cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лін Маргуліс
Спрэчныя погляды
Ёсць погляд, што першапачатковая крытыка працы Маргуліс па эндасімбіятычнай тэорыі, а таксама супярэчлівасць яе ідэй, прымусілі Лін на працягу ўсёй кар’еры атаясамліваць сябе з аўтсайдэрамі ў навуці і ў цэлым з непрынятымі тэорыямі. Тым не менш, у апошняе дзесяцігоддзе яе жыцця, калі шмат якія яе ідэі пачалі ўсталёўвацца як агульнапрынятыя (сістэмная геалогія, эндасімбіятычная тэорыя), Маргуліс не перастала быць менш уцягнутай у спрэчкі, калі не больш. Журналіст Джон Уілсан тлумачыў гэта тым, што Лін Маргуліс «ідэнтыфікавала сябе з апазіцыйнай навукай». У памятным зборніку эсэ «Лін Маргуліс: жыццё і спадчына навуковага бунтара» (англ. Lynn Margulis: The Life and Legacy of a Scientific Rebel) каментатары апісваюць яе як сучаснае ўвасабленне «навуковага бунтара», спасылаючыся на эсэ Фрымена Дайсана 1995 года «Навуковец як бунтар» (англ. Scientist as Rebel) Часам Маргуліс выказвала вельмі правакацыйныя погляды ў інтэрв’ю, што выглядала як падцверджанне асуджэнняў на яе адрас ад самых рэзкіх крытыкаў. Далей апісваюцца тры з гэтых спрэчных поглядаў.
Тэорыя метамарфоза
У 2009 годзе Маргуліс адыграла важную ролю ў тым, каб Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) апублікаваў артыкул Дональда І. Уільямсана адхіляючы «дапушчэнне Дарвіна, што лічынкі і іх дарослыя асобіны адбыліся ад аднаго агульнага продка». Працэс публікацыі адбываўся праз так званую «камунікаваную падачу» (англ. «communicated submission»), калі сябра Нацыянальнай Акадэміі Навук ЗША (у гэтым выпадку — Маргуліс) падае артыкул ад імя аўтара і падбірае кагорту рэцензентаў Артыкул Уільямсана выклікаў неадкладную рэакцыю навуковай супольнасці, у тым ліку артыкул-абвяржэнне ў PNAS. Пазней у тым жа 2009 годзе PNAS абвесціў, што ліквідуе працэс «падачы праз камунікацыю» ў ліпені 2010 года. Было заяўлена, што рашэнне не мае нічога агульнага са спрэчкай Уільямсана.
Тэорыя СНІДу/ВІЧ
У 2009 годзе Маргуліс разам з сямю іншымі аўтарамі апублікавалі артыкул, які выказваў пазіцыю наконт даследаванняў жыццяздольнасці цыстаў некаторых спірахет: «Пранцы, хвароба Лайма і СНІД: адраджэнне „вялікага пераймальніка“?» (англ. «Syphilis, Lyme disease, & AIDS: Resurgence of 'the great imitator'?»). У артыкулы сцвярджаецца пра «вялікую неабходнасць дэталёвых даследаванняў, якія суадносяць гісторыю жыцця сімбіятычных спірахет са зменамі ў імуннай сістэме звязаных з імі пазваночных», і заклікае «паўторна даследаваць прыроду перадачы інфекцыі спірахет ад млекакормячых, кляшчоў і праз полавы кантакт з парушэннямі імуннай сістэмы чалавека». Далей у артыкуле прапануецца «ўважліва і дасканала даследаваць магчымую прамую прычынную сувязь цыстаў спірахет з сімптомамі імунадэфіцыту».
Ян Канстанцінавіч Курыла
Ян Канстанцінавіч Курыла (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Лін Маргуліс
Тэорыя СНІДу/ВІЧ
У інтэрв’ю часопісу Discover, якое было апублікавана менш за паўгода да смерці Маргуліс, яна патлумачыла прычыну сваёй цікавасці да тэмы артыкула 2009 года: «Мяне цікавяць спірахеты толькі з-за нашага паходжання. Мяне не цікавяць хваробы», і заявіла, што яна назвала іх «сімбіёнтамі», таму што і спірахета, якая выклікае пранцы (Трэпанема), і спірахета, якая выклікае хваробу Лайма (Барэлія), захоўваюць толькі каля 20 % генаў, якія дазволілі гэтым арганізмам свабодна існаваць па-за межамі сваіх чалавечых гаспадароў.
Ян Канстанцінавіч Курыла
Дасягненні
Срэбраны прызёр Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2013 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем.
Лін Маргуліс
Тэорыя СНІДу/ВІЧ
Тым не менш Маргуліс казала, што «набор сімптомаў, або сіндром, які уласцівы пацыентам, хворым на пранцы, цалкам перакрываецца з іншым сіндромам: СНІД», а таксама узгадала, што Кэры Муліс "пайшоў шукаць зноскі на даследванні, якія падцвярджаюць, што ВІЧ выклікае СНІД, і выявіў: «Такіх даследванняў не існуе».
Ян Канстанцінавіч Курыла
Дасягненні
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года на дыстанцыі 1500 м вольным стылем і ў эстафеце 4 × 200 м вольным стылем.
Лін Маргуліс
Тэорыя СНІДу/ВІЧ
Гэта выклікала шырока распаўсюджанае меркаванне, што Маргуліс адмаўляла існаванне сувязі паміж ВІЧ і СНІДам. У прыватнасці, Джэры Койн негатыўна адрэагаваў у сваім блогу «Чаму эвалюцыя — праўда» (англ. Why Evolution is True) наконт яго інтэрпрэтацыі, што Маргуліс лічыць «СНІД — гэта пранцы, а не вірус». Сацыяльны псіхолаг Сэт Калічман, які вывучае паводніцкія і сацыяльныя аспекты СНІДу, прывёў артыкул Мургуліс 2009 года як прыклад «росквіту» адмаўлення СНІДу і сцвярджаў, што яе «падтрымка руха адмаўлення ВІЧ/СНІДу брэгуе разуменнем».
NGC 7369
NGC 7369 (іншыя абазначэнні — PGC 69619, MCG 6-49-80, ZWG 514.104, ZWG 515.2, 4ZW 113) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Свята-Стэфанаўская царква (Слуцк)
Свята-Стэфанаўская царква — колішні драўляны праваслаўны храм у горадзе Слуцку Мінскай вобласці.
Гісторыя
Дакладны час з’яўлення царквы святога першапакутніка архідыякана Стэфана невядомы. У дакументах звесткі пра яе сустракаюцца з другой паловы XVII стагоддзя, адна з найранейшых згадак датавана 1657 годам. У 1661 годзе яна згадваецца як збяднелая і перададзеная пад апеку Спаскага брацтва. Пры царкве ў тыя часы меўся шпіталь для ўтрымання хворых і ўбогіх, які захоўваўся і пазней.
У пачатку XIX стагоддзя царква свайго прыхода ўжо не мела. Калі наладзілася дзейнасць заснаванай пры Троіцкім манастыры духоўнай семінарыі, была пераведзена ў падпарадкаванне гэтай навучальнай установе. У якасці семінарскай дзейнічала да 1840 года. Пасля таго, як духоўную семінарыю са Слуцка перавялі ў Мінск, царкву перанеслі далей ад горада, за манастыр, на Трайчанскія могілкі. З гэтага часу Стэфанаўская царква вядома як могілкавая трайчанская, прыпісаная да гарадской Уваскрэсенскай царквы.
У 1932 годзе Стэфанаўская царква была закрыта, яе пачалі разбураць. У паўразбураным стане заставалася да пачатку 1950-х гадоў, потым яе разабралі.
Абраз «Узнясенне»
Ікона Узнясення Хрыстова са Стэфанаўскай царквы да вайны знаходзілася ў зборах Беларускага дзяржаўнага музея ў Мінску. Была вывезена з тэрыторыі Беларусі падчас Другой сусветнай вайны. Пасля вайны перададзена на захаванне ў Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. У 1954 годзе перададзена ў Дзяржаўны мастацкі музей БССР.
Цімкавіцкае вадасховішча
Ці́мкавіцкае — вадасховішча ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, паміж аграгарадком Цімкавічы, вёскай Агароднікі і вёскай Комсічы.
Вадасховішча створана ў 1975 годзе на рацэ Мажа. Плошча паверхні 0,75 (0,8 ) км². Даўжыня 5,73 км, найбольшая шырыня 0,3 (0,28 ) км. Даўжыня берагавой лініі 7  км. Найбольшая глыбіня 4,25 м, сярэдняя — 1,6 (1,65 ) м. Аб’ём вады ў вадасховішчы 1,16 (1,2 ) млн м³. Сярэдні сцёк складае 16,9 млн м³/год. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 1,5 м. Вадасховішча зарастае ў вярхоўі.
Замошскі сельсавет (Браслаўскі раён)
Замо́шскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Замошша.
Сонечная ўспышка
Сонечная ўспышка — выбуховы працэс выдзялення энергіі (светлавой, цеплавой і кінетычнай) у атмасферы Сонца. Успышкі так ці інакш ахопліваюць усе слаі сонечнай атмасферы: фотасферу, храмасферу і карону Сонца. Неабходна адзначыць, што сонечныя ўспышкі і каранальныя выкіды масы з'яўляюцца рознымі і незалежнымі з'явамі сонечнай актыўнасці.
Працягласць імпульснай фазы сонечных выбліскаў звычайна не перавышае некалькіх хвілін, а колькасць энергіі, што вызваляюцца за гэты час, можа дасягаць мільярдаў мегатон у трацілавым эквіваленце. Энергію ўспышкі традыцыйна вызначаюць у бачным дыяпазоне электрамагнітных хваль па здабытку плошчы святлення ў лініі выпраменьвання вадароду Нα, якая характарызуе нагрэў ніжняй храмасферы, на яркасць гэтага свячэння, звязаную з магутнасцю крыніцы.
Індэкс удакладняе значэнне інтэнсіўнасці ўспышкі і можа быць ад 1,0 да 9,9 для літар A, B, C, M і больш — для літары X. Так, напрыклад, ўспышка 12 лютага 2010 года бала M8.3 адпавядае пікавай інтэнсіўнасці 8,3×10−5 Вт/м2. Самай магутнай (станам на 2010 год) зарэгістраванай з 1976 года успышкай, якая адбылася 4 лістапад 2003, быў прысвоены бал X28, такім чынам, інтэнсіўнасць яе рэнтгенаўскага выпраменьвання ў піку складала 28×10−4 Вт/м2. Варта заўважыць, што рэгістрацыя рэнтгенаўскага выпраменьвання Сонца, так як яно цалкам паглынаецца атмасферай Зямлі, стала магчымай пачынаючы з першага запуску касмічнага апарата «Спадарожнік-2» з адпаведнай апаратурай, таму дадзеныя пра інтэнсіўнасць рэнтгенаўскага выпраменьвання сонечных успышак да 1957 года цалкам адсутнічаюць.
Вымярэнні ў розных дыяпазонах даўжынь хваль адлюстроўваюць розныя працэсы ва ўспышках. Таму карэляцыя паміж двума індэксамі ўспышкавай актыўнасці існуе толькі ў статыстычным сэнсе, так для асобных падзей адзін індэкс можа быць высокім, а другі нізкім і наадварот.
Сонечныя ўспышкі, як правіла, адбываюцца ў месцах ўзаемадзеяння сонечных плям процілеглай магнітнай палярнасці ці, больш дакладна, паблізу нейтральнай лініі магнітнага поля, якая падзяляе вобласці паўночнай і паўднёвай палярнасці. Частата і магутнасць сонечных выбліскаў залежаць ад фазы 11-гадовага сонечнага цыклу.
Наступствы
Сонечныя ўспышкі маюць прыкладное значэнне, напрыклад, пры даследаванні элементнага складу паверхні нябеснага цела з разрэджанай атмасферай або пры яе адсутнасці, выступаючы ў ролі ўзбуджальніка рэнтгенаўскага выпраменьвання для рэнтгенафлуарэсцэнтных спектрометраў, устаноўленых на борце касмічных апаратаў.
Герб Малдаўскага княства
Герб Малдаўскага княства — геральдычны сімвал Малдаўскага княства, разам з дзяржаўным сцягам адзін з галоўных сімвалаў княства. За сваю гісторыю зведаў шматлікія змены.
Гіпотэзы ўзнікнення
Цэнтральная геральдычная фігура герба — галава тура (зубра). Калі, дзе і ў каго ўзнікла ўяўленне пра галаву тура як сімвал суверэннай тэрыторыі, даследчыкі пакуль не маюць пэўнага адказу. Некаторыя з іх спрабавалі разглядаць паходжанне сімвала праз прызму старажытнага паляўнічага культу, які бытаваў у паўночных Карпаты і ўключаў ахвярапрынашэннем тура (зубра) праз яго забой на беразе ракі, што, у прыватнасці, можа патлумачыць і паданне пра заснаванне Малдовы, і геральдычную выяву толькі галавы, а не ўсёй жывёлы. Паводле версіі ананімнага летапісца :
Аднойчы са сваімі спадарожнікамі адправіўся на паляванне на дзікіх звяроў. У высокіх гарах ён напаў на след тура і, у пераследзе яго, перасек горы і выйшаў да цудоўнай раўніны. Ён нагнаў і забіў тура каля ракі пад вярбой, там жа ён зладзіў пір. Драгаш са спадарожнікамі па волі Бога вырашылі пасяліцца ў гэтай краіне. Яны вярнуліся і расказалі сваім таварышам пра цудоўную краіну з рэкамі і крыніцамі. Тыя таксама вырашылі пайсці ў гэтую краіну і выбраць сабе зямлю, бо яна не была населена, і на мяжы татарскія качэўнікі пасвілі свае статкі. Яны папрасілі вугорскага князя Уладзіслава адпусціць іх, і той з вялікім шкадаваннем дазволіў ім перасяліцца. І яны пайшлі з Марамурэша разам з таварышамі, іх жонкамі і дзецьмі, праз горы і лясы да месца, дзе Драгаш забіў тура, і пасяліліся там, бо ім спадабалася тая мясцовасць. Яны выбралі Драгаша князем і ваяводам, як самага мудрага. Так па волі Божай была заснавана Малдавія. І ваявода Драгаш першым пасяліўся на рацэ Малдове, і засяліў Баю і іншыя землі, і пастанавіў, каб княжацкім гербам для ўсёй краіны была галава тура. Уладарыў ён на працягу двух гадоў.
І. Н. Мэнеску, на аснове легенды пра Драгаша, мяркуе, што гэты старажытны культ — забойства звера — з’яўляецца сімвалам заваявання і ліквідацыі мясцовага дынаста, які валодаў родавым знакам у выглядзе галавы тура. Р. Гасаўэр выяўляе шэраг геральдычных малюнкаў у выглядзе галавы тура (зубра) у гербах розных краін і правінцый (Мекленбург-Шверын, Мекленбург-Стрэліц, Сігет-Марамурэш), у родавых гербах венгерскага арыстакрата Баласа, шведа Аксенштэрна, у польскіх гербах (Глова Бавола, Вянява), а таксама ў гербах гарадоў Каліц і Познань. Ён жа прапанаваў гіпотэзу, што адзін з мясцовых дынастаў у 1-й палове XIV ст., магчыма, атрымаў у свой герб выяву галавы тура (зубра) ад Уладзіслава Лакатка з нагоды пераможнага паходу супраць Брандэнбург (1325) з удзелам малдаўскіх воінаў. Пазней род дынаста або згас, або быў падпарадкаваны кімсьці, а герб стаў сімвалам малдаўскай зямлі.
У сваіх даследаваннях Г. Брэтяну меркаваў, што трансільванскі ваявода Мікалай Сірока, які задумаў крыжовы паход супраць татараў у 1343 годзе ад імя свайго сюзерэна караля Людовіка, мог надзяліць геральдычным знакам у выглядзе галавы тура аднаго з малдаўскіх ваяводаў, якія вызначыўся ў бітвах.
Г. Балш спаслаўся на выяву каранаванай галавы зубра на гербе польскай правінцыі Каліц і схільны бачыць польскі ўплыў на паходжанне герба Малдовы.
Р. Вуя сцвярджае аўтарства Драгаша ў стварэнні свайго фамільнага герба, магчыма, бо яго радзіма Сігет (Трансільванія), у гербе якога геральдычная выява галавы тура, а можа ў памяць пра сваё легендарнае паляванне. М. Берза і Д. Чарнавадзяну лічаць, што дзяржаўны герб звязаны з імем Багдана I. К. Кірыцэску звязвае з’яўлення герба Малдовы з імем Пятра I Мушата.
Чэнчыцы
Чэ́нчыцы (, Ченчицы) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ставоцкага сельсавета.
Герб Малдаўскага княства
Гіпотэзы ўзнікнення
Цэнтральная геральдычная фігура (галава тура) дапоўнена спадарожнымі элементамі. Адзін з іх зорка, размешчаная паміж рагамі. Па левы і правы бок галавы, сімвал сонца — ружа (разетка) і паўмесяц. Паўмесяц вядомы ў польскай, нямецкай і венгерскай геральдыцы з XII ст., дзе ён заўсёды спалучаўся з сімвалам сонца.
Адзінае княства
Першая вядомая выява герба Малдовы — галава тура (зубра) з зоркай паміж рагамі, з ружай і паўмесяцам па баках — пячатка Пятра Мушата ад 1377 года. На пячатцы змяшчаецца легенда: «Petrus voivoda Moldaviensis». Герб быў і на манетах чаканкі Пятра Мушата. На аверсе манет, такіх як грошы, выяўляўся дынастычны герб дома Анжу — шчыт з трыма бэлькамі ў першым полі і лілеямі ў другім; на адваротным баку галава тура з лірападобна-выгнутымі рагамі, паміж якімі змешчана пяціканцовая зорка, а па баках разетка і паўмесяц — дынастычная эмблема Мушацінаў. На гаспадарскіх пячатках заўсёды выяўлялі галаву тура і звычайна легенду на славянскай мове. Як напрыклад: «Печать ИО Романа воевода Земле Молдавской» на пячатцы да дакумента ад 30 сакавіка 1392 года. Галава быка на працягу XIV ст. выкарыстоўвалася як дынастычная эмблема дома Мушацінаў, і толькі паступова, пачынаючы з канца праўлення Аляксандра I Добрага і да Стэфана III Вялікага стала дзяржаўным сімвалам.
На пячатцы да граматы, падпісанай Аляксандрам Добрым легенда «Печать Олександра воеводы, господарь Земли Молдавской». На пячатках 2-й паловы XV ст. — Стэфана Вялікага герб Малдовы суправаджае легенда па-славянску: «Печать ИO Стефана воевода господар Земли Молдавской». Да XVII ст. да герба Малдовы сталі дадаваць рэгаліі гаспадара: буздыган (булаву) і меч.
Герб Малдовы апеў у вершах вялікі малдоўскі кніжнік мітрапаліт Дасафцей:
«Галава тура, знатнага звера, Азначае выдатную сілу краіны…».
З пачатку XVIII ст. пачынаецца адраджэнне малдаўскай сімволікі — з’яўляюцца пячаткі з якаснымі выявамі герба дзяржавы на манер польскіх і расійскіх пячатак — акружаннымі гербамі тэрыторый.
Заходняя частка княства
Пасля 1812 года ўсходняя частка княства (міжрэчча Днястра і Прута) далучана да Расійскай імперыі і ствараецца Бесарабская вобласць, у 1873 годзе ператвораная ў губерню. Канчаткова тэрыторыя губерні сфарміравалася ў 1878 годзе.
Заходняя частка княства засталася васалам Асманскай імперыі. З 1812 года поле герба княства — сіняе. Пасля 1821 года, калі Дабруджа ўвайшла ў склад княства і з’явіўся выхад да мора, да герба як пахолкаў дадалі дэльфінаў.
Са студзеня 1832 года кіраўніком рускай адміністрацыі Паўлам Дзмітрыевічам Кісялёвым быў уведзены. Ён прадугледжваў нацыянальную сімволіку. Неўзабаве пры Міхаіле Стурдза з’яўляюцца каляровыя выявы герба і ваенных сцягоў, дзе на сінім фоне залатая галава тура з зоркай паміж рог. Затым над гербам з’яўляецца княжацкая карона, і ўвесь герб па еўрапейскай традыцыі размяшчаецца на княжацкай мантыі. На пашпартах княства 1855 года поле герба намалявана чырвона-сінім, аналагічна сцягу.
Бесарабія
Руска-турэцкія вайны спрыялі вызваленню зямель паміж Прутам і Днястром ад асманскага ўладарства. Паводле Бухарэсцкага мірнага дагавора 16 мая 1812 года яны былі далучаны да Расійскай імперыі. Пасля далучэння, усходняя частка Малдаўскага княства і Буджак атрымалі назву Бесарабская вобласць, а з 1873 года губерня. З гэтага моманту Бесарабіяй сталі называць Бесарабскую губерню.
У архіве Кішынёва захаваўся герб Бесарабскай вобласці. Герб Бесарабскай вобласці зацверджаны Мікалаем I 2 красавіка 1826 года: «шчыт перасечаны; у верхнім барвовым полі расійскі двухгаловы арол з сэрцападобным маскоўскім шчытком на грудзях, вянком і паходняй у лапах; у ніжнім залатым полі галава тура (зубра)».
Новы варыянт герба прыняты Аляксандрам II 5 ліпеня 1878 года. Выглядаў ён наступным чынам: «у блакітным шчыце залатая галава тура (зубра), з барвовымі вачыма, языком і рагамі, якая суправаджаецца, паміж рагамі, залатой з пяццю прамянямі зоркай і па баках направа, срэбнай ружай з пяццю прамянямі і налева такім самым паўмесяцам, звернутым налева. Аблямоўка з колераў імперыі. Шчыт увянчаны Імператарскай каронай і акружаны залатым дубовым лісцем, злучаным ».
Польскае каралеўства
У XVI ст. многія пытанні дзяржаўнага ладу Малдаўскага княства не вырашаліся без удзелу польскага боку. У гэты перыяд Польшча нават лічыла Малдову сваёй тэрыторыяй і выяўляла малдаўскі герб у сваіх дакументах разам з гербамі польскіх ваяводстваў.
Расійская імперыя
У 1768 годзе была дасягнута дамоўленасць з прарасійскі настроенымі баярамі Валахіі пра сумесныя дзеяннях расійскіх войскаў і валахаў. Пасля таго, як расійскія войскі ў верасні 1769 года ўступілі ў Ясы і былі ўрачыста сустрэтыя мітрапалітам Гаўрыілам з баярствам, у Валахіі ўспыхнула паўстанне, якое завяршылася заняццем Бухарэста, арыштам гаспадара Рыгора Гікі і пераходам улады да Пырву Кантакузіна. Насельніцтва Малдавіі і Валахіі з энтузіязмам прынялі ўдзел у вайне на баку расійскіх войскаў. Дзякуючы Кючук-Кайнарджыйскаму міру 1774 года, а таксама Яскаму дагавору 1791 года Малдова і Валахія атрымалі цэлы шэраг правоў аўтаноміі. Расія набывала права заступніцтва над княствамі. Расійска-турэцкія войны значна палегчылі становішча Дунайскіх княстваў.
Пры Кацярыне II у 1776 годзе ў сувязі са скасаваннем Запарожскай Сечы, для абароны паўднёвых межаў з «малдаўскіх выхадцаў» Наварасійскай губерні складзены Малдаўскі гусарскі (паселены) полк. У 1776 годзе зацверджаны герб : «падобны да папярэдняга [гэта значыць, у верхнім полі двухгаловы арол, які быццам выходзіць з-за ніжняга поля], толькі ніжняя частка ўся чырвоная, з выявай залатой валовай галавы». Малдаўскія гусары насілі менцікі і ківеры асноўных геральдычных колераў Малдаўскага княства — чырвонага і сіняга. Гэтыя ж колеру выкарыстоўваліся і пры распрацоўцы палкавых сцягоў.
У час расійска-турэцкай вайны расійскія войскі займалі тэрыторыю Малдавіі і Валахіі. У сувязі з вялікім недахопам меднай разменнай манеты на акупаванай тэрыторыі ў 1771—1774 гадах была арганізавана чаканка адмысловых медных манет. 24 лютага 1771 года выйшаў указ «прывілей, дадзены барону Гартэнбергу, на выраб 1.000.000 руб. малдаўскай меднай манеты». Курс малдова-валахскіх грошай да расійскімі быў наступны — 1 пара была роўная 3 дзяньгам, 2 пары — 3 капейкам. 5 капеек атрымаліся вялікі прыгожай манетай. На адным баку намаляваны двухгаловы арол, пад лапамі якога знаходзяцца авальныя шчыты з гербамі Малдавіі (галава быка з рагамі) і Валахіі (паўсталая на зямлі птушка з крыжам у дзюбе).
Аўстра-Венгрыя
Падчас расійска-турэцкай вайны 1768—1774 гадоў рэгіён занялі расійскія войскі і ў 1775 годзе Асманская імперыя падпісала дагавор паводле якога Букавіна адыходзіла да Аўстрыйскай імперыі. Аўстрыйцы ў 1786 годзе ўключылі край як Чарнавіцкую акругу ў склад Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі. У студзені 1849 года пасля рэвалюцый, якія ахапілі Аўстрыйскую імперыю, Франц Іосіф I даў Букавіне статус асобнага кароннага краю, і ўтварыў Герцагства Букавіна у персанальнай уніі з Каралём Галіцыі. Яго адміністрацыйным цэнтрам сталі Чарнаўцы. 29 верасня 1850 года імператар зацвердзіў часовую канстытуцыю краю. У ёй пацвярджалася, што Букавіна — асобная каронная зямля імперыі, і як герцагства атрымлівае свой герб.
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд 2021
Чэмпіянат Беларусі па кёрлінгу сярод змяшаных каманд 2021 — 6-ы чэмпіянат па кёрлінгу сярод змяшаных каманд. Праводзіўся з 4 па 7 сакавіка 2021 года ў горадзе Мінск на арэне «Мінск-Арэна».
Аляксей Фёдаравіч Трошнікаў
Аляксей Фёдаравіч Трошнікаў (Алексе́й Фёдорович Трёшников; 1 (14) красавіка 1914 г., в. Паўлаўка, Сімбірская губерня (цяпер Барышскі раён Ульянаўскай вобласці), Расійская імперыя —, , РСФСР, СССР) — савецкі акіянолаг, даследчык Арктыкі і Антарктыкі. Доктар геаграфічных навук (1963), прафесар (1967), акадэмік АН СССР (1981).
Біяграфія
Пасля заканчэння геаграфічнага факультэта ЛДУ ў 1939 годзе працаваў у Арктычным і Антарктычным навукова-даследчым інстытуце, дырэктарам якога быў з 1960 па 1981 год.
У гэты перыяд у Арктыцы праводзіліся актыўныя даследаванні, а з сярэдзіны 1970-х гадоў пачаўся новы этап актыўнай практычнай працы, звязанай са стварэннем новых ледаколаў тыпу «Арктыка».
Увод у строй гэтых суднаў дазволіў выконваць круглагадовую навігацыю па Паўночным марскім шляху.
Адным з першых рэйсаў «Арктыкі» быў паход на Паўночны полюс у 1977 годзе, на судне адправілася тры групы ААННІІ на чале з палярнікам І. П. Раманавым.
Цікавасць да гэтага напрамку была дастаткова вялікая, і А. Ф. Трошнікаў сумесна з І. П. Раманавым прадставілі даклад аб выніках гідраметэаралагічнага забеспячэння на пасяджэнні калегіі ў Галоўным упраўленні Гідраметэаслужбы СССР.
Удзельнік дваццаці дзвюх экспедыцый у Арктыку і Антарктыку. Удзельнік высокашыротных паветраных экспедыцый «Поўнач-2» і «Поўнач-4». Начальнік дрэйфуючай станцыі «Паўночны полюс-3» (1954—1955), 2-й і 13-й савецкіх антарктычных экспедыцый АН СССР (1956—1958 і 1967—1968).
З 1964 года — віцэ-прэзідэнт, з 1977 па 1991 год — прэзідэнт Геаграфічнага таварыства СССР.
З 1981 па 1991 год загадчык кафедры акіяналогіі ЛДУ.
З 1982 года дырэктар Інстытута возеразнаўства АН СССР.
Пятроўшчына (станцыя метро)
Пятроўшчына  — станцыя Маскоўскай лініі Мінскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Міхалова» і «Малінаўка», на скрыжаванні праспекта Дзяржынскага з вуліцамі Голубева і Сямашкі. З боку вуліцы Голубева знаходзіцца жылы мікрараён Паўднёвы Захад, з боку вуліцы Сямашкі — Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт, 9-я гарадская клінічная бальніца і Студэнцкая вёска. Лічыцца адной з самых прыгожых у Мінскім метрапалітэне.
Баш-Апаранская бітва
Наступствы
Перамога армянскіх войскаў у Баш-Апаранскай бітве, разам з перамогамі ў Сардарапацкай бітве і Каракіліскай бітве, згуляла вялікую ролю ў знішчэнні пагрозы ўварвання турэцкіх войскаў у Арарацкую даліну.
Пятроўшчына (станцыя метро)
Адкрылася 7 лістапада 2012 года ў складзе 4-й пускавой чаргі разам са станцыямі «Грушаўка» і «Міхалова». Да 3 чэрвеня 2014 года з’яўлялася канцавой станцыяй Маскоўскай лініі, пасля чаго была адкрыта станцыя метро «Малінаўка».
Названа ад колішняй вёскі і прадмесця Мінска Пятроўшчыны, якая ўвайшла ў склад горада.
Будаўніцтва
Будаўніцтва пачалося ў 2007 годзе. Адкрыццё станцый «Грушаўка», «Міхалова», «Пятроўшчына» было запланавана на 1 верасня 2012 года, аднак адкрыццё перанеслі. У выніку станцыі «Грушаўка», «Міхалова» і «Пятроўшчына» былі адкрыты 7 лістапада 2012 года.
Станам на ліпень 2011 года былі цалкам узведзены канструкцыі станцыі, канструкцыі разваротных тупікоў за станцыяй, канструкцыі вестыбюляў. Вялося будаўніцтва уваходаў і падземных пераходаў, з якіх цяпер ажыццяўляецца ўваход на станцыю. Былі пачаты аздобныя працы.
Станам на ліпень 2012 года было цалкам завершана ўзвядзенне канструкцый станцыі, а таксама абодвух пераходаў.
Пасажырапаток
У 2013 годзе пасажырапаток складаў каля 50 тысяч чалавек штодзень. Аднак пасля адкрыцця новай канцавой станцыі «Малінаўка» пасажырапаток зменшыўся да 32 тысяч.
Дызайн і канструкцыя
«Пятроўшчына» прадстаўляе сабой зімовае поле, над якім знаходзіцца зорнае неба. Паводле скульптара Максіма Пятруля, у аснове мастацкай канцэпцыі ляжыць ідэя мемарыялізацыі вёскі, якая ўвайшла ў склад горада.
Станцыя аднасклепяністая, два вестыбюля. Вядучы мастацкі матыў — прырода. У столь умантавана прыкладна 400 святлодыёдных лямпаў. Мармур, нержавеючая сталь, металакераміка з’яўляюцца асноўнымі матэрыяламі аздаблення.
Цікавыя факты
На станцыі «Пятроўшчына» праходзяць начныя музычныя мерапрыемствы ў метро. Першае ў гісторыі «Пятроўшчыны» і Беларусі падобнае мерапрыемства адбылося 14 кастрычніка 2018 года.
Алена Уладзіміраўна Калядзіна
Алена Уладзіміраўна Калядзіна (Елена Владимировна Колядина;, Чарапавец, Валагодская вобласць) — руская журналістка і пісьменніца.
Біяграфія
Нарадзілася 24 чэрвеня 1960 года ў Чарапаўцы Валагодскай вобласці ў сям’і рабочых-металургаў. Прадзед быў рэпрэсаваны і расстраляны ў Ленінградзе.
У 1983 годзе скончыла Ленінградскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарта. З 1995 па 2001 гады супрацоўнічала з часопісам «Cosmopolitan», на працягу 10 гадоў з’яўлялася уласным карэспандэнтам, а затым рэдактарам аддзела лістоў газеты «Комсомольская правда». Працуе калумністам у газеце «Метро». У чэрвені 2017 года звольнена з газеты «Голос Череповца» пасля лекцыі па літаратуры ў штабе Аляксея Навальнага.
Пражывае ў Падмаскоўі.
Творчасць
Паводле слоў Калядзінай, яна напісала 11 кніг.
У 2010 за раман «Кветкавы крыж», які першапачаткова называўся «Весёлая ахінея» і ўпершыню апублікаваны ў правінцыйным часопісе «Вологодская литература», А. Калядзіна атрымала прэмію «Рускі Букер».
Як заявіў старшыня журы Руслан Кірэеў, выбар лаўрэата быў самай складанай задачай: «Кожны з іх мог стаць пераможцам — вельмі моцны шорт-ліст быў». Аднак з моманту абвяшчэння шорт-ліста «Кветкавы крыж» і асабіста Калядзіна становяцца аб’ектам крытыкі і высмейвання. Адзначаецца слабое валоданне аўтарам лексікай адпаведнага перыяду (XVII стагоддзе), выкарыстанне псеўдастаражытных слоў, слоў, якія абазначаюць паняцці, якія з’явіліся значна пазней азначанага часу, лубачных выразаў, стылістычная непісьменнасць, няведанне побыту, ненатуральнасць сцэн, пошласць, благі густ ; легендарным становіцца слова з лексікону кнігі «афедрон», якое азначае, па версіі Калядзінай, заднюю частку цела, — як нефармальныя назва кнігі Калядзінай, які ўдакладняе эпітэт самога аўтара, як характарыстыка прэміі «Рускі Букер», усяго сучаснага расійскага літаратурнага працэса (выраз — «поўны афедрон»). Галоўны рэдактар ​​часопіса «Вологодская литература», які высунуў раман на прэмію «Рускі Букер», пасля абвяшчэння Калядзінай лаўрэатам заявіў: «Алену лічылі „цёмным конікам“, а яна стала „траянскім канём“». Сама Калядзіна характарызуе сваё сачыненне як «вясёлую татэмскую ахінею пра вогненную ялду і залатыя галёнкі».
Пасля траплення ў шорт-ліст «Букера» раман Калядзінай быў выдадзены выдавецтвам «АСТ», а праз паўгода пасля ўзнагароджання Калядзіна c «Кветкавым крыжам» атрымама антыпрэмію за горшую кнігу года «Поўны абзац-2010».
Флінтстоўны
«Флінтстоўны» (The Flintstones) — амерыканскі камедыйны мультсерыял, стварэны Вільямам Ганнаю і Джазефам Барбераю у 1960 года. Серыял распавядае пра жыццё Фрэда Флінстоўна і яго сям'і, якая пражывае ў Бедроку (Bedrock) у гратэскавай каменным стагоддзі. Упершыню серыял было паказана ў эфіры амерыканскага тэлеканалу American Broadcasting Company 30 верасня 1960 года. У 1966 годзе серыял быў закрыты.
NGC 7370
NGC 7370 (іншыя абазначэнні — PGC 69662, NPM1G +10.0561) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мадонна ў скалах
«Мадонна ў скалах» (La Vergine delle rocce) — назва дзвюх карцін Леанарда да Вінчы, якія практычна не адрозніваюцца па кампазіцыі. Адна з іх выстаўлена ў Луўры, а іншая ў Лонданскай Нацыянальнай галерэі.
Варыянты
Версія, якая захоўваецца ў Луўры, была напісана паміж 1483—86 гг. ці нават раней. Яна на 8 см вышэйшая за лонданскую версію. Першае згадванне пра гэту карціну адносіцца ў 1625 годзе, тады яна знаходзілася ў французскай каралеўскай калекцыі.
Практычна ідэнтычная першай лонданская карціна напісана пазней, але да 1508 года. Лічыцца, што над некаторымі яе часткамі працавалі браты дэ Прэдзі (de Predis). Яна пісалася для капэлы ў царквы Сан Франчэска Грандэ ў Мілане. Царква прадала яе хутчэй за ўсё ў 1781 годзе (дакладна раней за 1785 год) мастаку Гэвіну Гамільтану, які і прывёз яе ў Англію. Пасля знаходжання ў некалькіх зборах «Мадонна ў скалах» была набыта Нацыянальнай галерэяй у 1880 годзе. У чэрвені 2005 года пры дапамозе інфрачырвонага даследавання была выяўлена карціна, зверху якой напісана «Мадонна ў скалах». Меркавана там была намалявана ўкленчаная жанчына, якая ў адной руцэ трымала дзіця, а іншую выцягнула. Некаторыя даследчыкі лічаць, што першапачаткова Леанарда планаваў напісаць пакланенне немаўлю Ісусу. Рэнтгенаўскае і інфрачырвонае даследаванні выявілі таксама шмат іншых аўтарскіх паправак да карціны.
Кампазіцыя і стыль
На карціне намалявана ўкленчаная Дзева Марыя, якая па-апякунску паклала руку на галаву Іаана Хрысціцеля. Справа ангел прытрымлівае немаўля Ісуса, які падняў руку ў жэсце блаславення. Уся сцэна напоўнена пяшчотай і спакоем, што вельмі кантрастуе з пейзажным фонам, які адлюстроўвае стромыя скалы. Гэты фон і даў назву ўсёй карціне «Мадонна ў скалах». Кампазіцыя твора пабудавана ў выглядзе піраміды. Леанарда перадае глыбіню прасторы не толькі з дапамогай геаметрыі, але і пасродкам распрацаванага ім прыёму сфумата, калі абрысы прадметаў памякчаюцца для акцэнтавання паветранай смугі, якая абвалаквае іх.
У культуры
Карціна згадваецца ў кнізе Дэна Браўна «Код да Вінчы», дзе аўтар сцвярджае, што нібы на версіі, выстаўленай у Луўры, не Ісус багаслаўляе Іаана Хрысціцеля, а наадварот — ангел падтрымлівае Іаана, а Марыя абдымае Ісуса, які ўшаноўвае Іаана Хрысціцеля. Прадстаўнікі Луўра назвалі гэту версію «нацягнутай», а літаратурны эфект, выкліканы кнігай «Код да Вінчы», — пародыяй на гісторыю мастацтваў.
Таксама карціна згадваецца ў фантастычным апавяданні 1957 года Пола Андэрсана «Святло». Амерыканскія астранаўты, упершыню высадзіўшыся на Месяц, выяўляюць сляды чаравік, падбітых цвікамі. Ідучы па іх, адзін з астранаўтаў трапляе у кратар, напоўнены смугой блакітнаватага адцення. На скале, звернутай да Зямлі, астранаўт знаходзіць высечаную выяву крыжа. Уражаны, ён успамінае карціну «Мадонна ў скалах» з Лонданскай Нацыянальнай галерэі, з такім жа «святлом, якое ніколі не ззяла на Зямлі — халодным, бледным, неперадавальна мяккім...» і разумее, што нехта быў на Месяцы да яго.
Аскеран
Аскера́н (Əsgəran, Ասկերան) — горад у Нагорным Карабаху. Знаходзіцца за 14 км на паўночны ўсход ад Сцепанакерта па дарозе ў г.Агдам, на левым беразе ракі Каркарчай.
Андронскі сельсавет
Андро́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Андроны.
Яўген Сяргеевіч Караткевіч
Яўген Сяргеевіч Караткевіч (, Рэчыца —, ) — начальнік савецкіх антарктычных экспедыцый, доктар геаграфічных навук (1977), прафесар (1972).
Аўтар больш за 200 навуковых прац, кіраваў працамі па падрыхтоўцы і выданні серыі навуковых атласаў прыроды палярных краін. У 1970-я гады ўдзельнічаў у падрыхтоўцы двухтомнага Атласа Антарктыкі. Аўтар кнігі «Палярныя пустыні», Гідраметэаздат, 1972 год.
Біяграфія
У 1930 годзе разам з бацькамі, братам Барысам і сёстрамі пераехаў у г. Луганск, а ў 1934 годзе ў г. Чудава Ленінградскай вобласці.
У 1940 годзе скончыў Ленінградскі дзяржаўны ўніверсітэт, а ў 1949 годзе — аспірантуру Арктычнага інстытута. З чэрвеня 1940 г. служыў у Чырвонай Арміі. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. У 1943 годзе ў званні чырвонаармейца быў камандзірам узвода 257-га асобнага сапёрнага батальёна 123-й стралковай дывізіі Ленінградскага фронту. Вайну скончыў у званні старшага сяржанта.
У 1947—1955 гадах Караткевіч працаваў за Палярным кругам — на Новасібірскіх астравах, Зямлі Франца-Іосіфа, Новай Зямлі, Паўночнай Зямлі, Шпіцбергене, астравах Карскага мора, паўвостраве Таймыр. З 1955 г. яго навуковая і арганізатарская дзейнасць была цесна звязана з вывучэннем прыроды Антарктыкі. Удзельнічаў у Першай комплекснай антарктычнай экспедыцыі, а затым (з 1962 па 1989 год) кіраваў дзейнасцю савецкіх антарктычных экспедыцый.
Sztandar Wolności
Сцяг свабоды (Sztandar Wolności) — савецкая грамадска-палітычная, літаратурна-эканамічная газета, якая выдавалася ў Мінску на польскай мове.
Гісторыя
Створана па ініцыятыве ЦК КП(б)Б. Газета выдавалася для палякаў і польскамоўнага насельніцтва Беларускай ССР, галоўным чынам жыхарам Заходняй Беларусі. Яе мэтай было наблізіць і паказаць у пазітыўным святле «савецкую рэчаіснасць». Штодзённік выходзіў у Мінску штодня з 1 кастрычніка 1940 г. па 21 чэрвеня 1941 г. Усяго выйшла 220 нумароў.
Рэдактары
Галоўным рэдактарам быў Сцяпан Майхровіч, паляк са Случчыны, пісьменнік і літаратурны крытык. У рэдакцыйную калегію ўваходзілі: Канстанты Ансельм, Яніна Бранеўская, Тэафіл Главацкі, Зыгмунт Лясьнеўскі, Васіль Самуцін і Ядвіга Савіцкая. У рэдакцыі працавалі польскія пісьменнікі: М.Верна, С.Верблоўскі, Б.Дрождж, А.Дэгаль, Ю. А. Кавальскі, Ф. Паплінскі, а таксама беларускія журналісты: С. Патрасёнак, Л. Прокша, Ф. Станішэўскі. Рэдактарамі былі дзеячы камуністычнага руху: намеснікам адказнага сакратара Чэслаў Сканецкі, загадчыкам аддзела лістоў Якуб Берман і Люцыян Партынскі. Сярод супрацоўнікаў газеты быў і Г. Дэмбінскі.
Тэматыка
Асвятляла актуальныя палітычныя і эканамічныя падзеі, міжнароднае становішча, публікавала афіцыйныя дакументы і прапаганду жыцця ў СССР.
Газета мела вялікую колькасць карэспендэнтаў, галоўным чынам з Беласточчыны і Гродзеншчыны. Шмат месца адводзілася літаратуры, друкаваліся творы польскіх і беларускіх пісьменнікаў, рэцэнзіі на кнігі, артыкулы па мастацтву. Абмяркоўвалася тэма польскай гісторыі, асабліва найстарэйшай гісторыі, а таксама перыяд паўстанняў у кантэксце барацьбы польскага народа супраць прыгнёту. Пастаяннай рубрыкай была «Піянерская старонка».
NGC 7371
NGC 7371 (іншыя абазначэнні — PGC 69677, MCG -2-58-1, NPM1G -11.0516) — галактыка ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Эстрэлья Марэнтэ
Біяграфія
Дачка спевака Энрыке Марэнтэ і танцоркі Аўроры Карбанэль. Пачала выступаць разам з бацькам з сямігадовага ўзросту. У 2001 годзе запісала свой першы альбом «Mi cante y un poema».
14 снежня 2001 года выйшла замуж за іспанскага тарэадора Хаўера Кондэ (ісп.: Javier Conde); у іх двое дзяцей.
Капліца ў імя святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага (Гомель)
Капліца ў імя святога дабравернага князя Аляксандра Неўскага — праваслаўная капліца ў Гомелі, якая размяшчаецца на рагу вуліц Савецкай і Кірава. Прысвечана воінам-вызваліцелям у Вялікай Айчыннай вайне. Адкрыта 11 жніўня 2022 г. З’яўляецца сучаснай архітэктурнай рэплікай капліцы канца ХІХ ст. у памяць расійскага імператара Аляксандра ІІ,  збудаванай у псеўдарускім стылі на колішняй Саборнай плошчы Гомеля.
Унутры капліцы размяшчаюцца тры ківоты з іконамі святога Аляксандра Неўскага (як «абронцы Святой Русі і заступніка воінаў» ), свяціцеля Іаана Златавуста (у дзень яго памяці 26 лістапада 1943 г. Гомель быў вызвалены ад нямецка-фашысцкай акупацыі), святога Георгія Пераможцы (як сімвал перамогі у Вялікай Айчыннай вайне).
Апроч таго ў капліцы сабрана 990 капсул з зямлёй з брацкіх магіл і воінскіх пахаванняў з усіх раёнаў Гомельскай вобласці і дзве капсулы з зямлёй з мемарыяльнага комплекса «Азарыцкі лагер смерці» (г. п. Азарычы, Калінкавіцкі раён) і мемарыяла «Помнік дзецям — ахвярам Вялікай Айчыннай вайны» (в. Красны Бераг, Жлобінскі раён).
Аб планах узвядзення капліцы было заяўлена ўлетку 2020 г. Абвяшчалася, што будаўніцтва будзе ажыццяўляцца прыходам гомельскага Петра-Паўлаўскага кафедральнага сабора. Першы камень пры будаўніцтве быў урачыста закладзены 31 мая 2021 г.
Месца ўзвядзення капліцы з’яўляецца крайнім пунктам паўночнай ускраіны колішняга рабочага пасёлка Чырвоны Кастрычнік.
Княжынскі сельсавет
Кня́жынскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Княжына.
Утвораны 16 ліпеня 1954 года ў складзе Браслаўскага раёна Маладзечанскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Літоўшчынскага і Муражскага сельсаветаў. 27 сакавіка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Слабодкаўскага сельсавета.
Вялікія Дзіковічы
Вялі́кія Дзіко́вічы (, Великие Диковичи) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хойнаўскага сельсавета.
Геаграфія
За 1,5 км на поўдзень ад вёскі ў раку Прыпяць упадае Прастыр (рукаў Стыра).
Гісторыя
Да 17 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
NGC 7372
NGC 7372 (іншыя абазначэнні — PGC 69670, MCG 2-58-5, ZWG 430.4, KUG 2243+108) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Coldplay
«Coldplay» (вымаўляецца як Колдплэ̀й) — брытанская рок-група. Пачаўшы гуляць увосень 1996 года, і выпусціўшы сваю першую дэмазапіс Safety у 1998, група пайшла шляхам славы, але сапраўднага поспеху ў свеце Coldplay дамагліся толькі ў 2000 годзе, пасля выхаду іх другога сінгла «Yellow» з альбома Parachutes, які ўварваўся на вяршыні ўсіх чартаў Вялікабрытаніі і Злучаных Штатаў Амерыкі. Альбомы Coldplay разашліся тыражом больш за 80 мільёнаў асобнікаў.
Група брала ўдзел у розных сацыяльных праектах, такіх як Band Aid 20, Live 8, кампаніі ў падтрымку дзяцей, хворых на рак. Таксама Coldplay выступілі на закрыцці паралімпійскіх гульняў 2012 у Лондане.
Удзельнікі Coldplay з’яўляюцца актыўнымі прыхільнікамі розных сацыяльных і палітычных кампаній, у прыватнасці Оксфэм — Make Trade Fair і Міжнароднай Амністыі.
У снежні 2012 года партал Last.fm назваў Coldplay лепшым выканаўцам за 10 гадоў скроблінгу.
Coldplay атрымлівалі прэмію Грэмі за ўсе альбомы, акрамя A Rush of Blood to the Head. Песні «In My Place» (у 2003 годзе), «Speed of Sound» (у 2006), «Talk» (у 2007), «Viva la Vida» (у 2009), «Life in Technicolor II» (2009), «Paradise» (у 2012), «Every Teardrop Is a Waterfall» (у 2012) і «Charlie Brown» (у 2013) Coldplay таксама атрымалі ці былі намінаваны на прэміі Грэмі.
Уладзімір Іванавіч Нарожны
Уладзімір Іванавіч Нарожны (нар. 19 студзеня 1947, Адыгея, СССР) — расійскі палітычны дзеяч. Старшыня Дзяржаўнай рады-Хасэ Рэспублікі Адыгея з 14 студзеня 2017 года.
Кармэн Лінарэс
Кармэн Лінарэс дзякуючы сваім заслугам заваявала прывілеяванае месца ў сучаснай іспанскай культуры. Яна належыць да лепшага пакалення фламенка разам з Камаронам, Пака дэ Лусія, Энрыке Марэнтэ, Манола Санлукарам, Хасэ Мерсэ і Таматыта.
Біяграфія
У сямідзесятых гадах яна працавала ў Мадрыдзе ў таблаа, а ў васьмідзесятых — на нацыянальных фестывалях разам з такімі выдатнымі артыстамі, як Энрыке Марэнтэ, Камарон, Кармэн Мора і браты Хуан і Пепэ Хабічуэла. У дзевяностыя гады яна выпусціла альбомы, і замацавала сябе сваім важным альбомам «Anthology» — аб’яўлены адным з 10 лепшых альбомаў у гісторыі фламенка.
Працавала ў тэатры і сарсуэле.
Сярод апошніх праектаў — удзел у спектаклі «Cuatro Esquinas» разам з кантаорам Miguel Poveda, гітарыстам Хуанам Карласам Рамерам і танцоркамі фламенка Расіа Молінай (у Ганконгу) і Пастарам Гальван (ва ўсіх іншых уяўленнях). Спектакль быў прадстаўлены ў Ганконгу (9 і 10 лістапада 2007 года), у ЗША (Маямі, Нью-Йорк і Вашынгтон, люты 2008 года) і Лондане (сакавік 2008 года)
У лістападзе 2008 года Кармэн Лінарэс запісала сумесна з гітарыстам Карласам Рамэра дыск «Raíces y alas» з кампазіцыямі на вершы Хуана Рамона Хіменеса.
Алэшнянскі сельсавет (Рыпкынскі раён)
Населеныя пункты
Сельскаму савету падпарадкаваны чатыры населеныя пункты:
Вольга Аляксандраўна Слаўнікава
Вольга Аляксандраўна Слаўнікава (О́льга Алекса́ндровна Сла́вникова;, Свярдлоўск) — руская пісьменніца.
Навукова-практычны цэнтр НАН Беларусі па бульбаводстве і плодаагародніцтве
Дзейнасць
Установа вядзе работу ў галіне селекцыі, насенняводства і тэхналогій вытворчасці бульбы, пладовых, ягадных і агароднінных культур. Асноўнымі напрамкамі дзейнасці ўстановы з'яўляюцца: стварэнне прынцыпова новых гатункаў і гібрыдаў бульбы, пладовых, ягадных і агароднінных культур; распрацоўка мэтавых экалагічна бяспечных рэсурсазберагальных тэхналогій вытворчасці бульбы, пладовых і агароднінных культур; забеспячэнне сортазмены і сортаабнаўлення за кошт паскоранай вытворчасці арыгінальнага насеннага і пасадачнага матэрыялу; навуковае забеспячэнне галін бульбаводства і плодаагародніцтва для павышэння іх эканамічнай эфектыўнасці, канкурэнтаздольнасці і забеспячэння ў поўным аб'ёме патрэбнасці Беларусі ў высакаякаснай бульбе, пладах і агародніне.
Вольга Аляксандраўна Слаўнікава
Біяграфія
Нарадзілася 23 кастрычніка 1957 года ў Свярдлоўску ў сям’і інжынераў-абароншчыкаў. У дзяцінстве мела добрыя здольнасці да матэматыцы, перамагала на алімпіядах краявога і рэспубліканскага ўзроўню, але пад уплывам настаўніцы рускай мовы і літаратуры, якая загадвала школьным гуртком аматараў мастацкага слова, у 1976 годзе паступіла на факультэт журналістыкі Уральскага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыла ў 1981 годзе.
Пасля ўніверсітэта некаторы час працавала ў кнігавыдавецкай сферы, у рэдакцыі часопіса «Урал», затым і сама стала пісаць, па ўласных словах, «ад таго, што заняцца больш было няма чым, а вольнага часу заставалася прорва».
З 2003 года жыве з мужам ў Маскве, мае траіх дзяцей і дваіх унукаў.
Творчасць
Публікацыі пачатковага перыяду творчасці ў часопісе «Урал» і ў малатыражных зборніках маладых аўтараў, якія сама Слаўнікава з’едліва назвала «брацкімі магіламі».
Два творы В. Слаўнікавай трапілі ў спісы фіналістаў прэміі «Вялікая кніга»: ў 2008 годзе — «Каханне ў сёмым вагоне», у 2018 годзе — «Скачок у даўжыню».
Крытыка
У ліпені 2020 года брытанская газета The Guardian ўключыла раман Слаўнікавай «2017» у свой спіс «дзесяці лепшых раманаў, дзеянне ў якіх адбываецца ў Расіі».
Маршала Грэчкі (станцыя метро)
Маршала Грэчкі (Маршала Гречка) — станцыя Сырэцка-Пячэрскай лініі Кіеўскага метрапалітэна. Плануецца, што яна будзе размешчана ў Падольскім раёне паблізу праспекта Праўды ў Сінеазёрным масіве. Назва ад размешчанай паблізу вуліцы Маршала Грэчкі. Адкрыццё станцыі запланавана ў перспектыве пасля 2020 года.
Дар’я Манюкова
Дар’я Манюкова (нар., Магілёў, Беларусь) — беларуская футбалістка, нападаючая. Выступала ў нацыянальнай зборнай Беларусі.
Клубная кар’ера
Выхаванка магілёўскай ДЮСШАР-7, першай прафесійнай камандай была «Надзея»-ДЮСШАР-7.
У 2019 оду вярнулася ў футбол пасля народзінаў дзіцяці і падпісала кантракт з камандай «Дняпро-Магілёў», за якую выступала да канца сезона-2022. У складзе магілёвак узяла ўдзел у 85 матчах, адзначылася 25 галамі і 10 дзейснымі перадачамі.
У студзене 2023 года падпісала кантракт з мінскім «Дынама».
NGC 7373
NGC 7373 (іншыя абазначэнні — PGC 69688, ZWG 379.4) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сырэць (станцыя метро)
Сырэ́ць (Сире́ць, ) — 43-я станцыя Кіеўскага метрапалітэна, канчатковая на Сырэцка-Пячэрскай лініі, размешчана пасля станцыі Дарагажычы. Адкрыта 14 кастрычніка 2004 году. Назва - ад гістарычнай мясцовасці горада.
Канструкцыя
Станцыя глыбокага залажэння. Мае тры падземныя залы - сярэдняя і две залы з пасадкавымі платформамі. Залы станцыі злучаныя паміж сабой шэрагам праходаў-парталаў, якія чаргуюцца з пілонамі.
Апісанне
Пры стварэнні архітэктурнага вобраза станцыі аўтары выкарысталі шэраг нетыповых для папярэдніх кіеўскіх пілонных станцый прыёмаў. Карнізы над пілонамі былі развіты і пакрытыя перфараванымі металічнымі пласцінамі з асвятленнем. Пілоны і шляхавыя сцены абліцаваныя белым мармурам з стужкамі з квадратнай чырвонай смальты розных адценняў, якая ўзмоцняе візуальны кантраст з падлогай выканана з светла-шэрага паліраванага граніту і габра. У месцах прымыкання пілонаў да падлогі зроблены пераход з лякальных гранітных дэталяў.
Вось цэнтральнай залы выдзелена двума светлавымі вертыкалямі, створанымі калонамі з нержавеючай сталі ў тарцы на фоне вялікага пано з смальты. З процілеглага боку цэнтральнай залы ў эскалаторны нахіл накіраваны зенітныя ліхтары наземнага вестыбюля.
Маецца адзін наземны вестыбюль, злучаны са станцыяй чатырохстужачнымі аднамаршавымі эскалатарамі вытворчасці Крукаўскага вагонабудаўнічага завода.
Першы паверх вестыбюля займае пасажырская зона з касамі, на другім размешчаны тэхналагічныя памяшкання метрапалітэна. Паблізу станцыі размешчана аднайменная чыгуначная платформа прыгарадных цягнікоў і Сырецкий лесапарк.
Недахопы станцыі
Адна з праблем - няўдалае размяшчэнне станцыі. Вакол выхаду з метро амаль няма жылых дамоў, затое ёсць вялікі, непапулярны сярод кіяўлян дэндрапарк. Побач са станцыяй размешчаны прыпынак гарадской электрычкі Сырэць.
Рэжым працы
Адпраўленне першага цягніка ў напрамку: ст. «Чырвоны хутар» - 06:00 Адпраўленне апошняга цягніка ў напрамку: ст. «Чырвоны хутар» - 23:52
Пышнікоўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Суражскага раёна Віцебскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Суражскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ботаніцкага сельсавета.
Жыдча
Да 17 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 22 км ад Пінска, за 200 км ад Брэста. Каля аграгарадка знаходзіцца вадасховішча Жыдча.
Малая Вулька
Мала́я Ву́лька (, Малая Вулька) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хойнаўскага сельсавета.