cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзявічкі (вёска)
Дзяві́чкі (, Девички) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Геаграфія
У напрамку на ўсход ад вёскі знаходзіцца возера Дзявічкі.
Каравышань (прыпыначны пункт)
Каравы́шань (, Каровышень, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны ў пасёлку Каравышань; на лініі Ліскі — Краўцоўка, паміж станцыяй Уць і прыпыначным пунктам 15 км.
Андрэй Анатольевіч Рыбак
Андрэй Анатольевіч Рыбак (нар., Салігорск Мінскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (фізіка), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (арганізацыя і кіраванне вытворчасцю).
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Арфей
Арфе́й (Ὀρφεύς) — адзін з найбольш папулярных герояў старажытнагрэчаскай міфалогіі, таленавіты музыкант, арганаўт, заснавальнік рэлігійных арфічных містэрый.
Паходжанне
У старажытнагрэчаскай міфалогіі Арфей лічыўся сынам фракійскага рачнога бога Эагра (па іншай версіі — Апалона) і музы Каліопы. Грэчаскія лагаграфы сцвярджалі, што Арфей паходзіў з Фракіі і жыў за 11 пакаленняў да Траянскай вайны. Эліністычныя аўтары падлічылі, што міфічны Арфей сутыкаецца з прадстаўнікамі некалькіх пакаленняў, таму прапанавалі версію, што ў мінулым існавала некалькі герояў з імем Арфей.
У грэчаскім мастацтве Арфей першапачаткова маляваўся ў лёгкай вопратцы, з арфай, часам у фракійскіх ботах. З IV ст. да н. э. вядомы выявы Арфея ў фрыгійскім капелюшы. У адным з міфаў выступаў як настаўнік Мідаса, валадара Фрыгіі.
Міфалогія
У старажытнагрэчаскай міфалогіі вобраз Арфея шчыльна звязаны з Апалонам, чыім каханым ён быў і якога герой шанаваў як бога сонца, а таксама з бажаствамі смерці. Але ў класічную пару Арфей успрымаўся перадусім як таленавіты музыкант. Лічылася, што арфу вынайшаў Гермес, але Арфей удасканаліў яе. Яго музыка зачароўвала людзей, багоў, жывёл, расліны і нават скалы. Сваё дзяцінства ён правёў у Піплеі каля гары Алімп.
Згодна паданню, першую залатую арфу Арфей атрымаў ад Апалона. Яго маці, муза Каліопа, навучыла хлопчыка складаць вершы і спяваць. У пазнейшы перыяд таксама сцвярджалася, што Арфей жыў і вучыўся ў Егіпце.
Удзел у экспедыцыі "Арго"
Арфей з'яўляўся адным з арганаўтаў, герояў, якія на чале Ясона на караблі "Арго" адправіліся з Грэцыі ў Калхіду на пошукі залатога руна. Яго ўнёсак у экспедыцыю выявіўся падчас сутычкі з сірэнамі, якія прыгожымі спевамі вабілі маракоў да скал. Арфей пачаў іграць на арфе, каб заглушыць небяспечныя спевы. Толькі адзін з арганаўтаў паддаўся спакусе і скочыў за борт. Цікава, што адна з найстаражытнейшых выяў Арфея ў Дэльфах — гэта барэльеф, на якім Арфей выступае як арганаўт.
Арфей і Эўрыдыка
Жонкай Арфея стала дрыяда Эўрыдыка. Але іх шлюб быў кароткім. Калі маладая жанчына басанож ішла разам з іншымі дзяўчынамі, яе укусіла змяя. Эўрыдыка памерла. Арфей вырашыў выратаваць каханую і спусціўся ў замагільны свет, дзе кіравалі Аід і Персефона.
Багі замагільнага свету спакусіліся на прыгожы спеў Арфея і дазволілі яму забраць Эўрыдыку ў свет жывых. Але пры гэтым паставілі ўмову, што цень Эўрыдыкі будзе ісці за Арфеям, а ён ні воднага разу не азірнецца. Падчас вандроўкі назад Арфей вырашыў пераканацца, ці разам з ім яго жонка. Ён азірнуўся і толькі паспеў пабачыць зманлівы сілуэт. Эўрыдыка развіталася і знікла.
Смерць
У міфалогіі існуе некалькі версій смерці Арфея. Найбольш папулярная апавядае пра тое, што ён быў разадраны вакханкамі - прыхільніцамі Дыяніса, ці то за тое, што адмаўляўся шанаваць бога віна (як і ўсіх астатніх багоў, акрамя Апалона), ці то за тое, што адмовіўся ўдзельнічаць у іх рытуалах. Вакханкі былі пакараны Дыянісам. З тых часоў фракійскія жанчыны былі вымушаны татуіраваць сваё цела. У іншых версіях, Арфей загінуў ад маланкі або скончыў жыццё самазабойствам, каб злучыцца з Эўрыдыкай. Зеўс ў памяць аб Арфеі памясціў яго музычны інструмент на неба. Так узнікла сузор'е Ліра. Сам Арфей атаясамляўся з сузор'ем Лебедзь.
Рэлігія
У Старажытнай Грэцыі Арфей лічыўся заснавальнікам (або прысвечаным) самафракійскіх містэрый.
Паводле падання, яго галава, адарваная вакханкамі, спусцілася па рацэ да мора. Хвалі прыбілі яе да вострава Лесбас, дзе быў заснаваны ў яго гонар храм Апалона. У ім галава Арфея выконвала функцыі аракула.
У VI - V стст. да н. э. у Старажытнай Грэцыі ўзнікла містычнае вучэнне — арфеізм, заснаванне якога таксама прыпісвалася Арфею. Арфеісты верылі ў адплату за добрыя ўчынкі ў замагільным свеце, параўноўвалі чалавечае цела з пасудзінай, у якой пакутуе душа, сваіх рэлігійных правадыроў яны называлі добрымі пастырамі. Лічыцца, што арфеізм адыграў значную ролю ў развіцці старажытнагрэчаскай філасофіі, а таксама мог аказаць значнае ўздзеянне на ранняе хрысціянства.
Сафііўка (Калыніўскі раён)
Сафііўка (Софі́ївка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ізраіль Майсеевіч Ляплеўскі
Ізра́іль Майсе́евіч Ляпле́ўскі (, Брэст —, расстрэльны палігон «Камунарка», Масква) — савецкі дзяржаўны дзеяч, камісар дзяржбяспекі 2–га рангу, кіраўнік НКУС БССР (1934—1936). Брат Р. М. Ляплеўскага.
Біяграфія
Паходзіў з яўрэйскай сям'і. У 1914—1917 гадах служыў у Расійскай арміі. Удзельнік грамадзянскай вайны. Член РСДП(б) з лютага 1917 года.
У органах ВЧК з 1918 года ў Саратаве, Екацерынаславе. У 1923—1925 гадах начальнік Падольскага губернскага аддзела ДПУ. У 1925 — 1934 гадах начальнік ДПУ Адэскай губерні, намеснік старшыні ДПУ УССР, начальнік Асобага аддзела ДПУ Масквы, паўнамоцны прадстаўнік АДПУ Саратаўскага краю.
Са снежня 1934 года па лістапад 1936 года — народны камісар унутраных спраў БССР. У 1936—1937 гадах — намеснік народнага камісара ўнутраных спраў СССР, затым народны камісар унутраных спраў УССР, начальнік 6-га аддзела ГУДБ НКУС СССР. Узнагароджаны ордэнам Леніна, двойчы ордэнам Чырвонага Сцяга, ордэнам Чырвонай Зоркі.
Арыштаваны 26 красавіка 1938 года. Прыгавораны Ваеннай Калегіяй Вярхоўнага суда СССР 28 ліпеня 1938 года па артыкулах 58-1 «б», 58-11 КК РСФСР за ўдзел у «антысавецкай арганізацыі правых» да ВМП. Прыгавор прыведзены ў выкананне ў Маскве ў той жа дзень.
9 ліпеня 2013 года Судовай калегіяй па справах ваеннаслужачых Вярхоўнага суда РФ прызнаны не падлягаючым рэабілітацыі.
Дзейнасць
У 1930 годзе выступіў арганізатарам рэпрэсіўнай аперацыі АДПУ «Вясна» па «зачыстцы» шэрагаў Чырвонай Арміі ад ваенных спецыялістаў былой Расійскай імператарскай арміі і грамадзянскіх асоб з ліку былых белых афіцэраў. За 1930-31 гады па сфабрыкаванай справе «Вясна» следчымі АДПУ было прыцягнута 2010 чалавек: 305 вайскоўцаў і 1705 грамадзянскіх асоб. 573 з іх былі расстраляныя, іншыя прыгавораны да працяглых тэрмінаў зняволення.
Уладзімір Ільіч Дабрэнка
Творчасць
Аўтар праектаў тэатра «Глобус», Дома паляўнічага, гасцініцы «Сібір» і бізнес-цэнтра ў гасцініцы, жылых кварталаў па вул. Ватуціна каля ДК «Металург» — усе ў Новасібірску, гасцініцы «Інтурыст» у г. Курган, санаторыі «Энергетык» на воз. Шчучым (Казахстан), будынкаў у Ніжнявартаўску (Ханты-Мансійская АА) і інш.
Мэдвэдзіўка (Сэмэніўскі раён)
Мэдвэдзіўка (Медве́дівка) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Камарупа
Камарупа (কামৰূপ ৰাজ্য, কামরূপ রাজ্য) — старажытная дзяржава ў Паўднёвай Азіі (350 — 1140 гг.)
Утварэнне
Відавочна, узнікненню Камарупы папярэднічалі іншыя дзяржавы сіна-тыбецкіх народаў, што жылі ўздоўж ракі Брахмапутра. Так, у Рамаяне ўзгадваецца дзяржава Прагдж'ётыша. Аднак у канцы 1 тысячагоддзя да н. э. ніякіх звестак пра дзяржаўныя ўтварэнні на усход і поўнач ад Бенгаліі не было. Толькі ў IV ст. Самудрагупта з дынастыі Гупта ўзгадвае Камарупу як суседнюю дзяржаву. Лічыцца, што яе назва паходзіць ад імя бога Камы. У асамскіх запісах пазнейшага перыяду дзяржава звалася Прагдж'ётыша.
Заснавальнікам і першым валадаром Камарупы быў Пуш'яварман. Яго ўнук Балаварман вёў вайну супраць Самудрагупты. Яе вынікам стаў саюз паміж Камарупай і імперыяй Гуптаў. Мяжа дзвюх дзяржаў замацавалася па рацэ Каратоя. У далейшым Камарупа імкліва пашыралася на ўсход. У VI ст. валадары Камарупы вытрывалі 2 нашэсці з боку Мальвы. Зацяжная вайна з бенгальскай краінай Гаўда скончылася перамогай Бхаскарвармана (каля 600 — 650 гг.), апошняга нашчадка Пуш'явармана.
Унутраная палітыка і культура
Асноўнае насельніцтва Камарупы складалі плямёны кіратаў і млечха. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што прывілігіраванай часткай былі індаарыі, якія трапілі з Інда-Гангскай раўніны ў даліну Брахмапутры на мяжы нашай эры. З іх ліку паходзіла дынастыя Варманаў, заснавальнікаў дзяржавы. Існуе таксама думка, што гэта частка насельніцтва мела мясцовае паходжанне і прыняла індаарыйскую культуру ў выніку працяглага працэса асіміляцыі. Ён пачаўся ўжо пры першых Варманах і асабліва ўзмацніўся пасля заключэння саюза з Гуптамі. Самі Варманы і іншыя дынастыі Камарупы вялі свой род ад міфічнага валадара млечха Наракі, а праз яго — ад Вішну.
Згодна малодшым Пуранам абрысы Камарупы нагадвалі трохкутнік, межы прасціраліся на адлегласці 1230 км ад сталіцы Прагдж'ётыша, якая знаходзілася ў раёне сучаснага Гувахаці. Багатыя рачныя даліны дазвалялі актыўна займацца сельскай гаспадаркай. Сяляне Камарупы вырошчвалі какосавую пальму і іншыя фруктовыя дрэвы, за што выплочвалі дзяржаве спецыяльны зямельны падатак кара. Меліся абшчынныя і дзяржаўныя сховішчы прадукцыі сельскай гаспадаркі. Зямля знаходзілася ў прыватнай або абшчыннай маёмасці. Пустэчы і лясы належылі дзяржаве, аднак частка неапрацаваных зямель наогул не ўлічвалася. Значныя прыбыткі давалі медныя рудні. Купецтва з Камарупы гандлявала на захадзе з іншымі індыйскімі дзяржавамі. Згодна паведамленню кітайскага вандроўніка, што наведваў двор Бхаскарвармана, камарупцы ведалі пра існаванне на ўсходзе Сычуані.
Афіцыйнай рэлігіяй быў індуізм. Камарупа — месца з'яўлення вучэння шактызм. Мяркуецца, што яно сфарміравалася ў выніку прыняцця мясцовых племянных багоў у індуісцкі пантэон. У кітайскіх крыніцах паведамлялася, што тубыльцы шануць мноства розных багоў і будуюць ім храмы, але Буды ня ведаюць. У Пуранах узгадваліся свяшчэнныя пагоркі. У Камарупе мог узнікнуць культ ёні. Дынастыя Варманаў належыла да брахманаў. Прадстаўнікі гэтай касты займалі вызначальныя пазіцыі ў кіраванні дзяржавы, атрымоўвалі ад валадара падараванні ў выглядзе права збору падаткаў з пэўных вёсак. У пазнейшы перыяд існавання Камарупы яе манархі прынялі тытул махараджаў. Выявы валадара і яго сям'і лічыліся свяшчэннымі, ім прыносілі ахвяры.
Першыя пісьмовыя запісы, зробленыя ў Камарупе, датуюцца V ст. Іх рабілі на круглявых медных пласцінах. Пісьмовая сістэма была запазычана ў дзяржаве Гуптаў, аднак з цягам часу набыла некаторую спецыфіку. Літаратурная мова мела індаарыйскае паходжанне, лічыцца продкам сучаснай асамскай мовы.
Заняпад
Пасля смерці Бхаскарвармана ў 655 г. улада перайшла ў рукі дынастыі Млечха, якая заснавала новую сталіцу каля сучаснага Тэзпура. Яе валадары былі вымушаны перадаць частку сваіх паўнамоцтваў мясцовым правадырам. Каля 900 г. правадыры выбралі валадаром Брахму з дынастыі Пала. Валадар Дхармапала (1035 - 1060 гг.) на некаторы час адрадзіў уплыў Камарупы на поўдні Азіі, заснаваў сталіцу Камарупанагар каля Гувахаці. Аднак канфлікт з бенгальскай будысцкай дынастыяй Пала прывёў да ваенных паражэнняў і распаду Камарупы ў першай палове XII ст. на шэраг дробных дзяржаў.
Сарк
Сарк (Sercq) — востраў у Атлантычным акіяне ў складзе Нармандскіх астравоў, самы малы з чатырох найбуйнейшых астравоў архіпелага. Плошча — 5 км². Насельніцтва — каля 600 чалавек (2002). Сарк называюць апошнім аплотам феадалізму, таму што тут усё яшчэ захаваўся феод. Васалы і па сённяшні дзень маюць значна большы палітычны ўплыў, чым астатнія жыхары.
Асаблівасці фаўны абумоўлены геаграфічным месцазнаходжаннем вострава. На Сарку няма рэптылій і буйных млекакормячых; адзінымі прадстаўнікамі апошніх з'яўляюцца трусы і пацукі. Вожык быў завезены на востраў толькі ў 1986 годзе. На востраве распаўсюджана  — від, які не сустракаецца ў суседняй Нармандыі і на востраве Гернсі.
Важная роля ў эканоміцы вострава належыць турызму, асабліва ў летні перыяд.
Геаграфія
Востраў Сарк складаецца з двух высокіх скалістых астравоў, Вялікага і Малога Сарку, злучаных паміж сабой вузкай пясчанай паласой. Рыфы Вялікага і Малога вострава звязаны між сабой вузкім мастом Ля Купэ (La Coupée), абсталявага пачынаючы з 1900 года металічна-бетоннай агароджай паабапал; у 1945 годзе мост узмацнілі і адрэмантавалі нямецкія ваеннапалонныя.
Гісторыя
Паслядоўных і дасканалых звестак аб гістарычным мінулым вострава да 16 стагоддзя не захавалася. Шматлікія магільнікі з вялікіх каменных глыб сведчаць аб засяленні Сарка чалавекам яшчэ ў перыяд неаліту. Верагодна, што прынамсі на працягу двух стагоддзяў востраў быў заселены рымлянамі.
У 565 годзе культывацыю вострава пачаў Святы Мальёр (Magloire) з 62 манахамі. Заснаваны кляштар выстаяў рабаванні вікінгаў у 9 стагоддзі. У 933 годзе нарманскаму ярлу Вільгельму I быў падараваны лён (феод) на валоданне Саркам. На працягу стагоддзяў востраў перадаваўся ярламі (пазней герцагамі) ад аднаго ўладара да другога, так, да 1042 года Сарк належыў абацтву Мон-Сен-Мішэль.
У 1274 годзе насельніцтва Сарка дасягала 400 чалавек; да канца 14 стагоддзя востраў прыносіў значны даход у скарбніцу англійскага караля. У 16 стагоддзі чорная смерць апусташыла востраў; у часы марскіх баталій бязлюдны Сарк выкарыстоўваўся марскімі дзяржавамі ў ваенных мэтах, у мірныя часы на Сарку жылі піраты і іншыя злачынцы. У 1549 годзе ваенна-марскімі сіламі Францыі на Сарку былі пабудаваны фартыфікацыйныя ўзмацненні.
У час Другой сусветнай вайны Сарк, як і іншыя Нармандскія астравы, быў акупаваны вермахтам. У адрозненні ад насельніцтва іншых астравоў, жыхары Сарка адмовіліся ад эвакуацыі ў Англію і не пакінулі востраў перад прыходам захопнікаў. Сібіль Хэсавэй, саркская дама (Dame de Sercq), якая ў той час заняла сеньёрскую пасаду, абыходзілася з насельніцтвам дружалюбна, але аўтарытарна («Яе слова было законам. Нават для нас…», заўважаў адзін нямецкі салдат). За выключэннем гернскага суддзі Лэйна, Сібіль Хэсавэй была адзінай палітычна значнай фігурай, якая адмаўлялася падпісваць загады нямецкага кіраўніцтва, калі апошнія не адпавядалі яе поглядам. У 1942 годзе Сарк, як і востраў Гернсі ў 1940 годзе, стаў арэнай беспаспяховай ваеннай аперацыі брытанскай арміі. У тым жа годзе 9 жыхароў вострава дэпартавалі ў Германію, тых, у каго не было «пастаяннага месца жыхарства» на Сарку, а таксама «мужчын нясаркскага паходжання (англічан) ва ўзросце паміж 16 і 70 гадамі» разам з сем'ямі. Сярод апошніх быў і муж Сібіль Хэсавэй.
Палітычная сістэма
Ва ўмовах аўтаномнага статусу і ўласнай заканадаўчай сістэмы вострава на Сарку па сённяшні дзень карыстаюцца заканадаўчымі актамі стагадовай і нават старэйшай даўніны. Так, напрыклад, сеньёр (Seigneur) з’яўляецца адзінай персонай на востраве, якой дазваляецца разводзіць галубоў ці трымаць нестырылізаваную сучку, што абгрунтоўваецца магчымай небяспекай для сельскай гаспадаркі вострава ў выніку павелічэння колькасці сабак ці галубоў.
Антон Васілеўскі
Біяграфія
Да 1939 г. жыў у Вільні. Працаваў на пошце, займаўся хірамантыяй і гамеапатыяй. Рэдактар і выдавец сатырычнага часопіса «Авадзень» (1924—1933). Пасля вайны ў Глівіцах. Апавяданні А. Васілеўскага публікаваліся між іншым у Беластоцкай «Ніве» і альманахах «белавежцаў».
Высокава
Высокава — тапонім.
Юрый Аляксандравіч Лобач
Юрый Аляксандравіч Лобач (нар., в. Цяхцін Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі машынабудаўнічы інстытут па спецыяльнасці «Будаўнічыя і дарожныя машыны і абсталяванне».
Працоўную дзейнасць пачаў вытворчым майстрам на доследна-механічным заводзе рэспубліканскага прамысловага аб’яднання «Дарбудматэрыялы». Працаваў начальнікам механазборачнага ўчастка, механазборачнага цэха, намеснікам дырэктара, дырэктарам доследна-механічнага завода дзяржаўнага прадпрыемства «Дартрэстбудіндустрыя», генеральным дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Дарбудіндустрыя».
З’яўляўся дэпутатам Мінскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць пятага і дваццаць шостага скліканняў. Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны знакам «Ганаровы дарожнік Беларусі» І і IIступені, юбілейным медалём «110 гадоў прафсаюзнага руху Беларусі», ганаровымі граматамі Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь, Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.
Тарасіўка (Калыніўскі раён)
Тарасіўка (Тара́сівка) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 927
IC 927 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рыгор Фёдаравіч Сурус
Рыго́р Фё́даравіч Су́рус (нар., Улан-Удэ, Бурація) — беларускі кампазітар. Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1985).
Біяграфія
Скончыў Беларускую кансерваторыю (1969, клас А. Багатырова). У 1969-72 выкладаў у музычнай школе пры Беларускай кансерваторыі.
Для творчасці Суруса характэрны пазітыўнае светаўспрыманне, пашыраны вобразна-тэматычны і жанравы дыяпазон: ад героікі да мяккага гумару, ад акадэмічнасці да фалькларызму і эстраднасці.
Ліпна (возера, Сенненскі раён)
Ліпна — возера ў Беларусі, у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Чарнагосніца, каля аграгарадка Ходцы, за 17 км на паўночны ўсход ад горада Сянно.
Апісанне
Плошча паверхні 1,21 км². Найбольшая глыбіня 5,8 м. Даўжыня 3,88 км. Найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 8,95 км. Аб’ём вады 3,78 млн м³. Плошча вадазбору 45,9 км². Маюцца 4 астравы агульнай плошчай 2,9 га, у паўночнай частцы возера мелі. Паўночна-ўсходнія схілы катлавіны вышынёй 20—35 м (паўднёва-заходнія 10—20 м), тэрасаваныя, парэзаныя ярамі глыбінёй 4—6 м, параслі густым хмызняком. Берагі возера зліваюцца са схіламі катлавіны, у канцавых частках возера вышыня іх да 0,2 м, пад хмызняком. Мелкаводдзе вузкае, пясчанае. Уздоўж берагоў паласа надводнай расліннасці шырынёй 5—30 м да глыбіні 1,5—2,5 м. На паўночным захадзе выцякае ручай у возера Ходцы. На схілах адзначаны крыніцы.
Вядзернікі
Вядзернікі — тапонім.
Пронцаўка
Про́нцаўка (, Пронцевка) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Славенскага сельсавета.
Петэр Прэўц
Петэр Прэўц (Peter Prevc; нар. ў Далення Вас) — славенскі скакун з трампліна, удзельнік зімовых Алімпійскіх гульняў 2010 года, срэбраны прызёр зімовых Алімпійскіх гульняў 2014 года.
У Кубку свету Прэўц дэбютаваў у 2009 годзе, у сакавіку 2010 года адзіны раз трапіў у дзесятку лепшых на этапе Кубка свету, у камандных спаборніцтвах. У асабістых спаборніцтвах на сённяшні момант мае 5 магчымасцяў трапіць у дваццатку лепшых на этапах Кубка свету. Лепшым дасягненнем па выніках Кубка свету для Прэўца з'яўляецца 35-е месца ў сезоне 2009-10.
На Алімпіядзе-2010 у Ванкуверы стартаваў у трох дысцыплінах: нармальны трамплін — 7-е месца, вялікі трамплін — 16-е месца, камандныя спаборніцтвы — 8-е месца.
У спаборніцтвах па скачках на лыжах з трампліна на чэмпіянаце свету ў Валь-дзі-Ф'еме, якія праходзілі 23 лютага 2013 года, Петэр Прэўц заняў 3-е месца на сярэднім трампліне і 2-е на вялікім.
У канцы сезону 2012/13 на этапе ў славенскай Планіцы Прэўц упершыню ў кар'еры стаў прызёрам індывідуальных спаборніцтваў, стаўшы 22 сакавіка срэбным прызёрам, а 24 сакавіка бронзавым. Па выніках Кубка свету 2012/13 Петэр заняў 7-е месца.
Мерадж Халід
Мерадж Халід ( — ) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч і філосаф. Быў выконваючым абавязкі прэм’ер-міністра Пакістана з 1996 па 1997 год.
Біяграфія
Нарадзіўся ў прыгарадзе Лахора. Пасля атрымання сярэдняй адукацыі паступіў у юрыдычны каледж. Пачаў юрыдычную практыку ў 1948 годзе. Халід быў абраны ў правінцыйную асамблею ў 1965 годзе. У 1968 годзе ён уступіў у Пакістанскую народную партыю. У 1970 годзе быў абраны ў Нацыянальную асамблею.
У снежні 1971 года Зульфікар Алі Бхута ўключыў Мераджа Халіда ў свой кабінет міністраў, прызначыўшы яго Міністрам харчавання і сельскай гаспадаркі. Пазней ён быў абраны спікерам Нацыянальнай асамблеі.
У красавіку 1979 года быў пакараны смерцю Зульфікар Алі Бхута, а Халід быў прызначаны членам Цэнтральнага Камітэта Пакістанскай народнай партыі. У студзені 1988 года сышоў у адстаўку з гэтай пасады і быў ізноў прызначаны спікерам Нацыянальнай асамблеі. Халід сышоў з палітыкі ў 1993 годзе, пачаў працаваць рэктарам Міжнароднага ісламскага ўніверсітэта.
Мыкалаіўка (Сэмэніўскі раён)
Мікала́еўка ці Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Казалекіа-дзі-Рэна
Казалекіао-дзі-Рэна (Casalecchio di Reno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Балоння.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уладзіўскэ
Уладзіўскэ (Уладівське) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гарлянка
Гарля́нка, дуброўка (Ajuga) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя апушаныя травяністыя расліны з прамастойным або ўзыходным сцяблом. Лісце суцэльнае, сцябловае часам трохраздзельнае, супраціўнае, ніжняе часта сабранае ў прыкаранёвую разетку, суцэльнакрайняе або зубчастае. Кветкі сінія, блакітныя, ружовыя, белыя, зрэдку жоўтыя, у несапраўдных пазушных кальчаках, сабраных у коласападобныя суквецці. Плод — шматарэшак.
Арэал і экалогія
Адрозніваецца каля 50 відаў. Пашыраны ўсюды, пераважна ва ўмераным поясе Паўночнага паўшар’я. На тэрыторыі Беларусі трапляюцца:, расце пераважна ў лісцевых і мяшаных лясах, хмызняках, на лугах і палянах; часам расце на сухіх схілах і лугах, у хваёвых лясах, каля дарог і ў ярах;  трапляецца каля дарог і сцежак у хвойных лясах.
Значэнне
Лекавыя (вяжучы, мачагонны, ранагоючы сродак), меданосныя і дэкаратыўныя расліны.
Цішоўка
Назву Цішо́ўка маюць:
Завалкі
Зава́лкі (, Завалки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Мхы
Мхы (Мхи) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Наскальныя рэльефы ў Тануме
Наскальныя рэльефы ў Тануме — комплекс петрогліфаў у аднайменным горадзе Танум, Швецыя. Былі выяўлены ў 1972 годзе Эйджам Нільсенам, які першапачаткова меў намер усталяваць у скале дынаміт для правядзення будаўнічых работ.
Комплекс налічвае каля 3000 малюнкаў, згрупаваных больш чым у 100 месцах уздоўж 25-кіламетровай лініі, якая была берагам фіёрда ў бронзавым веку. Плошча комплексу - 0,5 км². Узрост малюнкаў ад 3800 да 2600 гадоў. На петрогліфах намаляваны сюжэты з жыцця старажытных людзей - паляванне, побыт, зброя, жывёлы, лодкі.
Малюнкі знаходзяцца пад пагрозай знікнення ў выніку негатыўнага ўплыву навакольнага асяроддзя, у прыватнасці, іх акіслення. Некаторыя петрогліфы пафарбаваны ў чырвоны колер, каб турысты маглі лепш іх разгледзець.
Абгонны пункт
Абгонны пункт — найпросты від раздзельных пунктаў з пуцявым развіццём на двухпутных чыгуначных лініях. Мае пуціі для абгону адных цягнікоў іншымі. На абгонных пунктах таксама звычайна прадугледжваецца пасадка і высадка пасажыраў.
Акрамя галоўных і обгонных шляхоў, гэтыя раздзельныя пункты маюць будынак дзяжурнага па обгонному пункта, пасажырскія платформы (пры наяўнасці пасадкі і высадкі пасажыраў), прылады сувязі і СЦБ, асвятленне і жылыя будынкі.
Класіфікацыя
Абгонныя пункты бываюць трох тыпаў: Першая схема атрымала найбольшае распаўсюджванне, таму яна і лічыцца асноўнай.
У кожным канцы обгонного пункта размяшчаюцца два (або адзін) дыспетчарскіх з'езда, якія даюць магчымасць перакладаць рух з аднаго галоўнага шляху на іншы ў выпадку закрыцця руху па аднаму з іх.
Асаблівасці
Абгонныя пункты, размешчаныя на падыходах да ўчастковай або сартавальнай станцыі, могуць мець адзін абгонны пуць для цягнікоў, якія ідуць у бок гэтых станцый.
Дашына (Атыраўская вобласць)
Дашына — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Дашынскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 16 км на заход ад сяла Ганюшкіна. Код КАТА — 234653100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2811 чалавек (1382 мужчыны і 1429 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 3009 чалавек (1495 мужчын і 1514 жанчын).
Затрасценне
Затрасце́нне (, Затростенье) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Палатоўскага сельсавета.
Да 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Домнікаўскага сельсавета.
Полацкае княжанне
Полацкае княжанне, або Крывіцкае княжанне (правадырства) — дадзяржаўнае этнапалітычнае аб'яднанне полацкіх крывічоў, якое папярэднічала Полацкаму княству.
Гісторыя
На V—VII стст. прыйшоўся пік славянскай каланізацыі сярэдняй і паўночнай Беларусі. Згодна з археалагічнымі звесткамі, Полацк узнік у ІХ ст. на месцы былога банцараўскага гарадзішча як адзін з цэнтраў крывічоў. «Аповесць мінулых гадоў» паведамляе, што крывічы, як і дрыгавічы, мелі сваё «княжанне» і «князёў» (правадыроў), але іх імёны не згадваюцца.
Згодна з Міколам Ермаловічам, княжанні фарміраваліся з племянных саюзаў і з’яўляліся протадзяржаўнымі аб'яднаннямі, якія папярэднічалі сапраўдным дзяржаўным утварэнням — княствам.
Насельніцтва належала да археалагічнай культуры полацка-смаленскіх доўгіх курганоў.
У другой палове Х ст. правадырства крывічоў перарасло ў раннефеадальную дзяржаву — Полацкую зямлю.
Структура княжання
Княжанне складалася з галоўнага горада, у якім сядзеў князь-правадыр з дружынай, і падуладных князю тэрыторый.
Кідар
Кідар — галаўны ўбор іўдзейскага першасвятара, які згадваецца ў Старым Запавеце (Зых. 28:4, 37:39, Лев. 8:9 і інш.).
Гарохава
Гарохава:
Чаравач
Чаравач — прозвішча, тапонім.
Кідар
Уяўляў сабой цюрбан, чалму, з белага вісона. Сыходзячы з апісання, на пярэдні бок кідара, з дапамогай блакітнага шнура, прымацоўвалася залатая дошчачка з надпісам: «Святыня Госпаду» (Зых. 28:4, 36-38).
Першасвятары апраналі кідар толькі ў афіцыйных ўрачыстых выпадках (Лев. 8:9, 16:4, Зых. 3:5). Ён, відавочна, быў знакам чысціні, гонару і годнасці першасвятара. Але немагчыма дакладна сказаць, якая была першапачатковая форма кідара; на думку адных, ён рабіўся на падабенства тыяры, а па іншых — складаў проста галаўную павязку.
Хамутынці
Хамутынці (Хому́тинці) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Марс (Сэмэніўскі раён)
Марс (Марс) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
IC 928
IC 928 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Pyropteron triannuliformis
Pyropteron triannuliformis — від матылькоў сямейства .
Апісанне
Размах крылаў складае 14—20 мм. Лёт імага ў чэрвені і ліпені.
Лічынкі харчуюцца на каранях раслін роду , у тым ліку такіх, як, , ,  і ), а таксама.
Арэал
Сустракаецца ў большасці краін Еўропы (за выключэннем Ірландыі, Вялікабрытаніі, на Пірынейскім паўвостраве, у краінах Бенілюкса, Даніі і Фінляндыі) на Блізкім Усходзе і Цэнтральнай Азіі.
Набэрэжнэ (Сэмэніўскі раён)
Набэрэжнэ (Набережне́) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Цана
Цана — грашовае выяўленне кошту адзінкі тавару (прадукцыі вырабаў, паслуг і інш.). Узровень цэн вызначае рэнтабельнасць прадпрыемства, яго жыццяздольнасць і фінансавую стабільнасць.
Фарміруецца цана ў залежнасці ад сумы выдаткаў вытворчасці і сярэдняга прыбытку на авансаваны капітал, попыту і прапановы, магчымасцей рынку, яго тыпу, ёмістасці і іншых фактараў. У практыцы цэнаўтварэння вылучаюць наступныя мэты фарміравання цэн: арыентацыя на збыт, калі вытворца (прадавец) зацікаўлены ў максімізацыі долі тавару на рынку, росце аб’ёмаў продажу; арыентацыя на атрыманне максімальнага прыбытку; арыентацыя на існуючае становішча, калі вытворца імкнецца паэбегнуць неспрыяльных уздзеянняў знешняга асяродцзя (канкурэнцыя, падаткаабкладанне і інш.).
Асноўныя віды цэн: адпускныя, закупачныя, рознічныя. Цана можа быць свабодная (фарміруецца прадпрыемствам ці іншым суб’ектам гаспадарання, зыходзячы з выдаткаў вытворчасці, попыту і прапановы, памеру аптовай і гандлёвай надбаўкі, умоў пастаўкі, плацяжоў, кан’юнктуры рынку, сезоннага попыту і іншых фактараў), фіксаваная (рэгулюецца органамі цэнаўтварэння), дагаворная (кантрактная, устанаўліваецца ў дагаворы паміж пакупніком і прадаўцом). Адрозніваюць таксама цэны: прэйскурантныя (устанаўліваюцца органамі цэнаўтварэння ў адпаведнасці з іх кампетэнцыяй і ўключаюцца ў спецыяльныя зборнікі-прэйскуранты), намінальныя (цэны тавару, пазначаныя ў прэйскуранце або на тавары), пакупніка або прадаўца (фактычныя грашовыя сумы куплі ці продажу тавару на рынку), зменныя (устанаўліваюцца ў залежнасці ад суадносін попыту і прапановы і паступова паніжаюцца, калі рынак насычаецца такім таварам), даўгачасныя (слаба схільныя да змен на працягу доўгага часу), эластычныя (хутка рэагуюць на змены суадносін попыту і прапановы) і інш.
Stahlhelm M42
Сталёвы шлем узору 1942 года (Stahlhelm Modell 42) - пяхотная каска, зацверджаная ў якасці стандартнага агульнавайсковага шлема ўзброеных сіл Трэцяга рэйха улетку 1942 года.
Гісторыя
У сувязі з неабходнасцю павелічэння аб'ёмаў выпуску прадукцыі вайсковага прызначэння ва ўмовах Другой сусветнай вайны 6 ліпеня 1942 года ОКХ дазволіў стварэнне новага агульнавайсковага шлема. Новы шлем распрацоўваўся па эканамічных меркаваннях.
1 жніўня 1942 года пачалася масавая вытворчасць шлемаў новага ўзору.
Шлем вырабляўся метадам гарачай штампоўкі са сталі без легіравальных дадаткаў (з мэтай эканоміі малібдэна і марганца, якія з'яўляліся стратэгічнай сыравінай і выкарыстоўваліся ў вытворчасці іншай прадукцыі вайсковага прызначэння), дарагі і працяглы працэс завальцоўкі краю быў заменены адбартоўкай (што дазволіла скараціць час вытворчасці і знізіць кошт адзінкі прадукцыі).
Масавая вытворчасць шлемаў гэтага ўзору была спынена ў канцы 1944 - пачатку 1945 года, пасля таго, як большасць прадпрыемстваў-вытворцаў апынуліся пад кантролем краін антыгітлераўскай кааліцыі або ў прыфрантавой паласе, а тыя, што засталіся - пераарыентаваны на выпуск іншай прадукцыі.
Біблія
Біблія (ад βιβλία / biblia — кнігі, звод кніг ) — збор старажытных рэлігійных тэкстаў, кананізаваных у іудаізме і хрысціянстве , гістарычных паданняў — літаратурных і фальклорных твораў. Першая кніга Бібліі — «Быццё», была напісана каля XVI ст. да н.э. (ёсць меркаванні, што кніга Iова яшчэ больш старадаўняя за Быццё), а апошняя кніга «Апакаліпсіс» — у канцы I ст. н.э. Сама назва «Біблія» паходзіць з грэчаскай мовы — τὰ βιβλία і перакладаецца як «кнігі». Такім чынам, Біблія не з’яўляецца адзінай кнігай, а зборнікам асобных кніг, напісаных у розныя часы рознымі асобамі.
Чэрвоны Стэп (Калыніўскі раён)
Чэрвоны Стэп (Червоний Степ) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Біблія
Уключае апавяданні пра паходжанне свету і чалавека, рэлігійныя павучанні, догматы, прароцтвы, малітвы і інш., на працягу тысячагоддзяў біблейскія творы распаўсюджваліся ў рукапісах. У Бібліі адлюстраваліся вераванні, культы, традыцыі, сацыяльныя ўмовы жыццядзейнасці людзей розных гістарычных эпох, іх маральна-этычныя прынцыпы, уяўленні аб светабудове і да т.п. Яе ідэі, вобразы, нормы складаюць духоўную аснову хрысціянскай, іудзейскай і мусульманскай культуры, з’яўляюцца адной з важных крыніц развіцця мастацкай культуры, фарміравання ідэалаў і ўзораў, якія вызначаюць менталітэт грамадства. Біблейскія сюжэты, матывы, вобразы і сімвалы выкарыстоўвае літаратура, выяўленчае, тэатральнае, музычнае і іншыя віды мастацтва.
Біблія лічыцца Свяшчэнным Пісаннем для хрысціянскай і іудаісцкай рэлігій. Складаецца з дзвюх частак — Старога і Новага Запаветаў. Іудзейская рэлігія прызнае толькі Стары Запавет, хрысціянская — абедзве часткі.
Стары Запавет
Кананічны тэкст Старога Запавету ўключае 39 кніг, некананічны грэчаскі пераклад Септуагінта — на 11 кніг больш. Тэкст Старога Запавета напісаны на арамейскай мове, якая ў той час ужывалася яўрэямі ў паўсядзённым жыцці. Паводле іудаісцкай традыцыі стары запавет (Танах) дзеліцца на 3 часткі: «Закон» (Тора), «Прарокі» (Невіім) і «Пісанне» (Ктувім).
Новы Запавет
Новы Запавет уключае 27 кніг, напісаных на старажытнагрэчаскай мове, у якіх апісваецца жыццё і дзейнасць Ісуса Хрыста — 4 Евангелля, пашырэнне яго вучэння. Таксама значную частку Новага запавету складаюць лісты або пасланні да тагачасных вернікаў Рымскай імперыі ў Грэцыі, Малой Азіі, Палесціны ды Рыму. Заканчваецца Новы Запавет кнігай Апакаліпсіс.
Пераклады Бібліі
Біблія з’яўляецца найбольш перакладанай кнігай у свеце. На 31 студзеня 2007 г. Біблія выдадзена на 438 мовах, акрамя таго Новы Запавет перакладзены яшчэ на 1 168 моў, а на 848 моў Біблія перакладзена часткова. Згодна з дадзенымі кнігі рэкордаў Гінеса агульны тыраж надрукаваных Біблій з 1815 па 1975 г. склаў 2,5 мільярдаў асобнікаў.
Гісторыя перакладу на беларускую мову
На тэрыторыі Беларусі спісы асобных біблейскіх кніг або іх фрагментаў з’явіліся, верагодней за ўсё пасля хрышчэння Русі (986—988). На працягу многіх стагоддзяў Біблія на тэрыторыі сучаснай Беларусі чыталася на царкоўнаславянскай мове. Вядомы дзясяткі рукапісаў XI—XV стст. на царкоўнаславянскай мове. Магчыма, перапісваннем свяшчэнных кніг займалася Ефрасіння Полацкая (XII ст.). Пра сталую біблейскую традыцыю на тэрыторыі Беларусі сведчаць рукапісныя помнікі: Аршанскае, Полацкае, Друцкае Евангеллі, Смаленскі псалтыр і інш.
Першым унікальным навукова-папулярным друкаваным выданнем Бібліі на роднай мове, блізкай да тагачаснай старабеларускай літаратурнай мовы, была Біблія Ф. Скарыны. 6 жніўня 1517 г. ён выпускае Псалтыр, потым амаль кожны месяц — новую кнігу Бібліі. За два гады ён выдаў 23 ілюстраваныя кнігі. У першую беларускую Біблію выдавец уключыў амаль паўсотні ілюстрацый: шматлікія застаўкі, іншыя дэкаратыўныя элементы, якія гармануюць з вёрсткай старонак, шрыфтам і тытульнымі лістамі. У яго пражскіх выданнях мноства арнаментальных упрыгожанняў і графічных ініцыялаў. У сакавіку 1525 г. у Вільні Скарына выпусціў «Апостал» («Дзеі і пасланні апосталаў»).
Наступным значным перакладам з’явілася праца Васіля Цяпінскага. Ён быў вядомым прыхільнікам Рэфармацыі ў Беларусі, заснаваў у сваім маёнтку Цяпіна друкарню. Ён выдаў Евангелля ад Матфея, Марка і пачатак Лукі на дзвюх мовах: царкоўнаславянскай і беларускай.
Пазней у 1563 г. выдадзена Берасцейская Біблія (Радзівілаўская Біблія). Выданнем біблейскіх кніг займаўся С. Будны, І. Фёдараў і П. Мсціславец, С. Собаль, М. Вашчанка і інш.
На працягу XVII—XIX стагоддзяў не было зроблена ніводнага перакладу на беларускую мову.
У пачатку 1920-х гг. баптысцкі прэсвітар з Брэста Лукаш Дзекуць-Малей пераклаў Евангелле на беларускую мову. Пазней свае паслугі перакладу прапанаваў Антон Луцкевіч. Ён і далучыўся да працы Дзекуць-Малея. У 1931 г. выйшаў іх сумесны пераклад Новага Запавету і псалмоў. Наступны пераклад па храналогіі належыць да Вінцэнта Гадлеўскага, які скончыў пераклад Новага Запавету да 1930 г., аднак супрацьстаянне каталіцкіх уладаў дазволіла выпусціць Новы Запавет толькі ў 1939 г. Вінцэнт пачаў перакладаць і Стары Запавет, аднак загінуў падчас вайны ад рук гестапа. Яго працу працягнуў Пётр Татарыновіч. Аднак пераклад Гадлеўскага і Татарыновіча моцна насычаны паланізмамі. Наступны пераклад звязаны з імем Янкі Станкевіча. Ён першы, хто перавёў ўсю Біблію на беларускую мову. Варта згадаць пераклады Мікалая Мацукевіча, Яна Пятроўскага, Міхася Міцкевіча (брата Якуба Коласа), Анатоля Клышкі, Уладзіслава Чарняўскага. У 2002 годзе Васіль Сёмуха выдаў у Мінску пераклад усёй Бібліі на беларускую мову тарашкевіцай.
З 1989 г. ажыццяўляе дзейнасць па перакладзе Святога Пісання Беларуская Біблейская камісія, арганізаваная пры Беларускім Экзархаце мітрапалітам Філарэтам. У 2017 годзе выйшаў з друку поўны перакладзены Новы Запавет.
Пераклад кніг Новага Запавету таксама быў здзейснены Секцыяй па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла пры Канферэнцыі Каталіцкіх Біскупаў у Беларусі. Пры падрыхтоўцы перакладу выкарыстоўваўся тэкст «Лекцыянарыя», які быў папярэдне (2002—2005) перакладзены Секцыяй з арыгінальных моваў. Пераклад таксама пабачыў свет у 2017 годзе.
Глінкі
Глінкі — тапонім.
Казальф’юманезэ
Казальф'юманезэ (Casalfiumanese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Балоння.
Насельніцтва складае 3353 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 82 км². Паштовы індэкс — 40020. Тэлефонны код — 0542.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Papa Gregorio I.
Ян Торп
Ян (Іен) Джэймс Торп OAM (англ.: Ian James Thorpe, 13 кастрычніка 1982, Сідней, Аўстралія) — знакаміты аўстралійскі плывец, 5-разовы алімпійскі чэмпіён і шматразовы чэмпіён свету, экс-рэкардсмен свету на дыстанцыях 200, 400 і 800 метраў вольным стылем (рэкордам на 400-метроўцы Торпа валодаў бесперапынна 10 гадоў без аднаго месяца).
У пачатку лютага 2011 года, амаль праз 5 гадоў пасля сыходу, Торп абвясціў аб сваім вяртанні ў спорт з тым, каб паспрабаваць адабрацца на Алімпійскія гульні 2012 года ў Лондане.
Красная Гара (Брагінскі раён)
Кра́сная Гара́ (, Красная Гора) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Буркоўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 4 км на захад ад Брагіна, 32 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 121 км ад Гомеля.
Транспартная сістэма
На аўтадарозе Хойнікі — Камарын.
Планоўка складаецца з 2 прасталінейных, паралельных паміж сабой вуліц, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана ў 1920-я года перасяленцамі з суседніх вёсак на былых памешчыцкіх землях. У 1932 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ўваходзіла ў склад калгаса «Шлях да камунізму» (цэнтр — вёска Сабалі).
Да 14 студзеня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Мікуліцкага сельсавета, пасля знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Брагінскага пассавета. Пасля катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджвання жыхары (92 сям’і) пераселены ў чыстыя месцы. Да 1 снежня 2009 года вёска знаходзілася ў раённым падпарадкаванні.
Праліў Лонга
Праліў Лонга — праліў, які аддзяляе востраў Урангеля ад мацерыковай часткі Расіі, злучае Усходне-Сібірскае мора з Чукоцкім. Названы ў гонар капітана амерыканскага кітабойнага судна Томаса Лонга, адкрыўшага ў 1867 годзе востраў Урангеля.
Па праліву праходзіць Паўночны марскі шлях.
Сусветная арганізацыя інтэлектуальнай уласнасці
Сусветная арганізацыя інтэлектуальнай уласнасці (САІУ, Organisation Mondiale de la Propriété Intelectuelle, OMPI; World Intellectual Property Organization, WIPO) — міжнародная арганізацыя, якая займаецца адміністраваннем шэрагу ключавых міжнародных канвенцый у галіне інтэлектуальнай уласнасці, у першую чаргу Бернскай Канвенцыі аб ахове літаратурных і мастацкіх твораў і Парыжскай Канвенцыі аб ахове прамысловай уласнасці. З 1974 года таксама выконвае функцыі спецыялізаванай ўстановы Арганізацыі Аб'яднаных Нацый па пытаннях творчасці і інтэлектуальнай уласнасці.
Прадстаўнічасць
У цяперашні час членамі САІУ з'яўляюцца 185 дзяржаў або больш за 90 % краін свету, на пасяджэннях арганізацыі статус назіральніка маюць каля 250 НДА і МПА. Сакратарыят САІУ або Міжнароднае бюро размешчаны ў Жэневе і мае штатных супрацоўнікаў, якія прадстаўляюць больш за 90 краін. Генеральным дырэктарам арганізацыі з 1 кастрычніка 2008 г. з'яўляецца Фрэнсіс Гары.
Synanthedon scoliaeformis
Synanthedon scoliaeformis  — від матылькоў сямейства .
Апісанне
Размах крылаў складае 30-36  мм. Самкі маюць аранжавы хвост, у той час як самцы афарбаваны ў цёмна-карычневы колер. Абодва пола маюць два вузкіх жоўтых кальца на жываце. Лёт імага ў чэрвені і ліпені, лётаюць на працягу дня.
Лічынкі харчуюцца на відах  і. Яны растуць у сталых дрэвах і харчуюцца карой унутры.
Арэал
Сустракаецца амаль па ўсёй Еўропе (акрамя Нідэрландаў, Партугаліі і заходняй частцы Балканскага паўвострава), на ўсходзе праз Расію ў Японію.
Раз’езд
Раз'езд — раздзельны пункт на чыгуначных лініях, прызначаны для скрыжаванняя і абгону цягнікоў, а таксама які мае пуцявое развіццё. Пуцявое развіццё раз'езда залежыць ад памераў руху на ўчастку чыгуначнага напрамка і мае, акрамя галоўнага, ад аднаго да трох прыёмаатправачных шляхоў. На раз'ездах звычайна бывае пасажырскі будынак, сумешчаны з памяшканнем дзяжурнага па станцыі, платформы з пешаходнымі пераходамі для пасадкі-высадкі пасажыраў, прылады СЦБ і сувязі, стрелочные пасты, жылыя будынкі.
Акрамя аперацый па скрыжаванню і абгону цягнікоў на раз'ездах ажыццяўляецца пасадка і высадка пасажыраў, а ў некаторых выпадках пагрузка і выгрузка навалочных грузаў у невялікім аб'ёме. Афармленне перавозачных дакументаў на пагружаныя або выгружанага вагоны ў гэтых выпадках звычайна вырабляецца на суседняй прамежкавай апорнай станцыі.
Для скрыжавання цягнікоў у залежнасці ад размяшчэння прыёмаатправачных шляхоў раз'езды бываюць трох тыпаў: Вартасцямі папярочных раз'ездаў з'яўляюцца невялікая па даўжыні станцыйная пляцоўка, кампактнасць ў кіраванні, усе шляхі абязлічанага выкарыстання (на іх прымаюцца цягнікі цотнага і няцотнага напрамкаў); недахопамі — немагчымасць ажыццявіць безупыннае скрыжаванне цягнікоў. Гэты тып раз'езда найбольш распаўсюджаны на чыгунках Расійскай Федэрацыі.
Недахопам раз'ездаў з падоўжным і паўпадоўжным размяшчэннем прыемаатправачных шляхоў з'яўляецца разгрупаванне размяшчэння стрэлачных пераводаў, што адчувальна пры ручным іх кіраванні. Гэты фактар выключаны, калі ручное кіраванне стрэлкамі не выкарыстоўваецца. Такі тып раз'ездаў распаўсюджаны на чыгунках Расійскай Федэрацыі.
Бельведэр
Бельведэр (belvedere — «прыгожы від») — асобнае збудаванне ў парку на высокай тэрасе ці ўзвышшы альбо невялікая вежа, прызначаныя для агляду наваколля.
Слова ўпершыню ўвайшло ва ўжытак у Італіі, такія пабудовы сталі распаўсюджаныя ў Рыме, напрыклад у Латэранскага палаца або Вілы Медычы. У беларускай мове слова пазначае пераважна надбудову, у французскай так звычайна пазначаецца альтанка або павільён у канцы сада з добрым відам.
Таксама бельведэрамі называюцца шматлікія палацы ў Еўропе, размешчаныя ў асабліва прыгожых месцах.
Брама
Брама (porta, gate, Tor) — шчыльныя, на дзве палавіны, крытыя зверху вароты, якія закрываюць галоўны ўваход на тэрыторыю двара, горада, завода або ў асобны будынак.
Абарончае дойлідства
Звычайна брама ўключалася ў ланцуг абарончых сцен і мела выразна абрончы характар. З XVI стагоддзя брамы набываюць складаныя дэкаратыўныя формы і багатае вонкавае афармленне ў архітэктуры рэнесансу і барока, пераўтварыліся ў парадныя ўезды з пышнай дэкаратыўнай апрацоўкай.
Грамадзянскае дойлідства
Своеасаблівым тыпам брамы з'яўляецца трыумфальная арка. У якасці асобнага віду выдзяляюцца таксама брамы-званіцы, якія будаваліся ў манастырах і пры цэрквах.
Беларусь
На Беларусі ўзнікла ў жалезным веку. Пазней, асабліва з XVI стагоддзя, характар мяняўся – напрыклад, былі брамы гарадскія, праезныя брамы-вежы, сядзібныя, палацавыя, манастырскія, гасціных двароў і г.д. Арыгінальныя брамы былі ў Мінску, Нясвіжы, Слуцку, Міры, Кобрыне, Радашковічах і інш. У XVII – XVIII стст. усё больш станавіліся пышна дэкаратыўнымі. У шмат’ярусных брамах былі самыя розныя збудаванні – гаспадарчыя памяшканні, капліцы, галерэі, часамі сталоўкі, розныя залы і інш. У народнай архітэктуры сваё спецыфічнае значэнне ў выглядзе брам мелі вароты.
Чэрэпашынці
Чэрэпашынці (Черепа́шинці) — вёска ў Калыніўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Глотаўка
Глотаўка — тапонім.
Вядомыя асобы Горак
Вядомыя ўраджэнцы Горак:
Пуцявы з’езд
Пуцявы з'езд — злучэнне двух чыгуначных пуцей з ужываннем стрелочных пераводаў (па якім рухомы склад можа з'ехаць з аднаго пуці на іншы). З'езды — тыповы элемент пуцявога развіцця чыгуначных станцый.
Па канструкцыі з'езды падпадзяляюцца на адзіночныя і двайныя крыжаваныя.
Адзіночны з'езд складаецца з двух стрэлачных пераводаў і злучаючага іх пуці. Двайны крыжаваны з'езд складаецца з 4 стрэлачных пераводаў і глухога перасячэння злучальных шляхоў і з'яўляецца аб'яднаннем двух з'ездаў процілеглых напрамкаў, сумешчаных ў прасторы.
Зюкі
Зю́кі (, Зюки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Пагарыльці (Сэмэніўскі раён)
Пагарыльці (Погорі́льці) — вёска ў Сэмэніўскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Сэмэніўскай гарадской абшчыны.
Ціхановіч
Ціхановіч — беларускае прозвішча. Утворана ад імя Ціхан.
Вялікі Куйген
Вялікі Куйген — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Дашынскай сельскай акругі. Код КАТА — 234653200.
Міхаіл Іванавіч Баскакаў
Міхаі́л Іва́навіч Баска́каў (,  —, ) — савецкі і беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр унутраных спраў БССР (1953—1958), міністр дзяржаўнай бяспекі БССР (1952—1953).
Горлава
Горлава — тапонім.
Міхаіл Іванавіч Баскакаў
Біяграфія
Рускі. У 1933 годзе скончыў факультэт знешняга гандлю Маскоўскага інстытута ўсходазнаўства пры ЦВК СССР. Працоўную дзейнасць пачаў у 1918 годзе вучнем слесара, выбіраўся старшынёй сельсавета Увараўскага раёна, членам праўлення і загадчыкам сыравіннага аддзела Івакінскага сельскагаспадарчага таварыства Маскоўскай вобласці.
Праходзіў ваенную службу ў радах Чырвонай Арміі. З 1928 года на камсамольскай і партыйнай рабоце — інструктар і прадстаўнік МК УЛКСМ у Маскрэдытпрамсаюзе, сакратар ячэйкі ВКП(б) Масаблдруксаюза (Масква).
Юравіцкі сельсавет
Ю́равіцкі сельсавет:
Міхаіл Іванавіч Баскакаў
Біяграфія
З лютага 1952 года па 16 сакавіка 1953 года — міністр дзяржбяспекі БССР, а з 21 ліпеня 1953 года — міністр унутраных спраў БССР. Выбіраўся членам Бюро ЦК КП(б) Карэла-Фінскай ССР Узбекістана і Беларусі, дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР, дэлегатам XX з’езда КП(б) Беларусі і XIX з’езда УКП(б).
Звольнены ў адстаўку з-за хваробы ў лютым 1958 года.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Леніна, двума ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, трыма ордэнамі Чырвонай Зоркі, медалямі «Партызану Айчыннай вайны» I ступені, «За абарону Савецкага Запаляр’я» і інш.
Фантан
Фанта́н — гэта аздобная канструкцыя, з якой трыскам льецца вада. Фантаны класіфікуюцца на скульптурныя, статычныя, колерадынамічныя і музычныя фантаны.
IC 929
IC 929 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.