cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паўстанне хусітаў у Емене
Ваенныя дзеянні войскаў Емена і войскаў Саудаўскай Аравіі супраць паўстанцаў
Кіраўніцтва хусітаў абвясціла, што ўстанавіла кантроль над раёнам Джбейл Духан (дзе было здзейснена напад на памежнікаў), так як Саудаўская Аравія дазволіла рэгулярнай еменскай арміі выкарыстоўваць гэты раён для ажыццяўлення нападаў на хусітаў. У адказ на напад ВПС Саудаўскай Аравіі атакавалі лагер баевікоў-хусітаў.
Улады Саудаўскай Аравіі прызналі гібель 73 сваіх вайскоўцаў у баях з еменскімі шыітамі.
Спыненне агню
У лютым 2010 года ўрад і шыіцкія лідары заключылі пагадненне аб перамір’і. Актыўны ўдзел у перамоўным працэсе адыграла Сусветная федэрацыя мусульманскіх навукоўцаў на чале з Юсуфам Кардаўі.
Арабская вясна
З пачаткам "арабскай вясны" ў лютым 2011 года шыіцкія апалчэнцы ўключыліся ў новы віток супрацьстаяння з урадам. . У канцы года пазначылася іх супрацьстаянне з няўрадавымі суніцкімі узброенымі фарміраваннямі «Ансар ас-Суна» ў раёне горада Дамадж, прычым сунітаў падтрымалі баевікі «Аль-Каіды». Сутыкненні працягнуліся і ў пачатку 2012 года.
У 2014—2015 гадах
8 ліпеня 2014 года хусіты ўзялі штурмам сталіцу аднайменны мухафазы, горад Амран, падчас якога хусіты разграмілі і захапілі штаб 310-й бранятанкавай брыгады, забіўшы яе камандзіра Хаміда аль-Кашыбі. Абодва бакі абвінавачвалі адзін аднаго ў правакаванні баявых дзеянняў і парушэнні папярэдне дасягнутага 23 чэрвеня перамір’я. На наступны дзень пасля штурму ВПС Емена ажыццявілі авіяўдары па ўрадавых будынкаў і захопленага штабу брыгады.
У сярэдзіне жніўня 2014 года хусіты пачалі праводзіць у шэрагу рэгіёнаў краіны масавыя дэманстрацыі пасля таго, як улады абвясцілі аб скарачэнні субсідый на нафтапрадукты, што прывяло да росту коштаў бензіну ўдвая. Асноўным патрабаваннем была адстаўка «карумпаванага кабінета». Да сярэдзіны верасня на ўскраінах сталіцы Емена Саны пачаліся сутыкненні пратэстоўцаў з сіламі бяспекі. Ужо праз два дні хусіты змаглі зламаць супраціўленне сілавых структур і заняць шэраг раёнаў сталіцы, у тым ліку захапіць дзяржустановы і ўсталяваць свае блокпасты.
18 студзеня 2015 года паўстанцы выкралі кіраўніка прэзідэнцкай канцылярыі. У выніку разлютаваных баявых сутыкненняў 19 студзеня паміж хусітамі і супрацоўнікамі службы аховы прэзідэнта краіны Абд Хадзі, па наяўных дадзеных, загінулі дзевяць чалавек, больш за 60 атрымалі раненні.
20 студзеня 2015 паўстанцы занялі прэзідэнцкі палац у Сане. Як паведамляецца, падчас сутыкненняў загінулі двое вайскоўцаў прэзідэнцкай гвардыі. Члены палітрады паўстанцкага руху «Ансар Алах» Хамза аль-Хусі заявіў, што паўстанцы «не спрабуюць зрынуць прэзідэнта», а сутыкненні з часткамі прэзідэнцкай гвардыі былі справакаваныя самімі вайскоўцамі, якія адмовіліся перадаць зброю з арсеналаў на тэрыторыі комплексу палаца кіраўніка дзяржавы «на захоўванне» паўстанцам.
22 студзеня прэзідэнт Хадзі падаў прашэнне аб адстаўцы. Пры гэтым, як паведамляецца, парламент Емена адмовіўся прыняць адстаўку кіраўніка дзяржавы. Члены ўрада Емена таксама накіравалі прэзідэнту краіны прашэнне аб сваёй адстаўцы.
Кентрантус
Кентрантус (Centranthus) — род кветкавых раслін сямейства, які ўключае травы і кусты, родам з Паўднёвай Еўропы. У родзе налічваецца каля дванаццаці відаў. Некаторыя віды інтрадуцыраваныя ў іншых частках свету, у тым ліку на захадзе ЗША і  у Заходняй Аўстраліі.
Віды
Род уключае наступныя віды :
ХК Крэмэнчук
«Крэмэнчук» — украінская каманда па хакеі з шайбай з аднайменнага горада. У сезоне 2012/13 клуб браў удзел у маладзёжнай хакейнай лізе Беларусі. У сезоне 2013/14 каманда выступала ў вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі па хакеі з шайбай.
Пятрас Цвірка
Біяграфія
Вучыўся ў Каўнаскім мастацкім вучылішчы (1926—1930). У 1940 годзе — дэпутат народнага сейма. Быў перакананым антыфашыстам.
Дзевічча Дубрава
Дзевічча Дубрава (Девичья Дубрава) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Пятрас Цвірка
Біяграфія
Памёр 2 мая 1947 года ў Вільнюсе. Пахаваны ў Вільнюсе на могілках Роса.
Творчасць
Выступіў у 1924 годзе як паэт і навеліст. Аўтар сатырычнага рамана «Франк Крук» (т. 1-2, 1934); сацыяльнага рамана з жыцця літоўскага сялянства «Зямля — карміцелька» (1935). Цвірку належаць таксама зборнікі апавяданняў «Паўсядзённыя гісторыі» (1938), «Карані дуба» (1945), «Зерне братэрства» (1947) і інш.; апавяданні для дзяцей, казкі (зборнік «Казкі Нёманскага краю», апублікаваныя ў 1948), нарысы, гумарыстычныя апавяданні, памфлеты, артыкулы пра літаратуру.
Дзевічча Дубрава
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Венерсбарг (камуна)
Камуна Венерсбарг (Vänersborgs kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Насельніцтва
Насельніцтва складае 36 968 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 6 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Ніўе (Мёрскі раён)
Ні́ўе (, Нивье) — хутар у Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Язна Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года хутар уваходзіў у склад Малінаўскага сельсавета.
Пілкі
Пілкі́ (, Пилки) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гудзевіцкага сельсавета.
Ляснічая
Ляснічая — жаночая форма прозвішча Ляснічы.
Дзяржаўны сакратар
У Расіі дзяржаўным сакратаром зваўся начальнік Дзяржаўнай канцылярыі (справаводнага органа Дзяржаўнага савета), якая існавала з 1810 па 1917 год. У 1991—1992 гадах пост дзяржаўнага сакратара існаваў у РСФСР.
Пэўна
Пэўна (Пе́вна) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дзяржаўны сакратар
У ЗША дзяржаўны сакратар — кіраўнік Дзяржаўнага дэпартамента (замежнапалітычнага ведамства) - Міністр замежных спраў. Існуюць таксама пасады дзяржаўных сакратароў у Міністэрстве абароны.
У Ватыкане дзяржаўны сакратар Святога прастола (і Ватыкана) — вышэйшая адміністрацыйная службовая асоба.
Дымавая труба
Дымавая труба — вертыкальна размешчаная трубная прылада для адводу прадуктаў згарання ў атмасферу. Прынцып дзеяння дымавой трубы заснаваны на эфекце цягі, які забяспечвае перамяшчэнне масы газу ў кірунку ад уваходнага да выпускнога адтуліны трубы. Трубы могуць мець круглае, авальнае або многоугольное перасек і вырабляюцца з негаручых матэрыялаў — прыроднага каменя, цэглы, керамікі, асбоцемента, металу або бетону. Вышыня прамысловых труб можа дасягаць некалькіх сотняў метраў.
У сістэмах, якія выкарыстоўваюць коміны — вертыкальныя, нахільныя і гарызантальныя каналы для адводу дымавых газаў ад гарэлак, печаў, пліт, і іншых прылад спальвання паліва — дымавая труба з’яўляецца канцавым элементам коміна. Адведзеныя па коміну газы паступаюць у дымавую трубу, па якой яны затым выпускаюцца ў атмасферу. Да адной трубы могуць адначасова падлучацца некалькі комінаў.
Гісторыя
Упершыню комін апісаў грэк Тэафраст у IV ст. да н. э.
У антычным свеце выкарыстоўваліся трубы ўнутры сцен будынка для адводу газаў пякарань, аднак сапраўдныя трубы з’явіліся толькі ў Еўропе ў XII стагоддзі. Прамысловыя дымавыя трубы з’явіліся ў канцы XVIII стагоддзя.
Узнікненне дымавых труб непарыўна звязана з ацяпляльнымі збудаваннямі. Найбольш простае з іх — вогнішча, акружанае камянямі. Такая ацяпляльная «канструкцыя» дазваляла ў старажытнасці пагрэцца каля агню, прыгатаваць няхітрую ежу, але не больш. Пытаннем як жа назапасіцца цяплом пра запас, людзі сталі задавацца значна пазней, калі пачалі вандраваць усё далей і далей на поўнач. Напрыклад, ва Усурыйскай зоне, па сведчаннях В. К. Арсеннева, пісьменніка-падарожніка, які даследаваў тыя краю, жылля пасяленцаў з Карэі ацяплялі вельмі цікавымі дымоходнымі каналамі, якія былі пракладзеныя ў падлозе дома і праходзілі ў жылых зонах, абагравання іх. Выходзілі прадукты згарання вонкі праз дуплістае дрэва, якое замяняла ім знешнюю частку дымавой трубы.
А на Русі раней ацяпленне вялося наогул без выкарыстання комінаў — па-чорнаму. Да XVII стагоддзя нават ва ўмовах горада ва ўсіх саслоўяў печы абаграваліся такім спосабам. Дадзены метад ацяплення жылога памяшкання быў небяспечны, паколькі ў доме маглі запасіцца шкодныя для чалавека угарные газы. Ды і выглядала жыллё, ацяплянае такім метадам, не цалкам прэзентабельна — сцены і печы ўвесь час даводзілася абнаўляць. Дарэчы, пабел печаў вядзецца вельмі даўно і першапачаткова яна была прызначана не для забеспячэння эстэтычнай прывабнасці ацяпляльнай канструкцыі, а для адсочвання яе працоўнага стану — на белай паверхні выразна праступаюць любыя расколіны, так як на іх асядае сажа.
Прызначэнне дымавых труб
Асноўным прызначэннем дымавых труб з’яўляецца вывад газаў (прадуктаў згарання паліва ў паліўніку). Разам з імі праз трубу выдаляюцца дым, сажа, попел і сажа, якія, пры няправільным фарміраванні ўнутранай паверхні коміна, могуць асядаць на яго сценках, і робіць цяжкім у далейшым праходжанне газаў. Каб гэтага не адбылося, неабходна рабіць ўнутраную паверхню дымаходнай трубы як мага больш роўнай і гладкай, без выбоін, шчылін і выступаў, каб сажы і сажы не было за што «зачапіцца». Але недапушчальна выраўноўваць унутраную частку
дымавой трубы глінай, так як яна дрэнна праводзіць цяпло і можа выклікаць з’яўленне кандэнсату і адсыраванне трубы, што ў выніку багата дрэнны цыркуляцыяй паветра (цягі).
Яшчэ адным прызначэннем дымавых труб з’яўляецца забеспячэнне нармальнай цягі ў печы, якая знаходзіцца ў прамым суадносінах з таўшчынёй і вышынёй дымоходной канала. Тэмпература прадуктаў згарання на выхадзе з трубы можа перавышаць 373 Да (каля 100°З), што дазваляе ствараць у ацяпляльнай канструкцыі натуральную цягу — шляхам замяшчэння гарачых слаёў паветра халоднымі. У сувязі з гэтым таўшчыня сценак дымавой трубы павінна быць не менш чым у паўтара цэглы (ідэальнае суадносіны для труб карэннага тыпу), а вышыня — 5 метраў і вышэй, лічачы ад каласніковай зоны.
Канструкцыя і матэрыялы
У Расіі шырока распаўсюджаныя дымавыя трубы з цэглы. Цагляная дымавая труба можа складацца з наступных элементаў (зверху ўніз):
Больш сучаснымі і менш працаёмкімі матэрыяламі для вырабу дымавых труб з’яўляюцца метал і бетон.
Бетонныя дымавыя трубы могуць вырабляцца з зборных элементаў або маналітнага бетону.
Агаловак дымавой трубы
Служыць многім мэтам: абарона ад снегу і дажджу, павелічэнне цягі, упрыгожванне даху.
Асноўныя праблемы
Іх дзве — адклады знутры, якія скарачаюць перасек коміна, і разбурэнне знутры і звонку самай трубы пад дзеяннем агрэсіўных дымавых газаў і ветравой нагрузкі. Таксама высокія трубы павінны быць прыкметныя здалёку для лятальных апаратаў. Для гэтай мэты іх фарбуюць пераважна ў інтэрнацыянальныя чырвоны і белы колеры ў адпаведнасці з нормамі авіяцыйнай бяспекі (так званая маркіровачная афарбоўка). Справа ў тым, што паласатая афарбоўка амаль маментальна кідаецца ў вочы, і лётчыкі (пілоты) бачаць, што на іх шляху перашкода.
Ноччу на трубах павінны гарэць чырвоныя сігнальныя агні. Прызначаныя яны для той жа мэты, што і маркіровачнага чырвона-белая афарбоўка. Часам нават дымавыя трубы абсталёўваюцца начной падсветкай (гл. фота).
Догляд за дымавымі трубамі
Дымавыя трубы маюць патрэбу ў пастаянным доглядзе — без гэтага яны хутка губляюць працоўную здольнасць, засмечваючы і забіваючы сажай і сажай. Чыстку дымоходной труб неабходна праводзіць да ці пасля ацяпляльнага сезону, гэта значыць у той час, калі яны не функцыянуюць. Своечасовае абследаванне трубы дазваляе выявіць якія ўзніклі дэфекты і забяспечыць нармальную цыркуляцыю паветра ў ацяпляльным збудаванні. Сыход за дымавой трубой прадугледжвае праверку падлучэння (патрубка, гільзы) і таго, ці няма якіх-небудзь выступаў, якія перашкаджаюць падачы кіслароду. Пры выяўленні расколін у трубе іх неабходна ліквідаваць, паколькі трапленне ў іх вільгаці можа прывесці да поўнага разбурэння труб у халодны перыяд, калі вада ў іх, замерзнув, пашырыць швы. Раствор з швоў замяняюць кожныя пяць-дзесяць гадоў, што ўваходзіць у капітальны рамонт дымавых труб. Прафілактычная чыстка труб мяркуе выдаленне з канала попелу, сажы і сажы, якія аселі на яго сценах. Адным з відаў рамонту і паляпшэння характарыстык коміна з’яўляецца гильзовка.
Іншыя прымяненні
Некаторыя высокія трубы выкарыстоўваюцца ў якасці трымальніка антэн і перадатчыкаў ТБ і мабільнай сувязі, а часам нават і ў якасці апор ЛЭП (прыклады: Конаковская ГРЭС у горадзе Конаково Цвярской вобласці, Выбаргскі ЦЭЦ у Санкт-Пецярбургу і Кашырская ГРЭС у Кашыры). У гэтых выпадках даводзіцца прымаць спецыяльныя меры па абароне ад карозіі, так як большасць каразійныя дымавых газаў актыўныя.
Знос труб
Дымавыя трубы звычайна зносяць шляхам накіраванага выбуху. Знос трубы выбухам з’яўляецца вельмі адказнай і небяспечнай аперацыяй, якая патрабуе спрыту. Толькі на падрыхтоўку можа сысці не адзін дзень, кілаграмы (часам дзесяткі і нават сотні) выбуховага рэчыва і многія метры дэтануюць шнура. Падрыхтоўка заключаецца ў паслабленні канструкцыі трубы ў раёне падставы і пісьменнага размяшчэння дынаміту і запальных шнуроў. Пасля таго, як падрыхтоўка завершана, выбухатэхнікі выдаляюцца на бяспечную адлегласць, падаюць папераджальныя сігналы і пасля гэтага ўключаюць электронны запал. Выбух падрубаем аснаванне трубы, а далей яна ўжо сама падае. Калі дынаміт падклаўшы правільна, то труба ўпадзе, практычна не прычыніўшы шкоды ніякім размешчаным паблізу аб’ектаў. А вось прыклад няўдалага зносу трубы накіраваным выбухам, калі яна, падаючы, абрывае драты ЛЭП.
Калі ж выбух ўжываць небяспечна або немэтазгодна (напрыклад, эканамічна нявыгадна), то знос вырабляюць, разбіраючы трубу па парадку зверху ўніз, откалывая кавалкі і скідаючы абломкі ўнутр. Як толькі труба такім чынам будзе разабрана прыкладна напалову, у яе падсякаюць падмурак і ўжо канчаткова зносяць з дапамогай металічных трасоў, якія цягнуць трактары або іншая спецтэхніка. Часам метадам падрубання вырабляюць знос адразу (калі труба не занадта высокая). Таксама папярэдне подрубленную трубу можна зваліць таўканнем.
Вядомыя дымавыя трубы
На тэрыторыі былога СССР пабудавана больш за сотню дымавых труб вышынёй 240—250 метраў — з іх першай была збудаваная ў 1966 годзе труба Кашырскай ГРЭС. Таксама пабудавана 21 труба вышынёй 320—330 метраў — першымі дасягнулі такой вышыні трубы Вуглягорскай і Запарожскай ГРЭС.
Свята-Мікалаеўская царква (Рымкі)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у в. Рымкі Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
На паўднёвай ускраіне вёскі. Пабудавана ў канцы XIX стагоддзя з цэглы і бутавага каменю. Акаймавана бутавай агароджай з арачнай брамай.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага накірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Пабудавана па канону чатырохчасткавага храма. Падоўжна-восевую кампазіцыю складаюць трох’ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) званіца, нізкая і кароткая трапезная, кубападобная малітоўная зала, апсіда. Шацёр званіцы і чатырохсхільны дах малітоўнай залы завершаны адпаведна макаўкай і цыбулепадобнай галоўкай на васьмігранным барабане. На паліхромным фоне бутавай муроўкі вылучана атынкаваныя элементы архітэктурнага дэкору: вуглавыя лапаткі, аркатурныя фрызы, прафіляваныя ліштвы лучковых аконных і прамавугольнага ўваходнага праёмаў, кілепадобныя франтоны.
Ісландская Вікіпедыя
Ісла́ндская Вікіпе́дыя (íslenska wikipedia) — раздзел Вікіпедыі на ісландскай мове.
Ісландская Вікіпедыя была створана 5 снежня 2003 года. На 1 2023 года ў дадзеным раздзеле налічвалася  NaN артыкулыs. Зарэгістраваны NaN удзельнікіs, з іх  NaN адміністратарыs. Агульная колькасць правак складае.
Глыбіня раздзелу не занадта высокая і на бягучы момант складае 36,5 адзінак.
Цэдра
Цэдра (ад cedro - цытрон) — вонкавы афарбаваны пласт каляплодніка раслін сямейства рутавых (апельсіна, лімона, памяранцаў і інш.) У цэдры знаходзяцца залозістыя ёмішчы, якія ўтрымоўваюць эфірныя алеі, якія абумоўліваюць водар пладоў. Цэдру выкарыстоўваюць у кандытарскай і лікёра-гарэлачнай вытворчасцях.
Фізіка: праблемы выкладання
«Фізіка: праблемы выкладання» — навукова-метадычны часопіс. Выходзіць 6 разоў у год. Адрас рэдакцыі: 220040, Мінск, вул. Някрасава, д. 20, АПА. . Фармат 60×84⅛ Галоўны рэдактар часопіса — М. І. Запрудскі.
Гісторыя
Выдаецца з IV квартала 1995 г. на беларускай і рускай мовах.
Адзін з часопісаў серыі «У дапамогу педагогу»
Заснавальнік і выдавец РУП « Выдавецтва «Адукацыя і выхаванне» Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Часопіс уваходзіць у спіс навуковых выданняў Рэспублікі Беларусь для апублікавання вынікаў дысертацыйных даследаваній
Рэдакцыйная калегія
М. І. Запрудскі — галоўны рэдактар, кандыдат педагагічных навук, дацэнт,
Н. П. Гаравая — нам. галоўнага рэдактара,
Г. І. Кашэўнікава — адказны сакратар,
У. А. Голубеў,
Л. А. Ісачанкава, кандыдат фізіка-матэматычных навук, дацэнт,
А. А. Луцэвіч, кандыдат педагагічных навук, дацэнт,
У. М. Паддубскі,
К. А. Пятроў,
Аўтары
Аўтары часопіса — вядомыя беларускія і замежныя фізікі, і педагогі, супрацоўнікі міністэрства адукацыі, выкладчыкі ВНУ, настаўнікі ліцэяў, школ, гімназій.
Каткава (Краснінскі раён)
Каткава (Катково) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Пылыпіўка (Чудніўскі раён)
Пылыпіўка (Пили́півка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Падалянці
Падалянці (Подолянці) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Моладава (Карэліцкі раён)
Мо́ладава (, Молодово) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
139
139 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 139 год нашай эры, 139 год 1 тысячагоддзя, 39 год II стагоддзя, 9 год 4-га дзесяцігоддзя II стагоддзя, 10 год 130-х гадоў.
Кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Кіраўнік Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — дзяржаўны грамадзянскі служачы, які выконвае непасрэднае кіраўніцтва працай Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, агульнае кіраўніцтва якой выконвае Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь. Пасада ўваходзіць у пералік вышэйшых дзяржаўных пасад Рэспублікі Беларусь.
Глубокае (Краснінскі раён)
Глубокае (Глубокое) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Геаграфія
У 11 км на поўнач ад вёскі размешчана чыгуначны прыпыначны пункт 471 км.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Леанід Аляксеевіч Маркевіч
Леанід Аляксеевіч Марке́віч (, Вільня — ) — беларускі кампазітар, дырыжор. Заслужаны артыст Беларускай ССР (1944).
Біяграфія
У 1921—1928 гадах дырыжор БДТ-1, у 1929—1965 гадах загадчык музычны часткі і дырыжор Беларускага тэатра імя Я. Коласа.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1963 года.
Творчасць
Аўтар музыкі да спектакляў у БДТ-1 «Кастусь Каліноўскі» і «Каваль-ваявода» Е. Міровіча, «На Купалле» М. Чарота, «Вяселле» В. Гарбацэвіча, «Панскі гайдук» Н. Бываеўскага (усе з У. Тэраўскім), «Стралок Тэль» (з М. Куперам), «Інга», «» Мальера і інш.; у тэатры імя Я. Коласа — «Машэка» В. Вольскага, «Навальніца будзе» паводле трылогіі Я. Коласа «На ростанях», «Святло з Усходу» П. Глебкі, «Алазанская даліна» К. Губарэвіча і І. Дорскага, «На крутым павароце» Губарэвіча, «» Г. Запольскай, «Родная маці» М. Алтухова, «Цудоўны сплаў» У. Кіршона, «Пад адным небам» А. Маўзона, «» Мальера і інш.
Фэйкавыя навіны
Фальшывыя (падробленыя, фэйкавыя, ілжывыя) навіны — інфармацыйная містыфікацыя або наўмыснае распаўсюджванне дэзінфармацыі ў сацыяльных медыя і традыцыйных СМІ з мэтай увядзення ў зман, для таго каб атрымаць фінансавую ці палітычную выгаду. Аўтары падобных навін часта выкарыстоўваюць кідкія загалоўкі або цалкам сфабрыкаваныя гісторыі для павелічэння чытацкай аўдыторыі і цытуемасці. Прыбытак пры гэтым фармуецца аналагічна прынцыпам клікбейтынга і ўяўляе сабой даход ад рэкламы, якая генеруецца незалежна ад дакладнасці апублікаваных матэрыялаў. Лёгкі доступ да крыніц даходу ад рэкламы, узмацненне палітычнай палярызацыі грамадства і паўсюднасць сацыяльных сетак абумовілі распаўсюджванне фальшывых навін. Магчымасці ананімнага хостынгу сайтаў, на якіх публікуюцца ананімныя або псеўданімныя аўтары, абцяжарваюць законны пераслед такіх крыніц за дэзінфармацыю або паклёп.
Бармбрэк
Бармбрэк (báirín breac) — салодкі дражджавы хлеб з вінаградам (белым кішмішам) і разынкамі. Звычайна падаецца я са сметанковым маслам да чаю. Цеста для бармбрэка робіцца больш салодкім, чым для простага хлеба. Вінаград і разынкі надаюць гэтаму хлебу асаблівы водар.
Бармбрэк у Ірландыі з'яўляецца адным з галоўных атрыбутаў святочнага стала на Дзень усіх Святых. Пры прыгатаванні святочнага бармбрэка, у цеста хаваюць гарох, драўнінную трэску, кавалак тканіны, манету і пярсцёнак. Падчас свята камусьці трапляўся адзін з прадметаў, кожны з якіх нясе пэўны сэнс: гарох — не чакаць хуткага вяселля, трэска — да непрыемнасцяў ў сямейным жыцці, кавалак тканіны — да беднасці, манета — да багацця, а пярсцёнак — да хуткага вяселля. У адпаведнасці з гэтай традыцыяй, цяпер прадаюцца бармбрэкі з цацачнымі пярсцёнкамі ўнутры.
Падзвінне (Мёрскі раён)
Падзві́нне (, Подвинье) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мікалаёва Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Малінаўскага сельсавета.
Галанскія вышыні
Галанскія вышыні (هضبة الجولان, רָמַת הַגוֹלָן) — спрэчная тэрыторыя на Блізкім Усходзе, у цяперашні час ўваходзіць у склад Ізраіля. Да 1967 года з’яўлялася часткай сірыйскай правінцыі Кунейтра, захоплена Ізраілем у ходзе Шасцідзённай вайны.
У 1981 годзе Кнэсет Ізраіля прыняў «Закон аб Галанскіх вышынях», дзе ў аднабаковым парадку быў абвешчаны суверэнітэт Ізраіля над гэтай тэрыторыяй. Анэксія была прызнаная несапраўднай Рэзалюцыяй № 497 Савета Бяспекі ААН ад 17 снежня 1981 года.
Як Ізраіль, так і Сірыя лічаць Галанскія вышыні часткай сваёй тэрыторыі.
Слабодка (Магілёўскі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Сідаравіцкага сельсавета.
Нізіны (Гданьск)
Нізіны  (Niziny, Niederung) — раён і гістарычная мясцовасць у паўднёва-ўсходняй частцы Гданьска.
Агульная характарыстыка
Назва мясцовасці паходзіць ад нярэдка забалочанага і даволі нізкага палажэння мясцовасці адносна ўзроўня мора і іншых раёнаў Гданьска (у першую чаргу Выжыны і інш.). У склад раёна ўваходзяць мясцовасці Арунія, Святы Войцех, Ліпцы, Альшынка, Руднікі, Сабяшэўскі востраў і інш.
У 1887-1939 гадах тэрмін "Гданьскія Нізіны" адносіўся да назвы прусскага павета (Landkreis Danziger Niederung) з сядзібай у Гданьску. Большая частка гістарычнай мясцовасці Нізіны ўваходзіла ў склад былога павета, а цяпер з'яўляецца часткай горада Гданьска.
Аляксандр Сяргеевіч Лабуш
Аляксандр Сяргеевіч Лабуш (, в. Пухавічы, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — тэатра і кіно.
Біяграфія
У 1974 годзе скончыў сярэднюю школу і працаваў мастацкім кіраўніком Пухавіцкага дома культуры. У 1975 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (майстэрня Б. І. Луцэнкі).
За выкананне ролі Бацькі ў дыпломным спектаклі «Пункт гледжання» В. Шукшына быў узнагароджаны дыпломам і прэміяй Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.
У 1979 годзе за выкананне паэтычнай кампазіцыі па творах У. Маякоўскага стаў лаўрэатам Усесаюзнага конкурсу чытальнікаў імя Яхантова.
У Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы, дзе служыў да нядаўняга часу, згуляў больш 40 роляў.
Працаваў выкладчыкам Беларускай акадэміі мастацтваў.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1982 года.
Узнагароды
Творчы ўнёсак артыста ў развіццё беларускага тэатральнага мастацтва быў адзначаны адмысловым дыпломам Беларускага саюза тэатральных дзеячаў.
Фільмаграфія
«Вясельная ноч» (1980), «Подых навальніцы» (1982, Хоня), «Прабач нас, першае каханне» (1984, Кастусь), «Сівая легенда» (т/ф-опера БТ, 1987, Раман), «Мы ўсё адтуль вяртаемся.» (т.-спект. БТ, 1989), «Мая душа, як каршак дзікі.» (т.-спект. БТ, 1990, Юры Багдановіч), «Плач перапёлкі» (1991, Халадзiлау), «Крыж на зямлі і месяц у небе» (т/ф БТ, 1992, Чэрноцкi), «У жніўні 44-га» (старшыня сельсавета), «Ідылія» (гл. роля), «Зоркая Венера» (пастух; усё — 2000).
Тэатральныя ролі
«Месье Амелькар плаціць», «Сон у летнюю ноч», «Чорная панна Нясвіжа».
Таўстадзюб звычайны
Таўстадзюб звычайны, дубанос (Coccothraustes coccothraustes) — птушка сямейства ўюрковых.
Апісанне
Даўжыня цела 16-18 см, размах крылаў 29-33 см. Масіўны, з вялікай галавой і моцнай, тоўстай, канічнай шэра-блакітнай дзюбай. Карычневы з белай паласой на чорна-гранатавых крылах і з белым канцом хваста. Самка больш светлая, чым самец. Маладыя палева-карычневыя з цёмнымі плямкамі і карычнева-аранжавай дзюбай. Голас: позыў — кароткае пранізлівае «цык… цык» або адрывістае «цыы-цы», у песню ўстаўляе двухскладовае, гарлавое «гуаўк».
Пашырэнне
Арэал разарваны; Еўропа (акрамя поўначы), Малая Азія, праз Цэнтральню Азію да Японіі ўключна, а таксама ў раёне верхняга Інда і Амудар’і, Паўночна-Заходняя Афрыка. Адзначаны ў Ісландыі, на Фарэрскіх астравах, Мадэйры.
Насяляе лісцевыя або мяшаныя дрэвастоі, паркі, могілкі, сады (часцей там, дзе ёсць дуб, бук ці граб). На поўдні Сібіры — лесастэп. У Татрах даходзіць да 1350 м над узроўнем мора.
Папуляцыі з паўднёвай і заходняй частак арэала аселыя, іншыя качуючыя або пералётныя. Месца зімовак: у паўднёвай і заходняй частках арэала, а таксама Малой Азіі, Блізкім Усходзе, Егіпце і Усходняй Азіі.
На Беларусі нешматлікі на гнездаванні пералётны від, найбольш пашыраны ў паўднёвай частцы; часам у невялікай колькасці зімуе.
Асаблівасці біялогіі
Корміцца насеннем дрэў, пладамі крушыны, рабіны, чаромхі, костачкамі вішні і інш.
Гняздо слаба замаскіраванае, звычайна на вышыні 4-7 м, «уціснутае» ў развілку ніжніх галін (не прымацаванае), далёка ад ствала. З няшчыльна ўкладзеных галінак лісцевых дрэў, унутры тонкія галінкі і лісце траў; высцілка з лішайнікаў і карэньчыкаў (часам з прымессю моху, валосся і шэрсці).
Яйкі (4-5, часам 2-7) даволі падоўжаныя, вузкі канец тупа заканчваецца, часам грушападобныя, светла-блакітныя або светла-зеленаватыя, светла-шэра-зялёныя; глыбокія крапінкі і рыскі шэра-аліўкавага або шэрага колеру, паверхневыя — шэра-аліўкавыя (цямнейшыя) ці чорна-карычневыя. Памеры: 24 х 17,5 мм.
Гаць (гміна)
Гаць (Gać) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пшэворскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Гаці. Плошча гміны складае 35,95 км². Станам на 2013 год у гміне Гаць пражывалі 4657[http://warszawa.stat.gov.pl/bdl/app/samorzad_m.dims GUS. Bank Danych Lokalnych] чалавек, шчыльнасць — 129,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 6 населеных пунктаў.
Амартызацыя
Амартызацыя у бухгалтарскім уліку — працэс паступовага пераносу па частках кошту асноўных сродкаў і нематэрыяльных актываў па меры іх фізічнага ці маральнага зноса на кошт гатовай прадукцыі ці паслугаў.
Вызначэнні
Амартызацыйныя адлічэнні — адлічэнні часткі кошту асноўных сродкаў для пакрыцця іх зноса. Амартызацыйныя адлічэнні ўключаюцца ў выдаткі вытворчасці і ў кошт прадукцыі. Вырабляюцца камерцыйнымі арганізацыямі на падставе ўсталяваных нормаў амартызацыі і балансавага кошту асноўных фондаў, на якія налічваецца амартызацыя.Амартызацыйныя адлічэнні адбываюцца па пэўных нормах адносна балансавага кошту аб'екта асноўных фондаў.
Амартызацыйны перыяд - час, цягам якога налічваюцца амартызацыйныя адлічэнні на аб'ект асноўных фондаў. Таксама сыходзячы з амартызацыйнага перыяду разлічваюць норму амартызацыі.
Амартызацыйны фонд - грашовы фонд, у якім назапашваюцца сумарныя амартызацыйныя адлічэнні для далейшага ўжывання з мэтай простага ўзнаўлення.
Сутнасць амартызацыі
У працэсе вытворчасці дабротаў, якія будуць накіраваны на продаж, задзейнічаны як адваротныя сродкі (матэрыялы), так і асноўныя сродкі (абсталяванне), выдаткі на якія будуць ўключаны ў кошт гатовай прадукцыі. Калі вы набываеце драўляны стул, у яго кошце цалкам уключаны выдаткі на задзейнічаную ў вытворчасці драўніну (адваротныя сродкі) і абсталяванне (асноўныя сродкі), пры дапамозе якога адбывалася апрацоўка драўніны. Уключэнне ў кошт гатовай прадукцыі (у дадзеным выпадку, стула) выдаткаванага матэрыяла адносіцца да матэрыяльных выдаткаў, а уключэнне выдаткаў абсталявання ў кошт прадукцыі і ёсць амартызацыя. Амартызацыя можна патлумачыць, як уключэнне часткі кошту абсталявання ў кошт гатовай прадукцыі.
Метады амартызацыі
Згодна сучасным правілам бухгалтарскага ўліка, існуюць наступныя асноўныя спосабы налічэння амартызацыі:
Іслам у Славакіі
Іслам у Славакіі з'яўляецца адной з малалікіх рэлігій. Паводле даных Ісламскага фонду Славакіі, у краіне пражывае ад 4 да 5 тыс. мусульман. Большасць мусульман пражывае ў сталіцы краіны — Браціславе. Асноўную масу членаў абшчыны складаюць выхадцы з Албаніі і Босніі, а таксама арабы. Па стане на 2013 год Славакія застаецца адзінай краінай ЕС, якая не мае на сваёй тэрыторыі ніводнай мячэці. Іслам не з'яўляецца прызнанай і зарэгістраванай дзяржавай рэлігіяй.
Заснавальнік ісламскага фонду ў Браціславе Махамад Хасна сцвярджае, што фонд некалькі разоў звяртаўся да ўлад Браціславы з просьбай дазволіць будаўніцтва мячэці, аднак заўсёды атрымліваў адмову.
Паводле даных Цэнтра даследаванняў этнасаў і культур, больш 70 % жыхароў Славакіі выступаюць прынцыпова супраць існавання ісламу ў краіне і нават супраць дазволу мусульманам практыкаваць іх рэлігію і будаваць ісламскія цэнтры.
Дэпутат ад партыі Смер Ян Подманіцкі лічыць, што канстытуцыя гарантуе права мусульман на свабоду веравызнання, аднак Славацкая рэспубліка не абавязана забяспечваць дзяржаўную падтрымку і фінансаванне рэлігіі, якая не карыстаецца папулярнасцю сярод насельніцтва і з'яўляецца для нашай краіны [Славакіі] нетрадыцыйнай рэлігіяй.
Кодл
Кодл — традыцыйная ірландская страва. Асноўнымі інгрэдыентамі стравы з’яўляюцца свіныя сасіскі, тонка нарэзаны бекон, бульба і цыбуля. Па старой традыцыі кодл часам гатуюць з ячменем, морквай, рэпай. Для падрыхтоўкі гэтай стравы спачатку вараць сасіскі і бекон. У неглыбокі рондаль выкладваюць пластамі звараныя сасіскі з беконам і гароднінай (бульба, цыбуля), заліваюць булёнам і тушаць да гатоўнасці гародніны. З прыправаў для гэтай стравы выкарыстоўваецца толькі соль і перац, але часам дадаюць трохі свежай пятрушкі.
Кацярына Парфір’еўна Ляснічая
Кацярына Парфір’еўна Ляснічая (, в. Аснежыцы, Пінскі павет, Палескае ваяводства — ) — беларускі жывёлавод, Герой Сацыялістычнай Працы (1966).
Біяграфія
Нарадзілася ў Заходняй Беларусі. Пачатковую школу закончыла на выдатна.
З 1949 года працавала ў калгасе. У 1965 годзе атрымала ад групы ў 10 кароў сярэдні надой 7 555 кілаграмаў малака — самы высокі ў раёне. У 1966 годзе ёй прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.
Ганаровы грамадзянін Пінскага раёна (2006).
Муж — Афет Васільевіч Ляснічы (1936—2021) — Заслужаны работнік сельскай гаспадаркі.
Свята-Мікалаеўская царква (Верхнядзвінск)
Царква ў імя свяціцеля Мікалая Цудатворца — праваслаўная царква, пабудавана ў 1819 годзе з цэглы ў горадзе Верхнядзвінску. У 1895 г. адзначана як сабор; да яго была прыпісана могілкавая драўляная Барыса-Глебская царква.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Кананічную 4-часткавую аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю складаюць прытвор-званіца, трапезная, малітоўная зала, паўкруглая апсіда. У сілуэце дамінуе 3-ярусная чацверыковая званіца, завершаная невысокім шатром; ярусы вылучаны прафіляванымі карнізамі, прарэзаны арачнымі праёмамі, крапаваны вуглавымі пілястрамі. Над прамавугольным у плане асноўным аб'ёмам узведзены магутны цыліндрычны светлавы барабан з паўсферычным купалам, завершаным невялікім купалком на цыліндрычнай шыі. Плоскасныя сцены крапаваны вуглавымі пілястрамі, расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў прафіляваных ліштвах з замковым каменем. Аб'ёмы апяразаны прафіляваным карнізам на сухарыках.
Гарбова (Краснінскі раён)
Гарбова (Горбово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Радзявічы (Мастоўскі раён)
Радзяві́чы (, Радевичи) — вёска ў Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Гудзевіцкага сельсавета.
Ісэсакі
Ісэсакі — адмысловы горад Японіі, размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы прэфектуры Гуму. Плошча горада — 139,33 км², насельніцтва — 211 190 чалавек (1 ліпеня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1515,75 чал./км². Горад заснаваны 13 верасня 1940 года шляхам зліцця некалькіх населеных пунктаў.
Рэспубліка Ангілья
Рэспубліка Ангілья (Republic of Anguilla) — непрызнаная дзяржава, якая iснавала ў 1967 – 1969 на аднайменным востраве.
27 лютага 1967 Вялікабрытанія надала сваёй залежнай тэрыторыі, федэрацыі Сент-Крыстафер-Невіс-Ангілья, статус асацыяванай дзяржавы са значнай ступенню самакіравання і правам прыняцця канстытуцыі. Але гэта рашэнне выклікала шматлікія акцыі пратэсту жыхароў Ангільі супраць падначалення вострава адміністрацыі з Сент-Кітса, што скончыліся 30 мая выгнаннем федэральнай паліцыі. Паўстанцы запыталі ўваходжання ў склад ЗША, але амерыканскі ўрад адхіліў заяву. 11 ліпеня 1967 быў праведзены рэферэндум аб выхадзе Ангільі з федэрацыі з станоўчым вынікам: 1813 галасоў за і 5 супраць.
Пасля абвяшчэння незалежнасці дзяржава стварыла асабісты парламент і ўрад – Савет Вострава Ангілья. Пітэр Адамс быў абраны першым Старшынёй Савета, але калі ён выступіў з прапановай вярнуцца ў склад саюза, то быў заменены Рональдам Уэбстэрам. У снежні 1967 брытанскі Парламент распрацаваў праект, паводле якога Брытанія назначала свайго прадстаўніка на востраве, які б ажыццяўляў кіраўніцтва разам з мясцовым урадам. Прапанова была прынятая, але ніякіх канкрэтных крокаў па вырашэнню лёсу Ангільі не было зроблена.
6 лютага 1969 быў праведзены другі рэферэндум, які пацвердзіў жаданне жыхароў вострава заставацца незалежнымі. На наступны дзень краіна афіцыйна абвясціла сябе рэспублікай. Вялікабрытанія пачала перамовы па новаму пагадненню, але яны не скончыліся поспехам. 19 сакавіка 1969 на востраў былі ўведзеныя брытанскія вайскоўцы і паліцыя, якія пакінулі краіну восенню таго ж года. Ангілья была вернутая ў склад федэрацыі з правам на сецэсію, якім яна скарысталася 19 снежня 1980. Такім чынам Сент-Кітс і Невіс атрымалі незалежнасць у 1983, а Ангілья засталася заморскай тэрыторыяй Брытаніі.
Новыя Руткавічы
Но́выя Ру́ткавічы (, Новые Рутковичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска знаходзілася ў падпарадкаванні Карэліцкага пассавета.
Міхалінава (возера)
Міхалі́нава, Грабеніцкае — возера ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Мошна, за 7 км у напрамку на поўнач ад гарадскога пасёлка Лёзна, за 0,15 км на ўсход ад вёскі Міхалінава.
Плошча паверхні возера 0,28 км². Даўжыня 1,06 км, найбольшая шырыня 0,42 км, даўжыня берагавой лініі 2,7 км. Найбольшая глыбіня 8,9 м. Аб'ём вады ў возеры 1,3 млн м³. Плошча вадазбору 3,74 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны возера дасягаюць вышыні 15 м. Берагі высокія, месцамі зліваюцца са схіламі катлавіны. У паўночнай частцы ў возера ўпадае ручай.
Крубінс
Крубінс (ад crúibíní — свіныя ножкі) — традыцыйная ірландская страва, папулярная закуска ў барах у XIX—XX стст. Да сярэдзіны XX стагоддзя простая, традыцыйная ежа пачала выцясняцца новымі і экзатычнымі стравамі, але ў пачатку XXI стагоддзя крубінс зноў сталі папулярнай стравай, асабліва на поўдні Ірландыі. Да свіных ног у Ірландыі звычайна падаюць содавы хлеб і моцнае піва Guinness або Біміш.
Заброддзе (Краснінскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Хекура
Хекура (舳倉島) — востраў у Японскім моры за 43 км на поўнач ад заходняга ўзбярэжжа вострава Хонсю і за 113 км на захад ад вострава Садо. Насельніцтва — 164 чал. (2000).
Хекура — малы плоскі востраў з найбольшай вышынёй 12,4 м. Аддзелены Японскім морам ад вострава Хонсю каля 10 тысяч гадоў таму. Фаўна прадстаўлена пералётнымі птушкамі.
На поўдні вострава месціцца буйны рыбалоўны порт.
Савецкая вуліца (Пінск)
Вуліца Савецкая — вуліца ў гістарычным цэнтры Пінска. Забудова вул. Савецкай уключае дамы № 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 11, 13 — фрагмент жылой забудовы XIX — пачатку XX ст. з эклектычнымі рысамі.
Цотны бок
Дом № 2 — мураваны двухпавярховы будынак. Пабудаваны ў пачатку XX ст. На вуліцу выходзіць вузкім тарцовым фасадам. Сіметрычна-восевая кампазіцыя фасада падкрэслена ў цэнтры ўваходным рызалітам, завершаным фігурным атыкам з пінаклямі. Уваход вылучаныя лучковым франтонам. Пластыка фасаду ствараецца кутнімі лапаткамі, лучковымі клінападобнымі аркамі аконных праёмаў, прафіляваным карнізам з аркатурным фрызам. Уваход на другі паверх — з боку панадворку праз самастойную лесвічную клетку. У архітэктуры выкарыстаныя пластыка-арнаментальныя якасці цаглянай муроўкі. У будынку размешчанае гандлёвае прадпрыемства.
Дом № 4 — двухпавярховы будынак, выцягнуты ў глыбіню панадворку. На вуліцу выходзіць вузкім тарцовым фасадам, які аформлены лапаткамі, падаконнымі прафіляванымі паясамі, карнізамі простага профілю. Лесвічная клетка прыбудаваная да тарцовага дваровага фасада. Дом № 6 — мураваны двухпавярховы будынак з выцягнутым уздоўж вуліцы галоўным фасадам. Пабудаваны ў 1928 г. у стылі канструктывізму. На галоўным фасадзе вылучаецца плоскі ўваходны рызаліт з атыкавым завяршэннем і вёртыкальнай стужкай зашклёнай лесвічнай клеткі. Шырокія аконныя праёмы аб’яднаныя доўгімі балконамі і завяршальным магутным парапетам. Мае калідорную планіроўку з дзвюма міжпаверхавымі лесвіцамі.
Дом № 8 (на рагу вуліц Савецкай і Астроўскага) — мураваны двухпавярховы будынак пад пакатым двухсхільным дахам. Пабудаваны ў пачатку XX ст. Галоўным фасадам выцягнуты ўздоўж вуліцы. Фасады апрацаваныя багатым архітэктарскім і скульптурным дэкорам (раслінны арнамент, капітэлі, разеткі, руст, лапаткі, балясіны і інш.). Першы паверх расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі і руставанымі лапаткамі, другі — дэкарыраваны пластычным, арнаментальна насычаным фрызам і ляпнымі ліштвамі. Будынак падзелены на две палавіны з самастойнымі ўваходамі і лесвіцамі.
Няцотны бок
Дом № 3 — аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак з пластычным мансардавым дахам. Пабудаваны ў пачатку XX ст. Карніз аформлены сухарыкамі.
Дом № 5 — аднапавярховы будынак, выцягнуты ў глыбіню панадворку. Пабудаваны ў пачатку XX ст. На вуліцу выходзіць вузкім атынкаваным фасадам, які завершаны фігурным мансардавым шчытом з балконам у цэнтры. У пластычнай апрацоўцы выкарыстаныя кутнія лапаткі, руст, прафіляваныя карнізы з сухарыкамі. Капітальнымі сценамі і перагародкамі падзелены на кватэры, аб’яднаныя вакол лесвіцы, што вядзе на мансардавы паверх.
Дом № 11 — складаны ў плане будынак, развіты ў глыбіню панадворку. Пабудаваны ў пачатку XX ст. Атынкаваны галоўны фасад сіметрычна-восевай кампазіцыі рытмічна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі і філёнгамі. Вокны аформленыя ліштвамі і прафіляваным карнізам. Уваходы з панадворку і бакавых фасадаў.
Дом № 13 (на рагу вуліц Савецкай і Астроўскага) — мураваны двухпавярховы будынак, накрыты пакатым двухсхільным дахам. Пабудаваны ў канцы XIX ст. Фасады аформленыя карнізамі, філёнгамі, рустам. Лучковыя вокны аздобленыя фігурнымі ліштвамі з сандрыкамі. Дом выкарыстоўваецца гандлёвай установай, падзелены на гандлёвую і жылую часткі з самастойнымі ўваходамі.
Медыцынскія ўстановы
У д. № 42 змяшчаецца Пінскі міжраённы анкалагічны дыспансер.
Сад Цюільры
Сад Цюільры (le jardin des Tuileries) — сад у цэнтры Парыжа, у 1-й акрузе, займае тэрыторыю паміж плошчай Згоды, вуліцай Рывалі, Луўрам і Сенай; займае 25,5 га пры даўжыні 920 м і шырыні 325 м. Калісьці тут знаходзіўся палац Цюільры, а цяпер — найзначнейшы і найстарэйшы сад «а ля франсэ» — французскі парк.
Гісторыя
У XV ст. на гэтым месцы была ўскраіна горада за сценамі Луўрскай крэпасці — з публічнай звалкай і здабычай гліны для вытворчасці чарапіцы (фр. tuile, «цюіль»), — адсюль і назва Цюільры.
Першы парк пачалі разбіваць у 1564 годзе паводле загаду каралевы Кацярыны Медычы, якая захацела новы палац — Цюільры — і сад для прагулак. Таму парк быў у італьянскім стылі: 6 алей у даўжыню сада і 8 — у яго шырыню. Праз 110 гадоў, у 1664 годзе, Кальбер загадаў перапланаваць парк, даручыўшы гэта Лянотру.
Арташат
Арташа́т (Արտաշատ) — горад у Арменіі, адміністрацыйны цэнтр Арарацкай вобласці. Знаходзіцца ў 28—30 км на паўднёвы ўсход ад Ерэвана.
Сучасны горад быў заснаваны савецкім урадам у 1945 годзе і названы ў гонар чацвёртай сталіцы Вялікай Арменіі — старажытнага Арташата, які знаходзіўся ў 8 км на паўднёвы ўсход ад сучаснага горада.
Перадгісторыя і старажытнасць
Паселішча на тэрыторыі старажытнага Арташата існавала яшчэ ў часы Урарту.
Цар Арташэс заснаваў у Арарацкай даліне горад, назваўшы яго сваім імем. Назва Арташат азначае «радасць Арташэса»  (другая частка слова-назвы — «шат» паходзіць са старажытнаперсідскай мовы і азначае радасць).
Дата заснавання антычнага Арташата (эліны называлі яго Артаксата) указваецца розная — ад 190 да 170 да н. э. Паводле асноўнай версіі, гэта — 176 год да н. э. Горад стаў сталіцай і быў такім доўгі час, выключаючы кароткі перыяд, калі сталіцай стаў Тыгранакерт (з 77 па 69 год да н. э). Пасля паражэння Тыграна II у бітве з Лукулам пад Тыгранакертам, сталіца была зноў вернута ў Арташат.
У 387 годзе Арменія была падзелена паміж Іранам і Візантыяй. Аднак горад працягнуў існаванне і пасля спусташэння Шапурам II. У кодэксе Юстыніяна ў імператарскім эдыкце 408—409 гг. Арташат, нароўні з Нізібінам у Паўночнай Месапатаміі і Калінікам на Еўфраце лічыцца адным з пунктаў міжнароднага гандлю, але верагодна, значэнне ён захаваў толькі дзякуючы таму, што знаходзіўся на скрыжаванні дарог.
Лажэры-От
Лажэры-От — велізарнае скальнае навісанне, якое знаходзіцца недалёка ад Лез-Эзі-дэ-Таяк-Сірой у французскім дэпартаменце Дардонь. Познепалеалітычнае археалагічнае паселішча.
Палёва Слабідка (Чудніўскі раён)
Палёва Слабідка (Польова́ Слобі́дка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Арташат
Сярэднія вякі
Захаваўся комплекс манастыроў X—XIII стст. У XIII стагоддзі на месцы ямы Хор Вірап узнік аднайменны манастырскі комплекс з вышэйшай школай, якою кіраваў адзін з найбуйнейшых навукоўцаў сярэдневяковай Арменіі — Вардан Арэвелці. Сучасны будынак царквы адносіцца, галоўным чынам, да XVII стагоддзя. Комплекс складаецца з галоўнай царквы Багародзіцы, царквы Св. Грыгорыя на яме Хор Вірап і жылых гаспадарчых памяшканняў, якія прымыкаюць да агароджы комплексу з яе ўнутранага боку.
Лажэры-От
Першыя працы ў мясцовасці пад кіраўніцтвам Э. Лартэ і Г. Крысці, былі праведзены ў 1863 годзе. У ходзе раскопак пад навісаннем былі адкрытыя багатыя стратыграфічныя, якія змяшчаюць узроўні гравецкай, арыньякскай, салютрэйскай і мадленскай культур. Знаходкі ўтрымліваюць прыклады першабытнага мастацтва, у прыватнасці, вырабленую са слановай косці статую жанчыны (так званая Венера) і рэльефную разьбу па косці.
Арташат
Гісторыя сучаснага паселішча
Сучасны горад узнік на аснове паселішча Камарлу, вядомага з сярэдніх вякоў.
На момант уваходжання ў склад Расійскай імперыі тэрыторыя старажытнага Арташата была закінута і практычна бязлюдная.
К канцу XIX стагоддзя Камарлу — вялікае сяло. У сяле было развіта садоўніцтва, вырошчванне бавоўны, вінаробства, дзейнічаў невялікі вінны завод.
З 1920 года — пасёлак Камарлю. У 1920-1930-х гадах Камарлю уваходзіў у склад Эрыванскага павета. З 1930 года пасля скасавання паветаў Камарлю становіцца раённым цэнтрам.
Сучасны Арташат быў заснаваны савецкім урадам 4 верасня 1945 года шляхам аб'яднання трох блізкіх сёл. Сваю новую назву паселішча атрымала ў гонар старажытнага Арташата, размешчанага ў 8 км на паўднёвы ўсход ад сучаснага горада.
У 1946 годзе Арташат атрымаў статус пасёлка гарадскога тыпу, у 1962 годзе — статус горада.
У 1970 Арташату быў нададзены статус горада рэспубліканскага падпарадкавання Армянскай ССР.
Насельніцтва
Па статыстычных дадзеных 1893 года, у Камарлу жыло 2084 чалавекі, з якіх 1413 — армяне, 668 — азербайджанцы.
Насельніцтва Арташата (Камарлу) у 1897 годзе складала 833 чалавекі, у 1926 годзе — 2505, у 1939 годзе — 4148, у 1959 годзе — 7277, у 1974 годзе — 14905, у 1976 годзе — 16774 чалавекі, паводле перапісу 1989 года яно складала каля 32 000 чал., у 2001 годзе — 22 600, па падліках на пачатак 2008 года складае 20 900 чалавек.
Эканоміка
У горадзе функцыянуюць вінна-каньячны і кансервавы заводы. У савецкі час у Арташаце таксама дзейнічалі прадпрыемствы лёгкай і харчовай прамысловасці, машынабудаўнічы, керамічны заводы і іншыя, аб іх дзейнасці ў дадзены момант дадзеных няма.
Арташат і яго наваколлі — адзін з самых буйных па аб'ёме вытворчасці сельскагаспадарчых раёнаў Арменіі. Тут моцна развіта арашальная сетка, якая выкарыстоўвае воды Арташацкага канала і ракі Азат. Асновай сельскай гаспадаркі з'яўляюцца вінаградарства, пладаводства, агародніцтва і малочная жывёлагадоўля.
Архітэктура сучаснага Арташата
Арташат мае генеральны план, упершыню распрацаваны і зацверджаны ў 1948 годзе. У 1968 годзе генеральны план быў перагледжаны. Большасць будынкаў у горадзе 3-5-павярховыя.
У 2002—2015 гадах у горадзе была пабудавана царква Святога Іаана Багаслова.