cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вячаслаў Мікалаевіч Шалкоўскі
Творчасць
Асноўныя працы: гасцініца маладзёжнага турызму ў Брэсце (1980), прафілакторый у Гродне (1982), індывідуальныя жылыя дамы па вул. Ульянаўскай у Бабруйску (1984); у аўтарскім калектыве: будынак кінатэатра з кафэ і танцзалай у Наваполацку (1976), пансіянат «Крылова» ў Мінскім раёне (1983), аб’екты гандлю і сацкультбыту ў новых жылых раёнах АЦЭЦ і «Аэрапорт-2» у Мінску (1985), рэканструкцыя з прыбудовай СШ № 4 у г. Мінску (1976—1979; сааўтар В. І. Карака); вытворчы будынак «БелНДІПгорадабудаўніцтва» ў г. Мінску (1988—1994; сааўтар Ю. В. Шпіт); рэканструкцыя памежнага пераходу «Варшаўскі мост» у г. Брэсце (1999—2003; сааўтары В. П. Іўлічаў, А. І. Нічкасаў); жылы комплекс па вул. Вясёлкавай, Ціміразева ў г. Мінску (1999—2007; сааўтар А. Філімонаў).
Тыдэй
Паў у ліку семярых пры Фівах. Забіў Меланіпа, калі той яго смяротна параніў, раскалоў яго чэрап і выпіў мозг. Афіна зненавідзела яго і не дала яму лекі, якія выпрасіла ў Зеўса.
Вячаслаў Мікалаевіч Шалкоўскі
Узнагароды
Узнагароджаны Дыпломам лаўрэата Нацыянальнага фестывалю архітэктуры «Гомель 2003» за аб’ект «Рэканструкцыя памежнага пераходу „Варшаўскі мост“ у г. Брэсце».
Тыдэй
Магілу Тыдэя паказвалі ў Фівах. Дзеючая асоба трагедыі Феадэкта «Тыдэй».
Дантэ змяшчае яго ў дзявяты круг пекла.
Ларымін
Лары́мiн (Larimin; ларимин) — штучная мова, распрацаваная Вольгай Лаэдэль як частка яе ўтопіі аб аднаполай жаночай лесбійскай цывілізацыі планеты Атэа. У тэкстах гэтай утопіі ларымiн прадстаўлена як планавая мова, сканструяваная ведзьмамі планеты Атэа ў якасці міжнароднай мовы навукі, адукацыі і кніжнай культуры (выступаючы, такім чынам, збольшага падабенствам латыні і збольшага падабенствам мовы эсперанта ў рэальнай зямной гісторыі), якая зрабілася паступова, у выніку пашырэння кола адукаваных жыхарак планеты Атэа, усеагульнай мовай планеты Атэа.
Мова ларымiн з'яўляецца апрыёрнай выдуманай штучнай мовай і адносіцца да аглютынатыўных моў. У 2004 г. у інтэрнэце было апублікавана напісанае Вольгай Лаэдэль падрабязнае апісанне граматыкі мовы ларымiн, ларымiн-рускі слоўнік, які змяшчае да 2 тысяч слоў і словаформаў, прыклады тэкстаў на мове ларымiн.
Помнік Тэадорасу Калакатронісу (Афіны)
Афінскі Помнік Тэадорасу Калакатронісу — конны помнік грэчаскаму палкаводцу, генералу перыяду нацыянальна-вызваленчай рэвалюцыі 1821-29 гадоў Тэадорасу Калакатронісу ў сталіцы Грэцыі Афінах, адзін з найпрыгажэйшых гарадскіх манументаў.
Афінскі помнік Тэадорасу Калакатронісу размешчаны на невялікай пляцоўцы перад будынкам Нацыянальнага гістарычнага музея (так званы Стары грэчаскі парламент) на вуліцы Стадыу ў цэнтры горада.
Помнік герою створаны ў 1900 годзе грэчаскім скульптарам Лазарасам Сохасам у Парыжы. Пастаўлены ж помнік Тэадорасу Калакатронісу на яго цяперашнім месцы ў 1904 годзе.
Апісанне
Помнік Тэадорасу Калакатронісу ў Афінах уяўляе сабой бронзавую скульптуру Тэадораса Калакатроніса на кані, усталяваную на высокім прамавугольным, з адным закругленым бокам, мармуровым пастаменце, дапоўненым дэкорам і ступеньчатым стылабатам.
Пастамент помніка ўпрыгожаны, у прыватнасці, рэльефам сцэн бітвы пад Дэрвакіёнам і пасяджэннямі Пелапанескага сената падчас Грэчаскай рэвалюцыі.
Нацыянальны герой паказаны поўным упэўненасці і доблесці. Помнік усталяваны такім чынам, што галава і позірк Калакатроніса звернутыя да палаца Грэчаскага парламента, а правая рука паказвае ў процілеглы бок, дзе на працягу XIX стагоддзя размяшчаліся каралеўскія стайні. З-за гэтага ў Афінах узнік папулярны палітычны жарт: нібы рэвалюцыйны генерал паказвае парламентарыям, што ім, лаяльным і поўным вернасці манарху, па праве належыць засядаць не ў раскошы, а менавіта ў стайні.
Дрысвяцкі сельсавет
Дрысвя́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Дрысвяты.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Відзаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года ў склад Опсаўскага сельсавета Браслаўскага раёна перададзена вёска Устронь. 27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Сястрэнецкага сельсавета. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Браслаўскага раёна Віцебскай вобласці. 16 верасня 1960 года ў склад Мяжанскага сельсавета перададзена вёска Пашавічы. У 1971 годзе скасаваны вёска Уладзіславава (злілася з вёскай Едагалі) і хутары Адамова, Антапруцце, Ямполь, 26 сакавіка 1976 года — хутар Лапуманішкі , у 1987 годзе вёска Матакяны і хутар Стаўпоўшчына. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 59 населеных пунктаў. 20 чэрвеня 1988 года 17 населеных пунктаў перададзены ў склад Відзаўскага сельсавета. 8 красавіка 2004 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Відзаўскага сельсавета.
Стары будынак парламента (Афіны)
Стары будынак парламента (Παλαιά Βουλή) размешчаны на вуліцы Стадыу ў Афінах. У 1875—1932 гадах яго займаў парламент. Цяпер у будынку размешчаны Нацыянальны гістарычны музей.
Гісторыя
У кастрычніку 1854 г. увесь будынак згарэў падчас пажару. Узвядзенне новага будынка планавалася па праекце французскага архітэктара Франсуа Булангера. У наступным годзе будаўніцтва было спынена з-за недахопу сродкаў і аднавілася толькі ў 1863 годзе, калі Атон быў зрынуты з прастола. Праект будаўніцтва быў зменены гэтым разам грэчаскім архітэктарам Панаётысам Калькасам і будаўніцтва было завершана ў 1871 годзе. Тым часам Грэчаскі парламент размяшчаўся ў невялікім цагляным доміку на процілеглым боку плошчы, яго спешна пабудавалі ў 1863 годзе і сярод жыхароў горада ён атрымаў назву Барак (η Παράγκα).
У 1904 годзе на плошчы перад будынкам пастаўлены раскошны помнік Тэадорасу Калакатронісу аўтарства скульптара Лазараса Сохаса (1900).
Грэчаскі парламент быў перамешчаны ў новы будынак толькі ў 1875 годзе і заставаўся ў ім да пераезду ў цяперашні будынак — былы Каралеўскі палац Атона ў 1923 годзе. Такім чынам, ён стаў сведкай некаторых найбольш бурных і важных падзей у сучаснай гісторыі Грэцыі, уключаючы забойства прэм'ер-міністра Тэадораса Дэліяніса на лесвіцы парламента 13 чэрвеня 1905 г., а таксама абвяшчэнне Грэчаскай рэспублікі 25 сакавіка 1924 года.
Пасля таго як парламент пераехаў, у будынку размяшчалася Міністэрства юстыцыі Грэцыі. У 1961 годзе была праведзена поўная рэстаўрацыя будынка, які з тых часоў стаў месцам размяшчэння Нацыянальнага гістарычнага музея ў падпарадкаванні гісторыка-этнаграфічнаму таварыству Грэцыі.
Кучурган
Кучурган — рака ў Малдове і ў Адэскай вобласці Украіны. Упадае ў Кучурганскі ліман. Даўжыня 119 км, плошча басейна 2090 км². Даліна ракі ўяўляе сабой бэльку ліманнага ўтварэння.
Рака бярэ пачатак на паўднёвых схілах Падольскага ўзвышша, недалёка ад вёскі Аленеўка. Даліна ў верхнім цячэнні V-падобная, у ніжнім — трапецападобная, уяўляе сабой балку ліманнага ўтварэння. Пойма двухбаковая, шырынёй 0,1-0,4 км. Рэчышча ўмерана звілістае, шырынёй ад 5 да 46 м, на асобных участках стварае плёсы. Ухіл 0,89 м/км. Цячэнне ракі павольнае, месцамі ўтварае плаўні.
Жыўленне снегавое і дажджавое. Ледастаў у пачатку снежня, ускрыццё лёду ў другой палове лютага. Летам перасыхае, зімой перамярзае. Вада мінералізаваная, каламутная, з балотным прысмакам, прыдатная толькі для гаспадарча-бытавых патрэб.
Уладзімір Адамавіч Жылка
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. У 1914 годзе скончыў гарадское вучылішча ў Міры. У тым жа годзе разам з сям’ёй пераехаў у Мінск, дзе бацька атрымаў працу. Падчас Першай сусветнай вайны сям’я была ў бежанстве ў Тульскай губерні. Скончыў 3 класы Багародзіцкага агранамічнага вучылішча (1915—1917), у сакавіку 1917 года вярнуўся разам з бацькам у прыфрантавы Мінск, вучыўся ў сельскагаспадарчай школе.
У кастрычніку 1919 — сакавіку 1920 гадоў працаваў настаўнікам у 21-й мінскай беларускай пачатковай школе, зблізіўся з беларускім вызваленчым і культурна-асветным рухам, наведваў клуб «Беларуская хатка», пазнаёміўся са старшынёй Беларускага тэатральнага таварыства Ядвігіным Ш., а таксама з Я. Купалам, З. Бядулем, М. Чаротам, Л. Родзевічам. У 1919 годзе ўступіў у партыю беларускіх эсэраў. Надзяляў панскай зямлёй сялян, працаваў аграномам нацыяналізаванага маёнтка пад Мінскам, якім загадваў М. Чарот (1918—1919), прымаў удзел у антыпольскім падполлі. Друкаваўся ў мінскіх выданнях.
Восенню 1920 года захварэў на сухоты і пераехаў да дзеда ў в. Падлессе Навагрудскага павета. Пасля Рыжскага дагавора 1921 года апынуўся на тэрыторыі Заходняй Беларусі. Зблізіўся з паўстанцкай групай І. Мікуліча, якая дзейнічала на Нясвіжчыне, пазнаёміўся з былымі членам паўстанцкага ўрада на Случчыне У. Пракулевічам, пісаў для падпольшчыкаў лістоўкі, адозвы, закліковыя вершы («Каваль», «Дзед», «Гімн беларускіх паўстанцаў»), устанавіў сувязь з беларускімі газетамі «Беларускія ведамасці», «Наша думка», якія выдаваў М. Гарэцкі, сябраваў з лідарамі Беларускай рэвалюцыйнай арганізацыіцыі (БРА) Л. Родзевічам, I. Канчэўскім, А. Канчэўскім, прымаў удзел у падрыхтоўцы легальных выданняў БРА (арыштоўваўся як рэдактар аднаго з іх). Пасля няўдачы паўстання, рыхтаванага на Віленшчыне, Гродзеншчыне і Беласточчыне ўрадам БНР з тэрыторыі Літвы ў пачатку 1920-х гадоў, рэвалюцыйная сітуацыя ў Заходняй Беларусі паслабела. У. Жылка сустрэў адыход ад узброенага змагання з прыкрасцю, нават адчаем.
Працаваў у Вільні ў беларускай кнігарні. Апекаваў разам з Л. Родзевічам створаную ў Віленскай беларускай гімназіі тэатральную майстроўню. Каб пазбегнуць прызыву ў войска генерала Л. Жалігоўскага, летам 1922 года выехаў у Літву (Коўна), потым пераехаў у Латвію, стаў наведваць выпускны клас Беларускай гімназіі ў Дзвінску (навучанне не скончыў). Выконваў ролю сувязнога паміж віленскім і ковенскім цэнтрамі беларускага нацыянальна-вызваленчага руху і беларускімі зямляцтвамі ў Прыбалтыцы. У канцы 1922 года нелегальна вярнуўся ў Вільню, дапамагаў Л. Родзевічу ў апрацоўцы матэрыялаў для газет «Наша будучыня» і «Новае жыццё».
У лютым 1923 года выехаў на вучобу ў Чэхаславакію. Паводле рэкамендацыі Л. Родзевіча стаў стыпендыятам Чэхаславацкага ўрада, у 1923 годзе паступіў на філалагічнае аддзяленне філасофскага факультэта Карлавага ўніверсітэта. Адзін з ініцыятараў стварэння Арганізацыі беларускага прагрэсіўнага студэнцтва (АБПС), сябраваў з яе старшынёй І. Дварчаніным, дапамагаў у выданні органа гэтай арганізацыі — часопіса «Перавясла». У сярэдзіне 1920-х гадоў зблізіўся з марксісцкай арганізацыяй «Саюз студэнтаў грамадзян БССР», рэдагаваў часопіс «Прамень» (пазней «Новы прамень»). Да 1926 года жыў у Празе, аднак прайсці поўны курс вышэйшай адукацыі ў Карлавым ўніверсітэце не атрымалася.
У 1926 годзе ў якасці рэдактара пражскага часопіса «Прамень» прыехаў у Мінск на Акадэмічную канферэнцыю па рэформе беларускага правапісу. У Чэхаславакію паэт не вярнуўся, застаўся ў БССР, прыняў савецкае грамадзянства (Л. Родзевіч раіў яму вяртацца ў БССР і «смакаваць марксізм», А. Луцкевіч лічыў, што ў Мінску больш прастору для асветніка, чым у Вільні). У Савецкай Беларусі У. Жылка спачатку працаваў у Інбелкульце, потым у газеце «Беларуская вёска». 3 1927 года загадчык аддзела літаратуры газеты «Звязда». Уваходзіў у літаратурнае аб’яднанне «Маладняк». У 1928 годзе быў выключаны з «Маладняка» за тое, што «не набліжаецца да пралетарскай літаратуры». Знайшоў паразуменне і падтрымку ў кіраўніцтва літаратурнага згуртавання «Узвышша», друкаваўся ў іх часопісе, здружыўся з Я. Пушчам, У. Дубоўкам, А. Бабарэкам.
У 1928 годзе з прычыны контрбеларусізацыйнай хвалі быў вымушаны пакінуць «Звязду». Выкладаў беларускую літаратуру ў Мінскім музычным тэхнікуме, працаваў перакладчыкам у Белдзяржкіно.
19 ліпеня 1930 года арыштаваны пад Мінскам ДПУ БССР па справе «Саюза вызвалення Беларусі». Пры вобыску на кватэры ў яго забралі 27 кніг, шмат пісьмаў і рукапісаў. Не прызнаў сябе вінаватым. Пастановай калегіі АДПУ ад 10 красавіка 1931 года прыгавораны да 5 гадоў ссылкі, якую адбываў ва Уржуме Кіраўскай вобл., дзе працаваў загадчыкам гаспадаркі і выкладчыкам літаратуры ў медыцынскім тэхнікуме. Памёр ад туберкулёзу лёгкіх. Пахаваны на мясцовых могілках. Хацеў быць пахаваным у Вільні, горадзе, які вельмі любіў. Рэабілітаваны ў 19 верасня 1960 года Судовай калегіяй Вярхоўнага Суда БССР.
Творчасць
У артыкуле «У справе ацэнкі беларускага адраджэння» (1923) У. Жылка называе асновай беларускай вызваленчай ідэі спалучэнне нацыянальнага з сацыяльным. Ён адхіляе адначасна псеўдапатрыятычны тэзіс аб выключнасці нацыі і марксісцкі пастулат аб буржуазнасці нацыянальнай справы. У рэцэнзіі на збор твораў Л. Родзевіча «Беларусь» ухваляе паэзію аўтара, які не апісваў абшар ці «гаспадарскі лад», а паказваў духоўныя каштоўнасці Беларусі.
У. Жылка выйшаў на прасторы еўрапейскай палітыкі і літаратуры. Яго ўлюбёнымі паэтамі былі старыя рамантыкі Персі Шэлі, М. Лермантаў, А. Міцкевіч, Г. Ібсен, Ф. Цютчаў, неарамантыкі Ш. Бадлер, А. Блок. Неўзабаве У. Жылка пачынае прызнаваць інтуіцыю, але над усім ставіць шчырасць, балючую і страшную, нават апакаліптычную праўду. Ён працягвае верыць у збавіцельную адраджальную моц красы і любові. 3 гэтай супярэчлівасці паўстаў у 2-й палове 1920-х гадоў выдатны цыкл інтымна-філасофскіх «Вершаў спадзявання», дзе пераадольвае песімізм неарамантычных і дэкадэнцкіх плыняў еўрапейскай паэзіі, вылучае і шануе з постмадэрнісцкіх кірункаў авангардныя, што імкнуліся падняць масы і ўтрымаць веру ў сябе і весці на барацьбу за хараство супраць цемры, хаосу. Пра аптымізм яго светаспасцігання сведчаць вершы «Не складаць мне болей песняў», «Хвораму» і інш.
Падчас сваёй дзейнасці ў БССР працягваў плённа працаваць. Публікаваў артыкулы пра месца беларускай культуры ў славянскім свеце, пра творчасць беларускіх паэтаў, рэцэнзію на паэму У. Дубоўкі «Наля», велічальны верш «Антону Навіне» і інш. Супрацоўнічаў з музыказнаўцам Ю. Дрэйзіным, дапамагаў у перакладзе лібрэта і пастаноўцы сіламі студэнтаў оперы «Фауст».
Апошні яго зборнік «З палёў Заходняй Беларусі» (Мінск, 1927) стаў прычынай сутыкнення паміж групоўкай «Маладняка» і беларускімі літаратарамі, зарыентаванымі на сусветную класіку і эстэтычную суверэннасць («Узвышша»). У пачатку 1928 года з’явілася рэцэнзія («Полымя», 1928, № 2, с. 216), у якой маладнякоўскі паэт і крытык Тодар Глыбоцкі рэзка негатыўна ацэньваў паэтычныя дасягненні У. Жылкі, не прызнаваў за яго творамі эстэтычнай і ідэйнай вартасці, абвясціў, што гэты «зборнік вершаў чужы нам па форме і ідэйнаму зместу». Ва ўмовах тагачаснай літаратурнай групаўшчыны пэўны ярлык на паэта быў навешаны, што з часам адыграла сваю ролю ў арыште і ссылцы.
У ссылцы перакладаў еўрапейскіх паэтаў, пісаў уласныя творы (усё напісанае забрана органамі НКУС Уржума і Вяткі). Захавалася дзякуючы Я. Кіпелю паэма «Тэстамент» — філасофска-публіцыстычны твор, грамадзянская споведзь і апраўданне сябе і сяброў, беларускіх патрыётаў, якія без віны сталі ахвярамі палітычных рэпрэсій. Пражытае ён лічыў пяснярскай доляй, з беларуска-мужыцкім гартам і адраджэнскай барацьбой. Маральны імператыў паэтавага развітання з жыццём — велікадушнасць, якая ідзе ад мудрасці народнай і ад еўрапейскай філасофіі. У. Жылка адштурхоўваўся ад еўрапейскага рамантызму, выкарыстоўваў здабыткі авангардысцкай паэзіі Чэхаславакіі і Польшчы, прадаўжаў распрацоўваць патрыятычна-вызваленчую легенду беларусаў, арыентуючыся на Я. Купалу і М. Багдановіча, станоўча ацэньваючы вопыт маладых паэтаў У. Дубоўкі, Я. Пушчы.
Усё жыццё Уладзімір Жылка лічыў Максіма Багдановіча сваім духоўным настаўнікам. Язэп Святазар у сваім артыкуле «Новы Багдановіч», параўноўваючы творчасць паэтаў, напісаў:
Пераклаў «Слова пра Якуба Шэлю» Б. Ясенскага (1932), асобныя творы А. Блока, А. Міцкевіча, Г. Ібсена, Ш. Бадлера, І. Волькера і інш.
Архіў У. Жылкі знаходзіцца ў фондах Літаратурнага музея Максіма Багдановіча і налічвае 136 адзінак захавання.
Крэонт
Крэонт (Κρέων — «кіраўнік») — у старажытнагрэчаскай міфалогіі:
Каменка (прыток Днястра)
Каменка (Каменка, Кам’янка, Каменка) — рака ва Украіне і Малдове, левы прыток Днястра. Цячэ ў субмерыдыянальнам кірунку з поўначы на поўдзень. Воды Каменкі сярэдняй і падвышанай мінералізацыі гадракарбанатнага складу групы кальцыю, кальцыю-магнію, умерана цвёрдыя з падвышанай шчолачнасцю. Асноўныя населеныя пункты — Хруставая, Севярынаўка, Каменка.
Дзякуцё Сэтоуці
Біяграфія
Нарадзілася ў Такусіме ў сям’і гандляра рэлігійнымі атрыбутамі. Пасля заканчэння школы пераехала ў сталіцу і паступіла ў Такійскі Хрысціянскі Жаночы Універсітэт, на кафедру японскай літаратуры.
Творчасць
У 1950 годзе друкавалася пад псеўданімам Харумі Мітані (三谷晴美) у часопісах для дзяцей і падлеткаў «Дзявочы свет» (少女世界) і «Сланечнік» (ひまわり). Намінавалася на літаратурную прэмію апошняга. У тыя ж гады пазнаёмілася з пісьменнікам Фуміа Ніва, прымала ўдзел у выпуску часопіса «Літаратар» (文), а пасля яго закрыцця — часопіса «Z», дзе ў 1956 годзе дэбютавала ў жанры сучаснай японскай прозы дзюнбунгаку з аповедам «Туфлі ціснуць» (痛い靴).
У 1956 годзе была ўдастоена прэміі коміксаў-дадзінсі «Сінці» за твор «Студэнтка Цюй Айлін» (女子大生・曲愛玲). Яго першая частка «Пасіён» (花芯) была названая крытыкамі парнаграфічнай. Пасля гэтага скандалу далейшыя публікацыі ў літаратурных часопісах сталі немагчымымі, і Сэтоуці пачала друкавацца ў часопісах забаўляльнага жанру і перыёдыцы.
Першы свой раман «Жаночае мора» (女の海) апублікавала ў газеце «Токіа сімбун». З 1959 года пачала таксама серыйна публікаваць твор «Тамура Тосіко». Найбольш значным сачыненнем тых гадоў стаў твор «Канец лета», у якім паказваецца амаральнае каханне.
Асабліва шырокая папулярнасць прыйшла да пісьменніцы пасля публікацыі перакладу «Аповесці пра Гэндзі» у дзесяці тамах на сучасную японскую мову ў 1998 годзе.
Духоўнае жыццё
У 1973 годзе прыняла пострыг у манастыры Цюрон-дзі прэфектуры Іватэ школы Тэндай. Пры пострыгу атрымала імя Дзякуцё (寂聴), што значыць «доўгае, адзінокае маўчанне». У наступным годзе здзейсніла паломніцтва на гару Хіэй, дзе прайшла 60-дзённую практыку аскезы, пасля чаго жыла пустэльніцай у створанай ёй мясціны"Дзякуан" у мястэчку Сага каля Кіёта. Пасля многіх гадоў руплівай будыйскай практыкі стала актыўна займацца пропаведдзю.
У 1988 годзе выдала кнігу «Дзякуан. Сутра сэрца» (寂庵 般若心経), якая была прададзеная ў колькасці 4,3 мільёна асобнікаў за першы год. Паступова вылучылася ў лік харызматычных грамадскіх дзеячаў нацыянальнага і нават міжнароднага ўзроўню, удзельнічала ў гучных судовых працэсах над серыйнымі забойцамі, з пропаведдзю звярталася да падсудных і знаходзіла з імі агульную мову.
Лаадамант
Лаадамант (Λαοδάμας, «які ўтаймоўвае народы») — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Этэокла. Фіванскі цар. Яго апекуном быў Крэонт. Пры паходзе эпігонаў у першай бітве забіў Эгіялея, але перамаглі аргівяне, і Лаадамант з фіванцамі бег у Ілірыю. Прысвяціў трыножнік у храм Апалона Ісменія.
Гіпаліт Канстанцін Цеханавецкі
Гіпаліт (Апалін) Канстанцін (Казімір Кшыштаф) Цеханавецкі (Hipolit (Apolin) Konstanty (Kazimierz Krzysztof) Ciechanowiecki; каля — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Цеханавецкіх герба «Дуброва». Нарадзіўся ў сям’і Альбрыхта Канстанціна Цеханавецкага і Ганны Кантакузін уласнага герба. Быў жанаты на Феліцыяне Падбярэскай герба «Газдава», якая нарадзіла: Міхала, Юзафа, Фелікса Нікадзіма, Караля і Канстанцыю, з якіх, верагодна, дажылі да паўналецця толькі Фелікс і Канстанцыя.
Староста опсаўскі з 1692 года. Пасол на элекцыйны сойм 1697 года, электар Аўгуста Моцнага і як дэпутат ад Полацкага ваяводства падпісаў pacta conventa Аўгуста Моцнага ў 1697 годзе.
Як фактычны браслаўскі харунжы прымаў удзел у Алькеніцкай бітве на баку Алькеніцкай канфедэрацыі.
2011 год у гісторыі музыкі
2011 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Млынок (Пружанскі раён)
16 ліпеня 1954 года перададзена са складу Астроміцкага сельсавета Кобрынскага раёна ў склад Бакунскага сельсавета (з 1957 года — Ткачоўскі сельсавет) Пружанскага раёна. 9 сакавіка 1959 года вёска перададзена ў склад Лінаўскага сельсавета.
Алі Абдула Салех
Біяграфія
У маладым узросце ўступіў у армію і ў 1962—1968 на баку рэспубліканцаў прымаў удзел у грамадзянскай вайне супраць раялістаў. У 1978 годзе стаў прэзідэнтам Еменскай Арабскай Рэспублікі. Пасля аб’яднання ЕАР з НДРЕ ў 1990 г. быў абраны Прэзідэнтам Еменскай Рэспублікі. У 1994 г. абараніў адзінства краіны, падавіў мяцеж сепаратыстаў.
Кіраваў Еменам да 2012 года. Ён сышоў у адстаўку пасля масавых пратэстаў. 2 снежня 2017 ён перайшоў на бок Саудаўскай Аравіі, якая ўмяшалася ў грамадзянскую вайну ў краіне на баку адной з сілаў. Гэтаму папярэднічалі яго перамовы з Расіяй, Іарданіяй і Арабскімі Эміратамі. Пасля некалькіх дзён баёў паўстанцы-хуці захапілі ягоны дом і застрэлілі яго.
Марына Анатольеўна Палей
Марына Анатольеўна Палей (Мари́на Анато́льевна Пале́й;, Ленінград) — руска-галандская пісьменніца, паэтка, сцэнарыст, публіцыст і перакладчык.
Біяграфія
Нарадзілася 1 лютага 1955 года ў Ленінградзе.
У 1978 годзе скончыла Санкт-Пецярбургскую дзяржаўную медыцынскую акадэмію імя І. І. Мечнікава, працавала доктарам.
У 1985 годзе паступіла на аддзяленне крытыкі ў Літаратурны інстытут імя А. М. Горкага, якое скончыла з адзнакай ў 1991 годзе. З 1995 года пражывае ў Нідэрландах.
Член Нідэрландскага саюза пісьменнікаў і перакладчыкаў, Федэрацыі кінематаграфістаў Еўропы.
Творчасць
Пачала публікаваць літаратурную крытыку ў 1987 годзе. У 1989 годз апублікаваны першы твор у прозе — кароткае апавяданне «Кампазіцыя на чырвоным і сінім» («Собеседник», штотыднёвы дадатак да газеты «Комсомольская правда»). Аднак вядомасць ёй прынесла аповесць «Яўгеша і Аннушка», надрукаваная ў 1990 годзе ў часопісы «Знамя». У 1991 годзе часопіс «Новый Мир» апублікаваў яшчэ больш яркую аповесць Марыны Палей — «Кабірыя з Абводнага канала». У тым жа годзе ў Маскве выйшла яе першая кніга — «Аддзяленне прапалых».
У 1995 годзе на Ратэрдамскім фестывалі Story International Festival Палей атрымала тытул Russische Stijlprinses (Руская прынцэса стылю).
У 1998 годзе ў пецярбургскай серыі «Майстар» была надрукавана яе другая кніга — «Радовішча ветру» (своеасаблівы творчы вынік «расійскага» перыяду).
Затым рушылі ўслед кнігі: «Long Distance, або Славянскі акцэнт» (2000, Вагриус) і раман «Ланч» (2000, Инапресс), а таксама раман «Кляменс» (2007, Время).
Проза Марыны Палей перакладзена на англійскую, французскую, фінскую, нарвежскую, нямецкую, шведскую, італьянскую, нідэрландскую, славацкую, славенскую, эстонскую, латышскую і японскую мовы. Сама яна перакладае паэзію з італьянскай, нідэрландскай, новагрэчаскай, англійскай і славенскай моў, а таксама фламандскую прозу.
Фармуючы арыгінальны і цэласны арт-стыль, арганічна злучае выкананне сваіх тэкстаў з музыкай і фотавыявамі. На гэтых выявах выступае як «аб’ект разнастайных іміджаў». Стварае ўласны арт-перфоманс у жанры «one-person-show».
Гарбачова
Гарбачова — жаночая форма прозвішча Гарбачоў.
Gasteruption
Gasteruption — род дробных наезнікаў сямейства.
Апісанне
Дробныя і сярэдняга памеру наезнікі. Даўжыня 5-20 мм, з доўгім і вельмі тонкім у падставе брушкам. Метасома прымацоўваецца высока на прападэуме. Вусікі 14-членікавыя ў самак і 13-членікавыя ў самцоў. Формула шчупікаў поўная: 6,4. У пярэднім крыле адсутнічаюць югальная лопасць і радыямедыяльная жылка. Дарослыя асобіны сустракаюцца на парасонавых кветках. Па сваім спосабе жыцця гэта другасныя клептапаразітоіды або эктапаразітоіды пчол і вос.
Віды
Паводле розных крыніц, да роду Gasteruption адносяць да 64 відаў:
Зайд ібн Султан ан-Нахаян
Шэйх Зайд ібн Султан ан-Нахаян (1918/1916 —, Абу-Дабі) — 14-ы кіраўнік з роду ан-Нахаян, кіруючага на тэрыторыі эмірата Абу Дабі ўжо каля 250 гадоў.
Gasteruption
Віды
{{канец кал}}
Крыніцы даных: i=ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net {{зноскі}} {{Бібліяінфармацыя}} {{ізаляваны артыкул|date=2023-08-01}}
Вадзім Аляксандравіч Пабудзей
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ СПК «Агарэвічы» Ганцавіцкага раёна, гуляў за мясцовы клуб «Ганцавічы» ў чэмпіянаце Брэсцкай вобласці. У 2013 годзе дапамог сваёй камандзе стаць чэмпіёнам, забіўшы гол у фінальным матчы супраць «Брэстжылбуда». У жніўні 2013 года далучыўся таксама да клуба Другой лігі чэмпіянату Беларусі «Баранавічы». Неўзабаве замацаваўся ў аснове клуба, а на наступны год разам з ім выйграў Другую лігу. У сезоне 2015 быў адным з лідараў «Баранавічаў» у Першай лізе.
У сакавіку 2016 года быў запрошаны на прагляд у брэсцкае «Дынама» і неўзабаве падпісаў кантракт. 16 красавіка 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, правёўшы ўсё 90 хвілін у матчы супраць «Белшыны» (2:4). У першай палове сезона 2016 трывала гуляў у стартавым складзе дынамаўцаў на розных флангах паўабароны, пасля стаў пераважна выхадзіць на замену.
У красавіку 2017 года перайшоў у «Іслач». Пачынаў сезон у аснове «Іслачы», але пазней стаў радзей з’яўляцца на полі. У канцы сезона вярнуў месца ў аснове і трыма сваімі галамі дапамог камандзе захаваць месца ў Вышэйшай лізе. У сезоне 2018 з’яўляўся на полі нерэгулярна. У студзені 2019 года пакінуў «Іслач».
Неўзабаве пасля зыходу з «Іслачы» адправіўся на прагляд у мінскі «Прамень» і падпісаў кантракт з клубам. У сакавіку 2019 года «Прамень» пераехаў у Магілёў і аб’яднаўся з мясцовым «Дняпром», і паўабаронца стаў іграком аб’яднанай каманды, якая атрымала назву «Дняпро». Трывала гуляў у аснове, але не здолеў выратаваць магілёўскую каманду ад вылету з Вышэйшай лігі.
У студзені 2021 года стаў трэніравацца з «Гомелем» і неўзабаве падпісаў кантракт. Хутка замацаваўся ў складзе і стаў адным з асўноных ігракоў каманды, дапамог ёй заняць чацвёртае месца ў чэмпіянаце Беларусі 2021. У студзені 2022 года перайшоў у жодзінскае «Тарпеда-БелАЗ».
Міжнародная кар’ера
У канцы 2014 года, яшчэ будучы іграком другалігавых «Баранавічаў», быў заўважаны галоўным трэнерам моладзевай зборнай Беларусі Ігарам Кавалевічам і запрошаны ў каманду. Дэбютаваў у моладзевай зборнай 14 лістапада 2014 года, выйшаўшы на замену ў канцы таварыскага матча з Літвой. У студзені 2015 года ў складзе беларускай каманды прымаў удзел у Кубку Садружнасці ў Санкт-Пецярбургу, пасля чаго перастаў выклікацца ў зборную.
8 кастрычніка 2021 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі, выйшаўшы на замену ў другім тайме адборачнага матча чэмпіянату свету 2022 супраць Эстоніі (0:2).
Аперацыя «Немезіс»
Аперацыя «Немезіс» (Նեմեսիս գործողություն) — акцыя адплаты партыі «Дашнакцуцюн» па забойстве лідараў Асманскай імперыі, якія мелі дачыненне да арганізацыі генацыду армян, а таксама лідараў Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі, датычных, па сцвярджэннях арганізатараў, да разні армян ў Баку ў 1918 годзе. Назва атрымала па імі грэчаскай багіні помсты Немезіда. Некаторымі аўтарамі разглядаецца як тэрарыстычная аперацыя. Французскі эксперт лічыць гэтыя падзеі рэдкім выпадкам, калі тэрарыстычным шляхам спрабавалі аднавіць справядлівасць і адпомсціць за вынішчэнне народа.
Рашэнне аб правядзенні аперацыі было прынята ў кастрычніку 1919 года на IX з'ездзе партыі «Дашнакцуцюн», які адбыўся ў Ерэване, па ініцыятыве Шаана Наталі. Быў складзены спіс з 650 асоб, якія мелі дачыненне да генацыду, з якіх адабралі 41, вінаватых у арганізацыі і здзяйсненні масавых забойстваў. Для кіраўніцтва аперацыяй быў арганізаваны Адказны орган (кіраўнік — пасол Рэспублікі Арменіі ў ЗША Армен Гаро) і Асаблівы фонд (кіраўнік — Шаан Сатчаклян). Аператыўнае кіраўніцтва і матэрыяльнае забеспячэнне аперацыі ажыццяўлялі Шаан Наталі і Грыгор Мерджанам. У зборы інфармацыі ключавую ролю адыграў Грач Папазян, які пад выглядам турэцкага студэнта пракраўся ў эмігранцкія кругі младатурак. Забойства ажыццяўляліся наступным чынам: спачатку арганізоўвалася група ў 3-5 чалавек для сачэння, затым адзін, часам (у выпадку, калі турак суправаджаўся целаахоўнікамі) — 2-3 чалавекі ажыццяўлялі забойства. Асноўнымі арганізацыйнымі цэнтрамі аперацыі былі рэдакцыі газет «Чакатамарт» (Канстанцінопаль) і «Дрошак» (Бостан). Арганізатары аперацыі падкрэслівалі, што яны толькі выконваюць прысуды канстанцінопальскага суда, які ў 1919 годзе завочна прысудзіў да смерці арганізатараў генацыду армян. Па словах Аршавіра Шыракяна
Замахі, якія не адбыліся
На першых месцах у спісах аперацыі стаялі таксама былы ваенны міністр Турцыі Энвер-паша і былы генеральны сакратар камітэта «Яднанне і прагрэс» доктар Назім. Яны высочваліся армянамі, але забойства іх у рамках аперацыі «Немезіс» не адбылася: Энвер-паша перабраўся ў Савецкую Расію, затым перайшоў на бок басмачоў у Сярэдняй Азіі і быў забіты ў баі 4 жніўня 1922 года недалёка ад Бухары Якавам Мелькумавым (Мелкумян Акоп Аршакавіч). Назім вярнуўся ў Турцыю, дзе неўзабаве быў пакараны Кемалем Атацюркам за арганізацыю замаху на яго.
Крэонт (цар Фіваў)
Крэонт (Κρέων «кіраўнік») — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын Менекея. Цар Фіваў пасля Лая і другі раз пасля Этэокла і Палініка. Калі Амфітрыён вызваліў Кадмею ад жахлівай лісіцы, Крэонт дапамог яму ў паходзе на тэлебоеў. Быў жанаты на Эўрыдыцы; бацька Гемана, Менекея і Мегары, жонкі Геракла. Нашчадак спартаў. Паводле версіі Еўрыпіда, якая супярэчыць астатнім, забіты Лікам з Эўбеі.
Ездзіў з пасольствам у Дэльфы па волі Эдыпа. Пракляты апошнім, як піша Сафокл. Паводле Паўсанія, быў апекуном Лаадаманта. Паводле Стацыя, забіты Тэсеем падчас яго паходу на Фівы.
Дзеючая асоба трагедый Сафокла «Цар Эдып», «Эдып у Калоне», «Антыгона», Еўрыпіда «Фінікіянкі», Сенекі «Эдып».
Сафійская сінагога
Сафійская сінагога (Софийска синагога) з'яўляецца буйнейшай сінагогай у Паўднёва-Усходняй Еўропе. Адна з дзьвух сінагог якія функцыянуюць у Балгарыі (другая знаходзіцца ў Плоўдзіве і трэцяя па вялічыні ў Еўропе.
Сінагога знаходзіцца ў самым цэнтры горада, каля Цэнтральнага рынка. У ёй могуць размясціцца да 1300 прыхаджан. Галоўная жырандоля Сафійскай сінагогі важыць 1,7 тоны і з'яўляецца самай вялікай у краіне.
Нягледзячы на памер будынка, службы адбываюцца толькі пры ўдзеле каля 50 ці 60 прыхаджан. Гэта тлумачыцца тым, што большасць яўрэяў Балгарыі вярнуліся ў ізраіль, а тыя, што да гэтага часу жывуць у горадзе, большай часткай не рэлігійныя.
Архітэктурны стыль сінагогі —— гэта па сутнасці Маўрытанскае адраджэнне з элементамі Венскага сэцэсіёна, а фасад будынка нагадвае венецыянскую архітэктуру.
Обеч
О́беч (, Обеч) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
Кваісі
Кваісі, Квайса (კვაისი, Къуайса) — горад у Паўднёвай Асеціі, у складзе Дзаўскага раёна. Знаходзіцца на рацэ Джаджора (прыток Рыёні) на схілах Рачынскага хрыбта ў Кударскай цясніне. За 60 км на паўночны захад ад Цхінвала (злучаны аўтамабільнай дарогай), за 20 км — горад Оні.
Машвешвэ I
Машве́швэ I (сесута: Moshoeshoe, каля 1786—11 сакавіка 1870) — стваральнік і першы манарх дзяржавы Лесота.
Машвешвэ I нарадзіўся каля 1786 ў паселішчы Менхоаненг на тэрыторыі сучаснага Лесота ў сям'і Бакатэлі, правадыра рода Бамакатэлі. У 34 гады стаў правадыром рода. Праводзіў палітыку аб'яднання паўднёвых сота, якія цярпелі ад нападаў нгуні і бураў, прычым вызначыўся сваёй здольнасцю да дыпламатыі.
У 1833 г. даў дазвол на распаўсюджанне хрысціянства, хаця сам прыняў яго толькі ў канцы жыцця. У 1851 г. і 1852 г. выйграў дзве ваенныя кампаніі супраць брытанцаў і падпісаў дагавор аб прызанні межаў басута. У 1868 г. басута пацярпелі паражэнне ад бураў. Машвешвэ I быў вымушаны звярнуцца да Вялікабрытаніі з просьбай аб усталяванні пратэктарата, аднак пры гэтым захаваў аўтаномію свайго каралеўства.
2000 год у гісторыі музыкі
2000 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Вячаслаў Дзмітрыевіч Селяменеў
Вячаслаў Дзмітрыевіч Селяменеў (нар., ) — беларускі гісторык, архівіст. Кандыдат гістарычных навук (1979).
З 1982 дырэктар Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь (да 1995 — Цэнтральны дзяржаўны архіў Кастрычніцкай рэвалюцыі і сацыялістычнага будаўніцтва БССР).
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі (2002, у аўтарскім калектыве) — за цыкл прац «Беларускія астарбайтары».
Алег Уладзіміравіч Шымбарэцкі
Алег Уладзіміравіч Шымбарэцкі (нар., г. Ваўкавыск, Гродзенская вобласць) — беларускі архітэктар-рэстаўратар.
Біяграфія
Скончыў у 1989 годзе архітэктурны факультэт БПІ па спецыяльнасці «Архітэктура» (выкладчыкі В. І. Анікін, А. Б. Марозава, В. І. Сысоева). У 1989—1995 гадах працаваў у г. Гродна інстытута «Белспецпраектрэстаўрацыя»; з 1995 года працуе ў інстытуце «Гроднаграмадзянпраект» на пасадзе галоўнага архітэктара праектаў у ПМ-1. У 2000—2001 гадах прайшоў навучанне і стажыроўку ў Міжнароднай паслядыпломнай летняй школе «Нясвіжская Акадэмія» з атрыманнем дыплома міжнароднага ўзору.
Член Саюза архітэктараў Беларусі з 2003 года.
Творчасць
Асноўныя працы: рэстаўрацыя фасадаў будынка аптэкі ў складзе езуіцкага кляштара (1995—2001, будаўніцтва ў 2001); рэканструкцыя з рэстаўрацыяй фасадаў будынка па вул. Савецкая, 1 (1997—2000, будаўніцтва ў 1996—2002; пры ўдзеле А. Хамко); рэканструкцыя з рэстаўрацыяй фасадаў будынка па вул. Сацыялістычнай, 10 (1998—1999, будаўніцтва ў 1999—2000; пры ўдзеле А.  Хамко); рэканструкцыя з рэстаўрацыяй фасадаў будынка па вул. К. Маркса, 4 пад Курыю Гродзенскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкай царквы (1998—2000, будаўніцтва ў 1999—2001); рэканструкцыя Цэнтральнага спартыўнага комплексу «Нёман» (2002—2008, будаўніцтва ў 2002—2008; у складзе аўтарскага калектыва, ГАП — У. М. Еўдакімаў); рэканструкцыя будынка пажарнай часткі па вул. Замкавай, 19 (2006—2007, будаўніцтва ў 2007—2008; пры ўдзеле Л. М. Бохан, Е. І. Турач); рэканструкцыя часткі брыгіцкага кляштара па вул. К. Маркса, 27 пад Дом міласэрнасці (Праектаванне 2007—2008, ідзе будаўніцтва); рэканструкцыя Старога замка — усе ў Гродне.
Узнагароды
Прысуджана дзяржаўная стыпендыя дзеячам культуры і мастацтва творчай моладзі Міністэрства культуры Беларусі па праекце аховы і асваення ландшафту беларускай часткі Аўгустоўскага канала (2001). Адзначаны Граматай 1-й катэгорыі і Спецыяльным дыпломам Саюза архітэктараў СССР. Дыплом БСА 10-га рэспубліканскага агляду-конкурсу лепшых архітэктурных твораў (2002) у намінацыі «Рэстаўрацыя» за рэалізаваны праект «Рэстаўрацыя фасадаў будынка аптэкі ў складзе езуіцкага кляштара ў г. Гродна».
Лік (вораг Геракла)
Лік (Λύκος «воўк») — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Нашчадак Ніктэя. Паводле Еўрыпіда, нашчадак Ліка, мужа Дыркі, прыбыў з Эўбеі. Паводле іншай версіі, сын Пасейдона і Келено. Міф пра яго — версія паданняў пра яго цёзку.
Забіў Крэонта, цара Фіваў, і яго сыноў, пакуль Геракл хадзіў за Керберам у Аід. Забіты Гераклам, з прычыны таго, што жадаў забіць яго жонку Мегару, калі Геракл пайшоў за Керберам. Паселены Пасейдонам на астравах Блажэнных. Дзеючая асоба трагедый Еўрыпіда «Геракл» і Сенекі «Геркулес ва вар'яцтве».
Эўрыдыка (жонка Крэонта)
Эўрыдыка (Εὐρυδίκη) — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Фіванская царыца, жонка Крэонта, маці Менекея і Гемана. Скончыла жыццё самагубствам пасля смерці сына Гемана. Дзеючая асоба трагедыі Сафокла «Антыгона». Паводле Еўрыпіда, памерла маладой.
Навасёлкаўскі 1-шы сельсавет
Навасё́лкаўскі 1-шы сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пастаўскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Навасёлкі 1.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Навасёлкаўскі сельсавет у складзе Пастаўскага раёна Вілейскай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Навасёлкі. Пасля далучэння да Пастаўскага раёна Навасёлкаўскага сельсавета скасаванага Гадуцішскага раёна 25 лістапада 1940 года сельсавет перайменаваны ў Навасёлкаўскі 1-шы сельсавет, а яго цэнтр у Навасёлкі 1. З 20 верасня 1944 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Юнкаўскага сельсавета.
2004 год у гісторыі музыкі
2004 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Палоннае Забалацце
Пало́ннае За́балацце (, Полонное Заболотье) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
Партызанская брыгада імя В. П. Чкалава
'''Партызанская брыгада імя В. П. Чкалава''' — партызанская брыгада, створаная ў лістападзе 1942 года. Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Заслаўскага, Дзяржынскага, Мінскага, Івянецкага, Валожынскага раёнаў. 5 ліпеня 1944 года брыгада (1085 партызан, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Склад
Брыгада была створана ў лістападзе 1942 года на базе 620-га (імя Кузняцова, арганізаваны ў чэрвені 1942 года атрадаў імя Я. З. Дзука і І. П. Кузняцова) і 621-га (імя Чкалава) атрадаў. Пазней былі арганізаваны атрады імя Кірава, імя Андрэева і іншыя. Атрад імя Чкалава пазней увайшоў у партызанскую брыгаду «Уперад», атрады імя Кірава, імя Андрэева, «За Савецкую Беларусь» перададзены для фарміравання партызанскай брыгады «За Савецкую Беларусь», атрад імя П. А. алыбіна быў вызначаны ў асобна дзейны.
На момант злучэння з Чырвонай Арміяй у склад брыгады ўваходзілі:
Гісторыя
Партызаны ў 1942 годзе разграмілі 11 нямецкіх апорных пунктаў і 20 маёнткаў, захапілі 4 тысячы тон збожжа, 1 тысяч тон раздалі насельніцтву. У красавіку — снежні 1943 года падарвалі каля 50 эшалонаў, знішчылі 3 масты (рух на чыгунцы быў спынены амаль на 9 сутак). У маі знішчылі 6 аўтамашын, у ліпені зрабілі 9 дыверсій на чыгунцы, правялі 10 баёў, захапілі 8 кулямётаў, больш за 20 вінтовак, боепрыпасы. 20 чэрвеня 1944 года на чыгуначных участках Ратамка — Крыжоўка, Маладзечна — Уша падарвалі каля 900 рэек. У ліпені 1944 года знішчылі 24 аўтамашыны, захапілі 9 кулямётаў, 19 аўтаматаў, 141 вінтоўку, вызвалілі 113 грамадзян, якіх вывозілі на работы ў Германію.
Ніктэй
Разам з братам Лікам забілі на Эўбеі Флегія, сына Арэса, і беглі. Калі Антыёпа зацяжарыла ад Зеўса, пагражаў ёй, і Антыёпа бегла. Ахоплены тугой па дачцы, Ніктэй скончыў жыццё самагубствам. Паводле іншай версіі, загінуў ад рук сыноў Антыёпы. Паводле сікіёнскай версіі, Ніктэй быў апекуном Лабдака, паранены ў бітве з Эпапеем і памёр, завяшчаўшы ўладу Ліку. Заснаваў Гісіі ля падножжа Кіферона — калонію Гірыі.
Pinanga subterranea
Pinanga subterranea — від кветкавых раслін з сямейства. Гэта першая апісаная пальма, якая цвіце і плоданасіць пад зямлёй.
Асяроддзе пражывання
Pinanga subterranea шырока распаўсюджаная ў першасных трапічных лясах на захадзе Барнеа, ахопліваючы Саравак (Малайзія) і Калімантан (Інданезія). У асноўным рэгіструецца ў нізінных змешаных двукрылых лясных далінах і на схілах ля ручаёў. На гліністых глебах на крэйдах, чырвоных глебах або пясчана-гліністых глебах да вышыні 650 метраў.
Біялогія
Падземнае цвіценне і плоданашэнне Pinanga subterranea з’яўляюцца сур’ёзнымі праблемамі для апылення і распаўсюджання насення. Кветкі, закапаныя пад зямлёй, недаступныя для большасці тыповых апыляльнікаў пальмаў, такіх як пчолы або жукі. Тым не менш, завязванне пладоў і насення ў падземнай мясцовасці Пінанга звычайна высокае, што паказвае на існаванне эфектыўнага спосабу апылення. Суквецці у Pinanga аднадомныя, такім чынам можа адбывацца самаапыленне. Аднак дробныя насякомыя ўсё яшчэ могуць гуляць ролю ў апыленні. Гэтыя здагадкі аб апыленні і самаапыленні патрабуюць абгрунтавання палявымі данымі назіранняў. Што тычыцца распаўсюджання насення, палявыя назіранні паказваюць, што свінні віду з’яўляюцца эфектыўнымі рассейвальнікамі насення падземных раслін роду. Цікава, што плады ярка-чырвоныя, хоць яны знаходзяцца пад зямлёй.
Выкарыстанне
Хоць плод схаваны пад зямлёй, іх актыўна шукаюць у якасці лясной закускі жыхары Цэнтральнага Калімантан (Інданезія), калі сустракаюць пальму. Салодкі сакавіты мякіш пладоў разжоўваюць, а цвёрдыя насенне выплёўваюць. Пры тым, што пальма шырока вядомая карэнным народам, від Pinanga subterranea да апошняга часу не быў навукова апісаны батанікамі.
Спіс аб’ектаў PGC (1972001—1973000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1972001—1973000)
Кейт Аптан
Кэтрын Элізабет Аптан (Katherine Elizabeth Upton; нар., Сент-Джозеф, Мічыган, ЗША) — амерыканская мадэль і актрыса.
У 2008 годзе Аптан паспяхова прыняла ўдзел у кастынгу і падпісала кантракт з мадэльным агенцтвам «Elite Model Management». Пазней яна пераехала ў Нью-Ёрк, дзе падпісала кантракт з іншым мадэльным агенцтвам — «IMG Models». У 2011 годзе Аптон стала рэкламным тварам кампаніі «Beach Bunny Swimwear», якая вырабляе купальнікі.
У 2011 годзе часопіс «Esquire» прысвоіў Аптан тытул дзяўчыны лета 2011 года — «The Woman of the Summer». У тым жа годзе яна ўпершыню з’явілася ў часопісе «Sports Illustrated Swimsuit Issue» у рубрыцы «Навічок года», а ў 2012 годзе было абвешчана, што яе фатаграфія ўпрыгожыць вокладку аднаго з выпускаў гэтага часопіса.
У 2014 годзе разам з Тоні Хейлам знялася ў відэакліпе гурта Lady Antebellum «Bartender». У тым жа годзе часопіс «FHM» змясціў Аптан на 18 месца ў спісе самых сэксуальных жанчын свету, а амерыканскі часопіс «People» у снежні таго ж года назваў яе «Самай сексуальнай жанчынай года».
У 2014 годзе Аптон знялася ў ролі Афіны ў рэкламе гульні Game of War, распрацаванай каліфарнійскай кампаніяй Machine Zone. У канцы жніўня 2014 года фатаграфіі аголенай Аптан і некалькіх іншых знакамітасцяў патрапілі ў Інтэрнэт.
У 2018 годзе Кейт Аптан была прызнана самай сэксуальнай жанчынай планеты па версіі часопіса «Maxim».
2006 год у гісторыі музыкі
2006 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Сезон 2021 ЖФК Дынама-БДУФК
У 2021 годзе жаночы футбольны клуб «Дынама-БДУФК» з Мінска прымаў удзел у трох афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на красавік 2021 года.
Рапяхі (Пружанскі раён)
Рапяхі́ (, Репехи) — вёска ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лінаўскага сельсавета.
Да 2005 года ўваходзіла ў склад Бакунскага сельсавета.
Уільям Глакенс
Біяграфія
Пачынаў сваю кар’еру мастака як ілюстратар пры выдавецтве «Філадэльфія прэс», затым вучыўся ў Пенсільванскай акадэміі прыгожых мастацтваў у Роберта Генры. У 1895 на год з’яжджаў у Парыж; пасля вяртання ў Філадэльфію пачаў пісаць пейзажы ў стылі Дж. Макнейла Уістлера.
У 1898 сумесна з мастаком Джорджам Лаксам падарожнічаў па Кубе; вярнуўшыся ў родны горад, ствараў пераважна карціны, прысвечаныя вуліцам і плошчам вялікага горада. У 1906 зноў наведаў Францыю, здзейсніў паездку ў Іспанію. У 1908 годзе выстаўляў свае працы разам з прадстаўнікамі нью-ёркскай «школы смеццевых вёдзер».
Пераехаўшы ў Нью-Ёрк, працягваў маляваць на сваю ўпадабаную тэму — сцэны жыцця вялікага горада. Стылістычна яго працы блізкія творчасці імпрэсіяністаў, у прыватнасці Эдуарду Манэ. Уваходзіў у лік сяброў Эшканскай групы.
Геман (сын Крэонта)
Ге́ман (Αἴμων «крывавы») — персанаж старажытнагрэчаскай міфалогіі. Сын фіванскага цара Крэонта. Паводле версіі эпасу, загінуў апошнім з тых, хто спрабаваў разгадаць загадку Сфінкса. Яго нявестай была Антыгона. У паэме Стацыя «Фіваіда» забівае 6 ворагаў.
Паводле Сафокла, скончыў жыццё самагубствам, закалоўшыся пасля смерці Антыгоны. Паводле версіі трагедыі Еўрыпіда «Антыгона», калі Крэонт даручыў яму забіць Антыгону, ён выратаваў яе, даручыўшы пастухам. Іх сын Меан, калі вырас, прыйшоў у Фівы на гульні, а Крэонт пазнаў яго. Геракл прасіў за Гемана, але беспаспяхова, і Геман забіў сябе і Антыгону. Паводле версіі, каханы Геракла.
Дзеючая асоба трагедыі Сафокла «Антыгона» і Еўрыпіда «Антыгона».
Кансьерж (фільм)
«Кансьерж» (Консъерж) — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм, зняты ў 2015 годзе рэжысёрам Робертам Сенекай.
Сюжэт
Жыхар, незадаволены працай мясцовага, прыходзіць у жыллёвы кааператыў. Аказваецца, кансьерж можа быць зменены шляхам галасавання жыхарамі. Але нешта перашкаджае ім пры выбары новага кансьержа…
Жэшоўскае ваяводства (1975—1998)
Жэшоўскае ваяводства (Województwo rzeszowskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў 1975—1998 гадах у Польшчы. Яго цэнтрам быў горад Жэшаў. У 1999 годзе тэрыторыя была ўключана ў склад Падкарпацкага ваяводства.
Гарады
Найбуйнейшымі гарадамі ваяводства станам на 1998 год былі:
Родная мова
Ро́дная мо́ва — адно з найважнейшых паняццяў сацыялінгвістыкі і этналогіі, якое ў наш час набыло паліталагічнае гучанне і міждысцыплінарны статус.
Існуюць наступныя вызначэнні гэтага паняцця:
Беларускімі навукоўцамі адзначаецца, што родная мова спасцігаецца чалавекам адначасова з развіццём здольнасці мысліць, што гэта хутчэй прысваенне мовы, а не яе асваенне, вывучэнне. Але паняцце «родная мова» не зводзіцца выключна да мовы, першай засвоенай у дзяцінстве. У сацыялінгвістычных працах падкрэсліваюцца недахопы ідэнтыфікацыі паняцця «родная мова» іншымі асобамі, паколькі нярэдкія выпадкі, калі двухмоўныя людзі лепш ведаюць адну мову (на якой атрымалі адукацыю), аднак адчуваюць мацнейшую прывязанасць да іншай мовы, якую і называюць роднай. Часам родная мова чалавека змяняецца на працягу жыцця. Так Вахцін і Галаўко адмыслова падкрэсліваюць, што «матчына мова — не абавязкова родная, родная мова — не абавязкова першая».
Беларускімі перапісчыкамі насельніцтва прынята дапушчэнне, што родная мова — тая, якую чалавек засвоіў першай у раннім дзяцінстве. Тым не меней, грамадства традыцыйна называе роднай беларускую.
Для прыцягнення ўвагі да праблемы зберажэння моўнай разнастайнасці ЮНЕСКА заснавала Міжнародны дзень роднай мовы.
Жэшоўскае ваяводства (1945—1975)
Жэшоўскае ваяводства (Województwo rzeszowskie) — адно з ваяводстваў, якія існавалі ў Польшчы ў 1945—1975 гадах. Сядзібай ваяводскіх улад быў горад Жэшаў.
Ваяводства было ўтворана ў 1945 годзе пераважна на землях даваеннага Львоўскага ваяводства, якія па выніках Другой сусветнай вайны засталіся ў складзе Польшчы (усходняя частка даваеннага Львоўскага ваяводства з горадам Львовам у гэты час адышла да УССР).
Osteospermum
Osteospermum — род аднагадовых і шматгадовых траў, паўкустарнікаў і кустарнікаў сямейства, натуральны арэал які — Афрыка (у першую чаргу Паўднёвая Афрыка, а таксама Самалі) і Аравія. Кветкі падобныя на кветкі прадстаўнікоў роду і іншыя «рамонкаў».
Некалькі відаў вырошчваюцца па ўсім свеце як прыгожаквітнеючыя дэкаратыўныя расліны; выведзена мноства сартоў.
Назвы
Навуковая назва роду паходзіць ад οστεον («костка») і spermum («насенне»).
Біялагічнае апісанне
Вечназялёныя расліны. Сцеблы прамыя або, зрэдку, сцелюцца (напрыклад, у віда ).
Кветкі, як і ў іншых астравых, сабраны ў кошык; суквецці шматлікія, дыяметрам ад 4 да 10 см. Афарбоўка краявых кветак — ад белай да пурпурной і фіялетавай (нярэдка ружовая; сустракаецца таксама жоўтая і аранжавая). Апыленне адбываецца. У адрозненне ад многіх іншых прадстаўнікоў сямейства, у якіх насенне ўтвараецца на цэнтральных трубчастых кветках, цэнтральныя кветкі відаў роду стэрыльныя і насенне ўтвараюць язычковыя кветкі.
Плод — адносна буйная сямянка цёмнага колеру.