cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галандыя (графства)
Галандыя пад кіраваннем Герульфінгаў
Пры сыне Арнульфа, Дырку IV Іерусалімскім (пам. 1039) у 1001 годзе вобласці, якія знаходзіліся пад яго ўладай упершыню былі названы Галандыяй, хоць старая назва яшчэ пераважала. У 1018 годзе Дырк III уступіў у канфлікт з імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыхам II Баварскім. Нагодай да канфлікту паслужыла узвядзенне замка Влардынген у вусці Мааса, дзякуючы чаму значна паменшыліся даходы ад гандлю ва Утрэхце. Імператар вырашыў умяшацца і паслаў армію на чале з герцагам Ніжняй Латарынгіі Готфрыдам II. Аднак бітва пры Влардынгене 29 ліпеня 1018 года скончылася разгромам імперскай арміі, загінулі многія военачальнікі, а сам герцаг Готфрыд трапіў у палон. Гэта перамога ўмацавала становішча Дырка, а пазней ён яшчэ і пашырыў свае ўладанні за кошт зямель біскупства Утрэхт.
Пры спадчынніках Дырка III канфлікты з імператарамі з прычыны захопленых зямель працягнуліся. Імператар Генрых III у 1046 годзе асабіста ўзначаліў паход супраць графа Дырка IV, які працягнуў палітыку бацькі па захопе зямель, прымусіўшы яго вярнуць некаторыя заваяванні. Аднак пасля сыходу імператара ён працягнуў руйнаваць уладанні біскупаў Утрэхта і Льежа, а таксама ўступіў у саюз з графамі Эно, Фландрыі і герцагам Ніжняй Латарынгіі Готфрыдам III. У 1047 годзе імператар Генрых захапіў і разбурыў замак Райнсбург, але падчас адступлення яго армія панесла сур'ёзныя страты, пасля чаго саюзнікі адкрыта паўсталі супраць імператара. Аднак 13 студзеня 1049 года Дырк IV быў заваблены ў засаду каля Дордрэхта і сіламі біскупаў Утрэхта, Льежа і Меца забіты. Які ўспадкоўваў яму брат, Флорыс I таксама загінуў у адной з бітваў у 1061 годзе.
Удава Флорыса I, Гертруда Саксонская (пам. 1113), якая стала рэгенткай пры малалетнім сыне Дырку V, не змагла перашкодзіць захопу біскупам Утрэхта Вілем I спрэчных тэрыторый паміж біскупствам і графствам, прычым імператар Генрых IV зацвердзіў гэты захоп. Тады Гертруда другім шлюбам выйшла замуж за Роберта I Фрызскага, брата графа Фландрыі і Эно Бадуэна VI, падзяліўшы з ім кіраванне Галандыяй. Пасля смерці брата ў 1070 годзе Роберт арганізаваў паўстанне супраць малалетніх пляменнікаў, Арнульф III і Бадуэн II, якія знаходзіліся пад апекай маці. Ён захапіў Гент і абвясціў сябе графам Фландрыі. З вайны пераможцам выйшаў Роберт, што захаваў Фландрыю. Стаўшы паўналетнім, Дырк V у 1076 годзе пры падтрымцы айчыма змог адваяваць спрэчныя тэрыторыі ў біскупа Утрэхта. Канчаткова канфлікт з біскупамі Утрэхта згас у час кіравання сына Дырка V, Флорыса II Тоўстага, які заключыў свет з біскупам. Акрамя таго, Флорыс змог набыць Рэйнланд (Лейдэн і наваколлі), а з 1101 годзе за Флорысам быў прызнаны тытул граф Галандыі. З гэтага часу назва Галандыя канчаткова выцясняе назву Фрызія.
Пасля смерці Флорыса II засталіся малалетнія дзеці Дырк VI і Флорыс Чорны, апякункай стала іх маці Петранела (Гертруда), дачка Цьеры (Дытрыха) II, герцага Верхняй Латарынгіі. Законным графам быў Дырк, аднак Флорыс Чорны пры падтрымцы маці паўстаў супраць брата ў 1129 годзе, атрымаўшы пры гэтым падтрымку заходніх фрызаў, прычым яго прызналі ў якасці графа кароль Германіі Лотар і біскуп Утрэхта. У 1131 годзе браты памірыліся, але неўзабаве Флорыс ізноў паўстаў. Кароль Лотар у жніўні 1132 года змог памірыць братоў, пазней было задушана і паўстанне фрызаў. Але ў кастрычніку таго ж года Флорыс быў заваблены ў пастку і забіты, пасля чаго Дырк застаўся адзінаўладным кіраўніком. Пазней ён дзякуючы шлюбу са спадчынніцай графства Бентгайм змог пашырыць свае ўладанні. Акрамя таго, пры Дырку VI узмацніўся ўплыў на ўтрэхцкіх біскупаў. Дырк увесь час умешваўся ў выбары новых біскупаў і падтрымліваў горад у барацьбе супраць прэлата. Пазней, у XIII стагоддзі, Утрэхцкае біскупства канчаткова патрапіла пад кантроль графаў Галандыі.
Сын Дырка VI, Флорыс III, быў лаяльным васалам імператара Фрыдрыха I Барбаросы. Ён удзельнічаў у двух італьянскіх паходах імператара, а таксама ў Трэцім крыжовым паходзе, у час якога Флорыс і памёр. Акрамя таго, імператар даў Флорысу права на збор мыты ў Галандыі, фактычна легалізаваўшы практыку, якая існавала з XI стагоддзя. Пры Флорысе пачалося будаўніцтва плацін і дамбаў, што выклікала прыток сялян у графства. Таксама была вызначана граніца паміж графствам і біскупствам Утрэхт. Таксама Флорыс пачаў заваяванне Фрысландыі.
Пры Флорысе пачалася барацьба паміж Галандыяй і Фландрыяй за валоданне Зеландыяй, якая працягвалася да канца XIII стагоддзя. Фландрыя, суверэнітэт якой распасціраўся на ўсю паўднёвую Зеландыю, валодала правамі на вусці Шэльды і, часткова, Мааса і Рэйна. Галандскія графы здаўна спрабавалі пазбавіцца ад гэтага. Флорыс абклаў фландрскіх купцоў новымі падаткамі, што выклікала вайну з графам Філіпам Фландрскім, якая скончылася паражэннем Флорыса. У выніку гэтага ён у 1168 годзе быў вымушаны прызнаць Філіпа сюзерэнам Зеландыі.
Галандыя пад кіраваннем Авенскага дому
У 1299 годзе пасля смерці бяздзетнага Іаана I Галандскага, нягледзячы на пратэст імператара Альбрэхта I, графствы Галандыя і Зеландыя атрымаў у спадчыну граф Эно (Генегау) Іаан (Жан) II д’Авен.
Жан памёр у 1304 годзе, яго спадчыннікам стаў яго старэйшы сын Вільгельм (Гільём) I Добры (1286—1337). Ён быў вымушаны змагацца супраць Фландрыі і Брабанта. У 1323 годзе ён заключыў дагавор з графам Фландрыі Людовікам I Неверскім, паводле якога граф Фландрыя адмаўляўся ад прэтэнзій на Зеландыю, а Вільгельм адмаўляўся ад прэтэнзій на імперскую Фландрыю. Гэты дагавор паклаў канец дынастычнай звадзе паміж Дамп'ерамі і Авенамі.
Вільгельму ўдалося падпарадкаваць Заходнюю Фрысландыю, а таксама ён далучыў да сваіх уладанняў біскупства Утрэхт. Пазней ён выдаў сваю дачку Філіпу за караля Англіі Эдуарда III, іншую дачку, Маргарыту, ён выдаў за імператара Людовіка IV Баварскага. У 1337 годзе ён стаяў на чале імперскіх князёў, якія ўступілі ў саюз з Англіяй. Гэты саюз даў штуршок да пачатку ваенных дзеянняў у Стогадовай вайне. Неўзабаве Вільгельм памёр. Яго сын, Вільгельм (Гільём) II (1307—1345) удзельнічаў у Стогадовай вайне на баку Англіі. У 1345 годзе ён аблажыў Утрэхт, біскуп якога імкнуўся выйсці з-пад яго ўлады. Пасля заключэння міру ён адправіўся душыць паўстанне ў Фрысландыі, дзе і загінуў.
Галандыя пад кіраваннем Баварскага дому
Пасля смерці Вільгельма II Эно, Галандыю і Зеландыю атрымала ў спадчыну яго сястра Маргарыта II (1310—1356), якая была ў шлюбе за імператарам Людовікам IV Баварскім.
Пасля смерці мужа Маргарыта вырашыла кіраваць графствамі самастойна. Адзін з яе сыноў, Вільгельм III (1330—1388), герцаг Баварска-Штраўбінскі з 1347, паўстаў супраць маці, патрабуючы перадаць кіраванне Галандыяй і Зеландыяй яму. Гэты канфлікт атрымаў назву Вайна кручкоў і траскі. Нягледзячы на англійскую дапамогу, Маргарыта пацярпела паражэнне і ў 1354 годзе была вымушана перадаць кіраванне графствамі яму. Пасля смерці маці ў 1356 годзе Вільгельм атрымаў у спадчыну і Эно. Але пазней у яго пачаліся прыступы вар'яцтва, пасля чаго ён у 1358 годзе быў кінуты ў замак Гаага. Рэгентам яго ўладанняў, у тым ліку і Эно, стаў іншы сын Маргарыты, Альберт (1336—1404). Яму прыйшлося ваяваць з герцагам Гелдэрна Эдуардам, уціхамірваць мецяжы знаці. Пазней ён наладзіў адносіны з Францыяй. Пасля смерці брата Вільгельма ў 1388 годзе ён атрымаў у спадчыну ўсе яго ўладанні. Пасля яго смерці ў 1404 годзе яго спадчыннікам стаў старэйшы сын Вільгельм IV (1365—1417). Ён быў вымушаны ўціхамірваць мяцеж сеньёраў Аркеля ў Эно, пазней ён дапамог свайму брату Іаану, зрынутаму ў 1406 годзе з пасады біскупа Льежа, вярнуць яе ў 1408 годзе. Быўшы прыхільнікам герцагаў Бургундыі, Вільгельм умяшаўся на іх боку ў грамадзянскую вайну паміж Арманьякамі і бургіньёнамі. У 1415 годзе Эно было спустошана войскамі, якія ўдзельнічалі ў бітве пры Азенкуры.
Пасля смерці ў 1417 годзе Вільгельма IV яго ўладанні мусіла атрымаць у спадчыну другая дачка, Якоба (1401—1436). Але яе дзядзька, біскуп Льежа Іаан III (1375—1425), склаў з сябе сан біскупа і прад'явіў правы на ўладанні брата. У выніку яна захавала за сабой толькі Эно, а Галандыя, Зеландыя і Штраўбінг дасталіся Іаану. Яна беспаспяхова змагалася за вяртанне сваёй спадчыны, для чаго спачатку выйшла замуж у 1418 годзе за герцага Брабанта Жана IV, а потым, зразумеўшы, што муж ёй не можа дапамагчы, кінула яго і знайшла прытулак у Англіі, дзе, ануляўваўшы папярэдні шлюб, выйшла замуж за Хэмфры, герцага Глостэра. Пасля смерці Іаана III пратэктарам яго зямель стаў герцаг Бургундыі Філіп III Добры, з якім Якоба была вымушана памірыцца. Паводле дагавора ў Дэлфце 3 чэрвеня 1428 года Якоба была прызнана графіняй Эно, а Філіп стаў намеснікам яе ўладанняў і спадчыннікам. У 1432 годзе яна падняла паўстанне ў Генце супраць Філіпа, але яно было задушана і ў красавіку 1433 года Якоба была вымушана адрачыся ад графства на карысць Філіпа. З гэтага моманту Эно ўвайшло ў склад Бургундскага герцагства.
Гарадзішча (Дзямідаўскі раён)
Гарадзішча (Городи́ще) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Старавіленскі шлях (станцыя метро)
«Старавіленскі шлях»  — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліцы Арлоўскай і Старавіленскага тракта, паміж станцыямі «Вяснянка» і «Кіеўскі сквер».
Насіла працоўную назву «Старавіленская». У 2016 годзе была зацверджана назва «Старавіленскі шлях».
Уладзімір Елісеевіч Лабанок
Уладзі́мір Елісе́евіч Лабано́к ( в. Востраў — ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Віцебскай вобласці. Герой Савецкага Саюза (1943).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Востраў (сучасны Мінскай вобласці).
У 1926 г. скончыў Дукорскую сямігадовую школу з сельскагаспадарчым ухілам.
У 1931 годзе скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію.
З 1939 года — дырэктар Смалянскага сельскагаспадарчага тэхнікума Віцебскай вобласці БССР. З 1941 года — першы сакратар Лепельскага РК КП(б)Б.
Вялікая Айчынная вайна
Са снежня 1941 па чэрвень 1944 года 1-ы сакратар Лепельскага падпольнага райкома КП(б)Б. З сакавіка 1942 года У. Е. Лабанок камандзір партызанскага атрада, са снежня 1942 — камісар Чашніцкай партызанскай брыгады «Дубрава», з ліпеня 1943 года — камандзір Лепельскай партызанскай брыгады імя Сталіна. У снежні 1943 года узначаліў аператыўную групу ЦК КП(б)Б і Беларускага штаба партызанскага руху па Полацка-Лепельскай партызанскай зоне.
У мірны час
З 1944 года займаў пасады ў апараце ЦК КПБ, старшыні Полацкага і Гомельскага аблвыканкамаў, 1-га сакратара Палескага і Віцебскага (верасень 1956 — красавік 1962) абкамаў КПБ.
З 1962 года на пасадзе 1-га намесніка старшыні Савета міністраў БССР і адначасова міністр вытворчасці і нарыхтовак сельгаспрадуктаў, з 1974 — намеснік Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.
Член Цэнтральнай рэвізійнай камісіі ЦК КПСС, Член ЦК КП Беларусі з 1949 года, кандыдат у члены бюро ЦК КПБ з 1962 і 1976 гадоў, член бюро ЦК КПБ у 1966—1976. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 3, 6—10 скліканняў, дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 2—10-га скліканняў, у 1968—1974 гадах займаў пасаду Старшыні Савета Нацыянальнасцей Вярхоўнага Савета СССР.
Ушанаванне памяці
У мінскім мікрараёне Сухарава адна з вуліц носіць імя Уладзіміра Лабанка, таксама яго імём названа вуліца ў Лепелі, саўгас-тэхнікум у горадзе Мар’іна Горка Мінскай вобласці, Лепельская сярэдняя школа № 1, музей народнай славы ў пасёлку Ушачы.
У Мінску на доме № 4 па Бранявым завулку ў 1986 годзе ўстаноўлена мемарыяльная дошка (сілумін; скульпт. І. Глебаў).
Песня за песняй
«Песня за песняй» (Song to Song) — амерыканскі эксперыментальны меладраматычны фільм 2017 года, пастаўлены рэжысёрам Тэрэнсам Малікам па ўласным сцэнарыі. Галоўныя ролі ў фільме выканалі Раян Гослінг, Майкл Фасбендэр, Руні Мара, Наталі Портман і Кейт Бланшэт.
Сюжэт
Фільм апавядае пра два звязаныя любоўныя трыкутнікі. Гэта гісторыя пра сексуальную апантанасць і здраду на фоне музычнай сцэны ў Осціне, штат Тэхас.
На адной з шумных вечарынак ля басейна мілая і сімпатычная дзяўчына Фэй (Руні Мара) знаёміцца з маладым таленавітым музыкантам БіВі (Раян Гослінг). Між дзвюма рамантычнымі натурамі адразу ж успыхвае страсць, і іх стасункі пачынаюць імкліва развівацца. Але ў Фэй ёсць адзін маленькі, але сур’ёзны сакрэт — яна ўжо некаторы час перыядычна сустракаецца з багатым і ўплывовым музычным прадзюсарам Кукам (Майкл Фасбендэр), які да таго ж з’яўляецца добрым знаёмым БіВі. Дзяўчына пачынае кідацца між двух мужчын і ў выніку робіць свой няпросты выбар. Вось толькі гэта далёка не апошні выбар, што ёй трэба зрабіць. Неўзабаве ёй трэба будзе вырашаць, што для яе важней: кар’ера, аб якой яна нядаўна магла толькі марыць, ці каханне, якое пасялілася ў яе сэрцы.
Паралельна з гэтым Кук знаёміцца з прывабнай і амбітнай афіцыянткай Рондай (Наталі Портман), якая даволі хутка займае значнае месца ў ягоным жыцці. Лёсы ўсіх персанажаў мудрагеліста перасякаюцца між сабой, прымушаючы кожнага з герояў сур’ёзна задумацца над тым, што адбываецца, і ў пэўны момант свайго жыцця зрабіць няпросты выбар, які вызначыць іх будучыню.
Узнагароды
Паводле рэсурса «Internet Movie Database» фільм быў адзначаны 8 намінацыямі на кінаўзнагароды.
Калеп’етра
Калеп’етра (Collepietro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л’Аквіла.
Насельніцтва складае 246 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 67020. Тэлефонны код — 0862.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
IC 2467
IC 2467 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гай Ліцыній Кальв
Гай Ліцыній Кальв (Gaius Licinius Macer Calvus;  — перад ) — рымскі паэт і аратар, блізкі сябар Катула. Сын палітыка і гісторыка Ліцынія Макра.
Паэт
У антычнасці Кальва цанілі як паэта і згадвалі побач з Катулам. У прыватнасці, Гарацый (Sermones I.10) кажа пра аднога з сучаснікаў, што ён толькі і ўмее, што пераймаць Катула і Кальва. Аўл Гелій (Noct. Att., XIX,9,7) згадвае пра спрэчку аб паэзіі, якая здарылася ў застоллі паміж грэкамі і рымлянамі; грэкі сцвярджалі, што з усёй рымскай паэзіі нішто не параўнаецца з вершамі Анакрэонта — хіба толькі асобныя месцы з Катула і Кальва.
Аратар
Найбольшаю аратарскую ўдачаю Кальва былі, падобна, прамовы супраць Вацінія — іх удаласць згадвае Катул (Carm. 53), і яшчэ праз паўтара стагоддзі, як бачна з кампліментарнай заўвагі Тацыта (De orat.), яны лічыліся ўзорнымі
Белыя росы (значэнні)
Бе́лыя ро́сы:
Дасан
Дасан — сяло ў Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Кызыларды. Уваходзіць у склад Касшыныраўскай сельскай акругі. Код КАТА — 431039200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 193 чалавекі (100 мужчын і 93 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 357 чалавек (173 мужчыны і 184 жанчыны).
Венсен
Венсен (Vincennes) — усходні прыгарад Парыжа, размешчаны за 7 км ад цэнтра горада, на ўскраіне Венсенскага лесу, дзе знаходзіцца Венсенскі заапарк. З Парыжа да Венсена можна даехаць на метро. Насельніцтва 46 тыс. чал. (2005).
Венсен вядомы ў першую чаргу як месцазнаходжанне каралеўскай рэзідэнцыі, Венсенскага замка, у якім памерла пяць каралёў (Людовік X, Філіп V, Карл IV, Карл IX, Генрых V), а таксама кардынал Мазарыні.
Вялікая сінагога (Пінск)
Вялікая сінагога, або Кравецкая сінагога  — колішняя сінагога ў Пінску. Знаходзілася ў цэнтры горада, на вуліцы Бялова (вул. Каралевы Боны, раней вул. Папярочна-Школьнай). Твор архітэктуры рэнесансу XVII ст.. У 1940-я гады зруйнавана савецкімі ўладамі.
Вялікае Княства Літоўскае
Першую драўляную сінагогу ў Пінску збудавалі ў 1506 годзе. У 1616 годзе на месцы драўлянай збудавалі мураваную бажніцу.
У часы вайны Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай (1654—1667) ў 1656 годзе будынак пацярпеў у пажары. Пазней бажніцу адбудавалі.
Пад уладай Расійскай імперыі
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 годзе, калі Пінск апынуўся ў складзе Расійскай імперыі, сінагога працягвала дзейнічаць.
Найноўшы час
Моцна пацярпела пры пажары горада 7 жніўня 1921 г., пазней пры рэканструкцыі былі зменены дах і завяршэнне пабудовы. Вакол сінагогі праходзіла вул. Акружная, на якой размяшчаліся яшчэ дзве сінагогі. Будынак быў спалены ў гады Вялікай Айчыннай вайны і да канца 1940-х гг. канчаткова знесены. Тэрыторыя былой сінагогі часткова занятая гарадскім Домам культуры (паўночна-ўсходняя частка ГДК).
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэнесансу. Гэта быў абарончы будынак, амаль квадратны ў плане. Заходні фасад з левага боку вылучаўся круглай абарончай вежай.
Добрына (Дзямідаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Гай Гельвій Цына
Гай Гельвій Цына (Gaius Helvius Cinna) — рымскі паэт-неатэрык, сябар Катула.
Па сведчанні некалькіх рымскіх гісторыкаў, пэўны Гельвій Цына быў праз памылку забіты ў дзень пахавання Юлія Цэзара натоўпам, які пераблытаў яго з адным са змоўшчыкаў, Карнэліям Цынам. Плутарх атаясняе гэтага забітага з паэтам Гельвіям Цынам.
Да нашага часу з дайшлі толькі ўрыўкі з вершаў Цыны. Захаваліся, аднак, звесткі пра высокае меркаванне аб ягоных вершах у антычнасці, у тым ліку ўхвальны верш, складзены Катулам пра паэму Цыны «Смірна»
Леанард Пацей
Біяграфія
Прадстаўнік шляхецкага роду Пацеяў гербу «Вага», сын Аляксандра, троцкага ваяводы, і Тэрэзы з Войнаў-Ясянецкіх, удавы кашталяна мсціслаўскага Канстанціна Бенедыкта Бжастоўскага.
Абіраўся паслом на соймы 1750, 1752 (абодва разы ад Віцебскага ваяводства), 1762, 1764 (удзельнічаў у абранні каралём Станіслава Аўгуста Панятоўскага).
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) дзеля захавання сваіх маёнткаў у Полацкім ваяводстве прысягнуў Кацярыне II (1773)
У шлюбе з Марыяй Аляксандрай, дачкой рэчыцкага старосты Альбрэхта Радзівіла, меў сына Аляксандра Міхала.
Спіс аб’ектаў PGC (1732001—1733000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1732001—1733000)
Эндру Уайбрэхт
Эндру Уайбрэхт (Andrew Weibrecht, нар., Лэйк-Плэсід, штат Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі гарналыжнік, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2010 і віцэ-чэмпіён Алімпійскіх гульняў 2014 у Сочы ў супергіганце.
Спартыўная кар'ера
Удзельнічае ў афіцыйных спаборніцтвах з 2002 года. Дэбютаваў у Кубку свету 30 лістапада 2006 года ў Бівер-Крык. Рэгулярна выступае ў Кубку свету з 2008 года. За сваю кар'еру Уайнбрехт толькі адзін раз трапіў у першую дзесятку на этапе Кубка свету (у Бівер-Крык у 2007). На чэмпіянаце свету 2009 у Валь-д-Ізеры прыняў удзел у трох дысцыплінах, лепшы вынік — 39-е месца ў супергіганце.
На Алімпіядзе 2010 у Ванкуверы Эндру Уайбрэхт стаў бронзавым прызёрам у супергіганце. У алімпійскіх спаборніцтвах па хуткасным спуску заняў 21-е месца.
Асабістае жыццё
Скончыў школу зімовых відаў спорту ў Парк-Сіці ў 2003 годзе, вучыцца ў Дартмуцкім каледжы.
У 2010 годзе прыняў удзел у шоў «У Філадэльфіі заўсёды сонечна» у якасці запрошанай зоркі.
Уайбрэхт вядомы пад мянушкамі «Warhorse» і «Warberg».
Кудзін
Кудзін — прозвішча.
Юзафова (Радзюкоўскі сельсавет)
Юзафо́ва (, Юзефово) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Радзюкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Пенжына
Пе́нжына (Пе́нжина)  — рака ў Камчацкім краі Расіі.
Юзафова (Радзюкоўскі сельсавет)
Гісторыя
У 1940—1954 гадах цэнтр Юзафоўскага сельсавета. Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Валожынскага сельсавета.
Пенжына
Даўжыня ракі 713 км. Плошча вадазбору 73 500 км². Выток ракі знаходзіцца на Калымскім нагор’і. У верхнім цячэнні рака мае горны характар і працякае ў глыбокай даліне, у ніжнім — па міжгорнай катлавіне і Пенжынскай нізіне. Упадае ў Пенжынскую губу ў паўночна-ўсходняй частцы заліва Шэліхава Ахоцкага мора. На Пенжынскай нізіне рэчышча звілістае, разгалінаванае. Сярэдні расход вады каля сяла Каменскае складае 695 м³/с. Сярэдні аб’ём сцёку 21,935 км³/год. Замярзае рака ў канцы кастрычніка, вызваляецца ад лёду ў пачатку чэрвеня.
У басейне Пенжыны налічваецца 854 ракі даўжынёй больш за 10 км. Густата рачной сеткі складае 0,86 км/км². Сярод прытокаў: Канай, Вілюйка, Акаткевеем, Уттавеем, Светлая, Азёрная, Безымянная, Аянка, Ічыген, Баркасная, Нібарчэн, Кургучан, Энмінды, Андавеем, Малы Мургаль, Бунтуна, Мургаль, Чорная, Чорны Куюл, Гарэлая, Акаўская, Аклан і інш. У басейне ракі вялікая колькасць азёр ледавіковага і тэрмакарставага паходжання.
Prospero X-3
Prospero або X-3 — першы і апошні штучны спадарожнік Зямлі Вялікабрытаніі, запушчаны брытанскай ракетай-носьбітам.
Спадарожнік быў запушчаны а 04:09 28 кастрычніка 1971 (UTC). Вялікабрытанія стала шостай краінай, якая запусціла спадарожнік з дапамогай асабістай ракеты-носьбіта.
Маса спадарожніка складала каля 66 кг, гэта была другая спроба арбітальнага запуску; у першай адбылося заўчаснае адключэнне рухавіка другой прыступкі, і, хоць трэцяя цвёрдапаліўная прыступка адпрацавала звычайна, хуткасць была недастатковая для таго, каб замкнуць віток вакол Зямлі.
Афіцыйна, Prospero перастаў працаваць ў 1996, але яшчэ ў 2006 годзе можна было пачуць яго сігналы на чашчыні 137,560 МГц.
Пасля запуску спадарожніка самастойная касмічная праграма Вялікабрытаніі была згорнутая. Крыху пазней Вялікабрытанія спыніла ўдзел і ў сумесных еўрапейскіх праектах ракет-носьбітаў.
Наталля Отаўна Цэтэрман
Наталля Отаўна Цэтэрма́н ( — ) — вучоны, батанік і ліхенолаг, кандыдат біялагічных навук (1946), дацэнт (1952).
Біяграфія
Нарадзілася ў Мінску. У 1915 годзе скончыла прыродазнаўча-гістарычнае аддзяленне Кіеўскіх вышэйшых жаночых курсаў. У 1921—1925 гг. працавала ў Беларускім дзяржаўным політэхнічным інстытуце, Інстытуце меліярацыі і балотнай гаспадаркі, у 1925—1934 гг. у Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі. З 1935 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, у 1952—1965 гг. — дацэнт кафедры сістэматыкі раслін і навуковы куратар гербарыя.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац у галіне сістэматыкі вышэйшых раслін, ліхеналогіі, батанічнай геаграфіі. Арганізатар батанічнага саду і аранжарэі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Сабрала і апрацавала асноўную частку гербарыя (каля 20 тыс. лістоў) і вялікую колькасць пладоў і насення. Сістэматычна апрацавала важны ў фарміраванні наглебавага покрыва лясоў род лішайнікаў.
Туробін (гміна)
Туро́бін (Turobin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Білгарайскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Туробіне. Плошча гміны складае 162,19 км². Станам на 2004 год у гміне Туробін пражывалі 6884 чалавекі, шчыльнасць — 42 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 23 салецтвы.
Лыніў (значэнні)
Лыніў — украінскае прозвішча і тапонім.
Надаб
Надаб, Надаў (נדב) — сын Аарона і яго жонкі Элішэбы (Елізаветы), які разам са сваім бацькам і братам Абігу быў далучаны да сану свяшчэннікаў. Але пры асвяшчэнні скініі ён, паводле біблейскага падання, быў спалены нябесным агнём за ўскурэнне свяшчэннага састава чужым агнём, а не ўзятым з алтара.
Генрых Шліман
Генрых Шлі́ман (Johann Ludwig Heinrich Julius Schliemann;  — ) — нямецкі прадпрымальнік і археолаг-аматар, які праславіўся сваімі знаходкамі ў Малой Азіі, на месцы антычнай Троі.
Барыслаў Яфімавіч Бяроза
Барыслаў Яфімавіч Бяроза (Борислав Юхимович Береза; нар., Кіеў) — украінскі палітычны дзеяч, кіраўнік інфармацыйнага аддзела "Правага сектара" з лютага па снежань 2014 года. Пазафракцыйны дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны VIII склікання, член украінскай дэлегацыі ў Парламенцкай асамблее Савета Еўропы.
Палітычная кар'ера
На пазачарговых парламенцкіх выбарах у кастрычніку 2014 года быў абраны дэпутатам ад мажарытарнай акругі № 213 у горадзе Кіеве. Быў сябрам украінскай дэлегацыі ў Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы. 25 снежня рух "Правы сектар" паведаміў, што з-за загружанасці палітычнай і заканатворчай дзейнасцю Барыслаў Бяроза зняў з сябе кіраўніцтва інфармацыйнай палітыкай "Правага сектара" і больш не мае да яго ніякага дачынення. Гэта пацвердзіў і сам Бяроза, які ўказаў, што гэтае рашэнне стала вынікам перамоваў з Дзмітрыем Ярашам.
У 2015 годзе ўзначальваў рабочую групу па праверцы абвінавачванняў прэм'ер-міністра Арсенія Яцанюка ў карупцыі, вылучаных былым старшынёй Дзяржфінінспекцыі Мікалаем Гардзіенкам.
У 2018 годзе быў старшынёй часовай следчай камісіі Вярхоўнай Рады Украіны, якая праводзіла расследаванне звестак наконт нападаў на Кацярыну Гандзюк і іншых грамадскіх актывістаў.
1 лістапада 2018 года быў уключаны ў спіс украінскіх фізічных асоб, супраць якіх урадам Расіі ўведзены санкцыі.
Міністэрства сельскага будаўніцтва БССР
Міністэ́рства се́льскага будаўні́цтва Белару́скай ССР было ўтворана ў 1965 годзе.
У 1985 годзе Міністэрства сельскага будаўніцтва БССР спыніла сваю дзейнасць; на базе Міністэрства сельскага будаўніцтва, Міністэрства сельскай гаспадаркі, Міністэрства пладовагароднінай гаспадаркі, Міністэрства мясной і малочнай прамысловасці, Міністэрства харчовай прамысловасці, і Дзяржаўнага камітэта БССР па вытворча-тэхнічным абслугоўванні быў утвораны Дзяржаўны аграпрамысловы камітэт Беларускай ССР.
Елісеенкі (Дзямідаўскі раён)
Елісеенкі (Елисеенки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Ундзіны
Ундзіны (ад unda — «хваля») — у фальклоры народаў Еўропы (германскія паданні, павер’і народаў Прыбалтыкі) — духі вады, русалкі. Гэта прыгожыя дзяўчаты (часта з рыбінымі хвастамі), якія выходзяць з вады і расчэсваюць свае пекныя валасы; спевамі і хараством завабліваюць путнікаў у глыбіні. Могуць загубіць ці зрабіць палюбоўнікамі ў падводным свеце. Спакушаюць мужчын, бо калі народзяць ад чалавека — могуць атрымаць бессмяротную душу.
Гл. таксама
Ундзіна Друскеніцкіх крыніц
Турунтаева (Бурація)
Турунтаева (Турунтаево) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Прыбайкальскага раёна Рэспублікі Бураціі.
Размешчана на заходнім боку рэгіянальнай аўтадарогі Р438 (Баргузінскі тракт) на абодвух берагах ракі Ітанцы пры ўпадзенні ракі Іркілік. Адлегласць да Улан-Удэ — 52 км, да чыгуначнай станцыі Маставой — 34 км. Ад сяла па правым беразе Ітанцы на захад ідзе аўтадарога рэспубліканскага значэння на сяло Траскова (89 км), па левым беразе — рэгіянальная аўтадарога Р439 Турунтаева — Татаурава (21,5 км).
IC 2468
IC 2468 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ульмскі ўніверсітэт
Ульмскі ўніверсітэт (Universität Ulm) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Ульм.
Агульная характарыстыка
Адкрыццё універсітэта яшчэ ў 1959 годзе ініцыяваў Савет па навуцы і Міністэрства культуры ФРГ, у планах якіх было стварэнне новай вышэйшай навучальнай установы медыцынскага профілю. Афіцыйна адкрыццё адбылося 25 лютага 1967 года. Новай навучальнай установе першапачаткова была дадзена назва Ульмскі інстытут медыцыны і прыродазнаўства, але ў тым жа годзе ўлады зямлі Бадэн-Вюртэмберг далі інстытуту статус універсітэта. Да 1990-х гадоў ішло актыўнае будаўніцтва дадатковых карпусоў і пашырэнне структуры універсітэта. У 2007 годзе універсітэт адсвяткаваў 40-годдзе. У тым жа годзе ўзнікла ідэя назваць універсітэт у гонар Альберта Эйнштэйна, які нарадзіўся ў горадзе Ульм. Але рашэнне па гэтым пытанні прынята не было.
Каятан Крашэўскі
Каятан Крашэўскі (Kajetan Kraszewski;, в. Доўгае, цяпер Пружанскі раён Брэсцкай вобл. — ) — польскі пісьменнік, кампазітар, астраном-аматар.
Брат Юзафа Ігнацы Крашэўскага. Скончыў Свіслацкую гімназію.
Аўтар гістарычных аповесцей, абразкоў і мемуараў «Брэсцкі канюшыц» (1875), «3 паданняў і нататак» (1892), «Патурчэнцы» (1895), «3 успамінаў кашталяніца» (1896) і інш., падзеі якіх адбываюцца пераважна на Беларусі, таксама камедый, вершаў, гавэндаў. Пісаў музыку: канцэрты, санаты, мініяцюры для фартэпіяна. Меў бібліятэку з 10 тыс. тамоў, у т.л. зборы Сапегаў. У в. Раманава (цяпер у Польшчы) заснаваў астранамічную абсерваторыю.
У шлюбе з Марыяй з Рулікоўскіх меў пяцярых дзяцей, у т.л. сына Багуслава і дачку Юзэфу, глуханямых ад нараджэння.
Саснова-Азёрскае
Саснова-Азёрскае (Сосново-Озёрское) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Яраўнінскага раёна Рэспублікі Бураціі.
Абігу
Абігу, Абіеуд (אביהוא) — сын Аарона і яго жонкі Элішэбы (Елізаветы), які разам са сваім бацькам і братам Надабам быў далучаны да сану свяшчэннікаў. Але пры асвяшчэнні скініі ён, паводле біблейскага падання, быў спалены нябесным агнём за ўскурэнне свяшчэннага састава чужым агнём, а не ўзятым з алтара.
Жугіна (Дзямідаўскі раён)
Жугіна (Жугино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Кандытарская дробка
Кандытарская дробка (штрэйзель, ад Streusel, таксама вобмешка) — простае ўпрыгожванне для дэсертаў і выпечкі. У склад штрэйзеля ўваходзяць дзве часткі цукру, адна частка тлушчу (маргарыну ці масла) і дзве часткі мукі. Звычайна для водару дадаюць ваніль, лімон, карыцу, какава або драблёныя арэхі. Пры падрыхтоўцы штрэйзеля мука дадаецца ў апошнюю чаргу. Для дасягнення адпаведнай кансістэнцыі дробкі не рэкамендуецца доўга вымешваць цеста, каб яно не стала жорсткім. Штрэйзелем звычайна ўпрыгожваюць фруктовыя пірагі з яблыкаў і слівы, а таксама пірог з вобмешкай.
Жугіна (Дзямідаўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Пятровічы (Смаленская вобласць)
Пятровічы — вёска ў Расіі, на левым беразе ракі Чорная Немка. Уваходзіць у склад Шумяцкага раёна Смаленскай вобласці. Насельніцтва на 2007 год — 265 чалавек. Знаходзіцца за 21 км на паўночны захад ад Шумячаў.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Пятровічы датуецца 1450 годам сярод зямельных наданняў вялікага князя Казіміра. Пад 1710 годам Пятровічы ўпершыню ўпамінаюцца як мястэчка Мсціслаўскага ваяводства, уладанне Валовічаў. У 1719 годзе з мястэчка выплачвалася чопавае ў памеры 190 злотых.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772 год) Пятровічы апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Клімавіцкім павеце Магілёўскай губерні. У 1783—1785 гадах у мястэчку было 60 двароў. Пятровічы мелі квартальную забудову, аснову якой складаў Рынак царквой Святых Апосталаў Пятра і Паўла.
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Пятровічы абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яны ўвайшлі ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Пятровічы не вярнулі БССР.
Гістарычныя
У Пятровічах захаваўся старажытны курган і рэшткі сядзібнага парку.
Эла Аляксандраўна Памфілава
Эла Аляксандраўна Памфілава (Элла Александровна Памфилова; нар., Алмалык, Ташкенцкая вобласць, Узбекская ССР, СССР) — савецкі і расійскі палітык. Старшыня Цэнтральнай выбарчай камісіі Расійскай Федэрацыі з 28 сакавіка 2016 года.
Кіеўскі сквер (станцыя метро)
«Кіеўскі сквер» (, Киевский сквер) — запланаваная станцыя Чацвёртай лініі Мінскага метрапалітэна, якая будзе размешчана на скрыжаванні вуліц Арлоўскай і Гая, паміж станцыямі «Старавіленскі шлях» і «Максіма Багдановіча».
На праектных схемах развіцця Мінскага метрапалітэна першапачаткова была пазначана як «Арлоўская» (Орловская). У маі 2017 года Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт на сваім сайце распачаў галасаванне па выбары назваў новых станцый, станцыі было прапанавана надаць назву «Кіеўскі сквер», па назве паркавай зоны.
Турасль (гміна)
Ту́расль (Turośl) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кальнэнскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тураслі. Плошча гміны складае 198,43 км². Станам на 2004 год у гміне Турасль пражывалі 4994 чалавекі, шчыльнасць — 25,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 23 населеныя пункты.
Флінт
Флінт:
Вермут
Вермут (ням. Wermut, літаральна — палын) — мацаванае віно, прыгатаванае з дабаўленнем спірту, цукру і араматызаванае настоямі вострапрыпраўных і лекавых раслін. Настоі (экстракты) раслін (палын, бузіна чорная, кардамон, карыца, мята) гатуюць на 75%-м спірце і дадаюць (2-4 % па аб’ёме) у віно-аснову (пераважна сухое). Выпускаюць вермут белы, ружовы і чырвоны, моцны (18 % спірту і 8 % цукру) і дэсертны (16 % спірту і цукру). Першае прамысловае прадпрыемства па выпуску вермута было заснавана Антоніа Бенедэці Карпана ў Турыне у 1786 годзе.
Алэксііўка (Білгарад-Дністроўскі раён)
Алэксііўка (Олексі́ївка) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Фан’яна-Альта
Фан'яна-Альта (Fagnano Alto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Пінскер клойз
«Пінскер клойз», або «Кляйнэ», «Клойсель клойз», «Клойз» — колішняя сінагога ў Пінску, якая размяшчалася на вул. Каралевы Боны, 3 (цяпер вуліца Бялова, раней вул. Папярочна-Школьнай), на поўдзень ад Вялікай сінагогі. Мураваны аднапавярховы будынак пабудаваны ў 1920-х гг. на месцы сінагогі, якая згарэла ў 1921 г.; знесена ў канцы 1960-х — пачатку 1970-х гг. пры будаўніцтве гарадскога Дома культуры.
Фан’яна-Альта
Насельніцтва складае 446 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 67020. Тэлефонны код — 0862.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Vari per le varie frazioni. Per il capoluogo - Vallecupa - è S. Donato.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Караултабэ (Кызылардзінская вобласць)
Караултабэ — сяло ў Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Знаходзіцца ў падпарадкаванні гарадской адміністрацыі Кызыларды. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Караултабінскай сельскай акругі. Код КАТА — 431041100.
Жукаўшчына (Смаленская вобласць)
Жукаўшчына (Жуковщина) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Дабраслаўскі сельсавет
Дабрасла́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагішынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Дабраслаўка.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лагішынскага раёна Пінскай вобласці БССР, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя ўвайшла ў новаўтвораны Лышчаўскі сельсавет.
Азета
Азе́та (, Азета) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Ручайскага сельсавета.
IC 2469
IC 2469 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Компас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ян Худэк
Ян Худэк (Jan Hudec;, Шумперк) — канадскі гарналыжнік, віцэ-чэмпіён свету 2007 года ў хуткасным спуску, бронзавы прызёр Алімпійскіх гульняў 2014 у Сочы ў супергіганце. Спецыяліст хуткасных дысцыплін.
Спартыўная кар'ера
На Алімпіядзе 2010 у Ванкуверы стаў 25-м у хуткасным спуску і 23-м у супергіганце.
Першую алімпійскую ўзнагароду Ян Худэк атрымаў на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014, дзе падзяліў бронзу з амерыканцам Бодэ Мілерам. Ян стаў першым алімпійскім прызёрам сваёй краіны ў гарналыжных спаборніцтвах не ў хуткасным спуску, а таксама першым канадскім гарналыжнікам, які выйграў медаль на Алімпіядзе за апошнія 20 гадоў.
За сваю кар'еру ўдзельнічаў у трох чэмпіянатах свету, заваяваў сярэбраны медаль на чэмпіянаце свету 2007 года ў шведскім Орэ.
Выкарыстоўвае лыжы вытворчасці фірмы Rossignol.
Флінт (Мічыган)
Флінт (Flint) — горад у ЗША ў штаце Мічыган, прыкладна за 100 км на паўночны захад ад Дэтройта, на беразе ракі Флінт. 124 943 жыхара (2000; пятае месца ў Мічыгане). Горад вядомы як месца нараджэння карпарацыі «Джэнерал мотарс».
Антоні Пацей
Антоні Пацей (? — ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Абозны (1715—1729) і стражнік вялікі літоўскі (1729—1748). Быў таксама старостам ваўкавыскім, суражскім, радамысльскім і жыжморскім.
Палітычная дзейнасць
Служыў у войску Вялікага Княства Літоўскага. У 1730-х удзельнічаў у барацьбе магнатаў за спадчыну княгіні Людвікі Караліны Радзівіл і яе нашчадкаў (Нойбургскія маёнткі). У 1733 на элекцыйным сойме галасаваў за кандыдатуру караля Станіслава Ляшчынскага. На чале 8-тысячнай арміі выступіў супраць Аўгуста III, ваяваў з расійскім войскам, якое ўмацоўвала ўладу Аўгуста III у Літве, Беларусі і Польшчы. У 1735 эміграваў, у 1736 вярнуўся і прызнаў Аўгуста III.
Сям'я
Прадстаўнік шляхецкага роду Пацеяў герба «Вага», сын Казіміра Аляксандра, віцебскага ваяводы, і Ганны Тэрэзы з Летаваў. Ажаніўся з Разаліяй Загароўскай, меў адзіную дачку Людвіку Ганарату (памерла каля 1786), жонку кіеўскага ваяводы Станіслава Любамірскага.
Лужыцкая марка
Марка ці Маркграфства Лужыцы (Mark(grafschaft) Lausitz) — марка Свяшчэннай Рымскай імперыі на мяжы з Польскім каралеўствам, якая існавала з 10 па 14 стагоддзе.
Тэрыторыя на ўсход ад Сорбскай маркі, населеная славянскімі плямёнамі люцічаў, была заваявана саксонскім герцагам Гера Жалезным да 963 годзе. Пасля паўстання славян у 983 годзе ў паўночнай частцы маркі, астатняя пад уладай саксонскіх герцагаў Лужыца стала звацца Саксонскай Усходняй маркай (Ostmark).
У 1002 годзе Лужыца была заваявана польскім князем Баляславам Храбрым, але пры імператары Конрадзе II у 1031 і 1032 гадах ізноў увайшла ў межы імперыі. Пры імператары Карле IV Лужыца ўвайшла ў склад земляў Чэшскай кароны.
Сакэ
Сакэ (яп. 酒 сакэ) — адзін з традыцыйных японскіх алкагольных напояў, які вырабляюць ферментацыяй рысу. У Японіі называецца словам ніхонсю (яп. 日本酒), ва ўжытку — словамі сакэ (яп. 酒) ці о-сакэ (яп. お酒) называюць кожны гатунак алкагольных напояў, у такой форме слова і ўвайшло ў іншыя мовы.
Сакэ — нацыянальны японскі алкагольны напой, смак якога можа ўтрымліваць херасныя і прыемна-гаркаватыя тоны, ноткі вінаграду, яблыкаў і бананаў. У лепшых гатунках сакэ прысутнічае смак выспелага сыру, соевага соўса і свежых грыбоў. Колер — ад празрыстага да зяленавата-лімоннага і жаўтавата-бурштынавага.
Сакэ часцей за ўсё называюць рысавай гарэлкай, што прынцыпова няслушна і паходзіць са сцвярджэння, што пры вытворчасці гэтага напою ўжываецца перагонка (дыстыляцыя). На праўдзе за дыстыляцыю памылкова прымаюць звычайную для традыцыйнай тэхналогіі сакэ пастэрызацыю.
Сакэ называюць таксама рысавым віном, што таксама памылкова, бо яго тэхналогія ўключае грыбковую ферментацыю (не блытаць з браджэннем) і фармаванне затору з рысавага соладу, прапаранага рысу і вады.
Гісторыя
Варыць сакэ японцы пачалі каля двух тысяч гадоў таму. Доўгі час сакэ выраблялі толькі пры імператарскім двары і ў сінтаісцкіх храмах, аднак у сярэднявеччы яго пачалі самастойна варыць вясковыя абшчыны. У тыя часы тэхналогія вытворчасці адрознівалася ад сучаснай — рыс перажоўвывалі ў роце і сплёўвалі ў адмысловыя ёмістасці, дзе адбывалася браджэнне. Пазней быў знойдзены асаблівы від цвілевага грыбка — кодзі (Aspergillus oryzae), які пачаў выкарыстоўвацца замест сліны для ініцыяцыі працэса бражэння. У XVII стагоддзі сакэ вычынаюць вырабляць у вялікіх аб'ёмах на продаж. Раён Кінкі (тэрыторыя сучасных прэфектур Кіёта, Осака, Нара і Хёго) становіцца цэнтрам вытворчасці сакэ.
Тэхналогія вырабу
Для вытворчасці сакэ выкарыстоўваецца рыс асаблівых сартоў, якія адрозніваюцца буйнымі і цяжкімі зернямі з павышаным утрыманнем крухмалу. Лепшымі сартамі рысу для сакэ лічацца «Ямаданісікі» з прэфектуры Хёго і «Омаці» з прэфектуры Окаяма. Спецыяльныя патрабаваннаі прад'яўляюцца таксама да вады — яна павінна змяшчаць калій, магній, фосфар і кальцый, але быць свабоднай ад жалеза і марганца. У Японіі ёсць знакамітыя крыніцы, такія як у Хёго, Кіёта, Фукусіма, Тояма і Хірасіма. Усяго ў працэсе вырабу сакэ можна пералічыць 8 этапаў.
Тэхналогія вырабу звычайна прыводзіць да мацунку каля 18-20 градусаў алкаголю. Аднак часта перад розлівам сакэ разбаўляецца вадой прыкладна да 15 градусаў.
Спажыванне
Сакэ п'юць з адмысловага посуду як ахалоджаным (да 5 °C), так і падагрэтым — да 60 °C. Ужываецца ў кулінарыі, напрыклад, для выдалення непрыемных пахаў. Галоўнае правіла: «Добры сакэ п'юць халодным. Кепскі сакэ — цёплым». Спажыванне сакэ ў Японіі апошнія гады скарацілася, у той жа час расце попыт на яго ў ЗША і Францыі — асабліва на сарты вышэйшай якасці.
Завілле
Завілле (Завилье) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Тураснь Касцельна (гміна)
Ту́раснь Касце́льна (Turośń Kościelna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Беластоцкага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Турасні Касцельне. Плошча гміны складае 140,3 км². Станам на 2012 год у гміне Тураснь Касцельна пражывалі 5850 чалавек, шчыльнасць — 41,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 34 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 34 населеныя пункты.
Шарон дэн Адэль
Шарон дэн Адэль (Sharon den Adel, ; нар. 12 ліпеня 1974 г.) — вакалістка і адна з аўтараў песень нідэрландскай сімфа-металмчнага гурта Within Temptation. Па-за музычнай кар’еры яна займае пасаду кіруючай кампаніяй «FTX».
Стратыфікацыя
Стратыфікацыя — шматзначны тэрмін.
Зальнева
Зальнева (Зальнево) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Развітанне славянкі
«Развітанне славянкі», рускі патрыятычны марш кампазітара і дырыжора Васіля Іванавіча Агапкіна. Марш быў напісаны Агапкіным пад уплывам пачатку Першай балканскай вайны (1912—1913). Упершыню быў выкананы восенню 1912 года ў Тамбове.
Мелодыя марша спалучае ў сабе жыватворную веру ў будучую перамогу і ўсведамленне гаркаты немінучых страт ад будучых бітваў. У назве марша адлюстраванае адно з найцяжэйшых выпрабаванняў, якія ўскладаюць усе войны на жанчын — праводзіць сваіх мужчын на вайну і верыць у іх вяртанне.
Дзякуючы таму, што кіеўская фірма грамзапіса «Экстрафон» летам 1915 г. выпусціла грамафонную пласцінку з запісам гэтага марша, ён вельмі хутка набіраў вядомасць і папулярнасць у Расіі. Пад гэтую музыку сыходзілі палкі на франты Першай Сусветнай вайны. Вельмі хутка мелодыя марша атрымала і сусветную вядомасць: яе сталі выконваць ваенныя аркестры ў Балгарыі, Германіі, Аўстрыі, Нарвегіі, Румыніі, Францыі, Швецыі, Югаславіі і іншых краінах.
Марш «Развітанне славянкі» заставаўся папулярным і пасля кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года, асабліва ў белым лагеры. Падчас Першай сусветнай вайны на музыку марша была складзеная добраахвотніцкая песня («Успаілі вы нас і выгадавалі…»), якая дайшла да нас не ў першапачатковым выглядзе, а ў двух пераробках часоў Грамадзянскай вайны: песня студэнцкага батальёна у Добраахвотніцкай арміі і «Сібірскі марш» — марш Сібірскага народнага войска, затым арміі Калчака.
На парадзе на Чырвонай плошчы 7 лістапада 1941 года, зводным ваенным аркестрам дырыжыраваў менавіта Васіль Іванавіч Агапкін. Ці гучаў марш «Развітанне славянкі» падчас параду, застаецца нявысветленым. Марш не быў забаронены ў СССР, ён згадваецца ў зборніку дырэкцыёнаў «Службова-страявы рэпертуар для аркестраў Чырвонай арміі» З. А. Чарнецкага, выпушчанай у 1945 годзе. Таксама, ёсць запіс аркестра пад кіраваннем І. У. Пятрова 30-х, пачатка 40-х гадоў. Аркестр сапраўды не вядомы, хутчэй за ўсё гэта аркестр Спецыяльнай кавалерыйскай брыгады, які Пятроў узначальвае з 1936 года па 1941, або жа гэта аркестр Ваенна-палітычнай акадэміі імя Леніна, узначалены ім з 1941 па 1944 год.
На мелодыю гэтага марша шматлікія паэты (напрыклад А. Фядотаў, У. Максімаў, У. Лазараў (1984)) напісалі вершы. «Развітанне Славянкі» з тэкстам на словы Рамана Шлезака (магчыма, 1937) пад назвай «Rozszumiały się wierzby płaczące» (Разшумеліся вербы плакучыя) з'яўлялася ў Польшчы у гады Другой Сусветнай вайны 1939-45 гімнам галоўнага партызанскага руху — Арміі Краёвай.
Тэкст
</TH>
<TH> </TH>
<TH> </TH> </TR>
<TR align=right valign=top> <TD> Наступает минута прощания,
Ты глядишь мне тревожно в глаза,
И ловлю я родное дыхание,
А вдали уже дышит гроза.
Дрогнул воздух туманный и синий,
И зовет нас на подвиг Россия,
Прощай, отчий край,
Прощай, милый взгляд,
Прости-прощай, прости-прощай…
Летят-летят года,
Уходят во мглу поезда,
А в них — солдаты.
И в небе темном
Горит солдатская звезда.
Ты нас вспоминай,
Лес да степь, да в степи полустанки.
Свет вечерней и новой зари -
Не забудь же прощанье Славянки,
Сокровенно в душе повтори!
Нет, не будет душа безучастна -
Справедливости светят огни…
За любовь, за великое братство
Отдавали мы жизни свои.
Тебя мы помним,
<TD> Много песен мы в сердце сложили,
Воспевая родные края,
Беззаветно тебя мы любили,
Святорусская наша земля.
Но ты жертвою подлости стала
Тех, кто предал тебя и продал.
Припев:
Мы вновь встанем в строй
И все пойдем в священный бой.
Встань за Веру, Русская земля!
Ждут победы России Святые,
Отзовись православная рать!
Где Илья твой и где твой Добрыня?
Под хоругви встанем мы смело