cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Герб Смаленскай вобласці
Апісанне
Герб Смаленскай вобласці ўяўляе сабой выяву ў срэбным шчыте на чорнай гармаце з залатым лафетам залатой птушкі Гамаюн з крыламі і хвастом, упрыгожанымі чырвоным і зялёным колерам. Шчыт увянчаны гістарычнай зямельнай (вялікакняжацкай узору 1730 года) шапкай і акружаны стужкай ордэна Леніна. Дэвіз «НЕСГИБАЕМЫЙ ДУХ ВСЁ ПРЕВОЗМОЖЕТ» напісаны чорнымі літарамі на срэбнай стужцы, пераплеценай са скрыжаванымі зялёнай з залатымі жалудамі галіной дуба (справа) і зялёным сцяблом льна (злева) з блакітнымі маючымі залатую (жоўтую) сярэдзіну кветкамі.
Ракавецкі сельсавет
Ракаве́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Ракаўцы.
Сямён Іванавіч Чэлюскін
Сямён Іванавіч Чэлюскін (Семён Ива́нович Челю́скин, каля 1700 — пасля 1760) — расійскі палярны даследчык.
Біяграфія
З дваран Калужскай губерні. Вучыўся ў Маскоўскай школе матэматычных і навігацыйных навук (1714—1726), скончыў Марскую акадэмію ў Санкт-Пецярбургу ў 1728 годзе, з 1733 года ў складзе аднаго з атрадаў 2-й Камчацкай экспедыцыі пад кіраўніцтвам В. В. Прончышчава, потым Х. П. Лапцева. Вясной 1741 года прайшоў па сушы ад вусця ракі Хатанга да вусця ракі Пясіна і апісаў частку заходняга ўзбярэжжа паўвострава Таймыр да паўночнага пункта мацерыка. З 1743 года служыў на Балтыйскім флоце. У гонар Чэлюскіна названы мыс і паўвостраў на Таймыры і параход «Чэлюскін».
Нацыянальная акадэмія кіруючых кадраў культуры і мастацтваў
Нацыянальная акадэмія кіруючых кадраў культуры і мастацтваў — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова мастацкага профілю IV-га узроўню акрэдытацыі, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Акадэмія як ажыццяўляе перападрыхтоўку і павышэнне кваліфікацыі спецыялістаў у сферы культуры і мастацтва, так і праводзіць падрыхтоўку спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй на ўсіх адукацыйных узроўнях.
Агульная характарыстыка
Заснавана 29 студзеня 1970 года. Першая назва - Інстытут павышэння кваліфікацыі работнікаў культуры. Пастановай Кабінета міністраў Украіны ад 31 жніўня 1998 года на базе інстытута створана дзяржаўная акадэмія кіруючых кадраў культуры і мастацтваў. Указам Прэзідэнта Украіны Віктара Юшчанкі ад 12 студзеня 2010 года акадэміі прадастаўлены статус нацыянальнай. Акадэмія па выніках рэйтынгу ЮНЕСКА 2008-2018 гадоў займае першае месца сярод вышэйшых навучальных устаноў Украіны ў галіне культуры і мастацтваў.
Ню (літара)
Ν, ν (назва: ню, таксама ні ; грэч. Νυ) — 13-я літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 50. Паходзіць ад фінікійскай літары - Нун. Ад літары «ню» паходзіць лацінская літара N і кірылічная Н, а таксама іх вытворныя.
Новагрэчаская назва - ні (νι).
Піхта бальзамічная
Піхта бальзамічная, Ельніца (Abies balsamea) — від роду Піхта сямейства , вечназялёнае хваёвае дрэва.
Распаўсюджванне
Займае велізарныя плошчы ў Паўночнай Амерыцы, яе арэал даходзіць на ўсходзе да берагоў Атлантычнага акіяна і на захадзе датыкаецца з Ціхім акіянам. Выведзена шмат дэкаратыўных формаў. Мае важнае лесапрамысловае значэнне ў Канадзе і ЗША.
Біялагічнае апісанне
Дрэва вышынёй 15-25 метраў з правільнай конусападобнай кронай, апушчанай да самай зямлі.
Кара шэра-карычневая, гладкая.
Ігліца даўжынёй 1,5—2,5 см, тупая або злёгку выемчатая на канцы, зверху цёмна-зялёная, бліскучая, знізу з бялёсымі палоскамі. На галінах размешчана грабеньчата.
Шышкі авальна-цыліндрычныя, даўжынёй 5-10 см, дыяметрам 2-2,5 см, у пачатку развіцця цёмна-фіялетавыя.
Каранёвая сістэма павярхоўная.
Працягласць жыцця 150—200 гадоў.
Выкарыстанне
У Канадзе піхта бальзамічная выкарыстоўваецца як крыніца канадскага бальзаму.
У культуры
Адносна марозаўстойлівая і ценевынослівая, дастаткова газаўстойлівая. Добра расце на вільготных алювіяльных і суглінкавых глебах, дрэнна на падзолістых і пяшчаных.
Маладыя расліны растуць павольна, дарослыя хутчэй.
Адносна добра расце ў лясной зоне Расіі (на поўнач да шыраты Санкт-Пецярбурга ўключна, на ўсход да Екацярынбурга), у лесастэпавай і стэпавай дрэнна. У садах і парках Украіны маюцца дрэвы вышынёй да 15 метраў.
Манасія (цар іўдзейскі)
Манасія — (מְנַשֶּׁה, Μανασσης; Manasses) — трынаццаты цар Іўдзейскага царства, сын Езекіі. Заняў пасаду ва ўзросце 12 гадоў і кіраваў 55 год, самы працяглы перыяд сярод іўдзейскіх цароў. Гады яго кіравання — з 697 па 643 гг. да н.э.
Піхта бальзамічная
У культуры
Рэкамендуецца для пасадак салітэрамі і невялікімі групамі.
Манасія (цар іўдзейскі)
Кіраванне Манасіі характарызуецца адыходам ад прынцыпаў веры ў адзінага Бога і вяртаннем да крайніх формаў язычніцтва, пры ім паўсюдна ўзводзіліся ахвярнікі Ваалу, квітнела глыбокая пашана сонцу, месяцу і зоркам, квітнелі чараўніцтва і вядзьмарства. Манасія адмяніў рэлігійныя рэформы свайго бацькі Езекіі і ўвёў паганскія элементы ў храмавую службу (4Цар.21:2-7). У Бібліі цар разглядаецца як вераадступнік, а яго валадаранне паказваецца як узор граху ідалапаклонства, што, паводле прарока Іераміі, было адной з прычын разбурэння Храма. Нават у Іерусалімскім храме Манасія ўсталяваў ідал Астарты. Ён праводзіў дзяцей праз агонь у гонар Малоха ў даліне Гіномавай (Гіена) на вышынях Тафету (4 Цар.21:6, Іяр. 32:35).
Большую частку свайго кіравання Іудзея была васалам Асірыі, якая знаходзілася ў зеніце сваёй магутнасці. Манассия згадваецца разам з 22 іншымі царамі рэгіёна (уключаючы Кіпр) у адным з надпісаў, высечаных па загадзе асірыйскага цара Асархадона (681—669 гг. да н.э.), які паведамляе, што Асархадон абавязаў цароў даставіць камень і лес для будаўніцтва палаца ў Ніневіі. Большасць гэтых цароў, у тым ліку Манасія, згаданы таксама ў надпісы Ашшурбаніпала (669—627 гг. да н.э.), дзе гаворыцца, што напачатку яго валадарання войска гэтых цароў суправаджала асірыйскія войскі ў паходзе на Егіпет.
У Бібліі прыводзіцца гісторыя пра тое, што Бог, угневаўшыся на Манассию і народ, «прывёў на іх… военачальнікаў цара асірыйскага; якія закавалі Манасію ў кайданы, і закавалі яго ланцугамі, і адвялі яго ў Вавілон» (2Пар.33:10-13). Але ў палоне Манасія раскаяўся, і Бог, пачуўшы маленні цара, вярнуў яго назад у Іерусалім на царства.
Храм Дашаватара
Храм Дашаватара – храм Бага Вiшну ў Індыi (штат Утар-Прадэш).
Літаратура
• Горбушина М. Иконография индуизма / Под общ. ред. М. Ф. Альбедиль и А. М. Дубянского. — Индуизм. Джайнизм. Сикхизм: Словарь. — М.: Республика, 1996. — С. 194—200. • Короцкая А. А. Архитектура Индии раннего средневековья. — М.: Стройиздат, 1964. — 244 с. • Моде Х. Искусство Южной и Юго-Восточной Азии / Пер. с нем. А. И. Исаевой. — М.: Искусство, 1979. — 357 с. • Brown P. Indian architecture: Buddhist and Hindu Periods. — Bombay: D. B. Taraporevala Sons & Co., 1976. • Dehejia V. Indian art. — London: Phaidon, 1997. • Lochtefeld J. The illustrated encyclopedia of Hinduism. — New York: The Rosen Publishing Group, 2002. • Lubotsky A. M. The iconography of the Viṣṇu temple at Deogarh and the Viṣṇudharmottarapurāṇa (англ.) // Ars Orientalis. — 1996. — Vol. 26. — P. 65—80. • Lubotsky A. M. The “Sarvatobhadra” temple of the Viṣṇudharmottarapurāṇa and the Viṣṇu temple at Deogarh / Kolff D. H. A., Oort M. S., Hoek A. W. van den (eds.). — Ritual, State and History in South Asia. * Essays in Honour of J. C. Heesterman. — Leiden - Boston: Brill, 1992. — P. 199—221. • Vats M. S. The Gupta temple at Deogarh. — Memoirs of the Archaeological Survey of India № 70. — Delhi: Manager of Publications, 1952. • Williams J. G. The art of Gupta India: empire and province. — Princeton: Princeton University Press, 1982.
Наяры
На́яры, або на́іры (നായർ) — прадстаўнікі шэрагу прывілеяваных каст на поўдні Індыі. Жывуць пераважна ў Керале. Агульная колькасць (2019 г.) — 6 766 000 чалавек.
Гісторыя
У Кералапаці, зборы гістарычных паданняў XVII ст., продкамі наяраў называецца міфічны звышнатуральны народ нагі (नाग, літаральна «змеі») з паўночнай Індыі, які перасяліўся на поўдзень пасля паражэння ад індаарыяў. Магчымае тлумачэнне гэтага падання ў падабенстве назваў, а таксама ў кульце змеяў сярод наяраў. Брытанская даследчыца Кэтлін Гоф (1925—1990) са спасылкай на пісьмовыя крыніцы сцвярджала, што наяры вядомы ў Керале ўжо паміж VII ст. і IX ст. У перыяд сярэднявечча яны ператварыліся ў ваеннае саслоўе землеўласнікаў. У 1498 г., калі партугальцы трапілі ў Індыю, дынастыі наяраў кіравалі трыма багатымі дзяржавамі на Малабарскім беразе.
У 1792 г. дзяржавы наяраў трапілі ў залежнасць ад Брытанскай Індыі. Прадстаўнікі наяраў служылі ў якасці сіпаяў, займалі пасады ў каланіяльнай адміністрацыі. Пасля стварэння ў 1956 г. асобнага штата Керала фактычна былі адсунуты ад улады. У нашы дні з’яўляюцца буйной этнаграфічнай групай малаялі.
Сацыяльныя адносіны
Звычайна наяры ўяўлялі сабою пласт землеўласнікаў і буйных землекарыстальнікаў. Землеўласнікі сдавалі сваю маёмасць у арэнду, а землекарыстальнікі размяркоўвалі яе паміж прадстаўнікамі ніжэйшых каст, збіралі падаткі, кантралявалі абавязковыя адпрацоўкі і выплаты. На поўначы Кералы сем’і бедных наяраў самі апрацоўвалі палеткі. У дакаланіяльны перыяд яны не займаліся прадпрымальніцтвам, аднак маглі ўкладаць частку сродкаў у камерцыйную дзейнасць. У час вайны наяры складалі аснову апалчэння.
Для малаялі характэрна раскіданая планіроўка жытлаў, так што часам цяжка вызначыць, дзе пачынаецца адно паселішча і заканчваецца іншае. Наяры імкнуліся будаваць свае сямейныя маёнткі таравад на ўзвышшах. Да іх прылічалі прадстаўнікоў ніжэйшых каст — залежных сялян і служак. Часам родавае імя наяраў станавілася назвай паселішча або падатнай адзінкі.
Таравад з’яўляліся цэнтрамі матрылакальных родаў на чале старэйшай жанчыны тавары. Адлік сваяцтва вёўся выключна па жаночай лініі. Маёмасць належыла ўсім чальцам таравад. Толькі з 1930-х гг. тыя, хто адлучаецца ад роду, карыстаюцца правам забраць сваю частку маёмасці.
У наяраў даволі складаныя шлюбныя адносіны. Касты звычайна эндагамныя, толькі некаторыя касты і роды наяраў маюць права заключаць шлюбы з ніжэйшымі брахманамі амбалавасі. У мінулым вылучаліся 2 тыпы шлюбных цырымоній:
Талікету калянам заключаўся дзяўчынкай у малым узросце, аднак не прадугледжваў жыцця з мужам, таму некаторымі даследчыкамі разглядаецца як форма ініцыяцыі. Выбар умоўнага жаніха пры талікету калянам не абмяжоўваўся кастамі наяраў, часам падаў на намбудыры. Самбандам — шлюб у сталым узросце, калі жанчына брала ў свой таравад мужа з іншага роду, прычым ён мог не мець сувязі з тым, з кім заключаўся талікету калянам. Ён даваў асаблівае права на аднабаковы развод, калі была прадстаўлена слушная прычына. Смерць мужа або развод дазвалялі браць самбандам паўторна. Болей за тое, большасць вядомых крыніц сведчаць, што ў наяраў існавала паліандрыя, калі жанчына заключала самбандам адначасова з некалькімі мужчынамі. У такой сітуацыі для мужчын больш важным станавілася сувязь са сваімі сёстрамі і іх дзецьмі, чым з жонкай і асабістымі нашчадкамі, што аднак цалкам не адмаўляе бацькоўскіх любові, клопату і падарункаў.
Культура
Мужчыны і жанчыны звычайна насілі вопратку, якая дасягала зямлі, і раўніва сачылі, каб гэта не дазвалялі сабе прадстаўнікі іншых каст. З наярамі звязаны тэатр катхакалі, што ўзнік у XVI ст. і спецыялізаваўся на танцавальных сцэнах з эпасаў Махабхарата і Рамаяна. Багатыя наяры аказвалі катхакалі дапамогу, а прадстаўнікі бяднейшых родаў бралі ў ім удзел. Адукацыя заўсёды лічылася вельмі важнай. Хлопчыкі і дзяўчынкі абавязкова вучыліся чытаць і пісаць на малаялам і санскрыце, пазней — на англійскай мове. Хлопчыкі таксама практыкаваліся ў баявых мастацтвах.
Дзяржаўны Дарвінаўскі музей
Дзяржаўны Дарвінаўскі музей — адзін з найбуйнейшых музеяў Масквы.
Гісторыя
Ініцыятарам стварэння музея быў заолаг А. Ф. Котс, які заснаваў яго ў 1907 годзе. У гэтым А. Ф. Котс пачаў чытаць, па запрашэнні М. К. Кальцова і П. П. Сушкіна на Маскоўскіх вышэйшых жаночых курсах курс эвалюцыйнай навукі з выкарыстаннем у якасці навочнага матэрыялу ўласнай калекцыі пудзіл жывёл, якую ў 1913 годзе падарыў заалагічнай лабараторыі курсаў. З гэтага часу калекцыя, размешчаная ў новым будынку Курсаў на Дзявоцкім Полу, стала звацца Музеем эвалюцыйнай тэорыі Маскоўскіх вышэйшых жаночых курсаў. Да гэтага часу вызначыўся і склад фактычных заснавальнікаў музея: А. Ф. Котс, Н. М. Ладыгіна-Котс, В. А. Ватагін і Ф. Е. Фядулаў.
У 1922 годзе была створана самастойная дзяржаўная ўстанова — Дарвінаўскі музей.
До 1964 года дырэктарам музея заставаўся А. Ф. Котс.
Галоўным захоўнікам калекцыі музея да 1989 года была В. С. Арэшнікава (1946—1989), якая пачала працу ў музеі таксідэрмістам у 1970 годзе. Дзякуючы ёй калекцыя музея папоўнілася каштоўнымі экспанатамі і творамі мастакоў 1970—1980 гадоў — А. М. Белашоў, А. В. Марц і іншыя. Дарвінаўскі музей стаў уладальнікам самай багатай у краіне калекцыі малярства жанру Анімалістыка. Яна стала прадаўжальнікам музейных традыцый А. Ф. Котца і школы В. А. Ватагіна, падрыхтавала экспазіцыю да пераезду ў новы будынак.
Новы будынак музея
У 1995 годзе адкрыты новы будынак музея, будаванне якога вялося дваццаць гадоў. Сёння Дарвінаўскі музей з’яўляецца найбуйнейшым прыродазнаўчанавуковым музеем Еўропы. Экспазіцыя расказвае пра гісторыю станаўлення тэорыі эвалюцыі, разнастайнасці жыцця на Зямлі, аб зменлівасці і спадчыннасці, аб натуральным адборы і змаганню за існаванне ў прыродзе. Унікальную частку фондаў складаюць: калекцыя абератыўных формаў, калекцыя альбіносаў і меланістаў, калекцыя зубоў вымерлых акул, рэдкія кнігі, калекцыя анімалістычнага мастацтвы. У залах музея ўсталяваны камп’ютары, падлучаныя да інтэрнэту і што дазваляюць атрымаць дэталёвую інфармацыю не толькі пра экспазіцыі музея, але і аб шмат якіх іншых буйных прыродазнаўчанавуковых музеях Расіі.
З 1988 года дырэктар Дарвінаўскага музея — Г. І. Клюкіна.
Па ацэнцы партала «Отдых с детьми» у 20-цы найболей папулярных і актыўных музеяў Масквы для бацькоў з дзецьмі Дзяржаўны Дарвінаўскі музей знаходзіцца на 1-м месцы (Біялагічны музей імя К. А. Ціміразева займае 2-е месца.)
Спіс аб’ектаў PGC (1758001—1759000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1758001—1759000)
IC 3242
IC 3242 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уладзімір Васілевіч Ізох
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (фізічны факультэт, 1958; аспірантура, 1961). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (фізічны факультэт, кафедра радыёфізікі і электронікі ЗВЧ, у 1965—1981 — загадчык кафедры, адначасова з 1974 — Навукова-даследчы інстытут прыкладных фізічных праблем імя А. Н. Сеўчанкі).
Навуковыя інтарэсы: імпульсная тэхніка; ядзерная электроніка; аналіз і сінтэз інфармацыйна-вымяральных сістэм.
Кандратовіча (станцыя метро)
Кандратовіча (Kondratowicza) — станцыя лініі М2 Варшаўскага метрапалітэна. Атрымала назву ад вуліцы Людвіка Кандратовіча, якая ў сваю чаргу названа ў гонар Людвіка Кандратовіча (псеўданім — Уладзіслаў Сыракомля), беларускага i польскага паэта-гуманіста, публіцыста, крытыка, перакладчыка, этнографа.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта для пасажырскага руху 28 верасня 2022 года.
Сан-П’етра (востраў)
Востраў Сан-П'е́тра (Isola di San Pietro, Isula 'e Sàntu Pèdru) — востраў на паўднёвым захадзе італьянскага аўтаномнага рэгіёна Сардзінія. Плошча — 53,9 км². Насельніцтва (2016 г.) — 6 211 чалавек.
Геаграфія
Востраў Сан-П'етра месціцца каля паўднёва-заходняга ўзбярэжжа Сардзініі за 68,7 км на захад ад Кальяры. Адлучаны ад Сардзініі пралівам шырынёй 6,1 км. За 3,2 км на паўднёвы ўсход знаходзіцца буйны востраў Сант-Антыёка.
Суша сфарміравалася ў перыяд міяцэна ў выніку вулканічных вывяржэнняў. Яны суправаджаліся катастрафічнымі землятрусамі і расколінамі зямной паверхні. У пазнейшы перыяд расколіна паміж Сан-П'етра і Сардзініяй была затоплена морам. Берагавая лінія цягнеццца 33 км. 18 км пакрыты скаламі са слядамі разломаў, залівамі і прыбярэжнымі пячорамі. Усходні бераг нізкі з пясчанымі пляжамі.
Ландшафт унутранай часткі вызначаны пагоркамі. Самы высокі з іх дасягае 211 м над узроўнем мора. На востраве практычна няма сталых вадацёкаў, аднак паміж пагоркамі сустракаюцца паніжэнні, занятыя балотамі і невялікімі азёрамі.
Карысныя выкапні: свінец, марганец.
Клімат міжземнаморскі засушлівы. Узімку востраў адкрыты містралям, якія значна астуджаюць паветра.
Прырода
Значная частка паверхні пакрыта скаламі з рэдкімі травамі. Сады і гаі растуць на абароненых ад вятроў паўднёва-заходніх частках пагоркаў. На востраве Сан-П'етра сустракаюцца дубы, хвоі, ядловец, сунічнае дрэва, мальвакветныя расліны. На поўдні вострава растуць карлікавыя пальмы, якія называюць далонню Святога Пятра. Лічыцца, што дзякуючы ім востраў набыў сваю назву. З-за чалавечай дзейнасці шырока распаўсюдзіліся вінаград, масліны, апунцыя.
Востраў Сан-П'етра — важнае месца для пералётных птушак. Увосень каля ўзбярэжжа адбываецца міграцыя тунца. З даўніх часоў гэты перыяд выкарыстоўваюць для масавага лову рыбы.
Гісторыя
Востраў Сан-П’етра быў населены ўжо ў неаліце. На поўднёвым усходзе вострава выяўлена пячорная магільня тыпу домус-дэ-янас. У 1 тысячагоддзі да н. э. на ім спыняліся фінікійскія мараплаўцы. Пасля Першай пунічнай вайны Сан-П'етра трапіў пад уладу Рыма. Згодна паданню, шторм заспеў каля берагоў вострава карабель, на якім плыў Святы Пётр. З гэтай падзеяй звязвуюць яго сучасную назву.
У сярэднявеччы Сан-П'етра быў пакінуты жыхарамі з-за нападаў карсараў. У 1736 г. сюды перасяліліся з Табаркі лігурыйскія каланісты. Яны заснавалі на ўсходнім беразе горад Карлафортэ. У 1793 г. на кароткі час акупаваны Францыяй. У 1798 г. туніскія карсары захапілі ў палон амаль 1000 астравіцян.
Мясцовыя жыхары працягваюць захоўваць элементы лігурыйскай каланіяльнай культуры і дыялектную гаворку табарчына.
Герб Сахалінскай вобласці
Герб Сахалінскай вобласці з'яўляецца сімвалам Сахалінскай вобласці. Прыняты 25 красавіка 1997.
Квасаў
Квасаў — прозвішча.
Андрэй Сямашка
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Сямашкаў.
Будаўнічы менскі (1754), суддзя Менскага каптуровага суда (1764), стражнік (1765), скарбнік (1766), чашнік менскі (1770), дэпутат Галоўнага Трыбунала ВКЛ у 1772—1773 гг., падчашы (1772), гараднічы менскі (1772), люстратар каралеўскіх маёнткаў Менскага павета (1775; 1777).
Уладальнік фальваркаў Стайкі Менскага павета, Кастыкі Ашмянскага павета і Захваль Новагародскага павета.
Сям’я
Меў дачку Ганну (каля 1770 — 31 мая 1820), якая ў першым шлюбе была з Гараінам, у другім — са Станіславам Ксаверыем Прушынскім (каля 1768—1813), падкаморым менскім.
Donacaula forficella
Donacaula forficella — від лускакрылых насякомых сямейства.
Біялагічнае апісанне
Размах крылаў 24—32 мм. Вусені харчуюцца на раслінах родаў, , і.
Давернае кіраванне
Давернае кіраванне — кіраванне маёмасцю ў зацікаўленасцях даверніка за ўзнагароджанне.
Прадугледжвае перадачу маёмасці давернаму кіраўніку на вызначаны тэрмін без пераходу права ўласнасці. Здзелкі з перададзенай маёмасцю ажыццяўляюцца ад імя давернага кіраўніка з адпаведнай пазнакай «Д.К.». Прадметам давернага кіравання бываюць прадпрыемствы, нерухомасць, каштоўныя паперы, выключныя правы і грошы.
Беларусь
Паводле 898-га артыкула Грамадзянскага кодэкса Рэспублікі Беларусь 1999 года, «Даверным кіраўніком можа быць індывідуальны прадпрымальнік або камерцыйная арганізацыя». Згодна з 899-м артыкулам Грамадзянскага кодэкса, «Дагавор давернага кіравання заключаецца на тэрмін, які не перавышае 5 гадоў». Пагатоў «Пры адсутнасці заявы аднаго з бакоў пра спыненне дагавора па сканчэнні тэрміну яе дзеяння ён лічыцца працягнутым на той самы тэрмін і на тых самых умовах, якія былі прадугледжаныя дагаворам». Паводле 900-га артыкула Кодэкса, «Дагавор давернага кіравання маёмасці мае быць заключаным у пісьмовым выглядзе» і «падлягае дзяржаўнаму ўліку» ў выпадку кіравання нерухомасцю. Згодна з 901-м артыкулам, «Маёмасць, перададзеная ў давернае кіраванне,... адлюстроўваецца ў давернага кіраўніка на асобным балансе, і па ёй вядзецца самайстойны ўлік. Для разлікаў па дзейнасці, звязанай з даверным кіраваннем, адчыняецца асобны банкаўскі рахунак». Паводле 909-га артыкула Грамадзянскага кодэкса Беларусі, «Давернае кіраванне маёмасці можа быць таксама ўсталявана: 1) з прычыны патрэбы ў пастаянным кіраванні маёмасцю падапечнага або маёмасцю грамадзяніна, прызнанага адсутным без вестак»; 2) «на падставе запавету, у якім прызначаны выканаўца».
Анты Рынэ
Анты Юхан Рынэ (Antti Juhani Rinne; нар. 3 лістапада 1962, Хельсінкі, Фінляндыя) — фінскі палітык; старшыня Сацыял-дэмакратычнай партыі (СДП; з 2014), спікер фінскага парламента (з красавіка па чэрвень 2019), прэм’ер-міністр Фінляндыі з 6 чэрвеня па 3 снежня 2019 года. Раней — міністр фінансаў Фінляндыі (2014—2015).
Зацішэ (станцыя метро)
Зацішэ (Zacisze) — станцыя лініі М2 Варшаўскага метрапалітэна.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта для пасажырскага руху 28 верасня 2022 года.
Энвер Ходжа
Энвер Ходжа (Enver Halil Hoxha;, г. Гіракастра, Албанія — ) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Албаніі.
Біяграфія
У 1930—36 вучыўся ва ўніверсітэтах г. Манпелье (Францыя) і Брусель. 3 1941 член кампартыі Албаніі (КПА; з 1948 Албанская партью працы, АПП), член яе ЦК, з 1943 генеральны сакратар КПА. У 1942-45 член Прэзідыума, старшыня нацыянальна-вызваленчага фронту Албаніі (са жніўня 1945 — Дэмакратычны фронт Албаніі, ДФА). У 1944—54 галоўнакамандуючы нацыянальна-вызваленчай арміяй (з 1945 албанская Народная армія), адначасова ў 1944—46 узначальваў Часовы дэмакратычны ўрад, у 1944—53 міністр нацыянальнай абароны. У 1946—54 старшыня Савета міністраў і міністр замежных спраў (1946—53). У 1948—54 генеральны сакратар, з ліпеня 1954 1-ы сакратар ЦК АПП. Адмовіўся ўхваліць рашэнні XX і XXII з'ездаў КПСС па крытыцы культу асобы І. Сталіна. Ініцыятар разрыву адносін з СССР (1961) і знешнепалітычнай пераарыентацыі краіны на Кітай. Аўтар успамінаў.
О мікрон
Ο, ο (назва: о мікрон ; грэч. Όμικρον) — 15-я літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 70. Паходзіць ад фінікійскай літары - Аін. Ад літары «о мікрон» паходзяць лацінская літара O і кірылічная О (апасродкавана таксама і Ю).
Навасёлкі (Іванаўскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Дастоеўскага сельсавета Іванаўскага раёна, да 6 студзеня 1965 года — у склад Ахоўскага сельсавета Пінскага раёна , да 26 чэрвеня 2013 года — у склад Дастоеўскага сельсавета Іванаўскага раёна.
Нацыянальны фармацэўтычны ўніверсітэт
У 1812 г на фармацэўтычным аддзяленні медычнага факультэта Харкаўскага Імператарскага ўніверсітэта арганізавана першая фармацэўтычная лабараторыя.
У 1921 г. заснаваны Харкаўскі фармацэўтычны інстытут, які стаў першым фармацэўтычным ВНУ ва Украіне.
Скалеа
Насельніцтва складае 10429 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 473 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 87029. Тэлефонны код — 0985.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Beata Vergine Maria del Monte Carmelo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Радыё Марыя
Радыё Марыя (Radio María, Rádio Maria, Radio Marija, Radju Marija, Marijos Radijas, Mária Rádió, Радио Мария, Радіо Марія) — міжнародная сям'я хрысціянскіх асветніцкіх радыёстанцый. Заснавана ў 1982 годзе ў Мілане.
«Радыё Марыя» выходзіць у 77 краінах свету, сярод якіх Італія, ЗША, Францыя, Германія, Аўстралія, Ліван, Аргенціна, Мазамбік і шэраг іншых дзяржаў у розных кутках свету, дзе эфір вядзецца на роднай мове кожнага народа.
28 у Еўропе
22 у Амерыцы
21 у Афрыцы
6 у Азіі і Акіяніі
З амаль 2000 рэтранслятараў па ўсім свеце, Радыё Марыя ахоплівае каля 500 мільёнаў слухачоў па ўсім свеце. Вяшчанне вядзецца на больш чым 65 мовах.
Радыё Марыя было заснавана як прыхадская радыёстанцыя ў 1982 годзе ў камуне Эрба правінцыі Кома - Міланская Епархія. Мэтай радыё была абвестка навін парафіянам і дапамога ім у малітве праз служэнне Літургіі і малітвы. Такую функцыю «Радыё Марыя» выконвала да студзеня 1987 года. Менавіта тады з мэтай незалежнасці радыёстанцыі ад прыходу, а таксама правядзення шырокамаштабнай евангелізацыі, было заснавана таварыства «Радыё Марыя», у якое ўвайшлі святары і свецкія асобы.
З 1990 года радыё пачало транслявацца ў іншых краінах.
Праект Радыё Марыя грунтуецца на добраахвотных ахвяраваннях радыёслухачоў і ахвярадаўцаў. Таму дапамагчы сваёй ахвярай можна адразу на сайце Радыё Марыя.
Балет
Балет (ballet, ад ballo — танчу) — від сцэнічнага мастацтва, асноўнымі выразнымі сродкамі якога з’яўляюцца непарыўна звязаныя паміж сабой музыка і танец. У музычна-харэаграфічным спектаклі арганічна спалучаюцца музыка, танец, драматычнае дзейства і элементы выяўленчага мастацтва.
У балет уключаюць розныя віды танца: класічны, характарны, народна-сцэнічны, рытма-пластычны, мадэрн і інш. Існуюць балеты-трагедыі і балеты-камедыі, балеты-п’есы і балеты-сімфоніі, сюжэтныя (блізкія да драматычнага спектакля) і бессюжэтныя балеты, шматактовыя і аднаактовыя, харэаграфічныя мініяцюры.
Часцей за ўсё ў аснове балета ляжыць пэўны сюжэт, драматургічная задума, лібрэта. Асноўнымі відамі танца ў балеце з’яўляюцца класічны танец і характарны танец. Немалаважную ролю тут адыгрывае пантаміма, з дапамогай якой акцёры перадаюць пачуцці герояў, іх «размова» паміж сабой, сутнасць таго, што адбываецца. У сучасным балеце шырока выкарыстоўваюцца таксама элементы гімнастыкі і акрабатыкі. Балет патрабуе вытрымкі і трываласці ад любога чалавека, які займаецца ім.
Гісторыя
Балет зарадзіўся ў Італіі ў XVI стагоддзі. Спачатку як аб’яднаная адзіным дзеяннем або настроем танцавальная сцэнка, эпізод у музычным уяўленні, оперы. Запазычаны з Італіі, у Францыі расквітае прыдворны балет як пышнае ўрачыстае відовішча. Музычную аснову першых балетаў складалі народныя і прыдворныя танцы, якія ўваходзілі ў старадаўнюю сюіту.
У другой палове XVII стагоддзя з’яўляюцца новыя тэатральныя жанры, такія як камедыя-балет, опера-балет, у якіх значнае месца адводзіцца балетнай музыцы, і робяцца спробы яе драматызаваць. Але самастойным відам сцэнічнага мастацтва балет становіцца толькі ў другой палове XVIII стагоддзя дзякуючы рэформам, ажыццёўленым французскім балетмайстрам Жан-Жоржам Наверам. Грунтуючыся на эстэтыцы французскіх асветнікаў, ён стварыў спектаклі, у якіх утрыманне раскрываецца ў драматычна выразных пластычных вобразах, зацвердзіў актыўную ролю музыкі як «праграмы, вызначальнай руху і дзеянні танцоўшчыка».
Вядучым цэнтрам сусветнага балетнага мастацтва на працягу XVIII—XIX ст. быў Парыж, дзе дзейнічалі вядомыя танцоўшчыкі, балетмайстры і кампазітары, якія пісалі балетную музыку. Да жанру балета неаднойчы звярталіся буйнейшыя кампазітары, напр., П. Чайкоўскі («Лебядзінае возера», «Спячая красуня», «Шчаўкунок»), М. Равель («Дафніс і Хлоя»), І. Стравінскі («Вясна свяшчэнная»), С. Пракоф’еў («Рамэа і Джульета») і інш.
Значны ўклад у станаўленне і развіццё сусветнага балетнага мастацтва ў XVIII—XX ст. унеслі харэографы Ж. Ж. Навер, Ж. Даберваль, Ф. Тальёні, М. Петыпа, М. Фокін, М. Бежар, Дж. Баланчын, К. Макмілан, Ю. Грыгаровіч, Б. Эйфман і інш.
Сярод найбольш вядомых і таленавітых танцоўшчыкаў — М. Тальёні, Г. Паўлава, В. Ніжынскі, Р. Нурыеў, М. Барышнікаў, М. Плісецкая, Г. Уланава, М. Фонтэйн і інш.
IC 3243
IC 3243 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Папакуль
Папакуль — беларускае прозвішча.
Японская шырма
Японская шырма (таксама бёбу;, бё:бу, літаральна — сцяна ад ветру) — невялікая партатыўная перагародка, зробленая з некалькіх панэляў з выкарыстаннем роспісу і каліграфіі, прызначаная для аддзялення часткі пакоя і арганізацыі інтэр’ера. Жывапіс на шырмах атрымаў у Японіі вельмі шырокае распаўсюджванне і адыгрывае значную ролю ў гісторыі мастацтва Японіі.
Асаблівасці вырабу і роспісу японскай шырмы
Як і многія прадметы побыту і віды мастацтва Японіі, японскія шырмы сыходзяць каранямі ў Кітай; прататыпы шырмаў датуюцца часам праўлення Імперыі Хань. Слова бёбу літаральна азначае «абарона ад ветру», за кошт чаго можна меркаваць, што гэта першапачатковае прызначэнне шырмаў. Яны ставіліся перад дзвярыма, абараняючы дом ад злых духаў. Першыя шырмы з’явіліся ў VIII стагоддзі, калі японскія майстры сталі вырабляць свае ўласныя працы на аснове кітайскіх узораў.
У Японіі вырабляліся двухстворкавыя шырмы, сустракаліся таксама шырмы з шасці і васьмі створак. Вышыня японскіх шырмаў звычайна прыкладна 150—160 см, а даўжыня можа даходзіць да 360 см. Для вырабу шырмы выкарыстоўвалася трывалая папера «гампі», а таксама пазалочаная папера і шоўк. Майстры рабілі роспіс на асобных лістах, затым лісты змацоўваліся на ўнутранай і знешняй рамах. Панэлі японскіх шырмаў шчыльна датыкаюцца адна да адной у разгорнутым выглядзе. Такім чынам, майстар мог ствараць на ўсёй плошчы шырмы адзіны малюнак. Многія жывапісцы ўлічвалі дынаміку складання шырмы і выкарыстоўвалі згіны для стварэння кампазіцыі і перспектывы (напрыклад, «Сасновы лес», Хасэгава Тахаку).
Функцыі шырмы
Шырмы ў Японіі выкарыстоўваліся і выкарыстоўваюцца ў цяперашні час у розных аспектах арганізацыі інтэр’ера жылля. Складаныя панэлі маглі аддзяляць месца для адасобленага чытання або заняткаў пісьменніцтвам, асабістай сустрэчы, сну, а таксама чайнай цырымоніі або правядзення рытуалаў. У мінулым шырма служыла паказчыкам багацця і ўлады яе ўладальніка.
Гісторыя
У перыяд Нара (646—794) адбылося зараджэнне арыгінальнай японскай шырмы, яе вонкавага выгляду. Першыя шырмы ў Японіі былі пры двары імператара і служылі для важных цырымоній. Часцей за ўсё сустракаліся шасцістворкавыя шырмы; размалёўка на панэлях выраблялася па шоўку; змацаванне панэляў рабілася пры дапамозе нітак шоўку.
У перыяд Хэйан (794—1185) шырмы сталі часткай інтэр’еру дамоў даймё, а таксама будысцкіх і сінтаісцкіх храмаў. На храмавых шырмах часта можна сустрэць малюнак паэта-пустэльніка ці мудрацоў. Дзэнігата (яп. 銭 形), металічныя дэталі круглай формы, сталі выкарыстоўвацца для змацавання панэляў шырмы. У канцы IX стагоддзя на шырмах сталі з’яўляцца японскія сюжэты. Гэта звязана з развіццём стылю сіндэн-дзукуры ў архітэктуры. Менавіта ў хэйанскую эпоху ў Японіі развівалася канцэпцыя эмацыйных адносін да рэчаў, у тым ліку да шырм, імкненне бачыць у рэчах прыгажосць і зачараванне (аварэ), што адбілася і ў мастацтве наступных стагоддзяў.
У перыяд Мурамаці (1392—1568) шырмы з’явіліся ў многіх дамах, крамах і додзё. Часцей за ўсё сустракаліся двухстворкавыя шырмы. Замест дзэнігаты для змацавання сталі выкарыстоўвацца папяровыя петлі. Такім чынам, маса шырмы істотна памяншалася. Таксама гэтая тэхналогія дазволіла адмовіцца ад вертыкальных драўляных уставак на згінах, і мастакі маглі ствараць адзіны малюнак па ўсёй паверхні шырмы. Пейзажы ў тэхніцы суйбоку адным з першых на шырмах стаў рабіць Сюбун. У Кіёта зарадзіўcя асаблівы жанр роспісу шырмаў з панарамнымі відамі горада і яго прыгарадаў, ракуцю ракугаі.
Перыяд Адзуці-Мамаяма (1568—1600) і пачатак перыяду Эда (1600—1868) характарызуецца ростам папулярнасці шырмаў. Яны сталі з’яўляцца ў селішчах самураяў, становячыся сімвалам іх сілы і багацця. У працэсе вырабу шырмаў і ў тэматыцы роспісу адбыліся некаторыя змены. У сувязі з тым, што шырма стала несці ў сабе сімвал багацця, роспіс часта рабілі на залатым фоне яркімі фарбамі, сярод сюжэтаў з’явіліся карціны з паўсядзённага жыцця (сярод якіх можна вылучыць Тагасодэ), а таксама эпічныя сцэны, пейзажы з чатырма порамі года, жывёлы і расліны. Піянерамі ў гэтым сталі прадстаўнікі школы Кано і майстар Кано Эйтоку. З XVI стагоддзя шырмы сталі з’яўляцца ў дамах простых гараджан.
У XIX стагоддзі ў сувязі з узнікненнем і папулярнасцю япанізму японскія шырмы сталі імпартаваць у Еўропу. Французскі мастак Адзілон Рэдон стварыў серыю панэляў, натхніўшыся японскімі бёбу. У цяперашні час працэс вырабу шырмаў часта аўтаматызаваны, некаторыя сем’і, якія перадаюць сваё рамяство з пакалення ў пакаленне, працягваюць традыцыі ручнога вырабу бёбу.
Троцка (станцыя метро)
Троцка (Trocka) — станцыя лініі М2 Варшаўскага метрапалітэна.
Гісторыя
Станцыя была адкрыта для пасажырскага руху 15 верасня 2019 года.
О мега
Ω, ω (назва: о мега, таксама амега ;  грэч. Ωμέγα) — 24-я літара грэчаскага алфавіта. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 800. У старажытнагрэчаскай о мега пазначала доўгі гук [o], у той час як о мікрон (ο) абазначаў кароткі [o]. Старажытнагрэчаская назва «ὦ μέγα» азначае «"о вялікае" (о-мега) - у супрацьлегласць "малому "о", гэта значыць літары о мікрон. У сучасным грэчаскім алфавіце о мега і о мікрон чытаюцца аднолькава.
Беларускі летапіс (часопіс)
«Беларускі летапіс» (да снежня 1936 — «Летапіс Таварыства беларускай школы»), штомесячны культурна-грамадскі і літаратурны часопіс дэмакратычнага кірунку. Заснаваны як орган ТБШ групай дзеячаў ТБШ (Р. Шырма, Ф. Стацкевіч, С. Паўловіч). Выходзіў у Вільні (май 1933 — верасень 1939, у 1934—1935 не выходзіў з-за рэпрэсій польскіх уладаў). Выйшла 19 нумароў, некаторыя здвоеныя. Працягваў і развіваў традыцыі час. «Родныя гоні». У рэдкалегію ўваходзіў М. Танк (з 1937).
Благавішчэнскі раён
Благавішчэнскі раён (Благовіщенський район), да 2016 года — Ульянаўскі раён (Ульяновський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіраваградскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Благавішчэнскэ (Благовіщенське).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 22791 чалавек, плошча — 701 км².
19 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Ульянаўскага раёна ў Благавішчэнскі раён.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 17 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 26 сёлаў.
Андрэй Анісімавіч Дзюжаў
Андрэй Анісімавіч Дзюжаў (нар., Запарожжа, Украіна) — беларускі навуковец і палітык. Кандыдат тэхнічных навук. Член Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі, лаўрэат прэміі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Скончыў Запарожскі машынабудаўнічы інстытут, інжынер-механік.
Працаваў інжынерам-канструктарам аддзела агульнай кампаноўкі ўпраўлення галоўнага канструктара Волжскага аўтазавода, аддзела галоўнага канструктара вытворчага аб’яднання «Маторабудаўнік» горада Запарожжа, інжынерам-канструктарам, вядучым інжынерам-канструктарам — кіраўніком сектара, намеснікам загадчыка, загадчыкам канструктарска-даследчага аддзела дынамікі сістэм і трываласці канструкцый галаўнога спецыялізаванага канструктарскага бюро вытворчага аб’яднання «Гомсельмаш», намеснікам дырэктара рэспубліканскага канструктарскага ўнітарнага прадпрыемства «ГСКБ па збожжаўборачнай і кормаўборачнай тэхніцы» па навуковадаследчай працы — загадчыкам аддзела дынамікі, трываласці, аналітычнай надзейнасці і вылічальных сістэм. Генеральны канструктар па збожжаўборачнай і кормаўборачнай тэхніцы Міністэрства прамысловасці Рэспублікi Беларусь — дырэктар рэспубліканскага канструктарскага ўнітарнага прадпрыемства «ГСКБ па збожжаўборачнай і кормаўборачнай тэхніцы».
Выбіраўся членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
У 2012—2014 — генеральны дырэктар ДНУ «Аб’яднаны інстытут машынабудавання НАН Беларусі». З’яўляўся членам Прэзідыума Гомельскага філіяла Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Трохкаляровы ара
Трохкаляровы ара (Ara tricolor) — вымерлая птушка сямейства папугаевых.
Знешні выгляд
Даўжыня цела 45-50 см, крыла — 26-28 см. Быў ярка-чырвонага колеру, верх галавы жаўтлява-чырвоны, патыліца жоўтая.
Распаўсюджанне
Жыў на Кубе і востраве Хувентуд.
Прычыны знікнення
Да 1800 г. гэты папугай быў даволі шырока распаўсюджаны. Аднак хуткае засяленне вострава, знішчэнне лясоў, якія замяняліся зернавымі, бананавымі і іншымі плантацыямі, а таксама пераслед дзеля яркага апярэння і мяса, прывяло да знікнення віду. Да 1849 заставалася ўсяго 19 асобін, якія жылі у аддаленых раёнах. Папуляцыі не ўдалося аднавіцца. Апошні папугай быў забіты прыблізна ў 1864 годзе ў ваколіцах балота Сьенага-дэ-Сапата. Па непацверджаных дадзеных гэтыя птушкі жылі да 1885 года.
Фелікс Раймунд Прушынскі
Фелікс Раймунд (Прот Фелікс) Прушынскі (, маёнтак Лошыца —, Гент, Бельгія) — ваенны, удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў.
Біяграфія
Прадстаўнік старажытнага шляхецкага роду Прушынскіх герба «Любіч». Нарадзіўся ў сям’я Станіслава-Ксаверыя Антонавіча Прушынскага (каля 1768—1813) і Ганны Андрэеўны Сямашка (каля 1770—1820), дачкі Андрэя Сямашкі.
Адстаўны паручнік у 1829 г., актыўны ўдзельнік паўстання 1830—1831 гадоў. Эміграваў у Бельгію, дзе ў 1832 годзе атрымаў званне падпалкоўніка бельгійскіх войскаў, удзельнічаў у вайне з Галандыяй (1839), быў ад’ютантам бельгійскага караля.
Памёр пасля кароткай хваробы года ў Генце. Нашчадства не пакінуў.
Узнагароды
Узнагароджаны крыжамі ордэнаў Ганаровага Легіёна (1833) і Леапольда I (1843).
Святлана Уладзіміраўна Андрыеўская
Святлана Уладзіміраўна Андрыеўская (нар. у годзе) — беларускі гісторык, этнограф, педагог, кандыдат гістарычных навук.
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 1999 годзе гісторыка-філалагічны факультэт Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Гісторыя», атрымаўшы дыплом з адзнакай. У 1999—2003 гадах навучаўся ў аспірантуры Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору імя Кандрата Крапівы Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі па спецыяльнасці «Этнаграфія, этналогія і антрапалогія».
З 1999 года працуе ў Полацкім дзяржаўным універсітэце. З’яўлялася выкладчыкам, старэйшым выкладчыкам кафедры сацыяльна-гуманітарных дысцыплін. У цяперашні час працуе на пасадзе дацэнта кафедры тэхналогіі і методыкі выкладання гуманітарнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя даследаванні сканцэнтраваныя вакол праблем гісторыі традыцыйных беларускіх цацак і гульняў і іх вывучэння з пункту гледжання этнаграфіі, этналогіі і сацыяльна-культурнай антрапалогіі. Яна ўпершыню ў айчыннай гістарыяграфіі вызначыла семантыку традыцыйных цацак беларусаў; даследавала функцыі традыцыйных цацак беларусаў; прааналізавала музейныя калекцыі традыцыйных цацак беларусаў ХІХ-ХХ стагоддзяў; выявіла сувязь вобразаў традыцыйных цацак з міфалагічнымі ўяўленнямі і светаўспрыманнем беларусаў; правяла аналогіі паміж традыцыйнымі цацкамі беларусаў і традыцыйнымі цацкамі суседніх славянскіх народаў (рускіх, украінцаў, палякаў); распрацавала ўласную класіфікацыя традыцыйных цацак беларусаў і інш.
Пі (літара)
Π, π (назва: пі, грэч. Πι) — 16-я літара грэчаскага алфавіту. У сістэме грэчаскага алфавітнага запісу лікаў мае лікавае значэнне 80. Паходзіць ад фінікійскай літары - пе. Ад літары «пі» паходзяць лацінская літара P і кірылічная П.
Працяты Пегас
Гісторыя
Помнік быў усталяваны 29 чэрвеня 2004 года непадалёк ад Землянога вала, у скверы каля Музея імя Андрэя Сахарава. Ініцыятыва стварэння скульптурнай кампазіцыі была падтрымана Альфа-банкам, Саюзам правых сіл і фондам Андрэя Сахарава. Скульптарамі выступілі Даніэль Мітлянскі і Галіна Шыліна, архітэктарам — Рыгор Саевіч.
Значэнне помніка
З нагоды сэнсавага значэння манумента існуюць некаторыя нязгоды. На думку аўтараў кампазіцыі, «Працяты Пегас» служыць выявай лепшых праяў інтэлігенцыі, а пранізлівыя яго шыпы — гэта штосьці, служылае перашкодай інтэлігенцыі, так бы мовіць, якое мяшае ёй. Пра гэту тэорыю сведчыць і ўсталяваная на помніку таблічка. Можна таксама выказаць здагадку, што скульптура ўвасабляе міф, злучаны з паходжаннем і жыццём Пегаса. Ёсць яшчэ адна версія, што кранае стыляў, у якіх увасоблены манумент: Пегас выкананы ў стылі класіцызму, а ніжняя частка кампазіцыі — у стылі рускага канструктывізму. На гэтай глебе могуць паўстаць спрэчкі пра стасунак двух задзейнічаных у стварэнні помніка архітэктурных стыляў.
Мікалай Трафімавіч Квасаў
Мікалай Трафімавіч Квасаў (нар., станіца Новаўладзіміраўская, Тбіліскі раён, Краснадарскі край, Расія) — фізік, спецыяліст у галіне фізікі цвёрдага цела. Доктар фізіка-матэматычных навук (1992), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Варонежскі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Паўправадніковыя прыборы», 1968), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна (спецыяльнасць «Фізіка», 1977). Працаваў у НВА «Інтэграл» (1968—1979); НДІ сродкаў аўтаматызацыі (1979—1980); Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (1980—2013; у 1994—2013 — загадчык кафедры фізікі); Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 2013; прафесар кафедры фізікі цвёрдага цела).
Навуковыя інтарэсы: фізіка рэальных крышталяў; радыяцыйная фізіка цвёрдага цела; мадыфікацыя уласцівасцей цвёрдых цел пучкамі паскораных іонаў, плазмай, патокамі інтэнсіўнага электрамагнітнага выпраменьвання. 32 аўтарскія пасведчанні на вынаходніцтвы і 3 патэнты.
Узнагароды
Знак «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь», Ганаровая грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Басілікі Тану-Хрыстафілу
Басілікі́ Та́ну-Хрыстафі́лу (3 лістапада 1950 года) — грэчаская суддзя, часова займала пасаду прэм’ер-міністра Грэцыі ў 2015 годзе падчас падрыхтоўкі да датэрміновых парламенцкіх выбараў. Басілікі з’яўляецца першай жанчынай, якая займала пасаду прэм’ер-міністра Грэцыі.
Біяграфія
Нарадзілася ў Халкісе. Вывучала права ў Афінскім універсітэце, а таксама скончыла аспірантуру па еўрапейскім праве ў парыжскім універсітэце Пантэон-Асас. У судовай сістэме Грэцыі пачала працаваць у 1975 годзе. У 1992 годзе ачоліла Суд першае інстанцыі. У 1996 годзе заняла пасаду апеляцыйнага суддзі, а пасля ачоліла прэзідэнтам апеляцыйны суд у 2005 годзе.
20 жніўня 2015 года Алексіс Цыпрас, які займаў пасаду прэм’ер-міністра Грэцыі са студзеня 2015 года, падаў у адстаўку і папрасіў сфарміраваць часовы ўрад да таго, як датэрміновыя выбары маглі быць праведзены 20 верасня. Канстытуцыйна, перш чым прызначаць часовы ўрад, прэзідэнт Грэцыі дазволіў апазіцыйным партыям на некалькі дзён паспрабаваць сфарміраваць уласны ўрад, аднак дамовіцца апазіцыя паміж сабой не здолела. Таму, паводле канстытуцыі часовым прэм’ер-міністрам была прызначана Тану-Хрыстафілу, як кіраўнік аднаго з трох вярхоўных судоў Грэцыі. 27 жніўня Басілікі была афіцыйна прызначана на пасаду, а на наступны дзень яна дала прысягу. Пасаду займала да 20 верасня, пасля чаго прэм’ер-міністрам зноў стаў Алексіс Цыпрас.
IC 3244
IC 3244 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Акадэмія мастацтваў імя Паўла Чубынскага
Агульная характарыстыка
Па стане на 2020 год акадэміяй падрыхтавана амаль 15 тысяч спецыялістаў, з якіх больш за 30 выпускнікоў удастоены ганаровых званняў у галіне культуры і мастацтваў. Больш за 50 былых студэнтаў працуюць выкладчыкамі мастацкіх навучальных устаноў.
у 2019/2020 навучальным годзе акадэмія рыхтавала:
Акадэмія заснавана ў адпаведнасці з пастановай Саўнаркама УССР 11 жніўня 1930 года як Кіеўскі тэхнікум па падрыхтоўцы арганізатараў культурна–дасугавай працы. Навучальная ўстанова зведала некалькі трансфармацый:
Каюта
Каю́та (kajuit, ) — памяшканне на судне або караблі, абсталяванае для пражывання людзей, а таксама розных службовых мэтаў (буфет, кают-кампанія і інш.).
Агульныя звесткі
Каюта мае замкненую прастору і змяшчае звычайна да чатырох чалавек. Можа складацца з аднаго або некалькіх памяшканняў (напр. з кабінета, спальні і ваннай). Памяшканне на судне, разлічанае для размяшчэння большай колькасці чалавек, звычайна называецца кубрык. Як правіла, у каютах пражываюць афіцэры і пасажыры. Традыцыйна персанальную асобную каюту мае капітан судна. А тэрмін «каюта» ў большай меры выкарыстоўваецца і ў дачыненні да грамадзянскіх судоў, як да пасажырскіх, так і грузавых.
Пасажырскія каюты могуць падзяляцца на некалькі класаў па камфартабельнасці — паводле ўзроўню прадстаўляючыхся выгод і паслуг. Як правіла, пасажырскія каюты падзяляюцца на класы ў залежнасці ад тыпу і кампаноўкі пасажырскага/круізнага судна. Каюты эканом-класа часцяком абсталяваны толькі спальным месцам і пісьмовым сталом і па сваей кампаноўцы ў дакладнасці нагадваюць стандартнае 4-х мясцовае купэ чыгуначнага вагона: чатыры спальных месцы — два ў ніжнім ярусе, два ў верхнім, пасярэдзіне невялікі столік. Гэтак жа могуць быць шафы або паліцы пад багаж або ручную паклажу. На шэрагу судоў частка кают эканом-класа звернутая ўнутр корпуса судна і не мае вокнаў/ілюмінатараў.
Каюты 1 або 2 класа маюць санвузел, больш камфартабельныя спальныя месцы і месцы для адпачынку. На шэрагу круізных судоў есць і каюты, праўзыходячыя па ўзроўні камфорту і паслуг нават першы клас. Такія кабіны ўяўляюць апартаменты і вонкава нічым не адрозніваюцца ад дарагіх гасцінічных нумароў вышэйшага класа.
Вялікае памяшканне для абеду, сумеснага адпачынку і зносін каманднага складу судна называюць кают-кампаніяй.
Рэйнальда Арэнас
Рэйна́льда Арэ́нас (Reinaldo Arenas) (,  —, ) — кубінскі , і.
Беларускі народ (газета)
«Беларускі народ» — грамадска-палітычная, эканамічная і літаратурная газета, заснаваная Міністэрствам Беларускіх спраў Літоўскай Тарыбы. Выходзіла на беларускай і рускай мовах у Гродне (20 студзеня 1919 — 5 лютага 1919 г.). Выйшла 2 нумары. Рэдактар М. Засецкі.
Інфармавала пра работу беларускіх арганізацый і дзяржаўных структур. Апублікавала першыя заявы Народнага сакратарыята БНР, пратэст беларускіх арганізацый супраць намеру польскага ўрада правесці выбары у сейм на Гродзеншчыне, якая на той час не ўваходзіла ў склад польскай дзяржавы, інфармацыю пра адкрыццё ў шэрагу гарадоў Беларусі аддзелаў Беларускага культурна-асветніцкага таварыства «Бацькаўшчына» і інш.
Паддабранскі сельсавет
Паддабра́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Паддабранка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, у сувязі з наданнем Паддабранцы статуса мястэчка і ўтварэння Паддабранскага местачковага Савета.
27 верасня 1938 года сельсавет адноўлены ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай вобласці ў сувязі з аднясеннем мястэчка Паддабранка да катэгорыі паселішчаў сельскага тыпу і рэарганізацыі местачковага Савета ў сельсавет. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Маркавіцкага сельсавета.