cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Яўстах Прушынскі
Службовая дзейнасць
Адносна яго матываў прыняцця на сябе пасады мінскага губернскага правадыра дваранства рускі паручнік гвардыі Мікалай Ксенафонтавіч Палявы, прызначаны ў 1864 г. ад Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі членам 2-й паверкавай камісіі Бабруйскага павета, пазней успамінаў: ''«…калі я зблізіўся з некаторымі памешчыкамі-палякамі, я пытаў іх: што за ахвота была Прушынскаму, багатаму незалежнаму чалавеку, ставіць сябе ў такое непрыстойнае, цяжкае, двухсэнсоўнае становішча? Яны растлумачылі мне, што Прушынскі рабіў гэта з любові да айчыны; на пасадзе губернскага прадвадзіцеля дваранства ён мог абараняць многіх, стрымліваць у губернскай па сялянскіх справах прысутнасці антыпольскі кірунак, мог папярэдзіць каго трэба пра пагрозу і заступіцца за яго»''. Студзеньскае паўстанне было праявай жадання многіх мясцовых дваран да аднаўлення сваёй дзяржаўнасці, а параза вымусіла іх шукаць спосабы захавання сваёй культуры і ідэнтычнасці, якія былі пад пагрозай русіфікацыі з-за пасляпаўстанчай ўрадавай палітыкі Расіі. У Расійскай імперыі да пачатку 1880-х гг. галоўнай этнавызначальнай прыметай лічылася не мова, а веравызнанне: усіх парафіян Рускай праваслаўнай царквы адносілі да «рускага народа», адзінага ў трох галінах (велікарусы, маларусы і беларусы), а каталік асацыяваўся з «палякам». Гэта было прычынай для многіх беларускіх дваран зацята трымацца гістарычна-традыцыйнага каталіцкага веравызнання і знешне называць сябе «палякамі», каб этнаканфесіянальна адрознівацца ад рускіх і пазбегнуць абрусення.
Калі адміністрацыя віленскага ваеннага генерал-губернатара прызначыла у 1863 г. новых павятовых і губернскіх прадвадзіцеляў дваранства і падштурхоўвала мясцовае дваранства літоўска-беларускіх губерняў прыносіць вернападданыя адрасы расійскаму імператару, то новапрызначаны (з 14 верасня 1863 г.) мінскі губернскі прадвадзіцель дваранства Яўстах Прушынскі падаў 25 верасня 1863 г. свой адрас ад імя дваран Мінскай губерні, які быў падпісаны 2744 асобамі, і адначасова зрабіў зварот на беларускай мове. Рускі чыноўнік адміністрацыі віленскага ваеннага генерал-губернатара А. Масолаў, сведка падзеі, напісаў у мемуарах, што гэты беларускамоўны зварот расійскія ўлады палічылі за чарговую хітрасць «палякаў»: ''«Ковенскае дваранства прадставіла адрас за 500-мі подпісамі 26 жніўня, затым гродненскае — у сярэдзіне верасня; у канцы верасня і мінскае разам з новым прадвадзіцелем Прушынскім, чалавекам выдатнай сумленнасці, сілы волі і розуму. Вырашыўшы скласці адрас, ён напісаў агульнае пасланне на беларускай мове з выказваннем сваіх перакананняў. Ён выказаў у ім упэўненасць у гістарычнай неабходнасці зліцця заходніх губерняў з Расіяй, але ў той жа час неабходнасць гэтага зліцця ён даказваў думкай аб панславізме. Думка гэта пусціла карані ў Мінскай губерні, бо ў ёй заключалася вядомая хітрасць палякаў, якія на ўсё згодны, абы толькі не быць і не называцца рускімі»''. Зварот Прушынскага была скіраваны на тое, што Расійская імперыя павінна аб’яднаць усе славянскія народы ў адной дзяржаве (панславізм), але не асіміляваць іх, а пакінуць ім (у тым ліку беларусам) права на моўную і культурную самабытнасць у адзінай імперыі пад скіпетрам рускіх цароў.
4 красавіка 1865 г. атрымаў чын стацкага саветніка, а 16 красавіка 1867 г. — правадзейнага стацкага саветніка.
З 31 ліпеня 1864 па 4 сакавіка 1877 г. быў старшынёй Мінскага дабрачыннага таварыства.
Масонства
Быў членам масонскай ложы «Паўночнага шэсця пад паўночнай зоркай» у г. Мінску: па стану на 1820 г. — член ложы 1-й ст.
Узнагароды
Кавалер ордэнаў Св. Станіслава 3-й ст. (02.02.1834 г.), Св. Ганны 2-й ст. (20.12.1846 г.), Св. Уладзіміра 3-й ст. (04.10.1863 г.), Св. Станіслава 1-й ст. (27.12.1868 г.), Св. Ганны 1-й ст. (01.01.1872 г.).
Узнагароджаны бронзавым медалём «У памяць вайны 1853-1856» (26.08.1856 г.), цёмна-бронзавым медалём на стужцы з дзяржаўных кветак «У памяць здушэння польскага мецяжу 1863-1864 гг.» (31.03.1865 г.), знакам узнагароды «За ўвядзенне ў дзеянне Палажэнняў 1861 г.» (28.02.1869 г.), Найвышэйшым спрыяннем за стараннасць і карысныя працы па прад’яўленні і зацвярджэнні люстрацыйных актаў (27.07.1870 г.), знакам узнагароды «За працы па пазямельным уладкаванні дзяржаўных сялян» (жнівень 1870 г.).
Гаспадарчая дзейнасць
Суседзі адзначалі гаспадарчы талент маянткоўца Прушынскага, які здолеў дабіцца высокай ураджайнасці зямлі, у тым ліку дзякуючы па-сучаснаму механізаванай апрацоўцы.
Выпрацоўваючы ўласна, узгадняючы і выказваючы пазіцыю землеўласнікаў Мінскай губерні, Яўстах Прушынскі апублікаваў у Мінску ў 1858 г. свае погляды на плануемую расійскім урадам сялянскую рэформу ў сваім артыкуле «Некалькі слоў аб артыкуле графа Урускага, воляй і няволяй у працы і іншым разам агучаных». Ён лічыў, што вызваленне сялян ад прыгоннай залежнасці без надзялення іх зямлёй (панскай ці дзяржаўнай) ёсць лепшым стымулятарам для іх прадпрымальнасці і актыўнасці ў гаспадарчай працы, а надзяленне зямлёй прывядзе іх да нячыннасці і абцяжарання абавязкамі па выплаце грошай за вылучаны надзел. А адразанне сялянам участкаў зямлі з панскіх маёнткаў, на думку Прушынскага, можа стаць прычынай заняпаду ці нават банкруцтва эфектыўных дваранскіх гаспадарак, якія могуць прадастаўляць працоўныя месцы для сялян. Вядома, што ў канечным выніку сяляне ў 1861 г. былі вызвалены з прыгоннай залежнасці і надзелены ўчасткамі зямлі, за якія яны значна пераплацілі, чым калі б куплялі той жа надзел па рынкавым кошце.
У некралогу на Яўстаха Прушынскага паважліва пісалася ў 1877 г., што ён атрымаў ''«маёнтак Лошыца <...> у самым жаласным становішчы; як кажуць, не было ні кола, ні двара, а на ўсю вёску, якая складаецца з 30-40 двароў, ледзь было тры коні ды два воліка, ад чаго і зямля была не прадукцыйная, а сяляне ў самым адчайным стане. Маёнтак гэты ў цяперашні час даведзены да зайздроснага стану як па эканамічных, так і механічных характарыстыках»''.
Знаёмства з Вінцэнтам Дуніным-Марцінкевічам
Каталіцкія дваране-маянткоўцы Мінскай губерні прынялі чынны ўдзел у аднаўленні літаратурнага статусу беларускай мовы. У 1850-ыя гг. у Мінскай і Магілёўскай губернях значны ўплыў на праяўленне мясцовымі каталіцкімі дваранамі зацікаўленасці да гутарковай мовы беларускіх сялян, стварэнне новай беларускай літаратурнай мовы, упэўненае аднаўленне статусу літаратурнай і папулярызацыю яе сярод розных саслоўяў Беларусі зрабіў сваімі мастацкімі літаратурнымі творамі і тэатральнай дзейнасцю адораны Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч, які не раз гасцяваў у Яўстаха Прушынскага ў маёнтку Лошыца.
Сваю беларускамоўную вершаваную аповесць «Купала» (1855) Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч прысвяціў свайму сябру — бабруйскаму павятоваму маршалку (1844—1859) і дбайнаму гаспадару Аляксандру Лапе (1802—1869), які пазней быў выбраны дваранамі на пасаду мінскага губернскага маршалка (1859—1863). Сама аповесць была напісана аўтарам у Мінску на матэрыяле святкавання Купалля сялянамі ў маёнтку Лошыца, які належаў Яўстаху Прушынскаму. Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч часта бываў «у Лошыцкім сяле, каля Мінска, гаспадарнага пана Прушынска», увекавечыўшы гэтую паважлівую ацэнку свайму сябру Прушынскаму ў сваёй беларускамоўнай аповесці «Дурны Зміцер, хоць хітры» (1855).
Расійскі праект «зваротнай уніі» (1865—1866)
У Студзеньскім паўстанні (1863—1864) прымала ўдзел шмат каталіцкіх святароў, таму «паланізм» і каталіцызм успрымаліся як адзіны падрыўны антырасійскі саюз. Для прадухілення новага сепаратызму ў Заходнім краі расійскі ўрад тады бачыў два шляхі: перавод усёй каталіцкай паствы ў праваслаўе ці «абрусенне каталіцызма» (г.зн. размежавання польскай і каталіцкай ідэнтычнасцяў — для ператварэння каталіцызма ў лаяльную расійскай уладзе і сумяшчальную з «рускай» этнічнасцю канфесію). Задумка ўрадавага праекта была ў тым, каб стварыць у Расійскай імперыі фактычна незалежны ад Рыма каталіцкі Сінод у Санкт-Пецярбургу, якому б былі падначалены ўсе каталіцкія парафіі ў Расійскай імперыі, а таксама ўвесці рускую мову ў дадатковае каталіцкае набажэнства (акрамя літургііі на латыні), прызначаць каталіцкіх біскупаў і адмяніць абавязковы цэлібат для белага каталіцкага святарства. Сучасныя расійскія даследчыкі назвалі гэтыя і падобныя прапановы расійскіх улад у 1865—1866 гг. праектам «зваротнай уніі», праводзячы аналогію з Берасцейскай царкоўнай уніяй (1596), калі праваслаўная царква ў Рэчы Паспалітай пераходзіла пад вяршэнства Папы Рымскага. Тэрмін «зваротная унія» упершыню ўжыў у 1866 г. у газеце «Виленский вестник» адзін з ідэолагаў заходнерусізма Міхаіл Каяловіч, калі выказаўся за унію толькі на тэрыторыі польскіх губерняў Расійскай імперыі, але не ў Заходнім краі, бо ў апошнім яна, паводле Каяловіча, складала бы канкурэнцыю праваслаўнай царкве, яшчэ не мелай цвёрдых пазіцый і прыхільнасці сярод былых уніятаў заходніх губерняў з часу Полацкага царкоўнага сабору (1839). І толькі ў аддаленай будучыні Міхаіл Каяловіч бачыў карысць ад «народнага лацінства» у Заходнім краі.
Па ініцыятыве расійскіх улад у 1865 г. была складзена «Запіска» аб праекце царкоўнай уніі рымска-католікаў з праваслаўем у Заходнім краі і была прапанавана былому мінскаму праваслаўнаму епіскапу Антонію (Зубко) і мінскаму губернскаму прадвадзіцелю дваранства Яўстаху Прушынскаму, каб апошнія паспрыялі папулярызацыі гэтай ідэі сярод уплывовых дваран-маянткоўцаў і каталіцкіх ксяндзоў, у чым Прушынскі і епіскап Антоній праявілі пэўную актыўнасць.
Аднак у канечным выніку праект «зваротнай уніі» быў у 1866 г. адхілены самім расійскім урадам. У лістападзе 1866 г. расійскі імператар Аляксандр II скасаваў Канкардат з Ватыканам ад 1847 г.
Маёнткі
Атрымаў у спадчыну родавыя маёнткі Лошыца і Новы Двор у Мінскім павеце, якія налічвалі ў 1824 г. супольна 178 рэвізскіх душ, а ў 1840 і 1850 г. — 208 душ.
У 1868—1877 гг. маёнткі Лошыца і Новы Двор супольна мелі абшар у 3250 дзесяцін зямлі.
У ліпені 1869 г. расійскі імператар Аляксандр II задаволіў хадайніцтва Прушынскага аб вызваленні яго ад деяння Палажэння 10 снежня 1865 года і аб распаўсюджанні на яго праў, прадастаўленых у Заходнім краі маянткоўцам «рускага паходжання»: г.зн. Яўстах Прушынскі захаваў права набываць маёнткі ў Заходнім краі і быў пазбаўлены неабходнасці плаціць штогадовы кантрыбуцыйны збор з маёнткаў, уведзены расійскім урадам у адносінах да маянткоўцаў-католікаў Заходняга края. У 1871 г. Яўстах Прушынскі набыў маёнтак Яхімоўшчына і Палачаны ў Вілейскім павеце.
Паводле тастамента, у 1877 г. пасля смерці бяздзетнага Яўстаха Прушынскага яго маёнткі Яхімоўшчына і Палачаны ў Вілейскім павеце і маёнтак Лошыца (пад Мінскам) у Мінскім павеце перайшлі па спадчыне да пляменніка — Яна Янавіча Любанскага (1820—1884), сына сястры Яўстаха Прушынскага — Станіславы (з роду Прушынскіх).
Смерць
Памёр 4 сакавіка (ст.ст.) 1877 г. у сваім маёнтку Лошыца «ад працяглай і цяжкай хваробы».
Дзеці Хурына
Дзе́ці Ху́рына (The Children of Húrin) — рэканструкцыя незавершанага рамана культавага пісьменніка Дж. Р. Р. Толкіна, якую выканаў яго сын Крыстафер. Гэтую кнігу Толкін пачаў пісаць у 1918 годзе, калі яму было 26 гадоў, і на працягу ўсяго свайго жыцця ён вяртаўся да яе, аднак так і не паспеў скончыць. Крыстафер Толкін перапрацаваў шматлікія чарнавікі, і з уласнымі стылістычнымі праўкамі падрыхтаваў кнігу да друку.
Кніга выйшла ў продаж 16 красавіка 2007 года.
Мальтыйская капэла
Гісторыя
Варанцоўскі палац быў узведзены архітэктарам Б. Ф. Растрэлі ў 1749—1757 гадах для канцлера графа М. І. Варанцова. На будаўніцтва і аздабленне палаца спатрэбіліся вялікія капіталаўкладанні, у 1763 годзе граф Варанцоў за даўгі быў вымушаны саступіць яго расійскай казне. Да 1770 года будынак пуставаў, а пазней пачаў выкарыстоўвацца як гасцявы дом. У розны час палац займалі прынц Генрых Прускі, прынц Насау-Зіген і граф І. А. Астэрман. Пасля ўсшэсця на трон Паўла I і прыняцця ім тытула пратэктара, а затым і Вялікага Магістра Мальтыйскага ордэна Варанцоўскі палац быў прадастаўлены мальтыйскім рыцарам, якія былі вымушаныя шукаць прытулку пасля захопу Напалеонам Банапартам вострава Мальта ў 1798 годзе.
У 1798—1800 гадах прыдворны архітэктар Джакама Кварэнгі прыбудаваў да галоўнага корпуса Варанцоўскага палаца Мальтыйскую капэлу (капліцу). 17 чэрвеня 1800 года арцыбіскуп Магілёўскі Станіслаў Іванавіч Богуш-Сестранцэвіч асвяціў царкву.
Пасля смерці Паўла I яго пераемнік Аляксандр I адмовіўся ад звання Вялікага Магістра ордэна, захаваўшы тытул яго пратэктара. У 1803 годзе Аляксандр I склаў з сябе званне пратэктара, а ў 1817 годзе было абвешчана, што «ордэн у Расійскай імперыі больш не існуе».
З 1810 па 1918 год у Варанцоўскім палацы размяшчаўся Пажаскі корпус. Мальтыйская капэла была захавана як каталіцкі храм і адкрыта для наведванняў супрацоўнікамі пасольстваў і місій, а таксама членамі імператарскай сям’і.
У 1853 годзе тут быў пахаваны папячыцель царквы герцаг Лейхтэнбергскі, зяць імператара Мікалая I і самы высокапастаўлены каталік Расіі. У заалтарнай часткі капэлы была прыбудаваны прыбудоўка, пад якой быў уладкаваны склеп. Па волі жонкі герцага, вялікай княгіні Марыі Мікалаеўны, у прыдзеле быў адноўлены інтэр’ер дамавой малельні герцага, якая знаходзілася ў Марыінскім палацы.
У мальтыйскай капэле неаднаразова праводзіліся рамонтныя і рэстаўрацыйныя працы. Апошняя рэстаўрацыя царквы праведзена пад кіраўніцтвам архітэктара С. В. Самусенкі ў 1986—1998 гадах. У канцы 2002 года ў капэле, адрэстаўраванай па ініцыятыве начальніка Сувораўскага вучылішча генерала В. М. Скоблава, адкрыўся Музей гісторыі кадэцкіх карпусоў Расіі.
IC 3164
IC 3164 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гі Стэфан Эсамэ
Гі Стэфан Эсамэ (Guy Stéphane Essame; нар., , Камерун) — камерунскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выступаў за розныя клубы ў Паўднёвай Амерыцы і Еўропе. З 2008 года гуляў за грозненскі «Церак». У сезоне 2012/2013 выступаў у Парагваі.
У ліпені 2013 года перайшоў у гродзенскі «Нёман». Некаторы час выступаў на пазіцыі апорнага паўабаронцы, але неўзабаве стаў гуляць як атакуючы паўабаронца, замяніўшы на гэтай пазіцыі траўміраванага Івана Дзенісевіча. Хутка стаў адным з лепшых ігракоў гродзенскага клуба. У двух турах запар, 27 кастрычніка і 2 лістапада, забіў па голу, прынёс тым самым перамогі над БАТЭ (1:0) і мінскім «Дынама» (2:1), што дапамагло «Нёману» заняць выніковае чацвёртае месца.
У снежні 2013 года стаў іграком казастанскага клуба «Атырау». У складзе «Атырау» адразу стаў іграком асновы. У ліпені 2014 года на правах арэнды перайшоў у «Астану». У складзе сталічнага клуба стаў чэмпіёнам Казахстана. У сезоне 2015 вярнуўся ў «Атырау». У студзені 2017 года стала вядома, што Эсамэ пакінуў казахстанскі клуб.
Міжнародная кар’ера
Згуляў у двух матчах за зборную Камеруна.
Гісторыя Беларусі (мультфільм)
«Гісторыя Беларусі» — беларускі аматарскі нямы анімацыйны фільм, прысвечаны гісторыі Беларусі. Сюжэт мультфільма апісвае гістарычны шлях Беларусі, паказваючы важкія падзеі ейнай гісторыі. Аўтар прызнае, што ў нейкай ступені натхняўся мультфільмам «Будзьма беларусамі».
Стварэнне
17 кастрычніка 2015 года на ютубным канале тады яшчэ івацэвіцкага школьніка Арцёма Саяўца «Art's Animations» з’яўляецца кароткаметражны мультфільм «Гісторыя Беларусі» (Истории Беларуси) працягласцю 3:41, які станам на 3 студзеня 2021 года мае 3.673.110 праглядаў. Аднак аўтар прызнаў шмат якія недаробкі і памылкі (як гістарычныя, так і з анімацыяй). 12 сакавіка 2017 года ён у сваёй суполцы «У Кантакце» аб’яўляе пра старт працы над «Гісторыяй Беларусі», якая мусіла быць больш якаснай.
Цягам стварэння мультфільма аўтар выкладваў у свваёй суполцы «У Кантакце» здымкі або абрэзаныя сцэнкі з мультфільма. Ужо тады падпісанты адзначалі даволі добрую якасць мультфільма. 28 чэрвеня аўтар агалосіў пра паломку камп’ютара, з-за чаго выпуск мультфільма быў адкладзены. 17 ліпеня ўжо было паведамлена пра працяг працы. На «YouTube» мультфільм з’яўляецца 10 жніўня 2017 року.
Мультфільм
У адрозненне ад першай «Гісторыі Беларусі» (Истории Беларуси), дзе амаль усё канцэнтравалася на пазітыве, «Гісторыя Беларусі» 2017 года мае больш глыбокае адлюстраванне беларускай мінуўшчыны. Напрыклад, даволі трагічна паказаная сцэна падзелаў Рэчы Паспалітай: чорны фон, жорсткасць.
Станам на 3 студзеня 2021 года мультфільм мае ўжо 6.377.090 праглядаў.
Паводле статыстыкі на студзень 2018 году (тады мультфільм набраў ужо больш за мільён праглядаў): 41% ад усіх праглядаў з Расеі; 11% — Украіна; 8% — Беларусь ; 6% — Польшча; 4% — ЗША, 30% — астатнія краіны.
Be My Valentine
Таксама існуе версія песні на рускай мове: «Парень, ты ничё».
Асінавіца
Назву Асінавіца маюць:
Be My Valentine
Еўрабачанне-2009
«Be My Valentine» была абрана 8 сакавіка з 14 песень-кандыдатаў украінскага нацыянальнага адбору, абыйдзячы такіх удзельнікаў, як Аляксандр Панаётаў, «Заклёпки», «Горячий шоколад».
Музычнае відэа
15 сакавіка 2009 года Святлана Лабада прэзентавала промаролік на песню Be my Valentine (Anti-crisis Girl). У гэтым роліку можна ўбачыць нарэзкі з папярэдніх кліпаў спявачкі: «Не мачо», «Постой, МуЩина»!, «Мишка, гадкий мальчишка!», а таксама частка кадраў з выступлення Святланы на прэміі VIVA.
Шылін
Шылін — прозвішча і тапонім.
Сфінксы на Універсітэцкай набярэжнай
Апісанне
Сфінксам на Універсітэцкай набярэжнай каля 3,5 тыс. гадоў. Высечаныя з сіеніта, яны стаялі каля ўваходу ў велічны храм, збудаваны ў Егіпце каля Фіваў для фараона Аменхатэпа III. Галовы сфінксаў з’яўляюцца партрэтнымі малюнкамі гэтага фараона. Галаўныя ўборы сфінксаў — кароны «па схемці» — сведчылі аб тым, што Аменхатэп III быў кіраўніком двух царстваў — Верхняга і Ніжняга Егіпта. На жаль, у сфінксаў адбітыя падбародкі і накладныя бароды. Пры пагрузцы адзін з сфінксаў парваў тросы і ўпаў, разбіўшы на трэскі мачту і борт карабля. На твары сфінкса захаваўся глыбокі шнар ад каната.
Перанос у Пецярбург
Сфінксаў на Універсітэцкай набярэжнай перад Акадэміяй мастацтваў Санкт-Пецярбурга набыў Андрэй Мікалаевіч Мураўёў, які адправіўся ў 1830 годзе ў паломніцтва па святых месцах. У Александрыі Мураўёў і ўбачыў прывезеных для продажу сфінксаў. Статуі, створаныя скульптарамі ў старажытнасці, зрабілі на яго такое моцнае ўражанне, што ён неадкладна адправіў расійскаму паслу ліст, у якім прапанаваў набыць іх. З пасольства ліст вандроўніка адправіўся ў Пецярбург. Там яго адрасат, Мікалай I, перанакіраваў пасланне ў Акадэмію мастацтваў. У рэшце рэшт, такую ​​куплю палічылі мэтазгоднай, але да моманту вырашэння бюракратычных складанасцяў уладальнік-англічанін ужо прадаў іх у Францыю. Выратавала становішча чарговая французская рэвалюцыя. Калі б не яна, то сёння статуі загадкавых міфалагічных істот ўпрыгожвалі б набярэжную Сены ці адну з плошчаў Парыжа.
У 1832 годзе сфінксы прыбылі ў Пецярбург. Першыя два гады яны правялі ў двары Акадэміі мастацтваў. Столькі часу спатрэбілася на стварэнне прыстані ля яе сцен, архітэктарам якой стаў Канстанцін Андрэевіч Тон. Сваё месца на набярэжнай сфінксы занялі ў 1834 годзе.
Ігар Мікалаевіч Заяц
Ігар Заяц (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
У лютым 2020 года на правах арэнды далучыўся да «Гомеля». У гомельскім клубе таксама замацаваўся ў аснове і дапамог яму вярнуцца ў элітны дывізіён. Па заканчэнні арэнды ў снежні 2020 года пакінуў «Гомель», у пачатку 2021 года трэніраваўся з дублем «Дынама», а ў лютым 2021 года зноў быў арандаваны гомельскім клубам. 13 сакавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы першага тура супраць брэсцкага «Руха» (1:1), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін. У далейшым працягваў выступаць у стартавым складзе, пазней стаў часам выхдзіць на замену. У лістападзе 2021 года па заканчэнні арэнды вярнуўся ў «Дынама». У першай палове 2022 года трэніраваўся з асноўнай камандай дынамаўцаў, але выхадзіў на поле толькі ў дублі.
У ліпені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў «Слуцк», дзе хутка замацаваўся ў стартавым складзе. У снежні 2022 года па заканчэнні арэнды пакінуў слуцкі клуб, аднак у студзені 2023 года, пакінуўшы «Дынама», падпісаў паўнавартаснае пагадненне са «Слуцкам».
Сурба
Сурба (Surbo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 13576 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 636 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 73010. Тэлефонны код — 0832.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы sant'Oronzo vescovo e martire.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Футуна (востраў, Уоліс і Футуна)
Футу́на (Futuna) — найбуйнейшы востраў у групе астравоў Хорн. Плошча - 62,3 км². Насельніцтва - 4237 чал. (2008 г.).
Геаграфія і прырода
Востраў Футуна размешчаны ўсяго ў 1,6 км ад суседняга вострава Алофі, у 240 км ад Мата-Уту, галоўнага адміністрацыйнага цэнтра Уоліс і Футуна, у 3201 км ад бліжэйшага мацерыка Аўстралія, у 16182 км ад Парыжа, у 15088 км ад Мінска. Даўжыня - 15,3 км. Найбольшая шырыня - 5,4 км.
Футуна мае вулканічнае паходжанне. На падводных схілах назіраюцца нязначныя магнітныя анамаліі, што сведчыць пра наяўнасць у пародзе жалеза. Найвышэйшы пункт - гара Пуке (524 м). З гор сцякаюць 50 кароткіх рэк. Клімат трапічны пасатны. Лета вільготнае, часам суправаджаецца цыклонамі.
Каля 30% вострава пакрыты лясамі, вышэй за 450 м знаходзяцца горныя лугі. На Футуне сустракаюцца 3 віды эндэмічных раслін і 3 віды эндэмічных птушак.
Гісторыя
Востраў Футуна быў населены ў канцы 1 тысячагоддзя да н. э. палінезійцамі меркавана з Фіджы. Нашчадкамі старажытных перасяленцаў з'яўляецца народ футуна, які і ў нашы дні складае абсалютную большасць насельнікаў. Да XVII ст. футуна склалі 2 дзяржаўных аб'яднання Сігове і Ала на чале вярхоўных правадыроў ту'і. Большасць жыхароў складалі простыя абшчыннікі сека.
У 1616 г. востраў быў адкрыты галандцамі. У 1837 г. на ім высадзіліся французскія каталіцкія місіянеры, якія паспяхова распаўсюдзілі хрысціянства. Адным з найбольш выбітных місіянераў быў П'ер Шанэль, абвешчаны пазней святым. У 1887 г. ту'і Сігове і Ала падпісалі з Францыяй дагавор аб пратэктараце. У 1917 г. іх валоданні былі абвешчаны часткай французскай калоніі Уоліс і Футуна. Пры гэтым ту'і захавалі значную ўладу.
Пасля II Сусветнай вайны назіраецца сталая эміграцыя, пераважна ў Новую Каледонію і востраў Увеа.
Інфраструктура
Востраў падзелены на дзве адміністрацыйныя адзінкі — Сігове з цэнтрам у вёсцы Леава і Ала з цэнтрам у вёсцы Малае. Абедзве акругі маюць статус каралеўств, хаця ўлада традыцыйных манархаў-ту'і значна саслаблена выбарнымі адміністрацыйнымі органамі ўлады.
На паўднёвым усходзе каля вёскі Веле працуе аэрапорт. Недалёка ад яго знаходзіцца галоўная славутая мясціна вострава — касцёл Святога П'ера Шанэля.
78% жыхароў займаецца сельскай гаспадаркай і рыбалоўствам, якія забяспечваюць іх унутраныя патрэбы. Важнае значэнне для эканомікі маюць фінансавая дапамога з боку Францыі і грашовыя адлічэнні з боку сваякоў, што працуюць у Новай Каледоніі.
Бітва пры Талаверы (1936)
Бітва пры Талавера-дэ-ла-Рэйна адбылася 3 верасня 1936 года падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Рэспубліканцы, спрабуючы перагарадзіць шлях на Мадрыд ля Талавера-дэ-ла-Рэйна, былі разгромлены арміяй нацыяналістаў. Сутыкненне скончылася цяжкімі стратамі з абодвух бакоў.
Ход падзей
У пачатку верасня, пасля паступовага адступлення ўздоўж Таха, рэспубліканскія войскі замацаваліся на моцнай пазіцыі на вышынях пад Талаверай. У папярэдніх баях рэспубліканскі генерал Мануэль Рыкельме не адважваўся абараняцца на адкрытай мясцовасці і ўвесь час адступаў, што дазволіла яму захаваць сілы і сабраць ля Талаверы каля 10 000 чалавек. Яго войскі былі ўзмоцнены падмацаваннем: артылерыяй і бронецягніком. Стомленыя і патрапаныя нацыяналісты тым часам прасунуліся наперад на некалькі сотняў міль практычна без перадышкі.
Страты
Баі каштавалі нацыяналістам 1000 чалавек забітымі і параненымі. У рэспубліканцаў было забіта 500 чалавек, 1000 трапіла ў палон. Пераможцам дасталіся таксама 42 гарматы.
Наступствы
Рэспубліканцы страцілі свой апошні рубеж абароны перад Мадрыдам, які неўзабаве быў абложаны.
Згурыўскі раён
Згурыўскі раён (Згурівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Згурыўка (Згурівка).
Гісторыя
Утвораны 25 верасня 1986 года. Насельніцтва раёна на года складае 17171 чалавек, плошча — 763,08 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 20 сельскіх саветаў.
Стэфані Кастовіч
Стэфані Кастовіч (Stephanie Kostowicz; нар., Франклін, Вісконсін, ЗША) — амерыканская баскетбалістка.
IC 3165
IC 3165 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Партугальскі каталіцкі ўніверсітэт
Партугальскі каталіцкі ўніверсітэт (Universidade Católica Portuguesa) — партугальская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Лісабон. Кантралюецца Каталіцкім Касцёлам. Адзін з найлепшых універсітэтаў і найбуйнейшая прыватная ВНУ Партугаліі.
Гільерма Ласа
Гільерма Ласа (Guillermo Lasso; нар. 1955, Гуаякіль) — эквадорскі палітык левай плыні, дзейны Прэзідэнт Рэспублікі Эквадор. Разам з Ленінам Марэнам (віцэ-прэзідэнт) перамог 2021 годзе ў другім туры Усеагульных прэзідэнцкіх выбараў, набраўшы 52 % сапраўдных галасоў, у той час як яго супернік Андрэс Араус — 48 %.
NGC 1367
NGC 1367 (іншыя абазначэнні — NGC 1371, IRAS03327-2505, ESO 482-10, UGCA 79, MCG -4-9-29, AM 0332-250, PGC 13255) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 1367, NGC 1371.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога. Галактыка аддалена на адлегласці каля 67,5 светлавых гадоў. У ядры галактыкі паходзяць актыўныя працэсы зоркаўтварэнні.
13 лістапада 2005 года ў галактыцы была зарэгістравана ўспышка звышновай SN 2005ke.
Дэшыл Хэмет
Дэшыл Хэмет (анг. Samuel Dashiell Hammett,  — ) — амерыканскі пісьменнік і крытык, аўтар якія сталі класікай дэтэктыўных раманаў, аповесцей і апавяданняў. Адзін з заснавальнікаў, разам з Р. Чандлерам і Д. М. Кейнам, жанру «крутога дэтэктыва». Часам Хэмета называюць таксама адным з заснавальнікаў субжанра «нуар».
Дом па вуліцы Іркуцка-Пінскай Дывізіі, 8/13 (Пінск)
Архітэктура
Двухпавярховы цагляны будынак з планам, блізкім да прамавугольніка, накрыты пакатым двухсхільным дахам. Фасады аформлены карнізамі, філёнгамі, рустам. Лучковыя вокны аздоблены фігурнымі ліштвамі з сандрыкамі. Падзелены на гандлёвую і жылую часткі з самастойнымі ўваходамі.
ФК Ураджай Мінск
«Ураджай» — савецкі футбольны клуб з Мінска. Заснаваны не пазней 1957 года. Апошні згадванне ў 1960 году.
QR-код
QR-код (Quick Response) — матрычны код (двухмерны штрыхкод), распрацаваны і прадстаўлены японскай кампаніяй «Denso-Wave» ў 1994 годзе.
Пра QR-код
Абрэвіятура QR вытворная ад англ. quick response, што перакладаецца як «хуткі водгук». Асноўная вартасць QR-кода — гэта лёгкае распазнанне сканавальным абсталяваннем (у тым ліку і фотакамерай мабільнага тэлефона), што дае магчымасць выкарыстання ў гандлі, вытворчасці, лагістыцы. Сёння QR-коды больш за ўсё распаўсюджаныя ў Японіі, краіне, дзе штрых-коды карысталіся такой вялікай папулярнасцю, што аб’ём інфармацыі, зашыфраванай у кодзе, неўзабаве перастаў задавальняць індустрыю. Японцы пачалі эксперыментаваць з новымі спосабамі кадавання невялікіх аб’ёмаў інфармацыі ў графічным малюнку. Ужо ў пачатку 2000 года QR-коды атрымалі шырокае распаўсюджванне ў Японіі, іх можна было сустрэць на плакатах, упакоўках і таварах.
Максімальную колькасць сімвалаў, якія змяшчаюцца ў адзін QR-код:
У цяперашні час QR-код шырока распаўсюджаны ў краінах Азіі (асабліва ў Японіі), паступова развіваецца ў Еўропе і Паўночнай Амерыцы. Найбольшая прызнанне ён атрымаў сярод карыстальнікаў мабільнай сувязі — усталяваўшы праграму-распазнавальнік, абанент можа імгненна занасіць у свой тэлефон тэкставую інфармацыю, дадаваць кантакты ў адрасную кнігу, пераходзіць па web-спасылках, адпраўляць SMS-паведамленні і г. д.
У Японіі падобныя коды наносяцца практычна на ўсе тавары, якія прадаюцца ў крамах, іх размяшчаюць у рэкламных буклетах і даведніках. З дапамогай QR-кода нават арганізоўваюць розныя конкурсы і ролевыя гульні.
Вядучыя японскія аператары мабільнай сувязі сумесна выпускаюць пад сваім брэндам мабільныя тэлефоны з убудаванай падтрымкай распазнання QR-кода.
У Японіі таксама QR-коды выкарыстоўваюцца на могілках і ўтрымліваюць інфармацыю аб памерлым.
Таксама QR-коды актыўна выкарыстоўваюцца і ў турызме.
IC 3166
IC 3166 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 1368
NGC 1368 (іншыя абазначэнні — MCG -3-10-12, NPM1G -15.0194, PGC 13247) — галактыка ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Зборная Беларусі па футболе U-19
Зборная Беларусі па футболе U-19 (таксама Юніёрская зборная Беларусі па футболе, Зборная Беларусі па футболе да 19 гадоў) прадстаўляе Беларусь на чэмпіянаце Еўропы па футболе U-19. Таксама зборная прымае ўдзел у таварыскіх матчах і турнірах, у тым ліку турніры памяці Валянціна Гранаткіна ў Санкт-Пецярбургу.
Сцяпан Гаўрылавіч Малыгін
Сцяпан Гаўрылавіч Малыгін (Степа́н Гаври́лович Малы́гин; ? — 1 жніўня (12 жніўня) 1764) — адзін з першых рускіх даследчыкаў Арктыкі, аўтар першага даведніка па навігацыі на рускай мове. Начальнік заходняга атрада Вялікай Паўночнай экспедыцыі.
Зборная Беларусі па футболе U-19
Гісторыя
Юніёрская зборная бярэ ўдзел у юніёрскім чэмпіянаце Еўропы (да 2001 года праводзіўся сярод юнакоў да 18 гадоў, з 2002 года — сярод юнакоў да 19 гадоў) з 1993 года. Аднойчы (у 1994 годзе) яна здолела выйсці ў фінальны турнір у Іспаніі, дзе выбыла з барацьбы на групавым этапе.
Сцяпан Гаўрылавіч Малыгін
Біяграфія
З дваран Пераслаўль-Залескага павета. У 1711—1717 гадах вучыўся ў «Школе матэматычных і навігацкіх навук» ў Маскве. У 1717 годзе пачаў службу на Балтыйскім флоце ў званні гардэмарына, праз чатыры гады (у 1721 годзе) — лейтэнант. У 1731 годзе прадставіў у Акадэмію навук і ў 1733 годзе выдаў першы даведнік па навігацыі на рускай мове «скарочаны рух па карце дэ-Рэдукцыён». У пачатку 1736 года быў прызначаны начальнікам заходняга атрада Вялікай Паўночнай экспедыцыі. Улетку 1736 года на двух ботах «Першы» (пад камандаваннем Малыгіна) і «Другі» (пад камандаваннем лейтэнанта А. І. Скуратава) прайшоў ад Доўгага Вострава ў Баранцавым моры праз праліў Югорскі Шар да нізоўяў ракі Кара, дзе пакінуў караблі на зімоўку. Улетку 1737 года разам са Скуратавым правёў абодва боты ад ракі Кара ў вусце Обі праз праліў паміж паўвостравам Ямал і Белым востравам (цяпер — праліў Малыгіна).
Зборная Беларусі па футболе U-19
Цяперашні склад
Наступныя ігракі былі выкліканыя на ўдзел у адборачным раўндзе юніёрскага чэмпіянату Еўропы 2023 (21—27 верасня 2022).
Сцяпан Гаўрылавіч Малыгін
Біяграфія
У выніку плаванняў атрада Малыгіна былі ўпершыню складзеныя апісанне і карта ўзбярэжжа Паўночнага Ледавітага акіяна ад ракі Пячоры да Обі. У 1738 годзе здзяйсняў плаванні ў Балтыйскім і Паўночным морах. У 1739 годзе прызначаны капітанам фрэгата «Амстэрдам-Галей». У 1740 годзе «Амстэрдам-Галей» падчас шторму пацярпеў крушэнне ля вострава Борнхальм. C 1741 па 1748 год кіраваў Кранштацкай штурманскай ротай. У 1741—1743 гадах камандаваў 54-гарматным караблём «Горад Архангельск». У 1744 годзе камандаваў 54-гарматным караблём «Азоў». У 1746 годзе камандаваў 66-гарматным караблём «Паўночны арол». У 1748 годзе камандаваў 66-гарматным караблём «Святы Сергій». У 1750 годзе Малыгін прызначаны цэйхмайстрам, а ў 1751 годзе атрымаў камандаванне над лінейным караблём «Архангел Рафаіл».
З 1752 па 1762 год — капітан Рыжскага порта. На гэтай пасадзе з 1756 года ўдзельнічаў у Сямігадовай вайне.
Грамадзянская абарона
Грамадзянская абарона (Civil defense) — сістэма мерапрыемстваў па падрыхтоўцы да абароны і па абароне насельніцтва, матэрыяльных і культурных каштоўнасцей на тэрыторыі дзяржавы ад небяспекі, якая ўзнікае пры ваенных канфліктах або з прычыны гэтых канфліктаў, а таксама пры надзвычайных сітуацыях прыроднага і тэхнагеннага характару.
Мікалай Васілевіч Шкут
Мікалай Васілевіч Шкут (—) — вучоны ў галіне інфарматыкі, кандыдат фізіка-матэматычных навук (1972), дацэнт (1990).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Сялявічы (зараз у Брэсцкай вобласці Беларусі). Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт у 1959 годзе. Працаваў у Інстытуце матэматыкі Акадэміі навук БССР — загадчык лабараторыі, намеснік дырэктара. З 1998 года ў Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па аўтаматызацыі праграмавання і праграмным забеспячэнні ЭВМ. Выканаў параўнальны аналіз моў праграмавання і распрацаваў шэраг транслятараў з алгарытмічных моў тыпу Алгол.
Сярод апублікаванага:
Кушанскае царства
Кушанская царства  — старажытная дзяржава на тэрыторыі сучасных Узбекістана, Таджыкістана, Туркменіі, Афганістана, Пакістана і Паўночнай Індыі ў I — IV ст. н.э.
Барыс Валянцінавіч Валынаў
Барыс Валянцінавіч Валынаў (нар. 18 снежня 1934, Іркуцк) — лётчык-касманаўт СССР, двойчы Герой Савецкага Саюза, кандыдат тэхнічных навук (1980). Адзіны касманаўт, які цяпер жыве, з першага атрада касманаўтаў СССР.
Малы праспект Васільеўскага вострава
Малы праспект Васільеўскага вострава — праспект на Васільеўскім востраве ў Санкт-Пецярбургу, які праходзіць ад набярэжнай Макарава да вуліцы Нахімава.
Гісторыя і славутасці
Малы праспект праходзіць на Васільеўскім востраве. Пракладзены ў другой палове XVIII стагоддзя і першапачаткова называўся 3-й Першпектыўнай. Затым яго пачалі называць Малым — у адносінах да Вялікага і Сярэдняга праспектаў. У 1939 годзе Малы праспект перайменавалі ў праспект Жалезнякова, а ў 1944 года яму вярнулі ранейшую назву, яна — адна з самых старых у горадзе (у гонар балтыйскага матроса А. Р. Жалезнякова пазней была названая іншая магістраль).
У 1972 годзе Малы праспект быў працягнуты да Налічнай вуліцы (у яго ўвайшла частка Налічнага завулка). У 1998 годзе да Малога праспекта далучылі астатнюю частку Налічнага завулка, і зараз ён праходзіць ад набярэжнай Макарава да вуліцы Нахімава.
На Малым праспекце паміж 7-й і 8-й лініямі размешчаны Благавешчанскі сквер. Пасля дома 57 і да вуліцы Берынга на Малы праспект выходзяць Смаленскія праваслаўныя могілкі.
Лібаўскі гарадок
Лібаўскі гарадок — колішняя мясцовасць у Гомелі, частка гістарычнага раёна Залінія. Узнік пасля эвакуацыі ў Гомель у 1915 г. Лібаўскіх майстэрняў з людзьмі і абсталяваннем. Уяўляў сабой забудову барачнага кшталту. Пачынаўся, па розных звестках, з шасці ці чатырнаццаці баракаў. Знаходзіўся на паўночным захадзе вуліц Нямецкай і Радзькінскай (Чычэрына). Пазначаны пад сваёй назвай на плане Гомеля 1930-х гг.
Станам на 1926 г. агульная колькасць забудаваных уладанняў складала 52. З 47 наяўных жылых памяшканняў усе значыліся занятымі. Уся забудова ўлічвалася як узведзеная з 1917 г. Тут пражывала 203 чалавекі (90 мужчын і 113 жанчын), пераважную большасць з якіх складалі беларусы (168). Паводле сацыяльнага становішча галовы сем’яў адносіліся да рабочых (33) і службоўцаў (20). Пэўная частка жыхароў трымала свойскую жывёлу: 2 каровы, 10 свінняў, 11 козаў ці авечак. Вадаправоднае забеспячэнне адсутнічала.
Таўрызана
Таўрызана (Taurisano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 12485 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 537 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 73056. Тэлефонны код — 0833.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3167
IC 3167 — галактыка тыпу SB0/D ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шаркі (востраў)
Шаркі́ (جزيرة شرقي, літаральна «ўсходні») — найбуйнейшы востраў архіпелага Керкена на ўсходзе Туніса. Плошча — 110 км². Насельніцтва (2004 г.) — 10 850 чал.
Востраў Шаркі ўяўляе нізкі кавалак сушы, значная частка якога пакрыта саланчакамі. Каля вострава знойдзены радовішчы нафты. На востраве спыняюцца пералётныя птушкі.
Клімат міжземнаморскі, вельмі сухі.
Мясцовае насельніцтва займаецца рыбалоўствам, вырошчвае пальмы, здабывае фасфаты. Распаўсюджана дробнае рамяство — пляценне.
Пустомыты
Пустомыты ці Пустамыты (Пустомити) — горад раённага значэння Пустамыціўскага раёна Львоўскай вобласці, раённы цэнтр.
Геаграфія і транспарт
Размешчаны на Аполлі, у міжрэччы рэк Шчыркі і яе прытока Стаўчанкі ў сістэме Днястра.
Ад абласнога цэнтра горад размешчаны за 19 км, і звязаны з ім аўтадарогай абласнога значэння Львоў — Мэдэнічы, а таксама магістральнай чыгункай Львоў — Стрый — Ужгарад. У самім горадзе размешчана пасадачная платформа Пустамыты, а на ўскраіне — станцыя Глінна-Наварыя. Некаторыя паскораныя цягнікі спыняюцца толькі ў Пустамытах. Хуткія цягнікі далёкага спалучэння ў горадзе не спыняюцца.
Практычна кожную гадзіну, а ў пікавыя гадзіны нават часцей, курсуюць прыгарадныя электрацягнікі Львоў — Стрый. У тым ліку ёсць прамыя рэйсы ў Моршын, Трускавец, Мукачава, Чоп і нават адзін рэйс да Ужгарада. Частка рэйсаў — паскораныя, што дазваляе дабрацца да Львова літаральна за 20 хвілін. Перш за ўсё гэта Мукачава — Львоў і Трускавец — Львоў.
Акрамя чыгуначнага транспарту, таксама курсуюць аўтобусы да Львова, а таксама па вёсках раёна.
Гісторыя
Мяркуюць, што ў старажытныя часы пасёлак называўся «Мыта» і мог быць мытняй на мяжы Пярэмышльскага і Звенігародскага княстваў. Пасля мясцовасць, верагодна, страціла ранейшае значэнне, калі пачалі актыўна развівацца суседнія Шчырэц і Львоў. Ад словазлучэння «пустое мыта» і выводзяць назву «Пустамыты».
Захаваліся звесткі, што ў 1417 г. сяло Мітко было прададзена шчырэцкім войтам Іванам Нішолекам за 300 польскіх грыўняў пражскіх грошаў Станіславу Карытку. Акт продажу зацвердзіў кароль Ягайла. Пустамыты ўспамінаюць у 1441 г. ў Львоўскай судовай кнізе. На працягу 1448—1454 фігуравала ў кароннай метрыцы як «Мыта» або «Пустамыта», уладальнікам быў Станіслаў з роду Карыткаў. У 1495 г. «уладаром» Пустамытаў быў львавянін Іван Дзідушыцкі. У 1528 г. ён прадаў іх кароннаму гетману Яну Тарноўскаму. Пазней сын Івана Мікалай Дзідушыцкі выкупіў сяло і валодаў ім, у прыватнасці, у 1541 г. У 1626 г. сяло спустошылі татары. Напярэдадні вайны 1648—1654 гг. вёскай валодаў Аляксандр Дзідушыцкі. На шчасце, вайна абышла гэтыя мясцовасці. Зафіксавана, што ў 1721 г. кароль Аўгуст II назначаў камісараў для размежавання сёлаў Пустамыты і Малечковічы.
У 1906 г. у вёсцы ўзнікла крэдытнае таварыства «Народны дом», якое у 1912 г. мала 149 членаў. Там можна было заняць грошы пад меншы працэнт, чым у крамніка. У 1911 г. быў заснаваны гурток таварыства «Сельскі гаспадар», які праз год меў ужо 11 членаў. 12 сакавіка 1910 г. падчас моцнага ветру успыхнуў пажар, які за паўтары гадзіны знішчыў 62 гаспадаркі і каля 200 будынкаў. Панскі двор і купелі ацалелі. Праблемы паўсталі Пустомыты і вясной 1911 г., калі там ўспыхнула эпідэмія тыфа. У той час у вёсцы было 2 яўрэйскія крамы і 2 рэстарана. Супраць п’янства змагалася таварыства «Сокал» і царкоўнае Брацтва цвярозасці. У 1911—1912 гг. польскі земскі банк у Ланьцуці стаў прадаваць палякам зямлю ў Пустамытах. Такім чынам у вёсцы павялічылася польская абшчына. Пасля зямлю змаглі купляць таксама ўкраінцы, але пры гэтым прыйшлося мяняць абрад на рымска-каталіцкі. Землі, якія скупляліся польскімі сялянамі, што прыбылі сюды з захаду, далі пачатак частцы вёскі, якая была названая Парцэляцыяй. Паводле дадзеных «Просвіты» ў 1912 г. ў Пустомытах пражывала 990 чалавек (590 грэка-каталікоў, 386 рыма-каталікоў, 14 яўрэяў), было 209 дамоў. На пасёлку Воліца, які паступова зліўся з горадам, жылі 263 чалавекі. Хоць украінцы складалі большасць, яны мелі 400 моргаў зямлі, тады як палякі — 600, а панскі двор — 667 моргаў. Мелі каля 1000 курэй, 250 кароў, 150 свіней, 100 коней, а 50 гаспадарак былі наогул без жывёлы. Сеялі пераважна авёс, а садзілі бульбу. Сярод рамеснікаў вёскі было 3 кавалі, 5 шаўцоў і некалькі краўцоў, 2 сталяры. Таксама рабочыя працавалі на мясцовай вапнярні. Некаторыя з’язджалі ў Нямеччыну ці ЗША.
Пасля вайны міжнацыянальныя адносіны сталі яшчэ больш напружанымі, чым да таго. Згодна з польскімі царкоўнымі дадзенымі у 1930 г. тут пражывала 1027 рыма-каталікоў. Па дадзеных чытальні ў 1935 г. ў вёсцы было 200 дамоў (50 украінскіх, 149 польскіх, 1 яўрэйская), але такія лічбы мала праўдападобныя. У справаздачы за 1937 г. пазначана, што ў Пустамытах было 385 дамоў (102 украінскія, 281 польская і 2 яўрэйскія). На 1.01.1939 ў Пустамытах было 1780 жыхароў, з іх 540 украінцаў-грэкакаталікоў, 300 украінцаў-лацінян (перайшлі ў 1910 г. на заходні абрад), 910 палякаў і 30 яўрэяў, а ў вёсцы Глінна — 1160 жыхароў, з іх 280 украінцаў-грэкакаталікоў, 850 палякаў і 10 габрэяў. У 1931 г. ў Пустамытах працавалі трыкласная і аднакласная школы і двукласная ў Глінна. У школах навучанне праводзілася толькі на польскай мове.
У 1944—1945 гг сяло было электрыфікавана і газіфікавана. Пустамыты пачалі актыўна расці і развівацца пасля стварэння Пустамытаўскага раёна ў 1959 г. — да новага райцэнтра перасяляліся шмат сем’яў з усяго раёна. У 1988 г. пасёлак гарадскога тыпу атрымаў статус горада.
У гады незалежнай Украіны горад працягвае развівацца. Так, у 1995 г. пабудавалі сярэднюю школу № 2 на 630 вучнёўскіх месцаў, пабудаваны шэраг індывідуальных жылых дамоў, крамаў, бараў, кафэ. Жыхароў горада і раёна абслугоўвае цэнтральная раённая бальніца, паліклініка.
Універсітэт імя Фернанду Песоа
Універсітэт імя Фернанду Песоа (Universidade Fernando Pessoa) — партугальская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Порту. Названы ў гонар паэта Фернанду Песоа.
Новае жыццё (царква)
Царква́ «Но́вае Жыццё́» — адна з пратэстанцкіх цэркваў Мінска. Паўстала ў 1992 годзе. Налічвае каля 1000 чалавек (членаў царквы і парафіян). Мае 14 філіяў па Беларусі і за яе межамі. Старэйшы пастар — Вячаслаў Ганчарэнка.
Агульная характарыстыка
Суполка «Новае жыццё» належыць да хрысціян поўнага Евангелля, як і яшчэ тры найбуйнейшыя пратэстанцкія супольнасці — баптысты, пяцідзясятнікі і адвентысты Сёмага дня. Пяцідзясятнікі і хрысціяне поўнага Евангелля вызначаюцца тым, што яны ў часе малітвы могуць гаварыць на іншых, ці так званых «анёльскіх», мовах.
У царкве «Новае жыццё» больш моладзі, чым у іншых суполках. Хрысціяне поўнага Евангелля не прытрымліваюцца аскетызму і вераць, што Божы цуд адбываецца ў звычайным жыцці. Яны лічаць, што Бог дае вернікам фінансавы дабрабыт і іншыя рэчы, каб жыццё было больш камфортным.
Гісторыя
Гісторыя царквы пачынаецца з 1991 года, з пропаведзі Евангелля на вуліцах Мінску. Праз два месяцы колькасць далучыўшыхся людзей павялічылася настолькі, што памяшкання пяцідзясятніцкай царквы стала недастатне. Тады было вырашана сустракацца ў кінатэатры, які арандавалі, выкупляючы квіткі на цэлы сэанс. Вячаслаў Ганчарэнка выдаткаваў на гэта свой месячны заробак, далей дапамагалі ахвяраванні. Праз паўгады людзі самі сталі называць Ганчарэнку пастарам, а сваю суполку — царквой. Афіцыйным жа днём яе нараджэння лічыцца 17 чэрвеня 1992 года, калі адбыліся першае вадохрышча і хлебапералом. У тым самым годзе царква была афіцыйна зарэгістраваная ў Мінгарвыканкаме.
Доўгі час набажэнствы ладзіліся ў арандаваных памяшканнях. З 1999 года мінскія ўлады, выкарыстоўваючы Дэкрэт прэзідэнта «Аб мітынгах, сходах і вулічных шэсцях», пачалі вымушаць адміністрацыю дамоў культуры і іншых устаноў, якія здавалі памяшканні ў арэнду цэрквам, разрываць дагаворы з рэлігійнымі аб’яднаннямі. Доўгі час царква вымушаная была ладзіць богаслужэнні пад адкрытым небам.
Набыццё і перабудова
У 2002 годзе «Новае жыццё» набыла будынак былога кароўніка агульнай плошчай 1641 м² у Мінскім раёне «для пабудовы культавага будынка». У 2003 годзе вёска Сухарава (разам з набытым царквой будынкам) была ўключана ў склад г. Мінску. Царква ўзгадніла ў Камітэце па архітэктуры і горадабудаўніцтве Мінскага гарвыканкама рэканструкцыю будынка для адміністрацыйна-грамадскіх мэтаў. Рэканструяванне пад культавы будынак было забароненае з-за таго, што ўсе зямельныя надзелы ў Мінску, прызначаныя для культавых пабудоў, ужо размеркаваныя. Пазней узгадненні былі адкліканы паводле наўпроставага ўказання Аддзелу па справах рэлігій і нацыянальнасцей Мінгарвыканкаму.
Пост-галадоўка
У галадоўцы, якая трывала 23 дні, прынялі ўдзел больш за 200 чалавек. Сярод іх былі вернікі не толькі з супольнасці «Новае Жыццё», але і з іншых поўнаевангельскіх цэркваў, у тым ліку і з іншых гарадоў — Гародні, Гомеля, Мазыра і да т. п. Яны патрабавалі скасаваць рашэнне Мінгарвыканкама аб пазбаўленні царквы зямлі і будынка, а таксама перапрафілявання будынку ў культавы. Падчас акцыі штовечар ладзіліся набажэнствы з удзелам грэка- і рыма-каталікоў, праваслаўных, пратэстантаў розных дэнамінацый. Урачы паліклінік мікрараёна Сухарава адмовіліся аглядаць галадоўнікаў і прапанавалі ім звяртацца ў «хуткую дапамогу».
На дванаццаты дзень галадоўкі Вячаслаў Ганчарэнка быў запрошаны ў Адміністрацыю прэзідэнта, дзе кіраўнік ідэалагічнага аддзела Алег Праляскоўскі паабяцаў «урэгуляваць пытанне ў межах прававога поля». 28 кастрычніка, пасля таго, як стала вядома, што прысуд Гаспадарчага суда пра прымусовы выкуп будынку царквы апратэставаны калегіяй Вышэйшага гаспадарчага суда, галадоўка была спынена. За яе час 10 чалавек апынуліся ў бальніцы, 4 — у рэанімацыі з дыягназам «крайняе знясіленне арганізму».
Перагляд справы ў Вышэйшым гаспадарчым судзе
У лістападзе 2006 года пачаўся перагляд справы суддзёй Вышэйшага гаспадарчага суда Кацярынай Караткевіч. 27 лістапада рашэнне пра прымусовы выкуп будынка і спыненне права карыстання зямельным надзелам было скасавана Калегіяй Вышэйшага гаспадарчага суда.
Тым часам пад канец 2007 года ў будынак царквы пачалі наведвацца міліцыянты, прадстаўнікі Міністэрства надзвычайных сітуацый і камунальных службаў. Вернікі прынялі рашэнне не пускаць пабочных асоб, пакуль не будзе судовага рашэння.
22 снежня адбылося першае пасяджэнне Вышэйшага гаспадарчага суда па разглядзе пазову царквы «Новае Жыццё» да Мінгарвыканкаму. Аднак 19 сакавіка 2007 года суддзя Кацярына Караткевіч прыпыніла разгляд справы на няпэўны тэрмін «у сувязі з неабходнасцю кансультацыяў з кампэтэнтнымі органамі». Судовая справа не аднаўлялася больш за паўтара года.