cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эліэль Саарынен
Пабудовы
Пабудовы ў ЗША:
Нерэалізаваныя праекты:
Паўночная Асеція
Нацыянальны склад: асеціны (62,7 %), рускія (23,2 %), інгушы (3 %), армяне (2,4 %), кумыкі (1,8 %), грузіны (1,5 %).
Падзяляецца на 8 раёнаў:
Геаграфічнае становішча
Рэспубліка размешчана на паўночным схіле Вялікага Каўказа. Паўночную частку займаюць раўніны ды нізіны, пры прасоўванні на поўдзень ландшафт становіцца гарыстым, пераходзячы ў Галоўны ці Водападзельны хрыбет Вялікага Каўказа. Найвышэйшая кропка — гара Казбек (5033 м). Рэспубліка мяжуе з Інгушэціяй, Чачнёй, Кабардзіна-Балкарыяй, Стаўрапольскім краем, Паўднёвай Асеціяй і Грузіяй.
Клімат
Клімат у рэспубліцы лагодна кантынентальны. На Маздоцкай раўніне — засушлівы, частыя сухавеі; сярэдняя тэмпэратура студзеня −4,3 °C, ліпеня +24 °C, ападкаў 400—450 мм за год.
Далучэнне да Расійскай імперыі
Тэрыторыі, на якіх жылі асеціны, былі сярод першых на Паўночным Каўказе, што былі далучаныя да Расійскай імперыі ў 1774 годзе. Уладзікаўказ стаў першай расійскай фартэцыяй у рэгіёне (заснаваны ў 1784 годзе). У XIX стагоддзі адбылося масавае перасяленне асецін з гор на раўніны ды ў наваколле Маздока.
Савецкі час
У 1921 годзе Асеція стала часткай Горскай Савецкай Рэспублікі, атрымаўшы статус аўтаномнай вобласці ў 1924 ды ў 1936 годзе была пераўтвораная ў Паўночна-Асецінскую Аўтаномную Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку.
Насельніцтва
Насельніцтва рэспублікі на 2013 год — 706 123 чал., шчыльнасць — 88,41 чал./км², удзельная вага гарадскога насельніцтва — 64,3 % (2009). Паўночная Асеція з’яўляецца адным з самых густанаселеных суб’ектаў Расійскай Федэрацыі. Каля паловы насельніцтва рэспублікі (48 %) жыве ва Уладзікаўказе. Нацыянальны склад: асеціны (68,2 %), рускія (20,8 %), інгушы (3,2 %), армяне (2,3 %), кумыкі (2,3 %), грузіны (1,3 %).
Дыскрымінацыя
Дыскрымінацыя (ад discriminatio — адрозненне) — абмежаванне або пазбаўленне правоў пэўных катэгорый грамадзян па прыкметах расавай ці нацыянальнай прыналежнасці, сацыяльнага паходжання, палітычных поглядаў, полу і г.д.
Паняцце дыскрымінацыі выкарыстоўваецца і ў міжнародных адносінах і абазначае ўшчамленне ў правах прадстаўнікоў, арганізацый або грамадзян пэўнай дзяржавы. Адна з крайніх формаў расавай дыскрымінацыі — сегрэгацыя — палітыка прымусовага аддзялення адных людзей ад другіх, абмежавання іх у правах па матывах расавай або нацыянальнай прыналежнасці, гвалтоўнае перасяленне на спецыяльна вылучаныя тэрыторыі — у рэзервацыі, гета. Палітыка дыскрымінацыі якіх-небудзь груп і суполак можа прымаць крайнія формы, аж да генацыду, што з’яўляецца злачынствам і парушэннем нормаў міжнароднага права.
Захаваліся сведчанні дыскрымінацыі і па рэлігійных матывах: праследаванні ерэтыкоў, дысідэнтаў, іншадумцаў, жорсткія адносіны еўрапейцаў да карэнных нехрысціянскіх народаў. Ёсць і такія віды дыскрымінацыі, як больш нізкая аплата працы жанчын, моладзі, карэннага або, наадварот, прышлага насельніцтва, імігрантаў; абмежаванне ў правах па палітычных або рэлігійных перакананнях. Таму абарона правоў і свабод кожнай асобы незалежна ад расавай, нацыянальнай, класавай, рэлігійнай і іншай прыналежнасці з’яўляецца глабальнай праблемай сучаснасці. Міжнародная супольнасць распрацоўвае ўсё больш дзейсныя механізмы кантролю фактаў дыскрымінацыі, а краіны, якія парушаюць правы чалавека, усё часцей апынаюцца ў маральнай ізаляцыі.
Падуя
Падуя (Padova) — горад у Італіі, у регіёне Венета, адміністрацыйны цэнтр аднаіменнай правінцыі. Вузел чыгунак і аўтадарог, суднаходным каналам злучаны з Адрыятычным морам. Падуанскі ўніверсітэт, у якім працавалі Галілеа Галілей, Андрэас Везалій, вучыўся Францыск Скарына. Батанічны сад Падуі (з 1545, найстарэйшы ў Еўропе). Штогадовы міжнародны кірмаш.
Гісторыя
Згадваецца ў 4 стагоддзі да н.э. пад назвай Patavium Цітам Лівіем. У 49 годзе да н.э. атрымала правы рымскай муніцыпіі. У 601 годзе разбурана лангабардамі. З пачатку 12 стагоддзя гарадская камуна. У 13 стагоддзі рамесніцкі і гандлёвы цэнтр. У 1318 годзе ў Падуі ўсталявалася сіньёрыя роду Карара, пазней дэла Скала і Вісконці. У 1405-1797 гадах у складзе Венецыянскай рэспублікі. У 15-17 стагоддзях Падуя — буйны культурны цэнтр. У 1813 годзе горад падпарадкаваны Габсбургамі. З 1866 года ў складзе Італьянскага каралеўства.
Архітэктура
Захаваліся рэшткі старажытна-рымскіх грабніц, мастоў, амфітэатра і форума. Сярод архітэктурных помнікаў: палацца дэла Раджонэ (1215-1306), базіліка Сант-Антоніа (1232, побач з ёй конны помнік кандацьеру Гатамелату, 1447-53, скульптар Данатэла), Капэла дэль Арэна (Скравеньі; пачатак 14 стагоддзя, фрэскі Джота ды Бандонэ), Капэла Сан-Джорджа, Сабор Падуі.
Лесола
Лесола (Lessolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П'емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 2011 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 287 чал./км². Займае плошчу 7 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Дамашыў (Сакальскі раён)
Дамашыў (Домаші́в) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Уда (прыток Селенгі)
Уда́ (Yдэ, Уда) — рака ў Расіі, у Забайкаллі, правы прыток Селенгі.
Даўжыня ракі — 467 км, плошча вадазбору — 34,8 тыс.км². Расход вады за 5 км ад вусця — 69,8 м³/с, найбольшы — 1240 м³ /с, найменшы — 1,29 м³/с. Выток Уды знаходзіцца на Віцімскім пласкагор'і за 45 км на ўсход ад Сасновага возера сістэмы Ераўнінскіх азёраў. Асноўны напрамак цячэння ракі — паўднёва-заходні. Працякае ў міжгорнай катлавіне па тэрыторыі Ераўнінскага, Хорынскага, Заіграеўскага раёнаў і гарадской акругі Улан-Удэ Рэспублікі Бурація. Упадае ў Селенгу ў цэнтральнай частцы горада Улан-Удэ. Жыўленне пераважна снегавое і дажджавое. У вярхоўях перамярзае на 2,5-4,5 месяцы (снежань — красавік). Замярзае ў кастрычніку — лістападзе, адкрываецца ў красавіку — пачатку мая. У басейне ракі 1274 возеры агульнай плошчай 56 км².
Мсціўцы
«Мсціўцы» (англ. Avengers) — элітная каманда супергерояў з коміксаў кампаніі Marvel Comics. Яна была створаная пісьменнікам Стэнам Лі і мастаком Джэкам Кірбі і ўпершыню з’явілася ў коміксе The Avengers #1 у верасні 1963 года.
Мсціўцы, празваныя пасля «самымі магутнымі героямі Зямлі», першапачаткова складаліся з Чалавека-Мураша, Асы, Тора, Жалезнага Чалавека і Халка. Аднак з самага пачатку ў складзе каманды сталі адбывацца змены: Халк неўзабаве пакінуў Мсціўцаў, і да іх далучыўся Капітан Амерыка. Зменлівы склад стаў візітоўкай каманды, хоць некаторая сталасць ўсё ж такі захоўвалася: Мсціўцы змагаліся з такімі ворагамі, адолець якіх у адзіночку не мог ніводны супергерой — так з’явілася фірмовая фраза: «Мсціўцы, збор!»(англ.: Avengers Assemble!). За ўвесь час існавання каманды ў ёй пабывалі людзі, мутанты, робаты, багі, прышэльцы, звышнатуральныя істоты і нават былыя ліхадзеі.
Працягласць (музыка)
Працягласць у музыцы — працягласць гуку або паўзы. Працягласці могуць быць як адноснымі (выяўляюць рытмічныя суадносіны), так і абсалютнымі (вымяраюцца ў адзінках часу).
Назвы і пазначэнні
Працягласць ноты не супастаўлена ніякім абсалютным працягласцям (напрыклад, секунда і т. д.), яна можа быць прадстаўлена толькі ў адносінах працягласцей іншых нот. У прыведзенай ніжэй табліцы кожны знак у два разы большы па працягласці знака пад ім.
Асаблівасці і варыянты напісання
Брэвіс сустракаецца ў некалькіх варыянтах, як паказана на малюнку справа.
Часам доўгая нота (lunga) выкарыстоўваецца для пазначэння вельмі доўгіх нот бясконцай працягласці, да канца твора.
Калі дзве ці больш ноты, якія ў звычайным выглядзе маюць сцяжкі (восьмыя ноты і карацей), сустракаюцца паслядоўна, сцяжкі могуць быць заменены рэбрамі, як паказана справа. Восьмыя ноты злучаюцца адным рабром, шаснаццатыя — дзвюма, і гэтак далей. Ноты звычайна злучаюцца рэбрамі, толькі калі яны з’яўляюцца ў адной і той жа дзелі ў такце.
Мадыфікатары працягласці
Працягласць ноты можа быць павялічана даданнем кропкі пасля яе. Гэта кропка дадае да працягласці ноты працягласць наступнай «меншай» ноты, робячы яе ў 1,5 разы даўжэй. Дзве кропкі дадаюць да працягласці ноты працягласць дзвюх «меншых» нот, робячы яе ў 1,75 разв даўжэй. Вельмі рэдка дадаюцца тры кропкі, робячы працягласць ноты ў 1,875 разы даўжэй.
У некаторых выпадках працягласць ноты можа быць павялічана лігай. Напрыклад, палавінная нота, злігаваная з іншай палавіннай нотай, аднолькавай па вышыні з першай нотай, фактычна роўная цэлай ноце. Такія ноты (аднолькавыя па вышыні і злучаныя паміж сабой лігай) называюцца «залігаванымі». Пры такой залігоўцы другая і наступныя ноты не граюцца (не спяваюцца), а толькі вытрымліваюцца паказанага лігамі музычнага часу.
У музыцы сустракаюцца таксама асобныя віды рытмічнага дзялення, калі значэнне рытмічных працягласцей не супадае з іх «выпісаным» значэннем. Да такога дзялення адносяцца ўсе так званыя мульціолі — дуоль, трыёль, квартоль, квінтоль і т. д.
Гісторыя
Ужо ў мензуральной натацыі (XIII стагоддзе) працягласць пазначалася розным напісаннем нот і паўзаў. Указанні «прапорцыі» маглі павялічваць або памяншаць у вызначаную колькасць разоў уласнае значэнне ўсіх нот.
У тактавай натацыі (з XVII стагоддзя) ноты сталі паказваць толькі адносную працягласць (палову, чвэрць, восьмую і т. д. ад цэлай ноты), рэальнае значэнне якой залежала ад тэмпу.
Жужэляны
Жужэляны (Жужеля́ни) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Працягласць (музыка)
Гісторыя
У такце часавыя суадносіны падпарадкоўваюцца акцэнтным (па цяжары). Як адзін са сродкаў акцэнтуацыі працягласць можа быць заменена іншымі сродкамі, што адкрывае шырокі абшар агогіцы.
У музычным выкананні рэальныя працягласці адхіляюцца (часам вельмі далёка) ад паказаных нотамі.
NGC 5408A
NGC 5408A — частка галактыкі ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Луіс Генры Салівен
Луіс Генры Са́лівен (Louis Henry Sullivan;  — ) — амерыканскі архітэктар, першапраходца рацыяналізму, бацька амерыканскага мадэрнізму. Стваральнік аднаго з першых небаскробаў і канцэпцыі арганічнай архітэктуры, ідэолаг чыкагскай школы архітэктуры і настаўнік Фрэнка Лойда Райта. Яму належыць афарызм «форму ў архітэктуры вызначае функцыя».
Каркарэ
Каркарэ (Carcare) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 5745 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 555 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 17043. Тэлефонны код — 019.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Battista.
Міхаіл Дамінікавіч Цяўлоўскі
Міхаіл Дамінікавіч Цяўлоўскі (, Мінск — ) — беларускі вучоны ў галіне тэхналогіі радыёэлектроннай апаратуры, экалогіі, дэмаграфіі і гісторыі, акадэмік Міжнароднай акадэміі геранталогіі і Міжнароднай аккадэміі экалогіі, заслужаны дзеяч навукі Беларусі (1995). Прафесар, доктар тэхнічных навук.
Біяграфія
Скончыў БПІ і аспірантуру пры Фізтэху АН БССР. З 1967 года працуе ў Мінскім радыётэхнічным інстытуце (загадчык лабараторыі ультрагукавой тэхнікі).
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш 300 за навуковыя працы (у тым ліку 4 манаграфій) і 90 вынаходстваў.
Крапіўныя
Крапіўныя (Urticaceae) — сямейства кветкавых раслін з перавагай травяністых жыццёвых формаў, якое ўключае ў сябе каля 60 родаў і 1000 відаў, распаўсюджаных пераважна ў тропіках.
Найбольш вядомымі прадстаўнікамі з’яўляюцца, віды роду , якія валодаюць надзвычай моцнымі пякучымі ўласцівасцямі, а таксама распаўсюджаныя ў пакаёвай культуры віды родаў і.
Лігурыя
Лігурыя (іт. і ліг. Liguria) — адміністрацыйны рэгіён у Італіі.
Геаграфія
Плошча Лігурыі складае 5410 км², гэта трэці самы маленькі рэгіён Італіі пасля Вале-д’Аоста і Малізэ.
Лігурыя знаходзіцца на беразе Лігурыйскага мора, вядомага сваімі чыстымі, дробнакаменнымі берагамі (Рыўера). З заходняга боку рэгіён мяжуе з карлікавай дзяржавай Манака і Францыяй. Вядомы французскі горад Ніца знаходзіцца недалёка ад гэтага рэгіёна.
Ва ўсходняй частцы знаходзіцца нацыянальны парк Чынкве-Тэры.
Забалатця (Сакальскі раён)
Забалатця (За́болоття) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Люціна (Валожынскі раён)
Лю́ціна (, Лютино) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пяршайскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета (з 1927 года Маладзечанскага павета), гміны Гарадок.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Яршэвіцкага сельсавета.
Конкурс песні Еўрабачанне 2018
Конкурс песні Еўрабачанне 2018 (Eurovision Song Contest 2018, Concours Eurovision de la chanson 2018, Festival Eurovisão Da Canção 2018) — 63і конкурс песні «Еўрабачанне», які ўпершыню праходзіў у Партугаліі, у горадзе Лісабон, дзякуючы перамозе Салвадора Сабрала з песняй «Amar pelos dois» на конкурсе мінулага года, які праходзіў ў горадзе Кіеў, Украіна. Першы і другі паўфіналы адбыліся 8 і 10 мая, фінал — 12 мая 2018 года.
На Еўрабачанні-2018 па суме галасоў ад тэлегледачоў і нацыянальных журы перамагла прадстаўніца Ізраіля Нэта Барзілай з пацешнай песняй «Toy» («Цацка»). Тэлегледачы з вялікім адрывам паставілі яе на першае месца, а журы — на трэцяе.
Месца правядзення
Дзякуючы перамозе Салвадора Сабрала на «Еўрабачанні 2017» з песняй «Amar pelos dois», конкурс прымала краіна-пераможца — Партугалія. Арганізацыяй конкурсу займаўся RTP. Выканаўчы супервайзер конкурсу Ён Ола Санд на прэс-канферэнцыі пераможца прапанаваў партугальскаму вяшчальніку распачаць працэс адбору кандыдатаў на правядзенне конкурсу так, як гэта рабілася раней іншымі краінамі. 15 мая 2017 года RTP пацвердзіў, што месцам правядзення конкурсу будзе горад Лісабон, аднак канчатковае рашэнне было прынята пазней.
Выбар месца правядзення
Асноўныя патрабаванні на конт выбару горада-гаспадара былі выказаны ў дакуменце, які Еўрапейскі вяшчальны саюз перадаў RTP пасля перамогі Партугаліі на конкурсе ў Кіеве:
Акрамя Лісабону, іншыя гарады таксама заявілі, што жадаюць правесці у сябе: Брага, Эшпінью, Фару, Гандамар, Гімарайнш, і Санта-Мары-да-Фэйра. Мэр горада Порту, Руі Марэйра, заявіў што не зацікаўлены ў тым, каб "марнаваць мільёны даляраў на правядзенне конкурсу", але паабяцаў падтрымаць заяўку Вялікага Порту (Гандамар, Санта-Марыя-да-Фэйра, Эшпінью).
13 чэрвеня 2017 года прадстаўнікі RTP сустрэліся з рэферэнс-групай еўрабачання ў штаб-кватэры ЕВС ў Жэневе. Падчас сустрэчы афіцыйныя асобы RTP, наведалі семінар, які быў прысвечаны некалькім тэмам, звязаным з правядзеннем конкурсу песні Еўрабачанне і перанялі вопыт украінскай тэлекампаніі НСТУ. Таксама яны мелі магчымасць прэзентаваць свае планы па правядзенню конкурса,у тым ліку і прапановы на конт месца правядзення.
Змены ў правілах
Еўрапейскі вяшчальны саюз унёс змены ў рэгламент конкурсу. Па новых правілах, краіны-удзельнікі не маюць права адпраўляць выканаўцаў або дэлегатаў, якім забаронена наведваць краіну-гаспадара. Таксама тэлеканал-арганізатар, абавязаны арганізаваць выступ усіх удзельнікаў ужывую на сцэне.
Па новых правілах, тэлеканал-арганізатар павінен выконваць усе тэрміны, якія ўсталяваныя ЕВС. Пры парушэнні тэрмінаў, ЕВС мае права перадаць конкурс іншай краіне.
Арганізатары конкурсу змянілі падлік галасоў журы. Калі раней адзін з пяці членаў журы ставіў песню на апошняе месца, а астатнія - на першае, то гэта пазбаўляла магчымасці песні атрымаць 12 балаў. Цяпер жа меркаванне аднаго члена журы паасобку, будуць маць меньшую вагу, у параўнанні з меркаваннем большасці. Іншымі словамі, чым ніжэй ставіць песню, тым меней шанец паўплываць на агульны вынік, чым вышэй — тым уплыў яго меркавання большы.
Дызайн
Слоган конкурсу, All Aboard! (бел. «Усе на борт!»), быў прэзентаваны на прэс-канферэнцыі, якая прайшла 7 лістапада 2017 года у Лісабонскім акіянарыуме Візуальны дызайн быў створаны на аснове марскіх матываў, бо Партугалія знаходзіцца на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяну. Разам з асноўным лагатыпам, на якім намалявана стылізаваная ракавіна, былі распрацаваны дванаццаць дадатковых эмблемаў, якія сімвалізуюць розныя аспекты марской экасістэмы. Ён Ола Санд адзначыў, што тэма і лагатып конкурсу рэзаніруюць з гісторыяй Лісабона і падкрэсліваюць асноўныя каштоўнасці конкурса Еўрабачанне, уключаючы нашую разнастайнасць. Акіян злучае нас усіх. Яго разнастайнасць можа забяспечыць натхненне для ўсіх удзельнікаў конкурсу, якіх яны з нецярпеннем чакаюць у Лісабоне ў маі наступнага года.
Вядучыя
8 студзеня 2018 года партугальскі вяшчальнік RTP абвесціў склад вядучых конкурса. Гэта былі Катарына Фуртада, Даніэла Руа, Сільвія Альберта і Філамена Каутэла. . Філамена Каутэла стала актрысай у 2000 годзе. Першы дэбют у якасці вядучай адбыўся ў 2005 годзе на тэлеканале MTV Portugal. Была вядучай нацыянальнага адбору Festival da Canção 2017 і абвеснікам «Еўрабачання» 2017 года. Сільвія Альберта штогадовая вядучая Festival da Canção. Таксама была абвеснікам конкурса некалькі разоў. Даніэла Руа — актрыса тэатра і кіно, здымаецца ў папулярным серыяле Марская паліцыя: Лос-Анджэлес, была сувядучай Суперкубку Super Bowl. Катарына Фуртада некалькі гадоў працавала актрысай і вядучай. Яна была паслом добрай волі ААН. У 2013 годзе атрымала прэмію «Жанчына года» часопіса GQ.
Відэа прэзентацыі
Дырэктар тэлеканала RTP Даніэль Дэўсдаду паведаміў, што посткарды удзельнікаў будуць здымацца ў розных месцах Партугаліі. Кожны посткард будзе здымацца па асобным сцэнары для кожнага ўдзельніка. Паводле задумы ўдзельнікі адкрываюць для сябе нешта новае ў краіне-гаспадары Партугаліі.
Удзельнікі
7 лістапада 2017 года было аб'яўлена, што ў конкурсе песні Еўрабачанне 2016 возьмуць удзел 42 краіны/ Пазней да ўдзельнікаў прыядналася Македонія, якая да гэтага часу была не дапушчана да ўдзелу з-за даўгоў перад ЕВС. Расія павярнулася на конкурс. Аўстралія, якая не з'яўляецца членам ЕВС, таксама атрымала дазвол удзельнічаць у конкурсе ў гэтым годзе.
Лёсаванне
Лёсаванне краін-удзельнікаў на паўфіналы адбылося 29 студзеня 2018 года. Цырымонія ўключае ў сябе перадачу ключа і сцяга ад Кіеўскага гарадскога галавы (Віталь Клічко) да мэра Лісабона (Фернанда Медына). Пасля цырымоніі прайшло лёсаванне. Першая частка лёсавання — размеркаванне краін «вялікай пяцёркі» (Вялікабрытанія, Германія, Італія, Іспанія, Францыя) і краіны-гаспадара (Партугалія) на паўфіналы, ў якіх яны будуць галасаваць. Другая частка — размеркаванне краін-удзельніц па паўфіналах, якія адбудуцца 8 і 10 мая. 37 краін было раздзелена на 6 кошыкаў. Вяшчальнік краіны-гаспадара RTP сумесна з ЕВС і рэферэнтнай групай «Еўрабачання» вырашылі, што ў першым паўфінале возьмуць удзел 19 краін, а ў другім 18. . У табліцы ніжэй указана чарговасць «выцягвання» краін-удзельніц.
Галасаванне
У гэтай табліцы прыведзены балы журы і тэлегледачоў. Краіны, якія выдзелены зялёным колерам, выйшлі ў фінал. Белыя і зялёныя радкі паказваюць балы журы, аранжавыя - балы тэлегледачоў. Залатым колерам паказаны вышэйшыя балы.
У гэтай табліцы пералічаны ўсе краіны-удзельнікі фінала, па нумарах выступу (усяго 26 краін), радкамі, зверху ўніз. 43 краіны, якія прымалі ўдзел у галасаванні, пералічаны слупкамі, злева направа. Для кожнага ўдзельніка атрыманыя балы адлюстроўваюцца ў два радкі. У першым радку (белы фон) паказаны балы журы. У другім радку (аранжавы фон) паказаны балы тэлегледачоў.
Залатым колерам паказаны вышэйшыя балы. Ружовым - ніжэйшыя.
Прэмія Марсэля Безансона
Прэмія Марсэля Безансона была створана падчас Еўрабачання 2002 у Таліне (Эстонія) шведскім прадзюсарам і прадстаўніком Швецыі на Еўрабачанні 1992 Крыстэнам Б'ёркманам і ўдзельнікам гурта «Herreys», які перамог на Еўрабачанні ў 1984 годзе, у гонар стваральніка конкурсу Еўрабачанне Марсэля Безансона. Прэмія даецца ў трох катэгорыях: прэмія прэсы, прэмія кампазітараў і прэмія ўдзельнікаў. Вынікі конкурсаў 2018 года прыведзены ў табліцы:
Прэмія OGAE
OGAE (фр. Organisation Generale des Amateurs d’Eurovision; англ. General Organisation of Eurovision Fans) — штогадовая і традыцыйная прэмія некамерцыйнай арганізацыі, якая праводзіць галасавання сярод сваіх клубаў. Ніжэй прадстаўлены ТОП-5 краін:
Прэмія Барбары Дэкс
Барбара Дэкс — прадстаўніца Бельгіі на конкурсе песні Еўрабачанне 1993. Нягледзячы на выдатнае выкананне, было адзначана, што сукенка і макіяж моцна сапсавалі агульны выгляд, і спявачка заняла апошняе месца, атрымаўшы ўсяго 3 балы.
У 1997 годзе зацверджана аднайменная прэмія, якая ўручаецца штогод ўдзельніку Еўрабачання, які мае самы недарэчны вобраз. Вызначэнне пераможца штогод праводзіцца сайтам EurovisionHouse.nl. Прагаласаваць за аднаго з канкурсантаў можа любы ахвотнік.
ТОП-5 удзельнікаў паказаны ў табліцы ніжэй:
Дзмітрый Анатолевіч Барадзін
Дзмітрый Барадзін (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца казахстанскага клуба «Кайсар» з Кызыларды.
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Гомель», у 2015 годзе пачаў прыцягвацца ў склад дубліруючага складу. У пачатку 2016 года, пасля вылету каманды ў Першую лігу, падпісаў прафесійны кантракт з клубам, у сезоне 2016 правёў 5 матчаў у Першай лізе. У 2017 годзе выступаў у асноўным за дубль «Гомеля», зрэдку прыцягваўся да асноўнага складу. Дэбютаваў у Вышэйшай лізе 1 ліпеня 2017 года ў матчы супраць брэсцкага «Дынама» (0:3), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.
У сакавіку 2018 года быў аддадзены ў арэнду «Оршы», дзе стаў адным з асноўных ігракоў. У ліпені 2018 года папісаў кантракт з клубам «Смалявічы» да канца сезона з магчымасцю падаўжэння. У складзе смалявіцкай каманды таксама неўзабаве замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2018 года падоўжыў пагадненне са «Смалявічамі». У сезоне 2019 заставаўся асноўным іграком і дапамог камандзе вярнуцца ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2020 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама», аднак на полі з’яўляўся рэдка. У верасні 2020 года быў аддадзены ў арэнду «Іслачы», дзе неўзабаве замацаваўся ў аснове. У снежні 2020 года па заканчэнні арэнды пакінуў «Іслач».
У студзені 2021 года падоўжыў кантракт з мінскім «Дынама» і быў аддадзены ў арэнду ў клуб «Чайка» з расійскай ФНЛ, дзе звычайна заставаўся на лаўцы запасных або выхадзіў на замену. У чэрвені 2021 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Дынама», а ў ліпені быў арандаваны «Гомелем» , дзе часцей стаў з’яўляцца ў стартавым складзе. У лістападзе 2021 года па заканчэнні арэнды пакінуў гомельскі клуб.
З пачатку 2023 года трэніраваўся з казахстанскім «Кайсарам» і ў выніку пачаў у складзе клуба сезон 2023.
Міжнародная кар’ера
У верасні-кастрычніку 2015 года ў складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) прымаў удзел у адборачным раўндзе чэмпіянату Еўропы, дзе згуляў у двух матчах.
14 лістапада 2018 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, выйшаўшы ў стартавым складзе ў таварыскім матчы супраць Харватыі (1:3).
Венскае літаратурнае пагадненне
Венскае літаратурнае пагадненне (Договор о српском књижевном jезику у Бечу/Dogovor o srpskom književnom jeziku u Beču, Бечки књижевни договор/Bečki književni dogovor) — першы з дзвюх дагавор аб адзінстве сербскахарвацкай мовы, падпісаны 28 мая 1850 года ў Вене (Беч/Beč, Bécs) найбуйнейшымі сербскімі, харвацкімі і славенскімі навукоўцамі.
Яго ініцыятарамі былі Вук Стэфанавіч Караджыч з сербскага боку і Людэвіт Гай з харвацкага. У аснову мовы быў пакладзены распаўсюджаны ў Сербіі штокаўскі дыялект, пры гэтым былі прызнаны раўнапраўнымі «экаўская» і «іекаўская» нормы (гэта значыць вымаўленне былога «яць» як «э» або «іе»).
Дэізм
Дэізм — рэлігійна-філасофскае вучэнне, якое прызнае існаванне Бога толькі ў якасці безаблічнай першапрычыны Свету, які потым развіваецца ў адпаведнасці са сваімі ўласнымі законамі. Дэісты лічылі, што доказ існавання Бога («Нябеснага механіка») заключаецца ў гарманічнай мэтанакіраванасці «цудоўнай машыны» прыроды. Гэта так званы «фізіка-тэалагічны» доказ быцця Бога. Дэісты прызнавалі Бога і ў якасці маральнага пачатку, маральнай санкцыі. Да дэізму ў розныя часы далучаліся мысляры розных кірункаў — і ідэалісты і матэрыялісты. Найвышэйшае развіццё дэізм атрымаў у першай палове 18 ст. У Вялікабрытаніі дэістамі былі Дж. Толанд, які бачыў у хрысціянстве толькі маральнае вучэнне, А.Колінз, М.Ціндаль, А.Шэфтсберы, Г.Балінгброк; у Амерыцы — Т.Джэферсан, Б.Франклін, І.Ален; у Францыі — Вальтэр, да дэізму набліжаўся Русо. З крытыкай дэізму выступалі французскія матэрыялісты 18 ст. У Германіі дэізм пашыраўся на глебе філасофскага рацыяналізму (Лейбніц, Лесінг). Ідэі дэізму своеасабліва адлюстраваліся ў творы Канта «Рэлігія ў межах толькі розуму» (1793).
Забужжа (Сакальскі раён)
Забужжа (Забу́жжя) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Грузіна-польскія адносіны
Дыпламатычныя кантакты паміж Грузіяй і Польшчай пачаліся ў XV стагоддзі. Двухбаковыя адносіны паміж сучаснымі ўтварэннямі былі ўсталяваныя 28 красавіка 1992 года.
Гісторыя
У 1495 годзе цар Картлі Канстанцін II, шукаючы падтрымкі супраць туркаў, накіраваў на захад пасольства. Канчатковай мэтай місіі былі двары Папы Рымскага і іспанскіх каралёў Фердынанда і Ізабелы. Па шляху дыпламаты наведалі каралеўскія двары Літвы і Польшчы, дзе кіравалі браты Аляксандр і Ян Ягелоны. Яны таксама адчувалі праблемы з турэцкай экспансіяй, а таму паслы спрабавалі схіліць да саюза.
У XVII стагоддзі паміж Рэччу Паспалітай і заходне-грузінскімі княствамі ішоў актыўны гандаль і дыпламатычная перапіска.
Адносіны
У 1997 годзе Рэспубліка Польшча адкрыла пасольства ў Тбілісі. У 2001 годзе пасольства Грузіі ў Германіі было па сумяшчальніцтве акрэдытавана ў Польшчы. З 2005 года ў Варшаве дзейнічае грузінскае пасольства.
У снежні 2017 Грузія і Польшча падпісалі пагадненне аб стратэгічным супрацоўніцтве.
Падзеі 2008 года
Падчас Пяцідзённай вайны ў Паўднёвай Асеціі, Польшча заняла бок Грузіі, асудзіўшы дзеянні Расіі ў адказ на забойствы расійскіх міратворцаў. Тагачасны польскі прэзідэнт Лех Качыньскі заявіў : Сёння Грузія, заўтра — Украіна, паслязаўтра — краіны Балтыі, а пасля прыйдзе чарга і маёй краіны — Польшчы.
Квены
Кве́ны (саманазва kveeni) — фінамоўныя жыхары поўначы Скандынаўскага паўвострава. У наш час так называюць народ, нашчадкаў выхадцаў з Фінляндыі і поўначы Швецыі, якія перасяліліся на поўнач Нарвегіі ў XVIII — XIX ст.
Агульная колькасць у Нарвегіі (2012 г.) — 6100 чал.
Сярэднявечныя квены
Упершыню квены (Qwensae, Cwenas) і іх краіна Квенланд (Cwenland, Kænlandi) узгадваюцца ў англійскіх пісьмовых крыніцах, запісаных са слоў нарвежскіх вандроўнікаў у канцы IX ст. Само паходжанне назвы не вядома. Магчыма, яно з'яўляецца вытворным ад старажытнага скандынаўскага слова hvein («балота»).
Сярэднявечныя квены насялялі пераважна берагі Батнічнага заліва, аднак наведвалі і іншыя тэрыторыі, рабілі ўзаемныя напады на скандынаваў, пры гэтым карысталіся малымі лёгкімі караблямі. У ісландскіх сагах таксама ўзгадваюцца каралі Квенланда. Адзін з апошніх запісаў аб нападзе квенаў і карэлаў на нарвежцаў быў зроблены ісландскім храністам пад 1271 г.
У познім сярэднявеччы землі квенаў вакол Батнічнага заліва былі паступова падпарадкаваны шведамі. У 1607 г. шведскі кароль Карл IX афіцыйна прыняў тытул уладара Квенланда. Самі квены былі ў значнай ступені асіміляваны шведскімі перасяленцамі або далучыліся да саамаў. Магчыма, што невялікая частка квенаў мігрыравала ў Нарвегію, дзе на карце 1539 г. паказана паселішча Беркара-Квенар (Berkara Qvenar).
Сучасныя квены
З XVIII ст. у Нарвегію пачалася міграцыя фінаў з сумежных тэрыторый Фінляндыі і Швецыі. Гэта былі сяляне-каланісты, аленегадоўцы, паляўнічыя на футравых звяроў і рыбакі, якія асвойвалі пераважна рэгіён вакол Тромсё. Паколькі нарвежцы традыцыйна называюць фінамі саамаў, то фінскіх перасяленцаў у перапісах Нарвегіі з 1845 г. да 1930 г. фіксавалі як квенаў. Іх нашчадкі ў канцы XX ст. выступілі за прызнанне сваіх правоў як малога народа. У 1996 г. квены атрымалі ад урада Нарвегіі афіцыйны статус нацыянальнай меншасці. У 2005 г. квенская мова ў Нарвегіі была прызнана як асобная. Дзейнічае буйное грамадскае аб'яднанне Асацыяцыя нарвежскіх квенаў (Norske Kveners Forbund). У 2007 г. быў адчынены Квенскі інстытут (Kainun institutti) — галоўны цэнтр вывучэння мовы і культуры квенаў.
Мікалай Аляксандравіч Аляксееў
Мікалай Аляксандравіч Аляксееў (нар., г. Віцебск) — беларускі баскетбаліст, трэнер.
Кар’ера
Выхаванец віцебскай ДЮСШ N 4.
Выступаў за зборную Беларусі па баскетболе з 1998 па 2014 год.
NGC 5409
NGC 5409 (іншыя абазначэнні — UGC 8938, MCG 2-36-9, ZWG 74.44, PGC 49952) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Валапас.
Апулія
Апулія (ад Ἀπουλία; Puglia, [пулʲја], Pùglia, ) — вобласць у Італіі.
Геаграфія
Апулія — самы ўсходні рэгіён Італіі: мыс Атранта ля Салента знаходзіцца прыкладна ў 80 км ад берагоў Албаніі — гэта самая ўсходняя кропка краіны.
Рэгіён абмываецца Адрыятычным і Іанічным морамі і мае самую доўгую берагавую лінію сярод кантынентальных рэгіёнаў. Сухапутныя межы рэгіёна праходзяць прыблізна па рэках Фарторэ і Брандана з прытокамі.
Ландшафт — раўнінны на 53,3%, на 45,3% узгорысты і толькі 1,5% займаюць горы, што робіць рэгіён найменш гарыстым у Італіі. Самыя высокія горы — Монці-Даўні, ці, інакш, Субапеніна-Даўна (іт.), з вяршынямі Карнакія (Monte Cornacchia) — 1152 м і Кальва (Monte Calvo) вышынёй 1055 м.
Паўночны Ледавіты акіян
Паўночны Ледавіты акіян — найменшы па плошчы акіян на Зямлі. Размешчаны ў Паўночным паўшар'і, паміж Паўночнай Амерыкай і Еўразіяй.
Берагавая лінія
Берагая лінія ўтварае шмат мораў і заліваў. Да бесейна Паўночнага Ледавітага акіяна належаць моры: Грэнландскае, Нарвежскае, Баранцава, Белае, берагі якіх высокія, скалістыя, фіёрдавыя, на ўсходзе абразіўныя з невялікімі залівамі; Карскае, Лапцевых, Усходне-Сібірскае, Чукоцкае, Бафорта — іх берагі пераважна складаныя, дэльтавыя, роўныя, месцамі лагунныя: Бафіна, Лінкальна, Гудзонаў заліў (Канадскі басейн), берагі якіх пераважна роўныя, нізкія, месцамі скалістыя, з марскімі тэрасамі.
Астравы
Астравы пераважна мацерыковага паходжання: Грэнландыя, Канадскі Арктычны архіпелаг, Шпіцберген, зямля Франца-Іосіфа, Новая Зямля, Паўночная Зямля, востраў Урангеля, Калгуеў, Новасібірскія астравы, Вайгач і іншыя агульнай плошчай 4 млн км².
Рэльеф дна
Для рэльефу дна характэрна шырокая зона падводных мацерыковых ускраін. Яна займае 74,6 % плошчы дна, шэльф — 50,3 %, кантынентальны схіл — 18,4 % і падножжа — 5,9 %.
Шырыня найбунейшага Арктычнага шэльфа Еўразіі (глыбіня да 500 м) ад 450—800 км (Лапцева-Чукоцкі шэльф) да 1200 км (Баранцава-Карскі шэльф). У Грэнландска-Амерыканскім сектары, Нарвежска-Грэнландскім і Бафінавым басейнах шэльфы адносна вузкія, ад 50-100 да 300 км. Баранцава-Карскі шэльф абрываецца да глыбакаводных басейнаў кантанентальнымі схіламі з найбольшым перападам глыбінь (да 2500 м).
Кантынентальны схіл на поўначы ад Новасібірскіх астравоў выражаны ў выглядзе шырокай пакатай ступені, каля Нарвегіі мае шырокае ўскраіннае плато (аваншэльф) Вёрынг.
Завышэнь
Завышэнь (Завишень) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Паўночны Ледавіты акіян
Рэльеф дна
Ад Атлантычнага акіяна ў Паўночны Ледавіты акіян зігзагападобна цягнецца Сярэдзінна-Арктычны хрыбет, які разломамі падзяляецца на хрыбты Кольбейнсей, Мона, Кніповіча і Гакеля. Агульная даўжыня хрыбта каля 4500 км, шырыня некалькі сотняў км, адносная вышыня 1-3,5 км. Па абодвух яго баках знаходзяцца глыбакаводныя Грэнландская, Нарвежская і Лафатэнская (глыбіня 2200-3500 м) катлавіны Нарвежска-Грэнландскага басейна і катлавіны Амундсена і Нансена (3500-4500 м) Еўразійскага суббасейна.
Амеразійскі суббасейн уключае трансарктычную сістэму дадатных і адмоўных морфаструктур рознага паходжання: парог Ламаносава (400—1500 м), пласкагор'е Мендзялеева-Альфа і Чукоцкае падняцце (300—1000 м), катлавіны Макарава (2500-3000 м) і шырокую Канадскую (3200-3800 м) і інш.
Найбольш старажытны ўчастак акіяна — Канадская катлавіна, пачатак утварэння якой адносяць да позняй юры — пачатка мелу.
Донныя адклады Паўночнага Ледавітага акіяна пераважна тэрыгеннага паходжання. На шэльфах алеўрытавыя, радзей гліністыя ілы, у глыбакаводных басейнах на хрыбтах пясчаныя, у катлавінах гліністыя ілы. Каля кантынентальных падножжаў пашыраны турбідыты.
Клімат
Клімат арктычны. Асноўныя яго рысы фарміруюцца пад уплывам размяшчэння акіяна ў высокіх шыротах, пастаяннага ледавіковага покрыва, паступлення паветраных мас і вод з Атлантычнага і Ціхага акіянаў.
Сярэднегадавы радыяцыйны баланс адмоўны, страты цяпла 85-125 МДж/м².
Тэмпература паветра ў студзені ў цэнтральнай частцы да −36 °C, каля берагоў Нарвегіі −4 °C, у ліпені 1-6 °C.
Ападкаў за год адпаведна 75-200 мм і да 1000 мм у Нарвежскім моры, звычайна ў выглядзе снегу.
Гідралагічны рэжым
Галоўная яго асаблівасць — ільды, якія зімой займаюць каля 90 % плошчы акіяна (акрамя поўдня Баранцава мора) і захоўваюцца некалькі гадоў (пак 3-5 м таўшчыні). Іх аб'ём каля 26 тыс. км³. Для Бафінава і Грэнландскага мораў характэрны айсбергі.
У Паўночным Ледавітым акіяне вылучаецца шырокая антыцыкланальная цыркуляцыя вод у Амерзійскім суббасейне і цыклаанальная — у Нарвежска-Грэнландскім басейне. Абодва кругавароты падзяляюцца Трансарктычным цячэннем (скорасць 3,7 км/сут), яго працяг — Усходне-Грэнландскае цячэнне (20-30 км/сут) выносіць 2/3 сцёку вады з Арктычнага басейна.
Цёплыя воды з Атлантычнага акіяна прыносяцца Нарвежскім цячэннем, Шпіцбергенскім і Нардкапскім цячэннямі. Праз Берынгаў праліў паступае вады ў 3-4 разы меней.
Паўночны Ледавіты акіян моцна апрасняецца рэкамі, якія прыносяць штогод за 5 тыс. км³ вады. Тэмпература пверхневых вод летам −1,4 °C, зімой −1,7 °C, тэмпература лёду −10 °C. Салёнасць паверхневых арктычных вод каля 30 ‰, макс. прыдонных 34,9 ‰. Шчыльнасць арктычных вод найбольш 1026,17 кг/м³. Прылівы няправільныя паўсутачныя (1 м), максімальны прыліў у Мязенскай губе Белага мора — 9 м.
Флора і фауна
Флора і фауна прадстаўлены арктычнымі формамі. Фітапланктону 200 відаў, пераважаюць дыятамеі. Фітабенс прадстаўлены ламінарыяй, анфельцыяй, фукусавымі, у Белым моры — заасцерай.
Заабентасу каля 200 відаў (Нарвежска-Грэнландскі басейн і Баранцава-Карскі шэльф), кіты (паласацік і грэнландскі), млекакормячыя крыяфілы (белы мядзведзь, морж, цюлень) і інш. Рыб 150 відаў, прамысловыя: селядзец, траска, пікша, сайда, мойва і інш.
Летам на астравах «птушыныя кірмашы»: гагары, тупікі і інш.
Карысныя выкапні
Нафта і газ — у буйных нафтагазаносных басейнах на мацерыковым абрамленні акіяна, якія працягваюцца і на яго шэльфы (Заходне-Сібірскі, Пячорскі, Нарвежска-Грэнландскі басейны, Паўночнай Аляскі нафтагазаносны басейн, Свердруп). Газагідраты — у моры Бафорта, россыпы касітэрыту на ўзбярэжжах мораў Лапцевых, Усходне-Сібірскага і Чукоцкага. На металаносныя ілы і поліметалічныя гідратэрмальныя радовішчы масіўных сульфідаў перспектыўныя рыфтавыя цясніны Сярэдзінна-Арктычнага хрыбта.
Гаспадарчае выкарыстанне
Моры Нарвежска-Грэнландскага басейна, Баранцава-Карскага шэльфа і мора Бафіна — раёны рыбалоўства (мойва, мерланг, путасу, траска, марскі акунь, сайда, селядзец), промыслу грэнландскага цюленя, цюленя-лысуна, бялухі і інш.
У Белым моры — водараслевы промысел.
На ўзбярэжжах некаторых сібірскіх мораў распрацоўваюцца прыбярэжна-марскія касітэрытавыя і залатаносныя россыпы; у Канадскім Арктычным архіпелагу — свінцова-цынкавыя і жалезныя руды; на скандынаўскім узбярэжжы — храміты, нікелевыя, жалезныя і інш. руды; каля берагоў Грэнландыі — малібдэнавыя руды; у моры Бафорта — газанафтавае радовішча Прадха-Бей. Эксплуатуюцца і іншыя газанафтавыя радовішчы. На архіпелагу Шпіцберген здабываецца каменны вугаль.
Транспартныя шляхі: у Расіі на Паўночным марскім шляху (2-3 летнія месяцы), у ЗША і Канадзе па Паўночна-Заходнім праходзе (пралівы Канадскага Арктычнага архіпелага).
Суднаходныя лініі на Грэнландыю, Ісландыю, поўнач Скандынавіі і Шпіцберген у летні перыяд не залежаць ад лядовых умоў. Галоўныя парты: Мурманск (незамярзаючы), Кандалакша, Беламорск, Архангельск, Дыксан, Тыксі, Певек (Расія), Чэрчыл (Канада), Тромсё і Тронхейм (Нарвегія).
Эканоміка-геаграфічныя правінцыі
Навукоўцамі выдзяляюцца тры эканоміка-геаграфічныя правінцыі Паўночнага Ледавітага акіяна: Паўночнаеўрапейская, Паўночнаазіяцкая, Паўночнаамерыканская.
Акіян у міфалогіі народаў Еўразіі
Паўночны акіян фігуруе як ніжні свет цемры, апраметная, царства мёртвых у міфалагічнай карціне свету народаў Паўночнай Еўразіі (фіна-ўграў, самодзійцаў, тунгуса-маньчжураў). Такі погляд сфарміраваўся ў глыбокай старажытнасці і рэканструюецца ў якасці аблямоўкі старажытнага паўночна-еўразійскага касмаганічнага міфа аб ныранні за зямлёй. Народы Сібіры дзялілі сусвет не па вертыкалі, а па гарызанталі — адносна Сусветнай ракі. У горных вытоках ракі думаўся верхні свет святла, адкуль вясной пералётныя птушкі прыносілі душы нованароджаных у свет людзей. Душы памерлых сыходзілі ўніз па рацэ, у ніжняе царства мёртвых. Падобная карціна свету была выклікана геаграфічнымі рэаліямі, а менавіта — буйнымі рэкамі Сібіры, бягучымі з поўдня на поўнач і ўпадаюць у акіян. Сам міф пра ныранні птушак за зямлёй і стварэнне з яе свету паўстаў у постледавіковы перыяд, калі вады сібірскіх рэк запасіліся на поўначы перад адступаючым ледавіком і ўтваралі велізарны вадаём.
У індаіранскай міфалагічнай традыцыі захаваліся некаторыя адгалоскі кантактаў з паўночнымі суседзямі арыйскай прарадзімы. У прыватнасці, некаторымі навукоўцамі Сусветная гара арыйскай міфалогіі (Меру індаарыяў, Высокая Хара іранцаў) суадносіцца з Уральскімі гарамі. У падножжа гэтай гары знаходзіцца Сусветны Акіян (Ворукаша іранцаў), які супастаўляюць з Паўночным Ледавітым, а на ім — Востраў благаслаўлёнага (Шветадвіпа індаарыяў). У «Махабхараце» адмыслова адзначаецца, што на паўночным схіле сусветнай горы Меру размяшчаецца ўзбярэжжа Малочнага мора. На думку шэрагу даследчыкаў, асобныя элементы гэтай карціны праз скіфскае пасродка былі запазычаны ў старажытнагрэчаскую традыцыю і паўплывалі, у прыватнасці, на складванне ладу Рыфейскіх гор і Гіпербарэі.
Антычнай і сярэдневяковай кніжнай традыцыяй Паўночны Ледавіты акіян уяўляўся вельмі цьмяна і таму актыўна міфалагізаваўся. У прыватнасці, яго берага лічыліся краем Заселенага свету, таму іх павінны былі засяляць розныя монстры (арымаспы і т. П.), Нашчадкі першабытнага хаосу. У старажытнарускай і пазнейшай рускай традыцыі гэтыя міфы паступова выцясняліся аб'ектыўнымі дадзенымі, дзякуючы асваенню рэгіёна і актыўным кантактам з мясцовым насельніцтвам. У той жа час у еўрапейскай геаграфічнай традыцыі ў Новы час склалася ўяўленне аб нейкім арктычным кантыненце, якое па меры развіцця геалогіі перарасло ў тэорыю аб Арктиде. Уяўленні аб таямнічых арктычных астравах былі папулярныя і пазней, увасобіўшыся ў легенду аб Зямлі Саннікава, а ў папулярнай і калянавуковых літаратуры падобныя міфы захоўваюцца дагэтуль.
Самарында
Самары́нда (Samarinda) — адміністрацыйны цэнтр і найбуйны горад інданезійскай правінцыі Усходні Калімантан. Горад размешчаны на рацэ Махакам. Хоць Самарында і мае статус адміністрацыйнага цэнтра правінцыі, частка ўрадавых устаноў размешчана ў горадзе Балікпапан.
Васіль Аляксееў
Васіль Аляксееў:
Казанова-Леронэ
Казанова-Леронэ (Casanova Lerrone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Савона.
Насельніцтва складае 792 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 17033. Тэлефонны код — 0182.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Харобрыў (Сакальскі раён)
Харобрыў (Хоро́брів) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Мікалай Аляксееў
Мікалай Аляксееў:
Удмурція
Удмурцкая Рэспубліка (Удмуртская Республика, Удмурт Элькун), Удмурція (Удмуртия) — суб’ект Расійскай Федэрацыі. Плошча — 42,1 тыс. км², што складае 0,25 % агульнай плошчы Расійскай Федэрацыі. Мяжуе на захадзе і поўначы з Кіраўскай вобласцю, на ўсходзе — з Пермскім краем, на поўдні — з Башкартастанам і Татарстанам.
Насельніцтва — 1552,8 тыс. чал. (2005). Шчыльнасць насельніцтва: 36,9 чал./км², удзельная вага гарадскога насельніцтва: 69,4 %. Нацыянальны склад: рускія — 60,1 %, удмурты — 29,3 %, татары — 6,9 %, іншыя — 3,7 %. Сталіца — Іжэўск. Буйнейшыя гарады: Сарапул, Глазаў, Воткінск.
Геаграфія
Тэрыторыя рэспублікі — узгорыстая раўніна, паступова зніжацца з поўначы на поўдзень і з усходу на захад; значную частку раздзяляюць даліны рэк і яры. На поўначы — Верхнякамскае ўзвышша (вышыня да 330 м), на захадзе, у басейне р. Кільмезь, — забалочаная нізіна. У паўднёвай частцы Удмурціі невялікія Мажгінскае і Сарапульскае ўзвышша, падзеленыя р. Іж і яе прытокамі. Карысныя выкапні — нафта (радовішча Архангельскае, Чутырска-Кіенгопскае, Мішкінскае і інш.), торф, будматэрыялы (кварцавыя пяскі, гліны, вапнякі і інш.). Удмурція багатая на мінеральныя крыніцы (Варзі-Ятчы, Кізнер).
Клімат умерана кантынентальны. Зіма халодная, лета параўнальна цёплае. Сярэдняя тэмпература студзеня ад −15,5 °C на поўначы да −14,2 °C на поўдні, ліпеня адпаведна ад 17,5 да 19 °C. Ападкі (400—600 мм у год) па сезонах размяркоўваюцца нераўнамерна; вегетацыйны перыяд доўжыцца з канца красавіка да канца верасня (сума тэмператур 1700—2100 ° С).
Найбуйнейшая рака — Кама (выток знаходзіцца на паўночным усходзе рэспублікі). Астатнія рэкі належаць басейну Камы: Сіва, Іж, Чапца, Кільмезь і інш. На усходзе і паўднёвым усходзе Кама — важная суднаходная артэрыя, якая злучае Удмурцію з Заходнім Уралам, Паволжам і Цэнтрам.
Міхаіл Аляксееў
Міхаіл Аляксееў:
Bulbophyllum putidum
Bulbophyllum putidum — від шматгадовых травяністых раслін роду, секцыі Cirrhopetalum, сямейства Архідныя.
Цэбліў
Цэбліў (Цеблів) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Тэніс на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 – адзіночны разрад (мужчыны)
Мужчынскія спаборніцтвы па тэнісе ў адзіночным разрадзе на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года праводзіліся ў Алімпійскім тэнісным цэнтры ў Рыа-дэ-Жанейра з 6 па 14 жніўня 2016 года на жорсткім пакрыцці.
Левонэ
Левонэ (Levone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П'емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 490 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 98 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 10070. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giacomo apostolo.
NGC 5410
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Керулен
Керуле́н — рака ў Манголіі і Кітаі.
Даўжыня 1264 км (з іх 1090 км у Манголіі). Плошча басейна 116,4 тыс. км². Пачынаецца на паўднёвым усходзе нагор'я Хэнтэй, у вярхоўях цячэ ў вузкай горнай даліне, у сярэднім і ніжнім цячэнні — у шырокай тэрасаванай даліне, рэчышчы са шматлікімі астравамі, старычнымі азёрамі і забалочанымі ўчасткамі. Упадае ў возера Далайнор, якое ў мнагаводныя гады злучаецца пратокай з ракой Аргунь (правы складнік ракі Амур). Здараюцца летнія паводкі. Выкарыстоўваецца для арашэння.
На Керулене — горад Чайбалсан (Манголія).
Мікалай Яўгенавіч Алёхін
Мікалай Алёхін (нар. ) — беларускі гандбаліст. Правы крайні мінскага СКА і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кар’ера
Выхаванец наваполацкай ДЮСШ гульнявых відаў спорту, пачынаў дарослую кар’еру ў сталічным «Віцязі». У 2015 годзе перайшоў у мінскі СКА.
Кастэльб’янка
Насельніцтва складае 314 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 21 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 17030. Тэлефонны код — 0182.
Лукаўцы
Назву Лука́ўцы маюць:
Кастэльб’янка
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Пеле
Э́дсан Ара́нтыс ду Насіме́нту (Edson Arantes do Nascimento, больш вядомы як Пеле́, Pelé;, Трэс-Карасойнс, Бразілія — , Марумбі, Сан-Паўлу, штат Сан-Паўлу, Бразілія) — бразільскі футбаліст, спартыўны функцыянер. Трохразовы чэмпіён свету (1958, 1962, 1970) у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Найлепшы футбаліст XX стагоддзя (па версіі ФІФА; 2000, Рым). Найлепшы спартсмен свету (1970), найлепшы футбаліст чэмпіянатаў свету (1958, 1970), найлепшы паўднёваамерыканскі футбаліст (1960, 1964, 1965, 1970).
Пасля завяршэння кар’еры Пеле актыўна займаўся бізнесам, дабрачыннасцю, здымаўся ў кіно і рэкламе. У 1995—1998 гадах — міністр спорту Бразіліі.
Шарпанці
Шарпанці (Ша́рпанці) — вёска ў Сакальскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Франья Міклашыч
Фра́нья (Франц) Ксавер Мі́клашыч (Franz Xaver Ritter von Miklosich;,  — , ) — славенскі і аўстрыйскі мовазнавец.
Лічыцца заснавальнікам школы параўнальна-гістарычнага вывучэння граматыкі славянскіх моў і адным з найбольш выдатных прадстаўнікоў славістыкі XIX стагоддзя.
Біяграфія
Франц Ксавер Міклашыч нарадзіўся 20 лістапада 1813 года ў селі Радамершчак каля Лютамера ў Ніжняй Штырыі (суч. Славенія).
Вучыўся ў гімназіях у Вараждзіне і Марыбары. Атрымаў ступень доктара філасофіі ва ўніверсітэце Граца, у якім некаторы час выкладаў, а затым пераехаў у Вену, дзе стаў доктарам юрыспрудэнцыі, аднак неўзабаве пакінуў гэту працу, цалкам прысвяціўшы сябе вывучэнню славянскіх моў. Працаваў у Венскай бібліятэцы пад кіраўніцтвам Ернея Копітара.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Вялікая Кракотка)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у в. Вялікая Кракотка Слонімскага раёна Гродзенскай вобласці.
Франья Міклашыч
Біяграфія
Першай значнай навуковай працай Міклашыча стаў каментарый да «Параўнальнай граматыкі…» Франца Бопа пра сувязі санскрыту са славянскімі мовамі.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Вялікая Кракотка)
Гісторыя
Знаходзіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1883 годзе з бутавага каменю. У 1959—1961 гадах храм закрылі і размясцілі ў ім клуб. У 1990—1991 гадах царква была адноўлена. 29 чэрвеня 2009 года сінод Беларускай Праваслаўнай Царквы заснаваў на тэрыторыі храма мужчынскі манастыр.