cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цыпі Ліўні
Біяграфія
Цыпі нарадзілася ў Тэль-Авіве ў сям’і Сары Розенберг і Эйтана Ліўні, якія нарадзіліся ў Гродне, а ў 1925 пераехалі ў Эрэц-Ісраэль. Бацька Цыпі, Эйтан Ліўні, быў дэпутатам Кнесету 8-га, 9-га і 10-га скліканняў. У 2015 Ліўні казала: «І сёння ў сінагозе ў Скідзелі, што пад Гродна, на сцяне вісіць і фотаздымак майго бацькі… Мой бацька мае карані з Беларусі, з горада Гродна. І я ганаруся гэтым».
Ліўні скончыла юрыдычны факультэт універсітэта імя Бар-Ілана, атрымаўшы ступень бакалаўра. Пасля вучобы праходзіла вайсковую службу ў Арміі абароны Ізраіля. Звольнілася ў запас у званні лейтэнанта. З 1980 па 1984 служыла ў «Масадзе». Затым на працягу 10 гадоў узначальвала ўласную адвакацкую фірму, займаючыся прыватнай адвакацкай практыкай. У 1996, калі яна не здолела стаць дэпутатам Кнесета, Ліўні была прызначана Біньямінам Нетаньяху генеральным дырэктарам упраўлення дзяржаўных прадпрыемстваў. Яна адказвала за прыватызацыю ўрадавых карпарацый і манаполій.
У 1999 была абрана ў Кнесет ад партыі «Лікуд». Ліўні была членам камітэту па канстытуцыі, праву і юстыцыі, камітэту па праблемах статуту жанчын, главой падкамітэту па падрыхтоўцы закону аб прадухіленні адмывання грошай. У 2001 ва ўрадзе Арыэля Шарона была міністрам развіцця перыферыі, міністрам без партфеля, пасля чаго атрымала пасаду міністра сельскай гаспадаркі.
У 2003 пасля стварэння другога ўрада Шарона, Ліўні прызначаная міністрам рэпатрыяцыі і абсорбцыі. У 2004 прызначана таксама і міністрам будаўніцтва замест Эфі Эйтама. Пасля сыходу з урада партыі «Шынуй» стала таксама міністрам юстыцыі замест Ёсефа Лапіда.
17 верасня 2008 на выбарах старшыні правячай партыі «Кадзіма», Цыпі Ліўні была афіцыйна прызнаная пераможцай. Яна набрала 43,1 % галасоў супраць 42 % у яе галоўнага суперніка, міністра транспарту Шауля Мафаза. 22 верасня 2008 прэзідэнт Ізраіля Шымон Перэс даручыў Цыпі Ліўні сфарміраваць новы ўрад.
26 кастрычніка 2008 г. Цыпі Ліўні адмовілася сфарміраваць новы ўрад, паколькі ў яе не атрымалася заручыцца падтрымкай большасці дэпутатаў Кнесету. Гэта пацягнула за сабой датэрміновыя выбары ў Кнесет, якія адбыліся 10 лютага 2009 і на якіх «Кадзіма» атрымала 28 месцаў з 120, на адзін мандат больш, чым «Лікуд». Аднак і ў гэтым выпадку ёй не атрымалася сфарміраваць дзеяздольную кааліцыю, і 20 лютага Шымон Перэс даручыў фарміраванне ўрада главе «Лікуд» Біньяміну Нетаньяху.
Пасля таго, як 28 сакавіка 2012 г. Ліўні прайграла ўнутрыпартыйныя выбары ў «Кадзіме» Шаулю Мафазу, яна абвясціла, што сыходзіць з Кнэсета, але не з палітыкі. Ужо 26 лістапада 2012 г. абвясціла пра стварэнне новага палітычнага руху «Га-Тнуа» («Рушэнне»). Да яе далучыліся чатыры дэпутаты Кнэсета ад партыі «Кадзіма».
Сямейнае становішча
Замужам за ўладальнікам рэкламнага агенцтва Нафталі Шпіцэрам, мае двух сыноў.
Сектор Газа (гурт)
«Сектор Газа» — савецкі і расійскі рок-гурт, заснаваны ў канцы 1987 года ў Варонежы музыкантам, вакалістам і аўтарам песень Юрыем Клінскіх, больш вядомым пад псеўданімам Хой. 9 чэрвеня 1988 года адбылося першае выступленне гурта ў электрычным складзе ў мясцовым рок-клубе пры ЦЭЦ, там гурт атрымаў прыз глядацкіх сімпатый. Аднак традыцыйна датай заснавання гурта лічыцца 5 снежня 1987 года, калі адбылося першае сольнае выступленне Юрыя Клінскіх з рэпертуарам будучага «Сектора Газа» ў варонежскім рок-клубе. На сенняшні дзень гурт шырока вядомы на тэрыторыі ўсяго былога СССР.
Назва і псеўданім
Назва гурта паходзіць ад індустрыяльнага Левабярэжнай раена Варонежа, названага ў народзе жартам «Сектарам газу» з-за багацця задымленых заводаў. У гэтым раене і жыў Юрый Клінскіх, а таксама знаходзіўся варонежскі рок-клуб. Назва «Сектор Газа» таксама было навеяна і папулярнасцю аднайменнага палесцінскага рэгіёна, які стаў гарачай кропкай і частым сюжэтам савецкіх СМІ той эпохі.
Псеўданім Юрый Хой (або проста Хой) з’явіўся зусім выпадкова. Выступаючы на сцэне рок-клуба ці знаходзячыся там у якасці гледача, Юры часта прамаўляў вядомы сярод панкаў кліч. Пазней, калі гарадская папулярнасць «Сектора Газа» набрала абароты, у кватэру Юрыя часта сталі тэлефанаваць незнаемыя людзі, якія пыталіся Хоя.
Пачатак творчасці і станаўленне гурта
У другой палове 80-х Юрый знаеміцца з Аляксандрам Качаргой, больш вядомым пад псеўданімам Вілачнік, які арганізаваў у Варонежы рок-клуб на манер ленінградскага. Спачатку Клінскіх займаецца тут вырашэннем арганізацыйных пытанняў, будучы супрацоўнікам ДАІ, але потым па парадзе Вілачніка вырашае стварыць уласны музычны праект. З вясны спрабуе сябе ў напісанні песень, а бліжэй да зімы фарміруецца рэпертуар будучага «Сектора Газа».
Першы час «Сектор Газа» фактычна складаўся з аднаго Клінскіх, які выступаў сольна з гітарай і аднойчы з бас-гітарыстам іншай групы Міхаілам Фінке. Першы пастаянны склад сфармаваўся не 27 снежня 1989 года, як паказваюць шматлікія крыніцы, а ў чэрвені 1988 года, калі да Юрыя Клінскіх далучаюцца бубнач Алег Кручкоў і бас-гітарыст Сямен Ціціеўскі. У якасці гітарыста да калектыву таксама далучаецца Сяргей Тупікін. Група выступае ў мясцовым рок-клубе і хутка становіцца яго зоркай.
З 1988-га па 1990 год «Сектор Газа» выступаў на адной сцэне разам з вядомымі гуртамі, якія ладзілі канцэрты ў Варонежы, сярод якіх: «Сталасць памяці», «Гукі Му», «Грамадзянская абарона», «Дзеці» і інш.
У красавіку 1989 года група атрымала запрашэнне выступіць на трэцім фестывалі рок-клуба ў Чарапаўцы. Выступ адбыўся ў ДК «Будаўнік» на другі дзень фестывалю і прайшоў вельмі ўдала. У выніку ў калектыва з’явіліся першыя прыхільнікі за межамі роднага горада.
Летам 1989 года гурт запісвае ў студыі Андрэя Дзельцова (экс-«Фаэтон») пры ДК «ім. 50-годдзя Кастрычніка» магнітаальбомы «Плугі-вугі» і «Калгасны панк». Падчас запіса Сяргея Тупікіна на гітары змяняе Ігар Кушчаў.
Для выканання жаночых вакальных партый Юрый Клінскіх шукаў вакалістку, таму па рэкамендацыі Ігара Кушчава была запрошаная Таццяна Фацеева. Вясной 1990 года «Сектор Газа» запісвае ў прафесійнай варонежскай студыі «Black Box» ужо даволі вядомага Андрэя Дзельцова альбомы «Злавесныя мерцвякі» і «Ядрена вош». Каб арэндаваць студыю, Юрыю прыйшлося прадаць уласны матацыкл «Ява». Пасля гурт працягнуў канцэртныя выступы, а Таццяна фактычна ўвайшла ў склад гурта, дзе выступала яшчэ на працягу трох гадоў.
Песні Юры Хоя, якія ўяўляюць сабой стылізаваныя апісанні жыцця сацыяльных нізоў і рускай правінцыі, якія змяшчаюць простамоўную і ненарматыўную лексіку, карысталіся папулярнасцю ў многіх. У той жа час гурт доўгі час не меў магчымасці выступаць па-за межамі Варонежа, яго удзельнікі былі малавядомымі.
Хваля папулярнасці
Усеагульную вядомасць «Сектор Газа» атрымаў толькі ў 1990 годзе пасля выхаду альбомаў «Злавесныя мерцвякі» і «Ядрена вош», якія Юры адправіў у Маскву з дапамогай свайго знаемага.
Да пачатку 1991 года гурт атрымлівае магчымасць запісаць альбом «Ноч перад Калядамі» ў Маскве на студыі «Свет». Незадоўга да гэтага калектыў пакінуў Алег Кручкоў, якога змяніў Аляксандр Якушаў, які дапамагаў гурту раней, падмяняючы Кручкова на канцэртах. Адразу пасля запісу альбома «Ноч перад Калядамі» з складу быў звольнены бас-гітарыст Сямен Ціціеўскі, а на яго месца быў запрошаны ўжо вядомы Сяргей Тупікін. Затым з-за творчых рознагалоссяў пакідае калектыў Ігар Кушчаў, цалкам заняўшыся праектам «Школа», які быў створаны ім яшчэ ў 1989 годзе. На змену яму ў канцэртны склад запрашаецца маскоўскі гітарыст Уладзімір Лабанаў (экс-«Легіен»). Месца клавішніка займае Аляксей Ушакоў (экс-«Фаэтон»), які як і Аляксандр Якушаў працаваў у камандзе сесіямі з 1989 года. Неўзабаве, даведаўшыся аб тым, што гурт востра мае патрэбу ў прафесійным менеджменце, з Юрыем знаеміцца маскоўскі прадзюсар Сяргей Савін і прапануе супрацоўніцтва. Так пачынаюцца актыўныя гастролі па краіне. У гэтым жа годзе на «Сектор Газа» выходзіць «Gala Records» — першая прыватная гуказапісвальная кампанія ў Савецкім Саюзе. Такім чынам, на яе студыі ў жніўні 1991 года, выкарыстоўваючы матэрыял магнітальбомаў 1989 года, запісваецца альбом «Калгасны панк», які першапачаткова выдаецца на вініле (на фірме грамзапісу «Мелодыя» накладам 100 000 экз.). Да запісу гэтага альбома ўпершыню быў прыцягнуты сесійны гітарыст Ігар Жырноў, які пасля ўдзельнічаў у запісу ўсіх астатніх альбомаў. Пазней зняты на загалоўную песню з альбома відэакліп «Калгасны панк», паказаны па цэнтральным тэлебачанні, робіць гурт шырока вядомым ва ўсей краіне. У лістападзе калектыў прымае ўдзел у здымках папулярнай «Праграмы „А“», якія праходзілі ў тэлецэнтры Астанкіна.
Па выніку апытання прадаўцоў музычных кіескаў Масквы, якое зладзілі варонежскія карэспандэнты, гуказапісы гурта займалі першыя пазіцыі па продажах. У ліпені 1991 года «Сектор Газа» ўпершыню ўвайшоў у хіт-парады і заняў 18-е месца ў рэйтынгу «Камсамольскай праўды». А да канца года заняў трывалае 1-ае месца. Па выніках хіт-параду за 1991 год, па версіі часопіса «Пульс», сярод рок-гуртоў «Сектор Газа» уваходзіць у «топ-10» і займае першае месца.
У 1992 годзе «Сектор Газа» выпускае семы альбом «Гуляй, мужык!». Паралельна выхаду альбома ідзе жорсткі гастрольны тур. Гурт адыгрывае больш за 150 канцэртаў за год.
У 1993 годзе выходзіць альбом «Націсні на газ» (у тым ліку і на вініле), а таксама на аснове матэрыялу магнітальбомаў 1989 года запісваецца альбом «Сектор газа», які быў афіцыйна выдадзены толькі праз пару гадоў. Летам гэтага ж года канцэртны склад пакідаюць спачатку Уладзімір Лабанаў, а затым па сямейных абставінах і Сяргей Тупікін. На месца гітарыста прыходзіць Вадзім Глухаў. Усяго некалькі канцэртаў на бас-гітары адыгрывае Віталь Сукачоў (экс-«Школа»), пасля таксама пакідае калектыў. Пасля месца бас-гітарыста ў гурце так нікім і не было занята, а партыі бас-гітары былі запісаныя ў секвенсор з дапамогай сінтэзатара. У ліпені праходзяць здымкі відэакліпа на песню «Лірыка». Да канца года па стане здароўя пакідае склад Таццяна Фацеева.
Дайкі Такамацу
(高松 大樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006—2007 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Сектор Газа (гурт)
Хваля папулярнасці
У 1994 годзе група выпускае альбом «Танцы пасля порева» і адначасова выдае панк-оперу «Кашчэй Бессмяротны». Яна адразу ж уваходзіць у дзесятку хіт-парадаў краіны. Музычныя крытыкі выказваюць сваю павагу да «Сектора Газа» і называюць яго «маладой таленавітай групай з глыбінкі». Дадзены альбом быў запісаны па матывах рускай народнай казкі пра Івана-Царэвіча і Васілісу Прыгожую ў вольнай інтэрпрэтацыі. У ім прысутнічае апавяданне, а таксама выкананне арый дзеючымі асобамі. Музыка ж да вакальных партый была запазычана ў заходніх гуртоў і переаранжыравана. У запісе гэтых альбомаў ўпершыню прыняла ўдзел варонежская спявачка Ірына Пухоніна. Яе манера выканання была настолькі падобная да фацееўскай, што прыхільнікі доўгі час не падазравалі аб тым, што Таццяна ўжо пакінула калектыў. Праз два гады былі пачаты здымкі відэаверсіі казкі, аднак па фінансавых прычынах яны так і не былі скончаны. І, тым не менш, летам 2000 года планавалася даздымаць казку, але рэалізаваць да канца гэтую ідэю так і не атрымалася.
У першай палове 1995 года канцэртны склад «Сектора» папаўняе другі гітарыст Васіль Чорных (экс-«Школа»). З яго прыходам гук становіцца шчыльней. Летам гэтага ж года група адпраўляецца ў канцэртны тур па гарадах Германіі, па завяршэнні якога з поспехам выступае на семым па ліку фестывалі «Rock Summer» у Таліне. У канцы года калектыў пакідае клавішнік Аляксей Ушакоў, якога змяняе Ігар Анікееў. Але ў далейшым Ушакову ўсе ж даводзілася часам падмяняць Анікеева на канцэртах. Месца канцэртнага дырэктара займае Канстанцін Ляхаў, які да гэтага не меў вопыту ў шоў-бізнэсе. Але тым не менш ўзяўся за прасоўванне гурта, выпусціў першыя ў гісторыі «Сектора» плакаты і ўзяў абавязкі па арганізацыі гастроляў.
Пачынаючы з 1996 года, Клінскіх некалькі мяняе стыль гурта, многія тэксты становяцца больш сур’езнымі, з намёкам на філасофскую накіраванасць і лірычнасць, нецэнзурных выразаў ўжо практычна не сустрэць, — гэта адзначыла новы этап у творчасці калектыву, тым самым падвеўшы вынік пройдзенага шляху. Вынікам гэтых эксперыментаў становіцца альбом «Газавая атака», які пасля апынуўся першым камерцыйна паспяховым за ўсю гісторыю гурта, і распачаў другую хвалю ўздыму цікавасці да «Сектора». Песні «30 гадоў», «Life», «Твой званок», «Туман» робяцца хітамі, а відэакліп на апошнюю з іх трапляе ў ратацыю многіх расейскіх тэлеканалаў. Нягледзячы на ўсе гэта, у прадстаўнікоў музычнай індустрыі і публікі «Сектор Газа» працягвае асацыявацца з «похабными» песнямі.
У сакавіку выходзяць зборнікі лепшых хітоў «Выбранае» і «Выбранае II».
У 1997 годзе група выпускае альбом «Наркалагічны універсітэт мільенаў», у якім злёгку вярнулася да сцёбу і бытавых тэм, аднак нецэнзурных выразаў было вельмі мала. На ім Хой эксперыментуе з рэпам і ўпершыню за апошнія гады акрамя выкарыстання секвенсарнага басу прыцягвае да запісу бас-гітарыста. Галоўным хітом альбома становіцца песня, якая працягнула ваенную тэматыку гурта — «Пара дадому», якая атрымала пасля статус народнай. З гэтай песняй адбыліся выступленні на такіх вялікіх мерапрыемствах, як фестываль «Гукавая дарожка» ў «Лужніках» (1998 год) і зборны канцэрт на Чырвонай плошчы, прымеркаваны да Дня перамогі (1999 год).
Да 10-годдзя гурта кампанія «Gala Records» выпускае серыю «Калекцыя», якая складаецца з раней выдадзеных альбомаў, але ўжо ў новым афармленні, з дадатковым матэрыялам танцавальных версій хітоў розных гадоў, а таксама рэмейкам аднайменнага альбома «Сектор газа» (1993).
Крызіс і апошні альбом
У канцы 1997 года ў Юрыя ўзнікае ідэя стварыць цалкам містычны альбом у цяжкім рэпе. Аднак планам яго не давялося спраўдзіцца ў бліжэйшым часе. З-за творчага крызісу ён практычна не працаваў над новымі песнямі, а працягваў гастрольную дзейнасць. Каб запоўніць творчую паўзу, у чэрвені 1998 г. выходзіць зборнік пад назвай «Балады».
Жнівеньскі крызіс 1998 года сур’езна ўдарыў па калектыву. Неўзабаве Хой скарачае склад гурта да гітарыста і клавішніка. «Gala Records», якая спецыялізуецца на лакалізацыю ў Расеі заходняй поп-музыкі, закрывае ўсе рускія праекты, у тым ліку, і «Сектор Газа». Нягледзячы ні на што праект працягвае існаваць, Юрый не спыняецца на дасягнутым, а зноў эксперыментуе, не адстаючы ад сучасных музычных тэндэнцый.
Каб паправіць матэрыяльнае становішча і не даць «Gala Records» канчаткова згалець, «Сектор Газа» у асобе Юрыя Клінскіх выпускае сумесна з варонежскім дыджэем Аляксеем Бранцавым тэхна-рэміксы сваіх песень, асабіста адабраўшы для яго хіты. Але з-за крызісу ў краіне, запісаны летам 1998 года зборнік рэміксаў «Extasy» быў выпушчаны толькі праз год, у лістападзе 1999-га, разам з «Extasy 2», рэліз якога адбыўся з-за таго, што ў продаж паступіў пірацкі кампакт-дыск з рэміксамі з серыі «Калекцыя».
Бягучы 1999 год, як і папярэдні, выдаўся не простым — паўнавартаснай працы над новым альбомам перашкаджае чарговы творчы крызіс, звязаны з ціскам з боку лэйбла, фінансавым станам і побытавымі праблемамі. У той жа самы час гурт актыўна гастралюе па краіне і ў другі раз наведвае Германію.
У канцы года перавыдаецца серыя «Калекцыя» камплектам з адзінаццаці альбомаў у агульнай скрынцы, дапоўненай коміксам, намаляваным Дзмітрыем Самборским — мастаком і дызайнерам альбомаў «Сектора Газа», раней вядомым па працы з «Карозіяй Металу».
Апошні альбом «Паўсталы з Пекла» быў запісаны ў 2000 годзе, выйшаў ужо пасля смерці Юрыя Клінскіх, які памер 4 ліпеня 2000 года. Альбом атрымаўся самым містычным і цяжкім за ўсю гісторыю гурта.
У красавіку праходзіць серыя канцэртаў па Маскве, у якіх прагучала некалькі песень з новага альбома. Пасля іх «Сектор» гастралюе ў трэці раз па Германіі, адкуль вяртаецца да чэрвеня.
Развітанне са сцэнай
25 чэрвеня 2000 года Юрый Клінскіх ў апошні раз выходзіць на сцэну. Гэта адбываецца ў Маскве, на малой спартовай арэне «Лужнікі», у рамках канцэрту «Гукавая дарожка» на свяце газеты «Маскоўскі камсамолец». Ен выходзіць адзін, гэтак жа як і ў самым пачатку кар’еры, пачынае спяваць «Дэмабілізацыю», пасля першага куплета фанаграма нечакана абрываецца, пасля другой спробы адбываецца тое ж самае. Юрый так і не змог скончыць выступ. Па сутнасці гэта было развітанне са сцэнай. Праз дзесяць дзён Юрыя Клінскіх не стала. З яго смерцю заканчваецца і гісторыя «Сектора».
Пасля распаду гурта
У красавіку 2001 года «Сектор Газа» вылучаецца ў намінацыі прэміі расійскай індустрыі гуказапісу «Рекордъ-2001» як выканаўца году. Міжнародная федэрацыя вытворцаў фанаграм (IFPI) паведамляе, што на званне «выканаўца года» прэтэндуюць Земфіра, Алсу, «Бі-2» і варонежскі рок-гурт «Сектор Газа».
Пасля дзесяцігоддзі забыцця з боку лэйбла, летам 2015 года кампанія «Warner Music Russia» заявіла аб выпуску альбома нявыдадзеных песень з ранняга творчасці Юрыя Клінскіх у новым гучанні і лепшых песень «Сектор Газа».
Тэматыка і стылістыка
Юрый Клінскіх выйшаў з асяроддзя рабочых кварталаў правінцыйнага расійскага горада перабудовачнай эпохі, з уласцівай ім неразвітасцю сацыяльнай і гвалтам, облекающиеся у тэкстах групы ў пародийно-іранічную форму. У сваіх песнях ен імкнуўся ўлічваць падзеі грамадскай і асабістай жыцця, учынкі людзей, паўсядзенныя бытавыя сітуацыі, пры гэтым выкарыстоўваючы ў тэкстах некаторых кампазіцый ненарматыўную лексіку.
Вялікі пласт творчасці Клінскіх прысвечаны вострасацыяльным праблемам часоў перабудовы, «хвацкіх 90-х», а таксама тэме замагільнага жыцця і містыкі. Сюжэты гэтых песень, як правіла, развіваюцца або ў сельскай мясцовасці, альбо ў правінцыйным мястэчку — і падобныя на карыкатуру, на рускі лубок.
У інтэрвію аўтарытэтнаму музычнаму крытыку Арцемію Троіцкаму ў праграме «Кафэ „Абломаў“ (у выпуску ад 19 чэрвеня 1997 года) Юры Хой прызнаўся:
У адным з сваіх інтэрв’ю той жа Троіцкі, калі яго спыталі аб яго адносінах да Ягора Летава, згадаў гурт „Сектор Газа“:
У адным сваім інтэрв’ю, Троіцкі адзначыў, — „калі казаць пра рускі народны рок, то гэтая група лепш за ўсе падыходзіць да такога вызначэння“, а таксама назваў Юру Хоя таленавітым, душэўным чалавекам.
Сяргей Жарыкаў, заснавальнік групы „ДК“, у сваім інтэрв’ю інтэрнэт-выданню „Lenta.ru“ параўноўваў „Сектор Газа“ з „Бітлз“:
Многія песні „Сектора Газа“, дзякуючы запамінальнай мелодыі і незвычайнай вобразнай фальклорнасці тэкстаў, здабылі народную любоў і да гэтага часу застаюцца папулярнымі ў народзе. Адна з самых вядомых песень „Сектора“ —„30 гадоў“ з альбома „Газавая атака“. Несумнеўным хітом з гэтага альбома групы можна таксама з поўным правам назваць песню „Life“, а відэакліп да песні „Туман“ быў прадэманстраваны на тэлеканалах расійскага тэлебачання. „Армейская тэма“ была таксама прадстаўлена ў песнях „Пара дадому“ і „Дэмабілізацыя“ з альбомаў „Наркалагічны універсітэт мільенаў“ і „Паўсталы з Пекла“, адпаведна, якія сталі досыць папулярнымі сярод ваеннаслужачых тэрміновай службы. Песня „Вечарам на лавачцы“, упершыню выкананая ў 1990 годзе, цяпер асабліва папулярная ў шматлікіх караоке-клубах па ўсей краіне.
Крытыка
Стыль рок-музыкі „Сектора Газа“ (прыблізны перыяд з 1990-га па 1994-ы) — часта характарызуюць як „калгасны“. Такую характарыстыку стылю дала крытыка з розных сацыяльных груп. Сам Хой, бывала у жарт называў свой стыль „калгасным панк-рокам“. Варыянт „калгасны панк“ як абазначэнне стылю „Сектора Газа“ даволі часта можна сустрэць у інтэрв’ю з вядомымі расійскімі рокерамі.
У адным з сваіх інтэрв’ю лідар гурту „Аліса“ Канстанцін Кінчаў на пытанне аб адносінах да групы „Сектор Газа“ сказаў, — "«калгасны панк» — не блізкі мне жанр", аднак адзначыў, што "Хой дасягнуў пэўных вяршынь, шкада, што ен памер рана. " У іншым інтэрв’ю, якое было да гэтага, Кінчаў распавеў гісторыю аб тым, што сустракаўся з Хоем ў пачатку яго музычнай дзейнасці, годзе ў 88-89, ен прасіў перадаць касэту з яго песнямі Майку Навуменка, што Кінчаў і зрабіў.
Тым не менш, 6 снежня 2012 года Андрэй Князеў разам са сваей групай «КняZz» прыняў удзел у трыб’ют-канцэрце ў гонар 25-годдзя гурта, які праводзіўся ў пецярбургскім клубе «Касманаўт». На дадзеным мерапрыемстве групай былі выкананы песні «Бомж» і «Ноч перад Калядамі».
Магчыма, з-за свайго народнага, таго самага «калгаснага», рускага гучання «Сектор Газа» так і не быў уключаны ў «Легенды рускага року», нягледзячы на тое, што некаторыя іх песні гучалі ў эфіры радыестанцыі «Наша радые» («Пара дадому», «Туман», «Навагодняя песня»).
Таксама «Сектор Газа» вельмі рэдка ўдзельнічаў у розных агульных праектах і канцэртах расійскага рок-руху. Яго практычна немагчыма было пачуць на радые, вельмі рэдка ўбачыць на тэлебачанні. Звязана гэта было не толькі з нецэнзурнымі выразамі, якія выкарыстоўваюцца ў творчасці, але і з тым, што ў яго песнях паўсюль прысутнічала надзенная тэматыка. Парадокс: «Сектор Газа» быў у андэграўндзе — але гэтую групу ведала ўсе СНД. У другой палове 90-х «Туман» і шэраг іншых песень з адсутнасцю ненарматыўнай лексікі («Пара дадому», «Life», «Песенька» і інш.) актыўна ротировались у эфіры радыестанцыі «Юнацтва».
Склад ў розныя гады
Да сярэдзіны 1988 года Юрый (Хой) Клінскіх працуе сольна, выступаючы на канцэртах і фестывалях варонежскага рок-клуба.
Ніжэй прапануецца няпоўны спіс людзей, у розны час якія мелі дачыненне да групы. Гітарысты: Бас-гітарысты: Клавишники: Барабаншчыкі: Бэк-вакалісткі: Гукарэжысеры: Іншыя:
Макато Танака
(田中 誠; нар. ) — японскі футбаліст. У 2004—2006 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Тацуя Танака
(田中 達也; нар. ) — японскі футбаліст. У 2005—2009 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Прудскі сельсавет
Пру́дскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Пруды.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Івянецкага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Налібоцкага, Руднянскага і Церабейнаўскага сельсаветаў. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Мінскай вобласці. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Стаўбцоўскага раёна. 8 чэрвеня 1963 года перайменаваны ў Налібацкі сельсавет.
Сота Хіраяма
(平山 相太; нар. ) — японскі футбаліст. У 2010 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Наоя Кікуці
(菊地 直哉; нар. ) — японскі футбаліст. У 2010 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Благадатнае
Назву Благадатнае маюць:
Кадзуя Ямамура
(山村 和也; нар. ) — японскі футбаліст. У 2010 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Корэцкі раён
Корэцкі раён (Корецький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Корац (Корець).
Агульная характарыстыка
Мяжуе на ўсходзе з Наваград-Валынскім раёнам Жытомірскай вобласці, на поўдні - са Славуцкім раёнам Хмяльніцкай вобласці, на захадзе - з Гошчанскім, на поўначы - з Бэрэзніўскім раёнамі Ровенскай вобласці.
Плошча раёна - 720 км2, працягласць з поўначы на поўдзень — 25 км, з усходу на захад — 32 км. адміністрацыйны цэнтр - горад Корэц, які вядомы з 1150 г. як Корчэск. Населеных пунктаў - 50, у тым ліку гарадоў - 1, вёсак - 49. Асноўны вадаём - рака Корчык.
Лясны фонд складае 10,4 тыс. га. Прыродна-рэсурсны патэнцыял: паклады кааліну, ганчарная гліна, будаўнічы камень і пясок, запасы мінеральных радонавых вод.
Насельніцтва раёна складае 36,3 тыс. чал., з іх 7,9 тыс. гарадскога і 28,4 сельскага насельніцтва. Ва ўсіх сферах эканамічнай дзейнасці занята каля 5 тыс. чалавек.
Малдаўская мова ва Украіне
Малда́ўская мова ва Украі́не (молдавська мова в Україні) — адна з моў нацыянальнай меншасці ва Украіне, распаўсюджаная ў вялікай ступені сярод жыхароў Украіны малдаўскай нацыянальнасці. Большасцю сучасных даследчыкаў малдаўская мова лічыцца літаратурным варыянтам румынскай мовы, а малдаване — часткай румынскага этнасу, але большасць сучасных малдаванаў мае малдаўскую, а не румынскую самаідэнтыфікацыю, вызначаючы сваю мову як малдаўскую і ўласную нацыянальнасць як малдаване. З гэтай прычыны тэрмін малдаўская мова ўлічваецца ўладамі Украіны пры статыстычнай, адукацыйнай і моўнай палітыцы.
Ва Украіне на афіцыйным узроўні (напрыклад, міністэрства адукацыі і навукі) выкарыстоўваецца прыметнік молдовська, але мае ўжытак таксама прыметнік молдавська. Апошні прыметнік лічыцца русізмам, першы, як прыметнік, што паходзіць ад назвы Малдова, выкарыстоўваецца для надрукаваных ва Украіне падручнікаў для школаў з вывучэннем моў нацыянальных меншасцей.
Статыстыка
Большая частка жыхароў Украіны, што вызначае сваю нацыянальнасць як малдаване, лічыць сваёю роднаю моваю малдаўскую мову. У параўнанні са звесткамі перапісу насельніцтва ў СССР інфармацыі перапісаў насельніцтва 1989 года, а таксама перапісу насельніцтва Украіны 2001 года сярод малдаванаў адзначаецца пэўнае скарачэнне дзелі асоб, што лічаць сваёй роднай мовай малдаўскую, але ў асноўным большая частка малдаванаў пазначае ў якасці роднай мовы малдаўскую.
Вынікі перапісаў насельніцтва ў СССР 1979, 1989 гадоў, перапісу насельніцтва Украіны 2001 года для роднай мовы малдаванаў :
Рассяленне
Раёны і гарады кампактнага рассялення малдаванаў Украіны паводле перапісу 2001 года.
Населеныя пункты, больш за 50% ад насельніцтва якіх пазначылі малдаўскую мову ў якасці роднай.
Браніслаў Багатырэвіч
Браніслаў Багатырэвіч (па-польску: Bronisław Bohatyrewicz) герба Астоя (1870, Гродна — 1940, Катынь) — беларуска-польскі ваенны, адзін з двух ідэнтыфікафаных генералаў войска польскага, якія былі забіты падчас катынскага расстрэлу.
Багатырэвіч нарадзіўся 24 лютага ці 24 красавіка 1870 года ў Гродна ў шляхецкай сям’і. Служыў у царскай арміі, атрымаў афіцэрскі тытул. У верасні 1918 года ён далучыўся да польскага войска, у 1918—1919 гадах кіраваў аддзелам мясцовай самаабароны ў Гародне, які потым быў перафарміраваны ў беларуска-літоўскую пяхотную дывізію.
У 1919 годзе ён узначаліў 81-ы пяхотны полк. Пасля заканчэння польска-савецкай вайны ён прайшоў навучанне ў Вышэйшай ваеннай школе ў Варшаве. Паміж 1923 і 1926 гадамі Багатырэвіч кіраваў пяхотай у 18-й польскай пяхотнай дывізіі, а ў 1927 годзе быў павышаны да брыгаднага генерала і сыйшоў з актыўнай вайсковай службы.
Пасля савецкага нападу на Польшчу ў 1939 годзе Багатырэвіч быў арыштаваны органамі НКВД і вывезены ў Казельск на тэрыторыі СССР. Увесну 1940 года ён быў расстраляны ў Катыні разам з некалькімі тысячамі польскіх афіцэраў і генералам Мечыславам Смаравіньскім. Цела Багатырэвіча было знойдзена немцамі ў 1943 годзе падчас эксгумацыі на месцы расстрэлу.
Гошчанскі раён
Гошчанскі раён (Гощанський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Ровенскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гошча (Гоща).
Агульная характарыстыка
Раён мяжуе на ўсходзе — з Корэцкім, на паўднёвым захадзе - з Астрожскім, на захадзе — са Здалбуніўскім і Ровенскім, на поўначы — з Кастопільскім, на паўночным усходзе — з Бэрэзніўскім раёнамі Ровенскай вобласці, на поўдні і паўднёвым усходзе - са Славуцкім раёнам Хмяльніцкай вобласці.
Плошча раёна — 690 км2. Насельніцтва - 38861 чалавек. Саветаў - 24, у тым ліку пасялковых - 1, сельскіх - 23. Населеных пунктаў - 64, у тым ліку пасёлкаў гарадскога тыпу — 1, вёсак - 63.
У раёне налічваецца 71 помнікаў гісторыі.
Асноўная рака - Гарынь.
Князі пінскія
Спіс пінскіх князёў — уладароў Пінскага княства, паводле дынастый і перыяду княжання.
Першыя князі
Першы незалежны князь Тураўскага княства Юрый Яраславіч памёр паміж 1167—1170 гг., напэўна ён падзяліў Тураўскае княства паміж сваімі сынамі. Іван стаў тураўскім князем, Святаполк — пінскім, Яраслаў — клецкім, Глеб — дубровіцкім, Яраполк — гарадзецкім, з гэтага часу ў Тураўскім княстве пачынаецца феадальная раздробленасць.
Другі сын Юрыя Яраславіча — Святаполк Юр’евіч, які атрымаў ва ўдзел Пінскае княства, стаўшы родапачынальнікам пінскай галіны Ізяславічаў. Пазней Пінск, як другі горад Тураўскай зямлі, пераходзіў да другога па старшынстве Юр’евіча.
Міціхіро Ясуда
(安田 理大; нар. ) — японскі футбаліст. У 2008—2011 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Якобі
Якобі — прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Аляксандр Леанідавіч Чыжэўскі
Аляксандр Леанідавіч Чыжэўскі (, Цеханавец, Гродзенская губерня, цяпер Польшча — ) — біяфізік, адзін з заснавальнікаў геліябіялогіі.
Скончыў Маскоўскі археалагічны інстытут (1917) і Маскоўскі камерцыйны інстытут (1918), вучыўся на фізіка-матэматычным (1915—1919) і медыцынскім факультэтах Маскоўскага ўніверсітэта, дзе і працаваў у 1917—1927 у Лабараторыі зоапсіхалогіі Наркамата асветы Расіі (з 1925, загадчык Цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі іанізацыі з 1931), загадчык лабараторыі Упраўлення будаўніцтвам Палаца Саветаў.
У 1939 абраны ганаровым прэзідэнтам на Першым Міжнародным кангрэсе па біялагічнай фізіцы і касмічнай біялогіі ў Нью-Ёрку. Быў накіраваны Мемарандум пра навуковыя працы Чыжэўскага ад імя кангрэсу ў Нобелеўскі камітэт, але навуковец адмовіўся ад вылучэння на Нобелеўскую прэмію «з этычных матываў».
У 1942 быў рэпрэсаваны, знаходзіўся ў лагерах Свярдлоўскай вобласці Расіі і Казахстана. Рэабілітаваны ў 1958, пасля чаго вярнуўся ў Маскву.
Навуковыя працы па даследаванні ўплыву касмічных фізічных фактараў і ўздзеяння паветраных іонаў (аэронаў) на жывыя арганізмы. Усталяваў залежнасць паміж цыкламі сонечнай актыўнасці і многімі з’явамі ў біясферы.
Аўтар успамінаў «Усё жыццё» (1947) і зборніка «Вершы» (1987).
Усеагульны нацыянальны кангрэс Лівіі
Усеагульны нацыянальны кангрэс (المؤتمر الوطني العام) — былы заканадаўчы орган Лівіі, аднапалатны парламент з 2012 па 2014 гады. Першыя ўсенародныя выбары прайшлі 7 ліпеня 2012 года. 4 жніўня 2014 года новым заканадаўчым органам становіцца Палата прадстаўнікоў Лівіі.
8 жніўня 2012 г. Нацыянальны пераходны савет, які кіраваў краінай з канца грамадзянскай вайны ў Лівіі, афіцыйна перадаў уладу Усеагульнаму нацыянальнаму кангрэсу. УНК павінен быў сфармаваць кабінет міністраў і падрыхтаваць праект Канстытуцыі.
Склад
Усеагульны нацыянальны кангрэс меў 200 месцаў. Большасць месцаў (39) на выбарах атрымаў ліберальны «Альянс нацыянальных сіл», які ўзначальваў былы прэм’ер-міністр Пераходнага нацыянальнага савета Махмуд Джыбрыль, на другім месцы (17) ісламісцкая Партыя справядлівасці і развіцця.
10 жніўня 2012 года УНК выбраў сваім спікерам лідара «Нацыянальнага фронту» Мухамеда аль-Макрыфа, а 31 кастрычніка 2012 года зацвердзіў новы кабінет урада на чале з Алі Зейданам.
Ліквідацыя
4 жніўня 2014 года новым заканадаўчым органам краіны афіцыйна становіцца Палата прадстаўнікоў Лівіі. Аднак, паралельна пачынае дзейнічаць непрызнаны парламент — Новы Усеагульны нацыянальны кангрэс, ваенныя фарміравання якога захопліваюць сталіцу Лівіі горад Трыпалі.
Беларуская мова ва Украіне
Белару́ская мова ва Украі́не (білоруська мова в Україні) — беларуская мова, распаўсюджаная сярод некаторае часткі прадстаўнікоў беларускай дыяспары ва Украіне, а таксама ў асяроддзі карэннай часткі ўкраінскіх беларусаў.
Статыстычныя звесткі
Паводле звестак Усеўкраінскага перапісу насельніцтва 2001 года беларускую мову ва Украіне назвалі роднай 56 249 асоб, у тым ліку 19,8 тысяч этнічных беларусаў. Найбольшая колькасць беларускамоўнага насельніцтва Украіны знаходзіцца ў Днепрапятроўскай вобласці, Аўтаномнай Рэспубліцы Крым і Данецкай вобласці — 6 239, 5 204 і 4 842 чалавек адпаведна. У сваю чаргу, найбольшы працэнтны паказчык беларускамоўнага насельніцтва назіраецца ў Аўтаномнай Рэспубліцы Крым, Чарнігаўскай і Днепрапятроўскай вобласцях — 0,26%, 0,19% і 0,18% ад насельніцтва адпаведна.
Перапісы насельніцтва ў СССР 1979, 1989 гадоў, а таксама перапіс насельніцтва Украіны 2001 года сведчаць пра павелічэнне сярод беларусаў Украіны долі рускамоўных і ўкраінскамоўных, некаторы рост долі асоб, што размаўляе на іншых мовах і адначасова з гэтым пра скарачэнне працэнтнай долі асоб, што лічаць у якасці роднай мовы беларускую мову.
Родная мова беларусаў ва Украіне згодна з перапісамі 1979, 1989 і 2001 гадоў :
У параўнанні з данымі перапісу насельніцтва 1989 года скарацілася доля асоб, што ўказваюць пра сваё валоданне беларускай мовай: у 1989 годзе пра гэта ўказвала 48,5% украінскіх беларусаў, у 2001 годзе — 31,7.
Населеныя пункты
Ніжэй прыведзены спіс населеных пунктаў Украіны, дзе больш за 10% ад насельніцтва якіх пазначыла беларускую мову як родную падчас перапісу насельніцтва 2001 года. Курсівам пазначаныя населеныя пункты з насельніцтвам менш за 25 асоб.
Спіс краін і залежных тэрыторый паводле сумарнага каэфіцыента нараджальнасці
thumb|400px|margin-right:5px|Карта свету паводле [[Сумарны каэфіцыент нараджальнасці|сярэдняй колькасці дзяцей, народжаных жанчынай на працягу жыцця, з улікам сярэдніх паказчыкаў для жанчын усіх узростаў, даныя 2013 года.
{{legend|#AE23AE|7-8 дзяцей}} {{legend|#FF00FF|6-7 дзяцей}} {{legend|#FF0000|5-6 дзяцей}} {{legend|#FF6600|4-5 дзяцей}}
{{legend|#FFFF00|3-4 дзяцей}} {{legend|#00FF00|2-3 дзяцей}} {{legend|#35B0E3|1-2 дзяцей}} {{legend|#3555E3|0-1 дзяцей}} ]] Ніжэй прадстаўлены спісы краін і залежных тэрыторый паводле сумарнага каэфіцыента нараджальнасці — сярэдняй колькасці дзяцей, народжаных жанчынай на працягу жыцця.
Такуя Хонда
(本田 拓也; нар. ) — японскі футбаліст. У 2011 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Наахіро Ісікава
(石川 直宏; нар. ) — японскі футбаліст. У 2003—2012 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Касцюкі
Назву Касцюкі́ маюць:
Касцюкоўка (значэнні)
Назву Касцюко́ўка маюць:
Таданары Лі
(李 忠成; нар. ) — японскі футбаліст. У 2011—2012 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Краснае
Назву Кра́снае маюць:
Shine (песня сясцёр Талмачовых)
Крытыка
Арцемій Троіцкі ацаніў песню рэзка адмоўна: «жудасная, пафасная, занудная, у ёй няма нічога рускага».
Узброены шчыт Лівіі
«Шчыт Лівіі» (قوة درع ليبيا) — узброеная арганізацыя ў Лівіі, складзеная з узброеных груп праціўнікаў Муамара Кадафі. Утворана ў 2012 годзе. Лівійскі парламент ППЛ пазначыў большую частку ўдзельнікаў арганізацыі як тэрарыстаў, а некаторыя групы Шчыта звязаны з Аль-Каідай.
Юхэй Токунага
(徳永 悠平; нар. ) — японскі футбаліст. У 2009—2013 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Узброены шчыт Лівіі
Сувязі
З часу пачатку Другой грамадзянскай вайны, Шчыт Лівіі меў сувязі з iсламiстамі.
Стварэнне
Міністэрства абароны Лівіі ў адпаведнасці з рашэннем № 29 8 сакавіка 2012 года заснавала «Шчыт Лівіі». Рашэнне № 29 абвяшчае:
«У Цэнтральным рэгіёне Лівіі павінна быць сфармавана брыгада, якая павінна называцца« Лівійскі шчыт». Сілы Цэнтральнай брыгады павiнны складацца, як правіла, з паўстанцаў з наступных рэгіёнаў: Місурата, Сірт, Джафра, Бені-Валід, Тэрхуна, Алхмус, Мслат і Злітэн. Палкоўнік Махамед Ібрагім Муса прызначаецца камандзірам брыгады. »
Гэта рашэнне было падпісана міністрам абароны Усамай Абдулсаламам Алжулі. Такім чынам, назва «Шчыт Лівіі» было ўпершыню згадана лівійскім міністрам абароны.
Спіс аб’ектаў PGC (1007001—1008000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1007001—1008000)
Красная
Назву Красная маюць:
Яложынскае
Яло́жынскае — возера ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці ў басейне ракі Еленка, за 24 км у напрамку на захад ад горада Круглае.
Плошча паверхні возера 0,33 км², даўжыня 1,1 км, найбольшая шырыня 0,42 км, даўжыня берагавой лініі 2,52 км.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны спадзістыя, вышынёй да 2 метраў. Берагі нізкія, забалочаныя. У паўночнай частцы з возера выцякае ручай.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, карась і іншыя рыбы.
Юкі Оцу
(大津 祐樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 2013 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Avenged Sevenfold (альбом)
«Avenged Sevenfold» — чацвёрты студыйны альбом гурта «Avenged Sevenfold», выдадзены ў 2007 годзе. 23 верасня 2008 атрымаў залаты статус RIAA.
Такахіро Огіхара
(扇原 貴宏; нар. ) — японскі футбаліст. У 2013 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Ліхачы
Назву Ліхачы́ маюць:
Хадзімэ Хасогай
(細貝 萌; нар. ) — японскі футбаліст. У 2010—2014 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Sisu Auto
Sisu Auto — фінскі вытворца грузавых аўтамабіляў.
Гісторыя
Кампанія была заснавана 1 красавіка 1931 года. Дырэктарам кампаніі быў прызначаны Тор Несслінг.
У 1932 годзе былі вырабленыя першыя грузавікі Sisu мадэляў «S-321» і «S-322».
1944: завод Sisu быў пераведзены з Хельсінкі ў Кар'яа.
У чэрвені 1970 Тор Несслінг абвясціў аб сыходзе з пасады генеральнага дырэктара Suomen Autoteollisuus, пасля амаль чатырох дзесяцігоддзяў працы. Новы кіраўнік дырэктар Эрык Гіллберг быў прызначаны ў лютым 1971 года.
У 1974 годзе акцыі Oy Suomen Autoteollisuus Ab пераходзяць у дзяржаўную ўласнасць.
У 1997 годзе было падпісана партнёрскае пагадненне з французскай кампаніяй Renault V.I.. Пагадненне ўключала набыццё кампанентаў, у тым ліку кабін, рухавікоў і восяў, а таксама імпарт і продаж камерцыйных аўтамабіляў Renault у Фінляндыі. У тым жа годзе Partek набыла кантрольны пакет акцый у Sisu.
У ліпені 2010 года Suomen Autoteollisuus Oy пераходзіць ва ўласнасць Олафа Эленіуса і Ціма Кархонена.
Са снежня 2010 года Sisu супрацоўнічае з Daimler AG. Такім чынам, на цяперашніх мадэлях усталёўваюцца перадачы і рухавікі Mercedes-Benz Actros.
Дзейнасць
Sisu спецыялізуецца на вытворчасці цяжкіх грузавых аўтамабіляў.
Sisu Auto Trucks
Аўтамабілі бягучага мадэльнага шэрагу Sisu Polar выпукаюцца з колавымі формуламі 6х2, 6х4, 8х2, 8х4, 10х2 і 10х4 ў розных выкананнях:
Сіланпя
Сіланпя (Sillanpää) — фінскае прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Сірэн
Сі́рэн (Sirén) — фінскае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Мікуліна
Назву Міку́ліна маюць:
Саарынен
Са́арынен (Saarinen) — фінскае прозвішча.
Вядомыя носьбіты:
Савет бяспекі Рэспублікі Беларусь
Саве́т бяспе́кі Рэспу́блікі Белару́сь — канстытуцыйны, вышэйшы калегіяльны каардынацыйна-палітычны орган, які фарміруецца з мэтай рэалізацыі паўнамоцтваў Кіраўніка дзяржавы ў галіне забеспячэння нацыянальнай бяспекі краіны. Узначальваецца і фарміруецца Прэзідэнтам, які падпісвае яго пастановы.
Гісторыя
У 1992—1994 гадах Савет бяспекі ўзначальвалі старшыні Вярхоўнага Савета Станіслаў Шушкевіч, потым Мечыслаў Грыб. Паводле прынятай у 1994 годзе Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь, палажэнне аб Савеце бяспекі і яго складзе зацвярджаюцца ўказамі Прэзідэнта.
5 жніўня 1994 года Аляксандр Лукашэнка ўвёў Указам № 24 у склад Савета бяспекі кіраўніка Адміністрацыі прэзідэнта і дзяржаўнага сакратара замест старшыні Вярхоўнага Савета і старшыні камісіі Вярхоўнага Савета па нацыянальнай бяспецы. Пасяджэнні сталі праводзіцца кожныя тры месяцы. У 1997 годзе апарат Савета бяспекі, на чале якога стаяў прызначаны Прэзідэнтам дзяржаўны сакратар, быў перайменаваны ў сакратарыят.
Дзейнасць
У адпаведнасці з артыкулам 84 Канстытуцыі Прэзідэнт Беларусі фарміруе і ўзначальвае Савет бяспекі, назначае на пасаду і вызваляе з яе Дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі. Палітыка-прававую аснову дзейнасці Савета бяспекі складаюць Канстытуцыя і законы Беларусі, дэкрэты, указы і распараджэнні Кіраўніка дзяржавы, у тым ліку Канцэпцыя нацыянальнай бяспекі, а таксама міжнародныя дагаворы краіны па адпаведных пытаннях.
Да ведання Савета бяспекі аднесены пытанні ўнутранай і знешняй палітыкі Беларусі, якія закранаюць інтарэсы нацыянальнай бяспекі, прыняцце важнейшых рашэнняў па забеспячэнні палітычнай, эканамічнай, навукова-тэхналагічнай, сацыяльнай, дэмаграфічнай, інфармацыйнай, ваеннай і экалагічнай бяспекі дзяржавы і яе грамадзян.
Савет бяспекі мае паўнамоцтвы на выкананне шэрагу задач, сярод якіх :
Пры Савеце бяспекі дзейнічаюць камісіі:
Склад
У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 15 сакавіка 2021 года, у актуальны склад Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь уваходзяць 20 асоб :
Членамі Савета бяспекі могуць быць і іншыя службовыя асобы, якія прызначаюцца Прэзідэнтам па прадстаўленні Дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі. Актыўны ўдзел у рабоце Савета бяспекі і падрыхтоўцы яго рашэнняў прымаюць і іншыя кіраўнікі міністэрстваў і ведамстваў, цэнтральных і іншых арганізацый, буйнейшых нацыянальных сродкаў масавай інфармацыі, а таксама дэпутаты палат Парламента, аўтарытэтныя навуковыя і грамадскія дзеячы, эксперты ў сферах эканомікі, права, сацыяльнай палітыкі.
Дзяржаўны сакратарыят
Дзяржаўны сакратарыят Савета Бяспекі — рабочы орган Савета бяспекі Рэспублікі Беларусь. Асноўнымі задачамі Дзяржаўнага сакратарыята з’яўляюцца :
Мумтаз-Махал
Мумтаз-Махал (6 красавіка 1593, Агра — 17 чэрвеня 1631) — у дзявоцтве Арджумананд Бану Бегам, любімая жонка ўладара імперыі Вялікіх Маголаў Шах-Джахана
Біяграфія
Яна была дачкою вядомага саноўніка падзішаха Джахангіра везыра Абдул Хасана Асаф-хана. Дадзенае імя сваёй нявестке даў бацька Шах-Джахана Джахангір падчас шлюбнай цырымоніі. Яно азначае «Упрыгажэнне палаца». Яе бацька Абдул Хасан Асаф-хан быў братам імператрыцы Нур-Джахан, жонкі Джахангіра. Арджумананд выдалі замуж 10 мая 1612 года ва ўзросце 198 гадоў. Яна стала трэцяй жонкай Шах-Джахана, нарадзіў яму 13 дзяцей. Падчас родаў 14-гф дзіця ў лагеры разбітым каля Бурханапура, у шатры Шах-Джахана, яна памерла.
Памяць
Засмучаны яе смерцю Шах-Джахан загадаў пабудаваць у сталіцы сваёй імперыі маўзалей. ён быў пабудаваны праз 22 гады і атрымаў назву Тадж-Махал. Там была пахавана Мумтаз-Махал, а неўзабаве і Шах-Джахан. Зараз дадзены сімвал вялікага кахання і ўзор архітэктурнай дасканаласці з’яўляецца адной з галоўнейшых славутасцей Індыі.
Пальміцінавая кіслата
Пальміцінавая (гексадэканавая) кіслата, CH3(CH2)14COOH — вышэйшая аднаасноўная карбонавая кіслата неразгалінаванай структуры. Найбольш распаўсюджаная ў прыродзе сярод вышэйшых карбонавых кіслот.
Бясколернае крышталічнае рэчыва. Амаль не раствараецца ў вадзе (0,0007 г у 100 г вады пры тэмпературы 20 °С ). Раствараецца ў метаноле, этаноле, бензоле, этылацэтаце. Тэмпература плаўлення 62,9 °С, тэмпература ўспышкі 192 °С.
У выглядзе складаных эфіраў гліцэрыны пальміцінавая кіслата ўваходзіць у склад амаль усіх прыродных тлушчаў (у пальмавым алеі 39—47 %) і многіх ліпідаў, у выглядзе складаных эфіраў вышэйшых спіртоў — у склад некаторых воскаў (у спермацэце кашалота 90 % цэтылавага эфіра пальміцінавай кіслаты). Солі і эфіры пальміцінавай кіслаты — пальмітаты.
Пальміцінавую кіслату атрымліваюць гідролізам тлушчаў і каталітычным акісленнем вышэйшых алканаў.
Выкарыстанне
Пальміцінавую кіслату выкарыстоўваюць у вытворчасці мыла, у сумесі са стэарынавай кіслатой у вытворчасці стэарыну. Некаторыя эфіры пальміцінавай кіслаты выкарыстоўваюцца ў вытворчасці фарбаў.
Кальварыя
Кальварыя (Calvaria — Галгофа) — святое месца ў каталікоў Беларусі, Літвы і Польшчы, якое размяшчалася на ўзгорках ці ў лесе на былых язычніцкіх капішчах. Шлях да кальварыі мог складацца з некалькіх дзясяткаў стаянак (на іхнім месцы стаяць капліцы, брамы, крыжы). Сюды прыходзілі набожныя, хворыя, калекі, старцы на пакаянне.
Звычайна размяшчаліся на пагорках, каб нагадваць сваім палажэннем Галгофскую гару ля Іерусаліма.
Першая кальварыя паўстала ля Кордавы ў Іспаніі ў 1405—1420 гадах з ініцыятывы дамініканца Альваруса. Пазней яны пачалі з'яўляцца на тэрыторыі Германіі і Італіі. Кальварыі ў 2-й палове 16 стагоддзя з'яўляліся апорнымі пунктамі каталіцызму.
Утрымоўвалі розную колькасць стадый, ад адзінак да некалькіх дзясяткаў. З развіццём набажэнства крыжовага шляху стадыі Мукаў Гасподніх, у колькасці 14, сталі таксама змяшчацца ўнутры каталіцкіх храмаў.
Маглі пад гэтай назвай знаходзіцца і могілкі.
Дарогі інкаў
Дарогі інкаў (Qhapaq Ñan) - Кхапак Ньан - Вялікая дарога) — сетка шматлікіх брукаваных дарог, пракладзеных на працягу некалькіх тысячагоддзяў індзейскімі цывілізацыямі ў Паўднёвай Амерыцы ў Андскім Рэгіёне: Калумбія, Эквадор, Перу, Чылі, як на прыбрэжных раўнінах і пустынях, так і ў гарах, праз скалы і цясніны, пры дапамозе навясных мастоў і ступеняў.
Галоўнымі будаўнікамі асноўных магістралей з'яўляліся інкі; спынена будаўніцтва было ў XVI стагоддзі ў сувязі з прыходам заваёўнікаў іспанцаў, якія не валодалі мясцовымі тэхналогіямі і былі не здольнымі нават падтрымліваць гэтыя дарогі ў належным стане.
Беларуска-нідэрландскія адносіны
Беларуска-нідэрландскія адносіны — замежныя адносіны паміж Рэспублікай Беларуссю і Каралеўствам Нідэрландаў.
Абедзве краіны ўсталявалі дыпламатычныя адносіны ў 1994 годзе. Беларусь мае пасольства і консульства ў Гаазе. Нідэрланды прадстаўлены ў Беларусі праз сваё пасольства ў Варшаве (Польшча) і праз консульства ў Мінску. Абедзве краіны з'яўляюцца паўнапраўнымі членамі Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе.
Паміж дзвюма краінамі няма прамога кантакту на ўрадавым узроўні, так як Еўрапейскі саюз прыняў рашэнне ў 1997 годзе, што такі ўзровень зносін дае падставы ЕС лічыць легітымным не дэмакратычна абраны ўрад Беларусі. Па запыце Нідэрландаў, Еўрапейскі саюз прыняў рашэнне ў кастрычніку 2008 года змякчыць візавыя абмежаванні для беларускіх грамадзян, але некаторыя іншыя абмежаванні засталіся, такія як замарожванне беларускіх фінансавых актываў. Таксама нідэрландскі ўрад выступае супраць нармалізацыі адносін паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам.
Нідэрландцы засталіся супраць запрашэння прэзідэнта Лукашэнкі на саміт у маі 2009 ў Вене, дзе гэта праграма павінна была быць запушчана ; нідэрландскі міністр замежных спраў Максім Верхаген заявіў, што такое запрашэнне «сапсавала б яго змрочную сітуацыю з правамі чалавека».
Хаця не існуе ніякіх прамых міжурадавых кантактаў, і нідэрландскае МЗС кажа, што няма ніякіх «інтэнсіўных культурных сувязей» паміж дзвюма краінамі (на самой справе, Беларусь нават не атрымала права на нідэрландскую фінансавую дапамогу), усё ж адносіны паміж дзвюма краінамі існуюць на розных узроўнях.