cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вуліца Някрасава (Санкт-Пецярбург)
Вуліца ўзнікла ў першай трэці XVIII стагоддзя і называлася «Вуліца 9 рота». Адначасова існавала і назва «Басейная» — вуліца вяла да штучнага басейна (сажалкі), створанага для падачы вады да фантанаў Летняга саду. Сучасную назва вуліца атрымала ў 1918 годзе ў гонар Мікалая Аляксеевіча Някрасава.
Вэлыка Снітынка
Вэлыка Снітынка (Вели́ка Снітинка) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Млечнік
Мле́чнік, Малачай (Lactarius) — род шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства сыраежкавых.
Апісанне
Пладовае цела — шапка на ножцы. Шапка белая, шэрая да ружавата-ліловай, карычневая, дыяметрам да 25 см, звычайна правільна-круглаватая з загорнутым ці апушчаным уніз краем, не аддзяляецца ад ножкі. Пласціны прырослыя або зыходныя. Ножка шчыльная або рыхлая, часта ўнутры полая. Мякаць белая, палевая, з млечным сокам (сістэматычная адзнака). Споры авальныя або шарападобныя, белыя ці жаўтаватыя.
Пашырэнне
Вылучаецца каля 80 відаў. Пашыраны ў Еўразіі і Амерыцы. На Беларусі 42 віды. Найбольш вядомыя:, , , , ,. Трапляюцца з ліпеня па кастрычнік у лясах, на ўзлесках і лугах, дзе ёсць карані дрэў. Утвараюць «ведзьміны кольцы».
Выкарыстанне
Усе віды ядомыя.
Аляксей Мітрафанавіч Малашка
Аляксей Мітрафанавіч Мала́шка (нар., в. Замачулле, Бялыніцкі раён, Магілёўская вобласць, БССР, СССР) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1973), прафесар (1975).
Біяграфія
Скончыў у 1954 годзе Маскоўскі завочны педагагічны інстытут. З 1960 года ў Беларускім інстытуце народнай гаспадаркі, з 1961 года ў БДУ, з 1973 годзе ў Інстытуце павышэння кваліфікацыі пры БДУ. З 1975 года ў Беларускім тэхналагічным універсітэце, у 1973—1991 гадах загадчык кафедры гісторыі КПСС.
Навуковая дзейнасць
Даследуе палітычную гісторыю Расіі і Беларусі ў 1917—1925, гісторыю палітычных партый, нацыянальных меншасцей на тэрыторыі Беларусі. Адзін з аўтараў кніг «Рашэнні XXII з'езда КПСС — разгорнутая праграма пабудовы камунізму» (1962), «Курс лекцый па гісторыі КПСС» (ч. 1, 1971, 2-е выд. 1975), «Гісторыя КПСС: структурна-лагічныя схемы» (ч. 1, 1986), вучэбна-метадычных дапаможнікаў па гісторыі і культуры Беларусі.
IC 2908
IC 2908 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Зарэмба
Зарэмба — прозвішча.
Амбуаз
Амбуаз (Amboise) — горад на Луары ў сэрцы Францыі (дэпартамент Эндр і Луара), акружаны рэнесанснымі замкамі, сярод якіх найбольш знакамітыя каралеўскі замак Амбуаз і сядзіба Шэнансо. Насельніцтва 12,7 тыс. жыхароў (2006).
Горад з'яўляецца ў хроніках пад 504 годам, калі на «Залатым возеры» пасярод Луары праходзілі перамовы каралёў Хлодвіга I і Аларыха II. Анжуйскі граф Фульк Нера ў XI стагоддзі адабраў ключавы брод праз Луару ў графаў Блуа і ўмацаваў яго ўзвядзеннем высокага данжона, які з гадамі эвалюцыянаваў у Амбуазскі палац.
У XV стагоддзі Амбуаз перайшоў з рук феадальнага сямейства Амбуазаў у каралеўскую казну. Кароль Карл VIII, быўшы выхадцам Амбуаза, прыцягнуў да будаўніцтва новага замка італьянскіх дойлідаў, да якіх у 1515 годзе дадаўся Леанарда да Вінчы, які тутака ж быў і пахаваны (гл. Кло-Люсэ).
У гісторыі Рэлігійных войн з Амбуазскай рэзідэнцыяй звязаны дзве падзеі — Амбуазская змова гугенотаў супраць Гізаў (1560) і Амбуазскі эдыкт аб свабодзе веравызнання (1563). Пры Бурбонах замак запусцеў і руйнаваўся. Каб прадухіліць яго канчатковы знос, Нацыянальная асамблея ў 1872 годзе вярнула яго Арлеанскай дынастыі.
Прэзідэнт Італіі
Прэзідэнт Італьянскай Рэспублікі (Presidente della Repubblica Italiana) — глава дзяржавы, прадстаўнік нацыянальнага адзінства і гарант канстытуцыі Італіі. Прэзідэнт з'яўляецца канстытуцыйным органам дзяржавы, які абіраецца на сумесным паседжанні палат Парламента Італіі. Тэрмін паўнамоцтваў прэзідэнта — 7 гадоў.
У канстытуцыі Італіі ўстаноўлена, што прэзідэнтам можа быць грамадзянін Італьянскай Рэспублікі не маладзей 50-ці гадоў і які мае грамадзянскія і палітычныя правы.
Пост прэзідэнта рэспублікі несумяшчальны з якой-небудзь іншай пасадай.
Рэзідэнцыя прэзідэнта Італіі знаходзіцца ў Рыме, у Квірынальскім палацы. Прэзідэнты размяшчаюць памесцем у Кастэль Парцыяна, блізка ад Рыма, і Вілай Росберы ў Неапалі.
У наш час прэзідэнтам Італіі з'яўляецца Серджа Матарэла, 12-ы чалавек, які займае гэту пасаду.
Пасля адстаўкі прэзідэнты Італіі атрымліваюць пасаду пажыццёвага сенатара і ганаровую пасаду Ганаровага прэзідэнта Італьянскай Рэспублікі.
Асігнаванне на ўтрыманне прэзідэнта Італіі
Асігнаванні ўстанаўліваюцца ў бюджэце краіны і складалі наступныя сумы:
Юрый Рыгоравіч Осцік
Юрый Осцік (? — 1546 ці 1547) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Маршалак гаспадарскі (1546).
Біяграфія
Займаў пасады дзяржаўцы анікштанскага і дарсунішскага, маршалак гаспадарскі ў 1546.
Быў двойчы жанаты. Спачатку ажаніўся з Ганнай, дачкой Івана Літавора Храптовіча. З гэтым шлюбам быў звязаны скандал, бо маці Ганны, Ядвіга Гальшанская, адмовілася прызнаць Юрыя Осціка мужам сваёй дачкі і патрабавала скасавання шлюбу. Каралеўскі суд, аднак, стаў на бок Осціка, і шлюб быў захаваны. Ганна нарадзіла Юрыю сыноў Мікалая і Яна, а таксама дачок Ганну і Соф'ю. Пасля смерці сваёй першай жонкі Юрый паўторна ажаніўся з Марынай, дачкой князя Міхайлы Мсціслаўскага, з якой меў сыноў Юрыя і Рыгора.
Піліп Дзям’янавіч Мядзведзь
Піліп Дзям’янавіч Мядзведзь (, в. Масева, Пружанскі павет, Гродзенская губерня — ) — Старшыня ДПУ БССР (1924—1925). Адзіны беларус-старшыня органаў дзяржбяспекі ў БССР.
Біяграфія
Беларус. Скончыў 3 курсы Варшаўскага тэхнічнага вучылішча Вавенберга і Ротвальда (у 1906 годзе выключаны за ўдзел у забастоўцы).
Вэлыкі Гулянкы
Вэлыкі Гулянкы (Великі Гуляки) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Піліп Дзям’янавіч Мядзведзь
Біяграфія
У 1906—1917 гадах працаваў тэхнікам-будаўніком у магістраце Варшавы, раздатчыкам і бракоўшчыкам Сакольніцкіх майстэрань Масквы, вучыўся на камандзірскіх курсах у Лефортаве, служыў ваенным камісарам Сакольніцкага раёна г. Масквы.
З 1918 года ў органах дзяржбяспекі. Член Кантрольнай калегіі ВЧК (працаваў непасрэдна пад кіраўніцтвам Ф. Э. Дзяржынскага), старшыня Тульскай губЧК. У 1919—1924 гадах — начальнік АА ВЧК на Заходнім фронце, член Калегіі ВЧК, намеснік старшыні Маскоўскай ЧК, начальнік Маскоўскага губпалітупраўлення. У 1924—1925 гадах — старшыня ДПУ БССР і адначасова паўнамоцны прадстаўнік АДПУ пры СНК СССР па Заходнім краі. У 1926—1934 гадах — паўнамоцны прадстаўнік АДПУ пры СНК СССР па Далёкаўсходнім краі, у Ленінградскай ваеннай акрузе (адначасова начальнік Ленінградскага аблпалітупраўлення, з 1934 года — начальнік УНКУС СССР па Ленінградскай вобласці).
У снежні 1934 года арыштаваны і 23 студзеня 1935 года Ваеннай Калегіяй Вярхоўнага суда СССР за злачынна-халатныя адносіны да службовых абавязкаў, якія прывялі да гібелі С. М. Кірава, асуджаны на 3 гады ППЛ. Адбываў пакаранне ў пас. Аратукан Магаданскай вобласці.
27 лістапада 1937 года Пастановай Камісіі НКУС СССР, Пракуратуры СССР і старшыні Ваеннай Калегіі Вярхоўнага суда СССР паўторна асуджаны і прыгавораны як удзельнік т.зв. «Польскай арганізацыі вайсковай» да ВМП.
Узнагароды
Два ордэны Чырвонага Сцяга (1922, 1930).
Знак «Ганаровы работнік ВЧК-ДПУ» (1932).
Сям’я
Жонка Раіса Міхайлаўна і 14-гадовы сын Міхаіл падзялілі лёс бацькі. Сімвалічны кенатаф Піліпа Мядведзя і яго сям’і размешчаны ў Маскве на Новых Данскіх могілках, каля магіл яго бацькоў, братоў і сястры.
Аўчыннікаў
Аўчы́ннікаў — прозвішча.
Вэпрык (Фасціўскі раён)
Вэпрык (Ве́прик) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
IC 2909
IC 2909 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карата (Італія)
Карата (Corato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 47 442 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 284 чал./км². Займае плошчу 167 км². Паштовы індэкс — 70033. Тэлефонны код — 080.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Нарва-Йыэсуу
На́рва-Йы́эсуу (Narva-Jõesuu) — горад-курорт на паўночным усходзе Эстоніі ў павеце Іда-Вірумаа.
Месцазнаходжанне
Размешчаны ля ўпадзення ракі Нарва ў Нарвскі заліў, за 14 км на поўнач ад горада Нарва. Вышыня над узроўнем мора — 23 метры.
Гісторыя
Пасля адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 2017 года Нарва-Йыэсуу стаў унутрымуніцыпальным горадам і ўвайшоў у аднайменны муніцыпалітэт Нарва-Йыэсуу.
Нява (значэнні)
Нява:
Вышня (Фасціўскі раён)
Вышня (Ви́шня) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Герман Пятровіч Матсон
Біяграфія
Латыш. У органах дзяржаўнай бяспекі з 1918 года. У 1918—1921 гадах — старшыня Пскоўскай губернскай ЧК, затым — начальнік Тульскага гарадскога аддзела ДПУ, а ў 1931 годзе назначаецца паўнамоцным прадстаўніком АДПУ пры СНК СССР па Сярэдняй Азіі.
Са жніўня 1931 года па красавік 1932 года — старшыня ДПУ БССР адначасова паўнамоцны прадстаўнік АДПУ пры СНК СССР па БССР і начальнік Асобага аддзела Беларускай ваеннай акругі.
Дзмітрый Самуэль Палубінскі
Дзмітрый Самуэль Палубінскі (? — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Герман Пятровіч Матсон
Біяграфія
У 1932—1934 гадах — паўнамоцны прадстаўнік АДПУ пры СНК СССР у Татарыі, затым — начальнік Аддзела месц зняволення ГУЛАГа НКУС СССР. З 1935 года — дырэктар «Халбонбуда» Галаўзолата Усходне-Сібірскага края.
Арыштаваны 19 ліпеня 1937 года органамі пракуратуры Усходне-Сібірскага края. 16 чэрвеня 1938 года Военнай Калегіяй Вярхоўнага суда СССР «за ўдзел у латышскай контррэвалюцыйнай фашысцка-нацыяналістычнай арганізацыі і змове правых» прыгавораны па артыкулах 58-8 і 58-11 КК РСФСР да ВМП. Прыгавор прыведзены ў выкананне ў Маскве ў той жа дзень. Рэабілітаваны пастановай Ваеннага трыбунала Маскоўскай ваеннай акругі ад 18 ліпеня 1988 года.
Дзмітрый Самуэль Палубінскі
Слонімскі падчашы ў 1640—1659, харунжы ў 1659—1660, маршалак у 1660—1670, ваявода новагародскі з 1670.
Пасол на соймы 1632, 1667, 1679, дэпутат Літоўскага Трыбунала ў 1655. Удзельнічаў у вайне Расіі з Рэччу Паспалітай 1654-1667.
Сям'я
Сын слонімскага земскага суддзі Міхаіла Іванавіча Палубінскага і Альжбеты Корсак, дачкі полацкага падкаморага Рамана Крыштафа Корсака.
Быў двойчы жанаты: спачатку з Канстанцыяй Стадніцкай, а потым з Петранелай Тышкевіч, дачкой смаленскага кашталяна Пятра Тышкевіча. З гэтых двух шлюбаў меў шмат дзяцей, сярод якіх найбольш вядомы Леан Казімір, цівун цверскі.
Нява (часопіс)
У савецкі час у часопісе публікаваліся Міхаіл Зошчанка, Міхаіл Шолахаў, Веніямін Каверын, Лідзія Чукоўская, Леў Гумілёў, Дзмітрый Ліхачоў, Аляксандр Салжаніцын, Данііл Гранін, Фёдар Абрамаў, Віктар Канецкі, браты Стругацкія, Уладзімір Дудзінцаў, Васіль Быкаў і іншыя.
Да 1989 года на першай старонцы вокладкі часопіса размяшчаліся віды Ленінграда (малюнкі, фотаграфіка). З 1989 года яны публікаваліся на другой старонцы вокладкі.
Харын
Харын — прозвішча.
Раўнаногія
Раўнаногія (Isopoda) — атрад вышэйшых ракаў.
Распаўсюджанне
Вядомы з трыясу (каля 225 млн г. назад). Каля 4500 відаў. Пашыраны паўсюдна ў марскіх і прэсных вадаёмах, некаторыя — у глебе. На Беларусі найбольш трапляюцца, у вільготнай глебе і лясным подсціле —.
Асаблівасці біялогіі
Кормяцца раслінамі і іх рэшткамі, дэтрытам, ёсць драпежнікі. Пераважна раздзельнаполыя. Размнажэнне палавое, у некаторых — шляхам партэнагенезу. Развіццё без ператварэння.
Біяфільтратары і біямеліяратары, удзельнічаюць у біялагічным ачышчэнні вадаёмаў, у працэсах глебаўтварэння. Некаторыя віды — прамежкавыя гаспадары, ёсць паразіты рыб і іншых ракападобных. Большасць водных відаў — корм для бентасаедных рыб.
Урад Польшчы ў выгнанні
Урад Польшчы ў выгнанні (Rząd RP na uchodźstwie) — урад Рэспублікі Польшча, які дзейнічаў пасля акупацыі краіны ў верасні-кастрычніку 1939 года. Ураду Рэспублікі Польшча ў выгнанні падчас вайны падпарадкоўваліся ўзброеныя фарміраванні польскага падполля, якія дзейнічалі ў Польшчы (Армія Краёва) і за мяжой. Месцазнаходжаннем урада быў Лондан. Хоць і амаль не прызнаны і не маючы рэальнай улады пасля Другой сусветнай вайны, ён працягваў існаваць да апошніх дзён камуністычнага кіравання ў Польшчы. Урад завяршыў сваю дзейнасць пасля абрання Леха Валенсы і прыняцця ім прысягі ў якасці прэзідэнта Польшчы і перадачы яму прэзідэнцкіх рэгалій ад прэзідэнта Рышарда Качароўскага.
Спіс аб’ектаў PGC (1747001—1748000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1747001—1748000)
Вышнякы (Фасціўскі раён)
Вышнякы (Вишняки́) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Томас Уіліс
Томас Уіліс (, Грэйт-Бэдвін, графства Уілтшыр —, ) — брытанскі навуковец-медык.
Быў адным з лідараў англійскіх ятрахімікаў, якія спрабавалі растлумачыць працу арганізма з дапамогай тагачасных ведаў аб хімічных узаемадзеяннях. Ён вядомы сваімі даследаваннямі нервовай сістэмы чалавека і розных захворванняў, адыграў важную ролю ў развіцці ўяўленняў аб анатоміі, неўралогіі і псіхіятрыі. Быў прафесарам натурфіласофіі Оксфардскага ўніверсітэта (1660-75), адкрыў медыцынскую практыку ў Лондане ў 1666 годзе і стаў адным з самых вядомых і паважаных медыкаў таго перыяду. З'яўляецца адным з заснавальнікаў Лонданскага каралеўскага таварыства.
Неўская брама Петрапаўлаўскай крэпасці
Гісторыя
У 1714—1716 гадах тут былі пабудаваныя першыя драўляныя брама і прыстань. У пачатку 1720-х гадоў браму перабудаваў у камені архітэктар Даменіка Трэзіні.
Затым у 1731—1732 гадах была праведзена яшчэ адна перабудова. Гэты праект захаваўся ў сучасным абліччы брамы з боку, звернутага да Петрапаўлаўскага сабора: 4-метровая арка з замкавым каменем, фланкіраваная пілястрамі і ўвянчаная трохвугольным франтонам. Франтон упрыгожвае рэльефная кампазіцыя з выявай шчыта, сцяга і воінскіх даспехаў.
У 1746 годзе была праведзена яшчэ адна перабудова брамы і абліцоўванне яе пудасцкім каменем.
У 1762—1767 гадах архітэктар Д. Смалянінаў і інжынер Н. Мураўёў распрацавалі праект гранітнай прыстані наўзамен драўлянай. Рэалізаваць праект удалося толькі ў 1777 годзе ў сувязі з абліцоўваннем крэпасных сцен, калі інжынер Р. Т. Тамілаў пабудаваў парадную трохаркавую гранітную прыстань з парапетамі, ледарэзамі і пляцоўкай, якая мае тры лесвічныя сходы да вады.
У 1780 годзе архітэктар Мікалай Львоў прапанаваў выканаць новы праект Неўскай брамы. Новая брама была пабудаваная па гэтым праекце 1784—1787 гадах, і ў гэтым выглядзе дайшла да нашых дзён. Вышыня новых варот склала 12 м, шырыня — 12,2 м.
Вільшанска Ныва
Вільшанска Ныва (Вільшанська Ни́ва) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Сяргей Вітаўта Пускепаліс
Сяргей Вітаўта Пускепаліс (Серге́й Ви́тауто Пу́скепалис;,  — , Растоўскі раён, Яраслаўская вобласць) — савецкі і расійскі акцёр і рэжысёр тэатра і кіно, палітычны дзеяч. Мастацкі кіраўнік Яраслаўскага тэатра драмы імя Ф. Волкава са жніўня 2019 года. Заслужаны артыст РФ (1999). З лютага 2021 года — член Цэнтральнай рады партыі «Справядлівая Расія — Патрыёты — За праўду».
Біяграфія
Сяргей Пускепаліс нарадзіўся 15 красавіка 1966 года ў Курску. Бацька — літовец, маці — балгарка, родам з Малдаўскай ССР. Балгарскай мовай не валодаў, літоўскую добра ведаў у дзяцінстве, бо бацька Вітаўтас часта на лета адвозіў сына ў Каўнас, дзе пражывала яго маці Данута. У 1980 годзе разам з сям’ёй пераехаў у Саратаў. У 1985 годзе скончыў Саратаўскае тэатральнае вучылішча (курс Юрыя Пятровіча Кісялёва). Затым прайшоў трохгадовую тэрміновую службу ў Севераморску, у Ваенна-Марскім Флоце СССР.
Пасля звальнення ў запас, у 1988 годзе, у званні старшыны першага артыкула, вярнуўся ў Саратаў. Больш за дзесяць гадоў прапрацаваў акцёрам у Саратаўскім тэатры юнага гледача імя Ю. П. Кісялёва. Быў жанаты з Эльвірай Ігараўнай Данілінай (нар. 29 верасня 1965 г.), ураджэнкай Саратава, актрысай, выпускніцай Саратаўскага тэатральнага вучылішча.
Пасля выпуску з РАТМ паставіў у Маскве п’есу «Дваццаць сем» Аляксея Слапоўскага — гэты спектакль удзельнічаў у адным з фестываляў «Балтыйскі дом». Затым паставіў спектакль «Ад чырвонага пацука да зялёнай зоркі» паводле п’ес Слапоўскага ў омскім «Пятым тэатры». Пускепаліс і Слапоўскі былі пастаяннымі суаўтарамі, Пускепаліс неаднаразова ставіў спектаклі паводле п’ес Слапоўскага.
Працаваў рэжысёрам у Самарскім тэатры «Панядзелак». З мая 2003 года па 2007 год — галоўны рэжысёр Магнітагорскага драматычнага тэатра імя А. С. Пушкіна. З 2007 года — рэжысёр-пастаноўшчык Маскоўскага тэатра-студыі пад кіраўніцтвам Алега Табакова. З чэрвеня 2009 года па люты 2010 года — галоўны рэжысёр Расійскага дзяржаўнага акадэмічнага тэатра драмы імя Фёдара Волкава (Яраслаўль). У 1991 годзе ажаніўся з Аленай Пятровай. У кіно здымаўся з 2003 года. Першая роля была эпізадычнай — у мастацкім фільме рэжысёра Аляксея Учыцеля «Прагулка» (2003).
IC 2910
IC 2910 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Чаша.
Сяргей Вітаўта Пускепаліс
Біяграфія
З кінарэжысёрам Аляксеем Папаграбскім пазнаёміўся, калі прыехаў на здымкі фільма «Кактэбель» (2003), у якім здымаўся яго сын — Глеб Пускепаліс. Пазней Папаграбскі запрасіў Сяргея на галоўныя ролі ў фільмах «Простыя рэчы» (2006) і «Як я правёў гэтым летам» (2010). У Магнітагорску вёў курс на тэатральным факультэце Магнітагорскай дзяржаўнай кансерваторыі імя М. І. Глінкі. У 2015 годзе на кінафестывалі «Залаты абрыкос» у Ерэване адбылася прэм’ера фільма «Клінч», які Сяргей Пускепаліс зняў у якасці кінарэжысёра. Гэта экранізацыя п’есы Аляксея Слапоўскага, якую Пускепаліс раней ставіў ва Уфе.
IC 2910
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сяргей Вітаўта Пускепаліс
Біяграфія
4 снежня 2018 года назначаны намеснікам мастацкага кіраўніка МХАТ імя Горкага па творчай рабоце. У лютым 2020 года на ўстаноўчым з’ездзе партыі «За Праўду» быў абраны намеснікам яе старшыні. У лютым 2021 года стаў сябрам Цэнтральнай рады партыі «Справядлівая Расія — За праўду» пасля аб’яднання гэтых партый. Загінуў у аўтакатастрофе.
Грамадская пазіцыя
З 2015 года наведваў ДНР, сябруючы з яе кіраўніком Аляксандрам Захарчанкам. Па сцвярджэнні пісьменніка Захара Прылепіна, Пускепаліс аказваў фінансавую дапамогу ДНР. У 2022 годзе падтрымаў ваенныя дзеянні Расіі ва Украіне.
Муствеэ
Муствеэ (Mustvee) — унутрываласны горад у павеце Йыгевамаа, Эстонія.
Месцазнаходжанне
Размешчаны на ўсходзе Эстоніі, на беразе Чудскога возера.
Гісторыя
Да адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 2017 года быў самастойным гарадскім муніцыпалітэтам, не ўваходзіў у склад якой-небудзь воласці, пасля рэформы стаў адміністрацыйным цэнтрам воласці Муствеэ.
Культура
Краязнаўчы музей.
Валерый Барысавіч Таранчук
Валерый Барысавіч Таранчук (нар. , г. п. Іванава, Брэсцкая вобласць) — беларускі матэматык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1992), прафесар (2011).
Любэшыўскі раён
Любэшыўскі раён (Любешівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Валынскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Любэшыў (Любешів).
Гліптатэка
Гліптатэка — збор твораў скульптуры ці гліптыкі; музей скульптуры. Найбольш вядомыя гліптатэкі у Мюнхене і Новая Карлсбергская гліптатэка ў Капенгагене.
Паняцце гліптатэка было запазычана бібліятэкарам караля баварскага Людвіга I са старажытнагрэчаскай мовы γλυπτός glyptós ‚выразаны, гравіраваны‘ (тут у значэнні „выразаны ў камяні“), а таксама θήκη thḗkē ‚месца захавання‘. Словаўтварэнне зробленна па аналогіі „пінакатэка“.
Любэшыўскі раён
Утвораны 4 студзеня 1965 (раней існаваў у 1940—1962) годзе. Насельніцтва раёна на года складае 36462 чалавекі, плошча — 1450 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 20 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 46 сёлаў.
Валерый Барысавіч Таранчук
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава (спецыяльнасць «Механіка», 1971), Інстытут прыкладной матэматыкі АН СССР (аспірантура, 1975). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1974, загадчык лабараторыі лікавага мадэлявання НДІ прыкладных фізічных праблем, з 1998 — прафесар кафедры тэарэтычнай механікі і робататэхнікі механіка-матэматычнага факультэта, з 2000 — прафесар кафедры камп’ютарных тэхналогій і сістэм факультэта прыкладной матэматыкі і інфарматыкі, у 2000—2016 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: прыкладная матэматыка; матэматычнае мадэляванне; тэарэтычная і прыкладная механіка; інфарматыка; інфарматызацыя адукацыі.
Джоя-дэль-Коле
Джоя-дэль-Коле (Gioia del Colle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 27 910 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 135 чал./км². Займае плошчу 206 км². Паштовы індэкс — 70023. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Filippo Neri.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Глаголіца
Глаго́ліца — старажытны славянскі алфавіт. Назва паходзіць ад стараславянскага слова «глаголъ» (слова, маўленне). Улучае 40 літар, якія пераважна адпавядаюць назвам, адпаведным гукам і размяшчэнням літар кірыліцы. Літары алфавіта адрозніваліся ад кірылічных напісаннем. Глаголіца выкарыстоўвалася на славянскіх землях разам з кірыліцай.
Цяпер глаголіца не выкарыстоўваецца ні для адной славянскай мовы. Ва ўсходніх і паўднёвых славян выцеснена кірыліцай, у заходніх — лацінскім пісьмом.
Апісанне
Мяркуюць, што гукавыя значэнні многіх літар перамясціліся пад уплывам кірыліцы ці пачалі блытацца з прычыны ранняга распаду на дыялекты, таму першапачатковые гукавое значэнне не заўсёды яснае. Напрыклад, глагалічная літара «ю» Ⱓ першапачаткова мабыць абазначала гук [у], але была заменена на лігатуру «оу» Ⱆ пад уплывам позняй кірыліцы. Некаторыя іншыя літары былі створаны пазней на кірылічны ўзор.
У наступнай табліцы пералічаны ўсе вядомыя літары глаголіцы ў сучасным парадку. Для кожнай глагалічнай буквы таксама прыведзена выява кожнай літары (круглы варыянт), адпаведная сучасная кірылічная літара, прыблізнае гукавое значэнне (у IPA), назва, і здагадкі аб паходжанні. Некалькі літар не маюць сучасных адпаведнікаў.
У ранніх тэкстах ук і тры з чатырох юсаў часам запісваліся як дыграфы, двума асобнымі часткамі.
Глаголіца ва Унікодзе
Ва Унікодзе (пачынаючы з версіі 4.1) для глаголіцы адведзены дыяпазон  ….
Праспект Навукі (Санкт-Пецярбург)
Назва, якую праспект носіць і па гэты дзень, была дадзена 14 ліпеня 1965 года.
Праспект пачаў забудоўвацца ў пачатку 1960-х гадоў. Спачатку будаваліся тыпавыя «хрушчоўкі», якія засталіся пераважна ў раёне скрыжавання з Грамадзянскім праспектам і ў пачатку вуліцы. Больш актыўна забудова пайшла ў 1970-я гады, калі праспект пачаў забудоўвацца ўласцівымі для таго часу 9-павярховымі панэльнымі дамамі, тады ж быў пабудаваны кінатэатр «Сучаснік». На праспекце Навукі такія дамы засталіся амаль на ўсім працягу праспекта, асабліва бліжэй на ўсход. У 2000-я гады таксама актыўна дабудоўваліся новымі дамамі пустыя месцы.
Станцыя метро «Акадэмічная» — была адкрыта 31 снежня 1975 года.
Бялянка
Апісанне
Вонкавым выглядам нагадвае сапраўдную ваўнянку. Пладовае цела грыба — шапка на ножцы. Шапка дыяметрам 4—6 см, крэмава-белаватая, пукатая ў маладых грыбоў, шырока-лейкападобная, з падагнутым уніз пушыстым краем у старых. Ножка цыліндрычная, часам звужаная ў нізе, даўжынёй 2—4 см і 1—2 см у дыяметры, гладкая, усярэдзіне пустая, белая або ружавата-крэмавая, часам з буравата-вохрыстымі плямамі. Мякаць тонкая, шчыльная, светлая, пад скуркай ружаватая, са слабым пахам герані. Млечны сок белы, не змяняе колер на паветры, едкі. Пласцінкі белыя, пазней — крэмава-ружаватыя. Споры амаль шарападобныя, амаль бясколерныя, са слабым крэмавым адценнем
Ядомы грыб. Спажываецца соленая (спачатку вымочваюць або вараць, каб не было гаркаты).
Экалогія і распаўсюджванне
Распаўсюджана ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы. Пашырана ў маладых вільготных бярозавых і мяшаных лясах, часта трапляецца ў забалочаных бярэзніках. Пладовыя целы з'яўляюцца групамі ў ліпені—верасні.
Джэк Шы
Джон Амас «Джэк» Шы (John Amos "Jack" Shea;, Лэйк-Плэсід — , Лэйк-Плэсід) — амерыканскі канькабежац, двухразовы алімпійскі чэмпіён 1932 года.
У 1930 годзе Джэк Шы быў чэмпіёнам ЗША, а ў 1929 годзе — чэмпіёнам Паўночнай Амерыкі.
На Зімовых Алімпійскіх гульнях 1932 года ў Лэйк-Плэсідзе Джэк Шы стаў двухразовым алімпійскім чэмпіёнам, заваяваўшы залатыя медалі на дыстанцыях 500 і 1500 метраў. Джэк Шы стаў першым амерыканцам, які выйграў два залатыя алімпійскія медалі на адной Алімпіядзе. Падчас цырымоніі адкрыцця Алімпіяды Джэк Шы прамаўляў Алімпійскую клятву.
Джэк Шы быў яўрэем, і па радзе аднаго равіна адмовіўся ад удзелу ў Алімпійскіх гульнях 1936 года ў фашысцкай Германіі.
Джэк Шы ўваходзіў у камітэт па арганізацыі зімовых Алімпійскіх гульняў 1980 года ў сваім родным горадзе — Лэйк-Плэсідзе.
Ян Калікставіч Ольскі
Ян Калікставіч Ольскі (Кулікоўскі) (, маёнтак Бутрымавічы, Трокскі павет, Віленская губерня (цяпер — Літва — ) — Старшыня ДПУ БССР (1921—1923).
Біяграфія
Паляк. У 1917—1918 гадах прымаў удзел у Кастрычніцкім узброеным паўстанні ў Петраградзе, знаходзіўся на партыйнай і савецкай рабоце ў Вільні, служыў у Чырвонай Арміі.
З 1919 года ў органах дзяржаўнай бяспекі: начальнік аператыўнай часці, часова выконваючы абавязкі начальніка АА 16-й арміі, начальнік інфармацыйнага аддзялення АА і асобаўпаўнаважаны АА Заходняга фронту, начальнік АА 1-й Польскай Чырвонай арміі, начальнік АА 16-й арміі.
З 1921 года па 1923 год — старшыня НК БССР, затым старшыня ДПУ БССР. У 1923—1930 гадах — начальнік аддзялення, памочнік начальніка КРА АДПУ пры СНК СССР, начальнік аддзела пагранічнай аховы, галоўны інспектар Галоўнай інспекцыі войскаў АДПУ і начальнік Вышэйшай пагранічнай школы АДПУ пры СНК СССР.
З 1930 года — начальнік АА АДПУ пры СНК СССР. У 1931 годзе адкамандзіраваны ў распараджэнне ЦК ВКП(б) і ў далейшым працаваў на кіруючых пасадах у сістэме грамадскага харчавання. Апошняя пасада — начальнік Галоўнага ўпраўлення сталовых, рэстаранаў, кафэ і буфетаў «Саюзнархарч».
Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Арыштаваны 30 мая 1937 года «як удзельнік шпіёнскай і тэрарыстычнай польскай арганізацыі». 27 лістапада 1937 года Ваеннай Калегіяй Вярхоўнага суда СССР асуджаны па артыкулах 58-1 «а», 58-8 і 58-11 КК РСФСР да ВМП. Прыгавор прыведзены ў выкананне ў той жа дзень. Рэабілітаваны пастановай Ваеннай Калегіі Вярхоўнага суда СССР ад 19 лiстапада 1955 года.
Ваяводы парнаўскія
Ваявода парнаўскі — дзяржаўная пасада намесніка караля і вялікага князя ў Парнаўскім ваяводстве, супольным валоданні (кандамініюме) Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага; засядаў у Сенаце Рэчы Паспалітай. Пасада створана ў 1598 замест прэзідэнта парнаўскага. У 1629 тэрыторыя Парнаўскага ваяводства адышла да Швецыі, і пасада стала намінальнай. Па ўмовах Аліўскага міру 1660 Парнаўскае ваяводства скасавана, і ваяводы больш не прызначаліся, але апошні ваявода захоўваў свой тытул да смерці.
IC 2911
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шані Дэвіс
Шані Дэвіс (Shani Davis; нар., Чыкага) — амерыканскі канькабежац, двухразовы алімпійскі чэмпіён на дыстанцыі 1000 метраў (2006, 2010), двухразовы сярэбраны прызёр Гульняў на дыстанцыі 1500 метраў (2006, 2010). Васьміразовы чэмпіён свету на асобных дыстанцыях (другое месца сярод мужчын у гісторыі пасля Свена Крамера), двухразовы чэмпіён свету ў класічным мнагабор’і і чэмпіён свету ў спрынтарскім шматбор’і (адзін з двух мужчын у гісторыі, што выйгралі чэмпіянаты свету і ў класічным, і ў спрынтарскім шматбор’і нароўні з Эрыкам Хейдэнам).
Бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2005 года па шорт-трэку ў эстафеце, шматразовы чэмпіён ЗША.
Шані — першы цемнаскуры канькабежац у гісторыі, які заваяваў залаты медаль на Алімпіядзе і пяты алімпійскі цемнаскуры медаліст у канькабежным спорце.
Любамльскі раён
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 39569 чалавек, плошча — 1481 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 22 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 68 сёлаў.
Віктар Васільевіч Аўчыннікаў
Віктар Васільевіч Аўчыннікаў (нар., Бешанковічы Віцебскай вобласці) — беларускі ўрач і палітык.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа».
Працоўную дзейнасць пачаў урачом-інтэрнам 2-й гарадской бальніцы горада Віцебска. Працаваў урачом Капыскай бальніцы, урачом-хірургам Аршанскай цэнтральнай раённай бальніцы. Быў урачом па экстраннай хірургіі, загадчыкам хірургічнага аддзялення тэрытарыяльна-медыцынскага аб’яднання № 3 Першамайскага раёна горада Віцебска. Займаў пасады галоўнага хірурга ўпраўлення аховы здароўя Віцебскага аблвыканкама, галоўнага ўрача ўстановы аховы здароўя «Віцебская абласная клінічная бальніца».
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Кілінгі-Нымэ
Месцазнаходжанне
Размешчаны за 11 км ад мяжы з Латвіяй.
Дзмітрый Дзмітрыеў
Дзмітрый Дзмітрыеў (нар., ) — беларускі паэт, перакладчык, гукарэжысёр.
Дубавая
Да 17 верасня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Дзеткавіцкага сельсавета.
Дзмітрый Дзмітрыеў
Біяграфія
Удзельнік лонг-ліста прэміі «Дебют» 2001 (Масква), анталогій «Освобожденный Улисс», «Русские стихи 1950—2000 годов. Антология (Первое приближение) в 2 томах», аўтар паэтычных зборнікаў «Полое собрание сочинений» (М. Издательство Льва Шпринца, 2002), «Ліра спіралі» (Мінск, Логвінаў, 2013). На беларускай мове друкаваўся ў газеце «Наша Ніва» і часопісе «Arche». Удзельнік выставаў візуальнай літаратуры «Worttandem» (Baden, Швейцарыя) і «Wort» (Аарау, Швейцарыя), шорт-ліста «Залатая літара» (2014). Пераклаў у суаўтарстве на беларускую мову вершы Генадзя Айгі.
Спецыяльны прыз прэміі «Дэбют-2014» за «дасягненні ў візуальнай камбінаторнай паэзіі» з кнігай «Ліра спіралі».
Хуан Марцін Дэль Потра
Хуан Марцін Дэль Потра (Juan Martín del Potro; ) — прафесійны аргенцінскі тэнісіст. Пераможца адкрытага чэмпіянату ЗША 2009 года і BNP Paribas Open 2018 года з серыі Мастэрс 1000, а таксама фіналіст адкрытага чэмпіянату ЗША 2018 года і яшчэ трох турніраў серыі Мастэрс 1000. Пераможца 22 турніраў серыі ATP і былы чацвёрты нумар рэйтынгу. Уладальнік бронзавага медаля Алімпійскіх гульняў 2012 года ў Лондане і срэбнага медаля Алімпійскіх гульняў 2016 года ў Рыа-дэ-Жанейра. Пераможца Кубку Дэвіса 2016 года ў складзе зборнай Аргенціны. З'яўляецца адзіным тэнісістам, які не ўваходзіў у «Вялікую чацвёрку» і выйграў турнір Вялікага шалома з адкрытага чэмпіянату Францыі 2005 года да адкрытага чэмпіянату ЗША 2013 года (на працягу 35 турніраў запар).
Эўджэніа Аньені
Эўджэніа Аньені (Eugenio Agneni; 1816 — 1879) — выбітны італьянскі жывапісец. Аньені працаваў адразу ў некалькіх кірунках жывапісу, яму аднолькава добра атрымліваліся партрэты (уключаючы групавыя), пейзажы і жанравыя карціны, апроч гэтага, жывапісцам было напісана мноства фрэсак на біблейскія тэмы.
Эдуар Глісан
Эдуар Глісан (Édouard Glissant,, Сент-Мары, Марцініка — , Парыж) — марцінікскі пісьменнік, паэт і літаратурны крытык. Лічыцца адным з самых уплывовых карыбскіх пісьменнікаў. У сваіх працах ўздымаў пытанне посткаланіяльнай ідэнтычнасці і тэорыі культуры.
Вучыўся ў ліцэі Шэльшэра, выпускніком якога таксама былі Эме Сезэр і Франц Фанон. Там пазнаёміўся з Леонам Дама, разам з якім яны пазней далучыліся да Леапольда Сенгора, будучага прэзідэнта Сенегала, і сфармулявалі канцэпцыю негрыцюду.
У 1946 годзе атрымаў стыпендыю французскага ўрада і пераехаў у Парыж, дзе вывучаў філасофію, этналогію і літаратуру. Абараніў доктарскую дысертацыю ў Сарбоне. У пачатку 1950-х гадоў апублікаваў свае першыя паэтычныя творы. У 1958 годзе атрымаў прэмію Ренода за свой першы раман La Lézarde. Быў удзельнікам антыкаланіяльнага руху, з-за чаго з 1961 па 1965 яму быў забаронены выезд з Францыі. У 1965 годзе вярнуўся на Марцініку і заснаваў Інстытут марцінікскіх даследаванняў. З 1980 да 1988 года працаваў галоўным рэдактарам «Кур’ера ЮНЕСКА». З 1995 па 2007 год быў прафесарам французскай літаратуры ва Універсітэце Нью-Ёрка.
За сваё жыццё напісаў восем раманаў і адзінаццаць паэтычных зборнікаў.
Магілёўскі мерыдыян
Магілёўскі мерыдыян — навуковы часопіс, які выдае магілёўскі абласны аддзел Беларускага геаграфічнага таварыства.
Выдаецца з сакавіка 2001 года. Выходзіць 2 разы на год (два падвоенных выпускі). Выданне прысвечана навуковым даследаванням і распрацоўкам, якія накіраваны на вырашэнне сацыяльна-эканамічных, культурна-адукацыйных і прыродна-экалагічных праблем ўстойлівага развіцця Магілёўскай вобласці, Беларусі і замежных краін.
Гісторыя
Галоўнымі рэдактарамі за 20 год выдання часопіса былі: У. Г. Хамякоў (2001—2003), П. С. Лопух (2004—2006), В. А.  Гаркуноў  (2007—2020). У розны час у склад рэдакцыйнай рады ўваходзілі: М. А. Бяляеў (2001—2003), Т. Н. Дзмітрук (2001—2002), Заўялава Т. В. (2001—2003, заг. аддзела), Захарава М. Я. (2001—2008, адказны сакратар), к.г.н. Лярскі П. А. (2001—2013), к.г.н. Рыдзеўскі Г. У. (2001—2009, заг. аддзела), Украінка С. С. (з 2001, літ. рэд.), Хамякоў У. Г. (з 2001), к.п.н. Шаруха І. М. (з 2001, дырэктар праекту), д.г.н. В. С. Аношка (2003—2015), д.э.н. Казлоўская Л. В. (з 2003), д.г.н. Лопух П. С. (з 2003), д.г.н. Марцынкевіч Г. І. (з 2003), д.г.н. Якушка В. П. (2003—2012), д.э.н. Осін Г. П. (2004—2013), д.ф.-м.н. Аронаў А. Г. (з 2008), д.п.н. Барынава І. І. (з 2008), д.г.н. Брылёў В. А. (з 2008), д.г.н. Кірвель І. І. (з 2008), д.г.н. Манакоў А. Г. (з 2008), д.э.н. Мяжэвіч М. М. (з 2008), д.г.н. Немец Л. М. (з 2008), д.г.н. Нешатаеў Б. М. (з 2008), д.г.н. Снытко В. А. (з 2008), д-р Эмін Атасой (з 2013), д.э.н. Олійнык Я. Б. (з 2013), д-р Іардана Сакабеану (з 2013), д.г.н. Стралецкі У. М. (з 2013), д.г.н. Пірожнік І. І. (з 2013), д.г.н. Лукашаў А. А. (2015), д-р Рамашчанка В. (з 2018), д-р Басік С. Н. (з 2018).
У 2009 г. выдзелены: рэдакцыйная рада — Аношка В. С., Аронаў А. Г., Барынава І. І., Брылёў В. А., Казлоўская Л. В., Кірвель І. І., Лопух П. С., Манакоў А. Г., Марцынкевич Г. І., Мяжэвіч М. М., Немец Л. М., Нешатаеў Б. М., Осін Г. П., Снытко В. А., Якушка В. П.; рэдакцыйная калегія — д.с.-г.н. Гаркуноў В. С. (гал. рэд.), к.п.н. Шаруха І. М. (дыр. праекта), к.г.н. Лярскі П. А. (да 2013 г., кансультант), Пашкевіч Л. М. (нам. гал. рэд., заг. аддзела), к.г.н. Рыдзеўскі Г. У., к.г.н. Скрыган Г. Ю. (заг. аддзела, да 2018), к.п.н. Смаляроў М. Р. (адказны сакратар), Украінка С. С. (літаратурны рэдактар), Хамякоў У. Г. (нам. гал. рэдактар). У 2010 — у рэдакцыйную калегію ўключаны к.г.н. Шадракоў А. В., к.б.н. Сарока А. В.; выключаны Рыдзеўскі Г. У.; у 2013 г. увайшлі к.г.н. Агееў А. Р., Бугаёва А. У., у 2018 г. — к.г.н. Яротаў А. Я.
У склад Папячыцельскага савета у розны час ўваходзілі: Багданаў В. С. (2005—2006, 2010—2011), Васількоў В. Р. (з 2012), Веракса А. А. (2005—2006), Грамыка І. (з 2018, ЗША), Дзеева Г. П. (з 2013, РФ), Дудзінскі М. К. (2010—2011), Думчава Ю. В. (2005—2011), Ільянкоў В. В. (2003—2011), Канаплёў У. М. (2001—2002, 2007—2009, з 2013), Кірэеў В. С. (2007—2011), Лярскі С. П. (з 2013, РФ), Панцюшава Г. М. (2003—2006), Пац В. М. (2010—2011), Пашкевіч Л. М.(2005—2006), Пірожнік І. І. (2005—2011), Раманаў А. П. (2003—2007), Ціханчук Г. М. (2005—2011), Ціцянкоў М. І. (2003—2009). З 2013 гг. — старшыня папячыцельскага савета — Дзеева Г. П. (г. Масква, Расія).
Квірынальскі палац
Квірынальскі палац (Palazzo del Quirinale) — палац XVI стагоддзя на Квірынальскім узгорку ў Рыме. У наш час палац — афіцыйная рэзідэнцыя Прэзідэнта Італіі. Архітэктары палаца — Даменіка Фантана, капэлы — Карла Мадэрна. У інтэр'еры мноства фрэсак Гвіда Рэні і Мелоца да Форлі. Шэраг фрэсак у Троннай зале належыць пэндзлю Эўджэніа Аньені, якога для гэтай працы запрасіў асабіста Папа Пій IX.
Папская рэзідэнцыя
Палац пабудаваны ў 1573 годзе як летняя рэзідэнцыя Папы Рыгора XIII. У Квірінальскім палацы прайшлі чатыры Канклава — Канклаў 1823, Канклаў 1829, Канклаў 1830—1831 і Канклаў 1846.
У першай палове XX стагоддзя палац аблюбаваў кароль Віктар Эмануіл III.
Кабінет Прэзідэнта
Раней гэты пакой палаца быў летняй спальняй Пап. Пасля захопу Францыяй Рыма, пакой быў прыстасаваны пад сталовую. Зараз жа кабінет выкарыстоўваецца для афіцыйных кансультацый прэзідэнта з міністрамі і прадстаўнікамі Сената. За гэтым сталом, прэзідэнт выступае з Навагоднім зваротам да народа. Стол — французскі, выраблены ў 1750 годзе, на сцяне — карціна XVII стагоддзі.
Люстраная зала
У першыя гады палаца, сцены залы пуставалі. Грандыёзны дэкор, які адрозніваецца багаццем люстэркаў, быў створаны ў часы Напалеонаўскай акупацыі Італіі. Па задумах імператара, зала павінна была быць троннай, адсюль і люстэркі, і белы шоўк на сценах. Пачынаючы з 1877, памяшканне выкарыстоўвалася, як сталовая, і як бальная зала. У наш час, у сценах Люстраной залы даюць прысягу канстытуцыйныя суддзі, праходзяць слуханні спраў высокай важнасці. Нярэдка залу завуць Белай.
Вышэйшы мастацка-тэхнічны інстытут
Вышэйшы мастацка-тэхнічны інстытут (ВМАТЭІН) — назва дзвюх навучальных устаноў у Ленінградзе (заснаваны ў 1922 г. на базе Акадэміі мастацтваў) і Маскве (заснавана ў 1926 на базе Вышэйшых мастацка-тэхнічных майстэрняў), якія існавалі да 1930 года.
У 1930 маскоўскі ВМАТЭІН быў зачынены, а замест яго былі ўтвораны Маскоўскі архітэктурны інстытут, Маскоўскі дзяржаўны акадэмічны мастацкі інстытут (якому пазней было прысвоена імя В. І. Сурыкава) і Маскоўскі паліграфічны інстытут (цяпер — Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт друку).
На базе ленінградскага ВМАТЭІНа-ЛВМТІ ў 1930 г. быў арганізаваны Інстытут пралетарскіх выяўленчых мастацтваў (ІНПВМ), у 1932 годзе ператвораны ў Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры.
IC 2912
IC 2912 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
598
598 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 598 год нашай эры, 598 год 1 тысячагоддзя, 98 год VI стагоддзя, 8 год 10-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 9 год 590-х гадоў.
Волыця (Фасціўскі раён)
Волыця (Вóлиця) — вёска ў Фасціўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны.
Ківіылі
Ківіылі (Kiviõli) — горад у павеце Іда-Вірумаа, Эстонія. З кастрычніка 2017 года з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам воласці Люганузэ.
Фрэнсіс Глісан
Глиссон першым апісаў рахіт (1650) і вывучыў будову печані (1654) і кішэчніка; яго імем названа абалонка, якая пакрывае печань (глісанава капсула або капсула Глісана), першым апісаў сфінктар.
Ківіылі
Гісторыя
У 1950—1959 гадах быў цэнтрам Ківіыліскага раёна.
28 снежня 1957 года ў межы Ківіылі быў уключаны рабочы пасёлак Кютэйыу.
У 1964 годзе Ківіылі ўвайшоў у склад горада Кохтла-Ярвэ і быў яго часткай да 1991 года, калі зноў стаў самастойным горадам.
Эканоміка
Асноўнае прадпрыемства — сланцахімічны камбінат.
Тры крыжы
Месціцца на Трохкрыжовай гары (насіла назву Лысай ці Крывой) на правым беразе Віліі.
Паданне
Паводле падання, зафіксаванага ў канцы XVIII стагоддзя, у 1345 ці ў 1368, у адсутнасці князя Альгерда і віленскага ваяводы Гаштольда, якія адправіліся на вайну, паганцы віленчукі напалі на манахаў францысканцаў, якіх па просьбе жонкі хрысціянкі пасяліў у сваёй хаце Гаштольд. Сямёра з іх былі пакараныя на рынку, семярым атрымалася бегчы. Збеглых манахаў «вылавілі на горах на беразе Віліі» і скінулі з Лысай гары ў раку. У некаторых перакладах малююцца падрабязнасці: манахаў паганцы прывязалі ці прыбілі да крыжоў і кінулі ў раку. Па адным з варыянтаў, у раку былі скінутыя чатыры манаха, а трох распялі на крыжах і пакінулі на Лысай гары.
Версіі
Легенда пра пакутніцкую смерць францысканцаў не знайшла пацверджання ў гістарычных крыніцах. Мяркуецца, што яе аўтарамі былі віленскія францысканцы, заклапочаныя ўслаўленнем свайго ордэна. Па здагадцы Ігната Даніловіча, крыжы былі збудаваны, па прыкладзе іншых гарадоў, з нагоды атрымання Вільняй магдэбургскіх правоў. Іншыя гісторыкі меркавалі, што крыжы павінны былі сігналізаваць крыжакам, якія плылі па Вільні, пра тое, што тут жывуць хрысціяне, і такім чынам пазбаўляць горад ад нападу і рабавання.
Гісторыя помніка
У памяць пра пакутніцкую смерць францысканцаў на гары паміж 1613 і 1636 гадамі былі ўзведзены тры драўляных крыжы. У 1740 годзе струхлелыя крыжы былі заменены новымі. Калі яны, струхлеўшы, паваліліся ў 1869 годзе, улады не дазволілі іх аднавіць. Падчас Першай сусветнай вайны, у 1916 годзе, калі Вільня была занята немцамі, па ініцыятыве ксяндза Казіміра Міхалькевіча былі сабраныя сродкі і арганізаваныя працы па збудаванні манумента з трывалага матэрыялу. Асаблівую цяжкасць складала дастаўка на высокі і цяжкадаступны ўзгорак вады і будаўнічых матэрыялаў, якія даводзілася насіць практычна на руках. За два месяцы былі збудаваны крыжы з жалезабетону па праекце Антонія Вувільскага, і таемна (паколькі нямецкія ўлады не дазвалялі) асвячоны тым жа ксяндзом Казімірам Міхалькевічам.
У 1989 годзе, пасля кампаніі за аднаўленне Трох крыжоў, якая ўключала збор подпісаў пад зваротам да ўладаў, помнік быў на працягу двух тыдняў адноўлены як помнік ахвярам сталінізму. Адноўлены помнік па праекце архітэктара Гэнрыкаса Шылгаліса, выканаў скульптар Станіславас Кузьма. Захаваныя фрагменты ранейшых Трох крыжоў былі ўмураваны ў падмурак новага помніка, частка «ляжыць» побач з адноўленым помнікам, на схіле ўзгорку. Ён з'яўляецца копіяй збудавання па праекце Антонія Вівульскага, аднак на 1,8 м вышэй і бялей колерам. Адкрыццё адноўленых Трох крыжоў адбылося 14 чэрвеня 1989 года, ва ўгодкі масавых арыштаў і дэпартацый 1941 года. Асвяціў помнік кардынал Вінцэнтас Сладкявічус.
Джавінацца
Джавінацца (Giovinazzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 20177 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 469 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 70054. Тэлефонны код — 080.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Луска
Луска — вонкавае покрыва некаторых жывых істот, утвараецца рагавымі (у амніёт) або касцянымі (у рыб) пласцінкамі.
Большасць рыб пакрытыя луской, хоць у некаторых яна пэўны працэс рэдукцыі. Іх луска развіваецца ў корыуме і ўяўляе сабой ахоўнае касцяное ўтварэнне ў скуры, часам якое мае складаную будову. Луска рыб спалучаецца з наяўнасцю слізістых залоз ў скуры.
Дэн Джэнсен
Дэніэл Эрвін «Дэн» Джэнсен (Daniel Erwin "Dan" Jansen;, Уэст-Эліс, Вісконсін) — амерыканскі канькабежац, алімпійскі чэмпіён 1994 года.
Дэн Джэнсен быў адным з наймацнейшых у свеце спрынтараў ў канцы 1980-х — пачатку 1990-х гадоў. Ён многа разоў выйграваў чэмпіянат свету і кубак свету ў спрынце.
На першай сваёй Алімпіядзе 1984 года ў Сараеве Дэн Джэнсен заняў чацвёртае месца на дыстанцыі 500 м (38,55) і 16-е на дыстанцыі 1000 м (1:18,73).
Джэнсен лічыўся фаварытам на спрынтарскіх дыстанцыях на Зімовых Алімпійскіх гульнях 1988 года ў Калгары. Але ў дзень забегаў на дыстанцыю 500 метраў ад лейкеміі памерла сястра Джэнсена. Джэнсен не змог сканцэнтравацца на спаборніцтвах. Ён упаў на дыстанцыях 500 і 1000 метраў.
На наступных алімпійскіх гульнях у 1992 годзе ў Альбервілі Джэнсен таксама быў фаварытам, але зноў не заваяваў ніводнага медаля, чацвёртае месца на 500 метраў (37,46).
Адзіны залаты медаль Джэнсен заваяваў на сваёй апошняй алімпіядзе ў 1994 годзе ў Лілехамеры. Ён выйграў дыстанцыю 1000 метраў з сусветным рэкордам. На дыстанцыі 500 метраў ён заняў восьмае месца з вынікам 36,68 секунд. На цырымоніі закрыцця алімпійскіх гульняў 1994 года Джэнсен быў сцяганосцам амерыканскай дэлегацыі. На гэтай алімпіядзе трэнерам Джэнсена быў першы алімпійскі чэмпіён на дыстанцыі 1000 метраў — Петэр Мюлер.
Батавы
Батавы (Batavi) — германскае племя, якое аддзялілася ад хатаў з-за ўнутранай звады, і пасялілася каля 50 гады да н. э. у вусці Рэйна, у рымскай правінцыі Белгіка. У 12 годзе да н. э. былі заваяваныя рымлянамі на чале з Друзам і лічыліся з гэтага часу адданымі саюзнікамі Рыма. Адзінае выключэнне складала паўстанне батаваў ў 69, калі ім атрымалася захапіць лагер рымскіх легіянераў Castra Vetera паблізу сённяшняга горада Ксантэна. У IV стагоддзі батавы растварыліся ў франках.
Батавы лічыліся добрымі наезнікамі і плывунамі, летапісцы адзначалі іх мужнасць і стараннасць. З батаваў камплектавалася імператарская конная гвардыя - Equites singulares. Ад батаваў пайшла назва Батавія, яе ўжывалі ў дачыненні да Нідэрландаў.
Фердынанд Маркас
Фердына́нд Эмануэ́ль Эдралі́н Ма́ркас (Ferdinand Emmanuel Edralin Marcos, Ferdinand Emmanuel Edralin Marcos, Ferdinand Emmanuel Edralin Marcos, Ferdinand Emmanuel Edralin Marcos;  — ) — прэзідэнт Філіпін у 1965—1986 гадах.
Біяграфія
Нарадзіўся 11 верасня 1917 года ў невялікім мястэчку Саратэ.
У 1939 годзе скончыў Юрыдычны каледж дзяржаўнага ўніверсітэта Філіпін, атрымаў дыплом бакалаўра права, і ў тым жа годзе быў першым у спісе тых, хто здаваў іспыты на званне магістра. Стаў адным са студэнцкіх лідараў — ён выдатна выступаў на мітынгах, вадзіў студэнцкія дэманстрацыі да прэзідэнцкага палаца Малаканьянгу, у якім яму трэба было пасяліцца праз чвэрць стагоддзя. Як і ў школе, ва ўніверсітэце Маркас ганараваўся амаль усіх вышэйшых узнагарод. У 40-х, па абвінавачванні ў забойстве палітычнага суперніка свайго бацькі, быў арыштаваны і прысуджаны да пажыццёвага зняволення, але на паўторным працэсе так умела абараняўся, што пасля перагляду справы абвінавачванне было знята.
Падчас Другой сусветнай служыў у ваеннай разведцы. У 1942 годзе Маркас трапіў у палон. Яго адправілі ў канцлагер Кэмп О’Донэл, з якога ён бег. Пасля ўцёка Маркас далучыўся да антыяпонскага партызанскага руху. Пры вызваленні краіны ў 1944—1945 ён складаўся ў ваенна-юрыдычнай службе ЮСАФФЕ, быў членам Партызанскага савета Паўночнага Лусона па праверцы палітычнай добранадзейнасці.
У 1959 годзе абіраецца ў Сенат. З 1963 па 1965 гады займаў пасаду старшыні сената. У 1965 балатаваўся ў прэзідэнты. Маркас перамог свайго суперніка Макапагала, у імгненне вока змяніўшы сваёй партыі і стаўшы кандыдатам Партыі нацыяналістаў, прытрымліваючыся прыкладу У. Чэрчыля (у залежнасці ад палітычнай кан’юнктуры, пераходзячы з Кансерватыўнай партыі ў Ліберальную і назад), але тым самым ставячы своеасаблівы рэкорд філіпінскага палітыканства.
З мерапрыемстваў, прынятых у першы тэрмін знаходжання Маркаса на пасадзе прэзідэнта, вылучаецца «праграма развіцця інфраструктуры», якая, у адрозненне ад ранейшай эканамічнай палітыкі, у роўнай ступені закранула ўсе асноўныя астравы Філіпінскага архіпелага.
Пераабраны ў 1969 годзе пераважнай большасцю галасоў на другі тэрмін, Маркас абвясціў намер вырашыць найбольш сур’ёзныя і цяжкія праблемы: ліквідаваць беднасць, сацыяльную няроўнасць, пераадолець застой у сельскагаспадарчай вытворчасці. Ён пачаў правядзенне актыўнай «асабістай дыпламатыі», адмовіўшыся падтрымаць палітыку «халоднай вайны» і паставіўшы мэтай кансалідацыю рэгіёна Паўднёва-Усходняй Азіі.