cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ціпаа
Гісторыя
Склад цы у назве сукенкі ўзыходзіць да кітайскага наймення саслоўя, якое служыла ў, цыжэнь — людзі сцяга. Аснову гэтага саслоўя складалі маньчжуры, нацыянальнай жаночай вопраткай якіх і было ціпаа, у той час шырокая сукенка, што цалкам хавала постаць і пакідала бачнымі толькі галаву, далоні і наскі абутку. У 1636 годзе выйшаў імператарскі ўказ, па якім усе кітаянкі, якія ўваходзілі ў гэтае саслоўе, павінны былі насіць ціпаа замест уласна кітайскага адзення. У 1644 маньчжуры аслабілі гэтае патрабаванне, дазволіўшы большасці насіць кітайскую вопратку, але ціпаа і чаньшан працягвалі паступова распаўсюджвацца.
Ціпаа з шоўку насілі толькі багатыя, уплывовыя і знатныя людзі, пры гэтым ціпаа залацістага колеру дазвалялася насіць толькі тым, хто належаў да імператарскай сям’і, а сіні колер, акрамя іх, быў распаўсюджаны ў духавенства. Імператарскія ціпаа ўпрыгожваліся узорам з пяці аблокаў і дзевяці. Простыя людзі выкарыстоўвалі для пашыву ціпаа розныя даступныя ім тканіны.
У XX стагоддзі пасля падзення дынастыі Цын у Шанхаі хутка з’явіліся сукенкі, якія адпавядалі новым густам і наймацнейшым чынам кантраставалі са старым ціпаа. Яны моцна аблягалі постаць, а для таго, каб дазволіць нагам рухацца свабодна, па баках сукенкі з’явіліся высокія разрэзы.
Сучаснае выкарыстанне
Працоўныя жанчыны Ганконга працягвалі насіць больш практычныя мадэлі ціпаа і ў 1950-я гады. Аднак затым яно было выцеснена больш практычнымі мадэлямі адзення (світарамі, джынсамі і т.п.), ператварыўшыся ў адзенне для асаблівых выпадкаў. Як штодзённае адзенне ціпаа захоўваецца толькі ў сцюардэс, абслуговага персаналу высакакласных гатэляў і ў таму падобных выпадках.
У пачатку XXI стагоддзя ціпаа, галоўным чынам з шоўку, зноў атрымала шырокае распаўсюджванне ў Кітаі, паколькі ўпрыгожвае жанчыну і надае ёй у некаторай ступені імператарскі і каралеўскі дух. Паказы моднай вопраткі на аснове ціпаа зачаравалі вядомага мадэльера П’ера Кардэна.
У некаторых пачатковых і сярэдніх школах Ганконга ціпаа выкарыстоўваюць як школьную форму для дзяўчынак.
У відэагульнях даволі часта трапляюцца персанажы, якія носяць ціпаа, таму яго могуць насіць удзельніцы -мерапрыемства.
Падобныя сукенкі
Ў В’етнаме існуе падобная на ціпаа па паходжанні сукенка аазай. Таксама падобнае жаночае адзенне існуе і ў Тыбеце.
Ісайкы
Ісайкы (Ісайки́) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Міледжвіл
Горад размешчаны на паўночны ўсход ад Мейкана і мяжуе на ўсходзе з ракой Аконі. Хуткая плынь ракі тут зрабіла гэта месца прывабным для будаўніцтва горада. Ён быў сталіцай Джорджыі з 1804 па 1868 гады, у тым ліку падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША. Міледжвілю ў якасці сталіцы папярэднічаў Луісвіл, а яго з часам змяніла Атланта, цяперашняя сталіца штата.
Міледжвіл знаходзіцца ўздоўж аўтастрады, якая будуецца, каб злучыць Міледжвіл з Агастай, Мейканам, Калумбусам і іншымі гарадамі. Яны маюць доўгую гісторыю з часоў каланіяльнай эпохі.
NGC 1662
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асабняк Кшасінскай
Асабняк Кшасінскай (вуліца Куйбышава, д. № 2-4 / Кронверкскі праспект, д. № 1) — помнік архітэктуры ў стылі мадэрн у Санкт-Пецярбургу. Асабняк пабудаваны ў 1904—1906 гадах у стылі «паўночны мадэрн» па праекце архітэктара А. І. фон Гагена для балерыны Мацільды Кшасінскай. У афармленні інтэр’ераў удзельнічаў архітэктар А. І. Дзмітрыеў.
Глухое (Чэрвеньскі раён)
Глухо́е (, Глухое) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Раваніцкага сельсавета.
NGC 1242
NGC 1242 (іншыя абазначэнні — MCG -2-9-12, VV 334, ARP 304, PGC 11892) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Эрыдан.
Калыніўка (Багуслаўскі раён)
Калыніўка (Кали́нівка) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Яўген Анатолевіч Стральцоў
Яўген Анатолевіч Стральцоў (нар., Мінск) — беларускі фізікахімік. Доктар хімічных навук (2003), прафесар (2005).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (спецыяльнасць «Хімія», 1979; аспірантура, спецыяльнасць «Неарганічная хімія», 1982). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (хімічны факультэт, кафедра неарганічнай хіміі, прафесар, з 2010 — кафедра электрахіміі, загадчык кафедры).
Узнагароды
Прэмія спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў (1999), дыплом Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2002).
IC 4311
IC 4311 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Алег Андрэевіч Бембель
Алег Андрэевіч Бембель (, ; Псеўданімы: Зніч, А. Зніч) — беларускі філосаф, паэт, публіцыст, антыкамуністычны дысідэнт, вядомы найперш як аўтар выданай у Лондане працы «Роднае слова і маральна-эстэтычны прагрэс» (1985).
Біяграфія
Сын беларускіх скульптараў Андрэя Бембеля і Вольгі Дзядок. Разам з маці і сястрой Кларай перажыў Вялікую Айчынную вайну ў акупаваным Мінску.
Вучыўся ў Беларускім політэхнічным інстытуце, але зразумеў, што гэта не яго, кінуў пасля чацвёртага курсу. У 1959—1963 гадах вучыўся ў Мінскім музычным вучылішчы. У 1969 годзе скончыў Мінскую кансерваторыю па спецыяльнасці «фартэпіяна». Потым захапіўся філасофіяй, скончыў аспірантуру Інстытута філасофіі і права АН БССР (1971—1974); дысертацыя аб народных і інтэрнацыянальных элементах у літаратуры не была абароненая, таму што працу прызналі «нацыяналістычнай». Працаваў на тэлебачанні (1983—1984); у Акадэміі навук БССР (1984—1986). Член КПСС (да 1986).
З маладых гадоў прыцягвалі ідэі ўсеагульнай любові і свабоды. Паступова прыйшоў да веры. Шмат у чым на яго светапогляд паўплывала цётка Стася, сястра маці, якую ў 1930-я гады за рэлігійныя перакананні саслалі ў Архангельскую вобласць.
«Роднае слова і маральна-эстэтычны прагрэс» і рэпрэсіі
У 1979—1981 працаваў над кнігай «Роднае слова і маральна-эстэтычны прагрэс», якая была прысвечана моўнай сітуацыі ў БССР і рэальнаму стану беларускай мовы ў СССР. У час напісання кнігі Бембель праводзіў шырокае анкетаванне па гэтай тэме, што тады было забароненай тэмай для савецкіх сацыёлагаў; звесткі анкетавання былі выкарыстаныя ў кнізе.
У тэарэтычнай частцы сваёй працы Бембель сцвярджаў, грунтуючыся на прынцыпах экалогіі культуры, што ва ўмовах пасілення маральнай і эстэтычнай паўперызацыі чалавека яго родная мова, як найбольш універсальнае і цэльнае выражэнне этасу і эстэтыкі народа, можа і павінна стацца магутным сродкам адраджэння і захавання духоўнасці чалавека. Таксама ў працы востра крытыкаваліся савецкая моўная палітыка і адмоўна ацэньвалася дзейнасць дзеячаў культуры, адказных за ахову беларускай мовы.
Спачатку Бембель збіраўся выдаць кнігу афіцыйна, але пасля таго, як стала зразумелым, што гэта немагчыма, працу пачалі распаўсюджваць у машынапісным варыянце; з дапамогай А. Каўкі і Ю. Туронка праца трапіла ў Лондан, дзе і была надрукавана Згуртаваннем беларусаў Вялікай Брытаніі (1985). Пасля выхаду кнігі Алег Бембель быў рэпрэсаваны: выключаны з КПСС (1986) і звольнены з Інстытута філасофіі і права; аддзел эстэтыкі і псіхалогіі, дзе ён працаваў, быў распушчаны. Ва ўстановах навукі і культуры збіраліся сходы дзеля «асуджэння» яго дзейнасці.
Бацька, народны мастак Андрэй Бембель, цяжка хварэў і ўжо не мог заступіцца за сына.
Далейшае жыццё
З 1996 ― у послуху ў праваслаўным манастыры ў Жыровіцах. Тут ён спачатку стаў iнакам Мікалаем, прыняўшы пострыг — манахам Іаанам. Піша вершы, рэдагуе багаслоўска-літаратурны лісток «Жыровіцкая абіцель», падтрымлівае кантакты з журналістамі, літаратарамі, навукоўцамі.
Сям’я
Увесь час спрачаўся з бацькам Андрэем Бембелем, шчырым камуністам і атэістам, якому было прыняць веру сына ў Бога, а пазней яго дысідэнцтва. Меў некалькі афіцыйных і грамадзянскіх шлюбаў. Мае двух дачок, Таццяну і Ірыну.
Кушалеўка
Кушалеўка (Ку́шелевка) — мясцовасць у Выбаргскім і Калінінскім раёнах Санкт-Пецярбурга. Дзеліцца на Вялікую Кушалеўку і Малую Кушалеўку.
Вялікая Кушалеўка размешчана паміж вуліцамі Карбышава, Політэхнічнай, Фаворскага, Бутлерава і Злучальнай лініяй чыгункі. Малая Кушалеўка — паміж праспектамі Маршала Блюхера, Палюстраўскім, Злучальнай лініяй чыгункі і Кушалеўскай дарогай. Агульныя межы: вуліцы Карбышава, Політэхнічная, Фаворскага, Бутлерава, Злучальная лінія чыгункі, Кушалеўская дарога, праспекты Маршала Блюхера і Палюстраўскі.
На захадзе Кушалеўка мяжуе з Лясным, на поўначы — з Сасноўкай, на ўсходзе — з Піскароўкай. З 30-40-х гадоў 19 стагоддзя — забудоўвалася лецішчамі. З 1922 года ў межах горада. У 1960-х гадах паблізу чыгуначнай станцыі створаны Гарадскі дзіцячы батанічны сад.
Мілан Петржала
Мілан Петржала (нар., Гошціцы-Геральціцы, Чэхаславакія) — чэшскі футбаліст, паўабаронца клуба «Словацка» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Чэхіі.
Раннія гады
Мілан з’яўляецца выхаванцам клуба «Дрновіцы». У 2003—2006 гадах выступаў за клуб «Словацка». У 2006 годзе перайшоў у пражскую «Спарту» і адразу быў аддадзены ў арэнду ў «Ябланец», з якім дайшоў да фіналу кубка Чэхіі. У сезоне 2007/08 Петржала правёў за «Спарту» толькі адзін матч і па заканчэнні сезона расстаўся з камандай, стаўшы іграком клуба «Вікторыя» з Пльзені. У сезоне 2009/10 Мілан Петржала зноў гуляў у фінале кубка Чэхіі і спрыяў перамозе «Вікторыі» (2:1), адкрыўшы лік у матчы. У наступным сезоне паўабаронца ў складзе «Вікторыі» стаў чэмпіёнам Чэхіі.
«Аўгсбург»
4 ліпеня 2012 года Петржала падпісаў трохгадовы кантракт з нямецкім клубам «Аўгсбург».
Вяртанне ў Пльзень
У ліпені 2019 года перайшоў у «Словацка».
Міжнародная кар’ера
За нацыянальную зборную Чэхіі Петржала дэбютаваў 12 кастрычніка 2010 года ў выязным матчы адборачнага турніру да чэмпіянату Еўропы 2012 года супраць зборнай Ліхтэнштэйна. У далейшым у рамках адборачнага турніру паўабаронца згуляў яшчэ толькі адзіны матч на выездзе супраць зборнай Шатландыі, аднак быў уключаны ў заяўку зборнай для ўдзелу ў чэмпіянаце Еўропы.
Дасягненні
Вікторыя:
Ванцонэ-кон-Сан-Карла
Ванцонэ-кон-Сан-Карла (Vanzone con San Carlo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вербана-Кузіа-Асола.
Насельніцтва складае 450 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 28879. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца cвятая Кацярына Сіенская.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Імпульс
І́мпульс — фізічная вектарная велічыня, якая колькасна характарызуе:
NGC 1663
NGC 1663 (іншае абазначэнне — OCL 461) — рассеянае скопішча ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Імпульс
Сувязь імпульсаў цела і сілы вынікае з другога закона Ньютана:
Праінтэграваўшы па часе на пэўным яго адрэзку, атрымаем:
Такім чынам, змена імпульса цела за пэўны адрэзак часу роўная імпульсу сілы, што дзейнічае за яго, за гэты адрэзак часу. Таксама, імпульс цела колькасна роўны такому імпульсу сілы, які патрэбны для таго, каб прыдаць такі ж імпульс целу з нулявым імпульсам.
Калі на матэрыяльны пункт дзейнічаюць некалькі сіл, то змена яго імпульса роўная да імпульса раўнадзейнай гэтых сіл.
Карандынці
Карандынці (Каранди́нці) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Мікалай Сямёнавіч Курнакоў
Мікалай Сямёнавіч Курнакоў (Никола́й Семёнович Курнако́в; 24 лістапада [6 снежня] 1860, Налінск —, Барвіха) — рускі фізікахімік, прафесар (1893), заслужаны прафесар (1907), доктар хімічных навук (1909), акадэмік Пецярбургскай акадэміі навук / Расійскай акадэміі навук / Акадэміі навук СССР (1913) лаўрэат Сталінскай прэміі, стваральнік фізіка-хімічнага аналізу.
Пакровы
Пакровы або Пакравы, Пакрова  — царкоўнае тлумачэнне літаральнае — пакровы (пакрывала) Божай Маці; у народнай трактоўцы паняцце атрымала больш шырокі сэнс, ахопліваючы самыя розныя прыкметы прыроды: «Святы Пакроў накрыў зямлю жоўтым лістом, маладым сняжком, ваду лёдам, пчалу мёдам», «…рыбу луской, дрэва карой, птаху пяром, дзеўку чапцом»; «Святэй Пакроў стагі пакрыў: першы стажок дранічкамі, другі стажок саломкаю, трэці стажок белым снегам». Гаварылі, што зіма закрывае лета, а Бог пячатае зямлю пасля Пакроваў, і да вясны ніхто не можа знайсці скарбаў.
Славянскія звычаі
На Віцебшчыне існаваў звычай пячы на свята пірог і абыходзіць з ім усе гаспадарчыя будыніны, прыкладаючы да кожнае страхі, каб буры, што пачынаюцца ад Пакроваў, не разбуралі стрэхі. Прыгадаем, што абыходзілі з хлебам палеткі вясною і менавіта на Юр’я, калі зямля «адмыкаецца» ад сіл, якія скавалі яе. Юр’е і Пакровы яднаюцца між сабою тым, што з першым звязаны выган жывёлы пасля зімы, а з другім — пачатак зімавання скаціны ў хляве («Пакрова — зарыкала ў хляве карова»). На Пакровы трэба было закласці ў яслі корму, нават калі жывёла была сытая: «На Пакровы дай сена карове». Дзякуючы фанетычнай сугучнасці свята Пакроваў сабрала шмат прыкмет і парадаў, звязаных з каровамі: «Прыйшла Пакроўка — не дала малака кароўка» (г.зн. запускаецца) або — у дачыненні да нерухавага гаспадара: «Хто сее на Пакрове — не будзе мець чаго даць карове».
Пакровы лічыліся надзейным паказчыкам прагнозаў надвор’я на даволі аддаленыя дні і нават на цэлыя поры года: «Калі да Пакрова дня снег не пакрые зямлю, то і на Каляды не будзе снегу»; «Якое надвор’е ў дзень Пакрова, такое яно і будзе ўсю зіму да вясны»; «Калі да Пакроў не было снегу, не будзе яго яшчэ дзве нядзелі»; «Калі ад Пакроў да свята Усіх Святых (1.11) краты зямлю точаць, то зіма будзе снежна і марозліва». Асабліва пільна сачылі на Пакровы за напрамкам ветру: з якога боку ён быў у гэты дзень, з таго боку ён павінен дзьмуць галоўным чынам і ў бліжэйшую зіму. Зыходзячы з таго пераканання, што поўдзень заўсёды нясе цяпло, а поўнач — холад, сцвярджалі, што паўночны пакроўскі вецер прадказвае суровую зіму, а паўднёвы — мяккую, гнілую. Калі ж з раніцы задзьме ўсходні вецер — зіма будзе маласнежная, заходні — наадварот, вельмі снежная. Прагноз на свае поспехі ці няўдачы рабілі некалі ў Барысаўскім павеце пчаляры: дажджлівы дзень Пакрова — прыкмета таго, што на наступны год пчолы збяруць багата мёду. Ва Усходняй Беларусі свята Пакроваў абазначала канец гнусу. На Магілёўшчыне казалі «Прыйдзець Прячыстыя — пабярэць мухі нячыстыя».
У гэту вясельную пару хлопцы па вёсках выглядалі сабе нявест, а тыя напярэдадні Пакроваў варажылі на замужжа. На Берасцейшчыне набіралі ў хвартух апалае лісце і пасля вытрасалі з прыполу — куды вецер панясе, туды і замуж ісці. У іншых мясцінах пяклі салёныя блінцы і перад сном з’ядалі, задумваючы, каб сасніўся і напаіў той, хто наканаваны лёсам. Як сцвярджала прыказка: «Ад Пакрова ўжо дзеўка гатова». З марамі пра замужжа дзяўчаты прасілі святы Пакроваў пакрыць іх галаву вянком (чапцом): «Пакравы прыйдуць — дзеўцы галаву накрыюць». Калі ж вяселле на гэты раз абмінала хату, то «Праходзіць Пакрова — раве дзеўка, бы карова».
Вытокі народнай трактоўцы Пакроваў — у старажытным славянскім земляробчым свяце якое прыпадала на гэты дзень (1.10 па ст.ст.), які лічыўся пераломным момантам у жыцці прыроды. Да яго звычайна завяршаліся ўсе работы на полі і ў садзе, уцяпляліся жыллё і гаспадарчыя пабудовы. Пасля Пакроваў у сялянскім жыцці пачынаўся новы цыкл работ — нарыхтоўка паліва, перавод жывёлы на стойлавае ўтрыманне і г.д. («На пакровы дай сена карове», «Прыйшлі пакровы, пытаюць, ці да зімы гатовы»). Пасля Пакроваў пачыналася пара вяселляў. У гэты дзень, у залежнасці ад прыродных умоў, жывёле скормлівалі пажынальны сноп. Лічылася, што яна падрыхтавана да зімы. З Пакроваў пачыналіся попрадкі (вячоркі, супрадкі), якія працягваліся да Вялікадня.
NGC 1247
NGC 1247 (іншыя абазначэнні — MCG -2-9-14, UGCA 58, FGC 396, IRAS03098-1040, PGC 11931) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
IC 4312
IC 4312 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Градно
Градно́ (, Гродно) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Раваніцкага сельсавета.
Альбрэхт II (герцаг Мекленбурга)
Альбрэхт II, герцаг Мекленбургскі (Albrecht II., Herzog zu Mecklenburg;  — ) — герцаг Мекленбурга ў 1348—1379 гадах.
Біяграфія
Альбрэхт II — сын князя Генрыха II Мекленбургскага і Ганны Саксен-Вітэбергскай, дочцы герцага Альбрэхта II Саксен-Вітэнбергскага. З 1329 года Альбрэхт кіраваў Мекленбургам пры рэгенце, з 1336 года — самастойна. Разам з памеранскімі герцагамі Атонам I і Барнімам III вёў вайну супраць Брандэнбурга (Памеранска-Брадэнбургская вайна). 8 ліпеня 1348 года разам са сваім братам Іаганам I атрымаў ад імператара Карла IV тытул герцага і ўключаны ў імперскае саслоўе. Пры раздзеле краіны 25 лістапада 1352 года атрымаў Ростак і асноўныя землі Мекленбурга. У 1357 годзе прысвоіў сабе Шверынскае графства. Як і Карл IV, спачатку падтрымаў Лжэвальдэмара, але ў 1350 годзе пагадзіўся з маркграфам Людвігам. 20 лютага 1368 года Альбрэхт II уступіў у альянс з вендскімі ганзейскімі гарадамі. Незадоўга да смерці даручыў Эрнсту фон Кірхбергу напісаць Мекленбургскую рыфмаваную хроніку. Пахаваны ў Даберанскім манастыры.
Нашчадкі
Альбрэхт II быў жанаты на Еўфеміі, герцагіні Шведскай, а пазней на Адэлаідзе, графіні Ганштэйна.
Беларускае аб’яднанне ў Новым Паўднёвым Уэльсе (прыхільнікі Рады БНР)
Беларускае аб'яднанне ў Новым Паўднёвым Уэльсе (прыхільнікі Рады БНР). Створана ў сакавіку 1951 г. у Сіднеі прыхільнікамі Рады БНР, што выйшлі са складу Беларускага аб'яднання ў Аўстраліі. Управа рэгулярна пераабіралася.
Арганізацыя наладжвала грамадска-культурную дзейнасць беларусаў у Сіднеі, а таксама рэпрэзентавала суайчыннікаў. У 1951 – 1954 гг. выдавала сваю версію інфармацыйнага бюлетэня «Новае Жыцьцё», рэдактарамі якога былі Аляксандр Смаль і пазней Міхась Лужынскі. У 1976 г. Аб'яднанне ініцыявала стварэнне ў Сіднеі беларускага радыё.
Арганізацыя была ўдзельнікам Федеральнай рады беларускіх арганізацый у Аўстраліі, і ў 1980 г. яе дэлегат падпісаў Статут гэтай арганізацыі.
Карякіўка
Карякіўка (Коря́ківка) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
NGC 1664
NGC 1664 (іншае абазначэнне — OCL 411) — рассеянае скопішча ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Юрый Леанідавіч Барэйша
Юрый Леанідавіч Барэ́йша (нар. ) — беларускі гісторык, нумізмат. Спецыяліст у галіне нумізматыкі Вялікага Княства Літоўскага XIV — сярэдзіны XVI стагоддзяў.
Нарадзіўся ў 1970 годзе. Скончыў у 1994 годзе гістарычны факультэт БДУ. Даследуе гісторыю Вялікага Княства Літоўскага XIV—XVI стагоддзяў, гісторыю эліт, сярэднявечную генеалогію, геральдыку і нумізматыку, гісторыю праваслаўнай царквы.
Жывакост каўказскі
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 30—50 см. Сцябло адзіночнае, прамастойнае, касматае. Лісце простае, суцэльнае. Ніжняе лісце на чаранках, верхняе — сядзячае. Кветкі блакітнага колеру, у завітках. Плод — сеткавата-маршчакаваты арэшак шэрага колеру.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліна распаўсюджана на тэрыторыі Сярэдняй Азіі і на Каўказе. Інвазійны від на тэрыторыі Еўропы. Расце на ўзлесках і палянах, у хмызняках, па берагах рэк і ручаёў, каля дарог, у парках, садах і агародах, на пустках. Мезафіт, мезатроф і эўтроф. Добра пераносіць цень.
Касцёл Апекі Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Рукшаніцы)
Касцёл Апекі Найсвяцейшай Дзевы Марыі — колішні драўляны каталіцкі храм у вёсцы Глыбачцы (колішняя вёска Рукшаніцы) Ушацкага раёна.
Гісторыя
Першы парафіяльны драўляны касцёл існаваў з 1774 года (ксёндз Стафан Леановіч). У 1804 годзе намаганнямі парафіян і ксяндза Аляксандра Якубоўскага пастаўлены новы драўляны храм. Калісьці тут была езуіцкая місія, потым сяліліся дамініканцы. У 1912 годзе налічвалася 607 парафіян. Храм зруйнаваны ў 1939 годзе.
Архітэктура
Архітэктура крыжова-купальнага храма мела народна-этнаграфічны характар і рысы стылю барока.
Галоўны фасад фланкіравалі дзве трохярусныя чацверыковыя шатровыя вежы, якія завяршаліся макаўкамі і мелі паміж сабой двухгранны шчыт. Ярусы вежаў вылучаліся шырокімі гонтавымі адлівамі. Цэнтральны восьмігранны зруб завяршаўся адкрытым у інтэр’еры шатром з цыбульчатай галоўкай на восьмігранным барабане.
Галоўны ўваход вылучаўся трохвугольным франтонам, над якім фасад быў прарэзаны акном хораў і ўмацоўваўся брусамі-сцяжкамі. Мастацкімі рарытэтамі інтэр’ера з’яўляліся разная драўляная скульптура Хрыста і старажытны арган з бубнамі і званочкамі старажытнай работы з разьбой у стылі барока. Галерэя хораў раскрывалася ў залу ступеньчатай аркай і мела парапет, філёнгі якога запаўняла алейная размалёўка з выявамі музычных інструментаў. У апсідзе стаяў 2-калонны драўляны алтар, адмежаваны ад малітоўнай залы жалезнай рашоткай у выглядзе атычнай аркатуры.
G-code
Структура праграмы
Праграма, напісаная з дапамогай G-кода, мае жорсткую структуру. Усе каманды кіравання аб’ядноўваюцца ў кадры — групы, якія складаюцца з адной ці болей каманд. Кадр завяршаецца сімвалам перавода радка (CR/LF) і мае нумар, за выключэннем першага кадра праграмы і каментарыяў. Першы (а ў некаторых выпадках таксама і апошні) кадр утрымлівае толькі адзін сімвал «%». Завяршаецца праграма камандай M02 ці M30. Каментарыі да праграмы змяшчаюцца ў круглых дужках, як пасля праграмных кодаў, так і ў асабістых кадрах.
Парадак каманд у кадры строга не агаворваецца, але традыцыйна лічыцца, што першымі ўказваюцца падрыхтоўчыя каманды, (напрыклад, выбар плоскасці апрацоўкі), потым каманды перасоўвання, потым выбару рэжымаў апрацоўкі і тэхналагічныя каманды.
Падпраграмы могуць быць апісаны пасля каманды M02, але перад M30. Пачынаецца падпраграма з кадра выгляду Lxx, дзе xx — нумар падпраграмы, якая завяршаецца камандай M17.
Зводная табліца кодаў
Асноўныя (завуцца ў стандарце падрыхтоўчымі) каманды мовы пачынаюцца з літары G:
Табліца асноўных каманд
максімум 4 каманды ў кадры
Табліца тэхналагічных кодаў
Тэхналагічныя каманды мовы пачынаюцца з літары М. Уключаюць такія дзеянні, як:
не больш аднаго кода ў кадры
Параметры каманд
Параметры каманд задаюцца літарамі лацінскага алфавіта
Уладзімір Якаўлевіч Курбатаў
Уладзімір Якаўлевіч Курбатаў (Влади́мир Яковлевич Курба́тов; 1878,  — 1957, Ленінград) — рускі гісторык мастацтва, гісторык Пецярбурга, краязнаўца, хімік, інжынер-тэхнолаг, калекцыянер, гісторык архітэктуры, прафесар. Скончыў фізіка-матэматычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта ў 1900 годзе. Служыў у Галоўнай палаце мер і ваг (пад кіраўніцтвам Дзмітрыя Мендзялеева), потым у хімічнай лабараторыі ўніверсітэта. Член Рускага фзіка-хімічнага таварыства з 1901 года. З 1908 года працаваў у Тэхналагічным інстытуце (з 1922 года прафесар).
IC 4313
IC 4313 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лютары
Лютары (Лютарі́) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
NGC 1248
NGC 1248 (іншыя абазначэнні — MCG -1-9-16, PGC 11970) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Даліты
Даліты (ад दलित «зрынуты»), таксама недатыкальныя (ад Untouchable) — прадстаўнікі ніжэйшых каст індуісцкага грамадства.
Гісторыя
Паходжанне недатыкальных каст на Індыйскім субкантыненце спрэчнае. У мінулым высоўваліся думкі, быццам бы іх прадстаўнікі з'яўляюцца нашчадкамі тубыльцаў, заваяваных у старажытнасці арыямі. Аднак першыя ўзгадкі пра недатыкальных адносяцца толькі да сярэдзіны 1 тысячагоддзя н. э. Яны былі застаўлены кітайскімі пілігрымамі ў запісах пра Бенгалію. Такім чынам з'яўленне недатыкальных супадае з перыядам фарміравання індуізму як рэлігіі, адрознай ад папярэдніх ведычных вучэнняў. Разам з гэтым, у шываізме шануецца святы Нанданар, які паходзіў з недатыкальнай касты і жыў у канцы VII — першай палове VIII ст.
Доўгі час у самой Індыі не існавала асобных вызначэнняў для ізаляваных каст на ніжэйшай прыступцы сацыяльнай лесвіцы. Толькі ў XIX ст. узнік тэрмін «даліт», які ўжывалі прыхільнікі рэфармаванага індуізму ў Брытанскай Індыі. Каланіяльныя ўлады часцей карысталіся тэрмінам «недатыкальныя». Пад уплывам рэфарматараў даліты пачалі разглядацца як незаслужана зняважаныя, рабіліся захады для паляпшэння іх сацыяльнага становішча, адкрываліся спецыялізаваныя школы, адукаваныя даліты прыцягваліся да супрацоўніцтва з адміністрацыяй. Адным з найбольш уплывовых барацьбітоў за правы далітаў стаў індыйскі рэлігійны дзеяч Махатма Дж'ётыраа Пхуль (1827 — 1890 гг.), які сам паходзіў з недатыкальнай касты горхэ. Ён стварыў таварыства «Сацьяшадхак-Самадж», што аб'ядноўвала прадстаўнікоў розных каст для супольнай працы на карысць далітаў. У XX ст. на баку далітаў выступілі прыхільнікі незалежнасці Індыі. Махатма Гандзі ўжываў у дачыненні недатыкальных тэрмін харыджан (हरिजन, «божыя дзеці») і з 1933 г. выдаваў спецыялізаваны тыднёвік з гэтай назвай.
Канстытуцыя незалежнай Індыі 1950 г. забараніла недатыкальнасць і прыніжэнне па каставаму прынцыпу, была ўведзена сістэма сацыяльных палёгак для прадстаўнікоў ніжэйшых «зарэгістраваных каст». Гэта дазволіла павысіць колькасць выхадцаў з далітаў у дзяржаўнай адміністрацыі і бізнесе. Аднак, як паказваюць даклады індыйскіх і міжнародных арганізацый, у Індыі захоўваецца рэчаісная каставая дыскрымінацыя. Яна найчасцей адчуваецца ў сельскіх раёнах, дзе разам з рэлігійным прыгнётам існуе эканамічны. Разам з гэтым, тэрмін «даліт» шырока ўжываецца барацьбітамі за сацыяльныя правы, існуюць культурныя і палітычныя аб'яднанні далітаў.
Дыскрымінацыя
У адносінах да далітаў здаўна практыкавалася сегрэгацыя. Яны звычайна сяліліся асобна на ўскраінах вёсак або стваралі свае паселішчы. Далітаў абмяжоўвалі ў зносінах з чальцамі вышэйшых каст, правядзенні пэўных рытуалаў, наведванні храмаў, карыстанні крыніцамі пітной вады і г. д. У нашы дні любыя формы дыскрымінацыі па каставаму прынцыпу з'яўляюцца незаконнымі, аднак практыкуюцца асабліва ў сельскай мясцовасці. Сродкі масавай інфармацыі, грамадскія арганізацыі і даследчыкі з універсітэтаў паведамляюць пра выпадкі гвалтоўных дзеянняў супраць далітаў, якія парушаюць каставыя звычаі, цкаванне школьнікаў і студэнтаў, што маюць даліцкае паходжанне, ігнараванне сем'яў далітаў з боку медыцынскіх і сацыяльных работнікаў, сегрэгацыю дзяцей у грамадскіх школах. Даліты складаюць непрапарцыянальна вялікую частку асуджаных крымінальных злачынцаў. У штаце Махараштра ў 2017 г. 50% прысуджаных да смяротнага пакарання былі далітамі. У 2014 г. 44,8% сем'яў індыйскіх далітаў жылі за рысай беднасці.
Купчына
Купчына:
Прэзідэнцкія выбары ў Сірыі (2021)
Прэзідэнцкія выбары 2021 года ў Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы праведзены 26 мая, пасля прызначэння гэтай даты Народным саветам. Яны сталі другімі прэзідэнцкімі выбарамі з моманту пачатку ў краіне грамадзянскай вайны.
Абстаноўка
У 2011 годзе паміж урадам, падтрыманым Іранам і Расіяй, і разнамаснай сірыйскай апазіцыяй, якая карыстаецца дапамогай заходніх краін і некаторых дзяржаў арабскага свету, пачалася грамадзянская вайна. Па стане на вясну 2021 года Узброеныя сілы Сірыі кантралявалі большую частку краіны. Апазіцыйныя групоўкі ўтрымлівалі толькі паўночныя раёны (сумесна з УС Турцыі) і невялікую вобласць на паўднёвым усходзе (сумесна з УС ЗША).
За гэты перыяд дзеючы прэзідэнт Башар Асад змог значна палепшыць свой рэйтынг нягледзячы на тое, што ўзровень жыцця насельніцтва знізіўся ў сувязі з баявымі дзеяннямі. Пандэмія COVID-19 таксама вельмі моцна ўдарыла па краіне, яе эканоміцы і сацыяльным сферам. Многія страцілі працу і сродкі да існавання, адчуваецца дэфіцыт тавараў першай неабходнасці і бензіну. Аднак Асад захаваў рычагі кіравання дзяржавай і працягваў карыстацца вялікім аўтарытэтам на кантраляваных уладамі тэрыторыях. Тым не менш варта адзначыць, што незалежных комплексных палявых даследаванняў палітычных пераваг грамадзян у Сірыі даўно не праводзілася.
Тэрмін прэзідэнцкіх паўнамоцтваў, згодна з канстытуцыяй 2012 года, складае сем гадоў. Папярэднія выбары адбыліся ў 2014 годзе, на іх Асад атрымаў падтрымку 88,7% выбаршчыкаў. Ён змяніў у 2000 годзе на пасадзе свайго бацьку — Хафеза Асада, які кіраваў на працягу трох дзесяцігоддзяў. У 2007 годзе Башар Асад быў абраны на другі прэзідэнцкі тэрмін па выніках рэферэндуму і прынёс прысягу перад дэпутатамі Народнага савета. Яго партыя Баас (партыя арабскага сацыялістычнага адраджэння, сірыйскае аддзяленне) знаходзіцца ва ўладзе з 1963 года.
Правядзенне
3 мая Вышэйшы Канстытуцыйны суд краіны абвясціў аб прыняцці заяў 3 кандыдатаў: Абдалы Абдалы (Сацыялісты-юніяністы), Башара Асада (кіруючая партыя «Баас») і Махмуда Марэя (Дэмакратычны арабскі сацыялістычны саюз).
З-за высокай яўкі прыйшлося падоўжыць працу ўчасткаў на пяць гадзін. Выбары прайшлі без здарэнняў. Тым не менш праціўнікі прэзідэнта Асада выйшлі на вуліцы з пратэстамі. Галасаванне для грамадзян, якія знаходзяцца па-за межамі Сірыі, прайшло папярэдне на тэрыторыі дыпмісій 20 мая.
Раніцай 27 мая было заяўлена аб лідарстве Башара Асада. Яго прыхільнікі пачалі адзначаць перамогу свайго кандыдата яшчэ да абвяшчэння вынікаў масавымі гуляннямі. Вечарам спікер парламента Хамуда Сабаг заявіў, што прэзідэнт Асад перамог на выбарах з вынікам 95,1% галасоў.
Рэакцыя
Яшчэ да пачатку галасавання кіраўнікі знешнепалітычных ведамстваў такіх краін як ЗША, Францыя, ФРГ, Італія і Вялікабрытанія заявілі, што не лічаць гэтыя выбары сумленнымі і свабоднымі. Пазней і Еўрасаюз не прызнаў вынікі галасавання.
28 мая прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін павіншаваў Асада з перамогай на выбарах. У віншавальнай тэлеграме адзначалася, што «вынікі галасавання ў поўнай меры пацвердзілі высокі палітычны аўтарытэт, давер суграмадзян да курсу, які праводзіцца пад яго кіраўніцтвам, на больш хуткую стабілізацыю сітуацыі ў Сірыі і ўмацаванне яе дзяржаўных інстытутаў». Расійскі бок заяўвіў намер надалей аказваць усямерную падтрымку сірыйскім партнёрам у барацьбе з сіламі тэрарызму і экстрэмізму, а таксама ў прасоўванні працэсу палітычнага ўрэгулявання і постканфліктнага аднаўлення краіны.
Сваі віншаванні таксама накіравалі прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, прэзідэнт Абхазіі Аслан Бжанія , прэзідэнт Венесуэлы Нікалас Мадура , прэзідэнт Ірана Хасан Рухані , лідар КНДР Кім Чэн Ын , прэзідэнт Лівана Мішэль Аун , прэзідэнт Палесціны Махмуд Абас , афіцыйны прадстаўнік МЗС КНР Чжао Ліцзянь і ліванская партыя Хезбала.
NGC 1665
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сезон 2018 ФК Гомель
У 2018 годзе футбольны клуб «Гомель» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Гомель» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку)
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды
Пакінулі клуб
1 З арэнды 2 У арэнду 3 Раней — у «Граніце» ў арэндзе 4 У арэнду, раней — у «Хіміку» ў арэндзе з «Белшыны» 5 Раней — у «Белшыне» ў арэндзе 6 У арэнду, раней — у «Белшыне» ў арэндзе
1 З арэнды 2 Раней — у «Оршы» ў арэндзе 3 У арэнду 4 У арэнду, раней — у ЮАС у арэндзе
Варца
Насельніцтва складае 2172 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 97 км². Паштовы індэкс — 28868. Тэлефонны код — 0324.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мысайліўка
Мысайліўка (Миса́йлівка) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Дубаўручча
Дубаўру́чча (, Дубовручье) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Раваніцкага сельсавета.
Кублічы (археалагічны помнік)
Кублічы  — археалагічны помнік: гарадзішча каля в. Кублічы (Ушацкі раён, Віцебская вобласць). Размешчана за 0,5 км на ўсход ад вёскі, на востраве Кубліцкага возера.
Апісанне
У 1964—1966 гадах, 1968 годзе К. П. Шут заклаў на ім раскоп плошчай 736 м². У цэнтры пляцоўкі магутнасць культурнага пласта дасягала 0,2 — 0,3 м, каля краёў яна была каля 1 м. Знойдзены сляды наземнага жытла слупавой канструкцыі, якое размяшчалася каля краю пляцоўкі. Унутры жытла былі рэшткі адкрытых агнішчаў, абкладзеных камянямі. Абсалютная колькасць (90 %) знойдзенай керамікі была выраблена насельніцтвам днепра-дзвінскай культуры. Гэта слабапрафіляваныя гаршкі і пасудзіны слоікавай формы. Невялікая колькасць (10 %) посуду зроблена пад уплывам культуры штрыхаванай керамікі. Знойдзены і кавалкі гаршкоў, аздобленыя адбіткамі тканіны. Сярод знаходак жалезныя сярпы, нажы, сякеры, страла, матыка, шылы, рыбалоўныя кручкі, посахападобныя шпількі, разнастайныя пярсцёнкі, бронзавыя бляхі, бранзалеты, касцяныя праколкі, рукаятка нажа. Знойдзены таксама падмурак печы-домніцы, у якой выплаўлялі жалеза, шмат шлакаў, каменныя кавадлы, зерняцёркі.
Дадаткова гарадзішча Кублічы даследавалася А. Г. Калечыц у 1972 годзе і А. А. Егарэйчанкам у 1981 годзе.
Чэмпіянат Еўропы па веласпорце на трэку
Чэмпіянат Еўропы па веласпорце на трэку — набор спаборніцтваў элітнага ўзроўню, якія праводзяцца штогод для розных дысцыплін і дыстанцый у, выключна для еўрапейскіх веласіпедыстаў, і рэгулююцца (UEC).
Мытаіўка
Мытаіўка (Мита́ївка) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Шырак (аэрапорт)
Аэрапорт Шырак (Շիրակ Միջազգային Oդանավակայան, ) — міжнародны аэрапорт, які абслугоўвае Гюмры і правінцыю Шырак, Арменія. Ён знаходзіцца за 5 км ад цэнтра Гюмры. Аэрапорт быў адкрыты ў 1961 годзе і з’яўляецца другім па велічыні аэрапортам краіны пасля ерэванскага міжнароднага аэрапорта Звартноц.
Клічаўскі бой (1942)
Клічаўскі бой — бой партызанскіх фарміраванняў Магілёўскай вобласці супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у гарадскім пасёлку Клічаў 20 сакавіка 1942 года.
Шырак (аэрапорт)
Гісторыя
Тэрмінал аэрапорта быў пабудаваны ў 1982 годзе архітэктарамі Лявонам Хрыстафорыянам і Рубенам Асрацянам. Аднак пасля землятрусу ў 1988 годзе аэрапорт у асноўным не працаваў і практычна не выкарыстоўваўся, пакуль у 2004 годзе не быў часткова абноўлены. У пачатку 2006 года Арменія адчула важнасць стварэння другога аэрапорта, калі неспрыяльныя ўмовы надвор’я прывялі да таго, што шмат рэйсаў даводзілася перанакіроўваць з ерэванскага міжнароднага аэрапорта Звартноц у аэрапорт Шырак у Гюмры. Новыя радыёлакацыйныя сістэмы былі ўсталяваны ў 2006 годзе, якія дазваляюць ідэнтыфікаваць самалёт у межах 400 км. У 2007 годзе ўзлётна-пасадачная паласа была капітальна адрамантавана і цалкам пераасфальтавана. З тых часоў была ўсталявана новая фінская сістэма светлавых сігналаў IDMAN, у пандусе праведзены рамонтныя работы, імпартавана спецыяльная наземная тэхніка. У 2007 годзе Генеральны дэпартамент грамадзянскай авіяцыі ўрада Арменіі надаў аэрапорту Шырак ліцэнзію ІКАО першага класа.
Агляд
Узлётна-пасадачная паласа 02 абсталявана ILS CAT I, што дазваляе выконваць аперацыі самалётаў пры нізкай столі (60 метраў) і бачнасці (800 метраў). Аэрапорт таксама абсталяваны новай вышкай кіравання паветраным рухам і новай кацельняй, пабудаванай у рамках праекта абнаўлення. У аэрапорце працуе крама бяспошліннага гандлю Dufry.
Клічаўскі бой (1942)
Бой
На досвітку 20 сакавіка 1942 года партызаны з двух бакоў уварваліся ў пасёлак. Узвод партызан на чале з І. К. Віталем і П. М. Вікторчыкам выбіў праціўніка з будынка былога райвыканкама. Частка гарнізона супраціўлялася на паўднёвай ускраіне пасёлка, спрабавала прабіцца да дарогі на Бабруйск, частка замацавалася ў 2-павярховым з цэглы будынку школы, бой за якую цягнуўся 3 гадзіны. У выніку 12-гадзіннага бою Клічаў быў поўнасцю вызвалены, забіта каля 120 акупантаў, 50 захоплены ў палон, захоплена зброя праціўніка. У баі загінула 11, паранена 13 партызан.
Вынікі
З разгромам гарнізона ў Клічаве завяршылася вызваленне ўсяго Клічаўскага раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, была створана Клічаўская партызанская зона, партызаны атрымалі магчымасць прымаць самалёты з Вялікай зямлі. На працягу 3 месяцаў пасля сакавіцкага бою 1942 года партызаны ўтрымлівалі Клічаў. У ліпені 1942 года пад націскам пераўзыходзячых сіл праціўніка яны былі вымушаны пакінуць пасёлак.
IC 4314
IC 4314 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Moleskine
Moleskine (Малескін) — гандлёвая марка італьянскай кампаніі Modo & Modo, выкарыстоўваецца больш за 200 гадоў.
150-200 гадоў назад Малескіны яшчэ вырабляліся некалькімі невялікімі мануфактурамі ў Францыі. Малескін знік з віду ў 1986 годзе разам з крамай у французскім горадзе Туры. Але ўжо ў канцы 1990-х група мастакоў з Італіі ўспомніла аб Moleskine. «Мода энд Мода» зарэгістравалі гандлёвую марку «Moleskine».
У наш час кампанія выпускае запісныя кніжкі і нататнікі з шчыльнай вільгацеўстойлівай паперай і ў цвёрдай вокладцы, эластычнай гумкай і матузам для закладкі старонак; сярод прадукцыі — запісныя і тэлефонныя кнігі з рознай разліноўкай, запісныя кніжкі для малявання, чарчэння, запісу нот, рэпарцёрскія нататнікі і г.д. Усяго больш за два дзясяткі.
Гандлёвая марка «Moleskine» пазіцыяніруецца як элітарная.
Маргер (опера)
«Ма́ргер» (Margier) — опера Канстанціна Горскага, найважнейшы твор кампазітара. Для лібрэта асновай стала аднайменная паэма Уладзіслава Сыракомлі.
Кампазітар жанрава вызначыў свой твор як «драматычная опера». Яна была напісаная ў Харкаве. У 1905 г. опера выйшла асобным дзвюхмоўным выданнем (па-польску і па-руску), аднак на сцэне пры жыцці аўтара не ставілася , упершыню яна там з’явілася толькі ў 13 студзеня 1927 г. у Познані.
У архіве Вялікага тэатра імя Станіслава Манюшкі дагэтуль старанна захоўваецца копія рукапісу «Маргера» ды іншыя матэрыялы, звязаныя з жыццём і творчасцю кампазітара.
Напісанне
На думку Радаславы Аладавай, магчыма, што аўтарам лібрэта быў сам кампазітар, які падпісаўся псеўданімам W. W. G. (В. Вальгер). Да гэткай думкі схіляўся раней і Э. Вроцкі, зазначыўшы, што кампазітар не стаў выкарыстоўваць ужо гатовае лібрэта, напісанае Уладзіславам Сыракомлем для Станіслава Манюшкі, а прыклаў намаганні да стварэння новага.
Пераклады
У 2009 г. Васіль Сёмуха пераклаў лібрэта на беларускую мову.
NGC 1253
NGC 1253 (іншыя абазначэнні — MCG -1-9-18, UGCA 62, ARP 279, KUG 0311-030, PGC 12041) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Чамярычына (археалагічны помнік)
Чамярычына — археалагічны помнік: гарадзішча каля в. Чамярычына (Ушацкі раён, Віцебская вобласць). Размешчана за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі, на ўзгорку, які мае назву Замак.
Апісанне
Належала плямёнам днепра-дзвінскай культуры і датуецца IV ст. да н. э. — III ст. н.э. Мае авальную пляцоўку памерам 35 х 55 м, якая абкружана валам вышынёй да 2,5 м і ровам глыбінёй 1,6 м. Помнік знойдзены К. П. Шутам у 1968 годзе. Знойдзена ляпная гладкасценная і штрыхаваная кераміка, каменныя свідраваныя сякеры, касцяное долата, жалезны серп, шыла, фрагмент тыгля і іншыя рэчы.
Крыстафер Марла
Кры́стафер Марла (Christopher Marlowe;, — , ) — англійскі паэт, перакладчык і драматург лізавецінскае эпохі, адзін з найвыбітнейшых папярэднікаў Шэкспіра. Марла быў незвычайнай асобай, доказам чаму быў не толькі яго яскравы паэтычны талент, але і прыналежнасць да філасофскага кружка У. Рэйлі, члены якога, відаць, веравызнавалі даволі нетрадыцыйныя для свайго часу погляды, ставячы пад сумнёў несмяротнасць чалавечай душы.
Біяграфія
Марла нарадзіўся 16 лютага 1564 г. у Кентэрберы, у сям'і шаўца. У родным горадзе наведваў кентэрберыйскую Каралеўскую школу, затым вучыўся ў Кембрыджы. Скончыў Каледж Цела Хрыстова ў Кембрыджскім універсітэце, стаўшы бакалаўрам (1584), а затым — відаць, па пратэкцыі кіраўніка сакрэтнае службы Ф. Уолсінгема — магістрам (1587). Сувязь Марла з апошнім, відаць, і тлумачыць шмат вольнасцей у яго паводзінах яшчэ падчас вучобы ў Кембрыджы. Так ён здолеў безтурботна пакінуць Кембрыдж, як тое было з лютага па чэрвень 1587 г. Ніхто не ведаў, дзе Марла ўвесь гэты час знаходзіўся. Гэта сайшло яму з рук відаць не без заступства ўплывовых асоб Лондана. Як сцвярджаюць многія даследчыкі біяграфіі англійскага паэта і драматурга, у тым ліку і Я. Чарняк у сваёй кнізе «Пяць стагоддзяў таемнай вайны» па заданню Уолсінгема Марла выконваў нейкую таемную місыю ў Еўропе. Яго мэтай было сабраць падрабязную інфармацыю аб дзейнасці англійскага каталіцкага падполля ў Францыі, якое імкнулася кінуць выклік пратэстанцкаму рэжыму каралеву Элізабеты I.
Пазней Крыстафер Марла пераехаў у Лондан і заняўся актыўнай літаратурнай дзейнасцю. Тады ж уступіў у літаратурны кружок драматургаў «Універсітэцкія ўмы», куды ўваходзілі паэты Д. Лілі, Т. Неш, Р. Грын, Дж. Піл і Т. Лодж. Тады ж была пастаўлена яго першая трагедыя «Тамерлан вялікі, скіфскі пастух». Прыблізна з гэтага часу яго стасункі з урадам стромка мяняюцца. Вальнадумны кружок У. Рэйлі, у які ўваходзіў Марла, не быў ва ўрадзе на добрым рахунку. Лічылася, што там праводзіліся нейкія блюзнерскія абрады. У маі 1593 года ў Лондане адбыліся хваляванні, у якіх удзельнічалі каталікі і пратэстанты. У горадзе распаўсюдзіліся памфлеты з выпадамі супраць рабочых-імігрантаў з Фландрыі. Тайны савет шукаў аўтараў паклёпніцкіх заклікаў сярод лонданскай літаратурнай багемы. Былі здзейсненыя ператрусы, у тым ліку і на кватэры драматурга Томаса Кіда. Пасярод яго папераў былі выяўлены зацемкі, якія змяшчалі ерэтычныя выказванні: доказы атэізма, адмаўленне Боскай сутнасці Хрыста, насьмешкі над яго цудамі. Кід, зняволены ў турму, паказаў, што паперы належылі Марла і засталіся ад іх сумеснае працы над п'есай два гады таму. Быў альбо не быў Марла таемным агентам, фармальна савет павінен быў дапытаць яго. 20 мая 1593 г. паэта, які гасціў у свайго член Томаса Уолсінгема (кузена Фрэнсіса Уолсінгема) ў маёнтку Скелберы (Кент), выклікалі на паседжанне Тайнага Савета, але не арыштавалі, а толькі загадалі кожны дзень адзначацца ў канцылярыі Савета дагэтуль, пакуль не будзе вынесены прысуд па яго справе. Ён пераехаў у Дэптфард, верагодна, допыт так і не адбыўся, а праз 10 дзён Марла забілі.
NGC 1666
NGC 1666 (іншыя абазначэнні — MCG -1-13-10, NPM1G -06.0173, PGC 16057) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мыхайліўка (Багуслаўскі раён)
Мыхайліўка (Миха́йлівка) — вёска ў Багуслаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Міхаіл Мікалаевіч Баўтовіч
Міхаіл Мікалаевіч Баўтовіч (нар., Полацк) — беларускі краязнаўца, археограф, выдавец. Спецыяліст па гісторыі Полацкай зямлі ў XVI—XIX стагоддзях. Псеўданімы: ''С. Нарушэвіч, М. Равіч, Х. Ясная, І. Янкоўскі''.
Біяграфія
Нарадзіўся года ў Полацку. Скончыў у 1980 годзе факультэт аўтаматыкі і вылічальнай тэхнікі Рыжскага політэхнічнага інстытута.
У 1980—1992 гадах працаваў на наваполацкім заводзе «Вымяральнік» спачатку інжынерам-канструктарам, пасля начальнікам канструктарскага бюро. Пазней начальнікам дыспетчарскай службы Полацкага гарадскога раёна электрасетак.
У 1989—2003 гадах старшыня полацкага гістарычнага клуба «Вытокі».
Навуковая дзейнасць
Даследуе гісторыю Полацка і наваколляў з прыярытэтнай увагай да канфесійнай, генеалагічнай і вайсковай тэматыкі; аналізуе, перакладае і публікуе гістарычныя крыніцы, звязаныя з Полацкай зямлёй XVI—XIX стагоддзяў (перапіска архепіскапа Язафата Кунцэвіча, забойства манахаў у Сафійскім саборы ў 1705 годзе; інш.); займаецца аховай і папулярызацыяй гісторыка-культурнай спадчыны краю.
Уладзімір Якаўлевіч Крукоўскі
Уладзімір Крукоўскі (, —, ) — беларускі мастак-плакатыст.
Біяграфія
Скончыў сярэднюю школу ў Ружанах (1954). Вучыўся ў Беларускім політэхнічным інстытуце, служыў у войску. Скончыў мастацка-графічны факультэт Віцебскага педагагічнага інстытута (1972).
З 1979 года мастацкі рэдактар часопісаў «Маладосць», «Мастацтва Беларусі», бюлетэня Помнікі гісторыі і культуры Беларусі, з 1989 года часопіса «Спадчына».
Не йди
«Не йди» — песня ўкраінскага гурта Океан Ельзи, якая з'явілася 20 красавiка 2016 года ў выглядзе відэакліпа на канале YouTube. Уваходзіць у альбом Без меж.
Уладзімір Якаўлевіч Крукоўскі
Біяграфія
З 1975 года сябра Беларускага саюза мастакоў. Член Беларускай асацыяцыі журналістаў. Член БНФ з дня заснавання.
Не йди
Кампазiцыя
Святаслаў Вакарчук, лідар ОЕ, аўтар песні «Не йди» пра кліп:
Ігар Стэкаленка, рэжысёр:
Уладзімір Якаўлевіч Крукоўскі
Творчасць
Асноўная тэматыка плакатаў — гісторыя, культура, экалогія, антываенныя і юбілейныя тэмы, афішы. Аўтар (разам з Я. Куліком) эталона дзяржаўнага герба «Пагоня» (1991), а таксама сцяга і малой эмблемы БНФ.
Чэмпіянат свету па сучасным пяцібор’і
Чэмпіянат свету па сучасным пяцібор’і — штогадовае міжнароднае спаборніцтва, якое праходзіць пад эгідай Міжнароднага саюза сучаснага пяцібор’я (UIPM).
Не йди
Кампазiцыя
Асноўныя здымкі праходзілі ў Грузіі, а вось кадры з удзелам музыкаў ОЕ здымалі ва Украіне , пад Кіевам.
Герці Тэрэза Коры
Герці Тэрэза Ко́ры, народжаная Ра́дніц (Gerty Theresa Cori, Герці Тэрэза Радніц-Коры,, Прага — ) — амерыканскі біяхімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1947 годзе (сумесна з мужам Карлам Коры) «за адкрыццё каталітычнага ператварэння глікагену». Яны падзялілі прэмію пароўну з аргенцінскім фізіёлагам Бернарда Усаем, які адкрыў ролі гармонаў пярэдняй долі гіпофізу ў метабалізме глюкозы.
Біяграфія
З'яўляецца членам Нацыянальнай АН ЗША. Скончыла Пражскі ўніверсітэт (1920).
Сумесна з мужам Карлам Коры з'яўляецца аўтарам навуковых прац па абмене вугляводаў, вывучэнні ферментаў.
Адкрылі працэс рэсінтэзу глікагену з малочнай кіслаты (цыкл Коры), выдзелілі глюкоза-1-фасфат («эфір Коры») і ўстанавілі яго ролю ў абмене вугляводаў, раскрылі біяхімічныя механізмы дзеяння інсуліну.
Не йди
Лiрыка
Музыка і словы — Святаслаў Вакарчук
Не йди,
Побудь зі мною
Най зникне все, най залишиться тільки ця ніч
Побудь собою,
Я твою тайну пізнаю із тисяч облич
Боже, як дивно з нами все сталось
Може так просто склалось, що ангелам вдалось не все
Не йди
Темної ночі
Ми відкриваєм з тобою Едем навмання
Сльози
Твої дівочі
Стали перлинами нового світлого дня
Прыпеў:
Може так просто склалось між нами
Уладзімір Якаўлевіч Крукоўскі
Творчасць
З 1972 года ўдзельнік усесаюзных, рэспубліканскіх і замежных, персанальных і тэматычных выставак плакату. Творы захоўваюцца ў музеях Беларусі, Польшчы, Літвы і Расіі.
Аўтар публікацый па гісторыі беларускай прыватнай геральдыкі (часопіс «Спадчына», 1993—1995). Артыкулы У. Крукоўскага друкаваліся таксама ў часопісу «Наша вера», штотыднёвіках «ЛіМ», «Наша Ніва», газетах «Голас Радзімы», «Рунь», «Народная воля».