cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Распаўсюджванне COVID-19 у Славеніі
Першы выпадак заражэння COVID-19 быў афіцыйна пацверджаны ў Славеніі 4 сакавіка 2020 года. Гэта быў турыст, які вандраваў з Марока праз Італію, якая была цэнтрам заражэння SARS-CoV-2 у Еўропе. Першы выпадак быў пацверджаны праз дзень пасля таго, як Янэз Янша быў абраны прэм’ер-міністрам. У пераходны перыяд успышка абвастрылася.
У перыяд з 7 студзеня па 3 сакавіка 2020 года было праведзена 313 тэстаў, усе былі адмоўнымі.
Станам на 24 сакавіка 2020 года зафіксавана 480 выпадкаў. Разам з тым, дзесяць пацыентаў з люблянская UMC, як паведамляецца, былі вылечаны. Колькасць выпадкаў вагаецца ў розных крыніцах, бо Міністэрства аховы здароўя і Нацыянальны інстытут грамадскай аховы здароўя не выпускалі новыя даныя адначасова.
Урад Славеніі 14 мая пацвердзіў менш за сем новых выпадкаў захворвання на каранавірусную інфекцыю кожны дзень на працягу апошніх двух тыдняў. 15 мая Славенія стала першай краінай у Еўропе, якая аб’явіла аб афіцыйным спыненні эпідэміі COVID-19 на сваёй тэрыторыі.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1994
Зімовыя Алімпійскія гульні 1994 афіцыйна вядомыя як Гульні XVII Алімпіяды (англ.: 1994 Winter Olympics), міжнароднае спартыўнае мерапрыемства, якое адбылося ў нарвежскім горадзе Лілехамер 12—27 лютага 1994.
Моўша-Хаім Шлёмавіч Качароўскі
Моўша-Хаім Шлёмавіч Качароўскі (Мовша-Хаим Шлёмович Качеровский;, Рэчыцкага павета Мінскай губерні — , ) — работнік сельскай гаспадаркі. Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
У 1948—1953 аграном саўгаса «Брылёва», з 1953 — старшыня калгаса імя А. Ӏ. Мікаяна (з 1957 — калгас «Перамога»), з 1976 намеснік старшыні калгаса «Перамога», з 1979 намеснік старшыні калгаса імя XXII з’езда КПСС Гомельскай вобласці.
Куё
Куё — геаграфічны і гістарычны рэгіён на захадзе Аргенціны, які складаецца з правінцый Мендоса, Сан-Хуан і Сан-Луіс. Рэгіён мае агульную гісторыю і культуру.
У Куё пераважае горны рэльеф з невялікай колькасцю расліннасці. Клімат засушлівы.
Асновай эканомікі з'яўляецца сельская гаспадарка, асабліва вінаградарства. Куё з'яўляецца найбуйнейшым вінаробным рэгіёнам у Паўднёвай Амерыцы па аб'ёмах прадукцыі і плошчай вінаграднікаў. Таксама мясцовасць карыстаецца папулярнасцю ў турыстаў. Акруга Куё была створана ў 1564 годзе ў складзе Генерал-капітанства Чылі. 1 жніўня 1776 г. акруга Куё увайшла у склад віцэ-каралеўства Рыа-дэ-ла-Плата, а ў 1782 годзе быў перайменаваны ў інтэнданцтва Куё. У 1820 годзе рэгіён Куё быў падзелены на тры асобныя правінцыі: Мендоса, Сан-Хуан і Сан-Луіс.
Міхаіл Захаравіч Пізенгольц
Міхаіл Захаравіч Пізенгольц (Михаил Захарович Пизенгольц;, Рэчыцкага павета Гомельскай губерні — , ) — савецкі эканаміст, педагог. Спецыяліст у галіне фінансавай дзейнасці буйных сельскагаспадарчых прадпрыемстваў. Доктар эканамічных навук (1968), прафесар (1968).
Біяграфія
Скончыў эканамічны факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта (1951). У 1951—1954 гадах інспектар аддзялення Дзяржбанка ў горадзе Бор Горкаўскай вобласці. У 1957—1990 гадах старшы выкладчык, дацэнт, прафесар, загадчык кафедры статыстыкі і бухгалтарскага ўліку Варонежскага сельскагаспадарчага інстытута. У 1990—2000 гадах прафесар кафедры бухгалтарскага ўліку Усесаюзнага (Расійскага) сельскагаспадарчага інстытута завочнай адукацыі (горад Масква). З 2001 года прафесар Маскоўскага універсітэта спажыўкааперацыі.
Аўтар звыш 100 работ.
Харун ар-Рашыд
Хару́н ар-Рашы́д, ці Гару́н ар-Рашы́д (Харун Справядлівы; هارون الرشيد بن محمد بن المنصور Hārūn ar-Rašīd ben Muḥammad ben al-Manṣūr; люты 766, Рэй (ці 27 сакавіка, 763) —, Тус) — арабскі халіф, кіраўнік Абасідскага халіфата ў 786 (з 14 верасня) — 809 гадах. Папулярны герой арабскага фальклору.
Стаў халіфам і кіраваў з дапамогай візіраў з сям’і Бармакідаў, якія былі прадстаўнікамі іранскай феадальнай арыстакратыі, а пасля іх адхілення ў 803 годзе стаў кіраваць аднаасобна.
Кіраванне халіфа Харуна ар-Рашыда адзначылася эканамічным і культурным росквітам, ён заснаваў у Багдадзе вялікі ўніверсітэт і бібліятэку, заахвочваў заняткі навукамі, паэзіяй і музыкай. Да Харуна ар-Рашыда быў набліжаны паэт Абас ібн аль-Ахнаф, прадстаўнік пакалення, які адмовіўся ад кананізаваных форм даісламскай паэзіі.
Пры Харуне ар-Рашыдзе у Халіфаце дасягнулі значнага развіцця сельская гаспадарка, рамёствы, гандаль і культура (пераважна літаратура), але разам з тым азначыліся прыкметы яго распаду (антыўрадавыя паўстанні ў Дэйлеме, Сірыі і іншых абласцях).
Халіф працягваў барацьбу з Візантыяй, распачатую да яго. Памёр у 809 годзе ў час ваеннага паходу супраць паўстаўшых жыхароў Маверанахра (паўстанне Рафі ібн Лейса ў Сярэдняй Азіі).
Тхорын
Тхорын (Тхо́рин) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
NGC 1917
NGC 1917 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC100) — шаравое скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сцяг Туркменскай ССР
Сцяг Туркменскай ССР — рэспубліканскі сімвал Туркменскай ССР — адной з 16 рэспублік СССР. Апошні варыянт сцягу быў зацверджаны 1 жніўня 1953 года.
Да гэтага ўжываўся чырвоны сцяг з кірылічным надпісам залатым колерам ТССР у левым верхнім куце.
З 1937 года і ў пачатку 1940-х зацверджаны быў чырвоны сцяг з надпісам лацінкай T.S.S.R. у левым верхнім куце.
Нацыянальны парк Аўюітук
Нацыянальны парк Аўюітук (Auyuittuq National Park, Parc national Auyuittuq) — нацыянальны парк Канады, створаны ў 2001 годзе ва ўсходняй частцы тэрыторыі Нунавут на востраве Бафінава Зямля. У перакладзе з інуіцкай мовы назва парку азначае «зямля, якая ніколі не растае». Асноўнай славутасцю парку з’яўляецца мыс Пені-Айс — 6000 км² лёду і снегу. Тэрыторыю парку перасякаюць Арктычныя Кардыльеры.
Бортныкы (Жыдачыўскі раён)
Бортныкы (Бо́ртники) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской грамады.
Вусавэ
Вусавэ (У́сове) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Спіс вуліц Іўя
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Іўе
IC 4554
IC 4554 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Яраслаў Уладзіміравіч Ракіцкі
Яраслаў Уладзіміравіч Ракіцкі (Ярослав Володимирович Ракицький; нар., Пэршатравэнск, Днепрапятроўская вобласць, Украінская ССР, СССР) — украінскі футбаліст, абаронца данецкага «Шахцёра». Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (2009—2018).
Біяграфія
Маці працавала школьнай настаўніцай, потым трэнерам па фітнесе. Бацька працуе на шахце ў Першатравенску. Дзед і дзядзька займаліся футболам на аматарскім узроўні. Малодшая сястра Дар’я прафесійна займаецца тэнісам.
Яраслаў Ракіцкі аматар творчасці Міхаіла Круга, любімыя песні «Кольшчык» і «Споведзь».
За час выступленняў у складзе зборнай Украіны, Ракіцкі ніколі не спяваў гімн Украіны. Адкрыта падтрымліваў «жыхароў Данбаса» і сімпатызаваў кіраўніцтву ДНР.
У сакавіку 2022 года па сямейных абставінах пакінуў санкт-пецярбургскі «Зеніт». У ліпені 2022 года афіцыйна стаў іграком турэцкага клуба «Адана Дэмірспор», пакінуў клуб па пагадненні бакоў у снежні 2022 года.
У студзені 2023 года вярнуўся ў «Шахцёр».
Сонечны сарас 115
Сонечны сарас 115 — серыя з 72 сонечных зацьменняў, якая пачалася 21 чэрвеня 662 года і скончылася 12 жніўня 1942 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Рышард Качароўскі
Ры́шард Качаро́ўскі (Ryszard Kaczorowski; 26 лістапада 1919, Беласток — 10 красавіка 2010, Смаленская вобласць) — польскі дзяржаўны дзеяч, апошні прэзідэнт Польскай Рэспублікі ў выгнанні (1989—1990).
Біяграфія
Напярэдадні Другой Сусветнай вайны быў інструктарам гарцэраў (скаўтаў) у Беластоку.
Пасля 17 верасня 1939 года перайшоў у падполле, дзе арганізаваў «Шэрыя шэрагі» (Szare Szeregi) — вайсковую структуру польскіх гарцэраў. У 1940 годзе арыштаваны НКУС, атрымаў смяротны прысуд, які быў заменены тэрмінам 10 гадоў у ГУЛАГу.
Са зняволення выйшаў на аснове дамовы паміж эміграцыйным польскім урадам і І. Сталіным пра ўтварэнне польскай арміі генерала Андэрса ў СССР. Ваяваў пад Монтэ-Касіна.
Пасля вайны застаўся ў Вялікабрытаніі, у 1955—1988 гадах кіраваў польскім гарцэрствам на эміграцыі. У 1986 годзе быў абраны міністрам замежных спраў ураду Польскай Рэспублікі ў выгнанні, а 19 ліпеня 1989 года заняў пасаду прэзідэнта Польскай Рэспублікі ў выгнанні. 22 снежня 1990 года, пасля першых свабодных прэзідэнцкіх выбараў у Польшчы, перадаў сімвалы прэзідэнцкай улады Польскай Рэспублікі новаабранаму прэзідэнту Леху Валенсу.
У 2004 годзе зрабіўся ганаровым кавалерам I класа (Рыцарам Вялікага Крыжа) брытанскага Ордэна Св. Міхала і Св. Юрыя.
Загінуў 10 красавіка 2010 года ў авіякатастрофе пад Смаленскам.
Нацыянальны парк паўвостраў Брус
Нацыянальны парк Брус (Bruce Peninsula National Park, Parc national de la Péninsule-Bruce) — нацыянальны парк Канады, створаны ў 1987 годзе на паўвостраве Брус у правінцыі Антарыа. З'яўляецца ядром біясфернага запаведніка Niagara Escarpment і адным з найбуйнейшых ахоўных раёнаў у Паўднёвай Антарыа. Плошча парку складае 154 км². Брус — парк з рознымі ландшафтамі: ад альвараў, неўрадлівых глеб з беднай расліннасцю, да густых лясоў. На тэрыторыі ёсць некалькі азёр. Парк мае рэсурсы для пешага турызму, кемпінга, назіранняў за птушкамі і іншай рэкрэацыйнай дзейнасці.
Падушны падатак
Падушны падатак — асноўны прамы падатак у Расійскай імперыі ў XVIII—XIX стст.
Уведзены ў 1724 г. імператарам Пятром I. Абкладалася ўсё мужчынскае насельніцтва падатковых саслоўяў паводле перапісаў, якія праводзіліся перыядычна. Памеры падатка павялічваліся. У 1867 г. па рэгіёнах Расійскай імперыі падушны падатак вагаўся ад 1,15 да 2,61 руб. з рэвізскай душы. Да дзяржаўных падушных збораў належалі таксама земскі падушны збор з сялян на казённыя выдаткі і грамадскі збор з дзяржаўных сялян, уведзены на пачатку 1840-х гадоў. У сярэдзіне 1860-х гадоў у Еўрапейскай частцы імперыі падушныя зборы складалі каля 70% агульнай сумы прамых падаткаў.
На Беларусі
На тэрыторыі беларуска-літоўскіх губерняў, якія ўвайшлі ў склад Расійскай імперыі пасля падзелаў Рэчы Паспалітай, замена падворнага абкладання падушным падаткам адбылася ў канцы XVIII ст. Яго памер складаў каля 1 рубля срэбрам. З-за слабой плацежаздольнасці насельніцтва і каб паступова прызвычаіць да расійскай падатковай сістэмы, насельніцтву на некаторы час даваліся льготы. У снежні 1772 г. жыхары Беларускага генерал-губернатарства былі вызвалены ад падушнага падатку на паўгода, у красавіку 1793 г., пасля інкарпарацыі цэнтральнай часткі беларускай зямляі ў ходзе другога падзелу Рэчы Паспалітай, — на 2 гады. З 1797 г. на працягу 10 гадоў ва ўсіх беларуска-літоўскіх губернях, афіцыйна, дзяржаўныя падаткі браліся ў меншым памеры, але да 1811 г. яны збіраліся тут не асігнацыямі, як гэта было ў расійскіх губернях, а серабром, рэальны курс якога быў намнога вышэйшы.
Падушны падатак быў цяжкім і яго спагнанне адбывалася з нарастаючымі недаплатамі. Напрклад, казённыя сяляне спачатку адносна паспяхова спраўляліся з выплатай падушнага падатку. Па Мінскай губерні нядоімка, што сабралася да 1812 г., складала менш за 1/10 ад сумы няўнесеных падаткаў гэтага года. Да 1839 г. нядоімкі ў выплаце падаткаў і земскіх збораў у дзяржаўных вёсках Віцебскай, Магілёўскай, Мінскай, Віленскай і Гродзенскай губерняў складалі ў сярэднім 1,8—1,2—0,3—0,8 і 0,2 акладу на душу, адпаведна. Вялікая нядоімка па падушным падатку і адмовы насельніцтва плаціць, вымусілі з 1887 г. адмяніць яго ў еўрапейскай частцы імперыі (з мяшчан і цэхавых — з 1863 г. і заменены падаткам на нерухомую маёмасць).
Галасы стагоддзяў
«Галасы́ стаго́ддзяў» (Голоса веков) — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» (творчае аб’яднанне «Летапіс») у 1979 годзе.
Махафалі
Махафалі (малагас. Mahafaly, літаральна "тыя, хто ствараюць забароны" або "пазбаўленыя забарон") — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць паўднёвы захад Мадагаскара. Агульная колькасць - 310 тыс. чал.
Галасы стагоддзяў
Сюжэт
Народныя абрады Беларусі, якія ўзніклі ў далёкім мінулым, увабралі ў сябе прадстаўлення многіх пакаленняў земляробаў пра навакольны свет, яго вечнасці і прыгажосці. У навукова-папулярным фільме, які складаецца з двух частак, каляндарныя абрады вясны і лета (Гуканне вясны, Купалле і іншыя) паказаны такімі, якімі яны захаваліся ў канцы 1970-х гадоў у вёсках Паазер’я, Палесся і Магілёўшчыны.
Махафалі
Махафалі жывуць у самым засушлівым рэгіёне Мадагаскара, што абумовіла распаўсюджанне самых розных гаспадарчых заняткаў (сельская гаспадарка, паляванне, збіральніцтва, лоў рыбы, рамяство), паколькі ні водны з іх не можа стала забяспечваць патрэбы насельніцтва. У адрозненні ад іншых малагасійцаў, махафалі не прытрымліваюцца шматлікіх забарон фады, таму ахвотна наймаюцца на працу, не папулярную сярод прадстаўнікоў іншых груп. Многія працуюць на шахтах за межамі свайго рэгіёна.
Галасы стагоддзяў
Над фільмам працавалі
Аўтарскі калектыў у складзе З. Мажэйка, Н. Савы і А. Шклярэўскага за стварэнне цыкла музычна-этнаграфічных кінафільмаў (у т. л. «Галасы стагоддзяў») у 1994 годзе атрымаў Дзяржаўную прэмію Рэспублікі Беларусь.
Махафалі
Большасць махафалі прытрымліваецца традыцыйных рэлігійных вераванняў. Асаблівую ролю маюць пахавальныя культы і культ продкаў. Шануюцца святыя лясы і гаі. Махафалі вядомыя будаўніцтвам выдатна аздобленых магільняў і разьбой драўляных ідалаў алуалу.
Таксама распаўсюджана хрысціянства (25% вернікаў).
Людміла Міхайлаўна Кальмаева
Людмі́ла Міха́йлаўна Кальма́ева (3 жніўня 1946, Мінск — 11 жніўня 2022 ) — беларуская мастачка-жывапісец, графік, плакатыстка, скульптарка.
Біяграфія
Да 1968 года навучалася ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце, у 1973 годзе скончыла Дзяржаўны інстытут мастацтваў Эстонскай ССР, атрымала дыплом графіка-афарміцелькі.
Сябра Беларускага саюзу мастакоў з 1980 года.
У 1986—1992 гадах працавала выкладчыцай у Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце. Распрацавала ўласную методыку выкладання акварэльнага жывапісу.
З 1992 года жыла і працавала ў Арнэмаўдэне (Нідэрланды, правінцыя Зеландыя).
Творчасць
Рэгулярна выстаўлялася ў Беларусі. Вядома як выбітная плакатыстка і аўтарка іранічных постмадэрнісцкіх праектаў.
Творы «Свечка» (аловак, папера, гуаш), «Ахвяры» (аловак, папера), «Аголеныя фігуры ў руху» (аловак, папера, 3 аркушы), «Нацюрморт» (аловак, папера, акварэль), «Хлопчык» (аловак, папера), «Дзяўчына» (аловак, папера) экспанаваліся ў красавіку 1991 года на аўкцыёне Выстаўкі дасягненняў народнай гаспадаркі Беларускай ССР (аўкцыён твораў выяўленчага мастацтва) у Мінску.
Творы Людмілы Кальмаевай знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах Беларускага саюзу мастакоў, калекцыі Беларускага саюза дызайнераў, Нацыянальным музеі плакату ў Віланаве (Варшава), Музеі плакату ў Канагаве (Японія), прыватных калекцыях Нідэрландаў, Германіі, Францыі, ЗША і Мексікі.
Скварчыцы
Сква́рчыцы (, Скварчицы) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 9 км на поўдзень ад Баранавіч. Насельніцтва 42 жыхары, 26 гаспадарак (2005).
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 года ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Ястрамбельскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі, на франтах вайны загінула 11 вяскоўцаў.
Пятроўшчынскі сельсавет
Назву Пятро́ўшчынскі сельсавет маюць:
NGC 1918
NGC 1918 (іншае абазначэнне — ESO 56-SNR101) — рэшткі звышновай ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ёкульсаў-аў-Ф’ёдлум
Ёкульсаў-аў-Ф’ёдлум (Jökulsá á Fjöllum) — другая паводле працягласці рака (пасля Цьёўрсаў) у Ісландыі. Выцякае з ледавіка Ватнаёкутль і цячэ на поўнач, упадае каля горада Скоўгар у заліў Скьяўльфандзі Нарвежскага мора (Паўночны Ледавіты акіян). На рацэ маюцца два вадаспады Селфос і Дэціфос, яе воды працекаюць праз каньён у нацыянальным парку Ёёкульсаўрглювур. Максімум рачнога стока прыпадае на лета.
Букавына (Жыдачыўскі раён)
Букавына (Буковина) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
IC 4555
IC 4555 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Райскі Птах.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ільхам Аліеў
Ільхам Гейдар аглы Аліеў (İlham Heydər oğlu Əliyev, Илһам Һејдәр оғлу Әлиев,, Баку, Азербайджанская ССР) — азербайджанскі палітычны, дзяржаўны і спартыўны дзеяч; Прэзідэнт Нацыянальнага алімпійскага камітэта Азербайджана (з 1997), прэм'ер-міністр Азербайджана (2003), затым прэзідэнт Азербайджана (з 2003).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны інстытут міжнародных адносін. З 1985 года выкладаў у гэтай ВНУ. З 1991 года займаўся камерцыйнай дзейнасцю.
У 1994 годзе прызначаны першым віцэ-прэзідэнтам Дзяржаўнай нафтавай кампаніі Азербайджанскай Рэспублікі.
У 2000 годзе стаў першым намеснікам старшыні кіруючай партыі ««Новы Азербайджан»».
У 2001 годзе прызначаны старшынёй парламенцкай дэлегацыі Азербайджана ў ПАСЕ.
З 4 жніўня па 4 лістапада 2003 года — прэм'ер-міністр Азербайджана.
31 кастрычніка 2003 года стаў Прэзідэнтам Азербайджана. 15 кастрычніка 2008 года абраны прэзідэнтам на другі тэрмін. 9 кастрычніка 2013 года ў Азербайджане адбыліся чарговыя прэзідэнцкія выбары, па выніках якіх Ільхам Аліеў пераабраны на трэці тэрмін.
ФК ХБ Торсхаўн
ХБ (HB) — фарэрскі футбольны клуб з горада Торсхаўн. Заснаваны ў 1904 годзе. 24-разовы чэмпіён Фарэрскіх астравоў, 28-разовы ўладальнік Кубка Фарэрскіх астравоў.
Чэрвонка
Чэрвонка (Черво́нка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Рэфармацкая палітычная партыя
Рэфармацкая палітычная партыя (Staatkundig Gereformeerde Partij, SGP) — нідэрландская палітычная партыя. Партыя была створана ў 1918 годзе. Партыя мае 1 месца з 75 у першай палаце і 3 месцы з 150 у другой палаце Генеральных штатаў і 1 месца з 26 вылучаных для Нідэрландаў у Еўрапарламенце (уваходзіць у фракцыю Еўропа за свабоду і дэмакратыю). Назва «рэфармацкая» паказвае не на прыхільнасць партыі да палітычных рэформаў, а на падтрымку ёй Галандскай рэфармацкай царквы.
Гісторыя
Дзяржаўная рэфармацкага партыя была заснавана 24 красавіка 1918 года некалькімі членамі кансерватыўнай пратэстанцкай Антырэвалюцыйная партыі. Яны выступалі супраць выбарчага права для жанчын, якое Антырэвалюцыйная партыя лічыла магчымым. Акрамя таго, яны былі супраць альянсу Антырэвалюцыйная партыі з каталіцкай Генеральнай Лігай. Партыя ўдзельнічала ў выбарах 1918 году, але не змагла атрымаць ні аднаго месца.
Пасля выбараў 1922 партыя атрымала прадстаўніцтва ў парламенце. Членам парламента стаў заснавальнік партыі Герыт Хендрык Керстэн.
Падчас Другой сусветнай вайны, Керстэн супрацоўнічаў з нацысцкімі акупантамі і асуджаў рух супраціву. Пасля вайны, яму не было дазволена вярнуцца ў Палату прадстаўнікоў.
7 верасня 2005 акруговай суд у Гаазе вынес прысуд, што партыя не можа атрымліваць субсідыі ад урада, таму што жанчынам было забаронена быць сябрамі партыі, аднак гэта рашэнне было адменена апеляцыйным судом. Падчас з'езду партыі 24 чэрвеня 2006 года была знята забарона на сяброўства жанчын.
Удзел у выбарах
Удзел у выбарах у другую палату парламента Нідэрландаў:
Распаўсюджванне COVID-19 у Славакіі
Пандэмія каранавіруса распаўсюдзілася на Славакію 6 сакавіка 2020 года. Тагачасны прэм’ер-міністр Петэр Пелегрыні абвясціў, што заразіўся 52-гадовы мужчына. Ён нікуды не ездзіў, але яго сын быў у Венецыі (Італія) і меркавана стаў нулявым пацыентам (першым чалавекам, які заразіўся), што пазней было пацверджана. На наступны дзень былі пацверджаны яшчэ тры выпадкі, уключаючы сына і жонку 52-гадовага мужчыны. На працягу наступных дзён колькасць заражаных COVID-19 узрасла да 21 з 832 пратэставаных. Прэм’ер-міністр і часовы міністр аховы здароўя Петэр Пелегрыні склікаў крызісную нараду, на якой былі прынятыя некаторыя з самых сур’ёзных мер засцярогі ў Еўропе на той момант, уключаючы забарону на ўсе асабістыя міжнародныя рэйсы, чыгуначныя і аўтобусныя паездкі, забарона на ўсе ўнутраныя і залішнія паездкі за мяжу, памежныя праверкі, абавязковы 14-дзённы каранцін для ўсіх, хто вяртаецца з-за мяжы, і закрыццё школ па ўсёй краіне. На 27 сакавіка было пацверджана 4607 заражэнняў.
Станам на 2023 год у краіне зафіксавана 1,8 млн. выпадкаў заражэння, у тым ліку 21 тыс. смерцяў.
Дэмыдзіў (Жыдачыўскі раён)
Дэмыдзіў (Деми́дів) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Аперацыя «Папай»
Аперацыя «Папай» (Operation Popeye) — аперацыя па выкарыстанні кліматычнай зброі арміяй ЗША падчас вайны ў В’етнаме (1965-1973). Назва аперацыі было дадзена па імі мультыплікацыйнага персанажа марака Папая.
Пачалася 20 сакавіка 1967 года, завяршылася 5 ліпеня 1972 года. Праводзілася падчас сезону дажджоў з сакавіка па лістапад. Сутнасць аперацыі заключалася ў актыўным уздзеянні на аблокі: з самалётаў (транспартныя самалёты C-130 і знішчальнікі F-4C) у дажджавых аблоках рассейваўся ёдыд срэбра, што прыводзіла да багатых ападкаў. У выніку колькасць ападкаў павялічылася ў тры разы вышэй за норму. Гэта прывяло да затаплення палёў з рысам і іншых пасеваў культурных раслін, а таксама была размыта сцежка Ха Шы Міна, па якой паўднёвав’етнамскія партызаны забяспечваліся зброяй і рыштункам. За перыяд вайны было выдаткавана 12 млн фунтаў (5,443×109 г 5,4 тысячы тоны) ёдзістага срэбра.
Аперацыя «Папай» была эксперыментальнай праграмай, распрацаванай Дзяржаўным дэпартаментам ЗША і Міністэрствам абароны ЗША. Усёй тэхнічнай прапрацоўкай аперацыі загадваў доктар Дональд Хорніг, упаўнаважаны саветнік пры прэзідэнце ЗША па навуцы і тэхналогіях.
На працягу кастрычніка 1966 года было праведзена выпрабаванне тэхналогій, якія меркаваліся да ўжывання ў аперацыі «Папай» на ўсходзе Лаоса на плато Булавен у дэльце ракі Конг. Урад Лаоса не быў праінфармаваны аб правядзенні аперацыі, яе метадах і мэтах.
Сяргей Іосіфавіч Навумчык
Сяргей Навумчык (нарадзіўся 15 снежня 1961) — беларускі журналіст і палітык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Паставах. Скончыў факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, служыў у войску. Удзельнічаў у самвыдатаўскім друку.
Узначальваў ініцыятыўную групу супраць будаўніцтва АЭС у Віцебскай вобласці (1988).
У 1990—1996 гадах — дэпутат Вярхоўнага Савета Беларусі, каардынатар парламенцкай Апазіцыі БНФ, член Канстытуцыйнай Камісіі і парламенцкай Камісіі ў пытаннях СМІ і правоў чалавека, Часовай Камісіі ВС па ацэнцы дзейнасці службовых і іншых адказных асоб у сувязі з ліквідацыяй наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС. Узначальваў інфармацыйнае агенцтва «Павет».
Удзельнічаў у распрацоўцы і прыняцці Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі (1990) і абвяшчэнні незалежнасці Беларусі на нечарговай сесіі Вярхоўнага Савета 25 жніўня 1991 г.
Сааўтар Канцэпцыі пераходу Беларускай ССР на рыначную эканоміку (восень 1990), аўтар Канцэпцыі інфармацыйнай палітыкі Рэспублікі Беларусь (верасень 1991), сааўтар праекту Пастановы ВС Вб дэманапалізацыі СМІ (кастрычнік 1992), іншых законапраектаў.
Будынак гарадской думы (Санкт-Пецярбург)
Будынак гарадской думы - будынак на Неўскім праспекце Санкт-Пецярбурга, помнік архітэктуры федэральнага значэння. Вежа будынка з'яўляецца адной з дамінант Неўскага праспекта і часам разглядаецца асобна ад будынка. Часам будынак разглядаецца ў комплексе з «Сярэбранымі радамі», да якіх ён прымыкае.
Сяргей Іосіфавіч Навумчык
Біяграфія
11 красавіка 1995 года разам з іншымі дэпутатамі ад Апазіцыі БНФ абвясціў у Авальнай залі Дому ўраду галадоўку пратэсту супраць ініцыяванага Лукашэнкам рэферэндуму пра дзяржаўную мову і сімволіку. У ноч на 12 красавіка 1995 дэпутаты былі выкінутыя з залі паседжанняў і збітыя спецпадраздзяленнем КДБ і спецназам.
13-14 красавіка 1995 года прадстаўляў у Канстытуцыйным Судзе пазіцыю групы дэпутатаў ВС у справе манапалізацыі Лукашэнкам СМІ.
У 1996 годзе вымушаны пакінуць Беларусь. Паводле некаторых крыніц, камандуючы памежнымі войскамі Рэспублікі Беларусь выдаў распараджэнне памежнікам затрымаць яго ў выпадку ўезду на тэрыторыю Беларусі. У жніўні 1996 года атрымаў палітычны прытулак у ЗША.
Лаўрэат літаратурнай прэміі Беларускага ПЭН-цэнтру імя Алеся Адамовіча (2006) за кнігу «Сем гадоў Адраджэння, альбо фрагменты найноўшай беларускай гісторыі (1988—1995)».
Намеснік старшыні Рады БНР (ад 1997). На «Радыё Свабода» ад 1990 года.
Даследчыцкая дзейнасць, публіцыстыка
Аўтар шэрагу кніг, прысвечаных найноўшай гісторыі Беларусі, падзеям, удзельнікам якіх давялося быць яму ў якасці дэпутата апазіцыі БНФ у Вярхоўным Савеце 12-га склікання. «Дзевяноста першы» (2013) — кніга пра тое, як дзякуючы спрыяльным абставінам і насуперак абставінам неспрыяльным у 1991 годзе Беларусь стала незалежнай. У кнізе «Дзевяноста чацьверты» (2015) аўтар апісвае першыя прэзідэнцкія выбары ці «як карнавал дэмакратыі ў 1994 ператварыўся ў хаўтуры». «Дзевяноста пяты» (2015) — трэцяя кніга цыклу, у ёй увага чытача канцэнтруецца на галоўнай (паводле аўтара) падзеі — рэфэрэндуме 1995 года. Сяргей Навумчык разглядае «Дзевяноста другі» (2017), калі быў забаронены рэфэрэндум аб датэрміновых выбарах у Вярхоўны Савет, як год пачатку драмы беларускай дэмакратыі.
Аніш (прыток Волгі)
Аніш (Ани́ш; Энĕш, Енĕш) — рака ў Расіі, правы прыток Волгі. Працякае па тэрыторыі Цывільскага, Марыінска-Пасадскага, Урмарскага і Казлоўскага раёнаў Чувашыі, упадае ў Куйбышаўскае вадасховішча на рацэ Волга вышэй горада Казлоўка. Даўжыня — 61 км, плошча вадазборнага басейна — 890 км².
NGC 1919
NGC 1919 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC73) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэрванасілка (Оўруцкі раён)
Чэрванасілка (Червоносі́лка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Аляксандр Уладзіміравіч Зінчанка
Аляксандр Уладзіміравіч Зінчанка (Олександр Володимирович Зінченко; нар., Радамышль , Жытомірская вобласць, Украіна) — украінскі футбаліст, паўабаронца англійскага клуба «Арсенал» з Лондана і нацыянальнай зборнай Украіны. Наймалодшы аўтар гола ў гісторыі зборнай Украіны.
Лявон Маджарскі
Біяграфія
Сын Яна Маджарскага і яго жонкі Армінэ. Нарадзіўся ў Стамбуле, пасля пераехаў з бацькамі ў Слуцк.
У 1790 годзе падчас Вялікага сойма Лявон Маджарскі атрымаў шляхецкую годнасць за немалыя заслугі перад Айчынай і 500 дукатаў. Апошні кароль Рэчы Паспалітай Станіслаў Аўгуст Панятоўскі надаў у 1791 годзе яму герб «Дар». Праўда, адсутнасць афіцыйнай набілітацыі не замінала Маджарскім пісацца шляхтай яшчэ ў 1770-я гг.
Палітычныя ўмовы, якія неспрыяльна склаліся для Польшчы, прымусілі Лявона Маджарскага спачатку згарнуць вытворчасць напалавіну, а затым, у 1792 годзе зусім ад яе адмовіцца.
Памёр у Слуцку ў 1811 годзе, быў пахаваны побач з бацькам ў тамтэйшых бернардзінаў.
Творчасць
Стварыў новую сістэму дэкаратыўнага аздаблення сярэднікаў, бардзюраў і галоў паясоў са складанай, шматколернай арнаментацыяй; распрацаваў і відазмяніў вырашэнне галоў паясоў з выявамі букетаў, вазонаў.
Дазваляў сваім палітычным сімпатыям адбівацца на прадукцыі Слуцкай персіярні. Пасля знішчэння аўтаноміі Літвы, у склад якой уваходзілі і беларускія землі, і поўнага аб’яднання яе з Польшчай, Слуцкая фабрыка выпусціла паясы з меткай у выглядзе польскага дзяржаўнага герба — аднагаловага арла з каронай. Адмена канстытуцыі 3 мая 1791 года была адзначана выпускам зялёных паясоў, затканых серабром. Зялёны колер сімвалізаваў надзею і месяц май. Такія паясы насіліся прыхільнікамі канстытуцыі ў знак пратэсту і называліся «пазітыўкамі». Пасля II падзелу Рэчы Паспалітай гэтыя зялёныя паясы былі забаронены.
Сям’я
Ажаніўся 29 чэрвеня 1768 года ў слуцкім касцёле з Марыянай са Станішэўскіх, прадстаўніцай дробнага шляхецкага роду са Случчыны. У шлюбе з ёй нарадзіўся сын Антон-Ігнат, ахрышчаны 15 мая 1770 года, яго хроснымі сталі дзед Ян Маджарскі і Алена Станкевіч. Праз год, 25 траўня 1771 года, быў ахрышчаны другі сын — Ян-Францішак, 23 сакавіка 1773  — Разалія-Язафата, а 25 жніўня 1774 — Анжэла.
Пасля смерці першай жонкі Лявон ажаніўся з Марыяй Латкоўскай, таксама з дробнай слуцкай шляхты, якая яшчэ ў XVII ст. вызнавала кальвінскую веру.
Сын Антон 21 чэрвеня 1799 года ў маёнтку Каўпеніца пад Баранавічамі ажаніўся з Тэафіліяй з Алізаровічаў, прадстаўніцай вельмі старога гарадзенскага шляхецкага роду. Яе бацькам быў ротмістр Гарадзенскага павета Францішак-Канстанцін Алізаровіч, які на той момант ужо памёр, у шлюбе з Петранэлай з Кандыбаў ён меў таксама Юзафа, Антона, Францішку, Ганну-Караліну і Юзафату. Петранэла з Кандыбаў пасля смерці мужа пабралася другім шлюбам з Антонам Ваўкавыцкім, гродзенскім гараднічым. Тэафілія памерла маладой ва ўзросце 26 гадоў. Ад яе Антон Маджарскі меў толькі дваіх дзетак. Па ўсей верагоднасці, першай была Альжбета — будучая маці Станіслава Манюшкі, якая з’явілася на свет у 1800 годзе. Яе брат Лявон-Юзаф-Ігнат быў ахрышчаны 20 жніўня 1801 года. Ён застаўся халастым. Вядомы праз свой гумар і востры розум, у 1824 годзе быў абраны межавым суддзёй наваградскага павета. Апошняя згадка яго імя прыпадае на 1859 год.
Сын Ян ажаніўся з Фаўстынай з Корсакаў, таксама шляхцянкай са Случчыны. Жыў папераменна то ў Красевічах, то ў Драгобылі. Ягоны сын Эдвард памёр малым. Дочкі дасягнулі паўналецця і пайшлі замуж. Юзэфа ў шлюбе з Трацэвічам нашчадкаў не мела. Вікторыя (1815—1886), якая стала жонкай Крушынскага і нарадзіла ад яго пяць сыноў і тры дачкі. Трэцяя дачка, Марыя, выйшла за Юльяна Шпіхальскага, ад якога мела дзяцей. Вікторыя пахаваныя на Кальварыйскіх могілках, дзе ў двайной магіле пахаваныя таксама яе дзеці — Каміла з Крушынскіх Жаба (1848—1892) і Яўген Крушынскі (1852—1904).
Сцяг Туркменістана
Сцяг Туркменістана — афіцыйны сімвал Рэспублікі Туркменістан.
Сцяг уяўляе сабой зялёнае палотнішча з вертыкальна размешчанай чырвонай паласой і пяццю арнаментамі ў аснове сцяга. Знізу гэтай паласы намаляваны аліўкавыя галіны. Побач з паласой каля верхняга краю сцяга — белы паўмесяц і пяць белых зорак.
Пяць арнаментаў-гёляў азначаюць пяць велаятаў краіны. Аліўкавыя галіны сімвалізуюць абвешчаны ў 1995 годзе нейтралітэт Туркменістана.
Дзень сцяга Туркменістана
У дзень нараджэння першага прэзідэнта Туркменістана Сапармурата Туркменбашы 19 лютага 1992 г. быў зацверджаны Дзяржаўны сцяг Туркменістана. Дзень 19 лютага зараз урачыста адзначаецца як усенароднае свята туркменскага народа.
IC 4556
IC 4556 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Змяя.
Молаціў
Молаціў (Мо́лотів) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1992
Зімовыя Алімпійскія гульні 1992 афіцыйна вядомыя як Гульні XVI Алімпіяды (англ.: 1992 Winter Olympics), міжнароднае спартыўнае мерапрыемства, якое адбылося ў французскім горадзе Альбервіль 8—23 лютага 1992. Гэта былі апошнія зімовыя гульні, якія праходзілі разам з летнімі ў высакосны год.
Чэрэўкы (Оўруцкі раён)
Чэрэўкы (Черевки́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Славэчанскай вясковай абшчыны.
Брус (паўвостраў)
Брус — паўвостраў у правінцыі Антарыа (Канада), размешчаны паміж залівам Джорджыян і асноўным басейнам возера Гурон. Паўвостраў Брус з’яўляецца часткай графства Брус, названага ў гонар Джэймса Бруса, шостага генерал-губернатара правінцыі Канада. На паўвостраве знаходзяцца два нацыянальныя паркі: Брус і Фатам-Файв, больш паўтузіна запаведнікаў і птушыная абсерваторыя паўвострава Брус. Паўвостраў Брус з’яўляецца натуральным асяроддзем для шматлікіх жывёл, чорных мядзведзяў, і паласатай савы.
Пранясі, Божа, хмару
«Пранясі', бо'жа, хма'ру» (Пронеси, боже, хмару) — беларускі дакументальны фільм, зняты на кінастудыі «Беларусьфільм» (студыя «Летапіс») у 1990 годзе.
Сюжэт
Спяваюць народныя выканаўцы Віцебскага Паазер’я і Гродзеншчыны.
Узнагароды
Фільм адзначаны дыпломам «Лепшы фільм аб нацыянальным музычным фальклоры» на V Міжнародным кінафестывалі візуальнай антрапалогіі ў Пярну ў 1991 годзе, дыпломам «Бронзани витез» у катэгорыі дакументальных фільмаў на II міжнародным фестывалі «Залаты Віцязь» у Югаславіі ў 1993 годзе.
Аўтарскі калектыў у складзе З. Мажэйка, Н. Савы і А. Шклярэўскага за стварэнне цыкла музычна-этнаграфічных кінафільмаў (у т. л. «Пранясі, божа, хмару») у 1994 годзе атрымаў Дзяржаўную прэмію Рэспублікі Беларусь.
Вэрбыця (Жыдачыўскі раён)
Вэрбыця (Ве́рбиця) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Ватнаёкутль
Ватнаёкутль (Vatnajökull) — найбуйнейшы ледавік на востраве Ісландыя. Знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы вострава і займае 8 % яго тэрыторыі, альбо 8 133 км².
NGC 1921
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Туркменістана
Дзяржаўны герб Туркменістана — сімвал дзяржаўнай улады Туркменістана, спалучае ў сабе культурную спадчыну родапачынальнікаў туркменскага народа Агуз хана і дынастыі Сельджукаў, якія стварылі ў старажытнасці магутную імперыю і якія аказалі прыкметны ўплыў на развіццё як цюркскіх народаў, так і насельніцтва Еўразіі ў цэлым.
Дзяржаўны герб Туркменістана ўяўляе сабой васьміграннік зялёнага колеру з жоўта-залацістай аблямоўкай, у які ўпісаныя два колы блакітнага і чырвонага колераў. Колы падзеленыя паміж сабой жоўта-залацістымі палосамі аднолькавай шырыні. На зялёным фоне васьмігранніка вакол чырвонага кола намаляваны асноўныя элементы нацыянальнага багацця і сімволікі дзяржавы:
На кальцавой паласе чырвонага колам памерам у 2 дыяметра блакітнага кола намаляваныя па ходу гадзінікавай стрэлкі пяць асноўных дывановых гёляў: ахалтэке, салыр, эрсары, чоўдур, ёмут, якія сімвалізуюць сяброўства і згуртаванасць туркменскага народа.
Сярэдні танк
Сярэдні танк — адзін з відаў па класіфікацыі танкаў - танк, які праўзыходзіць па масе лёгкі танк, але саступае цяжкаму. Па прынятай у СССР класіфікацыі сярэднім лічыўся танк масай да 30, пазней — да 40 тон. Апроч умеранай масы, характарызуецца рацыянальным спалучэннем асноўных баявых уласцівасцяў.
Сярэднія танкі былі найболей масавымі танкамі ў перыяд Другой сусветнай вайны і заставаліся такімі да 1970-х гадоў.
Вынікам далейшага развіцця канцэпцыі сярэдняга танка стаў асноўны баявы танк.
IC 4557
IC 4557 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ваўчатычы
Ваўчатычы (Вовча́тичі) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
Пэршатраўнэвэ
Пэршатраўнэвэ (Першотравне́ве) — пасёлак гарадскога тыпу ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
NGC 1922
NGC 1922 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC103) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кананерскі востраў
Кананерскі востраў (састар. Кананірскі востраў, Kissasaari — Каціны востраў) — востраў у Санкт-Пецярбургу. Размешчаны паміж Марскім каналам і Фінскім залівам. Кананерскі востраў размешчаны на паўднёва-заходняй мяжы дэльты ракі Нявы і ўваходзіць у сістэму астравоў і меляў Неўскага бара. Востраў выцягнуты з поўначы на поўдзень больш чым на 5 км, максімальная шырыня яго складае прыблізна 650 м. Плошча вострава — каля 115 га.
Герб Лунінца
Герб Лунінца — адзін з сімвалаў Лунінца разам са сцягам. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 28 верасня 1998 года № 25.
Апісанне
У блакітным полі варажскага шчыта размешчаны «ў слуп» княжацкая карона, дзве перакрыжаваныя срэбныя стралы і лілеяпадобная кветка таго ж металу. Верхнюю, найбольш ганаровую частку герба займае срэбная карона, якая сімвалізуе прыналежнасць Луліна ў мінулым вялікаму князю літоўскаму Жыгімонту і яго бліжэйшаму атачэнню.
Цэнтральнай фігурай герба выбраны дзве стралы, пакладзеныя крыжам. Срэбная страла — элемент гістарычнага герба Брэста. На гербе Лунінца стрэлы нясуць падвойную сэнсавую нагрузку: перадаюць адміністрацыйна-тэрытарыяльную прыналежнасць і сімвалізуюць досыць буйны чыгуначны вузел.
Герб і палажэнне аб ім было зацверджана рашэннем Лунінецкага раённага савета дэпутатаў ад 25 верасня 1998 г. № 131, флага — 15 чэрвеня 2001 г. № 90. Аўтары герба Т. В. Канапацкая і А. А. Шпунт.
Зімовыя Алімпійскія гульні 1988
Зімовыя Алімпійскія гульні 1988 афіцыйна вядомыя як Гульні XV Алімпіяды (англ.: 1988 Winter Olympics), міжнароднае спартыўнае мерапрыемства, якое адбылося ў канадскім горадзе Калгары 13—28 лютага 1988.
Першае месца ў агульнакамандным заліку заняў СССР, другое — ГДР, трэцяе — Швейцарыя.
Чапаеўка (прыток Волгі)
Чапаеўка (састар. Мо́ча) — рака ў Самарскай і Арэнбургскай абласцях, левы прыток Волгі. Даўжыня ракі 298 км, плошча вадазборнага басейна — 4310 км². Выток знаходзіцца на стыку Сярэдняга Сырта і Сіняга Сырта (агоры Агульнага Сырта) на мяжы абласцей, за 8 км на паўднёвы ўсход ад пасёлка Шарыпаўка (Самарская вобласць) і за 7 км на захад ад вёскі Пакроўка (Арэнбургская вобласць). Ад вытоку цячэ на паўночны захад да Чапаеўска, дзе паварочвае на паўночны ўсход у пойме Волгі. Ніжэй паблізу Навакуйбышаўска паварочвае на захад. Упадае ў пратоку Сухая Самарка (ніжні ўчастак) у левабярэжжы Волгі ў паўднёвай частцы Самарскай Лукі. Вусце знаходзіцца за 9 км на паўночны захад ад пасёлка Маяк.
Ісаму Акасакі
Ісаму Акасакі (赤崎 勇; 30 студзеня 1929, Тыран — 1 красавіка 2021, Нагоя) — японскі навуковец, вядомы сваімі працамі ў галіне паўправадніковага матэрыялазнаўства і оптаэлектронікі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы, член Японскай акадэміі навук (2014). Вынаходнік яркіх сініх нітрыд-галіевых паўправадніковых святлодыёдаў (1989 год) і пасля нітрыд-галіевых сініх святлодыёдаў падвышанай яркасці.
Біяграфія
З 1973 года праводзіў поўнамаштабныя даследаванні, накіраваныя на стварэнне сініх паўправадніковых святлодыёдаў. Тэхналогія стварэння чырвоных і зялёных святлодыёдаў была да таго часу распрацавана. Праблемай было атрыманне патрэбных паўправадніковых крышталяў добрай якасці; самымі папулярнымі кандыдатамі былі нітрыд галію і селенід цынку, аднак апошні не адрозніваўся вельмі высокай стабільнасцю. У 1985 годзе Акасакі з супрацоўнікамі дасягнуў поспеху, прапанаваўшы вырошчваць крышталі нітрыду галію на падкладцы з сапфіру, пакрытай буферным пластом нітрыду алюмінію. У 1989 годзе яны паказалі, што легаванне атамамі магнію ператварае крышталь нітрыду галію ў паўправаднік р-тыпу, здольны даваць значна больш інтэнсіўнае свячэнне. На гэтай аснове ў пачатку 1990-х гадоў былі створаны першыя сінія святлодыёды.
Астравы (Оўруцкі раён)
Астравы (Острови́) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Віктар Віктаравіч Барташэвіч
Віктар Віктаравіч Барташэвіч  — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1975 годзе архітэктурны факультэт БПІ па спецыяльнасці «Архітэктура». Працуе ў інстытуце «Мінскпраект» (чарцёжнік-канструктар, архітэктар, старэйшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў).
Член БСА з 1985 года.
Творчасць
Браў удзел у складзе аўтарскага калектыва ў праектаванні шматлікіх аб’ектаў, у тым ліку ўнікальных: рэканструкцыя гістарычнай зоны г. Мінска «Верхні горад» і «Траецкае прадмесце» (1986); праект станцыі метро «Плошча Леніна» (1985); рэканструкцыя Гандлёвага дому «На Нямізе» (1968). Аўтар праекта рэканструкцыі комплексу аб’екта Бальніцы хуткай медыцынскай дапамогі ў г. Мінску (2006—2012); корпус факультэта міжнародных адносін Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (2003—2012, у суаўтарстве з А. З. Цэйтліным); рэканструкцыя будынка па вул. Кірава, 43 з размяшчэннем музея беларускай сучаснай дзяржаўнасці (2010—2012, ў суаўтарстве з архітэктарам Т. Я. Ярмолінай, дызайнер У. І. Гладкоў); рэканструкцыя комплексу аб’ектаў стадыёна «Дынама» ў г. Мінску (2010—2012, кіраўнік аўтарскага калектыва М. Л. Гаўхфельд); удзел у міжнародным конкурсе на распрацоўку канцэпцыі па рэканструкцыі Вялікай спартыўнай арэны стадыёна «Дынама» (2012); аўтар шматлікіх праектаў будынкаў школ і дашкольных устаноў.
Узнагароды
Узнагароджаны Дыпломам лаўрэата ўсесаюзнага агляду саюза архітэктараў СССР (1986) і граматай Саюза архітэктараў БССР за лепшы праект года (1986)) за рэканструкцыю гістарычнай зоны г. Мінска «Верхні горад» і «Траецкае прадмесце», Дыпломам Саюза архітэктараў СССР (1985) за праект станцыі метро «Плошча Леніна», Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь (1992)
Аляксандр Аляксандравіч Караваеў
Аляксандр Аляксандравіч Караваеў (Олександр Олександрович Караваєв; нар., , Украіна) — украінскі футбаліст, паўабаронца кіеўскага «Дынама» і нацыянальнай зборнай Украіны.
Садкы (Жыдачыўскі раён)
Садкы (Садки́) — вёска ў Жыдачыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Ходарыўскай гарадской абшчыны.
IC 4558
IC 4558 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мар-дэль-Плата
Мар-дэль-Плата (Mar del Plata — срэбнае мора) — горад і порт у Аргенціне на беразе Атлантычнага акіяна ў правінцыі Буэнас-Айрэс, у 400 км на поўдзень ад Буэнас-Айрэса. Мар-дэль-Плата з’яўляецца адным з найбуйнейшых рыбалоўных партоў і найбуйнейшым марскім курортам ў Аргенціне. З насельніцтвам у 541733 жыхароў (перапіс 2001), гэта 7-ы горад у Аргенціне.
Уладзіслаў Рачкевіч
У 1917 годзе — старшыня Галоўнага польскага вайсковага камітэта. У 1921, 1925—1926, 1935—1936 — міністр унутраных спраў Польшчы. У 1921—1925 — навагрудскі ваявода, у 1926—1930 — віленскі ваявода. У 1930—1935 — маршалак польскага сойма ІІІ склікання. У 1939—1945 — прэзідэнт Польшчы ў лонданскай эміграцыі.
Моўныя правы
Моўныя або лінгвістычныя правы — правы чалавека і грамадзянскія правы, якія тычацца індывідуальных і калектыўных правоў абіраць мову або мовы для камнуікацый у прыватнай або публічнасвасваяй сферы. Іншыя параметры аналізу лінгвістычных правоў уключая ступень тэрытарыяльнасці, памер пазітыўнасці, арыентаванасці у сэнсе асіміляцыі, падтрымання і адкрытасці.
Вярушаў
Вярушаў (Wieruszów) — горад у Польшчы, размешчаны за 120 на паўднёвы захад ад Лодзі і за 250 км на паўднёвы захад ад Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Верушоўскага павета Лодзьскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Вярушаў. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 5,98 км². Насельніцтва 8,6 тыс. чалавек.
NGC 1923
NGC 1923 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC75) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Конрад Мёнх
Конрад Мёнх (Conrad Moench, 15 жніўня 1744, Касель — 6 студзеня 1805, Марбург) — нямецкі фармацэўт, хімік, прафесар батанікі Марбургскага ўніверсітэта.
Кароткая біяграфія
Аўтар шэрагу прац па батаніцы, з 1781 года прафесар батанікі ў Каселі, з 1786 года і да канца жыцця — прафесар батанікі ў Марбургскім універсітэце, у якім у 1792 годзе арганізаваў навучальна-даследчую лабараторыю па вывучэнні хіміі і фармацэўтыкі; заснавальнік батанічнага саду ў Марбургу.
Быўшы апанентам Карла Лінея і паслядоўнікам Фрыдрыха Медыкуса, Мёнх спрабаваў распрацаваць сваю сістэму класіфікацыі раслін, якая дзяліла ўвесь раслінны свет на восем класаў. Першыя сем класаў, якія ўключалі кветкавыя расліны, падзяляліся на дзевяць парадкаў кожны; восьмы клас складалі бяскветкавыя: папараць, мохі, пячоначнікі і губкі. Сваёй класіфікацыяй Мёнх спрабаваў палепшыць сістэму Лінея, аднак, сістэма Лінея атрымала шырокае распаўсюджванне, распрацоўкі ж Мёнха былі забыты.
Найбольш вядомая яго праца — «Methodus plantas horti botanici et agri Marburgensis»; у ёй утрымліваецца апісанне флоры наваколляў Марбурга паводле распрацаванай аўтарам класіфікацыі раслін. У сваіх працах Мёнх апісаў каля 200 родаў раслін і мноства відаў.
Названы ў гонар Мёнха
Імем Конрада Мёнха былі названы некалькі родаў раслін, напрыклад, і , але ў сучаснай наменклатуры замацавалася толькі назва  сямейства.
Першы з’езд манархаў у Вішэградзе
Ход падзей
У 1300 годзе кароль Чэхіі Вацлаў II быў каранаваны і стаў польскім каралём, што выклікала занепакоенасць прадстаўнікоў тагачаснай польскай дынастыі Пястаў, паколькі цяпер прэтэндэнтамі на польскі трон станавіліся спадкаемцы Вацлава. З мэтай вырашэння гэтага канфлікту манархі пачалі перамовы аб падпісанні пагаднення, а пасярэднікам выступіў венгерскі кароль Карл I Роберт.
Пасля таго, як была распрацавана так званая Трэнчынская канвенцыя, позняй восенню 1335 года ў Вішэградзе адбылася сустрэча ўсіх трох манархаў, на якой быў пацверджана адмова чэшскага караля Іагана Люксембургскага ад прэтэнзій на польскую карону і ўсю Польшчу, у абмен на што яму выплацілі грашовую кампенсацыю ў памеры абяцаных 20 тысячаў грошаў і прызналі чэшскае валадарства над герцагствам Сілезіяй. Галоўным жа дасягненнем стала заключэнне доўгачаканага абарончага саюза трох краін супраць дынастыі Габсбургаў і заключэнне дамоўленасцяў аб стварэнні новых гандлёвых маршрутаў у абыход Вены.
Марцін Фрыч
Ма́рцін Фрыч (,  — ) — чэхаславацкі кінарэжысёр; адзін з заснавальнікаў нацыянальнага кінамастацтва. Народны артыст Чэхаславакіі (1965). Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Чэхаславакіі (1950, 1951).
Творчасць
Працаваў у тэатры, кіналабараторыі. Першыя фільмы «Патэр Войцех» (1928), «Арганіст сабора Св. Віта» (1929). Сярод найбольш значных фільмаў: камедыі «Гэй, рулі» (1934), «Свет належыць нам» (1937), «Пекар імператара» (1951), гістарычныя «Янашык» (1936, прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Венецыі), «Сцеражыся!» (1947), гісторыка-рэвалюцыйны «Загартаваныя» (1950, прыз Міжнароднага  кінафестывалю ў Карлавых Варах, Чэхія), біяграфічны «Тайна крыві» (1953). Зняў таксама фільмы «Рэвізор» (1933), «Белая спражка» (1960), «Людзі з фургонаў» (1966).
Заходнікі (фільм)
«Захо'днікі» — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Ягорам Сурскім на тэлеканале «Белсат» у 2015 годзе.
Сюжэт
Фільм аднаўляе падзеі 1939 года, абапіраючыся на расповеды беларусаў, якія засталі той час.
Бальшое Мурашкіна
Бальшое Мурашкіна, Вялікае Мурашкіна (Большо́е Мура́шкино) — рабочы пасёлак (пасёлак гарадскога тыпу) у Ніжагародскай вобласці Расіі.