cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксей Віктаравіч Мартынец
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай «Змены» (пазней пераўтворана ў ФК «Мінск»), з 2003 года пачаў выступаць за клуб у Другой лізе і прайшоў з ім шлях да найвышэйшага дывізіёну. У Вышэйшай лізе за «Мінск», аднак, гуляў нядоўга, шмат часу прапусціў з-за траўм, і завяршаў кар’еру ў сталічным клубе ў дублі і фарм-клубе «Мінск-2».
З лета 2009 года гуляў за «Смаргонь» і жодзінскае «Тарпеда». У 2011 годзе выступаў у Першай лізе за мікашэвіцкі «Граніт», а пасля стаў іграком «Гарадзеі», дзе трывала замацаваўся ў аснове.
Па выніках сезону 2015 дапамог гарадзейцам выйсці ў Вышэйшую лігу. У снежні 2015 года падоўжыў кантракт з клубам. У сезоне 2016 не меў сталага месца ў складзе, звычайна з’яўляўся на полі, выходзячы на замену. У першай палове 2017 года амаль не з’яўляўся на полі. У ліпені 2017 года адправіўся на прагляд у літоўскі «Атлантас», аднак не падышоў і вярнуўся ў «Гарадзею». Неўзабаве пасля вяртання пакінуў гарадзейскі клуб і перайшоў у «Граніт», за які гуляў да канца сезону 2017.
Барыс Уладзіміравіч Эрын
Барыс Уладзіміравіч Эрын ( — ) — беларускі і расійскі.
Біяграфія
У Беларусь трапіў у 1957 годзе. Выпускнік акцёрскага аддзялення тэатральнага вучылішча імя М. Шчэпкіна і рэжысёрскага ГИТИСа, працаваў у Кіеўскім тэатры драмы імя Лесі Украінкі. У 1960-я гады галоўны рэжысёр Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы.
Творчасць
Сярод лепшых пастановак Барыса Эрына на сцэне тэатра імя Янкі Купалы — «Ліса і вінаград» паводле Г.Фігейрэда, «Забыты ўсімі» Н.Хікмета, «Трэцяя патэтычная» М.Пагодзіа, «Лявоніха на арбіце» А.Макаёнка, «На ўсякага мудраца даволі прастаты» А.Астроўскага, «Чацвёрты» К.Сіманава, «Людзі на балоце» І.Мележа, «І змоўклі птушкі» І.Шамякіна, «Вечар» А. Дударава, «Памінальная малітва» Рыгора Горына па творах Шолам-Алейхема.
Раінчык
Раі́нчык — беларускае прозвішча. Вядомыя носьбіты:
Зялёны Бор
Назву Зялёны Бор маюць:
Спадарожнік сувязі
Спадарожнік сувязі прымае спектр частот з сігналамі наземных станцый, накіраваных на яго, узмацняе і выпраменьвае назад на Зямлю.
Зона, у якой магчымы прыём спадарожнікавага сігналу, называецца зонай пакрыцця. Зона пакрыцця вызначаецца размяшчэннем на арбіце, арыентацыяй і тэхнічнымі характарыстыкамі спадарожніка.
Выкарыстоўваючы розныя мадуляцыі, праз спадарожнік можна перадаваць як інфармацыю лічбавага тыпу, так і аналагавыя сігналы.
Большасць спадарожнікаў маюць некалькі перадатчыкаў — транспондараў, кожны з якіх пакрывае некаторую паласу частот. Таксама транспондары адрозніваюцца палярызацыяй і дыяпазонам (C ці Ku), з якімі яны працуюць.
Спадарожнікі размяшчаюцца ў трох зонах, абумоўленых існаваннем паясоў Ван Алена. Геастацыянарныя спадарожнікі ўзвышаюцца над Зямлёй на вышыні 35786 км, сярэдневышынныя спадарожнікі займаюць дыяпазон ад 5000 да 15000 кіламетраў, для пакрыцця ўсёй зямной паверхні такіх спадарожнікаў патрабуецца каля 10, такія спадарожнікі знайшлі прымяненне ў сістэме GPS; завяршаюць класіфікацыю нізкаарбітальныя спадарожнікі, якіх для пакрыцця сувяззю ўсёй Зямлі трэба прынамсі пяцьдзясят.
Месяц як спадарожнік сувязі
Можна арганізаваць радыёсувязь, прымаючы адлюстраваны ад Месяца радыёсігнал. Пры гэтым Месяц павінен быць бачны і ў пункце перадачы, і ў пункце прыёму сігналу. Такая сувязь выкарыстоўваецца ваеннымі і радыёаматарамі (гл. EME).
Chalciporus
Chalciporus — род трубкавых грыбоў сямейства (ці Strobilomycetaceae).
Шапчына
Шапчына — тапонім.
Microsoft Edge
Microsoft Edge — прапрыетарны, кросплатформавы браўзер ад кампаніі Microsoft. Упершыню з’явіўся ў складзе Windows 10 і Xbox One у 2015 годзе, пазней быў перанесены на іншыя платформы з дапамогай рухавіка з адкрытым зыходным кодам Chromium. Зараз даступны на Android, iOS, macOS, Linux і старых версіях Windows (Windows 7 і пазней). Быў выпушчаны для замены Internet Explorer.
Першапачаткова Edge ствараўся з рухавіком браўзера EdgeHTML і рухавіком JavaScript Chakra, якія належалі Microsoft. У канцы 2018 года было абвешчана, што Edge будзе цалкам перабудаваны ў браўзер на базе Chromium з рухавікамі Blink і V8. Новы Edge быў публічна выпушчаны ў студзені 2020 года. Microsoft з тых часоў спыніла падтрымку бяспекі для арыгінальнага браўзера (цяпер яго называюць Microsoft Edge Legacy).
У маі 2022 года, па даных StatCounter, Microsoft Edge стаў другім па папулярнасці браўзерам у свеце, абагнаўшы Apple Safari. Станам на верасень 2022 года Edge выкарыстоўваецца на 11 працэнтах персанальных камп’ютараў ва ўсім свеце.
Edge Legacy (2014—2019)
У снежні 2014 года тэхнічны журналіст Мэры Джо Фолі паведаміла, што Microsoft вядзе распрацоўку новага браўзера для Windows 10 пад кодавай назвай Project Spartan. Яна заявіла, што Spartan стане новым прадуктам кампаніі, асобным ад Internet Explorer. У той жа час, Internet Explorer 11 захаваецца ў складзе сістэмы для забеспячэння зваротнай сумяшчальнасці.
Spartan быў прадстаўлены шырокай публіцы ў якасці прадвызначанага браўзера ў Windows 10 Technical Preview зборкі 10049, якая была выпушчаная 30 сакавіка 2015 года. Абноўлены рухавічок Trident да гэтага быў даступны ў складзе Internet Explorer 11 у больш ранніх зборках Windows 10. Пазней Microsoft заявіла, што ў канчатковым прадукце будуць прысутнічаць абодва браўзеры і Internet Explorer не будзе выкарыстоўваць рухавічок Spartan.
29 красавіка 2015 года на канферэнцыі Build было абвешчана, што новы браўзер атрымае назву Microsoft Edge. Таксама быў прадстаўлены яго лагатып — злёгку перайначаная сіняя літара E ад Internet Explorer, выкарыстаная для захавання пераемнасці брэнда.
У лістападзе 2017 года Microsoft выпусціла версіі Edge для Android і iOS. З-за абмежаванняў платформ замест механізма кампаноўкі настольнай версіі выкарыстоўваліся рухавічкі, заснаваныя на WebKit і Blink.
У красавіку 2018 года Edge атрымаў функцыю адключэння аўдыя-ўкладак.
New Edge (з 2019 па цяперашні час)
У снежні 2018 года Microsoft абвясціла аб сваім намеры заснаваць Edge на зыходным кодзе Chromium, выкарыстоўваючы той жа механізм рэндэрынгу, што і Google Chrome, але з удасканаленнямі, распрацаванымі Microsoft. Таксама было абвешчана, што будуць даступныя версіі Edge для Windows 7, Windows 8 і macOS. Па словах выканаўчага дырэктара Microsoft Джо Белфіёрэ, рашэнне аб змене было прынята пасля таго, як генеральны дырэктар Сацья Надэла сказаў камандзе ў 2017 годзе, што прадукт трэба палепшыць, і падштурхнуў да замены ўнутранага механізму рэндэрынгу на механізм з адкрытым зыходным кодам.
8 красавіка 2019 года першыя зборкі новага Edge для Windows былі апублікаваны.
20 мая 2019 года першыя зборкі Edge для macOS былі апублікаваны, упершыню за 13 гадоў браўзер Microsoft быў даступны на платформе Mac. Апошні раз браўзер Microsoft быў даступны на платформе Mac ў студзені 2006 года, да таго моманту як быў адкліканы Microsoft Internet Explorer для Mac.
20 жніўня 2019 года Microsoft выпусціла сваю першую бэта-версію Edge для Windows 7, Windows 8, Windows 10 і macOS.
22 верасня 2020 года Microsoft абвясціла, што бэта-версія Edge для Linux будзе даступная ў папярэднім выглядзе ў кастрычніку 2020 года. Гэта адбылося пасля таго, як у лістападзе 2019 года кампанія абвясціла аб распрацоўцы версіі Linux і пацвердзіла ў маі 2020 года, што версія Linux знаходзіцца ў распрацоўцы. Першая зборка для Linux была выпушчана 20 кастрычніка 2020 года.
Генры Таўбэ
Генры Таўбэ (Henry Taube;, Ньюдарф, Саскачэван, Канада — , Пала-Альта, Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі хімік канадскага паходжання. Займаўся механізмам электроннага пераносу ў акісляльна-аднаўленчых рэакцыях. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі 1983 «за вывучэнне механізмаў рэакцый з пераносам электрона, асабліва комплексаў металаў».
Біяграфія
Генры Таўбэ нарадзіўся ў Ньюдарфе (правінцыя Саскачэван, Канада) 30 лістапада 1915 года. У 1935 годзе скончыў Саскачэванскі ўніверсітэт. У 1940 годзе абараніў дысертацыю ў Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі, затым працаваў у Карнельскім універсітэце. З 1946 па 1961 год выкладаў у Чыкагскім універсітэце. З 1962 года быў прафесарам хіміі Стэнфардскага ўніверсітэта.
Таццяна Мікалаеўна Барамзіна
Тацця́на Мікала́еўна Барамзіна́ (Татьяна Николаевна Барамзина;, Глазаў, Вяцкая губерня, Расійская імперыя — , Смалявіцкі раён Мінскай вобласці, СССР) — савецкі снайпер і тэлефаністка, ўдзельніца Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1945, пасмяротна). Яфрэйтар.
У гады Вялікай Айчыннай вайны скончыла Цэнтральную жаночую школу снайперскай падрыхтоўкі і з красавіка 1944 года ваявала на 3-ім Беларускім фронце, забіўшы 16 салдат праціўніка. З прычыны праблем са здароўем перавучылася ў тэлефаністку. 5 ліпеня 1944 года ў складзе 3-ага стралковага батальёна 252-га стралковага палка (70-я стралковая дывізія, 33-я армія, 3-і Беларускі фронт) была накіравана да тылу праціўніка дзеля захопу вузла дарог і ўтрымання яго да прыбыцця асноўных сіл. Але на маршы батальён сутыкнуўся з пераўзыходзячымі сіламі праціўніка і быў разбіты, а сама Таццяна Барамзіна была схоплена і жорстка забітая. Перад смерцю яе доўга катавалі так, што яе змаглі апазнаць толькі па рэшткам абмундзіравання і па валасох.
Даваенныя гады
Таццяна Барамзіна нарадзілася ў горадзе Глазаве ў шматдзетнай сям’і. Бацька, Мікалай Макаравіч, быў працоўным на чыгунцы, у гады НЭПу пачаў гандляваць хлебам «па патэнце другога разраду» і быў пазбаўлены выбарчых правоў. Маці, Марфа Мітрафанаўна, вяла хатнюю гаспадарку, з 1928 года пачала гандляваць замест мужа. Пасля яе смерці ў 1931 годзе Марфа Мітрафанаўна дабілася аднаўлення выбарчых правоў. Яна не спыняла гандаль, і ў 1933 іх дом быў канфіскаваны.
Таццяна расла мужнай і фізічна моцнай дзяўчынкай, лёкка пераплывала Чэпцу. Скончыўшы 7 класаў школы і Глазаўскае педагагічнае вучылішча, дзе яна ўступіла ў камсамол, стала членам ТСААВІЯХІМа і Расійскага чырвонага крыжа, навучыўшыся страляць з вінтоўкі. Пасля сканчэння вучылішча ў 1937 годзе працавала ў школах сёлаў Амутніцы, Каркашура, Парзёў.
У 1940 годзе паступіла ў Пермскі педагагічны інстытут на геаграфічны факультэт. Пасля пачатку вайны прасілася на фронт, але атрымала адмову. Працягнуўшы навучанне, стала працаваць выхавальніцай у дзіцячым садку для эвакуіраваных, вучылася на курсах медсёстраў, здавала кроў.
Вялікая Айчыйная вайна
У 1943 годзе была залічана ў Цэнтральную жаночую школу снайперскай падрыхтоўкі, пасля сканчэння якой у красавіку 1944 была накіравана на 3-і Беларускі фронт. У бітвах яна забіла са снайперскай вінтоўкі 16 салдат праціўніка, але хутка ў яе пачаў пагаршацца зрок. Адмовіўшыся дэмабілізавацца, Таццяна перавучылася ў тэлефаністку.
22 і 23 сакавіка 1944 года ў бітвах каля вёскі Малое Маразова пад моцным артылерыйскім абстэлам яна 14 разоў выпраўляла парваную тэлефонную сувязь.
5 ліпеня 1944 года Таццяна ў складзе 3-яга стралковага батальёна 252-га стралковага палка (70-я стралковая дывізія, 33-я армія, 3-і Беларускі фронт) была накіравана ў тыл праціўніка для выканання баявой задачы — захапіць у тыле ворага вузел дарог і ўтрымліваць яго да прыбыцья асноўных сіл. На маршы каля вёскі Пекаліна батальён сутыкнуўся з пераўзыходзячымі сіламі праціўніка. У баі Таццяна пад агнём дапамагала параненым. Бача перавагу праціўніка, яна загадала параненым адступаць да лесу, а тым, хто не можа — укрыцца ў бліндажы. Таццяна адстрэльвалася да апошняй кулі, забіўшы 20 варожых салдат. Захапіўшы бліндаж, нацысты расстралялі параненых з супрацьтанкавай стрэльбы. Таццяну доўга катавалі: цела парэзалі кінжалам, вочы выкалалі, грудзі зрэзалі, у жывот уваткнулі штык і дабілі стрэлам з супрацьтанкавай стрэльбы ў галаву. Апазналі яе толькі па рэштках абмундзіравання і па валасох.
Памяць
У Глазаве і Іжэўску пастаўленыя помнікі.
Яе імем названая школа № 86, спартыўная дзіцяча-юнацкая школа ў Пермі і школа № 53 у Іжэўску. Навек залічана ў спіс сярэдняй школы № 2 горада Глазава. На будынку Пермскага педагагічнага інстытута ў ейную памяць пастаўлена мемарыяльная дошка.
Старое Хорабрава
Старо́е Хо́рабрава (, Старое Хороброво) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалацкага сельсавета.
Стар (Аршанскі раён)
Стар (, Старь) — аграгарадок у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Забалацкага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года Стар уваходзіла ў склад Машкоўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 14 км у напрамку на паўночны захад ад горада Орша і чыгуначнай станцыі Орша, каля аўтамабільнай дарогі Орша—Лепель.
Туравічы (Аршанскі раён)
Тураві́чы (, Туровичи) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалацкага сельсавета.
Мікалай Уладзіміравіч Сацура
Біяграфія
Скончыў Гомельскае музычнае вучылішча імя Сакалоўскага (1971), Мінскі інстытут культуры (1987). З 2006 года член Саюза кампазітараў Беларусі.
Станіславова (Шумілінскі раён)
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
Радзіма Героя Савецкага Саюза Мікалая Аляксеевіча Ласкунова (1911—1945).
Цітла
Ці́тла (τίτλος) — дыякрытычны знак у выглядзе хвалістай ці зігзагападобнай лініі ( ҃), які выкарыстоўваецца ў грэчаскай, лацінскай і кірылічнай графіцы для скарачэння слоў і абазначэння лічбавых значэнняў; у наш час захоўваецца толькі ў царкоўнаславянскай мове.
Гісторыя
Найстаражытны варыянт цітлы пісаўся ў выглядзе гарызантальнай прамой, усе астатнія варыянты з'яўляюцца вынікам або штучнага графічнага змянення, або эвалюцыі. Найбольш пашыранай у XI—XII ст. была цітла ў выглядзе гарызантальнай прамой з двума ніжнімі засечкамі па краях. Сустракаецца пераходны варыянт: гарызантальная прамая з адной правай ніжняй засечкай. Выкарыстоўваецца варыянт з выгнутым корпусам, левай верхняй і правай ніжняй засечкамі. Корпус такой цітлы мог дапаўняцца дадатковым элементам: засечкай пасярэдзіне. У XIII—XIV стст. узнікаюць цітлы, корпус якіх заканчваецца злева ніжняй, справа — верхняй засечкамі, якое часам можа акругляцца.
У гэты час укараняюцца «спрошчаныя» варыянты цітлы: з трыма засечкамі ці пашырэннямі, два з якіх знаходзяцца па краях, а адно – пасярэдзіне; з трыма засечкамі ці пашырэннямі, якія адсунуты ўправа; з двума засечкамі ці пашырэннямі, адно з якіх знаходзіцца пасярэдзіне, другое з правага краю; з двума засечкамі ці пашырэннямі адно з якіх знаходзіцца пасярэдзіне, другое з левага краю; з двума засечкамі ці пашырэннямі, якія знаходзяцца бліжэй да сярэдзіны; з адной засечкай ці пашырэннем, якое знаходзіцца з левага краю; з адной засечкай ці пашырэннем, якое знаходзіцца пасярэдзіне і інш.
Цітлападобных літар, г. зн. літар, якія пісаліся над радком без цітлы, у гэтыя часы не было (калі не ўлічваць напісанне без цітлы ў асобных помніках «д», як напрыклад, у Дабрылавам евангеллі XII ст.). Прыкладна з XV ст. некаторыя літары становяцца падобнымі да цітлаў, пад якімі яны пісаліся. Пачынае супадаць і іх памер (у першую чаргу за кошт памяншэння памераў радковых літар). Неабходнасць выконваць цітлы адпадае – яны знікаюць. У гэтыж час, калі з мэтай надання большага графічнага падабенства надрадковых літар да цітлы, першым «карэктуюць» форму, узнікаюць цітлападобныя літары.
Выкарыстанне знака
Цітла выкарыстоўвалася для скарачэння абмежаванай колькасці славянскіх каранёў. Замест « богъ », напрыклад, пісалі «» пад цітлам, замест « глаголетъ » — «». Прыкладна з XV стагоддзя цітла ў большасці арфаграфічных школ стала несці асобую семіятычную нагрузку: пад ім сталі пісацца амаль выключна абазначэнні сакральных паняццяў, а тыя ж словы, якія абазначалі нізкія паняцці — цалкам (складам): напрыклад, язычніцкі бог пазначаўся поўным напісаннем « богъ » без цітла, а хрысціянскі Бог — скарочаным «» (пар. ужыванне вялікай літары ў грамадзянскім пісьме). Такое правіла захоўваецца і ў сучасных царкоўнаславянскіх кнігах. Таксама цітла стаяла над кірылічнымі лічэбнікамі.
У рускім скорапісе некаторыя вынасныя (надрадковыя) літары сваімі напісаннямі самі нагадвалі цітла і часта пісаліся без яго. Да ліку асабліва распаўсюджаных вынасных літар адносіцца «рцы», якая сама мае выгляд цітла, таму над гэтай літарай цітла не ставілася. У прыватнасці, гэта было характэрна для грашовых сум, калі надрадковая «рцы», утвараючы лігатуру з літарай «ук», з'яўлялася скарачэннем слова «рубель».
Класіфікацыя
У царкоўнаславянскай мове адрозніваюць цітла без вынасных літар (простае) і з вынаснымі літарамі (літарнае) :
Юнікод
У Юнікодзе запісана як U+0483 ◌҃ combining cyrillic titlo.
Дроздава (Аршанскі раён)
Дро́здава (, Дроздово) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Псіла
Псі́ла (ψιλή), тонкае прыдыханне  — надрадковы дыякрытычны знак грэчаскага пісьма (у політанічнай арфаграфіі, якая выкарыстоўвалася са старажытнагрэчаскіх часоў да рэформаў канца XX стагоддзя) і кірылічным царкоўнаславянскім пісьме. Быў уведзены александрыйскімі філолагамі, першапачаткова выглядаў як правая палова літары H (˧), пазней ператварыўся ў J-падобны кручок, яшчэ пазней (у грэчаскім курсіве) — у нешта падобнае да «)» ці да надлітарнай коскі; у гэтым апошнім выглядзе патрапіў у славянскае пісьмо (аднак у некаторых найстаражытных помніках сустракаецца і ў першапачатковай форме).
Дроздава (Аршанскі раён)
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Малотынскага сельсавета.
Псіла
У старажытнагрэчаскай мове пазначаў цвёрды прыступ перад галоснымі ў пачатку слова і ставіўся над першай літарай, калі яна галосная (і калі над ёй не было густога прыдыхання, дасіі). Калі слова пачыналася не з адзіночнай галоснай, а з дыфтонга ці дыграфа, тое псіла (як і ўсе грэчаскія надрадковыя знакі) змяшчалася над другім іх кампанентам. Таксама псіла ставілася над першай з дзвюх літар ро, які стаялі побач.
У славянскім пісьме тонкае прыдыханне сустракалася досыць рэдка і паступова выйшла з ужывання. У позніх рукапісах згадваецца знак пад назвай звацельца (звацельніца, звацельнае), які ставіўся над першым складам. З сярэдзіны XVII стагоддзя ўтварылася простае фармальнае правіла: ставіць звацельца над першай літарай слова, калі гэта галосная. З часам знікла неабходнасць адрозніваць два віды прыдыхання, таму звацельца сталі маляваць не толькі)-падобна, але і ў выглядзе круглага капялюшыка (якая часам змешваецца па напісанні з каморай, але звычайна вузейшая і з завостранымі кончыкамі), і нават амаль (-падобна (апошняе характэрна для выданняў маскоўскай аднаверскай друкарні пры Святатраецкаўвядзенскай царквы, якая працавала ў другой палове XIX — пачатку XX ст.). Над дыграфам оу па грэчаскім узоры звацельца ў расійскіх выданнях ставілася над другім элементам, хоць украінскія ўніяцкія і сербскія праваслаўныя выданні змяшчалі яго пасярэдзіне.
Спалучаючыся са знакамі націску, псіла дае складовыя надрадковыя знакі:
У Юнікодзе псіла прысутнічае з кодам U+0313 для грэчаскага і U+0486 для кірыліцы. Акрамя таго, асобныя коды адведзены шэрагу маналітных сімвалаў для грэчаскіх літар з гэтым знакам.
Карыбскія мовы
Кары́бскія мовы — індзейскія мовы, распаўсюджаных у Паўднёвай Амерыцы. Агульная колькасць носьбітаў (2000 г.) — каля 100 тыс. чал.
Класіфікацыя
У наш час не маецца агульнай класіфікацыі карыбскіх моў. Большасць даследчыкаў вылучаюць іх па геаграфічнай, а не генетычнай прыкмеце. У карыбскія мовы прынята ўключаць:
Татарск (Аршанскі раён)
Тата́рск (, Татарск) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Забалацкага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Баранскага сельсавета, да 22 студзеня 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Баранскага пассавета , да 1972 года ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета , да 15 мая 1981 года — у склад Ліпкаўскага сельсавета.
Яўген Аляксандравіч Шыдлоўскі
Яўген Шыдлоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскага «Белкарда», дарослую кар’еру пачаў у дублі жодзінскага «Тарпеда», дзе выступаў у якасці нападніка. У 2011 годзе правёў чатыры матчы за асноўную каманду. Пазней на працягу трох гадоў выступаў у арэндзе ў Першай лізе, абараняючы колеры «Ліды», «Віцебска» і «Граніта». З апошнім клубам стаў пераможцам Першай лігі. Падчас выступаў у Першай лізе паступова апусціўся на пазіцыю абаронцы.
У лютым 2018 года адправіўся на прагляд у «Ліду» і ў выніку падпісаў кантракт. Пачынаў сезон у аснове, аднак у красавіку атрымаў траўму, вярнуўся на поле ў чэрвені.
У студзені 2019 года стаў іграком жыткавіцкага ЮАС, аднак у красавіку таго ж года перабраўся ў «Смалявічы». У смалявіцкай камандзе чаргаваў выхады ў стартавым складзе і на замену, з верасня стаў часцей заставацца на лаўцы запасных.
У студзені 2020 года пакінуў «Смалявічы» і неўзабаве быў дыскваліфікаваны на 1 год па справе аб дагаварных матчах.
Міжнародная кар’ера
У 2009 годзе гуляў за юніёрскую зборную Беларусі (да 19) у кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы.
Цаўі
Цаўі́ (, Цевьи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Обальскага сельсавета.
Дубавое (Аршанскі раён)
Дубаво́е (, Дубовое) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Усі Класік 2014 (снукер)
Усі Класік 2014 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 23 па 29 чэрвеня 2014 года ў Wuxi City Sports Park Stadium, у горадзе Усі, Кітай. Турнір стаў сёмым розыгрышам Усі Класік, які быў заснаваны ў 2008 годзе пад назвай Цзянсу Класік і да 2012 года праходзіў як запрашальны нярэйтынгавы турнір. £85,000 атрымаў пераможца турніру Ніл Робертсан.
Дасія
Дасі́я (δασεῖα, ад δασύ πνεῦμα; spiritus asper), густое прыдыханне  — надрадковы дыякрытычны знак, які выкарыстоўваўся ў Грэцыі з позняй антычнасці (уведзены навукоўцамі александрыйскай школы) да рэформаў канца XX стагоддзя, а таксама пэўны час і ў кірылічным царкоўнаславянскім пісьме. Першапачаткова выглядаў як левая палова літары H (├), пазней ператварыўся ў L-падобны кручок, яшчэ пазней (у грэчаскім курсіве) — у нешта падобнае да «(» ці да надлітарнай перавернутай коскі (напрыклад: ἁ); у гэтым апошнім выглядзе патрапіў у славянскае пісьмо (аднак у некаторых найстаражытных помніках сустракаецца і ў першапачатковай форме).
У грэчаскім пісьме дасія (як і псіла) можа спалучацца са знакамі націску.
У славянскім пісьме густое прыдыханне сустракалася досыць рэдка і паступова выйшла з ужывання; аднак да сярэдзіны XVII стагоддзя, асабліва ва ўкраінскіх выданнях, праводзіліся спробы паказваць розніцу двух грэчаскіх прыдыханняў у запазычанняў, перш за ўсё ва ўласных імёнах. Водгаласам гэтай сістэмы з’яўляецца правіла, якое часам згадваецца, але ў рэальнай друкарскай практыцы не адлюстроўваецца: «густое [прыдыханне] пішацца ў замежных словах, якія пачынаюцца з іжыцы».
Найстаражытны знак дасія (├) лёг у аснову літарна-лінейнай дасійнай натацыі IX—X стагоддзяў, якой былі запісаны першыя ў Еўропе ўзоры шматгалоснай музыкі.
У Юнікодзе дасія прысутнічае з кодам U+0314 для грэчаскага алфавіта і U+0485 для кірыліцы. Акрамя таго, асобныя коды адведзены шэрагу маналітных сімвалаў для грэчаскіх літар з гэтым знакам.
Васіль Пятровіч Раінчык
Васіль Пятровіч Раінчык (, в. Чарапы, Шклоўскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі кампазітар, піяніст. Заслужаны артыст БССР (1982). Народны артыст Беларусі (1995). Кавалер Ордэна Францыска Скарыны (2006) «За значны асабісты ўклад у развіццё нацыянальнай культуры, захаванне і прапаганду лепшых музычных традыцый».
Біяграфія
У 1974 г. скончыў Беларускую кансерваторыю па класе фартэпіяна прафесара Шацкага і ў 1981 годзе па класе кампазіцыі — прафесара Я. А. Глебава. Член Саюза кампазітараў Беларусі (1982). З 1974 года мастацкі кіраўнік вакальна-інструментальнага ансамбля «Верасы», адначасова з 1998 года мастацкі кіраўнік дзіцячага ансамбля «Верасяты»; з 1977 — музычны, а з 2000 — мастацкі кіраўнік маладзёжнага тэатра эстрады пры Беларускім універсітэце культуры.
Выканаўца і аўтар шматлікіх твораў на фартэпіяна, электронных музычных інструментах. Стварыў шэраг стылявых інтэрпрэтацый, аранжыровак, электронных кампазіцый, якія вызначаюцца яркім меладыйным малюнкам, неардынарнасцю структуры. Піша музыку для сімфанічнага аркестра, эстрады, камерна-інструментальныя творы, песні. Сярод твораў: балет «Крылы над Расіяй» (пастаноўка 1987); араторыя «Хлапчук-Кібальчыш» (словы У. Някляева, 1984); аркестравая музыка — для сімфанічнага аркестра «Сімфанічныя варыяцыі» (1980), для эстраднага аркестра «Варыяцыі», «Балеро», «Карнавал» (усе 1984); п'есы для электронных інструментаў «Назад да зорак» (1985), «Жыццё артыста» (1986); музыка да спектакля «Голы кароль» (1993); песні, у тым ліку «Зорка кахання», «Горад юнацкасці», «Так не бывае».
Узнагароды
Лаўрэат Прэміі Ленінскага камсамола Беларусі 1980 года, Прэміі года «Эстрада» (1994).
Паерык
Па́ерык (таксама ерак, ерчык, ерціца) — надрадковы знак царкоўнаславянскага і наогул старадаўняга кірылічнага пісьма, які ставіцца над зычнай літарай або пасля яе замест «Ъ» ці (радзей) «Ь».
У новацаркоўнаславянскай мове рускага зводу выкарыстоўваецца замест «Ъ» на канцы прыназоўнікаў і прыставак (у апошнім выпадку адпавядае рускаму раздзяляльнаму цвёрдаму знаку). Пры гэтым звычайна выконваецца наступная сістэма: з еркам пішуцца шматлітарныя прыназоўнікі і прыстаўкі (из̾, пред̾, без̾ і інш.), а таксама прыслоўі бли́з̾ і в̾слѣ́дъ, адналітарныя ж прыназоўнікі і прыстаўкі (въ, съ, къ) пішуцца з паўнавартасным ерам (за выключэннем згаданага слова в̾слѣ́дъ).
У старым маскоўскім зводзе царкоўнаславянскай мовы (які ўжываецца стараверамі) таксама часткова выконвае функцыі знака пераносу слоў: калі слова разрываецца пасля зычнага, то над ім ставіцца ерак: содер̾//жа́ти (а калі пасля галоснага, то перанос ніяк не пазначаецца: по//доба́етъ).
У напісанні ерак дваякі: можа выглядаць S-падобна, накшталт вертыкальнай тыльды, або ў выглядзе чагосьці сярэдняга паміж формамі 7 і У; у старажытнасці сустракалася і форма ў выглядзе капялюшыка ці вечкі ^.
У старабеларускіх друкаваных выданнях розным напісанням спрабавалі надаць рознае арфаграфічнае і фанетычнае значэнне: так, у граматыцы Мялеція Сматрыцкага (1619) надрадковы знак у выглядзе ^ (названы пае́ркъ) адпавядае «Ь» на канцы слоў, а знак у выглядзе У (названы е́рикъ) — «Ъ». (Надрадковы ж заменнік Ь паміж зычнымі ў Сматрыцкага называецца мяккая і выглядае як рыска /, амаль гэтак жа, як знак звычайнага націску-оксіі, але трохі меншы.) У выданнях Львоўскай брацкай друкарні тых жа часоў «Ъ» таксама замяняўся надрадковым У-падобным знакам, а вось «Ь» ператвараўся ў надрадковую вуглаватую вертыкальную тыльду.
У расійскіх царкоўнаславянскіх выданнях падобная арфаграфічная розніца не адбілася, хоць ужываюцца (у розных шрыфтах) і S-падобнае, і У-падобнае напісанні ерка.
Юнікод
Пачынаючы з версіі Юнікода 5.1 для гэтага сімвала адведзены пазіцыі U+A67F (cyrillic payerok) і U+A67D (combining cyrillic payerok). Таксама ў якасці ерыка можна выкарыстоўваць вертыкальную хвалістую рысу U+2E2F (vertical tilde) і U+033E (combining vertical tilde).
Жалезнякі (Аршанскі раён)
Жалезнякі́ (, Железняки) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Усі Класік (снукер)
Усі Класік — прафесійны рэйтынгавы снукерны турнір. Турнір быў заснаваны ў 2008 годзе пад назвай Цзянсу Класік і быў нярэйтынгавым спаборніцтвам. У 2010 годзе ён быў перайменаваны ў Усі Класік, а з 2012 — праходзіць на рэйтынгавым узроўні. Турнір праходзіць у Wuxi City Sports Park Stadium, у горадзе Усі, Кітай. Дзеючы чэмпіён турніру — Ніл Робертсан, які выйграў турнір у 2014 годзе.
Паўстанне камунерас
Паўстанне камунерас (Guerra de las Comunidades de Castilla) — паўстанне кастыльскіх гарадоў на чале з Таледа ў 1520—1522 гадах, супраць імператарскай улады імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Карла V, які з'яўляўся таксама іспанскім каралём пад імем Карл I. Паўстанцы стварылі «Свяшчэнную хунту» (La Santa Junta de las Comunidades), да якой далучыліся амаль усе гарады Кастыліі, у тым ліку сталіца Вальядалід. Паўстанцы настойвалі на тым, каб Карл V жыў у Іспаніі, пратэставалі супраць абсалютызму Карла і яго нідэрландскіх саветнікаў у імя нацыянальных устаноў Іберыі; патрабавалі адхілення замежнікаў ад кіравання, рэгулярнага склікання картэсаў, пашырэння гарадскога самакіравання, забароны вывазу залатой манеты за мяжу. Рух камунерасаў прыняў цалкам дэмакратычны характар.
Паўстанцы абвясцілі Хуану Вар'ятку кіраўніцай Іспаніі. Шырокі размах руху, які прыняў з 1521 года антыдваранскі характар, вымусіў дваранства перайсці на бок караля. У бітве пры Вільялары (23 красавіка 1521) сілы Камунерас (паўстанне гарадоў Кастыліі), якіх ўзначальваў Хуан Падылья, былі разгромлены, сам ён і іншыя правадыры Хунты ўзяты ў палон і пакараны смерцю. У 1522 годзе супраціўленне паўстанцаў было канчаткова падушана. Урадавыя рэпрэсіі працягваліся да 1526 года.
Абалонне (Мікалаеўскі сельсавет)
Абало́нне (, Оболонье) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Мікалаеўскага сельсавета.
Буяны
Буяны:
Задроўе
Задро́ўе (, Задровье) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца за 20 км у напрамку на захад ад горада Орша, за 88 км ад Віцебска, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Коханава, каля левага берага ракі Адроў і аўтамабільнай дарогі.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Помнікі гісторыі
Каля вёскі знаходзіцца селішча часоў жалезнага веку і ранняга сярэдневякоўя.
Дудчына
Назву Дудчына маюць:
Спіс аб’ектаў PGC (956001—957000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (956001—957000)
Засеклі
За́секлі (, Засекли) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Гісторыя
Засяклянскі фальварак згадваецца ў 1642 годзе ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Звычайны фашызм
Звычайны фашызм — фільм рэжысёра Міхаіла Рома, зняты на кінастудыі Масфільм у 1965 годзе. Адзін з найвыдатнейшых публіцыстычных дакументальных фільмаў савецкай эпохі.
У фільме выкарыстаны трафейныя хранікальныя матэрыялы з кінаархіва Міністэрства прапаганды нацысцкай Германіі і асабістага фотаархіва Гітлера, а таксама шматлікія аматарскія здымкі, выяўленыя ў эсэсаўцаў.
Закадравы каментар выкананы самім рэжысёрам. Спачатку Ромм шукаў для гэтай мэты дыктара, але яго таварышы, пачуўшы працоўныя версіі каментара, запісаныя ім самім, параілі самастойна запісаць закадравы тэкст. Гутарковы характар каментара, які выяўляецца ў сінтаксісе, лексіцы, інтанацыях, стаў адным з галоўных адметных прыкмет фільма.
Змест
Фільм падзелены на часткі:
Пагост (Аршанскі раён)
Паго́ст (, Погост) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Казлова (Аршанскі раён)
Казло́ва (, Козлово) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Малотынскага сельсавета.
Ігар Уладзіміравіч Алоўнікаў
І́гар Уладзі́міравіч Ало́ўнікаў (нар., ) — беларускі піяніст, арганіст, педагог. Прафесар Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і беларускага кампазітара Уладзіміра Алоўнікава. Музычную адукацыю атрымаў у Сярэдняй спецыяльнай музычнай школе пры Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі (клас заслужанага дзеяча мастацтваў прафесара І. Цвятаевай), Маскоўскай дзяржаўнай кансерваторыі імя П. Чайкоўскага (клас фартэпіяна прафесара Я. Фліэра і клас аргана прафесара Л. Ройзмана), а таксама ў аспірантуры Маскоўскай дзяржаўнай кансерваторыі (клас прафесара М. Васкрасенскага).
Канцэртную дзейнасць пачаў у раннім узросце. З поспехам гастраліруе па краіне і за яе межамі. Выступае як з сольнымі фартэпіянным і арганнымі праграмамі, так і ў камерных ансамблях з вядомымі салістамі-інструменталістамі, а таксама з сімфанічным і камерным аркестрамі.
І. Алоўнікаў больш за дваццаць пяць гадоў займаецца педагагічнай дзейнасцю. Праводзіць майстар-класы для маладых піяністаў з Японіі, Тайваня і іншых замежных краін. З 1987 па 1993 год узначальваў кафедру спецыяльнага фартэпіяна Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі; з 1993 года — прафесар акадэміі. Сярод яго вучняў — лаўрэаты і дыпламанты міжнародных конкурсаў. Ігар Уладзіміравіч з’яўляецца старшынёй журы міжнародных конкурсаў у Беларусі, уваходзіць у склад журы конкурсаў іншых краін. З 1996 года — віцэ-прэзідэнт Беларускай асацыяцыі педагогаў фартэпіяна (БелЕРТА).
Ігар Алоўнікаў — аўтар шэрагу арганных і фартэпіянных транскрыпцыі твораў І. С. Баха, І. Брамса, С. Рахманінава, П. Чайкоўскага, балетнай і аркестравай музыкі беларускіх кампазітараў.
Конрад II (імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі)
Конрад II  (каля 990—) — кароль Германіі (1024—1039), першы імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі з Салічнай дынастыі (каранаваны 26 сакавіка 1027 у Рыме Папам Рымскім Янам XIX).
Раннія гады
Конрад быў сынам графа Генрыха Шпаерскага і Адэлаіды Латарынгскай. Яго прабабкай была Ліўтгарда, дачка Атона I Вялікага. Ён рана страціў бацьку і выхоўваўся Бурхардам Вормскім, не атрымаўшы пры гэтым навуковай адукацыі.
У 1016 годзе Конрад ажаніўся з Гізелай Швабскай, удавой графа Бруна I Браўншвайгскага і герцага Эрнста I Швабскага. Гэты кананічна недапушчальны шлюб быў заключаны насуперак жаданню Генрыха II і падчас швабскіх міжусобіц Конрад часам апыняўся ў выгнанні.
Пасля смерці Генрыха II, 4 верасня 1024 года, Конрад быў абраны каралём Германіі, перамогшы свайго суперніка, стрыечнага брата Конрада Малодшага. 8 верасня 1024 года ў Майнцы ён быў памазаны і каранаваны.
Каранацыя ў Мілане і Рыме
Пасля таго як у лютым 1026 года германскія князі прызналі на выпадак смерці Конрада II права на карону за яго малалетнім сынам Генрыхам Конрад з'явіўся ў Італіі.
У Італіі свецкія кіраўнікі былі супраць нямецкага валадарства, але архібіскуп міланскі Арыберт займаў бок імператара. Каранаваўшыся ў Мілане жалезнай каронай, ён адправіўся ў Рым, дзе 26 сакавіка 1027 года Папа Ян XIX каранаваў яго імператарам. Князі Капуі, Беневента і Салерна прызналі яго вяршэнства.
Барацьба за бургундскую спадчыну
Кароль Бургундыі Рудольф III быў не ў стане ўціхамірыць дваранства, якое бунтавала супраць яго, і ў яго не было законных дзяцей. Імператар Генрых II скарыстаўся гэтымі акалічнасцямі. У 1016 годзе ён уварваўся на яго тэрыторыю і вымусіў прызнаць сябе спадчыннікам бургундскага прастола.
Конрад II, як пераемнік Генрыха II, заявіў пра свае прэтэнзіі на Бургундыю. Акрамя яго права на Бургундыю прад'яўлялі траюрадныя пляменнікі Рудольфа III Эрнст II Швабскі (стрыечны брат і пасерб Конрада II) і Конрад Малодшы — іх маці (сёстры) былі пляменніцамі бургундскага караля. Эрнст II падняў паўстанне, а Конрад Малодшы далучыўся. Аднак Конрад II хутка здушыў гэты рух. Дагавор у Базелі канчаткова зацвердзіў права на Бургундыю, па смерці Рудольфа III, за Конрадам і яго сынам, які ў 1028 годзе, на сейме ў Ахене, фармальна быў выбраны ў спадчыннікі Конрада.
Эрнст II захаваў варожую пазіцыю да імператара, за што быў пазбаўлены Швабскага герцагства (1030).
У верасні 1032 года Рудольф III памёр. Нацыянальная бургундская партыя супрацьпаставіла Конраду II Адона Шампанскага, пляменніка Рудольфа. Конрад II тым часам ваяваў у Саксоніі, і Адон падпарадкаваў сабе большую частку Бургундыі. Напачатку 1033 года Конрад II выступіў у Петэрлінген, дзе 2 лютага быў выбраны знаццю паўночнай Бургундыі бургундскім каралём і каранаваны.
Такім чынам Бургундыя ўвайшла ў склад Свяшчэннай Рымскай імперыі ў якасці трэцяга каралеўства, нароўні з Германіяй і Італіяй.
У маі 1033 года адбылася сустрэча Конрада з французскім каралём Генрыхам у Дэвіле на Маасе. У выніку Генрых, відавочна, прызнаў права Конрада на валоданне Бургундыяй, і абодва кіраўнікі заключылі саюзы супраць Адона. Планаваліся змовіны французскага караля з імператарскай дачкой, але яны не адбыліся з-за яе смерці ў наступным годзе. Паход Конрада ў Латарынгію ў сярэдзіне лета 1033 года прымусіў Адона скарыцца. З-за таго, што Адон Шампанскі не стрымаў свайго абяцання пакінуць Бургундыю і зноў здзейсніў рабаўніцкі набег на Туль, Конрад з моцным войскам дайшоў у 1034 годзе да Роны, дзе яго сустрэлі граф Гумберт і італьянскі атрад пад правадырствам Арыберта Міланскага і графа Баніфацыя Тусцыйскага. Адон, ухіліўшыся ад сутыкнення, бег. Прыняўшы клятву вернасці ад паўднёвабургундскіх князёў, 1 жніўня 1034 Конрад каранаваўся ў Жэневе бургундскай каронай
Знешняя палітыка Конрада II
Польскі кароль Мечыслаў у 1028 годзе годзе спустошыў Усходнюю Саксонію. Каб забяспечыць спакой на паўночна-ўсходняй ускраіне сваёй дзяржавы, Конрад II саступіў Шлезвіг дацкаму каралю Кнуду (забяспечыўшы пры гэтым важныя выгоды архібіскупу брэменскаму і гамбургскаму) і ў 1029 годзе выступіў супраць Мечыслава. Армія імператара панесла вялікія страты, адмовілася ад аблогі Баўтцэна і без поспеху вярнулася назад. Смерць маркграфа Усходняй маркі Цітмара (1030) заахвоціла Мечыслава зноў пошасць на тэрыторыю паміж Эльбай і Зале. Прэтэнзіі на ўладу ў Польшчы з боку брат Мечыслава, які абапіраецца на рускую ваенную дапамогу, прымусілі польскага караля пасля паходаў Конрада ў 1031 і 1032 годзе прасіць імператара пра свет, які і быў заключаны ў ліпені 1033 года ў Мерзебургу. Мечыслаў, які прынёс васальную прысягу Конраду, адмовіўся ад сваіх каралеўскіх рэгалій і вярнуў Германіі яе аддаленую марку. Пасля яго смерці ў 1034 годзе яго жонка Рыхенза, унучка Атона II, разам са сваім сынам Казімірам бегла ў Германію.
Паход Конрада ў Венгрыю ў 1031 годзе быў няўдалым. Па мірным дагаворы венгерскі кароль не з'яўляўся васалам імператара; да канца нявырашаным засталося пытанне аб спрэчных тэрыторыях.
Унутраная палітыка Конрада II
Конрад II шмат зрабіў для ўсталявання спадчыннасці ўлады ў сваім нашчадстве. Выдаў знакаміты закон аб ленах, якім была прызнана іх спадчыннасць і неадчужальнасць інакш, як у сілу законнага прысуду пэраў, на які дапушчалася апеляцыя да імператара. Гэтым Конрад II жадаў прывязаць да сябе дробную знаць, вальвасараў, якія сапраўды падтрымлівалі яго.
Конрад II прытрымліваўся правіла раздаваць духоўныя пасады тым асобам, якіх жадаў узнагародзіць і на дапамогу якіх мог спадзявацца. З прычыны імкненняў Арыберта да ўмацавання ўлады архібіскупа міланскага, Конрад у 1036 годзе прыехаў у Італію ў другі раз, загадаў на сейме ў Павіі арыштаваць Арыберта. Мілан, у якім ізноў з'явіўся Арыберт, які выратаваўся ўцёкамі, удала змагаўся супраць Конрада. Імператар адправіўся ў Рым, каб зацвердзіць уладу Папы Бенедыкта IX, адтуль прайшоў у паўднёвую Італію, але, з-за хваробы ў яго войску, вярнуўся за Альпы.
Памёр 4 чэрвеня 1039 года.
Цыркумфлекс
Цыркумфле́кс (circumflexus), камора, або перыспамéна. — дыякрытычны знак і камп’ютарны сімвал.
У праграмаванні
У наборы з клавіятуры ёсць ^ (карат, або стрэшка — сімвал, які ўжываецца асобна, не як дыякрытык).
У мовах апісання даных
Прыклад падкрэсленага тэксту ^^^^^^^^^^^^^
Пагосцік
Паго́сцік (, Погостик) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Задроўеўскага сельсавета.
Будынак акруговага суда (Магілёў)
Будынак акруговага суда, таксама будынак Ніжняга суда, Урачэбнай управы і архіва — будынак у Магілёве на плошчы Славы, 1. Помнік архітэктуры класіцызму. Гісторыка-культурная каштоўнасць рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1778 годзе на Губернатарскай плошчы (сучасная пл. Савецкая) як будынак ніжняга земскага суда, урачэбнай управы і архіва. У 1883 г. будынак часткова перабудаваны і прыстасаваны пад акруговы суд паводле праекта М. П. Высоцкага.
Калі ў час Першай сусветнай вайны ў Магілёве знаходзілася Стаўка Вярхоўнага галоўнакамандуючага, у будынку размяшчалася частка світы Цара і чыны, знаходзілася ўпраўленне дзяжурнага генерала. Тут размяшчаліся камандзір канвою граф, генерал Д. М. Дубенскі і цырымоніймайстар барон.
У ліпені-жніўні 1919 г. у будынку размяшчаўся штаб 16-й арміі, якая ў 1919—1920 гг. вяла на тэрыторыі Беларусі баі супраць войскаў Польскай Рэспублікі. У ліпені 1919 г. членам Рэўваенсавета 16-й арміі прызначаны Р. К. Арджанікідзэ, які некаторы час працаваў у будынку, дзе размяшчаўся штаб.
Разбураны ў гады Другой сусветнай вайны. У 1950-я гады адноўлены і пераабсталяваны пад Магілёўскі абласны краязнаўчы музей.
Архітэктура
Уяўляе сабой мураваны прамавугольны ў плане будынак, які быў падзелены капітальнымі сценамі на тры часткі (для кожнай установы). З боку дваровага фасада кожная з устаноў мела асобны дворык, абнесены мураванай сцяной (не захаваліся). У 1883 г. часткова перабудаваны, надбудаваны трэці паверх, дэкарыраваны галоўны фасад, змененая ўнутраная планіроўка, будынак прыстасаваны пад акруговы суд.
Галоўны трохпавярховы (з паўпадвальным паверхам) фасад выходзіць на плошчу. Паверхі падзелены карнізнымі цягамі. У цэнтры галоўнага фасада — уваходны партал, раней існавалі тры асобныя ўваходы, адпаведна фасад быў аздоблены трыма рызалітамі, завершанымі атыкамі з франтонамі. Цэнтральная частка фасада завершана над карнізам прамавугольным прафіляваным атыкам і дэкарыраваная плоскімі пілястрамі па тры паабапал увахода. На першым паверсе пілястры руставаныя, на другім — парныя, на трэцім — гладкія. Падобныя пілястры захаваліся на бакавых частках будынка, абапал першапачатковых уваходаў, і на вуглах фасадаў. Прамавугольныя аконныя праёмы ў простых ліштвах на першым і трэцім паверхах аздобленыя замковым каменем, на другім завершаны праз адно прамавугольнымі сандрыкамі або трохвугольнымі франтонамі. Будынак завершаны тонкапрафіляваным карнізам. Дэкаратыўныя дэталі, як то пілястры, паясы, ліштвы, сандрыкі, вылучаны асобным колерам.
Сямён Генадзевіч Шасцілоўскі
Сямён Шасцілоўскі (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца салігорскага «Шахцёра».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага «Дынама», у першай палове 2011 года выступаў за фарм-клуб «Дынама-2», пасля далучыўся да дубля. 27 лістапада 2011 года ў матчы апошняга тура супраць «Мінска» (3:4) дэбютаваў за асноўную каманду «Дынама» ў Вышэйшай лізе, правёўшы на полі ўсе 90 хвілін.
Сезон 2012 правёў у арэндзе ў клубе Першай лігі «Бяроза-2010». У першай палове 2013 года гуляў за дубль «Дынама», таксама правёў адзін матч у Лізе Еўропы. Улетку 2013 года ізноў адправіўся ў «Бярозу-2010», але хутка атрымаў цяжкую траўму, з-за якой выбыў да канца сезона.
У сезоне 2014 заставаўся ў «Бярозе-2010», дзе стаў трывалым іграком асновы. Сезон 2015 пачаў у складзе «Дынама», але гуляў толькі за дубль. У ліпені 2015 года быў аддадзены ў арэнду ў «Гарадзею», якой дапамог па выніках сезона выйсці ў Вышэйшую лігу.
У студзені 2016 года па заканчэнні тэрміну арэнды вярнуўся ў «Дынама», але неўзабаве арэнда была падоўжана на ўвесь сезон 2016. Сезон 2016 распачаў у якасці іграка асновы «цукровых», але ўлетку згубіў месца ў складзе. Па заканчэнні сезона ў снежні 2016 года вярнуўся ў Мінск. У студзені 2017 года, падпісаўшы новы кантракт з «Дынама», зноў адправіўся ў арэнду ў «Гарадзею». У сезоне 2017 па чарзе выхадзіў на поле і сядзеў на лаўцы запасных.
У лістападзе 2017 года вярнуўся ў «Дынама», аднак у студзені 2018 года зноў стаў трэніравацца з «Гарадзеяй». У лютым 2018 года падпісаў двухгадовы кантракт з клубам. У пачатку сезона 2018 пераважна заставаўся на лаўцы запасных, а з ліпеня замацаваўся ў стартавым складзе каманды. З чэрвеня па жнівень 2019 года не гуляў з-за траўмы, пасля вярнуў месца ў аснове.
У верасні 2020 года перайшоў у мазырскую «Славію». Хутка замацаваўся ў стартавым складзе каманды, толькі часам адсутнічаў з-за траўм. У лістападзе 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў мазырскі клуб.
У снежні 2022 года падпісаў двухгадовае пагадненне з салігорскім «Шахцёрам».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя Беларусі ў кваліфікацыйных турнірах чэмпіянату Еўропы.
9 верасня 2013 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі ў адборачным матчы чэмпіянату Еўропы супраць Францыі (1:2). Пазней здолеў замацавацца ў зборнай як асноўны цэнтральны абаронца. Прымаў удзел у Кубках Садружнасці 2014 і 2015 у Санкт-Пецярбургу, турнір 2016 года быў вымушаны прапусціць з-за траўмы.
Акут
Аку́т, о́ксія (ὀξεῖα), востры націск  — , /-падобная рыска над літарай. Выкарыстоўваецца ў грэчаскай, раманскіх, славянскіх і шматлікіх іншых мовах. У Юнікодзе прадстаўлены як U+0301. Прыблізна супадае па форме з друкарскім клавіятурным знакам — машынапісным апострафам.
Арфаграфія некаторых моў патрабуе абавязковай ці факультатыўнай расстаноўкі знакаў націску (акута або гравіса). Акут як знак націску выкарыстоўваецца ў некаторых сучасных еўрапейскіх мовах, якія маюць рухомы (нефіксаваны) націск.
У раманскіх мовах акут шырока выкарыстоўваецца для адрознівання адкрытых і закрытых галосных. У большасці арфаграфічных сістэм (за выключэннем партугальскай мовы) пазначае закрытую якасць галоснага.
У некаторых мовах выкарыстоўваецца для абазначэння даўгаты галосных (а таксама складаўтваральных зычных), тону, лагічнага вылучэння.
Лацінская мова
Папярэднікам акута быў, відаць, знак апексу, які ўжываўся ў лацінскай мове для пазначэння даўгаты галоснага.
Грэчаская мова
У старажытнагрэчаскай політанічнай арфаграфіі знак вострага націску з’явіўся для пазначэння высокага тону. У сучаснай грэчаскай мове (дыматыка) музычны націск страчаны і знакам оксіі паслядоўна пазначаецца націск ва ўсіх шматскладовых словах.
Усходнеславянскія мовы
У беларускай, рускай і ўкраінскай мовах знак вострага націску сістэматычна выкарыстоўваецца для пазначэння месца націску ў слоўніках, кнігах для малодшых школьнікаў і замежнікаў. У звычайных тэкстах у словах, якія адрозніваюцца толькі месцам націску (гл. Амографы), прастаўляецца факультатыўна: па́ра — пара́, пры́клад — прыкла́д і інш.
Германскія мовы
У скандынаўскіх мовах акут пазначае ўдарны e на канцы, звычайна толькі пры наяўнасці амонімаў.