cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алексіс Карэль
Алексіс Карэль (Alexis Carrel; 28 чэрвеня 1873, Сент-Фуа-ле-Ліён — 5 лістапада 1944, Парыж) — французскі хірург, біёлаг, патафізіёлаг і еўгеніст, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1912).
Біяграфія
Пад уражаннем ад смерці прэзідэнта Францыі Мары Франсуа Карно, які памёр 24 чэрвеня 1894 года пасля нападу тэрарыста ад крывацёку пры пашкоджанні артэрыі, Карэль з 1902 года пачаў займацца распрацоўкай метадаў сшывання крывяносных сасудаў. У 1904 годзе Карэль з’ехаў у Канаду, затым у ЗША, дзе стаў асістэнтам фізіялагічнага інстытута пры Чыкагскім універсітэце.
У 1906 годзе па запрашэнні Сімона Флекснера Карэль стаў членам рады Ракфелераўскага інстытута (пасля Ракфелераўскага ўніверсітэта). У 1938 годзе Карэль звольніўся з Ракфелераўскага інстытута, атрымаўшы званне заслужанага прафесара. Неўзабаве пасля пачатку Другой сусветнай вайны і акупацыяй немцамі часткі тэрыторыі Францыі вярнуўся ў Парыж і пры падтрымцы ўрада Вішы заснаваў «Інстытут па вывучэнні праблем чалавека».
Бабаедава
Назву Бабае́дава маюць:
Леанард Аляксандравіч Кажарскі
Леанард Аляксандравіч Кажарскі (, пас. Чарэя, Чашніцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1950 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. Працаваў у Белпрампраекце, Лендзіпрашахце ў Ленінградзе, з 1970 года — галоўны архітэктар праектаў у Белбыттэхпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1965 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: жылы дом па вул. Валадарскага, лабараторны корпус з эксперыментальнай вытворчасцю СКБ-3 (1964) у Мінску, Дамы быту ў Іванаве (1974), Бабруйску (1975), Ваўкавыску (1976), (1977), па вуліцы князя Паскевіча, 12 у Добрушы (1982), Мазыры (1984), Слуцку (1985), Полацку (1986), станцыі аўтатэхабслугоўвання легкавых аўтамабіляў у Гродне (1978) і Брэсце (1980).
Узнагароды
Узнагароджаны бронзавым медалём ВДНГ СССР (1963).
Верхнядзвінск
Верхнядзві́нск (, Верхнедвинск; да 25 снежня 1962 года — Дры́са) — горад на паўночным захадзе Віцебскай вобласці Беларусі, адміністрацыйны цэнтр Верхнядзвінскага раёна, на р. Дрыса пры ўпадзенні яе ў Заходнюю Дзвіну. Чыгуначная станцыя на лініі Полацк—Даўгаўпілс (Латвія), на аўтамабільнай дарозе Полацк—Даўгаўпілс. Адлегласць ад Мінска — 255 км, ад Віцебска — 165 км. Насельніцтва — 7 320 чал. (2017).
Этымалогія
Сваю гістарычную назву «Дрыса» горад атрымаў ад ракі Дрыса, якая, у сваю чаргу, запазычыла назву ад возера Дрысы ў Расонскім раёне. Слова «Дрыса» складаецца з дзвюх асноў: ДР(Ы) + СЫ. Першая аснова вядома ў басейне Заходняй Дзвіны ў назвах азёр Дрывяты, Дрысвяты, Невядро, Нешчарда. ДР(Ы) мае старажытнае фіна-угорскае паходжанне і абазначае «возера». Блізкае значэнне «вада» маюць падобныя асновы старажытна­еўрапейскага паходжання.
Другая аснова СЫ паходзіць ад вядомага паўночнаеўрапейскага тэрміна ТО/ТЫ ў значэнні «возера». Такім чынам, назва ракі «Дрыса» перакладаецца як «возера» або «азёрная вада». Назва горада «Дрыса» абазначае «паселішча на рацэ, якая выцякае з возера».
Гісторыя
Паводле археалагічных даследаванняў, горад узнік значна раней як умацаванне Полацкага княства. Тут быў пабудаваны Дрысенскі замак. Упершыню згадваецца ў «Хроніцы польскай, літоўскай, жамойцкай і ўсяе Русі» М. Стрыйкоўскага пад 1386 г., калі замак быў спалены полацкім князем Андрэем Альгердавічам, які выступаў супраць Крэўскай уніі. Аднак на думку сучасных даследчыкаў гэтая інфармацыя не выклікае даверу.
Першыя надзейныя звесткі пра Дрысу змяшчаюцца ў нататках С. Герберштэйна і датуюцца 1517 г. . Яшчэ раней пад 1503 г. у пагадненні паміж вялікім князем Аляксандрам і маскоўскім гаспадаром Іванам III упамінаецца воласць Дрыса, падпарадкаваная Полацку. У 1546 г. упершыню дакументальна ўпамінаецца Дрысенскі замак, узвядзенне якога было моцным штуршком да развіцця паселішча не толькі як фартыфікацыі, але і як важнага эканамічнага цэнтра Полацкага ваяводства. Замак знаходзіўся ў беспасярэднім кіраванні ваяводы полацкага Давойны, які прызначаў сюды сваіх намеснікаў.
У 1-й пал. XVI ст. Дрыса была гандлёвым цэнтрам на Дзвіне, уладаннем вялікіх князёў. Мясцовае насельніцтва займалася пераважна купляй-продажам лесу. У 1547 г. тут заснавалі лясную камору, праз якую ішоў гандаль з усходнімі суседзямі. У часы Лівонскую вайну 1558—1583 гадоў Жыгімонтам Аўгустам тут у 1563 г. адноўлены замак, у гэтым жа годзе мястэчка захоплена і разбурана маскоўскія захопнікі, станам на 1586 г. ад яго засталося толькі 5 будынкаў. Вызвалены С. Баторыем у 1583 г. У 1641 г. соймавая канстытуцыя скасавала ў месце спагнанне прыватных мытных збораў.
Неапалітанскі заліў
Неапалітанскі заліў (іт.: Golfo di Napoli) — частка Тырэнскага мора, на заходнім беразе Італіі, славіцца прыгажосцю навакольнай мясцовасці, вельмі багаты жывёльны свет.
Верхнядзвінск
У Расійскай Імперыі
У 1908 г. у горадзе была адчынена Дрысенская ніжэйшая рамесная школа, якой загадваў І. А. Чыхар. Школа размяшчалася на вул. Новамаскоўскай (цяпер — Савецкая). Па звестках на 1910 г., у школе навучалася 50 вучняў, яна мела два аддзяленні: слясарна-кавальскае і сталярнае.
Неапалітанскі заліў
Ад мыса Мізено на захадзе да мыса Кампанэла на ўсходзе 30 км шырыні. Берагі густа населеныя. У заходняй ускраіне вялікія астравы Іскія і Прачыда, у ўсходняй ускраіне — Капры. Вакол Неапалітанскага заліва з паўночнага захаду і на паўднёвым усходзе знаходзяцца руіны антычнага рымскага горада Баіа, горад Пацуолі з яго Флегрэйскімі палямі, вялікі горад Неапаль, вулкан Везувій і раскопкі старажытных гарадоў Пампеі і Геркуланум, гарады Тор-дэль-Грэка і Кастэламарэ-ды-Стабія. На паўднёвым усходзе заліва размешчаны паўвостраў Сарэнта.
Верхнядзвінск
Найноўшы час
У гады Грамадзянскай вайны ў Расіі маёмасць Дрысенскай ніжэйшай рамеснай школы была эвакуіравана ў горад Ялец, потым зноў вернута ў Дрысу.
25 сакавіка 1918 г. згодна з Трэцяй Устаўной граматай Дрыса абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 г. згодна з пастановай I з’езду КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала горад разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
З 3 ліпеня 1941 г. мясцовасць знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. Горад быў вызвалены Чырвонай арміяй ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў 12 ліпеня 1944 г. У верасні 1944 г. Дрыса была ўключана ў Полацкую вобласць, а ў студзені 1954 г. — у Віцебскую вобласць. Паступова быў адноўлены жыллёвы фонд, пабудаваны новыя прадпрыемствы. У 1970 г. быў распрацаваны генеральны план забудовы горада, паводле якога будаўніцтва вялося ўздоўж рэк Заходняя Дзвіна і Дрыса ў гістарычнай частцы горада. У паўднёвай частцы быў збудаваны мікрараён з 5-павярховымі дамамі. Паводле генеральнага плана 1981 г. пры ўездзе ў горад з паўночнага ўсходу за ракой Дрысай узнік яшчэ адзін новы мікрараён Гейжанава са шматпавярховай забудовай. На канец 1990-х гг. — першае дзесяцігоддзе 2000-х прыйшоўся перыяд катэджнага будаўніцтва на ўскрайку горада па беразе р. Дрыса.
25 снежня 1962 г. савецкія ўлады змянілі гістарычную назву горада на Верхнядзвінск. 26 ліпеня 2002 г. адбылося зацвярджэнне гістарычнага герба Верхнядзвінска (Дрысы) з Пагоняй, а 28 лютага 2011 г. — новага гарадскога сцяга.
Эканоміка
Прадпрыемствы лёгкай, дрэваапрацоўчай, будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасці. Цэнтр традыцыйнага мастацкага ткацтва.
Культура
Дзейнічаюць дом культуры, бібліятэка, краязнаўчы музей, дом рамёстваў, школа мастацтваў.
Адукацыя
У Дрысе працуюць гімназія, агульнаадукацыйная школа, дзіцяча-юнацкая спартыўная школы, школа мастацтваў.
Славутасці
Страчаная спадчына
Сабор Святога Вігілія
'''Кафедральны сабор св. Вігілія''' (Сattedrale di San Vigilio) – галоўны касцёл горада Трэнта, на поўначы Італіі.
Змешчаны на Кафедральнай плошчы (Piazza del Duomo), збудаванай у гонар святога заступніка Трэнта — св. Вігілія, на месцы яго магілы, дзе некалі быў паганскі храм.
Біскуп Ульрых II (Uldarico II) (1022-1055), вырашыў зрабіць рэканструкцыю гэтай старой рымскай базілікі. Пры ім будынак быў значна пашыраны, у ім з’явіліся тры нефы, апсіды якіх былі пабудаваны на падмурку рымскай пабудовы. На ўзроўні старой базілікі былі змешчаны магілы значных жыхароў горада.
Альтэман (Altemanno) (1124-1149), зрабіў рэканструкцыю магіл (у такім выглядзе яны знаходзяцца і сёння), дадаў да касцёла новыя памяшканні і разам са справай Ульрыха ІІ, выдалялі элементы класічнай забудовы. Біскуп Федэріко Ванга (Federico Vanga) (1207-1218) вырашыў рэканструяваць гэтую базіліку, пачынаючы з фундаменту, і дзеля гэтага запрасіў лепшых майстроў сваёй справы, на чале з Адамо д’Ароньё (Adamo d’Arogno). Рэканструкцыя пачалася ў 1212 г. але пасля смерці Федэрыка Вангі ў Святой зямлі, рэканструкцыя апынулася ў крызісе. Рэканструкцыя касцёла вялася на ўласныя сродкі і ахвяраванні грамадзян горада. У 1236 г. памёр Адамо д’Ароньё і яго справу працягнуў сын – Энріка ді Фоно д’Ароньё (Enrico di Fono d’Arogno), але будаўніцтва значна запаволілася з-за недахопу сродкаў. Пад канец ХIII ст., з’явілася вялікая ружа, які жыхары назвалі "кола фартуны" (ruota della fortuna). З 1305 па 1307 гг. Эджыліё ды Кампіёнэ (Egilio da Campione) кіраваў усімі працамі, і дабудаваў паўднёвую частку касцёла і ніжэйшую частку калакольні. З 1321 года, сын Эджыліё, Баніна да Кампіёнэ (Bonino da Campione), скончыў усі разоны і дадаў да касцёла элементы готыкі.
У 1628 г., пад кіраўніцтвам Джузэпэ Альберці (Giuseppe Alberti), была даданая капліца Распяцця на Крыжы, збудаваная ў стылі барока. Касцёл святога Віджылія з’яўляецца выдатным помнікам мураванага дойлідства. У гэтым касцёле змешаныя чатыры стылі: антычным, рэнесанс, готыка і барока. Пасля правядзення археалагічных раскопак, падмурак касцёла быў пераўтвораны ў музей (Museo Diocesano Tridentino), у якім праводзіцца выстава рэшткаў старой рымскай базілікі (Basilica paleocristiana) і могілкаў значных жыхароў горада.
Коста-Дарада
Коста-Дарада (Costa Dorada, Costa Daurada) — адрэзак (216 км) узбярэжжа Балеарскага мора (частка Міжземнага мора) у паўночна-ўсходняй Іспаніі (Каталонія), распасціраецца на 200 км ад Віланова-і-ла-Жэлтру на поўначы да размешчанага ў дэльце ракі Эбра горада Альканар на поўдні. Коста-Дарада ахоплівае ўсё ўзбярэжжа правінцыі Тарагона.
У адрозненне ад размешчанай на поўнач ад Коста-Брава, для Коста-Дарада ўласцівы доўгія і спадзістыя пясчаныя пляжы, якія ствараюць ідэальныя ўмовы для турызму і адпачынку. Costa Dorada па-іспанску азначае — «залатое узбярэжжа».
Бабоўка
Назву Бабо́ўка маюць:
Мараль
Мараль (moralis — датычны нораваў ) — адзін з асноўных спосабаў нарматыўнай рэгуляцыі дзеянняў чалавека ў грамадстве; адмысловая форма грамадскай свядомасці і від грамадскіх адносін. Мараль ахоплівае маральныя погляды і пачуцці, жыццёвыя арыентацыі і прынцыпы, мэты і матывы ўчынкаў і адносін, праводзячы мяжу паміж дабром і злом, сумленнем і бессаромнасцю, гонарам і сорамам, справядлівасцю і несправядлівасцю, нормай і ненармальнасцю, міласэрнасцю і жорсткасцю і г. д.
NGC 4439
NGC 4439 (іншыя абазначэнні — OCL 884, ESO 131-SC6) — рассеянае скопішча ў сузор’і Паўднёвы Крыж.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Іспанская інквізіцыя
Трыбунал свяшчэннай канцылярыі інквізіцыі (Tribunal del Santo Oficio de la Inquisición, шырока вядомы як Іспанская інквізіцыя, Inquisición española) — суд, створаны ў 1478 г. каталіцкім манархам Фердынандам II Арагонскім і Ізабелай I Кастыльскай. Закліканы падтрымліваць чысціню каталіцкай веры ў іх каралеўстве, а таксама замяніць сабой сярэдневяковую інквізіцыю, якая знаходзілася пад папскім кантролем. Інквізіцыя працавала ў значнай ступені для таго, каб забяспечыць правільнасць веры новазвернутых, асабліва яўрэяў, мусульман і іншых, прымушаных пад страхам смерці прыняць хрысціянства. Рашэнне манархаў стварыць інквізіцыю было прадыктавана некалькімі прычынамі, такімі як узмацненне іх палітычнай улады, аслабленне апазіцыі, падаўленне conversos («новазвернутых» з яўрэяў), атрыманне прыбытку ад канфіскацыі маёмасці асуджаных ерэтыкоў. Новы орган знаходзіўся пад прамым кантролем іспанскай манархіі. Ён быў канчаткова скасаваны толькі ў 1834 годзе, у час праўлення Ізабелы II.
Стыў Джобс
Стывен Пол Джобс, больш вядомы як Стыў Джобс (Steven Paul Jobs, Steve Jobs; Steve Jobs;  — ) — амерыканскі інжынер і прадпрымальнік, сузаснавальнік і генеральны дырэктар амерыканскай карпарацыі Apple Inc. Джобс таксама з’яўляўся заснавальнікам і CEO кампаніі NeXT і кінастудыі Pixar. Атрымаў шырокае прызнанне як піянер рэвалюцыі ў галіне персанальных камп’ютараў.
У канцы 1970-х гадоў Джобс разам з сузаснавальнікам кампаніі Apple Стывам Вазняком стварылі адзін з першых камерцыйна паспяховых персанальных камп’ютараў. Камп’ютар Apple II стаў першым масавым прадуктам кампаніі Apple. У пачатку 1980-х гадоў Джобс быў у ліку першых людзей, якія звярнулі ўвагу на камерцыйны патэнцыял камп’ютарнай мышы пры выкарыстанні яе ў графічным інтэрфейсе карыстальніка. Гэта прывяло да з’яўлення камп’ютараў Apple Lisa і, праз год, Macintosh (Mac).
NGC 3492-1
NGC 3492-1 (іншыя абазначэнні — UGC 6094, MCG 2-28-45, ZWG 66.93, 8ZW 116, DRCG 22-41, PGC 33207) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стыў Джобс
Прайграўшы барацьбу за ўладу з Саветам дырэктараў у 1985 годзе, Джобс пакінуў Apple і заснаваў NeXT — кампанію, што распрацоўвала камп’ютарную платформу для ВНУ і бізнеса. У 1986 годзе ён набыў падраздзяленне камп’ютарнай графікі кінакампаніі Lucasfilm, ператварыўшы яго ў студыю Pixar. Ён заставаўся CEO Pixar і асноўным акцыянерам, пакуль студыя не была набыта The Walt Disney Company у 2006 годзе, што зрабіла Джобса найбуйнейшым прыватным акцыянерам і членам савета дырэктараў Disney.
Цяжкасці з распрацоўкай новай аперацыйнай сістэмы для Mac прывялі да пакупкі NeXT кампаніяй Apple у 1996 годзе, для выкарыстання аперацыйнай сістэмы NeXTSTEP у якасці асновы для Mac OS X. У рамках дагавора Джобс атрымаў пасаду дарадцы Apple. Да 1997 года Джобс вярнуў кантроль над Apple, узначаліўшы карпарацыю. Пад яго кіраўніцтвам кампанія была выратавана ад банкрутцтва і праз год пачала прыносіць прыбытак. На працягу наступнага дзесяцігоддзя Джобс кіраваў распрацоўкай iMac, iTunes, iPod, iPhone i iPad, а таксама развіццём Apple Store, iTunes Store і App Store. Поспех гэтых прадуктаў і паслуг забяспечыў некалькі год стабільнага фінансавага прыбытку і дазволіў Apple стаць у 2011 годзе самай дарагой публічнай кампаніяй у свеце. Шматлікія каментатары называюць адраджэнне Apple адным з найвялікшых дасягненняў у гісторыі сусветнага бізнесу. У той жа час Джобса крытыкавалі за аўтарытарны стыль кіравання, агрэсіўныя дзеянні ў дачыненні да канкурэнтаў, імкненне да таталітарнага кантролю за прадукцыяй нават пасля яе рэалізацыі пакупніку.
Джобс атрымаў грамадскае прызнанне і шэраг узнагарод за аказанне ўплыву на індустрыю тэхналогій і музыкі. Яго нават часам называюць «бацькам лічбавай рэвалюцыі». Джобс быў выдатным аратарам і вывеў прэзентацыі інавацыйных прадуктаў на новы ўзровень, ператварыў іх у захапляльнае шоу. Яго лёгкапазнавальная фігура ў чорнай кашулі, пацёртых джынсах і красоўках акружана сваеасаблівым культам.
Пасля 8 год хваробы Стыў Джобс памёр у 2011 годзе ад раку падстраўнікавай залозы.
Бабы (значэнні)
Назву Бабы маюць:
Міляйчыцы
Міляйчы́цы (Milejczyce, падл.: Miliêčyčy, традыцыйныя беларускія назвы — Міле́йчыцы, Міле́йчычы) — вёска ў Польшчы, за 21 км на паўночны ўсход ад Семятычаў і за 67 км на поўдзень ад Беластока, на рацэ Крупе. Уваходзіць у склад Семятыцкага павета Падляскага ваяводства, сядзіба вясковай гміны Міляйчыцы.
Назва
Назва мясцовасці ўзнікла ад сербскага імя Мілей (Мілейка).
Вялікае Княства Літоўскае
14 мая 1516 года вялікі князь Жыгімонт Стары надаў Мілейчыцам Магдэбургскае права (каралеўская стаянка на дарозе з Мельніка ў Бельск). У 1529 годзе тут узнікла каталіцкая парафія Святога Станіслава.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў Мілейчыцы ўвайшлі ў Берасцейскі павет Берасцейскага ваяводства. 1 лістапада 1566 года яны атрымалі герб «у чырвоным полі залатыя рогі аленя ў дубе». Паводле люстрацыі таго ж годзе тут быў каралеўскі двор, дзейнічалі дзве царквы — Святой Барбары і Святога Мікалая, працавалі 25 корчмаў. У сярэдзіне XVII стагоддзя мястэчка спалілі шведскія і маскоўскія войскі. У 1740 годзе тут быў пабудаваны новы касцёл.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Мілейчыцы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Брэсцкім павеце Гродзенскай губерні.
Жыхары мястэчка дабіваліся вяртання ім забраных жваровым начальствам 120 валок зямлі (ворыва, сенажацяў і лясоў), якімі здаўна валодалі і адзначалі, што «не былі з самых старажытных часоў ў стане сялян, не выконвалі ніякіх павіннасцяў, а толькі выплачвалі аброчную подаць». У 1816 годзе ў вёсцы пачалося хваляванне супраць запрыгоньвання, сяляне запатрабавалі вызваліць іх з-пад улады памешчыка Клейна. У 1820 годзе яны зноў адмовіліся ад выканання павіннасцей, захапілі на памешчыцкім сенакосе, які лічылі сваім, 50 вазоў сена, збілі аканома і стражніка і ўзялі ў сваё карыстанне 45 маргоў зямлі, а ўлетку 1822 года падпалілі панскі фальварак. Чарговае хваляванне ў Мілейчыцах у 1824 годзе было задушана вайсковай камандай.
У 1857 годзе ў мястэчку збудавалі першую сінагогу. Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстаннея 1863—1864 гадоў расійскія ўлады гвалтоўна адабралі касцёл у каталікоў і перадалі Маскоўскаму патрыярхату. У канцы XIX стагоддзя ў мястэчку дзейнічалі 3 царквы, працавалі школа, аптэка і 7 крамаў.
У часы Першай сусветнай вайны ў 1915 годзе Мілейчыцы занялі нямецкія войскі.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мілейчыцы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР. Згодна з Рыжскім мірным дагаворам 1921 года Мілейчыцы апынуліся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі. У міжваенны перыяд у мястэчку збудавалі кафляны завод і яўрэйскае летнішча (ў хваёвых лясах пад вёскаю).
З пачаткам Другой сусветнай вайны 15 верасня 1939 года Міляйчыцы занялі войскі Трэцяга Рэйха, але праз тыдзень мястэчка перадалі СССР згодна з пактам Молатава-Рыбентропа. У лістападзе 1939 года Мілейчыцы ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, у Беластоцкую вобласць. З 27 чэрвеня 1941 да 20 верасня 1944 года мястэчка зноў знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. 16 жніўня 1945 года ўлады СССР перадалі Мілейчыцы Польскай Народнай Рэспубліцы. 10 верасня 1945 годзе вёску на кароткі час заняла Віленская брыгада Арміі Краёвай.
Залізці
Залізці (Залізці) — пасёлак гарадскога тыпу ў Зборыўскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны, цэнтр аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады.
Агульная характарыстыка
Залізці размешчаны па абодва бакі ракі Сэрэт. На ўсходніх ўскраінах мястэчка ў яе ўпадае рака Гук. На правым беразе ракі Сэрэт знаходзяцца Старыя Залізці, на левабярэжжы — Новыя Залізці, хоць адміністрацыйна гэта адзін населены пункт. Частка мястэчка прымыкае да маляўнічага ставу. Раней стаў быў значна большым. Але пасля няўдалай меліярацыі гэтага рэгіёну ў сярэдзіне ХХ ст. плошча става паменшылася ў разы, значныя тэрыторыі былі забалочаныя.
Першае пісьмовае згадванне аб мястэчку датуецца 1483 г. Тады яно было часткай Алескіх маёнткаў, што пасля смерці Яна з Сянно перайшлі ва ўласнасць яго сына Пятра Сенненскага. У дакуменце, удакладняючым мяжу паміж Польшчай і Вялікім Княствам Літоўскім 1546 р., пазначана, што Залізці (Залозцы) заклаў нехта пан Марцін. У пачатку XVI ст. кароль Жыгімонт I падарыў гэтыя землі Марціну Камянецкаму, які спрыяў будаўніцтву замка (па іншай версіі Марцін Камянецкі стаў памешчыкам пасля шлюбу з дачкой Пятра Сенненскага Ядвігай). Пасля смерці Марціна Камянецкага ўласнікам стаў яго сын Ян — верагодна, падольскі ваявода. У 1516 г. Залізці атрымалі статус горада, у 1520 г. — магдэбургскае права (просьба Марціна Камянецкага, дазвол Жыгімонта I Старога).
У мястэчку дзейнічаюць спецыялізаваная агульнаадукацыйная школа І-ІІІ ступеняў з паглыбленым вывучэннем замежных моў, музычная школа, дом культуры, бібліятэка, бальніца, некалькі аптэк, аддзяленне сувязі, пякарня, спіртзавод, завод харчовых тавараў, прыватнае прадпрыемства «Скала», ААТ «Аграпрамтэхніка», рыбгасп, цырульня і інш.
Сяляева
Сяля́ева — возера ў Беларусі ў Віцебскім раёне. Знаходзіцца ў басейне ракі Заходняя Дзвіна за 28 км у напрамку на паўночны ўсход ад Віцебска.
Плошча паверхні возера 0,32 км². Даўжыня 1,08 км, найбольшая шырыня 0,45 км. Даўжыня берагавой лініі 2,63 км. Катлавіна возера выцягнутая з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. Схілы катлавіны вышынёй 3—4 м. Берагавая лінія слабазвілістая. У возера ўпадае ручай, на захадзе выцякае ручай у Заходнюю Дзвіну.
Універсітэт Акурэйры
Універсітэт Акурэйры (Háskólinn á Akureyri) — адзін з чатырох дзяржаўных універсітэтаў Ісландыі. Заснаваны ў 1987 годзе ў горадзе Акурэйры. Налічвае каля 180 супрацоўнікаў і 1400 студэнтаў.
Навучанне вядзецца на 3 факультэтах: факультэт бізнеса і навукі, факультэт філалагічных і сацыяльных навук, факультэт медыцынскіх навук.
Паўэр-метал
Па́ўэр-ме́тал (power metal, ад Power chord — акорд з гукаў у квінту і актаву ) — адзін з кірункаў металу.
Паўэр-метал характэрызуецца больш высокай хуткасцю выканання, чым «класічны» хэві-метал, і большай меладычнасцю, чым спід-метал і трэш-метал. Асноўныя атрыбуты жанру — хуткасць, складанасць і меладычнасць гітарных партый, чысты высокі вакал (часам са ўстаўкамі скрымінга) і бэк-вакала. Тэксты песен часта прысвечаны фантастыцы, фэнтэзі і сярэднявеччу. Найбольшае распаўсюджванне гэты жанр атрымаў у Еўропе, асабліва ў Германіі і Фінляндыі.
Гісторыя
Як амерыканскі, так і еўрапейскі паўэр-метал зарадзіўся пад уплывам такіх гуртоў як Rainbow, Iron Maiden і Judas Priest. У некаторых англійскіх рок-гуртоў 70-х і 80-х ужо сустракаліся хуткія, энергічныя кампазіцыі і тэксты пра фэнтэзі і сярэднявечча — тыя элементы, якія пазней будуць пакладзены ў аснову жанру. Некаторыя называюць першай паўэр-металічнай песняй кампазіцыю Rainbow «Kill the King» з альбома Long Live Rock'n'Roll (1978), хоць ні тэрмін, ні жанр у той час не з'явіліся, і дакладней будзе сказаць, што падобныя кампазіцыі паўплывалі на з'яўленне паўэр-металу ў будучыні.
Амерыканскі паўэр-метал (прота-паўэр)
Назва стылю «power metal» упершыню прагучала ў ЗША у сярэдзіне 1980-х гг. Так называлі музыку такіх груп, як Manowar, Virgin Steele, Manilla Road, Iced Earth, якіх у наш час звычайна адносяць да спід-металу ці хэві-металу. Гэтыя групы паслужылі прататыпам для сучаснага паўэр-металу, надаўшы яму хуткасць, энергію і ваенна-гістарычную эстэтыку. Аналагічную музыку ў Германіі гралі Grave Digger, Rage і некаторыя іншыя групы, але ў Еўропе для яе быў прыняты тэрмін «спід-метал».
З часам у Амерыцы гэты стыль быў паглынуты больш папулярным стылем трэш-метал, які з'яўляецца развіццём спід-металу ў бок большай агрэсіі і цяжкасці. Амерыканскія паўэр-метал групы цяперашняга пакалення, такія як Kamelot и HolyHell, ужо граюць «еўрапейскі», больш меладычны паўэр, не падобны да спіду і трэшу.
Сімфанічны паўэр-метал
Асаблівую разнастайнасць паўэр-металу спарадзіла ўвядзенне ў музыку паўэр-груп клавішных інструментаў, сінтэзатараў. Сінтэзатары спачатку выконвалі функцыю фонавага інструмента, адлюстроўваючы звычайна сімфанічныя ці народныя інструменты, такія як флейта, скрыпка, горн. Гэта тэндэнцыя асабліва ярка праявілася ў першых альбомах Nightwish і Rhapsody of Fire.
З часам партыі клавішных станавіліся больш паўнавартаснымі, з'яўляліся сола на клавішных. Тады ж больш багатыя групы пачалі запісвацца з запрошанымі музыкамі і цэлымі аркестрамі, а не толькі імітаваць іх гульню з дапамогай сінтэзатара. У выніку такога змяшэння з сімфонік-металам атрымаўся сімфанічны паўэр-метал.
Багданішкі
Назву Багданішкі маюць:
Брадвейскі тэатр
Брадвейскі тэатр (Broadway theatre) — асаблівы від камерцыйнага тэатральнага мастацтва. Паблізу аднайменнай вуліцы на востраве Манхэтэн у Нью-Ёрку ў так званым Тэатральным квартале знаходзяцца 39 вялікіх тэатраў. Брадвей з’яўляецца асновай амерыканскай тэатральнай культуры. Назва «Брадвей» стала намінальнай. Спектакль (ці шоў) завецца «пастаўленым на Брадвеі», калі ён адбыўся ў адным з яго тэатраў.
З прычыны, што ў ЗША у адрозненне ад іншых развітых краін адсутнічае дзяржаўная праграма падтрымкі тэатра, лічыцца што брадвейскія шоў робяць легкадумнымі, каб прыцягнуць больш гледачоў. Наведванне спектакля на Брадвеі — папулярнае баўленне часу турыстаў, якія наведваюць Нью-Ёрк.
Фіджы (мора)
Фіджы (Fiji) — міжвостраўнае мора на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна.
На поўначы абмежаваны астравамі Фіджы, на ўсходзе астравамі Кермадэк, на поўдні — Новай Зеландыі і Тасманавым морам, на захадзе — Каралавым морам. Плошча 3177 тыс. км². Названа морам умоўна, па наяўнасці ў гэтым раёне глыбокай катлавіны; сярэдняя глыбіня 2741 м, найбольшая 7633 м. Тэмпература паверхневай вады ад 18-23 °C на паўднёвым усходзе да 25—28 °C на поўначы. Салёнасць 34,9—35,5 ‰. Рэльеф дна складаны, падводныя хрыбты і вулканы. Прылівы паўсутачныя 1,5—3,0 м. Галоўны порт — Сува (Фіджы).
Тахаа
Геаграфія
Тахаа месціцца за 224 км на паўночны захад ад Папеэтэ, сталіцы Французскай Палінезіі, і за 4,57 км ад суседняга большага па памерах вострава Раіятэа. З'яўляецца вяршыняй падводнага вулкана, які ўзнік 3,4 млн гадоў таму і да нашага часу зведаў значныя разбурэнні, што паўплывала на абрысы вострава, парэзанага глыбокімі залівамі. Паверхня скалістая. Паўночны масіў узвышаецца да 590 м. Падчас геалагічных даследаванняў на Тахаа былі выяўлены рэдказямельныя элементы.
Ужо ў глыбокай старажытнасці вакол Тахаа і Раіятэа пачаў расці каралавы рыф. У нашы дні на ім сфарміравалася некалькі дробных каралавых астраўкоў моту. На паўднёвым усходзе і паўднёвым захадзе ў рыфе маюцца дастаткова значныя праходы з унутранай лагуны ў акіян.
Клімат трапічны вільготны. На працягу года сярэднядзённая тэмпература вагаецца ад +23°C да +30°C. Найбольш даджлівыя месяцы — снежань і студзень.
Прырода
На Тахаа сустракаецца каля 4000 відаў раслін, аднак толькі 950 відаў маюць мясцовае паходжанне. Наземная фаўна бедная, прадстаўлена птушкамі, пацукамі, крабамі і бруханогімі. Аднак жывёльны свет навакольных вод адрозніваецца значнай разнастайнасцю, адметны рэдкімі і каштоўнымі відамі рыб і каралаў.
Гісторыя
Тахаа быў населены палінезійцамі ў другой палове 1 тысячагоддзя. Згодна міфалогіі, ён першапачаткова складаў адзінае цэлае з Раіятэа, але перамычка паміж астравамі была разбурана свяшчэнным вугром. Першая назва вострава была Упору, так што ён мог мець сувязь с самаанскім Уполу.
Традыцыйна мясцовае насельніцтва залежыла ад правадыроў Раіятэа, аднак у 1769 г., калі Тахаа быў адкрыты Джэймсам Кукам, яго займалі воіны з Бора-Бора. У 1888 г. Тахаа быў далучаны да каланіяльных валоданняў Францыі ў Ціхім акіяне.
Нгорангора
Нгорангора — велізарны кратар у Танзаніі на краі саваны Серэнгеці, які ўзнік у якасці кальдэры ў выніку калапсу буйнога вулкана каля 2,5 мільёнаў гадоў таму. Дно кратара знаходзіцца на вышыні 2380 м над узроўнем мора. Яго краі прыкладна на 600 м вышэй і ўзвышаюцца на 3000 м над узроўнем мора. Дыяметр кратара Нгорангора складае ад 17 да 21 км і яго агульная плошча налічвае прыкладна 26400 гектараў. На дне кратара размешчана возера Магадзі, знакамітае папуляцыяй фламінга. Кратар Нгорангора ўнікальны тым, што за многія гады ў ім утварылася сваё ўласнае асяроддзе пражывання для многіх відаў жывёл, якія не маюць магчымасці выбрацца вонкі.
Тахаа
Інфраструктура
Тахаа складае асобны муніцыпалітэт з адміністрацыйным цэнтрам у вёсцы Патыа (1242 чалавекі ў 2017 г.) на поўначы вострава. Асновай мясцовай эканомікі з'яўляецца сельская гаспадарка. Мясцовыя жыхары трымаюць кароў, вырошчваюць какосы, тамарынд, кавуны, але найбольшую камерцыйную важнасць мае вырошчванне ванілі. Ванільныя плантацыі займаюць усяго некалькі гектараў, аднак мясцовы ўраджай складае каля 80% ванілі, якую збіраюць у Французскай Палінезіі. Астравіцяне вырошчваюць чорны жэмчуг, абслугоўваюць турыстаў. Развіццё турызму запаволена з-за адсутнасці аэрапорта.
Багданова
Назву Багдано́ва маюць:
Брандспойт
Брандспойт (brandspuit  — пажарны насос) — металічны наканечнік пажарнага рукава; састарэлая назва ствала ў пажарнай тэхніцы. Часам брандспойтам памылкова называюць пажарныя вадамёты.
Іван Антонавіч Качарга
Іван Антонавіч Качарга́ (, г. Носаўка, Чарнігаўская вобласць, Украіна — ) — украінскі драматург. Заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны (1950).
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі ўніверсітэт у 1903 годзе. Як тэатральны крытык друкаваўся з 1904 года.
Творчасць
Аўтар п’ес гістарычнай тэматыкі: драматычныя казкі «Песня ў келіху» (пастаўлены ў 1926), камедый «Фея горкага міндалю» (пастаўлены ў 1926), «Марка ў пекле» (пастаўлены ў 1928), «Гадзіншчык і курыца, ці Майстры часу» (1934, пастаўлена ў БДТ-3 1935), драматычных паэм «Свеччына вяселле» (1931), «Яраслаў Мудры» (1946, Дзяржаўная прэмія СССР 1948), «Прарок» (нап. 1948, пра Т. Шаўчэнку). Сучасная яму рэчаіснасць у п’есах «Пойдзеш — не вернешся» (1936), «Імя» (1937), «Экзамен па анатоміі» (1940), «Начная трывога» (1943) і інш. Творы Качаргі вызначаюцца філасофскай напоўненасцю, паглыбленай цікавасцю да маральна-этычных праблем.
NGC 4440
NGC 4440 (іншыя абазначэнні — UGC 7581, MCG 2-32-67, ZWG 70.99, VCC 1047, PGC 40927) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Багдзюны
Назву Багдзю́ны маюць:
1715 год у гісторыі астраноміі
1715 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
NGC 3492-2
NGC 3492-2 (іншыя абазначэнні — UGC 6094, MCG 2-28-45, ZWG 66.93, 8ZW 116, DRCG 22-42, PGC 83429) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Трыпутнік вялікі
Назва
Трыпутнік вялікі, бабін цвет, міжыперсніца, прыпутнік, трыпутнік , бабка , трыпуднік, трыпуцень  , падарожнік.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая расліна э голым сцяблом вышынёй да 25 см. Трапляецца каля жылля, уздоўж дарог (адсюль назва), на пустках, лугах. Размнажаецца насеннем (да 60 тыс. з расліны). Засмечвае пераважна азімыя і яравыя культуры, травы, прапашныя, сады і агароды.
Таксанамія
Від Трыпутнік вялікі ўваходзіць у род сямейства  парадку.
Прымяненне
Лекавая расліна. Дзейнічае як лёгкі слабіцельны сродак, мае адхарквальнае, раназажыўляльнае, процізапаленчае і болесуцішальнае дзеянне, павышае кіслотнасць страўнікавага соку. Выкарыстоўваецца пры захворваннях страўнікава-кішэчнага тракту. Кашка з свежага лісця трыпутніку мае процізапаленчыя ўласцівасці, суцішае боль.
Вігілій Трэнцкі
Вігілій Трэнцкі (каля — верагодна чэрвень ) — епіскап трэнцкі, адзін з першых вядомых гарадскіх епіскапаў, прылічаны да святых. Прыход Вігілія залежаў ад Аквілеі. Вігілій сябраваў і супрацоўнічаў з Амвросіем, епіскапам Мілана, імя якога ўнесена ў спіс Айцоў Царквы.
Дзякуючы Вігілію, пачалася евангелізацыя ўсіх далінаў вобласці Трэнціна; ён лічыцца святым заступнікам Трэнта. На месцы яго магілы пастаўлены кафедральны сабор.
Арцём Аляксандравіч Бобух
Клубная кар’ера
Выступаў за луцкую «Валынь» у Першай лізе, пазней выступаў за іншы клуб Першай лігі «Фенікс-Ільічовец». З 2010 года выступаў у клубах Прэм’ер-лігі, пераважна за моладзевыя склады.
У ліпені 2013 года вярнуўся ў «Валынь», але амаль адразу быў аддадзены ў арэнду бабруйскай «Белшыне». У бабруйскім клубе здолеў стаць асноўным цэнтральным абаронцам. У лютым 2014 года быў выкуплены бабруйскім клубам у «Валыні». У першай палове сезона 2014 быў асноўным цэнтральным абаронцам, але потым стаў часцей заставацца на лаўцы запасных.
У студзені 2016 года стала вядома, што новае кіраўніцтва «Белшыны» не разлічвае на іграка, і Бобух пакінуў Бабруйск. У ліпені 2016 года вярнуўся ў «Белшыну», аднак з-за траўмы так і не згуляў да канца сезона, пасля чаго зноў пакінуў каманду.
У чэрвені 2017 года пачаў трэніравацца разам са «Слуцкам», з якім у ліпені падпісаў кантракт. З-за траўм згуляў у другой палове сезона 2017 толькі ў адным матчы чэмпіянату Беларусі і адным матчы Кубка. У сакавіку 2018 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт са слуцкім клубам і завяршыў кар’еру.
Максім Мікалаевіч Расоха
Максім Мікалаевіч Расоха (нар. 1982, Мінск) — беларускі музыкант.
Багрынава
Назву Багры́нава маюць:
Шусцікі
Шу́сцікі (, Шустики) — вёска ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гнезнаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1796 г. фальварак і вёска належалі Якаву Хадакоўскаму, суддзі гродскаму Ваўкавыскага павета. У 1836 г. прыватная вёска, 24 двары, 208 жыхароў.
Максім Мікалаевіч Расоха
Біяграфія
Скончыў Беларускую дзяржаўную акадэмію музыкі па класу габоя (выкладчык Надзея Рэнанская) і па класу дырыжыравання (выкладчык Барыс Чудакоў).
Шусцікі
Інфраструктура
Ёсць крама, клуб, бібіліятэка.
Максім Мікалаевіч Расоха
Біяграфія
Мастацкі кіраўнік квартэта драўляных духавых інструментаў «Рыўера», інструментальнага ансамбля «Мінск-Класік». Выкладчык дзіцячай музычнай школы мастацтваў № 10 імя Я. Глебава па класе «Камерны ансамбль». З 2006 па 2016 — артыст Прэзідэнцкага аркестра Рэспублікі Беларусь, кіраўнік групы драўляных інструментаў. У 2016—2017 гадах галоўны дырыжор канцэртнага аркестра «Няміга». Са красавіка 2017 года мастацкі кіраўнік і галоўны дырыжор духавога аркестра ДУ «Гомельскія гарадскія аркестры».
Арыяна
Арыяна (Езеро Ариана) — штучнае возера ў цэнтры Сафіі. Даўжыня возера складае 175 метраў, шырыня — 75 метраў. Плошча — 8900 м². Сярэдняя глыбіня — 1,20 м. Месціцца ў паўночна-заходняй частцы парка Барысава Градзіна, на перакрыжаванні бульвара Хрыста і Еўлагі Георгіевы і Царыградскай шашы, побач з нацыянальным стадыёнам Васіл-Леўскі. Створана ў канцы XIX ст.
Максім Мікалаевіч Расоха
Узнагароды
Стыпендыят спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. Лаўрэат міжнародных конкурсаў і фестываляў (Беларусь, Расія, Фінляндыя, Германія, Францыя, Польшча, Славенія і інш.). Уладальнік дзяржаўнай стыпендыі ў намінацыі «Лепшы праект года» за стварэнне праграм «Старажытная музыка Беларусі» і «Музыка Яўгенія Глебава». Аўтар дзвюх музычных зборнікаў беларускіх кампазітараў.
Чырвонае лісце
«Чырвонае лісце» (Красные листья) — мастацкі фільм пра членаў КПЗБ.
Сюжэт
1936 год. Заходняя Беларусь ахоплена рэвалюцыйным уздымам. Малады паўстанец Сяргей Мяцельскі на заданне камуністычнага падполля накіроўваецца ў суседні раён, каб папярэдзіць сялян аб канцэнтрацыі паліцыі і пра адмену падрыхтаванай дэманстрацыі…
Трэнта
Трэнта (Trento, Trient, Tridentum, на мясцовым дыялекце: Trent) — горад у Італіі на левым беразе р. Адыджэ на сярэдняй катлавіне. Сталіца рэгіёна Трэнціна-Альта-Адыджэ і правінцыі Трэнта. Насельніцтва горада на 2004 год — 55 197 чалавек (разам з прыгарадамі — 110 142 чалавек). Горад багаты пабудовамі эпохі Сярэднявечча і Рэнесансу.
Горад, пад назвай Трыдэнтум, быў заснаваны ў часы Старажытнага Рыма і ўпершыню ўзгадваецца ў дарожных запісах Антонія як прыпынак на вялікай дарозе з Вероны ў Вельдыдэну (Інсбрук) над ракой Брэнер; пазней быў сталіцай вобласці Трыдэнціні. З IV ст. тут існуе епіскапія. Горад быў пад уладай астраготаў (V ст.) і лангабардаў (VI ст.); пасля заваявання лангабардаў франкамі (774) — у складзе Італійскага каралеўства. У 1027 імператар Конрад II аддаў тымчасовае кіраванне ў горадзе і вобласці мясцоваму епіскапу, а горад і вобласць перадаў у склад Германіі. Беспаспяховыя спробы Венецыі завалодаць горадам працягваліся да 1487. Тымчасовае епіскапскае праўленне працягвалася да 1803, калі ўладу тут узяла Аўстрыя. У 1805—1814 горад і вобласць належалі Баварыі, потым напалеонаўскай Францыі. У 1814 горад і вобласць Трэнціна былі фармальна анексаваныя Аўстрыяй, уваходзілі ў правінцыю Тыроль. Пасля горад быў далучаны да Італіі пасля Першай Сусветнай вайны.
Эканоміка
Трэнта з’яўляецца цэнтрам рэгіёнам актыўным гандлёвым і прамысловым цэнтрам. Прамысловасць: хімічная, металаапрацоўка, тэкстыльная, дрэваапрацоўка; выпускаюцца веласіпеды.
Барыс Андрэевіч Кожыхаў
Барыс Андрэевіч Кожыхаў (, Свярдлоўск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Уральскі політэхнічны інстытут у 1956 годзе. З 1956 па 1970 г. працаваў архітэктарам, галоўным архітэктарам ва Уральскім філіяле Іпрамашпрама ў Златавусце. З 1970 года — галоўны архітэктар аддзела ў Саюзмашпраекце, аб’яднанні БелОМА, будаўнічага аддзела ў Белдзіпрабіясінтэзе, з 1976 года — галоўны архітэктар праектаў у Аўтарампрампраекце ў Мінску.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Ім быў запраектаваны комплекс будынкаў НДІ ў Іжэўску (1965), шэраг вытворчых карпусоў (1970), заводакіраўніцтва машынабудаўнічага завода (1971), Дом Саветаў (1973) у Златавусце.
Асноўныя працы ў Беларусі (у аўтарскім калектыве): завод бялкова-вітамінавых канцэнтратаў у Наваполацку (1975), станцыя аўтатэхабслугоўвання з адміністрацыйна-бытавым блокам па вул. Купрыянава ў Мінску (1980), вытворчыя будынкі, станцыі аўтатэхабслугоўвання і іншыя прамысловыя аб’екты Мінаўтапрама СССР у розных гарадах краіны.
Карагай (Зерэндзінскі раён)
Карагай — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Булакскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 49 км на паўночны захад ад цэнтра сяла Зерэнда. Код КАТА — 115637600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 384 чалавекі (188 мужчын і 196 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 262 чалавекі (132 мужчыны і 130 жанчын).
Зябраўскі сельсавет
Зя́браўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Зябраўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Насовіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Кантакузаўскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе Гомельскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2025 чалавек, з іх 86,5 % — беларусы, 8,9 % — рускія, 3,8 % — украінцы.
Багуслаўка
Назву Багусла́ўка маюць:
Таццяна Міхайлаўна Казлова
Таццяна Міхайлаўна Казлова (, г. Тэрмез, Сурхандар’інская вобласць, Узбекская ССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1967 годзе. З 1970 г. — старшы архітэктар у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1972 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): навучальна-лабараторны корпус № 11 Беларускага політэхнічнага інстытута (1970—1980), комплекс будынкаў УНДІТІМЖ (1975—1985), піянер-лагер-база адпачынку Дзяржбуда БССР (1980—1985), пасёлак чыгуначнікаў на станцыі Таксімо, БАМ (1985-87).
Пажарны аўтамабіль
Класіфікацыя пажарных аўтамабіляў
Пажарныя аўтамабілі класіфікуюцца па наступных катэгорыях:
NGC 4441
NGC 4441 (іншыя абазначэнні — UGC 7572, MCG 11-15-56, ZWG 315.39, IRAS12250+6504, PGC 40836) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Калахары
Калахары - пустыня ў Паўднёвай Афрыцы ў межах дзяржаў Батсвана, ПАР і Намібія. У апошні час, за кошт павелічэння плошчы, ўрываецца на тэрыторыю Анголы, Зімбабве і Замбіі. Плошча Калахары складае каля 600 тыс. км ². Клімат Калахары арыдны з летнім максімумам ападкаў і мяккай зімой, прычым арыднасць павялічваецца да паўднёвага ўсхода. Ападкі (да 500 мм) - да летняга перыяду (лістапад - красавік), але іх велічыня значна вагаецца як у часе, так і па плошчы. Калахары - адзін з самых гарачых раёнаў Паўднёвай Афрыкі. Сярэдняя максімальная тэмпература - плюс 29 °, а сярэдняя мінімальная - плюс 12 °, выпарэнне 3 тыс. мм.
Нефармальнай сталіцай Калахары лічаць горад на захадзе Батсваны - Ганзі.
Інвентары
Поўныя інвентары
Звычайна складаліся з трох частак. Першая частка змяшчала звесткі пра ўсе сядзібныя пабудовы, іх планіроўцы; далей ішлі звесткі пра маёмасць, даходы і крыніцы даходаў.
Другая частка змяшчала звесткі пра воласці з пазначэннем вуліц гарадоў, мястэчак і вёсак, якія ўваходзілі ў шляхецкае ўладанне. Падаваліся звесткі па кожным двары, па прысядзібных участках, колькасці ворыўнай зямлі, колькасці сенажацяў. У XVI — першай палове XVII стагоддзяў інвентары валасцей вяліся па валоках, а дзе не дзейнічала «Устава на валокі» ― па службах. У аснове «Уставы на валокі» ляжаў абмер зямлі на стандартныя зямельныя ўчасткі ― валокі, якія станавіліся адзінкай абкладання павіннасцямі (служба ― зямельны ўчастак, які знаходзіўся ва ўладанні двух і болей дымоў). Пры кожнай валоцы пазначаліся пайменна ўсе сяляне, якія карысталіся яе доляй. У другой палове XVII—XVIII стагоддзяў праводзілася павалочна-падворныя інвентары, дзе ўжо ўлічваліся і сялянскія двары ― дымы.
У трэцяй частцы пералічваліся ўсе віды шляхецкіх павіннасцей, падаткі, іх памер і тэрміны выплат, умовы земле- і лесакарыстання.
У апошняй чвэрці XVIII стагоддзя інвентары ўжо давалі апісанне кожнага двара, падзелаў і ўгоддзяў; уносіліся сямейнікі гаспадара з пазначэннем узросту, часам ― батракі, пералічвалася скаціна.
Кароткія інвентары
Другія — берчакі ― пералічвалі сялянскую гаспадарку з пазнакай падзелу і чыншу (натуральнага і грашовага).
Кароткія інвентары праводзіліся па загадзе буйных шляхецкіх землеўладальнікаў для вызначэння ўзаемаадносін з іншымі землеўладальнікамі і насельніцтвам.
Кіраўскі сельсавет (Камарынскі раён)
Кі́раўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Камарын.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Лукаедаўскі сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Лукаеды. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года рэарганізаваны ў Лукаедаўскі нацыянальны ўкраінскі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. У 1937 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці. 20 красавіка 1939 года перайменаваны ў Кіраўскі сельсавет, а вёска Лукаеды — у вёску імя Кірава. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Камарынскага сельсавета, цэнтр перанесены ў вёску Камарын. 17 лістапада 1959 года скасаваны, тэрыторыя перададзена ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Камарынскага пассавета.
Багушова
Назву Багушо́ва маюць:
DoubleTree by Hilton Hotel Minsk
«Double Tree by Hilton Hotel Minsk» — сучасная 4-хзоркавая гасцініца ў Мінску, якая з’яўляецца часткай амерыканскай гасцінічнай сеткі DoubleTree by Hilton (уваходзіць у Hilton Worldwide). Знаходзіцца ў гістарычным цэнтры горада, на Татарскай Слабадзе, каля былога Замчышча. Гасцініца размяшчаецца ў адным будынку з гандлёва-забаўляльным цэнтрам Galleria Minsk, займаючы з 7 па 21 паверхі вышыннай часткі. Галоўны ўваход з вуліцы Дзімітрава.
Мае 193 камфартабельныя нумары, высокахуткасны інтэрнэт, многафункцыянальныя залы для мерапрыемстваў. На першым паверсе размяшчаецца гарадское кафэ «Beans & Leaves», на 7-м — рэстаран віннай скіраванасці «Ember», на 21-м — рэстаран класа люкс «BarDot XXI» з панарамным краявідам на цэнтр горада.
NGC 3493
NGC 3493 (іншыя абазначэнні — UGC 6099, MCG 5-26-36, ZWG 155.44, IRAS10587+2759, PGC 33249) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карлыколь
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 393 чалавекі (182 мужчыны і 211 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражываўи 292 чалавекі (134 мужчыны і 158 жанчын).
Іван Данілавіч Кока
Іван Данілавіч Кока (нар., с. Пяскі, Лубенскі раён, Палтаўская вобласць, УССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1970 года. Пражывае ў г. Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): генпланы цэнтральных сядзіб у саўгасах «Спадарожнік» Мінскага (1964), «Гайна» Лагойскага (1968) раёнаў, у калгасе «Ленінская іскра» Крайскага раёна (1970), піянерлагеры ў Даўгаўпілсе (1976), у в. Талька (1969), генпланы мясакамбіната ў г. Бярозе (1976), Калінкавічах (1977), рэканструкцыя малаказаводаў, мясакамбінатаў у Барысаве, Пінску, Слуцку, Маладзечне (1972—1975), раённыя рамонтныя прадпрыемствы сельгастэхнікі ў Дзяржынску, завод аднаўлення трактарных дэталяў у Полацку, аўтаматызаваная база сельгастэхнікі ў Фаніпалі (1975—1986).
Баец
Назву Бае́ц маюць:
ХК Барыс
«Барыс» — казахстанская каманда па хакеі з шайбай з Астаны.
Aspidiotus furcraeicola
Aspidiotus furcraeicola — від паўцвердакрылых насякомых-какцыд роду Aspidiotus з сямейства шчытоўкі (Diaspididae).
Распаўсюджанне
Усходняя Афрыка: Танзанія.
Апісанне
Дробныя шчытоўкі, дыяметр дарослых самак ад 1,5 да 2 мм, форма цела круглявая; асноўная афарбоўка карычневая. Самцы выцягнутыя, даўжыня 1,5 мм, шырыня 1 мм, белавата-жоўтыя.
Харчуюцца сокамі такіх ароннікавых раслін, як Anthurium andreanum. Від быў упершыню апісаны ў 1910 годзе нямецкім энтамолагам як Spinaspidiotus furcraeicolus.
Таксон Aspidiotus furcraeicola уключаны ў склад роду Aspidiotus разам з таксонамі A. albopicta, A. aliena, A. oliveirae.
Ганзі
Ганзі - горад на захадзе Батсваны, адміністрацыйны цэнтр акругі Ганзі, вядомы як сталіца Калахары. Назва горада паходзіць з мовы Нара, якое азначае, прыкладна, тоўстыя шынкі, маючы на ўвазе статкі антылоп, якія збіраюцца на мясцовыя вадапоі.
Першыя пасяленцы - буры прыбылі ў раён Ганзі ў 1897-1898 гадах, спачатку пасёлак насіў назву Камп. У горадзе дзейнічае аддзяленне банка Барклайз, працуюць тры гандлёвыя цэнтры.
Ганзі з'яўляецца адпраўной кропкай для падарожнікаў, якія жадаюць наведаць дэльту ракі Акаванга, для гэтага ў раёне ёсць шмат кемпінгаў і адна аўтазапраўная станцыя на 500 км.
Галушкі
Галушкі — украінская і славацкая страва з адвараных у кіпені кавалачкаў цеста. У адрозненне ад варэнікаў не маюць начынкі. Галушкі гатуюць як асобную страву або вараць з імі суп.
На Галічыне больш распаўсюджаныя палюшкі — галушкі, у склад якіх уваходзіць адвараная бульба.
Спосаб прыгатавання
Цеста для галушак гатуюць на аснове мукі (звычайна пшанічнай ці грэчневай або іх сумесяў), ці манных круп, ці сумесі мукі з бульбай, тварагом, дадаючы яйкі, ваду, соль, цукар. Цеста дзеляць лыжкай альбо раскатваюць да таўшчыні 1,5 см і наразаюць на невялікія квадраты, потым вараць у падсоленым кіпені (або булёне ці малацэ), пакуль не ўсплывуць. Адвараныя галушкі падаюць на стол з растопленым сметанковым маслам альбо са шкваркамі і смажанай цыбуляй.
У Славакіі галушкі звычайна падаюцца пасыпаныя авечай брынзай ці іншым струганым сырам, а таксама са шкваркамі. Таксама могуць падавацца з кіслай капустай; у такім выпадку называюцца страпачкі.