cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Раймунд VI Тулузскі
Раймунд VI і Альбігойскі крыжовы паход
Раймунд VI узначаліў абарону Тулузы і змог вытрымаць першую аблогу. Потым ён звярнуўся па дапамогу да брата жонкі, караля Арагона Педра II. Той прыйшоў і ўзяў горад пад сваё заступніцтва, але ў 1213 годзе пацярпеў ад крыжакоў паражэнне ў бітве пры Мюрэ. Пасля гэтага Раймунду з сынам засталося толькі бегчы ў Англію, да двара Іаана Беззямельнага. У 1214 годзе ён афіцыйна скарыўся папе. У 1215 годзе Чацвёрты Латэранскі сабор, на якім ён прысутнічаў, пазбавіў яго правоў на ўсе землі, пакінуўшы толькі маркізат Праванс яго сыну, будучаму Раймунду VII.
У 1216 годзе Лангедок паўстаў супраць паўночных захопнікаў. Раймунд VI з сынам высадзіліся ў Марселі, дзе іх прынялі з захапленнем, пасля чаго малодшы Раймунд узяў Бакер, а старэйшы адправіўся па дапамогу ў Арагон. У 1217 годзе ён урачыста заехаў у паўсталую Тулузу. Там ён, застаючыся пад адлучэннем, і пражыў да сваёй смерці пасля нядоўгай хваробы ў 1222 годзе.
Шлюбы і дзеці
1-я жонка: з 1172 года Эрмесінда дэ Пеле, графіня дэ Мельгёй (памерла ў 1176 годзе)
2-я жонка: з 1180 года (развод у 1193 годзе) Беатрыса дэ Безье, дачка Раймунда I Транкавеля, віконта Безье. Дзеці:
3-я жонка: з 1196 года Іаана Англійская, дачка караля Англіі Генрыха II Плантагенета, удава караля Сіцыліі Вільгельма II (памерла ў 1199 годзе). Дзеці:
4-я жонка: з 1200 года (развод у 1202/1203 годзе): «Кіпрская дзяўчына» (La Damsel de Chypre), дачка Ісака Дукі Камніна, імператара Кіпра
5-я жонка: з 1203 года Элеанора (Леанора) Арагонская, дачка Альфонса II, караля Арагона
Пазашлюбныя дзеці:
Свята-Пакроўская царква (Старая Вадва)
Свя́та-Пакро́ўская царква́ — праваслаўны храм у вёсцы Старая Вадва Шклоўскага раёна Магілёўскай вобласці. Размешчана ў цэнтры вёскі, на ўзгорку.
Гісторыя
У 1785 годзе вёска Старая Вадва была цэнтрам маёнтка, у якім ужо існавала царква. Згодна з некаторымі крыніцамі, рэшткі захаванага храма — гэта менавіта тая царква, што была пабудавана ў XVIII стагоддзі.
Паводле іншых звестак, цяперашні будынак узвёў ў 2-й палове XIX стагоддзя тагачасны ўладальнік вёскі Мікалай Кузьміч Ракуза, які быў пахаваны каля гэтай царквы ў 1883 годзе. Па легендзе, спачатку ён задумаў паставіць яе ў вёсцы Пяшчанка, але коні, з дапамогай якіх перавозілі цэглу, як скамянелыя спыніліся каля аднаго з узгоркаў, які ў далейшым і стаў пляцоўкай для храма.
Узорам для будаўніцтва быў Сабор Святога Іосіфа ў Магілёве. У 1900 годзе побач з храмам існавала царкоўна-прыходская школа.
З прыходам савецкай улады царква часткова перастала дзейнічаць, але набажэнствы вяліся, працавала званіца. У 1934 годзе будынак канчаткова зачынілі і ўладкавалі ў ім клуб. Падчас Другой сусветнай вайны нацысты стварылі ў царкве лазарэт для параненых, памерлых хавалі адразу побач з будынкам. Пасля вайны некаторы час храм зноў дзейнічаў, але ў 1950-я гады быў адабраны ў вернікаў пад падставай адсутнасці святара і старасцю пабудовы і пераўтвораны ў склад. У цяперашні час царква закінута.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Дамінантай кампазіцыі з’яўляўся 8-гранны барабан з ліхтарыкам над самкнутым паўсферычным купалам. Уваход вылучаў 4-калонны порцік. Фасады крапавалiся пiлястрамі, прамавугольнымі і авальнымі нішамі. У выніку старасці канструкцый і адсутнасці кансервацыі абрынулася паўднёвая сцяна будынка. На столі і сценах захаваліся фрэскі з выявамі святых.
Парламенцкія выбары ў Беларусі (1995)
14 і 28 мая 1995 года прайшлі выбары дэпутатаў у Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь XIII склікання. Старшынёй ВС быў абраны лідар аграрнай партыі Сямён Шарэцкі.
Перадвыбарчае становішча
Выбары ў вышэйшы заканадаўчы орган праходзілі ў вельмі складаных сацыяльна-эканамічных і палітычных умовах. Негатыўнае стаўленне беларусаў да існавання сваёй незалежнай дзяржавы паглыбляўся з-за знаходжання ўсёй інфармацыйнай прасторы Беларусі ў зоне расійскага інфармацыйнага ўплыву.
Выбарчая сістэма
Выбары праводзіліся па новаму выбарчаму закону, які быў прыняты ў лістападзе 1994 г. Дзякуючы яму палітычныя партыі атрымалі права вылучаць кандыдатаў ва выбарчых акругах, калі яны мелі там пярвічныя партыйныя арганізацыі. Колькасць дэпутацкіх мандатаў была скарочана да 260.
Гісторыя
14 мая 1995 г. прайшоў 1-ы тур выбараў на якім было абрана ўсяго толькі 18 дэпутатаў. 28 мая прайшоў 2-і тур. Але, з-за вельмі нізкай яўкі быў абраны 101 дэпутат. У той час, для таго каб парламент пачаў працаваць, неабходна было абраць не менш за 174 дэпутата.
У 1996 г. прэзідэнт А. Р. Лукашэнка ініцыяваў правядзенне рэферэндуму па змене Канстытуцыі і павелічэнні сваіх паўнамоцтваў. Вярхоўны Савет палічыў дзеянні А. Р. Лукашэнкі спробай узурпацыі ўлады. Дэпутаты пачалі збор подпісаў, неабходных для пачатку працэдуры імпічменту. У якасці пасярэднікаў для ўрэгулявання палітычнага крызісу прыбылі дэпутаты дзярждумы РФ на чале са спікерам Я. Строевым. Была падпісана дамова аб тым, што дэпутаты не праводзяць працэдуру імпічменту да падвядзення вынікаў рэферэндуму, вынікі якога па рашэнні Канстытуцыйнага суда павінны былі мець «кансультацыйны» статус.
24 лістапада 1996 г. быў праведзены рэспубліканскі рэферэндум. Спасылаючыся на яго вынікі, прэзідэнт Лукашэнка да канца года сфарміраваў новы дзвюхпалатны парламент — Нацыянальны сход. Першы склад ніжняй палаты парламенту быў цалкам прызначаны А. Лукашэнкам з ліку дэпутатаў Вярхоўнага Савета, якія актыўна падтрымлівалі палітыку прэзідэнта падчас восеньскага крызісу. Такім чынам дэпутацкі мандат захавалі 110 дэпутатаў са 199 абраных у 1995 г.
Вынікі
Па выніках майскіх выбараў і давыбараў у лістападзе 1995 года парламенцкія мандаты атрымалі :
У пачатку 1996 г. у парламенце былі сфарміраваны наступныя фракцыі:
У лістападзе 1996 г. поруч з рэферэндумам адбыліся і давыбары ў 61 акрузе. У першым туры былі абраны 4 дэпутаты, у тым ліку прадстаўнікі Беларускай хрысціянска-дэмакратычнай партыі (Генадзь Грушавы) і адзін ад АГП. Але неўзабаве Вярхоўны Савет быў распушчаны і давыбары апынуліся цалкам недарэчнымі.
Аляксандр Васілевіч Собалеў
Аляксандр Васілевіч Собалеў (, Менск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Пражывае ў Гродне.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): праекты забудовы грамадскага цэнтра ў в. Луцкаўляны Гродзенскага раёна (1970), жылой і вытворчай зон Галынскага БМУ Зэльвенскага раёна (1972), жылога квартала пасёлка і вытворчай зоны Котрынскай сельгастэхнікі (1973), пас. Індустрыяльны Лідскага раёна (1974), праекты планіроўкі пасёлка Князева калгаса «Прагрэс» Зэльвенскага (1973), В. Эйсманты Бераставіцкага (1967, бронзавы медаль ВДНГ СССР і дыплом I ступені ВДНГ БССР) раёнаў.
Узнагароды
Узнагароджаны медалямі, Граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1979).
Ныжні Сірагозы
Ныжні Сірагозы (Ни́жні Сірого́зи) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ныжнёсірагозскім раёне Херсонскай вобласці Украіны за 165 км ад Херсона, раённы цэнтр. Уваходзіў у Мелітопальскі павет Таўрычаскай губерні.
Сымон Шаўцоў
Сымон Шаўцоў (, Случчына —, , Аўстралія) — беларускі грамадскі дзеяч, пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 17 красавіка 1911 г. на Случчыне. У 1916 г. застаўся без бацькі, а ў 1925 г. трапіў у сіроцкі дом у Бабруйску. Скончыў Бабруйскую прафтэхшколу металістаў.
У 1930-х гадоў працаваў на машынабудаўнічым заводзе імя Варашылава (Мінск). Стаў займацца літаратурнай творчасцю, быў знаёмы з К. Чорным, В. Мараковым, Ю. Таўбіным. Працаваў у газеце «Калгаснік Беларусі», ажаніўся. У 1934 г. паступіў на гістарычны факультэт БДУ, а ў 1939 г. яго скончыў.
Настаўнічаў у в. Капцэвічы (Петрыкаўскі раён). Потым служыў у Чырвонай Арміі ў Свярдлоўску. Улетку 1941 г. трапіў на фронт і далей у нямецкі палон. Утрымліваўся ў лагеры для ваеннапалонных у польскіх Кельцах. Быў скіраваны ў школу прапагандыстаў і скончыў адпаведныя курсы ў Вустраве пад Берлінам. Быў накіраваны ў Мінск, працаваў у Генеральным камісарыяце разам з Міхасём Кавылём.
Улетку 1944 г. выехаў з жонкай на Захад. Па вайне жыў у акупацыйных зонах Германіі, дзе ў сям’і нарадзіліся дачка і сын. Настаўнічаў у беларускай школе ў лагеры для перамешчаных асобаў у Мітэнвальдзе. Разам з Я. Кіпелем, С. Жамойдам, М. Сцяпанавым, М. Падлазнікам стварыў Беларускую народную партыю. Прымаў удзел у аднаўленчым XII Пленуме Беларускай цэнтральнай рады 9 мая 1948 г. у Эльвангене (Баварыя).
Памёр 8 мая 1999 г. у Сіднеі, Аўстралія.
Людміла Мікалаеўна Сабалеўская
Людміла Мікалаеўна Сабалеўская (, г. Багадухіў, Харкаўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: генпланы Узды (1970), Заслаўя (1972), Іванава (1974), ПДП Паўночнага і Паўночна-Заходняга жылых раёнаў у Брэсце (1977—1980).
Раіса Мікалаеўна Жук-Грышкевіч
Раі́са Мікала́еўна Жук-Грышке́віч, дзявочае Жукоўская (, Пружаны, цяпер Брэсцкая вобласць —, Бары, Канада) — беларуская грамадская дзяячка.
Біяграфія
Нарадзілася Раіса Жукоўская 22 кастрычніка 1919 года ў Пружанах у сям’і Міколы Жукоўскага і Надзеі Меярэвіч. Скончыла тут польскую пачатковую школу і гімназію імя Адама Міцкевіча. У 1938 годзе паступіла ў Віленскую беларускую гімназію. Пасля прыходу ў Заходнюю Беларусь бальшавікоў працавала настаўніцай беларускай мовы ў Пружанах, пасля была накіравана ў Смаляніцу.
У 1942 годзе выехала ў Германію, працавала ў «Вінеце». Пасля сканчэння вайны трапіла ў лагер для перамешчаных асоб брытанскай акупацыйнай зоны ў горадзе Ватэнштэце. Раіса была сцяжной жаночага скаўтынгу і пэўны час працавала ў лякарні. Потым выехала ў Марбург вучыцца на дантыстку.
У 1949 годзе з’ехала ў Канаду. Еўрапейскія медыцынскія дыпломы ў Канадзе не прызнаваліся, таму вымушана была вучыцца наноў. У 1954 годзе скончыла ўніверсітэт у Таронта і атрымала дыплом доктара дантычнай хірургіі. Адначасова з вучобай на дантыста наведвала курсы беларусазнаўства, адкрытыя пры ўніверсітэце В. Жук-Грышкевічам. Працавала стаматолагам да 1990 года.
4 верасня 1953 выйшла замуж за доктара Таронцкага ўніверсітэта Вінцука Жук-Грышкевіча, на той час таксама намесніка Старшыні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Міколы Абрамчыка.
З першых дзён жыцця ў Канадзе стала сябрам Згуртавання беларусаў Канады, была сярод яго заснавальнікаў. Шмат гадоў узначальвала Каардынацыйны камітэт беларусаў Канады, выдавала яго друкаваны орган «Камунікаты». У 1965—1975 гадах узначальвала Задзіночанне беларускіх жанчын Канады, была сакратаром-скарбнікам Беларускага інстытута навукі і мастацтва ў Канадзе, сябрам Міжнароднай асацыяцыі беларусістаў. У 1973 годзе як прадстаўніца ад беларускай этнічнай групы ўведзена канадскім урадам у Кансультацыйную Раду па пытаннях мультыкультуралізму. Ад 1978 года сяброўка Рады БНР. Разам з мужам у 1988 годзе ў Мідлендзе на плошчы Мучанікаў усталявалі Памятны крыж тысячагоддзя хрысціянства ў Беларусі. З 1997 года — член Прэзідыума Рады БНР.
Выдала кнігі «Жыццё Вінцэнта Жук-Грышкевіча» (Таронта, 1993) і «Род Жукоўскіх-Меярэвічаў». У рамках Выдавецкага камітэта Згуртавання беларусаў Канады спрычынілася выданню двух падручнікаў беларускай мовы аўтарства сваёй сястры Валянціны Пашкевіч.
У ліпені 1993 была ўдзельніцай першага з’езду беларусаў свету ў Мінску. Падчас гэтага прыезду ў Беларусь наведала і родныя Пружаны. У 1995 годзе ўзяла ўдзел у другім Міжнародным кангрэсе беларусістаў у Мінску.
Раіса Жук-Грышкевіч жыла ў мясцовасці Бары, дзе памерла 2 красавіка 2009 года. Яе пахавалі 4 красавіка 2009 года побач мужа на беларускіх могілках у Нью-Брансуіку (штат Нью-Джэрсі, ЗША).
Сываскэ
Сівашскае ці Сываскэ (Сиваське, Сивашське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Наватроіцкім раёне Херсонскай вобласці Украіны каля возера Сіваш (адсюль і сучасная назва пасёлка). Упершыню згадваецца ў 1816 г. як сяло Каракуі ці Каракут (ад крымскататарскага "Чорная крыніца") Дпіпроўскага павета Таўрычаскай губерні.
Рыкавэ
Рыкавэ (Рикове) — пасёлак гарадскога тыпу ў Гэнічэскім раёне Херсонскай вобласці Украіны. У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя «Партызаны» на лініі Мелітопаль — Джанкой, якая і дала пачатак паселішчу. Каля пасёлка пралягае аўтадарога Харкаў — Сімферопаль.
Медаль «Удзельніку ваеннай аперацыі ў Сірыі»
Медаль «Удзельніку ваеннай аперацыі ў Сірыі» (Медаль «Участнику военной операции в Сирии») — ведамасная ўзнагарода Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі для вайскоўцаў і грамадзянскіх асоб, якія так ці інакш праявілі сябе ў рамках ваеннай місіі ў Сірыі.
Гісторыя
Медаль быў заснаваны загадам Міністра абароны Расійскай Федэрацыі ад 30 лістапада 2015 г. № 732, у самы першы дзень аперацыі.
Палажэнне аб медалі
Медаль (стужка медалі) носіцца на левым боку грудзей i пры наяўнасцi iншых медалёў размяшчаецца пасля медаля «Міхаіл Калашнікаў».
Апісанне
На вонкавым боку медаля: рэльефны аднакаляровы малюнак ваеннай тэхнікі: зверху — трох знішчальнікаў, знізу — ракетнага карабля на контуры межаў Сірыі.
На адваротным боку медаля: у цэнтры зверху — рэльефны аднакаляровы малюнак эмблемы Міністэрства абароны РФ (увянчаны каронай двухгаловы арол з распасцёртымі крыламі. У правай лапе арла — меч, у левай — дубовы вянок. На грудзях арла — трохкутны, выцягнуты дадолу шчыт са штоком, узыходзячым да кароны. У полі шчыта — вершнік, які дзівіць дзідай цмока), пад ёй — рэльефны надпіс у чатыры радкі «Удзельніку ваеннай аперацыі ў Сірыі», па крузе — рэльефны надпіс: у верхняй частцы — «Міністэрства абароны», у ніжняй частцы — «Расійскай Федэрацыі».
Медаль пры дапамозе вушка i кальца злучаецца з пяцiвугольнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм. З правага краю стужкі аранжавая паласа шырынёй 8 мм, абрамлены двума чорнымі палосамі шырынёй 2 мм (сімвалізуючы Георгіеўскую стужку), лявей — роўнавялікія, чырвоная, белая і чорная паласы (сімвалізуючы Сцяг Сірыі).
Галіна Мікалаеўна Саглаева
Галіна Мікалаеўна Саглаева (, г. Вэнтспілс, Латвійская ССР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1973 годзе. Працавала ў Мінсельбудзе БССР, з 1982 года — выкладчык у Беларускім політэхнічным інстытуце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1980 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): цэхі клееных канструкцый заводаў буддэталяў у Гомелі, успушанага перліту ў Баранавічах (1974), сталовая завода «Рамбуддармаш» у Жлобіне (1975), ліцейна-механічны завод у Пінску (1977), СПМК-104 у Мінску (1978), клубы будаўнікоў у Маладзечне і Мазыры (1982).
Федэральная служба войскаў нацыянальнай гвардыі
Федэральная служба войскаў нацыянальнай гвардыі (Расгвардыя) — орган выканаўчай улады ў Расійскай Федэрацыі. Федэральная служба была створана ўказам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі Уладзіміра Пуціна ад 5 красавіка 2016 года № 157. Дырэктарам службы з моманту яе заснавання з’яўляецца генерал арміі Віктар Васільевіч Золатаў.
Структура
Пры стварэнні Расгвардыі ў склад Расгвардыі ўвайшлі : На дадзены момант Расгвардыя падзяляецца на :
Ацэнкі і крытыка
23 жніўня 2018 года расійскі апазіцыянер Аляксей Навальны на сваім канале на YouTube выклаў расследаванне аб тым, што кіраўніцтва Расгвардыі закупляе для сваіх супрацоўнікаў прадукты ў аднаго пастаўшчыка па завышаных цэнах. У снежні 2018 года стала вядома, што закупкі Расгвардыі правяраюць ФСБ, ФАС, ваенная пракуратура, а таксама ўласная ўнутраная служба бяспекі Расгвардыі.
Уладзілен Аляксеевіч Сакалоў
Уладзілен Аляксеевіч Сакалоў (, Варонеж) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Львоўскі політэхнічны інстытут у 1956 годзе. Аўтар шэрагу жылых і грамадскіх будынкаў, пабудаваных у Казахскай ССР, Украінскай ССР, РСФСР. З 1971 г. — галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце, з 1972-га — начальнік аддзела экспертызы праектаў і каштарысаў, горадабудаўнічага савета з ГалоўАПУ Мінгарвыканкама, з 1979-га — галоўны спецыяліст па архітэктуры аб’ёмных збудаванняў і добраўпарадкаванні ў Мінскпраекце, з 1983 года — намеснік начальніка майстэрні.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1962 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы ў вобласці тыпавога і эксперыментальнага праектавання жылых і грамадскіх будынкаў.
Алэксандрыўскі раён (Данецкая вобласць)
Алэксандрыўскі раён (Олександрівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Алэксандрыўка (Олександрівка).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 18600 чалавек, плошча — 1010 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 15 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлка і 58 сёлаў.
Клечаў
Клечаў (Kleczew) — горад у Польшчы. Размешчаны за 240 км на захад ад Варшавы і за 100 км на ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Клечаў. Займае плошчу 14,76 км². Насельніцтва 4,1 тыс. чалавек.
Сядзібна-паркавы ансамбль Бутаўт-Андрэйкавічаў (Гарнастаевічы)
Сядзібна-паркавы ансамбль Бутаўт-Андрэйкавічаў — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры класіцызму ў в. Гарнастаевічы (Свіслацкі раён). Пабудаваная ў другой палове ХІХ ст. Уключае гасподу, гаспадарчыя пабудовы, невялікі парк з садам і сажалкай, касцёл.
Гаспода
Гаспода — Т-падобны ў плане будынак. Складаецца з падоўжанага аднапавярховага і кароткага двухпавярховага прамавугольных аб'ёмаў. Планіроўка анфіладна-калідорная. Галоўны ўваход аформлены чатырохкалонным порцікам. Фасады дэкарыраваныя лапаткамі, рустам, пластычнымі ліштвамі акон, прафіляванымі цягамі. У інтэр'еры кафляныя грубкі, паркетная падлога, каваная і літая фурнітура, прафіляваныя бэлькі перакрыцця. Выкарыстоўваецца адміністрацыйнай установай.
Касцёл
Касцёл — прамавугольны ў плане, з сакрысціямі абапал алтарнай часткі, накрыты двухсхільным дахам з дахоўкі. Сцены з бутавага каменю, антаблемент, ліштвы акон, пілястры, порцік з цэглы. Галоўны фасад вылучаны шасцікалонным порцікам дарычнага ордара. У інтэр'еры над уваходам хоры.
Франчэска Андрыёлі
Франчэска Андрыёлі (Franciszek Andriolli, Pranciškus Andriolis;, Брэнтаніка ля Раверэта — май , Вільня) — мастак, жывапісец, скульптар італьянскага паходжання; бацька мастака-ілюстратара Міхала Эльвіра Андрыёлі.
Біяграфія
Служыў у арміі Напалеона, у чыне капітана ўдзельнічаў у паходзе на Расію (1812), трапіў у палон. Пасля вызвалення з палону ажаніўся з полькай і абгрунтаваўся ў Вільні. У 1827 прыняў расійскае падданства. У Віленскім універсітэце атрымаў спецыяльнасць жывапісца і дэкаратара (1832), у Імператарскай Акадэміі мастацтваў ў Санкт-Пецярбургу — спецыяльнасць настаўніка малявання (1839). Некаторы час выкладаў у Шаўлях у дваранскім вучылішчы.
Творчасць
У 1830-я гады рэстаўраваў скульптуры і фрэскі ў каталіцкім кафедральным саборы ў Вільні. Аўтар скульптурных твораў: «Укрыжаванне» для францысканскага касцёла Ушэсця Святой Дзевы Марыі ў Вільні, 1841; таксама скульптурнага дэкору ў касцёле Святога Яна Хрысціцеля ў Біржах.
Гран-пры 1998 (снукер)
Гран-пры 1998 (Grand Prix 1998, таксама вядомы як Skoda Grand Prix 1998 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 14 па 25 кастрычніка 1998 года ў Гільд Холе, у Прэстане, Англія. Турнір стаў 17-м розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £365,000, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Гран-пры 1997 (снукер)
Гран-пры 1997 (Grand Prix 1997) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 14 па 26 кастрычніка 1997 года ў борнмуцкам міжнародным канферэнц-цэнтры, у Борнмуце, Англія. Турнір стаў 16-м розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £348,800, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Рыхвал
Рыхвал (Rychwał) — горад у Польшчы. Размешчаны за 220 км на захад ад Варшавы і за 100 км на паўднёвы ўсход ад Познані. Уваходзіць у склад Канінскага павета Велікапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Рыхвал. Займае плошчу 9,7 км². Насельніцтва 2,4 тыс. чалавек.
Бахмуцкі раён
Бахмуцкі раён (Бахмутський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Бахмут (Бахмут).
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 108 637 чалавек, плошча — 1921 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 24 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 76 сёлаў.
Дзьёрдзь Лукач
Дзьёрдзь Бернат Лукач Сегедскі (Szegedi Lukács György Bernát, сапр. імя Дзьёрдзь Бернат Лёвінгер, Löwinger György Bernát; у гады жыцця ў СССР — Георгій Восіпавіч Лукач;, 13 красавіка 1885, Будапешт — 4 чэрвеня 1971, тамсама) — венгерскі філосаф-неамарксіст яўрэйскага паходжання, літаратурны крытык. Адна з ключавых фігур т.зв. заходняга марксізма, заснавальнік будапешцкай школы марксізму. Лічыцца таксама адным з найбуйнейшых прадстаўнікоў марксісцкага літаратуразнаўства
Лукач стварыў сістэму марксісцкай эстэтыкі, якая адмаўляе патрэбу палітычнага кантролю мастацкага самавыяўлення і бароніць гуманістычныя прынцыпы. Працягваў развіваць Марксаву тэорыю адчужэння індывіда ў індустрыяльным грамадстве.
Аб Лукачы
"Н. Бердяев в работе «Истоки и смысл русского коммунизма» назвал Лукача, «венгерца, пишущего по-немецки» «самым умным из коммунистических писателей» (М., 1990, с. 82, 87)." "«Лукач — масса философских слов и оборотов, но нет контроля над основной мыслью, которая уходит бог весть куда и удерживается только общими местами, часто воспоминаниями о „диамате“» (Мих. Лифшиц)."
Віленскія гарадскія ўмацаванні
Віленскія гарадскія ўмацаванні — комплекс абарончых пабудаванняў, якія служаць для падтрымання абароназдольнасці Вільні ў выпанку аблогі.
Гісторыя
Яшчэ ў 1387 годзе Ягайла дазволіў мяшчанам будаўніцтва мураў. Але рэальна працы пачаліся толькі ў XVI стагоддзі. Сваім прывілеем ад 6 верасня 1503 года вялікі князь літоўскі Аляксандр абавязаў віленчукоў абнесці горад мурамі і вызваліў іх ад вайсковай службы.
На затрымку ў будаўніцтве паўплывала існаванне зручнай сістэмы віленскіх замкаў і адносна спакойнае XV стагоддзе.
Але пачатак татарскіх наездаў і нарастанне пагрозы з боку Масквы, а таксама жаданне кантролю за ўсімі прыезжымі, у тым ліку для спраўнага атрымання мыта, прымусілі вялікакняжацкія і гарадскія ўлады распачаць будоўлю агульнагарадскіх фартыфікацыйных умацаванняў.
Пры ўзвядзенні мураў выкарыстаны пераважна камень, радзей цэгла. Вышыня мураў 6,5 м, таўшчыня 0.9-1.4 м. Невялікая таўшчыня мураў пацвярджае меркаванне, што яны ўзведзеныя пераважна для абароны ад татараў, якія не былі здольгыя да аблогаў. Муры мелі на версе амбразуры для стральбы і драўляныя галерэі з унутранага боку. Цалкам лінія мураў не лакалізавана. Спрэчнай застаецца версія пра спалучэнне гарадскіх мараў з замкамі.
Пасля таго, як у 1655 годзе войскі цара Аляксея Міхайлавіча занялі Вільню, гарадскія ўмацаванні адноўлены, каля 1600 года горад абнесены другой лініяй сцяны з драўлянага частаколу. У красавіку 1702 года войскі Карла XII ўзялі Вільню, шведы ўмацавалі вежы брам. У 1748 годзе ўсходняя частка мураў была пашкоджана пажарам. Магістрат не патурбаваўся пра іх аднаўленне, а нават дазволіў разбор мураў. Апошні раз гарадскія ўмацаванні штурмаваліся расійскімі войскамі ў час Паўстання 1794 года.
1 верасня 1799 года расійскі імператар Павел I падпісаў загад пра разбурэнне мураў, дэмантаванне якіх было скончана ў 1805 годзе. Ацалелі толькі фрагменты, спалучаныя з гарадской забудовай.
На сёння з сістэмы ўмацаванняў захаваліся фрагменты мураў (каля 500м), Медніцкая брама (Вострая), а таксама артылерыйскі бастыён.
Стэфан Якабельскі
Стэфан Караль Якабельскі (польск. Stefan Karol Jakobielski, 11 жніўня 1937 года ў Варшаве) — польскі гісторык, археолаг, філолаг, эпіграфіст. Адзін з піянераў нубіялогіі. Удзельнік археалагічных экспедыцый у Фарасе, Тэль-Атрыбе, Пальміры, Дэйр эль-Бахры і Каср Ібрыме, кіраўнік археалагічных работ у Старой Данголе.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 жніўня 1937 года ў Варшаве, яго бацькамі былі Караль Якабельскі і Галіна з дому Гжымала (Grzymała). Снончыў ліцэй імя С. Малахоўскага ў Плоцку. У 1954 годзе пачаў навучанне ў Варшаўскім універсітэце.
З пачатку 60-х гадоў XX стагоддзя прымаў удзел у археалагічных раскопках у Фарасе, якія праводзіліся прафесарам Казімежам Міхалоўскім. З 1961 года працаваў у экспедыцыі каптолагам, займаўся дакументацыяй і апрацоўкай надпісаў. Прымаў удзел у ключавых работах у Фарасе — у сезоне 1961/62 выяўленні сабора з фрэскамі. У наступных двух экспедыцыях (1962—1963 і 1963—1964), удзельнічаў ў пераносе фрэсак з сцен сабора і дакументацыі знаходак, выстаўленых у цяперашні час у Галерэі Фарас імя Казімежа Міхалоўскага ў Нацыянальным музеі ў Варшаве. У пачатку 60-х гадоў Якабельскі працаваў пры даследаваннях шматлікіх іншых археалагічных помнікаў. У 1962 годзе ён прымаў удзел у экспедыцыі ў Тэль-Атрыбе як археолаг-эпіграфіст і ў экспедыцыі ў Пальміры. На гэтым жа становішчы працаваў у Дэйр эль-Бахры ў сезоне 1962—1963 падчас археалагічных пошукаў на верхнім двары храма Хатшэпсут, а таксама ў час раскопак на тэрыторыі храма Тутмоса III. У 1968 годзе абараніў доктарскую дысертацыю.
У 1966—2006 гады Стэфан Якабельскі быў кіраўніком раскопак нубійскіх археалагічных помнікаў у Данголе. У рамках гэтых даследаванняў быў, у прыватнасці, знойдзены Манастыр св. Тройцы. Справаздачы з раскопак Якабельскі публікаваў на старонках часопісу «Dongola Studien». У 2006 годзе работы ў Данголе ўвянчаліся выставай у Нацыянальным музеі ў Варшаве ''Польскія раскопкі ў Старой Данголе. 45 гадоў археалагічнага супрацоўніцтва з Суданам'', сукуратарам якой быў доктар Якабельскі. На выставе былі паказаны экспанаты з музея ў Хартуме, выяўленыя падчас шматлікіх экспедыцый Якабельскага.
З 1972 па 1974 год па запрашэнні Таварыства даследаванняў Егіпта (Egypt Exploration Society) ён у якасці археолага-эпіграфіста ўдзельнічаў у англа-амерыкана-польскай археалагічнай экспедыцыі ў Каср Ібрыме.
У перыяд 1974—2002 Якабельскі займаў пасаду кіраўніка Лабараторыі нубіялогіі ў Цэнтры міжземнаморскай археалогіі Варшаўскага ўніверсітэта, адначасова узначальваў Майстэрню архітэктурна-археалагічнай дакументацыі. З 1974 па 1989 год выкладаў у Акадэміі каталіцкай тэалогіі ў Варшаве. У 2006—2009 гадах чытаў лекцыі па археалогіі ў Вышэйшай тэалагічнай і гуманітарнай школе ў Падкове-Лесьнай. Якабельскі з'яўляецца супрацоўнікам Інстытута міжземнаморскіх і ўсходніх культур Польскай акадэміі навук, аўтарам шматлікіх публікацый, шматгадовым рэдактарам ​​серыі навучальных дапаможнікаў, у тым ліку Nubia, Études et Travaux, Nubica et Aethiopica і Bibliotheca nubica. З 2005 года ён — сурэдактар ​​часопісу «Gdańsk Archaeological Museum African Reports».
Сяброўства ў навуковых таварыствах
Якабельскі — адзін з ініцыятараў заснаванага ў 1972 Міжнароднага нубіялагічнага таварыства, у перыяд 1978—1986 займаў пасаду члена праўлення. З 1980 года — член-карэспандэнт Нямецкага археалагічнага інстытута. Належыць да Міжнароднай асацыяцыі егіптолагаў (англ. International Association of Egyptologists).
Ўзнагароды і прэміі
У 2002 годзе Якабельскі атрымаў найвышэйшую ўзнагароду Судана, якая прысуджаецца іншаземцам: Ордэн Двух Нілаў з Зоркай. Узнагароджаны Ордэнам Адраджэння Польшчы. Разам з Багданам Жураўскім (польск. Bogdan Żurawski) атрымаў з рук дырэктара суданскай Службы Старажытнасцяў медаль за заслугі ў захаванні культурнай спадчыны. Абодва таксама былі ўзнагароджаны меджлісам правінцыі Дангола (мясцовая ўлада) дыпломамі за заслугі ў даследаванні мясцовай культурнай спадчыны.
Клара Уладзіміраўна Сакалова
Біяграфія
Скончыла Львоўскі політэхнічны інстытут у 1954 годзе. Працавала ў праектных арганізацыях Новакузнецка, Алма-Аты, Львова. З 1972 г. — галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце, з 1974 года — у Мінскпраекце.
Творчасць
У аўтарскім калектыве ёю запраектаваны: навучальны камбінат Гушашдара па вул. Гогаля (1964), жылыя дамы ў мікрараёне Кактэм-2 (1972) у Алма-Аце, інтэрнат па вул. Брусава (1970), будынак ЦНТІ (1965) у Львове.
У Беларусі ўдзельнічала ў распрацоўцы праектаў буйнапанэльных жылых дамоў і інтэрнатаў серыі М-335 БК, праектаў забудовы мікрараёнаў па вул. Сярова, Сурганава ў Мінску.
Ішхан (рыба)
Ішхан, або севанская фарэль (Salmo ischchan; Իշխան ձուկ) — від сямейства ласасёвых, эндэмік Арменіі.
Падвіды
Ішхан утварае 4 падвіды, (часам да яго хібна прыпісваюць 5-ы — алабалах) якія адрозніваюцца часам і месцам нерасту, а таксама хуткасцю ўзросту: зімовы бахтак і баджак — азёрныя рыбы, летні бахтак і гегаркуні — прахадныя рыбы. Ішхан — самая буйная фарэль, сустраканая ў СССР: зімовы бахтак дасягае 90 см (бывалі выпадкі лоўлі зімовага бахтака даўжынёй да 104 см), важыць да 17 кг. Падвіды, галоўным чынам, харчуюцца насялялымі ў дна рачкамі-бакаплавамі. Ішхан — асноўная прамысловая рыба возера Севан. Ва ўловах пераважаюць рыбы ва ўзросце 4—6 гадоў (даўжынёй 28—33 см, масай 340—560 г).
Зімні бахтак
Зімовы бахтак — самы вялікі прадстаўнік віда севанскай фарэлі. У бакавой лініі ад 104 да 119 лускавінак, жабравых тычачак 16—20. Ва ўзросце 4—5 гадоў зімовы бахтак спее.
Падчас напасу бахтак срабрыста-белы з цёмнай, сталёвага колеру спінай. Малалікі цёмныя плямы аточаны светлым абадком. Самцы да нерасту цямнеюць, плаўнікі іх робяцца амаль чорнымі, светлы абадок на чорных плямах вылучаецца вельмі рэзка, а на баках цела з'яўляюцца 2—3 чырвоныя плямы. Самкі змяняюцца мала, адкладаюць ікру ў самым возеры (каля 4 тысяч ікрынак).
Пасля падзення ўзроўня Севана амаль усе асноўныя нерасцілішчы зімовага бахтака аказаліся на беразе. Цяпер ён сустракаецца вельмі рэдка, галоўным чынам у раёнах захаваных нерасцілішчаў. Да зніжэння ўзроўня вод Севана прамысловы запас зімовага ішхана складаў каля 1,5 млн асобін.
Гегаркуні
Гегаркуни — прахадная форма фарэлей Севана. На целе малявак цёмныя папярочныя палосы і карычнева-жоўтыя і чырвоныя плямы. Асобіны старэй года нагульваюцца ў возеры. Афарбоўка падобна з афарбоўкай зімовага ишхана, але здаецца трохі цямней з-за буйнейшых і часта размешчаных плям, сустракаюцца асобіны вагой да 16 кг. Гегаркуні харчуецца не толькі бентас, як яго суродзічы, але і заапланктонамі. Размнажаецца гегаркуні вылучна ў рэчках, у іх вытокаў.
Да зніжэння ўзроўня вод Севана прамысловы запас гегаркуні складаў каля 1,6 млн асобін. Некаторая частка маладняку гегаркуни не скочваецца ў возера, і ператвараецца ў жылую форму падобную ручаёвай фарэлі, якую завуць алабалах (аналагічна сітуацыі з азёрнай кумжай і еўрапейскай ручаёвай фарэллю).
Летні бахтак
Летні бахтак адкладае ікру вясной і летам у рэчкі, якія ўпадаюць у возера, і ў самым возеры, у прадутокавых пляцоўках. Памер летняга бахтака дасягае да 55 см у даўжыню, маса — 1,9 кг, лік лускавінак у бакавой лініі 105—117.
Рыба спее ва ўзросце ад 2 да 7 гадоў, яна менш пладавітая, чым зімовы бахтак: адкладае ў сярэднім 1200 ікрынак на грунце з жвіру і галькі. На баках цела ў летняга ішхана нярэдка сустракаюцца чырвоныя плямы. Да сярэдзіны 1940-х гадоў прамысловы запас гэтай формы ацэньваўся ў 1,7 млн асобін, да 60-х гадоў — у 0,8 млн асобін, у наш час — яна роўная некалькім тысячам асобнікаў.
Баджак
Баджак — самы маленькі па памеры прадстаўнік севанскай фарэлі: даўжыня яго цела не перавышае 33 см, маса 224 г. Сярэдняя даўжыня гэтых рыб — 24—26 см. У самцоў баджака, асабліва ў дробных, на баках нярэдка сустракаюцца чырвоныя плямы. Нерасціцца баджак толькі ў возеры, у 3—4-ох гадовым узросце. У адрозненне ад астатніх падвідаў ішхана, баджак не будуе гнёздаў, а раскідае сваю ікру па дне возера, на глыбінях ад 0,5 да 15 м у кастрычніку — лістападзе пры тэмпературы 10°С.
Галоўныя асаблівасці баджака — вялікае вока, кароткае рыла, вузкі лоб, кароткія падставы спіннога і анальнага плаўнікоў, меншае ў параўнанні з іншымі расамі лік жабравых тычачак (15—20). Баджак ніколі не размнажаецца штучным шляхам.
Дом купца Мураўёва
Дом купца Мураўёва — трохпавярховы будынак у Гродне, размешчаны ў гістарычным цэнтры на былой Рыначнай плошчы (цяпер пл. Савецкая, 2), якая сфарміравалася ў XIV—XV стст. на адрасе. Помнік архітэктуры мадэрну.
Гісторыя
Будынак пабудаваны як жылы дом купца Мураўёва, хутчэй за ўсё, да 1888 г., што падмацоўваецца звесткамі з журнала па аплаце квартальнага падатку за 1886 г. Гісторык Мечыслаў Супрон згадвае, што архітэктарам дома з’яўляецца Майсей Любіч.
У 1919 г. у будынку на працягу трох месяцаў працаваў першы Гродзенскі Савет рабочых дэпутатаў.
У 2011 годзе распачата рэстаўрацыя.
Архітэктура
Трохпавярховы неатынкаваны Г-падобны ў плане будынак. Цэнтральную частку сіметрычнага галоўнага фасада займае вялікі балкон з літой чыгуннай агароджай. На трэцім паверсе крайнія арачныя праёмы з невялікімі балконамі. Плоскасць фасада крапаваная пілястрамі з чыгуннымі вензелямі ў завяршэнні, да ўзроўню другога паверху руставаная. У абрысах акон, франтонаў, афармленні бакавых частак галоўнага фасада прасочваюцца рысы стылю мадэрн. Паўкалонкі ў нішах, ліштвы аконных праёмаў, арнамент карнізаў вырашаныя ў псеўдарускім стылі.
Інтэр’ер
На другім паверсе — вялікая зала, побач з якой знаходзіўся пакой для гульняў. Паверхам вышэй размяшчаліся жылыя пакоі, сталовая. У афармленні цэнтральнай залы шырока выкарыстаныя дэкаратыўная размалёўка і лепка. Залу асвятляюць пяць вялікіх прамавугольных акон, у двух кутах — печы з ляпнымі картушамі. Былы пакой для гульняў падзелены на две часткі праёмам, акаймаваным драўлянай разной ліштвай. На столі ляпныя разеткі. У кутах каміны, абкладзеныя карычневымі кафлянымі пліткамі. У памяшканнях трэцяга паверху захаваліся печы і ляпныя разеткі на столі.
Флігель
У двары з паўночнага боку да бакавога крыла будынка прымыкае двухпавярховы Г-падобны ў плане флігель. Галоўны (дваровы) фасад флігеля атынкаваны, падзелены міжпаверхавымі цягамі. На першым паверсе прамавугольныя аконныя і дзвярныя праёмы. На другім — лучковыя вокны ў прафіляваных ліштвах падкрэслены падаконнай цягай і нішамі. Цэнтральная частка паўднёва-заходняга фасада флігеля вылучана мезанінам, завершаным двухсхільным шчытом з круглай люкарнай у абрамленні.
Гран-пры 1996 (снукер)
Гран-пры 1996 (Grand Prix 1996) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 16 па 27 кастрычніка 1996 года ў борнмуцкі міжнародным канферэнц-цэнтры, у Борнмуце, Англія. Турнір стаў 15-м розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £330,000, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Гран-пры 1995 (снукер)
Гран-пры 1995 (Grand Prix 1995, таксама вядомы як Skoda Grand Prix 1995 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 16 па 29 кастрычніка 1995 года ў Кроўтры-цэнтры, у Сандэрлендзе, Англія. Турнір стаў 14-м розыгрышам гран-пры, які штогод праходзіў з 1982 года. Прызавы фонд турніру склаў £330,000, з якіх £60,000 атрымаў пераможца.
Палацава-паркавы комплекс Шырынаў (Германавічы)
Архітэктура
Сядзіба мае рэгулярную планіроўку з геаметрычна правільнымі ўчасткамі пладовага саду, агароду і шэрагам прамавугольных ставоў. Да ракі спускаецца невялікі парк пейзажнага тыпу. У цэнтры кампазіцыі мураваная гаспода — прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак з пакатым вальмавым дахам. Планіроўка анфіладная. У тарцах будынку знаходзяцца трохмаршавыя лесвіцы. Вось сіметрыі падкрэсленая на галоўным фасадзе атыкам, на дваровым — рызалітам з трохвугольным франтонам. Вуглы фланкіраваныя плоскімі рызалітамі, у якіх зробленыя ўваходы, аформленыя прысценнымі порцікамі. Сцены аздобленыя на першым паверсе рустоўкай, на другім — каланадай. Гаспадарчыя пабудовы знаходзяцца ў паўнёва-ўсходняй частцы сядзібы.
Сучасны стан
У палацы Шырынаў зараз знаходзіцца музей культуры і побыту. Комплекс — помнік рэспубліканскага значэння.
Эрнё Герэ
Э́рнё Ге́рэ (Gerő Ernő, уродж. Эрнё Зінгер (Ernő Singer; 8 ліпеня 1891, Трэбушоўцы — 12 сакавіка 1980, Будапешт) — венгерскі палітычны дзеяч.
Нарадзіўся ў яўрэйскай сям’і. З 1918 года — член Камуністычнай партыі Венгрыі (КПВ). Пасля разгрому Венгерскай савецкай рэспублікі ў 1919 годзе збег у Вену. Жыў у Маскве з 1923 года і іграў вядучую ролю ў апараце Камуністычнага інтэрнацыянала. Знаходзіўся ў Іспаніі ў час Грамадзянскай вайны. Выступаў палітычным дарадцам Нацыянальнага камітэта «Свабодная Германія».
З 26 студзеня па 11 мая 1945 года — член Найвышэйшага Нацыянальнага савета. Пры дыктатуры Мацьяша Ракашы, якая шмат у чым капіявала сталінскі рэжым у СССР, быў членам Палітбюро Цэнтральнага Камітэта ВПП, займаў пасады міністра фінансаў і міністра ўнутраных спраў.
З 21 ліпеня па 25 кастрычніка 1956 года займаў пост Генеральнага сакратара ЦК ВПП, да моманту яе фактычнага распаду і ўтварэнні на яе базе ВСРП. Лічыцца, што калі б Янаш Кадар ці Імрэ Надзь замяніў Мацьяша Ракашы ў ліпені 1956 года замест Эрнё Геры, венгерскай рэвалюцыі можна было б пазбегнуць.
Пасля сваёй адстаўкі падчас Венгерскага паўстання 1956 г., збег у СССР. У 1961 годзе вярнуўся ў Будапешт, за ўдзел у масавых рэпрэсіях быў выключаны з партыі. Працаваў перакладчыкам.
Спіс аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Эфіопіі
У спісе аб’ектаў Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА ў Эфіопіі значацца (на 2013 год). Агульны спіс Сусветнай спадчыны на год складаецца з NaN аб'ектаўs. Такім чынам, доля аб’ектаў Эфіопіі ў свеце складае прыкладна.
Спіс
У гэтай табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Кандыдаты ў спіс
У табліцы аб’екты размешчаны ў парадку іх дадання ў папярэдні спіс. У гэтым спісе паказаны аб’екты, прапанаваныя ўрадам Эфіопіі ў якасці кандыдатаў на ўнясенне ў спіс Сусветнай спадчыны.
Незаменныя амінакіслоты
Незаменныя амінакіслоты — неабходныя амінакіслоты, якія не могуць быць сінтэзаваны ў тым ці іншым арганізме, у прыватнасці, у арганізме чалавека. Таму іх паступленне ў арганізм з ежай неабходна.
Незаменнымі для дарослага здаровага чалавека з'яўляюцца 8 амінакіслот: валін, ізалейцын, лейцын, лізін, метыянін, трэанін, трыптафан і фенілаланін; таксама часта да незаменных адносяць гістыдын. Аргінін і гістыдын з'яўляюцца незаменнымі амінакіслотамі для дзяцей.
Імрэ Шынкавіч
Біяграфія
Гуляць на сцэне пачаткаў са школьнай лавы. На прафесійнай сцэне дэбютаваў у 1948 годзе. З 1949 года да 1956 года гуляў на сцэне Нацыянальнага тэатра у Будапешце. У 1951 годзе скончыў інстытут тэатра і кіно.
У час паўстання ў Венгрыі ў кастрычніку 1956 года выступіў з патрыятычнымі вершамі Ш. Пецёфі на цэнтральнай плошчы Будапешта перад 20 000-ым натоўпам. Гэты акт адкрытага моладзевага пратэсту, праз некалькі гадзін стаў адной з заахвочвальных прычын агульнанацыянальнага паўстання супраць камуністычнага ўрада ВНР. І. Шынкевіч быў абраны ў склад рэвалюцыйнага камітэта Асацыяцыі венгерскага тэатра і кіно.
Пасля задушання паўстання яму на паўтара гады забаранілі займацца тэатральнай дзейнасцю і звольнілі з Нацыянальнага тэатра. У 1958—1963 годзе ён працаваў у тэатры Ёжэфа Атылы. У 1963 годзе зноў вярнуўся ў калектыў Нацыянальнага тэатра, і цягам доўгіх гадоў быў адным з салістаў гэтага тэатра. Гуляў размаітыя ролі: ад камічных да трагічных у п'есах класікаў сусветнай і вугорскай драматургіі (Эсхіла, Шэкспіра, Лопэ дэ Вега, Чэхаўа, Горкага, Гюго, Дзюма, Шоу, Б. Джонсана, Д. Іеша і інш.).
Здымацца ў кіно пачаў у 1951 годзе. Выканаў ролі ў 129 фільмах.
Наталля Міхайлаўна Сакалова
Наталля Міхайлаўна Сакалова (, г. Бернау, Германія) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Беларускі політэхнічны інстытут у 1968 годзе. З 1968 г. — архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Белдзіпрагандлі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Мінску.
Сіндбад (фільм, 1971)
«Сіндба́д» (Szindbád) — венгерскі фільм 1971 года, пастаўлены рэжысёрам Золтанам Хусарыкам. Прэм’ера фільма адбылася 25 лістапада 1971 года ў Венгрыі.
Сюжэт
Позняй восенню па тужлівай венгерскай правінцыі коціцца брычка з прыстойна апранутым, але мёртвым спадаром. Конь звыкла трымае шлях ад адной дамы сэрца да іншай, але хаваць мужчыну, які, судзячы па ўсім, пражыў вельмі насычанае жыццё, ні адна з іх не спяшаецца.
Пракат
Прэм’ера фільма адбылася 25 лістапада 1971 года ў Венгрыі. Ніжэй прыведзены спіс прэм’ер фільма паводле краін у храналагічным парадку :
Крытыка
Кінакрытык адзначыў, што фільм «уяўляе сабой дзівосную арыгінальную працу з вобразамі, якой у значнай ступені спрыяе цудоўная аператарская праца, і напоўнены выдатнымі гістарычнымі кадрамі ў сельскай мясцовасці, маляўнічымі касцюмамі і парадам жаночай прыгажосці».
Узнагароды
Фільм быў узнагароджаны прэміяй Джозефа фон Штэрнберга на.
Харальная сінагога (Брэст)
Харальная сінагога, ці Вялікая сінагога — колішняя галоўная сінагога Брэста, якая размяшчалася ў цэнтры горада на рагу вуліц Даброўскага і Лістоўскага (зараз вул. Савецкая, 62). У 1976 годзе была перабудавана ў кінатэатр «Беларусь».
Гісторыя
Сінагога адзначалась арыгінальнай архітэктурай — яна была пабудавана шасцікутнай у плане, а ўваходны бок быў вузейшы за астатнія. Будынак меў два паверхі, уваход у храм быў уведзены ў двухпавярховую лоджыю, з іншых бакоў лоджыя з паўкруглымі вокнамі былі толькі на першым паверсе. Увесь будынак пакрыты пакатым вострым дахам.
Будынак пацярпеў ад пажару 1895 года, але быў адноўлены. Пасля акупацыі Беларусі падчас Другой сусветнай вайны сінагога апынулася ля ўвахода ў створанае яўрэйскае гета. У будынку немцы размясцілі склад, у які звозілі канфіскаваныя пасля пагромаў рэчы. Сінагога была пашкоджана восенню 1942 года пры ліквідацыі гета.
У 1959 годзе будынак сінагогі быў забраны ў яўрэйскай абшчыны. У ім адчынілі кінатэатр «Кастрычнік», які пазней перайменавалі ў «Беларусь». У 1976 годзе адбылася рэканструкцыя кінатэатра, ў выніку якой сцены сінагогі выкарысталі ў якасці ўнутраных нясучых канструкцый. Тым не менш будынак захаваў шасцібаковы план, а фундамент сінагогі і некаторыя надпісы на іўрыце і сёння можна пабачыць ў падвале кінатэатра.
Памяць
У 2018 годзе на будынку кінатэатра была ўсталяваная мемарыяльная таблічка на беларускай, рускай, англійскай мовах і іўрыце ў памяць аб ролі яўрэяў у гісторыі горада :
Аляксей Іванавіч Сарокін
Аляксей Іванавіч Сарокін (, Новасібірск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1963 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў начальнікам участку РБУ ў г.п. Воранава, старшым архітэктарам, кіраўніком групы архітэктараў у Гроднаграмадзянпраекце, з 1969 года — у Гродзенскім філіяле Белжылпраекта.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1975 года. Пражывае ў Гродне.
Творчасць
Асноўныя працы: спартзала ў г. Усолле-Сібірскае (1966), сельгастэхнікум у г. Ашмяны (1968), Дом Саветаў (1968) і Палац культуры (1973) у г.п. Зэльва, псіхлячэбніца ў в. Астроўля Лідскага раёна (1973), Дом палітасветы (1967), жылыя дамы па вул. Кірава, Чапаева, Сацыялістычнай, К. Цэткін (1972—1979), база «Белабутакгандаль» (1974) у Гродне; у аўтарскім калектыве: будаўнічы тэхнікум (1974), будынак гарсавета народных дэпутатаў (1979) у Гродне, будынкі ЗАГСа і райваенкамата ў Лідзе (1975).
На Таку (капэла)
Капэла «На Таку́» — беларускі музычны гурт, які грае традыцыйную музыку да танцаў.
Гісторыя
У 2008 г. бард і дудар Зміцер Сідаровіч пачаў збіраць гурт, які да 2011 г. ладзіў вечарыны традыцыйнага танца ў кавярні «Жар-птушка» (Мінск), а пасля на іншых пляцоўках.
Пра назву
Назвы ў капэлы доўга не было, што цалкам адпавядала традыцыі, калі імя давалася паводле назвы мясцовасці. Але згодна з сучаснымі патрабаваннямі, трэба было неяк пазначаць сябе, таму ўзнікла капэла «На Таку».
Рэпертуар
Капэла грае старыя вясковыя і гарадскія пабытовыя танцы. Пераважная большасць — беларускія, але ёсць і літоўскія, латышскія, эстонскія, украінскія, польскія, фінскія, аўстрыйскія, брэтонскія ды французскія, а таксама іншых народаў Еўропы. Усяго — больш за сто розных танцаў. Крытэрам уключэння пэўнага танцу ў рэпертуар з'яўляецца яго гістарычная адаптаванасць да вясковай культуры і ступень захавання твору ў традыцыі.
Удзельнікі капэлы бяруць удзел у этнаграфічных экспедыцыях, пераймаюць ад носьбітаў традыцыйную манеру выканання.
Клуб традыцыйнага танца «СІТА»
Клуб традыцыйнага танца «СІТА» ўтварыўся ў студзені 2012 года. Сябры клуба імкнуцца ўзнаўляць танцы паводле этнаграфічных крыніц, засвойваць манеру выканання непасрэдна ад носьбітаў (падчас этнаграфічных экспедыцый, з відэадакументальных матэрыялаў) і падчас майстар-класаў этнахарэографаў. Досвед выканання замежных танцаў пераймаецца дзякуючы кантактам з клубамі традыцыйных танцаў суседніх краін.
Уладзімір Канстанцінавіч Вайцецкі
Уладзімір Канстанцінавіч Вайцецкі (, в. Мярэцкія, Дзісенскі павет, Віленскае ваяводства, Польшча — 14 студзеня 2017, Гродна, Гродзенская вобласць, Беларусь) — Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
З 1954 года брыгадзір паляводчай брыгады, з 1973 года загадчык фермы калгаса імя Калініна Глыбоцкага раёна. Званне Героя прысвоена за поспехі ў вырошчванні зернавых і тэхнічных культур, укараненне дасягненняў навукі і перадавога вопыту.
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква (Гарадок)
Свята-Казьма-Дзям’янаўская царква — праваслаўная царква ў вёсцы Гарадок Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Размешчана на заходняй ускраіне вёскі, на вуліцы Садовай, 57.
Гісторыя
Царква вядома з сярэдзіны XVII стагоддзя. На цвінтары захаваліся магілы святароў, якія адносяцца да XVII—XVIII стагоддзяў.
У 1814 годзе мясцовы памешчык Жылінскі пабудаваў у мястэчку новую царкву, якая была адкрыта на прастольнае свята 14 лістапада. Храм быў узведзены архітэктарам Фёдарам Санкоўскім у гонар перамогі ў вайне 1812 года, удзельнікам якой быў сам Жылінскі.