cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адыль Рамі
«Ліль»
Пасля свайго пераезду ў «Ліль» Рамі быў адпраўлены ў рэзервовы склад клуба, якім кіраваў Паскаль Планк, трэнер, які паводле слоў самога Адыля даў яму шанс расці ў прафесійным плане. За два месяцы да заканчэння сезона 2006/2007 Адыль быў упершыню выкліканы Клодам Пюэлем у асноўны склад клуба. 19 мая 2007 года Рамі дэбютаваў у чэмпіянаце Францыі ў матчы супраць «Асера», выйшаўшы на поле ў стартавым складзе на звыклай пазіцыі цэнтральнага абаронцы. Праз тыдзень Адыль зноў згуляў з першых хвілін у матчы супраць «Рэна». 4 чэрвеня Рамі падпісаў свой ​​першы прафесійны кантракт, заключыўшы трохгадовае пагадненне з клубам да 2010 года.
«Валенсія»
3 студзеня 2011 года Рамі падпісаў кантракт на 4,5 года з іспанскай «Валенсіяй». Між клубамі было заключана пагадненне аб тым, што Рамі будзе выступаць за «Ліль» да ліпеня, пасля чаго далучыцца да іспанцаў на сталай аснове. Дэбютаваў у складзе «кажанаў» у гульні супраць «Расінга» ў пераможным з лікам 4:3 матчы. У той жа гульні, Рамі забіў свой першы гол за клуб з падачы з вуглавога ўдару.
«Мілан»
Рамі пагадзіўся да далучэння ў склад «Мілана» ў кастрычніку 2013 года, аднак, яго клуб «Валенсія», не даў яму дазволу на пачатак трэніровак з італьянскім клубам да студзеня 2014 года, пакуль арэнда афіцыйна не была зроблена. 6 студзеня Адыль дэбютаваў у Серыі А, выйшаўшы ў якасці замены Крысціяну Сапату ў матчы супраць «Аталанты», якая скончылася з лікам 3:0 на карысць міланцаў. 1 лютага 2014 года ён забіў свой першы гол у Серыі А у матчы супраць «Тарына».
12 ліпеня 2014 года Рамі падпісаў з «Міланам» 3-гадовы кантракт. За іграка італьянцы выклалі 4,25 млн еўра.
«Севілья»
У ліпені 2015 года перайшоў у «Севілью», разам з якой у сезоне 2015/16 выйграў Лігу Еўропы.
«Марсель»
У ліпені 2017 года падпісаў чатырохгадовы кантракт з марсельскім «Алімпікам», сума трансферу склала 6 млн еўра.
Вадзім Аляксандравіч Драздоў
Вадзім Аляксандравіч Драздоў (, Цвер, Расія — жнівень ) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1974), прафесар (1976).
Адыль Рамі
«Марсель»
У жніўні 2019 года «Марсель» разарваў кантракт з абаронцам пасля таго, як ён адправіўся на здымкі шоу «Форт Баяр» без дазволу клуба.
Вадзім Аляксандравіч Драздоў
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі фінансавы інстытут (1953; аспірантура, 1962). Працаваў у Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце (з 1963, прафесар кафедры банкаўскай справы).
Навуковыя інтарэсы: фінансава-крэдытныя і валютна-грашовыя адносіны ў вядучых заходніх краінах.
Адыль Рамі
«Сочы»
У лютым 2020 года далучыўся да расійскага клуба «Сочы». Ужо ў маі таго ж года разарваў кантракт, так і не згуляўшы за клуб ніводнага матча.
Апошнія гады
У верасні 2020 года падпісаў двухгадовы кантракт з «Баавіштай». У ліпені 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб, а ў жніўні 2021 года далучыўся да «Труа», дзе гуляў да канца сезона 2022/23.
Дасягненні
«Ліль»:
«Севілья»:
Францыя:
Наверша з Ваўкавыска
Наверша з Ваўкавыска — наверша ад трона, знойдзенае на дзядзінцы Ваўкавыска. Гэты высокамастацкі выраб быў зроблены ў Паўднёвай Германіі і датуецца другой паловай XII — пачаткам XIII ст. Захоўваецца ў калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі
Апісанне
Наверша вышынёй 38 мм выразана з маржовай косці ў выглядзе скульптурнай галавы льва. У льва вельмі застрашальны выгляд. У раскрытай пашчы звер трымае немаладога чалавека, апранутага ў багатае адзенне, характэрнае для заходнееўрапейскай арыстакратыі XI—XII стст. З тыльнага боку львінай галавы — выява маладога феадала, які сядзіць на троне. Ён апрануты ў такое ж самае адзенне, як і чалавек у пашчы льва. Адна і тая ж асоба паказана ў розныя перыяды жыцця. У тэраталагічнай арнаментыцы Захаду леў-антрапафаг ідэнтыфікуецца з д'яблам. Абедзве выявы звязваюцца адной ідэяй аб марнасці ўсяго зямнога.
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2011
Жаночая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2011 (20-ы жаночы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе) — чэмпіянат Беларусі па футболе сярод беларускіх жаночых каманд 2011 года.
NGC 1281
NGC 1281 (іншыя абазначэнні — MCG 7-7-67, ZWG 540.108, PGC 12458) — эліптычная галактыка (E5) ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзімір Мікалаевіч Заяц
Уладзімір Мікалаевіч Заяц (нар. 19.01.1928, в. Жорнаўка, Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне супраціўлення матэрыялаў і будаўнічай механікі. Кандыдат тэхнічных навук (1965), дацэнт.
Біяграфія
Скончыў Мінскі політэхнічны тэхнікум (1949), Беларускі політэхнічны інстытут (спецыяльнасць «Гідратэхнічнае будаўніцтва», 1955). Працаваў у Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 1955, факультэт транспартных камунікацый, кафедра «Супраціўленне матэрыялаў і тэорыя пругкасці», дацэнт, у 1978—1984 — дэкан завочнага факультэта).
Памёр 8 красавіка 2007 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: трываласць і дэфарматыўнасць слабых асноў; механіка грунтоў; супраціўленне матэрыялаў.
Вуліца Янкі Купалы (Наваполацк)
Вуліца Янкі Купалы (, улица Янки Купалы) — вуліца ў Наваполацку, названая ў гонар Янкі Купалы.
Апісанне
Размешчана ў цэнтральнай частцы горада (4-ы мікрараён) і цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Калініна да вуліцы Дружбы. Працягласць вуліцы складае каля 900 метраў. Першапачатковая назва — вуліца Піянерская. Забудова вуліцы — тыповая, пераважна панэльная з пераменнай этажнасцю ў 5-9 паверхаў, адміністратыўная забудова — у 2 паверхі. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае.
Гамбургскі ўніверсітэт Гафенсіці
Гамбургскі ўніверсітэт Гафенсіці — Універсітэт будаўнічага мастацтва і развіцця мегаполіса (HafenCity Universität Hamburg – Universität für Baukunst und Metropolenentwicklung) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Гамбург.
Агульная характарыстыка
Установа аб’ядноўвае ўсе аспекты будаўніцтва і гарадскога развіцця, сферы праектавання, інжынерыі і прыродазнаўчых навук, а таксама гуманітарных і сацыяльных навук.
Назва ўстановы паходзіць ад назвы гамбургскага раёна Гафенсіці (літаральна «Партовы горад»), найбуйнейшай у сёняшні час будаўнічай пляцоўкі ў Гамбургу, Германіі і, магчыма, ва ўсёй Еўропе, а таксама звязана са спецыялізацыяй універсітэта.
Навучанне
Школа бакалаўрыяту прапануе пяць праграм навучання:
Магістарская школа ўключае ў сябе наступныя праграмы навучання:
Новажыццёўскі сельсавет
Назву Новажыццё́ўскі сельсавет маюць:
Трэцяя халерная пандэмія
Трэцяя халерная пандэмія (таксама III халерная пандэмія 1846—1860 гадоў, third cholera pandemic (1846–1860)) — выбуховае распаўсюджанне халеры на значныя тэрыторыі за межы эндэмічных тэрыторый Індыі на працягу 1846—1860 гадоў, некаторыя навукоўцы лічаць, што яна была больш працяглай — 1837—1863 гады. Гэтая пандэмія лічыцца найбуйнейшай за смяротнасцю сярод эпідэмій і пандэмій XIX стагоддзя. Характэрная тым, што халера ўпершыню распаўсюдзілася на ўсю Паўночную Афрыку і Амерыку. Праз вялікую небяспеку халеры ў 1851 годзе ў Парыжы прадстаўнікі 12 краін Еўропы прынялі Першую міжнародную санітарную канвенцыю, задачай якой была распрацоўка мерапрыемстваў па абароне тэрыторый, у першую чаргу, ад гэтай хваробы.
Распаўсюджанне пандэміі
З Індыі распаўсюджанне халеры ў Персію было звязана (далей такое адбывалася часта) з паломніцтвам шыітаў да святых магіл Кербелы і Ан-Наджафа. Халеру прывезлі ў Аравію паломнікі, якія хадзілі ў мусульманскія святыні ў Мецы і Медыне. У тыя гады былі праблемы з вадой, якая захоўвалася ў забруджаных ёмістасцях, было вельмі мала грамадскіх туалетаў, негатыўна ўплывалі натоўпы і раямі мух. Гэтыя святыя мусульманскія гарады да сярэдзіны 20-х гадоў XX стагоддзя былі дадатковым пажыўным асяроддзем для халеры, бо яны атрымлівалі яе ад індыйскіх аднаверцаў, а адсюль прывозілі ў родныя мясціны паломнікаў з Паўночнай Афрыкі, Блізкага Усходу, якія праводзілі хадж. У прыватнасці, на працягу 1831—1912 гадах у Мецы адбылося 27 эпідэмій халеры.
У 1848 годзе ў расійскай арміі фельдмаршала Паскевіча ў Галіччыне штодня ад халеры гінула па 60-100 салдат. У Расійскай імперыі тады ўсяго захварэла па афіцыйных дадзеных 1 772 439 чалавек, памерла 690 150 чалавек. Некалькі хваляў халеры назіралі аж да 1851 года.
Апісанне пацыентаў, зробленае ў той час ваенным урачом А. А. Генрыцы: «Твары ўсіх іх змарнелыя, позірк абыякавы, застылы, неахвотна фіксуе прадметы; вочы злёгку запалёныя, з пашыранымі зрэнкамі, але без сініх кругоў, скулы параўнальна падкрэслены, нос завостраны, крылы ўпалі, нерухомыя. Нос халодны навобмацак; вусны са слабым, сіняватым адценнем, бледныя. Язык тонкі, досыць шырокі, плоскі, выступае ўздоўж дна рота, а корань і сярэдзіна яго не ўтвараюць, як звычайна, пры выпінанні выпукласці або хрыбта, а пры апусканні увесь язык прадстаўляе сабой слабую лыжкападобную выемку; язык сіняваты, асабліва ў канцы, халодны навобмацак да сярэдзіны, дрыжыць, чысты і не сухі. Пацыенты, калі іх просяць плюнуць на падлогу, не выяўляюць у роце дастатковай колькасці сліны: далонь халодная, злёгку сіняватая, як ногі; пульс паўзучы, доўгі, разрэджаны, зусім маленькі і мяккі. Смага невялікая, але вялікае жаданне піць халоднае; у іх сапраўды няма апетыту, але агіды да ежы няма» Вось што пісаў тады А. І. Герцэн: «Я быў у Парыжы падчас цяжкай халеры 1849 года. Хвароба лютавала страшэнна. Чэрвеньская спёка дапамагла ёй, бедныя людзі памерлі, як мухі; мяшчане ўцяклі з Парыжа, іншыя сядзелі пад замком. Урад … не думаў прымаць эфектыўныя меры. Бедныя работнікі засталіся на волю лёсу, у бальніцах не хапала ложкаў, у паліцыі не хапала трунаў, а ў дамах, бітком набітымі рознымі сем’ямі, целы заставаліся ва ўнутраных пакоях па два дні». Трэцяя пандэмія ў 1847 года дасягнула ўзбярэжжа Чорнага і Азоўскага мораў, ахапіўшы спачатку Адэсу, а потым усю Украіну і Польшчу. У 1847 годзе халера распаўсюдзілася ў Кіеве, дзе забрала шмат жыццяў. У гэты час праблемай халеры займаўся ўкраінскі патолагаанатам. У 1853—1855 гадах халера асабліва разгаралася ў Крыме падчас Крымскай вайны; французская армія страціла 11 200 чалавек, а перахварэла халерай больш за 20 000 чалавек; брытанцы страцілі 4 500, а перахварэла 7 600.
У Вялікабрытаніі хвароба забрала толькі ў Лондане каля 20 тысяч жыццяў ў 1850 годзе. У 1851 годзе ў Парыжы прадстаўнікі 12 краін прынялі Першую міжнародную санітарную канвенцыю, задачай якой было распрацоўка мерапрыемстваў па абароне тэрыторый ад халеры. Пасля былі распрацаваны меры і супраць іншых цяжкіх інфекцыйных эпідэмічных хвароб.
Выбітны лекар таго часу Мікалай Іванавіч Пірагоў выдаў заснаваную на аналізе тысяч выпадкаў фундаментальную працу: «Паталагічная анатомія азіяцкай халеры. З назіранняў над эпідэміяй, што панавала ў Расіі ў 1848 годзе». Вытрымка адтуль:
Загінулыя выглядаюць як атлеты. Іх сціснутыя мышцы рэзка акрэсленыя, рэльефныя. Рукі сціснутыя ў кулакі, ногі злёгку сагнутыя ў каленах, напружаныя, як перад вырашальным боем, цела… увогуле, гэтую позу трэба называць гладыятарскай… Пірагоў акрамя таго прымаў удзел і ў ліквідацыі хваробы ў Дэрпте, там у яго на руках, прахварэўшы усяго 6 гадзін, памер яго таварыш прафесар Шрамко.
У 1863 годзе новы каранцінны закон штата Нью-Ёрк увёў у порце пасаду медыцынскага афіцэра, які мог па адным толькі падазрэнні затрымаць любое судна, даць каманду на знішчэнне яго грузу, ачыстку і абкурванне ўсіх памяшканняў.
Цікавы факт
У тыя гады адзначана, што існавала досыць дзіўнае супадзенне: варта з’явіцца на сцэне новай оперы Джакама Меербера, як у Францыі пачынаецца эпідэмія халеры. Пасля выхаду «» з’явілася халера ў 1832 годзе, пасля «» — у 1849 годзе, і, нарэшце, у 1854 годзе — пасля «». Фельетаністы таго часу пісалі, што ў гэтым няма нічога незвычайнага: «Толькі пачынае гучаць музыка Меербера, гэта заўсёды прадвесціць народнае бедства. Меербер — не музыкант, а д’ябал, пераапрануты ў музыканта, закінуты ў Францыю з пекла».
IC 4076
IC 4076 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Старае Камягіна
Старае Камягіна (Ста́рое Комя́гино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Дзмітрый Лазоўскі
Дзмітрый Лазоўскі:
Літоўская гаспадыня
«Літоўская гаспадыня, ці навука аб утрыманні ў добрым стане хаты і забеспячэнні яе ўсімі прыправамі і запасамі кухоннымі і аптэкарскімі і гаспадарчымі, а таксама гадаванні і ўтрыманні скаціны, птушкі і іншай жывёлы адпаведна спосабам найбольш выпрабаваным і правераным вопытам і да таго ж самым танным і простым» (Gospodyni litewska czyli Nauka utrzymywania porządnie domu tudzież hodowania i utrzymywania bydła) — кніга Ганны Цюндзявіцкай, прысвечаная вядзенню гаспадаркі і кулінарыі. Упершыню выдадзена ў 1848 годзе на польскай мове. Шмат разоў перавыдавалася (1851, 1856, 1858, 1862, 1873).
У кнізе змешчаныя 108 кулінарных і аптэчных рэцэптаў, прычым там няма такіх інгрэдыентаў, якія нельга было б у той час знайсці ў беларускай вёсцы альбо на крайні выпадак на местачковым кірмашы. Пасля смерці аўтара манапольныя правы на гэтыя выданні выкупіла ў яе сям'і віленская кнігавыдавецкая фірма Завадскага.
Па-беларуску ўпершыню выйшла ў выдавецтве «Полымя» ў 1993 годзе. Пераклад з польскай мовы П. Казлоўскага, В. Нядзвецкай. Пераклад падрыхтаваны паводле выдання 1858 года.
Першая халерная пандэмія
Першая халерная пандэмія (таксама I пандэмія 1817—1824 гадоў; first cholera pandemic (1817–24), first Asiatic cholera pandemic, Asiatic cholera) — выбуховае распаўсюджванне халеры на значныя тэрыторыі. Пачалася паблізу Калькуты і распаўсюдзілася па ўсёй Паўднёва-Усходняй Азіі на Блізкі Усход, Усходнюю Афрыку і міжземнаморскае ўзбярэжжа Еўропы. Сотні тысяч людзей (магчыма, мільёны) загінулі ў выніку гэтай пандэміі, у тым ліку шмат брытанскіх салдат, што і прыцягнула тады ўвагу Еўропы.
З XIX стагоддзя распаўсюджванне халеры, якая да гэтага была распаўсюджаная практычна толькі ў Індыі, раптоўна і трагічна для чалавецтва набыло характар пандэмій, улік якіх вядуць з 1817 года. Цяпер задакументавана сем такіх пандэмій. Як бы не тлумачылі гэта выбухным ростам міжнароднага гандлю, колькасці каланіяльных войнаў, у значнай міграцыяй людзей, усё роўна гэта не можа здавальняюча растлумачыць такога выбуху актыўнасці халеры.
Спачатку халера выклікала эпідэмію ў 1817 годзе у самой Індыі. Камандуючы англійскіх каланіяльных узброеных сіл у гэтай краіне генерал напісаў у сваім дзённіку:
«13 лістапада 1817 года. У лагеры з’явілася страшная эпідэмія, якая выклікала столькі спусташэнняў у Калькуце і паўднёвых правінцыях. Гэта від халеры. Ён паступова ўзняўся ўздоўж Ганга … існуе меркаванне, што сажалкі з вадой, а іншай у нас няма, шкодныя і пагаршаюць хваробу; таму заўтра я выступаю, каб дабрацца да ракі, хаця мне даводзіцца перавозіць тысячу хворых. Шэсце было жахлівым з-за велізарнай колькасці няшчасных, якія падалі ад раптоўнага ўзнікнення гэтай страшнай хваробы, і з-за велізарнай колькасці трупаў тых, хто загінуў на вазах, і іх трэба вывезці, каб расчысціць месцы хворым, якіх яшчэ мог выратаваць догляд, з учорашняга дня памерла 800 чалавек».
Лічыцца, што перамяшчэнне брытанскай арміі і ваенна-марскога флоту спрыяла распаўсюджванню пандэміі. Індуісцкія паломнікі распаўсюдзілі халеру ўнутры Індыі, як гэта адбывалася шмат разоў да таго, тады як брытанскія войскі здзейснілі гэта па сушы ў Непал і Афганістан. Ваенна-марскі флот і гандлёвыя судны перавозілі хворых і носьбітаў да берагоў Індыйскага акіяна, ад Афрыкі да Інданезіі, і на поўначы да Кітая і Японіі. У наступным годзе халера ахапіла суседнія рэгіёны Індыі — Кітай, Цэйлон, а затым прасунулася далей да Японіі, У 1820 годзе захворванні былі выяўленыя ва Усходняй Афрыцы. У 1821 годзе брытанцы занеслі яе ў Аравію, а затым у Персію, Турцыю, Закаўказзе.
У Шыразе з 40 тысяч жыхароў загінула 16 тысяч. У межах Расійскай імперыі хвароба ўпершыню з’явілася сярод служачых астраханскага порта ў верасні 1823 года. Туды яе занеслі з Баку ужо пад канец сваёй эпідэмічнай сілы. Сумарныя дадзеныя аб колькасці загінулых у гэтую пандэмію невядомыя. Па асобных рэгіёнах лічаць, што ў Бангкоку было 30 000 смерцяў ад гэтай хваробы; ў Семарангу 1 225 чалавек загінулі толькі за адзінаццаць дзён у красавіку 1821 года.
У 1824 годзе першая пандэмія халеры скончылася. Некаторыя навукоўцы лічаць, што гэта адбылося з-за вельмі халоднай зімы 1823—1824 гадоў, з прычыны чаго тады халерныя вібрыёны загінулі ў вадаёмах паражаных краін за межамі Індыі.
Каралішчавічы
Каралі́шчавічы (, Королищевичи) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Свіслач. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета. Месціцца на шашы, за 4 км на паўднёвы ўсход ад Новага Двара.
Гісторыя
У 1582 годзе сяло маёнтка Гатава і панскі двор, уласнасць князёў П. Крышынскага і Ю. Масальскага, у Менскім павеце Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1597—1598 гадах сяло, двор, уласнасць Д. С. Тышкевіча, Г. М. Масальскай, А. Крушынскага. У другой палове XVI ст. вядомы як прыватнае ўладанне на тэрыторыі Менскага павета. У 1667 годзе маёнтак, уласнасць Ф. К. Друцкага-Горскага. У 1778 годзе былі царква, фальварак, 2 сырабойні, уласнасць І. Прушынскага. У 1785 годзе з фундацыі Станіслава Прушынскага ў Каралішчавічах збудавалі драўляны касцёл Апекі Маці Божай. У 1791 годзе сяло — цэнтр маёнтка, 2 карчмы, уласнасць Менскай парафіі і Прушынскіх.
Пасля Другога падзелу Рэчы Паспалітай 1793 года ў складзе Расійскай імперыі. У 1800 годзе сяло ў Ігуменскім павеце Мінскай губерні, ёсць драўляны касцёл Святой Тройцы, капліца, карчма, панскі двор з пабудовамі, драўляны мост цераз Свіслач, уласнасць С. Прушынскага і каталіцкай царквы. У 1858 годзе сяло, уласнасць К. Прушынскага і М. Прушынскага. У 1861 годзе Каралішчавічы, у сувязі з пабудовай у касцёле новага аргана, наведаў кампазітар Станіслаў Манюшка. Магчыма, Станіслаў Манюшка не раз быў у Каралішчавічах, нейкім чынам з Каралішчавічамі быў звязаны яго стрыечны брат (сын цёткі Міхаліны з Манюшак) Ян Эдвард Ваньковіч, які тут і пахаваны.
У 1897 годзе ёсць хлебазапасны магазін, касцёл, капліца, піцейны дом, у Пярэжырскай воласці Ігуменскага павета. З 1907 года працавала народнае вучылішча.
У канцы лютага 1918 года тэрыторыя акупіравана войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час Польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 года пад акупацыяй Польшчы.
З 31 ліпеня 1920 года ў БССР. З 20 жніўня 1924 года цэнтр Каралішчавіцкага сельсавета Самахвалавіцкага раёна Менскай акругі (да 26 ліпеня 1930). У 1926 годзе працавалі кузня і шавецкая майстэрня. З 26 траўня 1935 года ў Менскім раёне. З 20 лютага 1938 года ў Менскай вобласці.
Галенчыцы
Гале́нчыцы (, Галенчицы) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Яглевіцкага сельсавета.
Каралішчавічы
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 да пачатку ліпеня 1944 года вёска акупаваная войскамі нацысцкай Германіі. Нямецкія войскі спалілі 56 двароў, забілі 6 жыхароў і 3 вывезлі на прымусовую працу ў Германію.
Галенчыцы
Падчас Другой сусветнай вайны вёска спалена акупантамі, загінула 23 жыхары. Імянная дошка Галенчыц ёсць у мемарыяльным комплексе Хатынь. Пасля вайны адбудавана.
Каралішчавічы
Гісторыя
З 1956 года паблізу Каралішчавічаў дзейнічаў Дом творчасці беларускіх пісьменнікаў імя Якуба Коласа. З 5 сакавіка 1959 года па 20 студзеня 1960 года вёска ў складзе Трасцянецкага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў Навадворскім сельсавеце.
У 2010 годзе дзейнічалі клуб-бібліятэка, магазін.
Весялоўка (Уздзенскі раён)
Весяло́ўка (, Веселовка) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Шацкага сельсавета.
Ochropacha duplaris
Ochropacha duplaris — адзіны від молей роду  сямейства . Від быў апісаны Карлам Лінеем у 1761 годзе.
Апісанне
складае 27-32  мм. Лёт імага з чэрвеня па жнівень у залежнасці ад месцазнаходжання. Вусені харчуюцца на бярозе.
Арэал
Сустракаецца ў Кітаі (Гірын), Расіі, Японіі, на Карэйскім паўвостраве і ад Цэнтральнай Азіі да Еўропы.
Вуліца Яронькі (Наваполацк)
Вуліца Яронькі (, улица Еронько) — вуліца ў Наваполацку, названая ў гонар Віктара Яронькі.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада (10-ы мікрараён) і цягнецца з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад вуліцы Нафтавікоў да вуліцы Дзянісава. Працягласць вуліцы складае 450 метраў. Вуліца ўзнікла ў выніку будаўніцтва шматкватэрных дамоў у 2010-х гадах. Забудова вуліцы — тыповая, панэльная з пераменнай этажнасцю да 9 паверхаў. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае. Актыўнае будаўніцтва новых шматкватэрных жылых дамоў на гэтай вуліцы працягваецца і сёння.
Гематалогія
Гематалогія (haima, haimatos "кроў" + logos "вучэнне, навука") — раздзел унатраных хвароб, які вывучае этыялогія, патагенез і клінічныя праявы захворванняў сістэмы крыві і распрацоўвае метады іх дыягностыкі, лячэння і прафілактыкі.
Testamentum Terrae
Testamentum Terrae (з лацінскай мовы «Запавет зямлі») — беларускі гурт сярэднявечнай музыкі, створаны ў 2003 годзе.
Гісторыя
Афіцыйным днём стварэння лічаць 21 сакавіка 2004 года, калі адбыўся першы выступ у горадзе Заслаўе, першапачаткова меў назву «TESTAMENT». Гурт «Testamentum Terrae» выкарыстоўвае копіі інструментаў XV—XVІІІ стст.: беларускія дуды, лютню, шалмеі, жалейкі, скрыпку, бубны, барабаны і інш.
IC 4077
IC 4077 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1282
NGC 1282 (іншыя абазначэнні — UGC 2675, MCG 7-7-68, ZWG 540.109, PGC 12471) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шруба
Строгага адрознення шрубаў ад балтоў няма, аднак існуе меркаванне, што шруба зашрубоўваецца ў дэталь, а на болт наварочваецца гайка. Таксама, у адрозненні ад балта, цела шрубы пакрытае разьбой цалкам.
Сувораўка (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 368 чалавекі (255 мужчын і 113 жанчын). Паводле звестак перапісу 2009 года ў сяле пражывалі 134 чалавекі (61 мужчына і 73 жанчыны).
Ганна Фларыянаўна Катовіч
Ганна Фларыянаўна Катовіч (1915—2003) — беларуская ўрач-хірург. Кандыдат медыцынскіх навук (1958), дацэнт (1959). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыла Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут у 1941 годзе. Працавала ў Віцебскай абласной клінічнай бальніцы (1944—1946, ардынатар хірургічнага аддзялення, у 1950—1953 — па сумяшчальнасці, галоўны ўрач), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1946, лячэбны факультэт, кафедра шпітальнай хірургіі, дацэнт, у 1965—1970 — кіраўнік курса траўматалогіі, артапедыі і ваенна-палявой хірургіі, 1967—1969 — дэкан факультэта).
Памерла 31 сакавіка 2003 года.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: хірургія канечнасцей, таракальная хірургія, абдамінальная хірургія.
Узнагароды
Ордэн Чырвонай Зоркі і інш.
Стары Ржавец
Стары Ржавец (Старый Ржавец) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Новажыццёўскі сельсавет (Чырванабудскі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад Пераростаўскага сельсавета.
Адміністрацыйны падзел Эстоніі
Эстонія дзеліцца на 15 паветаў (maakond — мааконд), іх узначальваюць старэйшыны (maavanem) прызначаныя ўрадам. Паветы ў сваю чаргу падзяляюцца на муніцыпалітэты двух тыпаў: гарады (linn) і воласці (vald).
Ёсць таксама тып муніцыпальнага ўтварэння пасялковая воласць (alevvald), у склад якой ўваходзіць і ўтварае яе тэрыторыю толькі адзін пасёлак. У Эстоніі шэсць пасялковых воласцяў: Аэгвійду, Ярвакандзі, Кохтла-Ныме, Лавассаарэ, Тоатсі і Вяндра.
Гісторыя
У XIII стагоддзі эстонскія землі дзяліліся на 8 маакондаў: Вірумаа, Ляэнемаа, Равала, Саарэмаа, Сака, Уганда, Хар’юмаа, Ярвамаа.
Пасля ўваходжання ў склад СССР Эстонія ў 1947 годзе была падзелена на раёны (rajoon), а ў 1953 годзе быў праведзены эксперымент па падзелзе Эстоніі на вобласці. Іх было створана тры:
Аднак у тым жа 1953 годзе яны скасаваны. У 1987 годзе ў Эстоніі было 15 раёнаў і 6 гарадоў рэспубліканскага падпарадкавання. Гэтая сістэма адміністрацыйнага дзялення захавалася і пасля аднаўлення незалежнасці — раёны сталі называцца паветамі (маакондамі), а некаторыя змянілі назвы, але іх колькасць не змянілася. Гарады рэспубліканскага падпарадкавання, у тым ліку і Талін, былі ўключаныя ў склад паветаў.
Арцём Яўгенавіч Арашонак
Арцём Яўгенавіч Арашонак — беларускі пісьменнік, перакладчык.
Член Саюза беларускіх пісьменнікаў (з 2007). Фіналіст літаратурнага конкурса імя Наталлі Арсенневай (2003) Беларускага ПЭН-цэнтра.
Біяграфія
Скончыў у 2004 г. Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П.М.Машэрава па спецыяльнасці «нямецкая і англійская мовы». Вучыўся ў беларускага перакладчыка Уладзіміра Папковіча. У друку дэбютаваў у 1999 з вершамі. Аўтар кніг «Сэнр'ю» (сэнр'ю, танка, кароткая проза, 2007) і «Суткі без цябе» (проза, 2008).
Мае публікацыі ў рэспубліканскіх выданнях («Наша ніва», «Літаратура і мастацтва», «Дзеяслоў», «ARCHE» і інш.), альманаху «Дзвіна», «Шагаловском международном ежегоднике». Адзін з аўтараў калектыўнага зборніку «12+1», зборніку мужчынскіх апавяданняў «Паветраны шар». Адзін са 198 перакладчыкаў, што прымалі ўдзел у стварэнні фундаментальнай анталогіі беларускага перакладу «Галасы з-за небакраю».
Аўтар перакладу на беларускую мову кнігі Германа Гесэ «Сідхартха» (2007). Пераклаў на беларускую мову паасобныя творы Эрыха Фрыда, Эрыха Марыя Рэмарка, Генрыха Бёля, Крысцінэ Нёстлінгер, Імы фон Бадмерсгоф, Рамоны Лінке, Ханса Крупы і іншых. Пераклаў у суаўтарстве на беларускую мову вершы Генадзя Айгі.
Творы А. Арашонка перакладзены на англійскую, польскую і рускую мовы.
Амговіцкі сельсавет
Амго́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Амговічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Слуцкага раёна Слуцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Слуцкім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Слуцкім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года па 8 студзеня 1954 года ў складзе Бабруйскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Старэўскага сельсавета. На 1 студзеня 1974 года ў склад Амговіцкага сельсавета ўваходзілі 22 населеныя пункты. 30 кастрычніка 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сорагскага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 692 чалавекі, з іх 92,2 % — беларусы, 4,2 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзіў 21 населены пункт: Амговічы, Аступішча, Гутніца, Дворышча, Каліта, Краснае, Кучына, Ляхава, Новы Гуткоў, Падлошыца, Падстарэва, Паўлаўка, Рубеж, Сліўка, Старэва, Стары Гуткоў, Тарасаўка, Хінолаўка, Хорашава, Ціхань і Чырвоная Старонка.
Дзмітрый Літвінскі
Дзмітрый Літвінскі (нар. 6 чэрвеня 1970, у Глыбокім) — сучасны беларускі мастак, фотамайстар і відэааматар.
Біяграфія
Скончыў Школу 3 у Глыбокім. Скончыў Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт.
Першая ўтарская выстава пад назвай «Погляд» прайшла ў 2003 годзе. Усяго ў Глыбокім прайшло сем асабістых выставак.
Мастак стварыў серыю партрэтаў вядомых глыбачан: заснавальніка дэндрасаду Віктара Ламаку, знакамітага каваля Аляксандра Дубіну, авіяканструктара Паўла Сухога, заснавальніка глыбоцкай школы барацьбы Аляксандра Кузняцова. Дзмітрый Літвінскі таксама аўтар рэпрадукцыі вялікага партрэту Корсака, які прадстаўлены ў сталай экспазіцыі Глыбоцкага гісторыка-этнаграфічнага музея.
Да найбольш выразных творчых серый належаць музычныя інструменты (дуда, скрыпка, лютня, арфа, бубен), гісторыя, міфалогія і прырода.
Алена Самойлаўна Сляповіч
Алена Самойлаўна Сляпо́віч (нар., Мінск, БССР) — беларускі псіхолаг, прафесар, доктар псіхалагічных навук, з’яўляецца самым буйным даследчыкам у сферы спецыяльнай псіхалогіі на тэрыторыі Беларусі і адным з найбуйнейшых на тэрыторыі постсавецкай прасторы.
Біяграфія
Нарадзілася 13 кастрычніка 1951 года ў Мінску. У 1972 годзе скончыла з адзнакай Беларускі дзяржаўны педагагічны інстытут ім. М. Горкага па спецыяльнасці «Настаўнік-лагапед дапаможнай школы». Па размеркаванні тры гады працавала загадчыцай лагапедычнага кабінета ў г. Маладзечна і паралельна рыхтавалася да ўступных экзаменаў у аспірантуру. Ужо ў гэты перыяд у Алены Сляповіч праявілася цікавасць да дзяцей з моўнымі і інтэлектуальнымі парушэннямі і сфармавалася асаблівае да іх стаўленне. Гэта стаўленне не было проста даследчай цікавасцю навукоўца. Хутчэй яго можна ахарактарызаваць як асабісты ўдзел, як тое, што дазваляе дзіцяці ўспрымаць сябе як самакаштоўнасць незалежна ад сваіх здольнасцяў. У сваіх пазнейшых працах А. Сляповіч назвала такое стаўленне словамі Р. Кіплінга «Мы з табой адной крыві: ты і я».
А. С. Сляповіч едзе паступаць у аспірантуру Інстытута дэфекталогіі Акадэміі педагагічных навук у Маскве на спецыяльнасць «Спецыяльная педагогіка», аднак вырашае паступаць не на педагогіку, а на спецыяльную псіхалогію. Для гэтага патрабавалася здаваць не ўступныя, а адразу кандыдацкія экзамены ў прыёмнай камісіі, у якую ўваходзілі найслынныя псіхолагі.
Праз 2 гады і 1 месяц у 1978 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю па тэме «Актыўная гаворка дашкольнікаў з затрымкай псіхічнага развіцця». Дысертацыя была высока адзначана не толькі выдатнымі псіхолагамі і дэфектолагамі, але і псіхалінгвістамі.
Пасля вяртання ў Мінск працуе ў Нацыянальным інстытуце адукацыі па 1986 г. За гэты час яна займаецца вывучэннем асаблівасцей дзяцей з затрымкай псіхічнага развіцця і шмат у чым дзякуючы ёй у рэспубліцы адкрываюцца школы, якія працуюць па спецыяльных праграмах для такіх дзяцей. Таксама ўпершыню ў Рэспубліцы была адкрыта эксперыментальная група для дзяцей з затрымкай псіхічнага развіцця на базе 235 дзіцячага садка г. Мінска. У гэты перыяд быў праведзены шэраг найбуйнейшых даследаванняў гульнявой дзейнасці дашкольнікаў з затрымкай псіхічнага развіцця, на падставе якіх распрацоўваліся псіхакарэкцыйныя праграмы.
З 1986 па 1990 гг. працуе на кафедры алігафрэнапедагогікі дэфекталагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага педагагічнага інстытута. Пазней яна пераходзіць на факультэт перападрыхтоўкі.
Па сутнасці, А. С. Сляповіч пачала ствараць асаблівы кірунак псіхалагічных даследаванняў, у якім спецыяльная псіхалогія трактавалася як псіхалагічная практыка працы з дзецьмі, якія маюць адхіленні ў псіхафізічным развіцці.
NGC 1283
NGC 1283 (іншыя абазначэнні — UGC 2676, MCG 7-7-69, ZWG 540.110, PGC 12478) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Персей.
Алена Самойлаўна Сляповіч
Біяграфія
Пасля абароны доктарскай у жыцці Алены Сляповіч надыходзіць новы перыяд. Гэты перыяд звязаны з паступленнем на працу ў БДУ на кафедру псіхалогіі і стварэннем уласнай навуковай школы і падрыхтоўкай студэнтаў. Яна з’яўляецца кіраўніком навуковай школы ў галіне псіхалогіі дзяцей з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця (19.00.10 — карэкцыйная псіхалогія). Пад яе кіраўніцтвам за гэты перыяд было абаронена 7 кандыдацкіх дысертацыі. Многія з яе студэнтаў працуюць у сферы псіхалагічнай практыкі дапамогі дзецям з адхіленнямі ў псіхафізічным развіцці.
У БДУ А. С. Сляповіч чытае на аддзяленні псіхалогіі курс «Спецыяльная псіхалогія» і спецкурс «Псіхадыягностыкі і псіхакарэкцыі анамальнага развіцця дзіцяці», а таксама курс «Псіхалогія» на аддзяленнях філасофіі і сацыялогіі.
А. С. Сляповіч ажыццяўляла кіраўніцтва праектам, які фінансаваўся Міністэрствам адукацыі РБ «Тэарэтычныя падставы ўніверсітэцкай падрыхтоўкі псіхолагаў да практыцы карэкцыйнай працы» (тэрміны выканання 2004—2006 гг., № дзяржрэгістрацыі 20041250) у рамках галіновай навукова-тэхнічнай праграмы «Адукацыя і здароўе». У выніку даследавання былі выяўленыя адукацыйныя ўмовы і змест універсітэцкай падрыхтоўкі псіхолагаў да практыцы працы з дзецьмі, якія маюць адхіленні ў псіхафізічным развіцці. Вынікі знайшлі адлюстраванне ў навуковых і вучэбна-метадычных працах.
Акрамя таго, з 2006 г. А. С. Сляповіч пачынае кіраваць праектам «Псіхалогія здароўя: тэорыя і практыка» (тэрміны выканання 2006—2010 гг., № дзяржрэгістрацыі 20061274). Па тэме «Псіхалогія здароўя: тэорыя і практыка» атрыманы і апублікаваныя вынікі даследаванняў, якія адлюстроўваюць вынікі тэарэтыка-метадалагічнага аналізу асноўных палажэнняў псіхалогіі здароўя і канцэпцый здаровага ладу жыцця. Вынікі тэарэтычных і эмпірычных даследаванняў знайшлі сваё прымяненне пры стварэнні вучэбных дапаможнікаў, курсаў лекцый, вучэбна-метадычных комплексаў.
Навуковая дзейнасць
За час сваёй прафесійнай дзейнасці А. С. Сляповіч апублікавала больш за 150 прац. З іх большая частка прысвечана даследаванням дзяцей з адхіленнямі ў псіхафізічным развіцці. Найбольш значная манаграфія «Гульнявая дзейнасць дзяцей з затрымкай псіхічнага развіцця» (1990), выдадзеная на рускай мове, па ініцыятыве замежных калег перакладзеная на японскую мову.
Навуковыя і прыкладныя інтарэсы:
Санта-Марыя-Ое
Санта-Марыя-Ое (Santa Maria Hoè) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 1995 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 705 чал./км². Займае плошчу 3 км². Паштовы індэкс — 23889. Тэлефонны код — 039.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Трагубава (Смаленская вобласць)
Трагубава (Трегубово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
IC 4078
IC 4078 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Wake Up
«Wake Up» — дэбютны самотнік беларускага рок-гурта «Open Space», самастойна выдадзены 13 верасня 2007 года. Усе спевы напісаны самім гуртом на англійскай мове. Спачатку музыкі арыентаваліся на пяць трэкаў, але ў апошні момант на міні-альбом увайшла бонусная песня «Today», якая раней нідзе не выконвалася. 13 верасня 2007 года кружэлка была прэзентавана ўжывую аншлагавым канцэртам у мінскім клубе «Графіці». Песні з яе адразу трапілі у эфір беларускіх радыёстанцый.
Прыём крытыкаў
У рэцэнзіі самотніка Алена «Aresha» Сабалеўская з музычнага партала «LiveSound.by» пісала: ''«Ствараецца ўражанне, што слухаеш замежны гурт: добрая англійская, саўнд у духу брытанскіх рокераў (або попераў). Дужа пазнаецца ўплыў такіх калектываў, як „“, „Coldplay“, „“»''. Яна ж вылучыла ўклад вакаліста і адзначыла найбольш прыкметныя творы на дыску «няцяжкай гітарнай музыкі трохі штучнага выканання»: «Today», «In My Head», «Wake Up».
Удзельнікі
Open Space:
Вытворчасць:
Эдыякарый
Эдыякарый (Ediacaran period) — апошні геалагічны перыяд неапратэразоя, непасрэдна перад кембрыем. Доўжыўся прыкладна з 635 па 541 ± 1 мільёнаў гадоў да н. э. Назва перыяду ўтворана ад назвы Эдыякарскага ўзвышша ў Паўднёвай Аўстраліі. Афіцыйна назва зацверджана Міжнародным саюзам геалагічнай навукі ў сакавіку 2004 і абвешчана ў траўні таго ж года. Да зацвярджэння афіцыйнай міжнароднай назвы ў рускамоўнай літаратуры выкарыстоўваўся тэрмін «вендскі перыяд» або «венд». Гэты тэрмін выкарыстоўваўся таксама ў замежнай літаратуры (Vendian period).
У цяперашні час, згодна з рашэннем Міжнароднай стратыграфічнай камісіі (МСК) 1991 года, тэрмін «Венд» ужываецца толькі ў дачыненні да тэрыторыі СССР. У шкале Міжнароднай камісіі па стратыграфіі дакембрыі венду адпавядае «неапратэразой-III», адасобленае падраздзяленне з ніжняй мяжой 650 млн гадоў.
Зямлю засялялі мяккацелыя істоты — вендабіёнты — першыя з вядомых і шырока распаўсюджаных мнагаклетачных жывёл.
У адкладах гэтага перыяду выкапні рэшткі жывых арганізмаў рэдкія, таму што яны яшчэ не паспелі выпрацаваць цвёрдую абалонку. Тым не менш у некаторых месцазнаходжаннях захавалася нямала адбіткаў.
Эдыякарый і Венд
Эдыякарскі перыяд часткова супадае з вендскім перыядам, але карацей яго.
Назва «Венд» была прапанавана савецкім геолагам і палеантолагам Барысам Сакаловым у 1952 годзе для рэгіянальнага гарызонту, упершыню вывучанага па свідравінам паўночнага захаду Рускай платформы. У першы час афіцыйна ўжываўся тэрмін «Валдайскі комплекс». Над вендскімі адкладамі размяшчаўся балтыйскі комплекс, у якім былі вядомыя нешматлікія выкапні ніжняга кембрыя. Б. С. Сакалоў першапачаткова лічыў венд асобнай сістэмай палеазою, папярэдняй кембрыю, аргументуючы гэта агульнасцю этапу ўтварэння платформеннага чахла.
З вендскімі адкладамі меркавана карэлявала сінійская сістэма, адкрытая А. Грэбо (A. Grabau) у 1922 годзе ў Кітаі і якая доўгі час не мела пэўных аб’ёмаў. Узрост ніжніх слаёў сінія ацэньваўся як 800 млн гадоў, што значна больш старажытны, чым узрост падэшвы Валдайскага комплексу. Калі сінійскія адклады былі канчаткова аднесены да пратэразоя, паўстала пытанне пра самастойнасць і магчымым рангу Валдайскай серыі і іншых адкладаў Рускай і Сібірскай платформаў. Усе гэтыя адклады залягалі на крышталічным падмурку.
У далейшым у ніжніх пластах Валдайскай серыі былі выяўленыя шматлікія астанкі бесшкілетных мнагаклетачных, аналагічных ужо вядомым знаходкам верхняга дакембрыя Аўстраліі і іншых рэгіёнаў: адбіткі буйных водарасцей, планктона, а таксама страматаліты. Гэты комплекс выкапняў рэзка адрозніваўся ад кембрыйскага і быў значна больш разнастайным, чым больш старажытныя комплексы, што паслужыла падставай для вылучэння верхняга дакембрыя ў якасці асаблівай геалагічнай сістэмы.
У пошуках натуральнай падэшвы венда ў яго сталі ўключаць размешчаную ніжэй Валынскую серыю, для якой характэрныя тыліты (кангламераты ледавіковага паходжання), а таксама пласты базальту і туфаў. Абодзве гэтыя прыкметы характэрныя для дакембрыя многіх раёнаў свету. Такім чынам, венд атрымаў глабальную пэўнасць як перыяд абляднення з наступнай за ім трансгрэсіяй, выкліканай пацяпленнем клімату ў выніку вулканічнай дзейнасці.
У якасці стратыграфічнага падраздзялення на тэрыторыі СССР венд быў афіцыйна прызнаны шэрагам міжведамасных нарад у 1962—1965 гадах. У 1990—1991 гадах афіцыйна зацверджаны МСК.
Канцэпцыя венда фармавалася стратыграфічна зверху ўніз, і ніжняя мяжа кембрыя стала верхняй мяжой венда. Палеанталагічнае абгрунтаванне гэтай мяжы было распрацавана асобна для крамянёвых басейнаў (аснова балтыйскага яруса Усходне-Еўрапейскай платформы) і для карбанатных басейнаў (аснова тамотскага яруса Сібірскай платформы). Ніжнюю мяжу венда было прапанавана вызначыць у падэшве варангерскых тылітаў Лапландыі.
Вэнд у сваёй тыпавой вобласці складаецца з вялікіх падраздзелаў: лапландскага, рэдкінскага, котлінскага і роўненскага рэгіянальных ярусаў з глабальнымі падраздзеламі і іх межамі, уключаючы ніжнюю. Рэдкінскі, Котлінскі і Роўненскі рэгіянальныя ярусы былі абгрунтаваныя ў тыпавой галіне венда на аснове часта сустракаемых мікразакамянеласцей, буйных водарасцей, закамянеласцяў і адбіткаў мнагаклетачных жывёл. Ніжняя мяжа венда можа мець біястратыграфічнае абгрунтаванне.
Цынга
Цынга́ (сінонім скарбу́т, скорбут scorbutus) — хвароба, якая выклікаецца вострым недахопам вітаміну C (аскарбінавая кіслата). Сімптомы — млявасць, хуткі надыход стомы, паслабленне цягліцавага тонусу, рэўматоідны боль у крыжы і канечнасцях (асабліва ніжніх), расхістванне і выпадзенне зубоў; далікатнасць крывяносных сасудаў прыводзіць да кроватачывасці дзясен, кровазліцця ў выглядзе цёмна-чырвоных плям на скуры. Лячэнне і прафілактыка — нармальная забяспечанасць арганізма вітамінам C.
У цяперашні час
У 1932 годзе даказана, што цынга выклікана выключна недахопам вітаміну C і нічым іншым. Гэта дазволіла выкараніць цяжкія формы хваробы практычна па ўсім свеце (акрамя самых бедных краін).
Ліліт Карапецян
Ліліт Карапецян (нар., Арменія) — армянская футбалістка, нападаючы. Выступала за зборную Арменіі.
Клубная кар’ера
Прафісійную кар’еру пачала ў «Бананцы», у 2012 годзе перайшла ў маріупальскую «Ільічоўку». У 2013 годзе падпісала кантракт з магілёўскай «Надзеяй».
Вуліца Васілеўцы (Наваполацк)
Вуліца Васілеўцы (, улица Василевцы) — вуліца ў Наваполацку.
Апісанне
Размешчана ў паўднёва-ўсходняй частцы горада (8-ы мікрараён) і цягнецца з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад ад вуліцы Якуба Коласа да вуліцы Камсамольскай. Працягласць вуліцы складае каля 1300 метраў. Вуліца ўзнікла ў выніку будаўніцтва шматкватэрных дамоў у 1990-я гады і атрымала сваю назву ад былой аднайменнай вёскі, якая знаходзілася тут раней. Забудова вуліцы — тыповая, панэльная і цагляная з пераменнай этажнасцю максімум у 9 паверхаў. Рэгулярны рух грамадскага транспарту па вуліцы адсутнічае.
Фаціна
Фаціна (Фатино) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Новажыццёўскі сельсавет (Добрушскі раён)
Новажыццё́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — пасёлак Новае Жыццё.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Добрушскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Крупецкага сельсавета.
Дзесяцігоддзе
Дзесяцігоддзе — у агульным успрыманні календарнае дзесяціcbsl djgg
Xгоддзе гэта перыяд часу ў дзесяць гадоў.
Існуе два варыянты календарнага ліку дзесяцігоддзяў. У першым выпадку лічба дзясятка ўсіх гадоў гэтага дзесяцігоддзя аднолькава, напрыклад 390-я да н.э. — уключае гады з 399 па 390 да н.э. Згодна з другім варыянтам адлік ссунуты на адзін год, гэта значыць пачаткам дзесяцігоддзя для дадзенага прыклада будзе 400, а канцом - 391 год да н.э. У выпадку гадоў нашай эры, адзінка дадаецца, як напрыклад 2000-я гады — з 2001 па 2010 замест з 2000 па 2009.
Таксама дзесяцігоддзе разумецца ў сэнсе «любы прамежак часу ў 10 гадоў», напрыклад Дзесяцігоддзе пісьменнасці Арганізацыі Аб'яднаных Нацый (2003—2012 гады).
Нікольскае (Акмолінская вобласць)
Нікольскае — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Нікольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 43 км на поўдзень ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114045100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2675 чалавекі (1379 мужчын і 1296 жанчын). Паводле звестак перапісу 2009 года ў сяле пражываў 2051 чалавекі (1028 мужчын і 1023 жанчыны).
Брэсцка-Кобрынска-Пружанскія выступленні сялян
Працягваліся (з невялікімі перапынкамі) больш за 20 гадоў, найбольшыя сілы дасягнулі ў 1818—1823 гадах, калі ў хваляваннях адначасова ўдзельнічала каля 10 тысяч сялян. Местачкоўцы, якія лічылі сябе асабіста свабоднымі, былі абураны тым, што на іх усклалі адработачныя павіннасці, а найлепшыя ворыўныя землі і сенакосы адабралі на карысць памешчыкаў. Адмаўляючыся выконваць павіннасці, сяляне пасылалі скаргі на імя цара, яго намесніка ў Варшаве вялікага князя Канстанціна Паўлавіча, віленскага генерал-губернатара А. М. Рымскі-Корсакава, але падтрымкі не знаходзілі, што падштурхоўвала іх да больш актыўных дзеянняў. Самай працяглай і наступальнай была барацьба жыхароў мястэчка Мальча Пружанскага павета.
Хваляванне ў Мілейчыцах Брэсцкага павета пачалося ў 1816 годзе, калі сяляне запатрабавалі вызваліць іх з-пад улады памешчыка Клейна. У 1820 годзе яны зноў адмовіліся ад выканання павіннасцей, захапілі на памешчыцкім сенакосе, які лічылі сваім, 50 вазоў сена, збілі аканома і стражніка і ўзялі ў сваё карыстанне 45 маргоў зямлі, а ўлетку 1822 года падпалілі панскі фальварак. Чарговае хваляванне ў Мілейчыцах у 1824 годзе было задушана вайсковай камандай.
Падобныя падзеі адбываліся ў 1819—1820 гадах у Дзівіне Кобрынскага павета. Сяляне мястэчка Камянец Брэсцкага павета, навакольных вёсак Вугляны, Голы Барок, Жданкі, Камароўшчына, Марцінкі і Чабаны (усе належалі графу Віельгорскаму), а таксама маёнтка Муржын генерал-лейтэнанта Гальберга, выбраўшы сваіх павераных (шляхціца Руберта і мяшчан Пазялеўскага, Ермаловіча і Шарконскага), пачалі ў 1818 годзе судовы працэс за вяртанне ім вольнасцей. Працяглая барацьба гуртавала і ўмацоўвала сялян. У 1820 годзе яны аднадушна адмовіліся ад выканання ўсіх павіннасцей і прысягнулі ў царкве трымацца цвёрда, не падпарадкоўвацца памешчыкам. Па распараджэнні віленскага генерал-губернатара ў Брэсцкі павет было накіравана 5 рот салдат. Многіх сялян пакаралі розгамі, некаторых аддалі пад суд. На памешчыцкія палі выйшлі толькі пад наглядам вайсковых каманд. «Аднаўленне парадку» ў паўднёва-заходніх паветах Гродзенскай губерні адбывалася марудна, апошнія ачагі выступленняў задушаны толькі ў канцы 1820-х гадоў.
Вышэйшая ліга Латвіі
Вышэйшая ліга Латвіі (Latvijas futbola Virslīga) — серыя спартыўных спаборніцтваў па футболе, які праводзіцца ў Латвіі. Першы чэмпіянат быў праведзены ў 1927 годзе. Арганізацыяй і правядзеннем спаборніцтвы займаецца Латвійская футбольная федэрацыя. Яшчэ адна назва турніру — Вышэйшая ліга Optibet (Optibet Virslīga), бо галоўным спонсарам лігі з 2019 года з’яўляецца прадпрыемства Optibet.
Гісторыя
Першы чэмпіянат Латвіі па футболе адбыўся ў 1922 годзе, калі чэмпіёнам стаў рыжскі «Кайзервальд». У 1927 годзе была створана Вышэйшая ліга, а першымі чэмпіёнамі лігі стала ліепайская «Алімпія», якая ўтрымлівала гэты тытул яшчэ два сезона. А ў 1930 і 1931 годзе чэмпіёнам Вышэйшай лігі станавіўся рыжскі ФК.
З 1992 года, калі Латвія вярнула незалежнасць, 13 раз запар чэмпіёнам станавіўся «Сконта», у 2005 годзе серыю перамог перапыніў ліепайскі «Металург». З 2006 па 2008 гады чэмпіёнам з’яўляўся «Вэнтспілс», у 2009 годзе чэмпіёнам стаў ліепайскі «Металург», у 2010 годзе чэмпіёнам у 14-ы раз стаў «Сконта». У 2011 годзе тытул зноў вярнуў «Вэнтспілсу».