cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галарктыка
У фларыстычным раянаванні
Характэрнымі прадстаўнікамі расліннага свету Галарктыкі з'яўляюцца роды сямействаў Хваёвыя (Pinaceae), Бярозавыя (Betulaceae), Букавыя (Fagaceae), Вярбовыя (Salicaceae), а таксама Казяльцовыя (Ranunculaceae) і Ружавыя (Rosaceae). Пераважна ў Галарктыцы сустракаюцца Капуставыя (Brassicaceae), Гваздзіковыя (Caryophyllaceae), Сітнікавыя (Juncaceae) і Асаковыя (Cyperaceae).
1-я Беларуская кавалерыйская партызанская брыгада
Склад
У жніўні 1942 года з атрада імя Чкалава, які ўваходзіў у склад партызанскай брыгады «Уперад», вылучылася група Дз. А. Дзенісенкі, якая папоўнілася моладдзю з Мірскага і Карэліцкага раёнаў, у снежні ў яго ўлілася частка партызанскага атрада Дз. І. Семянцова; з мая 1943 года — кавалерыйскі атрад, з 5 мая 1944 года — кавалерыйскі дывізіён. У жніўні 1944 года дывізіён вызначаны як 1-я Беларуская кавалерыйская партызанская брыгада 3-атраднага складу.
Галарктыка
У фларыстычным раянаванні
Зьледзяненні плейстацэну прывялі да збяднення флоры Еўропы. Вялікая частка флоры, якая сустракалася тут у пліяцэне, вымерла. Некаторыя сямействы, такія як Магноліевыя (Magnoliaceae), Гамамелісавыя (Hamamelidaceae) і Стыраксавыя (Styracaceae) засталіся толькі ў Паўночнай Амерыцы і ў Азіі.
1-я Беларуская кавалерыйская партызанская брыгада
Гісторыя
Партызаны вялі баі супраць нямецкіх апорных пунктаў, гарнізонаў і паліцэйскіх участкаў у вёсках Антанёва, Вялікія Жухавічы, Вялікая Слабада і іншых Мірскага раёна. Усяго было разгромлена 11 гарнізонаў і паліцэйскіх участкаў, 5 валасных упраў і 24 сельскія дзяржаўныя маёнткі. Перабіта 300 рэек. 2 — 3 ліпеня 1944 года разам з брыгадамі імя Суворава і «25 гадоў БССР» брыгада вяла баі з нямецкімі войскамі на паўднёвай ускраіне Налібоцкай пушчы, утрымлівала пераправу цераз Нёман.
Памяць
У 1979 годзе ў вёсцы Ярэмічы Карэліцкага раёна ў гонар брыгады была пастаўлена стэла.
Уайт
Уайт — прозвішча, тапонім.
Галарктыка
У фаўністычным раянаванні
Характэрнымі сысунамі Галарктыкі з'яўляюцца ласі (Alcinae), алені (Cervinae), рысі (Lynx), козы (Caprinae), бабровыя (Castoridae), краты (Talpidae), землярыйкавыя (Soricidae), тушканчыкавыя (Zapodinae) і палёўкавыя (Arvicolinae). Тыповымі сямействамі птушак з'яўляюцца цецеруковыя (Tetraoninae), чысцікавыя (Alcidae) і амялушкі (Bombycillidae). Сярод насякомых у Галарктыцы сустракаюцца сямействы матылёў тоўстагалоўкі, блакітніцы, соўкі, хахлаткі, німфаліды, бялянкі, аксамітніцы і бражнікі.
Валеры Афлала
Біяграфія
Бацька — француз П’ер Марыс Афлала, маці — шведка Ан-Крысцін Афлала. У Валеры ёсць дзве малодшыя сястры — Селін і Арыяна. У 1995 годзе Валеры скончыла гімназію ў Мальмё. Затым скончыла ўніверсітэт і школу дызайну ў Мальмё.
Замужам. Ёсць дзве дачкі — Б’янка і Нікалет.
Кар’ера
У 2000 годзе перамагла на конкурсе прыгажосці «Міс Швецыя» і прадстаўляла краіну на конкурсе «Міс Сусвет». Некалькі гадоў праз была са-вядучай ранішняй праграмы на шведскай радыёстанцыі NRJ. З 2005 года яна распрацоўвае вопратку пад уласным брэндам Valerie.
У 2013 годзе Валеры была ўзнагароджана прэміяй «Guldknappen» у катэгорыі «Прыз чытачоў» за працу з уласным брэндам адзення Valerie.
Віктар Тарчыла
Віктар Канстанцінавіч Тарчыла — беларускі міні-футбольны ігрок і трэнер.
Кар’ера
У 2008 годзе атрымаў ліцэнзію трэнера, а з 2009 года галоўны трэнер па міні-футболе. 10 гадоў узначальваў нязменнага чэмпіёна Беларусі па міні-футболе — МФК «Лідсельмаш» з горада Ліда. Разам з клубам станавіўся чатырохразова чэмпіёнам краіны. Пяць раз з камандай браў удзел у Кубку УЕФА, у двух з іх у элітным раўндзе турніру. Раней станавіўся двухразовым чэмпіёнам з камандай «Вітэн».
У 2019 годзе ўзначаліў чэшскі міні-футбольны клуб «Сварог» і па выніках «экстранна» завершанага сезона ў чэмпіянаце клуб заняў 4-е мейсца.
Летам 2020 года ўзначаліў новаствораны лідскі клуб МФК «Ліда», але праз два матчы пакінуў пасаду галоўнага трэнера і ў верасні 2020 года падпісаў кантракт з казахстанскім клубам «Актабэ», яки выступае ў вышэйшым дывізіёне чэмпіянату краіны па міні-футболе.
У жніўне 2021 года падпісаў кантракт з гродзенскім клубам «КУС-Дынама».
IC 500
IC 500 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Геамарфалагічнае раянаванне
Геамарфалагі́чнае раянава́нне — падзел зямной паверхні на рэгіёны паводле асаблівасцей рэльефу. Комплекснае геамарфалагічнае раянаванне ўлічвае марфалогію, марфаметрыю, генезіс і дынаміку рэльефу. Выдзяленне буйных рэгіянальных адзінак засноўваецца на аналізе марфаструктуры.
Геамарфалагічнае раянаванне праводзіцца таксама па асобных геамарфалагічных прыкметах — генетычных, марфаметрычных і іншых. На больш нізкіх ступенях раянавання за аснову прымаюцца марфаскульптурныя асаблівасці рэльефу.
Дзянісаўскі чалавек
Яшчэ 40 тысяч гадоў таму дзянісаўцы засялялі арэал, які перасякаецца па часе і месцы з тэрыторыямі ў Азіі, дзе жылі неандэртальцы і сучасныя людзі.
Выяўленне
Мяркуючы па знаходках, дзянісаўцы мелі большыя памеры ў параўнанні з іншымі Homo.
Дзянісаўскі чалавек жыў у Дзянісавай пячоры ад 200 тыс. г. т. да 73 тыс. гадоў таму.
У студзені 2019 года было абвешчана, што навукоўцы ўпершыню выявілі ў Дзянісавай пячоры часткі чэрапа дзянісаўца Denisova 13. Знаходка выглядае як два злучаныя адзін з адным фрагменты задняй левай цемянной косткі. Гэта пяты і самы вялікі ўзор парэшткаў дзянісаўца з Дзянісаўскай пячоры. У майскай публікацыі 2019 года даказана, што дзянісаўцы жылі ў высакагорным Тыбеце. Даследчыкі, выкарыстаўшы ў палеагенетыцы метады пратэомікі, прааналізавалі бялкі з паловы сківіцы з Байшыі, знойдзенай у 1980 годзе ў Тыбецкай пячоры Байшыя (павет Сяхэ, правінцыя Ганьсу, Кітай, датаванай узростам каля 160 000 гадоў. Аказалася, што ўладальнік сківіцы быў бліжэй за ўсё да дзянісаўцаў . У тыбецкага дзянісаўца ніжні другі карэнны зуб мае тры карані. Трохкорневыя ніжнія маляры рэдка сустракаюца ў не азіяцкіх Homo sapiens (менш 3,5 %), але могуць перавышаць 40 % у азіяцкіх папуляцыях (у Кітаі) і ў Новым Свеце.
Прааналізаваўшы маркеры метыліравання ДНК дзянісаўскай дзяўчынкі Denisova 3, якая жыла 50 000 гадоў таму, вучоныя рэканструявалі асаблівасці яе шкілета. У яе вылучылі 56 унікальных асаблівасцяў, не характэрных для іншых прадстаўнікоў роду Homo. Рэканструкцыя ў цэлым правільна прадказвае будову рэальнай сківіцы тыбетскага дзянісаўца. Твар дзянісаўцаў быў шырэйшы чым у Homo sapiens і неандэртальцаў, а сківіцы трохі даўжэйшыя .
Карэнны зуб дзянісаўскай дзяўчынкі-падлетка TNH2-1 з лаоскай пячоры Там-Нгу-Хаа-2, які мае падабенства з верхнім карэнным зубам Denisova 4 з Дзянісавай пячоры, датуецца ўростам 164—131 тыс. гадоў.
Даследаванне геному
Праз нястачу фрагментаў аднаўленне аблічча дзянісаўскага чалавека пакуль не ўяўляецца магчымым (пар. чалавек з Аленевай пячоры). Даследаванні геному паказалі, што дзянісаўцы былі цемнаскурыя, цёмнавокія, цёмнавалосыя.
Каманда навукоўцаў з ляйпцыгскага Інстытута эвалюцыйнай антрапалогіі таварыства Макса Планка пад кіраўніцтвам шведскага біёлага Свантэ Пааба секвенавала ДНК, атрыманую з фрагмента дзіцячай палечніцы, знойдзенага ў 2008 годзе расійскімі археолагамі ў Дзянісавай пячоры на Алтаі. Высветлілася, што мітахандрыяльная ДНК гэтага ўзору Denisova 3 адрозніваецца ад мтДНК сучаснага чалавека па 385 нуклеатыдах, тым часам як мітахандрыяльная ДНК неандэртальцаў адрозніваецца ад ДНК Homo sapiens на 202 нуклеатыдаў. Артыкул, прысвечаны гэтаму адкрыццю, быў апублікаваны ў часопісе «Nature» 24 сакавіка 2010 года. У геномах дзянісаўцаў і неандэртальцаў з Дзянісавай пячоры знойдзены ўклад яшчэ адной невядомай папуляцыі Homo sapiens. Па мтДНК дзянісаўцы супрацьстаяць як неандэртальцам, так і сапіенсам.
Пазней, калі былі апрацаваны паслядоўнасці, якія адносяцца да ядзернага геному, аказалася, што дзянісаўцы з’яўляюцца сястрынскай групай неандэртальцаў і іх эвалюцыйнае разыходжанне адбылося каля 640 тысяч гадоў таму. На аснове аналізу ДНК даследчыкі мяркуюць, што рэшткі косткі датуюцца перыядам 75-82 тысячы гадоў таму. Узрост знаходак, знойдзеных у пячоры ў пласце № 11, быў вызначаны пры дапамозе радыёвуглероднага аналізу спачатку ў 40 тысяч гадоў, потым адкалібраваны да 48-50 тысяч гадоў.
У канцы 2013 года было абвешчана, што аналіз ДНК гейдэльбергскага чалавека з іспанскай пячоры Сіма дэ лос Уэсас (Сьера-дэ-Атапуэрка), атрыманай са сцегнавой косткі ўзростам 400 тысяч гадоў, паказаў падабенства з мтДНК дзянісаўскага чалавека. Хоць раней рэшткі з Сіма дэ лос Уэсас было прынята збліжаць з неандэртальцамі, у 2015 годзе пры вывучэнні ядзернай ДНК трох узораў з пячоры Сіма дэ лос Уэсас (Атапуэрка) высветлілася, што яны знаходзіліся на лініі, якая вядзе да неандэртальцаў. Тэрмалюмінісцэнтнае датаванне пласта № 22 паказала, што дзянісаўцы жылі ў Дзянісавай пячоры 170 тыс. гадоў таму. Параўнанне ядзернай ДНК трох зубоў з пласта № 11 (Denisova 3, Denisova 4) і аднаго зуба з пласта № 22 (Denisova 8) паказала, што ў Дзянісавай пячоры жылі дзве розныя групы дзянісаўцаў і іх падзяляе як мінімум 65 тысяч гадоў. Узрост узору Denisova 8 (ок. 110 тысяч гадоў) удакладнены ў ходзе генетычнага аналізу, зыходзячы з хуткасці мутацый чалавечай мітахандрыяльнай ДНК, прыманай у 2,5 × 10−8 на нуклеатыд у год. Ва ўзоры Denisova 2 з пласта 22.1 галоўнай галерэі пячоры ўзростам больш за 100 тысяч гадоў секвенірована толькі мітахандрыяльная ДНК. Denisova 2 старэйшыя за Denisova 8 на 20,6—37,7 тыс. гадоў (па дадзеных генетыкаў) і на 54,2—99,4 тыс. гадоў старэй, чым Denisova 3 і Denisova 4. З асадкавых адкладанняў ва Усходняй галерэі Дзянісавай пячоры генетыкі змаглі вылучыць неандертальскую і дзянісаўскую мтДНК, пры гэтым сляды ДНК неандэртальцаў і дзянісаўцаў знайшлі ў пластах № 14 і № 15, што паказвае на сумеснае існаванне гэтых двух відаў на працягу доўгага часу.
Эвалюцыйнае разыходжанне дзянісаўцаў і гейдэльбергскага чалавека з іспанскай пячоры Сіма дэ лос Уэсас (Сьера-дэ-Атапуэрка) па дадзеных вывучэння мтДНК адбылося, паводле ацэнак навукоўцаў, 700 тысяч гадоў таму. Па дадзеных вывучэння ядзернай ДНК насельнікаў пячоры Сіма дэ лос Уэсас, дзянісаўцы і неандэртальцы падзяліліся каля 500 тысяч гадоў таму, а іх агульны продак аддзяліўся ад Homo sapiens 700—765 тысяч гадоў назад. Генетыкі, прааналізаваўшыя агульныя мутацыі для народаў Афрыкі з аднаго боку і для неандэртальцаў і дзянісаўцаў з другога, прыйшлі да высновы, што продкі неандэртальцаў і дзянісаўцаў пакінулі Афрыку прыкладна 744 тысячы гадоў таму, а іх колькасць была вельмі невялікай. Усяго праз 300 пакаленняў пасля зыходу з Афрыкі лініі неандэртальцаў і дзянісаўцаў падзяліліся і пасля гэтага яны вельмі рэдка кантактавалі адзін з адным — колькасць мутацый, характэрных толькі для неандэртальцаў і дзянісаўцаў, была вельмі невялікай і не перавышала 20 % ад іх агульнай колькасці.
У ліпені 2014 года ў часопісе Nature былі апублікаваныя вынікі даследавання генетычнага матэрыялу ў шэрагу папуляцый сучаснага чалавека на прадмет асаблівай варыяцыі бялку EPAS1 (кадуе транскрыпцыйны фактар, які ўдзельнічае ў кіслародазалежнай рэгуляцыі некаторых генаў ), якая ўласцівая дзянісаўскаму чалавеку. Гэтая варыяцыя бялку EPAS1 (гл. полнагеномны пошук асацыяцый) характэрны для тыбетцаў, а ў прадстаўнікоў 26 іншых папуляцый людзей не была выяўленая. Верагодна, тыбетцы і змаглі прыстасавацца да жыцця на вялікай вышыні дзякуючы генам, якія дасталіся ім ад дзянісаўскага чалавека.
Дзянісаўскія людзі сталі другім пасля неандэртальцаў відам вымерлых гамінінаў, для якога цяпер вядомы поўны мітахандрыяльны і амаль поўны ядзерны геном. Упершыню новы від прыматаў быў выдзелены выключна на падставе генетычных даследаванняў.
Арэал і гібрыдызацыя
Знойдзены сляды гібрыдызацыі дзянісаўскага чалавека з Homo sapiens (сучасным чалавекам). У геноме меланезійцаў выяўлена каля 5 % агульных генаў з прачытаным ядзернай геномам дзянісаўскай чалавека. У той жа час агульных генаў у сучаснага чалавека і неандэртальца ад 1 % да 4 % у розных папуляцыях (за выключэннем карэнных жыхароў Афрыкі, у якіх неандертальскія гены адсутнічаюць).
Неандертальская «спадчына» найбольш выяўлена ў генах жыхароў Еўропы і Пакістана, дзянісаўскае — у насельнікаў паўднёва-ціхаакіянскага рэгіёну, што ўскосна паказвае на тэрытарыяльнае размеркаванне (арэал) гэтых відаў у сілу меркаванага нядаўняга сваяцтва сапіенскіх продкаў гэтай папуляцыі і сібіраамерыканскай, у якой дзянісаўскіх нуклеатыдаў няма. Нельга выключаць, што ўнікальныя мовы папуасаў Новай Гвінеі таксама звязаныя са спадчынай дзянісаўцаў.
З’яўленне дзянісаўцаў у Азіі, як мяркуецца, выклікана міграцыямі з Афрыкі, якія адрозніваюцца ад перасяленняў Homo erectus, неандэртальцаў і сучасных людзей. «Дзянісаўцы высяліліся з Афрыкі раней за чалавека, ад Інданэзіі дайшлі да Янцзы і, магчыма, падняліся па цячэнні ўверх», — кажа акадэмік В. У. Іваноў.
У 2013 годзе антраполагі абвясцілі, што ў старажытнасці дзянісаўцы самастойна перасеклі лінію Уолеса — водападзел паміж азіяцкай і аўстралійскай фаўнай. Да такой высновы яны прыйшлі, прааналізаваўшы дадзеныя па наяўнасці ў геноме насельніцтва паўднёва-усходняй Азіі слядоў геному дзянісаўскага чалавека.
Паводле ДНК-даследавання 2013 года, дзянісаўцы разам з неандэртальцамі перадалі частку геному сучасным людзям; таксама ўстаноўлена, што неандэртальцы скрыжоўваліся з краманьёнцамі і дзянісаўцамі, краманьёнцы — з дзянісаўцамі, акрамя таго, дзянісаўцы скрыжоўваліся з нейкім чацвёртым, раней невядомым відам людзей.
У культуры
Акадэмік В. У. Іваноў не выключае, што памяць пра існаванне дзянісаўцаў захавалася ў тыбецкіх павер’ях аб снежным чалавеку.
У 2012 годзе выйшаў дакументальны фільм «Секс у каменным веке» («Sex in the Stone Age»), у якім апавядаецца пра тое, як быў адкрыты дзянісаўскі чалавек і пра яго генетычныя, а значыць і сексуальныя сувязі з неандэртальцамі і краманьёнцамі.
Сол Перлмутэр
Сол Перлмутэр (Saul Perlmutter; нар. 1959) — амерыканскі астрафізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2011) (сумесна з Браянам Шмітам і Адамам Рысам) «за адкрыццё паскоранага пашырэння Сусвету пасродкам назірання далёкіх звышновых».
Харытонава (Стаўбцоўскі раён)
Харыто́нава (, Харитоново) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 4 жыхары (2009).
Знаходзіцца каля правага берага ракі Лубянка (прыток Сярмяжкі).
Стыў Міфсуд
Стыў Міфсуд (Steve Mifsud; нар., ) — аўстралійскі прафесійны гулец у снукер.
Райкова
Райко́ва (, Райково) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Васіль Леанідавіч Амялянскі
Васіль Леанідавіч Амяля́нскі (, Палтава —, Гагра) — вучоны ў галіне мікрабіялогіі, правадзейны член Расійскай акадэміі навук (1923, член-карэспандэнт з 1916), акадэмік Акадэміі навук СССР (1925). Вучань С. М. Вінаградскага.
Біяграфія
Нарадзіўся ў. Скончыў гімназію ў Жытоміры. У 1890 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта і працаваў у ім. У 1893–1928 гг. у Інстытуце эксперыментальнай медыцыны, з 1912 г. — загадчык аддзелам.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы па глебавай мікрафлоры, ролі мікраарганізмаў у кругавароце азоту і вугляроду ў прыродзе. У 1904 годзе вылучыў культуру бактэрый, якія выклікаюць метанавае і вадароднае браджэнне цэлюлозы. У 1924 годзе ўпершыню паказаў на магчымасць выкарыстання мікраарганізмаў у якасці хімічных індыкатараў. Аўтар падручніка «Основы микробиологии» (1909). У 1906—1928 гг. рэдагаваў часопіс «Ар­хив био­ло­гических на­ук».
Сярод апублікаванага:
Княгінінскі сельсавет
Княгі́нінскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мядзельскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 г. вёска) Княгінін.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Крывіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Княгініна. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Восаўскага сельсавета. 15 лістапада 1957 года ў склад сельсавета з Пузырскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Азяркі, Вытраскі, Ельніцы, Кавалі, Картоўка, Марачэўшчына, Франопаль, Янушова). З 20 студзеня 1960 года сельсавет у складзе Мінскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Мядзельскага раёна. 5 сакавіка 1981 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Княгінін. 30 сакавіка 2018 года скасавана вёска Маргі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2000 чалавек, з іх 97,9 % — беларусы, 1,2 % — рускія.
Ганчароўка (Смалявіцкі раён)
Ганчаро́ўка (, Гончаровка) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
NGC 809
NGC 809 (іншыя абазначэнні — MCG −2-6-23, PGC 7889) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мыксы
Мы́ксы (, Мыксы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 20 лістапада 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Бялкоўшчынскага сельсавета.
Перніла Вінберг
Перніла Вінберг (Pernilla Winberg; поўнае імя — Перніла Маргарэт Стэфані Вінберг (Pernilla Margareta Stephanie Winberg); г.,, Швецыя) — шведская хакеістка і спартыўны каментатар.
Біяграфія
Гуляла на пазіцыі нападаючага ў клубах: «Лімхамн», «АІК», «Сегельторп», «Муксунд-Скутамн» і «Лінчэпінг». Выступала за студэнцкую каманду «Мінесота-Дулут Бульдогз». Гулец нацыянальнай зборнай Швецыі, згуляла больш за 300 міжнародных матчаў. Выступала на чатырох Алімпіядах, стаўшы сярэбраны прызёрам 2006 года. Двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету (2005 і 2007). Трохкратная чэмпіёнка Швецыі.
У перыяд з 2004 па 2008 год чатыры разы выйгравала Кубак еўрапейскіх чэмпіёнаў у складзе АІКа. Прызнана лепшай хакеісткай Швецыі 2010 года. Была ўдзельнікам забастоўкі шведскіх хакеістак пасля чэмпіяната свету 2019 года. Прыпыніла гульнявую кар’еру пасля заканчэння сезона 2019/20 з-за страсення мозгу. Рэкардсменка зборнай Швецыі па колькасці згуляных матчаў на чэмпіянатах свету і Алімпійскіх гульнях.
У цяперашні час працуе каментатарам на сэрвісе C More Entertainment.
Одыя (народ)
Орыя, або одыя (ଓଡ଼ିଆ) — індаарыйскі народ, асноўнае насельніцтва штата Адыша ў Індыі. Агульная колькасць (2019 г.) — 32 673 925 чал.
Паходжанне
Тэрыторыя, на якой адбывалася фарміраванне одыя, з’яўляецца старажытным населеным рэгіёнам, дзе да нашай пары суіснуюць даволі замкнёныя аўстраазіяцкія, дравідыйскія і індаеўрапейскія плямёны і касты. Продкі аўстраазіятаў маглі трапіць на Індастан ужо 60 тысяч гадоў таму. Дравіды і індаеўрапейцы перасяліліся на землі Адышы некалькі тысяч гадоў таму. Генетычныя даследаванні паказваюць, што розныя групы насельнікаў Адышы складаюць своеасаблівыя кластары. Напрыклад, мясцовая каста брамінаў бліжэй па паходжанню да насельніцтва паўночнай Індыі. Разам з гэтым, не адмаўляецца ўзаемная асіміляцыя.
У позні ведычны перыяд на ўзбярэжжы Бенгальскага заліва склалася індаарыйская дзяржава Калінга, заваяваная ў 261 г. да н. э. імператарам Ашокам з дынастыі Маур’яў. Ужо ў I ст. да н. э. тэрыторыя Калінгі выйшла са складу імперыі. У далейшым тут кіравалі розныя дынастыі. У высокім сярэднявеччы ў розных крыніцах узгадвалася дзяржава Одра, заснаваная мясцовым племям одраў (у нашы дні кастай). Ад яе наймення паходзяць сучасныя назвы Адышы і одыя. У гэты ж перыяд узнікае будысцкая містычная літаратура чар’япада на мове, блізкай як да сучаснай бенгальскай, так і одыя. У 1593 г. Адыша была заваявана Вялікімі Маголамі. У 1803 г. далучана да Брытанскай Індыі.
У эпоху каланіялізма сфарміраваліся колы дробных чыноўнікаў і інтэлектуалаў, што размаўлялі на мове одыя. Яны станоўча ўспрынялі ідэю ІНК фарміраваць нацыянальныя тэрыторыі адпаведна гаворкам і высунулі ў 1888 г. патрабаванні стварыць асобную правінцыю. У 1913 г. Адыша была вылучана са складу Бенгаліі, тут была надрукавана першая газета на мове одыя. 1 красавіка 1936 г. створана асобная правінцыя Арыса. У 1947 яна была пераўтворана ў штат Індыі.
Асаблівасці культуры
Хаця ў прыбярэжных раёнах здаўна існуюць гарады як гандлёвыя і вытворчыя цэнтры, тыповы від паселішча — вёска. Звычайна вёскі будуюцца ўздоўж дарог, асобна вылучаюцца невялікія паселішчы каля асноўнага для прадстаўнікоў ніжэйшых каст. У горных раёнах захаваліся вёскі з раскіданай планіроўкай. На ўзбярэжжы створана вёска рамеснікаў і мастакоў Рагхураджпур. Распаўсюджаны каркасныя жытлы з глінянымі сценамі, саламянымі або чарапічнымі дахамі. На дварах усталёўваюць падстрэшкі для адпачынку і свойскай жывёлы.
Кухня одыя славіцца вялікай колькасцю рысавых страў, у тым ліку рысавымі аладкамі піта, вараным надзьмутым рысам мудхі, кіславатым ферментаваным рысам пахала бата. Да рысавых страў дадаюць бабовыя, мяса, рыбу і гародніну, смажаныя на гарчычным алеі. Гатуюць лёгкія алкагольныя напоі на аснове фінікаў, малака і канопляў.
Да одыя важна прыналежнасць да пэўнай касты. Пры сустрэчы людзі часцяком цікавяцца, да якой касты належыць субяседнік. Шлюбы заключаюцца паміж прадстаўнікамі адной касты. Каста вызначае асаблівасці паўседзённага жыцця. Вясковае насельніцтва таксама падзяляецца на мужчынскія роды. Шлюбы знутры рода не вітаюцца, у той час як шлюбы паміж жыхарамі розных вёсак прымаюцца з задавальненнем. Нявеста пераходзіць жыць у сям’ю мужа. Дзеці з маленства прыцягваюцца да працы.
Храмавае мастацтва одыя вызначана асаблівым адышскім стылем. Вядомы храмавыя класічныя танцы з маскамі ў гонар Вішну, лялечны тэатр ценяў, народная опера джатра, храмавы жывапіс пата.
Мова
Мова одыя адносіцца да індаарыйскай галіны індаеўрапейскай моўнай сям’і. Вельмі блізкая да бенгальскай мовы. Поруч з тамільскай, санскрытам, канада, тэлугу і малаялам лічыцца індыйскімі лінгвістамі класічнай мовай. Мае дзяржаўны статус. Першыя пісьмовыя помнікі з’явіліся ў сярэднявеччы. Сучасная пісьмовасць складзена на аснове брахмі.
Рэлігія
96,4 % вернікаў спавядаюць індуізм, прычым належаць да плыні вішнуістаў. Найбольш папулярна для шанавання трыяда багоў Джаганатха, Балабхадра і Субхадра. Хаця містычны вобраз Джаганатхі ўзнік у часы панавання будызму, у нашы дні ён лічыцца аватарам Вішну. Балабхадра — старажытны бог, вядомы з часоў складання Махабхараты, разглядаецца як брат Джаганатхі. Субхадра калісьці з’яўлялася адной з гераінь Махабхараты, але для одыя яна ўвасабляе сястру Джаганатхі і тантрычную божую сілу ёгмая. Святы ў гонар Джаганатхі асабліва каларытныя ў раёне Пуры. Важнымі паломніцкімі цэнтрамамі таксама з’яўляюцца храм Крышны ў Бхубанешвары, храм Біраджа ў Джаджпуры і храм Брахмы каля Джаранды.
Канвенцыя краін Чарнаморскага рэгіёна аб супрацоўніцтве ў галінах культуры, адукацыі, навукі і інфармацыі
Канвенцыя краін Чарнаморскага рэгіёна аб супрацоўніцтве ў галінах культуры, адукацыі, навукі і інфармацыі — канвенцыя, падпісаная 6 сакавіка 1993 года ў г. Стамбул (Турцыя) прадстаўнікамі Азербайджана, Албаніі, Арменіі, Беларусі, Грузіі, Малдовы, Расіі, Румыніі, Турцыі і Украіны. Канвенцыя ратыфікавана Вярхоўным Саветам Рэспублікі Беларусь XII-га склікання 26 лістапада 1993 года.
Асноўныя палажэнні Канвенцыі
У гэтым шматбаковых дакуменце адзначалася важнасць развіцця больш цеснага і шырокага супрацоўніцтва ў вызначаных сферах для найбольш эфектыўнага выкарыстання багацця векавых традыцый і культурнай спадчыны, плённасці кантактаў і ўзаемадзеяння паміж рознымі культурамі, якія маюць спецыфічныя рысы Чарнаморскай культурнай прасторы, на падставе ўзаемнай павагі, узаемадзеяння і цярпімасці.
Пінкара
Пінкара (Pincara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Праспект Дзяржынскага (Мінск)
Праспект Дзяржынскага — магістральная вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска. Названа ў гонар Фелікса Дзяржынскага (1877—1926), партыйнага і дзяржаўнага дзеяча СССР.
Праспект даўжынёй каля 7,8 км ідзе ад плошчы Багушэвіча ў цэнтральнай частцы горада на паўднёвы захад і канчаецца каля Мінскай кальцавой аўтамабільнай дарогі. Да 1977 года называўся '''вул. Савецкіх пагранічнікаў'''.
Гісторыя
У сярэдзіне сямідзясятых гадоў было вырашана пабудаваць вуліцу-дублёр Ленінскага праспекту для выезду ў брэсцкім кірунку. Прыкладна ў гэты час пашырылі вуліцу Нямігу і падоўжылі яе да цяперашняй плошчы Францішка Багушэвіча — з гэтага месца мела пачынацца новая магістральная вуліца на паўднёвы захад. У 1977 годзе вуліцу Савецкіх пагранічнікаў перайменавалі ў праспект Дзяржынскага. У шматлікіх крыніцах указана, што перайменаванне адбылося ў 1979-м, аднак на самой справе ў гэтым годзе скончыўся першы этап рэканстукцыі праспекта, а новае імя магістраль атрымала да 100-годдзя нараджэння Ф. Э. Дзяржынскага — у 1977-м.
Прыкладна ў 1984, была пабудавана транспартная развязка з праспектам Жукава.
З 2009 па 2014 годы праводзілася рэканструкцыя праспекту, праездная частка была пашырана да 8 палосаў, адкрыты дзве транспартныя развязкі, пабудавана 8 падземных пешаходных пераходаў, зроблены шырокія тратуары, адкрыты 4 станцыі метро.
Славутасці
''Гл. Славутасці Мінска''
Грамадскі транспарт
Па праспекце Дзяржынскага пракладзены аўтобусныя і тралейбусныя маршруты грамадскага транспарту. Маюцца чатыры дзеючыя станцыі метро: Грушаўка, Міхалова, Пятроўшчына, Малінаўка — на скрыжаваннях з вуліцамі Шчорса, Гурскага, Голубева і Ясеніна адпаведна.
War Thunder
«War Thunder» ― бясплатная шматкарыстальніцкая баявая відэагульня, распрацаваная і выдадзеная Gaijin Entertainment. Абвешчаны ў 2011 годзе, ён быў упершыню выпушчаны ў лістападзе 2012 года як адкрытая бэта-версія з сусветным рэлізам у студзені 2013 года; ён быў афіцыйны рэліз 21 снежня 2016 года.
Allium sipyleum
Allium sipyleum — від травяністых раслін сямейства, распаўсюджаны ў заходняй і паўднёвай Турцыі.
Распаўсюджанне
Вид засяляе вапняковыя шчыліны горных парод, сустракаецца ў глебе і на схілах.
IC 501-1
IC 501-1 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Рак.
Спасылкі
IC 501-1
Прывакзальны сквер (Магілёў)
Прывакзальны сквер — сквер у Магілёве. Размешчаны на Прывакзальнай плошчы і абмежаваны вуліцамі Першамайскай, Грышына, завулкам Крупскай і жылым домам па вул. Грышына, 3 з усходу. Плошча складае 1,34 га.
Адам Рыс
Адам Рыс (Adam Riess; нар. ) — амерыканскі астрафізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2011) (сумесна з Солам Перлмутэрам і Браянам Шмітам) «за адкрыццё паскоранага пашырэння Сусвету пасродкам назірання далёкіх звышновых».
Нікалаз Зэдэлашвілі
Нікалаз Зэдэлашвілі (нар., г. Тбілісі, Грузія) — грузінскі міні-футбаліст і трэнер па міні-футболу.
Кар’ера
Выхаванец футбольнай школы № 35 г. Тбілісі, першым трэнерам быў Іраклі Гаргашыдзэ.
У верасні 2020 года ўзначаліў МФК «Ліда», але праз год пакінуў клуб па сямейных абставінах.
NGC 811
NGC 811 (іншыя абазначэнні — NPM1G -09.0089, KUG 0201-093, PGC 7870) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сквер 700-годдзя Магілёва
Сквер 700-годдзя Магілёва — сквер у Магілёве. Размешчаны ў Кастрычніцкім раёне горада. Абмежаваны праспектам Пушкіна, з усходняга боку вул. Чыгрынава, з поўначы сквер замыкаюць кінатэатр «Космас» і былы рэстаран «Чайка». Трохвугольны ў плане, плошча складае 1,6 га. У 1965 годзе ў цэнтры сквера пастаўлены помнік А. С. Пушкіну. Названы ў 1967 годзе ў гонар 700-годдзя Магілёва. Сярод пасадак хвоя, каштан конскі, ліпа драбналістая. Дарожкі выкладзены тратуарнай пліткай.
Геамарфалагічнае раянаванне Беларусі
Геамарфалягі́чнае раянава́нне Белару́сі — геамарфалагічны падзел тэрыторыі Беларусі на рэгіёны.
Большасць даследчыкаў на тэрыторыі Беларусі вылучаюць 5 геамарфалагічных абласцей:
Дадзеныя вобласці адрозніваюцца па часе ўтварэння і ступені далейшага ўздзеяння эразійна-дэнудацыйных працэсаў, маюць адрозненні ў геаструктурных адносінах і ў літалагічным складзе адкладаў.
Геамарфалагічныя вобласці падзяляюцца на раёны, якія вызначаюцца генетычнай аднароднасцю, падобнасцю формаў і памераў рэльефу, расчлянёнасцю, узростам, напрамкам і інтэнсіўнасцю сучасных геамарфалагічных працэсаў.
Юлія Рагнарсан
Юлія Марыя Рагнарсан (швед. Julia Maria Ragnarsson; нар. г., ) — шведская актрыса.
Біяграфія
Юлія Рагнарссон нарадзілася 30 ліпеня 1992 ва шведскім горадзе Мальмё ў сям’і акцёра Ларса-Ёрана Рагнарсана і сцэнографа Карын Рагнарсан. У 2008—2011 гадах вучылася акцёрскаму майстэрству ў гімназіі Хеленхольм ў Мальмё.
Ва ўзросце 10 гадоў дэбютавала ў камедыі Tur & retur Элы Лемхаген (2003). Пазней згуляла ў такіх фільмах як «Maria Larssons eviga ögonblick» Яна Труэля (2008), у фільме «Stockholm Stories» Юнаса Карлсана (2014) і ў камедыі «Tillbaka till Bromma» Петэра Магнусан (2014). За межамі Швецыі стала вядомая пасля ролі Лауры ў другім сезоне тэлесерыяла Мост (Bron, 2013 года). Яна выканала галоўную ролю студэнткі паліцэйскай акадэміі Алівіі Ронінг у крымінальным серыяле SVT Прыліў (Springfloden, 2016). У 2017 годзе ў прыняла ўдзел калядным календары Jakten på tidskristallen на Шведскім нацыянальным тэлебачанні.
У лістападзе 2014 года Юлія Рагнарсан атрымала прэмію «Узыходзячая зорка» на Стакгольмскім міжнародным кінафестывалі.
Струбкі
Струбкі́ (, Струбки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Адамоўскага сельсавета.
Грабучоўскі сельсавет
Грабучо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Докшыцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Грабучая.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Докшыцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Маладзечанскай вобласці. 24 студзеня 1958 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Валодзькаўскага (9 населеных пунктаў: Бароўка, Варганы, Дуброўка, Іванаўка, Лапліна, Рэчкі, Чарэмшына, Шантараўшчына і Яблонка) і Сітцаўскага (9 населеных пунктаў: Асановічы, Булахі, Вешняе, Вянюціна 1-е, Вянюціна 2-е, Грабучая, Кабяльцы, Макаравічы і Уздзеўшчына) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 18 населеных пунктаў.
Гюрджу Хатун
Гюрджу Хатун (груз. გურჯი-ხათუნი, Gurji-xatuni) — грузінская прынцэса з дынастыі Баграціёнаў.
Біяграфія
З 1237 была другой жонкай султана Кей-Хосрава II. Ад яго нарадзіла сына Кей-Кубада II, які правіў у 1246—1257.
Пасля паразы падчас бітвы пад Кесе-даг у 1243 годзе султан Кей-Хосраў стаў васалам Бату, а Тамар страціла высокі статус і атрымала мянушку Гюрджу Хатун, «Спадарыня грузінка».
Дубраўка (Смалявіцкі раён)
Ду́браўка (, Дубровка) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалоцкага сельсавета.
Гюрджу Хатун
Біяграфія
У 1246 годзе Кей-Хосраз быў забіты, і Тамар перайшла з праваслаўя ў іслам і выйшла за вяльможу Конійскага султаната Перванэ. Ад гэтага шлюбу нарадзіла сына Мехмед бэя.
Ушанаванне памяці
У 1240–1245 гадах султан Кей-Хосраў II чаканіў на манетных дварах Сіваса і Коньі сярэбраныя манеты з выявай льва і сонечнага твару. Сімвал «Леў і Сонца» пазней шырока распаўсюдзіўся ў ісламскім свеце. Турэцкі даследчык сельджукскіх манет Толга Эркан прыйшоў да высновы, што Сонца — гэта Гюрджю Хатун, а Леў — сам султан.
IC 501-2
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 501-2
Перавозы
Пераво́зы (, Перевозы) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Беларускі саюз літаратурна-мастацкіх крытыкаў
Беларускі саюз літаратурна-мастацкіх крытыкаў — добраахвотная грамадская творчая арганізацыя, якая аб’ядноўвае літаратурных і мастацкіх крытыкаў, літаратура- і мастацтвазнаўцаў, культуролагаў, сацыёлагаў, журналістаў і іншых спецыялістаў у галіне мастацкай творчасці. Заснаваны ў 1997 годзе на аснове навукова-творчага прадпрыемства «Авансцэна», якое дзейнічала з 1992, да 1996 года мела назву Цэнтр тэатральнай крытыкі «Авансцэна». Кіруючы орган — з’езд, паміж з’ездамі — Савет, кіраўніцтва ажыццяўляе Прэзідыум Савета. На 2001 больш за 110 членаў.
Мэты і дзейнасць
Мэты дзейнасці саюза: развіццё сістэмы літаратуразнаўчай і мастацтвазнаўчай адукацыі, павышэнне прафесійнага ўзроўню крытыкаў, аналіз праблем сучаснай мастацкай культуры. Члены саюза праводзяць навукова-даследчую, аналітычную працу ў сферы сучаснай культуры і мастацкай творчасці, канферэнцыі, лабараторыі, семінары па пытаннях тэорыі і практыкі літаратурнай і мастацкай творчасці, арганізуе фестывалі, выстаўкі, канцэрты, творчыя вечары, прапагандуе лепшьм творы літаратуры і мастацтва Беларусі за межамі краіны. Выдае зборнікі літаратурна-мастацкіх артыкулаў з актуальнымі праблемамі мастацкай культуры Беларусі.
Прыроднае раянаванне
Прыро́днае раянава́нне — сістэма тэрытарыяльнага падзелу, заснаваная на выяўленні прыродных рэгіёнаў, якія валодаюць унутраным адзінствам і своеасаблівымі індывідуальнымі рысамі прыроды. Дае прыродазнаўча-навуковую аснову для планавання шматлікіх галінаў дзейнасці чалавека, у тым ліку ў сферы народнай гаспадаркі, культуры, аховы здароўя.
Вылучаюць прыродныя раёны па асобных прыкметах (клімат, рэльеф, глебы і іншае) або па іх комплексу (ландшафтнае, фізіка-геаграфічнае).
Для тэрыторыі Беларусі распрацаваныя: агракліматычнае, геамарфалагічнае, геахімічнае, гідрагеалагічнае, гідралагічнае, глебава-геаграфічнае, зоагеаграфічнае, ландшафтнае, фізіка-геаграфічнае раянаванні.
Космас (значэнні)
Космас:
Уладава (станцыя)
Улада́ва (, Влодава)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў вёсцы Тамашоўка; на лініі Брэст — Уладава — Хэлм, паміж п.п. Камароўка і п.п. , але фактычна станцыя тупіковая, з-за разбуранага маста.
Гісторыя
3 верасня 1939 года нямецкая авіяцыя бамбіла масты і чыгуначную станцыю ва Уладаве. Разбурэнне мастоў і змяненне межаў пасля Другой сусветнай вайны прыпынілі сувязь паміж г.Уладава і чыгуначнай станцыяй Уладава.
NGC 812
NGC 812 (іншыя абазначэнні — UGC 1598, MCG 7-5-14, ZWG 538.19, IRAS02037+4419, PGC 8066) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Старына (Стаўбцоўскі раён)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета.
У 1940—1964 гадах цэнтр Старынскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 23 кіламетры на паўночны захад ад горада Стоўбцы і чыгуначнай станцыі Стоўбцы, за 98 кіламетраў ад Мінска. Праз вёску пралягае аўтамабільная дарога. У напрамку на поўдзень ад Старыны працякае рака Сула.
Траецкая набярэжная
Траецкая набярэжная:
Ругаец
Руга́ец (, Ругаец) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шашкоўскага сельсавета. 104 жыхары (2009).
Эрыка Хольст
Ільва Эрыка Хольст (Ylva Erika Holst: нар., Буа, камуна Варберг, Швецыя) — шведская хакеістка, якая гуляла на пазіцыі цэнтральнага нападаючага.
Выступала за шведскія клубы: «Ведыгэ», «Мелархёйдэн / Брэдэнг», «Лімхамн» і «Сегельторп». Гулец нацыянальнай зборнай Швецыі, першая ў жаночым хакеі сыграла больш за 300 міжнародных матчаў. 10 гадоў выконвала абавязкі капітана нацыянальнай зборнай. Выступала на чатырох Алімпіядах, стаўшы сярэбраны прызёрам 2006 года і бронзавым прызёрам 2002 года. Двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету (2005 і 2007). Чэмпіёнка Еўропы (1996). Шасціразовая чэмпіёнка Швецыі. У перыяд з 1999 па 2003 год гуляла за студэнцкую каманду «Мінесота-Дулут Бульдогз», тройчы выйграўшы чэмпіянат Нацыянальнай асацыяцыі студэнцкага спорту (NCAA). Прызнана лепшай хакеісткай Швецыі 2006 года. Завяршыла гульнявую кар’еру пасля заканчэння сезона 2011/12. У сакавіку 2015 года першай з жанчын была ўключана ў Залу славы шведскага хакею.
Агракліматычнае раянаванне Беларусі
Агракліматы́чнае раянава́нне Белару́сі — падзел тэрыторыі Беларусі па ступені спрыяльнасці кліматычных умоў для земляробства. Пры падзеле бяруцца пад увагу такія чыннікі, як сярэдняя тэмпература вегетацыйнага перыяду, працягласці інтэрвалаў з асобнымі тэмпературамі паветра і гадавых сум ападкаў.
Выдзяляюць 3 агракліматычныя вобласці:
Для кожнай з гэтых абласцей вызначана спрыяльнасць агракліматычных умоў для вырошчвання тых ці іншых сельскагаспадарчых культур. У адпаведнасці з нарошчваннем кантынентальнасці клімату ў складзе кожнай з абласцей выдзяляюць заходнія і ўсходнія пад-вобласці (на малюнку пункцірная лінія з поўначы на поўдзень). Апошнія ў сваю чаргу падзяляюцца на раёны:
Пярэбнавічы
Пярэ́бнавічы (, Перебновичи) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Залескага сельсавета.
Да 19 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Шутавіцкага сельсавета.
Allium sordidiflorum
Allium sordidiflorum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Дан Шэхтман
Дан Шэхтман  — ізраільскі фізік і хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (2011) «за адкрыццё квазікрышталёў».
Літоўская баскетбольная ліга
Літоўская баскетбольная ліга (Lietuvos krepšinio lyga) — камандны турнір па баскетболе ў Літве. Заснаваны ў 1993 годзе. Складаецца з двух частак — рэгулярнага чэмпіянату і плэй-оф. У рэгулярным чэмпіянаце кожны клуб гуляе з кожным чатыры разы — па два разы дома і ў гасцях. Восем найлепшых каманд выходзяць у плэй-оф, дзе выяўляюцца прызёраў і пераможцы сезона. Найгоршы клуб рэгулярнага чэмпіянату вылятае ў Нацыянальную баскетбольную лігу.
Гуніла Андэрсан
Гуніла Андэрсан (Gunilla Andersson; поўнае імя — Гуніла Вікторыя Андэрсан Стампес (Gunilla Victoria Andersson Stampes);, Скутскер, лен Упсала, Швецыя) — шведская хакеістка, якая гуляла на пазіцыі абаронцы.
Выступала за шведскія клубы: «Брунес», «Вестэрханінгэ», «ФАК Фарста», «Мелархёйдэн / Брэдэнг», «Сегельторп». Пасля завяршэння кар’еры ў 2011 годзе, адыграла адзін сезон за каманду першага дывізіёна «Ханінгэ». Гулец нацыянальнай зборнай Швецыі, якая правяла больш 297 міжнародных матчаў. Выступала на чатырох Алімпіядах, стаўшы сярэбраны прызёрам 2006 года і бронзавым прызёрам 2002 года. Двухразовы бронзавы прызёр чэмпіянатаў свету (2005 і 2007). Чэмпіёнка Еўропы (1996). Дзесяціразова чэмпіёнка Швецыі. Прызнана лепшай хакеісткай Швецыі 2007 года. Уключана ў Залу шведскага хакею (2015). Лічыцца лепшым абаронцам у гісторыі жаночай зборнай Швецыі. У цяперашні час працуе ў гандлёвым аддзеле кампаніі CCM і выступае ў якасці хакейнага эксперта для СМІ.
Голас царквы (1955)
«Голас царквы» — рэлігійна-грамадскі часопіс праваслаўных беларусаў.
Гісторыя
Выдаецца з 1955 годзе ў Нью-Ёрку на беларускай мове спачатку Царкоўнай радай Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы (БАПЦ) у Нью-Ёрку, з 1960 годзе — Епархіяльнай управай БАПЦ у Нью-Ёрку, потым Радай БАПЦ.
Выходзіць 2 разы на год (Вялікдзень і Каляды). У рэдакцыйную калегію ў розны час уваходзілі: архіепіскап Васіль (У. Тамашчык), М. Гарошка, Я. Запруднік, П. Манькоўскі, М. Міцкевіч, М. Тулейка і інш. Асвятляе пытанні набажэнства, гісторыі беларускай праваслаўнай царквы, дзейнасць беларускіх прыходаў на эміграцыі. Друкуе архіпастырскія пасланні да вернікаў, тэксты малітваў з нагоды пэўных дат, матэрыялы па гісторыі праваслаўных брацтваў у ВКЛ, манастыроў і цэркваў на Беларусі. Аналізуе старадаўнія рэлігійныя рукапісы, творы Кірылы Тураўскага, жыцце і дзейнасць Сімяона Полацкага, Еўфрасінні Полацкай, Ф.Скарыны, мітрапалітаў К.Смаляціча, Г. Цамблака і інш. Публіцыстычныя матэрыялы прысвечаны ў асноўным пытанням антырэлігійнага ўціску на Беларусі. На старонках часопіса змешчаны вершы Я. Купалы, Я. Коласа, А. Гаруна, артыкулы пра іх жыццё і творчасць, літаратурныя творы Н. Арсенневай, Ю. Віцьбіча, Т. Лебяды, С. Палуяна і інш.
Крысціна Хайноўска-Ліскевіч
Крысціна Хайноўска-Ліскевіч (Krystyna Chojnowska-Liskiewicz; 16 ліпеня 1936, Варшава) — польская яхтсменка і інжынер-суднабудаўнік. Першая жанчына, якая здзейсніла  ў адзіночку на паруснай яхце.
Біяграфія
Крысціна Хайноўска нарадзілася ў Варшаве ў 1936 годзе, а пасля вайны разам з сям’ёй пераехала ў Аструду ў паўночнай Польшчы. З 1953 г. жыла ў Гданьску. Вучылася ў Гданьскім політэхнічным інстытуце, затым была канструктарам судоў на Гданьскай суднаверфі. Там яна пазнаёмілася са сваім будучым мужам.
Пачала займацца парусным спортам ва ўзросце 16 гадоў. У 1960 годзе яна стала штурманам, у 1966 годзе — капітанам, атрымаўшы ліцэнзію на кіраванне паруснымі яхтамі. Як капітан яна здзейсніла 21 акіянскі і марскі круіз, у тым ліку тры з чыста жаночым экіпажам. Некалькі круізаў здзейсніла разам з мужам, які таксама захапляўся парусным спортам.
Яна стала вядомая як першая жанчына, у адзіночку абышэдшая зямны шар на паруснай яхце. Падарожжа на яхце «Mazurek» пачалося 28 сакавіка 1976 года ў горадзе Лас-Пальмас-дэ-Гран-Канары. Праз Брыджтаўн (Барбадас), Бальбоа, Таіохае і Таіці яна прыплыла ў Сіднэй, дзе яхта ўстала на рамонт. Пасля працягу падарожжа праз порт Дарвіна яна сур’ёзна захварэла і была дастаўлена ад Портленд-Роўдса на самалёце ў Кэрнс. Тым не менш, яна працягнула падарожжа, і 2 снежня 1977 года дасягнула  Мазамбикскага праліва. У канчатковым рахунку, прайшоўшы 31 166 марскіх міль і праз 401 дзён, 21 красавіка 1978 года яна дасягнула канчатковай мэты падарожжа ў Лас-Пальмас. Яе дасягненне было занесена ў кнігу рэкордаў Гінеса.
IC 502
IC 502 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) у сузор’і Рак.
Фёдарава (Полацкі раён)
Фёдарава (, Фёдорово) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Баравухскага сельсавета.
IC 502
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спасылкі
IC 502
Салара
Салара (Salara) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Равіга.
Насельніцтва складае 1196 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 84 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 45030. Тэлефонны код — 0425.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Валянцін.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Рандонія
Рандонія (Rondônia) — штат на захадзе Бразіліі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Порту-Велью.
Рандонія мяжуе са штатамі Акры, Амазонас і Мату-Гросу, а таксама з Балівіяй.
Адміністрацыйны падзел
Штат дзеліцца на 2 рэгіёны, 8 мікрарэгіёнаў і 52 абшчыны.
Насельніцтва
Урбанізацыя: 66,8 % (2004)
Расавы склад:
Сын Чалавечы (хрысціянства)
Сын Чалавечы — адзін з тытулаў Ісуса Хрыста ў Евангеллях. Выраз з'яўляецца 81 раз у грэчаскім тэксце чатырох кананічных Евангелляў, і выкарыстоўваецца толькі ў выказваннях Ісуса. Выраз на іўрыце «сын чалавечы» (בן-אדם — Бэн Адам) таксама з'яўляецца ў Старым запавеце больш за сто разоў.
Выкарыстанне пэўнага артыкля ў выразе «Сын Чалавечы» у грэцкім кайнэ з'яўляецца новым, не захавалася ніякіх запісаў яго выкарыстання ў любым з пакінутых грэчаскіх дакументаў старажытнасці. Магчыма, што выкарыстанне «Сына Чалавечага» ў хрысціянскіх Евангеллях не мае дачынення да яўрэйскай Бібліі.
Біблейскае выкарыстанне
У грэчаскім тэксце кайнэ Новага Запавету тытул «сын чалавечы» падаецца як «ὁ υἱὸς τοὺ ἀνθρώπου». Падобны тытул на іўрыце (בן-אדם бен адам) таксама з'яўляецца больш за сотню раз у Старым запавеце. У трыццаці двух выпадках фраза з'яўляецца ў прамежкавай форме множнага ліку «сыноў чалавечых», што значыць людзі.
Выраз «Сын Чалавечы» з'яўляецца 81 раз у грэцкай мове кайнэ ў чатырох Евангеллях. Ён з'яўляецца трыццаць раз у Евангеллі ад Матфея, 14 раз у Евангеллі ад Марка, дваццаць пяць разоў у Евангеллі ад Лукі і 12 разоў у Евангеллі ад Яна. Тым не менш, выкарыстанне пэўнага артыкля ў выразе «Сын Чалавечы» з'яўляецца новым, і да яго выкарыстання ў кананічных Евангеллях не захавалася ніякіх запісаў яго выкарыстання ў любым з захаваўшыхся грэчаскіх дакументаў старажытнасці.
Некаторыя даследчыкі лічаць, што новазапаветні выраз «Сын Чалавечы» не мае дачынення да яўрэйскай Бібліі, лічачы, што тэрмін паходзіць ад арамейскай мовы — ברנש — бар Нэш/бар Наша, што ў гэтых крыніцах «Сын Чалавечы» — гэта рэгулярны выраз для вызначэння чалавека ў цэлым і часта служыць нявызначаным займеннікам і ні ў адным тэкстаў, якія дайшлі да нас, «сын чалавечы» не азначае тытул.
Выкарыстанне тытула Сын Чалавечы ў сінаптычных Евангеллях, як правіла, дзеляцца на тры групы: тыя, якія адносяцца да Яго «прышэсця» (у якасці узвышэння), тыя, якія адносяцца да «пакут» і тыя, якія адносяцца да «цяперашняга жыцця».
Выкарыстанне тытула Сын Чалавечы ў Евангеллі ад Яна, некалькі адрозніваецца ад сіноптыкаў і ў Яна 1:51 Сын Чалавечы прадстаўлены ў кантакце з Богам праз анёлаў, у Ян. 6:26 і 6:53 Сын Чалавечы забяспечвае жыццё праз Сваю смерць і ў Ян. 5:27 Сын Чалавечы атрымае ўладу судзіць людзей.
Генадзь Нафрановіч
Генадзь Нафрановіч (1929 — красавік 1950) — сябра мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, належаў да мядзельскай групы арганізацыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1929 г. у в. Юшкавічы Віленскага ваяводства ў Польскай Рэспубліцы.
Вучыўся ў Мядзельскай сярэдняй школе. Там у 1948 г. далучыўся да мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падпольнага вучнёўскага руху. Арганізацыя, кіраўніком якой быў Расціслаў Лапіцкі, у асноўным займалася распаўсюджваннем антысавецкіх улётак, але планавала перайсці і да больш актыўных дзеянняў.
У арганізацыі Генадзь Нафрановіч удзельнічаў у распаўсюдзе ўлётак і назапашванні зброі. Меў пісталет вальтэр, які ён украў у дырэктара школы. У 1949 годзе далучыўся да антыкамуністычнай партызанскай групы, якая дзейнічала на поўначы Мядзельшчыны.
У красавіку 1950 г. застрэліўся, калі быў асочаны і абкружаны міліцыяй на сядзібе родзіча ў в. Палуяны. Паводле аповедаў Віктара Шабовіча гэта адбылося так: «Прыехала з Мядзела міліцыя, а ён быў не дома, а ў другога Нафрановіча, што ў пачатку Палуянаў жыў. Сядзеў на гарышчы. Кажа: «Я вам не здамся!» І ён сам сябе застрэліў».
Пахаваны ў родных Юшкавічах.