cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канаан Банана
Біяграфія
У 1977 годзе стаў сакратаром інфармацыйнага аддзела руху народа-унутранага крыла апазіцыйнай кіруючаму рэжыму марксісцкай партыі ЗАНУ, якую узначальваў Р. Мугабэ. Актыўна ўдзельнічаў у барацьбе за звяржэнне расісцкага рэжыму. Пасля забароны Руху народа ў 1977 годзе быў арыштаваны і прабыў 2 гады ў зняволенні.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Зімбабвэ 11 красавіка 1980 года парламентам краіны быў абраны першым прэзідэнтам незалежнай дзяржавы. У 1982 годзе быў прыняты асобны закон, які забараняў грамадзянам краіны жарты, якія тычацца яго прозвішча.
Пасля сыходу з пасады прэзідэнта быў дыпламатам пры Арганізацыі афрыканскага адзінства (у прыватнасці, удзельнічаў у перамовах па спыненні крызісу ў Ліберыі) і ўзначальваў рэлігійны факультэт зімбабвійскага ўніверсітэта.
З’яўляецца аўтарам афрыканскай версіі малітвы Ойча наш: «Ойча наш, навучы нас патрабаваць сваю долю золата і даруй нам за нашу кемнасьць…».
У 1997 годзе быў арыштаваны і ў 1998 годзе асуджаны па абвінавачванні ў сексуальным гвалце і садаміі, вылучаных у ходзе судовага працэсу аб забойстве яго былога целаахоўніка. Быў прызнаны вінаватым у адзінаццаці эпізодах. Вызвалены з-пад арышту пад заклад і збег у ПАР. Адмаўляў усе абвінавачванні, заявіўшы, што вылучаныя супраць яго абвінавачванні і паказанні былі «паталагічнай хлуснёй» з мэтай знішчыць яго палітычную кар’еру. Аднак пасля асабістай сустрэчы з прэзідэнтам ПАР Н. Мандэлай у снежні 1998 года вярнуўся на радзіму, дзе 18 студзеня 1999 года быў прысуджаны да 10 гадоў зняволення (аднак 9 гадоў — умоўна) і пазбаўлення царкоўнага сану. Знаходзіўся ў зняволенні 6 месяцаў (яго жонка ў 2000 годзе атрымала палітычны прытулак у Вялікабрытаніі).
Памёр ад раку 10 лістапада 2003 года ў Лондане.
Каморскі франк
Каморскі франк (franc comorien, فرنك قمري, код ISO 4217: KMF) — афіцыйная валюта Каморскіх астравоў. Франк дзеліцца на 100 сантымаў, але ў наш час яны выйшлі з абарачэння.
Французскі франк прыйшоў у Каморскія астравы разам з усталяваннем тут французскага пратэктарату ў 1886 годзе. У 1891 годзе султан Саід Алі Анжуанскі ўвёў уласныя франкі, якія абарачаліся паралельна з французскай валютай. У 1912 годзе Каморы сталі мадагаскарскай правінцыяй, французскія грошы ўжываліся да 1925 года.
1 ліпеня 1925 года французскі ўрад згадзіўся на стварэнне Мадагаскарскага Банку са штаб-кватэрай у Парыжы, якому дазвалялася выпусціць у абарачэнне валюту для Мадагаскарскай калоніі. Малагасійскі франк абарачаўся ў калоніі разам з французскім да 1943 года. З 1945 года малагасійскі франк пачаў называцца «малагасійскі і каморскі франк».
У 1960 годзе Мадагаскар атрымаў незалежнасць, увёўшы ўласную валюту. У 1979 годзе ўрад Камораў падпісаў грашовае пагадненне з Францыяй, згодна з якім каморская валюта мела фіксаваны курс да французскага франка.
У сярэдзіне 90-х г.г. каморскі франк быў значна дэвальваваны ў адносінах да французскага франка, а пасля пераходу Францыі на еўра курс каморскага франка да еўра быў зафіксаваны на ўзроўні 491,96775 каморскіх франкаў да 1 еўра.
Сонечнае зацьменне 29 красавіка 2014 года
Сонечнае зацьменне 29 красавіка 2014 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 148 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9868 і дасягнула свайго максімуму ў 06:04:33 UTC у пункце з каардынатамі 71° пд. ш. 131° у. д..
Зацьменне 29 красавіка 2014 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2014 годзе і 29-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 лістапада 2013 года, наступнае — 23 кастрычніка 2014 года.
NGC 1507
NGC 1507 (іншыя абазначэнні — UGC 2947, IRAS04019-0219, MCG 0-11-9, KARA 139, MK 1080, KCPG 97A, ZWG 392.2, PGC 14409) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гарадзішча (Чэрвеньскі сельсавет)
Гарадзі́шча (, Городище) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
Кухарова (Вяземскі раён)
Кухарова (Кухарево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Давыд Усяславіч
Давыд Усяславіч (сяр. 1050-х — пасля 1130) — князь ізяслаўльскі (пасля 1116—1129), князь полацкі (1129).
Біяграфія
Месца Давыда ў старшынстве Усяславічаў дыскусійнае. У кожным разе, да 1103 года князь Давыд апынуўся ў Чарнігаўскім княстве. Іван Бяляеў і Уладзімір Пічэта лічылі, што Давыд па смерці бацькі быў абдзелены братамі і ўдзела не меў. Думкі, што, прынамсі ў 1103—1104 гадах, Давыд не меў удзела трымаецца і Алег Рапаў. Валянцін Янін лічыць, што Давыд не меў удзела прынамсі да 1114 года.
У 1103 годзе Давыд у войску чарнігаўскіх князёў удзельнічаў у паспяховым паходзе супраць полаўцаў. У 1104 годзе — супраць свайго брата Глеба Усяславіча, князя менскага, гэты паход поспеху не меў. На думку Рапава, магчыма, паход супраць Глеба меў мэтай абараніць уладальніцкія правы Давыда. Пазней, магчыма, пасля 1116—1119 гадоў, вярнуўся ў Полацкую зямлю і, імаверна, трымаў Ізяслаўльскі ўдзел.
У 1128 годзе, напэўна, праз хваробу полацкага князя Барыса Усяславіч, спрабаваў пераняць рэальную ўладу ў Полацку. Пакінуў у Ізяслаўлі свайго сына Брачыслава, князь Давыд з малодшымі сынамі паехаў у Полацк. Палачане, напэўна, хацелі мець пры нямоглым князю Барысе намеснікам яго сына Рагвалода, а не Давыда Усялавіча, таму змовіліся супраць яго. Князь Давыд, імаверна, даведаўся пра змову і паклікаў у Полацк і сына Брачыслава з ізяслаўльскай дружынай. Магчыма, такія дзеянні пры жывым Барысе былі той «няпраўдай» Давыда, праз якую вялікі князь кіеўскі Мсціслаў пачаў вялікі паход на Полацкую зямлю. Адначасова палачане выгналі Давыда з Полацка і, «узяўшы» маладога Рагвалода Барысавіча, зацвердзілі яго ў вялікага князя Мсціслава. Пры гэтым, Давыд быў сватам Мсціслава — напярэдадні ажаніў свайго сына Брачыслава з яго дачкой Ксеніяй.
Неўзабаве, у 1129 годзе (вераснёўскім, да разводдзя) полацкі князь Барыс памёр, а Давыд заняў паводле старшынства полацкі сталец. Гэтыя падзеі суправаджаліся новымі міжусобіцамі ў родзе Ізяславічаў Полацкіх, пра якія, аднак, пэўна нічога не вядома. У 1129 годзе вялікі князь Мсціслаў збіраўся ў паход супраць полаўцаў і заклікаў да ўдзелу полацкіх князёў. Полацкія ж князі кпліва адмовіліся. Больш за гэта, імаверна, калі Мсціслаў ваяваў з полаўцамі, Давыд зноў пачаў міжусобіцу з Рагвалодам-Васілём. Вярнуўшыся з паходу Мсціслаў паслаў сваіх ваявод у Полацкую зямлю, яны захапілі амаль усіх полацкіх князёў, у т.л. Давыда з сынамі і прывезлі іх у Кіеў. У 1130 годзе над полацкімі князямі адбыўся «суд рускіх князёў» і яго выракам іх разам з сем’ямі саслалі ў Візантыю.
Давыд не вярнуўся са ссылкі, імаверна, памёр у Візантыі. Вярнуліся яго сыны — Брачыслаў, Мікула і Валодша, якія з дапамогай Рагвалода-Васіля вярнулі сабе ад Глебавічаў Ізяслаўльскае княства.
Алтайскі раён (Алтайскі край)
Геаграфія
Размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы края ў перадгор’ях Алтая. Мяжуе з Саланешанскім, Смаленскім, Савецкім раёнамі края і Рэспублікай Алтай. Рэльеф — горны і перадгорны. Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Катунь, Сараса, Бірукса, Каменка, Куяган, Пясчаная, размешчана возера Ая. Глебы — чарназёмы вышчалачаныя гладкія і сярэднегумусныя, падзолістыя.
Клімат
Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −16 °C, ліпеня +20 °C. Гадавая колькасць ападкаў — 937 мм. Раён вядомы сваім спрыяльным мікракліматам — зімой тут крыху цяплей, а летам крыху халадней, чым у іншых месцах Алтая. З-за непасрэднай блізкасці гор, тэрыторыя раёна абаронена ад моцных вятроў і выпадае значная колькасць ападкаў.
Грэнландыя
Грэнландыя (Kalaallit Nunaat, ; Grønland, ) — аўтаномная тэрыторыя ў складзе Даніі, якая знаходзіцца на аднайменным востраве ў паўночнай частцы Атлантычнага акіяна і прылеглых астравах. Мае марскія межы з Канадай на паўночным захадзе. На ўсход ад Грэнландыі размешчана Ісландыя.
Геаграфія
Грэнландыя — самы вялікі ў свеце востраў, плошча якога складае больш за 2,1 млн км² (працягласць кіламетраў з поўначы на поўдзень). Ён знаходзіцца паміж Атлантычным і Паўночным Ледавітым акіянамі. Адметна, што геаграфічна Грэнландыя з’яўляецца часткай Паўночнай Амерыкі, аднак палітычна і культурна звязана з Еўропай. Вялікая частка супервострава пакрыта льдамі, якія ўтварыліся яшчэ ў апошні ледавіковы перыяд, каля гадоў таму. Іх таўшчыня дасягае 3,4 км, больш важкі панцыр толькі ў Арктыкі. Усяго 15,7 % плошчы вострава свабодная ад ільдоў.
Гісторыя
Упершыню востраў быў выяўлены ісландскім мараком Гунбьёрнам каля 875 года (на бераг не схадзіў). У 982 годзе ісландзец нарвежскага паходжання Эрык Раўда (Руды) зрабіў першае абследаванне вострава і назваў яго Грэнландыяй.
У 983 годзе на поўдні Грэнландыі былі заснаваныя нарманскія (ісландскія) калоніі, якія праіснавалі да XV стагоддзя. У XI стагоддзі насельніцтва Грэнландыі, у тым ліку і карэннае — эскімосы, прыняла хрысціянства (у 1126 годзе ў Грэнландыі заснавана першае біскупства). З 1262 года да пачатку XVIII стагоддзя Грэнландыя фактычна прыналежыла Нарвегіі. У 1721 годзе пачалася каланізацыя вострава Даніяй. У 1744 годзе Данія ўсталявала дзяржаўную манаполію (існавала да 1950 года) на гандаль з Грэнландыяй. У 1814 годзе пры скасаванні дацка-нарвежскай уніі 1380 года Грэнландыя засталася за Даніяй і да 1953 года з’яўлялася яе калоніяй. У 1953 годзе Грэнландыя была абвешчана часткай тэрыторыі Дацкага каралеўства. У красавіку 1940 года, пасля акупацыі Даніі Нямеччынай, урад ЗША заявіў аб распаўсюджванні на Грэнландыю дактрыны Манро. 9 красавіка 1941 года пасланец Даніі ў Вашынгтоне падпісаў з амерыканскім урадам т. зв. дамову аб абароне Грэнландыі (ратыфікавана дацкім Рыгсдагам 16 мая 1945 года). ЗША прыступілі да стварэння на Грэнландыі вайсковых баз. Пасля ўступа Даніі ў НАТА (4 красавіка 1949 года) паміж дацкім і амерыканскім урадамі 27 красавіка 1951 года была падпісана новая дамова, па якой Данія і ЗША ажыццяўляюць сумесную абарону вострава. У 1971 годзе ЗША мелі ў Грэнландыі 2 вайсковыя базы і іншыя вайсковыя аб’екты. У 2019 годзе Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп заявіў, што цікавіўся купляй вострава.
Палітычная структура
З прыняццем Канстытуцыі Даніі 5 чэрвеня 1953 года Грэнландыя абвешчана раўнапраўнай часткай Каралеўства Данія. Прававы статут Грэнландыі ўсталяваны Законам аб пашырэнні ўнутранай аўтаноміі Грэнландыі, які прыняты Фалькетынгам Даніі 17 лістапада 1978 года і ўхвалены на рэферэндуме ў Грэнландыі 17 студзеня 1979 года.
Форма кiравання — парламенцкая дэмакратыя ў рамках канстытуцыйнай манархіі.
Глава дзяржавы — каралева Даніі, прадстаўленая ў Грэнландыі Вярхоўным камісарам. 2 дэпутата ад Грэнландыі выбіраюцца ў парламент Даніі.
Вышэйшы выканаўчы орган — Ландсстюры (урад) — фарміруецца Ландстынгам на аснове парламенцкай большасці. Прэм’ер-міністр абіраецца Парламентам (звычайна ім становіцца лідар партыі большасці).
Насельніцтва
Насельніцтва — 55,9 тысяч чалавек (адзнака на 2017), у тым ліку грэнландцаў (эскімосаў) каля 90 %. У гэты лік не ўключаны персанал ваенных баз ЗША (да 2—4 тыс. чалавек).
Пасля Другой сусветнай вайны у выніку зніжэння смяротнасці (да 8 на жыхароў) і рэзкага павелічэння нараджальнасці (да 50 на  жыхароў) назіраўся хуткі рост насельніцтва (у 1945 годзе ў Грэнландыі пражывала 21 тыс. чалавек, у 1970 годзе — 47 тыс. чалавек).
У 2010 годзе нараджальнасць складала 14,68 на, смяротнасць — 8,05 на , эміграцыя з Грэнландыі — 5,99 жыхароў з. У выніку гадавы прырост насельніцтва складае 0,06 %.
Звыш 9/10 насельніцтва сканцэнтравана на паўднёва-заходнім узбярэжжы Грэнландыі, дзе размешчаны найбольш буйныя населеныя пункты (гарады) — Нук (сталіца, 15 тыс. жыхароў), Какарток, Ілулісат, Сісіміут, Манітсок.
У Грэнландыі з 1 ліпеня 2009 года адзінай афіцыйнай мовай з’яўляецца грэнландская (адна з эскімоскіх моў). Раней другой афіцыйнай мовай з’яўлялася дацкая. Многія жыхары Грэнландыі валодаюць англійскай мовай у якасці трэцяй. Асноўная рэлігія — хрысціянства (лютэранства).
Гарады Грэнландыі
Горад Какарток (Юліянсхоб), які з’яўляецца цэнтрам паўднёвай тэрыторыі краіны, славіцца адзіным у Грэнландыі фантанам, упрыгожаным меднымі таблічкамі з імёнамі гарадскіх жыхароў і вядомай скульптурай «Камень і чалавек». Какарток лічыцца самым прыгожым з гарадоў Грэнландыі. Даведацца больш аб прыкладным творчасці мясцовых жыхароў можна наведаўшы музей гэтага горада.
Горад Упернавік — самая паўночная паромная прыстань вострава Грэнландыі. На думку мясцовых жыхароў, не пабываўшы ў гэтым горадзе, немагчыма даведацца, што такое сапраўдны холад — гадовая тэмпература тутэйшых месцаў не перавышае 5 градусаў. І, вядома, тут ёсць свой музей, які захоўвае вялікую калекцыю гарпуноў і каякаў усіх відаў.
Эканоміка
У Грэнландыі засяроджаны адны з найбуйнейшых у свеце радовішчаў рэдказямельных металаў, уключаючы неадым, празеадым, дыспрозій і тэрбій, а таксама ўран і пабочныя прадукты цынку. Кампанія «Greenland Mіnerals» пачала працаваць на паўднёва-заходнім паўвостраве Грэнландыі ў 2007 годзе для распрацоўкі рудніка. Упершыню запасы нафтавай сыравіны на востраве былі выяўленыя ў 2010 годзе, а ў 2018 годзе амерыканскія інжынеры выявілі на шэльфе значныя запасы, прыкладна 50 мільярдаў бараляў. Паколькі Грэнландыя дзякуючы раставанню ледавікоў падымаецца з-пад вады, багатыя радовішчы стануць больш даступныя.
Ула
Назву Ула маюць:
Старынка (Якімавіцкае сельскае паселішча)
Старынка (Старинка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Якімавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Старынка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Бенджамін Лі Сміт
Бэнджамін Лі Сміт (Benjamin Leigh Smith,  — ) — англійскі арыстакрат, падарожнік і яхтсмен, палярны даследчык. Сын і ўнук палітыкаў-радыкалаў, якія належалі да нонканфармісцкай царквы, брат суфражысткі Барбары Бадзішон. Пасля дазволу нонканфармістам навучацца ў Кембрыджскім універсітэце, скончыў Джызус-каледж, у 1856 годзе атрымаў ступень бакалаўра юрыспрудэнцыі, але ніколі не практыкаваў.
Атрымаўшы вялікую спадчыну, Лі Сміт паміж 1871 і 1882 гадамі распачаў пяць самастойных экспедыцый на Шпіцберген, Ян-Маен і Зямлю Франца-Іосіфа. Падчас плавання на Шпіцберген у 1872 годзе, падарожнік сустрэўся са шведскім палярнікам — баронам Нордэншэльдам, які планаваў адправіцца на Паўночны полюс. У 1873 годзе Лі Сміт даставіў яго камандзе свежыя запасы і дапамог вызваліцца з ільдоў. Падчас падарожжа 1880 года на яхце «Эйра» каманда ўдакладніла адкрыцці экспедыцыі Паера (было даследавана 110 міль новых узбярэжжаў) на Зямлі Франца-Іосіфа і ўпершыню высадзілася на мысе Флора. Падчас экспедыцыі 1881 года «Эйра» затанула ля мыса Флора, пасля змушанай зімоўкі каманда на шлюпках здолела ўлетку 1882 года без страт дасягнуць Новай Зямлі, адкуль была эвакуяваная суднамі, адпраўленымі на іх пошукі.
У 1874 годзе за выратаванне экспедыцыі Нордэншэльда палярнік быў узнагароджаны шведскім ордэнам Палярнай зоркі, а ў 1881 годзе Лі Сміт быў удастоены Залатога медаля заступнікаў Каралеўскага геаграфічнага таварыства. Яго імем названы Востраў Лі-Сміта на Зямлі Франца-Іосіфа і мыс і ледавік на Паўночна-Усходняй Зямлі. Нягледзячы на вялікія дасягненні, Лі Сміт быў сціплы, ніколі не выступаў публічна і не апублікаваў справаздач аб падарожжах. Кароткія нататкі аб яго экспедыцыях публікаваліся Клементам Маркемам у «Часопісе Каралеўскага геаграфічнага таварыства». Падарожнік быў забыты да часу смерці, першая яго біяграфія была надрукавана толькі ў 2013 годзе.
Гронсек
Гронсек (Hronsek) — вёска ў Банскабістрыцкім краі Славакіі.
У гістарычных крыніцах вёска ўпершыню згадваецца ў 1500 годзе. На працягу сваёй гісторыі вёска шмат разоў змяняла сваё імя (1500 Zyklafalu, 1506 Czwiklafalwa, 1514 Galoyczfalwa, 1515 Galowycz, 1522 Czwyklina, 1558 Czwyklina alias Galfalwa, 1565 Garanzk). Яна належала раёну Зволен. Ад XV да XVII стст. мястэчка пераходзіла ва ўладанне прадстаўнікам розных дваранскіх родаў.
Артыкулярная драўляная царква 1726 года з'яўляецца адным з пяці падобных архітэктурных збудаванняў на тэрыторыі Славакіі. Разам з навакольнай барочнай званіцай царква ў 2008 годзе была ўнесена ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Крапіўня (рака)
Даўжыня 20,4 км. Пачынаецца на поўдзень ад пасёлка Баец Буда-Кашалёўскага раёна, упадае ў старарэчча Дняпра (возера Крапіўнае) за 0,5 км на паўднёвы захад ад пасёлка Чырвоны Кастрычнік Рэчыцкага раёна. Рэчышча каналізаванае на трох участках: выток — 0,8 км на поўнач ад пасёлка Краснабудскі (3,5 км); ад вёскі Рудня-Альхоўка ўніз па цячэнні на працягу 2,1 км; 3,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Рудня-Альхоўка — 1,5 км на паўночны захад ад пасёлка Чырвоны Кастрычнік (2,2 км).
Бербанк (Каліфорнія)
Бербанк (Burbank) — горад у акрузе Лос-Анджэлес, штат Каліфорнія, ЗША. Горад знаходзіцца ва ўсходняй частцы даліны Сан-Фернанда, на поўнач ад дзелавога цэнтра Лос-Анджэлеса. Насельніцтва — 104 834 чалавек. Бербанк называюць «Медыя сталіцай свету». Датай заснавання лічыцца 1 мая 1887 года. Горад названы імем пасяленца Дэвіда Бербанка, дантыста і прадпрымальніка.
Мікалай Карлавіч Сванідзэ
Мікалай Карлавіч Сванідзэ (Николай Карлович Сванидзе; нар. 2 красавіка 1955, Масква, СССР) — расійскі журналіст і грамадскі дзеяч, вядучы шэрагу праграм на расійскім тэлебачанні і радыё.
Біяграфія
Быў названы ў гонар дзеда — партыйнага дзеяча ВКП(б) Мікалая Самсонавіча Сванідзэ, далёкага сваяка першай жонкі Іосіфа Сталіна — Кацярыны Сванідзэ. Бабуля Мікалая Сванідзэ па бацькоўскай галіне — Цыля Ісакаўна Лускіна з 1916 г. была сябрам партыі бальшавікоў, працавала ў жаночым адзеле. Маці Мікалая Сванідзэ — А. А. Сванідзэ. Сам Мікалай Сванідзэ ў 2006 годзе зняўся ў тэлесерыяле «Жонка Сталіна», зняўшыся ў ролі Аляксея Сванідзэ, брата першай жонкі Сталіна.
Скончыў 56-ю маскоўскую спецыялізаваную школу з вывучэннем англійскай мовы. У 1977 годзе скончыў гістарычны факультэт МДУ па спецыяльнасці «гісторык, выкладчык гісторыі з веданнем замежнай мовы».
З 2007 года ўзначальвае кафедру журналістыкі факультэта журналістыкі РДГУ, чытае курсы лекцый "Інфармацыйна-аналітычная журналістыка», «Журналістыка вачыма журналіста».
Найбольш вядомы як аўтар серыі дакументальных фільмаў пад назвай Гістарычныя хронікі (рус. Исторические хроники), дзе распавядае пра найбольш істотныя падзеі расійскай гісторыі.
Выказываўся ў падтрымку затрыманых журналістаў падчас пратэстаў 2020 года ў Беларусі.
Ворвань
Ворвань — тлушч, здабыты з марскіх жывёл (кіта, цюленя) або рыб. Ужываўся ў гарбарстве, шавецтве і рымарстве для жыроўкі скур і ботаў. У Беларусі ворвань выкарыстоўвалі гарадскія і местачковыя рамеснікі. Вясковыя гарбары і рымары карысталіся звычайна бярозавым дзёгцем.
Рытанскі сельсавет
Ры́танскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Рытань.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Рыценскі сельсавет у складзе Свірскага раёна Вілейскай вобласці. Цэнтр — вёска Рыцень. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 сельсавет быў скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Кемелішкаўскага сельсавета.
31 сакавіка 2013 года Кемелішкаўскі сельсавет быў перайменаваны ў Рытанскі, у склад якога перададзеныя ўсе населеныя пункты — вёскі Барані, Белая Вада, Буйкі, Буцюрмы, Варзяны, Вялікія Свіранкі, Гадзілуны, Караняты, Малыя Свіранкі, Падольцы, Паляны, Попішкі, Ясень, хутары Барова, Вартачы, Дудка, Замэчак, Ізары, Камянічнік, Лявелішкі, Марцінова, Патока, Радзі, Ройсцішкі, Таборы — ліквідаванага Падольскага сельсавета.
4 сакавіка 2014 года цэнтр сельсавета быў перанесены з вёскі Кемелішкі ў вёску Рытань ; хутар Патока, які быў перададзены з Падольскага сельсавета, перайменаваны ў Патока Караняцкая ; ліквідаваны хутар Талюшаны.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва Кемелішкаўскага і Падольскага сельсаветаў складала разам 2133 чалавек, з іх 84,5 % — беларусы.
На 1 лістапада 2017 насельніцтва сельсавета складала 2095 чалавекі.
Міхалішкаўскі сельсавет
Міха́лішкаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Міхалішкі.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Астравецкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гозскага сельсавета (18 населеных пунктаў: Авены, Вада, Валейкуны, Гоза, Загазь, Зялёнка, Кудра, Лучка, Масляны, Мацкелы, Мельнікі, Навадрожкі, Нарэйшышкі, Побалі, Рудзішкі, Сасанішкі 1, Сасанішкі 2, Шульнікі). 11 верасня 1959 года ў склад сельсавета ўключаны 26 населеных пунктаў (Альхоўка, Бабарыха, Баравыя, Бялькішкі, Галыніха, Голы Бор, Дубнікі, Завідзіненты, Залуцкоўшчызна, Крываносы, Купшчызна I, Купшчызна II, Малая Недрашля, Недрашля I, Недрашля II, Радзюшы-Тушча, Радзюшы I, Радзюшы II, Ройсцішкі, Руднішкі, Сіні Ручай, Страча-Мацееўшчызна, Стрыпялішкі, Супраненты, Хацілкі і Чорны Бор), якія да 31 жніўня 1959 года знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года да 6 студзеня 1965 года сельсавет знаходзіўся ў складзе Смаргонскага раёна. 27 студзеня 1975 года да сельсавета далучана частка скасаванага Чэхскага сельсавета. 17 лістапада 1986 года ў склад Варнянскага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў, а ў склад сельсавета з Падольскага сельсавета перададзены 21 населены пункт. 30 мая 1988 года ў склад сельсавета з Варнянскага сельсавета вернута вёска Побалі, у склад Спондаўскага сельсавета перададзена вёска Кайміна Горная.
11 лістапада 2011 года быў ліквідаваны хутар Недрашля.
26 лютага 2013 года ў склад сельсавета былі перададзеныя ўсе населеныя пункты — вёскі Александрыя, Асташышкі, Будраны, Вераб’і, Вялікае Сяло, Вялікая Страча, Вялікія Стаўпяняты, Гінкішкі, Горшавічы, Гудалі, Гурнікі, Ёдзі, Жукойні Жалядскія, Казаноўшчына, Кайміна Горная, Кісялі, Клюшчаны, Косцевічы, Лакцяны, Лысая Гара, Малая Страча, Малыя Стаўпяняты, Масцяны, Падкасцёлак, Папялішча, Пашкуны, Пілімы, Пятрашышкі, Рудня, Салаўі, Селевічы, Сенюці, Спонды, Страчанка, Сухарышкі, Талаі, Трашчаны, Яцкуны, хутары Акартэлі, Барок, Барэйшыха, Будышкі, Галубіна, Глінішча, Глушыца 2, Дамброва, Загалодна, Знахары, Кавалеўшчына, Качаржышкі, Кіркішкі, Лядцы, Ніўе, Пагулянка, Шаркаўшчына, Янова — ліквідаванага Спондаўскага сельсавета.
29 снежня 2014 года хутар Глінішча, які быў перададзены са Спондаўскага сельсавета, быў перайменаваны ў Глінішча Страчанскае.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 2190 чалавек, з іх 91,2 % — беларусы, 4,4 % — палякі, 3,3 % — рускія.
На 1 лістапада 2017 насельніцтва складала 2923 чалавекі.
Уладзімір Васільевіч Скарабагаты
Біяграфія
Нарадзіўся 10 снежня 1908 года ў в. Калюга (цяпер — Смалявіцкі раён, Мінская вобласць).
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1939), Акадэмія грамадскіх навук пры ЦК КПСС (1955). У 1974 абарона дысертацыі на саісканне вучонай ступені доктара гістарычных навук па спецыяльнасці «Гісторыя КПСС». Працаваў у ЦК ЛКСМБ (з 1939, інструктар), Міністэрстве ўнутраных спраў Беларускай ССР (1947—1953, намеснік міністра), Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ (з 1953, старшы навуковы супрацоўнік), Беларускім дзяржаўным інстытуце народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава (з 1963, дацэнт, загадчык кафедры). Навуковыя інтарэсы: гісторыя міжнародных адносін; станаўленне бальшавізму ў Беларусі; гісторыя Камуністычнай партыі Беларусі.
Узнагароды
Ордэны Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны 1-й ступені і інш.
Бёртан
Бёртан — прозвішча.
Нгуен Ван Цхьеу
Нгуен Ван Цхьеу, таксама Цхіеу (Nguyễn Văn Thiệu, 5 красавіка 1923 — 29 верасня 2001) — ваенны дзеяч і 5-ы прэзідэнт Рэспублікі В’етнам.
Біяграфія
Па веравызнанні быў католікам. Сын дробнага землеўладальніка. У юнацтве ўступіў у антыкаланіальны рух В’етмінь, які ўзначальваў Ха Шы Мін, аднак па меры таго, як апошні пачаў арыентавацца на СССР і камуністычную форму праўлення, парваў з рухам.
У 1949 годзе скончыў Ваенную акадэмію ў Хюэ — сталіцы так званай Дзяржавы В’етнам, якую фактычна абвясцілі французскія каланізатары, аднак фармальным кіраўніком якой быў імператар Бао Дай, і атрымаў званне 2-га лейтэнанта. Да моманту вываду французскіх войскаў (1955), калі была ўтворана Рэспубліка В’етнам, больш вядомая як Паўднёвы В’етнам, меў званне падпалкоўніка.
Быў фармальным кіраўніком дзяржавы пры кіраванні прэм’ер-міністра Нгуен Као Кі ў 1965—1967 гадах. На прэзідэнцкіх выбарах 3 верасня 1967 года атрымаў 38 % галасоў і быў абраны прэзідэнтам. Знаходзіўся на гэтай пасадзе да 1975 года і пакінуў краіну за некалькі дзён да таго, як перспектыва падзення Сайгона пад ударамі войскаў Паўночнага В’етнама стала відавочнай.
Рэжым Цхьеу абвінавачвалі ў тым, што ён быў больш карумпаваным, чым рэжым яго папярэдніка. Цхьеу стварыў уласную палітычную партыю, засяродзіў уладу ў сваіх руках і зрэзаў паўнамоцтвы кангрэса краіны. У 1971 годзе адбыліся новыя выбары прэзідэнта, аднак апаненты адмовіліся ў іх удзельнічаць, і Цхьеу быў абраны без альтэрнатыўных кандыдатаў.
У сакавіку 1975 года, на завяршальным этапе В’етнамскай вайны, пасля вываду амерыканскіх войскаў, паўночнав’етнамскае войска аднавіла атакі на Рэспубліку В’етнам, атрымліваючы перамогі на ўсіх франтах і набліжаючыся да сталіцы. Цхьеу звярнуўся за абяцанай дапамогай да ЗША, папрасіўшы, у прыватнасці, у рамках дадзеных пагадненняў вылучыць 500 млн долараў, аднак Кангрэс ЗША адмовіўся прадастаўляць дапамогу (дамоўленасць аб дапамозе ў выпадку атакі НФВПВ была дасягнута з папярэднім прэзідэнтам ЗША Рычардам Ніксанам, які да 1975 годзе ўжо сышоў у адстаўку з-за Уотэргейцкага скандалу і не мог паўплываць на рашэнне Кангрэса).
Па меры прасоўвання паўночнав’етнамскіх войскаў з краіны сталі бегчы высокапастаўленыя ваеначальнікі; кампанія была прайграна. 21 красавіка 1975 года Цхьеу перадаў свае паўнамоцтвы віцэ-прэзідэнту Чан Ван Хыонгу і збег з краіны на Тайвань. 30 красавіка 1975 года рушыла ўслед безумоўная капітуляцыя Рэспублікі В’етнам.
З Тайваня Цхьеу пераехаў у Вялікабрытанію, дзе жыў у графстве Сурэй і ў Лондане, затым — у ЗША, г. Ньютан, штат Масачусетс, дзе памёр у 2001 годзе.
Фігура Зямлі
Фігура Зямлі — тэрмін для абазначэння формы зямной паверхні. У залежнасці ад вызначэння фігуры Зямлі ўсталёўваюцца розныя сістэмы каардынат.
Гісторыя пытання
Яшчэ ў VI ст. да нашай эры Піфагор лічыў, што Зямля мае шарападобную форму. Тое ж адкрыццё найбольш аўтарытэтны аўтар у гэтым пытанні, Феафраст аддае Парменіду. Ды і Дыяген Лаэрцкі паведамляе, што меркаванне пра шарападобнасці Зямлі выказваў Анаксімандр Мілецкі, у якога вучыўся Піфагор ў юнацтве. Праз 200 гадоў Арыстоцель даказаў гэта, спасылаючыся на тое, што ў час месяцавых зацьменняў цень Зямлі заўсёды круглая. Праз яшчэ 100 гадоў Эратасфен, ведаючы адлегласць ад Александрыі да Сіены і выкарыстоўваючы гноман каля Александрыйскай бібліятэкі падчас палажэння Сонца над Сіене ў зеніце, здолеў вымераць даўжыню зямнога мерыдыяна (250000 стадый) і вылічыць радыус Зямлі (40000 стадый). Бо невядома, якімі стадыямі карыстаўся Эратасфен, немагчыма ўсталяваць гэта значэнне ў сучасных адзінках даўжыні.
Тое, што форма Зямлі павінна адрознівацца ад шара, упершыню паказаў Ньютан. Ён прапанаваў наступны разумовы эксперымент. Трэба пракапаць дзве шахты: ад полюса да цэнтра Зямлі і ад экватара да цэнтра Зямлі. Гэтыя шахты заліваюцца вадой. Калі Зямля мае форму шара, то глыбіня шахт аднолькавая. Але на ваду ў экватарыяльнай шахце дзейнічае цэнтрабежная сіла, у той час як на ваду ў палярнай шахце — не. Таму для раўнавагі вады ў абедзвюх шахтах неабходна, каб экватарыяльная шахта была даўжэй.
Далейшае развіццё тэорыі фігуры Зямлі пайшло дзякуючы працам Гюйгенса, Касіні, Клер, Макларэна, д'Аламбера, Лагранжа, Лапласа, Лежандра, Якобі, Дзірыхле, Пуанкарэ і інш.
Сучасныя ўяўленні пра фігуру Зямлі
У нулявым набліжэнні можна лічыць, што Зямля мае форму шара з сярэднім радыусам 6371,3 км. Такое прадстаўленне нашай планеты добра падыходзіць для задач, дакладнасць вылічэнняў у якіх не перавышае 0,5%. У рэчаіснасці Зямля не з'яўляецца ідэальным шарам. З-за сутачнага кручэння яна прыціснутая з полюсаў; вышыні мацерыкоў розныя; форму паверхні скажаюць і прыліўныя дэфармацыі. У геадэзіі і касманаўтыцы для апісання фігуры Зямлі звычайна выбіраюць эліпсоід вярчэння або геоід. З геоідам звязаная сістэма астранамічных каардынат, з эліпсоідам вярчэння — сістэма геадэзічных каардынат.
Паводле вызначэння, геоід — гэта паверхня, усюды нармальная сіле цяжару. Калі б Зямля была цалкам пакрыта акіянам і не падвяргалася прыліўнымі ўздзеянням іншых нябесных цел і іншым падобным абурэнням, яна мела б форму геоіда. У рэчаіснасці ў розных месцах паверхня Зямлі можа значна адрознівацца ад геоіда. Для лепшай апраксімацыі паверхні ўводзяць паняцце рэферэнц-эліпсоід, які добра супадае з геоідам толькі на нейкім участку паверхні. Геаметрычныя параметры рэферэнц-эліпсоіда адрозніваюцца ад параметраў сярэдняга зямнога эліпсоіда, які апісвае зямную паверхню ў цэлым.
На практыцы выкарыстоўваецца некалькі розных сярэдніх зямных эліпсоідаў і звязаных з імі сістэм зямных каардынат.
NGC 1508
NGC 1508 (іншыя абазначэнні — MCG 4-10-21, ZWG 487.21, NPM1G +25.0119, PGC 14454) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Старае Раменне (Смаленская вобласць)
Старае Раменне (Старое Раменье) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 4153
IC 4153 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Першыя агні
«Першыя агні» (Первые огни) ― беларускі савецкі мастацкі фільм рэжысёра Юрыя Тарыча, зняты ў 1925 годзе.
Сюжэт
Першыя гады нэпа. На пасаду старшыні пасялковага Савета прабіраецца чалавек, варожа настроены да савецкай улады. Ён атачае сябе сваімі паслугачамі. Насельніцтва пасёлка на чале з камуністамі актыўна дужаецца з цёмнымі сіламі.
Дзеруцкая
Дзеруцка́я (, Дерутская) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
Сонечны сарас 138
Сонечны сарас 138 — серыя з 70 сонечных зацьменняў, якая пачалася 6 чэрвеня 1472 года і будзе працягвацца да 11 ліпеня 2716 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Pomacanthus arcuatus
Pomacanthus arcuatus — трапічная марская рыба з сямейства Pomacanthidae.
Лукомскае
Луко́мскае возера — возера ў Беларусі, у Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ула.
Pomacanthus arcuatus
Апісанне
Рыба даўжынёй да 50 см. Афарбоўка цела светла-шэрага колеру з цёмна-шэрай плямай на кожнай лусцы. Горла, грудныя і брушныя плаўнікі цёмна-шэрыя. У хваставога плаўніка маецца блакітная аблямоўка. Морда белая. Спіна і анальны плаўнікі маюць ніткападобныя падаўжэнні.
Лукомскае
Плошча паверхні 36,7 км², даўжыня 35 км, найбольшая глыбіня — 11,5 м, сярэдняя — 6,6 м.
Назва ад старажытнага слова «лука», што значыць выгін, круты паварот ракі, нізкі ці лясісты мыс.
Pomacanthus arcuatus
Распаўсюджанне
Жыве ў трапічнай і субтрапічнай заходняй Атлантыцы, ад узбярэжжа Бразіліі да Фларыды, у паўночнай частцы Карыбскага мора, у Мексіканскім заліве. Часам яго можна сустрэць ля ўзбярэжжа Новай Англіі. У рыб вялікая тэрыторыя плошчай больш за 1 000 м², на якой яны жывуць часцей парамі.
Лукомскае
Возера ледавіковага паходжання, запруднага тыпу. Катлавіна выцягнута мерыдыяльна. Даўжыня берагавой лініі 36 км. Берагі малапарэзаныя, пераважна спадзістыя, зараслі травой, хмызняком, лесам.
Pomacanthus arcuatus
Харчаванне
Харчуецца губкамі, асцыдыямі, імшанкамі, гідроіднымі, Gorgonaria, Zosteraceae і водарасцямі.
З-за сваёй афарбоўкі гэты від не ўтрымліваюць у акварыумах. Аднак у Карыбскім моры яе выкарыстоўваюць у ежу.
Лукомскае
Ледастаў пачынаецца ў снежні, заканчваецца ў сярэдзіне красавіка. Сярэднямесячная тэмпература вады на паверхні ў ліпені—жніўні складае ад 17,6 да 22,7 °C. Вада насычана кіслародам. У паўночнай частцы возера 5 астравоў агульнай плошчай каля 0,7 га (Прачыста, Рыбны, Бяздзедава, Высокі).
Возера праточнае: у яго ўпадае рака Цытранка і ручаі (у тым ліку, з возера Святое), сцёк вады праз раку Лукомку. Вадазбор узгорысты, на поўдні — плоская забалочаная нізіна.
Возера багатае рыбай. Водзяцца лешч, плотка, акунь, гусцяра, шчупак, верхаводка, сіг, сом, язь, лінь, мянтуз, карась.
Мія Арбатава
Біяграфія
Гіршвальд Мая Вульфаўна была малодшай дачкой Вульфа Меіравіча Гіршвальда и Цылі Шмульян. Бацька — вучоны-хімік, сіянісцкі дзеяч, валодаў бібліятэкай у Дрыбіне. У 1925 годзе Арбатава з бацькамі пераехала ў Латвію. У Рызе паступіла ў школу класічнага балета, дзе займалася ў вядомых педагогаў пецярбургскай балетнай школы В. Фёдаравай і А. Фокінай. Праз год была прынята ў трупу Латвійскага дзяржаўнага тэатра оперы і балета, а праз два гады стала салісткай Тэатра оперы і балета Адэсы.
У 1936 годзе пасля паспяховых гастроляў у Лондане і ў ЗША яна пасялілася ў Тэль-Авіве. У 1938 годзе выйшла замуж за акцёра і спевака Ёсэфа Голанда (1908—1973); разам яны стварылі сатырычны тэатр-кабарэ «Аф-ал-пі» («Насуперак»), а пазней музычныя тэатры «Лі-ла-ла» і «До-рэ-мі», дзе Арбатава была танцоўшчыцай і харэографам. У 1940 годзе Арбатава стала прыма-балерынай і харэографам у тэль-авіўскім «Опера Амаміт» («Народная опера»).
У 1943 годзе адкрыла ў Тэль-Авіве балетную студыю, выгадавала тры пакаленні ізраільскіх артыстаў балета, сярод якіх было нямала салістаў, якія выступалі з вядучымі балетнымі трупамі свету. Выкладанне ў студыі Арбатавай вялося на аснове традыцый рускага класічнага балета.
У якасці суддзі і ганаровага госця Арбатава не раз прымала ўдзел у розных міжнародных балетных конкурсах.
Узнагароды
У 1985 за ўнёсак у развіццё мастацтва балета ў Ізраілі М. Арбатавай было прысвоена званне ганаровага грамадзяніна Тэль-Авіва.
Сонечнае зацьменне 3 лістапада 2013 года
Сонечнае зацьменне 3 лістапада 2013 года — гібрыднае сонечнае зацьменне 143 сараса.
Зацьменне 3 лістапада 2013 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2013 годзе і 28-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 10 мая 2013 года, наступнае — 29 красавіка 2014 года.
Палянава (Смаленская вобласць)
Палянава (Поляново) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сямлёўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Генры Кэвел
Генры Уільям Далгліш Кэвел (Henry William Dalgliesh Cavill; нар. 5 мая 1983 года, Джэрсі, Нармандскія астравы) — англійскі. Іграў ролю Чарлза Брэндана ў тэлесерыяле «Цюдоры».
Біяграфія
Генры Кэвел нарадзіўся на востраве Джэрсі і быў чацвёртым з пяці хлопчыкаў у сям’і. Вучыўся ў St. Michael’s Preparatory School у мясцовым прыходзе Saint Saviour перад тым як пайшоў вучыцца ў у Бакінгемшыры, дзе ўпершыню пачаў гуляць у школьных спектаклях. Першым прыкметным з’яўленнем Кэвела на экране стала роля ў фільме «Граф Монтэ-Крыста», неўзабаве ўслед рушылі ролі ў мадэрнісцкім фільме «Я захопліваю замак» з Рамолай Гарай у 2003 і ў эксперыментальным HDTV фільме «Чырвоны Капялюшык» у 2004 годзе. У 2005 годзе з’явіўся ў відэа «Паўсталы з пекла 8: Сусвет пекла», а ў 2006 годзе ў Кэвела была другарадная роля ў фільме «Трыстан і Ізольда».
Таксама ў акцёра было некалькі няўдач на кастынгах. Ён спрабаваўся на ролю Седрыка ў фільме 2005 года «Гары Потар і Кубак агню», але роля дасталася Роберту Пацінсану. У тым жа 2005 Кэвел прэтэндаваў на ролю Джэймса Бонда у фільме «Казіно „Раяль“». Прадзюсары і рэжысёр выбіралі паміж ім, Дэніэлам Крэйгом і Сэмам Уорцінгтанам, але палічылі, што ён малады для гэтай ролі. У снежні 2005 года Empire назваў Генры «самым няўдачлівым хлопцам у Галівудзе». Дарэчы, ён пазней спрабаваўся на ролю Эдварда Калена, але ў той час, калі пачалі здымаць фільм, яму было ўжо 24 года і ён не мог ужо выглядаць як 17-летні падлетак, і роля зноў адышла да Роберту Пацінсану.
У 2007 годзе Генры Кэвел атрымаў адну з галоўных роляў у тэлесерыяле канала Showtime «Цюдоры» — Чарлза Брэндана, лепшага сябра і зяця караля Генрыха VIII. У 2009 сыграў аднаго з галоўных персанажаў Эвана Маршала ў фільме жахаў Джоэла Шумахера «Крывавы ручай». Таксама ў гэтым жа годзе ў яго была другарадная роля ў фільме Вудзі Алена «Будзь што будзе».
Леснікі (Рослаўльскі раён)
Леснікі (Лесники) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Леснікі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 адміністрацыйны цэнтр Леснікаўскага сельскага паселішча.
Будучыня Зямлі
Будучыня Зямлі будзе вызначацца шэрагам фактараў: павелічэннем свяцільнасці Сонца, стратай цеплавой энергіі ядра Зямлі, абурэннямі з боку іншых цел Сонечнай сістэмы, тэктонікай пліт і біяхіміі на паверхні. Паводле тэорыі Міланковіча, планета будзе па-ранейшаму падвяргацца цыклам абляднення з прычыны змены эксцэнтрысітэту арбіты Зямлі, нахілу восі кручэння і прэцэсіі восі. У выніку суперкантынентальнага цыклу тэктоніка пліт, верагодна, прывядзе да ўтварэння суперкантынента праз 250-350 млн гадоў, а на працягу наступных 1,5-4,5 мільярдаў гадоў нахіл восі Зямлі можа пачаць адчуваць хаатычныя змены з адхіленнем аж да 90 °.
Сталінскі сельсавет
Назву Ста́лінскі сельсавет маюць:
Будучыня Зямлі
Праз 1-3 мільярды гадоў бесперапыннае павелічэнне сонечнага выпраменьвання, выкліканае назапашваннем гелію ў ядры Сонца, прывядзе да знікнення акіянаў і спынення дрэйфу кантынентаў. Праз 4 мільярды гадоў павелічэнне тэмпературы ля паверхні Зямлі стане прычынай імклівага парніковага эфекту. Да таго часу, большасць, калі не ўсё, жыццё на паверхні Зямлі вымрэ. Найбольш верагодным далейшым лёсам планеты з'яўляецца паглынанне яе Сонцам прыблізна праз 7,5 мільярдаў гадоў, пасля таго як яно стане чырвоным гігантам і пашырыцца да скрыжавання з арбітай Зямлі.
Сантарканджэла-дзі-Раманья
Сантарканджэла-дзі-Раманья (Santarcangelo di Romagna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рыміні.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Архангел Міхаіл.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вясна (літаратурны дадатак)
«Вясна» — штомесячны літаратурны дадатак да газеты «Камуніст» (г. Бабруйск). Выдаваўся ў 1928—1932 (з № 6 за 1931 пад назвай «Ударнік»). Выйшла 39 нумароў (апошнія № 1 — 2 за студзень—люты 1932). На старонках «Вясна» публікавалі свае творы члены бабруйскіх акруговых філіялаў «Маладняка» і Беларускай асацыяцыі пралетарскіх пісьменнікаў, маладыя пісьменнікі; празаікі Д. Абакшонак, Р. Бахта, Х. Бужан, А. Жукоўскі, М. Мікіцін, Б. Мікуліч, К. Уласюк (К. Антановіч), Х. Явар (Х. Шынклер), паэты А. Атава (А. Канановіч), Я. Валасевіч, С. Грахоўскі, А. Жаўрук, А. Зарыцкі, Я. Кохан, Ц. Крысько (В. Вітка), Я. Сукала, Р. Суніца (Р. Лынькоў), А. Сячко, А. Чымбур і інш. Друкавала артыкулы і рэцэнзіі, хроніку літаратурнага жыцця Бабруйшчыны. Рэдактар дадатка М. Лынькоў (да № 1 за 1931).
IC 4154
IC 4154 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Буркіна-Фасо
Буркіна́-Фасо́ (Burkina Faso ) — дзяржава на захадзе Афрыкі, рэгіён Заходняя Афрыка Мяжуе з Малі, Тога, Кот-д’Івуарам, Нігерам, Бенінам. Сталіца — г. Уагадугу (каля 2200 тыс.чал. у 2015). Час адстае ад мінскага ўлетку на тры гадзіны, узімку — на дзве. Грашовая адзінка — франк КФА (1 долар ЗША = 480 франкам КФА). Прэзідэнт (2018) Рок Кабарэ, глава ўраду (2018) — Поль Каба Тыеба. Да 1984 года насіла назву Верхняя Вольта. Франкафонная краіна з французскай мовай як дзяржаўнай. Як і большасць краін рэгіёну адзначаецца вельмі высокімі тэмпамі росту насельніцтва, што ў сукупнасці з беднай рэсурснай базай, нестабільным кліматам і адсутнасцю выхаду да мора неспрыяльна адбіваецца на эканоміцы і робіць Буркіна-Фасо адной з бяднейшых дзяржаў свету.
Этымалогія
У перакладзе з мовы племені мосі «Буркіна» азначае «сумленныя людзі», а слова «фасо» з мовы племені дыўла — «зямля продкаў», што разам гучыць як «краіна сумленных людзей»
Прырода
Большая частка тэрыторыі — хвалістае плато Мосі (вышыня 200—500 м), на якім узвышаюцца асобныя ўзгоркі вышынёй да 750 м. Маюцца невялікія паклады марганцавых руд, золата, цынку, фасфарытаў, медзі, нікелю, тытану.
Клімат субэкватарыяльны. Ападкаў выпадае ад 1000 мм на поўдні да 500 мм на поўначы. У паўночным напрамку павялічваецца працягласць сухога сезона, які дзеліцца на два перыяды: сухі зімовы сезон з лістапада па люты (сярэдняя тэмпература +25 °C), сухі гарачы сезон — з сакавіка па май (сярэдняя дзённая тэмпература +40-45 °C). Сезон дажджоў у сярэднім доўжыцца з чэрвеня па кастрычнік (+28 °C).
З поўначы на поўдзень цякуць рэкі Белая Вольта, Чорная Вольта (мае выток на захадзе) і Чырвоная Вольта, што зліваюцца ў адзіную Вольту ўжо на зямлі Ганы. Чорная Вольта і Камоэ — дзве ракі, што не перасыхаюць на працягу года.
З раслінных фармацый пераважае тыповая і высакатраўная саванна, месцамі — участкі рэдкастойных саваннавых лясоў, хмызнякоў. Лясы займаюць каля 9 % тэрыторыі краіны. Сустракаюцца львы, леапарды, сланы, буйвалы, антылопы. Шмат птушак і паўзуноў. На багністых берагах рэк водзяцца бегемоты, кракадзілы, вадзяныя чарапахі. У саване шмат тэрмітнікаў. На поўдні краіны распаўсюджаная муха цэцэ. На мяжы з Бенінам і Нігерам знаходзіцца першы ў Афрыцы трансгранічны нацыянальны парк W (Дубль-Вэ).
Гісторыя
З III па XIII стагоддзе нашай эры, на тэрыторыі сучаснай паўднёва-ўсходняй Буркіна-Фасо і паўднёвым захадзе Нігера існавала культура жалезнага веку Бура. У пачатку XI стагоддзя на тэрыторыю краіны прыйшлі плямёны мосі з паўночнага ўсходу цяперашняй Ганы. Мосі падпарадкавалі сабе мясцовыя плямёны грусі і буса. На тэрыторыі сучаснай Буркіна-Фасо з XIV стагоддзя існавалі дзяржавы Уагадугу, Фадан-Гурма і Ятэнга; апошняя з XIV па XVI ст. заваявала частку тэрыторыі суседніх Малі і Сангай.
У XIX стагоддзі пачалося пранікненне французаў. З 1904 па 1919 год Верхняя Вольта (так па прычыне знаходжання у верхнім цячэнні вытокаў ракі Вольта краіну назвалі каланізатары) ўваходзіла ў склад французскай калоніі Верхні Сенегал — Нігер (або Французская Заходняя Афрыка), затым была выдзеленая ў асобную калонію. У 1947 годзе створана «Афрыканскае дэмакратычнае аб’яднанне», акое ўзначаліў Морыс Ямеага. У 1958 годзе Верхняя Вольта набывае аўтаномію. У 1960 Верхняя Вольта атрымліва незалежнасць, а Ямеага становіцца першым прэзідэнтам.
NGC 1509
NGC 1509 (іншыя абазначэнні — IC 2026, MCG -2-11-13, MK 1079, NPM1G -11.0150, IRAS04015-1118, PGC 14393) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Эрыдан.
Буркіна-Фасо
Гісторыя
У 1966 Ямеагу зрынуў палкоўнік Сангуле Ламізана. На час яго праўлення прыйшліся самыя страшэнныя сахельскія засухі, што сталі прычынай нябачанага голаду. Ламізана зрынулі ў 1980 годзе ў выніку ваеннага перавароту на чале з Сае Замба. У 1985 годзе Замбу зрынуў 34-гадовы палкоўнік Томас Санкарэ, адзін з заснавальнікаў «Камуністычнай афіцэрскай групы», што рыхтавала пераварот яшчэ супраць Сангуле Ламізана. Томас Санкарэ, за свае левыя погляды празваны «Афрыканскім Чэ Геварам», забараніў мнагашлюбнасць і жаночае абразанне, а таксама змяніў назву краіны на Буркіна-Фасо. У 1987 годзе, у выніку чарговага перавароту, у ходзе якога забілі Томаса Санкарэ і некалькіх яго паплечнікаў, да ўлады прыйшоў Блэз Кампаорэ. У 1990-х Кампарэ змяніў канстытуцыю так, каб заставацца дыктатарам фактычна пажыццёва. Тым не менш, у 2014 яму спатрэбіўся чарговы рэферэндум, каб працягнуць сваю ўладу яшчэ на 5 гадоў. Падрыхтоўка да рэферэндуму выклікала незадаволенасць, буркінійцы выйшлі на масавыя дэманстрацыі, і 30 кастрычніка 2014 года рэжым быў зрынуты. . У верасні наступнага года в.а.прэзідэнта Мішэля Кафандо арыштаваў самаабвешчаны «Нацыянальны савет дэмакратыі», аднак праз два тыдні спроба перевароту была ліквідавана. Палітычнае жыццё краіны ўвайшло ў дэмакратычнае рэчышча.
NGC 1509
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Буркіна-Фасо
Дзяржаўны лад і адміністрацыйны падзел
Дзяржаву ўзначальвае прэзідэнт, які абіраецца на пяцігадовы тэрмін. Урад ачольвае прэм’ер-міністр. Заканадаўчы орган — дзвюхпалатная Нацыянальная Асамблея. Па выніках выбараў 29 лістапада 2015 г. найбуйнейшая партыя з тых, што прадстаўлены ў парламенце — Народны рух за прагрэс (55 дэпутатаў), другая — Саюз за прагрэс і рэформы (33 дэпутаты) і трэцяя — Кангрэс за дэмакратыю і прагрэс (18 дэпутатаў). У парламенце прадстаўлены яшчэ 11 партый (ад 5 да 1 дэпутата).
Буркіна-Фасо падзелена на 13 абласцей, 45 правінцый і 301 дэпартамент.
Насельніцтва
Натуральны прырост у 2017 склаў 3 %, адзін з найвышэйшых у свеце паказчыкаў, зрэшты, тыповы для Заходняй Афрыкі. Сярэдняму буркінійцу сёння ўсяго 17 гадоў (2017). Міграцыйны адток практычна адсутнічае, хаця многія буркінійцы занятыя на сезонных працах у суседнім Кот-д’Івуары.
Насельніцтва належыць да дзвюх этнічных груп: гур (уключае мосі, буйнейшы народ краіны, 48 %, а таксама народы сісала, боба і інш.), і мандэ. У краіне размаўляюць на 69 тубыльскіх мовах, таму дзяржаўная мова — французская. Рэлігійны склад: 61,5 % — мусульмане, каталікі — 23,3 %, пратэстанты — 6,5 %, прадстаўнікі традыцыйных верванняў — 7,8 %.
Большасць насельнітва засяроджана на крайнім поўдні і захадзе краіны. Узровень урбанізацыі у 2017 годзе склаў 31 % пры штогадовым росце колькасці гарадскога насельніцтва на 5 %. Буйнейшая агламерацыя — Уагадугу (па розных ацэнках ад 2,2 да 2,7 млн чал у 2015), другі горад — Боба-Дыуласа (каля 550 тыс.чал).