cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dolby Digital
Сучасныя сістэмы Dolby Digital уключаюць у сябе шэсць каналаў аб'ёмнага лічбавага гуку. Левы, цэнтральны і правы франтальныя каналы дазваляюць вызначыць пазіцыю крыніцы гуку на экране. Асобныя «падзеленыя» левы і правы заднія бакавыя каналы ўзмацняюць адчуванне прысутнасці, ствараючы аб'ём. А дадатковы нізкачастотны канал дадае напал дзеянням на экране.
Гукавая дарожка Dolby Digital кадуецца аптычна проста на кінастужцы ў прамежках паміж перфарацыйнымі адтулінамі. Размяшчэнне лічбавай гукавой дарожкі на тым жа носьбіце, што і фільм, дазваляе ёй суіснаваць разам з аналагавай дарожкай без прыцягнення дадатковых носьбітаў даных, а таксама забяспечвае сінхроннасць выявы і гуку. У кінатэатрах сістэмы гук запісваецца на асобным цвёрдым дыску і сінхранізуецца з кінастужкай пры дапамозе часовага кода SMPTE.
Dolby Digital EX
EX — гэта прыстаўка, якая выкарыстоўваецца для абазначэння сістэм гуку Dolby Digital 5.1 з наступнымі каналамі: двух франтальных, цэнтральнага з пашырэннем яшчэ на адзін (ці два), з апазітным размяшчэннем, нізкачастотнага, і двух тылавых аб'ёмнага гучання.
Dolby Digital Surround-EX
Dolby Digital Surround-EX дадае асноўнай дарожцы трэці канал аб'ёмнага гуку. Ідэя належыць гукарэжысёрам студыі Skywalker Sound. Тэхналогія распрацавана сумесна з Dolby Laboratories і Lucasfilm THX.
Dolby Digital Live
Dolby Digital Live (DDL) — тэхналогія кадавання шматканальнага (5.1) аудыёсігналу ў фармат AC3 ў рэальным часе. Тэхналогія была прапанавана кампаніяй Dolby Technologies. Прызначана для перадачы шматканальнага гуку з гульняў і іншых праграм на рэсівер праз інтэрфейс S/PDIF (аптычны або кааксіяльны).
Dolby Digital Plus
Тэхналогія была распрацавана кампаніямі MIPS Technologies і Dolby Laboratories.
Dolby TrueHD
Dolby TrueHD — гэта фармат гуку, сціснуты алгарытмам Meridian Lossless Packing (MLP).
Двухпалосны падвадзень
Двухпалосны падвадзень (Graphoderus bilineatus) — жук сямейства плывунцоў.
Апісанне
Цела жука вельмі шырокае і кароткае (даўжыня 14,5-16,0 мм), з найбольшай шырынёй за сярэдзінай. Эпіплеўры надкрылаў вельмі шырокія, разам з імі ўтвараюць востры край. Бакі надкрылаў на ўзроўні 2-га і 3-га сцернітаў злёгку ўціснуты, далей уплошчаныя. Характэрны вельмі вузкія чорныя аблямоўкі на пярэднім і заднім краях пярэднеспінкі. У самца пярэднія лапкі з 1 буйнай прысоскай, 2 сярэдняй велічыні і больш за 32 дробнымі прысоскамі. Лапкі сярэдніх ног з 16-18 прысоскамі, размешчанымі ў 2 рады. Бакі пярэднеспінкі самкі ў падоўжных маршчынках.
Пашырэнне
Рэдкі від, шырока распаўсюджаны ў Еўразіі (акрамя крайняга поўдня), але ўсюды нешматлікі. Вядомы ў Польшчы, Украіне, Расіі (да Заходняй Сібіры); ахоўваецца ў Беларусі.
Аддае перавагу глыбокім вадаёмам са стаячай вадою і густой расліннасцю ля берагоў.
Салідарныя з Беларуссю
Салідарныя з Беларуссю (Solidarni z Białorusią), назва і лозунг шэрагу канцэртаў, праведзеных польскай грамадскай арганізацыяй у Варшаве на Замкавай плошчы. На канцэртах выступаюць польскія і беларускія музыкі (Лявон Вольскі, Зміцер Вайцюшкевіч, Аляксандр Кулінковіч, Руся і інш.), а таксама прамаўляюць беларускія апазіцыйныя палітыкі і культурныя дзеячы (напр., Зміцер Колас) і дэманструюцца відэахронікі з Беларусі.
2011 год — Пачуй нас!
У 2011 годзе імпрэза распаўсюдзілася на іншыя гарады, як польскія, так і замежныя. Лёзунг канцэрта ў гэтым годзе быў «Пачуй нас!».
Польшча
Галоўны канцэрт адбыўся на плошчы Дэфляд у Варшаве а 18:30. Выступалі тры беларускія гурты (Крама, Рэха, Vinsent) і тры польскія (Akurat, Януш Сташэўскі i Maleo Reggae Rockers). Вядучым канцэрта быў Роберт Ляшчыньскі. Крыху раней у той самы дзень праводзілася гарадская гульня, падчас якой удзельнікі маглі адчуць сябе прадстаўнікамі беларускай апазіцыі. Падчас конкурсаў стваралася ілюзія рэалій барацьбы з дыктатурай, такіх як: расклейванне плакатаў, тайнае разношанне ўлётак, пазбяганне агентаў і міліцыі, карыстанне тэлефонам, які падслухоўваецца.
У Беластоку 26 сакавіка а 17.00 у клубе «Loft» адбыўся канцэрт, на якім выступілі чатыры мясцовыя гурты (Miejski Klub Przyjaciół Chilloutu, Scrapped Culture, Blow Art i The Greed), а таксама беларускі гурт Relikt. Імпрэзе папярэднічаў «Марш вольнасці», які распачнуўся каля помніка Юзафу Пілсудскаму паўгадзіны раней перад канцэртам. Яго арганізатарамі былі таварыства «Маладыя дэмакраты» і Моладзевая гарадcкая Рада ў Беластоку. Удзельнікі (каля 20 маладых людзей) патрабавалі ад уладаў Беларусі вызвалення вязняў і спынення палітычных рэпрэсій.
У Гданьску 26 сакавіка а 13:30 у тэатры «Акно» адбыўся міні-канцэрт беларускага гурта «Рэха». Папярэднічала імпрэзе дэманстрацыя каля Гоўгага таргу, якая падтрымлівала змаганне з беларускім рэжымам. Арганізатарамі мерапрыемства былі студэнты з Беларусі, якія навучаюцца ў Труймясце, навуковае таварыства UG «Мазаіка», бюро «Гданьск і Метраполія Еўрапейская сталіца культуры 2016 — кандыдат», а таксама дзеючае ў Сопаце Беларускае культурнае таварыства «Хатка».
У Катавіцах 27 сакавіка а 18 гадзіне на вуліцы Мар’яцкай адбыўся канцэрт, на якім выступілі тры польскія гурты: Cała Góra Barwinków, Leniwiec i Radical Garaża, а таксама беларускі гурт з Полацка — Indra. Канцэрт пачаўся з уступнага слова еўрапарламентарыя др Марка Мігальскага, які выразіў падтрымку для падобных ініцыятыў. Таксама выступіў Эдуард Гладышаў, беларускі студэнт і апазіцыянер з Кракава, які распавёў аб парушэнні правоў чалавека і асноваў дэмакратыі ў Беларусі. На канцэрт прыйшлі некалькі соцен чалавек рознага ўзроста, сярод якіх былі і беларускія студэнты, якія навучаюцца ў Катавіцах. Арганізатарам мерапрыемства было таварыства Праэкт Сілезія, а са-арганізатарамі Бюро дэпутата Еўрапейскага парламента др-а Марка Мігальскага і горад Катавіцы.
У Кельцах 25 i 26 сакавіка ад поўдня да вечара ў клубе Woor на плошчы Свабоды адбываліся «Дні салідарнасці з Беларуссю». Была арганізавана акцыя пісання апеляцыйных лістоў да ўладаў Беларусі з патрабаваннем вызваліць апазіцыянераў. Круцілі дакументальныя фільмы пра палітычную і грамадскую сітуацыю ў Беларусі, адносіны беларускай апазіцыі і іншыя беларускія фільмы. У першы дзень імпрэзы адбылася дыскусія на тэму Беларусі, у якой удзельнічалі грамадскія дзеячы і прадстаўнікі няўрадавых арганізацый. Арганізатарамі мерапрыемтва былі таварыства Цэнтр валанцёрства і Ініцыятыва Вольная Беларусь, каардынатаркай была Эмілія Міхта.
У Кракаве культурныя падзеі цягнуліся тры дні. У чацвер 24 сакавіка а 17 гадзіне ў Малым калегіуме Paderevianum адбылася дыктоўка з беларускай мовы. Тэкст дыктоўкі распрацаваў Дзмітрый Клабанаў, працаўнік Інстытута ўсходнеславянскай філалогіі Ягелонскага ўніверсітэта, аўтар кнігі «Крок за крокам знаёмімся з Беларуссю». У пятніцу 25 сакавіка ў клубе Ціша на вул. Брацкай 3-5 а 18 гадзіне адбылася выстаўка жывапісу і графікі беларускай артысткі, блёгеркі і радыё вядучай Нікі Сандрос. Пасля выстаўкі адбыўся невялікі канцэрт беларускай песні ў выкананні маладога беларускага музыкі Нікіфара Маліноўскага. У суботу 26 сакавіка ў кавярні Наварольскі ў Сукенніцах а 19 гадзіне быў арганізаваны вечар беларускай і польскай паэзіі. Свае вершы чыталі паэты з Беларусі: Ірына Хадарэнка і Павел Надольскі. Вершы іншых беларускіх і польскіх паэтаў у арыгінале і ў перакладзе чыталі студэнты Дзяржаўнай Вышэйшай тэатральнай школы і члены Беларускага таварыства.
У Сопаце 25 сакавіка а 19 гадзіне ў канцэртнай залі Polskiej Filharmonii Kameralnej і ў Лясной оперы адбыўся канцэрт беларускіх музыкантаў: барда Змітра Вайцюшкевіча і гурта Рэха. Канцэрт быў платны. Арганізатарамі былі беларускія студэнты з Гданьскага ўніверсітэта, члены студэнцкага навуковага таварыства UG «Mozaika», пры падтрымцы Ініцыятывы Вольная Беларусь, Беларускага культурнага таварыства «Хатка», бюро «Гданьск і Метраполія Еўрапейская сталіца культуры 2016 — кандыдат» і таварыства «Гарадская культура». Мерапрыемства прайшло пры ганаровай падтрымцы прэзідэнта Сапота Яцака Карноўскага.
У Шчэціне 13 сакавіка а 18 гадзіне ў Доме культуры «Славянін» адбыўся канцэрт гуртаў: Rowdyside, Annalisa, Kumka Olik i Titus Tommy Gunn. У перарыве паміж імі выступіў Францішак Вячорка, беларускі дзеяч апазіцыі. Канцэрт быў платным, а ўвесь даход з імпрэзы быў перададзены на статутныя мэты Ініцыятывы Вольная Беларусь. Арганізатарамі былі: I агульнаадукацыйны ліцэй у Шчэціне, Дом культуры «Славянін» і Еўрапейскае таварыства студэнтаў права Liceum ELSA Szczecin. Імпрэзу падтрымалі: гміна Новая Варпно, Павятовае стараства ў Паліцах, Заходняпаморская Управа Маршалкоўскі, Урад горада Шчэцін, Шчэцінскі Універсітэт, Gazeta Wyborcza Szczecin, Polskie Radio Szczecin.
Інцыдэнт у Влацлаўку
Імпрэза ў межах акцыі «Салідарныя з Беларуссю» планавалася таксама ва Улацлаўку. Ініцыятарам і арганізатарам была няўрадавая арганізацыя Праэкт Улацлавак. 22 сакавіка ў Аб’яднанні каталіцкіх школ павінна было адбыцца спатканне моладзі з беларускім апазіцыяністам, а 27 сакавіка ў Влацлаўскім цэнтры культуры планаваўся канцэрт беларускага фольк-рокавага гурта з Гомля Бан Жвірба і двух влацлаўскіх музычнах гуртаў на разагрэве. Перад канцэртам планавалася правядзенне конкурса на лепшую карыкатуру Аляксандра Лукашэнкі. Арганізатары чакалі, што прыйдзе каля 300—400 гледачоў, якім бы раздалі бела-чырвона-белыя стужкі, што сімвалізуюць салідарнасць з дэмакратычнымі памкненнямі беларусаў. Імпрэза павінна была быць бясплатнай. Яе кошт, які складаўся з транспарта і начлега беларускіх музыкантаў, друкавання плакатаў, збіраўся ўзяць на сябе Влацлаўскі цэнтр культуры.
Свет
У 2011 годзе канцэрты ў межах акцыі Салідарныя з Беларуссю адбыліся першы раз таксама па-за межамі Польшчы. 26 красавіка ў Вільні ў Доме нацыянальных меньшасцей арганізалі святочную імпрэзу ў гонар 93й гадавіны аб’яўлення незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі. Падчас мерапрыемства былі прачытаны некалькі рэфератаў на гістарычную тэматыку, а таксама выступілі барды з Вісагінаса. Арганізатармі было Таварыства Беларускай Культуры ў Вільні пры падтрымцы Ініцыятывы Вольная Беларусь. Каардынатарам быў Уладзіслаў Гурыновіч.
Крытыка
Рок-князёўна Кася Камоцкая як калумніст «naviny.by» у 2008 годзе давала такую ацэнку фестывалю: ''«Не трэба думаць, што калі ў Польшы ёсць праект „Салідарныя з Беларуссю“, ён зацікаўлены ў беларускай музыцы. У самой назве акцыі — квінтэсенцыя прыярытэтаў: „Салідарныя з Беларуссю“, а не „Прыйшлі паслухаць беларускую музыку“»''.
Ленінградскі кодэкс
Ленінградскі кодэкс (Codex Leningradensis) — найстарэйшы поўны рукапіс Іўдзейскай Бібліі на іўрыце, у якім выкарыстоўваецца масарэцкі тэкст і тыберыйская вакалізацыя. Паводле калафона датаваны 1008 або 1009 годам. Ёсць некалькі старэйшых кодэксаў за Ленінградскі, прыкладам, Кодэкс Алепа, аднак ён часткова страчаны з 1947. Такім чынам, Ленінградскі кодэкс найбольш поўны найстарэйшы рукапіс, што захаваўся да нашых дзён.
Змест
Біблейскі тэкст кодэксу змяшчае тэкст на іўрыце з тыберыйскімі галоснымі і знакамі кантыляцыі. На краёх аркушаў змешчаныя масарэцкія нататкі. Кніга напісаная на пергаменце і абшытая скурай.
У Ленінградскім кодэксе выдатна захаваліся ілюстрацыі. На шаснаццаці старонках змешчаныя дэкаратыўныя геаметрычныя ўзоры, якія ілюструюць тэкст.
Парадак кніг у кодэксе адпавядае тыберыйскай тэкстуальнай традыцыі, якая адрозніваецца ад большасці друкаваных іўдзейскіх Біблій у Кетувіме. У Ленінградскім кодэксе кнігі Кетувіма размешчаныя ў наступным парадку: Летапісы, Псалмы, Ёў, Прытчы, Руф, Найвышэйшая песня, Эклезіяст, Ламант, Эстэр, Данііл, Ездра—Неямія.
Гісторыя
Паводле звестак з калафона, кодэкс быў спісаны ў Каіры з рукапісаў Аарона бен Мозеса бен Ашэра. Унікальна, што стваральнік рукапісу напісаў і зычныя, і галосныя, і масарэцкія нататкі, што незвычайна для масарэцкіх кніг.
Кодэкс захоўваецца ў Нацыянальнай бібліятэцы Расіі пад каталёжным нумарам «Фірковіч B 19 A». Яго былы ўладальнік, караімскі калекцыянер Абрагам Фірковіч, не пакінуў тлумачэнняў пра тое, як ён здабыў кодэкс.
Назва
Ленінградскі кодэкс атрымаў назву паводле месца захоўвання ў Расійскай нацыянальнай бібліятэцы (Санкт-Пецярбург), куды ён трапіў у 1863. Аднак паколькі кодэкс стаў даследавацца толькі за савецкім часам, калі горада ўжо было перайменавана ў Ленінград, дык з гэтых часоў і паходзіць яго назва. Часам, што праўда, сустракаюцца варыянты назвы Codex Petersburgensis, Petropolitanus або Санкт-Пецярбургскі кодэкс. Тым не менш, гэтых назваў варта пазбягаць дзеля адрознення ад кодэксу 916 года (MS. Heb B 3), які атрымаў такую назву ў 1876 годзе.
Выверы
Вы́веры (, Выверы) — аграгарадок у Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мясоцкага сельсавета, яго цэнтр з 2015 года.
Верадова
Верадо́ва (, Вередово) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мясоцкага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, пазней (1927) у складзе Маладзечанскага павета, гміны Краснае.
Алег Васілевіч Касцючэнка
Але́г Васі́левіч Касцючэ́нка (, Мінск) — сучасны беларускі мастак-жывапісец, манументаліст. Паходзіць з дынастыі беларускіх жывапісцаў. Бацька — мастак Васіль Касцючэнка. Брат бацькі — мастак Аляксандр Касцючэнка.
Біяграфія
У 2000—2003 гадах вучыўся Мінскім мастацкім вучылішчы імя А. К. Глебава, у 2003—2009 гадах Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў на аддзяленні манументальнага жывапісу.
З'яўляецца членам Саюза мастакоў Беларусі. Актыўна ўдзельнічае ў Рэспубліканскіх, міжнародных мастацкіх выставах Беларусі, Расіі, Германіі, Швецыі, Польшчы.
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2016
Першая ліга чэмпіянату Беларусі па футболе 2016 (26-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па футболе ў Першай лізе) — другі па рангу дывізіён (пасля Вышэйшай лігі) па футболе сярод беларускіх каманд 2016-га года.
Лідарства ў чэмпіянаце амаль адразу захапілі «Гомель» і магілёўскі «Дняпро», якія за некалькі тураў да фінішу забсяпечылі сабе пуцёўкі ў Вышэйшую лігу. Барацьба ж за першае месца ішла да апошняга тура, у выніку пры роўнай колькасці ачкоў пераможцам турніру стаў «Гомель».
Склад удзельнікаў
Першапачаткова планаваўся ўдзел у турніры 16 каманд, як і ў 2015 годзе. Лепшыя каманды Першай лігі 2015 («Іслач», «Гарадзея» і «Крумкачы») перайшлі ў Вышэйшую лігу, з Вышэйшай лігі ў Першую выбыў «Гомель». Апошні клуб Першай лігі 2015 «Рэчыца-2014» выбыў з лігі, з Другой лігі права выступаць у Першай лізе 2016 атрымалі «Прамень», «Узда» і «Тарпеда».
У студзені 2016 года стала вядома аб спыненні існавання клуба «Бяроза-2010». Яго месца, пасля адмовы «Маладзечна-ДЮСШ-4», было прапанавана «Ашмянам».
У лютым 2016 года стала вядома, што ў Першай лізе 2016 можа не выступіць «Кобрын». Доўгі час пад пытаннем быў выступ «Узды». 5 красавіка 2016 года быў зацверджаны склад і каляндар лігі з 14 каманд («Кобрын» і «Узда» не прайшлі ліцэнзаванне). Тады ж была зацверджана схема ратацыі: у Вышэйшую лігу лігу наўпрост выходзяць дзве першыя каманды, а дзве апошнія каманды Вышэйшай лігі 2016 пераходзяць у Першую лігу; апошняя каманда Першай лігі 2016 пераходзіць у Другую лігу, а з Другой лігі 2016 у Першую пераходзіць тры каманды.
Вынікі матчаў
Заўвагі:
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Шэбрын)
Свята-Прачысценская царква — праваслаўная царква, помнік класіцызму XVIII стагоддзя. Знаходзіцца на галоўнай вуліцы ў в. Шэбрын Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Пабудавана ў 1793—98 гг. з цэглы. Адрэстаўрыравана ў 2001—2002 гадах.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб'ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Апісанне
У архітэктуры ўвасобіўся лаканічны, строгі і рытмічны стыль класіцызму. Просты і кампактны прамавугольны ў плане аб'ём накрыты 2-схільным дахам, 3-вугольны франтон якога завяршае плоскасны галоўны фасад. Ён, як і бакавыя фасады, рытмічна расчлянёны шырокімі лапаткамі, лучковымі аконнымі праёмамі і нішамі. Вуглы будынка акруглены.
Званіца
Мураваная званіца пастаўлена асобна збоку перад храмам і вырашана ў адзіным з царквой архітэктурным стылі: цэнтрычнае, квадратнае ў плане вежападобнае збудаванне пад шатровым дахам з макаўкай. Плоскасныя грані крапаваны вуглавымі пілястрамі і прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі.
Уладзімір Якаўлевіч Навуменка
Уладзімір Якаўлевіч Наву́менка ( — ) — вучоны ў галіне эканамічнай геаграфіі і педагог, кандыдат геаграфічных навук (1974), прафесар (1990), Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1982).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы (сучасны горад у Рэчыцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі). Скончыў сярэднюю школу і паступіў вучыцца на геолага-геаграфічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, на аддзяленне фізічнай геаграфіі. З 1957 года працаваў у Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А. С. Пушкіна выкладчыкам на кафедры батанікі і геаграфіі. У 1960—1965 гадах займаў пасаду дэкана факультэта, у 1966—1994 гадах — прарэктара па завочнаму навучанню. У 1974 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Структурные и территориальные различия в сельском хозяйстве Брестской области». З мая 1994 года У. Я. Навуменка на пасадзе прарэктара вучэбнай рабоце і сацыяльна-эканамічным пытанням Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта, адначасова са снежня 1994 года — загадчык кафедры геаграфіі Беларусі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Навуковыя працы па па гісторыі, прыродзе і гаспадарцы Беларусі. Займаўся У. Я. Навуменка і пытаннямі геаграфічнай адукацыі ў школах, педагагічных і прафесійных вучылішчах. Яго артыкулы ўвайшлі ў «Хрестоматию по географии Белорусской ССР» (1977), «Хрестоматию по экономической географии БССР» (1991), энцыклапедычны даведнік школьніка «Геаграфія Беларусі» (1992) і інш.
Сярод апублікаванага таксама:
У 1968 годзе У. Я. Навуменка быў абраны старшынёй Брэсцкага аддзялення Геаграфічнага таварыства БССР. Быў старшынёй Брэсцкага абласнога педагагічнага таварыства, у 1972—1986 гг. членам Беларускага рэспубліканскага камітэта прафсаюза работнікаў адукацыі, вышэйшай школы і навуковых устаноў.
Rocznik Literacki
«Rocznik Literacki» («Літаратурны штогоднік») — літаратурна-мастацкі альманах XIX ст. Выдаваўся Р. Падбярэскім у Санкт-Пецярбургу ў 1843—1846 гг. (т. 1—3) і Вільні ў 1849 г. (т. 4) на польскай мове.
Тэматыка
Задуманы як навукова-літаратурны, але з-за недазволу цэнзуры друкаваў пераважна літаратурныя творы. Дзякуючы кпопатам выдаўца меў шырокі попыт і вялікі тыраж (да 600 экз.). Арыентаваўся на дэмакратычныя пласты насельніцтва заходніх губерняў Расійскай імперыі, што найбольш выявілася, калі Падбярэскі адышоў ад кансерватыўнай групоўкі літаратараў (Г. Равускі, М. Грабоўскі, І. Галавінскі), таксама ад ліберала Ю. І. Крашэўскага, надрукаваўшы артыкул А. Грыфа, дзе сцвярджалася права літаратуры адлюстроўваць рэальнае жыццё. 3 гістарычных матэрыялаў надрукаваны 2 раздзелы працы «Гісторыя ў легендзе» (пра Ефрасінню Полацкую) М. Борха, «Погляд на першапачатковую гісторыю Літвы» І. Анацэвіча, «Пра спосабы вядзення вайны старажытнымі ліцвінам» А. Падбярэскага і інш. Альманах публікаваў вершы Т. Лады-Заблоцкага, Т. Зана, А. Э. Адынца, І. Кулакоўскага, Ф. Рысінскага і інш., фрагменты з твораў Ю. Крашэўскага, Г. Равуцкага, М. Грабоўскага і інш., вершы і 2 раздзелы «Шляхціца Завальні» Я. Баршчэўскага. Меў высокі ўзровень мастацкага афармлення, змяшчаў ілюстрацыі, партрэты тагачасных літаратараў і навукоўцаў, музычныя творы кампазітараў А. Абрамовіча, С. Манюшкі. У сувязі са зменаю палітычных настрояў у грамадстве («вясна народаў») Падбярэскі ў прадмове да 4 т. адмовіўся ад супрацоўніцтва з кансерватарамі і выклаў новую праграму свайго выдання, ажыццявіць якую здолеў у новым альманаху «Pamiętniki naikowa-literacki».
Кінатэатры Мінска
Кінатэатры ў Мінску існуюць з 1900 года. На 2019 год у Мінску працуюць 22 кінатэатры, уключаючы 13 кінатэатраў, якія падкантрольныя дзяржаўнай структуры УП «Кінавідэапракат» Мінгарвыканкама. Усе кінатэатры ў сталіцы з’яўляюцца лічбавымі.
Гісторыя
'''Колькасць кінатэатраў у розныя гады:''' У 1900 годзе прадпрымальнік Рыхард Штрэмер адкрыў у доме Ракаўшчыка на Захар’еўскай вуліцы першы ў горадзе кінатэатр. Першапачаткова ў ім паказваліся дыяпазітывы, потым нямыя фільмы. У 1907—1914 гады з’явілася 5 кінатэатраў: «Гігант», «Ілюзіён», «Люкс», «Мадэрн», «Эдэн». За кароткі перыяд кінематограф стаў самым масавым відовішчам.
У 1918 годзе кінатэатры, прыватныя фільматэкі, кінаметаграфічнае абсталяванне і матэрыялы былі нацыяналізаваныя. У 1922 годзе усе кінематографы горада перайшлі ў вядзенне гарадскога аддзела народнай адукацыі
У 1930-я гады XX стагоддзя ў кінатэатрах з’явіліся вестыбюлі, касы і ёмістыя залы на некалькі сотняў гледачоў.
У 1942—1943 гадах у захопленым і разбураным горадзе немцы пабудавалі двухпавярховы драўляны кінатэатр «Першы», які перажыў бамбёжку пры вызваленні Мінска. У 1950-я кінатэатр знеслі для пабудовы гасцініцы «Мінск». Астатнія кінатэатры былі разбураныя альбо знесеныя падчас рэканструкцыі горада.
У сярэдзіне 1950-х гадоў адкрыўся кінатэатр «Цэнтральны».
У сярэдзіне 1950-х гадоў у СССР пачалі будаваць тыпавыя цагляныя будынкі па праекце архітэктара Зоі Брод. У Мінску такімі сталі кінатэатры «Спартак» (1956) і «Авангард» (1956).
У эпоху мінімалізма падчас праўлення Хрушчова па праекце архітэктара І. Зотавай былі пабудаваныя двухзальныя кінатэатры «Беларусь» (1961), «Камсамолец» (1961), «Мір» (1958), «Радзіма».
У 1966 годзе адкрыўся кінатэатр «Партызан» з незвычайнымі архітэктурнымі формамі таго часу. У тым жа годзе адкрыўся галоўны дзіцячы кінатэатр «Піянер», які вылучаўся мадэрнізмам і зімовым садам з басейнам. Таксама былі папулярныя мабільныя кінатэатры ў аўтобусах ЗІС-155 — «Малютка» і «Вясёлка» (філіял кінатэатра «Перамога» ). З 1963 года ў парку Горкага ў самалёце ЛІ-2 працаваў кінатэатр «Пяты акіян».
У 1970-80-я гады былі адкрытыя кінатэатры ў розных раёнах горада — «Маяк» (1970), які быў перайменаваны ў «Кіеў» у гонар дзён культуры УССР у БССР, «Сучаснік» (1971), «Дружба» (1974) у Чыжоўцы, «Вільнюс» (1976) у Зялёным Лузе, «Салют» (1978) у Серабранцы, «Электрон» (1981) у Курасоўшчыне.
У 1975 годзе адкрыўся самы вялікі кінатэатр горада — «Кастрычнік» на 1400 месцаў, а ў 1980 годзе — «Масква» з дзвюмя заламі на 1320 месцаў.
22-я гвардзейская цяжкая бамбардзіровачная авіяцыйная Данбаская Чырванасцяжная дывізія
22-я гвардзейская цяжкая бамбардзіровачная авіяцыйная Данбаская Чырванасцяжная дывізія, авіяцыйная дывізія Далёкай авіяцыі Расіі ў складзе 37-й паветранай арміі вярхаўнага галоўнага камандавання. Камандаванне дывізіі знаходзіцца на авіябазе Энгельс.
Кінатэатры Мінска
Гісторыя
У 1980-я гады былі пабудаваныя кінатэатры «Аўрора» (1988) і «Бярэсце» (1989) — апошні кінатэатр, які быў пабудаваны ў савецкі час. Напрыканцы 1980-х у горадзе працавала 26 кінатэатраў.
22-я гвардзейская цяжкая бамбардзіровачная авіяцыйная Данбаская Чырванасцяжная дывізія
У склад дывізіі ўваходзяць:
Кінатэатры Мінска
Гісторыя
У 1997 годзе ўсе кінатэатры горада былі аб’яднаныя ў арганізацыю УП «Кінавідэапракат».
У 2013 годзе 8 кіназалаў перайшлі са стужкавага ў лічбавы фармат, у 2014 гэта зрабіў кінатэатр «Масква». Апошні аналагавы кінатэатр «Перамога» зачыніўся на рэканструкцыю ў 2017 годзе.
21 жніўня 2020 года спыніў працу аўтакінатэатр Silver Screen Open Air, 5 кастрычніка — Silver Screen Drive-in. Кінатэатры былі зачыненыя на зіму, але не аднавілі працу ў будучыні.
25 красавіка 2021 года з-за пераезду ў ГЦ Minsk City Mall, спыніў працу кінатэатр Silver Screen у ГЦ Galileo. На яго месцы ў 2022 плануецца адкрыццё кінатэатра Skyline Cinema.
У сакавіку 2022 года з-за санкцый на фоне ўварвання Расіі ва Украіну многія сусветныя кінакампаніі, такія як The Walt Disney Company, Warner Bros, Paramount, Sony Pictures, адмовіліся ад супрацоўніцтва з Расіяй. Гэта паўплывала і на беларускія кінатэатры, бо правы на паказ фільмаў набываюцца ў асноўным у расійскіх партнёраў. З-за гэтага ў сакавіку 2022 года кінатэатры Silver Screen страцілі 40-50 % аўдыторыі.
Спіс кінатэатраў Мінска
У спісе прадстаўлены зачыненыя, існуючыя і будучыя кінатэатры Мінска. Яны размешчаныя ў алфавітным парадку.
Табліца:
Існуючыя
Колерам вылучаныя часова зачыненыя кінатэатры
Вялікія Кашэўнікі
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Краснае.
Rajok
«Rajok» (Раёк)— трэці студыйны альбом беларускага фольк-гурта «Vuraj», які быў выдадзены ў 2014 годзе.
Свята-Пакроўская царква (Малыя Шчытнікі)
Свята-Пакроўская царква — праваслаўная царква, помнік архітэктуры барока. Знаходзіцца ў парку на тэрыторыі былой сядзібы ў в. Малыя Шчытнікі Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1742 годзе з цэглы як невялікі прысядзібны касцёл. Забраны ў праваслаўе ў 1864 годзе. У 1918 годзе быў вернуты католікам як прыходскі касцёл Сэрца Ісуса. 3 1990-х гадоў дзейнічае як царква.
У 1988 годзе побач з царквой устаноўлены камень, на якім высечаны словы беларускага мысліцеля К. Лышчынскага: «О падарожны! Не міні гэтых камянёў. Ты на іх не спатыкнешся, калі не спатыкнешся на ісціне. Усвядоміш ісціну ля камянёў, бо нават тыя людзі, якія ведаюць, што гэта праўда, вучаць, што гэта мана. Вучэнне мудрацоў — свядомы падман».
Архітэктура
Кампактны прамавугольны ў плане будынак накрыты вальмавым дахам. Фасады насычаны архітэктурнай крапоўкай — лапаткамі паміж высока ўзнятымі лучковымі аконнымі праёмамі бакавых фасадаў. Галоўны фасад завершаны 3-вугольным з «заломам» франтонам з лучковым акном і круглай люкарнай па восі. Галоўны ўваход вырашаны нізкім прытворам, кампазіцыя якога паўтарае галоўны фасад. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны высока ўзнятымі невялікімі лучковымі аконнымі праёмамі і пілястрамі ў прасценках.
Інтэр'ер
Архітэктурная пластыка інтэр'ера абмежавана 2 пілястрамі абапал увахода і 2 лучковымі нішамі на алтарнай сцяне. Зала перакрыта драўляным корабавым скляпеннем. Над уваходам размешчаны хоры на 2 драўляных слупах.
Крываўнік (значэнні)
Зубнік
Deviation
«Deviation» — беларускі панк-рок гурт, заснаваны ў 1993 годзе ў г.п. Вялікая Бераставіца Стасам і Андрэем Пачобутам. Пераважная большасць песень гурта мае палітычную афарбоўку анархічнага зместу: у песнях крытыкуецца фашызм, таталітарызм, а таксама асоба прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандра Рыгоравіча Лукашэнкі.
Асноўная інфармацыя
12 лістапада 1993 года адбыўся першы канцэрт гэтага гурту, падчас якога сярод іншых была выканана песня «Міліцэйскі тэрор» прысвечаная былому кіраўніку Бераставіцкага РУУС, што з’явілася падставай для іх затрымання. У хуткім часе браты пераехалі ў Гродна. У 1995 годзе гурт выступіў на фэстывалі «Раздавим фaшистскую гaдину'95», дзе яны выканалі 3 песні. У 1996 годзе быў выдадзены першы альбом «Lukaschenko… Uber Alles», у якім утрымоўвалася воcтрая крытыка прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка, а таксама лідара апазіцыйнай партыі КХП-БНФ З. С. Пазняка. У 1997 годзе быў выдадзены другі альбом «Хуй вам, або таталітарызм ня пройдзе!», які змяшчаў нецэнзурную лексіку, аднак стаўся больш папулярным за папярэдні. У 1998 годзе гурт удзельнічаў на культавым фестывалі беларускай музыкі Басовішча-1998. У тым жа годзе зладзілі першы легальны канцэрт Deviation, у якім яны ўдзельнічалі разам з гуртом N.R.M. У 1999 годзе Deviation перамог на фестывалі Басовішча-1999 ды ўдзельнічаў на фестывалі «Раздавим фaшистскую гaдину», а таксама атрымаў званне «Найлепшага беларускага рок-гурта году» па версіі «Музыкальной газеты». У 2001 годзе ў Францыі гурт выдае свой трэці альбом «Guerrila urbana», змест песень якога сярод іншага крытыкуе сістэму прымусовага прызыву ў Беларусі. У тым жа годзе гурт удзельнічаў у фестывалі «Раздавим фашистскую гадину-3». У 2009 годзе пасля вялікага перапынку дзейнасці ў форме інтэрнэт-рэліза выйшаў чацвёрты альбом «Чарговы дзень пад акупацыяй», які атрымаў найбольшую вядомасць ды шмат станоўчых водгукаў ад беларускіх і замежных музычных крытыкаў. У дадзеным альбоме робіцца акцэнт на крытыку дзейнасці беларускіх праваахоўных ворганаў.
Канцэртная дзейнасць
Гурт Deviation за часы свайго існавання меў не шмат дазволеных канцэртаў у Беларусі. Вядомасць гурту прынеслі прыватныя канцэрты ды шматлікія кватэрнікі, дзякуючы якім некаторыя музычныя крытыкі называюць гурт «панк-легенда з Гродна». Пад канец 90-х гг. — пачатку 2000-х гурт праводзіў даволі інтэнсіўную канцэртную дзейнасць у Польшчы ды Расіі. З пачатку 2010-х гадоў гурт не вядзе актыўнай канцэртай дзейнасці з-за таго, што лідар гурта Стас Пачобут жыве па-за межамі Беларусі.
Асаблівасці творчасці гурта
Некаторыя песні гурта Deviation інспіраваныя творчасцю замежных творцаў ці з’яўляюцца вынікам перакладу песень з іншых моваў: песня «Твой бацька фашыст» з’яўляецца перакладам гіту 80-х гадоў «Твой папа — фашист» расейскага гурту «Телевизор», «День пабеды» — кавер расійскага гурту «АукцЫон», а песня «Будучым ворагам дзяржавы» створана па матывах знакамітага польскага верша «Do prostego człowieka» Юліяна Тувіма.
Заячча кроў
Заячча кроў
Павел Сямёнавіч Грынчук
Павел Сямёнавіч Грынчук (нар., г. п. Шаркаўшчына, Віцебская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне цеплафізікі, стварэння энергаэфектыўных тэхналогій. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2017), доктар фізіка-матэматычных навук (2014).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1998).
Узнагароды
Прэмія Нацыянальнай акадэміі навук для маладых навукоўцаў за 2003 год за цыкл работ «Перкаляцыйныя з’явы ў працэсах цеплапераносу ў структурна-неўпарадкаваных гетэрагенных асяроддзях». Лаўрэат стыпендыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь для таленавітых маладых навукоўцаў (2006), трымальнік гранта Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у навуцы (2015).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне цеплафізікі, даследаванні праблем гарэння гетэрагенных асяроддзяў са стахастычнай структурай, развіцця матэматычных метадаў апісання стахастычных структур(у прыватнасці, метадаў тэорыі перкаляцыі), стварэння высокатэмпературных кампазіцыйных матэрыялаў. Упершыню прапанавана і абгрунтавана канцэпцыя энергетычных межаў гарэння ў гетэрагенных сумесевых сістэмах. Распрацавана лінейка энергаэфектыўнага пячнога абсталявання, прызначанага для нагрэву, тэрмаапрацоўкі і хіміка-тэрмічнай апрацоўкі металаў, даведзеная да поўнамаштабнага асваення на адным з флагманаў айчыннага станкабудавання — Баранавіцкім станкабудаўнічым заводзе.
Намеснік кіраўніка падпраграмы «Эфектыўныя цеплафізічныя працэсы і тэхналогіі» дзяржаўнай праграмы навуковых даследаванняў «Энергетычныя сістэмы, працэсы і тэхналогіі», член дзяржаўнага экспертнага савета № 4 «Энергетыка», член экспертнага савета Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь (па секцыі «Энергаэфектыўнасць»), член некалькіх рабочых груп, створаных распараджэннямі ўрада для вырашэння пытанняў сацыяльна-эканамічнага развіцця Рэспублікі Беларусь, член навукова-тэхнічнага савета па развіцці шыннай прамысловасці ў Рэспубліцы Беларусь і інш. Член савета па абароне дысертацый пры Інстытуце цепла-і масаабмену імя А. В. Лыкава НАН Беларусі.
Аўтар больш за 150 навуковых прац, у тым ліку 2-х раздзелаў у калектыўных манаграфіях, больш за 60 артыкулаў у рэферыруемых часопісах, 13 вынаходак.
Кірыякас Міцатакіс
Прэм’ер-міністр Грэцыі з 8 ліпеня 2019 да 25 мая 2023 года.
Шэбрын
Шэ́брын (, Шебрин) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэльмінскага сельсавета. Размешчаны за 15 км на ўсход ад Брэста, за 2,5 км ад аўтадарогі Брэст — Кобрын, на правым беразе р. Мухавец.
У складзе камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства саўгаса «Брэсцкі» (цэнтр — в. Тэльмы 1).
Гісторыя
Выяўлены археолагамі за 0,4 км на паўднёвы ўсход ад вёскі курганны могільнік VIII—X стагоддзяў сведчыць, што гэта мясцовасць была заселена людзьмі яшчэ ў старажытныя часы.
Паводле пісьмовых крыніц вёска вядома з XVI сатгоддзя як шляхецкая ўласнасць у Берасцейскім старостве і павеце Вялікага Княства Літоўскага. Тут знаходзілася царква Раства Багародзіцы, якой біскуп луцкі і берасцейскі Ю. Фалькоўскі адпісаў у 1518 годзе 6 валок зямлі. У 1793 годзе епіскапам Канстанцінам была пабудавана мураваная праваслаўная царква.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, у Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, з 1801 года — у Гродзенскай губернях, сяло было цэнтрам маёнтка. У 1849 годзе дзейнічаў паром цераз р. Мухавец. У 1886 годзе сяло на р. Мухавец у Косіцкай воласці Брэсцкага павета; праваслаўная царква, царкоўна-прыходская школа, карчма. У 1889 годзе працавала народнае вучылішча (57 хлопчыкаў і 11 дзяўчынак). З 1890 года вёска — цэнтр Шэбрынскага сельскагаспадарчага таварыства (мела 484 дзесяціны зямлі). Уладальнікам маёнтка быў У. Дмітроўскі, якому належала 150,5 дзесяцін зямлі. У 1897 годзе ў вёсцы царква, народнае вучылішча, хлебазапасны магазін, карчма.
У 1900 годзе заснаваны торфараспрацоўчы завод, на якім працавалі 20 рабочых; уведзены паравы рухавік. У 1905 годзе сяло (541 жыхар) і маёнтак (62 жыхары) у Косіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Паводле Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства.
У верасні 1948 года арганізаваны першы калгас «Перамога», у які ўступілі 87 гаспадарак з 91.
Да 3 чэрвеня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Чэрнеўскага сельсавета, да 8 мая 1970 года — у склад Вычулкаўскага сельсавета (да 1968 года — Трышынскі сельсавет).
Інфраструктура
Побач з вёскай — Брэсцкі аэрапорт, зона адпачынку «Шэбрынскі лес».
Канстанцін Аляксандравіч Касцючэнка
Канстанці́н Алякса́ндравіч Касцючэ́нка  — беларускі.
Біяграфія
Паходзіць з дынастыі беларускіх жывапісцаў. Бацька — мастак Аляксандр Касцючэнка, маці — рэжысёр-мультыплікатар Наталля Касцючэнка.
Вучыўся ў Акадэміі вытанчаных мастацтваў Фларэнцыі.
Член Саюза мастакоў Беларусі (2008), дацэнт кафедры скульптуры Беларускай акадэміі мастацтваў (па стану на 2020).
Святаяннік горны
Апісанне
Голыя, прамыя сцеблы дасягаюць 20—60 см у вышыню. Лісце адносна буйное, да 6 см у даўжыню, авальнай формы з завастрэннем на верхавіне. Жоўтыя кветкі сабраны ў галоўчатае суквецце. Чашачка пяцілістковая, чашалісцікі зубчата-залозістыя, каробачка шматнасенная, насенне дробнае.
Размнажаецца насеннем. Апыленне адбываецца з дапамогай насякомых. Пара цвіцення — чэрвень—жнівень.
Распаўсюджанне
Расліна шырока прадстаўлена ў шыракалістых лясах, аблесеных тэрыторыях, далінах буйных рэк большай частцы Еўропы, за выключэннем паўночных і паўночна-ўсходніх раёнаў.
У Расіі распаўсюджаны на Каўказе і ў Прычарнамор’і. У Беларусі занесены ў Чырвоную кнігу рэспублікі. У Літве ахоўваецца.
Практычнае прымяненне
Расліна змяшчае кверцэцн, кемпферол, гіперыцын, эфірны алей. Кветкі выкарыстоўваюцца ў лячэбных мэтах.
Свентаянскае зелле
Свентаянскае зелле
Сямёнава кроў
Сямёнава кроў
Bounce (серыя відэагульняў)
Bounce (бел. «адскок») — серыя мабільных гульняў, якая была апублікавана кампаніяй Nokia.
Bounce (2000)
У арыгінальнай гульні Bounce гулец кіруе аранжавым шарам праз мноства ўзроўняў у 2D-гульнявым свеце з бакавой прагорткай. Гульня была папярэдне загружана на многіх мабільных тэлефонах Nokia і лічыцца адной з самых вядомых мабільных гульняў Nokia разам са Змяёй.
Гулец кіруе аранжавым шарам з заданнем прайсці праз усе абручы. Таксама шар можа стаць вялікім, што дазволіць яму плаваць у акваторыях (афарбаваны ў блакітны колер). Ворагі прыходзяць у выглядзе статычных перашкод: блакітныя калючыя аб’екты, якія рухаюцца (прыхільнікі гульні іх называюць павукамі) і цвёрдыя жоўтыя аб’екты «свечкі». Дотык да аднаго з ворагаў прывядзе да страты жыцця.
Nokia 9210 Communicator (Symbian Series 80) ад 2000 года (выпушчаны ў 2001 годзе) стаў першай прыладай для гульні. Праз абноўленыя версіі гульня таксама была папярэдне загружана на тэлефонах пачатковага ўзроўню Symbian Series 40, такіх як Nokia 6610 і Nokia 2600. У гульні было 11 узроўняў. 2 пакета ўзроўняў (12-16, 17-21) былі даступны для запампоўкі для тэлефонаў Nokia Series 60 і Series 80 (Symbian OS).
Серыя
Пазней Rovio Entertainment аб’ядналася з Nokia для распрацоўкі новых гульняў Bounce:
Таксама было шмат модаў з некаторых гульняў Bounce, у асноўным Bounce Tales. Шматлікія неафіцыйныя рымэйкі Bounce былі створаны і даступны ў Google Play Store або App Store. Тым не менш, ні адзін з гэтых рымэйкаў не мае ўзроўняў 12-21 або якіх-небудзь рымэйкаў-сіквелаў Bounce.
Адзін з самых знакавых «рымейкаў» гульні Bounce — гэта серыя Red Ball, якая створана Яўгенам Федасеевам, і распаўсюджвалася King.com, і Not Doppler. Чатырохсерыйная серыя (чацвёртая частка — самая папулярная) Adobe Flash гульняў таксама спарадзіла некалькі клонаў, модаў і добра вядомая сярод супольнасці Speedrunning.
Рэдактар узроўняў
Неафіцыйны стваральнік узроўняў пад назвай BouncEdit быў створаны ў 2003 годзе, што дазволіла зрабіць персаналізаваны ўзровень. Гэты рэдактар не працуе ў Windows 10.
Анатоль Якаўлевіч Міцянін
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і інжынера-пуцявіка Якава Васільевіча Міцяніна і хатняй гаспадыні Яўгеніі Васільеўны. Бацька Якаў Васільевіч — унтэр-афіцэр царскай арміі, які перайшоў у Чырвоную армію толькі ў 1922 годзе. Скончыўшы 10 класаў школы ў горадзе Грозным, у 1937 годзе паступіў на архітэктурнае аддзяленне Азербайджанскага індустрыяльнага інстытута.
Добраахвотнікам пайшоў на фронт. У студзені 1942 годзе яго накіравалі ў артылерыйскае вучылішча г. Тбілісі, дзе пасля паўгадавога навучання накіраваны на фронт дзе камандаваў батарэяй, затым узводам на Цэнтральным фронце. Пад Курскам трапіў у акружэнне, затым у палон. Цудам перажыў расстрэл: прыйшоў у сябе пад трупамі ў яме, здолеў выбрацца і знайсці партызан. Пасля ўз'яднання з дзеючай арміяй ўдзельнічаў у бітве пад Прохараўкай. Атрымаў званне капітана. У чэрвене 1943 года А. Я. Міцянін быў пераведзены на Варонежскі фронт, у маі 1944 года камандаваў батарэяй 3-га Беларускага фронту, дзе быў паранены, застаўся без правай нагі.
Пасля заканчэння інстытута ў 1947 годзе пераехаў з Баку ў Мінск. У 1951 годзе паступіў у аспірантуру, тэма дысертацыі — Мірскі замак. У пачатку 1950-х гадоў А. Я. Міцянін прыступіў да абмерах і апісанню Мірскага замка, дзе яшчэ пражывалі застаўшыяся без прытулку жыхары Міра.
Вылучыў і прааналізаваў усе асаблівасці архітэктуры замка пасля перабудоў, зробленых у 1930-я гады князем Міхаілам Святаполк-Мірскім, выявіў бровар, які быў зроблены яшчэ пры Радзівілах. Зафіксаваў выгляд замка і яго стан на 1953 год.
У 1954 годзе абараніў дысертацыю і адным з першых у Беларусі атрымаў ступень кандыдата навук па архітэктуры. Пасля працаваў у Акадэміі навук БССР, з 1957 года — загадчыкам сектара гісторыі архітэктуры ў Акадэміі навук БССР. З 1961 года працаваў дацэнтам кафедры начартальнай геаметрыі і інжынернай графікі ў Політэхнічным інстытуце. У 1966 годзе стаў дэканам архітэктурнага факультета Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытутытута.
Навуковыя працы
Напісаў манаграфіі «Мірскі замак» і «Абарончыя збудаванні Беларусі», кіраўнік падручнікаў па архітэктуры Беларусі XIII—XVІ стагоддзяў, артыкулы па архітэктуры старажытнага Полацка (1961) і іншыя, апублікаваныя ў зборніку навуковых прац Інстытута архітэктуры і будаўніцтва і «Вестках Акадэміі навук», працу «Да пытання аб драўляным замкавым будаўніцтве Беларусі» (у суаўтарстве з Н. М. Вараксіным).
Даманава (Маладзечанскі раён)
Дама́нава (, Доманово) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мясоцкага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. З 1921 года засценак у складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Краснае. З 1939 года ў БССР.
Жураўна (возера)
Жура́ўна — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Нача, за 30 км у напрамку на паўднёвы захад ад Полацка, каля вёскі Жураўна.
Плошча паверхні возера 0,49 км². Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,72 км, даўжыня берагавой лініі 5,8 (5,76 ) км. Найбольшая глыбіня 14 м, сярэдняя 5,4 м. Аб’ём вады ў возеры 2,68 млн м³. Плошча вадазбору 6,9 км².
Катлавіна возера выцягнутая з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй да 20 м. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, пясчаныя, паўднёва-заходнія — сплавінныя. Мелкаводдзе вузкае. Дно возера да глыбіні 5—6 м пясчанае, астатняя частка дна выслана глеем. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Зарастае. Прыбярэжная расліннасць распаўсюджваецца на адлегласці 15—125 м ад берага возера і да глыбіні 4,5—5 м. Ручаямі злучана з азёрамі Сушына і Валынец.
У возеры водзяцца лешч, шчупак звычайны, акунь, плотка, лінь, карась і іншыя віды рыб.
Каля возера пралягае аўтамабільная дарога.
Понта-Дэлгада
По́нта-Дэлга́да (Ponta Delgada) — горад на востраве Сан-Мігел (Партугалія). У Понта-Дэлгадзе знаходзіцца вярхоўная Выканаўчая ўлада Азорскіх астравоў. Насельніцтва (2011 г.) - 68 809 чал.
Гісторыя
Заснаваны прыкладна ў сярэдзіне XV ст., аднак з пісьмовых каралеўскіх дакументаў вядомы толькі з 1507 г. як адносна вялікае астраўное паселішча. У 1522 г. у сувязі з тым, што землятрус разбурыў іншыя буйныя паселішчы на Сан-Мігеле Понта-Дэлгаду была выбрана як цэнтр адміністрацыйнага кіравання. 2 красавіка 1546 г. яе жыхары атрымалі правы гараджан. У 1582 г. каля горада адбылася марская бітва паміж партугальскім і іспанскім флотамі.
Клімат
Клімат міжземнаморскі, цёплы і мяккі. Сярэднегадавая тэмпература паветра — +17,43° C. Найбольш цёплы месяц — жнівень, калі сярэдняя дзённая тэмпература дасягае +22,1° C, але можа падвышацца да +28,8° C. Найбольш прахалодны месяц люты. Сярэдняя дзенная тэмпература якога складае +14,1° C, але можа паніжацца да +3,5° C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 985,6 мм.
Эканоміка
Понта-Дэлгада — найбуйнейшы горад і адна са сталіц Азорскіх астравоў. Асноўныя галіны эканомікі — транспартнае абслугоўванне, гандаль і турызм. Працуюць марскі порт і аэрапорт. На тэрыторыі муніцыпалітэта Понта-Дэлгада знаходзіцца рэгіянальны ўніверсітэт Азорскіх астравоў.
Загорскае
Заго́рскае (, Загорское) — вёска ў Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мясоцкага сельсавета.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Вілейскага павета Расійскай імперыі. У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, пазней (1927) у складзе Маладзечанскага павета, гміны Краснае.
30 ліпеня 1964 года вёска Ваўкі была перайменавана ў вёску Загорскае.
Пад’ельнік звычайны
Пад’ельнік звычайны, Сліўшаня (Monótropa hypopitys) — від травяністых (безхларафільных) шматгадовых раслін роду  сямейства.
Экалогія
Сустракаецца ў змешаных і іглічных лясах.
Капліца Каралеўскага каледжа
Капліца Каралеўскага каледжа ў Кембрыджы, Англія — шэдэўр англійскай перпендыкулярнай готыкі, які лічыцца візітнай карткай універсітэцкага Кембрыджа.
Гісторыя
Кембрыдж і Оксфард, гарады, дзе знаходзіліся найбуйнейшыя ў Англіі ўніверсітэты, заўсёды прыцягвалі асаблівую ўвагу англійскай кароны. Гэта азначала, у тым ліку, цікавасць манархаў да будаўніцтва каледжаў і звязанай з імі інфраструктуры. Будаўніцтва капліцы Каралеўскага каледжа было распачата ў 1444 годзе па загаду англійскага караля Генрыха VI, які сам вызначыў памеры будучага грандыёзнага збудавання. 25 ліпеня 1446 года Генрых VI асабіста заклаў першы камень у падмурак капліцы. Архітэктарамі капліцы завуць Рэджынальда Элі і Нікаласа Клоаса. Да канца валадарання Рычарда III (1485), нягледзячы на Вайну Пунсовай і Белай ружы было завершана і падведзена пад дах пяць пралётаў капліцы. У 1506 годзе Кембрыдж наведаў кароль Генрых VII і прафінансаваў заканчэнне будаўніцтва, прычым пакінуў грошы з такім разлікам, каб будаўніцтва магло працягвацца і пасля яго смерці. У 1515 годзе, пры Генрыху VIII, будаўніцтва капліцы Каралеўскага каледжа ў Кембрыджы было завершана архітэктарам Джонам Уэстэлам.
Падчас Грамадзянскай вайны XVII стагоддзя капліца выкарыстоўвалася ў якасці навучальнага палігона войскамі Олівера Кромвеля. Аднак яна пазбегла сур'ёзных пашкоджанняў, магчыма, таму, што Кромвель сам у свой час быў кембрыджскім студэнтам. Надпісы, пакінутыя салдатамі арміі парламента, да гэтага часу можна знайсці на паўночнай і паўднёвай сценах алтара. Падчас Другой сусветнай вайны большая частка вітражоў была знята, і капліца Каралеўскага каледжа зноў засталася цэлай.
Капліца Каралеўскага каледжа актыўна выкарыстоўваецца як па сваім прамым прызначэнні, так і для правядзення ўрачыстых мерапрыемстваў Каралеўскага каледжа. Так, штогод у маі Каралеўскае музыкальнае таварыства праводзіць тыдзень канцэртаў. Гэта падзея нязменна папулярна сярод студэнтаў, выпускнікоў і гасцей Кембрыджа, не ў апошнюю чаргу дзякуючы бясплатнаму шампанскаму і клубніц са сліўкамі, якімі частуюць пасля канцэрту. Капліца знакамітая сваёй цудоўнай акустыкай, шырока вядомы хор капліцы Каралеўскага каледжа, які складаецца са студэнтаў Кембрыджскага ўніверсітэта.
Архітэктура
Збудаваная пад эгідай каралеўскай улады для Каралеўскага каледжа Кембрыджа, капліца мае сапраўды каралеўскія памеры. Даўжыня будынка — 289 футаў (88 метраў), шырыня нефа 12 метраў, вышыня збораў 29 метраў. Будынак капліцы мае форму прамавугольнага паралелепіпеда, якая добра чытаецца, але яго аб’ём відавочна большы за функцыянальна абгрунтаваныя велічыні.
Капліца Каралеўскага каледжа па праве можа лічыцца эталонам перпендыкулярнага стылю ў готыцы. Яе незвычайная для ранніх гатычных збудаванняў прамавугольная планіроўка ўзнікла як вынік назапашанага раней тэхнічнага досведу ўзвядзення царкоўных збудаванняў. Высокія сцены капліцы запоўнены шырокімі зашклёнымі плоскасцямі аконных праёмаў, якія злучаюцца з дэталёва прапрацаванымі скульптурамі. Гэта чыста англійская архітэктурная традыцыя, якая не мае аналагаў у еўрапейскім дойлідстве. Размяшчэнне на бакавых сценах вялікіх аконных праёмаў стала магчыма дзякуючы сістэме контрфорсаў, якія апяразваюць будынак. Выразны галоўны фасад напалову запоўнены велізарным акном з вітражамі. Дзве вуглавыя вежы адцяняюць зашклёную плоскасць фасада, нагадваючы вежы англійскіх замкаў, што адпавядае архітэктурным канонам XV стагоддзя.