cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DZIDZIO
Гісторыя
Гурт DZIDZIO быў створаны ў 2009 годзе ў горадзе Наваяварыўск, Львоўскай вобласці, пры падтрымцы Андрэя Кузьменка. У яго склад увайшлі Міхаіл Хома (Дзідзьо) і Алег Турко (Лёсік). Пазней далучыўся яшчэ адзін удзельнік — Назары Гук (Юлік). Да гэтага моманту Дзідзьо здабыў папулярнасць у Інтэрнэце дзякуючы сваім маналогам пра парсючка Мэйсана — «ідэйным натхняльнікам гурта».
Першы поспех DZIDZIO прынесла выкананне песні «Старі фотографії» гурта «Скрабін». Наступным хітом гурта стала песня «Ялта», словы і музыку для якой напісаў Андрэй Кузьменка. Гурт набыў вялікую папулярнасць у інтэрнэце, іх фан-клуб "У Кантакце" налічвае больш за 200 тысяч падпісчыкаў.
Летам 2012 года адбылася прэм’ера кліпа на песню «ХА-ХА-ХА», а ў кастрычніку выйшаў аднайменны альбом. Вясной 2013 года выйшла іх новая песня «Сусіди». У сакавіку таксама выйшаў караоке-дыск групы ў DVD-фармаце. 18 мая 2013 года адбыўся сольны канцэрт гурта DZIDZIO на стадыёне «Арэна Львоў», які наведалі каля 25 000 гледачоў.
У 2016 годзе гурт са скандалам пакінуў гітарыст Алег Турко. Яго месца заняў Арэст Галіцкі (Лямур).
Шадак (гміна)
Ша́дак (Szadek) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Здуньскавольскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шадку. Плошча гміны складае 151,65 км². Станам на 2007 год у гміне Шадак пражывалі 7331 чалавек, шчыльнасць — 48 чал./км².
Вуліца Мілашэнкава (станцыя манарэйкі)
«Вуліца Мілашэнкава» (У́лица Милаше́нкова) — станцыя Маскоўскай манарэйкі.
Ароміі
Ароміі (Aromia) — род жукоў з сямейства вусачоў.
Эса
Эса:
Бокс
Бокс, бокса (ад box, літаральна «каробка», to box, літаральна «біцца на рынзе, баксіраваць» ) — кантактны від спорту, адзінаборства, у якім спартсмены наносяць адзін адному ўдары кулакамі ў адмысловых пальчатках. Рэферы кантралюе бой, які доўжыцца ад 3 да 12 раўндаў. Перамога прысвойваецца ў выпадку, калі супернік збіты з ног і не можа падняцца на працягу дзесяці секунд (накаўт) або калі ён атрымаў траўму, якая не дазваляе працягваць бой (тэхнічны накаўт). Калі пасля ўстаноўленай колькасці раўндаў паядынак не быў спынены, то пераможца вызначаецца ацэнкамі суддзяў.
Стойка
Правабаковая стойка — адлюстраванне левабаковай; ў ёй выконваюцца тыя ж прынцыпы, толькі спераду знаходзяцца правая рука і правая нага.
Трэцяя разнавіднасць стойкі — франтальная. Яна выкарыстоўваецца ў блізкім баі.
Стойкі могуць трохі адрознівацца ў залежнасці ад целаскладу байца і яго манеры весці бой. Засвоіўшы тыпавую стойку дасведчаны баксёр можа выпрацаваць уласную. Некаторыя баксёры, напрыклад, аддаюць перавагу трымаць абедзве рукі на ўзроўні галавы, аднак пры гэтым узнікае пагроза ўдараў па корпусе.
Стойкі могуць падзеляцца па ступені групоўкі на адкрытыя і закрытыя і па вышыні ўздыму агульнага цэнтра цяжасці на высокія і нізкія.
Хількевіч
Хількевіч — беларускае прозвішча.
Вуліца Акадэміка Каралёва (станцыя манарэйкі)
«Вуліца Акадэміка Каралёва» (У́лица Акаде́мика Королёва) — станцыя Маскоўскай манарэйкі.
Парусіна
Парусіна — цяжкая шчыльная тканіна з натуральнай пражы: лён, каноплі, джут або так званая паўльняная (лён і бавоўна). У цяперашні час дапускаюць даданне сінтэтычных валокнаў.
Парусіна з канопляў мае высокую трываласць, адштурхвае вільгаць, не псуецца ад марской вады. У эпоху паруснага флоту парусіна з’яўлялася стратэгічным таварам. Значэнне парусіны ўзмацнілася з XV стагоддзя са з’яўленнем буйных флатылій і адкрыццём марскіх шляхоў у Індыю і Амерыку. У канцы XIX стагоддзя, у сувязі з укараненнем паравога флоту, патрэба ў парусіне знізілася, да з’яўлення сінтэтычных матэрыялаў яе шырока ўжывалі для пашыву непрамакальных плашчоў, джынсаў, спецвопраткі, і чахлоў для багажу. Мода на адзенне з парусіны (штармоўкі, вятроўкі, кеды) паўстала ў 1960-я гады і да гэтага часу не страціла актуальнасці.
Грубую, шчыльную парусіну, прасякнутую вогнетрывалымі або воданепрымальнымі і супрацьгніласнымі саставамі, называюць «брызент».
IC 2331
IC 2331 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Плаўнік
Плаўні́к (, Плавник) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
Торэ-Ле-Ночэле
Торэ-Ле-Ночэле (Torre Le Nocelle) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Плаўнік
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Торэ-Ле-Ночэле
Насельніцтва складае 1370 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 137 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 83030. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Ciriaco di Roma.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Бараніўскі раён
Бараніўскі раён (Баранівський район) — адміністрацыйная адзінка на захадзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бараніўка (Баранівка).
Эса (Камчацкі край)
Эса (Э́ссо) — сяло ў Камчацкім краі Расіі, адміністрацыйны цэнтр Быстрынскага раёна. Утварае Эсаўскае сельскае паселішча. Размешчана ў сярэднім цячэнні ракі Быстрая. За 520 км ад Петрапаўлаўска-Камчацкага. Лесанарыхтоўкі, паляванне, рыбалка, турызм (базы адпачынку на гарачых крыніцах, басейны, турыстычныя маршруты на сабачых запрэжках).
Палтаўскае сельскае паселішча
Палтаўскае сельскае паселішча (Полтавское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Палтаўская сельская акруга.
Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт — станіца Палтаўская.
Мікалай Георгіевіч Сіняк
Мікалай Георгіевіч Сіняк (нар. года ў Слоніме) — беларускі навуковец, педагог, кандыдат эканамічных навук, дацэнт, рэктар Міжнароднага інстытута кіравання і прадпрымальніцтва.
Біяграфічныя звесткі
Дысертацыю на саісканне навуковай ступені кандыдата эканамічных навук па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне народнай гаспадаркай» абараніў у 1998 годзе ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце. Тэма дысертацыі: «Метады абгрунтавання вытворчай праграмы мэблевага прадпрыемства». У 2005 годзе Вышэйшая атэстацыйная камісія Рэспублікі Беларусь прысвоіла яму навуковае званне дацэнта па спецыяльнасці «Эканоміка», а ў 2019 годзе аформіла яму нацыянальны дыплом доктара філасофіі ў галіне эканомікі.
Працаваў на прадпрыемствах у сферы дрэваапрацоўкі і машынабудавання ў Слоніме і Мінску. З 1998 па 2017 год працаваў у Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце ў Мінску, у тым ліку ў 2008-2009 гадах займаў пасаду загадчыка кафедры эканомікі і кіравання на прадпрыемствах хіміка-ляснога комплексу, а з 2009 па 2017 гады займаў пасаду загадчыка кафедры арганізацыі вытворчасці і эканомікі нерухомай маёмасці гэтай ВНУ. З 2017 года — прафесар, а з кастрычніка 2018 года — дэкан факультэта прыкладной тэорыі інфармацыі, машыннага інтэлекту і робататэхнікі ва Універсітэце інфармацыйных навук і тэхналогій імя Святога Апостала Паўла ў Охрыдзе (Македонія). Таксама з'яўляўся навуковым супрацоўнікам факультэта сацыяльна-эканамічных адносін Трэнчынскага ўніверсітэта Аляксандра Дубчака (Славакія), віцэ-прэзідэнтам па міжнароднаму развіццю Універсітэта UMEF у Жэневе (Швейцарыя), а таксама запрошаным прафесарам Заходне-саксонскай вышэйшай школы ў горадзе Цвікау (Германія).
26 кастрычніка 2020 года прызначаны на пасаду рэктара Міжнароднага інстытута кіравання і прадпрымальніцтва ў Мінску.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя інтарэсы засяроджваюцца ў сферы лічбавай эканомікі, "разумнага" ўстойлівага развіцця, менеджменту, эканомікі прадпрыемстваў, эканомікі нерухомай маёмасці, яе ацэнкі і кіравання. Даследуе таксама пытанні эканомікі лясной гаспадаркі і развіцця лесапрамысловага комплексу, інавацыйнага і ўстойлівага развіцця прадпрыемстваў і галін эканомікі, займаецца эканоміка-матэматычным мадэляваннем і рашэннем актуальных задач па эканоміцы і кіраванні для мэтаў устойлівага развіцця, вывучае праблемы павышэння эфектыўнасці выкарыстання і ўключэння дзяржаўнай уласнасці ў эканамічную дзейнасць, пытанні рэструктурызацыі прадпрыемстваў і інш.
Аўтар больш 200 навуковых публікацый, у тым ліку дзясятка манаграфій і двух дзясяткаў вучэбных і вучэбна-медатычных выданняў. Падрыхтаваў аднаго кандыдата навук. Арганізатар і сябар арганізацыйных і праграмных камітэтаў шэрагу міжнародных навуковых і навукова-практычных канферэнцый ў Беларусі і за мяжой. Сябар рэдакцыйных калегій шэрагу айчынных і міжнародных навуковых часопісаў.
Жуль Сезар Савіньі
Жуль Сезар Савіньі (Marie Jules César Lelorgne de Savigny; 5 красавіка 1777; Провен, Францыя — 5 кастрычніка 1851; Версаль, Францыя) — французскі натураліст і заолаг. Вядомы па сваіх даследаваннях нехрыбтовых, якія насяляюць Егіпет і Сірыю: павукападобных, ракападобных, малюскаў, чарвякоў, складаных асцыдый. Заслугай навукоўца з’яўляецца і ўсталяванне факта гамалогіі ротавых частак насякомых.
Жыццё і дзейнасць
Нарадзіўся ў старадаўнім французскім горадзе Провен, змесцаваным у Шампані.
Ва узросце 16 гадоў для завяршэння навучання адправіўся ў Парыж, дзе з такими натуралістамі як Жан-Батыст Ламрк і Жорж Леапольд Кюўе працаваў у нацыянальным музеі прыродазнаўчай гісторыі.
Здзейсніў падарожжа ў Кітай. Падчас навуковай экспедыцыі Напалеона Банапарта ў Егіпет у 1798—1802 гадах, Савіньі суправаджаў, у якасці заолага, Жофруа Сэнт-Ілера. У экспедыцыі Савіньі займаўся, галоўным чынам, вывучэннем нехрыбтовых. Па вяртанні, Савіньі публікуе паміж 1809 і 1813 годам каля пяцідзесяці даследчых публікацый пра насякомых, на падставе сабраных у гэтай кампаніі матэрыялаў.
У 1817 годзе зрок Савіньі пагоршыўся, і яму давялося на некалькі гадоў спыніць працу.
30 ліпеня 1821 года Савіньі быў абраны чальцом Французскай акадэміі навук. Ён з’яўляўся таксама чальцом шматлікіх замежных акадэмій, у прыватнасці, у 1826 годзе быў абраны карэспандэнтам Прускай Каралеўскай акадэміі навук.
Сабор Святога Вацлава (Оламаўц)
Сабор Святога Вацлава  (Katedrála svatého Václava) — каталіцкі храм, размешчаны ў горадзе Оламаўц, Чэхія. Храм Святога Вацлава з'яўляецца кафедральным саборам архідыяцэзіі Оламаўца. Царква асвячона ў гонар святога Вацлава.
Жуль Сезар Савіньі
Жыццё і дзейнасць
У 1824 годзе ён пазбыўся зроку.
Палтаўская
Палтаўская (Полтавская) — станіца ў Краснадарскім краі. Адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт Краснаармейскага раёна. Утварае МУ Палтаўскае сельскае паселішча.
Сабор Святога Вацлава (Оламаўц)
Гісторыя
Сабор Святога Вацлава пабудаваны ў 1140 годзе ў раманскім стылі. Будаўніцтва храма было распачата 1130 годзе біскупам Індржыхам Здікам. У XIII і XIV стагоддзях сабор перабудавалі ў гатычным стылі.
Абай (Казалінскі раён)
Абай — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Сарыкольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 13 км на поўдзень ад раённага цэнтра, пасёлка Айтэке-Бі. Код КАТА — 434455100.
Палтаўская
Геаграфія
Станіца размешчана на берагах Палтаўскага ерыка, гэтая рака задоўга да ўтварэння станіцы называлася «Сухая Ангалы» («Ангалы» ў перакладзе са старажытнацюркскага — «які мае маці», а рака «Ангалы» сёння мае іншую назву — «Ангелінскі ерык»), цячэ ў межах дэльты Кубані, за 65 км на паўночны захад ад Краснадара, за 12 км на поўнач ад Славянска-на-Кубані. Станіца акружаная рысавымі чэкамі. Агульная яе плошча — 17 км².
Чыгуначная станцыя Палтаўская на ветцы Крымск — Цімашоўск.
Дамінік дэ Вільпен
Дамінік Мары Франсуа Рэнэ Галуза дэ Вільпен (Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin, нар. 14 лістапада 1953 г., Рабат, Марока) — французскі дзяржаўны дзеяч, палітык і дыпламат, прэм’ер-міністр Французскай рэспублікі з 31 мая 2005 года да 15 мая 2007 года, прадстаўнік партыі «Саюз за прэзідэнцкую большасць Францыі» (UMP). 19 чэрвеня 2010 года ўзначаліў ўласны палітычны рух — «Салідарныя рэспубліка» (République solidaire, RS).
Жуль Сезар Савіньі
Жыццё і дзейнасць
Памёр Савіньі у 1851 годзе у Парыжы.
Сабор Святога Вацлава (Оламаўц)
Гісторыя
У 1883—1892 гг. архітэктарам Густавам Мерэтай былі ўнесены неагатычныя дэталі ў аздабленне цэнтральнай вежы. Вышыня галоўнай вежы царквы складае 100,65 метраў. У лютым 2004 года была распачата рэканструкцыя сабора, якая была скончана ў 2007 годзе.
Абай (Казалінскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1117 чалавек (543 мужчыны і 574 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1134 чалавекі (565 мужчын і 569 жанчын).
Палтаўская
Гісторыя
Заснаванае ў 1794 годзе Палтаўскае куранное паселішча з’яўляецца адным з першых сарака паселішчаў чарнаморскіх казакоў на Кубані (гл. Кубанскія казакі). Назва перанесена з аднайменнага курэня Запарожскай Сечы, названага ў сваю чаргу па горадзе Палтава.
У снежні 1932 года было цалкам выселена на Урал ўсё насельніцтва станіцы Палтаўскай. На іх месца паселены сем’і дэмабілізаваных чырвонаармейцаў, выхадцаў з Цэнтральнай Расіі і Беларусі. Станіца атрымала іншае імя — Краснаармейская. У 1994 годзе станіцы было вернута гістарычнае імя.
У гады Вялікай Айчыннай вайны побач са станіцай размяшчаўся ваенны аэрадром ст. Краснаармейская, які атрымаў назву па бліжэйшаму населенаму пункту. Прыкрыццё раёна забяспечваў 508-ы асобны зенітны артылерыйскі дывізіён (508 озадн РГК).
Спорт
У станіцы базіруецца матабольны клуб «Кіравец».
Выставачны цэнтр (станцыя манарэйкі)
«Выставачны цэнтр» (Выставочный центр) — станцыя Маскоўскай манарэйкі.
Анджэла Бадаламенці
Анджэ́ла Бадаламе́нці (Angelo Badalamenti,, Бруклін, Нью-Ёрк, ЗША — , Лінкальн Парк, Нью Джэрсі, ЗША) — амерыканскі кінакампазітар. Аўтар музыкі да фільмаў і тэлесерыялаў.
Найбольш вядомы сваёй сумеснай працай з рэжысёрам Дэвідам Лінчам: ён напісаў музыку да фільмаў «Твін Пікс», «Сіні аксаміт», «Дзікае сэрца», «Малхоланд Драйв», «Шаша ў нікуды». Анджэла Бадаламенці таксама супрацоўнічаў з Дэвідам Боўі, Нінай Сімон, Полам Макартні, Шырлі Бэсі, Далорэс О'Рыардан і іншымі. Пад фанфары Бадаламенці запальвалі алімпійскі факел на адкрыцці Алімпійскіх гульняў 1992 у Барселоне.
НАФТА
Паўночнаамерыканскае пагадненне аб свабодным гандлі (НАФТА, North American Free Trade Agreement, NAFTA; Accord de libre-échange nord-américain, ALENA; Tratado de Libre Comercio de América del Norte, TLCAN) — пагадненне аб свабодным гандлі паміж Канадай, ЗША і Мексікай, траісты гандлёвы блок у Паўночнай Амерыцы. Было падпісана 17 снежня 1992, стала дзейсным з 1 студзеня 1994. Яно замяніла канадска-амерыканскае пагадненне аб свабодным гандлі 1988 года.
Дамова мае два дадаткі. Першы ( North American Agreement on Environmental Cooperation) тычыцца праблем аховы навакольнага асяроддзя. Другі (North American Agreement on Labor Cooperation) звязаны з перамяшчэннем працоўных рэсурсаў.
У выніку рэарганізацыі НАФТА у 2017-2018 гг.. было заключана новае пагадненне, што мусіць ператварыць блок у больш цесны саюз United States–Mexico–Canada Agreement, або скарочана USMCA. Дамова была падпісана Трампам, Трудо і Ньетам 30 верасня 2018 на саміце G20 у Буэнас-Айрэсе і чакае ратыфікацыі.
Бабровіца
Назву Бабровіца маюць:
Элдэр Песоа Камара
Элдэр Песоа Камара (Hélder Pessoa Câmara; 7 лютага 1909 — 27 жніўня 1999) — бразільскі каталіцкі біскуп, арцыбіскуп Алінды і Рэсіфі, адзін з арганізатараў Нацыянальнай канферэнцыі біскупаў Бразіліі і яе генеральны сакратар да 1964 года. Прыхільнік тэалогіі вызвалення і хрысціянскага сацыялізму, падчас дваццацігадовай бразільскай ваеннай дыктатуры стаў у апазіцыю да ваеннага рэжыму і выступаў за негвалтоўнасць і захаванне правоў чалавека, прапаведаваў пазіцыю «царква бліжэй да бяздольных і пацярпелых», а таксама праводзіў прагрэсіўныя рэформы ў царкве.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1909 годзе ў Фарталеза, сталіцы беднай правінцыі на поўначы Бразіліі. Бацька Элдэра Камары працаваў фінансавым інспектарам, а маці была школьнай настаўніцай. Дзіця навучалася ў мясцовай каталіцкай школе. Юнак ў 1923 годзе паступіў у семінарыю.
Святаром Камара стаў ў 1930 годзе, пасля прамога распараджэння Апостальскай Сталіцы адносна яго юнага ўзросту. У маладыя гады ён падтрымліваў вельмі правыя ідэі бразільскага інтегралізму — выбар, які ён пазней адхіліў. Таксама пры яго дапамозе, калі Камара ў 1952 годзе заняў пасаду дапаможнага біскупа Рыа-дэ-Жанейра, былі заснаваныя дзве сацыяльныя арганізацыі — Каталіцкі саюз працуючых жанчын і Працоўны легіён вобласці Сеара. За гады ў Рыа-дэ-Жанейра Камара атрымаў пагардлівую мянушку «біскуп трушчоб», за яго пастаянную ўвагу да насельнікаў бедных кварталаў.
Камара актыўна ўдзельнічаў у фарміраванні Нацыянальнай канферэнцыі біскупаў Бразіліі 1952 года і быў яго першым абраным сакратаром на працягу дванаццаці гадоў. У 1959 годзе ён заснаваў філянтрапічную арганізацыю «Банк промыслу Божага» ў правінцыі Рыа-дэ-Жанейра для барацьбы з беднасцю і галечай, задачай якой стала выдача пазык незабяспечанаму насельніцтву.
Элдэр Камара прысутнічаў на ўсіх чатырох сесіях Другога Ватыканскага Сабору і прыняў значны ўдзел у рэдагаванні чарнавікоў Пастырскай Канстытуцыі «Gaudium et Spes». 16 лістапада 1965 года, за некалькі дзён да афіцыйнага заканчэння, Сабору ён і яго 40 калег-біскупаў сабраліся ноччу ў катакомбах Дамітылы, правялі там еўхарыстыю і падпісалі так званы «Катакомбны дагавор». Дагавор утрымліваў 13 артыкулаў, якія заклікаюць епіскапат Рымскай Каталіцкай царквы змяніць сваё стаўленне да праблемы сусветнай беднасці і перайсці да практыкі жыцця ў евангельскай сціпласці — без ганаровых званняў, прывілеяў і дэманстрацыі перавагі. Дагавор канчаўся заклікам «узяць прыклад сарака братоў-біскупаў і знайсці сваё прызначэнне ў ціхім і сціплым служэнні тым дзвюма трэцямі чалавецтва, якія да гэтага часу знаходзяцца ў культурнай, маральнай і літаральнай галечы, адкрыць сябе ўсім бяздольным, нягледзячы на ​​іх фармальную веру і рэлігійнасць».
Пад уплывам арцыбіскупа Элдэра Камары каталіцкая царква ў Бразіліі ператварылася ў адкрытую крытыку рэжыму ваеннай дыктатуры ў краіне і каталізатарам сацыяльных зменаў. Камара выступаў з прамовамі і пісаў артыкулы пра немагчымасць змагацца шляхам гвалту з паўстаннямі і рэвалюцыямі, якія паходзяць з паўсюднай беднасці. Частка бразільскага епіскапату ўступіла ў перамовы з ваеннай хунтай аб магчымасці адхілення арцыбіскупа Элдэра Камары за яго падтрымку зямельнай рэформы, а ягоны блізкі сябра і калега, святар Антоніа Энрыке Перэйра Нету, быў забіты невядомымі.
Як перакананы прыхільнік тэалогіі вызвалення, ён заставаўся арцыбіскупам дыяцэзіі Алінды і Рэсіфі з 1965 па 1984 год, у перыяд, калі ў краіне адбылося некалькі ваенных пераваротаў. Крытыкі Камары сцвярджалі, што ён палітызаваў царкоўную дабрачыннасць і сваім аўтарытэтам спрыяў розным узброеным паўстанняў, якія затапілі Паўднёвую і Лацінскую Амерыку ў сямідзесятыя і васьмідзесятыя гады.
Яго публіцыстычнай працай стала кніга «Спіраль гвалту», апублікаваная ў 1971 годзе, калі ЗША ўсё яшчэ працягвалі В’етнамскую вайну. У ёй Камара апісваў «спіраль узнаўлення гвалту», якая вырастае з прыгнёту і несправядлівасці, якія ў сваю чаргу спараджаюць усё большы рэвалюцыйны гвалт, што на чарговым вітку душыцца жорсткімі рэпрэсіўнымі мерамі. Камара заклікаў наступнае пакаленне «разарваць гэтую спіраль гвалту, да якой прывыклі іх бацькі і дзяды, накручваючы ўсё новыя яе віткі ўсе гэтыя гады». Кніга перавыдавалася больш за 20 гадоў.
Арцыбіскуп Элдер Камара памёр у Рэсіфі ва ўзросце 90 гадоў.
Вуліца Сяргея Эйзенштэйна (станцыя манарэйкі)
«Вуліца Сяргея Эйзенштэйна» (У́лица Серге́я Эйзенште́йна) — канцавая станцыя Маскоўскай манарэйкі.
Каракалпакстан
Каракалпакстан (узб. Qoraqalpog `iston Respublikasi, каракалп. Qaraqalpaqstan Respublikası) — рэспубліка ў складзе Узбекістана.
РК мае сваю дзяржаўную сімволіку: герб, сцяг, гімн, канстытуцыю, урад. Кіраўніком РК з'яўляецца Старшыня Жокаргы Кенеса (Вярхоўнага Савета) РК. Кіраўніком Урада РК з'яўляецца Старшыня Савета Міністраў РК. Дзяржаўнай валютай з'яўляецца узбекскі сум.
Сталіцай Каракалпакстана з'яўляецца горад Нукус. У рэспубліцы 12 гарадоў і 25 гарадскіх пасёлкаў. РК падзелена на 14 раёнаў. Дзяржаўная ўлада ў кожным раёне прадстаўлена хакімам.
Насельніцтва
33% насельніцтва складаюць каракалпакі, прыкладна столькі ж - казахі, узбекі складаюць прыкладна чвэрць ад агульнай колькасці насельніцтва. Астатнюю частку насельніцтва складаюць прадстаўнікі іншых нацыянальнасцей - рускія, украінцы, туркмены, карэйцы, татары і інш.
Прыкладна палова насельніцтва пражывае ў гарадах і пасёлках гарадскога тыпу, астатняя частка - у сельскай мясцовасці.
Іванаўскае сельскае паселішча
Іванаўскае сельскае паселішча (Ивановское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Іванаўская сельская акруга.
Наташа Каралёва
Наташа Каралёва (,, СССР) — расійская эстрадная спявачка.
Еўрапейскі ўніверсітэт імя Мігеля дэ Сервантэса
Еўрапейскі ўніверсітэт імя Мігеля дэ Сервантэса (Universidad Europea Miguel de Cervantes) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Вальядалід у аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон.
Іванаўская
Іванаўская (Ивановская) — станіца ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края.
Адміністрацыйны цэнтр Іванаўскага сельскага паселішча.
ІЗОКАРП
Міжнароднае таварыства гарадскога і рэгіянальнага планавання (ІЗАКАРП / ISOCARP) — міжнародная асацыяцыя людзей, якія працуюць у галіне гарадскога планавання. Створана ў 1965 годзе. У цяперашні час мае членаў больш чым 80 краін свету. ISOCARP афіцыйна прызнана ААН і Саветам Еўропы. Працуе з ЮНЕСКА і не знаходзіцца пад кантролем якога-небудзь урада.
Як вада, як агонь
«Як вада́, як аго́нь»  — першая і дагэтуль найбольш поўная анталогія беларускай паэзіі ў перакладзе на англійскую мову, якая змяшчае творы з 1828 года.
Выдадзеная ў 1971 годзе ў серыі «Калекцыя рэпрэзентатыўных твораў ЮНЕСКА» у лонданскім выдавецтве «Джордж Ален і Анўін». Перакладніца ўсіх твораў — брытанская журналістка і паэтка Вера Рыч. Кнігу сумесна фінансавалі ЮНЕСКА і Нацыянальная камісія БССР па справах ЮНЕСКА.
Змест
Кніга налічвае 221 верш і паэтычны фрагмент 41-го аўтара (37 мужчынаў, 4 жанчыны) на 347 старонках. Яе назва паходзіць ад словаў з паэмы «На папасе» Янкі Купалы.
Лурд
Лурд (Lourdes, Lorda) — горад у Францыі, у дэпартаменце Верхнія Пірэнеі (15000 жыхароў). Стаіць на рацэ Гаў-дэ-По (Gave de Pau). Адзін з найбольш папулярных у Еўропе цэнтраў паломніцтва.
Гісторыя
У VIII стагоддзі Лурд і яго крэпасць аказаліся ў цэнтры супрацьстаяння мясцовага лідара Мірата і каралём франкаў Карлам Вялікім. Карл Вялікі аблажыў Мірата ў крэпасці на працягу некаторага часу, але Мірат адмаўляўся здацца. Паводле легенды, арол нечакана з’явіўся і ўпаў у ногі да Мірата, што з’явілася знакам да здачы, на якую ў выніку Мірат і пайшоў.
Дзева Марыя
На думку Каталіцкай царквы 11 лютага 1858 года, у чацвер, чатырнаццацігадовай мясцовай жыхарцы Бернадэт Субіру з’явілася Дзева Марыя. Адбылося гэта ў адной з пячораў, Масаб’ель, якіх мноства ў горных адгор’ях, якія атачаюць горад.
Бернадэт сведчыла аб 18 «з’явах». Апошняе — 16 чэрвеня таго ж года. Каталіцкая царква спачатку з крайняй асцярогай паставілася да заяваў дзяўчыны, якая была падвергнутая шматлікім допытам з боку адміністрацыйных і царкоўных уладаў і шматлікім медыцынскым аглядам, абсалютна ўсе з якіх прызналі яе стан як свядомы і станоўча ўраўнаважаны характар яе асобы. Пазней Бернадэт стала манашкай.
Шафляры (гміна)
Шафля́ры (Szaflary) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Наватаргскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шафлярах. Плошча гміны складае 54,31 км². Станам на 2004 год у гміне Шафляры пражывалі 10 125 чалавек, шчыльнасць — 186,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Міністэрства саўгасаў БССР
Міністэ́рства саўга́саў (саве́цкіх гаспада́рак) Белару́скай ССР было ўтворана ў 1947 годзе.
У адпаведнасці з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 24 красавіка 1953 года Міністэрства сельскай гаспадаркі, Міністэрства саўгасаў, Міністэрства меліярацыі, Міністэрства лясной гаспадаркі, упраўленні сельскага і калгаснага будаўніцтва пры Савеце Міністраў БССР і ўпраўленне па справах калгасаў пры Савеце Міністраў БССР аб’яднаны ў адно Міністэрства сельскай гаспадаркі і нарыхтовак БССР. Неўзабаве было адноўлена Пастановай Савета Міністраў БССР за № 1348 ад 16 лістапада 1953 года (з Галоўнага ўпраўлення саўгасаў МСГіН БССР).
Было скасавана ў 1957 годзе, яго функцыі былі перададзеныя Міністэрству сельскай гаспадаркі.
Сарочына (Чашніцкі раён)
Саро́чына (, Сорочино) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Пачаевіцкага сельсавета.
Тарыёні
Тарыёні (Torrioni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 633 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 158 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 83010. Тэлефонны код — 0825.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Міхаіл Архангел.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Мінская мячэць
Мінская мячэць — помнік архітэктуры ХІХ стагоддзя, разбурана пры пракладцы Паркавай магістралі (цяпер праспект Пераможцаў).
Гісторыя
Першая драўляная мячэць з’явілася ў раёне пражывання татараў (пазней атрымаў назву Татарскі канец) у Мінску ў 1599 годзе. У пачатку ХХ стагоддзя на месцы былога драўлянага быў узведзены мураваны будынак, разбураны ў 1962 годзе для будаўніцтва гасцініцы «Юбілейная». Ля мячэці знаходзіўся мізар, які таксама быў знішчаны ў 1960-х гадах. Цяпер на месцы мячэці знаходзіцца гасцініца «Юбілейная».
У лістападзе 1997 года, калі адзначалася 600-годдзе татарскага асадніцтва на беларускіх землях, адбылося сімвалічнае ўсталяванне каменю ў падмурак новага будынка мячэці ў іншым месцы (скрыжаванне вуліц Грыбаедава і Татарскай). Фундатарам выступіла дабрачынная арганізацыя з Саудаўскай Аравіі — «Rabbita». Адкрыццё новага будынка мячэці адбылося 11 лістапада 2016 года.
Пахра
Пахра́ (Пахра) — рака ў Маскве, Маскоўскай вобласці Расіі, правы прыток ракі Масква (басейн Волгі).
Даўжыня ракі 135 км. Плошча вадазбору 2580 км². Сярэдні расход вады за 36 км ад вусця складае 9,95 м³/с, аб’ём сцёку 0,314 км³/год. Выток ракі знаходзіцца ў Нара-Фамінскім раёне, за 3,8 км у напрамку на паўночны захад ад чыгуначнай станцыі Бекасава-1. Працякае па Маскоўска-Окскай раўніне, у ніжнім цячэнні — па Мяшчорскай нізіне. Рэчышча ў сярэднім і ніжнім цячэнні звілістае. Жыўленне ракі мяшанае. Замярзае ў лістападзе, вызваляецца ад лёду ў красавіку. На рацэ 6 плацін. Густата рачной сеткі ў басейне ракі 0,45 км/км². Сярод прытокаў Пахры: Сахна, Моча, Дзясна, Канапелка, Гваздзянка, Жданка і інш.
На рацэ знаходзяцца: горад Падольск, пасёлкі Шышкін Лес, Дубровіцы, сяло Красная Пахра і іншыя населеныя пункты.
Жубан (Кызылардзінская вобласць)
Жубан — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарыкольскай сельскай акругі. Код КАТА — 434455300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 79 чалавек (49 мужчын і 30 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 125 чалавек (51 мужчына і 74 жанчыны).
Вусач фіялетавы плоскі
Вусач фіялетавы плоскі (Callidium violaceum) — жук сямейства вусачоў.
Гэты від, які сустракаецца па ўсёй Еўропе і завезены ў Паўночную Амерыку, шкодзіць у некаторых мясцовасцях мёртвай драўніне, нападаючы на дошкі, платы, а таксама мэблю і да таго падобнае.
Для засцярогі ад жукоў рэкамендуюць прамакаць дрэва хлорыстым цынкам, сулемай і іншымі рэчывамі.
Ален Жупэ
Ален Жупэ (Alain Juppé; нар. 1945) — французскі правы палітык, дзеяч «Аб’яднання ў падтрымку Рэспублікі», а затым «Саюза за прэзідэнцкую большасць», прэм’ер-міністр Францыі (1995—1997), у 2000-я займаў пасаду мэра Бардо. З 18 мая да 18 чэрвеня 2007 года быў дзяржаўным міністрам і міністрам па справах навакольнага асяроддзя, аднак прайграў парламенцкія выбары ў Францыі (2007) у сваёй акрузе і ўсяго пасля месяца на міністэрскім пасадзе падаў у адстаўку. З 14 лістапада 2010 года да 27 лютага 2011 г. дзяржаўны міністр, міністр абароны і па справах ветэранаў Францыі. З 27 лютага 2011 па 15 мая 2012— міністр замежных спраў Францыі.
Бабровыця
Бабровіца ці Бабровыця (Бобровиця) — горад раённага значэння, адміністрацыйны цэнтр Бабровыцкага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны. Знаходзіцца на рацэ Быстрыца. Паселішча ўзнікла ў XII стагоддзі. У XVI стагоддзі Бабровіца — мястэчка Кіеўскага ваяводства Рэчы Паспалітай.
Камень (адзінка вымярэння)
Камень - адзінка масы сыпкіх рэчываў і штучных тавараў у рознічным гандлі ВКЛ і Рэчы Паспалітай. 3 XIV ст. найбольш ужываліся аўстрыйскі (11,203 кг) і прускі (для лёгкіх рэчываў 5,145 кг, для цяжкіх 10,290 кг) камень. Пры уніфікацыі мер і вагаў соймам 1764 г. для ВКЛ прыняты кракаўскі, або каронны, камень (32 варшаўскія фунты, каля 13,967 кг). Канстытуцыя ВКЛ 1766 прыраўняла літоўскі камень да 40 літоўскіх фунтаў, або 14,993 кг у вагавай сістэме XIX ст. Літоўскі камень кляйміўся скарбовым гербам, рабіўся, але не стаў агульнаабавязковай мерай. Тагачасны цэнтнер змяшчаў 5 каменяў. У канцы XIX ст. літоўскі камень складаў 36 рускіх фунтаў і 17,5 лота (14,966 кг). Як мера ўзважвання штучных цяжкіх тавараў камень суіснаваў побач з мерамі сыпкіх рэчываў да канца XIX — пачатку XX ст.
Сабор Святога Стэфана (Літамержыцы)
Сабор Святога Стэфана (Katedrála svatého Štěpána) — рымска-каталіцкі сабор, які размяшчаецца на Домскім узгорку ў горадзе Літамержыцы на поўначы Чэхіі. Храм Святога Стэфана з'яўляецца кафедральным саборам дыяцэзіі Літамержыцы. Храм асвячоны ў гонар святога Стэфана.
Гісторыя
У 1057 годзе чэшскі князь Спытыгнеў II стаў фундатарам капітула з раманскай базілікай на Домскім узгорку, якая пазней была перабудаваны ў стылі готыкі. Для патрэб заснаванай у 1655 годзе дыяцэзіі стары храм у 1664-1668 гг. быў перабудаваны ў трохнефны барочны сабор Св. Стэфана, а капітул пад рэзідэнцыю біскупа. Храм злучаны з неарэнесанснай вежай-званіцай (пабудавана ў 1711-1720 гг.) пры дапамозе вісячай аркі.
Брусыліўскі раён
Брусыліўскі раён (Брусилівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Брусыліў (Брусилів).
Утвораны 4 мая 1990 года. Насельніцтва раёна на года складае 15186 чалавек, плошча — 625 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 18 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 1 пасёлак сельскага тыпу і 35 сёлаў.
Кальцавая лінія (Масква)
Кальцавая лінія (Кольцева́я ли́ния) — пятая лінія Маскоўскага метрапалітэна. Да замыкання Вялікай кальцавой лініі, якое адбылося ў канцы 2022 года, была адзінай кальцавой лініяй ва ўсіх метрапалітэнах былога СССР
Union Pacific Railroad
Union Pacific Railroad — амерыканская кампанія, якая валодае самай вялікай сеткай чыгунак у ЗША. Заснавана ў 1862 годзе. Штаб-кватэра ў г. Омаха, штат Небраска. Прэзідэнт, выканаўчы дырэктар (CEO) і старшыня праўлення з 2015 года — Лэнс Фрыц.
Асноўны канкурэнт — BNSF Railway.
Мар’янскае сельскае паселішча
Мар’янскае сельскае паселішча (Марьянское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Мар’янская сельская акруга.
Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт — станіца Мар’янская.
Свабодныя матэрыялы
Свабодныя матэрыялы (таксама выкарыстоўваюцца тэрміны свабодны кантэнт, свабодная інфармацыя ці свабодны змест) — тэксты, выявы, музыка, праграмнае забеспячэнне і іншыя працы, ліцэнзія якіх дазваляе выкарыстоўваць іх змест для любых мэт (уключаючы камерцыйныя): капіраваць, змяняць і распаўсюджваць змененыя версіі.
Усе творы, якія перайшлі ў грамадскі набытак, з'яўляюцца свабоднымі матэрыяламі. Распаўсюджванне свабодных матэрыялаў, якія не з'яўляюцца грамадскім набыткам, ажыццяўляецца на падставе адмысловых ліцэнзійных дамоў.
Ліцэнзіі
Як і ліцэнзіі на свабоднае праграмнае забеспячэнне, ліцэнзіі на свабодны змест могуць быць «copyleft» ці «не copyleft». Ліцэнзіі на праграмнае забеспячэнне часта падыходзяць і для прац іншых відаў.
Прыкладамі ліцэнзіў «copyleft» з'яўляюцца Design Science License (DSL) и GNU Free Documentation License (GFDL).
FreeBSD Documentation License — прыклад ліцэнзіі, якая не падпадае пад статус copyleft.
Свабоднымі матэрыяламі таксама з'яўляюцца публікацыі пад пэўнымі ліцэнзіямі Creative Commons, якія не абмяжоўваюць іх свабоднае выкарыстанне і мадыфікацыю.
Уладзімір Уладзіміравіч Шантаровіч
Уладзімір Уладзіміравіч Шантаровіч (нар., Магілёў, БССР) — беларускі трэнер (веславанне на байдарках і каноэ), заслужаны трэнер Беларусі. Галоўны трэнер нацыянальнай каманды Рэспублікі Беларусь па веславанні на байдарках і каноэ.
Біяграфія
Сярод выхаванцаў Шантаровіча — алімпійскія чэмпіёны Раман Петрушэнка і Вадзім Махнеў.
Мікалай Мікалаевіч Язерскі
Клубная
Доўгі час гуляў за гродзенскі «Нёман». У 2009 перайшоў у наваполацкі «Нафтан», з якім адразу выйграў Кубак Беларусі 2009. У 2012 страціў месца ў асноўным складзе і па заканчэнні сезону пакінуў клуб. Увесну 2013 быў на праглядзе ў рэчыцкім «Ведрычу-97», але ў выніку не перайшоў і завяршыў кар’еру.
Міжнародная
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі да 21 года.
Шамоцін (гміна)
Шамо́цін (Szamocin) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Хадзежскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шамоціне. Плошча гміны складае 125,46 км². Станам на 2004 год у гміне Шамоцін пражывалі 7248 чалавек, шчыльнасць — 57,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 12 салецтваў.
Ліцэнзія
Ліцэнзія (licentia - права, дазвол) — дакумент (пагадненне), які дае права на выкананне некаторых дзеянняў.
Ліцэнзаванне — працэс выдачы спецыяльнага дазволу (ліцэнзіі).
Ліцэнзіяр — адзін з бакоў ліцэнзійнага дагавора, які прадстаўляе другому боку - ліцэнзіяту - права на выкарыстанне аб'екта ліцэнзіі (вынаходніцтва, тэхналогіі, тэхнічнага досведу і іншых форм прамысловай уласнасці).
Ліцэнзіят — юрыдычная асоба або індывідуальны прадпрымальнік, якія маюць ліцэнзію на ажыццяўленне канкрэтнага віду дзейнасці.
Ліцэнзійныя ўмовы — умовы, пры выкананні якіх ліцэнзія сапраўдная.
Ліцэнзіі могуць выкарыстоўвацца ў тым ліку для ліцэнзавання адкрытых дадзеных.
Калужска-Рыжская лінія
Калужска-Рыжская лінія (Калу́жско-Ри́жская ли́ния) — шостая лінія Маскоўскага метрапалітэна.
Барзна
Барзна (Борзна́) — горад, адміністрацыйны цэнтр Барзнянскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіна. Размешчаны на берагах ракі Барзенка, за 104 км паўднёвы ўсход ад Чарнігава, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Доч на лініі Бахмач — Гомель і за 2 км ад аўтамагістралі Кіеў — Масква.
IC 2332
IC 2332 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Камісарскі суд
Камісарскі суд — часовы суд у ВКЛ для разгляду галоўным чынам зямельных прэтэнзій прыватных землеўласнікаў, манастыроў, гарадоў да трымальнікаў каралеўскіх маёнткаў.
Суддзямі выступалі камісары, якіх прызначаў вялікі князь (кароль), у XVIII ст. — задворны асэсарскі суд. Судовая справа разглядалася на месцы з выклікам бакоў і сведкаў, аглядам межаў маёнтка. Камісарскі суд вызначаў межы зямельных уладанняў і пазначаў іх на мясцовасці капцамі, пра што складаўся акт. Апеляцыі на выракі камісарскага суда падаваліся ў звычайным парадку, з 1774 г. — у задворны асэсарскі суд.
Сезон 2012 ЖФК Бабруйчанка
У 2012 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Вільям Блай
Вільям Блай (William Bligh, 9 верасня 1754 г. - 7 снежня 1817 г.) — брытанскі мараплавец, віцэ-адмірал, даследчык Ціхага акіяна.
Першапачатковая кар'ера
У 1776 г. удзельнічаў у апошняй кругасветнай вандроўцы Джэймса Кука, быў сведкам яго гібелі на Гавайскіх астравах.
Плаванне на "Баўнці"
У другой палове XVIII ст. брытанскія ўлады былі занепакоены забеспячэннем танным харчам шматлікіх рабоў у Вест-Індыі, дзе пераважала монакультура цукровага трыснягу і вытворчасць харчу станавілася ўсё больш дарагой. У 1780 - 1787 гг. у выніку нястачы ежы ад голаду памерла 15 тыс. рабоў. З рапартаў даследчыкаў Ціхага акіяну стала вядома пра пладавітае хлебнае дрэва, якім зацікавіліся плантатары Антыльскіх астравоў. Па іх запыце было падрыхтавана судна "Баўнці" для дастаўкі парасткаў хлебнага дрэва з Таіці ў Вест-Індыю.
Экспедыцыя рыхтавалася Адміралцействам па прынцыпу "чым танней, тым лепей". "Баўнці" быў малым суднам (памеры 27,7 м у даўжыню і 7,3 м у шырыню, водазмяшчэнне 215 тон), да экспедыцыі выкарыстоўваўся для перавозкі вугалю. Каманда складалася з 46 чал. На ім не было марской пяхоты, якая бы здзяйсняла ахову. Камандзірам быў прызначаны Вільям Блай, які ўсё яшчэ меў званне лейтэнанта. Яго памочнікам стаў стары знаёмы па папярэдняй кар'еры Флетчэр Крысчэн (1764 - 1793 гг.).
Плаванне пачалося 23 снежня 1787 г. Планавалася, што "Баўнці" ўвойдзе ў Ціхі акіян праз Магеланаў праліў. Аднак з-за дрэннага надвор'я прыйшлося паварочваць у Індыйскі акіян. 26 кастрычніка 1788 г. "Баўнці" дасягнуў Таіці, на якім каманда правяла 5 месяцаў. Было падрыхтавана 1015 парасткаў хлебнага дрэва. 4 красавіка 1789 г. Вільям Блай накіраваў карабель у Вялікабрытанію. Аднак 28 красавіка не далёка ад Тонга на "Баўнці" успыхнула паўстанне.
Паўстанцы складалі толькі прыкладна палову экіпажа "Баўнці". Аднак яны захапілі карабель. Блая з прыхільнікамі высадзілі ў адкрытай лодцы пасярод акіяна. Паўстанцы павярнулі карабель у бок Таіці. Пазней частка з іх заснавала калонію на востраве Піткэрн.
Нягледзячы на адчайнае становішча, Вільям Блай здолеў за 47 дзён разам са сваімі спадарожнікамі праплыць у лодцы 6701 км і дасягнуць порта Купанг на востраве Тымор. Загінуў толькі адзін член яго каманды.
У 1791 - 1793 гг. Вільям Блай узначальваў новую экспедыцыю на Таіці за парасткамі хлебнага дрэва, але ўжо на 2 караблях. Парасткі былі паспяхова дастаўлены на Антыльскія астравы.
Ваенны камандзір
Вільям Блай прымаў удзел у Напалеонаўскіх войнах як капітан некалькіх караблёў. Падчас ваенных дзеянняў прадэманстраваў асабістую мужнасць і ўменне эфектыўна камандаваць падначаленымі. 11 кастрычніка 1797 г. ён удзельнічаў у бітве пад Кампердуінам, у выніку якой галандскі флот пацярпеў паражэнне.
Няўдалы губернатар
У 1805 г. Вільям Блай быў прызначаны губернатарам Новага Паўднёвага Уэльса, куды прыбыў разам з дачкою ў 1806 г. Аднак у Аўстраліі ён хутка ператварыўся ў непапулярную асобу. Блай спыніў бязвыплатную раздачу буйных зямельных надзелаў, перарываў незаконныя гандлёвыя аперацыі, умешваўся ў справы гандляроў-манапалістаў, адвольна арыштоўваў падазраваных, але найбольш вядомай яго акцыяй стала ўвядзенне дзяржаўнага кантролю на ўвоз і вытворчасць алкагольных напояў. Ён таксама імкнуўся спыніць практыку выплаты заробкаў алкаголем. У выніку, супраць Блая настроіліся не толькі ўплывовыя гандляры, але і ваенныя.
26 студзеня 1808 г. Вільям Блай загадаў арыштаваць буйнога аўстралійскага прадпрымальніка і былога ваеннага Джона Макартура. Гэта прывяло да так званага Ромавага паўстання. Корпус Новага Паўднёвага Уэльса не падпарадкоўваўся губернатару. Вільям Блай апынуўся пад хатнім арыштам. Яму было прапанавана абвясціць аб адстаўцы. Паколькі ён адмовіўся, у 1809 г. мяцежнікі накіравалі сваіх прадстаўнікоў у Вялікабрытанію, каб там дамагчыся адстаўкі невыноснага кіраўніка. Блаю перадалі пад камандаванне карабель і таксама прапанавалі пакінуць Аўстралію. Але Вільям Блай накіраваўся на ім у суседнюю Тасманію, дзе планаваў атрымаць дапамогу мясцовага губернатара. Але падтрымкі не было. Больш за тое, карабель Блая апынуўся адрэзаным у вусці ракі Дэрвент на поўдзень ад Хобарта да студзеня 1810 г., пакуль у Новы Паўднёвы Уэльс не прыбыў новы губернатар з Вялікабрытаніі.
Пасля вяртання ў Лондан Вільям Блай быў прызначаны контр-адміралам, а потым і віцэ-адміралам. Памёр 7 снежня 1817 г.
Навамышастаўскае сельскае паселішча
Навамышастаўскае сельскае паселішча (Новомышастовское сельское поселение) — муніцыпальнае ўтварэнне ў Краснаармейскім раёне Краснадарскага края Расіі.
У рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Краснадарскага края яму адпавядае Навамышастаўская сельская акруга.
Адміністрацыйны цэнтр — станіца Навамышастаўская.
Трэвіка
Трэвіка (Trevico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Авеліна.
Насельніцтва складае 1165 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 117 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 83058. Тэлефонны код — 0827.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Euplio.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Маравы
Мара́вы, марава́не (, разм. Moraváci) — этнічная група чэхаў, галоўным чынам пражываюць у Маравіі, а таксама ў Славакіі.
Сіманавічы (Чашніцкі раён)
Сі́манавічы (, Симоновичи) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Новазаранскага сельсавета.
Маравы
Колькасць
Па даных 2001 года агульная колькасць народа складае 380,474 чалавек.
Рэлігія
Мараване — каталікі.
Мова
Мова — мараўскія гаворкі чэшскай мовы, якія адносяцца да заходнеславянскай групы моў. Алфавіт — лацінскі.
Гісторыя
У старажытнасці тэрыторыю Маравіі засялілі славянскія плямёны. Затым землі Багеміі, Маравіі і Славакіі (тады Венгрыі) аб'ядналіся пад уладай аўстрыйскіх Габсбургаў (1526).
У XX стагоддзі тэрыторыя Маравіі ўвайшла ў склад Чэхаславакіі. У 1993 годзе адзіная дзяржава распалася на Чэхію і Славакію, і Маравія стала часткай тэрыторыі Чэхіі.
Ян Гус
Жыццё і дзейнасць
Нарадзіўся ў сям’і селяніна. Скончыў Пражскі ўніверсітэт (1393), у 1394 годзе там жа стаў бакалаўрам тэалогіі, у 1396 годзе атрымаў ступень магістра вольных мастацтваў, у 1401—1402 гадах быў дэканам факультэта вольных мастацтваў, у 1402—1403 і 1409—1410 гадах займаў пасаду рэктара. У 1402 годзе Гус быў прызначаны плябанам і прапаведнікам Віфлеемскай капліцы ў старой частцы Прагі, дзе займаўся ў асноўным чытаннем казанняў на чэшскай мове.
Яшчэ ў сярэдзіне 1380-х у Чэхіі пачалі распаўсюджвацца працы англійскага рэфарматара Джона Уікліфа. Пад уплыў ідэй Уікліфа трапіў і Ян Гус. Падчас Вялікага расколу каталіцкай царквы Ян Гус быў у ліку тых, хто захоўваў нейтралітэт у дачыненні да супрацьлеглых бакоў.
У 1409 годзе Папа Рымскі выдаў булу супраць Гуса, якая дазволіла архібіскупу пражскаму, праціўніку рэфарматара, распачаць супраць яго карныя дзеянні. Казанні Яна Гуса былі забароненыя, усе падазроныя кнігі спаленыя. Аднак улады падтрымалі Яна Гуса, і яго ўплыў сярод вернікаў працягваў расці.
З 1411 года ў Чэхіі ўзмацняюцца дыскусіі вакол інстытута індульгенцый. Ян Гус выступаў як супраць індульгенцый, так і супраць права іерархаў хрысціянскай царквы падымаць меч супраць сваіх ворагаў.
У 1414 годзе Гус быў выкліканы на Канстанцкі сабор. Імператар Жыгімонт Люксембургскі абяцаў яму бяспеку, але калі чэшскі рэфарматар у кастрычніку прыбыў у Констанц, яго ўзялі пад варту, а пасля прысудзілі да спалення разам з працамі як ерэтыка. Прысуд быў выкананы там жа, у Констанцы, 6 ліпеня 1415 года. Існуе паданне, што калі Ян Гус ужо стаяў на вогнішчы, адна бабулька падкінула ў агонь вязку галля, бо шчыра верыла, што спаленне чалавека ўгодна Богу і што вогнішча ачысціць яго душу. Убачыўшы гэта, Ян Гус сказаў толькі: «O sancta simplicitas!» (па-лацінску: «О, святая прастата!»), што пазней стала выслоўем.
Наступствы
Смерць Яна Гуса прычынілася да пачатку Гусіцкіх войнаў, якія вялі яго прыхільнікі (гусіты) супраць Габсбургаў і іх прыхільнікаў. Радыкальныя гусіты (табарыты), якія патрабавалі рэлігійнай рэформы, пацярпелі паразу, умераныя гусіты (чашнікі) вымушаныя былі спыніць барацьбу, таму Рэфармацыя ў Чэхіі не адбылася.
Каталіцкая царква дагэтуль не рэабілітавала Яна Гуса. Нягледзячы на гэта, у пераважна каталіцкай Чэхіі Ян Гус карыстаецца пашанай, існуюць помнікі, музеі і вуліцы, якія носяць яго імя.
Тасарык (Кызылардзінская вобласць)
Тасарык — сяло ў Казалінскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Тасарыкскай сельскай акругі. Код КАТА — 434459100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 529 чалавек (267 мужчын і 262 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 548 чалавек (287 мужчын і 261 жанчына).
Спіс аб’ектаў PGC (1728001—1729000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1728001—1729000)
Плавальны пузыр
Плавальны пузыр — няпарны або парны орган рыб.
Развіваецца як выраст пярэдняй часткі кішэчніка. Выконвае гідрастатычную, у некаторых рыб — дыхальную (дваякадыхальныя, касцявыя ганоіды, мнагапёры), гукавыдаючую і гукаўспрымальную функцыі, а таксама ролю рэзанатара і пераўтваральніка гукавых хваль. У адных рыб плавальны пузыр звязаны з кішэчнікам (т.зв. адкрытапузырныя), у другіх поўнасцю ізаляваны (закрытапузырныя), і рэгуляванне ўтрымлівання газаў у ім ажыццяўляецца пры дапамозе т.зв. чырвонага цела, або авала (густое спляценне крывяносных капіляраў на ўнутранай сценцы); рэгуляцыя ажыццяўляецца рэфлекторна. Аб'ём плавальнага пузыра і суадносіны газаў у ім адрозніваюцца ад саставу атмасфернага паветра і могуць мяняцца.
Бэрдычыўскі раён
Бэрдычыўскі раён (Бердичівський район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўдні Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бэрдычыў.
Гісторыя
Раён быў утвораны ў красавіку 1923 года ў складзе Бэрдычыўскай акругі. У пачатку 1930 года акругі ва Украіне былі ліквідаваны, Бэрдычыўскі раён ліквідаваны. У лютым 1932 года створана Вінніцкая вобласць, у склад якой уваходзіў Бердычыў. З верасня 1937 года ён з’яўляецца часткай створанай тады ж Жытомірскай вобласці. У 1939 годзе Бэрдычыўскі раён быў адноўлены. У сярэдзіне 1970-х гадоў у склад раёна ўваходзіў і Чудніўскі раён.
17 ліпеня 2020 года у выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы раён быў узбуйнены.
Мілэ В. Пайіч
'''Мілэ В. Пайіч''' (Миле В. Пајић, нарадзіўся ў горадзе Шабац, 1958) г. — сербскі мастак-візуаліст, культурны дзеяч, даследчык, аўтар манаграфій аб культурнай і царкоўнай спадчыне, выдавец і адміністратар ў некалькіх сербскіх культурных установах.
Сярод іншага, у 2007 годзе Пайіч быў узнагароджаны Залатым медалём культурнай і адукацыйнай супольнасці Сербіі за яго працу ў галіне культуры. Жыве і творыць у Бялградзe.
Мастацкая праца
Пайіч ад тэхнік малявання займаецца малюнкам, алейным жывапісам і асабліва акварэлі больш за трыццаць гадоў. Яго мастацкі выраз заснаваны на вопыце мастацкай традыцыі Хрысціянскага Балкану, імпрэсіянізму і звязаных з ім пазнейшых досведаў, а таксама на рускай традыцыйнай жывапісу другой паловы XIX стагоддзя, якая ўзнікла ў руху перадзвіжніка. Прадстаўлены ў манаграфіі «Руска-сербскі жывапіс», выдадзенай у Расіі ў 2014 годзе.