cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шыхта
У склад металургічнай шыхты звычайна ўваходзяць зыходная або узбагачаная рудныя сыравіна, сыравіна з флюсамі і абаротнымі матэрыяламі. Шыхта у чорнай металургіі (напрыклад, у даменным працэсе) часцяком ўтрымлівае і паліва, у той час як у каляровай металургіі шыхта як правіла, паліва не ўтрымоўвае.
Сватаўскі раён
Сватаўскі раён (Сватівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Сватавэ (Сватове).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 36 311 чалавек, плошча — 1740 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 17 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 54 сяла.
1995 год у гісторыі тэлебачання
1995 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Дабрамыслінскі сельсавет
Дабрамы́слінскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Дабрамыслі.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Дабрамысленскі сельсавет у складзе Лёзненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Дабрамысль. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лёзненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 23 лістапада 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Выдрэйскага сельсавета (3 населеныя пункты: вёскі Бор, Мар’янова і Рэчкі), якая 1 красавіка 1960 года перададзена ў склад Крынкаўскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Дабрамысленскага сельсавета 15 населеных пунктаў. 5 сакавіка 1981 года сельсавет перайменаваны ў Дабрамыслінскі. 8 красавіка 2004 года да сельсавета тэрыторыя скасаванага Горбаўскага сельсавета (9 населеных пунктаў: вёскі Бандоры, Барсеева, Белы Бор, Востраў, Выхадцы, Горбава 1, Горбава 2, Малькава і Сітна). 21 сакавіка 2008 года скасаваны вёскі Жалудова і Ціханава.
Садаводчае таварыства
Садаводчае таварыства — некамерцыйная арганізацыя, якая дзейнічае на падставе сяброўства грамадзян, выкарыстання даных для супольнага садаводства ўчасткаў у мэтах вырошчвання пладовых, ягадных, гароднінных і дэкаратыўных раслін, стварэння ўмоў для адпачынку.
Участкі даюцца таварыству па рашэнні раённага Савета дэпутатаў у валоданне або карыстанне. На ўчастак, дадзены члену таварыства, выдаецца дзяржаўны акт на права пажыццёвага атрыманага ў спадчыну ўладання зямлёй. Садовае таварыства з’яўляецца юрыдычнай асобай.
Правы ўдзельніка
Паводле 18-га пункта Палажэння «Аб садаводчым таварыстве» 2008 года, яго ўдзельнік мае права:
Абавязкі ўдзельніка
Згодна з 19-м пунктам Палажэння «Аб садаводчым таварыстве» 2008 года, яго ўдзельнік абавязаны:
Беларусь
Паводле 39-га артыкула Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб зямлі 2008 года, «Зямельныя ўчасткі для калектыўнага садаводства, дачнага будаўніцтва даюцца грамадзянам Рэспублікі Беларусь у прыватную ўласнасць, пажыццёвае спадкаемнае валоданне або арэнду, а іншаземных грамадзянам і асобам без грамадзянства, якія пастаянна пражываюць на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, — у арэнду». Пагатоў «даюцца зямельныя ўчасткі, прыдатныя для іх выкарыстання ў пазначаных мэтах, як правіла, з фонду пераразмеркаваных земляў і паблізу ад аўтамабільных дарог і чыгунак». Згодна з 36-м артыкулам Кодэкса аб зямлі, «Памер зямельнага ўчастка, дадзенага… для калектыўнага садаводства.. не можа перавышаць 0,15 гектара на аднаго члена садаводчага таварыства». Паводле 9-га артыкула Кодэкса, «У фонд пераразмеркаваных земляў уключаюцца… свабодныя (незанятыя) зямельныя ўчасткі». У сваю чаргу, згодна з артыкулам 351 Кодэкса, «Мясцовыя выканаўчыя камітэты ўтвараюць пералікі свабодных зямельных участкаў», якія «штомесяц абнаўляюцца і размяшчаюцца на інфармацыйных стэндах і афіцыйных сайтах гэтых органаў у глабальнай камп’ютарнай сетцы Інтэрнэт».
На 1 студзеня 2013 года на ўліку ў Беларусі стаяла 4477 садаводчых таварыстваў, якія ўключалі 371,5 тыс. участкаў. Найбольш садаводчых таварыстваў было ў Мінскай вобласці — 30 %, найменш у Магілёўскай — 9 %. У Мінскай вобласці знаходзіліся 1372 садаводчыя таварыствы, якія налічвалі 211,3 тыс. участкаў (57 %) агульнай плошчай 17,9 тыс. гектараў (179 км²).
Жабы
Жабы — агульнаўжывальная назва групы жывёл з атрада бясхвостых земнаводных. У шырокім сэнсе тэрмін жаба адносяць да ўсіх прадстаўніцам атрада бясхвостых. У вузкім сэнсе гэтая назва прымяняецца па адносіне к прадстаўніцам сямейства сапраўдных жаб. Лічынкі жаб — апалонікі.
Жабы распаўсюджаныя па ўсім зямным шары — ад тропікаў да субарктычны рэгіёнаў; найбольшая разнастайнасць засяроджана ў вільготных трапічных лясах.
Памеры дарослых асобін вар’іруюць ад 8 мм (вузкарот Paedophryne amauensis) да 32 см (жаба-галіяф). Прадстаўнікі атрада маюць каранастае тулава, выступаючыя вочы, раздвоены язык і сагнутыя пад тулавам канечнасці; хвост адсутнічае. Асяроддзе пражывання жаб на ўсіх стадыях развіцця ўключае прэснаводныя вадаёмы, а для дарослых асобін — дадаткова сушу, кроны дрэў і падземныя норы. Найбольш характэрны спосаб перамяшчэння жаб ўяўляе сабой скачкі, але розныя віды асвоілі дадатковыя спосабы: хаду і бег, плаванне, дрэвалазанне, планаванне.
Пакровы жаб багатыя залозамі, скурныя вылучэнні некаторых відаў вельмі атрутныя. Афарбоўка жаб вар’іруецца ад маскіровачнага бурага, зялёнага і шэрага да самых яскравых чырвоных, жоўтых і чорных колераў, як правіла, якія сігналізуюць аб атрутнасці (або мімікрыруючых пад яе). Скура жаб праніцаема для вады, але розныя адаптацыі дазваляюць ім пазбягаць празмернай страты вільгаці пры наземным ладзе жыцця.
Як правіла, жабы кідаюць ікру ў вадзе. З ікрынак вылупляюцца водныя лічынкі, апалонікі, якія маюць жабры і хвасты. Апалонікі праходзяць стадыю метамарфоза, у канцы якой ператвараюцца ў дарослых асобін. У той жа час, некаторыя віды адкладаюць ікру на сушы, а іншыя не праходзяць стадыю апалонікі. Дарослыя асобіны большасці відаў з’яўляюцца драпежнікамі, чыя дыета складаецца з дробных беспазваночных, але ёсць і ўсяедныя віды і нават некалькі відаў, якія сілкуюцца садавінай.
Жабы здольныя выдаваць шырокі дыяпазон гукавых сігналаў, асабліва ў шлюбны сезон. Назірання за жабамі выявілі складаныя схемы паводзінаў у шлюбных рытуалах, пры пагрозе для жыцця і ў іншых сітуацыях.
Многія віды жаб знаходзяцца пад пагрозай вымірання.
Людзі ўжываюць жаб у ежу, утрымоўваюць у якасці хатніх жывёл, акрамя таго, жабы служаць зручнымі мадэльнымі арганізмамі для біялагічных даследаванняў.
Арэал
Жабы распаўсюджаныя практычна на ўсёй сушы. Выключэнні складаюць вялікія пясчаныя пустыні Сахара і Руб-Эль-Халі, найбольш халодныя вобласці — Грэнландыя, Таймыр і іншыя высокашыротныя раёны Арктыкі, Антарктыда, а таксама некаторыя выспы, аддаленыя ад кантынентаў. Акрамя таго, натуральны арэал жаб не ўключаў паўднёвы востраў Новай Зеландыі, але пасля некалькіх спробаў штучнага ўкаранення па меншай меры два віды (Litoria raniformis і Litoria ewingii) заснавалі на ім ўстойлівыя папуляцыі. Многія віды маюць абмежаванае распаўсюджванне з-за кліматычных або геаграфічных бар’ераў, напрыклад, праліваў, горных хрыбтоў, пустыняў; папуляцыі могуць быць ізаляваныя таксама з-за перашкод, створаных чалавекам — аўтатрас, лясных прасек і да т. п. У трапічных рэгіёнах краявідная разнастайнасць, як правіла, вышэй, чым у раёнах з умераным кліматам. Некаторыя віды жаб адаптаваныя для выжывання ў негасцінных умовах, напрыклад, у пустынях ці у халодным клімаце. Так, Rana sylvatica, чый арэал часткова ляжыць за паўночным палярным кругам, на зіму закопваецца ў зямлю. Нягледзячы на глыбокае прамярзанне глебы, высокая канцэнтрацыя глюкозы ў тканках дазваляе гэтай жабе перажыць зіму ў стане анабіёзу.
З-за водапранікальнай скуры большасць жаб няздольныя жыць у салёных і саланаватых вадаёмах. Адзінае выключэнне — жаба-крабаед (Fejervarya cancrivora), якае жыве ў мангравых зарасніках Паўднёва-Усходняй Азіі. Дзякуючы высокаму ўтрыманню мачавіны ў крыві гэтая жаба і яе апалонікі могуць пераносіць акіянічную салёнасць (на працягу кароткага часу) і доўгі час жыць у саланаватай вадзе.
Класіфікацыя
Некаторыя віды жаб фармуюць міжвідавыя гібрыды. Так, напрыклад, ядомая жаба ўяўляе сабой натуральны гібрыд сажалкавай (Pelophylax lessonae) і азёрнай (P. ridibundus) жаб.
Агульная характарыстыка
У дарослых жаб ёсць парныя пяціпальцыя канечнасці, тыповыя для наземных пазваночных жывёл. Цела шырокае, кароткае і сплошчанае. Дарослыя асобіны не маюць хваста (губляюць яго падчас метамарфоза); хваставы аддзел пазваночніка ператвораны ў палачкападобную костку урастыль; рэбры адсутнічаюць. Валодаюць добра развітымі канечнасцямі; заднія канечнасці даўжэй пярэдніх, маюць больш магутную мускулатуру і звычайна прыстасаваныя да прыгання. Голая скура жаб багатая залозамі і праніцаема для вады і газаў.
Апорна-рухальная сістэма
Шкілет жаб, як і ў іншых наземных пазваночных, уключае чэрап, пазваночнік, паясы канечнасцяў і шкілет свабодных канечнасцяў.
Чэрап
Чэрап сплошчаны, пераважна храстковай. Бакавыя затылочные косткі ўтвараюць парныя затылочные мышчалкі, якія злучаюць чэрап з шыйным пазванком.
Паясы канечнасцяў
Пояс пярэдніх канечнасцяў складаецца з парных лапатак, ключыц і каракоідаў і няпарнай грудзіны. Пояс задніх канечнасцяў складаецца з падуздышных і сядалішчнага костак. Сядалішчныя косткі злучаныя лабковым храшчом.
Канечнасці
Будова канечнасцяў жаб вар’іруе ад віду да віду і залежыць ад асяроддзя пражывання — наземнага, воднага або дрэвагага. Як правіла, жабы здольныя здзяйсняць рэзкія рухі, што дазваляе ім лавіць здабычу і выслізгваць ад драпежнікаў. Эфектыўныя спосабы перамяшчэння забяспечваюцца некалькімі асаблівасцямі будовы канечнасцяў: Развіццё канечнасцяў можа быць ускладнена ў некаторых сітуацыях:
Скура
У многіх відаў жаб скура праніцаемая для вады (самы праніцаемы ўчастак скуры — вобласць таза). Гэтая асаблівасць стварае для жаб пагрозу страты вадкасці і перасыхання. У некаторых жаб, вядучых дрэвавы лад жыцця, можна выявіць адаптацыю ў выглядзе дадатковага воданепранікальнага пласта скуры. Іншыя жабы мінімізуюць страту вады паводзіннымі адаптацыямі: начным ладам жыцця, прыняццем поз, якія памяншаюць плошчу судотыку скуры з паветрам, напрыклад, яны адпачываюць у групах цесна прыціснуўшыся адзін да аднаго.
Скура жаб дапамагае ім маскіравацца. Прадстаўнікі некаторых відаў здольныя мяняць адценне скуры, каб лепш злівацца з навакольным фонам.
Некаторыя віды жаб змяняюць афарбоўку скуры ў залежнасці ад ўзроўню асвятлення і вільготнасці навакольнага асяроддзя. Гэтую здольнасць забяспечваюць спецыяльныя клеткі, напоўненыя пігментам, памер якіх змяняецца пад уплывам святла і вільготнасці. Змена афарбоўкі скуры ад больш светлага да больш цёмнага спрыяе тэрмарэгуляцыі гэтых відаў.
Атрутнасць
Многія жабы выпрацоўваюць таксічныя рэчывы, служачыя ім як для абароны ад драпежнікаў, так і для нападу. Хімічны склад яду жаб залежыць ад выгляду і можа ўключаць у сябе раздражняльнікі скуры, галюцынагены, нервова-паралітычны таксіны, вазаканстрыктары, таксіны, якія выклікаюць сутаргі і іншыя. Драпежнікі, якія спецыялізуюцца на пэўных відах жаб, як правіла, адаптаваныя да уласціваму гэтым відам тыпу яду, але неспецыялізаваныя жывёлы, як і чалавек, могуць сур’ёзна пацярпець ад кантакту з атрутай жаб, у некаторых выпадках які прыводзіць да смяротнага зыходу.
Крыніца атрутных рэчываў у жаб таксама неаднолькавы. Некаторыя жабы генеруюць таксіны самі, іншыя ж выкарыстоўваюць таксіны, атрыманыя з ежай (часцей за ўсё ад членістаногіх). Як правіла, жабы сігналізуюць аб сваёй атрутнасці з дапамогай яркай, насычанай, «папераджальнай» афарбоўкі. Існуюць таксама неатрутныя віды жаб, якія мімікрыруць пад атрутныя віды сваёй афарбоўкай, якая адпуджвае драпежнікаў.
Дыхальная сістэма і кровазварот
Скура жаб праніцаемая для малекул кіслароду, вуглякіслага газу і вады. Крывяносныя сасуды, размешчаныя прама пад скурай, дазваляюць ім дыхаць пры поўным апусканні ў ваду, так як кісларод праходзіць з вады праз скуру ў кроў. На сушы жабы дыхаюць з дапамогай лёгкіх. У іх адсутнічае сістэма мышц (брушных, дыяфрагмы і міжрэберныя), якая забяспечвае ў млекакормячых механізм ўдыху-выдыху. Замест яе ў жаб расцягваецца горла, паветра ўваходзіць праз ноздры, а затым сціск мышц ротавай паражніны заганяе паветра ў лёгкія. У жніўні 2007 года быў адкрыты від жаб Barbourula kalimantanensis, вядучых цалкам водны лад жыцця. Гэта першы адкрыты від жаб, якія не маюць лёгкіх.
Жабы маюць трохкамерное сэрца, як і рэптыліі (за выключэннем кракадзілаў, у якіх сэрца чатырохкамернае). Насычаная кіслародам кроў з лёгкіх паступае ў сэрца праз левае перадсэрдзе, а узбагачаная вуглякіслым газам кроў з тканін, а таксама насычаная кіслародам кроў з скурных вен — праз правае. Такім чынам, у левым перадсэрдзяў кроў у жаб артэрыяльная, а ў правым — змяшаная. Спецыяльны клапан рэгулюе падачу крыві з страўнічка сэрца ў аорту або ў лёгачную артэрыю, у залежнасці ад тыпу крыві. Гэты механізм забяспечвае мінімальнае змешванне крыві з падвышанай канцэнтрацыяй кіслароду і крыві, насычанай вуглякіслым газам, і, такім чынам, спрыяе больш актыўнаму абмену рэчываў.
Некаторыя віды жаб адаптаваныя да выжывання ў вадзе з паніжанай канцэнтрацыяй кіслароду. Так, напрыклад, жаба Telmatobius culeus, якая жыве ў высакагорным возеры Тытыкака, мае маршчыністую скуру з павялічанай плошчай паверхні, што спрыяе абмену газаў. Як правіла, гэтая жаба не выкарыстоўвае свае рудыментарныя лёгкія. Назіранні паказалі, што прадстаўнікі гэтага віду, знаходзячыся на дне возера, час ад часу здзяйсняюць рытмічныя руху уверх-уніз, што павялічвае працягу вады вакол іх.
Стрававальная сістэма
Зубы жаб, т. н. педыцэлярныя зубы, размешчаны ў верхняй сківіцы, з іх дапамогай жывёлы ўтрымліваюць ежу перад тым, як яе праглынуць. Гэтыя зубы недастаткова моцныя для укусаў або злову ахвяры. Сваю ежу (мух і іншых дробных рухаючыхся жывёл) жабы ловяць ліпкім, раздвоеным языком. У пасіўным стане мова згорнуты ў роце. Ён прымацаваны спераду да сківіцаў, і жаба можа «стрэліць» ім наперад і вярнуць яго назад з вялікай хуткасцю. У некаторых жаб няма языка, і яны засоўваюць ежу ў рот пярэднімі канечнасцямі. У іншых вочы могуць ўцягвацца праз адтуліны ў чэрапе і, націскаючы на ежу, якая знаходзіцца ў роце, прапіхваць яе ў горла. Праглынутая ежа праходзіць праз стрававод ў страўнік, дзе апрацоўваецца стрававальнымі энзімамі. Пасля гэтага яна паступае ў тонкі кішэчнік, дзе працягвае пераварвацца. Сэкрэцыя соку падстраўнікавай залозы і жоўці, што вырабляецца печанню і накапліваецца ў жоўцевым пузыры, адбываецца ў тонкім кішачніку. Там жа адбываецца максімальная абсорбцыя пажыўных рэчываў і нутрыентаў. Неперавараныя рэшткі ежы паступаюць у тоўсты кішэчнік, адкуль пасля абсарбавання лішкаў вады пераходзяць у клааку.
Выдзяляльная сістэма
Выдзяляльная сістэма жаб падобная па сваёй структуры з сістэмай млекакормячых. У яе аснове ляжаць дзве ныркі (мезанефрас), якія фільтруюць мачавіну і іншыя прадукты жыццядзейнасці з крыві. Атрыманы фільтрат ныркі канцэнтруюць у мачу, якая затым праходзіць праз мачаточнік і запасіцца ў мачавым пузыры. З мачавой бурбалкі прадукты жыццядзейнасці арганізма трапляюць у клааку і адтуль — вонкі.
Рэпрадуктыўная сістэма
Рэпрадуктыўная сістэма жаб, за асобнымі выключэннямі, заснаваная на знешнім апладненні. У многіх відаў жаб самцы менш самак. У самцоў ёсць галасавыя звязкі, а ў многіх відаў і гарлавыя мяшкі, з дапамогай якіх яны выдаюць гучнае кваканне у шлюбны сезон. Два насеннікі прымацаваныя да нырках, сперма праходзіць праз ныркі, пасля чаго трапляе ў мачаточнікі, а адтуль у клоаку. У адсутнасць пеніса сперма выкідваецца з клоаку прама на ікру, адкладзеную самкай падчас амплексуса.
У самак ёсць парныя яечнікі, размешчаныя каля нырак. Ікрынкі праходзяць праз парныя яйкаводы вонкі. Падчас амплексуса хватка самца стымулюе адкладванне ікры самкай. Ікрынку, як правіла, пакрытыя абалонкай, па кансістэнцыі якая нагадвае жэле.
Органы зроку
Вочы жаб размешчаны ў верхняй частцы галавы і часта вылучаны наперад. Гэта забяспечвае ім шырокае поле зроку; жаба можа цалкам пагрузіцца ў ваду, пакінуўшы над паверхняй толькі вочы. Вочы абаронены рухомымі павекамі і дадаткова празрыстай нерухомай мембранай, якая засцерагае вочы падчас знаходжання ў вадзе. Колер вясёлкавай абалонкі і форма зрэнкі ў розных відаў адрозніваюцца.
Жабы лепш бачаць далёкія аб’екты, чым блізкія. Квакаючыя жабы неадкладна змаўкаюць пры выглядзе патэнцыйнай пагрозы і нават яе цені, але чым бліжэй аб’ект, тым горш яны яго бачаць. Калі жаба выстрэльвае мовай у бок здабычы, яна рэагуе на маленькі які рухаецца аб’ект, які дрэнна адрозны. Яна цэліцца загадзя, так як асаблівасці анатоміі вымушаюць яе зачыняць вочы пры выцягванні языка. Пытанне аб наяўнасці ў жаб каляровага гледжання не вырашана. Была даказаная досведамі станоўчая рэакцыя жаб на блакітнае святло.
Жабы валодаюць унікальным сярод пазваночных зрокавым апаратам. У ходзе даследаванняў было выяўлена, што амаль 95 % інфармацыі паступае ў рэфлекторны аддзел мозгу. Гэта прыводзіць да таго, што жаба не бачыць, дзе яна знаходзіцца. Асноўная выснова — жабы бачаць толькі рухаючыяся прадметы.
Органы слыху
Жабы чуюць як на зямлі, так і пад вадой. Вонкавага вуха ў іх няма, але, як правіла, ззаду кожнага вочы прысутнічае барабанная перапонка. Гук выклікае вібрацыю перапонак, якія перадаюць яе ў сярэдняе і ўнутранае вуха. Памер барабанных перапонак і дыстанцыя паміж імі карэлююць з частатой гуку, на якой квакае дадзеная жаба. У некаторых відаў, напрыклад у жабы-быка, памер перапонак адносна памеру вачэй паказвае на палавую прыналежнасць. У самцоў перапонкі больш вачэй, а ў самак яны падобнага памеру. Як правіла, жабы не палагаюцца толькі на слых, і нават на рэзкі гук яны не будуць рэагаваць, пакуль не ўбачаць яго крыніцу.
Анабіёз
У экстрэмальных пагодных умовах некаторыя віды жаб апускаюцца ў стан анабіёзу, і могуць не праяўляць ніякай актыўнасці на працягу некалькіх месяцаў. У халодных абласцях жабы зімой ўпадаюць у спячку. Некаторыя віды хаваюцца ў расколінах або закопваюцца ў сухія лісце. Водныя віды (напрыклад, жаба-бык), як правіла, залягаюць на дне вадаёма, часткова апускаючыся ў іл, але захоўваючы, тым не менш, доступ да кіслароду, растворенному ў вадзе. Іх метабалізм запавольваецца, і яны выжываюць за кошт спажывання ўнутраных энергетычных рэзерваў. Многія жабы могуць выжыць пасля замярзання. Нягледзячы на тое, што пад іх скурай і ў паражнінах цела ўтворацца крышталі лёду, жыццёва важныя органы абаронены ад замярзання з прычыны высокай канцэнтрацыі глюкозы ў тканінах. З выгляду знежывелая, змёрзлая жаба можа пачаць дыхаць і аднавіць працу сэрца, калі яе адагрэць.
У фальклоры
У многіх народаў свету жабы асацыяваліся з цэлым шэрагам непрыемных уласцівасцяў. У кітайскай традыцыі жаба сімвалізуе месяцавае «Інь». Дух жабы Цын-ва Шэн асацыюецца з лячэннем і поспехам у справах. Сімвал «жаба ў калодзежы» ставіцца да чалавека недалёкага. У древнеперуанской культуры Мачы бясхвостыя былі аднымі з шанаваных жывёл і часта з’яўляліся ў творах мастацтва. Легенда Панамы абвяшчае, што ўдача спадарожнічае таму, хто ўбачыць панамскія залатую жабу (Atelopus zeteki). У варыянце гэтай легенды гаворыцца, што, паміраючы, гэтыя жабы ператвараюцца ў залаты талісман уаку.
У літаратуры
Жабы часта выступаюць у якасці персанажаў у літаратуры. Першае якое дайшло да нас мастацкі твор, у назве якога фігуруюць жабы — гэта камедыя Арыстафана «Жабы», упершыню пастаўленая ў 405 годзе да н. э. У якасці дадатковых прыкладаў можна прывесці:
Стэрджыс Мотафэст
Мотапрабег Sturgis Motorcycle Rally — гэта байкерскі фэст, які праводзіцца штогод у Стэрджысе, штат Паўднёвая Дакота, і ў навакольным рэгіёне Блэк-Хілз у ЗША. Ён пачаўся ў 1938 годзе групай матацыклістаў на Індыянах і першапачаткова праводзіўся для трукаў і гонак. З тых часоў злёт стаў плюралістычным мерапрыемствам, якое складаецца з мерапрыемстваў, арганізаваных рознымі групамі. Наведвальнасць гістарычна складала каля 500 000 чалавек, дасягнуўшы максімуму ў 700 000 у 2015 годзе. Мерапрыемства праходзіць на працягу 10 дзён і прыносіць каля 800 мільёнаў долараў гадавога даходу.
Гісторыя
У цэнтры ўвагі матацыклетнага злёту першапачаткова былі гонкі і трукі. У 1961 годзе злёт быў пашыраны за кошт гонак Hillclimb і Motocross. Гэта можа ўключаць гонкі на паўмілі (у першы год у Стэрджысе было 19 удзельнікаў), наўмысныя наезды на сцены, скачкі з рампы і лабавыя сутыкненні з аўтамабілямі.
Мотафэст ў Стэрджысе праводзіцца кожны год, за выключэннем часоў Другой сусветнай вайны. У 1942 годзе Камітэтам Black Hills Motor Classic было прынята рашэнне не праводзіць рэгулярныя мерапрыемствы да заканчэння вайны. Прычынай адмовы ад мерапрыемства стала «немагчымасць атрымаць талент высокага класа». Злёт Стэрджыса не будзе праводзіцца зноў да 1946 года, калі Black Hills Classic быў рэарганізаваны і спланаваў адрадзіць байкерскі злёт.
Першапачаткова акцыя складалася з двух асобных мерапрыемстваў, якія доўжыліся тры дні. Мерапрыемства пачалося з Джыпсі тура, дзе гоншчыкаў правядуць праз Блэк-Хілз у суправаджэнні членаў клуба Jackpine Gypcy. Наступныя два дні будуць насычаны матацыклетнымі і аўтамабільнымі гонкамі. Дадатковыя мерапрыемствы будуць праводзіцца ў цэнтры горада Стэрджыс, у тым ліку парады, танцы і шоу жывёл.
На працягу многіх гадоў мерапрыемства было сямідзённым, яно пачыналася ў панядзелак на працягу першага поўнага тыдня жніўня.
У кастрычніку 2016 года горад Стэрджыс пашырыў даты правядзення ў горадзе да 10-дзённага фармату і ралі пачыналася ў пятніцу перад першым поўным тыднем жніўня і заканчвалася ў другую нядзелю. У 2017 годзе Ралі стала 10-дзённым, пачынаючы з першай пятніцы жніўня.
Наведвальнасць
Дэпартамент транспарту Паўднёвай Дакоты падае афіцыйныя падлікі трафіку, якія часам адрозніваюцца ад афіцыйных лічбаў наведвальнасці. Наведвальнасць вышэй у асноўныя юбілеі (напрыклад, 75-годдзе ў 2015 г.) і за адзін-два гады да юбілею і падае на наступны год-два. «Наведвальнасць» вызначаецца як праезд аўтамабіляў каля дзясятка дарог вакол Стургіса на працягу 10 дзён, агульнагарадскі збор смецця, ліцэнзіі прадаўца, выдадзеныя ў Стэрджысе, і іншыя крыніцы, а не толькі фактычная колькасць людзей, якія прысутнічаюць на акцыі. Большасць удзельнікаў падлічваецца некалькі разоў, таму рэальная колькасць людзей, якія прысутнічаюць, значна меншая, чым колькасць наведвальнікаў у спісе.
IC 3271
IC 3271 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Lonicera implexa
Lonicera implexa — паўкуст сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовы вечназялёны паўкуст з голымі сіне-зялёнымі галінамі, вышынёй ад 1 да 3, у выключных выпадках да 7 метраў. Кветкі спачатку жаўтлявыя, затым чырванаватыя. Цвіце з лютага па май. Плады — яйкападобныя ягады, чырванавата-аранжавыя ў канцы тэрміну паспявання. Скурыстае лісце знаходзяцца на процілеглых баках, ад 2 да 8 сантыметраў у даўжыню і ад 2 да 4 см, радзей за ўсё 0, 5 сантыметраў у шырыню. Верх цёмна-зялёны і глянцавы, ніз сіне-зялёны, краі празрыстыя.
Арэал
Расліна распаўсюдзілася на ўсе краіны, якія мяжуюць з Міжземным морам на ўсход у Грэцыю. Расце ў лясах, маквісах, жывых агароджах, а таксама як дэкаратыўная расліна.
Брыгада КАП «Валынь»
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Валы́нь» (польск.: Brygada KOP «Wołyń») — першая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1924—1937 гадах на тэрыторыі Валынскага ваяводства.
Гісторыя
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры. На першым этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе загада генеральнага штаба ад 27 верасня 1924 года была заснавана першая памежная брыгада.
У склад брыгады ўвайшлі 2-і, 3-і і 4-ы памежныя батальёны, а таксама 3-і, 4-ы і 5-ы кавалерыйскія эскадроны. 27 кастрычніка 1924 года падраздзяленні брыгады былі перагрупаваны на мяжы з Савецкім Саюзам і заступілі на службу на прасторах Валынскага ваяводства, дзе распачалі ахову дзяржаўнай мяжы шырынёй у 280 км і глыбінёй у 30 км. Камандаванне было размешчана ў прыватным доме ў Здалбунаве, але ў 1931 г. было перамешчана ў Луцк на вуліцу Сянкевіча, 23.
У снежні 1924 года ў межах брыгады пачалося фармаванне 11-га памежнага батальёна і 11-га кавалерыйскага эскадрона. У 1926 г. на ўзроўні брыгады была ўтворана школа для ўнтэр-афіцэраў пяхоты, якая была размешчана ў Мізачы пры 11-ым памежным батальёне, пазней ліквідаваная ўлетку 1928 года. Замест яе і іншых падобных установаў у крэпасці Асавец на Падляшшы быў адчынены школьны батальён Корпуса аховы памежжа.
У 1927 годзе другі памежны батальён і пяты кавалерыйскі эскадрон былі падпарадкаваны камандзіру 5-й брыгады аховы памежжа, а чацвёрты кавалерыйскі эскадрон — 2-й памежнай брыгадзе, у той час як у самім падраздзялнні быў сфармаваны 26-ы рэзервовы батальён.
Па звестках 1928 года, брыгада ахоўвала адрэзак мяжы даўжынёй у 259.030 км. З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры трэцім памежным батальёне ў Гошчы, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах. Яны дзяліліся на 4 часткі і называліся паводле адзінак іх размяшчэння. У брыгадзе «Валынь» была ўтворана рота трэцяга тыпу, якая ўтрымлівала два ўзводы па тры дружыны і гаспадарчую дружыну. Штат роты складаўся з трох афіцэраў, дзевяці унтэр-афіцэраў і васьмідзесяці шараговых жаўнераў.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго дадзеная брыгада была расфармавана. Адзінкі, якія ўваходзілі ў яе склад, сталі падпарадкоўвацца створанаму палку «Здалбунаў», а школьны кавалерыйскі эскадрон «Няміркаў» увайшоў у склад аднайменнага кавалерыйскага дывізіёна.
Ан’яна-Калабра
Аньяна-Калабра (Agnana Calabra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Калабрыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рэджа-Калабрыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Васілій Вялікі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Юрыдычны факультэт ГДУ імя Ф. Скарыны
Апісанне
Спецыяльнасць «Правазнаўства» адкрыта 1 верасня 1991 года.
1 верасня 1993 года на гісторыка-юрыдычным факультэце адкрыта кафедра правазнаўства.
1 верасня 1995 года адкрыта кафедра тэорыі і гісторыі дзяржавы і права.
30 чэрвеня 1996 года адбыўся першы выпуск студэнтаў спецыяльнасці «Правазнаўства» гісторыка-юрыдычнага факультэта.
1 ліпеня 1998 года на базе гісторыка-юрыдычнага факультэта адкрыты юрыдычны факультэт.
15 лютага 1999 года на базе кафедры правазнаўства вылучана кафедра грамадзянска-прававых дысцыплін.
31 мая 1999 года рашэннем Дзяржаўнай Вышэйшай Атэстацыйнай Камісіі ў ГДУ імя Ф. Скарыны адкрыта аспірантура па 7 правазнаўчых спецыяльнасцях.
Санта-Марта
Са́нта-Ма́рта (Santa Marta) — горад і муніцыпалітэт на поўначы Калумбіі на ўзбярэжжы Карыбскага мора побач з гарамі Сьера-Невада-дэ-Санта-Марта. Сталіца дэпартамента Магдалена.
Горад Санта-Марта з’яўляецца важным марскім портам, гістарычным, культурным і турыстычным цэнтрам. Насельніцтва па стане на 2005 год складала 415 270 чалавек. Плошча горада роўная 2393,35 км², а шчыльнасць насельніцтва — 173,5 чал./км².
Гісторыя
Найстаражытнейшы горад у Калумбіі. Заснаваны ў 1525 годзе. Паблізу горада памёр Сімон Балівар.
Чарніцкі сельсавет
Чарні́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Чарніцы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Лёзненскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лёзненскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Лёзненскага сельсавета.
Васіль Іванавіч Рагаўцоў
Прафесар (1993) і доктар філалагічных навук (2003). член-карэспандэнт Беларускай акадэміі адукацыі (1999). Узнагароджаны медалём Францыска Скарыны (2002). Лаўрэат літаратурнай прэміі імя Васіля Хомчанкі Магілёўскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі (2008) за зборнік вершаў для дзяцей «Адмыслоўцы». Заслужаны работнік адукацыі Беларусі (2014).
Біяграфія
У 1967 годзе 15-гадовым юнаком надрукаваў першыя вершы ў жлобінскай раённай газеце «Камуніст». У 1968 годзе скончыў сярэднюю школу ў Стрэшыне, паступіў на беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Мазырскага педагагічнага інстытута і пачаў выступаць з вершамі ў агульнакраёвым друку. У 1973 годзе скончыў Мазырскі педінстытут па спецыяльнасці беларуская мова і літаратура.
У 1973—1976 гадах працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў Коўчыцкай сярэдняй школе Светлагорскага раёна (Гомельская вобласць). У 1978 годзе скончыў аспірантуру пры Інстытуце мовазнаўства Акадэміі навук БССР і працаўладкаваўся ў Магілёўскі педагагічны інстытут. У 1979 годзе атрымаў навуковую ступеню кандыдата філалагічных навук. У 1981 годзе стаў суаўтарам «Матэрыялаў да абласнога слоўніка Магілёўшчыны». У 1983—2013 гадах быў загадчыкам кафедры беларускай мовы Магілёўскага педінстытута. У 1993-м атрымаў навуковую годнасць прафесара. У 1996 годзе стаў сябрам Саюза беларускіх пісьменнікаў. У 1999 годзе атрымаў годнасць член-карэспандэнта Беларускай акадэміі адукацыі. 12 красавіка 2002 года абараніў у Інстытуце мовазнаўства НАНБ доктарскую дысертацыю «Маўленчае выражэнне камічнага ў беларускай драматургіі», якую напісаў у Магілёўскім дзяржаўным універсітэце.
У 2003-м стаў доктарам філалагічных навук. На 2011 год напісаў звыш 100 навуковых прац, у тым ліку такія кнігі, як «Уводзіны ў мовазнаўства» (2004) ў суаўтарстве з Антонам Юрэвічам, «Моўны разбор у ВНУ і ў школе» (1998) ў суаўтарстве з Соф’яй Кечык, «Практыкум па ўводзінах у мовазнаўства» (1989), «Уводзіны ў мовазнаўства: заданні для самастойнай работы студэнтаў» (1992), «Сінтаксіс беларускай і рускай моў: дыскусійныя пытанні» (2001), «Практыкум па гісторыі агульнага мовазнаўства» (2001), «Руска-беларускі слоўнік па машынабудаванні» (1998) і «Анамастычны слоўнік Магілёўшчыны» (2000). Таксама выдаў 5 паэтычных зборнікаў: «Сутонне» (1995), «Долягляд» (1998), «Адмыслоўцы» (2007), «На роскрыжы дарог» (2008) і «Імгненне і вечнасць». Яго асобныя вершы паклаў на музыку кампазітар Мікалай Яцкоў. У 2008 годзе стаў лаўрэатам літаратурнай прэміі імя Васіля Хомчанкі Магілёўскага аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі за зборнік вершаў для дзяцей «Адмыслоўцы». У 2010 годзе выбаў «Слоўнік пра камічнае». У 2011 годзе выйшаў бібліяграфічны даведнік «Прафесар Васіль Іванавіч Рагаўцоў: навуковая і навукова-педагагічная дзейнасць, літаратурная творчасць». 22 снежня — 6 лютага 2012 года Нацыянальная бібліятэка Беларусі прысвяціла 60-гадоваму юбілею Рагаўцова выставу «Глыток з родных крыніц». На 2012 год яго вершы друкаваліся ў 7 часопісах «Полымя», «Маладосць», «Роднае слова», «Першацвет», «Вожык», «Бярозка» і «Вясёлка», а таксама ў штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», «Настаўніцкай газеце» і газетах «Чырвоная змена», «Наша слова» і «Сталіца». Сярод іншага, вершы Рагаўцова ўвайшлі ў анталогію беларускай паэзіі XX ст. «Краса і сіла».
6 лютага 2014 года атрымаў ганаровую годнасць заслужанага працаўніка адукацыі Беларусі. На 2018 год напісаў звыш 220 навуковых прац, сярод якіх было 15 падручнікаў, 4 манаграфіі і 2 слоўнікі. Сярод такіх выданняў былі: «Слоўнік мікратапонімаў Магілёўшчыны» (2004) ў суаўтарстве, а таксама кнігі «Гісторыя мовазнаўства» (2005), «Агульнае мовазнаўства» (2006), «Агульнае мовазнаўства: Практыкум» (2007) і энцыклапедычны даведнік «Мовы свету» (2009).
Чачэрскі замак
Чачэрскі замак — абарончае збудаванне ў Чачэрску. Замак існаваў найпазней з 14 ст., у 18 ст. пасля вялікай перапланіроўкі яго ранейшы выгляд быў страчаны. Існуючыя звесткі пра замак паходзяць з дакументаў і вынікаў археалагічных даследаванняў.
Замак быў пабудаваны на дзядзінцы летапіснага горада 10—13 ст., на выступе карэннага берагу ракі Чачоры і спалучаўся з кальцавым абводным земляным валам (відаць, найменш 3,5 м вышыні з напольнага боку ).
Сцены замку былі рубленыя драўляныя, абмазаныя да верху глінай. Вежы драўляныя. У 1682 іх было 8, у тым ліку вежа-брама і сасновы падвойны астрог. Гэтыя пабудовы абкружаў абарончы роў.
Павіннасці па будове і рамонце ўмацаванняў былі ўскладзеныя на жыхароў Чачэрска і воласці яшчэ з 16 ст. («Устаўная грамата» Жыгімонтам II, 1554).
Паводле попісу Чачэрска за 1765, існаваў замак з яго брамай Замкавай. Да нашага часу валы Чачэрскага замка не захаваліся. Збярогся толькі замкавы роў, які з паўднёвага усходу дугой агінае замчышча. Там, дзе раней быў мост, цяпер насыпана дамба, што злучае замчышча з горадам
Ваенная гісторыя
У замку з 16 ст. стала ўтрымваўся невялікі гарнізон (10—20 казакаў) на чале з ротмістрам, у час войнаў колькасць гарнізону павялічвалася (напр., 100 драбаў і 150 вершнікаў у 1534 ).
Геаграфічнае становішча Чачэрска каля мяжы з Маскоўскай дзяржавай не раз прыводзіла да аблогаў замку войскамі крымскіх татараў і рускіх вялікіх князёў (1506, 1523, 1562, 1633, 1654 — двойчы, 1659). У 1649 замак быў захоплены паўсталымі сялянамі, у 1654 і 1659 — рускім войскам.
Ота Есперсен
Біяграфія
Скончыў Капенгагенскі ўніверсітэт, затым працягваў адукацыю ў Оксфардскім універсітэце. У 1893—1925 гадах прафесар англійскай мовы ў Капенгагенскім універсітэце.
Аўтар падручніка англійскай мовы (1895, вытрымаў 19 выданняў), у аснову якога пакладзена жывая размоўная мова. Сваё разуменне граматыкі як жывога цэлага, што ўвесь час развіваецца, адлюстраваў у працы «Філасофія граматыкі» (1924).
Есперсен — аўтар «тэорыі прагрэсу» ў мове, згодна з якой усе моўныя змены накіраваны на аблягчэнне ўмоў камунікацыі, а таму — прагрэсіўныя.
Стварыў праект міжнароднай штучнай мовы — навіяль, раней удзельнічаў у распрацоўцы штучнай мовы Іда.
Працы Есперсена аказалі значны ўплыў на развіццё мовазнаўства XX стагоддзя.
Дунша
Дунша (東沙島), або Пратас (東沙群島) — каралавы атол на поўначы Паўднёва-Кітайскага мора. Уваходзіць у склад Тайваня. На атол таксама прэтэндуе Кітайская Народная Рэспубліка. Агульная плошча — 1,74 км².
Прырода
Адносна невялікая частка сушы, што ўзвышаецца над узроўнем мора, пакрыта хмызнякамі і дрэвамі. Астатняя суша вельмі нізкая, падчас тайфунаў затапляецца, складаецца з белых пясчаных водмеляў. Найбольш каштоўныя абразчыкі флоры — сунічнае дрэва, какосавая пальма, дзікі шпінат.
У 2007 г. атол Дунша быў абвешчаны нацыянальным паркам, яго прырода знаходзіцца пад аховай.
Гісторыя
Лічыцца, што першая пісьмовая ўзгадка пра атол Дунша з'явілася ў XV ст. у запісах экспедыцыі Чжэн Хэ. У 1712 г. ён быў фармальна далучаны да імперыі Цын. У 1860-я гг. брытанская каланіяльная адміністрацыя Ганконга разглядала план анексіі астравоў для будаўніцтва маяка.
Кітайскія рыбакі пачалі асвойваць атол у другой палове XIX ст. Яны здабывалі рыбу і водарасці. Аднак у 1907 г. Дунша быў захоплены японскім прамыслоўцам Нісідзава Ёсіхару, які зруйнаваў пабудовы кітайскіх рыбакоў і збіраўся пачаць здабычу фасфатаў. Толькі пасля двухгадовых дыпламатычных перагавораў улады Гуандуна здолелі выкупіць атол за 150 тысяч срэбраных долараў.
Пасля II Сусветнай вайны Дунша ўвайшоў у склад Тайваня. Тут быў размешчаны ваенны гарнізон. Прысутнасць ваенных захоўваецца нягледзячы на абвяшчэнне атола ў 2007 г. нацыянальным паркам.
Люр
Люр (Lure) — горад у дэпартаменце Верхняя Сона, у гістарычнай вобласці Франш-Кантэ на ўсходзе Францыі. Трэці па колькасці насельніцтва горад дэпартамента. 1124 месца па насельніцтву ў Францыі ў 2007 годзе.
IC 3272
IC 3272 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альшанскі
Альшанскі — прозвішча.
Слуцкая акруга
Слу́цкая акру́га — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка Беларускай ССР, якая існавала з ліпеня 1924 года да 6 чэрвеня 1927 года і з 21 чэрвеня 1935 года па 20 лютага 1938 года. Адміністрацыйны цэнтр — горад Слуцк.
Акруга ў 1924—1927
Слуцкая акруга была ўтворана 17 ліпеня 1924 года і ўлучала 7 раёнаў: Грэскі, Капыльскі, Любанскі, Слуцкі, Старадарожскі, Старобінскі і Чырвонаслабодскі. Была скасавана 6 чэрвеня 1927 года. Яе тэрыторыя тым часам была раздзеленая паміж Бабруйскай і Мінскай акругамі.
Пагранічная акруга 1935—1938 гадоў
Зноў акруга была ўтворана 21 чэрвеня 1935 года ў якасці пагранічнай акругі (якія ў тыя часы ствараліся ўздоўж заходняй граніцы СССР). Акруга ўлучала 6 раёнаў: Грэскі, Капыльскі, Любанскі, Слуцкі, Старобінскі і Чырвонаслабодскі.
Была скасавана 20 лютага 1938 года ў сувязі з увядзеннем абласнога падзелу ў саюзных рэспубліках СССР.
Масавыя забойствы ў Вукро
Масавыя забойствы ў Вукро — шэраг масавых забойстваў, учыненых у 2020—2021 гадах у горадзе Вукро (Тыграй, Эфіопія) падчас Тыграйскага канфлікту.
Снежань 2020 года
30 снежня 2020 года была ўчынена разня вайскоўцамі Узброеных Сіл Эфіопіі і саюзнай эрытрэйскай арміі, якія забілі ў Вукро 12 чалавек.
Люты 2021 года
10 лютага 2021 года была ўчынена разня вайскоўцамі Узброеных Сіл Эрытрэі, якія забілі ў Вукро 18 чалавек.
Сакавік 2021 года
14 сакавіка 2021 года была ўчынена разня вайскоўцамі Узброеных Сіл Эфіопіі, якія забілі ў Вукро ад 3 да 5 чалавек.
Лючыя Базэ
Лючыя Базэ (Lucia Bosè; 28 студзеня 1931, Мілан — 23 сакавіка 2020, Сеговія) — італьянская , якая стала папулярнай у перыяд італьянскага неарэалізму ў 1950-х гадах.
Біяграфія
У юнацтве Лучыя працавала ў адной з міланскіх пякарань, пакуль у 1947 годзе не стала пераможцай на конкурсе прыгажосці «».
Кінадэбют адбыўся ў 1950 годзе ў фільме «». У тым жа годзе яна сыграла Паолу Малон у фільме Мікеланджэла Антаніоні «». У 1953 годзе Антаніоні зноў запрасіў Лючыю ўжо на ролю Клары Манні ў фільм «».
Яе кар’ера працягвала актыўна развівацца да 1956 года, пакуль Лючыя не выйшла замуж за іспанскага матадора і праз чатыры гады пакінула кар’еру. Апошнім фільмам гэтага часу з удзелам Лючыі стаў «» (1960) Ж. Както.
Наступныя гады яна прысвяціла мужу і выхаванню дзяцей —, Паолы і Лючыі.
У кіно яна вярнулася ў канцы 1960-х гадоў, з’явіўшыся ў фільме Феліні «», а затым у карціне «» (1969). З тых часоў яна перыядычна з’яўляецца ў невялікіх ролях у фільмах, Жанны Маро, , , Педра Альмадовара, , , і інш.
У 2000 годзе Лючыя Базэ ажыццявіла мару свайго юнацтва — адкрыла першы ў свеце Музей анёлаў. У экспазіцыі музея, размешчанага ў мястэчку, Сеговія, прадстаўлена больш за восемдзесят прац сучасных мастакоў з розных краін з выявамі анёлаў, а таксама розныя скульптуры з анёламі.
Памерла 23 сакавіка 2020 года ў Сеговіі ад пнеўманіі, выкліканай каронавірусам COVID-19.
Егіпецкая арабская Вікіпедыя
Егіпецкая арабская Вікіпедыя (ويكيبيديا مصرى) — раздзел Вікіпедыі на егіпецкай арабскай мове. Створаны ў 2008 годзе. У Вікіпедыі на егіпецкай арабскай мове на дадзены момант налічваецца NaN артыкулыs, раздзел займае -е месца сярод усіх раздзелаў Вікіпедыі.
Даўжанскі раён
Даўжанскі раён (Довжанський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Луганскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Даўжанск (Довжанськ).
Утвораны ў 2020 годзе. Насельніцтва раёна на 1 студзеня 2021 года складае 207 700 чалавек, плошча — 2139 км².
Мікалай Аляксандравіч Кавязін
Мікалай Аляксандравіч Кавя́зін ( — ) — тэатральны рэжысёр, педагог, мастак. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1949).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Жлобін, у сям’і чыгуначніка. У 1905 годзе сям’я Кавязіных пераехала ў Мінск, дзе Мікалай скончыў школу і ў 1917 годзе паступіў у Мінскае камерцыйнае вучылішча. З 1922 года акцёр і мастак у 2-й вандроўнай трупе Галоўпалітасветы. У 1920-х гадах працаваў у чыгуначнай школе Мінска настаўнікам малявання, кіраваў драматычным аматарскім калектывам у клубе імя Леніна і драматычным гуртком на таварнай станцыі. Арганізатар і мастацкі кіраўнік Тэатра юнага гледача БССР у 1931—1937 гадах. У 1938—1939 гадах Мікалай Кавязін на пасадзе мастацкага кіраўніка Полацкага калгасна-саўгаснага тэатра. З першых дзён Вялікай Айчыннай вайны Мікалай Кавязін служыў байцом на бронецягніку, удзельнічаў у дэсантных аперацыях.
З канца 1944 года Мікалай Кавязін прызначаны мастацкім кіраўніком Палескага абласнога тэатра імя Янкі Купалы, што аднавіў дзейнасць у Мазыры. З 1945 года года мастацкі кіраўнік Бабруйскага абласнога тэатра, з 1947 года — Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра.
Творчасць
Пастаноўкі Мікалая Кавязіна вызначаліся тэатральнасцю, глыбінёй раскрыцця сутнасці з’яў і характараў. Частку сваіх пастановак ён афармляў як мастак.
Сярод пастановак:
Нацыянальная акадэмія выяўленчага мастацтва і архітэктуры
Нацыянальная акадэмія выяўленчага мастацтва і архітэктуры — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова мастацкага профілю, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Гісторыя
Урачыстае адкрыццё акадэміі адбылося 22 лістапада 1917 года ў памяшканні Украінскай Цэнтральнай Рады. 5 снежня таго ж года Украінская Цэнтральная Рада прыняла закон аб Украінскай акадэміі мастацтваў, а таксама яе статут. У 1922 годзе распараджэннем губернскага аддзела прафесійнай адукацыі пры Народным камісарыяце асветы УССР Акадэмія была ператворана ў Кіеўскі інстытут пластычных мастацтваў, які ў 1924 годзе, пасля аб'яднання з Кіеўскім архітэктурным інстытутам, атрымаў назву Кіеўскі мастацкі інстытут.
Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 17 снежня 1992 года установе вернута першапачатковая назва - Украінская акадэмія мастацтваў, а ў адпаведнасці з пастановай Кабінета міністраў Украіны ад 17 сакавіка 1998 года яна стала Акадэміяй выяўленчага мастацтва і архітэктуры. Рашэннем Дзяржаўнай акрэдытацыйнай камісіі Украіны ад 8 ліпеня 1997 года Акадэмія акрэдытаваная па IV-м (вышэйшым) ўзроўню. Указам Прэзідэнта Украіны ад 11 верасня 2000 года ёй нададзены статус нацыянальнай.
Белорусская жизнь
Выдавец А. С. Кудзерскі планаваў выданне газеты на 2 мовах (рускай і беларускай), але, атрымаўшы дазвол, адмовіўся ад беларускамоўнага варыянта. Газета, як і «Беларускае таварыства», стаяла на пазіцыях заходнерусізму, адмаўляла самабытнасць беларускага народа, выступала за яго русіфікацыю, паступовую замену беларускай мовы рускай. Шляхам сацыяльнай дэмагогіі і палітычнай мімікрыі выдаўцы газеты спрабавалі падладзіцца пад беларускі нацыянальна-культурны рух, перахапіць ідэі газеты «Наша ніва», надаўшы ім супрацьлеглы, вялікадзяржаўна-шавіністычны сэнс. У пробным нумары (9 лютага 1909 г.) выдаўцы змясцілі статут «Беларускага таварыства» і абвясцілі сябе органам «свядомай» беларускай інтэлігенцыі, а эпоху ВКЛ — «самым светлым перыядам у гісторыі нашага народу». Аднак у артыкуле Саланевіча «Нашае нацыянальнае самавызначэнне і наша пазіцыя ў польскім пытанні» (той жа нумар) адмаўлялася нацыянальная і культурная самастойнасць беларусаў як «непадзельнай часткі рускага народа». За публікацыю паведамлення «Пакаранне смерцю» ўлады арыштавалі тыраж пробнага нумара і прыпынілі выданне.
Аднавіўшы газету ў студзені 1911 г., Саланевіч і новы выдавец Каранкевіч працягвалі лінію на русіфікацыю беларускага народа. Разглядаючы сацыяльную і нацыянальную структуру насельніцтва краю, газета абвясціла беларусаў «вялікай рускай большасцю Паўночна-Заходняга краю», запэўнівала чытачоў, быццам беларуская мова — гэта руская, часткова засмечаная польскімі і іншымі ўплывамі, і пры «нармальным развіцці» яна «пяройдзе ў рускую народную мову» (1 студзеня 1911 г.). У газеце прасоўвалася думка, што ўсе палякі ў краі — «клас памешчыкаў», яўрэі — «клас мяшчанскі, гандлёвы, гарадскі», а беларусы («рускія») — «клас выключна сялянскі, сельскі» (15 студзеня 1911 г.). У цыкле артыкулаў «Беларусы ў мінуўшчыне» ананімны аўтар, скажаючы гісторыю, прыпісваў беларусам стварэнне «рускай культуры» ў ВКЛ і ператварэнне яго ў «рускую дзяржаву». Газета з правых пазіцый крытыкавала царскі ўрад за перабольшванне ролі «розных беларускіх суполак», створаных быццам бы групкай «польскай вучнёўскай моладзі» і некалькімі прадстаўнікамі з «велікарускага асяроддзя» (16 студзеня 1911 г.). Карыстаючыся гэтай шавіністычнай меркай, газета шальмавала «Нашу ніву», называла беларускіх пісьменнікаў і іншых дзеячаў нацыянальнай культуры палякамі, якія апрануліся ў беларускую світку (15 чэрвеня 1911 г.). Патрабавала ад беларусаў схіліцца перад памяццю М. М. Мураўёва — душыцеля паўстання 1863—1864 гг., расхвальвала палітыку П. А. Сталыпіна. Газета атрымала прывітальны ліст ад лідара партыі акцябрыстаў А. І. Гучкова (15 студзеня 1911 г.).
З 10(23) жніўня 1911 г. выходзіла пад назвай «Северо-Западная жизнь»
IC 3275
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Белорусская земля
«Белорусская земля» — грамадска-палітычная, літаратурная і пазапартыйна-народная газета. Выдавалася ў 1918 г. у Менску на рускай мове. Афіцыйны выдавец — Саюз беларускіх арганізацый, фактычна з'яўлялася органам Народнага сакратарыята БНР.
Заснавана 20 лютага 1918 г. (планавалася выдаваць 2 разы на тыдзень), 1 сакавіка 1918 г. выйшаў 1-ы нумар. Друкавала дакументы выканкома Савета Усебеларускага з'езда, пастановы, загады і аб'явы Народнага сакратарыята і падначаленых яму органаў, артыкулы дзеячаў нацыянальнага руху. Апублікавала (№ 1) «Мемарандум Народнага сакратарыята Беларусі прадстаўніку Вышэйшай германскай акупацыйнай улады», «Устаўную грамату да народаў Беларусі», загад № 1 выканкома Савета Усебеларускага з'езда, артыкул А. І. Цвікевіча «Лёс Беларусі» і інш. Выйшлі некалькі нумароў газеты.
Арганізацыя па правах чалавека Эрытрэі
Арганізацыя па правах чалавека Эрытрэі, АПЧЭ — няўрадавая эрытрэйская праваабарончая арганізацыя, заснаваная Эльзай Чырам у 2009 годзе ў Вялікабрытаніі.
Тразімена
Тразіме́на (Lago Trasimeno) — возера на тэрыторыі Умбрыі, адно з найбуйнейшых азёр Італіі. Сярэдняя глыбіня — 6,72 м пл. 128 км², макс. шырыня 15,5 км.
Шырокае развіццё ў наваколлях возера атрымаў агратурызм. На востраве пасярод возера ёсць разваліны сярэднявечнай крэпасці і гатэль.
Крэпасць выкарыстоўвалася мясцовымі жыхарамі для абароны падчас варожых набегаў, яны проста хаваліся за яе сценамі пасярод вострава. фартыфікацыйнае збудаванне ўяўляе сабою няправільнай формы многавугольнік, з чыстай пляцоўкай унутры і крапаснымі вежамі. У наш час выкарыстоўваецца як канцэртная пляцоўка — у летні час унутры перыметра збіраюць сцэну і трыбуны для гледачоў.
Кафедральны сабор Вадуца
Кафедральны сабор Вадуца або '''Кафедральны сабор св. Флорына''' (St. Florinskirche in Vaduz, ) — неагатычны сабор у Вадуцы, цэнтр архідыяцэзіі Вадуца. Першапачаткова быў парафіяльнай царквой, атрымаў статус сабора ў 1997 годзе.