cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэмі Веркутр
Клубная кар’ера
Пасля сыходу Уго Льярыса ў англійскі «Тотэнхэм» у жніўні 2012 года Веркутр стаў першым брамнікам ліёнскага клуба. Аднак ужо ў канцы сезона 2012/13 Рэмі страціў месца асноўнага галкіпера каманды, саступіўшы яго партугальскаму брамніку Антоні Лопішу. У чэрвені 2014 года Веркутр пасля 12 гадоў, праведзеных у структуры клуба, падпісаў двухгадовы кантракт з клубам «Кан», які толькі з’явіўся ў Лізе 1. На працягу чатырох гадоў заставаўся асноўным брамнікам каманды, пасля чаго завяршыў кар’еру.
Трэнерская кар’ера
У 2019—2021 гадах быў трэнерам брамнікаў у канадскім клубе «Манрэаль Імпакт», а ў чэрвені 2021 года стаў трэнерам брамнікаў у ліёнскім «Алімпіку».
Дасягненні
Страсбур:
NGC 1201
NGC 1201 (іншыя абазначэнні — ESO 480-28, MCG -4-8-23, PGC 11559) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іўня
Іўня (Ивня) — пасёлак гарадскога тыпу ў Белгародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Іўнянскага раёна і гарадскога паселішча «Пасёлак Іўня». Размешчаны на паўночным захадзе вобласці за 57 км ад Белгарада. У пасёлку знаходзіцца таварная чыгуначная станцыя Іўня, канцавы пункт чыгуначнай лініі Готня — Іўня. Пасёлак размяшчаецца на абодвух берагах ракі Іўня і некалькіх сажалак. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1971 года.
Лю Шусян
Біяграфія
Лю Шусян нарадзіўся ў горадзе Ухань. У 1981 годзе ён скончыў па кафедры выяўленчых мастацтваў і пачаў выкладанне па спецыяльнасці. Ён застаўся ва ўніверсітэце і займаў пасаду загадчыка кафедры выяўленчага мастацтва. У 2009 годзе ён стварыў кафедру акварэльнага жывапісу і займаў пасаду загадчыка кафедры. Ён быў першым чалавекам, які стварыў кафедру акварэльнага жывапісу ў кітайскім мастацкім каледжы. Тэхніка Лю, у прыватнасці яго пачуццё адценняў колеру, дасягнула такой жа глыбіні і разнастайнасці ў маштабе, што і ў многіх карцінах алеем. Па словах Фэн Фен, дырэктара мастацкага музея Ухані, карціны Лю маюць разумную кампазіцыю прасторы і формы, што робіць іх «поўнымі рухамі і пачуццём рытму»; для гэтага Лю «звярнуў вялікую ўвагу на нюансы і выказаў у сваіх творах, што ўсе рэчы на Зямлі валодаюць адчувальнасцю і ўласнай прыгажосцю». На пенсіі з 2018 года. У тым жа годзе ўніверсітэт Хубэя наняў Лю як выдатнага прафесара.
IC 4030
IC 4030 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чыкалавіцкі сельсавет
Чы́калавіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Чыкалавічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Пасудавіцкага сельсавета. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 15 ліпеня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Калыбанскага сельсавета.
Менка (вёска)
Менка (Менка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Ластаўшчына
Ла́стаўшчына (, Ластовщина) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Мікола і Стэфан (каменны абразок)
Мікола і Стэфан — каменны абразок канца XII ст., знойдзены на Мінскім замчышчы. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі
Апісанне
Мікола і Стэфан выкананы ў рост. Над імі — паясная выява Спаса Эмануіла з распрасцёртымі рукамі. Мікола ў епіскапскім адзенні з Евангеллем у левай руцэ, Стэфан у дыяканскім адзенні з кадзілам у правай руцэ. Мадэліроўка твараў сакавітая, пластычная. Фігуры з вялікімі галовамі і некалькі паменшанымі тулавамі. Тып твараў, іх пластычная характарыстыка дазваляюць аднесці абразок да канца XII ст.
Доўгае (возера, Рэчыцкі раён)
До́ўгае — возера ў Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці, за 5 км на поўнач ад горада Рэчыца, каля вёскі Чорнае, на пойме Дняпра.
Плошча паверхні 0,18 км². Даўжыня 0,7 км, найбольшая шырыня 0,1 км. Даўжыня берагавой лініі 1,45 км.
Возера старычнае. На поўдні злучана ручаём з Дняпром
Зборная Мальдываў па футболе
Зборная Мальдываў па футболе — нацыянальная футбольная каманда Мальдыўскіх астравоў. Зборнай кіруе Футбольная асацыяцыя Мальдываў. Зборная Мальдываў з’яўляецца членам Азіяцкай канфедэрацыі футбола. Найвышэйшым дасягненнем каманды лічыцца перамога ў Кубку футбольнай федэрацыі Паўднёвай Азіі ў 2008 і 2018 гадах.
Эмайыгі
Эмайыгі (таксама Эмбах, Emajõgi, Mētra, Embach) — рака ў Эстоніі басейна ракі Нарва. Назва Эмайыгі перакладаецца з эстонскай мовы як маці-рака. На беразе ракі размешчаны эстонскі горад Тарту. У ніжнім цячэнні суднаходная.
Карэна
Карэна (Carenno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 1456 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 208 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 23802. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Руся
Ру́ся (сапраўднае імя Марына Шукюрава; нарадзілася 15 сакавіка 1980 года) — вакалістка гурта «Indiga», Рок-князёўна па выніках дзясятай «Рок-каранацыі». З’яўляецца вакалісткай гурта «Šuma», таксама прымае ўдзел у гурце «Akana-NHS»  ды іншых.
Біяграфія
Нарадзілася ў мястэчку Церахоўка на Гомельшчыне. Скончыла Рэчыцкі прафесійна-педагагічны каледж у 2000 годзе, факультэт міжнародных адносін БДУ ў 2006 годзе. Пасля гэтага вучылася ва Еўрапейскім гуманітарным універсітэте.
Супрацоўнічала як журналіст, рэдактар і прадусар з «Беларускім Радыё Рацыя», «Еўрапейскім радыё для Беларусі», перакладала і агучвала фільмы і мультфільмы для тэлеканала «Белсат».
Творчасць
У дзяцінстве Русе падабалася творчасць Кортні Лаў, і таму яна вырашыла таксама стаць спявачкай. З 2001 года спявала ў рок-гурце «Indiga». Паралельна супрацоўнічала з паэтам Андрэем Хадановічам, музыкай Ігарам Варашкевічам, прадзюсарскім цэнтрам «Backlab collective» (Аўстрыя). Як запрошаная вакалістка супрацоўнічала з рок-гуртамі «Partyzone», «Hasta La Fillsta».
Прыняла ўдзел у запісу складанкі Лявона Вольскага «».
1 лістапада 2008 года ў клубе «Bronx» Руся ў якасці ўдзельніцы фальклорнага гурта «Akana-NHS» выступіла на прэзентацыі самотніка «In Tune» «Hair Peace Salon», што замацавала яе ў стане вакалісткі ў новым гурце Ірэны Катвіцкай, лідара раскіданага «NHS», а сам пераход адбыўся падчас конкурснага праекту «Залатая акустыка» за месяц да таго ў сувязі з працяглым творчым адпачынкам «Indiga» з-за ператрубацый у складзе.
Таксама спявачка супрацоўнічае з электронным гуртом «CherryVata». У 2011 годзе стварыла свой электронны фолк-гурт «Šuma», за якім паследавала нараджэнне новага праекта «CityZen» у 2012 годзе.
Дасягненні
18 ліпеня 2003 года ў складзе гурта «Indiga» перамагла на фестывалі «Басовішча». 28 лютага 2006 года атрымала Рок-Карону і стала Рок-князёўнай на дзясятай «Рок-каранацыі».
Ацэнкі
Анатоль Мяльгуй для «Музыкальной газеты» на прыкладзе зборнага канцэрта з удзелам чэшскіх гуртоў у чэрвені 2006 года падкрэсліваў артыстызм і эмацыянальнасць вакалісткі «Indiga», фанатам якой «заўсёды імпанавала яе імкненне да тэатралізацыі на сцэне».
Асабістае жыццё
На 2005 год знаходзілася ў грамадзянскім шлюбе з гітарыстам «Indiga» Змітром Дзямідавым.
Пасля аголеных здымкаў для сталічага часопіса «РіО» ў 2007 годзе атрымала некалькі прапановаў ажаніцца, але не прыняла аніводнай. Пад канец 2007 года стала вядома пра «цесную духоўную сувязь» спявачкі з аўтарам-выканаўцам, але стасункі абмяжаваліся толькі выступленнямі дуэтам.
Ажанілася ў 2009 годзе з Юрасём Маціюным.
Мішына (Успенскае сельскае паселішча)
Мішына (Мишино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Спіс ізатопаў з уласнымі назвамі
Шэраг важных для практыкі ізатопаў хімічных элементаў маюць ўласныя назвы. Некаторыя з іх састарэлі, але часам яшчэ выкарыстоўваюцца.
Ізатопы францыю
Актыній K (AcK) — 223Fr.
Чарнобыль (міні-серыял)
«Чарнобыль» (Chernobyl) — гістарычны міні-серыял, створаны Крэйгам Мэйзінам. Прэм’ера серыяла, створанага амерыканскім каналам HBO з брытанскай тэлесеткай Sky, адбылася ў ЗША і Вялікабрытаніі 6 мая 2019 года. Паказ на беларускай мове на вялікім экране адбыўся 29 чэрвеня 2019 года.
Перадумовы
«Чарнобыль» адлюстроўвае «праўдзівую гісторыю адной з горшых тэхнагенных катастроф у гісторыі і распавядае пра адважных мужчын і жанчын, якія ахвяравалі сабой, каб выратаваць Еўропу ад нябачнай небяспекі. Міні-серыял адлюстроўвае маштаб катастрофы на атамнай станцыі, якая адбылася ва УССР у красавіку 1986 года, Раскрываючы, як і чаму гэта адбылося, і распавядаючы жахлівыя і выбітныя гісторыі герояў, што змагаліся і загінулі».
Распрацоўка
26 ліпеня 2017 года было абвешчана, што тэлеканал HBO замовіў серыял «Чарнобыль», што стала яго першай сумеснай вытворчасцю са Sky Television. Сцэнарый да пяцісерыйнага міні-серыялу павінен быў быць напісаны Крэйгам Мэйзінам, а рэжысёрам міні-серыяла павінен быў стаць Ёхан Рэнк. Мэйзіна таксама павінен быў выступаць у якасці выканаўчага прадзюсара разам з Кэралін Штраус і Джэйн Фезэрстоўн, а Крыс Фрай і Рэнка выступалі ў якасці су-выканаўчых прадзюсараў.
11 сакавіка 2019 года стала вядома, што прэм’ера міні-серыялу адбудзецца 6 мая 2019 года.
28 сакавіка 2019 года ў інтэрнеце быў размешчаны трэйлер да будучага серыялу.
Беларускі пераклад
Паўтара месяца спатрэбілася кампаніі А1, каб дамовіцца з «HBO», на платформе якога выйшаў «Чарнобыль», і ўласна перакласці ўсе пяць эпізодаў серыялу. 29 чэрвеня 2019 года серыял упершыню паказвалі на беларускай мове і на вялікім экране.
Ацэнкі
Міні-серыял «Чарнобыль» на Internet Movie Database (IMDb) атрымаў ад гледачоў большы рэйтынг чым вядомыя гіты «Breaking Bad» і «Гульня тронаў».
Пісьменніца Святлана Алексіевіч заявіла, што лічыць міні-серыял «Чарнобыль» найлепшым сярод экранізацый і пастановак «Чарнобыльскай малітвы». Яна ў прыватнасці сказала:
Узнагароды
Серыял «Чарнобыль» атрымаў тры ўзнагароды на цырымоніі «Эмі» ў Лос-Анджэлесе. Ён быў прызнаны найлепшым міні-серыялам года, а таксама ўзнагароды атрымалі рэжысёр Ёхан Рэнк і сцэнарыст Крэйг Мэйзін. У студзені 2020 года «Чарнобыль» узнагароджаны амерыканскай кінапрэміяй «Залаты глобус».
IC 4031
IC 4031 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пад’ельнікі
Пад'е́льнікі (, Подъельники) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
NGC 1203-1
NGC 1203-1 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-70, PGC 11603) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Знаменскі сельсавет (Брэсцкі раён)
Гісторыя
16 ліпеня 1954 года быў утвораны Дурыцкі сельсавет шляхам перайменавання Страдзецкага сельсавета, калі ён быў пераданы з Брэсцкага раёна ў Дамачаўскі раён, вёскі Заказанка і Прылукі са Страдзецкага сельсавета адышлі ў склад Гершонскага сельсавета, у склад Страдзецкага сельсавета ўключаны вёскі Збунін Ляплёўскага сельсавета і Дурычы Меднаўскага сельсавета, а цэнтр быў перанесены ў Дурычы (з 1964 года Знаменка). З 17 снежня 1956 года ў складзе Брэсцкага раёна. 8 верасня 1959 года Дурыцкі сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Меднаўскага сельсавета, вёска Страдзеч перададзена ў склад Гершонскага сельсавета.
20 снежня 1974 года Меднаўскі сельсавет перайменаваны ў Знаменскі, цэнтр перанесены ў вёску Знаменка. 17 верасня 2013 года ў склад Знаменскага сельсавета былі ўключаны вёскі Заказанка, Прылукі і Страдзеч, якія раней адносіліся да скасаванага Страдзецкага сельсавета.
Склад
Знаменскі сельсавет уключае 12 населеных пунктаў:
У адпаведнасці з рашэннем Выканаўчага камітэта Брэсцкага абласнога Савета народных дэпутатаў ад 21 лютага 1994 г. № 61 на тэрыторыі Знаменскага сельсавета ўстаноўлена пагранічная зона.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (9 населеных пунктаў) — 3007 чалавек, з іх 89,0 % — беларусы, 5,1 % — рускія, 4,7 % — украінцы.
Ногаамавенне
Ногаамавенне — рэлігійны абрад, які выконваецца ў некалькіх хрысціянскіх канфесіях. У Евангеллі ад Яна 13:1-17 гаворыцца, што Ісус выканаў гэты абрад. У прыватнасці, у вершах 13:14-17, Ён вучыць іх:
''Вы называеце Мяне Настаўнікам і Госпадам, і слушна кажаце, бо Я сапраўды гэта. Дык вось, калі Я, Гасподзь і Настаўнік, абмыў ногі вам, дык і вы павінны абмываць ногі адзін аднаму: бо Я даў вам прыклад, каб і вы рабілі тое самае, што Я зрабіў вам. Праўду, праўду кажу вам: раб ня большы за гаспадара свайго, і пасланец ня большы за таго, хто паслаў яго. Калі гэта ведаеце, дабрашчасныя вы, калі выконваеце.''
Такім чынам, многія дэнамінацыі робяць ногаамавенне ў Чысты чацвер Страснога тыдня, для гэтых канфесій ногаамавенне з'яўляецца як прыклад. Акрамя таго, у некаторых рэлігійных канфесіях абмыванне ног практыкаюць як царкоўны абрад.
Паходжанне
Вытокі гэтай практыкі вынікаюць з гасцінічных звычаяў старажытных цывілізацый, асабліва там, дзе сандалі былі галоўным абуткам. Гаспадар дома павінен быў забяспечыць вадой для ногаамавення, а таксама забяспечваюць слугу, каб той вымыў ногі гасцям ці нават паслужыць гасцем самаму, памыўшы іх ногі. Пра гэта гаворыцца ў некалькіх месцах у Старым Запавеце Бібліі (напрыклад, Быццё 18:4; 19:2; 24:32; 43:24; 1-я Царстваў 25:41; і інш), а таксама іншыя рэлігійныя і гістарычныя дакументы. Звычайна Усходні гаспадар дома павінен быў пакланіцца, павітаць і пацалаваць гасця, а таксама прапанаваць ваду, каб госць мог памыць ногі ці гэта павінны былі зрабіць слугі. Хоць нашэнне сандаліяў патрабавала мыцця ног, вада прапаноўвалася ў любым выпадку. У 1 Цар. 25:41 паказваееца, што паважаны чалавек прапануе ногаамавенне ў знак пакоры. У Ян. 12 Марыя з Віфаніі памазала ногі Ісуса, верагодна, у падзяку дараванне сваіх грахоў і за уваскрэсенне свайго брата Лазара з мёртвых.
Біблейскае апавяданне
Ісус дэманструе звычаі таго часу, калі ён каментуе адсутнасць гасціннасці ў адным доме фарысея, які не падаў вады абмыць ногі ў Лук. 7:44:
''І абярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сымону: ці бачыш ты гэтую жанчыну? Я прыйшоў у дом твой, і ты вады Мне на ногі не даў: а яна слязамі абліла Мне ногі і валасамі галавы свае абцерла.''
Гісторыя
Абрад ногаамовення знаходзіць свае карані ў Пісанні. Нават пасля смерці апосталаў і канцы апостальскага стагоддзя, практыка нагаамавення працягвалася. Напрыклад, Тэртуліян (145-220) згадвае практыку амывання ног, але не дае ніякіх падрабязнасцяў, як гэта практыкавалася. Ногаамавенне праходзіла ў царкве Мілана (каля 380 г.), згадваецца Эльвірскім саборы (300 г.), на абрад спасылаецца Аўгусцін (каля 400 г.). Абмыванне ног падтрымлівалася ў Афрыцы, Галіі, Германіі, Мілане, паўночнай Італіі і Ірландыі. У 529 годзе Святы Бенедыкт усталаваў правіла для бенедыктынскага ордэна, як акт гасціннасці і пакоры; у каталіцкай царкве ногаамавенне ўсталявана з 8-ага стагоддзя.
Альбігойцы выконвалі амавенне ў сваіх суполках, а вальдэнсы мылі ногі наведваючых іх прапаведнікаў. Абрад, магчыма, існаваў ў ранніх гусітаў; і практыкавалася падчас рэфармацыі 16-га стагоддзя, а таксама пазнейшых у пратэстанскіх канфесіях.
У Рымска-каталіцкай царкве, рытуал абмывання ног цяпер звязаны з імшой Вячэры Гасподняй, і выконваецца асаблівым чынам падчас святкавання Тайнай вячэры, калі Хрыстос амыў ногі сваім дванаццаці апосталам. Праваслаўная і Усходнія Каталіцкія Цэрквы практыкуюць рытуал абмывання ног у Чысты чацвер у адпаведнасці з іх старажытнымі абрадамі. Абрад можа ажыццяўляцца альбо з біскупам, які амывае ногі дванаццаці святарам; або з удзелам ігумена, мые ногі дванаццаці членам брацтва свайго манастыра. Цэрымонія праходзіць у канцы Боскай літургіі.
Амыванне ног выконваецца шматлікімі пратэстанцкімі групамі, у тым ліку адвентыстамі сёмага дня, пяцідзесятнікамі і баптыстамі. Абрады амывання ног таксама практыкуецца многімі англіканскімі, лютэранскімі і метадыстскімі цэрквамі звычайна ў Вялікі чацверг, калі біскуп можа амываць ногі выбраным членам суполкі.
Ахоціна (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Валянцін Аляксандравіч Крылоў
Біяграфія
Нарадзіўся на хутары Захаваеў  Валгаградскай вобласці. У 1955 годзе скончыў. А ў 1965 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Жыў і працаваў у Гомелі. Росквіт творчасці мастака прыйшоўся на перыяд сацыялістычнага рэалізму.
Выстаўкі
Браў удзел у мастацкіх выстаўках з 1966 года. Першая персанальная выстаўка мастака адбылася толькі ў 2005 годзе, праз 4 гады пасля яго смерці, у Гомельскай карціннай галерэі імя Гаўрылы Вашчанкі.
Рэчыцкае падвалле (гістарычны раён Гомеля)
Гістарычныя звесткі
Назва «падвалле» (польск.: «podwale») указвае на размяшчэнне забудовы пад земляным валам. Факт забудовы гэтай мясцовасці сведчыць аб страце старой абарончай сістэмай сваёй ранейшай значнасці і мэтазгоднасці.
Па стане на 1765 г. Рэчыцкае падвалле ўключала 19 гаспадарак, у 1771 г. – 18. Гаспадарамі значыліся мужчыны. Толькі адна гаспадарка ў гэтыя гады была запісанай за жанчынай: верагодна, удавой з характэрным падвойным прозвішчам Пятрова Гомеліха, але без пазнакі імя.
Асобныя прозвішчы гаспадароў, што жылі ў той час на падваллі, сведчаць аб іх прафесійнай прыналежнасці ці родзе заняткаў – кравец, бондар, канавал.
Па сведчанні даследчыка гісторыі Гомеля Алега Макушнікава Рэчыцкае падвалле працягвала існаваць і ў канцы XVIII ст., будучы пазначаным на плане 1799 г. сярод каля шаснаццаці іншых вуліц і дзясятка завулкаў «местечка Гомля».
Сваю назву мясцовасць страціла, відаць, на пачатку ХІХ стст. у сувязі з маштабнай перабудовай гістарычнага Гомеля.
Магдэбургскія цэнтурыі
Магдэбургскія цэнтурыі (Centuriæ Magdeburgienses) — першае па часе ў пратэстанцкай літаратуры вялікае сачыненне па гісторыі хрысціянства, выдадзенае паміж 1559 і 1574 гадамі. Назва цэнтурый (ад centum — стагоддзе) вызначае план выдання: кожнае стагоддзе ў сачыненні прымаецца за асобны перыяд. Сачыненне ахоплівае першыя 13 стагоддзяў хрысціянства. Значна пазней яно было працягнута пад тым жа загалоўкам і даведзена да канца XVI стагоддзя. У першапачатковым відзе сачыненне ўяўляе калектыўную працу цэлай карпарацыі пратэстанцкіх навукоўцаў, прадпрынятую і выкананую па ініцыятыве і пад кіраўніцтвам Маціяса Флацыуса (1520—1575). Яно дагэтуль не страціла свайго навуковага значэння ў сэнсе першакрыніцы царкоўнай гісторыі, бо ўтрымлівае ў сабе мноства матэрыялаў, вынятых з бібліятэк Германіі, Венгрыі, Францыі, Італіі, Англіі, Балгарыі, Валахіі і нават Расіі. Пануючая тэндэнцыя — супрацькаталіцкая — служыць часам прычынай няправільных меркаванняў; але часта сустракаецца гістарычная крытыка высокай навуковай годнасці (напрыклад у доказах фальшывасці так званых Ісідоравых дэкрэталій). Недахоп сачынення — чыста знешні падзел гісторыі па стагоддзях і занадта дробнае размеркаванне зместу па аддзелах, якіх у кожнай цэнтурыі да 16.
Лепшае з выданняў цэнтурый — нюрнбергскае, 1757.
Мікола і Стэфан (бронзавы абразок)
Мікола і Стэфан — бронзавы абразок, знойдзены пры раскопках гарадзішча XI ст. на р. Менцы ў наваколлі Мінска.
Апісанне
Мікола і Стэфан выкананы ў рост. Над імі — паясная выява Спаса Эмануіла з распрасцёртымі рукамі. Мікола ў епіскапскім адзенні з Евангеллем у левай руцэ, Стэфан у дыяканскім адзенні з кадзілам у правай руцэ. Мадэліроўка твараў сакавітая, пластычная. Фігуры з вялікімі галовамі і некалькі паменшанымі тулавамі. Бронзавы абразок, відаць, быў прататыпам каменнага з Мінскага замчышча.
Вільгельм Густлаф (судна)
«Вільгельм Густлаф» ("WILHELM GUSTLOFF"), пасажырскі лайнер. Хадзіў пад флагамі германскай арганізацыі «Сіла праз радасць» і ваенна-марскога флоту Германіі. Спушчаны на ваду ў 1937. Загінуў 30 студзеня 1945 каля берагоў Памераніі (55°7,5' пн. ш. 17°42' у.д.).
Водазмяшчэнне 25484 брута-рэгістравых тонаў.
Гісторыя
Гл. таксама: С-13.
Нова-Нікольскае (Вяземскі раён, вёска)
Нова-Нікольскае (Ново-Никольское) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя вёска была буйным гандлёвым месцам. Праводзілася некалькі кірмашоў, мелася царква.
Валаконаўка
Валаконаўка (Волоко́новка) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Валаконаўскага раёна Белгародскай вобласці Расіі. Чыгуначная станцыя на лініі Стары Аскол — Валуйкі. Размешчаны на левым беразе ракі Аскол (басейна Дона), за 30 км на поўдзень ад Новага Аскола.
Гісторыя
Па дадзеных перапісу 1877 года, у слабадзе Валаконаўка налічвалася 6240 жыхароў. Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1961 года. 25 чэрвеня 2011 года ў Валаконаўцы Белгародскай вобласці адбылося адкрыццё помніка Рыгору Рыгоравічу Валконскаму.
Тросніца (рака)
Тро́сніца — рака ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Струнка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 16 км. Плошча вадазбору 65 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 м/км. Пачынаецца ў паўночнай частцы возера Тросна, упадае ў Струнку за 1 км ад вёскі Арэхавічы. Працякае праз возера без назвы і возера Літоўка. У Тросніцу ўпадаюць ручаі і меліярацыйныя каналы.
Каля ракі вёскі Калошкі, Муштарова, Спаскае, Зюзіна, Тросніца. У басейне ракі знаходзяцца азёры Верхачэнне, Дварэцкае, Стоўбцы і Мінтуроўскае.
15 cm Kanone 16
15 cm Kanone 16  — нямецкая цяжкая палявая гармата узору 1916 года. Выкарыстоўвалася падчас Першай сусветнай вайны і Другой сусветнай вайны.
Апісанне канструкцыі
Гэта гармата была адной з самых цяжкіх, таму ў якасці лафета яму служылі чатырохколавыя драбіна са сталёвымі коламі. Асобна транспартаваліся гарматны шчыт і ствол. Гармата магла страляць двума тыпамі фугасных снарадаў: выкарыстоўваліся тры зарады, давалых розную хуткасць. Першы зарад даваў пачатковую хуткасць у 555 м/с, уторай — у 696 м/с, трэці — у 757 м/с.
Андрэй Ігаравіч Галанаў
Андрэй Ігаравіч Гала́наў (нар. ) — беларускі дырыжор. Заслужаны дзеяч мастацтваў Рэспублікі Беларусь (2020).
Біяграфічныя звесткі
У 1995 годзе скончыў Беларускую акадэмію музыкі па спецыяльнасці «оперна-сімфанічнае дырыжыраванне». Кар’еру дырыжора пачаў у 1993 годзе ў Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета Рэспублікі Беларусь, з 1997 — у Дзяржаўным акадэмічным сімфанічным аркестры Рэспублікі Беларусь. На працягу канцэртных сезонаў 1999—2003 гадоў з’яўляўся галоўным дырыжорам Растоўскага дзяржаўнага музычнага тэатра (Расія), у 2004—2006 гадах — галоўным дырыжорам Нацыянальнага акадэмічнага Вялікага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь.
Творчасць
За час працы ў тэатры ажыццявіў пастаноўкі опер «Кармэн» Ж. Бізэ, «Шлюбны вэксаль» Дж. Расіні, «Паяцы» Р. Леанкавала, «Яўген Анегін» П. Чайкоўскага, «Царская нявеста» М. Рымскага-Корсакава, правёў цыкл сімфанічных і оперных гала-канцэртаў. У рэпертуары дырыжора — больш за 20 опер і вялікая колькасць сімфанічных твораў; ім ажыццёўлена 10 прэм’ер буйных твораў айчынных і замежных кампазітараў. Андрэй Галанаў актыўна канцэртуе, супрацоўнічае з беларускімі і замежнымі аркестрамі.
Пласцінка трыпціха з Ваўкавыска
Пласцінка трыпціха з Ваўкавыска — касцяная пласцінка ад трыпціха XII ст. з Ваўкавыска. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі.
Апісанне
Прамавугольная па форме пласцінка (даўжыня — 107 мм, шырыня — 46 мм) падзелена на паясы, у якіх змешчаны тры пагрудныя выявы: зверху архангел Гаўрыіл ці Міхаіл, пасярэдзіне, відаць, Пётр, унізе Юрый ці Пракопій. Фон, на якім размешчаны выявы, заглыблены на 2 мм. Выразная выява архангела, які нібы падаўся наперад. У яго прадаўгаваты твар, маленькі рот, шырока раскрытыя вочы, кароткія валасы ў выглядзе зігзагападобных завіткоў. Кісці рук непрапарцыянальна буйныя. На адваротным баку — рэльефны чатырохканцовы крыж падоўжаных прапорцый з медальёнамі на перакрыжаванні. На думку А. У. Банк, ваўкавыская пласцінка ўзнаўляе частку візантыйскага трыпціха са слановай касці. Па майстэрству апрацоўкі абразок крыху саступае візантыйскім узорам. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што ён мог быць зроблены ў старажытным Ваўкавыску мясцовым майстрам па візантыйскаму ўзору. Адчуваецца, што майстар добра валодаў інструментам, умела апрацоўваў матэрыял. Фігуры, жэсты, позы святых рытмічна ўзгоднены.
IC 4032
IC 4032 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
NGC 1203-2
NGC 1203-2 (іншыя абазначэнні — MCG -3-8-71, PGC 11599) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Эрыдан.
IC 4032
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Падсадскія
Падса́дскія (, Подсадские) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Казарга
Насельніцтва складае 894 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 23831. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сноскі (вёска)
Сноскі (Сноски) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Пясочня (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Серабрыстыя воблакі
Серабрыстыя воблакі — светлыя, туманападобныя воблакі, якія часам з’яўляюцца ў верхняй частцы мезасферы на вышыні 70—90 км. Атрымалі назву за асаблівае свячэнне, якое нагадвае металічны бляск.
IC 4033
IC 4033 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Серабрыстыя воблакі
Вылучаны як самастойная з’ява В. К. Цэраскім. Вывучэннем серабрыстых воблакаў займаліся і М. І. Грышын.
Апісанне
Паводле структуры падобныя на лёгкія перыстыя воблакі. Уяўляюць сабой скопішча часцінак (ледзяныя крышталікі, вулканічны і касмічны пыл) памерам 10−4—10−5 см, якія добра рассейваюць сонечнае святло. Існуюць ад некалькіх мінут да некалькіх гадзін.
Серабрыстыя воблакі назіраюцца ў Паўночным паўшар’і на шыротах 45—70° ад мая да жніўня, у Паўднёвым — на шыротах 40—65° у цёплы час года.
Первамайск (Уздзенскі раён)
Первама́йск (, Первомайск) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
NGC 1207
NGC 1207 (іншыя абазначэнні — UGC 2548, MCG 6-7-43, ZWG 524.55, KCPG 87, IRAS03050+3811, PGC 11737) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Первамайск (Уздзенскі раён)
Да 2013 года пасёлак уваходзіў у склад Сямёнавіцкага сельсавета.
Уладзімір Мілайчыч
Ула́дзімір Мі́лайчыч (Vladimir Milojčić;,  — , ) — сербскі археолаг, які працаваў з 1940-х гг. у Германіі. Атрымаў вядомасць як даследчык дагістарычных культур Еўропы.
Мілайчыч пачаў вывучаць старажытную гісторыю ў 1938 г. у прафесара М. Васіча ў Бялградскім універсітэце. Падчас вучобы ён браў удзел у разнастайных раскопках, у прыватнасці, у крэпасці Калімагдан пад кіраўніцтвам Вільгельма Унферцагта, у Юстыніяна Прыма пад кіраўніцтвам В. Петкавіча і ў Вучадоле пад кіраўніцтвам Роберта Рудольфа Шміта. У 1942 г. ён стаў аспірантам прафесара Освальда Менгіна ў, дзе ў 1944 г. абараніў дысертацыю «Найстаражытны неаліт Сербіі».
У паваенны перыяд выкладаў у розных ВНУ Германіі. Праводзіў раскопкі найстаражытных неалітычных паселішчаў Грэцыі, у прыватнасці, Аргіса-Магулы. Аўтар аглядных прац па дагістарычнай храналогіі, суаўтар «Вялікага атласа сусветнай гісторыі» (Großer historischer Weltatlas . — München : Bayerischer Schulbuch-Verl. 1958).
Уамба
Уамба — горад у Анголе, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Уамба.
Размешчаны ў 600 км на паўдневы ўсход ад Луанды, паблізу гары Мока (2619 м), на вышыні 1721 м над узроўнем мора. Насельніцтва горада па ацэнкавых дадзеных 2013 года складае 375 225 чалавек.
На месцы горада здаўна існавала невялікае паселішча. Афіцыйна горад быў заснаваны 8 жніўня 1912 года. У 1928 годзе горад быў перайменаваны ў Новы Лісабон (Nova Lisboa). У канцы 1940-х было абвешчана аб пераносе адміністрацыйнага цэнтра Анголы з Луанды ў Новы Лісабон, але ніякіх дзеянняў па пераносе не было зроблена, і цэнтр застаўся ў Луандзе. Пасля здабыцця незалежнасці Анголай у 1975 годзе, гораду была вернута ранейшая назва — Уамба (1977 год). У гады Грамадзянскай вайны горад быў апорным пунктам мяцежнага руху УНІТА і адзін час — штаб-кватэрай яго кіраўніка Жонаша Савімбі. У 1993 годзе Уамба падвергнуўся моцным разбурэнням у ходзе Вайны 55 дзён. Аднаўленчыя работы працягваюцца па гэты дзень. Да цяперашняга часу адрамантаваная і запушчаная стратэгічна важная Бенгельская чыгунка, якая злучае акіянскі порт Лабіту з тэрыторыяй Дэмакратычнай Рэспублікі Конга і якая праходзіць праз Уамба.
У Уамба нарадзіўся вядомы ангольскі пісьменнік Жазэ Эдуарда Агуалуза.
Тарасава (Успенскае сельскае паселішча)
Тарасава (Тарасово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Успенскага сельскага паселішча.
Энкалпіён
Энкалпіён (egkolpion) — невялікі каўчэжац прамавугольнай, круглай або крыжападобнай формы з выявай Ісуса Хрыста ці святых.
Прызначэнне
Энкалпіёны насілі паўзверх адзення. Унутры энкалпіёна змяшчаліся часціцы асвячонай просвіры або мошчы святых, каб ахаваць чалавека ад розных напасцяў, асабліва ў далёкіх падарожжах або паходах.
Носіцца на шнурку ці ланцужку. Выкарыстоўваецца як узнагародны знак для ўзнагароджання епіскапаў пры пасвячэнні ў сан. У іканапісе энкалпіён малююць на святых архірэях — свяціцелях.
Печань
Пе́чань (hepar) — жыццёва важны непарны ўнутраны орган пазваночных жывёл, у тым ліку і чалавека. Орган знаходзіцца ў брушной поласці і выконвае вялікую колькасць розных фізіялагічных функцый. Печань выконвае важную ролю ў працэсе метабалізму: гэтак яна ўтрымлівае ў сябе глікаген, расшчапляе вузы крыві, сінтэзуе плазмены пратэін, удзельнічае ў стварэнні гармонаў і дзейнічае як дэтаксіфікатар. Печань з'яўляецца неабходным органам жыццядзейнасці арганізму, у цяперашні час няма магчымасці кампенсаваць адсутнасць функцыі печані ў доўгатэрміновай перспектыве, нягледзячы на тое, што печаневы дыяліз можа быць выкарыстаны на кароткі тэрмін.
Гэты орган размешчаны пад дыяфрагмай у брушной тазавай вобласці нутра. Печань вырабляе жоўць, шчолачны склад якой дапамагае ў страваванні праз эмульгаванне ліпідаў. Вузкаспецыялізаваныя тканіны печані рэгулююць шырокі спектр вялікіх аб'ёмаў біяхімічных рэакцый, у тым ліку сінтэз і распад дробных і складаных малекул, многія з якіх неабходныя для нармальнай жыццядзейнасці.
Вільгельмсгафен
Вільгельмсгафен (Wilhelmshaven) — горад у Ніжняй Саксоніі, Германія. 83,5 тыс. жыхароў (2005). Падзяляецца на 27 гарадскіх раёнаў. Обербургамістр — Эберхард Менцэль (СДПГ).
Заснаваны ў 1869 каралём Прусіі Вільгельмам І у якасці базы прускага флоту. Быў галоўнай базай ВМФ Германіі ў дзвюх сусветных войнах. У тым ліку падчас Першай сусветнай вайны тут базіраваўся Флот адкрытага мора.
У цяперашні час — галоўная ваенна-марская база ФРГ на Паўночным моры і трэці па памеры порт (пасля Гамбурга і партовай групы Брэмена і Брэмергафена), са спецыялізацыяй на перавалцы нафтапрадуктаў.
Кайдакава (Смаленская вобласць)
Кайдакава (Кайдаково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Кайдакаўскага сельскага паселішча.
Касіна-Вальсасіна
Касіна-Вальсасіна (Cassina Valsassina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 457 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 229 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 22040. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Буй Дзінь Дэм
Буй Дзінь Дэм (Bùi Đình Đạm; нар. 26 студзеня 1926 — 30 мая 2009) — паўднёвав’етнамскі ваенны дзеяч, удзельнік Індакітайскай і В’етнамскай войн, генерал-маёр.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 студзеня 1926 года. У 1946 годзе Буй Дзінь Дэм скончыў французскую праграму сярэдняй школы ў Ханоі з поўным дыпломам бакалаўра.
9 студзеня 1948 года ён запісаўся ў войска Французскага саюза. 5 студзеня 1954 года пераведзены ў поле ваеннай падрыхтоўкі.
У 1955 годзе Буй Дзінь Дэм перайшоў на службу ва Узброеныя сілы Рэспублікі В’етнам. 6 студзеня 1960 года прызначаны начальнікам 7-й пяхотнай дывізіі. 4 кастрычніка 1962 года павышаны да падпалкоўніка і прызначаны намеснікам галоўнакамандуючага 7-й дывізіяй. 12 красавіка таго ж года ён быў выраблены ў палкоўнікі і прызначаны камандзірам 7-й дывізіі. 2 студзеня 1965 года стаў начальнікам Галоўнага ўпраўлення. У маі 1968 года ён быў павышаны да брыгаднага генерала. 7 мая 1970 года яму было прысвоена званне генерал-маёра.
Пасля падзення паўднёвав’етнамскага рэжыму перабраўся ў ЗША.
Памёр 30 студзеня 2009 года ва ўзросце 83 гадоў.
Чыгуначны тормаз
Чыгуначны тормаз — прылады, якія ствараюць штучныя сілы супраціву, неабходныя як для рэгулявання хуткасці, так і для прыпынку рухомага састава.
Пнеўматычныя аўтатармазы
Самымі распаўсюджанымі з'яўляюцца пнеўматычныя тармазы, якія прыводзяцца ў дзеянне сціснутым паветрам. У іх паветра паступае ў тармазныя цыліндры і цісне на поршань, які пераўтворыць ціск паветра ў высілак, якое перадаецца праз тармазную рычажную перадачу на тармазныя калодкі, прыціскаючы іх да вобада колы, альбо да тармазнога дыска на восі. Упершыню пнеўматычны тормаз быў прапанаваны ў 1869 годзе Весцінгаузам і з тых часоў увесь час удасканальваўся. Тормаз Весцінгаўзам мае толькі два рэжыму — тармажэнне і водпуск, у цяперашні час ён яшчэ выкарыстоўваецца ў цягніках метрапалітэна. У адрозненне ад яго, сучасныя пнеўматычныя тармазы дазваляюць рэгуляваць тармазную сілу, змяняючы ціск паветра ў тармазных цыліндрах. Машыніст кіруе тармазамі, выкарыстоўваючы пнеўмааўтаматыку. Змяняючы ціск у тармазной магістралі, пры дапамозе крана машыніста ён вырабляе разрадку тармазной магістралі (тармажэнне), падтрымлівае усталяванае ціск (перакрыша) і зараджае тармазную магістраль (водпуск тармазоў). Пнеўматычная схема лакаматыва таксама ўключае ў сябе кран дапаможнага тормазу, які дазваляе кіраваць тормазамі лакаматыва незалежна ад тармазоў састава.
На кожнай адзінцы рухомага састава да тармазной магістралі праз трайнік і разлучальны кран падлучаны паветраразмеркавальнік, злучаны з тармазным цыліндрам і запасным рэзервуарам. На грузавых вагонах паміж паветраразмеркавальнікам і тармазным цыліндрам можа ўключацца грузавы аўтарэжим. Зарадная ціск у тармазной магістралі залежыць ад тыпу цягніка, так і для пасажырскага цягніка яно складае 4,5—5,2 кг/см2 (каля 0,44—0,51 МПа). Пры зніжэнні ціску ў тармазной магістралі паветраразмеркавальнік напаўняе тармазной цыліндр сціснутым паветрам з запаснога рэзервуара. Ціск у тармазным цыліндры усталёўваецца ў залежнасці ад велічыні разрадкі тармазной магістралі, рэжыму працы паветраразмеркавальнік (парожні, сярэдні, гружаны) і загрузкі вагона пры выкарыстанні авторежима. У рэжыме перыкрышы ў прямадзейных тармазах ўцечкі паветра з тармазнога цыліндру кампенсуюцца з запаснога рэзервуара, а запасны рэзервуар можа папаўняцца з тармазной магістралі праз зваротны клапан. У непрямодействующих тармазах ўцечкі паветра з тармазных цыліндраў не кампенсуюцца.
Пры павышэнні ціску ў тармазной магістралі тармазны цыліндр разраджаецца ў атмасферу альбо цалкам, пры раўнінным (нежорсткам) рэжыме працы паветраразмеркавальніка, альбо на прыступку, прапарцыйную павышэнню ціску ў тармазной магістралі пры горным (паўцвёрдым) рэжыме працы і адбываецца дазарадка запаснага (варта памятаць, што рэзервуар не запасны́, а запа́сны, таму як не ён важдаецца пра запас, але ў ім важдаецца запас паветра) рэзервуара. У выпадку пашкоджання тармазной магістралі (у тым ліку пры разрыве цягніка) і выхадзе паветра з яе ў атмасферу, воздухораспределитель напроста злучае запасны рэзервуар з тармазным цыліндрам. У гэтым выпадку адбываецца экстранае тармажэнне — паветра трапляе ў цыліндры пад максімальным ціскам, дзякуючы чаму рэалізуецца максімальная тармазная сіла. Экстранае тармажэнне можна выклікаць і прымусова — пастаноўкай ручкі крана машыніста ў становішча «Экстранае тармажэнне», альбо адкрыццём стоп-крана — у гэтым выпадку тармазная магістраль таксама напроста злучаецца з атмасферай.
Асноўны недахоп пнеўматычнага тормазу — хуткасць распаўсюджвання ўздзеяння ад крана машыніста да паветраразмеркавальнікаў, а такім чынам і спрацоўвання тармазоў па саставу, не можа перавышаць хуткасці гуку (331 м/с). Распаўсюджванне вобласці паніжанага ціску ў тармазной магістралі называецца паветранай хваляй, яе хуткасць блізкая да хуткасці гуку. Працэс распаўсюджвання па складзе цягніка нарастальнага ціску ў тармазных цыліндрах называецца тармазной хваляй. Хуткасць тармазной хвалі залежыць ад канструкцыі паветраразмеркавальнікаў, тэмпературы паветра, зараднай ціску. Для падтрымання хуткасці тармазной хвалі паветраразмеркавальнікамі вырабляецца дадатковая разрадка тармазной магістралі. Хуткасць тармазной хвалі можа дасягаць 280 м/с пры службовым тармажэнні і 300 м/с — пры экстраным.
Неадначасовасць спрацоўвання тармазоў можа прывесці да падоўжных штуршкоў, што ў пасажырскіх цягніках прыводзіць да дыскамфорту пасажыраў, а ў доўгіх грузавых — да разрыву цягніка. Таму на пасажырскіх, а таксама грузавых доўгасастаўных цягніках выкарыстоўваюць электрапнеўматычныя тармазы. У гэтым выпадку паралельна тармазной магістралі ідзе электрычны провад, па якім і перадаюцца сігналы на паветраразмеркавальнікі (апошні пры гэтым завецца электрапаветраразмеркавальнікам, з-за наяўнасці ў канструкцыі электрычнай часткі). Перавага такога тыпу тормазу складаецца ў практычна адначасовым спрацоўванні тармазоў па ўсёй даўжыні саставу, што таксама дазваляе скараціць тармазны шлях.
Для праверкі працы пнеўматычных тармазоў пасля завяршэння фарміравання цягніка вырабляюць іх поўнае апрабаванне. Пры гэтым правяраецца дзеянне тармазоў ўсіх вагонаў у складзе, а таксама хуткасць ўцечкі паветра з тармазной магістралі. Пасля поўнага апрабавання тармазоў, аглядчык вагонаў уручае машыністу вядучага лакаматыва даведку аб забяспечанасці цягніка тармазамі і іх спраўнасці (даведку формы ВУ-45). На маторвагонных цягніках дадзеныя аб поўным апрабаванні тармазоў заносяцца ў журнал тэхнічнага стану. На расійскіх чыгунках таксама вырабляюць скарочанае апрабаванне тармазоў, пры гэтым правяраецца дзеянне тармазоў толькі на двух апошніх вагонах. Скарочанае апрабаванне вырабляюць у наступных выпадках: Таксама ў пуці прытрымлівання ў устаноўленых месцах вырабляецца праверка тармазоў на эфектыўнасць — машыніст тармажэннем памяншае хуткасць на пэўную велічыню, пры гэтым правяраецца даўжыня шляху тармажэння.
Электрапнеўматычны тормаз
Для сінхроннага спрацоўвання ўсіх тармазоў складу, нягледзячы на хуткасць распаўсюджвання тармазной і адпускной паветраных хваляў, можна выкарыстоўваць электрычнае кіраванне пнеўматычнымі тармазамі — такі тормаз называецца электрапнеўматычным (ЭПТ). У метрапалітэнах былога СССР ЭПТ не ўжываецца, так як там рабочым тормазам з'яўляецца электрычны рэастатны, на грузавых вагонах таксама адсутнічае з прычыны складанасці ўкаранення і недастатковай надзейнасці ў доўгасастаўных цягніках, на заходнееўрапейскіх цягніках таксама адсутнічае — на іх устаноўлены аўтатармазы тыпу KEs са ступеністым водпускам. На Чыгунках былога СССР ЭПТ ўжываецца на пасажырскіх цягніках (двухправадная схема кіравання) і моторвагонных цягніках (пяціправадная схема).
Пры двухправадной схеме кантакты правадоў ЭПТ ўстаноўлены на злучальных галоўках рукавоў тармазной магістралі і злучаюцца пры злучэнні рукавоў. Да прамога провада падлучаныя электрапаветраразмеркавальнікі (ЭПР), да зваротнага провада не падключана нічога — ён служыць кантрольным. На галоўцы рукавы, не злучанай з адным рукавом, кантакты прамога і кантрольнага правадоў пад дзеяннем спружыны замыкаюцца паміж сабой, ствараючы ланцуг кантролю. У кожным ЭВР стаяць два вентыля, уключаныя паміж прамым провадам і корпусам — адзін (вентыль тармажэння) падлучаны праз дыёд, другі (вентыль адпачынку) падлучаны напрамую.
Пры абясточанай лініі абодва вентыля ў алпушчаным становішчы і ЭПР знаходзіцца ў рэжыме водпуску. Паміж ПР аўтатармазоў і ЭПР усталяваны пераключальны клапан, які падключае да тармазных цыліндраў той ПР, які дае большы ціск, таму пры выключаным ЭПТ аўтатармазы працуюць як звычайна. Пры падачы «плюсу» напругай 50 вольт на прамой провад і «мінусу на рэйкі» узбуджаюцца абодва вентыля і ЭВР спрацоўвае на тармажэнне — ўпускае паветра ў ГЦ. Пры перапалюсоўцы («мінус» на лініі, «плюс» на рэйках) вентыль тармажэння адпускае, так як ён уключаны праз дыёд, які прапускае ток толькі пры «плюсе» у провадзе, і застаецца прыцягнутай толькі вентыль водпуску, які забяспечвае рэжым перакрышы — ў тармазных цыліндрах ўтрымліваецца набраны ціск.
Электрычны тормаз
На электрацягніках, электровозах, а таксама цеплавозах з электрычнай перадачай акрамя пнеўматычных тармазоў выкарыстоўваюць і электрычныя, якія пераўтвараюць механічную энергію цягніка ў электрычную. У гэтым выпадку выкарыстоўваюць зварачальнасць электрарухавіка, гэта значыць яго магчымасць працы генератарам. Атрыманая электраэнергія або пераўтвараецца ў цеплавую ў рэастатах (рэастатнае тармажэнне, яно ж электрадынамічнае — ЭДТ), або вяртаецца ў кантактную сетку (рэкуператыўнае тармажэнне), таксама магчыма іх спалучэнне (рэкуператыўна-рэастатнае тармажэнне). Рэкуператыўнае тармажэнне дазваляе павысіць ККД электрычнай цягі за кошт вяртання часткі электраэнергіі, рэастатнае ж забяспечвае поўную аўтаномнасць ад знешніх крыніц, што дазваляе выкарыстоўваць яго на цеплавозах. Рэкуператыўным тармажэннем абсталяваныя электравозы ВЛ8, ВЛ10, УЛ80р, ВЛ85, серыі ЭП1 і Э5К «Ярмак». Рэастатным тормазам абсталяваныя цеплавозы ТЭП70, 2ТЭ116 з нумара 1610 і ўсё 2ТЭ116У і 3ТЭ116У, электрацягнікі ЭР9Т, ЭР200, электравозы ВЛ80 і УЛ80т і УЛ80з, ВЛ82 і ВЛ82м, ЧС2т і ЧС4т, ЧС7, ЧС8, ЧС200, а таксама трамвай, вагоны метрапалітэна і ўсё высакахуткасныя цягнікі. Рэкуператыўна-рэастатным тормазам абсталяваны электрацягнікі ЭР2Р, ЭР2Т, ЭТ2, электравозы 2ЭС6, 2эс10, ЭП10 і ЭП20.
Магнітарэйкавы тормаз
Таксама існуе магнітарэйкавы тормаз. Ён складаецца з двух (радзей — чатырох) чаравікоў, кожны з якіх падвешаны паміж коламі і па канструкцыі ўяўляе сабой электрамагніт. Пры тармажэнні чаравікі апускаюцца на рэйкі, а на іх шпулькі падаецца электрычны ток. Якая ўзнікла магнітная сіла прыціскае чаравікі да рэек, тым самым павялічваючы тармазную сілу, тармазны шлях пры гэтым скарачаецца на 30-35 %. Ужываецца дадзены тормаз на трамваях, высакахуткасных цягніках і цягавых агрэгатах. Іх асноўная перавага — кампактнасць, што дазваляе разам з імі выкарыстоўваць дыскавыя тармазы, якія займаюць адносна вялікі аб'ём ад падвагоннай прасторы.
Купяціцкі крыж-энкалпіён
Купяціцкі крыж-энкалпіён, або Купяціцкі абраз Маці Божай — бронзавы крыж-энкалпіён з в. Купяцічы каля Пінска. Крыж шанаваўся як цудатворны абраз Маці Божай. Для яго была зроблена дарагая сярэбраная аправа. Абраз захоўваўся ў спецыяна пабудаванай царкве. У 1636 г. манахі Купяціцкага манастыра перасяліліся ў Кіеў і перанеслі з сабой энкалпіён, які быў змешчаны ў Сафійскім саборы.
Апісанне
Купяціцкі энкалпіён тыпалагічна адпавядае мадэлі, якая з'яўляецца найбольш характэрнай для кіеўскай металапластыкі XI-пач. XII ст. Яе выявы рэльефныя. На адной створцы змешчана распяцце з пагруднымі выявамі святых, на другой — Маці Божай з дзіцем, а ў медальёнах — бюсты мучанікаў.
Беларускі загранічны архіў
Беларускі загранічны архіў  у Празе створаны ў 1928 г. (ці ў 1929 г.) беларускай эміграцыяй з мэтай збору і захавання матэрыялаў гісторыі беларускага нацыянальна-вызваленчага руху.
Заснавальнік і першы загадчык М. Вяршынін, у 1934 – 1938 гг. загадчык архіва Т.Т. Грыб. Падпарадкоўваўся Міністэрству замежных спраў Чэхаславакіі і эміграцыйнаму ўраду БНР. Меў 4 аддзелы: дакументаў (у 1937 г. налічваў 15 000 назваў – матэрыялы Рады і дыпламатычных місій БНР, архівы беларускіх замежных арганізацый, устаноў, партый, успаміны, біяграфіі, перапіска беларускіх дзеячаў і іншае); бібліятэка беларусазнаўства (выданні пра Беларусь на беларускай і іншых мовах); перыядычных выданняў (у 1937 захоўваліся камплекты 214 назваў беларускіх газет); беларускай бібліяграфіі (12 000 пазіцый – гістарычная бібліяграфія і картатэка па ўсіх пытаннях беларусазнаўства). У лютым 1938 г. прэзідэнт Рады БНР В.І.Захарка звярнуўся да прафесара Славіка, які курыраваў архіў ад Міністэрства замежных спраў, з просьбаю дазволіць прызначыць загадчыкам П. Бакача, але пытанне не было вырашана. У 2-ю сусветную вайну архіў падпарадкоўваўся нямецкім акупацыйным уладам - Міністэрству ўнутраных спраў Пратэктарата Багеміі і Маравіі. У 1943 г. І.А.Ермачэнка зноў узняў перад нямецкімі ўладамі пытанне аб прызначэнні загадчыка архіва; на гэту пасаду зноў быў прапанаваны Бакач. Але да канца вайны архіў так і заставаўся без загадчыка і фактычна не працаваў. Далейшы яго лёс невядомы. Можна меркаваць, што ён мог быць вывезены з Прагі беларускімі дзеячамі на Захад, альбо савецкімі спецслужбамі на Усход і знаходзіцца ў сховішчах на тэрыторыі былога СССР.
Пылва
Пылва - (старое напісанне Пыльва; Põlva) - горад на ўсходзе Эстоніі, адміністрацыйны цэнтр павета Пылва.
Размешчаны ля мяжы з Расіяй. Асноўнае насельніцтва эстонцы і рускія.
Гісторыя
Першая згадка пра паселішча на месцы горада датуецца 1452 годам. Назва паходзіць ад эстонскага слова каленка (põlv), аднак цалкам яго паходжанне з'яўляецца не ясным. Мясцовая легенда згадвае, што на гэтым месцы ў касцёле Святой Марыі была змешчана дзяўчына, яна трымалася на каленках, каб выгнаць з яе д'ябла. Гэта па агульным меркаванні, з гэтае нагоды і быў названы горад.