cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юзаф Міхалавіч Валовіч
Сям’я
Двойчы жанаты. З 1817 года ў шлюбе з Казімірай з Валовічаў, пасля разводу у другім шлюбе з Тамашам Валовічам. З 1825  года ў шлюбе з Юлія з Мікульскіх. На прыватных лістах з 5 сакавіка i 22 кастрычніка 1835 г. захаваліся адбіткі яго шлюбнай пячаткі з гербамі «Багорыя» i «Сас» роду жонкі Мікульскіх на чырвоным сургучы, дыяметр 20 мм. Меў сына Генрыка (хр. 1825).
Максім Яўгенавіч Кац
Максім Яўгенавіч Кац (Макси́м Евге́ньевич Кац; нар., Масква, РСФСР, СССР) —  расійскі палітычны і грамадскі дзеяч, сузаснавальнік (разам з Ільёй Варламавым) і дырэктар фонду «Гарадскіх праектаў», чэмпіён Расіі па спартыўным покеры, вікіпедыст, былы дэпутат муніцыпальнага сходу Маскоўскага раёна Шчукіна (III скліканне 2012—2016) ад партыі «Яблака».
Больш вядомы ў Беларусі, як аўтар аднайменнага канала YouTube, які шырока асвятляў пратэсты ў Беларусі.
YouTube канал
YouTube-канал Максіма Каца быў створаны ў 2008 годзе. У пачатку 2020 года пачаў рабіць штодзённыя відэа на тэмы ўрбаністыкі, гісторыі, палітыкі.
21 чэрвеня 2020 было выпушчана першае відэа пра падзеі ў Беларусі, а праз кароткі час відэа пра Аляксандра Лукашэнку якое выклікала шырокую ўвагу сярод глядачоў, як расійскай, так і беларускай аўдыторыі.
З 2 сакавіка па 26 кастрычніка 2020 колькасць падпісчыкаў узрасла з 13 800 да 613 000.
З 1 па 6 верасня 2020 года па інфармацыі самага Каца статыстыка яго YouTube-канала склала 35 % гледачоў з Беларусі (у ліпені толькі 12 %).
Міхаіл Васільевіч Крыштаповіч
Міхаіл Васільевіч Крыштаповіч (нар., Брылькі Валожынскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Кастрамскі тэхналагічны інстытут (інжынер-механік-тэхнолаг), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (юрыст).
Працоўную дзейнасць пачаў рабочым Валожынскага масласырзавода Мінскай вобласці. Пасля службы ў радах Узброеных Сіл працаваў вучнем слесара Валожынскага льнозавода. Быў майстрам кантрольна-вымяральных прыбораў і аўтаматыкі Крупскага льнозавода, галоўным інжынерам Валожынскага льнозавода, дырэктарам Нясвіжскага льнозавода, дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Нясвіжскі льнозавод». Дырэктар адкрытага акцыянернага таварыства «Гарадзейскі цукровы камбінат».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі», юбілейнымі медалямі «60 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
IC 3359
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пэдосы (Вінніцкі раён)
Пэдосы (Педоси) — вёска ў Вінніцкім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Масаноўскі сельсавет
Масано́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Масаны.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Баршчоўскага сельсавета.
Энтані Эндрус
Энтані Корын Джэральд Эндрус (анг. Anthony Corin Gerald Andrews; нар. 12 студзеня 1948, Лондан, Англія, Вялікабрытанія) — англійскі акцёр кіно і тэлебачання, лаўрэат прэмій «Залаты глобус» (1983) і BAFTA-TV (1982), намінант на прэмію «Эмі» (1982).
Ігнацы Валовіч
Ігнацы Валовіч (18 студзеня 1766 — 8 ліпеня 1828) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Валовічаў герба «Багорыя». Нарадзіўся 18 студзеня 1766 года ў сям’і Міхала Вінцэнта Валовіча і Петранелі са Свяціцкіх.
У 1789—1790 гг. згаданы як скарбовы пісаровіч i манцюнскі староста, які быў абраны дэпутатам суддзёй Галоўнага Трыбунала ВКЛ ад Слонімскага павета, апошні харужы слонімскі (?), староста неманойцкі i камісар Слонімскага павета ў 1791 г., памёр 8 ліпеня 1828 г.
Сям’я
У шлюбе з Альжбетай з Незабытоўскіх, дачкой Яна і Барбары з Завішаў.
Генрык Валовіч
Генрык Адам Вінцэнт Пётр Валовіч (? — ?) — памешчык.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Валовічаў герба «Багорыя». Нарадзіўся ў сям’і Юзафа Валовіча і Юліі з Мікульскіх. Хрышчаны 28 студзеня 1825 года.
У 1860 годзе ўладальнік маёнтка Мсціж у Барысаўскім павеце, які атрымаў у пасаг за жонкай.
Сям’я
З 1860 года ў шлюбе з Соф’я Булгак.
26 cm Minenwerfer M. 17
Пасля завяршэння вайны 25 мінамётаў было на ўзбраенні войска Чэхаславакіі, да 40 адз. Венгрыі.
Дамінік Ходзька
Біяграфія
Вучыўся ў Віленскім універсітэце. Член таварыства філарэтаў. Зблізіўся з Я. Чачотам, Т. Занам. Член Віленскай археалагічнай камісіі. Настаўнічаў у Вільні, на Случчыне. Апублікаваў успаміны і нататкі пра жыццё і дзейнасць К. Брадзінскага (1845), Я. Ходзьку (1858), Л. Бароўскага, Ю. Крашэўскага і інш., урывак са «Збору некаторых успамінаў... да гісторыі Віленскага ўніверсітэта. I. Віленская акадэмія ў часы езуітаў» (1862). Збіраў і апрацоўваў беларускую вусную народную творчасць. Аўтар працы пра рэкі Беларусі і Літвы (рукапіс перадаў Віленскай археалагічнай камісіі). Супрацоўнічаў з А. Кіркорам, Я. Тышкевічам, К. Тышкевічам. Распрацаваў біяграфію З. Даленгі-Хадакоўскага і надрукаваў яе ў польскай энцыклапедыі Я. Глюксберга, потым у часопісе «Athenaeum» («Атэнэум», 1842, т. 1, 4) і «Тека Wilenska» («Віленскі зборнік», 1857, № 2).
Кім Юн Ок
Кім Юн Ок (김윤옥; нар. 26 сакавіка 1947, Чынджу, правінцыя Кенсан-Намда, Паўднёвая Карэя) — першая лэдзі Рэспублікі Карэя (25 лютага 2008 — 25 лютага 2013).
Біяграфія
У 1970 годзе са ступенню бакалаўра гуманітарнай адукацыі і менеджменту скончыла Жаночы ўніверсітэт Іхва.
19 снежня 1971 года выйшла замуж за члена Савета будаўнічай кампаніі Лі Мён Бака, які стаў у 2008 годзе Прэзідэнтам Паўднёвай Карэі.
У 1995 годзе Кім Юн Ок завяршыла 1-ю праграму павышэння кваліфікацыі жанчын у сваёй альма-матар. У 1996 годзе завяршыла 7-ю праграму жаночага вышэйшага менеджменту ва Універсітэце Ёнсе. У 2001 годзе — праграму лідарства жаночай Акадэміі пры жаночым універсітэце Сукмён.
У 2011 годзе стала прэзідэнтам Асацыяцыі выпускнікоў жаночай праграмы вышэйшага менеджменту ва Універсітэце Ёнсэ.
Сям’я Кім Юн Ок кіруе будаўнічай кампаніяй у Тэгу.
Раздзільнянскі раён
Раздзільнянскі раён (Роздільнянський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Раздзільна (Роздільна).
Утвораны ў 1930 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 57894 чалавекі, плошча — 1368 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 18 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 82 сяла.
Плыскіў
Плыскіў (Пли́сків) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гуальтыеры-Сікаміна
Насельніцтва складае 2021 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 144 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 98040. Тэлефонны код — 090.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Тыргу-Мурэш
Тыргу-Мурэш (Târgu Mureș) — горад у Румыніі, у рэгіёне Трансільванія, адміністрацыйны цэнтр жудзеца Мурэш. Насельніцтва — 127,8 тыс. жыхароў (2011).
Гуальтыеры-Сікаміна
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3360
IC 3360 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Shahed 129
Shahed 129  — іранскі аднаматорны сярэдневышынны беспілотны лятальны апарат вялікай працягласці палёту, распрацаваны Shahed Aviation Industries для Корпуса Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР). Shahed 129 здольны выконваць баявыя і разведвальныя задачы і мае аўтаномнасць 24 гадзіны; ён падобны па памеры, форме і прызначэнню на амерыканскі MQ-1 Predator і лічыцца адным з самых эфектыўных дронаў на ўзбраенні Ірана. Назва БПЛА ў перакладзе з персідскага азначае «сведка», або «назіральнік».
БПЛА выкарыстоўваўся для авіяўдараў падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі і для пагранічнага патрулявання на ўсходняй мяжы Ірана. Чакаецца, што разам з Saegheh Shahed 129 складуць аснову флоту высокатэхналагічных БПЛА Ірана як мінімум на 2020-я гады.
Праект
Распрацоўка пачалася ў 2005 годзе, калі Іранская самалётабудаўнічая прамысловая кампанія (HESA) пачала праектаванне БПЛА HESA-100. Па сутнасці, гэта была тая ж канструкцыя, што і ў Shahed 129, але карацей і з квадратным фюзеляжам. Пасля HESA-100 быў перайменаваны ў Shahed 123, а пасля ператвораны ў Shahed 129. Шэраг крыніц адзначаюць, што Shahed 129 быў скапіяваны з ізраільскага БПЛА Hermes 450, які пацярпеў катастрофу ў Іране.
Пастаўкі
Для КВІР запланаваны закупкі 40 БПЛА Shahed 129 да 2024 года. Пачаты пастаўкі ваенна-марской версіі дрона, якая атрымала назву «Сімург» (Simorgh).
Па паведамленні газеты Washington Post са спасылкай на звесткі амерыканскай разведкі, Іран адправіў у Расію першую партыю беспілотных лятальных апаратаў для выкарыстання падчас уварвання ва Украіну. Беспілотнікі Shahed і Mohajer-6 былі адпраўленыя 19 жніўня 2022 года.
Узбраенне
Бомбы: 4 × Садыд-345 ПГМ
Папіўці (Пагрэбішчанскі раён)
Папіўці (Попівці) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Уласоўскі сельсавет
Уласо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Уласы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Баршчоўскага сельсавета.
Горацкі педагагічны каледж
Горацкі педагагічны каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў аг. Леніна Магілёўскай вобласці. Філіял Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Аркадзя Куляшова.
Гарлачык белы
Гарлачык белы (Nymphaea alba) — водная расліна сямейства гарлачыкавых.
Назва
Гарлачык белы, лілея вадзяная, латуцень белы<, глячкі, гусачкі, макаўка, макоўка , лілея вадзяная , белая вадзяная лілея, лопух , гуска , белыя курачкі.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая водная бессцябловая травяністая расліна з тоўстым і доўгім гарызантальным разгалінаваным карэнішчам са шматлікімі карэньчыкамі і ромбападобнымі меткамі ў месцах прымацавання чаранкоў адмерлага лісця.
Лісце
Лісце буйное (да 40 см дыяметрам), плывучае, акругла-авальнае з сэрцападобнай асновай і доўгімі чаранкамі, зверху цёмна-зялёнае, знізу чырванавата-фіялетавае. Бывае, што дробныя вадаёмы, у якіх расце гарлачык белы, высыхаюць, і тады плывучае лісце з доўгімі гнуткімі хвосцікамі адмірае. Але праз некаторы час на карэнішчах з’яўляюцца маленькія лісцікі на моцных стромкіх хвосціках.
Лісце мае доўгія хвосцікі, якія ў залежнасці ад глыбіні могуць дасягаць 2,5 метраў.
Бліскучае, глянцавітае лісце гарлачыкаў зверху пакрытае васкавым налётам і не змочваецца вадой. Абарваныя хвосцікі падымаюцца на паверхню і плаваюць. Калі пагрузіць ліст гарлачыка пад ваду і з сілай падзьмуць у канец тронка, то на паверхні ліставой пласцінкі з’явіцца вялікая колькасць дробных бліскучых бурбалак паветра. Справа ў тым, што на паверхні ліста да 11 мільёнаў драбнюткіх адтулін — вусцеек. Іх можна бачыць пад мікраскопам на тонкім зрэзе верхняй скуркі ліста. Праз вусцейкі паветра праходзіць да падводнага сцябла. У моцную лупу можна бачыць пучкі іголачак на зрэзе хвосціка ліста ў кутах паветраносных сасудаў. Гэтыя іголачкі засцерагаюць хвосцікі гарлачыка ад паглынання слімакамі. Маладое лісце, якое не дасягае паверхні вады, — згорнутае ў трубку.
Кветкі
Кветкі буйныя (да 12 см дыяметрам у дзікім стане, у некаторых сартоў могуць дасягаць 20 см), адзіночныя, белыя, з завостранымі лісцікамі калякветніка і серна-жоўтым плоскім рыльцам, слабадухмяныя. Аснова чашачкі закругленая (завязь да верхавінкі не звужана, уся ў тычынках). Кветкі маюць доўгія хвосцікі.
Расліна квітнее з чэрвеня па кастрычнік (цвіценне патрабуе тэмператур вышэй за 18 °C). Кветкі адкрываюцца толькі на працягу дня.
Кончыкі пялёсткаў гарлачыка вылучаюць мёд. Апыляюцца жукамі, мухамі і пчоламі, хоць магчыма і самаапыленне. Казуркі пераносяць пылок з кветкі на кветку, апыляючы песцікі. Кветкі маюць тонкі, мяккі водар і жывуць каля 3-4 дзён.
Формула кветкі:.
Плады
Плод — шара- або ягадападобная шматлістоўка. Насенне расліны чорнага колеру, спее пад вадой. Пасля паспявання яно ўсплывае на паверхню.
Цвіце ў чэрвені-верасні, пладаносіць у ліпені-лістападзе. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае (карэнішчамі).
Арэал
У дзікай прыродзе сустракаецца амаль па ўсёй Еўропе да самага Уралу і далей да наваколляў Чалябінска, на Каўказе, Блізкім Усходзе да Ізраілю на поўдні і Ірану і Кашміру на ўсходзе. Прысутнічае на астравах Міжземнамор’я і ў прыбярэжнай паласе Афрыкі на поўначы. Культывуецца ў іншых частках свету з умераным кліматам, перайшоў у дзікі стан у Аўстраліі і Новай Зеландыі.
У Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах і астраўных участках росту паблізу паўночна-ўсходняй мяжы арэала, часцей сустракаецца ў даліне Прыпяці і нізоўях яе прытокаў, у старыцах Сажа, Нарава і басейна Нёмана; у больш паўночных раёнах трапляецца на буйных азёрах — Нарач, Чарнова ў Гарадоцкім раёне і ў інш.
Экалогія
Кветкі на ноч хаваюцца ў ваду, але як толькі сыдзе сонца, яны ўсплываюць на паверхню ў выглядзе буйных авальных бутонаў, якія праз некаторы час павольна раскрываюцца ў беласнежныя кветкі. У 5-6 гадзін вечара кветкі пачынаюць павольна закрывацца і апускацца ў ваду.
Пад дзеяннем прамянёў сонца ў шырокім лісці гарлачыка з паветра (вуглякіслага газу) і вады ўтваецца крухмал. Гэты крухмал ператвараецца ў цукар, раствор якога апускаецца па хвосціках ліста да карэнішчы. Тут цукар зноў ператвараецца ў крухмал і адкладаецца ў карэнішча. Асабліва вялікі запас крухмалу назапашваецца ў карэнішчы да восені. Увесну ж і ў пачатку лета гэтыя запасы крухмалу трацяцца на рост лісця, цвіцення і ўтварэння пладоў.
Хімічны склад
Карэнішча гарлачыка белага змяшчае шмат пажыўных рэчываў: крухмалу (49 %), бялку (8 %) і цукру (да 20 %). У карэнішча расліны змяшчаецца шмат дубільных рэчываў, якія засцерагаюць яго ад гніення ў вадзе.
У кулінарыі
Маладыя карэнішчы гарлачыка белага на Каўказе ідуць у ежу ў смажаным або вараным выглядзе. З карэнішча белай гарлачыка можна атрымаць муку. Цыбуліны гарлачыка белага ядомыя, нагадваюць па смаку ядомы каштан.
У медыцыне
Для вырабу лекавых формаў нарыхтоўваюць карэнішчы, кветкі і лісце. Лісце збіраюць падчас цвіцення расліны, карэнішчы вырываюць ад пачатку цвіцення і да пахаладання. Карэнішча змяшчае алкалоіды (німфеін), флаваноіды, дубільныя рэчывы, вітаміны (А, В, С), арганічныя кіслоты. У пялёстках кветак з’яўляюцца флаваноіды (кемпферол, кверцэцін), у насенні — дубільныя рэчывы, кардэналіды, німфалін, тлустае масла.
Галенавые прэпараты стымулююча дзейнічаюць на страўнікава-кішачны тракт, нармалізуюць функцыю нырак і печані, зніжаюць артэрыяльны ціск. Ужываюць пры анацыдных гастрытах, гепатытах, халецыстытах, злаякасных пухлінах, крывацёках, неўралгіі, міялгіі, захворваннях скуры.
Іншае
Расліна меданосная, апыляецца пераважна начнымі матылькамі. Асобныя расліны жывуць да 22 гадоў.
Вырошчваецца аматарамі-акварыумістамі, як дэкаратыўная расліна.
Ахова
Уключаны ў чырвоныя кнігі Беларусі і Украіны
У легендах
Белы гарлачык — гэта ўвасабленне старажытнага падання полацкай зямлі аб «Белым горадзе», да якога са старажытнага Полацка вядзе падземны ход пад ракой. У славян белы гарлачык называлі пераможнай травой, выкарыстоўвалі яго ў якасці ахавальніка, надзялялі чарадзейнай сілай, прыпісвалі яму таямнічыя ўласцівасці. Лічылася, што белы гарлачык спрыяе раскрыццю таленту чалавека. 3 ягонага карэньчыка рабілі муку, якую выкарыстоўвалі для выпечкі хлеба.
Белы гарлачык сімвалізуе памкненне да прыгажосці і абнаўлення, да справядлівасці і годнасці, да міру і дабрабыту. Яго выява змешчана на гербе Наваполацка.
У літаратуры
Марыя Дамброўская ўшанавала белы гарлачык у сваім рамане'', дзе яго кветкі былі ў ролі самага рамантычнага букету.
Хуан Рамон Хіменес (лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры) адзін са сваіх першых раманаў напісаў пад назвай Вадзяныя лілеі.
У мастацтве
Кветкі гарлачыкаў нярэдка сустракаюцца на карцінах мастакоў. Найбольш вядомая серыя карцін, прысвечаных гэтым кветкам, была напісана Клодам Манэ. Іншыя мастакі, якія звярталіся да тэмы белых гарлачыкаў — гэта, Эрнст Юсефсан.
Людвіг Эрхард
Людвіг Вільгельм Эрхард (Ludwig Wilhelm Erhard;, Фюрт — , Бон) — нямецкі палітык. У 1963—1966 гадах канцлер Германіі.
Полацкі дзяржаўны лясны каледж
Полацкі дзяржаўны лясны каледж — дзяржаўная сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова Полацка. Найстарэйшая адукацыйная ўстанова сярэдняй прафесійнай адукацыі ў Рэспубліцы Беларусь (заснавана ў 1921 годзе). Рыхтуе тэхнікаў лясной гаспадаркі і тэхнікаў па азеляненні і добраўпарадкаванні.
Гісторыя
У лістападзе 1921 года адкрыўся Полацкі лясны тэхнікум, які размясціўся ў будынку былога Спаса-Еўфрасіннеўскага жаночага епархіяльнага вучылішча, пабудаванага ў 1908 годзе для падрыхтоўкі настаўнікаў царкоўнапрыхадскіх школ.
Пры тэхнікуме быў арганізаваны вучэбна-вопытны лясгас для правядзення вучэбных і вытворчых практык навучэнцаў і доследна-даследчай работы выкладчыкаў. Першы час тэхнікум узначальваў ляснічы Грамоўскага лясніцтва Герман Васільевіч Анікееў. Затым дырэктарам быў прызначаны вучоны-лесавод Макарый Рыгоравіч Сільніцкі, пераведзены пазней у Беларускую дзяржаўную сельскагаспадарчую акадэмію. У час Вялікай Айчыннай вайны тэхнікум быў зачынены, а будынкі яго занятыя пад шпіталь.
4 ліпеня 1944 года Полацк быў вызвалены, а ўжо 15 кастрычніка аднавілася дзейнасць лясной тэхнікума. Выконваючым абавязкі дырэктара быў прызначаны былы выкладчык тэхнікума Іван Пятровіч Дэйніс. З верасня 1953 да 1960 дырэктарам тэхнікума працаваў Аляксандр Паўлавіч Гугнін, які да гэтага быў намеснікам міністра лясной гаспадаркі Літоўскай рэспублікі. Неўзабаве дырэктарам тэхнікума стала Т. А. Ільінская, а пасля яе сыходу на пенсію тэхнікум ўзначаліў В. А. Нікіцін (1968—1983). З 1983 па 2008 год тэхнікум узначальваў Валерый Браніслававіч Галяш.
25 красавіка 2009 года загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «УА Полацкі дзяржаўны лясны тэхнікум» перайменаваны ў «УА Полацкі дзяржаўны лясны каледж».
У 2021 годзе каледж атрымаў новыя будынкі ў цэнтры Полацка каля Пакроўскай царквы і набярэжнай Заходняй Дзвіны, якія да гэтага займаў Полацкі гандлёва-тэхналагічны каледж.
Антон Ягоравіч Гараднічы
Антон Ягоравіч Гараднічы (?, в. Касцяневічы, Вілейскі раён — не раней 1917) — удзельнік рэвалюцыйнага руху ў Расіі, член «Паўночнага саюза рускіх рабочых».
Біяграфія
З 1871 працаваў на заводах Пецярбурга, дзе з 1873 вёў рэвалюцыйную прапаганду. За рэвалюцыйную дзейнасць у 1874 арыштаваны. З 1876 жыў у Пецярбургу пад.
У маі 1879 зноў арыштаваны і высланы на радзіму. З кастрычніка 1879 на пасяленні ў г. Мязень Архангельскай губерні. Пазней ад палітычнай дзейнасці адышоў.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Шарашова)
Касцё́л Найсвяце́йшай Тро́йцы — мураваны каталіцкі храм у гарадскім пасёлку Шарашове Пружанскага раёна Брэсцкай вобласці, помнік архітэктуры класіцызму.
Гісторыя
Першы драўляны Троіцкі касцёл у Шарашове быў пабудаваны ў 1539 годзе па распараджэнні Боны Сфорцы. У сярэдзіне XVII стагоддзя будынак згарэў у пажары, аднак быў адбудаваны наноў з дрэва. Другі храм праіснаваў да XIX стагоддзя і таксама быў знішчаны агнём.
Узвядзенне новага цаглянага касцёла пачалося ў 1841 годзе і завяршылася асвячэннем святыні ў 1848 годзе біскупам Вацлавам Грынявіцкім. Будаўніцтва вялося на сродкі вернікаў і ахвяраванні мясцовых шляхціцаў Кернажыцкіх. Паколькі дзяржава падтрымлівала пабудову толькі праваслаўных храмаў, шарашоўскі касцёл стаў адзіным каталіцкім храмам на Пружаншчыне, пабудаваным у той час. У канцы XIX стагоддзя парафія налічвала 2750 вернікаў.
Пасля Другой сусветнай вайны ў 1948 годзе бальшавікі арыштавалі святара Альберта Бакіноўскага, а касцёл забралі ў прыхаджан і ператварылі ў склад, каштоўнасці былі раскрадзены. Нягледзячы на гэта, католікі на працягу 40 гадоў збіраліся на набажэнствы каля сцен храма.
Архітэктура
Размешчаны ў цэнтры мястэчка, на вул. Перамогі, 3а. Помнік архітэктуры позняга класіцызму. Прамавугольны ў плане будынак, накрыты вільчыкавы дахам з вальмай над апсідай. Галоўны фасад фланкіраваны дзвюма чатырохграннымі аднаяруснымі шатровымі вежамі, аб’яднанымі атыкам з трохвугольным франтонам. У верхніх ярусах вежаў знаходзяцца арачныя праёмы. Фасад упрыгожаны дзвюма скульптурамі апосталаў, пастаўленых у бакавых арачных нішах. Такія ж скульптуры размешчаны і ў прамавугольных нішах на бакавых гранях ніжняга яруса вежаў. Над прамавугольным уваходным праёмам прарэзана паўцыркульнае акно, якое асвятляе хоры. Фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі, дэкарыраваны арачнымі броўкамі з замкавым каменем, і пілястрамі ў прасценках.
Інтэр’ер трохнефны, падзелены шасцю калонамі. Скляпенні цыліндрычныя. На дзвюх калонах высяцца хоры. Алтарная частка займае шырыню цэнтральнага нефа і па баках абмежавана сакрысціямі з тэрасамі на іх перакрыццях. Алтар вырашана карынфскай каланадай, у ім змешчаны 2 драўляныя скульптуры святых і абраз «Укрыжаванне» XIX стагоддзя. На бакавой сцяне апсіды змешчаны амбон.
У інвентарным апісанні касцёла 1746 года згадваецца арган. Па звестках 1820 года, у храме знаходзіўся 8-рэгістравы пазітыў з 2 мяхамі, праспект якога быў афарбаваны ў белы колер і аздоблены залачоным драўляным разбеннем, які згарэў разам са старым будынкам храма ў 1828 годзе. У 1875 годзе Павел Верпахоўскі з Вялікай Бераставіцы змайстраваў у цяперашнім касцёле 25-рэгістравы арган, аб чым захавалася абвестка ў часопісе «Przegląd Katolicki» за 1875 год. Дадзены інструмент захаваўся да нашых дзён.
Пробашчы
На касцёльных могілках у 1848 годзе быў пахаваны ўніяцкі святар, доктар багаслоўя Міхаіл Баброўскі, які ў 1833 годзе быў сасланы ў Шарашова, дзе адпраўляў набажэнствы на беларускай мове.
Стральба ў Монтэрэй-Парк
21 студзеня 2023 года ў (штат Каліфорнія, ЗША) адбылася масавая стральба.
Атака
У 22:22 у будынку студыі Star Dance Studio на скрыжаванні Вест-Гарві-авеню і Гарфілд-авеню паблізу 100-га квартала адбылася страляніна. Налётчык меў пры сабе аўтамат. У ходзе атакі дзесяць чалавек загінулі, дзесяць атрымалі раненні (адзін паранены памёр у бальніцы на наступны дзень ). Нападніка затрымаць не ўдалося.
Праз 17 хвілін стралок з’явіўся ў за 4,8 км ад Монтэрэй-Парк. Ён увайшоў у студыю Lai Lai. Два чалавекі ў бальнай зале адбілі ў яго агнястрэльную зброю. Пасля гэтага нападнік схаваўся на белым грузавым фургоне. Пазней паліцыя выявіла стралка і яго грузавік на стаянцы за 30 км ад Торанса. Мужчына скончыў жыццё самагубствам.
Напад здзейснены напярэдадні, які даўно стаў адным з традыцыйных святаў горада, паколькі большасць насельніцтва (65 %) маюць азіяцкае паходжанне. У той дзень дзясяткі тысяч людзей сабраліся на адкрыцці двухдзённага фестывалю, аднаго з найбуйнейшых у Паўднёвай Каліфорніі. Святочныя мерапрыемствы скончыліся яшчэ ў 9 гадзін вечара.
Стралок
Паводле парярэдніх звестак паліцыянтаў, налётчыкам быў мужчына-азіят узростам ад 30 да 50 гадоў, ростам 1,78 м, вагой 68 кг, у чорнай скураной куртцы, шапцы і акулярах. Асоба была ідэнтыфікавана толькі калі выявілі цела. Стралком апынуўся 72-гадовы кітайскі эмігрант Ху Кан Тран.
Наступствы
Пасля інцыдэнту мясцовыя ўлады адмянілі другі дзень фестывалю. Прэзідэнт ЗША Джо Байдэн даручыў Федэральнаму бюро расследаванняў (ФБР) аказаць поўную падтрымку гарадской адміністрацыі ў раследванні.
Разкопанэ
Разкопанэ (Розко́пане) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Полацак (цэнтр)
«Полацак» — беларуска-амерыканскі культурна-асветны цэнтр у ЗША. Размешчаны ў ваколіцы Стронгсвіл каля г. Кліўленд (штат Агая). Заснаваны ў 1968 г. па ініцыятыве і пры падтрымцы беларускіх грамадскіх дзеячаў у эміграцыі С. Карніловіча і К. Калошы. З'яўляецца месцам сходаў і вечарын грамадскасці, сустрэч беларусаў Паўночнай Амерыкі, сямейных святкаванняў, мастацкіх выставак, спартыўных спаборніцтваў. Збірае і адпраўляе ў Беларусь гуманітарную дапамогу (у т.л. лекі) пацярпелым ад аварыі Чарнобыльскай АЭС (1986), прымае на лячэнне і аздараўленне беларускіх дзяцей з забруджанай зоны. На тэрыторыі цэнтра дзейнічае праваслаўная царква Жыровіцкай Божай Маці, будуецца новая царква. На ахвяраваныя цэнтрам сродкі набыта выдавецкае абсталяванне і ў 1991 — 1997 гг. выдаваўся часопіс «Полацак». Кіруючы орган — управа.
Doom 3
«Doom 3» — камп’ютарная гульня ў жанры навукова-фантастычнага шутара ад першай асобы, распрацаваная «id Software» і выдадзеная «Activision» у 2004 годзе. Дзеянне гульні адбываецца ў 2145 годзе ў навукова-даследчым цэнтры Аб’яднанай Аэракасмічнай Карпарацыі (UAC), размешчаным на планеце Марс, што з’яўляецца паўторам першапачатковай гульні «Doom», але з новай графікай і гульнявым рухавічком.
Гульня была распрацаваная для аперацыйных сістэм «Microsoft Windows» і партаваная на «Linux» у 2004 годзе, а праз пяць месяцаў яе таксама выпусцілі на «Mac OS X» (партаваная кампаніяй «Aspyr») і «Xbox» (распрацавана сумесна з «Vicarious Visions»). Версія для «Xbox» па графіцы падобная (з меншай дэталізаванасцю) на арыгінал, але ў ёй прысутнічае дадатковы кааператыўны (сумесны) рэжым для двух гульцоў.
У 2005 годзе быў таксама выпушчаны дадатак, «Doom 3: Resurrection of Evil», распрацаваны сумесна «id Software» і «Nerve Software».
Гісторыя стварэння гульні
У чэрвені 2000 года Джон Кармак (John Carmack) апублікаваў план, у якім аб’яўляў аб старце рэмейку Doom, але з выкарыстаннем тэхналогій новага пакалення. Гэты план паказаў, што ў id былі споры аб рашэнні наконт новых тэхналогій.
Распрацоўка гульні працягвалася 4 гады. У 2001 годзе яна была ўпершыню паказаная шырокай публіцы на выставе MacWorld Expo у Токіа, далей была прадэманстраваная на E3 у 2002 годзе, дзе 15-хвіліннае дэма, што дэманстравала геймплэй, было паказана ў невялікім кінатэатры. Яно выйграла пяць узнагарод на E3 у тым годзе. Неўзабаве пасля E3 альфа-версія гульні выпадкова была змешчаная на адным з дыскаў, выпушчаных ATI Technologies для дэманстрацыі здольнасцей сваіх відэакарт і хутка распаўсюдзілася па Інтэрнэту. (З-за гэтай уцечкі id разарвала партнёрскія адносіны з ATI і абрала ў якасці партнёра канкурэнта ATI, nVidia.) Гульня была таксама паказаная і на наступных выставах E3 у 2003 і 2004 гадах, хоць на вэб-сайце id Software не было звестак аб праекце Doom 3 да восені 2003 года. Паводле некаторых каментароў Джона Кармака, распрацоўка заняла больш часу, чым чакалася. Спачатку планавалася выпусціць гульню ў той жа час, што і дзве іншыя чаканыя гульні, Halo 2 і Half-Life 2, на Каляды 2003 года. Аднак ні адна з гэтых гульняў не была выпушчаная своечасова, да Каляд.
За два дні да афіцыйнага выпуску Doom 3 была нелегальна выпушчаная іншымі групамі ў Інтэрнэт, дзе яна стала, магчыма, самой хутка нелегальна распаўсюджванай гульнёй усіх часоў. Улічваючы, што гульня была арыентаваная на аднакарыстальніцкі рэжым, неабходнасць уводу серыйнага нумара для гульні ў шматкарыстльніцкім рэжыме слаба стрымлівала нелегальнае распаўсюджванне гульні. Іншымі фактарамі, што аказалі моцны ўплыў на нелегальнае распаўсюджванне, было доўгае чаканне Doom 3 і затрымка ў выпуску гульні за межамі ЗША.
Асаблівасці
Паводле Джона Кармака, галоўнага распрацоўшчыка графічнага рухавіка гульні ў кампаніі id, «трыножнікам» асаблівасцей у тэхналогіі Doom 3 з’яўляюцца:
Ключавым аспектам графічнага рухавіка Doom 3 з’яўляюцца аб’яднанае асвятленне і цені. Замест таго, каб вылічваць асветленасць аб’ектаў і тэкстур святлом падчас стварэння карты і захоўваць гэтую інфармацыю ў звестках карты, вялікая частка крыніц асвятлення вылічваецца «на ляту», у рэальным часе падчас гульні. Гэта дазваляе крыніцам святла адкідаць цені нават на нестатычныя аб’екты, такія як монстры або механізмы, што было немагчыма са статычнымі картамі асвятлення. Недахопам гэтага падыходу з’яўляецца няздольнасць рухавіка адлюстроўваць мяккія цені і глабальную асветленасць.
Каб павялічыць інтэрактыўнасць з гульнявым светам, id распрацавала сотні анімаваных экранаў для камп’ютараў у гульні. Замест выкарыстання простай кнопкі «выкарыстаць», прыцэл ператвараецца ў указальнік мышы пры навядзенні на экран такога дысплею, дазваляючы гульцу такім чынам націскаць на асобныя кнопкі на гэтым экране.
Зброя
Курсівам у гэтай секцыі вылучаныя апісанні, узятыя з кіраўніцтва карыстача Doom 3.
Сюжэт
Як і ў сюжэце першага Doom, гульня сфакусаваная на пяхотніку, які прыбыў на Марс і прызначаны на звычайную пасаду. Але ў гэты раз id Software наняла прафесійнага пісьменніка-фантаста Мэцью Кастэла (Matthew Costello), каб ён напісаў сцэнар і дапамог стварыць раскадроўку для ўсёй гульні. Id сфакусавала высілкі на пераказванні гісторыі і стварэнні напружанага пачуцця жаху. Падзеі і атмасфера гульні працятыя духам фільмаў Джорджа Рамэра (George Romero) Жывыя мерцвякі і Чужых Джэймса Кэмерона.
У адрозненне ад папярэдніх гульняў id, у Doom 3 прысутнічаюць скрыптовыя сцэны, якія падрыхтоўваюць гульца да дзеянняў. Прыкладна як і ў астатніх навукова-фантастычных гульнях-жахах, такіх як System Shock, System Shock 2 і Aliens versus Predator 2, па базе раскінуты сотні тэкставых, аўдыё- і відэапаведамленняў. Паведамленні ўяўляюць сабой унутраную электронную пошту і аўдыёпаведамленні, якімі абменьваюцца супрацоўнікі лабараторый, адміністратары, абслуговы персанал і супрацоўнікі службы бяспекі марсіянскай базы. Паведамленні паказваюць пачуцці і клопаты людзей на марсіянскай базе і адчыняюць інфармацыю аб падзеях у гульні. Відэакабінкі і тэлевізійныя экраны паказваюць планетарныя навіны, карпаратыўную прапаганду, інфармацыю для наведвальнікаў і тэхнічную інфармацыю аб базе.
Гісторыя Doom 3 сканцэнтравана на адкрыцці старажытных руін на паверхні Марса. У таблічках, знойдзеных на гэтых участках раскопак, запісана, як старажытная марсіянская раса распрацавала адну з форм тэхналогіі тэлепартацыі. Але быў адзін факт, які яны ўсвядомілі занадта позна — шлях, створаны тэлепортарам у прасторы, праходзіў праз свет, які вельмі нагадвае пекла. Пасля ўварвання дэманаў гэтая іншапланетная раса, ахвяраваўшы сваімі жыццямі, стварыла зброю, вядомую як Душакуб. Гэты куб, стаўшы зараджаным душамі амаль усіх прадстаўнікоў гэтай расы іншапланетнікаў, быў выкарыстаны іх наймацнейшым ваяром для перамогі над дэманамі і для таго, каб замкнуць тых у пекле.
Зрабіўшы гэта, рэшткі іншапланетнай расы напісалі папярэджанні ўсім, хто ў будучыні прыляціць на Марс, папярэджваючы іх не ўзнаўляць гэтую тэхналогію, каб пазбегнуць адкрыцця іншай брамы ў пекла. Пасля гэтага яны, ратуючыся з Марса, тэлепартаваліся ў невядомае месца; існуюць намёкі, што як мінімум некаторыя з іх перабраліся на Зямлю, і што людзі з’яўляюцца іх нашчадкамі.
UAC, выявіўшы Душакуб і засцярогі, выкарыстала іх для вынаходства той жа самой тэхналогіі тэлепартацыі. Пасля таго, як навукоўцы выявілі, што адчынілі браму ў пекла, яны вырашылі працягваць даследаванні далей (падтрымоўваныя іх кіраўніком Малькольмам Бэтругерам), пасылаючы туды каманды і нават захопліваючы жывыя экзэмпляры з гэтага вымярэння коштам вялікіх людскіх страт. Партальныя эксперыменты таксама аказвалі дзіўныя і трывожныя эфекты на даследчы комплекс Дэльта, на якой гэтыя эксперыменты праводзіліся. Навукоўцы і працоўныя, якія знаходзіліся ў недасведчанасці аб прыродзе прац, здзейсненых доктарам Бэтругерам і яго камандай, часта паведамлялі аб дзіўных феноменах і падазроных няшчасных выпадках на працы. Дух параноі і страху распаўсюдзіўся па ўсёй базе, прымушаючы шматлікіх працаўнікоў прасіць аб большай прысутнасці салдатаў і зброі, даступнай для іх саміх.
Потым Бэтругер забраў Душакуб у пекла і, відавочна, здзейсніў нейкую ўгоду са зданямі, якія насялялі той свет. Пад яго кіраўніцтвам дэманы ізноў уварваліся на Марс, упэўненыя, што адзіны ключ да іх паразы быў у іх руках. Іх напад зрабіў вялікую частку насельніцтва Марса альбо мерцвякамі, альбо замбаванымі рабамі. Вялікая частка пяхотнікаў, выжыўшых пасля першай хвалі нападу былі знішчаныя дэманамі і нежыццю, у якіх ператварылася астатняя служба аховы базы, у лічаныя гадзіны.
Адзін чалавек, пяхотнік, якім кіруе гулец, выжыў пры гэтым нападзе і з боем мінуў па базе. Ён пазнаў, што Бэтругер вырашыў разбіць падмацаванні, якія былі на шляху да Марса, і выкарыстаць іх караблі для таго, каб даставіць дэманаў на Зямлю і заваяваць яе. Гэты салдат таксама дазнаўся пра Душакуб і пра партал у пекла, дзе быў схаваны Душакуб.
Бэтругер выкарыстаў тэхналогію тэлепартацыі для перасоўвання марпеха ў пекла, дзе ён спадзяваўся, што орды дэманаў змогуць таго перамагчы. Марпех з боем прабіўся праз іх і перамог Вартавога пекла, велізарнага сляпога дэмана, які выкарыстоўваў малодшых стварэнняў, названых «шукальнікамі», для таго, каб «бачыць». Пасля гэтага гулец забраў Душакуб праз тэлепортар на Марс, дзе ён пазнаў, што хоць яго дзеяння пазбавілі Бэтругера магчымасці выкарыстаць тэхналогію тэлепартацыі, але быў адчынены натуральны партал у пекла ў месцазнаходжанні іншапланетных руін. Тамака ён з дапамогай Душакуба перамог «наймацнейшага ваяра пекла», жудаснага Кібердэмана, і зачыніў партал. Фінальная сцэна паказвае нам гульца, адзінага, хто застаўся ў жывых на марсіянскай базе, выратаванага прыбыўшым флотам, і Бэтругера, пераўвасобленнага ў цмокападобнага дэмана з імём Маледзікт.
Атмасфера гульні
Найважнейшы элемент у геймплэі Doom 3 — атмасфера. Вялікая частка ўзроўняў вельмі цёмная, каб стварыць пачуццё бездапаможнасці і напалохаць гульца. Яна таксама моцна абапіраецца на светлавыя эфекты для стварэння падыходнага настрою.
З’яўленне моцных ворагаў (босаў) суправаджаецца новымі эфектамі асвятлення ці ролікамі на рухавіку гульні. Каб дасягнуць лепшага эфекту, гэта адбываецца звычайна ў цёмным пакоі, або ў пакоі, дзе раптам выключаецца святло.
Амаль усё дзеянне гульні адбываецца ў зачыненых памяшканнях, што забяспечвае шмат магчымасцяў для раптоўнасці.
Сістэмныя патрабаванні
На розных сайтах, пішучых агляды да гульняў, згадвалася, што мінімальна пажаданы працэсар з частатой 1.5 Ггц разам з відэакартай GeForce 2 MX забяспечваў задавальняючую якасць гульні (прыкладна 20 кадраў у секунду на нізкім разрозненні). Версія для Macintosh запускаецца здавальняюча нават на 1.25 Ггц G4 PowerBook з графічным працэсарам NVIDIA GeForce FX Go5200.
Аднак, каб цалкам выкарыстаць магчымасці гульнявога рухавіка, патрэбна навейшае абсталяванне. Высокакласны CPU (аснавана на тым, што было даступна да 2004 года) у пары з відэакартай GeForce 7800 або ATI Radeon X1800 паказваюць больш 100 кадраў у секунду ў разрозненні 1024x768. Аднак 6600GT таксама будзе паказваць у большасці выпадкаў такія жа хуткасці. Да пачатку 2006 года найлепшай відэакартай для Doom 3 з’яўлялася два Geforce 7800 GTX 512 МБ, запушчаныя ў рэжыме SLI.
Хоць на скрынцы з гульнёй паказана, што 384 Мб АЗП досыць для запуску гульні, пажадана наяўнасць 1 Гб АЗП. Пры выкарыстанні 512 Мб АЗП або менш прымушала гульню тармазіць на прыкметныя прамежкі часу пры ўваходзе ў новыя пакоі, з-за загрузкі тэкстур у абмежаваную памяць. Гэтага, вядома, можна было пазбегнуць шляхам памяншэння памеру тэкстур да сярэдняга, што было рэкамендавана для відэакарт з 128 МБ відэапамяці ў любым выпадку, і ўсталёўкі графічнага разрознення ў нізкія — 800x600 ці нават 640x480. Магчыма, але з цяжкасцямі, дамагчыся мяккага геймплэю пры 1024x768 са ступенню дэталізацыі, усталяванай на параметр «высокая», з 512 МБ АЗП. <!--
Водгукі на гульню
Few games have polarized gaming as much as Doom 3 has, causing the two groups reactions to the game to be wildly different.
Critical and hardcore reception
The most often named gameplay shortcomings of the game are:
It has been argued that many of these criticisms are based on expectations for other types of FPS games. During development, Doom 3 was often compared with the equally anticipated Half-Life 2. Some have argued that since Doom 3 was released before Half-Life 2, many have come to expect things from it that they previously had expected from Half-Life 2. For example, the common complaint about Doom 3's lack of environment interactivity could be considered a subtle complaint that Doom 3 doesn’t have a Half-Life 2-style "Gravity Gun", a weapon which can pick up small items in the world and throw them around. Ironically, Doom 3 was said to have a "Gravity Gun" item designed long before Half-Life 2, but was not in the game proper. Гэтая зброя з’яўляецца ў дадатку да Doom 3, вядомым як Doom 3: Resurrection of Evil, which has drawn the ire of those who feel id is pandering to Half-Life 2 fans.
Some critical reviewers consider that the technological level of Doom 3 is similar to that of other games of 2004, і што features such as bump mapping ужо сталі да гэтага часу стандартам у гульнях. For example, an often mentioned feature of Doom 3, per-pixel lighting and stencil shadowing, had already been implemented in many games released in 2003, even a budget title from Activision Value called Secret Service: Security Breach.
Rebuttals to critical reception
Many gamers claim the apparent "shortcomings" are not shortcomings at all, but are integral to the gameplay id determined to display for Doom 3.
Since Doom 3 is a remake of the original Doom — a game which did not have high-end concepts common in today’s more complex games, remaking Doom with too much complexity would remove a key component that made Doom popular in the first place.
У дадатак, ліхтарык з’яўляецца ключавым элементам геймплэя ў Doom 3 — the player must balance between seeing the enemy, and defeating it. У стандартнай гульні (без дадання якія-небудзь мадыфікацый) амаль у кожнага монстра ёсць святлівыя вочы, або іншы выгляд біялюмінесцэнцыі, забяспечвальны добрую магчымасць прыцэліцца для гульца. Modifying the weapons to project light, results in the mystery of "the unknown" to be less potent and frightening. Additionally, muzzle flashes can be enabled for marginally better visibility while firing.
Another rebuttal concerns the story of Doom 3, which is done through the use of audio and video logs. Using logs like this harkens back to the age of System Shock 2 and aids the progression of the story. Interestingly, it has been commented that normally the type of gamer who has played System Shock 2 is the breed of gamer who would be expected to be critical of the comparatively simple Doom 3.
Despite its apparent 'flaws', the game was still a success for id Software, with the planned total revenue estimated by Activision at $20 million. The financial success was bolstered by the near-record number of pre-orders placed for the game. id Software also typically benefits from licensing the engine to other developers. Некалькі гульняў на мадыфікаваным рухавічку Doom 3 ужо выпушчана, напрыклад Quake 4, або знаходзіцца ў распрацоўцы, як Enemy Territory: Quake Wars, Castle Wolfenstein (tentative title) і Prey.
As of August 17, Doom 3 атрымаў сярэднюю адзнаку крытыкаў у 88 %, паводле to 81 media outlets on GameRankings.com. Гэтая жа крыніца змяшчае Doom 3 у дзясятку лепшых гульняў 2004 гады. -->
Спіс узроўняў
У Doom 3 існуе 27 узроўняў. Пераважна яны даволі вялікія і патрабуюць ад 1 гадзіны на кожны пры першым паходжанні гульні.
GNU/Linux
Doom 3 працягнуў традыцыю стварэння кампаніяй id Software GNU/Linux-сумяшчальных гульняў. Вельмі важным рашэннем кампаніі стаў выбар стандарту OpenGL у якасці асноўнай сістэмы відеавываду, а не Direct3D ад кампаніі Microsoft, API-функцыі якога даступныя толькі для аперацыйных сістэм Windows. Файлы для запуску GNU/Linux-версіі могуць быць вольна запампаваныя з FTP-сервера id Software або з дапамогай BitTorrent.
Каманда распрацоўшчыкаў
Частка працы была зробленая адмыслоўцамі звонку:
Віктар Марціновіч
Віктар Валер'евіч Марціновіч (нар., ) — беларускі журналіст, мастацтвазнавец, пісьменнік.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў факультэт журналістыкі і аспірантуру БДУ. У 2002—2015 гадах намеснік рэдактара «БелГазеты». Выкладчык ЕГУ. Абараніў (27.6.2008) доктарскую дысертацыю ў Віленскай акадэміі мастацтваў на тэму: «Віцебскі авангард (1918—1922): сацыякультурны кантэкст і мастацкая крытыка».
Творчасць
Выдаў раман «Параноя» на рускай мове (2009), які негалосна быў забаронены да продажу ў Мінску і інтэрнэт-кнігарні oz.by. Раман пра каханне, напісаны ў жанры reality-антыўтопіі, быў пасля перакладзены на англійскую, фінскую, нямецкую мовы і выдадзены ў ЗША, Фінляндыі і Германіі.
У чэрвені 2011 года прэзентаваў свой першы беларускамоўны раман «Сцюдзёны вырай». Гэты «раман з патройным самагубствам аўтара», прысвечаны беларускай літаратуры. Паводле аўтара, твор мусіў распаўсюджвацца выключна ў электронным выглядзе і не выходзіў у друкаваным варыянце. Гэта першы раман у гісторыі беларускай літаратуры, апублікаваны адразу ў выглядзе прэс-рэлізу.
Трэці раман В. Марціновіча, гангстарская трагікамедыя «Сфагнум» (2013). У рамане трое маладых злачынцаў забіваюць падзельніка і губляюць чужыя грошы, якія цяпер давядзецца вяртаць любой цаной. Яны вырашаюць залегчы на дно ў маленькай вёсцы, ратуючыся і ад крэдытораў, і ад крымінальнага вышуку. Усё пайшло б паводле задумы, калі б не знешне паўмёртвая беларуская веска з яе неўміручай паганскай містыкай, якая падказвае нечаканае развязанне праблемы. Раман увайшоў у доўгі спіс расійскай прэміі «Нацыянальны бестселер». «Сфагнум» быў выпушчаны на рускай мове ў выглядзе інтэрнэт-рэлізу, а ў перакладзе на беларускую мову — у друкаванай версіі.
«Мова» (2014) — новы жанравы эксперымент Віктара Марціновіча, сацыяльная фантастыка з «мовай» у якасці галоўнага героя. Дзеянне адбываецца ў фантастычнай будучыні — Кітай і Расія аддзяліліся мурам ад Еўропы, якая страціла сваю веліч, і ўтварылі квітнеючую саюзную дзяржаву. Цэнтр Мінска ператварыўся ў густанаселены кітайскі квартал. Галоўны герой кнігі разам з мінскім падполлем (кітайскай мафіяй) змагаюцца з сістэмай, у якой дабро і зло, асветнікі і злачынцы, вернасць і здрада памяняліся месцамі.
Віктар Марціновіч адзначае:
Пяты раман Віктара Марціновіча «Возера радасці» выйшаў у перакладзе на беларускую мову ў выдавецтве «Кнігазбор» улетку 2016 года. У аснове аповеду ляжыць жыццё дзевяцігадовай Ясі ў ціхай вёсцы, дзе час нібыта спыніўся. Дзяўчынка цяжка перажывае смерць маці, нягледзячы на гэта, бацька адвозіць яе ў інтэрнат. Аднойчы Яся вырашае збегчы і вярнуцца дадому. Пераклад кнігі на беларускую мову падрыхтаваў Віталь Рыжкоў. Яму таксама належыць дызайн вокладкі выдання.
«Ноч» (2018) — гэта і антыўтопія, і раман-травелог, і раман-гульня. Свет занурыўся ў бясконцую халодную ноч. У вольным горадзе Грушаўка вада па раскладзе, адзіная газета «Газета» перапісваецца пад капірку і не працуе компас. Галоўны герой Кніжнік — уладальнік адзінай у горадзе бібліятэкі і апошняга сабакі. Узяўшы мапу новага свету і том Герадота, Кніжнік выпраўляецца на пошукі каханай жанчыны, якая ў момант блэкаўту апынулася ў Непале. Раман выйшаў па-руску і па-беларуску ў аўтарскім перакладзе.
Галоўны герой рамана «Рэвалюцыя» (2020) — выкладчык з Беларусі, які трапляе ў суплёт выпрабаванняў у сучаснай Маскве і вымушаны спасцігнуць, чаму адмова ад індывідуальнай свабоды такая спакуслівая. Пераклад рамана на нямецкую мову выдадзены ў Германіі ў студзені 2021 года.
Прэміі і ўзнагароды
У 2014 атрымаў прэмію (Encouragement Award) Еўрапейскага таварыства навуковай фантастыкі (European Science Fiction Society).
Экранізацыі
Рэжысёр Аляксей Палуян у 2019 годзе стварыў па матывах аднайменнага рамана мастацкі фільм «Возера радасці».
IC 3361
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Саражынці
Саражынці (Саражинці) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мікалай Аляксандравіч Картэль
Мікалай Аляксандравіч Картэль (нар., вёска Галяшы, Расонскі раён, Віцебская вобласць) — беларускі генетык. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1996; член-карэспандэнт з 1986), доктар біялагічных навук (1984), прафесар (1991). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (1999).
Біяграфія
Скончыў Беларускі лесатэхнічны інстытут (1959). У 1959—1960 гг. памочнік таксатара Мінскай лесаўпарадкавальнай партыі, у 1960—1963 гг. аспірант, у 1963—1967 гг. асістэнт ў Беларускім тэхналагічным інстытуце. У 1967—1978 гг. старшы навуковы супрацоўнік, у 1978—1994 гг. намеснік дырэктара па навуковай рабоце Інстытута генетыкі і цыталогіі АН БССР. У 1994—2004 гг. дырэктар Інстытута генетыкі і цыталогіі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, з 2005 г. загадчык лабараторыі гэтага інстытута.
Асноўныя працы па генетыцы, малекулярнай генетыцы і генетычнай інжынерыі раслін. Даследаваў пытанні генетыкі і селекцыі драўняных раслін, радыяцыйнага мутагенеза сельскагаспадарчых раслін, праблемы генетычнай і клетачнай інжынерыі вышэйшых раслін. Правёў сістэматычнае вывучэнне ўзаемадзеяння экзагеннай ДНК з геномам вышэйшых раслін і абгрунтаваў фундаментальныя палажэнні аб фізіёлага-біяхімічным, цыталагічным і генетычным дзеянні чужароднай ДНК на раслінны арганізм. Распрацаваў тэхналогію атрымання трансгенных раслін шэрагу сельскагаспадарчых культур і стварыў арыгінальныя вектарныя канструкцыі, якія нясуць гаспадарча важныя гены. Атрымаў трансгенныя расліны, якія праяўляюць ўстойлівасць да фітапатагенаў і насякомых, расліны, здольныя паспяхова расці на глебах, забруджаных цяжкімі металамі і нафтапрадуктамі. Усталяваў ролю простых і складаных паўтаральных паслядоўнасцяў ДНК у структурна-функцыянальнай арганізацыі геному раслін. Выдаў і ўкараніў у практыку метадычныя рэкамендацыі па ДНК-пашпартызацыі сартоў і ліній раслін. Стварыў насычаную ДНК-маркерамі генетычную карту геному жыта, якая прадстаўляе высокую генетыка-селекцыйную каштоўнасць. Пад яго кіраўніцтвам праводзяцца даследаванні па ДНК-маркер спадарожнай селекцыі сельскагаспадарчых культур, па ідэнтыфікацыі генаў устойлівасці да хвароб, дыягностыцы захворванняў з выкарыстаннем ДНК-маркераў. Выканаў даследаванні па генетычных наступстваў Чарнобыльскай катастрофы. Вынікі вывучэння малекулярна-генетычных асаблівасцяў развіцця папілярных карцыном шчытападобнай залозы ў дзяцей знайшлі адлюстравання ў выдадзеным у ЗША даведніку па раку шчытападобнай залозы (Thyroid Cancer, 2006).