cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Новае адзінства
Гісторыя
Яшчэ да выбараў у парламент 2018 года партыя Адзінства ўтварыла альянс Новае адзінства ў красавіку 2018 года з мэтай аб’яднання высілкаў з рэгіянальнымі рухамі на вылучэнне. Латгальская партыя, якая да гэтага была партнёрам Адзінства, вырашыла ісці на выбары асобна.
Шальнік трыпутнікавы
Шальнік трыпутнікавы, або Водны трыпутніктрыпутнік (Alisma plantago-aquatica) — від раслін з роду Шальнік сямейства, тыпавы від гэтага роду.
Назва
Відавы эпітэт у навуковай назве віду — plantago-aquatica — перакладаецца як «вадзяны трыпутнік».
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з кароткім тоўстым карэнішчам. Вышыня расліны вагаецца звычайна ў межах 20-60 см.
Лісце з доўгім хвосцікам, сэрцападобнай або закругленай асновай, яйцападобнай або ланцэтна-яйцападобнай пласцінкай, можа дасягаць у даўжыню 20 см; сабрана ў прыкаранёвую разетку. Як і для іншых відаў шальніку, для шальніку трыпутнікавага характэрная гетэрафілія (розналісцевасць): падводная форма расліны мае лінейнае лісце.
Кветканосы з’яўляюцца з цэнтра ліставых разетак, могуць падымацца ў вышыню да 90 см; у падводных раслін суквеццяў звычайна не ўтвараецца. Кветкі актынаморфныя, з падвойным калякветнікам. Чашалісцікі зеленаватыя, застаюцца на пладах. Пялёсткі свабодныя, ападаюць; белыя. Чашалісцікаў і пялёсткаў — па тры. Кветкі абодваполыя, з шасцю тычынкамі і шматлікімі плодалісткамі, размешчанымі на амаль плоскім кветаложы. Даўжыня пылавікоў — ад 0,7 да 1,1 мм.
Лік храмасом: 2n = 14.
Распаўсюджанне і экалогія
Арэал віду ахоплівае ўсе ўмераныя рэгіёны Паўночнага паўшар’я, расліна сустракаецца таксама ў Афрыцы і Паўднёвай Аўстраліі.
Расце ў розных месцах з павышаным увільгатненнем — па берагах вадаёмаў і на плыткаводдзях, на багністых лугах, у канавах.
Апыляецца галоўным чынам мухамі, у некаторых выпадках пылок таксама пераносіцца патокамі паветра.
Хімічны склад
Расліна ў свежым выглядзе атрутная для жывёлы; змяшчае рэчывы, якія могуць выклікаць раздражненне пры кантакце са скурай чалавека.
Значэнне і прымяненне
Расліна выкарыстоўваецца ў дэкаратыўным садаводстве — іх саджаюць па краях сажалак або ў забалочаных месцах садоў і паркаў; расліны цэняцца ў тым ліку і па той прычыне, што практычна не патрабуюць догляду. Размнажэнне — насеннем і дзяленнем.
Карэнішча расліны багата крухмалам, ядомае пасля тэрмічнай апрацоўкі (напрыклад, у печаным выглядзе) падобна карэнішчам рагозу. Ядомасць карэнішча пасля адмірання верхняй часткі расліны застаецца пад пытаннем.
Меданос і пылканос. У цёплыя дні, калі тэмпература паветра вышэй 15°, яго кветкі вылучаюць слабацукрысты нектар. За суткі адна кветка можа даць 0,2 мг пры канцэнтрацыі цукроў каля 40 %.
Кораб (гара)
Вышыня над узроўнем мора — 2764 м. Гара знаходзіцца на мяжы Албаніі і Паўночнай Македоніі (нацыянальны парк Маўрава), з’яўляецца вышэйшым пунктам гэтых краін. Геалагічна Кораб адносіцца да сістэмы Шар-Планіна. Складзена вапнякамі, схілы пакрытыя дубам, букам і хвояй. Вышэй 2000 м — горныя пашы.
Гара мае больш за 10 вяршынь з абсалютнай вышынёй больш за 2000 м, размешчаных у абедзвюх краінах. Кораб намаляваны на гербе Паўночнай Македоніі.
Уладзімір Апанасавіч Сцепчанка
Уладзімір Апанасавіч Сцепчанка (, в. Махавая, Рагачоўскі павет, Гомельская губерня — ) — беларускі кіраўнік калгаса, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
У Чырвоную армію прызваны ў 1940 годзе. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Закончыў Горкаўскае ваеннае аўтабранятанкавае вучылішча (1942). З чэрвеня 1942 года да верасня 1943 года на фронце — лейтэнант, камандзір узвода, памочнік камандзіра танкавага батальёна на Паўднёва-Каўказскім і Закаўказскім франтах. Два разы быў паранены, апошні раз у верасні 1943 годзе, ледзь вырваўся з палаючага танка. Абгарэлы, доўга лячыўся і быў камісаваны як інвалід.
Пасля вайны на партыйнай і савецкай рабоце ў Гомельскай і Брэсцкай абласцях. У 1945—1947 гадах — намеснік старшыні Ганцавіцкага райвыканкама, скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КП(б)Б (1949). У 1949—1954 гадах — сакратар Лунінецкага райкама КПБ, у 1954—1956 гадах — сакратар па зоне МТС Давыд-Гарадоцкага раёна, у 1956—1959 гадах — старшыня Ленінскага райвыканкама. Цэнтр Ленінскага раёна з 1950 года знаходзіўся ў рабочым пасёлку Мікашэвічы. Пасля скасавання гэтага раёна, яго кіраўнікам прапанавалі падымаць сельскую гаспадарку, якая развівалася са складанасцямі.
У 1959 годзе быў абраны старшынёй нядаўна ўзбуйненага калгаса «Новае Палессе» Лунінецкага раёна, у якім працавалі жыхары вёсак Барсукова, Перунова, Лахаўка, Бродкі і Любань.
Сябраваў з драматургам Андрэем Ягоравічам Макаёнкам (1920—1982). Аднагодкі, нарадзіліся ў суседніх вёсках, вучыліся ў адных школах, нават сядзелі за адной партай. У 1959—1974 гадах пісьменнік неаднаразова наведваў Любань. Сябры абмяркоўвалі калгасную сістэму, адміністрацыйна-камандныя спосабы кіраўніцтва эканомікай краіны. Прататыпам галоўнага героя камедыі «Таблетку пад язык» (1972) — старшыні калгаса «Маяк» Уладзіміра Каравая — стаў У. А. Сцепчанка. Аб гэтым сведчыць мемарыяльная дошка, адкрытая 15 верасня 1996 годзе на будынку Любанскага дома культуры. На яго сцэне выступалі артысты драматычнага тэатра імя Я. Купалы, праходзілі канцэрты і творчыя сустрэчы з рознымі славутымі людзьмі (Іван Шамякін, Пімен Панчанка і інш.), што наведвалі Любань па ініцыятыве Уладзіміра Апанасавіча.
З 1974 года працаваў у Брэсце на пасадзе дырэктара абласнога трэста па нарыхтоўках і адкорме жывёлы «Нарыхтоўжывёлакарм». З 1978 года — абласны трэст саўгасаў мясной жывёлагадоўлі на прамысловай аснове «Аблжывёлапрам» Галоўнага ўпраўлення «Белгалоўжывёлапрам» Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР. У 1978—1980 гадах з’яўляўся рэферэнтам-кансультантам па падрыхтоўцы да ВДНГ, у 1980 годзе выйшаў на пенсію.
Пасля цяжкай хваробы памёр 15 снежня 1996 годзе. У в. Любань яго імем названа вуліца.
Узнагароды
За поспехі ў вытворчасці і нарыхтоўках сельскагаспадарчых прадуктаў 23 чэрвеня 1966 года удастоены звання Героя Сацыялістычнай Працы. Узнагароджаны ордэнамі Леніна (1966), Працоўнага Чырвонага Сцяга, Айчыннай вайны І ступені (1985), медалямі «За доблестный труд в Великой Отечественной войне», «За победу над Германией», «Серп и Молот» (1966), «За доблестный труд. В ознаменование 100-летия со дня рождения В. И. Ленина», Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР (1970).
Мышынец
Мышынец (Myszyniec) — горад у Польшчы, за 165 км на поўнач ад цэнтра Варшавы. Уваходзіць у склад Астралэнцкага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Мышынец. Займае плошчу 10,74 км². Насельніцтва 3,4 тыс. чалавек (на 2018).
Дацкі тэхнічны ўніверсітэт
Дацкі тэхнічны ўніверсітэт (Danmarks Tekniske Universitet) — дацкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Капенгагене.
Агульная характарыстыка
Ён быў заснаваны ў 1829 годзе па ініцыятыве Ганса Крысціяна Эрстэда як першы ў Даніі політэхнічны інстытут, і сёння ён уваходзіць у шэраг вядучых інжынерных вышэйшых навучальных устаноў Еўропы.
Нароўні з Парыжскай політэхнічнай школай, Лазанскай політэхнічнай федэральнай школай, Эйндховенскім тэхналагічным універсітэтам, Мюнхенскім тэхнічным універсітэтам і Ізраільскім тэхналагічным інстытутам, ён з’яўляецца членам «EuroTech Universities Alliance».
Слабудка
Слабу́дка (, Слобудка) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
Культура
20 сакавіка 2023 года традыцыйнаму роспісу на шкле ў горадзе Бярозе, аграгарадку Спораве, аграгарадку Стрыгінь Бярозаўскага раёна і горадзе Пружаны, вёсцы Слабудка, вёсцы Новыя Засімавічы Пружанскага раёна быў нададзены статус нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі.
Анусіна (археалагічныя помнікі)
Анусіна — археалагічныя помнікі: курганныя могільнікі каля в. Анусіна (Мінскі раён). Датуюцца XI — пачатакам XII стст.
Могільнік—1
Знаходзіцца за 0,15 км на захад ад паўночнай ускраіны вёскі. На ўзгорку 42 насыпы (у канцы XIX ст. было 80), дыяметр 5—7,5, вышыня да 1 м, значная колькасць пашкоджана ямамі. У 1983 г. абследаваў Э. М. Зайкоўскі, 4 курганы раскапаў Ю. А. Заяц. У 2 курганах пахаванняў не было, у астатніх — пахаванні па абраду трупапалажэння галавой на захад, у падкурганных ямах глыбінёй 0,3—0,6 м, выкапаных у межах рытуальных вогнішчаў (у кургане № 3 абкладзена камянямі). У жаночым пахаванні знойдзены скроневыя кольцы (пярсцёнкападобныя з заходзячымі канцамі і адваротным завітком на адным з іх), шкляныя бочачкападобныя і цыліндрычныя пазалочаныя пацеркі, бронзавыя пярсцёнак, ланцужок, грушападобная бразготка з крыжападобнай прораззю, рэшткі баваўнянага шнурка.
Могільнік—2
Знаходзіцца за 0,6 км на паўднёвы захад ад вёскі, у лесе. 22 курганы паўсферычныя дыяметрам 4,5—8 м і авальныя памерамі да 7х8 м, вышынёй 0,7—1,5 м. Каля аднаго з насыпаў серпападобныя ямы. У 1988 — 1989 гг. Ю. А. Заяц даследаваў 6 курганоў. Пахавальны абрад — трупапалажэнне галавой на захад у падкурганных ямах глыбінёй 0,4—0,6 м і на грунце. У 4 насыпаў каменныя агароджы, у кургане № 7 — імітацыя агнішча ці печы-каменкі. Знойдзены пярсцёнкападобныя, трохпацеркавыя, бранзалетападобныя з завязанымі канцамі скроневыя кольцы, пярсцёнкі, спражка, пацеркі шкляныя і сердалікавыя.
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну (Барысаў, праспект Рэвалюцыі)
Помнік Уладзіміру Ільічу Леніну — колішні помнік у Барысаве, які размяшчаўся па праспекце Рэвалюцыі, каля цэнтральнага ўвахода ў парк культуры і адпачынку імя М. Горкага. Прысвечаны заснавальніку савецкай дзяржавы У. І. Леніну.
Скульптура У. I. Леніна была створана Аляксандрам Грубэ, барэльефы на пастаменце — Андрэем Бембелем. Помнік урачыста адкрыты 15 ліпеня 1934 года. У мерапрыемстве ўдзельнічаў народны паэт Беларусі Янка Купала, які прэзентаваў жыхарам горада сваю паэму «Барысаў», апублікаваную 11 ліпеня 1934 у газеце «Звязда» з падзагалоўкам «Да адкрыцьця помніка Леніну ў Барысаве». Вобраз правадыра, створаны Грубэ, адрозніваўся ад агульнапрынятых пазней, Ленін тут не прызываў за сабой і не паказваў на светлую дарогу ў будучыню, яго правая рука была апушчана ўніз і звернутая да народа.
У Вялікую Айчынную вайну ў 1941 годзе помнік разбураны нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У 1947 г. на пастаменце, які захаваўся, устаноўлена новая скульптура правадыра. У той жа час праўнучка скульптара Андрэя Бембеля, Вера Бембель-Бельская, у інтэрв’ю прыгадвала, што «прадзед любіў скульптуру „Ленін-правадыр“ (створана ў 1953 г., пастаўлена ў Барысаве), у ёй шмат дынамікі». Не выключана, што ў 1947 годзе была пастаўлена часовая шаблонная скульптура, а ў 1953 — аўтарская праца Бембеля.
У лістападзе 1986 года на Цэнтральнай плошчы быў пастаўлены новы помнік Леніну. У красавіку 1987 года стары помнік на праспекце Рэвалюцыі быў дэмантаваны ўначы, працаўнікі далі падпіску аб неразгалошванні акалічнасцей зносу. Тагачасныя ідэолагі асцерагаліся, што знос можа быць няправільна ўспрыняты гараджанамі.
Інгер-Лена Лам
Інгер-Лена Крысціна Лам, у дзявоцтве Хультберг (нар., Лунд, Швецыя) — шведскі матэматычны і медыцынскі фізік ва ўніверсітэцкай бальніцы Лунда. Стала вядомай у 1960-е гады як першая жанчына ў Швецыі, якая атрымала ваенную адукацыю для паступлення на службу ваенным лётчыкам.
Біяграфія
Нарадзілася і вырасла ў Лундзе. Яе бацька быў настаўнікам, а маці — гісторыкам. Яна з дзяцінства праяўляла цікавасць да тэхналогій, цікавілася сямейным аўтамабілем і матацыкламі. У старшай школе спецыялізавалася на матэматыцы і працавала над спецыяльным праектам па аэрадынаміцы. Вывучая англійскую мову ў Вялікабрытаніі, яна праводзіла вольны час, назірая за самалётамі ў аэрапортах Кройдану і Біггін Хілл, якія вядомыя сваёй дзейнасцю ў ваенныя часы. Яе першы палёт адбыўся ў Швецыі на старым двухмесным Sk 16.
Інгер-Лена паступіла на факультэт фізікі ў Лундскім універсітэце. Летам 1962 года яна стала першай жанчынай, якая была прынята ў лётную школу ВПС Швецыі ў Вестэросе, дзе праводзіла многа часу ў цэнтральнай майстэрні ў якасці бортінжынера. Адзіная жанчына з групы 30 чалавек, якая вярнулася ў лётную школу летам 1963 года, а ў 1964 годзе атрымала спецыяльнасць бортінжынера.
Аднак неўзабаве стала відавочна, што яна ніколі не будзе дапушчана да службы ў ВПС. У выніку яна была вымушана адмовіцца ад кар'еры авіятрысы і вырашыла працягнуць сваё акадэмічныя даследаванні, у выніку атрымаўшы ступень доктара тэхнічных навук у Лундскім універсітэце. Пасля яна працавала фізікам ва ўніверсітэцкай бальніцы, займалася даследаваннямі ў вобласці лячэння ракавых захворванняў, была навуковай кансультанткай аж да выхаду на пенсію ў 2010 годзе.
Уладзімір Іванавіч Шчарбіна
Уладзімір Іванавіч Шчарбіна (нар., п. Ягадны, Хабараўскі край, РСФСР) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі (1998).
Біяграфія
Скончыў у 1968 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі Н. М. Макляцова, В. М. Волчак, І. К. Елісееў, А. П. Воінаў, І. А. Іода, Ю. В. Шпіт). У 1968—1971 гадах асістэнт, выкладчык, старэйшы выкладчык на кафедры архітэктурнага праектавання Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута. У 1971—1998 гадах працаваў на праектнай працы ў інстытуце «Белдзяржпраект», дзе прайшоў шлях ад архітэктара да галоўнага архітэктара праектаў; у 1976—1980 гадах працаваў у ДПІ «Мінскпраект» у складзе аўтарскага калектыва над Палацам Рэспублікі Беларускай ССР у г. Мінску; з 1995 года кіраўнік творчай майстэрні.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года, пасля член Беларускага саюза архітэктараў.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве і самастойна): двухзальны фэстывальны кінатэатр «Масква» з тэатрам-студыяй кінаакцёра студыі «Беларусьфільм» у г. Мінску (будаўніцтва ў 1976—1981, сааўтары В. Крамарэнка, М. Вінаградаў); археалагічны музей над раскопкамі старажытнарускага г. Бярэсце ў г. Брэсце (будаўніцтва ў 1977—1981, сааўтары М. Вінаградаў, В. Крамарэнка); лячэбны корпус санаторыя «Беларусь» у г. Друскінінкай Літоўскай ССР (будаўніцтва ў 1977, сааўтар В. Крамарэнка); рэканструкцыя вул. К. Маркса на ўчастку ад вул. Чырвонаармейскай да вул. Я. Купалы ў г. Мінску (будаўніцтва ў 1977, сааўтары Г. Лява, І. Марчанка); комплекс санаторыя-прафілакторыя на 100 месцаў праектных арганізацый у Валожынскім раёне Мінскай вобласці (будаўніцтва ў 1982—1986, сааўтары М. Пірагоў, А. Прохараў); комплекс прафілакторыя-санаторыя на 150 месцаў Беларускага таварыства глухіх на Заслаўскім вадасховішчы (будаўніцтва ў 1983—1988, сааўтары М. Турлюк, А. Прохараў); будынак культасветвучылішча на 350 месцаў па вул. Кіжаватава ў г. Мінску (будаўніцтва ў 1987, сааўтары А. Прохараў, В. Хаванскі); праект Палаца Рэспублікі БССР на Паркавай магістралі ў г. Мінску (праект 1980, аўтарскі калектыў Ю. Грыгор’еў, У. Крывашэеў, У. Шчарбіна, В. Крамарэнка, А. Шабалін, В. Данілаў); комплекс турысцкай гасцініцы на 300 месцаў у г. Маладзечна (1990, сааўтар А. Прохараў); будынак клуба з залай на 1000 месцаў завода «Магілёўсельмаш» у г. Магілёве (1989, сааўтар А. Прохараў); дзіцячая паліклініка на 480 наведванняў у г. Гомелі (будаўніцтва ў 1996, сааўтар А. Сувораў), спальны корпус «Люкс» на 200 месцаў санаторыя «Беларусь» у г. Сочы (1994, сааўтар А. Прохараў); комплекс санаторыя-прафілакторыя на 200 месцаў ВА «Пасажыраўтатранс» на Заслаўскім вадасховішчы (1994, сааўтар А. Прохараў), клуб з заламі на 800 і 300 месцаў у ваенным гарадку Чайкоўскі Пермскай вобласці — сумесна з фірмай «Энка» (Турцыя) (будаўніцтва ў 1993—1994, сааўтар А. Сувораў); жылы пасёлак на 60 катэджаў «Сіпягіна» ў Падольскім раёне Маскоўскай вобласці (будаўніцтва ў 1996—1997, у складзе аўтарскага калектыва); спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая школа алімпійскага рэзерву па футболе БДУ (праект рэканструкцыі 2002); гасцініца-матэль на 62 месцы з прыдарожным кафэ ў г. Вялікі Усцюг Валагодскай вобласці (2002, будаўніцтва ў 2006); пасольства Беларусі у Малдове ў г. Кішынёве (2004, будаўніцтва ў 2006); праект Рэзідэнцыі Прэзідэнта на тэрыторыі санаторыя «Беларусь» у г. Сочы (конкурсны праект 1995); праект міжнароднага гасцінічнага комплексу на 280 месцаў на возеры Нарач. (1998; 1 прэмія на Рэспубліканскім конкурсе).
У галіне тыпавога праектавання: серыя тыпавых праектаў дзіцячых ясляў-садоў на 190, 280, 330 месцаў (3 праекты, 1982—1984, сааўтары М. Турлюк, А. Прохараў). Тыпавыя праекты дзіцячых дамоў на 120 і 280 выхаванцаў (для дзяцей сірот і тых, хто застаўся без апекі бацькоў) 2 праекты (1988, сааўтары А. Прохараў, Т. Карпенка).
У галіне манументальнага мастацтва мемарыяльны комплекс над брацкімі магіламі воінаў-бранябойнікаў у г. Слуцку (будаўніцтва ў 1977, сааўтары У. М. Кузьменка, Г. Лява, М. Вінаградаў); мемарыяльны комплекс «Рудабельская Рэспубліка» ў г. п. Акцябрскі Гомельскай вобласці (будаўніцтва ў 1981, сааўтары У. М. Кузьменка, В. Крамарэнка); помнік У. І. Леніну ў г. Талачын з рэканструкцыяй Цэнтральнай плошчы (будаўніцтва ў 1987, сааўтары М. Вінаградаў, скульптар А. А. Бембель); Праект мемарыяльнага комплексу ахвярам Чарнобыльскай трагедыі па вул. Арлоўскай у г. Мінску (конкурсны праект 1996, сааўтары Г. Лява, А. Прохараў).
Узнагароды
Заслужаны архітэктар Беларусі (1998). Лаўрэат прэміі прафсаюзаў Беларускай ССР у вобласці архітэктуры (1989).
Узнагароджаны дыпламамі 1-й ступені СА СССР на Усесаюзных аглядах на лепшую пабудову года (1982) за кінатэатр «Масква» ў г. Мінску; на лепшы праект года (1984) — за праект прафілакторыя на 100 месцаў праектных арганізацый у Валожынскім раёне Мінскай вобласці; бронзавым медалём ВДНГ СССР (1984).
Гідрасфера Тытана
Вадкасць на Тытане прадстаўлена ў асноўным натуральнымі рэзервуарамі на паверхні Тытана (спадарожніка Сатурна), напоўненых меркавана сумессю вадкіх вуглевадародаў, у асноўным метану і этану.
Азёры сканцэнтраваны ў прыпалярных абласцях, прычым найбуйнейшыя з іх, званыя морамі, знаходзяцца толькі ў паўночным паўшар'і Тытана. Такую асіметрыю навукоўцы тлумачаць тым, што, калі ў паўднёвым паўшар'і Тытана лета, Сатурн знаходзіцца зблізку перыгелію, гэта значыць лета там больш «гарачае», чым у паўночным.
Навукоўцы таксама мяркуюць наяўнасць вялікіх аб'ёмаў вуглевадародаў пад паверхняй спадарожніка.
Гісторыя
Упершыню здагадка аб магчымасці існавання на Тытане вуглевадародных азёр (вуглевадаёмаў) была зроблена на аснове аналізу дадзеных, атрыманых АМС Вояджэр-1 і Вояджэр-2. Супаставіўшы склад, шчыльнасць і тэмпературу атмасферы Тытана, навукоўцы зрабілі выснову, што на спадарожніку могуць прысутнічаць вуглевадароды ў вадкім стане. Гэтая гіпотэза пацвердзілася ў 1995 годзе, калі пры дапамозе тэлескопа Хабл ў атмасферы Тытана быў знойдзены вадкі метан, хоць яго колькасць на паверхні заставалася незразумелым.
Канчатковае пацверджанне наяўнасці на Тытане буйных вуглевадаёмаў было атрымана дзякуючы праекту «Касіні-Гюйгенс». Хоць здымкі, атрыманыя пры спуску зонда «Гюйгенс», які сеў паблізу экватара Тытана, не знайшлі якіх-небудзь значных аб'ёмаў вадкасці, рэльеф паверхні відавочна сведчыў аб уздзеянні вадкасці. Першае сведчанне існавання буйных вуглевадаёмаў знайшлося на інфрачырвоным здымку паўднёвага полюса, зробленым 6 чэрвеня 2005, на якім прыкметна вялікая цёмная пляма. Радарныя зандаванні паверхні спадарожніка з борта станцыі Касіні, праведзеныя 22 ліпеня 2006 г., выявіла ў паўночным паўшар'і вялікія вобласці з рэзка акрэсленымі межамі, якія моцна паглыналі радыёхвалі. Гэтыя дадзеныя дазволілі навукоўцам у студзені 2007 года ўпэўнена заявіць пра наяўнасць на Тытане метанавых азёр.
Таксама 8 ліпеня 2009 г. камеры VIMS «Касіні» атрымалася засняць на паверхні блікі ў інфрачырвоным дыяпазоне (даўжыня хвалі 5 мкм), якія навукоўцы доўга спадзяваліся ўбачыць як асноўны доказ наяўнасці вадкасці на паверхні.
Для падрабязнага даследавання азёр Тытана праектуецца зонд TiME (Titan Mare Explorer) у складзе місіі Titan Saturn System Mission, запуск якой плануецца на студзень 2015 года.
Склад «вод»
Сярэдняя тэмпература на Тытане складае 93,7 К (-179,5 °C),, а атмасферны ціск у паверхні 146,7 кПа (1,45 атм).Пры такіх умовах многія газы пераходзяць у вадкі стан. Меркаваны малярны склад вадкасці, якая напаўняе тытанскія «вадаёмы» :
Таксама ў вадкасці раствораныя цвёрдыя рэчывы (у малярных долях):
Паколькі сумесь складаецца з звадкаваных газаў з рознай тэмпературай кіпення, то яе склад змяняецца ў залежнасці ад тэмпературы: пры награванні памяншаецца канцэнтрацыя больш лятучых рэчываў (метан, азот) і павялічваецца канцэнтрацыя менш лятучых (прапан, бутылен). Таму склад вадкасці на полюсах (дзе 90 К) адрозніваецца ад складу на больш цёплым экватары (дзе 93,65 К).
Паколькі тэмпература на Тытане блізкая да тэмпературы крышталізацыі метану (-182,5 °C) і этану (-183,3 °C), то ў азёрах можа прысутнічаць таксама вуглевадародны лёд. Шчыльнасць сумесі вуглевадародаў у азёрах складае прыкладна 516,3 кг/м³, што значна менш шчыльнасці цвёрдых метану і этану, таму вуглевадародны лёд у гэтых азёрах будзе тануць, а не ўсплывае на паверхню. Аднак, навукоўцы думаюць, што пры пэўных умовах на паверхні азёр ўсё ж могуць утварацца плывучыя крыгі. Такі лёд павінен быць насычаны газам (больш за 5%) каб заставацца на паверхні возера, а не апускацца на дно.
Паводле ацэнак навукоўцаў, колькасць вуглевадародаў у азёрах Тытана ў сотні разоў перавышае іх ўтрыманне ў нетрах Зямлі.
Франс ван Мірыс (малодшы)
Франс ван Мірыс-малодшы (Frans van Mieris II;,  — , ) — галандскі мастак і графік.
Франс ван Мірыс займаўся пераважна жанравым і партрэтным жывапісам. Вучыўся малюнку ў свайго бацькі, мастака Вілема ван Мірыса, сына вядомага жывапісца Франса ван Мірыса-старэйшага. Як і яго бацька і дзед, Франс ван Мірыс Малодшы пісаў свае творы ў традыцыях створанай Герардам Доу лейдэнскай акадэмічнай школы жывапісу.
Апонаўцы (археалагічны помнік)
Апонаўцы — археалагічны помнік: безкурганны могільнік яцвягаў каля в. Апонаўцы (Воранаўскі раён, Гродзенская вобласць). За 0,5 км на паўночны ўсход ад вёскі, на пакатым узвышшы памерам 150х80 м, выцягнутым з усходу на захад. Адкрыў у 1887 г. і даследаваў 14 пахаванняў у 1891 г. В. А. Шукевіч, у 1888 г. Э. А. Вольтэр даследаваў 51 пахаванне. Пахаванні 2 тыпаў: больш старажытныя каменныя муроўкі ў 3—4 паралельныя радкі, форма муру прамавугольная; муроўкі пазнейшага часу авальнай формы з 1—2 вялікімі камянямі ў галавах і нагах. Пахавальны абрад — трупапалажэнне ў ямах глыбінёй 0,6—1,3 м, нябожчык абкладзены дошкамі. У запаўненні магіл выяўлены вугальныя праслойкі. Інвентар мужчынскіх пахаванняў: баявыя сякеры, жалезныя нажы і кінжалы, крэсівы, паясны набор (спражкі, бронзавыя накладкі). Інвентар жаночых пахаванняў: сярэбраныя (адзін з выявай птушкі) і бронзавыя пярсцёнкі, скроневыя кольцы, бронзавыя бранзалеты і завушніцы, бразготкі, бляшкі рознай формы і дробныя шкляныя пацеркі ад галаўнога ўбору, кавалкі тканіны, пражскія грошы XV ст. і літоўскія дэнарыі XIV—XV стст., у т.л. дэнарый Вітаўта пачатку XV ст. з надпісам «печать» на адным баку і выявай кап’я і крыжа — на другім.
Астраном Капернік, або размова з Богам
Астраном Капернік, або размова з Богам (Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem) — алейная карціна польскага мастака Яна Матэйкі, на якой намаляваны Мікалай Капернік, які назірае за небам са сваёй прыватнай вежы на кафедральным пагорку ў Фромбарку. Карціна знаходзіцца ў калекцыі Ягелонскага ўніверсітэта.
Гісторыя
Нагодай для напісання карціны стала 400-годдзе з дня нараджэння астранома ў 1873 годзе. Падрыхтоўчую працу Матэйка вёў з 1871 года, спачатку навучаўся ў Ягелонскай бібліятэцы і Археалагічным кабінеце Ягелонскага ўніверсітэта. На гэтым этапе былі створаны два алейныя эцюды: адзін знаходзіцца ў калекцыі Нацыянальнага музея ў Кракаве, а другі — у калекцыі Барбары Пясецкай-Джонсан у Прынстане, ЗША. Эскіз са збору Нацыянальнага музея быў намаляваны на кардоне памерам 415 × 520 мм.
Карціну мастак пачаў пісаць летам 1872 года і скончыў у наступным годзе. Для карціны пазаваў нават Генрык Левіту, варшаўскі лекар і натураліст, малодшы брат Караля Левіту, змоўшчыка, які трагічна загінуў у 1841 годзе.
Прэзентацыя карціны адбылася 19 лютага 1873 года ў зале гарадской рады. У першы дзень прагляд быў бясплатным, на наступны дзень толькі школьнікі мелі права на бясплатны квіток. З 21 па 25 лютага ўваход быў платным, а атрыманыя грошы Матэйка выкарыстоўваў для арганізацыі мастацкіх выстаў.
21 сакавіка штодзённая газета «Czas», якая выдавалася ў Кракаве, паведаміла пра намер набыць карціну і перадаць яе ў дар Акадэміі мастацтваў і навук. Купляй павінен быў займацца Пётр Машынскі, а Матэйка ацаніў карціну ў 12 000 гульдэнаў. Праз дзень ён абвясціў, што карціна будзе перададзена Ягелонскаму ўніверсітэту «ў гонар самага вядомага студэнта».
У сакавіку 1873 года карціна была вывезена за граніцу, у Варшаву, дзе дэманстравалася ў галерэі Таварыства заахвочвання прыгожых мастацтваў. Сродкі ад продажу квіткоў у суме 1313 рублёў былі накіраваны на мастацкія стыпендыі. Прэзентацыя карціны завяршылася 8 красавіка пасля тэлеграмы Матэйкі аб адпраўцы карціны на выставу ў Вену. Там карціна дэманстравалася на агульнай выставе, якая доўжылася з 1 чэрвеня па 31 кастрычніка.
Купчэльскі сельсавет
Купчэ́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Купчэлі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Браслаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Опсаўскага сельсавета.
Сланімцы
Слані́мцы (, Слонимцы) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
У 1954—1960 гадах цэнтр Слонімцаўскага сельсавета.
Скарышаў
Скарышаў (Skaryszew) — горад у Польшчы, за 118 км на поўдзень ад цэнтра Варшавы. Уваходзіць у склад Радомскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Скарышаў. Займае плошчу 27,49 км². Насельніцтва 4,3 тыс. чалавек (на 2018).
Польшча — 1863 год
«Польшча — 1863 год» (Polonia — Rok 1863) альбо «Закутая Польшча» (Zakuwana Polska) — адзін з ранніх твораў польскага мастака Яна Матэйкі, створаны ў 1864 годзе.
Апісанне
Карціну Ян Матэйка напісаў пад уплывам свежых перажыванняў і ўспамінаў мастака часоў паўстання 1863—1864 гадоў, але яна не была завершана. Мацейка не бачыў шанцаў на выстаўленне карціны і яе публічную прэзентацыю. Баючыся за сваю бяспеку і бяспеку сваёй сям’і, а таксама за магчымыя расправы, ён вырашыў схаваць палатно за печчу ў хаце, дзе яно праляжала некалькі гадоў. Пазней карціна трапіла ў рукі сям’і Чартарыйскіх. Зараз экспануецца ў Музеі князёў Чартарыйскіх у Кракаве.
На сцяне насупраць — маніфест, які абвяшчае пачатак паўстання ў студзені 1863 года, а над ім — герб Расійскай імперыі, на грудзях якога змешчаны — герб Царства Польскага. Сцэна разгортваецца ў касцёле, апаганеным расійскім войскам, якое апранута ў літургічныя шаты і п’е віно з келіхаў для Імшы. Закуццё ў кайданы Польшчы адбываецца над магільнай плітою ў падлозе, што азначае магілы продкаў.
Справа відаць група людзей пад наглядам узброеных салдат, якія, верагодна, чакаюць высылкі ў Сібір. У гэтай групе вылучаецца паранены паўстанец з рукой на перавязі, чый злосна сціснуты кулак лагодным жэстам трымае манах-капуцын. Іншыя дэталі, бачныя на карціне Матэйкі: шабля Мураўёва датыкаецца з трупу жанчыны; салдат б’е прыкладам вінтоўкі некага ў грудзі, а штык ад яе ўтыкаецца ў распятага Хрыста; малады чалавек са скрыжаванымі рукамі ў роспачы адварочваецца ад распяцця.
Сонечны (Пружанскі раён)
Со́нечны (, Сонечный) — пасёлак у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Пружанскага сельсавета.
Кудзінаў
Кудзінаў — прозвішча.
Leuctridae
Leuctridae — сямейства насякомых з атраду вяснянак.
Апісанне
Вяснянкі даўжынёй цела ад 4 да 14 мм. Цэркі аднасегментныя. Крылы нармальна развітыя, складваюцца трубкападобна і выпукла ляжаць над брушкам.
Сістэматыка
У склад сямейства ўключаюць больш 200 відаў
Распаўсюджанне
Сустракаюцца ў Еўразіі і Паўночнай Амерыцы.
Аптэкарскі посуд
Аптэкарскі посуд — шкляная тара канца XVII—XVIII стст. невялікай ёмкасці ў выглядзе слоікаў, флаконаў, бутлікаў і бутэлечак. Выраблялася з бясколернага або зялёнага шкла розных адценняў. Слоікі мелі дыяметр па версе 3,1 — 10,8 см, дыяметр днішча 3,2 — 11 см, дыяметрам вусця 2,1 — 6,8 см, невялікія слоікі вышынёй 2,8х4,1 см. Выкарыстоўваліся пад мазі, крэмы, алей і інш. Флаконы па форме нагадваюць бутэлькі. Сустракаюцца з цыліндрычным і канічным горлам. Вышыня флаконаў 7,5—8,5 см, дыяметрам вусця 0,8—1,3 см, дыяметрам дна 2,3—3,4 см. Ужываліся для рознага роду зёлак. Для гэтай мэты выкарыстоўвалі таксама бутлікі. Яны мелі форму бутэлек з вузкім доўгім горлам і авальнае донца. Бутэлечкі і флаконы былі падобныя на вялікія бутэлькі, але ў адрозненне ад апошніх крыху большыя і мелі доўгае і вузкае горла, дно — круглае, ужываліся пад мінеральную ваду. Аптэкарскі посуд — частая знаходка ў позніх пластах Віцебска, Мінска, Слуцка, Гродна, Магілёва, Мсціслава, Мірскага замка і інш. Па-за межамі Беларусі добра вядомы па раскопках Масквы, Санкт-Пецярбурга, Кіева, гарадоў Польшчы і г.д. Сустракаецца разам з манетамі канца XVII—XVIII стст. і з’яўляецца датуючым матэрыялам для позніх пластоў.
Бакопа каралінская
Бакопа каралінская (Bacopa caroliniana) — травяністая расліна сямейства трыпутнікавых.
Апісанне
Каранёвая сістэма развітая, сцябло доўгае, тоўстае. Лісце круглаватае, светла-зялёнае, мясістае, сядзячае папарна на сцябле.
Пашырана ў балоцістых вадаёмах Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыкі. Акварыумная расліна.
Цыбуля вуглаватая
Цыбуля вуглаватая (Allium angulosum) — шматгадовая травяністая расліна, від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Лісты у ліку пяці-шасці, у аснове сцябла збліжаныя, кіляватыя, вузкалінейныя, шырынёй 2-4 мм, тупыя, гладкія, прамыя, даўжэй паловы сцябла.
Парасонік пучкавата-паўшарападобны або часцей паўшарападобны, шматкветкавы, густы. Лісточкі шырока-званочкавага калякветніка ружова-фіялетавыя, з малапрыкметнай жылкай, даўжынёй 6-7 мм, вострыя, даўгаватыя, амаль роўныя. Ніткі тычынак трохі або на чвэрць карацей лісточкаў калякветніка, пры самай падставе паміж сабой і з калякветнікам зрослыя, суцэльныя, шылападобныя, унутраныя трохі шырэй. Слупок не выдаецца з калякветніка.
Распаўсюджанне і экалогія
У прыродзе арэал віду ахоплівае практычна ўсю тэрыторыю Еўропы, Сібіры і Кыргызстана.
Расце на лугах.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Лісце выкарыстоўваюць у ежу.
Сінонімы
Паводле даных The Plant List на 2010 год, у сінаніміку віду ўваходзяць:
Евангелле Ады
Евангелле Ады (Трыр, гарадская бібліятэка, Кодэкс 22) —  евангелістарый канца VIII — пачатку IX стагоддзя. Рукапіс захоўваецца ў гарадской бібліятэцы горада Трыр, Германія.
Апісанне
Манускрыпт змяшчае прысвячэнне сястры Карла I Вялікага Адзе, адкуль і атрымаў сваю назву. Кніга напісана на вялені (пергаменце з цялячай скуры) каралінгскім мінускулам і мае памер 14,5 на 9,625 цаляў. Манускрыпт Евангелле Ады з’яўляецца адным з групы ілюмінаваных манускрыптаў, створаны колам скрыпторыяў, якое сучаснымі навукоўцамі называецца «». Іншыя кнігі школы Ады, якія захаваліся да нашага часу, уключаюць Евангелле Гадэскалька, Залаты кодэкс з Лорша, Евангелістарый Святога Медара Суасонскага, Залатое Евангелле Харлі і ; усяго да гэтай школы прылічаюць 10 манускрыптаў.
Ілюмінацыі манускрыпта ўключаюць багата ілюстраваную першую старонку Евангелля ад Матфея і партрэты евангелістаў Матфея, Марка і Лукі. У ілюмінаціях прасочваецца ўплыў, італьянскага і  мастацтва. Партрэты евангелістаў выкананы ў класічным антычным стылі, характэрным для Каралінгскага Адраджэння.
У 1499 годзе манускрыпт атрымаў багатую залатую вокладку, у якую ўключана Арлінае камеа Позняй Антычнасці, якое адлюстроўвае сям’ю імператара Канстанціна.
Апытальны ліст (археалогія)
Апытальны лісту археалогіі — анкета са звесткамі пра археалагічны помнік у пэўнай мясцовасці. У апытальны ліст уключаюць кароткае апісанне помніка (наяўнасць чорнага пласта зямлі, або культурнага пласта, валоў, насыпных узгоркаў і інш.), указваюць дакладнае месцазнаходжанне помніка, а таксама яго мясцовыя назвы: як правіла, для месцаў вытворчасці гэта гута, крыца, млынок, печы, паташня, рудня, смольня і інш.; для паселішчаў — дворышча, сяло, селішча, стадола, стараселле, царкавішча і інш.; для гарадзішчаў — гара, гарадзец, гарадок, замак, замчышча, курган, акоп, востраў, вал, груд, рог, роў і інш.; для курганных могільнікаў — валатоўкі, капцы, гамола, гурбы, малатоўкі, пагосты, шведскія (французскія) магілы і інш. Сукупнасць атрыманых звестак дазваляе іншы раз высветліць тып помніка для навукі. У XIX ст., калі пачалося складанне археалагічных карт, апытальныя лісты рассылалі асобныя даследчыкі (Ф. В. Пакроўскі, Я. П. Тышкевіч, Г. Х. Татур, Е. Р. Раманаў, А. М. Семянтоўскі, В. А. Шукевіч і інш.), губернскія статыстычныя і царкоўна-археалагічны камітэты, мінскі губернатар (1882), Віленскі аддзел Маскоўскага падрыхтоўчага камітэта IX-га археалагічнага з'езда, у XX ст. — навукова-эксперыментальная камісія пры Наркамаце асветы БССР, пазней — Гісторыка-археалагічная камісія Інстытута беларускай культуры і інш. У сувязі з высокім узроўнем развіцця археалагічнай навукі ў Беларусі апытальныя лісты цяпер ужываюцца рэдка.
Як казакі соль куплялі
«Як казакі соль куплялі» — анімацыйны мультфільм студыі «Кіеўнавукфільм», зняты у 1975, як чацвёрты з серыі «Усё пра казакоў».
Сюжэт
У мультфільме казакі адолелі прагнага дурнога пана-багатыра і дапамаглі чумакам прывезці соль на рынак. А яшчэ казакам атрымалася ў баі дапамагчы мясцовым людзям пазбавіцца ад таго зла спадара і яго паслугачоў-слуг.
Сястрэнецкі сельсавет
Сястрэ́нецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Відзаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Сястрэнцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дрысвяцкага сельсавета.
Лукас Мозер
Лукас Мозер (каля 1390 — пасля 1434?) — нямецкі жывапісец, магчыма, таксама вітражыст позняй готыкі, сыграў значную ролю ў развіцці нямецкага мастацтва пачатку XV стагоддзя. Захаваўся адзіны падпісаны твор з яго імем — Алтар святой Магдаліны (1431, царква Санкта-Марыя-Магдалена, Тыфенброн бліз Пфорцгайма). Алтар незвычайны па сваім выглядзе — ён спалучае форму трыпціха і так званай анконы.
Мозер
Мозер — прозвішча.
Мінджыван
Мінджыван (Mincivan ), Міджнава́н (Միջնավան ) — населены пункт у Карабаху. Згодна адміністрацыйна-тэрытарыяльнаму падзелу непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі, якая фактычна кантралюе населены пункт, з'яўляецца адным з трох гарадоў Кашатагскага раёна Нагорна-Карабахскай Рэспублікі, згодна адміністрацыйна-тэрытарыяльнаму падзелу Азербайджана мястэчка гарадскога тыпу Мінджыван уваходзіць у склад Зангеланскага раёна Азербайджана.
Хвастатка дубовая
Хвастатка дубовая (Satyrium ilicis) — дзённы матылёк з сямейства блакітніц.
Біялагічнае апісанне
Крылы 28-35 мм. Верх чорна-буры з рудай плямай ля хвосціка, у самак вялікая вохрава-жоўтая пляма ля знешняй часткі пярэдняга крыла. Белая палоска на ісподзе задняга крылы ўтварае ламаную лінію, так што літара W атрымліваецца моцна расцягнутай.
Лёт у VI—VIII.
Арэал і экалогія
Арэал — сярэдняя паласа, поўдзень. Гусеніцы жывуць на дубе і Ilex.
Байкі (Пружанскі раён)
Байкі́ (, Байки) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ружанскага сельсавета.
Да 12 ліпеня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Ружанскага сельсавета, да 16 красавіка 1973 года — у склад Вольскага сельсавета, пасля — у складзе Ружанскага сельсавета.
Ісаак Якаўлевіч Іткінд
Ісаак Якаўлевіч Іткінд (, в. Дзікаркі, Смаргонская воласць, Ашмянскі павет, Віленская губерня — 14 лютага 1969, Алма-Ата, Казахская ССР, СССР) — савецкі скульптар, (1968), член Саюза мастакоў СССР.
Біяграфія
Скончыў вышэйшую яўрэйскую духоўную школу і таксама стаў рабінам. Калі яму было 26 гадоў, ён працаваў пераплётчыкам друкарні, дзе яму ў рукі трапіла кніга аб знакамітым скульптары М. Антакольскім, тады ён вырашыў заняцца скульптурай. Аднойчы дом Іткінда наведаў пісьменнік, які зацікавіўся скульптарам-самавукам і напісаў у газету артыкул аб унікальным дары Ісаака. Артыкул быў настолькі пераканаўчы, што жыхары мястэчка сабралі грошы на тое, каб Іткінд атрымаў мастацкую адукацыю. І з 1910 года Іткінд вучыцца ў рысавальнай школе горада Вільні. У 1912—1913 гг. вучыўся ў Школе скульптуры і дойлідства ў Маскве ў прыватнай студыі скульптара. Работы, выкананыя Іткіндам да 1917 года, прысвечаны тэме смутку («Горкі смех», « Вар’ят», «Мараліст»). Любімы матэрыял — дрэва. Скульптуры Іткінда прыцягнулі ўвагу М. Горкага, які ў 1918 годзе арганізаваў яго персанальную выстаўку. З 42 выстаўленых работ захаваліся тры: «Мой бацька», «Гарбаты», «Мелодыя».
З 1927 года Іткінд у Ленінградзе, дзе ім былі створаны работы, прысвечаныя розным гістарычным і культурным дзеячам «Ленін», партрэты Ф. Ласаля, К. Маркса, Ф. Энгельса, а таксама тры — А. С. Пушкіна. Іткінд быў знакаміты ў СССР у тыя гады яго параўноўвалі з Ван Гогам. Акрамя таго, Іткінд быў выдатным пісьменнікам. Ад яго вусных апавяданняў прыходзілі ў захапленне знакамітыя пісьменнікі і рэжысёры — Максім Горкі, Уладзімір Маякоўскі, Сяргей Ясенін, Усевалад Меерхольд, былыя яго блізкімі сябрамі. Яны ж ўгаварылі Іткінда пачаць пісаць. Той напісаў даволі шмат твораў, але з-за качавога жыцця яго апавяданні не захаваліся. Аляксей Талстой у 1934 годзе ўзяў у Іткінда некалькі апавяданняў і апублікаваў іх у часопісе «Звезда».
У 1937 годзе пасля выстаўкі ў Эрмітажы, прысвечанай 100-годдзю з дня смерці Пушкіна, Іткінд быў арыштаваны за нібыта шпіянаж на карысць Японіі і змешчаны ў, дзе яму выбілі зубы, зламалі рэбры і адбілі барабанныя перапонкі. Неўзабаве пасля гэтага ён быў сасланы ў Сібір, а пазней у Казахстан. Увесь свет да 1944 года лічыў, што Іткінд памёр у лагерах у 1938 годзе, менавіта такая дата смерці паказвалася ў подпісах да яго скульптур і ў літаратуры.
З 1938 года Ісаак Іткінд жыў у Казахстане, дзе працаваў над шэрагам скульптурных партрэтаў: «Акын Джамбул», «», «Абай» і іншых. Пры гэтым ніхто не ведаў пра тое, што «паўдзікі стары-вядзьмак, які сілкуецца карэннямі, жыве ў зямлянцы і збірае старыя пні» — гэта сусветна вядомы скульптар. Калі ў 1944 годзе алма-ацінскі мастак Мікалай Мухін «знайшоў» Іткінда, то не змог нічым дапамагчы скульптару, бо той усё яшчэ лічыўся «ворагам народа». Толькі праз 12 гадоў, у 1956 годзе Іткінд уладкаваўся на працу ў Алма-Ацінскі дзяржаўны тэатр, дзе днём маляваў дэкарацыі, а па начах выразаў з дрэва скульптуры ў склепе Тэатра. Праз два гады, у 1958 годзе новы малады мастак тэатра вырашыў агледзець склеп тэатра, дзе і выявіў партрэты і кампазіцыі, якія сталі пасля знакамітымі : «Поль Робсан» (1956), «Дрэва-мысляр» (1956), «Стары, які смяецца» (1958) і іншыя. Так Ісаака Іткінда «знайшлі» зноў.
У 1967 годзе малады рэжысёр-дакументаліст з Казахстана Арарат Машанаў зняў 20-хвілінны дакументальны фільм пра Іткінда «Дотык да вечнасці».
Работы Ісаака Іткінда захоўваюцца ў Рускім музеі, Эрмітажы, ў Санкт-Пецярбургу, а таксама ў музеях Казахстана, Францыі і ЗША.
Памёр у Алма-Аце ў 1969 годзе. Пахаваны на цэнтральных могілках Алматы.
Дэпо ўзорных мер і ваг
Дэпо ўзорных мер і ваг (Депо образцовых мер и весов) — першая дзяржаўная метралагічная і паверачная ўстанова Расіі. Створана ў 1842 годзе.
У абавязкі Дэпо ўваходзіла захоўванне эталонаў мер і арганізацыя іх паверкі, а таксама выраб новых эталонаў. Першымі навуковымі захавальнікамі Дэпо ўзорных мер і ваг былі акадэмік Адольф Якаўлевіч Купфер і прафесар Уладзімір Сямёнавіч Глухаў.
У 1892 навуковым захавальнікам Дэпо ўзорных мер і ваг быў прызначаны геніяльны рускі хімік Дзмітрый Іванавіч Мендзялееў. Ужо ў пачатку сваёй дзейнасці па кіраўніцтве Дэпо Д. І. Мендзялееў паставіў перад сабою тры задачы, вырашэнне якіх, па яго меркаванню, павінна было карэннаым чынам змяніць наяўнае становішча спраў у вобласці і мер і ваг: аднаўленне рускіх прататыпаў даўжыні і масы; стварэнне цэнтральнай метралагічнай установы з добра абсталяванымі для навуковых прац лабараторыямі; арганізацыя паверачнай справы на новай аснове.
Першым вынікам дзейнасці Д. І. Мендзялеева было ператварэнне Дэпо ўзорных мер і ваг у 1893 у Галоўную палату мер і ваг, кіраўнікам якой ён і быў прызначаны.
Валосавічы (Акцябрскі раён)
Вало́савічы (, Волосовичи) — аграгарадок у Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
Знаходзіцца за 22 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, за 185 км ад Гомеля, за 25 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск—Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы—Жлобін, на аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Азарычы..
Гідраграфія
На захад ад вёскі працякае рака Трэмля.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з двух просталінейных, паралельных паміж сабой вуліц, арыентаваных з паўднёвага захаду на паўночны ўсход і злучаных паміж сабой двума завулкамі. Забудова двухбаковая, няшчыльная, драўляная, сядзібнага тыпу. У 1986—1990 гадах пабудаваны 50 цагляных хат, у якіх змесцаваліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй у выніку аварыі на Чарнобыльскай АЭС тэрыторый. Цэнтр сельскагаспадарчага ДП «Некрашынскі», малочнатаварная ферма, мехпарк, зерняток. Працуюць сярэдняя школа, дзіцячы сад, Дом народнай творчасці, бібліятэка, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, крама, комплексна-прыёмны пункт, лазня.
Гісторыя
Выяўленае археолагамі гарадзішча (за 1,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі) сведчыць пра засяленне гэтых месцаў з даўніх часоў.
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XVI стагоддзя як паселішча ў Мазырскім старостве Мазырскага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Першыя пісьмовыя згадкі адносяцца да 1552 года. У 1560 годзе згадваецца ў дакументах пра ўсталяванне межаў вёсак.
Федэральны ўніверсітэт Флумінэнсэ
Універсітэт быў створаны федэральным законам ад 18 снежня 1960 г. Гэта аб'яднанне пяці федэральных каледжаў і трох дзяржаўных каледжаў. Яно налічвае каля 50 000 студэнтаў старэйшых курсаў і аспірантаў 12000 (2011). Яно мае шэсць кампусов ў горадзе Нітэрой, на паўднёва-ўсходняй баку заліва Гуанабара, і 12 спадарожнікаў кампусов ў гарадах дзяржавы. Ёсць 68 студэнтаў і 208 выпускнікоў (доктар філасофіі, магістр і спецыялiзацыi) праграм, даступных на УСП ў натуральных і сацыяльных навук.
Воземля
Во́земля (, Оземля) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Федэральны ўніверсітэт Флумінэнсэ
Слова Флумінэнсэ ў перакладзе з латыні  Flumen  будзе "рака", яно з'яўляецца родным для штата Рыа-дэ-Жанейра.
Валосавічы (Акцябрскі раён)
Гісторыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793 год) у складзе Расійскай імперыі. З 1795 года ў складзе аднайменнага маёнтка, уладальнік якога памешчык С. Ф. Калчэўскі валодаў у 1840 годзе 925 дзесяцінамі зямлі і 4 карчмамі. Паводле рэвізскіх матэрыялаў 1850 года ў Бабруйскім павеце Мінскай губерні. На 1970 год — у Качэрыцкай воласці Бабруйскага павета. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы знаходзіліся царква, царкоўна-прыходская школа, хлебазапасны магазін, карчма. У 1918 годзе ў наёмнай хаце адкрыта школа.
Воземля
Размяшчэнне
У 21 км на поўнач ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 190 км ад Гомеля, у 1 км ад аднайменнага прыпыначнага пункта на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Федэральны ўніверсітэт Флумінэнсэ
Юрыдычная школа Федэральнай універсітэта Флумінэнсэ была заснавана ў 1912 годзе.
Школа Медыцыны Федэральнай універсітэта Флумінэнсэ з'яўляецца адной з вядучых бразільскіх школ па навукова-даследчым публікацыям.
Валосавічы (Акцябрскі раён)
Гісторыя
У склад Валосавіцкага сельсавета ўваходзілі да 1966 года вёска Дзерць, да 1969 года вёска Гуслішча, да 1974 года вёска Некрашы (у наш час не існуюць).
Воземля
Гідраграфія
На поўдні Валожынскі канал.
Транспартная сетка
На аўтамабільнай дарозе Глуск — Шкава.
Інфармацыя
Планоўка складаецца з дугападобнай вуліцы, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі, да якой на поўначы далучаецца кароткая, аднабакова забудаваная вуліца. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу. У цэнтры вёскі 2 помніка — стэла ў гонар знішчэння ў 1941 годзе штаба фашысцкай дывізіі (1975 год) і помнік ахвяр фашызму (1972 год). Працуе крама. У складзе сельскагаспадарчага ДП «Майсееўка», жывёлагадоўчая ферма.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з XIX стагоддзя як паселішча ў Рудабельскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 года ў вёсцы Слабодка (яна ж Воземля) знаходзіліся царква, хлебазапасны магазін.
У 1921 годзе адкрыта школа, настаўніцай у якой некаторы час у другой палове 1920-х гадоў працавала В. Я. Кліменка — прапраўнучка А. С. Пушкіна. З 20 жніўня 1924 года да 16 ліпеня 1954 года цэнтр Азямлянскага сельсавета спачатку Глускага, з 28 чэрвеня 1939 года Акцябрскага раёна. Да 26 ліпеня 1930 года ў складзе Бабруйскай акругі, з 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай абласцей. У 1930 годзе створаны калгас «Праўда», працавала гамарня. Вясковая пачатковая школа ў 1930-я гады ператворана ў сямігадовую.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны 17-18 ліпеня 1941 года байцы знішчальнага батальёна пад камандаваннем Ц. П. Бумажкова разам з салдатамі 66-га стралковага корпуса пад камандаваннем падпалкоўніка Л. В. Курмышава пры падтрымцы бронецягніка № 52 (што курсіраваў па чыгунцы Бабруйск — Рабкор) разграмілі штаб нямецкай дывізіі, вызвалілі вёску, захапілі палонных і трафеі, у тым ліку аператыўную карту з планам наступу гітлераўскіх войскаў на Гомельска-Чарнігаўскім і Аршанскім кірунках, якая была перададзена ў штаб 21-й арміі. У сакавіку 1942 года нямецкія акупанты спалілі 114 двароў і забілі 61 жыхара. 23 жыхары загінулі на фронце.
З 16 ліпеня 1954 года па 20 чэрвеня 1985 года вёска ўваходзіла ў склад Пратасаўскага сельсавета.
Вольга Аляксандраўна Седакова
Вольга Аляксандраўна Седакова (Ольга Александровна Седакова;, Масква) — руская паэтка, празаік, перакладчыца, філолаг і этнограф.