cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даніяр Усенаў
Біяграфія
10 чэрвеня 2013 г. Даніяр Усенаў быў прызнаны завочна вінаватым у здзяйсненні злачынстваў, прадугледжаных артыкуламі 304 (злоўжыванне службовым становішчам) і 305-2 (парушэнне зямельнага заканадаўства) Крымінальнага кодэкса Кыргызскай Рэспублікі. Яму прызначана пакаранне ў выглядзе 15 гадоў пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці, з адбываннем пакарання ў папраўчай калоніі ўзмоцненага рэжыму.
З 2017 года жыве ў Беларусі пад імем Данііла Урыцкага, кіруе нядаўна створаным ЗАТ «Беларуская нацыянальная біятэхналагічная карпарацыя».
Гісторыя Замбіі
Гісторыя Замбіі — апісанне гісторыі Замбіі са старажытных часоў.
Старажытная Замбія
У канцы I-га тыс. да н.э. — пачатку I ст. н.э. мясцовыя плямёны збіральнікаў і паляўнічых былі рассеяны некалькімі патокамі масавых міграцый бантумоўных плямёнаў, якія прыйшлі з тэрыторыі сучасных Дэмакратычнай Рэспублікі Конга і Анголы, а таксама паўднёвых плямёнаў нгоні. Замбія лічыцца адным з самых старажытных цэнтраў ўзнікнення металургіі жалеза ў Трапічнай Афрыцы. На яе тэрыторыі да прыходу еўрапейцаў існаваў шэраг невялікіх раннедзяржаўных і племянных аб'яднанняў (Бемба, Усходняя Лунда і Біса) з высокім узроўнем развіцця матэрыяльнай культуры. У канцы XVII ст. на паўночным усходзе Замбіі паўстала моцнае незалежнае раннедзяржаўнае ўтварэнне Казембэ. Іншым вельмі ўплывовым палітычным утварэннем была дзяржава Лози (Баротсе), якое ўзнікла ў сярэдзіне XVIII ст. у паўднёва-заходніх раёнах Замбіі і праіснавала да еўрапейскай каланізацыі.
Еўрапейская каланізацыя
У канцы XVIII ст. на тэрыторыю сучаснай Замбіі праніклі партугальцы (экспедыцыі М. К. Перэйры — 1796 г., Ф. Ж. ды Ласерда-і-Алмейды і Ф. Ж. Пінту — 1798—1799 гг.). Маёр Ф. Ж. Пінту пабываў у краіне Баротсэ. Гэтыя даследаванні павінны былі падрыхтаваць далейшую экспансію Партугаліі на поўдні Афрыкі, але планы Лісабона сутыкнуліся з канкурэнцыяй такіх каланіяльных дзяржаў, як Англія і Бельгія. У сярэдзіне XIX ст. пачалі пранікаць еўрапейскія даследчыкі, місіянtры і гандляры. Выбітны навуковец, падарожнік і гуманіст, шатландскі лекар Давід Лівінгстан па даручэнні Лонданскага місіянерскага таварыства здзейсніў тры працяглых экспедыцыі ў Афрыку (пабываўшы і ў Замбіі), зрабіў шэраг каштоўных этнаграфічных назіранняў. У 1890 г. эмісары ​​Брытанскай Паўднёва-Афрыканскай кампаніі, навязалі правадырам мясцовых афрыканскіх плямёнаў шэраг дамоў аб канцэсіі на распрацоўку мінеральных рэсурсаў. У тым жа годзе Вялікабрытанія абвясціла гэты рэгіён (цяпер Замбія і Зімбабвэ) сферай сваіх інтарэсаў. Імкнучыся ахаваць рэгіён ад пранікнення туды Германскай імперыі і Партугаліі, Вялікабрытанія акупавала ўсходнія раёны вярхоўя ракі Замбезі, даўшы ім назву Паўднёвая Радэзія (цяпер гэта Зімбабвэ). Услед за гэтым яна заключыла шэраг пагадненняў з правадырамі афрыканскіх плямёнаў, якія займалі тэрыторыю на поўнач ад Замбезі (у 1891 г. Баротсэленд быў абвешчаны пратэктаратам Вялікабрытаніі), ператварыўшы і гэты рэгіён у сферу свайго ўплыву. Афіцыйна гэтая тэрыторыя атрымала назву Паўночнай Радэзіі ў 1911 г.
У 1923—1924 гг. англійскія горныя інжынеры знайшлі ў нетрах Паўночнай Радэзіі багатыя радовішча медных руд, што ператварыла яе ў адно з самых багатых уладанняў Вялікабрытаніі ў Афрыке. У 1946 г. была створана першая палітычная арганізацыя карэннага насельніцтва Паўночнай Радэзіі — Федэрацыя асацыяцый дабрабыту. У 1948 г. на базе гэтай арганізацыі была створана першая палітычная партыя афрыканцаў — Кангрэс Паўночнай Радэзіі, які ў 1951 г. пераіменаваны ў Афрыканскі нацыянальны кангрэс Паўночнай Радэзіі. Праграма кангрэса асуджала расавы бар'ер, патрабавала прадстаўніцтва афрыканцаў у органах кіравання, увядзення ўсеагульнага выбарчага права па прынцыпе «адзін чалавек—адзін голас». Першапачаткова кіраўніцтва аддавала перавагу мірным метадам узаемадзеяння з каланіяльнымі ўладамі. У 1953 г. Паўночная Радэзія стала складовай часткай Цэнтральна-Афрыканскай Федэрацыі, у якую таксама ўвайшлі Паўднёвая Радэзія і Ньясаленда (цяпер Малаві). У 1958 г. на базе адной з фракцый АНК створаны Нацыянальны кангрэс Замбіі на чале з Кенетам Каундай. Урад забараніў яе дзейнасць. У 1960 г. замест Нацыянальнага кангрэса Замбіі створана Аб'яднаная партыя нацыянальнай незалежнасці (АПНН) на чале К. Каундай.
Перыяд прэзідэнцтва К. Каунды (1964—1991)
29 сакавіка 1963 урад Паўночнай Радэзіі атрымала афіцыйную згоду Вялікабрытаніі на выхад з федэрацыі. Была прынята канстытуцыя, распрацаваная для паскарэння працэсу перадачы ўлады афрыканскай большасці, і якая сустрэла супраціў з боку белых пасяленцаў. У пачатку 1963 г. К. Каунда ўзначаліў першы афрыканскі ўрад Паўночнай Радэзіі.
24 кастрычніка 1964 г. Паўночная Радэзія была абвешчана незалежнай дзяржавай — Рэспублікай Замбія. Яе першым прэзідэнтам стаў лідар АПНН К. Каунда. У 1973 г. прынята новая канстытуцыя, паводле якой у краіне ўсталёўвалася аднапартыйная сістэма. Партыя абвяшчала сваёй мэтай пераход ад капіталізму да сацыялізму і гуманізму, якія павінны былі спрыяць ліквідацыі імперыялізму, каланіялізму, неакаланіялізму, фашызму і расізму. Філасофская і сацыяльна-эканамічная дактрына кіруючай партыі АПНН была выкладзена ў дакуменце «Гуманізм у Замбіі». Асноўная ідэя «замбійскага гуманізму» заключалася ў пабудове ў Замбіі грамадства сацыяльнай справядлівасці, які пераняў лепшыя рысы традыцыйнага афрыканскага грамадства узаемадапамогі ў новых умовах таварна-грашовых адносін.
Нягледзячы на ​​складанасці, якія ўзніклі з-за разрыву гаспадарчых сувязяў з Паўднёвай Радэзіяй, на працягу першага дзесяцігоддзя незалежнага развіцця адбываецца хуткі рост эканомікі. Гэтаму спрыялі захаванне высокіх коштаў на медзь і значная замежная дапамога. Падзенне коштаў на медзь на сусветным рынку прывяло да глыбокага спаду ў эканоміцы краіны. Эканамічны крызіс 1980-х гадоў, страйкавы рух, рэзкае падаўленне ўрадам любых апазіцыйных поглядаў выклікалі нарастанне незадаволенасці рэжымам К. Каунды. Кангрэс прафсаюзаў Замбіі (КПЗ), які быў у апазіцыі да аднапартыйнага панавання, спрабаваў процідзейнічаць наступу на сацыяльныя правы працоўных. У канцы 1980-х урад зрабіў спробы зрэзаць рэальную заработную плату, скараціць колькасць працоўных месцаў у дзяржаўным сектары і паменшыць субсідыі на падтрыманне цвёрдых цэн на тавары першай неабходнасці. Гэта выклікала масавыя пратэсты.
У пачатку 1990-х у Замбіі, як і ў шэрагу іншых краін Афрыкі, шырокі размах набыў рух за дэмакратызацыю і адмову ад аднапартыйнай мадэлі палітычнай сістэмы. 30 лістапада 1990 г. парламент краіны адмяніў арт. 4 дзеючай канстытуцыі, якая на працягу 17 гадоў замацоўвала існаванне аднапартыйнай сістэмы. Быў прыняты закон аб шматпартыйнасці. У снежні таго ж года ў Замбіі была зарэгістравана першая апазіцыйная партыя — Рух за шматпартыйную дэмакратыю (РШД). У наступныя месяцы былі афіцыйна прызнаныя яшчэ 11 апазіцыйных партый.
Перыяд прэзідэнцтва Ф. Чылуба (1991—2002)
На прэзідэнцкіх і парламенцкіх выбарах, якія прайшлі 31 кастрычніка—1 лістапада 1991 г. пераканаўчую перамогу атрымаў Рух за шматпартыйную дэмакратыю (74,01% галасоў) і яе кандыдат Фрэдэрык Чылуба (75.76%). Дзеючы прэзідэнт К. Каунда атрымаў толькі 24.24%, а яго Аб'яднаная партыя нацыянальнай незалежнасці — 24.99%. Ф. Чылуба з РШД атрымалі пераканаўчую перамогу дзякуючы сваім лозунгам: замена аўтарытарнага рэжыму дэмакратычным, стварэнне адказнага, падкантрольнага і падсправаздачнага ўрада, прыпыненне эканамічнага крызісу ў краіне, паляпшэнне ўмоў жыцця насельніцтва, барацьба з карупцыяй і інш. У снежні 1991 г. не параіўшыся ні з членамі кабінета міністраў, ні з партыяй, ні з нацыянальным парламентам, Ф. Чылуба «а імя ўсёй нацыі» абвясціў сваю краіну «хрысціянскай нацыяй», ігнаруючы той факт, што з самага моманту прыняцця незалежнасці, Замбія была свецкай дзяржавай.
У сакавіку 1993 г. кіраўніцтва АПНН апублікавала два дакументы, пад назвай «Нулявы варыянт» і «Радыкальная праграма дзеянняў», у якіх адкрыта ставіла задачу ўзяць уладу. Урад расцаніла гэтыя дакументы як рэвалюцыйныя, а дзейнасць партыі незаконнай — былі арыштаваныя некалькі яе вядомых дзеячаў, у тым ліку тры сына К. Каунды. Пачала працу ўрадавая камісія па расследаванні дзейнасці экс-прэзідэнта. Улады абвесцілі ў краіне надзвычайнае становішча тэрмінам на 3 месяцы.
Да канца першага тэрміну знаходжання Ф. Чылубы на пасадзе прэзідэнта вынікі палітычных і эканамічных рэформаў, якія праводзіў яго РШД, аказаліся вельмі сціплымі. Жорсткае ажыццяўленне праграм структурнай перабудовы пацягнула за сабой рост беспрацоўя і новы віток інфляцыі (180%). Апазіцыя абвінавачвала ўрад Ф. Чылубы ў карупцыі, паўсталі рознагалоссі ў вышэйшых эшалонах улады. Новая канстытуцыя Замбіі, прынятая ў маі 1996 г. (яна была ўхвалена не нацыянальным рэферэндумам, а толькі парламентам), ўтрымоўвала артыкул, згодна з якім замбійцы менш, чым у трэцім пакаленні не маглі вылучаць сваю кандыдатуру на прэзідэнцкі пост. Такім чынам, галоўны палітычны супернік Ф. Чылубы на прэзідэнцкіх выбарах 1996 г. К. Каунда, пазбаўляўся магчымасці балатавацца на пасаду прэзідэнта, паколькі яго бацька быў выхадцам з суседняга Малаві. АПНН і яшчэ 6 партый апазіцыі, пратэстуючы супраць дыскрымінацыйнай папраўкі да канстытуцыі, байкатавалі выбары, якія ўсё ж адбыліся 18 лістапада 1996 г. Перамогу атрымала кіруючая партыя, Ф. Чылуба пераважнай колькасцю галасоў выбаршчыкаў быў пераабраны на другі тэрмін, а РШД атрымала 131 з 150 мандатаў у парламенце.
У 1997 г. актывізавалася дзейнасьць апазыцыі, якую узначальваў К. Каунда і лідар Ліберальна-прагрэсіўнага фронту Роджэрам Чонгвэ. Апазіцыя, незадаволеная вынікамі выбараў, звярнулася да Вярхоўнага суда, а таксама заклікала да масавых пратэстаў і дэманстрацый. Забарона ўрада Ф. Чылубы на стварэнне ісламскіх партый, таксама спрыяла ўзмацненню палітычнай напружанасці ў краіне (мусульманская моладзь і студэнты па гэтай прычыне байкатавалі прэзідэнцкія і парламенцкія выбары). Кульмінацыяй росту напружанасці ў краіне стала няўдалая спроба дзяржаўнага перавароту 28 кастрычніка 1997 г., група афіцэраў малодшых чыноў на чале з капітанам Сола захапіла радыёстанцыю і абвясціла аб пераходзе ўлады да ваенных, праз некалькі гадзін мяцежнікі былі арыштаваныя. Урад увёў рэжым надзвычайнага становішча, які захоўваўся да лютага 1998 г. Напярэдадні Нараджэнне Хрыстова 1997 г. па абвінавачванні ў фінансаванні ваеннага перавароту быў арыштаваны К. Каунда. Палітычныя махінацыі ўрада Ф. Чылубы пацягнулі за сабой прыпыненне фінансавання большасці (акрамя мэтавых) праграм дапамогі МВФ і Сусветнага банка, а таксама ізаляцыю Замбіі на міжафрыканскім узроўні. Ва ўмовах палітычнага плюралізму ўзмацніліся сепаратысцкія тэндэнцыі ў Баротсэлендзе (РШД перад выбарамі абяцала вырашыць пытанне яго аўтаноміі).
Перыяд прэзідэнцтва Л. Мванаваса (2002—2008)
На выбарах, якія адбыліся 27 снежня 2001 г., перамог Л. Мванаваса. Прыйшоўшы да ўлады, ён абвясціў «крыжовы паход» супраць карупцыі, абвінаваціўшы былога прэзідэнта Ф. Чылубу і яго асяроддзе ў карупцыі і няправільным выкарыстанні дзяржаўных сродкаў за перыяд знаходжання ва ўладзе. У 2003 г. па ўзроўні карупцыі Замбія займала 7 месца сярод афрыканскіх дзяржаў. Л. Мванаваса ўключыў у склад урада краіны прадстаўнікоў апазіцыйных партый. Зроблена гэта, па яго заяве, з мэтай садзейнічаць нацыянальнаму адзінству і прымірэнню. Дзеянні апазіцыі (пазовы ў Вярхоўны суд з нагоды вынікаў выбараў 2001 г., патрабаванні аб'явіць імпічмент прэзідэнту і інш.) абвастралі палітычную абстаноўку ў краіне. Адзін з былых лідараў апазіцыі А. Мбікусіта-Леваніка па заканчэнні першага года знаходжання ва ўладзе Л. Мванавасы адзначыў, што адміністрацыя новага прэзідэнта даказвае, што яе слова не разыходзяцца са справай, а перадвыбарчая праграма паступова ажыццяўляецца ў жыццё.
Урад Мванаваса імкнулася кантраляваць працу СМІ, часам прама пагражаючы журналістам, якія крытыкуюць уладу. Л. Мванаваса адмяніў шэраг заканадаўчых актаў Чылубы, якія абмяжоўваюць ўмяшанне дзяржавы ў эканоміку, і паспрабаваў увесці элементы дзяржаўнага рэгулявання коштаў. У выніку Замбія выпрабавала асноўнае наступства любога дзяржрэгулявання — дэфіцыт (маіс, 2006 г. і паліва, 2007 г.). У здабыўной галіне ўрад ануляваў ранейшыя дамовы з інвестарамі, што прывяло да іх сыходу з рынку, у выніку чаго краіна не змагла дасягнуць запланаваных аб'ёмаў здабычы.
Перыяд прэзідэнцтва Р. Банда (2008—2011)
Пасля інсульту, перанесенага прэзідэнтам краіны Л. Мванаваса 29 чэрвеня 2008 г., абавязкі прэзідэнта краіны стаў выконваць віцэ-прэзідэнт Рупія Банда. На прэзідэнцкіх выбарах 2008 г. Р. Банда, з невялікай перавагай (40,09%) перамог кандыдата ад Патрыятычнага фронту Майкла Сата (38,13%).
Банда фактычна спыніў антыкарупцыйную кампанію прэзідэнта Л. Мванаваса, зняў абвінавачванні з былога прэзідэнта Чылубы. Пазней сам абвінавачваўся ў розных карупцыйных эпізодах. Разам з тым, змог наладзіць знешнеэканамічныя сувязі, у прыватнасці, з Кітаем, што паслужыла пачаткам экспансіі кітайскага бізнесу ў Замбію. У той жа час, урад Банды крытыкаваўся апазіцыяй за недастатковы кантроль над дзейнасцю кітайскіх фірмаў.
Перыяд праўлення прадстаўнікоў Патрыятычнага фронта (2011—)
На чарговых прэзідэнцкіх выбарах 2011 г. прэзідэнт Р. Банда прайграў кандыдату ад Патрыятычнага фронта М. Сата, за якога прагаласавала 41,98% выбаршчыкаў. Сам Р. Банда, вясной 2013 г. быў арыштаваны па абвінавачванні ў перавышэнні службовых паўнамоцтваў, аднак пасля быў адноўлены яго імунітэт як кіраўніка дзяржавы і судовы пераслед спынены.
На чале дзяржавы звальняў з пасад няўгодных суддзяў і праводзіў палітыку запалохвання палітычных праціўнікаў. Падтрымліваў добрыя адносіны з прэзідэнтам суседняй Зімбабвэ Робертам Мугабэ. Многія ключавыя пасады ва ўрадзе былі занятыя прэзідэнцкімі сваякамі. Разам з тым, у дачыненні да кітайскіх і іншых замежных кампаній ўрад стаў праводзіць больш строгую палітыку, патрабуючы паляпшэння ўмоў працы і большае ўцягванне мясцовага насельніцтва ў дзейнасць (напрыклад, наём працоўных, больш субпадрадаў замбійскім кампаніям). У эканоміцы праводзіў палітыку дыверсіфікацыі, развіваючы сельскагаспадарчы экспарт. Пачынаючы з 2013 г. здароўе прэзідэнта рэзка пагоршыласяя, ён часта адсутнічаў у краіне, знаходзячыся на лячэнні за мяжой, мог падоўгу не з'яўляцца на публіцы. Публічна, аднак, заўсёды адмаўляў праблемы са здароўем, пакуль не памёр у Вялікабрытаніі, дзе знаходзіўся на лячэнні.
Пасля смерці Сата, у краіне пачаўся канстытуцыйны крызіс, бо згодна з Канстытуцыяй калі дзеючы прэзідэнт памірае, то віцэ-прэзідэнт аўтаматычна становіцца выконваючым абавязкі прэзідэнта. З аднаго боку, ужо быў выконваючы абавязкі прэзідэнта — Эдгар Лунгу, прызначаны самім Сатай. Э. Лунгу лічыў, што пазбавіць яго статусу в. а. мог толькі сам прэзідэнт Сата, ці зноў абраны кіраўнік дзяржавы. Адпаведна, ён разлічваў заставацца в. а. аж да выбараў новага прэзідэнта. З іншага боку, у канстытуцыі была норма аб выкананні абавязкаў прэзідэнта яго віцэ-прэзідэнтам, у выпадку «яго адсутнасці», без згадкі сітуацыі, калі в. а. прэзідэнта ўжо прызначаны. Сам віцэ-прэзідэнт Гай Скот, які не мог балатавацца, спрабаваў змагацца з Лунгу і прасоўваць ўласнага кандыдата на прэзідэнцкіх выбарах.
У 2015 г. Нацыянальная асамблея ўхваліла папраўку да Канстытуцыі, згодна з якой прэзідэнцкія выбары праводзяцца па сістэме абсалютнай большасці ў 2 тура. Акрамя гэтага, было ўведзена палажэнне аб выбарах віцэ-прэзідэнта, які раней прызначаўся пасля выбараў. Як выбраны віцэ-прэзідэнт ён зараз мог аўтаматычна стаць прэзідэнтам у выпадку немагчымасці апошняга ажыццяўляць свае функцыі. Таксама з 2015 г. галасаваць могуць грамадзяне старэйшыя за 18 гадоў, кандыдат у дэпутаты павінен дасягнуць 21 гады. У 2015 г. прайшлі прэзідэнцкія выбары, на якіх перамогу з невялікім адрывам атрымаў Эдгар Лунгу.
Іўрэйская марка
Марка была створана ў 888 годзе каралём Італіі Гвіда для Анскара, які падтрымліваў яго падчас няўдалай спробы завалодаць французскім тронам. Нашчадкі Анскара кіравалі маркай усё X стагоддзе, і некаторыя з іх станавіліся каралямі Італіі, аднак напачатку XI стагоддзя тытул маркграфа Іўрэйскага стаў вакантным, і імператар Конрад II не стаў прызначаць новага маркграфа.
Хіт-парад «Беларускай маладзёжнай»
Гісторыя стварэння
У савецкай Беларусі рок-музыкантаў можна было пачуць толькі ў эфіры радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная». Менавіта рэдакцыя БМ першай у беларускай радыёпрасторы арганізавала радыйны хіт-парад. Хіт-парад быў створаны ў 1989 годзе і ў першы год існавання стаў адной з самых папулярных перадач беларускага радыё. Праз год рэдакцыя радыёстанцыі змагла дабіцца выдання лепшых песень па выніках года на плыце на «Мелодыі». «Хіт-парад „Беларускай маладзёжнай“» выйшаў у дзвюх частках. Гурты з трэк-ліста доўгія гады былі на слыху — «Бонда», «Мясцовы час», «Зарціпо», «Мроя», «Ulis», «Сузор’е».
Мішавічы
Мі́шавічы (, Мишевичи) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчыткавіцкага сельсавета.
Вячаслаў Міхайлавіч Нявінны
Вячаслаў Міхайлавіч Нявінны (Вячеслав Михайлович Невинный) — савецкі і расійскі акцёр і рэжысёр тэатра і кіно. Народны артыст СССР (1986).
Біяграфія
У 1955 годзе скончыў школу-студыю МХАТ (курс В. Я. Станіцына). У 1959 годзе, стаў акцёрам МХАТа.
Памер на 75-м годзе жыцця ад осложений цукровага дыябету 31 мая 2009 года ў Маскве ў сваёй маскоўскай кватэры на Цвярской.
Гуантанамера
«Гуантанаме́ра» (Guantanamera — «дзяўчына з Гуантанама») — папулярная кубінская патрыятычная песня. Хульян Арбон зрабіў адаптацыю верша кубінскага нацыянальнага паэта Хасэ Марці, а Хасэ Фернандэс паклаў яго на музыку.
Красніцы (гміна)
Красні́цы (Krośnice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Міліцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Красніцах. Плошча гміны складае 178,73 км². Станам на 2004 год у гміне Красніцы пражывалі 7927 чалавек, шчыльнасць — 44,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Людовік III Малодшы
Людовік III Малодшы (Ludwig III der Jüngere;  —, Франкфурт) — кароль Аквітаніі (пад імем Людовік II) у 852—855 гадах, кароль Франконіі, Цюрынгіі і Саксоніі з 865 года, кароль Баварыі з 880 года, кароль Латарынгіі з 876 года, сын Людовіка II Нямецкага, караля Усходне-Франкскага каралеўства, і Эмы Баварскай, дачкі Вельфа I, графа Альтдорфа.
Біяграфія
У 865 годзе, падзяліўшы паміж сынамі каралеўства, Людовік II Нямецкі вылучыў Людовіку III Франконію, Цюрынгію і Саксонію. У 871 годзе Людовік і яго брат Карламан паўсталі супраць бацькі, крыўдуючы на тое, што той не вылучыў ім долі ў нядаўна набытай Латарынгіі. У 872 годзе Людовік II Нямецкі саступіў і падзяліў Латарынгію паміж сынамі. Людовік III атрымаў пры гэтым Фрысландыю.
Пасля смерці бацькі ў кастрычніку 876 года Людовік атрымаў рашучую перамогу ў бітве пры Андэрнасе над дзядзькам Карлам II Лысым і здолеў абараніць сваё каралеўства.
У 879 годзе, пасля смерці французскага караля Людовіка II Заікі, Людовік Малодшы ўварваўся ў Латарынгію і авалодаў той яе часткай, якая належала Карлу Лысаму. Гэта набыццё было замацавана ў 880 годзе Рыбмонскім дагаворам.
У гэтым жа годзе Людовік III Малодшы нанёс паразу вікінгам у бітве пры Тымеоне, а затым, не чакаючы смерці хворага брата Карламана, ён склаў дагавор з малодшым братам Карлам Талстым аб паздзеле яго ўладанняў. Па гэтым пагадненні да Людовіка адышла Баварыя.
IC 1543
IC 1543 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ліхтарны мост
Ліхтарны мост — аўтадарожны рамны мост цераз раку Мойку ў Адміралцейскім раёне Санкт-Пецярбурга, злучае Казанскі і 2-і Адміралцейскі астравы. Злучае Ліхтарны і Паштамцкі завулкі. Побач з мостам знаходзіцца Дом культуры Саюза сувязі (былая Нямецкая Рэфармацкая царква).
Вышэй па цячэнні знаходзіцца Сіні мост, ніжэй — Паштамцкі мост.
Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Адміралцейская». Назва вядома з 1906 года і дадзена па найменні Ліхтарнага завулка. Да 1920-х гадоў мост называўся Пешаходны Ліхтарны мост.
Луг (Студзёнкаўскі сельсавет)
Луг (, Луг) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Зімоніна
Зімоніна (Зимонино) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Надзейкавіцкага сельскага паселішча. Размешчана ў паўднёва-заходняй частцы Смаленскай вобласці за 35 км на захад ад Шумяч, на правым беразе Астра. Па Астры праходзіць мяжа з Беларуссю.
Луг (Студзёнкаўскі сельсавет)
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алексініцкага сельсавета.
Зімоніна
Гісторыя
Мясцовасць заселена прынамсі з XI ст. За 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі, ва ўрочышчы "Стракайлы", курганны могільнік ХІ - пачатку ХІІІ ст. -- на правым карэнным беразе Астра, захавалася 38 насыпаў акруглай формы, вышынёй 0,35-3,5 м і дыяметрам 5-15 м, частка курганаў пашкоджана ямамі.
У Вялікім Княстве Літоўскім вёска Мсціслаўскага ваяводства.
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) у складзе Расійскай імперыі. У 1780 годзе ў Зімоніна размяшчалася сядзіба надворнага саветніка С. Ф. Камара. Станам на 1866 год 94,7% жыхароў вёскі складалі беларусы. У канцы XIX ст. належала памешчыку Стракайла. У маёнтку быў млын і бровар.
Паводле Трэцяй Устаўной граматай ад 25 сакавіка 1918 года, вёска ў складзе Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года, паводле пастановы І з’езда КП(б) Беларусі, увайшла ў склад БССР, але 16 студзеня 1919 года разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі перададзена ў склад РСФСР.
Міхаіл Сяргеевіч Грушэўскі
Михаіл Сяргеевіч Грушэўскі (Михайло Сергійович Грушевський) (, Хэлм, Люблінская губерня —, Кіславодск, СССР) — украінскі гісторык, грамадскі і палітычны дзеяч, рэвалюцыянер. Кіраўнік Цэнтральнай Рады (1917—1918), акадэмік, аўтар каля 2000 навуковых прац.
Зімоніна
Гісторыя
У 1938 годзе разбураны мясцовы касцёл.
Міхаіл Сяргеевіч Грушэўскі
Памяць
У Львове на тэрыторыі сядзібы, дзе ён жыў да 1914 года, сёння дзейнічае музей Грушэўскага. У Львове і ў Кіеве яму пастаўлены помнікі.
Зімоніна
Гісторыя
Захаваліся рэшткі парку з ліпавымі алеямі і пасадкамі бэзу.
Міхаіл Сяргеевіч Грушэўскі
Памяць
Міхаіл Грушэўскі намаляваны на купюры ў 50 грыўняў.
Імператарская прэмія
Уручаецца прынцам Хітаці, ганаровым заступнікам Асацыяцыі мастацтваў Японіі.
Бярозаўка 2 (Брэст)
Бяро́заўка 2 (, Берёзовка 2) — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Трышынскага сельсавета. З 1958 года ў складзе Брэста.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя маёнтак у Косіцкай воласці Брэсцкага павета, 50 жыхароў. Пазней вёска, з 1940 года ў Бярозаўскім, у 1954-1958 гадах у Трышынскім сельсаветах Брэсцкага раёна. У 1958 годзе ўвайшла ў склад Брэста. З 1978 года ў Ленінскім раёне горада.
Планіроўка
Вуліцы былой вёскі сталі працягам вуліц Фартэчнай, Вуглавой, Інжынернай і інш.
Надзейкавічы (Шумяцкі раён)
Надзейкавічы (Надейковичи) — вёска ў Шумяцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Надзейкавіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У часы Вялікага Княства Літоўскага вёска ўваходзіла ў склад Мсціслаўскага ваяводства.
Паводле афіцыйных звестак на 1866 год беларусы складалі 94,7% насельніцтва.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР, але 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
Сусветная кніга фактаў
Сусветная кніга фактаў (The World Factbook) — кніга, якая штогод выдаецца Цэнтральным разведвальным упраўленнем ЗША ў стылі альманаха пра краіны свету.
Першае сакрэтнае выданне з'явілася ў жніўні 1962 года, першае несакрэтнае — у чэрвені 1971 года.
Паводле аб'явы, апублікаванай на сайце даведніка, ЦРУ не плануе больш друкаваць гэту кнігу, а засяродзіцца на напаўненні анлайн-версіі даведніка.
Утрымлівае наступныя даныя пра краіны свету:
Гуантанамера (значэнні)
Назву Гуантанаме́ра маюць:
Сёдэртэлье
Сёдэртэлье (Södertälje) — горад у Швецыі, на паўднёвы захад ад Стакгольма (фактычна адно з яго аддаленых прадмесцяў). Цэнтр аднайменнай камуны ў лене Стакгольм. Насельніцтва 64 619 (2010).
Гісторыя
Горад упершыню згадваецца ў хроніцы Адама Брэменскага ў 1070 годзе (спачатку ён называўся Тэлье, Tælgia у тагачаснай арфаграфіі; пазней Telge) — у гэты час гэта быў ужо важны царкоўны горад. У XVII стагоддзі, дзякуючы герцагу Сёдэрманландскаму Карлу (будучыму каралю Карлу IX), Тэлье становіцца важным гандлёвым і партовым цэнтрам. У 1622 годзе, у сувязі з узнікненнем на паўночны ўсход ад Стакгольма горада Нартэлье (Norrtälje, даслоўна Паўночнае Тэлье), да назвы гораду было дададзена Söder, т.б. Паўднёвае Тэлье. У пачатку XVIII стагоддзя горад закранула эпідэмія чумы, а ў 1719 годзе трэцяя частка гораду была спалена рускімі (але шэраг важных будынкаў, у т.л. царква Святой Рагнхільды, ацалелі). Пасля гэтых падзей насельніцтва Сёдэртэлье істотна скарацілася і не дасягала і 200 чалавек, але пасля з’яўлення ў горадзе ў 1740-х шэрагу мануфактураў, яно ўжо складала больш за 1 000 чалавек. У 1806—1819 гадах быў пабудаваны Сёдэртэльскі канал, які злучаў возера меларэн з Балтыйскім морам, а ў 1860 годзе чыгунка злучыла Сёдэртэлье са Стакгольмам. Прыкладна ў гэты самы час Сёдэртэлье становіцца папулярным курортам. У пачатку XX стагоддзя ў горадзе размесціліся буйныя фабрыкі і заводы, у т.л. машынабудаўнічыя. У 1950-я гады стары драўляны цэнтр горада быў знесены. Пачынаючы з 1970-х, у сувязі з прамысловым ростам, гораду была патрэбная працоўная сіла, якую пачынаюць вербаваць спачатку ў Норландзе, а потым — у Фінляндыі, Грэцыі, Італіі, Югаславіі. Пазней да іх дадаліся ўцекачы з Сірыі і Ірака, і ў пачатку XXI стагоддзя 39 % сёдэртэльцаў мелі замежнае паходжанне.
Кебілі (вілает)
Кебілі (ولاية قبلي‎) — адзін з дваццаці чатырох вілаетаў Туніса. Размешчаны ў паўднёва-заходнім Тунісе, гранічыць з Алжырам. Плошча 22 084 км². Насельніцтва 143 тыс. чалавек (2004).
Адміністрацыйны цэнтр — Кебілі.
Гомельскае аддзяленне Беларускай чыгункі
Транспартнае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Гомельскае аддзяленне Беларускай чыгункі» знаходзіцца на важнейшым стратэгічным скрыжаванні, якое звязвае шляхі з усходу на захад, праз Гомель ажыццяўляюцца сувязі з Масквой, Санкт-Пецярбургам, Кіевам, Мінскам, многімі іншымі буйнымі гарадамі і прамысловымі рэгіёнамі блізкага і далёкага замежжа. Размешчана на тэрыторыі Гомельскай вобласці; мяжуе з Расіяй і Украінай.
Гісторыя
Упершыню на тэрыторыі Гомельшчыны чыгуначная лінія прайшла ў 1873 годзе ад станцыі Нова-Вілейск да Гомеля, а ў 1874 годзе ад Гомеля да Ромны (Украіна). Здадзены ў эксплуатацыю першыя ўчасткі Мінск-Жлобін і Гомель-Жлобін Ландвара-Роменскай чыгункі (у 1877 годзе перайменавана ў Лібава-Роменскую).
У 1874 годзе — здадзены ў эксплуатацыю ўчастак Гомель-Церахоўка. Участак ад Чырвонага Берага да станцыі Церахоўка Лібава-Роменскай чыгункі і зараз уваходзіць у Гомельскае аддзяленне Беларускай чыгункі.
У 1873 годзе ў Гомелі пабудаваны Галоўныя майстэрні па рамонту рухомага саставу, тармазоў, спецабсталявання. З 1928 года гэта — паравозавагонарамонтны завод (ПВРЗ), зараз ВРЗ. 16 лістапада 1873 — пабудавана паравознае дэпо Гомель.
Другі накірунак Гомельскага аддзялення пачаў развівацца з адкрыцця ў 1886 годзе Лунінец-Гомельскай і ў 1887 годзе Гомель-Бранскай чыгуначных ліній, якія ўвайшлі ў склад Палескіх чыгунак, упраўленне якіх знаходзілася ў Вільні. Уведзены ў эксплуатацыю лініі Лунінец-Гомель, Гомель-Бранск. Станцыя Гомель з гэтага моманту становіцца чыгуначным вузлом.
У 1878 годзе ў Гомелі пачало працаваць Гомельскае чыгуначнае тэхнічнае вучылішча. Вучылішча размяшчалася ў аднапавярховым драўляным спецыяльна пабудаваным для яго будынку з боку вакзала. У 1919 годзе яно было перанайменавана ў Гомельскі чыгуначны тэхнікум (адна са старэйшых сярэднетэхнічных навучальных устаноў Беларусі).
1902 год — уступіў у строй участак Віцебск-Жлобін.
1915-1916 гады - участак Славечна-Калінкавічы-Жлобін.
Для павелічэння прапускной здольнасці будуюцца другія пуці на ўчастках Гомель-Шчорс (1902 г.), Гомель-Лунінец (1904 г.), Гомель-Бранск (1913 г.), Жлобін-Орша, Жлобін-Асіповічы (1915 г.).
1936 год — у выніку разбуйнення чыгунак з Заходняй чыгункі вылучылася Беларуская чыгунка.
У 1953 годзе ў маі, з мэтай паляпшэння кіравання эксплуатацыйнай і гаспадарчай дзейнасцю транспарту БССР, аб'ядналі Беларускую і Мінскую чыгункі з кіраўніцтвам у Мінску, а ў вызваленым будынку ўпраўлення дарогі ў Гомелі (вул.Кірава) быў адкрыты Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (БІІЧТ, зараз БелДУТ). На падставе пастанаўлення Савета міністраў СССР ад 19.09.1946г. «Аб арганізацыі аддзяленняў чыгунак загадам МШЗ ад 23.09.1946 года на базе двух аддзяленняў Гомельскага і Жлобінскага і Калінкавіцкага пададдзела арганізавана Гомельскае аддзяленне Беларускай чыгункі.
Структурныя падраздзяленні
Станцыі Лакаматыўныя дэпо Вагонныя дэпо Дыстанцыі пуці Дыстанцыі сігналізацыі і сувязі Іншыя прадпрыемствы Даччыныя прадпрыемствы
IC 1544
IC 1544 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гуантанама (значэнні)
Назву Гуанта́нама маюць:
Кампай Сегунда
Кампа́й Сегу́нда (Compay Segundo) (сапраўднае імя Ма́ксіма Франсі́ска Рэпіла́да-Муньё́с, Máximo Francisco Repilado Muñoz) (Сібаней, 18 лістапада 1907 — Гавана, 14 ліпеня 2003) — кубінскі музыкант, спявак і кампазітар.
Церабуты (Старадарожскі раён)
Це́рабуты (, Теребуты) — аграгарадок у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчыткавіцкага сельсавета.
Краснявіцы (гміна)
Красняві́цы (Krośniewice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кутноўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Краснявіцах. Плошча гміны складае 94,71 км². Станам на 2007 год у гміне Краснявіцы пражывалі 8983 чалавекі, шчыльнасць — 95 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Машкі (Сенненскі раён)
Машкі́ (, Мошки) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Студзёнкаўскага сельсавета.
Махдзія (вілает)
Махдзія (ولاية المهدية‎) — адзін з дваццаці чатырох вілаетаў Туніса. Размешчаны ў цэнтральна-ўсходняй частцы Туніса. Плошча 2966 км², насельніцтва 378 тыс. чалавек (2004).
Адміністрацыйны цэнтр — Махдзія.
IC 1545
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бярозаўка 1 (Брэст)
Бяро́заўка 1 (, Берёзовка 1) — былая вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіла ў склад Трышынскага сельсавета. З 1958 года ў складзе Брэста.
Гісторыя
Уваходзіла ў склад Бярозаўскага, у 1954-1958 гадах - Трышынскага сельсаветаў Брэсцкага раёна. У 1958 годзе ўвайшла ў склад Брэста. З 1978 года ў Маскоўскім раёне горада.
Планіроўка
Былая галоўная вуліца вёскі стала працягам вуліцы Герцэна.
Лоўцавічы
Ло́ўцавічы (, Ловцевичи) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хаценчыцкага сельсавета.
Гісторыя
З 1921 года ў Польскай Рэспубліцы, вёска ў складзе гміны Хаценчыцы Вілейскага павета Віленскага ваяводства. У міжваенны перыяд (1923—1939) у Лоўцавічах месцілася памежная застава KOP «Łowcewicze».
З лістапада 1939 года ў БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Ільянскім раёне Вілейскай вобласці. У Вялікую Айчынную вайну з 25 чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года акупіравана нацыстамі. З фронту не вярнуліся 7 жыхароў. З 20 верасня 1944 года ў Ільянскім, з 24 ліпеня 1957 года ў Вілейскім раёнах Маладзечанскай, з 20 студзеня 1960 года Мінскай абласцей.
Свята-Георгіеўская царква (Ятвезь)
Свята-Георгіеўская царква — мураваны праваслаўны храм у в. Ятвезь Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У пачатку XX стагоддзя ў вёсцы была драўляная аднайменная царква. У савецкі час яна была закрыта і выкарыстоўвалася ў якасці сховішча для гародніны.
У 1991 годзе адбыліся закладзіны падмурка новага храма. 30 ліпеня 1994 года храм быў асвячоны.
Архітэктура
Мае прастакутную форму, алтарную частку, адзін цэнтральны ўваход, над якім змесцавана званіца. Тэрыторыя храма ўпарадкавана і абнесена бетонным плотам.
Магілёўскае аддзяленне Беларускай чыгункі
Транспартнае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Магілёўскае аддзяленне Беларускай чыгункі» ажыццяўляе транспартнае абслугоўванне ўсходняй часткі Рэспублікі Беларусь, мае 1175 км. галоўных пуцей, 783 км. — пад'язных і станцыйных пуцей, ажыццяўляе перавозкі ў 24 раёнах 4 абласцей Рэспублікі Беларусь (Магілёўскай, Мінскай, Гомельскай, Віцебскай).
Гісторыя
Упершыню ў межах цяперашняга Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі рух цягнікоў быў адкрыты ў 1873 годзе на ўчастку Мінск—Гомель Лібава-Роменскай чыгункі, якая злучыла горад Бабруйск з партамі Балтыйскага і Чорнага мораў, з індустрыяльнымі цэнтрамі Беларусі, Украіны, Польшчы і Расіі. Чыгунка ўзяла на сябе асноўную частку перавозкі грузаў, спрыяючы развіццю прамысловасці горада на Бярэзіне. Толькі ў канцы 1902 года было прынята рашэнне аб будаўніцтве чыгуначнай лініі ад Віцебска да Жлобіна праз Магілёў. У 1914 годзе пачалося будаўніцтва чыгункі на ўчастку Орша—Крычаў—Унеча. Аднак з-за Першай сусветнай вайны і Грамадзянскай вайны рух быў адкрыты толькі ў 1923 годзе. Будаўніцтва ў 1931 годзе лініі Рослаў—Крычаў—Магілёў—Асіповічы зрабіла горад Крычаў буйным чыгуначным вузлом Маскоўска-Беларуска-Балтыйскай дарогі.
Вялікая Айчынная вайна нанесла чыгунцы вялікія страты і разбурэнні.
4 кастрычніка 1946 года загадам № 829 Міністра шляхоў зносін СССР Першым начальнікам Магілёўскага аддзялення прызначаецца падпалкоўнік руху Мядзведзеў Аляксандр Аляксеевіч.
З 1950 года ў паравозныя дэпо аддзялення пачынаюць паступаць больш магутныя паравозы для грузавога і пасажырскага руху серый З, СА, СУ.
1957 год - ва ўсіх паравозных дэпо аддзялення пачынаецца актыўная работа па пераабсталяванні паравозаў з вугальнага на нафтавае паліва.
Буйныя залежы сільвеніта, выяўленыя ў Старобінскім раёне, і наступнае будаўніцтва калійных камбінатаў пацягнула адкрыццё 2 чэрвеня 1959 года руху на ўчастку Слуцк—Салігорск, будаўніцтва шэрагу станцый калійнага вузла і развіццё станцыі Слуцк.
У 1961 годзе у склад Магілёўскага аддзялення перадаюцца станцыі Журбін, Шасцёраўка і Крычаў-2. На аддзяленні створана Магілёўская вузлавая аўтабаза, заканчваецца будаўніцтва аддзяленчай бальніцы.
1985 г. – у лакаматыўным дэпо Магілёў у эксплуатацыю здаецца цэх тыпу «ПЛАУЭН» для арганізацыі тэхабслугоўвання манеўровых цеплавозаў ЧМЭ-3.
У 1988 годзе на чыгуначным участку Орша—Магілёў—Жлобін пачынаюцца працы па падаўжэнні пуцей станцый з паралельнай кладкай другога галоўнага пуці на перагоне Латва-Палыкавіцкія Хутары.
У 1989 годзе у Асіповіцкім вагонным дэпо ўведзены ў эксплуатацыю комплекс будынкаў для арганізацыі капітальнага рамонту буйнатанажных кантэйнераў.
Структурныя падраздзяленні
Станцыі Лакаматыўныя дэпо Вагонныя дэпо Дыстанцыі пуці Дыстанцыі сігналізацыі і сувязі Іншыя прадрыемствы Даччынае прадпрыемства
Статуя Буды ў Лэшане
Статуя Буды Майтрэі ў Лэшане — адна з самых высокіх статуй Буды на Зямлі, на працягу больш за тысячагоддзя самы высокі скульптурны твор у свеце. Ён высечана ў тоўшчы скалы ў гары Лін'юньшань пры збегу трох рэк кітайскай правінцыі Сычуань, блізу горада Лэшань. Будаўніцтва было пачата ў 713.
На паўднёвай і паўночнай па адносінах да Буды сценах высечаныя больш за 90 каменных выяваў бадхисатв. Уваход на тэрыторыю парку каштуе 90 юаняў (з ISIC — 65).
Аляксандр Аўксенцевіч Варончанка
Алякса́ндр Аўксе́нцевіч Варо́нчанка (, Чэрыкаў Магілёўскай губерні—, ) — беларускі савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, наркам асветы БССР (1937).
Біяграфія
Пасля ўступлення ў шэрагі камсамольцаў у 1921 годзе ўзначаліў першасную камсамольскую ячэйку, стаў байцом атрада і ўдзельнічаў у зборы харчразвёрсткі і канфіскацыі царкоўных каштоўнасцяў. У верасні 1923 года па пастанове Чэрыкаўскага павятовага камітэта камсамола і камітэта УКП(б) яго камандзіравалі ў Новаельнінскую воласць Чэрыкаўскага павета на пасаду валаснога арганізатара камсамола, дзе Аляксандр працаваў да верасня 1924 года. Прымаў удзел у барацьбе з бандытызмам, выконваў працу на грамадскіх пачатках: абіраўся на з’ездзе Саветаў воласці ў склад выканкама, працаваў у якасці намесніка старшыні валаснога выканкама па сумяшчальніцтве. З верасня 1924 года быў накіраваны на працу сакратаром Хоцімскага раённага камітэта ЛКСМБ. У верасні 1925 года прызначаны загадчыкам аргаддзела Калінінскага акруговага камітэта ЛКСМБ.
У кастрычніку 1928 года быў накіраваны на партыйную працу: з 3 кастрычніка 1928 года па люты 1929 года займаў пасаду сакратара Мсціслаўскага РК КП(б)Б. У 1929 годзе яго пераводзяць на працу ў ЦК КП(б)Б намеснікам загадчыка агітацыйна-прапагандысцкага аддзела. У снежні 1932 года быў накіраваны на працу сакратаром РК КП(б)Б Старобінскага раёна.
З лістапада 1935 года загадчык агітацыйна-масавага аддзела Мінскага гаркама КП(б)Б, з 1936 года сакратар Кагановіцкага райкама КП(б)Б Мінска, наркам асветы БССР.
Арыштаваны 3 жніўня 1937 года ў Мінску па адрасе: вул. Валадарскага, д. 28. Асуджаны пазасудовым органам НКВД 28 кастрычніка 1937 года як «актыўны член антысавецкай тэрарыстычнай шпіёнска-дыверсійнай арганізацыі, створанай па заданні палякаў» да ВМП з канфіскацыяй маёмасці. Расстраляны ў ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 года. Рэабілітаваны Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР 16 мая 1957 года. Асабовая справа В. № 10308-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Кандыдат у члены ЦК КП(б)Б (1925—1926), член ЦК КП(б)Б (1926—1937), член бюро ЦК КП(б)Б (1937). Дэлегат X, XI , XII , XII , XV , XVI з’ездаў КП(б)Б.
Быў жанаты, гадаваў дваіх сыноў.
Іда (ураган)
Ураган Іда (Hurricane Ida) — трапічны ўраган, які абрынуўся на тэрыторыю ЗША ў 2021 годзе.
Трапічны цыклон пачаў з 23 жніўня адсочвацца над Карыбскім морам. 26 жніўня ўраган атрымаў назву Іда, у гэты час цэнтр цыклона знаходзіўся паблізу вострава Гранд-Кайман.
Да 27 жніўня Іда стала ўраганам першай катэгорыі, дасягнуўшы заходніх раёнаў Кубы. 29 жніўня кваліфікуецца як ураган чацвёртай катэгорыі. У гэты час Іда набліжаецца да штатаў Луізіяна і Місісіпі. У абодвух штатах быў абвешчаны рэжым надзвычайнага становішча і прымусовая эвакуацыя насельніцтва. Калі ўраган абрынуўся на ўзбярэжжа Мексіканскага заліва, наймацнейшы ўдар прыйшоўся на Новы Арлеан. Вецер меў хуткасць каля 250 км/гадз, пачаліся паводкі і патопы ў прыбярэжных зонах, была адключана электрычнасць. У выніку выкіду вялікіх аб’ёмаў марской вады ўзровень ракі Місісіпі падняўся па меншай меры на 2,1 м, моцныя вятры прывялі да таго, што плынь ракі змяніла свой кірунак.
У Нью-Ёрку ўраган выклікаў магутную залеву, у сувязі з паводкамі ў горадзе ўвялі надзвычайнае становішча. Загінулі 9 чалавек. Некаторыя дарогі апынуліся пад метровым слоем вады, Нью-Ёркскі метрапалітэн цалкам спыніў працу: патокі вады залілі некалькі станцый.
Арцём Ігнацьевіч Вярыга-Дарэўскі
Арцём Вяры́га-Дарэ́ўскі (, в. Кублічы, Лепельскі павет, Віцебская губерня, Расійская Імперыя —, Сібір, Расійская Імперыя) — беларускі паэт, драматург, публіцыст і даследчык фальклору, адзін з пачынальнікаў новай беларускай літаратуры.
Карыстаўся псеўданімамі і крыптанімамі Artemiusz, A.W., Białoruska Duda, D…a B., D-da B..
Біяграфія
Належаў да старадаўняга, але збяднелага дваранскага роду. Быў хрышчоны ў каталіцтва.
Бацька яго быў дазорцам мер і вагаў у Кублічах. Маці памерла пасля родаў. Дзяцінства Арцёма Вярыгі-Дарэўскага прайшло ў фальварку Людвінава непадалёк ад Дзісны. Пасля заканчэння Забельскай гімназіі (мяст. Валынцы, цяпер Верхнядзвінскі раён) служыў у Віцебскай часовай камісіі для рэвізіі дзейнасці ў 1836—1844 гг. Віцебскага губернскага дваранскага дэпутацкага сходу. У сярэдзіне 1840-х гг. набыў фальварак Стайкі паблізу Віцебска, ажаніўся. Служыў у розных установах Віцебска. У 1852 г. атрымаў чын калежскага асэсара.
Культурная дзейнасць
Арцём Вярыга-Дарэўскі шмат сіл і часу аддаваў культурна-асветніцкай дзейнасці, імкнучыся арганізаваць на Віцебшчыне народныя школы, тэатр, бібліятэкі і чытальні. У 1850-я гг. арганізаваў у Віцебску публічную бібліятэку. Збіраў беларускі фальклор. Пасылаў допісы ў газету «Kurier Wileński» («Виленский вестник») (Вільня), «Słowo» (Пецярбург), часопіс «Ruch muzyczny» (Варшава).
Стаў вядомы як аўтар паэм, гутарак і драматычных твораў, якія разыходзіліся ў рукапісах: паэмы «Ахульго» (тэматычна звязаная з барацьбой горцаў-чачэнцаў пад кіраўніцтвам Шаміля), драмы «Гордасць», камедый «Хцівасць» і «Грэх 4-ы — гнеў». Першым пераклаў на беларускую мову паэму Адама Міцкевіча «Конрад Валенрод». Беларускія творы з-за цэнзурных умоў не друкаваліся, рукапісы не знойдзены. Пры жыцці ў 1858 г. выйшла адзіная кніга на польскай мове «Гутарка пра сваяка» пад псеўданімам «Białoruska Duda» (г.зн. «Беларуская Дуда»). Грамадскі рэзананс мела паездка Арцёма Вярыга-Дарэўскага ў 1858 г. у Вільню, дзе ён сустрэўся з віднымі прадстаўнікамі культуры.
23 красавіка 1859 г. Ялегі Пранціш Вуль (Францішак Карафа-Карыбут) зрабіў запіс свайго беларускамоўнага верша «К дудару Арцёму ад наддзвінскага мужыка» у альбоме Дарэўскага, называючы Арцёма Вярыгу-Дарэўскага як песняра па народнай традыцыі «дударом» :
Выказанае ў навуковай літаратуры меркаванне, што Арцём Вярыга-Дарэўскі аўтар паэмы «Тарас на Парнасе», не пацверджана даследаваннямі.
Спіс аб’ектаў PGC (830001—831000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (830001—831000)
Мінскі абласны драматычны тэатр
Мінскі абласны драматычны тэатр — адзін з двух прафесійных тэатраў у Маладзечне, размяшчаецца на вуліцы Чкалава, 7. Дырэктар Юрый Крывенькі. Мастацкі кіраўнік Мікалай Дзінаў.
Гісторыя Мінскага абласнога тэатра
Мінскі абласны драматычны тэатр створаны ў 1991 годзе на аснове Маладзечанскага народнага тэатра гарадскога Дома культуры.
Ініцыятарам стварэння тэатра стаў заслужаны работнік культуры Рэспублікі Беларусь Мікалай Мацкевіч, які ўзначаліў тэатр і кіраваў калектывам да 2002 года. За гэты час ім было пастаўлена 14 спектакляў, разнастайных па жанру і зместу. Аснова трупы фарміравалася з выпускнікоў творчых ВНУ Мінска.
Асяродак (Старадарожскі раён)
Асяро́дак (, Осерёдок) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Языльскага сельсавета.
Мінскі абласны драматычны тэатр
Гісторыя Мінскага абласнога тэатра
Адкрыццё тэатра, які назапасіў свой першы невялікі рэпертуар, адбылося ў 1993 годзе спектаклем «Зямля» паводле паэмы Якуба Коласа «Новая зямля» (рэж. Мікалай Мацкевіч). Асаблівая ўвага пры фарміраванні рэпертуару была аддадзена беларускай драматургіі: «Раскіданае гняздо» Янкі Купалы (спектакль ішоў пад назвай «Час, Сымоне, час»), «Камедыя» Уладзіміра Рудава па творах Каятана Марашэўскага і Францішка Аляхновіча, «Вечар» Аляксея Дударава.
Дабратворным было супрацоўніцтва тэатра з Аляксеем Дударавым. На маладзечанскай сцэне ўпершыню былі паказаны яго п’есы: «Адцуранне», якая ўздымала тэму чарнобыльскай трагедыі, «Прынц Мамабук», «Кім», «Вавілон». Сваім аўтарытэтам драматург неаднаразова рэальна дапамагаў тэатра ажыццяўляць творчыя планы. Ён жа выступіў у якасці аднаго з сузаснавальнікаў фестывалю «Маладзечанская сакавіца».
Будынак тэатра
Будынак, дзе цяпер знаходзіцца Мінскі абласны драматычны тэатр, у міжваенныя часы быў культурна-забаўляльным цэнтрам гарнізона 86-га пяхотнага палка Войска Польскага. Тут знаходзіўся клуб афіцэраў, казіно і афіцэрская сталовая.
1994 год
На базе Мінскага абласнога драматычнага тэатра праходзіў Рэспубліканскі фестываль майстроў тэатральнага мастацтва «Маладзечанская сакавіца». Тэатр прымаў у ім удзел са спектаклямі: «Камедыя» Уладзіміра Рудава (рэжысёр Андрэй Андросік), «За зачыненымі дзвярыма» Жана-Поля Сартра (рэжысёр Венедыкт Растрыжанкоў), «Саламея і яе амараты» Сяргея Кавалёва (рэжысёр Рыд Таліпаў), «Кім» Аляксея Дударава (рэжысёр Мікалай Мацкевіч), «Дыяген» Барыса Рацэра і Уладзіміра Канстанцінава (рэжысёр Уладзімір Забела), «Двое на арэлях» Уільяма Гібсана (рэжысёр Мікалай Мацкевіч).
1998 год
Тэатральны фестываль сучаснай нямецкай драматургіі пад патранажам Інстытута імя Гётэ са спектаклем «Гер Паўль» Танкрэда Дорста (рэжысёр Андрэй Бубашкін). Фестываль маладых талентаў «Надзея» у Гродне, «Кім» Аляксея Дударава (рэжысёр Мікалай Мацкевіч). Рэспубліканскі фестываль-агляд дзіцячых спектакляў у Мінску са спектаклем «Парася, якое Спявае» Сяргея Казлова (рэжысёр Венедыкт Растрыжанкоў). Дыплом за выкананне ролі Парася атрымала Алена Рахмангулава.
2001 год
Фестываль маладых талентаў «Надзея» у Гродне.
2003 год
1-ы этап 4-га Міжнароднага фестывалю монаспектакляў «Я» ў Мінску — «Сіні аўтамабіль» Яраслава Стэльмаха ў пастаноўцы Алега Чэчанева і «Квіток у рай» па матывах п’есы Юліу Эдліса «Дзьмухавец» у пастаноўцы Валерыя Мурычына. Спектаклі адзначаны дыпломамі фестывалю — 3-е месца ў намінацыі «майстра сцэны» і 1-е месца ў намінацыі «творчая моладзь».
2004 год
4-ы Міжнародны фестываль монаспектакляў «Я» ў Маладзечне са спектаклем «Сіні аўтамабіль» (пастаноўшчык і выканаўца — Алег Чэчанеў). Дыплом Нацыянальнай камісіі па справах ЮНЕСКА.
2006 год
2006 год. Міжнародны тэатральны фестываль «Белая Вежа» ў Брэсце. Спектакль «Забава» Славаміра Мрожака (рэжысёр Iгар Блінкоў).
2008-09 гады
Тэатральны фестываль «Славянскія тэатральныя сустрэчы» ў Гомелі. Спектакль «Не судзімыя будзеце…» па п’есе польскага драматурга Януша Главацкага (рэжысёр Юрый Вута).
2012 год
Міжнародны тэатральны фестываль жаночай творчасці імя Марыі Занькавецкай у Нежыне, Украіна, спектакль «Шукаю сапраўднага мужчыну» Алены Паповай (рэжысёр Віталь Баркоўскі). Дыплом за лепшы акцёрскі дуэт — Таццяна Карпец і Алена Рахмангулава.