cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клеменс Венцэль фон Метэрніх
Напачатку праводзіў курс на збліжэнне з Францыяй. Пасля разгрому войск Напалеона I у Расіі заключыў у 1813 з Расіяй і Прусіяй Райхенбахскую канвенцыю аб саюзе. У час Венскага кангрэса 1814—1815 дамогся стварэння Германскага саюза на чале з Аўстрыяй; падпісаў у снежні 1815 сакрэтны дагавор з прадстаўнікамі Вялікабрытаніі і Францыі супраць Расіі і Прусіі. К. Метэрнік — адзін з арганізатараў Свяшчэннага саюза (1815—1833). Пасля рэвалюцыі (1848—1849) у Аўстрыі эмігрыраваў у Вялікабрытанію, з 1849 у Бельгіі. У 1851 вярнуўся ў Аўстрыю.
Еўрапейскія гісторыкі лічаць К. Метэрніка міратворцам, стваральнікам канцэпцыі дзяржаўнага ладу Еўропы пасля напалеонаўскіх войнаў і сістэмы еўрапейскай раўнавагі (сістэма Метэрніха).
Віледзь
Ві́ледзь, Ві́ляць (Ви́ледь, Ви́лять)  — рака ў Еўрапейскай частцы Расіі, у Архангельскай вобласці, левы прыток ракі Вычагда (басейн Паўночнай Дзвіны).
Даўжыня ракі 321 км. Плошча вадазбору 5610 км². Сярэдні расход вады каля вёскі Інаеўская складае 40,7 м³/с, аб’ём сцёку 1,28 км³/год. Выток ракі знаходзіцца ў забалочанай мясцовасці ва ўсходняй частцы Архангельскай вобласці. Упадае ў Вычагду за 48 км ад яе вусця, каля вёскі Баркі (Котласкі раён). Рака мае раўнінны характар. Жыўленне ракі пераважна снегавое. Суднаходная на асобных участках у ніжнім цячэнні.
Каля ракі сёлы Ільінска-Подамскае, Нікольск, вёска Пенкіна і іншыя населеныя пункты.
Лідскі пагранічны атрад
Лідскі пагранічны атрад — тэрытарыяльны орган пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь. Ахоўвае ўчастак беларуска-літоўскай граніцы.
Гісторыя
Лідскі пагранічны атрад быў утвораны згодна пастановы прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 31 ліпеня 1997 года № 419 «Пра меры па ўзмацненні аховы Дзяржаўнай мяжы». Ён размясціўся ў горадзе Ліда на тэрыторыі былога вайсковага гарадка 49 дывізіі ракетных войскаў стратэгічнага прызначэння Расійскай Федэрацыі «Паўночны».
Працягласць граніцы
Канчаткова ўчастак дзяржаўнай граніцы, які знаходзіцца ў зоне адказнасці Лідскага пагранатраду, сфарміраваўся да 27 жніўня 2005 года па выніках працы сумеснай дэмаркацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь і Літоўскай Рэспублікі. Працягласць участка складае — 184.5 км, у тым ліку: сухапутнага — 111.5 км; рачнога — 66 км; азёрнага — 7 км.
Камандзіры
Першым начальнікам пагранічнага атрада прызначаны палкоўнік Аляксандр Мендаль. Ён з групай афіцэраў кіравання прыступіў да выканання службовых абавязкаў 14 верасня 1997 года.
У розны час Лідскім памежным атрадам кіравалі палкоўнікі:
Інцыдэнты
У ноч з 3 на 4 жніўня 2021 года на ўчастку пагранічнай заставы «Беняконі» быў знойдзены паранены нелегальны мігрант з Ірака, які хутка памёр. Беларускія ўлады абвінавацілі ў збіцці літоўскіх пагранічнікаў.
Ганна Нужная
Ганна Нужная (нар., Дружкіўка, Украіна) — расійская баскетбалістка. Выступала за зборную Расіі. Майстар спорту Расіі па баскетболе.
Біяграфія
З’яўляецца натуралізаваным гульцом, выступала ў 2011 годзе за зборную Расіі U-19 у Чылі (8 месца). У сезоне 2012/13 з моладзевай камандай «Спарты энд К» выйграла золата чэмпіянату Расіі і стала найлепшай цэнтравай «Фіналу васьмі». У сезоне 2013/14 у складзе Растова-На-Доне стала чэмпіёнкай Суперлігі.
Гарбатаў (горад)
Гарба́таў (Горбатов) — горад (з 1779) у Расіі, у складзе Паўлаўскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 2,4 тыс. чалавек (2007). Заснаваны ў XVI стагоддзі.
Горад размешчаны на рацэ Ака, за 61 км ад горада Ніжні Ноўгарад. Прыстань.
У горадзе маецца канатна-вяровачная фабрыка (АТ «Мітра»), філіялы вышывальнай фабрыкі і Паўлаўскага завода сувеніраў. У ваколіцах горада — курортная мясцовасць з базамі адпачынку, пансіянатамі і санаторыямі.
Хадовычы
Хадовычы (Ходо́вичі) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 3933
NGC 3933 (іншыя абазначэнні — UGC 6839, MCG 3-30-122, ZWG 97.170, PGC 37156) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Кадзухіко Ціба
(千葉 和彦; нар. ) — японскі футбаліст. У 2013 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Савецка-чэхаславацкі дагавор аб узаемадапамозе
Гісторыя
Кантакты паміж Масквой і Прагай пачаліся яшчэ ў красавіку 1935 года, але па патрабаванні чэхаславацкага боку падрыхтоўка праекта дагавора была пастаўлена ў залежнасць ад зыходу савецка-французскіх перамоў. У пачатку мая былі ўзгоднены асноўныя артыкулы савецка-чэхаславацкага пакта аб узаемадапамогі, і 16 мая 1935 года дакумент быў падпісаны ў Празе паслом СССР у Чэхаславакіі С. С. Александроўскім і Прэзідэнтам Чэхаславацкай Рэспублікі Э. Бенешам.
Асноўныя палажэнні савецка-чэхаславацкага дагавора ідэнтычныя палажэнням савецка-французскага дагавора 1935 года. Выключэнне складала толькі 2-і артыкул пратакола аб падпісанні дагавора, дзе гаварылася, што абодва ўрады прызнаюць, «…што абавязацельствы ўзаемнай дапамогі будуць дзейнічаць паміж імі толькі пры наяўнасці ўмоў, прадугледжаных у дадзеным дагаворы, дапамога Боку — ахвяры нападу будзе аказана з боку Францыі». Як падкрэсліваў міністр замежных спраў Чэхаславакіі К. Крофта, настойваючы на ўключэнні ў дагавор фразы пра тое, што абавязацельствы пакта распаўсюджваюцца на Чэхаславакію толькі ў тым выпадку, калі будзе дзейнічаць Францыя, міністр замежных спраў Э. Бенеш хацеў «прадухіліць аўтаматычнае дзеянне пакта». Савецка-чэхаславацкі дагавор быў неадкладна ратыфікаваны абодвума бакамі. Абмен ратыфікацыямі быў здзейснены 8 чэрвеня 1935 года, у час знаходжання Бенеша ў Маскве
Бакі бралі абавязацельствы праводзіць неадкладныя кансультацыі пры ўзнікненні пагрозы ці небяспекі нападу якой-небудзь еўрапейскай дзяржавы на СССР ці Чэхаславакію і аказваць узаемную дапамогу ў выпадку прамой агрэсіі супраць дагаворных дзяржаў. Тым самым дагаворы СССР з Францыяй і Чэхаславакіяй набывалі характар траістага пагаднення, якое магло стаць асновай для стварэння калектыўнай бяспекі ў Еўропе. 11 мая Савет Балканскай Антанты выказаўся за распрацоўку Дунайскага пакта з мэтай гарантаваць незалежнасці Аўстрыі, у якім меркаваўся ўдзел СССР, Францыі, Італіі, Аўстрыі, Чэхаславакіі і краін Балканскай Антанты. Урад СССР даў сваю згоду на перамовы, прапанаваўшы ў ліку краін-удзельніц таксама Венгрыю. Папярэднія перамовы па заключэнні пактаў аб узаемадапамогі ў 1935 годзе праходзілі паміж Савецкім урадам і ўрадамі Турцыі, Румыніі і Латвіі. Але і гэтыя перамовы не прывялі да станоўчых вынікаў.
Юлій Дзмітрыевіч Энгель
Юлій Дзмітрыевіч Энгель (16 (28) красавіка 1868, Бярдзянск Таўрычаскай губерні — 11 лютага 1927, Тэль-Авіў, Палестына) — музыказнавец, перакладчык, фалькларыст, кампазітар.
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Харкаўскага ўніверсітэта, Маскоўскую кансерваторыю (1897) па класах кампазіцыі (выкладчыкі — і ).
У 1897—1918 гадах загадваў музычным аддзелам у маскоўскай газеце «Русские ведомости». Быў рэдактарам музычных артыкулаў у, перакладчыкам спецыяльных кніг па музыцы. Пераклаў з нямецкай мовы музычны слоўнік (Musiklexikon) і дадаў да яго рускі раздзел. Адзін з заснавальнікаў Народнай кансерваторыі ў Маскве (1906). Аўтар артыкулаў пра М. І. Рымскі-Корсакаў, П. І. Чайкоўскі, і іншых кампазітараў. Аўтар велізарнай колькасці музычных артыкулаў, якія пасля неаднаразова выдаваліся кнігамі.
Стварыў шмат музычных твораў (рамансы, фартэпіянныя п’есы і інш.).
Чэртка
Чэ́ртка — рака ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Галбіца (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 14 км. Плошча вадазбору 51 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 м/км. Выцякае з возера Рудзіца ў яго паўночнай частцы, прыкладна за 0,5 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Ляхаўшчына. Упадае ў Галбіцу на паўночны ўсход ад вёскі Галбея. Прымае сцёк з ручаёў і меліярацыйных каналаў.
Каля ракі населеныя пункты Анкуды, Лапачонкі, Казароўшчына.
Уладзімір Кандратавіч Дыдырка
Уладзімір Кандратавіч Дыдырка (, с., цяпер Чаркаская вобласць, Украіна — , Менск, НКУС) — беларускі матэматык. Прафесар (1932).
Біяграфія
З шляхецкай сям’і.
Скончыў у 1900 годзе Кіеўскі ўніверсітэт, у 1902 годзе Маскоўскі ўніверсітэт. 3 1902 у Мінскай мужчынскай гімназіі, з 1918 у Мінскім інстытуце народнай адукацыі, з 1920 годзе ў БПІ, з верасня 1922 года ў БДУ. У чэрвені — жніўні 1928 года знаходзіўся ў навуковай камандзіроўцы ў Гетынгенскім універсітэце, прымаў ўдзел у працы навуковага семінара Д. Гільберта. З кастрычніка 1932 года прафесар. Пражываў у кватэры № 19 Дома спецыялістаў па вул. Савецкай у Менску.
Арыштаваны 31 кастрычніка 1937 года ва ўласнай кватэры. Паводле Леаніда Маракова, даследчыка савецкіх рэпрэсій, калі арыштоўвалі Дыдырку, яго жонка страшна галасіла, біла кулакамі па сценах і клікала суседзяў на дапамогу. Чэкісты запомнілі праблемы, якія яна для іх стварыла. У лагер яе адправілі з «рэкамендацыямі», выконваючы якія «вертухаі» хутка яе забілі.
Асуджаны асобай нарадай пры НКУС 21.1.1938 як «агент германскай разведкі» да ВМП. Расстраляны. Рэабілітаваны трыбуналам БВА 17.9.1965. Асабовая справа Д. № 19338-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па аналітычнай геаметрыі. Аўтар першай манаграфіі па матэматыцы, што была надрукавана вучоным БДУ «Цыркулярныя крывыя трэцяга парадку» (1928—1932).
Леў Яфімавіч Кербель
Леў Яфімавіч Кербель (, сяло Сямёнаўка, Сумская вобласць — ) — савецкі і расійскі скульптар. Народны мастак СССР (1977). Прафесар МДМІ імя У. І. Сурыкава (1963), член-карэспандэнт АМ СССР (1962). Сапраўдны член АМ СССР (1975), віцэ-прэзідэнт АМ СССР (1988, з 1992 — РАМ, Герой Сацыялістычнай Працы (1985), лаўрэат Сталінскай першай ступені (1950) і Ленінскай прэміі (1961). Член КПСС з 1963 года.
Нючэпінгскі замак
Нючэпінгскі замак Nyköpings slott, таксама Нючэпінгсхус (Nyköpingshus) — фрагментарна захаваны замак у шведскім горадзе Нючэпінг.
Гісторыя
У XII стагоддзі ў Нючэпінгу ўзводзіцца крэпасць тыпу кастэль, перабудаваная ў XIII стагоддзі ў замак. У далейшым гэты замак дадаткова ўмацоўваецца, што робіць яго адной з найбольш магутных крэпасцей Швецыі. Напачатку XIV стагоддзя, падчас барацьбы за ўладу ў краіне братоў Біргера, Эрыка і Вальдэмара, у Нючэпінгскі замак быў спачатку пасаджаны кароль Біргер, а затым праз некалькі гадоў і яго браты Эрык і Вальдэмар, якія ў няволі былі замораны голадам. У выніку выкліканага смерцю Эрыка і Вальдэмара паўстання ў 1318 годзе замак быў разбураны.
Прыблізна праз 50 гадоў Нючэпінгская крэпасць аднаўляецца, і ў наступныя стагоддзі неаднаразова перабудоўваецца. У 1574 годзе яна становіцца рэзідэнцыяй герцага Карла — будучага караля Швецыі Карла IX, які на яе аснове ўзводзіць новы палац у стылі эпохі Адраджэння.
У 1665 годзе Нючэпінгскі замак моцна пацярпеў ад пажару, які знішчыў значную частку горада. Аднаўленчыя працы тады не праводзіліся, аднак у XVIII стагоддзі ўнутры крапасных валаў была пабудавана рэзідэнцыя губернатара (штатгальтара) правінцыі. Пазней крэпасць ізноў выкарыстоўвалася як турма. У XX стагоддзі частка будынкаў крэпасці былі адноўлены, цяпер тут размяшчаецца музей (Sörmlands museum) і рэстаран.
Музыка Аўстрыі
Му́зыка А́ўстрыі — музыка, створаная на тэрыторыі Аўстрыі. Таксама да аўстрыйскіх музычных твораў адносяць кампазіцыі, створаныя за межамі Аўстрыі падчас вандровак кампазітараў, якія з'яўляліся рэзідэнтамі гэтай краіны.
Мацеевічы (Жабінкаўскі раён)
Маце́евічы (, Матеевичи) — аграгарадок у Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўлянскага сельсавета.
Гісторыя
У 1954—1961 гадах цэнтр Мацеевіцкага сельсавета, з 13 кастрычніка 1961 года ў складзе Крыўлянскага сельсавета.
Жулын
Жулын (Жулин) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Абу-Грэйб
Абу-Грэйб (أبو غريب) — горад у Іраку, размешчаны за 20 км на захад ад Багдада. Насельніцтва 189 000 чалавек (2003 г.).
Тут размешчана турма, дзе амерыканскія вайскоўцы катавалі, гвалтавалі і здзекаваліся над тымі, хто трапляў пад падазрэнне ў тэрарыстычнай дзейнасці, уключаючы жанчын, мужчын і падлеткаў.
Чыгірынка (рака)
Чыгіры́нка — рака ў Круглянскім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Друць (басейн Дняпра). Даўжыня 8 км.
Пачынаецца на паўночнай ускраіне вёскі Старкі Круглянскага раёна, вусце на заходняй ускраіне вёскі Бор Бялыніцкага раёна. Рэчышча ад вёскі Чыгіры да вусця, на працягу 3 км, каналізаванае.
NGC 5511
NGC 5511 (іншыя абазначэнні — NGC 5511B, MCG 2-36-50, ZWG 74.141, VV 299, 8ZW 381, PGC 50771) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Інтэрнацыянал (гімн)
Інтэрнацыянал (L’Internationale, inter — паміж і natio — нацыя, народ) — міжнародны пралетарскі гімн, партыйны гімн КПСС, КПБ і іншых камуністычных партый.
Гісторыя стварэння
Тэкст быў напісаны Э. Пацье ў 1871, апублікаваны ў 1887; музыка П. Дэгейтэра (1888).
Гімн быў упершыню выкананы 23 чэрвеня 1888 гады лiльскiм хорам працоўных харавога таварыства «Ліра працаўнікоў» на свяце гандляроў газет і ў тым жа году выдадзены ў Ліле асобнай улёткай тыражом 6 000 асобнікаў (выдавец Бальдадзюк). З пачатку 1890-х гг. «Інтэрнацыянал» хутка распаўсюдзіўся сярод працоўных акруг Паўночнай Францыі і Бельгіі, а пасля 1-га кангрэса 2-га Інтэрнацыяналу (Парыж) — за межы Францыі і Бельгіі і стаў гучаць у якасці міжнароднага гімна рэвалюцыйнай барацьбы пралетарыята.
У 1894 годзе французскі сацыяліст Гаселен быў асуджаны да турэмнага зняволення за 2-е музычнае выданне «Інтэрнацыяналу» (нагодай для рэпрэсіі паслужыла 5-я страфа «Інтэрнацыяналу», сугучная антымілітарыстычнай кампаніі, якая праводзілася 1-м Інтэрнацыяналам). Першыя пераклады тэксту «Інтэрнацыяналу» з’явіліся ў 1890-х гг. Пачатак сусветнаму распаўсюду «Інтэрнацыяналу» і перакладу яго тэксту на мовы амаль усіх народаў свету паклала Вялікая Кастрычніцкая сацыялістычная рэвалюцыя. Музыка «Інтэрнацыяналу» атрымала другое гістарычнае жыццё ў новай харавой рэдакцыі і са злёгку змененай мелодыяй, якая склалася на рускай глебе ў першыя гады Савецкай улады.
Апроч П. Дегейтера, французскі тэкст «Інтэрнацыяналу» паклаў на музыку кампазітар-аматар французскі сацыяліст П. Форэ ў 1890-х гг.; яго мелодыя «Інтэрнацыяналу», малавядомая ў Францыі, была распаўсюджана ў 1903—1906 гг. сярод чэшскіх працоўных.
Інтэрнацыянал у Расійскай імперыі
Тэкст прыпева «Інтэрнацыяналу» на рускай мове быў апублікаваны ў № 1 ленінскай «Іскры» ў снежань 1900 гады. Агульнапрыняты рускі тэкст «Інтэрнацыяналу» створаны ў 1902 годзе А. Я. Коцем і надрукаваны (не цалкам) у лонданска-жэнеўскім часопісе «Жыццё» (1902, № 5). Рускі тэкст (уяўлялы пераклад 1-й, 2-й і 6-й строф) пад уздзеяннем ленінскіх ідэй набыў самабытны характар, адказваючы баявым задачам новага этапу рускага рэвалюцыйнага руху. Нароўні з бальшавіцкімі газетамі і часопісамі, складанкамі рэвалюцыйных песень «Інтэрнацыянал» цытаваўся больш за ў паўмільёне дакастрычніцкіх улётак і пракламацый. У артыкуле В. І. Леніна «Яўгеній Пацье» («Праўда», 3 студзеня 1913) ахарактарызавана сусветна-гістарычнае значэнне «Інтэрнацыяналу». Аўтар «Інтэрнацыяналу» названы «…адным з самых вялікіх прапагандыстаў пасродкам песні». Пачынаючы з IV з’езда РСДРП (1906 год) «Інтэрнацыянал» становіцца агульнапрызнаным партыйным гімнам рускай рэвалюцыйнай сацыял-дэмакратыі. На адкрыцці III Усерасійскага з’езду Саветаў 10 студзеня (23) 1918 гады «Інтэрнацыянал» выконваўся як Дзяржаўны гімн Рэспублікі.
Інтэрнацыянал у СССР
У 1944 годзе ў сувязі са сцвярджэннем новага Дзяржаўнага гімна Савецкага Саюза пленум ЦК УКП(б) пастанавіў: «…захаваць гімн „Інтэрнацыянал“, як гімн Усесаюзнай Камуністычнай партыі (бальшавікоў)».
Беларускія пераклады
«Інтэрнацыянала» на беларускую пераклалі Янка Купала і Андрэй Александровіч.
Тэкст
Вставай, проклятьем заклеймённый, Весь мир голодных и рабов! Кипит наш разум возмущённый И смертный бой вести готов. Весь мир насилья мы разрушим До основанья, а затем Мы наш, мы новый мир построим — Кто был ничем, тот станет всем.
Припев: Это есть наш последний И решительный бой; С Интернационалом Воспрянет род людской!×2
Никто не даст нам избавленья: Ни бог, ни царь и не герой. Добьёмся мы освобожденья Своею собственной рукой. Чтоб свергнуть гнёт рукой умелой, Отвоевать своё добро, Вздувайте горн и куйте смело, Пока железо горячо!
Припев.×2
Лишь мы, работники всемирной Великой армии труда, Владеть землёй имеем право, Но паразиты — никогда! И если гром великий грянет Над сворой псов и палачей, Для нас всё так же солнце станет Сиять огнём своих лучей.
Паўстань, пракляццем катаваны. Паўстань, хто з голаду век пух. Бурліць наш розум ўзбунтаваны. Няволі кліча рваць ланцуг. Стары парадак мы зруйнуем Магутным выбухам сваім І свет на новы лад збудуем: Хто быў нічым той будзе ўсім.
Прыпеў: Гэта бой наш астатні За працоўны народ, Каб у лучнасці братняй Узняўся людскі род.×2
Ніхто не дасць самохаць волі Ні бог, ні цар, ні багатыр. Даб’емся самі лепшай долi Дабро для ўсіх наш правадыр. Каб не згібаці плеч пакорных, Каб волі дух лунаў у нас, Адважна плаўма сталь у горнах, Пакуль у кузні жар не згас.
Прыпеў.×2
Пачатак (альбом)
«Пачатак» — дэбютны студыйны альбом беларускага рэпера Vinsent, выдадзены ў 2009 годзе.
Крытыка
Музычны крытык Сяргей Будкін адзначыў, што альбом «вельмі гучная, самаўпэўненая і аргумэнтаваная заява» і працу «сьмела можна залічаць ў галоўныя здабыткі айчыннага хіп-хапу». Музычны журналіст Зміцер Падбярэзскі лічыць, што ''«з аднаго боку альбом даволі местачковы што да тэматыкі песень; зь іншага, сп. Вінцэнт валодае пэўным энэргетычным патэнцыялам, які прымушае зьвярнуць увагу на тое, што ён робіць»''.
Завадзіў (Стрыйскі раён)
Завадзіў (Зава́дів) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Манелья
Манелья (Moneglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 2829 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 185 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 16030. Тэлефонны код — 0185.
Беняконі (значэнні)
Назву Беняконі маюць:
Імя М. І. Калініна
'''Пасёлак імя М. І. Калініна''' (Посёлок имени М. И. Калинина) — рабочы пасёлак (з 1938) у Расіі, у складзе Вятлужскага раёна Ніжагародскай вобласці. Насельніцтва 2,6 тыс. чалавек (2006). Пасёлак быў утвораны вакол кардоннай фабрыкі ў пачатку ХХ стагоддзя (на месцы вёскі Бярозавая Завадзь).
Размешчаны на рацэ Вол (правы прыток ракі Вятлугі), за 275 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра Ніжні Ноўгарад, за 45 км ад раённага цэнтра горада Вятлугі, за 30 км на поўдзень ад чыгуначнай станцыі Шакшэма (на лініі Буй — Кацельніч).
Кардонная фабрыка «Завятлужжа», ляспрамгас.
Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці
Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці (РППС) — палітычная партыя Беларусі. Падтрымлівае палітыку дзеючага прэзідэнта Беларусі А. Лукашэнкі.
Гісторыя
Партыя створана на Устаноўчым сходзе 26 чэрвеня 1993 г. на базе Беларускага таварыства інвалідаў па зроку. Сярод заснавальнікаў партыі былі такія асобы, як А. Нятылькін, І. Лучанок, І. Антановіч, У. Гасцюхін, Я. Бабосаў і інш. 18 жніўня 1994 г. партыя зарэгістравана Міністэрствам юстыцыі (пасведчанне № 026).
На II-м з’ездзе былі прыняты змены і дапаўненні ў Праграму і Статут партыі. 31 сакавіка 1995 партыя перерэгістравана Міністэрствам юстыцыі (пасведчанне № 067).
У 2006, нягледзячы на тое, што колькасць членаў партыі складала 1120 членаў, партыя не мела сваіх абласных аддзяленняў. На самой справе колькасць актыўных членаў складала ўсяго каля 200 чал.
На парламенцкіх выбарах 2008 ад партыі балатаваліся тры кандыдата: Мікалай Мікалаевіч Руеў (Гомельская-Цэнтральная выбарчая акруга № 33), Аляксандр Васільевіч Грамыка (Гомельская-Навабеліцкая выбарчая акруга № 36) і Пётр Мікалаевіч Усціменка (Гомельская сельская выбарчая акруга № 37). Ні адзін з кандыдатаў не атрымаў дастатковай колькасці галасоў: адпаведна — 5 230 (11 %), 8 154 (16,1 %) і 9 379 (15,9 %).
На парламенцкіх выбарах 2012 партыя вылучыла 8 кандыдатаў, з якіх толькі 1 быў абраны дэпутатам.
У 2014 годзе партыя падтрымала рэферэндум у Крыме і анексію Крыма Расіяй.
У 2018 годзе па выніках выбараў у мясцовыя Саветы дэпутатаў 28 склікання першае месца па агульнай колькасці абраных дэпутатаў заняла КПБ, набраўшы 309 дэпутацкіх мандатаў. Другое месца і 127 месцаў у РППС.
Мэты
Стварэнне грамадства эканамічнага дабрабыту і сацыяльнай справядлівасці.
Свята-Георгіеўская царква (Вялікія Лукі)
Свята-Георгіеўская царква — храм, які знаходзіцца ў цэнтры вёскі Вялікія Лукі Баранавіцкага раёна.
Гісторыя
Першае апісанне драўлянай царквы ў вёсцы Лукі сустракаецца ў дакументах Візітаў уніяцкіх цэркваў Мінскага і Навагрудскага сабораў 1680—1682 гг., што захоўваюцца ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі. Святаром прыходу быў Якаў Радзевіч. Прыход аб'ядноўваў 540 прыхаджан.
Згодна з апісаннем 1864 года ў сяле Лукі мелася Свята-Георгіеўская, чацвёртага класа драўляная царква, пабудаваная ў 1779 годзе рымска-каталіцкім біскупам Касакоўскім. Пры царкве было 2366 прыхаджан.
У апісанні цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі 1879 года згадваецца драўляная Свята-Георгіеўская царква, пабудаваная ў 1770 годзе на сродкі рымска-каталіцкага біскупа Касакоўскага. Царква была вырашана падоўжаным прамавугольнікам з адным глухім цыбулепадобным купалам у франтоннай частцы. Дах гонтавы, вокны размешчаны ў адзін рад, дзвярэй двое. Унутры царква мела драўляную падлогу, столь падшыта дошкамі. Новы іканастас з калонамі быў пафарбаваны ў белы колер, з пазалочанымі карнізамі, рамамі і разбою, складаўся з 14 абразоў размешчаных у два рады. На звоніцы, пабудаванай асобна ад царквы, было пяць званоў вагою ў 20, 5, 2, 1 і 1/2 пуда.
Настаяцелем храма быў Сілуян Кахановіч, рукапаложаны ў 1865 годзе. Пры царкве было заснавана царкоўна-прыходскае папячыцельства і штатнае народнае вучылішча.
У склад прыходу ўваходзілі вёскі Вялікія Лукі, Малыя Лукі, Волька, Малое Гарадзішча, Рагізніца, Багушы, Млынок, Валахва, Русіны, Грабавец.
Памятныя кніжкі Мінскай губерніі згадваюць прозвішча святара Свята-Георгіеўскай царквы вёскі Вялікія Лукі Сілуяна Кахановіча да 1914 года ўключна.
Архітэктура
Пабудавана ў 1923—1926 гг. з дрэва на месцы драўлянага храма другой палавіны 19 стагоддзя, у пачатку 21 стагоддзя абкладзена сілікатнай цэглай.
Вырашана прамавугольным у плане аб'ёмам пад вальмавым крыжовым дахам, завершаным па цэнтры 4-гранным шатровым светлавым барабанам. Да фасада далучаны прамавугольны прытвор, да алтарнай сцяны — прамавугольная апсіда з бакавой рызніцай. Сцены расчлянёны вялікімі прамавугольнымі аконнымі праёмамі, умацаваны вуглавымі і прасценачнымі лапаткамі.
Баі за Кантхіен
Баі за Кантхіен — эпізод В’етнамскай вайны, калі адбываліся сутыкненні вакол амерыканскай ваеннай базы «Кантхіен».
«Вышыня 158», якая мела в’етнамскую назву «Кантхіен» («Узгорак анёлаў»), была размешчана за 3 км на поўдзень ад дэмілітарызаванай зоны паміж Паўночным і Паўднёвым В’етнамам (16.90972°N, 106.98°W). Увесну 1967 года на ёй была пабудавана база марской пяхоты ЗША. Пабудова базы вялася ў рамках праекта «Лінія Макнамары», якая прадугледжвала стварэнне ўмацаванай лініі абароны на поўдзень ад дэмілітарызаванай зоны. На базе размяшчалася артылерыя, якая падтрымлівала дзеянні марской пяхоты ў дадзеным раёне.
У ліпені 1967 года паўночней Кантхіен адбылося буйнае сутыкненне ў ходзе правядзення марскімі пяхотнікамі аперацыі «Бафала». У верасні таго ж года база была фактычна абложана значнымі сіламі праціўніка. Яна штодня падвяргалася артылерыйскім абстрэлам з тэрыторыі Паўночнага В’етнама, у выніку чаго ў некаторых амерыканскіх салдат на базе развіўся сіндром «снараднага шоку». Да пачатку кастрычніка аблога была знята. У далейшым падзеі аблогі Кантхіен паўтарыліся падчас аблогі базы Кхешань.
У 1969 годзе база Кантхіен была перададзена паўднёвав’етнамскай арміі.
Джозеф Кервін
Джозеф Пітэр Кервін (Joseph P. Kerwin; нар.19 лютага 1932) — амерыканскі доктар медыцыны і астранаўт NASA, капітан 1-га рангу ВМС ЗША. Першы урач, які быў адабраны для падрыхтоўкі касманаўтаў. 25.5.-22.6.1973 з П.Вейцам і Ч.Конрадам здзейсніў палёт на арбітайльнай станцыі "Скайлэб", у час якога выходзіў у адкрыты космас. Працягласць палёту 28,03 сутак.
Беняконі (пагранічная застава)
Умовы
Адлегласць ад заставы да дзяржаўнай граніцы ўсяго каля 2,5 кіламетраў, што дазваляе значна скараціць час рэагавання па абстаноўцы. Комплекс заставы абсталяваны найноўшым тэхналагічным абсталяваннем, інфармацыйнымі, тэлекамунікацыйнымі, інжынернымі сеткамі і сістэмамі відэаназірання. Таксама ў склад комплексу, які можа працаваць у аўтаномным рэжыме, увайшлі 8-кватэрны жылы дом, склад гаруча-змазачных матэрыялаў, гарадок для службовых сабак, спартыўныя пляцоўкі, трансфарматарная станцыя, воданапорная вежа з артэзіянскімі свідравінамі, ачышчальныя збудаванні. На першым паверсе будынка размешчаны службовыя памяшканні, на другім — блок харчавання і адпачынку ваенных.
Інцыдэнты
У ноч з 3 на 4 жніўня 2021 года на ўчастку пагранічная застава «Беняконі» быў знойдзены паранены нелегальны мігрант з Ірака, які хутка памёр. Беларускія ўлады абвінавацілі ў збіцці літоўскіх пагранічнікаў.
Элк-Гроў (Каліфорнія)
Элк-Гроў (Elk Grove) — горад у акрузе Сакрамента (штат Каліфорнія, ЗША). Насельніцтва — 153 015 чалавек (перапіс 2010 года).
Геаграфія
Па дадзеных Бюро перапісу насельніцтва ЗША агульная плошча — 109,398 км², з якіх 109,271 км² — зямля і 0,127 км² — вада. Плошча водных рэсурсаў — 0,12 % ад усёй яго плошчы.
Загірнэ (Стрыйскі раён)
Загірнэ (Загі́рне) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сан-Сусі
Сан-Сусі (ад sans souci — без клопатаў) — адзін з самых вядомых палацаў Гогенцолернаў, размешчаны ва ўсходняй частцы аднайменнага парку ў Патсдаме. Эскізы для сваёй летняй рэзідэнцыі прускі кароль Фрыдрых II стварыў сам, і палац у стылі ракако быў узведзены ў 1745—1747 гадах па праекце архітэктара Георга Венцэслауса фон Кнобельсдорфа.
Пры Фрыдрыху Вільгельме IV у 1840—1842 гадах палац Сан-Сусі падвергнуўся рэканструкцыі, падчас якой па праекце Людвіга Персіуса былі дабудаваныя два бакавыя флігелі. На месцы кантроль за будаўніцтвам ажыццяўляў Фердынанд фон Арнім.
Валянціна Аляксееўна Купрыянюк
Валянціна Аляксееўна Купрыянюк (, в. Буховічы, Кобрынскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі вучоны і дзяржаўны дзеяч, доктар эканамічных навук.
Біяграфія
Вучылася ў Буховіцкай базавай школе. Закончыла сярэднюю школу № 4 г. Кобрына.
Пасля заканчэння школы паступіла ў Мінскі інстытут народнай гаспадаркі, атрымала спецыяльнасць «эканаміст».
Пазней Валянцiна Аляксееўна закончыла вышэйшую партыйную школу. Працавала першым сакратаром райвыканкама камсамола ў г. Лунінцы, потым у Брэсце ў аблвыканкаме.
NGC 3931
NGC 3931 (іншыя абазначэнні — NGC 3917A, ZWG 269.9, UGC 6925, NPM1G +52.0151, MCG 9-20-11, ZWG 268.96, PGC 37073) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 3931, NGC 3917A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Панатынаік (стадыён)
«Панатынаік» (у некаторых крыніцах «Панатынаікас» або «Панатынаікос», Παναθηναϊκό στάδιο; або «Калімармара», Καλλιμάρμαρο — у перакладзе «прыгожы мармуровы») — унікальны стадыён у Афінах, адзіны ў свеце, пабудаваны цалкам з мармуру (з гары Пенцелі) і з’яўляецца адным з найстарэйшых у свеце. Размешчаны ў раёне Калімармара, на ўсход ад кангрэс-хола Запіён і Нацыянальнага саду. Стадыён прайняў першыя сучасныя Алімпійскія гульні ў 1896 году. Быў адноўлены з рэшткаў старажытнага грэчаскага стадыёна.
Бенедыкт Янкоўскі
Бенедыкт Янкоўскі (Benedykt Jankowski; 1824 — не раней 1859) — паэт-рамантык сярэдзіны XIX ст.
Панатынаік (стадыён)
Гісторыя
У старажытныя часы стадыён быў месцам правядзення Панафінейскіх гульняў, прысвечаных заступніцы горада багіні Афіне. У эпоху класікі былі добраўпарадкаваны драўляныя лавы. Стадыён быў узведзены з мармуру ў 329 годзе да н. э. па ініцыятыве архонта Лікурга. Значнае пашырэнне і абнаўленне стадыёна адбылося ў перыяд Герода Атыка у 140 годзе н.э., тады ён меў 50 000 сядзенняў.
Бенедыкт Янкоўскі
Пра жыццё Янкоўскага вядома вельмі мала. У вершах ён некалькі разоў успамінае Палессе (напр. «Siadłem nad brzegiem w cichej poleskiej krainie»). У польскамоўным лісце да выдаўца Завадскага ад 1859 года па-руску пазначаны зваротны адрас: ''«Его Благородию Венедикту Яковлевичу Янковскому, Могилевской губ., в уездный г. Рогачев, через почт. станцию Довск, в им. Каменку»''. Поўнае імя дазваляе досыць упэўнена атоесніць яго з другім сынам беднага шляхціча Якава Васілевіча Янкоўскага і яго жонкі Марыі, які згадваецца ў справе аб зацверджанні Янкоўскіх герба «Ястрабец» у дваранстве. У гэтай справе паведамляецца, што Бенедыкт (Венядзікт Якаўлевіч) нарадзіўся ў 1824 годзе ў Слуцкай парафіі.
Панатынаік (стадыён)
Гісторыя
Рэшткі старажытнай пабудовы былі раскапаныя і адноўлены ў сярэдзіне XIX стагоддзе а на сродкі грэцкага патрыёта Евангеліса Запаса. Пры яго падтрымцы на стадыёне былі праведзены Алімпійскія спаборніцтвы 1870 і 1875 гадоў.
Бенедыкт Янкоўскі
Пісаў па-польску. Рукапіс вершаванай драматычнай фантазіі «Чары» і сямі санетаў (з адзнакай пра забарону ў 1857 годзе духоўнай цэнзурай) захоўваецца ў бібліятэцы Акадэміі навук Літвы.
Панатынаік (стадыён)
Гісторыя
Другі маштабны этап работ быў ажыццёўлены ў 1895 для правядзення першых сучасных Алімпійскіх гульняў пры фінансавым садзейнічанні Георгіяса Аверофа (яго мармуровая статуя цяпер стаіць каля ўваходу). Ахвяраванні былі зроблены па запыце спадчынніка прынца Канстанціна. Адказнымі за праект былі архітэктары Анастасіяс Метаксас і Эрнст Зілер. Паколькі стадыён у сучасным выглядзе пабудаваны толькі ў пачатку адраджэння Алімпійскіх гульняў, ён быў пабудаваны па старой мадэлі (у прыватнасці, яго бегавыя дарожкі не адпавядаюць сучасным прынятым стандартам). Стадыён з 50 гарызантальнымі мармуровымі шэрагамі месціць каля 80 000 заўзятараў.
Да сярэдзіны XX стагоддзя рака Ілісас працякала прама перад уваходам на стадыён. У перыяд вясновай паводкі ракі часта здараліся паводкі, таму гэтая мясцовасць атрымала назву Жабіны востраў. Пазней яна была схаваная пад праспектам Васілія Канстанціна.
Урачыстыя мерапрыемствы
У апошнія гады, стадыён часта выкарыстоўваецца ў гонар вяртання на радзіму пераможных грэчаскіх спартсменаў, перш за ўсё зборнай Грэцыі па футболе пасля таго, як яна перамагла на Чэмпіянат Еўропы па футболе 2004, а таксама пераможцаў і прызёраў у апошніх Алімпійскіх гульнях. На стадыёне таксама адбылася цырымонія адкрыцця чэмпіянату свету 1997 па лёгкай атлетыцы ў 1997 годзе пад рэжысурай кампазітара Вангеліса Папафанасіу і з выкананнем сапрана Мансерат Кабалье. Стадыён «Панатынаік» з’яўляецца месцам, дзе адбываеццы алімпійская цырымонія перадачы абслугоўвання полымя перад кожнымі Алімпійскімі гульнямі.
Канцэрты
У рэдкіх выпадках, стадыён быў таксама выкарыстаны ў якасці месца для выбраных музычных і танцавальных выступаў. Сярод іх ўключаюць Пласіда Дамінга, Хаакін Картэс, Depeche Mode, The Cure, Дроселі, Run-DMC, Боні Тайлер, Джоан Джэта і Сакіс.
З верасня 2008 года на стадыёне адбыўся запуск вечарыны MTV Грэцыі, з гасцямі R.e.m., Kaiser Chiefs, Real і Габрыэла Гілмі.
Вялікі Камень
Назву Вялікі Камень маюць:
Дзюн’я Танака
(田中 順也; нар. ) — японскі футбаліст. У 2012—2014 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
NGC 5511A
NGC 5511A (іншыя абазначэнні — MCG 2-36-51, ZWG 74.142, VV 299, 8ZW 382, PGC 50778) — галактыка ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Сцяпан Барысавіч Макарэвіч
Сцяпан Барысавіч Макарэвіч (, в. Гірымшчына, Сенненскі павет, Магілёўская губерня, цяпер Талачынскі раён, Віцебская вобласць —, Менск, НКУС) — беларускі журналіст, рэдактар.
Біяграфія
Паходзіў з сялянскай сям’і. Атрымаў сярэднюю спецыяльную адукацыю, уступіў у ВКП(б). Выконваў абавязкі загадчыка замежнага аддзела газеты «Чырвоная змена». Пражываў у кватэры № 64 Дома спецыялістаў па вул. Савецкай у Менску.
Арыштаваны 11 жніўня 1937 года ва ўласнай кватэры. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 15.2.1938 як «агент польскіх разведорганаў» да ВМП. Расстраляны. Рэабілітаваны пракуратурай БВА 30.4.1989. Асабовая справа М. № 24080-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
13 жніўня 1937 года па тым жа адрасе арыштавана інспектар наркамата аховы здароўя БССР Міра Абрамаўна Турніцкая (нар. 1904 (?), Гродна), верагодна, жонка Сцяпана Макарэвіча. 21.1.1938 «тройкай» НКУС асуджана як «агент польскай разведкі» да ВМП і 29.11.1938 расстраляна ў Мінскай турме НКУС. Рэабілітавана 15.2.1956 ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда СССР. Асабовая справа Т. № 5850-с захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Браніслава Фамінічна Ніжынская
Браніслава Фамінічна Ніжынская (Bronisława Niżyńska;, Мінск, Расійская імперыя — , Лос-Анджэлес, ЗША) — руская артыстка балета польскага паходжання, балетмайстар, харэограф і балетны педагог. Малодшая сястра выдатнага танцоўшчыка Вацлава Ніжынскага.
Біяграфія
Нарадзілася 8 студзеня 1891 года ў Мінску. Была трэцім, малодшым дзіцем у сям’і артыстаў балета, ураджэнцаў Варшавы Томаша (ці, па-руску, Фамы) Ніжынскага і Элеаноры Берады. Бацька пачынаў у оперным тэатры ў Варшаве, а выйшаўшы ў адстаўку выступаў і ставіў танцы ў шматлікіх гарадах Расійскай імперыі. Пасля 1897 года бацькі развяліся, і маці з дзецьмі пераехала ў Пецярбург. У 1902 годзе Браніслава была прынята ў Тэатральнае вучылішча, дзе ўжо вучыўся яе брат. Сярод яе педагогаў былі Міхаіл Фокін, Мікалай Легат і Энрыка Чэкеці.
19 студзеня 1919 года яна адкрыла ў Кіеве «Школу рухаў Браніславы Ніжынскай», дзе сярод яе вучняў былі Серж Ліфар, які пазней стаў апошнім прэм’ерам Дзягілева, і першая расійская чэмпіёнка ў бегу на 100 м Ніна Папова.
У 1921 годзе Ніжынская эмігравала і зноў пачала працаваць у Дзягілева ў якасці харэографа. У 1923 годзе яна паставіла для Дзягілева паўгадзінны балет «Вяселька», які стаў пераломным пунктам у стылістычным пераходзе да новага неакласічнага балета. За некалькі гадоў супрацоўніцтва з Дзягілевым Браніслава, не спыняючы выступаць на сцэне, паставіла балеты «Байка» Ігара Стравінскага, «Спакуса пастушкі», «Лані», «Дакучныя», «Блакітны экспрэс». У 1925 годзе ў Дзягілева акрамя Мясіна з’явіўся новы малады харэограф — Джордж Баланчын, і той стаў менш мець патрэбу ў паслугах Ніжынскай. Апошняй яе працай для «Рускіх сезонаў» быў балет «Рамэа і Джульета» Канстанта Ламберта (1926).
У 1927 годзе паставіла балет «Ала і Лолій» на музыку «Скіфскай сюіты» Сяргея Пракоф’ева ў тэатры Калон у Буэнас-Айрэсе.
У 1928 годзе Ніжынская стала харэографам і педагогам навастворанай трупы Іды Рубінштэйн. У тым жа годзе паставіла для яе ў Парыжы «Балеро» Марыса Равеля. У 1932 годзе арганізавала ўласную балетную трупу.
У 1935 годзе працавала ў Галівудзе, паставіўшы танцы фей на музыку Фелікса Мендэльсона для фільма Макса Райнгарта «Сон у летнюю ноч».
У 1938 годзе пераехала ў ЗША, дзе адкрыла балетную школу і зноў занялася выкладчыцкай дзейнасцю. Пасля працягвала супрацоўнічаць з рознымі балетнымі трупамі, у тым ліку з тэатрам «Калон».
Памерла 21 лютага 1972 года ў Лос-Анджэлесе ад сардэчнага прыступу.
Акцябрскі (гарадскі пасёлак)
Акцябрскі  — гарадскі пасёлак у Гомельскай вобласці Беларусі, цэнтр Акцябрскага раёна, на р. Нератоўка. Знаходзіцца ў 190 км ад Гомеля. Прыпыначны пункт на чыгунцы Бабруйск — Рабкор. Аўтадарогамі злучаны з Глускам, Азарычамі, Парычамі, Капаткевічамі. Насельніцтва 6 596 чал. (2017).
Гісторыя
Утвораны 31 жніўня 1954 года ў выніку аб’яднання вёсак Карпілаўка, Рудабелка і Рудня з атрыманнем статуса райцэнтра. Вёска Рудабелка вядомая з сярэдзіны XV ст. як вялікакняжацкае ўладанне, здавалася ў заставу (арэнду) Радзівілам, Вішнявецкім і іншыс. З 1685 года зрабілася прыватнай уласнасцю Радзівілаў. У канцы XVIII ст. належала памешчыку Дамініку Лапе, які заснаваў тут маёнтак Карпілаўка і ў першай палове XIX ст. правёў буйныя меліярацыйныя мерапрыемствы. У 1863 годзе аткрыта народнае вучылішча. У 1918—1920 гадах існавала «Рудабельская рэспубліка» (захаванне савецкай улады на тэрыторыі, акупаванай спачатку нямецкімі, а потым — польскімі войскамі). 28 чэрвеня 1939 года быў створаны Акцябрскі раён Палескай вобласці з цэнтрам у Карпілаўцы.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны — адзін з цэнтраў Акцябрска-Любанскай партызанскай зоны (існавала савецкая ўлада, працавалі школы, выдаваліся газеты). У пачатку красавіка 1942 года ў ходзе карнай аперацыі немцаў усе 3 вёскі (Карпілаўка, Рудабелка і Рудня) амаль цалкам спаленыя, знішчана больш за 2,5 тысяч жыхароў. Вызвалены 27 чэрвеня 1944 года.
У 1962—1966 гадах — у Светлагорскім раёне.
Амерыкан-Рывер (прыток Сакрамента)
Амерыкан-Рывер (American River — «Амерыканская рака») — рака ў Каліфорніі, ЗША. Бярэ пачатак у гарах Сьера-Невада, працякае цераз горад Сакрамента, дзе ўпадае ў раку Сакрамента. Мае тры рукавы: паўночны, сярэдні і паўднёвы. На рацэ знаходзіцца мноства парогаў.
Рака займае прыкметнае месца ў гісторыі ЗША. У 1848 годзе, паблізу лесапільні Сатэра, размешчанай каля ракі, было знойдзена золата, што паклала пачатак Каліфарнійскай залатой ліхаманцы.
Акцябрскі (гарадскі пасёлак)
Насельніцтва
Для пасёлка характэрна наступная дынаміка змянення колькасці жыхароў:
Планіроўка
Планіроўка квартальная, выцягнутая з поўдня на поўнач. Рака падзяляе пасёлак на паўночную і паўднёвую часткі. Асноўным планіровачным ядром з’яўляецца цэнтральная плошча, вакол якой размешчаны адміністрацыйныя будынкі, гандлёвы цэнтр і асноўныя месцы адпачынку. На ўсходзе ў апошнія дзесяцігоддзі склаўся мікрараён, забудаваны 3- і 5-павярховымі жылымі дамамі. У 1987—93 гадах у асноўным на поўначы пасёлка ўзведзена 189 мураваных, катэджнага тыпу дамоў, у якіх размясціліся перасяленцы з забруджаных радыяцыяй месц пасля Чарнобыльскай аварыі 1986 г. На месцы былой лесапілкі ў цэнтры пасёлка будуецца новы квартал (з 2010 года). Карта пасёлка
Калачы (Лагойскі раён)
Калачы́ (, Калачи) — аграгарадок у Лагойскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Янушкавіцкага сельсавета. 122 двары, 388 жыхароў(1.01.2003).
Гаспадарка
У вёсцы размешчана цэнтральная сядзіба калгаса «Селішча», комплексна-прыёмны пункт, Дом культуры, бібліятэка, сярэдняя школа, дзіцячы сад, фельчарска-акушэрскі пункт, аддзяленне сувязі, магазін.
Эканоміка Аўстрыі
Аўстрыя з’яўляецца адной з 11 самых багатых краін па аб’ёме ВУП (валавы ўнутраны прадукт) на душу насельніцтва, мае добра развітую сацыяльна-арыентаваную рынкавую эканоміку і высокі ўзровень жыцця. Да 1980-х гадоў многія з найбуйнейшых прамысловых прадпрыемстваў Аўстрыі былі нацыяналізаваныя, аднак у апошнія гады прыватызацыя скараціла дзяржаўную маёмасць да ўзроўню, супастаўнага з іншымі еўрапейскімі эканомікамі. У Аўстрыі асаблівую сілу мае рух працоўных, які мае вялікі ўплыў на працоўную палітыку. Разам з высокаразвітай прамысловасцю найбольш важнай часткай нацыянальнай эканомікі з’яўляецца міжнародны турызм.
Гістарычна галоўным гандлёвым партнёрам Аўстрыі была Германія, што робіць аўстрыйскую эканоміку ўразлівай да зменаў у эканоміцы Германіі. Аднак членства Аўстрыі ў Еўрапейскім Саюзе дапамагло ёй набыць больш цесныя сувязі з эканомікамі іншых дзяржаў-членаў ЕС. У 2000-х гадах рост ВУП Аўстрыі паскорыўся, склаўшы 3,3 % у 2006 годзе.
У 2004 годзе Аўстрыя была чацвёртай самай багатай краінай у Еўрапейскім Саюзе пасля Люксембурга, Ірландыі і Нідэрландаў, маючы ВУП на душу насельніцтва каля €27666. У сваю чаргу сталіца Аўстрыі Вена заняла пятае месца сярод самых багатых рэгіёнаў Еўропы пасля Унутранага Лондана, Люксембурга, Брусельскага сталічнага рэгіёна і Гамбурга з ВУП на душу насельніцтва €38632.
Задэрэвач
Задэрэвач (Задерева́ч) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Культура (тэлеканал)
«Расія-Культура» (Культура ці Расія К) — расійскі дзяржаўны тэлеканал на рускай мове, які ўваходзіць у склад УДТРК.
Тэлеканал пра культуру ва ўсіх яе праявах і аспектах — у эфіры гледачам уяўляецца найшырокі спектр праграм, прысвечаных розным галінам культурнага і грамадскага жыцця — музыцы, жывапісу, тэатру, літаратуры, кіно, навуцы, адукацыі і іншым. Канал вырабляе вялікую колькасць уласных праграм і цыклаў, над якімі працуюць лепшыя спецыялісты ў тых ці іншых галінах культуры і навукі. Тэлеканал спецыялізуецца на перадачах пра рускую і сусветную гісторыю, навуку, літаратуру, музыку, выяўленчае і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва, архітэктуру і г. д.
Новыя Дворы
Но́выя Дво́ры (, Новые Дворы) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крыўлянскага сельсавета.
Індыяна Джонс і храм лёсу
«Індыяна Джонс і храм лёсу» (Indiana Jones and the Temple of Doom) — амерыканскі прыгодніцкі фільм, з элементамі трылера, зняты ў 1984 годзе рэжысёрам Стывенам Спілбергам. Другі фільм серыі фільмаў пра прыгоды археолага і шукальніка прыгод Індыяны Джонса, у выкананні Харысана Форда. Прыквел першага фільма серыі «Індыяна Джонс: У пошуках страчанага каўчэга». Восьмы поўнаметражны фільм, выпушчаны кампаніяй «Lucasfilm». На сцэнар фільма аказаў уплыў класічны фільм «Ганга Дын» 1939 года.
Гарадзец (Ніжагародская вобласць)
Горад размешчаны на левым беразе Волгі, за 53 км вышэй за Ніжні Ноўгарад і за 14 км на ўсход ад чыгуначнай станцыі Заволжа (канцавая станцыя электрыфікаванай лініі ад Ніжняга Ноўгарада, Ніжагародскай ГЭС).
Гарадзец — адно з найстаражытных рускіх паселішчаў на Сярэдняй Волзе.
Суднабудаванне і суднарамонт; дрэваапрацоўчая, абутковая, строчавышывальная вытворчасць, мастацкія промыслы.
Сігулдскі сярэдневяковы замак
Гісторыя
Замак быў пабудаваны ў 1207—1209 гадах, па загадзе магістра Ордэна мечаносцаў Вена фон Рорбаха на тэрыторыі аднаго з былых ліўскіх паселішчаў на беразе ракі Гаўі. У 1345 годзе замак быў часова захоплены вялікім князям літоўскім Альгердам. У 1558 годзе быў пашкоджаны войскам Івана Грознага. З 1562 года ў складзе Інфлянтаў.
Падчас Вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй моцна пашкоджаны. У 1627 годзе шведскі кароль Густаў II Адольф перадаў замак у валоданне Акселя Уксеншэрны. Падчас Вялікай Паўночнай вайны замак быў канчаткова разбураны. Пасля яе — ужо ў складзе Расійскай імперыі — замак змяніў некалькі гаспадароў, і ў рэшце рэшт, перайшоў ва ўладанне роду фон Борхаў. У другой палове XIX стагоддзя гаспадыней замка становіцца Вольга Крапоткіна (у дзявоцтве фон Борх), і праз яе замак перайшоў да роду Крапоткіных, якія валодалі ім да абвяшчэння незалежнасці Латвіі.
Спіс аб’ектаў PGC (1899001—1900000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1899001—1900000)
Раздзялавічы
Раздзялавічы:
Раздзялавічы (аграгарадок)
Раздзя́лавічы (, Раздяловичи) — аграгарадок у Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Хатыніцкага сельсавета.
Геаграфія
Размешчаны за 27 (26) км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра Ганцавічы, за 272 км ад Брэста, за 26 км ад чыгуначнай станцыі Ганцавічы, на рацэ Бобрык 1 (прыток ракі Прыпяць) і аўтамабільнай дарозе Выганашчы — Хатынічы, каля Раздзялавіцкага вадасховішча.
Памятныя мясціны
Брацкія магілы савецкіх воінаў і ахвяр фашызму.
NGC 3930A
NGC 3930A (іншае абазначэнне — PGC 213893) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
Мантэбруна
Мантэбруна (Montebruno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Генуя.
Насельніцтва складае 248 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 14 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 16025. Тэлефонны код — 010.
Зарычнэ (Стрыйскі раён)
Зарычнэ (Зарі́чне) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пастэль
Пастэль (ад pasta — цеста) — група мастацкіх матэрыялаў, якія ўжываюцца ў графіцы і жывапісе. Часцей за ўсё выпускаецца ў выглядзе крэйды ці алоўкаў без асадкі, маюць форму круглых брускоў або брускоў з квадратным перасекам.
Pax Sinica
Pax Sinica («кітайскі мір») — неалагізм, які пазначае перыяд росту кітайскага палітычнага і эканамічнага ўплыву пачынаючы з канца XX стагоддзя (дзейнасць Дэн Сяапіна, дактрына мірнага ўздыму Кітая).
Рост значэння Кітая ў міжнародных адносінах («мяккая сіла») характарызуецца абвяшчэннем курсу на пераход ад долара да іншых рэзервовых валют (у прыватнасці, да юаня), пачаткам фармавання шматпалярнага свету, паўсюдным ростам цікавасці да кітайскай мовы, традыцый і да т.п. Выказваюцца здагадкі, што Pax Sinica у наш час прыходзіць на змену Pax Americana.
У гістарычным кантэксце па аналогіі з Pax Romana і Pax Mongolica тэрмін ужываецца да тых перыядаў развіцця кітайскай цывілізацыі (як, напрыклад, пры дынастыях Хань і Тан), калі кітайскі ўрад распаўсюджваў свой палітычны ўплыў на ўвесь кітайскі свет, падтрымліваючы яго ў стане адноснай стабільнасці і міру.
Эскіз
Эскіз (esquisse) — папярэдні накід, які фіксуе задуму мастацкага твора, збудавання, механізма або асобнай яго часткі. Эскіз — хутка выкананы свабодны малюнак, не з’яўляецца гатовай працай, часта складаецца з мноства перакрыжавальных ліній.
Эскізы недарагія і дазваляюць мастаку зрабіць накіды і паспрабаваць іншыя ідэі, перш чым ўвасабляць іх у жывапісе. Аловак або пастэль больш ужывальныя для эскізаў з-за абмежаванняў у часе, але хутка зроблены накід акварэлі ці нават хутка змадэляваны макет з гліны або мяккага воску можа таксама лічыцца эскізам ў больш шырокім значэнні слова. Графітныя алоўкі параўнальна новае вынаходства, мастакі Рэнесансу рабілі эскізы, выкарыстоўваючы срэбнае пяро на спецыяльна падрыхтаванай паперы
Ёсыпавычы
Ёсыпавычы (Йо́сиповичі) — вёска ў Стрыйскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дом Мудрасці
Дом Мудрасці  — ісламская акадэмія, заснаваная ў 20-я гады IX стагоддзя халіфам ал-Мамунам у Багдадзе. Ал-Мамун сімпатызаваў вучэнню мутазілітаў, і па задуме халіфа Дом Мудрасці павінен быў забяспечыць прыхільнікаў гэтага вучэння багатым фактычным матэрыялам, карысным пры вядзенні тэалагічных спрэчак, у першую чаргу працамі па філасофіі. У Багдад з усіх абласцей халіфата былі сабраны выдатныя вучоныя, многія з якіх з'яўляліся выхадцамі Сярэдняй Азіі і Ірана. Узначальваў Дом Мудрасці Сахль ібн Харун.