cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антоній Хандзінскі
Уступіў у Таварыства Ісуса 1 жніўня 1703 г. у Вільні. Выкладаў рыторыку ў Варшаве (1717—1718) і Плоцку (1718—1719), быў прэфектам школ у Мінску (1720—1721). Прафесар філасофіі (1721—1724) і маральнай тэалогіі (1724—1725) у Нясвіжы. Прафесар схаластычнай, пазітыўнай і палемічнай тэалогіі ў Пінску (1725—1727), Варшаве (1727—1728) і Віленскай акадэміі. Рэгент Папскай семінарыі і прафесар кананічнага права ў Вільні (1732—1734). Быў сакратаром правінцыяла Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса, а потым узначальваў езуіцкія калегіумы ў Мінску (1729—1732), Гродна (1734—1737), Полацку (1740—1743), Ломжы (1743—1744), Оршы (1744—1748), Мінску (1748—1749) і Віцебску (1749—1750).
Аўтар тэатральнай праграмы Regnator fluviorum Sarmatiae (Варшава, 1718). У рукапісах захаваліся яго лекцыі па тэалогіі.
Шаміш
Шаміш — станцыя ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Аралкумскай сельскай акругі. Код КАТА — 433234700.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 310 чалавек (165 мужчын і 145 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 407 чалавек (217 мужчын і 190 жанчын).
Аляксееўскае
Аляксееўскае:
Олт
Олт (Олтул, Olt, Oltul) — адна з галоўных рэк Румыніі, левы прыток Дуная.
Даўжыня ракі 709 км. Спускаецца з заходняга схілу Усходніх Карпат і цяснінай перасякае Трансільванскія Карпаты, пасля чаго выходзіць на Ніжнедунайскую раўніну. Упадае ў Дунай двума рукавамі ля горада Турну-Мэгурэле. Сярэдні расход вады каля 160 м³/с. На Олце стаяць гарады Фэгэраш, Рымніку-Вылча і Слаціна. Ніжэй Слаціны суднаходная, у вярхоўях — сплаў лесу.
Землі, абмежаваныя з усходу Олтам, з поўначы — Карпатамі, а з паўднёвага захаду — Дунаем, завуцца Алтэніяй.
Іаган Себасцьян Бах
Іага́н Себасцья́н Бах (Jóhann Sebástian Bach;, , Саксен-Айзенах — , , Саксонія) — сусветна вядомы нямецкі , выканаўца-арганіст і , прадстаўнік эпохі барока.
Лічыцца адным з найвялікшых кампазітараў свету. Напісаў больш за 1000 твораў. У яго творчасці прадстаўлены ўсе значныя жанры таго часу, апроч оперы. Абагульніў дасягненні музычнага мастацтва перыяду барока. Майстар поліфаніі. Пасля смерці Баха яго музыка выйшла з моды, але ў XIX стагоддзі, дзякуючы Мендэльсону, яе адкрылі зноў. Творчасць Іагана Себасцьяна Баха моцна паўплывала на музыку наступных кампазітараў, у тым ліку XX стагоддзя. Яго педагагічнымі творамі карыстаюцца і цяпер.
Біяграфія
Іаган Себасцьян Бах быў малодшым, восьмым дзіцем у сям’і музыканта Іагана Амброзіуса Баха і Элізабет Лемерхірт. Род Бахаў вядомы сваімі музыкантамі з пачатку XVI стагоддзя: многія продкі Іагана Себасцьяна былі прафесійнымі музыкантамі. У гэты перыяд Царква, мясцовыя ўлады і арыстакратычныя кругі падтрымлівалі музыкантаў, асабліва ў Цюрынгіі і Саксоніі. Бацька Баха жыў і працаваў у Айзенаху. Тым часам горад налічваў каля 6000 жыхароў. Праца Іагана Амброзіуса ўключала арганізацыю свецкіх канцэртаў і выкананне царкоўнай музыкі. Ад бацькі малы Іаган атрымаў першыя ўрокі ігры на скрыпцы. Меўшы выдатны голас (сапрана) хлопчык спяваў таксама ў школьным хоры.
У 9 гадоў Іаган Себасцьян асірацеў (памёр бацька), цяпер яго выхаваннем стаў займацца старэйшы брат, які служыў царкоўным арганістам у мястэчку Ордруф. Брат накіраваў хлопчыку ў гімназію, а сам у той жа час працягваў вучыць яго музыцы. У 15 гадоў Бах вырашае пачаць самастойнае жыццё і пераяжджае жыць у Люнебург. У 1703 годзе ён скончыў гімназію, пасля чаго кампазітару прыйшлося некалькі гадоў паездзіць па краіне ў пошуках працы (гордага юнака не задавальняў прыгнечаны стан музыкі, умовы працы). Падчас гэтага перыяду жыцця кампазітар адточвае сваё майстэрства ігры на аргане.
У 1708 годзе Бах спыняецца на сталае жыццё ў Веймары, дзе служыць прыдворным музыкам і мясцовым арганістам. У «веймарскі» перыяд кампазітар стварыў свае лепшыя арганныя творы, сярод якіх Таката і фуга рэ мінор, Пасакалія до мінор і іншыя. У 1717 годзе Бах з сям’ёй пераехаў у Кётэн, дзе кіраваў невялікім аркестрам пры двары мясцовага прынца. У Кётэне не было аргана, таму ў гэты перыяд Бах пісаў у асноўным клавірную і аркестравую музыку. Сярод іншага тут былі напісаны 24 прэлюдыі і фугі, якія склалі першы том працы Добра тэмпераваны клавір, а таксама была напісана Храматычная фантазія і фуга рэ мінор.
З Кётэна ў 1723 годзе Бах пераехаў у Лейпцыг, дзе і застаўся да канца свайго жыцця. Тут ён займаў пасаду кантара (кіраўніка хора) спеўнай школы пры царкве святога Фамы. Тут кампазітару прыйшлося заняцца царкоўнай оперападобнай музыкай. У Лейпцыгу Бах стварае свае лепшыя вакальна-інструментальныя кампазіцыі: большую частку кантат, Жарсці па Іаану, Жарсці па Матфею, Меса сі мінор. Тут жа былі напісаны Італьянскі канцэрт, закончаны другі том працы Добра тэмпераваны клавір.
Памёр Іаган Себасцьян Бах у 1750 годзе.
Творчасць
У сваёй творчасці Бах спалучыў традыцыі пратэстанцкага харала з традыцыямі аўстрыйскай, італьянскай і французскай музычных школ. Музыка кампазітара адметная адзінствам поліфанічнага і гамафоннага, вакальнага і інструментальнага мыслення, глыбокім узаемапранікненнем розных жанраў і стыляў.
Вядучы жанр яго вакальна-інструментальнай творчасці — духоўная кантата (5 гадавых цыклаў; усяго каля 300). Свецкія кантаты (усяго 24) падрыхтавалі зінгшпіль — нямецкую разнавіднасць камічнай оперы. Выпрацаваныя ў кантатах драматургічныя прынцыпы увасоблены ў месах, магніфікатах, «Страсцях» («Пакутах»), іх кульмінацыя — «Высокая» меса сі-мінор, «Страсці па Іаану» і «Страсці па Матфею».
У яго інструментальнай творчасці цэнтральнае месца належыць арганнай музыцы. Спалучыўшы вопыт арганнай імправізацыі, разнастайныя варыяцыйныя і поліфанічныя прыёмы папярэднікаў (Дз. Букстэхудэ, І. Пахельбеля і інш.), Бах пераасэнсаваў і абнавіў жанры такаты, фантазіі, пасакаллі, харальнай прэлюдыі.
Сярод яго клавірных твораў найбольш значэнне мае «Добра тэмпераваны клавір» у 2-х тамах (1722, 1744; у кожным — 24 прэлюдыі і фугі ва ўсіх мажорных і мінорных танальнасцях) — першая ў гісторыі музыкі спроба мастацкага выкарыстання тэмпераванага строю. Створаныя ў фугах клавіра ўзоры кантрапунктычнага майстэрства прадоўжаны і закончаны ў «Мастацтве фугі» (1740—50).
Музыка Іагана Себасцьяна Баха для клавіра, скрыпкі, віяланчэлі, флейты, габоя, інструментальнага ансамбля, аркестра (санаты, сюіты, партыты, канцэрты) значна пашырыла выразныя і тэхнічныя магчымасці інструментаў, выявіла глыбокае веданне інструментаў і ўніверсалізм у іх трактоўцы. Шэсць Брандэнбургскіх канцэртаў для розных інструментальных складаў, якія ўвасобілі жанравыя і кампазітарскія прынцыпы concerto grosso, — важны этап на шляху да класічнай сімфоніі.
Творчасць кампазітара паўплывала на ўсё наступнае развіццё еўрапейскай музычнай культуры. Зараз творы Баха прынята пазначаць нумарам BWV, гэта значыць скарочана ад «Каталог твораў Баха» (Bach-Werke-Verzeichnis. Гэтая класіфікацыя была прапанавана нямецкім музыкаведам Вольфгангам Шмідэрам у 1950 годзе, у яе аснове ляжыць тэматычны прынцып: нумары BWV 1—224 асацыююцца з кантатамі, BWV 225—249 — з аратарыяльнымі творамі, BWV 250—524 ёсць хараламі і духоўнымі спевамі, BWV 525—748 — творы для аргана, BWV 772—994 — клавірныя творы, BWV 995—1000 — творы для лютні, BWV 1001—1040 — камерная музыка, BWV 1041—1071 — аркестравыя творы і BWV 1072—1126 — каноны і фугі.
Забораўна
Забо́раўна (, Заборовно) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета, пасля — у склад Лутаўскага сельсавета, які ў 2004 годзе быў перайменаваны ва Ушацкі.
Мандэла (муніцыпалітэт)
Мандэла (Mandela) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лацыё, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Рым.
Насельніцтва складае 916 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 20. Тэлефонны код — 0774.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Крылава (вадасховішча)
Крылава — рэзервовае вадасховішча ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Плошча — 3,45 км², максімальная глыбіня — 12,1 м, даўжыня — 3 км, найбольшая шырыня 2,0 км, аб’ём вады 21,6 млн м³, сярэдні шматгадовы сцёк — 129,8 млн м³, плошча вадазбору — 4 км². Даўжыня агараджальнай дамбы 720 м. Напаўняецца за кошт перакідання вады з Вілейска-Мінскай воднай сістэмы — вадаскід на р. Луг. Ваганні ўзроўню вады на працягу года 5 м.
Сцяг Краснадарскага края
Сцяг Краснадарскага края (Флаг Краснодарского края) з'яўляецца сімвалам Краснадарскага края. Прыняты 23 чэрвеня 2004 года.
Апісанне
Сцяг Краснадарскага края ўяўляе сабою прамавугольнае палатно з трох разнавялікіх гарызантальных палосаў: верхняй — сіняга, сярэдняй — малінавага і ніжняй — зялёнага колеру. Шырыня двух крайніх палосаў раўна шырыні сярэдняй паласы. У цэнтры сцяга размешчаны герб Краснадарскага края, выкананы ў аднаколерным варыянце — жоўтым колерам з аранжавым контурам. Адносіны шырыні сцяга і яго даўжыні — 2:3.
Колеры сцяга края афіцыйна ніякай сімвалічнай нагрузкі ў сабе не нясуць, за выключэннем таго, што паўтараюць колеры сцяга Кубанскай Народнай Рэспублікі, які лічыцца нацыянальным сцягам Кубанскіх казакоў.
Этнонім
Этно́нім (ад έθνος (ethnos) — племя, народ і όνυμα (onyma) — імя, назва) — тэрмін азначэння будзь-якога этнасу або этнічнай супольнасці — роду, племені, пляменнага саюзу, правадырства, народу, народнасці, нацыі. Напрыклад, беларусы, украінцы, палякі, чэхі, славакі, лужыцкія сербы, балгары, венгры, немцы, шведы, французы, баскі, каталонцы, іспанцы, партугальцыі, албанцы, грэкі.
Бываюць макраэтнонімы (абазначаюць вялікія этнічныя супольнасці) ды мікраэтнонімы (абазначаюць маленькія этнічныя аб’яднанні).
Канскі кінафестываль 2022
75-ы Канскі міжнародны кінафестываль праходзіў з 17 па 28 мая 2022 года. Фільмам адкрыцця стала кінастужка «». Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «Трыкутнік смутку» рэжысёра Рубена Эстлунда.
Кодзі Міёсі
Кодзі Міёсі (三好 康児; нар. ) — японскі футбаліст. У 2019—2020 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
IC 2065
IC 2065 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Старчаняцкі сельсавет
Старчаня́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Іўеўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Старчаняты.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Іўеўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 2 снежня 1961 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Іўеўскага пассавета.
Краявочка прыдарожная
Краявочка прыдарожная ці Буйнавочка (Lopinga achine) — від матылькоў сямейства Німфаліды.
Апісанне
Размах крылаў матыля ад 45 да 55 міліметраў. Крылы бурыя, уздоўж вонкавага краю зверху рады вялікіх круглых плям у жоўтых абадках. Спод крылаў святлейшы, з плямамі, цэнтрыраванымі белай «зрэнкай». На заднім крыле белая перавязь.
Палавы дымарфізм слаба выяўлены.
Распаўсюджанне
Распаўсюджана ў палеарктычнам рэгіёне ад Францыі да Японіі. У Еўропе распаўсюджана амаль на ўсёй тэрыторыі Францыі да Паўднёвай Фінляндыі праз Цэнтральную Еўропу. Мяжа распаўсюджвання на поўдні — у паўночнай частцы Іспаніі. У Беларусі папуляцыі віду знойдзены па ўсёй тэрыторыі, але лакальныя. Месцы пражывання. Вільготныя лясы, пераважна алешнікі і мяшаныя цемнахвойна-драбналістыя лясы. Па палянах, узлесках, уздоўж балот, пад полагам лесу.
Руднік над Санам (гміна)
Ру́днік над Са́нам (Rudnik nad Sanem) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Ніжанскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рудніку над Санам. Плошча гміны складае 78,71 км². Станам на 2014 год у гміне Руднік над Санам пражывалі 10 275 чалавек, шчыльнасць — 130,54 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 4 салецтвы.
Злучаныя Штаты Афрыкі
Злучаныя Шта́ты А́фрыкі — аб'яднанне на базе афрыканскіх дзяржаў, стварэнне якога было прапанавана прэзідэнтам Ганы Квамэ Нкрумай і пазней падтрымана лідарам Лівіі Муамарам Кадафі.
Ідэя стварэння адзінай афрыканскай дзяржавы належыць першаму прэзідэнту Ганы Квамэ Нкрума. Пазней да гэтай ідэі вярнуўся Муамар Кадафі, заклікаючы да аб'яднання Афрыкі на самітах у Ламэ (Тога) у 2000 годзе, Конакры (Гвінея) у чэрвені 2007 і Адыс-Абебе (Эфіопія) у лютым 2009.
Утварэнне Злучаных Штатаў Афрыкі падтрымліваецца некаторымі іншымі афрыканскімі палітыкамі, напрыклад, прэзідэнтам Сенегала Абдулаем Вадам. Стварэнню такой дзяржавы супрацьстаіць іншы блок на чале з ПАР.
Злучаныя Штаты Афрыкі, калі яны будуць створаны (і будуць складацца з усе дзяржавы Афрыкі), зоймуць 3-е месца ў свеце паводле насельніцтва (у 2009 яно складзе каля 992 мільёнаў чалавек) і першае — паводле тэрыторыі. Насельніцтва гэтай дзяржавы будзе гаварыць прыкладна на 2 000 мовах.
Эдвард Ахрэм
Эдвард Ахрэм (таксама вядомы як Ахрэм Эдуард Эдуардавіч; польск. Edward Ochrem) беларускі камерсант польскага паходжання, рэктар БКІК (1993(?)-2004), кандыдат у прэзідэнты на выбарах 1994 г ад Польскага дэмакратычнага аб’яднання. Ёсць звесткі, што пэўны час ён быў дырэктарам савгаса ў Мінскім раёне. Таксама быў адным з заснавальнікаў ААТ «Олдынг». У свабодным доступе мала інфармацыі пра гэту асобу.
Манга (мастацтва)
Ма́нга (漫画) — коміксы, выпушчаныя ў Японіі альбо напісаныя японскімі аўтарамі на японскай мове. У 1814 годзе вядомы японскі мастак Хокусай стварыў кнігу чорна-белых эскізаў, якім даў назву 漫画 (Мань Га — неабавязковыя малюнкі). У сучасным выглядзе з’явіліся падчас Другой сусветнай вайны як японскі адказ на Амікон (Амерыканскія коміксы), друкаваліся ў колеры на добрай паперы і фінансаваліся дзяржавай. Манга гэтага тыпу неафіцыйна звалася «Такійскай» і служыла дзеля прапаганды.
Пасля сканчэння вайны, калі краіна ляжала ў руінах, на змену «Такійскай манзе» прыйшла так званая Осакская манга. Яна друкавалася на дрэннай паперы, была чорна-белай і прадавалася вельмі танна. У 1947 годзе Осаму Тэдзука (手塚 治虫) выпусціў сваю мангу «Сін Такарадзіма» — Новы Востраў Скарбаў, якая здзейсніла сапраўдную рэвалюцыю, бо Тэдзука стварыў многія стылістычныя складнікі мангі, якія выкарыстоўваюцца і дагэтуль. У ёй упершыню з’явіліся гукавыя эфекты, буйныя планы, графічнае падкрэсліванне руху ў кадры. «Новы Востраў Скарбаў» разышоўся фантастычным для тагачаснай Японіі тыражом 400 000 асобнікаў. За сваё жыццё Тэдзука стварыў яшчэ багата прац, набыў вучняў і паслядоўнікаў, якія развілі яго ідэі і зрабілі мангу паўнавартаснай з’явай масавай культуры.
Асаблівасці мангі
Манга па графічным і літаратурным стылі істотна адрозніваецца ад Амікона (Амерыканскіх коміксаў), нягледзячы на тое, што развівалася пад іх уплывам. Сцэнарый і месцазнаходжанне кадраў ладзіцца інакш, мангака(мастак мангі) акцэнтуе сваю ўвагу на лініях малюнку, а не на яго форме, як гэта робяць заходнія мастакі. Малюнак можа вагацца ад фатаграфічнай дакладнасці да гратэску, але найбольш папулярным з’яўляецца стыль, характэрнаю рысаю якога памылкова лічацца вялікія вочы. Насамрэч, важны не сам памер вачэй, а тая ўвага, якую мангака аддае вачам у параўнанні з астатнімі часткамі твару, іх дэталёвая прамаляванасць. Першым у такой стылістыцы пачаў маляваць ужо згадваны раней Осаму Тэдзука. У сувязі з некаторымі асаблівасцямі японскай пісьмовасці, чытаецца манга справа налева. Манга — амаль уся чорна-белая, колерам малююцца толькі вопратка і некаторыя адметныя кадры. Выпускаецца паасобку ці цэлымі тамамі, якія маюць назву Kakioroshi (Какіоросі).
Фарматы мангі
У адрозненне ад заходніх коміксаў, карыстальнікамі якіх з’яўляюцца выключна дзеці і падлеткі, у Японіі існуе манга на любы густ: ад дашкольнікаў да пенсіянераў (існуюць нават кулінарныя мангі)
Некаторыя стылі
Kodomo-manga 子供 漫画 (Кодомо-манга) — Дзіцячая манга. У сувязі з тым, што спажыўцамі яе з’яўляюцца дзеці ад 6 да 11 гадоў, даволі простая і не прэтэнцыёзная. У кодомо папулярныя гісторыі пра робатаў ці казкі ў стылі фэнтэзі, у якіх па заходніх мерках занадта шмат гвалту. Папулярныя творы ў гэтым стылі амаль заўжды выходзяць у якасці Анімэ і калекцый лялек, сувеніраў і іншай рэкламнай прадукцыі. Асаблівасці і шаблоны кодомо заўжды выкарыстоўваюцца дзеля камічнага эфекту ў іншых жанрах мангі.
Seinen-manga 青年 漫画 (Сэйнэн-манга) — Гэта коміксы для маладых мужчын 18-25 гадоў. У параўнанні з shounen-manga, спажыўцамі якой з’яўляюцца падлеткі, сэйнэн больш сексуальная, агрэсіўная і пры гэтым менш камічная. Калі сюжэты хлапчуковае мангі школа і спорт, тут герой трапляе ў сусвет клеркаў, студэнтаў і беспрацоўных. Папулярнай хваляй сэйнэн з’яўляюцца коміксы на палітычныя альбо карпаратыўныя тэмы, але ёсць творы з акультным ці фантастычным сюжэтам. Асобна ад усіх коміксаў гэтай серыі стаіць эратычная манга — Hentai 変態.
Shounen-manga 少年 漫画 (Сёнэн-манга). Асноўнымі спажыўцамі сёнэн (хлапчуковае мангі) з’яўляюцца хлопчыкі і падлеткі, але зразумела ж, існуюць яе прыхільнікі сярод дзяўчынак і маладых хлопцаў. У гэтым жанры ўпершыню з’явіліся так званыя Tankoubon 単行本(Танкобон) — вялікія тамы мангі, якія ў народзе адразу ж празвалі тэлефоннымі кнігамі. У дадзены час сёнэн з’яўляецца самым папулярным жанрам мангі. Bishounen 美少年(Бісёнэн) — прыгожы хлопчык, сустракаецца ва ўсіх стылях мангі і анімэ, пры гэтым можа выглядаць даволі мужна, але часцей бісёнэнам называюць жанчынападобнага персанажа Yaoi-Hentai やおい 変態 (Яой-Хэнтай) — мангі для геяў.
Вядомыя асобы
Кіёхіко Адзума (あずまきよひこ) — аўтар «Azumanga Daioh» (あずまんが大王,), «Yotsuba &» (よつばと).
Масакадзу Кацура (桂正和) — уладар фан-сэрвісу — напрамку дарослай мангі, адметнай рысай якой з’яўляецца наўмыснае дэманстраванне жаночай ніжняй бялізны (часцей у камедыйных сцэнах) Мае шалёную папулярнасць як у роднай Японіі так і на Захадзе. Мангака ў коміксах «Відэа Дзяўчына Аі»  (電影少女 Denei Shojo анг. Video Girl Ai), «Shadow Lady», «Айдзу» ((アイズ) Aizu анг. I"s) і інш.
Руміко Такахасі (高橋留美子) — адна з найбольш вядомых у свеце і даволі багатая па японскіх мерках мангака. Аўтар такіх папулярных твораў як: «Maison Ikkoku» (めぞん一刻,), «Ranma 1/2» (らんま½, Ranma nibun no ichi), «Urusei Yatsura» (うる星やつら) і «InuYasha» (犬夜叉). Большасць яе прац з’яўляюцца танкабонамі.
Наока Такэуці (武内直子) — такійская мангака, якая атрымала сусветную вядомасць сваёй чацвёртай працай, мангай «Прыгожая Ваярка Сэйляр Мун» (美少女戦士セーラームーン Bishojo Senshi Sеramun). Яе геройка Усагі Цукіно 月野うさぎ, спачатку ў фармаце комікса, а потым і ў фармаце анімацыйнага серыяла з поспехам вандравала па старонках і экранах Японіі, ЗША, Германіі, Украіны, Расіі і іншых краін свету.
Хаяо Міядзакі (宮崎 駿) — знакаміты і паважаны японскі мангака, мастак-аніматар, прадзюсар і рэжысёр. Аўтар і прадзюсар шматлікіх анімэ «Ваўчыная прынцэса» (もののけ姫 Mononoke Hime), «Мой сусед Тотара» (となりのトトロ Tonari no Totoro), «Сэн, ці Ціхіро у палоне духаў» (千と千尋の神隠し Sen to Chihiro no Kamikakushi), «Блукаючы маёнтак Хоўла» (ハウルの動く城 Hauru no Ugoku Shiro, англ. Howl’s Moving Castle) і іншых.
У якасці мангакі намаляваў коміксы «Наўсікая з Даліны вятроў» (風の谷のナウシカ Kaze no tani no Naushika), «Люпэн III» (ルパン三世カリオストロの城 Rupan sansei: Kariosutoro no shiro) і шмат іншых.
Хэнтай
Хэнтай 変態 (яп. Вычварэнскі) — манга і анімэ надта эратычнага, а часцей увогуле парнаграфічнага зместу. Мае даволі вялікую папулярнасць ва ўсім свеце і займае 25 % агульнага тыражу ўсёй мангі выпушчанай ў Японіі. З-за свайго фрывольнага зместу хэнтай прадаецца ў спецыяльна вызначаных месцах i толькі запаяным у непразрысты пластык, каб змешчаныя там малюнкі часам не пабачылі дзеці.
Акрамя ўласна хэнтаю маецца дзве яго разнавіднасці для вузкага кола аматараў.
Яой
Яой やおい — манга, галоўнымі героямі якой з’яўляюцца геі. У асноўным гэта вольны пераказ папулярных мангаў, фільмаў і літаратурных твораў, героі якіх па волі мангакі ператвараюцца ў аматараў «мужчынскага кахання». Прычым асноўнымі спажыўцамі яой з’яўляюцца жанчыны, а не ўласна героі дадзеных твораў.
Сёнэн ай 少年愛 — той жа яой, толькі практычна без сексуальных сцэн, які больш прыстойна апавядае пра каханне сярод хлапчукоў. Элементы сёнэн ай могуць змяшчацца ў мангах агульнага карыстання нават дзіцячых, але ў дадзеным выпадку яны амаль страчваюць свой эратычны змест: напрыклад некаторыя эпізоды ў кодомо-серыяле «Сакура» (カードキャプターさくら)
Юры
Юры 百合 — тое ж што яой, але ў жаночым выкананні. Таксама на права называцца асноўнымі карыстальнікамі юры змагаюцца лесбіянкі і мужчыны натуральнай арыентацыі. Але геройкі юры прайграюць сваім мужчынскім калегам па папулярнасці. Па аналогіі з яой таксама мае дзіцяча-падлеткавую версію пад назвай «Сёдзё Ай» 処女愛. Элементы сёдзё ай можна знайсці ў манзе «Рэвалюцыйная дзяўчына Утэна» (少女革命ウテナ; Shоjo Kakumei Utena), але найбольш класічнаю і папулярнаю сёдзё ай парай з’яўляюцца геройкі анімэ і мангі аб Сэйлар Мун: Міціру (みちる, Сэйлар Нептун) і Харука (はるか, Сэйлар Уран). Апошняя нават ходзіць у мужчынскай адзежы (у расійскім перакладзе яе нават ператварылі ў хлопца).
Эдвард Ахрэм
Палітычная дзейнасць
У пачатку 1990-х Э. Ахрэм разам з Канстанцінам Тарасевічам узначаліў партыю «Польскае дэмакратычнае аб’яднанне», якая ставіла мэтай дэмакратызацыю Беларусі і эканамічныя рэформы. Падчас прэзідэнцкіх выбараў 1994 г. гэта партыя вылучыла кандыдатуру Ахрэма, але яго ініцыятыўная група сабрала толькі 12 тыс. подпісаў. і не была падтрымана Саюзам палякаў на Беларусі.
Манга (мастацтва)
Эці
Назва Эці エッチ пайшла ад скажонага вымаўлення англійскай літары «h» якой японцы пазначаюць усю прадукцыю сексуальнага зместу.
У адрозненне ад хэнтаю замена сексуальных сцэн намёкамі на секс альбо проста дэманстрацыя ніжняй бялізны ці аголенага цела.
Фансэрвіс
Яшчэ больш прыстойным можна назваць фансэрвіс. Тут няма нават намёку на секс, але героі (часцей дзеўкі) ад часу трапляюць у становішча, калі іх бялізну бачаць тыя каму ў прынцыпе яе бачыць не абавязкова (у час боек, падзенняў, павеваў ветру ці «зазірнуўшы» пад спадніцу камерай). Дастаткова яскравы прыклад у манзе і анімэ — шматлікія фрагменты гісторыі аб «Сэйлар Мун»
Анімэ
Анімэ (アニメ) — скарочаная японцамі версія слова «аnimation». У японскай мове так называюць любую анімацыю, не зважаючы на краіну паходжання. У адрозненне ад анімацыі іншых краін, у большасці разлічана на падлеткавую і дарослую аўдыторыю, таму карыстаецца попытам у тых краінах свету дзе мультфільмы разлічаны выключна на дзіцячую аўдыторыю. Але попытам карыстаецца і кодомо (дзіцячае) анімэ. Анімэ з’явілася яшчэ на пачатку дваццатага стагоддзя разам з кіно, але ў сучасным выглядзе яна было ўпершыню зроблена спадаром Осаму Тэдзука. Ён распрацаваў шматлікія асаблівасці законаў пераводу мангі (а часцей яна з’яўляецца асновай для анімэ) у амаль што сапраўдны фільм. Таксама ўласна Тэдзука пазычыў у Дыснэя (падчас стажыроўкі на студыі Дыснэя) вялікія вочы для найлепшага пераказу эмоцый. Акрамя вялікіх вачэй іншай асаблівасцю анімэ з’яўляюцца таксама рознакаляровыя і часам экзатычныя формы прычосак. Спачатку мастакі выкарыстоўвалі гэты метад, каб лепш вылучыць персанаж, а з цягам часу для паказу яго характару, ці ўвогуле як даніну традыцыі. Акрамя такіх, крыху гратэскных герояў, многа хто з японскіх мастакоў прамалёўвае кожную рысу твару і цела персанажа, набліжаючы анімэ да мастацкага кіно. Таксама анімэ атрымала ў спадчыну ад мангі яе мэтавую аўдыторыю і ўсе яе жанры. Сюжэт жа залежыць ад фантазіі сцэнарыста. Па фарматах анімэ падзяляецца на тэлевізійныя серыялы (TV), відэафільмы (OAV) і паўнаметражныя кінаанімацыі.
TV
Звычайна (за рэдкім выключэннем) ствараюцца на аснове папулярнай у гэты момант мангі. Складаюцца з кароткіх (да 25 хвілін) серый. Доўжыцца серыял адзін ці два сезоны і змяшчае 12 (24) серый. Але ў некаторых выключэннях, калі серыял атрымлівае надзвычайную папулярнасць (прыклад: серыял аб Сэйлар Мун) серыял можа доўжыцца некалькі сезонаў.
OAV
Таксама як і серыял часцей зняты па якой-небудзь манзе, але больш нагадвае паўнаметражны (толькі падзелены на паў- ці аднагадзінныя эпізоды). З-за таго, што ад пачатку прызначаны для продажу на касетах ці DVD-дысках, не змяшчае надта шмат эпізодаў абмяжоўваючыся двума-чатырма (у залежнасці ад іх даўжыні).
Фільмы
Ад часу таксама маюць мангавае паходжанне (асабліва калі здымаюцца па матывах серыяла), але часцей здымаюцца па літаратурных творах ці ўласных задумках аўтараў. Прызначаны для дэманстравання ў кінатэатрах і ўяўляюць сабой сапраўднае анімацыйнае кіно. Вытворчасць паўнаметражных фільмаў патрабуе шмат часу і грошай, некаторыя японскія студыі нават адмовіліся ад іх вытворчасці (напрыклад, смая знакамітая японская студыя «Тоэй Анімэсён» (東映アニメーション)).
Адзінай з нешматлікіх студыяй якія займаюцца вытворчасцю (за рэдкім выключэннем) толькі поўнага метра можна лічыць студыю Ісао Такахаты (高畑 勲) і Хаяо Міядзакі «Ghibli» (スタジオジブリ Джыблі).
Манга ў свеце
Пасля ўласна Японіі, першае месца па распаўсюджванню мангі і анімэ займаюць інданезійцы, за імі спяшаюцца Злучныя Штаты. Ад іх таксама не адстае Еўразвяз. Свае ўласныя выдавецтвы маюцца ў Германіі там нават друкуюць свае ўласныя танкабоны, Францыі дзе знайшлі сваіх спажыўцоў найбольш арыгінальныя ўзоры мангі (авангард, філасофскія і эксперыментальныя творы), Польшчы і інш. У суседняй Расіі манга-рух распачаўся даволі позна (пад канец 1980х гадоў), таму дагэтуль знаходзіца на пачатковым узроўні, але і там ёсць некалькі фірмаў, якія займаюцца распаўсюджваннем прадукцыі Made in Japan (У асноўным Анімэ).
Сусветная выстаўка паштовых марак «Прага 1962»
Першая Сусветная выстаўка паштовых марак «Прага 1962» (PRAGA 1962) — міжнародная філатэлістычная выстаўка, якая праводзілася з 18 жніўня па 2 верасня 1962 года ў Празе.
Кароткі агляд
«Прага 1962» была першай у серыі штогадовых сусветных выстаў, якія арганізуюцца пад патранатам Міжнароднай філатэлістычная федэрацыі (ФІП), і стала найбольш буйной і змястоўнай выстаўкай падобнага роду за ўсе папярэднія гады існавання паштовых марак (пачынаючы з 1840 года).
У выставе прынялі ўдзел арганізацыі і прыватныя асобы з 86 краін, якія прадэманстравалі 73 дзяржаўныя экспазіцыі афіцыйнага класа, падрыхтаваныя паштовымі адміністрацыямі і музеямі, і каля 1400 калекцый, якія належылі філатэлістам.
Сцяг Краснаярскага края
Сцяг Краснаярскага края з'яўляецца сімвалам Краснаярскага края. Прыняты 27 сакавіка 2000 года.
Апісанне
Сцяг Краснаярскага края ўяўляе сабою прамавугольнае палатно чырвонага колеру, пасярэдзіне сцяга размешчаны герб края; вышыня малюнка герба складае 2/5 вышыні палатна. Суадносіны шырыні да даўжыні палатна — 2:3.
Пажаравацкі мір
Пажа́равацкі мір або Пасаравіцкі мір (Friede von Passarowitz, Pasarofça Antlaşması, Пожаревачки мир) — мірны дагавор, які быў складзены 21 ліпеня 1718 года паміж Аўстрыяй і Венецыяй з аднаго боку і Асманскай імперыяй з іншага боку ў горадзе Пажаравацы і скончыў Аўстра-турэцкую і Турэцка-венецыянскую войны.
Асманская імперыя саступала Аўстрыі Банат, Алтэнію і паўночную Сербію разам з Бялградам. Усе гэтыя ўладанні Аўстрыя зноў вярнула Асманскай імперыі праз 21 год па Бялградскаму міру. Венецыя саступала асманам заваяваныя ёю ў 1715 годзе часткі паўвострава Пелапанес, але захоўвала за сабой некаторыя крэпасці ў Грэцыі і Албаніі, а таксама Іанійскія астравы. Падчас мірных перамоў былі падпісаны і некаторыя гандлёвыя дагаворы, па якіх падданным султана на тэрыторыі Аўстрыі падавалася свабода гандлю.
Паравы кацёл
Паравы́ кацёл — прыстасаванне для атрымання пары за кошт энергіі спальвання арганічнага паліва, якая выкарыстоўваецца паза гэтым прыстасаваннем і мае ціск большы за атмасферны. Паравымі катламі таксама называюць электрычныя катлы, праз якія атрымоўваюць пару.
Паравыя катлы бываюць двух тыпаў: вадатрубныя і газатрубныя (жаратрубныя). У першых вада цячэ ўнутры трубак, якія абмываюцца дымавымі газамі; у другіх — дымавыя газы, а вада і пара абмываюць трубы. Першапачаткова ў шырокім ужытку былі газатрубныя катлы, якія мелі меншыя памеры і больш высокі ККДз, але з-за канструктыўных асаблівасцяў у іх абмяжоўваўся ціск пары і парапрадукцыйнасць. Таму пачалі распаўсюджвацца вадатрубныя катлы, якія з цягам часу дасягнулі высокай ступені дасканаласці і сталі больш шырока ўжывацца ў параўнанні з газатрубнымі, якія зараз знаходзяць абмежаванае выкарыстанне.
Кацёл-утылізатар
Адным з відаў паравых катлоў з’яўляецца кацёл-утылізатар, які не мае камеры згарання (топкі) і выкарыстоўвае цеплавую энергію газаў асноўнага тэхналагічнага працэсу (дымавыя газы рухавікоў унутранага згарання, энергетычнага, сушыльнага абсталявання і г.д.).
Руднікі (гміна)
Рудні́кі (Rudniki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алескага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Рудніках. Плошча гміны складае 100,52 км². Станам на 2013 год у гміне Руднікі пражывалі 8332 чалавек, шчыльнасць — 83 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 38 населеных пунктаў.
Лідская моладзевая падпольная арганізацыя (1950)
Лідская моладзевая падпольная арганізацыя — беларуская антыкамуністычная моладзевая арганізацыя, што існавала ў Лідзе ў 1950—1951 гадах, кіраўніком якой быў Іван Салдаценкаў.
Гісторыя
Лідская моладзевая падпольная арганізацыя была ўтвораная ў жніўні 1950. Кіраўніком і лідарам арганізацыі быў Іван Салдаценкаў — студэнт гродзенскай культурна-асветніцкай навучальні і камсорг CШ №12 Ліды, які паходзіў з Прычысцінскага раёна Свярдлоўскай вобласці. Стварэнне арганізацыі было справакавана рэпрэсіямі з боку савецкіх уладаў. Паводле сябра арганізацыі Аляксея Логвіна гэта быў «моладзевы пратэст супраць рэжыму», а сябрамі арганізацыі былі хлопцы і дзяўчынкі, пры гэтым былі прадстаўнікі розных нацыянальнасцяў і не было толькі жыдоў. Згодна з пратаколамі допытаў Івана Салдаценкава, арганізацыя была створаная Юрыем Фаміным, які пазней быў прызваны на флот, пасля чаго кіраўніком стаў Салдаценкаў.
Спачатку асноўнай мэтай арганізацыі было выхаванне моладзі ў антысталінскім духу, а пазней мэтамі называлася звяржэнне савецкай улады, усталяванне шматпартыйнай сістэмы ўлады, абвяшчэнне дэмакратычных свабодаў і інш. Сябры прадугледжвалі поўны выхад Беларусі з складу СССР, пабудову незалежнай і суверэннай дзяржавы, увядзенне прыватнай уласнасці на сродкі вытворчасці, перадачу калгаснай зямлі аднаасобнікам і стварэнне на гэтай падставе фермерскіх гаспадарак.
Асноўная дзейнасць арганізацыі зводзілася да вуснай агітацыі пераважна сярод вучняў і студэнцкай моладзі, таксама працягваліся новыя ўдзельнікі. Сябры арганізацыі прабавалі наладзіць кантакты з замежнымі эмігранцкімі арганізацыямі ды польскім нацыянальным падполлем. Так, планавалася ўстанавіць сувязь з Югаславіяй, якая якраз адкалолася ад СССР. У арганізацыі дзейнічалі некаторыя правілы канспірацыі. Былі створаныя звёны, у якіх былі 2-3 чалавекі: яны ведалі толькі кіраўніка звяна. Кіраўнікі ведалі астатніх кіраўнікоў, але не маглі ведаць, хто быў у іншых звёнах.
У маі 1951 г. была раскрытая органамі МДБ. 28 мая быў арыштаваны кіраўнік арганізацыі Іван Салдаценкаў. Паводле Аляксея Логвіна арганізацыя была раскрытая ў выніку данясенняў і здрады: "«Пасля Салдаценкава камсоргам у школе стала Валянціна (не памятаю прозвішча). Дык вось нашыя сябры былі ўжо нагэтулькі самаўпэўненыя, што пачалі праводзіць прапаганду ў шырокім коле. І гэтая Валянціна, а яшчэ Лідка Валдаева (яе бацька быў “асабістам” ў арміі) данеслі ў МГБ. Тады ў нас на чыгунцы існаваў аддзел МГБ. Акрамя таго, я жыў у доме свайго аднакласніка Хадыкі. Ён, як я ўжо казаў, таксама быў у нашым гуртку. А потым даведаліся, што ягоны бацька звязаны з МГБ. За адной партай са мною сядзеў хлапец па прозвішчы Бычэк. Ягоны бацька таксама меў нейкія дачыненні з МГБ. І аднакласнікі здрадзілі. Калі органы даведаліся пра нас, то даручылі ім двом даносіць пра ўсе нашыя дзеянні.»." Суд адбываўся 23–24 кастрычніка 1951 года ў Гродне, судзіў абласны суд. На судзе Іван Салдаценкаў выступіў з антысавецкімі прамовамі: казаў, што памятае той час, калі ў 1933 і 1947 гадах людзі паміралі ад голаду і што бачыў, як гналі высяленцаў, выгружалі эшалоны на голым полі, выганялі людзей на снег, а тыя людзі гінулі. Пасля гэтага Салдаценкаў схапіў табурэтку і запусціў яе ў пракурора. Першы прысуд быў наступны: Салдаценкаву 12 гадоў, іншым паўналетнім па 8 гадоў, непаўналетнім па 6 гадоў за антысавецкую агітацыю, але пракурор Драгун абскардзіў прысуд і справу вярнулі на даследаванне. Пасля гэтага да справы быў далучаны Сазонт Мазурок, які ня ведаў, што Леў Бычэк здраднік, і гутарыў з ім пра тое, што трэба працягваць змаганне.
Другі раз судзіў Ваенны трыбунал, судзілі ўжо «за здраду Радзіме». Пры закрыцці справы ў спісах значылася больш за 50 чалавек. У спецыяльным паведамленні Управы аховы МДБ Брэст-Літоўскай чыгункі, накіраваным у ЦК КП(б)Б, адносна дзейнасці арганізацыі было пазначана «антысавецкая моладзевая арганізацыя». Дарослыя кіраўнікі арганізацыі атрымалі па 25 гадоў савецкіх канцлагераў, а непаўналетнія — 10 гадоў.
Вядомыя сябры падполля
Акрамя гэтага да арганізацыі належалі Міхаіл Лапко, Аляксандр Рудзяк, Хведар Сягла, Лілія Ягорава. Таксама вядомыя наступныя прозвішчы сяброў арганізацыі: Васякін, Сільвановіч, Дзевяты, Лебедзеў.
Бручка
Бру́чка, Бруква, Кручка, Букса, Буксінка , Брушчка , Буква, Кілаватка, Немка, Салядзянка, Сінюха, Чыгірынка (Brassica napus var. napobrassica, Brassica napobrassica) — двухгадовая караняплодная расліна роду капуста сямейства капуставых.
Экалогія
У першы год развіваецца разетка лісця і мясісты караняплод, на другі — кветаноснае сцябло і насенне. Кветкі залаціста-жоўтыя ў гронках.
Хімічны склад
Караняплоды круглыя, авальныя, або сплюшчаныя, жоўтага ці жоўта-белага колеру, утрымліваюць 10 — 16 % сухіх рэчываў, да 2 % бялку, да 1,5 % клятчаткі, 5 — 10 % цукроў, мінеральныя рэчывы (калій, кальцый, натрый, фосфар, магній), карацін, вітаміны B1, B2, і асабліва C — да 30 мг %. Бручка вельмі падобная да рэпу, адрозніваецца ад яе канцэнтрычнымі зубчастымі «шрамамі» вакол сцябла. Своеасаблівы смак і пах бручкі (лепш выражаны ў старых караняплодаў) абумоўленыя эфірнымі алеямі.
Гісторыя
У сярэднявечча і ранні Новы час бручку вырошчвалі пераважна ва Усходняй Еўропе, а таксама ў Скандынавіі, адкуль яе ў канцы XVIII ст. запазычылі заходнія еўрапейцы (па-англійску бручка называецца swede — «шведка»). Адносна танная і даступная, бручка была важным прадуктам харчавання ў абедзве сусветныя войны, але гэта сапсавала яе рэпутацыю, і ў наш час яна рэдка ўжываецца ў ежу.
У кулінарыі
Адзін з самых трывалых пры захоўванні караняплодаў, да таго ж вітамін С у бручцы амаль не разбураецца пры варцы, што робіць яе вельмі каштоўнай узімку. Раней гэтая асаблівасць бручкі была добра вядомай у Беларусі, дзе з яе ўзімку гатавалі грыжанку. Дыетычныя якасці бручкі асабліва прыдатныя пры цукровым дыябеце і празмернай вазе (добра паглынае тлушч). З сырой бручкі гатуюць салаты — найлепей з хрэнам, цыбуляй і зелянінай, запраўленыя смятанай або маянэзам; з варанай — супы (малочныя і мясныя), другія стравы (бручка, фаршыраваная тварагом, бручка ў смятане, пюрэ з бручкі). Можна гатаваць тыя самыя стравы, што і з морквы; у яўрэйскай кухні з яе гатавалі салодкую страву, падобную да цымусу.
Баген (сяло)
Баген — сяло ў Аральскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Багенскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 81 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра, горада Аральска. Код КАТА — 433235100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 944 чалавекі (488 мужчын і 456 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 984 чалавекі (525 мужчын і 459 жанчын).
Сістэма «Перыметр»
Сістэма «Перыметр» (індэкс ГРАУ — 15Э601 таксама вядомая як Dead Hand, літаральна «Мёртвая рука») — комплекс аўтаматычнага кіравання нанясеннем масіраванага ядзернага удара ў адказ, створаны ў СССР ў разгар халоднай вайны. Прызначаны для гарантаванага давядзення баявых загадаў ад вышэйшага ўзроўню кіравання (Генеральны штаб Узброеных Сіл СССР, Упраўленне РВСП) да камандных пунктаў і асобных пускавых установак стратэгічных ракет, якія стаяць на баявым дзяжурстве, у выпадку надзвычайнага становішча, калі лініі сувязі могуць быць пашкоджаныя.
Па сваёй сутнасці сістэма «Перыметр» з’яўляецца альтэрнатыўнай каманднай сістэмай для ўсіх родаў войск, якія маюць на ўзбраенні ядзерныя зарады. Яна была створаная ў якасці рэзервовай сістэмы сувязі на выпадак, калі ключавыя вузлы каманднай сістэмы «Казбек» і лініі сувязі РВСП будуць знішчаныя першым ударам ў адпаведнасці з распрацаванай у ЗША канцэпцыяй абмежаванай ядзернай вайны.
Прынцып работы сістэмы: пасля загада, атрыманага ад вышэйшага звяна кіравання РВСП на спецыяльны камандны пункт, адбываецца запуск каманднай ракеты 15А11, на якой знаходзіцца СГЧ 15Б99, якая ў палёце перадае каманды на пуск усім ПУ і камандным пунктам РВСП, на якіх знаходзяцца адпаведныя прыёмнікі.
Міфічны кампанент сістэмы «Перыметр», аб існаванні якога няма ніякіх даставерных звестак, — аўтаномная кантрольна-камандная сістэма. Сцвярджаецца, што гэта экспертная сістэма, аснашчаная мноствам сістэм сувязі і датчыкаў, якія кантралююць баявую абстаноўку (інтэнсіўнасць перагавораў на ваенных частотах, атрыманне сігналаў тэлеметрыі з пастоў РВСП, узровень радыяцыі на паверхні, узнікненне кропкавых крыніц выпраменьвання па ключавых каардынатах, кароткачасовыя сейсмічныя ўзрушэнні ў зямной кары). На падставе карэляцыі розных фактараў сістэма прымае рашэнне аб неабходнасці ўдару ў адказ.
Мунтэнія
Мунтэ́нія (Muntenia), саст. Мультанія, — гістарычная вобласць Румыніі, усходняя частка гістарычнай вобласці Валахія, паміж рэкамі Дунай (на ўсходзе і поўдні), Олт (на захадзе) і Карпатамі. Мяжуе з Алтэніяй, Малдовай і Трансільваніяй. Гістарычная сталіца Мунтэніі — Тырговіштэ.
Найбуйнейшы горад — Бухарэст.
IC 2066
IC 2066 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Замошша 1 (Ушацкі раён)
Замо́шша 1 (, Замошье 1) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ушацкага сельсавета.
Да 9 ліпеня 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Селішчанскага сельсавета, пасля — у склад Лутаўскага сельсавета, які ў 2004 годзе быў перайменаваны ва Ушацкі.
Брынза
Бры́нза (brânză) — мяккі расольны ферментаваны сыр з авечага малака або сумесі авечага з казіным або каровіным, пашыраны ў Румыніі, Малдавіі, Славакіі, Заходняй Украіне, на поўдні Польшчы.
Змяшчае каля 45 % тлушчу, 2-3 % солі. Надаецца на салаты з садавінай, пасту-запраўку да салатаў і г.д. Пры традыцыйным спосабе вырабу са свежага тварагу фармуюцца вялікія кавалкі, якія 10 — 20 дзён даспяваюць на адкрытым паветры, а затым размінаюцца і прасуюцца ў драўляных фасках, з соллю і вялікай колькасцю вады. Ферментацыя адбываецца пад уздзеяннем бактэрый.
У XIX стагоддзі брынзай Беларусі пачалі называць нарыхтаваны падобным спосабам у запас тварог. У пост, калі малочныя прадукты не спажываліся, добра адціснуты тварог перамешвалі з соллю (у халодную пару года без солі), складалі ў дзежкі, залівалі або закладалі сметанковым маслам, захоўвалі ў халодным месцы. Такая «брынза» была найбольш пашырана ў Цэнтральным і Усходнім Палессі, у іншых рэгіёнах вядомая над назвамі сырніца, масленіца і іншымі. Елі гэтую страву звычайна разагрэтай.
У сучаснай Беларусі расольны ферментаваны сыр пад назвай брынза прамыслова вырабляецца з каровінага малака. Мае кісла-малочны, умерана салёны смак і пах. Змяшчае 50 % тлушчу ў сухім рэчыве, 3,5-4,0 % солі. Мае форму бруска з квадратнай асновай вагай 1,2-1,5 кг. Колер мякаці белы або жаўтаваты. Брынза даспявае ў бочках з расолам каля 20 дзён, пасля чаго ідзе ў рэалізацыю.
Аперацыя АДКБ у Казахстане
Аперацыя АДКБ у Казахстане — ваеннае ўмяшанне краін АДКБ у Казахстане, якое пачалося ў сувязі з масавымі пратэстамі ў студзені 2022 года. Заяўленай мэтай стала нармалізацыя і стабілізацыя становішча на тэрыторыі краіны. Увод замежных войскаў здзейснены на падставе Дагавора аб калектыўнай бяспецы. Кіраўніцтвы арганізацыі і краін-удзельніц афіцыйна пазіцыянавалі аперацыю як міратворчую. У місіі задзейнічаны сілы агульнай колькасцю па меншай меры ў 2030 чалавек (200 таджыкістанскіх, 150 кыргызстанскіх і 100 армянскіх вайскоўцаў, а таксама нявызначаныя колькасна расійскія і беларускія групоўкі). Ужо праз тыдзень замежныя войскі пачынаюць пакідаць краіну. Для АДКБ казахстанская кампанія стала першай аперацыяй у яе гісторыі.
Перадгісторыя
15 мая 1992 года Рэспубліка Казахстан разам з шэрагам іншых дзяржаў падпісала Дагавор аб калектыўнай бяспецы, на падставе якой створана Арганізацыя Дагавора аб калектыўнай бяспецы (АДКБ). Артыкул 2 абавязваў удзельнікаў падтрымліваць адзін аднаго ў выпадку ўзнікнення пагрозы бяспекі, стабільнасці, тэрытарыяльнай цэласнасці і суверэнітэту. Артыкул 4 падаваў гарантыі дапамогі ў выпадку агрэсіі.
2 студзеня 2022 года пасля раптоўнага рэзкага павышэння цэн на звадкаваны газ, якое, на думку ўрада Казахстана, было выклікана высокім попытам, у нафтавым мястэчку Жанаазен пачаліся пратэсты. Яны хутка распаўсюдзіліся на іншыя гарады: Алматы, Актау, Актабэ, Караганда, Нур-Султан, Шымкент, Какшэтаў і Уральск. Іх удзельнікі хутка перайшлі ад эканамічных патрабаванняў да палітычных — аб адстаўцы ўрада, сыходзе з палітыкі Нурсултана Назарбаева.
Хутка хваляванні радыкалізацыраваліся, а пратэсты перайшлі да гвалту. Умераныя пратэстоўцы спрабавалі здушыць маргінальныя элементы ў сваіх шэрагах, але менавіта радыкалы, некаторыя з якіх мелі стралковае ўзбраенне, перахапілі ўсю ініцыятыву. Мелі месца пераходы праваахоўнікаў на бок апазіцыі, пагромы натоўпам афіцыйных будынкаў, марадзёрства і захоп арсеналаў са зброяй. Самае складанае становішча было ў Алмаце. Там жа пратэстоўцамі былі абезгалоўленыя двое паліцэйскіх, што ўлады расцанілі як прамую прыкмету тэрарыстычнага і экстрэмісцкага характару пратэсту. За першыя дні ў сутычках з дэманстрантамі загінулі 8 сілавікоў, яшчэ 300 пацярпелі. Апазіцыйныя сілы страцілі некалькі дзясяткаў чалавек забітымі.
Першым ідэю звярнуцца па дапамогу да іншых краін агучыў касманаўт Токтар Аўбакіраў у эфіры дзяржаўнага тэлеканала «Хабар 24». Хутка казахстанскае кіраўніцтва разгарнула перамовы з прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнка і прэзідэнтам Расіі Уладзімірам Пуціным, заклікаючы Арганізацыю Дагавора аб калектыўнай бяспецы ўмяшацца супраць пратэстоўцаў. Увечары 5 студзеня прэзідэнт Казахстана Касым-Жамарт Такаеў звярнуўся да лідараў альянсу з просьбай «аказаць дапамогу Казахстану ў пераадоленні гэтай тэрарыстычнай пагрозы». Сваё рашэнне Такаеў патлумачыў тым, што ў краіне дзейнічаюць «тэрарыстычныя банды, падрыхтаваныя за мяжой». Прэм’ер-міністр Арменіі Нікол Пашынян, які 3 студзеня стаў старшынёй арганізацыі, пачаў неадкладныя кансультацыі з лідарамі іншых краін.
Ноччу 6 студзеня Савет АДКБ пагадзіўся накіраваць калектыўныя міратворчыя сілы ў Казахстан. Накіраваць свае падраздзяленні пагадзіліся ўсе члены арганізацыі, а менавіта Расія, Беларусь, Арменія, Кыргызстан і Таджыкістан.
Мэты і задачы
Міратворцы накіроўваліся ў Казахстан на «абмежаваны па часе перыяд». Іх мэта: стабілізацыя і нармалізацыя становішча ў краіне, «вяртанне яе ў прававое поле». Замежныя войскі прыступілі да аховы найважнейшых ваенных і дзяржаўных аб’ектаў, садзейнічаючы казахскім сілам правапарадку. Пры гэтым у вайскоўцаў было права прымяняць зброю «ў выпадку нападу ўзброеных банд». Улады краіны, у прыватнасці першы намеснік кіраўніка адміністрацыі прэзідэнта Даўрэн Абаеў, зрабілі асаблівы акцэнт на выкананні замежнікамі прыкрыцця і ахоўных функцый, адпрэчваючы магчымасць ужывання кантынгенту ў баявых аперацыях супраць якіх-небудзь баевікоў.
Разгортванне
У Казахстан 70 ваенна-транспартнымі самалётамі Іл-76 і 5 цяжкімі Ан-124 ваенна-транспартнай авіяцыі ПКС РФ прыбылі першымі часці Паветрана-дэсантных войскаў Расіі. Перадавыя падраздзяленні тут жа прыступілі да выканання пастаўленых задач.
У краіну ад расійскага боку рыхтаваліся размясціцца 45-я асобная гвардзейская брыгада спецыяльнага прызначэння, 31-я асобная гвардзейская дэсантна-штурмавая брыгада 217-ы гвардзейскі парашутна-дэсантны полк са складу 98-й гвардзейскай паветрана-дэсантнай дывізіі. У сваю чаргу ад Беларусі — 103-я асобная гвардзейская паветрана-дэсантная брыгада, у тым ліку міратворчая рота з яе складу. Адпраўку вышэйназваных сіл беларускія і расійскія ваенныя ведамствы пацвердзілі толькі ў другой палове дня 6 студзеня.
Першая частка беларускага кантынгенту са складу батальёна-тактычнай групы, сфарміраванай на базе міратворчай роты 103-й брыгады, вылецела з аэрадрома Мачулішчы на ​​расійскім транспартніку і прыбыла на тэрыторыю Казахстана да паўночы. Усяго праведзена пяць вылетаў на пяці самалётах Іл-76. Перакідка войск з Беларусі была скончана да другой паловы дня 7 студзеня, пасля чаго яны прыступілі да выканання пастаўленых задач. Выгрузка прайшла на аэрадроме «Жэтыген», які размяшчаецца ў 50 км на поўнач ад Алма-Аты. Сюды перакінуты ваенныя і іншых краін. Таксама частка міратворцаў была дастаўлена непасрэдна ў грамадзянскі аэрапорт Алма-Аты у 15 км на ўсход ад горада.
7-га чысла каля 200 таджыкістанскіх вайскоўцаў дастаўлены бортам расійскай авіяцыі з аэрапорта Гісар. У гэты час яшчэ 70 чалавек падалі Узброеныя сілы Арменіі са складу 12-й міратворчай брыгады (пазней колькасць армянскага кантынгенту ўзрасла да 100 ). У сваю чаргу Кыргызстан хоць і абвясціў аб далучэнні да місіі, але не змог сабраць кворум парламента для абмеркавання пытання адпраўкі войскаў у Казахстан з-за пратэстаў супраць ваеннага ўмяшання. Тым самым кыргызстанскі кантынгент 6 студзеня не сфармаваны. Аднак яшчэ да атрымання дазволу парламента на ўдзел у міратворчых сілах АДКБ, падраздзяленні 25-й брыгады спецыяльнага прызначэння «Скарпіён» былі ўжо перакінутыя да мяжы Казахстана. На наступны дзень кіраўніцтва краіны ўсё ж такі змагло ўзгадніць адпраўку войскаў. Намеснік кіраўніка кабінета міністраў Камчыбек Ташыеў заявіў аб падрыхтоўцы для аперацыі 150 вайскоўцаў. Гэтыя сілы самалётамі ПКС РФ дастаўлены з авіябазы «Кант» на аэрадром Алма-Аты.
Меркавалася 7 студзеня завершыць перадыслакацыю ўсіх міратворчых сіл. Аднак канчаткова разгортванне завяршылі 8-га, калі на аэрадромы «Жытыген» і «Алматы» прыбылі апошнія вайскоўцы з падраздзяленняў Ульянаўскага злучэння ПДВ і 45-й брыгады. На той момант для перакідання асабістана складу і тэхнікі авіяцыя ПКС Расіі здзейсніла звыш за 108 рэйсаў.