cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уніяцкая Царква ў Рэчы Паспалітай
Расія
Пасля 1-га падзела Рэчы Паспалітай 1772 тэрыторыя полацкай архіепархіі была далучана да Расійскай імперыі. Полацкаму архібіскупу былі падначалены ўсе парафіі на далучанных тэрыторыях. З канца 18 стагоддзя пачаўся працэс пераводу часткі ўніятаў у праваслаўе. У 1795 былі ліквідаваны ўсе епархіі акрамя полацкай архіепархіі. У 1798 адноўлены ў іншых межах берасцейская і луцкая епархіі. У 1806 створана невялікая віленская мітрапаліцкая епархія, а таксама адноўлена пасада мітрапаліта, якому ўжо не дазвалялась ужываць тытул «кіеўскага, галіцкага і ўсяе Русі». Гэтая пасада, аднак не была зацведжана Апостальскай Сталіцай. Уніяцкія мітрапаліты, прызначанныя расійскімі ўладамі лічыліся Рымам толькі адміністратарамі, а мітрапаліцкая ўлада была парададзена новай. У 1828 ўсе 4 епархіі зноў былі ліквідаваны, а замест утвораны 2 новыя: літоўская з кафедрай у Жыровічах і беларуская з мітрапаліцкай кафедрай у Полацку. У выніку Полацкага царкоўнага сабора 1839 уніяцкая царква ў Расійскай імперыі была скасавана, засталася толькі ў межах Царства Польскага, частка, але і яна была ліквідавана ў 1878 годзе.
Аўстрыя
На тэрыторыі Аўстрыі апынуліся і львоўская з часткамі галіцкай і камянецкай. Па волі імператрыцы Марыі Тэрэзіі ў 1774 назва «ўніяцкая» была зменена на «грэка-каталіцкую». У 1807 льўская епархія пераўтворана ў, а таксама створана з кафедрай у Львове. У склад новай мітраполіі ўвайшлі:, і . У 1885 створана яшчэ адна грэка-каталіцкая епархія —.
Пхетбуры (правінцыя)
Пхетбуры (тайск. เพชรบุรี) — правінцыя на поўдні цэнтральнай часткі Тайланда. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Пхетбуры. Правінцыя ляжыць у паўночнай частцы паўвострава Малака, за 170 км на паўднёвы захад ад сталіцы Тайланда — Бангкока. Тэрыторыя правінцыі багатая ландшафтамі: на ўсходзе гэта ўзбярэжжа Сіямскага заліва, на захадзе — хрыбет Білау, які ўтварае натуральную мяжу з М’янмай.
Серджыа Канавера
Серджыа Канавера (Sergio Canavero, нар. 1964) — італьянскі нейрахірург, які ў 2015 годзе заявіў, што ўпершыню ў свеце зробіць перасадку галавы чалавеку. Аднак станам на люты 2023 года гэтага яшчэ не адбылося.
Жыццё і адукацыя
Канавера вырас у Турыне ў беднай сям’і У 18 гадоў паступіў на медыцынскі факультэт Турынскага ўніверсітэта і скончыў яго. Працаваў у шпіталі Турынскага ўніверсітэта. Займаўся хірургічнай практыкай 22 гады, пакуль кантракт з ім не скасавалі ў лютым 2015 года. Пасля гэтага Канавера займаў пасаду ганаровага прафесара Харбінскага медыцынскага ўніверсітэта.
Трансплантацыя галавы
У 2015 годзе Канавера афіцыйна заявіў, што вельмі блізкі да паспяховай перасадкі чалавечай галавы, і падрабязна апісаў план гэтай хірургічнай працэдуры. Канавера падлічыў, што такая аперацыя запатрабуе брыгады са ста хірургаў, каля 36 гадзін часу і арыенціровачна абыдзецца ў 12,8 млн долараў. Першым чалавекам, які добраахвотна пагадзіўся ўдзельнічаць у працэдуры Канаверы па трансплантацыі галавы, стаў Валерый Спірыдонаў, расійскі праграміст, які цярпіць на спінальную мышачную атрафію. Аднак пазней Спірыдонаў адмовіўся ад удзелу.
У студзені 2016 года Канавера і яго каманда апублікавалі прэс-рэліз, у якім сцвярджалі, што правялі паспяховую перасадку галавы малпе, якая, па іх меркаваннях, перажыла працэдуру без неўралагічных пашкоджанняў і была жывыя на працягу 20 гадзін. Аднак спінны мозг не быў злучаны, і малпа ўвесь час была без прытомнасці.
У лістападзе 2017 года было абвешчана, што каманда з Харбінскага медыцынскага ўніверсітэта ў Кітаю пад кіраўніцтвам Канаверы паспяхова зрабіла першую ў свеце перасадку галавы мёртвага чалавека на труп. Аперацыя па трансплантацыі доўжылася 18 гадзін, урачы здолелі паспяхова злучыць пазваночнік, нервы і сасуды. Пасля гэтага Канавера заявіў, што правядзе аперацыю па перасадцы галавы жывому чалавеку, грамадзяніну Кітая, бо менавіта гэтая краіна падтрымала даследаванні вучонага. Тэма не атрымала далейшага развіцця, а падыход Канаверы раскрытыкавалі шматлікія калегі-нейрахірургі і спецыялісты па біяэтыцы.
NGC 2533
NGC 2533 (іншыя абазначэнні — OCL 695, ESO 430-SC19) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бабінавічы
Назву Бабі́навічы маюць:
Кіеўская архіепархія (уніяцкая)
Кіеўская архіепархія (уніяцкая) – адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (архіепархія) ўніяцкай царквы ў межах Вялікага Княства Літоўскага і Кароны Каралеўства Польскага ў час існавання Рэчы Паспалітай, галоўная (мітрапаліцкая) архіепархія Кіеўскай, галіцкай і ўсяе Русі ўніяцкай мітраполіі.
Юзары
Юзары (Юзари;, , Беларусь) — беларускі спявак, які прадстаўляў Беларусь на конкурсе песні Еўрабачанне 2015 з песняй «Time» у дуэце з Маймунай. Сапраўднае імя — Юрый Віктаравіч Наўроцкі.
Прачуапкхірыкхан (правінцыя)
Прачуапкхірыкхан (ประจวบคีรีขันธ์) — адна з 77 правінцый Тайланда, размешчана ўздоўж узбярэжжа Сіямскага заліва на ўсходзе і мяжы з М’янмай. Размешчана паміж Цэнтральным і Паўднёвым Тайландам. Насельніцтва — чалавек (2010, 56-я з усіх правінцый), якія пражываюць на тэрыторыі 6367,6 км² (32-я).
Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Прачуапкхірыкхан. Правінцыя падзелена на восем раёнаў. На поўначы правінцыі размешчаны вядомы турыстычны цэнтр Хуахін.
Канстанцін Рыгоравіч Макер
Канстанцін Рыгоравіч Макер (каля 1810 — пасля 1872) — рускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Акадэмію мастацтваў у 1834 годзе са званнем вольны мастак. У 1841 прызнаны «прызначаным» у акадэмікі па архітэктуры.
Займаў пасаду архітэктара з 1845 па 1848 год.
У 1861—1865 гадах Віцебскі.
Лялька (раман)
«Лялька» — раман Баляслава Пруса, які публікаваўся ўрыўкамі з 1887 да 1889 года ў газеце (Kurier Codzienny), выйшаў у 1890 годзе ў Варшаве ў выдавецтве.
Канстанцін Рыгоравіч Макер
Біяграфія
У жніўні 1867 атрымаў назначэнне ў Саратаў ў сярэдзіне 19 стагоддзя. У тым жа годзе архітэктар акадэмік даў водгук на запіску Макера аб перабудове будынка. З 1870 (1867) па 1878 быў губернскім архітэктарам Саратава.
У першай палове 1850-х гадоў Макер займаўся наглядам за будаўніцтвам грамадскіх збудаванняў у Бузулуку, Бугуруслане, Бугульме. Акрамя таго, ён праектаваў жылыя, грамадскія і культавыя збудаванні ў Самары. Пад яго наглядам будаваліся збудаванні Іверскага жаночага манастыра, адзінаверская Казанска-Багародзіцкая царква.
Лялька (раман)
Генезіс
9 лютага 1887 г. у № 39 «Газеты Польскай» (Gazety Polskiej) з'явілася інфармацыя пра судовы працэс у Берне над маладою кабетаю, якую абвінавачвалі ў крадзяжы лялькі. Кабету апраўдалі, бо крамнік засведчыў, што лялька была купленая ў яго. Баляслаў Прус сцвярджаў, што дзякуючы гэтаму судоваму працэсу выкрышталізавалася ідэя напісання «Лялькі» і паўстала назва твора. Падобная сцэна з'явілася ў рамане (Т. ІІ, раздзел VIII).
Канстанцін Рыгоравіч Макер
Біяграфія
У 1872 годзе атрымаў чын стацкага саветніка.
Лялька (раман)
Публікацыя ў «Кур'еры Штодзённым»
29 верасня 1887 г. ў «Кур'еры Штодзённым» пачалася публікацыя «Лялькі». 5 мая 1888 г. У № 123 з'явіўся апошні кавалак І-га тому рамана. У выніку судовага працэсу Баляслаў Прус пастанавіў змяніць прозвішча крамніка Марачэўскага на Мрачэўскі. 8 чэрвеня гэтага ж году пачаўся друк ІІ-га тому «Лялькі» на старонках «Кур'ера Штодзённага». 5 верасня ў № 215 газеты з'явілася апошняя частка ІІІ раздзелу ІІ тому рамана, пасля чаго быў незапланаваны перапынак, звязаны з выездам Баляслава Пруса ў Наленчаў. Рэдакцыя вымушана была звярнуцца да аўтара з просьбаю пра працяг у сувязі з хваляваннем чытачоў. Але працяг з'явіўся толькі 21 лістапада. З гэтага часу раман друкаваўся рэгулярна. Апошняя частка з'явілася 24 мая 1889 г. у № 124 «Кур'ера Штодзённага».
Полацкая, віцебская і мсціслаўская архіепархія (уніяцкая)
Полацкая, віцебская і мсціслаўская архіепархія (ўніяцкая) – адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (архіепархія) уніяцкай царквы ў межах Вялікага Княства Літоўскага ў час існавання Рэчы Паспалітай, а пасля Расійскай імперыі.
Лялька (раман)
Кніжнае выданне
У пачатку 1890 года раман быў выдадзены ў выдавецтве Gebethner i Wolff. Цэнзура скасавала раздзел «Першае папярэджанне» пра размову Сузіна з Вакульскім, фрагменты, якія апісвалі побыт Вакульскага ў Сібіры, а таксама побыт там Шумана і Шлянгбаўма пасля іх удзелу ў Студзеньскім паўстанні. Гэткім чынам тэкст быў цэнзураваны два разы — перад першай публікацыяй на старонках газеты і потым пры выданні ў выглядзе кнігі.
Полацкая, віцебская і мсціслаўская архіепархія (уніяцкая)
Ахоплівала Полацкае, Віцебскае, Мсціслаўскае і Інфлянцкае ваяводствы,.
Лялька (раман)
Назва
Спачатку раман мусіў называцца Тры пакаленні, як згадка пра тры генерацыі, прадстаўленыя Жэцкім (пакаленне даўніх ідэалістаў, рамантычны ідэалізм палітычны) Вакульскім (пакаленне пераходнае) і Ахоцкім (пакаленне новых ідэалістаў, пазітывістычных ідэалістаў-навукоўцаў). Баляслаў Прус сцвярджаў, што тытул «Лялька» быў выпадковы і адносіўся толькі да цацкі Гелюні Стаўскае, а таксама да прачытанай у газеце нататкі пра судовы працэс. Пра гэта Баляслаў Прус пісаў у лісце да 8 лютага 1897 году: ''«У рамане „Лялька“ ёсць раздзел, прысвечаны судоваму працэсу пра крадзеж лялькі, сапраўднай дзіцячай лялькі. Такі працэс меў месца ў Вене. А з-за таго, што гэты факт выклікаў у маёй свядомасці выкрышталізаванне, складанне ў адно цэлае ўсяго рамана, дык з удзячнасці я ўжыў слова „лялька“ за назву. Раман, пра які кажу, павінны быў называцца „Тры пакаленні“. Можа нават быў бы лепш зразумелы з такою назваю»''. У Слове пра пазітыўную крытыку аўтар зазначыў, што тытул не адносіўся да Ізабэлы Ленцкае.
Полацкая, віцебская і мсціслаўская архіепархія (уніяцкая)
Кафедры архібіскупаў знаходзіліся ў Полацкім саборы Святой Сафіі і саборы Віцебскага ўспенскага манастыра. Кіруючыя архібіскупы мелі тытул полацкі, віцебскі і мсціслаўскі, часам таксама аршанскі і магілёўскі.
Лялька (раман)
Назва
Слова «лялька» з'яўляецца ў рамане 69 раз і не толькі як назва дзіцячае цацкі. Апроч таго, ёсць шмат сінонімаў гэтага слова.
Полацкая, віцебская і мсціслаўская архіепархія (уніяцкая)
У 1596 — 1772 гадах
Створана ў выніку пераводу Полацкай, віцебскай і мсціслаўскай архіепархіі ва ўніяцтва пасля Берасцейскай уніі 1596. Актыўнае пашырэнне ўніяцтва пачаў архібіскуп Іасафат Кунцэвіч, што прывяло да яго забойства ў 1623. У 1643 ён быў кананізаваны.
Лялька (раман)
Сюжэт і героі
У Ляльцы ёсць некалькі сюжэтных ліній, асноўнымі з якіх з'яўляюцца каханне Станіслава Вакульскага да Ізабэлы Ленцкае і дзённікі Ігнацы Жэцкага. Героі другога плана: барон і баранеса Кшэшоўскія, Гэлена Стаўская, навуковец Юльян Ахоцкі, бацька Ізабэлы Тамаш Ленцкі, сям'я нямецкіх крамнікаў Мінцляў, прастытутка Марыяна, браты Высоцкія, майстар Венгелек, вынаходнік Гейст. Таксама ў эпізодах рамана прымаюць удзел прадстаўнікоў польскай арыстакратыі і шляхты, мяшчанства, студэнты. У перыяд міжваеннага дваццацігоддзя «Лялька» была прызнаная класічным раманам пазітывізму і ўнесеная ў спіс твораў для школы. Постаць галоўнага героя Станіслава Вакульскага была прызнаная патронам польскага мяшчанства.
У 1968 годзе з'явіўся мастацкі фільм «Лялька» рэжысёра Ежы Гаса. У 1978 годзе з'явіўся тэлевізійны серыял рэжысёра Рышарда Бэра.
Беларускія пераклады
Пераклад «Лялькі» на беларускую мову Міколы Хаўстовіча і Галіны Жарко.
Полацкая, віцебская і мсціслаўская архіепархія (уніяцкая)
У 1772 — 1828 гадах у складзе Расійскай імперыі
Пасля 1-га падзела Рэчы Паспалітай 1772 тэрыторыя архіепархіі была далучана да Расійскай імперыі. У 1774 тут было каля 500 цэркваў. З 1777 ахоплівала Полацкую (з 1802 Віцебскую) і Магілёўскую губерні. З канца 18 стагоддзя пачаўся працэс пераводу часткі ўніятаў у праваслаўе. У 1828 полацкая архіепархія была ліквідавана, яе землі ўвайшлі ў склад новаўтворанай Беларускай уніяцкай архіепархіі з кафедрай у Полацку. У выніку Полацкага царкоўнага сабора 1839 уніяцкая царква была скасавана, беларуская ўніяцкая ахіепархія спыніла існаванне.
Шматко
Шматко — прозвішча.
Расохач (Чарткіўскі раён)
Расохач (Росохач) — вёска ў Чарткіўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
У пачатку 1970-х гадоў у вёсцы была створана падпольная арганізацыя — «Расохацкая група», мэтай якой была барацьба з пракамуністычным рэжымам і пратэсты супраць расправаў і рэпрэсій супраць украінскіх патрыётаў. У ноч на 22 студзеня 1973 года, у памяць пра Акт Злучэння 1919 года (аб’яднанне УНР і ЗУНР у саборную дзяржаву), сябры гэтай арганізацыі ўзнялі над Чартківам чатыры сіне-жоўтыя сцягі і распаўсюдзілі пракламацыі. За гэта сем удзельнікаў былі арыштаваныя і прысуджаныя да розных тэрмінаў пакарання.
Падлужскі сельсавет
Падлу́жскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Падлужжа.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Ліпінкаўскага сельсавета.
IC 5145
IC 5145 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прачуапкхірыкхан
Прачу́апкхірыкхан (ประจวบคีรีขันธ์) — горад у Тайландзе, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца ў цэнтральнай частцы правінцыі, на беразе Сіямскага заліва, паблізу мяжы з М’янмай, за 210 км на паўднёвы захад ад сталіцы краіны Бангкока. Абсалютная вышыня — 0 метраў над узроўнем мора. На поўнач ад горада размешчаны невялікі аднайменны грамадзянскі аэрапорт (ICAO: VTBN). На поўдзень ад горада знаходзіцца авіябаза ВПС Тайланда.
Джэймс Фрэйн
Джэймс Фрэйн (James Frain) — брытанскі акцёр тэатра, кіно і тэлебачання.
Біяграфія
Джэймс Фрэйн нарадзіўся 14 сакавіка 1968 года, ён — старэйшы з васьмі дзяцей. Яго бацька — біржавы маклер, а маці — настаўніца. Фрэйн атрымаў адукацыю ў Ньюпорцкай сярэдняй школе, затым паступіў ва Універсітэт Усходняй Англіі ў Норыджы, па заканчэнні якога перабраўся ў Лондан, дзе навучаўся акцёрскаму майстэрству ў Цэнтральнай школе сцэнічнай гаворкі і драматычнага мастацтва. Быўшы на апошнім курсе, атрымаў ролю ў карціне Рычарда Атэнбора «Краіна ценяў», якая стала яго дэбютам на вялікім экране. Услед рушылі шматлікія ролі на тэлебачанні і ў кіно, самай паспяховай з якіх апынулася праца ў фільме «Смак сонечнага святла» (1999). За ролю Густава Зоненшайна ён быў намінаваны на сушуканне прэміі «Джыні» як лепшы акцёр другога плану.
Джэймс Фрэйн рэгулярна выступае і на тэатральнай сцэне. Ён браў удзел у пастаноўках Каралеўскай Шэкспіраўскай кампаніі, Каралеўскага прыдворнага тэатра, а таксама ў спектаклях тэатраў Вест-Энда і на Брадвеі. У 2008 годзе ён быў ганараваны ўзнагароды Drama Desk Award у намінацыі «Лепшы акцёрскі склад» у спектаклі па п'есе Гаральда Пінтэра The Homecoming.
Смаленская архіепархія (уніяцкая)
Смаленская архіепархія (уніяцкая) – адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (архіепархія) ўніяцкай царквы ў межах Вялікага Княства Літоўскага ў час існавання Рэчы Паспалітай.
Ахоплівала тэрыторыю Смаленскага і Чарнігаўскага ваяводстваў.
Гісторыя
Створана ў 1625. Пасля вайны вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў большая частка тэрыторыі епархіі адышла да Расіі. У ВКЛ да канца 18 стагоддзя працягвалі прызначацца смаленскія архібіскупы, якія мелі некалькі прыходаў у прыгранічных з Расіяй рэгіёнах.
Кевін Кіган
Джозеф Кевін Кіган (Joseph Kevin Keegan; нар., , Данкастэр, Англія) — англійскі футбаліст і трэнер, адзін з найвялікшых англійскіх футбалістаў, адзіны англічанін, які двойчы прызнаваўся найлепшым футбалістам Еўропы (1978, 1979). Быў іграком і галоўным трэнерам нацыянальнай зборнай Англіі. 4 верасня 2008 года 57-гадовы Кіган у другі раз у сваёй кар’еры сышоў у адстаўку з пасады галоўнага трэнера «Ньюкасла».
Імпульс-БДУІР
Гісторыя
Клуб быў створаны ў 2006 годзе і з’яўляецца пераемнікам РТІ, які быў расфарміраваны ў 2003 годзе. З 2010 года клуб выступае ў Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па баскетболе
Вядомыя баскетбалісты
Старажылы каманды: Баскетбалісты зборнай Беларусі: Легіянеры:
Атаманскі крыж (Беларускае казацтва)
Атаманскі крыж — ордэн рэспубліканскай грамадскай арганізацыі «Беларускага казацтва».
Гісторыя
Ордэн быў заснаваны 5 траўня 1999 года «Палажэннем аб узнагародах Беларускага казацтва», а 21 чэрвеня 2006 года ордэн пацярпеў некаторыя змены.
Падставы для ўзнагароджання
Ордэн даецца вайсковым начальнікам за асаблівыя заслугі ў стварэнні ўмоваў для адраджэння беларускага казацтва, арганізацыйнай дзейнасці па фармаванні казацкіх арганіацыяў і кіраванню імі, у паляпшэнні кантактаў і сувязяў між Беларускага казацтва і казачымі арганізацыямі іншых краінаў, а таксама з органамі дзяржаўнага кіравання
Прачынбуры (правінцыя)
Прачынбуры (ปราจีนบุรี) — правінцыя ва ўсходняй частцы Тайланда, за 120 км ад Бангкока. Насельніцтва — чалавек (2015). Адміністрацыйны цэнтр — горад Прачынбуры. Сімвалам правінцыі з’яўляецца выява дрэва Бодхі. Гэта сімвалізуе першае дрэва Бодхі, пасаджанае ў правінцыі каля дзвюх тысяч гадоў таму.
NGC 2534
NGC 2534 (іншыя абазначэнні — UGC 4268, MCG 9-14-14, MK 85, ZWG 263.14, PGC 23024) — галактыка ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гісторыя Таранта
Гісторыя Таранта (італьянская мова: Taranto, лацінская мова: Tarentum) пачынаецца ў 8 стагоддзі да н.э., нягледзячы на сведкі, якія сцвярджаюць існаванне паселішча ў дагістарычныя часы.
Таранта быў заснаваны ў другой палове 8 стагоддзя да н.э. (паводле Яўсевія Памфіла ў 706 годзе да н.э.) як адзіная існуючая грэка-спартанская калонія. Выбару месца пад паселішча паспрыяла выдатнае стратэгічнае месцазнаходжанне, якое давала грэкам магчымасць замацаваць свае прэтэнзіі ў рэгіёне. Спартанцы знішчылі існаваўшае меснае паселішча, але адначасава прынеслі з сабой новую культуру і новыя традыцыі. Грамадская структура калоніі ператварылася ў выніку свайго развіцця ў арыстакратычную культуру, багацце якой узнікла верагодней усяго дзякуючы эфектыўнаму выкарыстанню рэсурсаў пладародных зямель навакольных тэрыторый. Адбылося дастаткова хуткае засяленне рэгіёну, а для абароны стратэгічных пазіцый быў узведзены шэраг невялікіх узмацненняў.
Паводле легенды, горад быў заснаваны парфенійцамі (сынаўя незамужніх жанчын Спарты) і перыокіямі (свабодныя мужчыны, але не спартанцы) з Лаконіі. Фалантус — правадыр парфенійцаў — звярнуўся перад ад'ездам да Дэльфійскага аракула, які прадрок, што Фалантусам будзе заснаваны горад на мысе Сатырыён (сёння Сатура) і ў горадзе гэтым будзе ісці дождж сярод яснага неба (па-грэчаску: ethra), «Засяляйце багатую краіну Япігаў і вы будзеце іх заняпадам», — мовіў Дэльфійскі аракул. Фалантус вырушыў у спадарожжа і неўзабаве дасягнуў утокі ракі Тара. Аднойчы вечарам ён засынаў са сваёй жонкай у замку. Жанчына ўспамінала аб таямнічым прадраканні аракула і, не ведаючы як яго растлумачыць, пачала ўсліпваць, а потым залілася горкімі слязьмі. Яе слёзы капалі і ліліся на твар мужа Фалантуса. Так нечакана знайшлося раптоўнае тлумачэнне таямнічага прадракання аракула: ішоў дождж сярод яснага неба, — слёзы яго жонкі Ethra. Загадка была вырашана і Фалантус пачаў рыхтавацца да заснавання горада, які ён назваў Сатура.
Бегляры шукалі ў далёкіх рэгіёнах свабоду і зямлю, прыгодную пад земляробства і сельскую гаспадарку. Калі лаканійцы дасягнулі новай зямлі, гэтыя тэрыторыі ўжо былі заселены іншымі народамі грэчаскага, а па меншай меры ўсходняга паходжання, — пасалгамі. У сваіх творах Дыянісій Халікарнаскі паведамляе аб тым, што першымі грэкамі, якія перасяклі Іанічнае мора, былі аркадзіі; пасля іх былі месаперы і япігі. Паводле Дыянісія Халікарнаскага, яны засялілі паўднёвую Італію і Сіцылію і ў 1141 годзе прыйшлі ў Апулію.
Прачынбуры
Прачынбуры (ปราจีนบุรี) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі.
Горад размяшчаецца за 122 км на ўсход ад Бангкока. Станам на 2015 год насельніцтва горада — чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 2115 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (53 %) перавышае колькасць мужчынскага (47 %).
Гісторыя Таранта
Другая тэорыя заснавання Таранта датуецца 2019 годам да н.э. (1266 гадоў да заснавання Рыма), паводле якой заснавальнікам горада быў Тарас, сын марскога бога Пасейдона. Падчас марской буры Тарас цудам пазбег сваёй смерці, яго выратаваў дэльфін і прынёс яго да вытокі ракі Тара. Па гэтай легендзе Тарас заснаваў два горада:
Паводле некоторых іншых крыніц, горад быў заснаваны Гераклам.
Моц Таранта паступова расла, горад з цягам часу ператварыўся ў буйны гандлёвы цэнтр і незалежны квітнеючы горад Вялікай Грэцыі, які ўжо мог ажыццяўляць кантроль над грэчаскімі калоніямі ў Паўднёвай Італіі.
Элінскі перыяд
Пасля смерці Піфагора Самоскага ў Метапонце (прыблізна ў 510 годзе) каля 35 прыхільнікаў яго школы перасялілі ў Таранта, а потым спалілі з-за нязгоды з пазіцыямі кіруючага класа. Але і пасля гэтага выпадка ў Таранта працягвае сваё далейшае рацвіццё філасофская школа Піфагора.
Каля 500 года да н.э. Таранта быў манархіяй. Паводле грэчаскага гісторыка Герадота ўладу ў 492 годзе да н.э. трымаў кароль-тыран Арыстафілідзіс. Далейшае пашырэнне тэрыторый Таранта ў матэрыковым напрамку стала немагчымым у выніку супраціўлення насельніцтва Апуліі, таму горад пачаў расці ўздоўж узбярэжжа. У 472 годзе да н.э. паміж Таранта і Рэгіюмам было падпісана саюзнае пагадненне ў мэтах сумеснага супрацьстаяння месапірам (сёння правінцыя Тарэнт), пеўкецірам (сёння правінцыя Бары) і луканійцам, але аб'яднаныя арміі Таранта і Рэгіюма атрымалі значную паразу ў бітвы пры Кайліа (сучасны Чэгліе). Герадот сведчыць аб адной з самых значных і цяжкіх параз у гісторыі народаў грэчаскага паходжання. У 466 годзе да н.э. войска Таранта ў наступны раз разбіваюць япігі. Паводле Арыстоцеля, была знішчана такая вялікая колькасць арыстакратаў, што дэмакратычная партыя без асаблівых цяжказцей захапіла ўладу ў свае рукі, знішчыўшы манархію, а таксама выдварыўшы піфагарэйцаў. Але ўздым дэмакратычнай партыі значна паслабіў саюз паміж Таранта і мацярынскім горадам Спарта. Таранта падтрымліваў Пелапанес у час Пелапанескай вайны супраць Афінаў, забараніў заход караблёў у парты горада і нават пасылаў уласныя караблі на дапамогу пелапанесцам пасля афінскай катастрофы на Сіцыліі. З другога боку, Афіны таксама падтрымлівалі месапіраў з мэтай паслаблення моцы і сферы ўплыву Таранта.
Прыбараўскі сельсавет
Прыбараўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Прыбарава.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад Ліпінкаўскага сельсавета.
Бабінавічы (Лёзненскі раён)
Бабі́навічы (, Бабиновичи) — аграгарадок у Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бабінавіцкага сельсавета.
Вёска знаходзіцца на заходнім беразе Зелянскога (Бабінавіцкага) возера за 30 км на паўднёвы захад ад Лёзна, 75 км ад Віцебска, на аўтадарозе Лёзна — Арэхаўск.
Гісторыя
Заснавана не пазней 16 ст., мяркуючы па назве, выхадцамі са старажытнага сяла Бабіна Аршанскага староства ВКЛ. У канцы 16-17 ст. мястэчка, дзяржаўная маёмасць, цэнтр Бабінавіцкага староства ў Віцебскім ваяводстве. У канцы 17-18 ст. у фактычным уладанні князёў Агінскіх. Частка Бабінавіч належала да аршанскага кляштара трынітарыяў. Вуліцы мястэчка сыходзіліся да гандлёвай плошчы, 2 з іх былі дарогамі на Віцебск і Оршу. Пасля 1-га падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Бабінавічы ў складзе Расійскай імперыі, уваходзілі ў Аршанскі павет Магілёўскай губерні. У 1777—1796 і ў 1802—1840 былі цэнтрам Бабінавіцкага павета, мелі статут павятовага горада. У 1781 горад атрымаў герб: у блакітным полі 2 мачты з флюгерамі — у знак таго, што ў ваколіцах горада нарыхтоўваўся карабельны лес.
У Бабінавічах былі прыстань і склад лесаматэрыялаў, што сплаўлялі адсюль па рэках Лучоса і Заходняя Дзвіна ў Рыгу. У 1778 г. зацверджаны праект планіроўкі горада, у якім прадугледжвалася перанесці Бабінавічы на другі бераг р. Вярхіта і забудаваць у выглядзе прамавугольніка з плошчай у цэнтры, але ён не быў ажыццёўлены. У канцы 18 ст. распрацаваны праект забудовы Бабінавіч на старым месцы, паводле якога планіроўка прыводзілася ў прамавугольную сістэму і горад акружаўся валамі і равамі. Гэты праект ажыццёўлены часткова. У 1796—1802 і пасля 1840 Бабінавічы — заштатны горад у Магілёўскай губерні на тэрыторыі Дабрамыслінскай воласці Аршанскага павета.
3 часу заснавання Бабінавічы вядомы ганчарным промыслам, які дасягнуў росквіту ў 19 — 1-й чвэрці 20 ст. 3 мясцовай чырвонай гліны тут выраблялі чырвонагліняную непаліваную, чорназадымленую і гартаваную кераміку (гарлачы, гаршкі, збанкі, міскі), якую з пач. 20 ст. пачалі аздабляць размалёўкай.
У канцы 19 ст. тут працавала 39 рамеснікаў. У 1860 горад налічваў 1271 жыхара і 159 дамоў, у 1879—1320 жыхароў. Паводле перапісу 1897 у Бабінавічах 1157 жыхароў, дзейнічалі царкоўнапрыходская школа, пошта, тэлеграф, прыходская царква (пабудавана ў 1742), касцёл Святой Тройцы, пабудаваны ў 1782—1797 аршанскімі трынітарыямі, сінагога.
Пасля рэвалюцыі 1917 Бабінавічы страцілі статут горада і сталі вёскай, з 1919 у Віцебскай губерні РСФСР. Пасля 1-га ўзбуйнення БССР (сакавік 1924) Бабінавічы ў складзе БССР, цэнтр сельсавета ў Высачанскім раёне Віцебскай акругі (да ліпеня 1930). 3 ліпеня 1931 — цэнтр сельсавета ў Лёзненскім раёне, з 20.02.1938 у Віцебскай вобл. Напярэдадні вайны 1618 жыхароў, 376 двароў.
У Вялікую Айчынную вайну ў ліпені 1941 каля Бабінавіч у абарончых баях вызначылася 153-я стралковая дывізія (камандзір — палк. М. А. Гаген). 3 17 ліпеня яна ва ўмовах акружэння некалькі дзён вяла цяжкія баі. Прарваўшы кальцо акружэння, прайшла з баямі па тылах ворага і злучылася з часцямі Чырвонай Арміі. 3 ліпеня 1941 да чэрвеня 1944 Бабінавічы акупіраваны нацыстамі. У яе ваколіцах дзейнічалі партызанскія атрады Лёзненскай, імя А. Ф. Данукалава і іншых брыгад. Вызвалены 25.06.1944 часцямі 11-й гвардзейскай арміі 3-га Беларускага фронту ў час Віцебска-Аршанскай аперацыі. Спаленая цалкам нацыстамі вёска пасля вайны адноўлена і з верасня 1946 да снежня 1956 была ў складзе Арэхаўскага раёна.
У 2005 у вёсцы 589 жыхароў, 271 двор, сярэдняя школа, Дом культуры, 2 бібліятэкі, аптэка, аддзяленне сувязі. У цэнтры вёскі, побач з сярэдняй школай, вайсковыя могілкі, дзе пахаваны 1308 савецкіх воінаў і партызан. У 1966 тут пастаўлены помнік воіну-пераможцу.
Славутасці
У Бабінавічах і каля вёскі знаходзіцца група археалагічных помнікаў розных часоў:
Чарэшынка
Чарэ́шынка, Баброўка, Чарашанка, Шарашанка, канава Р-3 — рака ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Ружанка.
Даўжыня ракі 5,5 км. Пачынаецца сярод лесу за 1,2 км на паўднёвы захад ад вёскі Клепачы, упадае ў Ружанку за 2 км на паўднёвы захад ад вёскі Бярэзніца. Рэчышча на працягу 4,3 км ад вёскі Клепачы да вусця каналізаванае.
Мармелад
Мармела́д — кулінарны прадукт, прыгатаваны з фруктаў, вараных з цукаром з даданнем пекціна і смакавых дадаткаў (можа лічыцца разнавіднасцю густога варэння). У англамоўных краінах слова marmalade азначае толькі варэнне з цытрусавых (асабліва з апельсінаў). У СССР у мармелад дадавалі інгрэдыенты, якія не маюць дачынення да садавіны (напрыклад, агар-агар).
Гісторыя
Слова паходзіць ад партугальскага marmelada, які азначае выключна варэнне з айвы. Густое варэнне з апельсінаў з такой назвай стала папулярна ў Вялікабрытаніі, адкуль мода на такія прадукты пракралася на кантынент разам з назвай — у нямецкай мове Marmelade азначае варэнне наогул.
Паводле іншых крыніц «мармелад» у перакладзе з французскага азначае — старанна прыгатаваная страва колеру яблыкаў.
Еўрапейцы пазнаёміліся з мармеладам падчас Крыжовых паходаў у Малай Азіі. Гістарычная радзіма мармеладу — Блізкі ўсход і Усходняе Міжземнамор'е. Для таго, каб захаваць ураджай, плады ці сок ягад і садавіны выварвалі да максімальнага згушчэння.
.இலங்கை
.இலங்கை (Punycode: ) — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Шры-Ланкі. Уведзены ў эксплуатацыю 19 жніўня 2010 года. Прызначаны для размяшчэння рэсурсаў на тамільскай мове.
Гл. таксама
.lk
Icaronycteris gunnelli
Icaronycteris gunnelli — від рукакрылых, ідэнтыфікаваны ў 2023 годзе па закамянеласцях, выяўленых у Ваёмінгу. Прынамсі, адзін з двух асобнікаў, ідэнтыфікаваных як Icaronycteris gunnelli, раней быў класіфікаваны як узор роднаснага віду. Ідэнтыфікацыя новага віду была магчымай дзякуючы надзвыйчай добраму стану закамянеласцяў.
Гісторыя
У адкладах Фосіл-Лэйк, якія ўваходзяць у фармацыю Грын-Рывер, за 50 гадоў было знойдзена 30 шкілетаў рукакрылых. Закамянеласці кажаноў, якія захоўваюцца ў дзяржаўных музеях, паходзяць з чатырох кар’ераў недалёка ад, штат Ваёмінг. упершыню быў апісаны ў 1966 годзе, а  — у 2008. Група даследчыкаў на чале з Цімам Рытбергенам з вывучыла закамянеласці эацэновых рукакрылых і ідэнтыфікавала два ўзоры, сабраных з адкладаў Фосіл-Лэйк, як прадстаўляючых асобны від, які яны назвалі Icaronycteris gunnelli у гонар Грэга Ганела. Галатып, AMNH. FM.145747, быў знойдзены Тэры Рыкардсам у жніўні 2017 года і набыты. Паратып, знойдзены Робертам Кронерам у 1994 годзе, лічыцца пад нумарам ROM.52666 у.
Апісанне
Icaronycteris gunnelli быў вельмі маленькім і лёгкім, верагодна, вагой усяго 25 грамаў. Яго крылы «былі адносна кароткімі і шырокімі, што адлюстроўвала больш трапяткі стыль палёту». Ён датуецца 52 мільёнамі гадоў, перыядам эацэну, і лічыцца найстаражытным з вядомых відаў кажаноў.
Патхумтхані (правінцыя)
Патхумтхані (тайск. ปทุมธานี) — правінцыя ў цэнтральнай частцы Тайланда, за 46 км на поўнач Бангкока і з’яўляецца складнікам яго акругі. Па гэтай прычыне, правінцыя мае высокі ўзровень развіцця прамысловасці. Адміністрацыйны цэнтр — горад Патхумтхані, а самым буйным горадам у правінцыі з’яўляецца Панрангсіт, размешчаны ў ампхоі Тхан’ябуры.
На гербе правінцыі — выява кветкі лотаса з двума рысавымі галінкамі па баках, што азначае высокую ступень развіцця сельскай гаспадаркі.
Слуцкі летапіс
Слу́цкі або Ува́раўскі летапіс — помнік літоўскага летапісання XVI стагоддзя, адзіны спіс трэцяй, скарочанай рэдакцыі літоўскага летапісу 1446 года. Захаваўся ў рукапісе першай чвэрці XVI стагоддзя. Паводле зацемак на палёх, датычных слуцкіх князёў, ён знаходзіўся і, імаверна, быў напісаны ў Слуцку, у выніку чаго і атрымаў такую назву. Часам яго называюць Увараўскім летапісам або Увараўскім спісам, бо працяглы час ён захоўваўся ў бібліятэцы заснавальніка Маскоўскага археалагічнага таварыства графа. Слуцкі летапіс — помнік старабеларускай мовы. З'яўляецца каштоўнай крыніцай для вывучэння гісторыі ВКЛ XIV—XV стагоддзяў.
Рукапіс
У захаваўшымся да нашага часу экзэмпляры Слуцкага летапісу 106 аркушаў. Першыя старонкі летапісу не захаваліся, а ў захаваным пачатковым лісце адарваная верхняя частка. Астатняя частка летапісу мае нумарацыю арабскімі лічбамі — у правым ніжнім куце, верагодна — пісаў чалавек XIX стагоддзя. Нумарацыя пачынаецца з аркуша 6. Папярэднія 5 аркушаў пашкоджаныя, да іх з аднаго боку прычэпленыя папяровыя палоскі з лічбамі. На 6-м аркушы ўверсе стаіць вынасны знак, а ўнізе напісана: «Азначаныя старонкі цэлых аркушаў летапісу арабскімі лічбамі мною 14 студзеня 1839 г.». Бачна, што пад гэтым тэкстам быў подпіс, які ў далейшым быў сцёрты.
Касцёл Святога Антонія Падуанскага і кляштар бернардзінцаў (Слуцк)
Касцёл Святога Антонія і кляштар бернардзінцаў — помнік архітэктуры XVIII стагоддзя, размешчаны ў Слуцку.
Гісторыя
Манахі-бернардзінцы прыбылі ў Слуцк з Нясвіжа ў 1661 годзе. Яны ўжо мелі ва ўласнасці зямельны ўчастак, які знаходзіўся на беразе Случы, насупраць старога замка. Гэтыя землі ім перадаў староста мазырскі Самуэль Аскерка, выкупіўшы іх з дазволу слуцкага князя Багуслава Радзівіла. Тут яны пабудавалі ў 1671 годзе драўляны касцёл, капліцу і двухпавярховы кляштарны корпус, які прымыкаў да яго. Быў рэканструяваны ў 1734 годзе. Паводле адных крыніц, будаўніцтва мураванага будынка кляштара пачалося ў 1770 годзе, паводле іншых — у 1793 (пабудаваны з цэглы ў 1793 годзе на месцы былых драўляных будынкаў). У 1812 годзе замест згарэлага драўлянага касцёла быў пабудаваны цагляны храм.
Пасля паўстання 1830—1831 гадоў слуцкі бернардзінскі кляштар быў зачынены і выкарыстоўваўся як казарма. Касцёл кляштара быў пераасвячоны ў праваслаўную царкву. Бернардзінцаў са Слуцка перавялі ў Нясвіж, а з 1860 года яны спынілі сваю дзейнасць на тэрыторыі Беларусі. Бернардзінцы пакінулі ў Слуцку значны след у розных сферах жыцця, у тым ліку вывелі знакаміты гатунак грушы — «Слуцкую бэру».
У 1852 годзе касцёл вернуты каталікам. Дзейнічаў ён да 1933 года. А ў былым кляштарным будынку пасля рэвалюцыі размяшчаўся павятовы ваенкамат. Пазней там быў арганізаваны ваенны шпіталь.
Палесцінцы
Палесці́нцы (الفلسطينيون, al-filasTīnīyyūn, פלסטינים) або палесцінскія арабы — частка арабскага народа, якая пражывае ў Палесціне на Заходнім Беразе (West Bank), сектары Газа, Галілеі і ў Заіарданні). Агульная колькасць складае 9.6 млн чалавек (па стане на 2003 год), з іх 4.8 мільёнаў пражывае ў дыяспары.
Касцёл Святога Антонія Падуанскага і кляштар бернардзінцаў (Слуцк)
Гісторыя
У другой палове XX стагоддзя ў склепе кляштара быў знойдзены нямецкі архіў часоў Другой сусветнай вайны, месцазнаходжанне якога ў наш час невядома.
Палесцінцы
Палесцінцы складаюць асноўную частку насельніцтва на тэрыторыі, кантралюемай Палесцінскай нацыянальнай адміністрацыяй (ПНА) (3,761 млн) і ў Іарданіі (1,9 млн). Акрамя таго, яны пражываюць у Ізраілі (1,54 млн) і астатніх дзяржавах блізкаўсходняга рэгіёна — Сірыі (573 тыс.), Ліване (405 425) і інш. Таксама існуюць іх шматлікія абшчыны ў некаторых амерыканскіх краінах — Чылі (500 тыс.) , ЗША (67 842.), Гандурасе (54 тыс.), Бразіліі (50 тыс.) і інш.
Касцёл Святога Антонія Падуанскага і кляштар бернардзінцаў (Слуцк)
Гісторыя
Мураваны аднапавярховы кляштарны комплекс са склепам і падоўжанай цэнтральнай часткай стаяў на вуліцы Казачай (зараз — Чырвонаармейская). У скляпах пад кляштаром знаходзіліся пахаванні слуцкіх князёў Радзівілаў, а ў касцёле яшчэ ў канцы XIX стагоддзя (па ўспамінах сучаснікаў) захоўвалася спецыяльная скрыначка з сэрцам князя Гераніма Радзівіла. Памёр ён у Польшчы, там і быў пахаваны, аднак сэрца яго прывезлі ў Слуцк, які ён вельмі любіў.
Палесцінцы
Прытрымваюцца мусульманскага і хрысціянскага веравызнанняў.
Касцёл Святога Антонія Падуанскага і кляштар бернардзінцаў (Слуцк)
Архітэктура
Цагляны касцёл Святога Антонія з рысамі барока меў даволі сціплы знешні выгляд: прамавугольны ў плане аб’ём, тры алтары, арган.
Нафтаправод Адэса-Броды
Нафтаправод Адэса-Броды — нафтаправод на тэрыторыі Украіны паміж горадам Адэса на Чорным моры і горадам Броды ў Львоўскай вобласці, дзе ажыццяўляецца стыкоўка з нафтаправодам «Дружба». Скончаны пабудовай у 2003, у выкарыстанні з 2004.
Аператар — ААТ «Укртранснафта».
Характарыстыкі
Тэхнічныя характарыстыкі нафтаправоднай сістэмы «Адэса—Броды»:
Любоў Дзмітрыеўна Шматко
Любоў Дзмітрыеўна Шматко (нар., Калыніўка, Еланэцкі раён, Украіна) — украінская футбалістка, абаронца. Выступала за зборную Украіны.
Клубная кар’ера
Футболам пачала займацца ў ДЮСШ «Спартак» (Чарнігаў), першым трэнерам быў Барыс Скоп. У 2010 годзе перайшла ў школу вышэйшага спартыўнага майстэрства «Легенда», выступала за яе каманду да 2016 года, пасля чаго перайшла ў «Мінск», у якім гуляе з 2017.
Выступала ў U-17 і WU-19 (2011), у 2017 годзе дэбютавала за зборную Украіны.
IC 5146
IC 5146 — галактыка тыпу EN+OCL ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вэлюм (хрысціянства)
Вэлюм, Пакравец, Пакроў (flammeum, velum — заслона, покрыва, зацямненне) — рэдкая празрыстая шаўковая, баваўняная або ваўняная тканіна, якая першапачаткова служыла для агортвання цела, затым пакрыцця галавы, твару, як упрыгажэнне, а потым стала элементам хрысціянскага набажэнства.
Гісторыя
Гістарычна пад назвай flammeum — цёмна-жоўты вэлюм, які выкарыстоўваўся ў Старажытным Рыме, найважнейшы элемент убору рымскай нявесты.
Яго назва паходзіць ад flamma — полымя, таму часам кажуць, што ён быў чырвонага колеру. Аднак гэтаму супярэчаць апісанні фламеума (Пліній Старэйшы пісаў пра жоўты колер вэлюму) і мастацкія ўяўленні (напрыклад, роспіс на сцяне адной з пампеянскіх віл).
У хрысціянскім набажэнстве вэлюм эвалюцыянаваў у чатырохкутную хустку ці сурвэтку, звычайна на падшэўцы. Яна мела квадратную ці блізкую да квадрата форму з бакамі ад 35 да 45 см. Шылі з дарагіх тканін (бракату, аксаміту і іншых), па краях аздаблялі тасьмой, галуном, вышыўкамі, аплікацыямі, у сярэдзіне змяшчалі выяву крыжа. У другой палове XVIII—XIX стагоддзя асобныя вэлюмы рабілі са слуцкіх паясоў або з іх устаўкамі.
Патхумтхані
Патхумтхані (ปทุมธานี) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца прыкладна за 30 км на поўнач ад цэнтра Бангкока на берагах ракі Чаўпхрая. Станам на 2015 год насельніцтва горада — чалавекі. Шчыльнасць насельніцтва — 3279 чал./км². Колькасць жаночага насельніцтва (52,8 %) перавышае колькасць мужчынскага (47,2 %).
Нафтаправод Мазыр-Броды
Нафтаправод Мазыр-Броды: нафтаправод на тэрыторыі Беларусі і Украіны. Складаецца з дзвюх нітак.
У 2004 абмяркоўваўся праект стварэння транзітнага транспартавання нафты з Каспійскага басейна па чарнаморска-балтыйскім маршруце Адэса-Броды-Мазыр-Наваполацк-Вэнтспілс, у які ўвайшла б адна з нітак НП Мазыр-Броды. Такі праект патрабаваў бы будовы дадатковай 220-км ніткі Наваполацк-Вэнтспілс. Вядома, што яшчэ ў 2002 група паўночна-еўрапейскіх банкаў выходзіла з прапановай фінансавання такой будовы да беларускага боку, але справа не атрымала працягу.
Раберта Баджа
Раберта Баджа (Roberto Baggio; нар., Кальдонья, Венета, Італія) — італьянскі футбаліст. Гуляў на пазіцыях нападніка і паўабаронцы. Спартыўную кар’еру (1982—2004) правёў у Італіі, дзе гуляў за клубы «Вічэнца», «Фіярэнціна», «Ювентус», «Мілан», «Балоння», «Інтэр» і «Брэшыя». Выступаў за зборную Італіі на чэмпіянатах свету 1990, 1994 і 1998 гадоў.
Найлепшы ігрок свету і Еўропы 1993 года, пераможца Кубка УЕФА 1992/93, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 1994 года, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 1990 года, чэмпіён Італіі сезонаў 1994/95 і 1995/96, пераможца Кубка Італіі 1994/95. Адзіны італьянскі футбаліст, які забіваў мячы на трох чэмпіянатах свету.
Генерал-палкоўнік
Генера́л-палкоўнік — воінскае званне вышэйшага афіцэрскага саставу ў шэрагу дзяржаў. Вышэй рангам за генерал-лейтэнанта.
У Рэспубліцы Беларусь з’яўляецца найвышэйшым званнем.
Генерал-палкоўнікі Рэспублікі Беларусь:
Генерал-палкоўнік унутраннай службы
У катэгорыі ваеннаслужачых карабельнага саставу ваенна-марскога флоту званню генерал-палкоўніка адпавядае воінскае званне адмірала.
Пінская і тураўская епархія (уніяцкая)
Гісторыя
У пачатку 18 стагоддзя ў епархіі каля 100 парафій. У 1722 годзе ўва унію пераведзена да 20 тысяч чалавек, у 1743 уніяцкімі становяцца Крупяцкі Увядзенскі і Навадворскі Успенскі манастыры. На 1772 епархія ахоплівала тэрыторыю 25,2 тысячы км² у Брэсцкім ваяводстве і налічвала каля 20 дэканатаў.
Пасля Падзелаў Рэчы Паспалітай тэрыторыя епархіі была далучана да Расійскай імперыі. У 1795 у сувязі з пераводам уніяцкіх прыходаў у праваслаўе і рэарганізацыяй структуры ўніяцкай царквы епархія скасавана. Парафіі, вернікі якіх засталіся ўніятамі, у 1798 увайшлі ў склад новаўтворанай Берасцейскай уніяцкай епархіі.
Барталамеус Цэйтблом
Біяграфія
Вучыўся маляваць у майстэрні свайго айчыма Херліна ў Нёрдлінгене. З 1482 года жыў ва Ульме, дзе пасля жаніцьбы з дачкой мастака Шухліна, зрабіўся ўладальнікам яго майстэрні. Створаныя ў яго майстэрні і пад яго кіраўніцтвам алтары дэманструюць развіццё мясцовых, паўднёвагерманскіх мастацкіх школ стылю позняй готыкі, якія мелі агульную крыніцу ў старанідэрландскім мастацтве. Адной з прыкмет школы Цэйтблома — маляванне шчыльна злучаных груп людзей з застылымі выразамі твараў. У Штутгарцкай дзяржаўнай галерэі захоўваюцца Кільхбергерскі, Эшахскі і Хербергерскі алтары работы Цэйтблома.
Ліпінкаўскі сельсавет
Лі́пінкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ліпінкі.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Дамачаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Падлужскага і Прыбараўскага сельсаветаў. З 17 снежня 1956 года ў складзе Брэсцкага раёна. 8 верасня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Тамашоўскага сельсавета.
Мігел Лопіш
Клубная
Лопіш пачынаў сваю прафесійную кар’еру ў другой камандзе лісабонскай «Бенфікі». У наступным сезоне ён перайшоў у клуб ніжэйшай лігі «Аперарыу».
Пасля некалькіх нядрэнных матчаў Мігел у сезоне 2007/08 перайшоў у клуб «Рыу Аві». У першым сезоне ў «Рыу» Лопіш быў іграком стартавага складу і дапамог камандзе праз два гады вярнуцца ў Прымейра-лігу.
Дзякуючы стабільнай гульні «Рыу Аві», у тым ліку супраць «Бенфікі» і «Порту», Лопішам зацікавіліся гранды партугальскага футбола. У студзені 2009 года Мігел падпісаў чатырохгадовы кантракт з «Порту». У першым сезоне за сіне-белых яму прыходзілася канкураваць за месца ў стартавым складзе з уругвайцам Хорхэ Фусіле, ён з’яўляўся на поле не гэтак шмат, але ўсё ж яму ўдалося згуляць у 17 афіцыйных матчах, 13 з якіх у старце.
У канцы жніўня 2010 года новы трэнер каманды Андрэ Вілаш-Боаш палічыўшы, што яму не патрэбны Лопіш, адправіў яго ў гадавую арэнду ў іспанскі «Бетыс». 2 верасня 2010 года ён прайшоў медыцынскі агляд і далучыўся да каманды. У 2012 годзе на правах арэнды выступаў за «Брагу».
Лопіш вярнуўся ў «Порту» ў сезоне 2012/13, аднак у студзені 2013 года Мігел перайшоў у склад лісабонскага «Спортынга», а ў процілеглым кірунку, паводле пагаднення, быў накіраваны Марат Ізмайлаў.
7 ліпеня 2013 года Мігел на правах арэнды перайшоў у склад французскага клуба «Ліён», які прадстаўляе Лігу 1. З 2015 года на правах арэнды выступаў за іспанскую «Гранаду» і турэцкі «Акхісар Беледыеспор». Улетку 2017 года, пакінуўшы «Спортынг» у якасці свабоднага агента, стаў іграком турэцкага клуба на трывалай аснове.
У ліпені 2019 года перайшоў у «Кайсерыспор».
Міжнародная
Лопіш прыцягваўся ў моладзевую зборную Партугаліі. Ён быў уключаны ў заяўку на чэмпіянат Еўропы 2012. 2 чэрвеня 2012 года Мігел дэбютаваў за нацыянальную зборную Партугаліі ў прайграным таварыскім матчы 3:1 супраць зборнай Турцыі ў Лісабоне.
Боснія (правінцыя Асманскай імперыі)
Правінцыя Боснія, Пашалык Боснія (Bosna Vilâyeti, Bosna Paşalığı), самая заходняя правінцыя Асманскай імперыі, размешчаная на поўначы Балканскага паўвострава. Уключала ў свой склад тэрыторыю сучаснай Босніі і Герцагавіны, часткова Венгрыі, Сербіі і Харватыі. Iснавала ў 1580–1864.
IC 5147
IC 5147 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 2535
NGC 2535 (іншыя абазначэнні — UGC 4264, IRAS08082+2521, MCG 4-20-4, KCPG 156A, ZWG 119.8, VV 9, KUG 0808+253A, Arp 82, PGC 22957) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Дашкольная ўстанова
Дашко́льная ўстано́ва — установа выхавання дзяцей ранняга (з 2 месяцаў) і дашкольнага ўзросту (з 3-х да 6 гадоў).
Беларусь
На 1 студзеня 1997 года ў Беларусі налічвалася 4511 дашкольных устаноў з 444,3 тыс. дзяцей (у сярэднім па 98 дзяцей), у тым ліку 3875 (85,9%) агульнага віду (яслі, дзіцячыя сады і яслі-сад), 27 санаторных, 28 кампенсавальных для дзяцей з адхіленнямі ў душэўна-цялесным развіцці, 13 з паглыбленымі кірункамі ў працы, 3 цэнтры развіцця дзіцяці. Дашкольныя ўстановы наймалі 54,1 тыс. педагагічных работнікаў (па 1 на 8 дзяцей): 42,1 тыс. выхавальнікаў (77,8%), каля 5 тыс. музычных кіраўнікоў, 993 кіраўнікі фізічнай культуры, 974 лагапеды і 87 настаўнікаў замежнай мовы. Супрацоўнікаў дашкольных устаноў рыхтавалі 5 універсітэтаў (Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт, Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт, Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт, Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт і Мазырскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт), 5 каледжаў у Барысаве, Гомелі, Магілёве, Полацку і Салігорску і 5 вучылішчаў у Гродне, Лідзе, Мінску, Пінску і Рагачове.
На чэрвень 2012 года звыш 79% дзяцей дашкольнага ўзросту наведвалі ўстановы дашкольнай адукацыі.
Нафтавая прамысловасць
Нафтавая прамысловасць— галіна эканомікі, якая займаецца здабычай, перапрацоўкай, транспартаваннем, складаваннем і продажам прыроднага карыснага выкапня — нафты і спадарожных нафтапрадуктаў. Да сумежных галін прамысловасці адносяць геафізіку, свідраванне, вытворчасць нафтагазавага абсталявання. Аснову нафтавай прамысловасці складаюць вертыкальна-інтэграваныя нафтавыя кампаніі.
Боны гомельскага гарадскога самакіравання
Боны гомельскага гарадскога самакіравання — мясцовыя папяровыя грашовыя адзінкі горада Гомеля, вынік эмісій 1918 г., ажыццёўленых клопатам Гомельскай гарадской думы аб пераадоленні фінансавага крызісу.
Кантэкст
На пачатак 1918 г. дэфіцыт гарадскога бюджэту Гомеля складаў звыш 500 тыс. рублёў. Становішча ўскладнілася вывазам гарадской касы падчас эвакуацыі з горада мясцовага рэўкама (перад пагрозай германскай акупацыі). Гомельскае казначэйства мусіла спыніць дзейнасць па грашовым абароце і крэдытаванні. Адбываўся значны рост цэн і выдаткаў на ўтрыманне гарадскіх служб. Збор падаткаў на фоне змены ўлады фактычна не ажыццяўляўся. Перадача германскімі акупантамі Гомеля і Гомельскага павета пад юрысдыкцыю Украіны істотна не змяніла сітуацыі — дэклараваная дзяржаўным скрабам фінансавая падтрымка Гомеля не была рэалізавана нават на канец ліпеня 1918 г. Для выратавання ўнутрыгарадскога фінансавага рынку Гомельская гарадская дума пастанавіла правесці эмісію гарадскіх бон — папяровых грошай, забеспячэннем якіх абвяшчалася гарадская маёмасць. Іх было выпушчана 848 тыс. 500 рублёў.
.30 Carbine
.30 Carbine (7,62×33 мм) — прамежкавы патрон, распрацаваны ў 1940 годзе кампаніяй «Вінчэстэр» для арміі ЗША. Ужываўся ў самазарадным карабіне M1 у час Другой Сусветнай вайны, войнаў у Карэе і В’етнаме, а таксама ў грамадзянскай зброі. Выраб гэтага патрона працягваецца і цяпер.
Боны гомельскага гарадскога самакіравання
Наміналы і тэрміны эмісіі
Боны Гомельскага гарадскога самакіравання былі эмітаваны ў чатырох наміналах  — 1, 3, 5, 10 рублёў. Год выпуску — 1918 — пазначаны толькі на бонах вартасцю 5 і 10 рублёў. Эмісія наміналаў 1, 3 і 5 рублёў падрыхтавана не пазней за 4 красавіка 1918 г. На гэта ўказваюць факсіміле подпісаў гарадскога галавы і члена ўправы на кожнай з бон — М. Х. Бабарыкіна і М. Кагана адпаведна. Менавіта 4 красавіка 1918 г. М. Х. Бабарыкін, які з’яўляўся гомельскім гарадскім галавой з 31 ліпеня 1917 г., падаў у адстаўку ва ўмовах ўзмацнення правакансервантыўнага ўхілу гетманата. Выканаўцам пасады гарадскога галавы стаў М. Каган, факсіміле подпісу якога змешчана на боне наміналам 10 рублёў. Адсюль можна зрабіць выснову, што эмісія гэтага наміналу была ажыццёўлена у нейкі перыяд пасля азначаных падзей.
Афармленне
Усе боны аформлены на рускай мове паводле правіл дарэформеннага правапісу. Яны ўтрымліваюць інфармацыю аб эмітэнце, намінале, пераследзе за падробку, факсіміле подпісаў гарадскога галавы і члена ўправы, а таксама адмысловае паведамленне : «Мае хаджэнне ў г. Гомелі нароўні з дзяржаўнымі крэдытнымі білетамі. Забяспечваецца ўсёй маёмасцю гор. Гомеля».