cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эдард Старк
Гісторыя
Напачатку паўстання Эдард дамаўляецца з рыбаком, каб той адвёз яго з Даліны ў Белую Гавань, каб Нед змог сабраць армію Поўначы. У адзін са штармоў капітан судна памірае, а яго дачка дастаўляе Эдарда ў Салодкую Сястру. Пазней лорд Годрык Борэл дапамагае дабрацца яму да Белай Гавані. Перш чым адправіцца на поўдзень, на падмогу Роберту Баратэану, Эдард жэніцца на Кейтылін Талі, якая была заручана з яго братам Бранданам да яго смерці.
У канцы паўстання Эдард накіраваўся на мяжу з Дорнам разам з шасцю сваімі сябрамі, каб патрапіць у Вежу Радасці, дзе прынц Рэегар трымаў яго сястру Ліяну. Вежу ахоўвалі тры рыцары Каралеўскай Гвардыі, у тым ліку і сір Эртур Дэйн. У выніку бітвы загінулі ўсё акрамя Эдарда і Хоўленда Рыда. Нажаль, Ліяна памерла неўзабаве пасля бітвы, паспеўшы пагутарыць з Недам некалькі хвілін.
Пасля паўстання Роберт заняў Жалезны Трон, а Нед вярнуўся дамоў, куды прывёз з сабой незаконнанароджанага сына, Джона, пра чыё паходжанне адмаўляўся паведаміць нават сваёй жонцы. Ён абвяргаў чуткі пра тое, што маці дзіцяці была шляхетная дарнійская лэдзі Эшара Дэйн. Годрык Борэл сцвярджаў, што маці Джона была дачка рыбака, якая прывезла Неда ў Салодкую Сястру.
Наступныя пятнаццаць гадоў ён ужо ў ролі лорда Вінтэрфела практычна не пакідаў Поўначы і не прымаў удзелу ў паўднёвых інтрыгах. Адзіны раз, калі ён пакінуў Поўнач, быў тады, калі Эдард далучыўся да Роберта Баратэана для прыгнечання паўстання Бейлана Грэйджая.
Гульня прастолаў
Эдард Старк карае смерцю дэзертыра з Начнога Дазору, які сцвярджае, што ён і яго напарнікі падвергліся нападу Іншых. Па дарозе назад у Вінтэрфел, іх атрад знаходзіць мёртвую лютаваўчыцу, чыё горла было прабіта аленевым рогам, і некалькі нованароджаных ваўчанят. Джона Сноу ўгаворвае Неда, не забіваць лютаваўчанят, а падзяліць іх паміж сваімі дзецьмі.
Неўзабаве ён атрымлівае вестку пра смерць Джона Арэна, які выхоўваў яго і Роберта Баратэана і служыў яму Правіцай. Праз некаторы час кароль прыбывае ў Вінтэрфел і ўгаворвае Неда заняць пасаду Правіцы. Эдард неахвотна згаджаецца прыняць гэту пасаду, а таксама правесці заручыны сваёй дачкі Сансы і прынца Джофры Баратэана. Неўзабаве прыходзіць яшчэ адна вестка ўжо ад сястры Кейтылін, Лізы Арэн, якая паведамляе, што да смерці яе мужа датычныя Ланістэры.
Па прыбыцці ў Каралеўскую Гавань Эдард быў вельмі ўзрушаны, даведаўшыся пра даўгі каралеўскай казны ў сувязі з марнатраўнасцю Роберта, і што ні Джон Арэн, ні Малы Савет не маглі на яго паўплываць. Роберт загадвае арганізаваць вялікі рыцарскі турнір у гонар прызначэння Эдарда на пасаду Правіцы і не зважае на пратэсты Неда. На турнір запрашаліся ўсе рыцары і стралкі Сямі Каралеўстваў.
Даследуючы дзейнасць Джона Арэна перад яго смерцю Нед выяўляе, што той шмат часу праводзіў са Станісам Баратэанам, а таксама наведваў бастардаў караля ў горадзе. Ад брата Начнога Дазору Ёрэна, ён даведваецца, што Кейтылін выкрала Тырыяна Ланістэра.
Калі Роберт праводзіць збор, на якім гаворыцца пра тое, што Дэйнерыс Таргарыен чакае дзіця, толькі Нед і Барыстан Селмі выступаюць за тое, каб захаваць дзяўчыне жыццё. Роберт, які апанаваны сваёй нянавісцю да Таргарыенаў, настойвае на тым, каб Дэйнерыс была забіта, тады Нед у знак пратэсту сыходзіць у адстаўку.
Да свайго запланаванага ад'езду ў Вінтэрфел, Эдард наведвае незаконнанароджаную дачку Роберта — Бару. Вяртаючыся з гэтай сустрэчы ён трапляе ў засаду, падрыхтаваную для яго Джэймэ Ланістэрам, які жадаў адпомсціць за тое, што Кейтылін узяла ў палон яго брата Тырыяна Ланістэра. Нед быў цяжка паранены ў нагу. Роберт наведвае свайго сябра і просіць не пакідаць пасаду Правіцы.
Эдард прымае наведвальнікаў, седзячы на Жалезным Троне, у той час як кароль знаходзіцца на паляванні. Ад трох лордаў з Рачных Земляў ён даведваецца, што Грыгар Кліган разарыў некалькі вёсак на мяжы з Заходнімі Землямі. Эдард адпраўляе Берыка Дандарыяна, Тараса з Міру, некалькі іншых рыцараў і ўласных людзей, каб яны злавілі Клігана і здзяйснілі правасуддзе.
Калі Эдард абдумвае, чаму ў Джона Арэна выклікалі такую цікавасць бастарды Роберта, ён з жахам прыходзіць да высновы, што трое дзяцей караля насамрэч з'яўляюцца пладамі кровазмяшання паміж каралевай Серсеяй і яе братам Джэймэ Ланістэрам. Эдард гаворыць Серсеі пра тое, што ведае яе тайну і дае ёй шанец бегчы разам са сваімі дзецьмі. Аднак час дадзены ёй, Серсея выкарыстоўвае для арганізацыі забойства Роберта Баратэана і подкупу Гарадской варты Каралеўскай Гавані. Калі кароль ляжаў на божай пасцелі, Нед адмаўляецца прыняць дапамогу Рэнлі Баратэана і пасадзіць пад варту дзяцей каралевы, а таксама адмаўляецца прыслухацца да парады Петыра Бейліша, прызнаць каралём Джофры Баратэана і стаць рэгентам пры ім. Замест гэтага ён плануе дапамагчы заваяваць трон наступнаму па старшынстве брату Роберта — Станісу Баратэану. Мезенец абяцае Неду забяспечыць падтрымку залатых плашчоў, але здраджвае яго адразу пасля смерці караля. Эдард Старк быў арыштаваны за здраду ў выніку подкупу каралевай Гарадской варты і здрады Петыра Бейліша.
Варыс наведвае Неда ў падзямеллі і кажа яму, што калі ён прызнаецца ў здрадзе, яму захаваюць жыццё і дадуць магчымасць уступіць у Начны Дазор. Эдард спачатку адмаўляецца, але затым згаджаецца наступіць на горла свайго гонару, каб выратаваць жыццё Сансы, якая знаходзіцца ў закладніках у Ланістэраў. Яго суд праходзіць ля Вялікай Септы Бейлара, дзе неўзаметку для Неда сярод натоўпу таксама прысутнічаюць Ёрэн, яго дачка Ар'я і замаскіраваны сір Барыстан Селмі. Ён робіць ілжывае прызнанне ў сваёй здрадзе, але ўсё ідзе не па плане, калі Джофры, да вялікага здзіўлення Сансы, Серсеі і Варыса, гаворыць, што пакаранне смерцю павінна адбыцца. Ілін Пейн адсякае галаву Эдарда Старка яго ўласным двухручным мячом, які носіць імя Лёд. Джофры насаджвае галаву Неда на адну з пік і прымушае Сансу глядзець на яе.
Бітва каралёў
Тырыян Ланістэр загадвае зняць галаву Эдарда Старка і ўсе астатнія галовы з пік і адпраўляе косці лорда ў Рыверан. Кейтылін просіць Халіса Молена адвезці рэшткі мужа ў Вінтэрфел і пахаваць у крыпце побач з яго бацькам, братам і сястрой.
Таксама апынулася, што пакаранне смерцю на ступенях Вялікай Септы Бейлара выклікала сур'ёзнае абвастрэнне адносін паміж Жалезным Тронам і прадстаўнікамі Веры ў Семярых: апошнія лічылі, што гэтым дзеяннем быў апаганены храм багоў.
Танец з драконамі
Калі Бран вучыцца быць дрэвазорцам, да яго прыходзіць бачанне мінулага, у якім ён глядзіць вачамі сэрца-дрэва на свайго бацьку, які моліць жонку прабачыць яго і даць магчымасць Джону і Робу гадавацца разам, як братам.
Барбры Рысвел, якая калісьці жадала стаць жонкай Брандана Старка, да таго як ён быў абяцаны Кейтылін Талі, распавядае Тэону Грэйджаю, што ў смерці свайго мужа Вілама Дастына вінаваціць Эдарда Старка. Таксама яна кажа, што калі б даведалася, дзе знаходзяцца рэшткі лорда Эдарда, то ніколі б не дазволілі б пахаваць іх у крыпце Вінтэрфела ў адплату за тое, што ён адмовіўся вярнуць ёй рэшткі яе мужа.
Нягледзячы на гэта, многія іншыя дамы Поўначы ўспамінаюць пра Эдарда Старка з любоўю і павагай, хоць сам ён ніколі не лічыў сябе раўней свайму брату Брандану.
Магчымыя правобразы
У вобразе Эдарда Старка, магчыма, знайшлі адлюстраванне эпізоды біяграфій рэальных гістарычных дзеячаў. У прыватнасці, прасочваюцца паралелі з біяграфіямі Рычарда Ёрка і Сімона дэ Манфора-малодшага. Абодва супрацьстаялі каралеўскай уладзе з высакародных прычын, абодва былі апынуліся ў няміласці і был забіты (акрамя таго, іх адсечаныя галовы таксама выстаўляліся на агляд як доказ іх гібелі).
У экранізацыі
Ролю Эдарда Старка ў серыяле «Гульня прастолаў» выканаў акцёр Шон Бін. З'яўляўся ў 1-9 серыях першага сезона. У 10-й серыі першага сезона, хоць Шон Бін і названы ў тытрах (як галоўны герой), не з'яўляецца, бо яго герою адсеклі галаву (хоць яго вобраз усё-ткі быў выкарыстаны). Пасля, як і ў кнігах цыклу ПЛіА, неаднаразова згадваецца. У 2-й серыі 3-га сезона ў відзежах Брана можна пачуць голас Эдарда Старка. У 2-й серыі 4-га сезона з'яўляецца ў відзежах Брана (флэшбэк-сцэны).
Нягледзячы на тое, што смерць Эдарда Старка з'яўляецца адной з ключавых падзей у кнізе, рашэнне паўтарыць гэту сюжэтную лінію ў серыяле выклікала негатыўную рэакцыю ў тэлевізійнай супольнасці ЗША, дзе не прынята забіваць галоўнага персанажа так хутка па ходзе апавядання. Калі на прэс-канферэнцыі гэта пытанне задалі Шону Біну, ён суха прапанаваў гледачам адпраўляць скаргі Джорджу Марціну.
Таксама Шон Бін заявіў, што можа з'явіцца ў флэшбэк-сцэнах 5-га сезона, калі стваральнікі захочуць раскрыць сапраўднае паходжанне пазашлюбнага сына Эдарда Старка Джона Сноу.
Сокал (станцыя метро)
«Сокал» — станцыя Замаскварэцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана пад Ленінградскім праспектам непадалёк ад развязкі з Валакаламскай і Ленінградскай шашамі. Вестыбюлі знаходзяцца на тэрыторыі раёнаў Сокал і Аэрапорт Паўночнай адміністрацыйнай акругі горада Масквы. Адкрыта 11 верасня 1938 года ў складзе пляцоўкі «Плошча Свярдлова» (цяпер «Тэатральная») — «Сокал» (другая чарга будаўніцтва). Назву атрымала па размешчаным паблізу пасёлку Сокал, які быў пабудаваны ў 1920-я гады.
Рыніяфіты
Рыніяфіты (Rhyniophyta) — аддзел вымерлых вышэйшых раслін. Вядомыя з сілуру да верхняга дэвону (435—345 млн гадоў назад).
Гісторыя вывучэння
Упершыню рэшткі рыніяфітаў знойдзены канадскім геолагам Дж. Досанам у дэвонскіх адкладах паўвострава Гаспэ (Канада) у 1859 годзе. Досан назваў гэту расліну. У 1917 годзе англійскія палеабатанікі Р. Кідстан і У. Ланг апісалі рэшткі раслін з адкладаў крэмніевай пароды Шатландыі дэвонскага ўзросту — псілафіт, рынію, харнеафітон і інш. Яны вызначылі роднасць іх з раней адкрытым і аб'ядналі іх у новы парадак. У 1937 годзе У. Ланг адкрыў новы род —. Гэта расліна была знойдзена таксама ў верхнесілурыйскіх адкладаннях Чэхіі, Славакіі, краін СНД, ЗША.
Батанічнае апісанне
Найбольш проста арганізаваная група вышэйшых выкапнёвых раслін. У іх быў карэнішчападобны орган рызамоід, ад якога ўверх адыходзілі тэломы — першасныя надземныя цыліндрычныя органы. На вяршынях некаторых тэломаў размяшчаліся прадаўгаватыя таўстасценныя спарангіі. Участкі паміж разгалінаваннямі тэломаў атрымалі назву месомаў. Лісты і карані адсутнічалі.
Анатамічная будова рыніяфітаў вельмі прымітыўная. Праводзячая сістэма была слаба развіта і ўяўляла сабой пратастэлу. Наяўнасць покрыўных тканак і вусцейкаў сведчыць пра тое, што гэта былі наземныя ці каляводныя расліны. Іх памеры дасягалі 50 см вышыні і каля 5 мм у дыяметры, але расліны сярэднедэвонскага перыяду роду мелі вышыню каля 3 м.
Мяркуемыя гаметафіты харнеафітона апісаны пад назвай. Іх восі мелі анатамічную будову, падобную з харнеяфітонам. На вяршыні некаторых тэломаў ліёнафітона былі чашападобныя пашырэнні з лопасцевымі краямі. У цэнтры чаша ўтварала выступ, у які былі пагружаны архегоніі з моцна адцягнутай шыйкай. Па перыферыі чашы, з яе ўнутранага боку, размяшчаліся акруглыя антэрыдыі. У іншых прадстаўнікоў рыніяфітавых гаметафіты не апісаны.
Павел Когаўт
Па́вел Ко́гаўт (Pavel Kohout;, ) — чэшскі пісьменнік, драматург. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Аўстрыі (1977).
Біяграфія
Працаваў у 1949—1950 гадах культурным аташэ ў Маскве, галоўны рэдактарам гумарыстычнага часопіса («Дзікабраз»). Друкуецца з 1950 года. Удзельнік дысідэнцкага руху 1960—1970-х г. З 1979 года ў Аўстрыі.
Творчасць
Аўтар зборнікаў палітычных і лірычных вершаў «Вершы і песні» (1952), «Час кахання і барацьбы» (1954). Крытычны пафас характэрны для п'есы «Такое каханне» (1957; паст. Гродзенскім абласным драматычным тэатрам і Беларускім тэатрам імя Я. Коласа ў 1958, Магілёўскім абласным драматычным тэатрам у 1962), сатырычнага рамана «Катыня» (1978), аўтабіяграфічных раманаў «З дзённіка контррэвалюцыянера» (1969), «Дзе закапаны сабака» (1987); маральная праблематыка ў п'есах «Добрая песня» (1952), «Жнівень, жнівень, жнівень» (1968). Аўтар п'ес «Марыя ў змаганні з анёламі» (1981), «Ecce Constantia» (паст. 1990), рамана «Канец вялікіх канікулаў» (1990), сатырычных апавяданняў, артыкулаў пра літаратуру і тэатр.
Амар Разаз
Амар Разаз (عمر الرزاز) (,, Іарданія) — іарданскі дзяржаўны і палітычны дзеяч. З 5 чэрвеня 2018 г. прэм'ер-міністр Іарданіі.
Біяграфія
Амар Разаз мае ступень доктара філасофіі (PhD) Гарвардскага ўніверсітэта. Атрымаў ступень магістра Масачучецкага тэхналагічнага інстытута.
З 2002 да 2006 гг. быў дырэктарам Сусветнага банка ў Ліване. З 2006 да 2010 гг. — дырэктар Карпарацыі сацыяльнага забеспячэння Іарданіі, адначасова працаваў дырэктарам Іарданскага стратэгічнага форума і Іарданскага Алі банка. З 14 студзеня 2017 да 5 чэрвеня 2018 гг. працаваў міністрам адукацыі Іарданіі ва ўрадзе Хані Мулькі.
Быў прызначаны прэм’ер-міністрам пасля таго, як яго папярэднік сышоў у адстаўку ў выніку масавых пратэстаў супраць мер жорсткай эканоміі ў краіне.
Ян Купецкі
Ян Ку́пецкі (Jan Kupecký, Ján Kupecký; 1667, Прага (?), або Пезінак каля г. Браціслава — 16 ліпеня 1740, Нюрнберг) — чэшскі жывапісец-партрэтыст; прадстаўнік барока.
Біяграфія
У 1684—1687 вучыўся ў Вене ў Бенедыкта Клаўса. З 1687 года працаваў у Рыме, Венецыі, Балонні, Фларэнцыі, Мантуі. Зазнаў уплыў Г. Рэні. З 1709 года ў Вене, прыдворны мастак, дзе паводле густу заказчыкаў арыентаваўся на парадныя партрэты Г. Рыго і Н. Ларжыльера, але захоўваў псіхалагізм вобраза (партрэт К. Бруні, 1709; партрэт мужчыны, 1700; «Аўтапартрэт», 1711, і інш.). У 1712 годзе у Карлавых Варах выканаў партрэт Пятра І. Пасля 1723 года ў Нюрнбергу, пад уплывам паўночных майстроў у сваіх працах імкнуўся спасцігнуць унутранае жыццё чалавека (партрэт М. Крэйсінгера, каля 1730; «Аўтапартрэт з сынам», 1728—1729, і інш.).
Народны камісарыят рабоча-сялянскай інспекцыі БССР
Наро́дны камісарыя́т рабо́ча-сяля́нскай інспе́кцыі Белару́скай ССР (РСІ, Рабкрын) быў утвораны ў снежні 1920 г. на базе Камісарыята рабоча-сялянскай інспекцыі Ваенрэўкама БССР. Папярэднікамі РСІ былі органы рабочага кантрою, які пачаў ажыццяўляцца пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 г.
Гісторыя
З мая 1918 г. пачала дзейнічаць Уліковая кантрольная камісія пры Аблвыканкамзахе. У студзені 1919 г. створаны Камісарыят дзяржаўнага кантролю Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі. Паводле рашэнняў I Усебеларускага з'езда Саветаў ён пераўтвораны ў Камісарыят дзяржаўнага кантролю ССРБ, 27 лютага 1919 г. яго функцыі перайшлі да Наркамата дзяржаўнага (з сакавіка 1919 г. — народнага) кантрою ЛітБелССР. У сувязі з польскай акупацыяй дзейнасць органаў народнага кантролю на яе тэрыторыі Беларусі спынілася.
На 1 студзеня 1921 г. структура НК РСІ БССР складалася з эканамічнай інспекцыі з секцыямі (тэхніка-прамысловай; харчовай і сельскагаспадарчай; каштарыснай-касавай) і аддзелаў (адміністрацыйна-судовага; сацыяльна-культурнага; аховы працы і аховы здароўя).
У адпаведнасці з Палажэннем аб рабоча-сялянскай інспекцыі, зацверджаным 17 снежня 1921 года, на НК РСІ БССР ускладаліся:
У абавязкі НК РСІ ўваходзілі таксама расследаванне і назіранне за разборам скаргаў і заяў, што паступаюць у цэнтральныя і мясцовыя органы. Рабоча-сялянская інспекцыя падпарадкоўвалася непасрэдна ЦВК БССР і яго Прэзідыуму.
На аснове дагавора ад 16 студзеня 1921 г. аб ваенным і гаспадарчым саюзе паміж ССРБ і РСФСР заключана пагадненне паміж адпаведнымі наркаматамі. Народны камісарыят РСІ ССРБ з’яўляўся органам дзяржаўнага кантролю на яе тэрыторыі, а таксама паўнамоцным прадстаўніком Народны камісарыят РСІ РСФСР, атрымаў рэвізійна-інспекцыйныя правы ў адносінах да ўсіх устаноў, якія знаходзіліся на тэрыторыі савецкай Беларусі, але падпарадкоўваліся дзяржаўным органам РСФСР.
У красавіку 1923 г. у сувязі з прынятым ХII з'ездам РКП(б) рашэннем аб аб'яднанні партыйнага і дзяржаўнага кантролю, РСІ і ЦКК КП(б)Б аб'ядналіся ў адзіны кантрольны орган — ЦКК РСІ Беларусі, а 1 жніўня 1923 г. была зацверджана новая структура Наркамата РСІ БССР, якая складалася з двух цэнтральных упраўленняў: агульнага і аператыўнага.
3 лістапада 1924 г. ЦВК БССР зацвердзіў новае Палажэнне аб Наркамаце РСІ БССР, у якім адзначалася, што РСІ — асноўны орган Савецкай улады па правядзенні ў жыццё мерапрыемстваў па ўдасканаленні дзяржапарату, прыстасаванню яго да задач сацыялістычнага будаўніцтва.
Пастановай СНК БССР ад 7 ліпеня 1927 г. Наркамату РСІ БССР было прадастаўлена права канчатковага сцвярджэння штатаў наркаматаў і цэнтральных устаноў БССР.
У 1931 г. пры СНК БССР арганізуецца Камісія выканання, якая існавала разам з наркаматам РСІ і на якую ўскладалася праверка выканання дырэктыў урада і ўмацаванне дысцыпліны на прадпрыемствах і ва ўстановах.
У 1934 г. ў сувязі з рашэннем ХVII з'езда ВКП(б) аб стварэнні Камісіі партыйнага кантролю пры ЦК ВКП(б) і Камісіі савецкага кантролю пры СНК СССР (замест ЦКК РСІ) пастановай ЦВК і СНК БССР ад 8 сакавіка 1934 г. НК РСІ БССР быў скасаваны, а на яго базе была створана Камісія савецкага кантролю пры СНК БССР.
Піцераўка
Пі́цераўка (, Питеровка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Селівонаўка (Жлобінскі раён)
Селіво́наўка (, Селивоновка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Паны з Подзебрадаў
Паны з Кунштата і Подзебрадаў (Páni z Kunštátu a Poděbrad) — чэшскі арыстакратычны род мараўскага паходжання, які адыгрываў значную палітычную ролю ў гісторыі Чэхіі XV—XVI стагоддзяў. Найбольш вядомым прадстаўніком гэтага сямейства быў чэшскі кароль Іржы з Подзебрадаў (1458—1471), дзякуючы якому род паноў з Подзебрадаў у другой палове XV стагоддзя атрымаў у сваё валоданне Мінстарберкскае (Зямбіцкае) і Опаўскае княствы, а таксама Кладскае графства ў Сілезіі.
Радавы герб
Гербам паноў з Кунштата служыў сярэбраны геральдычны шчыт з трыма гарызантальнымі чорнымі палосамі ў верхняй палове. Пазней да іх радавога герба былі дададзены гербы іх феадальных уладанняў у Сілезіі. У наш час іх радавы сярэбраны шчыт з трыма чорнымі палосамі ў верхняй палове намаляваны на гербе чэшскіх гарадоў Кунштат і Польна.
Гісторыя роду
Заснавальнікам роду лічыцца мараўскі дваранін Гергард са Збраслава, які ў 1236—1240 гадах займаў пасаду бургграфам Оламаўца. У Герхарда было чатыры сыны, адзін з якіх, Куна са Збраслава і Кунштата (пам. 1295) заснаваў замак і горад Кунштат. Унук Куны Гергард з Кунштата (пам. 1350) служыў брненскім і зноемскім каморнікам. Адзін з пяці сыноў Гергарда, Бочак I з Подзебрадаў (пам. 1373), быў адным з найбліжэйшых паплечнікаў караля Карала I Люксембургскага, дзякуючы чаму значна павялічыў сваё багацце. У выніку шлюбу з Элішкай з Ліхтанбурка, Бочак I набыў Подзебрадское панства, якое стала цэнтрам яго зямельных уладанняў. У 1353 годзе Бочак стаў каралеўскім чашнікам і ў тым жа годзе быў упершыню згаданы з прэдыкатам «з Подзебрадаў». Бочак II з Подзебрадаў (пам. 1417), сын Бочака I, яшчэ больш пашырыў радавыя ўладанні, апроч іншага, ён набыў замкі Рыхмбурк, Ліціцы і Боўзаў. У 1377—1387 гадах Бочак II займаў пасаду найвышэйшага каморніка каралеўства, а ў 1394 годзе стаў адным з дзевяці заснавальнікаў Панскага саюза, накіраванага супраць палітыкі караля Вацлава IV. У тым жа годзе ўвайшоў у рэгенцкі савет, які кіраваў каралеўствам у час паланення караля. У 1415 годзе Бочак II з Подзебрадаў быў адным з паноў, якія прыклалі свае пячаткі пад пасланнем супраць спалення Яна Гуса.
Унук Бочака II, Іржы з Подзебрадаў, пасля гусіцкіх войнаў далучыўся да партыі ўмераных чашнікаў, якую ўзначаліў у 1444 годзе ва ўзросце 24-х гадоў. Засяродзіўшы ў сваіх руках фактычную ўладу ў каралеўстве пры малалетнім каралі Ладзіславе, які да таго ж адсутнічаў, Іржы з Подзебрадаў пасля яго смерці ў 1457 годзе дамогся свайго абрання на чэшскі прастол 2 сакавіка 1458 года.
Сыны караля Іржы з Подзебрадаў
Пасля таго як Іржы з Подзебрадаў быў абраны каралём Чэхіі, ён пачаў размяркоўваць свае ўладанні сярод сыноў. У 1458 годзе Іржы перадаў старэйшаму сыну Віктарыну (1443—1500) замак Жацлерж, а ў 1464 годзе купіў для яго замак Кунеціцка-Гора. У 1459 годзе Іржы дараваў яму Кладскае графства і Мінстарберкскае княства. У 1462 годзе кароль Іржы перадаў Мінстарберкскае і Опаўскае княствы, а таксама Кладскае графства ў сумеснае феадальнае валоданне Віктарына і двух малодшых сваіх сыноў Індржыха I і Гінека.
У 1472 годзе, праз год пасля смерці караля Іржы, яго сыны падзялілі землі, якія да таго часу былі ў іх сумесным валоданні. Старэйшы з іх, Віктарын, узяў Опаўскае княства (якое ў 1485 годзе вымушаны быў аддаць каралю Мацьяшу Корвіну) і колінскае панства. Пасля смерці яго сына Барталамея (пам. 1515), выдатнага чэшскага дыпламата, род Віктарына з Подзебрадаў згас.
Малодшы сын караля Іржы Гінек (ці Індржых Малодшы) (1452—1492) атрымаў пры падзеле радавое панства ў Подзебрадах і замак Костамлаты на поўначы Чэхіі. У 1475 годзе, пасля смерці сваёй маці Ёганы з Рожміталя, Гінек атрымаў у спадчыну Ліхтамбурк, Мельнік і Цепліцы. Гінек вядомы як выдатны дыпламат і літаратар. З законных дзяцей у яго нарадзілася толькі дачка Ганна. Перад смерцю Гінек завяшчаў большасць сваіх уладанняў брату Індржыху Старэйшаму, а замак Костамлаты — свайму пабочнаму сыну Фрыдрыху.
Сярэдні сын Іржы з Подзебрадаў, Індржых I Старэйшы (1448—1498), атрымаў у спадчыну Мінстарберкскае княства, Кладскае графства, панствы Франкенштэйн, Нахад, Гомале, Кунеціцка-Гора (у 1491 годзе прадаў яго Вілему II з Пернштэйна), Чэске-Скаліцы, Візмбурк, Опатавіцы, Ліціцы. У 1473 годзе Індржых з практычных меркаванняў перайшоў у каталіцтва, а ў 1478 годзе заснаваў у Кладску кляштар Святога Юр'я (Іржы) і Войцеха і заклаў касцёл, якія перадаў ордэну бернардзінцаў. Пасля смерці свайго брата Гінека ў 1492 годзе Індржых I атрымаў у спадчыну радавое панства ў Подзебрадах, якое аднак у 1495 годзе абмяняў у караля Уладзіслава II Ягелонскага на Алясніцкае княства, імкнучыся сканцэнтраваць свае ўладанні ў Сілезіі. У 1497 годзе прадаў панства ў Нахадзе. Індржых I з Подзебрадаў апынуўся найбольш здольным у палітычным плане з усіх сыноў караля Іржы, якія здолелі захаваць і кансалідаваць значныя ўладанні Падэбрадаў у сітуацыі, калі новыя іншаземныя ўладары Чэхіі, Мацьяш Хуньядзі і Уладзіслаў Ягелон, змагаючыся за ўладу, імкнуліся цэнтралізаваць кіраванне каралеўствам і, акрамя таго, павялічыць свае асабістыя ўладанні за кошт маёнткаў спадчыннікаў Іржы з Подзебрадаў. Менавіта нашчадкі Індржыха I працягнулі род караля Іржы, склаўшы т.зв. мінстарберкскую галіну паноў з Подзебрадаў і надоўга сканцэнтраваўшы ў сваіх руках уладу над двума сілезскімі княствамі — Мінстарберкскім і Алясніцкім.
Францішак Купка
Францішак Ку́пка (František Kupka, французскі псеўданім Поль Рэнья́р (Paul Regnard); 23 верасня 1871, Опачна, Багемія — ) — чэшскі жывапісец; адзін з заснавальнікаў абстрактнага мастацтва.
Біяграфія
Вучыўся ў 1888—1891 гадах Пражскай акадэміі мастацтваў, у 1891—1895 у Венскай акадэміі мастацтваў. З 1895 года ў Парыжы, з 1906 года ў Пюто (Францыя).
Творчасць
У ранні перыяд пісаў карціны ў духу імпрэсіянізму («Бібліяфіл»), сімвалізму («Недавер, або Чорны ідал», 1903), экспрэсіянізму («Архаічная», 1910). Пазней звярнуўся да абстрактных кампазіцый і т.зв. арфізму (тэрмін уведзены Т. Апалінэрам для абазначэння жывапісу, які перадае дынаміку рухаў і музычных рытмаў праз спалучэнні чыстых моцных тонаў і перасячэнне крывалінейных паверхняў).
Сярод твораў: «Клавішы раяля — возера», «Першы крок» (абодва 1909), «Жонка мастака сярод вертыкаляў» (1910—1911), «Чырвоныя і сінія дыскі» (1911), «Аморфа, двухколерная фуга» і «Дыскі Ньютана». Эцюд да двухкаляровай фугі (абодва 1911—1912), «Вертыкальныя чырвоныя і сінія планы», «Філасофская архітэктура» (абодва 1913), «Тры сінія, тры чырвоныя» (1913—1957), «Механізм» (1920), «Абстрактны жывапіс» (1931), «Аўтаномны белы» (1951—1952) і інш. Аўтар ілюстрацый да «Чалавека і зямлі» Э. Рэклю (1904—Об), «Гімна гімнаў» і «Эрыніяў» Л. дэ Ліля (1905—1909), «» Арыстафана (1906), «Праметэя» Эсхіла (1911), шэрагу малюнкаў, тэарэтычнай працы «Творчасць у пластычных мастацтвах» (1923).
Цэрэзін
Цэрэзі́н  — сумесь гранічных (пераважна разгалінаваных аліфатычных) вуглевадародаў складу C36-C55.
Воскападобнае рэчыва. Колер ад белага да карычневага. Тэмпература плаўлення 65—85 °C. Не раствараецца ў вадзе, спіртах. Добра раствараецца ў бензіне, абмежавана — ў мінеральных маслах.
Атрыманне
Цэрэзін атрымліваюць з азакерыту, петралатуму і адкладаў, што ўтвараюцца ў трубаправодах пры здабычы і транспарціроўцы нафты. Азакерыт апрацоўваюць сернай кіслатой пры тэмпературы 200 °C з наступнай нейтралізацыяй вапнай і ачышчэннем адбельнымі глінамі.
Выкарыстанне
Цэрэзін выкарыстоўваецца ў складзе пластычных змазак, у якасці ізаляцыйнага матэрыяла ў электратэхніцы і радыётэхніцы. У сумесі з парафінам выкарыстоўваецца пры вырабе свечак і масцік. Асабліва чысты цэрэзін выкарыстоўваецца ў вытворчасці касметычных і медыцынскіх сродкаў, абалонак у вытворчасці сыру і інш.
Паютэ
Паютэ (саманазвы: Numa, Nuwuvi; Paiute) — група індзейскіх плямён, якая размаўляе на нумійскіх мовах. Жывуць пераважна ў рэгіёне Вялікі Басейн на тэрыторыі ўсходу Каліфорніі, захаду і поўдню Невады, поўдню Юты, паўднёвага ўсходу Арэгона.
Па моўнаму прынцыпу падзяляюцца на паўднёвых і паўночных паютэ. Акрамя таго, да паютэ часам адносяць банак і мона.
Назва паютэ паходзіць з іспанскай мовы. Іспанскія пасяленцы на поўначы Мексікі называлі паўднёвых паютэ Payuchi. Мяркуецца, што гэта назва магла значыць "сапраўдныя юты".
Шапарня
Шапа́рня (, Шапарня) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Кіраўскага сельсавета.
Балабас
Балаба́с — традыцыйны беларускі танец. Музычны памер 2/4. Тэмп хуткі. Зафіксаваны ў канцы 19 ст. ў Ваўкавыскім павеце М. Федароўскім. «Балабас» суправаджаўся выкананнем жартоўных прыпевак:
Баршчоўка (Краснабярэжскі сельсавет)
Баршчо́ўка (, Борщёвка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Краснабярэжскага сельсавета.
Бекеша
Беке́ша, або бекеш (bekes — доўгі кажуш) — мужчынскае паліто старадаўняга крою са зборкамі ў таліі. Таксама бекешай называецца шуба, пакрытая чым-небудзь. Асаблівасцю бекешы лічылася футравая аздоба па рукавах, нізе, кішэнях і невялікі адкладны ці стаячы каўнер. Назва адзення паходзіць ад імя вялікалітоўскага дзяржаўнага і ваеннага дзеяча Каспара Бекеша, які камандаваў венгерскай пяхотай, франта, сябра і паплечніка Стафана Баторыя (1533—1586).
Гэтая вопратка вядома ў асяродку феадальнай шляхты XVI стагоддзя. Так, у жыхара Гродна зямяніна Міцуты ў 1599 годзе была «бекешка ездецкая сукна чорного влоского, завыйкамі лисеми новыми подшитая», якая каштавала 14 коп грошаў.
Вілем Матэзіус
Ві́лем Матэзіус (, г., Чэхія — ) — чэшскі мовазнавец. Заснавальнік і прэзідэнт Пражскага лінгвістычнага гуртка. Стрыечны брат паэта і перакладчыка Богуміла Матэзіуса.
Бекеша
У XVIII была папулярнай сярод дробнай шляхты і мяшчан, з часам, у XIX стагоддзі, стала элементам афіцыйнага гарадскога касцюма.
Вілем Матэзіус
Скончыў Карлаў універсітэт у Празе, з 1912 года яго прафесар.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў агульную лінгвістыку, англійскую мову, характаралогію мовы, пад якой разумеў супастаўленне элементаў розных моў для выяўлення тыповых уласцівасцей пэўнай мовы. Адзін з заснавальнікаў функцыянальнай лінгвістыкі. Абгрунтаваў сінхронны падыход да вывучэння мовы («Пра патэнцыяльнасць моўных з'яў», 1911). Распрацаваў тэорыю актуальнага члянення сказа. Аўтар прац «Чэшская мова і агульная лінгвістыка» (выд. 1947), «Функцыянальны аналіз сучаснай англійскай мовы на аснове агульнай лінгвістыкі» (выд. 1961).
Касцёл Святой Ганны (Лунна)
Касцёл Святой Ганны — рымска-каталіцкі храм, помнік архітэктуры позняга класіцызму, размяшчаецца ў цэнтры вёскі Лунна (Мастоўскі раён Гродзенскай вобласці).
Гісторыя
У 1895 святыня была значна рэканструявана на сродкі князёўны Марыі Друцкай-Любецкай (1833—1897) з Шэметаў (пахавана ў касцёле, у прэсбітэрыі змешчана мемарыяльная пліта ў яе гонар), без змен пакінута толькі апсіда. Даты пабудовы і рэканструкцыі адзначаны на галоўным фасадзе перад уваходам у касцёл. Паны Чахоўскія і Рамеры (пазнейшыя ўладальнікі гэтых зямель) таксама пахаваныя ў крыпце касцёла, аб чым сведчаць мемарыяльныя пліты на сценах малітоўнай залы. У XVIII ст. мясцовая парафія ўваходзіла ў склад Ваўкавыскага дэканата, у XIX ст. — Гродзенскага, а ў 1920 Лунна стала цэнтрам аднайменнага дэканата Віленскай архідыяцэзіі, які складаўся з 8 парафій.
З XIX ст. да Лунненскай парафіі належалі капліцы ў Чарлёне і Яблонаве. У міжваенны час далучылася яшчэ і капліца Св. Роха на мясцовых могілках. Колькасць парафіян у міжваенны час перавышала 2000 вернікаў.
Касцёл дзейнічаў увесь час. Залічаны да помнікаў архітэктуры.
У час газіфікацыі касцёла ў 2005 г. выпадкова быў праламаны склеп ля помніка Аляксандру Чахоўскаму. У склепе знаходзіліся тры труны: адна металічная вялікая, другая драўляная невялікая і трэцяя драўляная, напаўразбураная. Дзве першыя захаваліся вельмі добра.
Інтэр’ер
Унутры тры драўляныя разьбяныя алтары ў стылі неаготыкі работы мясцовых майстроў: галоўны — Укрыжавання (пры бакавых сценах прэсбітэрыя ўсталяваны такія ж неагатычныя алтарныя кампазіцыі з фігурамі Маці Божай (злева) і Св. Юзафа), левы бакавы — тытульны алтар Св. Ганны (ён засланяе абраз Маці Божай Вастрабрамскай), наверсе знаходзіцца абраз Св. Антонія, правы алтар — алтар Маці Божай Лунненскай (абраз і шата ў стылі рэнесансу) з абразом Св. Францішка ў другім ярусе. Над нартэксам зроблены арганныя хоры з арганам у стылі станіславаўскага класіцызму. На сцяне хораў змешчаны мемарыяльныя пліты ў гонар Чахоўскіх.
У апсідзе на скляпенні намаляваны сюжэт Сыходжання Святога Духа.
Брама і званіца
Касцёльная тэрыторыя абнесена бутавай агароджай з уваходнай брамай у выглядзе дзвюх невысокіх атынкаваных слупкоў. Злева ад касцёла асобна пабудавана двух’ярусная цагляная і атынкаваная чацверыковая званіца.
Могілкі
На касцёльным участку захавалася некалькі цікавых помнікаў-надмагілляў фундатараў касцёла. Захаваліся помнікі Аляксандру Чахоўскаму, Ядвізе, дачцы Аляксандра і Валерыі. Унутры касцёла знаходзяцца эпітафіі Эдварду Матэю Ромеру, Яўстаху Чахоўскаму і інш.
Капліца Св. Роха на мясцовых могілках пабудавана з жоўтай вонкавай цэглы з рысамі неакласіцызму над крыптай, дзе быў пахаваны доктар Антоні Барташэвіч (нар. 1933, верагодна, ахвярадаўца будаўніцтва святыні). Гзымс і ўваходны партал атынкаваныя. Капліца прамавугольная ў плане, з невялікай сігнатуркай над уваходам, перакрытая двухсхільным чарапічным дахам. Інтэр’ер перакрыты сегментарным падшыўным дашчаным скляпеннем, у алтары быў змешчаны вялікі тытульны абраз (не захаваўся).
Могілкавая брама — гэта два звычайныя атынкаваныя слупкі, дэкараваныя выявамі (труна, крыж) з маленькіх каменьчыкаў.
Quercus pontica
Quércus póntica — лістападнае дрэва або куст, від роду сямейства. Гэты від уваходзіць у секцыю Mesobalanus.
Відавы эпітэт ponticapontica дадзены па адным з месцаў вырастання і месца яго апісання — Пантыйскаму хрыбту.
Мочаўтварэнне
Мочаўтварэнне — працэс, які бесперапынна адбываецца ў або іншых  беспазваночных і ў нырках пазваночных жывёл і чалавека. Забяспечвае выпрацоўку мачы і мочавыдзяленне. Складаецца з працэсаў, (зваротнае ўсмоктванне) і канальцавай сакрэцыі.
Quercus pontica
Батанічная апісанне
Высокі хмызняк ці невялікае дрэва, якое дасягае 3-5 метраў у вышыню, са ствалом, галінаваным ад аснавання, пакрытым гладкай шэрай карой, у старых асобнікаў неглыбока парэпаным.
Мочаўтварэнне
Пачатковы этап мочаўтварэння — ультрафільтрацыя плазмы крыві адбываецца ў ныркавых клубочках (са 100 л вадкасці, што праходзіць праз клубочкі ныркі чалавека, у мачу ператвараецца 1 л). У першаснай мачы ёсць амаль усе рэчывы плазмы крыві, акрамя бялкоў. Большая частка вады і неабходных для арганізмаў рэчываў (амінакіслоты, глюкоза, вітаміны і інш.) зваротна ўсмоктваецца ў канальцах. У прасвет нефрона адбываецца сакрэцыя арганічных кіслот, іонаў вадароду, некаторых прадуктаў абмену, чужародных рэчываў і інш. Рэгуляцыя мочаўтварэнне ажыццяўляецца праз ныркі эферэнтнымі нервамі і гармонамі, напрыклад,,.
Quercus pontica
Батанічная апісанне
Пупышкі шырокаавальныя або амаль круглявыя, да 3 см даўжынёй, з кіляватай, буровата-жоўтай, па краі вузкаперапончатай лускай. Гадавалыя галінкі голыя, чырванавата-бурыя, з дробнымі белымі чачавічкамі.
Хвосцікі 1-1,5 см даўжынёй. Прылісткі хутка ападаюць. Лісце шчыльнае, буйное, 10-20 см даўжынёй (у рэдкіх выпадках да 35 см) і 4-10 і да 15 см шырынёй, суцэльнае, эліптычнае або шырока-авальна-яйкападобнае, ля аснавання звужанае і клінаватае, на вяршыні прывостранае, па баках з загнутымі наперад, тупаватымі або завостранымі, невялікімі зубцамі па 15-30 з кожнага боку, зверху бліскучае, цёмна-зялёнае, голае, знізу больш бледнае, з густым вельмі тонкім апушэннем. Маладое лісце пакрыта пушком, які з часам знікае.
Мужчынскія кветкі да 10 см даўжынёй, з валасістым амаль чорным стрыжнем; калякветнікі падзеленыя да паловы на трохкутныя долі. Цвіце ў маі — чэрвені.
Жалуды адзінкавыя або па 2-5, на кароткіх, тоўстых пладаносах, шырокаавальныя, да 3 см даўжынёй і 2 см шырынёй, светла-бурыя; плюска сподачкападобная, акружае жолуд да¼; лускі яе даволі буйныя, падоўжана-авальныя або трохкутныя, верхнія амаль ланцэтныя, уздутыя, з прыціснутымі кончыкамі, густа-шэра-апушаныя.
Від апісаны з Пантыйскага хрыбта ў раёне Рызе.
Распаўсюджанне і экалогія
У натуральных умовах расце ў гарах Заходняга Закаўказзя і на паўночным усходзе Турцыі.
Дрэвы растуць на вышыні 1 300-2 100 метраў над узроўнем мора, часта з'яўляючыся складовай часткай горнага крывалесся, пераважна на гліністай глебе, часам на вапняковых хрыбтах, у лясной і субальпійскай зонах, да мяжы лесу. Сустракаецца Заходнім Закаўказзе, на поўдзень ад басейна ракі Бзыб і ў Турцыі — у Паўночна-Заходняй Анатолі (горы Лузістана і Пантыйскі хрыбет).
Вадзім Браніслававіч Спрынчан
Вадзім Браніслававіч Спрынча́н (,, БССР) — беларускі рускамоўны паэт, перакладчык.
Біяграфія
Вадзім Спрынчан нарадзіўся ў сям’і паэта Браніслава Пятровіча Спрынчана. Разам з бацькамі ў 1963 годзе пераехаў у Мінск.
У 1972 годзе скончыў філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У Мінску абраўся шлюбам з Анастасіяй Паўлюкавец, з якой разам вучыліся на філфаку. Праз год у родным горадзе жонкі Лунінцы нарадзілася дачка — Аксана.
У 1972—1989 гадах працаваў рэдактарам, загадчыкам рэдакцыі паэзіі выдавецтва «Мастацкая літаратура».
З 1982 года — сябра Саюза пісьменнікаў СССР.
Творчасць
Дэбютаваў у друку з перакладамі паэзіі ў 1976 годзе (часопіс «Нёман»). Аўтар кніг лірыкі «Земля и звёзды» (1981) і «Свет неделимый» (1990).
Пераклаў на рускую мову вершы беларускіх паэтаў А. Пысіна, Р. Барадуліна, М. Стральцова, Г. Пашкова, Я. Янішчыц, А. Канапелькі і іншых.
Сядзібна-паркавы комплекс Бішэўскіх (Лынтупы)
Сядзібна-паркавы комплекс Бішэўскіх — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры пачатку XX ст. Створаная на паўднёва-заходняй ускраіне г. п. Лынтупы Пастаўскага раёна, фарміравалася ў канцы XVIII—XX стст. Першапачаткова належала Гільзенам. Сучасны выгляд набыла пры ўладальніку Ю. Бішэўскім.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Ансамбль сядзібы падзяляецца на дзве зоны. Парадная зона перад палацам уключае партэр, мураваны арачны мост, капліцу, службовы флігель і бровар. За палацам і ставам размешчаная выцягнутая па папярочнай восі гаспадарчая зона. Цэнтр ансамбля — двухпавярховы мураваны палац (1907 г.) неарэнесанснай архітэктуры. У асіметрычнай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі дамінуе трох'ярусная чацверыковая вежа. Насычаная архітэктарская пластыка ўключае канеліраваныя калоны, пілястры, анты, рустоўку, ракавіны, атык з балюстрадай і інш. Планіроўка калідорная.
Парк
Парк пейзажна-рэгулярнага тыпу (плошча 6 га). Насаджэнні згрупаваны па перыметры чатырох ставоў і каналаў паміж імі на р. Лынтупка. Галоўны прамавугольны выцягнуты па папярочнай восі стаў выдзелены каля дома гранітнай набярэжнай са сходамі (набярэжная мела дэкаратыўную скульптуру). У парку растуць, , , , і інш. Сярод гаспадарчых пабудоў вылучаецца вежа-вяндлярня з машыкулямі і вокнамі-байніцамі ў рэтраспектыўна-замкавым стылі.
Рэнлі Баратэан
Рэ́нлі Бара́тэан (Renly Baratheon) — персанаж з цыклу «Песня Лёду і Агню» амерыканскага пісьменніка-фантаста Джорджа Марціна, малодшы брат караля Роберта, сын лорда Стэфана Баратэана і Касаны Эстэрмант. Пасля перамогі ў паўстанні Роберт перадаў свайму брату замак Штармавы Канец, такім чынам зрабіўшы Рэнлі вярхоўным лордам Штармавых Земляў, а таксама зрабіў яго майстрам над законамі ў сваім Малым Савеце.
Знешнасць і характар
Рэнлі карыстаўся папулярнасцю ў маладых рыцараў і простага народа. Ён быў прыгожы і велікадушны, калі хацеў. Таксама карыстаўся падтрымкай магутнага Дому Тырэл і быў у любоўных адносінах з сірам Лорасам Тырэлам, які раней з'яўляўся яго збраяносцам.
Знешнасцю Рэнлі шмат чым нагадваў маладога Роберта, аднак ён не меў уласцівай брату любові да выпіўкі, жанчын і бітваў. У той жа час ён валодаў харызмай і, гэтак жа як і Роберт, лёгка прыцягваў да сябе людзей. Адрозніваўся любоўю да яркіх, вычварных убораў, легкадумнасцю і добрым пачуццём гумару.
Біяграфія
Падчас Паўстання Баратэана Рэнлі быў дзіцем (5 гадоў), аднак і ён быў вымушаны выносіць цяжкія ўмовы, створаныя амаль гадавой аблогай Штармавога Канца лордам Тырэлам. Пасля заканчэння вайны і ўзыходжання Роберта, Рэнлі ў абыход Станіса, лорда Драконавага Каменя, становіцца новым лордам Штармавога Канца. Пазней Рэнлі прымае пасаду Майстра над Законамі ў Малым Савеце.
Пры двары дзейнічаў супраць Ланістэраў. Разам з Тырэламі планаваў развод свайго брата Роберта з каралевай Серсеяй і ажаніць яго з дачкой лорда Мейса Тырэла, Маргеры.
Гульня прастолаў
Разам з Барыстанам Селмі і Ілінам Пейнам сустрэў караля Роберта і яго світу, якія вярталіся з Поўначы.
Падчас інцыдэнту з Джофры, Сансай і Ар'яй падчас разгляду ў замку Дары засмяяўся, калі даведаўся, што маленькая дзяўчынка здолела абяззброіць прынца. З-за гучнага смеху і несур'ёзных паводзін кароль прапанаваў Рэнлі пакінуць залу, што той і зрабіў.
Удзельнічаў у турніры Правіцы, аднак быў выбіты з сядла Сандарам Кліганам. На турніры народ гучна вітаў Рэнлі, якога ён любіў дзякуючы яго харызме.
Гарбачоўка (Жлобінскі раён)
Да 1962—1963 гадоў вёска ўваходзіла ў склад Краснабярэжскага сельсавета Жлобінскага раёна, да 26 верасня 1968 года — у склад Побалаўскага сельсавета Рагачоўскага раёна.
Рэнлі Баратэан
Гульня прастолаў
Галасаваў за забойства Дэенерыс Таргарыен на пасяджэнні Малога Савета.
Пасля таго, як кароль Роберт быў смяротна паранены дзіком на паляванні, ён прапанаваў Эдарду Старку каля ста мячоў са сваёй гвардыі і людзей сіра Лораса з мэтай захопу спадчыннікаў і перавароту супраць каралевы Серсеі, аднак лорд Старк адмовіўся, з-за чаго Рэнлі быў вымушаны бегчы з Каралеўскай Гавані, асцерагаючыся апераджальнага ўдару Ланістэраў.
Бітва каралёў
У Хайгардэне ён ажаніўся з Маргеры Тырэл і абвясціў сябе каралём Вестэроса, абапіраючыся на лордаў Штармавых Земляў і Прастора. Сабраўшы моцную армію, упэўнены ў сваёй перамозе Рэнлі стаў павольна рухацца ў кірунку да Каралеўскай Гавані, ладзячы па дарозе багатыя балі і рыцарскія турніры.
па вобразу і падабенству Белай Гвардыі, стварыў Вясёлкавую Гвардыю, у якую ўвайшлі ў тым ліку сір Лорас Тырэл і Брыена Тарт.
На прапанову Роба Старка пра саюз, ён адказаў адмовай, прапанаваўшы мір толькі ў тым выпадку, калі Роб прызнае яго сваім сюзерэнам. Атрымаўшы весткі, што яго брат, Станіс, які таксама каранаваў сябе, аблажыў Штармавы Канец, Рэнлі пакінуў ззаду пяхоту і спешна панёсся туды. Перамовы паміж двума братамі не прынеслі вынікаў. На наступную раніцу, прама перад бітвай, Рэнлі быў забіты звышнатуральнай сілай, а менавіта, спароджаным чырвонай жрыцай Мелісандрай Асшайскай ценем.
Нібы ўваскрэслы Рэнлі змагаўся разам з Тырэламі ў Бітве пры Чарнаводнай супраць Станіса, але, як пазней высвятлілася, у даспехі Рэнлі быў апрануты Гарлан Тырэл. Такім чынам Мезенец разлічваў напалохаць войска Станіса і гэта ўдалося.
Асабістае жыццё
Вядома, што Рэнлі незвычайна странная для мужчыны даглядаў за сабой: паводле слоў Петыра Бейліша, ён марнаваў на касюмы больш, чым палова прыдворных дам. Алена Тырэл адзначае, што ён быў вялікі чысцёха і без канца мыўся.
Некаторыя чытачы лічаць намёкам на гомасексуальнасць Рэнлі нават заснаванне ім Вясёлкавай Гвардыі: вясёлка — вядомы ў сучасным свеце сімвал ЛГБТ-руху. Марцін, зрэшты, аспрэчыў гэту здагадку, запэўніўшы, што Вясёлкавая Гвардыя звязана толькі з верай у Семярых і з ідэяй аб'яднання сямі колераў у адзін.
Станіс Баратэан намякае на тое, што Рэнлі не праяўляе асаблівай цікавасці да жанчын, нават да маладой жонкі. Цікава, што пасля смерці Рэнлі Маргеры Тырэл сапраўды яшчэ двойчы выдаюць замуж як нявінніцу, хоць сам факт гэты вельмі спрэчны. Мяркуючы па рэпліках Таэны Мерывезер, Рэнлі цалкам мог пераспаць з Маргеры. Кейтылін Старк адзначае, што на балі ў Горкім Мосце Рэнлі толькі час ад часу аказвае сваёй юнай і прыгожай нявесце фармальныя знакі ўвагі, а большай часткай гутарыць і жартуе з сірам Лорасам.
У ноч перад бітвай каля Штармавога Канца Рэнлі просіць усіх прыдворных пакінуць яго, але Лораса — застацца з ім і «памаліцца». Лорас пазней, гаворачы пра ноч смерці Рэнлі, таксама блытана паўтарае словы пра малітву. Аберын Мартэл іранічна называе Лораса Тырэла «ружанчыкам Рэнлі».
Даведаўшыся пра смерці Рэнлі, Лорас у лютасці забіў двух іншых целаахоўнікаў караля — Робара Ройса і Эмана К'ю — учынак, які выклікае ў Джэймэ Ланістэра змрочнае здзіўленне. Калі Санса пераводзіць гутарку з Рыцарам Кветак на Робара Ройса і Рэнлі, Лорас азлабляецца і ўпадае ў дэпрэсію. Пасля Лорас, кажучы пра сваё нежаданне жаніцца, гаворыць, што калі сонца закацілася, ніводная свечка яго не заменіць. Джэймэ Ланістэр, прыкрыкваючы на Лораса, выкарыстоўвае даволі двухсэнсоўную фармулёўку са згадваннем Рэнлі:
Калі Тырыян наймае былую ахмістрыню Рэнлі Брэлу, ён робіць цікавую выснову пра яе мінулае, што гэта жанчына прызвычаілася яе быць сляпой, глухой і нямой.
У інтэрв'ю Джордж Марцін пацвярдзіў гомасексуальны характар гэтых адносін, прычым задаўга да продажу правоў на экранізацыю:
У экранізацыі
У серыяле HBO «Гульня прастолаў» адносіны Рэнлі і Лораса паказаны ў большых падрабязнасцях, што не пакідае сумневаў у іх характары. Таксама зразумела, што пра іх адносіны вядома атачэнню.
Падчас турніру Лорас падае ружу Сансе Старк, але пры гэтым абменьваецца поглядамі з Рэнлі. Пазней, калі ён выбівае Гару з сядла, Мезенец, які прайграў Рэнлі 100 залатых аленяў, адказвае таму калючасцю, намякаючы на Лораса:
У той жа серыі Лорас і Рэнлі гутараць пра Роберта, і Лорас падае Рэнлі ідэю, што той таксама мог бы быць каралём. Падчас гутаркі Лорас голіць яму грудзі і падпахі, а потым спускае з яго порткі.
Яшчэ адна сцэна сумеснай «малітвы» Рэнлі і Лораса паказана ў 2 сезоне (серыя 2x03 «Што мёртвае, памерці не можа»). У шатры караля Лорас спачатку адказвае на заляцанні Рэнлі, але потым не дае яму працягваць, кажучы, што ў караля яшчэ шмат спраў (да таго ж у Лораса яшчэ баляць сінякі пасля бою з Брыенай). Пазней, калі ў шацёр прыходзіць Маргеры, яна прапануе паклікаць Лораса, каб каралю было лягчэй выканаць шлюбны абавязак.
У серыі 2x05 «Здань Харэнхала» Лорас аплаквае смерць Рэнлі і жадае зараз жа адпомсціць Станісу, але паддаецца ўгаворванням Маргеры і Мезенца з'ехаць з лагера, каб не быць забітым самому.
У 6 серыі 3 сезона «Уздым» Алена Тырэл, абмяркоўваючы з Тайвінам Ланістэрам магчымасць вяселля Лораса і Серсеі, спакойна кажа пра «начныя прыгоды» свайго ўнука як пра штосьці цалкам звычайнае: «Так, нас не занадта абураюць педэрасты», — а таксама цікавіцца, ці не было падобных адносін у самога Тайвіна.
Чарнаногія
Чарнано́гія (Blackfeet, саманазва: Niitsitapi, ᖹᐟᒧᐧᒣᑯ, літаральна "людзі") — заходняя алганкінская канфедэрацыя. Склалася ў XVIII - XIX стст. на поўначы Вялікіх раўнін. Першапачаткова ўключала такія народы, як пеганы, каінава і сіксікава. Блізкімі саюзнікамі лічыліся гравантры і цуутына.
Агульная назва чарнаногія паходзіць ад саманазвы сіксікава, шырока выкарыстоўваецца ў навуковай літаратуры і ў афіцыйных дакументах.
У XIX ст. чарнаногія кантралявалі значныя тэрыторыі на поўдні Канады і поўначы ЗША. Асноўнай грамадскай адзінкай былі качавыя групы коннікаў і паляўнічых на бізонаў, якія вылучалі са сваіх шэрагаў правадыроў. Хаця падчас Індзейскіх войн чарнаногія захоўвалі нейтралітэт у дачыненні да арміі ЗША, у 1870 г. яны пацярпелі ад памылковага нападу амерыканскіх ваенных. У 1874 г. Кангрэс ЗША скараціў межы рэзевацыі пеганаў. Значныя страты чарнаногім прынеслі эпідэмііі і сутычкі з кры з-за паляўнічых тэрыторый. З 1860-х гг. яны трапілі ў залежнасць ад урадавай дапамогі. Яе недахоп узімку 1883 - 1884 г. выклікаў голад і смерць 600 чалавек. У 1935 г. пеганы Мантаны вылучыліся з канфедэрацыі і абвясцілі сябе асобнай нацыяй са сваім заканадаўствам.
У нашы дні канфедэрацыя захоўваецца толькі на тэрыторыі Канады, дзе вызначаецца федэральным урадам як адна з "першых нацый". У яе склад уваходзяць каінаа, сіксікава і паўночныя пеганы. Агульная колькасць чальцоў перавышае 22 000 чалавек. Паўднёвыя пеганы (ЗША) захоўваюць назву чарнаногіх.
Змяёўка
Змяёўка (, Змеёвка) — вёска ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Краснабярэжскага сельсавета.
Players Tour Championship 2011/2012 – Этап 4 (снукер)
Players Tour Championship 2011/2012 – Этап 4 (таксама вядомы як Пол Хантэр Класік 2011 (Paul Hunter Classic 2011)) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 25 па 28 жніўня 2011 года на арэне Stadthalle, у Фюрце, Германія. Прызавы фонд турніру склаў €50,000, з якіх €10,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Марк Сэлбі, які перайграў на сваім шляху да тытула Сэма Харві (4:0), Роры Мак-Лаўда (4:0), Крэйга Стэдмэна (4:0), Эндру Хігінсана (4:0), Стывена Лі ў чвэрцьфінале (4:1), Роні О'Салівана ў паўфінальным матчы (4:3) і Марка Дэвіса ў фінальным паядынку з лікам 4:0. Гэтая перамога стала другім нізкарэйтынгавым тытулам у кар'еры англічаніна, а таксама другім прафесійным спаборніцтвам, выйграным Сэлбі ў сезоне 2011/2012 пасля запрашальнага турніру Усі Класік.