cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3366
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Залужжа
Назву Залу́жжа маюць:
Тыгры вызвалення Таміл-Ілама
"Тыгры вызвалення Таміл-Іла́ма" (таміл. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்) — тамільская паўстанцкая групоўка, якая змагалася за стварэнне незалежнай тамільскай дзяржавы Таміл-Ілам на тэрыторыі Шры-Ланкі.
Сутнасць
Групоўка была заснавана 5 мая 1976 года годзе Велупілаі Прабхакаранам, прыхільнікам гвалтоўнага шляху вырашэння праблем тамілаў Шры-Ланкі. Асновай ідэалогіі групоўкі стаў марксізм.
Першапачаткова групоўка атрымоўвала падтрымку ад легальных тамільскіх палітычных і культурных арганізацый. Але ў пач. 1980-ых гг. выступіла за байкот мясцовых выбараў на поўначы Шры-Ланкі. Гэта прывяло да грамадзянскай вайны супраць афіцыйнага ўрада ў 1983 - 2009 гг., якая скончылася паражэннем паўстанцаў.
"Тыгры вызвалення Таміл-Ілама" выкарыстоўвала розную тактыку для дасягнення сваіх мэт: адкрытыя ваенныя выступленні, партызанскую барацьбу, марское пірацтва, захоп заложнікаў, тэрарыстычныя акты, этнічныя чысткі на кантралюемых імі тэрыторыях, масавыя забойствы ваеннапалонных і г. д. Ахвярамі станавіліся ў тым ліку тамільскія палітыкі, што не падзялялі іх погляды. У 33 дзяржавах групоўка была прызнана тэрарыстычнай.
7 кастрычніка 1987 г. абвясціла вайну індыйскім сілам па падтрыманню міра, якія былі ўведзены на поўнач Шры-Ланкі і дагэтуль фактычна спрыялі ваенным поспехам тамілаў.
У 1987 г. было створана падпадзяленне "чорных тыграў" - тэрарыстаў-самазабойцаў. Імі былі забіты трэці прэзідэнт Шры-Ланкі, Ранасінгэ Прэмадаса (1924 - 1993 гг.), і шосты прэм'ер-міністр Індыі, Раджыў Гандзі (1944 - 1991 гг.).
Унутры групоўкі падтрымлівалася жорсткая дысцыпліна. Чальцам забаранялася ўжываць тытунь і алкаголь, мець шчыльныя стасункі са сваякамі. Некаторы час не заахвочваліся якія-небудзь сексуальныя зносіны. У якасці салдат часцяком выкарыстоўваліся дзеці.
Многія тэрарысты праходзілі ваеннае навучанне ў Індыі. Па ўсяму свету працавалі 42 прадстаўніцтвы, якія вялі прапаганду, збор сродкаў, займаліся інвестыцыямі і садзейнічалі патаемнаму імпарту зброі ў Шры-Ланку.
Ліквідацыя
У 2002 г. групоўка адмовілася ад пабудовы самастойнай тамільскай дзяржавы і запатрабавала стварэння шырокай аўтаноміі ў паўночным і ўсходнім рэгіёнах Шры-Ланкі, дзе тамілы складаюць большасць насельніцтва. У сакавіку 2002 г. пачаліся перагаворы з афіцыйным урадам. Але бакі не прыйшлі да ўзаемапаразумення. "Тыгры" адыйшлі ад прамых перагавораў ў 2003 г., а ў 2006 г. урад ануляваў пагадненне аб часовым спыненні агню і распачаў баявыя дзеянні.
16 мая 2009 г. прэзідэнт Шры-Ланкі абвясціў аб перамозе. Велупілаі Прабхакарана быў забіты, а яго бліжэйшы паплечнік Селвараса Патманатхан арыштаваны ў Малайзіі. Больш за 1000 прыхільнікаў Таміл-Ілама збеглі ў Індыю. Але ў палоне аказалася 11664 баявікоў (у тым ліку 595 дзяцей). Яны былі падзелены на 3 катэгорыі і перанапраўлены ў рэабілітацыйныя цэнтры. У жніўні 2011 г. 8000 палонных былі вызвалены.
Чэмпіянат свету па баскетболе сярод жанчын 2014
XVII чэмпіянат свету па баскетболе сярод жанчын прайшоў у Турцыі з 27 верасня па 5 кастрычніка 2014 года.
Фармат
У параўнанні з папярэднім чэмпіянатам свету змяніўся фармат турніра. 16 зборных падзелены на 4 групы па 4 каманды. Зборныя, якія займуць 4 месца ў групах, пакідаюць чэмпіянат свету. Каманды, якія займуць 2 і 3 месца ў групах, выходзяць у 1/8 фінала, дзе разыграюць 4 пуцёўкі у чвэрцьфінал. Пераможцы 1/8 фінала праходзяць у наступны раўнд. Зборныя, якія займуць 1 месца ў групах, выходзяць у чвэрцьфінал. Будзе праводзіцца кваліфікацыя за 5-8 месцы.
Кадуйскі раён
Ка́дуйскі раён (Кадуйский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Валагодскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак гарадскога тыпу Кадуй, які размешчаны за 178 км ад Волагды і за 56 км ад Чарапаўца.
Геаграфія
Кадуйскі раён мяжуе з Белазерскім, Чарапавецкім, Усцюжэнскім і Бабаеўскім раёнамі. Плошча раёна складае 3262,62 км².
Гісторыя
З XII стагоддзя тэрыторыя, на якой размешчаны сучасны раён, належала Белазерскаму княству, затым тэрыторыя ўвайшла ў склад Маскоўскай дзяржавы. З 1727 года ў складзе Белазерскага і Чарапавецкага паветаў Наўгародскай губерні. Кадуйскі раён быў утвораны 1 жніўня 1927 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 16 961 чалавек.
Бецюн
Бецюн (Béthune) — горад на паўночным захадзе Францыі, рэгіён О-дэ-Франс, дэпартамент Па-дэ-Кале, цэнтр акругі Бецюн і кантона Бецюн. Размешчаны на тэрыторыі былой правінцыі Артуа за 33 км на захад ад Ліля і за 186 км на поўнач ад Парыжа, у месцы перасячэння ракі Лаў і суднаходнага канала Дзюнкерк-Шэльда, за 3 км ад аўтамагістралі А26 «Англія» Труа — Кале. У цэнтры горада знаходзіцца чыгуначная станцыя Бецюн, на якой перасякаюцца лініі Арас — Дзюнкерк і Ліль — Сен-Поль-сюр-Тэрнуаз.
Насельніцтва (2018) — чалавекі.
Маладзечанская настаўніцкая семінарыя
Маладзечанская настаўніцкая семінарыя — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова, якая рыхтавала настаўнікаў пачатковых школ.
Гісторыя
Заснаваная на базе Маладзечанскай прагімназіі. Існавала ў 1864—1920 г.; заснавана ў Маладзечне, у 1915 г. пераведзена ў Смаленск.
Семінарыя складалася з 4 класаў і падрыхтоўчага (мужыцкага рабфака), першага, другога і трэцяга. Усяго ў 4 класах семінарыі вучыліся адначасова каля 120 вучняў. Прыкладна 1/10 частка найменш паспяваючых былі «сваекоштнымі», інакш кажучы, навучаліся за свой кошт і жылі на прыватных кватэрах. Гэта былі, у асноўным, выхаванцы падрыхтоўчага і першага класаў.
Астатнія семінарысты карысталіся стыпендыяй ад 80 да 110 рублёў у год і жылі ў інтэрнаце пры семінарыі, дзе вялі сваю гаспадарку на арцельных пачатках і самаабслугоўванні, пад кіраўніцтвам аднаго з настаўнікаў. Кожны, хто атрымліваў стыпендыю, па заканчэнні навучання павінен быў абавязкова адпрацаваць у пачатковай школе не менш за 2 гады. У выпадку невыканання гэтай умовы і пераходу на іншую работу, з яго ўтрымлівалася сума стыпендыі. Народныя настаўнікі вызваляліся ад ваеннай службы да 1914 года.
Семінарысты насілі форму: чорныя кашулі з рамянём і штаны навыпуск, чорны шынель з жоўтымі металічнымі гузікамі, чорныя чаравікі. На чорнай фуражцы замацоўвалася жоўтая металічная стужачка з раздвоенымі канцамі і трыма металічнымі літарамі «МУС» пасярэдзіне. На бронзавай спражцы былі такія ж самыя літары.
Будынак
Будынак семінарыі быў перабудаваны з былой паўразбуранай манастырскай пабудовы. Аўтарам праекта будынка і дамовай царквы быў Іван Іванавіч Лявіцкі.
Адукацыйны працэс
Тэрмін навучання 2 гады, з 1870 г. — 3 гады, а з 1907 г. — 4 гады. Семінарыя рыхтавала настаўнікаў для пачатковых школ. У ёй маглі вучыцца юнакі з 17 гадоў, выхадцы з розных саслоўяў, але перавага аддавалася дзецям сялян. Выкладаліся Закон Божы, гісторыя праваслаўнай царквы, заалогія, батаніка, арыфметыка, геаметрыя, царкоўнаславянская і руская мовы і літаратура, гісторыя і геаграфія Pacіі, методыка выкладання, асновы педагогікі і інш. Семінарыя мела бібліятэку з 3500 тамоў, музей, тэатр, хор, метэаралагічную станцыю. Семінарысты займаліся зборам і вывучэннем фальклору, частка якога была выдадзена П. А. Гільтабрантам у 1866 г. Пры семінарыі існавала ўзорнае вучылішча, дзе семінарысты праходзілі практыку. У семінарыі выкладалі этнографы і фалькларысты М. Я. Нікіфароўскі, Ю. Ф. Крачкоўскі.
У семінарыі выкладаліся наступныя прадметы: арыфметыка — поўны курс; алгебра — да квадратных ураўненняў — уведзеная з 1909 г.; геаметрыя; фізіка; агульная гісторыя — старажытная, сярэдняя і новая; руская мова і літаратура; чарчэнне; маляванне; чыстапісанне; музыка і спевы; педагогіка; псіхалогія; логіка; дыдактыка; методыка выкладання асобных дысцыплін; асновы царкоўна-славянскай мовы з граматыкай.
Акрамя гэтага, выхаванцаў навучалі сталярнай справе ў майстэрні, а таксама выкладалі тэорыю садоўніцтва і агародніцтва. Практыку праходзілі ў садзе і на гародзе. Гэты гарод поўнасцю пакрываў патрэбы семінарскай арцельнай гаспадаркі ў гародніне, якая значна дапамагала пры невялікай стыпендыі. Быў вялікі хмельнік. Хмель з‘яўляўся для Маладзечна новай тэхнічнай культурай.
Калі агульнаадукацыйныя і педагагічныя, а таксама прыкладныя прадметы вывучаліся з ахвотай, дык ад царкоўных навук вучні усяляк адварочваліся і адведзеныя на іх вывучэнне гадзіны прысвячалі чытанню кніг з семінарскай бібліятэкі, дзе былі творы рускіх класікаў, а таксама Майн Рыда, Жуля Верна, Фенімора Купера, Луі Бусенара, Бічэра Стоўна і іншых.
Семінарыя мела свой сімфанічны аркестр з 30-40 удзельнікамі, але ён распаўся ў 1906—1907 г. у сувязі са смерцю капельмайстра і немагчымасцю знайсці яму замену. Пад яго музыку семінарыстаў у асабліва ўрачыстых выпадках вадзілі ў местачковую царкву, дзе семінарскі хор у колькасці чалавек 40 страсаў зводы сваімі магутнымі галасамі. Пад музыку праводзіліся вясновыя і асеннія святы дрэў і іншых раслін. Семінарысты ставілі самадзейныя пастаноўкі, а паколькі стасункі з месцічамі забараняліся, то жаночыя ролі вымушаныя былі выконваць навучэнцы семінарыі.
Дырэктар і выкладчыкі семінарыі, у асноўным, былі з духоўнай акадэміі, але былі і з універсітэцкай адукацыяй і тыя, хто скончыў настаўніцкія інстытуты і нават духоўныя семінарыі (поп).
Педагагічны персанал насіў форменныя сюртукі са знакамі ў пятліцах, якія ўказвалі на прыналежнасць да класа табеля…
… Семінарысты апошняга класа па чарзе выкладалі розныя прадметы ў пачатковым вучылішчы пры семінарыі, якое лічылася ўзорным. Выпускнікамі складаўся звычайна разгорнуты канспект урока ў форме пытанняў і адказаў. Канспект зацвярджаўся выкладчыкам адпаведнага прадмета і дырэктарам. На гэтых уроках прысутнічалі па чарзе выхаванцы трэцяга году навучання. Яны глядзелі, як вядуць урокі старэйшыя семінарысты. Па кожным уроку рабілася канферэнцыя, на якой спачатку выступаў сам практыкант, які аналізаваў свае памылкі, затым яго таварышы-семінарысты, пасля настаўнік узорнага пачатковага вучылішча, пасля — семінарскі выкладчык і дырэктар, пасля чаго практыкант атрымліваў адзнаку.
У асноўным, семінарыя таксама з‘яўлялася мужыцкім універсітэтам, доступ у вышэйшыя навучальныя ўстановы быў абмежаваны па прычынах класавага характару і з-за заніжанага аб‘ёму семінарскай праграмы, асабліва па матэматыцы, мовах, фізіцы і іншых навуках. І толькі выпадкова некаторыя семінарыстаў з мужыкоў скончылі ўніверсітэт (напрыклад, Іван Новаш). Асноўная маса папаўняла шэрагі народных настаўнікаў. Іншыя паступалі ў настаўніцкія інстытуты і працавалі настаўнікамі ў гарадскіх вучылішчах. Іншыя ж адхіляліся ад педагагічнага шляху і ішлі ў юнкерскія вучылішчы ці ў папы."
У 1914 г. у Вільні выйшла кніга дырэктара семінарыі А. Ярушэвіча «Маладзечна і яго навучальныя ўстановы. Да пяцідзесяцігоддзя Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі. 1864—1914» — крыніца звестак па гісторыі Маладзечна і гісторыі народнай адукацыі Беларусі ХIХ ст. у цэлым.
Вядомыя выпускнікі і навучэнцы
За 50 гадоў семінарыю скончылі 2 тыс. чалавек. Сярод навучэнцаў І. A. Біч, Ф. Валынец, А. Р. Капуцкі, П. В. Мятла, М. Чарот, С. А. Рак-Міхайлоўскі, М. Л. Забэйда-Суміцкі і інш.
Біл Клінтан
Уільям (Біл) Джэферсан Клінтан (Bill Clinton; па нараджэнні Вільям Джэферсан Блайт-трэці) (нар. ) — 42-і прэзідэнт ЗША.
Біяграфія
Клінтан нарадзіўся і вырас у Арканзасе, і з’яўляецца выпускніком Джорджтаўнскага ўніверсітэта, дзе ён быў членам груп Kappa Kappa Psi і Phi Beta Kappa, і атрымаў стыпендыю Родса для навучання ў Оксфардскім універсітэце. У 1975 годзе ажаніўся з Хілары Клінтан, якая з 2009 па 2013 год была Дзяржаўным сакратаром ЗША. Абодва Клінтаны атрымалі юрыдычную ступень юрыдычнага факультэта Ельскага ўніверсітэта, дзе яны і пачалі сустракацца.
Да вылучэння на пасаду прэзідэнта Біл Клінтан быў губернатарам штата Арканзас з 1979 па 1981 год і з 1983 па 1992 год, а да таго Генеральным пракурорам штата Арканзас з 1977 па 1979 гады. Як губернатар штата Арканзас, Клінтан перапрацаваў сістэму дзяржаўнай адукацыі, а таксама служыў у якасці старшыні Нацыянальнай асацыяцыі губернатараў. Будучы членам Дэмакратычнай партыі Клінтан ідэалагічна быў Новым дэмакратам, а яго палітыка адлюстроўвала філасофію кіравання цэнтрысцкага «Трэцяга шляху».
Першы тэрмін (1993—1997)
Клінтан быў абраны прэзідэнтам у 1992 годзе, перамогшы дзеючага прэзідэнта Джорджа Буша. Ва ўзросце 46 гадоў Біл Клінтан быў трэцім самым маладым прэзідэнтам, і першым з пакалення бэбі-бумераў. Час прэзідэнтства Клінтана прыпаў на адзін з самых працяглых перыядаў эканамічнага росту ў амерыканскай гісторыі. Клінтан падпісаў закон аб Паўночнаамерыканскім пагадненні аб свабодным гандлі. Пасля няўдалай спробы правесці рэформы ў сферы нацыянальнай аховы здароўя, Дэмакратычная партыя атрымала паразу на выбарах, а Рэспубліканская партыя атрымала кантроль над Кангрэсам у 1994 годзе, упершыню за апошнія 40 гадоў. Праз два гады Клінтан стаў першым дэмакратам пасля Франкліна Рузвельта, які быў абраны прэзідэнтам двойчы. Клінтан правеў рэформу сістэмы сацыяльнага забеспячэння і праграмы дзяржаўнага медыцынскага страхавання абароны дзяцей, што забеспечыла медыцынскае страхаванне для мільёнаў дзяцей.
Наведаў Беларусь з афіцыйным візітам 15 студзеня 1994 года. Ва ўрочышчы Курапаты была ўсталявана мемарыяльная «лава Клінтана» (памятны знак «Ад народу ЗША народу Беларусі дзеля памяці»).
Другі тэрмін (1997—2001)
У 1998 годзе адбылася працэдура імпічмента Клінтана Палатай прадстаўнікоў за дачу ілжывых паказанняў перад вялікім журы і стварэння перашкодаў выкананню правасуддзя ў ходзе судовага працэсу супраць яго, звязаныя з скандалам ў Белым доме (а пазней і з Міністэрствам абароны) работніцай Белага Дома Монікай Левінскі. Клінтан быў апраўданы Сенатам ЗША ў 1999 годзе і застаўся на пасадзе для сканчэння тэрміну сваіх паўнамоцтваў. Бюджэтнае ўпраўленне Кангрэсу ЗША паведаміла аб прафіцыце бюджэту ў перыяд з 1998 па 2000 гады, за апошнія тры гады прэзідэнцтва Клінтана. У знешняй палітыцы Клінтан пачаў ваенную інтэрвенцыю ЗША ў войнах у Босніі і Косава, падпісаў закон аб вызваленні Ірака ад Садама Хусейна, а таксама ўдзельнічаў сустрэчы на вышэйшым узроўні ў Кэмп-Дэвідзе ў 2000 годзе для дасягнення ізраільска-палестынскага мірнага дагавора.
Выніковы эканамічны даклад прэзідэнта Біла Клінтана ў студзені 2001 года канстатаваў рост у параўнанні з перыядам 1973–1995 гадоў больш чым у 2 разы прадукцыйнасці працы, нізкі ўзровень беспрацоўя і інфляцыі, ліквідацыю дэфіцыту дзяржаўнага бюджэту і больш хуткія, у параўнанні з іншымі развітымі краінамі, тэмпы росту даходаў насельніцтва.
Пасля прэзідэнцтва
Клінтан пакінуў сваю пасаду з найвышэйшым рэйтынгам адабрэння, чым любы іншы прэзідэнт ЗША пасля Другой сусветнай вайны. Пасля гэтага Клінтан прымаў удзел у шматлікіх публічных выступах і гуманітарнай дзейнасці. Клінтан стварыў Фонд Клінтана для вырашэння міжнародных праблем, такіх як прафілактыка СНІДу і глабальнага пацяплення. У 2004 годзе Клінтан апублікаваў сваю аўтабіяграфічную кнігу «Маё жыццё». Клінтан заставаўся актыўным у палітыцы, праводзячы кампаніі за кандыдатаў ад Дэмакратычнай партыі, у тым ліку кампаніі яго жонкі ў Дэмакратычнай прэзідэнцкай намінацыі ў 2008 і 2016 гадах, а таксама кампаніі па выбарах прэзідэнта ЗША Барака Абамы ў 2008 і 2012 гадах.
У 2009 годзе Клінтан быў прызначаны Спецыяльным пасланнікам Арганізацыі Аб’яднаных Нацый у Гаіці, і пасля землятрусу ў Гаіці 2010 года Клінтан сумесна з Джорджам Бушам сфармавалі «Клінтан Буш Гаіці фонд». Пасля сыходу з пасады дзейнасць Клінтана была высока ацэненая ў рыйтынгах прэзідэнтаў ЗША.
Сям’я
Жонка Хілары Клінтан — 67-ы Дзяржсакратар ЗША (2009—2013).
Дачка Чэлсі Клінтан — кардыёлаг (нар. 27 лютага 1980). Выйшла замуж у ліпені 2010 года.
Галышманава
Галышманава (Голышманово) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Галышманаўскага раёна і Галышманаўскага гарадскога паселішча Цюменскай вобласці Расіі. Насельніцтва — 14 120 чалавек (2019). Размешчаны на рацэ Катышка (басейн Іртыша), за 225 км на ўсход ад Цюмені.
Свяцілавічы (Веткаўскі раён)
Свяці́лавічы (, Светиловичи) — аграгарадок у Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Цэнтр Свяцілавіцкага сельсавета.
Знаходзіцца на рацэ Беседзь (прыток р. Сож), за 40 км на паўночны ўсход ад Веткі і за 62 км ад Гомеля, на аўтадарозе Чачэрск — Ветка. На поўдні — тарфяны заказнік.
Гісторыя
Верагодна, вёска існавала з XII—XIII стагоддзяў у складзе Ноўгарад-Северскага, затым Чарнігаўскага княства. Каля 1335 года вялікі князь літоўскі Альгерд далучыў гэтыя тэрыторыі да Вялікага Княства Літоўскага. У 1503 годзе мясцовасць часова акупаваная маскоўскімі войскамі. Першыя дакументальныя звесткі пра Свяцілавічы датуюцца 1565 годам, калі вялікі князь Жыгімонт Аўгуст падараваў пустое сяльцо Свяцілавічы («люди того сельца сего лета все в поветрие вымерли») чачэрскаму баярыну Ілье Іванавічу. У 1625 годзе ўнукі Ільі — Цімафей, Фёдар і Іван Шэлюта атрымалі ад караля і вялікага князя Жыгімонта Вазы пацвярджальны прывілей на Свяцілавічы. Свяцілавічы адміністрацыйна адносіліся да Чачэрскага староства Рэчыцкага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У Свяцілавічах былі царква і касцёл.
Да канца XVIII стагоддзя ў Свяцілавічах жылі шляхецкія сям’і: Вяроўкіны-Шэлюты, Маліноўскія, Драбышэўскія, Язерскія, Леванды, Чапліцы, Шклярэвічы, Шэлякі. Падчас сялянскай рэформы ў Прыбалтыцы (1816—1819), цар Аляксандр I даў саноўніку І. І. Севярынцаву грамату і даручэнні на кіраванне вёскай; тут быў праведзены адзін з першых праектаў па адмене прыгоннага права. У XIX ст. землі Свяцілавічаў былі падзеленыя паміж шматлікімі прадстаўнікамі роду Вяроўкіных-Шэлютаў, а пасля адмены прыгоннага права вялікая частка зямлі перайшла да сялян.
Старык (возера, Петрыкаўскі раён)
Стары́к — возера ў Беларусі, у Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці, на левабярэжнай пойме ракі Прыпяць, за 13 кіламетраў на ўсход ад горада Петрыкаў, каля аграгарадка Конкавічы.
Свяцілавічы (Веткаўскі раён)
Гісторыя
Па выніках Брэсцкага міру Свяцілавічы апынуліся на тэрыторыі, акупаванай з сакавіка па лістапад 1918 года германскімі войскамі. У 1927 годзе падчас калектывізацыі ў Свяцілавічах арганізаваны калгас «Севастопальскі металіст».
Старык (возера, Петрыкаўскі раён)
Плошча паверхні 0,4 км², даўжыня 3,3 кіламетры, найбольшая шырыня 150 метраў, даўжыня берагавой лініі 6,72 кіламетраў. Катлавіна старычнага тыпу, моцна выцягнутая. Схілы катлавіны вышынёй 4—5 метраў, на захадзе і поўначы пад хмызняком, на ўсходзе разараныя.
Возера злучана пратокай з ракой Прыпяць. На поўнач ад возера пралягае аўтамабільная дарога.
Залессе (Залескі сельсавет, Кобрынскі раён)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Цэнтр Залескага сельсавета.
Свяцілавічы (Веткаўскі раён)
Гісторыя
У час Вялікай Айчыннай вайны з 19 жніўня 1941 года па 30 верасня 1943 года знаходзіліся ў зоне фашысцкай акупацыі. Згодна з матэрыяламі Надзвычайнай дзяржаўнай камісіі, у час нямецкай нацысцкай акупацыі захопнікамі былі расстраляныя восем жыхароў Свяцілавічаў (5 мужчын і 3 жанчыны). У мястэчку (на поўдзень ад крухмальнага завода) і за мостам праз Беседзь чыніліся расстрэлы арыштаваных жыхароў розных населеных пунктаў Свяцілавіцкага раёна. 18 сакавіка 1944 года раённая камісія па выяўленні і расследаванні злачынстваў акупантаў зафіксавала па ўскрыцці пахавання каля крухмальнага завода парэшткі васямнаццаці асоб, у т. л. траіх дзяцей. Двух жыхароў мястэчка акупанты сагналі на прымусовыя працы ў Германію. Акупацыйны рэжым рэалізоўваўся нямецкай камендатурай (камендант — капітан Брэнер) і дапаможнай паліцыяй (начальнік з кастрычніка 1941 года па красавік 1942 года — Якаў Антонавіч Кандраценка).
У 1950-я арганізаваны саўгас «Свяцілавічы» (цяпер сельскагаспадарчае прадпрыемства «Свяцілавічы», філіял прадпрыемства «Гомельхлебпрам»).
Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС 26 красавіка 1986 года Свяцілавічы апынуліся на мяжы зоны высокага радыяцыйнага забруджвання. У 2004 годзе забруджванне глебы цэзіем-137 складала 19,38 Кі/км², стронцыем-90 — 0,43 Кі/км².
У Свяцілавічах функцыянуюць сярэдняя школа, дзіцячы садок, участковая бальніца, аптэка, аддзяленне сувязі, некалькі харчовых і прамтаварны магазіны. У 1980—1990-я гады пабудаваны сельскі дом культуры і саўгасны пасёлак.
Помнікі гісторыі — недалёка ад Свяцілавіч на беразе ракі Бесядзі знойдзены найбольш старажытныя на тэрыторыі Беларусі прылады працы мусцьерскага тыпу; гарадзішча зарубінецкай культуры; брацкая магіла герояў Грамадзянскай вайны (1917—1923); помнік землякам, якія загінулі ў час Вялікай Айчыннай вайны; помнік воінам-вызваліцелям.
Геаграфія
У 1772—1778 гадах у Рагачоўскай правінцыі Магілёўскай губерні.
У 1778—1796 гадах у Рагачоўскім павеце Магілёўскага намесніцтва.
У 1796—1801 гадах у Рагачоўскім павеце Беларускай, а пасля 1801 года і да 1917 — Магілёўскай губерні.
У пачатку XX стагоддзя Свяцілавічы — мястэчка Стаўбунскай воласці Гомельскага павета.
У 1917—1919 гадах у прыфрантавой паласе расійска-германскага фронту, у падпарадкаванні вайсковых уладаў Заходняга фронту РСФСР, у Заходняй вобласці (Заходняй камуне) РСФСР.
У 1919—1926 гадах у Гомельскім павеце Гомельскай губерні РСФСР.
У 1926 годзе ў выніку другога ўзбуйнення БССР тэрыторыя, якая ўключае Свяцілавічы, перададзеная з складу РСФСР у склад БССР.
У 1926—1927 гадах цэнтр Свяцілавіцкага раёна Гомельскай акругі. У 1927—1930 у Веткаўскім раёне Гомельскай акругі. З 1938 па 1956 гады ізноў цэнтр Свяцілавіцкага раёна, мястэчка. З 1956 года — сяло Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці (у 1962—1966 гадах у складзе Гомельскага раёна).
Літаратура
хранящихся в Центральном архиве в Витебске», губернская типо-литография, г. Витебск;
Арагон
Арагон (араг. і ісп. Aragón [aɾaɰon], кат. Aragó [aɾaɣo]) - іспанская аўтаномная супольнасць. Знаходзіцца на поўначы Іспаніі і мяжуе з Францыяй і аўтаномнымі супольнасцямі Касцілья - Ла-Манча, Касцілья і Леон, Каталонія, Рыоха, Навара і Валенсія. Днём Арагона з’яўляецца 23 красавіка - дзень Святога Георгія (San Jorge), апекуна рэгіёна.
Камароўшчына
Назву Камаро́ўшчына маюць:
Caterpillar
Caterpillar Inc. (вымаўляецца катэрпі́лар, катэрпіляр або катэрпілер) (nyse: CAT) — амерыканская карпарацыя. Вырабляе землярыйна-транспартную тэхніку, будаўнічае абсталяванне, дызельныя рухавікі, энергетычныя ўстаноўкі (якія працуюць на прыродных і спадарожных газах) і іншыя прадукты, а таксама адзежу і абутак. У складзе больш 480 падраздзяленняў, размешчаных у 50 краінах свету на пяці кантынентах. Адзін з лідараў сваёй галіны па аб'ёмах вырабленай і рэалізаванай прадукцыі.
Рухавікі Caterpillar і іх носьбіты
Гэтыя маторы ўжываюцца не толькі на машынах гэтай маркі.
Дыцукрыды
Дыцукрыды — агульная назва падкласа алігацукрыдаў, у якіх малекула складаецца з двух монамераў - монацукрыдаў. Дыцукрыды ўтвараюцца ў выніку рэакцыі кандэнсацыі паміж двума монацукрыдамі, звычайна гексозамі. Рэакцыя кандэнсацыі мяркуе выдаленне вады. Сувязь паміж монацукрыдамі, якая ўзнікае ў выніку рэакцыі кандэнсацыі, называецца гліказіднай сувяззю. Звычайна гэтая сувязь утвараецца паміж 1-м і 4-м вугляроднымі атамамі суседніх монацукрыдных адзінак (1,4-гліказідная сувязь).
NGC 3367
NGC 3367 (іншыя абазначэнні — UGC 5880, MCG 2-28-5, ZWG 66.11, IRAS10439+1400, PGC 32178) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Біртал
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 472 чалавекі (235 мужчын і 237 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 230 чалавек (115 мужчын і 115 жанчын).
Нікольскі раён (Валагодская вобласць)
Нікольскі раён (Никольский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Валагодскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Нікольск.
Геаграфія
Нікольскі раён мяжуе з Кічменгска-Гарадзецкім і Бабушкінскім раёнамі, а таксама з Кастрамской вобласцю на поўдні. Плошча раёна складае 7476,71 км².
Гісторыя
Нікольскі раён быў утвораны ў жніўні 1924 года ў адпаведнасці з пастановай УЦВК.
Мальтоза
Мальтоза (ад Malt — солад) — саладовы цукар, 4-О-α-D-глюкапіраназіл-D-глюкоза, прыродны дыцукрыд, які складаецца з двух рэшткаў D-глюкозы. Змяшчаецца ў вялікай колькасці ў прарослым зерні (соладзе) ячменю, жыта і іншых збожжавых; выяўлены таксама ў таматах, у пылку і нектары шэрагу раслін.
Дзмітрый Аляксандравіч Апарын
Дзмітрый Аляксандравіч Апарын (, Мядзел, Мінская вобласць — ) — беларускі хімік-арганік. Доктар хімічных навук (1997), прафесар.
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: хімія і біялагічная актыўнасць гетэрацыклічных злучэнняў; будова, устойлівасць і рэакцыйная здольнасць арганічных катыёнаў; карэляцыйны аналіз.
Людвік Тадэвуш Замбжыцкі
Людвік Тадэвуш Замбжыцкі (1803, Браслаўскі павет — ) — адзін з кіраўнікоў паўстання 1830-31.
Біяграфія
Стрыечны брат па маці мастака В. Ваньковіча. Са студз. 1831 у складзе Віленскага цэнтральнага паўстанцкага камітэта, камандаваў атрадам, паранены ў баі каля Аўсянікаў. Уступіў у корпус ген. Г. Дэмбінскага. Адзначаны залатым крыжам «Віртуці Мілітары». 9 жніўня 1831 абраны паслом на Варшаўскі сейм ад Браслаўскага пав. Адзін з заснавальнікаў Камітэта рускіх зямель. У ліст. 1831 эмігрыраваў у Францыю, дзе стаў адным з заснавальнікаў Таварыства літоўскіх і рускіх зямель, Літоўскага ваеннага камітэта; член Польскага нацыянальнага камітэта. Вучыўся ў школе ген. штаба.
Пахаваны на парыжскіх могілках Манмартр.
Бабушкінскі раён (Валагодская вобласць)
Ба́бушкінскі раён (Бабушкинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Валагодскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца Сяло імя Бабушкіна, якое размешчана за 249 км ад Волагды.
Гісторыя
Солевыя «падземныя моры», затоеныя ў нетрах зямель па рацэ Лядзеньгі, адкрыліся людзям яшчэ ў XV стагоддзі. З тых часоў на чатыры стагоддзі праца па солевай здабычы стаў галоўным заняткам мясцовых жыхароў. Пасля тут паўсталі цэлыя дынастыі старажытнарасійскіх здабытчыкаў солі. Яны апярэдзілі многія прыёмы свідравой тэхнікі, якія выкарыстоўваюцца і сёння. Паходзіў з такой сям’і здабытчыкаў і вядомы рэвалюцыянер Іван Бабушкін, у гонар якога пасля 1917 года было перайменавана старадаўняе сяло Лядзенскае.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала.
Міжнародная Сталінская прэмія «За ўмацаванне міру паміж народамі»
Міжнародная Сталінская прэмія «За ўмацаванне міру паміж народамі» — ганаровая ўзнагарода СССР, заснаваная Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 снежня 1949 года. Памер прэміі складаў 100 тысяч рублёў.
Прэмія ўручалася з 1949 па 1955 год. Пасля XX з’езда КПСС, на якім першым сакратаром ЦК КПСС М. С. Хрушчовым быў зачытаны даклад «Аб кульце асобы і яго наступствах», Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 верасня 1956 года была перайменавана ў Міжнародную Ленінскую прэмію «За ўмацаванне міру паміж народамі». Пры гэтым медаль з выявай Старшыні Савета Міністраў СССР І. В. Сталіна была заменена на медаль з выявай заснавальніка СССР В. І. Леніна.
Нязменным старшынёй Камітэта па міжнародных сталінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі» быў савецкі фізік Д. В. Скабельцын.
Гісторыя ўстановы прэміі
Ініцыятыва заснавання прэміі абмяркоўвалася 17 снежня 1949 года на пасяджэнні Камітэта па распрацоўцы і арганізацыі правядзення мерапрыемстваў, звязаных з сямідзесяцігоддзем Сталіна. На гэтым пасяджэнні старшыня Камітэта М. М. Швернік агучыў прапанову «заснаваць 5-10 міжнародных Сталінскіх прэмій „За ўмацаванне міру паміж народамі“». Па словах В. М. Молатава, які ўдзельнічаў на пасяджэнні, пытанне аб прэміях ''«мае вялікае палітычнае значэнне не толькі для нашай краіны, але і для ўсяго свету. Ён будзе адлюстроўваць найбольш глыбокія думы і імкненні народных мас у цяперашні час, будзе адказваць жаданням усяго нашага народа»''.
Характэрна, што на пасяджэнні кінарэжысёрам Г. В. Аляксандравым было выказана пажаданне, «каб першую прэмію прысудзілі таварышу Сталіну». На гэту прапанову зрабіў заўвагу А. І. Мікаян: «Сталінскую прэмію і яму ж прысуджаць?». У выніку Г. М. Малянкоў прапанаваў: ''«Прысуджаць будзе спецыяльны камітэт. Ён разгледзіць, можа быць, і будзе такая прапанова»''.
У адпаведнасці з указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР «Аб заснаванні міжнародных Сталінскіх прэмій „За ўмацаванне міру паміж народамі“», якім былі заснаваны прэміі, «прэміі прысуджаюцца грамадзянам любой краіны свету, незалежна ад іх палітычных, рэлігійных і расавых адрозненняў, за выдатныя заслугі ў справе барацьбы супраць падпальшчыкаў вайны і за ўмацаванне міру». Указам было ўстаноўлена, што асобы, якія ўзнагароджваюцца міжнароднай Сталінскай прэміяй, атрымліваюць дыплом лаўрэата, залаты нагрудны медаль з выявай І. В. Сталіна, а таксама грашовую прэмію ў памеры 100 тысяч рублёў. Гэтым жа ўказам было ўстаноўлена, што прэміі «прысуджаюцца штогод у колькасці ад 5 да 10 прэмій Спецыяльным камітэтам па міжнародных сталінскіх прэміях, які ўтвараецца Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР з прадстаўнікоў дэмакратычных сіл розных краін свету» і прысуджэнне прэмій «Дзень народзінаў Іосіфа Вісарыёнавіча Сталіна — 21 снежня кожнага года». Першыя прэміі указ пастанавіў прысудзіць ў 1950 годзе.
Указ быў падпісаны 20 снежня 1949 года Старшынёй Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР М. М. Швернікам і сакратаром Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР А. Ф. Горкіным.
Камітэт па міжнародных сталінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі»
На 6 красавіка 1951 года Старшынёй камітэта быў Д. В. Скабельцын. Намеснікі Старшыні Камітэта: Га Мажо (Кітай), Луі Арагон (Францыя). Члены Камітэта: Джон Бернал (Англія), Пабла Нэруда (Чылі), Ян Дэмбоўскі (Польшча), Бернгард Келерман (Германія), Міхаіл Садавяну (Румынія), Аляксандр Фадзееў (СССР), Ілля Эрэнбург (СССР).
На 12 снежня 1953 года Старшынёй Камітэта быў Д. В. Скабельцын. Намеснікі Старшыні Камітэта Га Мажо (Кітай), Луі Арагон (Францыя). Члены Камітэта: М. Андэрсан-Нексе (Данія), Ян Дэмбоўскі (Польшча), Міхаіл Садавяну (Румынія), Аляксандр Фадзееў (СССР), Ілья Эрэнбург (СССР).
На 9 снежня 1955 года старшынёй Камітэта быў акадэмік АН СССР Д. В. Скабельцын. Намеснікі старшыні Камітэта: Га Мажо (Кітай), Луі Арагон (Францыя). Члены Камітэта: Ганна Зэгерс (ГДР), Антоніа Банфі (Італія), Джон Бернал (Англія), Пабла Нэруда (Чылі), Міхаіл Садавяну (Румынія), Сахіб Сінг Сакхей (Індыя), Ян Дэмбоўскі (Польшча), Рыгор Аляксандраў (СССР), Аляксандр Фадзееў (СССР), Ілья Эренбург (СССР).
Прэміі за 1950 год
Згодна з пастановай Камітэта па міжнародных сталінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі» ад 6 красавіка 1951 года «Аб прысуджэнні міжнародных Сталінскіх прэмій „За ўмацаванне міру паміж народамі“ за 1950 год», прэмію атрымалі 7 лаўрэатаў:
1952
Згодна з пастановай Камітэта па міжнародных сталінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі» ад 20 снежня 1952 года «Аб прысуджэнні міжнародных Сталінскіх прэмій „За ўмацаванне міру паміж народамі“ за 1952 год», прэмію атрымалі 7 лаўрэатаў:
1953
Згодна з пастановай Камітэта па міжнародных сталінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі» ад 12 снежня 1953 года «Аб прысуджэнні міжнародных Сталінскіх прэмій „За ўмацаванне міру паміж народамі“ за 1953 год», прэмію атрымалі 10 лаўрэатаў:
1954
Згодна з пастановай Камітэта па міжнародных сталінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі» ад 18 снежня 1954 года «Аб прысуджэнні міжнародных Сталінскіх прэмій „За ўмацаванне міру паміж народамі“ за 1954 год» прэмію атрымалі 9 лаўрэатаў:
1955
Згодна з пастановай Камітэта па міжнародных сталінскіх прэміях «За ўмацаванне міру паміж народамі» ад 9 снежня 1955 года «Аб прысуджэнні міжнародных Сталінскіх прэмій „За ўмацаванне міру паміж народамі“ за 1955 год» прэмію атрымалі 6 лаўрэатаў:
Антуан Ленен
Антуан Ленен (Antoine Le Nain; —) — французскі мастак, адзін з трох братоў Ленен.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1588 годзе ў горадзе Лан.
Антуан быў трэцім з пяці сыноў заможнага селяніна і вінароба Ісаака Ленена (фр. Isaac Le Nain). Разам са сваімі малодшымі братамі некалькі гадоў навучаўся жывапісу, пакуль не адправіўся ў Парыж. Застаўся ў гэтым горадзе да канца жыцця, зрэдку наведваючы родных у Лане. У Парыжы далучыўся да братоў і з 1629 года жыў з імі ў абацтве Сен-Жэрмен-дэ-Прэ. Браты валодалі сумеснай майстэрняй, кіраваў якой Антуан. У 1629 годзе ён быў прыняты ў гільдыю Св. Лукі.
Разам з Луі і Мацье Антуан працаваў над упрыгожаннем знакамітай капліцы Юнай Дзевы ў Сен-Жэрмен-дэ-Прэ. У 1648 годзе ён стаў адным з першых членаў толькі што створанай Каралеўскай акадэміі жывапісу і скульптуры (фр. Académie royale de peinture et de sculpture).
Памёр раптоўна 25 мая 1648 года ў Парыжы праз два дні пасля смерці брата Луі. Работы мастака знаходзяцца ў многіх музеях свету, уключаючы Дэтройцкі інстытут мастацтваў, Лонданскую нацыянальную галерэю, De Young Museum (Сан-Францыска).
Браты не заўсёды падпісвалі свае творы, і да гэтага часу такія працы без аўтарства цяжка аднесці асабіста да кагосьці з іх.
NGC 3369
NGC 3369 (іншыя абазначэнні — ESO 501-95, MCG -4-26-9, PGC 32191) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валенсія (аўтаномная супольнасць)
Валенсія, Валенсійская супольнасць, або Валенсійская краіна (ісп.: Valencia, Comunidad Valenciana, кат. Comunitat Valenciana) — аўтаномная супольнасць на ўсходзе Іспаніі. Сталіца і найбуйнейшы горад — Валенсія. Рэгіён падзелены на тры правінцыі: Алікантэ, Кастэльён і Валенсія.
Кенеа Ядэта
Кенеа Ядэта (ар.: Qana'aa Yaadataa; ቀነዓ ያደታ) — эфіопскі ваенны дзеяч.
Біяграфія
Вывучаў адміністрацыйнае кіраванне і мае ступень доктара філасофіі ў галіне дзяржаўнага кіравання, ступень магістра ў галіне дзяржаўнага і канстытуцыйнага права, дзяржаўнага кіравання і дзелавога адміністравання. Служыў у федэральнай паліцыі Эфіопіі ў якасці намесніка генеральнага камісара. Займаў пасады кіраўніка Бюро бяспекі і адміністрацыі і начальніка службы бяспекі рэгіянальнага штата Аромія. 18 жніўня 2020 быў прызначаны кабінетам прэм’ер-міністра Абія Ахмеда Алі міністрам нацыянальнай абароны на фоне рознагалоссяў паміж яго папярэднікам і прэм’ер-міністрам. Пазней стаў ключавой фігурай у Тыграйскім канфлікце.
Двурэчнае (Акмолінская вобласць)
Двурэчнае — сяло ў Ясільскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Двурэчнай сельскай акругі. Код КАТА — 114841100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1357 чалавек (649 мужчын і 708 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 924 чалавекі (442 мужчыны і 482 жанчыны).
Агульнанацыянальнае тэлебачанне
Створаны 15 лютага 2002 года ў адпаведнасці з указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Заснавальнікамі ЗАТ «Другі нацыянальны тэлеканал» з’яўляюцца: Міністэрства інфармацыі — 51 %, Беларусбанк — 29 % і «Фабрыка інфармацыйных тэхналогій» (ФІТ) — 20 % акцый.
Па дадзеных прыватнай даследчай кампаніі «Гевс Медыя», у кастрычніку 2008 года тэлеканал заняў першае месца па заваяванні глядацкай увагі ў Беларусі.
У 2020 годзе, пасля гвалтоўнага падаўлення сілавымі структурамі рэжыму Лукашэнкі хвалі масавых пратэстаў, выкліканых фальсіфікацыяй прэзідэнцкіх выбараў, з АНТ у знак пратэсту супраць цэнзуры і прапаганды летам і восенню 2020 года звольнілася каля чвэрці ўсіх працаўнікоў: не менш за 80 чалавек з 300. Паводле іх сведкаў, кіраўнік АНТ Марат Маркаў пагражаў звальняючымся крымінальнымі справамі і.
3 чэрвеня 2021 года на тэлеканале выйшла перадача з удзелам Рамана Пратасевіча і Марата Маркава, абазначаная як інтэрв’ю Пратасевіча. Перадача выклікала шматлікую крытыку і была расцэненая многімі як элемент катавання палітвязня. 21 чэрвеня 2021 года Маркаў быў унесены ў санкцыйны спіс Вялікабрытаніі.
Перайначаванні
З 22 снежня 2003 года на лагатыпе з’яўляюцца навогоднія ўпрыгожванні.
Штат
Штат тэлеканала АНТ налічвае 304 супрацоўніка. У дырэкцыі інфармацыйнага вяшчання працуе 107 чалавек, у дырэкцыі праграмнай — 28, у дырэкцыі тэхнічнага забеспячэння — 33 супрацоўніка. Дырэкцыя вытворчая налічвае 51 спецыяліста. 22 чалавекі працуюць у агульным аддзеле. У дырэкцыі радыёвяшчання працуюць 24 супрацоўніка. У дырэкцыі спецыяльных праектаў — 27 спецыялістаў.
Неаб’ектыўнасць і ілжывыя паведамленні
Служба навін АНТ часта абвінавачваецца ў прадузятым праўладным пункце гледжання. Па словах крытыкаў, неапраўдана вялікую частку эфірнага часу ў навінах АНТ надае інфармацыі аб дзейнасці дзяржаўнай улады, у т.л. А. Лукашэнка.
Кіраўніцтва тэлеканала
З самага пачатку існавання тэлеканала яго кіраўніком з’яўляецца Рыгор Кісель. Адміністрацыя ЗАТ «Другі нацыянальны тэлеканал» таксама складаецца з 4 намеснікаў і дапаможцы старшыні праўлення, а таксама 6 дырэктараў дырэкцый. Далей прыведзены поўны спіс кіраўніцтва тэлеканала АНТ:
Свята-Петра-Паўлаўская царква (Сураж)
Свята-Петра-Паўлаўская царква — праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Сураж Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Віцебская, 16.
Гісторыя
Першая вядомая царква Святых апосталаў Пятра і Паўла была пабудавана ў 1839 годзе з дрэва на падмурку і з’яўлялася творам народнага драўлянага дойлідства. Была вырашана прамавугольным зрубам з аднаяруснай званіцай. Над бляшаным дахам зялёнай афарбоўкі ўзвышаўся купал. Абшытыя цёсам і афарбаваныя сцены чляніліся 11 вялікімі вокнамі з жалезнымі кратамі, 4 малымі ў купале і ўваходнымі дзвярамі. У агароджы храма знаходзілася таксама мураваная капліца.
Царква функцыянавала да 1936 года і была разбурана.
Новы храм
Аднавіліся набажэнствы ў пачатку 1990-х гадоў, набажэнствы здзяйсняліся прыватным доме. Грамада была зарэгістравана 30 красавіка 1993 года.
У лістападзе 1996 года праваслаўныя веруючыя сабралі грошы і выкупілі ў раённага спажывецкага таварыства мэблевы магазін, каб перабудаваць яго пад царкву. У 2009 годзе будаўнічыя работы былі завершаны.
Мануэль Ноер
Мануэль Ноер (Manuel Peter Neuer; нар., , Германія) — нямецкі футбаліст, брамнік мюнхенскай «Баварыі» і нацыянальнай зборнай Германіі.
У 2010 годзе прызнаны найлепшым футбалістам года па версіі FIFA.
Лаба
Лаба:
Антаны
Назву Антаны́ маюць:
Кіянка
Кіянка — гэта молат з драўніны цвёрдых парод ці гумы.
Вырабленне кіянак
Матэрыял для кіянак: граб, вяз, бяроза, дуб. Аздоба: пакрыццё пакостам. «Барсік» вырабляецца з хвоі.
Прымяненне
Прымяняецца ў кузаўных работах, у цяслярскіх работах пры пастаноўцы бярвён, пры даўбёжных работах.
Шакснінскі раён
Шаксні́нскі раён (Шекснинский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Валагодскай вобласці ў Расіі. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца пасёлак гарадскога тыпу Шаксна.
Геаграфія
Шакснінскі раён мяжуе з Кірылаўскім, Валагодскім і Чарапавецкім раёнамі, а таксама з Яраслаўскай вобласцю на поўдні. Плошча раёна складае 2528,07 км².
Гісторыя
Рака Шаксна заўсёды была адным з асноўных водных шляхоў, якія злучалі цэнтральную частку Расію з Анежскім возерам і з Паўночнай Дзвіной. Мястэчка Шаксна, якое ранней было вядома пад назвай Нікольскае, вядомае з 1590 года. Шакснінскі раён быў утвораны 12 студзеня 1965 года.
Насельніцтва
Насельніцтва раёна станам на 2017 год складала 33 415 чалавек. Пры гэтым у гарадскіх умовах размяшчаліся каля 60 % насельніцтва.
Мінская духоўная акадэмія
Мінская духоўная акадэмія імя свяціцеля Кірылы Тураўскага, скарочана МінДА — вышэйшая багаслоўская навучальная ўстанова Беларускага экзархата Рускай праваслаўнай царквы.
Акадэмія з’яўляецца недзяржаўнай навучальнай установай. Навучальныя праграмы акадэміі адпавядаюць нормам і правілам, устаноўленым Навучальным камітэтам пры Святым Сінодзе Маскоўскага Патрыярхату. Тэрмін навучання ў акадэміі — 3 гады.
Рэктар — архімандрыт Сергій (Акімаў).
Гісторыя
У 1996 годзе Свяшчэнны сінод Рускай праваслаўнай царквы, заслухаўшы даклад мітрапаліта Філарэта аб пасяджэнні Сінода Беларускага Экзархата ад 3 лютага 1996 года (№ 34), «блаславіў пачатак дзейнасці Беларускай духоўнай акадэміі» для падрыхтоўкі кадраў вышэйшай кваліфікацыі. Першапачаткова месцілася ў межах Свята-Успенскага Жыровіцкага манастыра (вул. Савецкая, д. 59, Жыровічы, Слонімскі раён, Гродзенская вобласць). У верасні 2015 года пераехала ў Мінск і размясцілася ў комплексе будынкаў Духоўна-адукацыйнага цэнтра Беларускай Праваслаўнай Царквы, які быў урачыста адкрыты і асвячоны Свяцейшым Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Кірылам 20 чэрвеня 2015 года.
Першы выпуск Мінскай духоўнай акадэміі адбыўся ў верасні 1999 года.
У маі 2002 года выйшаў у свет першы нумар навуковага зборніка «Працы Мінскай Духоўнай Акадэміі». Намаганнямі студэнтаў акадэміі і семінарыі ажыццяўляецца выданне студэнцкага часопіса «Прыступкі», зборніка студэнцкіх прац «Экспромт».
Навучанне
У 2006—2007 навучальным годзе навучалася 49 студэнтаў, паспяхова абаронены 12 дысертацый на саісканне навуковай ступені кандыдата багаслоўя.
Адміністрацыйная і прафесарска-выкладчыцкая карпарацыя Акадэміі складаецца з 32 чалавек, з іх 25 з навуковай ступенню.
Мацье Ленен
Мацье Ленен (Mathieu Le Nain; —) — французскі мастак, адзін з трох братоў Ленен.
Мінская духоўная акадэмія
Навучанне
З 2003 года дзейнічае царкоўна-археалагічны кабінет Мінскай духоўнай акадэміі. 5 снежня 2012 года на Вучоным савеце Мінскай духоўнай акадэміі было прынята рашэнне аб адкрыцці магістарскай падрыхтоўкі. У 2015 годзе адбыўся першы выпуск магістраў. З 5 мая 2015 года дзейнічае аспірантура. У 2018—2019 навучальным годзе ў акадэміі навучаецца 137 чалавек: 68 магістрант вочнай формы навучання, 42 магістранта завочнай формы навучання, 27 аспірантаў.
Мацье Ленен
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1593 годзе ў горадзе Лан (па іншых дадзеных у 1603 годзе).
Мацье быў апошнім з пяці сыноў заможнага селяніна і вінароба Ісака Ленена. Разам са сваімі братамі некалькі гадоў навучаўся жывапісу, затым адправіўся ў Парыж, дзе з братамі-мастакамі жыў у абацтве Сен-Жэрмен-дэ-Прэ.
З Антуанам і Луі Мацье працаваў над упрыгожаннем знакамітай капліцы Юнай Дзевы ў Сен-Жэрмен-дэ-Прэ. У 1648 годзе ён стаў адным з першых членаў толькі што створанай Каралеўскай акадэміі жывапісу і скульптуры (фр. Académie royale de peinture et de sculpture). Калі ў маі 1648 года абодва браты памерлі з розніцай у два дні, Мацье ўступіў у спадчыну. Пазней менш часу надаваў жывапісу, займаючыся грамадскімі справамі.
Памёр 20 красавіка 1677 г. у Парыжы. Быў узнагароджаны ордэнам Святога Міхаіла (1662).
Браты Ленен не заўсёды падпісвалі свае творы, і да гэтага часу такія працы без аўтарства цяжка аднесці асабіста да кагосьці з іх. Сярод найбольш вядомых карцін, якія атрыбутуюцца Мацье, — нядаўна адкрытае палатно «Дзіця Езус, які стаіць на каленях перад прыладамі Страсцей». Частка работ, якія зыходна прыпісваліся Мацье, была ў канцы XX стагоддзя атрыбутаваная невядомым мастакам, для якіх прынята выкарыстоўваць псеўданімы «Майстар Працэсій» і «Майстар Бегуінак».
Павел Мікалаевіч Спірын
Павел Мікалаевіч Спірын (нар. ) — беларускі блогер і грамадскі актывіст, палітычны зняволены, абвінавачаны і асуджаны падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Біяграфія
Юрыст па адукацыі (скончыў тэхнікум па спецыяльнасці «крымінальнае права»), удзельнік Руху «За свабоду», Павел працаваў майстрам у адным з ЖЭС Мінска. Сам Павел сцвярджаў, што пайшоў працаваць ў ЖЭС наўмысна, бо хацеў пераканацца, што сістэма працуе няправільна: «''Уладкаваўся на гэтую пасаду спецыяльна. І ўбачыў, што сапраўды людзі маюць падставы, калі кажуць, што гэта сістэма карумпаваная''».
У 2012 быў ініцыатарам праверкі, якая павінна была вывучыць законнасць вылучэння былога кіраўніка гарсавету Міхаіла Савановіча ў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў, якога нібыта вылучылі работнікі ЖЭС-48 Фрунзенскага раёна Мінска. Самі ж работнікі ЖЭС заявілі, што Савановіча ў дэпутаты не вылучалі. У выніку, Савановіч стаў дэпутатам, а праверка скончылася безвынікова. Сам Спірын таксама спрабаваў самастойна балатавацца ў парламент, ён быў зарэгістраваны, але далей справа не працягнулася.
Паралельна з працай у ЖЭС і спробамі грамадскай актыўнасці, Спірын стаў пісаць сатырычныя творы пра чыноўнікаў. Адзін са сваіх твораў, сатырычную аповесць пра тагачаснага кіраўніка Мінгарвыканкама Мікалая Ладуцьку, Спірын напрыканцы 2014 году разаслаў на больш чым 1500 электроных адрасоў супрацоўнікаў розных арганізацый, падначаленных Мінгарвыканкаму. У выніку была распачата праверка з мэтай прыцягнення аўтара да крымінальнай адказнасці за «хлусню і абразу асобы». 1 кастрычніка Спірына затрымалі, ён быў асуджаны на 15 сутак арышту за хуліганства, якія адбываў на Акрэсціна. Пасля гэтага Спірына звольнілі з ЖЭС, ён стаў працаваць рознарабочым у фірмах сяброў і на будоўлях.