cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сан-Мігел
Геаграфія
Клімат міжземнаморскі мяккі знаходзіцца пад уздзеяннем паветраных мас і акіянічных плыняў. На працягу года сярэдняя дзённая тэмпература выгаецца ад +14°C да +26°C. Сярэднегадавая норма ападкаў — 985,6 мм.
Гісторыя
Адкрыты партугальскімі мараплаўцамі ў 1427 г. Першае паселішча ўзнікла ў 1440 г. Каланісты, партугальцы і фламандцы, займаліся вырошчваннем пшаніцы для забеспячэння партугальскіх гарнізонаў у Афрыцы, вытворчасцю раслінных фарбавальнікаў для экспарта ў Фландрыю. З іншых краін былі ўвезены тытунь, ананасы, бананы, ямс, перац, што вырошчваюцца на Сан-Мігелі і ў наш час.
У 1522 г. у выніку моцнага землятруса, большасць паселішчаў была разбурана, аднак хутка адноўлена. У 1582 - 1640 гг. акупаваны іспанцамі. У XVI - XVII стст. пацярпеў ад нападаў французскіх, англійскіх і асманскіх карсараў. У XVIII - XIX стст. Сан-Мігел быў адным з найбольш буйных пастаўшчыкоў памяранцаў у Вялікабрытанію. У 1831 - 1832 гг. астравіцяне падтрымалі выступленні ў Партугаліі ў абарону каралевы Марыі і ліберальных свабод. На Сан-Мігелі фарміраваліся атрады для вызвалення Порту.
У 1975 г. Понта-Дэлгада, найбуйнейшы горад на востраве, быў пераўтвораны ў адну са сталіц Азорскіх астравоў. У ім знаходзіцца выканаўчая ўлада аўтаноміі.
Эканоміка
Традыцыйная галіна эканомікі — сельская гаспадарка. Глебы вострава Сан-Мігел надзвычай прыдатны для земляробства. Мясцовыя сяляне на працягу года забяспечваюць іншыя еўрапейскія краіны свежымі садавінай, гароднінай, кветкамі. Аднак у апошнія дзесяцігоддзі значна большую ролю адыгрываюць турызм і транспартнае абслугоўванне.
Саюз дасягнення раўнапраўя яўрэяў у Расіі
Саюз дасягнення раўнапраўя яўрэяў у Расіі Існаваў з сакавіка 1905 да мая 1907 гг. У Беларусі саюз дзейнічаў у Гомелі, Мінску, Гродне і інш. гарадах і мястэчках. Устаноўчы сход адбыўся ў красавіку 1905 г. у Вільні, створаны цэнтральны камітэт саюза, у які ўвайшлі (старшыня), Ю. Гесен (сакратар),,.
Гісторыя і дзейнасць
Дзейнасць зводзілася да арганізацыйных мер для ўдзелу яўрэяў у выбарах у Дзяржаўную думу, прававой дапамогі яўрэйскаму насельніцтву. Члены саюза выступалі за асіміляцыю яўрэяў у складзе Расійскай імперыі (у адрозненне ад сіяністаў), за роўныя правы ў галіне адукацыі і культуры, за тэрытарыяльную аўтаномію. Па нацыянальным пытанні падтрымлівалі партыю кадэтаў. Адбыліся 4 з’езды саюза. У сакавіку 1906 г. саюз перайменаваны ў «Таварыства раўнапраўя яўрэйскага народа ў Расіі». Члены саюза ўдзельнічалі ў выбарах у 1-ю Дзяржаўную думу (6 дэпутатаў увайшлі ў фракцыю кадэтаў) і 2-ю Дзяржаўную думу. Саюз меў друкаваныя выданні: газета «Еврейская жизнь» (1905—1907), «Хроника еврейской жизни» (1905—1906), «Еврейский выборщик» (1907). У маі 1907 г. саюз раскалоўся на «Яўрэйскую народную групу», (заснавальнік Дубноў) і сіянісцкую партыю.
Хлапушка (фільм)
«Хлапушка» (Klaps) — кароткаметражны дакументальны фільм 1976 года, зняты польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім.
Апісанне фільма
Фільм уяўляе сабой нарэзку адзнятых матэрыялаў для фільма «Шнар», якія не ўвайшлі ў канчатковы мантаж карціны.
Возера Уэйкэр (Тытан)
Уэйкер (Waikare Lacus) — вуглевадароднае возера, якое знаходзіцца на паўночным полюсе самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах 81.6°N, -126°W.
Названа ў гонар зямнога возера Уэйкер, размешчанага на тэрыторыі Новай Зеландыі.
Спроба дзяржаўнага перавароту ў Літве (1919)
Спроба дзяржаўнага перавароту ў Літве, 1919 — спроба зрынуць літоўскі ўрад прэм'ер-міністра Мікаласа Слежавічуса, спланаваная польскім дзяржаўным дзеячам Юзафам Пілсудскім, з мэтай стварыць прапольскі кабінет, які б пагадзіўся на саюз Літвы з Польшчай. Польская спецслужба, польская ваенная арганізацыя (ПВА) павінны былі ажыццявіць дзяржаўны пераварот у жніўні 1919. Умоўнай падставай да перавароту павінен быў стаць уплыў нямецкай мовы ва ўрадзе Літвы. Планы змоўшчыкаў былі сарваныя праз нежаданне дастатковай колькасці літоўцаў удзельнічаць у перавароце.
Пасля Сейненскага польскага паўстання літоўская выведка актывізавалася і пачала прэвентыўна арыштоўваць актыўных дзеячаў польскай меншасці і тых, хто спачувае Польшчы ў Літве і гэтым дэстабілізавалі дзейнасць ПВА ў Літве, што прадухіліла пераварот. Пазней ПВА ў Літве была ліквідавана.
Перадгісторыя
Польшча і Літва пасля Люблінскай уніі і да 1795 года былі часткамі адзінай дзяржавы Рэчы Паспалітай. Польшча і Літва аднавілі сваю незалежнасць пасля Першай сусветнай вайны, паралельна вырашаючы тэрытарыяльныя спрэчкі ў Сувалках і Віленскім рэгіёне. Падчас польска-расійскай вайны, Польшча пачала наступ супраць Расіі і захапіла Вільню ў красавіку 1919 года. Літоўцы лічылі Вільню (Vilnius) гістарычнай сталіцай і неад'емнай часткай этнаграфічнай Літвы, у той час як для палякаў, праз вялікую колькасць палякаў мяшчан, гэта быў польскі горад. Кіраўнік Польшчы Юзаф Пілсудскі шукаў саюза з Літвой у надзеі на адраджэнне Рэчы Паспалітай, але пачаў захопніцкую вайну супраць іншых краін пераемнікаў Рэчы Паспалітай (Беларусі, Літвы, Украіны). . Літоўцы лічылі, што страцяць свой суверэнітэт у межах прапанаванай Польшчай федэрацыі і хацелі мець сваю нацыянальную дзяржаву. . Адносіны паміж краінамі пагаршаліся праз адмову ісці на кампраміс. Па меры росту напружанасці, Літва папрасіла ўмяшальніцтва Вярхоўнай Рады Антанты, якая прапанавала дзве лініі падзелу (Лінія Фоша), каб прадухіліць адкрытыя ваенныя дзеянні. Тым не менш, Польшча праігнаравала лініі размежавання і прасунулася ўглыб літоўскай тэрыторыі, але потым, сутыкнуўшыся з ціскам з боку Антанты, польскі кіраўнік Юзэф Пілсудскі, пралічыўшы рызыкі адкрыцця польска-літоўскіх ваенных дзеянняў, вырашыў змяніць палітычную сітуацыю ў Літве з дапамогай дзяржаўнага перавароту.
Падрыхтоўка
Планаванне перавароту пачалося з сярэдзіны ліпеня 1919 года. У той час Польшча падпісала пагадненне аб спыненні агню ў польска-украінскай вайне; Літва была захоплена на поўначы, а саксонскія добраахвотнікі пакінулі літоўскае войска. Пілсудскі планаваў выкарыстоўваць сетку польскай ваеннай арганізацыі (ПВА), падпольнай арганізацыі, якую ён стварыў падчас Першай сусветнай вайны для дыверсійных, разведвальных аперацый и іншых падобных мэтаў. 31 ліпеня, Пілсудскі і польскі дыпламат Леон Васілеўскі прыбылі ў Вільню, якая ўжо была пад кантролем Польшчы. Візіт Пілсудскага ніяк не тлумачыўся. Пазней Пілсудскі ўдакладніў, што ён прыбыў на перамовы з літоўцамі, дакладней з Аўгусцінасам Вальдэмарасам, у той час як літоўскі гісторык Вітаўтас Ляшчус мяркуе, што ён вёў перамовы з прапольскі настроенымі ўладальнікамі нерухомасці Віленскага краю. 3 жніўня, Васілеўскі прыбыў у Коўну, часовую сталіцу Літвы, весці перамовы з прэм'ер-міністрам Мікаласам Сляжавічусам. Польская місія заявіла, што Польшча не мела ніякіх планаў анэксіі Літвы і прапанавала правесці плебісцыт ў аспрэчваемых тэрыторыях, што дазволіла б мясцовым жыхарам вызначыць сваю будучыню. Літоўцы адказалі, што спрэчныя тэрыторыі з'яўляюцца неад'емнай часткай Літвы і аспрэчыла ідэю плебісцыту. Перамовы спыніліся і Васілеўскі пакінуў Коўну 7 жніўня. Перамовы былі затым выкарыстаны для ацэнкі жыццяздольнасці перавароту, гатоўнасці ПВА, і стаўлення літоўскіх дыпламатаў да саюзу з Польшчай.
Пасля правалу дыпламатычнай місіі Васілеўскага польскія газеты пашырылі антылітоўскую прапаганду. Яны заяўлялі, што Рада Літвы (Тарыба) - пранямецкая, марыянетачная, ігнаруе папулярныя пажаданні саюза з Польшчай — аб'яднанне, якое парушыла б нямецкі ўплыў у дзяржаве. Польскія СМІ далей паведамлялі аб росце антыўрадавых настрояў сярод літоўцаў. Гэтая інфармацыя адпавядала польскім планам прадставіць пераварот як ініцыятыву мясцовага насельніцтва, каб вызваліць Літву ад нямецкага панавання. У той час як змоўшчыкі разлічвалі на ваенную інтэрвенцыю з боку рэгулярных польскіх войскаў, польскі ўрад разлічваў на пераварот без інтэрвенцыі. Афіцыйныя мэты польскага плана былі наступнымі:
ПВА завербавала літоўскіх актывістаў Станіслава Нарутовіча, Юозас Габрыса, Юргіса Аўкштайціса і Клеменсаса Вайтэкунаса. 20—22 жніўня 1919 года, Васілеўскі і Тадэвуш Каспржыцкі разам з Нарутовічам і Аўкштайцісам распрацоўвалі дэталі перавароту. Падчас перавароту, які быў запланаваны на ноч з 28 жніўня па 29, мяцежнікі павінны былі захапіць Коўну і ўтрымліваць яе да прыходу польскіх рэгулярных частак, запрошаных для абароны горада. Рада Літвы і ўрад Літвы павінны былі быць зрынуты і заменены на прапольскі кабінет. Генерал Сільвестрас Жукаўскас павінен быў быць усталяваны ў якасці ваеннага дыктатара новага літоўскага ўрада, Аўкштайціс ў якасці ягонага намесніка, Нарутовіч у якасці кіраўніка грамадзянскага ўрада. Генералу Жукаўскасу, камандуючаму літоўскіх сіл, не было вядома аб перавароце, але ён быў вядомы сваім добразычлівым стаўленнем да Польшчы і, як планавалася, потым стане на бок путчыстаў. [24] Іншыя пасады былі зарэзерваваныя для Мікаласа Біржышкі, Ёнасам Вілейшысам, Сцяпонасам Кайрысам, Юозасам Тубелісам і іншымі літоўскімі палітыкамі, якія таксама ня ведалі аб перавароце. Аўкштайцісам былі атрыманы 800000 і абяцаны 300 000 нямецкіх марак для фінансавання дзяржаўнага перавароту.
Спроба перавароту
Паўстанне было асуджана на паразу праз дрэнную сувязь і стараннасць некаторых з актывістаў ПВА. Пілсудскаму не ўдалося пераканаць мясцовых актывістаў ПВА не пачынаць Сейненскае паўстанне на Сувальшчыне. Мясцовае адгалінаванне ПВА праігнаравала ягоныя рэкамендацыі і пачало паўстанне, якое было на мясцовым узроўні паспяховым, але стала перашкодай прапольскаму перавароту ў Літве. Сябры ПВА ў Літве заявілі, што паўстанне ў Сейнах пагоршыла іх рэпутацыю, і многія з былых прыхільнікаў адмовілі заклікам агітатараў ПВА.
Пачатак перавароту быў перанесены на 1 верасня 1919 г. Тым не менш, некаторыя падраздзялення ПВА пачалі свае дзеянні (рэзка тэлеграфных правадоў, пашкоджанні чыгункі і г.д.) у адпаведнасці з графікам, раней — у ноч на 27 жніўня па 28 Літоўская разведка перахапіла і расшыфравала загад перанесці пераварот. Літоўцы ведалі, што палякі ў змове, але не ведалі, хто і калі. Літоўскі ўрад быў праінфармаваны аб абрэзаных тэлеграфных лініях і перахапілі загад раніцай 28 жніўня, аднак, урад не палічыў пагрозу рэальнай і не прыняў адпаведных мер.
Праз невалоданне спісу сяброў ПВА — літоўцы не арыштавалі асноўных лідараў гэта арганізацыі. Акрамя таго, правінцыйныя аддзелы ПВА засталіся некранутымі. Такім чынам, 17 верасня 1919 года, былі выпушчаныя новыя загады планавання другой спробы дзяржаўнага перавароту пад канец верасня. Гэтая спроба была таксама выяўлена. Невядомая літоўка пераканала намесніка камандзіра ПВА ў Вільні Петраса Ўрубляўскаса, перадаць архіў дакументаў ПВА літоўцам. 21 верасня, літоўцы атрымалі поўны спіс членаў і прыхільнікаў ПВА і арыштавалі іх у наступныя дні. Адгалінаванне ПВА ў Літве перастала функцыянаваць і была ліквідаванае.
Пасля перавароту
Плануемы пераварот падвергся крытыцы з боку гісторыкаў, як нерэальны па наступных прычынах. План Пілсудскага быў заснаваны на ілжывых здагадках выведкі, якія ўказалі, што ўрад Слежавічус быў вельмі непапулярны, і што насельніцтва Літвы сяброўскі адносіцца да Польшчы. Не было вядомых палітыкаў этнічных літоўцаў, якія б заявілі аб падтрымцы плана; план абапіраўся на падтрымку з боку генерала Жукаўскаса, але яна не пацвердзілася; Нарутовіч, які павінен быў узначаліць грамадзянскі ўрад, быў палякам; ПВА была слабай; умяшанне польскай арміі прывяло б да кровапраліцця і падарвала ідэю добраахвотнага аб'яднання або саюза з Польшчай. Адзіная група, якая падтрымала пераварот была польская меншасць у Літве, была адхілена ад палітыкі літоўскім урадам. Па дадзеных літоўскага перапісу 1923 году, меншасць складала 3,2% насельніцтва за межамі Віленскага рэгіёну.
Санівейл (Каліфорнія)
Санівейл (Sunnyvale) — горад у акрузе Санта-Клара штата Каліфорнія, ЗША. Насельніцтва — 140 081 чалавек (2010). Адзін з буйных гарадоў Крамянёвай даліны. Санівейл мяжуе з залівам Сан-Францыска з поўначы, з горадам Маўнтын-Ую на захадзе, з гарадамі Санта-Клара і Сан-Хасэ на ўсходзе і з горадам Купертына з поўдня.
Паўднёвая частка Санівейла, раёны мяжуюць з гарадамі Купертына і Лос-Альтас.
Танец вампіраў
Танец вампіраў:
Залессе (Хараўскі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хараўскага сельсавета.
Барбара Рэгіна Дзіцш
Барбара Рэгіна Дзіцш (2 верасня 1706 — 1 траўня 1783) — баварская мастачка і гравёр.
Біяграфія
Нарадзілася ў імперскім горадзе Нюрнбергу ў 1706 годзе ў сям’і мастакоў. Яе бацька Ян Ізраіл (1681—1754), брат Ян Крыстоф і сястра Маргарыта былі прыдворнымі мастакамі. Сама Барбара спецыялізавалася ў батанічнай ілюстрацыі акварэллю і гуашшу, таксама рабіла гравюры па матывах уласных работ. Яе карціны прадаваліся ў Германію, Англію і Францыю.
Выйшла замуж за мастака Нікалауса Матыза (Nikolaus Matthes), разам з ім пераехала ў Гамбург. Пад канец жыцця вярнулася ў Нюрнберг, дзе памерла ў траўні 1783.
Галерэя
Работы Барбары Дзіцш захоўваюцца ў Музеі выяўленчых мастацтваў Сан Францыска і ў музеі Геці.
Віктар Паўлавіч Андаралаў
Віктар Паўлавіч Андаралаў (нар., Полацк, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1976 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў архітэктарам Расонскага раёна, старшым архітэктарам, кіраўніком сектара ў Віцебскграмадзянпраекце, з 1981 года — начальнік архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення Віцебскага гарвыканкама, галоўны архітэктар Віцебска.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): клуб трэста «Полацксельбуд», прыбудова да будынка гаркама КПБ (1980) у Полацку, грамадска-гандлёвы цэнтр санаторыя «Вечалле» ва Ушачах (1981), жылы мікрараён Білева-1 (сааўтары Н. П. Жукоўская, Н. П. Пакоева), рэканструкцыя Віцебскага цэнтральнага спартыўнага комплекса (сааўтар А. А. Зафатаеў). Аўтар артыкулаў па пытаннях сельскай архітэктуры.
Куперціна
Куперціна (Cupertino) — горад у акрузе Санта-Клара штата Каліфорнія, ЗША, размешчаны прыблізна за 20 км ад Сан-Хасэ і за 75 км ад Сан-Францыска. Насельніцтва — 61 000 чалавек (2019). Горад Крамянёвай даліны. Куперціна мяжуе з Санівейлам з поўначы, Санта-Кларай — з паўночнага ўсходу, з Сан-Хасэ — з усходу і паўднёвага ўсходу, з Саратогай — з поўдня і з узгоркамі Санта-Круз — з паўднёвага захаду.
Кабылаўка
Кабы́лаўка (, Кобыловка) — аграгарадок у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хараўскага сельсавета.
Вуліца Чычэрына (Мінск)
Вуліца Чычэрына — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар Г. В. Чычэрына ў 1922 г. Раней называлася Георгіеўскай. Пачынаецца ад тэатра оперы і балета ў Траецкім прадмесці і ідзе праз Асмалоўку да пр. Машэрава. У 2016 г. галоўны архітэктар УП «Мінскграда» Аляксандр Акенцьеў прапаноўваў зрабіць гэту вуліцу пешаходнай у сувязі з яе гісторыка-культурнай значнасцю. З канца 2018 г. вуліца Чычэрына часткова ўваходзіць у ахоўную зону Асмалоўкі.
Мемарыяльныя дошкі
На доме № 2, у якім жыла разведчыца Алена Мазанік, устаноўлена мемарыяльная дошка.
Краёвы слоўнік Чэрвеншчыны
Мікраструктура слоўніка мае шмат агульнага з арганізацыяй слоўнікавых артыкулаў у «Віцебскім краёвым слоўніку». Рэестравыя словы фіксуюцца, як правіла, у зыходных формах. Пасля ў дужках з адпаведнай паметай нярэдка прыводзяцца і некаторыя іншыя іх формы: пры назоўніках — формы роднага склону адзіночнага ліку (або множнага, калі назоўнік pluralia tantum); павелічальныя, памяншальныя і ласкальныя формы пры якасных прыметніках :
Болек і Лёлек
Болек і Лёлек (Bolek i Lolek) — польскі мультсерыял, які выпускаўся на працягу 1963—1964 гадоў Студыяй маляваных фільмаў у Бельска-Бялай. Прататыпамi двух галоўных герояў сталі сыны рэжысёра Уладзiслава Нягрэбецкага Ян і Раман. Імёны персанажаў — формы прымяншэнне польскіх імён Балеслаў і Караль.
Возера Фея (Тытан)
Фея (Feia Lacus) — вуглевадароднае возера, якое знаходзіцца на паўночным полюсе самага буйнога спадарожніка Сатурна — Тытана, па каардынатах {{{Coord|73.7|N|64.41|W|globe:Titan|nogoogle=1|noosm=1}}.
Дыяметр возера складае 47 км. Знаходзіцца побач з морамі (Кракена, Лігеі і Пунгі). Возера складаецца з вадкіх вуглевадародаў (у асноўным з метану, этану і прапану). Возера Фея з'яўляецца адным з многіх азёр, якія раскіданыя ўздоўж паўночнага полюса Тытана. Пры дапамозе радара Касіні яно было знойдзена ў 2007 годзе.
Названа ў гонар зямнога возера Фея, размешчанага на тэрыторыі Бразіліі.
Падваявода
У Вялікім Княстве Літоўскім і Каралеўстве Прусія — пасада ўрадніка, створана ў пачатку XVII ст. У XVI ст. падваяводы ў Вялікім Княстве Літоўскім называліся намеснікамі. Часам у гэтых дзяржавах падваяводы выконвалі некаторыя функцыі старост.
Сан-Хуан-Батыста (Каліфорнія)
Сан-Хуан-Батыста, або Сан-Хуан-Баўтыста (San Juan Bautista) — горад у акрузе Сан-Беніта, штат Каліфорнія (ЗША).Насельніцтва — 1862 чалавек (перапіс 2010 года). Горад Сан-Хуан-Баўтыста быў названы ў гонар місіі Сан-Хуан-Баўтыста. Сан-Хуан — цэнтр сельскагаспадарчага раёна.
Дом Хуана Баўтыста дэ Анза, дом генерала Хасэ Кастра і гістарычны раён Пласа-дэ-Сан-Хуан-Баўтыста з’яўляюцца нацыянальнымі гістарычнымі славутасцямі. У горадзе знаходзіцца Эль Тэатра Кампесіна.
Чачэрскі сельсавет
Чачэ́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Отар.
12 ліпеня 1973 года цэнтр Захарпольскага сельсавета перанесены ў горад Чачэрск, а сельсавет перайменаваны ў Чачэрскі. 11 чэрвеня 2009 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Отар. 1 снежня 2009 года сельсавет перайменаваны ў Аторскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 1297 чалавек, з іх 96,4 % — беларусы, 2,2 % — рускія, 0,9 % — цыганы.
Сан-Беніта (акруга)
Сан-Беніта (San Benito) — акруга ў штаце Каліфорнія. Насельніцтва — 53 234 чалавекі (перапіс 2000 года). Акруговы цэнтр — горад Холістэр. Акруга Сан-Беніта была сфарміравана з частак акругі Мантэрэй у 1874 годзе.
Акруга названа ў гонар даліны Сан-Беніта. Плошча акругі — 3602,0 км², з якіх 3 597,6 км² (99,88 %) — суша і 4,4 км² (0,12 %) — вада.
Уільям Філіпс
Уільям Дэніел Філіпс (William Daniel Phillips; нар., Уілкс-Барэ, штат Пенсільванія, ЗША) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1997) (сумесна з Клодам Коэнам-Тануджы і Стывенам Чу).
Сантас Урдзінаран
Сантас Урдзінаран (Santos Urdinarán;  — ) — футбаліст зборнай каманды Уругвая. Нападнік. Чэмпіён свету 1930.
Біяграфія
Сантас Урдзінаран правёў усю сваю кар’еру ў складзе аднаго клуба — «Насьяналь» (з 1919 па 1933) на пазіцыі правага крайняга нападніка. Сантас — малодшы брат іншага былога іграка зборнай Уругвая, трохразовага чэмпіёна Паўднёвай Амерыкі і фармальна Алімпійскага чэмпіёна 1924 Антоніа Урдзінарана. У Антоніа была мянушка «Баск» (сям'я Урдзінаранаў паходзіць з баскаў), у той час як Сантаса празвалі «Маленькім баскам» менавіта па той прычыне, што ён быў малодшым братам Антоніа.
На чэмпіянаце свету 1930 Урдзінаран правёў адзін матч — стартавы для зборнай Уругвая, супраць Перу. Акрамя таго, Сантас Урдзінаран — двухразовы (1924, 1928) алімпійскі чэмпіён і трохразовы (1923, 1924, 1926) чэмпіён Паўднёвай Амерыкі.
Сантас Урдзінаран — пяціразовы чэмпіён Уругвая: 1919, 1920, 1922, 1923, 1924.
Альберт Францавіч Паўловіч
Альберт Францавіч Паўло́віч (,  — ) — беларускі паэт-гумарыст, драматург.
Біяграфія
Скончыў 4-класнае гарадское вучылішча ў Мінску (1894). Працаваў ва ўпраўленні Лібава-Роменскай чыгункі. Жыў у Мінску. 3 1932 года ў Маскве, на Урале, з 1945 года ў Курску.
Творчасць
Літаратурную дзейнасць пачаў у канцы ХІХ стагоддзя, у беларускім друку выступіў у 1907 годзе (газета «Наша Ніва»). Друкаваўся ў альманаху «Маладая Беларусь», часопісе «Лучынка» і інш. Выдаў зборнік вершаў «Снапок» (1910), драму «Васількі» (1919). У лірычных вершах гучалі патрыятычныя матывы. Творчасць А. Паўловіча цесна звязана з фальклорам. Найбольш вядомымі і папулярнымі былі яго вершаваныя гумарыстычныя апавяданні, жартоўныя сцэнкі, пераказы беларускіх народных анекдотаў («Пан і акуляры», «Ракі», «Шчодрая ахвяра», «Маладая гаспадынька» і інш.). Аўтар артыкулаў «Забытае» (да гісторыі тэксту «Гутаркі Данілы са Сцяпанам», 1925), «Сялянка» В. Дуніна-Марцінкевіча на мінскай сцэне" (1929). На беларускую мову перакладаў творы А. Пушкіна, Т. Шаўчэнкі, М. Канапніцкай, У. Сыракомлі. Займаўся жывапісам, вышываў дываны.
Аблога Алькасара
Аблога Алькасара — эпізод грамадзянскай вайны ў Іспаніі, які меў важнае сімвалічнае значэнне для іспанскіх нацыяналістаў.
Перадгісторыя
Таледскі алькасар — старажытная каменная крэпасць у Таледа. Доўгі час яна была рэзідэнцыяй іспанскіх манархаў, а з XVIII стагоддзя там размясцілася Ваенная акадэмія. Пасля пажару 1866 года Алькасар быў часткова перабудаваны з ужываннем сталі і бетону.
Мяцеж
Таледа меў важнае значэнне, так як там знаходзіўся патронны завод. Адразу пасля пачатку путчу ваенны камендант Таледа Хасэ Маскарда Ітуартэ 18 ліпеня падтрымаў мяцеж нацыяналістаў, аднак сфармаваны 19 ліпеня ўрад Хасэ Хіраля адразу ж пачатаў раздачу зброі прыхільнікам Народнага Фронту, у выніку чаго Рэспубліканская міліцыя атрымала перавагу над прыхільнікамі нацыяналістаў. Мяцежнікі ў Таледа былі вымушаны адступіць у Алькасар.
Аблога
Урад Хіраля за некалькі дзён ператварыўся ў орган усяго толькі намінальнай улады. Рэспубліка не мела ні ваеннага міністэрства, ні Генеральнага штаба; у намінальнага ваеннага міністра Хуана Эрнандэса Сарабіі не было дзейснай сувязі з фронтам і ваеннай прамысловасцю. У выніку да 10 жніўня наступленне рэспубліканцаў на апорныя пункты бунту адбіта; яны былі спынены малалікімі, але добра навучанымі і дысцыплінаванымі мяцежнікамі.
Тым не менш правадыры рэспубліканскай міліцыі ўпарта жадалі авалодаць адразу ўсімі пунктамі паўстанцаў. Алькасар з ліпеня быў акружаны барыкадамі, і рэспубліканцы спрабавалі авалодаць крэпасцю то артагнём, то прыступам, то з дапамогай перамоваў. Аднак больш за палову снарадаў з-за доўгага захоўвання на складах сапсавалася і не выбухала, а штурмы не мелі поспеху з-за няўзгодненасці дзеянняў (многія байцы папросту ленаваліся караскацца на круты пагорак перад крэпасцю). Перамовы таксама праваліліся: Маскарда быў адважны і ўпарты.
Грамадзянскіх гвардзейцаў, курсантаў, вайскоўцаў і нацыяналістаў (пераважна фалангістаў) было каля 1000 чалавек — у дзесяць разоў менш, чым абложнікаў. Высокія і моцныя сцены Алькасара не давалі магчымасці проста задушыць абаронцаў лікам, а адсутнасць сярод абложнікаў ваенных спецыялістаў прыводзіла да таго, што вылучаліся самыя фантастычныя і нязграбныя праекты авалодання крэпасцю, якія нязменна заканчваліся няўдачай. Зрабіць падкоп і падарваць сцены Алькасара дынамітам не ўдалося з-за скальнага грунту, які было цяжка прабіць, і неспрактыкаванасці падрыўнікоў. Энтузіясты-анархісты прапанавалі абліць каменныя сцены бензінам і падпаліць іх, выкурваючы абложаных, але не дамагліся сваёй мэты.
Тым часам абложаныя, слухаючы радыё, даведаліся, што паўстанне працягваецца, а армія з Марока высадзілася на поўдні і ідзе да Мадрыда. Гэта іх натхніла. У сярэдзіне верасня над Алькасарам з’явіліся самалёты мяцежнікаў. Скінутыя імі ўлёткі ўтрымлівалі абяцанні хуткай выручкі абаронцам горада.
Зняцце аблогі
У 20-х чыслах верасня лідар паўстання Франсіска Франка, насуперак патрабаванням паплечнікаў і замежных афіцэраў, спыніў прасоўванне да сталіцы і павярнуў частку сіл на поўдзень: паўсталым быў вельмі патрэбны Таледскі патронны завод — адзін з найбуйнейшых у краіне. Акрамя таго, напярэдадні барацьбы за Мадрыд было неразумна пакідаць вялікую рэспубліканскую групоўку ў сябе на флангу.
27 верасня нацыяналісты выйшлі да ўскраін Таледа і адкрылі артылерыйскі агонь па горадзе, вакзале і Мадрыдскай шашы. Рэспубліканцы перабілі камандзіраў, якія спрабавалі наладзіць абарону, спешна пагрузіліся ў аўтобусы і схаваліся з месца бітвы. Палонных пры ўзяцці Таледа нацыяналістамі не было: кінутыя ў таледскай бальніцы параненыя рэспубліканцы былі па-зверску перарэзаны мараканцамі. Адзіная хоць трохі дысцыплінаваная калона Эміля Клебера і Энрыке Лістэра пакінула горад з боем і замацавалася на ўсход ад яго.
Калі мяцежны камандзір Хасэ Энрыке Варэла з войскамі падышоў да Алькасара, насустрач яму выйшаў зарослы барадой Маскарда з афіцэрамі, і адрапартаваў: "У Алькасары ўсё спакойна, мой генерал." Пасля зняцця аблогі Маскарда быў выраблены ў генералы і адпраўлены ў адпачынак.
У культуры
У 1940 годзе ў Італіі рэжысёр Аўгуста Джэніна зняў фільм «Аблога Алькасара», які заваяваў прыз «Кубак Мусаліні» на 8-м Венецыянскім кінафестывалі 1940 года.
ПІД-рэгулятар
Прапарцыянальна-інтэгральна-дыферэнцыяльны (ПІД) рэгулятар — прыстасаванне ў кіравальным контуры са зваротнай сувяззю. Выкарыстоўваецца ў сістэмах аўтаматычнага кіравання для фарміравання кіруючага сігналу дзеля атрымання патрэбных дакладнасці і якасці пераходнага працэсу. ПІД-рэгулятар фарміруе кіруючы сігнал, што з'яўляецца сумай трох складнікаў, першы з якіх прапарцыянальны рознасці ўваходнага сігналу і сігналу зваротнай сувязі (сігнал разузгаднення), другі — інтэграл сігналу разузгаднення, трэці — вытворная сігналу разузгаднення.
Калі нейкія са складнікаў не выкарыстоўваюцца, то рэгулятар называюць прапарцыянальна-інтэгравальным, прапарцыянальна-дыферэнцыяльным, прапарцыянальным і г.д.
Прапарцыянальны складнік
Прапарцыянальны складнік выпрацоўвае выхадны сігнал, процілеглы адхіленню рэгуляванай велічыні ад зададзенага значэння, што назіраецца ў дадзены момант часу. Ён тым большы, чым большае гэта адхіленне. Калі уваходны сігнал роўны зададзенаму значэнню, то выхадны роўны нулю.
Аднак пры выкарыстанні толькі прапарцыянальнага рэгулятара значэнне рэгуляванай велічыні ніколі не стабілізуецца на зададзеным значэнні. Існуе так званая статычная памылка, якая роўная такому адхіленню рэгуляванай велічыні, якое забяспечвае выхадны сігнал, што стабілізуе выхадную велічыню менавіта на гэтым значэнні. Прыкладам, у рэгулятары тэмпературы выходны сігнал (магутнасць награвальніка) паступова змяншаецца пры набліжэнні тэмпературы да зададзенай, і сістэма стабілізуецца пры магутнасці, роўнай цеплавым стратам. Тэмпература не можа дасягнуць зададзенага значэння, бо ў гэтым выпадку магутнасць награвальніка стане роўная нулю, і ён пачне астываць.
Чым больш каэфіцыент прапарцыйнасці паміж уваходным і выхадным сігналам (каэфіцыент узмацнення), тым менш статычная памылка, аднак пры занадта вялікім каэфіцыенце ўзмацнення пры наяўнасці затрымак (запазненні) у сістэме могуць пачацца аўтаваганні, а пры далейшым павелічэнні каэфіцыента сістэма можа страціць устойлівасць.
Інтэгравальны складнік
Інтэгравальны складнік прапарцыйны інтэгралу па часе ад адхілення рэгуляванай велічыні. Яго выкарыстоўваюць для знішчэння статычнай памылкі. Ён дазваляе рэгулятару з часам улічыць статычную памылку.
Калі на сістэму не ўздзейнічаюць вонкавыя узрушэнні, то праз некаторы час рэгуляваная велічыня стабілізуецца на зададзеным значэнні, сігнал прапарцыянальнага складніка будзе роўны нулю, а выхадны сігнал будзе цалкам забяспечвацца інтэгравальным складнікам. І ўсё ж, інтэгравальны складнік таксама можа прыводзіць да аўтаваганняў пры няправільным выбары яго каэфіцыента.
Дыферэнцыяльны складнік
Дыферэнцыяльны складнік прапарцыянальны тэмпу змены адхілення рэгуляванай велічыні і прызначаны для супраціўлення адхіленням ад мэтавага значэння, якія прагназуюцца ў будучыні. Адхіленні могуць быць выкліканы вонкавымі ўзрушэннямі ці запазненнем уплыву рэгулятара на сістэму.
Тэорыя
Прызначэнне ПІД-рэгулятара — у падтрыманні зададзенага значэння r некаторай велічыні y з дапамогай змены іншай велічыні u. Значэнне r завецца зададзеным значэннем, а рознасць  — нявязкай (ці памылкай [рэгулявання], у тэхніцы), разузгадненнем ці адхіленнем велічыні ад зададзенай. Прыведзеныя ніжэй формулы справядлівыя ў выпадку лінейнасці і стацыянарнасці сістэмы, што рэдка выконваецца на практыцы.
Выхадны сігнал рэгулятара u вызначаецца трыма складнікамі:
дзе Kp, Ki, Kd — каэфіцыенты ўзмацнення прапарцыянальнага, інтэгравальнага і дыферэнцыяльнага складнікаў рэгулятара адпаведна.
Большасць метадаў настройкі ПІД-рэгулятараў выкарыстоўваюць трохі іншую формулу для выхаднога сігналу, у якой на прапарцыянальны каэфіцыент узмацнення памножаны таксама інтэгравальны і дыферэнцыяльны складнікі:
У дыскрэтнай рэалізацыі метаду разліку выхаднога сігналу ўраўненне прымае наступную форму:
дзе T — час дыскрэтызацыі. Выкарыстоўваючы замену можна запісаць:
У праграмнай рэалізацыі для аптымізацыі разлікаў пераходзяць да рэкурэнтнай формулы:
Часта ў якасці параметраў ПІД-рэгулятара выкарыстоўваюцца:
Варта ўлічваць, што тэрміны выкарыстоўваюцца па-рознаму ў розных крыніцах і рознымі вытворцамі рэгулятараў.
Мулярскі сельсавет
Назву Мулярскі сельсавет маюць:
Вал Логсдан Фіч
Вал Логсдан Фіч (Val Logsdon Fitch; нар. ) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1980) «За адкрыццё парушэнняў фундаментальных прынцыпаў сіметрыі ў распадзе нейтральных K-мезонаў» сумесна з Джэймсам Уотсанам Кронінам.
Фесалонікі-Бітала (чыгунка)
Фесалонікі-Бітала — чыгунка з Фесалонік ў Біталу працягласцю 219 км, якая злучае партовы горад Фесалонікі ў Грэцыі з горадам Бітала ў Паўночнай Македоніі, праз Верыю, Эдэсу, Аміндэа і Фларыну. Лінія была адкрыта ў 1894 годзе, калі рэгіён уваходзіў у склад Асманскай імперыі. Участак ад дзяржаўнай мяжы да Біталы не выкарыстоўваецца, і па стане на 2013 пасажырскія перавозкі абмежаваныя ўчасткам паміж Фесалонікамі і Фларынай. Ўсходні ўчастак лініі, Платы-Салонікі, з’яўляецца часткай важнай сувязі ў напрамку Афін і паўднёвай Грэцыі.
Еўразійскі эканамічны саюз
Еўразійскі эканамічны саюз (ЕАЭС) — міжнароднае інтэграцыйнае эканамічнае аб'яднанне, створанае на базе Мытнага саюза ЕўрАзЭС, які існаваў да 2014 года.
Краіны-ўдзельніцы
Дагавор аб стварэнні ЕАЭС быў падпісаны 29 мая 2014 года ў Астане прэзідэнтамі Беларусі, Казахстана і Расіі. 10 кастрычніка ў Мінску дагавор аб далучэнні да ЕАЭС падпісала Арменія, а 23 снежня ў Маскве — Кыргызстан.
Дагавор аб Еўразійскім эканамічным саюзе
Тэкст дагавора складаецца з 28 раздзелаў, 118 артыкулаў і 32 дадаткаў. У аснову дакумента пакладзена дагаворна-прававая база Мытнага саюза і Адзінай эканамічнай прасторы, дзейныя нормы якіх былі аптымізаваныя і прыведзеныя ў адпаведнасць з правіламі Сусветнай гандлёвай арганізацыі.
Дагавор аб ЕАЭС складаецца з двух частак. У першай — інстытуцыйнай — выкладзеныя стратэгічныя мэты і задачы еўразійскай інтэграцыі, вызначаецца прававы статус саюза як поўнафарматнай міжнароднай арганізацыі. Сфармуляваныя асноўныя прынцыпы яго дзейнасці — супрацоўніцтва на ўзаемавыгаднай аснове для збліжэння эканомік краін-удзельніц, іх гарманічнага развіцця і ўмацавання канкурэнтаздольнасці.
Вызначана сістэма органаў саюза: Вышэйшы Еўразійскі эканамічны савет (узровень кіраўнікоў дзяржаў), Еўразійскі міжурадавы савет (узровень кіраўнікоў урадаў), Еўразійская эканамічная камісія і Суд ЕАЭС. Абгаворваецца кампетэнцыя, парадак фарміравання і працы кожнага са згаданых органаў.
Другая частка дагавора — функцыянальная. Тут рэгламентуюцца механізмы эканамічнага ўзаемадзеяння, а таксама зафіксаваныя пэўныя абавязацельствы па галіновых кірунках інтэграцыі. Сярод іх — адзіная палітыка ў галіне тарыфнага і нетарыфнага рэгулявання, транспарту і прамысловасці, каардынацыя сельскагаспадарчай палітыкі (у тым ліку ўніфікацыя патрабаванняў, звязаных з развіццём экспарту прадуктаў аграпрама).
Зафіксаваныя асноўныя прынцыпы і правілы канкурэнтнай і антыманапольнай палітыкі. Вызначаюцца захады па стварэнні агульнага фінансавага рынку і біржавой прасторы, забеспячэнні гарантаванай і эфектыўнай абароны правоў і законных інтарэсаў спажыўцоў фінансавых паслуг.
Асобным блокам замацаваныя палажэнні аб паэтапнай інтэграцыі энергетычных рынкаў і каардынацыі дзейнасці ў галіне электраэнергетыкі, газу, нафты і нафтапрадуктаў.
Падручны беларуска-польскі слоўнік
Падручны беларуска-польскі слоўнік — першы беларуска-польскі слоўнік, складзены лексікографам Баляславам Друцкім-Падбярэскім. Выдадзены ў 1929 годзе ў Вільні ў «Віленскім выдавецтве» Б. Клецкіна. Рэдактар В. Грышкевіч. Змяшчае 15 тысяч слоўнікавых артыкулаў. Слоўнік таксама адметны тым, што беларуская частка была выканана адначасова кірыліцай і лацінкай.
Беларуская частка рэестра створана на аснове найбольш папулярных у той час лексікаграфічных выданняў М. Гарэцкага, В. Ластоўскага, М. Байкова і С. Некрашэвіча.
Каралеўства Харватыя (925—1102)
Каралеўства Харватыя (Regnum Croatiae; Kraljevina Hrvatska) — сярэднявечнае каралеўства ў Цэнтральнай Еўропе, якое ўключала ў сябе большую частку сённяшняй Харватыі (за выключэннем большай частцы Істрыі і некалькіх Далмацынскіх прыбярэжных астравоў), а таксама частку сучаснай Босніі і Герцагавіны. Каралеўства існавала ў якасці сувярэннай дзяржавы на працягу амаль двух стагоддзяў. Яго існаванне характарызуецца шматлікімі канфліктамі і мірнымі перыядамі з балгарамі, візантыйцамі, венграмі, а таксама суперніцтвам з Венецыяй за кантроль над усходняй часткай Адрыятычнага ўзбярэжжа. У 10 стагоддзі біскуп Гргур Нінскі паставіў мэту прасоўвання харвацкай мовы ў набажэнстве, што прывяло да канфлікту з Папам. У другой палове 11 стагоддзя Харватыі ўдалося ўзяць пад кантроль большасць прыбярэжных гарадоў Далмацыі з падзеннем візантыйскага кантролю над імі. У гэты час каралеўства дасягнула свайго піку падчас кіравання Петара Крашыміра IV (1058-1074) і Дмітара Званіміра (1075-1089).
Да 1091 года дзяржавай кіравала, у асноўным, дынастыя Трпіміравічаў, пасля чаго каралеўства перажыло крызіс спадчыны пасады і пасля дзесяцігоддзя канфліктаў за трон і бітвы пры гары Гвоздзь карона перайшла да дынастыі Арпадаў, а венгерскі кароль Кальман Кніжнік стаў «каралём Харватыі і Далмацыі» ў 1102 годзе, аб'яднаўшы два каралеўствы пад адной каронай. Дакладныя ўмовы ўзаемаадносін паміж дзвюма дзяржавамі сталі аб'ектам спрэчак у 19 стагоддзі. Характар адносін мяняўся з цягам часу, але ў цэлым Харватыя захоўвала вялікую ступень унутранай аўтаноміі, а рэальная ўлада належала мясцовай шляхце. Сучасныя харвацкія і венгерскія гісторыкі разглядаюць адносіны паміж Харватыяй і Венгрыяй з 1102 года як форму асабістай уніі двух унутрана аўтаномных каралеўстваў агульным каралём.
Сезон 2021 ЖФК Мінск
У 2021 годзе жаночы футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Комлішча
Ко́млішча (, Комлище) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хараўскага сельсавета.
Дзвінская праўда
Дзвінская праўда — раённая газета Верхнядзвінскага раёна Віцебскай вобласці. Выдаецца з 1931 года. Заснавальнікі: Верхнядзвінскі раённы выканаўчы камітэт і Верхнядзвінскі раённы Савет дэпутатаў.
Гісторыя
Першы нумар газеты выйшаў 20 лістапада 1931 года. Тады газета называлася «Звязда на рубяжы». У 1940 годзе газета перайменавана ў «Патрыёт Радзімы». У ваенны час выйшла толькі два нумары газеты.
У 1963 годзе газета набыла назву «Дзвінская праўда».
Творчае станаўленне ў газеце прайшлі ўдзельнікі вайны Ф. Быкоўскі, А. Купцоў, А. Осіпаў, І. Касач. Прыкметны след у гісторыі газеты пакінулі І. Блахін, В. Іваноў, І. Сцяпанаў, В. Зелянкевіч, А. Паршута, М. Гінзбург, У. Станкевіч, А. Бядунька, П. Кавалеўскі, У. Антуськаў, Г. Зотаў, Д. Жук, А. Войтаў, У. Раманоўскі, Г. Шаршнёў, Э. Зубрыцкі, У. Філімонаў, А. Бубала.
Пулітцэраўская прэмія
Пулітцэраўская прэмія (Pulitzer Prize) — прэмія за дасягненні ў газетнай і інтэрнэт-журналістыцы, літаратуры і музычнай кампазіцыі ў Злучаных Штатах Амерыкі.
Створана ў 1917 годзе амерыканскім выдаўцом Джозэфам Пулітцэрам і адмініструецца Калумбійскім універсітэтам у Нью-Ёрку. Прысуджаецца штогод у 21 намінацыі. Пераможцы 20 намінацый атрымліваюць сертыфікаты на $10,000 як прыз. Пераможца ў журналісцкай намінацыі «Служэнне грамадству» ўзнагароджваецца залатым медалём.
Сана Нільсен
Сана Вікторыя Нільсен (Sanna Victoria Nielsen; нарадзілася 27 лістапада 1984, Брумёла, Швецыя) — шведская спявачка, прадстаўніца Швецыі на конкурсе песні Еўрабачанне 2014 з песняй «Undo»
Творчы шлях
У маі 1996 года ва ўзросце 11 год Сана Нільсен узначаліла шведскі хіт-парад Svensktoppen з песняй «Till en fågel». У верасні выйшаў яе дэбютны альбом Silvertoner. У 1997 годзе Сана выпусціла калядны альбом Min önskejul (у 2001 годзе альбом быў перавыдадзены).
У 2001 годзе Сана Нільсен упершыню прыняла ўдзел у Melodifestivalen — шведскім музычным конкурсе, пераможца якога атрымліваў права прадстаўляць краіну на Конкурсе песні Еўрабачанне. Яна выступіла з песняй «Igår, idag» і заняла 3-я месца. Яна зноў вярнулася на конкурс у 2003 годзе і з песняй «Hela världen för mig» фінішавала пятай. Трэці ўдзел Саны адбыўся ў 2005 годзе, яна выступала з песняй «Du och jag mot världen» у дуэце з Фрэдрыкам Шчэмпе і стала восьмай.
У 2006 годзе Сана выпусціла другі студыйны альбом Nära mej nära dej. У 2007 годзе яна ў чацвёрты раз прыняла ўдзел у Melodifestivalen, на якім фінішавала сёмай з песняй «Vågar du, vågar jag») і выпусціла першы кампіляцыйны альбом Sanna 11-22. Таксама летам 2007 года Сана правяла тур па Швецыі ў складзе трыа «Tre S» разам з Шырлі Клемп і Соняй Альдэн.
У 2008 годзе адбыўся пяты ўдзел Саны ў Melodifestivalen. 16 лютага Сана выступіла ў другім паўфінале з песняй «Empty room», заняла першае месца і прайшла ў фінал конкурса. 15 сакавіка ў фінале Сана абыйшла Шарлоту Перэлі па галасаванню гледачоў больш чым на 50 тысяч галасоў, але пасля галасавання журы пераможцай стала Перэлі, а Нільсен стала другой. Пазней яе песня «Empty room» атрымала перамогу на OGAE Second Chance Contest. Таксама ў 2008 годзе Нільсен выпусціла свой першы англамоўны альбом Stronger, які заняў першае месца ў нацыянальным хіт-парадзе.
У 2011 годзе адбыўся яшчэ адзін удзел Саны ў Melodifestivalen. У другім паўфінале з песняй «I’m in love» яна заняла першае месца і прайшла ў фінал, дзе месяцам пазней фінішавала чацвёртай. Таксама ў 2011 годзе выйшаў пяты альбом Нільсен «I’m in love».
У 2014 годзе Сана Нільсен у сёмы раз вярнулася на Melodifestivalen. З кампазіцыяй «Undo» яна набывае 90 балаў ад міжнароднага журы і 122 ад тэлегледачоўі становіцца прадстаўніком Швецыі на конкурсе песні Еўрабачанне 2014.
Сан-Фернанда (Каліфорнія)
Сан-Фернанда (San Fernando) — горад у даліне Сан-Фернанда, на паўночным захадзе акругі Лос-Анджэлес, Каліфорнія, ЗША. Насельніцтва - 23 564 чалавекі (перапіс 2000 года). Горад быў названы ў гонар найбліжэйшага паселішча «Mission San Fernando Rey de España», і з'яўляецца часткай ранча Каліфорнія ў «Rancho Ex-Mission San Fernando». У 1874 годзе Чарльз Мак-Лей, заснавальнік Сан-Фернанда, купіў 56000 акраў зямлі ранча.
Сана Нільсен
Творчы шлях
У 2015 годзе яна была адной з вядучых конкурса «Еўрабачанне 2015» у шведскай трансляцыі.
Радваніцкі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Жабінкаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Радванічы. Пасля скасавання Жабінкаўскага раёна 8 жніўня 1959 года перададзены ў склад Брэсцкага раёна. 4 верасня 1972 года скасавана вёска Муры (злілася з вёскай Малыя Радванічы). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Радваніцкага сельсавета было 5 населеных пунктаў.
Склад
У склад сельсавета ўваходзяць 4 населеныя пункты:
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1071 чалавек, з іх 79,7 % — беларусы, 9,3 % — украінцы, 7,3 % — рускія.
Шэдар
Шэда́р (α Касіяпеі) — яркая зорка сузор'я Касіяпеі з бачнай зорнай велічынёй 2,24m. Назва зоркі запазычана ад арабскага слова صدر şadr — «грудзіна».
Шэдар — аранжавы гігант спектральнага класа K0 IIIa, зорка больш халодная, але ярчэйшая за Сонца. Баламетрычная свяцільнасць прыкладна ў 855 раз, а дыяметр у 42 разы больш, чым у Сонца. Адлегласць да зоркі каля 230 светлавых гадоў (70 парсекаў). Мяркуецца, што Шэдар з'яўляецца пераменнай зоркай, аднак з XIX стагоддзя варыяцый свяцільнасці не назіралася.
Спіс аб’ектаў PGC (1979001—1980000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1979001—1980000)
Зміцер Чайкоўскі
Зміцер (Дзмітрый) Мікалаевіч Чайкоўскі (, Клецк — 2002, Мюнхен, Германія) — беларускі мастак, вайсковы дзеяч. Бацька мастака Анатоля Чайкоўскага.
Біяграфічныя звесткі
У 1926 годзе ў свае 14 гадоў, здаўшы ўступныя іспыты, паступіў у 2-і клас Клецкай беларускай гімназіі, у якой з 1924 года вучыліся ягоныя старэйшыя браты. Аднак 12 студзеня 1927 года, менш чым праз год навучання, бацька гімназіста просіць дырэктара «хоць аб невялікай льгоце ў справе платы за абучэнне сына Дзімітра», спасылаючыся на цяжкія матэрыяльныя варункі. У канцы таго ж года зноў звяртаецца да дырэктара з той жа просьбай: «''…Чалавек я бедны, маю ўсяго 3/4 дзесяціны зямлі, і пры гэтым стары я і не магу нічога запрацаваць. Дык прашу паважаную Дырэкцыю ўзяць пад увагу мой стан гаспадарчы і мае падупаўшыя сілы''». І яшчэ раз 1 кастрычніка 1928 года: «''Прашу зволіць ад аплаты …будучы няздольным да фізічнай працы па прычыне старасці, маючы 70 гадоў веку, не магу нават пракарміць сям’ю ў пяць чалавек. Пры гэтым дабаўляю, што я заўсёды быў зволены ад аплаты за абучэнне, альбо зусім, альбо часткова''».
У 1937—1939 гадах навучыўся ў Кракаўскай акадэміі мастацтваў, аднак, з-за пачатку вайны, не паспеў скончыць навучанне. Чайкоўскі быў прызваны ў Войска Польскае і браў удзел у вераснёўскай кампаніі 1939 года. Трапіў у нямецкі палон, але неўзабаве быў адпушчаны як беларус і вярнуўся на радзіму. Мастак з энтузіязмам успрыняў усталяванне савецкай улады. Ён пачаў выкладаць маляванне і нямецкую мову ў сярэдняй школе, а таксама актыўна афармляў ці не ўсю наглядную агітацыю, ствараючы плакаты з выявамі Сталіна, Варашылава і іншых правадыроў. Аднак пазней расчараваўся ў новай уладзе, на што таксама паўплывала знікненне брата Антона ў БССР у 1937 годзе.
Падчас нямецкай акупацыі Зміцер Камароўскі працягнуў выкладаць у школе. Са снежня 1942 года ён у рангу лейтэнанта ўзначаліў 1-ую роту батальёна чыгуначнай аховы ў Менску. Мяркуецца, што ён камандаваў ротай да 1943 года або да эвакуацыі. Пасля эвакуацыі з Беларусі 17 верасня 1944 года ў Берліне атрымаў званне найдлейтэнанта і стаў ад’ютантам камандоўца БКА Францішка Кушаля. Аднак ужо 27 лістапада 1944 года быў звольнены на ўласную просьбу. Потым быў у 1-ым Кадравым батальёне БКА ў Берліне ў складзе афіцэрскай школы, сябром Статутавай камісіі Галоўнага камандавання вайсковымі сіламі БЦР.
З пачатку 1945 года быў накіраваны ў Баварыю, дзе фармавалася 1-я грэнадзёрская брыгада «Беларусь». Неўзабаве ў рангу капітана камандаваў 2-м стралковым батальёнам брыгады. 30 красавіка брыгада на чале з палкоўнікам Кушалем, у складзе якой быў Зміцер Чайкоўскі (агулам 50 афіцэраў, 132 падафіцэры і 912 салдат) , прарвалі лінію нямецкай абароны каля Цвізеля і склала зброю перад 5-й арміяй ЗША.
Выкладаў фізічную падрыхтоўку ў гімназіі імя Янкі Купалы ў Рэгенсбургу, атрымліваючы зарплату «хадавым таварам для далейшага абмену — цыгарэтамі ды чакалятаю». Годам пазней ужо выкладаў у гімназіі малюнак.
Чайкоўскі спрычыніўся да рамонту скаўцкай святліцы (яшчэ ў кастрычніку 1945 года ў Рэгенсбургу быў створаны Першы Звяз беларускіх скаўтаў імя Кастуся Каліноўскага); працаваў над аздабленнем царквы Святой Еўфрасінні Полацкай, спяваў у царкоўным хоры.
У канцы чэрвеня 1946 года Беларускі камітэт разам з Саюзам беларускіх палітычных вязняў і Крывіцкім студэнцкім згуртаваннем зладзілі ўрачыстую вечарыну, прысвечаную памяці Янкі Купалы. Да гэтай вечарыны Зміцер Чайкоўскі намаляваў вялікі партрэт пісьменніка.
Жыў у Мюнхене. У 1952 годзе запоўніў анкету на сяброўства ў новаствораным Беларускім інстытуце навукі і мастацтва. Працаваў у газеце «Бацькаўшчына», з 1953 года  — на радыё «Вызваленне», таксама быў сябром БІНіМа.
Творчасць
У 1946—1947 гадах Дз. Чайкоўскі напісаў некалькі партрэтаў класікаў айчыннай літаратуры.
Партрэт Янкі Купалы, створаны мастаком у 1946 годзе, па сваім псіхалагічным насычэнні не меў сабе роўных у падсавецкім мастацтве аж да 1990-х гадоў. За аснову быў узяты афіцыйны фотаздымак, зроблены ў 1939 годзе пасля ўручэння Купалу ордэна Леніна. Не раз гэты партрэт выстаўляўся і друкаваўся ў Еўропе і Злучаных Штатах. Упершыню геаграфічна шырокі распаўсюд ён атрымаў дзякуючы газеце «Бацькаўшчына», якая 29 чэрвеня 1952 года ў падвоеным № 25-26 пазнаёміла з ім свайго чытача. Газета не раз друкавала творы Чайкоўскага, прыкладам, у № 74 — рэпрадукцыю алегарычнай кампазіцыі Чайкоўскага «Ваўкі», побач з вершамі героя Монтэ-Касіна Пётры Сыча.
У творчасці мастак захоўваў адданасць рэалізму і не надта ўхваляў мастацкую манеру сына, які захапляўся сюррэалізмам.
У 1960 годзе працы Чайкоўскага з’явіліся за акіянам — у беларускіх асяродках ЗША.
Сан-Фернанда (даліна)
Даліна Сан-Фернанда (San Fernando Valley) — урбанізаваная даліна ў паўднёвай частцы Каліфорніі. Акружана групай гор пад назвай "Папярочныя хрыбты". Насельніцтва - 1,76 мільёна чалавек. У даліне размешчаны больш за палову горада Лос-Анджэлес, а таксама гарады Бербанк, Глендэйл, Сан-Фернанда, Хідэн-Хілс і Калабасас.
Навасёлкі (Хараўскі сельсавет)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хараўскага сельсавета.
Ян Казімір Пашкевіч
Ян Казімір Пашкевіч (другая палова XVI ст. — 1635 ) — паэт, слуга канцылярыі Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Біяграфічных звестак аб ім амаль не засталося. Паходзіў, відаць, са шляхецкага роду герба «Радван» з Ашмяншчыны. Вядома, што слуга канцылярыі Вялікага Княства Літоўскага Ян Казімір Пашкевіч атрымаў за заслугі, аказаныя ў канцылярыі, ад караля 18 жніўня 1631 года намінацыйную прывілею на скарбовае дваранства і юргельт у памеры 160 злотых па смерці Самуэля Бральніцкага. Відавочна, кар’ерны рост у межах канцылярыі для слуг быў досыць праблематычным.
Карл Густаў Крэйц
Карл Густаў Крэйц, або Кройц (Carl Gustaf Creutz;, мястэчка Фалун — , Стакгольм) — шведскі барон, генерал ад кавалерыі, удзельнік Паўночнай вайны. Адзін з найдасведчанейшых камандзіраў шведскай кавалерыі, удзельнік шаснаццаці бітваў.
Маладыя гады
Малодшы сын Лорэнца Крэйца (старэйшага) і Эльзы Дзюваль.
Ан-124
Ан-124 (уласнае імя: «Руслан» ; шыфр у АКБ і МАП: Выраб 400; па кадыфікацыі NATO: «Condor») — савецкі цяжкі далёкі транспартны самалёт 4-га пакалення распрацоўкі АКБ імя А. К. Антонава.
Карл Густаў Крэйц
Маладыя гады
Двухгадовым залічаны лейтэнантам у Лейб-гвардзейскі кавалерыйскі полк. У 1674 годзе стаў студэнтам Упсальскага ўніверсітэта. У 1675 годзе ўступіў камер-пажом на прыдворную службу і разам з Карлам XI адправіўся ў ваенны паход вайны з Даніяй 1677—1679 гадоў. Падчас вайны служыў у Карэльскім кавалерыйскім палку ў Брандэнбургу, стаў капітан-лейтэнантам у 1677 годзе і ротмістрам у 1679 годзе, але пасля заканчэння вайны вярнуўся ў Лейб-гвардзейскі кавалерыйскі полк.