cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александрыя (Кіраваградская вобласць)
Геаграфія
Сярэдняя вышыня плато — каля 200 м над узроўнем мора. Аднак назіраецца значная розніца абсалютных вышынь. Атачаюць горад з трох бакоў вышыні, якія маюць адзнакі 136-142 м. Менавіта на іх размешчаныя асноўныя прамысловыя зоны горада.
Клімат
Клімат умерана кантынентальны. Лета працяглы і спякотнае, зіма кароткая, маласнежная. Ападкі за год размяркоўваюцца нераўнамерна, за летні перыяд выпадае колькасць ападкаў 336 мм, за халодны — 177 мм.
Цыклоны (міжземнаморскія, атлантычныя і іншыя) і антыцыклоны (сібірскія, ўсходнія кантынентальныя і іншыя) часта прыводзяць да рэзкага пахаладання летам і адлігі зімой. Такія кліматычныя ўмовы абумоўліваюць вельмі зменлівае надвор'е, асабліва зімой.
Гадовы перыяд — 114-130 дзён. Тэмпература самога цёплага месяца (ліпеня) складае 20,2 — 21,2 °С, максімальная — +39 °С.
Зіма доўжыцца 110-119 дзён. Сярэдняя тэмпература самога халоднага месяца (лютага) складае -5,7 — 6,1 °С, максімальна нізкая -35 °С.
Гідралогія
Сцёк рэк залежыць ад атмасферных ападкаў, якія вельмі зменлівыя ў розныя часы года. Велізарнае значэнне гуляе раставанне снегу і вясновыя дажджы, таму каля 70% сцёку прыпадае на сакавік-красавік, на ліпень-жнівень 10%, на восень каля 5%, а на зіму 15%. Таксама вялікую ролю гуляе падземнае сілкаванне вод.
Александрыя знаходзіцца ў зоне не ўстойлівага ўвільгатнення. Сярэднегадавая колькасць ападкаў прыблізна 510-530 мм. Нераўнамерна размяркоўваюцца ападкі ў розныя сезоны. Іх мінімум трапляе на зіму — 14%-16%, максімум на лета — 40%.
За цёплы перыяд года выпадае 70% ад усіх атмасферных ападкаў, у халодны перыяд — 30%.
Да павярхоўных вод горада ставяцца Інгулец, Бешка, Бярозаўка, Войнаўскае вадасховішча на рацэ Інгулец, затопленыя і адпрацаваныя кар'еры, буравугальныя разрэзы.
Прырода
Прыродна-кліматычныя ўмовы спрыяльныя для вырошчвання азімай пшаніцы, кукурузы, цукровых буракоў, бульбы і іншых культур, а таксама садоўніцтва і агародніцтва.
Расліннасць
Лясная расліннасць — дуб, клён палявой, акацыя, таполя, каліна, каштан, елка. На тэрыторыі горада знаходзіцца два лясных масіва: Звенігародскі лясны масіў і лясны масіў каля Дома ветэранаў. Агульная плошча лясных масіваў складае 862,48 га.
Жывёльны свет
Жывёльны свет прадстаўлены вялікай колькасцю відаў: казулі, дзікі, зайцы-русак, вожыкі, краты, лясныя мышы, лятучыя мышы, шмат птушак, у вадаёмах — рыб: карасі, ляшчы, акуні і іншыя віды.
Кобрынская сінагога
Пасля вайны ў будынку размяшчаліся піўзавод і цэх безалкагольных напояў, у лютым 2001 перададзены для стварэння яўрэйскага культурнага цэнтру, але і па сённяшні час будынак у пакінутым стане.
IC 3947
IC 3947 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Выгурычы
Выгурычы (Вигу́ричі) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Франсуа-Жазеф Тальма
Франсуа-Жазеф Тальма (François-Joseph Talma;, , Францыя — , Парыж, Францыя) — французскі акцёр, рэфарматар тэатральнага мастацтва.
Біяграфія
Дзяцінства і юнацтва Тальма правёў у Лондане, дзе пазнаёміўся з драматычнымі творамі Шэкспіра. Вярнуўшыся ў Францыю, вучыцца ў Каралеўскай школе дэкламацыі і спеваў. У 1787 годзе залічаны ў трупу тэатра Камеды Франсэз. З пачаткам Вялікай французскай рэвалюцыі «Камеды Франсэз» распаўся і на яго месцы паўстаў новы «Тэатр Нацыі». У 1791 годзе рэвалюцыйным урадам прымаецца Дэкрэт аб свабодзе тэатраў. У «Тэатры Нацыі» паўсталі 2 групоўкі акцёраў, так званая «чорная эскадра», якая стаяла на кансерватыўных пазіцыях, і «чырвоная эскадра», якая прапагандавала рэвалюцыйны класіцызм, якую ўзначальваў Тальма. Неўзабаве адбыўся разрыў, і адразу пасля прыняцця Дэкрэта група Тальма сышла з «Тэатра Нацый» і ўтварыла свой «Тэатр Рэвалюцыі», які Тальма і ўзначаліў.
У стварэнні артыстычнага гардэроба аказаў дапамогу яго сябар — мастак Луі Давід.
Дом сувязі (Гомель)
Дом сувязі — будынак у Гомелі, размешчаны на плошчы Леніна, па адрасе праспект Леніна, 1. Пабудаваны ў 1981 годзе з цэглы і жалезабетону па праекце архітэктара Р. Ціхава і інжынераў Н. Даронінай, В. Дабравольскай. Цяпер будынак займаюць аддзяленне паштовай сувязі № 60 і «Белтэлекам».
Архітэктура
З’яўляецца адным з асноўных кампазіцыйных акцэнтаў ансамбля плошчы Леніна. Складаецца з некалькіх рознавялікіх аб’ёмаў, згрупаваных вакол унутранага дворыка. 14- і 3-павярховы аб’ёмы арыентаваны на плошчу Леніна, 5- і 2-павярховыя — на праспект Леніна. Кампазіцыя арыентаванага на плошчу Леніна галоўнага фасада грунтуецца на кантрастным проціпастаўленні 14-павярховага аб’ёма і выцягнутага 3-павярховага стылабата, які мае суцэльнае зашкленне фасадаў, расчлянёных металічнымі аконнымі рамамі. Падоўжаную кампазіцыю аб’ёму ўзмацняюць вынесеныя за межы фасадаў вынесеныя за межы фасадаў гарызантальныя парапеты. 5-павярховы аб’ём вырашаны ў строгіх лаканічных формах, у афармленні фасадаў выкарыстана рэльефная апрацоўка паверхняў панэляў. Кампазіцыя фасадаў 14-павярховага аб’ёму заснавана на спалучэнні вертыкальных алюмініевых рэбраў з гарызантальнымі міжпавярховымі міжаконнямі, апрацаванымі стэмалітам, фасад 3-павярховага — дэкарыраваны 5 парамі свяцільняў. У афармленні фасадаў і інтэр’ераў выкарыстаны дэкаратыўная тынкоўка, гранітныя і мармуровыя пліты, алюміній, стэмаліт і інш. аддзелачныя матэрыялы.
Унутраная планіроўка будынкаў — калідорная і анфіладная. У 14-павярховым і 3-павярховым карпусах знаходзіліся тэлеграфна-тэлефонная станцыя, абласное вытворча-тэхнічнае ўпраўленне сувязі і інш. службы, у 2-павярховым — паштамт, канферэнц-зала на 450 месцаў, сталовая і інш., у 5-павярховым — цэнтральны тэлеграф, міжгародняя тэлефонная станцыя.
Перад галоўным фасадам дэкаратыўны басейн, кветнікі.
Канапелькі
Канапе́лькі (, Конопельки) — хутар ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Да 2013 года хутар уваходзіў у склад Камянкоўскага сельсавета.
Марцін Тэадор Аскерка
Марцін Тэадор Аскерка (каля  — пасля ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Маршалак (з 1765) і кашталян ашмянскі (1793—1795).
Біяграфія
Паходзіў з роду Аскеркаў герба «Мурдэліа». Нарадзіўся ў сям’і новагародскага кашталяна Антонія Аскеркі (каля 1670—1734) і яго другой жонкі Ганны з Грабоўскіх. Меў братоў Гервазыя Людвіка, Рафала Алойзыя, Міхала Стэфана, Казіміра Мацея і Багуслава Леапольда.
Дэбютаваў у палітычным жыцці як пасол мазырскі на сойм 1738 года. Пазней таксама быў паслом на соймы 1760, 1764, 1780. Быў прыхільнікам Чартарыйскіх. У 1764 годзе быў маршалкам канфедэрацыі ашмянскай шляхты як аддзела Генеральнай канфедэрацыі Вялікага Княства Літоўскага. Працяглы час з’яўляўся маршалкам ашмянскім (з 1765 па 1793 гады).
Быў адзіным за ўсю гісторыю кашталянам ашмянскім. Пасада ашмянскага кашталяна была намінавана на Гарадзенскім сойме 1793 года дзеля павелічэння колькасці сенатараў ад Вялікага Княства Літоўскага. Марцін Аскерка, як павятовы маршалак ашмянскі, атрымаў прывілей на гэту пасаду 26 кастрычніка 1793 года, але ужо ў канцы таго ж года ў выніку новай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы Рэчы Паспалітай ашмянская кашталянія была скасавана. Ашмянскі кашталян захаваў свой тытул, але ўжо не меў сенатарскіх паўнамоцтваў.
Маёнткі
У Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі захоўваецца копія добраахвотнага асекурацыйнага запісу Марціна Аскеркі, кашталяніца новагародскага, роднаму брату Міхалу Стэфану Аскерку на частку маёнтка Янушаў у Ашмянскім павеце (1739 год).
Пасля смерці ў 1745 годзе свайго цесця пісара літоўскага Юзафа Бжастоўскага атрымаў у пасаг Мядзельскае староства ў Ашмянскім павеце. Яму таксама належылі Кабыльнік (сёння Нарач; у 1746 годзе на сродкі Марціна Тэадора там быў рэканструяваны касцёл) і шмат іншых вёсак у наваколлі мястэчка.
У 1795 годзе Марціну Аскерку належыў маёнтак Субачы.
Узнагароды
Кавалер ордэна Святога Станіслава (1780).
Сям’я
Быў двойчы жанаты. Ад першай жонкі (імя невядома) меў дачку (таксама імя невядома), якая пазней выйшла замуж за апошняга ашмянскага старосту Тадэвуша Коцела. Пазней ажаніўся з Тэрэзай Бжастоўскай (нарадзілася каля 1730 года), дачкой пісара літоўскага Юзафа Бжастоўскага. У шлюбе Марціна Тэадора і Тэрэзы нарадзіліся 9 дзяцей: Юзаф (памёр у 1777), Антоні, Ігнацы, Марыяна (жонка Каэтана Козела-Паклеўскага), Алена Фларэнцыя (жонка Тадэвуша Пузыны), Мехтыльда, Мацільда, Леанарда, Фрэміёта Францішка.
NGC 2080
NGC 2080 (іншае абазначэнне — ESO 57-EN12) — эмісійная туманнасць у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Курас
Курас (κοῦροςκοῦρος) — тып статуі юнака-атлета, звычайна аголенага, характэрны ўзор старажытнагрэчаскай пластыкі перыяду архаікі (каля  — 500 г. да н.э.).
Курасы ставіліся ў свяцілішчах і на магільнях; яны мелі пераважна мемарыяльнае значэнне, але маглі быць і культавымі вобразамі.
Жаночы аналаг куроса —.
Тэрмін
Старажытнагрэчаскае слова <span style="font-family: palatino linotype, new athena unicode, athena, gentium, code2000, serif; font-size: 105%;">κοῦρος, (мн. ч. <span style="font-family: palatino linotype, new athena unicode, athena, gentium, code2000, serif; font-size: 105%;">κοῦροι ) азначае «юнак». Яно выкарыстоўвалася Гамерам для абазначэння маладых салдат. З V стагоддзя да н.э. яно ўжываецца для абазначэння падлеткаў, безбародых мужчын — але ўжо не дзяцей. (Пар. эфеб).
Такійская фондавая біржа
Такійская фондавая біржа (东京 证券 取 引 所) была заснавана ў 1878 годзе. Такійская біржа з’яўляецца беспрыбытковай членскай арганізацыяй, якая з’яўляецца юрыдычнай асобай і валодае шырокімі правамі ў галіне самакіравання.
Біржа ўваходзіць у Федэрацыю фондавых біржаў Азіі і Акіяніі.
Члены біржы
Членамі біржы з’яўляюцца:
Курас
Апісанне
Куросы адрозніваюцца строгай франтальнасцю кампазіцыі, сумарнасцю трактоўкі форм чалавечага цела; твары іх ажыўлены г. зв. архаічнай усмешкай.
Яны малявалі маладых людзей, якія стаяць ва франтальнай паставе, з левай нагой, высунутай наперад. Рукі цесна прыціснутыя да цела — да сцёгнаў, прама выцягнутыя ўздоўж тулава, і пальцы сагнутыя (хоць ёсць і некалькі статуй, адна з рук якіх сагнутая ў локці, працягваючы прынашэнне).
Куросы дэманструюць практычна ідэальную сіметрыю ва ўсіх анатамічных частках цела, зведзеных да простых геаметрычных формаў.
Халера
Халера (cholera) — вострая кішэчная антрапанозная інфекцыя, якую выклікаюць бактэрыі віда Vibrio cholerae. Характарызуецца фекальна-аральным механізмам заражэння, паражэннем тонкага кішэчніка, вадзяністай дыярэяй, ванітамі, хуткай стратай арганізмам вадкасці і электралітаў з развіццём рознай ступені абязводжання нават да гіпавалемічнага шока і смерці.
Вэршыннэ
Вэршыннэ (Вершинне) — вёска ў Сакскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Крайненскаму сельскаму савету.
IC 3948
IC 3948 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Інстытуцыяналізацыя
Інстытуцыяналіза́цыя — ператварэнне якой-небудзь з'явы ці руха ў арганізаваную ўстанову, упарадкаваны працэс з вызначанай структурай адносін, іерархіяй улады, дысцыплінай, правіламі паводзін.
За любым інстытутам стаіць гісторыя яго інстытуцыяналізацыі.
Пэўнымі прыкладамі інстытуцыяналізацыі могуць з'яўляцца: ператварэнне народных збораў у парламент; выслоўяў, творчай спадчыны мысляра — у філасофскую ці рэлігійную школу; захапленні якім-небудзь жанрам папулярнай музыкі — у субкультурную арганізацыю.
Вярхоўскія княствы
Утварыліся ў XIV — пачатку XV ст. праз феадальную раздробненасць Чарнігаўскага княства, а таксама наданняў вялікіх князёў літоўскіх. З канца XIV — пачатку XV ст. Вярхоўскія княствы ўваходзілі ў склад Вялікага Княства Літоўскага, плацілі штогадовы плацеж — «палетняе». Кожнае княства дзялілася паміж братамі на часткі — «дольніцы». Уграўскім дагаворам 1408 года тэрыторыя Вярхоўскіх княстваў на захад ад ракі Угры прызнавалася ўладаннем Вялікага Княства Літоўскага.
Гадзічаўскі сельсавет
Гадзі́чаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Гадзічава.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Маркавіцкага сельсавета.
Шара Мкртычэвіч Тальян
Шара Мкртычэвіч Тальян ( — ) — армянскі спявак (тэнар, затым барытон) і музычна-грамадскі дзеяч. Народны артыст Армянскай ССР (1939). Лаўрэат Сталінскай прэміі другой ступені (1946).
Біяграфія
Ш. М. Тальян нарадзіўся ў Тбілісі, Грузія ў сям'і ашуга Джамалі. Спеву навучаўся ў Г. М. Сюні і С. А. Мелікяна ў духоўнай семінарыі Нерсесян (Тбілісі), а таксама ў Петраградскай кансерваторыі (1916—1918) у С. І. Габелян. Адзін з арганізатараў (1933) і салістаў (да 1954 года) АрмАТОБ імя А. А. Спендыярава. Выканаўца народных, гусанскіх і ашугскіх песень. Складальнік і рэдактар ​​(сумесна з М. Агаянам) зборнікаў песень Саят-Новы (1946, 1963) і Джывані (1955). Дэпутат ВС Армянскай ССР 1-2 скліканняў. Ш. М. Тальян памёр 7 лістапад 1965 у Ерэване.
Віктараны
Віктараны (Вікторя́ни) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Масерана
Масерана (Masserano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 2254 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 86 чал./км². Займае плошчу 27 км². Паштовы індэкс — 13866. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Варотніў
Варотніў (Воро́тнів) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Кірыл Ігаравіч Гусеў
Кірыл Гусеў (нар. ) — беларускі футбаліст, нападнік клуба «Орша» (у арэндзе з магілёўскага «Дняпра»).
Клубная кар’ера
З 2017 года, пасля выхаду магілёўскага «Дняпра» ў Вышэйшую лігу, пачаў гуляць за дубліруючы склад клуба. У жніўні 2017 года разам з іншымі маладымі ігракамі падпісаў паўнавартасны трохгадовы кантракт з магіляўчанамі.
У канцы 2018 года стаў прыцягвацца і да асноўнага складу. Дэбютаваў у асноўнай камандзе магіляўчан 2 снежня 2018 года, выйшаўшы на замену ў другім тайме ў матчы апошняга тура супраць «Іслачы» (2:3).
У сакавіку 2019 года, пасля таго як стала вядома пра аб’яднанне «Дняпра» з мінскім «Промнем», стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро», і стаў там гуляць за дубль. У жніўні 2019 года праходзіў прагляд у «Лідзе», аднак у выніку вярнуўся ў «Дняпро». У пачатку 2020 года далучыўся да каманды «Дняпра» ў Другой лізе, дапамог клубу перамагчы ў турніры, пасля чаго гуляў за магілёўскую каманду ў Першай лізе.
У ліпені 2021 года быў аддадзены ў арэнду «Слоніму-2017». Замацаваўся ў стартавым складзе слонімскай каманды. Па вяртанні з арэнды ў студзені 2022 года падоўжыў кантракт з «Дняпром». У сезоне 2022 гуляў за «Дняпро» ў Вышэйшай лізе, рэгулярна з’яўляўся на полі, нярэдка ў стартавым складзе.
У снежні 2022 года падоўжыў пагадненне з магілёўскім клубам. У першай палове 2023 года пераважна выхадзіў на замену. У ліпені 2023 года быў арандаваны «Оршай».
NGC 2100
NGC 2100 (іншае абазначэнне — ESO 57-SC25) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Арцём Сяргеевіч Дубскі
Арцём Сяргеевіч Дубскі (нар., Асіповічы, Беларусь) — кіраўнік асіповіцкай філіі «Маладога фронта», вязень сумлення , беларускі палітвязень.
З 2011 года жыў у Польшчы. З 2022 года ён неаднаразова прыцягваў увагу сваімі ўкраінафобскімі выказваннямі. Пасля таго як завялі крымінальную справу — за публічную абразу ўкраінскіх уцекачоў — выехаў за межы Еўрасаюза.
Біяграфія
Нарадзіўся 1 кастрычніка 1987 г. у Асіповічах Магілёўскай вобласці. Вучыўся ў сярэдняй школе, пасля скончыў асіповіцкі прафесійны ліцэй па спецыяльнасці бухгалтаравед. Далучыўся да «Маладога Фронта» ў студзені 2006 г. У студзені 2008 г. арыштаваны на 15 сутак за ўдзел у акцыі прадпрымальнікаў, якая прайшла ў цэнтры Мінска 10 студзеня 2008 г. За ўдзел у гэтай акцыі было прад’яўлена абвінавачванне па ч. 1 арт. 342 КК РБ — «арганізацыя альбо актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак». Статус падазраванага, а пасля і абвінавачанага, па дадзенай крымінальнай справе атрымалі 14 моладзевых актывістаў: Міхась Пашкевіч, Таццяна Цішкевіч, Міхась Субач, Алесь Чарнышоў, Алесь Стральцоў, Павел Вінаградаў, Аляксей Бондар, Аляксандр Баразенка, Максім Дашук, Уладзімір Сяргееў, Міхась Крываў, Антон Койпіш і Андрэй Кім. Большасць гэтых актывістаў былі прыцягнутыя да адміністрацыйнага арышту тэрмінам да 15 сутак за ўдзел у мітынгу прадпрымальнікаў, а Таццяна Цішкевіч правяла за кратамі ажно 20 сутак. У грамадстве крымінальная справа атрымала назву «працэс 14-ці» (альбо «справа 14-ці») і расцягнулася амаль на год.
22 красавіка 2009 г. суд Цэнтральнага раёна Мінска (суддзя — Алена Ільіна) прызнала Дубскага вінаватым у здзяйсненні крымінальнага злачынства па ч. 1 арт. 342 КК РБ і вынесла пакаранне ў выглядзе абмежавання волі тэрмінам на два гады без накіравання ў папраўчыя ўстановы адкрытага тыпу.
У кастрычніку 2008 г. А. Дубскі з’ехаў ва Украіну ў выніку ўзбуджэння ў дачыненні да яго новай крымінальнай справы. На той момант яму было вынесена тры папярэджанні за парушэнне рэжыма адбыцця пакарання. Неўзабаве павінен быў адбыцца суд. Жыў у Жытоміры. Адразу звярнуўся да ўкраінскіх уладаў з просьбай даць палітычны прытулак, затым адклікаў просьбу.
7 ліпеня 2009 г. (суддзя — Жана Шарабайка), прызначыў актывісту шэсць месяцаў у калоніі агульнага рэжыма па арт.415 КК РБ, а таксама узяў пад увагу, што ён не адбыў год абмежавання волі з папярэдняга прысуду 2008 г. Суддзя змяніла пакаранне з абмежавання волі на ўтрыманне ў калоніі як два дні за адзін дзень. Такім чынам ён быў асуджаны на год пазбаўлення волі ў папраўчай калоніі агульнага рэжыма. Адразу пасля абвяшчэння прысуду Дубскі быў узяты пад варту і 13 ліпеня 2009 г. змешчаны ў бабруйскі СІЗА. 20 ліпеня 2009 г. ў знак пратэсту супраць жорсткага абыходжання абвясціў галадоўку, спыніў яе праз тры дні, калі адносіны адміністрацыі змяніліся да лепшага.
Судовая калегія Магілёўскага абласнога суда 20 жніўня 2009 г. не задаволіла касацыйную скаргу Дубскага, падрыхтаваную адвакатам Тамараю Сідарэнка. З 28 жніўня 2009 г. адбываў пакаранне ў калоніі № 19 г. Магілёва. За час знаходджання ў калоніі Дубскаму было вынесена шэсць папярэджанняў.
20 студзеня 2010 г. «Human Rights Watch» прызнала Дубскага разам з Мікалаем Аўтуховічам, Уладзімірам Асіпенка і Юрыем Лявонавым палітвязнямі.
25 мая 2010 г. выйшаў на волю.
У лістападзе 2010 г. ў Жытоміры ва Украіне, у кватэру, дзе Дубскі пражываў разам з уцекачом з Беларусі, грамадскім актывістам Ігарам Коктышам і ягонай жонкаю, уварваліся супрацоўнікі міліцыі, паведамілі, што шукаюць наркотыкі і зброю. Усіх затрымалі на трое сутак, затым выпусцілі без прад’яўлення абвінавачвання. Дубскі разам з прадстаўнікамі Міжнароднай Амністыі звяртаўся да рэгіянальнага прадстаўніка Упраўлення вярхоўнага камісара ААН у справах уцекачоў ва Украіне. Прасіў аб міжнароднай абароне ад украінскіх і беларускіх сілавікоў.
З 2011 года жыве ў Польшчы. Быў адным з арганізатараў дзён беларускай культуры ва Уроцлаве.
У кастрычніку 2013 г. стала вядома, што знаходзіцца ў Беларусі ў вышуку. За што невядома, бо не пражывае на тэрыторыі Беларусі.
У снежні 2022 года было абвешчана, што Дубскага будуць судзіць у Польшчы за публічную абразу групы асоб па прыкмеце іх нацыянальнасці. Ён неаднаразова публічна абражаў украінскіх бежанцаў, вітаў Пуціна і вайну супраць Украіны. Пра свой час у «Маладым Фронце» ён распавёў:
У інтэрв’ю Белта Дубскі растлумачыў, што пакінуў ЕЗ.
Ваютын
Ваютын (Вою́тин) — вёска ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Ляскі (Уздзенскі раён)
Ляскі́ (, Лески) — хутар ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Слабадскога сельсавета.
Эльбскія Пясчанікавыя горы
Эльбскія Пясчанікавыя горы (Elbsandsteingebirge, Labské pískovcové pohoří) — горны масіў з пясчаніка ў верхнім цячэнні ракі Эльбы ў Германіі і Чэхіі.
Нямецкая частка завецца Саксонскай Швейцарыяй (прыкладна 3/4 тэрыторыі), чэшская — Чэшскай Швейцарыяй (1/4).
Шчучынск
Шчу́чынск — курортны горад абласнога падпарадкавання, цэнтр Бурабайскага (Шчучынскага) раёна Акмолінскай вобласці Казахстана. Размешчаны ў Паўночным Казахстане, на возеры Шчуч’е, за 70 км на паўднёвы ўсход ад адміністрацыйнага цэнтра вобласці горада Какшэтаў. Чыгуначная станцыя «Курорт-Баравое» на лініі Петрапаўлаўск — Астана. На тэрыторыі горада размешчаныя прадпрыемствы чыгуначнага і аўтамабільнага транспарта. Заводы: нярудных будаўнічых матэрыялаў, жалезабетонных вырабаў, малочны завод, мясакамбінат, швейная фабрыка, і кацельна-механічны завод. Найбуйны населены пункт Шчучынска-Бароўскай курортнай зоны.
IC 3949
IC 3949 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рагі-Ілецкі сельсавет
Рагі́-Іле́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — пасёлак Рагі-Ілец.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Маркавіцкага сельсавета.
Адольф Фрэдрык
Адольф Фрэдрык (Адольф Фрыдрых, Adolf Fredrik, Adolph Friedrich; 14 мая 1710, Готарп — 12 лютага 1771, Стакгольм) — кароль Швецыі у 1751—1771 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і герцага Гольштэйн-Готарпскага Хрысціяна Аўгуста (1673—1726) і Альберціны Фрыдэрыкі Бадэн-Дурлахскай (1682—1755). Адольф Фрэдрык даводзіўся родным дзядзькам Кацярыне II, быўшы братам яе маці Іаганы Елізаветы.
У 1727 годзе пасля смерці свайго старэйшага брата, ва ўзросце ўсяго 16 гадоў, стаў князем-біскупам Любека і ўладальнікам Эйтынскай рэзідэнцыі.
У 1739 годзе ён на некалькі гадоў стаў адміністратарам Гольштэйн-Готарпа пры малалетнім Карле Петэры Ульрыху.
23 чэрвеня 1743 года пад націскам Расіі па ўмовах Абаскага міру быў абвешчаны спадчыннікам бяздзетнага Фрэдрыка I. 25 сакавіка 1751 года Адольф Фрэдрык узышоў на шведскі трон.
Знаходзячыся на троне, ён увесь час быў у канфлікце з кіруючай партыяй «капялюшоў», якая ўсімі сіламі імкнулася абмежаваць яго ўладу. Нават выхаванне яго сына стала дзяржаўнай справай, і ён быў пазбаўлены якога-небудзь голасу ў гэтым пытанні. Акрамя таго, «капялюшы» стварылі так званую камісію саслоўяў (standernas commission), якая мела права арыштоўваць як падбухторшчыка ўсякага, хто якім-небудзь чынам выказваўся на карысць караля. Нарэшце, яны зрабілі для рыксрада штэмпель з каралеўскім подпісам, каб выкарыстоўваць яго ў выпадку, калі кароль адмаўляўся падпісаць які-небудзь дакумент уласнаручна.
У чэрвені 1756 года прыхільнікі ўзмацнення каралеўскай улады здзейснілі спробу перавароту, якая, аднак, скончылася няўдачай. Некалькі блізкіх сяброў каралеўскай пары былі пакараны смерцю.
Па характары Адольф Фрэдрык быў мяккім і добразычлівым, аднак інэртным і нерашучым. Улюблённым заняткам караля быў выраб табакерак. У супрацьлегласць яму яго жонка Луіза Ульрыка мела імпэтны і ўладалюбівы нораў, дзякуючы якому змагла цалкам падпарадкаваць яго сваёй волі.
Памёр Адольф Фрэдрык 12 лютага 1771 года ў Стакгольме ад удару, які здарыўся пасля залішне сытнага абеду. Камергер Адольф Людвіг Гамільтан у сваіх «Нататках пра Швецыю» пісаў, што «для смерці не спатрэбілася іншых прычын, акрамя таго што памерлы кароль сам за сталом перанапружыў слабы страўнік». Граф Юхан Габрыэль Оксеншэрна запісаў у дзённіку, што «гэтая смерць вартая не валадара, але вясковага папа». Добразычлівы чалавек і ўзорны сем'янін, ён карыстаўся любоўю падданых, і яго смерць выклікала ўсеагульны смутак.
Сям'я
З 1744 года Адольф Фрэдрык быў жанаты на Луізе Ульрыцы Прускай (1720—1782), сястры Фрыдрыха Вялікага. Ад гэтага шлюбу ў яго было тры сыны: будучыя каралі Густаў III (1746—1792) і Карл XIII (1748—1818), а таксама прынц Фрэдрык Адольф, герцаг Эстэргётландскі (1750—1803, не пакінуў законных дзяцей) і дачка Сафія Альберціна (1753—1829), пазней абатыса Кведлінбургскага абацтва.
Зборная Іарданіі па футболе
Зборная Іарданіі па футболе — нацыянальная футбольная каманда Іарданіі. Зборнай кіруе Футбольная асацыяцыя Іарданіі. Зборная ніколі не ўдзельнічала ў фінальнай стадыі чэмпіянату свету. Найвышэйшым дасягненнем каманды лічыцца выхад у чвэрцьфінал Кубка Азіі ў 2004 і 2011 годзе.
Гісторыя
Першы міжнародны матч іарданскай зборнай быў згуляны ў 1953 годзе ў Егіпце, дзе каманда прайграла з лікам 3:1 Сірыі. Першы чэмпіянат свету, у адборы да якога Іарданія прыняла ўдзел, быў чэмпіянат 1986 года. На адборы да чэмпіянату свету 2014 Іарданія дайшла да стыкавых матчаў, дзе саступіла па суме дзвюх сустрэч Уругваю 5:0.
Першы (іарданскі) футбольны трэнер, Махамад Авад (бацька Аднана Авада), які дапамог сваёй краіне выйграць міжнародны турнір 1992 года і абодва турніры на Арабскіх гульнях, пачынаючы з 1997 года ў Бейруце і 1999 года ў Амане.
Іарданія пачала прасоўвацца, пад кіраўніцтвам сербскага трэнера Бранка Сміляніча, які дапамог Іарданіі дасягнуць вялікіх вынікаў у 2002 годзе ў кваліфікацыі першага раўнда на чэмпіянат свету, але не змог дапамагчы Іарданіі прэтэндаваць на выхад у наступны раўнд.
Вялікія князі літоўскія
Вялікі князь літоўскі — найвышэйшы тытул у Вялікім Княстве Літоўскім. Вялікі князь — вярхоўны ўладар дзяржавы ў XIII—XVIII стст., якому падначальваліся іншыя князі і арыстакраты, што кіравалі асобнымі княствамі, валасцямі і вотчынамі.
Правы і абавязкі
Прывілеі 1447 і 1492 гадоў абмежавалі ўладу вялікага князя літоўскага. Паводле іх ён не меў права самастойна вырашаць найбольш важныя пытанні знешняй і ўнутранай палітыкі.
Нягледзячы, што заканадаўчыя акты, у тым ліку Статут 1588 года, падкрэслівалі боскую прыроду ўлады вялікага князя, яго становішча было тыповым для абмежаванага феадальнага манарха, правы яго грунтаваліся на выбарнай аснове. Калі ў XIV ст. Паны-Рада пры вялікім князю была толькі дарадчым органам, то пазней яе значнасць моцна ўзрасла, многія мерапрыемствы дзяржаўнага кіравання маглі быць здзейснены толькі з яе згоды. У адсутнасць вялікага князя рада фактычна была вышэйшым дзяржаўным органам і дзейнічала самастойна.
Вялікі князь выбіраўся вышэйшай арыстакратыя са сваякоў, звычайна сыноў папярэдняга. Меў шырокія паўнамоцтвы — весці міжнародныя справы, уступаць у саюзы, абвяшчаць вайну і заключаць мір, распараджацца ўзброенымі сіламі дзяржавы, дзяржаўнай маёмасцю, даходамі і скарбам, дараваць маёмасць, урады і званні, ажыццяўляць вышэйшы суд і памілаванне асуджаных. Яму належала заканадаўчая ініцыятыва, усе асноўныя законы і прававыя акты выдаваліся за яго подпісам.
Абмежаванне ўлады вялікага князя літоўскага прадугледжвалася заканадаўствам ВКЛ у форме клятвы і абяцання вялікім князем захоўваць пэўныя правы і прывілеі, а таксама ў форме прамой забароны. Напрыклад, вялікаму князю забаранялася пачынаць вайну або ўстанаўліваць падаткі на ваенныя патрэбы без дазволу на тое сойма, выдаваць законы, якія б пярэчылі Статуту ВКЛ, раздаваць духоўныя і свецкія пасады, тытулы і землі ВКЛ іншаземцам, у тым ліку польскай шляхце.
Гаспадарскі тытул
Вялікія князі літоўскія мелі адмысловы тытул — гаспадар, таксама ўжывальны (у розных формах) у дзяржавах, культурна і палітычна арыентаваных на Вялікае Княства Літоўскае — Малдове, Чэхіі, Ноўгарадзе, Цвяры, Маскве. У старабеларускіх крыніцах сустракаецца таксама ў скарочаных формах: «осподар», «сподар».
Тытул паходзіць ад грэчаскага дэспат — правінцыйны кіраўнік у Візантыі, зрэдку — незалежны (напрыклад Эпірскі дэспатат за часам Лацінскай імперыі), раней у Персіі. У царкоўнаславянскай мове (а праз яе ў пісьмовай мове Кіева, Ноўгарада і іншых зямель Русі) зыходнае грэчаскае паняцце ўжывалася спачатку як гаспадзін (тытул асобы, таксама Гаспадзін Вялікі Ноўгарад). У Маскве пераняты таксама з беларускай формы як гасудар (вышэйшы тытул маскоўскага валадара, пазней — адзін з тытулаў). Мае таксама скарочаную форму судар (на ўзор беларускага спадар)
Акрамя гэтага, вялікі князь літоўскі меў тытулы па назве зямель, якімі валодаў. Напрыклад, Жыгімонт Ваза меў тытулы караля польскага, вялікага князя літоўскага, рускага, прускага, жамойцкага, мазавецкага, інфлянцкага, наследнага гаспадара і караля шведскага, гоцкага, вандальскага, вялікага княжыча фінляндскага і інш.
Дынастыі
У ХІІІ ст. сынам Міндоўга, якога лічаць першым вялікім князем літоўскім, быў Войшалк, які займаў сталец па бацьку і таксама лічыцца вялікім князем літоўскім. Наступнікам Войшалка быў Шварн Данілавіч, яго зяць — муж сястры, ён належаў да галіцка-валынскай дынастыі.
Наступным пэўным уладаром Вялікага Княства Літоўскага быў Трайдзень, яго сваяцкая сувязь з родам Міндоўга дыскусійная — ад яе прызнання да поўнага адмаўлення. Яго наступнікамі былі Будзівід і Будзікід, магчыма яны былі сынамі Трайдзеня, але і гэта аспрэчваецца часткай даследчыкаў. Сынамі Будзівіда былі Віцень і Гедзімін.
Пачынаючы з Гедзіміна ўсе вялікія князі літоўскія да Люблінскай уніі пэўна былі яго нашчадкамі (Гедзімінавічамі), а яго ўнук Ягайла стаў заснавальнікам каралеўскай дынастыі Ягелонаў.
Вялікія князі літоўскія — каралі польскія
Пасля Крэўскай уніі 1385 года з Польшчай трое вялікіх князёў літоўскіх былі і каралямі польскімі.
Яшчэ два вялікія князі літоўскія былі абраны каралямі польскімі практычна адначасова.
Пасля Люблінскай уніі 1569 года з Польшчай вялікі князь літоўскі адначасова быў каралём польскім, стаяў на чале агульнай дзяржавы — Рэчы Паспалітай. Тытул уладара Рэчы Паспалітай называўся кароль польскі і вялікі князь літоўскі (з дабаўленнем тытулаў па іншых землях). Першым такім манархам Рэчы Паспалітай быў Жыгімонт Аўгуст.
Дадатковыя звесткі
У Рэчы Паспалітай былі выпадкі рознагалосся па абранні караля і вялікага князя:
Беларусы ў Каўнасе
Беларусы ў Каўнасе — беларуская дыяспара, сфармаваная ў Міжваенны перыяд у Літве.
Дзейнасць
11 сакавіка 1919 года ўрад Летувы дазволіў фармаванне 5-й беларускай роты (да 200 чалавек) у Коўне.
У 1921 годзе Вацлаў Ластоўскі пераязджае з Рыгі ў Коўна, дзе збіраецца ўвесь урад БНР.
15 і 25 красавіка 1921 года на агульных сходах у Коўне быў прыняты Статут Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа. Таварыства ў пачатку 1920-х гг. стала асноўнай дабрачыннай арганізацыяй замежжа, якая ў хуткім часе пачала каардынаваць дзейнасць суполак у іншых краінах свету.
З 5 на 6 сакавіка 1922 года польскія ўлады выселілі з Вільні 33 беларускіх і літоўскіх дзеячоў. Выселеныя беларусы накіраваліся ў Коўна, дзе былі вельмі прыхільна сустрэтыя Ластоўскім і ягоным урадам.
У 1924 годзе Рада БНР пакінула Коўна.
27 лютага 1932 года ў Коўне з ініцыятывы Сымона Якавюка ўзнікла Беларускае культурна-асветніцкае таварыства, у якім хутка ўжо была тысяча ковенсіх беларусаў. Галоўнай мэтай арганізацыі стала пашырэнне роднай мовы і развіццё нацыянальнай культуры ў асяроддзі беларускай дыяспары. 12 лютага 1933 года пры таварыстве адкрыўся Беларускі дзіцячы садок. У 1933 г. дзіцячы садок наведвала 15 дзяцей, а ў 1934 г. колькасць дзяцей павялічылася да 20. Хоць работу сада і кантрявала Гарадская ўправа г. Коўна, фінансава дзяржава яго не падтрымлівала.
Існаваў таксама праект стварэння нацыянальнай настаўніцкай семінарыі ў Коўне, але вышэйшую навучальную ўстанову заснаваць не змаглі.
У чэрвені 1932 года Культурна-асветніцкае таварыства заснавала Беларускі народны тэатр з пастаяннай тэатральнай трупай у г. Коўне. Мастацкім кіраўніком стала Караліна Плескачэўская.
У 1933 г. ва ўніверсітэце Вітаўта Вялікага была створаная студэнцкая арганізацыя «Аб’яднанне», якая пачала ладзіць канцэрты і вечарыны з мэтай папулярызацыі беларускай народнай культуры. Але беларускіх студэнтаў было мала: у 1932/1933 навучальным годзе агульны кантынгент студэнтаў ва Універсітэце Вітаўта Вялікага складаў 4554 чал., з якіх 13 асобаў вызначалі сябе ў анкетах беларусамі.
26 лютага 1933 года ў Коўне адбыўся з’езд беларускіх меншасцей (Першы беларускі кангрэс меншасцей). У рабоце з’езду прымала ўдзел 60 дэлегатаў. Аднак у асяроддзі дыяспары працягваліся міжасабовыя канфлікты (група К. Дуж-Душэўскага супраць групы С. Якавюка). Дэлегаты з’езду стварылі Беларускі нацыянальны камітэт у Літве, які бясплатна займаўся пытаннямі юрыдычнай дапамогі беларусам, абараняючы іх правы.
У 1933 г. быў створаны Беларускі аддзел пры кнігарні «Knyga». Культурна-асветніцкае таварыства ў тым жа годзе таксама заснавала бібліятэку-чытальню.
Друк
Важную ролю ў беларускім друку Коўна граў Вацлаў Ластоўскі.
Кнігі
У 1918 годзе ў Коўне была выдадзеная кніга казак Ганса Хрыстыяна Андэрсана. У 1919 годзе выйшла перакладзенае з беларускай мовы выданне «Белоруссы и Поляки. Документы и факты изъ исторіи оккупаціи Белоруссіи Поляками въ 1918 и 1919 годах» Езавітава. У 1921 годзе Вацлаў Ластоўскі выдаў у Коўне зборнік алегарычных апавяданняў Якуба Коласа «Казкі жыцьця». У 1923 годзе выйшла «Дудка беларуская» Францішка Багушэвіча. Былі выдадзеныя розныя перакладныя падручнікі («Неба і зоры. Папулярная астраномія», «Фізыолёгія і анатомія чалавека», «Ботаніка», «Закон жыцьця сярод жывёлаў і расьцін»). У 1923 годзе таксама быў выдадзены «Слоўнік геомэтрычных і трыгономэтрычных тэрмінаў і сказаў. (Расійска-беларускі і беларуска-расійскі)» Дуж-Душэўскага і Ластоўскага.
Найбольш значныя беларускія ковенскія выданні — «Падручны расійска-крыўскі (беларускі) слоўнік» (1924) і «Гісторыя беларускай (крыўскай) кнігі» (1926) Ластоўскага.
Перыядычны друк
Найбольш значным выданнем быў часопіс «Крывіч» Ластоўскага і Дуж-Душэўскага.
Полацкі раённы выканаўчы камітэт
Полацкі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Полацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Віцебскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Полацкаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Полацка, у будынку былога абкама КПБ Полацкай вобласці па вул. Талстога, 6.
Гісторыя
У пачатку 1920-х гадоў райвыканкам часова месціўся на вул. Фрунзэ № 5. Да самай Вялікай Айчыннай вайны райвыканкам са сваімі аддзеламі размяшчаўся ў доме купца Брэйдо па вул. К. Маркса № 9. Будынак райвыканкама пацярпеў ад нямецкай бамбардзіроўкі горада 3 ліпеня 1941 года. Хаця камандаванне не абвясціла эвакуацыі, але райкам, райвыканкам, гарсавет палічылі, што насельніцтву трэба сыйсці з горада. Адразу пасля вызвалення горада прыбыла аператыўная група, старшынёй райвыканкама быў прызначаны У. К. Шэндзелеў, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Віцебскай вобласці
Пасля вайны райвыканкам месціўся на вул. К. Маркса недалёка ад злучэння з вул. Кастрычніцкай у дамах былога гародніка Галёркіна. Пасля скарачэння органаў НКУС і стварэння КДБ іхні будынак, збудаваны пасля вайны на вул. Талстога № 6, быў заняты пад камітэт КДБ, гарвыканкам і райвыканкам. Будынкі райвыканкама былі перададзеныя прафесійнай школе механізацыі сельскай гаспадаркі № 13.
Лавіса Шведская
Лавіса Шведская (Луіза) (Lovisa av Sverige;, Стакгольм — , Капенгаген) — шведская прынцэса, каралева Даніі, жонка дацкага караля Фрыдэрыка VIII. Адзіная дачка шведскага караля Карла XV і Луізы Нідэрландскай. З дынастыі Бернадотаў.
Біяграфія
28 ліпеня 1869 года ў Стакгольме Лавіса выйшла замуж за спадчыннага прынца Дацкага Фрэдэрыка VIII. У 1906 годзе, пасля ўзыходжання мужа, стала каралевай Даніі.
Паколькі трон у Швецыі і Нарвегіі жанчыны не ўспадкоўвалі, пасля смерці Карла XV каралём стаў яго брат Оскар II. Пасля скасавання уніі Швецыі і Нарвегіі Оскар II склаў з сябе паўнамоцтвы і на нарвежскі прастол 18 лістапада 1905 года быў абраны сын Лавісы Карл, які прыняў імя Хокан VII.
Лавіса памерла ў палацы Амаліенборг (Капенгаген) і была пахавана побач з мужам у саборы горада Роскіле.
Сям'я
Дзеці ад шлюбу з Фрэдэрыкам VIII:
Дзмітрый Віктаравіч Каплуноў
Дзмітрый Каплуноў (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца гомельскага «Лакаматыва».
Клубная кар’ера
Выхаванец баранавіцкага футбола, пачынаў дарослую кар’еру ў 2011 годзе ў складзе «Баранавічаў» у Першай лізе. У тым сезоне «Баранавічы» занялі апоняе месца і выбылі ў Другую лігу. У 2012—2013 гадах малады абаронца амаль не гуляў з-за службы ў арміі, а ў сезоне 2014 замацаваўся ў асноўным складзе і дапамог камандзе вярнуцца ў Першую лігу.
У 2015—2016 гадах быў адным з лідараў «Баранавічаў» у Першай лізе. У пачатку 2017 года стаў трэніравацца з мінскім «Промнем», і ў сакавіку 2017 года быў арандаваны гэтым клубам на сезон 2017. Здолеў замацавацца ў аснове сталічнага клуба і дапамог яму выйсці ў Вышэйшую лігу. Па заканчэнні сезона ў снежні 2017 года перайшоў у «Прамень» на трывалай аснове. У першай палове сезона 2018 трывала з’яўляўся ў асноўным складзе, з ліпеня стаў радзей выхадзіць на поле.
У пачатку 2019 года ў сувязі з пераездам «Промня» ў Магілёў і аб’яднаннем з мясцовым «Дняпром» стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». У красавіку 2019 года быў аддадзены ў арэнду ў мікашэвіцкі «Граніт», дзе трывала гуляў у стартавым складзе.
У студзені 2020 года пачаў трэніравацца з «Гомелем» і ў лютым падпісаў кантракт. Гуляў пераважна ў стартавым складзе, дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У студзені 2021 года пакінуў гомельскі клуб.
У лютым 2021 года стаў трэніравацца з дзяржынскім «Арсеналам» і неўзабаве падпісаў кантракт. У сезоне 2021 быў трывалым іграком асновы і дапамог клубу выйсці ў Вышэйшую лігу. Сезон 2022 таксама пачынаў у стартавым складзе, пазней стаў з’яўляцца на полі нерэгулярна.
Са студзеня 2023 года трэніраваўся з гомельскім «Лакаматывам» і ў лютым афіцыйна стаў іграком клуба.
Грамадзянская пазіцыя
Пасля жорсткага разгону акцый пратэстаў, выкліканых масавымі фальсіфікацыямі на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, разам з 92 іншымі беларускімі футбалістамі выступіў з асуджэннем гвалту ў Беларусі.
Марцаліна Кулікоўская
Біяграфія
Марцаліна Кулікоўская нарадзілася 4 лютага 1872 г. у Белаусаўцы на Падоллі ў памешчыцкай сям’і. Яе бацькамі былі Адам Кулікоўскі і Марцаліна Буркоўская. Рана асірацела. Няма ніякай інфармацыі пра іншых сваякоў пісьменніцы.
Скончыла сярэднюю школу ў Варшаве. Скончыла Жэнеўскі ўніверсітэт па спецыяльнасці «прыродазнаўчыя навукі». Пазней стала сузаснавальніцай Таварыства жаночай малодшай сярэдняй школы ў Кракаве. Марцаліна Кулікоўская працавала там настаўніцай, пакуль не выявілася, што яна не з'яўляецца тэісткай і падтрымлівае тэорыю эвалюцыі, што зрабіла немагчымай ейную далейшую працу ў галіне адукацыі.
Яна пісала рэпартажы, у тым ліку для «Kurjer Lwowski». Чаліца Таварыства навуковай дапамогі польскім жанчынам імя Крашэўскага і сузаснавальніца Таварыства Народнага ўніверсітэта імя А. Міцкевіча, які быў створаны ў Кракаве і Львове ў 1898 годзе.
Шмат вандравала і праявіла сябе, як выбітная рэпарцёрка.
Сябравала з Гэленай Віткоўскай, якая пасля смерці апублікавала літаратурную спадчыну пісьменніцы. У дзённіку і лістах М. Кулікоўскай да Г. Віткоўскай часам праяўляюцца пачуцці і фізічныя жаданні да сяброўкі, што дазволіла некаторым даследчыкам выказаць думку пра іх раман.
Творчасць
Праз тры гады, у 1909 годзе, выйшаў другі зборнік вершаў «Dusze kobiece… serce kobiece…». Пратаганісткі вершаў, уключаных у яго, — жанчыны, а кола пытанняў, якія абмяркоўваюцца, тыпова жаночыя: мацярынства, каханне, адзінота, а таксама барацьба за незалежнасць. Аднак гэты зборнік не быў добра ўспрыняты крытыкамі.
Трэці зборнік вершаў «Barwy duszy» выйшаў пасля смерці паэткі ў 1911 г. Быў выдадзены яе сяброўкай і спадарожніцай Гэленай Віткоўскай, якая істотна змяніла ўключаныя ў яго вершы: дала назвы асобным творам, змяніла асобныя словы або цэлыя радкі, версіфікацыю і пунктуацыю, часам скараціла некаторыя вершы.
М. Кулікоўская таксама пісала п’есы.
Пасля смерці яе сяброўка Г. Віткоўская выдала кнігу дробных празаічных твораў Кулікоўскай — «Frania. Dziecko śmierci» (Франя. Дзіця смерці).
М. Кулікоўская мела сапраўдны рэпарцёрскі талент. У 1907—1910 гадах супрацоўнічала з «Kurier Lwowski», друкавала ў ім свае рэпартажы. У «Kurier» яна апублікавала, між іншым, артыкул «Z impressors norweski», а ў 1907—1910 гадах свае выдатныя, сацыяльна і палітычна ангажаваныя рэпартажы аб падарожжах у Сілезію і Кашубію. Рэпартажы была сабраныя Г. Віткоўскай і выдадзеныя пасмяротна ў 1912 годзе ў зборніку «Z wędrówek po kraju» (З вандровак па краіне).
Г. Віткоўская таксама выдала пасмяротна — ужо ў 1911 годзе — дзённік М. Кулікоўскай — «Z dziejów duszy», які вяла пісьменніца з 1894 г.
На аснове творчасці М. Кулікоўскай, асабліва яе вершаў і дзённіка, можна ўзнавіць яе светапогляд. Ён склаўся падчас шырока распаўсюджанай крызы свядомасці, характэрнай для канца 19 — пачатку 20 ст. М. Кулікоўская шмат у чым тыповая прадстаўніца духу сваёй эпохі, — тыповая дэкадэнтка. Цэнтральнае месца ў дэкадэнцкім светапоглядзе — выдатным прыкладам якога з'яўляецца М. Кулікоўская — займае крыза каштоўнасцей, пытанні праўды, этыкі, рэлігіі і навукі.
Кулікоўская была эмансіпанткай, сімпатызавала фемінісцкім поглядам, пра што сведчаць яе выказванні ў дзённіку.
Тацевік Тыгранаўна Сазандаран
Тацевік Тыгра́наўна Сазандаран (Տաթևիկ Սազանդարյան; 1916—1999) — савецкая армянская камерная, (мецца-сапрана), , музычна-грамадскі дзеяч. Народная артыстка СССР (1956). Лаўрэат Сталінскай прэміі трэцяй ступені (1951).
Біяграфія
Канцэртную дзейнасць пачала ў 1933 годзе.
У 1937 годзе скончыла вакальна-драматычную студыю пры Доме культуры Армянскай ССР у Маскве. З гэтага ж года — салістка Армянскага акадэмічнага тэатра оперы і балета імя А. А. Спендыярава.
У 1960 годзе скончыла Ерэванскую кансерваторыю.
У канцэртным рэпертуары вакальная класіка, творы сучасных кампазітараў.
Гастралявала па гарадах СССР і за мяжой: Іран, Ліван, Швецыя, Туніс, Венгрыя, Сірыя (1956), Бельгія (1958, 1962), Грэцыя (1959), Чэхаславакія (1960), Францыя (1963).
З 1961 года выкладала ў Ерэванскай кансерваторыі (з 1970 года прафесар, 1977—1979 гадах — загадніца кафедрай сольнага спеву), адначасна ведала кафедрай сольнага спеву Ерэванскага мастацка-тэатральнага інстытута (1972—1977).
Член УКП(б) з 1949 года. Дэпутат ВС СССР 5 склікання (1958—1962).
Муж — Акоп Сяргеевіч Ханджан. Скрыпач, грамадскі дзеяч, аўтар некалькіх навуковых прац, начальнік кіравання па справах мастацтваў Армянскай ССР.
Тацевік Сазандаран памерла 6 кастрычніка 1999 года. Пахавана ў гарадскім Пантэоне.
Памяць
У Арменіі праводзіцца Рэспубліканскі конкурс вакалістаў імя Тацевік Сазандаран.
NGC 2129
NGC 2129 (іншае абазначэнне — OCL 467) — рассеянае скопішча ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
2017 год у гісторыі астраноміі
2017 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Чэшская Швейцарыя
Чэшская Швейцарыя (České Švýcarsko, Böhmische Schweiz) — чэшская частка Эльбскіх Пясчанікавых гор, якія завуцца ў германскай частцы Саксонскай Швейцарыяй.
Гэты раён Паўночнай Чэхіі знаходзіцца на верхнім цячэнні ракі Эльба недалёка ад Дэчына.
Утварэнне Чэшскай Швейцарыі адбылося некалькі тысячагоддзяў назад, калі вулканічная парода дасягнула зямной паверхні, тут сфармаваліся расколіны, каньёны і іншыя скальныя ўтварэнні. Вобласць таксама характарызуецца як ахоўная зона флоры і фауны, і ў сваіх межах яна ўтрымлівае вялікую разнастайнасць папараці.
Самая высокая гара Чэшскай Швейцарыі — Дэчынскі Снежнік (723м).
Меццана-Марцільенга
Меццана-Марцільенга (Mezzana Mortigliengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 647 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 162 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 13831. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Фанскія горы
Фанскія горы — найбольш прыўзнятая цэнтральная частка Зераўшанскага хрыбта, размешчаная паміж рэкамі Арчамайдан на захадзе і Фандар'я на ўсходзе, на паўночным захадзе Таджыкістана, вышынёй звыш 5000 м (найбольшая — 5489 м, г. Чымтарга). Складзены пераважна палеазойскай вапнякамі. Мудрагелістыя формы рэльефу; востраканцовыя вяршыні. Ледавікі. Рэкі (басейна Зераўшана) выпрацавалі вузкія і глыбокія цясніны. Шмат маляўнічых высакагорных азёр (Іскандэркуль, Кулікалон і інш.). У далінах рэк сустракаюцца таполя, клён, бяроза. Турызм.
Турма Бурэль
Турма Бурэль (алб.: Burgu i Burrelit) — турма высокага ўзроўню бяспекі знаходзіцца за межамі горада Бурэль, на паўночным-усходзе Албаніі ў станцыі паліцыі акругі ў Маты з максімальнай умяшчальнасцю 198 зняволеных. У 2011 годзе ў турме знаходзілася 182 зняволеныя і працавала 120 папраўчых работнікаў. Аднапавярховая канструкцыя падзелена на тры вобласці плошчай 21000 квадратных метраў.