cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Група савецкіх ваенных спецыялістаў у В’етнаме
Трэці этап (1973—1975)
Да красавіка 1975 года групоўка ВНА валодала поўнай перавагай над арміяй сайгонскага рэжыму ў тэхніцы і ўзбраенні, што ў значнай ступені і забяспечыла ёй перамогу на тэрыторыі Паўднёвага В’етнама. Сайгонскі ўрад, нягледзячы на эканамічную і палітычную дапамогу ЗША, не змог утрымаць уладу, і вясной камуністы ўсталявалі сваю ўладу на ўсёй тэрыторыі В’етнама.
Пасляваенны перыяд
Неабходнасць у кваліфікаваных спецыялістах для навучання на новых зенітна-ракетных комплексах С-75 і С-125 не адпала пасля заканчэння вайны, і ў канцы 1970-х гадах у В’етнаме па-ранейшаму працавалі савецкія ракетчыкі, якія выкладалі ў вучылішчы СПА Сацыялістычнай Рэспублікі В’етнам. З пачаткам кітайска-в’етнамскіх памежных канфліктаў у краіну таксама прыбылі афіцэры-ракетчыкі на пасады саветнікаў. У канцы 1970-х гадоў, у святле росту кітайска-в’етнамскай напружанасці, в’етнамцы вырашылі засцерагчы марскія камунікацыі ад правакацый з боку ВМФ НВАК і ВМФ ЗША, і прапанавалі савецкаму баку ўмацаваць сваю прысутнасць у В’етнамскай бухце і на паўвостраве Камрань. Тут была створана база 922-га пункта матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння. Пункт функцыянаваў да 2001 года, а 4 мая 2002 года апошнія падраздзяленні Узброеных сіл РФ пакінулі паўвостраў.
Падзіл (Ахтырскі раён)
Падзіл (Поді́л) — вёска ў Ахтырскім раёне Сумскай вобласці Украіны.
NGC 6745-2
NGC 6745-2 (іншыя абазначэнні — PGC 200361, UGC 11391, ZWG 229.13, IRAS19000+4040) — галактыка ў сузор’і Ліра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Васіль Рыгоравіч Доркін
Васі́ль Рыго́равіч До́ркін (, в. Канаеўка Пензенскай губерні, Расійская імперыя, цяпер Гарадзішчанскі раён Пензенскай вобласці — ) — савецкі беларускі дзяржаўны дзеяч, старшыня Гродзенскага абласнога прамысловага выканаўчага камітэта (1963—1964), рэктар Брэсцкага педагагічнага інстытута імя А. С. Пушкіна. Кандыдат гістарычных навук. Член УКП(б).
Біяграфія
У 1930-я гады абіраўся сакратаром партыйных арганізацый фабрыкі «Чырвоны Кастрычнік», Чаадаеўскага саўгаса, быў дырэктарам сярэдняй школы і настаўнікам гісторыі.
У часы Вялікай Айчыннай вайны на партыйнай рабоце ў Пензенскай вобласці.
У 1944—1946 гадах пасля вызвалення Беларусі на пасадзе 3-га сакратара Баранавіцкага абласнога камітэта КП(б) Беларусі, пасля два гады знаходзіўся ў рэзерве ЦК КП(б)Б.
З пачатка 1951 года быў на пасадзе першага сакратара Маладзечанскага абкама КП(б)Б, з красавіка 1954 года — старшыня Маладзечанскага аблвыканкама.
З 1956 па студзень 1963 года — інспектар ЦК КПБ.
Са студзеня 1963 па снежань 1964 года — старшынёй Гродзенскага аблвыканкама.
У 1964 годзе загадам міністра вышэйшай, сярэдняй спецыяльнай і прафесійнай адукацыі БССР Міхаіла Дарашэвіча прызначаны рэктарам Брэсцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А.С. Пушкіна.
Кандыдат у члены ЦК КПБ, неаднаразова абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР.
Вэлыкэ Возэра
Вэлыкэ Возэра (Вели́ке О́зеро) — вёска ва Украіне, падпарадкавана Ахтырскаму гарадскому савету Сумскай вобласці.
Аграэкалагічны факультэт БДСГА
Аграэкалагічны факультэт — адзін з факультэтаў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі.
Гісторыя
Факультэт існуе ў акадэміі больш за 20 гадоў.
Спецыяльнасці
Факультэт вядзе падрыхтоўку спецыялістаў па спецыяльнасцях: «аграхімія і глебазнаўства», «ахова раслін і каранцін», «плодаагародніцтва», «экалогія сельскай гаспадаркі» (у тым ліку і завочна).
Выпускнікі факультэта размяркоўваюцца ў гаспадаркі краіны, якія займаюцца вытворчасцю сельскагаспадарчай прадукцыі, навукова-даследчыя інстытуты, праектна-пошукавыя станцыі, мытныя пункты па каранціне раслін, цяплічныя камбінаты, інспекцыі прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя, радыялагічныя і экалагічныя лабараторыі.
На факультэтах біялагічнага профілю вядзецца паглыбленая падрыхтоўка спецыялістаў (магістратура) з прысваеннем кваліфікацыі «магістр сельскагаспадарчых навук».
Кафедры
На факультэце маюцца 6 кафедраў, на якіх працуюць 6 дактароў навук, прафесараў, каля 40 кандыдатаў навук, дацэнтаў. Больш за 90 % выкладчыкаў маюць вучоныя ступені.
Кафедры аснашчаныя сучасным навуковым абсталяваннем, на ўсіх кафедрах маюцца камп’ютарныя класы. Маюцца глебавы музей і геалагічны кабінет, доследныя палі, зімовыя і плёнкавыя цяпліцы, біятэхналагічны цэнтр, вучэбна-доследнае поле «рытаўскі агарод», вучэбна-доследны сад і пладовы гадавальнік.
Больш за сто гадоў функцыянуе вучэбна-доследнае поле «рытаўскі агарод» кафедры плодаагародніцтва, на якім вырошчваюцца і размножваюцца не толькі традыцыйныя культуры, характэрныя для нашай краіны, але і ўнікальныя і рэдкія расліны, у тым ліку востра-духмяныя. Пладовы сад і гадавальнік кафедры налічваюць больш за сто відаў і гатункаў пладовых, ягадных і дэкаратыўных раслін. Жывой лабараторыяй з’яўляецца і батанічны сад, створаны ў 1848 годзе. Дадзены ландшафтны аб’ект змяшчае больш за 1000 відаў і разнавіднасцяў раслін.
Каменскі сельсавет (Чачэрскі раён)
Ка́менскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Каменка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бяляеўскага сельсавета.
Лявонаўка (Аршанскі раён)
Лявонаўка — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска Лявонава Слабада ў Казловіцкім войтаўстве Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ. Перад вайной у вёсцы жыло 280 чалавек у 70 дварах.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў снежні 1943 года гітлераўцамі было спалена 70 дамоў.
Genshin Impact
Дзеянне гульні адбываецца ў магічным свеце. Галоўны герой або гераіня, у адпаведнасці з выбарам карыстальніка, падарожнічае паміж сусветамі, аднак у выніку канфлікту з безыменным бажаством страчвае брата або сястру і аказваецца зачынены ў Тэйваце.
Гульнявы працэс
Genshin Impact — гульня з адкрытым светам, у жанры экшн-ролевай гульні, якая дазваляе гульцу кіраваць адным з чатырох узаемазаменных персанажаў у партыі. Пераключэнне паміж персанажамі можа быць зроблена хутка падчас бою, дазваляючы гульцу выкарыстоўваць некалькі розных камбінацый навыкаў і нападаў. Здольнасці персанажаў могуць паляпшацца рознымі спосабамі, галоўным чынам шляхам непасрэднага павышэння іх узроўню і паляпшэння артэфактаў і зброі, якія персанаж можа экіпіраваць. У дадатак да даследаванняў, гулец можа паспрабаваць розныя выпрабаванні за ўзнагароды. Па ўсім Тэйваце раскіданыя босы і выпрабаванні, якія ўзнагароджваюць вельмі каштоўнымі рэсурсамі, але іх атрыманне патрабуе валюту пад назвай Original Resin, якая з часам павольна аднаўляецца. Выкананне гэтых выпрабаванняў дае гульцу прагрэс да павышэння яго рангу прыгод, што, у сваю чаргу, адкрывае новыя квэсты, выпрабаванні і павышае сусветны ўзровень. Сусветны ўзровень — мера моцы ворагаў у свеце, і рэдкасці узнагароды за перамогу над імі.
Гулец можа кіраваць сваім персанажам і выконваць такія дзеянні, як бег, скалалажанне, плаванне і палёт на планеры, і ўсё гэта абмежавана трываласцю. Некаторыя персанажы валодаюць здольнасцямі, якія могуць змяняць навакольнае асяроддзе, напрыклад, замярзанне вады для стварэння ледзянога шляху, які можа дапамагчы гульцу ў перасячэнні мясцовасці. Па ўсім свеце існуе шмат вузлоў тэлепартацыі, да якіх гульцы могуць тэлепартавацца у якасці формы хуткага падарожжа; сярод іх ёсць славутасці, вядомыя як Статуі сямі, якія могуць вылечваць і ажыўляць персанажаў, а таксама забяспечваюць такія перавагі, як павышэнне трываласці гульца. Прадметы, такія як ежа і руда, могуць быць здабыты з адкрытага свету, у той час як ворагі і скрыні са скарбамі выдаюць іншыя віды рэсурсаў, якія можна выкарыстоўваць для павышэння сілы персанажа. Гульцы могуць здабываць ежу, палюючы на жывёл, збіраючы садавіну і гародніну або купляючы іх у гульнявых крамах. Акрамя таго, існуюць спецыяльныя баявыя інстанцыі, якія называюцца «Даменамі», якія ўзнагароджваюць матэрыяламі, якія павялічваюць сілу персанажа і зброі. Стравы, прыгатаваныя з інгрэдыентаў, сабраных у адкрытым свеце, таксама могуць даць жаданыя эфекты, такія як аднаўленне здароўя або павышэнне розных характарыстык. Гульцы таксама могуць здабываць руду, якую можна ачышчаць, а затым выкарыстоўваць для стварэння зброі або павышэння яе сілы.
Шматкарыстальніцкі рэжым даступны ў форме кааператыва. Да чатырох гульцоў могуць гуляць разам у адкрытым свеце і далучыцца да даменаў. Спалучэнне гульцоў можа быць выканана шляхам запыту злучэння з іншым гульцом або з дапамогай аўтаматычнага пошуку. У гульні ёсць кросплатформавы рэжым, таму гульцы на любой платформе могуць гуляць адзін з адным.
Выконваючы пэўныя квэсты або ўдзельнічаючы ў выбраных абмежаваных па часе мерапрыемствах, гулец можа адкрыць дадатковых гульнявых персанажаў. Большасць персанажаў, аднак, гульцы атрымліваюць праз гульнявой сістэмы  пад назвай «Жаданні». Для на банерах гульні патрабуецца некалькі прэміумных гульнёвых валют, якія можна атрымаць праз пакупкі ў дадатку або ў якасці гульнявых узнагарод. гарантуе, што гулец атрымае рэдкія прадметы пасля зададзенай колькасці выцягванняў.
Элементальны бой
Персанажы кантралююць адзін з сямі натуральных элементаў: Анема (паветра), Геа (глеба), Піра (агонь), Гідра (вада), Крыя (лёд), Электра (электрычнасць) і Дэндра (расліны). Калі гэтыя элементы рэагуюць адзін з адным, яны вырабляюць розныя эфекты. Напрыклад, калі Гідра атака трапляе ў мішэнь, праціўнік атрымае «Мокры» эфект статусу, а калі ён атакуе з наступнай Крыя-атакай, гэтыя два эфекты стану аб’ядноўваюцца ў замарожванне праціўніка, часова не дазваляючы ім выконваць якія-небудзь дзеянні.
Сюжэт
У пачатку гульні паказваецца кат-сцэна, у якой ідзе бітва двух галоўных герояў (брат Ітэр і сястра Люмін) з нейкім бажаством. Пасля відэа гулец можа выбраць Падарожніка, ад асобы якога будзе праходзіць гульню.
Падзеі пачынаюцца праз два месяцы пасля абуджэння галоўнага героя, калі ён альбо яна сустракаюцца з Пайман, якая становіцца кампаньёнам у падарожжы. Мэта падарожжа — знайсці страчанага родзіча.
У Тэйваце ёсць сем розных краін: Мандшдадт, Лі Юэ, Інадзума, Сумеру, Фантэйн, Натлан і Снежная. Кожная краіна знаходзіцца ва ўладзе бажаства-архонта, якому адпавядае адзін з прыродных элементаў Тэйвата: Піра (агонь), Гідра (вада), Геа (зямля), Анэма (паветра), Крыа (лёд), Электра (электрычнасць) і Дэндра (раслінны свет).
Акрамя краін, у Тэйваце ёсць дзіўны лятаючы горад Селестыя, дзе жывуць божаствы і героі. Выбраным людзям Тэйвата жыхары Селестыі даруюць Вока Бажаства — камень, с дапамогай якога можна кантраляваць адпаведныя элементы.
Пралог: Мандшдат
Першы горад, у які трапляе герой. Горад волі і песень, які знаходзіцца пад абаронай бажаства свабоды, Анэма Архонта Барбатаса. Мандштадт падобны на горад сярэднявечнай Галандыі.
Мандштат з’явіўся пасля звяржэння арыстакратычных дэспатаў. Шмат гадоў таму Венэса, рабыня ў зняволенні, атрымала блаславенне Архонта і падняла паўстанне супраць арыстакратаў. Затым для падтрымання парадку ў горадзе і абароны свабоды жыхароў яна стварыла ордэн Орда Фавоніўс, вышэйшае кіраўніцтва якога на чале з магістрам таксама займаецца дзяржаўнымі справамі.
Пайман і Падарожнік прыбываюць у Мандштат і сутыкаюцца з цмокам па імі Жах Буры, які атакуе горад. З дапамогай меснага музыкі Вэнці, падарожнік адбіваецца ад Жаху Буры і знаёміцца з Джын, якая выконвае абавязкі магістра рыцараў Фавонія. Падарожнік дапамагае рыцарам навесці парадак у рэгіёне, а затым зноў сустракае Вэнці, які расказвае, што Жах буры раней быў мірным бажаствам, і яго сапраўднае імя — Двалін. Вэнці просіць прынесці святую ліру, каб можна было супакоіць Дваліна з яе дапамогай. Пасля атрымання ліры Вэнці спрабуе супакоіць цмока, але разумее, што тым маніпулюе Ордэн Бездані. Раскрываецца, што на самой справе Вэнці гэта Барбатос, Анэма Архонт.
Вандроўнік з Джын і Вэнці праследуе Дваліна ў яго валоданні і вызваляе яго ад уплыву Ордэна Бездані. Вярнуўшыся ў Мондштат, Вэнці трапляе ў засаду Фатуі і Прадвесніцы Ла Сіньёры, якая крадзе яго гнозіс.
Высвятляецца, што Архонт Снежнай, Царыца, крадзе гнозісы Архонтаў дзеля невядомай мэты. Вэнці раіць Вандроўніку ісці сустрэцца з Геа Архонтам, які кожны год сыходзіць з нябёсаў і ладзіць суд у Лі Юэ, і спытаць, ці ведае ён бажаство, якое магло скрасці родзіча Падарожніка.
Том I: Лі Юэ
Падарожнік адпраўляецца ў Лі Юэ на штогадовы рытуал з’яўлення Архонта Моракса, якога таксама называюць Рэкс Ляпіс. Рытуал ладзіць Нін Гуан, кіраўніца арганізацыі Цысінь, якая кантралюе ўсе гандлёвыя пагадненні Лі Юэ і фактычна з’яўляецца мясцовай уладай.
Аднак падчас рытуалу Рэкс Ляпіс аказваецца забіты, і Падарожнік з’яўляецца патэнцыйным падазроным. Падчас уцёкаў Падарожнік сустракае Фатуі Прадвесніка Чайлда, які раіць ім знайсці малых божастваў Лі Юэ, Адэптаў, каб ачысціць сваё імя. Каб расследаваць смерць, сам Чайлд працуе з Чжунлі, кансультантам пахавальнага бюро, якое назірае за пахаваннем Рэксу Ляпісу. Праз гэта Чайлд выяўляе месцазнаходжанне цела Архонта, якое было хутка схавана пасля сцэны смерці.
Падарожнік сутыкаецца з Чайлдам у Залатым Пакоі. Прадвеснік спрабуе забраць сэрца з цела, але не можа яго знайсці ў целе цмока і вырашае, што Рэкс Ляпіс яшчэ жывы.
Каб выклікаць Рэкса Ляпіса, Чайлд заклікае Асіяла, старажытнае бажаство, якое калісьці перамог Рэкс Ляпіс, і загадвае яму знішчыць горад Лі Юэ. Падарожнік, Цысінь і Адэпты аб’яднаюць сілы і перамагаюць яго. Пасля гэтага Падарожнік дазнаецца, што Чжунлі і ёсць Рэкс Ляпіс, які вырашыў спыніць сваю ахову Лі Юэ. Архонт перадае свой гнозіс Сіньёры ў рамках нейкага тайнага пагаднення з Царыцай. Чжунлі тлумачыць, што ён хацеў сысці са сваёй ролі Архонта, і што інсцэніроўка яго смерці была выпрабаваннем: калі б горад, Цысін і адэпты не змаглі спыніць Асіяла, ён бы ўмяшаўся. Чжунлі паведамляе Падарожніку, што наступны пункт прызначэння, Інадзума, зачыніў свае межы па загадзе Архонта Электра, сёгуна Райдэн.
Том II: Іназума
Падарожнік і Пайман прыбываюць у ізаляцыянісцкую нацыю Іназума і даведаюцца, што яе архонт, сёгун Райдэн, канфіскавала Вочы Бажаствоў у жыхароў Іназумы. Ледзь выратаваўшыся ад войскаў сёгуна, Падарожнік і Пайман далучаюцца да групы сепаратыстаў на востраве Ватацумі ў Іназуме, перад тым як сустрэць Скарамуша, Шостага Прадвесніка Фатуі. Нягледзячы на тое, што ён збівае Падарожніка і Пайман да страты прытомнасці, Яэ Міка — фамільяр сёгуна — дае яму гнозіс Райдэн у абмен на іх жыццё. З дапамогай Міка Падарожнік змагаецца і перамагае сёгуна і пераконвае яе адмяніць абмежавальную палітыку. Пасля вяртання ў Лі Юэ Падарожнік уз’ядноўваецца з Дэйнслейфам у Разломе. Падарожнік адчувае бачанне блізнюка ў Кхаэнрыя, адчуваючы, што ён разрываецца паміж тым, каб далучыцца да іх і перамагчы Ордэн Бездані. Дэйнслейф кажа Падарожніку, што трэба выбраць паміж Тэйватам або блізнюком, перш чым адправіцца зноў.
Том III: Сумеру
Падарожнік і Пайман адпраўляюцца ў Сумеру ў пошуках Меншага Лорда Кусаналі, Архонта Дэндра, але не могуць з ёй пагаварыць з-за таго, што яна знаходзіцца ў зняволенні ў Акадэміі. Падарожнік у рэшце рэшт сустракае яе чалавечую версію, Нахіду, у сне і выяўляе, што мудрацы Акадэміі ўступілі ў партнёрства з Датторэ, Другім Прадвеснікам Фатуі, каб скінуць Кусаналі і ўсталяваць Скарамуша як штучнага бога. З дапамогай ключавых людзей у Сумеру, Падарожнік зрывае змову мудрацоў. Затым Падарожнік сустракаецца з Кусаналі, якае дае каштоўную інфармацыю пра блізнюка і прапануе наведаць Фокалорс, архонта Фантэйна. Пасля гэтага Падарожнік сутыкаецца з Дайнслейфам, перш чым убачыць бачанне сустрэчы блізнюка з Кханрыянам па імені Хлотар Альберых, заснавальнікам Ордэна Бездані, а таксама з таямнічым «Грэшнікам».
На ліпень 2023 года тут канчаецца сюжэт гульні. Наступныя лакацыі і працяг сюжэту будуць даступныя з будучымі абнаўленнямі.
Распрацоўка
miHoYo анансавалі распрацоўку новага праекта на рухавіку Unity у канцы студзеня 2017, праз 3 месяцы пасля выхаду папярэдняй гульні Honkai Impact 3rd. Кампанія заявіла, што мае намер зрабіць праект значна большага маштабу, чым Honkai Impact.
Па словах распрацоўшчыкаў, на іх моцна паўплывалі гульні Grand Theft Auto і The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Яны імкнуліся стварыць праект, які б моцна адрозніваўся ад Honka Impact 3rd з пункту гледжання баявой сістэмы, квэстаў, выпадковых падзей і рэжыму даследавання.
Папулярнасць
Старт Genshin Impact стаў самым масавым сярод кітайскіх гульняў. Праз некалькі гадзін пасля запуску колькасць гледачоў трансляцый на Twitch перавысіла 110 тысяч чалавек. Паводле інфармацыі кампаніі Sensor Tower, мабільныя версіі гульні за тыдзень зарабілі каля 60 мільёнаў долараў ЗША. Хутчэй чым за два тыдні гульня прынесла сваім распрацоўшчыкам больш за 100 мільёнаў долараў ЗША і акупілася.
Пескі (Кобрынскі раён)
Пе́скі (, Пески) — аграгарадок у Беларусі, у Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хідрынскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах цэнтр Пескаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 8 км у напрамку на захад ад горада Кобрын, за 37 км ад Брэста, каля левага берага ракі Мухавец і аўтамабільнай дарогі.
Шпакоўскі
Шпакоўскі — прозвішча
Тамара Піліпаўна Персікава
Тамара Піліпаўна Персікава (нар., Хоцімск, Магілёўская вобласць) — беларускі аграхімік, глебазнавец. Доктар сельскагаспадарчых навук (2003), прафесар (2004).
Біяграфія
Скончыла Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (спецыяльнасць «Аграхімія і глебазнаўства», 1974; аспірантура, спецыяльнасць «Аграхімія», 1984).
Працавала ў Хоцімскай раённай станцыі абароны раслін (1974—1975), Калгасе «Правда» (1975—1979) і Эксперыментальнай базе «Погодино» (1979—1983) Горацкага раёна Магілёўскай вобласці. Выкладала ў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі (з 1983; аграэкалагічны факультэт, у 1999—2012 — дэкан факультэта і адначасова прафесар кафедры аграхіміі, з 2012 — кафедра глебазнаўства, загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: даследаванне магчымасці рацыянальнага выкарыстання біялагічнага азоту на дзярнова-падзолістых глебах Беларусі; распрацоўка эколага-фізіялагічных прынцыпаў тэхналогій фарміравання высокапрадуктыўных і ўстойлівых змешаных пасеваў на аснове аптымізацыі мінеральнага харчавання і прасторавага размяшчэння кампанентаў у аграфітацэнозе; навуковае абгрунтаванне сістэмы мерапрыемстваў па зніжэнні адмоўных наступстваў утылізацыі птушынага памёту.
Узнагароды
Медаль «Почетный агрохимик» (Расія, 2010), нагрудны знак Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі» (2010) і інш.
Фрэдзі Меркуры
Фрэдзі Меркуры, таксама Фрэдзі Мерк'юры (анг. Freddie Mercury, сапраўднае імя Фарух Балсара;, Каменны горад, Занзібар — , , Вялікабрытанія) — англійскі спявак і музыкант парсійскага паходжання, вакаліст рок-гурта Queen. На сцэне вылучаўся сваім экстравагантным выглядам і вакалам у дыяпазоне чатырох актаў. Напісаў для «Queen» мноства песень, якія сталі хітамі, у тым ліку «Bohemian Rhapsody», «Killer Queen», «Somebody to Love», «Don’t Stop Me Now», «Crazy Little Thing Called Love» і «We Are the Champions». Акрамя ўдзелу ў «Queen» таксама спяваў сола, стварыўшы такія хіты, як «Barcelona», «I Was Born to Love You» і «Living on My Own».
Дзяцінства і юнацтва (1946-1964)
Фрэдзі Меркуры нарадзіўся 5 верасня 1946 г. на востраве Занзібар ў сям'і парсаў Бомі (1908 г. - 2003/12/25) і Джэр (н. 1922/09/29). Пры нараджэнні хлопчык атрымаў імя Фарух, што значыць «выдатны», «шчаслівы». Бацька Фаруха працаваў касірам пры Вярхоўным судзе Англіі і Уэльса. У 1952 годзе ў Фрэдзі з'явілася сястра Кашміра.
У 1954 годзе бацькі адправілі Фаруха ў школу Св. Пятра ў Панчгані. У той час значны ўплыў з музычнага пункту гледжання на яго аказала Балівудская спявачка Лата Мангешкар. У Панчгані Фрэдзі стаў жыць з дзедам і цёткай. Імя «Фарух» было нязручна для вымаўлення аднакласнікамі (пераважна англамоўнымі), таму сябры сталі называць яго Фрэдзі.
Усе віды спорту ў школе Св. Пятра былі тыпова брытанскімі. Фрэдзі не падабаліся крыкет і бег на доўгія дыстанцыі - ён аддаваў перавагу хакею, спрынту і боксу. У дзесяць гадоў ён стаў чэмпіёнам школы па настольным тэнісе, у дванаццаць гадоў атрымаў кубак за перамогу ў юнацкім мнагабор'і, а таксама грамату «за поспех ва ўсіх навуках і мастацтвах». Фрэдзі добра вучыўся, праяўляў цікавасць да музыкі і жывапісу, пастаянна рабіў малюнкі для сяброў і сваякоў. Таксама ён спяваў у школьным хоры і ўдзельнічаў у пастаноўках спектакляў.
З ранніх гадоў Фрэдзі захапляўся музыкай. Спевы займалі амаль увесь яго вольны час, часам на шкоду заняткам. На музычныя здольнасці Фрэдзі звярнуў увагу дырэктар школы Св. Пятра. Ён напісаў ліст бацькам хлопчыка, у якім прапанаваў арганізаваць для Фрэдзі курсы гульні на фартэпіяна за невялікую плату. Бацькі згадзіліся, і Фрэдзі пачаў з захапленнем вучыцца. Па заканчэнні навучання ён атрымаў чацвёртую ступень па тэорыі і практыцы.
У 1962 шаснаццацігадовы Фрэдзі скончыў школу Св. Пятра ў Панчгані і вярнуўся на Занзібар. У пачатку 1964 брытанскі ўрад перадаў уладу над Занзібарам арабскаму султану, і праз тыдзень пасля гэтага Занзібар быў абвешчаны незалежнай дзяржавай. У сувязі з палітычнымі беспарадкамі ў краіне сямейства Булсара, захапіўшы ўсяго толькі два валізкі з адзеннем, адляцела прэч у Вялікабрытанію.
Напярэдадні вядомасці (1964-1970)
Прыбыўшы ў Англію, сям'я Булсара спачатку спынілася ў сваякоў, якія жылі ў Фелтхэме, графства Мідлсекс, потым яны купілі ўласны дом. Фрэдзі, якому да таго моманту было васямнаццаць гадоў, паступіў у політэхнічную школу Айлсворт, дзе займаўся пераважна жывапісам, так як хацеў паступіць у мастацкі каледж.
У сям'і былі праблемы з грашыма, таму падчас вакацый Фрэдзі даводзілася падпрацоўваць. Спачатку ён працаваў у аддзеле забеспячэння аэрапорта Хітроў у Лондане, затым - грузчыкам на гандлёвым складзе Фелтхэма. Яго калегі звярнулі ўвагу на яго «хупавыя» рукі, якія не адпавядаюць гэтай працы. На іх пытанні Фрэдзі адказаў, што ён - музыка і працуе грузчыкам толькі ў вольны час. Дзякуючы абаянню Фрэдзі іншыя грузчыкі сталі браць на сябе ільвіную частка яго працы.
У маі 1966, скончыўшы Айлсворт з высокім балам па жывапісе, Фрэдзі прайшоў сумоўе ў мастацкі каледж Ілінг у Лондане, дзе пачаў вучыцца на кафедры графічнага ілюстравання восенню таго ж года.
Неўзабаве пасля гэтага Фрэдзі пакінуў бацькоўскі дом і пасяліўся ў здымнай кватэры ў Кенсінгтоне са сваім сябрам Крысам Смітам. Кенсінгтон у тыя гады быў сэрцам лонданскай багемы і мастацтва. Фрэдзі шмат маляваў, асаблівае месца ў яго малюнках займаў яго кумір - гітарыст Джымі Хендрыкс. У Ілінга Фрэдзі пазнаёміўся і пасябраваў з Цімам Стафелам, вакалістам, бас- гітарыстам і лідарам групы Smile. Праз некаторы час Цім стаў запрашаць Фрэдзі на рэпетыцыі групы. Фрэдзі ацаніў патэнцыял Smile, асабліва гульню гітарыста Брайна Мэя і ўдарніка Роджэра Тэйлара. Фрэдзі пазнаёміўся і з іншымі маладымі музыкамі, такімі, як Цім і Найджэл Фостэры. Крыс Сміт, яго сусед па кватэры, таксама захапляўся музыкай. Фрэдзі і Крыс гулялі разам, спрабуючы змешваць розныя стылі, але на сцэну не выходзілі.
Улетку 1969 дваццацітрохгадовы Фрэдзі скончыў Ілінг з дыпломам дызайнера графікі. Неўзабаве Фрэдзі пераехаў да Роджэра Тэйлара, і яны адкрылі краму на Кенсінгтонскім рынку, дзе прадавалі як карціны Фрэдзі, так і іншыя тавары.
13 жніўня Фрэдзі пазнаёміўся з ліверпульскай групай Ibex. У склад групы ўваходзілі гітарыст Майк Берзіня, бас-гітарыст Джон Тэйлар па мянушцы Тап, бубнач Мік Сміт па мянушцы Міфер (ад miff — «злавацца», «псаваць настрой») і яшчэ адзін бас-гітарыст Джэф Хігінс, які замяняў Тапа, калі той граў на флейце. З імі быў іх менеджар Кен Тэст. Праз дзесяць дзён пасля сустрэчы Фрэдзі ўжо ведаў увесь рэпертуар групы, дадаў некалькі сваіх песень і адправіўся з імі на іх першы сумесны канцэрт, у Болтане, графства Ланкашыр. Іх канцэрты праходзілі ў рамках штогадовага блюз-фестывалю, таму мерапрыемствы асвятляліся прэсай. Канцэрты Ibex прайшлі 23 Жніўня ў тэатры «Октагон» і 25 жніўні ў Каралеўскім парку. Ibex выконвалі кавер-версіі песень гурта Cream, Джымі Хендрыкса, Led Zeppelin - улюбёнцаў Фрэдзі.
У верасні - кастрычніку 1969 г. па прапанове Фрэдзі група была перайменавана ў Wreckage («Абломкі караблекрушэння»), прычым Фрэдзі пайшоў на хітрасць, каб пераканаць усіх змяніць назву групы. Праз кароткі час групу пакінуў Міфер, і яго месца заняў Рычард Томпсан, экс-бубнач групы 1984, у якой гуляў Браян Мэй да Smile. Пасля перайменавання Wreckage далі некалькі канцэртаў, але неўзабаве з-за таго, што Майк Берзіня вярнуўся ў Ліверпуль на вучобу, гурт распаўся.
Фрэдзі вырашыў знайсці сабе новую групу. Сярод аб'яў у Melody Maker ён знайшоў вакансію вакаліста ў групе Sour Milk Sea («кісламалочнае мора»). Фрэдзі прыйшоў на праслухоўванне, і ў той жа дзень быў прыняты, так як іншым удзельнікам спадабаўся яго голас і манера рухацца. Група дагэтуль складалася з вакаліста-гітарыста Крыса Чэзні, басіста Пола Мілна, рытм-гітарыста Джэрэмі Гэлапа па мянушцы Рабер і бубнча Роба Цірэла. Пасля некалькіх рэпетыцый група дала пару канцэртаў у Оксфардзе, родным горадзе Крыса.
1970-1982
Пасля таго, як склад групы стаў сталым, Фрэдзі вырашыў намаляваць яе герб. Па адной з версій, за аснову быў узяты герб Вялікабрытаніі, з лацінскай літарай Q, вакол якой «ўплецены» задыякальныя знакі членаў Queen: два Льва — Джон Дзікан і Роджэр Тэйлар, краб, які вылазіў з агню - знак Рака — Браян Мэй. Дзве феі з крыламі - добрыя памочніцы для герояў з брытанскага эпасу (таксама задыякальны знак Фрэдзі - Дзева).
У 1972, падчас запісу ў студыі Trident дэбютнага альбома Queen, Фрэдзі вырашыў змяніць сваё прозвішча Булсара на творчы псеўданім «Меркуры» - «Меркурый» і «Ртуць»). Гэта імя ён выкарыстаў у сваёй песні "My Fairy King», у якой ёсць радкі: «Mother Mercury, look what they've done to me, I cannot run I cannot hide» (Маці Меркурый (варыянт: ртуць), паглядзі, што яны зрабілі са мной, я не магу бегчы, я не магу схавацца) . Паралельна з працай над першым альбомам — Queen — Фрэдзі прыняў удзел у праекце кампаніі Trident Studios пад псеўданімам Ларры Люрэкс, выканаўшы кавер-версіі песень «I Can Hear Music» і «Going Back» (па ініцыятыве Фрэдзі Меркуры ў гэтым праекце былі задзейнічаныя Браян Мэй і Роджэр Тэйлар).
Фрэдзі стаў аўтарам першай песні Queen, якая патрапіла ў брытанскія чарты — «Seven Seas of Rhye» (1973). Ён жа склаў першы хіт групы — «Killer Queen» (1974), а таксама самую паспяховую кампазіцыю Queen - «Bohemian Rhapsody». Гэтай песне прадказвалі правал з-за яе занадта вялікай па мерках таго часу працягласці для сінгла і для прайгравання на камерцыйных радыёстанцыях (05:55) і змешвання некалькіх стыляў і жанраў музыкі. Але Queen выпусцілі песню ў якасці сінгла, знялі да яе відэакліп, які стаў рэвалюцыяй у музычных відэа, некаторыя нават называюць яго «першым відэакліпам », хоць кліпы да песень здымаліся і раней. Песня пратрымалася на вяршыні брытанскага хіт-параду дзевяць тыдняў.
У 1975 Queen гастралявала ў Японіі. Музыкі былі вельмі здзіўлены гарачым прыёмам японскіх прыхільнікаў гурта. Брайн Мэй успамінаў: «У нас быў некаторы поспех у Англіі і ЗША, але мы ніколі раней не бачылі такога фанатызму і любові. Раптам у Японіі мы пачалі адчуваць сябе сапраўднымі зоркамі, такімі як The Beatles і Bay City Rollers, людзі сустракалі нас крыкамі захаплення, што было для нас навіной ». Фрэдзі закахаўся ў Японію і стаў фанатычным калекцыянерам японскага мастацтва.
7 кастрычніка 1979 спраўдзілася даўняя мара Фрэдзі — ён выступіў з Каралеўскім балетам. Для свайго выступу ён абраў песні «Bohemian Rhapsody» і «Crazy Little Thing Called Love».
У 1980 годзе Фрэдзі змяніў імідж - каротка пастрыгся і адгадаваў вусы.
Сольная кар'ера і пік славы ў складзе Queen (1983—1988)
У канцы мая 1983 года Фрэдзі Меркуры пабываў на оперы Джузэпэ Ведзі «Баль-маскарад». Тут ён упершыню ўбачыў і пачуў выдатную іспанскую оперную спявачку Мансерат Кабалье. Незвычайная прыгажосць і сіла яе голасу зрабілі на яго велізарнае ўражанне.
Першым сінглам будучага сольнага альбома Меркуры Mr. Bad Guy стала песня «I Was Born to Love You», якая пабачыла свет 9 красавіка 1985. Альбом выйшаў праз тры тыдні, у кампаніі CBS Records. Пасля дзве песні гэтага альбома «Made in Heaven» і «I Was Born to Love You» былі ўключаныя ў альбом «Made in Heaven», які Queen выпусціла ў 1995.
Брайн Мей: "Памятаю, як рэзка падскочыў узровень адрэналіну, калі я выйшаў на сцэну і пачуў роў натоўпу. Але мы энергічна ўзяліся за справу. Азіраючыся назад, мяркую, што ўсе мы тады крыху перахвалявалася. Калі мы заканчвалі, мне здавалася, што выступ атрымаўся некалькі няскладным. Але ён нес шмат станоўчай энергіі. Вядома, Фрэдзі быў нашай сакрэтнай зброяй. Ён з лёгкасцю звяртаўся да ўсіх на стадыёне. Думаю, гэта быў яго дзень!».
Праз год, 12 ліпеня 1986, Queen зноў далі канцэрт на стадыёне «Уэмблі» у рамках тура Magic Tour у падтрымку альбома A Kind of Magic. Гэты канцэрт наведала каля 120 000 чалавек, і пазней ён быў выдадзены як Queen at Wembley. Завяршальнае шоу тура ў Небуорце 9 жніўня стала апошнім выступам Queen з Меркуры.
У сакавіку 1987 Фрэдзі Меркуры сустрэўся з Мансерат Кабалье ў Барселоне і падарыў ёй касету з некалькімі сваімі новымі песнямі. Гэтыя песні зрабілі моцнае ўражанне на Кабалье, і яна нават выканала адну з іх на канцэрце ў Лондане, у Ковент-Гарден, на здзіўленне Фрэдзі Меркуры.
У пачатку красавіка 1987 Меркуры і Кабалье пачалі працу над сумесным альбомам. У канцы мая ў знакамітым «Ку-Клаб» на востраве Івіс адбыўся музычны фестываль, дзе Меркуры і Кабалье былі ганаровымі гасцямі. Яны выканалі на фестывалі песню «Barcelona», якую Фрэдзі Меркуры прысвяціў роднаму гораду Кабалье. 8 кастрычніка 1988 на фестывалі La Nit ў Барселоне адбыўся другі сумесны выступ рок-музыканта і опернай дзівы - яны выканалі тры песні: «Golden Boy», «How Can I Go On» і «Barcelona». Сааўтар гэтых песень Майк Моран выканаў фартэпіянныя партыі да гэтых песень. Гэты выступ стаў апошнім з'яўленнем Фрэдзі Меркуры перад публікай. Да гэтага часу музыка ўжо быў цяжка хворы на СНІД.
Альбом Barcelona выйшаў 10 кастрычніка 1988 года. Загалоўная песня альбома, «Barcelona» стала адным з двух гімнаў Летніх Алімпійскіх гульняў у Барселоне 1992 года.
Хвароба і смерць (1986-1991)
У 1986 пачалі з'яўляцца чуткі пра тое, што Фрэдзі Меркуры хворы на СНІД. Першапачаткова ў прэсу прасачылася інфармацыя аб тым, што ён здаваў тэст на ВІЧ. З 1989 года сталі выяўляцца сур'ёзныя змены ў знешнасці Меркуры - ён моцна схуднеў. Аднак аж да апошніх дзён жыцця музыкант адмаўляў усе чуткі адносна свайго здароўя. Пра яго страшны дыягназ ведалі толькі блізкія людзі.
У 1989 гурт Queen даў першае за некалькі гадоў сумеснае інтэрв'ю на радыё, дзе паведаміў аб тым, што хоча адступіць ад звыклай схемы «альбом-тур», у сувязі з чым у тур на гэты раз не паедзе. Сапраўдная прычына была ў тым, што фізічны стан вакаліста групы не дазваляў праводзіць канцэрты.
Меркуры, ведаючы, што часу засталося мала, стараўся запісаць як мага больш песень. За апошнія гады жыцця акрамя свайго сольнага альбома Barcelona музыканту атрымалася запісаць песні да яшчэ трох альбомаў групы. Пры яго жыцці было выпушчана два альбома - The Miracle, які выйшаў у 1989 годзе і Innuendo, які выйшаў у 1991 годзе. Таксама да песень гэтых альбомаў было знята некалькі відэакліпаў. Да апошняга прыжыццёвага альбому кліпы здымаліся ў чорна-белым варыянце, каб завуаляваць фізічны стан вакаліста групы. Пасля смерці Фрэдзі Меркуры астатнія члены групы, выкарыстаўшы запісы яго галаса, змаглі выпусціць у 1995 годзе апошні альбом Queen Made in Heaven.
На наступны дзень, 24 лістапада, каля сямі гадзін вечара Фрэдзі Меркуры памёр у сваім доме ў Лондане ад бронхапнеўманіі, якая развілася на фоне СНІДу. Пасля таго, як стала вядома аб яго смерці, тысячы людзей прыйшлі да агароджы яго дома Garden Lodge, каб пакласці на дарожкі букеты кветак, паштоўкі, лісты і фатаграфіі.
Пахаванне Фрэдзі Меркуры праводзіліся закрыта- прысутнічалі толькі родныя і блізкія. Нягледзячы на тое, што музыка, стаўшы дарослым, больш не схіляўся да зараастрыйскіх вераванняў, яго бацькі, якія вызнаюць зараастрызм, правялі цырымонію пахавання ў адпаведнасці са сваімі вераваннямі, за выключэннем крэмацыі цела, якая паводле звычаяў зараастрызму не вітаецца. Піцер Фрыстоун, асабісты памочнік Фрэдзі Меркуры, так апісваў цырымонію: Труна з целам Фрэдзі перанеслі ў капліцу пад гукі песні Арэты Франклін «You've Got a Friend». Затым Зараастрыйскі абрад быў працягам цырымоніі, якая пачалася ў паўдзевятага раніцы. Два святара- Парса, апранутых у белае адзенне, праводзілі яе ў памінальнай капліцы пахавальнага бюро «Джон НОДС і сыны» ў Лэдбоук-Гроўв. <...> У канцы службы цела Фрэдзі пакінула свет у суправаджэнні голаса Мансерат Кабалье, якая выконвала арыю «D'Amor Sull' Ali Rosee» з оперы Джузэпэ Вердзі «Трубадур». Фрэдзі ніколі не імкнуўся быць такім, як усе, - такое adieu як раз было ў яго духу, і Фрэдзі б яго ўхваліў.
Цела Фрэдзі Меркуры было крэміравана. Толькі яго сям'я і Мэры Осцін ведаюць, дзе спачывае прах музыканта — такім было яго жаданне. У пачатку 2013 года выданне The Daily Mirror паведаміла, што месца спачынку артыста выяўлена прыхільнікамі — гэта могілкі Kensal Green ў Заходнім Лондане.
Сінглы
Пасмяротна выдадзеныя (выбарачна):
Залужаны (Ахтырскі гарсавет)
Залужаны (Залужа́ни) — вёска ва Украіне, падпарадкавана Ахтырскаму гарадскому савету Сумскай вобласці.
Прыстань (Ахтырскі гарсавет)
Прыстань (При́стань) — вёска ва Украіне, падпарадкавана Ахтырскаму гарадскому савету Сумскай вобласці.
Леанід Сямёнавіч Мальцаў
Леанід Сямёнавіч Мальцаў (нар., , Гродзенская вобласць) — вайсковы і дзяржаўны дзеяч Беларусі, міністр абароны Рэспублікі Беларусь (1996—1997, 2001—2009), дзяржаўны сакратар Савета бяспекі (з 2009).
Біяграфія
У 1967 г. скончыў Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча, у 1971 г. — Кіеўскае вышэйшае агульнавайскавое каманднае вучылішча (з адзнакай). Служыў у Групе савецкіх войскаў у Германіі. У 1979 г. скончыў Ваенную акадэмію імя Фрунзе, праходзіў службу ў Далёкаўсходняй ваеннай акруге. У 1992 г. скончыў Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сілаў (з адзнакай) і прызначаны першым намеснікам камандуючага агульнавайскавой арміяй Беларускай ваеннай акругі.
Ва Узброеных сілах Беларусі займаў пасады камандзіра корпуса, начальніка Генеральнага штаба — першага намесніка міністра абароны.
У 1996 г. прызначаны міністрам абароны Беларусі. На гэтай пасадзе прабыў да 1997 г., калі быў прызначаны першым намеснікам начальніка штаба па каардынацыі ваенная супрацоўніцтва дзяржаў-удзельніц СНД. У 1999 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Деятельность органов военного управления по поддержанию и укреплению воинской дисциплины». У 2000—2001  гг. — намеснік Дзяржаўнага сакратара Савета бяспекі РБ. У 2001 г. зноў прызначаны на пасаду міністра абароны. У 2004 годзе абараніў доктарскую дысертацыю «Стратэгія ваеннага будаўніцтва ў Рэспубліцы Беларусь у сучасных умовах».
NGC 6746
NGC 6746 (іншыя абазначэнні — PGC 62852, ESO 141-29, IRAS19058-6202) — галактыка ў сузор’і Паўлін.
Леанід Сямёнавіч Мальцаў
Біяграфія
Са снежня 2009 г. прызначаны Дзяржаўным сакратаром Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь.
2 лістапада 2013 г. быў прызначаны старшынёй Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Беларусі.
16 кастрычніка 2015 г. пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. , а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе старшыні камітэта
27 снежня 2016 года быў вызвалены ад пасады старшыні Дзяржаўнага пагранічнага камітэта і звольнены з ваеннай службы ў адстаўку па ўзросце з правам нашэння ваеннай формы адзення і знакаў адрознення.
3 5 красавіка 2017 года займае пасаду прарэктара па інавацыйнай і навуковай працы Міжнароднага ўніверсітэта «МІТСО».
У студзені 2019 г. узначаліў Інстытут дзяржаўнай службы Акадэміі кіравання пры прэзідэнце.
Верасакветныя
Верасакветныя (Ericales) — парадак кветкавых двухсемядольных кветкавых раслін
Апісанне
Аб'ядноўвае невялікія дрэвы ці кусты і кусцікі, радзей шматгадовыя травы, больш ці менш мікатрофныя (уступаюць у сімбіёз з гіфамі грыбоў), большай часткай вечназялёныя.
Лістаразмяшчэнне чарговае, радзей супраціўнае ці кальчаковае. Лісты простыя, цэльныя, без прылісткаў. Кветкі звычайна ў гронках, двухполыя, радзей аднаполыя, звычайна актынаморфныя. Чашалісцікаў свабодных ці зрослых у аснове 5 (3-7). Пялёсткі ў колькасці чашалісцікаў зрослыя. Рэдка пялёсткі адсутнічаюць. Тычынкі ў колькасці пялёсткаў ці іх у 2 разы болей, рэдка толькі 2 ці да 20, прымацаваныя да кветаложа ці да трубачкі венчыка. Гінецэй цэнакарпны з 2-10 карпел, завязь верхняя ці ніжняя, 1-10-гняздовая са шматлікімі, некалькімі ці адным семязачаткам у кожным гняздзе. Плады — каробачкі, ягады ці касцянкі.
Макараўка (Аршанскі раён)
Макараўка — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Размешчана за 12 км на паўднёвы ўсход ад Оршы. Побач вёсцы праходзіць аўтадарога Крычаў — Орша — Лепель (Р15).
Дзявятка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Дзявятка — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Уба-Фарпостаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 58 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633889200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 142 чалавекі (75 мужчын і 67 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 50 чалавек (26 мужчын і 24 жанчыны).
Зарэчча (Бярозаўскі сельсавет)
Зарэ́чча (, Заречье) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бярозаўскага сельсавета. Размешчана за 5 км ад Бярозы, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская, на аўтадарозе Кобрын—Бяроза—Баранавічы.
Гісторыя
За 1 км на паўночны ўсход і на захад ад вёскі знаходзяцца 2 стаянкі, выяўленыя ў 1965 і 1968, адносяцца да мезаліту і нёманскай культуры неаліту. Гэта сведчыць об засяленні тутэйшых мясцін у глыбокай старажытнасці.
У гістарычных дакументах вёска вядома з XIX ст. Паводле перапісу 1897 года ў Бярозаўскай воласці Пружанскага павета Гродзенскай губерні, дзейнічаў хлебазапасны магазін. У 1905 годзе існавала дарожная будка. З 1915 года акупіравана германскімі войскамі, з пачатку 1919 да ліпеня 1920 года і з жніўня 1920 года — войскамі Польшчы. У ліпені—жніўні 1920 устаноўлена савецкая ўлада.
З 1921 года ў складзе Бяроза-Картузскай гміны Палескага ваяводства Польшчы пад назвай Зажэчча. З 1932 года ў Сялецкай гміне. У кастрычніка 1924 года ў ёй створаны Зарэчанскі падрайкам КПЗБ.
З 1939 года ў БССР, з 1940 года вёска Сакалоўскага сельсавета.
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце загінулі 20 воінаў-землякоў. З 1960 года ў складзе Самойлавіцкага сельсавета (14 красавіка 1964 перайменаваны ў Бярозаўскі). Паводле перапісу 1970 года дзейнічала ферма.
Планіроўка
Планіровачна складаецца з няшчыльна забудаванай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад, якая выходзіць да аўтадарогі Кобрын—Баранавічы, да яе прымыкае ў паўночнай частцы другая вуліца, арыентаваная з паўднёвага ўсходу на поўнач, з больш рэдкай забудовай.
Розанаў
Розанаў — прозвішча.
Куба Ваявудскі
Якуб Уладыслаў Ваявудскі (Jakub Władysław Wojewódzki;, Кашалін) — польскі , , сатырык, фельетаніст, селебрыці, шоўмен, бубнач і акцёр.
Біяграфія
Журналісцкую дзейнасць пачаў у другой палове 1980-х гадоў у «Magazyn Muzyczny». У наступныя гады яго калонкі з’яўляліся ў такіх часопісах, як «Muza», «», «», «Gazeta Wyborcza» і «Viva!». У 1993—1999 гадах — галоўны рэдактар ​​часопіса «Brum». З 2008 года — аглядальнік штотыднёвіка «». Адначасова з працай у друку пачаў сваю радыёдзейнасць, вёў перадачы ў «Rozgłośnia Harcerska» і «». У 2003—2007 гадах быў рэдактарам «Antyradia», у 2008—2013 гадах вёў праграмы ў «Esca Rock», затым два гады быў звязаны з «Rock Radio». З 2019 года вядзе праграму на «Newonce.radio». У 1990-х гадах пачаў працаваць у «», затым далучыўся да «Telewizja Polsat», а з 2006 года звязаны з. Яго прызнанне забяспечылі яго судзейства ў праграме «Idol» і вядзенне ток-шоў «Kuba Wojewódzki». Акрамя таго, ён быў членам журы ў шоу талентаў: «Mam talent!», «X-Factor» ​​і «Mali giganci».
Каркаваду
Каркава́ду (Corcovado — «гарбаты») — гара на тэрыторыі горада Рыа-дэ-Жанэйра.
Геаграфія
Гранітны пік вышынёй 710 метраў, размешчаны ў лесе Тыжука, у нацыянальным парку, у межах горада. Гара Каркаваду ляжыць на захад ад цэнтра Рыа-дэ-Жанэйра і бачная з вялікай адлегласці з амаль усіх раёнаў горада. Гара з'яўляецца сусветна вядомай каштоўнасцю дзякуючы статуі Ісуса Хрыста вышынёй 38 метраў, якая стаіць на яе вяршыні. Статуя таксама вядомая як «Хрыстос Збаўца» або «Ісус на Каркаваду».
З вяршыні гары адкрываецца цудоўная панарама розных раёнаў Рыа-дэ-Жанэйра: гара Цукровая галава, возера Радрыгу-ды-Фрэйташ, пляжы Капакабана, Іпанема і Леблон, стадыён Маракана.
Пецькі (Кобрынскі раён)
У 1954—1972 гадах цэнтр Пецькаўскага сельсавета.
Каркаваду
Наведванне
Да вяршыні і статуі можна дабрацца вузкай аўтамабільнай дарогай або на цягніку па зубчастай чыгунцы «Каркаваду», даўжыня якой складае 3,8 кіламетраў, якая была адчынена ў 1884 годзе і адрэстаўравана ў 1980 годзе. Чыгунка выкарыстоўвае адначасова тры электрычныя цягнікі з двух вагонаў кожны, агульнай умяшчальнасцю 540 пасажыраў у гадзіну. Уздым у гару на цягніку займае каля 20 хвілін і адбываецца кожныя 20 хвілін. З-за абмежаванай пасажыраўмяшчальнасці, чакання месца на станцыі можа заняць некалькі гадзін. Ад канчатковай станцыі цягніку і дарогі да назіральнай пляцоўцы ля падножжа статуі можна дабрацца па лесвіцы ў 223 прыступкі, ліфтамі і эскалатарамі. Гэта адзін з самых папулярных турыстычных маршрутаў у Рыа-дэ-Жанэйра на працягу ўсяго года.
NGC 6747
NGC 6747 (іншыя абазначэнні — PGC 62564, ZWG 341.12, NPM1G +72.0185) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Дракон.
Казятын (Ахтырскі гарсавет)
Казятын (Козя́тин) — вёска ва Украіне, падпарадкавана Ахтырскаму гарадскому савету Сумскай вобласці.
NGC 6747
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крыварожскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт
Крыварожскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт (Криворізький державний педагогічний університет) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, размешчаная ў Крывым Розе.
Гісторыя
Заснаваны ў 1930 годзе як Крыварожскі інстытут прафесійнай адукацыі. Рыхтаваў настаўнікаў фізікі, матэматыкі, гісторыі і палітэканоміі, мовы і літаратуры. У 1933 годзе Інстытут прафесійнай адукацыі быў рэарганізаваны ў педагагічны інстытут. У даваенны перыяд інстытут падрыхтаваў каля 1000 настаўнікаў. 16 сакавіка 1999 года Пастановай Кабінета Міністраў Украіны на базе Крыварожскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута створаны Крыварожскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт. З 1992 года ў ВНУ функцыянуе аспірантура, на кафедрах працуе больш за 120 яе выпускнікоў. За гады функцыянавання аспірантуры падрыхтавана больш за 110 кандыдатаў навук. У 2011 годзе быў створаны Крыварожскі нацыянальны ўніверсітэт, які аб’яднаў Крыварожскі тэхнічны ўніверсітэт, Крыварожскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт, Крыварожскі эканамічны інстытут КНЭУ, Крыварожскі факультэт НМетАУ. 27 студзеня 2016 года распараджэннем Кабінета міністраў Украіны Крыварожскі педагагічны інстытут зноў выдзелены са складу Крыварожскага нацыянальнага ўніверсітэта з аднаўленнем на яго базе Крыварожскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта.
Бердыжскі сельсавет
Бе́рдыжскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Бердыж.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сярэднемалыніцкага сельсавета.
Маркавічы (Аршанскі раён)
Маркавічы — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці, у складзе Барздоўскага сельсавета.
Размешчана за 18 км на паўднёвы ўсход ад Оршы. Побач вёсцы праходзіць аўтадарога Крычаў — Орша — Лепель (Р15) і чыгунка Крычаў - Орша.
Міхась Пацук
Міха́сь Пацу́к (1950, Перароўскі Млынок, Жыткавіцкі раён Гомельскай вобласці — 2004) — беларускі спявак. Заслужаны артыст Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Перароўскі Млынок у шматдзетнай сям’і. Скончыўшы васьмігодку, паступіў у культпрасветвучэльню, а пасля на акцёрскае аддзяленне Тэатральна-мастацкага інстытута. Пасля трэцяга курсу пайшоў працаваць у Дзяржаўны народны хор БССР.
Забіты рабаўнікамі яго кватэры. Рабаўнікамі былі знаёмы музыканта і два ягоныя паплечніка. Злачынцы грошай не знайшлі, але забралі з сабой тэхніку і тэлефон з вызначальнікам. Пазней іх пасадзілі на 25, 23 і 12 гадоў турмы адпаведна.
Іаан Капістран
Іаан Капістран (Джавані ды Капістрана, Johannes Capistranus, Giovanni da Capistrano; 24 чэрвеня 1386 — 23 кастрычніка 1456)— італьянскі святы, прапаведнік крыжовага паходу супраць ератыкаў і турак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Капістрана, у правінцыі Аквіла, быў спачатку юрыстам, затым уступіў у ордэн францысканцаў і неўзабаве набыў вядомасць ганеннем сектантаў у Верхняй Італіі. Разам з Бернардзінам Сіенскім заснаваў галіну францысканскага ордэна.
Папа Мікалай V у 1450 прызначыў яго сваім легатам у Германію, каб пакласці канец гусіцтву і схіліць немцаў да крыжовага паходу супраць туркаў. Хоць ён гаварыў толькі па-латыні, але ўсюды ўзбуджаў найвялікшы запал. У Маравіі ён з поспехам прапаведаваў супраць гусітаў, але з Чэхіі Іржы Падэбрадаў вымусіў яго бегчы.