cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Давыд Расціславіч
Біяграфія
Пры ўзыходжанні у 1167 годзе на кіеўскі сталец Мсціслава Ізяславіча Давыд атрымаў ва ўдзел Вышгарад. Давыд удзельнічаў у наступным годзе на з’ездзе князёў у Кіеве, дзе вырашана было ісці на полаўцаў, але чамусьці ён адмовіўся ад удзелу, разыйшоўся з кіеўскім князем і нават у 1169 г. знаходзіўся пры ўзяцці Кіева войскамі Андрэя Багалюбскага. Пасля адбыцця апошніх, на Давыда напаў Мсціслаў, але той адседзеўся ў сваім Вышгарадзе і затым спаліў г. Міхайлаў, апошні прытулак Мсціслава пляменніка, і Васількі Яраполкавіча (1170 г.).
У 1171 годзе Давыд прымаў дзейны ўдзел ва ўзыходжанні на кіеўскі сталец Уладзіміра Мсціславіча, князя дарагабужскага, а ў наступным годзе свайго брата, Рурыка. З-за таго, што апошнія дзеянні Давыда ішлі насуперак жаданням Андрэя Багалюбскага, які адправіў у Кіеў свайго брата Міхаіла, ён прапанаваў малодшым Расціславічам пераехаць у Берлад. Ганарлівы адказ на гэту прапанову стаў прычынаю таго, што Андрэй Багалюбскі паслаў пад Вышгарад велічэзная войска, якое, зрэшты, пасля дзевяцітыднёвай аблогі горада было разбіта (1173 г.).
У 1186 годзе Давыд хадзіў на Полацк, у 1190 годзе змагаўся са Святаславам чарнігаўскім, у 1195 годзе пацярпеў паражэнне ад Ольгавічаў, якія спустошылі смаленскую зямлю і ў 1196 годзе быў разбіты пад Віцебскам.
Спачатку Давыд быў прыхільнікам Усевалада Вялікае Гняздо, па першым патрабаванні яго высылаў свае войскі, потым жа заўважыў, што ён быў толькі інструментам у руках Усевалада, што асабліва праявілася пры заключэнні апошнім у 1196 г. міру з Ольгавічамі, і стаў рыхтавацца да самастойнага паходу, але падчас падрыхтовак сканаў, прыняўшы па звычаі таго часу манаства.
Давыд Расціславіч памёр 23 красавіка 1197 года, пасля яго смаленскі прастол заняў Мсціслаў Раманавіч Стары.
Гваякол
Гваякол, 2-метаксіфенол — арганічнае злучэнне, вытворнае фенолу, CH3OC6H4OH.
Уласцівасці
Бясколернае крышталічнае рэчыва з моцным пахам. Цямнее на паветры і на святле. Малекулярная маса 124,13. Тэмпература плаўлення 28,5 °С. Тэмпература кіпення 205 °C. Шчыльнасць 1,1287 г/см³ пры тэмпературы 21,4 °C. Добра раствараецца ў этаноле, эфіры, ледзяной воцатнай кіслаце, растворах шчолачаў. Растварае ёд і серу. Шчолачныя солі гваяколу добра раствараюцца ў вадзе, магніевыя і кальцыевыя солі — дрэнна.
Атрыманне
Гваякол уваходзіць у склад прадуктаў перагонкі гваякавай і іншых драўнінных смол. У прамысловых умовах атрымліваюць метыліраваннем піракатэхіну метылсернай кіслатой, дыметылсульфатам ці метанолам.
Шкоднае ўздзеянне
Гваякол выклікае анестэзію скуры, экзэму, раздражненне верхніх дыхальных шляхоў і вачэй.
Едзісан
Едзісан (Yedisan) — гістарычная вобласць сучаснай паўднёвай Украіны ў двурэччы Днестра і Паўднёвага Буга. На захадзе межавала з Буджакам, на поўначы — з Турэцкім Падоллем і ўваходзіла ў склад Асманскай імперыі (Сілістрыйскі пашалык).
Гісторыя фармавання
Едзісанская арда сфармавалася як частка Вялікай Нагайскай Арды ў стэпах паміж Волгай і Яікам, але ў XVII стагоддзі пад уздзеяннем калмыцкай міграцыі перавандравала на Кубань, адтуль яна перасялілася ў 1728 годзе ў гістарычную вобласць, якая носіць іх імя.
У 1770 годзе едзісанская арда колькасцю ў 8 тыс. чалавек з усімі іх султанамі, мурзамі і старшынамі прымае расійскае падданства, аднак паводле Кючук-Кайнарджыйскага дагавора 1774 года атрымлівае незалежнасць, але адразу ж уваходзіць у склад Крымскага ханства.
Крымскія намеснікі насілі тытул сераскір. Гістарычныя цэнтры рэгіёна — турэцкія крэпасці Хаджыбей, Ені-Дунья і Ачакаў. Самі нагайцы гарадоў не будавалі, а вялі качавы лад жыцця і жылі ў юртах.
Далучэнне да Расіі
У 1783 годзе, пасля далучэння Крыма да Расіі, Кацярына II выдала маніфест, які скасаваў дзяржаўнасць прычарнаморскіх орд, а ім самім прадпісвалася перасяліцца з наварасійскіх стэпаў у Заўралле. Сярод нагайцаў успыхнула паўстанне, якое было жорстка падушана Суворавым.
У далейшым тэрыторыя былога Едзісана ўвайшла ў склад Екацярынаслаўскага намесніцтва (1783—1795), Узнясенскага намесніцтва (1795—1796), Наварасійскай губерні (1796—1802), Мікалаеўскай губерні (1802—1803) і Херсонскай губерні (з 1803 г.) Расійскай імперыі.
Цяпер гэта тэрыторыя Адэскай вобласці і Мікалаеўскай вобласці Украіны.
Вячаслаў Ульянавіч Бука
Вячаслаў Ульянавіч Бука (нар. 20 кастрычніка 1942, вёска Маркі, Шаркаўшчынскі раён) — беларускі біяхімік. Доктар біялагічных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі медыцынскі інстытут. У 1964 годзе накіраваны ў Пагост-Загародскую сельскую бальніцу Пінскага раёна Брэсцкай вобласці, дзе працаваў урачом, а пасля галоўным урачом Бобрыкаўскай сельскай бальніцы. З 1966 года працаваў у Брэсце, спачатку ўрачом, а потым загадчыкам аддзялення Брэсцкага гарадскога радзільнага дома. У 1971 годзе пераехаў у Гродна па запрашэнні прафесара Ю. М. Астроўскага, які арганізаваў Аддзел рэгуляцыі абмену рэчываў Акадэміі навук БССР. У 1976 годзе Аддзел быў пераўтвораны ў Інстытут біяхіміі АН БССР (з 2006 года — Інстытут фармакалогіі і біяхіміі Нацыянальнай Акадэміі навук, а з 2012 года — Інстытут біяхіміі біялагічна актыўных злучэнняў НАН Беларусі). Працаваў малодшым, потым старшым і вядучым навуковым супрацоўнікам. З 1990 года загадваў лабараторыяй эксперыментальнай гепаталогіі. У 1996-98 гадах адначасова з’яўляўся намеснікам дырэктара па навуковай рабоце. З 2006 года па 2020 год загадваў аддзелам біяхімічнай фармакалогіі. У 1979 годзе абараніў у Інстытуце фізіялогіі АН БССР кандыдацкую дысертацыю «Роля тыяміна і яго вытворных у рэгуляцыі абмена тлустых кіслот», у 1989 годзе ў Інстытуце эксперыментальнай медыцыны ў Ленінградзе — доктарскую дысертацыю «Узаеамаадносіны этанола і ацэтальдэгіда з простагландзінавай сістэмай у печані». Навуковае званне прафесара атрымаў у 2000 годзе. Узначальваў у 2007—2012 гг. спецыялізаваны савет па абароне дысертацый пры Інстытуце фармакалогіі і біяхіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца аўтарам больш чым 650 навуковых прац, у тым ліку 8 манаграфій і раздзелаў у калектыўных манаграфіях. Пад яго навуковым кіраўніцтвам абаронены 2 доктарскія і 5 кандыдацкіх дысертацый. Лаурэат прэміі НАН Беларусі за 2008 год. Лаурэат міжнароднай прэміі Харэзмі (Khwarizmi International Award), 2013 г. Лаўрэат прэміі ТОП-10 НАН Беларусі за 2015, 2020 і 2021 гады. Член Міжнароднага  (ISBRA) і Еўрапейскага (ESBRA)  таварыства по біямедыцынскаму вывучэнню алкагалізму з 1993 г. і Еўрапейскай асацыяцыі па вывучэнню печані (EASL) з 1991 г. Акадэмік Міжнароднай акадэміі навук Еўразіі (1995) і Нью-Ёркскай акадэміі навук (1996). З’яўляецца членам рэдкалегій і рэцэнзентам шэрагу міжнародных і еўрапейскіх навуковых часопісаў.
Стажыраваўся у універсітэтах Гётынгена, Ены, Эрлангена — Нюрнберга (Германія), Турына (Італія). Чытаў лекцыі у універсітэтах Германіі, Італіі, Іспаніі, Швецыі, Венгрыі, Польшчы. Выкладаў біяхімію і фізіялогію у Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы і Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце. З 2013 г. па 2019 г. з’яўляўся запрошаным прафесарам Вышэйшай медыцынскай школы ў Беластоку (Польшча). З верасня 2020 года — ганаровы прафесар Інстытута біяхіміі біялагічна актыўных злучэнняў НАН Беларусі.
Іцхак Барысавіч Каганаў
Іцхак (Ісаак) Барысавіч (Каган) Каганаў (, Горкі, Магілёўская губерня — Ашдод, Ізраіль) — яўрэйскі паэт і мысліцель, пісаў на іўрыце. Выданне кніг на іўрыце было забаронена савецкімі ўладамі, І. Каганаў вымушаны быў хаваць сваю літаратурную дзейнасць. У 1949 г. быў арыштаваны і 6 гадоў правёў у турмах і лагерах, дзе сачыніў і запомніў 480 вершаў і кнігу Торат ха-Таміру «Вучэнне аб патаемным». Тэатральны дзеяч і драматург.
Дзяцінства і юнацтва
Бацька — Берл-Доў, ураджэнец вёскі Пятровічы (цяпер у Смаленскай вобласці) уладальнік невялікага млына, маці — Мір’ям. Бацькі далі Іцхаку традыцыйную рэлігійную адукацыю, у сям’і гаварылі на мовах ідыш і іўрыт. Іцхак вучыўся спачатку ў дзеда-равіна, затым у хедэры і Горацкай Талмуд-торы. У юнацтве ён захапіўся ідэямі сіянізму і ўдзельнічаў у першай канферэнцыі Хе-Халуц у Харкаве (15-18 студзеня 1918). У канцы 1918 года стварыў у Горках арганізацыю «Агудат но’ар леуміт Ха-Тхія» (Нацыянальная яўрэйская юнацкая арганізацыя «Адраджэнне»).
Вучоба ў Петраградскім універсітэце, праца настаўнікам. Вучоба ў Маскоўскай дзяржаўнай яўрэйскай тэатральнай студыі. Праца рэжысёрам і мастацкім кіраўніком яўрэйскіх і рускіх тэатраў
У 1921 г. паступіў у Петраградскі ўніверсітэт, дзе вучыўся два гады. Падчас вучобы ўступіў у "Асацыяцыю сацыялістычных пісьменнікаў «Брэйшыт»(«На пачатку») пры таварыстве «Гехолуц» (Усерасійская працоўная яўрэйская арганізацыя). Затым працаваў настаўнікам мовы ідыш у яўрэйскай сельскай школе ў вёсцы Верашчакі Горацкага павета. У 1926—1928 гг. служыў у Чырвонай Арміі. У гэты час часова адышоў ад паэзіі. З 1930 па 1933 гг. вучыўся ў Маскоўскай дзяржаўнай яўрэйскай тэатральнай студыі (мела статус вучылішча) пры Дзяржаўным яўрэйскім тэатры ў Маскве, якой кіраваў народны артыст СССР Саламон Міхоэлс. У 1934—1941 гг. працаваў рэжысёрам, кіраўніком літаратурнай часткі яўрэйскіх тэатраў у Днепрапятроўску і Сімферопалі, затым працаваў у рускамоўных тэатрах СССР.
Удзел у Вялікай Айчыннай вайне. Пасляваенная праца
З першых дзён Вялікай Айчыннай вайны на фронце, камандзір батарэі 76 — 122 мм гармат. З матэрыялаў, якія размешчаны на сайце «Подзвіг народа» (партал Архіва Міністэрства абароны Расіі) бачна, што ён служыў у 1943 годзе ў 202-м Чырванасцяжным лёгкім артылерыйскім палку 50 стралковай дывізіі. Дакументы сведчаць: «З мая па снежань 1943 г. ваяваў у раёне Разынкі, Барвенка, Лазавая, Слаўгарад, Запарожжа, Апосталава …Удзельнічаў у фарсіраванні ракі Дняпро». 5 снежня 1943 года быў кантужаны (страціў слых і мову). 27 мая 1944 года прызнаны інвалідам Вялікай Айчыннай вайны ІІ гр. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 21 лютага 1945 года ўзнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны II ступені.
Яго бацькі — маці і бацька былі забіты фашыстамі ў 1941 годзе разам з 16 000 яўрэяў Сімферопаля.
З красавіка 1944 г. працаваў аўтарам і рэжысёрам — пастаноўшчыкам у Ульянаўскай абласной філармоніі. Затым кіраваў філармоніямі ў Тамбове, Уладзіміры, а ў 1947 годзе вярнуўся ў Сімферопаль.
Арышты ў 1949—1953 гг. Рэабілітацыя ў 1955 г. Праца ў тэатрах і філармоніях СССР
12 верасня 1948 года ў Сімферопалі быў арыштаваны і неўзабаве апынуўся ў лефортаўскай турме. Разам з пісьменнікамі, якія пісалі на іўрыце — Ц. Плоткіным і Ц. Прейгерзонам і М. Баазовым, следчыя аб’ядналі іх у выдуманую «антысавецкую сіянісцкію нацыяналістычную групу». 5 студзеня 1950 года «Асобая нарада» прыгаварыла яго да 10 гадоў лагераў за «ўдзел у антысавецкай нацыяналістычнай сіянісцкай арганізацыі на тэрыторыі СССР і за распаўсюджванне нелегальных рукапісаў». Зняволенне адбываў у Карагандзе, у Пясшчаным лагеры строгага рэжыму для палітычных зняволеных. У пачатку, нягледзячы на цяжкую кантузію, працаваў на лесанарыхтоўках, а затым яго прызначалі ў культурна-выхаваўчую частку (КВЧ).
Удзельнічаў у падрыхтоўцы паўстання зняволенных, і пасля разгрому паўстання, 2 сакавіка 1953 году,І. Каганова арыштавалі ў другі раз. 18 верасня 1953 года ваенным трыбуналам лагера быў прыгавораны па артыкуле 58-10, 58-14 да вышэйшай меры пакарання — растрэлу. Прысуд лагернага суда патрабаваў зацвярджэння Вышэйшага ваеннага трыбунала ў Маскве. 12 красавіка 1954 года прыйшло паведамленне, што смяротнае пакаранне заменена 25 гадамі зняволення. Іцхака эпатавалі ў Озерлаг, асобы лагер для палітычных зняволеных, размешчаны паміж Тайшэт і Брацкам. З часам, перавялі з сібірскага лагера ў лагер пад Волагду, дзе ён зноў трапіў у культурна-выхаваўчую частку. У кастрычніка 1955 гады ўрачэбная камісія вызваліла яго па стане здароўя. Неўзабаве быў рэабілітаваны (за адсутнасцю складу злачынства) па першым абвінавачванні (па другім — толькі ў 1989 годзе).
У наступныя гады І. Каганаў працаваў мастацкім кіраўніком і рэжысёрам у філармоніях Томска, Хабараўска і іншых гарадоў СССР, займаўся драматургіяй. Але, не гэта ў той час было галоўным у яго жыцці. Усе думкі былі аб тым, як пераправіць у Ізраіль рукапіс сваіх вершаў. І гэта ўдалося ажыццявіць праз некалькі гадоў.
Літаратурная творчасць
У час вучобы ў Петраградзе яго захапіла паэзія на іўрыце, якой ён вырашыў прысвяціць усё сваё жыццё. У зборніку «Брейшіт» у 1926 годзе з’явілася яго паэма «З боку, з краю» — «Мі-Эвер мі-кацэ». Цікава, што зборнік быў надрукаваны ў Берліне, але ў выходных дадзеных напісана: Масква і Ленінград. Паэма была прысвечана лёсу паэта, які, ахвяруючы сабой, асвятляе шлях зямнога існавання. Аўтар прадчувае і прадказвае трагізм свайго лёсу.
У час працы ў сельскай школе ў Верашчаках пачаў пісаць вершы на ідыш і ў восень 1925 года ў газеце «Дэр Векер» («Будзільнік») з’явіліся яго першыя вершы на ідыш, а на працягу года было надрукавана каля дваццаці вершаў. Гэта была сялянская лірыка, поўная радасці працы на зямлі. На жаль, тыя вершы, якія не былі надрукаваны ў газеце, загінулі ў час пажару. У час арышту, у засценках лефортаўскай турмы ён пачаў паўтараць іўрыцкі слоўнік, а затым пачаў складаць вершы на іўрыце і завучваць іх. З 12 снежня да 23 снежня 1949 года ён напіша свае першыя дзесяць вершаў на іўрыце. Усяго за перыяд турэмнага і лагернага зняволення склаў і запомніў 480 вершаў. Каб іх паўтарыць трэба было 3 дні.
Пасля выхаду з лагера ён друкуе ў 1956 годзе ў Маскве п’есу «Галавакружэнне Мітрафана». Гэта была камедыя ў адным дзеянні. Надруквана накладам 83 тысячы асобнікаў і выйшла ў бібліятэчцы «Мастацкая самадзейнасць». Рэжысёрскія нататкі да гэтай п’есы напісаў Барыс Ліфанаў, заслужаны артыст РСФСР.
Праз год, у 1957 годзе І. Каганаў прадставіў на Усесаюзны конкурс п’есу «Вясна ў палянах». Рукапіс яе захоўваецца ў Расійскім дзяржаўным архіве літаратуры і мастацтва (Фонд 2095, вопіс 4, справа 657). Пасля рэпатрыяцыі ў Ізраіль І.Каганаў надрукаваў у 1977 годзе паэтычны зборнік «Бе-кол шофар» («Сваім голасам шофара»), які складаўся з дзесяці сшыткаў, кожная — з указаннем месца напісання: Масква, лефортаўская турма; Караганда, камера смяротнікаў; Тайшэт; Озерлаг і г. д. «Мае кнігі, — пісаў ён у прадмове, — з’явіліся на свет як адкрыццё, як цуд, адначасова са стварэннем дзяржавы Ізраіль, пра што я так марыў і мроіў». У Ізраілі ён стаў падпісвацца «Іцхак Бен Доў ха-Коэн» — Іцхак сын Дова Коэна. У 1978 годзе выйшла кніга «Торат ха-Таміру» («Вучэнне аб патаемным»), якая складалася з трох частак. У гэтай кнізе шмат глыбокіх думак і філасофскіх абагульненняў адносна лёсу чалавецтва наогул, яўрэяў і Ізраіля, у прыватнасці. І. Каганаў да апошніх дзён працаваў над мемуарнай кнігай «Швілін нехірын» («Разведаныя сцежкі»; пакуль не апублікавана).
Сям’я
Жонка — Лізавета Сукернік (1909 −1991), артыстка. Дзеці: дачка — Эліма (1933 г.н.), артыстка.
Аляксей Аляксеевіч Смірноў
Аляксе́й Аляксе́евіч Смірно́ў (нар., в. Куляміха Ветлужскага раёна ) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Член КПСС з 1947 года. Скончыў Днепрапятроўскі горны інстытут (1945). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. З 1946 года на камсамольскай і партыйнай працы. З 1954 года інструктар аддзела партыйных органаў ЦК КПСС. З 1957 года загадчык аддзела прамысловасці і транспарту, з 1958 года загадчык аддзела партыйных органаў ЦК КПБ.
У 1959—62 гадах 1-ы сакратар Брэсцкага абкама КПБ. У 1962—64 гадах намеснік старшыні Бюро ЦК КПБ для кіраўніцтва прамысловасцю і будаўніцтвам, загадчык аддзела цяжкай прамысловасці і транспарту ЦК КПБ.
У 1965 годзе сакратар ЦК КПБ, старшыня Камітэта партыйна-дзяржаўнага кантролю ЦК КПБ і СМ БССР. намеснік Старшыні СМ БССР. З 1965 года старшыня Камітэта партыйнага кантролю БССР. У 1968—78 гадах сакратар ЦК КПБ. Са жніўня 1978 і да 1983 года старшыня праўлення Цэнтральнага саюза спажывецкіх таварыстваў. З 1983 да 1991 года намеснік міністра паліўнай прамысловасці РСФСР.
Кандыдат у члены ЦК КПСС (1981—1986), член ЦК КПБ (1960—1981), член бюро ЦК КПБ (1968—1978).
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1962—1970, 1974—1983). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР (1959—1970).
Парламенцкія выбары ў Грэцыі (2015)
Аб правядзенні новых пазачарговых выбараў у парламент Грэцыі ў студзені 2015 было афіцыйна абвешчана 29 снежня 2014 г, пасля таго як бягучы парламент, сфармаваны ў чэрвені 2012 года, не змог абраць прэзідэнта Грэцыі і быў распушчаны. Тады пазачарговыя парламенцкія выбары былі прызначаныя на 25 студзеня 2015.
Перадумовы
У канцы лістапада 2014 года ў Грэцыі прайшлі ўсеагульныя забастоўкі супраць мер жорсткай эканоміі. Пасля гэтага апазіцыйныя партыі і ў першую чаргу кааліцыя «СІРЫЗА» сталі выступаць з патрабаваннем новых датэрміновых парламенцкіх выбараў. Гэтыя патрабаванні прывялі да таго, што прэм'ер-міністр Грэцыі Антоніс Самарас і віцэ-прэм'ер Эвангелос Венізелас ініцыявалі датэрміновыя прэзідэнцкія выбары, звярнуўшыся да старшыні парламента з просьбай прызначыць працэдуру абрання новага прэзідэнта Грэцыі на 17 снежня 2014 г. У снежні 2014 года ў парламенце Грэцыі прайшлі тры туры выбараў прэзідэнта Грэцыі: першы тур прайшоў 17 снежня 2014, другі тур адбыўся 23 снежня, і трэці тур прайшоў 29 снежня.
Выбарчая кампанія
Апытанні грамадскага меркавання казалі пра тое, што перамагчы мусіла «Кааліцыя радыкальных левых». За тыдзень перад выбарамі яна павысіла свой рэйтынг да 36%, у той час, як за кансерватыўную “Новую Дэмакратыю” збіралася аддаць свае галасы менш за 31% выбаршчыкаў. У выпадку перамогі СІРЫЗА, яе кіраўнік Алексіс Цыпрас абяцаў грэкам адмовіцца ад мераў жорсткай эканоміі, пераглядзець умовы выдавання фінансавай дапамогі і дамагчыся ад крэдытораў яшчэ аднаго буйнамаштабнага спісання грэцкіх пазыкаў.
Міяцум
Міяцу́м (Միացում — «уз'яднанне») — ідэя, заснаваная на вымозе армян Нагорнага Карабаха далучыць армянанаселеную Нагорна-Карабахскую аўтаномную вобласць да Арменіі.
Перадгісторыя
Пасля распаду Расійскай Імперыі, а потым Закаўказскай Дэмакратычнай Федэратыўнай Рэспублікі Азербайджанская Дэмакратычная Рэспубліка абвясціла тэрыторыю Нагорнага Карабаха часткай нядаўна ўтворанай дзяржавы. З'езд армян Карабаха адмовіўся прызнаваць уладу апошняй. Услед за саветызацыяй Азербайджана і Арменіі пытанне статусу Нагорнага Карабаха было перададзенае на рашэнне ў Каўбюро ЦК РКП(б). У выніку некалькіх пасяджэнняў Каўбюро ЦК РКП(бы) пераважна армянанаселены край быў улучаны ў склад Азербайджанскай ССР. Некалькіх гадоў статус рэгіёна не быў канчаткова вызначаны, пакуль у 1923 годзе з армянанаселенай часткі Нагорнага Карабаха не была ўтворана Аўтаномная вобласць Нагорнага Карабаха (АВНК) у складзе Азербайджанскай ССР. Надалей праз шэраг тэрытарыяльных ператварэнняў яна была свядома адлучана ад Армянскай ССР утварэннем Лачынскага калідора. У 1937 годзе ААНК была ператворана ў Нагорна-Карабахскую аўтаномную вобласць (НКАВ).
Перадумовы
Падчас існавання СССР пытанне пра перадачу Нагорнага Карабаха Арменіі час ад часу падымалася армянскім кіраўніцтвам, але не атрымвала падтрымкі ў цэнтры. У 1960-я гады сацыяльна-эканамічная напружанасць у НКАВ двойчы перарастала ў масавыя хваляванні. Армянамі ў адрас кіраўніцтва Азербайджанскай ССР выказваліся вінавачанні ў эканамічнай дыскрымінацыі НКАВ, а таксама ў спробах змяніць дэмаграфічную структуру аўтаномнай вобласці.
Пачатая М. С. Гарбачовым палітыка дэмакратызацыі савецкага грамадскага жыцця падала армянам НКАВ магчымасць больш адкрыта казаць пра свае вымогі. Кіраўніцтва АзССР вінавацілі ў захаванні эканамічнай адсталасці рэгіёна, грэбаванні развіццём праў, культуры і ідэнтычнасці армянскай меншасці ў Азербайджане, стварэнні штучных перашкод для культурных сувязей паміж Нагорным Карабахам і Арменіяй.
Армянскія пагромы ў Сумгаіце і Баку таксама ўзмацнілі імкненне армян да ўз'яднання.
Антонаўскае
Анто́наўскае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 24 км на паўночны ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, каля вёскі Антонава, у басейне ракі Нешчарда.
Плошча паверхні 0,06 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,18 км. Даўжыня берагавой лініі 1,1 км.
Еўра Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 1 (снукер)
Еўра Players Tour Championship 2010/2011 – Этап 1 (таксама вядомы як Пол Хантэр Класік 2010) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 26 па 29 жніўня 2010 года на арэне Stadthalle, у Фюрце, Германія. Прызавы фонд турніру склаў €50,000, з якіх €10,000 атрымаў пераможца.
На сённяшні дзень Пол Хантэр Класік 2010 з'яўляецца адзіным прафесійным снукерным турнірам, дзе ў асноўную сетку патрапіў беларускі снукерыст. Уладзімір Панамарэнка перайграў у папярэдняй кваліфікацыі немца Ральфа Гемерлінга (4:0) і галандца Хуэя-ваха Лама (4:1) і выйшаў у 1/64 фіналу турніра, дзе ўсухую саступіў прастаўніку топ-32 сусветнага рэйтынгу Марку Дэвісу з лікам 0:4.
Камень Мацея Бурачка
Камень Мацея Бурачка — валун у гонар беларускага паэта Ф. Багушэвіча (Мацей Бурачок — псеўданім) ва ўрочышчы Лысая гара, непадалёк ад сядзібы Багушэвічаў у в. Кушляны (Смаргонскі раён). Ля валуна Багушэвіч сустракаўся з сябрамі, хаваў пад ім рукапісы і забароненыя публікацыі. На бакавой грані каменя сябрамі класіка беларускай літаратуры быў высечаны надпіс «PAMIECI MACIEJA BURACZKA 1900 R» (Памяці Мацея Бурачка 1900 г.).
Свята-Успенская царква (Рабунь)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Рабунь Вілейскага раёна Мінскай вобласці. Месціцца на паўднёвай ускраіне вёскі, пры храме маецца асобная званіца.
Афіцыйны адрас: вул.Юбілейная, 3, в.Рабунь, Вілейскі раён, Мінская вобласць.
Гісторыя
Пабудавана ў 1862 г., на сродкі казны, на месцы былой уніяцкай драўлянай царквы. Асвячоная ў 1863 годзе ў гонар Успення Прасвятой Багародзіцы. Будоўля вялася з бутавага каменю і цэглы, у стыле разынкавай муроўкі. Першапачаткова дах царквы быў драўляны, пакрыты гонтай, з чатырох бакоў былі разныя люкарні. На пачатку ХХ стагоддзя паўстала патрэба павелічэння будынка: колькасць вернікаў павялічвалася, і маленькая царква не магла змясціць усіх ахвотных. Падчас Першай сусветнай вайны на цвінтары Рабунскай царквы былі пахаваны ў брацкай магіле салдаты, што загінулі ў баях каля вёскі. За савецкім часам, у 1960 годзе царкву зачынілі, частку начыння выкінулі, а астатнюю вывезлі ў суседні храм у вёску Касуту. Пасля закрыцця Рабунскі храм спачатку быў пераабсталяваны ў школьную спартзалу, а пасля – у склад. Каля самой царквы была ўладкована валейбольная пляцоўка, а бутавая агароджа і званіца былі разабраныя. У 1990-м годзе царква была вернута вернікам і адноўлена. Усе царкоўныя рэчы былі вернуты з Касуты ў Рабунь, у тым ліку і старажытны абраз Божай Маці канца ХVIІ стагоддзя.
Аблом (архітэктура)
Абло́мы — працяглыя элементы архітэктурна-дэкаратыўныя элементы рознага папярочнага сячэння (профілю) размешчаныя па гарызанталі (на цокалях, у карнізах, міжпавярховых паясах ці цягах, базах калон), часам па нахіленай (бакавыя карнізы франтонаў), крывой (архівольты арак, нервюры) ці ламанай (абрамленні парталаў, вокнаў) лініі. Асноўная роля архітэктурных абломаў — вылучэнне элементаў архітэктурнай кампазіцыі ці формы, іх увянчання і аснавання, пластычнай акантоўкі. Шырока распаўсюджаныя ў ордарнай архітэктуры, служаць для ўзмацнення архітэктурнага дэкору, вобразна-мастацкай выразнасці тэктанічнай асновы будынка.
Свята-Успенская царква (Рабунь)
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Складаецца з прытвора, малітоўнай залы, пяціграннай апсіды. Чатырохсхільны дах асноўнага аб'ёму завершаны цыбулепадобнай галоўкай. На фоне бутавай муроўкі вылучаны атынкаваныя вуглавыя лапаткі, аркатурны фрыз, ліштвы арачных аконных і трапецападобнага ўваходнага праёмаў. Унутры ў малітоўную залу шырокімі арачнымі прасветамі адкрываюцца прытвор і апсіда.
Аблом (архітэктура)
Узніклі ў класічнай архітэктуры Старажытнай Грэцыі, адкуль запазычаны дойлідствам Старажытнага Рыма і Візантыі, пасля — Заходняй Еўропы.
У сучаснай архітэктуры архітэктурным абломам адпавядаюць архітэктурныя профілі.
Падзяляюцца на прамалінейныя (палічка) і крывалінейныя (вал, гусёк, абцасік і інш.).
Тыпы абломаў
Паводле папярочнага сячэння вылучаюцца наступныя тыпы абломаў:
Беларусь
На тэрыторыі Беларусі элементы архітэктурных абломаў з'явіліся ў манументальнай старажытна-рускай архітэктуры XI—XII стст., у тым ліку ў Спаса-Праабражэнскай царкве ў Полацку, пашараліся ў збудаваннях стыляў рэнесанс, барока, класіцызм. Найбольш развітыя архітэктурныя абломы палацаў у Гомелі, Нясвіжы, Шчорсах Навагрудскага, Свяцку Гродзенскага, Снове Нясвіжскага раёнаў, касцёле францысканцаў у Пінску, бернардзінцаў у в. Будслаў Мядзельскага раёна і інш.
Вуліца Вызвалення (Мінск)
Гісторыя
У XVI—XVIII стст. на захад ад Ракаўскага завулка праходзіў земляны вал, які акружаў старую частку Мінска.
Забудова выліцы сфарміравалася ў канцы XIX — пачатку XX стагоддзя. Па правым яе боку вуліцы была калісьці алея таполяў, асобныя дрэвы якой захоўваліся яшчэ да 1920-х гадоў. Левы бок у канцы XIX ст. быў забудаваны шматпавярховымі цаглянымі дамамі.
У снежні 2015 года мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел анансаваў будаўніцтва новага комплексу адміністрацыйных будынкаў для БПЦ побач з будынкам Мінскага епархіяльнага кіравання. У пачатку сакавіка 2016 года прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка асабіста ўхваліў гэты праект.
26 сакавіка 2016 года мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел накіраваў ліст да віцэ-прэм'ера Наталлі Качанавай з просьбай даць дазвол на выключэнне дамоў на адрасе вул. Вызвалення, 6, 6а і 8 са спісу гісторыка-культурнай спадчыны, а таксама правесці дэмантаж гэтых будынкаў без узнаўлення. У лісце за подпісам мітрапаліта Паўла адзначаецца, што на месцы будучага будаўніцтва адзін будынак знаходзіцца ў аварыйным стане (№ 6), а іншы — у руінаваным (№ 6а). Таксама гаворыцца, што гэтыя аб'екты не эксплуатаваліся больш 25 гадоў, існуе пагроза абвальвання і нават падзення на праезную частку , і што яны быццам бы «не маюць ніякага гістарычнага значэння і не ўяўляюць культурнай ці архітэктурнай значнасці».
Старшыня Беларускага добраахвотнага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Антон Астаповіч адзначае, што для выключэння аб'ектаў з  Дзяржаўнага спісу гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь варта звяртацца не да віцэ-прэм'ера, а ў Міністэрства культуры з навуковым абгрунтаваннем таго, што ў аб'ектаў адсутнічаюць ці страчаны рысы гісторыка-культурнай каштоўнасці. Пасля гэтага Навукова-метадычная рада пры ведамстве прымае толькі рэкамендацыйнае заключэнне, якое перадаецца на разгляд у Савет Міністраў. І толькі ўрад сваёй пастановай можа вывесці аб'екты са спісу. Таксама ён паведаміў, што зямельны ўчастак з гэтымі будынкамі досыць даўно знаходзіцца ў карыстанні БПЦ :
«Гэтыя будынкі даўно дэградуюць, але экзархат нічога не зрабіў для падтрымкі іх звычайнага тэхнічнага стану. Гэта значыць гэтыя збудаванні наўмысна ігнараваліся, каб потым апеляваць да іх тэхнічнага стану, вывесці іх з дзяржаўнага спісу і пачаць новае будаўніцтва»
30 сакавіка 2016 года глава БПЦ заявіў пра пошук інвестара для ўзвядзення комплексу і новага храма.
Свята-Пакроўская царква (Равяцічы)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у в. Равяцічы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1933 годзе з дрэва.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Будынак развітой падоўжна-восевай сіметрычнай кампазіцыі, складзенай з двух'яруснай (васьмярык на чацверыку) шатровай званіцы, прамавугольнага ў плане пад двухсхільным дахам аб'ёму малітоўнай залы, пяціграннай апсіды з бакавымі рызніцамі. Дах асноўнага зруба пераходзіць у пластычнае ўвагнута-пукатае пакрыццё апсіды, у завяршэнні якога шлемападобны купал на васьмігранным барабане. Цыбулепадобнай галоўкай завершаны шацёр званіцы. Звес даху падтрымліваецца выпускамі белек перакрыцця. Фасады гарызантальна ашаляваны і рытмічна расчлянёны аконнымі праёмамі з трохвугольнымі перамычкамі.
Інтэр'ер
У інтэр'еры апсіда вылучана драўляным іканастасам, расчлянёным канеліраванымі калонамі на 6 палёў, у цэнтральным з якіх разныя царскія вароты, аздобленыя раслінным арнаментам. Абразы 18 — 19 ст.: «Благавешчанне святой Анны», «Узнясення Гасподняе», «Меленне аб чашы», «Праабражэнне Хрыстова», «Цуд Георгія аб змеі» (1933), «Успенне Багародзіцы»; Евангелле (Кіеў, 1739).
Казакова
Казакова — жаночая форма рускага прозвішча Казакоў, таксама тапонім.
Лугаўцы
Назву Лугаўцы́ маюць:
Гімн Саудаўскай Аравіі
Няхай жыве Кароль (عاش الملك) — дзяржаўны гімн Саудаўскай Аравіі з 1950 года. Тэкст напісаў у 1984 годзе Ібрагім Хафаджы.
Тэкст
<br style="clear:left;" />
Бафала Білс
Бафала Білс (Buffalo Bills) — прафесійная каманда па амерыканскім футболе, якая базуецца ў горадзе Орчард Парк, Нью-Ёрк. Каманда была заснавана ў 1959 годзе Выступае ва усходнім дывізіёне амерыканскай канферэнцыі, Нацыянальнай футбольнай лігі. "Бафала" з'яўляецца адзінай камандай, якая чатыры разы запар выйгравала чэмпіянат канферэнцыі і адзінай камандай, якая гуляла у чатырох Супер Боулах запар, аднак ні ў адным з іх "Білс" не змаглі перамагчы.
Дасягненні
Пераможца чэмпіянату лігі (2)
Пераможца канферэнцыі (4)
Белае (возера, Расонскі раён, басейн Нешчарды)
Плошча паверхні 0,09 км². Даўжыня 0,5 км, найбольшая шырыня 0,23 км. Даўжыня берагавой лініі 1,3 км.
Схілы катлавіны на поўдні і ўсходзе вышынёй 5—7 м, разараныя, на захад і поўнач ад возера лес. Выцякае ручай у возера Антонаўскае.
Юльянова
Назву Юльянова маюць:
Цэлы алгебраічны лік
Цэлымі алгебраічнымі лікамі называюцца камплексныя (і ў прыватнасці рэчаісныя) карані мнагачленаў з цэлымі каэфіцыентамі і са старшым каэфіцыентам, роўным адзінцы.
Адносна складання і множання камплексных лікаў, цэлыя алгебраічныя лікі ўтвараюць колца \Omega. Відавочна, \Omega з'яўляецца падколцам поля алгебраічных лікаў і ўтрымлівае ўсе звычайныя цэлыя лікі.
Няхай u — некаторы камплексны лік. Разгледзім колца, спароджанае добаўленнем u да колца звычайных цэлых лікаў \mathbb{Z}. Яно ўтворана ўсімі магчымымі значэннямі f(u), дзе f(z) — мнагачлен з цэлымі каэфіцыентамі. Тады спраўджваецца наступны крытэрый: лік u з'яўляецца цэлым алгебраічным лікам тады і толькі тады, калі — канечнапароджаная абелева група.
Гісторыя
Тэорыю цэлых алгебраічных лікаў стварылі ў XIX стагоддзі Гаус, Якобі, Дэдэкінд, Кумер і іншыя. Цікавасць да яе, сярод іншага, выклікана тым, што гістарычна гэта структура аказалася першай у матэматыцы, дзе было выяўлена неадназначнае раскладанне на простыя множнікі. Класічныя прыклады пабудаваў Кумер; скажам, у падколцы алгебраічных лікаў віду маюць месца 2 раскладанні: прычым у абодвух выпадках усе множнікі — простыя, г. зн. не раскладаюцца ў гэтым падколцы.
Даследаванне гэтае праблемы прывяло да адкрыцця важных паняццяў ідэала і простага ідэала, у структуры якіх раскладанне на простыя множнікі можна вызначыць адназначна.
Белае (возера, Расонскі раён, басейн Дрысы, каля вёскі Забор’е)
Бе́лае — возера ў Расонскім раёне Віцебскай вобласці, за 34 км на ўсход ад гарадскога пасёлка Расоны, за 3 км на паўночны ўсход ад вёскі Забор’е Краснапольскага сельсавета, у басейне ракі Дрыса.
Плошча паверхні 0,07 км². Даўжыня 0,47 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Даўжыня берагавой лініі 1 км.
Размешчана сярод лесу. Схілы катлавіны вышынёй да 10 м.
Ямішча
Назву Я́мішча маюць:
Бынава
Назву Бы́нава маюць:
Рагазіна
Назву Ра́газіна маюць:
Свята-Пакроўская царква (Радастава)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Радастава Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі.
Гісторыя
Пабудавана ў 1862 годзе з дрэва. Да 1990-х гадоў не дзейнічала.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. Трохзубны храм падоўжна-восевай кампазіцыі. Да асноўнага кубападобнага аб'ёму прыбудаваны больш нізкія апсіда і прытвор, накрытыя двухсхільнымі дахамі. Праз кароткую трапезную да галоўнага фасада далучаецца трох'ярусная шатровая званіца (2 васьмерыкі на чацверыку). Гарызантальна ашаляваныя фасады прарэзаны арачнымі і ромбападобнымі аконнымі праёмамі ў разных ліштвах, раскрапаваны дпшчанымі лапаткамі. Тры ўваходы вылучаны 2-схільнымі ганкамі.
Тактыка
Та́ктыка (τακτικός — пастраенне войска) — выкарыстанне сіл з найбольшай выгадай у бязвыгадным становішчы для дасягнення абмежаванай мэты. Выбар засноўваецца на разуменні найлепшага выкарыстання сродкаў змагання на пэўнай ступені сутыкнення для ажыццяўлення стратэгіі. З'яўляецца абмежаваным дзеяннем у рамкай стратэгіі, звязаным са змаганнем. Ужываецца ў карацейшы адцінак часу ў вузейшай галіне з больш абмежаванай колькасцю людзей і абмежаванымі спосабамі, чым стратэгія. Для дасягнення стратэгічнай мэты абіраецца наступальнае дзеянне. З'яўляецца сродкам стварэння спрыяльных для нанясення рашучага ўдару па праціўніку ўмоў. Патрабуе навучанасці ўдзельнікаў выкарыстанню выбраных спосабаў дзеяння.
Сцяг Саудаўскай Аравіі
Сцяг Саудаўскай Аравіі — адзін з галоўных дзяржаўных сімвалаў Саудаўскай Аравіі, нараўне з гербам і гімнам.
Апісанне
Сцяг Саудаўскай Аравіі ўяўляе сабой прамавугольнае зялёнае палотнішча, з шахадай (мусульманскім сімвалам веры):
Для таго, каб надпіс чытаўся з абодвух бакоў, сцяг сшываецца з двух аднолькавых палотнішчаў.
Меч сімвалізуе перамогі заснавальніка краіны — Абдэль Азіза ібн Сауда.
Тры капліцы на старых могілках
Капліца ў неарускім стылі пабудавана на мяжы 19 — 20 ст. Помнік архітэктуры неарускага стылю. Вырашана цэнтрычным чатырохгранным вежападобным збудаваннем, завершаным шатром з цыбулепадобнай галоўкай. Архітэктурны дэкор (прафіляваныя цягі, нішы, сухарыкі, гіркі) выкладзены лакальнай цэглай. Арачныя нішы, праёмы ўваходу і акон аздоблены какошнікамі. Унутры памяшканне перакрыта самкнутым скляпеннем.
Паўразбураная капліца ў неарускім стылі пабудавана ў канцы 19 ст. з цэглы. Знаходзіцца ў паўзруйнаваным стане. Помнік архітэктуры неарускага стылю. Вырашана чатырохграннай вежападобнай пабудовай са зрэзанымі вугламі пад шатровым дахам (не захавалася). Да яго з усходняга боку далучана паўкруглая апсіда. Грані прарэзаны арачнымі ўваходным і 2 аконнымі праёмамі. Архітэктурны дэкор выкананы сродкамі мастацкай цаглянай муроўкі: прамавугольныя нішы, рэльефныя крыжы, зубчастыя фрызы.
Уцёкі з Лос-Анджэлеса
«Уцёкі з Лос-Анджэлеса» (Escape from L.A.) — амерыканскі навукова-фантастычны баявік 1996 года ад рэжысёра Джона Карпэнтэра. Фільм з’яўлецца своеасаблівым сіквелам «Уцёкаў з Нью-Ёрка» і расказвае пра новую місію Снэйка Пліскіна ў постапакаліптычным мегаполісе — на гэты раз у Лос-Анджэлесе. Курт Расэл зноў увасобіў персанаж Пліскіна на экране, а таксама выступіў адным з прадзюсараў і сцэнарыстаў фільма.
Сюжэт
Згодна з падзеямі ў фільме, 23 жніўня 2000 наступствы землятрусу ў Каліфорніі пераўтвараюць Лос-Анджэлес, разам з тэрыторыямі ад Малібу да Анахайма, ў востраў. У гэты час прэзідэнтам ЗША робіцца тэакрат хрысціанскага напрамку, які неўзабаве ўносіць змены ў канстытуцыю, што робіць яго тэрмін пажыццёвым. Ён пераносіць сталіцу ЗША з Вашынгтона ў свой родны горад Лінчбург у Вірджыніі і пачынае барацьбу за маральныя каштоўнасці нацыі. У хуткім часе пад забарону падпадаюць тытунь, алкагольныя напоі, чырвонае мяса, вогнестрэльная зброя, блюзнерства, усе не-хрысціянскія рэлігіі, а таксама атэізм і секс да шлюбу. Усім, хто парушае забарону, прапануецца дэпартацыя на востраў Лос-Анджэлес, ці пакаянне і смерць на электрычным стуле. Востраў Лос-Анджэлес аточаны вялікім мурам і ахоўваецца паліцыяй, бо тыя, хто трапляюць на яго, не павінны вяртацца назад.
Праз 13 гадоў рэвалюцыянер з перуанскай камуністычнай партыі Сендэра Люміноса Куэрва Джонс спакушвае дачку прэзідэнта Ютопію і пераконвае яе выкрасці прыстасаванне для кантроля за спадарожнікавай суперзброяй, якая можа знішчыць на планеце ўсю электроніку. Прэзідэнт планаваў выкарыстаць гэту зброю для барацьбы з астатнімі краінамі, каб пераўтварыць ЗША адзінага ўладара свету. Ютопія ўцякае ад бацькі з прастасаваннем і далучаецца да Куэрва ў Лос-Анджэлесе. Куэрва пагражае прэзідэнту "выключыць" сталіцу ЗША, а таксама заяўляе, што ведае скрэтны код, які дазваляе яму "выключыць" усю планету.
Снэйк Пліскін пранікае ў Лос-Анджэлес на міні-субмарыне, дзе з дапамогай махляра Эдзі і верхавода банды транссексуалаў намагаецца выкрасці прыстасаванне. У выніку ім удаецца завалодаць прыладай і збегчы з вострава, захапіўшы з сабой дачку прэзідэнта. Падчас сустрэчы з прэзідэнтам Пліскін наўмысна аддае таму іншы пульт кантроля за спадарожнікамі, а ў замен атрымлівае антыдот ад віруса, які на самой справе аказаўся разнавіднасцю грыпа. Ютопію, якая просіць прабачэння, прэзідэнт вырашае пакараць смерцю на электрычным стуле. Спадарожнікавую зброю вырашана прымяніць да Кубы, але прылада не спрацоўвае, бо сапраўдны пульт застаўся ў Пліскіна. Прэзідэнт загадвае застрэліць Пліскіна, але аказваецца, што замест жывога Снэйка Пліскіна ўсе бачылі яго галаграфічны відарыс. У гэты момант сапраўдны Пліскін уводзіць сакрэтны код і "выключае" ўсю планету, такім чынам пазбаўляя цывілізацыю электрычнасці, а заадно ратуя Ютопію, якую цяпер не могуць пакараць электрычным стулам.
У апошнім эпізодзе фільма, Пліскін знаходзіць пачак цыгарэт American Spirit, запальвае адну і, пакуль гарыць спічка, прамаўляе "Вітаем да чалавецтва".
Стварэнне
Сцэнарый для фільма быў напісаны яшчэ ў 1985 годзе Коўлменам Лакам. Карпэнтэр крыху пазней ахарактэрызуе гэты сцэнарый, як "занадта лёгкі і манерны". Праект заставаўся "на паліцы" да 1994 года, калі адбыўся землетрасенне ў Лос-Анджэлесе. Карпэнтэр і Расэл разам з Дэбрай Хіл супрацоўнічалі ў напісанні новага сцэнара. Менавіта Расэл настойваў на здымках фільма, бо яму падабалася асоба Снэйка Пліскіна, і ён жадаў яшчэ раз увасобіць гэты вобраз у кіно.
Маладыя Хрысціянскія Дэмакраты
Маладыя Хрысціянскія Дэмакраты (МХД) — грамадскае аб’яднанне маладых людзей, пакліканых садзейнічаць фармаванню ў моладзі Беларусі актыўнай грамадзянскай пазіцыі, заснаванай на хрысціянскіх і патрыятычных каштоўнасцях. МХД яднае грамадзян на добраахвотных пачатках для сумеснай рэалізацыі грамадзянскіх, сацыяльных, культурных і іншых правоў, з’яўляецца свецкім і нерэлігійнымі аб’яднаннем, дзейнасць якога распаўсюджваецца на ўсю краіну.
Гісторыя
Моладзевая арганізацыя Маладыя Хрысціянскія Дэмакраты (МХД) з'яўляецца моладзевым крылом партыі БХД. Арганізацыя была ўтворана ў 2009 годзе.
Справаздачна-выбарчы сход
Справаздачна-выбарчы сход Маладых Хрысціянскіх Дэмакратаў адбыўся 7 лютага 2010 г. у Мінску. На сходзе прысутнічала звыш 20 прадстаўнікоў МХД з розных рэгіёнаў Беларусі. Пасля справаздачы кіраўніка моладзевай арганізацыі Любові Каменевай і іншых актывістаў, была абраная Рада МХД. На сходзе былі абраныя чатыры намеснікі старшыні, зацверджаныя каардынатары абласных структураў МХД. Сярод заяўленага на сходзе было абвешчана, што на мясцовыя выбары (2010 год) ад МХД будзе вылучана каля 50 кандыдатаў. Таксама было абвешчана, што Маладыя Хрысціянскія Дэмакраты плануюць рэгістравацца як асобнае грамадскае аб'яднанне.
І ўстаноўчы з’езд
І ўстаноўчы з’езд адбыўся 22 мая 2010 г. у Мінску. Удзел у форуме ўзялі больш за 50 дэлегатаў з усіх рэгіёнаў краіны, а таксама запрошаныя госці. На з'ездзе былі абраныя кіруючыя органы рэспубліканскага грамадскага аб’яднання, прыняты статут і стратэгія дзеянняў арганізацыі на бліжэйшы час. Старшынём Моладзі БХД – Маладых Хрысціянскіх Дэмакратаў на без’альтэрнатыўнай аснове абраная Любоў Каменева. У склад Нацыянальнай Рады аб’яднання ўвайшлі 13 чалавек, 10 з якіх – прадстаўнікі рэгіёнаў.
ІІ устаноўчы з'езд
ІІ устаноўчы з'езд адбыўся 3 лістапада 2012 г. Падчас з'езду была абраная старшыня МХД Марына Хоміч. Удзельнікі з'езду, агулам 75 чалавек, зацвердзілі статут арганізацыі і праграму яе далейшай дзейнасці, у тым ліку у межах кампаній за сямейныя каштоўнасці, за папулярызацыю беларускай мовы і культуры, у падтрымку палітвязняў і г.д.
ІІІ з'езд
ІІІ з'езд адбыўся 20 кастрычніка 2013 г. Напачатку з'езду былі падведзеныя вынікі дзейнасці МХД за мінулы год. З'езд МХД акрэсліў планы дзейнасці аргкамітэту на 2014-2015 гады. У прыватнасці, планавалася прыняцце дзейсных мераў па забароне распаўсюду ўсіх відаў наркотыкаў сярод моладзі і падлеткаў.У адукацыйнай сферы МХД планавалі дамагацца павелічэння заняткаў па беларускай мове, літаратуры і гісторыі Беларусі; увядзення ў сярэдніх школах прадмета па асновах хрысціянскай культуры і этыкі; павелічэнне беларускамоўных школ і беларускамоўных класаў; далучэнне Беларусі да Балонскага працэсу; акадэмічнай свабоды, аўтаноміі вышэйшых навучальных устаноў і студэнцкага самакіравання; адмены абавязковага размеркавання маладых спецыялістаў.
ІV з'езд
IV з’езд адбыўся 3 снежня 2016 года. На з’ездзе былі зацверджаныя праграма МХД, палажэнне аб працы аргкамітэту, стратэгічныя мэты і задачы на 2016-2018 гады. Сярод прыярытэтных задачах былі прынятыя распрацоўка заканадаўчых прапаноў у абарону правоў моладзі і правядзенне кампаній у іх падтрымку; павелічэнне колькасці сябраў МХД і сеткі рэгіянальных аддзяленняў; падрыхтоўка не менш за 25 маладых лідараў, здольных узяць удзел у мясцовай кампаніі ў якасці кандыдатаў; узмацненне прысутнасці ў сацсетках і СМІ і іншае. У рамках сваіх кампаній МХД было запланавана дамагацца павелічэння колькасці беларускамоўных школаў і класаў, заняткаў па беларускай мове, літаратуры і гісторыі, увядзення ў школах прадмета па асновах хрысціянскай культуры і этыкі, маніторынгу выканання Беларуссю палажэнняў Балонскага працэсу, увядзення надбавак да заробкаў выкладчыкаў за чытанне курсу на беларускай мовы, адмены чорных спісаў дзеячаў мастацтва.
V з'езд
V з’езд МХД прайшоў 12 кастрычніка 2019 года. Падчас з’езду Марына Хоміч заявіла пра складанне з сябе паўнамоцтваў старшыні. Новай старшынёй аргкамітэту была абраная Надзея Гацак, яе намеснікамі – Марына Хоміч і Яўген Дудкін. Таксама падчас з’езду быў абраны новы склад рады МХД. Унесеныя праўкі ў статут аргкамітэту, прынятыя абноўленыя стратэгічныя мэты і задачы на бліжэйшыя гады, вырашана распрацаваць абноўлены варыянт праграмы да наступнага з’езду. Галоўнай кампаніяй МХД на бліжэйшыя гады была абвешчаная кампанія для ўнясення зменаў у новы Кодэкс аб адукацыі, старт якой таксама быў пакладзены на з’ездзе.
Каштоўнасці і напрамкі дзейнасці
МХД прапагандуюць сярод моладзі тыя ж ідэі і каштоўнасці, за якія змагаецца партыя БХД
Сярод асноўных мэтаў і задач МХД:
Сярод дзейнасці вылучаюцца наступныя напрамкі:
Галоўныя прынцыпы МХД — справядлівасць, хрысціянскія каштоўнасці, жаданне дапамагаць і абараняць тых, каму патрэбна дапамога.
Сімволіка
За аснову эмблемы МХД узята сімволіка Беларускай Хрысціянскай Дэмакратыі, а таксама лагатыпы іншых хрыцсціянска-дэмакратычных партый Еўропы, у тым ліку Еўрапейскай Народнай Партыі, Хрысціянскай Народнай Партыі Нарвегіі, Хрысціянска-Дэмакратычнай Партыі Малдовы і гэтак далей. Эмблема МХД выкананая ў выглядзе сэрца, утворанага нацыянальнай бел-чырвона-белай стужкай. У цэнтры сэрца змешчаная абрэвіятура "МХД", па-над якой знаходзіцца стылізаваная выява васілька, што прысутнічае і на сімволіцы БХД.
“Мы не забудзем!”
"Мы не забудзем!" – ініцыяваная Маладымі Хрысціянскімі Дэмакратамі кампанія, накіраваная на ўшанаванне памяці выбітных асоб беларускай палітыкі і журналістыкі. Пачалася з вясны 2013 г. Галоўная мэта акцыі згадаць зніклых апанентаў Аляксандра Лукашэнкі — Юрыя Захаранку, Дзмітрыя Завадскага, Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага. У межах кампаніі правядзіўся шэраг вечарынаў, якія ладзіліся штомесяц 16-га. вечарах памяці бралі ўдзел вядомыя праваабаронцы, палітыкі ды дзеячы культуры: Гары Паганяйла, Андрэй Клімаў, Віталь Рымашэўскі, Юрый Хашчавацкі ды іншыя. Кожнаму прысутнаму прапанавалася падпісаць петыцыю з патрабаваннем расследаваць гэтыя справы.
"Стоп спайс"
Кампанія МХД супраць паліцельных сумесяў пачалася пасля з'езду МХД увосень 2013 года. Яе задача далучэнне моладзі да грамадзянскай кампаніі па прафілактыцы наркакурэння, а таксама дзеянні накіраваныя на змену заканадаўства, якое рэгулюе права на продаж і распаўсюд наркатычных курыцельных сумесяў. Падчас кампаніі праводзілася інфармацыйная праца, збіраліся подпісы, распаўсюджваліся ўлёткі.
"Абаронім жывёл"
Ініцыятыва з мэтаю абароны жывёл Беларусі ад жорсткага абыходжання, якая аб'яднала неабыякавых грамадзян Беларусі, абураных масавымі зверскімі забойствамі жывёл у Мінску і іншых гарадах краіны. Дадзеная ініцыятыва гэта адказ на недасканалае беларускае заканадаўства ў галіне абароны жывёл. Распачалася ўзімку 2013 г. Задача ініцыятывы — дамагчыся прыняцця Закона Рэспублікі Беларусь аб абароне жывёл, у якім бы змяшчаліся наступныя пункты:
"Беларусь — у Балонскі працэс"
Маладыя Хрысціянскія Дэмакраты жадаюць паскорыць механізмы ўступлення Беларусі ў Балонскі працэс. З гэтай мэтай ладзіцца інфармацыйная кампанія і адукацыйныя мерапрыемствы. МХД жадаюць, каб беларуская адукцыйная сістэма была як мага хутчэй і якасней інтэгравана ў еўрапейскую сістэму адукацыі. МХД прапануюць ўнесці адпаведныя змены ў прававыя і нарматыўныя акты, у першую чаргу ў Кодэкс аб адукацыі Рэспублікі Беларусь, з тым, каб забяспечыць выкананне прынцыпаў, неабходных для ўступлення Беларусі ў Балонскі працэс.
Акрамя абазначаных кампаній, МХД маюць вялікі досвед правядзення акцый і кампаній сярод моладзі, зборы подпісаў у моладзевых аўдыторыях і праз інтэрнэт.
Юзаф Патоцкі
Юзаф Патоцкі (Józef Potocki; 1673 — ) — ваенны і дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай, ваявода кіеўскі (1702—1744), пазнаньскі (1744—1748) і кашталян кракаўскі (1748—1751); гетман вялікі каронны (1735—1751).
Біяграфія
Юзаф Патоцкі вядомы як адзін з найбагацейшых магнатаў свайго часу. Паходзіў з магнацкага роду Патоцкіх, яго бацька Анджэй Патоцкі быў польным каронным гетманам. Цэнтрам уладанняў гэтай галіны роду быў Няміраў, дзе ў 1737 годзе Юзаф арганізаваў дыпламатычны кангрэс.
Больш за 40 гадоў (1702—1744) быў кіеўскім ваяводам, генеральны рэгіментар войска кароннага з 1733 года, гетман вялікі каронны з 1735, ваявода пазнаньскі з 1743 года, кашталян кракаўскі з 1748 і староста галіцкі, варшаўскі, ляжайскі, каламыйскі, чырвонагродскі, снятынскі і балямоўскі.
У 1703 годзе ваявода кіеўскі Юзаф Патоцкі падавіў пад кіраўніцтвам хвастоўскага палкоўніка Сямёна Палія на Правабярэжнай Украіне. Быў прыхільнікам караля Аўгуста Моцнага, але ў 1705 годзе ён стаў падтрымліваць караля Станіслава Ляшчынскага.