cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пермакультура
Пермакульту́ра (ад permaculture, permanent agriculture «сталая сельская гаспадарка») — падыход да сельскагаспадарчай дзейнасці, заснаваны на выкарыстанні механізмаў прыродных экасістэм. Прыхільнікі пермакультуры вызначаюцьт яе як інавацыйную аснову для стварэння ўстойлівага ладу жыцця і практычны метад распрацоўкі экалагічна гарманічных, эфектыўных і прадукцыйных сістэм, якімі можна карыстацца ў розных умовах.
Гісторыя
Упершыню назву «сталая сельская гаспадарка» ўжыў у 1929 г. амерыканскі географ Джозеф Расэл Сміт (1874 — 1966 гг.), які прапаноўваў ствараць падлесак пры вырошчванні арэхавых дрэў, падобна таму як гэта адбываецца ў прыродзе. Сучаснае вызначэнне тэрміна пермакультура было ўжыта і патлумачана тасманійскімі навукоўцамі Білам Молісанам і Дэвідам Холмгрэнам у 1978 — 1979 гг. у кнігах «Пермакультура I» і «Пермакультура II». У 1978 г. у Тасманіі быў створаны даследчы цэнтр для эксперыментальнага выпрабавання вынесеных імі прапаноў. Пазней Б. Молісан заснаваў 2 інстытуты, адзін з якіх працуе ў ЗША, і да канца свайго жыцця прачытаў лекцыі ў болей чым 80 краінах свету.
На Беларусі паслядоўнікі Б. Молісана з'явіліся ў 1994 г.
Прынцыпы пермакультуры
Асноўныя прынцыпы творчага дызайна і этыкі пермакультуры былі распрацаваны і апублікаваны Дэвідам Холмгрэнам у 2002 г. :
NGC 4819
NGC 4819 (іншыя абазначэнні — UGC 8060, MCG 5-31-14, ZWG 160.25, PGC 44144) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Людвігсфельдэ
Людвігсфельдэ (Ludwigsfelde) — горад у Германіі, у зямлі Брандэнбург. Уваходзіць у склад раёна Тэльтаў-Флемінг. Займае плошчу 109,30 км². Афіцыйны код — 12 0 72 240. У горадзе размешчаны завод акумулятарных батарэй амерыканскай кампаніі Microvast.
Інчукалнскі край
Інчукалнскі край (Inčukalna novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі, у вобласці Відзэмэ. Край складаецца з Інчукалнскай воласці і горада Вангажы. Цэнтрам края з'яўляецца сяло Інчукалнс.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 8518 чалавек. Плошча края — 112,2 км².
Багданаў (Валожынскі раён)
Да 28 мая 2013 года Багданаў уваходзіў у склад Багданаўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 30 км у напрамку на паўночны захад ад горада Валожын. Чыгуначная станцыя Багданаў на лініі Маладзечна—Ліда. За 2 км ад аграгарадка працякае рака Альшанка.
Гісторыя
Вядомы з другой паловы XVI стагоддзя як маёнтак Багдана Сапегі. З XVII стагоддзя мястэчка ў Ашмянскім павеце, сядзіба Сапегаў. З 1653 года ўладанне Пацаў, з 1696 года — Чаховічаў. Чаховічы залажылі тут батанічны сад з гадавальнікам баброў. З 1836 года Багданаў ва ўладанні Рушчыцаў.
Вядомыя ўраджэнцы і жыхары
У Багданаве нарадзіўся, жыў і працаваў мастак, графік, тэатральны дэкаратар і педагог Фердынанд Рушчыц (1870—1936).
Рама
Рама (राम, ) або Рамачандра — аватара Вішну, легендарны старажытнаіндыйскай цар Аёдх'і.
Рама шануецца ў індуізме як сёмая аватара Вішну, якая сышла ў свет у апошнюю чвэрць трэта-югі каля 1,2 млн гадоў таму.
Хоэн-Ноендорф
Хоэн-Ноендорф (Hohen Neuendorf) — горад у Германіі, у зямлі Брандэнбург. Уваходзіць у склад раёна Верхні Хафель. Насельніцтва — 24 384 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 48,09 км². Афіцыйны код — 12 0 65144. Чыгуначная станцыя 4 класа.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Муамар Кадафі
Муамар бен Мухамед Абу Меньяр Абдэль салям бен Хамід аль-Кадафі (معمر القذافي — '; 7 чэрвеня 1942, Сірт, Італьянская Лівія — 20 кастрычніка 2011, Сірт, Лівія), таксама вядомы як Палкоўнік Кадафі''' — лівійскі рэвалюцыянер, палітык і палітычны тэарэтык. Кіраваў Лівіяй у якасці старшыні Савета рэвалюцыйнага камандавання з 1969 да 1977 года і ў якасці «братэрскага правадыра» Вялікай Сацыялістычнай Народнай Лівійскай Арабскай Джамахірыі з 1977 да 2011 года. Першапачаткова ідэалагічна прытрымліваўся арабскага нацыяналізму і арабскага сацыялізму, але пазней стаў кіраваць у адпаведнасці са сваёй уласнай Трэцяй міжнароднай тэорыяй і, яшчэ пазней, стаў прытрымлівацца панафрыканізму.
Быў сынам збяднелага бедуінскага казінага пастуха і стаў браць удзел у палітыцы яшчэ ў школе ў Сабхе, а затым паступіў у Каралеўскую ваенную акадэмію ў Бенгазі. Заснаваўшы рэвалюцыйную ячэйку ў арміі, у 1969 годзе ваенныя захапілі ўладу ў краіне ў выніку бяскроўнага перавароту, зрынуўшы абсалютную манархію караля Ідрыса. Стаўшы старшынём кіруючага Савета рэвалюцыйнага камандавання адмяніў манархію і абвясціў рэспубліку. Кіруючы пастановамі, прымаў меры па ліквідацыі таго, што лічыў замежным імперыялістычным уплывам на Лівію, і ўмацоўваў сувязі з арабскімі нацыяналістычнымі ўрадамі. Намерана штурхаючы Лівію да «ісламскага сацыялізму», увёў шарыят у якасці асновы для прававой сістэмы і нацыяналізаваў нафтавую прамысловасць, выкарыстоўваючы рост прыбыткаў на ўмацаванне арміі, рэалізацыю сацыяльных праграм і фінансавання рэвалюцыйных баевікоў па ўсім свеце. У 1973 годзе ініцыяваў «народную рэвалюцыю», сфарміраваўшы Вышэйшыя народныя камітэты нібыта ў якасці сістэмы прамой дэмакратыі, але захаваўшы асабісты кантроль над асноўнымі рашэннямі ў дзяржаве. У тым жа годзе выклаў сваю Трэцюю міжнародную тэорыю, апублікаваўшы яе ў «Зялёнай кнізе».
У 1977 годзе распусціў рэспубліку і стварыў новую сацыялістычную дзяржаву «Джамахірыю» («дзяржава мас»). Афіцыйна прыняўшы сімвалічную ролю ў кіраванні, захаваў уладу ў якасці ваеннага галоўнакамандуючага і кіраўніка рэвалюцыйных камітэтаў, адказных за дзейнасць паліцыі і задушэнне праціўнікаў. Назіранне за няўдалымі памежнымі канфліктамі з Егіптам і Чадам, падтрымка Кадафі міжнародных баевікоў і адказнасць за выбух над Локербі прывялі да таго, што Лівія стала «міжнародным ізгоем». Асабліва варожыя адносіны ў Лівіі развіваліся з ЗША і Вялікабрытаніяй, што прывяло да амерыканскага бамбавання дзяржавы ў 1986 годзе і ўвядзення эканамічных санкцый ААН супраць Лівіі. Адпрэчваючы свае ранейшыя ідэалагічныя абавязацельствы, з 1999 года Кадафі стаў заахвочвацца эканамічнай прыватызацыяй і шукаў збліжэння з заходнімі краінамі, а таксама стаў прытрымлівацца панафрыканізму і быў старшынём Афрыканскага саюза з 2009 да 2010 года. На фоне Арабскай вясны ў 2011 годзе ў Лівіі ўспыхнула паўстанне супраць Кадафі пад кіраўніцтвам Нацыянальнага пераходнага савету, што прывяло да грамадзянскай вайны. У выніку ваеннага ўмяшання НАТА на баку пераходнага савету ўрад быў зрынуты, а Кадафі, адступаючы ў Сірце, узяты ў палон і забіты паўстанцамі.
Кадафі лічыцца вельмі спрэчнай ва ўсім свеце фігурай. Ён дамінаваў у палітыцы Лівіі на працягу чатырох дзесяцігоддзяў і быў прадметам паўсюднага культу асобы. Яго прыхільнікі хвалілі яго антыімперыялістычную пазіцыю і падтрымку панафрыканізму і панарабізму. З іншага боку, на міжнародным узроўні ён быў асуджаны як дыктатар і самадзержац, адміністрацыя якога парушала правы чалавека лівійскіх грамадзян і які падтрымліваў ірэдэнтысцкія рухі, племянныя войны і тэрарызм у многіх іншых краінах.
Сяргей Васілевіч Шумік
Сяргей Васілевіч Шумік (, Харкаў, Украіна — ) — беларускі спецыяліст у галіне эксплуатацыі аўтамабільнага транспарту. Доктар тэхнічных навук (1981), прафесар (1982).
Біяграфія
Скончыў Усесаюзны завочны політэхнічны інстытут (1954). Працаваў у Усурыйскам вышэйшым ваенным аўтамабільным камандным вучылішчы (з 1970, начальнік кафедры), Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі (з 1975, аўтатрактарны факультэт, кафедра «Тэхнічная эксплуатацыя аўтамабіляў», прафесар, у 1975—1990 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: праблемы эксплуатацыі і метады дыягностыкі тэхнічнага стану аўтамабіляў.
Пясчаны скакун
Пясчаны скакун, арэнарыя (Cicindela arenaria viennensis) — насякомае атрада сямейства.
Апісанне
Жук даўжынёй 6,5—10 мм. Верх медна-зялёны, матавы. Надкрылы з 2 тонкімі, вельмі выгнутымі белымі перавязямі і верхавінкавай плямай. Сярэдзіна пярэдняспінкі з рэдкімі белымі валаскамі, на надкрылах грубая рэдкая пункціроўка. Ніз і ногі зялёныя з металічным бляскам, стэрніты грудных сегментаў і бакавая паверхня брушка пакрыты доўгімі белымі валаскамі. Аснова ротавых частак і верхняя губа белыя.
Арэал
Трапляецца ад Сярэдняй і Паўднёвай Еўропы да Заходняй Сібіры. У Беларусі адзначаны ў наваколлі Салігорска і Пінска.
Бяседка (Смаленская вобласць)
Бяседка (Беседка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сіеціне
Сі́еціне (Sietinė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Губавы. Насельніцтва 0 чал. (2001 г.).
Ратэнаў
Ратэнаў (Rathenow) — горад у Германіі, на рацэ Хафель, у зямлі Брандэнбург, за 70 км на захад ад Берліна.
Уваходзіць у склад раёна Хафельланд. Займае плошчу 105,68 км². Афіцыйны код — 12 0 63 252.
Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў: Бёнэ, Гётлін, Груц, Ной-Фрыдрыхсдорф і Штэкельсдорф.
Святая Ганна
Свята́я Га́нна — бабуля Ісуса, маці Марыі, жонка святога Яхіма.
Цэнтр НАТА па пытаннях супрацы ў галіне кіберабароны
Цэнтр НАТА па пытаннях супрацы ў галіне кіберабароны (CCD COE) (NATO Cooperative Cyber Defence Centre of Excellence) — адзін з цэнтраў перадавога вопыту НАТА са штаб-кватэрай ў Таліне, Эстонія. CCD COE займаецца праблемамі кібербяспекі краін-членаў НАТА. Цэнтр быў заснаваны 14 мая 2008 годзе па ініцыятыве эстонскага боку ў сувязі з гіпатэтычным умяшаннем расійскіх хакераў у сітуацыю вакол «бронзавага салдата». 28 кастрычніка 2008 года CCDCOE атрымаў статус міжнароднай ваеннай арганізацыі.
Члены
Па стане на сакавік 2022 года ў CCD COE уваходзяць 25 краін-членаў НАТА і 5 краін не членаў.
Андрэй Антонавіч Грэчка
Андрэй Антонавіч Грэчка (, Галадаеўка (цяпер сяло Куйбышава Куйбышаўскага раёна ) — ) — савецкі военачальнік, дзяржаўны і партыйны дзеяч, Маршал Савецкага Саюза, двойчы Герой Савецкага Саюза, Герой ЧССР, міністр абароны СССР.
Біяграфія
Андрэй Антонавіч Грэчка нарадзіўся 4 (17) кастрычніка 1903 у слабадзе Галадаеўка (цяпер сяло Куйбышава Куйбышаўскага раёна Растоўскай вобласці) у сям’і селяніна Антона Васільевіча Грэчкі.
Удзельнік Грамадзянскай вайны, радавы. Пасля заканчэння кавалерыйскай школы камандаваў узводам, эскадронам. З кастрычніка 1938 года — начальнік штаба Асобай кавалерыйскай дывізіі ВОВО, удзельнічаў у паходзе ў Заходнюю Беларусь у верасні 1939 года.
Пратуберанец
Узнікаюць у месцах павышанай актыўнасці Сонца і выцягнуты ўздоўж магнітнага поля. На краі Сонца назіраюцца ў выглядзе святлівых воблакаў, арак, струменяў, у праекцыі на сонечны дыск — у выглядзе цёмных валокнаў.
Паводле знешняга выгляду і характару рухаў адрозніваюць:
Колькасць пратуберанцаў на Сонцы і іх размеркаванне па шыротах адпавядаюць 11-гадоваму цыклу сонечнай актыўнасці.
Існуе цесная сувязь паміж пратуберанцамі і формай сонечнай кароны.
Генадзь Уладзіміравіч Анашкін
Генадзь Уладзіміравіч Анашкін  — расійскі ваенны лётчык, Герой Расіі. У жніўні 2008 — камандзір 104-га гвардзейскага Чырванасцяжнага дэсантна-штурмавога палка 76-й гвардзейскай Чарнігаўскай Чырванасцяжнай дэсантна-штурмавой дывізіі, гвардыі палкоўнік.
Біяграфія
Скончыў Разанскае вышэйшае паветрана-дэсантнае каманднае вучылішча (1993), Агульнавайскавую акадэмію Узброеных Сіл РФ (2003). Служыў у паветрана-дэсантных войсках, у 1999—2000 камандаваў парашутна-дэсантным батальёнам у складзе Міратворчых Сіл у Рэспубліцы Боснія і Герцагавіна.
З чэрвеня 2007 года — камандзір 104-га гвардзейскага дэсантна-штурмавога палка 76-й гвардзейскай дэсантна-штурмавой дывізіі (Пскоў). Раніцай 8 жніўня 2008 года полк быў падняты па трывозе, праз некалькі гадзін палкоўнік Анашкін на чале батальённай тактычнай групы выляцеў у Паўночную Асецію, а ў ноч на 9 жніўня група пад яго камандаваннем пачала марш у Паўднёвую Асецію. Да раніцы 9 жніўня дэсантнікі вышлі да ўскраін Цхінвала.
10 жніўня група ў складзе дзвюх парашутна-дэсантных рот на БМД, узмоцненая чатырма самаходнымі ўстаноўкамі «Нона» і 4-мя БТР рушыла ў глыбокі рэйд па тылах грузінскіх войск да горада Горы. На працягу марша падвяргалася атакам грузінскай авіяцыі, зенітнымі сродкамі быў збіты 1 штурмавік. У раёне сяла Хетагурава група была абстраляна грузінскімі танкамі, у гэтым бою праціўнік быў вымушаны адступіць.
Падыйшоўшы да Горы, дэсантнікі раптоўным ударам захапілі грузінскую ваенную базу Вазіяні, гарнізон, які значна пераўзыходзіў па колькасці дэсантнікаў, разбегся, былі захоплены шматлікія трафеі. У выніку дзёрзкага рэйду быў дэзарганізаваны тыл грузінскіх войск, парушана кіраванне, узнікла масавая паніка, без бою была кінута значная колькасць ваеннай тэхнікі і маёмасці. Днём 12 жніўня пасля ўпартага бою была захоплена пануючая вышыня з тэлевышкай, у баі з абараняючымся праціўнікам знішчаная артылерыйская батарэя грузінскай арміі. За перыяд рэйду група страціла 1 вайскоўца загінуўшым і 9 параненых.
За мужнасць і гераічнасць, праяўленыя пры выкананні воінскага доўгу, Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 5 верасня 2008 года гвардыі палкоўніку Анашкіну Генадзю Уладзіміравічу прысвоена званне Героя Расійскай Федэрацыі.
Роберт Земекіс
Роберт Лі Земекіс (Robert Lee Zemeckis, нар. 14 мая 1952, Чыкага, Ілінойс) — амерыканскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Лаўрэат прэміі «Оскар» у катэгорыі «Лепшы рэжысёр». Пастаноўшчык знакавых карцін: «Форэст Гамп», «Кантакт», «Ізгой», «Хто падставіў труса Роджэра», «Прагулка» і трылогіі «Назад у будучыню».
Серавале-Лангэ
Серавале-Лангэ (Serravalle Langhe) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вуліца князя Паскевіча (Добруш)
Вуліца князя Паскевіча (улица князя Паскевича) — адна з цэнтральных вуліц Добруша. Названа ў гонар князя Фёдара Іванавіча Паскевіча, заснавальніка Добрушскай папяровай фабрыкі.
Гісторыя
Гістарычна насіла назву Галоўная вуліца. У савецкі час перайменавана ў вуліцу Карла Маркса. У 2004 годзе перайменавана ў гонар Ф. І. Паскевіча.
Ніна Добраў
Ніна Добраў (, Сафія, Балгарыя ) — балгарска-канадская актрыса. Найбольш вядомая дзякуючы ролям Алены Гілберт і Кэтрын Пірс у драматычным серыяле тэлеканала CW «Дзённікі вампіра».
Верхавая (Смаленская вобласць)
Верхавая (Верховая) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
NGC 4820
NGC 4820 (іншыя абазначэнні — MCG -2-33-67, PGC 44227) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кандаўскі край
Кандаўскі край (Kandavas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на захадзе Латвіі, у гістарычным рэгіёне Курзэмэ. Край складаецца з шасці валасцей і горада Кандава, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 9897 чалавек. Плошча края — 649 км².
Беразніца (Валожынскі раён)
Беразні́ца (, Березница) (да 30 ліпеня 1964 года Траку́ціха ) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Багданаўскага сельсавета.
Караагаш (Карагандзінская вобласць)
Караагаш — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Цеміршынскай сельскай акругі. Код КАТА — 354879300.
Сільвястрышке (Дукштаская сянюнія)
Сільвястры́шке (Silvestriškė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Сянас Дукштаса.
Бялоўшчына (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Луба (дзяржава)
Луба́ — гістарычная дзяржава ў Цэнтральнай Афрыцы. Сфарміравалася ў канцы XVI ст. Страціла незалежнасць пасля 1889 г.
Гісторыя
Першапачатковым цэнтрам дзяржавы Луба з'яўлялася мясцовасць вакол возера Упемба, куды ў сярэдзіне 1 тысячагоддзя н. э. мігрыравалі плямёны банту. Да пачатку 2 тысячагоддзя н. э. яны сфарміравалі арыгінальную культуру земляробаў і рыбаловаў. У XVI ст. у раён Упембы перасяліліся прадстаўнікі паўночнага племені санг'е. Адзін з перасяленцаў ажаніўся з сястрой мясцовага ўладара Кангола Маніема. Яго сын Калала Ілунга разглядаўся ў дзяржаве Луба як важны культурны герой і першы манарх, які атрымаў уладу ў выніку змагання з дзяцькам. Усе наступныя манархі Лубы вялі свой род ад Калалы Ілунгі.
На працягу XVII - XIX стст. дзяржава Луба імкліва пашырала свае межы. На поўначы яны дасягалі сярэдняй плыні ракі Конга, на ўсходзе — возера Танганьіка. Апошнім паспяховым заваёўнікам з'яўляўся манарх Ілунга Сунгу, які памёр у 1810 г. Давід Лівінгстан заўважаў, што поспех Лубы быў у значнай ступені абавязаны саюзам з суседняй дзяржавай Лунда. Яна затуляла з захаду ад партугальскіх заваёўнікаў. З дапамогай караваннага гандлю Луба была звязана з узбярэжжамі Атлантычнага і Індыйскага акіянаў, адкуль прывозілі ракавіны малюскаў, што выкарыстоўваліся ў якасці грошай, еўрапейскія і арабскія тавары. Наўзамен жыхары Лубы прадавалі медзь, пальмавы алей, соль, рабоў. У XIX ст. асабліва прыбытковым стаў гандаль слановай косцю.
У другой палове XIX ст. грозным супернікам Лубы сталі мусульмане, выхадцы з узбярэжжа Індыйскага акіяна. Першапачаткова яны выступалі ў якасці гандляроў, арганізатарамі караванаў. Захоп ўзбярэжжа еўрапейскімі краінамі і паступовы заняпад гандлю рабамі вымусілі іх захопліваць тэрыторыі ў глыбіні Афрыкі. Дзякуючы агнястрэльнай зброе яны атрымлівалі ваенную перавагу. Каля 1889 г. большая частка дзяржавы Луба апынулася пад кантролем гандляра Тыпу Тыпа. У 1891 г. далучана да бельгійскіх калоній.
Кіраванне
У Лубе не існавала пісьма. Вусная гістарычная традыцыя перадавалася праз "людзей памяці", што ўтваралі ўплывовае патаемнае таварыства бамбуд'е.
Эканоміка
Асноўнай галіной эканамічнай дзейнасці з'яўляліся ручное земляробства, рыбалоўства, паляванне, гандаль. Жыхары Лубы здабывалі жалеза, медзь, соль. Распаўсюджаныя рамёствы: апрацоўка металаў, выраб керамікі і тканін. У другой палове XVIII - XIX стст. асабліва важную роль набыў гандаль рабамі і слановай косцю. У якасці валюты выкарыстоўваліся ракавіны малюскаў, што дастаўляліся з узбярэжжа Індыйскага акіяна.
Сельскія населеныя пункты Віцебскай вобласці
У Рэспубліцы Беларусь крытэрыі для катэгорый населеных пунктаў вызначаюцца Законам Рэспублікі Беларусь ад 5 мая 1998 года № 154-З «Аб адміністрацыйна-тэрытарыяльным ладзе Рэспублікі Беларусь».
Да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў адносяцца:
Карта размяшчэння найбольшых сельскіх населеных пунктаў Віцебскай вобласці
Сельскія населеныя пункты з насельніцтвам:
Колькасць сельскіх населеных пунктаў і іх жыхароў
На 14 кастрычніка 2009 года (перапіс насельніцтва) ў Віцебскай вобласці налічваліся 6 332 сельскія населеныя пункты, у тым ліку:
На 1 студзеня 2016 было ўжо толькі 6 258 сельскіх населеных пунктаў.
Спіс найбольшых сельскіх населеных пунктаў Віцебскай вобласці
Назвы лацініцай у спісе прыводзяцца адпаведна з афіцыйнымі нацыянальнымі і міжнароднымі правіламі транслітарацыі.
Карсаўскі край
Карсаўскі край (Kārsavas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Латвіі ў вобласці Латгалія. Край складаецца з пяці валасцей і горада Карсава, які з'яўляецца цэнтрам края.
Паводле ацэнкі на 1 студзеня 2015 года насельніцтва края складае 5812 пастаянных жыхароў, на 1 студзеня 2010 года — 7013 чалавек. Плошча края — 628,4 км².
Дэкалог, дзесяць
«Дэкало́г, дзе́сяць» (Dekalog, dziesięć) — апошняя частка дзесяцісерыйнага тэлецыкла «Дэкалог», прысвечанага Дзесяці запаведзям. Фільм зняты ў 1988 годзе польскім кінарэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 24 чэрвеня 1989 года.
Фільм «Дэкалог, дзесяць» адпавядае апошняй з Дзесяці запаведзяў: «Не пажадай нічога, што належыць бліжняму твайму».
Сюжэт
Два браты ўспадкоўваюць каштоўную калекцыю марак ад памерлага бацькі і неўзабаве становяцца апантанымі сваім нечаканым набыткам.
Выхад
Прэм’ера фільма адбылася ў 18 мая 1989 года на Канскім кінафестывалі. Пазней фільм дэманстраваўся на Венецыянскім кінафестывалі 14 верасня 1989 года і на 23 кастрычніка 1989 года. Прэм’ера фільма на польскім тэлебачанні адбылася 24 чэрвеня 1989 года.
Дхарма
Дхарма (धर्म,, «закон», «правіла») — індыйскі філасофскі або рэлігійны тэрмін, які выкарыстоўваецца для абазначэння маральнага абавязку, абавязкаў чалавека ці, у больш агульным значэнні — шляхі набожнасці. Слова «дхарма» літаральна перакладаецца як «тое, што ўтрымлівае ці падтрымлівае» (ад кораня дхр - «трымаць»), і звычайна перакладаецца на беларускую мову як «закон» і яго значэнне часта даецца як «універсальны закон быцця». У кантэксце індыйскіх моў тэрмін мае на ўвазе рэлігію чалавека. У большасці кірункаў індыйскай філасофіі дхарма выступае як цэнтральнае паняцце, якое выкарыстоўваецца для тлумачэння вышэйшай ісціны. У індыйскім гісторыка-філасофскім кантэксце тэрмін «дхарма» заўсёды увасабляў правільныя паводзіны ў жыцці ў адпаведнасці са Сусветнымі законамі. Сімвал дхарма - дхармачакра - цэнтральны матыў ў нацыянальным сцягу Індыі.
Спасылкі
法 (仏教)
Бібліятэка (праграмаванне)
Бібліятэка (ад library) у праграмаванні — зборнік падпраграм ці аб’ектаў, якія прымяняюцца для распрацоўкі праграмнага забеспячэння (ПЗ).
У некаторых мовах праграмавання (напрыклад, у Python) тое ж, што і модуль, у некаторых — некалькі модуляў. З пункту гледжання аперацыйнай сістэмы (АС) і прыкладнога ПЗ бібліятэкі падзяляюцца на дынамічныя і статычныя.
Тэрмін «бібліятэка падпраграм» адным з першых згадалі Морыс Вінсэнт Уілкс, Уіллер Д., Гілл С. у якасці адной з форм арганізацыі вылічэнняў на камп’ютары. У іх кнізе бібліятэкай называўся набор «кароткіх, загадзя загатаваных праграм для асобных, часта ўжываных (стандартных) вылічальных аперацый».
Дынамічныя бібліятэкі
Частка асноўнай праграмы, якая загружаецца у АС па запыце працуючай праграмы ў час яе выканання, то бок дынамічна (Dynamic Link Library, DLL у Windows, агульныя аб'екты (shared objects) у UNIX). Адзін і той жа набор функцый (падпраграм) можа быць выкарастаны адразу ў некалькіх працуючых праграмах, з-за чаго яны маюць яшчэ адну назву — бібліятэкі агульнага карыстання (shared library). Калі дынамічная бібліятэка загружана ў адрасную прастору самой АС (System Library), то адзіная копія можа быць выкарыстана мноствам працуючых з ёю праграм, што станоўча сказваецца на ступені ўжывання рэсурсу АЗП. Дынамічныя бібліятэкі могуць змяшчаць у сабе як крытычныя для работы праграмы часткі, так і дадатковыя функцыі. Дадатковым плюсам такога падыходу з'яўляецца тое, што дынамічная бібліятэка можны выкарыстоўваць у якасці plugin'а, які пашырае функцыйнасць праграмы. Мінусам з'яўляецца тое, што ў выпадку, калі модуль, які змяшчае ў сабе крытычную частку, адсутнічае, праграма не зможа працягнуць работу.
Дынамічныя бібліятэкі звычайна захоўваюцца ў пэўным месцы і маюць стандартнае пашырэнне. Напрыклад, файлы  у лагічным томе Libs: у AmigaOS; у Microsoft Windows і OS/2 файлы бібліятэк агульнага карыстання маюць пашырэнне .dll; у UNIX‐падобных АС — звычайна .so; у Mac OS — .dylib.
Пры напісанні праграмы праграмісту досыць указаць транслятару (кампілятару альбо інтэрпрэтатару) мовы праграмавання, што трэбна падключыць пэўную бібліятэку і выкарыстаць функцыю з яе. Ні зыходны тэкст, ні машынны код функцыі ў склад праграмы на гэтым этапе не ўваходзіць.
Статычныя бібліятэкі
Могуць быць у выглядзе зыходнага тэксту, які падключаецца праграмістам да сваёй праграмы на этапе напісання (напрыклад, для мовы Fortran існуе велізарная колькасць бібліятэк для рашэння розных задач менавіта ў зыходных тэкстах), альбо ў выглядзе аб'ектных файлаў, якія прывязваюцца (лінкуюцца) да выканальнай праграмы на этапе кампіляцыі (у Microsoft Windows такія файлы маюць пашырэнне .lib, у UNIX‐падобных АС — звычайна .a). У выніку праграма ўключае ў сябе ўсе патрэбныя функцыі, што робіць яе аўтаномнай, але павялічвае памер. Без статычных бібліятэк аб'ектных модуляў (файлаў) немагчыма ўжыванне большасці звычайных кампілюючых моў і сістэм праграмавання: Fortran, Pascal, C, C++ і іншых.
Аляксей Віктаравіч Пуцыкін
Аляксей Віктаравіч Пуцыкін (, Адэская вобласць —, Паўднёвая Асеція) — Герой Расійскай Федэрацыі, намеснік камандзіра па ўзбраенні 4-й роты 104-га гвардзейскага Чырванасцяжнага паветрана-дэсантнага палка 76-й гвардзейскай Чарнігаўскай дэсантна-штурмавой дывізіі, гвардыі старшы лейтэнант.
Прымаў удзел у баявых дзеяннях у Паўднёвай Асеціі ў жніўні 2008 года. 12 жніўня 2008 года ў складзе калоны расійскіх войскаў рухаўся да горада Цхінвал. У раёне населенага пункта Джава калона патрапіла пад штурмавы ўдар грузінскай авіяцыі. Ад траплення снарада загарэлася БМД, у якой знаходзіўся Аляксей Пуцыкін, але ён застаўся жывы і перасеў у іншую машыну. Аднак неўзабаве калона ізноў была атакаваная, гэтым разам патрапіўшы ў засаду грузінскіх войскаў. У баі гвардыі старшы лейтэнант Пуцыкін загінуў ад кулявога ранення ў галаву.
Указам Прэзідэнта Расіі ад 5 верасня 2008 года Аляксею Пуцыкіну было прысвоена званне Героя Расіі (пасмяротна).
NGC 4821
NGC 4821 (іншыя абазначэнні — MCG 5-31-15, ZWG 160.24, PGC 44148) — эліптычная галактыка (E4) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сініа
Сініа (Sinio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Яўген Піліпавіч Алонаў
Яўген Піліпавіч Алонаў ( — ) — беларускі ветэрынарны ўрач, грамадскі дзеяч, адзін з арганізатараў ветэрынарнай справы ў Беларусі, Герой Працы (1924), першы рэктар Віцебскага ветэрынарнага інстытута.
Сініа
Насельніцтва складае 507 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 63 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Яўген Піліпавіч Алонаў
Біяграфія
Я. Ф. Алонаў нарадзіўся ў 1875 годзе ў Гарадоцкім павеце Віцебскай губерні (сучасны Гарадоцкі раён Віцебскай вобласці Беларусі). Пасля заканчэння ў 1903 годзе Варшаўскага ветэрынарнага інстытута працаваў участковым ветэрынарным урачом у Гарадоцкім павеце.
Сініа
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Frontiniano e Assunzione di Maria.
Яўген Піліпавіч Алонаў
Біяграфія
У 1913 годзе арганізаваў у Віцебску першую ў Беларусі ветэрынарную лабараторыю, у 1918 — ветэрынарна-заалагічны музей. У 1914 г. арганізаваў экспедыцыйнае абследаванне жывёлагадоўлі Віцебскай губерні. У 1924 годзе па ініцыятыве Я. П. Алонава адкрыты Віцебскі ветэрынарны інстытут, першым рэктарам якога ён і стаў, адначасова ўзначальваючы ветэрынарнае кіраванне Наркамзямлі БССР. Быў членам ЦВК БССР у 1925—1929 гг. Я. П. Алонаў ініцыятар распрацоўкі «Ветэрынарнага кодэкса БССР», стварэння Віцебскага батанічнага сада, музея анатоміі, арніталогіі і энтамалогіі. Асноўная праца — «Віцебская губерня ў ветэрынарна-санітарным дачыненні (1903—1910)» (1912).
Дом урача Алонава
Дом Я. Алонава знаходзіўся на вул. Путна, 5 і быў увекавечаны ў карціне М. Шагала «Над горадам»
Высокі Барок (Смаленская вобласць)
Высокі Барок (Высокий Борок) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Вайніловічы
Вайніловічы — шляхецкі род уласнага герба («Сыракомля» змененая) y Вялікім Княстве Літоўскім і Расійскай імперыі.
Паводле некаторых крыніц, заснавальнікам роду быў Вайніла (канец XIV ст.). Мелі зямельныя ўладанні ў Мазырскім, Слуцкім (лінія савіцка-пузаўская, XVII ст.), Пінскім (лінія макранская, XIX ст.), Навагрудскім (лінія нянькаўская, XIX ст.) паветах.
Генеалогія
Паводле польскага гісторыка С. Аўгусевіча, роднасныя сувязі паміж Вайніловічамі ўжо ў XVII—XVIII стагоддзях былі вельмі далёкімі, калі існавалі ўвогуле.
Савіцкая лінія
Савіцкая лінія была прызнана ў дваранстве Расійскай імперыі ў 1798 годзе. У вывадовых дакументах пачынальнікам лініі пазначаўся Сямён Стэцькавіч.
Барышынская лінія
Назва барышынскай лініі звязана з Траянам, сынам Стэфана, які набыў маёнтак Барышын у 1653 годзе ад Аляксандра Шэмета.
Макранскія лінія
Макранская лінія Вайніловічаў пачалася ў сярэдзіне XVIII стагоддзя ад Мікалая Вайніловіча, які набыў Макраны.
Букаты
Бука́ты (, Букаты) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Багданаўскага сельсавета.
Сансара
Сансара або самсара (संसार, «пераход, ланцуг перараджэнняў, жыццё») — кругазварот нараджэння і смерці ў светах, абмежаваных кармай, адно з асноўных паняццяў у індыйскай філасофіі: душа, якая патанае ў «акіяне сансары», імкнецца да вызвалення (мокшэ) і збавення ад вынікаў сваіх мінулых дзеянняў (кармы), якія з’яўляюцца часткай «сеткі сансары».
Луба (народ)
Луба́ (саманазва: Baluba) — народ на поўдні Цэнтральнай Афрыкі. Жывуць пераважна ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга. Падзяляюцца на асноўную (луба-катанга), усходнюю і паўночную плыні. Часам да луба адносяць лулуа.
Агульная колькасць (2017 г.) — каля 3 723 000 чалавек.
Гісторыя
Лічыцца, што луба — нашчадкі банту, якія пасяліліся вакол возера Упемба ў сярэдзіне 1 тысячагоддзя н. э. Яны стварылі развітую культуру рыбаловаў і земляробцаў, узводзілі ірыгацыйныя збудаванні, апрацоўвалі жалеза і выраблялі кераміку.
У XVI - XIX стст. існавала манархічная дзяржава Луба, якая вяла актыўную экспансіянісцкую палітыку ў Цэнтральнай Афрыцы. У другой палове XIX ст. яна была саслаблена нападамі мусульман, што прыходзілі з узброенымі караванамі з узбярэжжа Індыйскага акіяна. У 1891 г. землі луба былі ўключаны ў склад бельгійскіх калоній. Мясцовае насельніцтва было прымушана працаваць на здабычы медзі. У 1895, 1905 - 1917 гг. луба арганізоўвалі паўстанні супраць каланізатараў.
Пасля ліквідацыі каланіяльнага рэжыма ў 1960 г. палітыкі-луба падзяліліся паміж прыхільнікамі незалежнасці Катангі і цэнтральнага ўрада, што прывяло да фактычнай грамадзянскай вайны.
Андрэй Іванавіч Залескі
Андрэй Залескі (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца мазырскай «Славіі».
Малодшы брат Андрэя, Аляксей, таксама з’яўляецца футбалістам.
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ горада Ліды, з 2008 года пачаў выступаць за дубль мінскага «Дынама». Яшчэ ў 2008 годзе дэбютаваў за асноўную каманду дынамаўцаў у матчы на Кубак Беларусі, а з наступнага сезона пачаў трывала прыцягвацца да матчаў асноўнай каманды.
Сезоны 2012 і 2013 правёў у арэндзе ў «Бярозе-2010» у Першай лізе, дзе трывала гуляў у аснове.
У пачатку 2014 года вярнуўся ў «Дынама». Сезон 2014 распачаў як асноўны левы абаронца, але са жніўня 2014 перастаў з’яўляцца на полі і выступаў толькі за дубль. У студзені 2015 года пакінуў «Дынама» па заканчэнні кантракта.
У лютым 2015 года пасля прагляду стаў іграком «Слуцка». У слуцкім клубе замацаваўся ў аснове, выкарыстоўваўся на пазіцыі левага абаронцы або апорнага паўабаронцы. У верасні-кастрычніку 2015 не гуляў з-за траўмы. У снежні 2015 года падоўжыў кантракт са «Слуцкам». У сезоне 2016 быў трывалым іграком асновы, выступаў на розных пазіцыях у абароне. У сезоне 2017 стаў выступаць пераважна ў якасці правага абаронцы.
У студзені 2018 года пачынаў трэніравацца са «Слуцкам», але неўзабаве па пагадненні бакоў разарваў кантракт з клубам і ў лютым стаў іграком брэсцкага «Дынама». У сезоне 2018 нерэгулярна з’яўляўся на полі. У студзені 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў брэсцкую каманду.
У лютым 2019 года вярнуўся ў мінскае «Дынама». У сезоне 2019 звычайна быў запасным іграком, толькі ў чэрвені-ліпені і верасні-кастрычніку выхадзіў у стартавым складзе. У снежні 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У студзені 2020 года адправіўся на прагляд у казахстанскі клуб «Жэтысу» і ў выніку падпісаў з ім кантракт. У студзені 2021 года стала вядома, што Залескі разам з іншымі беларускімі ігракамі пакінуў «Жэтысу».
У лютым 2021 года стаў іграком дэбютанта казахстанскай Прэм’ер-лігі «Турана». Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У студзені 2022 года падоўжыў кантракт з клубам. Па выніках сезона 2022 «Туран» страціў месца ў Прэм’ер-лізе.
У сакавіку 2023 года стаў іграком мазырскай «Славіі».
Міжнародная кар’ера
У 2010—2011 гадах выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Тамар (Карагандзінская вобласць)
Тамар — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Тамарскай сельскай акругі. Код КАТА — 354881100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1323 чалавекі (658 мужчын і 665 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 955 чалавек (480 мужчын і 475 жанчын).
Прысяга
Прысяга — афіцыйнае ўрачыстае абяцанне прытрымлівацца пэўных абавязкаў, патрабаванняў закону, захоўваць вернасць справе, быць праўдзівым. Была пашырана ў палітычнай і юрыдычнай практыцы Беларусі ў мінулым. У часы Вялікага Княства Літоўскага прысягалі вялікія князі, канцлеры, ваяводы, суддзі і іншыя службовыя асобы дзяржаўнага апарату; у судаводстве прысяга была дадатковым сродкам забеспячэння доказаў па справах праз абавязковае прысяганне сведкаў. Прысяга пашырана і ў іншых краінах (прысяга прэзідэнтаў, губернатараў, суддзяў, сведкаў і інш.), у многіх устаноўлена палітычная, адміністрацыйная і крымінальная адказнасць за парушэнне прысягі. Першапачаткова прысягу давалі ў выглядзе клятвы (напрыклад, клятва Гіпакрата, якую давалі ўрачы пры атрыманні дыплома), парушэнне якой магло цягнуць за сабой маральнае і грамадскае ўздзеянне. Прававыя вынікі мела парушэнне прысягі ваеннаслужачымі, работнікамі міліцыі.
Шубра-Эль-Хейма
Шу́бра-Эль-Хе́йма (Шубра-Эль-Хайма) — чацвёрты па колькасці насельніцтва горад у Егіпце, размешчаны ў губернатарстве Кальюбія. Знаходзіцца на поўначы Вялікага Каіра, з'яўляючыся часткай яго агламерацыі. З 1940-х горад засялялі рабочыя, якія працавалі на бліжэйшых фабрыках, і іх сем'і. Цяпер горад уяўляе сабою моцна разрослыя паўночныя ўскраіны Каіра, куды сцякаюцца перасяленцы з сельскай мясцовасці. Агульнае насельніцтва можа дасягаць больш 3,5 мільёнаў чалавек. Галоўная славутасць — Фантанны палац. З Каірам горад злучае лінія падземнага метро.
Бабрывец
Бабрывец (Бобрывец) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Спіс вуліц Талачына
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Талачын
Сільвястрышке (Даўгелішкіская сянюнія)
Сільвястры́шке (Silvestriškė) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Кегумскі край
Кегумскі край (Ķeguma novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі паабапал мяжы паміж абласцямі Відзэмэ і Земгале. Край складаецца з трох валасцей і горада Кегумс, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 6306 чалавек. Плошча края — 490 км².
Бядрынец
Бядры́нец (Pimpinella) — род кветкавых раслін сямейства.
Апісанне
Шмат-, двух- і аднагадовыя травяністыя расліны з прамастойным галінастым сцяблом. Лісце няпарнаперыстае, чаргаванае, ніжняе звычайна ў разетцы. Кветкі дробныя, белыя ці ружовыя, у складаных парасонах. Плод — яйкападобна-шарападобны або даўгавата-яйкападобны, часта злёгку сціснуты з бакоў, з ніткападобнымі рэбрамі.
Пашырэнне
Налічваецца каля 150 відаў. Пашыраны ў Еўропе, Азіі, Паўночнай і Паўднёвай Афрыцы і Амерыцы. На тэрыторыі Беларусі звычайна трапляецца бядрынец каменяломнікавы, які расце ў светлых лясах, на ўзлесках, каля дарог, а таксама вельмі рэдка ў хмызняках і на ўзлесках бядрынец вялікі.
Віды
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 106 відаў, статус яшчэ больш 300 відаў (на кастрычнік 2016 г.) не вызначаны. Некаторыя з іх:
Віды, статус якіх у базе даных The Plant List не вызначаны:
Таксономия
Род Бядрынец уваходзіць у сямейства парадку.
Выкарыстанне
Лекавыя, харчовыя, меданосныя і кармавыя расліны. Карані і насенне маюць эфірны алей, дубільныя рэчывы, сапаніны, гліказід пімпінелін.
NGC 4822
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беларускі вызвольны фронт
Беларускі вызвольны фронт (БВФ) — беларуская эмігранцкая палітычна-вайсковая арганізацыя. Заснавана 27 кастрычніка 1954 года ўказам прэзідэнта Беларускай Цэнтральнай Рады Радаслава Астроўскага пасля расколу Беларускага вызвольнага руху.
Дзейнасць БВФ
Галоўнай мэтай БВФ было вызваленне Беларусі ад маскоўска-бальшавіцкай акупацыі. БВФ прызнаваў Акт 25 сакавіка 1918 г. і пастановы 1-га і 2-га Усебеларускіх кангрэсаў ды стаяў на пляцоўцы Беларускай Цэнтральнай Рады.
Галоўны Штаб БВФ, які знаходзіўся ў Штутгарце (Заходняя Германія), узначаліў падпалкоўнік Дзмітрый Касмовіч («Каршун»). Былі арганізаваныя краёвыя аддзелы Фронту ў Заходняй Германіі, Вялікабрытаніі, Аўстраліі, ЗША і Канадзе. З 1955 г. выходзіў часопіс «Барацьба», орган БВФ, наклад якога ў 1950-я складаў тысячу асобнікаў.
Асноўную частку актывістаў БВФ склалі былыя сябры Беларускага вызвольнага руху — прыхільнікі БЦР, а таксама сябры Беларускай Незалежніцкай Партыі. БВФ не толькі разгарнуў шырокую інфармацыйна-прапагандысцкую дзейнасць у краінах Заходняй Еўропы, але і спрабаваў падтрымліваць кантакты з рэшткамі антысавецкага падполля ў Беларусі.
БВФ супрацоўнічаў з шэрагам антыкамуністычных арганізацый — з Антыбальшавіцкім Блокам Народаў (АБН), Антыкамуністычнай Лігай Народаў Азіі (АПАКЛ, з 1955 г.), Міжамерыканскай Канфедэрацыяй Абароны Кантыненту, Міжнароднай федэрацыяй для перамогі над камунізмам ды інш. Ад імя БВФ і БЦР Дзмітрый Касмовіч у 1964 г. выступаў у Еўрапарламенце, а ў 1968 г. — у Брытанскім парламенце. У 1967 г. БВФ быў адным з арганізатараў Еўрапейскай Рады Свабоды, у якую ўвайшлі вядомыя палітыкі і грамадскія дзеячы. У тым жа годзе была арганізавана Сусветная Антыкамуністычная Ліга, галоўны штаб якой знаходзіўся ў Сеуле (Паўднёвая Карэя), і з якой актыўна супрацоўнічаў Беларускі Вызвольны Фронт.
Са смерцю ў 1991 г. Дзмітрыя Касмовіча БВФ фактычна спыніў сваё існаванне. Толькі ў Аўстраліі яшчэ некалькі гадоў працягваў дзейнічаць мясцовы аддзел БВФ, які высылаў свае адозвы і мемарандумы ў газеты і часопісы Беларусі.
Інцэст
Інцэ́ст (ад лац. incestus «кровазмяшэнне») — палавая сувязь паміж блізкімі сваякамі (бацькамі і дзецьмі, братамі і сёстрамі). У пераважнай большасці культур свету інцэст з'яўляецца табу. Некаторым выключэннем з'яўляліся Старажытны Егіпет і Гавайскія астравы, дзе прадстаўнікі кіруючых колаў імкнуліся захаваць святасць сваёй крыві і выбіралі партнёраў сярод бліжэйшых сваякоў.
Палавыя зносіны паміж сваякамі не звязанымі прамым сваяцтвам завуцца не інцэст, а інцухт. Шлюбы паміж цёткай і пляменнікам, дзядзькам і пляменніцай не забаронены ў большасці краін свету.
Выхаванне
Выхаванне — перадача новым пакаленням грамадска-гістарычнага вопыту папярэдніх пакаленняў у адпаведнасці з нацыянальнымі інтарэсамі дзяржавы. У больш вузкім сэнсе - працэс свядомага мэтанакіраванага і сістэматычнага фармавання асобы пад уздзеяннем сацыяльных інстытутаў (сям'і, выхаваўчых, навучальных і культурна-асветных устаноў грамадскіх арганізацый, сродкаў масавай інфармацыі і інш.) з мэтай яе падрыхтоўкі да выканання сацыяльных роляў і жыццядзейнасці ў розных сферах грамадскага жыцця. У псіхалогіі - планамернае і мэтанакіраванае ўздзеянне на свядомасць і паводзіны чалавека з мэтай фармавання пэўных установак, паняццяў, прынцыпаў, каштоўнасных арыентацый, якія забяспечваюць неабходныя ўмовы для яго развіцця. Выхаванне арганічна звязана з навучаннем, а яго змест вызначаецца найперш мэтамі.
У сучасным беларускім грамадстве выхаванне накіравана на фармаванне грамадзяніна Беларусі - вольнай, незалежнай, нацыянальна свядомай, духоўна багатай і фізічна здаровай асобы, здольнай будаваць самастойную дзяржаву і абараняць яе суверэнітэт.
Вадзім Вячаслававіч Дапкюнас
Вадзім Вячаслававіч Дапкюнас (,, Чукоцкая аўтаномная акруга) — беларускі тэатральны дзеяч і арганізатар тэатральнай справы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і служачых, якая пад канец 1930-х гадоў на партыйны заклік прыехала на асваенне савецкай Поўначы. Пасля вайны сям'я вярнулася ў Мінск.
Скончыў тэхнічнае вучылішча ў Мінску (1960) і Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут па спецыяльнасцях «акцёр драматычнага тэатра і кіно» (1964) і «рэжысёр драмы» (1967). Педагог Мінскага дома культуры прафтэхадукацыі (1961—1967), рэжысёр па народных тэатрах Беларускага рэспубліканскага дома народнай творчасці (1967—1970).
З 1970 па 1972 год працаваў другім і неўзабаве першым сакратаром Фрунзенскага раённага камітэта ЛКСМБ г. Мінску.
У 1972 годзе распачаў выкладчыцкую дзейнасць: спачатку ў Мінскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя Горкага, а з 1975 года — у Мінскім інстытуце культуры.
У 1983 годзе запрошаны на працу ў Міністэрства культуры Беларусі, дзе працаваў рэдактарам рэпертуарна-рэдакцыйнай калегіі і ва ўпраўленні мастацтваў.
На працягу больш чым пяці гадоў (1996—2001) кіраваў аддзелам тэатраў Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь.
З 2001 па 2007 год працаваў вядучым рэдактарам Канцэртнага аркестра Беларусі.
Працоўную і творчую дзейнасць працягнуў у Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы кіраўніком літаратурна-драматургічнай часткі і памочнікам мастацкага кіраўніка тэатра (2007—2009).
Член прэзідыуму Саюзу тэатральных дзеячаў Беларусі (СТД). У 1970-я гады — кіраўнік секцыі народных тэатраў СТД.
Творчы і даследчыцкі шлях
Ажыццявіў адну з першых у Савецкім Саюзе пастаноўкаў п'есы вядомага расійскага драматурга А. Вампілава («Развітанне ў чэрвені», Клайпедскі драматычны тэатр, 1966 год). У шматлікіх публікацыях у газетах «ЛіМ», «Культура», «Звязда», «Чырвоная змена», часопісе «Мастацтва» распрацоўваў праблемы ўзаемадзеяння і ўзаемасувязі прафесійнага і самадзейнага тэатра Беларусі. Удзельнічаў у пастаноўцы спектакляў у беларускіх драматычных і самадзейных тэатрах, шматлікіх масавых тэатралізаваных мерапрыемстваў. Здымаўся ў эпізадычных ролях у мастацкіх і тэлевізійных фільмах (сярод іх «Час-не-чакае» (1975), «Пагаварым, брат» (1978) і інш. ).
Бальшая Язаўка
Бальшая Язаўка (Большая Язовка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Самана
Самана (Somano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 386 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 35 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лука.
Вайганы
Да 3 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 28 мая 2013 года — у склад Багданаўскага сельсавета.
Тытан (фільм, 2021)
«Тытан» (Titane) — мастацкі фільм 2021 года рэжысёркі Жуліі Дзюкурно. Карціна была ўдастоена «Залатой пальмавай галіны» Канскага кінафестывалю.
Сюжэт
У дзяцінстве Алексія з бацькам патрапіла ў аўтакатастрофу, і лекары ўставілі ёй у чэрап тытанавую пласціну. З тых часоў яна адчувае фізічную цягу да машын. Алексія працуе на выставах у аўтасалонах, дзе выконвае эратычныя танцы, а яе «адносіны» з адным з кадылакаў заходзяць яшчэ далей. Неўзабаве Алексія выяўляе, што фантастычным чынам зацяжарыла. Ёсць у яе і іншы, не менш уражлівы сакрэт — яна серыйная забойца. Алексія вершыць крывавыя расправы з дапамогай падручных прадметаў, не ведаючы жалю, і хаваецца ад усіх, перапрануўшыся ў мужчыну. Ёй удаецца выдаць сябе за нейкага Адрыена, які яшчэ дзіцём знік шмат гадоў таму. Няўцешны бацька зніклага хлопца ахвотна вядзецца на гэты падман.
Узнагароды
Паводле інфармацыі сайта «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 2 кінаўзнагародамі і яшчэ 11 намінацыямі.
Ірына Кабасакал
Ірына Кабасакал (,, БССР) — беларуская урач-дыетолаг , урач-псіхатэрапеўт , рэдактар і выдавец глянцавага часопіса «Pingouin»   , медыяперсона.
Біяграфія
Скончыла Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт. З трэцяга курсу медуніверсітэта занялася дыеталогіяй. Чатыры гады працавала масажыстам у медыцынскім цэнтры. Пасля заканчэння медыцынскага ўніверсітэта працавала па размеркаванні на станцыі хуткай дапамогі. Паралельна з працай на «хуткай» працавала мэнэджарам па рэкламе на радыёстанцыі «Хіт-FM», потым праграмным дырэктарам, вядучай навінаў. Затым кіраўніцтва радыё прапанавала выдаваць глянцавы часопіс па франшызе, а праз год Ірына Кабаскал зарэгістравала ўласны часопіс Рingоuin у Міністэрстве інфармацыі, які выдавала на прцягу 8 гадоў. У снежні 2015 прыпыніла дзейнасць часопіса.
Кваліфікацыю дыетолага атрымала ў Маскве на кафедры дыяталогіі Расійскай акадэміі медыцынскіх навук.
У 2013 годзе вяла ўласны блог на беларускім партале TUT.BY.
У 2015 годзе арганізавала ў Канах выставу-вернісаж беларускай мастачкі Глорыі Ран.
У 2017 году напісала кулінарную кнігу «Ад перцу да сэрца», праца над якой доўжылася тры з паловай года. На вокладцы адлюстравана выява аўтара кнігі ў сукенцы з дзвюх тысяч перцаў чылі, сукенка заяўлена аўтарам у камітэт Кнігі рэкордаў Гінэса. Сукенка, якая фігуруе пры рэгістрацыі ў Кнізе рэкордаў Гінэса, створана Ірынай з дызайнерам Наталляй Поткінай адмыслова для вокладкі дадзенай кулінарнай кнігі.
Эрлінг Утнем
Эрлінг Гудман Утнем (Erling Gudmann Utnem; 7 лютага 1920, Хедрум, Вестфал, Нарвегія — 11 лістапада 2006, Крысціянсан, Нарвегія) — былы епіскап Нарвежскай лютэранскай царквы; епіскап Агдэра (1973—1983), нарвежскі багаслоў, перакладчык Бібліі, адзін з заснавальнікаў Лазанскага камітэта па евангелізацыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 лютага 1920 года ў горадзе Хедруме (у цяперашні час камуна Ларвік), Вестфал.
У 1947 годзе атрымаў дыплом кандыдата багаслоўя, скончыўшы.