cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хросны бацька (фільм)
Сюжэт
Незадоўга да калядаў наркабарон Салоца (Альфрэда Лецьеры) пры падтрымцы злачыннай сям’і Таталья просіць Віта інвеставаць у ягоны наркатычны бізнес і абараняць ягонымі палітычнымі сувязямі. Баючыся ўдзельнічаць у новым небяспечным гандлі, які рызыкуе адчужыць сяброў-палітыкаў, Віта адмаўляецца. Падазроны Віта пасылае свайго чалавека Луку Бразі (Лені Мантана) сачыць за Салоца і сям’ёй Таталья. Аднак, падчас першай сустрэчы з Бруна Таталья (Тоні Джорджа) і Салоца Бразі быў задушаны гаротай. Пазней Салоца выкрадае Хагена, пасля чаго ў Віта страляюць на вуліцы. Старэйшы сын Віта, Соні (Джэймс Каан), прымае кіраванне справамі сям’і на сябе, а Салоца аказвае ціск на Хагена, каб пераканаў Соні прыняць здзелку Салоца, а затым адпускае яго. Сям’я атрымлівае рыбу, загорнутую ў бронекамізэльку Бразі, паказваючы, што Лука ўжо нябожчык. Віта выжыў, і ў шпіталі Майкл сарваў чарговы замах на бацьку. Да шпіталю прыбывае капітан паліцыі Макласкі (Стэрлінг Хэйдэн), які з’яўялецца чалавекам Салоца, і ён збівае Майкла, пашкодзіўшы яму сківіцу. Соні помсціць ударам па сыне Татальі. Карлеонэ рыхтуюць забойства Салоца і Макласкі, прыкрываючыся жаданнем урэгуляваць спрэчку. Майкл сустракае іх у рэстарацыі ў Бронксе, у якім, дастаючы пісталет, які папярэдні туды падкінуў Пітэр Клеменца (Рычард Кастэлана), ён забівае абодвух мужчынаў.
Стужка Мёбіуса
Мастацтва і тэхналогія
Стужка Мёбіуса пастаянна сустракаецца ў навуковай фантастыцы, напрыклад, у апавяданні Артура Кларка «Сцяна Цемры». У апавяданні «Стужка Мёбіуса» аўтара Арміна Дэйча, бостанскае метро будуе новую лінію, маршрут якой становіцца настолькі заблытаным, што пераўтвараецца ў стужку Мёбіуса, пасля чаго на гэтай лініі пачынаюць знікаць цягнікі. Па матывах апавядання быў зняты фантастычны фільм «Мёбіус» рэжысёра Густава Мэскера.
Хросны бацька (фільм)
Сюжэт
Не зважаючы на ціск з боку ўладаў, паміж пяццю італьянска-амерыканскімі крымінальнымі сем’ямі разгараецца вайна, і Віта баіцца за сваю сям’ю. Майкл знаходзіць прытулак на Сіцыліі, а ягонага старэйшага брата Фрэда (Джон Кезэйл) прытуляе Мо Грын (Алекс Рока) у Лас-Вегасе. Соні нападае на Карла на вуліцы за здзекі з Коні, сваёй сястры, і пагражае забіць яго, калі гэта паўторыцца. Калі гэта адбываецца, Соні імкнецца да іхнага дому, але трапляе ў пастку на касе ля шашы і жорстка забіваецца бандытамі з аўтаматамі. Знаходзячыся на Сіцыліі, Майкл сустракае дзяўчыну Апалонію (Сіманэта Стэфанэлі) і пабіраецца з ёй шлюбам, але прызначаная для яго машына з бомбай забірае ейнае жыццё. Спустошаны смерцю Соні і разумеючы, што Таталья кантралюецца дамінуючым донам Барзіні (Рычард Контэ), Віта спрабуе спыніць варожасць. Ён запэўнівае пяць сем’яў, што адмовіцца ад супрацьдзеяння іхнаму гераінаваму бізнесу і адмовіцца ад помсты за забойства Соні. Калі бяспека становіцца гарантаванай, Майкл вяртаецца дадому і ўваходзіць у сямейны бізнес. Таксама ён бярэ Кей за жонку, паабяцаўшы ёй, што бізнес стане законным на працягу наступных пяці гадоў.
Стужка Мёбіуса
Мастацтва і тэхналогія
Стужка Мёбіуса выкарытоўваецца як спосаб перамяшчэння ў прасторы і часе Гары Кіфа, галоўнага героя рамана Браяна Ламлі «Некраскоп».
Стужка Мёбіуса таксама сустракаецца ў эсэ Харукі Муракамі «Аблады Аблада», дзе Стужка Мёбіуса вобразна параўноўваецца з бясконцасцю.
У 1987 годзе савецкі джазавы піяніст Леанід Чыжык запісаў Альбом «Стужка Мёбіуса».
Гоначны трэк у адным з эпізодаў мульсерыяла "Футурама" ўяўляе стужку Мёбіуса.
Існуюць варыянты тэхнічнага выкарыстання стужкі Мёбіуса. Стужка стужкавага канвеера выконваецца ў выглядзе стужкі Мёбіуса, што дазваляе яму працаваць даўжэй, таму што ўся паверхня стужкі зношваецца раўнамерна. Таксама ў сістэмах запісу на на бесперапынную стужку выкарыстоўваюцца стужкі Мёбіуса каб падвоіць час запісу. У многіх матрычных прынтарах фарбаносная стужка мае від стужкі Мёбіуса для павелічэння яго рэсурсу.
Вулька-Арэя
Ву́лька-Арэя́ (, Вулька-Орея) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Відзіборскага сельсавета.
NGC 7474
NGC 7474 (іншыя абазначэнні — PGC 70379, MCG 3-58-26, ZWG 453.58, NPM1G +19.0567) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Музей Карэр
Гарадскі музей Карэра (Museo Civico Correr) — мастацкі музей у Венецыі, які асвятляе розныя аспекты традыцыйнага венецыянскага жыцця, асабліва апошняга перыяду існавання Венецыянскай рэспублікі.
Музей займае напалеонаўскае крыло Пракурацый на плошчы Сан-Марка, насупраць сабора Св. Марка. Ён узнік у 1830 годзе дзякуючы венецыянцу Тэадора Карэру (1750—1830), які адпісаў гораду сваю найкаштоўную калекцыю жывапісу і старадаўніх прадметаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Флігель Напалеона злучае Старую і Новую пракурацыі, але не занадта добра ўпісваецца ў агульны ансамбль. Да 1807 года на гэтым месцы стаяла царква, якую знеслі, каб увянчаць рэзідэнцыю Напалеона вялікім парталам (архітэктар Джузэпэ Салі).
У наш час збор музея складаецца з трох розных калекцый. Гістарычныя краявіды Венецыі, дакументы, ведуты, выкананыя школай Каналета і прадстаўленыя ў экспазіцыі Фонду Тэадора Карэра, апавядаюць пра розныя этапы гісторыі горада. У гэту калекцыю музея таксама ўваходзяць бібліятэка з былога манастыра тэатынцаў, парадная адзежа, манеты і пячаткі, а таксама гістарычная зброя.
Другая частка музейных фондаў уяўляе сабой карцінную галерэю. У яе ўваходзіць цэлы шэраг жанравых твораў венецыянскай школы, як, напрыклад, сцэны венецыянскага маскараду пэндзля П'етра Лангі і карціна Карпача «Дзве венецыянкі», якую ў XIX ст. памылкова прымалі за выяву дзвюх куртызанак.
Музей Рысарджымента (Museo del Risorgimento e dell'Ottocento Veneziano)з'яўляецца трэцяй калекцыяй Музея Карэр, дзе ўвазе наведвальнікаў прадстаўлены сведчанні гісторыі Венецыі ў перыяд ад падзення рэспублікі да аб'яднання Італіі ў XIX ст. у форме гістарычных карцін, касцюмаў, дакументаў і гравюр.
Кубак Беларусі па футболе 1994/1995
Кубак Беларусі па футболе 1994/1995 — чацвёрты розыгрыш Кубка Беларусі. Пераможцам Кубка ўпершыню стаў футбольны клуб «Дынама-93» з Мінска, які ў фінале ў серыі пенальці перамог магілёўскае «Тарпеда».
1/32 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 25 клубаў:
Па жараб'ёўцы 7 клубаў аўтаматычна прайшлі ў наступны раўнд. Гульні прайшлі 3 жніўня 1994.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
1/16 фінала
На гэтай стадыі прынялі ўдзел 32 клубы:
Клубы ніжэйшых ліг супрацьстаялі клубам Першай лігі.
Гульні прайшлі 31 жніўня 1994.
1/8 фінала
Гульні прайшлі 21 верасня 1994.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Чвэрцьфіналы
Гульні прайшлі 4 і 5 кастрычніка 1994.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Паўфіналы
Гульні прайшлі 26 кастрычніка 1994.
Згодна з рэгламентам, на дадзенай стадыі пераможца вызначаецца па выніку аднаго матчу.
Джасцін Тымберлейк
Джасцін Тымберлейк (Justin Timberlake; нар. 31 студзеня 1981 г., Мемфіс, штат Тэнесі) — амерыканскі поп і R’n’B-, музыкант,, і. Джасцін — уладальнік прэміі Эмі і шасці прэмій Грэмі. Джасцін Тымберлейк прыйшоў да славы ў якасці аднаго з салістаў бой-бэнда 'N Sync. У 2002 годзе ён выпусціў свой першы сольны альбом «Justified», прадаўшы больш за 30 мільёнаў копій па ўсім свеце. Другім сола-рэлізам Джасціна стаў альбом «FutureSex/LoveSounds», які быў выпушчаны ў 2006 годзе і уключыў у сябе такія паспяховыя сінглы як «SexyBack», «My Love» і «What Goes Around… Comes Around», якія сталі хітамі № 1 у ЗША. Таксама ў альбом дадаткова ўвайшлі яшчэ 3 трэкі, якія занялі першае месца чарта — «Summer Love», «LoveStoned» і «Until the End of Time». Такім чынам, Джасцін стаў першым выканаўцам, з аднаго альбома якога 6 сінглаў дасягнулі вяршыні амерыканскай дваццаткі хітоў, з часоў поспеху Майкла Джэксана ў 1991—1992 гадах з яго альбомам «Dangerous». Да студзеня 2008 года «FutureSex / LoveSounds» разышоўся больш чым 8 мільёнамі копій. Тымберлейк прадаў больш за 18 мільёнаў дзід сваіх двух сола-альбомаў і больш за 50 мільёнаў копій ў якасці аднаго з двух галоўных салістаў 'N Sync. Таксама ён заснаваў уласны рэкорд-лэйбл «Tennman Records» і запусціў лінію адзення «William Rast».
Гарадзенскі сойм (1793)
Гарадзенскі сойм (Sejm grodzieński; Gardino seimas) — апошні, надзвычайны сойм Речы Паспалітай. Праходзіў у Гродне 17 чэрвеня да 23 лістапада 1793. Скліканы для зацвярджэння руска-прускай канвенцыі ад 23.01.1793 г. аб Другім падзеле Рэчы Паспалітай.
Перадумовы. Рэч Паспалітая паміж першым і другім падзеламі
Пасля Першага падзелу ў Польшчы прайшлі важныя рэформы. Было істотна палепшана кіраванне ў ваеннай, а таксама ў фінансавай, прамысловай і земляробчай абласцях, што дабратворна адбілася на стане эканомікі. Канстытуцыя 3 мая 1791 г. пашырыла правы буржуазіі, змяніла прынцып падзелу ўладаў і скасавала асноўныя палажэнні канстытуцыі Рэпніна. Рэч Паспалітая зноў атрымала права праводзіць унутраныя рэформы без санкцыі Расіі. «Чатырохгадовы сойм», які прыняў на сябе выканаўчую ўладу, павялічыў войска да 100 тысяч чалавек і ліквідаваў Пастаянную Раду, рэфарміраваў «кардынальныя правы». Была прынята пастанова «Аб сойміках», што выключыла беззямельную шляхту з працэсу прыняцця рашэнняў, і пастанова «Аб мяшчанах», што зраўнавала буйную буржуазію ў правах са шляхтою.
Прыняцце майскай Канстытуцыі пацягнула за сабой умяшанне з боку Расіі, якая баялася аднаўлення Рэчы Паспалітай у межах 1772 года. Прарасійская партыя стварыла Таргавіцкую канфедэрацыю, заручылася падтрымкай Аўстрыі і выступіла супраць польскай «патрыятычнай» партыі, якія падтрымлівала Канстытуцыю. У ваенных дзеяннях супраць «патрыятычнай» партыі, якія кантралявалі сойм, удзельнічалі і рускія войскі пад камандаваннем Кахоўскага. Літоўская армія сойма была разгромлена, а польская армія пацярпеўшы паражэнне, адышла да Буга. Будучы адданыя сваімі прускімі саюзнікамі, прыхільнікі Канстытуцыі пакінулі краіну. У ліпені 1792 кароль Станіслаў Аўгуст Панятоўскі далучыўся да Таргавіцкай канфедэрацыі. 23 студзеня 1793 года Прусія і Расія падпісалі канвенцыю аб другім падзеле Польшчы. Зацвердзіць канверцыю было вырашана на сойме, які павінен быў адбыцца ў Гродне ў 1793 г.
Гродна падчас сойма
Горад здаўна служыў, побач з Варшавай, месцам соймавых сходаў. Варшава была занадта радыкальна настроена дзеля такога мерапрыемства. Сваё прызначэнне гэты сойм мог намнога лягчэй выканаць у правінцыйным горадзе. У другой палове XVIII ст. Гродна налічваў каля 4 тысяч жыхароў і ажываў толькі ў тыя дні, калі тут праходзілі соймы.
З набліжэннем сойма Гродна, звычайна ціхае і спакойнае, набывала ўсё больш ажыўлены выгляд. У маі 1793 г. сюды пачала з’язджацца ўся Рэч Паспалітая: 12 сенатараў і міністраў, каля 140 соймавых паслоў, ваяводы, кашталяны, біскупы, іншыя высокія саноўнікі. За 5 дзён да адкрыцця сойма прыбыў кароль са сціплай світай. Пакінулі Варшаву і сабраліся ў Гродна замежныя паслы: Расіі — Сіверс, Прусіі — паўнамоцны пасол Бухгольц, Швецыі — Толь, Англіі — Гардынер, Галандыі — Крыгсгейм, папскі нунцый Салуцца.
З апусцелай Варшавы сюды перанесліся мадэльеры, краўцы і швачкі, купцы. Са сталіцы прывезлі шмат магазінаў; яны запаланілі галоўныя вуліцы горада. Шмат прыехала музыкантаў, рознага роду артыстаў. Артысты пастаянна прыбывалі ў горад. У горад нахлынула так шмат людзей, што знайсці кватэру было вельмі цяжка. Пакой з ложкам на суткі каштаваў да трох дукатаў. . На вуліцах было поўна фурманак, брычак. Конна, пешшу і на брычках перасоўвалася столькі людзей, што і прайсці было нялёгка. Гродна стаў нагадваць сталіцу.
Усе было зроблена так, каб падпарадкаваць сойм волі «заборцаў». Гродна было ўзята ў аблогу. Горад і ваколіцы нагадвалі ваенны лагер — тут размяшчаліся рускія войскі. У магазінах сабралі вялікую колькасць правіянту, каб не даць салдатам поваду да рабаўніцтва і марадзёрства. «Жыццё ў Гродна падчас сойму, — пісаў польскі даследчык Г.Масціцкі, — было напоўнена нейкім вар’яцтвам. Гук танцавальнай музыкі, бразганне застольных келіхаў, звон злотага, які без памяці кідалі на картачнае палатно, запаленыя на плошчах вогнішчы аховы чужаземных лагераў і затоеныя дзесьці ў кутках чыстых, беззаганных сэрцаў роспач і глухі і бяссільны боль — вось вобраз таго звычайнага, штодзённага фону, на якім разыгрываліся сцэны нямога трагізму, якога можа ніколі да таго ані пасля не зведала зямля польская»
Падзеі ў час сойма. «Маўклівы сойм»
Сойм працаваў з 17 чэрвеня па 23 лістапада 1793 г. Ён адбываўся ў Сенатарскай зале каралеўскага палаца. Гэта быў двухпавярховы будынак у выглядзе літары П з парадным дваром і брамай. У замку знаходзіліся ўпрыгожаныя жывапісам і скульптурай Сенатарская, Пасольская (соймавая), Круглая залы, капліца. У правым крыле, з вакон якога адкрываўся від на Нёман, размяшчаліся апартаменты караля і яго радні. Замак выкарыстоўваўся як месца пасяджэнняў генеральных соймаў Рэчы Паспалітай. Напярэдадні сойма 1793 г. ён быў пачышчаны, нанова атынкаваны. Уладкаваць прыкрытую справу падзелу было даручана вядомаму расійскаму дзяржаўнаму дзеячу, выхадцу з Даніі, графу Якаву Сіверсу, прызначанаму Кацярынай II паслом у Рэчы Паспалітай. Сіверс спыніўся на Гарадніцы, у так званай каралеўскай эканоміі (палацы Тызенгаўза), у доме, які ўжо падчас сойма 1784 г. займаў яго папярэднік — рускі пасол Стакельберг. На першым паверсе знаходзіліся вялікія парадныя салоны для баляў і прыёмаў, над імі размяшчалася канцылярыя.
Сойм суправаджаўся бесперапыннымі балямі, карнаваламі і п’янствам. Усё пачалося з імянін Сіверса 25 ліпеня. Святкаванні ў гонар Сіверса ахапілі і ўвесь горад. Яны не абмежаваліся адным днём, а працягваліся цэлы тыдзень, у выглядзе абедаў, раутаў, вячэраў, феерверкаў і ілюмінацый; а віншавальныя лісты ліліся нястрымным патокам. 1 жніўня на завяршэнне імянін таксама адбыліся вялікія ўрачыстасці: шматлюдны абед, вячэра з феерверкам. 2 жніўня былі імяніны жонкі пераемніка расійскага трона і вялікі абед у Сіверса. 6 верасня, у 29-ю гадавіну элекцыі, віншавалі на сойме караля, а Сіверс на наступны дзень даў з гэтай нагоды баль і вячэру. 13 верасня, з нагоды нейкай расійскай урачыстасці, цэлы дзень быў заняты касцельнымі, ваеннымі і балёвымі гуляннямі.
У залах палаца ўсё было змяшана дзіўным чынам: заляцанні, палітыка, п’янства, ігра, подкуп і пагрозы і дамовы пра заўтрашнюю сесію. Сіверс прымаў рапарты, папярэджанні, кампліменты, рабіў напамін, даваў абяцанкі, частаваў салодкасцю і адварочваў гнеўныя вочы.
Каб зламаць апазіцыю, нешматлікую, але вельмі актыўную, Сіверс з першых жа дзён сойма стаў прыбягаць да жорсткіх мер. 22 жніўня Сіверс пайшоў на дэманстрацыю ваеннай сілы. Ён рушыў у горад атрады, якія размяшчаліся ў ваколіцах. Яны занялі ўсе выхады з Гродна і найважнейшыя вуліцы. Без білета ад рускага каменданта ў той дзень ніхто не мог выйсці са свайго дома. Каралеўскі замак быў акружаны дзвюма ротамі грэнадзёраў з чатырма гарматамі. Пры іх стаялі артылерысты з запаленымі кнатамі. У двары замка і ў калідорах была расстаўлена моцная ахова. Генерал Раутэнфельд з групай афіцэраў размясціўся ў соймавай зале, каб не дапусціць арбітраў і наогул дапамагаць вялікаму маршалку літоўскаму ў захаванні парадку.
На світанку 23 верасня казакі выхапілі прама з ложкаў і вывезлі з Гродна чатырох апазіцыянераў: Шыдлоўскага, Скажыньскага, Яна Краснадэмбскага і Дыянісія Мікорскага. Замак зноў быў аточаны войскамі і гарматамі з жароламі, накіраванымі на палац. Пры гарматах стаялі кананіры з запаленымі кнатамі. Паслы прыйшлі ў жах, убачыўшы, як з імі збіраюцца абысціся. Ціхія і панурыя, праходзілі яны праз строй грэнадзёраў і займалі свае месцы ў зале. Увайшоў кароль. Расійскі генерал Раутэнфельд заняў месца пры каралеўскім троне і абвясціў сабраным паслам, што не выпусціць іх, пакуль не падпішуць трактат з Прусіяй. На чарговы зварот Сіверса, прыняць прапанову Кацярыны II, паслы маўчалі. Урэшце кракаўскі пасол Іосіф Анквіц сказаў, што «маўчанне азначае згоду». Як раз у гэты час падлогавы гадзіннік гучна прабіў палову чацвёртага раніцы і адзначыў падзею, якая ўвайшла ў гісторыю як «маўклівы сойм».
Абпал
Абпа́л — тэрмічная апрацоўка матэрыялаў з мэтай надання ім неабходных уласцівасцяў ці для ачышчэння ад дамешкаў.
Уключае награванне да пэўнай тэмпературы, вытрымку і ахаладжэнне да пакаёвай тэмпературы. Суправаджаецца рэакцыямі раскладання (пры апрацоўцы прыроднай сыравіны), акіслення або аднаўлення (пры выгаранні дамешкаў, узаемадзеянні з вугляродам, вадародам ці кіслародам), мінералаўтварэння; фазавымі пераўтварэннямі (частковае плаўленне матэрыялаў, выпарэнне і інш.). Робіцца ў абпальвальных печах у акісляльна-аднаўляльным або нейтральным газавым і цвёрдым асяроддзях, а таксама ў вакууме.
Руды і рудныя канцэнтраты абпальваюць перад іх абагачэннем, кавалкаваннем, плаўкай для змены іх фізічных і хімічных уласцівасцяў. Сыравіну для будаўніцтва, вяжучых матэрыялаў (гліна, вапняк, цэментная шыхта), вогнетрывалую цэглу, фарфоравыя і фаянсавыя паўфабрыкаты абпальваюць для атрымання вырабаў пэўнай формы і памераў з неабходнымі уласцівасцямі, эмалі і фарбы — для нанясення пакрыццяў з ахоўнымі і мастацка-дэкаратыўнымі мэтамі.
Абпальванне керамікі
Працэсы абпальвання керамічнай пліткі, фарфору і іншых керамічных вырабаў адбываюцца ў сістэмах тэрмаапрацоўкі.
У Беларусі вядома з эпохі неаліту. Найбольш старажытны спосаб абпальвання керамічнага посуду — на адкрытым агні (на паверхні зямлі ці ў ямах рознай глыбіні). Старажытны посуд абпальваўся ў акісляльным і аднаўленчым газавым асяроддзі. Бурая афарбоўка чарапка сведчыць пра абпальванне ў акісляльным (з доступам кіслароду) асяроддзі, цёмна-шэрая і чорная — у аднаўленчым (без доступу кіслароду; найбольш старажытны спосаб). Аднаўленчы абпал патрабуе больш нізкіх тэмператур, патрабаванні да якасці паліва таксама менш строгія. Пры такім спосабе абпальванне маглі выкарыстоўваць аднакамерныя закрытыя прыстасаванні (простыя печы ў паглыбленнях і інш.), якія нельга зафіксаваць археалагічным метадам. Для атрымання цёмнага чарапка таксама ўжываліся розныя тэхналагічныя прыёмы (задымленне і інш.). Даволі часта чарапок мае двухколерную афарбоўку, якая ўзнікае ў нявытрыманым газавым асяроддзі, часта пры абпальванні на вогнішчах. Тэмпературы абпалу глінянага посуду пры гэтым знаходзіліся ў дыяпазоне 500—850 °C. У апошняй чвэрці I-га тыс.ячагоддзя н.э. на тэрыторыі Беларусі стаў распаўсюджвацца пячны абпал глінянага посуду. Тэмпературы абпальвання ў пячах таксама не перавышалі 850 °C. Толькі з XVI—XVII стст. посуд сталі абпальваць у спецыяльных горнах пры тэмпературы да 1000 °C і вышэй.
ФК Драгічын
«Драгічын» — беларускі аматарскі футбольны клуб з Драгічына Брэсцкай вобласці. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Да 2020 года клуб з Драгічына часам удзельнічаў у чэмпіянаце Брэсцкай вобласці, выступаў пад назвамі «Драгічын» і «Юнацтва». У 2021 годзе «Драгічын» заявіўся ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі.
Адміністрацыйны падзел Украіны
Украіна мае 27 адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак: 24 вобласці, аўтаномную Рэспубліку Крым і два гарады дзяржаўнага падпарадкавання: Кіеў і Севастопаль.
Агульныя звесткі
Сістэму адміністрацыйна-тэрытарыяльнага адзінак Украіны складаюць:
З пачаткам у 2014 годзе рэформы дэцэнтралізацыі ва Украіне з’явіўся новы тып адміністрацыйна-тэрытарыяльных утварэнняў — аб’яднаная тэрытарыяльная грамада.
Васіль Сцяпанавіч Забела
Васі́ль Сцяпа́навіч Забе́ла (, в. Кішчына Слабада  —, ) — беларускі савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч.
Біяграфія
У 1922—1924 гадах служыў у Чырвонай Арміі. У 1924—1926 гадах — сакратар Брадоўскага сельсавета Барысаўскага раёна. У 1935 годзе ён скончыў Мінскі політэхнічны інстытут, пасля чаго знаходзіўся на партыйнай рабоце  — быў інструктарам прамысловага аддзела ЦК КП(б) Беларусі, з 1936 года працаваў адказным кантралёрам Упаўнаважанага КПК пры ЦК УКП(б) па БССР.
З 1945 года быў намеснікам старшыні Савета народных камісараў (міністраў) Беларускай ССР, з 1949 года быў прызначаны міністрам камунальнай гаспадаркі Беларускай ССР.
Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1947—1949). Памёр 14 снежня 1949 года, пахаваны на Вайсковых могілках Мінска.
Астраўшчына
Астраўшчы́на (, Островщина) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета. Размешчана за 43 км на паўднёвы захад ад Магілёва, за 2 км ад чыгуначнай станцыі Семукачы на лініі Магілёў—Асіповічы. Рэльеф раўнінны, на поўнач мяжуе з лесам. На поўдні цячэ р. Арлянка (прыток р. Друць). Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз в. Кучын і далей па шашы Магілёў—Бабруйск.
Гісторыя
Заснавана ў пачатку 1920-х гг. перасяленцамі з суседніх вёсак. З 20 жніўня 1924 года ў Коцінскім, з 21 жніўня 1925 года ў Хонаўскім сельсаветах Магілёўскага раёна Магілёўскай акругі (да 26 ліпеня 1930), з 20 лютага 1938 года ў Магілёўскай вобласці.
У Вялікую Айчынную вайну з ліпеня 1941 года да 27 чэрвеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. З 26 чэрвеня 1954 года ў Гарадзішчанскім, з 22 ліпеня 1965 года ў Семукацкім сельсаветах. У 1990 годзе ў складзе саўгаса «Колас» (цэнтр — в. Семукачы). Размяшчаліся вытворчая брыгада і свінагадоўчая ферма.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Сезар (прэмія, 2019)
44-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 22 лютага 2019 года ў Парыжы.
Найлепшым фільмам і пераможцай яшчэ ў трох намінацыях прызнана карціна «», яшчэ чатыры ўзнагароды адышлі фільму Жака Адзіяра «».
Ukrainische Rundschau
Выдаўцом часопіса быў В. Яворскі, галоўным рэдактарам Уладзімір Кушнір, рэдактарам — В. Туранскі (1908—1909 гг.). Да канца 1908 г. рэдакцыя знаходзілася ў Вене на Фрауэнфельдэрштрасэ, 2, пасля чаго пераехала на Гёкегасэ, 24. У 1913—1914 гг. рэдакцыя размяшчалася на Хенегасэ, 27, потым на Херстхёферштрасэ, 68.
Аб’ём часопіса звычайна складаў 35 — 47 старонак, у першай палове 1908 г. даходзіў да 56 — 64 старонак. Кошт за нумар — 70 гелераў.
З сакавіка 1908 г. на вокладцы стала пастаянна друкавацца этнаграфічная карта Украіны.
Лудвіка (камуна)
Камуна Лудвіка (Ludvika kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Даларна ў цэнтральнай Швецыі.
Лудвіка 63-я па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Лудвіка.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 25 674 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 12 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Дамброва (гміна, Куяўска-Паморскае ваяводства)
Дамбро́ва (Dąbrowa) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Магіленскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Дамброве. Плошча гміны складае 110,51 км². Станам на 2004 год у гміне Дамброва пражывалі 4717 чалавек, шчыльнасць — 42,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Федэральны рэзервовы банк Нью-Ёрка
Федэральны рэзервовы банк Нью-Ёрка — найважнейшы з 12 рэзервовых банкаў, якія ўваходзяць у Федэральную рэзервовую сістэму ЗША. Прэзідэнтам і CEO банка з 27 студзеня 2009 года з’яўляецца Уільям Дадлі (William C. Dudley). Размешчаны на 33 Ліберці-стрыт, Нью-Ёрк. Банк нясе адказнасць за другі рэгіён Федэральнай рэзервовай сістэмы, які ўключае штат Нью-Ёрк, 12 паўночных акруг штата Нью-Джэрсі, акругу Фэрфілд штата Канектыкут, Пуэрта-Рыка і Амерыканскія Віргінскія астравы. З’яўляючыся часткай ФРС, банк праводзіць манетарную палітыку, кантралюе і рэгулюе фінансавыя ўстановы, падтрымлівае нацыянальную аплатную сістэму.
Прэзідэнт банка мае права пастаяннага голасу на паседжаннях Камітэта па аперацыях на адкрытым рынку, які вызначае працэнтныя стаўкі па федэральных фондах. Астатнія 11 банкаў атрымліваюць права галасы на аснове ратацыі.
Моладзевыя атрады аховы правапарадку
Моладзевыя атрады аховы правапарадку, скарочана МААП — аб’яднанне членаў Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі, якое займаецца ўдзелам у ахове правапарадку, а таксама прафілактыцы правапарушэнняў сярод непаўналетніх і моладзі. З’яўляецца асновай моладзевага праваахоўнага руху ў Беларусі і спецыялізаваным падраздзяленнем тэрытарыяльнай добраахвотнай дружынай (ТДД), членства якой аўтаматычна дае членства ў МААП.
Дзейнасць
У сваёй працы члены аб’яднання кіруюцца :
У сферу дзейнасці МААП уваходзіць ахова грамадскага парадку пры правядзенні спартыўных, культурна-масавых і іншых мерапрыемстваў БРСМ. Атрады вядуць нагляд на ўніверсітэцкіх канцэртах, у студгарадках, на спартыўных спаборніцтвах рэспубліканскага і рэгіянальнага ўзроўняў. Акрамя таго, сумесна з беларускай міліцыяй аб’яднанне займаецца ажыццяўленнем бяспекі і патруляваннем у грамадскіх месцах, правядзеннем рэйдаў, выстаўленнем пастоў на асобных аб’ектах, патруляваннем метрапалітэна. Таксама рух рэалізуе праекты па грамадзянска-патрыятычным выхаванні моладзі. МААП, акрамя міліцыі, актыўна ўзаемадзейнічаюць з пагранслужбай, Узброенымі сіламі і МНС.
Кандыдат юрыдычных навук А. Ігнацюк у сумесным артыкуле з С. Калёска адзначаў, што за час свайго існавання моладзевыя атрады зарэкамендавалі сябе «як надзейныя партнёры і незаменныя памочнікі міліцыі». У заслугі аб’яднанню ставілі спыненне сур’зных злачынстваў і правапарушэнняў, затрыманне небяспечных злачынцаў, прадухіленне дарожна-транспартных здарэнняў, выратаванне людскіх жыццяў.
Членства
Прыём у атрад вырабляецца на добраахвотнай аснове ў індывідуальным парадку на падставе асабістай заявы. Рашэнне аб прыняцці ў атрад сцвярджаецца агульным сходам членаў МААП.
Сістэма падрыхтоўкі ўдзельнікаў моладзевых атрадаў праходзіць у тры этапы ў адпаведнасці з узроставымі катэгорыямі: азнаямленчы (14-16 гадоў), азнаямленча-арыентаваны (16-18) і практычны (ад 18 і старэй).
Асобы ад 14 гадоў прымаюць удзел у правядзенні розных мерапрыемстваў, навучанні, падтрыманні грамадскага парадку пры правядзенні мерапрыемстваў у першасных арганізацыях БРСМ ва ўстановах адукацыі. Члены аб’яднання, якія дасягнулі 16 гадоў, могуць прыцягваюцца да навучання і падрыхтоўкі, у тым ліку, праходжання спецыялізаванай падрыхтоўкі на базе тэрытарыяльных АУС і вайсковых часцей унутраных войскаў МУС. Паўналетнія маюць усе правы і абавязкі, прадугледжаныя заканадаўствам для членаў добраахвотных дружын.
Узнагароды
У якасці ўзнагароды маецца Знак «За адзнаку ў ахове правапарадку». Уручаецца па рашэнні Бюро Цэнтральнага камітэта БРСМ «за асабісты ўклад у развіццё руху моладзевых атрадаў аховы правапарадку, праяўленыя прафесіяналізм, адказнасць і мужнасць пры выкананні задач па ахове грамадскага парадку, вялікі асабісты ўклад у патрыятычнае выхаванне моладзі, узорнае выкананне службова-баявых задач». Узнагарода заснавана ў 2008 годзе. Знакам узнагароджаны не толькі члены МААП, але і супрацоўнікі органаў унутраных спраў і ўнутраных войскаў МУС.
Святы
6 лютага члены МААП адзначаюць дату стварэння аб’яднання. Свята заснавана ў 2012 годзе.
Каналета
Джава́ні Анто́ніа Кана́ль (Giovanni Antonio Canal), вядомы таксама пад імем Каналета (Canaletto;, Венецыя — , Венецыя) — італьянскі мастак, глава венецыянскай школы ведутыстаў, майстар гарадскіх пейзажаў у стылі барока. Мянушку Каналета акрамя Антоніа Каналя насіў і яго пляменнік, Бернарда Белота, таксама знакаміты пейзажыст.
Біяграфія і творчасць
Антоніа Каналь нарадзіўся 7 кастрычніка 1697 года ў Венецыі. Вучыўся жывапісу ў свайго бацькі Бернарда Каналя, тэатральнага мастака, дапамагаў яму афармляць спектаклі ў тэатрах Венецыі.
У 1719 годзе наведаў Рым, дзе пазнаёміўся з творчасцю знакамітага ведутыста Джавані Паола Паніні. Пасля гэтага пачаў пісаць свае знакамітыя краявіды Венецыі. Першым вядомым даследчыкам працай Каналя з аўтарскім подпісам з'яўляецца «Архітэктурнае капрыча» (1723). У адрозненне ад большасці мастакоў таго часу Каналета на раннім этапе сваёй творчасці пісаў свае краявіды (ведуты) адразу з натуры, не робячы папярэдніх накідаў і эскізаў. Пасля стаў пісаць у студыі, карыстаючыся камерай-абскурай. Пейзажы таго перыяду адрозніваюцца дэталёва дакладным адлюстраваннем гарадскога краявіду
У 1763 годзе яго абіраюць у Венецыянскую акадэмію мастацтваў.
Каналета памёр 19 красавіка 1768 года ў роднай Венецыі.
Лызуніўка
Лызуніўка (Лизуні́вка) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Браўншвайг
Браўншвайг (Braunschweig) — буйны горад у Паўночнай Германіі на паўднёвым усходзе федэральнай зямлі Ніжняя Саксонія. Прыкладна 240 000 жыхароў, з’яўляецца другім па велічыні горадам Ніжняй Саксоніі.
Геаграфія
Браўншвайг знаходзіцца ў паўночнай частцы Германіі, паміж паўночнай мяжой горнага масіва Гарц і пераходам да Паўночна-Германскай нізіны. Праз горад працякае рака Окер. На поўдні ўстаноўлена плаціна, такім чынам Окер акружае цэнтр горада з заходняга і ўсходняга бакоў (гэта было зроблена ў Сярэднія вякі для лепшай абароны горада) і затым аб’ядноўваецца ў адзін паток у паўднёва-заходняй частцы горада.
Плошча горада на 2006 год — 192 км², акружаная гарадской мяжой працягласцю 98 км. Сярэдняя вышыня над узроўнем мора — 75 м. Цэнтр горада размяшчаецца на вышыні прыкладна 70 метраў над узроўнем мора; найвышэйшы пункт — Гейтэльдэр Берг (111 м).
Бліжэйшыя буйныя гарады: Вольфсбург, 35 км на паўночны ўсход, Гановер, 65 км на захад, Магдэбург, 90 км на ўсход, і Гётынген, 110 км на паўднёвы захад ад Браўншвайга.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў 1031 годзе; у 1227 годзе атрымаў гарадскія правы. З 1235 годзе, пасля распаду герцагства Саксонія, увайшоў у склад герцагства Браўншвайг-Люнебург. У XIII—XIV стст. быў буйным гандлёва-рамесным цэнтрам, уваходзіў у саюз ганзейскіх гарадоў. У 1753—1807 сталіца герцагства Браўншвайг-Вольфенбютэль. У 1806 годзе быў заняты французскімі войскамі Напалеона Банапарта, у 1807 годзе ўключаны ў склад каралеўства Вестфалія. Пасля завяршэння войнаў з напалеонаўскай Францыяй сталіца герцагства Браўншвайг (1813—1918). Пасля франка-прускай вайны 1870—1871 гадоў увайшоў у склад Германскай імперыі.
Культура
Тэхнічны ўніверсітэт (1745), Вышэйшая дзяржаўная школа выяўленчых мастацтваў, Федэральны цэнтр фізіка-тэхнічных даследаванняў, Федэральны цэнтр біялагічых даследаванняў у галіне сельскай гаспадаркі,, а таксама шматлікія спецыялізаваныя навучальныя ўстановы і даследчыя інстытуты, якія абслугоўваюць патрэбнасці германскай эканомікі. (1690) працуе на 3 пляцоўках: Нацыянальны тэатр, Малы тэатр, Тэатр для дзяцей і моладзі; лялечны тэатр. Праводзяцца міжнародныя фестывалі — тэатральны і танца.
Эканоміка
У структуры эканомікі Браўншвайг дамінуе сфера паслуг. Вядучая галіна прамысловасці — машынабудаванне; яго асноўныя кірункі — аўтабудаванне (буйны завод «Фольксваген АГ», спецыялізаваныя прадпрыемствы, якія выпускаюць цяжкія грузавікі), вытворчасць офіснага абсталявання і абсталявання для харчовай прамысловасці, электратэхніка і электроніка, дакладная механіка і оптыка. Развіты таксама тэкстыльная і харчовая (цукровая, плодакансервавая) прамысловасць. Вытворчасць музычных інструментаў.
Хвастанне Ісуса
Хвастанне Ісуса (часам называюць Хрыстос у калоны або здзекі ў калоны) — з'яўляецца адной з сцэнаў Пакут Хрыстовых, якая вельмі часта паказвалася ў хрысціянскім мастацтве. Гэта чацвёрты стацыя сучаснага ўяўлення Крыжовага Шляху. Слуп, да якога быў прывязаны Хрыстос, вяроўка, біч, пуга з'яўляюцца элементамі Arma Christi. Базыліка Санта Прасэдэ ў Рым заяўляе, валодае арыгінальным слупом, на якім быў хвастаны Ісус.
Гісторыя
Падзея згадваецца ў трох з чатырох кананічных Евангелляў, і звычайна папярэднічала распяццю згодна рымскага права. У Мукі Хрыста падзея папярэднічае здзекам над Хрыстом і ускладанню цярновага вянка. Адлюстраванне упершыню з'яўляецца ў мастацтве на Захадзе ў 9 стагоддзі. Яно амаль ніколі не выкарыстоўваецца ў візантыйскім мастацтве, і застаецца вельмі рэдкім ва Усходнім Праваслаўным мастацтве ў любы перыяд. Першапачаткова былі знойдзеныя манускрыпты і малыя вырабы з слановай косці, таксама захаваліся манументальныя роспісы каля 1000 года ў Італіі. Першапачаткова на выявах былі тры фігуры: Хрыстос і двое слуг Понція Пілата, якія хвастаюць Яго. У ранніх малюнках Хрыстос можа быць голым, або насіць доўгую вопратку, твар звернуты звонку або бачны збоку; з 12-га стагоддзя Хрыстос звычайна носіць насцегнавую павязку (перызому), Яго твар звернуты да гледача.
Понцій Пілат часам паказваецца як назіральнік сцэны, і слуга яго жонкі можа падыходзіць да яго са сваім паведамленнем, а ў познім Сярэднявечча, верагодна пад уплывам Пакутных п'есаў, колькасць мужчын, якія б'юць Хрыста можа быць тры ці чатыры, больш карыкатурных на поўначы, гратэскныя фігуры ў вопратцы наймітаў таго часу. Часам прысутнічае фігура, якая можа быць Ірадам. Хвастанне як правіла выконвалася служкамі Понція Пілата, але служкі маглі часам насіць яўрэйскія капялюшы. Пасля Маэсты Дуча, сцэна можа адбывацца публічна, перад аўдыторыяй яўрэйскага народа.
Францысканцы, якія практыкавалі самабічаванне ў якасці сродку супярэжывання з пакутамі Хрыста, былі, верагодна, адказныя за шэраг буйных італьянскіх крыжовых працэсій, у якім хвастанне займае заднюю частку крыжа, з Распяццем на пярэдняй частцы. Яны, верагодна, ішлі ў працэсіі па флагелантаў, хто мог бачыць пакуты Хрыста перад імі.
З 15 стагоддзя пытанне таксама афарбаваныя ў асобных працах, а не як адзін з серыі сцэн Пакутаў. У той жа час Хрыстос ля Калоны распрацаванай як вобраз Хрыста ў адзіночку, прывязанага да калоны ці кола. Гэта было самым папулярным у барочнай скульптуры, а таксама з'явілася тэма, якая не сустракаецца ў кананічных Евангеллях, - Хрыстос ў вязніцы.
Фільмаграфія
У наш час стваральнікі фільмаў паказваюць хвастанне Ісуса Хрыста. Гэта значнай ступені тычыцца сцэны ў фільме Мэла Гібсана Страсці Хрыстовы. У фільме С. Кубрыка Завадны апельсін, Алекс ўяўляе сябе рымскім салдатам, як хвастуе Ісуса.
Тупічына
Назву Тупі́́чына маюць:
Лісканогы
Лісканогы (Лісконо́ги) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Тысемсілт (правінцыя)
Тысемсілт — адзін з сарака васьмі вілаяў у Алжыры, які знаходзіцца на поўначы краіны. Правінцыя размешчана ў Атласкіх гарах. Адміністрацыйны цэнтр — Тысемсілт. Плошча — 3 152 км², насельніцтва 296 366 (на 2008 год).
Цячэнне Ірмінгера
Цячэнне Ірмінгера — цёплае паверхневае цячэнне ў паўночнай частцы Атлантычнага акіяна непадалёк ад Ісландыі. Заходняе адгалінаванне Паўночна-Атлантычнага цячэння. З'яўляецца кампанентам Паўночна-Атлантычнага субпалярнага кола і перамяшчае адносна цёплыя воды на поўнач, дзе яны перамешваюцца з водамі адносна халоднага Усходне-Грэнландскага цячэння.
Скорасць 0,2-0,5 км/гадз. Тэмпература вады каля 5 °С зімой, 10-12 °С летам. Салёнасць 34,8-35 %.
Названа прозвішчам дацкага мараплаўца Карла Людвіга Хрысціяна Ірмінгера (1802-1888), які абазначыў і апісаў яго ў 1853-1854 гадах.
NGC 7475-1
NGC 7475-1 (іншыя абазначэнні — PGC 70383, UGC 12337, MCG 3-58-27, ZWG 453.59) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Іванавіч Затынайчанка
Іван Іванавіч Затынайчанка (, в. Жыгайлаўка, Курская губерня, РСФСР —, Жыгайлаўка, Белгародская вобласць, РСФСР) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Скончыў пачатковую сярэднюю школу. Працаваў у сялянскай гаспадарцы, затым у калгасе. У 1939 годзе скончыў 3 курса сельскагаспадарчага тэхнікума ў горадзе Новы Аскол.
У Чырвонай Арміі з 1939 года. Служыў памочнікам камандзіра стралковага ўзвода ў складзе 18-й арміі Адэскай ваеннай акругі.
На франтах Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года. Быў памочнікам камандзіра стралковага ўзвода, палітруком роты, намеснікам камандзіра стралковай роты па палітчасці, камандзірам танкавага ўзвода, роты. Ваяваў на Паўднёвым, Сталінградскім, Данскім, Варонежскім, 1-м Украінскім, 1-м і 2-м Беларускіх франтах. У 1942 годзе скончыў курсы малодшых палітрукоў Паўднёвага фронту, у 1943 годзе — афіцэрскую танкавую школу ў горадзе Казань. Член КПСС з 1942 года. У баях чатыры разы паранены.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» Івану Іванавічу Затынайчанка прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (пасмяротна).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна (24.03.1945), Чырвонага Сцяга (04.08.1944), Аляксандра Неўскага (24.09.1944), Айчыннай вайны 1-й ступені (25.04.1945), медалём «За адвагу» (22.03.1942).
Тамара Іванаўна Шымко
Тамара Іванаўна Шымко (нар., — , ) — беларуская спявачка (лірычнае сапрана), педагог. Народная артыстка Беларусі (1963).
Біяграфія
Скончыла Беларускую кансерваторыю (1952, клас Вольгі Несцярэнка). У 1963 годзе стажыравалася ў Італіі (Рым, Мілан) як стыпендыянт ЮНЕСКА. У 1952-84 гадах салістка Дзяржаўнага тэатра оперы і балета Беларусі. з 1981 года выкладчык Беларускага педагагічнага ўніверсітэта. Стварыла яркія запамінальныя вобразы, якія вылучаюцца пранікнёнасцю і праўдзівым увасабленнем.
Окі
О́кі (隠岐諸島) — архіпелаг на поўдні Японскага мора. Уваходзіць у склад Японіі. Агульная плошча — 301,39 км². Насельніцтва (2010 г.) — 24500 чал.
Геаграфія
Астравы Окі знаходзяцца ўсяго ў 43 км на поўнач ад паўднёва-заходняй часткі вострава Хонсю, у 302 км на ўсход ад Карэйскага паўвострава, у 575 км на паўночны захад ад Токіа. Складаюцца з 2 груп. Адну з іх фарміруе найбуйнейшы востраў Догадзіма з суседнімі невялікімі астравамі. Другую — паўднёва-ўсходнія астравы, якія звычайна называюць Пярэднімі або Тузінам астравоў. Усяго налічваецца 20 астравоў і некалькі некалькі сот скал.
Маюць вулканічнае паходжанне. Найбольш старажытныя геалагічныя адкладанні перавышаюць 500 млн гадоў і з’яўляюцца самымі старымі са знойдзеных на Японскіх астравах. Аднак да перыяду, які пачаўся толькі 26 млн гадоў таму, тэрыторыя астравоў была часткай Еўразіі. Аддзяленне ад мацерыка адбылося ў выніку складаных тэктанічных працэсаў. 10 млн гадоў таму пачалася сталая вулканічная актыўнасць. Яна працягвалася да 500 тысячагоддзя да н. э. і ў выніку сфарміравала некалькі стратавулканаў, што ў далейшым працэсе эрозіі прынялі выгляд сучасных астравоў.
Рэльеф мясцовасці адрозніваецца некаторай разнастайнасцю. На ўзбярэжжы шмат уцёсаў і скал маляўнічай формы. Асабліва прыгожы выгляд мае ўнутраная лагуна Тузіна астравоў — кратэр старажытнага вулкана. Найвышэйшы пункт — гара Даймандзі (608 м) на востраве Догадзіма.
Клімат марскі вільготны. Сярэдняя тэмпература рэдка апускаецца ніжэй за +1 °C ў зімовыя месяцы або паднімаецца вышэй за +25 °C у летнія.
Прырода
Асаблівасці геалагічнай і кліматычнай гісторыі астравоў Окі мелі непасрэдны ўплыў на мясцовыя флору і фаўну. Даследчыкі адзначаюць, што на Окі суіснуюць віды, характэрныя для прахалоднага Хакайда і цёплай Акінавы.
Раслінны свет захаваўся даволі добра. Зараснікі хмызнякоў і невысокіх дрэў пачынаюцца ўжо ўздоўж ўзбярэжжа і цягнуцца да самых горных вяршынь. На астравах Окі сустракаюцца туя, шыпшына, архідэі, фіялкі, дзікая цыбуля і г. д.
Жывёльны свет значна зменены чалавекам. Як паказалі знаходкі геолагаў, у глыбокай старажытнасці Окі насялялі нават алігатары. У наш час шырока прадстаўлены зайцы, розныя віды птушак і казурак, эндэмічныя віды рапух, мышоў, саламандр і інш.
Гісторыя
Астравы Окі былі населены ўжо ў познім палеаліце. Першае пісьмовае сведчанне пра іх існаванне адносіцца да VIII ст. н. э. У розныя часы ўлады Японіі выкарыстоўвалі іх як месца для высылкі палітычных выгнаннікаў. У XVII — XIX стст. адыгрывалі важную ролю ў прыбярэжным гандлі. Тут былі заснаваны порт і буйны сезонны рынак.
У наш час асноўныя галіны эканомікі — турызм, прыбярэжнае рыбалоўства, сельская гаспадарка. На астравах існуе геапарк. Окі звязаны паромнымі пераправамі з портамі суседняга Хонсю. На Догадзіме працуе аэрапорт.
Эчміядзінскі кафедральны сабор
Эчміядзінскі кафедральны сабор (Էջմիածնի Մայր Տաճար, ад ст.-арм. Էջ Միածինն [ɛːʤ miɑʦʼinn] — «Сашэсце Адзінароднага») — галоўны храм Армянскай апостальскай царквы, прастол Вярхоўнага Патрыярха Каталікоса Усіх Армян у 303—484 гг., і зноў з 1441 года. Размешчаны ў горадзе Вагаршапаце Армавірскае вобласці Арменіі. З 2000 года ўваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Узведзены ў IV—V стагоддзях сабор лічыцца адным з самых старажытных хрысціянскіх храмаў у свеце. За ўсю сваю гісторыю ён зведаў мноства рэканструкцый. Першапачаткова, як і іншыя храмы, ён уяўляў сабой прамавугольны будынак, але пазней быў перабудаваны ў цэнтральна-купальны сабор. З часам будынак дапоўніўся званіцай, ратондамі, рызніцай і іншымі пабудовамі.
Гісторыя
Будаўніцтва сабора звязана з іменем цара Трдата III і каталікоса святога Грыгорыя Асветніка. Паводле падання, Трдат III загадаў закідаць камянямі 35 сясцёр-манашак, пасля чаго звар'яцеў. Адзін са зняволеных хрысціян па імені Грыгорый (які стаў вядомым пад імем Грыгорый Асветнік) вылечыў яго і звярнуў у хрысціянства, пасля чаго прыкладу свайго кіраўніка рушыла ўслед усё насельніцтва Арменіі. Месца ж для храма было паказана Грыгорыю Асветніку самім Ісусам Хрыстом, адкуль і паходзіць назва. Раней жа тут праводзіліся язычніцкія абрады і пакланенні мясцовым багам.
Эчміядзінскі сабор будаваўся не адно стагоддзе. Першапачаткова Сабор быў пабудаваны з дрэва ў форме базілікі. Але ўжо ў V стагоддзі быў перабудаваны, яму была нададзена крыжападобная форма, увянчаная купалам.
У VII стагоддзі Сабор быў перабудаваны ў камені. У XVII стагоддзі над саборам ўзвялі новы сучасны купал і трох'ярусную званіцу. У XVIII стагоддзі з трох бакоў Сабора былі ўзведзены шасцікалонныя ратонды.
У ХХ стагоддзі была ажыццёўлена грунтоўная рэстаўрацыя. Былі ўмацаваны калоны і аркі, якія падтрымліваюць купал, а сам купал быў абліцаваны свінцом. З мармуру быў пабудаваны новы алтар. Мармурам была выкладзена і падлога царквы. Былі абноўлены і дапоўнены роспісы ўнутры храма.
Готыка
Готыка ўзнікла ў сярэдзіне XII стагоддзя на поўначы Францыі, у XIII стагоддзі яна распаўсюдзілася на тэрыторыю сучасных Германіі, Аўстрыі, Чэхіі, Іспаніі, Англіі. У Італію готыка пракралася пазней, з вялікімі цяжкасцямі і моцнай трансфармацыяй, якая прывяла да з'яўлення «італьянскай готыкі». У канцы XIV стагоддзя Еўропу ахапіла так званая інтэрнацыянальная готыка. У краіны Усходняй Еўропы готыка пракралася пазней і пратрымалася там трохі даўжэй — аж да XVI стагоддзя.
Да будынкаў і твораў мастацтва, якія маюць характэрныя гатычныя элементы, але створаны ў перыяд эклектыкі (сярэдзіна XIX стагоддзя) і пазней, ужываецца тэрмін «неаготыка».
Напачатку XIX стагоддзя тэрмін «гатычны раман» стаў пазначаць літаратурны жанр эпохі рамантызму — літаратуру таямніц і жахаў (дзеянне такіх твораў часта разгортвалася ў «гатычных» замках ці манастырах). У 1980-я гады тэрмін «готыка» пачаў ужывацца для абазначэння музычнага жанру («гатычны рок»), які ўзнік у той час, а затым і субкультуры («гатычная субкультура»), якая сфарміравалася вакол яго.
Паходжанне тэрміна
Слова паходзіць ад gotico — нязвыклы, варварскі (Goten — варвары; да гістарычных готаў гэты стыль дачынення не мае ) — і спачатку выкарыстоўвалася ў якасці зняважлівага. Упершыню паняцце ў сучасным сэнсе ўжыў Джорджа Вазары для таго, каб аддзяліць эпоху Рэнесансу ад Сярэднявечча. Готыка завяршыла развіццё еўрапейскага сярэднявечнага мастацтва, узнікшы на аснове дасягненняў раманскай культуры, а ў эпоху Адраджэння (Рэнесансу) мастацтва Сярэднявечча лічылася «варварскім». Гатычнае мастацтва было культавым па прызначэнні і рэлігійным паводле тэматыкі. Яно звярталася да вышэйшых боскіх сіл, вечнасці, хрысціянскага светапогляду. Вылучаюцца ранняя, сталая і позняя готыка.
Архітэктура
Гатычны стыль, галоўным чынам, выявіўся ў архітэктуры храмаў, сабораў, цэркваў, манастыроў. Развіваўся на аснове раманскай, дакладней гаворачы — бургундскай архітэктуры. У адрозненне ад раманскага стылю, з яго круглымі аркамі, масіўнымі сценамі і маленькімі вокнамі, для готыкі характэрны аркі з завостраным верхам, вузкія і высокія вежы і калоны, багата ўпрыгожаны фасад з разьбянымі дэталямі (вімпергі, тымпаны, архівольты) і шматколерныя вітражныя спічастыя вокны. Усе элементы стылю падкрэсліваюць вертыкаль.
Царква манастыра Сен-Дэні, створаная па праекце абата Сугерыя, лічыцца першым гатычным архітэктурным збудаваннем. Пры яе будаўніцтве былі прыбраны шматлікія апоры і ўнутраныя сцены, і царква набыла больш грацыёзнае аблічча ў параўнанні з раманскімі «крэпасцямі Бога». У якасці ўзору ў большасці выпадкаў прымалі капэлу Сент-Шапель у Парыжы.
З Іль-дэ-Франс (Францыя) гатычны архітэктурны стыль распаўсюдзіўся ў Заходнюю, Сярэднюю і Паўднёвую Еўропу — у Германію, Англію і г.д. У Італіі ён панаваў нядоўга і, як «варварскі стыль», хутка саступіў месца Рэнесансу; а паколькі ён прыйшоў сюды з Германіі, то дагэтуль называецца «stile tedesco» — нямецкі стыль.
У гатычнай архітэктуры вылучаюць 3 этапы развіцця: ранні, сталы (высокая готыка) і позні (палымеючая готыка, варыянтамі якой былі таксама стылі мануэліна (у Партугаліі) і ісабеліна (у Кастыліі).
З прыходам напачатку XVI стагоддзя Рэнесансу на поўнач і захад ад Альпаў, гатычны стыль страціў сваё значэнне.
Амаль уся архітэктура гатычных сабораў абумоўлена адным галоўным вынаходствам таго часу — новай каркаснай канструкцыяй, што і робіць гэтыя саборы лёгка пазнавальнымі.
Скульптура
Скульптура адыгрывала велізарную ролю ў стварэнні вобраза гатычнага сабора. У Францыі яна афармляла галоўным чынам яго вонкавыя сцены. Дзясяткі тысяч скульптур, ад цокаля да пінакляў, упрыгожваюць сабор сталай готыкі.
Узаемаадносіны скульптуры і архітэктуры ў готыцы іншыя, чым у раманскім мастацтве. У фармальным стаўленні гатычная скульптура значна больш самастойная. Яна не падпарадкавана ў такой ступені плоскасці сцяны і тым больш апраўленню, як гэта было ў раманскі перыяд. У готыцы актыўна развіваецца круглая манументальная пластыка. Але пры гэтым гатычная скульптура — неад'емная частка ансамбля сабора, яна — частка архітэктурнай формы, паколькі разам з архітэктурнымі элементамі выражае рух будынка ўвысь, яго тэктанічны сэнс. І, ствараючы імпульсіўную святлаценявую гульню, яна ў сваю чаргу ажыўляе, адухаўляе архітэктурныя масы і спрыяе ўзаемадзеянню іх з паветраным асяроддзем.