cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэй Міхайлавіч Пінчук
Біяграфія
Пінчук А. М., беларус па нацыянальнасці, нарадзіўся ў вёсцы Рассвет ў сялянскай сям’і. Пасля заканчэння сямі класаў Парычскай сярэдняй школы працаваў загадчыкам магазіна, а затым старшыной сельпо Кастрычніцкага райспажыўсаюза. У Чырвонай Арміі служыў у 1935—1938 гадах і зноў з чэрвеня 1941 года.
Удзельнічаў у Вялікай Айчыннай вайне з чэрвеня 1941 года. Ваяваў на Заходнім, Паўднёва-Заходнім, Паўднёвым, Варонежскім і 2-м Украінскім франтах. У 1944 годзе скончыў 2 курсы Ваеннай акадэміі бранятанкавых і механізаваных войскаў і вярнуўся на фронт.
Гвардыі маёр Пінчук камандаваў танкавым батальёнам  на 2-м Украінскім фронце. 20 жніўня 1944 г. падчас Яска-Кішынёўскай аперацыі яго падраздзяленне прарвала абарону праціўніка на паўночны захад ад горада Ясы, адкрыўшы тым самым шлях для наступу.
Перайшоўшы праз Паўднёвыя Карпаты, танкавы батальён Пінчука ў ходзе і  аперацый выйшаў на подступы да Будапешту. 5 снежня 1944 года танкісты прарвалі абарону ворага на паўночным усходзе ад венгерскай сталіцы, і, пераадолеўшы цяжкапраходную мясцовасць, выйшлі да Дунаю. За перыяд з 5 па 24 снежня батальён пад камандаваннем гвардыі маёра А. М. Пінчука нанёс ворагу вялікія страты як у баявой тэхніцы, так і ў жывой сіле: было знішчана 8 танкаў, 77 гармат, 195 кулямётаў, 64 мінамёта. 24 снежня 1944 года Пінчук загінуў у баі. 28 красавіка 1945 года Пінчуку А. М. было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза (пасмяротна).
Першапачаткова А. М. Пінчук А. М. пахаваны ў горадзе Ясберэнь на плошчы Апонь. Пазней быў перапахаваны ў горадзе Балта Адэскай вобласці.
Памяць
Імем Пінчука А. М. была названая вуліца ў яго роднай вёсцы Рассвет. У Парычах на будынку сярэдняй школы была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Эрнест Эрнеставіч Баліён
Эрнэст Эрнеставіч Баліён (1816—1901) — расійскі энтамолаг, які спецыялізаваўся на цвердакрылых.
Біяграфія
Першапачатковую адукацыю атрымаў у Рэфармацкім вучылішчы, па заканчэнні якога (1833) шмат гадоў займаўся прыватнай педагагічнай дзейнасцю, якая і прывяла яго ў Казань. Тут ён у канцы саракавых гадоў паступіў ва ўніверсітэт і па заканчэнні курса ў 1852 годзе быў вызначаны настаўнікам прыродазнаўчых навук у 2-ю казанскую гімназію.
У 1860 годзе прызначаны ад'юнкт-прафесарам у Горыгорацкі земляробчы інстытут. Пасля пераводу гэтага інстытута ў 1865 годзе ў Пецярбург, Баліён стаў спачатку дацэнтам, а потым прафесарам Пецярбургскага земляробчага інстытута (у Лясным) і, нарэшце, прафесарам Ляснога інстытута.
Пасля выхаду на пенсію, у канцы 80-х гадоў XIX стагоддзя ён пераехаў у Наварасійск, дзе набыў сабе дом у раёне цяперашняй вуліцы Цэдрыка. Сваю ўласную бібліятэку, якая складалася з кніг, часопісаў і газет, сабраных ім на працягу многіх гадоў, Баліён перадаў Наварасійску. Праз два гады пасля смерці Э. Э. Баліёна Наварасійская гарадская дума 15 лістапада 1903 года аднагалосна пастанавіла прызначыць стыпендыі імя Баліёна тром вучням мужчынскай гімназіі і тром вучаніцам жаночай гімназіі.
Яго калекцыі жукоў захоўваюцца ў Заалагічным музеі Адэскага ўніверсітэта і Лесатэхнічнага ўніверсітэта Санкт-Пецярбурга.
ЛСП
Біяграфія
Алег Саўчанка нарадзіўся 10 ліпеня 1989 ў Віцебску. Яшчэ ў дзяцінстве пачаў займацца музыкай, калі яго бацька наняў для яго рэпетытара. Праз нейкі час кідае заняткі і пачынае пісаць першыя вершы.
Першым выканаўцам, песні якога Алегу падабаліся, быў Андрэй Губін. У 14 гадоў бачыць тэлепраграму «Фабрыка зорак 4», у якой выступае Цімаці. Здзівіўшыся наяўнасці рэпу на Першым канале, вырашае паглыбіцца ў хіп-хоп-культуру, стаўшы слухачом Децла і Bad Balance. Пазней знаёміцца ​​з рускім рокам і творчасцю такіх музыкаў адпаведнага жанру, як Земфіра, Найк Барзоў, «МультFильмы», «Мумій Троль» і «Кароль і Шут». Аднак праз нейкі час вяртаецца да рэпу, пачаўшы слухаць амерыканскі хіп-хоп, з вопыту праслухоўвання якога і робіць выснову, што «гучанне так жа важна, як сэнс, а часам нават, можа быць, важней».
Скончыў філалагічны факультэт МДЛУ па спецыяльнасці «лінгвіст-выкладчык»: як успамінае сам Алег, у той час не абыходзілася без фінансавых цяжкасцяў.
Творчы шлях
Улетку 2011 года адбыўся рэліз відэакліпа на песню «Хіпі» .17 верасня рушыў услед выхад дэбютнага сольнага міні-альбома «Бачыць каляровыя сны», які складаецца з 5 песень і 1 рэміксу. Прадзюсавалі альбом Aes Genius, 614, Paul Pain, а таксама сам ЛСП. Услед за міні-альбомам выйшаў сінгл «Лілвэйн», прысвечаны расійскай хіп-хоп-культуры.
24 мая 2012 года адбыўся рэліз сінгла «Нумары», з якога і пачалося пастаяннае супрацоўніцтва ЛСП з Раманам Мікалаевічам Сашчэка, больш вядомым пад сцэнічным імем Рома Англічанін. Відэакліп на песню «Навошта мне гэты свет» выйшаў у верасні 2012 года. У канцы 2012 года Алег ўдзельнічае ў A-One Hiphop Battle. Як ён тлумачыў пазней сваю слабую творчую актыўнасць у той перыяд часу - ўвесь 2012 год ён «рэфлексаваў, расстаўляў прыярытэты, займаўся самаадукацыяй і самаўдасканаленнем, хварэў, валіў матэрыял».
У маі 2013 года адбыўся рэліз відэакліпа на песню «Кактэйль».
8 студзеня 2014 года адбыўся рэліз альбома «ЁП», у які ўвайшло 10 песень і 2 бонус-трэка - трыб'ют лідара гурту "Кароль і Шут" і кавер на песню «Truth Gonna Hurt You». 24 мая адбыўся рэліз альбома «Шыбеніццы», у які ўвайшло 8 трэкаў. Музыка на абодвух альбомах па большай частцы была спрадзюсіраваны Ромай Англічанінам. Характэрна, што на абодвух альбомах для кожнай песні мелася ўласная вокладка.
У жніўні 2014 года стала вядома, што ЛСП пачаў супрацоўніцтва з букінг-агенцтвам Booking Machine. 20 жніўня выйшаў відэакліп на песню «Вінегрэт».У жніўні прыняў удзел у хіп-хоп-праекце Versus Battle - праціўнікам ЛСП выступіў заўсёднік батла Meowizzy. Перамогу ў славеснай дуэлі атрымаў Алег.
3 лютага 2015 года ў ЛСП выходзіць міні-альбом Romantic Colegtion.
19 ліпеня 2015 года адбыўся выхад альбома Magic City. У адрозненні ад двух папярэдніх студыйных альбомаў, у Magic City Рома Англічанін абмежаваўся напісаннем музычнага суправаджэння для ўсяго толькі пяці песень, у той час як астатнім займаліся, з яго слоў, «бацькі трэп-музыкі ў Расіі». Аднак адказнасць за ўвесь прадакшн і постпрадакшн альбома па-ранейшаму заставалася на плячах Ангічаніна. Гасцявыя куплеты - ад Pharaoh, Oxxxymiron і Sil-A.
Напярэдадні выхаду альбому таксама быў выпушчаны кліп на рэмікс песні «Вар'яцтва», арыгінал якой значыцца на міні-альбоме Breezey Montana «Дар ці праклён», у якім ЛСП выканаў толькі прыпеў.
Улетку 2015 года спыняе супрацоўніцтва з Booking Machine, патлумачыўшы гэта тым, што пасля падпісання то нешматлікае колькасць канцэртаў, якое было раней, сышло на няма. 1 красавіка 2016 года выходзіць песня Porchy «Imperial», якую першапачаткова планавалася ўнесці ў трэкліст яго мікстэйп King Midas і ў якой Алег, на думку Оксимирона, распавядае, што думае пра свайго былога букінг-агенцтве. У «Imperial» адбываецца, як ахарактарызавалі песню The Flow: «цэлая драма, сутыкненне двух герояў пакалення» - ЛСП і Oxxxymiron. Сам Алег, насуперак абвінавачваннях калегі, заявіў, што ўклаў у свой тэкст зусім іншы сэнс і ў анлайн-трансляцыі прыкладання Periscope ва ўласцівай сабе манеры вырабіў «аўтадэкодінг», з асабістай пазіцыі тлумачачы сэнс фактычна кожнага радка.
На восень 2016 года быў прызначаны рэліз супольнага міні-альбома з фараонам «Кандытарская» ў падтрымку сумеснага тура Cake Factory. Раней ў дуэта ўжо выходзіла адна з песень з гэтага альбома пад назвай «Кекс».
Міні-альбом «Кандытарская», які складаецца з 6 песень, быў апублікаваны для вольнай запампоўкі 30 верасня 2016 года. 3 кастрычніка ён паступіў на такія пляцоўкі, як iTunes Store і Apple Music.
11 лютага 2017 года выйшаў сінгл, які атрымаў назву "Фенікс"
28 красавіка 2017 года выйшаў новы альбом - Tragic City. У альбом было ўключана 13 трэкаў, у тым ліку і раней вядомы "Плявок у вечнасць"
МТЗ-80
МТЗ-80 «Беларус» (МТЗ-82 «Беларус») — марка ўніверсальна-акучвальных колавых трактароў, выпускаемых Мінскім трактарным заводам з 1974 года па цяперашні час.
ЛСП
Дыскаграфія
Студыйныя альбомы Міні-альбомы
МТЗ-80
Кароткая характарыстыка мадэлі
Трактары МТЗ-80 і МТЗ-82 з'яўляюцца глыбокай мадэрнізацыяй выпускаўшыхся раней трактароў МТЗ-50 і МТЗ-52 адпаведна. Першы прататып датаваны 1970 годам. Ступень уніфікацыі дэталяў і зборачных адзінак у гэтых трактароў дасягае 70%.
Трактар пабудаваны па традыцыйнай для свайго сямейства кампаноўцы: паўрамная канструкцыя з нясучымі картэрамі вузлоў трансмісіі, пярэдняе размяшчэнне рухавіка, заднія вядучыя колы павялічанага дыяметру, пярэднія напраўляючыя колы паменшанага дыяметру. Трактар МТЗ-80 мае прывад толькі на заднія калы, а трактар МТЗ-82 — поўны прывад.
Гісторыя
Стварэнне сямейства трактароў МТЗ-80/82 і Т-70 пачалося з Пастанаўлення Савета Міністраў СССР № 606, аб стварэнні ўніверсальна-акучвальнага трактара магутнасцю 75-80 конскіх сіл цягавага класа 1,4. Для паскарэння стварэння і памяншэння затрат на пераабсталяванне асноўнага завода і сумежных прадпрыемстваў было прынята рашэнне аб глвбокай мадэрнізацыі трактара МТЗ-50/52.
Братаўка лугавая
Братаўка лугавая, Жаруха (Melampyrum pratense) — аднагадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Расліна 15-30(60) см вышынёй.
Сцябло голае або апушанае ў верхняй частцы рэдкімі, кароткімі, белымі, звернутымі ўніз валасінкамі, прамое, простае або галінастае, з 1-2 парамі тонкіх галін.
Лісце яйкападобна-ланцэтнае або лінейна-ланцэтнае, 4-9 см даўжынёй і 0,5—1,2 см шырынёй, доўга завостранае, звужанае ў хвосцік 1-1,5 мм даўжынёй або з месцамі, цэльнакрайняе або верхняе часам ля аснавання рэдка-зубчастае, голае або з абодвух бакоў рассеяна-валасістае і па краі пакрытае кароткімі, жорсткімі валасінкамі.
Кветкі на голых кветаножках 1-2 мм даўжынёй, прамыя, пазней гарызантальна адхіленыя і звернутыя ў адзін бок, у рэдкім гронкападобным суквецці, 2-7 см даўжынёй і 1 см шырынёй. Прыкветкі падобныя па форме з лісцем, яйкападобныя або лінейна-ланцэтныя, 1,7 см даўжынёй, 0,4 см шырынёй, ніжнія ля аснавання круглявыя, цэльнакрайнія або слаба выемкава-зубчастыя, верхнія ля аснавання клінаватыя, з 1-2 некалькі шылападобна-лінейнымі зубцамі або цэльнакрайнія. Чашачка 7 мм даўжынёй, амаль голая, з доўгай трубкай 3 мм даўжынёй, па жылках часам рэдка валасістай і з лінейна-шылападобнымі, уверх адцягненымі, амаль роўнымі зубцамі 4(5) мм даўжынёй, карацей трубкі вяночка, па краі з рэдкімі, кароткімі, цвёрдымі валасінкамі. Вяночак ў 1½—2½ разы даўжэй чашачкі, лімонна-жоўты, белы, бураваты або спачатку жаўтлявы, пазней светла-ружовы з пурпуровымі палоскамі, з прамой, белай трубкай, у зеве больш-менш замкнёнай, ніжняя губа слаба адхіленая ад пляскатай верхняй. Тычынкі з пылавікамі 2,5 мм даўжынёй, з няроўнымі, востраканцовымі прыдаткамі, ніжнія даўжэй астатніх. Завязь яйкападобная, 2-3 мм даўжынёй, 1,5 мм шырынёй, голая. Слупок ў 3 разы даўжэй завязі, наверсе загнуты, гладкі.
Каробачка яйкападобная, завостраная, амаль прамая, 0,8—1 см даўжынёй, 0,4—0,5 см шырынёй, трохі або на 1/3 даўжэй кубачкі, голая, коса завостраная, шчыліна ўскрывання голая. Насенне даўгаватае, 5,5—6 мм даўжынёй, 2,5 мм шырынёй, гладкае. Цвіце з мая па ліпень.
Від апісаны з Заходняй Еўропы.
Распаўсюджванне
Від шырока распаўсюджаны ў лясной зоне Еўропы і ў Заходняй Сібіры, даходзячы на ўсходзе да басейна Енісея. Еўропа: лясная паласа, Скандынавія, уключаючы Арктычную Скандынавію, горы Сярэдняй Еўропы, Кольскі паўвостраў, Карэлія, Прыпалярны Урал, Паўночны Урал (гара Сабля); Арктычная частка Расіі, поўдзень Каніна, паўднёвае ўзбярэжжа Чошскай губы, Мурман; Заходняя Сібір: поўдзень; Усходняя Сібір: сярэдняе цячэнне Енісея; Малая Азія.
Расце ў хвойных, лісцяных і змешаных лясах, у тундрах, на палянах, лясных, рознатраўных лугах, на ключавых і сфагнавых балотах, па берагах азёр і мораў.
Спіс вуліц Жлобіна
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, мікрараёны, плошчы, праезды Жлобіна.
БМАgroup
БМАgroup (Беларуская музычная альтэрнатыва) — беларуская музычная арганізацыя, створаная ў 1996 годзе. Галоўнай мэтай з'яўлялася прапаганда беларускай музыкі. За час існавання ёю былі выдадзены запісы айчынных музыкаў: як маладых калектываў, так і твораў мэтраў сучаснай і класічнай музыкі. «БМАgroup» таксама з'яўлялася арганізатарам беларускіх канцэртаў і фестываляў. Уладальнік спецыяльнага прыза на ад часопіса «Музыкальный журнал» на Рок-каранацыі-2001 за складанку «».
Гісторыя
Кіраўніком лэйбла з'яўляўся Віталь Супрановіч. За 15 гадоў існавання лэйбл самастойна выдаў 154 дыскі і ў выданні каля 100 прымаў партнёрскі ўдзел. У межах свайго афіцыйнага сайта друкаваў рэцэнзіі на свае рэлізы, хіт-парады, mp3-базы. Была складзена дамова аб сумеснай вытворчасці музычных рэлізаў з кампаніяй «Вігма». Апошнім дыскам, які выйшаў пад шыльдай лэйбла, стаў альбом «Белая вада» гурта Крама.
Ацэнкі
Алег Клімаў, рэдактар «Музыкальной газеты», даволі крытычна ацаніў каталог лэйбла станам на пачатак 2003 года.
Ураш Прэдзіч
Ураш Прэдзіч (Урош Предић,, Орлават — 11 лютага 1953, Бялград) — сербскі жывапісец, вядомы мастак-рэаліст.
Біяграфія
Ураш Прэдзіч скончыў гімназію ў Панчаве (пазней гэтая школа стала насіць яго імя). Да 1885 года вучыўся ў Венскай і Мюнхенскай акадэміях мастацтваў. Напісаў 13 карцін міфалагічнага зместу для будынка аўстрыйскага парламента.
У 1885 годзе вярнуўся ў Орлават, дзе напісаў серыю карцін з жыцця аднавяскоўцаў. Працаваў таксама ў Нові-Садзе. З 1909 года да канца свайго жыцця жыў і працаваў у Бялградзе.
Адзін з заснавальнікаў і прэзідэнт таварыства «Лада» ў 1904 годзе і Асацыяцыі мастакоў у Бялградзе ў 1919 г.
Памёр у 1953 годзе на 96-м годзе жыцця. Па жаданні мастака, яго пахавалі на могілках у Орлаваце.
Творчасць
Самая вядомая карціна Прэдзіча — «Косаўская дзяўчына» (1919), прысвечаная бітве на Косавам поле. Творы: «Вясёлая кампанія» (1887), «Сірата на магіле маці» (1888), «Герцагавінскія бежанцы» (1889), «Каля крыніцы»; партрэты («Слабадан Яванавіч», 1930 г.; «Міхайла Петравіч», 1943) і інш. Распісваў іканастасы. Правёў вялікую колькасць выставак у краіне і за мяжой.
Брыльянтавы акунь
Брыльянтавы акунь (Enneacanthus obesus) — рыба атрада акунепадобных.
Апісанне
Даўжыня да 10 см, самкі драбнейшыя за самцоў. Цела аліўкава-карычневае са шматлікімі бліскучымі блакітнавата-зялёнымі плямамі і кропкамі. Пярэдняя частка спіннога плаўніка ніжэйшая за заднюю, калючая.
Пашырэнне
Водзіцца пераважпа ў чыстых рэках і азёрах усходніх штатаў ЗША. Гадуюць як акварыумную рыбу. Непатрабавальны да вады, трымаюць у вялікіх акварыумах.
Жалезныя Вароты
°N, °W
Жалезныя вароты (Ђердапска клисура, Porţile de Fier) — звужэнне ў даліне Дуная ў месцы збліжэння Карпат і Стара-Планіны на мяжы Сербіі і Румыніі ніжэй горада. Даўжыня — 15 км, шырыня — 162 м. Гэта месца лічыцца адным з самых прыгожых у Еўропе.
Прыроднае і гісторыка-культурная каштоўнасць
На правым беразе раскінуўся (Сербія). Самыя старажытныя з цяпер прысутных насельнікаў вобласці Жалезных Варот — паўкачавыя жывёлагадоўчыя плямёны раманамоўных валахаў (балканараманская група). На паўночным беразе іх нашчадкамі з'яўляюцца сучасныя румыны. На паўднёвым беразе цяпер пражываюць як сербы, так і.
Гаспадарчае выкарыстанне
Быстракі і парог у рэчышчы ракі Дунай, званы Пераграда, перашкаджаў суднаходству аж да будаўніцтва Сіпскага абыходнага канала у 1896 годзе даўжынёй у 2,5 км. У 1964 — 1972 гадах Югаславіяй і Румыніяй пры навукова-тэхнічным садзейнічанні СССР была створана сучасная суднаходная сістэма, былі ўзведзены плаціны і дзве магутныя гідраэлектрастанцыі ( і Джэрдап II). Найбуйнейшы горад цясніны — Драбета-Турну-Севярын (Румынія).
Спіс аб’ектаў PGC (700001—701000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (700001—701000)
Спіс аб’ектаў PGC (702001—703000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (702001—703000)
Спіс аб’ектаў PGC (701001—702000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (701001—702000)
Спіс аб’ектаў PGC (704001—705000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (704001—705000)
Спіс аб’ектаў PGC (703001—704000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (703001—704000)
Спіс аб’ектаў PGC (706001—707000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (706001—707000)
Спіс аб’ектаў PGC (707001—708000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (707001—708000)
Спіс аб’ектаў PGC (705001—706000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (705001—706000)
Спіс аб’ектаў PGC (708001—709000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (708001—709000)
Спіс аб’ектаў PGC (709001—710000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (709001—710000)
Рыгор Іванавіч Кійко
Рыго́р Іва́навіч Кійко́ (нар., вёска Цалуйкава Луганскай вобласці, Украінская ССР — 2 кастрычніка 2014, Мінск, Беларусь) — беларускі мастак, ветэран партыі БНФ , адзін з ініцыятараў стварэння мемарыялу ў Курапатах, сябра Беларускага саюза мастакоў, удзельнічаў ў працы мастацкай суполкі «Пагоня», палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
Біяграфія
Нарадзіўся у в. Цалуйкава Луганскай вобласці Украіны ў настаўніцкай сям’і. Неўзабаве сям’я пераехала на радзіму маці ў Бабруйск. У 1980 г. Р. Кійко скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут па спецыяльнасці мастак-кераміст.
У партыі БНФ ад моманту ўтварэння руху і партыі. Пасля расколу БНФ у 1999 г. — сябра Кансерватыўна-хрысціянскай партыі БНФ.
Удзельнічаў у першай масавай акцыі дэмакратычнай апазіцыі ў мітынгу-рэквіеме Дзяды 30 кастрычніка 1988 г.
Каталік. Пэўны час працаваў бібліятэкарам у касцёле святых Сымона і Алены ў Мінску.
У 1997 г. у касцёле святых Сымона і Алены ў Мінску была выстава творчасці Рыгора Кійко «Беларускі космас».
Храналогія пераследу
Неаднойчы затрымліваўся міліцыяй. У1996 г. Р. Кійко быў асуджаны на восем сутак зняволення за ўдзел у пікеце каля СІЗА-1 у падтрымку грамадзян Украіны, затрыманых у Мінску падчас Чарнобыльскага шляху.
1 красавіка 1997 г. Р. Кійко быў зняволены і абвінавачаны ў хуліганскіх дзеяннях падчас святкавання Дня Волі 23 сакавіка 1997 г., якое вылілася ў той дзень у сутычкі з міліцыяй. Агулам па справе Дня Волі-97, акрамя Р. Кійко, праходзілі ў якасці абвінавачаных яшчэ 4 чалавекі: Уладзімір Лыско, Анатоль Сарокін, Алесь Коваль, Алесь Бондараў. Неўзабаве справу перакваліфікавалі і ўсіх затрыманых абвінавацілі ў арганізацыі масавых беспарадкаў і актыўным удзеле ў іх.
Утрымліваўся ў мінскім СІЗА №1 тры месяцы, у ліпені 1997 г. быў адпушчаны пад падпіску аб нявыездзе.
Адбываў пакаранне ў Зэмбінскай спецкамендатуры, каля г. Барысаў. Працаваў фізічна ў калгасе, затым мастаком на Барысаўскім мастацкім камбінаце.
26 студзеня 1999 г. выйшаў на волю.
Быў прызнаны Amnesty Internatoinal вязнем сумлення.
Працягваў палітычную дзейнасць. На Дзень Волі ў 2000 годзе быў жорстка затрыманы ў цэнтры Мінска разам з жонкай і дачкой Наталляй.
У 2001 г. быў удзельнікам лагеру абароны Курапатаў, адзін з аўтараў народнага мемарыялу «Алеі крыжоў». Вырабляў драўляныя крыжы і ставіў іх, браў удзел у акцыях пратэсту супраць пашырэння аўтамагістралі, якая праходзіць праз некропаль. 8 лістапада 2001 г. быў моцна збіты АМАПам у лагеры абаронцаў Курапатаў, затрыманы разам з дачкой Ліліяй і асуджаны на штраф. Стала займаўся і далей мемарыялізацыяй Курапатаў.
27 ліпеня 2003 г. сябры арганізацыі «Зубр» праводзілі на плошчы Незалежнасці  несанкцыянаваны пікет у гонар 13-й гадавіны падпісання Дэкларацыі незалежнасці Беларусі. Пад час затрымання супрацоўнікамі міліцыі удзельнікаў пікету Р. Кійко выходзіў у гэты час з касцёлу св. Сымона і Алены і кінуўся іх бараніць. У выніку, ён быў таксама затрыманы.
Быў жанаты. Меў двух дачок, Наталлю і Лілію. Наталля, была актывісткай «Маладога Фронта».
Памёр 2 кастрычніка 2014 г. ў 10 клінічнай бальніцы г. Мінска ад анкалагічнай хваробы.
Літаратура
Palitviazni.info Хронікі беларускіх палітвязняў. - 2013г. - 131 с.
Спіс аб’ектаў PGC (711001—712000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (711001—712000)
Спіс аб’ектаў PGC (712001—713000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (712001—713000)
Спіс аб’ектаў PGC (713001—714000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (713001—714000)
Спіс аб’ектаў PGC (714001—715000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (714001—715000)
Спіс аб’ектаў PGC (718001—719000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (718001—719000)
Спіс аб’ектаў PGC (720001—721000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (720001—721000)
Спіс аб’ектаў PGC (721001—722000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (721001—722000)
Спіс аб’ектаў PGC (724001—725000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (724001—725000)
Спіс аб’ектаў PGC (717001—718000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (717001—718000)
Спіс аб’ектаў PGC (723001—724000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (723001—724000)
Спіс аб’ектаў PGC (722001—723000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (722001—723000)
Спіс аб’ектаў PGC (716001—717000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (716001—717000)
Спіс аб’ектаў PGC (727001—728000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (727001—728000)
Спіс аб’ектаў PGC (729001—730000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (729001—730000)
Спіс аб’ектаў PGC (731001—732000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (731001—732000)
Спіс аб’ектаў PGC (725001—726000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (725001—726000)
Спіс аб’ектаў PGC (730001—731000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (730001—731000)
Спіс аб’ектаў PGC (732001—733000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (732001—733000)
Спіс аб’ектаў PGC (726001—727000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (726001—727000)
Спіс аб’ектаў PGC (728001—729000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (728001—729000)
Спіс аб’ектаў PGC (734001—735000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (734001—735000)
Стэван Мокраняц
Стэван Мокраняц (Стеван Мокрањац, сапраўднае прозвішча Стая́навіч, Стојановић,, Негацін — , Скоп’е) — сербскі кампазітар і хормайстар.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 студзеня 1856 года ў Негаціне. Вывучаў кампазіцыю ў Лейпцыгу ў С. Ядасана і Карла Райнеке, а таксама ў Мюнхене ў Райнбергера. У 1887—1914 гадах узначальваў хор Бялградскага пеўчага таварыства, з якім гастраляваў у шматлікіх еўрапейскіх краінах, у тым ліку ў Расійскай імперыі ў 1896 годзе.
Спіс аб’ектаў PGC (737001—738000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (737001—738000)
Стэван Мокраняц
Біяграфія
У 1889–1893 гадах быў другой скрыпкай Бялградскага струннага квартэта, першага ў Сербіі. У 1899 стаў адным з заснавальнікаў музычнай школы ў Бялградзе, дырэктарам якой ён заставаўся да смерці
Член Сербскай акадэміі навук і мастацтваў з 1906, старшыня Таварыства сербскіх музыкантаў з 1907.
Спіс аб’ектаў PGC (736001—737000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (736001—737000)
Стэван Мокраняц
Біяграфія
Сканаў у горадзе Скоп’е 28 верасня 1914 года.
Творы
Асноўнымі творамі Мокраняца з'яўляюцца 15 своеасаблівых сюіт для хору з салістам без суправаджэння «Руковеты» (букеты песень); гэта апрацоўкі народных песень — сербскіх, харвацкіх, славенскіх, македонскіх, чарнагорскіх і інш. Да лепшых з іх адносяцца 6-ы рукавет — «З маёй радзімы» («Песня пра Гайдука Вельку») (1892) і 10-ы — «З Охрыды» (1901). Харавыя творы Мокраняца вельмі папулярныя ў былой Югаславіі і ўваходзяць у рэпертуар прафесійных і аматарскіх хораў.
Спіс аб’ектаў PGC (740001—741000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (740001—741000)
Спіс аб’ектаў PGC (741001—742000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (741001—742000)
Спіс аб’ектаў PGC (739001—740000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (739001—740000)
Спіс аб’ектаў PGC (745001—746000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (745001—746000)
Спіс аб’ектаў PGC (738001—739000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (738001—739000)
Спіс аб’ектаў PGC (747001—748000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (747001—748000)
Спіс аб’ектаў PGC (748001—749000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (748001—749000)
Спіс аб’ектаў PGC (744001—745000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (744001—745000)
Спіс аб’ектаў PGC (746001—747000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (746001—747000)
Спіс аб’ектаў PGC (733001—734000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (733001—734000)
Спіс аб’ектаў PGC (715001—716000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (715001—716000)
Спіс аб’ектаў PGC (742001—743000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (742001—743000)
Спіс аб’ектаў PGC (750001—751000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (750001—751000)
Спіс аб’ектаў PGC (751001—752000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (751001—752000)
Спіс аб’ектаў PGC (752001—753000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (752001—753000)
Спіс аб’ектаў PGC (749001—750000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (749001—750000)
Спіс аб’ектаў PGC (756001—757000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (756001—757000)
Стракатка травяная
Стракатка травяная (Neptis sappho) — дзённы матылёк з сямейства німфалід.
Назва
Лацінская назва паходзіць ад імя старажытнагрэчаскай паэткі Сапфо (630/612 — 572/570 да н . э.) з вострава Лесбас.
Апісанне
Даўжыня пярэдняга крыла імага — 18-27 мм. Верх крылаў ад цёмна-карычневага да чорнага, з мноствам буйных і больш дробных белых плям і перавязей. На заднім крыле — дзве белыя перавязі, з якіх сярэдняя шырэй, а постдыскальная распадаецца на асобныя плямы. На пярэднім крыле ёсць вузкая прыкраявая белая паласа. У цэнтральным вочку пярэдняга крыла ёсць вузкая трохкутная пляма. Ніз чырванавата-карычневы, з белымі плямамі, паўтаралымі белыя элементы верху. Самкі буйней самцоў і нясуць на крылах больш шырокія белыя перавязі.
Распаўсюджанне
Балканскі паўвостраў, Славенія, Аўстрыя, Славакія, Венгрыя, Усходняя Еўропа, Цэнтральная, Усходняя і Паўднёва-Усходняя Азія. Лакальны від, распаўсюджаны ў Карпатах (у ніжнім поясе гор да 500 м над узр. м.), на Венгерскай і Ніжнедунайскай нізінах. У паўночным Прыкарпацці даходзіць да ўкраіна-польскай мяжы, але ў самой Польшчы лічыцца вымерлым (у Ніжняй Сілезіі і ў адзінай вядомай кропцы ў раёне Яраслава на паўднёва-усходзе краіны пасля 1967 года не адзначаўся). У Чэхіі (заходняя мяжа гістарычнага арэала) таксама лічыцца вымерлым — пасля 1945 года не адзначаўся. Від быў паказаны Э. Баліёнам і  М. Арнольдам для Магілёўскай вобласці Беларусі, але за апошняе стагоддзе на тэрыторыі рэспублікі не адзначаўся. Матылёк, які лічыўся зніклым, у 2018 годзе знойдзены ў біялагічным заказніку «Днепра-Сожскі» ў Лоеўскім раёне. Ад Карпат распаўсюджваецца на ўсход вузкай паласой па паўднёвай мяжы лесастэпу па тэрыторыі паўночнай Малдавіі і Украіны. Далей арэал пашыраецца і від лакальна адзначаецца па Смаленска-Маскоўскім і Сярэднярускім узвышшах аж да Кіраўскай вобласці на поўначы, Паўднёвага Урала на ўсходзе, Курскай вобласці і Адыгеі на поўдні. Тыпавая мясцовасць: гара Кабацкая, наваколлі Усолля Шыгонскага раёна Самарскай вобласці.
Месцапражыванні
Паляны, узлескі, абочыны дарог пад полагам разрэджаных лісцяных лясоў, участкі мясцовасці паблізу рэк і іншых вадаёмаў — тут растуць расліны, на якіх развіваюцца вусені гэтага віду.
Кармавыя расліны вусеняў
Чына, у асаблівасці Lathyrus vernus  і Lathyrus niger. З пяцідзесятых гадоў XX стагоддзя ў Аўстрыі, Паўднёвай Славакіі і Славеніі таксама белая акацыя, якая паходзіць з Паўночнай Амерыкі, дзе гэты від матылькоў не сустракаецца. Натуралізавалася паўсюль у Еўропе, у зоне ўмеранага клімату ў Азіі і інш.
Час лёту
На поўначы арэалу развіваецца ў адным пакаленні і матылькі лятаюць з сярэдзіны чэрвеня па канец жніўня. На поўдні адзначана дзве генерацыі і лёт праходзіць з пачатку мая па канец жніўня. Самка адкладае па 1 яйку на ліст кармавой расліны. Стадыя яйка доўжыцца 8-10 дзён. Зімуе малады вусень. Акукліваецца на лісці або на галінах дрэва ўніз галавой. Стадыя кукалкі працягваецца 6-14 дзён.
Заўвагі па ахове
У Чырвонай кнізе Сусветнага саюза аховы прыроды від мае 4 катэгорыю аховы (NT) — таксон, які не знаходзіцца пад пагрозай знікнення, але блізкі да яго і мае неспрыяльныя тэндэнцыі на навакольных тэрыторыях або залежны ад ажыццяўляльных мер аховы. Уключаны ў Чырвоную кнігу Маскоўскай вобласці, Расіі (1998) (2 катэгорыя).
Спіс аб’ектаў PGC (753001—754000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (753001—754000)
Юты (індзейцы)
Ю́ты (саманазва: Nuciu) — індзейскі народ, карэнныя жыхары ЗША. Жывуць пераважна ў штатах Юта, Каларада, Невада і Арызона. Агульная колькасць (2010 г.) - 11 491 чал.
Паходжанне
Юты адносяцца да паўднёванумічнай групы юта-ацтэкскай моўнай сям'і. Яна сфарміравалася каля 4000 гадоў таму на памежжы сучасных ЗША і Мексікі. Самі юты лічаць, што здаўна насялялі ўсходнія адгор'і Скалістых гор, паколькі ня маюць міфаў і легенд пра міграцыю продкаў. Яны займалі тэрыторыі штатаў Юта, Каларада, Ваёмінг, усход Невады, поўнач Нью-Мексіка і Арызоны. Аднак археолагі сцвярджаюць, што юты пачалі рассяленне на плато Каларада не раней за 1 - 2 тысячы гадоў таму. Імклівае пашырэнне іх этнічнага арэала адбылося толькі ў XII - XV стст., што, магчыма, было звязана з заняпадам старажытных пуэбла. Да моманта першага кантакта з еўрапейцамі, яны падзяляліся на 12 тэрытарыяльных груп.
Паходжанне назвы юты дакладна ня высветлена. Яно было дадзена ютам суседнімі народамі. Напрыклад, каманчы называлі іх Yu Hta, а хопі — Yota. Самі юты называюць сябе Nuciu, літаральна "людзі" або "народ".
Гісторыя
Да кантактаў з еўрапейцамі асноўнымі заняткамі ютаў былі пешае вандроўнае паляванне, збіральніцтва і рыбалоўства. У канцы XVII ст. усходнія юты асвоілі конегадоўлю і ператварыліся ў конных паляўнічых на бізонаў. Заходнія юты доўгі час працягвалі традыцыйны лад жыцця і асвоілі конегадоўлю бліжэй да XIX ст. Мабільнасць, якую атрымалі воіны ютаў дзякуючы коням, давала ім магчымасць рабіць паспяховыя рэйды супраць суседзяў. Палонных яны прадавалі ў якасці рабоў іспанскім каланістам.
Пасля міграцыі на захад мармонаў у 1847 г. сітуацыя карэнным чынам змянілася. З 1849 г. пачаліся ўзброеныя канфлікты на тэрыторыі Юты. Заходнія юты былі саслаблены эпідэміяй воспы, пацярпелі паражэнне і былі ў 1864 г. пераселены на паўночны ўсход гэтага штата.
Усходнія юты імкнуліся падтрымліваць мірныя адносіны з ЗША, заключалі з імі пагадненні, удзельнічалі ў сумесных войнах супраць апачы і наваха. У 1878 г. амерыканскі агент па справах індзейцаў Натан Мікер паспрабаваў дамагчыся рэформ, што павінны былі садзейнічаць аселасці і ўкараненню земляробчых традыцый. Але яго дзеянні выклікалі незадаволенасць з боку правадыроў. Гэта супала са спробамі амерыканскіх каланістаў выціснуць ютаў з найбольш прыдатных для пасялення зямель Каларада. У выніку 29 верасня 1879 г. юты напалі на Н. Мікера, забілі яго і 10 супрацоўнікаў, а жанчын і дзяцей узялі ў палон у якасці заложнікаў. Частка ютаў не падтрымала забойства амерыканскага агента і садзейнічала вызваленню заложнікаў. У 1880 г. Кангрэс разгледзеў інцыдэнт і прыняў рашэнне аб выдаленні ютаў з 49 000 км² занятых імі тэрыторый. У 1881 г. перасяленню ў рэзервацыі былі падвергнуты нават тыя, хто выступаў супраць узаемных ваенных дзеянняў. Працэс перасялення ютаў у рэзервацыі доўжыўся да 1897 г.
У нашы дні існуюць тры галіны ютаў — паўночная, паўднёвая і горная. Яны вызнаюцца на федэральным узроўні як нацыі і маюць унутраную аўтаномію. Асноўныя сучасныя заняткі — сельская гаспадарка, абслугоўванне турыстаў, праца ў энергетычнай прамысловасці.
Культура
Асноўнымі заняткамі ютаў здаўна былі паляванне і збіральніцтва. На рэках Каларада і на Салёным возеры займаліся рыбалоўствам. Ужо да кантактаў з еўрапейцамі яны гандлявалі абсідыянам. З сярэдзіны XVII ст. прадавалі іспанцам футра, скуры дзікіх жывёл і рабоў. Традыцыйныя рамёствы — вытворчасць плеценых тканін, караляў, керамікі. Большасць рамесных заняткаў лічацца жаночай справай.
Асноўнай сацыяльнай адзінкай з'яўлялася сям'я. Яна магла быць малой нуклеарнай, але часцей ўключала старых сваякоў і маладыя сем'і. Юты аддавалі перавагу палігінічным шлюбам. Яны практыкавалі частыя разводы, прычынамі якіх маглі быць бясплоддзе, няслушнасць, несумяшчальнасць. Прычым, дзеці заставаліся з маці. Сям'я канцэнтравалася вакол жанчыны, аднак на чале поўных сем'яў заўсёды стаялі мужчыны. Адлік сваяцтва вёўся па мужчынскай лініі. Маёмасць пасля смерці спальвалася, таму перадача спадчыны практычна не сустракалася.
Сем'і аб'ядноўваліся ў вандроўныя групы, што ладзілі часовыя паселішчы з вікіяпаў і тыпі. Яны ў сваю чаргу ўваходзілі ў склад большых па памерах тэрытарыяльных груп, што аб'ядноўваліся ў зімовы перыяд. На чале груп стаялі выбраныя правадыры. У ўсходніх ютаў інстытут правадыроў узмацніўся ў выніку войн з суседзямі. Яны з'яўляліся ў першую чаргу ваеннымі лідарамі. У заходніх ютаў правадыры адыгрывалі ў большасці рытуальную ролю. Паміж рознымі групамі ютаў маглі ўспыхваць канфлікты. Яны асабліва яскрава праявіліся пасля перасялення ў рэзервацыі, калі назіралася канкурэнцыя за зямлю і размеркаванне федэральнай дапамогі.
Юты знакаміты сваімі рытуальнымі спевамі і танцам мядзведзя. Захаваліся шматлікія старажытныя петрогліфы і піктаграмы.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія ютаў мела рысы анімізму і політэізму. Яны верылі ў існаванне душы, звышнатуральных істот, багоў і духаў. Найбольш важную ролю адыгрываў бог Senawahv. Асноўным спосабам шанавання багоў быў рытуальны танец. Двойчы на год юты збіраліся для сумесных танцаў мядзведзя і сонца. Меліся шаманы, што займаліся лекаваннем. У нашы дні частка прыхільнікаў традыцыйнай рэлігіі — пеётысты. Акрамя таго, ёсць вернікі-хрысціяне, у тым ліку мармоны.
Спіс аб’ектаў PGC (755001—756000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (755001—756000)
Спіс аб’ектаў PGC (754001—755000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (754001—755000)
Спіс аб’ектаў PGC (763001—764000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (763001—764000)
Спіс аб’ектаў PGC (759001—760000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (759001—760000)
Спіс аб’ектаў PGC (762001—763000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (762001—763000)
Спіс аб’ектаў PGC (761001—762000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (761001—762000)
Спіс аб’ектаў PGC (766001—767000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (766001—767000)
Зоран Джынджыч
Зо́ран Джы́нджыч (Зоран Ђинђић;, Босанскі-Шамац, Боснія і Герцагавіна, СФРЮ — , ) — сербскі палітык, мэр Бялграда ў 1997 годзе, прэм’ер-міністр Сербіі ў 2001—2003 гадах. Па адукацыі — філосаф.
Забіты ў выніку спланаванага замаху.
Спіс аб’ектаў PGC (758001—759000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (758001—759000)
Зоран Джынджыч
Раннія гады
У 1974 годзе скончыў філасофскі факультэт Бялградскага ўніверсітэта. У 1970-х за спробы стварэння антыкамуністычных студэнцкіх арганізацый у Заграбе і Любляне Джынджыч быў прысуджаны да года турмы.
Спіс аб’ектаў PGC (764001—765000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (764001—765000)
Зоран Джынджыч
Раннія гады
У 1970—1980-х вучыўся ў Германіі, працягнуўшы вывучаць філасофію пад кіраўніцтвам прадстаўніка Франкфурцкай школы Юргена Хабермаса.
У 1979 годзе ў Канстанцкім універсітэце атрымаў навуковую ступень па філасофіі, стаўшы доктарам філасофіі. Выкладаў філасофію ва ўніверсітэце горада Нові-Сад (Ваяводзіна).
Палітычная кар’ера
У 1996 годзе перамог на выбарах на пасаду мэра Бялграда. Аднак, асцерагаючыся праследавання з боку югаслаўскіх уладаў, схаваўся ў Чарнагорыі.
Пасля паражэння Бялграда ў выніку вайны з НАТА, летам 1999 года Джынджыч ізноў арганізаваў кампанію вулічных акцый пратэсту. Так, у чэрвені ў горадзе Кралева 8000 чалавек на чале з Джынджычам не толькі выступалі за адстаўку прэзідэнта Югаславіі Слабадана Мілошавіча, але і патрабавалі аддаць яго суда. Асноўнае абвінавачванне — па віне Мілошавіча сербы павінны былі спачатку пакінуць Боснію, а цяпер і Косава. Пратэстоўцы патрабавалі правядзення датэрміновых выбараў у Сербіі. Аднак гэтым разам не ўсе слаі апазіцыі былі згодны з патрабаваннямі, высунутымі рэжыму Мілошавіча. Неўзабаве было абвешчана пра правядзенне выбараў прэзідэнта ў верасні 2000 года.
У чэрвені 2000 года Джынджыч стаў адным з каардынатараў вядучага апазіцыйнага аб’яднання Сербіі — Саюза перамен.
Джынджыч, які ніколі не карыстаўся вялікай папулярнасцю сярод сербскіх палітыкаў, працягваў заставацца ў цені, аднак арганізаваў паспяховую выбарную кампанію аднаго з кандыдатаў Воіслава Каштуніцы. Каштуніца атрымаў перамогу, аднак, паводле сцвярджэнняў улад, ён не набраў абсалютнай большасці галасоў. Слабадан Мілошавіч запатрабаваў правядзення ў адпаведнасці з законам другога тура галасавання. У выніку вулічных дэманстрацый пры падтрымцы заходніх краін і ЗША ў кастрычніку 2000 года адбылася «Бульдозерная рэвалюцыя», Слабадан Мілошавіч быў адхілены ад улады.
У снежні прайшлі парламенцкія выбары, на якіх перамогу атрымала дэмакратычная кааліцыя. Джынджыч стаў прэм’ер-міністрам Сербіі.
Па ініцыятыве Джынджыча ў чэрвені 2001 года Міжнароднаму трыбуналу па ваенных злачынствах у былой Югаславіі быў тайна перададзены зрынуты прэзідэнт Слабадан Мілошавіч у абмен на заходнюю фінансавую дапамогу, што выклікала абурэнне значнай часткі сербскага грамадства і прэзідэнта Югаславіі Воіслава Каштуніцы.
Забойства
12 сакавіка 2003 года ў 12:45 па мясцовым часе невядомы снайпер стрэліў у прэм’ер-міністра ў холе дома ўрада Сербіі. Джынджыч атрымаў смяротныя раненні ў жывот і ў спіну, і праз некаторы час памёр у бальніцы, не прыходзячы ў свядомасць.
За арганізацыю і выкананне забойства ў Сербіі былі асуджаны сем галоўных арганізатараў і выканаўцаў гэтага злачынства. Акрамя таго, у чэрвені 2010 года ў прыгарадзе сталіцы Харватыі Заграба быў арыштаваны яшчэ адзін абвінавачваны ў датычнасці да забойства. Яшчэ чатыры члены Земунскай злачыннай групоўкі застаюцца на ўцёках
Меркаванне пісьменніка і ваеннага гісторыка Мілавана Дрэцуна :
Спіс аб’ектаў PGC (770001—771000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (770001—771000)
Спіс аб’ектаў PGC (774001—775000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (774001—775000)
Спіс аб’ектаў PGC (773001—774000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (773001—774000)
Велімір Бата Жываінавіч
За сваю кінакар’еру зняўся ў каля 300 фільмах і тэлесерыялах, з якіх больш за 35 — у фільмах пра партызанаў. Першае з’яўленне на вялікім экране — у фільме «Песма са Кумбаре» (1955).
Біяграфія
Свой талент адкрыў у 15 гадоў, калі працаваў рабочым сцэны і часам як статыст у Акадэмічным тэатры ў Бялградзе. Скончыў акцёрскую школу ў горадзе Нові Сад і Бялградскую акадэмію тэатра, кіно і музыкі. Шмат гадоў іграў на сцэне Бялградскага драматычнага тэатра, выканаўшы больш за 300 роляў. У кіно дэбютаваў у 1955 годзе ў фільме «Песма са Кумбаре». Стаў вядомы пад імем Бата Жываінавіч.
Поспех да Жываінавіча прыйшоў у «партызанскіх» ваенных фільмах, прысвечаных барцам супраць фашызму ў гады Другой сусветнай вайны. Ён стаў знаходкай для кіно ў вобразах партызан, герояў, абаронцаў Радзімы. Дзякуючы гэтым ролям Жываінавіч мае неафіцыйны тытул «Галоўны партызан Югаславіі». Найбольш прадукцыйны і паспяховы перыяд творчасці Жываінавіча прыпаў на 1960-80-я гады. Зняўся ў некалькіх фільмах на нямецкай мове. На працягу 1980-х гг. сыграў у вялікай колькасці камедый.
З’яўляецца заснавальнікам і старшынёй Саюза кінаакцёраў Сербіі. Жываінавіч надзвычай папулярны ў Кітаі дзякуючы ролі ў фільме «Вальтэр абараняе Сараева» (1972), у гэтым вобразе выступіў ён на Expo 2010.
Спіс аб’ектаў PGC (771001—772000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (771001—772000)
Велімір Бата Жываінавіч
Біяграфія
З 1991 года актыўны член Сацыялістычнай партыі Сербіі, ад якой некалькі разоў станавіўся дэпутатам, а таксама выступаў кандыдатам у прэзідэнты на выбарах 2002 года.
17 кастрычніка 2006 года Жываінавіча падвяло сэрца і ён тры гады вымушаны быў лячыцца на Кубе. У 2012 годзе яго здарыўся інсульт. Памёр 22 мая 2016 года ў Бялградзе ад гангрэны.
Спіс аб’ектаў PGC (776001—777000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (776001—777000)
Велімір Бата Жываінавіч
Біяграфія
Пахаваны на Новых могілках Бялграда на Алеі ганаровых грамадзян.
Спіс аб’ектаў PGC (768001—769000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (768001—769000)
Спіс аб’ектаў PGC (769001—770000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (769001—770000)
Спіс аб’ектаў PGC (775001—776000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (775001—776000)
Спіс аб’ектаў PGC (779001—780000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (779001—780000)
Спіс аб’ектаў PGC (778001—779000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (778001—779000)
Спіс аб’ектаў PGC (782001—783000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (782001—783000)
Спіс аб’ектаў PGC (757001—758000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (757001—758000)
Спіс аб’ектаў PGC (777001—778000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (777001—778000)
Спіс аб’ектаў PGC (767001—768000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (767001—768000)
Велімір Бата Жываінавіч
Абраная фільмаграфія
Абраныя тэлесерыялы:
Спіс аб’ектаў PGC (765001—766000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (765001—766000)
Спіс аб’ектаў PGC (788001—789000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (788001—789000)
Спіс аб’ектаў PGC (785001—786000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (785001—786000)
Спіс аб’ектаў PGC (787001—788000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (787001—788000)
Спіс аб’ектаў PGC (783001—784000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (783001—784000)
Спіс аб’ектаў PGC (786001—787000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (786001—787000)
Спіс аб’ектаў PGC (780001—781000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (780001—781000)
Спіс аб’ектаў PGC (789001—790000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (789001—790000)
Спіс аб’ектаў PGC (794001—795000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (794001—795000)
Спіс аб’ектаў PGC (795001—796000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (795001—796000)
Спіс аб’ектаў PGC (792001—793000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (792001—793000)
Спіс аб’ектаў PGC (793001—794000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (793001—794000)
Спіс аб’ектаў PGC (781001—782000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (781001—782000)
Спіс аб’ектаў PGC (798001—799000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (798001—799000)
Спіс аб’ектаў PGC (797001—798000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (797001—798000)
Спіс аб’ектаў PGC (799001—800000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (799001—800000)
Спіс аб’ектаў PGC (791001—792000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (791001—792000)
Спіс аб’ектаў PGC (800001—801000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (800001—801000)
Спіс аб’ектаў PGC (802001—803000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (802001—803000)
Спіс аб’ектаў PGC (806001—807000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (806001—807000)
Спіс аб’ектаў PGC (805001—806000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (805001—806000)
Сабор Святога Пятра (Джакава)
Сабор Святога Пятра — каталіцкі сабор у горадзе, Харватыя. Кафедральны сабор архідыяцэзіі Джакава-Осіека, помнік архітэктуры. Адзін з сямі харвацкіх сабораў, якія носяць статус «малой базілікі».
Спіс аб’ектаў PGC (804001—805000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (804001—805000)
Сабор Святога Пятра (Джакава)
Сабор пабудаваны ў 1866-1882 гадах пры архіепіскапе, значным дзеячам харвацкага нацыянальнага адраджэння, які быў галоўным ініцыятарам будаўніцтва новага сабора ў Джакаве наўзамен старой і сціплай царквы. Архітэктарамі сабора былі венскія архітэктары Карл Рэзнер і. Сабор трохнефны, мае ў плане форму лацінскага крыжа. Фрэскі з выявай сцэн з Старога Запавету ў галоўным нефе і сцэн з жыцця Святога Пятра ў алтарнай прасторы выканалі рымскія мастакі Аляксандр Максіміліян, Ладавіка Зейц і Акілле Ансільёні. Асаблівай увагі заслугоўвае высокі 15-метровы ківорый над галоўным алтаром, які абапіраецца на 4 мармуровыя калоны. З кожнага боку ківорыя ў верхняй яго часткі медальёны з выявамі чатырох лацінскіх Айцоў Царквы: Амвросій Медыяланскі, Еранім Стрыдонскі, Аўрэлій Аўгусцін і Рыгор Вялікі. Аўтар ківорыя — Карл Рэзнер. У апсідзе храма знаходзіцца кафедра епіскапа з разнога дуба аўтарства Фрыдрыха фон Шміта. У кафедру ўпраўлены драўляны малюнак Багародзіцы, выкананы пізанскімі майстрамі XIV стагоддзя і набыты Штросмаерам у Італіі.
У крыпце сабора — магіла епіскапа Штросмаера. У 1993 годзе сабор наведваў Папа Ян Павел II.
Спіс аб’ектаў PGC (807001—808000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (807001—808000)
Спіс аб’ектаў PGC (809001—810000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (809001—810000)
Спіс аб’ектаў PGC (803001—804000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (803001—804000)
Спіс аб’ектаў PGC (808001—809000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (808001—809000)
Хачкар
Хачка́р (խաչքար, даслоўна «крыж-камень») — помнікі армянскай архітэктуры, якія ўяўляюць сабой каменную стэлу з разьбянай выявай крыжа. На тэрыторыі Арменіі налічваюць больш за 50 000 хачкараў, кожны з якіх мае свой непаўторны кшталт, хоць усе ўзоры падпарадкаваныя адзінаму стылю. Традыцыйнае майстэрства выразання гэтых камянёў перадаецца з пакалення ў пакаленне і захавалася ў Арменіі і армянскай дыяспары да нашых дзён.
Сучаснасьць
Найлепшымі прыкладамі мастацтва лічацца наступныя тры творы:
Раней
У эпоху Урарту цары ўсталёўвалі вертыкальныя каменныя пліты, якія паведамлялі свету пра іхнія заваяванні і законы. Падобныя стэлы ставіліся таксама ў эліністычны перыяд першай дынастыі армянскіх цароў Арташэсідаў. У той час ужо існавала тэхналогія будаўніцтва хачкараў: на пастаменце — масіўным каменным блоку — выдзёўбвалі адтуліну, куды вертыкальна ўстаўлялі камень з ужо нанесенымі на яго надпісамі і ўзорамі.
Сучаснасьць
Па Другой сусветнай вайне майстэрства стварэння хачкараў дзякуючы армянскай дыяспары распаўсюдзілася па свеце. Напрыклад, армянская супольнасць у Польшчы ўсталявала хачкары ва Уроцлаве, Кракаве і Эльблонгу ў памяць пра ахвяр армянскага генацыду.
У лістападзе 2010 года майстэрства стварэння хачкараў было ўнесенае ў рэпрэзентацыйны спіс нематэрыяльнай спадчыны ЮНЕСКА з фармулёўкай «Сімволіка і майстэрства хачкараў, армянскія каменныя крыжы».
Сучаснасьць
Асобныя экзэмпляры хачкараў дэманструюцца ў Гістарычным музэі Ерэвана і ля сабору ў Эчміядзіне. Найбольшая калекцыя захаваных асобнікаў хачкараў у Арменіі знаходзіцца на заходнім узьбярэжжы возера Севан, на Нарадускіх могілках, дзе можна ўбачыць каля 900 надмагільных камянёў розных эпохаў і стыляў. Тым ня меней, найбольшае сабранне хачкараў да нядаўнай пары існавала па-за межамі Арменіі, у Нахічэванскай Аўтаномнай Рэспубліцы Азербайджана. На пераломе XX—XXI стагоддзяў могілкі былі знішчаныя азербайджанскімі ўладамі.
Раней
Урарцкія і эліністычныя помнікі сталі азнакай першых хрысціянскіх хачкараў, якія з'явіліся ў раннім Сярэднявеччы, адразу па прыняцці хрысціянства. Гэта былі круглыя або васьмісьценныя калёны і квадратныя ў сячэнні слупы, у якіх былі ўрэзаныя крыжы, а зверху таксама ўвенчаныя аб'ёмнымі крыжамі. Найстаражытнейшы хачкар на тэрыторыі Арменіі, які захаваўся да нашага часу, датаваны 879 годам і прысвечаны царыцы Катранідзэ, жонцы караля Ашота I.
Апісанне
Гатовыя камяні ўсталёўваюцца на прызначаныя ім месцы падчас невялікай рэлігійнай цырымоніі.
Раней
Найбольшага росквіту майстэрства выразання хачкараў дасягнула ў XII—XIV стагоддзях. З мангольскім уварваннем мастацтва заняпала, аднак ізноў адрадзілася ў XVI—XVII стагоддзях, хоць ужо і не дасягнула былога ўзроўню.
У дагістарычны перыяд у гарах, ля вытокаў рэк, ля межаў паселішчаў, ля дарог узводзіліся каменныя стэлы — «вішапы» — якіх пакрывалі разьбой з выявамі птушак, скур і галоваў баранаў, клінапісамі. Гэтыя стэлы сталі папярэднікамі хачкараў.