cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Канфлікт у Ківу
3 2015
У сакавіку 2022 года Рух 23 сакавіка разгарнуў наступленне ў Ківу.
Свірэпа
Свірэпа (Barbaréa) — род кветкавых раслін сямейства, які ўключае некалькі дзесяткаў відаў. Пераважна невялікія двугадовыя або шматгадовыя расліны з цёмна-зялёным лісцем і жоўтымі кветкамі з чатырохдольным калякветнікам. На тэрыторыі Беларусі 2 віды: і.
Народны сацыяльны рух
Народны сацыяльны рух (Народно социално движение, НСД, НСР) — балгарская крайне правая партыя 1932—1944 гг. Неафіцыйна клікалася Дэмакратычная змова ці Цанкаўскі рух. Выступаў з нацыянал-папулісцкіх і антыкамуністычных пазіцый, арыентаваўся на італьянскі фашызм і нямецкі нацыянал-сацыялізм. З'яўляўся масавым рухам, іграў прыкметную ролю у балгарскім палітычным жыцці 1930-х гадоў.
Папулісцкі фашызм
Народны сацыяльны рух быў заснаваны 15 траўня 1932 г. па ініцыятыве прафесара-эканаміста Аляксандра Цанкава — актыўнага ўдзельніка чэрвеньскага перавароту і задушэння Вераснёвага паўстання 1923 года, прэм'ер-міністра Балгарыі ў 1923—1926 гг., вядучага лідара балгарскага фашызму. Ядро новае партыі склалі прыхільнікі Цанкава у шэрагах правацэнтрысцкае партыі Дэмакратычная змова.
Ідэалогія НСР заснавалася на перакананнях Цанкава як крайне правага нацыяналіста, упэўненага антыкамуніста і колішняга сацыял-дэмакрата. Адметнай рысай балгарскага фашызму з'яўлялася прыхільнасць Тырноўскае канстытуцыі.
Асноўныя прынцыпы НСР былі выказаны Цанкавым 12 чэрвеня 1932 года у праграмнай прамове «Наш шлях». Цанкаў выступаў за карпаратыўны хаўрус працы і капіталу, актыўнае сацыяльнае рэгуляванне з боку дзяржавы, патрабаваў шырокага ўдзелу ў палітыцы «працоўных класаў» — рабочых і сялянаў. Такія лозунгі былі характэрны для фашысцкага папулізму. У той жа час Цанкаў вылучаў ідэю кааператыўнай «эканамічнае дэмакратыі» як асновы грамадскае сістэмы. Акрамя таго, адметнай рысай балгарскага фашызму з'яўлялася прыхільнасць адносна дэмакратычнае Тырноўскае канстытуцыі. Першапачатковы цанкоўскі рух дамагаўся ўзмацнення ролі дзяржавы, патрабаваў расправы над камуністамі, але не ставіў мэты злом парламенцкае сістэмы і поўнае знішчэнне палітычных свабод. Папулісцкія прыярытэты стваралі важкую спецыфіку балгарскага фашызму.
Арганізацыя і структура
Арганізацыйная структура НСР капіявалася з італьянскае фашысцкае партыі і нямецкай НСДАП. Была створаная сетка масавых арганізацый, наладжаная вертыкальная апаратная іерархія, сфарміраванае кіруючае кола на чале з вярхоўным лідарам — «чорным прафесарам». Сябрамі партыі станавіліся ў першую чаргу прадстаўнікі гарадское дробнае буржуазіі, свабодных прафесій, але таксама рабочыя і сяляне. Партыя мела ваенізаваную ахоўную службу, падобную да чорных кашуль і СА. Выдаваліся газеты «Демократически сговор», «Нова България», «Слово».
Апорышча НСР склала сетка пярвічных ячэек, структураваных навокал кааператываў, прафсаюзных арганізацый (Саюз нацыянальных сіндыкатаў), інакшых грамадскіх асацыяцый, улічваючы нават гарадскія клубы і вясковыя чытальні. Гэтае дазволіла партыі ў кароткія тэрміны дасягнуць амаль 200-тысячнага членскага складу. Да НСР далучылася і правае крыло Балгарскага земляробскага народнага хаўрусу. Саюзнікам НСР з'яўляўся Хаўрус балгарскіх нацыянальных легіёнаў. Інтэнсіўнае стварэнне партыйных падраздзяленняў — моладзевай арганізацыі, прафсаюзаў, інтэлектуальных прыхільнікаў, магутны культ правадыра, фарміраванне службы бяспекі, выступы за рэформы ў палітычным і эканамічным жыцці, заявы аб НСР як аб адзінай сіле, здольнай весці краіну, паказваюць істотны ўплыў нацыянал-сацыялістычнай практыкі… Цанкаў і ягоныя супрацоўнікі здолелі пабудаваць масавую палітычную арганізацыю, якая эфектыўна функцыянавала і высоўвала маштабную сацыяльную праграму. Аўтарытарызм і фашызм выразна ўпісваліся ў структуру і ідэалогію партыі.
Мікалай Папетраў, балгарскі гісторык Лідарам НСР усё 12 гадоў існавання партыі быў Аляксандр Цанкаў. Прыкметным ідэолагам быў журналіст Тодар Кажухараў, кіраўніком палітычнага апарату — юрыст Хрыста Стацеў. Узаемадзеянне з пануючай бюракратыяй і вайсковымі коламі забяспечвалі генерал Іван Русеў і палкоўнік Хрыста Калфаў. Фінансаванне партыі ажжыцяўляў найбуйнейшы тытунёвы магнат Жак Асеаў. Па некаторых дадзеных, да стварэння ахоўнай службы НСР меў дачыненне ад'ютант Барыса III падпалкоўнік Сырка Станчэў.
Спробы ўзяцця улады
Урад Геаргіева забараніў ўсе палітычныя партыі, дзейнасць НСР у гэты перыяд вялася паўлегальна. У партыі адбыўся раскол на апазіцыйных радыкалаў на чале з Цанкавым і суполку прыхільнікаў «ідэй 19 траўня» (генерал Русеў, палкоўнік Калфаў). Гэтыя супярэчнасці адбілі ўнутраны канфлікт у НСР паміж папулістамі і этатыстамі.
Вайна і параза
У гады Другой сусветнай вайны НСР практычна страціў канцэптуальныя адрозненні ад нямецкага нацызму. Цанкаўскі рух адназначна падтрымліваў Трэці рейх, выступаў за адпраўку балгарскіх войскаў не толькі ў Югаславію і Грэцыю, але і на Усходні фронт (чаго не дазваляў Барыс III). Улады свядома трымалі Цанкава на дыстанцыі, асцерагаючыся ягонага папулізму, дыктатарскіх амбіцый і дэманстратыўнае блізкасці ад гітлераўскага рэжыму.
Улетку 1944 г. цанкаўцы рыхтавалі новы дзяржаўны пераварот з мэтай устанаўлення пранацысцкага рэжыму, падобнага да салашысцкага у Венгрыі. Аднак, напад савецкіх войскаў і прыход да улады кампартыі рэзка змянілі сітуацыю. Аляксандр Цанкаў пакінуў краіну і ўзначаліў пранямецкі ўрад у Вене. У склад калабарацыянісцкага кабінета ўваходзіў і Хрыста Стацеў.
Актывісты НСР у Балгарыі няўдала спрабавалі арганізаваць некалькі змоў супраць урада Айчыннага фронту. Структуры НСР былі ліквідаваныя, партыя забароненая, некалькі прыкметных лідараў — Тодар Кажухараў, Іван Русеў, Хрыста Калфаў — расстряляны 1 лютага 1945 г. па прыгавору «Народнага суда».
Традыцыя ў сучаснасці
Палітычная традыцыя Народнага сацыяльнага руху была працягнутая на балгарскай антыкамуністычнай эміграцыі. Аляксандр Цанкаў атабарыўся ў Аргенціне і не прымаў актыўнага ўдзелу ў палітыцы, але шэраг дзеячаў НСР уступіў ў Балгарскі нацыянальны фронт (БНФ). Гэтаксама Хрыста Стацеў конфліктаваў за кіраўніцтва з лідарам БНФ Іванам Дочэвым.
Тунберг
Тунберг — прозвішча.
Трынасеннік балотны
Трынасе́ннік балотны (Triglochin palustris) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Этымалогія: palustris — «балотны».
Назва
Трынасеннік балотны, балотніца, трынасеннік.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна. Сцяблы трохі трохкутныя, бязлісцевыя, прамыя, вышынёй 15—45, да 60 см. Лісце расце каля асновы, вузка лінейнае, шырынёй 0,5—2 мм, з выманнем, якая дзеліць яго ўздоўж на дзве часткі. Кветкі 1—2 мм, апыляюцца ветрам. Плады з 3-х урадлівых клетак, 7—10 мм даўжынёй і шырынёй 1—1,5 мм, надзвычай звужаныя каля асновы. Плады маюць гаплікі, якімі яны затрымліваюцца ў поўсці жывёл. Плод змяшчае паветра, таму плавае. Лычыкі з доўгімі махрамі. Храмасом: 2n = 24.
Распаўсюджанне
Паўночная Афрыка: Марока. Каўказ: Азербайджан; Грузія; Расія — Перадкаўказзе, Далёкі Усход, Сібір, еўрапейская частка. Азія: Кітай, Японія; Карэя; Казахстан; Кыргызстан; Таджыкістан; Азія: Афганістан; Іран; Ірак; Турцыя; Бутан; Індыя; Непал; Пакістан. Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія; Літва; Малдова; Украіна; Аўстрыя; Бельгія; Чэхія; Германія; Венгрыя; Нідэрланды; Польшча; Славакія; Данія; Фінляндыя; Ісландыя; Ірландыя; Нарвегія; Швецыя; Вялікабрытанія; Боснія і Герцагавіна; Балгарыя; Харватыя; Італія; Турцыя; Румынія, Сербія; Славенія; Францыя; Партугалія; Іспанія. Паўночная Амерыка: Мексіка; Канада; ЗША; Грэнландыя. Паўдневая Амерыка: Аргенціна; Чылі. Насяляе забалочаныя месцы, вільготныя палі, перыферыі саланчакоў або саланаватых месцаў.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Волма)
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля — мураваны каталіцкі храм у в. Волма Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Парафія існуе з 1474 г. Стары драўляны касцёл барочнага стылю была пабудавана ў 1667 г., а у 1751 г. быў перабудавана. Пасля задушэння паўстання касцёл быў ператвораны ў праваслаўную царкву, якая дзейнічала да 1910 г. Пасля Другой сусветнай вайны касцёл быў разрабаваны, вежы знесены, а будынак ператвораны спачатку ў школьную спартовую залу, а потым у зернясховішча. У 1962 г. стары касцёл быў разабралі да падмуркаў.
Новы касцёл быў пабудаваны ў 2003 г., а кансэкраваны ў 2004 г.
25 лістапада 2018 г. у выніку пажару згарэла парафіяльная плябанія.
Яўгенія Паўлаўна Сіманава
Яўгенія Паўлаўна Сіманава (Евге́ния Па́вловна Си́монова; нар., , Расія) — расійская. Народная артыстка Расіі (1996). Лаўрэат прэміі Ленінскага камсамола (1980), Дзяржаўнай прэміі СССР (1984).
Касцёл Святой Ганны (Дзяржынск)
Касцёл Святой Ганны — драўляны каталіцкі храм у г. Дзяржынску Мінскай вобласці.
Гісторыя
Парафія існуе з 1439 года. Сучасны касцёл пабудаваны ў 1785 годзе, адноўлены і рэканструяваны ў 1990-я гадах, рэкансэкраваны ў 1997 годзе.
Архітэктура
Храм спалучае ў сабе некалькі стыляў, у тым ліку барока і класіцызм. Уключае ў сябе двухвежавую базіліку з трыма нэфамі і пяцікантовай апсідай. Акружаны каменнай агароджай, а сцены знадворку маюць светла-бэжавыя і карычневыя адценні.
Маслёнка (значэнні)
Маслёнка
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Хатава)
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Хатава Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, помнік архітэктуры неараманскага стылю.
Гісторыя
Першы касцёл у Хатаве быў пабудаваны на могілках як філіяльны ў 1774 (1776) годзе. У 1867 годзе царскія ўлады адабралі храм у католікаў і перарабілі яго ў праваслаўны. Пасля адыходу вёскі да Польшчы ў 1921 годзе будынак зноў стаў касцёлам.
Акарамя таго, ў 1924 годзе Соф’я (Марыя) Ленская, дачка Міхаіла Ленскага, чый маёнтак Хатава ў тыя часы знаходзіўся на тэрыторыі парафіі, пастанавіла пабудаваць на тэрыторыі маёнтка капліцу. У 1925 годзе ў капліцы ўжо перастала хапаць месца: у ёй адбываліся хросты, шлюбы, пахаванні.
Па гэтай прычыне ў 1931 годзе Караль Незабытоўскі, муж Соф’і Ленскай, абвясціў аб будаўніцтве новага мураванага касцёла і стаў яго галоўным фундатарам. Дзякуючы намаганням Ленскіх пры актыўным ўдзеле парафіян у 1933 годзе храм быў пабудаваны. Святыню кансэкраваў 29 жніўня 1934 года Казімір Букраба, біскуп пінскі. У 1935 годзе былі асвячоны званы, названыя ў гонар Незабытоўскіх — Караль, Соф’я і Міхаіл (іх сын).
У 1939—1944 гадах святаром у храме быў адзін з пачынальнікаў беларускага хрысціянскага руху Люцыян Хвецька. Падчас Другой сусветнай вайны, прыкладна ўлетку 1944 года, касцёл быў зачынены, а пазней ператвораны ў склад, дзе захоўвалася збожжа і цукар для патрэбаў бровара. Вежу будынка выкарыстоўваў лясгас для назірання за лесам. Неўзабаве храм прыйшоў у заняпад: абваліўся дах, пачалі рассыпацца сцены.
З пачаткам «перабудовы» вернікі (асабліва вылучалася Альберта Уліч) пачалі прасіць улады вярнуць ім касцёл, што ў выніку і адбылося. Парафіяне самі ўзяліся за рамонт і аднавілі касцёл. Імкнучыся дапамагчы прыхаджанам, ксёндз Антоній Дзям’янка, цяпершані біскуп Пінскі, колішні пробашч парафіі ў Навагрудку, наведваў святыню і даваў парады.
У канцы 1990 года парафія аднавілася на чале з пробашчам Мар’янам Шэршням, пры якім паспяхова скончылася адбудова касцёла. 19 кастрычніка 1991 года храм быў рэкансэкраваны кардыналам Казімірам Свёнткам. На дадзены момант у храме служыць ксёндз Аляксандр Багдановіч.
Архтэктура
Размешчаны за 2 км на ўсход ад вёскі, на тэрыторыі былой сядзібы Ленскіх. Помнік архітэктуры неараманскага стылю. Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. З алтарнага боку далучана паўкруглая апсіда з бакавымі сакрысціямі. Асіметрыю ў аб’ёмна-прасторавую кампазіцыю ўносіць далучаная з боку фасада чатырохгранная вежа-званіца, адкрытая наверсе арачнымі прасветамі-трыфорыумамі. Вось фасада адзначана арачным уваходным перспектыўным парталам і акном-ружай над ім. Бакавыя фасады члянёны арачнымі аконнымі праёмамі і ступеньчатымі контрфорсамі ў прасценках, маюць рызаліты трансепта, завершаныя двухграннымі шчыпцамі.
Унутраная прастора падзелена на тры нефы магутнымі пілонамі і перакінутымі праз іх аркадамі. Нефы перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі на падпружных арках. З боку прысбітэрыя ўладкаваны хоры з амбонам, адкрытыя раманскай аркадай.
Пухаўка (значэнні)
Пухаўка
Спіс аб’ектаў PGC (2480001—2481000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2480001—2481000)
Грэта Тунберг
Біяграфія
Па словах Грэты, у 11 год яна перажыла дэпрэсію, а пазней ёй быў пастаўлены дыягназ сіндром Аспергера, абсесіўна-кампульсіўны разлад.
На канфэрэнцыі TEDx у лістападзе 2018 года Грэта сказала, што ўпершыню пачула пра змены клімату ў 8 год, але не магла зразумець, чаму ніхто не спрабуе штосьці з гэтым рабіць.
Школьніца Грэта Тунберг стала вядомая тым, што натхніла людзей па ўсім свеце на «школьныя забастоўкі», ідэя якіх у тым, што па пятніцах замест урокаў школьнікі выходзяць на вуліцы, імкнучыся прыцягнуць увагу палітыкаў і грамадскасці да праблемы клімату.
У верасні 2019 года шведка выступіла на саміце па клімаце ў ААН. У сваёй прамове яна абвінаваціла палітыкаў у тым, што яны пазбавілі яе пакаленне дзяцінства, бо перадалі яму ўсе назапашаныя ў чалавецтва праблемы, звязаныя са зменамі клімату, і пераклалі на яго плечы іх рашэнне. У сваю чаргу крытыкі кліматычнага руху сумняваюцца ў кампетэнтнасці 16-гадовага дзіцяці без развітога крытычнага мыслення публічна судзіць пра такія складаныя пытанні, як кліматычныя змены.
Слоўнік Колінза англійскай мовы назваў climate strike («кліматычная забастоўка») словазлучэннем 2019 года. 16-гадовая шведская актывістка Грэта Тунберг стала «Чалавекам года» па версіі амерыканскага часопіса Time.
Кофу (горад)
Кофу — асаблівы горад Японіі, адміністрацыйны, эканамічны, культурны і індустрыяльны цэнтр прэфектуры Яманасі. Горад вядомы вырабам ювелірных і крыштальных вырабаў. Плошча горада — 212,41 км², насельніцтва — 194 268 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 914,59 чал./км².
Дэнзел Вашынгтон
Дэнзел Хейс Вашынгтан (Denzel Hayes Washington, Jr.; нар. 28 снежня 1954) — амерыканскі, і. Двойчы лаўрэат прэміі «Оскар», другі цемнаскуры акцёр у гісторыі кіно, які атрымаў гэтую прэмію ў катэгорыі «Лепшая мужчынская роля» (першым стаў Сідні Пуацье), адзіны цемнаскуры акцёр у гісторыі кіно, які атрымаў «Оскар» у гульнявых намінацыях двойчы.
Матыў
Матыў
Андрэй Георгіевіч Майсяёнак
Андрэй Георгіевіч Майсяёнак (, Глыбокае) — беларускі вучоны ў галіне біяхіміі, урач, гісторык медыцыны, грамадскі дзеяч. Біяхімік, вітамінолаг. Член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000), доктар біялагічных навук (1997), прафесар (1997).
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1965). У 1965—1970 гг. аспірант, малодшы навуковы супрацоўнік, асістэнт Гродзенскага медыцынскага інстытута. У 1970—1980 гг. старшы навуковы супрацоўнік, вучоны сакратар, у 1980—1985 гг. загадчык лабараторыі Аддзела рэгуляцыі абмену рэчываў АН БССР. З 1985 г. супрацоўнік Інстытута біяхіміі АН БССР. У 1992—1996 гг. намеснік дырэктара, у 1996—1998 гг. в.а. дырэктара, з 1998 г. загадчык лабараторыі Інстытута біяхіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. З 2006 г. загадчык аддзела Інстытута біяхіміі біялагічна актыўных злучэнняў Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы ў галіне біяхіміі чалавека і жывёл, нутрыцыялогіі. Даследаваў абмен вітамінаў, галоўным чынам прыродных злучэнняў пантатэнавай кіслаты, механізмы ўзаемасувязяў паміж вітамінамі і рэгуляцыі біясінтэзу каферменту ацэтылавання. Сфармуляваў канцэпцыю, у аснове якой ляжаць прадстаўленні пра змены ўнутрыклеткавых фракцый каферменту ацэтылавання як важнейшы фактар у метабалічнай рэгуляцыі. Высвятліў прыроду «секвеставання» вольнага каферменту ацэтылавання і механізм рэгуляцыі ключавога фермента яго біясінтэзу. Выявіў здольнасць вытворных пантатэнавай кіслаты папярэджваць актывацыю перакіснага акіслення ліпідаў біялагічных мембран і стабілізаваць унутрыклетачны фонд глутатыёну ва ўмовах акісляльнага стрэсу, а таксама нейрапратэктарныя ўласцівасці папярэднікаў біясінтэзу каферменту ацэтылавання. Вынікі гэтых работ дапоўнілі ўяўленні пра біялагічныя функцыі вітаміну В5, што легла ў аснову паказанняў да лячэбна-прафілактычнага ўжывання пантатэнат-змяшчальных злучэнняў. Абгрунтаваў біямаркеры выяўлення рызыкі развіцця недастатковасці мікранутрыентаў, комплексныя тэхналогіі папярэджання недастатковасці селену ў харчаванні. Укараніў спосабы лячэння алкагольнай паталогіі, інвалюцыйных псіхозаў і аперацыйнага стрэсу. Пры яго ўдзеле распрацаваныя новыя лекавыя субстанцыі і прэпараты («кальцыю пантатэнат», «пантэвітол», «пантагам») на аснове вытворных вітаміну В5, а таксама спосабы іх медыцынскага ўжывання.
Аўтар больш за 450 навуковых прац, 7 манаграфій, 20 патэнтаў і пасведчанняў на вынаходніцтвы.
Грамадская дзейнасць
Аўтар шматлікіх артыкулаў па гісторыі медыцыны на Беларусі. Вядзе актыўную грамадскую і краязнаўчую дзейнасць: у 1990 г. абраны намеснікам старшыні камісіі Гродзенскага аблсавета па навуцы, культуры і адукацыі, годам раней узначаліў Гродзенскую краязнаўчую асацыяцыю. А. Г. Майсяёнак адзін з ініцыятараў і актыўных удзельнікаў традыцыйных Браслаўскіх і Навагрудскіх краязнаўчых чытанняў, канферэнцый «Наш радавод», якія праводзяцца штогод на Гродзеншчыне. Быў старшынёй аргкамітэта міжнародных гісторыка-краязнаўчых чытанняў у Лідзе (1993 г.), адзін з заснавальнікаў беларускага фонду А. Міцкевіча. 3 1991 г. актыўна займаецца стварэннем нацыянальнага фонду рукапісаў, старадрукаў, рэдкай кнігі і перыёдыкі імя Я. Л. Храптовіча. Выступае ў друку, на тэлебачанні і радыё па праблемах вывучэння і захавання культурна-гістарычнай спадчыны.
Асноўныя працы
1. Пантотеновая кислота: биохимия и применение витамина. — Мн.: Наука и техника, 1980. 2. Производные пантотеновой кислоты. Разработка новых витаминных и фармакотерапевтических средств. — Мн.: Наука и техника, 1989 (в соавт.). 3. Витамины. — Мн.: Асар, 2002 (совм. с Морозкиной Т. С.).
Трышчаціннік сібірскі
| Трышчаці́ннік сібірскі (Trisetum sibiricum) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ва Усходняй Еўропе, ўмеранай і субарктычнай Азіі, Алясцы (ЗША) і Юкан (Канада). Святлолюбівая, ценевынослівая расліна, гіграфіт і мезатроф.
Ахоўваецца ў на тэрыторыі Беларусі, Літвы, Украіны (Львоўская вобласць), Эстоніі і шэрагу рэгіёнаў Расіі.
Кармавая расліна.
Касцёл Святога Казіміра (Стоўбцы)
Касцёл Святога Казіміра — мураваны каталіцкі храм у Беларусі, у горадзе Стоўбцы Мінскай вобласці.
Гісторыя
Парафія існуе з 1624 года. Заснавана дамініканцамі. Стары касцёл быў пабудаваны ў 1673 годзе. Знішчаны ў 1958 годзе, і, паводле сведчанняў, фундамент касцёла і часткова крыпта знаходзяцца пад стадыёнам сярэдняй школы № 2 горада Стоўбцы.
Маскоўскі акадэмічны тэатр імя Уладзіміра Маякоўскага
Маскоўскі акадэмічны тэатр імя Уладзіміра Маякоўскага (Моско́вский академи́ческий теа́тр и́мени Влади́мира Маяко́вского; у 1922—1941 гадах — Тэатр Рэвалюцыі, у 1941—1954 гадах — Маскоўскі тэатр драмы) — адзін з самых старых драматычных тэатраў Масквы. Заснаваны ў 1922 годзе, размешчаны на Вялікай Нікіцкай вуліцы. У розны час рэжысёрамі былі Усевалад Меерхольд, Мікалай Гарчакоў і Андрэй Ганчароў. Аснову рэпертуару складаюць спектаклі, пастаўленыя паводле твораў рускай класічнай літаратуры.
У 1954 годзе тэатру было прысвоена імя Уладзіміра Маякоўскага.
З 1968 па 2001 год тэатр узначальваў Андрэй Ганчароў. Найбольш прыкметнымі спектаклямі ў гэтыя гады былі: «Таленты і прыхільнікі», «Дзеці Ванюшына», «Параза», «Трамвай жаданняў», «Чалавек з канала», «Банкрут», «Размовы з Сакратам», «Бяжы», «Чайка», «Лэдзі Макбет з Мцэнскага павета», «Плён Асветніцтва», «Захад», «Напалеон Першы», «Ахвяра стагоддзяў», «Лялечны дом».
У студзені 2002 г. у тэатр імя Маякоўскага прыйшоў новы мастацкі кіраўнік Сяргей Арцыбашаў, які заставаўся на гэтай пасадзе да сакавіка 2011 года і быў вымушаны сысці ў адстаўку па просьбе групы акцёраў тэатра.
Матыў (мастацтва)
Матыў у мастацтве — гэта паўтаральная ідэя, шаблон, малюнак або тэма. Арнамент  ставіцца да матываў. Мноства дызайнаў мячэцяў у ісламскай культуры таксама з’яўляюцца матывамі, асабліва кветкі, якія там малююць. Два асноўных рымскіх матывы — гэта яйка ў языку і мяч у барабане.
Матывы могуць мець важнае  значэнне ў творах выяўленчага мастацтва.
Архіпенка
Архі́пенка — прозвішча.
Барыс Сяргеевіч Бахараў
Барыс Сяргеевіч Бахараў ( — ) — савецкі военачальнік, генерал-маёр танкавых войскаў (14 кастрычніка 1942 года).
Біяграфія
Нарадзіўся 10 верасня 1902 года ў пасёлку Дзямянск Наўгародскай губерні (цяпер — Наўгародская вобласць). З кастрычніка па снежань 1917 года састаяў у Рыбінскім атрадзе Чырвонай гвардыі, затым — у Чырвонай арміі. Удзельнічаў у баях з войскамі генерала Мікалая Юдзеніча, савецка-польскай вайне ў 1920 годзе. У маі 1921 года дэмабілізаваны. У лютым 1924 года ізноў прызваны ў Чырвоную армію пісарам 59-га стралковага палка 20-й стралковай дывізіі, затым стаў палітруком гэтай жа роты. У 1926 годзе скончыў паўторнае аддзяленне аб’яднанай інтэрнацыянальнай ваеннай школы. Пазней праходзіў службу ў 59-м палку. З мая 1929 года — навучэнец Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ. У 1932 годзе скончыў ВАФ і ЛБТКУКС. З мая 1932 года — начальнік аператыўнага аддзялення 4-й механізаванай брыгады, з 1936 года — 10-й механізаванай брыгады. З лістапада 1937 года праходзіў службу ў 18-й механізаванай брыгадзе.
З лістапада 1939 года — камандзір 52-й легкатанкавай брыгады Харкаўскай ваеннай акругі (ХВА), у 1940 годзе атрымаў званне палкоўніка. У сакавіку 1941 года прызначаны камандзірам 50-й танкавай дывізіі 25-га механізаванага корпуса ХВА, якая пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны была перакінутая ў Беларусь і прыняла ўдзел у баях у складзе 21-й арміі Заходняга фронту.
15 ліпеня 1941 камандзіру 50-й танкавай дывізіі палкоўніку Б. С. Бахараву была пастаўлена задача правесці разведку боем групоўкі суперніка ў раёне станцыі Быхаў. Узначаліўшы атрад з 20-ці танкаў, Б. С. Бахар прасунуўся на 40 км у тыл пазіцый праціўніка. У раёне Быхава атрад атакаваў з засады калону нямецкіх войскаў, знішчыўшы да двух батальёнаў пяхоты, 35 грузавікоў, 12 гармат і 2 штабных аўтобуса. Перасеўшы пад аўтаматнай-кулямётным агнём праціўніка з падбітага танка ў іншы, палкоўнік Б. С. Бахараў працягнуў кіраваць боем. На працягу двух дзён атрад выбіраўся назад да лініі фронту. Паводле ацэнкі камандзіра 25-га механізаванага корпуса генерал-маёра С. М. Крывашэіна, «дзякуючы асабістай смеласці, вытрымкі і суладным дзеянням усяго атрада, т. Бахараў прывёў атрад з каштоўнымі звесткамі аб суперніку з невялікімі стратамі.» За гэты эпізод Б. С. Бахараў быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга (14 лютага 1942).
З 25 ліпеня — у складзе Цэнтральнага фронту (Смаленская бітва). 9 жніўня 50-я танкавая дывізія перададзена ў склад 13-й арміі Цэнтральнага фронту, пасля расфарміравання апошняга — у складзе Бранскага фронту. У верасні 1941 года 50-я танкавая дывізія была перафарміравана ў 150-ю танкавую брыгаду, якая працягвала ваяваць у складзе Бранскага фронту.
З чэрвеня 1942 года — начальнік штаба, з ліпеня — камандзір 17-га танкавага корпуса 60-й арміі Варонежскага фронту. З 11 верасня 1942 года — камандзір 18-га танкавага корпуса, які ўдзельнічаў у Варонежска-Касторненскай наступальнай, Харкаўскай наступальнай і Харкаўскай абарончай аперацыях, з лютага 1943 года — 9-га, які ўдзельнічаў у Чарнігаўска-Прыпяцкай і Гомельска-Рэчыцкай наступальных аперацыях. З лістапада 1943 года корпус знаходзіўся ў рэзерве ВГК, з чэрвеня 1944 года — у складзе конна-механізаванай групы генерала Ісы Пліева на 1-м Беларускім фронце. За адзнаку пры вызваленні Бабруйска корпусу было прысвоена ганаровае найменне «Бабруйскі», а за вызваленне горада Баранавічы корпус быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга.
Смерць
Раніцай 16 ліпеня 1944 года пасля разгрому праціўніка ля Баранавічаў, у раёне шашы Пружаны — Брэст, 9-ы танкавы корпус акружыў Пружанскую групоўку немцаў. Генерал-маёр Бахар, вырашыўшы не выпускаць немцаў з акружэння, у 7 гадзін раніцы выехаў праверыць абарону 23-й танкавай брыгады ў раёне вёскі Шакуны, але быў абстраляны з нямецкай супрацьтанкавай гарматы і прамым пападаннем бранябойнага снарада быў забіты. Шафёр пры гэтым застаўся жывы Генерала пахавалі ў Бабруйску на плошчы Перамогі, на яго магіле быў усталяваны танк Т-34-85 № 300.
Сям’я
Жонка — Вольга Іванаўна Бахарава, пражывала ў горадзе Харкаве.
Памяць
Імем Бахарова названыя сквер у Бабруйску, вуліцы ў Бабруйску і ў Пружанах Брэсцкай вобласці.
Кангемозэ
Культура Кангемозэ (каля 6000 — 5200. да н. э.) — мезалітычная археалагічная культура паляўнічых і збіральнікаў на поўдні Скандынавіі, папярэднік культуры  і пераемнік культуры Маглемозэ. На поўначы межавала са скандынаўскімі.
Сярод характэрных знаходак — доўгія крэмневыя абломкі, якія выкарыстоўваліся для вырабу характэрных рамбічных наканечнікаў стрэл, скрабкоў, свердзелаў і г д. Таксама знойдзены мікраліты, нярэдка аздобленыя геаметрычным узорам, якія выкарыстоўваліся як лёзы кінжалаў. Каменныя сякеры вырабляліся з розных камянёў, іншыя інструменты таксама рабіліся з рагоў і костак.
Прадстаўнікі дадзенай культуры з’яўляліся носьбітамі.
Эдзі Мёрфі
Эдвард «Эдзі» Рыган Мёрфі (Edward «Eddie» Regan Murphy; нар. 3 красавіка 1961 г., Бруклін, Нью-Ёрк) — амерыканскі камедыйны акцёр, рэжысёр і спявак, пік папулярнасці якога прыпаў на 1980-я гады. Найбольш вядомы па ролі Акселя Фоўлі ў серыі фільмаў «Паліцэйскі з Беверлі-Хілз», а таксама па галоўных ролях у фільмах «Сорак восем гадзін», «Бумеранг», «Дзіўнаваты прафесар», «Святоша», «Доктар Дулітл», «Знаёмцеся: Дэйв», «Прыгоды Шэльма Нэша», «Паездка ў Амерыку», «Выкруты Норбіта», «Дзяўчаты мары», «Асабняк з прывідамі», «Як абрабаваць хмарачос» і іншых.
Мёрфі таксама запісваў музычныя альбомы і агучыў многіх мульт-персанажаў, у тым ліку Асла ў мультфільме «Шрэк» і яго працягах. У 2007 годзе атрымаў прэмію «Залаты глобус» за лепшую мужчынскую ролю другога плана ў музычным фільме Біла Кондана «Дзяўчаты мары». Акрамя таго, шмат і паспяхова працаваў у камедыйным жанры стэнд-ап.
Эдзі Мёрфі павінен быў весці 84-ю цырымонію ўручэння прэміі «Оскар», якая адбылася 26 лютага 2012 года, але адмовіўся і яго месца заняў Білі Крыстал.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Узда, 2004)
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа — мураваны каталіцкі храм ва Уздзе Мінскай вобласці.
Гісторыя
Парафія існуе з 1684 года. Стары касцёл пабудаваны ў 1798 годзе, а ў 1930-я гадах забраны пад клуб. У 1994 годзе парафія адрадзілася, новапабудаваны касцёл кансекраваны ў 2004 годзе.
Піткэрн (востраў)
Востраў Пі́ткэрн (на мясцовым дыялекце Pitkern Ailen, англ. Pitcairn Island) — востраў на поўдні Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад брытанскай заморскай тэрыторыі астравы Піткэрн. Плошча сушы - 4,6 км². Насельніцтва - 67 чал. (2011 г.). Адзіны населены пункт - Адамстаўн.
Гісторыя
Першымі насельнікамі былі палінезійцы, якія трапілі сюды ў прамежку часу паміж XI ст. і XV ст. Але да прыходу еўрапейцаў яны пакінулі востраў. У кан. XVIII ст. захоўваліся толькі рэшткі іх паселішча.
Адкрыты 3 ліпеня 1767 г. камандай брытанскага судна "Ластаўка" на чале капітана Філіпа Картэрэта. Названы ў гонар матроса Роберта Піткэрна, які першым убачыў востраў на гарызонце.
23 студзеня 1790 г. на Піткэрне з'явіліся мяцежныя матросы з судна "Баўнці". Разам з захопленымі ў палон 6 мужчынамі і 11 жанчынамі-таіцянамі (адна з іх мела немаўля) яны заснавалі земляробчую калонію. У 1800 г. у жывых застаўся толькі адзін мужчына-брытанец Джон Адамс. Ён прыняў на сябе адказнасць за ўсіх жанчын і дзяцей, арганізаваў навучанне дзяцей чытанню і прапаведаваў сярод каланістаў хрысціянства. Негледзячы на ізаляванасць і наяўнасць толькі аднаго дарослага мужчыны, абшчына здолела існаваць далей.
У лютым 1808 г. Піткэрн і яго калонія былі зноў адкрыты амерыканскім гандлёвым караблём "Тапаз" на чале капітана Мэйх'ю Фолджэра.
30 лістапада 1838 г. Піткэрн быў афіцыйна ўключаны ў склад Вялікабрытаніі. Зараз яго насяляюць 67 чал., нашчадкі мяцежнікаў з "Баўнці" і таіцян.
Прырода і геаграфія
Востраў Піткэрн мае вулканічнае паходжанне. Месціцца ў 2170 км ад Таіці, 5310 км ад Новай Зеландыі і 6600 км ад Панамы.
Большая частка ўзбярэжжа пакрыта стромкімі скаламі. Адзінае зручнае месца для высадкі - заліў Баўнці. Востраў не атачаюць каралавыя рыфы, таму каля берага заўсёды вялікія хвалі. У цэнтры Піткэрна - невысокая горная града (найвышэйшы пункт 347 м) і плато, на якім месціцца адзінае паселішча Адамстаўн.
Клімат пераходны ад трапічнага да субтрапічнага, даволі вільготны. Гадавая колькасць ападкаў - каля 1700 мм. Сярэдняя тэмпература ў залежнасці ад сезону вагаецца ад 17°C да 25°C.
Нават за межамі сельскагаспадарчых угоддзяў астравіцян флора Піткэрна значна зменена чалавекам. Лясы займаюць меней за 30% тэрыторыі вострава, растуць пераважна на горных схілах і ў ізаляваных далінах. Даследаванне флоры ў 2002 г. паказала, што толькі 81 від раслін на востраве можна лічыць мясцовым. З іх толькі некалькі эндэмікаў. Астатнія каля 250 відаў раслін былі інтрадуцыраваны чалавекам. Захаваліся дрэвападобная папараць Angiopteris chauliodonta і дрэва тапаў, якое шануецца астравіцянамі з-за высакаякаснай драўніны.
Фаўна прадстаўлена марскімі чарапахамі, пацукамі, крабамі, казуркамі і птушкамі. Раз на год каля вострава адбываецца міграцыя кітоў.
Кукакі
Кукакі (Κουκάκι) — раён Афін, размешчаны на паўднёва-ўсходнім схіле, мяжуе з раёнамі Пятраланай, , , а таксама абшчынай (дымам). Раён перасякае праспект. Кукакі быў вельмі шчыльна забудаваны ў 1960-1970-х гадах, але дзякуючы блізкасці да цэнтру застаецца прэстыжным і дарагім раёнам. Праз Кукакі праходзіць Лінія 2 (чырвоная лінія) афінскага метрапалітэну са станцыяй.
Парэчкавая пупышкавая моль
Апісанне
У матылька жоўта-карычневыя пярэднія крылы з белаватымі плямамі, размах крылаў 14-17 мм. Вусені эменьваюць афарбоўку, спачатку яны чырванаватыя, потым становяцца жоўтымі.
Асаблівасці біялогіі
Вусені пашкоджваюць ягады і пупышкі парэчак. У першы год матылькі, што вылятаюць у канцы цвіцення парэчак і ўтварэння эавязі, адкладваюць яйцы ў мякаць эялёных ягад. Лічынкі, якія адраджаюцца, жывяцца ўнутры і выядаюць насенне. Ягады заўчасна чырванеюць і добра прыкметны сярод непаспелых (зялёных). Затым вусені адыходзяць на зімоўку.
Ранняй вясной наступнага года ў фазу набракання пупышак вусені выходзяць з месцаў эімоўкі, угрызаюцца ў пупышкі і выядаюць іх змесціва. За перыяд жыўлення кожны вусень пашкоджвае да 7 пупышак. Парасткі з пашкоджанымі пупышкамі маюць выгляд абпаленых.
Меры барацьбы
Найбольш моцна пашкоджваюцца раннія сарты. Пры моцным размнажэнні молі вусені могуць знішчыць усе пупышкі, што прыводэіць да агалення кустоў і поўнай страты ўраджаю.
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Налібакі)
Касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі  — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Налібаках Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, помнік архітэктуры эклектыкі з рысамі мадэрна і неарэнесансу, доўгі час лічыўся найвялікшым цагляным храмам Беларусі.
Гісторыя
Першы драўляны касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Налібаках, заснаваны ваяводам смаленскім Пятром Гедыгольдавічам, згадваецца ў 1447 годзе. Парафія, дзе на той час служыў пробашч Шукан, існуе з XV стагоддзя. У 1636 годзе канцлер вялікі літоўскі Альбрэхт Станіслаў Радзівіл фундаваў у мястэчку новы драўляны храм, які быў знішчаны падчас войнаў паміж Вялікім Княствам Літоўскім і Рускім царствам. Новы драўляны барочны касцёл збудавалі ў Налібаках толькі ў 1699 годзе.
За часамі, калі Налібакі ўваходзілі ў склад Польскай Рэспублікі, яшчэ існаваў старадаўні храм, аднак хутка ў ім перастала хапаць месца. Побач было вырашана паставіць новы мураваны касцёл, працы па ўзвядзенні якога пачаліся ў 1935 годзе намаганнямі ксяндза Юзафа Байкі, які меў інжынерную адукацыю, і адмыслова створанага камітэта. Для пабудовы з мясцовай гліны выраблялася цэгла, дзейнічала піларама.
Да пачатку Другой сусветнай вайны былі ўзведзены толькі сцены храма. У 1943 годзе нацысты расстралялі ў Налібоцкай пушчы пробашча Юзафа Байку, а стары драўляны касцёл быў спалены. У недабудаваным стане новая святыня прастаяла да пачатку 1990-х гадоў, адзін час у ёй планавалася нават зрабіць саўгасны клуб. У 1990 годзе пад кіраўніцтвам новага ксяндза Мар’яна Шэршаня парафія была адроджана, працягнута ўзвядзенне касцёла, скончанае ў 1994 годзе. У будаўніцтве і аздабленні ўнутранай прасторы прымала ўдзел уся вёска, алтар распісваў мясцовы мастак. У тым жа годзе храм быў урачыста кансэкраваны пад тытулам Унебаўзяцця Найсвяцейшай Панны Марыі, аднак у парафіі ўшаноўваецца таксама і другі апякун — Святы Барталамей.
На тэрыторыі побач з касцёлам знаходзяцца могілкі, побач з самім будынкам размешчаны капліца, званіца, скульптурныя кампазіцыі. Агароджа разам з брамай захаваліся ад старадаўняга храма і датуюцца XIX стагоддзем. У 2007 годзе будынак налібацкага касцёла быў занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Размешчаны на паўднёвай ускраіне вёскі. Помнік архітэктуры эклектыкі з рысамі мадэрна і неарэнесансу, позняга барока. Уяўляе з сабе трохнефавую бязвежавую базіліку з трансептам. Прамавугольны ў плане аб’ём храма пераходзіць у працяглую прамавугольную двухярусную апсіду з бакавымі сакрысціямі. Прыбудовы да бакавых фасадаў квадратных у плане крылаў трансепта і нартэкса пад вальмавымі дахамі ўносяць элемент асіметрыі ў кампазіцыю касцёла. Франтальны і алтарны фасады завершаны фігурнымі шчытамі з круглым акном-ружай па цэнтры. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі, паўкруглымі люкарнамі над імі і парнымі лапаткамі ў прасценках.
Будынак дасягае 40 метраў у даўжыню, 18 метраў у шырыню, вышыня цэнтральнага нефа складае 14 метраў. Унутраная прастора храма падзелена на тры нефы магутнымі аркадамі на чатырохгранных устоях і перападам вышынь нефаў, перакрытых драўлянай бэлечнай столлю. Апсіда вылучана шырокім арачным прасветам, на першым пілоне ад яе навешана паўкруглая кафедра амбона. Над прытворам шырокай аркай падтрымана антрэсоль хораў. У касцёле знаходзяцца 5 вялікіх і 5 маленькіх алтароў.
Капліца, размешчаная побач з касцёлам, пабудавана ў канцы XX стагоддзя, з’яўляецца помнікам народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным у плане зрубам пад двухсхільным дахам, завершаным над трохвугольным франтонам фасада сігнатуркай. Вертыкальна ашаляваныя фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў дашчаных ліштвах. Адзін са званоў на званіцы быў закапаны ў зямлю прыхаджанамі падчас вайны, іншы быў прывезены з Аўстраліі ўраджэнцамі Налібакаў.
Вярчальная сіметрыя
Вярчальная сіметрыя — тэрмін, які азначае сіметрыю аб’екта адносна ўсіх або некаторых уласных кручэнняў m-мернай. Уласнымі кручэннямі называюцца разнавіднасці, якія захоўваюць арыентацыю. Такім чынам, група сіметрыі, якая адказвае кручэнням, ёсць падгрупа групы E+(m) (гл. ).
можа разглядацца як прыватны выпадак вярчальнай — кручэнне вакол бясконца-выдаленай кропкі. Пры такім абагульненні група вярчальнай сіметрыі супадае з поўнай E+(m). Такога роду сіметрыя непрыстасавальная да канчатковых аб’ектаў, паколькі робіць усю прастору аднастайнай, аднак яна выкарыстоўваецца ў фармулёўцы фізічных заканамернасцяў.
Сукупнасць уласных кручэнняў вакол фіксаванай кропкі прасторы ўтварае спецыяльную артаганальную групу SO(m) — групу артаганальных матрыц m×m з вызначнікам, роўным 1. Для прыватнага выпадку m = 3 група носіць адмысловую назву —.
У фізіцы інварыянтавасць адносна групы кручэнняў называецца ізатропнасцю прасторы (усе напрамкі ў прасторы раўнапраўныя) і выяўляецца ў інварыянтавасці фізічных законаў, у прыватнасці, раўнанняў руху, адносна кручэнняў. Тэарэма Нётэр звязвае гэтую інварыянтавасць з наяўнасцю захавальнай велічыні (інтэгралу руху) — вуглавога моманту.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Сноў)
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Снове Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці, помнік архітэктуры барока.
Гісторыя
Парафія існуе з 1650 года. Мураваны парафіяльны рымска-каталіцкі касцёл быў пабудаваны ў 1760 годзе з цэглы ў стылі барока на сродкі Яна Хрысціяна Рдултоўскага. Звонку атынкаваны. Пад канец XIX стагоддзя метрычныя кнігі захоўваліся ад 1841 года. У 1866 г. быў пераўтвораны і асвячоны ў праваслаўную прыходскую Спаса-Праабражэнскую царкву, якая была капітальна адрамантавана ў 1884 г. (Па дадзеных у кнізе «Памяць» касцёл быў ператвораны ў Спаса-Прэабражэнскую царкву ў 1895 г.). Касцёл быў адноўлены ў Снове ў 1921 г. Пасля Другой сусветнай вайны знаходзіўся ў паўзруйнаваным стане.
Noemi
Вераніка Скапеліці (італ. Veronica Scopelliti), больш вядомая як Наэмі (Noemi; нар. 25 студзеня 1982 года, Рым, Італія) — італьянская спявачка.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Сноў)
Гісторыя
Храм перададзены вернікам у 1991 г. і адноўлены ў 1994 годзе.
Noemi
Нарадзілася ў Рыме. Першы поспех да Наэмі прыходзіць ў 2009 годзе, калі яна становіцца фіналісткай музычнага конкурсу «X-Factor 2009». Запісвае дэбютны міні-альбом у красавіку 2009 года. Пласцінка атрымала вялікі поспех: за ўсё было прададзена больш за 50000 асобнікаў. З 15 мая 2009 года па 29 жніўня 2009 года Наэмі ўдзельнічала ў гастрольным туры па Італіі і Славеніі. 2 кастрычніка 2009 г. выходзіць паўнавартасны альбом «Sulla mia pelle».
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Сноў)
Архітэктура
Касцёл стаіць у цэнтры мястэчка Сноў на вуліцы Нясвіжскай, з некаторым адступам ад забудовы вуліцы і сваім галоўным фасадам арыентаваны да яе.
Noemi
Абодва поўнафарматныя альбомы спявачкі - «Sulla mia pelle» і «RossoNoemi» станавіліся двойчы плацінавымі, што робіць Наэмі адной з найбольш папулярных сучасных італьянскіх выканаўцаў.
Касцёл Святога Яна Хрысціцеля (Сноў)
Архітэктура
Храм у плане ўяўляе сабой выцягнуты прамавугольнік, які завяршаецца паўцыркульнай апсідай ва ўсходнім тарцы. На процілеглым заходнім (галоўным) фасадзе па баках выступаюць прамавугольныя часткі — асновы вежаў. Храм накрыты двухсхільным дахам, апсіда — паўсферычным. Галоўны фасад храма мае двухвежавае завяршэнне, вырашаны ў традыцыйных для барока прыёмах: фасадная плоскасць па вертыкалі раздзеленая на тры часткі: цэнтральную і две бакавыя. Цэнтральная ў тры разы шырэй за бакавыя, адпавядае асноўнаму аб’ёму (у межах сцен храма), вузкія бакавыя часткі адпавядаюць аб’ёмам вежаў, што выступаюць за сцены храма.
Па галоўным фасадзе над пілястрамі праходзіць шырокі антаблемент, які падзяляе сцяну фасада на дзве часткі: ніжняя (вясокая з пілястрамі) і верхняя — завяршэнне храма.
Бакавыя вертыкальныя часткі фасада завершаныя двух’яруснымі вежамі, а цэнтральная — шырокай атыкавай сценкай. У цэнтры атыка двух’ярусны франтон з паўцыркульнымі барочнымі сценкамі. Верхнія часткі вежаў маюць даволі высокія глухія шатровыя дахі.
Бакавыя фасады касцёла таксама маюць трохчасткавае чляненне, вырашаныя асіметрычна. Дамінантай з’яўляецца бакавая частка вежы з шатровым верхам, больш нізкія сцены асноўнага аб’ёму храма. Завяршае кампазіцыю цыліндрычная апсіда з бакавой сакрысціяй. Закругленая сцяна апсіды прарэзаная двума невялікімі вокнамі.
У інтэр’еры высокая зала касцёла мае скляпеністае перакрыцце на папружных арках. Над апсідай — конхавае скляпенне. Бакавыя сцены інтэр’ера дэкарыраваны дарычнымі пілястрамі, што праходзяць паміж аконных праёмаў. Пры ўваходзе — галерэя хораў, якая мае драўляную агароджу. Мураваны алтар таксама вырашаны ў стылі барока. Зроблены ў выглядзе дэкаратыўнай сценкі. Мае адзіную вось сіметрыі і тры вертыкальныя часткі, ніжняя вырашаная масіўнай плітой, асноўная сярэдняя дыкарыраваная карынфскімі пілястрамі, верхняя меншая па памерах, завершаная барочнымі валютамі крывалінейнага абрысу. На процілеглых сценах апсіды захаваліся дзве надмагільныя дошкі канца XVIII стагоддзя (пахаванні знаходзяцца ў крыпце ў цэнтры храма пад падлогай). Насценная размалёўка не захавалася.
Вішванатан Ананд
Вішванатан (Вішы) Ананд (விசுவநாதன் ஆனந்த், 11 снежня 1969, Мадрас, цяпер Чэнаі) — індыйскі шахматыст, гросмайстар (1988), трэці чэмпіён свету па версіі ФІДЭ (2000—2002), 15-ы чэмпіён свету (2007—2013).
Арабеска (арнамент)
[[Файл:Brockhaus_and_Efron_Encyclopedic_Dictionary_b2_940-0.jpg|міні|500пкс|АРАБЕСКІ.
Wilde Stämme некультурных плямёнаў. — (Römisch) Рымскія. — (Aegyptisch) Егіпецкія. — (Assyrisch) Асірыйскія. — (Pompejanisch) Пампейскія. — (Griechisch) Грэчаскія. — (Byzantinisch) Візантыйскія. — (Persisch) Персідскія. — (Maurisch) Маўрытанскія. — (Arabisch) Арабскія. — (Türkisch) Турэцкія. — (Romanisch) Раманскія. — (Japanesisch u. Chinesish) Японскія і кітайскія. — (Gotisch) Гатычныя. — (Renaissance) Эпохі Адраджэння (Рэнесансу). — (Deutsche R.) Нямецкага Рэнесансу. — (Italienische R.) Італьянскага Рэнесансу. — (Barock) Стылю барока. — (Roceco) Стылю ракако.]] Арабеска (arabesco — арабскі) — еўрапейская назва складанага ўсходняга сярэднявечнага арнаменту, які складаецца з геаметрычных і раслінных элементаў. Арабеска можа ўключаць вытанчаную графіку арабскага шрыфту. Асаблівае распаўсюджанне атрымалі арабескі ў эпоху Адраджэння, а пазней арабескам сталі называць мудрагелісты арнамент толькі з раслінных формаў (стылізаваных лісця, кветак, сцеблаў і да т. п.), якія складаюць складаныя перапляценні.
Арабеска — мудрагелістае спалучэнне геаметрычных і стылізаваных раслінных матываў, якое часам ўключае стылізаваны надпіс (пад арабскую вязь ці рукапісную). Арабеска будуецца на паўтарэнні і памнажэнні аднаго або некалькіх фрагментаў ўзору. Бясконцы, праходзячы ў зададзеным рытме рух узораў можа быць спынены або працягнуты ў любым пункце без парушэння цэласнасці ўзору. Такі арнамент фактычна выключае фон, паколькі адзін ўзор ўпісваецца ў іншы, закрываючы паверхню (еўрапейцы называлі гэта «бояззю пустаты»). Арабескі можна размяшчаць на паверхні любой канфігурацыі, плоскай або выпуклай. Няма ніякай прынцыповай розніцы паміж кампазіцыямі на сцяне ці на дыване, на вокладцы рукапісу або на кераміцы.
У мастацтвазнаўстве многіх краін Еўропы тэрмін арабеска мае і больш вузкае значэнне: арнамент толькі са стылізаваных раслінных матываў (у адрозненне ад т. зв. марэска — арнамент для геаметрычных матываў).
Ян Кароль Белазор
Ян Кароль Белазор (1596 — 10 лютага 1631) — духоўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Вучыўся ў Віленскай акадэміі, Германіі i Італіі.
Куэрдэльскі скарб
Куэрдэльскі скарб (англ.  Cuerdale Hoard) — самы вялікі з калі-небудзь знойдзеных скарбаў на Брытанскіх астравах.
Ян Кароль Белазор
Біяграфія
Кусташ віленскі, каралеўскі сакратар, да 1630 рэгент меншай канцылярыі ВКЛ, рэферэндар духоўны ВКЛ з 1630.
Куэрдэльскі скарб
Складаецца з больш чым 8600 прадметаў, у тым ліку  (каля 7000 шт.), англійскіх і часоў Каралінгаў, ювелірных вырабаў, зліткаў.
Быў знойдзены 15 мая 1840 года на паўднёвым беразе ў лукавіне ракі, недалёка ад горада Прэстан (Ланкашыр, Англія) групай рабочых, якія рамантавалі набярэжную ракі. Практычна цалкам быў канфіскаваны паліцыяй.
Ян Кароль Белазор
Сям’я
Брат упіцкага падкаморага Габрыэля Белазора і упіцкага земскага маршалка Крыштафа Белазора.
Куэрдэльскі скарб
Лічыцца, што быў закапаны паміж 903 і 910 гадамі н.э., неўзабаве пасля таго, як вікінгі былі выгнаныя з Дубліна ў 902 годзе. На думку шэрагу навукоўцаў скарб належаў аднаму з іх.
Скарб быў адпраўлены ў Брытанскі музей у 1840 годзе. Цікавы геаграфіяй прадметаў, якія ўваходзяць у яго.
Пярэсна
Пярэ́сна (Tróllius) — род кветкавых раслін з сямейства. Найбольш блізкі да іншага роду казяльцоў —, якая здольная расці прама ў вадзе.
Назва
Паходжанне навуковай назвы роду дакладна невядома. Магчыма, лацінская назва паходзіць ад Trollblume, што можна перавесці як «Кветка троляў». Згодна з германскімі і скандынаўскімі легендамі, гэта расліна лічылася любімай кветкай троляў. Па іншых версіях, у сувязі з круглявай і нават шарападобнай формай кветкі назва была створана альбо ад лацінскага слова trulleus, які азначае «круглы посуд», «кубак»; або стара-германскага слова «troll» — «шар».
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя карэнішчавыя расліны. Сцябло простае, часам галінастае. Лісце чаргаванае, пальчата-рассечанае. Кветкі двухполыя, з двайным калякветнікам, правільныя, жоўтыя або аранжавыя. Чашачка мае ад 5 да 20 пялёсткападобных чашалісцікаў. Вяночак складаецца з больш дробных, шматлікіх вузкіх пялёсткаў-нектарнікаў. Тычынкі шматлікія. Плод — шматлістоўка.
Распаўсюджанне і экалогія
Прадстаўнікі роду маюць шырокі арэал у Паўночным паўшар’і, растуць на тэрыторыі Еўропы, Азіі і ў Паўночнай Амерыцы.
Энія
Э́нія (Enya, поўнае імя — Э́нья Патрыша Ні Брэнан, Eithne Patricia Ní Bhraonáin; ) — ірландская спявачка, аўтарка музыкі для фільмаў. Жыве ў замку Мандэрлі ў Дубліне, Ірландыя. Малодшая сястра спявачкі Моі Брэнан.
Пярэсна
Распаўсюджанне і экалогія
Вільгацелюбівыя расліны. Добра пераносяць паўцень. Размнажаюцца насеннем і дзяленнем карэнішча.
Віды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List, род уключае 29 відаў :, якія насяляюць Еўразію і Паўночную Амерыку. На тэрыторыі Расіі і сумежных краін расце каля 20 відаў, якія сустракаюцца галоўным чынам у Сібіры і на Далёкім Усходзе, асобныя віды прысутнічаюць у Еўрапейскай частцы.
Вайна ў Персідскім заліве (значэнні)
Вайна ў Персідскім заліве
Роўэн Аткінсан
Роўэн Себасцьян Аткінсан (Rowan Sebastian Atkinson; нар., Консет, Дарэм) — англійскі -комік, , найбольш вядомы ў свеце роляй містэра Біна ў аднайменным тэлесерыяле. Лаўрэат прэміі BAFTA (1989).
Біяграфія
Роўэн Аткінсан нарадзіўся 6 студзеня 1955 года ў горадзе Консет, графства Дарэм, Англія, у сям’і фермера Эрыка Аткінсана і дырэктары буйнай кампаніі Элы Мэй. У сям’і таксама раслі тры старэйшых брата Роўэна — Пол (сканаў у маленстве), Родні і Руперт.
Будучы акцёр вучыўся ў школах Чорыстэр і Сэнт-Біс. У 1975 годзе скончыў Ньюкаслскі ўніверсітэт.
Кар’ера Аткінсана ў якасці акцёра пачалася ў 1978 годзе, калі Роўэн стаў вядучым, сцэнарыстам і асноўным акцёрам радыёшоу «The Atkinson People».
У 1990 годзе стартаваў паказ тэлесерыяла «Містар Бін», пасля галоўнай ролі ў якім Аткінсан праславіўся на ўвесь свет. Серыял карыстаўся вялізнай папулярнасцю, адна серыя збірала каля тэлевізараў, у сярэднім, 20 мільёнаў чалавек.
Станіслаў Белазор (сын Яна)
Станіслаў Белазор (? — да 1623) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.