cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ужо птушкі пяюць ўсюды…
Аўтарства
Даследчык Уладзімір Мархель, няведаючы пра публікацыю Янкоўскага ў «Kurier Litewski», быў перакананы ў аўтарстве Уладзіслава Сыракомлі, бо паэзія Янкоўскага нясе збольшага прыватны характар, а вобраз вясны выкарыстоўваўся ім выключна для перадачы асабістых пачуццяў. Да таго ж у ў ягонай лірыцы няма зліцця аўтарскага «я» з абагуленым «мы». На карысць аўтарства Сыракомлі навуковец таксама заўважаў сугучнасць з іншымі вершамі песняра («Араты — да жаваранка», «Варыянт з народнай песні», «Голас бедных»).
Беларуская маладзёжная (радыёстанцыя)
Іншыя праекты
Шмат хто з журналістаў пачаў працаваць на Радыё 101,2, якое фактычна з’яўлялася спадкаемніцай радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная», якая была зарэгістравана ў чэрвені 1994 года напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі. У канцы жніўня 1994 года Рада Фонда Сораса задаволіла заяўку на выдаткаванне сродкаў на перадатчык для радыёстанцыі. У эфір радыёстанцыя выйшла 21 ліпеня 1995 года пасля мантажу радыёперадатчыка, рамонту памяшкання радыё, і абсталявання студыі.
Яшчэ ў сакавіку 1994 года была зарэгістравана газета «Беларуская маладзёжная», у якой друкаваліся расшыфроўкі радыйных гутарак, анонсы эфіраў і ўсё, што не змяшчалася ў радыёфармат. Калі радыёстанцыю зачынілі, газета засталася.
Перадпалеская правінцыя
Перадпале́ская праві́нцыя — фізіка-геаграфічны рэгіён Беларусі, распасціраецца вузкай, крыху пашыранай у цэнтры паласой ад заходняй да ўсходняй мяжы краіны і займае 22 % тэрыторыі. Прымеркавана да паўднёвай часткі Беларускай антэклізы, Аршанскай упадзіны, Жлобінскай седлавіны і Варонежскай антэклізы. Правінцыя падзяляецца на шэраг раўнін: Асадкавыя пароды — дэвонскія, мелавыя, палеагенавыя і неагенавыя, перакрытыя адкладамі антрапагену. Антрапагенавая тоўшча (40—80 м) складзена з водна-ледавіковых і марэнных утварэнняў. Сучасны рэльеф утвораны пераважна сожскім ледавіком, у далейшым значна перапрацаваны і зменены эразійна-дэнудацыйнымі працэсамі. Характэрна выраўнаваная паверхня з абсалютнымі вышынямі 150—180 м.
Большая частка правінцыі занята Цэнтральнабярэзінскай водна-ледавіковай раўнінай, якая паступова паніжаецца ў бок поўдня. Яна складзена з водна-ледавіковых адкладаў з выступамі асноўнай марэны. На захадзе і паўднёвым захадзе раўніны трапляюцца кароткія дэнудаваныя (180—190 м) марэнныя грады — Салігорская і Любанская. На захадзе ляжаць Баранавіцкая (160—180 м) і Прыбужская (170—200 м) раўніны, на ўсходзе — Чачорская раўніна (150—180 м). Тыповымі з’яўляюцца дзюнна-ўзгорыстыя формы, суфазійныя западзіны, лагчыны сцёку з азёрападобнымі пашырэннямі; сустракаюцца яры і лагчыны. Рачныя даліны, выцягнутыя з поўначы на поўдзень, урэзаныя на глыбіню 15—25 м, даволі шырокія. Самая шырокая даліна ракі Дняпро.
Клімат цёплы, умерана вільготны і няўстойліва вільготны. Сярэдняя тэмпература студзеня ад −5 °C да −6,8 °C, ліпеня 18—18,5 °C. Сума тэмператур вышэй за 10 °C складае 2200—2400 °C, вегетацыйны перыяд — 185—200 сутак. Ападкаў выпадае ў сярэднім 600—700 мм. Рэкі правінцыі звязаны ў асноўным з сістэмай ракі Дняпро і яго прытокаў. Шмат вадасховішчаў, найбольшыя — Любанскае, Чыгірынскае, Асіповіцкае, Салігорскае.
Пераважаюць дзярнова-падзолістыя глебы, якія займаюць каля паловы тэрыторыі. На долю дзярнова-падзолістых забалочаных глеб прыпадае 20 %, тарфяна-балотных — 13 %, алювіяльных — 11 %. Сельскагаспадарчыя ўгоддзі ў асноўным пад ворывам (больш за 50 %). Лясістасць каля 40 %. Лясы хваёвыя (64 %), драбналістыя — карэнныя (12 %) і вытворныя (10 %), шыракаліста-хваёвыя (9 %). Доля лугоў і адкрытых балот не перавышае 10 %.
Для правінцыі тыповыя сярэдневышынныя (водна-ледавіковыя і марэнна-зандравыя) і нізінныя (азёрна-балотныя) ландшафты.
NGC 1520
NGC 1520 (іншае абазначэнне — ESO 32-SC5) — група зорак у сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Індыйская рупія
Індыйская рупія — грашовая адзінка Індыі. Складаецца з 100 пайс.
Да 1916 года 1 рупія = 16 англійскіх пенсаў (г.зн. залатое ўтрыманне раўнялася 0,48816 г чыстага золата).
Эмітэнт — Рэзервовы банк Індыі. Банкноты наміналам — ад 1 да 1000. Асноўныя колеры: аліўкавы, охра.
Свята-Панцеляймонаўская царква (Бакшты)
Гісторыя
У 1993 годзе было асвячона месца пад будаўніцтва храма. 1 кастрычніка 1995 храм быў асвячоны епіскапам Канстанцінам. У 1999 годзе распачата будаўніцтва званіцы.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Храм вырашаны ў традыцыях рэтраспектыўна-рускага стылю па канону 4-часткавай падоўжна-восевай кампазіцыі. Над папярочным прамавугольным прытворам узвышаецца 2-ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая званіца з макаўкай у завяршэнні. Праз кароткую трапезную яна далучаецца да квадратнага ў плане аб’ёму малітоўнай залы, шатровы бляшаны дах якога завершаны на вяршыне 2-ярусным 8-гранным светлавым барабанам з цыбулепадобным купалам, а па вуглах — чатырма аналагічнымі меншымі «апостальскімі» галоўкамі. Тыльны блок храма завершаны 3-граннымі апсідай і бакавымі рызніцамі. Плоскасныя фасады расчлянёны арачнымі вокнамі ў чырвонацагляных ліштвах і круглымі люкарнамі.
Цюльпан лясны
Цюльпан лясны, гарду́к (Tulipa sylvestris) — кветкавая расліна роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая цыбульная расліна з прамым голым тонкім сцяблом вышынёй 30—40 см і 2-4 адхіленымі ад яго лістамі. Лісце вузкае, жалабатае, бліскучае, даўжынёй да 20—25 см. Кветкі званочкавыя, ярка-жоўтыя, са слабым прыемным пахам, адзіночныя (рэдка па 2 на канцах сцябла). Калякветнік з 6 свабодных лісцікаў, размешчаных у 2 кругі. Плод — прадаўгаватая трохгранная каробачка.
Размнажэнне
Цвіце ў канцы мая, пладаносіць у чэрвені. Размнажэнне вегетатыўнае; штогод новая цыбуліна нарастае зверху старой, а таксама фармуюцца новыя цыбуліны на канцах вертыкальных і гарызантальных сталонаў.
Крычаўскі сельсавет
Кры́чаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі. Цэнтр — мястэчка Крычаў.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. 24 верасня 1926 года скасаваны ў сувязі з утварэннем Крычаўскага местачковага Савета.
Ула (аграгарадок)
У́ла (, Улла) — аграгарадок (былы пасёлак) у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці. 679 жыхароў (2018). Прыстань на Заходняй Дзвіне пры ўпадзенні ракі Ула; знаходзіцца за 27 км ад Бешанковіч, 80 км ад Віцебска. Аўтадарогамі злучаны з Бешанковічамі, Лепелем, Ушачамі і аўтадарогай Віцебск—Полацк.
Гісторыя
Вядомы з 14 ст. як невялікае паселішча ў Полацкім княстве, з 16 ст. мястэчка ў Полацкім ваяводстве ВКЛ. Належала С. Саковічу (1440 г.) і яго жонцы, Я. Ю. Гальшанскаму (1546), М. Ю. Радзівілу (1551), Кішкам, Жабам. Падчас Лівонскай вайны (1558—1583), паводле загаду караля Жыгімонта Аўгуста, для абароны вусця р. Улы, тут у 156З г. пачалося будаўніцтва Ульскага замка. Але работы, якімі кіраваў венецыянскі інжынер, былі спынены нападам атрада рускіх войск; будаўнікі загінулі. У 1567 г. на гэтым месцы па загадзе ўжо цара Івана IV пабудавалі драўляную крэпасць — сцены-гародні, 8 вежаў, у т.л. вароты і брамкі. У 1568 г. гетман Раман Сангушка нечаканым штурмам захапіў Ульскія ўмацаванні. Пазней замак аднавілі, а ў 1580 г. паводле загаду Стэфана Баторыя насыпалі вал (вышынёй 6 м). У 1577 г. Ула атрымала магдэбургскае права і герб: у чырвоным полі замак з вежай пасярэдзіне. У 16-18 ст. Ула належала князям Быстрыцкім, Лукомскім, Ржэцкім, А. Д. Меншыкаву, Патоцкім, Рэутам. У вайну Расіі з Рэччу Паспалітай (1654—1667) Ула значна пацярпела ад ваенных дзеянняў, замак быў поўнасцю знішчаны і болей не аднаўляўся. У 1669 г. на яго месцы заснаваны касцёл і кляштар дамініканцаў (паводле іншых звестак, у 1678 г., зачынены ў 1832 г.). У 1764 г. Ула налічвала да 600 жыхароў. 3 1793 г. — у складзе Расійскай імперыі, гандлёвае мястэчка Лепельскага павета Полацкай (у 1793—1796 гг.), з 1802 г. Віцебскай губерняў, з 1796 да 1802 гг. у Полацкім павеце, з 1861 г. — цэнтр воласці. У 1850 г. — 1041 жыхар. У 1881 г. у мястэчку знаходзіліся валасное праўленне, 3 царквы (адна з іх, Пакроўская, пабудавана ў 1857 г.), касцёл, сінагога, школа, 4 яўрэйскія школы, прыстань, 2 гарбарні, 48 лавак, 6 заезных дамоў. Побач з Улай (1 км), у маёнтку Аўгустберг, працавалі бровар і вадзяны млын. Частка местачкоўцаў у якасці лоцманаў нанімаліся на баркі і плыты, праводзілі іх па Дзвіне ў Рыгу.
Гаспадарка
Дзейнічаюць прадпрыемствы харчовай і мясцовай прамысловасці.
Адукацыя
У сучаснай Уле працуе прафесійна-тэхнічны ліцэй механізацыі сельскай гаспадаркі.
Агародня-Гомельскі сельсавет
Агаро́дня-Го́мельскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Добрушскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Агародня Гомельская.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Добрушскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Агародня-Кузьмініцкага сельсавета, і рэарганізаваны ў Агародня-Гомельскі нацыянальны рускі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Церахоўскім раёне БССР. У 1935 годзе рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Добрушскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Харошаўскага сельсавета. 28 кастрычніка 1991 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кармянскага сельсавета.
Аляксандр Часлававіч Трыпуць
Аляксандр Часлававіч Трыпуць (, — ) — беларускі лёгкаатлет-паралімпіец, які спецыялізаваўся ў кіданні дзіды і пяцібор’і. Трохразовы прызёр летніх Паралімпійскіх гульняў і паралімпійскі чэмпіён 2004 года. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2004).
Біяграфія
Нарадзіўся 21 мая 1982 года ў Гродне. Бацька працаваў на Гродзенскім вытворчым аб’яднанні «Азот», маці — на швейнай фабрыцы «Элод».
З дзяцінства хварэў на блізарукасць. Вучыўся ў Гродзенскай спецыялізаванай школе-інтэрнаце для сляпых і слабавідушчых дзяцей, дзе займаўся футболам, баскетболам, піянерболам, захапляўся танцамі і спяваў. Паралельна з вучобай трэніраваўся ў групе для слабавідушчых дзяцей у Гродзенскай спецыялізаванай дзіцяча-юнацкай школе алімпійскага рэзерву № 2 пад кіраўніцтвам трэнера Я. І. Цупрановіча. Спецыялізаваўся ў бегу на 400 м і мнагабор’і, але ў выніку спыніўся на кіданні дзіды.
Да першых у кар’еры летніх Паралімпійскіх гульняў 2000 года ў Сіднеі рыхтаваўся пад настаўніцтвам Тадэвуша Юрэвіча. Па выніках выступленняў на Паралімпіядзе заваяваў срэбны медаль у кіданні дзіды і заняў чацвёртае месца ў шматбор’і.
У працэсе падрыхтоўкі да Паралімпійскіх гульняў 2004 года ў Афінах з-за траўмы на абодвух вачах адслаiлася сятчатка i левае вока канчаткова перастала бачыць. Пры тым ён паказваў добрыя вынікі не толькі ў кіданні дзіды, але і ў бегу на 1500 м. Выступаючы на гульнях, з першай спробы ўсталяваў рэкорд Паралімпіяды ў кіданні дзіды (56 м 64 см) і заваяваў залаты медаль. У спаборніцтвах па пяцібор’і нягледзячы на траўму нагі выйграў срэбны медаль. Дадому Аляксандр Трыпуць вяртаўся на мыліцах.
Удзельнічаў у летніх Паралімпійскіх гульнях 2008 года ў Пекіне, аднак значных поспехаў не дасягнуў, заняўшы пятае месца ў кіданні дзіды.
У 2013 годзе пры рэгуляванні тэлевізійнай антэны за вакном сваёй кватэры Аляксандр Трыпуць зваліўся з чацвёртага паверха шматкватэрнага дома і атрымаў цяжкую траўму пазваночніка. Пасля траўмы ён жыве з нейрастымулятарам спінога мозгу і перасоўваецца на інваліднай калясцы.
У 2014 годзе аб’явіў аб вяртанні ў прафесійны спорт. Трэніруецца ў В. А. Арлова і А. Баркуна (з 2017 года) ў РЦАП па паралімпійскіх і дэфлімпійскіх відах спорту.
На XV летніх Паралімпійскіх гульнях 2016 года ў Рыа-дэ-Жанейра быў сцяганосцам нацыянальнай каманды Беларусі на цырымоніі адкрыцця і закрыцця гульняў. У спаборніцтвах па кіданні дзіды Аляксандр Трыпуць заняў трэцяе месца з вынікам 23,56 м.
У 2016 годзе на Чэмпіянаце Еўропы па лёгкай атлетыцы сярод атлетаў з парушэннямі апорна-рухальнага апарату ў Грасета стаў бронзавым прызёрам у кіданні дзіды. Рэдакцыя газеты «Прессбол» прызнала Аляксандра Трыпуця «Чалавекам года ў беларускім спорце» 2016 года.
У ліпені 2017 года на Чэмпіянаце свету сярод інвалідаў па зроку і з парушэннямі апорна-рухальнага апарата ў Лондане Аляксандр Трыпуць усталяваў асабісты рэкорд у кіданні дзіды — 27,79 м. Гэты вынік дазволіў спартсмену заваяваць бронзавы медаль.
У жніўні 2018 года на Чэмпіянаце Еўропы сярод атлетаў з парушэннямі апорна-рухальнага апарата ў Берліне стаў уладальнікам залатога медаля з вынікам 29 м 48 см. У лютым 2019 года на Сусветных гульнях сярод людзей з абмежаванымi магчымасцямi ў ААЭ перамог у кіданні дзіды з рэкордам Еўропы.
Памёр 3 кастрычніка 2022 года.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны дзяржаўнымі ўзнагародамі Рэспублікі Беларусь:
IC 4162
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кундас
Кундас — шматзначны тэрмін.
Мантэмурла
Мантэмурла (Montemurlo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Прата.
Насельніцтва складае 18332 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 598 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 59013. Тэлефонны код — 0574.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Vera Croce.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Лаўрэ Калініч
Лаўрэ Калініч (Lovre Kalinić; нар., Спліт) — харвацкі футбаліст, брамнік спліцкага «Хайдука» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Харватыі.
Купанне
Купа́нне — працэс апускання ў ваду і, часцяком, плавання. З мэтай абмывання або аздараўлення адносіцца да гігіенічных і лячэбна-прафілактычных працэдур, таксама папулярная забава.
Купанне можа ажыццяўляцца як у прыродных вадаёмах — акіян, мора, рака, возера, сажалка, так і ў штучных — бассейн ці ванна. Участак берага вадаёма (звычайна пяшчаны, часам камяністы), прыдатны або спецыяльна прыстасаваны для купання, называецца пляж.
Зімовае купанне называецца маржаваннем.
Помнік падпольшчыкам (Мінск)
Помнік падпольшчыкам — помнік у Аляксандраўскім скверы Мінска.
Пастаўлены ў 1979 годзе на месцы, дзе 26 кастрычніка 1941 года нямецка-фашысцкія акупанты закатавалі членаў камуністычнага падполля В. Ф. Шчарбацэвіч, Н. Ф. і П. Ф. Янушкевічаў, а 7 мая 1942 года І. П. Казінца і М. Г. Дземідзенку. Аўтарамі помніка з’яўляюцца скульптар А. Анікейчык і архітэктары Л. Левін і Ю. Градаў. Помнік уяўляе сабой 2 чыгунныя пліты з адбіткамі нібыта слядоў загінуўшых падпольшчыкаў. Пліты злучаны бронзавай мемарыяльнай дошкай. Стылізаваны калючы дрот ахоплівае пятлёй адзін бок дошкі, з другога боку ён, звіваючыся, чапляецца за шурпатую кару старога дрэва — нямога сведкі расправы над мужнымі патрыётамі Радзімы.
Сонечнае зацьменне 15 студзеня 2010 года
Зацьменне мела велічыню 0,9190 і дасягнула свайго максімуму ў 07:07:39 UTC у пункце з каардынатамі 2° пн. ш. 69° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 11 хв. 8 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 333 км.
Зацьменне 15 студзеня 2010 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2010 годзе і 19-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 ліпеня 2009 года, наступнае — 11 ліпеня 2010 года.
АМАП (Беларусь)
АМАП (Атрад міліцыі асобага прызначэння; Отряд милиции особого назначения, ОМОН) — спецыяльнае падраздзяленне міліцыі палка Патрульна-паставой службы Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь, якое прыцягваецца для рашэння задач забеспячэння правапарадку, у тым ліку на масавых акцыях і мерапрыемствах, задушэнні масавых беспарадкаў, аховы аб’ектаў, таксама адной з задач АМАПа з’яўляецца забеспячэнне сілавой падтрымкі органаў следства, унутраных спраў, дзяржаўнай бяспекі.
У сучаснай Беларусі АМАП часта выкарыстоўваюць як інструмент рэпрэсій. У лістападзе 2020 года Святлана Ціханоўская абвясціла пра запуск працэсу міжнароднага прызнання структур ГУБАЗіК і АМАП тэрарыстычнымі арганізацыямі ў сувязі з учыненымі імі злачынствамі ў час задушэння пратэстаў супраць фальсіфікацыі выбараў і гвалту з боку рэжыму Лукашэнкі.
Гісторыя спецпадраздзялення
Першае падраздзяленне было створана ў Мінску ў 1988 годзе, а ў абласных цэнтрах былі ўтвораны роты і ўзводы АМАПа.
Ва УУС Мінска з лютага 1995 года таксама пачаў дзейнічаць атрад міліцыі асобага прызначэння, які дыслакаваўся ў Мачулішчах. Узімку 2002 года, з улікам набліжанасці да сталіцы, рэгіянальны АМАП быў перададзены ў падраздзяленне ГУУС Мінгарвыканкама.
Але праз тое, што ў Мінскай вобласці праводзіцца вялікая колькасць масавых мерапрыемстваў, забеспячэнне правапарадку на дзевяць гадоў стала абавязкам асабовага склада тэрытарыяльных падраздзяленняў унутраных спраў — участковых інспектараў, аператыўнікаў, супрацоўнікаў іншых службаў. 17 студзеня 2011 года быў падпісаны загад аб стварэнні падраздзялення АМАП Мінаблвыканкама. Камандзірам атрада прызначылі Мікалая Максімовіча.
На запыт «Радыё Свабода» ў 2014 годзе пасля публікацыі сайту газеты «Салідарнасць» пра тое, што ў беларускім АМАПе працаўладковаюцца былыя супрацоўнікі ўкраінскага «Беркуту», прэс-сакратар МУС Канстанцін Шалкевіч адказаў адмоўна, бо «МУС не каментуе нізкаякасныя сачыненні на вольную тэму, размешчаныя ў інтэрнэце». Тым не менш у 2020 годзе былі апазнаныя экс-супрацоўнікі расфармаванага «Беркута» ў радах АМАПа. Выданне «Новы Час» працягнула журналісцкі цыкл расследаванняў і ў 2021 годзе, выявіла яшчэ больш такіх асоб.
Міжнародныя санкцыі
Супрацоўнікі АМАП неаднаразова траплялі пад міжнародныя санкцыі. Так, 2 кастрычніка 2020 года Еўрапейскі Саюз унёс у Чорны спіс Еўрасаюза Дзмітрыя Балабу, Леаніда Жураўскага, Міхаіла Дамарнацкага, Максіма Міховіча — камандзіраў адпаведна мінскага, віцебскага, гомельскага і брэсцкага АМАП. Гэтыя ж супрацоўнікі былі ўключаныя ў санкцыйныя спісы Вялікабрытаніі, Канады і Швейцарыі. ЗША ўнеслі Дзмітрыя Балабу ў спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб 2 кастрычніка, а 23 снежня пад амерыканскія санкцыі трапіў і мінскі АМАП.
Патрабаванні да кандыдатаў
Атрад камплектуецца з ліку супрацоўнікаў МУС, КДБ, ваеннаслужачых унутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь, а таксама асоб, звольненых у запас з узброеных сіл, унутраных войскаў МУС і пагранічныя службы. Прыём на службу ў атрад міліцыі асобага прызначэння ажыццяўляецца на конкурснай аснове.
Асноўныя патрабаванні да кандыдатаў:
Лысая Гара (Чэрвеньскі раён)
Лы́сая Гара́ (, Лысая Гора) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Чэрвеньскага сельсавета.
IC 4163
IC 4163 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1521
NGC 1521 (іншыя абазначэнні — ESO 550-11, MCG -4-10-15, PGC 14520) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Масавае забойства ў царкве Марыям Цыён
Масавае забойства ў царкве Марыям Цыён — масавае забойства, здзейсненае 15 снежня 2020 года ў Эфіопіі падчас вайны ў Тыграі. Згодна з Europe External Programme with Africa (EEPA), 750 чалавек, будучы ў царкве Маці Божай Марыі Сіёнскай (царква Марыям Цыён) у Аксуме, былі гвалтоўна выгнаны з храма і расстраляны ўрадавай арміяй і саюзнымі баевікамі Фано на плошчы перад будынкам. Перад забойствамі адбыўся канфлікт паміж грамадзянскімі і ваеннымі, так як людзі ў царкве меркавалі, што салдаты, якія размясціліся на суседняй плошчы, хацелі забраць Каўчэг Запавету — хрысціянскую рэліквію, якая, згодна з сцвярджэннем Эфіопскай праваслаўнай царквы, захоўваецца менавіта ў Марыям Цыён. Вернікі, не правільна зразумеўшы дзеянні ваеннаслужачых, паспрабавалі аказаць ім супраціў, на што апошнія адказалі агнём, а затым і мэтанакіраванай расправай.
Па падліках Human Rights Watch, загінула 345 чалавек. У Amnesty International назвалі лічбу ў 400, а ў Associated Press — 800 чалавек. Трэба дадаць, што тут улічаны не толькі пацярпелыя ў царкве, але і ва ўсім Аксуме за лістапад—снежань таго ж года.
Паколькі 11 студзеня 2021 года ўведзена забарона на ўезд журналістаў у рэгіён Тыграй, навіны аб гэтых падзеях упершыню з’явіліся праз больш чым два тыдні.
У адказ на бойню ў царкве Маці Божай Сіёна, прадстаўнік МЗС Польшчы заявіў: ''«Мы рашуча асуджаем вінаватых у гэтым варварскім злачынстве, здзейсненым у месцы адпраўлення культу. Мы чакаем, што эфіопскія ўлады неадкладна зробяць усё магчымае, каб высветліць яго абставіны і пакараць вінаватых»''. Польшча таксама заклікала бакі канфлікту ўстрымлівацца ад гвалту і паважаць правы чалавека, забяспечваць бяспеку грамадзянскага насельніцтва і належным чынам абараняць месца адпраўлення культу і свабоду рэлігіі.
Сямён Пятровіч Кундас
Сямён Пятровіч Кундас (1953—2020) — беларускі спецыяліст у галіне электронікі. Доктар тэхнічных навук (1999), прафесар (2000).
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут (1975; аспірантура, 1980).
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (1975—2003, прафесар кафедры сучасных электронных тэхналогій, з 2000 — прарэктар па вучэбнай рабоце), Міжнародным дзяржаўным экалагічным інстытуце імя А. Дз. Сахарава БДУ (2003—2013, рэктар), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (з 2014, прафесар кафедры «Цеплагазазабеспячэнне і вентыляцыя»).
Памёр 26 лістапада 2020.
Навуковая дзейнасць
Апублікаваў больш за 200 артыкулаў і зрабіў 29 вынаходстваў. Аўтар і сааўтар 8 манаграфій, 4 навучальных дапаможнікаў з грыфам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Навуковыя інтарэсы: ультрагукавыя тэхналогіі; камп’ютарнае мадэляванне тэхналагічных працэсаў.
З’яўляўся кіраўніком Пастаяннай камісіі па радыеэкалагічнай адукацыі краін СНД.
Узнагароды
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (2001), медаль Францыска Скарыны (2012), бронзавы медаль ВДНГ СССР , нагрудны знак «Вынаходнік СССР» і інш.
Дніпроўскі нацыянальны ўніверсітэт чыгуначнага транспарту імя акадэміка Усевалада Лазарана
Дніпроўскі нацыянальны ўніверсітэт чыгуначнага транспарту імя акадэміка Усевалада Лазарана — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова інжынерна-тэхнічнага і транспартнага профілю, якая знаходзіцца ў Дніпры.
Агульная характарыстыка
Універсітэт мае ў сваім складзе 11 факультэтаў і цэнтраў, тэхнічны ліцэй, бізнес-школу, філіялы ў Львове і Адэсе. 39 кафедраў маюць 20 філіялаў на прадпрыемствах чыгуначнага транспарту. Для прыцягнення перспектыўнай моладзі для навучання ва ўніверсітэце на галоўных чыгуначных вузлах дзейнічаюць 19 даўніверсітэцкіх цэнтраў.
Прафесарска-выкладчыцкі склад налічвае 650 выкладчыкаў. Сярод іх вучоныя ступені маюць 70 %. Ва ўніверсітэце працуюць 50 дактароў навук, прафесараў, 18 членаў галіновых акадэмій, 85 лаўрэатаў дзяржаўных і імянных прэмій, ганаровых работнікаў навукі, вышэйшай школы і галін народнай гаспадаркі.
Міхась Бахар
Міхась Бахар (, в. Сцюдзёнка, Вілейскі раён, Мінская вобласць —, Саўт-Рывер, Нью-Джэрсі, ЗША) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч у ЗША.
Біяграфія
Летам 1944 г. разам з бацькамі выехаў на эміграцыю. Пасля капітуляцыі Германіі апынуліся ў французскай акупацыйнай зоне Германіі. Вучыўся ў расійскай гімназіі ў Штутгарце. У ЗША з 1951 года. Напачатку паводле кантракту Бахары працавалі ў штаце Місісіпі на фермерскай гаспадарцы. У Місісіпі Міхась скончыў універсітэт з дыпломам інжынера-электрыка (1959 г.). Пазней сям'я Бахараў пераехала ў Ёнкерс (штат Нью-Ёрк), а Міхась пасля шлюбу з Любоўю Урыўскай у 1961 годзе пераехаў у Саўт-Рывер. Браў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці, быў членам рэдкалегіі часопіса «Беларуская моладзь», належаў да Беларускага кангрэсавага камітэту Амерыкі (БККА) (у 1980-я г. віцэ-старшыня), парафіі Св. Еўфрасінні Полацкай, узначальваў Беларуска-амерыканскі культурны цэнтр. Дзякуючы яго старанню саўт-рыверская грамада атрымала ў канцы 1960-х г. за мінімальную плату зямельны ўчастак пад пабудову новай царквы і Грамадскага цэнтру. Быў скарбнікам акруговай арганізацыі Рэспубліканскай партыі, належаў да Амерыканскай асацыяцыі інжынераў-электрыкаў. Пахаваны на беларускіх могілках у Саўт-Рыверы.
Спіс мікрапрацэсараў AMD
Ніжэй прыведзены спіс мікрапрацэсараў, выпушчаных ці запланаваных да выпуску кампаніяй AMD. Спіс адсартаваны па пакаленнях у храналагічным парадку.
Працэсары 8080 і Am9080
Працэсары Am9080 вырабляліся з 1974 гады і з’яўляліся клонамі працэсараў Intel 8080. Пасля атрымання ліцэнзіі на іх вытворчасць ад кампаніі Intel вырабляліся пад найменнем 8080.
Працэсары серыі Am29000 (Am29K)
Прадстаўлены ў 1987 годзе. Выпускаліся да 1995 года. Акрамя працэсараў, пералічаных у табліцы, у серыю Am29000 уваходзіць таксама матэматычны супрацэсар Am29027.
Працэсары, выпушчаныя па ліцэнзіі кампаніі Intel
Выпускаліся з 1979 па 1986 год. Працэсары для ўбудавальных сістэм выпускаліся да 1995 года.
Працэсары серыі Am386
Дэсктопныя працэсары прадстаўлены ў 1991 годзе. Працэсары для ўбудавальных сістэм — у 1995. У працэсарах скарыстаны позні (з выпраўленай памылкай пры працы з 32-разраднымі лікамі) мікракод Intel 80386.
Працэсары серыі Am486
Прадстаўлены ў 1993 годзе. Дэсктопныя мадэлі выпускаліся да 1995 гады.
Працэсары серыі K6
Прадстаўлены ў 1997 годзе. Выпускаліся да 2001 года.
Сонечнае зацьменне 22 ліпеня 2009 года
Сонечнае зацьменне 22 ліпеня 2009 года — поўнае сонечнае зацьменне 136 сараса.
Спіс мікрапрацэсараў AMD
Працэсары серыі K7
Прадстаўлены ў 1999 годзе. Выпускаліся да 2005 гады.
Сонечнае зацьменне 22 ліпеня 2009 года
Зацьменне мела велічыню 1,0799 і дасягнула свайго максімуму ў 02:36:25 UTC у пункце з каардынатамі 24° пн. ш. 144° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 6 хв. 39 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 258 км.
Зацьменне 22 ліпеня 2009 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 2009 годзе і 18-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 26 студзеня 2009 года, наступнае — 15 студзеня 2010 года.
Спіс мікрапрацэсараў AMD
Працэсары Geode
Прадстаўлены ў 2002 годзе пасля набыцці мае рацыю на сямейства Geode у National Semiconductor. Прызначаны для ўбудавальных сістэм і сістэм класа «system-on-chip». Працэсар Geode NX уяўляе сабой Athlon XP на ядры Thoroughbred з паніжаным энергаспажываннем (гл. працэсары серыі K7).
Працэсары серыі K8
Прадстаўлены ў 2003 годзе. Усе працэсары серыі К8 маюць інтэграваны кантролер памяці (аднаканальны DDR — Socket 754, двухканальны DDR — Socket 939 / Socket 940 ці двухканальны DDR2 — Socket AM2 / Socket F) і падтрымліваюць набор інструкцый AMD64 (калі не паказана зваротнае).
Працэсары серыі AMD K8+
Працэсары AMD K8+, прадстаўленыя 4 чэрвеня 2008 года, грунтуюцца на ўдасканаленай архітэктуры K8, дапоўненай шэрагам тэхналогій, якія ўжываюцца ў працэсарах архітэктуры K10, такімі як удасканалены кантролер памяці, паасобнае кіраванне чашчынямі ядраў, падтрымка шыны Hyper-Transport 3.0.
Працэсары серыі K10
Прадстаўлены ў 2007 годзе. Працэсары серыі K10 маюць інтэграваны кантролер памяці (двухканальны DDR2, DDR3 падтрымліваецца працэсарамі, вырабленымі толькі па 45 нм тэхпрацэсу), падзяляны кэш трэцяга ўзроўню і падтрымліваюць набор інструкцый AMD64.
Нягледзячы на тое, што кантролер памяці працэсараў K10 мае падтрымку памяці DDR3, працэсары Phenom II X4 920 і 940 Black Edition выпушчаны ў канструктыўным выкананні Socket AM2+ і не маюць падтрымкі памяці DDR3.
Працэсары Alchemy
Прадстаўлены кампаніяй AMD у 2002 годзе пасля паглынання кампаніі Alchemy Semi, якая займалася іх вытворчасцю. У 2006 годзе падраздзяленне, якое вырабляе працэсары Alchemy, было прададзена кампаніі Raza Microelectronics.
Варанеўскі сельсавет
Варане́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Варанева.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Крычаўскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Крычаўскім раёне БССР. У 1932 годзе скасаваны.
NGC 1522
NGC 1522 (іншыя абазначэнні — ESO 156-38, FAIR 301, AM 0404-524, IRAS04048-5248, PGC 14462) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4164
IC 4164 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзмітрый Іванавіч Алейнік
Дзмітрый Іванавіч Алейнік (, п. Беразіно, Мінская вобласць — ) — беларускі жывапісец. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1981).
Біяграфія
У 1954 годзе скончыў Мінскае мастацкае вучылішча, у 1960 годзе — Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут. Вучыўся ў Віталя Цвіркі і Валянціна Волкава. У 1960 годзе пераехаў на Гомельшчыну, дзе жыў і працаваў. Пісаў мастацкія творы ў галіне станковага і манументальнага жывапісу. З 1961 года браў удзел у абласных, рэспубліканскіх і ўсесаюзных мастацкіх выстаўках.
Член Беларускага саюза мастакоў з 1965 года. Жыў у г. Гомелі.
Творчасць
Працаваў ў жывапісе ў жанрах лірычнага пейзажа і фігуратыўнай карціны. Асноўныя творы — кампазіцыі «Вечная памяць» (1964—1965), «Бабіна лета» (1966), «Белыя коні», «Восень», «Палескі нафтагігант», «Лясное возера» (1969); пейзажы «Набярэжная», «Над Сожам» (1961), «Вясна на Мазыршчыне», «Веснавы матыў», «Пара сенакосная» , «Акно ў восень» (1962), «Вясна. Порт»(1963), «Зімовы вечар» (1963), «Квітнеюць сады» (1968), «Тураўскія прасторы» і інш. Палотны мастака экспанаваліся на абласных, рэспубліканскіх, усесаюзных выстаўках, а таксама ў Польшчы, ГДР, Чэхаславакіі, Італіі, Алжыры, Тунісе.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ, Гомельскім краязнаўчым музеі.
Млынок (Брагінскі раён)
Млыно́к (да 15 верасня 1946 года Асадым) — былы пасёлак у Брагінскім раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Падпарадкоўваўся Брагінскаму райсавету.
Размяшчэнне
У 9 км на поўнач ад Брагіна, 37 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 120 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Брагін — Хойнікі.
Планоўка складаецца з кароткай прасталінейнай вуліцы мерыдыянальнай арыентацыі. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку XX стагоддзя перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1932 годзе арганізаваны калгас. У 1959 годзе ўваходзіў у склад калгаса «Шлях да камунізму» (цэнтр — вёска Сабалі).
Храм у гонар мучаніка немаўляці Гаўрыіла Беластоцкага (Іўе)
Храм у гонар мучаніка немаўляці Гаўрыіла Беластоцкага — мураваны праваслаўны храм у горадзе Іўе Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. 1 мая, 67.
Гісторыя
У 1993 годзе была зарэгістравана праваслаўная грамада. У 1992 годзе будынак дзіцсада быў перададзены праваслаўнай грамадзе. Будаўніцтва храма было распачата ў 1994 годзе. Да 1995 года будынак быў перабудаваны пад храм. 18 чэрвеня 1995 года епіскапам Канстанцінам храм быў асвячоны. У 2008 годзе на храме былі перароблены купалы і збудавана новая званіца.
Архітэктура
Узведзена паводле канона старажытнарускага праваслаўнага 3-часткавага храма: кубападобны асноўны аб’ём пад 4-схільным дахам, 2-ярусная шатровая званіца над прытворам, гранёная апсіда; над усімі часткамі пастаўлены цыбулепадобныя купалы на 8-гранных барабанах. Прамавугольны ўваходны праём абрамлены арачным парталам. Фасады крапаваны лапаткамі, фігурнымі нішамі. У інтэр’еры на 3-ступенчатай салее пастаўлены драўляны 2-ярусны іканастас.
Індастрыял
Індастрыял (industrial — «прамысловы») — музычны напрамак, што вылучаецца выразнай эксперыментальнасцю і асабліваю эстэтыкай механічных ды іншых прамысловых гукаў.
Гісторыя
Канчаткова стыль аформіўся ў 1974 годзе ў Англіі. Гэтаму спрыяў гурт Throbbing Gristle, што заснаваў лэйбл Industrial Records, паводле назвы якога быў названы стыль. Першапачаткова індастрыял быў не толькі музычным напрамкам, але і ідэалагічным - асноўным метадам стала "шокавая тактыка". У перыяд з 1974 да 1981 года з'яўляецца мноства музыкаў і гуртоў гэтага кірунку ва ўсіх частках свету. Найбольш вядомыя з іх : Бойд Райс(NON), Einstuerzende Neubauten, SPK, Merzbow і іншыя, які разам склалі "класічны індастрыял".
Throbbing Gristle распаліся ў 1981 годзе, заявіўшы пра сканчэнне "індустрыйнай эпохі і пачатак "пост-індустрыйнай", што значыла змену тактыкі. Былыя ўдзельнікі Throbbing Gristle ўтварылі некалькі новых праектаў, гучанне якіх у параўнанні з TG моцна змянілася. Іншыя «класічныя» індустрыйныя гурты (напрыклад, SPK і Einstuerzende Neubauten) таксама перайшлі на «новую стратэгію», з'явіліся і новыя праекты. Пост-індустрыйная музыка стала менш агрэсіўнаю, а радыкальнасць вылілася ў  музычныя эксперыменты. Цяпер  post-industrial музыкі спалучаюць індустрыйныя традыцыі з іншымі напрамкамі музыкі: танцавальнай, фальклорнай, рытуальнай.
Асноўныя стылі індустрыйнай\пост-індустрыйнай музыкі
Трэба адзначыць, што не ўсю індустрыйную музыку можна аднесці да якога-небудзь пэўнага жанру. Музыкі дасёння ствараюць музыку, якая не прымае пэўных стылёвых межаў і развівае як класічныя індустрыйныя ідэі, так і іншастылевыя запазычанні.
Нойз
Найстарэйшы стыль індустрыйнай музыкі. Заснавальнікам лічыцца амерыканец Бойд Райз (Boyd Rice)(праект NON), які ў 70-х гадах пачаў выпускаць чысты, немузычны шум у якасці музычных твораў. Класічны нойз пазбаўлены рытму і мелодыі, дый наогул выходзіць за межы паняцця "музыка". Таксама ў кампазіцыях могуць прысутнічаць чыстыя ці скажоныя вакал і галасавыя сэмплы. Найбольш радыкальны разнавід з'явіўся ў Японіі (японскі нойз). Кампазіцыі ж рытмік-нойзу (паўэр-нойзу) добра структураваныя і рытмічныя.
Percussion Industrial
Як вынікае з назвы, у падмурку гучання тут ляжаць перкусійныя інструменты. У такой якасці зазвычай выкарыстоўваюцца нетрадыцыйныя немузычныя рэчы - ад пустых жалезных бочак да складаных металічвых канструкцый уласнай вытворчасці. Элементы такога гучання прысутнічаюць у многіх гуртоў, у чыстым выглядзе сустракаецца рэдка.
Паўэр-электронікс
Крыніцаю стылістыкі тут паслужылі класічныя гурты кшталту Throbbing Gristle, Whitehouse, Maurizio Bianchi/M. B., SPK. Але ж працы 1990-х гадоў маюць моцныя адрозненні - найперш гэта шчыльнае змрочнае гучанне і агрэсіўны настрой кампазіцый, пазней дадаўся і дыстаршаваны вакал з тэкстамі на гісторыка-палітычныя тэмы.
Імправізацыйны індастрыял
Improvised Industrial адпаведна з назваю базуецца на вольнай імправізацыі. Маючы крыніцу ў творчасці класікаў - Throbbing Gristle і AMM - у чыстым выглядзе сустракаецца рэдка.
Дарк-эмбіент\дроўн-эмбіент\рытуал-эмбіент
Дарк-эмбіент з'яўляецца больш змрочнаю версіяй класічнага эмбіента, якой наканавана ствараць атмасферу, не канцэнтруючы ўвагі на мелодыі ці на рытме. Музыка напоўненая гудзеннем, фонавым шумам, металічным звонам, урыўкамі мелодыяў і галасоў, манатонным рытмам, пульсацыяй. Музыка дроўн-эмбіенту складаецца з розначастотных гудзенняў — дроўнаў, створаных праз гітары, сінтэзатары і іншыя інструменты. У кампазіцыях рытуал-эмбіенту выкарыстоўваюць складаныя перкусіі, якія часам змяняюць на эмбіентныя ландшафты ці этнічныя спевы.
Маршал-індастрыял (Martial Industrial)
Стыль вылучаецца ваеннаю тэматыкай: ад эпохі крыжакоў да сучасных войнаў. Можна сустрэць мелодыі венных гадоў, трубы, чытанне маніфестаў, выбухі і гукі стрэлаў, запісаныя, як правіла, у своеасаблівай эстэтыцы нізкай якасці гуку. Заснавальнікам часта лічаць югаслаўскі\славенскі гурт Laibach.
Futurepop
Futurepop — назва вытворнага ад EBM кірунку, які з'явіўся ў другой палове 1990-х гадоў як сумесь электра-індастрыялу з сінці-попам і элементамі клубнай электроннай музыкі.
Электра-індастрыял
Дадзены стыль роднасны з папярэднім, але ў параўнанні з ім менш танцавальны і болей атмасферны.
Агра-індастрыял\індастрыял-рок\індастрыял-метал
Роднасныя і часам малаадрозныя жанры. Асноўнай прыкметаю «агра-індастрыялу» (англійск. аggressive) з'яўляецца наяўнасць «рыфаванай» гітары і «брутальнага» вакалу. Таксама можа прысутнічаць як EBM, так і «synth-pop»-рытм-секцыя і дыска-клавішныя. Індастрыял-рок у сваю чаргу спалучае індустрыйны гук з традыцыямі асобных паджанраў року. Раннія спалучэнні такога кшталту назіраюцца ў творчасці пост-панкавых гуртоў: Killing Joke, Swans, Foetus. Індастрыял-метал, які з'явіўся пад канец 1980-х, вылучаецца рыфамі хэві-металу (альбо іншых асобных металёвых паджанраў), «індустрыйным» сінтэзатарам, моцна скажоным гукам гітар і дыстаршаваным вакалам (хаця такі паджанр, як NDH (Новы нямецкі цяжар) вылучаецца якраз чысцінёю вакалу - гл. Rammstein).
Спасылкі
- расійскія сайты, прысвечаныя пост-індустрыйнай музыцы.
У чаканні Гадо
У чака́нні Гадо́ (падзагаловак: трагікамедыя ў 2 дзеях; En attendant Godot) — п'еса абсурду, напісаная Семюэлам Бекетам у канцы 1940-х і ўпершыню надрукаваная ў 1952 годзе ў выдавецтве Grove Press пасля некалькіх адмоў прэстыжных выдавецтваў. У арыгінале «Гадо» напісаны па-французску, на мове засвоенай аўтарам у дарослым жыцці, пад назвай «En attendant Godot» (у літаральным перакладзе: «Чакаючы на Гадо»). Англамоўны пераклад, зроблены аўтарам, быў выдадзены ў 1955 годзе.
П'еса ўпершыню была пастаўлена па-французску ў Théâtre de Babylone, у Парыжы ў 1953 годзе. Англамоўная прэм'ера адбылася ў жніўні 1955 года ў Arts Theatre, у Лондане, у пастаноўцы 24-гадовага Пітэра Хола.
Беларускі пераклад
На беларускую мову галоўную п'есу Бекета пераклаў Віталь Воранаў у 2003 годзе і прымеркаваў пераклад да 100-годдзя ірландскага пісьменніка, якое шырока святкавалася ў 2006 годзе. У 2005 годзе ў выдавецтве Логвінаў у Мінску тыражом 200 асобнікаў была выдадзена п'еса «У чаканні Гадо». Рэдактарам выступіў паэт Андрэй Хадановіч. Каментары зробленыя перакладчыкам паводле Антонія Ліберы — сябры Семюэля Бекета. На вокладцы выкарыстаная праца Яўгена Адзіночанкі.
Дзейныя асобы і значэнне іх імёнаў
Эстрагон (Estragon) — від палыну з вялікай колькасцю эфірных алеяў, які ўжываецца ў якасці вострых прыпраў для ўзбуджэння апетыту.
Уладзімір (Vladimir) — у абшары славянскіх моў азначае «ўладар свету».
Лёсік (Lucky) — шчаслівец, той каму спрыяе лёс. Lucky — адна з самых распаўсюджаных сабачых мянушак у англамоўных краінах.
Пахно (Pozzo) — італьянскае слова, якое азначае ўнітаз, памыйніцу. Па-беларуску «Пахно» — гэта спаражненне, кал, смурод. Для англійскага і французскага чытача імя незразумелае. У беларускім перакладзе падаецца адпаведнік, чытэльны таксама выключна для спецыялістаў, так што задума аўтара захоўваецца.
Значэнныя таксама мянушкі імёнаў двух галоўных герояў: Дзідзі (Didi) і Гога (Gogo). «Dis-dis» па-французску «кажы-кажы», «go-go» па-англійску «ідзі-ідзі».
Цытаты
Уладзімір: Не ведаю.
Эстрагон: Хадзем.
Эстрагон: Чаму?
Уладзімір: Мы чакаем Гадо.
Эстрагон: І праўда.
Пахно: (раптоўна раз'юшваецца). Ці вы перастанеце ўрэшце мучыць мяне гэтым праклятым часам? Гэта немагчыма! Калі! Калі! Аднойчы, ці вам гэтага не дастаткова, аднаго разу, такога ж, як іншыя, ён анямеў, я аслеп, аднаго разу мы зробімся глухія, аднаго разу мы нарадзіліся, аднаго разу мы памрэм, у адзін дзень, у нейкую хвіліну, гэтага вам не дастаткова? (Спакайней.) Яны нараджаюць, стоячы на краі магілы, святло свеціць толькі адно імгненне, а пасля зноў ноч, зноў ноч…
Swartzia
Паколькі драўніна дрэў гэтага роду мае высокую шчыльнасць і вельмі цвёрдая, да іх часам ужываюць назву «».
Хімічны склад
У раслінах гэтага роду змяшчаецца маакіяін, флаваноіды з групы птэракарпанаў, які валодае фунгіцыднымі ўласцівасцямі.
Віды
Род падзяляецца на дзве секцыі:
Паводле інфармацыі базы даных The Plant List, род уключае 185 відаў.
Раней да гэтага роду адносілі такія афрыканскія віды, як, якія былі ўключаны ў 1997 годзе ў род. У цяперашні час усе прадстаўнікі роду Swartzia паходзяць з Лацінскай Амерыкі.
Ваяна
Ваяна (Vaiano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Прата.
Насельніцтва складае 9838 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 287 чал./км². Займае плошчу 34 км². Паштовы індэкс — 59021. Тэлефонны код — 0574.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Ісус Хрыстос Збавіцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Матацыклетны спорт
Матацыклетны спорт — спаборніцтвы ў яздзе на дарожных і спартыўных матацыклах; адзін з тэхнічных відаў спорту.
Праводзяцца для кожнага класа матацыклаў асобна. Уключае: шашэйныя лінейныя гонкі; шашэйна-кальцавыя гонкі па кальцавой трасе даўжынёй 3—4 км; мотакрос — гонкі па перасечанай мясцовасці па замкнёнай кальцавой трасе даўжынёй 1,5—2,5 км; матацыклетнае мнагабор’е — шматдзённыя спаборніцтвы па дарогах і бездарожжы; трэкавыя гонкі (спідвей) па гаравай або ледзяной дарожках стадыёна; іпадромныя гонкі па земляной дарожцы; фігурнае ваджэнне на пляцоўцы, абсталяванай штучнымі перашкодамі; заезды на ўстанаўленне рэкордаў; мотаралі. Да матацыклетнага спорту адносяць таксама мотабол, мотаарыентаванне.
Першыя спаборніцтвы, у якіх удзельнічалі матацыклы (разам з аўтамабілямі), адбыліся ў 1895 годзе (Францыя). Упершыню шашэйная гонка праведзена ў 1907 годзе ў Вялікабрытаніі, там жа ў 1913 годзе — спаборніцтвы па мотамнагабор’і; у 1907 годзе ў Паўднёвай Афрыцы — трэкавыя гонкі па гаравай дарожцы. 3 пачатку 1920-х гадоў арганізаваны іпадромныя і з 1930-х гадоў — трэкавыя гонкі на лёдзе.
Міжнародная федэрацыя мотаспорту (ФІМ) заснавана ў 1904 годзе. Чэмпіянаты свету праводзяцца: па мнагабор’і (з 1913), шашэйна-кальцавых гонках (1948), мотакросу (1957), па трэкавых гонках (1949 — гаравая і 1966 — ледзяная дарожкі).
Куніца (значэнні)
Куніца — шматзначны тэрмін.
Сонечнае зацьменне 26 студзеня 2009 года
Сонечнае зацьменне 26 студзеня 2009 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 131 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9282 і дасягнула свайго максімуму ў 07:59:45 UTC у пункце з каардынатамі 34° пд. ш. 70° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 7 хв. 54 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 280 км.
Зацьменне 26 студзеня 2009 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2009 годзе і 17-ым у XXI стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 1 жніўня 2008 года, наступнае — 22 ліпеня 2009 года.
Рудня Астравітая
Ру́дня Астраві́тая (, Рудня Островитая) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Кліноцкага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Чэрвеньскага сельсавета.
Canyon Bicycles
Canyon Bicycles GmbH (скарочана: Canyon) — нямецкі вытворца гоначных веласіпедаў, горных і трыятлонных ровараў, што базуецца ў Кобленцы, Германія.
Гісторыя кампаніі
У 1985 годзе Раман Арнольд і яго брат Франк Арнольд (які больш не звязаны з кампаніяй) заснавалі Radsport Arnold GmbH, каб займацца пастаўкамі веласіпедных частак для ровараў. І толькі ў 1996 годзе з’явіліся першыя ровары з маркай Canyon. Radsport Arnold пачаў выкарыстоўваць стратэгію прамых продажаў праз Інтэрнэт.
У 2001 годзе кампанія перапрафілявалася з пастаўшчыка на вытворцу ровараў і змяніла назву на Canyon Bicycles GmbH. З Луцам Шэфэрам (раней працаваў з Bergwerk і Votec) Canyon пачаў займацца дызайнам рамаў. У наступныя некалькі гадоў фірма, што базуецца ў Кобленцы, Германія, змагла наняць Ханса Крысціяна Смоліка і іншых спецыялістаў па стварэнню ровараў. У 2006 годзе Canyon прадставіла свой новы карпаратыўны дызайн, які таксама атрымаў некалькі ўзнагарод у 2007 годзе (European Design Award за карпаратыўны дызайн, red dot design awards за карпаратыўны і вэб-дызайн, iF Product Design Award за карпаратыўны дызайн).
Удзел у веласпорце і трыятлоне
Radsport Arnold займаўся элітным спортам з самага пачатку. У 1985 годзе кампанія упершыню паспяхова падпісалана са спартсменам Юргенам Зэкам.
У галіне велагонак кампанія супрацоўнічае з рознымі камандамі. У 2007 годзе кампанія ўпершыню абсталявала каманду Unibet.com, якая прыняла ўдзел у UCI ProTour. У апошнія гады Katusha-Alpecin (існавала да 2019 года) і Movistar спаборнічалі на гоначных роварах Canyon. Самы вялікі прыз, які калі-небудзь выйгравалі на ровары Canyon, атрымаў Найра Кінтана, які стаў пераможцам 2014 года ў Giro d’Italia. Ён спаборнічаў на ровары з рамай Ultimate CF SLX у дарожных этапах і Speedmax CF — для спаборніцтвах на час (time trials). Іншыя дасягненні на роварах Canyon уключаюць перамогу Кадэла Эванса у 2009 World Professional Road Race Championship за каманду Silence-Lotto, перамогу Аляксандра Крыстафа ў 2014 годзе на двух этапах Тур дэ Франс і перамогі 2015 года Яна Фрадэна на Ironman European Championship 2015 у Франкфурце і на Ironman World Championship на Гаваях. У жніўні 2015 года было абвешчана, што з 2016 года Canyon будзе спонсарам новай жаночай каманды вышэйшага ўзроўню пад кіраўніцтвам былых спартыўных дырэктараў каманды Velocio-SRAM Pro Cycling Роні Лаўкэ (Ronny Lauke) і Beth Duryea. У снежні 2016 года было абвешчана, што яны будуць спансаваць брытанскую каманду Canyon DHB p/b Soreen (першапачатковая назва — Bike Channel-Canyon), якая мае статус UCI Continental.
Брэнд падтрымлівае не толькі трыятланістаў і гоначных веласіпедыстаў, але і горных веласіпедыстаў. Першымі вядучымі спартоўцамі, хто падпісаў кантракт з Canyon, былі Бобі Рут (Bobby Root) і Стэфан Герман (Stefan Herrmann), а таксама браты Фумік (Fumic) у 2006 годзе. Кампанія была, такім чынам, прадстаўлена прафесійнымі гоншчыкамі ва ўсіх дысцыплінах горнага веласіпеда.
Другога чэрвеня 2019 года эквадорац Рычард Карапаз выйграў Джыра-д’Італія (другую па прэстыжнасці гонку пасля Тур дэ Франс) на ровары Canyon. Падчас прабегу Giro ён быў узнагароджаны ружовым роварам Canyon (колер лідара), які выкарыстоўваўся на адным з этапаў.
Canyon мае праграму развіцця моладзі пад назвай Canyon Young Heroes. Веласіпедысты ва ўзросце ад 15 да 16 гадоў могуць падаць заяву, каб быць прынятым у каманду. У выпадку поспеху яны атрымоўваюць поўны ровар з вугляроднага валакна і тэхнічную падтрымку не менш як на адзін год. Настаўнікам Canyon Young Heroes з’яўляецца былы вядучы спрынтар Эрык Цабэль (Erik Zabel).
Адмысловыя ровары
2004 г. Project 3.7: самы лёгкі ў той час гоначны ровар агульнай вагой 3,7 кг.