cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Матэрыялізм
Антычны матэрыялізм
Найбольш паслядоўна праводзілі матэрыялістычную лінію кітайскі філосаф Ван Чун, індыйскія мысліцелі школы чарвакі, Леўкіп, Дэмакрыт, Эпікур і Лукрэцый Кар. Для антычнага ўяўлення аб матэрыяльным свеце, асабліва для Эпікура, характэрны акцэнт на асабістае самаўдасканальванне чалавека: вызваленне яго ад страху перад багамі, ад усіх жарсцей і набыццё здольнасці быць шчаслівым у любых абставінах.
Найбольш яскрава барацьба паміж матэрыялізмам і ідэалізмам у антычнай філасофіі выяўлялася як барацьба супрацьлеглых тэндэнцый, або ліній, Дэмакрыта і Платона.
Сярэдневякоўе
У сярэднія вякі ў Еўропе ва ўмовах дамінавання хрысціянскай філасофіі матэрыялістычныя погляды сышлі на другі план перад ідэалістычнай філасофіяй. Акрамя сацыяльных і рэлігійных прычын, гэтаму спрыялі таксама прычыны гнасеалагічнага характару. Матэрыялізм да эпохі сярэдневякоўя аказаўся няздольным высветліць адносіны мыслення да матэрыі, раскрыць паходжанне свядомасці. Афіцыйная царкоўная ідэалогія ў Заходняй Еўропе з вучэння Арыстоцеля запазычыла некаторыя рэакцыйныя ідэі і, у той жа момант, адмовілася ад некаторых прагрэсіўных.
У эпоху росквіту сярэдневякоўя, з XI—XII стст. у еўрапейскай схаластыцы распалілася спрэчка паміж наміналізмам і рэалізмам, якая ў канцы XIII ст. часткова выйшла за межы ўласна схаластыкі. Так, брытанскі наміналіст Дунс Скот (1266—1308) задаваўся пытаннем, ці здольная матэрыя мысліць. Уільям Окам (1285—1349), развіваючы тэндэнцыю Дунса Скота, сцвярджаў, што толькі індывідуумы і ўяўляюць сабой сапраўдную, існуючую па-за суб'ектам, аб'ектыўную рэальнасць. Прыродазнавец Роджэр Бэкан (1214—1292) паспрабаваў замяніць схаластычную сілагістыку вопытным даследаваннем прыроды. Аднак ані Роджэр Бэкан, ані наміналісты не з'яўляліся матэрыялістамі ў сучасным сэнсе гэтага слова, бо мыслілі паняццямі і вобразамі ў межах ідэалістычных уяўленняў свайго часу, але яны сталі папярэднікамі для матэрыялістычных ідэй Новага часу.
У супрацьвагу Еўропе, у краінах арабскага Усходу, Сярэдняй Азіі і Закаўказзя ў працах усходніх мысліцеляў і каментатараў Арыстоцеля, напрыклад, Ібн Сіны, прысутнічаюць элементы матэрыялізму.
Матэрыялізм Новага часу
У XV—XVI стст. у цэнтры ўвагі прыродазнаўства, якое імкліва развівалася, стала пытанне аб вопыце як адзінай крыніцы ведаў і адзіным крытэрыі іх слушнасці.
Раннія сістэмы матэрыялістычных поглядаў на свет у розных краінах неслі ў сабе значныя элементы матэрыялізму, у якіх яўна прасочваюцца некаторыя рысы антычнага матэрыялізму. Такі, напрыклад, матэрыялізм эпохі італьянскага Адраджэння XV—XVI стст. у асобах Леанарда да Вінчы, Джардана Бруна і іншых.
У канцы XV—XVI стст. матэрыялістычныя ідэі такіх прыродазнаўцаў, як Галілеа Галілей, Фрэнсіс Бэкан, Рэнэ Дэкарт, былі скіраваныя на вывучэнні рэальных (найперш механічных) здольнасцей і дачыненняў рэчаў прыроды і, адпаведна, супраць схаваных (або абсалютных) якасцей сяредневяковых схаластаў. Фрэнсіс Бэкан уяўляў матэрыю якасна шматаблічнай. Пазней гэтыя ўяўленні былі выцесненыя механістычнымі вучэннямі, у якіх матэрыя трактавалася абстрактна-механічна (Галілей) або абстрактна-геаметрычна (Томас Гобс).
У XVIII ст. адначасова з паглыбленнем метафізічных, механістычных уяўленняў аб матэрыі і руху ў асобных сістэмах матэрыялізму таго часу ўзніклі і ўзмацніліся імкненні пераадолець гэты разрыў: матэрыялісты спрабавалі разглядаць целы прыроды як тыя, што маюць унутраную актыўнасць, рух, хаця сам гэты рух трактаваўся як механічны. Такія, напрыклад, былі погляды ў картэзіянстве, у атамна-кінетычнай канцэпцыі М. В. Ламаносава, у ідэі Джона Толанда аб непадзельнасці матэрыі і руху, у дынамічным атамізме Руджара Бошкавіча і яго паслядоўніка Джозефа Прыстлі.
У сучасным сэнсе матэрыялізм зарадзіўся ў працах Томаса Гобса. Буйны росквіт матэрыялізму назіраўся ў эпоху французскага Асветніцтва (Ж. Ламетры, П. Гольбах, Д. Дзідро), але ў гэты перыяд застаўся механістычным і рэдукцыянісцкім (г. зн. схільнасцю адмаўляць спецыфіку складанага, абагульняючы ўсё да простага). Англійскую матэрыялістычную думку ў той час пазіцыянавалі такія мысліцелі, як Джон Толанд, Энтані Колінз, Дэвід Гартлі і Джозеф Прыстлі.
Дыялектыка як цэльнае вучэнне ўзнікла пазней на глебе нямецкага ідэалізму. У матэрыялістычных поглядах таго часу пераважалі метафізіка і механіцызм, аднак элементы дыялектыкі сустракаліся ўжо і ў Рэнэ Дэкарта, Дэні Дзідро, М. В. Ламаносава, Джозефа Прыстлі, Джона Толанда, Руджэра Бошкавіча і інш.
Вызначаючы ўплыў на еўрапейскую філасофію матэрыялізм набыў у XIX ст. (К. Маркс, Ф. Энгельс, Л. А. Феербах, Д. Ф. Штраус, Я. Молешот, К. Фохт, Л. Бюхнер, Э. Гекель, Я. Дзюрынг).
Дыялектычны матэрыялізм
Задачу злучэння матэрыялізму з дыялектыкай упершыню вырашылі Карл Маркс і Фрыдрых Энгельс. Асноўнымі крыніцамі дыялектычнага матэрыялізму паслужылі гегелеўская дыялектыка і французскі матэрыялізм XVIII ст. праз матэрыялізм Феербаха. Такі падыход Маркса дазволіў сістэматызаваць гісторыка-філасофскі матэрыял, які ўжо меўся ў практыцы, перавесці дыялектыку на базу матэрыялізму і надаць матэрыялістычнаму светапогляду форму цэласнага вучэння.
Аб'яднанне матэрыялізму і дыялектыкі ў марксісцкай філасофіі ў XIX ст. пакінула вельмі моцны ўплыў на філасофію XIX—XX стст. Адным з заўважных бакоў такога змянення ў гісторыі філасофскай думкі стала распаўсюджванне матэрыялістычных поглядаў на гісторыю развіцця грамадства, што атрымалі назву гістарычнага матэрыялізму.
Гістарычны матэрыялізм
У адпаведнасці з пануючымі ідэалістычнымі ўяўленнямі, прынята было лічыць, што ход гісторыі абумоўлены толькі суб'ектыўнай воляй і ўчынкамі лідараў і не мае асобнай самастойнай аб'ектыўнай накіраванасці. Так, Гегель у сваёй працы «Філасофія гісторыі» зрабіў здагадку, што ў аснове гістарычнага працэсу ляжыць найвышэйшая ідэя, што развіваецца самастойна, ідэальны пачатак, сусветная душа, якая становіцца аб'ектыўнай неабходнасцю для ўсіх астатніх. Маркс, развіваючы дыялектыку Гегеля, зрабіў здагадку, што прычынай і рухаючай сілай гістарычнага развіцця з'яўляюцца ўнутраныя супярэчнасці ў вытворчай сферы, якія з развіццём грамадства набываюць форму класавай барацьбы. Па меркаванні Маркса, гэта прычына аб'ектыўная і не так моцна залежыць ад канкрэтных людзей, што ўдзельнічаюць у гістарычных працэсах, як мяркуюць прыхільнікі ідэалізму.
У адпаведнасці з матэрыялістычнай дыялектыкай самога Маркса, вытворчыя адносіны вызначаюцца ўзроўнем развіцця вытворчых сіл. На падставе гэтага Маркс прапанаваў сваю версію перыядызацыі гісторыі, сцвярджаючы, што развіццё чалавечага грамадства праходзіць праз 5, так званых, «грамадска-эканамічных фармацый». У сваіх позніх працах да раней прапанаваных фармацый Маркс дадаў яшчэ 3 новыя «спосабы вытворчасці»: «антычны», «германскі» і «азіяцкі».
Сучасныя тэорыі
У XX ст. у заходняй філасофіі матэрыялізм развіваўся пераважна як механістычны, але ў шэрага заходніх філосафаў-матэрыялістаў захоўваўся інтарэс і да дыялектыкі.
IC 1226
IC 1226 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Геркулес.
Матэрыялізм
Сучасныя тэорыі
Да матэрыялізму часта адносяць натуралізм, бо ён не адводзіць чалавеку асаблівага месца ў прыродзе; эмпірызм, які расцэньвае як рэальнае толькі тое, што можа быць праверана толькі праз прыродазнаўчанавуковыя метады; неапазітывізм, які ад пачатку адмаўляе тлумачэнне духоўна-душэўнай сутнасці спраў. Аднак пазітывізм і неапазітывізм матэрыялізмам усё жа назваць нельга, бо абедзве філасофскія канцэпцыі адхіляюць саму пастаноўку пытання аб самастойным існаванні якога-ніякога быцця па-за мысленнем суб'екта, які пазнае; лічыць магчымым толькі аналіз адчуванняў і мовы, што іх сістэматызуе. Часткова матэрыялістычная таксама філасофія Бертрана Расела і яго школы: хаця Расел і адмаўляе паняцце субстанцыі, мысленне ён вызнае за клас падзей у мозгу чалавека.
Малатковічы
Малатко́вічы (, Молотковичи)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Малоткавічы.
Матэрыялізм
Сучасныя тэорыі
У сучаснай філасофіі канца XX і пачатку XXI стст. матэрыялізм прадстаўлены філасофскім кірункам «анталагічнай філасофіі», відным прадстаўніком якога з'яўляецца амерыканскі філосаф Бары Сміт. Філасофскі матэрыялізм менавіта таму можна назваць самастойным кірункам філасофіі, што ён вырашае шэраг праблем, пастаноўка якіх выключаецца іншымі кірункамі філасофскага пазнання.
IC 1226
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Матэрыялізм
Сучасныя тэорыі
Яшчэ адной, у некаторым сэнсе працягваючай і пашыраючай матэрыялістычнае ўяўленне, канцэпцыяй можна назваць прынцып семантычнага экстэрналізму, у якім змест выказвання тлумачыцца як «знешне абумоўлены».
Элімінатывізм як разнавіднасць матэрыялізму крытычна ставіцца да паняційнага апарату сучасных навуковых уяўленняў аб псіхічных працэсах. Прадстаўнікі элімінатывізму мяркуюць, што псіхалагічныя канцэпцыі, уяўленні аб свядомасці і адпаведны катэгарыяльны апарат патрабуюць замены новым падыходам, які аперуе паняццем нейронных узаемадзеянняў галаўнога мозга. Катэгорыі «жаданне», «матыў», «вера», «разуменне» павінны знікнуць з апісанняў псіхічных працэсаў, як зніклі ў свой час паняцці флагістону, цеплароду, віталізму. Элімінатывізм развіваўся ў працах Пола Чорчленда і Патрыцыі Чорчленд, Дэніеля Дэнета.
Mercedes-Benz W138
Mercedes-Benz 260D (W138) — першы серыйны легкавы аўтамабіль з дызельным рухавіком.
Быў прадстаўлены на Берлінскай аўтамабільнай выставе ў 1936 г. Да 1940 года з канвеера сышлі 1.967 асобнікаў 260D. Аб'ём продажаў першага дызельнага Mercedes былі невялікім, бо яго рухавік яшчэ не мог параўнацца з бензінавымі аналагамі па працоўных характарыстыках і плыўнасці ходу.
Каштаваў аўтамабіль 6800 рэйхсмарак.
Гісторыя
Дэбют аўтамабіля адбыўся 21 лютага 1936 года на Берлінскім аўтамабільным салоне. Новы Mercedes-Benz з дызелем грунтаваўся на шасі мадэлі 200 і атрымаў пазначэнне Mercedes-Benz 260D.
Першапачаткова гэты аўтамабіль абсталявалі шасцімесным кузавам ландо. Першую партыю з 13 асобнікаў сабралі яшчэ ў 1935-м, а на наступны год зрабілі яшчэ 55 машын — усе яны выкарыстоўваліся ў таксі і ў свабодную продаж не паступалі.
Праз год пасля прэзентацыі на Берлінскім аўтасалоне фірма прадставіла Mercedes-Benz 260D палепшанай камплектацыі, які грунтаваўся на шасі новай 230-й мадэлі. Таксама машына атрымала новы паліўны бак, які змяшчаў 50 л паліва замест ранейшых 38.
У 1938 годзе рухавік абсталявалі загадзя падагравальнымі калільнымі свечкамі, што істотна палегчыла запуск матора ў халоднае надвор'е. Аб нагрэве свечак сігналізавала адмысловая лямпачка на прыборнай панэлі. Гэтак жа трохступеністую скрынку забяспечылі сінхранізатарамі вышэйшых перадач. У мадэльны шэраг былі дададзеныя мадыфікацыі з кузавам лімузін і на скарочаным шасі — кабрыялет.
Масавая вытворчасць абноўленага Mercedes-Benz 260D з індэксам шасі W138 пачалася ў 1938 годзе. Да 1940 года з канвеера сышлі 1.967 асобнікаў 260D.
Канструкцыя
Аўтамабіль Mercedes-Benz 260D абсталёўваўся 2,6-літровым чатырохцыліндравым дызельным рухавіком ОМ 138. Чатырохцыліндравы 2,6-літровы матор развіваў магутнасць 45 к.с. пры 3200 аб/хв і быў абсталяваны помпа-фарсункай Bosch. Аўтамабіль з такім рухавіком выдаткоўваў ў мяшаным цыкле усяго 9 літраў паліва на 100 км прабегу. Запас ходу першага дызельнага «Мерседэса» складаў каля 400 кіламетраў, а з 1937 года, калі з'явілася рэстайлінгавая версія 260D, ён павялічыўся да 500 кіламетраў.
Крутоўны момант на заднія вядучыя колы перадаваўся пры дапамозе трохступеністай скрынкі перадач з овердрайв, перадаткавы лік якога быў 0,73. З каробкай перадач рухавік злучаўся праз сухое аднадыскавае счапленне Comet-Mecano.
Асноўным тыпам кузава лічыўся ландо, прызначаліся для працы ў таксі, — гэтую мадэль пазначылі словам Droschken. Яе салон падзяляўся папярок шкляной перагародкай, а дах над заднімі пасажырамі мог прыбірацца. Шафёрскае аддзяленне з меркаванняў практычнасці абівалі скурай, каб менш былі прыкметныя плямы ад масла і саляркі, а пасажырскі салон — тканінай. У стандартнае абсталяванне ўсіх Mercedes-Benz 260D у варыянце таксі ўваходзіў таксометр, які размяшчаўся справа ад прыборнага шчытку.
Пры колавай базе ў 3050 мм аўтамабіль з кузавам тыпу пульман-лімузін меў 4,55 метра ў даўжыню і 1,63 у шырыню. У салоне было два з паловай шэрагу сядзенняў — паміж пярэднім і заднім радамі меліся два адкідныя сядзенні, якія даводзілі колькасць пасадачных месцаў да сямі.
Усяго было дзевяць варыянтаў кузаваў. Акрамя ландо, на падоўжаным шасі будаваліся пульман-лімузін (з папярочнай перагародкай у салоне), камбінацыён-лімузін, турэнваген, кабрыялет.
Эксплуатацыя
Мадэль 260D была папулярная ў таксістаў. Таксі на базе 260D працягвалі ездзіць па дарогах Германіі аж да 50-х гадоў ХХ-га стагоддзя.
Акрамя таго, дызельныя легкавыя машыны выкарыстоўваліся ў гаражах СС, вермахта і ваенна-марскога флоту.
Дзікае паляванне
Дзікае паляванне (Wilde Jagd, Wild Hunt) — народны міф, пашыраны некалі ў Паўночнай Еўропе і Брытаніі.
Аснова міфу паўсюль амаль аднолькавая: фантастычны гурт паляўнічых з адпаведным рыштункам (на конях, і з сабакамі; часам на чорных конях і з чорнымі сабакамі і г.д.) праносіцца імклівай пагоняй па небе.
З’яўленне дзікага палявання лічылася знакам будучых няшчасцяў. Людзей, якія апынуліся на шляху палявання, выкрадалі і пераносілі ў свет памерлых.
У народнай германскай міфалогіі дзікае паляванне ёсць гуртам злых духаў ды прывідаў, што ляцяць у небе ў часы зімовых бураў (ад Раства да Багаяўлення) у суправаджэнні ганчакоў. Небяспечна для людзей, пераважна на ростанях, перакрыжаваннях дарог. Правадыра дзікага палявання — дзікага паляўнічага — атаясамлівалі з Одзінам, які ляціць па небе на чале войска мерцвякоў. Французы называлі іншае імя ўладара дзікага палявання — Хэлекен. Таксама, у Сярэднявеччы, з дзікім паляўнічым асацыявалі пэўных гістарычных асоб: напрыклад, Карла Вялікага.
Іншым тлумачэннем было тое, што тыя душы — гэта душы грэшнікаў пад кіраўніцтвам Каіна і Ірада.
У культуры
У еўрапейскай мастацкай літаратуры неаднаразова выкарыстоўваўся вобраз дзікага палявання, звычайна як злой сілы, але часам і як сілы, якая не на баку Зла, ані Дабра, а толькі самавольная.
Ключы (гміна)
Клю́чы (Klucze) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алькушскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ключах. Плошча гміны складае 119,3 км². Станам на 2013 год у гміне Ключы пражывалі 15 306 чалавек, шчыльнасць — 128 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 15 населеных пунктаў.
Богаўка
Богаўка (Боговка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Богаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Каля вёскі праходзіць аўтадарога. На захадзе вёскі працякае рака Стомяць.
Галубічы (гарадзішча)
Галубічы — археалагічны помнік у цэнтры вёскі Галубічы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на паўночнай ускраіне вёскі.
Апісанне
Пляцоўка авальная памерам 20×13 м, выцягнута з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Вышыня над наваколлем 15 м. Выявілі ў 1938 годзе А. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч, абследавалі ў 1939 годзе Я. Н. Драздовіч, у 1982 годзе Л. У. Дучыц. На паўночна-заходнім схіле прасочаны культурны пласт 0,3-0,4 м, знойдзены фрагменты ляпной і ганчарнай керамікі. Адносяцца да ранняга жалезнага веку і сярэднявечча.
Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі АН БССР.
Гумэнныкы (Ровенскі раён)
Гумэнныкы (Гуме́нники) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Зубкоўскі
Зубкоўскі — прозвішча.
Лотыян
Ло́тыян (Lowden, Lodainn) — гістарычная вобласць на паўднёвым усходзе Шатландыі, на поўдзень ад заліва Ферт-оф-Форт. Назва паходзіць ад імя легендарнага караля Лота. У VIII стагоддзі тут жыў святы пустэльнік Балдрэд, які лічыцца «апосталам» Лотыяна.
У VII стагоддзі вобласць увайшла ў склад англійскага каралеўства Нартумбрыя. Лотыян — адзін з вельмі нешматлікіх рэгіёнаў Шатландыі, у якіх гэльская мова так і не ўкаранілася ў якасці асноўнай.
У наш час на гэтай тэрыторыі размешчаны тры адміністрацыйныя вобласці Шатландыі — Заходні Лотыян, Мідлатыян і Усходні Лотыян.
Есет (сяло)
Есет (Есет) — сяло ў Бейнеускім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Есецкай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 797 чалавек (408 мужчын і 389 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 897 чалавек (461 мужчына і 436 жанчын).
Мазалі (Салігорскі раён)
Мазалі́ (, Мозоли) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Сафалк (Віргінія)
Сафалк (Suffolk) — незалежны горад у штаце Вірджынія, ЗША. Насельніцтва, па дадзеных перапісу 2010 года, складала 84 585 чалавек.
Портсмут (Віргінія)
Портсмут (Portsmouth) — горад у рэгіёне Хэмптан-Роўдс у штаце Вірджынія, ЗША. З’яўляецца незалежным горадам, размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Вірджыніі, у месцы ўпадзення ракі Элізабет у Атлантычны акіян.
IC 1228
IC 1228 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дарынполле
Дарынпо́лле (, Даринполье) — пасёлак у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяліканямкоўскага сельсавета.
Дваравычы
Дваравычы (Дворовичі) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Марцінсвіл (Віргінія)
Марцінсвіл (Martinsville) — незалежны горад у штаце Вірджынія (ЗША). 13 821 жыхар (2010).
Васькова (прыпыначны пункт)
Васькова (Васьково) — недзеючы прыпыначны пункт Маскоўскай чыгункі на лініі Смаленск — Бранск, паміж станцыяй Энгельгардтаўская і 304 км. Прыпыначны пункт размешчаны ў вёсцы Васькова Пачынкаўскага раёна.
Па стане на 2020 год для прыгарадных зносін не выкарыстоўваецца.
Гісторыя
Прыпыначны пункт адкрыты ў 1868 годзе. Па стане на 2015 год для прыгарадных зносін не выкарыстоўваецца. Па стане на 2020 год выключаны з пераліку станцый для пасажырскага паведамлення.
Даліна Прамая
Да 25 лютага 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Шчучынскага сельсавета.
Пінтурык’я
Пінтурык’я (варыянт напісання — Пінтурыкія; Pinturicchio; уласна Бернардзіна дзі Бета (ці дзі Бенедэта) дзі Б’яджа,, 1454, Перуджа — 1513, Сіена) — італьянскі жывапісец.
Біяграфія
Прадстаўнік умбрыйскай школы кватрачэнта. Вучыўся ў Ф'ярэнца дзі Ларэнца, разам з Рафаэлем — у Перуджына, якому дапамагаў пры стварэнні фрэсак Сіксцінскай капэлы Ватыкана (1481—1482), а па некаторых даных — яшчэ і ў Бенедэта Капаралі, стваральніка палаца кардынала Пасерыні, пасля распісанага Сіньярэлі. Верагодна, зведаў уплыў і Бенедэта Банфільі, настаўнікі Перуджына. Стаўшы сталым майстрам, Пінтурык’я адмовіўся ад некаторых прынцыпаў Перуджына — аднастайнасці і паважнасці фігур, адзінства часу і месцы, — што збліжае яго хутчэй з Бацічэлі.
Працаваў у шматлікіх гарадах Італіі — Перуджы, Рыме, Арв'ета, Спалета, Сіене. Найбольш вядомыя роспісы — у царкве Санта-Марыя-дэль-Попала, Апартаментах Борджыа і Сіенскім саборы (бібліятэка Пікаламіні). На яго фрэсках часта з’яўляюцца «гратэскі» (элементы расліннага і архітэктурнага арнаменту). Са станковых палотнаў характэрны «Партрэт хлопчыка», які захоўваецца ў Дрэздэнскай галерэі.
Вазары досыць негатыўна адзываецца пра Пінтурык’я, лічачы яго славу недастаткова заслужанай. Акрамя таго, біёграф папракае мастака ў залішнім імкненні дагадзіць замоўцам.
Бенуа адзначае асаблівую дэкаратыўнасць прац мастака: «Кожная фрэска Пінтурык’я паасобку — нешта даволі пуставатае, вельмі наіўнае і ўмоўнае. Аднак у агульным эфекце яркія яго фарбы, багацце золата і вытанчаная арнаментыка, якой ён любіць атачаць свае галоўныя сюжэты, ствараюць чароўнае ўражанне».
Эканоміка Перу
Агульная характарыстыка
Перу адносяць да ліку дзяржаў, якія развіваюцца. Аснову нацыянальнай эканомікі складаюць гарнарудная прамысловасць, сельская гаспадарка і рыбалоўства. Цяперашняе кіраўніцтва краіны надае значную ўвагу стварэнню спрыяльных умоў для эканамічнага развіцця, інтэграцыі Перу ў сусветную гаспадарку, падтрыманню ўзаемавыгадных гандлёва-эканамічных сувязяў з усімі дзяржавамі свету, забеспячэнню прытоку замежных інвестыцый і фінансавай дапамогі. Пачатак ХХІ стагоддзя стаў паспяховым для перуанскай эканомікі, у 2012 амерыканскія эканамісты аднеслі краіну да «Ціхаакіянскіх пум» разам з Чылі, Калумбіяй, Мексікай. Адмоўную ролю грае моцная залежнасць ад кошту сыравіны на сусветным рынку: паколькі 55 % экспарту складаюць мінеральныя рэсурсы, у 2013—2016 гг. у сувязі з нізкімі цэнамі на сыравіну эканоміка Перу расла нізкімі тэмпамі. Сёння (2017) ВУП на душу насельніцтва Перу складае каля 14000 — крыху ніжэйшы за сярэдні ў Паўднёвай Амерыцы.
Перу ў 2006
У 2006 аб’ём ВУП у параўнанні з мінулым годам павялічыўся на 7,5 % і склаў 72 млрд дол., прыбытак на душу насельніцтва — 2580 дол. Узровень інфляцыі — меней 2 %. Узровень беспрацоўя — 8,5 %, дзяржаўны доўг — 28 млрд дол., золатавалютныя запасы — 17,8 млрд дол.. Аб’ём знешнегандлёвага абарачэння ў 2006 склаў 38,1 млрд дол. (у 2005 — 29,8 млрд дол.), у т.л. экспарт — 23,5 млрд дол. (у 2005 — 17,0 млрд дол.).
Апрацоўчая прамысловасць
Перу мае вялікі энергетычны патэнцыял, пераважна гэта нафта і гідраэнергарэсурсы. Аснову энергетыкі складае нафта, што ў здабываецца на ўсходзе краіны ў рэгіёне Ларэта. ГЭС выпрацоўваюць толькі 7 % электраэнергіі, астатняе прыходзіцца на ЦЭС. Прамысловасць дастаткова развітая (сталеліцейная, аўтазборачная, тэкстыльная, харчовая).
Сельская гаспадарка і рыбалоўства
На экспарт вырошчваюцца кава, спаржа. Для ўнутранага рынку: кукуруза, бульба, ячмень. Дзякуючы багатай кіслародам і мінеральнымі рэчывамі вадзе халоднага цячэння, на Перу прыходзіцца 10 % сусветнага ўлову марской рыбы. Асноўны аб’ект рыбалоўства — перуанскі анчоус. Краіна займае першае месца ў свеце па экспарце рыбнай мукі. Паспяхова развіваецца турызм.
Знешні гандаль
Артыкуламі перуанскага экспарту з’яўляюцца руды каляровых металаў, а таксама кава, воўна, бавоўна, тэкстыль, морапрадукты. Увозяцца машыны і абсталяванне, прамысловая сыравіна, спажывецкія тавары. Знешнеэканамічныя сувязі Перу досыць дыверсіфікаваныя. Асноўныя гандлёвыя партнёры: ЗША, ЕС (найболей моцныя пазіцыі традыцыйна ў Іспаніі), дзяржавы Лацінскай Амерыкі, а таксама Японія і Паўднёвая Карэя. Асобна варта сказаць пра Кітай: у 2016 Кітай атрымаў чвэрць перуанскага экспарту і паставіў 22 % імпарту. Міжнародны гандаль ажыццяўляецца ў асноўным пры дапамозе марскога транспарту, галоўны порт — Кальяа.
Дыкіў
Дыкіў (Ди́ків) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Лот Аркнейскі
Лот (Lot) — персанаж легенд артураўскага цыкла, кароль Аркнейскіх астравоў і Лотыяна (цяпер тэрыторыя Шатландыі). Магчыма яго прататыпам паслужыў кельцкі Луд.
Паводле Томаса Мэлары, Лот загінуў, змагаючыся з каралём Пелінарам.
Вірджынія (значэнні)
Вірджынія, таксама Віргінія:
Дружба (Сенненскі раён)
Дру́жба (, Дружба) — пасёлак у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Ключэўска (гміна)
Ключы́ўска (Kluczewsko) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Улашчоўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ключэўску. Плошча гміны складае 137,05 км². Станам на 2004 год у гміне Ключэўска пражывалі 5196 чалавек, шчыльнасць — 37,9 чал./км².
Дружба (Сенненскі раён)
Да 2017 года пасёлак знаходзіўся ў раённым падпарадкаванні.
Дзібрыўка (Ровенскі раён)
Дзібрыўка (Дібрівка) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Афінскі політэхнічны ўніверсітэт
Афінскі нацыянальны тэхнічны універсітэт (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο), часта назву скарачаюць да Афінская палітэхніка, або Політэхніён — адна з найстарэйшых і самых прэстыжных вышэйшых навучальных устаноў Грэцыі. Першапачаткова насіў таксама імя Метсовіён, паколькі мецэнаты, на сродкі якіх быў пабудаваны і абсталяваны універсітэт — Георгіяс Авероф, Нікалаас Стурнарыс, Алена і Міхаліс Тосітс — паходзілі з Мецова ў Эпіры (ном Яніна).
Гісторыя
Універсітэт быў заснаваны каралеўскім указам ад 31 снежня 1836 (па старому стылю; па новаму стылю — 12 студзеня 1837) як Каралеўская школа мастацтваў. Спачатку яна функцыянавала як адзінка ў складзе вучылішча па падрыхтоўцы рамеснікаў, будаўнікоў, прычым толькі ў выхадныя і святочныя дні. У 1840 годзе, дзякуючы павелічэнню папулярнасці школы і пазітыўным зменам сацыяльна-эканамічных умоў у новай дзяржаве, Каралеўская школа мастацтваў была ператворана ў штодзённую тэхнічную школу, працуючы сумесна з нядзельнай школай. Быў пашыраны круг курсаў, а сама навучальная ўстанова атрымала ўласнае асобнае збудаванне ў Пірэі. У 1843 была праведзенаа рэструктурызацыя, і на базе школы стварылі тры аддзяленні: Нядзельнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча, Штодзённае вучылішча і зусім новае падраздзяленне Вышэйшая школа выяўленчага мастацтва. Апошняе, пасля пераназванае ў Вучылішча прамысловых і выяўленчых мастацтваў, імкліва развівалася і пасля сфармавала базіс вышэйшай навучальнай установы — інстытута.
У 1873 годзе інстытут атрымаў новы студэнтскі гарадок у раёне Афін Патысія, збудаваны пры фінансавай падтрымцы грэцкіх мецэнатаў з Мецова. З тых часоў студэнты і жыхары горада неафіцыйна называлі інстытут Нацыянальная палітэхніка Мецова. У 1887 годзе інстытут быў падзелены на тры факультэта тэхнічнай накіраванасці: будаўнічы, архітэктурны і машынабудавання.
У 1917 годзе інстытут быў рэарганізаваны спецыяльным законам Грэчаскага парламента ў Вышэйшую школу грамадзянскіх інжынераў, механікаў і электратэхнікаў, інжынераў-хімікаў і архітэктараў. У 1923 годзе выпускнікі школы сфармавалі аснову Тэхнічнай палаты Грэцыі — прафесійнай арганізацыі, якая выступала ў якасці афіцыйнага тэхнічнага кансультанта грэчаскай дзяржавы і несла адказнасць за прысуджэнне прафесійных ліцэнзій для ўсіх практыкуючых інжынераў у Грэцыі.
Найбольш важнай падзеяй у жыцці Афінскай політэхнікі застаюцца падзеі лістапада 1973 года, якія сталі першым крокам на шляху да звяржэння ў Грэцыі ваеннай дыктатуры «чорных палкоўнікаў». 14, 15 і 16 лістапада 1973 года студэнты забарыкадаваліся ў галоўным корпусе ўніверсітэта, перадаючы радыёперадачы, у якіх заклікалі жыхароў сталіцы да паўстання. На вечар 17 лістапада рэжым не мог стрымліваць беспарадкі, урад краіны аддаў загад ваеннай паліцыі задушыць студэнцкае паўстанне. Перад галоўным корпусам сталі танкі, адзін з якіх зламаў галоўныя вароты, пасля чаго пачаўся штурм. Каля 28 студэнтаў былі забітыя ў ходзе інцыдэнту, паўстанне ў выніку было задушана, але стабільнасць рэжыму была падарваная.
Факультэты
Нацыянальны тэхнічны універсітэт у Афінах дзеліцца на дзевяць акадэмічных факультэтаў (σχολέςσχολές), якія ў сваю чаргу дзеляцца на 33 кафедры (τομείςτομείς).
IC 1229
IC 1229 — галактыка тыпу SB у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Культурныя арэалы Амерыкі
Амерыканскі кантынент падзяляецца на наступныя культурна-гістарычныя рэгіёны.
Цэнтральная Амерыка
Некаторыя даследчыкі дадаткова вылучаюць:
Гл. таксама
Culture areas of the Americas Культурные ареалы Америки
Марцінаўцы (Браслаўскі раён)
Марці́наўцы (, Мартиновцы) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ахрэмавецкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Трэльяж (садоўніцтва)
Трэльяж (ад treillage) — лёгкія, у асноўным драўляныя рашоткі для павойных раслін. Таксама часам трэльяжамі называюць бярсо — тунэлі з раслін на металічным каркасе.
Формы трэльяжоў
Спачатку трэльяжы былі простымі загародкамі-шырмамі, па якім пускаліся парасткі раслін. Пасля трэльяжы атрымлівалі прастакутныя, арачныя, конусные і іншыя формы. Часам мелі вялізныя памеры і выконваліся ў выглядзе палацавых фасадаў і узбагачаліся калонамі, вазамі і скульптурамі. Пераважна ўпрыгожвалі рэгулярныя паркі і сады.
Малыя Заўшыцы
Малы́я За́ўшыцы (, Малые Завшицы) — пасёлак у Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Semper fidelis
«Semper fidelis» — лацінскі выраз, які ў даслоўным перакладзе азначае «Заўсёды верны». У 1658 годзе быў падараваны Львову папай Аляксандрам VII і да 1939 года афіцыйна выкарыстоўваўся ў якасці дэвіза Львова, аднак пасля Другой сусветнай вайны не знайшоў афіцыйнага зацверджання. З 1883 года выкарыстоўваецца ў якасці дэвіза Корпусу марской пяхоты ЗША (часта скарачаецца да «Semper fi»). Апроч таго, «Semper Fidelis» з’яўляўся лозунгам многіх сем’яў і асоб у многіх краінах, пачынаючы з XVI стагоддзя.
Нагайты (Мангістаўская вобласць)
Нагайты (Ноғайты) — сяло ў Бейнеускім раёне Мангістаўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Нагайцінскай сельскай акругі.
Моўчадзь (прыпыначны пункт)
Мо́ўчадзь (, Молчадь)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Моўчадзь; на лініі Баранавічы-Палескія — Ліда, паміж станцыяй Міцкевічы і прыпыначным пунктам Харашкі.
Піжанка
Піжанка (Пижа́нка, Пыжанъю) — пасёлак гарадскога тыпу ў Кіраўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Піжанскага муніцыпальнага раёна і Піжанскага гарадскога паселішча. Раённы краязнаўчы музей, бібліятэка, клуб, дзіцяча-юнацкая спартыўная школа, дзіцячая школа мастацтваў.
Алікудзі
Аліку́дзі (Isola Alicudi) — востраў у групе Ліпарскіх астравоў. Уваходзіць у склад Італіі. Агульная плошча — 5,10 км². Насельніцтва (2001 г.) — 105 чалавек.
Геаграфія
Востраў Алікудзі — самы заходні з усіх Ліпарскіх астравоў. Месціцца ў 95 км на паўночны ўсход ад Палерма. Мае амаль круглявую форму. Даўжыня з поўначы на поўдзень — 2,58 км. Найбольшая шырыня з захаду на ўсход — 2,26 км.
Востраў мае вулканічнае паходжанне. Лічыцца, што вулкан Алікудзі пачаў вывяргацца каля 150 тысяч гадоў таму. У нашы дні кальдэра займае цэнтральную частку. Яе схілы ўзвышаюцца да 675 м над узроўнем мора.
Паўднёвыя схілы часткова тэрасаваны штучнымі насыпамі камянёў. Дзякуючы гэтаму мясцовыя насельнікі маюць магчымасць будаваць дамы на роўнай паверхні і займацца сельскай гаспадаркай.
У заходняй частцы ёсць пячора, скалістыя берагі прыдатны для нырання з аквалангам.
Клімат міжземнаморскі са спякотным сухім летам і сталымі вятрамі.
Прырода
Большая частка паверхні вострава камяністая. На тэрасах сустракаюцца зараснікі травы, хмызнякоў, алівы, фісташкі, ражковага дрэва, верасовых. На востраве стала жывуць дзікія трусы, кажаны, сапсаны, крумкачы, шызыя галубы, крыжанкі. Сезонна спыняюцца пеліканы, шэрая і чырвоная чаплі, фламінга.
Гісторыя
Першыя людзі з'явіліся на востраве ў бронзавым веку. Археолагі выявілі ў цэнтральнай частцы артэфакты, застаўленыя ў XVII - XVI стст. да н. э. Цікавасць таксама ўяўляе саркафаг IV ст. да н. э. Старажытныя насельнікі займаліся земляробствам і рыбалоўствам. Алікудзі з'яўляўся важным марскім транзітным пунктам паміж Апенінскім паўвостравам і Сіцыліяй.
Частыя напады піратаў вымушалі мясцовых жыхароў сяліцца на ўзвышшы і будаваць часавыя сховішчы ў найбольш непрыдатнай для перасоўвання зоне. На Алікудзі захаваліся прыклады старой традыцыйнай архітэктуры, у тым ліку каменныя жытлы і прыстанкі для авечак з конусападобнымі дахамі. Да канца XVII ст. з-за частых рэйдаў востраў спусцеў. Зноў быў населены пасля 1600 г.
Дзякаўцы
Дзя́каўцы (, Дяковцы) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Дубы (Ровенскі раён)
Дубы (Дуби́) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Asperisporium
Asperisporium — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1913 годзе.
Класіфікацыя
У род Asperisporium уваходзіць 23 віды:
Род-Айленд (значэнні)
Род-Айленд:
Казацкія Балсуны
Каза́цкія Балсуны́ (, Казацкие Болсуны) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Вяліканямкоўскага сельсавета.
Гісторыя
Упершыню згадваюцца ў 1667 годзе ў Старадубскім павеце Смаленскага ваяводства ВКЛ. Пазней належаць да Старадубскага палка Гетманшчыны. З 1782 года вёска Суражскага павета Чарнігаўскай губерні Расійскай імперыі.
Увайшлі ў склад БССР. У 1926—1954 гадах цэнтр Казацка-Балсунскага сельсавета.
Культура
Святочны жаночы Казацка-Балсунскі (Чачэрскі) строй бытаваў у канцы XIX — пачатку ХХ стагоддзя на паўночным усходзе Гомельшчыны.
Абрад «Ваджэнне і пахаванне стралы» захаваў сакральную функцыю, якая звязана з захаванасцю сельскагаспадарчага ўкладу жыцця мясцовай супольнасці і з’яўляецца актуальным менавіта для вёскі Казацкія Балсуны, уключаны ў 2007 годзе ў спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны Беларусі.
Труд (Сенненскі раён)
Труд (, Труд) — пасёлак у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Да 2017 года пасёлак знаходзіўся ў раённым падпарадкаванні.
Васькова (Пачынкаўскі раён)
Васькова (Васьково) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шаталаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Васькова абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзяць аўтадарогі і. У вёсцы на чыгуначнай лініі Смаленск — Бранск размешчаны недзеючы прыпыначны пункт Васькова.
Венецыянскі кінафестываль 2018
75-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 29 жніўня па 8 верасня 2018 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «Рома» рэжысёра Альфонса Куарона.
IC 1230
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Крушына
Крушына (Frangula) — род кветкавых раслін сямейства крушынавых.
Батанічнае апісанне
Лістападныя, зрэдку вечназялёныя дрэвы і кусты. Лісце чаргаванае, простае. Кветкі дробныя, двухполыя ў пазушных паўпарасоніках або пучках. Плод касцянкападобны, сакаўны. Характэрна наяўнасць на адной галінцы кветак, завязі і спелых пладоў.
Арэал
Каля 50 відаў. Пашыраны ва ўмераным поясе Еўразіі, Паўночнай Амерыкі і Паўночнай Афрыкі. На Беларусі 1 дзікарослы від — ; 4 інтрадукаваныя:, , ,.
Віды
Паводле базы даных The Plant List (2013), род уключае 34 віда :
Яшчэ пяць відавых назваў гэтага роду ў The Plant List (2013) маюць статус unresolved name, гэта значыць адносна іх нельга адназначна сказаць, ці варта іх выкарыстоўваць — альбо іх варта звесці ў сінаніміку іншых відаў.
Значэнне і выкарыстанне
Дэкаратыўныя, лекавыя, меданосныя і фарбавальныя расліны. Драўніна ідзе на такарныя вырабы.
Шпалеры (садова-паркавае мастацтва)
Шпалеры — канструкцыі, да якіх мацуюць дрэвы або кусты, каб надаць ім пэўную форму. Выкарыстоўваюць шпалеры або дзеля дэкаратыўнай мэты, або для павышэння ўраджайнасці фруктовых дрэў і кустоў.
Выкарыстанне ў сельскай гаспадарцы
Перавагі, якія дае выкарыстанне шпалер пры вырошчванні сельскагаспадарчых (звычайна фруктовых) раслін:
Выкарыстанне ў садова-паркавай архітэктуры
Шпалеры — важны элемент садова-паркавага мастацтва. Яны, у прыватнасці, выконваюць наступныя функцыі:
Каракулевая воўна
Каракулевая воўна — тэкстыльная сыравіна з поўсці.
Уласцівасці
У 2017 годзе цана мытай воўны ў рознічным гандлі, напрыклад, валаконнага руна (танката 34 мкм) для складае 28 еўра за кілаграм.
Выкарыстанне
У прафесійнай літаратуры згадваецца магчымасць (машыннай) перапрацоўкі каракулевай воўны ў і , аднак з практычных прыкладаў вядомая толькі ручная вытворчасць пражы і тканін.
Воўна ў асноўным выкарыстоўваецца для вырабу дывановай пражы, коўдраў, падкладачных матэрыялаў для шытых вырабаў , пражы для ручнога вязання і інш.
Краснэ (Крыжопільскі раён)
Краснэ (Кра́сне) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
1915 (фільм)
1915 — фільм у жанры псіхалагічны трылер, зняты ў суаўтарстве рэжысёрамі Карынам Аванесянам і Алекам Мухібянам. Дзеянне фільма абываецца ў 2015 годе ў Лос-Анджэлесе, дзе дырэктар самага старога гарадскога тэатра ставіць спрэчную п'есу, каб прыцягнуць увагу грамадскасці да падзей генацыду армян у Асманскай імперыі (назва фільма з'яўляецца прамой адсылкай да гэтага).
Прэм'ера
17 красавіка 2015 года фільм выйшаў на пракат у ЗША і стаў. Прэм'ера ў Арменіі адбылася 25 красавіка. У снежні таго жа года ён быў паказаны ў Турцыі ў рамках Міжнароднага кінафестывалю на возеры Ван, дзе атрымаў спецыяльную прэмію журы.
Сюжэт
У 2015 годзе, роўна праз 100 гадоў пасля генацыду армян, рэжысёр Сайман Абкарыян ставіць спектакль у тэатры ў Лос-Анджэлесе, каб ушанаваць памяць ахвяр гэтага злачынства. Сам спектакль выклікае неадназначную рэакцыю ў грамадства, што прыводзіць да акцый пратэсту каля будынка тэатра. У спектаклі грае загадкавая жонка Саймана — Анжэла, якая павінна прыняць супярэчлівае рашэнне, якое змяніць ход сюжэта.
Клюкі (гміна)
Клю́кі (Kluki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бэлхатоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Клюках. Плошча гміны складае 118,54 км². Станам на 2009 год у гміне Клюкі пражывалі 4125 чалавек, шчыльнасць — 35 чал./км².
Дын Бараў
Дын Олівер Бараў (Dean Oliver Barrow, нар. 2 сакавіка 1951) — прэм’ер-міністр Беліза з 8 лютага 2008 года па 12 лістапада 2020 года, лідар Аб’яднанай дэмакратычнай партыі Беліза з 1998 года.
Юрыст па адукацыі. Член парламента з 1984 года, у 1984—1989 і 1993—1998 гадах — міністр замежных спраў, віцэ-прэм’ер (з сакавіка 1990 года) і аторней-генерал, у другі перыяд таксама міністр нацыянальнай бяспекі, з 1990 года — намеснік старшыні АДП. Пасля паражэння партыі на выбарах у 1998 годзе змяніў Мануэля Эсківеля на пасадзе лідара партыі. 7 лютага 2008 года АДП атрымала перамогу на выбарах, і на наступны дзень Бараў быў прызначаны прэм’ер-міністрам замест Саіда Мусы. 11 лютага пры фармаванні ўрада стаў таксама міністрам фінансаў. Бараў — першы чарнаскуры прэм’ер-міністр Беліза. Жанаты, чацвёра дзяцей.
Монтаўты (прыпыначны пункт)
Мо́нтаўты (, Монтовты)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны за 1,1 км на поўнач ад вёскі Монтаўты; на лініі Андрэевічы — Свіслач, паміж ст. Андрэевічы і п.п. Несцеравічы.
Доўклеўшчына
До́ўклеўшчына (, Довклевщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Ражанкаўскага сельсавета.
Загарошча
Загарошча (Загоро́ща) — вёска ў Ровенскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Герыт ван Хонтхорст
Герыт ван Хонтхорст (Gerrit van Honthorst, 4 лістапада 1590 — 27 красавіка 1656) — мастак галандскага залатога веку мастацтва. У пачатку сваёй кар’еры наведаў Рым, дзе меў вялікі поспех дзякуючы карцінам у стылі Караваджа. Пасля вяртання ў Нідэрланды, стаў вядучым партрэтыстам.
Біяграфія
Хонтхорст нарадзіўся ў Утрэхце ў сям’і мастака-дэкаратара і прайшоў навучанне спачатку пад кіраўніцтвам свайго бацькі, а пасля ў Абрахама Блумарта. Пасля завяршэння свайго адукацыі, адправіўся ў Італію, дзе яго імя першапачаткова ўзнікае ў 1616 годзе. Ён быў адным з чатырох мастакоў з Утрэхта, які апынуўся ў Рыме у гэты час. Астатнія трое былі Дзірк ван Бабюрэн, Хендрык Цербруген і Ян ван Бійлерт. У Рыме ён жыў у палацы Вінчэнца Джусцініяні, дзе напісаў карціну Хрыстос перад першасвятаром, якая цяпер знаходзіцца ў Нацыянальнай галерэі ў Лондане. Джусцініяні меў вялікую мастацкую калекцыю, і Хонтхорст знаходзіўся пад уплывам на той момант такіх сучасных мастакоў, як Караваджа, Барталамеа Манфрэдзі і Карачы. Ён стаў асабліва вядомы выявамі штучна асветленых сцэн, атрымаўшы мянушку «Герард дэла Ноці» (Начны Герыт). Кардынал Сцыпіён Баргезэ стаў яшчэ адным важным апекуном, забеспячэнне важных заказаў для яго ў Сан-Сільвестр-дэла-Марына, Монтэкампатры і ў Санта-Марыя-дэла-Віторыа ў Рыме. Ён таксама працаваў на Казіма II Медычы, вялікага герцага Тасканы.
Хонтхорст вярнуўся ў Утрэхт ў 1620 годзе і заваяваў значную рэпутацыю як у Галандскай рэспублікі, а таксама за мяжой. У 1623 годзе, падчас жаніцьбы, ён быў прэзідэнтам Гільдыі Святога Лукі ў Утрэхце. Неўзабаве ён стаў настолькі вядомым, што сэр Дадлі Карлтан, тады англійскі пасланнік ў Гаазе, рэкамендаваў яго работы графу Говарду і лорду Дорчэстэра. У 1626 годзе Хонтхорст зрабіў вячэру для Рубенса, і намаляваў яго партрэт. Каралева Елізавета Багемская, сястра англійскага караля Карла I, якая знаходзілася ў выгнанні ў Нідэрландах, рабіла замовы Хонторсту, ён таксама стаў настаўнікам малявання для яе дзяцей. Калі ён стаў вядомы Карлу, то кароль ў 1628 годзе запрасіў яго ў Англію, дзе ён напісаў шэраг партрэтаў караля і каралевы, як Дыяна і Апалон ў аблоках, якія атрымліваюць герцага Букінгемскага як Меркурый і апекуном караля дзеці Багеміі. Ён намаляваў таксама групавы партрэт чатырох старэйшых дзяцей караля Багеміі (таксама ў Хэмптан-Корт), у якім двое старэйшыя дзеці былі намаляваныя ў вобразе Дыяны і Апалона.
Пасля свайго вяртання ў Утрэхце, Хонтхорст працягваў маляваць для англійскага манарха, у 1631 годзе ён зрабіў вялікі партрэт караля і каралевы Багеміі і ўсіх іх дзяцей. Прыкладна ў той жа час ён напісаў некалькі выяў: Адысея для лорда Дорчэстэра, і некалькі выяў, якія паказваюць выпадкі дацкай гісторыі для Крысціяна IV Дацкага. Ён таксама намаляваў партрэт дачкі караля графіні Леаноры, у той час калі яна была ў Гаазе.
Яго папулярнасць у Нідэрландах была такая вялікая, што ён адкрыў другую студыю ў Гаазе, дзе ён пісаў партрэты членаў двара, і выкладаў малюнак. У гэтай вялікай студыі працавала вялікая колькасць вучняў і памочнікаў, іх праца была робіць копіі каралеўскіх партрэтаў Хонторста. Згодна ўспамінаў з аднаго з вучняў, Іахіма фон Зандрарта, які апісваў сваё жыццё ў сярэдзіне 1620-х гадоў, Хонтхорст заўсёды меў не менш за 24 студэнтаў, кожны з іх плаціў 100 гульдэнаў у год за сваё навучанне.
Яго брат Вілем ван Хонтхорст (1594—1666) быў таксама мастаком-партрэтыстам. Многія з карцін Вілема былі раней памылкова прыпісваліся Герыту з-за падабенства подпісаў. Вілем быў вучнем Абрахама Блумарта, яго таксама вучылі ў ўласнага старэйшага брата. У 1646 годзе ён адправіўся ў Берлін, дзе стаў прыдворным мастаком Луі-Генрыэты, жонкі курфюрста Фрыдрыха II Брандэнбургскага. Ён вярнуўся ў Утрэхт толькі ў 1664 годзе.
Творчая спадчына
Хонтхорст быў пладавітым мастаком. Захавалася многа прац, у якіх ён культывуе стыль Караваджа, часта сцэны ў карчме з музыкантамі, шулерамі і людзей, якія ядуць. Ён меў вялікі талент майстра святлацені, часта яго карціны маюць сцэны, асветленыя адной свечкай.
Некаторыя з яго самых вядомых твораў былі партрэты герцага Букінгемскага і яго сям’і, кароля і каралевы Багеміі, Марыі Медычы, кіраўнікоў горада і іх жонак, Шарль Луі і Руперта, пляменнікаў Карла I, і барона Крэйвена. Яго раннія працы: Лютніст (1614, Луўр), Забойства святога Яна ў Санта-Марыя-дэла-Скала ў Рыме, Вызваленне Пятра ў Берлінскім музеі.
Яго карціна Пакланенне пастухоў (1620) была знішчана падчас выбуху мафіі ў 1993 годзе.
Карціна Хонторста Канцэрт (1623) была набыта за невядомую суму Нацыянальнай галерэяй мастацтваў у Вашынгтоне, з прыватнай калекцыі ў Францыі ў лістападзе 2013 года. Карціна не была вядома з 1795 года.
Краснасілка (Крыжопільскі раён)
Краснасілка (Красносі́лка) — вёска ў Крыжопільскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Павел Васільевіч Кузьмін
Па́вел Васі́льевіч Кузьмі́н (, г.,  — невядома) — наркам юстыцыі і пракурор БССР (1933—1936).
Біяграфія
У 1919 годзе — радавы Чырвонай Арміі. У 1923—1924 гадах вучыўся на Вышэйшых юрыдычных курсах у Маскве, пасля заканчэння быў накіраваны на працу сакратаром Белябееўскага райкама Арэнбургскай вобласці. У 1925-1927 гадах абіраўся членам ЦВК Башкірскай аўтаномнай рэспублікі, членам абкама партыі Башкірыі.
31 сакавіка 1938 года быў арыштаваны НКУС. На момант арышту працаваў слесарам электраарматурнага завода ў Маскве. У 1939 годзе быў асуджаны за ўдзел у контррэвалюцыйнай арганізацыі і накіраваны ў папраўча-працоўны лагер. Прысуд — 8 гадоў папраўча-працоўных лагераў. Але пасля адбыцця пакарання пастановай асобай нарады пры МУС СССР 24 мая 1947 года яго зноў за тое ж «злачынства» прысуджаюць да ссылкі ў Краснаярскі край на 5 гадоў, а затым на пасяленне. У 1950 годзе прысуд адменены і справа спынена за адсутнасцю складу злачынства. З ссылкі вызвалены ў 1954 годзе. Далейшы лёс невядомы.
Рэабілітаваны Вярхоўным Судом СССР 16 красавіка 1955 года.
Сынгырлау
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 897 чалавек (428 мужчын і 469 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 836 чалавек (411 мужчын і 425 жанчын).
Масачусетс (значэнні)
Масачусетс:
Санта-Марыя-дэль-Попала
Санта-Марыя дэль Попала (Basilica di Santa Maria del Popolo) — тытулярная царква ордэна аўгусцінцаў у Рыме, размешчана на названым па царкве вялікім п’яцца-дэль-Попала.
Архітэктура
Царква пабудавана ў выглядзе лацінскага крыжа, аднак здалёку здаецца цэнтрычнай праз купал, які ўзвышаецца над міжкрыжаваннем, і сіметрыі падкупальнай прасторы (праект Рафаэля Санці). Таму будынак агулам лічыцца помнікам рэнесанснай архітэктуры.
Цяперашні фасад царквы аформлены па праекце Джавані Ларэнца Берніні.
Апсіда і галоўны алтар створаны Даната Брамантэ у 1505—1513 гадах. Карціны ў алтары — Себасцьяна дэль П’ёмба. Фрэска ў консе — Пінтурык’я.
У храме знаходзяцца некалькі капэл, сярод якіх вядома шырокай публіцы па кнізе Дэна Браўна «Анёлы і дэманы» і аднайменным фільме — капэла Кіджы.
Капэлы
Капэлу Кіджы спраектаваў Рафаэль для свайго апекуна Агасціна Кіджы. Мазаічнае ўпрыгожанне капэлы таксама створана Рафаэлем, карціны ў алтары — Себасцьяна дэль П’ёмба. Таксама да канца XVI стагоддзя ў царкве знаходзіліся напісаныя для яе Рафаэлем партрэт Папы Юлія II і абраз Мадонна дэль Попала.
Капэлу Чэразі распісвалі майстры ранняга барока — Анібале Карачы і Караваджа. Створаныя Караваджа палотны на тэмы з жыцця Святога Пятра належаць да найбольш значных твораў італьянскага жывапісу XVII стагоддзя.
Капэлу з грабніцамі роду дэла Роверэ ўпрыгожваў жывапісам Пінтурык’я.
Львів
Тапонім «Львів» (Львоў) — субстантывіраваны прыналежны склон на -ов- ад старажытнаўкраінскага асабістага імя Лѣвъ, якое насіў сын князя Данііла Галіцкага.