cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еўрапейскі тур PTC 2012/2013 – Этап 3 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2012/2013 – Этап 3 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Антверпена 2012) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 17 па 21 кастрычніка 2012 года на Лота арэне, у Антверпене, Бельгія. Прызавы фонд турніру склаў €70,000, з якіх €12,000 атрымаў пераможца.
Павел Аляксеевіч Трайнін
П́авел Алякс́еевіч Тр́айнін ( — ) — савецкі военачальнік беларускага паходжання, контр-адмірал (1940 год).
Біяграфія
Пасля заканчэння двух курсаў Петраградскага політэхнічнага інстытута ў 1916 годзе быў прызваны ў рускую армію. Быў радавым пяхотнага запаснога палка. У жніўні 1917 года скончыў Пецергофскую школу прапаршчыкаў.
Дэмабілізаваўшыся з рускай арміі, у 1919 годзе ўступіў у Чырвоную Армію.
З ліпеня 1919 г. — тэхнік ваенна-палявога будаўніцтва 12-й арміі.
З мая 1920 г.— артылерыст кананерскай лодкі «Трапны», затым «Магутны» Далёкаўсходняй ваеннай флатыліі, флагманскі артылерыст, начальнік аператыўнага аддзела штаба народна-рэвалюцыйнага флоту Далёкаўсходняй Рэспублікі ў Хабараўску, намеснік начальніка штаба флоту Далёкаўсходняй рэспублікі.
У пачатку 1923 — памочнік камандзіра эсмінца «Валадарскі» Марскіх Сіл Балтыйскага мора.
У 1925 годзе, пасля заканчэння артылерыйскага класа спецыяльных курсаў каманднага складу ВМС РСЧА, — артылерыст Уладзівастоцкага ваеннага порта.
З лістапада 1927 — камандзір манітора «Свярдлоў», адначасова — флагарт Далёкаўсходняй флатыліі.
У кастрычніку-снежні 1929 Трайнін прымаў удзел у савецка-кітайскім ўзброеным канфлікце на КУЧ.
У снежні 1929 — начальнік штаба Далёкаўсходняй флатыліі.
У сакавіку 1931 скончыў курсы ўдасканалення вышэйшага начсаставу пры ВМА ім. Варашылава; быў пакінуты на выкладчыцкай рабоце пры Акадэміі.
У 1931-1939 гадах — начальнік каманднага флоту і начальнік кафедры берагавой абароны ВМА.
Трайнін удзельнічаў у Савецка-фінляндскай вайне, пад час яе камандаваў Ладажскай ваеннай флатыліяй.
З сакавіка 1940 г. — камандзір Лібаўскай ваенна-марской базы.
4 чэрвеня 1940 года атрымаў званне контр-адмірал.
Вялікая Айчынная вайна
Пачатак Вялікай Айчыннай вайны сустрэў на пасадзе камандзіра Прыбалтыйскай ваенна-марской базы ў Рызе.
18 ліпеня 1941 г. прызначаны камандуючым зноў сфарміраванай Ладажскай ваеннай флатыліяй.
У канцы ліпеня 1941 году камандаваў аперацыяй па высадцы дэсантаў на выспы Лункулансары і Манцінсаары. У ходзе высадкі дэсанта на выспу Лункулансары быў паранены.
28 ліпеня 1941 па ілжывым абвінавачванні ў хаатычнай эвакуацыі Лібавы і Віндавы і пакіданні часткі ваеннай маёмасці ў Рызе Трайнін быў арыштаваны і прыцягнуты да суда.
12 жніўня 1941 г. Ваеннай Калегіяй Вярхоўнага Суда СССР Трайнін быў асуджаны да пазбаўлення волі тэрмінам на 10 гадоў з пазбаўленнем воінскага звання.
11 верасня 1941 г. Трайнін быў памілаваны Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР з аднаўленнем воінскага звання і накіраваннем у частцы дзеючай арміі.
Са снежня 1941 г. — начальнік штаба Волжскай ваеннай флатыліі.
У студзені-сакавіку 1942 ненадоўга прыцягваўся да выкладчыцкай дзейнасці ў Ваенна-Марской Акадэміі.
У 1942 камандаваў Туапсінскай ваенна-марской базай на Чорным моры, якая ў верасні 1942 ўвайшла ў склад Наварасійскага абарончага раёна.
У чэрвені-верасні 1942 — камандзір Керчанскай ваенна-марской базы.
У далейшым пад яго камандаваннем знаходзілася брыгада мінных караблёў, быў начальнікам штаба Волжскай ваеннай флатыліі ў перыяд Сталінградскай бітвы, адначасова камандаваў брыгадай рачных караблёў.
З красавіка 1943 — начальнік марской групы афіцэраў сувязі пры камандуючым вайскамі Паўночна-Каўказскага і 3-га Украінскага фронту.
З чэрвеня 1944 г з’яўляўся начальнікам аддзела пасляваеннага тралення.
У жніўні 1944 году — памочнік начальніка Галоўнага Штаба ВМФ.
З лютага 1945 гады — памочнік старшыні Саюзнай Кантрольнай Камісіі ў Венгрыі.
Пасляваенная дзейнасць
З чэрвеня 1947 — выкладчык у Ваенна-Марской акадэміі ім. Крылова.
У 1947-1950 гг.— начальнік кафедры аператыўна-тэхнічных навук.
Памёр 4 чэрвеня 1956 г. ў Ленінградзе, дзе і быў пахаваны.
Кандэла
Кандэ́ла (пазначэнне: кд, cd) — адна з сямі асноўных адзінак вымярэння сістэмы СІ, роўная сіле святла, якое выпускаецца ў зададзеным кірунку крыніцай манахраматычнага выпраменьвання частатой 540·1012 гэрц, энергетычная сіла святла якога ў гэтым кірунку складае (1/683) Вт/ср. Прынята ў якасці адзінкі СІ ў 1979 г. XVI Генеральнай канферэнцыяй па мерах і вагах.
Абраная частата адпавядае зялёнаму колеру. Чалавечае вока валодае найбольшай адчувальнасцю ў гэтай вобласці спектра. Калі выпраменьванне мае іншую частату, то для дасягнення той жа сілы святла патрабуецца бо́льшая энергетычная інтэнсіўнасць.
Раней кандэла вызначалася як сіла святла, выпрамененага чорным целам перпендыкулярна паверхні плошчай 1/60 см² пры тэмпературы плаўлення плаціны (2042,5 К). У сучасным азначэнні каэфіцыент 1/683 абраны такім чынам, каб новае азначэнне адпавядала старому.
Прыклады
Сіла святла тыпавых крыніц:
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі ўтвораюць з дапамогай стандартных прыставак СІ.
Грышкойці
Грышко́йці (, Гришкойти) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Еўрапейскі тур PTC 2012/2013 – Этап 2 (снукер)
Еўрапейскі тур PTC 2012/2013 – Этап 2 (таксама вядомы як Адкрыты чэмпіянат Гдыні 2012) — прафесійны нізкарэйтынгавы турнір па снукеры, першыя тры раўнды якога праходзілі з 16 па 18 жніўня 2012 года ў акадэміі сусветнага снукера, у Шэфілдзе, Англія, а пачынаючы з 1/16 фіналу турнір праходзіў з 5 па 7 кастрычніка 2012 года на спартыўнай арэне Гдыні, у Гдыні, Польшча. Прызавы фонд турніру склаў €70,000, з якіх €12,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Ніл Робертсан з Аўстраліі, які перайграў на сваім шляху да тытула Алекса Таўбмана (4:0), Юя Дэлу (4:3), Джэймі Джонса (4:3), Мартына Гоўлда (4:3), Цяня Пэнфэя ў чвэрцьфінале (4:0), Стывена Магуайра ў паўфінальным матчы (4:2) і Джэймі Бёрнэта ў фінальным паядынку з лікам 4:3. Такім чынам, 30-гадовы аўстраліец выйграў свой 11-ы прафесійны і трэці нізкарэйтынгавы (другі на тэрыторыі Польшчы) тытул серыі PTC у кар'еры, а таксама другі турнір у 2012 годзе (пасля перамогі на Мастэрс у студзені).
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў €70,000, як і на ўсіх астатніх турнірах серыі PTC 2012/2013, якія праходзілі ў Еўропе. Пераможца спаборніцтва атрымаў €12,000.
Краснае (Бялыніцкі раён)
Кра́снае (, Красное) — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебядзянкаўскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Трылесінскага сельсавета.
Красная Зорка
Кра́сная Зо́рка (, Красная Зорька) — пасёлак у Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебядзянкаўскага сельсавета.
Стрынішкі
Стрыні́шкі (, Стрынишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Плюскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Эрмітава-спалучаная матрыца
Эрмітава-спалучаная матрыца або спалучана-транспанаваная матрыца — гэта матрыца A* з комплекснымі элементамі, атрыманая з зыходнай матрыцы A транспанаваннем і заменай кожнага элемента комплексна-спалучаным яму.
Эрмітава-спалучаныя матрыцы шмат у чым іграюць тую ж ролю пры вывучэнні комплексных вектарных прастор, што і транспанаваныя матрыцы ў выпадку рэчыўных прастор.
Чарнажылы (гміна)
Чарнажы́лы (Czarnożyły) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вялюньскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чарнажылах. Плошча гміны складае 69,9 км². Станам на 2004 год у гміне Чарнажылы пражывалі 4590 чалавек, шчыльнасць — 65,7 чал./км².
Чарноцін (гміна, Свентакшыскае ваяводства)
Чарно́цін (Czarnocin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Казімежскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чарноціне. Плошча гміны складае 70,32 км². Станам на 2010 год у гміне Чарноцін пражывалі 4 008 чалавек, шчыльнасць — 57 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 26 населеных пунктаў.
Каларыметр (фізіка элементарных часціц)
Каларыметры ў фізіцы высокіх энергій — існуе дзве асноўныя сістэмы класіфікацыі каларыметраў: па геаметрыі асяроддзя дэтэктавання і па відзе дэтэктуемых элементарных часціц. Паводле класіфікацыі, па геаметрыі асяроддзя каларыметры бываюць гамагенныя (аднастайныя) і гетэрагенныя (самплінг-каларыметры). Па відзе дэтэктуемых часціц каларыметры бываюць электрамагнітныя і адронныя.
Адронныя каларыметры амаль без выключэння гетэрагенныя. Гэта звязана з тым, што немагчыма зрабіць аднастайныя цвёрдацельныя дэтэктары (сцынтылятары, паўправаднікі і іншае) такіх памераў, каб забяспечвалі поўнае паглынанне энергіі часціц адроннага каскаду. Праблема вырашаецца з дапамогай выкарыстання «сэндвічаў», дзе чаргуюцца пласты паглынальных і дэтэктуючых асяроддзяў. Ролю паглынальнікаў могуць выконваць такія шчыльныя і моцна паглынальныя матэрыялы як жалеза (Fe), свінец (Pb), медзь (Cu), уран (U). У якасці дэтэктараў — цвёрдыя сцынтылятары або свінцовае шкло, якое эфектыўна генеруе чаранкоўскае выпраменьванне. Трапляючы ў такі самплінг-каларыметр, часціца ўтварае лівень другасных часціц, якія з прасоўваннем углыб хутка памнажаюцца.
Энергія першаснай часціцы трансфармуецца ў энергіі часціцаў каскаду, а таксама ва ўзрушанасць і іанізацыю асяроддзя. Калі забяспечыць дастатковыя для прыпынку і паглынання ўсіх другасных часціцаў памеры каларыметра, то задача будзе вырашана зборам і сумаваннем усіх сігналаў з дэтэктуемых пластоў. Электрамагнітныя каларыметры найчасцей гамагенныя. Гэта звязана з тым, што электроны, пазітроны і гама-кванты, якія складаюць аснову электрамагнітнага каскаду, добра губляюць энергію ў дэтэктуючых асяроддзях каларыметраў — крышталях сцынтылятараў і чаранкоўскіх радыятарах — разумных памераў. Апроч гэтага, выкарыстанне гамагенных каларыметраў прыводзіць да лепшага энергетычнага распазнавання ў параўнанні з самплінг-каларыметрамі.
Часта для рэгістрацыі электрамагнітных і адронных кампанентаў ліўняў выкарыстоўваюць адзіныя каларыметрычныя комплексы. У гэткім разе, першым пластом, на які трапляе бамбардзіруючая часціца, з'яўляецца пласт дэтэктараў электрамагнітнага каларыметра, які дэтэктуе электрамагнітную кампаненту ліўня. Адронная кампанента слаба паглынаецца ў ім, таму адронны каларыметр заўсёды размяшчаецца пасля электрамагнітнага. Ззаду адроннага каларыметра звычайна ставяць мюонныя камеры для рэгістрацыі мюонаў.
Тракелі (Браслаўскі раён)
Траке́лі (, Трокели) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Плюскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Слабодка Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Спіс аб’ектаў PGC (2139001—2140000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2139001—2140000)
Anthemidinae
Anthemidinae — падтрыба кветкавых раслін трыбы падсямейства  сямейства.
Падтрыба прадстаўлена аднагадовымі і шматгадовымі травамі або паўкустарнічкамі. Лісце чарговае. Ліставыя пласцінкі 1-3 пёрыста-рассечаныя. Кветкі адзінкавыя або суквецці, сабраныя ў шчыткі. Актынаморфныя кветкі тыповыя для складанакветных. Плады сямянкі.
Роды
Па сучасных уяўленнях падтрыбу складаюць сем родаў:
Янанебібув
«Янанебібув» — другі студыйны альбом украінскага гурта «Океан Ельзи», выдадзены 2000 года лэйблам «Nova Records» і перавыдадзены 2003 лэйблам «Lavina Music». Прэзентацыя адбылася 14 студзеня 2000 ў галерэі «Лаўра». Песні «Кавачай» і «Коли тебе нема» прагучалі ў фільме Аляксея Балабанава «Брат 2», што адразу зрабіла групу вельмі папулярнай у Расіі.
Георгій Мікітавіч Халасцякоў
Ге́оргій Мікі́тавіч Халасцяќоў ( — ) — савецкі военачальнік беларускага паходжання, віцэ-адмірал (1945 год), Герой Савецкага Саюза (1965).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і чыгуначніка-машыніста.
Пад час Першай сусветнай вайны сям’я з’ехала ў бежанства ў Расію.
У снежні 1921 дабраахвотна па камсамольскім наборы пайшоў у Рабоча-Сялянскі Чырвоны флот. У 1925 скончыў Ваенна-марское гідраграфічнае вучылішча, служыў вахценным начальнікам на лінкары «Марат», штурманам падводнай лодкі «Камунар». Пасля заканчэння ў 1928 падводных класаў спецыяльных курсаў каманднага складу Ваенна-Марскага Флоту — старшы памочнік камандзіра падводных лодак «Батрак» и «L-55». Потым камандзір і камісар падлодкі «Бальшавік».
У 1932 скончыў тактычныя курсы Ваенна-марской акадэміі. Быў накіраваны на Ціхаакіянскі флот. Камандзір галаўной падлодкі, дывізіёна і 5-й брыгады падводных лодак.
Арышт і вызваленне
7 мая 1938 быў арыштаваны. Абвінавачаны ў шпіянажы на карысць Польшчы (з-за польскага палону 1920), а таксама Японіі і Англіі. Атрымаў 15 гадоў папраўча-працоўных лагераў і паражэнне ў правах на 5 гадоў. На катарзе на Ціхім акіяне, у казематах на бухце Вольгі. Жонка ў час яго арышту пайшла добраахвотніцай на савецка-фінляндскую вайну. Дзякуючы заступніцтву Калініна справа была перагледжана. У маі 1940 быў вызвалены, і яму вярнулі ордэн Леніна і званне.
З восені 1940 — камандзір 3-й брыгады падводных лодак, пасля начальнік адзела падводнага плавання Чарнаморскага флота.
Вялікая Айчынная вайна
У ліпені 1941 — капітан 1-га рангу, узначаліў Новарасійскую ваенна-марскую базу. Удзельнічаў у Керчанска-Феадосеўскай аперацыі. Падрыхтоўваў абарону Новарасійска з сушы.
13 снежня 1942 прысвоена званне контр-адмірал.
Камандзір Азоўскай і Дунайскай вайсковымі флятыліямі, арганізаваў шэраг дэсантаў.
Лазавік
Лазавік — у беларускай міфалогіі дух, які жыве ў лазе.
Георгій Мікітавіч Халасцякоў
Пасля вайны
24 мая 1945 прысвоена званне віцэ-адмірал.
У 1950 скончыў з залатым медалём Акадэмію Генеральнага штаба. У 1950—1951 кіраваў Каспійскай вайсковай флатыліяй, потым 7-м флотам на Ціхім акіяне. У 1953—1969 — намеснік начальніка кіравання баявой падрыхтоўкай Галоўнага штаба ВМФ СССР.
7 мая 1965 атрымаў званне Героя Савецкага Саюза.
Лазавік
Апісанне
Паводле звестак П. Шпілеўскага (верыфікацыя якіх цяжкая), Лазавік — лясны бог, які жыве ў лазе. Быццам з'яўляўся старэнькім карлікам, не больш за пазногаць, з адным вокам на твары, з барадой у аршын, цягаў з сабою доўгую пугу у сем сажняў. Жыве у маленькай хатцы сярод лазы, у атачэнні балот. Хатка без дзвярэй і вокнаў, з адтулінай у страсе. Калі чалавек захоча наблізіцца да гэтага дамка, той будзе аддаляцца. Калі Лазавік блукае па балоце, яго вока ззяе, як агенчык (верагодна, так людзі тлумачылі балотныя агенчыкі, якія на самой справе ствараў гаручы балотны газ). Далей Шпілеўскі сцвярджае, што ў некаторых месцах Лазавіка завуць Балотнікам, у некаторых — Вадавіком (відавочна, Шпілеўскі блытае розных персанажаў).
Георгій Мікітавіч Халасцякоў
Пасля вайны
З 1969 года ў адстаўцы.
Смерць
Забіты разам з жонкай ў сваёй кватэры (у доме № 19 на Цвярскім бульвары) у час аграблення. Быў скрадзены парадны мундыр і ўсе ўзнагароды. Пахаваны ў Маскве на Кунцаўскіх могілках.
Лазавік
Апісанне
Болей надзейныя звесткі фалькларысткі І. Шаўко, запісаныя, аднак, вельмі позна, у 2006 г. Паподле іх, лазавік — дух, што жыве ў лазе. Там знаходзіцца яго хатка. Ён такога ж колеру, што і лаза. Падобны на дробнага дзеда, амаль карліка. Хоць непрыгожы, але добры. Лазавік можа ратаваць ад вадзянікоў і балотнікаў (з якімі П. Шпілеўскі, дарэчы, яго атаясняў). Калі чалавек трапляў у багну і пачынаў тануць, то, схапіўшыся за лазу і варатаваўшыся, лічыў, што яму дапамог лазавік. Можа таксама схаваць чалавека ад дажджу. Мог і пажартаваць над людзьмі, але тыя на яго не злавалі, бо дух часта дапамагаў ім.
Георгій Мікітавіч Халасцякоў
Памяць
У Баранавічах стаяў дом-музей Халасцякова, названа адна з вуліц і адкрыты памятны знак. У 1984 новаму савецкаму сухагрузу было нададзена яго імя.
Грэбалы (Варнянскі сельсавет)
Грэ́балы (, Гребалы) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Гозскага сельсавета, да 26 снежня 1962 года — у склад Чэхскага сельсавета.
Валерый Сцяпанавіч Уткін
Валерый Сцяпанавіч У́ткін (, сяло Алёшына,  —, каля вёскі Святое Возера ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (23.08.1944, пасмяротна).
Нарадзіўся ў сяле Алёшына (зараз у Сасаўскім раёне Разанскай вобласці Расіі). Скончыў інструментальна-зварачны тэхнікум і працаваў зваршчыкам на чыгуначнай станцыі ў Маскоўскай вобласці. У чэрвені 1941 г. прызваны ў Чырвоную Армію. Скончыў курсы малодшых лейтэнантаў.
Камандзір стралковай роты 740-га стралковага палка (217-я стралковая Унечская Чырванасцяжная дывізія, 48-я армія, 1-ы Беларускі фронт) старшы лейтэнант В. Уткін вызначыўся ў ходзе Беларускай наступальнай аперацыі. 25 чэрвеня 1844 г. у баях каля вёскі Святое Возера Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці. У час адбіцця контратакі праціўніка, якую падтрымлівалі 5 самаходных артылерыйскіх установак «Фердынанд», В. С. Уткін разам з чырвонаармейцам С. Р. Дрынь са звязкамі процітанкавых гранат кінуліся пад самаходную ўстаноўку і ўзарвалі яе. Астатнія САУ павярнулі назад.
Першапачаткова В. С. Уткін быў пахаваны на могілках у вёсцы Калатоўка Рагачоўскага раёна, у 1957 годзе перапахаваны ў брацкай магіле ў Рагачове. На магіле помнік.
Красная Слабада (Бялыніцкі раён)
Кра́сная Слабада́ (, Красная Слобода) — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебядзянкаўскага сельсавета.
Загазь
За́газь (, Загозь) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Гозскага сельсавета, да 17 лістапада 1986 года — у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Дубнікі (Варнянскі сельсавет)
Ду́бнікі (, Дубники) — хутар у Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Чэрнішкі (Браслаўскі раён)
Чэ́рнішкі (, Чернишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Плюскага сельсавета.
Чарны Дунаец (гміна)
Ча́рны Дуна́ец (Czarny Dunajec) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Наватаргскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чарным Дунайцы. Плошча гміны складае 218,34 км². Станам на 2015 год у гміне Чарны Дунаец пражывалі 22 163 чалавекі, шчыльнасць — 102 чал./км².
Чарны Бур (гміна)
Ча́рны Бур (Czarny Bór) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Валбжыхскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чарным Буры. Плошча гміны складае 66,31 км². Станам на 2004 год у гміне Чарны Бур пражывалі 4804 чалавекі, шчыльнасць — 72,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 6 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 6 населеных пунктаў.
Гаус (адзінка вымярэння)
Га́ус (беларускае абазначэнне Гс, міжнароднае — G) — адзінка вымярэння магнітнай індукцыі ў сістэме СГС.
Названа ў гонар нямецкага фізіка і матэматыка Карла Фрыдрыха Гауса.
Можа быць выражана праз асноўныя адзінкі вымярэння сістэмы СГС наступным чынам:
Тумашышкі
Тумашы́шкі (, Тумашишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Плюскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Слабодка Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Чыжэўнікі
Чыжэ́ўнікі (, Чижевники) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Плюскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Запольныя
Запо́льныя (, Запольные) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Частары (гміна)
Часта́ры (Czastary) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Верушоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Частарах. Плошча гміны складае 62,67 км². Станам на 2011 год у гміне Частары пражывалі 4004 чалавекі, шчыльнасць — 63,9 чал./км².
Лебядзянка
Лебядзя́нка (, Лебедянка) — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Лебядзянкаўскага сельсавета.
Чхоў (гміна)
Чхоў (Czchów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бжэскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чхове. Плошча гміны складае 66,47 км². Станам на 2009 год у гміне Чхоў пражывалі 9375 чалавек, шчыльнасць — 141,04 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Лебядзянка
Знаходзіцца за 17 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Бялынічы, за 44 км ад Магілёва, каля ракі Вабіч.
Максвел (адзінка вымярэння)
Ма́ксвел — адзінка вымярэння магнітнага патока ў сістэме СГС. Беларускае скарачэнне — Мкс (не блытаць з мікрасекундай, яе скарочанае абазначэнне — мкс — запісваецца з малой літары). Міжнароднае скарачэнне — Mx.
Уведзена Міжнароднай электратэхнічнай камісіяй у 1930 г. (раней гэта адзінка звалася лініяй). Названа ў гонар англійскага фізіка Джэймса Клерка Максвела.
Мезінец
Ме́зінец (, Мезинец) — былы пасёлак у Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіў у склад Лебядзянкаўскага сельсавета.
Ліквідаваны ў 2015 годзе.
Зялёнка (Астравецкі раён)
Зялёнка (, Зелёнка) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Гозскага сельсавета, да 17 лістапада 1986 года — у склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Чэмярнікі (гміна)
Чэмярні́кі (Czemierniki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радзыньскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чэмярніках. Плошча гміны складае 107,71 км². Станам на 2004 год у гміне Чэмярнікі пражывалі 4677 чалавек, шчыльнасць — 43,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Багнік
Багнік — у беларускай міфалогіі дух, адзін з чатырох відаў балотных нячысцікаў.
Апісанне
Жыве у багне — тарфяным балоце, якое ніколі не пакрываецца расліннасцю і выглядае як бруднае чорнае возера. Ніколі не з’яўляецца на певерхні. Даведацца пра яго прысутнасць можна толькі па дробных бурбалках, што ўздымаюцца ў глыбіні, і лёгкім варушэнні вады, а таксама па дробненькіх агеньчыках на паверхні балота. Багнік не пакідае свой мяккі ложак на дне нават тады, калі ў балота трапіць чалавек ці жывёла. Ён упэўнены, што здабыча нікуды не дзенецца і абавязкова спусціцца на дно.
Персанаж згадваецца ў М. Я. Нікіфароўскага.
Шамялі
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Кавалёўка (Астравецкі раён)
Кавалёўка (, Ковалёвка) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Патрыятычная партыя (Рэч Паспалітая)
Патрыятычная партыя (Stronnictwo Patriotyczne) — палітычны рух у Рэчы Паспалітай у перыяд чатырохгадовага сейма ў 1788—1792 гадах, галоўнае дасягненне якога было прыняцце Канстытуцыі 3 мая 1791. Рэфарматары, накіраваныя на ўмацаванне палітычнай сістэмы Рэчы Паспалітай, імкнуліся ўмацаваць сваю армію і зменшыць знешні палітычны ўплыў, у прыватнасці, з боку Расійскай Імперыі. Традыцыйна лічыцца, што гэта была першая польская палітычная партыя, хоць яна не мела фармальнай арганізацыйнай структуры. [4] Партыя была натхнёная ідэаламі французскай рэвалюцыі, яе імя, якое з гонарам выкарыстоўвалася самімі сябрамі партыі, была данінай галандскім патрыётам.
Патрыятычная партыя перастала існаваць неўзабаве пасля прыняцця Канстытуцыі, калі ў вайне ў абарону Канстытуцыі таргавіцкія канфедэраты, падтрыманыя рускімі, зрынулі рэфармаваны ўрад. У 1795 годзе трэцi падзел прыніў незалежнае існаванне Рэчы Паспалітай. Многія з лідараў руху эмігравалі за мяжу.
Перадумовы
Рэформацыйны рух рэагаваў на ўсё больш і больш небяспечную сітуацыю Рэчы Паспалітай, якая яшчэ толькі стагоддзе раней была адной з асноўных еўрапейскіх краін і найбуйнейшай дзяржавай на кантыненце. У пачатку XVII стагоддзя, магнаты Польшчы і Літвы кантралявалі краіну, і яны абвясцілі, што ніякія рэформы не будуць праводзіцца, якія б маглі аслабіць іх прывілеяваны статус ("Залатыя вольнасці"). Своеасаблівы парламенцкі інстытут лібэрум вета («права на вета»), які бярэ пачатак з 1652 года, дазваляў любому дэпутату Сейма ануляваць ўсё заканадаўчыя акты, якія былі прынятыя па гэтым Сейме. З-за гэтага інстытута, дэпутаты, падкупленыя магнатамі або замежнымі дзяржамі, або проста лічачы, што яны жывуць ў свайго родзе "залатым веку", паралізавалі ўрад краіны на працягу больш за стагоддзя. Урад быў на мяжы краху, што даў пачатак тэрміну "Польская анархія".
Асветніцтва атрымала вялікі ўплыў у палітычных колах Рэчы Паспалітай падчас праўлення яе апошняга караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага (1764-1795). У выніку, кароль прыступіў да асцярожных рэформаў, такіх як стварэнне фінансавых і ваенных міністэрстваў і мытнага тарыфу па краіне. Тым не менш, ідэя рэформаў у краіне была сустрэта з растучым падазрэннем не толькі сярод магнатаў, але і суседніх краін, якія былі задаволены стану спраў у краіне і не цярпелі думкі пра адраджэнне і дэмакратычную уладу.
Першы з трох паслядоўных раздзелаў тэрыторыі, якія ў канчатковым выніку змылі Польшчу з карты Еўропы, шакаваў жыхароў Рэчы Паспалітай, і даў зразумець прагрэсіўна думаючых асоб, што краіне неабходны рэформы альбо дзяржава згіне. Яшчэ да першага падзелу дэпутацыя Сейма была паслана да французскіх філосафаў, Маблі і Жан-Жака Русо, скласці папярэднюю канстытуцыю для новай Польшчы. Маблі прадставіў свае рэкамендацыі ў 1770-71; Русо скончыў (Меркаванні наконт ўрада Польшчы) у 1772 годзе, калі першы раздзел быў ужо ў стадыі рэалізацыі.
Рэформы былі падтрыманы найбольш прагрэсіўнымі магнатамі, такімі як Чартарыйскія, і каралём Станіславам Аўгустам Панятоўскім, была праведзена новая хваля рэформаў. Новая магчымасць для рэформ прадставілася падчас "Вялікага" або "чатырохгадовага сойма" (1788-92), які пачаўся 6 кастрычніка 1788 года. Падзеі ў свеце на той момант гулялі на рукі рэфарматарам. Суседзі Польшчы былі занадта занятыя войнамі: Прусія з Францыяй, Расія і Аўстрыя з Асманскай імперыяй - і з іх уласнымі ўнутранымі праблемамі, каб умяшацца гвалтоўна ў Польшчы. Новы дагавор паміж Рэччу Паспалітай і Прусіяй здавалася б мог забяспечыць бяспеку супраць расійскай інтэрвенцыі.
Ход рэформаў і поспехі
Партыя была створана на працягу чатырохгадовага сейма (Вялікі Сейм) з 1788-1792 асобамі, якія імкнуліся да рэформаў, накіраваных на ўмацаванне польска-літоўскай дзяржавы, у тым ліку імкнучыся аднавіць незалежнасць Польшчы ад Расійскай імперыі. Мэтай партыі было распрацаваць і прыняць заканадаўства, каб выправіць хворую дзяржаву. Партыя працавала над выгнаннем магнатэрыі і рускіх, якія дамінавалі Пастаяннай Радзе, і над тым, каб павялічыць польскую армію. Партыя была змадэляваная падобнай арганізацыі, што ў апошні час была ў рэвалюцыйнай Францыі.
Партыя атрымала падтрымку з боку ўсіх слаёў польска-літоўскага грамадства, ад грамадскіх і палітычных элітаў, у тым ліку некаторых магнатаў, да піярыстаў прасветленых каталікоў, і левых радыкалаў. Кансерватары партыі, яе правае крыло, на чале з прагрэсіўнымі магнатамі, такія як Ігнацы Патоцкі, яго брат Станіслаў Костка Патоцкі і князь Адам Казімір Чартарыйскі, шукаў саюза з Прусіяй і выступаў супраць караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Цэнтрысты партыі, у тым ліку Станіслаў Малахоўскі, жадалі дамовы з каралём. Лібэральнае левае крыло (Польскія якабінцы), на чале з Гуга Калантаям (выдомыя як "кузня Калантая") імкнуліся да падтрымкі жыхароў Варшавы.
У 1790 годзе партыя набыла каралеўскую падтрымку, а кароль далучыўся да рэфарматараў. Падчас чатырохгадовага сейма, партыя распрацавала розныя рэформы, такія як паляпшэнне адміністрацыі, адмена Пастаяннай Рады, павелічэнне арміі да 100.000 салдат і паляпшэнне і павелічэнне падаткаабкладання, у тым ліку падатак на прыбытак на цэрквы і знаць. Найбольш важнае дасягненне партыі было прыняцце Канстытуцыі 3 мая 1791. Канстытуцыя дадаткова рэфармавала выканаўчую і заканадаўчую уладу, асабліва адмену лібэрум вета і стварэнне спадчыннай манархіі ў Рэчы Паспалітай. Лічыцца, што Канстытуцыя была адной з першых сучасных канстытуцый і адной з першых спробаў за межамі Францыі прынесці ідэалы эпохі асветніцтва ў жыцці. Пасля прыняцця Канстытуцыі партыя сфармавала Таварыства сяброў Пастаноў Урада (Zgromadzenie Przyjaciół Konstytucji Rządowej), палітычны клуб, каб абараніць ўжо прынятым рэформы і садзейнічаць далейшым, у тым ліку эканамічным. Партыя і Таварыства часта называюць першай польскай палітычнай партыяй.
У гады 1791-1792 партыя выдавала газету "Gazeta Narodowa i Obca", які можна разглядаць як свайго роду неафіцыйны праграмны маніфест.
Апазіцыя і параза
Праціўнікі Патрыятычнай партыі былі ў асноўным згрупаваныя ў «партыю гетманаў» (Stronnictwo hetmańskie), у тым ліку гетманы Станіслаў Шчэнсны Патоцкі, Францішак Ксаверый Браніцкі і Севярын Жавускі. Яны сфармавалі Таргавіцкую Канфедэрацыю ў абарону традыцыйных Залатых свабод і кардынальскія законы, і заклікалі Расійскую імперыю на дапамогу. Імператрыца Кацярына II з ахвотай адгукнулася, бо яна бачыла Канстытуцыю як пагрозу расійскаму ўплыву ў Рэчы Паспалітай, а таксама доўгатэрміновую небяспеку для абсалютнай манархіі ў самой Расіі.
Пасля вайны ў абарону Канстытуцыі, якую выйгралі канфедэраты і іх расійскія саюзнікі, галоўныя лідары Партыятычнай партыі - Калантай, Патоцкі, Малахоўскі - эмігравалі за мяжу, дзе яны падрыхтавалі глебу для паўстання Касцюшкі ў 1794 годзе. Наступны правал гэтага паўстання ў сваю чаргу прывёў да Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай, закончыўшы існаванне дзяржавы. Спробы Патрыятычнай партыі па рэфармаванн і краіны, такім чынам, у канчатковым рахунку прывялі да яе канчатковай гібелі.
Чэхавіцы-Дзядзіцы (гміна)
Чэхаві́цы-Дзядзі́цы (Czechowice-Dziedzice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бельскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чэхавіцах-Дзядзіцах. Плошча гміны складае 66 км². Станам на 2011 год у гміне Чэхавіцы-Дзядзіцы пражывалі 43 920 чалавек, шчыльнасць — 661 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 3 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 4 населеныя пункты.
Чэмпінь (гміна)
Чэ́мпінь (Czempiń) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Касцянскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чэмпіні. Плошча гміны складае 142,19 км². Станам на 2011 год у гміне Чэмпінь пражывалі 11 392 чалавекі, шчыльнасць — 80 чал./км².
Шашкішкі
Шашкі́шкі (, Шашкишки) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Плюскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Карвэлі
Карвэ́лі (, Карвели) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Сныткі
Сны́ткі (, Снытки) — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебядзянкаўскага сельсавета.
Магнітны паток
Магнітны паток — скалярная фізічная велічыня, якая характарызуе паток вектара магнітнай індукцыі.
Пазначаецца звычайна грэчаскай літарай Φ, вымяраецца ў сістэме СІ ў веберах, у сістэме СГСМ — у максвелах: магнітны паток поля велічынёй 1 гаус праз сантыметр квадратнай плошчы.
Магнітны паток праз бясконца маленькую плошчу dS вызначаецца як
дзе B — значэнне індукцыі магнітнага поля, θ — вугал паміж кірункам поля і нармаллю да паверхні. У вектарнай форме
Звычайна вылічаецца праз паверхню, абмежаваную пэўным контурам, напрыклад, контурам, які ўтвараюць праваднікі з токам. Паколькі ў розных пунктах паверхні магнітная індукцыя розная, то праводзіцца інтэграванне
Адзінкі вымярэння
У СІ адзінкай магнітнага патоку з’яўляецца вэбер (Вб, памернасць — В·с = кг·м²·с−2·А−1), у сістэме СГС — максвел (Мкс, 1 Вб = 108 мкс).
Вымяральныя прылады
Прылада для вымярэння магнітных патокаў называецца флюксметр (ад лац. fluxus — «плынь» і грэч. metron — «мера») або вэберметр.
Тэарэма Гаўса для магнітнай індукцыі
Ці, у дыферэнцыяльнай форме — дывергенцыя магнітнага поля B роўная нулю:
Гэта азначае, што ў класічнай электрадынаміцы немагчыма існаванне магнітных зарадаў, якія стваралі б магнітнае поле падобна таму, як электрычныя зарады ствараюць электрычнае поле.
Квантаванне магнітнага патоку
Эксперыментальна квантаванне магнітнага патоку было выяўлена ў 1961 годзе.
Чарэмха (гміна)
Чарэ́мха (Czeremcha) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гайнаўскага павета Падляскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чарэмсе. Плошча гміны складае 96,73 км². Станам на 2011 год у гміне Чарэмха пражывалі 3608 чалавек, шчыльнасць — 37,3 чал./км².
Anthemideae
Anthemideae- трыба сямейства, якая змяшчае больш за 1200 відаў у больш, чым 100 радах.
Віды гэтай групы распаўсюджаныя па ўсім свеце, большасць відаў сканцэнтраваны ў Міжземнамор'і, Еўропе, шмат відаў прадстаўлена ў Цэнтральнай Азіі, а таксама ў паўднёвай частцы Афрыкі.
Швяды (Браслаўскі раён)
Швяды́ (, Шведы) — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Плюскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Слабодка Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Карлаўшчына (Астравецкі раён)
Ка́рлаўшчына (, Карловщина) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Да 27 сакавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Гозскага сельсавета, да 26 снежня 1962 года — у склад Чэхскага сельсавета.
Чэрмін (гміна, Падкарпацкае ваяводства)
Чэ́рмін (Czermin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Мялецкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чэрміне. Плошча гміны складае 80,32 км². Станам на 1999 год у гміне Чэрмін пражывалі 6998 чалавек, шчыльнасць — 87 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Кулішкі
Кулі́шкі (, Кулишки) — вёска ў Астравецкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Варнянскага сельсавета.
Студзёнка (Лебядзянкаўскі сельсавет)
Студзёнка (, Студёнка) — вёска ў Бялыніцкім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Лебядзянкаўскага сельсавета.
Да 11 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Трылесінскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска ў складзе маёнтка Галоўчын у Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Чэрмін (гміна, Велікапольскае ваяводства)
Чэ́рмін (Czermin) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пляшэўскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Чэрміне. Плошча гміны складае 97,83 км². Станам на 2004 год у гміне Чэрмін пражывалі 4842 чалавекі, шчыльнасць — 49,5 чал./км².
Еўрапейскі савет
Еўрапейскі савет (European Council) — вышэйшы палітычны орган Еўрапейскага саюза, які складаецца з глаў дзяржаў і урадаў краін-членаў ЕС. Членамі Еўрапейскага савета з’яўляюцца таксама яго Старшыня, якога выбіраюць на 2,5 гады, і старшыня Еўракамісіі.
Пасяджэння Еўрапейскага савета, да гэтага часу звычайна званыя самітамі ЕС, праходзяць пад старшынствам яго старшыні і праводзяцца па меншай меры двойчы ў шэсць месяцаў; звычайна ў будынку Europa building ў Бруселі. Рашэнні Еўрапейскага савета прымаюцца кансэнсусам, за выключэннем выпадкаў, калі дамовамі прадугледжана іншае.
Гісторыя стварэння
У аснове стварэння Еўрапейскага савета ляжала ідэя прэзідэнта Францыі Шарля дэ Голя пра правядзенне нефармальных сустрэч лідараў дзяржаў Еўрапейскага саюза, што павінна было перашкаджаць зніжэнню ролі нацыянальных дзяржаў у рамках інтэграцыйнага ўтварэння. Нефармальныя саміты праводзіліся з 1961 года. У 1974 годзе на саміце ў Парыжы гэта практыка была фармалізавана па прапанове Валеры Жыскар д’Эстэна, які займаў у той час пасаду прэзідэнта Францыі.
Еўрапейскі Савет афіцыйна атрымаў статус інстытута ЕС пасля Лісабонскай дамовы ў 2007 годзе, адрознага ад Савета Еўрапейскага Саюза (Савета Міністраў). Да гэтага першыя саміты кіраўнікоў дзяржаў і ўрадаў ЕС адбыліся ў лютым і ліпені 1961 года (у Парыжы і Боне адпаведна). Гэта былі нефармальныя саміты лідараў Еўрапейскай супольнасці, якія пачаліся з-за незадаволенасці тагачаснага прэзідэнта Францыі Шарля дэ Голя дамінаваннем наднацыянальных інстытутаў (у прыватнасці, Еўрапейскай камісіі) над інтэграцыйным працэсам, але спыніліся. Першым уплывовым самітам, які адбыўся пасля сыходу дэ Голя, быў Гаагскі саміт 1969 года, на якім было дасягнута пагадненне аб прыняцці Злучанага Каралеўства ў супольнасць і пачата знешнепалітычнае супрацоўніцтва (еўрапейскае палітычнае супрацоўніцтва), якое выводзіць інтэграцыю за рамкі эканомікі.
Традыцыйная групавая фатаграфія, зробленая тут у каралеўскім палацы ў Брусэлі падчас прэзідэнцтва Бельгіі ў 1987 годзе
Некаторыя пасяджэння Еўрапейскага савета-і, перш чым еўрапейскі савет быў афіцыйна аформлены, сустрэчы кіраўнікоў урадаў-разглядаюцца некаторымі як паваротныя моманты ў гісторыі Еўрапейскага Саюза. Напрыклад:
Як такой Еўрапейскі Савет ужо існаваў да таго, як ён атрымаў статус інстытута Еўрапейскага Саюза з уступленнем у сілу Лісабонскай дамовы, але нават пасля таго, як ён быў згаданы ў дагаворах (пачынаючы з адзінага еўрапейскага акта), ён мог прымаць толькі палітычныя рашэнні, а не фармальныя прававыя акты. Аднак, калі гэта неабходна, кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў могуць таксама збірацца ў якасці Савета Міністраў і прымаць афіцыйныя рашэнні ў гэтай ролі. Часам гэта было нават абавязковым, напрыклад Артыкул 214 (2) Дамовы аб заснаванні Еўрапейскай Супольнасці прадугледжвала (да ўнясення ў яго паправак Лісабонскай дамовай), што «Савет, сабраўшыся ў складзе кіраўнікоў дзяржаў або ўрадаў і дзейнічаючы кваліфікаванай большасцю галасоў, прызначае асоба, якую ён мае намер прызначыць старшынёй камісіі» (курсіў дададзены); тое ж правіла ўжываецца ў некаторых палажэннях грашова-крэдытнай палітыкі, уведзеных Маастрыхцкім дагаворам (напрыклад, артыкул 109j TEC). У гэтым выпадку тое, што было палітычна часткай пасяджэння Еўрапейскага Савета, юрыдычна з’яўлялася пасяджэннем Савета Міністраў. Калі Еўрапейскі Савет, ужо ўведзены ў дагаворы адзіным еўрапейскім актам, стаў установай у сілу Лісабонскай дамовы, у гэтым больш не было неабходнасці, і «Савет [Еўрапейскага Саюза], засядае ў складзе кіраўнікоў дзяржаў або ўрадаў», быў заменены ў гэтых выпадках Еўрапейскім саветам, якія прымаюць цяпер афіцыйныя юрыдычна абавязковыя рашэнні ў гэтых выпадках (Артыкул 15 Дамовы аб Еўрапейскім Саюзе).
Лісабонскі дагавор зрабіў Еўрапейскі Савет афіцыйным інстытутам, выдатным ад (звычайнага) Савета ЕС, і стварыў цяперашняе доўгатэрміновае і пастаяннае старшынства. Будучы вынікам дзейнасці Савета ЕС, Еўрапейскі савет раней выконваў функцыі аднаго і таго ж старшыні, ажыццяўляючы ратацыю паміж кожнай дзяржавай-членам. У той час як Савет ЕС захоўвае гэтую сістэму, Еўрапейскі савет устанавіў, без змены паўнамоцтваў, сістэму прызначэння асобнага асобы (без таго, каб яно было нацыянальным лідарам) на тэрмін у два з паловай гады, які можа быць прадоўжаны для таго ж самага асобы толькі адзін раз. Пасля ратыфікацыі Дамовы ў снежні 2009 года Еўрапейскі савет выбраў тагачаснага прэм’ер-міністра Бельгіі Хермана ван Рампея сваім першым пастаянным старшынёй (сыдучы ў адстаўку з пасады прэм’ер-міністра Бельгіі).
Паўнамоцтвы і функцыі
Еўрапейскі савет з’яўляецца афіцыйным інстытутам ЕС, згаданым у Лісабонскай дамове як орган, які «павінен надаць Саюзу неабходны імпульс для яго развіцця». Па сутнасці, яна вызначае палітычную парадак дня ЕС і, такім чынам, лічыцца рухавіком еўрапейскай інтэграцыі. Акрамя неабходнасці надаваць «імпульс», Савет развіў і іншыя функцыі: «вырашаць пытанні, якія застаюцца нявырашанымі падчас абмеркаванняў на больш нізкім узроўні», кіраваць знешняй палітыкай — дзейнічаючы звонку ў якасці «калектыўнага кіраўніка дзяржавы», «афіцыйна ратыфікаваць важныя дакументы» і «ўдзельнічаць у перамовах па змяненні дагавора».
Паколькі гэты інстытут складаецца з нацыянальных лідараў, ён збірае выканаўчую ўладу дзяржаў-членаў і, такім чынам, мае вялікі ўплыў у такіх важных галінах палітыкі, як, напрыклад, знешняя палітыка. Ён таксама ажыццяўляе паўнамоцтвы па прызначэнні, такія як прызначэнне свайго ўласнага прэзідэнта, Высокага прадстаўніка Саюза па замежных справах і палітыцы бяспекі і прэзідэнта Еўрапейскага цэнтральнага банка. Ён прапануе Еўрапейскаму парламенту кандыдатуру на пасаду старшыні Еўрапейскай камісіі. Акрамя таго, Еўрапейскі Савет ўплывае на планаванне паліцыі і правасуддзя, склад камісіі, пытанні, якія тычацца арганізацыі ратацыі старшынства ў Савеце, прыпынення членскіх правоў і змены сістэм галасавання з дапамогай агаворкі Passerelle. Хоць Еўрапейскі савет не мае прамых заканадаўчых паўнамоцтваў, у адпаведнасці з працэдурай «экстранага тармажэння» дзяржава, якая атрымала большасць галасоў у Савеце Міністраў, можа перадаць спрэчнае заканадаўства ў Еўрапейскі Савет. Аднак гэта дзяржава ўсё яшчэ можа апынуцца ў меншасці ў Еўрапейскім Савеце. Такім чынам, валодаючы паўнамоцтвамі над наднацыянальнай выканаўчай уладай ЕС, у дадатак да іншых сваіх паўнамоцтваў, Еўрапейскі савет быў апісаны некаторымі як «вышэйшы палітычны орган Саюза».
Склад
Еўрапейскі Савет складаецца з кіраўнікоў дзяржаў або ўрадаў дзяржаў-членаў, а таксама яго ўласнага старшыні і старшыні камісіі (абодва без права голасу). На гэтых пасяджэннях рэгулярна прысутнічаў таксама міністр замежных спраў краіны, а старшыня камісіі таксама суправаджаўся іншым чальцом камісіі. Аднак пасля Лісабонскай дамовы гэтая дзейнасць была спыненая, паколькі пасля паслядоўнага далучэння да Саюзу новых дзяржаў-членаў памер гэтага органа стаў некалькі вялікім.
Пры неабходнасці на пасяджэнні могуць запрашацца і іншыя запрошаныя асобы, напрыклад прэзідэнт Еўрапейскага цэнтральнага банка. Генеральны сакратар савета прымае ўдзел і адказвае за арганізацыйныя пытанні, уключаючы пратаколы пасяджэнняў. Старшыня Еўрапейскага парламента таксама прысутнічае, каб выступіць з уступнай прамовай, выклаўшы пазіцыю Еўрапейскага парламента да пачатку перамоваў.
Акрамя таго, у перамовах удзельнічае вялікая колькасць іншых людзей, якія працуюць за кулісамі. Большасць з гэтых людзей, аднак, не дапускаюцца ў канферэнц-зала, за выключэннем двух дэлегатаў ад кожнага штата для перадачы паведамленняў. Па націску кнопкі члены савета могуць таксама звярнуцца па кансультацыю да пастаяннага прадстаўніку праз «Антици-Груп» у суседнім пакоі. Група складаецца з дыпламатаў і памочнікаў, якія перадаюць інфармацыю і запыты. Акрамя таго, для правядзення пасяджэнняў патрабуюцца вусныя перакладчыкі, паколькі членам Савета дазваляецца выступаць на сваіх родных мовах. Паколькі склад не вызначаны дакладна, некаторым дзяржавам, якія маюць значны падзел выканаўчай улады, можа быць цяжка вырашыць, хто павінен прысутнічаць на пасяджэннях. Будучы дэпутатам Еўрапарламента, Аляксандр Стуб сцвярджаў, што прэзідэнту Фінляндыі няма неабходнасці прысутнічаць на пасяджэннях Савета разам з прэм’ер-міністрам Фінляндыі (які ўзначальваў еўрапейскую знешнюю палітыку) або замест яго. У 2008 годзе, стаўшы міністрам замежных спраў Фінляндыі, Стуб быў вымушаны пакінуць фінскую дэлегацыю на надзвычайным пасяджэнні Савета па грузінскаму крызісу, таму што прэзідэнт хацеў прысутнічаць на гучным саміце, а таксама Прэм’ер-міністр (толькі два чалавекі з кожнай краіны маглі прысутнічаць на пасяджэннях). І гэта нягледзячы на тое, што ў той час Стуб быў дзеючым старшынёй арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе, якая была моцна ўцягнутая ў крызіс. Праблемы ўзніклі таксама ў Польшчы, дзе прэзідэнт Польшчы і прэм’ер-міністр Польшчы належалі да розных партый і мелі розную знешнепалітычную рэакцыю на крызіс. Аналагічная сітуацыя ўзнікла ў Румыніі паміж прэзідэнтам траянам Бэсэску і прэм’ер-міністрам Кэлінам Папеску-Тэрычану ў 2007—2008 гадах і зноў у 2012 годзе з прэм’ер-міністрам Віктарам Понтай, якія абодва выступалі супраць прэзідэнта.
Саміты еўразоны
У 2010 і 2011 гадах быў праведзены шэраг спецыяльных сустрэч кіраўнікоў дзяржаў і ўрадаў краін еўразоны для абмеркавання крызісу суверэннай доўгу. У кастрычніку 2011 года было вырашана, што яны павінны сустракацца рэгулярна два разы на год (з дадатковымі пасяджэннямі, калі гэта неабходна). Звычайна гэта адбываецца ў канцы пасяджэння Еўрапейскага савета і ў тым жа фармаце (пад старшынствам Старшыні Еўрапейскага савета і уключаючы старшыні камісіі), але звычайна абмяжоўваецца (у цяперашні час 19) кіраўнікамі дзяржаў або ўрадаў краін, валютай якіх з’яўляецца Еўра.
Прэзідэнт
Гэты пост быў заснаваны ў адпаведнасці з Лісабонскай дамовай і быў прадметам дыскусіі з нагоды яго дакладнай ролі. Да Лісабона старшынства ротировалось у адпаведнасці з старшынствам у Радзе Еўрапейскага Саюза. Роля гэтага дзеючага прэзідэнта ні ў якім сэнсе (акрамя пратакольнага) не была эквівалентная пасады кіраўніка дзяржавы, а была толькі роляй primus inter pares (першага сярод роўных) сярод іншых еўрапейскіх кіраўнікоў урадаў. Дзеючы прэзідэнт у першую чаргу адказваў за падрыхтоўку і правядзенне пасяджэнняў савета і не меў ніякіх выканаўчых паўнамоцтваў, акрамя задачы прадстаўляць Саюз за межамі краіны. Цяпер лідар краіны, якая старшынюе ў Савеце, усё яшчэ можа выступаць у якасці прэзідэнта, калі пастаянны прэзідэнт адсутнічае.
Палітычны альянс
Амаль усе члены Еўрапейскага савета з’яўляюцца членамі палітычнай партыі на нацыянальным узроўні, і большасць з іх з’яўляюцца членамі палітычнай партыі еўрапейскага ўзроўню або іншых альянсаў, такіх як Renew Europe. Яны часта праводзяць папярэднія пасяджэння сваіх членаў Еўрапейскага Савета, якія папярэднічалі яго пасяджэнняў. Аднак Еўрапейскі Савет складаецца з прадстаўнікоў дзяржаў ЕС, а не палітычных саюзаў, і рашэнні звычайна прымаюцца ў адпаведнасці з гэтымі прынцыпамі, хоць ідэалагічнае выраўноўванне можа афарбоўваць іх палітычныя пагадненні і выбар прызначэнняў (напрыклад, іх прэзідэнта).