cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Штопар (пілатаж)
Небяспека штопару
Эфектыўнасць кіравальных плоскасцяў пры штопары падае, а хуткае кручэнне можа прывесці да дэзарыентацыі пілота, што ўскладняе выхад са штопару. Істотнае падзенне пад'ёмнай сілы прыводзіць да хуткай страты вышыні, што ўяўляе значную небяспеку, асабліва на малых вышынях палёту. Усё гэта патрабуе ад пілота ўмення пазбягаць звальвання (калі толькі няма мэты выканаць штопар наўмысна), распазнаваць прадвеснікі звальвання і штопару (трасенне, сігнал АУАСП і г.д.) і пры ўзнікненні штопару выводзіць з яго самалёт на бяспечнай вышыні.
Штопар самалёта з'яўляецца адной з найбольш цяжкіх фігур складанага пілатажу.
Выхад са штопару
Існуе некалькі метадаў вываду самалёта са штопару, у залежнасці ад мадэлі самалёта і ад тыпу штопару. Агульны прынцып ўсіх метадаў: спыніць кручэнне, павялічыць хуткасць, аднавіць эфектыўнасць рулёў, спыніць зрыў патоку на абедзвюх кансолях крыла, перавесці апарат у нармальны палёт са зніжэннем і наборам хуткасці.
У працэсе лётных выпрабаванняў доследных самалётаў, штопарныя характарыстыкі якіх яшчэ невядомыя, для забеспячэння надзейнага выйсця з ўжо развітага (раскручанага і ўстойлівага) штопару выкарыстоўваюцца супрацьштопарныя парашуты або ракеты.
Вілфрэд Парк
Упершыню выпадковы выхад са штопару ажыццявіў брытанскі авіятар Вілфрэд Парк. У жніўні 1912 года з-за памылкі пілатавання яго біплан Avro G увайшоў у левы штопар на вышыні 700 футаў (200 метраў). Спрабуючы пагасіць моцную падоўжаную перагрузку, Парк цалкам адхіліў руль управа (у бок, процілеглы кірунку кручэння аэраплана). Самалёт выйшаў са штопару на вышыні ўсяго 50 футаў (15 м).
Канстанцін Арцеўлаў
Упершыню наўмысны ўвод самалёта ў штопар на аэраплане «Ньюпор-XXI» ажыццявіў 24 верасня 1916 расійскі вайсковы лётчык Канстанцін Канстанцінавіч Арцэулаў, унук мастака-марыніста Івана Айвазоўскага. На вышыні 2000 м ён два разы запар уводзіў машыну ў штопар і ўдала выводзіў яе.
Штопар на пасажырскіх самалётах
На транспартных (асабліва пасажырскіх) самалётах, не прызначаных для вышэйшага пілатажу, вывад са штопару не прадугледжаны, а праграмы лётных выпрабаванняў такіх самалётаў не ўключаюць праверкі штопарных характарыстык. Прычыны гэтага наступныя:
Распрацоўка тэорыі штопару
Праблемай штопару ў 1918-1919 гадах займаўся англійскі навуковец Г. Глаўерт. Тэарэтычнае абгрунтаванне штопару ўпершыню распрацавана савецкім навукоўцам В. С. Пышновым у працы «Самакручэнне і штопар самалётаў» (1927).
Далейшыя эксперыментальныя работы па штопору выкананы А. Н. Журавчэнкам. У даследаванне штопару вялікі ўклад унеслі навукоўцы ЦАГІ, лётчыкі-выпрабаўнікі ЛІІ, а таксама інжынеры розных ДКБ. У прыватнасці, вялікі ўклад у даследаванне дынамікі штопару ўнёс лётчык-выпрабаўнік А. А. Шчарбакоў.
Відкун Квіслінг
Відкун Кві́слінг (Vidkun Abraham Lauritz Jonssøn Quisling;, Фюрэсдаль, Тэлемарк, Шведска-нарвежская унія — , Осла, Нарвегія) — нарвежскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, афіцэр, дыпламат, нацыянал-сацыяліст, кіраўнік нарвежскага ўрада пасля акупацыі Нарвегіі германскімі войскамі ў перыяд Другой сусветнай вайны.
Біяграфія
Упершыню Квіслінг стаў вядомы ў свеце падчас цеснай супрацы з Фрыцьёфам Нансенам падчас арганізацыі гуманітарнай дапамогі пацярпелым ад масавага голаду ў 1921 годзе ў Паволжы. Ён быў прызначаны дыпламатам ад Нарвегіі ў СССР і некаторы час таксама выконваў дыпламатычныя даручэнні Брытаніі. У 1929 годзе ён вярнуўся ў Нарвегію. Заняў пост міністра абароны ва ўрадзе Педэра Колстада (1931—32) і Енса Хундсейда (1932—33), прадстаўляючы партыю Цэнтра.
З 1 лютага 1942 па 1945 год Квіслінг займаў пост міністра-прэзідэнта, узначальваючы нарвежскую грамадзянскую адміністрацыю супольна з нямецкім адміністратарам Нарвегіі Іозефам Тэрбавенам. У яго пранацысцкім марыянеткавым урадзе дамінавалі міністры з партыі «Nasjonal Samling» («Нацыянальнае яднанне»), якую ён заснаваў у 1933 годзе. Калабарацыянісцкі ўрад браў кдзел у «канчатковым рашэнні яўрэйскага пытання». У маі 1945 года быў арыштаваны з усім іншым урадам. Падчас паваеннай чысткі ў Нарвегіі Квіслінг паўстаў перад судом і быў прызнаны вінаватым у крадзяжах, забойстве і дзяржаўнай здрадзе. 24 кастрычніка 1945 года Квіслінг быў расстраляны ля крэпасці Акерсхус у Осла. З той пары слова «квіслінг» стала сінонімам слова «калабарацыяніст» ці «здраднік».
Сям'я
Відкун Квіслінг нарадзіўся 18 ліпеня 1887 года ў Фюрэсдале (акруга Тэлемарк), у сям'і пастара дзяржаўнай царквы, вядомага пісьменніка, генеалога і гісторыка цэрквы Юна Лёўрыца Квіслінга (1844—1930) і яго жонкі Ганны Караліны Банг (1860—1941), дочкі Ёргена Банга, суднаўласніка і да таго часу жыхара горада Грымстад на поўдні Нарвегіі. Гэта сям'я лічылася адной з найболей шаноўных і паважаных у Тэлемарку. У 1870-х Квіслінг-бацька выступаў з прамовамі ў Грымстадзе, адной з яго верніц была Банг, з якой ён і жаніўся 28 мая 1886 года пасля доўгіх змовін. Маладыя адразу ж пераехалі ў Фюрэсдаль, дзе і з'явіўся Відкун і яго малодшыя браты і сёстры. Усяго ў сям'і было чацвёра дзяцей: Відкун, Ёрген, Арнэ і Эстэр.
Прозвішча Квіслінг паходзіць ад латынізаванага імя Куіслінус (Quislinus), якое прыдумаў продак Квіслінга Лорыц Ібсен Квіслінг (Laurits Ibsøn Quislinus) (1634—1703), па назве вёскі Квіслемарк на дацкім паўвостраве Ютландыя, адкуль ён эміграваў у XVII стагоддзі. У Відкуна былі два малодшыя браты і сястра. Маленькі Відкун быў «нясмелым і ціхім, але разам з тым верным і гатовым дапамагчы, заўсёды выяўляў таварыскасць, цёпла ўсміхаўся». Пазней гісторыкі знайшлі асабістыя лісты, якія паказвалі, што паміж сямейнікамі Відкуна былі цёплыя і далікатныя адносіны. З 1893 па 1900 Квіслінг-бацька займаў пост капелана акругі Стромсэ муніцыпалітэта Драмен. Там Відкун упершыню пайшоў у школу. Іншыя вучні здзекаваліся з яго з-за яго тэлемарскскага акцэнту, але Квіслінг паспяхова вучыўся. У 1900 годзе сям'я перабралася ў Шыен, дзе Квіслінг-бацька быў прызначаны старэйшым пастарам горада.
Відкун Квіслінг быў двойчы жанаты, і абодва разы — з рускімі: Аляксандрай Варонінай і. Марыя Пасечнікава дажыла да глыбокай старасці і памерла ў 1980 годзе. Акалічнасці, легітымнасць і нават сам факт другога шлюбу (з Марыяй Пасечнікавай) часта падвяргаюцца сумневам.
У час навучання Квіслінг выявіў сябе ў гуманітарных навуках, асабліва ў гісторыі, а роўна ў прыродазнаўчых навуках, спецыялізуючыся ў матэматыцы. Потым Квіслінг страціў ясныя мэты ў жыцці. У 1905 годзе Квіслінг паступіў у нарвежскую ваенную акадэмію, атрымаўшы найвышэйшы бал сярод 250 абітурыентаў гэтага года. У 1906 годзе ён быў пераведзены ў нарвежскі вайсковы коледж і скончыў яго з найвышэйшым балам з моманту заснавання коледжа ў 1817 годзе і ганараваўся аўдыенцыі ў караля Хокана VII. 1 лістапада 1911 года Квіслінг атрымаў прызначэнне ў генеральны штаб арміі. У час Першай сусветнай вайны Нарвегія засталася нейтральнай. Квіслінг меў агіду да пацыфісцкага руху, хоць велізарныя людскія страты ў вайну і памякчылі яго пагляды.
Аташэ ў Расіі
У сакавіку 1918 года Квіслінга скіравалі ў Расію ў якасці аташэ нарвежскага дыпламатычнага прадстаўніцтва ў Петраградзе, бо да гэтага ён пяць гадоў прысвяціў вывучэнню Расіі. Нягледзячы на тое, што жыццёвыя ўмовы прыводзілі Квіслінга ў маркоту, ён прыйшоў да высновы, што «бальшавікі зрабілі надзвычай моцны ўплыў на расійскае грамадства» і захапляўся тым, як добра ўдалося Льву Троцкаму мабілізаваць Чырвоную Армію. Наадварот, Часовы ўрад Расіі пад кіраўніцтвам Аляксандра Керанскага, паводле яго думкі, «дараваў зашмат правоў народу Расіі», што прывяло да яго падзення. У снежні 1918 года дэлегацыя Квіслінга была адклікана. Пазней Квіслінг стаў нарвежскім вайсковым экспертам па расійскіх справах.
Падарожжы
У верасні 1919 года Квіслінг пакінуў Нарвегію і стаў афіцэрам выведкі ў нарвежскай дэлегацыі ў Хельсінкі, на гэтым пасту (які ён займаў з кастрычніка 1920 года да мая 1921 года) трэба было сумяшчаць дыпламатыю і палітыку. Увосень 1921 года Квіслінг ізноў пакінуў Нарвегію па просьбе даследніка і філантропа Фрыцьёфа Нансена. У студзені 1922 Квіслінг прыбыў у Харкаў для аказання дапамогі гуманітарнай місіі Лігі Нацый. Асвятляючы наступствы благога кіравання і ўзровень смяротнасці, што складаў прыкладна дзесяць тысяч чалавек у дзень, Квіслінг склаў даклад, што прадэманстраваў яго адміністрацыйныя здольнасці і сапраўды бульдожую ўпартасць у дасягненні пастаўленых мэт. 21 жніўня ён жаніўся з рускай жанчынай Аляксандрай Андрэеўнай (Асяй) Варонінай, дачкой карабейніка. Аляксандра напісала ў сваіх успамінах, што Квіслінг сказаў, што кахае яе, але мяркуючы па яго лістах дамоў і роспытам яго стрыечных сваякоў паміж імі двума ніколі не было ніякай рамантыкі. Відаць, Квіслінг усяго толькі хацеў пазбыць дзяўчыну ад беднасці, дараваўшы ёй нарвежскі пашпарт і фінансавую стабільнасць.
Парыж, Усходняя Еўропа і Нарвегія
Знаходжанне ў Парыжы прывяло да часовага звальнення з арміі. До Квіслінга стала паступова даходзіць, што гэта адстаўка пастаянная, і з прычыны скарачэння арміі для яго не знойдзецца пасады, калі ён вернецца.
Квіслінг вырашыў прысвяціць больш часу свайго знаходжання ў сталіцы Францыі для вывучэння і чытання прац па палітычнай тэорыі і працы над сваім філасофскім праектам, які ён назваў «універсізм» (Universism). 2 кастрычніка 1923 ён дамогся таго, каб у штодзённай газеце горада Осла «Tidens Tegn» быў апублікаваны яго артыкул, у якім ён выступаў за дыпламатычнае прызнанне савецкага ўрада. Квіслінгу не ўдалося застацца ў Парыжы настолькі доўга, наколькі ён планаваў, і пад канец 1923 года ён ужо прыступіў да працы над новым праектам Нансена па рэпатрыяцыі на Балканах і ў лістападзе прыбыў у Сафію. Наступныя тры месяцы ён правёў у пастаянных падарожжах разам са сваёй жонкай Марыяй. У студзені ён вярнуўся ў Парыж, каб нагледзець за Асяй, якая ўзяла на сябе ролю прыёмнай дачкі пары. Квіслінг далучыўся да іх у лютым.
Летам 1924 года трыа вярнулася ў Нарвегію. Пасля Ася з'ехала з Нарвегіі, каб пасяліцца разам са сваёй цёткай у Ніцы і так ніколі і не вярнулася назад. Хоць Квіслінг абяцаў яе ўтрымліваць, яго грашовыя пераводы былі нерэгулярнымі, падчас наступных гадоў ён выпусціў масу магчымасцей, каб наведаць яе. Пасля вяртання ў Нарвегію Квіслінг далучыўся да нарвежскага камуністычнага рабочага руху (што пазней прыводзіла яго ў ніякавасць). Адным з яго палітычных дзеяў стаў беспаспяховы заклік да стварэння народнай міліцыі для абароны краіны ад нападаў рэакцыянераў. Ён таксама пытаў членаў руху, ці жадаюць яны ведаць, якая ёсць на іх інфармацыя ў генеральным штабе, але не атрымаў адказу. Нягледзячы на гэта, кароткачасовае далучэнне Квіслінга да вельмі правага крыла ўяўляецца малаімаверным, асабліва калі ўлічыць наступную палітычную лінію Квіслінга. Даль мяркуе, што, пасля дзяцінства, праведзенага ў кансерватыўным асяроддзі, Квіслінг да гэтага часу «застаўся без працы і быў расчараваны… быў моцна пакрыўджаны Генеральным штабам …[і] знаходзіўся падчас палітычнай радыкалізацыі». Даль дадае, што палітычныя пагляды Квіслінга таго часу могуць быць абагульнены як «сумесь камунізму і нацыяналізму» з пэўнымі сімпатыямі ў адносінах да савецкага рэжыму ў Расіі.
Расія і рублёвы скандал
У чэрвені 1925 года Нансен ізноў заклікаў Квіслінга на працу. Двое нарвежцаў паехалі ў Арменію для аказання дапамогі этнічным армянам у рэпатрыяцыі праз мноства праектаў, прапанаваных Лігай нацый. Нягледзячы на значныя высілкі Квіслінга, усе праекты былі адпрэчаны. У маі 1926 года Квіслінг знайшоў іншую працу ў Маскве дзякуючы старому сябру нарвежцу Фрэдэрыку Прыцу. Ён працаваў як сувязны паміж Прицем і савецкімі ўладамі, што набылі палову фірмы Прыца Onega Wood. Квіслінг працаваў да пачатку 1927 года, пакуль Прыц не памкнуўся закрыць бізнес. Тады Квіслінг знайшоў працу дыпламатам. Нарвегія прадстаўляла брытанскія дыпламатычныя зацікаўленасці ў Расіі, і Квіслінг стаў новым сакратаром місіі. Марыя далучылася да яго пад канец 1928 года. Узнік вялікі скандал, калі Квіслінга і Прыца звінавацілі ў выкарыстанні дыпламатычных каналаў для кантрабанды мільёнаў рублёў на чорныя рынкі, гэта часта паўтаранае вінавачанне было выкарыстана для падтрымкі вінавачання ў амаральнасці, але ні яно, ні вінавачанне ў шпіянажы Квіслінга на карысць брытанцам гэтак і не было пацверджана.
Цвёрдая лінія, што праводзілася тады ў савецкай палітыцы, прымусіла Квіслінга дыстанцыявацца ад бальшавізму. Савецкі ўрад проста адпрэчыў яго прапановы па армянах і абцяжарыў спробы Нансена зрабіць дапамогу ў сувязі з голадам ва Украіне ў 1928 годзе. Квіслінг расцаніў гэтыя няшчасці як асабістую абразу. У 1929 годзе, калі брытанцы вярнулі кантроль над сваімі дыпламатычнымі справамі, Квіслінг пакінуў Расію. За сваю службу Брытаніі ён атрымаў ордэн камандора Брытанскай імперыі (у 1940 годзе кароль Георг VI скасаваў гэта ўзнагароджанне). Таксама да гэтага часу Квіслінг за сваю раннюю гуманітарную дзейнасць атрымаў румынскі ордэн Кароны Румыніі і югаслаўскі ордэн св. Савы.
Міністр абароны
У маі 1931 года Квіслінг пакінуў партыю «Nordisk folkereisning i Norge», каб прыняць пост міністра абароны ва ўрадзе Педэра Кольстада, хоць ён не належаў да аграрнай партыі і не быў сябрам Кольстада. Кандыдатуру Квіслінга на пост міністра абароны прапанаваў Кольстаду Торвальд Аадахл, рэдактар газеты аграрнай партыі «Nationen», які ў сваю чаргу дзейнічаў пад уплывам Прыца. Прызначэнне Квіслінга стала нечаканым для многіх дэпутатаў нарвежскага парламента. Першай справай Квіслінга на пасту стала ўрэгуляванне канфлікту ў Менстадзе («вельмі бязлітаснай» працоўнай спрэчкі), ён адправіў у Менстад войскі. Ледзь унікшы крытыкі з боку левага крыла, выкліканага яго ўрэгуляваннем працоўнага канфлікту і выкрыццём яго ранніх планаў стварэння «апалчэння», Квіслінг звярнуў сваю ўвагу на меркаваныя пагрозы з боку камуністаў. Квіслінг стварыў спіс лідараў рэвалюцыйнай апазіцыі прафсаюзаў, што падазраваліся ў дзеянні актывістамі ў Менстадзе. Некаторыя з іх былі ў выніку звінавачаны ў падрыўной дзейнасці і нападам на паліцыю. Палітыка Квіслінга таксама прывяла да стварэння рэгулярнай міліцыі, што атрымала назву Leidang, якая, нягледзячы на яго выточныя планы, стала контррэвалюцыйнай. Нягледзячы на вялікі лік маладых афіцэраў, у рэзерве з-за бюджэтных скарачэнняў былі заснаваны толькі 7 падраздзяленняў у 1934. Скарачэнне фінансавання азначала, што ў міліцыі будзе менш за тысячу чалавек. У перыяд з 1930—1933 гг. Ганна, першая жонка Квіслінга атрымала апавяшчэнне пра скасаванне шлюбу з ім.
У сярэдзіне 1932 года партыя «Nordisk folkereisning i Norge» была змушана пацвердзіць, што хоць Квіслінг застаўся ў складзе яе кабінета, ён не стане яе членам. Пазней кіраўніцтва партыі пацвердзіла, што ў партыйнай праграме няма ніякай асновы, для якой б там ні было фашызму, улучаючы і яго мадэль — нацыянал-сацыялізм. Пасля гэтага крытыка Квіслінга не змоўкла, ён увесь час згадваўся ў газетных загалоўках, хоць паступова набыў рэпутацыю дысцыплінаванага і эфектыўнага адміністратара. 2 лютага 1932 года нейкі злачынец, узброены нажом, напаў на Квіслінга ў яго кабінеце і кінуў яму ў твар молаты перац. Некаторыя газеты, замест таго каб засяродзіцца на самым нападзе, выказалі здагадку, што нападнік з'яўляецца раўнівым мужам адной з прыбірачак Квіслінга. Іншыя газеты, асабліва тыя, хто былі злучаны з Рабочай партыяй, заяўлялі, што ўся справа цалкам была інсцэнавана. У лістападзе 1932 года палітык, дзеяч Рабочай партыі Ёхан Нюгарсвальд выказаў гэту перад парламентам, высунуўшы здагадку, што вінавачанні ў паклёпе высунуты супраць яго. Вінавачанняў у паклёпе гэтак і не было высунута, асоба нападніка гэтак і не была ўсталявана. Пазней Квіслінг заявіў, што гэта была спроба ўкрасці вайсковыя паперы, нядаўна пакінутыя шведскім падпалкоўнікам Вільгельмам Клінам. Так званая «перачная справа» палярызавала думкі пра Квіслінга. Урад быў занепакоены дзейнасцю савецкіх агентаў у Нарвегіі, якія падтрымлівалі хваляванні ў сферы прамысловасці.
Пасля смерці Кольстада ў сакавіку 1932 года Квіслінг захаваў пост міністра абароны ў другім урадзе ад аграрнай партыі Енса Хундсейда па палітычных прычынах, хоць на ўсім працягу працы яны заставаліся ў рэзкай апазіцыі. Таксама, як і пры Кольстадзе, Квіслінг браў удзел у многіх справах урада Хундсейда. 8 красавіка 1932 года ў Квіслінга была магчымасць выступіць з нагоды «перачнай справы» у парламенце, але замест гэтага атакаваў Рабочую і Камуністычную партыі, заявіўшы, што названыя члены партый — злачынцы і «ворагі нашай бацькаўшчыны і народа». Нарвежскія правыя падтрымалі Квіслінга і 153 сенатары запатрабавалі расследаванні заяў Квіслінга. У наступныя месяцы дзясяткі тысяч нарвежцаў падтрымалі яго і, калі наступіла лета, Квіслінг прамаўляў бясконцыя гаворкі на розных перапоўненых палітычных сходах. Тым не менш у парламенце гаворка Квіслінга была расцэнена як палітычнае самагубства, не толькі з-за слабасці довадаў, але і таму што ўсталі пытанні, чаму інфармацыя не паступіла раней, калі была такая сур'ёзная небяспека з боку рэвалюцыянераў.
Канчатковае вяртанне ў Нарвегію
Квіслінг правёў 9 з апошніх 12 гадоў за мяжой. У яго не было практычнага досведу ў партыйнай палітыцы за межамі нарвежскай арміі. У снежні 1929 года Квіслінг вярнуўся ў Нарвегію і прывёз з сабой план рэформаў, які ён назваў «Norsk Aktion» («Нарвежскае дзеянне»). Паводле яго плана, будучая арганізацыя павінна была складацца з нацыянальных, рэлігійных і мясцовых блокаў і праводзіць набор новых членаў у стылі савецкай камуністычнай партыі. Падобна правай французскай партыі «Action Française» мэтай арганізацыі былі радыкальныя змены Канстытуцыі. Па праекце нарвежскі парламент (стортынг) павінен быў стаць двухпалатным. Другая палата павінна была быць запоўнена абранымі прадстаўнікамі працоўнага насельніцтва. Квіслінг засяродзіў высілкі хутчэй на арганізацыі, чым на практычных пытаннях дзейнасці ўрада. Прыкладам, усе члены Norsk Aktion былі абавязаны займаць месца ў мілітарыстычнай іерархіі.
Квіслінг выставіў на продаж вялікую колькасць антыкварыяту і твораў мастацтва, якія ён танна набыў у парэвалюцыйнай Расіі. Яго калекцыя налічвала звыш 200 карцін, улучаючы працы Рэмбранта, Гоі, Сезана і многіх іншых майстроў. Калекцыя, якая ўключала ў сябе «сапраўдныя ск,арбы», была ацэнена прыкладна ў 300 тыс. крон. Увесну 1930 года Квіслінг ізноў далучыўся да Прыца, які вярнуўся ў Нарвегію. Яны бралі ўдзел у рэгулярных сходах групы, у якую ўваходзілі афіцэры сярэдняга ўзросту і прадпрыемцы. Групу апісвалі як «фашысцкую ініцыятыўную групу». Відаць, Прыц вырашыў, выкарыстоўваючы гэту групу, увесці Квіслінга ў палітыку.
Пасля смерці Нансена 13 мая 1930 года Квіслінг дзякуючы сяброўству з рэдактарам газеты Tidens Tegn апублікаваў разбор біяграфіі Нансена на першай старонцы. Артыкул, апублікаваны 24 мая ішоў пад назвай «Politiske tanker ved Fridtjof Nansens død» (палітычныя роздумы з нагоды смерці Фрыцьёфа Нансена). У артыкуле ён расказаў пра дзесяць пунктаў, якія маглі раскрыць нансенаўскае бачанне Нарвегіі. Сярод гэтых пунктаў былі: «моцны і справядлівы ўрад» і «асаблівая ўвага да расы і спадчыннасці». Гэта тэма была агучана і ў яго новай кнізе «Расія і мы» («Russland og vi»), апублікаванай у нумарах газеты Tidens Tegn улетку 1930 года. Расісцкая кніга, якая змяшчала заклікі да вайны супраць бальшавізму, прыцягнула ўвагу палітыкаў да Квіслінга. Нягледзячы на былую агіду да палітыкі, Квіслінг заняў месца кіравання партыі «Ліга бацькаўшчыны» (якую раней узначальваў Нансен) па гораду Осла. Тым часам Квіслінг і Прыц арганізавалі новы палітычны рух «Nordisk folkereisning i Norge» («Скандынаўскі народны ўзыход у Нарвегіі»). Цэнтральны камітэт складаўся з 31 члена, Квіслінг займаў пост фёрэра (выканаўчага камітэта з аднаго чалавека), хоць сам ён не надаваў гэтаму асаблівага значэння. Першая сустрэча лігі прайшла 17 сакавіка 1931 года, мэта руху была заяўлена як «знішчыць занесены і разбэшчвалы камуністычны ўплыў».
Лідар партыі
У 1932−1933 гадах уплыў Прытца ў партыі «Nordisk folkereisning i Norge» саслабеў і лідарам стаў юрыст Ёхан Бернард Х'ёрт. Ён жадаў працаваць разам з Квіслінгам з-за набытай ім папулярнасці, і яны разам распрацавалі новую праграму палітыкі правага толку. Праграма агадвала такія меры, як рэпрэсіі рэвалюцыйных партый, улучаючы тыя, якія атрымлівалі фінансаванне ад замежных арганізацый, такіх як Камінтэрн, прыпыненне выбарчых праў асоб, што знаходзіліся на сацыяльным забеспячэнні, аблягчэнне сельскагаспадарчай запазычанасці і праверкі дзяржаўных фінансаў. У 1932 годзе Квіслінг звярнуўся да прэм'ер-міністра, каб выказаць цвёрдую пазіцыю па справе агітатара пацыфіста капітана Олафа Кульмана. Квіслінг выказаў свае прапановы з нагоды эканамічнай і сацыяльнай рэформы ў мемарандуме, скіраваным усяму кабінету міністраў. Таксама ў мемарандуме Квіслінг прапанаваў прэм'ер-міністру сысці ў адстаўку. З пачаткам калапсу ўрада папулярнасць Квіслінга дасягнула новых вышынь, ён быў названы «чалавекам года», былі бачны прыкметы будучага поспеху на выбарах.
Нягледзячы на новую праграму, некаторыя патужнікі Квіслінга ўсё яшчэ выступалі за ўрадавы пераварот. Пазней Квіслінг сказаў, што разглядаў магчымасць сілавога скідання ўрада, але пад канец лютага гэту працу за яго выканала Ліберальная партыя. З дапамогай Х'ёрта і Прыца рух «Nordisk folkereisning i Norge» хутка ператварыўся ў палітычную партыю «Nasjonal Samling» («Нацыянальнае яднанне»), гатовую да барацьбы на хуткіх кастрычніцкіх выбарах. Сама партыя была створана 17 мая 1933 года, у дзень Канстытуцыі Нарвегіі, з дапамогай нямецкіх нацыстаў. Квіслінг атрымаў членскі квіток партыі пад № 1. Ён заняў у партыі пасаду фёрэра (fører «правадыр»). Квіслінг быў некалькі расчараваны, ён жадаў стаяць на чале нацыянальнага руху, а не адной з сямі палітычных партый. Неўзабаве «Нацыянальнае яднанне» абвясціла, што падтрымае кандыдатаў з іншых партый, калі тыя будуць дапамагаць дасягненню ключавой мэты — «пабудове моцнага і стабільнага нацыянальнага ўрада, незалежнага ад пасрэднай партыйнай палітыкі». Хоць і не адразу, але партыя стала атрымліваць усё большую падтрымку, знаходзячыся ў перапоўненым палітычным спектры. Партыя, што валодала натхнёнай нацыстамі верай у цэнтральную ўладу моцнага фюрара, і моцнымі элементамі прапаганды, атрымала падтрымку многіх прадстаўнікоў вышэйшых класаў Осла, і стала рабіць уражанне, што за ёй стаяць «вялікія грошы».
Сведчаннем узрослай падтрымкі партыі стаў зварот за фінансавай дапамогай партыі «Bygdefolkets Krisehjelp» («Асацыяцыя дапамогі нарвежскім фермерам»). У сваю чаргу Асацыяцыя прапанавала свой палітычны ўплыў і эфектыўную сетку добра падрыхтаваных партыйных афіцэраў. Партыя Квіслінга ніколі не спрабавала збіць антысацыялістычную кааліцыю, збольшага з-за саперніцтва з Кансерватыўнай партыяй за галасы выбарцаў правага толку. Хоць Квіслінг гэтак і не стаў прамоўцам, электарат быў асвядомлены пра існаванне партыі «Nasjonal Samling» дзякуючы яго скандальнай рэпутацыі. У выніку партыя, праз усяго тры месяцы пасля стварэння, дамаглася толькі ўмеранага поспеху на кастрычніцкіх выбарах 1933 года, набраўшы ўсяго галасоў — 2 % галасоў выбарцаў краіны і па 3,5 % галасоў у выбарчых акругах, дзе яна высунула кандыдатаў. Такім чынам, партыя заняла пятае месца на выбарах у Нарвегіі, апярэдзіўшы камуністаў, але саступіўшы кансерватыўнай, рабочай, ліберальнай і аграрнай партыям. «Нацыянальнаму яднанню» не ўдалося атрымаць ніводнага крэсла ў парламенце.
Заняпад партыі Квіслінга
Пасля знішчальнай паразы на выбарах Квіслінгу давялося ісці на перамовы і кампрамісы. Фінальная спроба стварыць кааліцыю правых сіл у сакавіку 1934 года правалілася. З канца 1933 года «Нацыянальнае яднанне» Квіслінга прыступіла да стварэння сваёй формы нацыянал-сацыялізму. У партыі не было лідара ў парламенце, тым не менш партыя спрабавала правесці рэформу канстытуцыі для задавальнення сваіх высокіх амбіцый. Калі Квіслінг проста паспрабаваў праштурхнуць закон, яму неадкладна было адмоўлена, партыя стала хіліцца да заняпаду. Летам 1935 года газеты цытавалі заявы праціўнікаў Квіслінга, што як толькі ён атрымае ўладу, «пакоцяцца галовы». Гэта нанесла непапраўную шкоду іміджу партыі і ў наступныя месяцы некалькі высокапастаўленых членаў партыі пакінулі яе шэрагі, улучаючы Карла Ф'еля і брата Квіслінга Юргена.
Квіслінг пачаў знаёміцца з міжнародным фашысцкім рухам і ў снежні 1934 года наведаў канферэнцыю фашыстаў у Мантро. Квіслінг знайшоў найгоршы час для асацыяцыі сваёй партыі з італьянскім фашызмам, бо неўзабаве грымнуў абісінскі крызіс. Па дарозе назад з Мантро Квіслінг сустрэўся з нацысцкім тэарэтыкам Альфрэдам Розенбергам. Хоць перад выбарамі 1936 года Квіслінг лічыў сваю палітыку сінтэзам італьянскага фашызму і германскага нацызму, апаненты доўгі час звалі яго «нарвежскім Гітлерам». Часткова гэта адбывалася з-за яго зацятых антысеміцкіх перакананняў, асацыяцыі іўдаізму з марксізмам, лібералізмам і падабенствам яго партыі з германскай НСДАП, якое павялічвалася. Нягледзячы на нечакана ўзрослую падтрымку пасля таго, як нарвежскі ўрад пагадзіўся з савецкімі вымогамі пра арышт Льва Троцкага, выбарчая кампанія «Нацыянальнага яднання» гэтак і не набрала абароты. Хоць Квіслінг шчыра лічыў, што яго партыя мае падтрымку прыкладна ста тысяч выбарцаў і абвясціў, што партыя атрымае абсалютна гарантаваны мінімум у дзесяць месцаў у парламенце, «Nasjonal Samling» набрала ўсяго толькі галасоў, менш чым нават у 1933 годзе, калі яны высунулі кандыдатаў толькі ў палове акруг. Апынуўшыся пад ціскам, партыя падзялілася на дзве групы. Х'ёрт узначаліў членаў, якія адшчапіліся, хоць спачатку за ім рушылі менш за палову; большая частка перайшла ў 1937 годзе. На наступных выбарах 1936 года фашысцкая партыя, якая прапагандавала прагерманскую і антысеміцкую палітыку, набрала каля 50 тысяч галасоў. Да 1945 года ў партыі налічвалася каля 45 тысяч членаў.
Скарачэнне партыі спарадзіла шмат праблем для Квіслінга, асабліва фінансавых. Доўгія гады ён выпрабоўваў фінансавыя цяжкасці і меркаваў на спадчыну. Сярод карцін, якіх ён спрабаваў прадаць, былі выяўлены шмат копій. Відкун і яго брат Арнэ прадалі адну карціну Франца Халса за ўсяго толькі чатыры тысячы долараў, мяркуючы, што гэта копія (за арыгінал яны маглі выбавіць звыш пяцідзесяці тысяч). Пасля карціна была пераацэнена як арыгінал, яе кошт склаў сто тысяч долараў. У час Вялікай дэпрэсіі нават за арыгіналы не ўдавалася выбавіць такія сумы, на якія разлічваў Квіслінг. Яго расчараванне ў нарвежскім грамадстве ўзмацнілася пасля з'яўлення навін пра планаваную канстытуцыйную рэформу 1938 года, што павялічвала тэрмін склікання парламента з трох да чатырох гадоў, рэформа набывала моц неадкладна, што сустрэла люты супраціў партыі Квіслінга.
Пачатак вайны
Цягам наступных дзевяці месяцаў Квіслінг працягваў кіраваць партыяй, якая ў лепшым разе гуляла другарадную ролю ў нарвежскай палітыцы. Тым не менш, ён выяўляў палітычную актыўнасць і ў кастрычніку 1939 года працаваў разам з Прыцам над планам складання міру паміж Брытаніяй, Францыяй і Германіяй і іх магчымым удзелам у новым эканамічным саюзе. Гэтаму плану не спадарожнічаў поспех. Квіслінг таксама разважаў над тым, як Германіі варта ісці ў наступ супраць Савецкага Саюза, у той час саюзніка Германіі. 9 снежня ён паехаў у Германію, каб прадставіць свае шматгранныя планы. Яму ўдалося ўразіць германскія ўлады, і ён ганараваўся аўдыенцыі з самім Гітлерам. Перад запланаванай сустрэчай з Гітлерам 14 снежня Квіслінг атрымаў ясны савет ад сваіх прыхільнікаў, што самае карыснае з таго, што ён можа зрабіць — гэта прасіць дапамогі ў Гітлера ў прагерманскім перавароце ў Нарвегіі, што дазволіць Германіі выкарыстоўваць вайскова-марскія базы ў Нарвегіі. Пазней Нарвегія як мага даўжэй афіцыйна падтрымвала нейтралітэт, і ў выніку краіна трапіла пад германскі, а не пад брытанскі кантроль. Незразумела, наколькі Квіслінг усведамляў тактычны падтэкст дадзенага кроку і замест гэтага пакладаўся на Альберта Хагеліна, які стаў міністрам унутраных спраў ва ўрадзе Квіслінга. Хагелін свабодна валодаў нямецкай мовай і вёў перамовы ў Берліне з германскімі ўладамі да сустрэчы Гітлера з Квіслінгам, хоць і быў пахілены да перабольшанняў. Відавочна, што Квіслінг і яго германскія суразмоўцы гэтак і не сышліся ў паглядах адносна патрэбе германскага ўварвання.
14 снежня 1939 года Квіслінг сустрэўся з Гітлерам. Германскі лідар паабяцаў адказаць на любое брытанскае ўварванне ў Нарвегію (план R4) уводам германскіх войскаў, магчыма нават пайсці на прэвентыўнае ўварванне, але палічыў планы Квіслінга пра пераварот у Нарвегіі і міра паміж Англіяй і Германіяй празмеру аптымістычнымі. Усё ж Квіслінгу атрымалася дамагчыся фінансавання яго партыі «Нацыянальнае яднанне». Праз чатыры дні адбылася новая сустрэча Квіслінга і Гітлера. Пасля Квіслінг напісаў мемарандум, дзе ясна паказаў Гітлеру, што не з'яўляецца нацыянал-сацыялістам. З працягам дзеянняў Германіі Квіслінг наўмысна пайшоў у цень. Таксама ён сур'ёзна захварэў, магчыма, нефрытам, які ўразіў абедзве ныркі. Квіслінг адмовіўся ад шпіталізацыі. Хоць ён прыступіў да працы 13 сакавіка 1940 года, некалькі тыдняў ён заставаўся хворым. Тым часам інцыдэнт з германскім суднам «Альтмарк» абцяжарыў дзеянні Нарвегіі па падтрыманні нейтралітэту. Сам Гітлер не мог вырашыць, варта ці не заручыцца просьбай нарвежскага ўрада пра акупацыю Нарвегіі. У выніку, 31 сакавіка Квіслінг атрымаў просьбу германскіх улад пра сустрэчу і з нехаццю адправіўся ў Капенгаген для сустрэчы з афіцэрамі германскай разведкі, якія распыталі яго пра сістэму і пратаколы абароны Нарвегіі. 6 красавіка Квіслінг вярнуўся ў Нарвегію, а 8 красавіка брытанцы распачалі аперацыю «Уілфрэд», што ўцягнула Нарвегію ў Другую сусветную вайну. Пасля пачатку Нарвежскай кампаніі і высадкі сіл саюзнікаў у Нарвегіі Квіслінг чакаў адказ Германіі.
Германскае ўварванне і дзяржаўны пераварот
Раніцай 9 красавіка 1940 года германскія войскі ўварваліся ў Нарвегію з мора і па паветры (Аперацыя «Везерубунг» (Fall Weserübung), таксама: «Вучэнні на Везеры» ці «Везерскія манеўры»). Мэтай гітлераўцаў быў захоп караля Хокана Сёмага і ўрада прэм'ер-міністра Ёхана Нюгарсвальда. Аднак старшыня парламента кансерватар Карл Хамбра, прадбачачы магчымасць уварвання, арганізаваў эвакуацыю караля і ўрада ў вобласць Хамар на ўсходзе Нарвегіі. Германскі цяжкі крэйсер «Блюхер», які нёс на борце большую частку часовай гітлераўскай адміністрацыі Нарвегіі, быў пацеплены гарматным агнём і тарпедамі ў Осла-фіёрде блізу крэпасці Оскарбрук. Гітлераўцы меркавалі на капітуляцыю ўрада і яго наступную замену. Гэтага не здарылася, але, тым не менш, уварванне працягнулася. Пасля шматгадзіннага абмеркавання Квіслінг і яго германскія калегі вырашылі, што патрэбен неадкладны дзяржаўны пераварот, хоць ні германскі пасланец у Нарвегіі Курт Браўэр, ні германскі міністр замежных спраў Іаахім фон Рыбентроп не аддавалі перавагу дадзенаму варыянту.
Апоўдні германскі афіцэр сувязі Ганс Вільгельм Шэйт паінфармаваў Квіслінга, што калі той арганізуе ўрад, то атрымае асабістую ўхвалу Гітлера. Квіслінг склаў спіс міністраў і абвясціў, што нарвежскі ўрад бег, хоць ён знаходзіўся ўсяго толькі ў 50 км адтуль у Эльверуме․
Тымчасам гітлераўцы занялі Осла. У 17:30 нарвежскае радыё спыніла перадачы, выконваючы вымогі акупацыйных сіл. Пры падтрымцы гітлераўцаў прыкладна ў 19:30 Квіслінг з'явіўся ў радыёстудыі ў Осла і абвясціў пра стварэнне новага ўрада, а сябе назваў прэм'ер-міністрам. Ён таксама скасаваў выдадзены раней загад пра мабілізацыю супраць германскага ўварвання. Квіслінгу ўсё яшчэ бракавала легітымнасці. Два яго загады — адзін яго сябру камандзіру вайсковага палка ў Эльверуме палкоўніку Хансу С. Хёрту пра арышт урада, а іншы шэфу паліцыі Осла Крысціяну Вельхавену — былі праігнараваны. У 22:00 Квіслінг ізноў выступіў па радыё, паўтарыўшы свой ранні загад і зачытаўшы спіс міністраў. Гітлер выканаў сваё абяцанне — зрабіў падтрымку і цягам сутак прызнаў новы ўрад Квіслінга. Нарвежскія батарэі ўсё яшчэ працягвалі весці агонь па германскіх сілах уварвання. 10 красавіка ў 03:00 Квіслінг пагадзіўся з германскай вымогай спыніць супраціў крэпасці Болерн. У выніку гэтых дзеянняў чуліся заявы, што захоп улады Квіслінгам і прыход да ўлады марыянеткавага ўрада быў з самага пачатку часткай германскіх планаў.
Квіслінг прыйшоў на вяршыню ўлады. 10 красавіка германскі пасланец у Нарвегіі Курт Браўэр паехаў у Эльверум, дзе знаходзіўся легітымны ўрад Нюгарсвальда. Выконваючы загад Гітлера, Браўэр запатрабаваў ад караля Хокана прызначыць Квіслінга кіраўніком новага ўрада, забяспечыўшы мірны пераход улады. Кароль адпрэчыў гэтую вымогу, склікаў свой кабінет і на нарадзе заявіў, што хутчэй зрачэцца ад трона, чым зацвердзіць які б там ні было ўрад Квіслінга. Выслухаўшы гэта заяву, урад аднагалосна падтрымаў пазіцыю караля і таксама настаяў на працягу народнага супраціву. Апынуўшыся без народнай падтрымкі, Квіслінг быў ужо не патрэбны Гітлеру. Гітлераўцы адмовіліся ад падтрымкі яго ўрада і замест гэтага сфармавалі ўласную незалежную кіроўную камісію. Такім чынам, Квіслінг быў адхілены ад улады Браўэрам і кааліцыяй, што складалася з яго былых саюзнікаў, улучаючы Х'ёрта, які зараз бачыў у Квіслінгу перашкоду. Квіслінга пакінулі нават яго былыя саюзнікі, улучаючы Прыца.
У сваю чаргу Гітлер напісаў Квіслінгу ліст, дзе дзякаваў яму за сумленныя высілкі і гарантаваў яму пост у новым урадзе. Перадача ўлады на гэтых умовах прайшла належным чынам 15 красавіка, пры гэтым Гітлер усё яшчэ быў упэўнены, што Адміністрацыйны савет атрымае падтрымку караля. Рэпутацыя Квіслінга ў краіне і за яе межамі ўпала, ён прыдбаў славу здрадніка і няшчаснага.
Кіраўнік урада
Паколькі кароль абвясціў германскую камісію незаконнай, стала ясным, што ён не згадзіцца з немцамі. 24 красавіка Гітлер прызначыў Іозефа Тэрбавена на новы пост рэйхскамісара. Рэйхскамісар падначальваўся непасрэдна Гітлеру. Нягледзячы на запэўненні Гітлера Тэрбавен хацеў быць упэўненым, што ні Квіслінг (з якім Тэрбавен не ладзіў), ні яго «Нацыянальнае яднанне» не атрымаюць месцаў у нарвежскім урадзе. У выніку Тэрбавен пагадзіўся надаць месца ва ўрадзе для «Нацыянальнага яднання», але не змяніў свайго рашэння па Квіслінгу. Тэрбавен вымусіў Квіслінга 25 чэрвеня пайсці з паста лідара «Нацыянальнага яднання» і на час з'ехаць у Германію, дзе ён знаходзіўся да 20 жніўня, пакуль Розенберг і грос-адмірал Эрых Рэдэр, з якімі ён пазнаёміўся падчас ранейшага візіту ў Берлін, вялі перамовы ад яго асобы. Квіслінг вярнуўся з перамогай, яму ўдалося сустрэцца з Гітлерам 16 жніўня. Рэйхскамісару давялося прызначыць Квіслінга на пост кіраўніка ўрада і дазволіць яму перабудаваць сваё «Нацыянальнае яднанне» і прывесці больш сваіх людзей у кабінет. Тэрбавен пагадзіўся і звярнуўся па радыё да нарвежскага народа, дзе заявіў, што «Нацыянальнае яднанне» будзе адзінай партыяй, дазволенай у краіне.
У выніку да канца 1940 года манархію змяніў Парламент Нарвегіі, застаўся орган улады, які напамінаў кабінет міністраў. Адзінай дазволенай партыяй у краіне засталася прагерманская партыя «Нацыянальнае яднанне». Рэйхскамісарыят Тэрбавена меў усю паўнату ўлады. Квіслінг займаў пост прэм'ер-міністра, дзесяць з трынаццаці членаў яго кабінета прыйшлі з яго партыі. Квіслінг абвясціў пра запуск праграмы па выкараненні разбуральных прынцыпаў вялікай французскай рэвалюцыі, улучаючы плюралізм і парламенцкае кіраванне. На ўзроўні мясцовай палітыкі мэры, абвясцілыя пра лаяльнасць «Нацыянальнаму яднанню», былі нададзены значна больш шырокімі паўнамоцтвамі. Прэса тэарэтычна засталася свабоднай, але грошы ўкладаліся ў культурныя праграмы, што прайшлі строгую цэнзуру. Кантрацэпцыя была сур'ёзна абмежавана дзеля падтрымкі шанцаў на выжыванне нардычнага генатыпа. Партыя Квіслінга мела падыманне колькасці звыш 30 тыс. чал., але, нягледзячы на яго аптымізм, лік членаў партыі так ніколі не пераступіў адзнаку ў 40 тыс.чал. .
5 снежня 1940 года Квіслінг злётаў у Германію для абмеркавання пытання пра будучыню незалежнасці Нарвегіі, 13 снежня ён вярнуўся. Квіслінг пагадзіўся абвясціць набор добраахвотнікаў для ўдзелу ў баявых дзеяннях у складзе СС. У студзені кіраўнік СС Генрых Гімлер здзейсніў падарожжа ў Нарвегію для назірання за падрыхтоўкай. Квіслінг выяўна верыў, што калі Нарвегія падтрымае нацысцкую Германію на палях бітваў, то ў гітлераўцаў не будзе прычын яе анексаваць. Таму ён выступаў супраць планаў знаходжання ў Нарвегіі германскай брыгады СС, лаяльнай толькі Гітлеру. Ён таксама пастрожыў стаўленне да Вялікабрытаніі, краіне, што атуліла караля, які бег. Квіслінг больш не бачыў у Брытаніі саюзніка Скандынавіі. Ён ухваліў германскую палітыку ў дачыненні да яўрэяў і выступіў па гэтай нагодзе з прамовай у Франкфурце 26 сакавіка 1941 года, дзе выступіў за прымусовае выгнанне, але выказаўся супраць вынішчэння.
У маі памерла маці Квіслінга Ганна, што выбіла яго з каляіны, бо яны былі асабліва блізкія. У той жа час палітычны крызіс у дачыненні незалежнасці Нарвегіі паглыбіўся, калі Квіслінг пагражаў Тэрбавену адстаўкай у сувязі з фінансавымі пытаннямі. У выніку рэйхскамісар пагадзіўся на кампраміс, але Квіслінгу давялося саступіць у пытанні пра стварэнне брыгады. Брыгада была фармавана, але ўжо як частка «Нацыянальнага яднання».
З часам урад пастрожыў палітыку. Лідары камуністычнай партыі былі арыштаваны, лідары прафсаюзаў запуджаны. 10 верасня 1941 года былі пакараны смерцю Віга Ханстэен і Рольф Вікстрэм за ўдзел у «малочным страйку» у Осла, многія іншыя ўдзельнікі былі кінуты ў турмы. Пакаранне смерцю Ханстэена стала чырвонай лініяй, што падзяліла час акупацыі на адносна бяскрыўдную і смяротную фазы. У гэтым жа годзе была адноўлена дзяржаўная паліцыя («Statspolitiet») (скасаваная ў 1937 годзе) для дапамозе гестапа ў Нарвегіі, па краіне прайшла канфіскацыя радыёпрылад. Квіслінг пагадзіўся з дадзенымі рашэннямі Тэрбавена і таксама засудзіў урад у выгнанні як «здраднікаў». У выніку ўзмацнення жорсткасці палітыкі паўстаў т. зв. «ледзяны фронт» — неафіцыйны астракізм прыхільнікаў «Нацыянальнага яднання» з боку грамадства. Квіслінг працягваў верыць, што антыгерманскія настроі знікнуць, калі Берлін перадасць уладу «Нацыянальнаму яднанню». Адзінае, чаго ён дамогся, то што ў 1941 годзе кіраўнікі міністэрстваў атрымалі афіцыйны статус міністраў урада і незалежнасць ад партыйнага сакратарыята.
Пасля невялікага адкладу 1 лютага 1942 было абвешчана, што кабінет абірае Квіслінга на пост міністра-прэзідэнта (кіраўніка нацыянальнага ўрада). Па гэтай нагодзе была ўладкавана бяседа, на якую сабраліся і іншыя члены партыі «Нацыянальнае яднанне». У сваёй першай прамове Квіслінг заклікаў урад мацаваць сувязі з Германіяй. У Канстытуцыю была занесена адзіная змена — аднаўленне забароны яўрэям на заезд у Нарвегію (была скасавана ў 1851 годзе).
Міністр-прэзідэнт
Заняўшы новы пост, Квіслінг умацаваў сваё становішча, хоць рэйхскамісарыят застаўся па-за яго кантролем. Праз месяц у лютым 1942 года Квіслінг нанёс свой першы дзяржаўны візіт у Берлін. Падарожжа было прадуктыўным, падчас візіту абмяркоўваліся ўсе ключавыя пытанні незалежнасці Нарвегіі, хоць Іозеф Гебельс усумніўся ў паўнамоцтвах Квіслінга і адзначыў, што той «наўрад калі-небудзь» стане «вялікім дзяржаўным дзеячом».
Па вяртанні дамоў Квіслінг ужо менш сумняваўся наконт колькасці членаў «Нацыянальнага яднання» і планаваў правесці чышчанне ў партыі, у прыватнасці выгнаць з шэрагаў п'яніц. 12 сакавіка Нарвегія афіцыйна стала аднапартыйнай дзяржавай. З часам давялося пайсці на прызнанне злачынствам крытыкі ці супраціву партыі, хоць Квіслінг шкадаваў, што распачаў такі крок. Ён шчыра спадзяваўся, што кожны нарвежац самахоць падтрымае свой урад.
Гэты аптымізм падоўжыўся нядоўга. Цягам лета 1942 года Квіслінг страціў якую б там ні было здольнасць уплываць на грамадскую думку пасля спробы прымусіць дзяцей уступаць у моладзевую арганізацыю «Samlings Ungdomsfylking», арганізаваную па ўзоры «Гітлерюгенда». Гэтыя дзеянні спарадзілі масавую адстаўку настаўнікаў і святароў разам з маштабным грамадзянскім пратэстам. Спроба Квіслінга звінаваціць кіраўніка Царквы Нарвегіі біскупа таксама спарадзіла спрэчкі нават сярод яго германскіх саюзнікаў. Квіслінгу давялося пастрожыць сваю пазіцыю: ён тлумачыў нарвежцам, што рэжым сілай навязаны насельніцтву, падабаецца ім гэта ці не. 1 мая германскае галоўнакамандаванне адзначыла, што «пакладзены пачатак арганізаванаму супраціву Квіслінгу», у выніку чаго нарвежска-германскія перамовы пра мір зайшлі ў тупік. 11 жніўня Гітлер адклаў усе перамовы пра свет да завяршэння вайны. Квіслінгу было заяўлена, што Нарвегія не атрымае незалежнасці, якой ён так заўзята дамагаўся. У якасці дадатковай абразы яму ўпершыню было забаронена ліставаць непасрэдна Гітлеру.
Раней Квіслінг настойваў на ператварэнні нарвежскага парламента (Стортынга), які ён зваў Рыкстынгам. Парламент павінен быў складацца з дзвюх палат: Нерынстынг (эканамічная палата) і Културтынг (культурная палата). Напярэдадні восьмай (і апошняй) нацыянальнай канвенцыі «Нацыянальнага яднання» 25 верасня Квіслінг усё больш прасякаўся расчараваннем у прафесіяналізме членаў партыі і ў выніку змяніў свае планы. Рыкстынг стаў дарадчым органам, а Фёрэртынг (Савет фёрэра) і палаты парламента сталі незалежнымі, падначаленымі сваім міністрам.
Пасля канвенцыі «Нацыянальнае яднанне» і асабіста Квіслінг зусім страцілі падтрымку. Канфлікты паміж фракцыямі раслі, партыя страціла некалькіх чалавек (у тым ліку памерлага Гулбранда Лундзе), гітлераўцы праводзілі цвёрдую палітыку (расстралялі дзесяцярых вядомых жыхароў Трондэлага і наваколля ў кастрычніку 1942 года). У жніўні 1943 года быў расстраляны паліцыянт Эліфсен, які адмовіўся арыштаваць пяцярых дзяўчын. Для апраўдання яго забойства быў заднім днём прыняты закон, што атрымаў назву «Лекс Эліфсен». Гэта было першае пакаранне смерцю, праведзенае кіруючыым рэжымам, большая частка грамадства ўспрыняла яе як абуральнае парушэнне Канстытуцыі і знак ролі Нарвегіі ў г. зв. «канчатковым рашэнні яўрэйскага пытання», гэта знішчыла працы канвенцыі па падтрыманні маралі сярод членаў партыі.
Пасля падаўлення ўрада і пры асабістым удзеле Квіслінга яўрэі па германскай ініцыятыве падпалі пад рэгістрацыю ў студзені 1942 года. 26 кастрычніка германскія сілы з дапамогай нарвежскай паліцыі арыштавалі 300 зарэгістраваных яўрэяў мужчынскага полу і адправілі іх у канцэнтрацыйны лагер у Бергу, якім кіравала «Хірдэн» — паўвайсковае крыло «Нацыянальнага яднання». Нарвежскі ўрад хутка вызваліў звыш 65 яўрэяў. Найболей спрэчным было тое, што маёмасць яўрэяў была канфіскавана дзяржавай.
26 лістапада зняволеныя разам з сем'ямі былі дэпартаваны. Хоць гэта адбылося цалкам па германскай ініцыятыве, а сам Квіслінг застаўся ў цені, нягледзячы на дапамогу нарвежскага ўрада, нарвежскае грамадства верыла, што дэпартацыя яўрэяў у лагеры ў Польшчы была яго ідэяй. У лютым 1943 года былі дэпартаваны наступныя 250 зняволеных. Афіцыйная пазіцыя партыі пра лёс 759 зняволеных, дэпартаваных з Нарвегіі, застаецца невядомай. Ёсць падставы меркаваць, што Квіслінг сумленна верыў афіцыйнай лініі цягам 1943 і 1944 гадоў, што яны чакалі рэпатрыяцыі на новую яўрэйскую радзіму.
Арышт і дэпартацыя яўрэяў зрынулі грамадства Нарвегіі ў стан шоку. Аўтарытэт «Нацыянальнага яднання» пасля масавых арыштаў яўрэяў зваліўся гэтак, што выклікаў пратэстныя рэакцыі, а форма грамадзянскага пратэсту дайшла да таго, што пасажыры сыходзілі са сваіх месцаў у цягніку, не жадаючы сядзець поруч з нацыстамі, членамі партыі «Нацыянальнае яднанне». На сценах пісалі лозунгі тыпу: «''Нарвегія — для нарвежцаў. А Квіслінг — нямецкі халуй і хай коціцца да чорт''а».
У той жа час Квіслінг меркаваў, што адзіны шлях вярнуць прыхільнасць Гітлера — збор добраахвотнікаў для дапамогі Германіі. Ён шчыра жадаў дапамагчы Германіі весці татальную вайну. Пасля паразы гітлераўцаў пад Сталінградам у лютым 1943 годзе Квіслінг палічыў, што Нарвегія павінна згуляць сваю ролю ў падтрыманні сілы Германскай імперыі. У красавіку 1943 года Квіслінг сказаў прамову, дзе рэзка раскрытыкаваў адмову Германіі выказаць свае планы пра паваенную Еўропу. Калі ён выказаў гэта Гітлеру, той нічога не адказаў, нягледзячы на нарвежскі ўнёсак у вайсковыя высілкі. Квіслінг пачуваўся ашуканым, бо гітлераўцы адцягвалі прызнанне незалежнасці Нарвегіі, але ў верасні Гітлер канчаткова пагадзіўся з ідэяй свабоднай паваеннай Нарвегіі, і непрыязь Квіслінга пайшла на змяншэнне.
Квіслінг стаў стамляцца да канца вайны. У 1942 годзе ён выпусціў 231 закон, у 1943 годзе — 16 законаў і ў 1944 годзе — 139. Нязменную ўвагу ён надаваў сацыяльнай палітыцы. Да восені Квіслінг і Мюсерт у Нідэрландах маглі быць задаволены тым, што хоць бы выжылі. У 1944 годзе Квіслінг таксама пазбыўся ад большай часткі праблемы з лішняй вагой, якая мучыла яго два гады.
Нягледзячы на ўсё больш жахлівыя вайсковыя перспектывы і двухсэнсоўныя адносіны з адміністрацыяй рэйхскамісарыята, пазіцыя партыі «Нацыянальнае яднанне», змешчанай на чале ўрада, заставалася непрыступнай. Тым не менш, немцы ўсё больш узмацнялі кантроль над законамі і парадкам у Нарвегіі. Пасля дэпартацыі яўрэяў улады Германіі выслалі нарвежскіх афіцэраў і ў канцы паспрабавалі выслаць студэнтаў універсітэта Осла. Нават сам Гітлер быў абураны маштабамі арыштаў. У пачатку 1944 года Квіслінг апынуўся ў заблытанай сітуацыі, запатрабаваўшы ад членаў ваенізаванай арганізацыі партыі «Нацыянальнае яднанне» адначаснай ваеннай службы, што вымусіла шэраг яе членаў пайсці ў адстаўку, каб пазбегнуць прызыву.
20 студзеня 1945 года Квіслінг наведаў Гітлера, гэта сустрэча стала для іх апошняй. Квіслінг абяцаў падтрымку Нарвегіі ў фінальнай стадыі вайны, калі Германія пагодзіцца на мірную ўгоду, адмовіўшыся ад умяшання ў нарвежскія справы. Гэта прапанова выходзіла з боязі, што, калі нямецкія войскі адступяць на поўдзень праз Нарвегію, акупацыйнаму ўраду давядзецца змагацца за кантроль над Паўночнай Нарвегіяй. Да жаху рэжыму Квіслінга нацысты замест гэтага вырашылі правесці палітыку «выпаленай зямлі» у паўночнай Нарвегіі, справа даходзіла нават да стральбы па нарвежскіх грамадзянскіх, якія адмаўляліся эвакуявацца з рэгіёна. У гэты перыяд таксама павялічыліся страты ад авіянападаў сіл саюзнікаў і рос супраціў ураду ў межах акупаванай Нарвегіі. Сустрэча з нямецкім лідарам аказалася беспаспяховай. На сустрэчы Квіслінга папрасілі падпісаць загад пра пакаранне смерцю тысяч нарвежскіх «дыверсантаў», але ён адмовіўся. Гэты акт непадпарадкавання так раззлаваў Тэрбавена, што дзейнічаў на загад Гітлера, што той выбег з залы для перамоў. Расказваючы пра падзеі падарожжа свайму сябру, Квіслінг расплакаўся. Ён быў упэўнены, што адмова нацыстаў падпісаць мірнае пагадненне замацуе яго рэпутацыю здрадніка.
Апошнія месяцы вайны Квіслінг прысвяціў спробам выратаваць жыцці нарвежцаў падчас наважных сутыкненняў гітлераўскіх і саюзных войскаў у Нарвегіі. Рэжым Квіслінга працаваў над бяспечнай рэпатрыяцыяй нарвежцаў, якія знаходзяцца ў германскіх лагерах для ваеннапалонных. Для сябе Квіслінг даўно прызнаў, што нацыянал-сацыялізм пацерпіць паразу. Пасля самагубства Гітлера 30 красавіка 1945 года Квіслінг стаў публічна дамагацца выхаду з гульні, зрабіўшы наіўную прапанову ўраду ў выгнанні падзяліць уладу з дзейным урадам.