cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уладзіслаў Мікалаевіч Волкаў
Біяграфія
У 1959 годзе скончыў Маскоўскі авіяцыйны інстытут і працаваў у канструктарскім бюро. З 1966 г. у атрадзе касманаўтаў. 12—17 кастрычніка 1969 года здзейсніў палёт у космас на караблі-спадарожніку «Саюз-7» ў якасці бортінжынера (сумесна з А. В. Філіпчанка і В. В. Гарбатка). Экіпаж карабля «Саюз-7» выканаў сутачны групавы палёт з касмічным караблём «Саюз-6» і 3-сутачны групавы палёт з касмічнымі караблямі «Саюз-6» і «Саюз-8». У якасці бортінжынера ўваходзіў у склад экіпажа касмічнага карабля «Саюз-11», выведзенага 6 чэрвеня 1971 г. на арбіту спадарожніка Зямлі. 7 чэрвеня 1971 г. «Саюз-11» стыкаваўся навуковай станцыяй «Салют». Сумесны палёт касмічнага комплексу — арбітальнай станцыі «Салют» і транспартнага карабля «Саюз-11» працягваўся каля 23 сутак. Пасля завяршэння праграмы палёту 30 чэрвеня 1971 пры вяртанні на Зямлю Волкаў і іншыя члены экіпажа касмічнага карабля «Саюз-11» загінулі. Пахаваны ў Маскве на Краснай плошчы каля Крамлёўскай сцяны.
Элсварт Келі
Элсварт Келі (Ellsworth Kelly;, Ньюберг, штат Нью-Ёрк — , Спенсертаўн, штат Нью-Ёрк) — амерыканскі мастак і скульптар, адзін з галоўных прадстаўнікоў мінімалізму, хард-эдж і жывапісу каляровага поля.
Узнагароджаны Нацыянальным медалём ЗША ў галіне мастацтваў.
Холмск
Холмск (Холмск, да 1946 — Маока) — горад абласнога падпарадкавання ў Расіі, да 2004 года — адміністрацыйны цэнтр Холмскага раёна Сахалінскай вобласці. Насельніцтва 33,5 тыс. чал. (2005), трэцяе месца ў вобласці.
Горад размешчаны на паўднёва-заходнім узбярэжжы Сахаліна, за 83 км ад Южна-Сахалінска. У горадзе знаходзіцца Сахалінскае марское параходства. Два порты: гандлёвы і рыбны, якія ўзімку не замярзаюць.
Нунатак
Нунатак (nunataaq) - ізаляваная скалістая вяршыня, якая выступае над паверхняй ледавіка. Нунатак характэрны для краявых частак ледавіковых покрываў Грэнландыі і Антарктыда.
Служыць прытулкам для расліннасці ў ледавіковых абласцях.
Слова «нунатак» запазычана з эскімоскай мовы і ўвайшло ў мовы Заходняй Еўропы не пазней 1880-х гадоў.
IC 3769
IC 3769 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кастэльпетроза
Кастэльпетроза (Castelpetroso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 1642 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 75 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 86090. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 4032
NGC 4032 (іншыя абазначэнні — UGC 6995, IRAS11579+2021, MCG 3-31-10, WAS 40, ZWG 98.19, KUG 1157+203, PGC 37860) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Дон Джонсан
Доні Уэйн Джонсан (Donnie Wayne Johnson; нар. ) — амерыканскі акцёр, прадзюсар, рэжысёр, спявак і аўтар песень. Сыграў ролю Джэймса «Соні» Крокета ў тэлесерыяле 1980-х гадоў «Паліцыя Маямі», атрымаўшы за гэтую ролю «Залаты глобус». Ён таксама сыграў галоўнага героя ў серыяле 1990-х гадоў «Дэтэктыў Нэш Брыджэс».
Джонсан зняўся ў такіх фільмах, як «Хлопец і яго сабака» (1975), «Харлі Дэвідсан і Каўбой Мальбара» (1991), «Бляшаны кубак» (1996), «Мачэтэ» (2010), «Джанга вызвалены» (2012) і «Дастаць нажы» (2019).
Як спявак, Джонсан выпусціў альбомы Heartbeat (1986) і Let It Roll (1989). Яго кавер-версія «Heartbeat» заняла 5-е месца ў Billboard Hot 100.
Джонсан атрымаў зорку на Галівудскай «Алеі славы» ў 1996 годзе.
Ёрг Кёльдэрэр
Ёрг Кёльдэрэр (Jörg Kölderer; каля 1465/70, Вайлер-Хоф, каля Інцынга, Ціроль — ліпень 1540,, Ціроль) — прыдворны мастак (з 1494), і майстар-будаўнік (з 1518) імператара Максіміліяна I.
Кёльдэрэр забяспечваў падрыхтоўчыя працы для Ганаровай брамы Максіміліяна I Габсбурга.
Дом, у якім нарадзіўся Кёльдэрэр, Ванер Хоф, існуе да гэтага часу.
Пілонная станцыя
Пілонная станцыя — тып станцыі метрапалітэна глыбокага залажэння. Асноўная адметная асаблівасць пілоннай станцыі — узаемная неперасякальнасць аздабленняў цэнтральнай залы і станцыйных тунэляў. Гэта самы стары тып станцый глыбокага залажэння. У краінах СНД усе станцыі падобнага тыпу былі пабудаваны закрытым метадам на глыбіні ад 15 да 105,5 метраў.
Незалежнасць зал дазваляе дыферэнцыяваць архітэктурнае афармленне сярэдняй і бакавых зал, што асабліва характэрна для станцый 1960-х гадоў пабудовы, калі з прычыны татальнай эканоміі бакавыя залы і пуцявыя сцены афармляліся значна бядней цэнтральнай залы.
У Маскоўскім метрапалітэне тыпавымі пілоннымі станцыямі з’яўляюцца «Беларуская» (Замаскварэцкай і Кальцавой ліній), «Кіеўская», «Кастрычніцкая», «Ахотны рад», «Смаленская», «Таганская», «Тэатральная» і іншыя.
У Пецярбургскім — «Горкаўская», «Маскоўскія вароты», «Нарвская», «Плошча Леніна», «Пушкінская», «Спаская» і інш.
У Кіеўскім — «Крэшчацік», «Лыбедская», «Універсітэт», «Шуляўская» і іншыя станцыі глыбокага залажэння.
Двухскляпеністая станцыя
Двухскляпеністыя станцыі глыбокага залажэння таксама адносяцца да пілонных станцый. У Лонданскім метро гэты тып станцый распаўсюджаны найбольш шырока, таму канструкцыя атрымала назву станцыя англійскага ці лонданскага тыпу. Адметнай асаблівасцю з’яўляецца паменшаная да памераў аванзалы цэнтральная зала, якая прылягае да нацяжной камеры нахільнага ходу або ліфтавой шахты. У асобных выпадках ролю аванзалы выконвае і сама нацяжная камера.
У наш час у краінах былога СССР ёсць толькі адзін прыклад падобнай станцыі — «Арсенальная» у Кіеве. У Маскве падобнымі станцыямі да правядзення іх рэканструкцыі з’яўляліся: «Лубянка», «Чыстыя пруды» і «Павялецкая» (Замаскварэцкай лініі).
Марачынскі сельсавет
Марачы́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Марачы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Крывіцкі сельсавет у складзе Зэльвенскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Крывічы. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 25 лютага 1961 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Марачы, сельсавет перайменаваны ў Марачынскі. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Мастоўскага раёна, з 25 снежня 1962 года ў складзе Ваўкавыскага раёна, з 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Зэльвенскага раёна. 19 снежня 1974 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Дзярэчынскага сельсавета.
Камерун
Уваходзіць у склад Афрыканскага саюза.
Сталіца — Яўндэ.
Гісторыя
Першыя жыхары Камеруна, верагодна, былі бака — паляўнічыя-збіральнікі, таксама вядомыя як качэўнікі пігмеі. З 1-га тысячагоддзя да нашай эры маюць аселы лад жыцця.
Партугальскія маракі дасягнулі ўзбярэжжа ў 1472 г. яны адзначылі багацце крэветак у рацэ Вуры і назвалі яе Rio dos Camarões (рака крэветак), адкуль і паходзіць назва краіны.
У канцы XVI ст. партугальцаў выціснулі галандцы, а з пачаткам XVIII ст. узбярэжжа Камеруна сталі актыўна каланізаваць англічане, французы і немцы, якія будавалі там гандлёвыя факторыі. Разам з еўрапейцамі ў Камерун трапіла і хрысціянскія місіянеры, якія актыўна распаўсюджвалі хрысціянства.
Перыяд незалежнасці
Пад націскам міжнароднай супольнасці Францыя надала незалежнасць ўсходняй частцы краіны, і 1 студзеня 1960 г. была абвешчана Рэспубліка Камерун. Пасля стварэння незалежнай дзяржавы Нігерыя (кастрычнік 1960 г.) у абедзвюх частках Камеруна па рашэнні ААН праведзены плебісцыт, у выніку якога паўднёвыя вобласці краіны, якія знаходзіліся пад кіраваннем Вялікабрытаніі, уз'яднацца з Рэспублікай Камерун. 1 кастрычніка 1961 г. ўтворана Федэратыўная Рэспубліка Камерун. Прэзідэнтам краіны абраны старшыня «Камерунскі саюз» Амаду Ахіджа. Яго ўрад абвясціла палітыку «планаванага лібералізму». У выніку зліцця Камерунскага саюза з некалькімі партыямі (чэрвень 1966 г.), створаны «Камерунскі нацыянальны саюз» (КНС). Паступовае засяроджванне ўлады ў руках цэнтральнага ўрада прывяло да адмены федэрацыі — 20 мая 1972 г. абвешчаная Аб'яднаная Рэспубліка Камерун. У краіне ўсталяваўся аўтарытарны рэжым А. Ахіджа. Правал эканамічнай палітыкі, у выніку чаго, краіна апынулася ў глыбокім крызісе і стагнацыі, а таксама актывізацыя апазіцыі вымусілі яго ў 1982 г. падаць у адстаўку. Яго пераемнікам стаў Поль Бія. У сакавіку 1985 г. КНС рэарганізавана ў ДАНК - «Дэмакратычнае аб'яднанне народа Камеруна». 25 студзеня 1984 г. краіна атрымала назву «Рэспубліка Камерун».
Пад націскам апазіцыі 19 снежня 1990 г. прыняты закон аб шматпартыйнасці. На прэзідэнцкіх выбарах 1992 г. перамог П. Бія (40% галасоў), лідар Сацыял-дэмакратычнага фронту (СДФ) Джон Фру Ндзі набраў 36%. Апазіцыя апратэставала вынікі выбараў у Вярхоўным судзе, але атрымала адмову. Маніфестацыі і пратэсту, арганізаваныя апазіцыяй на поўначы краіны, прывялі да арышту Дж. Фру Ндзі і яго прыхільнікаў і ўвядзення надзвычайнага становішча на 3-месячны тэрмін. З сямі кандыдатаў на прэзідэнцкіх выбарах 1997 г. зноў абраны П. Бія, які атрымаў 92,57% галасоў выбаршчыкаў.
XXI ст.
На парламенцкіх выбарах 2002 г. ДАНК атрымаў 149 (са 180 мандатаў), СДФ — 22, а —Камерунсккі дэмакратычны саюз — 5. У маі 2004 г. у сталіцы прайшоў 10-тысячны мітынг, арганізаваны Кааліцыяй апазіцыйных сіл. У г. Гаруа ў жніўні 2004 г. на фоне заклікаў прыхільнікаў ісламу да гвалту ў дачыненні да «няверных» адбыліся сутыкненні паміж мусульманамі і хрысціянамі. На прэзідэнцкіх выбарах 2004 г. з 16-ці кандыдатаў перамогу атрымаў П. Бія (70,92% галасоў).
Дзяржаўны лад
Выканаўчая ўлада ажыццяўляецца прэзідэнтам і ўрадам на чале з прэм'ер-міністрам.
Заканадаўчая ўлада ажыццяўляецца аднапалатным парламентам — Нацыянальным сходам — 180 дэпутатаў. Паводле канстытуцыйных паправак ад 1996 года, прадугледжана стварэнне верхняй палаты — Сената ў складзе 100 дэпутатаў (па 10 чалавек ад кожнай з 10-ці правінцый), з якіх 70 сенатараў павінны выбірацца калегіяй выбаршчыкаў, а 30 — прызначацца прэзідэнтам. Аднак Сенат пакуль яшчэ не сфарміраваны.
Кіруючай партыяй з 1961 года з'яўляецца «Дэмакратычны рух камерунскага народа» — цяпер мае 140 месцаў у парламенце.
Камерун у цяперашні час падзелены на 10 рэгіёнаў (фр. Régions). Рэгіёны падзелены на 58 дэпартаментаў (фр. Départements). Дэпартаменты падзелены на 327 камун (фр. Communes).
Адносіны з Беларуссю
Дыпламатычныя адносіны ўрады ўстанавілі 14 лістапада 2006 года.
Наўэль (танк)
DL-43 «Наўэль» (Nahuel DL-43, ад nahuel — «ягуар») — аргентынскі сярэдні танк часоў Другой сусветнай вайны. З'яўляўся аналагам танкаў M4 «Шэрман» і M3 «Грант». Выпуск танка быў пачаты ў 1944 годзе, аднак паколькі з заканчэннем Другой сусветнай вайны на сусветны рынак узбраенняў у значных колькасцях паступілі параўнальна танныя і больш сучасныя «Шерманы», вытворчасць «Наўэля» была спынена пасля выпуску 16 адзінак.
Гісторыя
Аргенціна ў пачатку XX стагоддзя ўваходзіла ў першую дзясятку краін свету з самым высокім даходам на душу насельніцтва. Амбіцыі мясцовых палітыкаў, тэрытарыяльныя спрэчкі з суседзямі прывялі да ўзмоцненай мілітарызацыі, што выклікала затратную гонку марскіх узбраенняў. Першапачаткова аргентынскія ваенныя арыентаваліся на сваіх брытанскіх калегаў. Пазней пачалося супрацоўніцтва з Германіяй. Так, у 1939 годзе 17 з 34 аргентынскіх генералаў мелі вопыт службы ў нямецкай арміі. Сімпатыі Буэнас-Айрэса да Берліну раздражнялі паўночнаамерыканцаў. Нейтралітэт Аргентыны ў Другой сусветнай вайне выключыў краіну з спісу краін-атрымальнікаў ваеннай і эканамічнай дапамогі ЗША па ленд-лізу. На пачатак Другой сусветнай вайны ўзброеныя сілы Аргенціны па колькасці (66 тысяч чалавек) былі другімі ў Паўднёвай Амерыцы, флот — найбуйнейшым у Паўднёвай Амерыцы і восьмым ў свеце. Аднак стан ваеннай тэхнікі сухапутных войскаў пакідала жадаць лепшага, у адрозненне ад флоту і авіяцыі. Так, акрамя 12 англійскіх танкеток «Кардэн-Лойд» вытворчасці «Вікерс», у аргентынскай арміі не было іншай бранятанкавай тэхнікі, не лічачы браневікоў «Крослі». Перамовы аб куплі 160 лёгкіх танкаў TNHP былі перапыненыя акупацыяй Чэхаславакіі Германіяй. Краіны Восі, ва ўмовах вайны адчуваючыя дэфіцыт узбраення, не маглі прадаць Аргентыне бронетэхніку, нягледзячы на тое, што прэзідэнт Рамон Касцілья звяртаўся да Гітлеру з просьбай паставіць танкі і самалёты наўзамен уступлення Буэнас-Айрэса ў вайну супраць ЗША і Вялікабрытаніі. Ва ўмовах пагрозы магчымага амерыкана-бразільскага ўварвання ў краіне пачалася ўзмоцненая распрацоўка і вытворчасць ваеннай тэхнікі і рыштунку — рухавікі «Гаўчо», бамбавікі «Калькін», навучальныя самалёты DL і Tu-Sa, джып «Ньянду» і іншае.
Распрацоўка
Саюзнікі па антыгітлераўскай кааліцыі паставілі суседзям-бразільцам 230 танкаў, што паставіла нацыянальную бяспеку нейтральнай Аргентыны ў крытычнае становішча. У 1942 годзе пачалося праектаванне першага ў краіне і Паўднёвай Амерыцы танка. Распрацоўшчыкам быў падпалкоўнік Альфрэда Баісі (Alfredo BaisiAlfredo Baisi), пасля член «Групы аб'яднаных афіцэраў» (ГАА). Машына атрымала назву DL.43 Nahuel, што ў перакладзе з мовы індзейцаў арауканов — абарыгенаў захаду Аргенціны, азначае «Ягуар». У аснову DL.43 былі закладзены канструктыўныя рашэнні, выкарыстаныя на сярэдніх танках ЗША. Спачатку быў выраблены макет, выкананы за 45 дзён у натуральную велічыню з дрэва. У 1943 годзе на сталічным заводзе Arsenal Esteban de Luca быў выраблены першы асобнік танка, які атрымаў нумар C 252. Яго прадэманстравалі ўдзельнікам нядаўняга ваеннага перавароту ў Аргентыне — Эдельміру Фарэлю, Альберту Тейсайре і Хуану Перону, сімпатызаваўшему нацысцкай Германіі.
Узбраенне
Танк быў узброены састарэлай (на момант выкарыстання) 75 мм гарматай L30 M1909 (поўным аналагам палявой гарматы Krupp узору 1909 года, якая складалася на ўзбраенні ў аргентынскай арміі).
Узбраенне экіпажа — пісталеты-кулямёты Thompson і Halcón M-1943, пісталеты Ballester-Molina.
Вытворчасць
З-за слабасці аргентынскай прамысловасці ў вытворчасці выкарыстоўвалася шырокая кааперацыя. У выніку да працэсу падключылася 80 фірмаў. Так, кордаўскі завод FMA паставіў для танка авіяцыйныя рухавікі Lorraine-Dietrich 12Eb, якія засталіся ад ліцэнзійных самалётаў Dewoitine D. 21. На прадпрыемствах DGFM выплаўлялі сталь, каткі для машыны каваліся ў сталічным лакаматыўным дэпо, вежы адлілі на прадпрыемствах Talleres Metalúrgicos San Martín (TAMET). Верфі Міністэрства грамадскіх работ у Авельянеде былі адказныя за вытворчасць хадавой часткі, пяціступеневую скрынку перадач распрацавала аўтамайстэрня «Пэдра Мерліна» з Кабальіта (Буэнас-Айрэс), а армейскае ўпраўленне сувязі займалася камунікацыйным абсталяваннем. Да працы таксама прыцягнулі дзяржаўную нафтавую кампанію YPF. Танкі абсталявалі радыёстанцыямі і ТПП вытворчасці нямецкай фірмы Telefunken.
У выніку кампаніяй Arsenal Esteban de Luca было выраблена толькі 16 танкаў «Наўэль». Яны пастаўляліся ў узброеныя сілы Аргенціны. У канцы 1940-х гадоў серыйная вытворчасць уласных танкаў была згорнута з-за з'явіўшайся магчымасці купіць застаўшыяся пасля Другой сусветнай вайны больш якасныя і недарагія амерыканскія «Шерманы».
Кыска
Кы́ска (Kiska) — востраў у групе Алеуцкіх астравоў. Уваходзіць у склад амерыканскага штата Аляска. Плошча — 277,7 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Востраў Кыска з'яўляецца адным з найбуйнейшых астравоў групы Пацучыныя Алеуцкага архіпелага. Месціцца ў 3045 км на захад ад Джуна, сталіцы штата Аляска. Даўжыня з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад — 38,51 км. Найбольшая шырыня — 12,9 км.
Мае вулканічнае паходжанне. Стратавулкан Кыска ўзвышаецца на 1220,4 м і з'яўляецца актыўным. Апошнія вывэржэнні зафіксаваны ў 1962 г., 1964 г. і 1990 г. Бухта Кыска на ўсходнім узбярэжжы лічыцца адным з найбольш прыдатных месцаў для стаянак марскіх суднаў на поўначы Ціхага акіяна. З усходу яна зачынена невялікім востравам Літл-Кыска.
Клімат пераходны ад умеранага да арктычнага. На заходнім узбярэжжы сярэднія тэмпературы рэдка апускаюцца ніжэй за 0 °C. Аднак у гарах прахалодна нават у летнія месяцы.
Прырода
Большую частку вострава Кыска займае тундра, якую на ўзвышшах змяняюць карст, зараснікі моху і лішайнікаў. Фаўна адметна мноствам марскіх птушак. У выніку чалавечай дзейнасці былі інтрадуцыраваны пацукі і пясцы. У 1995 г. на востраве выяўлена 5 экалагічна небяспечных месц, дзе знойдзены атрутныя рэчывы або адыходы, пакінутыя чалавекам.
Кыска разам з востравам Ату ўваходзіць у склад асобнай прыроднай ахоўваемай зоны.
Гісторыя
Лічыцца, што востраў Кыска быў населены продкамі алеутаў каля 4500 гадоў таму. Яны займаліся рыбалоўствам і паляваннем на ластаногіх, будавалі хаціны зямлянкавага тыпу. 25 кастрычніка 1741 г. востраў быў адкрыты расійскай экспедыцыяй на чале В. Берынга. Доўгі час расійскія здабытчыкі футра мала цікавіліся яго берагамі. У 1758 - 1759 гг. на ім зімавала каманда пацярпелага крушэнне расійскага судна «Святы Капітан». Аднойчы яна была атакавана абарыгенамі, якія, аднак, спужаліся стрэлаў і адступілі.
У 1810 г. і 1812 г. Расійска-амерыканская кампанія выселіла тубыльцаў Кыскі на астравы Ату і Амчытка, дзе з-за змяньшэння насельніцтва не хапала рабочых рук. Выселеныя на Амчытку некаторы час сезонна наведваліся на Кыску, але ў выніку таксама былі пераселены на Ату.
У 1867 г. Кыска разам з іншымі Алеуцкімі астравамі была прададзена ЗША. Востраў сезонна наведваўся паляўнічымі на каланаў. У 1898 г. была высунута прапанова стварэння на ім буйной базы ВМС, але яна была пабудавана ў Пёрл-Харбар. Тым не меней, у 1901 г. заходняя частка была перададзена ў карыстанне ваенным. Тут быў пабудаваны пост. З 1912 г. наведванне Кыскі замежнымі суднамі было абмежавана. У 1913 г. астатняя частка вострава была абвешчана прыродным заказнікам. У 1936 г. была адчынена метэаралагічная станцыя.
У пасляваенны перыяд месца дыслакацыі японскіх войск было абвешчана нацыянальным гістарычным помнікам ЗША. Прырода Кыскі часткова пацярпела падчас выпрабаванняў ядзернай зброі на суседнім востраве Амчытка.
Партызанская брыгада імя У. І. Леніна (М. А. Сакмаркін)
'''Партызанская брыгада імя У. І. Леніна''' — партызанская брыгада, створаная ў сакавіку 1943 года на базе атрадаў «Мсцівец» (потым імя Фрунзэ, імя Варашылава), «Сталінец» (потым імя Чапаева) і роты атрада «Грозны» партызанскай брыгады імя С. М. Кароткіна. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Сіроцінскага, Расонскага, Ушацкага, Гарадоцкага, Бешанковіцкага, Шаркаўшчынскага і Дзісенскага раёнаў. 2 ліпеня 1944 года брыгада (571 партызан, 7 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Гісторыя
Партызаны брыгады ўчынялі дыверсіі на шашэйных і грунтавых дарогах. У аперацыі «рэйкавая вайна» падарвалі і папсавалі больш за 1,8 тыс. рэек. Разбілі нямецкія гарнізоны ў вёсках Даўгаполле і Маскаляняты (люты 1943) Гарадоцкага, Мішневічы (сакавік 1943), Дворышча (чэрвень 1943) Сіроцінскага, Кардон (чэрвень 1943), Лявонава (ліпень 1943) Ушацкага раёнаў, вялі абарончыя баі каля вёсак Заскаркі (чэрвень 1943) Ветрынскага, Чэрчыцы, Адэліна (ліпень 1943), Дворнікі, Шавурына (лістапад 1943) Ушацкага раёнаў. У час Лепельскай аперацыі брыгада прыкрывала з усходу і паўднёвага ўсходу ўдарную лепельскую групоўку партызан ад нямецкіх гарнізонаў. У 1944 годзе вялі абарончыя баі каля вёсак Адэліна, Загаваліна, Бальбінава, Ляхава, Кавалеўшчына Ушацкага раёна. У красавіку — маі 1944 года ў баях супраць карнікаў партызаны ўтрымлівалі лінію абароны на рубяжы вёсак Залужэнне, Ляхава, Краснае, Муравец, Павулле і іншых Ушацкага раёна, прарвалі нямецкую блакаду на мяжы вёсак Новае Сяло, Селішча, чыгункі Полацк — Маладзечна на ўчастку станцый Кульгаі — Загацце і шашы Лепель — Беразіно. У маі — чэрвені 1944 года вялі баі з карнікамі ў Дзісенскім раёне, прарвалі абарону праціўніка на ўчастку вёсак Красоўшчына — Стары Пагост. Перад наступленнем Чырвонай Арміі ўтрымлівалі лінію абароны на рубяжы вёсак Шаркаўшчына — Гарбуны — Пятровічы — Чаславава — Пялікі і на ўчастку вёсак Касцяні — Кураполле — Дзеткава Пастаўскага раёна.
Астраханка (Акмолінская вобласць)
Астраханка — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Астраханскай сельскай акругі. Код КАТА — 113630100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 6566 чалавек (3217 мужчын і 3349 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 6313 чалавек (3161 мужчына і 3152 жанчыны).
Сядзіба Любамірскіх (Берасценава)
Сядзіба Любамірскіх — сядзібна-паркавы комплекс у в. Берасценава Аршанскага раёна Беларусі.
Гісторыя
Належала Любамірскім. Сядзібны дом, пабудаваны, верагодна, у пачатку XIX ст.
У 1872 г. па завяшчанні Дубровенскі ключ (40 тыс. дз.) быў падзелены між яго жонкай і дочкамі. Жонка атрымала палову ўладанняў з цэнтрам у Берасценаве. На 1884 г. у маёнтку было 9080 дзесяцін зямлі: 570 дзесяцін — ворнай, 229 дзесяцін — пад сенажаццю, 5820 дзесяцін — пад лесам. Пры маёнтку было 3 карчмы. Гаспадарку вёў аканом.
У пачатку XX ст. маёнтак Берасценава (Кудаева) (8 двароў, 120 душ) належаў лютэраніну Альфрэду фон Валю, брату.
Архітэктура
Сядзібны дом аднапавярховы мурававы, прамавугольны ў плане, размешчаны на высокім падмурку Цэнтральная частка вылучана порцікам з трохвугольным франтонам. Побач з сядзібай была капліца (праіснавала да 1920-х гг.). Захаваліся ў закінутым, але ў досыць добрым стане панскі дом, флігель, некаторыя гаспадарчыя пабудовы.
Маастрыхт
Маастрыхт (Maastricht, лімб.: Mestreech) — горад на паўднёвым усходзе Нідэрландаў, сталіца правінцыі Лімбург. Насельніцтва 120,2 тыс. чалавек (2006).
Геаграфія
Плошча тэрыторыі 59 км², плошча вады — каля 3 км². Горад размешчаны на берагах Мааса зблізку стыку меж Нідэрландаў, Германіі і Бельгіі.
Гісторыя
Ужо каля 500 г. да н.э. ў раёне сучаснага Маастрыхту існавала кельцкае паселішча. У I стагоддзі да н.э. рымлянамі быў пабудаваны мост праз раку Маас, у сувязі з чым тут узнік гандлёвы цэнтр. Пазней, у III стагоддзі, ён быў пераўтвораны ў ваенны лагер — каструм. Такім чынам, Маастрыхт належыць да трох найстарэйшых гарадоў Нідэрландаў. У наступным стагоддзі тонгерэнскі біскуп Сервацый перанёс цэнтр біскупства ў Маастрыхт, якім ён заставаўся да VIII стагоддзя, калі біскупы абралі сабе новую рэзідэнцыю — Льеж. У сярэднявеччы ўладарамі горада адначасова лічыліся біскуп льежскі і герцаг брабанцкі. У 1579 годзе быў захоплены і зруйнаваны іспанцамі. У 1632 годзе Маастрыхт быў вызвалены ад іспанцаў і ўвайшоў у склад Аб'яднаных правінцый. У 1673, 1748 і 1793 быў акупаваны французамі. У 1839 годзе, нягледзячы на геаграфічную блізкасць да Бельгіі, быў канчаткова замацаваны за Нідэрландамі і стаў важным цэнтрам вытворчасці керамікі. У 1976 годзе быў заснаваны ўніверсітэт. У 1992 тут было падпісана пагадненне аб стварэнні Еўрасаюза, вядомае як Маастрыхцкі дагавор.
Адукацыя
У Маастрыхце размешчаны самы малады ўніверсітэт Нідэрландаў — Універсітэт Маастрыхта (1976).
У Маастрыхце знаходзіцца адзін з каледжаў міжнароднай супольнасці (адкрыццё — у жніўні 2009).
Славутасці
Помнікі маастрыхцкай даўніны ўключаюць перакінуты праз Маас мост Святога Сервацыя (каля 1280 г.), былы будынак суда (каля 1475 г.), барочную ратушу (1658-64) і шматлікія асабнякі, якія адлюстроўваюць эвалюцыю фламандскіх архітэктурных густаў з часоў Рэнесансу.
Захаваліся фрагменты бастыёнаў і манументальная сярэднявечная брама (1229), званыя «варотамі пекла» (Helpoort). Астатнія ўмацаванні былі разбураны Вабанам пры аблозе Маастрыхта ў 1673 годзе: гэта падзея ўвайшла ў падручнікі ваеннага мастацтва. Пры ўзяцці горада паклаў галаву бравы мушкецёрскі капітан-лейтэнант д’Артаньян (у старым замкавым парку яму ўсталяваны помнік). Сярод шматлікіх сярэднявечных храмаў вылучаецца сабор Святога Сервацыя — найстарэйшы ў краіне: базіліка была закладзена ў VI стагоддзі, блізкі да цяперашняга раманскае аблічча набыла ў XI—XII стст., яе пашырэнне і ўпрыгожванне працягвалася да канца сярэдніх стагоддзяў. Царква Святога Іаана, цяпер занятая пратэстантамі, славіцца сваёй 75-мятровай званіцай. У базіліцы Дзевы Марыі, нягледзячы на незлічоныя перабудовы, ацалела тысячагадовая крыпта.
На поўдзень ад Маастрыхта, у мястэчку Сінт-Пітэрсберг, з часоў антычнасці вялася здабыча мергеля. Агульная працягласць створаных рудакопамі тунэляў перавышае 320 км. Падчас войнаў маастрыхцы хавалі ў іх дзічыну, скаціну, бежанцаў і творы мастацтва.
Ніжынскі раён
Ніжынскі раён (Ніжинський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ніжын (Ніжин).
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна складаецца з 6 гарадскіх, 2 пасялковых і 9 вясковых грамад.
Саюз мастакоў СССР
Саюз мастакоў СССР — творчы саюз, які ў часы існавання Савецкага Саюза аб’ядноўваў савецкіх мастакоў і мастацтвазнаўцаў з 1931 па 1992 гады.
Саюз мастакоў пераследваў мэты «стварэння ідэйных, высокамастацкіх твораў мастацтва ўсіх відаў і жанраў і прац па мастацтвазнаўстве, садзейнічанне будаўніцтву камунізму ў СССР, умацаванне сувязі членаў Саюзу мастакоў СССР з практыкай камуністычнага будаўніцтва, развіццё сацыялістычнага па зместу і нацыянальнага па форме мастацтва народаў СССР, зацвярджэнне ідэалаў савецкага патрыятызму і пралетарскага інтэрнацыяналізму ў дзейнасці савецкіх мастакоў».
1827 год у гісторыі астраноміі
1827 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
IC 3770
IC 3770 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Дзева.
NGC 4033
NGC 4033 (іншыя абазначэнні — ESO 572-42, MCG -3-31-11, PGC 37863) — эліптычная галактыка (E6) у сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Цна (Цнянскі сельсавет)
Цна (Цна-Ё́дкава;, Цна) — былая вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Цна. У 2004 годзе вёска ўвайшла ў склад Мінска.
Назва
Назва паселішча паходзіць ад назвы ракі Цна. Гэты гідронім балцкага паходжання.
Гісторыя
У 1815 годзе вёска Цна, уласнасць Вінцэнта Талочкі. 12(19?) сакавіка 1817 года маёнтак Цна набыў у Вінцэнта Талочкі на аўкцыёне ігуменскі межавы суддзя Ануфрый Наркевіч-Ёдка.
У 1858 годзе маёнтак і вёска, уласнасць І. Ёдкавай. У 1870 годзе вёска Цна Сёмкава-Гарадзецкай воласці, 40 душ мужчынскага полу, таксама маёнтак Цна І. Ёдкавай. У 1897 годзе ў вёсцы Ёдкава-Цна (Іодково-Цна) 42 двары, 257 жыхароў, прыпісная царква, хлебазапасны магазін. На поўнач ад вёскі месцілася Хмарынская Цна, 27 двароў, 155 жыхароў; таксама былі маёнтак Цна (уладальнік Цімафееў), 4 двары, 11 жыхароў, маёнтак Цна (уладальнік Масальскі), 3 двары, 4 жыхары.
Пазней цэнтр Цнянскага сельсавета, у 2004 годзе вёска ўвайшла ў склад Мінска. Вясковая вуліца і завулак Рабочы былі пераназваны ў вуліцу і завулак Ёдкаўскія, вуліца Кальцавая была пераназваная ў вуліцу Хмарынскую. Таксама вясковыя вуліцы займелі назвы Малафееўская, Апалінар’еўская і Ліпавая ў гонар колішніх суседніх фальваркаў Малафееўка, Апалінарава і вёскі Ліпавы Копец.
Джон Франклін Кёніг
Джон Франклін Кёніг (John Franklin Koenig;, Сіэтл, Вашынгтон — , Сіэтл, Вашынгтон) — амерыканскі мастак, правёў большую частку сваёй кар'еры мастака ў Францыі. Быў жывапісцам і калажыстам. Меў прызнанне пры жыцці, яго працы выстаўляліся на сотнях выставак па ўсім свеце.
Кастэльпіццута
Кастэльпіццута (Castelpizzuto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 143 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 10 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 86090. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Біньчжоу
Біньчжоу (кіт.: 滨州, Bīnzhōu) — горад акружнога значэння ў паўночнай частцы кітайскай правінцыі Шаньдун. Плошча — 9600 км²，насельніцтва — 3.750.000 чал., даўжыня берагавой лініі — 240 км.
Золтан Кемені
Золтан Кемені (венг. Kemény Zoltán;, Беніца, Трансільванія, Аўстра-Венгрыя (цяпер жудзец Хунедоара, Румынія) — , ) — швейцарскі скульптар, мастак, дызайнер венгерскага паходжання. Прадстаўнік матэрызму.
Біньчжоу
Адміністрацыйны падзел
Адміністрацыйна гораду акружнога значэння Біньчжоу падпарадкаваны 1 раён гарадскога падпарадкавання і 6 паветаў.
Золтан Кемені
Біяграфія
Навучаўся сталярнай справе і архітэктуры. Скончыў Мастацкі ўніверсітэт імя Ласла Мохай-Надзя ў Будапешце, затым жывапіс у Венгерскім універсітэце выяўленчых мастацтваў. Нейкі час працаваў у сферы дызайну адзення. У 1930—1940 гадах вучыўся і працаваў у Парыжы, затым пераехаў у Марсель. З 1942 года — у Цюрыху. Працаваў мадэльерам і рэдактарам жаночай газеты Annabelle ў Цюрыху.
Пазнаёміўшыся з творчасцю Жана Дзюбюфэ, заснавальніка ар брут. У ранніх працах Кемені грубіянства ўжывальных матэрыялаў (часта металалому, дроту, цвікоў і спружыны) рэзка кантрастуюць з яго вольным скульптурным стылем; выявы, здаецца, растуць і плаваюць на паверхні. Першыя металічныя працы Кемені былі створаны ў сярэдзіне 1950-х гадоў. Пасля эксперыментаў са свінцом, цынкам, цынам, жалезам і алюмініем З. Кемені абраў медзь і латунь, як матэрыялы, якім ён аддаваў перавагу.
Многія яго працы выкананы ў стылі дадаізму.
NGC 4034
NGC 4034 (іншыя абазначэнні — UGC 7006, MCG 12-11-44, ZWG 335.2, ZWG 334.58, PGC 37935) — спіральная галактыка (Sc) у сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Жанабірлік (Акмолінская вобласць)
Жанабірлік — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Астраханскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 5 км на паўночны захад ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113630200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 139 чалавек (69 мужчын і 70 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 97 чалавек (47 мужчын і 50 жанчын).
IC 3771
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Цзоўпін
Цзоўпін (кіт.: 邹平) — павет, адміністрацыйная адзінка, падпарадкаваная гораду акружнога значэння Біньчжоў у складзе кітайскай правінцыі Шаньдун. Плошча — 1252 км²，насельніцтва — 690.000 чал. (2001).
Адміністрацыйны падзел
Павету Цзоўпін адміністрацыйна падпарадкаваны 14 пасёлкаў (镇, чжэнь)
Мэр
Мэр (Maire, mayor, гэта значыць старшына) — кіраўнік адміністрацыі, кіраўнік выканаўчай улады населенага пункта, часцей за ўсё горада.
Назва пасады паходзіць ад лацінскага слова «maior», якое азначае «вялікі».
Гістарычна існуюць таксама іншыя найменні кіраўніка гарадской улады:
Тамары
Тамары (Томари, да 1946 — Тамарыёру) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Тамарынскага раёна Сахалінскай вобласці. Насельніцтва 5,1 тыс. чал. (2005).
Горад размешчаны на паўднёва-заходнім узбярэжжы Сахаліна, за 167 км ад Южна-Сахалінска. Заснаваны ў 1870 годзе. У 1905—1945 гадах у складзе Японіі, з 1945 года ў складзе СССР.
Андрэй Іванавіч Дэньер
Андрэй Іванавіч Дэньер (Андрэй (Генрых) Деньер; Генрых-Ёган Дэньер; 1820, Магілёў, Расійская імперыя — 3 сакавіка 1892, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя) — расійскі мастак, піянер фатаграфіі ў Расіі. Фатограф Тараса Рыгоравіча Шаўчэнкі
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і швейцарскага грамадзяніна Іагана Дэнье, пры нараджэнні атрымаў імя — Генрых Дэнье. Пазней змяніў імя на Андрэй Іванавіч Дэньер. Часам выкарыстаў і Андрэй (Генрых) Дэньер.
У Магілёве скончыў гімназію (1842), пасля чаго рушыў у Пецярбург і стаў у Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў у класе гістарычнага жывапісу Карла Брулова. Вучыўся і адначасова даваў ўрокі малявання ў розных прыватных навучальных установах.
У 1851 годзе скончыў навучанне ў Акадэміі, атрымаўшы званне некласнага мастака гістарычнага і партрэтнага жывапісу.
Яшчэ падчас навучання ў Акадэміі, Дэньер захапіўся фатаграфіяй і ў 1849 годзе на Неўскім праспекце Пецярбурга адкрыў фотаатэлье «Дагератыпная ўстанова мастака Дэньера».
Працаваў спачатку нядоўга ў тэхніцы дагератыпіі, затым у тэхніцы вітрапіі (фатаграфіі на шкле), а пазней адным з першых асвоіў калоідны (мокракалоідны) працэс. А. І. Дэньер вынайшаў спосаб атрымання мяккасці контураў пры друку («эфект Дэньера»). Для гэтага рабіў два негатывы на пласцінках рознай таўшчыні, а затым друкаваў з абодвух.
У атэлье Дэньера здымаліся ўсе пласты насельніцтва, у тым ліку і Царскі двор.
У лепшыя часы ў майстэрні Дэньера працавала да 18 чалавек, у тым ліку рэтушорамі былі будучыя вядомыя мастакі І. М. Крамской,, , і іншыя. Дзейнасць Дэньера запомнілася не толькі высакакласным выкананнем бягучых прыватных заказаў, але і выданнем па падпісцы на працягу года (1865) штомесячнага альбома з 12 фотаздымкаў, знятых з натуры вядомых у той час у Расіі людзей («Альбома фатаграфічных партрэтаў Найсвятлейшых асоб і асоб, вядомых у Расіі»).
У 1860 годзе, адным з першых, Дэньер экспанаваў свае працы на выстаўцы ў Імператарскай Акадэміі мастацтваў.
У тым жа годзе І. Дэньер удастоены звання «фатографа іх імператарскіх Вялікасцей» і права адлюстроўваць дзяржаўны герб на сваёй прадукцыі, увайшоў у склад фатаграфічнага аддзела Імператарскага Расійскага тэхнічнага таварыства становіцца членам Французскага фатаграфічнага таварыства, выступае эксперт на расійскіх і міжнародных фотавыстаўках.
З пачатку 1880-х гг. працаваў у майстэрні разам з сынам Адольфам.
Да 1890 г. А. І. Дэньер захоўваў швейцарскае грамадзянства і толькі за два гады да смерці прыняў расійскае падданства.
Памёр Андрэй Іванавіч Дэньер 5 сакавіка 1892 года ў Санкт-Пецярбургу, пахаваны на.
У 1890 годзе ўладальнікам фотаатэлье «Г. Дэньер» на Неўскім праспекце стаў Роберт Пель, сын аптэкара.
Выставачная дзейнасць, узнагароды
А. І. Деньер быў актыўным удзельнікам міжнародных і расійскіх выставак:
Узаемаадносіны А. І. Дэньера з Тарасам Рыгоравічам Шаўчэнкам
Андрэй Дэньер і Тарас Шаўчэнка былі добра знаёмыя з маладых гадоў: вучыліся ў адзін час у Пецярбургскай Акадэміі мастацтваў у аднаго выкладчыка — Карла Брулова.
Па ўспамінах Благавешчанскага "у яго майстэрню, акрамя Мікешына часцей за ўсё хадзілі скульптар, жывапісец Г. Дэньер і інш…. Дэньер напісаў з Тараса Рыгоравіча партрэт, які … падаваў на выстаўку".
У фотаатэлье Дэньера былі зробленыя.
Мулун
Назву Мулун маюць:
NGC 4035
NGC 4035 (іншыя абазначэнні — MCG -3-31-10, 1SZ 122, IRAS11579-1540, PGC 37853) — галактыка ў сузор’і Воран.
Раз’езд Фалічы
Раз’е́зд Фа́лічы (, Разъезд Фаличи) — вёска (раней — раз’езд пад назвай Фалічы) у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старадарожскага сельсавета.
NGC 4035
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Ntpd
ntpd (Network Time Protocol daemon) — праграма-дэман, якая ўсталёўвае і абслугоўвае сістэмны час, выкарыстоўваецца дзеля сінхранізацыі з іншымі серверамі часу.
Апісанне
ntpd — дэман, абслугоўваючы і сінхранізуючы сістэмны час і дату з іншымі NTP-серверамі ў Інтэрнэце.
Бягучая версія ntpd цалкам рэалізуе пратакол NTP (Network Time Protocol) версіі 4, а таксама захоўвае сумяшчальнасць з версіяй 3, як гэта вызначана ў RFC-1305, і версіямі 1 і 2, як вызначана ў RFC-1059 і RFC-1119, адпаведна. ntpd выконвае большасць вылічэнняў з выкарыстаннем 64-бітнай арыфметыкі з плаваючай коскай, і вылічэння з 64-бітнай арыфметыкай і фіксаванай коскай у выпадках, калі неабходна забяспечыць канчатковую дакладнасць каля 232 пікасекунд. У цяперашні час такая высокая дакладнасць звычайна не выкарыстоўваецца на звычайных рабочых станцыях, серверах і сетках, але можа быць неабходна ў будучыні.
xntpd — дэман NTP трэцяй версіі. «x» быў даданы ў назву, бо галіна коду, якая стала ў прыканцы NTPDv3, была «эксперыментальнай». Назва дэмана была зменена да пачатковай «ntpd» ў чацвёртай версіі, бо стваральнік NTP Dave Mills вырашыў, што верагодна нешта не можа быць «эксперыментальным» напрацягу дваццаці гадоў і не зведаць за гэты час якіх-небудзь значных змен.
Ntpd выкарыстоўвае два варыянты захоўвання файлаў канфігурацыі: Іншы важны файл — файл «дрыфту» (drift file), які выкарыстоўваецца ntpd дзеля карэкцыіі аппаратнага гадзінніка ў выніку адсутнасці далучэння да больш дакладнага сервера часу, размешчваецца звычайна ў /var/db/ntp.drift.
Наладжванне
Калі ntpd не працуе, але наладжаны правільна, то магчыма час занадта моцна адрозніваецца ад часу сервера. Калі паглядзець файл журнала /var/log/ntp.log, то можна ўбачыць запісы накшталт: 18 Aug 21:04:40 ntpd[7220]: time correction of 1738 seconds exceeds sanity limit (1000); set clock manually to the correct UTC time. Гэтая праверка можа быць адключана даданнем параметра «-g». ntpd -g Для прымусовай ручной сінхранізацыі ўвядзіце: ntpd -q або на больш старых сістэмах ntpdate any.ntpserver.example
Змяненне даты на вялікія інтэрвалы часу можа прывесці да непрадказальных наступстваў для зацяжных і складаных працэсаў, і асабліва не рэкамендуецца для выканання на серверах.
Каманда ntpq можа быць выкарыстана для выканання запытаў да дэмана ntpd. Каб паказаць статус сінхранізацыі, неабходна ўвесці: ntpq -p localhost
Скарынкі
Назву Скары́нкі маюць:
Кастэль-Сан-Вінчэнца
Насельніцтва складае 571 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 26 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 86071. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Неба (фільм, 2021)
«Неба» — расійскі мастацкі фільм рэжысёра Ігара Капылова, які распавядае аб ваенных лётчыках у Сірыі. Прэм’ера адбылася ў Маскоўскім кінатэатры «Каро 11 Октябрь» 17 лістапада 2021 года.
Галоўныя героі фільма-расійскія ваенныя лётчыкі, якія апынуліся ў Сірыйскай Арабскай Рэспубліцы восенню 2015 года. Карціна падрабязна паказвае інцыдэнт, звязаны з гібеллю ваеннага лётчыка падпалкоўніка Алега Пешкава. Пры гэтым стваральнікі фільма падкрэсліваюць, што імкнуліся стварыць зборныя вобразы без стоадсоткавай адпаведнасці рэаліям. Пешкаў стаў прататыпам асноўнага героя, падпалкоўніка Сошнікава, штурман Канстанцін Мурахцін — прататыпам капітана Мураўёва.
Фільм быў зняты пры падтрымцы Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі. Здымкі пачаліся ў Крыме ў кастрычніку 2020 года; у далейшым яны ішлі ў Сірыі, Маскве, Санкт-Пецярбургу і Ліпецку, у тым ліку на дзеючых аб’ектах Міністэрства абароны Расіі. Вытворчасцю фільма займалася кінакампанія «Трыіксмедыя» сумесна з Міністэрствам абароны Расійскай Федэрацыі.
Перадпрэм‚ерны паказ адбыўся 14 лістапада 2021 года ў Санкт-Пецярбургу. Выхад фільма ў шырокі пракат быў намечаны на 7 кастрычніка 2021 года, пазней яго перанеслі на 18 лістапада 2021 года.
24 лістапада 2021 года адбыўся паказ фільма на авіябазе «Хмеймім». Вядома, што «Неба«ўключана ў пералік фільмаў, абавязковых да прагляду ва Узброеных Сілах Расійскай Федэрацыі.
Янсінь
Янсінь (кіт.: 阳信) — павет, адміністрацыйная адзінка, падпарадкаваная гораду акружнога значэння Біньчжоу ў складзе кітайскай правінцыі Шаньдун. Плошча — 793 км²，насельніцтва — 430 000 чал. (2001).
Адміністрацыйны падзел
Павету Янсінь адміністрацыйна падпарадкаваны 1 пасёлак (镇, чжэнь) і 3 воласці (乡, сян).
Ноўгарад-Сівэрскі раён
Ноўгарад-Сівэрскі раён (Новгород-Сіверський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Ноўгарад-Сівэрскы (Новгород-Сіверський).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 13757 чалавек, плошча — 1804 км².
Да 17 ліпеня 2020 года тэрыторыя раёна складалася з 1 гарадскога і 25 сельскіх саветаў. На тэрыторыі раёна размяшчаліся 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 84 вёскі.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх і 2 пасялковых грамад.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 8 пасёлкаў сельскага тыпу і 106 вёсак.
IC 3772
IC 3772 — галактыка тыпу SB? (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Іванавічы
Назву Іва́навічы маюць:
IC 3772
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэрман (танк)
М4 «Шэ́рман» (M4 Sherman) — асноўны амерыканскі сярэдні танк перыяду Другой сусветнай вайны. Шырока выкарыстоўваўся ў амерыканскай арміі на ўсіх месцах баявых дзеянняў, а таксама ў вялікіх колькасцях пастаўляўся саюзнікам (у першую чаргу Вялікабрытаніі і СССР) па праграме ленд-ліза. Пасля Другой сусветнай вайны «Шэрман» быў на ўзбраенні армій многіх краін свету, а таксама ўдзельнічаў у мностве пасляваенных канфліктаў. У арміі ЗША M4 знаходзіўся на ўзбраенні аж да заканчэння Карэйскай вайны. Назва «Шэрман» (у гонар амерыканскага генерала часоў Грамадзянскай вайны Уільяма Шэрмана) танк M4 атрымаў у англійскай арміі, пасля чаго гэта назва замацавалася за танкам у амерыканскай і іншых войсках. У савецкіх танкістаў меў мянушку «эмча» (ад М4).
Тавалжанка (Акмолінская вобласць)
Тавалжанка — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Астраханскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна ў 14 км на паўночны захад ад цэнтра пасёлка Астраханка. Код КАТА — 113630300.
Шэрман (танк)
M4 стаў асноўнай амерыканскай танкавай платформай падчас Другой сусветнай вайны, і на яго базе было створана вялікая колькасць спецыяльных мадыфікацый, САУ, інжынернай тэхнікі.
Усяго з лютага 1942 года па ліпень 1945 года было выпушчана 49 234 танка (не лічачы танкаў канадскай вытворчасці). Гэта трэці (пасля Т-34 і Т-54 ) найбольш масавы танк у свеце, а таксама найбольш масавы танк амерыканскай вытворчасці.
Тавалжанка (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 422 чалавекі (209 мужчын і 213 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 306 чалавек (159 мужчын і 147 жанчын).
Ягуар
Ягуа́р (Panthera onca) — трэці паводле памераў у свеце і самы вялікі ў Амерыцы прадстаўнік сямейства кашачых.
Даўжыня цела без хваста 1,1 — 1,9 м, хвост 45 — 75 см, маса 36 — 113 кг, часам больш за 120 кг. Самка на 20 % меншая і лягчэйшая.
Арэал ягуара ахоплівае тэрыторыю ад Цэнтральнай Амерыкі да поўначы Аргентыны. Асноўныя месцы распаўсюджання — трапічныя лясы і рэдкалессі.
Спосаб жыцця ягуараў адзіночны. Плошча тэрыторыі аднаго ягуара займае ад 25 (у самак) да 100 км². Самыя актыўныя часы палявання наступаюць пасля заходу сонца і надосвітку.
Асноўная яго здабыча — капібары і капытныя: алені мазама, пекары, тапіры, нападае таксама на птушак, малпаў, лісіц, змей, грызуноў; часта нападае на хатнюю жывёлу. Ягуар добра плавае, можа паляваць у вадзе. Аднак яго любімы метад палявання — засада ў высокай траве ці на дрэве.
Самка нараджае 2-4 кацянят. У няволі ягуар дажывае да 22-25 гадоў.
Белянок
Назву Беляно́к маюць:
Аляксей Анатолевіч Сарокін
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі дзяржаўны ўніверсітэт будаўніцтва і архітэктуры (выкладчыкі, , . Працуе ў інстытуце «Гомельпраект» з 1993 года.
Член Саюза архітэктараў з 1997 года.
Творчасць
Асноўныя працы: праваслаўны храм у г.п. Касцюкоўка (1994—1998; сааўтар Р. К. Ціхаў); Цэнтр нетрадыцыйных метадаў лячэння па вул. Кожара 5-7 у г. Гомелі (1994; сааўтар Р. К. Ціхаў); рэстаўрацыя і аднаўленне помніка архітэктуры пачатку XX стагоддзя Свята-Мікольскай царквы і пашырэнне мужчынскага манастыра ў г. Гомелі (2001—2008; сааўтар У. В. Свідуновіч); Храм Уваскрэсення Хрыстова (1997); аднакупальны храм з прыбудаванай званіцай (2004); храм у н.п. Цагельня Гомельскага раёна (2008—2009).
Узнагароды
Пераможца рэспубліканскага конкурсу «За дасягненні ў будаўнічай галіне» (2007).
Чэхаславакія на Алімпійскіх гульнях
За час выступу на Алімпійскіх гульнях чэхаславацкія спартсмены заваявалі 168 алімпійскіх медаляў: 51 залатую, 57 сярэбраных і 60 бронзавых. Больш за ўсё медаляў Чэхаславакія заваявала ў спаборніцтвах па гімнастыцы і лёгкай атлетыцы.
Медалі па летніх відах спорту
Гэта табліца не ўключае бронзавы медаль заваяваную ў спаборніцтвах па хакею на летніх Алімпійскіх гульнях 1920 года.
Медалі па зімовых відах спорту
Гэта табліца ўключае бронзавы медаль заваяваную ў спаборніцтвах па хакею на летніх Алімпійскіх гульнях 1920 года.
Вотчына
Вотчына — шматзначны тэрмін.
Мулун (мост)
Мулун (па-кітайску: 木龙桥, mulongqiao) — мост на возеры Мулун у кітайскай правінцыі Гуансі недалёка ад горада Гуйлінь. Звязвае гару Цзецайшань (叠彩山, diecaishan) з астатнімі мясцінамі ў наваколлі аднайменнага возера. Звод — 26 метраў, даўжыня — 26 метраў, шырыня — 4.9 метра.
Кастэльверына
Кастэльверына (Castelverrino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 130 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 86080. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Юліус Фром
Юліус Фром (Julius Fromm, 1883—1945) — нямецкі прадпрымальнік польска-яўрэйскага паходжання, хімік і вынаходнік спосабу вырабу прэзерватываў з гумы.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Коніне (у той час — тэрыторыя Расійскай імперыі, у наш час — Велікапольскае ваяводства, Польшча) у яўрэйскай сям’і. Калі Юліусу было дзесяць гадоў, яго сям’я пераехала ў Берлін. Бацькі Юліуса памерлі маладымі, і ён з 15-гадовага ўзросту быў вымушаны клапаціцца пра сябе і сваіх шасцярых братоў і сясцёр. Наведваючы вячэрнюю школу, ён надаваў вялікую ўвагу хіміі.
Пасля Першай сусветнай вайны Германія перажыла хуткую лібералізацыю сексуальных адносін, што выклікала шырокае распаўсюджванне венерычных захворванняў. Тым часам большасць прэзерватываў выраблялася са «скуры»: хімічна апрацаваных кішак ці мачавога пузыра жывёл. Вырабляліся таксама і гумавыя прэзерватывы, але тэхналогія іх вытворчасці была недасканалай: лісты гумы абгортваліся вакол формы і акуналіся ў раствор для вулканізацыі. У 1912 годзе Фром вынайшаў новую тэхналогію вырабу прэзерватываў, сутнасць якой зводзілася да таго, што замест цвёрдай гумы выкарыстоўвалася вадкая сумесь гумы з бензінам ці бензолам, што дазваляла вырабляць прэзерватывы бясшвоўнымі і больш тонкімі. Фром запатэнтаваў сваё вынаходства ў 1916 годзе, а з 1922 года пачалася іх масавая вытворчасць. Новы від прэзерватываў, які атрымаў неафіцыйную назву Fromms Act, хутка заваяваў папулярнасць у Еўропе, слова Fromms у Германіі стала сінонімам прэзерватыва, Фром неўзабаве стварыў сетку прадпрыемстваў па вытворчасці прэзерватываў у Даніі, Вялікабрытаніі, Польшчы і Нідэрландах. У 1920 годзе Фром атрымаў грамадзянства Германіі. У 1928 годзе кампаніяй Фрома былі ўсталяваны першыя кандаматы, але міністэрства ўнутраных спраў Германіі дапушчала іх толькі для рэкламы гігіенічных пераваг прэзерватываў, паколькі асцерагалася зніжэння нараджальнасці.