cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Інка
Паходжанне
Аб паходжанні інкаў няма дакладных дадзеных, хаця існуе мноства легенд. Аднак усе гэтыя легенды указваюць на ваколіцы возера Ціцікака, што можа быць расцэнена як аргумент на карысць таго, што прарадзімай інкаў сапраўды быў гэты раён. Ёсць гіпотэза, што інкі з’яўляліся спадкаемцамі дынастыі уладароў Ціўанака або, менш верагодна, Ўары (абедзве гэтыя цывілізацыі прыйшлі ў поўны заняпад да канца ХІІ стагоддзя), але ці так гэта насамрэч, даведацца наўрад ці калі-небудзь прадставіцца магчымым.
Мова
Хаця ўсе інкі, безумоўна, дасканала валодалі кечуа, паміж сабой яны, паводле сведчанняў многіх храністаў, размаўлялі на асобай мове капак сімі (Qhapaq Simi — «мова цароў»), пра якую, на жаль, вядома замала. Найбольш верагоднае збліжэнне гэтай мовы са зніклай мовай пукіна (puquina), але, маюцца недаказаныя версіі, што капак сімі быў дыялектам аймара ці уру (сям’я уру-чыпая).
Сацыяльная структура
Ачольваў інкаў (ды наогул усю дзяржаву) Сапа Інка (Sapa Inka), літ. «Адзіны Інка». Ягоная галоўная жонка паводле звычаю мусіла даводзіцца яму роднай сястрой, яна насіла тытул Куя (Quya).
Інкі падзяліліся на так званыя айлью (ад Ayllu — абшчына). Кожная айлью вяла свой пачатак па мужчынскай лініі ад таго ці іншага Сапа Інкі; усе сыны чарговага Сапа Інкі (апрача спадкаемцы прастолу) утваралі новую айлью, што насіла ягонае імя.
Атрыманне ў спадчыну прастолу адбывалася па мужчынскай лініі, ды Сапа Інка мог абраць спадкаемцам любога з сыноў, неабавязкова старэйшага. Акрамя таго, ёсць цьмяныя указанні на тое, што Сапа Інка мог быць змешчаны з прастолу воляй іншых інкаў у выпадку, калі ягоная дзейнасць была няўдалай.
Колькасць інкаў падуладных ім народаў (кечуа, аймара) дасягала 10 мільёнаў, з якіх 200 000 служылі ў арміі.
NGC 4248
NGC 4248 (іншыя абазначэнні — UGC 7335, MCG 8-22-99, ZWG 244.1, ZWG 243.64, PGC 39461) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Машталеры (Гродзенскі раён)
Маштале́ры (, Машталеры) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Да 22 верасня 1975 года вёска ўваходзіла ў склад Жытамлянскага сельсавета.
Жаўтушка тарфянікавая
Жаўтушка тарфянікавая (Colias palaeno) — дзённы матылёў з роду Жаўтушкі (Colias) сямейства.
Назва
Відавы эпітэт паходзіць ад Палэна — у старажытнагрэчаскай міфалогіі водная німфа.
Гярканіс (Ігналінскі раён)
Гя́рканіс (Gerkonys) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Дукштаскай сянюніі. Размешчана за 5 км на паўночны ўсход ад Дукштаса. Насельніцтва 36 чал. (2001 г.). Чыгуначная станцыя.
Жаўтушка тарфянікавая
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла 20—28 мм. Размах крылаў 40—50 мм. Афарбоўка крылаў самцоў ярка-жоўтая, з насычанай чорнай аблямоўкай. Афарбоўка самкі бялявая з шэра-чорнай аблямоўкай, не падзеленай светлымі плямамі. На задніх крылах зверху адзінарныя, дрэнна выразнае на агульным фоне белая дыскоідная пляма. Дыскоідная пляма пярэдніх крылаў дрэнна ці наогул не выразная, часта прасветлена.
Распаўсюджанне
У Цэнтральнай Еўропе сустракаецца разрознена. Сібір, на ўсходзе да Сахаліна і Японіі. Распаўсюджаная ў Еўропе, у Альпах і па поўначы Еўразія даходзіць да Далёкага Усходу, Кітай, Карэя. Ёсць звесткі аб знаходках у Паўночнай Амерыцы.
Арэал разарваны, від трапляецца толькі там, дзе ёсць кармавая расліна вусеняў. Жаўтушка знікла ў многіх раёнах Цэнтральнай Еўропы, дзе раней была звычайнай. На тэрыторыі Беларусі захаваліся толькі асобныя вярховыя балоты, дзе матылі трапляюцца ў вялікай колькасці.
Месцы пражывання
Тундры розных тыпаў, на поўдні — алігатрофныя балоты, супольнасці ягаднікаў, забалочаныя рэдкалессі.
Варыабельнасць і падвіды
Апісаны шэраг геаграфічных формаў. Падвід europome распаўсюджаны на тэрыторыі Цэнтральнай Еўропы.
Цэнтрызм (палітыка)
Цэнтрызм — ідэйна-палітычная канцэпцыя, якая імкнецца пазбягаць ідэалагічна абумоўленай палітычнай палярызацыі, а таксама канфрантацыйных формаў палітычнай барацьбы; стан свядомасці і дзейнасці палітычных сілаў, які характарызуецца памяркоўнымі, кампраміснымі, заснаванымі на значнай сацыяльнай базе, разумнымі дзеяннямі нерадыкальнага характару. Цэнтрызм звычайна выяўляецца ў імкненні палітычных суб’ектаў прыняць ідэйна прамежкавае становішча паміж варагуючымі правымі і левымі, дэмакратычнымі і кансерватыўнымі, ліберальнымі і камуністычнымі групоўкамі і плынямі або заняць фармальна нейтральную пазіцыю. Ўсплёск цэнтрысцкіх настрояў, як правіла, супадае з перыядамі палітычнай палярызацыі і радыкалізацыі і звязаны з імкненнем сіл, якія займаюць цэнтрысцкую пазіцыю, прыцягнуць на свой бок сімпатыі грамадзян, дабіцца маральнай падтрымкі сваіх дзеянняў, паднесці сябе як альтэрнатыву радыкалам ва ўмовах жорсткага выбару, стаць сімвалам стабільнасці і надзейнасці. Аднак, як паказвае практыка, у сітуацыі крызісу і нестабільнасці грамадства таксама схільна расколу і палярызацыі, таму цэнтрысцкія ідэі ў большасці выпадкаў застаюцца незапатрабаванымі.
Жаўтушка тарфянікавая
Варыабельнасць і падвіды
Падвід orientalis (Staudinger, 1892) распаўсюджаны ў гарах Паўднёвай Сібіры, на ўсход ад Енісея ў сярэдняй паласе, а таксама ў Прыамур’і і Прымор’і. Асобіны дадзенага падвіду менш намінатыўнага і маюць яркую жоўтую афарбоўку. Падвід arctica (Verity, 1908) распаўсюджаны на тэрыторыі Усходняй Сібіры, і адрозніваецца яшчэ больш дробнымі, чым orientalis. У Карэі і высакагор’ях Паўднёвага Сіхатэ-Аліна жыве падвід sugitani (Esaki, 1929). Самцы дадзенага падвіду лімонна-жоўтай афарбоўкі з чорнай, амаль удвая больш шырокай аблямоўкай.
На Сахаліне жыве падвід sachalinensis (Matsumura, 1919). Афарбоўка самцоў палева-жоўтая, з інтэнсіўным апыленнем бурымі лускавінкамі нізу задніх крылаў. Для Чукоткі характэрны падвід gomojunovae (Korshunov, 1996), у самак якога палева-белы фон крылаў і адсутнічаюць дыскальныя плямы.
У тундры і лесатундры Заходняй Сібіры жыве падвід lapponica (Staudinger, 1871), матылі маюць больш вузкую чорную аблямоўку па вонкавым боку крылаў, якая перарываецца ў самцоў светлымі стракацінамі.
Біялагічныя асаблівасці
За год дае 1 пакаленне. Лёт матылёў у чэрвені—ліпені. Вусені зялёныя з ярка-жоўтымі бакавымі палосамі, аблямаванымі знізу чорнай лініяй, паяўляюцца ў канцы чэрвеня, пасля перазімоўкі некалькі разоў ліняюць і акукліваюцца.
Размнажэнне
Яйкі па адным або групамі ляжаць на верхнім баку ліста. Стадыя вусеня са жніўня па май. Кармавыя расліны вусеняў — род ягаднік — буякі або чарніцы. Малады вусень зелянява-карычневага колеру, з чорнай галавой. Маладыя вусені сілкуюцца мякаццю лісця, пакідаючы жылкі. Зімуе пасля другой лінькі. Вусень апошняга ўзросту — колеру марской хвалі, аксаміцісты, з дробнымі чорнымі кропкамі. На кожным яго баку праходзіць па ярка-жоўтай паласе, акаймаванай знізу чорным. Дыхальцы белыя, з чорнай абводкай. Ніз цела матава-зялёны. Грудныя ногі — жаўтлявага колеру. Галава зялёная. Будучы патрывожаным, вусень згортваецца ў кола. Вусені сілкуюцца ноччу. Стадыя кукалкі каля 2 тыдняў.
Ахова
Жаўтушка з’яўляецца добрым індыкатарам ступені парушэння прыроднай раўнавагі ў месцах яе пражывання ў выніку асушэння балот і здабычы торфу. Занесена ў Чырвоныя кнігі Беларусі і Украіны.
Каша
Каша — страва з разваранага ў вадзе (або малацэ, булёне) збожжа злакаў (або крупаў, бабоў, бульбы) з соллю, цукрам, прыправамі, малаком, мёдам, садавінай, ягадамі або варэннем. Звычайна падаецца на сняданак. Неад’емны складнік дзіцячага харчавання.
Збарова
Збарова — геалагічнае агаленне на левым беразе Дняпра, за 1,9 км на паўночны захад ад в. Збароў Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці ; геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэня. Аголеная тоўшча антрапагенавых адкладаў уключае лінзу азёрна-балотных адкладаў муравінскага міжледавікоўя. Плошча агалення складае 100 м². Ахоўны статус нададзены 27 снежня 1963 года.
Сняданак
Сняданак — назва першага прымання ежы пасля абуджэння, ці той ежы, якую ўжываюць паміж світаннем і полуднем. Склад і час ужывання сняданка розняцца па народах, краінах і рэгіёнах, але ў яго склад часта ўваходзяць вугляводы, прыкладам, крупы, таксама садавіна, гародніна і/ці зеляніна, бялкі, часам малочныя прадукты, і які-небудзь напой.
Калеснікі (Акатаўскае сельскае паселішча)
Калеснікі (Колесники) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Акатаўскага сельскага паселішча.
Dorstenia gigas
Dorstenia gigas — від сукулентных раслін сямейства.
Калеснікі (Акатаўскае сельскае паселішча)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Dorstenia gigas
Від з’яўляецца эндэмічным для вострава Сакотра у складзе Емена. Як правіла, расце на вяршынях скал вострава.
Ствол можа дасягаць 1,2 метра ў дыяметры і да 4 метраў у вышыню<br style="clear:left" />.
Зорныя войны: Абуджэнне Сілы
'''Зорныя войны. Абуджэнне сілы''' (Star Wars: The Force Awakens) — амерыканскі фільм рэжысёра Дж. Дж. Абрамса у жанры касмічнай оперы, сёмы эпізод сагі «Зорныя войны». З'яўляецца працягам фільма «Зорныя войны. Эпізод VI: Вяртанне джэдая», а таксама пачаткам трэцяй трылогіі. Сусветная прэм'ера фільма адбылась 14 снежня 2015 года ў Лос-Анжэлесе, пасля чаго, 15 снежня, фільм быў ўпершыню паказаны ў Еўропе - у Лондане. Выхад фільма ў пракат адбыўся 16 снежня, у ЗША фільм выйшаў на экраны 18 снежня. У Беларусі прэм'ера адбылася ў ноч з 16 на 17 снежня 2015.
Аб стварэнні фільма было абвешчана 30 кастрычніка 2012 года, пасля набыцця Lucasfilm кампаніяй Walt Disney.
Фільм усталяваў гістарычныя рэкорды збораў: у першы ўікэнд пракату ў ЗША ($248 млн) і ва ўсім свеце ($529 млн) ; сусветныя зборы - $1 млрд за 12 дзён.
На дадзены момант фільм з'яўляецца самым касавым фільмам 2015 года, а таксама займае трэці радок у спісе самых касавых фільмаў за ўсю гісторыю кінематографа, са зборамі больш за $1,8 млрд.
Гэта другі фільм кінасагі які выйшаў у фармаце 3D (першым быў «Уяўная пагроза», які перавыпусцілі ў 3D-фармаце ў 2012 годзе.
Сюжэт
Дзеянне фільма разгортваецца прыблізна праз 30 гадоў пасля падзей «Вяртання джэдая». Люк Скайуокер, апошні джэдай, знік. Першы Ордэн, пераемнік Галактычнай Імперыі, прачэсвае галактыку ў пошуках Люка. Шукае яго і Супраціўленне — войскі Альянса паўстанцаў, якія ўзначальвае сястра Люка, генерал Лея Аргана. По Дэмеран, лепшы пілот Супраціўлення, пасланы ў вёску на планеце Джаку, каб адшукаць карту з месцазнаходжаннем Люка Скайуокера. Але штурмавікі, якіх вядзе Капітан Фазма і Кайла Рэн, адэпт Цёмнага боку Сілы, бяруць у палон По і знішчаюць вёску. Дроід По, BB-8, збягае з картай і натыкаецца на паселішча-барахолку, жыхары якога шукаюць і прадаюць тэхнічнае смецце. Там ён сустракае маладую шукальніцу Рэй і заводзіць з ёй сяброўства.
Кайла Рэн пранікае ў розум По, каб даведацца пра BB-8. Штурмавік, якога адштурхнула жорсткасць Першага Ордэна, вырашае збегчы і вызваляе По. Выкрадзены імі TIE-знішчальнік церпіць крушэнне на Джаку. Штурмавік з парадкавым нумарам FN2187, якому По даў імя «Фін», апамятаўся ў пустыні, і бачыць, як іх карабель тоне ў зыбкіх пясках. Страціўшы свайго напарніка, ён цягнецца па пустыні ў пошуках вады і знаходзіць паселішча. Сустрэўшы там Рэй і BB-8, ён прадстаўляецца байцом Супраціўлення. Першы Ордэн высочвае Фіна і наносіць наземны і авіяўдар па паселішчы, вымушаючы Рэй, Фіна і BB-8 выкрасці стары касмічны карабель — не ведаючы, што гэта Тысячагадовы Сокал — і пакінуць планету.
Неўзабаве ў іх новым караблі ўзнікае няспраўнасць, з-за якой яны вымушаны дрэйфаваць у космасе. «Сокала» знаходзяць Хан Сола з Чубакам. Яны распавядаюць Рэй і Фіну, што Люк Скайуокер знік пасля таго, як яго вучань прыняў Цёмны бок Сілы і назваўся Кайла Рэнам. На базе Старкілер, планеце, пераўтворанай у супер-зброю, здольную знішчаць цэлыя зорныя сістэмы, Вярхоўны лідар Першага Ордэна, Сноўк, становіцца новым настаўнікам Кайла Рэна. Каб Рэн пераадолеў у сабе покліч Светлага боку Сілы, Сноўк кажа яму забіць свайго бацьку, Хана Сола.
Прыбыўшы на планету Таканада, каманда «Сокала» сустракае Маз Канату, якая не адразу згаджаецца дапамагчы даставіць BB-8 да Супраціўлення. Фін вырашае пайсці сваёй дарогай. Сіла кліча Рэй да светлавога мяча Энакіна Скайуокера, але меч выклікае ў яе жудасныя бачанні, і яна ўцякае ў лес. Фін забірае на захоўванне светлавы меч.
Прапаршчык
Прапаршчык — воінскае званне ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь (з 1992), а таксама ў войсках шэрагу дзяржаў, па рангу вышэй за салдацкія званні, але ніжэй афіцэраў. Паходзіць ад старажытнаславянскага прапар - сцяг, палотнішча.
Зорныя войны: Абуджэнне Сілы
Сюжэт
Першы Ордэн высаджваецца на Таканаду, даведаўшыся ад шпіёна пра прысутнасць на планеце дроіда BB-8. Тым часам база Старкілер знішчае адну з зорных сістэм Рэспублікі. Хан, Чубака і Фін уступаюць у бой з Першым Ордэнам, і атрымліваюць нечаканую дапамогу ад эскадрыллі караблёў X-wing. Эскадрылляй камандуе По, якому ўдалося выжыць пры крушэнні на Джаку. Збеглую Рэй захоплівае ў палон Кайла Рэн і вязе на базу Старкілер. Рэн спрабуе счытаць карту з розуму Рэй, але яна апыняецца здольнай аказаць яму супраціўленне. Пасля некалькіх спроб ёй удаецца скарыстацца Зманам Розуму супраць штурмавіка-ахоўніка і збегчы з камеры. Хан пасля доўгага расстання сустракае Лею, прыбыўшы разам з Чубакам і Фінам у апорны пункт Супраціўлення на планеце Д'Квар, дзе дроід R2-D2 знаходзіцца ў спячым рэжыме з моманту знікнення Люка.
Кайла Рэн наганяе Фіна і Рэй на паверхні базы. Фін спрабуе біцца з Рэнам з дапамогай светлавога мяча Энакіна, але Рэн выбівае меч Фіна і цяжка раніць яго. Рэй выкарыстоўвае Сілу, прыцягвае меч і перамагае Рэна. Планета пачынае разбурацца, і паміж імі ўтвараецца расколіна. Абодва выжываюць. Рэй, Фін і Чубака эвакуіруюцца на Тысячагадовым Сокале, а Кайла Рэна забіраюць людзі Сноўка.
Супраціўленне святкуе перамогу і аплаквае Хана. Нечакана прачынаецца R2-D2, у якім захоўваліся астатнія часткі карты, што вядзе да Люка Скайуокера. Рэй, Чубака і R2-D2 на Сокале ляцяць да аддаленай планеты, на якую паказвае карта. Там Рэй знаходзіць Люка і падае яму светлавы меч яго бацькі.
Вытворчасць
З верасня 2012 года над фільмам пачала працаваць выканаўчы прадюсар Кэтлін Кенэдзі пры асабістым кансультаванні Джорджа Лукаса. Майкл Арндт быў затвержаны ў якасці сцэнарыста сёмага эпізода сагі ў лістападзе 2012 года. Кампанія Walt Disney пазней падтвердзіла, што Лоўрэнс Кэздан, сцэнарыст фільмаў «Імперыя наносіць удар у адказ» і «Вяртанне джэдая», і Сайман Кіндберг стануць кансультантамі новага эпізода.
Дж. Дж. Абрамс быў затвержаны Walt Disney як рэжысёр фільма ў студзені 2013 года, хаця да гэтага асобныя СМІ паведамілі, што Абрамс адмовіўся ад гэтай пасады. Згодна з асобнымі крыніцамі, трэцяя трылогія, якую пачынае сёмы эпізод, не будзе закрываць сагу, а наадварот, стане апорай для новых спін-офаў.
У студзені 2015 года у інтэрв'ю Cinema Blend Джордж Лукас абвясціў, што Walt Disney адмовіліся засноўваць сцэнар сёмага эпізода на сюжэтных завязках для ўсіх трох фільмаў, якія ён перадаў ім:
«Я перадаў свае напрацоўкі ў ″Дысней″, але там у выніку вырашылі, што яны не хацяць імі карыстацца і прыдумалі ўласныя гісторыі. Такім чынам сюжэт сёмага эпізода не мае нічога агульнага з тым, што першапачаткова напісаў».
Кастынг
Сярод актораў, якія здымаюцца ў сёмым эпізодзе будуць Марк Хэміл (Люк Скайуокер), Кэры Фішэр (Лея Аргана) і Харысан Форд (Хан Сола) - акторы, якія здымаліся ў чатвёртым, пятым і шостым эпізодах.
29 красавіка 2014 года быў абвешчаны акторскі састаў. У яго увайшлі Энтані Дэніелс і Кені Бейкер, якія сыграюць, адпаведна, C-3PO і R2-D2. Такім чынам яны застануцца адзінымі акторамі, якія прымуць удзел ва ўсіх эпізодах сагі. Акрамя іх, у акторскі састаў увайшлі Пітэр Мэйх'ю, які выканае ролю Чубакі, а таксама Адам Драйвер, Оскар Айзек, Эндзі Серкіс, Донал Глісан, Макс фон Сюдаў, Джон Баега і Дэйзі Рыдлі.
Здымкі
У лістападзе 2013 года было абвешчана аб месцы і часе здымак, дзе згодна з афіцыйна абвешчанымі данымі будзе зняты працяг сагі. Згодна з крыніцамі, блізкімі да студыі і інфармацыі самой студыі, першы фільм новай трылогіі будзе здымацца на пляцоўцы кампаніі «Пайнвуд» у прыгарадзе Лондана, а сама праца пачнецца ўжо вясной 2014 года. У красавіку стала вядома, што шэраг здымак пройдзе ў Абу-Дабі у ААЭ. 12 чэрвеня 2014 года Харысан Форд, які выконваў ролю Хана Сола, быў дастаўлены ў бальніцу са здымачнай пляцоўкі : на нагу актора ўпаля цяжкая гідраўлічная дзвер. У ліпені 2014 таксама адбываліся здымкі з удзелам Марка Хэміла на востраве Скелінг-Майкл у ірландскім графстве Керы.
Асноўныя здымкі скончыліся 3 лістапада 2014 года.
Музыка
Музыку для новага фільма напісаў Джон Уільямс, які з’яўляецца кампазітарам усіх шасці папярэдніх эпізодаў сагі.
Рэкламная кампанія
У канцы лістапада 2014 года быў прадстаўлены афіцыйны тізэр-трэйлер фільма. 16 красавіка 2015 года, у рамках мерапрыемства Star Wars Celebration, Дж. Дж. Абрамс і Кэтлін Кенэдзі прапанавалі мноства новых матэрыялаў аб фільме, у тым ліку і дзьвухмінутны тізэр.
19 кастрычніка 2015 года быў прадстаўлены фінальны трэйлер фільма. Рэліз фінальнага трэйлера азначаў адначасовы старт перадпаказа білетаў на прэм'еру у IMAX-кінатэатры. У першыя 12 гадзін фільм пабіў ўсе рэкорды блакбастэраў, а сайты шмат якіх з сетак кінатэатраў упалі з-за вялікай цікаўнасці да фільма. Па стану на 20 лістапада 2015 года фільм зарабіў на папярэдніх продажах білетаў 50 міліёнаў долараў.
14 снежня, за два дні да прэм'еры фільма ў пракаце, пры ўделе акцёраў адбыўся перадпаказ фільма ў Лос-Анжэлесе, а на наступны дзень - у Лондане. Пасля перадпаказа ў сеціва папала інфармацыя аб фінале фільма, што засмуціла шматлікіх фанатаў серыі.
Рэакцыя ў свеце
Рэакцыя на будучы фільм была вельмі кантрастнай. У асноўным крытыкі апасаліся, што працяг будзе абапірацца на славу фільмаў, а якасць і сюжэт будуць саступаць мінулым эпізодам.
Першыя водгукі кінакрытыкаў былі пазітыўнымі. У іх адзначалася, што фільм вярнуў кінасазе дух класічных «Зорных войн» 1970-ых гадоў, пры гэтым прыўнёсшы сучасныя спецэфекты, асабліва ў паражальных баявых сцэнах.
Выпуск
У лістападзе 2013 года фільм атрымаў дату рэліза, прызначаную на снежань 2015 года, што робіць яго другім фільмам пасля «Зорныя войны: Войны клонаў» (выйшаў у жніўні 2008), які не выйшаў у маі, як было з іншымі карцінамі. У сакаваіку 2014 года кампанія Disney падтвердзіла, што фільм выйдзе ў IMAX. У назве сёмага фільма адсутнічае парадкавы нумар эпізода, уласцівы ранейшым фільмам сагі, але ён будзе паказаны падчас уступных тытраў: «Зорныя войны. Эпізод VII: Абуджэнне сілы» (Star Wars Episode VII: The Force Awakens).
Сіквелы
20 чэрвеня 2014 года стала вядома, што рэжысёр фільма «Пятля часу»  Раян Джонсан здыме Эпізод VIII і напіша сцэнар «Эпізода IX». Здымкі «Эпізода VIII» пачаліся ў верасні 2015 года, прэм'ера намечана на 26 мая 2017 года.
Мікалай Сямёнавіч Патолічаў
Біяграфія
Нарадзіўся 23 верасня (па новым стылі) 1908 года ў сям’і будучага ўдзельніка Грамадзянскай вайны Патолічава Сямёна Міхайлавіча. У 1921—1925 г.г. Мікалай працаваў сезонным працоўным, а ў 1926 годзе ўладкаваўся працоўным на завод імя Свярдлова ў Дзяржынску Ніжагародскай вобласці РСФСР. З 1926 да 1928 года вучыўся ў вучылішчы пры заводзе. З 1928 (калі ён уступіў у партыю) да 1932 гадоў на камсамольскай працы, стаў сакратаром заводскага камітэта камсамолу, а потым сакратаром Дзяржынскага райкама камсамолу. У 1937 годзе Мікалай Патолічаў скончыў Ваенную акадэмію хімічнай абароны ў Маскве і быў накіраваны на пасаду памочніка начальніка хімічнай службы 1 Маскоўскай пралетарскай дывізіі.
З 1938 года Патолічава перавялі на партыйную работу, ён стаў адказным арганізатарам аддзелу ЦК ВКП(б).
З 1939 да 1941 года быў першым сакратаром Яраслаўскага абкама і гаркама партыі, а з 1941 да 1946 года першым сакратаром Чалябінскага абкама і гаркама партыі. У сакавіку — маі 1946 года Патолічаў займаў пасаду загадчыка аддзелу ЦК ВКП(б). У 1946—1947 гадах — сакратар ЦК ВКП(б), член Аргбюро ЦК ВКП(б), начальнік Упраўлення па праверцы партыйных органаў ЦК ВКП(б) і адначасова намеснік кіраўніка Савету па справах калгасаў пры Савеце Міністраў СССР.
Станфард Мур
Біяграфія
У 1935 скончыў універсітэт Вандэрбілта. З 1939 у Ракфелераўскім інстытуце медыцынскіх даследаванняў (Нью-Ёрк), з 1952 прафесар гэтага інстытута, у 1950-51 чытаў курс лекцый у Брусельскім (Бельгія) універсітэце, у 1951 працаваў у Кембрыджскім (Вялікабрытанія) універсітэце.
Мікалай Сямёнавіч Патолічаў
Біяграфія
З мая да снежня 1947 года Патолічаў заняў пасаду сакратара ЦК КП(б) Украіны. З 1947 да 1950 года быў паніжаны да першага сакратара Растоўскага абкама партыі. З ліпеня 1950 да 1956 года быў першым сакратаром Цэнтральнага камітэта КП(б) Беларусі. Прыняў удзел у аднаўленні эканомікі зруйнаванай пасля Другой Сусветнай вайны Беларусі. Ад 12 чэрвеня 1953 да 25 чэрвеня 1953 года па прапанове Лаўрэнція берыі пасаду першага сакратара ЦК КПБ займаў Міхаіл Зімянін. З 1956 да 1958 займаў пасаду намесніка і першага намесніка міністра замежных спраў СССР. З 1958 да 1985 года быў міністрам знешняга гандлю СССР.
Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках.
Станфард Мур
Асноўныя працы
Даследаваў будову шэрагу бялкоў, галоўным чынам фермента рыбануклеазы; распрацоўваў храматаграфічныя метады хімічнага аналізу; сумесна з У. Стайнам прапанаваў аўтаматычную апаратуру для храматаграфічнага падзелу і колькаснага вызначэння амінакіслот.
Нобелеўская прэмія
Нобелеўская прэмія па хіміі (1972) за асноватворны ўклад у хімію ферментаў (сумесна з К. Анфінсенам і У. Стайнам).
Альбертслун (камуна)
Альбертслун (Albertslund Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Ховедстадэн. Плошча — 23,04 км², што складае 0,05 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 27602 чал. (мужчыны — 13810, жанчыны — 13792; іншаземныя грамадзяне — 3453).
Neckera bhutanensis
Neckera bhutanensis - від імхоў сямейства родам з Бутана.
Дадзены від мае некаторае павярхоўнае падабенства на від.
Памарэта
Памарэта (Pomaretto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1085 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 136 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 10063. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Бітва за Эс-Самаву (2003)
Бітва за Эс-Самаву — баі паміж амерыканскімі і іракскімі войскамі за горад Эс-Самава. З прычыны бесперспектыўнасці лабавой атакі горад быў абыдзены падчас наступлення на Багдад, а задачу яго «зачысткі» атрымалі амерыканскія дэсантнікі 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі, падтрыманыя механізаванай пяхотай і бранятанкавыми часцямі.
Перадгісторыя
Штаб 3-й пяхотнай дывізіі арміі ЗША, якая атрымала загад рухацца на поўнач на Багдад, прыняў рашэнне пазбягаць зацяжных баёў у гарадскіх кварталах і абмінуць моцна ўмацаваныя іракскія гарады па шляху да сталіцы. Раку Еўфрат амерыканцы планавалі перасекчы непасрэдна на поўдзень ад Багдаду, ля Кербелы.
Падышоўшы да Самавы 22 сакавіка 2003 года, байцы 3-й пяхотнай дывізіі ўступілі ў кантакт з іракскімі войскамі, якія абаранялі горад. У адказ на авіяўдар іракцы атакавалі амерыканскія танкавыя калоны, але былі адбіты. Па заяве ЗША, ворагі страцілі ў гэтай атацы 120—200 чалавек, амерыканцы абышліся без страт.
Асноўныя часці 3-й пяхотнай дывізіі вырашылі не ўступаць у баі, абышлі Самаву і рушылі на Багдад, але нерэгулярныя сілы, якія ўтрымлівалі горад, зладзілі напады на амерыканскія лініі забеспячэння. 25 сакавіка 2-я брыгада 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі арміі ЗША атрымала загад ачысціць Самаву, і 28 сакавіка яна была разгорнута на авіябазе Таліль у паўднёвай частцы Ірака.
Ход бітвы
29 сакавіка, пасля пачатку пыльнай буры (якая абмежавала бачнасць і магчымасць прымянення цяжкага ўзбраення), вайскоўцы 1-га батальёна 15-га пяхотнага палка 3-й пяхотнай дывізіі ЗША былі атакаваны. Бой прыняў разлютаваны характар. Стрэламі з усталяванага на грузавіку СТРК «Карнет» былі знішчаны два танкі M1A1 Abrams і адна баявая машына пяхоты «Брэдлі».
2-я брыгада дасягнула Самавы ў 3 гадзіны ночы 30 сакавіка, чакаючы выявіць лініі траншэй на ўсходняй ўскраіне горада. Замест гэтага дэсантнікі выявілі пяшчаны ўступ, навакольную звалку, якая не была абаронена сіламі праціўніка. На досвітку амерыканцы пачалі прасоўвацца да цэментнага заводу і трапілі пад кулямётны і мінамётны агонь. Дэсантнікі, схаваўшыся за ўступам, сталі весці агонь па ўмацаваных на заводзе іракскім войскам. Іракскі снайпер стрэлам з верхняй частцы дымавой трубы завода змог пашкодзіць СТРК BGM-71 TOW і, не маючы прыкрыцця мінамётаў, амерыканскія войскі былі вымушаны спыніць рух і адступіць на ўсход. Была выклікана авіяцыя, верталёты Kiowa знішчылі варожы мінамёт і разлік РПГ, а каля 15:00 палубныя бамбардзіроўшчыкі F/A-18 разбамбілі склад, які прылягаў да цэментнага заводу. Тым не менш, баі за завод сціхлі толькі ў прыцемках.
У тую ж ноч часці 1-га батальёна 325-га пяхотнага палка пачалі атаку на гарадскі мост праз Еўфрат. Мэтай было прыцягнуць увагу іракскай Рэспубліканскай гвардыі на другім баку ракі і перашкодзіць іх нападу на тыл 3-й пяхотнай дывізіі, а таксама выведаць пазіцыі праціўніка для нанясення па іх авіяўдараў. У пачатку штурму штурмавік A-10 і разлікі 105-мм гаўбіц абстралялі паўночны бераг Еўфрата. Далей у атаку пайшоў 1-ы батальён, захапіўшы масты і пераправы праз раку, а таксама стварыўшы плацдарма на паўночным беразе. Дамогшыся сваіх мэтаў, батальён адступіў на досвітку. Падчас аперацыі іракскі пазадарожнік паспрабаваў перасекчы мост у напрамку пазіцый амерыканцаў. Пасля кулямётнага абстрэлу аўтамабіль выбухнуў, ператварыўшыся ў агністы шар. Пасля высветлілася, што ён быў загружаны балонамі з прапанам і кіраваўся смяротнікам.
Снайперы і разведвальныя падраздзяленні 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі ў гэты час прасоўваліся ўздоўж ускраін Самавы. Дзякуючы іх разведзвесткам, амерыканская артылерыя змагла падавіць асноўныя пункту супраціву ў горадзе.
1 красавіка ў выніку абстрэлу транспартнага сродку арміі ЗША з супрацьтанкавага гранатамёта быў забіты вайсковец 41-га пяхотнага палка ЗША, пазней было згадана аб трох параненых.
2 красавіка абаронцы горада вялі па надыходзячым войскам ЗША мінамётны агонь, для падаўлення іракскіх мінамётаў вайскоўцы 82-й паветрана-дэсантнай дывізіі вялі па іх агонь з 105-мм гаўбіц.
У 19:00 1-ы батальён 325-га пяхотнага палка пачаў наступленне на цэментны завод пры падтрымцы лятаючых артбатароў Lockheed AC-130 і танкаў M1 Abrams. Завод быў узяты з ходу, і на працягу наступных двух дзён часці 2-й брыгады зачысцілі астатнюю частку горада. Па штаб-кватэры партыі Баас быў нанесены авіяўдар, у будынку бальніцы таксама знаходзіліся іракскія салдаты, але яе вырашылі не бамбіць з-за прысутнасці грамадзянскіх асоб у будынку. Да 4 красавіка супраціў у горадзе быў задушаны.
Ігар Мікалаевіч Мілавідаў
Ігар Мікалаевіч Мілаві́даў (, в. Падгароддзе Дрысенскага павета, цяпер  — ) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант артылерыі (1966).
Біяграфія
Скончыў ваенную акадэміі імя Фрунзэ (1941) і Генштаба (1952). У Чырвонай Арміі з 1927 года. Удзельнік баёў каля возера Хасан (1938). У Вялікую Айчынную вайну на Заходнім, Волхаўскім, 1-м і 2-м Украінскіх франтах: начальнік штаба артылерыйскай дывізіі, камандзір артылерыйскага палка, камандуючы артылерыяй дывізіі. Удзельнік Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Уманскай, Яска-Кішынёўскай, Будапешцкай і Венскай аперацый. Да 1969 г. на камандных пасадах у Савецкай Арміі.
Апошні ледавіковы максімум
Апошні ледавіковы максімум (максімум апошняга абледзянення) — час максімальнага аб'ёму ледавіковых покрываў на працягу апошняй ледавіковай эпохі прыблізна 26 тысяч гадоў назад.
Узровень Сусветнага акіяна ў той час быў на 120—135 метраў ніжэйшы за сучасны з-за таго, што вада, назапашаная ў выглядзе лёду ў ледавіковых покрывах таўшчынёй 3—4 км, была тым самым вынята з гідрасферы. Такім чынам, шматлікіх сучасных мелкаводных шэльфавых мораў не існавала (Жоўтае, Паўночнае, Персідскі і Сіямскі залівы), а іншыя былі значна меншымі за сучасныя.
Тым часам абледзяненне ахапіла большую частку Паўночнай Амерыкі, Скандынаўскі паўвостраў, поўнач Еўропы і Усходне-Еўрапейскай раўніны. Ільдамі былі пакрыты Альпы і Гімалаі, паўднёвыя ўскрайкі Паўднёвай Амерыкі і Аўстраліі.
Апошняя ледавіковая эпоха скончылася паміж 15 000 і 10 000 гадамі да н.э. (падрабязней гл. позні дрыяс і алерэдскае пацяпленне). У лютым 2012 года Нацыянальная акадэмія навук ЗША апублікавала даклад, які пацвярджае падзенне метэарыта ў Мексіцы 13 тыс. гадоў назад, які выклікаў позні дрыяс і масавае выміранне фаўны.
Аляксандр Іванавіч Мілавідаў
Аляксандр Іванавіч Мілаві́даў (Александр Иванович Миловидов;  —, Ленінград), расійскі гісторык, археограф, бібліёграф. Стацкі саветнік.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскую духоўную акадэмію. У 1890 годзе накіраваны на службу выкладчыкам лацінскай і грэчаскай моў у Пінскае духоўнае вучылішча. У 1894 годзе атрымаў прызначэнне на пасаду выкладчыка Літоўскай духоўнай семінарыі ў г. Вільні.
Амаль адразу далучыўся да кампаніі па стварэнні культу асобы М. М. Мураўёва. Першыя артыкулы, напісаныя ім у Вільні, прысвечаныя абгрунтаванню неабходнасці і асвятленню працэсу стварэння помніка М. М. Мураўёву.
Сябра Камісіі па ўладкаванні і кіраванні Віленскай публічнай бібліятэкі (з 1901), з 1902 года — захавальнік Музея старажытнасцей пры ёй, потым займаў пасаду загадчыка Мураўёўскага музея.
Стаяў на пазіцыях заходнерусізму. Адзін з найбольш актыўных праслаўляльнікаў і заўзятых удзельнікаў стварэння культу М. Мураўёва.
Даследаваў помнікі кірылічнага пісьменства, гісторыю праваслаўнай царквы, паўстання 1863—1864, рэлігійных сектаў. Быў прыцягнуты да разбору архіўных спраў. Гэта моцна паўплывала на яго даследаванні, бо для іх характэрна самае шырокае выкарыстанне архіўных дакументаў, аднак інтэрпрэтацыя звестак заставалася выключна тэндэнцыйнай і аднабаковай. Гэта адбівалася на яго тэрміналогіі і на інтэрпрэтацыі звестак з гістарычных крыніц. Адпаведна, аб’ектыўнасць у падачы А. Мілавідавым матэрыялу наўпрост адсутнічае, і фактычна ён ніколі да яе не імкнецца (хоць і заяўляе пра гэта). Яго публікацыі тычыліся не столькі самога паўстання, колькі палітыкі М. Мураўёва падчас і пасля яго задушэння: змен, што ўносіліся ў канфесійнае жыццё ў Беларусі і Літве, у стан сялянства і ў адукацыйную сістэму.
Сваю навуковую дзейнасць сумяшчаў з палітычнай прапагандай, у першаю чаргу праслаўленнем усяго «рускага» і праваслаўнага. Пры гэтым станоўчае ў дзейнасці праваслаўнай царквы і ўстаноў адукацыі, у становішчы сялянства на беларуска-літоўскіх землях ён знаходзіць выключна пасля прыезду Мураўёва ў Вільню ў 1863 годзе. Сітуацыя да гэтага апісваецца ім у негатыўным святле — амаль як поўны матэрыяльны і духоўны заняпад.
Падрыхтаваў да выдання «Архіўныя матэрыялы Мураўёўскага музея, якія датычацца польскага паўстання 1863—1864 гг. у межах Паўночна-Заходняга края» (ч. 1—2, Вільня, 1913—15; рукапіс 3-га т. у Гістарычным архіве Літвы). Выдаваў каталогі апісанняў старадрукаваных кніг са збораў Вільні.
У 1915 годзе, ў сувязі з наступленнем германскіх войскаў і заняццем імі Вільні ў верасні, перабраўся ў Петраград. Пасля 1917 года працаваў у Ленінградзе ў разнастайных архіўных установах, выпусціў некалькі публікацый. У 1931 годзе выйшаў на пенсію. Сканаў 18 снежня 1935 года.
Беллакт
ААТ «Беллакт» — адзіны ў Беларусі вытворца сухога дзіцячага харчавання. Знаходзіцца ў г. Ваўкавыск Гродзенскай вобласці, вуліца Кастрычніцкая, 133.
Гісторыя
У лютым 1967 года пачалось будаванне малочна-кансервавага камбіната дзіцячых прадуктаў у Ваўкавыску. 5 кастрычніка 1970 года прадпрыемства было ўведзена ў эксплуатацыю. У кастрычніку 1970 года была выпушчана першая прадукцыі: дзіцячыя сумесі «Малютка» і «Малыш».
У лютым 1976 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага савета СССР Ваўкавыскі малочна-кансервавы камбінат дзіцячых прадуктаў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.
У лютым 1991 года камбінат ператвораны ў арэндавае прадпрыемства «Беллакт», у снежні ў народное предприятие. У чэрвені 1995 года народнае прадпрыемства «Беллакт» ператворана ў Ваўкавыскае ААТ «Беллакт».
Херберт Аарон Хаўптман
Біяграфія і навуковая праца
Херберт Хаўптман нарадзіўся ў Нью-Ёрку, старэйшым сынам у сям’і імігрантаў з Аўстра-Венгерскай імперыі — друкара Ізраіля Хаўптмана і прадаўшчыцы Леі Розенфельд. Вырас у Бронксе. У 1937 годзе атрымаў ступень бакалаўра ў Сіці-каледжы пры Нью-Ёркскім універсітэце, дзе ён пазнаёміўся з Джерамам Карле, а ў 1939 годзе — ступень магістра па матэматыцы ў Калумбійскім універсітэце. Падчас вайны служыў спачатку ў ваенна-паветраных сілах ЗША ў якасці інструктара па электроніцы, а затым — афіцэра-метэаролага.
З 1947 года ён пачаў працаваць у ваенна-марской навукова-даследчай лабараторыі ў Вашынгтоне, дзе стаў займацца даследаваннем і стварэннем метадаў матэматычнай апрацоўкі дадзеных рэнтгенаструктурнага аналізу. Карле і Хаўптману ўдалося разлічыць фазу рэнтгенаўскага пучка, гэта значыць тое, наколькі адхіліўся кожны прамень пры праходжанні праз крышталь. У 1953 годзе Карле і Хаўптман апублікавалі артыкул аб выніках сваёй працы, але матэматычны апарат апынуўся на столькі складаным, што хімікі не змаглі ацаніць магчымасці іх метаду. Толькі праз 15 гадоў жонка Карле, Ізабэла, фізіка-хімік, ўжыла метад на практыцы пры аналізе вялікіх малекул. Яе праца пераканала спецыялістаў у галіне крышталаграфіі ў карыснасці і высокай ступені дакладнасці прамога метаду расшыфроўкі структур.
У 1955 годзе Хаўптман абараніў дысертацыю па матэматыцы ў Мэрылендскім універсітэце па рэнтгенаструктурнаму аналізу.
З 1970 года быў намеснікам дырэктара па навуцы медыцынскага фонду Буфала (штат Нью-Ёрк), а з 1972 года стаў віцэ-прэзідэнтам і навуковым дырэктарам гэтага медыцынскага фонду (цяпер Медыцынскі навукова-даследчы інстытут Хаўптман-Вудварда (Hauptman-Woodward Medical Research Institute)).
У 1992 годзе падпісаў «Папярэджанне чалавецтву».
Мігова
Міго́ва (, Мигово) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Ручніца
Ручні́ца: ранняя еўрапейская ручная гладкаствольная агнястрэльная зброя. Тып з'явіўся ў 2-й пал. 14 ст. і меў жалезна-каваны, пазней бронзава-літы ствол калібру 12,5 – 25 мм, прымацаваны да драўлянай ложы. У пач. 16 ст. тып быў выцеснены мушкетамі.
Такая зброя называлася разнастайнымі назвамі ў розных краінах — пішчаль і ручніца на землях Русі (таксама гакаўніца, калі з крукам-гакам), ручная бамбарда (bombarde portative) ці куляўрына (coulevrine) ў Францыі, Італіі, ручная гармата (handgonne) ў Англіі.
Маса да 8 кг, прыцэльная дальнасць стральбы да 150 м. Французскія куляўрыны 14 – 16 ст. мелі даўжыню 1,2 – 2,4 м, важылі 5 – 28 кг. Ручніцы гусітаў 15 ст. мелі кароткі жалезна-каваны васьмікантовы ствол калібру 26-33 мм на прымітыўнай ложы; г.зв. табарыцкія ручніцы мелі калібр 15 мм, а іх ствол і ложа былі ўжо ўзаемапрыстасаваныя.
З'яўленне «ручных бамбард» у 2-й пал. 14 ст. запісанае, напрыклад, у гарадской хроніцы Перуджыі, дзе гарадскія ўлады замовілі «50 бамбардаў даўжынёй з далонь (г.зн., 22 – 24 см), якія прабіваюць усякі даспех». У хроніках раннія выпадкі баявога выкарыстання такой зброі зафіксаваныя, напрыклад, Жанам Фруасадам у паведамленні пра бітву пад Комін (1382). Вядомая фрэска 1343 года ў манастыры Паола-дзі-Неры ў Лечэта каля Сіены, дзе абложнікі абстрэльваюць горад з прымітыўных ручніц.
З цягам часу ручніцы сталіся важкім баявым фактарам, напрыклад, гусіцкіх войнаў і Стагадовай вайны; паведамляецца, што ў 1450 годзе французскія кулеўрынеры былі рэальнай пагрозай для англійскіх лучнікаў. У 1430 годзе Піероні Белі апісваў дзеянне куляў, якія «валяць двух і нават трох людзей, не абароненых даспехам». З'явіліся і майстры стральбы, такія, як нейкі мэтр Жан з Латарынгіі, які падстрэліў шмат англійцаў у час аблогі Руана (1428).
NGC 4249
NGC 4249 (іншыя абазначэнні — MCG 1-31-39, ZWG 41.68, VCC 266, NPM1G +05.0333, PGC 39481) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вялікі пост
Вя́лікі пост — самы галоўны і строгі пост у Каталіцкім касцёле і ў Праваслаўнай царкве. Папярэднічае Вялікадню.
Праваслаўная традыцыя
Вялікі пост доўжыцца сем тыдняў перад Пасхай (Вялікаднем) і складаецца з саракадзённага посту (Чатырыдзясятніцы) і посту Страсной сядміцы ў памяць выратавальных страсцей Хрыстовых.
Патрабаванні да поснай ежы
У Вялікі пост царкоўны статут дазваляе ўжываць алей толькі па суботах, нядзелях і ў дні памяці асабліва шаноўных святых, а рыбу — толькі ў святы Благавешчання і Уваходу Гасподняга ў Іерусалім (Вербная нядзеля). Прычым тлушч і мяса выключаюць з ежы ўжо ў апошні прадпосны тыдзень — Масленіцу, ва ўсе дні якой дазваляецца ўжываць малочную ежу.
Падрыхтоўчыя тыдні
Да Вялікага посту хрысціяне рыхтуюцца тры тыдні, дзеля чаго ўсталяваныя:
Загавіны адбываюцца ў сырапусную нядзелю, у якую ўспамінаецца Адамава выгнанне з раю. Гэтая нядзеля таксама называецца «Даравальная».
Першая сядміца
Першая сядміца Вялікага посту адрозніваецца асаблівай строгасцю. У першыя чатыры дні на вячэрнім богаслужэнні чытаецца Вялікі пакаянны канон святога Андрэя Крыцкага з прыпевамі: «Памілуй мяне, Божа, памілуй мяне». У пятніцу Першай сядміцы па заканчэнні ранішняга набажэнства адбываецца асвячэнне куцці ў памяць аб вялікамучаніку Фёдары Ціроне.
1-я нядзеля, Свята Перамогі Праваслаўя
У першую нядзелю Вялікага посту адбываецца святкаванне Свята Перамогі Праваслаўя, усталяванае пры візантыйскай царыцы Феадоры ў 842 годзе ў памяць канчатковай перамогі Праваслаўнай Царквы над усімі ерэтычнымі вучэннямі, у асаблівасці над апошнім з іх — іканаборскім.
2-я нядзеля, Свяціцеля Рыгора Паламы
Другая сядміца і нядзеля Вялікага посту называецца сядміцай і Нядзеляй святлатворных пастоў: царква моліць Госпада аб жыватворным азарэнні ўсіх, хто посціцца і каецца. У набажэнстве гэтай сядміцы і Нядзелі разам са скрухаю аб грахоўным стане чалавека ўхваляецца пост, як шлях да такога нутранога жыватворнага азарэння. Свяціцель і цудатворца Рыгор Палама, архіепіскап Салунскі (XIV ст.), памяць якога святкуецца ў другую нядзелю, з асаблівай сілаю раскрыў праваслаўнае вучэнне аб жыватворным святле і магчымасці азарэння ім чалавека праз малітву, пост і іншыя духоўныя подзвігі самаахвярнасці.
3-я, Крыжапаклонная нядзеля
Трэцяя нядзеля Вялікага посту і наступная за ёю сядміца называецца Крыжапаклоннай, бо Царква ўслаўляе Святы Крыж і духоўныя плады смерці на Крыжы Збавіцеля. На гэтым тыдні да пятніцы Святы Крыж выносіцца на сярэдзіну храма і знаходзіцца там для пакланення вернікаў. Пры пакланенні Крыжу ў царкве гучыць спеў: «Крыжу Твайму пакланяемся, Уладар, і Святое Уваскрасенне Тваё славім». Гэта дабравешчанне аб Крыжы і пакланенне яму ўсцешна напамінаюць нам аб набліжэнні светлага свята Уваскрасення Хрыстовага.
4-я нядзеля, Свяціцеля Іаана Лесвічніка
Набажэнствы чацвёртай нядзелі ўслаўляюць падзвіжніка VII стагоддзя прападобнага Іаана Лесвічніка, аўтара кнігі «Лесвіца раю». У сваім творы Св. Іаан намаляваў шлях паступовага ўзыходжання чалавека па лесвіцы духоўнай дасканаласці. «Лесвіца» ўказвае 30 ступеняў дасканаласці, па колькасці гадоў зямнога жыцця Збавіцеля, Яго грамадскага служэння чалавечаму роду.
5-я нядзеля, Прападобнай Марыі Егіпецкай
У пятую нядзелю Вялікага Посту Царква ўслаўляе святую Марыю Егіпецкую. Жыццё блудніцы, якая раскаялася, вучыць нас, што ніякія грахі і беззаконнасць не могуць быць непераадольнай перашкодай на шляху чалавека да Бога, калі толькі гэты прыход дапаўняецца постам, малітваю і шчырым пакаяннем.
6-я нядзеля, Тыдзень ваій (Вербная нядзеля)
У суботу шостага тыдня ўспамінаецца ўваскрашэнне Ісусам Хрыстом Лазара. Шостая нядзеля паста — урачысты ўваход Гасподні ў Іерусалім на наканаваныя мукі — Вербніца. На Усяночнай асвячаюць вербы (вайа).
Тыдзень мук Гасподніх
Прадвялікодны тыдзень прысвечаны ўспаміну апошніх дзён зямнога жыцця Хрыста, Ягоным мукам на Крыжы, смерці і пахаванню. Па велічы і важнасці гэтых падзей кожны дзень тыдня называецца святым і вялікім. Вернікі праводзяць іх у строгім устрыманні, шчырай малітве, у подзвігах дабрадзейнасці і міласэрнасці — каб належным чынам сустрэць радаснае свята Вялікадня.
Каталіцкая традыцыя
Знешнімі праявамі Вялікага посту з’яўляюцца: фіялетавы колер літургічнага адзення, адсутнасць у Святой Імшы спеву «Алелюя» і гімна «Хвала на вышынях Богу…», больш сціплае аздабленне касцёлаў, а з пятай нядзелі Вялікага посту — захінутыя фіялетавай тканінай крыжы. Таксама падчас Вялікага посту ў парафіях праводзяцца крыжовыя шляхі і Песні жальбы, падчас якіх кожны каталік можа перажыць усё тое, што перажыў Езус ад малітвы ў Садзе Аліўным і да смерці на крыжы.
Згодна з касцельным законам, людзі павінны абмежавацца ад удзелаў у забавах. На гэты перыяд кожны можа ўзяць на сябе нейкую пастанову.
Вялікі тыдзень — апошні тыдзень перад Вялікаднем, асаблівым чынам прысвечаны разважанню над збавеннай Мукай Пана. Ён пачынаецца ў Пальмовую нядзелю, а завяршаецца ў Нядзелю Змёртвыхпаўстання Пана. Асноўныя літургічныя цэлебрацыі Вялікага тыдня наступныя: у Вялікі чацвер — Імша Вячэры Пана; у Вялікую пятніцу — літургія на ўшанаванне Мукі Пана, падчас якой адбываецца адарацыя святога Крыжа; і, нарэшце, Пасхальная вігілія ў Святую ноч (святы пасхальны Трыдуум).
Кур’янава (Гагарынскі раён)
Кур’янава (Курьяново) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Акатаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 5 лістапада 1969 года.
Апісанне медаля
Медаль «За доблесную працу (За вайсковую доблесць)». У адзначэнне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна» выраблена з латуні і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На вонкавым боку медаля на матавым фоне размешчаны рэльефны профільны малюнак У. І. Леніна, звернуты налева. У ніжняй частцы — дата «1870—1970».
На адваротным боку медаля на матавым фоне размешчаны: у верхняй частцы па акружнасці надпіс «За доблесную працу» або «За вайсковую доблесць», пад ёй малюнак сярпа і молата і надпіс «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння У. І. Леніна». У ніжняй частцы — маленькая пяціканцовая зорка.
Свіцязянкі
Свіцязя́нкі — міфічныя істоты возера Свіцязь у Карэліцкім раёне, адмена русалак.
Паводле падання, у Свіцязянак ператварыліся жанчыны горада Свіцязь, затопленага багамі па іх просьбе вадой, каб пазбегнуць зганьбавання варожым рускім войскам, што ў той час перамагло вялікага князя літоўскага Міндоўга і яго саюзніка князя Мірскага або Тугая, валадара горада Свіцязь. Сцвярджалі, што часта можна было чуць у возеры іх стогны. Уяўлялі іх у выглядзе белатварых дзяўчын з даўгімі распушчанымі валасамі. Злоўленая ў невад Свіцязянка распавядала сумную гісторыю свайго горада.
Медаль «У азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна»
Апісанне медаля
На медалях, адчаканеных для ўзнагароджання замежных грамадзян, надпісы на рэверсе медаля адсутнічаюць.
Бакі медаля абрамлены борцікам.
Прадстаўленне да ўзнагароды
Юбілейны медаль у азнаменаванне 100-годдзя з дня нараджэння Уладзіміра Ільіча Леніна засноўваны двух найменняў:
Валерый Анатольевіч Ліцкай
Валерый Анатольевіч Ліцкай (, Цвер) — прыднястроўскі дзяржаўны дзеяч, міністр замежных спраў ПМР (2000—2008).
Біяграфія
Рускі. Скончыў Універсітэт дружбы народаў імя П. Лумумбы. У 1980—1982 гадах працаваў выкладчыкам Гаванскага ўніверсітэта (Куба). У 1983—1990 гадах — выкладчык Кішынёўскага ўніверсітэта. У 1990 прызначаны саветнікам па палітычным вапростам старшыні ўрада ПМССР і кіраўніком прэс-службы ПМССР, у 1991 — Дзяржаўным Сакратаром і начальнікам Рэспубліканскага ўпраўлення па знешніх сувязях. З 1994 — старшыня камісіі па каардынацыя і забяспячэнню перагаворгана працэса паміж Малдавіяй і Прыднястроўем. З 2000 па 2008 — міністр замежных спраў. Мае шэраг узнагарод ПМР.
Стракаткі
Страка́ткі (Zygaenidae, або Anthroceridae) — сямейства лускакрылых.
Апісанне
Размах крылаў да 5 см; пярэднія падоўжаныя, вузкія, заднія адносна маленькія. Афарбоўка яркая, стракатая або аднатонная, з бляскам, часам бурая. Лічынкі кароткія, тоўстыя, расліннаедныя, большасць відаў — алігафагі, кормяцца лісцем пэўных раслін (пераважна бабовых). Гемалімфа мае сінільную кіслату (магчыма, і іншыя атрутныя рэчывы), з чым звязана перасцерагальная афарбоўка.
Распаўсюджанне
Каля 1200 відаў. Пашыраны паўсюдна, пераважна ў тропіках. На тэрыторыі Беларусі 13 відаў, найбольш трапляецца.
Ор (рака)
Ор (Орь, ) — рака ў Акцюбінскай вобласці Казахстана і Арэнбургскай вобласці Расіі, левы прыток Урала. Даўжыня 332 км, плошча басейна 18,6 тыс.км². Утвараецца пры зліцці рэк Шыйлі і Тэрысбутак, якія бяруць пачатак на заходніх схілах Мугаджар.
Жыўленне пераважна снегавое. Расход вады — у 61 км ад вусця 21,3 м³/с. Разводдзе з красавіка да сярэдзіны траўня, у астатні час года глыбокая межань. Замярзае ў 2-й палове кастрычніка-лістападзе, ледаход ў канцы сакавіка — красавіку. Воды ракі Ор выкарыстоўваюцца для ліманнага арашэння і водазабеспячэння. Упадае ў раку Урал каля г. Орск.
Кальвішке (Казіцішкіская сянюнія)
Ка́львішке (Kalviškė), традыцыйная беларуская назва — Кальвішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Лескіна (вёска)
Лескіна (Лескино) — вёска ў Гагарынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Акатаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Вяйкэ-Пакры
Вяйкэ-Пакры (Väike-Pakri) — найбуйнейшы востраў архіпелага Пакры ў Эстоніі. Агульная плошча — 13,5 км². Насельніцтва (2017 г.) — 5 чалавек.