cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тодар Мінкаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і заможнага гандляра. Скончыў гімназію ў Вене. У час Крымскай вайны добраахвотнікам уступіў у балгарскі легіён рускай арміі, у чыне падпаручніка займаў пасаду другога ад’ютанта пры генерале ад артылерыі князі Міхаіле Дзмітрыевічы Гарчакове, удзельнічаў у абароне Севастопаля (1854—1855), быў паранены. У 1861 г. скончыў політэхнічны інстытут у Дрэздэне і перасяліўся ў Расію. З 4 красавіка 1863 г. служыў наглядчыкам у пансіёне для выхадцаў з Паўднёвай Еўропы пры 1-й Аляксандраўскай рэальнай гімназіі ў горадзе Мікалаеве. У 1866 г. пансіён быў зачынены па ініцыятыве Мікалаеўскага ваеннага губернатара віцэ-адмірала Багдана Аляксандравіча фон Глазенапа, аднак Мінкаў прыклаў шмат высілкаў для таго, каб адрадзіць пансіён у абліччы прыватнай навучальнай установы і сустрэў падтрымку ў асобе славянафільскіх колаў, у прыватнасці, Івана Сяргеевіча Аксакава, Мікалая Паўлавіча Ігнацьева і дырэктары Азіяцкага дэпартамента Міністэрства замежных спраў Пятра Мікалаевіча Страмаухава. У выніку 10 лютага 1867 г. быў дадзены Найвышэйшы дазвол на стварэнне ў Мікалаеве прыватнага Паўднёваславянскага пансіёна, уладальнікам якога стаў Тодар (у Расіі яго клікалі Фёдарам Мікалаевічам) Мінкаў, які атрымаў пасаду чыноўніка па адмысловых даручэннях Міністэрства народнай асветы.
З Паўднёваславянскага пансіёна выйшлі многія дзеячы палітычнай і культурнай эліты Балгарыі 1880—1910-х, такія як класік літаратуры Алека Канстанцінаў, прэм’ер-міністр Аляксандр Малінаў, заснавальнік балгарскай оперы Канстанцін Міхайлаў-Стоян.
Ад 1893 пансіён дзейнічаў у маёнтку Фёдара Мінкава Равіны недалёка ад Дарагічына. Балгарскія юнакі рыхтаваліся там да паступлення ў расійскія кадэцкія корпусы. За сваю дзейнасць быў узнагароджаны сямю расійскімі і двума балгарскімі ордэнамі. Памёр у Равінах. Яго імя ў Балгарыі носяць вуліцы і школы.
У жніўні 2012 года закінутая магіла Тодара Мінкава была выяўлена пісьменнікам, гісторыкам і тэлевядучым Вячаславам Бандарэнкам і яго жонкай, журналістам і пісьменнікам Кацярынай Частновай, на могілкі горада Драгічын. 17 лістапада 2012 г. надмагілле на магіле Мінкава было адноўлена выкладчыкамі і навучэнцамі Слонімскага кадэцкага корпуса.
Пскоўская губерня
Пскоўская губерня — адміністрацыйная адзінка Расійскай імперыі. Губернскім горадам з’яўляўся горад Пскоў. Існавала з 1772 да 1777 гг. і з 1796 да 1924 гг., пасля чаго ўвайшла ў склад зноў утворанай Ленінградскай вобласці. Па плошчы на 1914 займала 44211,2 км² (38846,5 квадратных вёрст). Насельніцтва паводле дадзеных перапісу 1897 года — 1.122.317 чалавек. У 1900 гадах налічвалася 1 млн. 188 тыс. жыхароў, прычым на долю гарадскога насельніцтва прыходзілася ўсяго толькі 86 тыс. чалавек, пераважала сялянства — больш за 93 працэнтаў агульнай колькасці жыхароў.
Міхаіл Пятровіч Фрыноўскі
Міхаі́л Пятровіч Фрыноўскі (Михаил Петрович Фриновский;, сяло Нараўчат, Пензенская губерня, Расійская імперыя — , , СССР) — дзеяч савецкіх органаў дзяржбяспекі, камандарм 1-га рангу (1938). Член ЦВК СССР 7-га склікання, дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання. Адзін з непасрэдных арганізатараў «Вялікага тэрору» 1937—1938 гадоў.
6 красавіка 1939 года быў зняты з усіх пасад і арыштаваны па абвінавачванні ў «арганізацыі трацкісцка-фашысцкай змовы ў НКУС». 4 лютага 1940 года Ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР быў прыгавораны да вышэйшай меры пакарання. Цела было спалена.
Сіван
Сіван (іўр. סִיוָן) — трэці месяц яўрэйскага года, які пачынаецца з нісана і дзявяты - года, які пачынаецца з тышрэя, прыпадае на чэрвень - ліпень.
Літаратурная крытыка
Літарату́рная крытыка — навука, якая вывучае, абмяркоўвае, ацэньвае і тлумачыць літаратуру з пункту гледжання сучаснасці (у тым ліку надзённых праблем грамадскага і духоўнага жыцця).
Гісторыя
Затым, пасля працяглага перапынку зноў складваецца як адмысловы від літаратуры і як самастойная прафесія ў Еўропе, пачынаючы з XVII стагоддзя і да першай паловы XIX стагоддзя (Т. Карлейль, Ш. Сент-Беў, І. Тэн, Ф. Брунецьер, М. Арнолд, Г. Брандэс).
Адуванчык лекавы
Назва
Родавая назва Taraxácum паходзіць ад лацінізацыі арабскай (tharakhchakon) або персідскай (talkh chakok) назвы іншай складанакветнай расліны.
Відавую назву officinále — лекавы, расліна атрымала ад officína -майстэрня, аптэка — з-за ўжывання расліны ў якасці лекавага сродку.
Народныя назвы адуванчык лекавы, малачай, адуванчык, багатка , коцікі, папок, дмухавец, дмухель , дзьмухавец, жоўтая цыкор’я, зубнік, ксёндз, ксяндзоў плеш, папкі   , пупок.
Батанічнае апісанне
Расліна вышынёй 10—30 см. Корань тоўсты вертыкальны. Лісце стругападобна-перыстае, звужанае ў крылаты чаранок, часта з ружовай сярэдняй жылкаю, у разетцы. Кветкі двухполыя, язычковыя, залаціста-жоўтыя, у кошыках на верхавінках бязлістых, пустых усярэдзіне сцяблоў (стрэлак). Абгортка званочкавая, з некалькіх радкоў лісцікаў. Плод — сямянка з носікам і чубком. Усе часткі расліны з белым млечным сокам.
Значэнне і выкарыстанне
Лекавая (жаўцягонны сродак і ўзбуджальнік апетыту), кармавая, харчовая расліна (маладое лісце спажываецца на салату), мае ў сабе трытэрпенавыя злучэнні, стэрыны, інулін і інш. 3 лекавымі мэтамі выкарыстоўваюцца карані (збіраюцца восенню і вясной).
Балтыйская асамблея
Балты́йская асамбле́я — дарадчы орган па супрацоўніцтве паміж парламентамі Эстоніі, Латвіі і Літвы, заснаваны ў 1991 г.
У Балтыйскую асамблею ўваходзіць па 20 дэпутатаў парламентаў ад кожнай краіны. Асамблея каардынуе дзеянні, кансультуе парламенты трох краін і дэкларуе ўзгодненыя пазіцыі ў выглядзе рэзалюцый, рашэнняў і рэкамендацый.
Мае тры фракцыі: кансерватараў, сацыялістаў і лібералаў.
NGC 3200
NGC 3200 (іншыя абазначэнні — ESO 567-45, MCG -3-26-37, UGCA 210, PGC 30108) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Таран дубільны
Тара́н дубільны, драсён дубільны (Polygonum coriarium) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй да 2 м. Сцябло разгалінаванае, голае або апушанае. Лісце з кароткімі чаранкамі, часам апушанае знізу. Кветкі белага колеру, у мяцёлчатых суквеццях. Плод — арэшак.
Гаспадарчае значэнне
Дубільная, кармавая і меданосная расліна. У каранях маецца 15—30 % дубільных рэчываў.
Пангаліны
Пангаліны, або яшчары (Pholidota) — атрад плацэнтарных сысуноў, прадстаўнікі якога насяляюць трапічныя раёны Азіі і Афрыкі, усюды іх папуляцыя не вельмі вялікая.
Назва
Лічыцца, што слова «пангалін» паходзіць ад малайскага «той, хто зварочваецца» — і гэта тое, чым яны адметныя. Пангалін зварочваецца клубком падчас сну або для аховы.
Апісанне
Цела падоўжанае, карычневае або жаўтлявае, 1—1,6 м у даўжыню, пакрыта шчыльнай рагавой луской, якая пакрываючы ўсё цела ўтварае падабенства брані. Вельмі доўгі хвост, які складае 2/3 ад агульнай даўжыні. Язык пангалінаў вырастае да 40 см. Лапы ўзброены моцнымі кіпцюрамі. У пангалінаў адсутнічаюць зубы, зубныя норкі былі выяўлены толькі ў эмбрыёнаў.
Жывуць у Азіі і Афрыцы. Пангаліны засяляюць адкрытыя ці лясістыя раўніны. Актыўныя галоўным чынам уначы. Некаторыя віды жывуць на зямлі, некаторыя аддаюць перавагу жыццю на дрэвах.
Класіфікацыя
Атрад уключае адно аднайменнае сямейства (пангалінавых), якое ў сваю чаргу ўключае адзін род Manis з сям'ю відамі:
Промысел
Пангаліны вельмі папулярныя сярод браканьераў у Азіі; у Кітаі ёсць законы, якія абмяжоўваюць іх адлоў. Кітайскія СМІ параўноўваюць кошт лускі пангаліна на чорным рынку з коштам срэбра. Высокія цэны на луску пангаліна звязаны з яе папулярнасцю ў кітайскай народнай медыцыне. Лячыць лускай пангаліна прапануюць мноства захворванняў: ад астмы да артрыту. Мяса пангаліян таксама высока цэніцца, у Кітаі і В’етнаме яно лічыцца далікатэсам.
Вуліца Грыбаедава (Мінск)
Вуліца Грыбаедава — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар Аляксандра Сяргеевіча Грыбаедава (1790—1829), рускага драматурга, паэта, кампазітара і дыпламата.
Папскі ўсходні інстытут
Папскі ўсходні інстытут (Pontificium Institutum Orientale) — каталіцкая вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Рыме, якая кіруецца Святым Прастолам.
Папскі ўсходні інстытут з'яўляецца часткай кансорцыума Папскага Грыгарыянскага ўніверсітэта і Папскага біблейскага інстытута ў Рыме. Усе тры ўстановы працуюць пад кіраўніцтвам Таварыства Ісуса. Вялікі канцлер інстытута з'яўляецца прэфектам Кангрэгацыі па справах Усходніх Цэркваў, а віцэ-канцлер - маёр-рэктарам Таварыства Ісуса.
Гісторыя
Папскі ўсходні інстытут быў заснаваны Папам Бенедыктам XV 15 кастрычніка 1917 года, неўзабаве пасля заснавання Кангрэгацыі Усходніх Цэркваў. Першай сядзібай інстытута стаў дом на плошчы Скосакаваллі, каля новай кангрэгацыі. Навуковая дзейнасць інстытута пачалася 2 снежня 1918 года.
Першым рэктарам інстытута быў Альфрэда Ідэльфонса Шустэр, настаяцель кляштара Сан-Паола-фуоры-ле-Мура, будучы арцыбіскуп Мілана. У 1920 годзе Бенедыкт XV даў інстытуту права прысваення вучоных ступеняў па тэалогіі.
У 1922 годзе Папа Пій XI даверыў кіраванне Усходнім інстытутам Таварыству Ісуса, перанёсшы яго памяшканні на плошчу Пілот, побач з Папскім біблейскім інстытутам. Праз чатыры гады інстытут быў перанесены на плошчу Санта-Марыя-Маджорэ, насупраць аднайменнай базілікі, дзе знаходзіцца і цяпер.
14 лістапада 1929 года адкрылася бібліятэка інстытута, якая з яе 180 тысячамі тамоў з'яўляецца самай буйной у свеце бібліятэкай, якая спецыялізуецца на тэалогіі, патрыстыцы, царкоўнай гісторыі, кананічным праве, літургіцы, царкоўным мастацтве хрысціянскага Усходу.
Усяго ў Папскім усходнім інстытуце навучалася больш за 6 тысяч студэнтаў, больш за 500 з якіх абаранілі доктарскія дысертацыі.
Дзейнасць
Інстытут мае два факультэты: факультэт усходніх царкоўных навук, які падзяляецца на багаслоўска-патрыстычнае, літургічнае і гістарычнае; і факультэт усходняга кананічнага права.
Інстытут налічвае ад 300 да 400 студэнтаў у год. Большасць з іх — студэнты з Украіны (пераважна грэка-каталікі). Вялікую групу студэнтаў складаюць студэнты са штата Керала ў Індыі (прадстаўнікі Сіра-Малабарскай і Сіра-Маланкарскай цэркваў). Вучыцца таксама шмат студэнтаў з Блізкага Усходу, католікаў і праваслаўных.
Згодна з артыкулам 16 Латэранскага пагаднення 1929 года паміж Італіяй і Святым Прастолам, Папскі ўсходні інстытут карыстаецца экстэрытарыяльнасцю: усе правы на яго інфраструктуру належаць Ватыкану без умяшання італьянскай дзяржавы; інстытут вызвалены ад італьянскіх падаткаў.
Аер злакавы
Аер злакавы, Акорус (Acorus gramineus) — шматгадовая травяністая расліна.
Батанічнае апісанне
Расліна вышынёй 30—50 см. Карэнішча доўгае, з бародаўчатай паверхняй. Лісце шырынёй да 1 см, сіметрычнае, ізумрудна-зялёнае, з завостранай верхавінкай, размешчана ў адной плоскасці. Кветкі над вадой, дробныя жаўтавата-светла-зялёныя. Расце марудна, пры слабым асвятленні. Размнажаецца пераважна дзяленнем карэнішча.
Арэал
Радзіма — Усходняя Азія. Асабліва пашыраны ў Японіі, дзе яго называюць японскім чаротам. Вядомы таксама як акварыумная расліна.
Снежны барс (тытул у альпінізме)
Снежны барс — неафіцыйны тытул (званне) у альпінізме. Афіцыйная назва жэтона, якім узнагароджваюцца альпіністы, якія заваявалі найвышэйшыя вяршыні, размешчаныя на тэрыторыі былога СССР, — «Пакарыцель самых высокіх гор СССР».
Гісторыя
Званне і знак заснаваны ў 1967 годзе. Аўтарам эскіза нагруднага знака стаў заслужаны майстар спорту, заслужаны трэнер СССР. Жэтон пранумараваны. Нумар кожнага жэтона замацоўваецца за альпіністам у парадку паступлення інфармацыі аб здзейсненых узыходжаннях.
Гэты жэтон карыстаецца павагай не толькі ў новых незалежных дзяржавах, якія ўтварыліся на тэрыторыі СССР (СНД), але і ў многіх замежных краінах. У афіцыйны спіс альпіністаў, узнагароджаных гэтым жэтонам, уваходзіць шмат замежных альпіністаў.
У розныя перыяды часу альпіністам, якія падымаліся на вяршыні, уручаўся жэтон:
Ёган Готфрыд Гердэр
Ёган Готфрыд Гердэр (Johann Gottfried von Herder;  — ) — нямецкі паэт, літаратурны крытык, багаслоў, філосаф. Ён быў эстэтыкам і гісторыкам культуры.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Марунгене, невялікім мястэчку ва Усходняй Прусіі, у сям'і школьнага настаўніка. Па заканчэнні школы, знаёмы расійскі ваенны хірург пераканаў яго заняцца медыцынай і перавёз у Кёнігсберг. Але Гэрдер прыняў іншае рашэнне і ў 1762 паступіў на багаслоўскі факультэт Кёнігсберскага ўніверсітэта. Там ён слухаў лекцыі магістра філасофіі Імануіла Канта. Кант меў вялікі ўплыў на Гердэра, аднак іх погляды на філязофію і культуру не супадалі.
З 1784 па 1791 Гердэр выдае сваю асноўную працу па культуралогіі — «Ідэі да філасофіі гісторыі чалавецтва».
Гердэр памёр у 1803 у Веймары.
Ідэі
Яго асноўная праца называецца «Ідэі да філасофіі гісторыі чалавецтва». У ёй Гердэр ставіць пытанне: што такое культура, у чым яе сэнс і ці спрыяе яна шчасцю чалавецтва. Як асветнік ён лічыць галоўнай асаблівасцю чалавека яго разумнасць, якая адрознівае людзей ад жывёльнага свету. Розум — не прынароджаная якасць, але ён развіваецца ў працэсе жыццядзейнасці; разумнасць дасягаецца. Развіццё розуму адбываецца ў грамадстве, а сувязі чалавека з іншымі людзьмі забяспечвае слова, якое ён лічыў найважнейшай асновай культуры.
Увогуле, ён вылучае тры фундаменты культуры: розум, грамадства і мову. Да гэтага дадаюцца мастацтва, рамёствы, сям'я, дзяржава, рэлігія. Гердэр разумеў культуру вельмі шырока. Ён падкрэслівае значэнне нацыянальных культур і мовы як паказчыка нацыянальнай спецыфікі культуры.
Сэнс культуры ён бачыць у тым, што яна «мусіць спрыяць развіццю рэлігіі і гуманнасці».
Гердэр адным з першых назваў чалавека царом прыроды. У разуменні культуры ён надаваў вялікае значэнне духоўным фактарам, прыцягваў увагу да неабходнасці вывучэння нацыянальных культур.
Агнэта Фэльтскуг
Агнэта Фэльтскуг (Agnetha Åse Fältskog;, , Швецыя) — шведская спявачка, аўтар песен, музычны прадзюсэр, найбольш вядомая як салістка групы ABBA.
Дыскаграфія
Альбомы, зборныя пласцінкі і кампакт-дыскі
Тураўская вежа
Тураўская вежа — вежа валынскага тыпу, якая існавала на тэрыторыі Тураўскага замка ў XIII-XIX стст. і з'яўлялася яго галоўным абарончым збудаваннем. Акрамя абарончай функцыі мела прэзентабельны характар і мусіла сімвалізаваць уладу князя.
Пабудавана ў другой палове XIII ст. з цэглы на вапнавым растворы. Як і Камянецкая вежа адносілася да валынскага тыпу. Паводле планаў XVIII—XIX ст. мела форму круга дыяметрам 11 м. Унутры была падзелена на некалькі баявых ярусаў. Разабрана па загаду расійскіх уладаў у 1830-я гг.
Шавуот
Шавуот (שבועות, у ашкеназскім вымаўленні Швуэс або Швіес), Пяцідзясятніца — свята ў іўдаізме, адзначаецца 6 сівана, на 50 дзень амера. Асноўны рэлігійны сэнс свята — падараванне яўрэям Торы на гары Сінай пры Сыходзе з Егіпта. За межамі Эрэц-Ісраэль свята адзначаецца 2 дні.
Кедабек
Кедабек (Gədəbəy) — горад і адміністрацыйны цэнтр Кедабекскага раёна Азербайджана. Размешчаны ў перадгор’ях Малога Каўказа, за 51 км ад чыгуначнай станцыі Даляр.
Джон Ашэр
Джон Палмер Ашэр (John Palmer Usher, 9 студзеня 1816 — 13 красавіка 1889) — амерыканскі палітычны дзеяч, міністр унутраных спраў ЗША ў кабінетах прэзідэнтаў Аўраама Лінкальна і Эндру Джонсана.
Сонечнае зацьменне 28 верасня 1829 года
Сонечнае зацьменне 28 верасня 1829 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 141 сараса.
Зацьменне 28 верасня 1829 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1829 годзе і 73-ім у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 3 красавіка 1829 года, наступнае — 23 лютага 1830 года.
Мечысловас Ючас
Мечысловас Ючас (Mečislovas Jučas; нар., в. Вабаляй Шаўляйскага павета, Літва) — літоўскі гісторык-медыявіст. Доктар гістарычных навук (1972), прафесар (1976).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Вільнюскі ўніверсітэт (1951). У 1956—85 працаваў у Інстытуце гісторыі АН Літвы (э 1972 намеснік дырэктара). У 1958—66 і з 1972 выкладае ў Вільнюскім універсітэце.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Вывучае гісторыю, сацыяльна-эканамічныя адносіны, летапісанне ВКЛ. Даследаваў архівы Літвы, Расіі, Польшчы і Швецыі. Алзін з аўтараў кніг «Вайна Літвы з крыжакамі» (1964), «Сялянскі рух у Літве ў 1861—1914 гг.» (1975), «Гісторыя Літоўскай ССР (3 найстаражытных часоў да нашых дзён)» (1978). Выдаў зборнікі дакументаў «Літоўскія інвентары XVII ст.» (1962, з К. Яблонскісам), «Спрэчкі сялян і гараджан з упраўляючымі маёнткаў» (т. 3, 1968, а Р. Ясасам).
NGC 3201
NGC 3201 (іншыя абазначэнні — GCL 15, ESO 263-SC26) — шаравое скопішча ў сузор’і Ветразі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джордж Стабс
Джордж Стабс (англ.: George Stubbs, 25 жніўня 1724, Ліверпуль - 10 ліпеня 1806, Лондан) — англійскі мастак і навуковец-біёлаг.
Жыццё і творчасць
Дж.Стабс вядомы як адзін з вядучых еўрапейскіх мастакоў-анімалістаў. Акрамя гэтага ён атрымаў званне дацэнта ў галіне анатоміі чалавека і жывёл пры Ёркскім шпіталі. Стабс таксама з'яўляецца аўтарам шэрагу навуковых выданняў, у тым ліку работы «Анатомія коней», якая выйшла У 1766 годзе. Тыповым для палотнаў Стабса быў бездакорны з навуковага пункту гледжання малюнак жывёл.
Нікодам Мусніцкі
Нікодам Мусніцкі (таксама Нікодым Мусніцкі, Nikodem Muśnicki; 16 лютага 1765, Упіцкі павет, Жамойць, Літва — 16 студзеня 1805, Полацк) — паэт, драматург, гісторык і педагог.
Біяграфія
У 1792—1793 гг. — прафесар рыторыкі ў Полацку. Прэфект школ (1793—1794) у Оршы; рэгент канвікта, а потым прафесар філасофіі ў Віцебскім езуіцкім калегіуме (1795—1800) 15 жніўня 1798 г. даў манаскія абяцанні. З 1800 па 1805 гг. — прафесар тэалогіі, права і гісторыі ў Полацкім езуіцкім калегіуме.
Памёр 16 студзеня 1805 г. у Полацку.
Творчасць
Аўтар шэрагу драматычных твораў, у т.л. дыдактычных камедый «Дзівак» («Dziwak», 1800) і «Падазронасць» («Podejrzliwość» 1802), класіцыстычнай трагедыі «Тэатральныя забаўкі» («Zabawki teatralne», у 2-х тт., 1803), і паэтычных зборнікаў («Poetyckie zabawki», 1803 і «Drobniejsze poetyckie zabawki», 1804). Драматычныя творы пісаліся на патрэбу школьнага езуіцкага тэатра, які быў вельмі модны ў XVIII ст. і стаў асновай развіцьця тэатру наогул. Большасьць п’ес напісаных Н. Мусьніцкім характэрныя менавіта для школьнага тэатру і маюць павучальны-дыдактычны характар.
Найбольшую вядомасць атрымаў праз гераічную паэму ў дзесяці песнях «Палтава» (створана ў 1790 г., а надрукавана ў Полацку ў 1803 г.), у якой услаўляецца перамога рускіх войскаў Пятра I над шведамі. Твор выклікаў у 1817—1818 гг. вострую ідэйную палеміку на старонках перыядычнага друку Беларусі і Літвы (гл., напрыклад, артыкул Вінцэнція Бучынскага Na zarzuty Iana Styczyńskiego przeciw obronie poematu X. N. Muśnickiego pod tytulem Pułtawa, odpowiedź X. Wincentego Buczyńskiego T.J. ).
Займаўся вывучэннем гісторыі беларускіх езуітаў, якім прысвяціў працу «Historia Societatis Iesu Rossiacae, conservatae in Alba Russia et propagatae».
Тамуз (месяц)
Тамуз (תמוז) — чацвёрты месяц яўрэйскага календара пры адліку ад Сыходу з Егіпту і дзясяты пры адліку ад стварэння свету. Назва паходзіць ад імя месапатамскага бога, які згадваўся ў кнізе Езекііля. 17 чысла гэтага месяца адзначаецца пост у памяць аб прарыве сцен Іерусаліма рымлянамі пры разбурэнні Другога Храма. Разбурэнне абодвух храмаў адбылося 9 ава.
Вуліца Рэпіна (Мінск)
Вуліца Рэпіна — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар расійскага мастака Ільі Рэпіна (1844—1930). Працягваецца ад вуліцы Ціміразева да вуліцы Грыбаедава.
Эмар
Эмар (إيمار), у нашы дні Тэль-Мескенэ (تل مسكنة) — помнік археалогіі на месцы старажытнага горада бронзавага веку за 80 км на паўднёвы ўсход ад Алепа на поўначы Сірыі.
Гісторыя
Тэксты з Мары XVIII ст. да н. э. паведамляюць, што Эмар уваходзіў у склад амарэйскай дзяржавы Ямхад. У XIII ст. да н. э. увайшоў у склад Хецкай імперыі. Выяўлены гандлёвыя і палітычныя сувязі горада з Ісінам, Асірыяй, Эблай і г. д. Эмар перастаў існаваць каля 1187 г. да н. э. у перыяд катастрофы бронзавага веку.
Даследаванне
Археалагічныя раскопкі на месцы Эмара былі ўпершыню праведзены 2 французскімі групамі вучоных у 1972—1976 гг. у сувязі з будаўніцтвам вадасховішча Эль-Асад, якое павінна было затапіць рэшткі помніка. Пасля будаўніцтва дамбы на Еўфраце вада пакрыла яго частку, астатні Эмар апынуўся на паўвостраве. З 1976 г. да 1992 г. помнік не ахоўваўся, не аднойчы рабаваўся марадзёрамі. З 1992 г. знаходзіўся пад аховай сірыйскага дэпартамента старажытнасцей, у 1996 г. — пачатку 2000-х арганізоўваліся сумесныя раскопкі сірыйскіх і нямецкіх археолагаў. Пасля іх заканчэння месца было закансервавана.
Рэшткі старажытнага Эмара прадстаўлены 3 археалагічнымі пластамі. Найбольш важныя знаходкі: храм Баала, рэзідэнцыя валадара, «ніжні горад» з храмам М2 (магчыма, для шанавання Астарты) і домам жраца, дзе знаходзілася школа і была знойдзена значная частка клінапісных тэкстаў.
Тэватрон
Тэватрон (Tevatron) — кальцавы паскаральнік-калайдэр, размешчаны ў нацыянальнай паскаральнай лабараторыі ім. Энрыка Фермі ў мястэчку Батавія штата Ілінойс, недалёка ад Чыкага. Тэватрон — сінхратрон, які паскарае зараджаныя часціцы — пратоны і антыпратоны ў падземным кальцы даўжынёй 6,3 км да энергіі 980 ГэВ (~1 ТэВ), адсюль машына атрымала сваё імя — Тэватрон. Будаўніцтва Тэватрона было скончана ў 1983 годзе, кошт пабудовы — каля 120 млн дол, з тых часоў Тэватрон зведаў некалькі мадэрнізацый. Найбольш буйным было будаўніцтва Галоўнага інжэктара, якое праводзілася на працягу 5 гадоў (1994—1999). Да 1994 года кожны пучок паскаральніка меў энергію 900 ГэВ. Паскаральнік завяршыў сваю працу ў 2011 годзе пасля 28 гадоў работы.
Склад паскаральнага комплекса Тэватрон
Паскарэнне часціц у Тэватроне адбываецца ў некалькі этапаў. На першай стадыі 750-кэВны прадпаскаральнік (электрастатычны паскаральнік на генератары Кокрафта-Уолтана) паскарае адмоўна зараджаныя іоны вадароду. Затым іоны пралятаюць 150-метровы лінейны паскаральнік (лінак), які паскарае часціцы з дапамогай пераменнага электрычнага поля да энергіі 400 МэВ. Затым іоны праходзяць праз вугляродную фальгу, цалкам губляючы электроны, але захоўваючы кінетычную энергію; пратоны, якія прайшлі скрозь фальгу, паступаюць у бустэр.
Бустэр — невялікі кальцавы магнітны паскаральнік. Пратоны пралятаюць каля 20 000 кругоў у гэтым паскаральніку і набываюць энергію каля 8 ГэВ. З бустэра часціцы паступаюць у галоўны інжэктар, які выконвае некалькі задач. Ён паскарае пратоны да энергіі 150 ГэВ, вырабляе пратоны энергіі 120 ГэВ для нараджэння антыпратонаў і паскарае антыпратоны таксама да 150 ГэВ. Апошняя яго задача — інжэкцыя пратонаў і антыпратонаў у галоўнае паскаральнае кальцо Тэватрона. Антыпратоны нараджаюцца ў так званым антыпратоннай крыніцы, дзе пратоны энергіі 120 ГэВ бамбуюць нерухомую нікелевую мішэнь. У выніку нараджаецца велізарны лік часціц розных тыпаў, уключаючы антыпратоны, якія назапашваюцца і ахалоджваюцца ў накапляльным кальцы. Затым антыпратоны інжэктуюцца ў галоўны інжэктар.
Тэватрон паскарае пратоны і антыпратоны да энергіі 980 ГэВ, якая ў 1000 разоў больш, чым іх маса, а хуткасць пры гэтым вельмі мала адрозніваецца ад хуткасці святла. Тэватрон — машына калайдэрнага тыпу. Гэта азначае, што пратоны і антыпратоны ляцяць у процілеглых напрамках і сутыкаюцца ў некалькіх кропках паскаральнага кальца, дзе размяшчаюцца дэтэктары часціц. Усяго ў тунэлі Тэватрона ўстаноўлена 2 дэтэктара — і. Для таго, каб утрымаць часціцы ў канале паскаральніка, выкарыстоўваюцца звышправодныя дыпольныя магніты, астуджаныя да тэмпературы вадкага гелія. Магніты ствараюць магнітнае поле напружанасцю 4,2 Тэслы.
Завяршэнне работы
Тэватрон прыкметна саступаў Вялікаму адроннаму калайдэру па такіх асноўных паказчыках, як энергія сутыкнення часціц і свяцільнасць, у сувязі з чым чаканні фізікаў звязаны ў першую чаргу з ВАК. Адносна састарэлы Тэватрон не атрымаў дастаткова фінансавання для падаўжэння працы.
У пятніцу, 30 верасня 2011 года ў 15:30 па паўночнаамерыканскім усходнім часе паскаральнік быў спынены, і завяршыў сваю працу. Для цырымоніі спынення паскаральніка былі ўсталяваныя дзве кнопкі — чырвоная, якая спыняла падачу ў паскаральнік пратонаў і антыпратонаў, і сіняя — якая адключала электразабеспячэнне Тэватрона. Націснуць кнопкі даверылі фізіку Элен Эдвардс (Helen Edwards).
Музычная культура эсперанта
Музычная культура эсперанта песні, якія напісаны, запісаны і выкананы на эсперанта. веданне мовы і ммузычны узровень эсперанта-артыстаў вельмі адрозніваюцца. Некаторыя з іх, не размаўляючы на мове, пяюць, вывучыўшы тэуст на памяць. Таксама магчыма сустрэць эсперанта ў папулярнай музыцы.
Казах (горад)
Казах (Qazax) — горад на захадзе Азербайджана, адміністрацыйны цэнтр Казахскага раёна. Размешчаны на рацэ Акстафа, на вышыні 323 м над узроўнем мора, за 9 км на паўднёвы захад ад чыгуначнай станцыі Акстафа.
Зайкаўскі сельсавет
За́йкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Зайкава.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мяжанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Мяжанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Гарадоцкага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе новаўтворанага Мехаўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. З 18 сакавіка 1958 года ў складзе Езярышчанскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Зайкаўскага сельсавета 10 населеных пунктаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 вёсак: Альгова, Вішнёўка, Зайкава, Лёшкава Сяло, Мядзведзева, Палова, Рудакова, Сцяпанавічы.
Мяжанскі сельсавет (Гарадоцкі раён)
Мяжа́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гарадоцкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Мяжа.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Мяжанскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Мяжанскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Гарадоцкага раёна, з 12 лютага 1935 года ў складзе новаўтворанага Мехаўскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Паташнянскага сельсавета. З 18 сакавіка 1958 года ў складзе Езярышчанскага раёна. 16 верасня 1960 года ў склад сельсавета з Руднянскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Кавалёва, Каверзіна, Махалава, Немцава, Трубачова, Ціпоры і Шаўрова). З 25 снежня 1962 года ў Гарадоцкім раёне. 7 чэрвеня 1966 года ў склад Гуркінскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Кавалёва, Каверзіна, Немцава і Шаўрова). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Мяжанскага сельсавета 20 населеных пунктаў. 4 сакавіка 1987 года ў склад Газьбенскага сельсавета перададзены вёскі Каверзы і Лялеўшчына. 8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Зайкаўскага (вёскі Альгова, Вішнёўка, Зайкава, Лёшкава Сяло, Мядзведзева, Палова, Рудакова, Сцяпанавічы) і Хмяльніцкага (вёскі Азёркі, Альхавец, Аляксеева, Баркі, Бярозаўка, Вірок, Двухполле, Забарочча, Зімнік, Карабы, Лыськава, Палавейскае, Савецкая, Свабода, Селязні, Ствалкова, Украішча, Хацейка, Хмяльнік) сельсаветаў і частка скасаванага Газьбенскага сельсавета (вёскі Каверзы і Лялеўшчына). 13 верасня 2018 года ў склад сельсавета перададзена частка тэрыторыі скасаванага Руднянскага сельсавета (вёскі Андрэева, Астапкавічы, Баркі, Газьба, Гаці, Лугаўскія, Рэпішча, Халіпы, Шмані).
29 верасня 2017 года скасавана вёска Прыбыткава, 24 верасня 2021 года — вёска Ствалкова.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1844 чалавекі, з іх 91,9 % — беларусы, 6,3 % — рускія.
Бафінава Зямля
Бафінава Зямля — востраў на паўночным усходзе Паўночнай Амерыкі, самы вялікі ў Канадскім Арктычным архіпелагу, тэрыторыя Канады.
Плошча 476 тыс. км². Выцягнуты з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход амаль на 1350 км, аддзелены ад Грэнландыі Дэвісавым пралівам.
Берагі фіёрдавыя. Усходняя частка гарыстая (вышыня да 2591 м), значныя ледавікі (83 тыс. км²); заходняя — узгоркавая раўніна (вышыня 150—200 м) са шматлікімі балотамі і вялікімі азёрамі. Складзены з крышталічных парод, пераважна гнейсаў і сланцаў. Расліннасць мохава-лішайнікавай і хмызняковай тундры. Нацыянальны парк Аўюітук.
Асноўны населены пункт — Фробішэр-Бей.
Востраў названы ў гонар У. Бафіна.
Луі Антуан Сен-Жуст
Луі Антуан Сен-Жуст (Louis Antoine de Saint-Just, 25 жніўня 1767, Дэсіз — 28 ліпеня 1794) — дзеяч Вялікай Французскай рэвалюцыі, паплечнік Рабесп'ера. Галоўны абвінаваўца караля і ідэолаг тэрору.
Гандлёвы блок
Гандлёвы блок — зона свабоднага гандлю некалькіх краін, якія прытрымліваюцца аднаго ці некалькіх пагадненняў па падатках, тарыфах і гандлю. Звычайна гандлёвыя блокі маюць свае адміністрацыйныя органы і органы рэгулявання. Некаторыя гандлёвыя блокі маюць таксама палітычныя мэты. Існуе некалькі відаў гандлёвых блокаў, сярод якіх вылучаюць:
Гандлёвы блок ствараецца шляхам прыняцця гандлёвага пагаднення (ці пагадненняў), якія вызначаюць розныя пытанні эканамічнай інтэграцыі.
Найбольш актыўныя рэгіянальныя блокі
Шэраг краін уваходзяць у два ці больш розных гандлёвых блокаў. Для таго, каб пазбегнуць дублявання пры класіфікацыі гандлёвых блокаў, гэтыя краіны адносяць толькі да аднаго з найбольш актыўных гандлёвых блокаў. «Актыўнасць» блокаў вызначаецца па наступных трох крытэрыях:
Некаторыя колеры на карце выкарыстоўваюцца некалькі разоў для розных блокаў. Больш цёмны колер азначае поўны член, больш светлы — асацыіраваны ўдзельнік, назіральнік, будучы ўдзельнік, кандыдат ці падобны статус.
Адыянтум венерын волас
Адыянтум венерын волас (Adiantum capillus-veneris) — папараць сямейства.
Апісанне
Карэнішча тонкае, паўзучае, укрытае лускамі. Лісце кволае, тонкае, перыстае, светла-зялёнае, на доўгіх цёмна-бурых бліскучых чаранках. Спараносіць летам.
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса за найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм (Los Angeles Film Critics Association Award for Best Animated Feature) — адна са штогадовых узнагарод, якія прысуджаюцца Асацыяцыяй кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса.
Гісторыя
Гэтая ўзнагарода ўручаецца з 1989 года і па цяперашні час дапамагае з намінацыямі на прэмію «Оскар» за лепшы анімацыйны поўнаметражны фільм.
Алія Ізетбегавіч
Алія́ Ізетбе́гавіч (Alija Izetbegović; 8 жніўня 1925, Босанскі-Шамац — 19 кастрычніка 2003, Сараева) — пісьменнік, філосаф, мусульманскі актывіст. Прэзідэнт Рэспублікі Босніі і Герцагавіны ў 1990—1996 гадах, член Прэзідэнцкага Савета ў 1996—2000 гадах.
Біяграфія
Алія Ізетбегавіч нарадзіўся 8 жніўня 1925 года ў паўночнай частцы баснійскага горада Босанскі-Шамац (цяпер Шамац). Ён быў адным з пецярых дзяцей — дваіх сыноў і трох дачок — Мустафы і Хібы Ізетбегавічаў. Выхадзец са збяднелай арыстакратычнай сям’і. Яго дзед Ізет-бег Яхіч з Бялграда уцёк у Боснію ў 1868 годзе, пасля вываду асманскіх войскаў з Сербіі. Падчас службы ў якасці салдата ва Ускюдары, Ізет-бег ажаніўся з Сыдыкай Ханым, якая мела турэцкае паходжанне. Пара ўрэшце пераехала ў Босанскі-Шамац і мела 5 дзяцей. Дзед пазней стаў мэрам горада, і, паводле паведамленняў выратаваў сорак сербаў ад аўстра-венгерскіх улад, якія пераследвалі Гаўрылу Прынцыпа, які забіў эрцгерцага Франца Фердынанда ў чэрвені 1914 года.
Бацька быў бухгалтарам, ваяваў за аўстра-венгерскую армію на Італьянскім фронце ў час Першай сусветнай вайны і атрымаў сур’ёзныя траўмы, якія пакінулі яго ў стане паў паралізаванай прынамсі 10 гадоў. Ён абвясціў пра сваё банкруцтва ў 1927 годзе. У 1928 годзе яго сям’я пераехала ў Сараева.
У 1940 годзе ўступіў у рэлігійна-палітычную арганізацыю «Маладыя мусульмане». У 1943 годзе скончыў сярэднюю школу і паступіў у сельскагаспадарчы тэхнікум. У 1946 годзе падчас службы ў югаслаўскай арміі быў прысуджаны да трох гадоў турэмнага зняволення за рэлігійную прапаганду і за актыўны ўдзел у дзейнасці арганізацыі «Маладыя мусульмане».
Усё 1949 годзе пасля выхаду на свабоду паступіў на юрыдычны факультэт Сараеўскага ўніверсітэта, які скончыў у 1956 годзе. Працаваў юрыдычным кансультантам у транспартных кампаніях, адначасова працягваў займацца палітычнай дзейнасцю. У кампартыі ніколі не быў.
У 1970 годзе апублікаваў сваю «Ісламскую дэкларацыю», за што атрымаў 14 гадоў турмы (выйшаў датэрмінова ў 1989 годзе).
У 1990 годзе быў абраны старшынёй Прэзідыума Босніі і Герцагавіны ў складзе былой Югаславіі.
На час яго знаходжання на пасадзе прыпадае Баснійская вайна. 2 мая 1992 года быў арыштаваны ў аэрапорце Сараева, але ўжо на наступны дзень выпушчаны ў абмен на свабодную эвакуацыю казармаў югаслаўскай арміі з Сараева. У 1994 годзе сустракаўся ў Сараеве з Усамам бен Ладэнам.
У 1995 годзе ў выніку праведзенай сумесна з харвацкай арміяй аперацыі «Бура» з тэрыторыі ліквідаванай Рэспублікі Сербская Краіна бегла 230—250 тысяч сербаў. У тым жа годзе падпісаў Дэйтанскае пагадненне ад Босніі і Герцагавіны.
19 кастрычніка 2003 года памёр ад захворвання сэрца, быў пахаваны на могілках «Ковачы».
У жніўні 2006 года быў здзейснены акт вандалізму — была ўзарвана яго магіла.
Сям’я
Сын — Бакір Ізетбегавіч — член Прэзідыума Босніі і Герцагавіны ад баснійскіх мусульман (з 6 лістапада 2010 года).
Меган Малалі
Меган Малалі (Megan Mullally, нар. 12 лістапада 1958 г.) — амерыканская, , і камедыянтка.
Біяграфія
З 1998 па 2006 год яна атрымала шырокую вядомасць здымаючыся ў тэлесерыяле «Уіл і Грэйс». Яна атрымала сем паслядоўных намінацый на прэмію «Эмі» у катэгорыі «За лепшую жаночую ролю другога плану ў камедыйным тэлесерыяле», выйграўшы двойчы: у 2000 і 2006 гадах. Яна таксама атрымала тры прэміі «Гільдыі кінаакцёраў ЗША» «За лепшую жаночую ролю ў камедыйным серыяле», у 2001, 2002 і 2003 гадах. Акрамя гэтага яна чатырохразова была намінавана на «Залаты глобус».
З 2006 па 2007 год яна вяла ўласнае тэлешоу, а пасля была запрошанай зоркай у тэлесерыялах «30 Rock», «Паркі і зоны адпачынку», «Юрысты Бостана», «Новыя прыгоды старой Крысцін» і «Шчаслівы канец».
Вядомыя асобы Глуска
Вядомыя ўраджэнцы Глуска:
Super-Kamiokande
Super-Kamiokande (або Super-K) — нейтрынны дэтэктар, які з'яўляецца мадэрнізаванай мадэллю Kamiokande-II. Прызначаны для пошуку гіпатэтычнага распаду пратона, вывучэння нейтрына, а таксама рэгістрацыі нейтрынных успышак звышновых. Дэтэктар размешчаны ў японскай лабараторыі на глыбіні ў 1 км у цынкавай шахце Каміёка, у 290 км на поўнач ад Токіа. Будаўніцтва выраблялася кансорцыумам амерыканскіх і японскіх даследчыкаў і было завершана ў 1996 годзе.
Дэтэктар Super-Kamiokande прадстаўляе сабой рэзервуар з нержавеючай сталі вышынёй 42 м і дыяметрам 40 м, запоўнены 50 тыс. тон спецыяльна вычышчанай вады. На сценах рэзервуара размешчаны 11146 фотапамнажальнікаў (ФЭП). Таксама дэтэктар абсталяваны вялікай колькасцю электронікі, камп'ютараў, калібравальных прылад і абсталяваннем для ачысткі вады. Гэта надзвычай святлоадчувальныя прыборы: пры трапленні на іх паверхню нават аднаго кванта святла яны генеруюць электрычны імпульс, які затым апрацоўвае спецыяльная электронная сістэма.
Папскія калегіумы
Папскія калегіумы (Pontificium collegium) — ўстановы, якія свораны Святым Прастолам і дзейнічаюць у Рыме для сайдзейнічання адукацыі будучага духавенства Каталіцкага Касцёлу. Традыцыйна многія калегіумы ў Рыме ствараліся для студэнтаў той ці іншай нацыянальнасці.
Папскія калегіумы — гэта жылыя дамы (інтэрнаты), у якіх студэнты выконваюць звычайныя семінарскія практыкаванні пабожнасці, займаюцца ў прыватным парадку і пераглядаюць прадметы, якія разглядаюцца ў класе. У некаторых калегіумах існуюць спецыяльныя курсы навучання (мова, музыка, археалогія і г.д.), але рэгулярныя курсы па філасофіі і тэалогіі даюцца ў некалькіх буйных цэнтральных установах, такіх як Папскі Урбаніянскі ўніверсітэт, Папскі Грыгарыянскі ўніверсітэт, Папскі Латэранскі Універсітэт і Папскі ўніверсітэт Святога Тамаша Аквінскага.
Мэта дзейнасці
Папскія калегіумы, у дадатак да відавочных пераваг для навучання, якія прапануе Рым, дазваляюць студэнтам атрымаць вопыт універсітэцкага жыцця, адрозны ад універсітэцкага жыцця ў іншых краінах. Яны таксама ў пэўнай меры служаць для падтрымання кантактаў розных краін са Святым Прастолам. З гэтай мэтай Папы заахвочвалі заснаванне калегіумаў, у якіх маглі б пражываць маладыя людзі адной нацыянальнасці і ў той жа час карыстацца магчымасцямі, якія дае горад. Рэктар Кракаўскай семінарыі, развітваючыся з Каралем Вайтылай, аднойчы сказаў, што тэалогіі можна вучыцца і ў іншым месцы, але святар у Рыме павінен «навучыцца самому Рыму». Кожны нацыянальны калегіум мае сваім кіраўніком рэктара, прызначанага епіскапатам краіны, да якой належыць калегіум, і ўзгодненага Папам. Яму дапамагаюць прарэктар і духоўны кіраўнік.
Магматызм
Магматызм — працэсы ўтварэння, пранікнення ў горныя пароды і ўзаемадзеяння з імі, вывяржэння і крышталізацыі магмы.
Гэта праяўленне глыбіннай актыўнасці Зямлі. Магматызм цесна звязаны з яе развіццём, цеплавой гісторыяй і тэктанічнай эвалюцыяй; з’яўляецца адным з галоўных фактараў фарміравання зямной кары. Магматычныя горныя пароды ўтварыліся з расплаўленай магмы пры яе зацвярдзенні і крышталізацыі.
Папскія калегіумы
Навучанне
Навучальны год пачынаецца ў першы тыдзень кастрычніка і заканчваецца ў чэрвені. У большасці курсаў выконваецца сістэма лекцый і ў вызначаны час праводзяцца афіцыйныя дыспуты ў адпаведнасці са схаластычнымі метадамі. Курс навучання, незалежна ад таго, прывядзе ён да атрымання ступені ці не, прадпісаны, і ён распісаны на шэсць гадоў, два з якіх прысвечаны філасофіі і чатыры - тэалогіі. Да філасофіі ў больш строгім сэнсе дадаюцца курсы матэматыкі, моў і прыродазнаўчых навук. Тэалогія ўключае, акрамя дагматычнай і маральнай тэалогіі, курсы літургікі, археалогіі, гісторыі Царквы, кананічнага права і Святога Пісання.
Магматызм
Адрозніваюць геасінклінальны, платформавы, акіянічны магматызм. Па глыбіні праяўлення (умовах застывання магмы) — абвальны, гіпабісальны, субвулканічны, паверхневы (вулканізм), паводле саставу — ультраасноўны, асноўны, сярэдні, кіслы, шчолачны.
Папскія калегіумы
Навучанне
Вусны экзамен праводзіцца ў сярэдзіне года, а пісьмовы экзамен па яго заканчэнні. Звычайныя ступені (бакалаўрыят, ліцэнцыят і дактарат) прысвойваюцца ў галіне філасофіі, тэалогіі і ў кананічным праве; з 1909 года ступені па Святым Пісанні прысвойваюцца студэнтам, якія выконваюць патрабаванні Біблейскага інстытута.
Большасць калегіумаў прытрымліваюцца падобных навучальных праграм на працягу года, але існуюць і адрозненні, і яны звязаны галоўным чынам з прыроднымі асаблівасцямі або спецыяльнай мэтай, для якой калегіум быў створаны.
Рыжскі міжнародны кінафестываль
З 2015 года на фестывалі створана міжнародная конкурсная праграма, якую ацэньвае міжнароднае журы з кінапрафесіяналаў. Пераможца конкурснай праграмы атрымлівае галоўны прыз фестывалю — бронзавыя скульптуры рыжскага пеўня ў васьмі частках. Аўтар прэміі — мастак Эрвінс Брокс.
Вакольны горад (Тураў)
Вакольны горад — пасад у Тураве, які прылягаў да дзядзінца з паўднёва-ўсходняга боку і быў адасоблены ад яго абарончым ровам пастаянна запоўненым вадой.
Вакольны горад плошчай каля 1,5 га меў форму чвэрці круга памерам 150х100 м, узвышаўся над мясцовасцю на 5—6 м, меў стромкія здзірванелыя схілы. Пётр Фёдаравіч Лысенка ў 1992—1993 выявіў у пластах канца XX ст. рэшткі язычніцкага капішча, у пазнейшых — руіны храма, што загінуў пры верагодным землетрасенні 1230, рэшткі жылых пабудоў, пахаванні ў саркафагах, свінцовую пячатку  (1225—32), частку царкоўнага звона, т.зв. Тураўскія крыжы.
NGC 3202
NGC 3202 (іншыя абазначэнні — UGC 5581, MCG 7-21-41, ZWG 211.44, AM 1017-262, PGC 30236) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аў
Аў (אָב) — пяты месяц яўрэйскага календара пры адліку ад Сыходу з Егіпту і адзінаццаты пры адліку ад стварэння свету. Адпавядае прыблізна ліпеню - пачатку жніўня. Першыя дзевяць дзён гэтага месяца (Дзевяць дзён) і асабліва 9-е чысло (тыш'а бе-аў) адзначаецца іўдзеямі як жалобны перыяд. Дзявятага ава былі разбураны Першы Храм і Другі Храм, гэта дзень разбурэння Іерусаліма і знішчэння яўрэйскай дзяржавы. 9-га ава вернікі яўрэі выконваюць строгі пост і чытаюць у сінагогах «Плач Ераміі».
Гідраграфія
Гідраграфія — раздзел гідралогіі, прысвечаны апісанню водных аб’ектаў і іх асобных частак.
Гідраграфія вывучае як асобныя водныя аб’екты на сушы (рэкі, азёры, вадасховішчы і іх становішча і фізіка-геаграфічныя ўмовы, памеры і рэжымы), так і падраздзяленні Сусветнага акіяну і іх ўласцівасці (гідраметэаралагічны рэжым, геадэзічныя палі ў Сусветным акіяне, характар грунтаў і берагоў акіянаў, мораў, дынаміку рэльефу марскога дна).
Да адной з задач гідраграфіі адносіцца таксама вывучэнне змяненняў рэжыму водных аб’ектаў, выкліканых дзейнасцю чалавека.
Вуліца Панфілава (Мінск)
Вуліца Панфілава — вуліца ў Цэнтральным раёне Мінска. Названа ў гонар Івана Васільевіча Панфілава (1893—1941), гвардыі генерал-маёра, камандзіра 8-й гвардзейскай стралковай дывізіі, Героя Савецкага Саюза.
Сегура
Сегура (Segura, Thader) — рака на паўднёвым усходзе Іспаніі.
Кусары
Кусары (Qusar) — горад на поўначы Азербайджана, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага раёна. Кусары размешчаны ў перадгор’ях Вялікага Каўказа, на рацэ Кусарчай, за 35 км на паўднёвы захад ад чыгуначнай станцыі Худат і за 180 км ад Баку.
Сегура
Бярэ пачатак у правінцыі Хаэн у мястэчку Сант'яга-Пантонес, працякае праз гарады Каласпара, Сьеса, Мурсія, Арыуэла, Рахалес і ўпадае ў Міжземнае мора каля горада Гвардамар-дэль-Сегура ў правінцыі Алікантэ. Асноўныя прытокі: Мунда, Альхарабэ, Мула, Санганера, Бенамор і Гуадалентын.
Сегура звычайна знаходзіцца ў стане засухі, аднак, час ад часу, на рацэ здараюцца паводкі з-за праліўных дажджоў, якія здараюцца раз у 6-9 гадоў, заўсёды ўвосень.
Ігар Іванавіч Зямлянскіх
Ігар Іванавіч Землянскіх — украінскі мастак-анімаліст, ілюстратар, арнітолаг.
Біяграфія
Нарадзіўся 9 снежня 1974 г. у горадзе Аляксандраўск на Луганшчыне. У 1980 г. сям’я пераехала да сяла Варонькіў Барыспальскага раёну на Кіеўшчыне, радзіму дзеда па лініі маці. Менавіта дзед, які часта вадзіў яго на прагулкі па лясах і поплавах, паспрыяў фармаванню захаплення будучага мастака да прыроды. Спачатку марыў стаць лётчыкам, але паступова перамагла цікавасць да ўсяго жывога — перадусім птушак. Яшчэ пад час навучання у сярэдняй школе апублікаваў свае першыя артыкулы на арніталагічную тэматыку. Адначасова з юнацтва пачаў маляваць, але выключна птушак. У 1992—1993 гг. праходзіў тэрміновую службу у інжынерным падраздзяленні Узброеных сілаў Украіны. У канцы 1990-х працаваў у Інстытуце Заалогіі НАНУ ім. Шмальгаузена і прымаў удзел у экспедыцыях па Украіне на пасадзе старэйшага лабаранта. Калегі ацанілі мастацкія здольнасці і сталі прапаноўваць выкананне ілюстрацый да розных спецыялізаваных выданняў. Першы плакат з выявай чайкі выдала Украінскае таварыства аховы птушак у 1996 г. Далей разгарнулася праца з Прыродазнаўчым музеем, Кіеўскім заапаркам, Домам прыроды, батанічнымі садамі і іншымі падобнымі ўстановамі. З цягам часу праз вялікую колькасць замоваў абраў працу мастака і ілюстратара, не разрываючы цеснай повязі з навукоўцамі-арнітолагамі і аматарамі птушак. Утрымлівае дома птушак, якія трапілі ў бяду: пераважна хворых і параненых. Пачэсны грамадзянін Барыспальскага раёну.
Творчасць
Аўтар шматлікіх прац на тэму арнітафаўны Украіны і свету. Працуе у тэхніцы тэмпера, акрыл, акварэль, алей. Браў удзел у ілюстрацыі наступных выданняў:
Автор і ілюстратар кнігі «Нашы птушкі» (2004).
Аўтар шматлікіх плакатаў на арніталагічную тэматыку ва Украіне і сумежных краінах
Базіліка Сакрэ-Кёр
Базіліка Сакрэ-Кёр (фр.: Basilique du Sacré Cœur ці проста Сакрэ-Кёр, літаральна «базіліка Святога Сэрца», г.зн. Сэрца Хрыстова) — каталіцкі храм у Парыжы, пабудаваны паміж 1876 і 1910 гг. па праекце архітэктара Абадзі ў рымска-візантыйскім стылі, размешчаны на вяршыні ўзгорка Манмартр, у самой высокай кропцы (130 м) горада.
Апісанне
Форма купалоў паўтарае сілуэт базілікі XII ст. Сен-Фрон у Перыге на поўдні Францыі. Вышыня асноўнага купала 83 м, вышыня званіцы каля 100 м. Адзін са званоў базілікі — «Саваяр» (la Savoyarde) — важыць 19 т з языком у 850 кг, адліты ў Ансі ў 1891 г., самы вялікі звон Парыжа.
Унутры базіліка ўпрыгожана каляровымі вітражамі і манументальнай мазаікай на тэму «глыбокай павагай Францыі перад Сэрцам Гасподнім», выкананая ў 1912—1922 гадах, мастаком Люкам-Аліўе Мерсонам (fr:Luc-Olivier Merson, 1846—1920).
Ценявыя хвалі
Ценявыя хвалі — вядомыя таксама як бягучыя цені, слабакантрасная аптычная атмасферная з’ява, якое часам відаць на фоне светлых плоскасцяў за 1-3 хвіліны да поўнай фазы і пасля поўнай фазы сонечнага зацьмення. Ценявыя хвалі ўяўляюць светлыя і цёмныя лініі (хвалі), рух якіх відаць на фоне светлых паверхняў. Ценявыя хвалі — следства асвятлення атмасферы тонкім сонечным сярпом прыблізна за 1-2 хвіліны да і пасля поўнай фазы сонечнага зацьмення. З-за малых кутніх памераў сонечнага сярпа праламленне прамянёў у атмасферы ў выніку турбулентнасці выклікае флуктуацыі інтэнсіўнасці светлавога струменя ад Сонца. Гэтыя флуктуацыі і бачныя на фоне светлых паверхняў, накшталт таму, як бачныя гарачыя цеплавыя патокі ад гарэлак або вогнішча. Доктарам Stuart Eves з Surrey Satellite Technology Limited (SSTL) вылучана гіпотэза, што ценявыя хвалі могуць быць выкліканыя інфрагукам.
Базіліка Сакрэ-Кёр
Апісанне
З вяршыні Манмартр, куды вядзе шырокая шмат’ярусная лесвіца, адкрываецца панарама Парыжа і від вакол у ясную надвор’е на 50 км. Сакрэ-Кёр — самая фатаграфуемая славутасць французскай сталіцы.
Гісторыя
Прапанова аб будаўніцтве новага храма ў памяць аб ахвярах франка-прускай войны, зробленая ў 1871 г., падвергнулася моцнай крытыцы, але атрымала падтрымку дэпутатаў, якія далі згоду ў 1873 г. Сродкі на будаўніцтва збіраліся па грамадскай падпісцы. Пры закладцы першага каменя (16 чэрвеня 1875 года) у грунт узгорка быў пакладзены бронзавы медальён «Францыя падносіць Хрысту манмартрскую базіліку», каробачка з французскімі медалямі, а таксама пергамент з пратаколам цырымоніі заснавання базілікі Сакрэ-Кёр.
Работы неўзабаве былі перарваны для таго, каб умацаваць глебу ўзгорка, перакапанага старадаўнімі каменяломнямі. Будаўніцтва скончылася толькі ў 1914 г.
Манмартр лічыцца адным з самых маляўнічых куткоў Парыжа. Ён узнік на вапняковым узгорку, на вышыні 130 м, дзе па паданні ў часы праследавання хрысціян пры імператары Даміцыяне быў абезгалоўлены Святы Дыянісій, першы біскуп Парыжа. І тады адбыўся цуд: Дыянісій устаў, падняў уласную галаву, абмыў яе ў найбліжэйшай студні, і толькі прайшоўшы некалькі кіламетраў, упаў мёртвым. У памяць аб гэтых цудоўных падзеях была пабудавана царква Сен-Дэні, а месца атрымала назву Манмартр — гара святога мучаніка.
Несіна (курганны могільнік)
Несіна — курганны могільнік каля вёскі Несіна Лепельскага раёна Віцебскай вобласці.