cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галіна Фёдараўна Скакун
Біяграфія
Выйшла на пенсію ў 1993 годзе, але ў калгасе «Беларусь» (з 2002 года — дзяржаўнае унітарнае сельскагаспадарчае прадпрыемства «Барысы», у 2013 годзе далучана да ААТ «Брэсрайаграсэрвіс» з цэнтрам у гарадскім пасёлку Дамачава) працягвала працаваць аператарам машыннага даення да 2006 года, калі была вымушана пайсці на заслужаны адпачынак, каб даглядаць хворага мужа. Пражывала ў вёсцы Барысы, прымала актыўны ўдзел у грамадскім жыцці вёскі і ў рабоце ветэранскай арганізацыі раёна.
Памерла 25 сакавіка 2022 года.
Павел Сцяпанавіч Жук
Біяграфія
Вучыўся ў Слуцкай камерцыйнай школе. У 1920 годзе слухаў курсы беларусазнаўства ў Слуцку. У 1921 годзе скончыў рабфак Пятроўскай (Ціміразеўскай) сельскагаспадарчай акадэміі ў Маскве, у 1922—1924 гадах быў студэнтам акадэміі. Сябра Беларускай культурна-навуковай асацыяцыі пры Пятроўскай сельскагаспадарчай акадэміі, з восені 1922 года яе старшыня.У 1923 годзе ўдзельнічаў у працы Беларускага студэнцкага зямляцтва ў Маскве.
Рыхтаваў навуковы зборнік «Балоты Беларусі», выступаў з артыкуламі і рэцэнзіямі ў пытаннях развіцця сельскай гаспадаркі ў газетах «Савецкая Беларусь», «Беларуская вёска», часопісе «Полымя», «Народное хозяйство Белоруссии» і іншых. У 1922 годзе ўдзельнічаў у экспедыцыі Наркамзема БССР па даследаванні беларускага тэрытарыяльна-гаспадарчага комплексу. Працаваў у Беларускім павільёне Усесаюзнай сельскагаспадарчай выстаўкі ў 1923 годзе. Патрапіў пад трамвай у Маскве, памёр у Бутырскай бальніцы. Пахаваны на могілках Галовінскага манастыра ў Маскве.
Памяць
У 1924 годзе група аграномаў ў Менску заснавала стыпендыю імя Паўла Жука для студэнтаў-беларусаў Ціміразеўскай акадэміі. У 1925 годзе была выдадзеная кніга «''Жук Паўлюк. Яго жыццё і творчасць», дзе, сярод іншага, змешчаны верш Уладзіміра Дубоўкі «Памяці Паўлы Жука''».
Дэпартацыя крымскіх татар
Дэпартацыя крымскіх татар — прымусовае высяленне крымскататарскага насельніцтва Крымскай АССР, праведзенае НКУС 18 мая 1944 года. Афіцыйна прычынай дэпартацыі называлася супрацоўніцтва некаторых крымскіх татар з Нацысцкай Германіяй падчас Другой сусветнай вайны. У 1989 годзе дэпартацыя была прызнана Вярхоўным Саветам СССР незаконнай і злачыннай. 12 лістапада 2015 Вярхоўная Рада Украіны прызнала дэпартацыю з Крыма ў 1944 годзе генацыдам крымчан і абвясціла 18 мая Днём памяці ахвяр генацыду крымскататарскага народа.
Алена Анатолеўна Леаненка
Алена Анатолеўна Леаненка (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Чэмпіёнка Беларусі на кароткай вадзе 2011 года ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2013 года на дыстанцыі 50 м вольным стылем.
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Кінематограф Украіны
Украіна аказала ўплыў на гісторыю кінематографа. Вядомыя ўкраінскія рэжысёры ўключаюць у сябе Аляксандра Даўжэнку і Сяргея Параджанава. Даўжэнка часта згадваецца як адзін з самых важных ранніх кінавытворцаў СССР, а таксама з'яўляецца піянерам тэорыі мантажу СССР і адным з заснавальнікаў Кінастудыі Даўжэнкі. Параджанаў быў армянскім рэжысёрам, які ўнёс значны ўклад ва ўкраінскае, армянскае і грузінскае кіно і вынайшаў свой уласны стыль, украінскі паэтычны кінематограф, які моцна адрозніваўся ад кіруючых прынцыпаў сацыялістычнага рэалізму.
Іншыя важныя рэжысёры Украіны ўключаюць Кіру Муратаву, Ларысу Шэпіцька, Сяргея Бандарчука, Леаніда Быкава, Юрыя Ілленку, Леаніда Асыку, Ігара Падальчака і Марыну Вроду. Многія ўкраінскія акцёры дамагліся міжнароднай вядомасці і прызнання кінакрытыкаў, у тым ліку Вера Халодная, Багдан Ступка, Міла Ёвавіч, Вольга Курыленка, Рэната Літвінава і Міла Куніс.
Нягледзячы на вялікі ўклад у сусветны кінематограф, украінская кінапрамысловасць часта характэрызуецца дэбатамі аб сваёй ідэнтычнасці і ўзроўню расійскага і еўрапейскага ўплыву. Украінскія дзеячы прымаюць актыўны ўдзел у той час, як украінскія акцёры і рэжысёры рэгулярна працуюць у расійскім (раней СССР) кіно. Шмат паспяховых фільмаў былі заснаваныя на ўкраінскіх падзеях і гісторыях, у тым ліку «Браняносец Пацёмкін», «Чалавек з кінаапаратам» і «Усё асветлена».
Дзяржаўнае агенцтва Украіны па пытаннях кіно валодае Нацыянальным цэнтрам Аляксандра Даўжэнкі, дзяржаўным кінаархівам і капіявальнай лабараторыяй, а таксама прымае ўдзел у правядзенні Адэскага міжнароднага кінафестывалю. Іншы фестываль, «Маладосць» у Кіеве, з'яўляецца адзіным міжнародным кінафестывалем ва Украіне, акрэдытаваным Міжнароднай федэрацыяй асацыяцый кінапрадзюсераў (Fédération Internationale des Associations de Producteurs de Films (FIAPF)), і штогадова праходзіць у кастрычніку. Яго конкурсная праграма ўключае ў сябе секцыі студэнцкіх фільмаў, кароткаметражных фільмаў і поўнаметражных фільмаў з усяго свету.
Cerodontha
Cerodontha — род насякомых сямейства. У родзе вылучаюць больш за 280 апісаных відаў.
Пушкінская (станцыя метро, Мінск)
«Пушкінская» (, Пушкинская) — станцыя Аўтазаводской лініі Мінскага метрапалітэна. Адкрыта 3 ліпеня 1995 года ў складзе другога ўчастку Аўтазаводской лініі, які ўключаў дзве станцыі. Размешчана паміж станцыямі «Спартыўная» і «Маладзёжная».
Канструкцыя
Калонная станцыя дробнага залажэння, трохпралётная, з дзвюма шэрагамі калон, на якія абапіраюцца апорныя рыгелі ў форме выцягнутага паўэліпса.
Выхады
Уваходы на станцыю размешчаны ў падземных пераходах пад скрыжаваннем вул. Прытыцкага і пр. Пушкіна. Да 2005 года «Пушкінская» была канцавой і служыла буйным перасадкавым вузлом для жыхароў заходніх раёнаў Мінска. У 2005 годзе другая лінія была падоўжана на захад трыма станцыямі, і пасажырапаток на «Пушкінскай» некалькі паменшыўся.
Красава
Кра́сава (, Красово) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
Да 9 чэрвеня 1958 года вёска ўваходзіла ў склад Плешчыцкага сельсавета, пасля — у склад Вулькаўскага сельсавета.
Аляксандр Снегіроў
Аляксандр Снегіроў (пры нараджэнні Аляксей Уладзіміравіч Кандрашоў; нар., Масква) — рускі пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 студзеня 1980 года ў Маскве.
Два гады вучыўся ў Маскоўскім архітэктурным інстытуце, скончыў Расійскі ўніверсітэт дружбы народаў, магістр паліталогіі. Пасля вучыўся ў аспірантуры.
Падарожнічаў па Еўропе, Азіі, Афрыцы і Амерыцы, працуючы смяцяром, афіцыянтам, будаўнічым рабочым
Друкаваўся ў часопісах «Знамя», «Октябрь», «Новый мир».
З 2016 года — намеснік галоўнага рэдактара часопіса «Дружба народов».
Крытыка
Пісьменнік Яўген Папоў адзначаў: «мяне ў яго творах прыцягнула тое, што Снегіроў спрабуе працаваць „па-над бар’ерамі“ авангардызма, „чарнухі“, лакавання, самалюбавання, макабры, папсы і іншай муці».
Лінен
Лінен (Lienen) — камуна ў Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія. Падпарадкоўваецца адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Штайнфурт. Насельніцтва — 8578 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 73,27 км². Афіцыйны код — 05 5 66 044.
NGC 7348
NGC 7348 (іншыя абазначэнні — PGC 69463, UGC 12142, IRAS22381+1138, MCG 2-57-10, KAZ 546, ZWG 429.20, KUG 2238+116) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Арцём Уладзіміравіч Пацэля
Арцём Уладзіміравіч Пацэля (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Бронзавы прызёр Кубка Беларусі 2013 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2013 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Олаф Тон
Клубная
З 1980 па 1983 год Тон гуляў за юнацкую каманду «Шальке 04». 24 жніўня 1984 года ён дэбютаваў у дарослай камандзе, у матчы з мёнхенгладбахскай «Барусіяй». Олаф гуляў за «Шальке» на працягу пяці сезонаў, пасля чаго перайшоў у «Баварыю». У складзе мюнхенцаў ён стаў трохразовым чэмпіёнам Германіі. Усяго за «Баварыю» Тон правёў 11 сезонаў, пасля чаго вярнуўся ў «Шальке», з якім змог выйграць у 1997 годзе і свой ​​першы еўракубак — Кубак УЕФА. У 2002 годзе Тон завяршыў кар’еру.
Міжнародная
Тон згуляў у складзе зборнай Германіі на трох чэмпіянатах свету, у тым ліку і ў пераможным для немцаў чэмпіянаце 1990 года, а таксама на чэмпіянаце Еўропы 1988. У перыяд з 1990 па 1998 год Тон рэдка гуляў за зборную, з-за рознагалоссяў з галоўным трэнерам Берці Фогтсам.
Спіс аб’ектаў PGC (1965001—1966000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1965001—1966000)
Карбон
Карбон:
Рыгор Васілевіч Раманаў
Рыгор Васілевіч Раманаў (Григо́рий Васи́льевич Рома́нов;  — ) — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч. Член Палітбюро ЦК КПСС (1976—1985). Кандыдат у члены Палітбюро ЦК КПСС (1973—1976). Сакратар ЦК КПСС (1983—1985), Першы сакратар Ленінградскага абкама КПСС (1970—1983).
Герой Сацыялістычнай Працы (1983), кавалер пяці ордэнаў Леніна (1963, 1969, 1973, 1981, 1983).
Трыпольская культура
Трыпо́льская культу́ра (Трипільська культура, альбо культура Кукутэні (Cultura Cucuteni), альбо Кукутэнь-трыпольская культура (Cucuteni-Trypillian culture)) — археалагічная культура часоў энеаліту, назва якой паходзіць ад назвы вёскі Трыполле на Кіеўшчыне (у пазначанай «пашыранай» назве культуры прысутнічае яшчэ і назва румынскай вёскі Кукутэнь). Культура дасягнула росквіту паміж 5500 і 2750 гадамі да н.э., размяшчалася паміж Карпатамі і Дняпром на тэрыторыях сучасных Украіны, Малдовы і Румыніі агульнай плошчай больш за 350 тыс.км². У часы росквіту культуры ёй належалі найбольшыя па памеры паселішчы ў Еўропе: колькасць жыхароў некаторых з іх перавышала 15 тыс. чалавек.
Крывое Сяло (Пінскі раён)
Крыво́е Сяло́ (, Кривое Село) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
Трыпольская культура
Трыпольская культура з'яўляецца адной з асноўных старажытназемляробчых культур Меднага веку. Трыпольскія плямёны займалі прасторы Усходняй Еўропы ад Дняпра да Карпатаў, ад Палесся да Чорнага мора і Балканскага паўвострава. Гэтая культура развівалася ў 5-4 тыс. да н.э. (на працягу 2000 гадоў) і прайшла ў сваім развіцці тры этапы — ранні, сярэдні і позні. Ва Украіне выяўлена (па стане на 2014 год) больш за дзве тысячы помнікаў Трыпольскай культуры. Яны згрупаваныя ў 15 галінах: больш у Сярэднім Прыднястроўі і Надпруцці і Надбужжы, менш у Прыдняпроўі. Імаверна, па гушчыні рассялення прысутнічала аб'яднанне плямёнаў.
Крывое Сяло (Пінскі раён)
Да 1985 года вёска знаходзілася ў складзе Лапацінскага сельсавета.
Трыпольская культура
Адной з асаблівасцей Трыпольскай культуры была велізарная тэрыторыя распаўсюджання (каля 190 тыс.км²). У час свайго росквіту (у канцы сярэдняга этапу) насельніцтва на ўсёй тэрыторыі Трыпольскай культуры па розных ацэнках складала да 410 тыс. чалавек.
NGC 7349
NGC 7349 (іншыя абазначэнні — PGC 69488, ESO 603-4, MCG -4-53-29) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Паўлавіч Пулюй
Іван Пулюй (Іва́н Пулю́й, Johann Puluj;  — ) — украінскі і аўстра-венгерскі фізік і электратэхнік, вынаходнік, арганізатар навукі, публіцыст, перакладчык Бібліі на ўкраінскую мову, грамадскі дзеяч. Прафесар і рэктар Нямецкай вышэйшай тэхнічнай школы ў Празе, Дзяржаўны саветнік па электратэхніцы Чэхіі і Маравіі. Сапраўдны член Навуковага таварыства імя Шаўчэнкі, ганаровы член Венскага электратэхнічнага таварыства. Ранні распрацоўшчык выкарыстання рэнтгенаўскага выпраменьвання для медыцынскай візуалізацыі. Яго ўклад быў у значнай ступені недаацэненым да канца XX стагоддзя.
Бабруйскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву
Бабру́йскае дзяржа́ўнае вучы́лішча алімпі́йскага рэзе́рву (БДВАР) — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Бабруйску, створаная ў 1989 годзе на аснове спартыўнай школы-інтэрната для падрыхтоўкі спартыўных трэнераў.
Прымае навучэнцаў з 7-й класы агульнаадукацыйнай школы. Тэрмін дзённага навучання складае 7 гадоў.
Шматкорпусны будынак вучылішча размяшчаецца ў гістарычным цэнтры Бабруйска па вуліцы Пушкіна, д. 207. Знаходзіцца ў суседнім квартале на ўсход ад стадыёна «Спартак». У вучылішча ёсць залы боксу, цяжкай атлетыкі і барацьбы, тыр для стральбы з лука, 2 бегавыя дарожкі, сектары для кідання дыска і штурхання ядра, пляцоўка для міні-футболу. У будынку вучылішчы размяшчаецца інтэрнат. За межамі вучылішча знаходзяцца базы весляроў і плыўцоў.
У 2013 годзе ажыццяўлялі прыём спартсменаў, якія мелі прынамсі 1-ы разрад. Гадавыя выдаткі на навучэнца складалі $3000. Кожны 3-і навучэнец быў удзельнікам зборнай Беларусі ў сваім відзе спорту. Іншагароднім абітурыентам ладзілі выпрабаванне цягам 2 месяцаў. На выязныя зборы дапускалі пры выкананні заданняў школьнага навучання. БДВАР займала 3-е месца сярод вучылішчаў алімпійскага рэзерву Беларусі па ліку падрыхтаваных прызёраў Алімпійскіх гульняў XXІ стагоддзя. У 2012 годзе алімпійскія чэмпіёны па веславанні Аляксандр і Андрэй Багдановічы, якія былі выпускнікамі вучылішча, пералічылі БДВАР 75 млн рублёў ($9000) па праграме «Алімпійскі выбар».
Маладзёжная (станцыя метро, Мінск)
«Маладзёжная»  — станцыя Аўтазавадской лініі Мінскага метрапалітэна.
Адкрыта 3 ліпеня 1995 года ў складзе другога ўчастку Аўтазавадской лініі, які ўключаў дзве станцыі. Размешчана паміж станцыямі «Пушкінская» і «Фрунзенская».
Выхады
Выхады са станцыі вядуць да вуліцы Кальварыйскай і на 1-ы Загарадны завулак. Побач з «Маладзёжнай» праходзіць чыгуначная лінія маладзечанскага кірунку, і размешчана станцыя «Мінск-Паўночны». Выхад з платформы ў кірунку чыгуначнай станцыі першапачаткова быў зачынены, эскалатары, што вывозяць да яго, спынены.
Восенню 2011 года будаўніцтва другога выхаду да станцыі «Мінск-Паўночны» было завершана. Вясной 2012 года адкрыты выхад на платформу чыгуначнай станцыі «Мінск-Паўночны». У 2015 годзе адкрыты пераход да гандлёвага цэнтра «Карона».
Драгобыцкае гета
Драгобыцкае гета (Дрогобицьке гетто) — яўрэйскае гета часоў Другой сусветнай вайны, створанае нацыстамі ў лістападзе 1941 года ва украінскім горадзе Драгобычы, на тэрыторыі СССР, акупаванай у выніку аперацыі «Барбароса». Значная частка драгобыцкіх яўрэяў знішчана ў жніўні-лістападзе 1942 года, у тым ліку вывезена цягнікамі Халакосту ў лагер смерці Белжац, ліквідацыя гета здзейснялася нацыстамі з пачатку мая да канца жніўня 1943 года.
Судзебнік Мхітара Гоша
Судзебнік Мхітара Гоша (Մխիթար Գոշի դատաստանագիրք) — зборнік феадальнага права Арменіі. Складзены Мхітарам Гошам у канцы XII стагоддзі, у ім усталяваны прынцыпы і парадак судаводства.
Напісаны на старажытнаармянскай мове і адметны лаканізмам, гэты кодэкс выкарыстоўваўся ў Арменіі і ў Кілікіі. У склад гэтага збору, без якой-небудзь сістэмы, увайшлі, апроч законаў Усходняй Рымскай імперыі (Візантыі), армянскія нацыянальныя звычаі, каноны армянскай царквы, законы Майсея. Пасля да яго былі далучаны працы іншых аўтараў, напрыклад, не прыналежны Мхітару Гошу пераклад сірыйска-рымскіх законаў. Якой-небудзь строгай сістэмы ў судзебніку няма, тэарэтычныя разважанні спалучаюцца з агульнымі разважаннямі, нормамі права і іх тлумачэннем.
Сілу абавязковага закона судзебнік Мхітара Гоша ўпершыню атрымаў у XIII ст., у Кілікійскай Арменіі. У XVI ст. ён быў прыняты польскім каралём Жыгімонтам I для армянскіх пасяленняў у Львове, Каменцы-Падольскім і іншых гарадах. Асобныя часткі яго перакладзены на латынь, польскую, татарскую мовы. У XVIII у. судзебнік Мхітара Гоша быў занесены ў зборнік грузінскіх законаў, складзены царэвічам, пасля царом Вахтангам VI (так званы Вахтангаў зборнік законаў), у складзе якога дзейнічаў і пасля далучэння Грузіі да Расіі.
Судзебнік дайшоў да нас у шматлікіх спісах і варыянтах, што захоўваюцца ў Матэнадаране (дзяржаўнае сховішча старажытных рукапісаў) у Ерэване, а таксама ў бібліятэках Венецыі, Вены і іншых гарадоў. Асобныя часткі яго перакладзены на латынь, польскую, татарскую мовы.
Судзебнік Гоша з'яўляецца адным з нешматлікіх твораў таго перыяду, які дайшоў да нас у аўтарскім рукапісе, магчыма нават у дзвюх аўтарскіх версіях.
Змест
Судзебнік складаецца з трох асноўных частак — «Уводзіны», «Царкоўныя каноны» і «Свецкі закон». Ва «Уводзінах» Мхітар дзякуе сваім дабрадзеям, паясняе прычыну напісання сваёй працы. Сам раздзел пачынаецца словамі "Дзе знойдзеш адказ тым, хто абгаворвае нас, нібы няма суда ў Арменіі"
Радзел складаецца з 11 глаў.
«Царкоўныя каноны» складаюцца з 124 артыкулаў, і часта абапіраюцца на Стары запавет, «Канонагірк» Аванеса Адзнецы і «Судзебнік» Давіда Гандзакецы.
«Свецкі закон» складаецца з 130 артыкулаў.
NGC 7350
NGC 7350 — двойная зорка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сеянец
Се́янец — маладая расліна, атрыманая з праростка насення звычайна ва ўмовах пладовага ці ляснога гадавальніка без перасадкі.
1—2-гадовыя сеянцы пладовых і дэкаратыўных раслін выкарыстоўваюць у якасці прышчэпаў для размнажэння сартоў. Часта іх называюць дзічкамі. Сеянцы лясных культур (1—3-гадовыя хвойных, 1—2-гадовыя лісцевых парод) выкарыстоўваюць як пасадачны матэрыял у лесаводстве.
Царква Сімяона-Стоўпніка (Слуцк)
Царква Сімяона-Стоўпніка — колішні драўляны праваслаўны храм у горадзе Слуцку Мінскай вобласці.
Гісторыя
Дакладны час з’яўлення першай вядомай Сімяона-Стоўпнікавай царквы невядомы. У завяшчанні Рэгіны Гарватавай ад 1748 года прыводзіцца пералік слуцкіх цэркваў, у якім згадваецца і Сімяонаўская. На яе ўтрыманне ў адпаведнасці з завяшчаннем вылучалася 40 злотых. Гэта адна з ранейшых дакладных дат, якія адносяцца да Сімяонаўскай царквы.
Стаяла царква ў Новым горадзе непадалёк ад Навамейскай брамы на вуліцы Іванаўскай, побач з царквой Іаана Хрысціцеля.
На працягу другой паловы XVIII стагоддзя колькасць насельніцтва Слуцка змяншалася. У 1799 годзе з горада Сімяонаўскую царкву перавезлі ў сяло Баславічы, дзе ў 1794 годзе ад пажару пацярпела мясцовая царква.
На новым месцы ў 1865 годзе адбыўся рамонт храма, у вугле царкоўнага пляца ўзведзена новая драўляная двух’ярусная шатровая званіца, на якой мелася пяць званоў.
У 1912 годзе на змену драўлянай царкве пачалося будаўніцтва мураванага храма, якое ў сувязі з пачаткам Першай сусветнай вайны, а потым рэвалюцыйнымі падзеямі, не было завершана.
У пачатку 1930-х гадоў прыход у Баславічах быў скасаваны. Недабудаваны мураваны храм стаў выкарыстоўвацца як складское памяшканне, а старая драўляная царква, у якой да гэтага часу працягваліся набажэнствы, была разабрана.
Біручына звычайная
Біручы́на звычайная, Крушына (Ligustrum vulgare) — від кустоў сямейства.
Апісанне
Лістападны куст вышынёю да 2 м з густа разгалінаванай кронай і прамастойнымі парасткамі. Лісце зверху цёмна-зялёнае, бліскучае, скурыстае, знізу светлае, ланцэтнае або шырокаэліпсоіднае, даўжынёй каля 5 см. Кветкі дробныя, белыя, духмяныя, у мяцёлках. Цвіце ў чэрвені—ліпені. Плады — чорныя, бліскучыя касцянкі, выспяваюць у кастрычніку—лістападзе, доўга застаюцца на кустах. Ягады ўтрымліваюць гліказід сінегрын (лігустрын) і шыкімавую кіслату, таму могуць выклікаць атручванні.
Пашырэнне
Радзіма — Усходняя Азія. Пашыраная ва Украіне, на Каўказе, у Малдове, Сярэдняй Еўропе і Міжземвамор'і.
Мікалай Ільіч Фёдараў
Мікалай Ільіч Фё{дараў (Николай Ильич Фёдоров;,  — ) — вучоны ў галіне лясной фітапаталогіі і мікалогіі, кандыдат сельскагаспадарчых навук (1956), доктар біялагічных навук (1971), прафесар (1973).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Іжэўск (сучасная сталіца Удмурціі, Расія). У 1941 годзе скончыў 9 класаў сярэдняй школы, працаваў на Іжэўскім збройным заводзе. Працу на заводзе сумяшчаў з вучобай у Іжэўскім індустрыяльным тэхнікуме, які скончыў у 1945 годзе. У гэтым жа годзе паступіў у Паволжскі лесатэхнічны інстытут імя М. Горкага. У 1947 годзе пераехаў у Мінск і працягваў вучобу ўжо ў Беларускім лесатэхнічным інстытуце імя С. М. Кірава, які скончыў у 1950 годзе і застаўся працаваць асістэнтам кафедры драўніназнаўства і аховы лесу. У 1956 годзе абараніў дысертацыю на ступень кандыдата сельскагаспадарчых навук на тэму «Производительность и тех­нические свойства древесины интродуцированных хвойных деревьев и сосны обык­новенной». З 1960 года працаваў на пасадзе дацэнта кафедры драўніназнаўства і аховы лесу. У 1970 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У 1971—1991 гг. займаў пасаду загадчыка кафедрай.
Навуковая і грамадская дзейнасць
М. І. Фёдараву належаць навуковыя працы па вывучэнню хвароб дрэвавых раслін і хмызнякоў і распрацоўцы мерапрыемстваў па іх ахове, біялогіі дрэваразбуральных грыбоў, культываванні ядомых грыбоў. Займаўся вывучэннем будовы і фізіка-механічных уласцівасцей драўніны хвойных парод і інш. Атрымаў 27 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходніцтвы ў галіне вытворчасці біяпрэпаратаў і аховы хвойных парод дрэў ад каранёвых патагенаў.
Аўтар і сааўтар 8 манаграфій і больш за 400 навуковых прац і падручнікаў. Сярод апублікаванага:
Пад кіраўніцтвам М. І. Фёдарава абаронены 2 доктарскія і 25 кандыдацкіх дысертацый. Ён уваходзіў у склад рабочай групы IUFRO па каранёвым гнілям дрэвавых парод, неаднаразова прымаў удзел у міжнародных канферэнцыях і сімпозіумах. З 1991 года ўваходзіў у склад арганізацыйнага камітэта і быў пастаянным удзельнікам міжнароднай канферэнцыі «Праблемы лясной фітапаталогіі і мікалогіі».
Узнагароды
М. І. Фёдараў узнагароджаны шэрагам урадавых узнагарод. У тым ліку:
Памяць
У снежні 2014 года каля кабінета прафесара М. І. Фёдарава ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце адкрыта мемарыяльная дошка.
Герб Беларускай Народнай Рэспублікі
Герб Беларускай Народнай Рэспублікі — галоўны дзяржаўны сімвал Беларускай Народнай Рэспублікі, разам са сцягам і гімнам. За аснову ўзята «Пагоня» — герб Вялікага Княства Літоўскага.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі нацыянальная інтэлігенцыя стала дамагацца беларускай аўтаноміі на тэрыторыі з колькаснай перавагай этнічнага беларускага насельніцтва. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, 25 сакавіка 1918 года прадстаўнікі некалькіх нацыянальных рухаў абвясцілі стварэнне незалежнай Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР).
Першай сімволікай БНР былі сацыялістычныя сімвалы  — атрыбуты сялянскай працы — сноп, граблі і каса. Менавіта яны былі на пячатцы Народнага сакратарыяту Беларусі, якой завераны першыя афіцыйныя дакументы БНР. Аднак, многія дзеячы БНР бачылі ў ёй працяг традыцый Вялікага Княства Літоўскага і лічылі, што гербам Рэспублікі павінен быць герб Княства. Яшчэ ў 1917 годзе Беларускі нацыянальны камітэт ухваліў ініцыятыву мясцовых Саветаў і пастанавіў лічыць гістарычны герб Вялікага Княства Літоўскага беларускай нацыянальнай эмблемай.
Казімір Пальчэўскі
Казімір Пальчэўскі ( — ) — расійскі і беларускі інжынер-архітэктар.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1828 годзе. Выхоўваўся Пецярбургскім будаўнічым вучылішчы ў 1843-51 гадах. Скончыў курс з чынам губернскага сакратара.
Прафесійная дзейнасць
Адразу пасля заканчэння вучылішча прызначаны на службу ў Віцебскую губернскую будаўнічую і дарожную камісію архітэктарскім памочнікам.
У 1867 годзе прызначаны ў распараджэнне іркуцкага губернатара.
Праз два гады ўзведзены ў званне інжынера-архітэктара і потым заняў месца малодшага архітэктара харкаўскага губернскага праўлення (1870). У далейшым пераведзены на пасаду губернскага інжынера ў г. Смаленск (1872).
Герб Беларускай Народнай Рэспублікі
У красавіку 1918 года беларускі грамадскі дзеяч, гісторык і этнограф Мітрафан Доўнар-Запольскі, які знаходзіўся ў Кіеве, настойваў, каб гербам БНР стала «Пагоня». За замену сімволікі БНР таксама выступаў кіраўнік Мінскага народнага прадстаўніцтва Раман Скірмунт.
Казімір Пальчэўскі
Прафесійная дзейнасць
У 1873 годзе прылічаны да і ў хуткім часе памёр.
Герб Беларускай Народнай Рэспублікі
15 мая 1918 года Рада Беларускай Народнай Рэспублікі зацвердзіла герб «Пагоня» як дзяржаўны. 11 жніўня 1918 года ў газеце «Вольная Беларусь» апублікавана афіцыйнае апісанне герба «У чырвоным полі выява вершніка — „Пагоня“».
NGC 7351
NGC 7351 (іншыя абазначэнні — PGC 69489, MCG -1-57-22) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Украінскія сечавыя стральцы
Украінскія сечавыя стральцы (Українські січові стрільці (УСС)) — украінскае нацыянальнае вайсковае фармаванне ў складзе аўстра-венгерскай арміі, сфармаванае з добраахвотнікаў, якія адгукнуліся на заклік Галоўнай Украінскай Рады 6 жніўня 1914 года і стаялі пад кіраўніцтвам Баявой управы ўкраінскіх сечавых стральцоў.
УСС былі першымі ўкраінскімі часткамі Аўстра-Венгрыі, адабранымі па нацыянальнай прыкмеце, і мелі вялікае значэнне для стварэння ваеннай тэрміналогіі, фальклору, песні і музыкі (аркестра УСС), а таксама ўкраінскай уніформы (мазепінкі).
Ангеліна Сяргееўна Куцько
Ангеліна Сяргееўна Куцько (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі на кароткай вадзе 2011 года ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем.
Пераможца Першынства Беларусі 2013 года на дыстанцыі 200 м комплексным плаваннем.
Чэмпіёнка Беларусі на кароткай вадзе 2013 года ў эстафеце 4 × 50 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 50 м. Срэбраная прызёрка на дыстанцыі 200 м вольным стылем. Бронзавая прызёрка на дыстанцыях 100 м і 400 м вольным стылем.
Герб Беларускай Народнай Рэспублікі
Пасля вымушанага пераезду Ураду БНР з Менску ў Вільню, потым у Гродна, а затым у краіны Еўропы, «Пагоню» працягвалі ўжываць як герб Рэспублікі да 1925 года, калі было прынята рашэнне пра самароспуск Ураду БНР  , з чым не пагадзілася Рада БНР, якая ўжывае «Пагоню» як герб Рэспублікі да цяперашняга часу.
У 1991 годзе рашэннем Вярхоўнага Савета Беларусі герб Беларускай Народнай Рэспублікі 1918 года быў адноўлены як дзяржаўны сімвал Беларусі.
Лосічы
Ло́січы (, Лосичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Вяляціцкага сельсавета, да 15 красавіка 1985 года — у склад Лапацінскага сельсавета.
Марсела Антоніа Трабіяні
Біяграфія
Пачаў прафесійную кар’еру ў 1973 годзе ў «Бока Хуніярс». За 4 гады ён згуляў за клуб 107 матчаў, забіў 26 галоў. Пасля «Бокі» ён з’ехаў у Іспанію, дзе выступаў да 1980 года за клубы «Эльчэ» і «Сарагоса». У 1981 годзе Трабіяні вярнуўся на радзіму, у «Бока Хуніярс». Але ў клубе ён адыграў усяго адзін сезон і перайшоў у «Эстудыянтэс», за які паспяхова выступаў чатыры гады, згуляўшы 115 матчаў і забіў 17 галоў. У 1985 годзе ён з’ехаў у Калумбію, дзе выступаў за сталічны клуб «Мільянарыяс». Пасля года ў Калумбіі Марсела вярнуўся ў «Эльчэ». Але выступаў не вельмі добра і ў 1987 годзе вярнуўся ў Аргенціну, у «Эстудыянтэс». Праз год Марсела Трабіяні з’ехаў у Чылі, затым у Эквадор, і ў рэшце рэшт вярнуўшыся дадому, завяршыў кар’еру ў клубе «Тальерэс» з Кордавы ў 1993 годзе.
Иnoмарки
«Иnoмарки» (Іншамаркі) — чацвёрты студыйны альбом гурта «Би-2», выдадзены ў 2004 годзе.
Трансантарктычныя горы
Трансантарктычныя горы — горны хрыбет, размешчаны поперак Антарктыды паміж мысам Адэр (поўнач Землі Вікторыі) і Зямлёй Котса. Падзяляе Заходнюю і Усходнюю Антарктыду і складаецца з асобных горных сістэм, якія, у сваю чаргу, таксама часта падзяляюць на драбнейшыя хрыбты. Даўжыня 4000 км. Найвышэйшы пункт — г. Яльмар-Юхансен.
2018 год у гісторыі спорту
2018 год быў адзначаны шэрагам спартыўных падзей.
Дзяніс Прохараў
Дзяніс Прохараў  — беларускі ваенны дзеяч, камандзір палка Каліноўскага, псеўданім «Кіт».
Біяграфія
Прохараў яшчэ ў канцы 2014-га у 18 гадоў з’ехаў з Беларусі ва Украіну, дзе ён у 2015-м далучыўся да палка «Азоў». Ён стаў інструктором па фізічнай падрыхтоўцы, а пазней прайшоў курс павышэння кваліфікацыі і стаў інструктарам па тактычнай падрыхтоўцы. У 2015 годзе Прохараў ваяваў пад Мар’інкай Данецкай вобласці ў складзе тактычнай групы «Беларусь».
У ліпені 2019 года стала вядома, што Прохараў атрымаў ўкраінскае грамадзянства.
З пачатку расейскага ўварвання ў 2022-м Прохараў далучыўся да абароны Кіева, удзельнічаў ў баі за Бучу 3 сакавіка 2022 года і атрымаў там аскепкавае раненне.
Чабурашка
Чабурашка — мульцяшны і літаратурны персанаж, выдуманы расійскім пісьменнікам і сцэнарыстам Эдуардам Успенскім, адзін з галоўных герояў шэрагу літаратурных твораў і мультфільмаў.
Вонкава — гэта істота з вялізнымі вухамі, вялікімі вочыма і карычневай поўсцю, што ходзіць на задніх лапах. Цяпер вядомы вобраз Чабурашкі упершыню з'явіўся ў мультфільме Рамана Качанава «Кракадзіл Гена» (1969) і быў стварэны пры беспасярэднай учасці мастака-пастаноўшчыка фільма Леаніда Шварцмана.
Мультфільмы
Па матывах кнігі створана чатыры мультфільмы:
NGC 7353
NGC 7353 (іншыя абазначэнні — PGC 85285, KUG 2239+116, NPM1G +11.0547) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пласт (арганізацыя)
Пласт — нацыянальная скаўцкая арганізацыя Украіны, мэта якой спрыяць усебаковаму патрыятычнаму самавыхаванню ўкраінскай моладзі на прынцыпах хрысціянскай маралі, на свядомых, адказных і паўнавартасных грамадзян мясцовай, нацыянальнай і сусветнай супольнасці, і на правадыроў украінскага грамадства.
Дата заснавання «Пласта» — восень 1911 года. Першая прысяга Пласта адбылася 12 красавіка 1912 года, нягледзячы на ​​тое, што на самой справе пластавыя гурткі былі створаны незалежна адзін ад аднаго Іванам Чмолам, Аляксандрам Цісоўскім і Пятром Франкам. Пасля аформіўся Арганізацыйны пластавы камітэт у 1913 годзе, які аб'яднаў разрозненыя пластавыя гурткі ў маштабную краявую арганізацыю.
Пластуны вызначыліся тым, што актыўна ўдзельнічалі ў развіцці і абароне сваёй дзяржавы, былі актыўнымі ўдзельнікамі вызвольнага руху і войнаў за незалежнасць УНР і ЗУНР. Цяпер «Пласт» — найбуйнейшая і найстарэйшая ўкраінская скаўцкая арганізацыя, якая дзейнічае ў многіх краінах свету і аб'ядноўвае пластуноў Украіны і ўкраінскай дыяспары. Ва Украіне колькасць пластуноў складае 6000 чалавек. Арганізацыя дзейнічае ў 24 рэгіёнах Украіны.
Крампус
Кра́мпус — фальклорны антрапаморфны персанаж з рагамі, якога апісвалі як «напалову казла, напалову дэмана», каторы ў дні Раства карае дзяцей, якія пагана сябе паводзілі. Ён ёсць поўнай супрацьлегласцю Святому Мікалаю, які ўзнагароджвае харошых дзяцей падарункамі. Крампус ёсць адным з персанажаў, якія маюць дачыненне да Святога Мікалая ў некаторых краінах і рэгіёнах, такія як Аўстрыя, Баварыя, Харватыя, Чэхія, Венгрыя, Славакія, Славенія, у Паўднёвым Ціролі, Трэнціна і некаторых іншых частках Паўночнай Італіі. Паходжанне гэтай постаці да канца не высветлена, некаторыя фалькларысты і антраполагі лічаць яго паходжанне дахрысціянскім.
Паходжанне
Апісваючы свае назіранні ў 1975 годзе ў часе пражывання ў невялікім горадзе Ірдынг у Штырыі, антраполаг Джон Лж. Гонігман пісаў:
Постаць Крампуса захавалася, а ў XVII стагоддзі Крампус быў уключаны ў хрысціянскія зімовыя святкаванні, дзе Крампус і Святы Мікалай існавалі разам.
Знешнасць
Хоць Крампус з’яўляецца ў вялікай колькасці варыяцый, бальшыня з іх мае шэраг агульных рыс. Ён пакрыты поўсцю, звычайна карычневага або чорнага колеру, мае расшчэпленыя капыты замест рук і ногі казла. Ён мае доўгі звіслы завостраны язык і іклы.
Крампус носіць ланцугі, закліканыя сімвалізаваць звязванне чорта ў традыцыях хрысціянскай царквы. Для больш драматычнага эфекту ён пляскае ланцугамі. На ланцугі часам вешалі званы рознага памеру. У старых язычніцкіх версіях Крампус насіў з сабой бярозавыя розгі, якімі ён часам біў дзяцей. Такія бярозавыя розгі (ruten) верагодна маюць дахрысціянскае паходжанне з абрадаў прысвячэння. У некаторых варыянтах галінкі бярозы замяняе бізун. Часам Крампуса малююць з мехам або кошыкам за спінай, у якія ён забірае паганых дзяцей, каб патапіць, з’есці або адправіць у пекла. У некаторых старых версіях ёсць упамінанне, што ён клаў непаслухмяных дзяцей у мех і забіраў з сабой. Такую ж рысу мае напрыклад Чорны Піт.
Ноч Крампуса
У частцы Еўропы свята Святога Мікалая адзначаюць 6 снежня. Напярэдадні ўвечары, 5 снежня, у ноч Крампуса (Krampusnacht) на вуліцах з’яўляецца злы валасаты чорт. Часам з Святым Мікалаем, часам адзін, Крампус наведваецца ў дамы і на работу да людзей. Святы звычайна апрануты ў царкоўную рызу біскупа, нясе з залаты цырыманіяльнае жазло. Супроць Санта-Клаўса, вядомага ў Паўночнай Амерыцы, на гэтае свята Мікалай прыходзіць толькі да харошых дзяцей, а Крампус адказны за наведванне дрэнных. Мікалай дорыць падарункі, а Крампус — вугаль і бярозавыя розгі.
Павел Андрэевіч Мінаеў
Павел Андрэевіч Мінаеў (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2013 года на дыстанцыі 400 м вольным стылем.
Срэбраны прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем.
Малыя Дзіковічы
Малы́я Дзіко́вічы (, Малые Диковичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета.
Транскрыпцыя
Транскры́пцыя (ад transcriptio, літаральна — перапісванне) у біялогіі:
у мовазнаўстве:
у музыцы:
Сцяпура
Сцяпура — прозвішча.
Віталь Андрэевіч Беразюк
Віталь Андрэевіч Беразюк (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Уладзімір Сямёнавіч Маканін
Уладзімір Сямёнавіч Маканін (Влади́мир Семёнович Мака́нин;, Орск, Арэнбургская вобласць, РСФСР — , пас. Красны, Аксайскі раён, Растоўская вобласць, Расія) — рускі пісьменнік рэалістычнага напрамку.
Біяграфія
Нарадзіўся 13 сакавіка 1937 года ў Орску Арэнбургскай вобласці ў сям’і інжынера-будаўніка Сямёна Сцяпанавіча Маканіна і настаўніцы Ганны Іванаўны. Пасля вайны сям’я апынулася ў Чарнікоўске, прыгарадзе Уфы, дзе Уладзімір вучыўся ў сярэдняй школе, рана праявіўшы здольнасці да матэматыкі і шахмат.
У 1960 годзе скончыў механіка-матэматычны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя М. В. Ламаносава, пасля чаго на працягу 10 гадоў выкладаў у вышэйшых навучальных установах і паралельна вучыўся на Вышэйшых сцэнарных курсах. Пэўны час працаваў у лабараторыі Ваеннай акадэміі імя Дзяржынскага.
Першамайская (станцыя метро, Мінск)
Першамайская  — станцыя Аўтазаводскай лініі Мінскага метрапалітэна, размешчана паміж станцыямі «Купалаўская» і «Пралетарская». Адкрыта 28 мая 1991 года, праз 5 месяцаў пасля першага ўчастку Аўтазаводской лініі. Адзіная станцыя ў Мінскім метрапалітэне з бакавым размяшчэннем платформаў.
Уладзімір Сямёнавіч Маканін
Біяграфія
Узначальваў журы Нацыянальнай літаратурнай прэміі «Вялікая кніга» ў 2007 годзе, у 2008 годзе сам атрымаў гэтую прэмію. Апошнія тры гады жыў і працаваў у пасёлку Красным пад Растовам-на-Доне.
NGC 7354
NGC 7354 (іншае абазначэнне — PK 107+2.1) — планетарная туманнасць у сузор’і Цэфей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Сямёнавіч Маканін
Біяграфія
Памёр 1 лістапада 2017 года пасля цяжкай хваробы. Пахаваны 3 лістапада на сельскіх могілках недалёка ад дома.
Першамайская (станцыя метро, Мінск)
Гісторыя
Пабудавана па праекце архітэктараў У. Целяпнёва, А. Пятрова і мастака Ю. Каралевіча. Першапачаткова станцыя, праектная назва якой была «Сацыялістычная», праектавалася з астраўной платформай, аднак пры будаўніцтве былі дапушчаны тэхнічныя памылкі — у прыватнасці, не ўлічана прысутнасць пылаватых пяскоў каля рэчышча Свіслачы. У выніку план тунэляў і станцыі быў зменены, а дата адкрыцця станцыі перанесена з 31 снежня 1990 года на першае паўгоддзе 1991 года. Да заканчэння будаўніцтва цягнікі другой лініі праязджалі «Першамайскую» транзітам.
Канструкцыя
Калонная станцыя дробнага залажэння, трохпралётная (адзін пралёт схаваны). Структура вестыбюля — двухузроўневая, лесвіцы з верхняга вядуць да платформаў, размешчаных на ніжнім узроўні. На тарцавой сцяне вестыбюля размешчана мастацкая кампазіцыя. У аздабленні выкарыстаны пераважна белы мармур і шэры граніт.
Выхады
Выхады «Першамайскай» размешчаны ў падземных пераходах на вуліцы Леніна, побач з ракой Свіслач, і вядуць да канцэртнай залы «Мінск», завода «Мінск Крышталь», ліцэя БДУ і стадыёна «Дынама».
Людвіг Францавіч Сцяпура
Сцяпан (Людвіг) Францавіч Сцяпура (1826—1881) — расійскі медык; стацкі саветнік.
Біяграфія
Людвіг Сцяпура нарадзіўся ў 1826 годзе; па паходжанні быў з мінскай шляхты, па веравызнанні — каталік). Вучыўся ў гімназіі ў Слуцку, затым на, дзе знаходзіўся з 1845 па 1850 год, калі і атрымаў ступень лекара, а ступень доктара медыцыны — у 1860 годзе.
З часу выпуску з універсітэта да 1880 года Людвіг Францавіч Сцяпура служыў ваенным лекарам на Каўказе. Падчас руска-турэцкай вайны 1877—1878 ён быў лекарам галоўнай кватэры. Служачы на Каўказе, ён удзельнічаў у заснаванні таварыства лекараў, у якім быў адным з першых членаў-заснавальнікаў.
Сцяпура Л. Ф. выдаў наступныя працы: «Дызентэрыя як зыход каўказскіх перамежных ліхаманак» (дысертацыя на ступень доктара медыцыны, Харкаў, 1860); «Досвед антрапалагічнага даследавання макракефалічных чэрапаў, знойдзеных у магільнях старажытных могілак блізу Мцхета ў Грузіі» (Казань, 1875 Г.); «Даклад камітэта па разбору сачынення на прэмію таварыства: „Экскурсія па Таманскім паўвостраве“» («Зборнік Каўказскага таварыства лекараў» 1871).
Людвіг Францавіч Сцяпура памёр 15 (27) чэрвеня 1881 года.
Соф’я Несцераўна Пацукевіч
Соф’я Несцераўна Пацукевіч (нар., в. Міцкевічы, Баранавіцкі павет, Навагрудскае ваяводства — ) — беларускі жывёлавод, Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачала ў 1939 годзе, усё жыццё аддала сельскай гаспадарцы.
З 1950 года працавала паляводам у сельскагаспадарчай арцелі «Сталінец», якая тады арганізавалася ў Міцкевічах, восем гадоў — малаказборшчыцай, за пяць кіламетраў дастаўляла флягі на сепаратарны пункт, некалькі месяцаў — даяркай.
Выбіралася дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 7-га склікання (1967—1971). У 1969 годзе прынята ў шэрагі КПСС.
Узнагароды
Была ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалём «За доблестный труд» (1966), ордэнам «Материнская слава» ІІІ ступені, медалямі «Медаль материнства» І і ІІ ступеняў. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 красавіка 1971 года за поспехі ў выкананні плана па продажы дзяржаве прадуктаў земляробства і жывёлагадоўлі ўдастоена звання Героя Сацыялістычнай працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і молат».
Пат і Мат
Пат і Мат — чэхаславацкі дзіцячы мультсерыял, які распавядае пра двух сяброў і суседзях Пата і Мата.
Сюжэт
Серыял не мае дыялогаў. Галоўныя героі — два стэрэатыпных чэхаславакоў, якія жывуць па суседстве. Гэтыя гора-вынаходнікі рамантуюць старыя механічныя прыборы і спрабуюць стварыць новыя, але кожны раз усё ідзе наперакасяк — нязграбныя і бесталковыя дзеянні парачкі прыводзяць да яшчэ горшым выніках, чым было спачатку. Усе серыі мультсерыяла кароткія і абмяжоўваюцца адным сюжэтам.
NGC 7355
NGC 7355 (іншыя абазначэнні — PGC 69587, ESO 406-6) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бахчысарайскі палац
Бахчысарайскі палац альбо Ханскі палац альбо Хансарай (Han Saray) — радавая рэзідэнцыя дынастыі Гірэеў — кіраўнікоў Крымскага ханства ў перыяд з 1532 па 1783 годы. Цэнтр палітычнага, духоўнага і культурнага жыцця крымскіх татараў. Заснавальнікам Хансарая быў Сахіб I Гірэй.
Бахчысарайскі палац — помнік гісторыі і культуры сусветнага значэння, адзіны ў свеце ўзор крымскататарскай палацавай архітэктуры. Палац уваходзіць у склад Бахчысарайскага гісторыка-культурнага запаведніка. У памяшканнях палаца размешчаны музей гісторыі і культуры крымскіх татараў, мастацкі музей, выстава халоднай і агнястрэльнай зброі. Тэрыторыя палацавага комплексу займае 4,3 гектара, раней плошча комплексу складала 18 гектараў.
Палац размешчаны на левым беразе ракі Чурук-Су. У склад комплексу ўваходзяць паўночныя і паўднёвыя вароты, свіцкі корпус, палацавая плошча, галоўны корпус, гарэм, ханская кухня і стайня, бібліятэчны корпус, сакаліная вежа, ханская мячэць, Персідскі сад, ханскія могілкі, грабніца (цюрбэ) Дыляры-бікеч, грабніцы Паўночнае і Паўднёвае цюрбэ, надмагільная ратонда, лазня «Сары-Гюзель», набярэжная з трыма мастамі, сады і паркавыя збудаванні, Кацярынаўская міля, «Фантан Слёз» і іншыя аб’екты.
Архітэктурны стыль палаца працягвае традыцыі асманскай архітэктуры 16-17 стагоддзяў. Галоўная архітэктурная ідэя — увасабленне мусульманскага ўяўлення аб райскім садзе на зямлі. «Бахчысарай» перакладаецца з крымскататарскай мовы як «палац-сад» (bağça — сад, saray — палац).
Міхаіл Уладзіміравіч Бутаў
Міхаіл Уладзіміравіч Бутаў (Михаи́л Влади́мирович Бу́тов;, Масква) — рускі пісьменнік, празаік і літаратуразнаўца, крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся 2 жніўня 1964 года ў Маскве.
Вучыўся ў Маскве ў школе № 701 і, у 1979—1981 гадах, у школе № 47. Скончыў Маскоўскі электратэхнічны інстытут сувязі.
З 1994 года працуе ў часопісе «Новый мир» рэдактарам аддзела прозы, адказным сакратаром, намеснікам галоўнага рэдактара, з 1998 года — адказны сакратар часопіса. У цяперашні час — першы намеснік галоўнага рэдактара і генеральнага дырэктара часопіса «Новый мир».
Творчасць
Пачаў друкавацца ў 1992 годзе ў часопісе «Новый мир». Таксама друкаваўся ў часопісах «Знамя», «Дружба народов», «Октябрь».
Творы Міхаіла Бутава перакладзены на англійскую, французскую, нямецкую, славенскую, кітайскую, карэйская мовы.
Месткавічы
Ме́сткавічы (, Местковичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Плешчыцкага сельсавета. Вёска знаходзіцца на левым беразе ракі Прыпяць, ад якой у бок вёскі адыходзіць некалькі каналаў.
Віцебскія губернскія маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Віцебскай губерні.
Спіс дакладных трыганаметрычных пастаянных
Пры рашэнні задач часта бывае карысна ведаць дакладныя алгебраічныя выразы для значэнняў трыганаметрычных функцый, у першую чаргу для таго, каб прадставіць рашэнне праз радыкалы (карані), што адкрывае магчымасці для далейшага спрашчэння.
Усе значэнні сінусаў, косінусаў і тангенсаў вуглоў, кратных 3°, выражаюцца ў радыкалах. Гэтыя значэнні атрыманы шляхам прымянення тоеснасцей для палавіннага вугла, двайнога вугла, а таксама формул для сумы і рознасці вуглоў са значэннямі 0°, 30°, 36°, і 45°.
Заўвага: градусы і радыяны звязаны суадносінамі
1° = π/180
Драўляныя храмы Украіны
Драўляныя храмы Украіны — помнікі драўлянай сакральнай архітэктуры ва Украіне. Ва Украіне і на яе этнічных землях размешчана каля 3000 драўляных культавых збудаванняў. Унікальнасць украінскіх драўляных храмаў 15-18 стагоддзяў заключаецца ў тым, што яны візуальна падобныя на дзяржаўны герб Украіны, адзін з самых старажытных знакаў чалавецтва — трызубец і ўкраінскі традыцыйны рытуальны трайны падсвечнік. Цэрквы такой трызубападобнай формы распаўсюджаны амаль па ўсёй тэрыторыі Украіны (у некаторых мясцовасцях Галічыны, на Закарпацце і Букавіне форма храмаў з'яўляецца іншай).
Спіс дакладных трыганаметрычных пастаянных
Рацыянальныя значэнні трыганаметрычных функцый
Згодна з тэарэмай Нівена, адзінымі рацыянальнымі значэннямі функцыі сінуса пры рацыянальным аргуменце (у градусах) з'яўляюцца лікі 0, 1/2, і 1.
Драўляныя храмы Украіны
Большасць драўляных цэркваў, якія захаваліся на сёння на тэрыторыі Украіны, размешчаны ў яе заходняй частцы, але і на левым беразе Дняпра дастаткова храмаў. Абсалютная большасць драўляных храмаў Украіны належаць да парафій Украінскай праваслаўнай царквы і Украінскай грэка-каталіцкай царквы, толькі 11 драўляных касцёлаў у Львоўскай вобласці належаць Рымска-каталіцкай царкве. Драўляныя цэрквы ва Украіне з'яўляюцца важнымі духоўнымі цэнтрамі і ўнікальнымі архітэктурнымі помнікамі.
Найстарэйшымі драўлянымі храмамі Украіны лічацца Царква Святога Мікалая ў вёсцы Сэрэдне Вадзянэ ў Рахіўскім раёне Закарпацкай вобласці, дзе два зрубы захаваліся з 1428 года, і царква Святога Мікалая ў вёсцы Калоднэ ў Цячыўскім раёне Закарпацкай вобласці 1470 года.
Спіс дакладных трыганаметрычных пастаянных
Асноўныя вострыя вуглы
Значэнні сінуса, косінуса, тангенса, катангенса, секанса і касеканса для найбольш ужывальных вострых вуглоў прыведзены ў табліцы. («∞» азначае, што функцыя ў таком пункце не вызначана, а ў яго наваколлі імкнецца да бесканечнасці).
NGC 7356
NGC 7356 (іншыя абазначэнні — PGC 69530, UGC 12159, MCG 5-53-10, ZWG 495.14, NPM1G +30.0479) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Альхоўскі
Альхоўскі — прозвішча.
Pulse (альбом)
«P.U.L.S.E.» (стылізаванае напісанне: P•U•L•S•E) ― падвойны канцэртны альбом брытанскага прагрэсіў-рок-гурта «Pink Floyd», выпушчаны ў 1995 годзе.
Ганна Відавіч
Ганна (Ана) Відавіч (Ana Vidović, 8 лістапада 1980, Карлавац) — харвацкая класічная гітарыстка.
Ганна пачала іграць на гітары ва ўзросце да пяці гадоў пад уплывам свайго старэйшага брата, які іграў на класічнай гітары. Іх бацька таксама быў гітарыстам, але прызнанне атрымаў, іграючы на электрычнай гітары. На міжнародным узроўні Ана пачала выступаць ва ўзросце 8 і 11 гадоў, а ў 13 стала самай маладой студэнткай у прэстыжнай, дзе яна вучылася ў прафесара Іштвана Ромера. Яна таксама вучылася ў Заграбскім універсітэце. Заслужыўшы добрую рэпутацыю ў Еўропе, яна атрымала запрашэнне на навучанне ў (Балтымар, ЗША) у кубінскага гітарыста, якую скончыла ў маі 2003 года. З тых часоў яна жыве ў ЗША, дзе таксама працуе прыватным настаўнікам.
Яе старэйшы брат — Віктар Відавіч — таксама вядомы гітарыст.
Георгій Уладзімаў
Георгій Уладзімаў (пры нараджэнні Георгій Мікалаевіч Валасевіч;, Харкаў — , Франкфурт) — рускі пісьменнік і літаратурны крытык рэалістычнага кірунку.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 лютага 1931 года ў Харкаве у сям’і настаўнікаў рускай мовы і літаратуры Мікалая Сцяпанавіча Валасевіча і Марыі Оскараўны Зэйфман (1902—1984), якія неўзабаве развяліся; выхоўваўся маці. Сястра па бацьку — Алёна Стонава (у шлюбе Крычэўская) — пасля гібелі бацькоў выхоўвалася ў сям’і пісьменніка Дзмітрыя Стонава (Уладаўскага; 1898—1962). Маці на працягу многіх гадоў пазаштатна супрацоўнічала з пушкінскай раённай газетай «Вперёд», дзе вяла суботнюю рубрыку «Кузьма Прыпаркін — рэпарцёр».
У 1953 годзе скончыў юрыдычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1954 годзе выступіў як літаратурны крытык, у 1956—1959 гадах быў рэдактарам аддзела прозы ў часопісе «Новый мир».