cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Японская эстэтыка
Уплыў на іншыя культуры
Распаўсюджанне японскай моладзевай моды і культуры «каваі» звычайна звязана з заходнім грамадствам і тэндэнцыямі, якія ўсталёўваюцца дызайнерамі, што запазычваюць эстэтыку «каваі» з Японіі. Са з’яўленнем Кітая, Паўднёвай Карэі і Сінгапура ў якасці эканамічных цэнтраў у Азіі, тавары эстэтыкі «каваі» і папулярнасць прадукцыі зрушыліся назад на ўсход. На гэтых азіяцкіх рынках канцэпцыя «каваі» прымае розныя формы і тыпы ў залежнасці ад мэтавай аўдыторыі.
У Азіі
Тайваньская культура, у прыватнасці ўрад, падняла эстэтыку «каваі» на новы ўзровень грамадскай свядомасці. Увядзенне лялькі A-Bian было расцэнена як развіццё сімвала, каб прасоўваць дэмакратыю і дапамагчы ў стварэнні калектыўнага ўяўлення і нацыянальнай ідэнтычнасці для тайваньскага народа. Лялькі A-Bian гэта «кавайныя» фігуры, вядомых асоб і палітычных фігур, якіх выкарыстоўваюць, як сродак самарэкламы і прыцягнення патэнцыйных галасоў выбаршчыкаў. Стварэнне лялькі A-Bian дазволіла супрацоўнікам тайваньскага прэзідэнта стварыць новую культуру, у якой імідж «кавайнасці» палітычнага дзеяча можа быць выкарыстаны для мабілізацыі падтрымкі і атрымання галасоў на выбарах.
«каваі» аказала ўплыў на сінгапурскую моладзь. Глабальны экспарт японскай поп-культуры пачаўся з сярэдзіны 1980-х гадоў, калі Японія стала адной з вядучых сусветных эканамічных дзяржаў. «Каваі» ператварыўся з некалькіх дзіцячых тэлевізійных шоў у сенсацыю ў Інтэрнэце. Японскія СМІ выкарыстоўваюцца ў Сінгапуры настолькі шырока, што моладзь з большай верагоднасцю пераймае модзе сваіх японскіх куміраў, вывучае японскую мову і купляе тавары, арыентаваныя на японскую мову.
Азіяцкія краіны Кітая, Ганконга, Паўднёвай Карэі і Тайланда альбо вырабляюць «кавайныя» тавары для міжнароднага спажывання, альбо маюць вэб-сайты, якія абслугоўваюць культуру «каваі», як частку моладзевай культуры ў сваёй краіне. «Каваі» пачаў сваё ўласнае жыццё, спарадзіўшы «каваі» сайты, «каваі» хатнія старонкі, «каваі» тэмы браўзэраў і, нарэшце, «каваі» старонкі сацыяльных сетак. У той час як Японія з’яўляецца крыніцай і Меккай усіх «каваі» рэчаў, мастакі і кампаніі па ўсім свеце імітуюць эстэтыку і культуру «каваі».
З часам «каваі» перарос сам сабе і стаў чымсьці большым, чым ён сам. Узаемазвязанасць сучаснага свету праз Інтэрнэт вывела «каваі» на новыя вышыні раскрыцця і прыняцця, ствараючы «каваі»-рухі.
Канцэпцыя і эстэтыка «каваі» стала чымсьці накшталт глабальнай з’явы. Эстэтычная прывабнасць Японіі вельмі вялікая для людзей ва ўсім свеце. Шырокая папулярнасць японскай эстэтыкі «каваі» часта тлумачыцца тым, што яна «культурна не мае паху». Ліквідацыя экзотыкі і нацыянальнага брэндынгу дапамагла «каваі» ахапіць мноства мэтавых аўдыторый і ахапіць усе культуры, сацыяльныя класы і гендары. «Смачныя» характарыстыкі «каваі» зрабілі яго глабальным хітом, у выніку чаго імідж Японіі ў свеце зрушыўся ад таго, строгага і сур’ёзнага, да славы «культу мілаты».
Эстэтыка і японская культурная ідэнтычнасць
Па сваёй прыродзе эстэтыка для Японіі мае больш шырокую значнасць, чым звычайна надаецца эстэтыцы на Захадзе. Так, напрыклад, у адной са сваіх работ раскрывае складаную гісторыю грамадскага жыцця Японіі, у якой эстэтычныя ідэалы сталі цэнтральнымі для культурнай ідэнтычнасці Японіі. Яна паказвае, як перапляценне тэатральнага мастацтва, чайнай цырымоніі і паэзіі няяўна фармавала культурныя практыкі, а таксама японскае разуменне таго, наколькі ветлівасць і палітыка непадзельныя. На яе думку, тыя сферы грамадскага жыцця (як, напрыклад, мастацтва і палітыка), якія на Захадзе выступаюць адасоблена, у Японіі з’яўляліся і з’яўляюцца інтэграванымі.
Даследнікі адзначаюць, што пасля ўкаранення заходніх ідэалаў у Японію, эстэтычныя ідэалы былі шмат у чым перагледжаны. Таму нядаўнія інтэрпрэтацыі эстэтычных ідэалаў непазбежна адлюстроўваюць іудэя-хрысціянскія перспектывы і заходнюю філасофію.
Эстэтыка і японская кулінарыя
Многія традыцыйныя японскія эстэтычныя крытэры выяўляюцца як частка разнастайных элементаў японскай кухні. Да прыкладу, іх ўвасабляе і кухня : для поўнага разумення гэтай кулінарнай традыцыі варта атрымліваць асалоду ад сузірання страў, начыння, ад смаку вытанчаных прадуктаў, старанна прадуманага меню, і ад сумесна праведзенага часу.
Аднымі з такіх эстэтычных прынцыпаў, якія знаходзяць выраз у тым ліку і ў падрыхтоўцы ежы, з’яўляецца «падпарадкаванне (або прытрымліванне) сутнасці аб’екта». Ён складаецца ў тым, што чалавеку варта абмежаваць ўласнае свавольства перад прадметамі свету і ставіцца да іх з павагай, дазваляючы феноменам свету выказваць сваю сутнасць. У кулінарыі гэта дасягаецца тым, што кожны інгрэдыент японскай стравы гатуецца і падаецца на стол строга асобна ад іншых такім чынам, каб захаваць і выказаць уласныя візуальныя і смакавыя характарыстыкі, у той час як у заходняй кулінарнай традыцыі пераважае змешванне кампанентаў стравы ва ўгоду таму, хто будзе есці. Акрамя таго, элементам падобнай эстэтызацыі ежы можа служыць і своеасаблівая сервіроўка: рыбу, напрыклад, можна і трэба падаваць на стол на хвалепадобным ражне, для таго, каб паказаць на форму яе руху ў вадзе. Тым самым выяўляецца павага да сутнасці рыбы. Такім чынам, коратка выражаны прынцып японскай эстэтыкі ежы складаецца ў тым, каб зрабіць рыбу больш «рыбнай», а рыс больш «рысным».
Гэты прынцып з’явіўся ў рэстаранах у перыяд Эдо, у канцы XVII стагоддзя, калі ў буйных гарадах пачалася вытворчасць соевага соўсу, і сырую рыбу перасталі падаваць палітай і з іншымі прыправамі.
Людміла Анатолеўна Ваўчок
Людміла Анатолеўна Ваўчок (нар., ) — чэмпіёнка Беларусі ў бегу на дыстанцыі 1500 і 5000 метраў, пасля траўмы пазваночніка ўдзельнічала ў Паралімпійскіх гульнях.
Біяграфія
Удзельнічала ў 2006 годзе зімовых Паралімпійскіх гульнях у Турыне, дзе яна выйграла лыжныя гонкі на 10 км, а таксама тры срэбраныя медалі.
У 2007 годзе заняла другое месца на чэмпіянаце свету па веславанні ў Мюнхене. Выйграла срэбра ў веславанні Паралімпійскіх гульнях у Пекіне.
Вуглы
Назву Вуглы́ маюць:
Міхал Андрасюк
Міхал (Міхась, Міхаіл) Андрасюк (,, Польшча) — пісьменнік, журналіст, актыўны дзеяч беларускай меншасці ў Польшчы. Піша па-беларуску і па-польску.
Біяграфічныя звесткі
Дзяцінства прайшло ў в. Войнаўка Дубіцкай гміны на Беласточчыне. Скончыў у 1978 годзе беларускі ліцэй у Гайнаўцы, працаваў настаўнікам і каменячосам, затым журналістам беластоцкай рэдакцыі Радыё «Рацыя». Па снежань 2010 года шэф антэны Радыё «Рацыя», вядучы тэлеканала «Белсат». Жыве ў Гайнаўцы.
Творчасць
Дэбютаваў у «Ніве» (1979) вершамі. Аўтар зборніка апавяданняў «Фірма» (Беласток, 2000), дзе яскрава засведчыў разлад, народжаны дзевяностымі. У кнізе «Мясцовая гравітацыя» паказаў жыццё польскай правінцыі на польска-беларускім памежжы, яна пра маленькіх людзей са сваімі звычкамі, дзівакаватымі норавамі, смешнымі надзеямі. У 2006 годзе з’яўляецца аповесць «Белы конь», пабудаваная як зборнік апавяданняў, якія разам складаюцца ў гарманічную карціну свету — праз гісторыі продкаў, летапіс сям’і. Працягам стала кніга мастацкай прозы «Поўня» (Беласток, 2018), дзе сямейны летапіс перапісаны на ўзроўні метафарычным, кніга была адзначана за міфапаэтычную традыцыю.
Прэміі і ўзнагароды
Кніга «Белы конь» атрымала літаратурную прэмію прэзідэнта горада Беласток імя Веслава Казанецкага. Лаўрэат 2-й прэміі імя Ежы Гедройца ў 2019 годзе за кнігу «Поўня». 25 сакавіка 2020 года яго абвясцілі лаўрэатам літаратурнай прэміі «Гліняны Вялес» за раман «Поўня».
Валянцін Баляслававіч Татарыцкі
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (1986), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (2009).
У 1986—1988 гадах працаваў інжынерам-тэхнолагам завода «Сэнсар» Мінскага вытворчага аб’яднання «Гарызонт». З 1988 года працаваў у навукова-вытворчым комплексе мікраэлектронікі «Сігнал» Мінскага вытворчага аб’яднання «Гарызонт», займаў пасады інжынера-тэхнолага, вядучага інжынера-тэхнолага, намесніка начальніка цэха, намесніка начальніка вытворчасці, начальніка вытворчасці, галоўнага тэхнолага. З 1999 па 2015 год прайшоў шлях ад намесніка тэхнічнага дырэктара да дырэктара ААТ «Рудзенск» (Пухавіцкі раён Мінскай вобласці). У 2015 годзе быў назначаны намеснікам старшыні Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі Беларусі.
15 студзеня 2019 года ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь быў прызначаны старшынёй Дзяржаўнага камітэта па стандартызацыі Рэспублікі Беларусь.
Спіс аб’ектаў PGC (1974001—1975000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1974001—1975000)
Георг Дэхіа
Георг Готфрыд Юліус Дэхіа (22 лістапада 1850, Рэвель (цяпер Талін), Эстляндская губерня, Расійская імперыя — 21 сакавіка 1932, Цюбінген) — балтыйска-нямецкі гісторык мастацтва.
Біяграфія
У 1900 годзе Дэхіа пачаў працу «Handbuch der deutschen Kunstgeschichte» (Даведнік нямецкага мастацтвазнаўства), апублікаваны выдавецтвам. Праект працягваецца і кіруецца 'Dehio-Vereinigung', Мюнхен.
Народны мастак Беларускай ССР
«Народны мастак Беларускай ССР» — ганаровае званне. Устаноўлена Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР 7 студзеня 1944 года. Прысвойвалася з 1944 па 1991 гг. выдатным дзеячам выяўленчага мастацтва, за асоблівыя заслугі ў развіцці жывапісу, скульптуры, графікі, дэкаратыўнага і прыкладнага мастацтва. З набыццём незалежнасці Беларусі званне «Народны мастак Беларускай ССР» было заменена званнем «Народны мастак Беларусі».
Антрапаметрыя
Антрапаметрыя (ад Ανθρωπος — чалавек +  — вымяраю) — адзін з метадаў антрапалагічнага даследавання, які заключаецца ў вымярэнні чалавечага цела і яго частак для колькаснай характарыстыкі ўзроставых, палавых, канстытуцыянальных, расавых і інш. структурных групавых і папуляцыйных асаблівасцей. Для дакладнай фіксацыі і супастаўляльнасці атрыманых рознымі аўтарамі дадзеных распрацаваны уніфікаваныя міжнародныя стандарты вымярэнняў і спецыяльныя інструменты (антрапометр, цыркулі, каліперы, ганіёметры, стужкі і інш.). Для якаснай характарыстыкі прыкмет, якія немагчыма вымяраць (рысы твару, форма валасоў, колер валасоў, вачэй і скуры і інш.), складзены спецыяльныя шкалы уніфікаваных балавых ацэнак. Вылучаюць вымярэнні: цела — саматаметрыю, касцей шкілета — астэаметрыю, чэрапа — краніяметрыю.
Парасляны
Парасля́ны (, Поросляны) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
У 1940—1960 гадах цэнтр Параслянскага сельсавета.
Заазер’е
Назву Заазе́р’е маюць:
Марк Аляксандравіч Шумячар
Марк Аляксандравіч Шумячар (нар., г. Хмільнык, Вінніцкая вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1971 годзе архітэктурны факультэт Палтаўскага інжынерна-будаўнічага інстытута (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін А. А. Шумілін, П. П. Чарняховец). Працаваў у Днепрадзяржынску, у 1973—2004 гадах у «БелНДІПгорадабудаўніцтва», з 1978 года — кіраўнік групы архітэктараў; з 2004 года ў інстытуце «Мінскпраект».
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: генеральныя планы г. Крычава (1977, 1988), г. Асіповічаў (1985), г. п. Дрыбіна (1989), г. Гомеля (2002), г. Мазыра (2003), ПДП цэнтра, Паўночнага жылога раёна, індывідуальнай забудовы Крычава; праекты дэталёвых планіровак Прывакзальнай плошчы (1975) і цэнтра (1978) у Гродне; усходняга жылога раёна ў г. Магілёве (1976), цэнтра Ліды (1980); жылога раёна ў г. Новалукомлі (1978); цэнтра г. п. Дрыбіна; тэрыторыі ў граніцах вуліц Вясёлкавай — Ціміразева — Нарачанскай у г. Мінску (2005); жылога раёна Масюкоўшчына ў г. Мінску (2005); тэрыторыі ў граніцах вуліц Клумава—А. Кашавога—Шчарбакова ў г. Мінску (2007).
Узнагароды
За распрацоўку новага генеральнага плана г. Гомеля ўзнагароджаны Ганаровым граматамі Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Беларусі (2003) і Гомельскага гарвыканкама (2003). У рэспубліканскім конкурсе, які праводзіцца БСА (2003), за распрацоўку генеральнага плана г. Гомеля ганараваны дыпломам лаўрэата ў намінацыі «Горадабудаўнічы праект»
Развітанне і прывітанне паўстанца
Развітанне і прывітанне паўстанца (Pożegnanie i Powitanie powstańca) — дыптых польскага мастака Артура Гротгера, прысвечаны Паўстанню 1863—1864 гадоў, напісаны ў 1865—1866 гг. Карціны знаходзяцца ў калекцыі Нацыянальнага музея ў Кракаве.
Карціны «Развітанне з паўстанцам» і «Прывітанне паўстанца» з'яўляюцца часткай польскай школы гістарычнага жывапісу, выдатнымі прадстаўнікамі якой былі таксама Ян Матэйка і Юзаф Хэлмоньскі. Тут відавочны метад, прыняты Гротгерам для прадстаўлення гістарычных падзей праз прызму сцэн з рэальнага жыцця[3]. Як і ў серыі малюнкаў «Польшча» або «Літва», Гротгер бярэцца за тэму Паўстання 1863-64 гг.
Апісанне
Гротгер зрабіў дыптых у 1866 годзе падчас свайго знаходжання ў сучасным украінскім мястэчку Снятынка, якое тады належала Станіславу Тарноўскаму.
«Развітанне з паўстанцам»
На першай карціне «Развітанне з паўстанцам» мы бачым сцэну, дзе жонка з пяшчотай развітваецца з паўстанцам, які выпраўляецца змагацца за свабоду Польшчы, прышпіліўшы да яго шапкі нацыянальны бант. З чалавекам шляхецкага паходжання развітваецца жанчына, апранутая ў жалобнае чорнае, гатовая адмовіцца ад асабістага шчасця дзеля радзімы. Абедзве постаці глядзяць адзін на аднаго. На заднім плане бачны атрад Кракусаў. Дзеянне разгортваецца на парозе шляхецкай сядзібы, сімвалізуючай малую радзіму — міфічнае месца.
Дыптых
16 студзеня 2013 года Нацыянальны банк Польшчы выпусціў 800 000 асобнікаў памятнай манеты наміналам 2 злотых да 150-годдзя паўстання. Узор, распрацаваны Эвай Тыц-Карпіньскай і Русанкай Навакоўскай, утрымлівае фрагмент карціны Артура Гротгера з дыптыха пад назвай «Развітанне».
Петалума
Петалума — горад у акрузе Санома, штат Каліфорнія, ЗША. Плошча — 37,6 км², з іх 37,3 км² — суша і 0,3 км ² — адкрытыя водныя прасторы. За 64 км ад Сан-Францыска. Насельніцтва — 58921 чалавек (2012). Петалума размешчана ў паўночнай частцы аднайменнай ракі, на якой развіта суднаходства; перыядычна здараюцца паводкі.
Клімат — умераны міжземнаморскі.
Універсітэт імя Святых Кірыла і Мяфодзія
Універсітэт імя Святых Кірыла і Мяфодзія (Универзитет „Св. Кирил и Методиј“) створаны ў горадзе Скоп'е ў 1949 годзе з трох факультэтаў. Сёння гэта вядучая навучальная ўстанова Паўночнай Македоніі, якая налічвае 23 факультэты і 10 навуковых інстытутаў.
Шчарбіна
Шчарбіна — славянскае прозвішча. Можа ўяўляць сабой як жаночую форму прозвішча Шчарбін, так і самастойнае прозвішча Шчарбі́на. Вядомыя носьбіты:
Юрый Міхайлавіч Астроўскі
Юрый Міхайлавіч Астро́ўскі (, Мінск — ) — беларускі біяхімік. Акадэмік Акадэміі навук БССР (1986; член-карэспандэнт з 1977), доктар медыцынскіх навук (1965), прафесар (1966). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1978).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут (1950). З 1956 года асістэнт кафедры біяхіміі Віцебскага медыцынскага інстытута, з 1959 года загадчык кафедры Гродзенскага медыцынскага інстытута. З 1970 года загадчык Аддзела рэгуляцыі абмену рэчываў АН БССР, з 1985 года дырэктар Інстытута біяхіміі АН БССР.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне вітаміналогіі, рэгуляцыі абмену рэчываў і шэрагу напрамкаў клінічнай біяхіміі (наркалогія, анкалогія). Стварыў арыгінальную канцэпцыю развіцця алкагалізму, якая дае перспектывы лячэння гэтай хваробы. Вывучаў прыроду цэнтраў і груповак на бялку і ў малекуле тыяміну, адказных за пратэідызацыю вітаміну, сфармуляваў асноўныя палажэнні, якія абгрунтоўваюць рацыянальнае прымяненне ў медыцыне антывітамінаў. Шмат увагі надаваў стварэнню ферментатыўнага метаду лячэння ацёку вачэй.
Апублікаваў каля 500 навуковых прац, у тым ліку 9 манаграфій. З’яўляецца аўтарам 15 вынаходніцтваў.
Узнагароды
Прэмія Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі 1995 года за цыкл работ па метабалізму тыяміну (пасмяротна).
Саўт-Лэйк-Таха
Саўт-Лэйк-Таха (South Lake Tahoe) — самы населены горад акругі Эль-Дарада (штат Каліфорнія, ЗША). Горад выцягнуты з паўднёвага захаду на паўночны ўсход на 8 кіламетраў уздоўж паўднёвага берага возера Таха і шашы 50. На паўночным усходзе Саўт-Лэйк-Таха ўпіраецца ў мяжу са штатам Невада, пасля чаго становіцца паселішчам Стэйтлайн. Плошча горада — 43 км², з іх — 17 км² (38,8 %) займаюць адкрытыя водныя прасторы. Цэнтр горада знаходзіцца на пункце 1901 м н. у. м., насельніцтва — 22 197 чалавек (2019), шчыльнасць — 854 чал./км².
Кацярына Віктараўна Андрэйчык
Біяграфічныя звесткі
Нарадзілася ў Наваполацку ў 1987 годзе. Скончыла ў 2010 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя». У 2012 годзе там жа пад навуковым кіраўніцтвам Уладзіміра Лобача абараніла магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» на тэму «Традыцыйная каляндарная абрадавасць беларусаў канца ХІХ — пачатку ХХІ стагоддзяў: сацыякультурны і выхаваўча-педагагічны аспект». У 2012 годзе паступіла ў аспірантуру кафедры гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі Рэспубліканскага інстытута вышэйшай школы.
У 2009 годзе прайшла прафесійную атэстацыю экскурсавода ў Нацыянальным агентстве па турызме Рэспублікі Беларусь, з таго часу з’яўляецца экскурсаводам, спецыялізуючысь у асноўным на Полацку, Браславе і Паўночнай Беларусі. Неаднаразова праходзіла курсы павышэння кваліфікацыі ў Рэспубліканскім інстытуце вышэйшай школы, Полацкім дзяржаўным універсітэце, Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава і інш.
Дысертацыю на саісканне вучонай ступені кандыдата гістарычных навук па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя» абараніла 8 снежня 2020 года ў Магілёўскім дзяржаўным універсітэце імя Аркадзя Куляшова пад навуковым кіраўніцтвам Дзяніса Дука. Тэма дысертацыі: «Дзейнасць органаў дзяржаўнага кіравання Рэспублікі Беларусь па ахове матэрыяльных нерухомых гісторыка-культурных каштоўнасцей (1991—2006 гг.)».
З 2010 па 2021 гады з’яўлялася выкладчыкам Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта, працуючы пераважна са студэнтамі спецыяльнасці «Турызм і гасціннасць»: у розны час была выкладчыкам кафедры тэорыі і методыкі фізічнага выхавання, выкладчыкам кафедры сацыяльна-гуманітарных дысцыплін, выкладчыкам кафедры фізічнай культуры, спорту і турызму, выкладчыкам кафедры турызму і гасціннасці. З 2011 года таксама выкладала на курсах экскурсаводаў у Інстытуце павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 2014 па 2021 гады з’яўлялася старшым выкладчыкам кафедры гісторыі і турызму гуманітарнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
З 2021 года займае пасаду начальніка аддзела навукі Дзяржаўнай установы «Нацыянальны парк „Браслаўскія азёры“».
Навуковая дзейнасць
Займаецца даследаваннем праблем абыходжання з гісторыка-культурнай спадчынай у гістарычнай рэтраспектыве ХХ-ХХІ стагоддзяў, праблем айчыннай гісторыі дзяржавы і права найноўшага часу, даследаваннем пытанняў гісторыі, тэорыі і практыкі турызму і экскурсій, пытаннямі лакальнай гісторыі і гістарычнага краязнаўства Беларускага Паазер’я, вывучэннем палітыкі памяці і гісторыі дзейнасці дзяржаўных органаў у сферы аховы, аднаўлення і выкарыстання матэрыяльнай нерухомай спадчыны, мемарыялізацыі гістарычных падзей і мясцін і інш.
Заслужаны дзеяч мастацтваў
Заслу́жаны дзе́яч маста́цтваў — ганаровае званне, якое прысвойваецца выбітным дзеячам мастацтва.
Шчарбін
Шчарбін — рускае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Уільям Джэнінгс Браян
Уільям Джэнінгс Браян (William Jennings Bryan;, Сейлем, Ілінойс — , Дэйтан, Тэнэсі) — амерыканскі юрыст і палітык-дэмакрат, кандыдат на пасаду прэзідэнта ЗША ў 1896, 1900 і 1908. Дзяржаўны сакратар ЗША пры прэзідэнце Вудра Вільсана (1913—1915). З 1891 па 1895 ён быў членам Палаты прадстаўнікоў ЗША ад 1-й акругі штата Небраска.
Новікі
Назву Но́вікі маюць:
Ванкарэм Валяр’янавіч Нікіфаровіч
Біяграфія
Узнагароджаны балгарскім ордэнам Кірыла і Мяфодзія.
Творчасць
Пачаў выступаць у друку з 1958 года як літаратурны крытык. Артыкулы, прысвечаныя літаратурным узаемасувязям Беларусі з замежнымі краінамі, сабраны ў кнігах «Усяму свету — свой дар» (1973), «Дарогі ў шырокі свет» (1979).
Працаваў таксама ў галіне мастацкага перакладу. З балгарскай мовы на беларускую пераклаў аповесці К. Грыгорава «Танча з Гарацвета» (1961), К. Калчава «Закаханыя птушкі» (1964), «Люба» (1984), раман Г. Караславава «Нявестка» (1966), анталогію балгарскага апавядання «Скарб» (з Н. Гілевічам, 1967), аповесць Г. Угарава «Кліча Радопскі бор» (1972), кнігу С. Паптонева «Беларусь — белая балада» (з Р. Барадуліным, 1979), анталогію гумарыстычнага апавядання «Адпачынак з байкапісцам» (1980), аповесць Г. Мішава «Матрыярхат» (1981), аповесці С. Паптонева «Спачатку быў хлеб», Слава Х. Караславава «Такая любоў», Ц. Іарданава «Выпадковы стрэл», уключаныя ў зборнік «Такая любоў» (1987), кніжку гумару «Усмешкі на старых фотаздымках» (1990), асобныя п’есы Д. Асенава, Л. Мілевай, В. Пятрова, С. Страціева, С. Цанева, Х. Бойчава, творы Эліна Пяліна. На рускую мову пераклаў зборнік «Габровские улыбки» (1968) і «Улыбки друзей» (1981). Пераклаў таксама п’есы А. Арбузава «Мой бедны Марат» (1965), І. Малеева «Надзея Путніна» (1988) і С. Злотнікава «Вар’яцкае жыццё» (1989), пастаўленыя ў тэатры імя Я. Купалы. Напісаў у сааўтарстве з В. Раеўскім п’есу «Страсці эпохі» па матывах незавершаных раздзелаў рамана І. Мележа «Завеі, снежань» (пастаўлена ў 1989).
Аўтар сцэнарыяў дакументальных і тэлевізійных фільмаў «Помнікі не маўчаць» (1971), «Дом Макаравых» (1975), «Такая ў зямлі песня» (1978), «Паэзія Янкі Купалы» (1982), «Верыць сэрцам у Перамогу» (1985), «Паэзія Рыгора Барадуліна» (1988), «Лінія лесу» (пра С. Станюту, 1990), інсцэніровак для Беларускага тэлебачання па творах А. Куляшова, І. Мележа, А. Кулакоўскага, І. Пташнікава, Р. Барадуліна і інш.
П’ер Міньяр
Біяграфія
З 1624 года П’ер вучыўся ў атэлье Жана Бушэ ў Буржы. Вярнуўшыся ў Труа, працаваў у скульптара Франсуа Жанці. Неўзабаве з’ехаў у Фантэнбло, дзе вывучаў творчасць Прыматыча, Роса і Мартэна Фрэмінэ, Шарля Лебрэна і пазнаёміўся з жывапісцам і тэарэтыкам мастацтва Дзюфрэснэ.
У 1635 годзе мастак адправіўся ў Рым, дзе зарабіў гучную вядомасць. Там ён пазнаёміўся з Пусэнам і Ганнай Авалара, якая праз шмат гадоў стане яго жонкай, і ад якой ён меў чатырох дзяцей. Выпрабаваў уплыў рымскай і балонскай школ жывапісу, такіх майстроў як Агасціна Карачы, Франчэска Альбані, Даменікіна, П’етра да Картоны, Андрэа Сакі, Джавані Сасаферата. Разам з іншымі мастакамі, па замове брата кардынала Рышэлье А. Л. дзю Плесі, здымаў копіі з фрэсак Агасціна і Анібале Карачы ў палацца Фарнезэ.
Стаўшы знакамітым у Італіі, Міньяр у 1657 годзе быў выкліканы да двара Людовіка XIV. Сапернічаючы з Лебрэнам, Міньяр становіцца кіраўніком Акадэміі Святога Лукі ў Парыжы, якая супрацьстаіць Каралеўскай Акадэміі. У 1690 годзе, пасля смерці Лебрэна, Міньяр стаў галоўным прыдворным мастаком, дырэктарам каралеўскіх мастацкіх музеяў і мануфактур, членам і прафесарам парыжскай Акадэміі жывапісу і скульптуры, а затым яе рэктарам і канцлерам. У гэты час, амаль у 80-гадовым узросце, ён стварае праекты роспісаў у Саборы Інвалідаў, якія да гэтага часу захоўваюцца ў Луўры, распісвае два плафоны ў малых апартаментах караля ў Версальскім палацы (фрагменты — у музеях у Грэноблі, Ліле, Тулузе, Дынане і ў замку Фантэнбло) і піша серыю тонкіх па каларыце рэлігійных карцін: «Хрыстос і самарыцянка», 1690, (Луўр); «Святая Цэцылія», 1691, (Луўр); «Вера» і «Надзея», 1692. П’ер Міньяр памёр 30 мая 1695 года, працуючы над сваім «Аўтапартрэтам у выглядзе Святога Лукі» (музей Труа), і пахаваны ў манастыры якабінцаў у Парыжы. На доме, дзе ён памёр, па адрасе вуліца Рышэлье, 23, знаходзіцца мемарыяльная дошка ў яго гонар.
Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР
«Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР» — ганаровае званне, якое прысвойвалася з 1934 па 1991 гг. рэжысёрам, мастакам, архітэктарам, кампазітарам, скультарам і іншым дзеячам мастацтваў за выдатныя творы мастацтва, за вялікія заслугі ў справе выхавання і падрыхтоўкі мастацкіх кадраў, а таксама за стварэнне навуковых прац у галіне мастацтваў.
Званне заслужанага дзеяча мастацтваў Беларускай ССР устаноўлена 5 снежня 1927 года і прысвойвалася СНК БССР, з 1938 года — Прэзідыумам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР. Парадак прысваення быў устаноўлены Палажэннем пра ганаровыя званні Беларускай ССР, зацвержаным Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 4 ліпеня 1940.
З набыццём незалежнасці Беларусі званне «Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР» было заменена званнем «Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі».
Судна на паветранай падушцы
Су́дна на паве́транай паду́шцы, СПП — судна (карабель), у якога ўся маса або значная яе частка на хаду ці без ходу падтрымліваецца над вадой (грунтам, лёдам або любы іншы апорнай паверхняй) сіламі залішняга ціску паветра, якое пастаянна напампоўваецца пад дішча.
Гісторыя
Канструкцыю судна на паветранай падушцы прапанаваў у 1716 годзе шведскі вучоны Эмануэль Сведэнборг. Пасля яго над гэтай ідэяй працавалі брытанцы Уільям Фруд і Джон Тарнікрофт, швед Густаў Лаваль, аўстра-венгерскі афіцэр і вынаходнік Дагаберт фон Тамамюль, француз Шарль Тэрык. У 1915 годзе фон Тамамюль пабудаваў эксперыментальны тарпедны катар з паддувам, які дасягнуў хуткасці 40 вузлоў. Прынцып руху на паветранай падушцы абгрунтаваў у 1927 годзе К. Э. Цыялкоўскі (у працы «Сопротивление воздуха и скорый поезд»). У СССР працы па канструяванню СПП для ваенных мэт былі пачаты ў 1927 годзе пад кіраўніцтвам прафесара У. І. Ляўкова, а ў 1935 годзе прайшло першае выпрабаванне. У 1937—1940 гадах калектывам спецыялістаў пад кіраўніцтвам У. І. Ляўкова былі створаны амфібійныя катэры на паветранай падушцы некалькіх тыпаў. У канцы 1930-х гадоў катар Ляўкова скегавага тыпу «Л-5» вагой 9 тон дасягнуў хуткасці ў 73 вузлы (больш за 135 км/г). У 1955 годзе брытанскі вынаходнік Крыстафер Какерэл (Christopher Cockerell) падаў заяўку на патэнт канструкцыі СПП сапловага тыпу. У 1959 годзе першае пабудаванае ім судна SR-N1 перасекла праліў Ла-Манш за 20 хвілін.
У 1960—1970-х гадах інтарэс да будаўніцтва суднаў на паветранай падушцы моцна ўзрос. Распрацоўкай праектаў і пабудовай вопытных узораў СПП ўзмоцнена заняліся ў шэрагу краін Еўропы, ЗША, Канадзе і Японіі. Эксперыментальна-тэарэтычныя даследаванні па аэрагідрадынаміцы СПП сталі праводзіцца ў такіх навуковых цэнтрах, як Нацыянальная фізічная лабараторыя ў Вялікабрытаніі, Даследчы басейн імя Д. Тэйлара і Аэрадынамічная лабараторыя імя Лэнглі ў ЗША, Нацыянальны навукова-даследчы камітэт у Францыі. У пачатку 1960-х гадоў у СССР сталі распрацоўвацца пасажырскія СПП, прызначаныя для серыйнай пабудовы. Яшчэ ў 1950-х гадах пачаліся працы па выкарыстанню суднаў на паветранай падушцы ў ваенных мэтах.
У цяперашні час судны на паветранай падушцы шырока выкарыстоўваецца ва ўсім свеце для перамяшчэння розных грузаў. Найбуйнейшым з іх была 700-тонная цыстэрна-сховішча.
Класіфікацыя
Асноўныя прыкметы класіфікацыі сучасных суднаў на паветранай падушцы, якія адлюстроўваюць асаблівасці іх канструкцыі і прынцыпу работы:
Па ступені ўзаемасувязі з апорнай паверхняй СПП падзяляюцца на
Па прынцыповай схеме стварэння паветранай падушкі адрозніваць:
Амфібійныя СПП часам маюць змешаную схему стварэння паветранай падушкі.
Міхіл Янс ван Мірэвелт
Жыццё і творчасць
Ван Мірэвелт быў прыдворным мастаком прынца Аранскага і, нягледзячы на ​​сваю блізкасць да анабаптыстаў, знаходзіўся таксама на службе ў намесніка Іспанскіх Нідэрландаў эрцгерцага Альбрэхта. Пісаў таксама карціны на гістарычныя і міфалагічныя тэмы ў маньерысцкім стылі. Меў шмат вучняў, сярод якіх быў і Хендрык Карнеліс ван Уліт.
Ян Астроўскі
Ян Астроўскі (, горад Сянно — ) — беларускі скульптар, прадстаўнік класіцызму.
Біяграфія
Выхаванец Віленскага ўніверсітэта. У Вільні вучыўся лепцы ў вядомага мастака з Наваградчыны Рафала Слізня. Затым паступіў вучнем ў майстэрню Казіміра Ельскага. З 1852 года прысвяціў сябе скульптуры.
Творчасць
Ствараў пераважна медальёны гіпсе, якія потым адліваліся ў вялікай колькасці. Значнай яго працай было стварэнне ў 1850-я патрыятычнай галерэі бюстаў гістарычных асоб і дзеячаў культуры Беларусі, Літвы, Польшчы: М. Рэя (1856), К. Ельскага (1853), М. Балінскага (1857), Т. Рэйтана (1856), У. Сыракомлі (1856), Ю. Корсака (1853), Т. Нарбута (1856), Б. Панятоўскага (1850), Ю. Нямцэвіча (1850), Я. Каханоўскага (1855), Я.Тышкевіча (1856) і інш. Кампазіцыі бюстаў тыпу антычнай гермы, элементы ўмоўнасці спалучаюцца з перадачай рэалістычных рысаў мадэлі.
Адзначаная галерэя бюстаў захоўвалася ў калекцыі Тышкевічаў у лагойскім палацы. Праўдападобна выглядае, што калекцыю бюстаў Астроўскага для сваіх музейных збораў старажытных рэчаў набыў граф Канстанцін Тышкевіч. Напачатку ХХ ст. унук К. Тышкевіча Язэп ахвяраваў бюсты ў Варшаве. Са збораў TOnZP калекцыя ў 1918 г. была перададзеная ва ўласнасць Нацыянальнага музея ў Варшаве.
Саўт-Гейт
Саўт-Гейт (South Gate) — горад у акрузе Лос-Анджэлес, штат Каліфорнія, ЗША. Размешчаны за 11 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Лос-Анджэлеса.
Першымі еўрапейцамі, якія пасяліліся на тэрыторыі сучаснага Саўт-Гейта, былі іспанцы ў XVIII стагоддзі. На працягу XIX стагоддзя насельніцтва наваколляў расло дзякуючы з’яўленню вялікай колькасці жывёлагадоўчых ферм, якія з 1880 года пачалі саступаць месца земляробчым. Назву «Саўт-Гейт» паселішча атрымала ў 1918 годзе, статус горада мае з 20 студзеня 1923 года. У перыяд з 1910 па 1940 г. большая частка сельскагаспадарчых зямель была забудавана жылымі дамамі і заводамі.
Насельніцтва — 94 396 чалавек.
Клімат напаўзасушлівы міжземнаморскі, з мяккай зімой і гарачым, сухім летам.
Эль-Дарада (акруга)
Насельніцтва акругі Эль-Дарада вырасла з пашырэннем Вялікага Сакрамента. Ва ўнікальным раёне каля возера Таха рост экалагічнай свядомасці і экалагічнай ініцыятывы ў галіне абароны прыроды звязаны з ростам насельніцтва ў сувязі з Зімовымі Алімпійскімі гульнямі 1960 года на гарналыжным курорце Даліна Скво ў суседняй акрузе Пласер.
Жуан Авеланж
Жуан Авела́нж (Jean-Marie Faustin Goedefroid de Havelange; João Havelange,  — ) — 7-ы прэзідэнт ФІФА (з 1974 па 1998 гады). У 1998 годзе абраны ганаровым прэзідэнтам ФІФА.
Грамадзянін Бразіліі. З’яўляецца ўдзельнікам двух Алімпійскіх гульняў — у 1936 годзе у Берліне як плывец, у 1952 годзе у як гулец нацыянальнай зборнай Бразіліі па водным пола. Пасля завяршэння кар’еры спартсмена перайшоў на адміністрацыйную працу: з 1955 па 1963 год быў членам Нацыянальнага алімпійскага камітэта Бразіліі, з 1963 па 2011 — членам МАК.
Іван Цітавіч Шуцько
Іван Цітавіч Шуцько (, вёска Гаць, Крупскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Да вайны скончыў восем класаў у Крупках. Працаваў у Крупскім раённым камітэце радыёінфармацыі (1940—1941). У 1943 годзе разам з аднавяскоўцамі вывезены нацыстамі ў канцэнтрацыйны лагер (пад Гданьск). У 1944 годзе ўцёк з лагера. У 1944—1946 гадах служыў у Савецкай Арміі. Працаваў брыгадзірам калгаса ў роднай вёсцы. У 1958—1961 гадах — літсупрацоўнік крупскай раённай газеты «Голас калгасніка». У 1963 годзе скончыў Вышэйшыя літаратурныя курсы ў Маскве. У 1963 годзе — літсупрацоўнік, у 1964—1984 гадах працаваў фотакарэспандэнтам крупскай раённай газеты «Ленінскім курсам». Сябра СП СССР з 1954 г.
Творчасць
Друкавацца пачаў у 1940 годзе. Выдаў кніжкі для дзяцей «Мой мяч» (вершы, 1953), «Чужая хатка» (казкі, 1958), «Лепшая сяброўка» (вершы, 1959), «Дзедава рэліквія» (апавяданні, 1960), «Першае слова» (вершы, 1964), «Дзіма хоча быць героем» (апавяданні, 1965) і зборнік вершаваных баек, мініяцюр «Са свайго пункту гледжання» (1966).
Aras Corp
Aras Corporation — амерыканскі распрацоўшчык і выдавец Aras Innovator — праграмнага забеспячэння для распрацоўкі прадуктаў. Прадукт выкарыстоўваецца для кіравання жыццёвым цыклам прадукту (PLM) і іншых мэтаў. З 2007 года Aras бясплатна прадастаўляе Aras Innovator у якасці «праграмнага забеспячэння з адкрытым зыходным кодам для прадпрыемств аў», а Aras Corp забяспечвае тэхнічную падтрымку, абнаўленні праграмнага забеспячэння і іншыя кансультацыі ў якасці паслуг па падпісцы. Aras Corp была заснавана ў 2000 годзе ў Андоверы, штат Масачусэтс, Пітэрам Шроэрам.
Aras Innovator — гэта карпаратыўны пакет праграмнага забеспячэння для кіравання бізнес-працэсамі кіравання жыццёвым цыклам прадукту. Прадукт заснаваны на Microsoft.NET Core і SQL Server. Прадукт выкарыстоўваецца для кіравання жыццёвым цыклам прадукту (PLM), пашыранага планавання якасці прадукту (APQP), беражлівай распрацоўкі прадукту, кантролю якасці прадукту, сумеснай распрацоўкі прадукту і распрацоўкі новага прадукту (NPI).
У 2007 годзе Aras пачаў прадастаўляць Aras Innovator у якасці праграмнага забеспячэння з адкрытым зыходным кодам. Кліенты атрымліваюць праграмнае забеспячэнне бясплатна, а Aras Corp забяспечвае тэхнічную падтрымку, абнаўленні праграмнага забеспячэння і іншыя кансультацыі па падпісцы.
У ліпені 2020 года Aras пацвердзіла ўвядзенне новага дадатку Digital Twin Core, які ўводзіць функцыянальныя магчымасці для стварэння і апрацоўкі лічбавых двайнікоў у пакеце Aras праз графічны інтерфейс (low-code package). Aras Cloud PLM забяспечвае бяспечнае, эканамічна эфектыўнае і маштабаванае рашэнне для кліентаў, якім неабходна кіраваць прадуктовымі дадзенымі ў воблаку.
Тарас Багданавіч Дурай
Тарас Дурай (нар., ) — былы ўкраінскі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Тарас Дурай нарадзіўся ў Цярнопалі, дзе і пачаў займацца футболам па прыкладзе старэйшага брата. Першым трэнерам юнака быў Уладзімір Філіп, які вырашыў узяць Дурая у спартшколу нават нягледзячы на ​​тое, што яго ўзроставай групы яшчэ не было і хлопцу даводзілася трэніравацца з ігракамі, на 2 гады старэйшымі за яго. У 1998 годзе правёў у ДЮФЛ па 1 гульні ў складзе СДЮШАР Ужгарад і СДЮШАР «Карпаты» (Львоў), аднак вярнуўся ў Цярнопаль. У 2001 упершыню пачаў прыцягвацца да гульняў цярнопальскай «Нівы», аднак абмежаваўся знаходжаннем у запасе, на полі так і не з’явіўшыся. У 2002 годзе прымаў удзел у спаборніцтвах аматараў у складзе «Сокала» (Бэрэжаны). Узімку 2003 года вярнуўся ў «Ніву», а 5 красавіка таго ж года дэбютаваў у складзе клуба ў матчы з «Нафтавіком» (Далына). У другой палове сезону 2006/07, пасля таго, як завяршыў кар’еру Любамір Ваўчук, Тарас стаў капітанам каманды.
Летам 2008 года знаходзіўся на праглядзе ў «Карпатах», аднак львавянам не падышоў. Затое праз паўгода, падчас зімовага міжсезоння, перайшоў у шэрагі луганскай «Зары» на правах арэнды. 14 сакавіка 2009 дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў паядынку супраць данецкага «Металурга». Летам таго ж года ездзіў на прагляд у крыварожскі «Крыўбас», аднак застаўся ў Луганску, дзе і дайграў каляндарны год. Запомніўся тым, што ў матчы супраць кіеўскага «Дынама» 25 верасня 2009 падчас верхавой барацьбы локцем разбіў твар Андрэю Шаўчэнку, пасля чаго таго замянілі.
Зімой 2010 года ездзіў на прагляд у казахскі «Актабэ», у складзе якога выступаў на Кубку Садружнасці, аднак да падпісання кантракту справа так і не дайшла. Зрэшты, без працы Дурай не застаўся і далучыўся да луцкай «Валыні», у другой палове 2010 года гуляў у арэндзе ў беларускай «Белшыне». Пасля вяртання з арэнды паўгода знаходзіўся па-за футболам, пакуль не заключыў пагадненне з кіраваградскай «Зоркай», у складзе якой правёў 22 матчы і забіў 3 галы.
Транзітам праз кіеўскую «Абалонь» Тарас Дурай апынуўся ў «Сумах», з якімі падпісаў кантракт 23 красавіка 2013 года.
У другой палове 2016 года заставаўся без клуба, а ў красавіку 2017 года падпісаў кантракт з «Гомелем». У чэрвені стаў трывала гуляць у стартавым складзе. У ліпені 2017 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».
У верасні 2017 года вярнуўся ў «Сумы». Пакінуў клуб па заканчэнні сезону 2017/18.
У красавіку 2019 года за ўдзел у дагаварных матчах рашэннем ФФУ быў назаўсёды адхілены ад футбола.
Джэніфер Хадсан
Джэніфер Хадсан (Jennifer Hudson; нар., Чыкага, ЗША) — амерыканская актрыса і спявачка.
Плябанцы (Пружанскі раён)
Пляба́нцы (, Плебанцы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
Салвадор
Салвадо́р (Salvador — Збавіцель; поўная назва — Сан-Салвадор-да-Баія-ды-Тодус-ус-Сантус, São Salvador da Baía de Todos os Santos — Святы Збавіцель Заліва Усіх Святых) — трэці па памерах горад Бразіліі (пасля Сан-Паўлу і Рыа-дэ-Жанэйра), сталіца штата Баія. Горад да 1763 года быў сталіцай Бразіліі. Паводле даных перапісу 2010 года ў Салвадоры пражывала 2 676 606 чалавек
Знаходзіцца ў складзе буйной гарадской агламерацыі Салвадор. Таксама ўваходзіць у аднайменныя мезарэгіён і эканоміка-статыстычны мікрарэгіён.
Горад размяшчаецца на двух узроўнях. «Ніжні горад» знаходзіцца на ўзроўні мора, з’яўляючыся гандлёвым цэнтрам Салвадора. У «Верхнім горадзе» размешчаны ўрадавыя ўстановы, пабудаваныя ў каланіяльным стылі, музеі, цэрквы і сучасныя помнікі архітэктуры. З Верхняга горада ў ніжні можна спусціцца, скарыстаўшыся ўнікальным відам гарадскога транспарту — пад’ёмнікам Ласерда.
Гісторыя
Росквіт горада прыцягнуў увагу дзяржаў, якія супернічалі з Партугаліяй, і ў маі 1624 года Салвадор быў захоплены галандцамі пад камандаваннем адмірала Піта Хайна. Зрэшты, ужо ў маі 1625 года аб’яднаныя сілы партугальцаў і іспанцаў адбілі горад назад. У далейшым Салвадор служыў асноўнай базай для партугальцаў у барацьбе з Галандскай Бразіліяй.
Перанос сталіцы Бразіліі ў Рыа-дэ-Жанэйра, які адбыўся ў 1763 годзе, нанёс моцны ўдар па Салвадоры, пагрузіўшы яго ў стагнацыю на наступныя 150 гадоў. Працэс індустрыялізацыі краіны таксама ў значнай меры абмінуў горад. Толькі ў пачатку 1990-х гадах у Салвадоры былі разгорнуты шматлікія праекты па прывядзенні ў парадак гістарычнага цэнтра і прыцягненні турыстаў.
Геаграфія і клімат
Салвадор размешчаны на паўвостраве паміж Бухтай Усіх Святых і Атлантычным акіянам. Клімат горада экватарыяльны, гарачы і вільготны на працягу ўсяго года. Вецер з Атлантыкі змякчае задуху ў параўнанні з унутранымі абласцямі штата.
Насельніцтва
Трохі больш за палову салвадорцаў з’яўляюцца каталікамі, каля 1/5 — пратэстантамі, астатнія пераважна атэісты.
Эканоміка
На працягу ўсёй гісторыі Бразіліі Салвадор адыгрывае важную эканамічную ролю. Дзякуючы свайму размяшчэнню на паўночна-ўсходнім узбярэжжы краіны, горад служыў важным цэнтрам у Партугальскай імперыі ўсёй каланіяльнай эпохі, ён меў цесныя гандлёвыя сувязі з Партугаліяй і партугальскімі калоніямі ў Афрыцы і Азіі.
У наш час Салвадор — буйны марскі порт, праз які ідзе на вываз какава, кава, тытунь, цукар, каштоўная драўніна. Горад з’яўляецца важным вузлом чыгунак і аўтадарог, маецца аэрапорт. Развіты хімічная, харчасмакавая, тэкстыльная, гарбарна-абутковая, дрэваапрацоўчая прамысловасць. У прамысловых прыгарадах — нафтаперапрацоўчая, нафтахімічная, машынабудаўнічая прамысловасць, чорная металургія.
Славутасці
У горадзе маюцца мастацкі і іншыя музей, шматлікія архітэктурныя помнікі 16-18 стст: палацы, саборы, кляштары і інш. Гістарычны цэнтр Салвадора ўключаны ЮНЕСКА ў спіс Сусветнай спадчыны.
Саратога (Каліфорнія)
Саратога (Saratoga) — горад у акрузе Санта-Клара, штата Каліфорнія, ЗША. Горад размешчаны ў заходняй частцы даліны Санта-Клара, на захадзе ад Сан-Хасэ, у раёне заліва Сан-Францыска. Насельніцтва - 30 153 чалавекі (перапіс 2019).
Дзмітрый Юр’евіч Каракін
Дзмі́трый Ю́р’евіч Кара́кін (нар. 11 снежня 1985, Мінск) — беларускі спявак, адзін з заснавальнікаў (разам з братам Уладзімірам) рок-гурта Litesound. Разам з гуртом прадстаўляў Беларусь на песенным конкурсе «Еўрабачанне-2012». Палітычны зняволены рэжыму Лукашэнкі.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 снежня 1985 года ў Мінску. Скончыў Акадэмію мастацтваў па спецыяльнасці «Рэжысура».
Пачаў музычную кар’еру ў Кітаі, дзе працяглы час жыў з сям’ёй. У Кітаі разам з братам Уладзімірам стварыў аматарскі гурт, які пазней займеў назву Litesound. У 2012 годзе гурт Litesound прадставіў Беларусь на песенным конкурсе «Еўрабачанне», заняўшы 15 месца ў другім паўфінале.
Разам са сваім гуртом Дзмітрый запісаў гімны для футбольнага клуба «Шахцёр», гандбольнага клуба «Дынама Мінск». Запісвалі саўндрэтрэкі для рэклам розных брэндаў. Іх кліп на песню «See You In Vegas» атрымаў узнагароду «Найлепшы кліп года», а таксама альтэрнатыўную музычную прэмію Ultra-Music Awards у намінацыі «Найлепшы беларускі кліп года». У 2014 годзе іх песня Brothers стала гімнам мінскага чэмпіянату свету па хакеі з шайбай 2014 года. У 2019 годзе запісалі трэк для Другіх Еўрапейскіх Гульняў «Champion», які на думку журы трапіў у тройку найлепшых. Але за пару дзён да цырымоніі закрыцця гульняў іх выступленне было адменена. Гурт здымаў кліпы для многіх беларускіх спевакоў, гуртоў.
У 2020 годзе Дзмітрый Каракін разам з гуртом падтрымаў пратэсты супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў. У час пратэстаў гурт запісаў беларускамоўную песню «Мы героі», версію песні, з якой яны выступалі на Еўрабачанні, пасля запісаў песню на словы Якуба Коласа «Беларускаму люду», граў у падтрымку палітычных вязняў. 13 кастрычніка 2022 года Дзмітрый і Уладзімір Каракіны затрыманы спецслужбай рэжыму Лукашэнкі — САХР, змешчаны ў СІЗА-1 Мінска і абвінавачаны паводле артыкула 342 крымінальнага кодэкса Беларусі ў актыўным ўдзеле ў групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак. Сумеснай заявай шасці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, 30 лістапада 2022 года быў прызнаны палітычным зняволеным.
3 кастрычніка 2022 года быў прыгавораны да двух з паловай гадоў «хатняй хіміі» за ўдзел у пратэстах 2020 года.
Веракрус
Веракрус:
Ян ван Мірыс
Жыццё і творчасць
Ян ван Мірыс нарадзіўся ў Лейдэне. Ян ван Мірыс быў старэйшым сынам мастака Франса ван Мірыса-старэйшага. Вывучаў жывапіс, у прыватнасці гістарычныя творы, пад кіраўніцтвам свайго бацькі, а таксама жывапісца Герарда дэ Лерэса ў Амстэрдаме. У маладосці Ян часта хварэў, што адбівалася на яго занятках. У 1686—1687 гадах мастак здзейсніў падарожжа па Германіі і затым — у Фларэнцыю, дзе ён, дзякуючы знаёмству вялікага герцага Тасканскага Казіма III Медычы з Мірысам Старэйшым, атрымаў найболей выгодныя замовы. Адсюль Ян ван Мірыс адпраўляецца ў Рым, дзе яго працы былі добра вядомыя і высока шанаваліся.
Яго праца была асабліва высока ацэнена членамі сям’і дэ ла Корт. Заступніцы Яна Петранеле дэ ла Корт (1624—1707) належалі тры яго карціны, а яе сыну Адаму Ортмансу II (1662—1719) — чатыры. Ён таксама напісаў партрэты для гэтай сям’і: Петранелы, яе мужа Адама Оартманса I (1622—1684) і іх унучатага пляменніка Пітэра дэ ла Корт ван дэр Воарта (1664—1739). У апошняга было дзве пары кулонаў, жанравых твораў, напісаных Янам.
У Рыме яго хваробы зноў абвастрыліся. Мастак працягваў па-ранейшаму маляваць у тыя моманты, калі яму рабілася лепш — да смерці ў 1690 годзе.
Ян ван Мірыс — старэйшы брат мастака Вілема ван Мірыса. У яго таксама была сястра Крысціна.
Санта-Клара (акруга)
Санта-Клара (Santa Clara County) — акруга ў штаце Каліфорнія, ЗША, размешчана ў вобласці заліва Сан-Францыска. На тэрыторыі акругі размешчана Крамянёвая даліна. Адміністрацыйны цэнтр акругі — горад Сан-Хасэ. У акрузе таксама знаходзіцца аднайменны горад Санта-Клара — размешчаны на захад ад Сан-Хасэ і мяжуе з ім.
Прамысловасць
Першапачаткова насельніцтва акругі на працягу двух стагоддзяў займалася сельскай гаспадаркай. Затым на змену ім дашлі тэхналогіі. У 1971 годзе ўзнікла Крамянёвая даліна, у якой цяпер размешчаны штаб-кватэры такіх буйных тэхналагічных кампаній, як Apple, Hewlett Packard, Google, Yahoo, eBay, Intel, Nvidia і многіх іншых.
Вольга Эдуардаўна Самусік
Вольга Самусік (,, Беларусь — , , Беларусь) — вакалістка гуртоў «žygimont VAZA», «Tarpach» і «Hasta La Fillsta» , па выніках Рок-каранацыі-2007 — рок-князёўна года, журналіст.
Канцлер Расійскай імперыі
Дзяржаўны канцлер, у Расійскай імперыі — вышэйшы грамадзянскі чын. Згодна з табелем аб рангах 1722 адпавядаў стацкаму чыну сапраўдны тайны саветнік 1-га класа, воінскаму чыну генерал-фельдмаршала і марскому генерал-адмірал. Часцей за ўсё даваўся міністрам замежных спраў. Калі міністр меў чын II класа, ён мог менавацца віцэ-канцлерам. Агулам у Расіі ў розны час чын канцлера мелі 11 чалавек:
Вольга Эдуардаўна Самусік
Як вакалістка «Tarpach» у 2007 годзе на фестывалю «Рок-кола» атрымала прыз за лепшы вакал, у той час як яе гурт узяў гран-пры.
У 2002 паступіла ў БДУ на факультэт журналістыкі. З вясны 2004 працавала ў «Музыкальнай газеце», таксама супрацоўнічала з «Народнай воляй», «БДГ», «Беларускай маладзёжнай». У 2007—2008 годах працавала журналісткай на «Новым радыё», вяла перадачу «Антыпоп». Пасля заканчэння вучобы ў 2008 годзе была размеркавана ў газету «СБ. Беларусь сегодня».
Памерла ва ўзросце 25 гадоў ад ускладненняў пасля аперацый.
Канцэрт у гонар памяці Вольгі Самусік быў зладжаны яе сяброўкаю Зояю Сахончык з гурта «ZM99» у снежні 2011 года. Падчас імрэзы на сцэну мінскага клуба «Loft» выйшлі Аляксандр Ракавец і яго гурт «IQ48», Наста Шпакоўская, Леанід Нарушэвіч і яго гурт «Князь Мышкін», Алег Хаменка, Аляксандр Памідораў, Аляксандр Кулінковіч, ды іншыя. Сабраныя грошы аддалі бацькам Вольгі на помнік.
Ацэнкі
У справаздачы са зборнага канцэрта з удзелам гурту «Tarpach» Алена Сабалеўская, канцэртны аглядальнік сайта «LiveSound.by», адзначала харэаграфію і вакальныя здольнасці «выдатнай музычнай журналісткі (вакалісткі)» у 2008 годзе.
Алег Клімаў, галоўны рэдактар «Музыкальнай газеты», успамінаў Вольгу як выдатную супрацоўніцу, якая «заўжды рабіла цікавыя і класныя матэрыялы, сама прапаноўвала ідэі»; з музычнагу боку, на яго думку, яна найбольш удала рэалізавалася ў гурце «žygimont VAZA». Гітарыст «Tarpach» Дзмітрый Астапук прыгадваў, што Вольга «была творчай асобай, здольнай шмат на што» . Пра «з’яву ў беларускім рок-н-роле» казаў заснавальнік і прадзюсар «Рок-Каранацыі» Юрый Цыбін. Сяргей Канановіч, гітарыст «Hasta La Fillsta», адчуваў энергію ад асобы, «якая хацела жыць рок-музыкай». Лявону Вольскаму па сумесным праектам спявачка запомнілася сваёй адказнасцю і прафесійнасцю.
Ян Раймундавіч Жаўрыд
Ян Раймундавіч Жаўрыд ( ці 1884, Бабруйск, Мінская губерня (паводле іншых звестак, в. Краснаполле, Рэчыцкі павет, Мінская губерня) —, ст. Мядзведжая Гара (Сандармох), каля Мядзведжагорска Карэльскай АССР) — беларускі каталіцкі святар.
Біяграфія
З беларускай шляхецкай сям’і. Скончыў Магілёўскую духоўную семінарыю ў Санкт-Пецярбургу. Прыняў сакрамэнт святарства ў 1908 годзе. Прызначаны вікарыем касцёла Св. Антонія Падуанскага ў Віцебску. З 1910 года служыў у філіяльным (парафіі Унебаўзяцця НПМ у в. Антушы) касцёле Нараджэння НПМ у в. Люшаў Гомельскага павета Магілёўскай губерні. З 1912 года ў капліцы Найсвяцейшага Сэрца Езуса (парафіі ў Петрыкаве) у мястэчку Лельчыцы Мазырскага павета Мінскай губерні. З 1915 года першы вікарый касцёла Найсвяцейшай Тройцы (св. Роха) у Мінску. У 1922 годзе адміністратар парафіі Унебаўзяцця НПМ у Мазыры Мінскай губерні, касцёла Беззаганнага Зачацця НПМ у Бабруйск.