cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чайнат (правінцыя)
Асноўную плошчу рэгіёна займае раўніна. У паўднёвай частцы правінцыі на рацэ Менам-Чао-Прая пабудавана дамба, якая, абараняючы гэты раён ад паводак, дапамагае рэгуляваць водны паток і эфектыўна выкарыстоўваць водныя рэсурсы ў развіцці сельскай гаспадаркі. Гэтая дамба была першай у Тайландзе, пабудавана ў 1957 годзе. Яна садзейнічала стварэнню самай развітой ірыгацыйнай сістэмы краіны.
IC 4769
IC 4769 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Запольскі сельсавет (Бялыніцкі раён)
Запо́льскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Заполле.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бялыніцкім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кіраўскага сельсавета.
11 красавіка 1960 года сельсавет утвораны зноў у складзе Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Вугольшчынскага і Кіраўскага сельсаветаў і перадачы 21 населенага пункта са складу Машчаніцкага сельсавета (Асавец, Ашуркаўка, Барсукі, Бахані, Гута, Дубрава, Дуцькі, Жорнаўка, Забавы, Заграшэўе, Заруддзе, Каліноўка, Красны Бор, Крушынаўка, Курганне, Мазкі, Малатоўкі, Містраўкі, Монеўка, Несцераўка і Паліўнікі). 15 студзеня 1965 года ў склад новаўтворанага Цяхцінскага сельсавета перададзены 25 населеных пунктаў (Асавец, Асман-Касаева, Асмолаўка, Ашуркаўка, Бахані, Вугольшчына, Гута, Дубрава, Дуцькі, Жорнаўка, Забавы, Каліноўка, Красны Бор, Крушынаўка, Курганне, Ленінскі, Мазкі, Малінаўка, Містраўкі, Монеўка, Несцераўка, Паліўнікі, Пільшычы, Прыбар і Цяхцін).
Насельнітва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 852 чалавекі, з іх 97,5 % — беларусы, 1,9 % — рускія, 0,4 % — украінцы.
Аляксандр Якаўлевіч Таіраў
Біяграфія
Творчую дзейнасць пачаў у 1905 годзе як акцёр, з 1908 года — рэжысёр. У 1913 годзе паставіў у Свабодным тэатры «Жоўтую кофту» Хезельтана-Фюрста і пантаміму «Покрыва П’ерэты» Шніцлера. У 1914 годзе разам з А. Г. Коанен і групай маладых акцёраў заснаваў Камерны тэатр, які ўзначальваў да канца жыцця. Першыя спектаклі гэтага тэатра — «Сакунтала» Калідасы (1914), «Фаміра Кіфарэд» Анненскага (1916) і інш. выявілі схільнасць Таірава да вытанчана прыгожых сцэнічных форм, да ўслаўлення чыстага і магутнага запалу легендарных герояў. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года Таіраў і вядучыя акцёры яго тэатра, галоўным чынам Коанен, даказалі здольнасць выказваць сугучныя рэвалюцыі тэмы велічы свабоднай асобы. «Адрыена Лекузрэр» Скрыба і Легувэ (1919), «Федра» Расіна (1922), шэраг п’ес О’Ніла азначалі пераход рэжысёра да рэалізму. Вялікае значэнне мелі творчыя пошукі Таірава ў галіне музычнага спектакля («Жырафле-Жырафля» Лекока, 1922; «Опера жабракоў» Брэхта — Вейля, 1930, і інш.). Вяршыня творчай дзейнасці Таірава — спектакль «Аптымістычная трагедыя» Вішнеўскага (1933) з Коанен у ролі Камісара. Сярод найлепшых спектакляў таксама «Мадам Бавары» паводле Флабера (1940), «Стары» Горкага (1946).
(930) Вестфалія
930 Вестфалія (930 Westphalia) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 10 сакавіка 1920 г. нямецкім астраномам Вальтэрам Баадэ ў Гамбургскай абсерваторыі (Бергедорф, Германія). Астэроід названы ў гонар гістарычнай вобласці на паўночным захадзе Германіі, радзіме навукоўца. Вестфалія не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 3,79 Юліянскіх гадоў.
Яльцоўскі раён
Яльцоўскі раён (Ельцо́вский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі. Утвораны ў 1924 годзе. 15 студзеня 1944 года 6 сельсаветаў Яльцоўскага раёна былі перададзены ў новы Ямінскі раён. 1 лютага 1963 года скасаваны. 30 снежня 1966 года адноўлены.
Геаграфія
Раён размешчаны ва ўсходняй частцы края на мяжы з Кемераўскай вобласцю ў перадгор’ях Салаірскага кража. Рэльеф — перадгорны. Разведаны мармур, вапняк, цагляна-даховачная гліна. Клімат кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −17 °C, ліпеня +18,4 °C. Гадавая колькасць атмасферных ападкаў — 496 мм.
Па тэрыторыі раёна працякаюць рэкі Чумыш, Яльцоўка, Махоўка, Баброўка, Шалап, Неня. Глебы — чарназёмы, шэрыя лясныя. Растуць хвоя, бяроза, піхта, чаромха, акацыя, каліна. Насяляюць мядзведзь, лось, заяц, ліса, воўк, вавёрка, бабёр, андатра.
Вацлаў Касцевіч
Ва́цлаў Ста́нкавіч Касце́віч герба «Ляліва» (*каля 1448  — ) — маршалак гаспадарскі (1509), староста кобрынскі (1519).
Бацька — Станка Касцевіч, намеснік ковенскі. Брат — Януш, ваявода віцебскі, пасля падляшскі.
У 1501 або 1502 Вацлаў ажаніўся з кобрынскай княгіняй Ганнай, былой жонкай Фёдара Бельскага. Жонка перайшла з праваслаўя ў каталіцтва і фундавала разам з мужам пабудовы ва ўладаннях каталіцкіх цэркваў. У 1512 іхнія правы на Кобрын былі пацверджаныя вялікім князем.
Па смерці Ганны, апошняй прадстаўніцы роду Кобрынскіх, атрымаў у арэнду кобрынскія землі. У 1522 годзе збудаваў у Дабучыне (цяпер Пружаны) каталіцкую царкву Свв. Жыгімонта і Вацлава. У 1528 ставіў у войска ВКЛ 41 вершніка.
Ад другога шлюбу з нейкай Ганнай меў сына і дачку. Сын Пётр памёр у маладым узросце. Дачка Дарота была жонкай князя Яраслава Галоўчынскага (у шлюбе мелі 3 сыноў і некалькіх дачок), а з 1569 года — Станіслава Давойны, ад якога мела яшчэ дачку. Памерла ў 1571 годзе.
BMW 321
BMW 321 — аўтамабіль сярэдняга класа нямецкай кампаніі BMW 1938 —1941 гадоў, які прыйшоў на замену мадэлі BMW 320, хоць знешне яны мала адрозніваліся. Вырабляўся на заводзе ў Айзенаху.
Праз вайну вытворчасць была спынена. Выраб мадэлі працягнулі ў савецкай акупацыйнай зоне ў пасляваенны перыяд, у 1945—1950 гадах. Пасля вайны акрамя некаторых будынкаў, у Айзенаху захаваўся запас гатовых дэталяў і запчастак, а на берлінскім заводзе "Ambi-Budd", які выпускаў кузавы, уцалелі штампы і зварачныя кандуктары. У сувязі з гэтым было пастаноўлена аднавіць выворчасць. Першыя 14 аўтамабіляў былі сабраныя ў лістападзе 1945 года. Выпуск у 1947 годзе склаў 2035 адз.; 1948 — 2398; 1949 — 2734.
Канструкцыя
Мадэль пабудавалі на скарочаным шасі мадэлі BMW 326 і запазычаным з яе мадэрнізаваным 6-цыліндравым верхнеклапанным радным рухавіку з двума карбюратарамі аб'ёмам 1971 см³, магутнасцю 45 к. с. (33 кВт) пры 3750 аб/хв. Таксама з 320 была запазычана 4-ступеньчатая каробка перадач. Аўтамабіль разганяўся 0-100 км/г за 35,5 сек і яго максімальная скорасць складала 115 км/г. Хадавая частка адпавядала мадэлям BMW 320/BMW 326, але з пашыраным на 110 мм кузавам. Гідраўлічныя тармазы мелі прывад на ўсе колы. Як і ў машын вышэйшага класа, мадэль 321 атрымала суцэльнаметалічны кузаў, які вырабляла берлінская фабрыка Ambi-Budd. Вонкава яна трохі нагадвала мадэль 326, але атрымала толькі двухдзверныя кузавы.
BMW 321 выпускалі з кузавамі седан за 4800 марак (2078 машын), 4-месны кабрыялет за 5650 марак (1551 машын).
NGC 2215
NGC 2215 (іншае абазначэнне — OCL 550) — рассеянае скопішча ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Скарыніч
Гісторыя
Укладальнік альманаха — Аляксей Каўка.
Асноўная тэма выпускаў — спадчына Ф. Скарыны і праблемы яе вывучэння, а таксама асэнсаванне творчасці літаратурнага згуртавання 1920-х гадоў «Узвышша». У выпусках змешчаны невядомыя раней архіўныя дакументы, рукапісныя матэрыялы дзеячаў беларускай навукі і культуры М. Улашчыка, Я. Лёсіка, А. Смоліча, І. Луцкевіча, А. Бабарэкі, Я. Варонкі, Я. Дылы і інш., рэдкія фотаздымкі, хроніка дзейнасці Таварыства беларускай культуры імя Францыска Скарыны ў Маскве. Напрыклад, большасць матэрыялаў у чацвёртым выпуску зборніка — дакументальныя. Акрамя аўтараў з Беларусі і Расіі на старонках часопіса выступаюць вучоныя і дзеячы культуры Балгарыі, Польшчы, Германіі, Вялікабрытаніі.
Віктар Уладзіміравіч Сідзельнікаў
Віктар Уладзіміравіч Сідзельнікаў (нар., Нальчык, Кабардзіна-Балкарыя) — савецкі і расійскі валейбаліст, майстар спорту міжнароднага класа і трэнер па валейболе.
Біяграфія
У 2012—2013 гадах узначальваў салігорскі «Шахцёр».
Жэр (дэпартамент)
Жэр  — дэпартамент на паўднёвым захадзе Францыі, у перадгор'ях Пірэнеяў.
Плошча — 6,29 тыс. км². Адміністрацыйны цэнтр — горад Ош. Названы па рацэ Жэр. Уключае 31 кантон.
Насельніцтва (172,3 тыс. жых., 1999) — французы і (каля 10 %) імігранты (галоўным чынам іспанцы). Афіцыйная мова — французская, але некаторыя жыхары паўднёвай часткі дэпартамента выкарыстоўваюць гасконскую мову. На тэрыторыі Жэра — старадаўнія гарады Кандом, Лектур, Марсіяк, Флеранс і інш.
Геаграфія
У паўднёвай частцы знаходзіцца плато Арманьяк, складзенае ледавіковымі і рачнымі наносамі, якое мякка паніжаецца з поўдня на поўнач, да даліны Гароны, і з усходу на захад. Плато перасякаецца далінамі рэк Адур, Жэр, Жэмон, Баіз і інш., якія адносяцца да басейна Гароны. Глебы глініста-крамянёвыя. Клімат марскі (сярэдняя тэмпература студзеня 4,8 °C, ліпеня — 20,5 °C). Большая частка тэрыторыі Жэра разарана, дубровы і (вышэй) яловыя лясы займаюць малаважную плошчу (засяроджаны галоўным чынам на поўдні, у межах плато Арманьяк).
Эканоміка
Асновай эканомікі дэпартамента з'яўляецца сельская гаспадарка. Вырошчваецца пшаніца, кукуруза, вінаград. Жывёлагадоўля пераважае ў паўднёвай, узвышанай частцы (буйная рагатая скаціна, мулы, свінні). Прамысловасць развіта слаба, галоўную ролю адыгрывае перапрацоўка сельскагаспадарчай прадукцыі (мукамольная прамысловасць, вінаробства). У адміністрацыйным цэнтры дэпартамента — гандаль сельскагаспадарчымі таварамі.
Гісторыя
Гістарычна тэрыторыя дэпартамента была часткай Гасконі.
Спасылкі
Афіцыйны сайт прэфектуры (на французскай мове)
Чайнат
Чайнат (ชัยนาท) — горад у Тайландзе, сталіца аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца за 157 км на поўнач ад цэнтра Бангкока, на берагах ракі Менам-Чао-Прая. Станам на 2015 год насельніцтва горада складае чалавек. Шчыльнасць насельніцтва — 2053,6 чал/км². Колькасць жаночага насельніцтва (53,2 %) перавышае колькасць мужчынскага (46,8 %).
Балік
Балік — шматзначнае паняцце:
Мезенава
Ме́зенава — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зубрэвіцкага сельсавета.
Кошкіна (Рослаўльскі раён)
Кошкіна (Кошкино) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Астапкавіцкага сельскага паселішча.
Мезенава
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 як Мезінава і ў 1643 як Мезенаў у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ. З 1772 г. у складзе Баранскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. Затым у складзе Беларускай і Віцебскай губерняў.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Задроўеўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Першамайскага сельсавета.
Кошкіна (Рослаўльскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Кошкіна абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
З 2004 па 2019 год у складзе Леснікаўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Торчын (Валынская вобласць)
Торчын (Торчин) — пасёлак гарадскога тыпу ў Луцкім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Яльцоўка (Яльцоўскі раён)
Яльцоўка (Ельцо́вка) — сяло ў Алтайскім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Яльцоўскага раёна і сельскага паселішча Яльцоўскі сельсавет. Размешчана за 253 км на ўсход ад Барнаула. Праз сяло працякае рака Чумыш. Заснавана ў 1770 годзе.
Хомск (вадасховішча)
Вадасховішча наліўное. Створана ў 1988 годзе. Плошча паверхні 0,8 км². Даўжыня 1,7 км, найбольшая шырыня 0,7 км. Найбольшая глыбіня 3,9 м. Аб'ём вады ў вадасховішчы 2,9 млн м³. Ваганні ўзроўню вады да 3,4 м. Напаўняецца вадой з ручая Ласінцы і меліярацыйных каналаў.
Кішкі (твор)
Кішкі (Guts) — кароткі аповяд вядомага амерыканскага пісьменніка Чака Паланіка, які быў апублікаваны ў сакавіку 2004 года ў чарговым нумары дарослага часопіса «Playboy».
Апісанне
Расказ ідзе ад першай асобы. Расказваецца пра трох хлопчыкаў, якія любілі мастурбаваць і рознымі шляхамі дабівацца аргазму. Увогуле, у нікогда нічога добрага не выходзіць, таму яны руйнуюць сабе жыццё і страчваюць прытомнасць.
Пасля апісанняў падзей расказчык разважае, выкарыстоўвае французскія і рускія прымаўкі.
Гісторыя
Часопіс «Playboy» апублікаваў гэтыя апавяданні ў сакавіцкім выпуску 2004 года. Потым твор быў уключаны ў яго кнігу «Прывіды».
Страта прытомнасці
Упершыню, у 2003 годзе падчас публічнага чытання 35 чалавек страцілі прытомнасць з-за недахопу паветра з прычыны працяглай затрымкі дыхання (хоць магчыма, большасць з іх, былыя прыхільнікі Паланіка, толькі зрабілі выгляд, што пазбавіліся пачуццяў)
Летам 2004 года ён зноў чытаў апавяданне, пасля чаго колькасць непрытомнасцяў вырасла да 53 выпадкаў, а ў наступны раз - да 60. Падчас чытання 4 кастрычніка 2004 года ў горадзе Боулдэр (Каларада) лік людзей, якія страцілі прытомнасць павялічылася да 67 чалавек. Апошняя страта свядомасці зафіксавана 28 траўня 2007 года ў горадзе Вікторыя (Брытанская Калумбія), дзе пяць чалавек ўпалі ў непрытомнасць, адзін з якіх стукнуўся галавой аб дзверы, спрабуючы пакінуць аўдыторыю.
Паланіка гэтыя прыпадкі не асоба хвалююць, так як прыхільнікі працягваюць чытаць «Кішкі» і іншыя творы аўтара. Паланік напісаў, што за ўвесь час чытання апавядання «Кішкі» адбылося 73 выпадкі страты прытомнасці.
Сталёва Воля
Сталёва Воля (Stalowa Wola) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Сталевавольскага павета Падкарпацкага ваяводства. Утварае гарадскую гміну. Займае плошчу 82,52 км². Насельніцтва — 65 182 чалавекі (на 2011 год).
Палітыка кавы з малаком
На працягу перыяду старой рэспублікі сістэма патранажу, якая вызначала бразільскую палітыку (асабліва ў сельскай мясцовасці), давала магчымасць аграрным алігархам з багатых штатаў мець перавагу ў дзяржаўных структурах. Палітыка кавы з малаком фактычна азначала, што губернатары двух галоўных штатаў чаргаваліся на пасадзе прэзідэнта рэспублікі.
Гэта палітыка цалкам грунтавалася на алігархічнай сістэме, вядомай як каранелізм (coronelismo) або «ўлада палкоўнікаў», пры якой уся ўлада сканцэнтравана ў руках аднаго алігарха, вядомага як «палкоўнік» (coronel), які размяркоўваў прывілеі ў адказ на лаяльнасць.
Тым часам, у прадстаўнікоў іншых штатаў такая структура размеркавання дзяржаўнай улады выклікала незадаволенасць. Страшная засуха 1877 года на паўночным усходзе краіны і эканамічны спад у выніку адмены рабства ў 1880-х гадах прывялі да значнай працоўнай міграцыі вызваленых рабоў і іншых сялян з паўночнага ўсходу на паўднёвы ўсход, паскорыўшы распад цукровай алігархіі Поўначы. Паступова з ростам значэння кавы на паўднёвым усходзе Сан-Паўлу пачаў адыгрываць ролю цэнтральнага штата ва ўладзе Старой рэспублікі.
З іншага боку, рост гандлю і прамысловасці ў Сан-Паўлу падрывалі перавагу кававых алігархаў у палітыцы самога штата. У час кіравання Жэтуліу Варгаса, якое суправаджалася ўзмацненнем сярэдняга класа і аграрнай алігархіі перыферыйных штатаў, у Бразіліі сфарміравалася больш цэнтралізаваная дзяржаўная структура, паступова выцясняючы палітыку каранелізму. Зрэшты, спадчына палітыкі кавы з малаком яшчэ доўгі час праяўляла сябе. Бразільская палітыка вядомая сваёй надзвычай кланавай, алігархічнай і персаналістычнай структурай, а Сан-Паўлу і Мінас-Жэрайс застаюцца вядучымі штатамі краіны.
IC 4770
IC 4770 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Інструментальны завулак (Мінск)
Інструментальны завулак — завулак у Першамайскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар размешчанай паблізу Інструментальнай вуліцы, якая ў 1981 годзе была перайменавана ў вуліцу Мяржынскага.
Размяшчэнне
Фактычна складаецца з двух частак, звязаных паміж сабой скрыжаваннем. Адна частка пачынаецца ад вуліцы Мяржынскага, ідзе на паўночны захад паралельна вуліцы Калініна і перасякаецца з другой часткай завулка. Яна, у сваю чаргу, ідзе на паўночны ўсход паралельна вуліцы Кузьмы Чорнага і заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Талбухіна.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае. Бліжэйшая станцыя метро — «Парк Чалюскінцаў».
Палова мяча
Палова мяча (Half-sword, Halbschwert, Mezza spada) — прыём, які выкарыстоўваўся ў XIV—XVI стагоддзях падчас двубояў на мячах супраць суперніка, убранага ў. Інакш называецца скарочаны меч, або ўкарачэнне мяча (kurzen Schwert). Заключаецца ў перахопліванні клінка свайго мяча левай рукой (правай, у выпадку, калі левая рука трымае меч), што дазваляла наносіць больш дакладныя колючыя ўдары, у асноўным накіраваныя ў зазоры паміж пласцінамі даспеха, што было адным з нешматлікіх спосабаў паразы суперніка з такой абаронай. Акрамя таго, утрыманне клінка не дазваляла вастрыю саслізгваць з паверхні броні. Левая рука не фіксавала клінок жорстка, а толькі задавала кірунак удару мяча, які слізгаў па далоні накшталт більярднага кія.
Першыя згадкі падобнага прыёму ўзыходзяць яшчэ да, які жыў у XIV стагоддзі, прызнанага заснавальніка нямецкай фехтавальнай школы. Пазней ён апісваўся ў многіх фехтавальных трактатах (Кодэкс Валерштайна, і іншых). Для таго каб пазбегнуць парэзаў далоні, клінок для выканання дадзенага прыёму рэкамендавалася вастрыць толькі часткова, на ўчастку, прылеглым да вастрыя. Астатняя частка клінка не толькі не тачылася, але часам нават спецыяльна затуплялася. Напрыклад, згодна з італьянскім трактатам (1482-1487), рэкамендавалася не вастрыць меч на адлегласці чатырох пальцаў ад рукаяці (відавочна, маецца на ўвазе даўжыня, а не таўшчыня пальцаў, што дае прыкладна 30 см). У нейкай ступені абараняла руку і латная пальчатка. Хоць яна не была металічнай з боку далоні, але краі знешняй металічнай часткі маглі засцерагчы руку ад непасрэднага кантакту з клінком. Дадатковую абарону давала і скураная пальчатка, замацаваная ўнутры уласна латных. Згодна з трактатам таго часу, байцы вельмі актыўна хапаліся рукамі за клінок праціўніка з мэтай змены напрамку ўдару, а часам бралі уласны меч абедзвюма рукамі за клінок, наносячы ўдары навершам і крыжавінай.
(929) Алгунда
(929) Алгунда (Algunde) — астэроід галоўнага астэроіднага пояса. Адкрыты 10 сакавіка 1920 года нямецкім астраномам Карлам Рэйнмутам у Гайдэльбергу, Германія. Астэроід быў названы жаночым імем, якое навуковец узяў з нямецкага штогадовага календара Lahrer hinkender Bote, і ніяк не звязана з сучаснікамі Рэйнмута. Алгунда не перасякае арбіту Зямлі, і робіць поўны абарот вакол Сонца за 3,35 Юліянскіх гадоў.
Гімн М’янмы
Гімн Саюза М'янма — патрыятычная песня «Да сканчэння вякоў мы будзем любіць нашу М'янму», напісаная ў 1930 годзе кампазітарам Схая Тынам. Мелодыя будучага гімна была ўпершыню публічна выканана самім кампазітарам 20 ліпеня 1930 года, а 5 гадзіне вечара ў цэнтры Рангунам (тады рэзідэнцыі каланіяльных улад), каля падножжа будыйскай пагады Шведагон — нацыянальнага сімвала Бірмы.
Пасля падпісання англа-бірманскага пагаднення аб прадастаўленні Бірме незалежнасці ў 1947 годзе адмыслова сфармаваны камітэт па нацыянальных сімвалах зацвердзіў патрыятычную кампазіцыю, якая паўтары дзесяцігоддзі аб'ядноўвала змагароў за незалежнасць краіны, у якасці афіцыйнага гімна маладой бірманскай дзяржавы, а Схая Тын за яе стварэнне атрымаў ад ўрада прэмію ў 1000 к'ят.
Кампазіцыя «Да сканчэння вякоў мы будзем любіць нашу М'янму», у адрозненне ад нацыянальнага сцяга і герба, якія неаднаразова змяняліся кіруючымі рэжымамі на працягу найноўшай гісторыі краіны, перажыла два вайсковыя перавароты (1962 і 1988) і працягвае заставацца афіцыйным гімнам Саюза М'янма.
NGC 2216
NGC 2216 (іншыя абазначэнні — ESO 556-17, MCG -4-15-27, IRAS06194-2203, PGC 18877) — галактыка ў сузор’і Вялікі Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Зольтан Варканьі
Зо́льтан Ва́рканьі (Zoltán Várkonyi;,  — , ) — венгерскі рэжысёр, акцёр. Народны артыст Венгрыі (1962). Лаўрэат Прэміі імя Л. Кошута 1953, 1956.
Біяграфія
Скончыў у 1934 годзе Тэатральную акадэмію ў Будапешце. На сцэне з 1935 года. З 1962 года кіраўнік тэатра «Вігсінхаз» у Будапешце. З 1934 года здымаўся ў кіно, з 1951 працаваў і як кінарэжысёр.
Творчасць
Сярод роляў: Гамлет (аднайменная п'еса У. Шэкспіра), Сірано дэ Бержэрак (аднайменная п'еса Э. Растана), Дофін («Святая Іаанна» Б. Шоу) і пастановак: «Месяц зайшоў» паводле Д. Э. Стэйнбека, «Дымнае неба» І. Дарваша.
Паставіў фільмы «Фота Хабера» (1963), «Сыны чалавека з каменным сэрцам» (1965), «Венгерскі набоб» і «Золтан Карпаці» (1966), «Чорныя алмазы» (1976). Здымаўся ў большасці пастаўленых ім фільмаў.
Дзідзье Кэлё
Дзідзье Патрык Кэлё (Didier Queloz; нар., Лазана, Во, Швейцарыя) — швейцарскі астраном. З’яўляецца джэксанаўскім прафесарам натуральнай філасофіі ў Кембрыджскім універсітэце дзе таксама з’яўляецца членам Трыніці-каледжа ў Кембрыджы, а таксама прафесарам Жэнеўскага ўніверсітэта. Разам з Мішэлем Маёрам у 1995 годзе адкрыў 51 Пегаса b, першую пазасонечную планету, якая круціцца вакол зоркі, падобнай да Сонца, 51 Пегаса. За гэта адкрыццё падзяліў Нобелеўскую прэмію па фізіцы ў 2019 годзе з Джэймсам Піблзам і Мішэлем Маёрам. Дырэктар новага Цэнтра паходжання і распаўсюджанасці жыцця ў Швейцарскай вышэйшай тэхнічнай школе Цюрыха.
Ранняе жыццё і адукацыя
Вучыўся ў Жэнеўскім універсітэце, дзе атрымаў магістарскую ступень у галіне фізікі ў 1990 годзе, ступень паглыбленых даследаванняў у астраноміі і астрафізіцы ў 1992 годзе, і ступень доктара філасофіі ў 1995 годзе. Швейцарскі астрафізік Мішэль Маёр быў яго навуковым кіраўніком.
Пра рэлігію ў The Daily Telegraph паведамлялі, што ён сказаў: «хоць ён і не веруючы, навука шмат атрымала ў спадчыну ад рэлігій».
Кар’ера і даследаванні
Дзідзье Кэлё стаіць ля вытокаў «рэвалюцыі экзапланет» у астрафізіцы, калі ў Жэнеўскім універсітэце разам са сваім кіраўніком яны адкрылі першую экзапланету вакол зоркі галоўнай паслядоўнасці. У 1995 годзе разам з Мішэлем Маёрам абвясцілі пра гіганцкую планету, якая круціцца вакол зоркі 51 Пегаса, планета была вызначана як 51 Пегаса b і вызначана як гарачы Юпітэр. Планета была выяўлена шляхам вымярэння невялікіх перыядычных змен у зорнай радыяльнай скорасці, якія адбываюцца на арбіце планеты. Выяўленне гэтай невялікай зменлівасці з дапамогай эфекта Доплера стала магчымым дзякуючы распрацоўцы новага тыпу спектрографа ELODIE, усталяванага ў абсерваторыі Верхняга Праванса, які аб’яднаў творчы падыход да вымярэння дакладнай зорнай радыяльнай скорасці. За гэта дасягненне яны былі ганараваны Нобелеўскай прэміяй па фізіцы 2019 года «за адкрыццё экзапланеты на арбіце сонцападобнай зоркі».
Гэта знакавае адкрыццё спарадзіла рэвалюцыю ў астраноміі і паклала пачатак даследчай сферы экзапланет. На працягу наступных 25 гадоў асноўны навуковы ўклад Дзідзье Кэлё быў, па сутнасці, накіраваны на пашырэнне магчымасцей выяўлення і вымярэння гэтых сістэм для атрымання інфармацыі аб іх фізічнай структуры. Мэта складаецца ў тым, каб лепш зразумець іх станаўленне і эвалюцыю ў параўнанні з нашай Сонечнай сістэмай. На працягу сваёй кар’еры ён распрацаваў новае астранамічнае абсталяванне, новыя метады назірання і алгарытмы выяўлення. Ён удзельнічаў і праводзіў праграмы, якія прывялі да выяўлення сотні планет, у тым ліку прарыўных вынікаў.
У пачатку сваёй кар’еры ён вызначыў зорную актыўнасць як патэнцыйнае абмежаванне для выяўлення планет. Ён апублікаваў даведачны дакумент, у якім апісваецца, як адрозніць зорную актыўнасць ад планетарнага сігналу з дапамогай проксі, у тым ліку новыя алгарытмы, якія сталі стандартнай практыкай ва ўсіх апублікаваных планетах, заснаваных на дакладных дадзеных доплераўскай спектраскапіі. Гэтай працай ён заклаў аснову для аптымізацыі вымярэнняў радыяльнай скорасці зоркі, якая выкарыстоўваецца і сёння.
Кэлё атрымаў прэмію BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Award 2011 года (сумесна з Маёрам) за распрацоўку новых астранамічных прыбораў і эксперыментальных метадаў, якія прывялі да першага назірання за планетамі па-за Сонечнай сістэмай.
Неўзабаве пасля пачатку агляду планет ELODIE на дыяпраектары ён узначаліў усталёўку палепшанай версіі (CORALIE) на швейцарскім 1,2-метровым тэлескопе Леанарда Эйлера. Вельмі хутка гэты новы аб’ект пачаў выяўляць экзапланеты на зорках, бачных у паўднёвым паўшар’і. У 2000 годзе ён узяў на сябе адказнасць за распрацоўку спектрографа HARPS новага тыпу для тэлескопа ESO 3,6 м. Гэты прыбор, уведзены ў эксплуатацыю ў 2003 годзе, павінен быў стаць эталонам у справе дакладнай доплераўскай спектраскапіі. Спектаклі HARPS у спалучэнні з распрацоўкай новага праграмнага забеспячэння для аналізу, атрыманага ў спадчыну з мінулага вопыту, сабранага з ELODIE і CORALIE, значна палепшылі дакладнасць доплераўскай тэхнікі. У рэшце рэшт, гэта дазволіла дасягнуць эфектных выяўленняў меншых экзапланет у сферы Нептуна, пазасонечных сістэм, перш чым Кеплер масава іх выявіў і ўстанавіў бы іх статыстычнае з’яўленне.
Пасля абвяшчэння аб выяўленні першай транзітнай планеты ў 1999 годзе даследчы інтарэс Дзідзье Кэлё пашырыўся з мэтай з’яднаць магчымасці, прапанаваныя транзітнымі планетамі, і наступнымі вымярэннямі доплераўскай спектраскапіі. У 2000 годзе ён дасягнуў першага спектраскапічнага транзітнага выяўлення экзапланеты з дапамогай так званага эфекту Росітэра-Маклафліна. Гэты тып вымярэння па сутнасці кажа пра спраектаваны вугал паміж вектарам зорнага вуглавога моманту і вектарам імпульсу арбіты планеты. Вяршыня гэтай праграмы будзе дасягнута праз 10 гадоў, пасля таго як ён узначаліў значнае абнаўленне CORALIE і ўстанавіў супрацоўніцтва з кансорцыумам «Шырокавугольны пошук планет» (WASP) у Вялікабрытаніі. Разам са сваім аспірантам яны прадэманстравалі, што значная колькасць планет была на здзіўленне несумяшчальнай або на рэтраграднай арбіце, што дало новае ўяўленне аб працэсе іх станаўлення. У 2017 годзе ён атрымаў прэмію Вольфа па фізіцы 2017 за гэтую працу і ўсе адкрыцці планет, якія ён зрабіў.
Спецыяльная геаметрыя транзітных планет у спалучэнні з дакладнымі доплераўскімі спектраскапічнымі назіраннямі дазваляе вымераць масу і радыус планет і вылічыць іх аб’ёмную шчыльнасць, каб атрымаць уяўленне аб іх фізічнай структуры. У 2003 годзе Дзідзье Кэлё, нядаўна прызначаны на пасаду выкладчыка, са сваёй даследчай групай стаў піянерам і ўсталяваў спалучэнне гэтых метадаў, упершыню вымяраючы насыпную шчыльнасць транзітных планет OGLE. Яны таксама шукалі магчымасці транзіту на вядомых планетах з прамянёвай скорасцю і знайшлі першую транзітную планету памерам Нептун Глізэ 436 b. У ходзе гэтай праграмы і ў супрацоўніцтве з яго калегам С. Цукерам з Тэль-Авіўскага ўніверсітэта яны распрацавалі матэматычную аснову для вылічэння рэшткавага шуму, з якім яны сутыкнуліся падчас аналізу транзіту, які яны спрабавалі змадэляваць. Яны ўстанавілі статыстычную метрыку для ліквідацыі ружовага шуму ў даных. Сёння гэта паняцце шырока выкарыстоўваецца ў вобласці для ацэнкі сістэматыкі ў мадэлях крывых святла і транзіту.
У 2007 годзе Дзідзье Кэлё стаў дацэнтам. На працягу наступных 5 гадоў пасля яго вылучэння актывізавалася яго даследчая праграма, заснаваная на спалучэнні спектраскапіі і выяўлення транзіту. Ён узначаліў спектраскапічныя наступныя намаганні кансорцыума WASP і касмічнай місіі CoRoT. Спалучэнне даных WASP і Corot з наступнымі назіраннямі з дапамогай EulerCam (ПЗС-манітора), спектрографа CORALIE, спектрографа HARPS і іншых асноўных сродкаў Еўрапейскай паўднёвай абсерваторыі стала надзвычай паспяховым. Гэта прывяло да больш за 100 публікацый, некаторыя з якіх здзейснілі новыя адкрыцці па фарміраванні і прыроды гарачых планет тыпу Юпітэр. Акрамя таго, у той жа перыяд выяўленне COROT-7b у спалучэнні з інтэнсіўнай наступнай кампаніяй дазволіла ўсталяваць першае выяўленне планеты з аб’ёмнай шчыльнасцю, падобнай да скалістай планеты.
Увесь далейшы вопыт, які ён распрацаваў, натуральна, распаўсюдзіўся на эпоху касмічнага тэлескопа Кеплер з кансорцыумам HARPS-N, які пацвярджае насыпную шчыльнасць Кеплер-10, падобную на Зямлю. Што тычыцца наземных транзітных праграм, Дзідзье Кэлё быў уцягнуты ў распрацоўку і ўсталяванне новага пакалення агляднага тэлескопа: абсерваторыі NGTS. Яго роля была вырашальнай падчас сістэмных выпрабаванняў у Еўропе і стварэння аб’екта ў абсерваторыі Паранал у пустыні Атакама на поўначы Чылі.
У той час, як Дзідзье Кэлё перайшоў у Кембрыджскі ўніверсітэт, ён, па сутнасці, сканцэнтраваў сваю дзейнасць на стварэнні комплекснай даследчай дзейнасці, накіраванай на выяўленне падобных на Зямлю планет і жыцця ў Сусвеце, а таксама на далейшае развіццё супольнасці экзапланет у Вялікабрытаніі. Калі ён пакінуў Швейцарыю, быў судырэктарам буйной нацыянальнай ініцыятывы, якая ў выніку атрымала фінансаванне. У Кембрыджы з дапамогай сваіх калег з IoA і DAMTP стварыў Кембрыджскі даследчы цэнтр экзапланет, каб стымуляваць сумесныя скаардынаваныя намаганні і супрацоўніцтва паміж ведамствамі. У Вялікабрытаніі арганізаваў першую «сустрэчу супольнасці Exoplanet» і ўсталяваў ідэю рэгулярнага штогадовага «семінара супольнасці». У еўрапейскім кантэксце ён вядзе ў Жэневе распрацоўку наземнага сегмента касмічнай місіі CHEOPS і ўзначальвае навуковую групу.
Адкрыцці экзапланет прыцягваюць вялікую ўвагу грамадскасці і сродкаў масавай інфармацыі. Паралельна са сваёй даследчай і выкладчыцкай дзейнасцю, Дзідзье Кэлё ўдзельнічаў у шматлікіх дакументальных фільмах, фільмах, артыкулах і інтэрв’ю па тэлебачанні і радыё, каб падзяліцца хваляваннем, а таксама растлумачыць вынікі і зацікавіць навукай у цэлым.
Таксама быў запрошаным навукоўцам у Інстытуце астрафізікі і касмічных даследаванняў МТІ.
У кастрычніку 2019 года, на падставе вопыту сваіх прац у галіне астраноміі і адкрыццяў экзапланет, Кэлё прадказаў, што людзі адкрыюць пазаземнае жыццё ў бліжэйшыя 30 гадоў, заявіўшы: «Я не магу паверыць, што мы адзіныя жывыя істоты ў Сусвеце. Проста [занадта] шмат планет, занадта шмат зорак, і хімія ўніверсальная. Хімія, якая прывяла да жыцця, павінна адбыцца ў іншым месцы. Таму я моцна перакананы, што ў іншым месцы павінна быць жыццё».
У снежні 2019 года Кэлё выказаў нязгоду з тымі, хто не падтрымлівае звязаныя са зменай клімату абмежаванні, заявіўшы: «Я думаю, што гэта проста безадказна, таму што зоркі так далёка, я думаю, што ў нас не павінна быць сур’ёзнай надзеі пакінуць Зямлю. [. . . ] Таксама майце на ўвазе, што мы від, які развіваўся і развіваецца для гэтай планеты. Мы не створаны для выжывання на любой іншай планеце, акрамя гэтай [. . . ] Нам лепш выдаткаваць час і сілы на тое, каб гэта выправіць».
Асноўныя публікацыі
Дзідзье Кэлё мае больш за 400 навуковых публікацый, якія прыцягваюць больш за 50 000 цытат. Яго Індэкс Хірша — 115.
Узнагароды
Астэроід 177415 Queloz быў названы ў яго гонар.
Airbus A380
Airbus A380, раней вядомы як Airbus A3XX — найбуйнешы авіялайнер у гісторыі, які ўпершыню быў афіцыйна паказаны публіцы на цырымоніі ў Тулузе (Францыя) 18 студзеня 2005 года, у якой узялі ўдзел 5 тысяч гасцей, сярод якіх кіраўнікі Вялікабрытаніі, Францыі, Германіі і Іспаніі.
Бізнес-перспектывы
Цана аднаго самалёта складае каля $389,9 млн. У новы праект было ўкладзена 18 мільярдаў долараў (12 млрд €).
A380-800
Базавая мадэль. A380-841 і 842 версіі з рухавіком Trent 900. A380-861 і А380-862 версіі з рухавіком GP72XX. Даўжыня 73 метры.
A380-900
У стадыі праекта. Плануецца як мадыфікацыя з падвышанай колькасцю пасажыраў (да 960).
A380-1000
Прапанаваны ў 2010 годзе. Мяркуецца, што гэтая мадыфікацыя будзе мець даўжыню 87 м і колькасць пасажыраў да 1073. Пачатак эксплуатацыі ацэньваецца ў 2020—2025 гады.
A380-843F, А380-863F і А380-864F
A380-843F грузавы варыянт.
Заказы і пастаўкі
<span style="background:skyblue; padding:0em .1em; border:solid 1px #242020; height:1.5em; margin:.25em .9em .25em .25em;">  Заказы <span style="background:green; padding:0em .1em; border:solid 1px #242020; height:1.5em; margin:.25em .9em .25em .25em;">  Пастаўкі
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Віцебск)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Фарны) — колішні рымска-каталіцкі храм у Віцебску. Дзейнічаў у XVIII — XIX стст. Знаходзіўся на левым беразе Дзвіны, на месцы былога рамесніцка-гандлёвага пасада Ніжняга Замка. Стаяў побач з царквой Дабравешчання Прасвятой Багародзіцы.
У 2-й пал. XIX ст. касцёл да непазнавальнасці перабудавалі расійскія ўлады, а ў 1950-я будынак канчаткова зруйнавалі. Да нашага часу захаваліся падмуркі.
Гісторыя
Мураваны касцёл збудавалі як парафіяльны ў 1749 годзе, пры ім мелася драўляная плябанія. Пазней належаў да кляштара марыявітак.
Па здушэнні вызваленчага паўстання (1830—1831) у 1842—1844 роках расійскія ўлады зачынілі касцёл з прычыны яго блізкага размяшчэння да праваслаўнай Дабравешчанскай царквы. Неўзабаве будынак перабудавалі (разабралі вежы).
У 1862—1903 роках у будынку колішняга касцёла размяшчаўся Віцебскі цэнтральны архіў даўніх актаў, архіў губернскай управы, архіў канцылярыі віцебскага генерал-губернатара.
Касцёл пацярпеў у Другую сусветную вайну. У кан. 1950-х — пач. 1960-х помнік зруйнавалі савецкія ўлады.
Архітэктура
Касцёл — помнік архітэктуры барока. Гэта была 3-нефная 2-вежавая базіліка. Галоўны фасад падзяляўся пілястрамі і карнізнымі пасамі на тры ярусы і пяць праслаў. Яго завяршаў фігурны франтон, фланкіраваны 5-яруснымі шатровымі вежамі.
Лазер (дэпартамент)
Лазе́р (Lozère, ) — дэпартамент на поўдні Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Лангедок-Русільён. Парадкавы нумар 48. Адміністрацыйны цэнтр — Манд. Насельніцтва 73,5 тыс. чалавек (100-е месца сярод дэпартаментаў, даныя 1999 года).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 5167 км². Праз дэпартамент працякаюць рэкі Ло, Тарн.
Гісторыя
Лазер — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 года. Узнік на тэрыторыі былой правінцыі Лангедок. Назва паходзіць ад гары Лазер.
Дабруджанскае княства
Дабруджанскае княства, Дабруджанскі дэспатат, Карвунскае княства (дэспатат) — дзяржава, якая аддзялілася ад Тырнаўскага царства. Існавала прыкладна з 1322 года па 1395 год. Назва княства паходзіць ад турэцкага вымаўлення імя аднаго з яго кіраўнікоў — Даброціцы.
Гісторыя
У выніку крызісу цэнтральнай улады ў Балгарыі шэраг феадалаў перасталі падпарадкоўвацца цару. Адзін з такіх феадалаў, Балік, выйшаў з пад кантролю цэнтральнай улады і ўтварыў напаўнезалежнае княства са сталіцай у Каварне.
У гады яго кіравання княства мела няясны статус. Аднак наступны кіраўнік княства, Даброціца (1347—1386; пачынаючы з 1357 года карыстаўся тытулам «дэспат») дамагаецца поўнай незалежнасці ад Тырнава ў выніку дапамогі балгарскаму цару Івану Аляксандру ў вайне з венграмі. У выніку гэтай вайны ў 1369 годзе цар Іван Аляксандр аднавіў сваю ўладу ў Відзінскім княстве (акупаваным з 1365 года венграмі), а Даброціца атрымаў шэраг гарадоў (у тым ліку Варну) як плату за дапамогу. Пасля гэтага Дабруджанскае княства стала цалкам незалежным.
Паходжанне заснавальніка Дабруджы Баліка дакладна не вядома. Ёсць тэорыя, што ён паходзіў з таго ж роду, што і балгарская дынастыя Тэртэраў. Пры гэтым яна грунтуецца на тым, што імя Балік магчыма палавецкага паходжання, а таксама на імі другога сына Даброціцы, Тэртэра.
Княства займала тэрыторыю ўздоўж узбярэжжа прыкладна ад горада Варна да мыса Каліякры. Сын Баліка, Даброціца (кіраваў 1365—1386) перанёс яго сталіцу з Каварны ў Каліякру.
Рыцар з Мюнхена Ёган Шылтбергер у канцы XIV стагоддзя пісаў:
Ён меў на ўвазе, што замест адзінай дзяржавы былі Тырнаўскае царства, Відзінскае царства і Дабруджанскае княства са сталіцай у Каліякры, і кожная лічыла сябе Балгарскім царствам.
Пасля смерці Даброціцы (каля 1385—1386) на прастол узышоў яго сын Іванка, якому прыйшлося стаць васалам султана Мурада I, які аблажыў новую сталіцу княства — Варну і падпісаць мір з Генуэзскім княствам.
Аднак пасля паражэння невялікага турэцкага войска ад валашскага ваяводы Мірчы Старога, спасылаючыся на тое, што ні тырнаўскі цар Іван Шышман, ні Іванкі не выслалі войска, як васалы, султан Мурад I, адпраўляе вялікае войска і Дабруджанскае княства спыняе сваё існаванне. Паводле легенды, крэпасць Каліякра на аднайменным мысе пала апошняй.
Вольшаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Лідскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да новаўтворанага Белагрудскага сельсавета.
Торчын
Назву Торчын маюць:
Антоніа Карнацана
Антоніа Карнацана (Antonio Cornazzano; каля 1430, П’ячэнца —, ) — італьянскі паэт, пісьменнік, біёграф і майстар танца эпохі Адраджэння. Як і Джавані Амброзіа, Антоніа Карнацана быў вучнем вядомага майстра танца, Даменіка з П’ячэнцы, якому даў пахвальную мянушку «караля мастацтваў». Належаў да рыцарскага ордэна Залатой Шпоры, або «Залатога воінства» (Ordo Militia Aurata).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1430 годзе ў горадзе П’ячэнца, які тады належаў герцагству Міланскаму. Яго бацька, Баніфацыа Карнацана, быў вядомым юрыстам. Маці, Канстанца Багароці, належала да мясцовай шляхты. У 1444—1447 гадах вучыўся ва ўніверсітэце горада Сіены. У 1450 годзе быў у Рыме, верагодна, на службе ў высокапастаўленага царкоўнага іерарха.
У 1455 годзе вярнуўся ў Мілан, дзе служыў герцагу Франчэска Сфорца і напісаў хвалебную паэму ў яго гонар — De gestis Francisci Sfortiae — або «Сфарцыяда» (Sforziade). Карнацана таксама напісаў невялікую працу па мастацтве танца, жыццяпіс Дзевы Марыі і збор аповесцей непрыстойнага зместу на латыні De proverbiorum origine.
У 1466 годзе пасля смерці герцага ён пакінуў Мілан і пераехаў на тэрыторыю Венецыянскай рэспублікі. Адзін час ён працаваў з кандацьерам Барталамеа Калеоні і напісаў яго біяграфію на латыні. У Венецыі ён супрацоўнічаў з друкарам Нікаля Жансанам і апублікаваў працу «Жыццё Хрыста».
У 1475 годзе ён паступіў на службу пры двары кіраўніка горада Ферары, дзе ім быў напісаў шэраг яго важных работ — кароткі трактат аб мастацтве праўлення і яшчэ адзін, аб воінскім мастацтве, першапачаткова (1476) прозай, а затым перапрацаваны ў паэму.
Памёр у 1484 годзе ў Ферары.
Ягор’еўскі раён (Алтайскі край)
Яго́р’еўскі раён (Его́рьевский райо́н) — адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (сельскі раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Алтайскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Новаягор’еўскае, размешчанае за 40 км ад Рубцоўска.
Геаграфія
Размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы края. Рэльеф — раўнінны. Клімат рэзка кантынентальны. Сярэдняя тэмпература студзеня −12,5 °C, ліпеня +18,6 °C. Атмасферных ападкаў — 362 мм.
На тэрыторыі раёна размешчаны 25 азёр (частка з іх салёныя): Урлапава, Астраўное, Вавілон, Крывое, Горкае, Горкае-Перашэечнае і іншыя. Глебы каштанавыя, светла-каштанавыя, уздоўж хваёвага бору — пясчаныя. Па тэрыторыі раёна праходзіць істужачны бор. Растуць хвоя, бяроза, асіна, таполя, вярба, глог, каліна, шыпшыннік.
IC 4771
IC 4771 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Царква Успення Прасвятой Багародзіцы (Котра)
Царква́ Успе́ння Прасвято́й Багаро́дзіцы — праваслаўная царква ў вёсцы Котра Пружанскага раёна, заснаваная ў 1773 годзе. Зруйнаваная за савецкім часам.
Гісторыя
У 1773 памешчык Лаўрэнцій Савіцкі заснаваў у Котры драўляны храм, асвечаны ў гонар Успення Прасвятой Багародзіцы. У парафію ўваходзілі вёскі Котра, Радзецк, Пескі, Клепачы, Краснае.
Да стогадовага юбілею ў вёсцы была пабудавана новая, мураваная царква, асвечаная ў 1873 годзе. Да яе прыходу былі далучаны вёскі Бакуны і Ліхасельцы.
Падчас Другой сусветнай вайны купал царквы выкарыстоўвалі нямецкія войскі для трэніроўкі ў стральбе з гармат. Перад гэтым жыхары вёскі былі выселены, а святар атрымаў загад вызваліць памяшканне царквы ад царкоўнага начыння, якое было перавезена ў Мокраўскую царкву. Ад артылерыйскіх снарадаў царква была моцна пашкоджана, засталіся толькі муры.
У пачатку 50-х гадоў XX стагоддзя царква і агароджа канчаткова разабраны, на яе месцы паўстаў вясковы клуб.
Гармажап Аюравіч Гармаеў
Гармажап Аюравіч Гармаеў (—) — старшы лейтэнант Памежных войскаў НКУС СССР, удзельнік савецка-фінскай вайны, Герой Савецкага Саюза (1940).
Біяграфія
Гармажап Гармаеў нарадзіўся 23 мая (па новым стылі — 5 чэрвеня) 1916 года ў вёсцы Верхні Тарэй Забайкальскай вобласці (цяпер — Джыдзінскі раён Бураціі) у сям’і бедняка-жывёлагадоўца. Скончыў чатыры класы школы, пасля чаго працаваў у калгасе.
Восенню 1937 года Гармаеў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. Служыў у 41-м кавалерыйскім палку 76-й стралковай дывізіі ў Ленінградскай вобласці. Скончыў курсы малодшага начальніцкага складу, стаў камандзірам аддзялення. Браў удзел у Польскім паходзе РСЧА. З кастрычніка 1939 года Гармаеў — памочнік камандзіра кавалерыйскага ўзвода, з лістапада таго ж года — камандзір узвода.
Браў удзел у савецка-фінскай вайне 1939—1940 гадоў, падчас якой вызначыўся. Быў кулямётчыкам 257-га стралковага палка 7-й стралковай дывізіі 7-й арміі Паўночна-Заходняга фронту.
Узімку 1940 года, трапіўшы ў акружэнне, Гармаеў адстрэльваўся з кулямёта. Нанёсшы праціўніку вялікі ўрон, ён прарваўся з акружэння і вынес на ​​сабе які цяжкапараненага камандзіра. У студзені 1940 года, патаемна падабраўшыся да гарматы, Гармаеў знішчыў яго разлік і, адкрыўшы з яго агонь, спрыяў поспеху наступлення стралковага батальёна.
У 1940 годзе Гармаеў быў дэмабілізаваны, пасля чаго працаваў інструктарам Джыдзінскага райкама ВКП(б), затым паступіў на службу ў мясцовы аддзел НКУС СССР. У 1942 годзе ён паўторна быў прызваны ў армію і накіраваны на службу ў Памежныя войскі НКУС СССР. У тым жа годзе скончыў афіцэрскія курсы, быў перакладчыкам Кяхцінскага пагранатрада Забайкальскай пагранічнай акругі, затым камандзірам пагранічнага ўзвода. З 1944 гады Гармаеў служыў на заходняй мяжы СССР, у Брэсце. У званні старшага лейтэнанта ён займаў пасаду памочніка начштаба 3-й пагранкамендатуры.
Супрэфектура
Супрэфектура — у Францыі адміністрацыйны цэнтр акругі. Кіруецца супрэфектам. Калі цэнтр акругі адначасова з'яўляецца і сталіцай дэпартамента, то ён завецца ўжо не супрэфектурай, а прэфектурай. Таму, хоць у Францыі існуе больш трохсот акруг, супрэфектур маецца прыкладна на сотню менш.
Прокшына
З 1772 г. у складзе Баранскай воласці Аршанскага павета Магілёўскай губерні. Затым у складзе Беларускай і Віцебскай губерняў. З 1938 г. у складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Да 8 красавіка 2004 года вёска ўваходзіла ў склад Дубраўскага сельсавета.
NGC 2218
NGC 2218 — група зорак у сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віка пасяўная
Ві́ка пасяўная, Віка яравая, Гарошак пасяўны (Vicia sativa) — кветкавая расліна, від роду сямейства.
Назва
Гарошак пасяўны, віка, віка сеўная, выка , выка сеўная.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна. Сцябло тонкае, галінастае, даўжынёй 40—110 см, палягае. Лісце чаргаванае, на чаранках, парнаперыстае, апушанае, з гладкім краем. Кветкі сядзячыя, з пяццю пялёсткамі, фіялетава-пурпуровыя, ружовыя. Плод — шматнасенны струк.
Святлолюбівая расліна, мезафіт і мезатроф.
Значэнне і выкарыстанне
Культывуецца з XVIII стагоддзя. Кармавая расліна. Добра расце на някіслых гліністых і сугліністых або тарфяна-балотных глебах. У севазваротах размяшчаецца пасля збожжавых і прапашных культур. Абагачае глебу азотам. У сумесі з аўсом дае высакаякасны зялёны корм, сена, сілас. Расце як пустазелле на пустках, пашах і агародах, каля дарог, на лугах і аблогах, у парках і садах, па берагах рэк і ручаёў.
Слаўна
Слаўна (Sławno) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Славенскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з'яўляецца сядзібай вясковай гміны Слаўна.
Адлегласць па прамой паміж гарадамі Слаўна — Мінск 715 км, да Варшавы — 379 км.
Насельніцтва — 12 907 жыхароў (2014 год).
Раёны Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі
Раёны Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі (District municipality), ці «Муніцыпалітэты катэгорыі C» — гэта акругі Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі, у склад якіх уваходзіць пераважна сельская мясцовасць. Раёны падзяляюцца на мясцовыя муніцыпалітэты.
Некаторыя часткі ПАР з-за іх маланаселенасці не ўваходзяць у склад ніводнага з мясцовых муніцыпалітэтаў — такімі, да прыкладу, з'яўляюцца тэрыторыі нацыянальных паркаў і запаведнікаў. Такія землі кіруюцца наўрост урадамі раёнаў, і таму вядомыя як тэрыторыі раённага падпарадкавання (District Management Area).
Нацыянальны навуковы медаль ЗША
Нацыянальны навуковы медаль (National Medal of Science; у некаторых крыніцах тлумачыцца як Нацыянальны медаль навукі) — амерыканская дзяржаўная ўзнагарода за выдатны ўклад у вобласці біялагічных, фізічных, матэматычных, тэхнічных, хімічных, грамадскіх ці паводзінскіх навук.
Агульныя звесткі
Медаль прысуджаецца Прэзідэнтам ЗША па рэкамендацыі Камітэта Нацыянальнага навуковага медаля, які складаецца з 12 вучоных і інжынераў. Медаль быў заснаваны 25 жніўня 1959 года Кангрэсам ЗША спецыяльным Законам (Public Law 86-209) і першапачаткова прызначаўся толькі для прыродазнаўчых абласцей («physical, biological, mathematical, or engineering sciences»). У 1980 годзе гэты пералік быў дапоўнены грамадскімі дысцыплінамі (social and behavioral sciences) паводле Закона ад 12 снежня (Public Law 96-516). Уручэнне праходзіць у Белым Доме.
Знакамітыя лаўрэаты
год
Да лістапада 2009 года медаль атрымалі больш за 450 чалавек, сярод іх Нобелеўскія лаўрэаты і іншыя вядомыя вучоныя.
(917) Ліка
(917) Ліка — астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 5 верасня 1915 года савецкім астраномам Рыгорам Нявуйміным у Сімеізскай абсерваторыі і названы ў па імі сяброўкі сястры першаадкрывальніка.
Нацыянальны навуковы медаль ЗША
Гл. таксама
Катэгорыя:Узнагароджаныя Нацыянальным медалем навукі ЗША
Сода
Со́да:
Відэазапіс
Відэазапіс — захаванне рухомых выяў і, звычайна, гукаў з магчымасцю іх аднаўлення пазней. Відэазапіс робіцца на носьбіт — стужку, дыск, электронную памяць або іншую прыладу.