cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Юрый Аляксеевіч Гагарын
Замежныя візіты
Першай замежнай паездкай для Юрыя Гагарына стала паездка ў Чэхаславакію. Ён ляцеў на звычайным рэйсавым Ту-104 у Прагу. Пасажыры рэйса даведаліся Гагарына і кінуліся да яго за аўтографамі. А камандзір экіпажа П. М. Міхайлаў запрасіў яго ў кабіну і даў яму ў рукі штурвал. У Чэхаславакіі Гагарын наведаў ліцейны завод і атрымаў ад мясцовых рабочых сувенір — статуэтку ліцейніка. Урад Чэхаславакіі ўдастоены Гагарына звання «Героя Сацыялістычнай Працы ЧССР».
Далей шлях Гагарына ляжаў у Балгарыю. Пры падлёце да Сафіі балгарскія лётчыкі сустрэлі яго ганаровым эскортам знішчальнікаў. Гагарын пабываў у некалькіх гарадах Балгарыі, у Плоўдзіве і Сафіі яго абралі Ганаровым грамадзянінам горада; пабываў ля помніка Алёшы.
У Фінляндыі Гагарын пабываў двойчы — у 1961 і 1962 гадах.
У ліпені 1961 года Гагарын прыбыў у Англію па запрашэнні прафсаюза ліцейшчыкаў Англіі. У Англіі на машыну «Rolls-Royce Silver Cloud-II» ўсталявалі спецыяльны нумар YG 1 (Юрый Гагарын 1). Спачатку ён наведаў Манчэстэр і найстарэйшага прафсаюза ліцейшчыкаў Вялікабрытаніі, якая знаходзіцца ў ім штаб-кватэру. Там Гагарыну ўручылі дыплом Ганаровага ліцейніка Англіі. За час гэтага візіту Юрый Гагарын атрымаў залаты медаль ад фонду развіцця космасу (першы асобнік) і сустрэўся з кіраўніцтвам краіны, з прэм’ер-міністрам Гаральдам Макміланам і з каралевай Лізаветай II. Каралева насуперак этыкету сфатаграфавалася з касманаўтам на памяць, матываваўшы гэта тым, што ён не звычайны, зямны чалавек, а нябесны, і таму парушэнні этыкету няма.
За 1961 года Гагарын наведаў Чэхаславакію, Балгарыю, Фінляндыю, Вялікабрытанію, Польшчу (21—22 ліпеня), Кубу, Бразілію з прыпынкам на востраве Кюрасаа, Канаду з прыпынкам у Ісландыі, Венгрыю, Румынію, Цэйлон (цяпер Шры-Ланка), Афганістан.
У студзені — лютым 1962 года Гагарын наведаў Аб’яднаную Арабскую Рэспубліку (Егіпет) па запрашэнні віцэ-прэзідэнта і галоўнакамандуючага ўзброенымі сіламі краіны, маршала Абдэль Хакім Амера. Гагарын прабыў у Егіпце 7 дзён. Прэзідэнт краіны Гамаль Абдэль Насер узнагародзіў Юрыя Гагарына вышэйшым ордэнам рэспублікі «Каралі Ніла».
У верасні 1963 года Гагарын наведаў Парыж, дзе прыняў удзел у XIV Міжнародным кангрэсе астранаўтаў.
Усяго Юрый Гагарын у рамках замежных візітаў наведаў каля 30 краін.
Далейшае жыццё і кар’ера
На працягу трох гадоў сустрэчы і паездкі адбіралі ў Юрыя большую частку яго асабістага часу. Паводле сведчання М. П. Каманіна, дадатковую нагрузку стварала тое, што такія сустрэчы часта суправаджаліся застоллем. У выніку Гагарын набраў лішнія 8—9 кілаграмаў вагі, перастаў сістэматычна займацца спортам. Зноў пачалася падрыхтоўка да касмічнага палёту, палёты на самалётах і неабходны рэжым змаглі спыніць гэты працэс.
У 1964 годзе Гагарын стаў намеснікам начальніка Цэнтра падрыхтоўкі касманаўтаў. Ён таксама вёў вялікую грамадска-палітычную працу, з’яўляючыся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 6-га і 7-га скліканняў, членам ЦК УЛКСМ (абіраўся на 14-м і 15 -м з’ездах УЛКСМ), прэзідэнтам Таварыства савецка-кубінскага сяброўства.
Гагарын вучыўся ў Ваенна-паветранай інжынернай акадэміі імя М. Я. Жукоўскага і таму некаторы час не меў лётнай практыкі, таксама адбівалася і грамадская дзейнасць. Гагарын выконваў абавязкі дэпутата Вярхоўнага Савета СССР 6-га (абраны ў Савет Саюза ў 1962 годзе па Сычоўскай акрузе) і 7-га (у 1966 ад Савет нацыянальнасцей) скліканняў, з’яўляўся членам ЦК УЛКСМ (абіраўся на 14-м і 15-м з’ездах УЛКСМ) і кіраваў пазаштатным аддзелам касманаўтыкі газеты «Чырвоная Зорка» (з 1964 года). Акрамя таго, гістарычнае значэнне палёту ў космас зрабіла яго вядомай персонай і за мяжой. Гагарын з’яўляўся прэзідэнтам Таварыства савецка-кубінскага сяброўства, ганаровым членам Таварыства «Фінляндыя — СССР» і наведваў многія краіны свету з місіяй міру і сяброўства.
У 1966 годзе Гагарына абралі Ганаровым членам Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі, у чэрвені таго ж года Гагарын ужо прыступіў да трэніровак па праграме «Саюз». Ён быў прызначаны дублёрам Камарова, які здзейсніў першы палёт на новым караблі. Палёт з-за няспраўнасці сонечнай батарэі быў перапынены датэрмінова, а скончыўся гібеллю касманаўта з-за непаладак парашутнай сістэмы. Вельмі верагодна, што калі б быў жывы Каралёў, Гагарын быў бы асноўным пілотам «Саюза-1», паколькі Каралёў абяцаў яму палёт на караблі новага тыпу.
Першы пасля перапынку самастойны вылет на МіГ-17 Гагарын здзейсніў у пачатку снежня 1967 года. Прызямліўся з другога заходу з-за няслушнага разліку на пасадку, характэрнага для лётчыкаў нізкага росту, якія мелі перапынак у палётах. Гэта стала падставай для боязі уладаў страціць папулярнага героя ў выпадку аварыі.
Юрый Гагарын прыклаў нямала намаганняў для ажыццяўлення месяцавых касмічных палётаў і сам да сваёй гібелі складаўся членам экіпажа аднаго з месяцавых караблёў, якія рыхтуюцца. Гагарын не меў права самастойна лётаць на знішчальніку, хоць і быў намеснікам начальніка ЦПК па лётнай падрыхтоўцы, а таму дамогся кірунку на аднаўленне кваліфікацыі як лётчык-знішчальнік.
Нягледзячы на занятасць, Гагарын знаходзіў час і для хобі, якімі былі катанне на водных лыжах і калекцыяніраванне кактусаў.
Гібель
27 сакавіка 1968 года Гагарын загінуў у авіяцыйнай катастрофе, выконваючы трэніровачны палёт на самалёце МіГ-15УТЗ пад кіраўніцтвам дасведчанага інструктара У. С. Сярогіна, паблізу вёскі Навасёлава Кіржачскага раёна Уладзімірскай вобласці.
Для расследавання прычын катастрофы была створана Дзяржаўная камісія. Справаздача склала 29 тамоў і была засакрэчаны; яе дэталі да апошняга часу былі вядомыя толькі з артыкулаў і інтэрв’ю асобных яе членаў. Сутнасць высноў камісіі была такой: экіпаж з-за паветранай абстаноўкі, якая змянілася ў палёце, здзейсніў рэзкі манеўр і выйшаў з хмарнага пласта, пікіруючы практычна вертыкальна. Нягледзячы на ​​спробы лётчыкаў вывесці машыну ў гарызантальны палёт, самалёт сутыкнуўся з зямлёй і экіпаж загінуў. У ходзе расследавання адмоў або няспраўнасцей тэхнікі выяўлена не было. Хімічны аналіз астанкаў і крыві лётчыкаў старонніх рэчываў не выявіў.
Да 50-гадовага юбілею палёту Гагарына ў космас былі рассакрэчаныя высновы дзяржкамісіі аб магчымых прычынах яго гібелі. Найбольш верагоднай прычынай падзення самалёта, паводле дадзеных Архіва прэзідэнта РФ, быў названы рэзкі манеўр ухілення ад шара-зонда або, што менш верагодна, для прадухілення ўваходу ў верхні край воблачнасці. Ва ўмовах ўскладненай метэаралагічнай абстаноўкі гэта прывяло да трапляння самалёта ў закрытычны рэжым палёту і свальвання.
Даследаванні групы спецыялістаў пад кіраўніцтвам С. М. Белацаркоўскага паказалі, што найбольш верагоднай прычынай рэзкага манеўру стала збліжэнне і рэзкае ўхіленне ад іншага самалёта, з магчымым трапленнем у яго віхравы след. З прычыны гэтага, МіГ-15УТЗ Гагарына і Сярогіна трапіў у плоскі штопар. Знаходзячыся ў воблачным пласце, лётчыкі не маглі бачыць вышыні палёту. Кіруючыся недакладнымі метэаралагічнымі дадзенымі і паказаннямі прыбораў, лётчыкі меркавалі, што паспеюць вывесці самалёт з падзення, але запас вышыні апынуўся недастатковы. Пасля выхаду з хмарнага пласта — катапультавацца было ўжо позна.
У 2013 годзе Аляксей Лявонаў паведаміў, што ў выніку рассакрэчвання дакументаў следчай камісіі дадзеная версія цалкам пацвердзілася: у зоне трэніровачных палётаў касманаўтаў несанкцыянавана апынуўся самалёт Су-15, які на фарсажы сышоў на свой эшалон. Прайшоўшы ў аблоках на адлегласці 10-15 метраў ад самалёта Гагарына і Сярогіна, знішчальнік, які ішоў на хуткасці звышгуку, абураных патокам увагнаў іх самалёт у спіраль, выйсці з якога лётчыкі не паспелі.
Ганаровыя званні і ўзнагароды
У якасці прэміяльных першы касманаўт атрымаў ад урада 15 тыс. рублёў, аўтамабіль «Волга» (нумар 78-78 мод), чатырохпакаёвую кватэру па месцы службы з мэблёўкай і мноства падарункаў.
Званні
Крыніца
Савецкі ўрад таксама павысіў Ю. А. Гагарына ў званні ад старшага лейтэнанта адразу да маёра (стартаваў у космас у званні старшага лейтэнанта, прызямліўся — маёрам).
Званне «падпалкоўнік» Юрыю Гагарыну прысвоена 12 чэрвеня 1962, а званне «палкоўнік» — 6 лістапада 1963 года
і іншых.
З 1966 года Юрый Гагарын з’яўляўся ганаровым членам Міжнароднай акадэміі астранаўтыкі.
Медалі і дыпломы
Крыніца.
Ганаровае грамадзянства
Юрый Гагарын быў абраны ганаровым грамадзянінам гарадоў: Яму таксама былі ўручаны залатыя ключы ад варот гарадоў Каір і Александрыя (Егіпет).
Стаўленне да рэлігіі
Аднак, існуе і іншы пункт гледжання па адносінах Гагарына да рэлігіі. Так, Валянцін Пятроў, адзін з работнікаў Цэнтра падрыхтоўкі касманаўтаў у Расіі з першага патоку, у інтэрв’ю агенцтву «Інтэрфакс-рэлігія» паведамляе, што яны з першым касманаўтам Зямлі наведвалі Троіца-Сергіеву Лаўру : "Юрый Аляксеевіч, як усе рускія людзі, быў чалавекам ахрышчаны і, наколькі я магу ведаць, вернікам. Для мяне незабыўнай застаецца наша сумесная паездка ў Троіца-Сергіеву лаўру ў 1964 годзе, як раз калі Гагарыну споўнілася 30 гадоў. <…> Калі мы прыйшлі ў лаўру, натоўп народу пайшла да яго за аўтографамі. Яшчэ нават служба не паспела скончыцца, але ўсё, даведаўшыся пра прыезд Гагарына, паспяшаліся да яго. Вось такая была народная любоў да Юру, і ён не мог нікому адмовіць."
Таксама Валянцін Пятроў распавядае пра тое, што Гагарын прапаноўваў аднавіць Храм Хрыста Збавіцеля : "А праз некаторы час пасля нашай паездкі Юрый Гагарын, выступаючы на пасяджэнні пленума ЦК па пытаннях выхавання моладзі, у адкрытую прапанаваў аднавіць храм Хрыста Збавіцеля як помнік воінскай славы, як выдатны твор праваслаўя. Адначасова ён прапанаваў аднавіць і разбураную ў той час Трыумфальную арку. Матыў у Гагарына быў вельмі просты: нельга падымаць патрыятызм, не ведаючы сваіх каранёў. Паколькі храм Хрыста Збавіцеля — гэта помнік воінскай славы, то людзі, якія ідуць абараняць Радзіму, павінны гэта ведаць."
У канцы снежня 1965 года быў Восьмы З’езд ЦК УЛКСМ Па пытаннях выхаванні моладзі. Гагарын там выступіў і сказаў : "На мой погляд, мы яшчэ недастаткова выхоўваем павага да гераічнага мінулага, часта не думаем аб захаванні помнікаў. У Маскве была знятая і не адноўленая Трыумфальная арка 1812, быў разбураны храм Хрыста Збавіцеля, пабудаваны на грошы, сабраныя па ўсёй краіне ў гонар перамогі над Напалеонам. Няўжо назва гэтага помніка зацямніла яго патрыятычную сутнасць? Я б мог працягнуць пералік ахвяр варварскага адносіны да помнікаў мінулага. Прыкладаў такіх, на жаль, шмат."
Чыгунавоз
Чыгунавоз — від грузавога вагона, распаўсюджаны па ўсім свеце. Прызначаны для перавозкі вадкага чыгуну як у складзе цягніка, так і на блізкіх адлегласцях (на тэрыторыі заводаў і прамысловых тэрыторый), да міксеру і даменнай печы. Часцей за ўсё чыгунавозы выкарыстоўваюцца як тэхналагічны транспарт на металургічных прадпрыемствах, радзей выкарыстоўваюцца для фарміравання чыгуначных саставаў. Максімальная ёмістасць чыгунавозаў, якія вырабляліся ў СССР, складала 100-140 т.
Чыгунавоз складаецца з каляскі і ўмацаванага на ёй каўша (цыліндрычнай, грушападобнай або канічнай формы), у якім перавозіцца вадкі (расплаўлены) чыгун. Знутры коўш выкладваецца вогнетрывалай цаглінай. Калі чыгунавоз даходзіць да месца прызначэння, то коўш перакульваецца з дапамогай лябёдкі (часам выкарыстоўваюцца новыя тэхналогіі).
NGC 6022
NGC 6022 (іншыя абазначэнні — MCG 3-41-9, ZWG 108.20, PGC 56495) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
2012 год у гісторыі спорту
2012 год быў адзначаны шэрагам спартыўных падзей.
Мост Скальцы
Мост Скальцы (Ponte degli Scalzi) — мост у Венецыі праз Гранд-канал. Злучае раёны Санта-Крочэ і Канарэджа.
Пераклад назвы моста — «Мост басаногіх». Па адной версіі, назва з'явілася з-за вялікай колькасці жабракоў, якія насялялі ў раёне моста, па-іншай, больш верагоднай, з-за аднайменнай царквы басаногіх манахаў-кармелітаў, які знаходзіцца побач. Будаўніцтва сучаснага моста было завершана ў 1934 годзе.
Нараджэнне Хрыстова
Бо́жае Нараджэ́нне, Нараджэ́нне Хрысто́ва, Нараджэ́нне Па́на, Раство́, Каля́ды — адно з найгалоўнейшых хрысціянскіх святаў, калі адзначаецца нараджэнне Ісуса Хрыста ад Дзевы Марыі.
У праваслаўі адно з дванадзесятых свят, яму папярэднічае 40-дзённы Піліпаўскі пост. Руская, Іерусалімская, Сербская, Грузінская, Польская, стараверы і старастыльныя цэрквы святкуюць  па Юліянскім календары. Канстанцінопальская (акрамя Афона), Антыяхійская, Александрыйская, Кіпрская, Балгарская, Румынская, Грэцкая, Албанская, Украінская праваслаўныя цэрквы, Праваслаўная царква Чэхіі і Славакіі, а таксама Украінская грэкакаталіцкая царква (у межах Украіны) святкуюць 25 снежня па Новаюліянскім календары. Каталіцкая царква — 25 снежня па Грыгарыянскім календары. Армянская Апостальская Царква — 6 студзеня па Грыгарыянскім календары, а па Юліянскім календары —
Гісторыя з’яўлення свята
У хрысціянскай царкве з канца II і да IV стагоддзя падзеі Нараджэння Хрыстова ўспаміналіся ў дзень Багаяўлення, 6 студзеня. Каля 200 года Клімент Александрыйскі згадвае пра такую практыку. Першыя паведамленні пра з’яўленне асобнага свята Нараджэння Хрыстова і святкавання яго 25 снежня адносяцца да сярэдзіны IV стагоддзя. Верагодна, было абумоўлена імкненнем хрысціянскай царквы выцесніць шырокараспаўсюджаны ў Рымскай імперыі культ Непераможнага Сонца, чыё нараджэнне адзначалі 25 снежня.
Даты святкавання ў розных цэрквах
Руская, Іерусалімская, Сербская, Грузінская, Польская, Украінская і Македонская праваслаўныя цэрквы, а таксама старажытнаўсходнія і ўсходнекаталіцкія цэрквы святкуюць 25 снежня па Юліянскім календары (т. зв. «старым стылі»), што адпавядае 7 студзеня сучаснага Грыгарыянскага календара у XX і XXI стагоддзях (у XXII ст. будзе адпавядаць ужо 8 студзеня).
Канстанцінопальская (акрамя Афона), Антыяхійская, Александрыйская, Кіпрская, Балгарская, Румынская, Грэцкая, Албанская праваслаўныя цэрквы і Праваслаўная Царква Чэхіі і Славакіі святкуюць 25 снежня па Новаюліянскім календары, які супадае з сучасным Грыгарыянскім календаром (акрамя Вялікадня), гэта значыць адначасова з іншымі хрысціянскімі канфесіямі, якія адзначаюць Нараджэнне хрыстова па «новым стылі».
У Армянскай царкве Раство, як у старажытнай Царкве, святкуюць 6 студзеня ў адзін дзень з Хрышчэннем Гасподнім пад агульным імем Багаяўлення па сучасным Грыгарыянскім календары, і яе Іерусалімскі патрыярхат у Ізраілі — па юліянскім календары.
Кананічныя тэксты
Падрабязнае апавяданне пра нараджэнне Ісуса Хрыста прыводзіцца толькі ў евангелістаў Лукі і Матфея (Евангелле паводле Матфея, 1-я глава):
Марыя і Іосіф пайшлі ў Віфлеем з-за перапісу насельніцтва Рымскай імперыі, які праходзіў пры імператары Аўгусце. У той час Сірыяй кіраваў Квірыній. Паводле ўказу імператара, для палягчэння вядзення перапісу кожны жыхар імперыі павінен быў прыйсці «ў свой горад». Іосіф з Марыяй былі нашчадкамі Давіда, таму яны накіраваліся ў Віфлеем.
Пасля нараджэння Ісуса першымі з людзей яму прыйшлі пакланіцца пастухі, якія даведаліся пра гэту падзею ад анёла. Паводле евангеліста Матфею, на небе была цудоўная зорка, якая прывяла да немаўля Ісуса вешчуноў. Яны паднеслі дары — золата, ладан і смірну; не як немаўлю, а як Цару. Да таго часу Святая сям’я ўжо знайшла прытулак «у доме».
Даведаўшыся пра нараджэнні Месіі і жадаючы Яго знішчыць, цар Іўдзеі Ірад загадаў забіць усіх немаўлятаў ва ўзросце да 2 гадоў. Аднак Хрыстос быў цудоўна выратаваны ад смерці, таму што анёл загадаў Іосіфу бегчы ў Егіпет разам з сям’ёй, дзе яны і жылі да смерці Ірада.
Відаць, спачатку, на 8-ы дзень пасля нараджэння Ісуса, адбылося Яго абразанне, а на 40-ы дзень ахвярапрынашэнне ў Іерусалімскім храме , а толькі потым ужо пакланенне вешчуноў, уцёкі ў Егіпет і збіванне немаўлятаў.
Апакрыфічныя крыніцы
Апавяданне пра падрабязнасці нараджэння Ісуса Хрыста прысутнічае ў дзвюх апакрыфічных крыніцах: «Протаевангеллі Якава» і «Евангеллі Псеўда-Матфея». Паводле гэтых крыніц, з-за адсутнасці месца ў гасцініцы Іосіф і Марыя вымушаны былі пераначаваць у пячоры (гл. Пячора Раства), што служыла хлявом для скаціны.
Саламея-павітуха, якая згадваецца ў апокрыфах, засведчыла цуд захавання цноты Марыяй, і яе выява ўвайшла ў іканаграфію Раства Хрыстова і ў народныя звычаі, звязаныя з родамі.
Іканаграфія
У алтарным і манументальным жывапісе заходнехрысціянскага свету падзея Нараджэння Хрыста найчасцей адлюстроўваецца як пакланенне Каралёў. У візантыйскім жа мастацтве (як і ў старажытнарускім), як правіла, паказваецца «Нараджэнне Хрыста». Таксама ў праваслаўі «Нараджэнне Хрыста» абавязкова ўваходзіла ў склад святочнага іканастасу.
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2017
Жаночы Суперкубак Беларусі па футболе 2018 года прайшоў 19 красавіка на стадыёне РЦАР-БДУ. У матчы сустрэліся чэмпіён і ўладальнік кубка 2017 года мінскі клуб «Мінск» і фіналіст кубка 2016 года клуб «Зорка-БДУ».
Neottia convallarioides
Neottia convallarioides  — від аднадольных раслін роду сямейства. Пад бягучым таксанамічных імем апісаны ў 1817 годзе французскім батанікам Луі Клодам Рышарам.
У некаторых крыніцах да гэтага часу выкарыстоўваецца сінанімічная назва Listera convallarioides.
Батанічнае апісанне
Гемікрыптафіт. Расліна наземная, малога ці сярэдняга памеру. Сцябло нясе два апушаных, шырокіх, яйцападобных ліста. Суквецце са многімі кветкамі; прыкветак кароткі. Цвіце вясной і летам.
Арэал
Распаўсюджаны ад Камандорскіх астравоў (Камчацкі край, Расія) (не адзначаецца ў некаторых крыніцах ) да Канады і заходніх і паўночна-ўсходніх ЗША. Расце на вільготных участках, у змешаных лясах, ля балот, на тарфяных пустках.
Значэнне
Вырошчваецца як дэкаратыўная расліна.
Ахова
Унесены ў Чырвоную кнігу Камчацкага краю.
Сінонімы
Сінанімічныя назвы :
Ясільбай
Ясільбай — сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Чыгірынаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 556865200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 700 чалавек (361 мужчына і 339 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 853 чалавекі (435 мужчын і 418 жанчын).
Кветкавы гаршчок
Кветкавы гаршчок — гэта посуд (ёмістасць, кантэйнер), прызначаны для вырошчвання раслін у штучных (хатніх) умовах, можа мець розныя памеры і форму. У залежнасці ад матэрыялу вырабу гаршкі для кветак бываюць: пластыкавыя, керамічныя, металічныя, гліняныя, драўляныя, шкляныя, каменныя або полікарбанатныя.
Кветкавыя гаршкі, у адрозненне ад дэкаратыўных кветкавых кашпо, маюць адну або некалькі дрэнажных адтулін знізу, прызначаных для сцёку вады. Дрэнажныя адтуліны неабходныя для таго, каб карані расліны не загнівалі ад залішняга пераўвільгатнення. Адтуліны для сцёку робяць магчымым таксама ўвільгатненне глебы падліваннем вады ў паддон, так званы ніжні паліў.
Кветкавыя гаршкі могуць выкарыстоўвацца з рознымі мэтамі: транспарціроўка раслін, вырошчванне расады, вырошчванне раслін у памяшканні і на вуліцы, у тым ліку вырошчванне ў памяшканні цеплалюбівых трапічных раслін у халодных кліматычных рэгіёнах.
Кветкавыя гаршкі выкарыстоўваюцца на працягу многіх стагоддзяў. Старажытныя егіпцяне выкарыстоўвалі іх для перавозкі раслін з аднаго месца ў іншае. Старажытныя рымляне сталі занасіць расліны ў чыгунах у памяшканне ў халодны час года. У XVIII стагоддзі кветкавыя гаршкі былі выкарыстаны пры перавозцы насення хлебнага дрэва з Таіці ў Вэст-Індыю.
Вазон (архітэктура)
Таксама словам вазон можа называцца кветкавы гаршчок.
Спасылкі
Вазон ў слоўніках
Кастана
Кастана (Castana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 746 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 144 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 27040. Тэлефонны код — 0385.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Андрэй Першазваны.
Пётр Мікалаевіч Шостак
Пётр Мікалаевіч Шостак (, пас. Ільіч,, Гомельская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання. Кіраўнік адміністрацыі Ленінскага раёна Мінска (2016—2021).
Біяграфія
Нарадзіўся 12 ліпеня 1966 года ў пас. Ільіч Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці.
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію па спецыяльнасці «Механізацыя сельскай гаспадаркі».
У 2012—2016 гадах — дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
У кастрычніку 2016 года прызначаны кіраўніком адміністрацыі Ленінскага раёна Мінска. Працаваў на пасадзе да 2021 года.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае двух сыноў і дачку.
2011 год у гісторыі спорту
2011 год быў адзначаны шэрагам спартыўных падзей.
Уільям Мёрнер
Уільям Эска Мёрнер (William Esco Moerner; нар., Плезантон, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі фізіка-хімік і хімік-фізік, які працуе ў галіне біяфізікі і візуалізацыі асобных малекул. Яму прыпісваюць дасягненне першага аптычнага выяўлення і спектраскапіі адной малекулы ў кандэнсаваных фазах разам са сваім пастдокам Лотарам Кадорам. Аптычнае даследаванне адзінкавых малекул пасля стала шырока карыстаным эксперыментам з адзінкавымі малекуламі ў хіміі, фізіцы і біялогіі. У 2014 годзе атрымаў Нобелеўскую прэмію па хіміі.
Ранняе жыццё і адукацыя
Мёрнер нарадзіўся ў сям’і Берты Фрэнсіс (Робінсан) і Уільяма Альфрэда Мёрнера. Ён быў скаўтам у бойскаўтах Амерыкі і стаў скаўтам арлом. Ён вучыўся ў Вашынгтонскім універсітэце ў Сет-Луісе на бакалаўрыяце ў якасці навуковага супрацоўніка Аляксандра З. Лангсдорфа і атрымаў тры ступені: ступень бакалаўра навук па фізіцы з адзнакай, ступень бакалаўра навук па электратэхніцы з адзнакай і бакалаўра мастацтваў па матэматыцы з адзнакай у 1975 годзе .За гэтым рушыла ўслед аспірантура, часткова падтрыманая стыпендыяй для выпускнікоў Нацыянальнага навуковага фонду, у Карнельскім універсітэце ў групе Альберта Дж. Сіверса III. Тут ён атрымаў ступень магістра і доктара філасофіі па фізіцы ў 1978 і 1982 гадах адпаведна. Яго доктарская дысертацыя была па дынаміцы вагальнай рэлаксацыі рэжыму малекулярнай прымешкі, узбуджанай ІЧ-лазерам, у рашотках галогенідаў шчолачна. На працягу ўсіх школьных гадоў Мёрнер быў выдатнікам з 1963 па 1982 год і атрымаў прэмію дэкана за незвычайна выключныя поспехі ў вучобе, а таксама прэмію Ітана А. Х. Шэплі за выдатныя дасягненні, калі скончыў каледж.
Кар’ера і праца
Мёрнер працаваў у даследчым цэнтры IBM Almaden у Сан-Хасэ, штат Каліфорнія, у якасці навуковага супрацоўніка з 1981 па 1988 год, менеджэра з 1988 па 1989 год і кіраўніка праекта з 1989 па 1995 год. Пасля прызначэння запрошаным прафесарам фізічнай хіміі ў Швейцарскую вышэйшую тэхнічную школу Цюрыха (1993—1994), ён заняў пасаду заслужанага старшыні фізічнай хіміі на кафедры хіміі і біяхіміі ў Каліфарнійскім універсітэце ў Сан-Дыега, з 1995 па 1998 год. У 1997 годзе ён быў прызначаны Робертам Бёрнсам Вудвардам запрошаным прафесарам Гарвардскага ўніверсітэта. Яго даследчая група пераехала ў Стэнфардскі ўніверсітэт у 1998 годзе, дзе ён стаў прафесарам хіміі (1998), прафесарам Гары С. Мошэра (2003) і прафесарам прыкладной фізікі (2005). Мёрнер быў прызначаны старшынёй кафедры хіміі з 2011 па 2014 год. Яго бягучыя вобласці даследаванняў і інтарэсаў уключаюць: спектраскапію адной малекулы і мікраскапію звышраздзялення, фізічную хімію, хімічную фізіку, біяфізіку, захоп наначасціц, нанафатоніку, фотарэфракцыйныя палімеры і спектральнае выпальванне дзірак. Па стане на май 2014 года Мёрнер быў пазначаны ў якасці саветніка факультэта ў 26 дысертацыях, напісаных аспірантамі Стэнфарда. Па стане на 16 мая 2014 года ў поўным рэзюмэ Мёрнера пазначана 386 публікацый.
Апошнія рэдакцыйныя і кансультатыўныя саветы, у якіх працаваў Мёрнер, уключаюць: член савета навуковых кансультантаў Нацыянальнага інстытута біямедыцынскай візуалізацыі і біяінжынерыі (NIBIB) ; член кансультатыўнага савета Інстытута атамных і малекулярных навук, Акадэміка Сініца, Тайвань ; член кансультатыўнай рэдакцыйнай калегіі па хімічнай фізіцы ; член кансультатыўнага савета Цэнтра біямедыцынскай візуалізацыі ў Стэнфардзе ; і старшыня камітэта па ахове здароўя і бяспецы Стэнфардскага ўніверсітэта.
Узнагароды
З’яўляецца ганаровым членам таварыств: старэйшы член Інстытута інжынераў электратэхнікі і электронікі 17 чэрвеня 1988 года і член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША з 2007 года. Ён таксама з’яўляецца членам Аптычнага таварыства Амерыкі, 28 мая 1992 года ; Амерыканскага фізічнага таварыства, 16 лістапада 1992 года ; Амерыканскаё акадэміі мастацтваў і навук, 2001 год і Амерыканскай асацыяцыі па развіцці навукі, 2004 год.
Асабістае жыццё
Мёрнер нарадзіўся 24 чэрвеня 1953 года на базе ВПС Паркс у Плезантане, штат Каліфорнія. Ад нараджэння сям’я называла яго ініцыяламі WE, каб адрозніць яго ад бацькі і дзеда, якіх таксама завуць Уільямам. Ён вырас у Тэхасе, дзе вучыўся ў сярэдняй школе Томаса Джэферсана ў Сан-Антоніа. Ён удзельнічаў у шматлікіх мерапрыемствах у сярэдняй школе: гурт, прамова і дэбаты, каманда па матэматыцы і прыродазнаўстве, бі-фі-хім, маска і малаток, нацыянальнае ганаровае таварыства, бойскауты, радыёаматарскі клуб, рускі клуб, клуб сацыяльнага форуму, тамада. Мёрнер і яго жонка Шэран маюць аднаго сына Дэніэла.
Камерленга
Камерленга, або камерарый Рымска-каталіцкай царквы (camerlengo, camerarius) — адна з вышэйшых прыдворных пасад пры Святым Прастоле. Пасада камерленга мае свецкія адміністрацыйныя функцыі. Камерленга ўзначальвае Апостальскую Палату (Camera Apostolica). Генеральны Адміністратар Папскага Двара і суперінтэндант уласнасці і даходаў Папскай Прастола. Пост камерленга займае заўсёды толькі кардынал. Тытул з'явіўся прыкладна ў XI стагоддзі.
Леанід Пятровіч Піліневіч
Леанід Пятровіч Піліневіч (нар., в. Вялікая Лотва, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне парашковай металургіі і кампазіцыйных матэрыялаў. Доктар тэхнічных навук (2005), прафесар (2016).
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Аўтаматыка і тэлемеханіка», кваліфікацыя «Інжынер-электрык», 1977), Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Метады стварэння кампазіцыйных матэрыялаў і вырабаў», кваліфікацыя «Інжынер-тэхнолаг», 1979). Працаваў у Інстытуце парашковай металургіі (1977—2010, інжынер, старшы навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі, загадчык аддзялення), Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (з 2010, факультэт камп’ютарнага праектавання, кафедра інжынернай псіхалогіі і эрганомікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: распрацоўка порыстых матэрыялаў і вырабаў на іх аснове рознага прызначэння.
Узнагароды
Званне «Заслужаны вынаходнік СССР» (1987), медаль Францыска Скарыны (2001).
Мост Арсенале
Мост Арсенале (Ponte dell'Arsenale) — мост у Венецыі.
Найстаражытнейшы мост, да нашых дзён застаецца драўляным. Дзве зубчастыя вежы, якія стаяць па абодвух берагах аднайменнага канала Rio dell'Arsenale і злучаны мостам, былі пабудаваны ў XVI ці XVII стагоддзі.
Нацыянальны савет па ахове Радзімы
Нацыянальны савет па ахове Радзімы, НСАР (Conseil national pour la sauvegarde de la patrie, CNSP) — ваенная хунта Нігера, якая прыйшла да ўлады ў выніку ваеннага перавароту 2023 года. Прэс-сакратар — палкоўнік ВПС Амаду Абдраман, кіраўнік — камандуючы прэзідэнцкай гвардыі Амар Чыані.
Латушкі (Дзяржынскі раён)
Лату́шкі (, Латушки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бараўскага сельсавета.
Роні
Раніэлітан Перэйра Сантус (Roniéliton Pereira Santos; нар., Аўрора-ду-Такантынс, Бразілія), больш вядомы пад імем Роні (Roni) — бразільскі прафесійны футбаліст, нападнік. У цяперашні час завяршыў кар’еру і працуе спартыўным дырэктарам клуба «Віла-Нова» з Гаяніі.
Кар’ера
Гуляў у клубах «Віла-Нова», «Гаяс», «Крузейру» (Бразілія), «Аль-Хіляль» (Саудаўская Аравія), «Рубін», «Крылы Саветаў» (Расія), «Якагама», «Гамба Осака» (Японія) і інш. Выклікаўся ў зборную Бразіліі, згуляў 6 матчаў, забіў 4 галы.
NGC 6023
NGC 6023 (іншыя абазначэнні — UGC 10106, MCG 3-41-10, ZWG 108.21, NPM1G +16.0443, PGC 56492) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гарнастайлаўскі сельсавет
Гарнаста́йлаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Грэскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — вёска Гарнастайлава.
Утвораны 5 сакавіка 1939 года як Гарнастаеўскі сельсавет у складзе Грэскага раёна Мінскай вобласці БССР шляхам разбуйнення Грозаўскага сельсавета з цэнтрам у вёсцы Гарнастаева. У склад сельсавета ўвайшлі 10 населеных пунктаў: вёскі Астравок, Гарнастаева, Ужа, Яўсеевічы, хутары Астравок, Дэлегатаўшчына, Леткаўшчына, Навасёлкі, Пятроўшчына і пасёлак Свабода. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Грозаўскага сельсавета.
Станам на 1 студзеня 1947 года ў склад сельсавета ўваходзілі 5 населеных пунктаў.
Барыс Дзмітрыевіч Даўгатовіч
Барыс Дзмітрыевіч Даўгатовіч (нар., Шрамкіўка, Украіна) — беларускі гісторык і літаратар; кандыдат гістарычных навук, палкоўнік у адстаўцы.
Біяграфія
Скончыў Тбіліскае ваеннае вучылішча, з 1956 г. служыў на розных афіцэрскіх пасадах у Беларускай ваеннай акрузе. Жыве і працуе ў Мінску, у 2009 г. — стар. выкладчык ваеннай кафедры БНТУ. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі і Беларускага саюза журналістаў.
Публікацыі
і інш.
Крадзеж
Крадзеж — таемнае прысвойванне чужой маёмасці, якое ўключае ў сябе замах на любую форму ўласнасці. Істотным з’яўляецца тое, што маёмасць выкрадальніку не належыць.
Крадзеж лічыцца тайным ў наступных выпадках:
Адказнасць у адпаведнасці з заканадаўствам Рэспублікі Беларусь
Паводле арт. 205 УК Рэспублікі Беларусь крадзеж караецца грамадскімі працамі альбо штрафам, альбо выпраўчымі працамі на тэрмін да двух год, альбо арыштам на тэрмін да шасці месяцаў, альбо абмежаваннем свабоды на тэрмін да трох год, альбо пазбаўленнем свабоды на гэткі ж тэрмін.
Папскі палац Кастэль-Гандольфа
Папскі палац Кастэль-Гандольфа — летняя рэзідэнцыя Папы Рымскага, знаходзіцца ў камуне (горадзе) Кастэль-Гандольфа, правінцыя Рым, Лацыа. Пабудавана ў 17 стагоддзі
Гісторыя
Палац быў распрацаваны швейцарска-італьянскім архітэктарам Карла Мадэрна для Папы Урбана VIII. Палац і прылеглыя да яго вілы Барберыні — якія былі дададзены ў комплекс Папам Піем XI — з’яўляюцца экстэрытарыяльнай ўласцівасцю Святога Прастола з моманту падпісання ў 1929 годзе Латэранскага дагавора з Італіяй. У палацы памерлі Папы Пій XII (1958) і Павел VI (1978).
Грозаўскі сельсавет
Гро́заўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Камсамольская.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Грэскага раёна Слуцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Грозава. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Грэскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Капыльскім раёне. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Грэскага раёна, з 21 чэрвеня 1935 года — Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Грэскім раёне Мінскай вобласці. 5 сакавіка 1939 года разбуйнены на Грозаўскі (27 населеных пунктаў: вёскі Аксаміты, Балгавічы, Грозава, Грыматаўшчына, Дубейкі, Міхалёўцы, Папоўцы, Слабодка, пасёлкі Балгавічы, Гарнастаева, Гразавок, Зубавічы, Менюны, Каштанава, Красная Горка, Хвойнікі, Цікава, Юраўшчына, Янопаль, хутары Аксаміты, Бор, Выжары, Вясёлае, Г. Балота, Кладкі, Лагодка, Міхалёўцы, Савецкая Краіна і тэрыторыя ветпункта) і Гарнастаеўскі (10 населеных пунктаў: вёскі Астравок, Гарнастаева, Ужа, Яўсеевічы, хутары Астравок, Дэлегатаўшчына, Леткаўшчына, Навасёлкі, Пятроўшчына і пасёлак Свабода) сельсаветы. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Гарнастайлаўскага сельсавета. З 17 снежня 1956 года сельсавет у складзе Капыльскага раёна. 24 мая 1960 года ў склад Доктаравіцкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Астравок, Гарнастайла, Навасёлкі і Ужа). 27 снежня 1962 года ў склад сельсавета пералічаны 6 населеных пунктаў (Асавец, Калюга, Камень, Карачоўшчына, Падлужжа і Труханавічы) Грэскага сельсавета і 7 населеных пунктаў (Грывень, Жукі, Загараўшчына, Канюхі, Красная Горка, Праснакі і Стараселле) Мусіцкага сельсавета Слуцкага раёна. 19 сакавіка 2008 года цэнтр сельсавета, вёска Грозава, набыў статус аграгарадка. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Камсамольскага сельсавета (16 населеных пунктаў: вёскі Асавец, Баркаўцы, Дунаева, Калюга, Камень, Камсамольская, Кандратавічы, Карачоўшчына, Падлужжа, Пятрылава, Сунаі, Труханавічы, пасёлкі Кісялі, Пукава, Рэпная Града, Хвойнікі). 6 лютага 2015 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Камсамольская.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (18 населеных пунктаў) — 1336 чалавек, з іх 94,8 % — беларусы, 3,2 % — рускія, 1,2 % — цыганы.
Свята-Духаўская царква (Казяны)
Свята-Духаўская царква — праваслаўны храм у в. Казяны Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
У цэнтры вёскі. Пабудавана на мяжы XIX — XX ст. (да 1903 годзе) з цэглы. Закрыта з 1967 годзе. Да 1990-х гадах. знаходзілася ў спустошаным паўзруйнаваным стане. Адноўлена.
У 1686 г. падкаморы літоўскі Ф. Я. Пац перадаў частку сваіх уладанняў віленскім бенедыкцінкам, якія пабудавалі тут драўляную ўніяцкую Духаўскую царкву (існавала ў 1800).
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Чатырохчасткавую кампазіцыю фарміруюць двух’ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца, прамавугольная трапезная, кубападобная малітоўная зала, пяцігранная апсіда з бакавымі рызніцамі. На чырвоным фоне цаглянай муроўкі вылучаны атынкаваныя і пабеленыя элементы насычанага архітэктурнага дэкору: ліштвы арачных аконных праёмаў, аркатурныя фрызы, вуглавыя лапаткі. У сілуэце пануюць цыбулепадобны купал над асноўным аб’ёмам і макаўка над званіцай.
Карлавы Вары
Карлавы Вары (Karlovy Vary, Karlsbad) — горад у Заходняй Чэхіі, сталіца Карлаварскага краю. Размешчаны на месцы зліцця рэк Огржэ і Цеплы.
Найвялікшы курортны горад Чэхіі, дзе месціцца мноства санаторыяў і аздараўленчых цэнтраў.
Паводле дадзеных 2010 года ў горадзе пражывае 53 907 чалавек (18-е месца ў краіне). Плошча горада — 59,10 км².
Гісторыя
Ужо ў XIV стагоддзі мясцовыя лячэбныя крыніцы былі шырокавядомы. У 1370 годзе імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Карл IV Люксембургскі надаў багемскаму мястэчку Вары статус каралеўскага горада, які перайменавалі ў гонар імператара. Да 1522 года адносяцца першыя пісьмовыя згадкі пра мясцовыя крыніцы. У 1582 годзе горад перажыў навадненне, у 1604 годзе — згарэў, а потым пацярпеў у гады Трыццацігадовай вайны. У 1707 годзе імператар Іосіф I пацвердзіў прывілеі Вольнага каралеўскага горада. У 1711 годзе Карлавы Вары наведаў расійскі цар Пётр I. У сярэдзіне XIX стагоддзя лячэбныя ўласцівасці карлаварскіх крыніц набываюць сусветную вядомасць, што спрыяла росквіту курорта: калі ў 1756 годзе ў горад прыехалі на лячэнне ўсяго 134 сям’і, то ў канцы XIX стагоддзя гасцей курорта было ўжо каля 26 000 штогод, а ў 1911 годзе — амаль 71 000. З 1989 года, пасля падзення камуністычнага рэжыму, Карлавы Вары зноў сталі папулярным сусветнавядомым курортам.
Цікавыя факты
У Карлавых Варах робяць знакаміты лікёр «Бехераўка».
Свабодная музыка
Свабодная музыка, падобна свабоднаму праграмнаму забеспячэнню, — музыка, якую можна без абмежаванняў і ў любых мэтах капіяваць, распаўсюджваць і мадыфікаваць.
Такім чынам, як і іншыя свабодныя матэрыялы, свабодная музыка выпушчана пад свабоднай ліцэнзіяй ці з’яўляецца грамадскім здабыткам. Гэта не значыць, што падобная музыка абавязкова павінна быць бясплатнай. Слова «свабодная» выкарыстоўваецца ў большай ступені ў дачыненні да мадэлі распаўсюджвання, а не да цаны.
Некаторая частка свабоднай музыкі выпускаецца пад ліцэнзіямі, прызначанымі для праграмнага забеспячэння (напрыклад, GNU General Public License) або іншых тэкставых дакументаў (GFDL), але ёсць таксама ліцэнзіі, прызначаныя спецыяльна для музыкі і іншых твораў мастацтва, такія як ад EFF, Ethymonics free music license, OpenMusic License ад LinuxTag, Free Art license і ліцэнзіі Creative Commons, якія складаюцца з элементаў Attribution і ShareAlike.
Пуцеправод цераз Аранскую вуліцу
Пуцеправод цераз Аранскую вуліцу — чыгуначны пуцеправод у Мінску. Праходзіць над Аранскай вуліцай. Па пуцеправодзе праходзіць чыгуначная лінія Мінск — Гомель.
Апісанне
Пуцеправод пабудаваны ў 1980 годзе. Мае 4 пралёты, даўжыня складае 70 м, шырыня 25 м
Кастэджа
Кастэджа (Casteggio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 6456 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 363 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 27045. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro Martire.
Шалдай
Шалдай — сяло ў Шчарбакцінскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шалдайскай сельскай акругі. Код КАТА — 556867100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1484 чалавекі (736 мужчын і 748 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1474 чалавекі (734 мужчыны і 740 жанчын).
Амаду Абдраман
Амаду Абдраман (أمادو عبدالرحمن) — палкоўнік ВПС Нігера, адзін з кіраўнікоў ваеннага перавароту 2023 года. Прызначаны прэс-сакратаром у Нацыянальны савет па ахове Радзімы.
У перыяд з 26 па 28 ліпеня быў дэ-факта прэзідэнтам краіны, пакуль уся ўлада не перайшла да генерала Амара Чыані.
NGC 6024
NGC 6024 (іншыя абазначэнні — MCG 11-19-26, ZWG 319.32, PGC 56294) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Анкілоз
Анкілоз (ankýlosis, ад ankýlos — сагнуты) — нерухомасць сустава, надыходзячая ў выніку ўтварэння касцянога, храстковага або фібрознага зрашчэння сустаўных канцоў сучленных костак.
У залежнасці ад характару тканкі, якая развіваецца паміж сустаўнымі паверхнямі, адрозніваюць касцяны, фіброзны і храстковы анкілоз, а ў залежнасці ад працягласці працэсу ў суставе — поўны і частковы.
Лячэнне ажыццяўляецца шляхам аператыўнага ўмяшання.
Каб папярэдзіць развіццё анкілозу неабходна больш старанна сачыць за станам хворага суставу, адказна ставіцца да лячэння ўнутрысустаўных траўмаў, артратаў і артрозаў.
Забойства
Забойства (арт. 139—143 КК Рэспублікі Беларусь) — гвалтоўнае пазбаўленне жыцця. Паняцце «забойства» звычайна выкарыстоўваецца ў дачыненні да гвалтоўнага і супрацьпраўнага пазбаўлення жыцця чалавека. Звычайна забойства маральна і юрыдычна асуджаецца. Сучаснае беларускае крымінальнае права разумее пад забойствам толькі наўмыснае пазбаўленне жыцця чалавека; у праве іншых краін забойствам можа называцца і неасцярожнае прычыненне смерці (ва Крымінальным кодэксе Рэспублікі Беларусь неасцярожнае прычыненне смерці вылучаецца ў асбоны 144 артыкул).
Мост Фабрыча
Мост Фабрыча (Ponte Fabricio, Pons Fabricius), сёння — Кватра Капі (Ponte dei Quattro Capi) — мост I стагоддзя да н.э. у Рыме.
Гісторык Дыян Касій распавядае, што мост быў пабудаваны ў 62 годзе да н.э. куратарам дарог (curator viarum) Луцыем Фабрыцыям наўзамен старога драўлянага знішчанага пажарам моста. Ён злучае Тыберыну з левым берагам Тыбра. Мост даўжынёй 62 метра, шырыня арак — да 24. 5 метраў.
У Сярэднявеччы мост таксама зваўся pons Iudaeorum, бо знаходзіўся побач з гета. Цяперашнюю назву — Ponte dei Quattro Capi — мост атрымаў па дзвюх антычных стэлах у пачатку моста, з выявай чатырох галоў Геркулеса ці Януса.
Рачныя затокі
«Рачныя затокі» (кіт. 水浒传, піньінь Shuǐhǔ Zhuàn) — кітайскі класічны раман XIV стагоддзя, першы аповед у жанры ўся пра прыгоды і баявыя мастацтва. Заснаваны на народных сказаннях аб подзвігах і прыгодах 108 «высакародных разбойнікаў», паўстанцаў з лагера Сун Цзяна на гары Ляньшаньбо падчас дынастыі Сун (1124—1127).
Аўтар невядомы, верагоднымі аўтарамі могуць быць Шы Найань, Ло Гуаньчжун, Ян Дын-цзянь і Юань У-я.
Руская Праваслаўная Царква за мяжой
Руская праваслаўная царква за мяжой (Русская Православная Церковь заграницей), частка Маскоўскага Патрыярхату, якае мае самакіраванне і ахоплівае ў асноўным прыходы РПЦ у далёкім замежжы.
Узнікла ў 1920-я гады як руская праваслаўная эмігранцкая царкоўная арганізацыя, якая выйшла з адміністрацыйнага падначалення Маскоўскаму Патрыярхату з прычыны рэвалюцыі 1917 у Расіі і грамадзянскай вайны; аб'ядноўвала шэраг епіскапаў Рускай праваслаўнай царквы, што апынуліся ў выгнанні і эміграцыі, якія не пажадалі падпарадкавацца Часоваму Патрыяршаму Сіноду на чале з мітрапалітам Сергіем (Страгародскім), лічачы яго нявольным у сваіх рашэннях ва ўмовах атэістычных і палітычных ганенняў на царкву і знаходзячымся ў заняволенні ў бальшавіцкага рэжыму.
Багаслоўскія дасягненні і адрозненні
Ніякіх дагматычных адрозненняў у веравучэнні і практыцы РПЦЗ ніколі не было, што звязана з той акалічнасцю, што яе кіраўніцтва заўсёды бачыла сваёй найпярвейшай задачай захаванне праваслаўнага веравучэння і практыкі ў нязменнасці і чысціні. Гэтая думка праходзіць чырвонай ніткай ва ўсіх словах, прамовах і артыкулах ідэолага і заснавальніка РПЦЗ — мітрапаліта Антонія Храпавіцкага.
З прычыны такой кансерватыўнай лініі, РПЦЗ заўсёды цвёрда асуджала ўсё, што яна разглядала як адступы ад чысціні праваслаўя, як сафіянства, сергіянства, экуменізм. Заўсёды з крайняй варожасцю ставілася да лацінства.
РПЦЗ праславіла ў ліку святых Мікалая II і яго сям'ю яшчэ ў 1981 годзе — за 19 гадоў да іх праслаўлення Маскоўскім Патрыярхатам.
Кацярына Юр’еўна Фадзеева
Біяграфія
Скончыла Маскоўскае харэаграфічнае вучылішча ў 1986 годзе.
З 1986 года салістка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра балета Беларусі. Валодае неардынарнымі сцэнічнымі дадзенымі, тэхнічным майстэрствам. Для яе танца ўласцівы выразная пластыка, шчырасць, лірычнасць, жаноцкасць.
Сярод партый: Рагнеда («Страсці», А. Мдывані), лэдзі Макбет («Макбет» В. Кузняцова), Адэта — Адылія, Аўрора і фея Безу, Маша («Лебядзінае возера», «Спячая прыгажуня», «Шчаўкунок» П. Чайкоўскага), Ева («Стварэнне свету» А. Пятрова), Нікія, Кітры і Мерседэс («Баядэрка», «Дон Кіхот» Л. Мінкуса), Мірта, Медора («Жызэль», «» А. Адана), Дзяўчына («» на музыку М. Равеля), Блудніца («Карміна Бурана» на музыку К. Орфа), Эсмеральда («» Ц. Пуні).
Руская мова ў Беларусі
Руская мова ў Беларусі з’яўляецца адной з дзвюх дзяржаўных моў. Гэты статус руская мова атрымала паводле вынікаў рэспубліканскага рэферэндуму 1995 года, калі за наданне рускай мове статуса дзяржаўнай прагаласавалі 83,3 % грамадзян, якія прынялі ўдзел у рэферэндуме.
Руская мова ў XXI стагоддзі, забяспечваючы ў цэлым патрэбнасці камунікацыі, не забяспечвае псіхалагічны камфорт жыхароў Беларусі, што становіцца фактарам моўнага супрацьстаяння і канфрантацыі. Руская мова, у адрозненне, напрыклад, ад беларускай, не дазваляе меркаваць пра нацыянальную прыналежнасць рускамоўнага.
Руская мова становіцца своеасаблівым тормазам для пашырэння сфер выкарыстання беларускай мовы. Любое, нават нязначнае, прасоўванне беларускай мовы ў якую-небудзь са сфер сучаснай камунікацыі, дзе яна павінна выкарыстоўвацца як дзяржаўная мова, чыста суб’ектыўна ўспрымаецца многімі рускамоўнымі, у тым ліку беларусамі, як замах менавіта на рускую мову.
Распаўсюджанасць
Паводле перапісу насельніцтва 1999 года руская мова лічыцца роднай для 24,1 % грамадзян Беларусі. Пры гэтым яе лічаць роднай:
Перапіс даў магчымасць раздзяліць паняцці «родная мова» і «мова, на якой чалавек размаўляе дома». Паводле яго дадзеных, на рускай мове дома размаўляюць 62,8 % насельніцтва. Пры гэтым дома на рускай мове размаўляюць:
У гарадах, паводле вынікаў перапісу, на рускай мове размаўляюць 79,8 % насельніцтва, у сельскай мясцовасці — 24,5 %. Некаторыя аналітыкі лічаць, што рэальная карціна распаўсюджанасці рускай мовы іншая, бо многія карыстальнікі трасянкі назвалі яе пры перапісе беларускай мовай. Таксама адзначаецца, што вялікая колькасць людзей, якія рэальна карыстаюцца рускай мовай, пры перапісе назвалі беларускую праз пачуцце нацыянальнага самалюбства.
Беларускі акцэнт
Пад паняццем «беларускі акцэнт» аб’яднаны асноўныя інтэрферэнтныя з’явы, характэрныя для рускай гаворкі беларусаў (у меншай ступені рускага насельніцтва Беларусі). Да іх адносяцца:
Уплыў на беларускую мову
На мяжы XX і XXI стагоддзяў характар уплыву рускай мовы на сістэму беларускай набыў рысы своеасаблівага «антыўплыву». У беларускай мове находзяць сваё адлюстраванне тэндэнцыя да нацыяналізацыі і адыходу ад рускай мовы, што праяўляецца ў вывядзенні з актыўнага ўжывання русізмаў і лексікі, якая супадае з рускай (выстава замест выстаўка (выставка), заплечнік замест рукзак (рюкзак)), гэтая тэндэнцыя стымулюе ўласныя намінатыўныя магчымасці беларускай мовы. Акрамя таго, суседства дзвюх моў спрыяе змяненню вектару моўнага ўзаемадзеяння і стымулюе збліжэнне беларускай мовы з польскай (актывізацыя ў беларускай мове паланізмаў улетка, імпрэза, мапа, валізка і інш.).
Адукацыя і навука
У 2006—2007 навучальным годзе ў рускамоўных школах і класах навучалася каля 80 % вучняў школ. У 2006 годзе ў рускамоўных школах на рускую мову былі пераведзены прадметы «Гісторыя Беларусі» і «Геаграфія Беларусі», якія раней выкладаліся ў іх на беларускай мове.
Выкладанне ва ўсіх ВНУ і ССНУ вядзецца таксама ў асноўным на рускай мове (за выключэннем спецыялізаваных кафедраў, прытым і выкладчыкам, і студэнтам няпрофільных кафедраў надаецца права выбару рускай мовы як мовы лекцый і адказаў). Адным з прадметаў, па якіх праводзіцца тэсціраванне для паступлення ў ВНУ на нефілалагічныя спецыяльнасці, з’яўляецца на выбар руская або беларуская мова.
Падрыхтоўка спецыялістаў па спецыяльнасці «Руская філалогія» вядзецца ў 8 ВНУ Беларусі: па дзве ВНУ ў Гомельскай і Мінскай абласцях і па адной ВНУ ў астатніх.
У беларускай навуцы пераважае руская мова. Так, у канцы 1990-ых гадоў сярод працаўнікоў навукі беларускай мовай карысталіся пры зносінах 13 %, абедзвюма мовамі — 33 %, астатнія 54 % карысталіся толькі рускай мовай.