў, што станам на 16 мая 2014 года відэа стала агульнадаступным і на той момант мела 46 630 праглядаў.
Дзейнасць з 2014 года
Пасля падзей Еўрамайдана зімой 2013—2014 гадоў Шарый набыў шырокую слыннасць, каментуючы падзеі, якія адбываюцца на Украіне і выкрываючы фальсіфікацыі («фэйкі») у СМІ (галоўным чынам, якія вінаваціў у хлусні, прапагандзе, замбаванні людзей ). З 2017 года пачаў асвятляць падзеі ў РФ, аб’ектам крытыкі стаў палітык Аляксей Навальны.
1 кастрычніка 2014 года асноўны канал Шарыя на відэахостынгу YouTube быў часова заблакаваны з фармулёўкай «з прычыны падачы трэцімі бакамі шматлікіх скаргаў у сувязі з тым, што размешчаныя карыстальнікам матэрыялы парушалі аўтарскія правы». Сам журналіст назваў гэта «адназначным наездам на свабоду слова» ад каналаў «1+1», «2+2» і і зазначыў, што лічыць матэрыялы, якія выкладаюцца ім, цалкам заснаванымі на правілах відэахостынгу, дазваляючымі выкарыстанне чужых матэрыялаў з іх абмеркаваннем і крытыкай. Пазней фармулёўка выдалення канала была зменена: замест «скаргаў на парушэнне аўтарскіх праў» было паказана «у сувязі з сур’ёзнымі парушэннямі». Не чакаючы аднаўлення заблакаванага канала, журналіст стварыў другі канал з аналагічным зместам. 15 кастрычніка, па выніках разгляду прэтэнзій адміністрацыяй відэахостынгу, асноўны канал быў адноўлены. 27 кастрычніка 2014 года па зноў паступілых скаргах асноўны канал быў ізноў выдалены. 11 лістапада быў на некалькі гадзін адключаны і другі канал. Па словах Шарыя, прычынай была «праверка асобы па скарзе з Украіны». 14 лістапада 2014 года асноўны канал ізноў стаў даступны.
Да красавіка 2016 года таксама асвятляў падзеі ў Данецкай і Луганскай абласцях. Спыніў гэта пасля негатыўнай рэакцыі на ролік да дня незалежнасці мясцовых народных рэспублік (ДНР і ЛНР) з боку падпісантаў і пражываючых у гэтых рэгіёнах жыхароў, якія вінавацілі Шарыя ў наўмысным перакручванні інфармацыі, некарэктных фармулёўках пытанняў і наўмысным падборы рэспандэнтаў. Пры гэтым, Анатоль паабяцаў працягнуць працу свайго праекта «От нормальных людей», які складаецца ў перадачы грошай ад падпісантаў яго канала, пажылым жыхарам, якія знаходзяцца ў зоне канфлікту ў Данецкай і Луганскай абласцях.
Пад канец мая 2017 года разыграў журналістаў «Пятага канала», даслаўшы ім уяўны «кампрамат» на сябе самога. Скандал з-за гэтага, па версіі Шарыя, спрычыніў звальненне міністра інфармацыі Украіны.
4 верасня 2017 года шэраг украінскіх СМІ са спасылкай на крыніцы паведаміў, што СБУ запрасіла для дачы сведчанняў памагатую Шарыя (у афіцыйным паведамленні ўстановы па гэтай нагодзе імя журналіста не раскрываецца), якая здымала за ганарар відэасюжэты для яго Youtube-канала (па версіі ўстановы, яны выкарыстоўваюцца апошнім для дыскрэдытацыі Украіны ў інтарэсах расійскіх спецслужбаў). Пасля інфармавання пра недапушчальнасць вядзення магчымай супрацьпраўнай дзейнасці ў шкоду бяспекі Украіны і аб’явы афіцыйнага папярэджання, яна была адпушчана. Па версіі Шарыя, памагатая была сілай прывезена ў СБУ, ён прыстрашыў вывезці яе і сведак яе затрымання ў ЕС, дзе правядзе прэс-канферэнцыю пра «незаконныя» дзеянні супрацоўнікаў СБУ (пра што ёсць відэазапіс ).
З 16 жніўня 2017 года — госць праграмы «Персонально ваш» радыёстанцыі «Эхо Москвы».
14 лістапада 2017 Анатоль Шарый уступіў у Еўрапейскую федэрацыю журналістаў і атрымаў адпаведнае пасведчанне міжнароднага ўзору.
Пазоў ад тэлеканала «1+1»
У чэрвені 2015 года Анатоль Шарый выйграў судовы працэс у тэлеканала «1+1», які падаў пазоў пра выкарыстанне фрагментаў праграмы ТСН і іх каментаванне ў роліках на відэаканале Youtube, з фармулёўкай парушэння аўтарскіх праў. Тэлеканал схаваў факт падачы гэтага пазову. На думку адваката Анатоля Шарыя Мікіты Папова, «гэта было самае сапраўднае судзейскае бязмежжа».
Былі высунуты вымогі пра забарону выкарыстання Анатолем любых відэаролікаў з тэлепраграмы ТСН. Суддзі Саломянскага раённага суда Кіева задаволілі пазоў тэлеканала. Абарона падала апеляцыйную скаргу на падставе таго, што пасяджэнне праходзіла без удзелу Шарыя, а позвы адпраўлялі па адрасе, дзе той не жыў больш за чатыры гады. 25 чэрвеня 2015 года апеляцыйная скарга была задаволена.
11 лістапада 2015 года Шарый паведаміў у сацсетцы Facebook пра паспяховы разгляд пазову Вышэйшым спецыялізаваным судом грамадзянскіх і крымінальных спраў супраць тэлеканала Ігара Каламойскага «1+1», на карысць Анатоля : Сёння я выйграў Вышэйшы спецыялізаваны суд па разглядзе грамадзянскіх і крымінальных спраў у 1+1. Касацыя канала адхілена. Выкарыстанне іх відэа на маім канале прызнана законным (да гэтага яно было прызнана законным у Штатах). З чым сябе і віншую. У мяне лепшае ўсё — журналісты, сябры, юрысты. Хто наступны? Хаця, я ведаю…
Пазоў супраць Алены Манчанка
У лістападзе 2015 года Анатоль Шарый звярнуўся ў Абалонскі раённы суд Кіева з пазовам «аб абароне гонару, годнасці і дзелавой рэпутацыі» супраць сваёй зводнай сястры Алены Манчанка. У сваім пазове Шарый запатрабаваў, каб Манчанка зняпраўдзіла пашыраную ў інтэрнэце заяву пра тое, што ён «педафіл і злодзей», а яго сужыцелька Вольга Бандарэнка «займаецца прастытуцыяй». 19 студзеня 2016 года суд адмовіў у задавальненні пазову, спаслаўшыся на Пленум Вярхоўнага суда Украіны № 1 ад 29 лютага 2009 года, паводле якога адказнасць за распаўсюджванне інфармацыі, якая ганіць гонар, ускладаецца не на таго, хто прамовіў інфармацыю, а на таго, хто яе апублікаваў, а пры немагчымасці яго вызначыць — на ўладальніка рэсурсу, на якім была апублікавана інфармацыя, пры немагчымасці ж усталяваць і таго і іншага, цяжар доваду кладзецца на заяўніка.
Пазоў супраць «Детектор Медиа»
У лютым 2017 года Анатоль Шарый запатрабаваў праз суд аспрэчыць апублікаваную выданнем «Детектор Медиа» інфармацыю, якая паводле яго думкі, знеслаўляе яго гонар, годнасць і дзелавую рэпутацыю. Прычынай стаў артыкул журналіста Багдана Лагвіненкі «Друга найчисленніша біомаса. Про „Дождь“ і не тільки», у якой Шарый быў названы «рупарам рускага свету» і «скандальным украінскім псеўдабежанцам». У чэрвені Шаўчэнкаўскі раённы суд Кіева адхіліў пазоў. У ліпені справа была скіравана ў апеляцыйны суд, які адхіліў пазоў 7 верасня.
Пазоў супраць Фейгіна
18 ліпеня 2017 года адвакаты Анатоля Шарыя звярнуліся ў суд горада Масква і ў  ў сувязі з заявай адваката Марка Фейгіна, які ў эфіры радыё «Говорит Москва», звінаваціў яго ў здзяйсненні злачынства сексуальнага характару. Сам журналіст просіць абвергнуць пашыраныя адвакатам звесткі , інтарэсы Шарыя прадстаўляла маскоўскі адвакат Сталіна Гурэвіч: Мы падалі заяву ў СК, так як Фейгін з’яўляецца спецсуб’ектам, у адносінах яго дзейнічае асобы парадак аб адкрыцці справы. Зараз мы падаем у Хамоўніцкі суд пазоў аб абароне гонару і годнасці.
25 кастрычніка 2017 года Хамоўніцкі суд Масквы задаволіў пазоў Анатоля Шарыя, абавязаўшы Марка Фейгіна абвергнуць пашыраныя ім звесткі і спагнаўшы з яго 66 тысяч рублёў на пакрыццё судовых выдаткаў.
У снежні 2017 года стала вядома, што Гурэвіч падала скаргу на Марка Фейгіна ў кваліфікацыйную камісію Маскоўскай гарадской калегіі адвакатаў і (якое пазней падтрымала скаргу), вінавацячы калегу ў абразах яе і яе кліента ў сацыяльных сетках да і пасля працэсу. Фейгін назваў пазоў спробай вывесці з працэсу па справе ўкраінскага журналіста Рамана Сушчанкі. Пачатак разгляду скаргі быў запланаваны на 24 студзеня 2018 года.
24 красавіка 2018 года адвакацкая палата Масквы пазбавіла статусу адваката Марка Фейгіна за нецэнзурныя выказы ў сацыяльных сетках у адрас калег-адвакатаў і іх кліентаў.
Пазоў супраць тэлеканала «Еспресо» і Віталя Портнікава
14 жніўня 2017 года Анатоль Шарый заявіў аб прыняцці Кіеўскім судом свайго пазову да тэлеканала «» і журналіста Віталя Портнікава, які назваў яго ў эфіры «крамлёўскім праектам» і сказаў аб сувязях дзейнасці блогера з «расійскімі гаспадарамі».
Прэс-канферэнцыя ў Бруселі
19 верасня 2017 года ў Бруселі прайшла адкрытая прэс-канферэнцыя, арганізаваная па ініцыятыве Анатоля Шарыя. Тэмай прэс-канферэнцыі стала выкраданне СБУ журналісткі прыналежнага Шарыю інтэрнэт-выдання Шарий.net, якая назвалася пад несапраўдным імем Вольга Бялова. У рамках прэс-канферэнцыі пра свабоду прэсы ва Украіне таксама выступіў журналіст : Журналістка… была выкрадзена ля гатэля «Дняпро», што ў цэнтры Кіева. Гэта здарылася 4 верасня [2017 года]. Многія людзі сталі сведкамі інцыдэнту. Дзяўчыну прымусілі сесці ў машыну. Яе даставілі ў офіс СБУ, дзе ўтрымлівалі без удзелу адваката, без дазволу на званок сваякам. Афіцэры выкарыстоўвалі тэхнікі псіхалагічнага ціску. Журналістка ўтрымлівалася да наступнай раніцы. У СБУ прызналі факт арышту, апублікаваўшы на афіцыйнай старонцы ўстановы ў Facebook абвінавачанні ў адрас журналісткі, якая праводзіла відэа-апытанні на сацыяльна-палітычныя тэмы, у супрацы ў інтарэсах «расійскіх спецслужбаў».
Сайт Шарий.net
Паводле рэйтынгаў Аналітычнага цэнтра Brand Analytics, у красавіку 2015 года сайт Шарий.net увайшоў у топ-10 самых цытаваных блогаў у Рунэце.
Ацэнкі
Расійскі журналіст і тэлевядучы Уладзімір Познер, каментуючы дзейнасць Анатоля Шарыя, сказаў, што Анатоль — адзін з тых, хто мае права звацца журналістам, таму што, у адрозненне ад многіх іншых, ён заве рыдлёўку рыдлёўкай : Шарый, без сумневаў, журналіст. Ён дазволіў сабе (і, наколькі я разумею, працягвае дазваляць сабе) пісаць і казаць пра Украіну праўду. Гэта некалі скончылася тым, што яму давялося панесці ногі, і сёння ён змушаны хавацца ад улад гэтай незвычайна дэмакратычнай краіны.
Сям’я
Па стане на сакавік 2012 года, жонка Шарыя працавала ў Кіеве рэдактарам у часопісах «Love», «Твоё здоровье», «Твой малыш», «Счастливые родители» .У іх ёсць дачка Кацярына 2011 года нараджэння. У маі 2012 года яны развяліся.
19 лістапада 2013 года на сайце «Медианяня», які публікуе падрабязнасці асабістага жыцця ўкраінскіх журналістаў, з’явілася паведамленне, што Шарый жыве ў Нідэрландах і сабраўся жаніцца — заручыўся з дзяўчынай, якую клічуць Вольга Бандарэнка. Па стане на 2017 год вядома, што яны жанатыя.
Асінагарадок (гарадзішча)
Асінагарадок — археалагічны помнік каля вёскі Асінагарадок Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці.Гарадзішча знаходзіцца на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі, на ўзгорку.
Апісанне
Мясцовая назва Гарадок. Пляцоўка памерам 130x70 м з крутымі паўднёвым і ўсходнім схіламі, заходні схіл пакаты, паўночны разбураны дарогай. Адкрыў у канцы XIX стагоддзя Ф. В. Пакроўскі, абследаваў у 1972 годзе Я. Г. Звяруга. Раскопкі не праводзіліся.
Оскар (кінапрэмія, 2018)
90-я цырымонія ўручэння ўзнагарод прэміі «Оскар» за заслугі ў вобласці кінематографа за 2017 год адбылася 4 сакавіка 2018 года ў тэатры «». Намінанты былі абвешчаны 23 студзеня 2018 года. Фільм Гільерма дэль Тора «Форма вады» стаў лідарам па колькасці намінацый — 13 катэгорый.
Дату ўручэння прэміі перанеслі на нязвыкла позні тэрмін з-за супадзення з датай правядзення зімовых Алімпійскіх гульняў. Вядучым цырымоніі другі раз стаў комік. З 20 лютага 2018 года на працягу тыдня болей за пяць тысяч членаў амерыканскай кінаакадэміі галасавалі, прычым як анлайн, так і традыцыйна запаўняючы папяровыя бюлетэні. З наступнага года арганізатары пяройдуць да поўнага анлайн-галасавання.
Многія зоркі выйшлі на чырвоную дарожку са значкамі руху па абароне жанчын ад сэксуальных дамаганняў «», актрыса Эма Уотсан зрабіла такую ​​тату.
IC 5326
IC 5326 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор'і Скульптар.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Франчэска Анджаліні
Франчэска Анджаліні (Francesco Angiolini, 19 мая 1750, П’ячэнца — 21 лютага 1788, Полацк) — перакладчык, літаратар, выкладчык Полацкага езуіцкага калегіума, езуіт.
Далучэнне да Таварыства Ісуса і навучанне
Нарадзіўся ў П’ячэнцы (Італія) у шматдзетнай сям’і (пяць братоў і дзве сястры). Чацвёра яго братоў — Антаніна (Алессандра), Гаэтана (Каэтан), Джузэпэ (Юзаф) і Луіджы — таксама звязалі свой лёс з Таварыствам Ісуса. Уступіў у Ордэн езуітаў у 1765 г. Да васемнаццаці гадоў авалодаў старажытнаяўрэйскай, халдзейскай, грэчаскай, лацінскай, нямецкай, французскай, англійскай і іспанскай мовамі. У 1768 г. улады выдалілі езуітаў з Пармскага герцагства і П’ячэнцы, і Франчэска разам з братам Гаэтана з’язджае ў Балонню, потым у Модэну і, нарэшце, у Верону, дзе вывучаў тэалогію, перакладаў з грэчаскай і быў асвечаны на ксяндза.
Пераезд у Беларусь
Праз некаторы час пасля скасавання ордэна, у 1783 г. разам з роднымі братамі Джузэпэ Анджаліні (1747—1814) і Гаэтана Анджаліні (1748—1716) прыехаў у Беларусь, дзе езуіты працягнулі сваю дзейнасць са згоды Кацярыны ІІ. Даволі хутка вывучыў польскую і рускую мовы, пісаў на іх. Аўтар граматыкі гэтых моў для італьянцаў, якіх у той час было нямала ў Расійскай імперыі. Выкладаў у Полацкім калегіуме, а таксама ў Віцебску і Магілёве. У езуіцкім тэатры ў Полацку ставіліся як перакладзеныя ім класічныя творы, так і спецыяльна напісаныя польскамоўныя камедыі.
Унёсак Ф.Анджаліні ў культурнае жыццё высока ацэньвае польская даследчыца Ірэна Кадульская: ''«Дзякуючы Анджаліні на полацкую сцэну прыйшла найлепшая традыцыя еўрапейскай драмы. З ягоным імем звязаны і пералом у рэпертуарнай палітыцы: на ордэнскую сцэну былі дапушчаныя ў нязмененым выглядзе п’есы, якіх раней тут не хацелі бачыць. Творчасць Анджаліні надала смеласці маладому драматургу — Яну Мігановічу, які праз дваццаць гадоў узновіць тут працу над перакладамі Эўрыпіда і Сафокла.»''
Творчая спадчына
Ф.Анджаліні пакінуў пасля сябе шмат прац, якія сведчаць пра яго глыбокія веды і літаратурны талент. Пісаў вершы на італьянскай, грэчаскай і старажытнаяўрэйскай мовах. Пераклаў з грэчаскай на італьянскі тры тамы Іосіфа Флавія (апублікаваныя ў 1840—1844). Таксама Анджаліні пераклаў на матчыну мову «Электру» Эдыпа, «Антыгону» Сафокла (Рым, 1782), «Цыклоп» Эўрыпіда, Фукідыда (часткова). Рабіў пераклады твораў Сафокла на польскую. Дзякуючы сваім здольнасцям атрымаў вядомасць пры дварах папы Пія VI, Неапалітанскага караля, вялікага князя Тасканы.
Памёр у Полацку 21 лютага 1788 г.
Спіс самых касавых мультфільмаў
Мультыплікацыя з’яўляецца адным з найболей распаўсюджаных і прыбытковых відаў сусветнага кінематографа. У адрозненне ад ігравога кіно, мультыплікацыйныя (або анімацыйныя) стужкі часцей за ўсё прызначаны для сямейнай і дзіцячай аўдыторыі, што нараджае высокі попыт на мерчандайзінг, аднак з прычыны гістарычнай практыкі поспех фільма традыцыйна прынята лічыць у тэатральных касавых зборах, што можа істотна прыніжаць рэальны прыбытак выпушчаных карцін, таму сярод мультфільмаў у агульным спісе займае ўсяго толькі 7 месца.
Развіццё жанру пачалося з (традыцыйнай). Найбольшую папулярнасць маляваныя мультфільмы набылі дзякуючы студыі «Walt Disney Animation Studios» і яе заснавальніку ― мастаку, рэжысёру і прадзюсару Уолту Дыснею. Першы паўнаметражны анімацыйны фільм студыі «Беласнежка і сем гномаў» стаў прарывам у індустрыі і да гэтага часу з’яўляецца самым касавым мультфільмам у гісторыі з улікам інфляцыі. Самым прыбытковым традыцыйным мультфільмам таксама з’яўляецца праект дадзенай студыі ― «Кароль Леў». Найбольш жа прыбытковай у сучасным свеце лічыцца 3D-анімацыя, якая зарадзілася ў 1995 годзе на студыі «Pixar» у іх дэбютным поўнаметражным мультфільме. На сённяшні дзень першыя восем мультфільмаў у спісе таксама створаны пры дапамозе CGI.
Таксама ў сучасным свеце развіваецца тэндэнцыя франшыз, стварэння карцін у агульным сусвеце, часцей за ўсё сіквелы або прыквелы паспяховай стужкі. Самая паспяховая з іх ― «», якая мае на рахунку 5 мультфільмаў, сабрала па свеце больш за 4,6 млрд $.
Найбольш вядомымі лічацца праекты студый «Walt Disney Animation Studios», «Pixar», «», «Illumination», «», а таксама «».
Самыя касавыя мультфільмы
Колер фону абазначае мультфільмы, якія знаходзяцца ў пракаце
Дзяўгуны (гарадзішча)
Дзяўгуны — археалагічны помнік каля вёскі Дзяўгуны Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі, на левым беразе ракі Камайкі, займае паўночны мыс узгорка.
Апісанне
Пляцоўка памерам з поўначы на поўдзень 110x120 м, з захаду на ўсход — 50x60 м. 3 паўднёвага боку ёсць сляды разбуранага вала. Абследавалі ў 1938 годзе Х. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч, у 1972 годзе — Я. Г. Звяруга. У культурным пласце знойдзены рэшткі ляпнога посуду. Адносіцца да культуры штрыхаванай керамікі, датуецца VII ст. да н. э. — IV ст. н. э.
Курганскі сельсавет (Смалявіцкі раён)
Курга́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Курганне.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Кленнікоўскі (Клініцкі) сельсавет у складзе Смалявіцкага раёна Менскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Кляннік. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Смалявіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 12 лістапада 1957 года ў склад сельсавета з Верхменскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Варанеўшчына, Дабраводка, Заброддзе, Пеліка, Сцепша, Тумель, Туры і Шыпяны), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Курганне, сельсавет перайменаваны ў Курганскі. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мінскага раёна, з 6 студзеня 1965 года ў складзе адноўленага Смалявіцкага раёна. 28 ліпеня 1966 года ў склад сельсавета перададзены хутар Аслессе, у склад Верхменскага сельсавета перададзены вёскі Пеліка і Шыпяны. 10 лютага 1977 года ў склад сельсавета з Верхменскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (вёскі Алесіна, Верхмень, Ворат, Дуброва, Пеліка, Старая Дуброва, Студзёнка і Шыпяны). 23 сакавіка 1987 года ў склад Пекалінскага сельсавета перададзена вёска Ворат. У 2005 годзе скасаваны хутары Аслессе, Разедзі і Шчуркі. 5 сакавіка 2008 года цэнтр сельсавета перанесены ў аграгарадок Алесіна, 28 кастрычніка 2013 года вернуты ў вёску Курганне.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1800 чалавек, з іх 92,1 % — беларусы, 5,0 % — рускія, 1,0 % — украінцы, 0,8 % — армяне, 0,6 % — палякі.
Улаховіч
Улаховіч — беларускае прозвішча.
Чаці
Чаці (Джаці) (tjati, ) — вялікі ўправіцель, вышэйшая пасада ў Старажытным Егіпце. У рускамоўнай літаратуры часам перакладаецца арабскім тэрмінам візір.
Чаці быў правай рукой фараона, у яго руках было засяроджана практычна ўсё кіраванне дзяржавай, за выключэннем ваенных структур. Чаці быў «казначэем багоў», «таемным дарадцам для варварскіх краін», кіраваў усімі працамі і даручэннямі. Акрамя таго, чаці быў вярхоўным суддзёй, кіруючы так званымі «Шасцю вялікімі палатамі». У апошні перыяд існавання Старога царства чаці таксама сталі кіраўніком горада сталіцы. Пачынаючы з XXII стагоддзя да н. э. на пасаду чаці фараон прызначаў толькі сваіх сваякоў.
У познім царстве існавала два чаці - (Чаці Поўдня) і.
Андрэй Рамашэўскі
Андрэй Рамашэўскі (нар., г. Мінск, Беларусь) — старшыня Цэнтральнага Каардынацыйнага Камітэта, адзін з заснавальнікаў   «Партыі аматараў піва», удзельнік шматлікіх палітычных пэрформансаў пачатку 90-х, палітычны зняволены.
Біяграфія
Андрэй Рамашэўскі нарадзіўся ў Мінску 18 ліпеня 1970 г. Пасля школы вучыўся ў РТІ, потым на хімічным факультэце БДУ.
Меў кантакты з асяродкам вядомага ў др.палове 80-х г. дыскусійнага клуба «Сучаснік», пад кіраўніцтвам філосафа Льва Крывіцкага. Супрацоўнічаў з Cацыял-дэмакратычным саюзам Л.Крывіцкага.
30 кастрычыніка 1988 г. А. Рамашэўскі ўдзельнічаў у Мітынгу-рэквіеме «Дзяды», які быў жорстка разагнаны супрацоўнікамі міліцыі з прымяненнем спецродкаў.
А. Рамашэўскі быў сябрам Дэмакратычнага саюзу В. Навадворскай — партыі ліберальных антыкамуністаў.
24-25 чэрвеня 1989 г. прымаў удзел у якасці госця ва ўстаноўчым з’ездзе БНФ у Вільнюсе.
На пачатку 90-х ўдзельнічаў у антымілітарысцкіх акцыях пратэсту на Плошчы Незалежнасці (тады пл. Леніна) ў Мінску.
Быў сябрам міжнароднай міжпартыйнай Транснацыянальнай радыкальнай партыі Partito radicale.
Каардынаваў рух антыпрагібіцыянізму ў Беларусі. Леварадыкальны рух за адмову мэтазгоднасці забаронаў у заканадаўстве, рэлігіі і грамадскай маралі, у тым ліку і адмову забароны на ўжыванне ўсіх відаў наркотыкаў.
Супрацоўнічаў з першымі беларускімі дэмакратычнымі выданнямі напачатку 90-х, газетай «Беларуская трыбуна», працаваў адказным сакратаром у газеце "Навіны БНФ «Адраджэньне».
у 1990—1991 гг. працаваў у газеце «Свабода». Меў творчую мянушку Борман.
А. Рамашэўскі ўдзельнік пратэстаў каля Парламента Літвы супраць увядзення савецкіх войск у  Вільнюсе у студзені 1991 г. падчас барацьбы літоўскага народа за незалежнасць.
У 1993 г. быў адным з заснавальнікаў «Партыі аматараў піва», партыі альтэрнатыўнага тыпа ліберальна-дэмакратычнага накірунку. Члены партыі былі ў  асноўным з мінскага творчага асяродку. У партыю ўваходзілі рок-музыкант Лявон Вольскі, мастак і паэт Міхал Анемпадыстаў, рок-музыкант і дызайнер Сяргей Скрыпнічэнка, пісьменнік і журналіст Севярын Квяткоўскі, дэпутат Вярхоўнага Савету РБ Лявон Тарасенка і іншыя. Партыя была створана прыкладна ў адзін час з падобнымі партыямі ў суседніх з Беларуссю краінах. Польская партыя аматараў піва (Польшча), створана ў 1991 г., удзельнічала ў выбарах 1991 г. у Польшчы, мела 16 месцаў у парламенце. Украінская партыя аматараў піва (Україна), зарэгістравана ў 1992 г. Партыя аматараў піва (Расія), зарэгістравана ў 1994 г. Партыя прызнавала «прыярытэт праў чалавека над правамі дзяржавы і агульначалавечых каштоўнасцяў над ідэалагічнымі ўстаноўкамі».
Дзейнасць партыі была часова прыпыненая рашэннем Цэнтральнага Каардынацыйнага Камітэта ПАП ў 1996 г. У 1997 г. была зачынена рашэннем Міністэрства Юстыцыі РБ.
А. Рамашэўскі быў кандыдатам у дэпутаты ў Парламенцкіх выбарах у Беларусі ў 1995 г.
Храналогія пераследу
14 траўня 1995 г. адбыўся Рэферэндум ў Беларусі па  зменах Канстытуцыі РБ, статусу рускай мовы, дзяржаўнай сімволікі і эканамічнай інтэграцыі з Расіяй.
24 траўня 1995 г. была праведзеная адна з першых пры прэзідэнцтве А.Лукашэнкі акцый пратэсту супраць змены сімволікі, у якой удзельнічаў і А.Рамашэўскі. У ёй удзельнічалі моладзевыя актывісты, анархісты і студэнты. Яны хадзілі вакол будынку адміністрацыі прэзідэнта з закладзенымі за галаву рукамі, сімвалізуючы паліцэйскую краіну, іранічна спявалі гімн БССР і трымалі нахіленым долу чырвона-зялёны сцяг, які пасля быў вывешаны на грамадскую прыбіральню ў Аляксандраўскім скверы.
Пад канец акцыі сцяг быў падраны на шматкі. Акцыя была разагнана міліцыяй, было арыштавана каля 20 чалавек, у тым ліку і А.Рамашэўскі.
Амаль праз год, 29 красавіка 1996 г., праз тры дні пасля разагнанага ўладамі «Чарнобыльскага Шляху-96». На хвалі рэпрэсій, якія разгарнуліся пасля Чарнобыльскага шляха, А. Рамашэўскі быў арыштаваны за ўдзел у акцыі пратэста 24 мая 1995 г. Ён быў абвінавачаны  ў «здзеку над дзяржаўнай сімволікай», не гледзячы на тое, што падраны  сцяг быў старога ўзору часоў БССР. Тры месяцы А. Рамашэўскі правёў у СІЗА-1 у Мінску. 1 ліпеня 1996 г. абвясціў галадоўку пратэста.
26-27 лістапада 1996 г. браў удзел у Першым з’ездзе беларускіх нацыяналістаў у Віцебску, зініцыяваны беларускім паэтам Славамірам Адамовічам, які праходзіў у мастацкай галерэі, а затым у майстэрні мастака Алеся Пушкіна. З’езд быў разагнаны міліцыяй. Удзельнікі з’езду усклалі вянок да помніка У.Караткевіча. Каля помніка былі арыштаваныя некалькі актывістаў. У выніку А. Рамашэўскі быў асуджаны на 10 сутак, А. Пушкін на 15 сутак, С. Адамовіч на 10 сутак адміністрацыйнага арышту.
У 1997 г. А. Рамашэўскі пакінуў Беларусь і атрымаў палітычны прытулак у Чэхіі. Удзельнічае ў грамадскім жыцці беларусаў Чэхіі. Працуе адміністратарам вэб-сайта інфармацыйнага часопісу Belarusian Review. Сябра Рады суполкі «Скарына».
20-21 кастрычніка 2017 г. удзельнічаў кандыдатам у выбарах у парламент Чэхіі ад Пірацкай партыі Чэхіі. Партыя мае фракцыю ў парламенце Чэхіі, выступае за свабоду інфармацыі ў інтэрнэце, абарону прыватнага жыцця карыстальнікаў інтэрнэту, рэформу патэнтнай сістэмы.
Жанаты. Жонка Люцыя. Трое сыноў: Якуб, Радаван, Рафаэль, Францішак і дачка Тамара.
У мастацтве
Мастак Алесь Пушкін. Партрэт Бормана.
Літаратура
Севярын Квяткоўскі. Фрашкі да пляшкі — Менск. 2007 — С.20. Вячаслаў Ракіцкі. Сто адрасоў свабоды. — Радыё свабода. 2011. — С.196-198, 221—222.
Аляксандр Тарасевіч
Аляксандр Тарасевіч (у чарнецтве — Антоній; аўтогр. Alexander Tarasowicz; укр. Олександр Тарасевич; каля 1650,  — паміж 12.06 і 15.08, ) — беларускі, літоўскі і ўкраінскі графік; працаваў у тэхніцы медзярыту (афорту).
Біяграфія
Мяркуецца, што будучы гравёр нарадзіўся ў Глуску (зараз у Магілёўскай вобл.). Падставай служыць факт, што мастак у ранні перыяд творчасці там працаваў, аб чым сведчаць надпісы на гравюрах. Верагодна, брат Лявонція Тарасевіча.
Месцам атрымання мастацкай адукацыі даследчыкі лічаць нямецкі Аўгсбург, дзе вучыўся ў гравёраў Кіліянаў. Аб гэтым яшчэ ў 1858 выказаў меркаванне нямецкі мастацтвазнаўца Г. Наглер, адзначаючы падабенства графічнай манеры Тарасевіча да школы Кіліянаў, акрамя таго, у асабістай бібліятэцы майстра было шмат аўгсбургскіх выданняў.
Ранні перыяд творчасці гравёра праходзіў у Глуску, што вынікае з подпісу майстра на тытуле кнігі «Rosarium et Officium B. Mariae Virginis…» («Малітвы і службы Маці Боскай Марыі…»): «Alexander Tarasowicz scuipsit anno 1672 w Hlusku» («Аляксандр Тарасовіч гравіраваў года 1672 у Глуску»). У 1680-я гады мастак пераехаў з Глуска ў Вільню, дзе супрацоўнічаў у друкарні Віленскай езуіцкай акадэміі.
Каля 1688 г. Тарасевіч пакідае Беларусь і Літву і пераезджае ў Кіеў, які толькі што адышоў да Маскоўскай дзяржавы. У Кіева-Пячэрскай лаўры ён прыняў чарнецтва і ўзяў новае імя Антоній. На Украіне ён стаў пачынальнікам школы медзярыту, але ўласных гравюр стварыў усяго некалькі: партрэты палітычнага дзеяча Васілія Галіцына (1690), Мялеція Анціахійскага (1693), чарнігаўскага архіепіскапа Лазара Барановіча (1693). З 1705 года Антоній вядомы як намеснік Свенскага манастыра (каля Бранска).
Закончыў А.Тарасевіч свой жыццевы шлях ігуменам Кіева-Пячэрскай лаўры. Пасля яго смерці ва ўласнасць Кіева-Пячэрскай лаўры перайшла бібліятэка, якую, відавочна, мастак прывёз з сабою ў Кіеў з Беларусі (рэестр бібліятэкі быў апублікаваны ў 1901).
Творчасць
Найбольш раннімі з вядомых твораў А. Тарасевіча з'яўляюцца 40 медзярытаў да кнігі «Rosarium…», якія былі створаны, відаць, у Глуску. Над гэтым цыклам мастак працаваў, верагодна з 1672 да 1677. Кніга выдавалася двойчы — у Аўгсбургу і Вільні. 40 ілюстрацый дзеляцца на дзве групы: каляндарны цыкл (12 медзярытаў, 6,3 х 9,7 см) і гравюры на евангельскія сюжэты (27 медзярытаў, памеры ў большасці — 16 х 13 см), якія па зместу, стылю і манеры выканання між сабой адрозніваюцца. Калі каляндарны цыкл блізкі да прац П. Брэйгеля і выўначаецца асабістымі назіраннямі народнага жыцця, то ў ілюстрацыях на евангельскі сюжэт адчуваецца веданне рэнесанснага і сучаснага мастаку заходнееўрапейскага жывапісу і графікі.
Кампазіцыя тытульнага ліста заснавана на матыве брамы. Але тут дамінуюць не архітэктурныя формы, а выяўленыя фігуры Маці Боскай, апосталаў, святых, асобных біблейскіх персанажаў і істот. Нягледзячы на даволі значную іх колькасць, аркуш не выглядае перагружаным. Мастак дасягнуў гарманічнага суаднясення планаў і прапорцый форм. Па краях брамы паказаны апосталы: злева (зверху ўніз) — Матвей, Пётр, Лука, справа — Марк, Павел, Іаан Евангеліст. У іх руках ці побач выяўлены кананічныя для гэтых асоб прадметы і істоты — анёл, леў, цялец, ключы, меч. У самым версе тытульнага ліста ў авальным картушы прадстае Святы Казімір. Цэнтральную частку аркуша займае фігура Маці Боскай, паказаная ў промнях ззяння мандорлы, ля яе ног — укленчаныя святыя Францыск і Дамінік.
Біблейскія сюжэты трактуюцца ў адпаведнасці з ужо прынятымі кананічнымі схемамі. Разам з тым мастак імкнецца да ўласнай трактоўкі сюжэтаў, вобразаў, бачання падзей, напаўняе іх каларытнымі дэталямі. Выразныя ракурсы, дынамічнасць, багатыя і разнастайныя пластычныя рашэнні ў ласцівы гэтым кампазіцыям.
Другую частку складаюць каляндарныя выявы: 12 невялікіх па памеры кампазіцый, у кожнай з якіх паказаны месяцы года ў адпаведнасці з традыцыйнымі сялянскімі работамі. Практычна ўсе гравюры заснаваны на выкарыстанні ілюстрацый заходнееўрапейскіх выданняў. Гэта пацвярджаюць, напрыклад, характэрныя паўднёванямецкія пейзажы, выгляд тутэйшых утульных гарадкоў, адметнасць некаторых сезонных работ. Нягледзячы на гэта, у многіх выяўленых сцэнах, у абліччы іх удзельнікаў заўважаюцца трапныя мясцовыя назіранні, блізкія да беларускага быту: напрыклад, у кампазіцыях «Чэрвень», дзе сяляне стрыгуць авечак і мыюць воўну, «Кастрычнік», дзе паказаны земляробчыя работы, «Лістапад» са сцэнай нарыхтоўкі дроў. У кожную сцэну мастак уключае сімвалічныя выявы сузор'яў, адпаведныя месяцам, суправаджае іх подпісамі.
Верагодна, ілюстрацыі да «Rosarium…» прынеслі мастаку шырокую вядомасць, паколькі кнігі з яго малюнкамі неўзабаве выходзяць у Вільні, Кракаве, Слуцку, Замосці. Акрамя кніжнай ілюстрацыі А. Тарасевіч шмат працаваў у партрэтным жанры. Вядома, што мецэнатам мастака выступаў маршалак Аляксандр-Гілярый Палубінскі, для якога А. Тарасевіч у 1675 у Глуску выканаў медзярыт «Радаслоўнае дрэва…».
У друкарні Віленскай акадэміі зафіксавана пяць выданняў з яго гравюрамі. Вылучаюцца тытульныя лісты да выданняў «Тры філасофіі…» (1675), «Рацыянальная філасофія…» (1683) і інш. Кніга «Скарбніца святога жыцця…» (1682) утрымлівая 42 медзярыты з адлюстраваннем касцёльнай службы — другі па колькасці цыкл медзярытаў Тарасевіча пасля кнігі «Rosarium…».