cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геалогія Беларусі
Будова i гісторыя развіцця платформавага чахла
Адклады пермскага перыяду (пачатак — каля 285 млн гадоў назад) вядомы на тэрыторыі Прыпяцкага прагіну, Брагінска-Лоеўскай седлавіны, Падляска-Брэсцкай упадзіны і паўднёвых схілах Балтыйскай сінеклізы. Ва ўмовах сухога і гарачага клімату ў марскіх і кантынентальных абставінах ішло намнажэнне пераважна тэрыгенных адкладаў (пяскі, гліны); перыядычна фарміраваліся праслоі і гнёзды гіпсу і ангідрыту. У раннепермскую эпоху ў цэнтральнай частцы Прыпяцкага прагіну намножылася магутная (да 760 м) саляносная тоўшча, у якой прадстаўлены каменная соль, сільвініт, кізерыт і бішафіт.
Адклады трыясавага перыяду (пачатак — каля 230 млн гадоў назад) пашыраны на паўднёвым усходзе Беларусі (Прыпяцкі прагін, Брагінска-Лоеўская седлавіна) і на паўднёвым захадзе (Падляска-Брэсцкая ўпадзіна). Седыментацыя адбывалася ў прэснаводных вадаёмах, дзе намножыліся чырвана- і стракатаколерныя тэрыгенныя адклады (пяскі, алеўраліты, кангламераты, гліны). Іх магутнасць на паўднёвым усходзе дасягае 300—500 м, часам 700—1000 м, на паўднёвым захадзе — 8—50 м.
На працягу большай часткі позняга трыясу і ўсёй ранняюрскай эпохі (пачатак — каля 195 млн гадоў назад) тэрыторыя Беларусі была сушай і падвяргалася размыву. У сярэдняюрскую эпоху асадканамнажэнне аднавілася. Адклады юрскай сістэмы (максімальная магутнасць сотні метраў) залягаюць у Прыпяцкім прагіне, на Брагінска-Лоеўскай і Жлобінскай седлавінах, у паўднёвай частцы Аршанскай упадзіны, у Падляска-Брэсцкай упадзіне і на Беларускай антэклізе. У сярэдня- і познаюрскую эпохі часта чаргаваліся фазы адступання і наступання мора; паступова моцна апрэснены басейн шляхам асадканамнажэння ператварыўся ў тыповы марскі. У юрскі час намножыліся гліны, алеўраліты і пяскі з праслоямі бурага вугалю, вапнякі, мергелі.
Мелавы перыяд (пачатак — каля 137 млн гадоў назад) — час шматразовых марскіх трансгрэсій з захаду і ўсходу. Адклады мелавой сістэмы (магутнасць да 336 м) пашыраны па ўсёй паўднёвай палавіне Беларусі. У раннемелавую эпоху намнажаліся пераважна тэрыгенныя асадкі (пяскі, у т.л. з глаўканітам і фасфарытавымі жаўлакамі, гліны, алеўрыты); у познамелавую — выключна пісчы мел і мергельна-мелавыя пароды з канкрэцыямі і жаўлакамі крэменю. У другой палавіне каньякскага веку позняга мелу на крайнім усходзе Беларусі ўтварыліся пласты трэпелаў і апок.
У адкладах палеагену (пачатак — каля 67 млн гадоў назад), пашыраных у межах паўднёвай палавіны Беларусі, пераважаюць тэрыгенныя асадкі: кварцава-глаўканітавыя пяскі, алеўрыты з галькай фасфарытаў і крэменю. Іх магутнасць дасягае 220 м. На працягу палеацэнавай і эацэнавай эпох асадканамнажэнне адбывалася ў марскіх умовах. Клімат у палеагене быў цёплы і вільготны. Перыядычна ўзнікалі ўмовы, спрыяльныя для жыцця арганізмаў з крамянёвымі шкілетамі, у выніку чаго фарміраваліся апокі, апокападобныя гліны, алеўрыты. У першай палавіне алігацэнавай эпохі марскі басейн пачаў мялець, скарачацца, а ў канцы ранняга — пачатку позняга алігацэну мора назаўсёды пакінула тэрыторыю Беларусі. У познім алігацэне адклады намножыліся ў далінах рэк, азёрах, катлавінах, звязаных з карставаннем пісчага мелу і салявых адкладаў у скляпеннях саляных купалаў. У замкнутых забалочаных азёрных катлавінах і западзінах утварыліся буравугальныя паклады.
У неагенавы перыяд (пачатак — каля 25 млн гадоў назад) у паўднёвай частцы Беларусі, якая ўяўляла сабой нізінную алювіяльную раўніну з забалочанымі плоскімі (плакорнымі) водападзеламі, працягвалася кантынентальнае асадканамнажэнне (пяскі, алеўрыты, гліны, у т.л. мантмарыланітавыя, тарфянікі). Працэсы торфаўтварэння спрыялі фарміраванню буравугальных радовішчаў на захадзе Прыпяцкага прагіну. Магутнасць неагенавых адкладаў месцамі перавышае 100 м. Клімат на працягу большай часткі неагену быў цёплы і вільготны, у канцы перыяду пачалося пахаладанне, зменшылася колькасць атмасферных ападкаў; клімат стаў падобны да сучаснага.
Чацвярцічны (антрапагенавы) перыяд (пачатак — каля 1,65 млн гадоў назад) на тэрыторыі Беларусі падзяляюць на 3 этапы: перадледавіковы, ледавіковы і пасляледавіковы. Першыя 2 адпавядаюць плейстацэнавай эпосе, апошні — галацэнавай. Магутнасць адкладаў чацвярцічнага перыяду дасягае 300 м.
У перадледавіковы этап плейстацэнавай эпохі ў Скандынавіі ўзнікалі ледавіковыя покрывы. Яны не дасягалі тэрыторыі Беларусі, але ўплывалі на клімат і абумовілі чаргаванне фаз пацяплення і пахаладання. Ледавіковы этап плейстацэнава адзначаўся чаргаваннем зледзяненняў і міжледавікоўяў. На Беларусі вылучаюць 6 ледавіковых і 5 міжледавіковых перыядаў. Рух покрыўных ледавікоў моцна мяняў рэльеф тэрыторыі. Узнікалі працяглыя (дзесяткі кіламетраў) лагчыны ледавіковага выворвання і размыву. Акумуляцыя марэн пры раставанні ледавікоў утварала новыя формы рэльефу.
Чацвярцічная тоўшча амаль напалавіну складзена з марэнных адкладаў. Масы рухомага лёду часта зрывалі і пераносілі на розныя адлегласці вялікія масівы карэнных парод, т.зв. адорвені. Пра геалагічную «моц» ледавікоў сведчаць валуны і глыбы крышталічных і трывалых асадкавых парод, прынесеныя на ледавікамі са Скандынавіі. Пры раставанні ледавікоў узнікалі водныя патокі, якія неслі рыхлы абломкавы матэрыял (пясок, радзей жвір і гальку). Гэты флювіягляцыяльны матэрыял адкладаўся на паверхні ледавікоў, у іх тоўшчы або каля краёў. Часам водныя патокі сустракалі на сваім шляху перашкоды ў выглядзе марэнных утварэнняў (краявыя ледавіковыя грады, озы, друмліны і інш.). У выніку падпруджвання ўзнікалі азёры, у якіх намнажаліся азёрна-ледавіковыя (лімнагляцыяльныя) адклады, пераважна стужачныя гліны (чаргаванне тонкіх пясчаных і гліністых слаёў). Каля краю ледавіка фарміраваліся эолавыя ўзгоркі, грады, дзюны, намнажаліся тоўшчы лёсаў. У час міжледавікоўяў, калі ледавікі поўнасцю адступалі, асадканамнажэнне канцэнтравалася ў далінах рэк, шматлікіх азёрных і балотных катлавінах. Намнажаліся пяскі, гліны, сапрапелі, мергелі, торф, гіціі.
Апошняе (паазерскае) зледзяненне пакінула тэрыторыю Беларусі каля 15 тыс. гадоў назад. Яшчэ некалькі тысячагоддзяў працягваўся халодны пасляледавіковы перыяд і каля 10 тыс. гадоў назад пачаўся галацэнавы (сучасны) перыяд, у час якога намножылася тоўшча рыхлых асадкавых алювіяльных, азёрных, балотных і іншых адкладаў магутнасцю да 20—25 м.
Гідрагеалогія
У рамках Беларусі вядомы артэзіянскія басейны: Прыбалтыйскі, Аршанскі, Падляска-Брэсцкі (Брэсцкі) і Прыпяцкі, вобласцю сілкавання для якіх з'яўляецца цэнтральная частка Беларускай антэклізы.
Гагарына
Гагарына — прозвішча, тапонім.
Чалоўскі
Чалоўскі
Спіс аб’ектаў PGC (2466001—2467000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2466001—2467000)
Станіслаўдор
Станіслаўдо́р — залатая манета Рэчы Паспалітай вартасцю ў 3 дукаты, якая выпускалася падчас паўстання 1794 года на Варшаўскім манетным двары.
У цяперашні час станіслаўдор выклікае цікавасць калекцыянераў і даследчыкаў як адна з нешматлікіх залатых манет, што абарачаліся на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага і адна з апошніх манет Рэчы Паспалітай, на польскіх інтэрнет-аўкцыёнах яе кошт дасягае 31.000 злотых.
Гісторыя
24 сакавіка 1794 года ў Кракаве было абвешчана паўстанне супраць расійска-прускай акупацыі Рэчы Паспалітай, якое ўзначаліў генерал Тадэвуш Касцюшка. 25 красавіка таго ж года ён перадаў дзяржаўныя фінансы ў распараджэнне Вышэйшай народнай рады, а 3 мая адправіў ёй інструкцыю, дзе сярод іншага загадваў спыніць чаканку медных наміналаў і паўталера, працягнуць выпуск срэбраных чатырохграшовікаў, двуграшовікаў і грашовікаў, а таксама выбіць манеты буйнейшага наміналу невялікім накладам.
8 чэрвеня Рада выдала маніфест аб грашовай рэформе, заснаванай на прускай манетнай стапе. Паводле яго ўводзіліся новыя наміналы: залатыя паўстаніслаўдор і станіслаўдор. Назва абодвух манет была ўтворана па аналогіі з «луідор» і «аўгустдор» шляхам прыбаўлення да імя караля, ад імя якога яны чаканіліся, французскага прыметніка «d’or» («залаты»). У польскамоўных крыніцах згадваецца як «Stanislador», радзей — «Stanislasdor».
Паводле меркавання большасці даследчыкаў, станіслаўдор быў роўны патройнаму дукату, у сваю чаргу паўстаніслаўдор меў вартасць у 1.5 дуката. З іншага боку, на думку некаторых сучасных навукоўцаў, сапраўдны намінал станіслаўдора складаў 1.5 дуката, у той час як манета вартасцю ў 3 дукаты называлася «падвойным станіслаўдорам».
Апісанне
Паўстаніслаўдор быў 833-й пробы і меў у сваім складзе 5.123 грамы чыстага золата пры агульнай вазе манеты 6.1724 грамаў, дыаметр — 22.3 мм. На той час 1 паўстаніслаўдор адпавядаў 1.5 дукатам, 4.5 талерам, 13.5 васьміграшовікам, 27 злотым (срэбраным чатырохграшовікам), 81 медным дзесяціграшовікам ці 135 шасціграшовікам.
Станіслаўдор таксама быў 833-й пробы золата, важыў 12.3449 грамаў, дыяметр складаў 29 мм. У той час вартасць срэбнай манеты была стабілізавана, таму 1 станіслаўдор быў роўны 2 паўстаніслаўдорам, 3 дукатам, 9 талерам, 27 васьміграшовікам, 54 злотым (срэбраным чатырохграшовікам), 162 медным дзесяціграшовікам ці 270 шасціграшовікам.
На аверсе станіслаўдора быў выяўлены партрэт Станіслава Аўгуста Панятоўскага ў профіль і кругавы надпіс «STANISLAUS AUG.D.G.REX POL.M.D.L.». На рэвэрсе — па цэнтры герб Рэчы Паспалітай, зверху княжая карона і год біцця, па баках кругавы надпіс «AUREUS POLONIA».
Алэксандрыўка (Сімферопальскі раён)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка, Aleksandrovka) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Апушкы
Апушкы (Опу́шки, Tolban) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Брус Уіліс
Брус Уіліс, поўнае імя: Уолтэр Брус Уіліс (Walter Bruce Willis, 19 сакавіка 1955, Ідар-Оберштайн, Рэйнланд-Пфальц) — амерыканскі, музыкант і. Адзін з самых высокааплатных акцёраў Галівуда. Найбольшую вядомасць атрымаў за ролі ў такіх фільмах як «Цвёрды арэшак» (1988), «Крымінальнае чытво» (1994), «Дванаццаць малпаў» (1995), «Пяты элемент» (1997), «Армагедон» (1998), "Шостае пачуцце " (1999).
Уіліс быў жанаты на вядомай актрысе Дэмі Мур. Яны маюць тры дачкі, але ў 2000 годзе яны разлучыліся. Іх шлюб доўжыўся 13 гадоў. З 2009 года Уіліс ажаніўся з Эмі Гемінк (мадэль), з якой мае 2 дачкі.
Паходжанне
Брус Уіліс нарадзіўся 19 сакавіка 1955 года ў Ідар-Оберштайне, федэральная зямля Рэйнланд-Пфальц, Заходняя Германія. Яго бацька Дэвід Уіліс быў амерыканскім вайскоўцам, што служыў у Германіі. Яго матка Марлен была немкай. У 1957 годзе пасля звальнення з войска бацькі забраў сям’ю ў ЗША, штат Нью-Джэрсі. Матка працавала ў банку, бацька быў рамонтнікам аўтамабіляў. У час вучобы ў школе Уіліс пачаў удзельнічаць у школьных тэатральных кружках. Пасля заканчэння школы Уіліс стаў працаваць ахоўнікам або сторажам АЭС у Сэйлеме. У 1980-ыя гады Уіліс пачынае іграць у тэатрах. Ён здымаецца ў некаторых карцінах. Адна з іх прыносіць яму вядомасць — «Святло месяца» (1985—1989).
Пачатак кар’еры ў карцінах (1980-я гады)
Б. Уіліс пакінуў Нью-Ёрк і ад’ехаў у Каліфорнію, дзе іграў у некаторых тэлевізыйных перадачах. У 1984 годзе згуляў ролю другога плану ў кароткай дзеі ў карціне Паліцыя Маямі. У 1985 годзе кароткі выступ у карціне «Цёмны загон». Але найбольшы поспех Б. Уілісу прынёс серыял аб дэтэктыўнай службе Святло месяца. Затым Б. Уіліс здымаўся ў карцінах  Блэйк Эдўардс  1987, Сляпая сустрэча, з Кім Бэсынджэр. Найбольш вядомым для Б. Уіліса стала карціна Не здавайся (1988), дзе згуляў Джона Маклайна. Затым меў ролі ў карцінах, якія ўжо не мелі такога поспеху, як Не здавайся. У канцы 1980-ых гадоў Б. Уіліс запісаў зборнік песень.
1990-я гады
У 1990-я гады Б. Уіліс спрабаваў здымацца ў працягах найбольш паспяховай карціны «Не здавайся». Ён зняўся ў карцінах Не здавайся 2 (1990) і Не здавайся. Помста (1995). Гэта прынесла поспех Б. Уілісу. У пачатку 1990-ых гадоў Б. Ўіліс здымаўся ў няўдалых карцінах, што не прыносілі вядомасць і добры даход. У 1994 годзе ён зняўся ў кароткай ролі ў карціне Крымінальнае чытво. У 1996 годзе граў у дзіцячых маляваных карцінах, дзе агучваў ролі. Усяго зняўся Б. Уіліс у розных карцінах, але большасць было няўдалымі. Толькі адну з іх Армагедон (1998) можна назваць поспехам.
2000-я гады
У 2000, Б. Уіліс атрымаў узнагароду Эмі за ролю бацькі ў камедыі. У гэтым жа годзе Б. Уіліс граў у карціне «Дзевяць крокаў», дзе граў ролю Цюльпана-забойцы. Штогод здымаўся. У 2007 годзе зняўся ў працягу Не здавайся пад назвай Жыві вольным, не здавайся. Разам з тым ён удзельнічаў у розных карцінах, дзе гуляў з Арнольдам Шварцэнэгерам, Сільвестрам Сталонэ і г. д.
Сябры, сям’я і дзеці
У канцы 1987 года Б. Ўіліс пазнаёміўся з Дэмі Мур. 21 лістапада 1987 года ён жаніўся з ёй. Яна радзіла яму тры дачкі: Рамэр Уіліс (нар. 16 жніўня 1988), Скаўт Лару Уіліс (нар. 20 ліпеня 1991), Талула Бэл Уіліс (нар. 3 лютага 1994). Пазней 18 кастрычніка 2000 года Б. Уіліс развёўся з Дэмі Мур. Потым ён меў сувязь з актрысай Брук Бэрнс, але ў 2004 годзе яны расталіся. 21 сакавіка 2009 года ажаніўся з Эмай Гемінк. Яна нарадзіла дзве дачкі: Мэйбл Рэй Уіліс (нар. 1 красавіка 2012), Эвелін Пэн Уіліс (нар. 5 мая 2014).
Ана-Юрт
Ана-Юрт (Ана-Юрт, Ana Yurt) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Акропаліс
Акропаліс (Акрополіс, Akropolis) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Абрыў (вёска)
Абрыў (Обри́в, Çumaq Qarı) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Партызанскэ (Сімферопальскі раён)
Партызанскэ (Партиза́нське, Sabla) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Айкаван (Украіна)
Айкаван (Айкава́н, Aykavan) — пасёлак у Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Аляксандр Аляксандравіч Малькевіч
Аляксандр Аляксандравіч Малькевіч (Александр Александрович Малькевич, нар. 14 чэрвеня 1975, Ленінград, РСФСР, СССР) — расійскі журналіст, тэлевядучы, спецыяліст у галіне сувязяў з грамадскасцю і палітычных выбарчых тэхналогій, старшыня Камісіі Грамадскай палаты РФ па развіцці інфармацыйнай супольнасці, СМІ і масавых камунікацый, прэзідэнт Фонду абароны нацыянальных каштоўнасцяў.
Вінныцкэ (вёска)
Вінныцкэ (Ві́нницьке, Vinnitskoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Аляксандр Аляксандравіч Малькевіч
Біяграфія
Нарадзіўся 14 чэрвеня 1975 года ў Ленінградзе ў сям’і ветэрана працы і настаўніка. У 1992 годзе скончыў сярэднюю школу № 107 Выбаргскага раёна Санкт-Пецярбурга з залатым медалём. Атрымаў дзве вышэйшыя адукацыі — юрыдычную і ў галіне дзяржаўнага і муніцыпальнага кіравання.
З 1991 года Малькевіч працаваў журналістам у шэрагу санкт-пецярбургскіх газет. Быў першым прадзюсарам спявачкі Зары. З 1998 па 2002 гады быў галоўным рэдактарам найстарэйшай дзіцячай газеты Расіі «Пять углов».
У 2002—2003 гадах быў намеснікам старшыні Камітэта па друку і сувязях з грамадскасцю Адміністрацыі Санкт-Пецярбурга, у 2003—2007 гадах — намеснікам дырэктара медыяцэнтра Паўночна-Заходняй акадэміі дзяржаўнай службы. У 2004 годзе быў абраны дэпутатам адразу двух муніцыпальных саветаў у розных раёнах Санкт-Пецярбурга.
У 2007—2009 гадах працаваў галоўным рэдактарам Санкт-Пецярбургскага грамадска-палітычнага канала «Ваше общественное телевидение!» («ВОТ!»). У 2010 годзе ўзначаліў тэлеканал «Наўгародскае абласное тэлебачанне» і ўвайшоў у склад праўлення Нацыянальнай асацыяцыі тэлерадыёвяшчальнікаў (НАТ) Расіі.
Воднэ (Сімферопальскі раён)
Воднэ (Во́дне, Qoyaş) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Аляксандр Аляксандравіч Малькевіч
Біяграфія
У 2014 годзе Малькевіч з’ехаў у Сібір, дзе атрымаў пасаду генеральнага дырэктара рэгіянальнага тэлевізійнага канала Омскай вобласці ГТРК «Омск» (12 канал). Пакінуў пасаду ў 2018 годзе па ўласным жаданні, стаў галоўным рэдактарам ТАА «Міжнароднае агенцтва навінаў» («МАН»), кіраўніком праекта «USA Really». Апошняе СМІ ўлады ЗША звязваюць з прадпрымальнікам Яўгенам Прыгожыным і АІД.
21 сакавіка 2017 года абраны прадстаўніком Омскай вобласці ў склад Грамадскай палаты Расійскай Федэрацыі шостага склікання. У снежні 2018 года на чарговым пленарным пасяджэнні абраны старшынёй Камісіі па развіцці інфармацыйнай супольнасці, СМІ і масавых камунікацый АП РФ.
11 лістапада 2018 года быў затрыманы супрацоўнікамі ФБР у аэрапорце Вашынгтона, пасля ператрусу і допыту быў адпушчаны пад абавязацельства зарэгістраваць USA Really як замежнага агента. 19 снежня журналіст патрапіў пад санкцыі ЗША за размяшчэнне кантэнту, «які факусуецца на палітычных пытаннях, што падзяляюць грамадства». Пасля гэтага заклікаў расійскія ўлады звярнуць увагу на дзеючыя ў краіне канкрэтныя замежныя СМІ. У ліпені 2019 года амерыканскі часопіс Foreign Policy апублікаваў артыкул, што абвінавачваў супрацоўнікаў Малькевіча ва ўмяшанні ў выбары ў Лівіі.
У 2019—2020 гадах — прэзідэнт Фонду абароны нацыянальных каштоўнасцяў. З 2020 года прадстаўляе ў АП РФ агульнарасійскую грамадскую арганізацыю «Расійская асацыяцыя прававой журналістыкі».
Узнагароды і прэміі
У 2012, 2015 і 2017 гадах станавіўся лаўрэатам Нацыянальнай Прэміі «Медыя-Мэнэджэр Расіі». У 2017 яму была прысуджана Прэмія Урада Расіі ў галіне культуры за стварэнне тэлевізійнай дзіцячай гісторыка-патрыятычнай гульні «Знамя Ермака».
Навуковая дзейнасць
Аўтар пяці навучальных дапаможнікаў, у тым ліку «Арганізацыя і правядзенне кампаній у сферы сувязяў з грамадскасцю: вучэбны дапаможнік для акадэмічнага бакалаўрыяту» (М .: Юрайт, 2018. - 109 с.), двух манаграфій — «СМІ ў выбарах сучаснай Расіі» ( СПб .: Новы Гелікон, 2003. - 156 с.) і «Палітычная сацыялізацыя моладзі ва ўмовах глабалізацыі» (Вялікі Ноўгарад: Філіял СЗАГС ў г. Вялікі Ноўгарад, 2011. - 188 с.). Кандыдат палітычных навук, дацэнт. У 2003 годзе абараніў дысертацыю на суісканне вучонай ступені кандыдата палітычных навук. Тэма дысертацыі — «Сродкі масавай камунікацыі ў выбарчым працэсе сучаснай Расіі: стан, сістэма, механізмы ўзаемадзеяння» (СПб .: СЗАГС, 2003. - 191 с.).
Dresdner Bank
"Дрэзднер банк" (ням.: Dresdner Bank) — банкаўскі канцэрн Германіі, які існаваў да 10 мая 2009 года. Займаў трэцяе месца ў Германіі па балансавай суме і колькасці персаналу. З 2009 года «Dresdner Bank» з’яўляўся гандлёвай маркай «Commerzbank» і знік як назва да канца 2010 года.
Утвораны 12 лістапада 1872 г. у Дрэздэне. Дзейнічаў у 60 краінах свету. З 2001 года стаў часткай Allianz Group як цэнтр банкаўскіх паслуг.
У 2010 годзе Commerzbank цалкам паглынуў "Дрэзднер банк".
Давыдавэ
Давыдавэ (Дави́дове, Şeyhköy) — пасёлак у Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Шкільнэ
Шкільнэ (Шкільне́, Şkolnoye) — пасёлак у Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Наталля Геніеўна Карманава
Наталля Геніеўна Карманава (нар., г. Гомель) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і архітэктараў Генія Яўгенавіча (1928—2007) і Людмілы Аляксееўны (нар. 1940) Карманавых. Скончыла ў 1998 годзе архітэктурны факультэт БДПА, у 2001 годзе аспірантуру ў БелДУТ. У 1998—2005 гадах архітэктар інстытута «Гомельграмадзянпраект»; у 2005—2006 гадах вядучы архітэктар ЗАТ «Сіці-Арх» у Маскве (Расія), у 2006—2009 гадах вядучы архітэктар ДУП МНДІП ; з 2009 года вядучы архітэктар, галоўны спецыяліст, галоўны архітэктар праектаў ТДА «ЦэнтрБудПраект» у Гомелі.
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2003 года.
Творчасць
Рэалізаваныя аб’екты (пабудовы і інтэр’еры): рэканструкцыя вяслярнай базы «Воднік» на набярэжнай р. Сож у Гомелі; фізкультурна-аздараўленчы цэнтр у Жлобіне (у аўтарскім калектыве); гіпермаркет «ГІПА» па вул. Косарава (у аўтарскім калектыве); офіс з магазінам па вул. Барыкіна; інтэр’ер і фасад аддзялення Беларусбанка па пр. Леніна, 4 — усе ў Гомелі; інтэр’еры банка «БелВЭБ» па вул. Сацыялістычнай у Бабруйску; інтэр’ер салона «NeoStudio»; інтэр’ер рэстарана «Турыст», Зялёная зала — усе ў Гомелі.
Узнагароды
Мае дыплом лаўрэата V Нацыянальнага фестывалю архітэктуры (2003) за аб’ект «Рэканструкцыя вяслярнай базы „Воднік“ у г. Гомелі».
Пэровэ
Пэровэ (Перо́ве, Badana) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэрвамайскэ (Сімферопальскі раён)
Пэрвамайскэ (Первома́йське, Biy Tanış) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэрэдавэ (Сімферопальскі раён)
Пэрэдавэ (Передове́, Peredovoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэрэвальнэ (Крым)
Пэрэвальнэ (Перева́льне, Anğara) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэтрыўка (Сімферопальскі раён)
Пэтрыўка (Петрі́вка, Cabaç) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Піонэрскэ (Сімферопальскі раён)
Піонэрскэ (Піо́нерське, Colman) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Прывільнэ (Сімферопальскі раён)
Прывільнэ (Приві́льне, Tavşan Bazar) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пэтрапаўліўка (Сімферопальскі раён)
Пэтрапаўліўка (Петропа́влівка, Petropavlovka) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Улада Гарэскі
Улада Гарэскі (Владо Ѓорески) — македонскі мастак і графік
Біяграфія
Нарадзіўся 21 красавіка 1958 года ў Бітале, Македонія.
Скончыў курс гісторыі мастацтва ў Скоп’і і курс графікі ў Міжнародным графічным цэнтры ў Любляне, Славенія.
Выстаўкі
Арганізаваў больш за 20 персанальных выставак і больш за 100 групавых выставак у Македоніі, Славеніі , Харватыі , Францыі , Вялікабрытаніі , Мексіцы , Італіі , Польшчы , Румыніі.
За сваю працу ён атрымаў больш за 20 прафесійных узнагарод і прызнанняў.
Пралітнэ
Пралітнэ (Пролі́тне, Prolötnoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Пажарскэ
Пажарскэ (Пожа́рське, Bulğanaq Badraq) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Радныковэ (Сімферопальскі раён)
Радныковэ (Роднико́ве, Qulçuq) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Скварцовэ
Скварцовэ (Скворцо́ве, Eski Lez) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Рыўнапілля (Сімферопальскі раён)
Рыўнапілля (Рівнопі́лля, Cav Cürek) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Салаўіўка (Сімферопальскі раён)
Салаўіўка (Солов'ї́вка, Atalıq Eli) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сквер Сенажаны
Сквер Сенажаны — сквер у Кастрычніцкім раёне Мінска. Тэрыторыя абмежавана вуліцамі Варанянскага і Ляўкова.
Гісторыя
У XIX стагоддзі памешчыкі Немаршанскія пабудавалі непадалёк ад Мінска фальварак Сен-Жоны. Складаная французская назва трансфармавалася ў больш мілагучнае Сенажаны. Пасля Вялікай Айчыннай вайны тэрыторыя Сенажанаў забудоўваецца прыватнымі дамамі, якія ўжо ў 1986-2001 гадах пайшлі пад знос, і на іх месцы былі пабудаваны шматпавярхоўкі.
9 студзеня 2007 года Мінскім гарадскім Саветам дэпутатаў скверу была афіцыйна прысвоена назва «Сенажаны».
Саўхознэ (Сімферопальскі раён)
Саўхознэ (Совхо́зне, Temir Ağa) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Цюркскія мовы
Цю́ркскія мо́вы — сям'я роднасных моў, якая належыць да алтайскай макрасям'і. Цюркскія мовы распаўсюджаныя ад Міжземнамор'я да Сібіры і Заходняга Кітая. Колькасць носьбітаў цюркскіх моў складае ад 160 да 180 мільёнаў чалавек. Найбольшую колькасць носьбітаў мае турэцкая мова. Асноўнымі асаблівасцямі гэтай моўнай сям'і з'яўляюцца: сінгарманізм, аглютынацыйнасць і адсутнасць катэгорыі роду.
Характарыстыкі
Асноўнымі асаблівасцямі цюркскіх моў з'яўляюцца гармонія галосных, аглютынацыйнасць. Парадак слоў падпарадкоўваецца схеме SOV.
Раздолля (Сімферопальскі раён)
Раздолля (Роздо́лля, Dörtkül) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лятальны апарат
Лятальны апарат (ЛА) — прылада для кіраванага палёту ў атмасферы або касмічнай прасторы.
Лятальныя апараты падзяляюць на атмасферныя і касмічныя. Атмасферныя лятальныя апараты, у сваю чаргу, падзяляюць на два класы: апараты, цяжэйшыя за паветра, і апараты, лягчэйшыя за паветра.
Найбольш пашыраным лятальным апаратам, цяжэйшым за паветра, з’яўляецца самалёт. Яго пад'ёмная сіла ўтвараецца ў асноўным крылом. Значна меншую ролю выконвае пад'ёмная сіла фюзеляжа і апярэння.
Пад'ёмная сіла крыла змяняецца амаль прапарцыянальна квадрату хуткасці палёту. Пры малых скарасцях пад'ёмнай сілы крылаў недастаткова для адрыву самалёта ад паверхні зямлі. Для кожнага самалёта існуе мінімальная хуткасць, пры якой пад'ёмная сіла крылаў роўная вазе самалёта. Таму пры ўзлёце неабходны разбег для дасягнення гэтай хуткасці, а пры прызямленні — прабег, каб звесці яе да нуля. Адсюль вынікае неабходнасць будовы аэрадромаў з узлётна-пасадачнымі палосамі. Змяншэнне мінімальнай хуткасці і, адпаведна, скарачэнне даўжыні разбегу і прабегу самалёта дасягаюць павелічэннем пад'ёмнай сілы крылаў праз іх механізацыю, здыманне памежнага слою з крыла, абдзіманне крыла струменямі ад вінтоў, і іншымі спосабамі.
Пад'ёмная сіла можа ўтварацца і на нерухомым лятальным апараце. Для гэтага яго крылы мусяць рухацца адносна корпуса. Існуюць праекты лятальных апаратаў з крыламі, якія рухаюцца, — арнітаптары. Але найбольш вядомым апаратам гэтага тыпу з’яўляецца верталёт (гелікоптар) — лятальны апарат з нясучым вінтом (пад'ёмным вінтом), які можна разглядаць як сістэму крылаў, якія круцяцца ў плоскасці, блізкай да гарызантальнай. Нахіленнем плоскасці кручэння нясучага вінта ў напрамку палёту ствараецца не толькі пад'ёмная сіла, але і цяга. У вінтакрыла пад'ёмная сіла ствараецца адначасова нясучым вінтом і крылом, а цяга — цягавым і нясучым вінтамі. Існуюць самалёты з вінтамі, плоскасць кручэння якіх можа змяняцца ад вертыкальнай да гарызантальнай, — гэтыя самалёты могуць здзяйсняць вертыкальныя ўзлёт і пасадку. Выкарыстанне газадынамічнага прынцыпу пад'ёмнай сілы дазваляе і рэактыўнаму самалёту лятаць з малымі скарасцямі і нават «вісець», здзяйсняць вертыкальныя або скарочаныя ўзлёт і пасадку. Гэта дасягаецца адхіленнем уніз струменя рэактыўнага рухавіка праз паваротныя соплы, альбо выкарыстаннем адмысловых вертыкальна ўсталяваных рухавікоў.
Старажытныя часы
Канструкцыі, якія маглі лятаць, з’явіліся яшчэ ў старажытныя часы. Даследчык Старажытнага Егіпта Ісідор Уільям Дэйчас знайшоў доказы, што ўжо ў 2500—1500 гг. да н. э. ў Старажытным Егіпце існавалі планёры (planeur, ад planer — лунаць) — безматорныя лятальныя апараты для лунальнага палёту.
Распрацоўка ЛА цяжэйшых за паветра
Тэхнічныя асаблівасці лятальных апаратаў эпохі Сярэднявечча і пачатку Новага часу:
Навуковец дэталёва распрацаваў некалькі тыпаў арнітаптараў:
Аднак пасля глыбейшага вывучэння механізму палёту птушак Леанарда да Вінчы прыйшоў да высновы, што не чалавек мусіць адштурхоўваць крыламі паветра, а вецер мусіць біць у крылы і несці апарат у паветра. У выніку вынаходнік адмовіўся ад ідэі арнітаптараў, якія рухаліся з дапамогай мускульнай сілы, і распрацаваў праект апарата, прызначанага для балансавання ў паветры, з крыламі абмежаванай рухомасці.
У XVII ст. навукоўцы Джавані Альфонса Барэлі і Роберт Хук параўналі вагавыя і энергетычныя характарыстыкі людзей і птушак і тэарэтычна абгрунтавалі правільнасць ідэі Леанарда да Вінчы абмежаваць рухомасць крылаў у лятальных апаратах.
У 1716 г. пабачыла свет першае друкаванае выданне пра авіяцыю «Эскізы машыны для палёту ў паветры» Эмануіла Сведэнборга. Гэты шведcкі навуковец і вынаходнік зрабіў першыя эскізы планёра, а таксама даказаў, што найважнейшаю ўмоваю палёта ёсць наяўнасць рухавіка.
Першыя палёты
У 1799 г. сэр Джордж Кейлі распрацаваў схему планёра, якая, за выключэннем вертыкальнае праекцыі, цалкам адпавядае сучасным; гэтая мадэль была апрабаваная ў 1804 г. Наступныя пяцьдзясят гадоў Кейлі распрацоўваў фізіку палёту і ўдасканальваў канструкцыю планёра, у выніку чаго быў збудаваны поўнамаштабны апарат, які ў 1849 г. здзейсніў беспілотны палёт, а ў 1853 г. сэр Джордж Кейлі ажыццявіў першы пілатуемы палёт.
У 1848 г. Джон Стрынгфелау здзейсніў у Англіі беспілотны палёт мадэлі з паравым рухавіком.
У 1856 г. было праведзенае не зусім удалае выпрабаванне планёра з фюзеляжам у выглядзе лодкі і крыламі як у альбатроса. Вынаходнік гэтага апарата — капітан далёкага плавання Жан-Мары Ле Бры. Праз 10 гадоў ён пабудаваў апарат удасканаленай канструкцыі даўжынёй каля 6 метраў і з размахам крылаў 15 метраў. На новым планёры Ле Бры здзейсніў першы палёт, пры якім апарат падняўся вышэй за ўзровень старту, — ён праляцеў 30 метраў і паспяхова прызямліўся.
У 1870 г. быў пабудаваны першы арнітаптар, які мог лятаць: апарат, сканструяваны Густавам Труві (Gustave Trouvé's), праляцеў перад членамі Французскай Акадэміі навук 70 метраў.
Значны ўнёсак у тэорыю і практыку палётаў зрабіў нямецкі інжынер Ота Ліліенталь. З 1891 па 1896 гг. ён сканструяваў і выпрабаваў 18 мадэляў манапланаў і біпланаў. Менавіта гэты пілот-даследчык упершыню распрацаваў канструкцыю біплана — удалага баланснага планёра з добрымі лётнымі характарыстыкамі.
У 1896 г. Октаў Шанют і Агастус Герынг (ЗША) прапанавалі канструкцыю біплана з прамавугольнымі крыламі, якая стане агульнапрызнанай не толькі ў планерызме, але і ў самалётабудаванні.
Першыя самалёты
У 1876 г. Нікалаус Ота стварыў чатырохтактны газавы рухавік унутранага згарання, і цяпер у чалавека быў матор, які быў здольны падняць лятальны апарат ў неба. У 1880—1890-х гг. было здзейснена шмат спроб сканструяваць ЛА, які лятаў бы з дапамогай рухавіка. Аднак гэтыя намаганні не мелі поспеху.
Сонячнэ (Сімферопальскі раён)
Сонячнэ (Со́нячне, Solneçnoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Лятальны апарат
Першыя самалёты
Першы паспяховы некіруемы палёт ЛА цяжэйшага за паветра з паравым рухавіком адбыўся 6 мая 1896 г. у штаце Вірджынія (ЗША). Апарат, сканструяваны Самуэлем Пірпантам Лэнглі, двойчы быў запушчаны з дапамогай спружыннай катапульты і пасля палётаў быў пасаджаны на ваду (у ім не было механізмаў прызямлення).
Таксама ўдалыя доследы з маторам правялі ўжо згаданыя амерыканцы Шанют і Герынг. Іхны матарызаваны трыплан меў крыжападобнае апярэнне і парныя шасі, а рухавік меў два вінты: адзін мусіў цягнуць, другі — штурхаць. лятальны апарат разам з рухавіком важыў 40 кг. Гэты апарат праляцеў летам 1896 г. усяго 22 метры.
Наступны праект матарызаванага трыплана распрацаваў у 1899 г. Персі Пільчэр (Англія), які планаваў выкарыстаць бензінавы рухавік с паветраным вінтом-штурхачом. Гэты рухавік мусіў уключацца пасля старту з узгорку. Аднак Пільчэр загінуў і не паспеў выпрабаваць сваё тварэнне. У 2003 г. у школе аэранаўтыкі ва Універсітэце Кранфілда было праведзенае даследаванне, вынікі якога засведчылі, што праект Пільчэра быў цалкам здзяйсняльным і ён мог бы ажыццявіць першы палёт на самалёце яшчэ да братоў Райт.
Першы палёт чалавека на ЛА з рухавіком быў здзейснены 14 жніўня 1901 г. у штаце Канектыкут, ЗША. Густаў Уайтхед праляцеў тады каля 800 метраў на вышыні 15 метраў.
Наступны этап канструявання самалётаў звязаны з дзейнасцю амерыканцаў Орвіла і Уілбура Райтаў. Яны сталі першымі эксперыментатарамі, якія навучыліся кіраваць палётамі лятальных апаратаў з рухавіком, што зрабіла магчымым далейшае развіццё самалётабудавання. Пачынаючы з 1900 г. Райты сканструявалі і апрабавалі некалькі біпланаў, аднак далёкасць іх палётаў была не большая за 118 метраў. Браты надавалі шмат увагі ўдасканаленню канструкцыі планёраў і толькі ў 1902 г. ажыццявілі больш як тысячу палётаў.
17 снежня 1903 г. адбыліся першыя палёты братоў Райт на самалёце з рухавіком, які працаваў на газе. Працягваючы далей працаваць над канструкцыяй самалёта, Райты дамагліся ў 1908 г. устойлівага кіраванага палёту працягласцю да 1 гадзіны.
Першыя верталёты
У 1877 г. Энрыка Фарланіні сканструяваў беспілотны верталёт з паравым рухавіком. Ён узляцеў вертыкальна на вышыню 13 метраў, дзе пратрымаўся каля 20 секунд. У 1907 г. адбыўся першы палёт пілатуемага верталёта. Гэты верталёт быў сканструяваны Полем Карню.
Першыя гідрасамалёты
Першы гідрасамалёт быў сканструяваны французскім інжынерам Анры Фабрам. У сакавіку 1910 г. ён узляцеў з паверхні вады і праляцеў 800 метраў.
Далейшае развіццё самалётабудавання
У 1937 г. на англійскім самалёце Супермарын S. 6В быў устаноўлены рэкорд хуткасці — 656 км/г.
Развіццё рэактыўных рухавікоў
У другой палове 1930-х гг. у Англіі, Германіі, Італіі, ЗША і СССР ішла праца над стварэннем рэактыўных рухавікоў. У Англіі Фрэнк Уітл запатэнтаваў распрацаваны ім рэактыўны рухавік у 1930 г. У Германіі Ганс фон Агайн запатэнтаваў сваю версію рэактыўнага рухавіка ў 1936 г.
Першымі серыйнымі камерцыйнымі рэактыўнымі самалётамі сталі амерыканскі Avro C102 Jetliner (першы палёт — верасень 1949) і брытанскі De Havilland Comet (студзень 1951). А 15 верасня 1956 г. савецкая авіякампанія Аэрафлот стала першай авіякампаніяй, якая пачала здзяйсняць рэгулярныя перавозкі на рэактыўных самалётах (Ту-104).
Развіццё звышгукавых хуткасцяў
Даследаванні законаў аэрадынамікі і поспехі ў стварэнні ўсё больш магутных рэактыўных рухавікоў дазволілі пераадолець гукавы бар’ер: хуткасць самалёта ў гарызантальным палёце перавысіла хуткасць гуку. Упершыню гэта адбылося ў кастрычніку 1947 г. на самалёце з ракетным рухавіком Bell X-1, які пілатаваў Чарлз Элвуд Егер.
Першы палёт звышгукавога пасажырскага самалёта — гэта быў савецкі Ту-144 — адбыўся 31 снежня 1968 г.
У 1967 г. самалёт X-15 устанавіў новы рэкорд хуткасці — 7297 км/г (6,1 М). Калі не лічыць апаратаў, прызначаных для палёту ў космасе, гэты рэкорд быў пабіты самалётам X-43 толькі ў XXI ст. — 12 144 км/г (9,8 М).
У 1969 г. здзейсніў свой першы палёт Boeing 747 — і цяпер адзін з самых распаўсюджаных буйных (шырокафюзеляжных) пасажырскіх самалётаў, які штогод перавозіць мільёны пасажыраў.
У 1976 г. British Airways пачалі трансатлантычныя рэйсы на звышгукавым самалёце Concorde.
Апошнія дасягненні
У канцы XX ст. ў межах навукова-даследчых і даследча-канструктарскіх работ ААТ «Цюменьэкатранс» распрацаваны прынцыпова новы тып ЛА — безаэрадромны самалёт з аэрастатычнаю разгрузкай, у якім спалучаюцца найлепшыя якасці дырыжабля, самалёта, верталёта і судна на паветранай падушцы. Пілатаваная мадэль пацвердзіла ў 1995—1996 гг. жыццяздольнасць праекту. У сярэдзіне 1990-х гг. быў пабудаваны і паспяхова прайшоў лётныя выпрабаванні паменшаны пілатуемы аналаг безаэрадромнага самалёта «Бэла», авіяносьбіт якога рэалізаваны ў палегчанае версіі. Цяжкі транспартны варыянт безаэрадромнага самалёта «Фіялка», прызначанага для перавозкі буйнагабарытных грузаў, пакуль знаходзіцца ў стадыі распрацоўкі.
У пачатку XXI стагоддзя ў развіцці дагукавой авіяцыі выявілася тэндэнцыя да стварэння дыстанцыйна кіраваных або цалкам аўтаномных транспартных сродкаў. З’явілася шмат беспілотных ЛА. У красавіку 2001 г. беспілотны самалёт RQ-4 Global Hawk праляцеў ад авіябазы Эдуардс у ЗША да Аўстраліі без прыпынкаў і дазаправак. Час палёту склаў 23 гадзіны 23 хвіліны — гэта самы доўгі пералёт між двума пунктамі, калі-небудзь ажыццёўлены беспілотным самалётам.
У кастрычніку 2003 г. адбыўся першы цалкам аўтаномны пералёт самалёта, кіраванага камп’ютарам.
Спакійнэ
Спакійнэ (Спокі́йне, Dermenci) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Старажэвэ (Сімферопальскі раён)
Старажэвэ (Сторожеве́, Azat) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сафііўка (Сімферопальскі раён)
Сафііўка (Софі́ївка, Sofiyevka) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сумскэ (Сімферопальскі раён)
Сумскэ (Сумське́, Sumskoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Сухарычча (Сімферопальскі раён)
Сухарычча (Сухорі́ччя, Cağa Mamış) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Башар Асад
Башар Хафез аль-Асад (بشار حافظ الأسد; нар. 11 верасня 1965 г, Дамаск) — сірыйскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, 16-ы прэзідэнт Сірыі (з 2000 года). Пераабраны ў 2007, 2014 і 2021 гадах.
Раннія гады
Башар Асад нарадзіўся 11 верасня 1965 года ў Дамаску ў сям’і камандуючага сірыйскімі ВПС і СПА брыгаднага генерала Хафез Асада, які стаў пазней прэзідэнтам Сірыі. Башар Асад атрымаў пачатковую і сярэднюю адукацыю ў элітным араба-французскай ліцэі «Хурыя» у Дамаску. У 1982 годзе ён завяршыў навучанне ў ліцэі і атрымаў ступень бакалаўра, а ў 1988 годзе з чырвоным дыпломам скончыў медыцынскі факультэт Дамаскага ўніверсітэта па спецыяльнасці «урач-афтальмолаг», пасля чаго працаваў у ваенным шпіталі Тышрын ў прыгарадзе Дамаска.
У 1991 годзе (па іншых дадзеных — у 1992 годзе) ён з’ехаў на стажыроўку ў Вялікабрытанію — у афтальмалагічны цэнтр Western Eye Hospital пры бальніцы Святой Марыі, размешчанай у раёне Падынгтан ў Лондане. За мяжой Асад узяў сабе псеўданім, каб ніхто не ведаў, што ён сын сірыйскага прэзідэнта. Ён удзельнічаў у міжнародных навуковых сімпозіумах і аддаваў перавагу праводзіць час у коле сірыйскіх інтэлектуалаў. Акрамя афтальмалогіі, Башар захапляўся інфарматыкай.
Першапачаткова сваім пераемнікам на пасадзе кіраўніка дзяржавы Хафез Асад бачыў свайго старэйшага сына Басіля, але той загінуў у 1994 годзе ў аўтакатастрофе. Пасля гібелі брата, Башар вярнуўся ў Сірыю. Ён паступіў у ваенную акадэмію ў сірыйскім горадзе Хомс і ў 1995 годзе ў званні капітана ўжо камандаваў танкавым батальёнам, затым узначальваў Рэспубліканскую гвардыю. У студзені 1999 года яму было прысвоена званне палкоўніка.
На чале дзяржавы
Хафез Асад памёр 10 чэрвеня 2000 года ад сардэчнай недастатковасці. На наступны дзень пасля смерці сірыйскага лідара выконваючы абавязкі прэзідэнта Сірыі, першы віцэ-прэзідэнт Хадам прысвоіў Башару Асаду званне генерал-лейтэнанта і прызначыў яго вярхоўным галоўнакамандуючым арміі. Сірыйскі парламент змяніў канстытуцыю, знізіўшы мінімальны ўзрост кандыдата ў прэзідэнты з 40 да 34 гадоў адмыслова для абрання на гэтую пасаду Башара Асада.
20 чэрвеня на з’ездзе кіруючай партыі Баас Башар Асад быў абраны генеральным сакратаром і вылучаны адзіным кандыдатам у прэзідэнты, а праз тыдзень яго кандыдатура была адобрана парламентам]. 10 ліпеня ў краіне прайшоў рэферэндум па пытанні аб абранні кіраўніка дзяржавы, па выніках якога Башар Асад быў абраны прэзідэнтам Сірыі, набраўшы 97,29 % галасоў. 27 мая 2007 года ў Сірыі прайшоў чарговы рэферэндум па перавыбранню Асада кіраўніком дзяржавы. У выбарчы бюлетэнь было ўключана толькі адно пытанне: «давяраеце вы кіраванне краінай Башару Асаду да 2014 года?». Па выніках рэферэндуму Башар Асад быў пераабраны на другі тэрмін, набраўшы 97,62 % галасоў.
Ваенная справа
Ваенная справа — складаны тэрмін, які можа мець наступныя значэнні:
Прафесія салдата як частка ваеннай справы з'яўляецца старэйшай за ўсю пісаную гісторыю. Адныя з найстарэйшых выяваў з Антычнасці адлюстроўваюць моц і веліч военачальнікаў. Бітва пры Кадэшы ў 1274 да н.э. была адным з ключавых момантаў у праўленні Рамзеса II і ўсхвалялася ў старажытных егіпецкіх барэльефах. Праз тысячу гадоў, у Азіі, першы кітайскі імператар Цынь Шыхуандзі настолькі намерваўся ўразіць багоў сваёй ваеннай моцай, што быў пахаваны разам са сваёй тэракотавай арміяй. Аднымі з самых адданых ваеннай справе былі рымляне, пакінуўшы ў спадчыну мноства трактатаў і помнікаў пісьменнасці, а таксама архітэктурных помнікаў, такіх як трыўмфальныя аркі і.
Грушэвэ (Сімферопальскі раён)
Грушэвэ (Груше́ве, Gruşevoye) — вёска ў Сімферопальскім раёне Аўтаномнай Рэспублікі Крым Украіны.
Антонаўскі парк
Антонаўскі парк — парк на мяжы Партызанскага і Ленінскага раёна Мінска, частка Сляпянскай водна-паркавай сістэмы. Тэрыторыя абмежавана вуліцамі Судмаліса, Планёрнай, Партызанскім праспектам і завулкам Клумава.
Гісторыя
З сярэдзіны ХІХ стагоддзя на месцы паўночнай часткі парка існаваў фальварак Антонаўка, які належаў мінскаму архірэю Антонію Зубко.
У 1928 годзе побач з Антонаўкай быў урачыста адкрыты Антонаўскі парк. Большая яго частка пасля вайны адышла пад забудову.
Парк быў добраўпарадкаваны ў другой палове 1970-х гадоў пасля стварэння Сляпянскай воднай сістэмы ў рэчышчы невялікай рэчкі Сляпянкі.
9 студзеня 2007 года Мінскім гарадскім Саветам дэпутатаў парку была афіцыйна прысвоена назва «Антонаўскі парк».
Па ініцыятыве Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа ў маі 2018 года створаны тэрапеўтычны парк для пажылых і людзей з інваліднасцю. За сродкі мецэната былі пастаўлены лаўкі, кветнікі і сталы, вялікія шахматы. Над азеляненнем працавалі разам са спецыялістамі Цэнтральнага батанічнага саду НАН Беларусі, якія падабралі расліны пад мясцовы клімат, у тым ліку духмяныя расліны, кветкі рознай гамы і тэкстуры, якія прывабліваюць птушак і матылёў. Кветнікі зрабілі высокімі, каб пажылым наведвальнікам не нагінацца і паберагчы спіну. У тэрапеўтычным парку праводзяць аздараўленчыя праграмы: навучанне скандынаўскай хадзе, танцам і практыкаванням на баланс для прафілактыкі падзенняў.
Зносіны
Зносіны — працэс наладжвання і развіцця кантактаў паміж людзьмі, выкліканы патрэбамі сумеснай дзейнасці. Уключае абмен інфармацыяй, выпрацоўку адзінай стратэгіі ўзаемадзеяння, успрыманне і разуменне другога чалавека. У працэсе зносін чалавек самавызначаецца, выяўляе свае індывідуальныя асаблівасці, яго сутнасць раскрываецца для другога чалавека. Сацыяльны сэнс зносін у далучэнні суб'екта да культурна-гістарычнага вопыту чалавецтва.
У найбольш абагульненых класіфікацыях вызнаюцца тры аспекты працэсу зносін:
Адзінства гэтых аспектаў — важная ўмова аптымізацыі адносін паміж людзьмі, іх сумеснай дзейнасці. Развіццё здольнасцей і навыкаў зносін, фарміраванне іх культуры — адна з важных задач выхавання.
Джэсіка Альба
Джэсіка Марыя Альба (Jessica Marie Alba; нар. 28 красавіка 1981 г.) — амерыканская актрыса.
Тэле- і кінакар'ера для Альбы пачалася ў 13 гадоў з яе з'яўлення ў фільме «Закінуты лагер» і серыяле «Таемны свет Алекс Мак» (1994). Зрабілася вядомай дзякуючы галоўнай ролі ў тэлесерыяле «Цёмны анёл» (2000—2002). Пазней Джэсіка здымалася ў розных фільмах, уключаючы «Горад грахоў» (2005) і «Фантастычная чацвёрка» (2005).
Альба па выніках галасавання на вэб-партале AskMen.com стала нумарам адзін у спісе «99 самых жаданых жанчын» 2006 года, таксама «Самай сексуальнай жанчынай у свеце» па версіі часопіса FHM у 2007 годзе. Джэсіка атрымала мноства ўзнагарод за свае работы, уключаючы Teen Choice Award і Saturn Award у катэгорыі «Лепшая тэлеактрыса» і намінацыю на «Залаты Глобус» за працу ў серыяле «Цёмны анёл».
Свентакшыскія горы
Свентакшыскія горы (Góry Świętokrzyskie — «горы Святога Крыжа») — горны хрыбет у Польшчы, найбольш высокая частка Келецка-Сандамірскага ўзвышша.
Працягласць хрыбта складае каля 80 км. Вышэйшая кропка — гара Лысіца (612 м). Горы складзеныя кварцытамі, граўвакамі, пясчанікамі і вапнякамі, часта перакрытымі друзлымі (у прыватнасці, марэннымі) адкладамі. Пераважае ўзгорыста-градавы рэльеф. Ля падножжаў гары растуць дубовыя і хваёвыя, на схілах — букавыя і піхтавыя лясы.
Навуковец
Вучоны можа быць экспертам у адной або некалькіх галінах навукі. Паняцці «вучоны» і «навука» прайшлі доўгае развіццё і эвалюцыю, і іх разуменне ў розных культурах можа адрознівацца, аднак пры гэтым была сфарміравана сусветная навуковая супольнасць, якая зблізіла ўяўленні аб навуцы і вучоных у розных краінах. Навуковая метадалогія, якую выкарыстоўваюць вучоныя, у прыватнасці, уключае ў сябе абагульненне добра правераных фактаў, прымяненне абстрактных паняццяў, генераванне і праверку гіпотэз, стварэнне тэорый як фактаў больш агульнага ўзроўню, развіццё навуковага апісання, пачынаючы з добра вывучанага, у бок непазнанага.
Eminem
Ма́ршал Бру́с Мэ́тэрс III (Marshall Bruce Mathers III, больш вядомы пад сваімі сцэнічнымі псеўданімамі Eminem і Slim Shady; нарадзіўся 17 кастрычніка 1972, Сент-Джозеф, Місуры, ЗША  —) — амерыканскі рэп-выканаўца, уладальнік прэміяў «Оскар» і «Грэмі». Выхадзец з Дэтройта, штат Мічыган. Па ўсім свеце прададзена звыш сямідзесяці мільёнаў яго альбомаў, што робіць Эмінема адным з найбольш прадаваных музыкантаў пачатку 2000-х і адным з самых лепшых рэпераў за ўсе часы. Знайшоў Эмінема рэпер і прадзюсар Dr. Dre. Пазней Эмінем падпісаў кантракт з яго гуказапісваючым лэйблам Aftermath Entertainment.
Нобелеўскі лаўрэат Шымус Хіні ўзнагародзіў Маршала за яго «вербальную энергію» і за яго паэзію і лірыку, якая выклікае вялікую цікавасць у народзе. Эмінем мае благую рэпутацыю і вакол яго лірыкі адбываецца мноства спрэчак. Нягледзячы на поспех яго нашумелага альбома The Marshall Mathers LP і чатыры намінацыі на «Грэмі», такія крытыкі, як GLAAD абвінавацілі яго лірыку ў гамафобіі і нянавісці да жаночага пола, у той час, калі іншыя сцвярджалі, што гэта прома-гвалт. У 2002 годзе ён зняўся ў паўаўтабіяграфічным фільме «8 міля».
Эмінем вядомы супрацоўніцтвам і запісам дуэтаў з іншымі папулярнымі музыкамі (Дайда, 50 Cent і інш.). У 2010 годзе Эмінем і Рыяна запісалі хіт «Love the Way You Lie», які таксама, як і папярэднія супрацоўніцтвы, неўзабаве патрапіў у чарты.
Свабода веравызнання
Свабода веравызнання — права вызнаваць і практыкаваць кожную рэлігію. Гістарычна паняцце пашыралася і цяпер свабода веравызнання звычайна разумеецца таксама як права не вызнаваць і не практыкаваць ніякай рэлігіі, прапаведаваць рэлігійныя ці іншыя светапогляды.
Міжнародны дзень рэлігійнай свабоды
27 кастрычніка — Міжнародны дзень свабоды веравызнання, у памяць гібелі «бостанскіх мучанікаў», групы квакераў, пакараных пурытанамі ў Бостане за рэлігійныя перакананні паводле заканадаўчых актаў калоніі Масачусецкага заліва ў 1659—1661 гадах.
Сучасныя праблемы
Свабода веравызнання як прававое паняцце звязаная, але не ідэнтычная верацярпімасці, аддзяленню царквы ад дзяржавы, свецкай дзяржаве.
Нігер (значэнні)
Нігер:
Судна
Су́дна — па вызначэнні ваенна-марскога слоўніка, плаўсродак, якае выкарыстоўваецца ў якасці транспартнага сродку. Такім чынам, плывучыя прычалы, пантоны і г. д. да суднаў не адносяцца.
Увогуле пад тэрмінам судна маецца на ўвазе любы транспартны сродак для перавозкі пасажыраў ці грузаў праз адну з традыцыйна не прыстасаваных для чалавека прастор — гэта значыць любую, акрамя наземнай.
Непасрэдна ў рух судна прыводзіцца рухавіком, у якасці якога выкарыстоўваецца буксірны канец, вясло, вяслярнае кола, ветразь, шруба (пагружаная ў ваду ці паветраная) ці рэактыўны струмень (не вады). Рухавік (для самаходных суднаў) прыводзіцца ў дзеянне рухавіком, які пераўтварае патэнцыйную энергію працоўнага рэчыва (каларыйная ежа, вугаль, прадукты перапрацоўкі нафты, сціснутае паветра, ядзернае паліва) і хімічная энергія акумулятараў, у механічную энергію руху, у ролі якога выкарыстоўваецца крыніца мускульнай сілы, рухавік унутранага згарання (Дызелі ці Ота), электраматор, паравая машына, турбіна або рэактыўны рухавік.