cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Батанічны сад БІН РАН
Навуковыя сувязі
За ўвесь час існавання Батанічны сад пастаянна падтрымліваў адносіны з іншымі батанічнымі садамі, рознымі садовымі ўстановамі і асобнымі асобамі, якія займаюцца батанікай. Ажыццяўляўся пастаянны абмен раслінамі і насеннем з Батанічнымі садамі ў Калькуце, Перадэніі на Цэйлоне, з двума садамі на Яве, з садамі ў Новай Галандыі, Амерыкі і г. д.
Экспедыцыі і папаўненне калекцый
У першыя гады існавання Батанічнага саду жывыя расліны набываліся толькі пакупкаю і пераважна ў вялікіх садовых установах Англіі, Германіі, Бельгіі і Галандыі; у наступныя ж гады, калі Сад быў у стане сам культываваць расліны, адбываўся абмен іх на расліны іншых краін. Акрамя таго, некалькі разоў была наладжана ў Садзе распродаж жывых раслін, якія засталіся пасля мены. Асаблівая ўвага Саду ў другой перыяд яго дзейнасці было звернута на вывучэнне флоры асобных краін, для чаго даручалася мясцовым жыхарам за ўзнагароджанне збіраць насенне, жывыя расліны, складаць гербарыі; ці ж часцей за ўсё адпраўляліся туды вандроўцы на рахунак Садка з абавязацельствам даставіць ўсе сабраныя калекцыі ў Сад. У пачатку сваёй дзейнасці, за адсутнасцю сродкаў, Сад рэдка камандзіраваў падарожнікаў, і толькі ў 1830 годзе пачынаецца шэраг доўгіх і важных у навуковым дачыненні да падарожжаў.
У 1825 годзе прафесар Э. І. Эйхвальд для ўласных мэтаў распачаў падарожжа па Каспійскім моры і Закаўказзі; не жадаючы прапусціць гэткі зручны выпадак, Батанічны сад камандзіраваў на свой рахунак. П. Г. Паморцава, вызначанага па гэтай нагоды ў Сад. Злучыўшыся з Э. І. Эйхвальдам ў Астрахані і праехаўшы разам да Баку, Паморцаў аддзяліўся тут ад свайго спадарожніка і даследаваў у працяг восені Грузію. У Пецярбург ён вярнуўся 30 лістапада 1825 года.
Іншае падарожжа ў гэтым годзе было здзейснена вакол святла садовым вучнем Іванам Сцюартам. З гэтага падарожжа было дастаўлена ў Сад 8 скрынь з жывымі і сухімі раслінамі і насеннем з Рыа-дэ-Жанэйра, Вальпараіса, з Сандвічавы выспаў, з выспы Нукагіва, з Камчаткі, Сіткі (Нова-Архангельска), Манільі і вострава Святой Алены.
У 1827 годзе, з заняткам рускімі войскамі Тэбрыза, імператар Мікалай загадаў адэскім аптэкара Совічу, причисленному да Батанічным садзе, далучыцца да атраду генерал-маёра Панкраццева і даследаваць у батанічным дачыненні заходнюю частку Азербайджанскай вобласці. Узяўшы з сабой двух жывапісцаў (А. Д. Судакова і К. Г. Трусава), В. А. Сович наведаў у 1829 годзе Арменію, у 1830 годзе дайшоў да Мінгрэліі і памёр 30 жніўня 1830 года ў Кутаісі. Калекцыі, сабраныя ім, вельмі цікавыя і важныя, так як дублеты паслужылі добрым матэрыялам для мены з іншымі батанічнымі ўстановамі.
У 1830 годзе была набыта за 12 000 рублёў багатая калекцыя жывых раслін Бразіліі ад батаніка Людвіга Рыдэля, падарожнічаць з 1821 года ў тых краінах разам з расійскім генеральным консулам у Бразіліі і членам Імператарскай акадэміі навук Рыгорам Іванавічам Лангсдорфам.
Багаты гербарый, сабраны Рыдэлем у 1821—1828 гадах, быў прывезены ў Пецярбург і дастаўся ва ўласнасць Імператарскай акадэміі навук; жывыя ж расліны набыты Імператарскім Батанічным садам. У 1831 годзе Рыдэль быў прылічаны да Батанічным садзе і атрымаў камандзіроўку зноў ехаць у Бразілію для збору насення, раслін і складання зёлкі для Саду.
На поўначы экскурсіравалі два вандроўцы: М. С. Турчанінаў, які даследаваў паўднёва-усходнюю Сібір, і А. І. Шрэнк, прылічаны да Садзе са званнем батаніка для падарожжаў і даследаваў тундры да Уральскага хрыбта і вострава Вайгач (6 красавіка — 8 снежня 1837 года). Летам 1839 года Шрэнк у суправаджэнні К. І. Мейнсгаузена наведаў рускую Лапландыю, дайшоў да Кольскага паўвострава і, пераправіўшыся па моры ў Архангельск, вярнуўся ў Пецярбург. Нарэшце, 27 лютага 1840 года абодва вандроўцы распачалі доўгую экскурсію ў краіны, якія ляжаць на поўдзень ад Алтайскіх гор, і вярнуліся з яе толькі ў лістападзе 1844 года, даставіўшы Садзе багаты матэрыял раслін з Джунгарыі. Па Высокаму загадзе ў 1843 годзе быў адпраўлены ў Закаўказскія губерні прылічаны да Садзе ў якасці вандроўцы Фрыдрых Коленаці. Паездка яго доўжылася каля двух гадоў.
Пасля гэтых падарожжаў быў вялікі перапынак, у працяг якога Батанічны сад не снаражаў ні адной экспедыцыі. Прычына заключалася ў тым, што ўсе сродкі, пакладзеныя па штату на падарожжа, выдаваліся Шрэнку, пакінутым пры Садку для прывядзення ў парадак сабраных ім калекцый, на іх таксама друкаваліся справаздачы, шляхавыя запіскі і розныя назірання, зробленыя ім падчас яго падарожжаў.
Толькі ў 1853 годзе сад быў у стане даць сродкі для працяглай паездкі кансерватара Карла Іванавіча Максімовіча вакол святла. Адправіўшыся 18 верасня 1853 года з Санкт-Пецярбурга на фрэгаце «Дыяна», Максімавіч наведаў Рыа-дэ-Жанейра, Вальпараіса, Ганалулу і ў ліпені 1854 года прыбыў у губу Дэ-Кастры; адсюль ён рабіў вялікія экскурсіі ў басейне Амура і, здзейсніўшы зваротны шлях праз Сібір, 17 сакавіка 1857 года вярнуўся ў Пецярбург. Сабраныя ім калекцыі неадкладна былі апрацаваны, і выдадзена вядомае сачыненне Максімавіча «Primitiae Florae Amurensis», якое склала яму імя. Скончыўшы працы па першай сваёй паездцы, Максімавіч атрымаў новую камандзіроўку — у Японію, якая працягнулася даўжэй першай, а менавіта з сакавіка 1859 па чэрвень 1864 года.
Акрамя таго, Сад не раз адпраўляў садоўнікаў у розныя краіны і не прапускаў выпадку ўдзельнічаць у з іншымі ўстановамі экспедыцыях або жа звяртаўся да батанікаў тых краін, расліны якіх былі цікавыя для Саду. Паміж экспедыцыямі, які дастаўлялі па просьбе Саду батанічныя калекцыі, пакажам на падрыхтаваную ў 1855 годзе Імператарскім Рускім геаграфічным таварыствам навуковую экспедыцыю ва Усходнюю Сібір, член якой Г. І. Радде прывёз Садзе да 1 000 відаў раслін, каля 8 000 сухіх асобнікаў і мноства насення. Гербарый гэты апрацаваны Рэгелем і Ф. Е. фон Гердером. Пасяліўшыся з 1863 года ў Тыфлісе, Радэ рабіў штогод паездкі па Каўказе, адкуль дасылаў Садзе багатыя калекцыі жывых і сухіх раслін і насення.
Баўскі край
Баўскі край (Bauskas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Латвіі ў галіне Земгале. Край складаецца з васьмі воласцяў і горада Баўска, які з'яўляецца цэнтрам краю.
Батанічны сад БІН РАН
Экспедыцыі і папаўненне калекцый
Нарэшце, шмат рускіх падарожнікаў, якія не карысталіся ніякімі дапаможнікамі са боку Саду, прыносілі свае калекцыі ў дар Садзе. З гэтых калекцый асабліва каштоўныя калекцыі доктара Ф. А. Бузе з Закаўказзя і Персіі, падпаручніка Дзмітрыя Кузняцова з Японіі, П. П. Сямёнава з хрыбта Цянь-Шань і ваколіц возера Ісык-Куля, Р. К. Маака з Усурыйскага краю і шмат іншых калекцый; усе яны былі прыведзены Садам ў парадак.
З усяго сказанага відаць, якімі багатымі калекцыямі валодаў Сад да канца свайго другога перыяду, да 1863 годзе, калі з’явілася патрэба ў дасканалым пераўтварэнні Саду. Колькасць асоб, якія займаліся навуковай батанікай, не адпавядала памеру заняткаў і аб’ёму калекцый, а ў гаспадарчым дачыненні да Сад прыйшоў у драхласць; з’явілася неабходнасць у пабудове і абнаўленні аранжарэй, жылых і гаспадарчых пабудоў, у прывядзенні ў парадак парку, агарода і г. д.
Баўскі край
Мяжуе з Рундальскім, Озалніекскім, Іецаўскім, Вэцумніекскім краямі Латвіі і Шаўляйскім паветам Літвы.
Насельніцтва на 1 студзеня 2015 года склала 24 308 чалавек. Плошча краю займае 784,9 км ².
Батанічны сад БІН РАН
Сад у XX стагоддзі
У 1901 годзе Артур Ячэўскі арганізаваў фітапаталагічную станцыю (у 1907 годзе ператворана ў Бюро мікалогіі і фітапаталогіі). Захавальнікам саду з 1905 года быў Рыхард Поле. У 1908 годзе ўпершыню было узнята пытанне аб перадачы Батанічнага саду ў вядзенне Акадэміі навук.
У 1913 годзе ў сувязі з 200-годдзем Батанічнага саду яму было прысвоена імя Пятра Вялікага. З 1918 года — Галоўны батанічны сад РСФСР.
Пасля рэвалюцыі 1917 года саду былі перададзеныя аранжарэі царскіх рэзідэнцый і прыватных сядзіб Аптэкарскай выспы. У 1919—1931 гг. асноўным напрамкам работ Батанічнага саду было вывучэнне флоры, расліннасці і раслінных рэсурсаў, даследаванні фотасінтэзу і інш. З 1925 года — Галоўны батанічны сад СССР. У 1930 годзе сад перададзены ў падпарадкаванне Акадэміі навук СССР.
У 1931 годзе ў выніку зліцця Батанічнага саду з Батанічным музеем АН СССР створаны Батанічны інстытут АН СССР (цяпер — Батанічны інстытут імя У. Л. Камарова РАН).
З 1938 па 1944 і ў 1948—1958 гадах загадчыкам садам быў Сяргей Сакалоў.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны Батанічны сад катастрафічна пацярпеў ад бамбёжак. Першая авіябомба на тэрыторыю саду ўпала 14 кастрычніка 1941 года, выбуховай хваляй выбіла шкло ў трапічных аранжарэях, перастала працаваць кацельня. Самая вялікая авіябомба вагой у некалькі соцен кілаграмаў ўпала на сад 15 лістапада 1941 года, прычыніўшы значныя разбурэнні, знішчыўшы шкленне некалькіх аранжарэй, уключаючы Вялікую Пальмавую. У такіх умовах пры якая ўсталявалася марознай надвор’і ў адну ноч трапічная калекцыя была амаль страчана. Усяго ў блакаду ўдалося захаваць крыху больш за 250 раслін: маленькія сеянцы, кактусы, тое, што супрацоўнікі маглі забраць у кватэры, і тое, што маглі сабраць у адну невялікую аранжарэю, якую ацяплялі печкамі. Усё астатняе было цалкам знішчана. Вялікі ўклад унёс вучоны садоўнік Мікалай Іванавіч Курнакоў, ратуючы кактусы ва ўласнай кватэры. Побач з садам у маі 1942 года быў пабудаваны бункер камандуючага Балтыйскім флотам, а на тэрыторыі саду стаялі зенітныя прылады.
Пасля вайны сад быў адноўлены, адрэстаўраваны аранжарэі, сабраны калекцыі, якія перавысілі даваенныя. У гэтым была заслуга дырэктара Сакалова, які адстаяў сад ад спробаў яго закрыцця прэзідэнтам АН СССР Сяргеем Вавілавым.
Сучасная характарыстыка саду
У залежнасці ад сезону, праводзяцца розныя экскурсіі, у тым ліку: Акрамя таго, па папярэдняй замове праводзяцца спецыялізаваныя вучэбна-тэматычныя экскурсіі для школьнікаў і студэнтаў: — і для дашкольнікаў: З перыядычнасцю 1-2 разы ў месяц праводзяцца выставы і прагулкі па аранжарэя, калі наведвальнікам прадастаўляецца магчымасць гуляць па аранжарэя без экскурсавода. <gallery caption="Аранжарэі саду" />
Адрас
197376, Санкт-Пецярбург, вул. Прафесара Папова, 2, ст. метро «Петраградская».
Рэжым працы
Парк-дэндрарый адкрыты з 10.00 да 18.00. Аранжарэі адкрыты з аўторка па нядзелю з 10.00 да 17.00, выхадныя — панядзелак (наведванне толькі ў складзе экскурсійных груп).
Уладзіслаў I
Уладзіслаў I (Vladislav, Władysław), таксама сустракаецца форма Ладзіслаў (Ladislaus), Ласла (László) і Уласла (Ulászló) — імя некалькіх еўрапейскіх кіраўнікоў:
Трэльё
Трэльё (Treglio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 1526 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 316 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 66030. Тэлефонны код — 0872.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta, San Rocco, San Giorgio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рамэн Канон
Рамэн Канон (фр. Romain Cannone; нар., Булонь-Біянкур) — французскі фехтавальшчык-шпажыст, чэмпіён летніх Алімпійскіх гульняў 2020 у Токіа.
Нарадзіўся 12 красавіка 1997 года ў горадзе Булонь-Біянкур, Францыя. Разам з сям’ёй пераехаў у Бразілію, калі яшчэ хадзіў у дзіцячы сад. Затым яго сям’я пераехала ў Ніжні Іст-Сайд ў Нью-Ёрку, там ён і пачаў займацца фехтаваннем ва ўзросце 12 гадоў, пасля трэніраваўся пад кіраўніцтвам Майкла Макрацова ва ўзросце 13 гадоў у Нью-Ёркскай акадэміі фехтавання на Коні-Айлэндзе.
У 2019 годзе Канон заняў 30-е месца ў асабістым першынстве свету па мужчынскай шпазе ў Будапешце. Да свайго залатога медаля на Алімпійскіх гульнях у Токіа 2020 яго найвышэйшым дасягненнем было 7-е месца на чэмпіянаце свету ў Ванкуверы 8 лютага 2019 года. У 2019 годзе, калі Канон прайшоў кваліфікацыю на Алімпійскія гульні, ён быў студэнтам у Бізнес-школе Скема.
Воля Кшыштапорска (гміна)
Во́ля Кшыштапо́рска (Wola Krzysztoporska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пятркоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Волі Кшыштапорскай. Плошча гміны складае 170,75 км². Станам на 2007 год у гміне Воля Кшыштапорска пражывалі 11641 чалавек, шчыльнасць — 68 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 43 салецтвы.
Алкілы
Алкілы (алкільныя радыкалы) — аднавалентныя радыкалы насычаных вуглевадародаў (алканаў), напрыклад метыл -СН3 — гэта радыкал метану CH4, этыл -C2H5 — радыкал этана C2H6.
IC 2620
IC 2620 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Севілья (правінцыя)
Севілья (Sevilla) — правінцыя на паўднёвым захадзе Іспаніі ў складзе аўтаномнай супольнасці Андалусія. Адміністрацыйны цэнтр — Севілья.
Ізабела дэ Бамонт
Паходжанне
Ізабела паходзіла з англійскай галіны знатнага французскага роду Брыенаў, прадстаўнікі якога бралі актыўны ўдзел у Крыжовых паходах. Яе дзед, Людовік дэ Брыен (пам. пасля 1 верасня 1297), быў адным з сыноў Іаана (Жана) дэ Брыена, караля Іерусаліма і імператара Лацінскай імперыі, ад шлюбу з Берэнгарыяй Леонскай. Людовік, які насіў па месцы нараджэння мянушка «Акрскі», выхоўваўся разам з братамі Альфонсам і Жанам пры двары свайго сваяка, караля Францыі Людовіка IX Святога. Ён ажаніўся з Агнесай дэ Бамон, спадчынніцай Раўля VII, віконта дэ Бамон-о-Мэн, дзякуючы чаму атрымаў у спадчыну тытулы і ўладанні віконта дэ Бамон. У гэтым шлюбе нарадзілася некалькі сыноў, адным з якіх быў Генры дэ Бамонт, 1-ы барон Бамонт, бацька Ізабелы. Праз тое, што ён быў блізкім сваяком жонкі караля Англіі Эдуарда I і не меў перспектыў штосьці атрымаць у спадчыну дома, ён перабраўся ў Англію, дзе зблізіўся з будучым Эдуардам II, ад якога атрымаў шматлікія маёнткі і тытул барона. Таксама ён ажаніўся з Эліс Камін, якая паходзіла са знатнага шатландскага роду Камінаў і была спадчынніцай графства Б’юкен, канфіскаванага ў яе дзядзькі каралём Шатландыі Робертам I Брусам. Імкнучыся атрымаць шатландскую спадчыну жонкі, Генры падтрымліваў Эдуарда Баліяла, які прэтэндаваў на Шатландскі прастол, атрымаўшы пасля поспеху ўварвання таго ў Шатландыю ў 1333 годзе тытулы графа Б’юкена і Марэя, а таксама пасаду канстэбля Шатландыі, аднак пасля выгнання Баліяла ў 1334 годзе страціў уладанні і тытулы ў Шатландыі, хоць у Англіі ён працягваў тытулавацца як граф Б’юкен
Біяграфія
Ізабела Брыенская нарадзілася прыкладна ў 1320 годзе. У яе было дзевяць старэйшых братоў і сясцёр, у тым ліку Джон дэ Бамонт, 2-і барон Бамонт. Яна ў 1337 годзе выйшла замуж за будучага графа і герцага Ланкастэрскага Генрыха Гросманта ў 1337 годзе. У гэтым шлюбе нарадзілася дзве дачкі, якія пасля атрымалі ў спадчыну землі свайго бацькі.
Ізабела памерла ў замку Лестэр увесну 1361 года ад чумы і была пахавана ў абацтве Ньюарк (Лестэршыр). Яе муж таксама памёр ад чумы ў тым жа годзе.
Нашчадкамі Бланкі Ланкастэрскай, малодшай дачкі Ізабелы дэ Бамонт, была Ланкастэрская дынастыя, прадстаўнік якой, Генрых IV (унук Ізабелы), стаў каралём Англіі.
Спіс аб’ектаў PGC (840001—841000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (840001—841000)
Ізабела дэ Бамонт
Шлюб і дзеці
Муж: з каля 1337 года Генры Гросмант (каля 1300 — 24 сакавіка 1361), граф Дэрбі з 1336, граф Ланкастэр з 1345 года, граф Лінкальн з 1349, герцаг Ланкастэр з 1351.
Глушыцель
Глушыцель (Прылада бясшумнай і беспалымянай стральбы) — адмысловая механічная прылада, якая мацуецца да ствала агнястрэльнай зброі, альбо з'яўляецца інтэгральнай часткай канструкцыі зброі і служыць для паслаблення гуку выстралу і ўтойвання полымя парахавых газаў для прадухілення дэмаскіроўкі стралка альбо прыцягнення да яго ўвагі.
Свілы (Шаркаўшчынскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Бэвэрынскі край
Бэвэрынскі край (Beverīnas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Латвіі ў вобласці Відземе. Край складаецца з трох валасцей, цэнтрам краю з'яўляецца пасёлак Мурмуйжа.
Мяжуе з Буртніекскім, Стрэнцкім, Смілценскім, Прыекульскім, Коцэнскім краямі і горадам Валміера.
Насельніцтва на 1 студзеня 2011 года склала 3260 чалавекі. Плошча краю займае 301,8 км ².
Неса Дэвіл
Кар'ера
Неса Дэвіл — чэшская порнаактрыса. Упершыню яна з'явілася на экране ў кастынгах П'ера Вудмана, неўзабаве пасля гэтага падпісаўшы свой ​​першы прафесійны кантракт з «Woodman Entertainment» (2007). Вядомасць акторцы прынесла роля ў фільме «Drunk Sex Orgy», які атрымаў высокія адзнакі на конкурсе AVN Awards. Аргенцінская прэса лічыць Несу адной з самых яркіх зорак сучаснага порна.
Марыя Рыгораўна Скуратава-Бельская
Марыя Рыгораўна Скуратава-Бельская (каля 1552 —, ) — руская царыца (1598—1605), жонка Барыса Гадунова, дачка Малюты Скуратава. Нядоўгі час рэгентка пры малалетнім Фёдары II Гадунове.
Біяграфія
Нарадзілася каля 1552 года ў сям’і апрычніка часоў Івана Грознага Малюты Скуратава і яго жонкі Матроны. У перыяд з 1570 па 1572 год выйшла замуж за баярына Барыса Фёдаравіча Гадунова. Дзякуючы жаніцьбе на дачцы набліжанага да цара чалавека, Гадуноў змог умацаваць сваё становішча пры двары. У шлюбе нарадзілася трое дзяцей: старэйшы сын, які памёр у дзяцінстве, дачка Ксенія і сын Фёдар.
1 верасня 1598 года Марыя стала царыцай, а ў 1605 годзе нядоўгі час была рэгенткай пры непаўналетнім сыне Фёдары. 20 чэрвеня 1605 года ў Маскву заехаў самазванец Лжэдзмітрый I. Царскі палац разрабавалі, Фёдара Барысавіча і Марыю Рыгораўну задушылі агенты Лжэдзмітрыя (Васіль Масальскі-Рубец, Васіль Галіцын і іншыя), а царэўну Ксенію самазванец зрабіў сваёй наложніцай. Калі яна яму надакучыла, дзяўчыну пастрыглі ў манашкі Новадзявочага манастыра. Народу было абвешчана, што царская сям’я атруцілася, а целы Фёдара і Марыі выставілі напаказ. Рэшткі памерлага Барыса Гадунова вынеслі з Архангельскага сабора і перапахавалі ў бедным Варсаноф’еўскім манастыры, а яго сям’ю пахавалі там жа, без адпявання, як самазабойцаў. Пазней рэшткі Гадуновых перанеслі ў Архангельскі сабор.
Старажытны свет
Старажытны свет — перыяд у гісторыі чалавецтва, які вылучаецца паміж дагістарычным перыядам і пачаткам Сярэднявечча ў Еўропе. У іншых рэгіёнах часавыя межы старажытнасці могуць адрознівацца ад еўрапейскіх. Напрыклад, канцом старажытнага перыяду ў Кітаі часам лічаць з'яўленне імперыі Цынь, у Індыі — імперыі Чола  , а ў Амерыцы — пачатак еўрапейскай каланізацыі
Працягласць пісьмовага перыяду гісторыі складае прыкладна 5—5,5 тыс. гадоў, пачынаючы ад з'яўлення клінапісу ў шумераў. Тэрмін «класічная старажытнасць» (або антычнасць) звычайна адносіцца да грэчаскай і рымскай гісторыі, якая пачынаецца ад першай Алімпіяды (776 г. да н.э.). Гэта дата амаль супадае з традыцыйнай датай заснавання Рыма (753 г. да н.э.). Датай заканчэння еўрапейскай старажытнай гісторыі звычайна лічаць год падзення Заходняй Рымскай імперыі (476  г. н. э.), а часам — дату смерці імператара Юстыніяна I (565 г.) , з'яўленне ісламу (622 г.) або пачатак кіравання імператара Карла Вялікага.
Войны Старажытнага свету
Асноўны артыкул: Старажытныя войны
Гледзіце таксама:
Талька (рака)
Та́лька, Гарэлецкі канал, мясцовая назва Таль — рака ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Свіслач (прыток Бярэзіны) (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 32 км. Плошча вадазбору 341 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,6 ‰.
Асноўныя прытокі: Суцінка (справа).
Пачынаецца на меліяраваным балоце Гала за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Ліпнікі Навасёлкаўскага сельсавета, вусце за 1,8 км на поўнач ад вёскі Талька. Цячэ па Цэнтральнабярэзінскай раўніне. Рэчышча каналізаванае.
Цітаўка (прыток Свіслачы)
Цітаўка — рака ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток Свіслачы (басейн Дняпра).
Псышчаўскі сельсавет
Псы́шчаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Псышчава.
Цітаўка (прыток Свіслачы)
Назва
Назва балцкага паходжання, пярвейшая назоўная форма захавалася ў назвё вёскі Цітва, на ўсход ад якой рака пачыналася (цяпер вярхі ракі пракапаным каналам злучаныя з ракой Пціч).
Псышчаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іванаўскага раёна Пінскай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. З 25 снежня 1962 года па 6 студзеня 1965 года ў складзе Драгічынскага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Псышчаўскага сельсавета было 7 населеных пунктаў. 21 ліпеня 1980 года скасаваны вёскі Закалле і Пнюхі. 26 чэрвеня 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Опальскага сельсавета.
Цітаўка (прыток Свіслачы)
Назва
Зусім аўтэнтычная форма назвы — літоўская рачная назва Tytuva (прыток заходнелітоўскай ракі Дубіса, у якую тамсама цячэ рака з так жа сама ўтворанай назвай Lyduva, у якой корань як у назве нёманскай ракі Ліда).
Псышчаўскі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1110 чалавек, з іх 97,7 % — беларусы.
Цітаўка (прыток Свіслачы)
Назва
Корань Tit- (Tyt-) таксама ў літоўскіх водных назвах тыпу Titnas (возера), Titmena, Tit-upis, Tit-valka (рэкі), Titija (балота), у назве ракі Ціцель (рус. Титель) (прыток ракі Масквы на поўдні цяперашняй Масквы каля Бірулёва).
Корань звязаны з першай асновай двухасноўнага літоўскага слова tit-nagas «крэмень», якое даслоўна значыць «бліскавічнае капыта» (nagas і «капыта», і «ногаць») і мае шырокія індаеўрапейскія паралелі з агульнай семантыкай «ззяць, блішчэць, бліскаць». Магчыма аднавіць калісні балцкі дзеяслоў тыпу *tisti (< *tit-sti) «бліскаць (маланкамі)» (*tysta «бліскае», *tito «бліскала»).
Корань пашыраны балцкім пашыральнікам -(u)v- (разам з -av-), які вядомы ў літоўскім словаўтварэнні, але асабліва папулярны ў назваўтварэнні: kriokti «раўсці» — kriokuva «рачны парог» (дзе вада раве), ringėti «закручваць» — Ringuva «Звілістая (рака)». Гэты пашыральнік у назвах рэк Масква, Пратва, Смядва на Павоччы.
У літоўскай гідраніміі гэты пашыральнік сустракаецца і не вакалізаваны (Vadva — паралельны варыянт рачной назвы Vaduva, ёй адпавядае назва верхнедняпроўскай ракі Водва ), і гэта ўвагомлівае магчымую балцкую форму *Tytva.
Назва Цітва значыць «Блішчастая (рака»), назва была матываваная блішчастасцю воднай гладзі. Падобным чынам матываваныя і назвы ракі Лучоса, возера Свіцязь.
Гідраграфія
Даўжыня ракі 33 км. Плошча вадазбору 372 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 2,16 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,3 ‰.
На рацэ: горад Мар’іна Горка.
Пачынаецца з ракі Пціч за 1,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Русаковічы, вусце ў аграгарадку Пухавічы. Цячэ па заходняй ускраіне Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Даліна ў верхнім і сярэднім цячэнні невыразная, у нізоўі трапецападобная або скрынкападобная са стромкімі схіламі. Пойма ў верхнім і сярэднім цячэнні адсутнічае, у ніжнім вузкая, месцамі адсутнічае, шырынёй 0,5—0,8 км. Рэчышча (шырыня ад 10 м да 20 м) ад вытоку да вёскі Загай на працягу 16 км каналізаванае.
У даліне ракі вадасховішча Мар’іна Горка.
Георгій Лаўрэнцьевіч Лаўроў
Георгій Лаўрэнцьевіч Лаўроў (, в. Балахняты, цяпер Смаленская вобласць, Расія —, ) — савецкі беларускі архітэктар.
Біяграфія
Вучыўся ў маскоўскім ВХУТЕМАС (1922—1926). У 1926—1928 працаваў у Маскве, у 1928—1934 гадах — галоўным архітэктарам у НККГ БССР у Менску, з 1934 года — у Маскве.
Творчасць
Сярод праектаў Г. Л. Лаўрова жылгарадок Трохгорнай мануфактуры ў Маскве (1926—1928, сааўтары — архітэктар Г. Я. Вальфензон, інжынер В. А. Мураўёў), клінічны (1928—1930) і ўніверсітэцкі (1928—1931) гарадкі, галоўны корпус і карпусы факультэтаў БДУ, бібліятэку імя У. І. Леніна (1930—1932), будынак Політэхнічнага інстытута (1934) у Менску, будынак драматычнага тэатра і кінатэатра ў Оршы (1930—1932), вучэбны корпус, інтэрнат на 1000 чалавек і бібліятэка Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі ў Горках Магілёўскай вобласці (1930—1933), дом адпачынку ў Алушце (1939—1941, сааўтар В. В. Жараў), кінастудыя «Новая Албанія» ў Тыране (1952—1953), кінастудыі ў Алма-Аце, Ашхабадзе, Фрунзе (1956—59, у сааўт.), кінатэатры ў Сафіі (1951—1955, сааўтар В. І. Воранаў) і Бухарэсце (1952—1956, сааўтар М. І. Транквіліцкі).
Праект бібліятэкі імя У. І. Леніна не ажыццявіўся ў поўным аб’ёме.
Асабісты фонд Г. Л. Лаўрова (BY БГАНТД ф. 112, 20 адз. зах.) захоўваецца ў Беларускім дзяржаўным архіве навукова-тэхнічнай дакументацыі.
Зеніт (станцыя метро)
Зеніт (Зенит) — станцыя Неўска-Васілеастроўскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Размешчана на заходнім узбярэжжы вострава Крос, недалёка ад футбольнага стадыёна. Станцыя стала першай станцыяй метро ў Санкт-Пецярбургу, размешчанай непасрэдна на беразе Неўскай губы.
Гісторыя
26 мая 2018 года станцыя была адкрыта разам са станцыяй метро «Бегавая» як працяг Неўска-Васілеастроўскай лініі. «Зеніт» стаў другой станцыяй Санкт-Пецярбурга, якая абсталявана травалатарамі, але ў адрозненне ад станцыі метро «Спорт», тут выкарыстоўваецца абсталяванне айчыннай вытворчасці, распрацаванае і вырабленае будаўнікамі метро Санкт-Пецярбурга.
Праблемы з пасажырапатокам
Станцыя «Зеніт» з’яўляецца важнай часткай інфраструктуры, неабходнай для правядзення матчаў Чэмпіянату свету па футболе 2018 года ў Санкт-Пецярбургу, яе прапускная здольнасць складзе 30-35 тысяч пасажыраў у гадзіну, але па патрабаванні транспартнай міліцыі падчас матчаў яна будзе зачынена на ўваход. Вакол станцыі няма жылых кварталаў.
Канструкцыя
Калона трохпрагонная неглыбокага залажэння (глыбіня закладкі — 23 м), тыпу гарызантальны ліфт з двума берагавымі платформамі.
Каляіннае развіццё
Станцыя без развіцця каляін.
Асаблівасці
«Зеніт» — першая станцыя метро Санкт-Пецярбурга, якая была пабудавана на штучна створаным працягу берага Фінскага заліва.
Будаўнічая пляцоўка станцыі была ўзнята да праектнай адзнакі +3,2 м над узроўнем Неўскай губы, закладзена 1200 аэрадромных пліт на плошчы 14400 м². Для забеспячэння гідраізаляцыі будучай станцыі па перыметры зроблена сцяна ў зямлі глыбінёй 32 м і шырынёй 1 м. Контур станцыі мае даўжыню 174 м і шырыню 37 м. Падмурак станцыі зроблены метадам струйнай цэментацыі. Такім чынам, бетонная заслона з усіх бакоў утрымлівае прыток грунтавых вод.
Станцыя пабудавана па тэхналогіі «top-down» («зверху-ўніз»). Спачатку была выканана прыладжванне верхняй пліты, якая ў далейшым стане дахам вестыбюля станцыі. Глыбіня станцыі складзе 21 метр, і будаўнікі метро паступова апускаюцца да гэтай адзнакі. Для спуску ў вестыбюль з двух бакоў станцыі выкарыстаны травалатары.
Аздабленне
Архітэктурнае аздабленне станцыйнага комплексу звязана з сучаснымі высокатэхналагічнымі аб’ектамі навакольных будынкаў, у тым ліку перш за ўсё са стадыёнам на Крастоўскім востраве і пуцеправодам хуткаснай шашы. Раён Навахрэстаўскага намыву прадугледжвае размяшчэнне сучасных будынкаў па аналогіі з намыўнымі тэрыторыямі «Марскі фасад» на Васілеўскім востраве і комплексам «Лахта-цэнтр» у Прыморскім раёне. Раскрыццё гэтай тэмы забяспечваецца за рахунак выкарыстання сучасных форм і матэрыялаў. Асвятленне станцыі вырашана з дапамогай кропкавых убудаваных у столь свяцілень, якія накіраваны ўніз на платформы.
З улікам ландшафту і панарамных відаў Крастоўскага вострава праектам прадугледжана прымяненне на дахах павільёнаў азелянення. На парапетах светлавых ліхтароў таксама ўжыта контурнае азеляненне.
Фрызавыя ўчасткі сцен станцыі з’яўляюцца кампазіцыяй з прамавугольных металакерамічных касет, якія могуць служыць асновай для арганізацыі фотавыстаў і экспазіцый іншых твораў сучаснага мастацтва, якія выконваюцца па ўзгадненні з эксплуатуючымі арганізацыямі.
Падшыўныя столі станцыі выкананы з алюмініевых і сталёвых панэляў белага і серабрыстага колеру тыпу Hunter Doulas. Бэлькі над касавымі заламі вестыбюляў упрыгожаны з ужываннем матэрыялаў з люстранымі паверхнямі.
Падлога станцыі выканана з паліраванага граніту ў шэрых і карычневых колерах. Шуцлінія выканана з паліраванага граніту светла-шэрага колеру. Па краях платформы ў адпаведнасці з тэхнічнымі патрабаваннямі метрапалітэна для забеспячэння арыентацыі слабавідушчых пасажыраў прадугледжана паласа з бучардаванага граніту.
Ля эскалатараў на кожнай платформе размешчаны лаўкі для пасажыраў, аформленыя ў выглядзе прасторавых кампазіцый — «трыбун», выкананых з металаканструкцый з перыметральнай агароджай 1,2 м. На кожнай платформе арганізаваны па дзве групы «трыбун» плошчай па 23 м². Дэкаратыўныя прасторавыя кампазіцыі, размешчаныя перад эскалатарамі, з’яўляюцца галоўнымі мастацкімі акцэнтамі інтэр’еру станцыі, пры іх афармленні выкарыстаны кантрасныя колеры і дэкаратыўная падсветка, што акцэнтуе іх у прасторы. Таксама ў дадзеных зонах могуць размяшчацца тэматычныя інсталяцыі, прысвечаныя мерапрыемствам, праведзеным на стадыёне Санкт-Пецярбург.
IC 2621
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Воля Мыслоўска (гміна)
Во́ля Мысло́ўска (Wola Mysłowska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лукоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Волі Мыслоўскай. Плошча гміны складае 120,95 км². Станам на 2004 год у гміне Воля Мыслоўска пражывалі 5325 чалавек, шчыльнасць — 44 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Вілальфансіна
Вілальфансіна (Villalfonsina) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 1007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 66020. Тэлефонны код — 0873.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Irene.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Каракіліская бітва
Каракіліская бітва (Ղարաքիլիսայի ճակատամարտ) адбылася 25—28 мая 1918 года, паміж турэцкімі і армянскімі войскамі ля Каракіліса.
Наступ турэцкіх войскаў
Пасля перамогі Кастрычніцкай рэвалюцыі руская армія пакінула Заходнюю Арменію і Каўказскі фронт супраць вялікай турэцкай арміі. Армянскімі войскамі камандаваў генерал Назарбекаў.
Парушыўшы перамір'е, турэцкая армія ў пачатку 1918 года ўварвалася ў Заходнюю Арменію, захапіўшы некалькі гарадоў (Эрзурум, Сарыкамыш, Карс, 15 мая — Александропаль). Армянскія войскі адыходзілі пад напорам перасяжных сіл праціўніка, разам c ім сыходзілі тысячы ўцекачоў, бяспеку якіх забяспечваў атрад Андраніка. З Александропаля частка турэцкіх войскаў рушыла да Эрывані (гл.: Сардарапацкая бітва), іншая частка — на Каракліс. Пасля двух дзён баёў у Джалалаглы (цяпер Сцепанаван), атрад Андраніка 20 мая засяродзіўся ў сяле Дсех, а потым падышоў да Дыліжана.
Сілы бакоў
Армянскія войскі пад Ванадзорам налічвалі 6 тыс. салдатаў, 70 прылад і 20 кулямётаў, у туркаў было 10 тыс. салдатаў, 70 прылад і 40 кулямётаў. Армянскім войскам на дапамогу прыйшлі добраахвотнікі з суседніх сёл.
Бітва
На працягу 3 дзён (25-28 мая) былі бязлітасныя баі на подступах да Базума. Як армяне, так і туркі панеслі адчувальныя страты. У маі 26 армянскія войскі занялі Ванадзор і пачалі контрнаступ. Туркі былі змушаны адступіць, але атрымаўшы падмацаванне, перайшлі ў наступ. Туркі занялі Варданлу, потым Ванадзор, у баі за Ванадзор абодва бакі панеслі вялікія страты. Хоць туркам і ўдалося заняць Ванадзор і выразаць амаль усё насельніцтва (каля 4 тысяч чалавек), нягледзячы на гэта яны натыкнуліся на моцнае супраціўленне, у выніку якога туркі вырашылі не прасоўвацца ўглыб Арменіі.
Наступствы
Камандзір турэцкіх войскаў Вехіб паша пасля бітвы, падчас перамоў у Батуме, прызнаваў, што Каракіліская бітва была вылучнай у гісторыі той вайны; армяне давялі, што яны могуць быць лепшымі ваярамі свету. Сардарапацкая, Баш-Апаранская і Каракліская бітвы прадэманстравалі сілу адзінства армян, якія ўсталі на абарону сваёй радзімы. Армянскія войскі разам з ратнікамі заступілі шлях турэцкім інтэрвентам на Эрывань і Арарацкую даліну, што дазволіла стварыць Рэспубліку Арменія.
Смяротнасць
Смяротнасць — дэмаграфічны паказчык колькасці  смерцяў у пэўнай папуляцыі або пэўнай падгрупе насельніцтва ў адзінку часу, часцей за ўсё вызначаецца як колькасць смерцяў на 1000 чалавек у год. Паказчык можа выкарыстоўвацца як для вызначэння поўнага колькасці смерцяў у пэўнай краіне, так і для пэўных груп, у прыватнасці вылучаюць смяротнасць немаўлят (да 1 года), дзіцячую смяротнасць (да 5 гадоў), смяротнасць дарослых (пасля 15 гадоў),  мацярынскую смяротнасць, смяротнасць ад пэўных хвароб і іншыя падгрупы.
Белорусский вестник (1912)
«Белорусский вестник» — штотыднёвая грамадска-палітычная і літаратурная газета праваакцябрысцкага вялікадзяржаўна-шавіністычнага кірунку. Выдавалася з 17(30) чэрвеня 1912 да 12(25) студзеня 1913 гадах у Вільні на рускай мове. Орган Беларускага таварыства, друкавала яго праграмныя дакументы. Рэдактары М. А. Баўдзей, П. В. Каранкевіч.
Была рупарам русіфікаваных слаёў беларускай буржуазіі і правінцыяльнага чыноўніцтва. Заклікала народы Расійскай імперыі пранікнуцца «любоўю да свайго манарха» і дружна пад яго штандарамі рухацца «па шляху велічы і славы» (5 жніўня 1912 года). Называючы сваё выданне «истинно белорусской газетой», рэдакцыя ў той жа час асуджала ідэю нацыянальнага самавызначэння беларускага народа, адмаўляла яго нацыянальную і культурную самабытнасць, называла беларусаў, поруч з украінцамі, этнаграфічнай часткай рускага народа. Імкнулася ізаляваць Беларусь ад уплываў заходнееўрапейскай і польскай культуры, заклікала ўсіх «рускіх» аб’яднацца і даць адпор «націску больш культурных і эканамічна больш моцных народнасцей» (1 ліпеня 1912 года). Выступала супраць беларускага перыядычнага друку і кнігавыдання, сцвярджала, што беларуская мова спынілася ў сваім развіцці на фальклорна-этнаграфічным узроўні, а беларуская літаратура — толькі «падробка пад народную творчасць» (5 лістапада 1912 года). 3 шматграннай культурнай спадчыны беларусаў газета ўхваляла толька «паданні, быліны, казкі і песні». Надрукавала артыкулы «Сярод беларускай прыроды і побыту» А. Кіркора, «Народная творчасць беларусаў» А. Бярозавіка, краязнаўчыя нарысы П. I. Каранеўскага, тэксты беларускіх песень і легенд. Змясціла ўрывак з рамана Л. Талстога «Вайна і мір», станоўчыя водгукі пра творчасць I. Буніна, Ф. Шаляпіна, нарыс У. Неміровіча-Данчанкі «Мікада».
Барыс Піліпавіч Калач
Барыс Піліпавіч Калач (1923—2001) — партызан Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945).
Біяграфія
Барыс Калач нарадзіўся 11 жніўня 1923 года ў пасёлку Гародня (цяпер — горад у Чарнігаўскай вобласці Украіны). У 1939 годзе ён скончыў сямігадовую школу, у 1940 году — школу фабрычна-заводскага вучнёўства пры Гомельскім паравозарамонтным заводзе па спецыяльнасці токара па металу, пасля чаго застаўся працаваць на гэтым заводзе. З красавіка 1940 года працаваў токарам-інструментальшчыкам Чарнігаўскай машынна-трактарнай станцыі.
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны Калач апынуўся ў акупацыі. У сакавіку 1942 года ён здолеў усталяваць сувязь з партызанскім атрадам Аляксея Фёдарава. Неўзабаве ён быў прыняты ў гэты атрад і прызначаны другім нумарам кулямётнага разліку. Удзельнічаў у рэйдах злучэння Фёдарава па Жытомірскай і Ровенскай абласцям. З красавіка 1943 года Калач займаў пасаду камандзіра аддзялення, а пасля стаў камандзірам дыверсійнага ўзвода. Летам-восенню 1943 года партызаны Калача падарвалі 54 эшалоны з важнымі грузамі, тэхнікай і жывою сілай праціўніка, 12 з якіх знішчыў асабіста Калач. Узвод паспяхова действовал да злучэння са савецкімі часцямі. У ліпені 1942 года Калач па заданню камандавання быў адпраўлены ў нямецкі тыл і развярнуў там актыўную падрыўную дзейнасць. У лістападзе таго ж гады ён атрымаў раненне і да канца вайны знаходзіўся у шпіталі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнай Савета СССР ад 2 мая 1945 года за «ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў барацьбе супраць нямецкіх захопнікаў, праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм і за асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху» Барыс Калач быў удостоены высокага звання Героя Савецкага Саюзу з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Пасля заканчэння вайны Калач вярнуўся ў Гомель. У 1950 годзе ён скончыў Гомельскі педагагічны інстытут, пасля чаго працаваў дырэктарам сярэдняй школы. Памер 18 снежня 2001 года.
Ганаровы грамадзянін славацкого горада Медзілаборцэ. Быў таксама награждён ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, Чырвонай Зоркі і беларускім ордэнам «За службу Радзіме» 3-й ступені, шэрагам медалёў і замежных узнагарод.
Відзэмэ
Відзэмэ (лівонск.: Vidūmō, літар.: сярэдняя зямля), таксама вядома як Лівонія — гістарычны і культурны рэгіён Латвіі. Размяшчаецца ў паўночна-цэнтральнай частцы краіны на поўнач ад Даўгавы. Галоўны горад — Рыга.
IC 2623
IC 2623 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыс Іванс
Рыс Іванс (Rhys Ifans, []; імя пры нараджэнні: Рыс Оўайн Эванс (анг. Rhys Owain Evans), нар. 22 ліпеня 1967, Хаверфордуэст, Уэльс, Вялікабрытанія) — уэльскі і музыкант.
Ранняе жыццё
Рыс Іванс нарадзіўся 22 ліпеня 1967 года ў Пембрукшыры ў сям’і педагогаў. Рыс вырас у горадзе Рыцін, у паўночным Уэльсе, і атрымаў пачатковую адукацыю ў школе Ysgol Pentrececleyn, дзе працавала яго маці.
Пасля Іванс паступіў у сярэднюю школу Ysgol Maes Garmon у Молдзе, Флінтшыр. Па сканчэнні яшчэ некаторага часу ён стаў вывучаць акцёрскае майстэрства ў розных моладзевых тэатральных аб’яднаннях.
Кар’ера
У 1990 годзе Рыс Іванс прыняў удзел у стварэнні дзіцячай віктарыны і тады ж прыцягнуў увагу прыхільнікаў творчасці. Пасля — Рыс прыняў удзел яшчэ ў масе тэлевізійных праектаў, і толькі потым стаў актыўна здымацца ў кіно і іграць у лонданскім Каралеўскім нацыянальным тэатры (Royal National Theatre). Акрамя таго, Іванс на працягу некаторага часу выступаў у рок-гурце Super Furry Animals, дэманструючы і талент вакаліста.
Сярод прац акцёра сярэдзіны дзевяностых гадоў і пачатку новага тысячагоддзя — ролі ў такіх карцінах, як «Вулічнае жыццё» (1995), «Аўгуст» (1996), «Горад-блізня» (1997), «Танцы падчас Луназы» (1998), «Трансплантант» (1999), «Нотынг Хіл» (1999), «Іржавы алюміній» (2000), «Кевін і Перы ўрабляюць усіх» (2000), «Дублёры» (2000), «Формула 51» (2001), «Кірмаш славалюбства» (2004) і «Ганібал: Узыходжанне» (2007).
У 2005 годзе Рыс стаў уладальнікам прэстыжнай прэміі BAFTA — за ролю коміка Пітэра Кука ў тэлевізійным фільме «Не толькі, але заўсёды» (2004). Дарэчы, у тым жа годзе Іванс з’явіўся ў відэа кліпе рок-гурта Oasis — знятым на песню «The Importance of Being Idle» — і тады ж ганараваўся ўзнагародай Video Of the Year. Не дзіва, бо Рыс Іванс ужо меў вопыт падобнага роду дзейнасці — ён здымаўся ў кліпах «God! Show Me Magic», «Hometown Unicorn» (для гурта Super Furry Animals), а таксама — у кліпах «Mulder and Scully» (для гурта Catatonia) і «Mama Told Me Not To Come» (для гурта Stereophonics).
У снежні 2006 года Рыс ізноў з’явіўся на лонданскай сцэне (апошні раз ён іграў у тэатры ў 2003) і зноў уразіў прыхільнікаў тэатра неардынарнай гульнёй.
З 2007 года акцёр стаў выступаць у складзе валійскай псіхадэлічнай рок-гурта The Peth, першы канцэрт якой адбыўся 28 верасня 2008 года — у папулярнай канцэртнай зале Брытаніі Southampton Soul Cellar. Аднак, неўзабаве заявіў пра свой сыход з яе.
Асабістае жыццё
Малодшы брат Рыса, Лір, таксама акцёр. Браты разам здымаліся ў фільме «Горад-блізня».
Меў стасункі з Сіенай Мілер і нават прасіў яе рукі. Зрэшты, пара распалася, бо па прызнанні Сіены іх адносіны «ніколі не былі сур’ёзнымі… і яна не гатовая да шлюбу». Пасля разрыву з Сіенай быў заўважаны ў кампаніі з Кімберлі Сцюарт. Пачынаючы з 2011 г. сустракаецца з актрысай Ганнай Фрыл.
Сэлія
Сэлія (Sēlija, Sėla), таксама вядомая як Аўгшзэмэ (Augšzeme, літар. Высокая зямля), культурны рэгіён Латвіі, усходняя частка гістарычнага рэгіёна Зэмгале. Назву атрымала ад балцкага племені селаў.
Вышэйшая ліга чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай 2002/2003
Чэмпіянат Беларусі па хакеі з шайбай 2002/2003 — 11-ы сезон мацнейшага дывізіёна чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай. У турніры прынялі ўдзел 8 клубаў з Беларусі.
Бухарэсцкі нацыянальны музычны ўніверсітэт
Бухарэсцкі нацыянальны музычны ўніверсітэт (Universitatea Naţională de Muzică Bucureşti) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бухарэст.
Гісторыя
Заснаваны ў 1864 годзе ўказам Александру Іаан Куза. Пачаў сваю дзейнасць 6 кастрычніка 1864 года як кансерваторыя музыкі і дэкламацыі пад кіраўніцтвам кампазітара Аляксандру Флехтэнмахера. У 1907 годзе кансерваторыя музыкі і дэкларацыі рэарганізавана ў кансерваторыю музыкі і драматычнага мастацтва. 17 ліпеня 1931 года стала называцца Каралеўскай акадэміяй музыкі і драматычнага мастацтва. З 1950 па 1990 год ВНУ называлася Кансерваторыя імя Чыпрыяна Парумбеску. З 1990 па 1998 год ён функцыянаваў пад назвай "Бухарэсцкая музычная акадэмія". З 1998 па 2001 год насіў назву Бухарэсцкі ўніверсітэт музыкі. Пастановай урада Румыніі ад студзеня 2001 года названы Бухарэсцкім нацыянальным універсітэтам музыкі.
Снегі (Шаркаўшчынскі раён)
Сне́гі (, Снеги) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Даўгаўпілскі край
Даўгаўпілскі край (Daugavpils novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Латвіі, у культурна-гістарычных абласцях Латгалія і Селія. Край складаецца з 19 валасцей. Адміністрацыйным цэнтрам края з'яўляецца горад Даўгаўпілс, які ў склад края не ўваходзіць. Насельніцтва на 1 студзеня 2015 года склала 22 848 чалавек. Плошча края займае 1877,6 км².
Азербайджанская дзяржаўная харавая капэла
Азербайджанская дзяржаўная харавая капэла — функцыянуе пры Азербайджанскай дзяржаўнай філармоніі з 1966 года. Рэпертуар капэлы ўключае больш за тысячу твораў азербайджанскіх і замежных кампазітараў (І. С. Бах, В. А. Моцарт, Д. Вердзі, К. Орфун, І. Стравінскі, Васіф Адыгезалаў, Мамед Куліеў і інш), у тым ліку народныя песні, а таксама розныя ўзоры харавой музыкі. За гады функцыянавання калектыў капэлы паспяхова выступаў на ўсесаюзных і міжнародных фестывалях і мерапрыемствах, якія праводзяцца як у Азербайджане, так і за яго межамі.
Воля Угруска (гміна)
Во́ля Угру́ска (Wola Uhruska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Уладаўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Волі Угрускай. Плошча гміны складае 150,86 км². Станам на 2004 год у гміне Воля Угруска пражывалі 4223 чалавекі, шчыльнасць — 28 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.
Нортэ-Чыка (Чылі)
Нортэ-Чыка (Блізкая Поўнач) — адзін з пяці прыродных тэрытарыяльных комплексаў, на якія згодна з падзелена кантынентальнае Чылі ў 1950 годзе. На поўначы мяжуе з, на захадзе абмываецца Ціхім акіянам, на ўсходзе абмежаваны гарамі Анды і мяжой Аргенціны, на поўдні — прыродным тэрытарыяльным комплексам. Хоць з чыста геаграфічнага пункту гледжання, гэты рэгіён размешчаны паміж рэкамі Кап'япа і Аканкагуа, традыцыйна Нортэ-Чыка ўключае рэгіёны Атакама і Какімба. Гістарычна гэты прыродны рэгіён быў домам для індзейцаў дыягіта.
Геаграфія
Нортэ-Чыка распасціраецца ад паўднёвай мяжы пустыні Атакама каля 32° паўднёвай шыраты, або проста на поўнач ад Сант’яга. Гэта паўпустынны рэгіён, які атрымлівае ў сярэднім каля 25 мм ападкаў на працягу кожнага з чатырох зімовых месяцаў, і астатнія на працягу года. На поўначы пастаянна падвяргаецца засухам. Тэмпература ўмераная, у сярэднім 18,5° C летам і каля 12° C зімой на ўзроўні мора. Зімовыя дажджы і цягненне снегу, які назапашваецца ў Андах, утвараючы рэкі, паток якіх змяняецца ў залежнасці ад сезону, але нясе ваду круглы год. Схілы Анд адрывістыя, агульная паверхня грудкаватая, на поўначы ўзвышша і ўзбярэжжа бясплодныя.
Як і ў раёнах Крайняй Поўначы (Нортэ-Грандэ), у прыбярэжных раёнах Блізкай Поўначы існуе свой мікраклімат. У месцах, дзе акіянічная вільгаць кандэнсуецца і выпадае дажджом, растуць Вальдыўскія ўмераныя дажджавыя лясы. Добры прыклад — Нацыянальны парк Боске-Фрай-Хорхе. У месцах, дзе рачныя даліны разбіваюць прыбярэжнае плато, марская вільгаць пранікае ў глыб мацерыка чым павышае вільготнасць. На ўзвышшы схілы пакрытыя хмызняком і кактусамі розных відаў.
Нортэ-Чыка з'яўляецца высакагорным раёнам, які пасмамі перасякаюць краіну ад Анд да ўзбярэжжа, утвараючы папярочныя даліны незвычайнай прыгажосці і ўрадлівасці. Самай вядомай з іх з'яўляецца Даліна Эльке. Глыбокія папярочныя даліны забяспечваюць вялікія вобласці для жывёлагадоўлі і, самае галоўнае, пладаводства, якое пачалося пачынаючы з сярэдзіны 1970-х. Амаль усе чылійскае  вырабляецца на Блізкай Поўначы (чылійскія законы вызначаюць піска як напой, выраблены на Блізкай Поўначы).
Некаторыя вобласці Нортэ-Чыка маюць вельмі сухое паветра і нязначную хмарнасць, што робіць іх выдатным месцам для тэлескопаў. Вядомыя астранамічныя абсерваторыі ў раёне —  і.
IC 2626
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
П’етрафераццана
Насельніцтва складае 133 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 33 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 66040. Тэлефонны код — 0872.
Беларускі народны банк
Адкрытае акцыянернае таварыства «Беларускі народны банк» (ААТ «БНБ-Банк») — камерцыйны банк у Рэспубліцы Беларусь. Статутны фонд — 25 млрд рублёў. (2009). Канчатковы бенефіцыярны ўласнік ААТ «БНБ-Банк» — АТ «Банк Грузіі».
П’етрафераццана
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Vittoria (romana).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Беларускі народны банк
У лістападзе 2022 года банк быў даданы ў санкцыйны спіс Канады.
Азова-Чарнаморскі край
Азова-Чарнаморскі край — адміністрацыйная адзінка РСФСР, якая існавала з 10 студзеня 1934 па 13 верасня 1937 гг.
Адміністрацыйны цэнтр краю — горад Растоў-на-Доне. Першы старшыня выканкама Азова-Чарнаморскага краю — В. П. Ларын.
10 студзеня 1934 г. Паўночна-Каўказскі край быў падзелены на дзве часткі: заходнюю — Азова-Чарнаморскі край і ўсходнюю — уласна Паўночна-Каўказскі край, цэнтрам якога стаў Пяцігорск.
Азова-Чарнаморскі край уключаў у сябе Адыгейскую АВ, Паўночную вобласць і тэрыторыі цяперашніх Краснадарскага краю і Растоўскай вобласці.
Паўночная вобласць спыніла сваё існаванне 5 ліпеня 1934 г.
13 верасня 1937 г. пастановай ЦВК СССР Азова-Чарнаморскі край быў падзелены на Краснадарскі край з цэнтрам у г. Краснадары і Растоўскую вобласць з цэнтрам у г. Растове-на-Доне. 15 студзеня 1938 г. Вярхоўны Савет СССР зацвердзіў стварэнне гэтых рэгіёнаў. Праз паўгода Вярхоўны Савет РСФСР пацвердзіў скасаванне краю.
Памяць стагоддзяў
Сюжэт
Фільм аб беларускіх звычаях і каляндарных абрадах восені і зімы, якія захаваліся ў вёсках Палесся і Паазер’я.