cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 344
Образует пару взаимодействующих галактик с NGC 343 (вместе они обозначены в каталоге Arp-Madore как AM 0055-232). Угловое расстояние между центрами NGC 343 и её меньшего по размеру компаньона, NGC 344, составляет 22".
Гл. фатаграфію галактыкі.
Каштоўнасць
Фарміраванне каштоўнасцей
Існуе некалькі глабальных метадаў фарміравання каштоўнасцей, галоўным чынам звязаных з адукацыяй, ці з унутрынацыянальнай або міжнароднай прапагандай пэўных паняццяў каштоўнасці. Як правіла, эканамічна сфарміраваныя каштоўнасці шырока распаўсюджваюцца на каштоўнасці соцыуму. Паняцце каштоўнасці цесна звязана з эвалюцыйнымі працэсамі і паняццем лібіда.
Сістэма каштоўнасцей
Нормы, якія склаліся ў грамадстве, з'яўляюцца вышэйшым выразам яго сістэмы каштоўнасцей (гэта значыць пануючых уяўленняў пра тое, што лічыць добрым, правільным ці пажаданым). Паняцце каштоўнасцей і нормаў адрозніваюцца. Каштоўнасці — гэта абстрактныя, агульныя паняцці, а нормы — гэта правілы ці кіруючыя прынцыпы паводзін для людзей у сітуацыях вызначанага роду. Сістэма каштоўнасцей, якая склалася ў грамадстве адыгрывае важную ролю, з прычыны таго, што яна ўплывае на ўтрыманне нормаў. Усе нормы адлюстроўваюць сацыяльныя каштоўнасці. Пра сістэму каштоўнасцей можна судзіць па нормах, якія склаліся ў грамадстве.
Да каштоўнасцей могуць адносіцца:
Таксама могуць прысутнічаць іншыя каштоўнасці. У розных людзей розныя прыярытэты каштоўнасцей.
Псіхічны разлад
Псіхічны разлад (Псіхалагічны разлад) — у шырокім сэнсе — стан псіхікі, адрозны ад нармальнага / здаровага. Аднак гэты тэрмін можа мець больш прыватнае значэнне ў такіх галінах, як юрыспрудэнцыя, псіхіятрыя і псіхалогія.
Цалевічы
Цале́вічы (, Целевичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Духless (фільм)
«Духless» — псіхалагічная драма Рамана Прыгунова па рамане Сяргея Мінаева «Духless. Аповесць пра несапраўднага чалавека».
Цалевічы
Гісторыя
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Акцябрскага сельсавета, у 1939—1954 гадах яго цэнтр.
Духless (фільм)
Спачатку планавалася, што фільм выйдзе ўвосень 2011 года, але прэм'ера адбылася 21 чэрвеня 2012 года на 34-м Маскоўскім міжнародным кінафестывалі, дзе «Духless» быў выбраны ў якасці фільма адкрыцця. На расійскія экраны карціна выйшла 4 кастрычніка 2012 года. 5 сакавіка 2015 года выйшаў працяг фільма «Духless 2», у напісанні сцэнарыя якога браў удзел Сяргей Мінаеў.
Сюжэт
Галоўны герой фільма — 29-гадовы топ-менеджар буйнога міжнароднага банка па імі Макс (Даніла Казлоўскі). Ён валодае ўласнай дарагой машынай, пентхаусам і актыўна ўдзельнічае ў розных вечарынках. Сваё жыццё Максім марнуе на зараблянне грошай, а грошы — на атрыбуты гламурнага жыцця. Але неўзабаве ён задумваецца пра тое, што адбываецца. У карціне гаворыцца пра пераацэньванне сябе і жыцця вакол, пра пераадоленне ўнутранага крызісу.
Акцёрскі склад
Паводле слоў стваральнікаў: «Перад пачаткам здымак усім было відавочна: адгадаем з акцёрам — атрымаецца фільм, прамахнёмся — выратаваць гісторыю будзе немагчыма».
Пасля кастынгу і відэапроб на галоўную ролю быў зацверджаны Даніла Казлоўскі. Пазней Казлоўскі так выказаўся наконт праробленай працы: «У кнігі, па якой мы рабілі фільм, быў падзагаловак „аповесць пра несапраўднага чалавека“. Я разумею, што меў на ўвазе аўтар, але я хацеў зрабіць Макса чалавекам сапраўдным. Я не маю на ўвазе — „прыклад для ўсіх“ ці „ўзор для пераймання“. „Сапраўдным“ — значыць, жывым».
На ролю Юлі, члена акцыянісцкай групы «Свабодныя радыкалы» і каханай галоўнага героя, была запрошана актрыса тэатра Пятра Фаменкі Марыя Андрэева.
Міхаіл Яфрэмаў сыграў роля Кандратава — боса галоўнага героя.
Крытыка
Як і кніга, фільм быў прыняты неадназначна.
Паводле меркавання рэцэнзента «Известий» Ларысы Юсіпавай, «фільм Прыгунова <…> мае да кіно роўна столькі ж дачынення, колькі бэстсэлер Сяргея Мінаева — да літаратуры».
Паводле меркавання рэцэнзента «Афішы», фільм зняты з «безадмоўным кліпмейкерскім аўтаматызмам» і з'яўляецца «энцыклапедыяй штампаў, банальнасцей, агульных месцаў, якімі прынята апісваць жыццё забяспечаных гараджан 2000-х». У рэцэнзіі таксама адзначана, што фільм азначае сабой першае з'яўленне сучаснага пратэстнага руху ў расійскім гульнявым кіно: «Кажуць, аднак, што лінію з групай пратэстных актывістаў занесла ў фільм, так бы мовіць, свежым ветрам перамен — па ходзе справы групоўка ператвараецца з ячэйкі руху PETA у падабенства арт-групы «Вайна», а пад канец наогул будуе барыкады ў Сталешнікавым, але нягледзячы на ўсе ваганні і нявызначанасці, гэта дакладна першае з'яўленне ўмоўных „людзей з Балотнай“ у гульнявым кіно».
Марына Латышава, рэцэнзент «РБК daily», адзначыла добра рэалізаваны тэхнічны бок (мантаж і аператарскую працу), а галоўным недахопам назвала адсутнасць персанажа за якім цікава назіраць. Таму, па яе словах, фільм выглядае як падробка. Аляксей Крыжэўскі, рэцэнзент «Газета.Ru» у цэлым выказаў падобнае меркаванне і паказаў на нейкае ідэйнае падабенства з фільмам Філіпа Янкоўскага «У руху».
Аляксандр Кандукоў у рэцэнзіі для «Rolling Stone Russia», як і іншыя рэцэнзенты, сярод недахопаў адзначыў фальш і лішак гламуру і назваў «Духless» фільмам «пераважна для офісных дзяўчын».
Гідраўлічны прэс
Гідраўлічны прэс — машына для апрацоўкі матэрыялаў ціскам, прыводзіцца ў дзеянне вадкасцю, якая знаходзіцца пад высокім ціскам. Упершыню гідраўлічны прэч быў ўжыты ў канцы 18 стагоддзя для пакетавання сена, выціскання вінаграднага соку, адціскання алею і г.д. Запантэнтаваны Джозефам Брама ў 1795 годзе. З сярэдзіны 19 ст. гідраўлічны прэс шырока выкарыстоўваецца ў металаапрацоўцы для кавання зліткаў, ліставой штампоўкі, гнуткі і праўкі, аб'ёмнай штампоўкі, выддзьмування труб і профіляў, пакетавання і брыкетавання адходаў, прасавання парашковых матэрыялаў, пакрыцця кабеляў металічнай абалонкай і інш. Гідраўлічныя прэсы знайшлі распаўсюджванне таксама ў вытворчасці пластмасавых і гумовых вырабаў, драўнянастружкавых пліт, фанеры, тэксталіту і інш. Яны выкарыстоўваюцца пры сінтэзе новых матэрыялаў (напрыклад, штучных алмазаў).
Гідраўлічны скачок
Гідраўлічны скачок — з’ява рэзкага, скачкападобнага павышэння ўзроўню вады ў адкрытым рэчышчы пры пераходзе патоку з т. зв. бурнага стану ў спакойны. Гідраўлічны скачок суправаджаецца ўтварэннем паверхневага «вальца», унутры якога моцна насычаная паветрам вадкасць знаходзіцца ў складаным вярчальным руху.
Гідраўлічны скачок звычайна назіраецца пры пропуску патоку праз адтуліны гідратэхнічных збудаванняў (вадазліваў, вадаспускаў). З прычыны вялікіх донных хуткасцяў у зоне гідраўлічнага скачка могуць з’яўляцца размывы рэчышча. Тэорыя гідраўлічнага скачка разглядаецца ў гідраўліцы.
Свята-Міхайлаўская царква (Клімавічы)
Свята-Міхайлаўская царква — праваслаўны храм у горадзе Клімавічах Магілёўскай вобласці. Галоўны храм Клімавіцкага благачыння. Размяшчаецца на вуліцы Пралетарскай, 26.
Гісторыя
Пабудавана з цэглы ў 1848 годзе. Кіраваў будаўніцтвам Уладзіслаў Міляноўскі. Па іншых звестках, храм узвялі ў 1866 годзе па распараджэнні начальніка Паўночна-Заходняга краю графа М. М. Мураўёва, а яго асвячэнне адбылося ў 1867 годзе. Першапачатковы праект царквы, якую збіраліся збудаваць у Клімавічах, быў рэалізаваны ў Хоцімску. У 1881 годзе царква стала саборнай.
У апісанні прыхода канца XIX стагоддзя адзначана, што «царква каменная, па колькасці прыхаджан малаўмяшчальная, з адным прастолам». У 1895 годзе адрамантавана на ахвяраванні прыхаджан, праведзена ацяпленне.
У гады нямецкай акупацыі набажэнствы аднавіліся. Царква стала лагерам для ваеннапалонных. Святар Пётр Макараў пад выглядам вянчання з дапамогай мясцовых жанчын ратаваў ваеннапалонных. За гэты ўчынак Іосіф Сталін накіраваў у прыход тэлеграму, дзе выказаў падзяку святару за мужнасць, праяўленую падчас вайны. Копія тэлеграмы захоўваецца ў фонадх краязнаўчага музея.
У 1946 годзе царква вернута прыходу і ў 1950-я гады адноўлена пасля разбурэнняў, нанесеных ў ходзе вайны. У цяперашні час настаяцель прыхода — свяшчэннаінак Інакенцій Смалякоў, прычт — іерэй Рыгор Пашкевіч.
У 2017 годзе з архіпастырскім візітам храм наведаў епіскап Магілёўскі і Мсціслаўскі Сафроній.
Архітэктура
Помнік архітэктуры позняга класіцызму. А. М. Кулагін вызначае архітэктурны стыль будынка як сінадальны кірунак рэтраспектыўна-рускага стылю. Царква складаецца з крыжовага асноўнага аб’ёму і прыбудаваных да яго паўкруглай апсіды з усходу і квадратнага бабінца з захаду. Над сяродкрыжжам узвышаецца вялікі светлавы васьмігранны барабан з купалам. Бабінец завершаны трох’яруснай вежай-званіцай (два чацверыкі і васьмярык з гранёным купалам). Купал і званіца ўвенчаны галоўкамі. Сцены атынкаваныя, завершаныя развітым прафіляваным карнізам. Куты аб’ёмаў апрацаваныя буйным рустам, вокны аздобленыя ляпнымі арачкамі.
Інтэр’ер двухсветлавы, сяродкрыжжа перакрытае самкнёным скляпеннем. У дэкоры выкарыстаныя плоскія нішы, сухарыкі, раскрапоўкі ў выглядзе трохкутных франтонаў, двухколерная тынкоўка.
Галоўная рэліківія царквы — цудадзейны абраз Іверскай Прасвятой Багародзіцы, напісаны і асвечаны ў 1899 годзе. Раней на сценах храма быў яшчэ і роспіс на біблейскія тэмы.
Леў Іванавіч Талбузін
Леў Іванавіч Талбузін (, п. Азінкі, Саратаўская вобласць, РСФСР) — беларускі дызайнер, скульптар.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Творчасць
Працуе ў галіне дэкаратыўна-прыкладнога і медальернага мастацтва, арт-дызайну, скульптурнай пластыкі. Асноўныя работы: медалі «Мікола Гусоўскі», «Алесь Адамовіч», «Чэскі манетны двор», «Сіметрыя»; кафля для станцыі метро «Плошча Я.Коласа»; скульптурны эталон герба «Пагоня». Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Літаратурным музеі М.Багдановіча.
Рэймскі сабор
Рэймскі сабор (Notre-Dame de Reims) быў пабудаваны ў XIII ст., гэта значыць пазней Сабора Парыжскай Божай Маці і Шартрскага сабора, але значна раней, чым саборы ў Страсбургу, Ам’ене і Бавэ.
Рэймскі сабор з’яўляецца адным з самых вядомых узораў гатычнага мастацтва ва Францыі дзякуючы сваёй архітэктуры і скульптурным кампазіцыям і ўваходзіць у спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА. Пачынаючы з перыяду Сярэднявечча і да XIX стагоддзя гэты сабор быў месцам каранацыі практычна ўсіх французскіх манархаў.
Гісторыя
Каля 498: Святы Рэмігій хрысціў у Рэймскім саборы Хлодвіга I.
816: Сын Карла Вялікага Людовік Набожны абраў Рэймс месцам, дзе ён каранаваўся ў якасці імператара.
1027: Каранацыя Генрыха I. Легенда пра сасуд з міро (Sainte Ampoule) і палітычная магутнасць Рэймскага архібіскупства сталі прычынамі таго, што сабор стаў сталым месцам каранацыі французскіх кіраўнікоў.
1210: Пажар знішчыў стары сабор.
1211, 6 мая: Архібіскуп Рэймса Абры дэ Умбер (Aubry de Humbert) заклаў тут новы сабор Маці Божай, які існуе і дагэтуль.
У будаўніцтве новага будынка сабора бралі ўдзел чатыры архітэктара:
XVI стагоддзе — у Рэймскі сабор трапляе славянскае Рэймскае евангелле, на якім, як на таямнічым рукапісе, прысягаюцца каралі.
1825, 29 мая: Апошняя каранацыя ў Рэймсе — Карл X.
Trillium
Trillium — род шматгадовых травяністых раслін сямейства. Уключае каля 50 відаў, якія растуць у хвойных і шыракалістых лясах Азіі (ад Афганістана да Далёкага Усходу) і Паўночнай Амерыкі. У Расіі растуць 2-3 віды, усё на Далёкім Усходзе. Многія віды роду выкарыстоўваюцца як лекавыя і дэкаратыўныя расліны.
Назва паходзіць ад trilix — патройны і адлюстроўвае той факт, што амаль усе часткі расліны існуюць у патройнай колькасці.
Распаўсюджанне
Прадстаўнікі роду сустракаюцца ў зонах умеранага клімату на двух кантынентах: у Азіі (7 відаў) і Паўночнай Амерыцы (38 відаў). Відаў, якія растуць на абодвух кантынентах, няма.
Ва ўсходнім паўшар’і расліны сустракаюцца ў Афганістане, на Гімалаях, у Непале і Пакістане, Бірме, Кітаі, на Далёкім Усходзе Расіі (Камчатка, Сахалін, Курылы, Хабараўскі край), у Японіі, Карэі і Тайвані.
У заходнім паўшар’і прадстаўнікі роду растуць на ўсёй тэрыторыі Паўночнай Амерыкі, за выключэннем паўночных субарктычных абласцей і Мексікі. Найбольшая разнастайнасць відаў засяроджана ва ўсходняй частцы Злучаных Штатаў (у штатах Джорджыя, Алабама, Паўночная і Паўднёвая Караліна, Тэнэсі, Вірджынія і Кентукі), у якой расце больш чым 10 відаў роду.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй не больш за 50 см з кароткім тоўстым карэнішчам.
Сцёблы прамыя са шматлікімі лускападобнымі лістамі пры аснаванні, сцябловыя — сабраны па тры ў калатоўку.
Чашалісцікаў, пялёстак, тычынак і пладалісткоў таксама па тры. Калякветнік складаецца з шасці доляў — трох вонкавых зеленаватых і трох унутраных пялёсткападобных, белых, чырванаватых, цьмяна-жоўтых, больш доўгіх, чым вонкавыя. Кветкі адзінкавыя, белага, зелянява-белага, жоўтага, ружовага або пурпурнага колеру.
Плод — трохгнёздавая зялёная каробачка. Важны паказчык, які дазваляе адрозніць розныя віды роду, — становішча кветкі. У адных відаў кветаножка адсутнічае, кветкі як бы сядзяць на лісці; у іншых кветка размяшчаецца на прамой кветаножцы і звернута ўверх, а ў некаторых кветаножкі ніцыя і кветкі звернутыя да зямлі.
Віды
Паводле інфармацыі базы даных The Plant List, род уключае 9 відаў :
Allium kysylkumi
Allium kysylkumi — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Узбекістана.
Распаўсюджанне
Эндэмік Узбекістана.
Трольхетан
Трольхетан (Trollhättan) — горад на захадзе Швецыі. Размешчаны на рацэ Гёта-Эльв ля вадаспаду Трольхетан (Trollhättefallen). У горадзе знаходзяцца галоўны офіс кампаніі «Saab Automobile AB», аўтамабільны завод кампаніі «SAAB», авіяцыйны - «Volvo Aero», лакаматывабудаўнічы завод NOHAB, гідраэлектрастанцыя, кінематаграфічнае прадпрыемства.
IC 72
IC 72 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Кіт.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фартух у беларускім народным касцюме
Фарту́х (ад Vortuch праз fartuch), пэўнага крою жаночая адзежа, якую надзяваюць спераду на сукенку, спадніцу, каб засцерагчы іх ад забруджвання; пярэднік.
Назвы фартуха ў розных мясцовасцях Беларусі
Для абазначэння фартуха на Беларусі ўжываліся старажытныя ўсходнеславянскія тэрміны «пярэднік», «запон», «запонка», «запан», «затулка», «запаска», «фартушак» але «хвартух» быў найбольш распаўсюджаным. Калі ў рускай вёсцы дадзены від адзення і адпаведны яму тэрмін з’явіліся ў канцы XIX — пачатку XX ст. пад уплывам горада, то на Беларусі фартух адносіцца да даўніх відаў адзення. Аб гэтым сведчаць пісьмовыя помнікі XVI—XVII стст., дзе дадзены тэрмін фігуруе як звычайны пры апісанні адзення розных слаёў насельніцтва. Аб гэтым жа гаворыць і наяўнасць старажытнай геаметрычнай вышыванай ці тканай арнаментыкі, гарманічна ўвязанай з кроем фартуха.
«Запон», «запонка», як назвы фартуха, лакалізуюцца ў Гродзенскім, Мастоўскім, Жыткавіцкім, Столінскім, Веткаўскім, Камарынскім раёнах; «затулка» — у Кобрынскім і Драгічынскім раёнах; «запаска» — у Лельчыцкім раёне. Фартух, сшыты, напрыклад, з кашаміравай хусткі, атрымліваў назву «шаляноўка», з іншай тканіны — «паркалёўка», «саян», «саянік», «пілка» і г.д. Завязванне фартуха паверх спадніцы называлася «прыпінаць», «павязваць».
Прызначэнне фартуха, тыпы крою і аздаблення
У канцы XIX — пачатку XX ст. на кожны дзень насілі фартухі палатняныя з даматканіны, на святы — з пакупнога або з кужэльнага хатняга палатна. Фартухі насілі і дзяўчаты, і жанчыны. Без фартуха хадзіць было сорамна, асабліва калі сустрэнеш мужчыну. Без фартуха нельга было хадзіць па ваду да крыніцы і ўвогуле з’яўляцца на людзях. Дзяўчаты насілі фартушкі часцей з пакупной тканіны. Фартух быў і абавязковай прыналежнасцю вясельнага ўбрання маладой. У Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці, напрыклад, нявесце паверх андарака «прыпіналіся» два фартухі. Адзін (ніжні) вісеў свабодна (абодва прыгожа вышытыя ці «ператыканыя» чырвоным «горынем»), а другі (верхні) «прытыкаўся» па баках (Брэсцкі раён). Андаракі для нявест звычайна былі аднатонныя (сінія, вішнёвыя, зялёныя і інш.). На Гродзеншчыне (Ваўкавыскі раён, в. Бабры) зверху такога андарака падпяразвалі палатняны фартух, вышыты ці «затканы» арнаментам, а па краю прышывалі фальбонку ў выглядзе дробных складачак з пакупной каляровай тканіны. Фартух прыпіналі і нявесце на Гомельшчыне, Брэстчыне і іншых месцах.
Традыцыйны беларускі фартух у залежнасці ад шырыні палатна і мясцовых асаблівасцяў шыўся з аднаго, часцей з двух, а ў асноўных выпадках з двух з паловай і трох палотнішчаў. Дэкарыраваўся ён звычана адным або некалькімі папярочнымі бардзюрамі на падоле. Колькасць арнаментальных палос, іх шырыня, кампазіцыйнае размяшчэнне, наяўнасць ці адсутнасць дэкору на завязках (пасках, тычках), у месцах злучэння палотнішчаў вар’іравалася па рэгіёнах. Спосаб выканання дэкору і яго характар, як правіла, былі аднатыпнымі для фартуха і кашулі, што з’яўлялася адной з важных умоў вобразнага адзінства касцюма. Цікава, што параўнальна з кашуляй гэта частка адзення хутчэй зазнавала якія-небудзь змяненні. З канца XIX ст., напрыклад, усё часцей для фартухоў выкарыстоўваецца куплёны матэрыял, што адпаведна пацягнула за сабой іншы крой. Такія фартухі шыліся з адной полкі і ўпрыгожваліся прышыўной вышаванай фальбонай. На рубяжы стагоддзяў традыцыйны комплекс святочнага адзення ўключаў кашулю, упрыгожаную геаметрычным шыццём ці ткацтвам, і фартух з куплёнай тканіны, які не меў выразных рэгіянальных прыкмет. Акрамя таго, тэрытарыяльна традыцыйныя палатняныя фартухі былі пашыраны менш, чым кашулі. Іх не насілі, напрыклад, у асобных раёнах Брэсцкага Пабужжа, Падняпроўя.
Фартухі-«затулкі» з в. Лелікава, Павіцце, Радастава Драгічынскага раёна Брэсцкай вобласці, якія захоўваюцца ў Брэсцкім краязнаўчым музеі, «прыпінала» сваха зверху саматканай спадніцы з натканымі гарызантальным узорам палосамі. Яе замаўлялі краўцам-яўрэям да 20-ых гг. XX ст.
У пост у шэрагу месцаў сялянкі насілі чорныя фартухі (Усходняе Палессе). У чорных фартухах (в. Знаменка Жыткавіцкага раёна) хадзілі і на хаўтуры і бралі з сабой «плакаць» маленькую вышытую хустачку-«ражок». Вядома, што хавалі жанчын у той самай вопратцы, у якой яны вянчаліся, або ў святочнай, у спадніцах і фартухах у тым ліку. Калі жанчына пры жыцці мела некалькі мужоў, у гроб ёй клалі два фартухі (в. Рычаў Жыткавіцкага раёна). Цёмныя фартухі ў многіх месцах насілі на працу.
Шылі іх з адной, двух, трох полак палатна, збіраючы ў дробную зборку або складкі на паясніцы. Вельмі часта фартухі вышывалі «крыжыкам» ці гладдзю ўнізе 1-2 вузкімі палоскамі геаметрычнага ці расліннага арнаменту. Пераважную большасць іх знізу падшывалі карункамі. Куплялі ў яўрэяў і гатовыя белыя паркалёвыя фартухі з нашыўкай або з вязанай устаўкай.
Распаўсюджаны былі паўсямесна фартухі з фальбонкай («хвальбонка», «брыжыкі», «брыжы»), якую прышывалі пераважна да будзённых фартухоў. Увогуле для паўсядзённай носкі шылі, як правіла, аднаколерныя, з фальбонкай, з закладзенымі па нізе 2-3 невялікімі папярэчнымі складкамі. Часам такі фартух шылі са старога палатна (са зношанай спадніцы, парткоў і г.д.).
У святочныя фартухі сялянкі ўкладвалі ўсё сваё майстэрства вышыўкі, ткацтва, пляцення карункаў і г.д. На Усходнім Палессі (Калінкавіцкі, Лельчыцкі, Светлагорскі раёны) фартухі шылі з прошвай па ніжняй частцы і карункамі «сваёй работы», якія прышывалі да нізу. Карункі ўстаўлялі і пасярэдзіне фартуха. Фартух пры гэтым разразалі папалам і ўстаўлялі карункі, а знізу (па падоле) прышывалі яшчэ карункі-«зубы». Нярэдка ўсю гэту прыгажосць дапаўнялі 2-3 чырвоныя гарызантальныя палоскі арнаменту. Фартухі тут шылі не толькі з палатна, але і з іншых тканін: паркалю, «шэляні», «церлаўкі». Чорнага колеру фартухі, якія насілі пераважна старыя жанчыны, упрыгожваліся вышаўкай чырвонымі кветкамі.
Прыгожыя шарсцяныя фартухі-«шаляноўкі» ў канцы ХІХ ст. сялянкі часта называлі «мікалаеўскімі». На фартухах Гомельшчыны вышывалі яшчэ і завязкі фартуха, якія шылі прыкладна 8-10 см шырынёй. Рабілі на фартухах не толькі складкі, але і па тры «зашчыпы», якія таксама былі і на сарочцы.
У Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці шылі суконныя фартухі, тканыя ў 2 полкі ў рознакаляровыя поласы. Былі яны без завязак, а таму зацягваліся на шнурок.
На Гродзеншчыне фартухі шылі частей з пакупной тканіны і вышывалі чырвонымі, чорнымі, сінімі ніткамі. Многія сялянкі простае палатно сваёй работы, як фарбаванае, так і белае, стараліся таксама прыгожа вышыць (10 см у нізе чырвонымі і чорнымі ніткамі) і аздобіць карункамі ці фальбонкай па нізе. Святочныя фартухі шылі з тонага кужэльнага палатна, будзённыя — са зрэбнага і зусім проста (з фальбонкай). У царкву і касцёл сялянкі (Мастоўскі, Ваўкавыскі, Зэльвенскі, Слонімскі, Бераставіцкі раёны) павязвалі белыя без вышыўкі «фартушкі» з пакупной тканіны, якія ля пояса закладвалі ў складку, а вакол фартуха прышывалі нешырокую «хвальбонку».
На Міншчыне і Віцебшчыне фартухі шылі такога ж крою: з аборкай «хвальбонка», «скудзеркі», «брынзелькі», «андаляжы» ці са складачкамі. У першай палове XX ст. сустракаліся фартухі з «грудзінкай» на шлейках. Святочныя фартухі тут шылі пераважна белыя, якія «ператыкалі» чырвонымі і чорнымі ніткамі ці вышывалі геаметрычным або раслінным арнаментам. Упрыгожвалі нашыўкай рознакаляровых стужак або прошвай па нізе. Пры наведванні царквы белыя вышытыя фартухі лічыліся абавязковымі. Для штодня для зручнасці іх шылі з цёмнай тканіны, якая не так хутка пэцкалася. Свае асаблівасці мелі і фартухі ў Заходнім Палессі. Шылі іх пераважна з даматканага, надзвычай тонкага і прыгожага кужэльнага палатна і багата «вытыкалі» шарсцянымі пакупнымі ніткамі ў папярэчныя палосы, якія вылучаліся сваёй паліхромнасцю. Дзяўчаты такія фартухі ўпрыгожвалі вышытымі на іх пеўнямі і папарна складзенымі ружамі і іншымі кветкамі, якія былі сімвалам кахання. Пазней для «ператыкання» выкарыстоўвалі баваўняныя ніткі. Палосы на фартухах, якія былі як белыя, так і іншых колераў, былі і папярэчнымі, і прадольнымі. У якасці паўсядзённага адзення сялянак фартух вядомы да нашагу часу. Фартух цёмнага колеру сялянкі выкарыстоўваюць у час гатавання ежы, працы па гаспадарцы і догляду жывёлы. У сярэдзіне XX ст. побач з фартухамі традыцыйнага крою з’явіліся фартухі з «грудзінкай», «нагруднікамі» (прышытай ці суцэльнакроенай нагруднай часткай), якія выкарыстоўвалі ў хатнім побыце. Традыцыйнага крою, але з фабрычных тканін, пераважна цёмных колераў, да 70-ых гг. XX ст. шылі спадніцы і фартухі жанчыны старэйшага пакалення. Сярод іх пашыраны былі клятчастыя ці ў палоску спадніцы, якія шыліся крыху карацейшымі і зверху якіх у свята падпаразваліся белыя, а ў будзённыя дні квяцістыя фартухі.
Сімволіка, традыцыі і абрады з выкарыстаннем фартуха
Фартух не толькі складае неабходную частку жаночага адзення, але відавочна адыгрывае вельмі вялікую ролю ў значнасці самой прыстойнасці. Ніякая жанчына, якая шануе сябе, не пакажацца без фартуха перад мужчынам, з якім яна лічыцца як з чалавекам. Пры з’яўленні ў хаце чужога чалавека гаспадыня перш за ўсё глядзіць, ці прыстойна яна адзета, ці падпярэзаны ў яе фартух.
Фартух у беларусаў выконваў абрадавую функцыю. Так, яго выкарыстоўвала маці нявесты, якая несла ў ім жыта для абсыпання маладых. Фартух уваходзіў у спіс адзення, якое дарыла нявеста свякрусе. У асобных месцах свякруха расцілала свой фартух пад ногі нявесткі, каб яна абавязкова наступіла на яго. На думку беларусаў, гэта служыла сімвалам яднання свякрухі і нявесткі. У строі жанчын фартух меў сімвалічнае засцерагальнае значэнне, які па народных уяўляннях, ахоўваў лона маці, таму вялікая роля надавалася арнаментацыі фартуха рознымі магічнымі сімваламі: ромбамі, якія ўвасаблялі ўрадлівую зямлю, салярнымі знакамі, выявамі птушак як сімвалаў шчасця, раслінным арнаментам. Фартух удзельнічаў у абрадзе хрышчэння нованароджанага: менавіта на фартуху неслі дзіця на хрэсьбіны.
Фартушок сімвалізаваў радаводную эстафету, прычым верхняя частка і пояс, на якім трымаўся атрыбут жаночай долі, былі чырвонымі, гэта значыць жывот жанчыны — улонне новага жыцця — быў экраніраваны. На другі дзень вяселля, пасля таго як дзяўчына-нявеста перарадзіцца ў статусе жанчыны-гаспадыні, да яе падыходзіла маці жаніха, здымала фату і вянок і павязвала два атрыбуты жаночай долі: хусцінку (намітку) і фартушок.
На Радаўніцу на надмагільныя крыжы (знак роўнасці перад Богам) падвязваюць адпаведныя знакі-сімвалы. На магіле жанчыны такім знакам-сімвалам выступае белы фартушок. Для аздаблення раскрэсных і прыдарожных крыжоў выкарыстоўвалі невялікія, спецыяльна пашытыя фартушкі і стужкі. Белыя і рознакаляровыя павязваліся на 30-40 см ніжэй перакрыжавання на вертыкальным бруску, утвараючы больш чым метровы каскад складак, які нагадваў фалдзістую спаднічку. Каб фартушкі не падымаліся ад ветру, іх «спавівалі» (абмотвалі стужкамі). Прынцыпы «апранання» раскрэсных крыжоў былі даволі класічныя і падобныя ў многіх вёсках усяго палескага рэгіёну. Фартушок — набедраная павязка, пояс, стужка — не вызначаліся асаблівай выдумкай дэкаратыўнага афармлення. Жанчына, якая, прагнучы мець каханага хлопца за мужа, ішла да крыжа, несучы яму белую палатніну ручніка ці фартуха з чырвонымі паскамі. Фартух дзяўчаты пачыналі насіць пасля дасягнення паўналецця. З фартухом была звязана цэлая сістэма прадпісанняў этыкету і шэраг вераванняў шлюбнага характару. Калі дарогай развяжуцца матузы — муж здрадзіў. Страта фартуха атаясамлівалася са стратай дзявоцкасці. Фартух увасабляў ідэю нараджэння — у яго кідалі чарапкі, каб бясплодная жанчына магла зацяжарыць; ім выціралі сурочаных дзетак. На Кобрыншчыне жанчыны павязвалі не адзін, а два фартушкі. Насілі іх так, каб арнамент ніжняга фартушка быў бачны з-пад верхняга. Другі фартушок павязваўся не заўсёды, але абавязкова — у рытуальных выпадках. Напрыклад, калі падчас вяселля свацці ішлі па маладую. Яны павязвалі другі фартушок, падтыкалі яго ў выглядзе кішэні і клалі туды розныя пачастункі: бохан хлеба («каб і ў маладой гэтак жа, як хлеб з рошчыны вырас, жывоцік увесь час падрастаў» — каб у доме было шмат дзяцей), сыр і іншыя. На Палессі жонка пасля смерці мужа сорак дзён хадзіла, не заплятаючы валасы ў касу, а калі ўдава збіралася яшчэ раз замуж, то да сарака дзён не зашпіляла каўнер кашулі і не завязвала фартуха.
Атэль Субіз
Атэль Субі́з (Hôtel de Soubise) — невялікі палац у 3-й акрузе Парыжа па адрасе Rue des Archives 60, аднак знакаміты ўваход размешчаны на вуліцы Rue des Francs Bourgeois. Выкарыстанне слова атэль у назве паказвае на від будынка. Парыжскі атэль уяўляе сабой асаблівы тып гарадскога асабняка з уласным садам.
Гісторыя будынка
З 1371 па 1375 канетабль Аліўе дэ Клісон пабудаваў на гэтым участку зямлі свой ​​асабняк. Ад яго пабудовы захавалася ўмацаваная брама з двума вежамі па баках, якія выходзяць на вуліцу Архіваў.
У 1553 годзе будынак перайшоў у рукі герцага Гіза, які распарадзіўся аб практычна поўнай перабудове асабняка. Ад палаца Гізаў да нашых дзён дайшла капліца і каравульная зала (salle des gardes), дзе ў XVI стагоддзі праходзілі сходы Каталіцкай лігі. Магчыма, менавіта тут была задуманы Варфаламееўская ноч і паўстанне 1588 года. Пры Марыі дэ Гіз, апошняй прамой наследніцы старэйшай галіны дому Гізаў, у асабняку быў заснаваны выдатны тэатр, у пастаноўках якога ў прыватнасці ўдзельнічалі Карнэль, Лерміт, Шарпанцье.
Пасля смерці Марыі дэ Гіз у 1688, асабняк быў набыты ў 1700 годзе Франсуа дэ Роганам (1630—1712), што насіў тытул прынца Субіз. У 1705 годзе новыя гаспадары распарадзіліся цалкам перарабіць асабняк, пакінуўшы ад старога толькі ўязную браму ў якасці бакавога ўваходу.
Архітэктарам быў прызначаны П'ер Дэламер, які, як і ўладальнік, быў родам са Страсбурга. Будаўніцтва вялося з 1705 па 1709 год. За ўнутранае арганізаванне атэля адказваў архітэктар і дэкаратар Жэрмэн Бафран (1667—1754). Інтэр'ер атэля Субіз лічыцца ці не самым першым з захаваных інтэр'ераў у стылі ракако. Можна сказаць, што тут і ў Марлі адбылося нараджэнне гэтага стылю. Асаблівай увагі варты «Авальны салон» (ці «салон Прынцэсы»), чые сцены ўпрыгожаны люстэркамі і карцінамі, маскіравалымі пераход ад сцен да столі. Такім чынам, у салоне няма ні адной прамой лініі.
Боўлінг
Боўлінг (ад to bowl — каціць) — спартыўная гульня ў шары, якая паходзіць ад гульні ў кеглі. Мэта гульні - збіць з дапамогай як мага меншай колькасці шароў кеглі, устаноўленыя асаблівым чынам у канцы дарожкі без абмежаванняў. У свеце існуе шмат разнавіднасцяў боўлінга: 5-кегельны боўлінг адрозніваецца ад 10-кегельнага не толькі колькасцю кегляў, але і, напрыклад, колькасцю кідкоў у кожным фрэйме, а таксама рознай гульнявой каштоўнасцю кегляў, кэндлпін-боўлінг адрозніваецца, перш за ўсё формай кегляў, якія нагадваюць свечкі і іншыя. Самы распаўсюджаны ў свеце варыянт - гэта 10-кегельны боўлінг, у якім кеглі ўстаноўлены ў выглядзе трохвугольніка.
Сезон 2015 ЖФК Славянка Мінск
У 2015 годзе жаночы футбольны клуб «Славянка» з горада Мінска прымаў удзел у адныс афіцыйныі турніры на рэспубліканскім узроўні:
Паталогія
Паталогія (ад Παθος — пакута, боль, хвароба і λογος — вучэнне) — навука, якая вывучае заканамернасці ўзнікнення, развіцця і вынікі хвароб; тэарэтычная аснова медыцыны.
Дае магчымасць выявіць сутнасць хваробы, яе функцыянальныя і структурныя праявы, вызначыць прынцыпы прафілактыкі і лячэння.
Найбольш агульныя прычыны і заканамернасці паталагічных працэсаў (алергіі, атрафіі, гарачкі, дыстрафіі, запалення, некрозу, парушэнняў лімфа- і кровазвароту) вывучае агульная паталогія, канкрэтныя хваробы — асобная паталогія.
Падзяляецца на паталагічную анатомію і паталагічную фізіялогію.
У біялогіі адносіцца да даследавання структурных і функцыянальных змяненняў у клетках, тканках і органах пры захворваннях. У медыцыне слова паталогія — часта сінонім захворвання.
Рыгор Пятровіч Чуйко
Біяграфія
Выбіраўся Дэпутатам Мінскага раённага Савета дэпутатаў, членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 3-га і 4-га скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны, юбілейным медалём «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
NGC 345
NGC 345 (іншыя абазначэнні — MCG −1-3-64, PGC 3665) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сцяг Вышкава
Сцяг Вышкава — адзін з афіцыйных сімвалаў польскага горада Вышкава.
Апісанне
Сцяг складаецца з прамавугольніка з суадносінамі даўжыні і шырыні 8:5, белага колеру, з гарызантальнай чырвонай паласой пасярэдзіне, якая складае 1/3 шырыні прамавугольніка.
IC 73
IC 73 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор'і Рыбы.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Марское Вока
Марское Вока (Morskie Oko) — возера ў Малапольскім ваяводстве Польшчы. Гэта найбуйнейшае і чацвёртае па глыбіні возера ў Татрах. Яно размешчана ў Татранскім нацыянальным парку, у даліне Рыбін Паток хрыбта Высокія Татры ля падножжа Менгушавецкіх вяршыняў.
Апісанне
Горы, што акружаюць возера, падымаецца прыкладна на 1000 м над яго паверхняй; адна з іх — Рысы (2499 м), найвышэйшая вяршыня польскіх Татраў. Побач з Менгушавецкімі вяршынямі (уключаючы Менгушавецкі Шчыт Велькі, 2438 м), далей і крыху налева, узвышаецца стройны Мніх (2068 м). Вакол возера ў вялікай колькасці растуць.
У мінулым Марское Вока насіла назву «Рыбіна возера» з-за яго прыродных запасаў рыбы, што з’яўлялася рэдкасцю для Татранскіх азёр і сажалак. У празрыстых водах можна лёгка заўважыць фарэль. Назва «Марское Вока» адбылося ад старой легенды, згодна з якой возера было злучана з морам праз падземны канал.
Офіс польскага таварыства турызму і краязнаўства стаіць на марэне ў паўночнага берага возера. Яна размешчана на вышыні 1405 м над узроўнем мора і з’яўляецца адным з найстарэйшых у Татрах шале. Хаціна носіць імя імя Станіслава Сташыца, які даследаваў возера ў 1805 годзе. Гэты дом з’яўляецца адпраўным пунктам для паходаў да гары Рысы і да перавала Шпіглясава. Побач знаходзіцца «Старэ Схранішка» («Стары Прытулак»), першапачаткова карэтнік. Абодва будынкі з’яўляюцца помнікамі гісторыі.
Марское Вока з’яўляецца адным з самых папулярных славутасцяў ў Татрах, часта яго наведваюць больш за 50 000 турыстаў у сезон адпачынкаў. Шлях да возера займае каля 2 гадзін пешшу ад бліжэйшай дарогі, па якой можна праехаць на аўтатранспарце. Многія турысты выбіраюць для падарожжа конныя падводы, паслугі рамізнікаў прадастаўляюць мясцовыя жыхары гуралі. Зімой невялікі адрэзак шляху праходзіць па лавінаапаснай зоне, гэты ўчастак застаецца халодным нават летам. Купанне ў возеры і кармленне фарэлі забаронена.
Гісторыя
Самыя раннія дакументы, у якіх згадваецца Марское Вока, датуюцца 1575 годам. У канцы XIX стагоддзя паміж Галіцыяй і Венгрыяй узнікла спрэчка з нагоды прыналежнасці возера і прылеглай тэрыторыі. Суд горада Грац вынес рашэнне на карысць польскага боку. Гэта рашэнне было прынята дзякуючы, які прадстаўляў інтарэсы Галіцыі.
Марское Вока было «нанова адкрыта» для турызму доктарам ў сярэдзіне XIX стагоддзя; першая хаціна была пабудавана тут у 1836 годзе, але ў 1865 годзе яна згарэла. Другая хаціна, пабудаваная ў 1874 годзе, згарэла ў 1898 годзе. У 1902 годзе была пракладзена дарога з Закапанэ, якая атрымала назву «дарога Освальда Бальцера». З 1933 года, пасля вяртання суверэнітэту, возера належыць польскай дзяржаве.
Марское Вока з'яўлялася крыніцай натхнення для многіх дзеячаў мастацтва, уключаючы мастакоў (,, Станіслава Галека), паэтаў (, , Казімежа Пшерва-Тетмайера, , ), і кампазітараў.
NOHAB
NOHAB (Nydqvist & Holm AB) — шведская кампанія, якая размяшчалася ў горадзе Трольхетан і спецыялізавалася на вытворчасці лакаматываў.
Гісторыя
Кампанія заснавана Антэнарам Нідквістам, Ёханам Магнусам Ліндстромам і Карлам Олафам Хольмам ў 1847 годзе як Трольхетанскі механічны завод. Завод выпускаў турбіны для ГЭС.
У 1865 годзе кампанія выпусціла свой першы паравоз, а ў 1912 годзе з варот завода выйшаў тысячны лакаматыў.
У 1916 годзе кампанія рэарганізавана ў публічную кампанію і стала называцца NOHAB.
35 лакаматываў было пастаўлена для чыгунак Нарвегіі.
Кампанія збанкрутавала ў 1979 годзе.
Азербайджанская Дзяржаўная Чыгунка
Закрытае акцыянернае таварыства «Азербайджанская Дзяржаўная Чыгунка» (“Azərbaycan Dəmir Yolları” Qapalı Səhmdar Cəmiyyəti, "ADY" QSC) — нацыянальны аператар сеткі чыгунак Азербайджана са 100%-м дзяржаўным капіталам. Кампанія створана летам 2009 года на базе Азербайджанскай Дзяржаўнай чыгункі, функцыянальна замяніўшы яе.
Тэхнічныя паказчыкі, інфраструктура, арганізацыя кіравання, структура
Да 1991 г. Азербайджанская чыгунка арганізацыйна складалася з трох аддзяленняў (Бакінскага, Гянджынскага і Нахічэванскага). Пасля здабыцця незалежнасці Азербайджана і аддзялення яго чыгункі ад структуры МШЗ СССР былі праведзены рэформы па арганізацыйнай структуры.
Вытворчыя аб’яднанні:
Службы:
У склад АзЧ, таксама на правах дарожнага прадпрыемства ўваходзіць Бакінская дзіцячая чыгунка.
Рухомы склад
На чыгунцы эксплуатуецца рухомы састаў наступных серый:
Вандроўкі
Кампанія злучае Азербайджан з Украінай і Расіяй
Развіццё хуткаснага руху
Праектам прадугледжваецца стварэнне хуткаснага руху ад Баку да Беюк-Кясіка (мяжа з Грузіяй) з перспектывай стварэння агульнага хуткаснага калідора Азербайджан — Грузія — Турцыя. На аснове міжнароднага тэндэру, ТЭО праекта правялі паўднёвакарэйскія кампаніі, і яны ж выйгралі тэндэр на праектаванне. Прапануецца тры віды выканання праекта, будаўніцтва асобнай хуткаснай лініі ад Баку да Беюк-Кясика, будаўніцтва дадатковых шляхоў на ўжо існуючым участку Баку — Беюк-Кясик, і мадэрнізацыя існуючай лініі Баку — Беюк-Кясик для хуткаснага руху. Праект будаўніцтва асобнай лініі быў адкінуты, як празмерна дарагі і нерэнтабельных. У ходзе перамоў і кансультацый, выбар найбольш верагодна ўпадзе на трэці варыянт, які прадугледжвае мадэрнізацыю існуючых чыгунак для хуткаснага руху. Па гэтаму праекту, першапачатковая хуткасць пасажырскіх цягнікоў на лініі будзе 120 км / ч, далей 160км / г, і ў канчатковым выніку больш 200км /г. Па праекце прадугледжваецца далейшае развіццё хуткаснага руху, з падключэннем да яго чыгунак Грузіі і Турцыі, для стварэння адзінага міжнароднага хуткаснага калідора, з Каўказ а ў Еўропу. У далёкай перспектыве, з павелічэннем пасажырапатокаў, намячаецца таксама павелічэнне хуткасці руху да 300км / г, з будаўніцтвам дадатковых пуцей.
ТРАСЕКА (транспартны калідор Еўропа-Каўказ-Азія)
У праекце плануецца задзейнічаць маршрут Баку-мяжа Грузіі, даўжыня якога складзе 503 кіламетра.
Баку — Тбілісі — Карс
Па гэтым праекце, павінны быць злучаныя чыгункі Азербайджана, з дапамогай чыгунак Грузіі з чыгункамі Турцыі. Па праекце (ажыццяўленне якога пачалося з 2007 г.) павінна быць пабудаваная чыгуначная лінія ад станцыі Ахалкалакі ў Грузіі, да чыгуначнай станцыі ў горадзе Карс. Прыкладны кошт праекта ацэньвалася ў 800 млн долараў ЗША, выдаткі ўзялі на сябе пароўну Азербайджан, шляхам прадастаўлення крэдыту Грузіі, і Турцыя. Азербайджан па мінімальнай працэнтнай стаўцы выдзеліў крэдыт Грузіі на будаўніцтва ўчастка ад Ахалкалакі да мяжы з Турцыяй, за свой жа рахунак Азербайджан праводзіць рэканструкцыю ўчастка Марнеулі — Ахалкалакі. На пачатковай стадыі па дарозе плануецца перавозіць да 10 млн т. грузаў, з далейшым павелічэннем грузапатокаў да 25 млн т. у бліжэйшай перспектыве. Гэты праект таксама з’яўляецца часткай больш грандыёзнага праекта па злучэнні чыгунак паўднёвага Каўказа з Еўропай праз Турцыю. Па праграме развіцця чыгунак Турцыі, вядзецца будаўніцтва падводнага чыгуначнага тунэлю пад пралівам Басфор ў Стамбуле, што забяспечыць прамую сувязь з агульнаеўрапейскай сеткай чыгунак. Таксама ў кантэксце праекта плануецца, будаўніцтва чыгункі з Карса ў Нахичеваньскую АР. У перспектыве, з выкананнем праектаў хуткаснага паведамлення, праект Баку — Тбілісі — Ахалкалаки-Карс стане часткай чыгуначнага хуткаснага калідора Еўропа — Каўказ — Азія.
Поўнач — Поўдзень
У 2000 годзе паміж Расіяй, Індыяй і Іранам было заключана пагадненне аб міжнародным транспартным калідоры «Поўнач-Поўдзень». Азербайджан далучыўся да гэтага праекта ў 2005 годзе. Гэты транспартны калідор з’яўляецца сукупнасцю транспартна-інфармацыйных магістраляў ад Індыі і Амана пасродкам мора, затым праз Іран, Каспійскі рэгіён, у Расію і ў адваротным кірунку. Па разліках экспертаў, прапускная здольнасць МТК «Поўнач-Поўдзень» складзе на першых падліках да 10 мільёнаў тон грузаў у год.
Ёсць некалькі маршрутаў следавання грузаў з выкарыстаннем розных відаў транспарту, адзін з іх так званая «заходняя галіна»: кірунак Астрахань — Махачкала — Самурая, далей па тэрыторыі Азербайджана з выхадам у Іран праз памежную станцыю Астара. Або ад Самурая праз тэрыторыі Азербайджана і Арменіі з выхадам у Іран праз памежную станцыю Джульфа.
На тэрыторыі Азербайджана праект прадугледжвае будаўніцтва пагранічнага моста Астара (Іран) — Астара (Азербайджан), пагранічнай станцыі, 8,5 км шляхоў, а таксама пункта змены колавых пар і іншай інфраструктуры ў Азербайджане. На рэалізацыю праектаў у Азербайджане неабходна каля 21 млн долараў.
Корар
Корар (Koror) — горад на аднайменным востраве, адміністрацыйны цэнтр і аснова аднайменнага штата у Палау. У 1994—2006 гг. быў сталіцай краіны. Насельніцтва — 8 744 чал. (2013 г.).
Геаграфія
Корар займае аднайменны востраў, плошчай 9,3 км², аддзелены ад Бабелдааба вузкім пралівам (737 м). Асноўная частка вострава мае старажытнае вулканічнае паходжанне. Паўднёвая частка складзена каралавымі адкладаннямі. Рэльеф пераважна раўнінны, з невысокімі пагоркамі, парослымі дрэвамі і хмызнякамі. На поўдні вылучаецца ўнутраная лагуна Ніка, якая выкарыстоўваецца як натуральная гавань. У мала населеных раёнах горада жывуць птушкі, у тым ліку рэдкія віды.
Клімат субэкватарыяльны пасатны, вельмі вільготны. У сезон дажджоў здараюцца тайфуны.
Гісторыя
У старажытнасці Корар быў населены мікранезійцамі, продкамі сучасных палаўанцаў. Да канца XVIII ст. мясцовае насельніцтва было аб’яднана пад уладай адзінага вярхоўнага правадыра. У 1783 г. каля Корара адбылося крушэнне брытанскага карабля «Антылопа». Каманда на чале капітана Генры Вільсана знайшла на 3 месяцы прытулак у вярхоўнага правадыра Ібедула. Гэта паклала пачатак сталым кантактам паміж палаўанцамі і еўрапейцамі. Ібедул накіраваў у Вялікабрытанію свайго сына Лібу, але той памёр у Лондане падчас эпідэміі. Гісторыя пра караблекрушэнне каля Корара і вандроўку Лібу стала шырока вядомай ва ўсіх еўрапейскіх краінах.
У XIX ст. дзякуючы зручнай гавані востраў ператварыўся ў галоўнае месца спынення еўрапейскіх і амерыканскіх мараплаўцаў на Палау. У 1885 г. Корар быў абвешчаны часткай каланіяльных тэрыторый Іспаніі. Тут была адчынена каталіцкая місія, з’явіўся прадстаўнік іспанскай адміністрацыі. У 1899 г. разам з іншымі тэрыторыямі Мікранезіі Корар быў прададзены Германіі і фактычна ператварыўся ў гандлёвы цэнтр Палау.
У 1914 г. захоплены Японіяй. Японцы ператварылі Корар у галоўны адміністрацыйны цэнтр сваіх тэрыторый у Мікранезіі. Быў пабудаваны горад, большая частка жыхароў якога з’яўлялася выхадцамі з Японіі і Карэі. Палаўанцы ператварыліся ў этнічную меншасць. Былі пабудаваны порт, аэрапорт, майстэрні, прадпрыемствы па перапрацоўцы рыбы і сельскагаспадарчай прадукцыі. Насельніцтва Карора ў міжваенны перыяд дасягала некалькі дзясяткаў тысяч чалавек.
У 1944 г. Корар быў захоплены амерыканцамі. Большасць японцаў і карэйцаў былі інтэрнаваны на радзіму. У 1947 г. увайшоў у склад тэрыторый, перададзеных ААН у апеку ЗША. Пасля абвяшчэння незалежнасці Палау да 2006 г. выконваў функцыю сталіцы дзяржавы. У нашы дні застаецца найбуйнейшым горадам Палау.
Эканоміка
Корар — галоўны транспартны, прамысловы і фінансавы цэнтр Палау. Працуюць міжнародны порт і міжнародны аэрапорт. У горадзе больш за 20 гасцініц для турыстаў.
Культура
У Корары знаходзяцца Нацыянальны музей Палау, этнаграфічны музей Этпісана, навуковы цэнтр вывучэння каралавых рыфаў, акварыум, Нацыянальны стадыён, Грамадская бібліятэка, двухгадовы Грамадскі каледж і іншыя ўстановы.
Стабурагс
Стабурагс (Staburags, таксама вядомы як Стабурадзэ) — колішні 18-метровы вуцёс, што размяшчаўся ў Латвіі на левым беразе Дзвіны. З ніжняй часткі скалы сцякала мноства крыніц, што надавала Стабурагсу агульныя рысы з вадаспадамі. Шмат стагоддзяў Стабурагс ушаноўваўся мясцовымі жыхарамі.
Гімн Ямайкі
«Jamaica, Land We Love» — дзяржаўны гімн Ямайкі.
Стабурагс
У 1966 годзе вуцёс быў затоплены падчас будаўніцтва Плавінскай гідраэлектрастанцыі. У парку Вігантэ побач з месцам, дзе знаходзілася святыня, знаходзяцца дрэвы, пасаджаныя кіраўнікамі і вядомымі асобамі Латвіі, і эстрада. Таксама тут у 2003 годзе быў створаны памятны знак «Божае вуха» (Dieva auss).
Легенда
У латышскай народнай творчасці налічваецца 82 версіі легенд пра паходжанне Стабурагса. Паводле найбольш распаўсюджаных, у гэтых мясцінах некалі жыла дзяўчына, муж якой быў рыбаком. Аднойчы яна як заўжды чакала каханага, стоячы на высокім беразе Дзвіны. Але ў тую ноч на рацэ адбылася моцная бура, і хлопец патануў. Дзяўчына, убачыўшы гэта, пачала плакаць і неўзабаве скамянела, пераўтварыўшыся на скалу, але яе слёзы цякуць і дагэтуль.
Гімн Ямайкі
Тэкст гімна
Eternal Father bless our land
Стабурагс
Знішчэнне
У 1947 годзе савецкі інстытут «Гідраэнергапраект» падрыхтаваў комплексную праграму пабудовы сеткі вадасховішчаў і ГЭС у ніжнім цячэнні Дзвіны. Побач са Стабурагсам павінны былі ўзнікнуць два вадасховішчы — пры Мэмэньскай ГЭС з узроўнем вады 16 метраў і пры Плавіньскай з узроўнем вады 24 метры. Гэты варыянт не ўяўляў небяспекі для Стабурагса. Але ў 1955 годзе быў прыняты новы праект, паводле якога ўзровень вады ў вадасховішчы каля Плавіньскай ГЭС павінен быў быць павышаны на 40 метраў. Гэта выклікала вялікі смутак у народзе, і падчас будаўніцтва ГЭС у 1961—1965 гадах амаль кожная латышская сям'я паспела прыехаць на развітанне са Стабурагсам. Скала пайшла пад ваду ў снежні 1966 года. Пад вадой апынулася і скульптура «Дайна», якую неўзабаве ўсё ж выцягнулі з вады і перавезлі ў Сігулду.
Гімн Ямайкі
Тэкст гімна
Guard us with Thy mighty hand.
Стабурагс
Знішчэнне
У наш час вяршыня Стабурагса знаходзіцца на глыбіні больш за дваццаць метраў. Падчас паніжэнняў узроўню вады яна можа часова паказвацца на паверхні.
У культуры
У 1820 годзе лютэранскі святар Стэндэрс запісаў ад 103-гадовай жанчыны 11 народных песняў пра Стабурагс. У 1846 годзе гэта натхніла прафесара ўніверсітэта ў Тарту Крузэ выдаць кнігу латышскай і нямецкай мовамі. У 1850 годзе ў Елгаве пабачыла свет нямецкамоўная брашура «Der Stabburags». . У 1869 годзе Фрыдрых Мальберг напісаў паэму «Стабурагс і Лесма». У 1871 годзе ў часопісе «Балтыйскі веснік» з'явілася эсэ Карла Зарыньша «Стабурадзэ ў Курляндыі». У 1875 годзе Аўкселіс выдае паэтычны збор «Стабурадзэ». У 1895 годзе Валдэмарс Залітыс піша кнігу «Staburaga bērni» («Дзеці Стабурагса»). У 1939 годзе Александрас Брыедыс стварыў скульптуру «Дайна», што ўвасабляла латышскую народную песню, якая была ўсталявана каля Ліпавай крыніцы.
Гімн Ямайкі
Тэкст гімна
Keep us free from evil powers
Be our light through countless hours
Гістэрэзіс
справа|міні| Магнітнае [[Электрычная індукцыя|поле зрушэння
Гімн Ямайкі
Тэкст гімна
Grant true wisdom from above,
Justice, truth, be ours forever,
Гістэрэзіс
ферамагнітнага матэрыялу, калі электрычнае поле
Гімн Ямайкі
Тэкст гімна
Jamaica Land we love.
Jamaica, Jamaica, Jamaica
Гістэрэзіс
E
Гімн Ямайкі
Тэкст гімна
Land we love.
Teach us true respect for all