cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ХАП Грысхабер
Грысхабер быў пацыфістам і палітычным актывістам не толькі супраць дыктатуры ў Грэцыі і Чылі, але і ў галіне аховы прыроды і экалогіі, супраць атамных станцый, а таксама за стварэнне моста паміж дзвюма Германіямі. Яго спадарожніцай з 1967 года да смерці была лірычная паэтэса Маргарэт Гансман.
Шарль Гарнье (архітэктар)
Жан Луі Шарль Гарнье (,  — ) — французскі архітэктар эпохі эклектыкі і гісторык мастацтва. Ідэолаг і практык стылю боз-ар.
Біяграфія
У 1842—1848 гадах вучыўся ў Школе прыгожых мастацтваў у Парыжы, дзе ў 1848 годзе атрымаў Гран-пры Рымскай прэміі. Тэма дыпломнай працы — «Праект кансерваторыі мастацтваў і рамёстваў з галерэяй-выстаўкай прамысловых вырабаў». З 17 студзеня па 31 снежня 1849 года навучаўся ў Французскай акадэміі ў Рыме, затым працяглы час падарожнічаў па Грэцыі.
З 1860 года — архітэктар Парыжа.
У 1864 годзе Шарль Гарнье быў узнагароджаны ордэнам Ганаровага легіёна.
У 1867 годзе быў абраны членам-карэспандэнтам каралеўскага інстытута англійскіх архітэктараў.
Пасля завяршэння будаўніцтва Оперы Шарль Гарнье стаў адным з выбітных выкладчыкаў архітэктуры, удзельнічаў у дзяржаўных камісіях.
У 1874 годзе абраны членам парыжскай Акадэміі прыгожых мастацтваў.
Пахаваны на могілках Манпарнас.
Асноўныя праекты
Стваральнік пампезных збудаванняў у духу эклектызму: тэатр «Гранд-Апера» ў Парыжы (1861—1867, канчатковая апрацоўка да 1875 года), Оперны тэатр (1878—1879) і казіно (1861—1910) у Монтэ-Карла.
Інстытут гісторыі партыі пры ЦК КПБ
Інстытут гісторыі партыі пры ЦК КПБ (з кастрычніка 1990 — Інстытут гісторыка-палітычных даследаванняў) — навукова-даследчая ўстанова ў структуры былой Кампартыі Беларусі ў 1929—1991 гадах.
Гісторыя
Папярэднікам інстытута была камісія (Гістпарт пры ЦБ КП(б)Б), створаная ў 1921 годзе для збору, вывучэння і выдання дакументаў і матэрыялаў па гісторыі КП(б)Б і рэвалюцыйнага руху на Беларусі. У 1929 годзе пераўтворана ў Інстытут гісторыі нартыі і Кастрычніцкай рэвалюцыі пры ЦК КП(б)Б. Меў аспірантуру. У 1937—1938 многія навуковыя супрацоўнікі рэпрэсіраваны, інстытут ліквідаваны. У 1945 годзе адноўлены.
У 1991 годзе інстытут перададзены ў падпарадкаванне Галоўархіва Рэспублікі Беларусь і пераўтвораны ў Беларускі навукова-даследчы цэнтр дакументазнаўства і рэтраінфармацыі. Партыйны архіў інстытута стаў асновай Нацыянальнага архіва Рэспубпікі Беларусь.
Структура
У пасляваенныя гады ў структуру інстытута ўваходзілі сектары:
Пасля перабудовы ў 1990 меў аддзелы:
Спецыялізаваны савет інстытута прымаў да абароны кандыдацкія і доктарскія дысертацыі па гістарычных навуках. Пры інстытуце працаваў Беларускі рэспубліканскі савет па каардынацыі распрацоўкі гісторыі КПСС і КПБ.
Кірункі працы
Асноўныя кірункі работы: гісторыя рэвалюцыйнага руху на Беларусі, роля ў ім бальшавіцкіх арганізацый, інш. партый, утварэнне КПБ і БССР, арганізатарская і ідэалагічная дзейнасць КПБ на розных этапах, грамадзянская вайна і ваенная інтэрвенцыя на тэрыторыю рэспублікі, нацыянальна-вызваленчы рух у Заходняй Беларусі, удзел беларускага народа ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у гады Другой сусветнай вайны.
Кіраўнікі
У розны час інстытут узначальвалі:
Пеё Явараў
Пеё Явараў (Елин Пелин, сапраўднае імя Пеё Тоцеў Крачолаў (Пейо Тотев Крачолов); 1 студзеня 1878, Чырпан, Усходняя Румелія, Асманская імперыя — 29 кастрычніка 1914, Сафія, Царства Балгарыя) — балгарскі паэт. Вучыўся ў 1891—1893 гадах ў гімназіі ў г. Плоўдзіў. Друкаваўся з 1896 года.
Творчасць
У першым зборніку «Вершы» (1901) прадоўжыў традыцыі Х. Боцева і І. Базава. Зборнік «Гайдуцкія песні» (1903) і зборнік нарысаў «Гайдуцкія мары» (1908) пра рэвалюцыйна-вызваленчы рух у Македоніі 1902—1903 гадоў. Пад уплывам французскай мадэрнісцкай паэзіі стаў пачынальнікам сімвалізму ў балгарскай літаратуры (зборнік вершаў «Бяссонніца». 1907). Аўтар кніг лірыкі «Услед за ценямі воблакаў» (1910), драм «Ля падножжа Віташы» (1911), «Як замаўкае рэха грому» (1912).
Пераклады
На беларускай мову асобныя яго творы пераклалі Н. Гілевіч, А. Разанаў, В. Сахарчук.
Беларускія пераклады
У кнігах:
Вялікі Качскі Ран
Вялікі Качскі Ран (કચ્છનું મોટું રણ) — найбуйнейшы саланчак у Паўднёвай Азіі. Разам з Малым Ранам складае мясцовасць Качскі Ран. Знаходзіцца на мяжы індыйскага штата Гуджарат і пакістанскай правінцыі Сінд. Агульная плошча — 7 500 км².
Вялікі Ран пачаў фарміравацца ў позні Юрскі перыяд як частка плыткаводдзя Аравійскага мора. Аднак у выніку некалькіх тэктанічных зрухаў апынуўся адарваным. Сучасныя глеістыя і саляныя адклады назапашваліся ўжо ў эпоху галацэна. Археолагі сцвярджаюць, што яшчэ некалькі тысяч гадоў таму Вялікі Ран мог з'яўляцца залівам і быць суднаходным. З 4 тысячагоддзя да н. э. на яго берагах сяліліся прадстаўнікі Індскай цывілізацыі. Сведчаннем гэтага з'яўляецца знаходка старажытнага паселішча Дхалавіра.
Большую частку года дно Вялікага Рана ўяўляе сабою саляную пустыню. У сезон мусонаў яна напаўняецца вадою ад дажджоў і сцёкаў рэк. Вада змешваецца з адкладаннямі, а таму становіцца салёнай, утрымоўвае значную колькасць брому. Над паверхняй застаюцца гліняныя ўзвышшы і выдмы. Для навакольнай флоры характэрны зёлкавыя і ксерафіты. Фаўна прадстаўлена шматлікімі птушкамі, аленямі, каракаламі, ваўкамі і г. д.
Насельнікі берагоў Вялікага Рана займаюцца сельскай гаспадаркай і здабычай солі. Развіваецца турызм.
Рапла
Рапла (Rapla) — горад у заходняй частцы Эстоніі, адміністрацыйны цэнтр павета Рапла.
Дэні Уэлбек
Дэніэл Ніі Тэкі Менса Уэлбек (Daniel Nii Tackie Mensah Welbeck; нар., Манчэстэр, Англія) — англійскі футбаліст, нападнік клуба «Брайтан энд Хоўв Альбіён» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Англіі. З-за росту і стылю гульні яго часцяком параўноўваюць з такімі форвардамі, як Эмануэль Адэбаёр і Нванква Кану.
Клубная
Уэлбек нарадзіўся ў Манчэстэры ў сям’і эмігрантаў з Ганы. Яшчэ ў шасцігадовым узросце ён быў заўважаны скаўтамі «Манчэстэр Юнайтэд». У сезоне 2005/06 перайшоў у акадэмію «Манчэстэр Юнайтэд». Яго дэбютны матч за моладзевы склад «Юнайтэд» адбыўся 8 красавіка 2006 года ў матчы моладзевага чэмпіянату супраць «Сандэрленда». У наступным матчы ён выйшаў на замену, а ў астатніх двух гульнях сезону заставаўся на лаўцы запасных. Уэлбек выступаў на высокім узроўні, незважаючы на тое, што быў адным з самых маладых ігракоў у складзе.
Сезон 2007/08 ён пачаў у моладзевай камандзе, але неўзабаве быў пераведзены ў рэзервовую каманду «Манчэстэр Юнайтэд», дзе, у асноўным, выходзіў на замену. Затым, у студзені 2008 года, ён быў выкліканы разам з камандай у Саудаўскую Аравію, каб згуляць у развітальным матчы Самі аль-Джабера з клуба «Аль-Хіляль». У матчы, які адбыўся 21 студзеня 2008 года, Уэлбек выйшаў на замену Андэрсану на 65-й хвіліне.
2 верасня 2014 года Уэлбек далучыўся да лонданскага «Арсенала», падпісаўшы доўгатэрміновы кантракт з кананірамі за 16 млн фунтаў стэрлінгаў. Пераход адбыўся пасля таго, як у «Манчэстэр Юнайтэд» прыйшоў калумбійскі нападнік Радамель Фалькаа, што значна ўзмацніла канкурэнцыю паміж ігракамі атакі ў клубе.
У чэрвені 2019 года «Арсенал» абвясціў аб зыходзе Уэлбека з каманды па заканчэнні кантракта.
У жніўні 2019 года перайшоў ва «Уотфард», які па выніках сезона 2019/20 страціў месца ў Прэм’ер-лізе. У кастрычніку 2020 года разарваў кантракт з «Уотфардам» і неўзабаве стаў іграком «Брайтан энд Хоўв Альбіён».
Міжнародная
За асноўную зборную Англіі Дэні дэбютаваў 29 сакавіка 2011 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Ганы. Першы гол за зборную забіў у пятай гульні ў браму зборнай Бельгіі.
Дасягненні
«Арсенал»:
Мовы Казахстана
Казахстан — шматмоўная дзяржава. Згодна з Канстытуцыяй, дзяржаўнай мовай з’яўляецца казахская, афіцыйной — руская. Таксама ў краіне распаўсюджана некалькі дзясяткаў моваў нацыянальных меншасцей.
Генадзь Віталевіч Аляшчук
Генадзь Аляшчук (нар., Бабруйск) — беларускі спартсмен, цяжкаатлет. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2000). Найлепшы спартсмен Рэспублікі Беларусь (2001).
Біаграфія
Скончыў Бабруйскае вучылішча алімпійскага рэзерву (1996), Віцебскі педагагічны інстытут (2002).
З 1995 года — у нацыянальнай камандзе Беларусі, з гэтага ж года працуе спартсменам-інструктарам Міністэрства спорту і турызму Рэспублікі Беларусь. Трэнеры: М. М. Рабікоўскі (з 1992), У. Я. Шаршукоў (з 1998).
Усевалад Пятровіч Свентахоўскі
Усевалад Пятровіч Свентахоўскі (нар. 14 лютага 1966, г. Мінск) — беларускі мастак-графік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Мінску ў сям’і мастакоў Пятра і Валянціны Свентахоўскіх. Скончыў у 1986 годзе Мінскае мастацкае вучылішча імя А. Глебава, у 1993 годзе - Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў. Вучыўся ў Аляксея Зінчука, Вячаслава Семянько, Паўла Семчанкі, Уладзіміра Васюка.
Сябар Беларускага саюза мастакоў з 1995 года.
Педагагічнай дзейнасцю займаецца з 1995 г. Дацэнт кафедры тэорыі і гісторыі дызайну, дэкан факультэта дызайну і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў. Жыве ў Мінску.
Творчасць
Працуе ў галіне графічнага дызайну, кніжнай графікі, каліграфічнага мастацтва.
У мастацкіх выставах бярэ ўдзел з 1993 года. Творы экспанаваліся на выставах у Беларусі (1999—2016), Расіі (Масква, 2008, 2012; Санкт-Пецярбург, 2008), Сербіі (2012, 2013), Польшчы (Торунь, 2012), Літве (Клайпеда, 2014).
Творы захоўваюцца ў фондах Музея сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску.
Узнагароды
Атрымаў Гран-пры на LII Нацыянальным конкурсе «Мастацтва кнігі» ў намінацыі «Майстэрства» (2013), дыплом імя Францішка Скарыны за дызайн-канцэпцыю i мастацкае афармленне кнігі «Полацак. 1150» (2013). На LV Нацыянальным конкурсе «Мастацтва кнігі» ўзнагароджаны дыпломам імя Францішка Скарыны за дызайн-канцэпцыю i мастацкае афармленне кнігі «Уладзімір Мулявін. Сэрцам i думамі» (2016).
Ратміраў
Ратмі́раў (, Ратмиров) — пасёлак у Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Акцябрскага сельсавета.
Назва пасёлку прысвоена 21 студзеня 1969 года Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.
Экалогія і прырода
Вакол пасёлка лес.
Транспартная сетка
На аўтамабільнай дарозе Глуск — Шкава.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з 2 кароткіх вуліц, размешчаных побач з чыгункай. Чыгуначная станцыя і гаспадарчыя пабудовы — на ўсходзе. Забудова двухбаковая. Жылыя хаты драўляныя, сядзібнага тыпу. Крама.
Гісторыя
У 1930 (1916 ?) годзе чыгунка ад Бабруйска пракладзена да Ратміравічаў і пачала працу чыгуначная станцыя. Побач паступова складваўся пасёлак. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў красавіку 1942 года нямецкія акупанты цалкам спалілі пасёлак і забілі 4 жыхары.
Да 20 чэрвеня 1985 года пасёлак уваходзіў у склад Пратасаўскага сельсавета.
Перыгё
Перыгё (Périgueux, Periguers) — горад у Францыі, размешчаны ў дэпартаменце Дардонь рэгіёна Новая Аквітанія на правым беразе суднаходнай ракі Іль. Насельніцтва складае 29 573 чалавек, паводле звестак 2010 года.
Гісторыя
Да прыходу рымлян на месцы Перыгё было паселішча кельцкага племені петракорыяў; рымляне далі яму назву Весуна (Vesuna). Пасля спусташэння варварамі паселішча моцна скарацілася ў памерах і стала называцца Цывіт Петракорыум (Civitas Petrocorium, у перакладзе «горад петракорыяў») — адсюль паходзіць назва сучаснага горада.
Славутасці
Галоўная славутасць Перыгё — знакаміты сабор Сен-Фрон, які рэзка вылучаецца сярод французскіх сярэднявечных храмаў сваёй пяцікупальнай архітэктурай у візантыйскім стылі.
Снег
Снег — атмасферны ападак крышталікаў ільда ў выглядзе шасцікутных зорак, злучаных у шматкі снегу.
Апады снегу спалучаныя з ветрам называюць «завірухай». Зярністы снег — снег у выглядзе вельмі малых крышталікаў ільду з сярэднім памерам меней 1 мм.
Снежнае покрыва мае вяліка экалагічнае значэнне, ахоўвае глебу і расліны ад моцных маразоў.
Утварэнне крышталаў
Снег узнікае, калі маленькія кроплі вады ў аблоках далучаюцца да пылавых крупінак і замярзаюць. Крышталікі лёду, якія з’яўляюцца пры гэтым, не перавышаюць на пачатку 0,1 мм, падаюць уніз і растуць у выніку кандэнсацыі на іх вільгаці з паветра. Шасцікутавыя зоркі ўтвараюцца ў выніку асаблівай структуры малекул вады, магчымыя вуглы толькі 60° і 120°.
Пры хуткіх зрухах паветра, крышталікі неаднаразова вертыкальна рухаюцца ў атмасферы, часткова таючы і крышталізуючы ізноў. У выніку гэтага ўтвараецца змешаныя формы. Пры гэтым існуе такая разнастайнасць, што існаванне аднолькавых сняжынак немагчыма.
Сняжынкі
Белы колер абумоўлены ўтрыманнем у сняжынцы паветра. Святло адлюстроўваецца на паверхнях паміж крышталікамі і паветрам і рассейваецца. Сняжынкі складаюцца на 95 % з паветра, што абумоўлівае нізкую гаматнасць і параўнальна павольную хуткасць падзення (0,9 км/г). Самая вялікая сняжынка мела дыяметр 12 см, але звычайна сняжынкі маюць каля 5 мм у дыяметры пры масе 0,004 г.
Раставанне
Снег растае пры тэмпературах паветра вышэй за 0 °C ці ад сонечнага святла. Вільготнае паветра спрыяе раставанню.
Луіса Бое аф Генес
Луіса Бое аф Генес (нар. 1 лістапада 1961, Бром, Швецыя) — шведская пісьменніца, журналістка і сцэнарыстка на тэлебачанні.
Біяграфія
Луіса вырасла ў Броме з бацькамі і старэйшай сястрой. Яна пайшла ў школу-інтэрнат Lundsbergs school і стала вучаніцай з вышэйшымі адзнакамі па праграме сацыяльных навук. Пасля гэтага яна з’ехала за мяжу для працягу навучання. Вывучала літаратуру і журналістыку ў ЗША.
З 1999 года замужам за Карлам-Эрыкам Лагеркранцам, ад якога ў яе нарадзіліся дзеці: Карл-Аксель (2000 г.н.) і Эльза (2003 г.н.). Раней яна была замужам за Петэрам Вурсам, у той час партыйным сакратаром «Новай дэмакратыі».
Як пісьменніца, яна заўсёды выкарыстоўвае дзявоцкае прозвішча.
Творчасць
Луіса напісала такія кнігі, як Ta vad man vill ha («Бяры тое, што хочаш», 1991), Ju mer jag ser dig («Я бачу цябе ўсё часцей», 1992), Ingen människa en ö («Нiводнага чалавека на востраве», 1994), Stjärnor utan svindel («Зоркі без галавакружэння», 1996), Rent hus («Чысты дом», 1999), När kärleken kom («Калі каханне прыйшло», 1999), Högre än alla himlar («Вышэй за ўсіх нябёсаў», 2010), Blå koral («Сіні карал», 2012), Folk av främmande stam («Іншаземцы», 2014), Blodlokan (2018), Skendöda (2018), Verkanseld («Адменена», 2019).
Кажуць, што яе кніга Stjärnor utan svindel («Зоркі без галавакружэння») апісвае яе адносіны з пісьменніцай Міан Ладален.
Акрамя кніг, яна таксама напісала сцэнарыі для некалькіх серыялаў, уключаючы Rederiet («Суднаходная кампанія») і Nya Tider («Новыя часы»). Луіза падпісала кантракт з Bazar Publishing на выпуск трох кніг для новага серыяла. Першая кніга з серыі Stella Polaris выйдзе ўвосень 2022 года.
Грамадская дзейнасць
У снежні 2020 года дэбютуе з каверам на амерыканскую калядную песню «Я б хацела цябе на Каляды», што стала пачаткам збору грашовых сродкаў сумесна са Шведскай асацыяцыяй медсясцёр для адпачынку медсясцёр, якія працавалі падчас пандэміі COVID-19.
Каракачаны
Каракача́ны (Σαρακκατσάνοι, каракацаны, саракацаны, влахі) этнічная група ў горных абласцях Грэцыі (Фесалія, Македонія, Эпір, Пелапанес) (каля 10 тысяч), паўднёва-заходняй Балгарыі (4 тысячы, 2001) і Паўночнай Македоніі. Размаўляюць на дыялекце новагрэчаскай мовы. Веруючыя — праваслаўныя.
Да сярэдзіны XX стагоддзя займаліся, галоўным чынам, адгонным жывёлаводствам і гандлем мясам і малаком. Летнія месяцы каракачаны жылі ў балгарскіх Радопах, а зімой вярталіся ў Грэцыю. Міграцыі на поўнач пачыналіся ў вясенні Юр'еў дзень, а зваротная міграцыя — на Дзмітрыяў дзень. Да сённяшняга дня перайшлі да аседлага лада жыцця, займаюцца земляробствам, зліваюцца з мясцовым насельніцтвам, у Балгарыі пераход да аселасці стаў шмат у чым вынікам ціска мясцовага ўрада, які канфіскоўваў каракачанскі скот. У Асманскай імперыі каракачаны карысталіся адноснай незалежнасцю. Але, у выніку частых канфліктаў з туркамі, яны, па сведчанню балгарскага гайдука Хрыста Македонскага, марылі аб звяржэнні прыгнёту.
Згодна з адной гіпотэзай каракачаны — гэта фракійцы, якія перайшлі на грэчаскую мову, згодна з другой — грэказаваныя румыны, па трэцяй — грэказаваныя цюркі. Ёсць і іншыя версіі.
Каменка (Какпекцінскі раён)
Каменка — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церакцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635067200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 119 чалавек (64 мужчыны і 55 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 72 чалавекі (40 мужчын і 32 жанчыны).
Пюсі
Пюсі (Püssi) — горад на наўночным усходзе Эстоніі, у складзе павета Іда-Віру. З'яўляецца асобным гарадскім муніцыпалітэтам і не ўваходзіць у склад якой-небудзь воласці. Здабыча сланцаў, вытворчасць драўляных пліт.
Курацкі сельсавет
Кура́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Куракі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чачэрскага раёна Гомельскай акругі БССР. 30 снежня 1927 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Новамалыніцкага сельсавета.
Amaryllidoideae
Amaryllidaceae (Amaryllidaceae s.s., amaryllids) — падсямейства аднадольных кветкавых раслін з сямейства Амарылісавыя парадку Спаржакветныя. Апошняя класіфікацыя, APG III, мае шырокі погляд на Amaryllidaceae, якое мае тры падсямействы, адно з якіх Amaryllidoideae (раней сямейства Amaryllidaceae), а іншыя — Allioideae (раней падсямейства Alliaceae) і (раней падсямейства Agapanthaceae). Падсямейства складаецца з каля сямідзесяці родаў з больш чым васьмісот відаў і распаўсюджваецца па ўсім свеце.
Апісанне
Amaryllidaceae — травяністая, шматгадовая кветкавая расліна, звычайна з цыбулінамі (некаторыя з’яўляюцца карэнішчавымі). Іх мясістае лісце размешчана ў два вертыкальныя слупкі, а кветкі вялікія. Большасць з іх з’яўляюцца цыбульнымі, і многія з іх маюць доўгую гісторыю культывавання ў якасці дэкаратыўных раслін. Яны адрозніваюцца ад двух іншых падсямействаў Amaryllidaceae ( і Allioideae) сваім унікальным алкалоідным хімічным складам, ніжняй завяззю і полым слупком.
Дадарвінаўскі перыяд
На працягу гісторыі назва амарыліс прымянялася да шэрагу раслін. Калі Ліней раней апісваў тып роду Amaryllis, ад якога сямейства паходзіць назва, у сваёй «Species plantarum» у 1753 годзе, было дзевяць відаў з такой назвай. Ён змясціў «Amaryllis» у групу, якую назваў «Hexandria monogynia» (г.зн. шэсць тычынак і адзін песцік), якая ўвогуле змяшчае 51 род у яго схеме палавой класіфікацыі.
З цягам часу гэтыя роды разглядаліся як лілейныя або амарылісавыя (гл. Сістэматыку лілейных). У 1763 г. змясціў іх у Liliaceae. У 1789 г. змясціў «Amaryllis» і роднасныя роды ў аддзел Аднадольных, выкарыстоўваючы мадыфікаваную форму палавой класіфікацыі Лінея, але з адпаведнай тапаграфіяй тычынак да пладалісцікаў, а не толькі з іх колькасццю.
Сямейства Amaryllidaceae было названа ў 1805 г. . У 1810 г. Броўн прапанаваў вылучаць падгрупу Лілейных на падставе становішча ніжней завязі і называць яе як Амарылісавыя, а ў 1813 г. дэ Кандоль апісаў Liliacées Жусьё і Amaryllidées Броўна як два даволі розныя сямейства. У працы «» (1821) быў згрупаваны шэраг сямействаў, якія маюць агульныя шэсць роўных тычынак, адзіны стыль, і калякветнік быў простым і пялёсткападобным, унутры якога ён падзяляў сем’і па характарыстыках пладоў і насення, такія як Amaryllideae, Liliaceae, Asphodeleae і Asparageae.
Джон Ліндлі у сваёй Уводзіны ў прыродную сістэму батанікі (1830) падзяліў «Аднадольныя расліны» на два трыбы. Далей ён падзяліў Petaloidea (пялёсткападобныя аднадольныя) на 32 атрады, уключаючы Amaryllideae. Апошнія ён вызначыў як «Шасціпялёсткавыя цыбульныя шасцітычынкавыя аднадольныя расліны з ніжняй завяззю, калякветнікам з 6 частак, з роўнымі чашалісцікамі і плоскім губчатым насеннем» і ўключыў Amaryllis, Phycella, Nerine, Vallota і Calostemma.
Да 1846 г. Ліндлі значна пашырыў і ўдасканаліў класіфікацыю аднадольных. Ён змясціў Liliaceae у Liliales, але разглядаў іх як («усеагульныя»), таму што ўсе Liliales не ўваходзяць у іншыя парадкі, спадзяючыся, што будучыня адкрые нейкую характарыстыку, якая згрупуе іх лепш. Гэта захавала Liliaceae асобна ад Amaryllidaceae, якое было падзелена на чатыры трыбы (з 68 родамі), але і яго Amaryllidaceae, і Liliaceae утрымлівалі шмат родаў, якія ў канчатковым выніку аддзяліліся ў сучасныя парадкі адносна адзін аднаго (Liliales і Asparagales адпаведна). Liliaceae будзе зведзены да невялікага «ядра», прадстаўленага трыбай Tulipeae, у той час як вялікія групы, такія як Scilleae і Asparagae, стануць часткай Asparagales або як частка Amaryllidaceae, або асобнымі сямействамі. З чатырох трыб Amaryllidaceae, Amaryllideae і Narcissea застануцца асноўнымі амарылідамі, у той час, як Agaveae будуць часткай Asparagaceae, але Alstroemeriae стануць сямействам у Liliales.
З тых часоў сем родаў Лінея паслядоўна змяшчаліся ў агульную таксанамічную адзінку амарылісавых, заснаваную на ніжэйшай пазіцыі завязяў (няхай гэта будзе парадак, падатрад, сямейства, падсямейства, племя ці раздзел). Такім чынам, шмат з таго, што мы цяпер лічым Amaryllidoideae, заставалася ў Liliaceae, таму што завязь была вышэйшай, да 1926 г., калі перавёў іх у Амарылісавыя.
Колькасць вядомых родаў у гэтых сямействах працягвала расці, і да моманту класіфікацыі Бентама і Хукера (1883) Амарылісавыя (Amaryllideae) былі падзелены на чатыры трыбы, з якіх толькі адна (Amarylleae) па-ранейшаму прадстаўляе групоўку, цяпер адлюстраваную ў Amarylloideae.
У эпоху амарылісавыя ў асноўным разглядаліся як частка вельмі вялікага сямейства Liliaceae, хоць у пачатку дваццатага стагоддзя ўзніклі сумненні адносна ўключэння многіх яго кампанентаў, асабліва лугападобныя (г.зн. Allioideae) элементы. Хатчынсан таксама выказаў здагадку, што ўсе элементы, якія цяпер уключаны ў бацькоўскую сям’ю Amaryllidoideae (Amaryllidaceae), могуць быць змешчаны ў адну сям’ю, хаця толькі змясціў усе элементы ў вельмі вялікую Liliaceae.
Група філагенезу пакрытанасенных раслін
Укараненне малекулярных метадаў у 1990-я гады пацвердзіла блізкасць трох асноўных таксонаў, адпаведных Alliaceae, Agapanthaceae і Amaryllidaceae. У 2009 годзе група філагенезу пакрытанасенных раслін (APG) вырашыла аб’яднаць тры сямействы, якія разам утвараюць групу, у адно сямейства, спачатку названае Alliaceae, а потым Amaryllidaceae. Затым гэтыя тры сямействы былі зведзены да падсямействаў, так што гістарычнае Amaryllidaceae стала падсямействам Amaryllidoideae. Каб адрозніць гэта новае, больш шырокае сямейства, ад старога, больш вузкага сямейства, стала звыклым называць Amaryllidaceae sensu APG, або, як выкарыстоўвала APG, Amaryllidaceae s.l. у процівагу Amaryllidaceae s.s..
Адносіны паміж падсямействамі ў Amaryllidaceae і месцам Amaryllidoideae паказаны на кладаграме:
Кладаграма: Amaryllidaceae sensu s.l./APG
Падзел
Поўнае вырашэнне ўнутрысямейных (надродавых) адносін у падсямействе Amaryllidoideae (Amaryllidaceae s.s.) аказалася цяжкім. Раннія даследаванні не мелі дастатковай рэзультатыўнасці для далейшага высвятлення гэтай групы. Гістарычна для Amaryllidaceae s.s. было прапанавана мноства ўнутрысямейных сістэм класіфікацыі. У канцы XX стагоддзя было прынамсі шэсць схем, у тым ліку (1926),  (1963),  (1985),  і  (1996), Хікі і Кінг (1997) і  і  (1998). была адной з першых прыхільнікаў буйнейшых Amaryllidaceae, пераняўшы таксоны ад Liliaceae, і мела тры трыбы: Agapantheae, Allieae і Gilliesieae. Сістэма Траўба (якая дае кароткую гісторыю сямейства) у асноўным прытрымлівалася сістэмы Хатчынсана, але была з чатырма падсямействамі (Allioideae, Hemerocalloideae, Ixiolirioideae і Amaryllidoideae), Amaryllidoideae было потым падзелена яшчэ на дзве «інфрасям’і», Amarylloidinae і Pancratioidinae, якія мелі 23 трыбы у агульнай складанасці. У, «раздзяляльнік», які аддаваў перавагу большай колькасці меншых сем’яў, прыняў больш вузкую , чым Траўб, выкарыстоўваючы толькі Amaryllidoideae апошняга, якія ён разглядаў як дзевяць плямёнаў. Мюлер-Добліс апісаў дзесяць плямёнаў (і 19 падплямёнаў). Хікі і Кінг апісалі дзесяць трыб, на якія падзялялася сямейства, такіх як. Міраў і Сніджман разгледзелі трынаццаць трыб, адно (Amaryllideae) з двума падтрыбами (для параўнання гэтых схем гл. Міраў і інш. 1999, табл. I).
Такім чынам, Amaryllidoideae Траўба, якія пазнейшыя аўтары трактавалі як Amaryllidaceae s.s., стала асновай для Amaryllidoideae sensu APGIII. З астатніх трох падсямействаў у сістэме Траўба Allioideae прадстаўляе падсямейства Amaryllidaceae Allioideae sensu APGIII. Hemerocalloideae было невялікім падсямействам з адной трыбы, Hemerocalleae, якая складаецца з двух родаў, Hemerocallis і Leucocrinum. Наступныя даследаванні паказалі, што гэта вельмі розныя таксоны, Hemerocallis належыць да сямейства Xanthorrhoeaceae, а Leucocrinum адносіцца да Asparagaceae, абодва ўваходзяць у Asparagales. Нарэшце Ixiolirioideae было яшчэ адным вельмі невялікім падсямействам з двума плямёнамі, Gageeae і Ixiolirieae. Gageeae складаўся з двух родаў, Gagea і Giraldiella, які пасля быў аб’яднаны з Gagea (Liliaceae, Liliales), у той час як Ixiolirieae гэтак жа змяшчалі толькі Ixiolirion  і Kolpakowskia (аб’яднаны з Ixiolirion), належыць да Ixioliriaceae (Asparagales). Так што толькі два з яго падсямейства цяпер належаць да Amaryllidaceae s.l..
Далейшае даследаванне амерыканскай клады выказала меркаванне аб наяўнасці дзвюх груп, Андскай клады і яшчэ адной «Гіпеастраіднай» клады, у якой Griffineae былі сёстрамі астатняй клады (Hippeastreae). Падобным чынам у межах Андскай клады былі ідэнтыфікаваныя чатыры субклады, у тым ліку Eustephieae, якія ўяўляліся сёстрамі астатняй клады, уключаючы Hymenocallideae. З астатніх таксонаў вылучыліся дзве субклады, якія не адпавядалі існуючай трыбавай структуры, а менавіта Eucharideae (3 роды) і Stenomesseae (6 родаў). Хутчэй за ўсё таксоны аддзяляюцца па марфалагічным крытэрыі, а менавіта па форме ліста. Stenomesseae была прызнана поліфілетычнай з двума рознымі тыпамі ў залежнасці ад формы лісця (стужкавай і чарашковай), у той час, як Eucharideae была чарэшчатай, разам з трыма родамі Stenomesseae і шэрагам відаў роду тыпу Stenomesson. Акрамя таго, тыпавыя віды «Stenomesson», «Stenomesson flavum» з’яўляюцца чарэшчатымі. Субклад чарэшчатых Eucharideae/Stenomesseae, які ўзнік пасля гэтага, не мог быць у далейшым падзелены на асобныя монафілетычныя трыбы. Наступнае даследаванне было зменлівым. Міраў і інш. тут сцвярджаюць, што гэты субклад павінен называцца Stenomesseae, таму што тыпавы від Stenomesson быў чарэшчатым, і, такім чынам, перайшоў з ранейшага Stenomesseae у новы чарэшчаты клас. У далейшым Міраў (2004) разглядаў Андскую кладу як чатыры трыбы з «Eucharis» у Stenomesseae.
Аднак з таго часу замест яго выкарыстоўваецца тэрмін Eucharideae. Напрыклад, у артыкуле, прадстаўленым на Monocot IV (2008), кладаграме, апублікаванай ў 2013 г., і ў 2014 годзе, згадваецца толькі Eucharideae, у той час, як у 2015 годзе Міраў апісаў новыя віды Stenomesson і Eucharis як частку Eucharideae. Аб’яднаная клада будзе ўключаць Stenomessaea як скарочаны Stenomesson (sensu stricto), Rauhia, Phaedranassa і Eucrosia, разам з Eucharideae як Eucharis, Caliphruria і Urceolina.
Грунтуючыся на самай старой апублікаванай назве астатніх відаў стужкавых «Stenomesson», якім з’яўляецца «Clinanthus», стужкавая субклада была названа трыбой Clinantheae, а астатнія віды перанесены. У гэтым пераапісанні Clinanthus luteus становіцца тыпавым відам для трыбы Clinantheae, якая ўключае Pamianthe, Paramongaia і Pucara . Але наступны аналіз прывёў да пагружэння Pucara у «Stenomesson» (і, такім чынам, Stenomesseae), а не разглядання яго як асобнага роду.
Еўразійская клада таксама была ў далейшым падзелена (для гістарычнай апрацоўкі гл. Табліцу I Міраў et al. 2006) на чатыры трыбы: Pancratieae, Narcisseae, Galantheae і Lycorideae. Гэта пазіцыянавала Lycorideae як сястру астатніх міжземнаморскіх трыб.
Гэтыя адносіны абагульнены ў наступнай кладаграме:
Cladogram: Tribes of subfamily Amaryllidoideae
Публікацыя трэцяй версіі класіфікацыі APG і прыняцце Amaryllidaceae s.l. суправаджалася пералікам прынятых назваў падсямействаў і плямёнаў, паколькі змяненне рангу ад сямейства да падсямейства выклікала неабходнасць перагляду іншых ніжэйшых рангаў, а менавіта:
Сямейства: Amaryllidaceae, Expos. Fam. Nat. 1: 134. Feb-Apr 1805, ''nom. cons.''
Гэта абмежаванне адрозніваецца ад філагенетычных апісанняў Міраў і яго калегаў у некалькіх адносінах, як апісана вышэй. Griffineae прызнана асобнай трыбай у Гіпеастраіднай кладзе, а Stenomesseae прызнана поліфілетычнай з двума рознымі тыпамі, заснаванымі на форме лісця і наступным стварэнні Clinanthieae у якасці асобнай групы (гл. Кладаграма), астатняя частка пераведзена ў Eucharideae.
Дадатковыя трыбы:
Роды
Падсямейства ўключае каля 70 родаў, аб’яднаных у трыбы і падтрыбы.
Полацк-Шкловалакно
ААТ «Полацк-Шкловалакно» — беларускае прадпрыемства ў г. Полацку Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Будаўніцтва пачата ў 1956 годзе. Першая чарга здадзена ў эксплуатацыю ў 1957 годзе, другая ў 1961—1963 гадах. У 1976 годзе ўведзены ў строй корпус па вытворчасці шкловалакністых краменязёмных матэрыялаў (трэцяя чарга).
3 1981 года — полацкае вытворчае аб’яднанне «Шкловалакно». У 1984 годзе здадзена ў эксплуатацыю вытворчасць па выпрацоўцы бесперапыннага шкловалакна аднастадыйным спосабам. У 1985 годзе аб’яднала першую і другую вытворчасці. 3 2000 года — сучасная назва. Запушчана новая шклоплавільная печ.
Мае культурна-спартыўны комплекс (уваходзіць Палац культуры і Дом фізкультуры), 2 бібліятэкі, паліклініку, санаторый-прафілакторый, 2 аздараўленчыя пункты, 3 дашкольныя ўстановы, музей. Выпускаецца шматтыражная газета «Трудовая смена».
Прадукцыя
Асноўная прадукцыя: электра, цеплаізаляцыйныя і будаўнічыя матэрыялы, шкловалакно, шклонітка, шклотканіна, шклосетка, шклопластыкавыя лыжныя палкі, тэлескапічныя вудзільні і тэхнічны пластык.
Сёння прадпрыемства вырабляе больш за дзвесце відаў прадукцыі і экспартуе яе больш чым у сорак краін свету. У 2004 годзе «Полацк-Шкловалакно» атрымала экалагічны сертыфікат адпаведнасці патрабаванням нацыянальнага стандарту ІСО-14001-2000. Гэты дакумент сведчыць аб экалагічнай добранадзейнасці вытворчасці.
Санкцыі
З сярэдзіны 2000-х гадоў ААТ «Полацк-Шкловалакно» перманентна (з перапынкамі ) знаходзіцца ў санкцыйным спісе спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША. Апошняе ўключэнне было ў чэрвені 2021 года.
Рувума
Рувума:
Кызылжулдыз (Какпекцінскі раён)
Кызылжулдыз — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церакцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635067300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 82 чалавекі (43 мужчыны і 39 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 69 чалавек (38 мужчын і 31 жанчына).
Валасяныя кляшчы
Вадзяныя кляшчы (Listrophoridae) — сямейства кляшчоў падпарадку парадку. Сямейства ўключае невялікіх доўгіх кляшчоў, спецыялізаваных на жыцці ў поўсці млекакормячых.
Роды Паўночнай Амерыкі ўключаюць:
— адзіны азіяцкі род. Нявызначаныя прадстаўнікі сямейства былі знойдзены на у Фларыдзе і Джорджыі.
Спіс зорак сузор’я Стральца
У прыведзеным спісе пералічаны ўсе зоркі сузор'я Стральца да бачнай зорнай велічыні +6,5m і іншыя зоркі, уяўляючыя пэўную цікавасць: пераменныя, з планетнымі сістэмамі, звышновыя і г. д.
Убальда Фільёль
Убальда Мацільда Фільёль (Ubaldo Matildo Fillol; нар. ) — аргенцінскі футбаліст, брамнік. Чэмпіён свету 1978 у складзе нацыянальнай зборнай Аргенціны.
Усходне-Каралінскі ўніверсітэт
Усходне-Каралінскі ўніверсітэт (East Carolina University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам даследчага ўніверсітэта, якая месціцца ў горадзе Грынвіл у штаце Паўночная Караліна.
Агульная характарыстыка
Гэта чацвёрты па велічыні ўніверсітэт у Паўночнай Караліне. Заснаваная 8 сакавіка 1907 года як педагагічная школа, вучэльня вырасла з першапачатковых 17 га да амаль 647 га сёння. Акадэмічныя аб'екты ўніверсітэта размешчаны на шасці пляцоўках. Усе спецыяльнасці, якія не звязаны са здароўем, размешчаны ў галоўным кампусе.
Рудак (значэнні)
Рудак — прозвішча і тапонім.
Азоўсталь
Гісторыя
12 жніўня 1933 года ў шэсць гадзін і дзевятнаццаць хвілін доменная печ № 1 новага завода выдала першы чыгун. Першым кіраўніком будучага металургічнага гіганта быў Я. С. Гугель, які разам з кіраўніком КП(б)У С. В. Касіёрам даваў запуск домне.
7 верасня 1943 года, перад адступленнем нямецкіх войскаў з горада, завод «Азоўсталь» быў практычна цалкам знішчаны, былі ўзарваны асноўныя аб’екты  — доменныя і мартэнаўскія печы, абсталяванне параэлектрапаветранадзімальнай станцыі, знішчаны коксавыя батарэі каксахімічнага завода. На тэрыторыі «Азоўсталі» не было энергазабеспячэння, не працаваў транспарт. Агульная шкода, нанесеная заводу, склала 204 млн рублёў.
Расійска-ўкраінская вайна
Пасля ўварвання Расіі на Данбас у 2014 годзе генеральны дырэктар «Азоўсталі» прыняў рашэнне аднавіць усе бамбасховішчы на ​​тэрыторыі завода, забяспечыць іх сухімі пайкамі, вадой і іншым, неабходным для доўгатэрміновай абароны.
Падчас баёў за Марыупаль 19 красавіка 2022 года расійскія войскі пачалі штурм прадпрыемства. Украінскія войскі занялі перыметральную абарону завода. Металургічны завод быў амаль цалкам знішчаны налётамі расійскай авіяцыі падчас баёў.
4 мая расійскія войскі ўварваліся на тэрыторыю камбіната. З 1 па 7 мая Украіна і Расія пры падтрымцы ААН дамовіліся аб эвакуацыі мірных жыхароў, якія хаваліся ў бамбасховішчах «Азоўсталі». Акупанты не пагаджаліся на працэдуру вываду ваенных абаронцаў «Азоўсталі».
У ноч з 16 на 17 мая частка абаронцаў «Азоўсталі» была эвакуяваная на акупаваную РФ тэрыторыю па гуманітарным калідоры для далейшай дастаўкі на тэрыторыю, падкантрольную ўкраінскім уладам. Утрыманне «Азоўсталі» да гэтага тэрміну дало Украіне час для фарміравання рэзерваў, перагрупоўкі сіл і атрымання дапамогі ад партнёраў. Камандаванне палка «Азоў» засталося на тэрыторыі завода. 20 мая 2022 года камандаванне абаронцаў «Азоўсталі» пакінула завод. 108 з іх Украіна вярнула з расійскага палону 21 верасня 2022 года ў абмен на Віктара Медзведчука.
Украінская ўлады абвясцілі пра адбудову камбіната пасля вайны, у той час як расійская улада, якая акупавала Марыупаль, паведаміла аб тым, што аднаўляць камбінат не збіраецца.
Заходне-Каралінскі ўніверсітэт
Заходне-Каралінскі ўніверсітэт (Western Carolina University) — амерыканская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў акрузе Джэксан у штаце Паўночная Караліна.
Агульная характарыстыка
Універсітэт знаходзіцца ў акрузе Джэксан, у вёсцы Калаўхі, штат Паўночная Караліна. Ён таксама кіруе навучальнымі цэнтрамі ў Эшвіле і Чэрокі. Галоўны кампус размешчаны ў даліне ракі паміж Блакітным хрыбтом і Вялікімі дымнымі гарамі, у 52 мілях на захад ад Эшвіля, штат Паўночная Караліна, і ў 5 мілях на поўдзень ад Сільвы, штат Паўночная Караліна. Універсітэт знаходзіцца недалёка ад нацыянальнага парку Грэйт-Смокі-Маунцінс, Блу-Рыдж-Паркуэй, запаведніка Усходняй зоны індзейцаў Чэрокі (афіцыйна вядомага як Мяжа Куала) і адных з самых прыгожых нацыянальных лясных угоддзяў краіны на вышыні 640 м. Мноства рэк, ручаёў і лясоў, якія атачаюць вёску Калаўхі, у спалучэнні з мяккім кліматам Паўднёвых Апалачаў прапануюць мноства магчымасцей для актыўнага адпачынку студэнтаў.
Структура
Акадэмічныя праграмы ўніверсітэта размеркаваны па шасці акадэмічных каледжах: мастацтваў і навук, бізнесу, адукацыі і сумежных прафесій, выяўленчага і выканальніцкага мастацтва, здароўя і гуманітарных навук, інжынерыі і тэхналогій. Універсітэт таксама мае ганаровы каледж і аспірантуру, а таксама прапануе некалькі міждысцыплінарных праграм.
Саўэ
Саўэ (Saue) — горад у паўночнай частцы Эстоніі ў павеце Хар’юмаа. Асобнае муніцыпальнае ўтварэнне, не ўваходзіць у склад якой-небудзь воласці.
Насельніцтва
Насельніцтва — 5.831 чалавек (2021), з іх 93 % — эстонцы.
Рувума (рака)
Руву́ма (Ruvuma), Равума (Rovuma) — рака ва Усходняй Афрыцы. Большая частка цячэння ракі ўтварае мяжу паміж Мазамбікам і Танзаніяй.
Даўжыня ракі каля 800 км. Плошча вадазбору 145 000 км². Сярэднегадавы расход вады складае каля 700 м³/с. Вытокі ракі знаходзяцца ў гарах у напрамку на ўсход ад возера Ньяса (Малаві). Упадае ў Індыйскі акіян. Буйны прыток — рака Лужэнда. Жыўленне даждавое. Разводдзе адбываецца ў сакавіку—маі.
Рака суднаходная на асобных участках у ніжнім цячэнні.
Рудзянок (значэнні)
Рудзянок — прозвішча і тапонім.
Рог (Акцябрскі раён)
Рог (, Рог) — вёска ў Акцябрскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосавіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 31 км на паўднёвы ўсход ад гарадскога пасёлка Акцябрскі, 260 км ад Гомеля, 34 км ад чыгуначнай станцыі Рабкор, размешчанай на чыгунцы Бабруйск — Рабкор, адгалінаванні лініі Асіповічы — Жлобін.
Гідраграфія
На поўдні і захадзе сетка меліярацыйных каналаў.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Акцябрскі — Азарычы.
Інфармацыя
Планіроўка складаецца з прамалінейнай мерыдыянальнай вуліцы, якая на поўдні далучаецца да кароткай прамалінейнай шыротной вуліцы. Забудова двухбаковая, драўляная, няшчыльная, сядзібнага тыпу. У складзе сельскагаспадарчага ДП «Дзербін» з цэнтрам у аднайменнай вёсцы, жывёлагадоўчая і свінагадоўчая фермы. Крама.
Гісторыя
Па пісьмовых крыніцах вядомая з другой паловы XIX стагоддзя як хутар у Ляскавіцкай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні. Напачатку XX стагоддзя дзейнічалі школа і цагельня.
На 1925 год у Валосавіцкім сельсавеце Азарыцкага раёна Мазырскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас, працавалі гамарня і стальмашня. Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў красавіку 1942 года нямецкія акупанты спалілі 25 двароў і забілі 42 жыхары. У баях за вёску і наваколлі загінулі 90 савецкіх салдат (пахаваны ў брацкай магіле ў цэнтры вёскі; у 1958 годзе ўстаноўлена стэла). 44 жыхары загінулі на фронце.
Кажан-Гарадоцкі канал
Кажа́н-Гарадо́цкі кана́л — меліярацыйны канал у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Смердзь. Даўжыня 6 км. Пачынаецца за 1,5 км на ўсход ад аграгарадка Кажан-Гарадок, вусце за 1,5 км на поўдзень ад вёскі Лахва.
Нарсіль
Нарсіл (Андрыл) - меч, у творчасці Дж.Р.Р.Толкіна. (артэфакт)
Спіс аб’ектаў PGC (1991001—1992000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1991001—1992000)
Нарсіль
Гісторыя
Дадзены Меч быў выкаваны гномам Тэльхарам, і належыў Элендзілу. Яго абломкам Ісілдур адрэзаў палец Саўрана з Пярсцёнкам Усяўладдзя. Пазней, ён быў перакаваны ў Рывендэле эльфамі і перайменаваны на Андрыл. Яго ўладальнікам стаў Арагорн — дальні нашчадак Элендзіла.
Меч не раз праяўляў сябе ў баі, у кнізе Уладар Пярсцёнкаў.
Пячора Амуд
Амуд — пячора ў Ізраілі. Знаходзіцца на вышыні каля 30 метраў над рэчышчам ракі Вадзі-Амуд, якая ўпадае ў Генісарэцкае возера.
Тырва
Ты́рва (Tõrva: смала) — горад у Валгаскім уездзе Эстоніі. 3 тысячы жыхароў. Непадалёк ад Тырва знаходзіцца Хелмескі ордэнскі замак. У гады халоднай вайны тут знаходзілася авіябаза Тырва.
Арнек (Какпекцінскі раён)
Арнек — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церакцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635067400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 85 чалавек (49 мужчын і 36 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 51 чалавек (30 мужчын і 21 жанчына).
Музей горада Заграба
Музей горада Заграба (Muzej grada Zagreba; вядомы таксама пад абрэвіятурай MGZ) — гарадскі музей у сталіцы Харватыі Заграбе, прысвечаны мінулым і цяперашнім гістарычным, палітычным і культурным падзеям, з’явам і асобам, звязаным з горадам.
Размяшчэнне і рэжым працы
Знаходзіцца ў адрэстаўраваным манументальным комплексе (Вежа Папова, абсерваторыя і млын) былога кляштара кларысак, пабудаванага ў 1650 годзе, і размешчанага па адрасе: вул. Опатычка (Opatička), дом. 20. Рэжым работы (для наведвальнікаў):
Міёбіі
Міёбіі (Myobiidae) — сямейства кляшчоў, якое змяшчае наступныя роды :
Добры Хрыстаў
Добры Хры́стаў (Добри Иванов Христов; 14 снежня 1875, Варна — 23 студзеня 1941, Сафія) — балгарскі кампазітар, фалькларыст, харавы дырыжор, педагог. Адзін з заснавальнікаў балгарскай кампазітарскай школы. Член Балгарскай АН (1929).
Біяграфія
Вучыўся ў 1900—1903 гадах Пражскай кансерваторыі (клас А. Дворжака). З 1894 года кіраўнік арганізаванага ім харавога таварыства «Гусла», выкладаў у Варне. З 1907 годзе ў Сафіі, выкладчык і дырэктар музычнага вучылішча, у 1922—1933 гадах прафесар Дзяржаўнай музычнай акадэміі. З 1935 года узначальваў хор храма Аляксандра Неўскага.
Творчасць
Сярод твораў: сімфанічныя п'есы «Балканскія сюіты» (1903, 1916), уверцюра «Івайла» (1906), апрацоўкі балгарскіх народных мелодый, хары, песні і інш. Даследаваў фальклор балгарскага і інш. народаў Балканскага паўвострава. Аўтар навуковых прац, падручнікаў і інш.
Мёдон
Мёдон (Meudon) — камуна ў Францыі, паўднёва-заходні прыгарад Парыжа на паўднёвым беразе Сены ў дэпартаменце О-дэ-Сен. З медонскіх узгоркаў адкрываецца адзін з найлепшых відаў на французскую сталіцу. Насельніцтва — жыхароў (2005).
Мёдон развіваўся вакол рэзідэнцыі Бурбонаў, якую Людовік XIV выбудаваў для свайго сына, «вялікага дафіна». Пасля смерці спадчынніка прастола Мёдонскі палац прыйшоў у заняпад і быў канчаткова знішчаны ў гады франка-прускай вайны. Яго руіны перададзены ў распараджэнне філіяла Парыжскай абсерваторыі. Падобны ж лёс напаткаў і палац Бельвю ў Мёдоне, пабудаваны для маркізы дэ Пампадур каралеўскім архітэктарам Габрыелем.
Ульгулі-Малшы
Ульгулі-Малшы — сяло ў Какпекцінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Ульгулімалшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 635069100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1349 чалавек (704 мужчыны і 645 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 959 чалавек (507 мужчын і 452 жанчыны).
Антуан-Жан Гро
Антуан-Жан Гро (франц. Antoine-Jean Gros;,  — , ) — французскі мастак-акадэміст, які набыў вядомасць выявамі перамог напалеонаўскай арміі і ўнёс, такім чынам, прыкметны ўклад у фарміраванне гераічнага міфа аб Напалеоне.
Жыццё і творчасць
Антуан-Жан Гро нарадзіўся 16 сакавіка 1771 года ў Парыжы. У 1785 годзе, ва ўзросце 14 гадоў Гро паступае ў навучанне да Жака-Луі Давіда, які аказаў значны ўплыў на мастацкае развіццё Гро. У 1787 годзе будучы майстар пачынае вучнем у школе пры Акадэміі мастацтваў у Парыжы. У 1793 годзе ён бяжыць пры дапамозе Давіда ад нарастаючай хвалі рэвалюцыйнага тэрору праз Геную ў Фларэнцыю.
У Італіі ён робіць замалёўкі са знакамітых шэдэўраў у музеях, знаёміцца ​​з паэтам Альф’еры, мастаком Франсуа-Ксаўе Фабрам і графіняй Олбані. У 1794 годзе вяртаецца ў Геную, дзе знаёміцца ​​з жонкай Напалеона, Жазефінай дэ Багарнэ. Напалеон прымае мастака да сябе на службу і дае яму замовы.
У 1802 годзе атрымлівае за карціну «Бітва пры Назарэце» нацыянальную прэмію жывапісу. У 1804 годзе выстаўляе ў Салоне за гэты год палатно «Напалеон каля хворых чумой у Яфе», якое мела трыўмфальны поспех. У 1808 годзе прызначаецца партрэтыстам імператарскай сям’і (за працу «Напалеон на поле бітвы ў Прэйсіш-Эйлаў»). Пры наведванні Парыжскага салона імператар, завяршыўшы цырымонію ўзнагароджання, зняў з сябе ордэн Ганаровага легіёна і прымацаваў яго на грудзі жывапісца. У 1811 годзе атрымлівае дзяржаўную замову на роспіс у інтэр’еры Пантэона (скончана ў 1824 годзе).
Пасля звяржэння Напалеона і ўцёкаў Давіда з Францыі яго месца на чале студыі заняў Гро. Сярод яго вядомых вучняў — Луі-Фелікс Ам'ель, Жан Альфонс Роэн.
Спаса-Праабражэнская капліца (Крулеўшчына)
Спаса-Праабражэнская капліца — праваслаўны храм у в. Крулеўшчына Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў 1915—1916 гадах з дрэва побач з магіламі ахвяр Першай сусветнай вайны.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неарускага стылю. Падоўжна-восевую кампазіцыю складаюць прытвор пад бочкавым пакрыццём, прамавугольныя ў плане бабінец, папярочная малітоўная зала і пяцігранная апсіда. У сілуэце пануе шатровы дах з макаўкай над малітоўнай залай.
Эмануэль Адэбаёр
Эмануэ́ль Адэбаё́р (Emmanuel Adebayor; нар., Ламэ, Тога) — тагалезскі футбаліст, нападнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Тога (2000—2019). Удзельнік чэмпіянату свету 2006 і неаднаразовы ўдзельнік кубкаў афрыканскіх нацый.
Клубная кар’ера
Выступаў за англійскі «Арсенал» (2006—2009), за французскія клубы «Манака» (2003—2006) і «Мец» (2001—2003).
Нядрэнна дэбютаваў за «Мец» у сезоне 2001/02, але яшчэ мацней ён уразіў усіх у наступным сезоне, забіўшы 13 галоў. Такой гульнёй зацікавіў «Манака». З гэтым клубам дайшоў да фіналу Лігі чэмпіёнаў 2003/04, а таксама быў прызнаны лепшым тагалезскім іграком года.
За «Арсенал» дэбютаваў у матчы супраць «Бірмінгем Сіці», які кананіры выйгралі з лікам 2:0, а сам тагалезец забіў адзін з галоў. У сезоне 2006/07 Адэбаёр забіў 8 мячоў у складзе «Арсенала» і з сыходам Анры стаў галоўнай ударнай сілай свайго клуба. У маі 2007 года гулец падпісаў з «Арсеналам» доўгатэрміновы кантракт.
18 ліпеня 2009 года за 25 млн фунтаў перайшоў у «Манчэстэр Сіці», дзе адразу забіў 14 галоў у Прэм’ер-лізе. Аднак у сезоне 2010/11 Адэбаёр перастаў трапляць у асноўны склад і ў студзені 2011 года быў аддадзены ў арэнду мадрыдскаму «Рэалу» да канца сезона з правам выкупу за 15 млн фунтаў.
У студзені 2016 года Адэбаёр падпісаў кантракт з іншым лонданскім клубам — «Крыстал Пэлас». У чэрвені 2016 года пакінуў «Крыстал Пэлас» па заканчэнні кантракта.
Пасля зыходу з «Крыстал Пэлас» паўгода заставаўся без клуба. У студзені 2017 года стаў іграком турэцкага клуба «Істанбул Башакшэхір», які пакінуў у чэрвені 2019 года. У жніўні 2019 года падпісаў аднагадовы кантракт з «Кайсерыспорам», аднак ужо ў снежні таго ж года пакінуў каманду.
У лютым 2020 года далучыўся да парагвайскай «Алімпіі». У чэрвені 2020 года кантракт з клубам быў разарваны.
У ліпені 2021 года далучыўся да тагалезскага клуба «Семасі». У сакавіку 2023 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Дасягненні
Рэал Мадрыд: