cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тэрэзіенштадцкае гета і Чырвоны Крыж
«Добраўпарадкаванне» гета
У лютым 1944 года эсэсаўцы распачалі кампанію па «добраўпарадкаванню» гета, каб падрыхтаваць яго да візіту Чырвонага Крыжа. Многія «Вядомыя» зняволеныя і дацкія яўрэі былі перасялены ў прыватныя вышэйшыя памяшканні. Вуліцы былі перайменаваныя і ачышчаныя; былі створаны бутафорскія крамы і школа; СС заахвочвалі зняволеных да большай колькасці культурных мерапрыемстваў, якія перавышалі звычайныя гарадскія мерапрыемствы ў мірны час. У рамках падрыхтоўкі ў маі 1944 года з лагера Тэрэзіенштадт у Аўшвіцы было адпраўлена 7503 чалавекі, у асноўным перавезлі хворых, пажылых і інвалідаў, якім не было месца ў «ідэальным» яўрэйскім паселішчы. У канцы мая Паўлю Эпштэйну, Ота Цукеру і іншым лідэрам Тэрэзіенштата было дазволена падпісаць лісты, прадыктаваныя СС, якія былі накіраваны ў Камітэт дапамогі і выратавання, яўрэйскую арганізацыю ў Будапешце. Лідэр камітэта Рудольф Кастнер накіраваў ліст за мяжу.
Незразумела, у якой ступені Чырвоны Крыж цаніў дакладную справаздачу аб Тэрэзіенштаце, улічваючы, што ён меў доступ да незалежнай інфармацыі, якая пацвярджае, што зняволеных перавозілі ў Аўшвіц і там забівалі.
Візіт 23 чэрвеня 1944 года
У камісію, якая наведала 23 чэрвеня 1944 года, уваходзіў Морыс Росэль, прадстаўнік Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа; Э. Юэль-Хенінгсен, галоўны ўрач Міністэрства аховы здароўя Даніі; і Франц Хвас, вышэйшы дзяржаўны служачы Міністэрства замежных спраў Даніі.
23 чэрвеня 1944 года наведвальнікаў правялі на экскурсію па «Пацёмкінскай вёсцы». Наведвальнікі правялі ў Тэрэзіенштаце восем гадзін, вялі па загадзя вызначаным шляху і дазвалялі размаўляць толькі з дацкімі яўрэямі і асобнымі прадстаўнікамі, у тым ліку Паўлам Эпштэйнам. За рулём у лімузіне афіцэр СС, які выдаваў сябе за яго кіроўцу, Эпштэйн быў вымушаны выступіць з прамовай, напісанай СС, у якой апісваў Тэрэзіенштадт як «звычайны загарадны горад», «мэрам» якога ён быў, і даць наведвальнікам сфабрыкаваныя статыстычныя даныя аб гета. У яго ўсё яшчэ былі чорныя вочы ад збіцця Рама, і ён спрабаваў папярэдзіць Росэля, што для зняволеных Тэрэзіенштата «няма выйсця». Для гасцей таксама былі пастаўлены футбольны матч і спектакль з дзіцячай оперы «Брундыбар».
Наступствы
У дакладзе Росэля гаварылася, што ўмовы ў гета былі спрыяльныя — нават лепшыя, чым для мірных жыхароў у пратэктараце Багеміі і Маравіі — і што ніхто не быў дэпартаваны з Тэрэзіенштата. На пытанне чыноўніка Чырвонага Крыжа Ёханэса фон Шварцэнберга ён не змог растлумачыць разыходжанне ў лічбах Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа адносна гета: 30 000 чалавек, якія, як кажуць, былі адпраўленыя ў Аўшвіц. Дацкія прадстаўнікі паведамілі, што «Тэрэзіенштадт" з’яўляецца перасыльным лагерам, было «адкрытым пытаннем», і выказалі спачуванне вязням. Нягледзячы на ​​тое, што ўсе наведвальнікі паабяцалі захаваць свае даклады ў сакрэце, некаторая інфармацыя з дакладу Росэля была прасачана ў Сусветны габрэйскі кангрэс, што прымусіла іх выказаць пратэст супраць недакладнасці справаздачы і запытаць яшчэ адзін візіт МКЧК у гета.
Умовы для астатніх зняволеных некалькі палепшыліся: па словах аднаго з тых, хто выжыў: «Лета 1944 года было лепшым часам для нас у Тэрэзіне. Ніхто не думаў пра новыя дэпартацыі». Рабін Леа Бек, духоўны лідэр Тэрэзіенштадта, заявіў, што «ўплыў [візіту Чырвонага Крыжа] на наш маральны дух быў разбуральным. Мы адчувалі сябе забытымі і пакінутымі».
Пасля апублікавання ўлетку 1944 года Аўшвіцкіх пратаколаў з апісаннем масавых забойстваў у Аўшвіцы габрэйскія арганізацыі ціснулі на Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа, каб той зноў наведаў Тэрэзіенштадт. Тым часам у верасні і кастрычніку 1944 года у Аўшвіц было дэпартавана 18 400 чалавек.
Дамоўленасці вызвалення
5 лютага 1945 года пасля перамоваў са швейцарскім палітыкам Жанам-Мары Мюзі Гімлер адпусціў транспарт з 1200 яўрэямі (у асноўным з Германіі і Галандыі) з Тэрэзіенштадта ў нейтральную Швейцарыю. Гэта падзея атрымала асвятленне ў міжнародных СМІ, і вызваленыя зняволеныя заявілі, што папярэдні візіт Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа быў узорна-паказальным. Дацкі кароль дамогся вызвалення дацкіх інтэрніраваных з Тэрэзіенштата 15 красавіка 1945 года. Белыя аўтобусы, арганізаваныя ўрадам Даніі ў супрацоўніцтве са Шведскім Чырвоным Крыжам, рэпатрыявалі 423 ацалелых дацкіх яўрэяў.
Місія ў красавіку 1945 года
Адначасова з першым вызваленнем канцэнтрацыйных лагераў войскамі саюзнікаў, дэлегаты МКЧК Ота Ленер і Поль Дзюнан прыбылі ў Тэрэзіенштадт у суправаджэнні швейцарскага дыпламата Бухмюлера 6 красавіка 1945 года і наведалі гета ў суправаджэнні Эйхмана. Дзюнану дазволілі пагаварыць з Бенджамінам Мурмельштэйнам, які стаў габрэйскім старэйшынам пасля таго, як Эпштэйн быў застрэлены эсэсаўцамі ў суседняй Малой крэпасці Тэрэзіенштадт у верасні 1944 года. Ленер прагледзеў нацысцкі прапагандысцкі фільм «Тэрэзіенштадт», які быў зняты ў гета перад дэпартацыямі восенню 1944 года.
Пазней у сваім дакладзе Ленер паўтарае нацысцкую прапаганду, апісваючы Тэрэзіенштадт як «сіянісцкі эксперымент». Пасля візіту Ленер і Дзюнан вячэралі ў Чэрнінскі палац у Празе з Эйхманам; Карл Герман Франк, вышэйшы кіраўнік СС і паліцыі Пратэктарату; і Эрвін Вайнман, кіраўнік СД у Празе. Эйхман адмаўляў, што габрэяў забівалі. Дзюнан зноў наведаў Тэрэзіенштадт 21 красавіка, пасля чаго апублікаваў справаздачу, у якой пацвярджаў высновы Росэля і Ленера і сцвярджаў, што візіты не былі інсцэніраваны. 15 500 палонных, якія перажылі маршы смерці, прыбылі ў Тэрэзіенштадт у апошнія дні вайны, што пачало эпідэмію брушнога тыфу. Пасля таго, як 2 мая эсэсаўцы адмовіліся ад кантролю над гета, Дзюнан узяў на сябе адміністрацыю і аказаў дапамогу са штаба ў Празе. Супрацоўнікі Чэхаславацкага Чырвонага Крыжа прыбылі 4 мая, але яны засяродзілі свае намаганні на палітвязнях у Малой крэпасці і, калі яны дапамагалі вязням у габрэйскім гета, зняважалі замежных (не чэхаславацкіх) яўрэяў.
Уплыў і ацэнка
На думку чэшскага гісторыка Міраслава Карнага, даклад Росэля, у прыватнасці яго настойванне на тым, што яўрэяў не дэпартавалі з Тэрэзіенштата, прывялі да памяншэння даверу да справаздачы Врбы-Вецлера. Апошні даклад, напісаны двума ўцекачамі з Аўшвіца, Рудольфам Врба і Альфрэдам Ветцлерам, дакладна апісваў лёс яўрэяў, дэпартаваных з Тэрэзіенштадта ў Аўшвіц — большасць з іх былі забітыя.
Заява Росэля аб тым, што яўрэяў не дэпартавалі з Тэрэзіенштадта, прымусіла МКЧК адмяніць запланаваны візіт у гета Тэрэзіенштадт, на які Генрых Гімлер ужо даў свой дазвол. Карны і ізраільскі гісторык Ота Доў Кулька праводзяць прамую сувязь паміж паведамленнем і ліквідацыяй гета ў ліпені, у якім было забіта 6500 чалавек. Росэль даслаў свае фатаграфіі фон Тадэну, які паказаў копіі фатаграфій на прэс-канферэнцыі ў спробе абвергнуць паведамленні аб Халакосте.
Даклад Росэля ахарактарызавалі як «эмблематыку правалу Міжнароднага камітэту Чырвонага Крыжа» у абарону яўрэяў падчас Халакосту. Па словах Штайнахера, справаздача «безумоўна, дыскрэдытавала арганізацыю» за яе наіўнасць або «саўдзел у жорсткай выдумцы», асабліва таму, што Росэль працягваў адстойваць свае высновы пасля вайны. У больш агульным плане Роткірхен піша, што лёс вязняў гета «можна лічыць пробным каменем адмоўнай ролі МКЧК падчас Другой сусветнай вайны». Аднак выпадак з Тэрэзіенштадтам не быў ўнікальным; падобны візіт Жака дэ Морсье ў Дрансі ў траўні 1944 года прывёў да «бліскучага» дакладу.
Бальшанск
Бальшанск (Больша́нск) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Гусіна (сяло, Краснінскі раён)
Гусіна (Гу́сино) — сяло ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Мікалай Мікалаевіч Афанасьеў (інжынер)
Мікалай Мікалаевіч Афанасьеў (, г. Чымкент — ) — беларускі інжынер-будаўнік. Кандыдат архітэктуры (1972).
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі інстытут інжынераў прамысловага будаўніцтва ў 1937 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Працаваў у Міністэрстве сельскай гаспадаркі БССР, кіраўніком рэспубліканскага трэста «Белпрамсельбуд», ва Упраўленні па справах сельскага і калгаснага будаўніцтва пры Савеце Міністраў БССР, з 1953 года — дырэктарам Белсельпраекта, з 1958 па 1970 г. — дацэнтам Беларускага політэхнічнага і Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытутаў.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1944 года.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац, навучальных дапаможнікаў па сельскім будаўніцтве, у т.л. кніг: «Каменныя і бетонныя работы» (Мінск, 1954), «Вытворчасць і выкарыстанне мясцовых будаўнічых матэрыялаў у калгасах» (Мінск, 1956).
Валынецкі раён
Валыне́цкі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924 — 1929 гадах. Утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Полацкай акругі. Цэнтр — мястэчка Валынцы.
Гісторыя
20 жніўня 1924 года раён быў падзелены на 9 сельсаветаў: Боркавіцкі, Валынецкі, Галубаўскі, Дзёрнавіцкі, Замшанскі, Кушлікаўскі, Луначарскі, Прудзінкаўскі, Юзафоўскі.
9 сакавіка 1929 года ў сувязі з пераносам адміністрацыйнага цэнтра раёна з вёскі Валынцы на чыгуначную станцыю Боркавічы перайменаваны ў Боркавіцкі раён.
Любкіння
Любкі́ння — рака ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Расасенка (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 8,4 км. Пачынаецца за 3 км на поўдзень ад аграгарадка Ляхаўка, вусце за 1,5 км на паўночны захад ад вёскі Гладкія. Рэчышча каналізаванае на працягу 3,2 км (ад вытоку да аграгарадка Ляхаўка).
Ліхінічы
Ліхі́нічы (, Лихиничи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Пескаўскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пацавіцкага сельсавета.
Бандарцы
Бандарцы́ (, Бондарцы) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаёўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Сцефанполлеўскага сельсавета.
Васіль Парфянкоў
Васіль Парфянкоў (, Мінск —, паблізу Лысычанска, Украіна) — беларускі грамадскі актывіст, палітвязень Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 жніўня 1983 года ў Мінску, скончыў 9 класаў мінскай школы № 163, працаваў аўтаслесарам у мінскім аўтапарку № 7.
Быў актывістам незарэгістраванай Беларускай Партыі Свабоды. Актыўна ўдзельнічаў у абароне Курапатаў у 2002 годзе, калі мінскія ўлады мелі планы зруйнаваць крыжы-помнікі ахвярам сталінізму дзеля пашырэння МКАД. Падчас абароны Курапатаў, калі невядомыя падпалілі намёт абаронцаў, Васіль выратаваў ад пажару двух чалавек.
Браў удзел у акцыях пратэсту разам з «Маладым Фронтам» і «Зубрам». Затрымліваўся міліцыяй і адбываў адміністрацыйныя тэрміны ў ізалятары на Акрэсціна за грамадскую актыўнасць.
Падчас выбараў 2010 года актыўна ўдзельнічаў у грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду!», быў актывістам штаба Уладзіміра Някляева, збіраў подпісы за яго, праводзіў агітацыю. Удзельнік Плошчы-2010.
У 2014 г. эміграваў ва Украіну.
Пераслед за грамадскую дзейнасць
Затрыманы ў Мінску 4 студзеня 2011 г. па падазрэнні ў дачыненні да «масавых беспарадкаў» 19 снежня 2010 г. Праз трое сутак апынуўся ў мінскім СІЗА-1 па вул. Валадарскага як удзельнік крымінальнай справы па арт. 293.
17 лютага 2011 г. суд Фрунзенскага раёна Мінска за ўдзел у акцыі 19 снежня 2010 года пакараў Парфянкова 4 гадамі калоніі строгага рэжыму. 22 сакавіка 2011 года службовыя асобы ў справе Парфянкова: Вольга Комар, суддзя суда Фрунзенскага раёна Мінска, і Антон Загароўскі, пракурор, — былі ўнесены ў Чорны спіс Еўрасаюза.
Адбываў пакаранне ў калоніі г. Оршы.
Напісаў прашэнне аб памілаванні на імя А. Лукашэнкі. У прашэнні ён не прызнаў сябе вінаватым, абмежаваўся просьбай выпусціць яго.
11 жніўня 2011 г. памілаваны А. Лукашэнкам і вызвалены.
29 мая 2012 года В. Парфянкова асудзілі на 6 месяцаў калоніі за парушэнне ўмоваў прэвентыўнага нагляду. Падставай для гэтага стаў яго ўдзел у грамадска-палітычным жыцці краіны. 24 ліпеня Мінскі гарадскі суд не задаволіў касацыйную скаргу В. Парфянкова. 9 жніўня Васіль Парфянкоў быў узяты пад варту і адпраўлены адбываць пакаранне ў калонію ў Баранавічах.
Вызвалены 9 лютага 2013 года. Узяты пад прэвентыўны нагляд міліцыі на паўгады.
12 ліпеня 2013 г. Парфянкову ў чарговы раз было прад’яўленае новае абвінавачванне па артыкуле 421 Крымінальнага кодэксу РБ — парушэнне ўмоваў прэвентыўнага нагляда.
Справа была перададзеная ў суд, але судовага працэсу па ёй не адбылося — быў выкарыстаны іншы спосаб уздзеяння: 21 верасня 2013 г. пасля адбыцця 5-суткавага адміністрацыйнага арышту, да якога В. Парфянкоў быў прысуджаны «завочна», яго даставілі з Цэнтра ізаляцыі правапарушальнікаў у , адкуль накіравалі ў лячэбна-працоўны прафілакторый (ЛПП) у Светлагорску на 12 месяцаў для прымусовага лячэння ад алкагалізму.
5 снежня 2013 г. суд Першамайскага раёна Мінска (суддзя — Леанід Яроменка) асудзіў грамадскага актывіста за парушэнне правіл прэвентыўнага нагляду да 1 года пакарання ў папраўчай калоніі ва ўмовах строгага рэжыма. Папярэдне на суд В. Парфянкоў быў дастаўлены пад канвоем са Светлагорска ў Мінск.
На ўвесь час зняволення В. Парфянкоў быў пазбаўлены спатканняў і перадач ад сваякоў.
Эміграцыя ва Украіну
19 снежня 2014 г. Васіль Парфянкоў разам з сям’ёй — жонкай і 11-месячным сынам — з’ехаў ва Украіну. Там запісаўся ў добраахвотны батальён Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў. У верасні 2015 г. добраахвотнік Васіль Парфянкоў быў паранены ў баявым сутыкненні пад вёскай Пяскі недалёка ад Данецка. У лютым 2016 года Тактычная група «Беларусь» прызнала Парфянкова франтавіком.
У 2022 годзе падчас уварвання Расіі ва Украіну зноў ваяваў на баку Украіны. Уступіў у батальён «Волат» палка Каліноўскага. Імаверна загінуў 26 чэрвеня ў баях пад Лысычанскам.
Узнагароды
Лаўрэат Нацыянальнай прэміі ў галіне абароны правоў чалавека Хартыі’97 за 2014 год.
24 лістапада 2022 года Парфянкоў быў пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Пагоні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Гарвард-Смітсанаўскі цэнтр астрафізікі
Гарвард-Смітсанаўскі цэнтр астрафізікі (Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, CfA) — верагодна, найбуйнейшая ў свеце астрафізічная арганізацыя. Вучоныя, якія ўваходзяць ў яе, працуюць у рамках шырокіх даследчых праграм у вобласці астраноміі, астрафізікі, навукі пра зямлю і космас і выкладанні прыродазнаўчых навук. Сваёй галоўнай задачай цэнтр абвяшчае паглыбленне ведаў пра Сусвет і разуменне яго прынцыпаў шляхам навуковых даследаванняў і развіцця астранамічнай і астрафізічнай адукацыі.
Цэнтр быў заснаваны ў 1973 годзе для супрацоўніцтва паміж Смітсанаўскім інстытутам і Гарвардскім універсітэтам. У яго склад уваходзяць Абсерваторыя Гарвардскага каледжа і Смітсанаўская астранамічная абсерваторыя. Асноўны будынак цэнтра размешчаны ў Кембрыджы (штат Масачусетс, ЗША), кіраванне спадарожнікамі ажыцяўляецца з розных кропкак зямнога шара. Пад кіраўніцтвам Гарвард-Смітсанаўскага цэнтра астрафізікі створаны Цэнтр малых планет.
Факты
Астэроід 10234 Sixtygarden быў названы ў гонар адрасу цэнтра.
Ваза Кіджы
Ваза Кіджы — протакарынфская ольпа, імянная ваза вазапісца Кіджы. Ваза была знойдзена ў Этрускай грабніцы ў Монтэ-Агуза, побач з Веі, у маёнтку князя ў 1881 годзе. Ваза ў розны час прыпісвалася да сярэдняга і позняга протакарынфскіх перыядаў і лічыцца зробленай каля 650—640 да н. э. ; Зараз яна знаходзіцца ў Нацыянальным музеі Віла Джулія, Рым (інв. нумар 22679). Ваза мае 26 см у вышыню, што з’яўляецца сціплым паказчыкам у параўнанні з іншым грэчаскім вазамі.
Міфалагічныя сцэны
Ваза Кіджы сама па сабе з’яўляецца паліхромнай працай, аформленай чатырма фрызамі з міфалагічнымі і жанравымі сцэнамі і чатырма палосамі арнаменту; сярод гэтых карцін самая ранняя выява фалангі гаплітаў — адзіны ў мастацтве наглядны доказ яе выкарыстання ў перыяд з сярэдзіны да канца 7-га стагоддзя, і апошні момант «рэформы гаплітаў», якая змяніла ваенную тактыку.
Самы ніжні фрыз паказвае сцэну палявання, у якой трое аголеных караткавалосых паляўнічых і зграя сабак імкнуцца злавіць зайцоў і адну лісіцу; паляўнічы стаіць на каленях і трымае lagobolon (кідальная дубіна, якая выкарыстоўваецца ў паляванні на зайцоў), ён дае сігнал сваім таварышам, якія застацца за кустом. З кавалкаў, якія захаваліся, незразумела, ці выкарыстоўваецца пастка, што было звычайным на выявах, якія адлюстроўваюць падобныя сцэны.
Наступны фрыз спалучае выявы чатырох-пяці не звязаных паміж сабой падзей. Гэта парад доўгавалосых коннікаў, кожны з якіх вядзе каня без вершніка. Магчыма, гэта збраяносцы (hippostrophoi), якія вядуць коней для адсутных воінаў (hippobateis) ; апошнім часам выказваецца думка, што гэта могуць быць гапліты, якія паказаны на вазе з іншага боку. Коннікі сутыкнуліся са сфінксам з кветкавай каронай і архаічнай усмешкай. Не зразумела, калі істота прымае удзел у любым дзеянні ў гэтым фрызе. За сфінксам паказана сцэна палявання на льва, у якой прымаюць удзел чацвёра юнакоў у кірасах (за выключэннем таго, што аголены, але з поясам), што направілі дзіду на льва, які трымае пятага ўдзельніка сцэны ў пашчы.
Пытанне існавання мясцовых ільвоў на Пелапанесе да гэтага часу з’яўляецца прадметам для спекуляцый. Акрамя таго, ярка-рыжая грыва Льва выдае неаасірыйскі ўплыў, магчыма, упершыню ў Карынфскім мастацтве, і замену дамінавальных раней хецкіх формаў. Нарэшце, у гэтай жа секцыі крыху ніжэй ручкі знаходзіцца сцэна. Вышэй знаходзіцца яшчэ адна сцэна палявання, складзеная толькі з жывёл: сабакі гоняць аленяў, коз і зайцоў.
У самым высокім і самым вялікім фрызе знаходзіцца сцэна, якая прыцягвае да сябе найбольшую ўвагу навукоўцаў — бой з удзелам гаплітаў. Аднак гэтая характарыстыка не без праблем. З аднаго боку, гапліты паказаны тут у момант «othismos» («штурхання» ) і не трымаюць кароткія мячы, але замест гэтага маюць дзве дзіды; адну для уколаў і адну для кідання. Акрамя таго, (11.11-14 ) не згадвае падтрымліваючую другую шарэнгу, як гэта можа быць прадстаўлена; далёка не відавочна, намалявана там другая шарэнга або тая, якая падтрымлівае першую. Каб адназначна прадэманстраваць тактыку фалангі, мастак павінен быў паказаць прадмет дзеяння з вышыні птушынага палёту, а такая перспектыва не была вядомая ў старажытнагрэчаскім вазапісе. Такім чынам, не зразумела, ці з’яўляецца фармацыя гаплітаў, паказаная тут, развітай формай, якая шырока практыкавалася на шэсць стагоддзяў пазней. Нарэшце, флейтысты і не засведчаныя ў літаратуры з архаічнага перыяду, такім чынам флейтыст, які намаляваны тут, не мог быць у войску для таго, каб трымаць ваяроў у строі, а сапраўдная мэта яго прысутнасці на выяве застаецца дыскусійнай. Тым не менш, Фукідыд заяўляе, што спартанская фаланга ў суправаджалася флейтыстамі для таго, каб ісці ў нагу, калі яны наблізіліся да процілеглай арміі, так што можна выказаць здагадку, што яны выкарыстоўваліся такім жа чынам і ў той час, калі была зроблена ваза.
Суд Парыса
на вазе Кіджы з’яўляецца самай ранняй захаванай выявай міфа, што можа сведчыць пра вядомасць страчанага эпасу «Кіпрыі» з. Фігура Парыса пазначана подпісам «Alexandros» у гамераўскай манеры, хоць пісарам мог быць і іншы чалавек, паколькі надпісы не тыпова карынфскія. Гэтая сцэна, зацененая пад ручкай і «распісаная неяк як спозненая думка» ў адпаведнасці з меркаваннем Джона Бордмана, пакідаючы адкрытым пытанне аб тым, ці з’яўляюцца падзеі на гэтай вазе (і ваза ў цэлым) выпадковым супастаўленнем малюнкаў або прадстаўляе аповяд ці усеабдымную тэму. У адпаведнасці з нядаўнім даследаваннем Парыжскай структуралісцкай школы Джэфры Хервіт (Jeffrey Hurwit) мяркуе, што, чытаючы ўверх па вертыкальнай восі, мы можам разглядзець развіццё ідэальнага карынфскага чалавека з дзяцінства праз агон і да паўнавартаснага воіна-грамадзяніна, са сфінксам, які пазначае парогавыя этапы яго паспявання.
Hoechst
Hoechst — былая нямецкая хімічная кампанія, якая выпускала хімічныя валокны, пластмасы лекі і іншае. Заснавана ў 1863 годзе. Штаб-кватэра ў г.Франкфурт-на-Майне. Да 1952 года ўваходзіла ў германскі хімічны канцэрн I.G. Farbenindustrie AG. У 1989 годзе аб'ём продажу прадукцыі складаў 23,3 млрд.долараў ЗША, чысты прыбытак 1 млрд.долараў ЗША. У гады росквіту ў вытворчасці было занята каля 165000 чалавек.
Тэрэза Тараньска
Тэрэза Тараньска (, Ваўкавыск —, Варшава) — польская журналістка і пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася 1 студзеня 1944 года ў Ваўкавыску.
У 1970-х гадах супрацоўнічала са штотыднёвікам «Культура», а затым таксама з парыжскім эмігранцкім часопісам «Культура», які з’яўляўся культурным і палітычным цэнтрам польскай эміграцыі. З’яўляецца аўтарам кнігі «Яны», якая змяшчае інтэрв’ю з былымі дысідэнтамі і камуністычнымі чыноўнікамі аб іх ацэнцы дасягненняў сацыялізму ў Польшчы. Гэтыя інтэрв’ю былі ўзяты ў перыяд ваеннага становішча. Яна таксама аўтар ток-шоў «Зараз Вы» на TVP2 і цыклаў тэлевізійных інтэрв’ю з камуністычнымі чыноўнікамі, у тым ліку з прэзідэнтам Радыёкамітэта ПНР ў 1972—1980 гадах Мацеем Шчэпаньскім, адным з аўтараў прапаганды поспеху 1-га сакратара ЦК ПАРП Эдварда Герэка.
У 2000 годзе за кнігу «Яны» атрымала прэмію польскага ПЭН-клуба імя Ксаверыя Прушынскага. З’яўляецца першым лаўрэатам прэміі імя Барбары Лапіньскай за лепшае інтэрв’ю-рэліз за інтэрв’ю з генералам Войцехам Ярузельскім. Працавала ў выданні «Duży Format» (дадатку да «Gazeta Wyborcza»), дзе ладзіла інтэрв’ю з вядучымі дзеячамі польскай грамадскай сцэны.
Памерла 2 студзеня 2013 года ў Варшаве ад раку лёгкага. Пахавана ў Варшаве.
UTC+13:00
UTC+13 — часавы пояс для наступных краін і тэрыторый:
Спасылкі
Huso horario
Катрушніцкі лемезень
Назва
Катру́ха — назва магеркі на гэтай мове, лемезень — тайная мова.
Гісторыя
Дакладны час з’яўлення мовы невядомы. Мова была прыдумана шапаваламі мястэчка Дрыбін дзеля сакрэтнасці ў часе адыходніцтва ў іншыя мястэчкі, бо шапавалы працавалі ў дамах заказчыка і хацелі захаваць сакрэты рамяства. Першыя даследаванні мовы былі зроблены Еўдакімам Раманавым у 1889 годзе, і апублікаваныя ў 1890 годзе ў першым нумары часопіса Імператарскага геаграфічнага таварыства «». Мова была ва ўжыванні і пасля заняпаду шапавальства, шырока ўжывалася прынамсі да сярэдзіны XX стагоддзя. Да цяперашняга часу ў мове жыхароў Дрыбіна захоўваюцца асобныя словы катрушніцкага лемезня. У 2012 годзе Беларусь рыхтавала заяўку на ўключэнне шапавальства і катрушніцкага лемезня (як яго спецыялізаванай тэрміналогіі) ў спіс нематэрыяльных каштоўнасцей ЮНЕСКА.
Лінгвістычная характарыстыка
Паводле Еўдакіма Раманава, лексічны склад мовы налічваў каля 915 слоў, і ахопліваў 13 паняційных груп. Словаўтварэнне часцей за ўсё адбывалася шляхам змянення звычайных беларускіх слоў. Дадаваліся прыстаўкі ку ці шу са зменай, паводле агульных законаў фанетыкі, пачатковых галосных, са скарачэннем альбо прыбіраннем галосных, напрыклад: кухерэдні — сярэдні, шухлець — клець, шусень — восень, шуйма — яма. У некаторых словах перастаўляліся склады, напрыклад: ласома — салома; у некаторых змяняецца канчатак з устаўкай новага суфікса: сівымны — сівы, любжаць — любіць, чыторыць — чытаць. У слове трыполем дадаецца прыстаўка тры (поле).
Уласных скланенняў і спражэнняў лемезень не мае, выкарыстоўваюцца агульныя беларускія формы, таксама выкарыстоўваюцца беларускія злучнікі і прыназоўнікі. Уласных ступеняў параўнання прыметнікаў і прыслоўяў няма, яны ўтвараюцца паводле агульных законаў.
Сярод аднакарэнных слоў сустракаюцца нямецкія і яўрэйскія (махер — нож, шыхта — дзяўчына), татарскія (басаць — рэзаць), грэчаскія (пітрус — камень, амелюс — мёд).
Ужыванне
Паводле Раманава, лемезень выкарыстоўваўся шапаваламі толькі ў працоўных адлучках, і ніколі на радзіме. Рабілася гэта праз асцярогу, каб мову не вывучылі мясцовыя. Часта лемезень не ведалі нават члены сям’і, якія не займаліся шапавальствам. Ёсць сведчанні, што ў сярэдзіне XX ст. лемезнем валодалі і карысталіся звычайныя жыхары. Да сёння ў маўленні асобных жыхароў Дрыбіна і вёскі Пакуцце захаваліся асобныя словы лемезня. Фальклору на лемезні не існуе, але часам на лемезень перакладаліся вядомыя прыказкі.
Моўны прыклад
Мясцовы краязнавец Уладзімір Кажамяка напісаў на катрушніцкім лемезні адзіны верш.
199
199 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 199 год нашай эры, 199 год 1 тысячагоддзя, 99 год II стагоддзя, 9 год 10-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 10 год 190-х гадоў.
Мікалай Афанасьеў
Мікалай Афанасьеў
Уцёкі з Шаўшэнка
Уцёкі з Шаўшэнка (The Shawshank Redemption) — культавы амерыканскі фільм-драма 1994 года, зняты рэжысёрам Фрэнкам Дарабонтам па аповесці Стывена Кінга «Рыта Хейуарт і ўцёкі з Шаўшенка» (англ. Rita Hayworth and Shawshank Redemption). Фільм упэўнена займае лідарскія пазіцыі ў спісах лепшых фільмаў усіх часоў па выніках галасавання гледачоў. На 26 жніўня 2012 гады фільм займае 1-е месца ў спісе «250 лепшых фільмаў па версіі сайта „IMDb“» і 1-е месца ў спісе «250 лепшых фільмаў па версіі наведвальнікаў сайта „КиноПоиск“».
Паводле Матфея Святое Дабравесце
Паво́дле Матфе́я Свято́е Дабраве́сце, Ева́нгелле паво́дле Мацве́я , Паво́дле Мацве́я Свято́е Дабраве́сце  — адна з кніг Бібліі, з якой пачынаецца збор кніг Новага Запавету. Самая вялікая кніга Новага Запавету па колькасці раздзелаў. Пасля Евангелля паводле Матфея звычайна ідзе Евангелле паводле Марка. Евангелле паводле Матфея адносіцца да сінаптычных Евангелляў. Месца напісання Евангелля яшчэ не высветлена і з’яўляецца прадметам няспынных дэбатаў сярод біблеістаў. Арыгінальная мова Евангелля (яўрэйская, арамейская, грэчаская) таксама ёсць дыскусійным пытаннем. За дату напісання прынята лічыць перыяд каля 70 г., хаця некаторыя вучоныя падаюць значна ранейшыя або пазнейшыя даты.
Евангелле паводле Матфея часцей за іншыя цытуе Стары Запавет, часцей звяртаецца да звычаяў і традыцый іўдзеяў. Аўтар такім чынам спрабуе даказаць, што Ісус быў чаканым Месіем. Па гэтых прычынах прынята лічыць, што гэта Евангелле было напісана пераважна для яўрэяў.
Змест і структура
Як і ў выпадку з іншымі кнігамі Новага Запавету, Евангелле паводле Матфея прынята падзяляць на часткі некалькімі спосабамі. Многія вядомыя біблеісты вылучаюць пяць частак у структуры Евангелля. Была прапанавана тэорыя, што Матфей такім чынам спасылаўся на Пяцікніжжа. Кожная з пяці частак заканчваецца адной і той жа фразай: «І сталася, калі Ісус закончыў гэтыя словы, людзі дзівіліся Яго навуцы». Гэта фраза вянчае пяць доўгіх прамоў Ісуса і не сустракаецца ў іншых месцах Евангелля. Імаверна, што аўтар ужыў яе, каб падзяліць свой твор на пяць частак, як пяць кніг Торы, пяць частак Эклезіясцікі, пяць частак Кнігі Выслоўяў, пяць частак Кнігі Псальмаў : Гэтым пяці часткам папярэднічае гісторыя дзяцінства Ісуса, а пасля іх ідзе апісанне мук, пакут і ўваскрасення Ісуса. З гэтай прычыны некаторыя аўтары дзеляць Евангелле паводле Матфея на сем частак.
J. D. Kingsbury і яго вучань D. R. Bauer прапаноўвалі за мяжу частак фразу «З таго часу пачаў Ісус», якая выкарыстоўваецца ва ўсім Дабравесці двойчы: у і. Гэта тэорыя мае свой погляд на пераломныя моманты ў Евангеллі. У адпаведнасці з ёй вылучаюцца наступныя часткі:
Аўтарства
Ранняя хрысціянская традыцыя прыпісвае аўтарства кнігі Левію Матфею, сыну Альфея, аднаму з дванаццаці апосталаў, які раней працаваў мытарам. Гэта пазіцыя пацвярджаецца раннімі хрысціянскімі аўтарамі (так меркавалі Папій, Ірыней, Арыген).
Тым не менш, традыцыйная пазіцыя мае шмат аргументаў на карысць сваёй правільнасці. Так, напрыклад, узнікае пытанне аб тым, навошта ўвогуле быў апісаны Левій, калі ён не з’яўляўся апосталам. Шэраг дадзеных указвае на тое, што аўтар Евангелля быў мытарам, апосталам і відавочцам запісаных падзей. Калі аўтар закранае пытанне аб падатках, ён выказваецца вельмі дакладна. Сустракаюцца такія выразы, як «падатковая манета», «зборшчыкі дыдрахмаў» , а Ісус знайшоў Матфея каля Капернаума «на месцы збору падаткаў». Таксама даюцца падрабязныя фінансавыя звесткі тых часоў: напрыклад, работнікі на вінаградніках атрымлівалі «па дынарыю ў дзень», аўтар ведаў, што статар роўны чатыром драхмам. Зрэшты, некаторыя сучасныя вучоныя мяркуюць, што гэтых дадзеных недастаткова для сур’ёзнага навуковага абгрунтавання.
Паводле традыцыйнай пазіцыі, Евангелле паводле Матфея з’явілася першым сярод усіх Евангелляў. Гэты тэзіс мае вытокі ў каранях Царквы (так меркаваў Арыген), менавіта таму Евангелле паводле Матфея з’яўляецца першай кнігай у Новым Запавеце. Цяпер жа гэты пункт гледжання не з’яўляецца шырока распаўсюджаным у вучоных. Большасць біблеістаў схіляецца да думкі, што Евангелле паводле Матфея было напісана на падставе больш ранняга Евангелля паводле Марка, а таксама крыніцы Q і асабістых ведаў Матфея.
Месца напісання
Паводле старога меркавання, Евангелле паводле Матфея было напісана ў Палесціне (у Іерусаліме) і прызначалася для хрысціян, навернутых з іўдаізму. У наш час гэту тэорыю адкінулі амаль усе вучоныя, таму што гэта патрабавала бы датавання Евангелля раней, чым 70 г., але гэта малаімаверна, бо ў той час Евангелле магло бы быць напісана на мове, адрознай ад арамейскай.
Выказвалася тэорыя аб тым, што Евангелле было напісана ў Антыёхіі або іншым горадзе Сірыі. На карысць гэтай тэорыі сведчыць даступнасць да галілейскай традыцыі, якая пасля 70 г. захавалася пераважна на тэрыторыі Сірыі. Сёння многія вучоныя аддаюць перавагу менавіта Антыёхіі, сярод іншага і з-за ролі, якую адыгрывае Пётр у Евангеллі і з-за наяўнасці там у евангельскія часы вялікай яўрэйскай дыяспары. Акрамя гэтага, тэорыя ўскосна пацвярджаецца тым, што першыя асобнікі Евангелля паводле Матфея былі знойдзены ў лістах Ігнація Антыяхійскага і адзінымі месцамі, дзе статар быў роўны дзвюм дыдрахмам, былі Антыёхія і Дамаск.
S. G. F. Brandon (у 1957 г.) меркаваў, што першае Евангелле паўстала ў Александрыі. Гэта тэорыя насіла характар, апазіцыйны да антыяхійскай. У якасці аргумента падавалася тое, што Матфей карыстаўся фундаментальнай тэалогіяй, у той час калі ў Антыёхіі дамінавала ліберальная тэалогія. Акрамя таго, у Антыёхіі было напісана Евангелле паводле Лукі, што, на думку аўтара, выключае магчымасць напісання там Евангелля паводле Матфея.
Паводле B. T. Viviano (1979 г.), найбольш імаверным месцам напісання Евангелля з’яўляецца Цэзарыя, што грунтуецца на евангельскіх спрэчцы з фарысеямі і фармалізаваным іўдаізме. На думку аўтара, Евангелле было напісана ў партовым горадзе. B. T. Viviano таксама спасылаецца ў сваіх доказах на познія патрыстычныя крыніцы.
G. D. Kilpatrick адхіляе антыяхійскую гіпотэзу, бо, на яго думку, Ігнацій Антыяхійскі не робіць ніводнай спасылкі на Евангелле паводле Матфея. Возера Галілейскае не называецца морам, як у Марка. Сірафінікіянка ў Марка (Мк 7,26) у Матфея з’яўляецца хананеянкай. На падставе ўсяго гэтага, аўтар робіць выснову, што Евангелле паводле Матфея паўстала ў Фінікіі, хутчэй за ўсё, у партовых гарадах Тыры або Сідоне.
H. D. Slingerald меркаваў, што месцам напісання з’яўляецца Трансіарданія, бо, паводле, Іўдзея ляжыць на іншым баку Іардана. Другой часткай тэксту, які дазваляў так меркаваць, з’яўляўся ўрывак, які апісваў землі Завулонавы і Нефалімавы як ляжачыя на іншым баку Іардана. Аўтар аргументуе, што паралельны тэкст у Мк 10,1, як і тэкст у Лк 8,23, утрымлівае саюз «και» (Септуагінта). Выдаленне гэтага саюза значыць, што аўтар Евангелля знаходзіўся на ўсход ад Іардана і меў усходнюю перспектыву.
R. T. France мяркуе, што найбольш праўдападобным месцам паўстання Евангелля з’яўляюцца Сірыя або Палесціна. Больш дакладнае ўказанне месца немагчымае і не мае ніякага значэння для вывучэння Евангелля. Большасць учоных мяркуе, што Евангелле паводле Матфея было напісана ў іўдзейска-хрысціянскім асяроддзі.
Датаванне
Сярэдневяковая традыцыя вызнае за год напісання Евангелля паводле Матфея «восьмы год пасля смерці Госпада» (ці шосты). Сучасныя вучоныя прытрымліваюцца пазнейшых дат (Mill — 61 г., Moldenhawer — 61 г. або 62 г., Grocjusz і Wettstein — 41 г.).
Структура
Евангелле складаецца з 28 раздзелаў і вылучаецца прадуманай кампазіцыяй кнігі: дзеянні Хрыста спалучаюцца з Яго словамі, якія вызначаюць сутнасць вучэння. Даследчыкі вылучаюць пяць слоў Хрыста, якія таксама маюць і некаторую сіметрыю. Так, першае і апошняе словы сказаны на гары, другое і чацвёртае абносяцца да вучняў, а трэцяе змешчана пасярэдзіне Евангелля і складаецца з сямі прыпавесцей пра Нябеснае Валадарства. Кожнае слова Ісуса заканчваецца фразай: «Калі скончыў Ісус». Таму даследчыкі, разглядаючы пяцічастковы падзел кнігі, ўглядаюць у кнізе аналаг Майсеева пяцікніжжа.
Пярхоўскае Ляснічаства
Пярхоўскае Ляснічаства (Перховское Лесничество) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Гусінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Каўтуніўка (Прылуцкі раён)
Каўтуніўка (Ковтуні́вка) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Ганна Іванаўна Глушанкова
Ганна Іванаўна Глушанкова (,, Руднянскі раён,  — , ) — узбекскі хімік, буйны вучоны ў галіне хіміі і тэхналогіі прыродных злучэнняў. Доктар хімічных навук (1972), прафесар (1982), заслужаны дзеяч навукі Узбекістана (1996), акадэмік (2000).
Біяграфія
У 1948 годзе скончыла, затым — аспірантуру гэтага інстытута. Абараніла кандыдацкую дысертацыю, пазней — доктарскую. У 2000 годзе была выбрана сапраўдным членам Акадэміі навук Рэспублікі Узбекістан.
На працягу сваёй амаль 70-гадовай навукова-педагагічнай дзейнасці плённа працавала на такіх адказных пасадах, як загадчык кафедры, старшы навуковы супрацоўнік, загадчык лабараторыі, дырэктар Інстытута хіміі раслінных рэчываў акадэміі навук, член прэзідыума акадэміі навук, і ўнесла дастойны ўклад у актуальныя даследаванні ў галіне хіміі і тэхналогіі прыродных злучэнняў, а таксама ў падрыхтоўку высокакваліфікаваных кадраў ва Узбекістане.
Навуковая дзейнасць
Вынікі навуковых пошукаў Глушанковай шырока прымяняюцца ў народнай гаспадарцы Узбекістана, асабліва ў баваўнянай прамысловасці. Яе навуковыя працы ў галіне перапрацоўкі баваўнянага валакна і насення бавоўніка, вытворчасці з іх тавараў народнага спажывання і лекавых сродкаў маюць вялікае значэнне для развіцця галін эканомікі краіны.
З'яўляецца аўтарам больш за 400 навуковых артыкулаў, кніг і манаграфій, прысвечаных тэарэтычным і практычным пытанням хіміі і тэхналогіі прыродных злучэнняў.
Узнагароды
Ордэн «», Заслужаны дзеяч навукі Узбекістана.
Святлана Калінкіна
Святлана Калінкіна (нар. 12 верасня 1970, Мінск)  — беларуская журналістка, намесніца старшыні Беларуская асацыяцыя журналістаў. Лаўрэатка прэміі «Маладая прэса Усходняй Еўропы» фонду газеты «Die Zeit», вядоўца праграмы «Размова дня» на тэлеканале Белсат.
Біяграфія
Нарадзілася 12 верасня 1970 года ў Мінску, скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «журналістыка».
З 2002 года — галоўны рэдактар «Беларускай дзелавой газеты», галоўны рэдактар дадатку «БДГ. Для службовага карыстання». З 2003 года — шэф-рэдактар газеты «Народная Воля». Разам з Паўлам Шараметам напісала кнігу «Выпадковы прэзідэнт» (2003). У 2004 годзе стала лаўрэаткаю ад Камітэта абароны журналістаў.
У 2015 годзе газета «Народная Воля» атрымала парярэджанне ад Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь за калонку Святланы Калінкінай «На ланцуг», якая з’явілася ў выданні ў кастрычніку таго года. У матэрыяле журналістка папярэджвала пра фактычную немагчымасць выхаду Беларусі з Еўразійскага эканамічнага саюза ў выпадку калі будзе падпісаная дамова аб ратыфікацыі ЕАЭС.
З 2016 года — працуе на незалежным тэлеканале Белсат, вядоўца праграмы «Размова дня».
Качанёва
Качанёва (Коченёво) — пасёлак гарадскога тыпу ў Новасібірскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Качанёўскага раёна.
Качанёва знаходзіцца за 50 км на захад ад Новасібірска. Побач з пасёлкам пралягае аўтамабільная дарога федэральнага значэння М51 «Байкал». Таксама праз Качанёва праходзіць Транссібірская магістраль, на якой размяшчаецца чыгуначная станцыя.
Андрэй Горват
Андрэй Іванавіч Горват ці часам Андрусь Горват (нар., Калінкавічы, Гомельская вобласць, БССР, СССР) — беларускі пісьменнік і журналіст, найбольш вядомы кнігай «Радзіва „Прудок“» (2016); прадпрымальнік у сферы турызму.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1983 г. у Калінкавічах (Гомельская вобласць, БССР, СССР). Продкі паходзяць з вёскі Прудок Калінкавіцкага раёна Беларусі.
У 2006 г. скончыў факультэт журналістыкі БДУ.
Разам з Васілём Васілевічам Чайкам (нар. 1965) прыняў удзел у стварэнні дакументальна-пазнавальнага фільму аўтарства і рэжысуры Аляксандра Матафонава «Лабірынты. Зачараваныя замкі панаў Горватаў» (2009) для беларускага тэлебачання. У час здымак дакументальнага фільму каля будынка былога палаца Горватаў у Нароўлі зрабіў прапанову сваёй сяброўцы Вользе аб шлюбе, што ў канечным выніку і адбылося.
З восені 2013 г. да сакавіка 2015 г. працаваў дворнікам Купалаўскага тэатра. Пасля пераехаў на сталае жыхарства ў дзедавую хату ў вёсцы Прудок на Палессі. Падчас свайго жыцця ў Прудку працаваў настаўнікам і актыўна рабіў запісы аб сваім вясковым жыцці на сваёй старонцы ў сацыяльнай сетцы «Facebook». Гэтыя запісы і сталі асновай для кнігі «Радзіва „Прудок“».
У 2016 г. праз сайт «Талака» сабраў 5290 рублёў з ахвяраванняў 364 асоб на выданне кнігі, якую пісаў 3 гады (з 2014 г.). Кніга выпускалася з 2016 г. некалькі разоў і агульны тыраж дасягнуў больш за 7000 асобнікаў. Пасля выдання кнігі выдаліў свой акаўнт у «Facebook».
16 мая 2018 г. адбылася прэм’ера спектакля «Радзіва „Прудок“» у тэатры імя Янкі Купалы. Рэжысёр спектакля — Раман Падаляка, ролю Андруся выканаў Міхаіл Зуй, таксама ўдзельнічаюць Святлана Анікей, Дзмітрый Есяневіч. Першыя паказы шлі з вялікімі аншлагамі, квіткі на пяць чэрвеньскіх паказаў былі распроданы за 6 гадзін пасля пачатку продажаў. Летам 2019 г. у Брэсце (2 паказы), Пінску, Калінкавічах і Гомелі (2 паказы) у мясцовых дзяржаўных тэатрах з аншлагам адбылося шэсць паказаў спектакля «Радзіва „Прудок“» ад Купалаўскага тэатра ў Мінску — цалкам 600 гледачоў. Купалаўскі тэатр хацеў прывезці спектакль «Радзіва „Прудок“» у рамках свайго «палесскага туру» і ў Мазыр, але мясцовыя ўлады не далі на гэта сваю згоду.
Васілева (Холм-Жыркоўскі раён)
Васілева (Василево) — вёска ў Холм-Жыркоўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Холм-Жыркоўскага гарадскога паселішча.
Андрэй Горват
Біяграфія
У снежні 2018 г. у кнігарнях з’явілася другая кніга аўтара «Прэм’ера», на якой ён быў пазначаны як Андрэй Горват. Да выхаду кнігі аўтар не запланаваў аўтограф-сесій і іншых мерапрыемстваў.
Васілева (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
Да 1917 года тэрыторыя ў складзе Бельскага павета Смаленскай губерні Расійскай імперыі. У 1918 годзе Смаленшчына абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі, а ў студзені 1919 года — Беларускай ССР, аднак у хуткім часе ўвайшла ў склад РСФСР.
Андрэй Горват
Біяграфія
12 лістапада 2020 г. Андрэй Горват, бізнесмены Пётр Кузняцоў (Гомель) і Аляксандр Баранаў (Мазыр) разам набылі ва ўласнасць на аўкцыёне руіны былога палаца Горватаў у Нароўлі, пад вельмі абмежавальныя ўмовы.
Васілева (Холм-Жыркоўскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Андрэй Горват
Біяграфія
24 мая 2021 г. у якасці прадпрымальніка ў сферы турызму прысутнічаў у Нароўлі на дыялогавай пляцоўцы па развіцці ўнутранага і прамысловага турызму Нараўлянскага раёна.
Набыццё руін будынка былога палаца Горватаў у Нароўлі
Звяртаючы ўвагу на сугучнасць прозвішчаў, беларускі пісьменнік і журналіст Андрэй Іванавіч Горват з юнацкіх гадоў пачаў вывучаць гісторыю шляхецкага роду Горватаў і гісторыю родавых сядзіб, каб даведацца пра патэнцыйныя сваяцкія адносіны. Сам Андрэй Горват паходзіць з прыгонных сялян вёскі Прудок (Калінкавіцкі раён, Гомельская вобласць, Беларусь) і лічыць, што яго продкі, паводле ўласных генеалагічных даследаванняў, могуць паходзіць ад шляхціца Кандрата Горвата (сына Гілярыя-Ваўрынца Нікшыча-Горвата), нашчадкі якога збяднелі і перайшлі ў стан сялян. Андрэй Горват таксама з 2006 г. хадзіў з думкай, каб набыць занядбаны і струхлелы будынак былога палаца Горватаў у Нароўлі, каб папярэдзіць яго поўны заняпад і знішчэнне і захаваць напамін аб слаўным родзе Горватаў. У занядбаным будынку абваліўся дах, многа дзе адсутнічала падлога і вокны.
12 лістапада 2020 г. Андрэй Горват, бізнесмены Пётр Кузняцоў (Гомель) і Аляксандр Баранаў (Мазыр) разам набылі за 53 357 беларускіх рублёў 63 капейкі (прыблізна 21 тысяча долараў ЗША) ва ўласнасць на аўкцыёне руіны былога палаца Горватаў у Нароўлі, пад вельмі абмежавальныя ўмовы на 5 гадоў — кансервацыі, рэстаўрацыі і пераводу ў камерцыйнае выкарыстанне. Калі ўмовы не будуць выкананы за 5 гадоў, то руіны будынка палаца павінны быць вернуты ва ўласнасць дзяржавы. Андрэй Горват узяў кіраванне па частковай кансервацыі і антыаварыйным работам з дапамогай валанцёраў і краўдфандзінгу. Сам Горват выказваўся, што хацеў бы зрабіць з палаца Горватаў у Нароўлі музейны комплекс з функцыямі гатэля і рэстарана.
Калісныкы (Прылуцкі раён)
Калісныкы (Колі́сники) — вёска ў Прылуцкім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Крама Сыркіных (Гомель)
Крама Сыркіных — кніжна-музычная крама канца ХІХ — пачатку ХХ ст. у Гомелі. Належала членам сям’і Сыркіных, па імені канкрэтнага прадстаўніка (прадстаўніцы) якой атрымлівала ў пэўны перыяд удакладненую назву. Знаходзілася ў Гомелі па вуліцы Румянцаўскай. Рэалізоўвала кнігі, перыядычныя выданні, ноты, музычныя інструменты. Пашырала квіткі на культурныя мерапрыемствы (вечарыны, канцэрты). Адзначылася ўласнай кнігавыдавецкай дзейнасцю і выпускам паштовак (краявіды Гомеля). З’яўлалася пунктам, дзе можна было набыць прадукцыю суполкі «Загляне сонца і ў наша аконца» і іншых выдаўцоў на беларускай мове, у тым ліку «беларускія паштовыя пісулькі» (паштоўкі).
Выдавецкая дзейнасць
Пад маркай «Выданне кнігарні Я. Г. Сыркіна» ў 1894 г. у Гомелі выйшла кніга  І. І. Гамава «Нарысы далёкай Сібіры».
«Выданне кніжнай і музычнай крамы Ц. Сыркінай у Гомелі» выпусціла шэраг паштовак з гомельскімі цікавосткамі :
Протагалактыка
Протагалактыка («першабытная галактыка»; protogalaxy, primeval galaxy): у фізічнай касмалогіі — воблака міжзоркавага газу на стадыі ператварэння ў галактыку. Лічыцца, што тэмпы зоркаўтварэння ў гэты перыяд галактычнай эвалюцыі вызначаюць спіральную ці эліптычную форму будучай зорнай сістэмы (больш павольнае фармаванне зорак з лакальных згусткаў міжзоркавага газу звычайна прыводзіць да ўзнікнення галактыкі спіральнай формы). Тэрмін «протагалактыка» выкарыстоўваецца галоўным чынам пры апісанні ранніх фаз развіцця Сусвету ў рамках тэорыі Вялікага выбуху.
NGC 7684
NGC 7684 (іншыя абазначэнні — PGC 71625, UGC 12637, MCG 0-59-50, ZWG 380.65) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джэймс Уітмар
Джэймс Уітмар (James Whitmore, 1 кастрычніка 1921— ) — амерыканскі, уладальнік прэмій «Залаты глобус», «Тоні» і «Эмі», а таксама двойчы намінант на прэмію «Оскар».
Франц Грыльпарцэр
Франц Грыльпарцэр (ням.: Franz Grillparzer;,  — , там жа) — аўстрыйскі паэт і драматург. Адзін з першых чальцоў Венскай Імператарскай акадэміі навук (1847).
Біяграфія
Франц Грыльпарцэр — старэйшы сын адваката Менцэля Грыльпарцэра і яго жонкі Марыяны (у дзявоцтве — Зонлейтнер). Вучыўся ў гімназіі, з 1807 да 1811 года вывучаў права ў Вене. У 1813 годзе паступіў на дзяржаўную службу, у 1832 годзе стаў дырэктарам імперскіх архіваў, у 1847 годзе ўвайшоў у лік першых членаў Акадэміі навук, у 1856 годзе выйшаў на пенсію ў чыне надворнага дарадцы. Сябраваў з Генрыхам Гейнэ, Людвігам Бёрнэ, Людвігам ван Бетховенам, Францам Шубертам.
Пахаваны ў Вене на Хіцынгскіх могілках.
Субанг-Джая
Субанг-Джая (Subang Jaya, سوبڠ جاي) — горад у Малайзіі, у штаце Селангор, адміністрацыйны цэнтр акругі Петалінг. Горад размешчаны на захадзе малазійскай часткі паўвострава Малака, на паўднёвы захад ад сталіцы, у цэнтральнай частцы штата Селангор. Займае плошчу 70 км², насельніцтва складае 948 296 чалавек (2015), сярэдняя шчыльнасць — 13547 чал./км². Субанг-Джая вядомы як буйны цэнтр лёгкай прамысловасці ў даліне Кланг.
GNU Coreutils
GNU Core Utilities (ці coreutils) — пакет праграмнага забеспячэння GNU, які змяшчае вялікую колькасць асноўных утыліт, такіх як cat, ls і rm, неабходных для UNIX-падобных аперацыйных сістэм. Пакет уключае некалькі больш ранніх пакетаў — textutils, shellutils і fileutils — і іншыя разнастайныя ўтыліты.
Сумяшчальнасць GNU coreutils
Згодна філасофіі і правілам напісання праграм для GNU, традыцыйным даведнікам перавага аддаецца ўтылітам тыпу <tt>info</tt>, так што дакументацыя шырэйшая, чым звычайна.
Праграмы, якія ўваходзяць у склад coreutils
Пакет coreutils 5.2.1-2 у Debian змяшчае наступныя праграмы:
Shell утыліты
У coreutils таксама ўключана праграма <tt> [ </tt>. Гэта сінонім для test, што ўжываецца як <tt> [ </tt>умова<tt> ] </tt>.
UTC+05:30
UTC+5:30 — часавы пояс для Індыі і Шры-Ланкі.
Міхаіл Іванавіч Пачкайлаў
Міхаіл Іванавіч Пачкайлаў (, в. Востраў, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць —, г. Масква) — савецкі дзяржаўны дзеяч. Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфія
У 1952 годзе скончыў Мілавідскую сярэднюю школу Баранавіцкага раёна. У 1976—1978 гадах намеснік Міністра будаўнічых прадпрыемстваў цяжкай індустрыі Украіны. З 1978 года намеснік Міністра будаўнічых прадпрыемстваў цяжкай індустрыі СССР.