cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Танала
Паходжанне
Традыцыйнае адзенне складалася з халатаў акандзу, насцегнавых повязяў салака, плеценых капялюшоў і мантый ламба. Упрыгожванні апраналі толькі ў святочныя дні. Мужчыны і жанчыны насілі каралі і срэбраныя ланцужкі. У мінулым танала славіліся сваімі прычоскамі. Валасы сцягваліся ў доўгія косы, змацоўваліся разам ніткамі і абмазваліся тлушчам. Мужчыны галілі твар з дапамогай жалезных пінцэтаў. На руках і грудзях рабілі татуіроўку.
Танала захавалі мноства прымавак, гістарычных паданняў, песеннае мастацтва.
Мова
Размаўляюць на некалькіх дыялектах малагасійскай мовы.
Атбасарскі раён
Атбаса́рскі раён (Атбасар ауданы) — адміністрацыйная адзінка на захадзе Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — горад Атбасар.
Канстанцінас Караманліс
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Афінскі ўніверсітэт. Дэпутат парламента (з 1935, выбіраўся 12 разоў). У 1946—54 міністр працы, транспарту, сацыяльнага забеспячэння, нацыянальнай абароны, грамадскіх работ. Заснавальнік і старшыня партый Нацыянальны радыкальны саюз (1955—67) і «Новая дэмакратыя» (з 1974). У 1963—74 у эміграцыі (Парыж). У 1955—63 і 1974—80 прэм’ер-міністр Грэцыі, садзейнічаў лібералізацыі эканомікі краіны і дэмакратызацыі яе грамадскага жыцця, правёў рэферэндум аб скасаванні манархіі (1974). У 1980—85, 1990—95 Прэзідэнт Грэчаскай Рэспублікі, дамогся ўступлення Грэцыі ў Агульны рынак (1981).
Горкі (Шумілінскі раён)
Го́ркі (, Горки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
NGC 4037
NGC 4037 (іншыя абазначэнні — UGC 7002, MCG 2-31-15, ZWG 69.27, IRAS11588+1340, PGC 37928) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Паўднёва-Заходні фронт (Вялікая Айчынная вайна)
Паўднёва-Заходні фронт першага фарміравання
Фронт быў утвораны на паўднёва-заходнім кірунку 22 чэрвеня 1941 года на заснаванні загаду НКА СССР ад 22 чэрвеня 1941 года на базе Кіеўскай Асобай ваеннай акругі ў складзе 5-й, 6-й, 12-й і 26-й армій. Пазней у яго ўваходзілі 3, 9, 13, 21, 28, 37, 38, 40, 57, 61, 8-я паветраная арміі.
У час прыгранічных бітваў 1941 года войскі фронту адбівалі ўдары нямецкай групы армій «Поўдзень» на паўднёва-заходніх граніцах краіны. Механізаваныя карпусы фронту затрымалі прасоўванне праціўніка ў танкавай бітве пад Дубна — Луцкам — Бродамі (страціўшы ў 10 раз больш танкаў), чым дазволілі асноўным сілам фронту выйсці з Львоўскага выступу і пазбегнуць акружэння. У другой палове ліпеня — пачатку жніўня разам з часцямі Паўднёвага фронту, часці фронту трапілі ў акружэнне пад Уманню і Кіевам. Войскі фронту панеслі цяжкія страты. Толькі ў палон патрапіла больш за 500 тысяч байцоў і камандзіраў. Камандуючы фронтам, генерал-палкоўнік Кірпанос, начальнік штаба фронту генерал-маёр Тупікоў і Член Ваеннага савета фронту Бурмістанка пры спробе выйсці з акружэння загінулі.
У верасні — лістападзе 1941 года рэшткі сіл Паўднёва-Заходняга фронту адышлі на мяжу на ўсход ад Курска, Харкава, Ізюма, дзе былі папоўнены навабранцамі чарговага года нараджэння.
У снежні 1941 года фронт сіламі правага крыла правёў Ялецкую аперацыю, у снежні 1941 — студзені 1942 года сіламі правага крыла правёў Курска-Абаянскую аперацыю, а ў студзені 1942 года сіламі левага крыла сумесна з войскамі Паўднёвага фронту — Барвенкава-Лазаўскую аперацыю і, прасунуўшыся на 100 км, авалодаў буйным плацдармам на правым беразе Северскага Данца. У бітве, што развярнулася ў канцы мая 1942 года, вядомай, як бітва пад Харкавам 1942, войскі фронту трапілі ў акружэнне і панеслі цяжкія страты.
12 ліпеня 1942 года Паўднёва-Заходні фронт расфарміраваны. 9, 28, 29 і 57-я арміі, якія дзейнічалі ў яго складзе, былі перададзены Паўднёваму фронту, а 21-я армія і 8-я паветраная армія — Сталінградскаму фронту.
Паўднёва-Заходні фронт другога фарміравання
Паўднёва-Заходні фронт другога фарміравання створаны 25 кастрычніка 1942 года у складзе 21-я, 63 (1-я гвардзейская, затым 3-я гвардзейская), 5-й танкавай і 17-й паветранай армій. У наступным у яго склад уваходзілі 5-я ўдарная, 6, 12-я, 46-я, 57-я, 62-я (8-я гвардзейская), 3-я танкавая і 2-я паветраная арміі.
Фронт удзельнічаў у аперацыях: «Уран» (контрнаступленне пад Сталінградам), Сярэднеданской, Астрагожска-Расашанскай, Трэцяй бітва за Харкаў, Ізюм-Барвенкаўскай наступальнай аперацыі, Данбаскай стратэгічнай аперацыі, Запарожскай.
20 кастрычніка 1943 года фронт пераназваны ў 3-і Украінскі фронт.
Камандуючыя артылерыяй фронту
Генерал-лейтэнант Нядзелін М. І., з ліпеня 1943 г.
Камандзір батарэі Трусеўскі І. А., з чэрвеня 1943 па снежань 1943 гг.
Тэракт у Пешавары (2023)
Тэрарыстычны акт у Пешавары — тэрарыстычны акт, здзейснены смяротнікам у шыіцкай мячэці Пешавара (Хайбер-Пахтунхва, Пакістан) 30 студзеня 2023 года падчас паўдзённай малітвы.
Тэрарыст, які самападарваўся, сядзеў у першым шэрагу. Пры выбуху частка сцяны мячэці была разбурана, заваліўшы людзей, якія маліліся. Загінулі па меншай меры 92 асобы, звыш за 170 атрымалі раненні. Па стане на дзень выбуху ніводная групоўка не ўзяла на сябе адказнасць за тэракт, але меркавалася, што гэта магло быць здзейснена пакістанскімі талібамі.
Triarthria setipennis
Triarthria setipennis — від тахінідных мух, які паразітуе на іншых насякомых, у тым ліку скурыстакрылых.
Распаўсюджанне
Албанія, Андора, Беларусь, Аўстрыя, Бельгія, Балгарыя, Чэхія, Данія, Фінляндыя, Францыя, Германія, Грэцыя, Венгрыя, Італія, Літва, Нарвегія, Польшча, Румынія, Расія, Славакія, Іспанія, Швецыя, Швейцарыя, Нідэрланды, Украіна, Вялікабрытанія.
Від быў завезены ў Паўночную Амерыку з Еўропы ў 1920-я гады для барацьбы з і распаўсюдзіўся ў Брытанскай Калумбіі, Вашынгтоне, Арэгоне, Каліфорніі, Айдаха, Невадзе, Юце, Ньюфаўндлендзе, Нью-Гэмпшыры, Масачусетсе.
Дом афіцэраў (Гродна)
Дом афіцэраў — будынак у Гродне, размешчаны па вуліцы Ажэшка, 30.
Гісторыя
У пачатку 1920-х гг. зямельны ўчастак быў уласнасцю польскага дзяржбанка. Першы камень у падмурак будучага Дома стральца (Dom Strzelca) у стылі польскага канструктывізму ў 1930 годзе заклаў тагачасны прэзідэнт Польшчы. Будаўніцтвам кіраваў інжынер Пётр Бараноўскі. У будынку павінна было размясціцца процівагазавае сховішча на 550 чалавек. У верасні 1939 года ад савецкіх войскаў тут абараняліся вучні польскіх гімназій, некаторыя з іх пазней былі расстраляныя.
У 1965 годзе было прынята рашэнне аб зносе некаторых будынкаў вакол і прыбудове да Дома афіцэраў канцэртнай залы на 800 чалавек. Яе ўзвялі да 1973 года. Доўгі час яна з’яўляўся галоўнай канцэртнай пляцоўкай у Гродне з самай вялікай сцэнай у горадзе.
Былы Дом афіцэраў спрабавалі прадаць праз аўкцыён з 2015 года. У красавіку 2023 года будынак Дома афіцэраў выкупіла брэсцкая будаўнічая кампанія «Палессежылбуд». Плануюць правесці капітальны рамонт або рэканструкцыю будынка. Там можа з’явіцца аб’ект грамадска-камерцыйнага прызначэння — рэстаран, забаўляльны цэнтр, гандлёвыя плошчы. Таксама плануюць знесці савецкую прыбудову 1973 года, дзе размешчана канцэртная зала, якая ў аварыйным стане.
Фрумін
Фрумін — прозвішча.
Microstoma floccosum
Microstoma floccosum — від аскамікотавых грыбоў сямейства. Мае характэрныя варонкападобныя пладовыя целы ярка-чырвонага колеру. Расце ў ЗША і Азіі.
Распаўсюджанне і экалогія
Грыб адкрыты ў ЗША, Японіі , Кітаі , Індыі. Расце рассеяна або групамі на драўніне, якая звычайна часткова закапана ў зямлю. Аддае перавагу і.
Апісанне
Споры 20-30 на 14-16 мкм; аскі (споравыя клеткі) маюць памеры 300-350 на 18-20 мкм. Парафізы (стэрыльныя, вертыкальныя, базальна прымацаваныя ніткі ў гіменіі, якія растуць паміж аскамі) тонкія, злёгку патоўшчаныя на кончыку і ўтрымліваюць шмат чырвоных гранул.
Вось свету
Пункт, ля якога знаходзіцца Палярная зорка завецца паўночным полюсам, супрацьлеглы да яго пункт — паўднёвы полюс.
NGC 4039
NGC 4039 — галактыка ў сузор’і Воран. Галактыкі NGC 4038 і NGC 4039 — узаемадзейнічаюць і атрымалі назву «галактыкі антэн». Гэта найбліжэйшая да нас пара буйных галактык, якія сутыкаюцца, аддалена на 63 млн светлавых гадоў. Пад уздзеяннем сіл прыцягнення ў галактык з'явіліся доўгія «антэны», якія складаюцца з газу і зорак.
Айдамаджорэ
Айдамаджорэ (Aidomaggiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сардзінія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арыстана.
Насельніцтва складае 542 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 41 км². Паштовы індэкс — 9070. Тэлефонны код — 0785.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Дзям’янка (рака)
Дзям’я́нка (Демьянка) — рака ў Омскай і Цюменскай абласцях Расіі, правы прыток ракі Іртыш.
Даўжыня ракі 1159 км. Плошча вадазбору 34 800 км². Сярэдні расход вады ў ніжнім цячэнні 145 (156 ) м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,03—0,07 м/км. Густата рачной сеткі 0,31 км/км². Выток ракі знаходзіцца ў балотах Васюганскай раўніны. Працякае па Заходне-Сібірскай раўніне. Шырыня ракі ад 40-60 м у верхнім цячэнні да 100—120 м у нізоўі. Рэчышча моцна звілістае. Замярзае ў канцы кастрычніка — пачатку лістапада, вызваляецца ад лёду ў маі. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Асноўныя прытокі — Кеўм (правы), Тэгус, Імгыт, Урна (левыя).
Рака суднаходная на 211  км ад вусця.
IC 3831
IC 3831 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
IC 3832
IC 3832 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Fiat Stilo
3-х і 5-дзверныя мадыфікацыі прыйшлі на замену Fiat Bravo/Brava ў 2001 годзе. Універсал Fiat Stilo MultiWagon у канцы 2002 года замяніў Fiat Marea Weekend.
Нягледзячы на ўдалы дызайн, з-за высокага кошту продажы не апраўдалі чаканняў кампаніі. З вясны 2004 года пачаўся продаж абноўленых версій мадэлі Stilo. Але рэстайлінг не прынёс станоўчых вынікаў і ў 2006 годзе Fiat прыняў рашэнне спыніць вытворчасць мадэлі.
У 2007 годзе на змену няўдаламу хэтчбеку прыйшла новая мадэль — Bravo. Выпуск Fiat Stilo MultiWagon спынены ў 2008 годзе. Тым не менш, 5-дзверны Stilo працягваў вырабляцца ў Бразіліі да канца 2010 года.
Апісанне
5-дзверны мае ссоўную заднюю канапу, што дазваляе павялічваць аб’ём багажніка ад 335 да 410 літраў. Аб’ём багажніка 3-дзвернага кузава складае 305 літраў, універсал MultiWagon мае багажнік 510 літраў.
На аўтамабілі ўсталёўваліся наступныя бензінавыя рухавікі: Дызелі:
Рухавікі спалучаліся з 5- ці 6-ступеньчатай механічнай каробкай перадач або 5-ступеньчатай аўтаматычнай каробкай Selespeed. Падвеска была MacPherson спераду і тарсіённая бэлька ззаду. Прывад — толькі на пярэднюю вось, у тым ліку і на "крос"-мадыфікацыі Uproad з павышаным на 20 мм клірансам.
Снайпер: Зброя адплаты
Сюжэт
У 1942 годзе пад Сталінградам група старшага лейтэнанта Яшына сутыкаецца з хітрым супернікам — нямецкім капітанам Карлам Кляйстам. У падстроенай ім пастцы гіне дзяўчына-снайпер Алеся Мікуліч, а сам Яшын атрымлівае цяжкае раненне.
Падарожжа з Жыгамонтам
«Падарожжа з Жыгамонтам», раней «Падарожжы дылетанта», «Новыя падарожжы дылетанта» — беларуская штотыднёвая, якая з’явілася ў 2001 годзе і выходзіла на тэлеканале «ЛАД», затым на «СТБ». Створана некалькі сотняў выпускаў пра гісторыю беларускіх населеных пунктаў. Праект выходзіць у эфіры партала TUT.BY, стваральнік і вядучы — Юрый Жыгамонт. Праграма доўжыцца 26 хвілін, музычная застаўка створана гуртам «Стары Ольса».
Буйніцкі манастыр Святога Духа
Буйніцкі Святадухаўскі манастыр — манастыр, які існаваў y 1633—1918 гг. каля мястэчка Буйнічы пад Магілёвам на правым беразе Дняпра. Будынкі не захаваліся.
Мужчынскі манастыр
Заснаваны як мужчынскі манастыр Багданам Статкевічам і яго жонкай Аленай (Саламярэцкай). Паводле статутных правіл арыентаваўся на Віленскі манастыр Святога Духа. Належаў да групы праваслаўных манастыроў, пабудаваных з мэтай процідзеяння рашэнням Брэсцкай уніі 1596 года. Наглядаў за манастыром куцеінскі ігумен Іаіль Труцэвіч. Існуе шэраг каралеўскіх грамат y абарону манастыра ад замахаў суседзяў на валоданне зямельнай уласнасцю. За агітацыйныя дзеянні сярод насельніцтва на вернасць каралю Яну ІІ Казіміру ў час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў буйніцкія манахі атрымалі прывілей на млын. У 1708 годзе ў час Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў манастыр цалкам разбураны шведамі, але хутка адбудаваны.
Жаночы манастыр
У 1919 годзе ўладанні манастыра былі перададзены рабочаму кааператыву, але манастыр працягнуў сваё існаванне. У 1928 годзе ў ім жыў Серафім (Самайловіч). Канчаткова манастыр быў зачынены ў 1929/1930 гадах. У гады нямецкай акупацыі набажэнствы былі часова адноўлены. Пасля вайны ў памяшканнях манастыра былі створаны збожжасховішчы.
Мінская мужчынская гімназія
Мінская мужчынская гімназія — сярэдняя навучальная ўстанова Расійскай імперыі ў Мінску.
Гісторыя
У Гродзенскай і Мінскай губернях, далучаных да Расіі ў 1793—1795 гадах, ужо існавала 15 навучальных устаноў на ўзроўні сярэдняй школы, створаных польскай камісіяй па адукацыі паводле статуту 1783 года; у тым ліку ў Мінску.
Мінская гімназія была заснавана на месцы губернскай школы, якая, у сваю чаргу, была адкрыта ў 1799 годзе, спачатку як губернскае вучылішча. У 1803 годзе атрымала найменне гімназіі. Размяшчалася яна ў будынку прысутных месцаў на Саборнай плошчы.
У 1819—1822 гадах тут дзейнічала таемнае таварыства, статут якога напісалі Адам Міцкевіч і Тамаш Зан.
З 1833 года скончыўшым гімназію было дадзена права на атрыманне пачатковага чыну XIV класа пры ўмове здавальняючага ведання рускай мовы і славеснасці.
У 1838 годзе было забаронена  выкладанне ў гімназіі на польскай мове.
У 1844 годзе для гімназіі архітэктарам К. Хршчановічам был ўзведзены новы двухпавярховы каменны будынак на рагу вуліц Захар’еўскай і Губернатарскай вуліц.
У 1890 годзе ў гімназіі налічвалася 510 вучняў, у 1913 годзе — 640.
У сакавіку 1919 года, згодна дэкрэту УЦВК ад 16 кастрычніка 1918 г. «Аб сярэдняй адукацыі» Мінская гімназія была ператворана у «Савецкую працоўную школу другой ступені № 2».
Будынак гімназіі, пабудованы ў 1844 годзе, быў напаўразбураны ў Айчынную вайну 1941—1945 гг. і пасля вызвалення Мінска яго вырашылі не аднаўляць, ён быў разбураны ў 2-й палове 1940-х гадоў у працэсе рэканструкцыі вул. Леніна, на гэтым месцы сёння бульвар насупраць дамоў з нумарамі 9 і 11 па вуліцы Леніна.
Архітэктура
Будынак мужчынскай гімназіі быў пабудаваны ў 1844 г. па праекце архітэктара Казіміра Хршчановіча ў стылі класіцызму. Мураваны прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак быў накрыты двухсхільным дахам. Карнізны пояс падзяляў сіметрычны галоўны фасад на два ярусы (ніжні апрацаваны рустам). Цэнтральная частка была вылучана рызалітам з галоўным уваходам, аформленым плоскімі лапаткамі. Рызаліт завяршаўся прамавугольным атыкам, вокны другога паверху аздабляліся паўцыркульнымі нішамі, на першым паверсе былі прамавугольныя. Планіроўка калідорная. З паўднёвага ўсходу да гімназіі быў прыбудаваны двухпавярховы корпус дабрачыннага мужчынскага пансіёна.
Тэадора Агінская
Тэадора з Казельска Агінская (1692 — 9 верасня 1719, Любек) — вялікалітоўская і шведская арыстакратка.
Біяграфія
З роду князёў Агінскіх, дачка князя Багуслава Казіміра Агінскага ў яго першым шлюбе з Палідорай Аўрорай з Урангеляў.
13 кастрычніка 1707 года 15-гадовая Тэадора ўзяла шлюб з Карлам Густавам Дзюкерам. У шлюбе нарадзілася дачка Тэадора Беата (1712) і сын Карл Фрэдрык (1714).
Шведскі перыяд жыцця не вывучаны. Памерла ў Любеку 9 верасня 1719 года.
Другі Венскі арбітраж
Другі Венскі арбітраж — палітычнае вырашэнне прадстаўнікоў Трэцяга рэйха і Фашысцкай Італіяі. Адбыўся 30 жніўня 1940 года, ён пераразмеркаваў тэрыторыю Паўночнай Трансільваніі (уключаючы ўсю тэрыторыю Марамурэш і частку Крышаны) ад Румыніі да Венгрыі.
Перадгісторыя
Пасля Першай сусветнай вайны, мультыэтнічнае Каралеўства Венгрыя было падзелена Трыянонскім дагаворам для фарміравання некалькіх новых нацыянальных дзяржаў, але Венгрыя сцвярджала, што новыя дзяржаўныя межы не адпавядаюць рэальным этнічным межам. Новая венгерская нацыянальная дзяржава складала каля траціны памеру былой Венгрыі, і мільёны этнічных мадзьяр павінны былі заставацца за межамі Венгрыі. Многія гістарычна важныя раёны Венгрыі былі аднесены да іншых краін, і размеркаванне прыродных рэсурсаў адбылося нераўнамерна. Такім чынам, хоць розныя немадзьярскія нацыянальнасці старога Каралеўства звычайна разглядалі дагавор як справядлівасць для гістарычна маргіналізаваных нацыянальнасцяў, з венгерскага пункту гледжання дагавор быў глыбока несправядлівым, нацыянальным прыніжэннем і сапраўднай трагедыяй.
Дагавор і яго наступствы пераважалі ў венгерскім грамадскім жыцці і палітычнай культуры ў міжваенны перыяд. Акрамя таго, венгерскі ўрад усё часцей і больш рухаўся направа; у рэшце рэшт, пад Рэгентам Міклаш Хорці, Каралеўства Венгрыя ўстанавіла цесныя сувязі з Беніта Мусаліні ў Каралеўстве Італія і Адольфам Гітлерам ў Трэцім Рэйху.
Альянс з Трэцім Рэйхам зрабіў магчымым далучэнне Венгрыяй поўдня Чэхаславацкай Рэспублікі на Першым Венскім арбітражы у 1938 годзе і Падкарпацце у 1939 годзе. Але ні таго, ні наступнага ваеннага заваявання Карпацкай Украіны ў 1939 аказалася недастаткова, каб задаволіць палітычныя амбіцыі Венгрыі. Гэтыя дасягненні ўключалі толькі частку тэрыторый, страчаных па Трыянонскім дагаворы, ва ўсякім выпадку страта, якую венгры больш за ўсё адмаўлялі, — гэта тое, што Трансільванія была перададзена ў Румынію.
У канцы чэрвеня 1940 года ўрад Румыніі паддаўся на Савецкі ультыматум і нарэшце дазволіў Масква заняць Бесарабію і Паўночную Букавіну, якія былі ўключаны ў Румынію пасля Першай сусветнай вайны і вобласць Герца. Хоць тэрытарыяльны ўрон быў непажаданым з яе пункту гледжання, урад Румыніі схіляўся да гэтага хутчэй, чым на ваенны канфлікт, які мог бы паўстаць, калі б Румынія процідзейнічала савецкаму наступу, улічваючы тое, што Фінляндыя толькі што адмовілася ад тэрыторый пасля вайны з Саветамі. Аднак венгерскі ўрад інтэрпрэтаваў той факт, што Румынія адмовілася ад некаторых абласцей, як, нарэшце, прызнанне таго, што яна больш не настойвае на захаванні на той тэрыторыі нацыянальнай тэрыторыі пад ціскам. Такім чынам, савецкая акупацыя Бесарабіі і Паўночнай Букавіны натхніла Будапешт на эскалацыю сваіх намаганняў для вырашэння «пытання аб Трансільваніі». Венгрыя спадзявалася атрымаць як мага большую частку Трансільваніі, але румыны не пойдуць на гэта і пагодзяцца разглядаць толькі невялікую частку гэтага рэгіёну. Урэшце, венгерска-румынскія перамовы цалкам разваліліся. Пасля гэтага румынскі ўрад папрасіў Італію і Германію выступіць пасярэднікамі.
Тым часам, урад Румыніі прыняў патрабаванне Італіі аб тэрытарыяльнай канцэсій Балгарыі, іншай суседняй Саюзнай Германіі краіны. Ад 7 верасня па Краёўскім пагадненнем, Паўднёвая Дабруджа была перададзена Румыніяй Балгарскаму царству.
Арбітраж
1 ліпеня 1940 года Румынія адмовілася ад англа-французскай гарантыі ад 13 красавіка 1939 года, якая цяпер стала нерэлевантнай з прычыны калапсу Францыі. На наступны дзень Караль II звярнуўся з лістом да Гітлера, у якім прапаноўваў Германіі адправіць ваенную місію ў Румынію і аднавіць яе альянс 1883 года. Германія выкарыстала новы адчай Румыніі, каб прымусіць ўрэгуляваць тэрытарыяльныя спрэчкі, якія ўзніклі з-за Парыжскай мірнай канферэнцыі 1919 года на карысць старых саюзнікаў Германіі: Венгрыі і Балгарыі. Падчас абмену лістамі паміж Каралем і Гітлерам (5—15 ліпеня) Румынскі кароль настойваў на тым, каб ніякага тэрытарыяльнага абмену не адбывалася без абмену насельніцтва, тады як нямецкі лідар абапіраўся на нямецкім жаданні пазнейшых добрых адносін Румыніі з Венгрыяй і Балгарыяй. Румынскі міністр замежных спраў у той час, Міхаіл Манойлеску, і нямецкі міністэрскі павераны ў Бухарэсце Вільгельм Фабрыцыўс. Згодна з нямецкім пажаданням, Румынія пачала перамовы з Венгрыяй у Турну-Северыне 16 жніўня. Першапачатковае патрабаванне Венгрыі было 69,000 км² тэрыторыі з насельніцтвам 3,803,000 жыхароў, амаль дзве траціны з якіх былі румынамі. Перамовы спыніліся 24 жніўня. Тады нямецкі і італьянскі ўрады прапанавалі арбітраж, прапанова, што ў пратаколах каралеўскага савета Румыніі ад 29 жніўня характарызавалася як «камунікацыі з ультыматыўным характарам нямецкіх і італьянскіх урадаў». Румыны пагадзіліся і міністры замежных спраў Іаахім фон Рыбентроп ад Германіі і Галеаца Чыяна ад Італіі сустрэліся 30 жніўня 1940 года ў палацы Бельведэр ў Вене. Дзве дзяржавы скарацілі Патрабаванні Венгрыі да 43,492 км² з насельніцтвам 2,667,007 чалавек. Румынскі каралеўскі савет сабраўся ноччуы 30—31 жніўня, каб прыняць арбітраж. На сустрэчы, Юліу Маніу запатрабаваў, каб Караль II адрокся ад прастола, і румынская армія супрацьстаяла любым венгерскім намаганням авалодаць Паўночнай Трансільваніяй. Яго патрабаванні былі прагматычна адхіленыя.
Статыстыка насельніцтва ў Паўночнай Трансільваніі і змены, якія адбыліся пасля арбітражу, падрабязна прадстаўлены ў наступным раздзеле. Астатняя частка Трансільваніі, вядомая як Паўднёвая Трансільванія, з 2,274,600 румынамі і 363,200 венграмі заставалася румынскай.
Статыстыка
Акрамя натуральнага прыросту насельніцтва, адрозненні паміж гэтымі перапіскамі звязаны з некаторымі іншымі складанымі прычынамі, такімі як міграцыя і асіміляцыя яўрэяў або двухмоўных асоб. Па дадзеных венгерскіх рэгістрацый, да студзеня 1941 года ў Венгрыю з Паўднёвай Трансільваніі прыбыло 100 тысяч венгерскіх бежанцаў. Большасць з іх шукалі прытулку на поўначы, і амаль гэтак жа шмат людзей прыбылі з Венгрыі з рэанэксаванай тэрыторыі, якія пераехалі на Трыянонскую тэрыторыю Венгрыі з Паўднёвай Трансільваніі. У выніку гэтых міграцый паўночна-трансільванскія венгры павялічыліся колькасна амаль на 100 тысяч. Для таго, каб кампенсаваць гэта, вялікая колькасць румынаў былі абавязаныя пакінуць Паўночную Трансільванію. Каля 100 тысяч выехалі да лютага 1941 года, згодна з няпоўнай рэгістрацыі паўночна-трансільванскіх бежанцаў, праведзенай румынскім урадам. Акрамя таго, падзенне агульнай колькасці насельніцтва сведчыць аб тым, што яшчэ 40—50 тысяч румын перамясціліся з поўначы да Паўднёвай Трансільваніі (уключаючы бежанцаў, якія па розных прычынах былі апушчаны з афіцыйнай рэгістрацыі). Ураджай асіміляцыі ў Венгрыі складаецца з страт з боку іншых груп носьбітаў мовы, такіх як яўрэйскі народ. Змяненне мовы было найбольш характэрным сярод двухмоўных румын і венграў. І ў жудзецы Марамурэш (Máramaros) і Сату-Марэ (Szatmár), у дзясятках населеных пунктаў многія з тых, хто назваў сябе румынам, цяпер называлі сябе венграмі, хоць яны і ўвогуле не размаўлялі на венгерскай мове (як і ў 1910 годзе).
Пасля арбітража
Дакладная колькасць ахвяр з’яўляецца спрэчкай паміж некаторымі гісторыкамі, але існаванне такіх падзей не можа быць аспрэчана.
Адступленьне Румынскай арміі таксама адбывалася не без інцыдэнтаў, у асноўным гэта складалася з пашкоджання інфраструктуры і знішчэння публічных дакументаў.
Ануляванне
Другі Венскі арбітраж быў ануляваны Саюзнай камісіяй праз Пагадненне аб перамір’і з Румыніяй (12 верасня 1944) артыкул 19 прадугледжваў наступнае:Урады саюзнікаў лічаць, што рашэнне Венскага арбітражу па Трансільваніі з'яўляецца несапраўдным і згодныя з тым, што Трансільванія (большая яе частка) павінна быць вернута Румыніі пры ўмове пацверджання мірнага ўрэгулявання, а савецкія ўлады згодныя з тым, што савецкія войскі будуць удзельнічаць пры гэтым у сумесных ваенных дзеяннях з Румыніяй супраць Германіі і Венгрыі.Гэта адбылося пасля Пераварот караля Міхая I пасля чаго Румынія змяніла бок і далучылася да краін альянсу. Такім чынам, румынская армія ваявала з нацысцкай Германіяй і яе саюзнікамі ў Румыніі, вярнуўшы Паўночную Трансільванію і далей, у акупаваных Германіяй Венгрыі і Чэхаславакіі (напрыклад, Будапешцкі наступ і Аблога Будапешта і Пражскі наступ).
Парыжскія Пагадненні У 1947 годзе пацвердзілі межы паміж Румыніяй і Венгрыяй як яны былі першапачаткова вызначаны ў Трыянонскім дагаворы 27 гадамі раней.
Пеза
Пеза (Pesa) — рака ў Таскане, цэнтральная Італія. Мае даўжыню 53 км, цячэ ў правінцыях Сіена і Фларэнцыя, упадае ў раку Арно.
У месцы зліцця Арно і Пезы знаходзіцца Віла Медычы Л’Амбраджыяна.
Жанна Анатолеўна Капуснікава
Жанна Анатолеўна Капуснікава (нар. 18 лістапада 1965, г. Мінск) — беларуская мастачка, спецыяліст па мастацкім мадэляванні адзення.
Біяграфія
У 1977—1980 гадах вучылася ў дзіцячая мастацкая школа № 1 у Мінску (выкладчыкі А. А. Царанкоў, К. У. Зяляны).
У 1980—1984 гадах вучылася на жывапісна-педагагічным аддзяленні Мінскім мастацкім вучылішчы імя А. Глебава (выкладчыкі Ю. Ф. Выхадцаў, А. А. Малішэўскі), у 1988—1993 гадах — на аддзяленні мастацкага мадэлявання Беларускай акадэміі мастацтваў (выкладчыкі У. В. Угрыновіч, Л. М. Міронава, Г. Юрэвіч). З 1994 года ўдзельніца выставак.
У 1994—2003 гг. — мастак па касцюмах у ансамблі «Песняры»; у 1996—2001 гг. — галоўны мастак майстэрняў Нацыянальнага тэатра оперы і балета Рэспублікі Беларусь; з 2001 года мастак-пастаноўшчык Дзяржаўнага музычнага тэатра Беларусі, у 2002—2006 гг. — мастак-пастаноўшчык і мастак па касцюмах шматлікіх рэкламных ролікаў і відэакліпаў.
Член Беларускага саюза мастакоў з 2000 года, член Беларускага саюза дызайнераў з 2000 года, член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 2001 года.
Творчасць
Мастак па касцюмах у мастацкіх фільмах «Анастасія Слуцкая» («Беларусьфільм», у суаўтарстве з Аленай Ігрушай, 2002), «Трамвай у Парыж» («Беларусьфільм», 2009—2010), мастак-дэкаратар мастацкага фільма «Трэцяе неба» («Піраміда», Масква, 2007).
У 2003 годзе за фільм «Анастасія Слуцкая» сумесна з Аленай Ігрушай трымала плацінавы спецыяльны прыз Best Design Costume на.
Жак Кало
Жак Кало (Jacques Callot; паміж 25 сакавіка і 21 жніўня 1592, Нансі — 24 ці 25 сакавіка 1635, Нансі) — французскі гравёр і малявальшчык. Найбуйнейшы майстар афорта (усяго стварыў звыш 1500 гравюр), вынаходнік новай яго разнавіднасці.
Біяграфія
Жак Кало нарадзіўся ў 1592 ці 1593 г. у Нансі, у шматдзетнай сям’і Жана Кало, герольда Латарынгіі. З дзяцінства цікавіўся маляваннем, імкнучыся намаляваць усё, што бачыў на вуліцы. У 1609 годзе адправіўся пешшу ў Рым, паводле адной з версій — з вандроўнымі цыганамі.
Першапачаткова вучыўся ў Фларэнцыі, у жывапісца і гравёра Рэміджа Кантагаліны, а затым у Рыме, у майстэрні вядомага гравёра Антоніа Тэмпесты, дзе юны мастак асвоіў мастацтва афорта. З 1611 г. Кало працаваў ва Фларэнцыі, дзе ў 1612 годзе паступіў вучыцца ў майстэрню Джуліа Парыджы. У далейшым ён часта супрацоўнічаў з Джуліа Парыджы, выпрабаваўшы яго ўплыў, і з Рэміджа Кантагалінам. Такія шматстайныя сувязі характэрны для мастацкага жыцця Італіі і Францыі перыяду барока і маньерызму.
Найбольшае прызнанне прынесла Кало серыя буйнафарматных афортаў «», якая захавала хаос і жахі, у якія пагрузіла Еўропу Трыццацігадовая вайна. Гісторыкі называюць гэтыя афорты першым антываенным (пацыфісцкім) выказваннем у гісторыі.
Людовік XIII прапанаваў Кало высокааплатную працу, але мастак адмовіўся. Паводле адной з версій, ён, быўшы патрыётам Латарынгіі, не мог прабачыць каралю той факт, што французскія войскі разарылі гэтае герцагства. Кало памёр у Нансі ва ўзросце 43 гадоў.
Яго пляменнікам быў Клод Кало (каля 1620—1687), прыдворны мастак трох польскіх каралёў і вялікіх князёў літоўскіх Яна II Казіміра, Міхаіла Карыбута Вішнявецкага і Яна III Сабескага.
Уплыў і спадчына
Творчасць Кало была надзвычай папулярнай сярод рамантыкаў, «фантазіі» ў яго манеры пісалі Э. Т. А. Гофман, А. Бертран. У XX стагоддзі яго працамі натхняліся кампазітар Густаў Малер, скульптар Альберта Джакамеці.
Большая частка гравіраваных дошак Кало захавалася і знаходзіцца ў Музеі Латарынгіі (Нансі).
Шункырколь (Акмолінская вобласць)
Шункырколь — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шункыркольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 50 км на поўдзень ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113833600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 775 чалавек (377 мужчын і 398 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 304 чалавекі (145 мужчын і 159 жанчын).
Палеалітычная Венера
Палеалітычная Венера — першабытныя статуэткі жанчын, якія рабілі першабытныя людзі. Назва ўжываецца для абазначэння фігурак аголеных жанчын з вельмі поўнымі формамі, звязаныя з культам урадлівасці і родам з часоў позняга палеаліту. Распаўсюджаны на тэрыторыях ад Пірэнеяў да Урала.
Гісторыя даследавання
Першыя археалагічныя знаходкі венер датаваны 1864 годам. Яны былі знойдзеныя маркізам дэ Вібрэ ў Лажэры-Бас, у паўднёва-заходняй Францыі. У 1894 годзе Эдуард П'ет у пячорным жыллі на тэрыторыі французскага гарадка Брасемпуі знайшоў яшчэ адну фігурку такога тыпу і назваў яе «Венерай Брасемпуйскай». Вядомая «Венера Вілендорфская» была знойдзена ў 1908 годзе ў пакладах лёсу ў даліне аўстрыйскага Дуная.
У  2008 годзе археолагі з Цюбінгенскага ўніверсітэта выявілі шэсць фрагментаў 6-сантыметровай фігуркі ў пячоры Холе-Фельс, што ў Германіі. Адсюль і назва чарговай венеры – «Венера з Холе-Фельсу». Высечана з біўня маманта, датуецца 35 тысячагоддзем да н. э. і лічыцца самай старажытнай венерай.
«Венера з Тан-Тана» датуецца 300-500 тыс. гадоў да н. э., аднак гэта дасюль не даказана.
Навукоўцы ХХ стагоддзя, якія займаліся вывучэннем гэтых статуэтак, лічылі іх ідэаламі прыгажосці тагачаснага грамадства, таму і ахрысцілі гэтыя фігуркі ў гонар рымскай багіні прыгажосці Венеры.
Ідэйныя асновы
Падобныя помнікі дробнай пластыкі знойдзены ў многіх рэгіёнах свету. Наогул у культурах распаўсюджаны матыў аголенай жанчыны — невялікія статуэткі, пераважна выразаныя з мамантавая косткі, распаўсюджаны на прасторах Еўропы і Азіі да Забайкалля.
Знешні выгляд
Адным з відаў мастацтва позняга палеяліту з'яўляюцца скульптурныя выявы малых формаў. У асноўным гэта вобраз жанчыны (таксама сустракаюцца антрапаморфныя фігуры без прыкмет палоў, жывёлы, птушкі). Гэтыя скульптуры невялікія, ўсяго 5-12 см, выразаныя з косткі або каменя, сустракаюцца таксама з біўняў маманта, фігуркі аголенай жанчыны ў поўны рост са складзенымі на жываце рукамі.
Сама ж скульптура выканана так, што ўтварае ромб. Калі ж вакол ромба апісаць акружнасць(з цэнтрам у тым жа ромбе), то ў акрэслены круг змяшчаюцца формы вялікіх грудзей, жывата і ніжніх ліній тулава. Гэта тыпова для «Вілендорфскай Венеры» (Аўстрыя), «Венера з Леспюг» (Францыя), і «Венера з Касценак» (на Доне, Расія). Датуюцца гэтыя знаходкі каля 20 тыс. гадоў да н. э.
Вядомыя дзве групы такіх статуэтак: еўрапейская і сібірская. У еўрапейскай групе жанчына намалявана з  ярка выяўленымі асаблівасцямі жаночага цела: грудзі, якія звісаюць, масіўныя сцёгны, выпуклы жывот. Сібірская група не мае такіх формаў. Фігуркі гэтай групы больш выцягнутыя, з завужаным сцёгнамі і плячыма.
Палеалітычныя венеры таксама прадстаўлены трыма тыпамі:
Знаходкі Венеры на тэрыторыі Украіны
Бачнае месца ў мастацтве позняга палеаліту ў кантэксце  палеалітычных венер займае стаянка ў Мізіне. Фігуркі адтуль вылучаюцца сваім асаблівым арнаментам — менавіта ў Мізіне выяўленыя помнікі, упершыню дэкараваны арнаментам з выкарыстаннем меандра. Знойдзеныя жаночыя фігуркі ў Мізіне упрыгожаныя такім меандрам.
NGC 4040
NGC 4040 (іншыя абазначэнні — UGC 7013, MCG 3-31-18, ZWG 98.28, NPM1G +18.0316, PGC 37993) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Альбаджара
Насельніцтва складае 289 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 9090. Тэлефонны код — 0783.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3834
IC 3834 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Акварыум (гурт)
«Акварыум» (Аквариум) — адзін з найстарэйшых савецкіх і расійскіх рок-гуртоў.
Vought
Vought («Воўт»; поўная назва Vought Aircraft Industries, Inc.) — асобная авіякасмічная карпарацыя ў ЗША, ва ўласнасці «Групы Кэрлайл» (з 24.7.2000). Штаб-кватэра: Далас (ЗША). Вытв. магутнасці: 9 галоўных вытв. пляцовак у ЗША (2005). Штат: ~5900 работнікаў (2005). Абарот: ~1,6 млрд. USD за год (2005). Асноўныя кірункі дзейнасці (2005): выпуск структурных кампанентаў авіякасмічнай тэхнікі (удзел у праграмах «Боінг 787», «Гальфстрым», «Блэкхок», C-17, «Глобал Хок»).
Заснаваная супольна Чэнсам М. Воўтам і Б. Б. Льюісам як Lewis and Vought Corporation (18.6.1917; другая, пасля «Боінга», найстарэйшая авіявытв. кампанія ЗША).
Першы серыйны прадукт: VE-7 «Блюбэрд» (1917). Вядомыя прадукты: самалёты VE-7 «Блюбэрд», SB2U «Віндыкатар», OS2U «Кінгфішэр», F4U «Карсар», F-8 «Крусейдэр», A-7 «Карсар II», ракеты «Скаут», «Лэнс», сістэма залпавага агню MLRS. За гісторыю існавання карпарацыі выпушчана больш за 15000 самалётаў, з іх SB2U, OS2U, F4U—амаль 14000 адзінак.
Гісторыя
Кампанія неаднаразова мяняла прыналежнасць, структуру і назву: «Чэнс Воўт Карпарэйшн» (частка «Юнайтэд Эркрафт энд Транспарт Карпарэйшн» у кан.1920-х--1935), «Чэнс Воўт Эркрафт» (з 1935, пасля падзелу «Юнайтэд Эркрафт энд Транспарт Карпарэйшн» на кампаніі-вытворцы і кампаніі-карыстальнікі), «Воўт-Сікорскі» (1939—1943, пасля зліцця з камп. «Сікорскі»). Перамяшчэнне кампаніі да больш прасторных вытв. пляцовак у Далас, Тэхас (абвешчанае ў красавіку 1948 і скончанае ў чэрвені 1949), якое азначала пераезд больш за 1300 ключовых работнікаў кампаніі разам з сем’ямі і перавоз больш за 12200 т прам.абсталявання без спынення вытворчасці было найбольшым наземным перамяшчэннем прамысловасці, як на той час.
«Воўт Дывіжн» выдзялілася з «Юнайтэд Эркрафт» у самастойную карпарацыю «Чэнс Воўт Эркрафт Інк.» (1954), аб’ядналася з «Лінг-Тэмка» у Ling-Temco-Vought (1961), з пазнейшым утварэннем авіякасмічнага кансорцыуму «ЛТВ Эрспэйс Карпарэйшн» [LTV Aerospace Corporation] (1965, у падпарадкаванні «Лінг-Тэмка-Воўт Інк.»). Усе неваенныя магутнасці «ЛТВ Эрспэйс» былі паступова прададзены. Большую вагу набывае вытворчасць ракетнай тэхнікі і структ. кампанентаў для яе (гл. «Рэгулус», «Скаут», «Сатурн», «Лэнс»).
У выніку крызісу кіравання ў пач.1970-х «Лінг-Тэмка-Воўт Інк.» была рэарганізавана ў «ЛТВ» [LTV] (1972) з наступнай рэструктурызацыяй «ЛТВ Эрспэйс» (аб’яднанне падраздзяленняў Vought Aeronautics і Vought Missiles and Space) у «Воўт Сістэмз», 1973). У гэты час карпарацыя кіруе ўсё большыя магутнасці ад вытворчасці ўласных прадуктаў да вытворчасці структурных кампанентаў авіякасм. тэхнікі для іншых вытворцаў. У 1976 «ЛТВ Эрспэйс» вярнулася да назвы Vought Corporation, з адначасным спрашчэннем унутранай структуры.
У пач. 1980-х карпарацыя мела далейшы фінансавы поспех (удзел у праграмах «Спэйс Шатл», B-1, B-2 і інш., падрад на вытворчасць сістэм MLRS), але ў сяр.1980-х сітуацыя пагоршылася. У 1992 частка авіякасм. вытв. магутнасцяў была прададзена інвест. кампаніі «Кэрлайл Груп» і авіякасм. кампаніі «Нортрап», пачаліся маштабныя звальненні. Прададзеныя магутнасці былі аформлены ў самастойную кампанію «Воўт Эркрафт». У 1994 кампанія «Нортрап-Груман» перакупіла ў «Кэрлайл Груп» рэшту авіякасм. магутнасцяў, з падпарадкаваннем сабе «Воўт Эркрафт». У 2000 камп. «Нортрап-Груман» прадала свае авіякасм. вытв. магутнасці кампаніі «Кэрлайл Груп», з выдзяленнем «Воўт Эркрафт» у асобную карпарацыю «Воўт Эркрафт Індастрыз», якая, у сваю чаргу, набыла ў 2003 карпарацыю «Зэ Эрстра́кчаз» [The Airsctructures] (3 заводы).
Булава
Булава — старадаўняя халодная зброя блізкага бою. Мела форму паліцы (даўжыня каля 0,5—0,6 м) з каменнай або металічнай галоўкай. Дзяржанне звычайна драўлянае з накладнымі металічнымі пласцінамі. Шырока выкарыстоўвалася ў краінах Старажытнага Усходу ў Сярэднявеччы, на Русі ў XIII—XVII стст.
У краінах Усходу, Заходняй Еўропы з XIII ст., y Рускай дзяржаве, Вялікім Княстве Літоўскім, Рэчы Паспалітай з XV ст., y запарожскіх казакоў y XVI—XVIII стст. — сімвал улады. Булаву аздаблялі каштоўнымі камянямі і металамі. У скарбніцы нясвіжскіх Радзівілаў y XVII ст. захоўвалася булава «гетманская, апраўленая золатам, бірузой і рубінамі».
На Беларусі паводде археалагічных раскопак вядомая з канца неаліту, y бронзавым веку булаву выраблялі з каменнай або касцяной галоўкай шарападобнай або чатырохраговай формы, з X—XI стст. — бронзавыя, свінцовыя і жалезныя булавы разнастайнай формы.
Таксама булавой называецца прылада для практыкаванняў y мастацкай гімнастыцы.
NGC 4042
NGC 4042 — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Дабея
Дабе́я (, Добея) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабейскага сельсавета.
Метопа
Мето́па ( — прастора паміж вачамі) — у архітэктуры элемент фрыза дарычнага ордара ў выглядзе каменных або керамічных пліт, якія запаўняюць прамежкі паміж дзвюма трыгліфамі. Метопы нярэдка ўпрыгожваліся рэльефамі, радзей — жывапісам.
Да развіцця каменнай архітэктуры метопамі звалі прамавугольныя прамежкі паміж тарцамі бэлек перакрыцця, якія выходзяць на фасад будынка.
Обер-шэнк
Обер-шэнк — захавальнік вінаў, прыдворны чын II класу ў Расіі, уведзены ў 1723 годзе. У яго распараджэнні знаходзіліся палацавыя запасы вінаў і іншых напояў.
Вінаграднік
Вінаграднік — участак зямлі (масіў), на якім вырошчваецца вінаград.
Па ўзросту насаджэнняў адрозніваюць вінаграднік: малады, які ўступае ў плоданашэнне, і той, што плоданасіць.
Прыёмы догляду вінаграднікаў розных узростаў дыферэнцыююцца у залежнасці ад пастаўленых мэтаў. Адрозненне прыродных умоў культуры, сацыяльна-эканамічных фактараў вытворчасці вызначае разнастайнасць тыпаў вінаграднікаў.
Таксама адрозніваюць вінаграднікі: У асобную катэгорыю вылучаюцца вінаграднікі-матачнікі падвойных і прышчэпавых лоз, школкі, культура вінаграду ў закрытым грунце.
Тып вінаградніка вызначае агратэхніку вінаграду.
Найстарэйшы (з прадуктыўных) вінаграднік у свеце, як сцвярджаецца, размешчаны ў г. Марыбар, Славенія. Там знаходзіцца 400-гадовы вінаград, які расце да гэтага часу, і быў прызнаны самым старым. Ён занесены ў Кнігу рэкордаў Гінеса ў 2004 годзе.
Барысаўка (Акмолінская вобласць)
Барысаўка — сяло ў Атбасарскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Барысаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 16 км на паўночны ўсход ад цэнтра горада Атбасар. Код КАТА — 113835100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1248 чалавек (596 мужчын і 652 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1084 чалавекі (532 мужчыны і 552 жанчыны).
Арланда (Фларыда)
Арла́нда (Orlando) — пяты па велічыні горад штата Фларыда і самы буйны ўнутраны горад паўвострава Фларыда з насельніцтвам 2 975 658 чалавек (2010) ва ўсёй агламерацыі, што робіць яго 17-м па велічыні ў ЗША, шостым па велічыні мегаполісам у паўднёвай частцы Злучаных Штатаў і трэцім па велічыні мегаполісам у штаце Фларыда. Паводле ацэнкі Бюро перапісу насельніцтва ЗША, станам на 2013 год у горадзе пражывалі 255 483 чалавекі, што робіць горад 77-м у спісе гарадоў ЗША паводле колькасці насельніцтва і пятым у Фларыдзе. Арланда быў названы ў гонар Арланда Рыўса, паводле адной са здагадак, салдата арміі ЗША, які ўдзельнічаў ва другой вайне з семіноламі і загінуў у гэтай вобласці.
Арланда вядомы як сусветная сталіца тэматычных паркаў; у 2014 годзе яго славутасці, паркі, канферэнцыі і канвенцыі наведала звыш 62 мільёны наведвальнікаў. Міжнародны аэрапорт Арланда (MCO) з’яўляецца трынаццатым па загружанасці аэрапорт у Злучаных Штатах і 29 сярод самых ажыўленых у свеце.
Горад доўгі час з’яўляўся невялікім паселішчам у трапічнай забалочанай сельве, якая кішэла маскітамі і алігатарамі. Аднак, як і іншыя буйныя гарады «сонечнага пояса», Арланда хутка рос на працягу 1980-х гадоў і ў першым дзесяцігоддзі XXI стагоддзя. У Арланда размешчаны, які з’яўляецца другім па колькасці студэнтаў у Злучаных Штатах. Арланда займае чацвёртае месца ў спісе найбольш прывабных для пражывання амерыканскіх гарадоў.
Тэатральны рэжысёр
Тэатральны рэжысёр — асоба ў тэатры, якая паводле сваёй творчай задумы кіруе работай усіх удзельнікаў пастаноўкі (акцёраў, сцэнографа, кампазітара і інш.), знітоўвае ўсе элементы спектакля і падпарадкоўвае іх раскрыццю ідэйна-мастацкай сутнасці драматычнага твора. Рэжысёрская задума ўключае ідэйнае вытлумачэнне (інтэрпрэтацыю) п’есы, вызначэнне яе жанру, стылю і адпаведна манеру акцёрскага выканання, характарыстыку персанажаў, вырашэнне спектакля ў часе і прасторы (тэмп, рытм, мізансцэны, арганізацыя сцэнічнай пляцоўкі), а таксама прынцыпы мастацкага афармлення спектакля (з мастаком і кампазітарам).
У залежнасці ад асаблівасцей п’есы, яе тэмы, ідэі, жанру, стылю і іншыга вынікае форма спектакля. Галоўная сфера дзейнасці ў рэжысёрскім мастацтве — работа рэжысёра з акцёрам на рэпетыцыі над увасабленнем пастановачнай задумы спектакля. Адносіны паміж рэжысёрам і акцёрам у працэсе работы маюць характар творчага ўзаемадзеяння. Рэжысёрскае мастацтва прайшло шлях ад спалучэння ў адной асобе драматурга, выканаўцы і рэжысёра да трансфармацыі рэжысёра як асноўнага творчага інтэрпрэтатара і арганізатара сцэнічнага твора.
Гісторыя
Рэжысёрскае мастацтва ў сучасным разуменні ўзнікла ў канцы XIX ст. і звязана з дзейнасцю рэжысёраў Л. Кронека, О.  Брама, М.  Райнгарта (Германія), А.  Антуана (Францыя), Г.  Крэга (Вялікабрытанія) і інш., якія імкнуліся да ўзнаўлення на сцэне «кавалка жыцця», ансамбля.
Новы творчы імпульс рэжысёрскаму мастацтву дала творчасць Б. Брэхта, які стварыў тэорыю эпічнага тэатра. Рэжысёрскім пазіцыям Брэхта блізкія Ж. Вілар, Ж.  Баро (Францыя), П.  Брук (Вялікабрытанія), Дж.  Стрэлер (Італія) і інш. Прынцыпы рэжысёрскага мастацтва ў расійскім тэатры другой паловы XX ст. развівалі і развіваюць М. Акімаў, М.  Ахлопкаў, А.  Васільеў, А.  Дзікі, Л.  Додзін, Ю.  Завадскі, Б.  Захава, М.  Захараў, М.  Кнебель, А.  Лабанаў, Ю.  Любімаў, А.  Папоў, Р.  Сіманаў, Г.  Таўстаногаў, Л.  Хейфіц, А.  Эфрас, А.  Яфрэмаў і інш.
Беларусь
На Беларусі ў народныя тэатры (паказах скамарохаў, батлейкі, народныя драмы) своеасаблівым рэжысёрам была народныя традыцыя, якой прытрымліваліся ўсе ўдзельнікі прадстаўленняў.
Станаўленне рэжысёрскага звязана з тэатральнай дзейнасцю ў 1840—1850-я гады. Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча (гл. тэатр Дуніна-Марцінкевіча), у першай палове XX ст. з творчасцю І. Буйніцкага, А. Бурбіса, Ф.  Ждановіча, У. Фальскага. Яны апіраліся на народныя тэатральныя традьшыі: стваралі сінт. па характары паказы, у якіх шырока выкарыстоўвалі музычную і харэаграфічную народную творчасць; іх спектаклі вызначаліся моцным нацыянальным каларытам, жыццёвай верагоднасцю, дакладнасцю народных характараў і побыту. Традыцыі беларускага народнага тэатра, Першай беларускай трупы Буйніцкага прадаўжалі Ф. Ждановіч і У.  Галубок. Параўнальна вялікую ўвагу яны аддавалі раскрыццю сацыяльнага зместу твора, яго ідэйна-мастацкаму гучанню, імкнуліся да больш глыбокай псіхалагічнай распрацоўкі вобразаў. Прыкметна паўплывала на развіццё беларускага рэжысёрскага мастацтва сістэма Станіслаўскага. Традыцыі рускай рэалістычнай школы з прынцыпамі беларускага народнага тэатра спалучаў у сваёй творчасці Е. Міровіч, які ўмела садзейнічаў раскрыццю творчай індывідуальнасці акцёра. Пастаўленыя ім спектаклі вызначаліся акцёрскім ансамблем, пластычнай выразнасцю і рэжысёрскім вынаходніцтвам, стылістычнай своеасаблівасцю і адзінствам, дакладна распрацаванымі масавымі сцэнамі.
У канцы 1920—1930-я гадоў паявіліся рэжысёры, творчасць якіх вызначыла асаблівасці беларускага рэжысёрскага мастацтва наступных гадоў. Глыбіня думкі, вострая форма, лаканізм выразных сродкаў, лірызм уласцівы рэжысуры М. Міцкевіча. Адчуванне сучаснасці, эмацыянальнасць і рамантычная афарбоўка — адметныя рысы рэжысуры К. Саннікава. Яркая відовішчнасць, тэатральнасць, майстэрства сцэнічнай кампазіцыі характэрны рэжысуры Л. Літвінава. Уклад у развіццё рэжысёрскага мастацтва зрабілі А. Аркадзьеў, Дз.  Арлоў, Ю. Арынянскі, Г. Волкаў, В. Галаўчынер, М. Зораў, М. Кавязін, С. Казіміроўскі, У. Кумельскі, Н. Лойтар, Л. Мазалеўская, У. Маланкін, A. Міронскі, І. Папоў, В. Пацехін, М. Рафальскі, Л. Рахленка, В. Рэдліх, А. Скібнеўскі, М. Співак, А. Струнін, С. Уладычанскі, В. Фёдараў, Ю. Шчарбакоў, Б. Эрын.
Рэжысёрскае мастацтва 1970—1990-х гадоў характарызуецца ў пэўнай ступені абнаўленнем тэатральных выразных сродкаў, імкненнем да філасофска абагульненай задумы спектакля і трактоўкі характараў, да сцэнічнай метафарычнасці, асацыятыўнасці. Пераемнасць творчых традыцый, пошукі сучаснага стылю характэрны для лепшых спектакляў Р. Баравіка (акрэсленасць грамадскай пазіцыі і глыбокая распрацоўка сцэнічных характараў), У. Караткевіча (сацыяльна-палітычная распрацоўка матэрыялу п’есы, удумлівая работа з акцёрам), Б. Луцэнкі (пошук новых выразных магчымасцей драматургічнага матэрыялу п’есы і імкненне іх спапучыць з сучаснымі эксперыментальнымі пошукамі рэжысёрскага мастацтва), В. Раеўскага (канцэптуапьныя падыходы да з’яў сучаснасці і выяўленне іх у яркай сцэнічнай форме), В. Мазынскага (імкненне ўзнавіць прынцыпы народнага тэатра з улікам сучасных тэатральных навацый), B. Баркоўскага (эксперыменты ў галіне формы і зместу спектакля), А. Андросіка (наследаванне традыцый рускага рэжысёрскага мастацтва), В. Катавіцка, Р. Таліпава (імкненне асвоіць прынцыпы сучаснага заходне-еўрапейскага рэжысёрскага мастацтва) і інш.
Рэжысёрскія кадры рыхтуюць Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў і Беларускі ўніверсітэт культуры.
Мязенскі раён
Мязенскі раён (Мезе́нский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) у Архангельскай вобласці Расійскай Федэрацыі. У рамках арганізацыі мясцовага самакіравання ў яго межах функцыянуе муніцыпальнае ўтварэнне Мязенская муніцыпальная акруга (з 2004 да 2022 гг. — муніцыпальны раён).
Адміністрацыйны цэнтр — горад Мязень, размешчаны на адлегласці 400 км на паўночны ўсход ад Архангельска.
Геаграфія
Раён размешчаны на поўначы Архангельскай вобласці, плошча яго тэрыторыі — 34,4 тыс. км² (самы вялікі па плошчы раён вобласці). Працягласць раёна з захаду на ўсход — 360 км, а з поўначы на поўдзень — 130 км.