cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ліставёртка непаваротлівая
Размах крылаў складае 18—24 мм. Лёт імага з мая па чэрвень. Адно пакаленне ў год.
Лічынкі сілкуюцца на розных хмызняках і дрэвах.
Маршалкі
Марша́лкі (, Маршалки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
З 30 кастрычніка 2009 года па 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узбалацкага сельсавета.
Турчышке
Ту́рчышке (Turčiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Міелагеная. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Пыха і перадузятасць (міні-серыял, 1967)
«Пы́ха і перадузя́тасць» (Pride and Prejudice) — шасцісерыйны брытанскі міні-серыял 1967 года, пастаўлены па аднайменным рамане англійскай пісьменніцы Джэйн Осцін. Галоўныя ролі выканалі і. Вытворчасцю міні-серыяла займалася карпарацыя BBC.
Вясковая ластаўка
Вясковая ластаўка, або касатка (Hirundo rustica) — маленькая пералётная птушка, якая жыве ў Еўропе, Азіі, Афрыцы і Амерыцы. Адрозніваецца доўгім хвастом з глыбокім разрэзам ў форме відэльца, і выгнутымі, доўгімі вострымі крыламі.
Апісанне
Невялікая птушка, даўжыня цела 14,6—19,9 см, размах крылаў 31,8—34,3 см. Вага птушкі складае 17—20 г. Афарбоўка зверху сіне-чорная з металічным водбліскам, знізу бледна-бежавая. На лбе і пярэдняй часткі шыі маюцца светла-карычневыя плямы. Хвост доўгі, з глыбокім выразам пасярэдзіне. Самцы і самкі выглядаюць прыблізна аднолькава, хоць самкі часта пафарбаваныя крыху менш кантрастна, і іх хвост крыху карацейшы.
Распаўсюджанне
Вясковыя ластаўкі жывуць ва ўсіх біягеаграфічных рэгіёнах, за выключэннем Аўстраліі і Антарктыды. Тэрыторыя, дзе яны размнажаюцца, уключае ў сябе Паўночную Еўропу, Паўночную Амерыку, Паўночную і Цэнтральную Азію, Паўночную Афрыку, Блізкі Усход, Паўднёвы Кітай і Японію. Зімуюць яны ў Паўднёвай Амерыцы, Паўднёвай Азіі, Інданезіі і Мікранезіі.
Біятоп у гнездавы перыяд перш за ўсё — вясковыя паселішчы, радзей гарады. Адкрытыя тэрыторыі (палі, пашы, пагоркі, дарогі, сажалкі, азёры) з'яўляюцца тэрыторыямі харчавання. Пасля гнездавання насяляе вёскі і адкрытыя тэрыторыі паблізу зараснікаў трыснягу або вярбы (месцы начлегу). У Швейцарскіх Альпах даходзіць да 1775 м (гняздзіцца ў скалах), а на Каўказе разам з населенымі пунктамі, даходзіць да 2400-3000 м.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насякомымі, якіх ловіць у час палёту.
Гняздо ладзіць унутры пабудовы (часам пад мостам), пры сцяне або балцы. Яно мае выгляд 1/4 шара дыяметрам 8,5-14,0 см (часам да 20 см), прылепленага да сцяны, часам на ўнутраным парапеце. Гняздо робіць з кавалачкаў гразі, змешаных з саломай, сенам і гноем, злепленых слінай, высцілка з шэрсці, валосся і пёраў.
Яйкі 4-5 (часам 2-7) падоўжаныя з тупым вузейшым канцом, белыя, з іржавымі або карычневымі плямкамі.
Валерый Пятровіч Філонаў
Валерый Пятровіч Філонаў (нар. 1949) — беларускі вучоны ў галіне гігіены і эпідэміялогіі. Доктар медыцынскіх навук (1995), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў санітарна-гігіенічны факультэт Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута (1973 год) па спецыяльнасці ўрач-гігіеніст, эпідэміёлаг.
З 1973 года працаваў санітарным урачом па агульнай гігіене Лепельскай раённай санітарна-эпідэміялагічнай станцыі Віцебскай вобласці, а затым Галоўным дзяржаўным санітарным урачом гэтага раёна. У маі 1977 года быў прызначаны загадчыкам санітарна-гігіенічнага аддзела Цэнтральнай санітарна-эпідэміялагічнай станцыі г. Мінска, а затым Галоўным дзяржаўным санітарным урачом г. Мінска. З 1985 года пачаў працу на пасадзе асістэнта кафедры сацыяльнай гігіены і арганізацыі аховы здароўя Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута, а затым быў абраны па конкурсе старшым выкладчыкам гэтай жа кафедры. У 1986 годзе прысвоена вучонае званне дацэнта па спецыяльнасці сацыяльная гігіена і арганізацыя аховы здароўя. У верасні 1986 года назначаны галоўным урачом Рэспубліканскай санітарна-эпідэміялагічнай станцыі — намеснікам Галоўнага дзяржаўнага санітарнага ўрача Беларускай СССР. У 1987 годзе пераведзены намеснікам начальніка Трэцяга Галоўнага ўпраўлення пры Міністэрстве аховы здароўя СССР — намеснікам Галоўнага дзяржаўнага ўрача СССР. У кастрычніку 1989 года па рашэнню Урада Беларускай ССР пераведзены намеснікам Міністра аховы здароўя — Галоўным дзяржаўным санітарным урачом Беларускай СССР.
У 1997 годзе прысвоена вучонае званне прафесара. У студзені 2002 года Валерый Пятровіч узначаліў аддзел экалогіі чалавека і гігіены навакольнага асяроддзя навукова-даследчага інстытута гігіены і санітарыі. У гэтым жа годзе назначаны галоўным урачом Рэспубліканскай санітарна-эпідэміялагічнай станцыі, пасля перайменаванай у «Рэспубліканскі цэнтр гігіены, эпідэміялогіі і грамадскага здароўя», намеснікам Галоўнага дзяржаўнага санітарнага ўрача Рэспублікі Беларусь. З 2005 па 2008 гады Філонаў В. П. — прафесар кафедры агульнай гігіены, з 2016 года па цяперашні час — прафесар кафедры гігіены працы Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па пытаннях новых паскораных метадаў нарміравання шматкампанентнага забруджвання атмасферы, ліквідацыі эпідэміялагічных захворванняў.
Будзе балець
«Будзе балець» (This Is Going to Hurt) — брытанскі камедыйны тэлесерыял, з’яўляецца адаптацыяй кнігі-дзённіка Адама Кея і прысвечанага будням маладога доктара ў брытанскім шпіталі. Прэм’ера серыяла адбылася на тэлеканале BBC One 8 лютага 2022 года.
Апісанне
«Будзе балець» — адаптацыя кнігі-дзённіка Адама Кея, былога гінеколага адной з дзяржаўных бальніц у Брытаніі. Сцэнарый для серыяла стварыў сам Кей, які некалі сышоў з бальнічных калідораў у сферу тэлебачання.
У выніку выйшла стужка, што аб’ядноўвае ў сябе якасці як камедыі, так і драмы. Спачатку звяртаеш увагу на камедыйны складнік серыяла, і гэта заканамерна. Зыходны матэрыял для «Будзе балець» — напоўненыя жартамі мемуары Кея, ды і сам ён пасля медыцыны найбольш працуе ў сферы гумару і стэндапу.
Але пры гэтым Кей ператварае ўласныя дзённікавыя запісы ў шматузроўневы драматычны серыял. Гэта адначасова і прызнанне ў каханні да брытанскай Службы аховы здароўя, і глыбокая сага аб адносінах, і партрэт чалавека на мяжы, які адчайна спрабуе трымаць сябе пад кантролем і пры гэтым штодзённа выратоўвае жыцці іншых людзей. Героі серыяла вымушаныя працаваць з вельмі, вельмі вялікай колькасцю пацыентаў, нягледзячы на стому, ад якой часам засынаюць у машыне.
У галоўнай ролі — брытанец Бэн Уішоў, вядомы па фільме «Парфума: гісторыя аднаго забойцы» і па ролі К’ю ў трох апошніх стужках сагі пра Джэймса Бонда.
У «Будзе балець» Уішау дэманструе першакласную ігру: ён сумяшчае нястомны сарказм з абаяннем, калі гутарыць з пацыентамі, але пры гэтым доктар у выкананні Уішаў ледзьве не пераходзіць да садызму, калі вучыць малодшага калегу. Дома персанаж не здольны дзяліцца з партнёрам цяжкімі дэталямі сваёй працы, затое ён часам распавядае самае патаемнае публіцы, гледзячы пры гэтым проста ў камеру — і гэта адны з самых смешных момантаў у серыяле.
Але ж ёсць у «Будзе балець» і шмат драматызму — узяць хаця б скаргу пацыента на галоўнага героя, які нібыта злоўжывае службовым становішчам, гэтая гісторыя будзе трымаць вас у напружанні. А адна з серый прысвечаная меркаванаму выпадку хатняга гвалту, і гэта сапраўдны маленькі шэдэўр, створаны з вялікім клопатам і спачуваннем.
Нават гэтая кранальная серыя не падрыхтуе вас да эмацыянальных амерыканскіх горак бліжэй да кульмінацыі серыяла. Падрыхтуйцеся: вам сапраўды будзе балець.
Музей Пікаса (Парыж)
Будынак
Музей Пікаса размясціўся ў будынку асабняка Сале (Hôtel Salé) у сярэднявечным квартале Парыжа Марэ. Асабняк быў пабудаваны ў 1656-1659 гадах архітэктарам Жанам Булье для П'ера Абера дэ Фантэней, які ўзбагаціўся за кошт павелічэння падатку на соль. Адсюль і паходзіць назва Сале (ад фр. «салёны»). Падчас працэсу Фуке ў 1661 годзе П'ер Абер быў таксама спустошаны. За гэтым рушыла ўслед шматлікая змена ўладальнікаў асабняка.
У 1668-1688 гадах у палацы знаходзілася пасольства Венецыі. У 1829 годзе тут адкрылася Цэнтральная школа мастацтваў і рамёстваў (École centrale des arts et manufactures, цяпер École Centrale Paris), якая выпусціла такіх вядомых вучняў, як Густаў Эйфель, Луі Блерыё і Арман Пежо. У 1962 годзе асабняк перайшоў у валоданне гарадскога муніцыпалітэта. Вырашана было рэканструяваць будынак, для чаго быў аб'яўлены адкрыты конкурс, які выйграў француз алжырскага паходжання Ралан Сімонэ. Аднаўленчыя работы падоўжыліся 3 гады. Музей Пікаса адкрыўся ў 1985 годзе.
Экспазіцыя
У экспазіцыі прадстаўлены ўсе перыяды творчасці Пікаса, калекцыя змяшчае: У музеі таксама прадстаўлена асабістая калекцыя Пікаса, якая змяшчае творы Сезана, Маціса, "мытнік" Русо, Андрэ Дэрэн, Жорж Брак, Жуан Міро, а таксама прадметы афрыканскага мастацтва.
Залаты медаль НАН Беларусі «За вялікі ўклад у развіццё навукі»
Залаты медаль НАН Беларусі «За вялікі ўклад у развіццё навукі» — беларуская ўзнагарода, з’яўляецца вышэйшай узнагародай Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, прызнаннем выдатных заслуг узнагароджанага перад навукай і грамадствам. .
Узнагароджваюцца айчынныя і замежныя навукоўцы, дзяржаўныя, грамадскія дзеячы за:
Беларускае пралетарскае студэнцкае зямляцтва
Беларускае пралетарскае студэнцкае зямляцтва ў Маскве. Існавала з 27 мая 1923 да вясны 1930. Створана як ідэалагічная і арганізацыйная альтэрнатыва Беларускай культурна-навуковай асацыяцыі пры Пятроўскай сельскагаспадарчай акадэміі, якая ў 1923 спыніла дзейнасць.
3 восені 1923 зямляцтва атрымлівала матэрыяльныя датацыі ад СНК БССР, Наркамата асветы БССР і Цэнтральнага савета прафсаюзаў БССР. Найбольш буйная нацыянальная студэнцкая арганізацыя ў Маскве (756 чал.), якая аб'ядноўвала зямляцтвы з 22 ВНУ. Створана шырокая сетка навуковых гурткоў па беларусазнаўстве, спецыяльных прадметах, беларускай мове і літаратуры, культуры, гісторыі, геаграфіі і эканамічнай геаграфіі. Зямляцтва ўдзельнічала ў агульнагарадскіх мерапрыемствах Маскоўскага бюро студэнтаў, камсамола, у мітынгах супраць палітыкі Польшчы ў Заходняй Беларусі. 3 сябрамі зямляцтва сустракаліся A. Р. Чарвякоў, У. М. Ігнатоўскі, В. Г. Кнорын, В. А. Багуцкі, М. I. Мароз і інш. Пры зямляцтве існавалі студэнцкі хор пад кіраўніцтвам беларускага кампазітара М. Равенскага, драматычныя гурткі. Вясной 1924 з дапамогай 3. Ф. Жылуновіча выдадзены часопіс «Змаганне», на старонках якога асвятлялася палітычная, навуковая і культурніцкая дзейнасць студэнцтва. 3 лютага 1925 супольна з ЦБ пралетстуда Беларусі ў Мінску выдаваўся часопіс «Чырвоны сцяг» (выйшла 8 нумароў). У 1923/24 навучальным годзе на баланс зямляцтва перададзены Беларускі клуб і бібліятэка. У 1926 працавалі 12 гурткоў беларускай мовы і літаратуры, у якіх займалася 200 студэнтаў.
На 1 студзеня 1927 у зямляцтве 830 сяброў з 21 ВНУ, наладжана супрацоўніцтва з Украінскім пралетарскім студэнцкім зямляцтвам і Беларускай драматычнай студыяй у Маскве (восень 1923), аддзяленнем Таварыства палітэмігрантаў з Заходняй Беларусі ў Маскве (сакавік 1925). Зімой 1927 праведзена сустрэча-вечарына з Я. Коласам. 3 1927 арганізоўвала гурткі для заахвочвання напісання дыпломаў па беларускай тэматыцы пры Інстытуце інжынераў шляхоў зносін, гідрамеліярацыйны гурток пры Маскоўскай сельскагаспадарчай акадэміі імя Ціміразева. Лепшым дыпломнікам выдзяляліся спецыяльныя стыпендыі.
У 1927/28 навучальным годзе колькасць гурткоў беларускай мовы і літаратуры, гісторыі, драматычных і вакальных паменшылася, паступова спынялася беларусізацыя справы зямляцтва. 3 1928/29 навучальным годзе дзейнасць яго бюракратызавана і фактычна зведзена да агітацыі і прапаганды пралетарскай ідэалогіі. Паводле рашэння цэнтральнага бюро зямляцтва і ЦБ пралетстуда Беларусі, гуртаванні студэнтаў па тэрытарыяльна-нацыянальных прыкметах былі скасаваны і ўсе пытанні моладзі перададзены ў камсамольскія арганізацыі па месцы вучобы.
Сябрамі зямляцтва ў Маскве ў розныя гады былі дзяржаўны дзеяч Беларусі Р. Парэчын; беларускія пісьменнікі і літаратары А. Ляжневіч, А. Гародня (А. Функ), Ю. Гаўрук, У. Дубоўка, М. Дуброўскі, К. Якаўчык, Л. Родзевіч; мастакі Iван Ахрэмчык, В. Руцай, Р. Семашкевіч, М. Філіповіч, Акім Шаўчэнка; спявачка Iрма Яўнзем; вучоныя Ю. Вольскі, М. Лойка, В. Лубяка, Я. Палявы, А. Пракапчук, Ф. Яхімовіч; мастацтвазнавец А. Ус; артыст М. Міцкевіч, студэнты М. Брыт, А. Кахановіч, М. Кіеня і інш. 3 зямляцтвам супрацоўнічалі прафесары П. Растаргуеў, Ф. Турук і інш.
Абуса
Абуса (Обуса) — сяло ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Юрген Граф
Юрген Граф (нар. 15 жніўня 1951, Базель, Швейцарыя) — швейцарскі філолаг, гісторык і публіцыст, аўтар шэрагу твораў, у якіх адмаўляе афіцыйную канцэпцыю халакоста.
Атрымаў філалагічную адукацыю. Працаваў выкладчыкам у Швейцарыі і за мяжой. У пачатку 1990-х гадоў выдаў тры кнігі па пытанню адмаўлення галакоста. За адмаўленне галакоста ў 1993 звольнены з працы, у 1998 асуджаны на 15 месяцаў турмы. Пасля гэтага эміграваў у Беларусь, праз некаторы час пераехаў у Расію. Жанаты з беларускай.
Лістацелы
Лістацелы, ліставідкі (Phylliidae) — сямейства насякомых атрада палачнікаў, або зданневых.
Пашыраны пераважна ў тропіках Азіі.
Даўжыня да 12,5 см. У самак цела шырокае, сплошчанае. Афарбоўка і жылкаванне надкрылаў імітуюць лісце раслін, ногі лістападобна расшыраныя. Крылы рэдукаваныя, 1 пара. Перамяшчаюцца марудна або нерухома вісяць на галінах або чаранках лісця. Самцы не падобныя да лісця, з укарочанымі надкрыламі, рухавыя, добра лятаюць, здольныя да аўтатаміі. Расліннаедныя. Адкладваюць яйцы.
Класіфікацыя
У сямействе Phylliidae 1 падсямейства з 4 родамі і 51 відам :
Чэле-Энамонда
Чэле-Энамонда (Celle Enomondo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Міхал Булгарын
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Булгарынаў герба «Булат». Нарадзіўся ў сям’і Юзафа, сына Тамаша Булгарына і Ганны з Ельскіх. Меў брата Яна.
Сябра Пастаяннай Рады пры каралі польскім і вялікім князі літоўскім Станіславе Аўгусце Панятоўскім у 1775 г., яго гарачы прыхільнік, ваўкавыскі пасол на Чатырохгадовы сойм у 1788 г.
Сям’я
3 жонкай Казімірай Ельскай меў сыноў :
Санкуру
Санку́ру (Sankuru) — рака ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга, правы прыток ракі Касаі (басейн Конга).
Венецыянскі кінафестываль 1998
55-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 3 па 13 верасня 1998 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Джані Амеліа.
Санкуру
Даўжыня ракі складае 1200 кіламетраў. Плошча вадазбору каля 156 000 км². Вытокі ракі знаходзяцца ў нагор’і на захадзе правінцыі Катанга. У вярхоўях да вадаспада Вольф рака называецца Лубілаш (Лубі ). Працякае ў глыбокай даліне, са шматлікімі парогамі і вадаспадамі. Даліна пашыраецца ніжэй вадаспада Вольф. Упадае ў Касаі каля горада Бена-бэнда. Расход вады ў вусці ад 700 да 4300 м³/с (сярэдні гадавы — 2 500 м³/с). Паводкі ў перыяд дажджоў, з верасня па красавік. Суднаходная прыкладна на 580 км ад вусця да горада Паніа-Мутомба. Мае шэраг прытокаў. На рацэ ГЭС.
Дом па праспекце Незалежнасці, 22
Дом па праспекце Незалежнасці, 22 — жылы дом у Мінску, размешчаны на праспекце Незалежнасці, паміж вуліцамі Леніна (№ 7) і Энгельса (№ 10). Пабудаваны ў 1949—1954 гг. з цэглы па праекце архітэктара М. Паруснікава. Дом — помнік грамадзянскай архітэктуры з выкарыстаннем класіцыстычнай спадчыны.
У будынку размяшчаецца уваход на станцыі метро «Купалаўская» і «Кастрычніцкая».
Архітэктура
Аднолькавы паводле аб’ёмна-прасторавага і планіровачнага вырашэння з домам № 23, размешчаным насупраць. Пяціпавярховы П-падобны ў плане. На першым паверсе размешчаны прадпрыемствы гандлю і грамадскага харчавання, уваходы ў якія ажыццяўляюцца праз лоджыі (па 2 у кожным доме). Галоўны фасад члянёны міжпаверхавымі карнізамі на 3 ярусы. Ніжні ярус вырашаны ў буйной ордарнай пластыцы і члянёны на вышыню 2 паверхаў пілястрамі, з інтэрвалам праз 2 аконныя праёмы. Масіўны ніжні ярус падкрэслены рустоўкай і буйнымі арачнымі праёмамі вітрын і лоджый. Верхні ярус крапаваны пілястрамі карынфскага ордара. Прасценкі дэкарыраваны паўкалонамі. На 4-м паверсе ў кампазіцыю фасада ўведзены балконы на кранштэйнах. Фасады завершаны масіўным карнізам і балюстрадай з пінаклямі.
NGC 4879
NGC 4879 — зорка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крупка
Назву Крупка маюць:
Яна Анатолеўна Вышэдка
Яна Анатолеўна Вышэдка (нар., Барысаў, Беларусь) — беларуская футбалістка і футбольны трэнер.
Клубная кар’ера
Выступала ў складзе «Бабруйчанкі» і «Алма-КТЖ» (Казахстан). Была адным са стваральнікаў «Зоркі-БДУ».
У жніўні 2019 года атрымала трэнерскую ліцэнзію катэгорыі B, у снежні 2021 года — трэнерскую ліцэнзію катэгорыі A.
З 2020 па 2021 год была галоўным трэнерам жаночай зборнай Беларусі па футболе U-17.
Aquilinae
Арлы у шырокім сэнсе слова — назва, якая прымяняецца да прадстаўнікоў падсямейства Aquilinae сямейства ястрабіных (Accipitridae). Акрамя таго, так называюць буйных драпежных птушак, якія маюць падабенства з прадстаўнікамі вышэйпаказанай групы птушак, то ёсць, якія маюць арлінае аблічча. Характэрнымі рысамі арлоў з’яўляюцца масіўны целасклад, доўгія і адносна шырокія крылы з пальцападобна расстаўленымі махавымі пёрамі, масіўнай дзюбай і моцнымі лапамі з буйнымі загнутымі кіпцюрамі і падоўжаным пер’ем з вонкавага боку сцягна і галёнкі («штаны»). Пры паляванні, як правіла, лунаюць высока над паверхняй зямлі, у пошуку здабычы кіруюцца на зрок. Склад харчавання залежыць ад віду і ўмоў пражывання птушак, але ва ўсіх выпадках арлы знаходзяцца на найвышэйшых прыступках трафічных пірамід.
Сістэматыка
Падсямейства (Aquilinae)
ЖФК Ільічоўка Марыупаль
«Ільічоўка» (Жіночий футбольний клуб «Іллічівка») — былы ўкраінскі жаночы футбольны клуб з горада Марыупаль. Каманда была створана ў 2004 годзе.
Упіс
У́піс (Upis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Наўясіс Даўгелішкіса.
Піта
Пі́та  — круглы, плоскі, прэсны хлеб у кухнях краін Міжземнамор'я, Балкан і Блізкага Усходу. Распаўсюджана таксама ў Грэцыі, на Кіпры, у Паўночнай Афрыцы, Леванце, Іране, Арменіі, Турцыі.
Паходжанне
Піта ўяўляе сабой слаба квасны хлябок, плоскі, круглы або авальны, памеры якога вагаюцца.
Выкарыстанне
Піта можа выкарыстоўвацца ў якасці асновы, на якую выкладываюць розныя соусы, а таксама хумус і тарамасалату. Пітой агортваюць кебабы, гірас або фалафель. Пераважна піту пякуць пры высокіх тэмпературах (232 ° C), у выніку чаго плоскія кругельчыкі цесту ў некалькі разоў павялічваюцца ў аб'ёме. Адметная асаблівасць традыцыйнай піты — вадзяны пар, які ўтвараецца ў цесце пры выпечцы, запашваецца ў пузыры ў цэнтры кругельчыка, адасабляючы пласты цеста. Такім чынам, у сярэдзіне кругельчыка утвараецца «кішэня», якую можна адкрыць, надрэзаўшы край піты вострым нажом, і ў якую можна пакласці салаты або мяса.
Myricaria germanica
Myricaria squamosa — від раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Вечназялёны паўхмызняк, які дасягае ў вышыню да 2 метраў, з прамымі парасткамі. Маленькія белыя кветкі размяшчаюцца ў гронках. Плод каля 1 см даўжынёй. Цвіце ў маі-чэрвені.
Арэал і экалогія
Натуральнымі абласцямі распаўсюджвання з'яўляюцца Сярэдняя Еўропа, Скандынавія, Крым, Каўказ, Сярэдняя Азія, Заходняя і Усходняя Сібір, Іран, Гімалаі і.
Расліна з'яўляецца абсалютным геліяфітам і не церпіць ніякага зацянення і канкурэнцыі з іншымі раслінамі.
Літаратура
= Спасылкі =
Манастыршчына (Манастыршчынскі раён)
Гісторыя
Упершыню Манастыршчына ўпамінаецца ў 1390 годзе ў складзе Вялікага Княства Літоўскага. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў вялікага князя літоўскага Жыгімонта II Аўгуста яна ўвайшла ў склад Мсціслаўскага ваяводства. У 1714 годзе Манастыршчына ўпершыню ўпамінаецца як мястэчка, уладанне мсціслаўскага чашніка Яна Якуба Галынскага. Згодна з разлікам падаткаў у 1719 годзе мястэчка разам з воласцю выплачвала чопавыя ў памеры 400 злотых. У 1729 годзе Манастыршчынай валодаў Казімір Галынскі.
Аўтаматычны пісталет Стэчкіна
Аўтаматычны пісталет Стэчкіна (АПС) — аўтаматычны пісталет распрацаваны ў 1948 годзе канструктарам І. Я. Стэчкіным, прынят на ўзбраенне узброенных сілаў СССР у 1951 годзе. Прызначаны для ўзбраення афіцэраў, якія прымаюць непасрэдны ўдзел у баявых дзеяннях, а таксама для салдат і сяржантаў некаторых спецыяльных падраздзяленняў.
На ўзбраенне паступіў разам з пісталетам Макарава, але ў адрозненні ад яго можа страляць чэргамі.
У тумане
«У тумане» — аповесць беларускага пісьменніка Васіля Быкава, якая была створана ў 1987 годзе і з’явілася ў ліпеньскім нумары таго ж года ў маскоўскім літаратурным часопісе «Дружба народов» у перакладзе з беларускай на рускую.
У 2012 годзе Сяргей Лазніца экранізаваў навелу на «Беларусьфільме» ў Мінску з удзелам Уладзіміра Свірскага ў ролі чыгуначніка Сушчэні, Уладзіслава Абашына ў ролі партызана-разведчыка Колі Бурава і Сяргея Колесава ў ролі былога партработніка Войзіка. Фільм выйшаў у пракат нямецкіх кінатэатраў 15 лістапада 2012 года пад арыгінальнай назвай.
Барысаўка
Назву Бары́саўка маюць:
Броды (Буда-Кашалёўскі раён)
Бро́ды (, Броды) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 8 км на ўсходзе ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 42 м ад Гомеля.
Гідраграфія
Праз вёску праходзіць меліярацыйны канал, злучаны з ракой Ліпа (прыток ракі Сож).
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай дарозе і далей па шашы Доўск — Гомель.
Гісторыя
Заснавана напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1931 годзе арганізаваны калгас «Чырвоны прамень», працавала гамарня. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 26 жыхароў вёскі. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Дуравіцкі» (цэнтр — вёска Дуравічы).
Да снежня 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Дуравіцкага сельсавета.
Дзмітрук
Дзмітрук — прозвішча.
Парламент Грэнландыі
Парламент Грэнландыі (Grønlands Landsting, Kalaallit Nunaanni Inatsisartut, таксама называецца ландстынг) — заканадаўчы орган Грэнландыі, аўтаномнай правінцыі Даніі, які мае кампетэнцыю ва ўнутраных справах вострава і зацвярджэнні ўрада і прэм'ер-міністра. Абіраецца з моманту атрымання востравам аўтаноміі ў 1979 годзе.
Складаецца з 31 дэпутата, абіранага па камунальных спісах. Ландстынг узначальваецца Прэзідыумам, які складаецца з 4 дэпутатаў і старшыні.
Вынікі апошніх выбараў
Вынікі выбараў у парламент Грэнландыі, якія адбыліся 2 чэрвеня 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan=2|Партыі !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Галасы 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Месцы 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% 2005 !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Месцы 2005 !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% +/? !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Месцы +/?
Малая берагавая ластаўка
Апісанне
Невялікая пералётная птушка, драбнейшая за вераб'я. Афарбоўка верхняй боку цела буравата-шэрая, ніжні бок цела бялёсы, хвост амаль не мае выразкі.
Вірат
Вірат (Virrat) — горад на захадзе цэнтральнай часткі Фінляндыі, у правінцыі Пірканмаа. Плошча муніцыпалітэта — 1299,09 км², з іх водная паверхня — 136,73 км². Знаходзіцца 105 км на поўнач ад Тамперэ, за 174 км на паўднёвы ўсход ад Васа, за 255 км на паўночны ўсход ад Турку і за 285 км на паўночны захад ад Хельсінкі.
Малая берагавая ластаўка
Апісанне
Выдае нягучнае ціўканне.
Пашырэнне
Жывуць у Афрыцы і Паўднёва-Усходняй Азіі ў далінах рэк з абрывістымі берагамі.
Асаблівасці біялогіі
Сілкуюцца казуркамі, якіх ловяць, лётаючы.
Птушкі трымаюцца калоніямі, для гнёздаў ластаўкі рыюць норы на берагавых абрывах. Самка адкладае ад 2 да 6 белых яйкаў. Наседжваюць птушанят абодва бацькі на працягу 18-22 сутак.
Сарыазен
Сарыазен — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Батпакцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 355633400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 544 чалавекі (261 мужчына і 283 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 273 чалавекі (128 мужчын і 145 жанчын).
Пыха і перадузятасць (міні-серыял, 1958)
«Пы́ха і перадузя́тасць» (Pride and Prejudice) — шасцісерыйны брытанскі міні-серыял 1958 года, пастаўлены па аднайменным рамане англійскай пісьменніцы Джэйн Осцін. Галоўныя ролі выканалі і. Вытворчасцю міні-серыяла займалася карпарацыя BBC.
Метрапалітэн Валенсіі (Іспанія)
Метро Валенсіі ці Metrovalencia — камбінаваная сетка метрапалітэна і трамвая ў іспанскім горадзе Валенсія і яго прыгарадах.
Метрапалітэн ёсць таксама ў венесуэльскім горадзе Валенсія.
Гэта трэці метрапалітэн, пабудаваны ў Іспаніі пасля Мадрыдскага і Барселонскага, другі па даўжыні пасля Мадрыда, і чацвёрты па пасажырапатоку пасля Мадрыда, Барселоны і Більбаа.
Гл. таксама
Метрапалітэн Валенсіі, Венесуэла
Шадрынск
Шадрынск (Шадринск) — горад (у 1712—1737, з 1781) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шадрынскага раёна Курганскай вобласці. Насельніцтва 80,3 тыс. чал. (2005), другі паводле колькасці насельніцтва горад у вобласці. Заснаваны ў 1662 годзе.
Размешчаны на рацэ Ісеці (прыток Табола). Чыгуначная станцыя. Шадрынскі аўтаагрэгатны завод. Харчовая прамысловасць, прамысловасць будаўнічых матэрыялаў.
Ступар
Сту́пар (ад Stupor — «здранцвенне, нерухомасць») — у псіхіятрыі адзін з відаў рухальнага засмучэння, уяўляе сабой прыгнечванне псіхічнай дзейнасці, нерухомасць і аслабленыя рэакцыі на раздражненне, у тым ліку болевае. Адно з найбольш цяжкіх псіхапаталагічных расстойстваў.
Вылучаюць розныя варыянты ступарных станаў:
Кататанічны ступар сустракаецца найчасцей, ён развіваецца як праява кататанічнага сіндрому і характарызуецца пасіўным негатывізмам або васковай гнуткасцю або (у найбольш цяжкай форме) рэзкай мышачнай гіпертаніяй з дранцвеннем хворага ў позе з сагнутымі канечнасцямі.
Ступар можа доўжыцца ад некалькіх хвілін да некалькіх гадзін. Хворыя ў ступары не ўступаюць у кантакт з іншымі людзьмі, не рэагуюць на падзеі, што адбываюцца, розныя нязручнасці, шум, мокры і брудны ложак. Яны могуць не паварушыцца, калі здараюцца пажар, землетрасенне ці нейкія іншыя экстрэмальныя падзеі. Хворыя звычайна ляжаць у адной позе, мышцы напружаныя, напружанне часцей пачынаецца з жавальнай мускулатуры, затым пераходзіць на шыю, пазней распаўсюджваецца на спіну, рукі і ногі. У гэтым стане адсутнічае эмацыйная і зрэнкавая рэакцыя на боль. Сіндром Бумкэ — пашырэнне зрэнак на боль — адсутнічае.
Кайман (МБТС)
Мабільны браняваны транспартны сродак «Кайман» — беларуская браняваная разведвальна-дазорная машына. Выпускалася на 140-м рамонтным заводзе (г. Барысаў). Пастаўлялася ва Узброеныя сілы Беларусі і на экспарт.
Чэрэта-д’Асці
Чэрэта-д'Асці (Cerreto d'Asti) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Кайман (МБТС)
Гісторыя
Распрацавана на 140-м рамонтным заводзе пад кіраўніцтвам галоўнага канструктара завода — Вольгі Пятровай. Падмуркам для распрацоўкі паслужылі савецкія машыны БРДМ-2 і БТР-60. Новаствораны аўтамабіль атрымаў пазначэнне МБТС — «мабільны браняваны транспартны сродак» і імя ўласнае — «Кайман». Прадстаўлены ў 2015 годзе.
2 мая 2017 года дырэктар 140-га рамонтнага завода А. Чуракоў паведаміў у інтэрв’ю, што заводам ўжо пабудаваныя пяць бронемашын, якія прайшлі выпрабаванні ў 38-й асобнай гвардзейскай дэсантна-штурмавой брыгадзе ў Брэсце і ў 103-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай брыгадзе ў Віцебску.
Чэрэта-д’Асці
Насельніцтва складае 261 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 66 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 14020. Тэлефонны код — 0141.
Кайман (МБТС)
Гісторыя
У жніўні 2018 МБТС «Кайман» удзельнічаў у ваенным парадзе ў Кот-д’Івуары.
Чэрэта-д’Асці
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Барталомей.
Кайман (МБТС)
Гісторыя
У снежні 2021 года паведамлялася, што з-за санкцый Еўрапейскага Саюза, накладзеных на 140-ы рамонтны завод, былі спыненыя пастаўкі бранявых лістоў з Фінляндыі, у выніку чаго вытворчасць «Кайманаў» спынілася.
Рухомасць
Кайман мае чатырохтактавы з турбанаддзіманнем, вадкаснага астуджэння, з вертыкальным, радным месцаваннем цыліндраў і наўпростым упырскам паліва дызельны рухавік Д-245 вытворчасці Мінскага маторнага завода з электроннай сістэмай кіравання падачай паліва і пяціступеньчатай трансмісіяй. Тарсіённая падвеска незалежная, масты і колавыя рэдуктары ўзятыя ад БТР-60. Каробка перадач — механічная пяціхуткасная. Усталявана сістэма падпампоўкі шын.
Машына здольная перавозіць 6 чалавек экіпажа. Запас ходу па шашы складае 1000 кіламетраў, хуткасць па шашы — да 110 км/г і 60 км/г па бездаражы. Водны рухавік дазваляе машыне разганяцца да 8 км/г на вадзе. Кайман здольны пераадольваць водныя перашкоды дзякуючы новым вадзяным рухавікам уласнай распрацоўкі з дзвюма вяслярнымі шрубамі па бартах. Вага складае 7 тон.
Узбраенне
На верхняй частцы корпуса размешчана турэль, прызначаная пад мантаж трох відаў узбраення: кулямёт Калашнікава або НСВ-12,7, або гранатамёт АГС-17. У залежнасці ад прызначэння можа быць усталяваны іншы баявы модуль.
Абароненасць
Экіпаж абараняе браніраваны корпус, супрацьаскепкавая ахова, устаноўленая ўнутры баявога аддзялення на бартах корпуса, а таксама падвойнае браніраванне дна (браніравана непасрэдна само дно машыны, а таксама браніраваныя лісты падлогі пад сядзеннямі дэсанта, вадзіцеля і камандзіра). Браніраванне — дыферэнцыраванае. Па бартах і па задняй частцы корпуса адпавядае класу абароны «Бр 4», у лабавой частцы таўшчыня металу бранявой сталі на клас вышэй. Каб знізіць уздзеянне выбухной хвалі пры падрыве, форма дна часткова зроблена V-падобнай. Пад дэсантным адсекам дно мае вугал нахілу 30 градусаў. Шыбы — кулятрывалыя.
NGC 4880
NGC 4880 (іншыя абазначэнні — UGC 8109, MCG 2-33-47, ZWG 71.94, PGC 44719) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мінці
Мі́нці (, Минти) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Кайман (МБТС)
«Кайман-КАС»
Комплекс сувязі на базе Кайман. Сумесна распрацаваны 140-м рамонтным заводам і ААТ «Агат». Упершыню паказаны на выставе MILEX-2019.
Мінці
У 1940—1954 гадах цэнтр Мінцаўскага сельсавета, у 1958—1962 гадах цэнтр Мінцінскага сельсавета.
Кайман (МБТС)
«Кайман-КАС»
Абсталяваны комплексам радыёстанцый «Клён» DMR, які прызначаны для арганізацыі радыёсувязі ў дыяпазоне частот 146-174 Мгц і 380-470 МГц.
60.03 "Кайман-ОР"
У 2020 годзе быў створаны цывільны варыянт машыны «Кайман-ОР» (Охотник-рыбак). Галоўнае адрозненне ад баявой машыны — адсутнасць браніравання: корпус вырабляецца са звычайнай сталі.
Урвялей
Урвя́лей (Urveliai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Міелагенайскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Дзіеткаўшчызны. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Пандора
Пандора (Πανδώρα — «адораная ва ўсім») — імя міфічнай уладальніцы чароўнага куфэрка з усімі бедамі і надзеяй.
Сюжэт і яго развіццё
У старажытнагрэчаскіх міфах першая жанчына на зямлі. Створана Гефестам на загад Зеўса, які змяшаў зямлю і ваду, пры ўдзеле іншых багоў. Афіна дала ёй душу, а кожны з іншых па падарунку, Зеўс даў ёй цікаўнасць у падарунак. Сатыры прынеслі яе да Эпіметэя разам з чанам, які Зеўс загадаў ніколі не адчыняць. Пандора стала жонкай Эпіметэя, малодшага брата Праметэя. Ад мужа яна даведалася, што ў доме ёсць чан (альбо піфас), які ні ў якім разе нельга адчыняць. Калі парушыць забарону, увесь свет і яго насельнікаў чакаюць незлічоныя беды. Паддаўшыся цікаўнасці, яна адкрыла яго, і беды абрынуліся на свет. Калі Пандора закрыла чан, то на дне яго, па волі Зеўса, засталася толькі Надзея. Гэта імя насіла таксама дачка афінскага цара Эрэхтэя.
Пётр Максавіч Явіч
Пётр (Іштван) Максавіч Явіч ( — ) — беларускі жывапісец. Член Саюза мастакоў СССР.
Біяграфія
П. М. Явіч (сапраўднае імя — Іштван) нарадзіўся ў Венгрыі ў горадзе, куды патрапіў яго бацька, які жыў у Віцебску, у якасці ваеннапалоннага ў Першую сусветную вайну. З 1929 года жыў і працаваў у Віцебску. Вучыўся майстэрству мастака ў Іегуды Пэна. У 1934 годзе паступіў у Віцебскае мастацкае вучылішча.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У паваенны час працаваў у газеце «Віцебскі рабочы», а з 1947 года ў Віцебскіх мастацкіх майстэрнях, якія ўзначальваў каля 10 гадоў. З 1949 года ў Саюзе мастакоў БССР.
Памёр года. Пахаваны ў Віцебскім раёне.
Творчасць
У выстаўках пачаў удзельнічаць з 1940 г. Сярод работ П. М. Явіч партрэты В. З. Харужай, народнага артыста СССР І. У. Ільінскага, М. Ф. Шмырова («Шмыроў М. Ф. — легендарны камбрыг»), заслужанага трэнера БССР В. Дз. Дзмітрыева, «Дзяўчынка ў блакітным» (захоўваецца ў Траццякоўскай галерэі) і інш. Пэндзлю мастака належаць жанравыя кампазіцыі «Мары» (1959), «Закладнікі» (1960), «Дзеці Міная» (1978), пейзажы «Каўказ» (1952), «Лужаснянка» (1983), «Астравы на Лучосе» (1990) і іншыя працы.
Узнагароды
Кавалер ордэна Айчыннай вайны II ступені. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 16 студзеня 1995 г. № 3518-XII П. М. Явіч узнагароджаны Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь.
Пыха і перадузятасць (міні-серыял, 1952)
«Пы́ха і перадузя́тасць» (Pride and Prejudice) — шасцісерыйны брытанскі міні-серыял 1952 года, пастаўлены па аднайменным рамане англійскай пісьменніцы Джэйн Осцін. Галоўныя ролі выканалі і. Вытворчасцю міні-серыяла займалася карпарацыя BBC.
Пасёлак
Пасёлак — тып буйнога паселішча квартальнага тыпу ў сельскай мясцовасці. Таксама вылучаюць «пасёлкі гарадскога тыпу». Адпаведна, у статыстычных падліках насельніцтва пасёлкаў уключаецца ў склад сельскага насельніцтва, а пасёлкаў гарадскога тыпу — у склад гарадскога насельніцтва. Паводле Этымалагічнага слоўніка беларускай мовы НАН Беларусі слова «пасёлак» з’яўляецца нядаўнім запазычаннем з расійскага «посёлок».
Гісторыя
Сфармаваўся ў сярэдзіне — другой палове XX ст. як вынік рэалізацыі праграмы па ўзбуйненні і рэканструкцыі «перспектыўных» паселішчаў. Забудова пасёлкаў вялася паводле тыповага, радзей індывідуальнага праекту (генеральнага плану). У паселішчы вылучаліся наступныя функцыянальныя зоны:
Прадугледжвалася добраўпарадкаванне вуліц, пракладка інжынерных сетак (электрычнасць, сувязь, водаправод, каналізацыя), камфартабельная жылая забудова. Жылы масіў забудоўваўся блочнымі двух- чатырохпавярховымі будынкамі з невялікімі прысядзібнымі дзялянкамі і мінімумам гаспадарчых пабудоў. У падобныя паселішча назіраўся прыток працаздольнага насельніцтва, што вяло да заняпаду навакольных (г.зв. «неперспектыўных») вёсак.
Да канца 1980-х у сістэме сельскага рассялення Беларусі акрэсліліся значныя зоны, структуру якіх утварала даволі шчыльная сетка пасёлкаў: Бабруйск — Магілёў — Доўск; Слуцк — Салігорск; наваколле Мінску, Віцебску, Гомелю. Найбольш развітая структура пасёлкаў склалася на лініі Бабруйск — Магілёў.
Тамара Анатолеўна Дуда
Тамара Анатолеўна Дуда (Тамара Анатоліївна Дуда, таксама вядомая пад псеўданімам Тамара Горыха Зерня, Тамара Горіха Зерня;, Кіеў, УССР) — украінская пісьменніца, лаўрэатка Нацыянальнай прэміі Украіны імя Тараса Шаўчэнкі 2022 года. Аўтар рамана «Дачушка» (2019), адзначанага як кніга года BBC. Вядомая сваёй валанцёрскай дзейнасцю.
Біяграфія
Нарадзілася ў Кіеве. У 1992 годзе скончыла Украінскі гуманітарны ліцэй. У 1993 годзе паступіла ў Інстытут журналістыкі Кіеўскага ўніверсітэта, абараніла дыплом у 1998 годзе. З 2003 па 2005 год вучылася ў Кіеўскім Міжнародным універсітэце. Больш за 20 гадоў перакладае эканамічныя тэксты з англійскай мовы.
З 2014 года Тамара Дуда была валанцёрам у зоне АТА. За валанцёрскую дзейнасць была адзначана граматай мэра Кіева. Замужам, мае траіх дзяцей.
У 2021 годзе ў выдавецтве «Білка» выйшаў другі раман Тамары Горыха Зерня «Прынцып умяшання». Новая кніга пісьменніцы па жанры — дэтэктыў. Галоўная гераіня рамана Станіслава страціла на вайне на усходзе Украіны мужа, і адзіным суцяшэннем для яе стала праца. Па просьбе знаёмай яна адпраўляецца ў горад свайго дзяцінства на Чэркаўчыну, дзе і разгортваюцца асноўныя сюжэтныя падзеі.
Цытаты
«Я з тых шчасліўчыкаў, каму вайна больш дала, чым забрала. Яна падарыла мне выдатных людзей, дапамагла спазнаць сябе і пераацаніць жыццё»
Мікіта (Дабранраваў)
Мікіта, свецкае імя Алег Станіслававіч Дабранраваў (нар., Мурам, Уладзімірская вобласць) — святар Рускай праваслаўнай царквы, ігумен, кандыдат багаслоўя, царкоўны гісторык, спецыяліст па царкоўным праве, супрацоўнік Аддзела знешніх царкоўных сувязяў Маскоўскага Патрыярхату, настаяцель Успенскага прыходу пры Генеральным Консульстве Расіі ў г. Турку (Фінляндыя).
Сутыкненні ў Кербеле (2007)
Сутыкненні
Першыя перастрэлкі ў Кербела адбыліся 27 жніўня 2007 года. Урад аператыўна адрэагаваў на гэта, накіраваўшы ў раён дадатковыя войскі. Тады паміж баевікамі і кааліцыйнымі сіламі, прадстаўленымі ўзводамі польскіх і балгарскіх войскаў, разгарэўся бой за будынак мэрыі Кербелы. Тут мелася значная колькасная перавага паміж бакамі: каля 60 замежнікаў з 15 іракскімі паліцэйскімі супраць больш чым 300 паўстанцаў. Па паведамленнях польскіх вайскоўцаў, на баку супраціву нібыта ўдзельнічалі чачэнскія найміты, аднак дадзеная інфармацыя, акрамя польскіх крыніц, нідзе не пацвердзілася.
Нягледзячы на складаную абстаноўку, каля мэрыі ўдалося разграміць паўстанцаў
Раніцай 29 жніўня прэм’ер-міністр Нуры аль-Малікі ўвёў каменданцкі час. Неўзабаве пасля гэтага ён заявіў, што сітуацыя знаходзіцца пад кантролем. Тым не менш, увечары ў горадзе яшчэ ішлі баі.
Наступствы
Кіраўнік арміі Махдзі ў Кербеле Алі Шарыа быў арыштаваны і адданы суду за распачаты гвалт у горадзе. У жніўні 2008 года ён быў асуджаны і прысуджаны да смяротнага пакарання.
Асаўцы
Назву Асаўцы́ маюць:
Сплачвайце доўг
«Сплачвайце доўг» (арыг.: «Сплачывайця доўг») — артыкул Вацлава Ластоўскага, прысвечаны далейшаму развіццю беларускай літаратуры. Сваім артыкулам Ластоўскі выклікаў першую дыскусію на гэтую тэму ў Беларусі.
Вацлаў Ластоўскі адным з першых адчуў паварот у грамадскім і культурным жыцці Беларусі пасля рэвалюцыі 1905—1907 гг. і заганнасць плачу і бедавання большасці літаратараў. Так ён, будучы сакратаром «Нашай Нівы», змясціў у ёй свой артыкул (№ 26-27), падпісаўшыся псеўданімам «Юры Верэшчака».
Рэакцыя
У № 30 «Нашай Нівы» з’явіўся адказ на артыкул Ластоўскага «Чаму плачэ песьня наша? (Атказ Юрцы Верашчаку)», падпісаны псеўданімам «Адзін з „парнасьнікоў“». Некаторыя даследчыкі прыпісваюць гэты артыкул Янку Купалу.
У № 38 артыкуле «Ешчэ аб сплачываньню доўгу» крытык Лявон Гмырак, звярнуўшыся да «Гістарычных лістоў» («Исторических писем») рускага філосафа Пятра Лаўрова, які сфармуляваў тэзу пра «вялікі, неаплачаны доўг, каторы трэба звярнуць» абабранаму простаму люду, пагадзіўся з Вацлавам Ластоўскім.
Гэтая нашаніўская дыскусія стала часткай эсэ «Развагі і думкі» Максіма Гарэцкага ў «Велікоднай пісанцы на 1914 год».
Вялікі тэатр (значэнні)
Вялікі тэатр можа азначаць:
Герб Кітая
Герб Кітайскай Народнай Рэспублікі (中华人民共和国国徽) быў прыняты 20 верасня 1950 года. На ім адлюстраваны дзяржаўны сцяг, плошча Цяньаньмэнь, пшанічныя каласы і зубчастае кола. Сімвалізуе барацьбу за перамогу ў новай дэмакратычнай рэвалюцыі, якую вёў кітайскі народ, з часу «руху 4-га траўня» 1919 года і стварэнне Новага Кітая -- дзяржавы, якой кіруе рабочы клас, абапіраючыя на рабоча-сялянскую дэмакратычную дыктатуру народа.
У чырвоным крузе над выявай Брамы размяшчаюцца пяць зорак, як на дзяржаўным сцягу КНР. Круг апраўляюць каласы рысу і пшаніцы, якія адлюстроўваюць мааісцкую філасофію аграрнай рэвалюцыі. У цэнтры ніжняй часткі апраўлення размешчана зубчастае кола, якое сімвалізуе прамысловых рабочых. У цэнтры герба намалявана плошча ў горадзе Пекіне, на якой узвышаецца брама Цяньаньмэнь, што ў перакладзе азначае «Брама Нябеснага спакою». Гэтая брама сімвалізуе старажытныя традыцыі кітайскага народа.
Рыгор Пятровіч Піўтарак
Рыго́р Пятро́віч Піўтара́к (нар. 14 чэрвеня 1935, в. Карыцішча, цяпер Недрыгайлаўскі раён Сумскай вобл., Украіна) — украінскі мовазнаўца, доктар філалагічных навук (1990), прафесар (1992), акадэмік НАН Украіны (2009; член-карэспандэнт 1997). Аўтар больш за 250 прац па гісторыі і дыялекталогіі ўсходнеславянскіх моў, этнагенезу ўсходніх славян. Абгрунтаваў цэласную тэорыю паходжання ўкраінскай, беларускай і рускай моў. Складальнік і рэдактар шэрага фундаментальных слоўнікаў. Украінец. Скончыў Палтаўскі педагагічны інстытут імя У. Г. Караленкі. Працуе ў Інстытуце мовазнаўства імя А. А. Патабні НАН Украіны. Заснавальнік і старшыня Украінскай асацыяцыі беларусістаў (з 1991), намеснік старшыні Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў. Жыве ў Кіеве. Сферы навуковых зацікаўленняў: паходжанне і гісторыя ўсходнеславянскіх моў, гістарычная дыялекталогія, этымалогія, гісторыя беларускай літаратурнай мовы, гісторыя ўкраінскай літаратурнай мовы, гістарычная граматыка, славянская лексікалогія і лексікаграфія.
Навуковая дзейнасць
Р. П. Піўтарак грунтоўна даследаваў гісторыю інфінітыва ва ўсходнеславянскіх мовах. Адзін са складальнікаў сямітомнага «Этымалагічнага слоўніка ўкраінскай мовы» (выдаецца з 1982), які выяўляе генетычныя сувязі ўкраінскай літаратурнай і дыялектнай лексікі ХIХ-ХХ стагоддзяў на славянскім і індаеўрапейскім фоне. Актыўна вывучае ўкраінска-беларускія моўныя і літаратурныя сувязі. Складальнік (разам з А. І. Скапненкам) і рэдактар акадэмічнага «Беларуска-ўкраінскага слоўніка» (2006). Гэта выданне падае ўкраінскія эквіваленты да агульнаўжывальнай лексікі сучаснай беларускай літаратурнай мовы, а таксама да найбольш распаўсюджаных у беларускай літаратуры гутарковых слоў, архаізмаў і дыялектызмаў, вядомых беларускіх фразеалагізмаў і г. д. Слоўнік прызваны задаволіць самыя вострыя практычныя патрэбы карыстальнікаў пры перакладзе розных тэкстаў з беларускай мовы на ўкраінскую. Удзельнік многіх украінскіх і міжнародных канферэнцый, нарад, кангрэсаў.
Тэорыя паходжання ўсходнеславянскіх моў
На аснове комплекснага падыходу — вывучэння шматлікіх моўных (гістарычная фанетыка, гістарычная дыялекталогія, пісьмовыя помнікі) і пазамоўных (гісторыя, археалогія, антрапалогія, этнаграфія, фалькларыстыка) крыніц — абгрунтаваў уласную канцэпцыю ўсходнеславянскага глотагенезу. Паказаў, што галоўныя фанетычныя асаблівасці, якімі адрозніваюцца ўкраінская, беларуская і руская мовы, у XII—XIII стагоддзях у асноўным ужо склаліся. Усе тры мовы ўзніклі не з агульнай старажытнарускай мовы, а з прычыны перагрупоўкі шасці старажытнарускіх дыялектных масіваў у новыя арэалы. Р. П. Піўтарак абвяргае міф аб тым, быццам украінцы, беларусы і рускія паходзяць з адзінай старажытнарускай народнасці. Вучоны даказвае, што Кіеўская Русь першапачаткова фарміравалася як ранняя ўкраінская дзяржава. Яе дзяржаваўтваральным і аб’яднальным этнасам сталі паўднёвыя русіны, г. зн. праўкраінцы. Пазней у яе склад увайшлі і іншыя плямёны — тыя, з якіх пасля сфарміраваліся беларусы і рускія.
Адзнакі і ўзнагароды
Лаўрэат Прэміі імя І. Я. Франко НАН Украіны (1995), Прэміі прэзідэнтаў акадэмій навук Украіны, Беларусі і Малдовы (2003), Прэміі імя А. А. Патабні НАН Украіны (2010).
Мікалай Пятровіч Кошалеў
Мікалай Пятровіч Кошалеў (, г.п. Карасі, Парабельскі раён, Томская вобласць) — беларускі і расійскі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1967 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў галоўным архітэктарам г. Шушанскае, кіраўніком групы архітэктараў у Абаканскім філіяле Краснаярскграмадзянпраекта, з 1976 года — галоўны архітэктар Мазыра.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Член КПСС з 1981 года. Пражывае ў г. Гомель.
Творчасць
Асноўныя працы: ПДП жылога раёна ў Абакане (1970, у аўтарскім калектыве), цэнтра Чарнагорска (1972), Цэнтральнага жылога раёна г. Каргаску Томскай вобласці (1975), рэканструкцыя мікрараёна ў г. Абаза (1970), мікрараёна № 2 у цэнтральнай частцы Мазыра (1974).
Эбола
Эбола — рака ў паўночнай частцы Дэмакратычнай Рэспублікі Конга (раней Заіра). Складнік ракі Монгала, правага прытоку Конга. У сярэднім цячэнні ракі ў 3 км ад яе левага берага размешчаны населены пункт Абумамбазі.
Упершыню ліхаманка Эбола была знойдзена ў верасні 1978 года недалёка ад рэчышча ракі, у гонар якой і была названа пасля.
Казанская духоўная акадэмія
Казанская духоўная акадэмія (Казанская духовная академия, Казан руханилар академиясе) — вышэйшая духоўная навучальная ўстанова Расійскай імперыі, што размяшчалася ў Казані. Існавала ў 1797—1818 і 1842—1921 гадах.
Вольга Уладзіміраўна Барабаншчыкава
Вольга Уладзіміраўна Барабаншчыкава (нар. 2 лістапада 1979 года, Мінск) — беларуская тэнісістка, спявачка, тэлевядучая і дызайнер адзення. Пераможца 7 турніраў ITF (3 — у адзіночным разрадзе), паўфіналістка Алімпійскіх гульняў 2000 года ў жаночым парным разрадзе, гулец зборнай Беларусі ў Кубку Федэрацыі, пераможца Уімблданскага турніру ў парным разрадзе сярод дзяўчын (1996). Бронзавы прызёр чэмпіянату Еўропы па пляжным тэнісе (2008).
Казанская духоўная акадэмія
Духоўныя школы ў Казані ў XVIII стагоддзі
Заснаваная ў 1723 годзе ў Казані, архірэйская элементарная школа была пераўтворана ў 1732 годзе ў семінарыю наўзор Кіева-Магілянскай акадэміі, якая даставіла сюды і першых настаўнікаў. У ёй выкладаліся рыторыка, філасофія і багаслоўе, а пад канец XVIII стагоддзя таксама гісторыя, геаграфія, матэматыка і новыя мовы. У сілу мясцовых патрэб выкладалася тут і татарская мова.
Вольга Уладзіміраўна Барабаншчыкава
Спартыўная кар’ера
Нарадзілася ў сям’і Уладзіміра і Таццяны Барабаншчыкавых. Бацька па прафесіі эканаміст, маці — архітэктар. Тэнісную секцыю пачала наведваць у сем гадоў па ініцыятыве маці і некаторы час была першай ракеткай СССР сярод дзяўчын у сваёй узроставай катэгорыі. У 6-м класе на два гады з’ехала ў Бельгію для больш сур’ёзнага развіцця тэніснай кар’еры, пасля гэтага пяць гадоў жыла ў Лондане без бацькоў.
У 1994 годзе згуляла свае першыя матчы ў дарослых турнірах ITF. У студзені 1995 года выйграла свой першы турнір ITF у парным разрадзе, а ў кастрычніку таго ж года ў Пуацье (Францыя) — у адзіночным (пачаўшы з кваліфікацыйнага адбору і выйграўшы 8 матчаў запар). У 1996 годзе, ва ўзросце 17 гадоў, стала пераможцай Уімблданскага турніру ў пары з Амелі Марэсмо (Францыя). Дэбютавала ў складзе зборнай Беларусі ў Кубку Федэрацыі — асноўным жаночым турніры на ўзроўні нацыянальных зборных — і прынесла ёй ачкі ў сустрэчах з суперніцамі з каманд Вялікабрытаніі, Расіі і Італіі. У тым жа годзе ўпершыню прадстаўляла Беларусь на Алімпійскіх гульнях у Атланце, але выбыла з барацьбы ў першым коле.