cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гаэтана Д’Агасціна
Клубная
Д’Агасціна пачаў займацца футболам у школе «Палерма» з яго роднага горада. Пасля таго, як у адным з сезонаў Гаэтана забіў больш за 100 мячоў, на яго звярнулі ўвагу скаўты сталічнай «Ромы», і ў 16 гадоў ён апынуўся ў яе школе. І пры Здэнеку Земане, і пры Фабіа Капэла ён нярэдка прыцягваўся да трэніровак з асноўным складам. Дэбютаваў у Серыі А Гаэтана ў 2000 годзе ў матчы з «Брэшыяй». У тым сезоне «Рома» стала чэмпіёнам Італіі і Д’Агасціна, які акрамя матчу з «Брэшыя» больш не гуляў, таксама стаў часткай чэмпіёнскага складу. Аднак замацавацца ў клубе ён усё ж не здолеў, і 50% правоў на гульца былі перададзеныя клубу «Бары», стаўшы часткай пераходу Антоніа Касана.
У 2003 у вярнуўся ў «Рому», нярэдка з’яўляўся на поле ў канцы сезону 2003/04. Аднак замацавацца ў аснове рымлян ў Гаэтана зноў не атрымалася, і ён быў прададзены ў «Месіну», якая вярнулася ў Серыю A. «Шчыра кажучы, думаў, мне ўдасца рэалізаваць сябе ў "Роме", аднак нешта не склалася» — заявіў ён пасля гэтага пераходу. Д’Агасціна добра праявіў сябе ў складзе сіцылійцаў, згуляўшы 42 матча і забіўшы 5 галоў.
Улетку 2006 года правы на гульца выкупіў «Удзінезэ». Гаэтана адразу замацаваўся ў аснове клуба, а пасля прыходу Гёкхана Інлера здолеў стварыць з ім моцную звязку ў паўабароне. Канчаткова талент Д’Агасціна раскрыўся ў сезоне 2008/09, у якім згуляў 36 матчаў і паказаў незвычайна высокую для сябе выніковасць, забіўшы 11 мячоў. Ва «Удзінезэ» выконваў ролю плэймейкера і з’яўляўся штатным выканаўцам штрафных удараў. У сезоне 2007/08 стаў лідарам Серыі A па колькасці галявых перадач.
У снежні 2008 года Д’Агасціна мог апынуцца ў казанскім «Рубіне», а ўлетку 2009 быў блізкі да пераходу ў «Ювентус» або «Рэал» , але абодва клуба палічылі суму, запрошаную «Удзінезэ» за гульца занадта вялікай і набылі іншых футбалістаў, «Ювентус» падпісаў бразільца Феліпі Мелу, а «Рэал» — Хабі Алонса. Пазней Д'Агасціна заявіў, што не шкадуе аб неадбыўшыхся пераходах: «Я ніколькі не шкадую, што застаўся ва "Удзінезэ". Тут мой дом, дзе я адчуваю сябе добра, я чысты перад сваім сумленнем».
7 чэрвеня 2010 года Д’Агасціна ўсё ж пакінуў «Удзінезэ», перайшоўшы ў «Фіярэнціну», якая выкупіла палову правоў на футбаліста. У сваім апошнім сезоне у складзе клуба з Удзінэ ён правёў 20 матчаў і забіў адзін гол.
З 2011 года выступаў за «Сіену», пакуль тая не збанкрутавалася і спыніла існаванне ўлетку 2014 года. Пасля стаў гуляць ў клубах ніжэйшых дывізіёнаў Італіі. У 2016 годзе завяршыў кар’еру футбаліста і перайшоў на трэнерскую працу.
Міжнародная
У 2004 годзе Д'Агасціна стаў чэмпіёнам Еўропы у складзе моладзевай зборнай Італіі.
18 лістапада 2008 года Марчэла Ліпі выклікаў Д’Агасціна ў першую зборную на матч з камандай Грэцыі, аднак гулец на полі не з’явіўся. Дэбютаваў у складзе «скуадры адзуры» 6 чэрвеня 2009 года ў таварыскім матчы са зборнай Паўночнай Ірландыі.
Дасягненні
«Рома»
Моладзевая зборная Італіі
Юліян Талька-Грынцэвіч
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт (1876). У 1878—1891 гадах працаваў урачом на Украіне. У 1894—1908 гадах узначальваў музей Троіцка-Кяхцінскага аддзела Рускага геаграфічнага таварыства. З 1908 года — прафесар антрапалогіі Ягелонскага ўніверсітэта ў Кракаве. У 1911 годзе арганізаваў кафедру антрапалогіі ў Віленскім універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Аўтар прац па гігіене, антрапалогіі, этнаграфіі і археалогіі. Вывучаў фізічны тып старажытных усходніх славян, у тым ліку беларусаў.
Іна Валер’еўна Соркіна
Іна Валер’еўна Соркіна (нар., ) — беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук (1998), дацэнт (2003).
Біяграфічныя звесткі
Вучылася ў СШ № 2 г. Капыля. Скончыла гістарычны факультэт (1993), аспірантуру (1996) Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы. З 1996 па студзень 2014 працавала на кафедры гісторыі Беларусі гэтага ўніверсітэта.
У 2014 годзе Іна Соркіна стала лаўрэаткай Узнагароды імя Льва Сапегі, якую падтрымлівае шэраг польскіх універсітэтаў. Узнагарода ўяўляе сабой магчымасць цягам акадэмічнага году наведаць па чарзе універсітэты з лекцыямі для польскіх студэнтаў на тэму гісторыі або сучаснасці Беларусі. Акрамя таго, лаўрэат мае магчымасць праводзіць уласныя даследаванні.
13 студзеня 2014 года Іна Валер’еўна была звольнена з ГрДУ імя Янкі Купалы. Станам на 2022 год яна працуе ў Гімназіі № 6 імя Ф. Э. Дзяржынскага г. Гродна.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Даследуе гісторыю мястэчак Беларусі, гістарычную ўрбаністыку, гісторыю беларускіх яўрэяў. Аўтар некалькіх дзясяткаў артыкулаў, апублікаваных у розных айчынных і замежных навуковых зборніках і часопісах, манаграфіі «Мястэчкі Беларусі ў канцы XVIII — першай палове ХІХ ст.» (Вільня: ЕГУ, 2010). Выкладае спецкурсы па гісторыі беларускага нацыянальнага руху, гістарычнай урбаністыкі на Беларусі.
Гусіна (вёска, Краснінскі раён)
Гусіна (Гу́сино) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Гусінскага сельскага паселішча.
У вёсцы размешчана чыгуначная станцыя Гусіна на лініі Смаленск — Орша.
Гісторыя
Вядома з часоў Рэчы Паспалітай пад назвай Гусценіа. У 1905 г. аб чыгуначнай станцыі Гусіна гаворыцца як аб вялікім перавалачным пункце дроў і лясных матэрыялаў (700 тыс. пудоў). Да 1917 г. належала да Аршанскага павета Магілёўскай губерні Расійскай імперыі, развівалася як паселішча гандляроў і рамеснікаў пры чыгуначнай станцыі.
З 1919 года тэрыторыя ў складзе РСФСР. Паводле перапісу 1923 г. Гусіна — пасёлак гарадскога тыпу Смаленскага павета з насельніцтвам 546 чал., з іх 70% насельніцтва яўрэйскай нацыянальнасці; рускай — 22%, беларускай — 6% і іншых — 2%. З 1929 г. паселішча ў складзе Краснінскага раёна.
У гады Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года. У ліпені 1941 г. на поўдзень ад пасёлка савецкая 57-ая танкавая дывізія вяла абарончыя баі ля пераправы цераз Дняпро. У перыяд акупацыі дзейнічала падпольная група.
Майсей Калінікавіч Юскавец
Майсей Калінікавіч Юскавец (, вёска Заверша, Драгічынскі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне ветэрынарыі. Акадэмік АН БССР (1950), акадэмік Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР (1957—1961), доктар ветэрынарных навук (1941), прафесар (1943). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1958). Удзельнік Грамадзянскай вайны і Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі ветэрынарны інстытут (1925). У 1928—1935 гадах — асістэнт, дацэнт, намеснік дырэктара Маскоўскага зоаветэрынарнага інстытута. У 1936-39 гг. — член ветэрынарнай секцыі УАСГНІЛ. З 1941 па 1943 год — на фронце, ваентветурач 2-га рангу, эпізаатолаг. У 1943—1949 гадах — кіраўнік эпізааталагічнай службы Галоўнага ветэрынарнага ўпраўлення Міністэрства сельскай гаспадаркі СССР. З 1950 года — поўнасцю на рабоце ў БССР: у 1950—1956 гадах — у Інстытуце жывёлагадоўлі, у 1957—1959 — дырэктар Беларускага навукова-даследчага ветэрынарнага інстытута. У 1957—1961 гадах акадэмік-сакратар Аддзялення жывёлагадоўлі і ветэрынарыі Акадэміі сельскагаспадарчых навук БССР, у 1961—1969 — загадчык аддзела мікрабіялогіі і імуналогіі Беларускага навукова-даследчага ветэрынарнага інстытута.
Навуковы і практычны ўклад
Працы па эпізааталогіі, мікрабіялогіі, імуналогіі, пытаннях барацьбы з хваробамі сельскагаспадарчых жывёл. Распрацаваў і ўвёў у практычны ўжытак сістэму паскоранага аздараўлення гаспадарак пры сухотах буйной рагатай жывёлы, распрацаваў і ўвёў ва ўжытак прыгатаванне вакцыны са штаму бруцэл, вывучыў імунагенез пры прышчэпках названай вакцыны, сістэму мерапрыемстваў па ліквідацыі бруцэлёзу сельскагаспадарчых жывёл. Распрацаваная ім вакцына дазволіла поўнасцю ліквідаваць бруцэлёз у рэспубліцы.
Аўтар больш за 150 навуковых і навукова-папулярных прац, у тым ліку 5 манаграфій. Распрацаваў напрамкі дзейнасці наноў створанага пасля вайны Беларускага навукова-даследчага ветэрынарнага інстытута, укамплектаваў інстытут навуковымі кадрамі, стварыў беларускую школу ветэрынарыі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна (1954), «Знак Пашаны» (1958, 1968). Яго імем названая сярэдняя школа ў вёсцы Заверша Драгічынскага раёна, дзе ён вучыўся.
Вуліца Луначарскага (Светлагорск)
Вуліца Луначарскага (улица Луначарского) — вуліца ў Светлагорску, размешчана на поўдні горада. Названа ў гонар савецкага палітычнага дзеяча, мастацтвазнаўцы А. В. Луначарскага.
Жыдкае (Смаленская вобласць)
Жыдкае (Жи́дкое) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Свята-Васкрасенская царква (Ашмяны)
Гісторыя
Царква пабудавана на месцы ліквідаванага дамініканскага касцёла і кляштара. Дазвол на пабудову царквы атрыманы 7 сакавіка 1873 года. Каштарыс і праект аўтарства Мікалая Чагіна былі зацверджаны ў 1875 годзе. Будаўніцтва пачалося ў верасні 1873 года, скончана ў жніўні 1883 года. Асвячона 4 верасня 1883 года архіепіскапам літоўскім і віленскім Аляксандрам.
У 1894 годзе на храм была выдзелена сума ў 600 рублёў паводле духоўнага завяшчання П. І. Медынцавай. У 1934 годзе святаром быў рэлігійна-грамадскі дзеяч беларускага замежжа Мікалай Лапіцкі.
Закрыта ў 1964 годзе, у 1990 годзе перададзена вернікам, адкрыта ў лютым 1992 года. Прастольнае свята — Дзень Святой Пасхі. Улетку 2001 года пры царкве ўрачыста адкрыта капліца, прысвечаная 2000-годдзю хрысціянства. Прысутнічаў епіскап Навагрудскі і Лідскі Гурый.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Крыжова-купальны храм з нізкімі прамавугольнымі бакавымі прыдзеламі і апсідай. Над сяродкрыжжам — 8-гранны светлавы барабан пад пакатым шатровым дахам, завершаным цыбулепадобным купалам на глухім 8-гранным барабане. Над прытворам узведзены 8-гранны ярус шатровай званіцы з макаўкай. Крылы прытвораў накрыты 2-схільнымі дахамі. Тры ўваходы (галоўны і 2 бакавыя) вырашаны манументальнымі парталамі з кілепадобнымі аркамі. Сцены крапаваны лапаткамі, апяразаны буйнымі аркатурнымі фрызамі. Сіметрыя архітэктурных плоскасцей падкрэслены лучковымі аконнымі праёмамі і плоскімі ліштвамі. У інтэр’еры пануе 2-светлавая прастора сяродкрыжжа, у якое пры дапамозе ветразевай канструкцыі адкываецца 8-гранны барабан.
Кін-дза-дза!
«Кін-дза-дза!» — двухсерыйны камедыйны мастацкі фільм у жанры антыўтопіі, зняты на кінастудыі «Масфільм» рэжысёрам Г. М. Данелія. Фільм выйшаў на экран 1 снежня 1986 года. Пракат (1987, 14-е месца) — 15,7 мільёнаў гледачоў.
Чатлана-пацакскі слоўнік
На пачатку другой серыі фільму паказаны кароткі Чатлана-Пацакскі слоўнік.
Чатлана-пацакская — родная мова карэнных жыхароў планет Плюк і Хануд, якія завуць сябу чатланамі і пацакамі. Асаблівасць мовы палягае ў тым, што практычна ўсе паняцці (за рэдкім выключэннем) выказваюцца адным словам — «ку». Такі маленькі слоўнік мовы абумоўлены тым, што жыхары Плюка і Хануда валодаюць тэлепатыяй.
Даволі часта ўжываецца слова «кю», якое з’яўляецца дапушчальнай у грамадстве Плюка лаянкай, і выклічнік «ы», ужывальнае ў якасці эмацыйнага выказвання.
Этымалогія слоў
Аўтарамі мовы з’яўляюцца Георгій Данелія і Рэзо Габрыядзэ, якія напісалі сцэнарый да фільма «Кін-дза-дза!». Аб паходжанні некаторых слоў гэтай выдуманай мовы распаведана Георгіям Данелія ў разнастайных інтэрв’ю, а таксама ў аўтабіяграфічных кнігах. Аб паходжанні астатніх слоў маюцца толькі здагадкі.
У сувязі з тым, што шматлікія словы чатланскай мовы нясуць у сабе схаваны сэнс, фільм «Кін-дза-дза!» амаль не быў забаронены, бо цэнзары ўгледзілі ў слове «ку» ініцыялы генеральнага секрэтара ЦК КПСС К. У. Чарненка. Аднак, згодна з Данэлія, такога сэнсу слова «ку» не несла, бо сцэнарый пісаўся за шмат лет да таго, як Чарненка прыйшоў да ўлады.
Колерная дыферэнцыяцыя штаноў
Колерная дыферэнцыяцыя штаноў — сістэма, дазваляючая жыхарам планеты Плюк дэманстраваць іх сацыяльны статус. Палягае ў нашэнні штаноў рознага колеру.
Эцых
Эцых (ад груз. ціхэ (ციხე) — турма, крэпасць) — выдуманая выпраўленчая ўстанова і від пакарання на Плюку.
Як від пакарання эцых уяўляе сабой металічную скрыню на колах з вечкай. Арыштант змяшчаецца ўнутр эцыха, часам на працяглы тэрмін (да пажыццёвага).
Эцыхам таксама завуць турму-склад, дзе захоўваецца шмат скрыняў-эцыхаў з вязнямі ўнутры.
Ёсць две разнастацнасці эцыха як меры пакарання: «эцых з цвікамі» і «эцых без цвікоў».
У некаторых выпадках магчыма замена эцыха на грашовы штраф. Іншай альтэрнатывай эцыху з’яўляецца транклюкацыя (смяротнае пакаранне).
Пажыццёвы эцых з цвікамі належыць за кантрабандны КЦ, а таксама тым, хто не прысеў перад спадаром ПЖ.
У сцэне вызвалення плюкан з Эцыха Гедэван жадаў прыхапіць з сабой адзін з скрыняў, у якім у той момант знаходзіўся чатланін Кыр.
У некалькіх эпізодах Бі і Уэф адмовіліся ўцякаць з Эцыха з зямлянамі, якія іх вызвалілі, бо іх непазбежна спаймалі б і вярнулі на месца. На ўцёкі іх натхніла ў першым выпадку навіна аб наяўнай гравіцапе, у другім — хуткае з’яўленне машынкі перасоўвання.
Евангелле з Ліндзісфарна
Евангелле з Ліндзісфарна — ілюстраваная рукапісная кніга (Ілюмінаванае евангелле), якая змяшчае тэксты евангелляў ад Матфея, Марка, Лукі і Іаана на лацінскай мове. Кніга створана ў Ліндзісфарне ў Нартумбрыі ў канцы VII — пачатку VIII стагоддзя. Гэты манускрыпт з'яўляецца вельмі яркім прадстаўніком групы так званых «астраўных Евангелляў» — рукапісных кніг, створаных ірландскімі (кельцкімі) манахамі ў VII—IX стагоддзях і змяшчае мноства мініяцюр, выкананых у кельцка-англасаксонскім стылі.
Мяркуецца, што Евангелле з Ліндзісфарна — праца манаха па імені, які стаў епіскапам Ліндзісфарна ў 698 годзе, а памер у 721 годзе. Бягучыя даследаванні паказваюць на дату стварэння каля 715 года. Мяркуецца, што кніга была створана ў гонар святога Кутберта. Евангелле багата ілюстравана ў астраўным стылі і, першапачаткова, валодала ўпрыгожаным каштоўнасцямі акладам, створаным у VIII стагоддзі. Падчас рэйдаў вікінгаў на Ліндзісфарн абклад, аднак, быў згублены, а замену яму зрабілі толькі ў 1852 годзе. Тэкст напісаны астраўным шрыфтам.
У X стагоддзі епіскапам Ліндзісфарнскім быў выкананы пераклад Евангелляў на стараанглійскую мову. Пераклад быў запісаны паміж радкоў лацінскага тэксту. Гэта Евангелляў на англійскую мову.
Кніга была набыта сэрам Робертам Котанам у  ў пачатку XVII стагоддзя. У XVIII стагоддзі бібліятэка Котана была набыта Брытанскім музеем. Адтуль кніга трапіла ў Брытанскую Бібліятэку ў Лондане.
Кукурузны сіроп
Кукурузны сіроп — сіроп, які вырабляецца з кукурузнага крухмалу.
Кукурузны сіроп бывае светлым і цёмным. Часцей выкарыстоўваецца светлы, паколькі цёмны менш рафінаваны, змяшчае спецыфічныя дабаўкі і бліжэй да патакі.
У мінулым, пры прамысловым вырабе кукурузнага сіропу выкарыстоўваўся гідроліз (ацукрыванне) кіпячэннем раствора крухмалу ў прысутнасці хлорнай альбо сернай кіслот з наступным выдаленнем кіслаты і нерастваральных рэшткаў. У цяперашні час асноўны метад прамысловага вырабу — двухэтапны ферментатыўны гідроліз. Фермент альфа-амілаза (прадукт бактэрыі Сенная палачка) выкарыстоўваюць для гідролізу крухмалу ў складаныя вугляводы рознай даўжыні, а фермент глюкаамілаза − для далейшага расшчаплення да глюкозы. На вытворчасць адной тоны сіропу сыходзіць прыкладна 2300 літраў кукурузных зерняў.
Склад кукурузнага сіропу можа мяняцца ў даволі шырокіх межах. Як і для іншых сіропаў з утрыманнем цукроў, агульная колькасць цукроў вызначаецца па дэкстрознаму эквіваленту — зместу рэдуцыруючых цукроў, выяўленых праз дэкстрозу. Так, ацукараны сіроп з 95 ДЭ змяшчае практычна толькі глюкозу.
У ЗША кукурузны сіроп з мясцовай кукурузы з'яўляецца больш таннай альтэрнатывай трасніковаму цукру пры вытворчасці цукерак, ахаладжальных напояў, жуйкі, цыгарэт і іншых прадуктаў.
Косць Паўляк
Косць (Кастусь) Паўляк (нар. г. ў г. Барыславе Львоўскай вобласці) — украінскі паэт, кампазітар, бард. Працуе таксама пад псеўданімамі, самы вядомы з якіх Кока Чаркаскі. Даводзіцца ўнукам па матчынай лініі народнай лемкаўскай спявачцы Ганне Драган.
Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт імя Тараса Шаўчэнкі, фізічны факультэт (1981—1987).
Творчасць
Дыпламант фестываляў «Червона рута» (Чарнаўцы, 1989 г.), фестывалю «Дзвин (Звон)» (Канеў, стадыён «Магніт», 1990 г.), «Скрозь цёрне да зорак» (Чаркасы, 1996 г.), «Срэбныя струны» (Чаркасы, 1997 г.), лаўрэат (I месца) фестывалю «Ля Каменнай Магілы» (Мелітопаль, 1997 г.).
Аўтар песні «Там, на Лемкаўшчыне», якая пасля выканання яе аўтарам на Першым фестывалі «Червона рута» у 1989 г. атрымала шырокую вядомасць у асяроддзі патрыятычнай украінскай моладзі, увайшла ў шматлікія песенныя зборнікі (напрыклад, «Спеўнік Украінскага Рыцара»).
Буркуты (Карагандзінская вобласць)
Буркуты — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Кіргізскай сельскай акругі. Код КАТА — 354869100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1461 чалавек (759 мужчын і 702 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1311 чалавек (637 мужчын і 674 жанчыны).
Косць Паўляк
Творчасць
Аўтар паліндомаў — вершаў, якія чытаюцца аднолькава ў прамым і зваротным кірунках.
Кнігі: «ТРАНС. Кока Чаркаскі», «Чытаць Канфуцыя. Кока Чаркаскі».
Лаўрэат прэміі «Мастацкі Алімп» 2006 г.
Канстанцін Аляксандравіч Шуін
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Барысаўскае (Растоўскі раён Растоўскай вобласці Расіі). У 1940 годзе скончыў Маскоўскую сельскагаспадарчую акадэмію імя К. А. Ціміразева. Член КПСС з 1940 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1954 года загадчык кафедры плодаагародніцтва Бурацкага сельскагаспадарчага інстытута. З 1961 года загадчык кафедры плодаагародніцтва ў Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі.
Навуковая дзейнасць
К. А. Шуіну належаць працы па аграбатаніцы і арашэнню агароднінных культур, вырошчванню агародніны ў ахоўным грунце.
Сімонэ Пепэ
Сімонэ Пепэ (Simone Pepe; нар., , Лацыа, Італія) — былы італьянскі футбаліст, правы крайні паўабаронца. Выступаў за нацыянальную зборную Італіі (2008—2011).
Батхай (Асінскі раён)
Батхай (Батхай) — вёска ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Сімонэ Пепэ
Клубная
Пепэ — выхаванец сталічнай «Ромы», але за рымскі клуб ён не згуляў ні разу. Двойчы «Рома» аддавала Пепэ ў арэнду. У «Лека» ён правёў 5 матчаў, не забіўшы ніводнага мяча. Куды ўдалей Пепэ правёў сезон 2002/03, калі ён здолеў замацавацца ў аснове «Тэрама», правёўшы за клуб 31 матч і забіўшы 11 галоў.
У 2003 годзе Пепэ быў набыты «Палерма». Перш чым дэбютаваць у Серыі A, Пепэ адправіўся ў арэнду ў «П'ячэнцу». У 2005 годзе «Палерма» вярнуў яго з арэнды, спадзяючыся знайсці ў ім замену Луку Тоні, які пайшоў у «Фіярэнціны», але Пепэ не здолеў замацавацца ў камандзе і перайшоў ва «Удзінезэ».
У гульца былі добрыя перспектывы, але ён не змог канкураваць з Асамоа Г'янам, які выдатна паказаў сябе на чэмпіянаце свету 2006, і зноў адправіўся ў арэнду — на гэты раз у «Кальяры». Вярнуўшыся ва «Удзінезэ», Пепэ нарэшце змог асвоіцца ў камандзе.
9 чэрвеня 2010 падпісаў кантракт на тры гады з турынскім «Ювентусам»; заробак склаў 7,5 млн еўра за ўвесь перыяд дагавора. 22 чэрвеня 2011 года «Ювентус» выкупіў ва «Удзінезэ» ўсе правы на футбаліста за 7,5 млн еўра і падпісаў з гульцом кантракт тэрмінам на 4 гады. Улетку 2015 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Ювентус» у якасці свабоднага агента.
11 жніўня 2015 года «К'ева» абвясціла аб падпісанні кантракта з Пепэ. Па заканчэнні сезону 2015/16 пакінуў «К'ева» ў якасці свабоднага агента і ў жніўні 2016 года стаў іграком «Пескары». Па заканчэнні сезону 2016/17 завяршыў прафесійную кар’еру.
Міжнародная
Пепе прайшоў большасць юнацкіх і моладзевых каманд зборнай Італіі, даволі часта забіваючы. У асноўнай зборнай дэбютаваў у 25-гадовым ўзросце 11 кастрычніка 2008 года ў Сафіі у адборачным матчы чэмпіянату свету 2010 супраць зборнай Балгарыі (0:0).
Дасягненні
Ювентус
Барыс Міхайлавіч Ларчанка
Барыс Міхайлавіч Ла́рчанка (нар., г.  — ) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1984).
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1967 года. У 1980—1985 гадах — намеснік старшыні праўлення СА СССР.
Творчасць
Найбольш значныя работы: комплекс будынкаў праектных інстытутаў па вул. Варвашэні («Белдзіправадгас», «Сельгастэхпраект» з вылічальным цэнтрам; 1970—1984)), праекты забудовы мікрараёнаў Харкаўская-5 (1976), Масюкоўшчына (1978), станцыя метрапалітэна «Плошча Перамогі» (1984, прэмія СМ СССР 1987), рэканструкцыя пл. Перамогі і падземны ўзровень (1984), кінатэатр «Аўрора» (1987) у комплексе з гасцініцай (усе ў сааўтарстве) у Мінску, аэравакзальны комплекс аэрапорта «Мінск-2» (у сааўтарстве) каля г. Смалявічы і інш.
Узнагароды
Удзельнік міжнародных, усесаюзных і рэспубліканскіх архітэктурных конкурсаў. Атрымаў 2-ю прэмію на Усесаюзным конкурсе (1968) за будынак жалобных абрадаў, 2-ю прэмію за Палац піянераў у Мінску (1970), 1-ю прэмію за праект Дома архітэктараў у Мінску (1973) на рэспубліканскіх конкурсах.
Антракобія
Антракобія, Лахнея (Anthracobia) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1885 годзе.
Класіфікацыя
Да роду Anthracobia адносяць 18 відаў:
Більчыр (Іркуцкая вобласць)
Більчыр (Бильчи́р) — пасёлак у Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
NGC 4796
NGC 4796 (іншыя абазначэнні — NPM1G +08.0306, PGC 93119) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Івана-Гудзіна
Івана-Гудзіна (Ивано-Гудино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Язмінавая вуліца (Мінск)
Вуліца Язмінавая — вуліца ў Першамайскім раёне Мінска.
Размяшчэнне
Пачынаецца на скрыжаванні з праспектам Незалежнасці каля Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі, перасякае вуліцы Францыска Скарыны, Валенція Ваньковіча, Адама Шэмеша, Браніслава Тарашкевіча і заканчваецца сляпым завулкам. Працягласць — 1,7 км.
Каменка (возера, басейн Друйкі)
Ка́менка (або Кішке́льскае) — возера ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Друйка.
Плошча паверхні 0,18 км². Даўжыня возера 0,58 км, найбольшая шырыня 0,4 км. Даўжыня берагавой лініі 1,73 км.
Катлавіна возера тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй 2—3 м. Берагавая лінія слабазвілістая. Пойма шырынёй да 250 метраў.
Магіла льва (фільм)
«Магіла льва» — мастацкі фільм, гістарычная драма.
Сюжэт
Даўным-даўно закахаўся полацкі князь Усяслаў у прыгажуню Любаву, нявесту каваля Машэкі. Каварствам ды хітрасцю разлучыў ён закаханых. Сабраў тады Машэка народную дружыну і пайшоў помсціць князю за сваё зняважанае каханне і гонар, біцца за народную волю.
Ум эль-Кааб
Ум-эль-Кааб (Umm el-Qa`āb, часам пішуць Umm el Ga’ab; أم القعاب). Найстаражытнейшы ў Егіпце царскі некропаль размешчаны ў 1,5 км да захаду ад Абідаса. У некропалі выяўлены грабніцы дадынастычных кіраўнікоў і кенатафы цароў I—II дынастый. Грабніца збудаваная для цара I дынастыі Джэра, прынамсі, з часу Сярэдняга царства прымалася за грабніцу Асірыса і служыла аб'ектам глыбокай пашаны паломнікаў. Сучасная назва мясцовасці перакладзе з арабскага — «Маці чыгуноў». Назва паходзіць ад велізарнай колькасці асколкаў керамікі, пакінутых ад рэлігійных паломнікаў.
Ізмайлава (Ельнінскі раён)
Ізмайлава (Изма́йлово) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Жыццё на Марсе
Напрацягу стагоддзяў людзі разважалі аб магчымасці жыцця на Марсе з-за блізкай адлегласці да планеты і з-за яе падабенства да Зямлі. Сур'ёзны пошук адзнак жыцця пачаўся ў XIX стагоддзі і працягваецца ў бягучы момант. На змену тэлескапічным назіранням спачатку прыйшла адпраўка аўтаматычных зондаў да паверхні планеты, а потым адпраўка на паверхню Марса кіраваных з Зямлі планетаходаў (марсаходаў). Раннія навуковыя працы, прысвечаныя пошуку жыцця на Марсе, адштурхоўваліся ад фенаменалогіі і былі на мяжы фантастыкі, сучасныя навуковыя даследаванні засяроджаныя на пошуку хімічных слядоў жыцця ў глебе і горных пародах планеты, а таксама пошуку біямаркераў у атмасферы планеты.
XVII-XX стагоддзі
Першыя сцвяржэнні аб магчымасці жыцця на Марсе адносяцца да сярэдзіны XVII стагоддзя, калі ўпершыню былі знойдзены і апазнаны палярныя шапкі Марса; у канцы XVIII стагоддзя Уільямам Гершэлям было даказана сезоннае памяньшэнне, а потым павелічэнне покрыва палярных шапак. Да сярэдзіны XIX стагоддзя астраномамі былі вызначаны асобныя іншыя падабенствы планеты да Зямлі, напрыклад, было вызначана, што працягласць марсіянскіх сутак амаль такая ж як і на Зямлі, нахіл восі планеты падобен да зямнога, што кажа аб тым, што сезоны на Марсе падобны да зямных, толькі працягваюцца ў два разы больш з-за большай працягласці марсіянскага году. У сукупнасці гэтыя назіранні падштурхнулі навкуоўцаў да думкі, што светлыя плямы на Марсе з'яўляюцца сушай, а цёмныя, адпаведна - вадой, далей быў зроблены вывад аб гіпатэтычнай наяўнасці той ці іншай формы жыцця на планеце. Адным з першых спрабаваў навукова абгрунтаваць існаванне жыцця на Марсе астраном Эцьен Леапольд Трувелот у 1844 годзе, сцвярджаючы, што назіраныя ім змены плям на Марсе могуць сведчыць аб сезонных зменах марсіянскай расліннасці. Рускі і савецкі астраном Гаўрыіл Ціхаў быў упэўнены ў існаванні расліннасці сіняга колеру на Марсе. Наяўнасць жыцця, ў тым ліку і разумнай, на Марсе стала ходкай тэмай у шматлікіх літаратурных і кінематаграфічных твораў науковай фантастыкі.
Праграма Марс
Марс-1 — першы касмічны апарат, запушчаны да Марса ў 1962 годзе. Сувязь была згублена да падлёту АМС да Марса. Пры дапамозе Марс-2 і Марс-3 у 1971-1972 гадах былі атрыманы звесткі аб характары паверхневых парод і высотных профіляў паверхні, аб шчыльнасці глебы, яе цеплаправоднасці, выяўленыя цяплавыя анамаліі на паверхні Марса. Выяўлена, што яго паўночная палярная шапка мае тэмператуту ніжэй за -110 °С і што ўтрыманне вядзяной пары ў атмасферы Марса ў пяць тысяч разоў меней, чым на Зямлі. Аднак жыцця АМС касмічнай праграмы Марс не знайшлі.
Марынер-4
Да палёта Марынера-4, астраномы меркавалі, што атмасферны ціск на Марсе складае каля 85 мілібар і марсіянская атмасфера складаецца ў асноўным с азоту.
Першыя здымкі паверхні Марса былі зроблены ў 1965 годзе Марынерам-4 падчас непасрэднага аблёту планеты. На здымках Марс выглядаў засушлівай планетай без рэк і акіянаў, якія-небудзь намёкі ны жыццё падчас здымкі знойдзены не былі. Акрамя таго, здымі паказалі, што заснятая паверхня пакрытая мноствам кратараў, што казала аб адсутнасці тэктонікі пліт у апошнія 4 міліярды гадоў. Міжпланетная станцыя таксама выявіла адсутнасць на Марсе глабальнага магнітнага поля, якое б абараняла планету ад патэнцыйна небяспечных для жыцця касмічных прамянеў. На падставе звестак эксперымента па радыёзацямненні быў вылічаны атмасферны ціск на паверхні планеты, які складае каля 6,0 мілібар (0,6 кПА, атмасферны ціск на Зямлі - 101,3 кПа), што, ў сваю чаргу значыла, што вадкая вада на паверхні планеты існаваць не можа. (Спецыялісты НАСА ў 2000 годзе паведамілі, што ў пяці раёнах Марса можа існаваць вадкая вада ). Марынер-4 таксама вызначыў, што атмасфера Марса скаладаеццаў асноўным з вуглякіслага газу (на падставе эксперымента па радыёзацямненні з улікам спектраскапічных назіранняў с Зямлі было вызначана, што вуглякіслага газа не менш за 80 %). Пасля палёту Марынера-4 стала зразумелым, што жыццё ў той разнастайнасці форм, якая ёсць на Зямлі, на Марсе існаваць не можа. Абвяргалася магчымасць існавання шматклетачных арганізмаў з нагоды жорсткасці асяроддзя пражывання. З улікам атрыманых звестак пошук жыцця на Марсе быў засяроджаны пераважна на пошуку бактэрый.
Сале-дэле-Лангэ
Сале-дэле-Лангэ (Sale delle Langhe) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Жыццё на Марсе
Праграма Вікінг
У 1976 годзе касмічным апаратам Вікінг-1 былі ўпершыню зроблены фотаздымкі высокай якасці месца пасадкі на паверхні Марса. На іх бачна пустынная мясцовасць з чыравнаватым грунтам, пакрытая камянямі. Неба было ружовым з-за святла, рассеянага чырвонымі часціцамі пылу ў атмасферы. Аўтаматычныя марсіянскія станцыі Вікінг-1 і Вікінг-2 ўзялі пробы грунту для аналіза на наяўнасць жыцця. У грунце была выяўлена адносна высокая хімічная актыўнасць, але адназначных слядоў жызнядзейнасці мікраарганізмаў выяўлена не было. Эксперымент па выяўленю арганічных рэчываў (не абавязкова ў жывой форме) даў адмоўны вынік. Акрамя таго, арбітальныя модулі выявілі геалагічныя ўтварэнні, якія вельмі нагадваюць сляды эрозіі, у прыватнасці, руслы ссохлых рэк.
Сале-дэле-Лангэ
Насельніцтва складае 515 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 47 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 12070. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Дзева Марыя.
Жыццё на Марсе
Фенікс
Перад Феніксам была пастаўлена задача пошуку заселеных зон у марсіянскім грунце, дзе тэарэтычна магло існаваць мікробнае жыццё; другой задачай было вывучэнне геалагічнай гісторыі вады на Марсе. Вывучэнне грунту на месцы пасадкі апарата (раён палярнай шапкі Марса) выявіла наяўнасць перхларату, што супярэчыць існаванню жыцця, але выяўлены ўзровень салёнасці грунту з пункту гледжання біялогіі разглядаецца як дапушчальны для жыцця. Аналізатары таксама паказалі наяўнасць звязанай вады і вуглякіслага газа.
Метэарыты з Марса
На бягучы момант з больш чым 24000 метэарытаў, знойдзеных на Зямлі, марсіянскімі (гэта значыць прыляцеўшымі з Марса) лічацца 34. Даследаванні, праведзеныя Касмічным цэнтрам імя Ліндана Джонсана, паказваюць, што прынамсі тры са знойдзеных метэарытаў утрымліваюць патэнцыйныя доказы мінулага жыцця на Марсе ў выглядзе мікраскапічных структур, якія нагадваюць скамянелыя бактэрыі (так званыя біяморфы). На бягучы момант ніводная тэорыя касмічнай біялогіі не абвяргае высокую верагоднасць так званай біягеннай гіпотэзы паходжання знойдзеных узораў. Але за апошнія дзесяцігоддзі ў навуковым асяроддзі ўсталявана сем дакладных крытэраў, адпаведнасць якім гаворыць аб прызнанні знаходкі мінулых формаў жыцця ў пазаземных узорах. Ніводны марсіянскі метэарыт усім сямі крытэрам не адпавядае.
Даследаванні на прыдатнасць для жыцця
У сакавіку 2012 года былі апублікаваны даследаванні Германскага Аэракасмічнага цэнтра (DLR), у ходзе якіх даследавалася магчымасць выжывання зямных мікраарганізмаў у марсіянскіх умовах. Лішайнікі і сіня-зялёныя водарасці, сабраныя ў Альпах (на вышыні да 3500 метраў) і Антарктыдзе, былі змешчаны ў атмасферу, якая мела марсіянскі склад. У адмысловай мадэльнай камеры навукоўцы аднавілі існуючы на паверхні Марса склад атмасферы, грунт, ціск, тэмпературу і сонечнае выпраменьванне. Эксперымент працягваўся 34 дні, за гэты час лішайнікі і сіня-зялёныя водарасці не толькі не загінулі, але і працягвалі фотасінтэз. Эксперымент пацвердзіў, што жывыя істоты маюць шанс выжыць на Марсе ў трэшчынах скал і маленькіх пячорах (для абароны ад ультрафіялетавага выпраменьвання), нават прабыўшы там напрацягу доўгага перыяда.
З аднаго боку гэта значыць, што на Марсе магло б існаваць жыццё. З другога боку - пацвярджае рызыку забруджвання паверхні Марса арганізмамі с Зямлі падчас будучых кантактаў.
У канцы 2012 года расійскія і амерыканскія даследчыкі апублікавалі вынікі даследаванняў штамаў бактэрый-экстрэмафілаў, знойдзеных імі ў 40-метровых свідравінах на паўвостраве Таймыр. Аналіз структуры рыбасомнай РНК бактэрый паказаў, што ўсе яны адносяцца да так званых карнабактэрый (Carnobacterium). Пасля іх размнажэння навукоўцы змясцілі іх у штучна створаныя марсіянскія ўмовы. Шэсць штамаў выжылі і працягвалі расці і размнажацца, хоць і з вельмі малой хуткасцю. Паводле слоў біёлагаў, гэтыя бактэрыі здольны расці пры нулявых ці адмоўных тэмпературах, а таксама выносіць ціск, які ў 144 разы ніжэй нармальнага значэння для атмасферы Зямлі. Адзін з відаў мікробаў, умоўна названы WN 1359, лепей адчуваў сябе ў марсіянскіх умовах, чым пры зямных тэмпературах, ціску і колькасці кіслароду. Астанія пяць штамаў бактэрый, як і асобныя іншыя карнабактэрыі, здольныя пераносіць замарозку і нізкі ціск, але не так добра, як WN 1359.
Кахоўскае вадасховішча
Размешчана на тэрыторыі Херсонскай, Запарожскай і Днепрапятроўскай абласцей Украіны. Уведзена ў эксплуатацыю ў 1956 годзе. Гідравузел Кахоўскай ГЭС. Поўны аб’ём вадасховішча — 18,18 км³, карысны — 6,78 км³, глыбіня — 8,4 м (макс. — 24 м).
Кахоўскае вадасховішча — асноўная крыніца водазабеспячэння паўднёва-ўсходняй часткі Украіны. З яго вада падаецца ў Паўночна-Крымскі, Кахоўскі, канал Дняпро — Крывы Рог, Верхнерагачынскі канал, а таксама ў сістэмы водазабеспячэння руднікоў, прадпрыемстваў, гарадоў і пасёлкаў Нікопаль-марганцаўскага прамысловага комплексу, у шэраг дробных арашальных сістэм прыбярэжных раёнаў трох абласцей. Агульны адбор вады з вадасховішча толькі для буйных каналаў складае 900 м³/с.
Носавічы (Валожынскі раён)
Но́савічы (, Носовичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Ганаш (дэсерт)
Ганаш (ganache, раней таксама сустракалася напісанне ганаж) — духмяны крэм з шакаладу і свежых вяршкоў, які выкарыстоўваецца ў якасці начынкі для цукерак і пірожных і для ўпрыгожвання дэсертаў.
Ганаш быў прыдуманы ў кандытарскай Сірадэна (Pâtisserie Siraudin) у 1850 годзе.
У залежнасці ад віду выкарыстоўванага шакаладу і мэты падрыхтоўкі ганаша, вар'іруецца і тэмпература, пры якой ен будзе пададзены. Прапорцыя шакаладу і вяршкоў змяняецца, зыходзячы з жаданай кансістэнцыі. Як правіла, дзве траціны шакаладу да адной траціны вяршкоў выкарыстоўваюць для дэкору тартоў або ў якасці асновы для вырабу шакаладных труфеляў, у той час як прапорцыя адзін да аднаго выкарыстоўваецца ў якасці глазуры. Астуджаны ганаш можна ўзбіць і павялічыць у аб'еме, што дасць больш густую тэкстуру. Аднак калі яго астуджаць занадта доўга, то ўзбіць будзе ўжо немагчыма, і ён можа ўзяцца скарынкай. Іншы варыянт выкарыстання ганаша — выліць у форму і паставіць у прахалоднае месца. Пасля астывання яго можна выняць з формы і нарэзаць гэтак жа, як паштэт.
Ганаш можна падаць і з садавінай: клубніцамі ці вінаградам, а можна і замарозіць.
Аснова слова
Аснова — абавязковы і пастаянны элемент марфемнай будовы слова, які з'яўляецца сродкам выражэння лексічнага значэння слова. Аснова ў зменных словах проціпастаўляецца афіксам, як пераменнаму сегменту, які выражае граматычнае значэнне.
Суплетыўныя асновы
Сустракаюцца выпадкі, калі суадносныя граматычныя формы маюць розныя асновы (я — мяне, мне, мною). Такія асновы называюцца суплетыўнымі. Суплетывізм — адзін са сродкаў утварэння пэўных формаў слова, напрыклад склону (мы — нас), ліку (чалавек — людзі), ступені параўнання (добры — лепшы), трывання (класціся — легчы, браць — узяць). Суплетывізм асноў характэрны для назоўнікаў, займеннікаў, прыслоўяў, дзеясловаў.
Карай Лауфенаўэр
Карай Лауфенаўэр (Karl Laufenauer;, Секешфехервар — , Будапешт, Венгрыя) — венгерскі лекар-псіхіятр. Першы прафесар псіхіятрыі ва Універсітэце ў Будапешце.
Біяграфія
Вучыўся ва Універсітэце ў Будапешце, ступень доктара медыцыны атрымаў у 1873 годзе. Затым спецыялізаваўся ў неўралогіі і псіхіятрыі ў ў Будапешце, у Шарко ў Парыжы,  ў Берліне,  ў Вене. Пасля вяртання на радзіму займаўся, у прыватнасці, гіпнозам і гіпнатэрапіяй. У 1878 працаваў у псіхіятрычнай установе ў Будапешце. У 1878 стаў прыват-дацэнтам. З 1881 звязаны з. Разам з памочнікам Караем Шаферам правёў шэраг эксперыментаў у гэтай установе. Член Венгерскай акадэміі навук з 1891 года. З 1882 прафесар, з 1891 звычайны прафесар псіхіятрыі ва Універсітэце ў Будапешце. Ён памёр раптоўна, 27 красавіка 1901 года.
Уладзімір Іосіфавіч Рэсін
Уладзімір Іосіфавіч Рэсін (Владимир Иосифович Ресин; нар. 21 лютага 1936, Мінск) — выконваючы абавязкі мэра Масквы з 28 верасня 2010 г. Быў прызначаны выконваючым абавязкі мэра пасля выдалення ў адстаўку прэзідэнтам Расіі Мядзведзевым былога мэра сталіцы Расіі Юрыя Лужкова.
Біяграфія
Бацька — Рэсін Іосіф Гілімавіч (1904—1981), і маці — Рэсіна (Шэйндліна) Роза Вольфаўна (1903—1983), — былі рэпрэсаваныя, затым амніставаныя.
Адукацыя і працоўная дзейнасць
Скончыў Маскоўскі горны інстытут па спецыяльнасці «Эканоміка і арганізацыя горнай прамысловасці» ў 1958 годзе, завочную аспірантуру пры кафедры «Будаўніцтва падземных збудаванняў і шахтаў» горнага інстытута, спецыяльныя курсы павышэння кваліфікацыі кіраўнікоў вышэйшага звяна дзяржаўных органаў кіравання Акадэміі народнай гаспадаркі СССР, школу менеджэраў Саюза навуковых і інжынерных таварыстваў, доктар эканамічных навук, прафесар.
Працаваў горным майстрам. З 1962 года — на розных пасадах у Галаўмасінжбудзе, у 1974—1987 — начальнік Галаўмасінжбуда. У 1987—1988 — начальнік Галаўмасінжбуда. З 1988 года — першы намеснік старшыні, з 1989 па 1990 год — старшыня Масбудкамітэта.
Палітычная дзейнасць
Абіраўся дэпутатам Кунцаўскага раённага Савета горада Масквы (1980—1982), дэпутатам Маскоўскага гарадскога Савета (1981—1990).
З 1990 года — намеснік старшыні выканкама Массавета — старшыня Масбудкамітэта.
У 1991 годзе быў прызначаны на пасаду намесніка прэм’ер-міністра Урада Масквы — кіраўніка будаўніча-інвестыцыйнага комплексу.
З 1992 года — першы намеснік прэм’ера ўрада Масквы — кіраўнік комплексу перспектыўнага развіцця горада і міністр урада Масквы — кіраўнік дэпартамента будаўніцтва.
З ліпеня 1996 года — першы намеснік прэм’ера ўрада Масквы — кіраўнік Комплексу перспектыўнага развіцця.
У студзені 2000 года пасля перавыбрання мэрам Ю. Лужкова Рэсін захаваў пасаду першага намесніка прэм’ера пры фарміраванні новага маскоўскага ўрада.
З 2001 года — першы намеснік мэра Масквы ва ўрадзе Масквы, кіраўнік комплексу архітэктуры, будаўніцтва, развіцця і рэканструкцыі горада.
28 верасня 2010 г ўказам прэзідэнта РФ прызначаны часова выконваючым абавязкі мэра Масквы пасля адхілення Юрыя Лужкова ад пасады мэра ў сувязі са стратай даверу Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі.
Мілаш Земан
Мі́лаш Зе́ман (Miloš Zeman, ; нар. 28 верасня 1944, Колін, Пратэктарат Багеміі і Маравіі) — чэшскі палітык, першы ўсеагульна абраны прэзідэнт Чэхіі (2013). Раней займаў пасады прэм’ер-міністра (1998—2002), старшыні Палаты прадстаўнікоў чэшскага парламента (1996—1998). На пасадзе кіраўніка Сацыял-дэмакратычнай партыі ў 1990-я ператварыў яе ў адну з найбуйнейшых партый Чэхіі.
Біяграфія
Нарадзіўся 28 верасня 1944 года ў горадзе Колін (Пратэктарат Багеміі і Маравіі) у сям’і паштовага чыноўніка і настаўніцы. Мілашавы бацькі развяліся, калі таму было два гады. Выхаваннем займалася маці, настаўніца па спецыяльнасці. Пасля скончыў школу ў родным горадзе і ў 1965 паступіў у Вышэйшую эканамічную школу ў Празе, якую скончыў у 1969.
Падчас Пражскай вясны 1968 годзе Земан стаў членам Камуністычнай партыі, аднак у 1970 годзе быў выключаны з яе за нязгоду з пактам пра ўварванне ў Чэхаславакію. Таксама пазбавіўся працы і больш за дзесяць гадоў працаваў у спартыўнай арганізацыі Sportpropag (1971—1984). У 1984 уладкаваўся ў кампанію Agrodat, з якой быў звольнены ў 1989 годзе за свой крытычны артыкул «Prognostika a přestavba» (Прагназаванне і аднаўленне).
Улетку 1989 года яго крытычны каментар на Чэхаславацкім тэлебачанні, датычны нездавальняючага стану чэхаславацкай эканомікі, выклікаў скандал, а ў часе Аксамітнай рэвалюцыі ён стаў адным з лідараў Грамадзянскага форуму.
У красавіку 2001 года Мілаш Земан пакінуў пасаду старшыні партыі і пераехаў на адпачынак у Высачынскі край. У 2003 вылучаўся на выбарах прэзідэнта, аднак саступіў Вацлаву Клаусу з-за раз’яднанасці сваё партыі. Пасля гэтага Земан стаў жорстка крытыкаваць кіраўнікоў сацыял-дэмакратаў. 21 сакавіка 2007 года з-за канфлікту з лідарам сацыял-дэмакратычнай партыі Іржы Параўбекам пакінуў партыю.
У 2013 годзе ўзяў удзел у першых усеагульных выбарах прэзідэнта Чэшскай рэспублікі, у другім туры перамогшы Карала Шварцэнберга. У паўнамоцтвы ўступіў 8 сакавіка 2013 года.
Барлыбулак
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 229 чалавек (117 мужчын і 112 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 244 чалавекі (129 мужчын і 115 жанчын).
CKM-матрыца
CKM-матрыца, матрыца Кабіба — Кабаясі — Масукава (ККМ-матрыца, матрыца змешвання кваркаў, часам раней называлася KM-матрыца) у Стандартнай мадэлі фізікі элементарных часціц — унітарная матрыца, якая змяшчае інфармацыю аб сіле слабых распадаў, якія змяняюць водар. Тэхнічна, яна вызначае пераўтварэнне паміж двума базісам квантавых станаў: станамі кваркаў, якія свабодна рухаюцца (гэта значыць іх масавымі станамі) і станамі кваркаў, якія ўдзельнічаюць у слабых узаемадзеяннях (гэта значыць іх флейварнымі станамі). Яна важная таксама для разумення парушэння CP-сіметрыі. Дакладнае матэматычнае вызначэнне гэтай матрыцы дадзена ў артыкуле па асновах Стандартнай мадэлі. Гэтая матрыца была прапанаваная для трох пакаленняў кваркаў японскімі фізікамі Макота Кабаясі і Тосіхідэ Масукава, якія дадалі адно пакаленне да матрыцы, раней прапанаванай Міколай Кабіба.
Матрыца
Злева мы бачым CKM-матрыцу разам з вектарам моцных уласных станаў кваркаў, а справа маем слабыя ўласныя станы кваркаў. ККМ-матрыца апісвае імавернасць пераходу ад аднаго кварка
q
да іншага кварка
q'
. Гэтая імавернасць прапарцыянальная
Велічыні значэнняў у матрыцы былі ўсталяваныя эксперыментальна і роўныя прыблізна:
Такім чынам, CKM-матрыца даволі блізкая да адзінкавай матрыцы.
Падлік
Каб ісці далей, неабходна падлічыць колькасць параметраў у гэтай матрыцы
V
, якія выяўляюцца ў эксперыментах і, такім чынам, фізічна важныя. Калі ёсць
N
пакаленняў кваркаў ((
N×N
змяшчае
2N²
∑k VikV*jk = δij
абмежаванняў, а для кампанент, якія застаюцца —
N²
2N − 1
, гэта значыць агульная колькасць свабодных зменных роўна
(N² − 2N + 1) = (N − 1)²
.
N(N − 1)/2
— вуглы кручэння, званыя кваркавымі вугламі змешвання.
(N − 1)(N − 2)/2
, што засталіся? з’яўляюцца комплекснымі фазамі, якія выклікаюць парушэнне CP-інварыянтнасці.
Назіранні і прадказанні
Ідэя Кабіба з’явілася з-за неабходнасці тлумачэння двух назіраных з’яў:
u↔d
e↔νe
,
μ↔νμ
мелі падобныя амплітуды.
мелі амплітуды, роўныя ад амплітуд пераходаў без змены дзіўнасці (
).
Рашэнне Кабіба складалася ў пастуляванні універсальнасці слабых пераходаў, каб вырашыць праблему 1, і вугла змешвання
(цяпер званага вуглом Кабіба) паміж d- і s-кваркаў, каб вырашыць праблему 2.
Для двух пакаленняў кваркаў няма фазы, якая парушае CP-сіметрыю, як было паказана вышэй. Паколькі парушэнне CP-сіметрыі назіралася ў распадзе нейтральных каонаў ўжо ў 1964 годзе, з’яўленне крыху пазней Стандартнай мадэлі было ясным сігналам аб трэцім пакаленні кваркаў, як было пазначана ў 1973 годзе Кабаясі і Масукавай. Адкрыццё b-кварка ў Фермілабе (групай Лявона Ледэрмана) у 1977 неадкладна прывяло да пачатку пошукаў яшчэ аднаго кварка трэцяга пакалення — t-кварка.
Універсальнасць слабых пераходаў
Абмежаванне па унітарнасці CKM-матрыцы для дыяганальных кампанент можа быць запісана як
i
Кандраты (Смаленская вобласць)
Кандраты (Кондра́ты) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Сармацкія мяшаныя лясы
Сармацкія мяшаныя лясы — тыповы для поўначы Еўропы экарэгіён. Ён складаецца са змешаных умераных і барэальных лясоў. Шырока вядомым прыкладам падобнага лесу з'яўляецца Белавежская пушча. Больш за ўсё распаўсюджаны сармацкі змешаны лес у Скандынавіі, Прыбалтыцы і Фінляндыі, а таксама на поўначы Расіі і Беларусі.
Апісанне
Рэгіён змяшчаецца паміж тайгой і пасам шыракалістых лясоў.
Рэгіён у асноўным складаецца са змешаных лясоў, у ім пераважае, , якая перастае расці па кірунку да поўдня з-за недастатковага ўвільгатнення, і , пашыраная пераважна ў сухіх месцах.
Хемасінтэз
Хемасі́нтэз (ад хема... + сінтэз) — працэс утварэння некаторымі бактэрыямі і археямі арганічных рэчываў з двухвокісу вугляроду за кошт энергіі, атрыманай пры акісленні неарганічных злучэнняў (аміяку, вадароду, злучэнняў серы і інш.). Адкрыты С. М. Вінаградскім у 1887 годзе. Хемасінтэтычным бактэрыям належыць важная роля ў біягеахімічным кругавароце рэчываў. Многія працэсы ператварэння хімічных элементаў у біягеахімічных цыклах ажыццяўляюцца толькі арганізмамі, здольнымі да хемасінтэзу.
NGC 4797
NGC 4797 (іншыя абазначэнні — NGC 4798, UGC 8038, MCG 5-31-4, ZWG 159.118, ZWG 160.13, PGC 43981) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4797, NGC 4798.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сезон 2017 ФК Крумкачы Мінск
У 2017 годзе футбольны клуб «Крумкачы» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Крумкачы» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку) 2 Уладзімір Карп некаторы час гуляў пад нумарам 8, Яраслаў Багуноў — пад нумарамі 11 і 10
Прыйшлі ў клуб
* З арэнды
Пакінулі клуб
* З арэнды ** У арэнду
Прыйшлі ў клуб
* У арэнду
Пакінулі клуб
* У арэнду
Максім Уладзіміравіч Аўгусціновіч
Максім Аўгусціновіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Смаргонь».