cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Светнік звычайны
Батанічнае апісанне
Лік храмасом 2n = 24.
Арэал
Натуральны арэал віду — Еўрапейская частка Расіі і бліжэйшыя дзяржавы.
Расліна здаўна вырошчваецца ў якасці дэкаратыўнай садовага расліны ў Еўропе і Паўночнай Амерыцы, дзе нярэдка дзічэе.
Іргер
Іргер — прозвішча.
Кандрацій Іванавіч Навумаў
Кандрацій Іванавіч Навумаў (1918—1944) — савецкі ваенны. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Савецкага Саюза (1944). Гвардыі капітан.
Біяграфія
Кандрацій Іванавіч Навумаў нарадзіўся 4 кастрычніка 1918 года ў вёсцы Казачынскае Кірэнскага павета Іркуцкай губерні РСФСР (цяпер пасёлак Казачынска-Ленскага раёна Іркуцкай вобласці) у сям'і селяніна Івана Тарасавіча Навумава. Рускі.
Па заканчэнні сямі класаў сельскай школы, Кандрацій Іванавіч з'ехаў у Кірэнск і паступіў у педагагічнае вучылішча, два курсы якога скончыў у 1936 годзе. Затым ён уладкаваўся стралком пазаведамаснай аховы воднага транспарту. Ахоўваў аб'екты Чырвонаармейскага суднарамонтнага завода Ленскага рачнога параходства. Неўзабаве стаў памочнікам па палітычнай частцы начальніка ваенізаванай аховы Кірэнскага порта.
У канцы 1930-х гадоў па краіне пракацілася хваля рэпрэсій. Пацярпеў і К. І. Навумаў. 4 лістапада 1938 года ён быў арыштаваны па абвінавачванні ў контррэвалюцыйнай дзейнасці. Больш за паўгода Кандраці Іванавіч правёў у турме, але следчыя не дамагліся ад яго прызнальных паказанняў. 23 чэрвеня 1939 года К. І. Навумаў быў асуджаны, але тут жа справа была спынена па рэабілітуючых абставінах.
У верасні 1939 годзе К. І. Навумаў быў прызваны Кірэнскім раённым ваенкаматам у шэрагі Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі і накіраваны ў Сызранское танкавае вучылішча, якое ён скончыў у верасні 1941 года. Спачатку Кандрацій Іванавіч служыў у вучылішчы, камандзірам вучэбнага танкавага ўзвода, затым праходзіў паўгадавую стажыроўку ў запасным танкавым палку. У маі 1942 года лейтэнант К. І. Навумаў быў накіраваны ў горад Горкі, дзе завяршалася фарміраванне 10-га танкавага корпуса і быў прызначаны камандзірам узвода 399-га танкавага батальёна 183-й танкавай брыгады.
У баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі лейтэнант К. І. Навумаў з чэрвеня 1942 года. Ваяваў на танку Мацільда на Заходнім фронце. З жніўня 1942 года 10-й танкавы корпус дзейнічаў у складзе 16-й арміі і займаў абарону на жыздрынскім кірунку. У разлютаваных баях Кандрацій Іванавіч знішчыў два танкі праціўніка. З 14 па 20 жніўня 1942 года танк Навумава ў складзе групы капітана І. І. Мішукова стойка абараняў пераправу праз раку Жыздра ля пасёлка Восты. Група з чатырох «Мацільд», узмоцненая адной процітанкавай гарматай на працягу тыдня адбівала да дзесяці нападаў танкаў і пяхоты ворага, знішчыўшы пры гэтым 6 цяжкіх нямецкіх танкаў, 15 сярэдніх танкаў, 2 аўтамашыны з грузамі, станковы кулямёт і да 2-х рот пяхоты. За адзнаку ў баі Кандраці Іванавіч быў узнагароджаны медалём «За адвагу». Тут жа ў баях пад Сухінічамі праявіўся яго арганізатарскі талент. Ён стаў камандзірам танкавай роты, а неўзабаве пасля прысваення звання старшага лейтэнанта быў прызначаны намеснікам камандзіра батальёна. У цэлым жа дзеянні 10-га танкавага корпуса былі не надта паспяховыя. Корпус панёс вялікія страты, і ў канцы верасня 1942 года, яго вывелі ў рэзерв для даукамплектавання і пераўзбраення.
Паспяхова скончыўшы праграму навучання камандзіраў танкавых батальёнаў, капітан К. І. Навумаў у красавіку 1944 года атрымаў прызначэнне ў 1-й гвардзейскі танкавы корпус 1-га Беларускага фронту, дзе прыняў пад камандаванне 2-й батальён 15-й гвардзейскай танкавай брыгады. 23 чэрвеня 1944 года пачалася Беларуская стратэгічная наступальная аперацыя, якая завяршылася вызваленнем Беларусі. У рамках аперацыі «Баграціён» батальён гвардыі капітана К. І. Навумава асабліва вызначыўся ў Бабруйскай франтавой наступальнай аперацыі.
24 чэрвеня 1944 года пасля магутнай артылерыйскай падрыхтоўкі танкі 15-й гвардзейскай танкавай брыгады з аўтаматчыкамі на брані пераадолелі па загадзя выкладзеным гацям забалочаныя ўчасткі, і разгарнуўшыся ў баявыя парадкі, пачалі наступ на апорны пункт нямецкай абароны Чорныя Броды. Вораг аказваў жорсткае супраціўленне, абараняючы сваю базу забеспячэння, але 25 чэрвеня 1944 года 5 танкаў 2-га батальёна брыгады, кіраваныя гвардыі капітанам Навумавым, уварваліся на станцыю Чорныя Броды, і знішчыўшы 2 процітанкавыя прылады, 1 самаходную гармату і да 30 нямецкіх салдат, якія ўступілі ў перастрэлку з варожым бранецягніком. У ходзе артылерыйскай дуэлі праціўніку ўдалося падпаліць танк гвардыі. Д. Я. Камарова і тады танкіст вогненным таранам перакуліў нямецкі бронецягнік, вырашыўшы такім чынам зыход бою. На станцыі танкісты захапілі эшалон з харчаваннем і некалькі буйных складоў з боепрыпасамі. На досвітку 27 чэрвеня 1944 года гвардыі капітан К. І. Навумаў, камандуючы групай танкаў, ўварваўся ў населены пункт Яловікі у прыгарадзе Бабруйска і вызваліў яго ад праціўніка, знішчыўшы пры гэтым склад з боепрыпасамі, адзін варожы танк і 7 салдатаў праціўніка. Умела манеўруючы пад агнём ворага, ён вывеў свае танкі на вышыню 170,2, і адкрыўшы ураганны агонь па пазіцыях немцаў, расчысціў брыгадзе шлях на Бабруйск. Ранняй раніцай батальён гвардыі капітана К. І. Навумава першым уварваўся на паўночна-заходнюю ўскраіну Бабруйска. Немцы, ведучы ўраганны агонь, здолелі адсекчы аўтаматчыкаў ад танкаў, але Кандрацій Іванавіч, пакінуўшы танк, прымусіў пяхоту падняцца. Дзейнічаючы сумесна, аўтаматчыкі і танкісты рушылі да цэнтра горада, знішчаючы жывую сілу і тэхніку праціўніка. У цэнтральных раёнах горада ім удалося дагнаць і расстраляць аўтакалону праціўніка, які адступаў, знішчыўшы пры гэтым да 30 машын. У баях за Бабруйск гвардыі капітан К. І. Навумаў асабіста знішчыў 3 САУ, 3 машыны з пяхотай, зенітную буйнакаліберную пушку і трох фаўстнікаў. 1 ліпеня 1944 года, ужо ў ходзе Мінскай франтавой наступальнай аперацыі, К. І. Навумаў з двума танкамі, абышоўшы праціўніка з тылу, уварваўся на станцыю Талька і знішчыў 2 САУ і 2 самаходкі захапіў у якасці трафеяў. У баі за станцыю Кандраці Іванавіч быў цяжка паранены, але працягваў камандаваць батальёнам да канца бою.
За ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 жніўня 1944 года гвардыі капітану Навумаву Кандрацію Іванавічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Наступленне Чырвонай Арміі працягвалася, і Кандрацій Іванавіч не мог доўга заставацца на бальнічнай койцы. Яшчэ да канца не акрыяўшы ад ранення, ён вярнуўся ў частку. Завяршыўшы разгром нямецкай групоўкі да канца жніўня 1944 года, савецкія войскі выйшлі да дзяржаўнай мяжы СССР. У пачатку верасня яны ўступілі на тэрыторыю Польшчы. 5 верасня 1944 года 1-ы гвардзейскі танкавы корпус генерал-маёра М. Ф. Панава фарсіраваў раку Нараў у раёне горада Пултуска. Пачаліся жорсткія баі за Пултускі плацдарм, у ходзе якіх танк гвардыі капітана К. І. Навумава быў падбіты. Цяжка параненага камбата тэрмінова эвакуіравалі ў шпіталь у Рэчыцы, але выратаваць яго не ўдалося. 12 верасня 1944 года Кандрацій Іванавіч ад атрыманых раненняў памер. Пахавалі яго ў брацкай магіле прама ў двары бальніцы. Пасля парэшткі воінаў былі перанесены на Андрэеўскія могілкі.
Памяць
Імем Героя Савецкага Саюза К. І. Навумава названы вуліцы ў гарадах Бабруйск і Рэчыца, а таксама сухагрузны цеплаход рака-мора Ленскага аб'яднанага рачнога параходства. Стэла з барэльефам К. І. Навумава ўсталяваная на Алеі Герояў у горадзе Рэчыца.
Дубільныя расліны
Дубі́льныя раслі́ны — расліны, якія маюць дубільныя рэчывы (таніны) у колькасцях, дастатковых для прамысловага атрымання дубільных экстрактаў. Падзяляюцца на высока- (больш за 20 %), сярэдне- (12—20 %) і нізкатанінныя (менш як 12 %).
Па месцы канцэнтрацыі танінаў у расліне адрозніваюць дубільныя расліны: коравыя — дуб, елка, лістоўніца, вярба; лісцевыя — скумпія, бадан, герані, вятроўнік; драўнінныя — дуб, каштан; пладовыя — дуб; каранёвыя — драсён, шчаўе, рэвень; галавыя — дуб, вярба і інш.
На Беларусі асноўныя дубільныя расліны — дуб (у кары і драўніне 5—15 % танінаў, выкарыстоўваецца ў дубільна-экстрактавай прамысловасці), елка, розныя віды вербаў і інш.
Ежы Феліцыян Сапега
Юрый (Ежы) Феліцыян Сапега (люты 1680 — ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Генерал-маёр Літоўскага войска (1708), ваявода мсціслаўскі (з 1742).
Трымаў Вількаўскае староства.
Біяграфія
З чарэйска-ружанскай лініі магнацкага роду Сапегаў гербу «Ліс», сын Францішка Стэфана і Ганны Крысціны з Любамірскіх. Меў братоў Яна Казіміра і Юзафа Францішка.
Навучаўся ў езуіцкім калегіуме ў Брунсбергу і за мяжой. У Вялікую Паўночную вайну стаў на бок Станіслава Ляшчынскага, атрымаў ад яго пасаду кухмістра вялікага літоўскага (1709). Пазней перайшоў да Аўгуста Моцнага. Узяў удзел у антыкаралеўскай Віленскай канфедэрацыі (1716), быў палкоўнікам Навагрудскага ваяводства.
Абіраўся паслом на соймы 1720, 1724, 1729, 1732, 1733 і 1738, быў маршалкам Галоўнага Трыбунала ў 1717.
У 1733 падтрымаў абранне на прастол Станіслава Ляшчынскага, да самай абдыкацыі належаў да найбліжэйшых да манарха асоб. Пазней вызнаў каралём і вялікім князем Аўгуста Саса.
Купкоўка зборная
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй да 125 см з паўзучым карэнішчам і шматлікімі сцёбламі, утвараючымі буйныя рыхлыя кусты. Лісце простае, прыкаранёвае, шырокаланцэтнае, голае або пакрытае знізу кароткімі валаскамі. Суквецце — шырокая аднабокая мяцёлка з каласкоў. Кветкавыя каласкі скучаныя, даўжынёй 4—8 мм і складаюцца з 3—6 кветак.Плод — зярняўка.
Экалогія і выкарыстанне
Расце на лугах, узлессях, светлых лясах у лясной і лесастэпавай зонах, зрэдку — на стэпавых лугах. Ценевынослівая і засухаўстойлівая расліна. Дрэнна пераносіць затапленне. Добра расце на ўгноеных суглінках і акультураных тарфяна-балотных глебах. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
Уведзена ў культуру ў XIX стагоддзі. Сенажатная, кармавая і дэкаратыўная расліна.
Ніна Кпахо
Ніна Кпахо (нар., Кот-д’Івуар) — івуарыйская футбалістка, абаронца. Выступала за зборную Кот-д’Івуара.
Біяграфія
У красавіку 2018 года падпісала кантрак з «Мінскам», дзе правяла сезон, згуляўшы 12 матчы і забіўшы 2 галы. Наступныя 2 сезоны правяла ў гродненскім «Нёмане», згуляўшы 28 матчы і забіўшы 12 галоў.
NGC 2762
NGC 2762 (іншыя абазначэнні — MCG 8-17-45, ZWG 264.72, PGC 25828) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Холевая кіслата
Хо́левая кіслата (3α, 7α, 12α-трыгідраксі-5β-халан-24-авая кіслата) — монакарбонавая трыаксікіслата з групы жоўцевых кіслот.
Апісанне
Холевая кіслата (C24H40O5), з’яўляецца прадуктам распаду глікахолевой і таўрахолевой кіслот; крышталізуецца са спірту, з адной часціцай крышталізацыйнага спірту, у выглядзе бясколерных бліскучых актаэдраў, якія лёгка ветрацца на паветры, амаль нерастваральных у вадзе і лёгка растваральных у спірце і эфіры.
Растворы холевой кіслаты і яе солей круцяць плоскасць палярызацыі направа. Холевая кіслата — аднаасноўная кіслата. Плавіцца пры 195 °C. Пры кіпячэнні з воцатным ангідрыдам утворыць двухвоцатны эфір.
Пры асцярожным акісленні хромавай кіслатой у воцатным растворы пераходзіць у дэгідрахолевую кіслату C24H34O5, якая плавіцца пры 231—232 °C. Пры акісленні азотнай кіслатой або хамелеонам утварае халанавую кіслату С24Н36О7 (плавіцца пры 285 °C), біліанавую кіслату С24Н34О8 (плавіцца пры 269 °C) і ізамерную з ёй ізабіліанавую. Пры акісленні хамелеонам у шчолачным растворы ўтварае цыліянавую кіслату С20Н30О10 (плавіцца пры 242 °C), а пры больш моцным акісленні пераходзіць у артафталевую кіслату С6Н4(СООН)2. З ёдам холевая кіслата ўтворыць, падобна крухмалу, сіняе злучэнне.
Холевая кіслата ў капсулах (Cholbam) была ўхвалена для лячэння захворванняў, абумоўленых парушэннем сінтэзу жоўцевай кіслаты з-за дэфекту аднаго фермента або пераксісамальных парушэнняў (уключаючы захворванні, якія адносяцца да спектру парушэнняў Цэльвегера).
Янычары
Янычары (Yeniçeri, што азначае «новае войска») від пяхотных войск і асабістая ахова султана ў Асманскай імперыі. Свой пачатак бяруць з 14 ст., заснаваныя Мурадам I, расфарміраваныя ў 1826 г. па загадзе султана Махмуда II.
Янычары былі арганізаваныя па ўзору егіпецкіх мамелюкоў, у войска набіраліся хрысціянскія дзеці, у асноўным з Каўказа і Балкан, якія ў далейшым выхоўваліся ў ісламскіх ваенных традыцыях.
Першыя янычарскія палкі складаліся з зняволеных і рабоў. Пасля султан Селім І у 1380 г. прапанаваў пэўныя выгляды падаткаў — папаўняць полк хрысціянскімі хлопчыкамі, якія адбіраліся ў бацькоў ва ўзросце 7-14 гадоў. Дзеці рэкрутаваліся з адпаведнымі крытэрыямі і аддаваліся на выхаванне. У асноўным гэта былі сербскія, балгарскія і албанскія, а пазней грэчаскія і венгерскія дзеці. Вядома, што захопленаму насельніцтву, было горка ад гэтай практыкі.
Толькі тыя, якія досыць добра праявілі сябе, ва ўзросце 24-25 гадоў атрымлівалі званне янычара. У абмен за адданасць і прыхільнасць, янычары атрымлівалі прывілеі і палёгкі, у пачатку гэта зарплата толькі за час вайны, але потым пажыццёвая. Пенсіянеры і інваліды нават атрымлівалі пенсію.
Ужо ў сярэдзіне 18 ст. янычары працуюць ў якасці ахоўнікаў парадку, альбо занятыя ў гандлі. Хоць яны заўсёды жылі ў казармах, тым не менш мелі высокі ўзровень жыцця, былі вызваленыя ад падаткаў і мелі паважаны сацыяльны статус. Многія сталі афіцэрамі і адукаванымі людзьмі.
Корпус янычар знаходзіўся пад моцным рэлігійным уплывам суфійскага ордэна Бекташы. Ордэн быў забаронены адначасова з роспускам янычар.
Вуліца Білецкага (Гомель)
Вуліца Білецкага (былая Мільённая) — вуліца ў цэнтральнай частцы горада Гомеля (Цэнтральны раён Гомеля). Названа ў 1919 годзе ў гонар М. С. Білецкага. Працягласць 340 м, ад вуліцы Савецкай да вуліцы Пушкіна. У канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў забудоўвалася каменнымі дамамі, асабнякамі. У двары за домам па вуліцы Білецкага, 7 пачынаецца адзін з гомельскіх спускаў да ракі Сож — Баярскі (або Білецкі) спуск.
Сяргей Віталевіч Пушнякоў
Сяргей Пушнякоў (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
Выхаванец школы футбольнага клуба «Мінск», гуляў за дубль, а з 2011 года стаў праходзіць у асноўны склад каманды.
Сезон 2013 распачаў, звычайна выходзячы на замену, а ў маі атрымаў траўму. У жніўні вярнуўся ў строй, часам стаў з’яўляцца і ў стартавым складзе на пазіцыі левага атакуючага паўабаронцы.
У сезоне 2014 ужо стаў трывала прыцягвацца да асноўнага складу, нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе. Стаў выкарыстоўвацца пераважна як цэнтральны паўабаронца. У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Мінскам».
У студзені 2016 года папоўніў склад латвійскага «Спартака», які ўзначаліў беларускі спецыяліст Алег Кубараў. Разам са «Спартаком» двойчы стаў чэмпіёнам Латвіі.
У студзені 2018 года вярнуўся ў Беларусь, папоўніўшы склад «Гарадзеі», дзе неўзабаве стаў адным з асноўных ігракоў. У лістападзе 2018 года на два гады падоўжыў кантракт з клубам. Па заканчэнні сезона 2020 «Гарадзея» спыніла існаванне, і паўабаронца пакінуў клуб.
У чэрвені 2021 года далучыўся да інданезійскага клуба «Персікаба 1973», які ўзначальваў беларускі трэнер Ігар Крывушэнка. Замацаваўся ў стартавым складзе каманды. Застаўся ў клубе пасля звальнення Крывушэнкі ў лістападзе 2021 года, а ў красавіку 2022 года пакінуў «Персікаба 1973».
У ліпені 2022 года стаў іграком «Мінска». Хутка замацаваўся ў стартавым складзе каманды. У снежні 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Мінск».
У сакавіку 2023 года стаў іграком «Слуцка».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі.
Крэпасць
Крэ́пасць (старабел. крѣпость; гл. тэрмін) — умацаваны пункт або горад, які мае сталы гарнізон, узбраенне і забяспечаны ўсім неабходным для вядзення ваенных дзеянняў ва ўмовах працяглай аблогі. Адрозніваюцца сухапутныя і марскія.
Гісторыя
На 1914 у Еўропе налічвалася больш за 150 крэпасцяў, вялікіх і малых (паводле тагачаснай класіфікацыі). Вялікая крэпасць магла мець гарнізон да 40—50 тысяч чалавек, у ваенны час — да 100 тыс. ч. (Навагеоргіеўск, Перамышль, Антверпен), і ўзбройвалася да 800 гармат рознага калібру з баезапасам да 800—1000 стрэлаў на гармату. Пасля Першай сусветнай вайны крэпасці сталі лічыцца састарэлымі, і замяняцца ўмацаванымі лініямі і ўмацаванымі раёнамі.
Тэрмін
Слова «крѣпость» як агульнае азначэнне ўмацавання, абарончага комплексу, з’явілася ў старабеларускіх дакументах не пазней за сярэдзіну XVI стагоддзя і ўжывалася яшчэ ў сярэдзіне XVIII стагоддзя. У маскоўскіх (расійскіх) тэкстах гэтае слова замяняе ранейшыя «город» і «острог» з XVIII стагоддзя.
Як сінонім тэрміну «крэпасць» для палявых і доўгачасовых фартыфікацыйных умацаванняў у XVII—XVIII стагоддзях у Рэчы Паспалітай і Расійскай імперыі ўжываецца тэрмін «фартэцыя».
Праспект Свабоды (Львоў)
Праспект Свабоды — галоўны праспект Львова, адна з самых прыгожых і прэстыжных вуліц у горадзе, эпіцэнтр дзелавога і культурнага жыцця. Знаходзіцца ў Галіцкім раёне каля гістарычнага цэнтра, уваходзіць у ахоўную зону Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Фарміраванне праспекта Свабоды — фактычна другога пасля плошчы Рынак цэнтра Львова — пачалося ў 1780-я гады. Да 1800 года ўмацаванні горада былі перапланаваныя — так сфармаваўся бульвар з шэрагамі таполяў і пешаходнай алеяй уздоўж ракі Полтвы. З пачатку XIX стагоддзя прагулкі па бульвары сталі моднымі, на ім з’явіліся шапікі.
27 студзеня 1836 года ў будынку дырэкцыі львоўскай паліцыі, якая знаходзілася на месцы сучаснага «Гранд-гатэля», у службовай кватэры свайго бацькі, які ўзначальваў у той час гарадскую паліцыю, нарадзіўся пісьменнік Леапольд фон Захер-Мазах.
З 1858 года Ніжнія Валы пачалі асвятляцца газавымі ліхтарамі замест алейных. У 1887—1888 гадах інжынер Вацлаў Ібіянскі накрыў раку Полтву бятоннымі скляпеннямі ў раёне бульвара, а новыя насаджэнні дрэў і кветак распрацаваў Арнальд Рорынг. Уздоўж няцотнага боку бульвара ў 1888 годзе былі пракладзены лініі коннага трамвая, а ў верасні 1893 года — лініі электратрамвая.
Разам з Марыйскай плошчай і вуліцай Акадэмічнай Гетманскія валы ўтварылі адзіную пешаходную прагулачную зону — так званае Корза. З канца XIX стагоддзя бульвар забудоўваўся будынкамі гатэляў, банкаў, даходных дамоў, на ім з’явіліся модныя крамы і кавярні.
IC 5380
IC 5380 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор'і Тукан.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Камсамольская праўда
«Комсомо́льская пра́вда» (Камсамольская праўда) — штодзённая газета, заснаваная 13 сакавіка 1925 года. У савецкі перыяд — орган ЦК ВЛКСМ.
Алга (Акмолінская вобласць)
Алга — сяло ў раёне Біржан сал Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Валіханаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 61 км на ўсход ад цэнтра горада Сцяпняк. Код КАТА — 114545300.
Камсамольская праўда
Гісторыя
Створана ў адпаведнасці з рашэннем XIII з’езду РКП (б). Першы нумар газеты выйшаў 24 мая 1925 года накладам 31 тыс. асобнікаў.
Алга (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 173 чалавекі (88 мужчын і 85 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 141 чалавекі (75 мужчын і 66 жанчын).
Камсамольская праўда
Гісторыя
Газета першапачаткова арыентавалася на моладзевую аўдыторыю, таму ў ёй было шмат навукова-папулярных і прыгодніцкіх артыкулаў. У 1960—1970-х гадах у ёй працавалі такія журналісты як Галаванаў і Пяскоў. З пачаткам перабудовы ў газеце пачалі з’яўляцца сацыяльна-крытычныя артыкулы, якія яшчэ больш падвысілі папулярнасць газеты. У канцы 1980-х гадоў яе наклад дасягаў 20 млн асобнікаў.
З 1 снежня 1990 года «Комсомольская правда» перастала быць органам ЦК ВЛКСМ, ператварыўшыся ва ўсесаюзную штодзённую газету.
У 1990—2000-я гады ад грамадcка-палітычнай тэматыкі газета прыкметна зрушыла акцэнт увагі на свецкую хроніку, жыцці знакамітасцей і пацеху чытача, стаўшы адным з буйных «таблоідаў». Палітычны агляд у газеце застаўся, але стаў займаць менш месца.
З 1993 года выходзіць штотыднёвік «Комсомольская правда» (часам званы «таўстушка») з павялічаным аб’ёмам. Яго наклад значна перавышае наклад штодзённага нумара і дасягае 3,1 мільёну асобнікаў. Да 2005 года штотыднёвік выходзіў па пятніцах, затым — па чацвяргах.
13 лютага 2006 года згарэў увесь шосты паверх будынка, дзе размяшчалася маскоўская рэдакцыя газеты «Комсомольская правда». Нягледзячы на пажар, «Камсамолка» засталася працаваць на вуліцы «Праўды». Рэдакцыю перанеслі ў будынак былой паліклінікі на вул. «Праўды», 15.
У пачатку жніўня 2007 года «Комсомольская правда» змяніла адрас і пераехала на Стары Пятроўска-Разумоўскі праезд (станцыя мэтро «Дынама»), дзе і знаходзіцца дагэтуль. Выдавецкі дом займае 3 паверху ў 8-павярховым будынку Маскоўскага швейнага аб’яднання «Вымпел» (заснаванае ў 1914 годзе), якое здае значную частку сваіх пляцаў пад камерцыйныя і іншыя арганізацыі.
Бастыён
Упершыню бастыёны з’явіліся, як крэпасныя ўмацаванні, у канцы 15 ст. (у форме рандэляў — «круглых бастыёнаў»). На працягу 16—17 ст. бастыёны атрымалі сваю класічную форму, і ў такім выглядзе выцяснілі вежы, рандэлі і бастэі. У палявой фартыфікацыі бастыёны ўжываліся да 19 ст. Бастыёны прызначаліся для абстрэлу мясцовасці і фланкіравання крэпасных сценаў і роваў перад імі. Пярэднія бакі бастыёну называліся фасамі, бакавыя — фланкамі, тыльны ўнутраны бок — горжай. Звернутыя адзін да аднаго бакі суседніх бастыёнаў і адрэзак сцяны, што іх злучаў (куртына), утваралі бастыённы фронт.
Дубленне
Дубле́нне — адзін з асноўных працэсаў пры вырабе скуры і футра. У гарбарнай прамысловасці для надання паўфабрыкату скуры з дапамогай дубільных рэчываў пластычнасці, трываласці, устойлівасці да зносу і інш.; пры вырабе футра — для замацавання стану скур пасля пікелявання. Пры дубленні ўтвараюцца хімічныя сувязі паміж бялком (калагенам) дэрмы або валасоў і малекуламі дубільнага рэчыва. У выніку адбываюцца неабарачальныя змены якасцей дэрмы або валасоў. Дубленне садзейнічае павышэнню тэмпературы зварвання паўфабрыкату, памяншэнню ўсадкі аб'ёму пры высушванні, набракання ў вадзе, павелічэнню порыстасці пасля сушкі, трываласці скуры на разрыў у набраклым стане і ўстойлівасці да ўздзеяння ферментаў і розных гідралізуючых агентаў. Дубленне паляпшае якасць валасоў (пругкасць, змочвальнасць і інш.).
Каломенскі завод
ААТ «Каломенскі завод» (Каломенскі цеплавозабудоўчы завод імя В. У. Куйбышава) — расійскае прадпрыемства транспартнага машынабудавання, адно з найстарэйшых у краіне. Уваходзіць у «Трансмашхолдынг».
Гісторыя завода
У 1862 годзе будуецца Маскоўска-Саратаўская чыгунка, пракладзеная праз Каломну, падышла да станцыі Галутвін, дзе яе пракладка прыпынілася ў сувязі з неабходнасцю пабудовы моста праз Аку. Пабудовай гэтага металічнага моста кіраваў начальнік першай дыстанцыі Таварыства Маскоўска-Саратаўскай чыгункі — інжынер Аманда Ягоравіч Струвэ (да гэтага ён будаваў мост праз Маскву-раку). 12 верасня (24-га па новаму стылю) 1863 года паміж Струвэ і сялянамі вёскі Баброва было дасягнута пагадненне аб арэндзе зямельнага ўчастка пад майстэрню для вырабу металічных ферм для моста, які будуецца. Участак размяшчаўся паблізу вёскі Баброва, у некалькіх сотнях метраў ад станцыі Галутвін, паблізу зручных пуцей зносін. Спачатку гэта невялікае прадпрыемства — чыгуналіцейны цэх на 200÷300 пудоў адлівак ў суткі, кузня, механічныя майстэрні і навес для зборкі металічных і драўляных канструкцый. У 1865 годзе Струвэ пісаў: «...адбудаваныя ўсе навакольныя масты, і завод застаецца без працы, спецыяльнасць маставая ўжо не можа пракарміць яго». Струвэ вырашае перабудаваць вытворчасць на выпуск таварных вагонаў і платформаў, чыгуначных паваротных колаў, бакаў для воданапорных вежаў, водаразборных калонак для забеспячэння паравозаў вадой. Для перабудовы завода і арганізацыі вытворчасці паравозаў Аманда Струвэ запрасіў у кампаньёны свайго брата Густава Струвэ — інжынера, выдатнага спецыяліста па будаўніцтве ваенных аб'ектаў і для фінансавай падтрымкі — маскоўскага купца 1-й гільдыі А. І. Лесінга які мае вялікія сувязі на біржах і ў банках. З 1866 года кіраванне прадпрыемствам прыняў Густаў Струвэ, а завод стаў называцца «Механічны і ліцейны Завод інжынераў братоў Струвэ». На пасадзе дырэктара завода, начальнікаў цэхаў, майстроў былі запрошаны замежныя спецыялісты. У 1869 годзе па французскіх чарцяжах быў выпушчаны першы паравоз. На заводзе вырабілі цыліндры паравой машыны і шэраг іншых дэталяў, многія дэталі былі пакупнымі.
Завод заснаваны ў 1863 годзе паблізу горада Каломны ваенным інжынерам А. Я. Струвэ пад назвай «Механічны і ліцейны Завод інжынераў братоў Струвэ». Першай прадукцыяй завода сталі маставыя канструкцыі для чыгунак. У другой палове XIX стагоддзя выпускаў паравозы, вагоны, рачныя суда, лакамабілі. З 1866 года называўся «Заводам інжынераў братоў Струвэ», да яго кіраванні перайшоў брат А. Струвэ Густаў. З 1871 года перайшоў у Акцыянернае таварыства Каломенскага машынабудаўнічага завода.
На заводзе ў Каломне пабудаваныя: першы рускі трохвосевы паравоз серыі Т (1870), які стаў першым лакаматывам і для самога завода,, першае ў свеце судна з дызельнай усталёўкай — буксір «Каломенскі дызель» (1907), першы двухтактный ПДП-дызель сістэмы Карэйва і першы ў свеце серыйны цеплавоз Ээл.
За высокую якасць прадукцыі, прадстаўленай на прамысловай выставе 1870 году ў Санкт-Пецярбургу, завод атрымаў права ў далейшым маркіраваць свае вырабы дзяржаўным гербам. Прадукцыя завода была ўдастоена вышэйшых узнагарод (Grand-Prix) на Сусветнай выставе ў Парыжы ў 1900 годзе і Сусветнай выставе ў Мілане ў 1906 годзе.
У першыя гады Савецкай улады на заводзе выпускаліся ў невялікіх колькасцях паравозы, вагоны, трамваі і дызелі. У 1931 годзе завод пачаў вырабляць цеплавозы, спачатку — вопытныя, а ў 1932 годзе серыйныя Ээл і электравозы серыі ВЛ19 — сумесна з заводам «Дынама».
Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны (1941—1945) завод выпускаў паравозы, цеплавозы, электравозы, дызелі, шчыты праходніцкіх і цюбінгі для метро, турбіны, тэндэры-кандэнсатары для паравозаў. У гады вайны завод забяспечваў патрэбы фронту: рамантаваў танкі, будаваў бронецягнікі, вырабляў боепрыпасы. У 1943 годзе завод аднавіў выпуск паравозаў і дызеляў.
Дзям'янавіч Анатоль Мікалаевіч, гл. інжынер, Шахрай Іван Мацвеевіч, гл. тэхнолаг, Якаўлеў Канстанцін Канстанцінавіч, дырэктар, Архіпенка Іван Іванавіч, Грыднеў Міхаіл Іванавіч, Шадрын Аляксандр Васільевіч, Сцяпанаў Аляксей Пятровіч, Ільяшэвіч Валянцін Аляксандравіч, Горын Яўген Фёдаравіч, Халадзілін Ігар Аляксандравіч, інжынеры Каломенскага паравоззабудоўчага завода, — за распрацоўку і асваенне паточнага метаду вытворчасці ў паравозабудоўлі сталі лаўрэатамі Сталінскай прэміі за выдатныя вынаходкі і карэнныя ўдасканаленні метадаў вытворчай працы за 1948 год.
У лістападзе 1953 года завод выпусціў дзесяцітысячны паравоз.
З 1956 года завод серыйна выпускае цеплавозы, а таксама дызелі для цеплавозаў, судоў, падводных лодак, дызельных электрастанцый. Пасажырскія цеплавозы ТЭП60 і ТЭП70 выконваюць ільвіную долю пасажырскіх перавозак па неэлектрыфікаваных лініях у Расіі, на Украіне і ў Беларусі, а таксама эксплуатуюцца ў Казахстане. Былі выпушчаныя два ТЭП80 — самых хуткасных у свеце пасажырскіх цеплавоза з арыгінальным экіпажам, два ЭП200 — хуткасных пасажырскіх электравозы пераменнага току з вентыльным цягавым прывадам на савецкай элементнай базе.
У 2000-х гг. завод пачаў выпуск цеплавозаў ТЭП70БС (завадская серыя — ТЭП70А), якія адрозніваюцца ад ТЭП70 перш за ўсё кузавам, магчымасцю энергазабеспячэння пасажырскага складу напругай 3 кВ і мікрапрацэсарнай сістэмай кіравання, і электравозаў пастаяннага току ЭП2К. Таксама выпушчаныя 26 цеплавозаў ТЭП70У, уніфікаваных з ТЭП70БС, але маючых стары галоўны генератар ад ТЭП70, гэта значыць без энергазабеспячэння складу, і 12 двухсекцыйных грузавых цеплавозаў 2ТЭ70, якія маюць ўзмоцнены кузаў з межсекцыйным пераходам і поосное рэгуляванне сілы цягі.
У 1935 годзе заводу прысвоена імя В. У. Куйбышава. Завод узнагароджаны ордэнам Леніна (1939), ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1945) і ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1971).
У канцы 1934 года ў Каломне на Каломенскім паравозабудаўнічым заводзе заклалі тры падводныя лодкі тыпу «Шчупак» пад нумарамі Ш-313, Ш-314 і Щ-315.
Дызель Д49
Кожны цыліндр Д49 мае чатыры клапана, впускной калектар пракладзены ў развале цыліндраў, выпускныя — звонку. Кожная секцыя паліўнай помпы высокага ціску выканана асобнай і ўстаноўлена ў сваім цыліндры, кіруюцца яны парай агульных валаў ад аднаго рэгулятара. На нулявой пазіцыі для эканоміі паліва часткі валаў разлучаюцца механізмамі адключэння і частка секцый ППВЦ адключаецца, спыняючы падачу паліва, гэтым таксама паляпшаецца працоўны працэс у працоўных цыліндрах за кошт некаторага павышэння нагрузкі на іх. У 8- і 12-цыліндравага дызеляў застаюцца ў працы 4 цыліндру, у 16-цыліндравага — 8.
Большасць дызеляў серыі абсталёўваецца адным нерэгулюемых турбакампрэсарам серыі ТК, якія складаюцца з аднаступенчатай восевай турбіны і аднаступенчатага цэнтрабежнага кампрэсара. На 20-цыліндравым дызелі усталяваны двухступеньчаты турбоагрегат 2ТНА.
Яўген Львовіч Шкляр
Яўге́н Льво́віч Шкляр (, Друя, Расійская імперыя —, Літва) — літоўскі паэт, перакладчык, журналіст, крытык.
Біяграфія
Год і месца нараджэння спрэчныя. Паводле некаторых звестак нарадзіўся ў 1894 годзе ў Друі. Дэбютаваў у друку ў 1911 годзе ў Екацярынаславе. У 1915—1916 гадах вучыўся на юрыдычным факультэце Варшаўскага ўніверсітэта, эвакуіраванага ў Растоў-на-Доне. У 1916—1919 гадах удзельнік Першай сусветнай вайны і грамадзянскай войн. З лістапада 1920 года ў Каўнасе.
Супрацоўнік газеты «Рэха» пад рэдакцыяй А. С. Бухава, карэспандэнт рыскай газеты «Сёння». У 1924—1925 гг. працаваў у рыскай газеце «Народная думка» і штотыднёвым часопісе «Наш агеньчык», супрацоўнічаў у расійскіх газетах Эстоніі, у парыжскай штотыднёвай газеце «Світанак» пад рэдакцыяй У. Я. Жабацінскагаru і іншых перыядычных выданнях. У 1926—1927 жыў у Парыжы. З 1928 стала жыў у Каўнасе, па справах выязджаючы ў Рыгу і Талін. Загінуў у канцлагеры пад Каўнас.
Выдавец і рэдактар газет:
Пераклады
Перавёў «Нацыянальную песню» Вінцаса Кудыркі, вершы Казіса Бінкіса, Пранаса Будвітыса, Пятраса Вайчунаса, Людаса Гіры, Матэўса Густайціса, Майроніса, Вітаўта Сірыёс-Гіры і шматлікіх іншых літоўскіх паэтаў, асобныя празаічныя тэксты.
Зуева (Руднянскі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Сёмая халерная пандэмія
Сёмая халерная пандэмія (таксама VII пандэмія халеры, seventh cholera pandemic) — чарговае распаўсюджванне халеры на значныя тэрыторыі, якое пачалося ў 1961 годзе, дасягнула максімуму да 1970 годзе, аднак, у адрозненне ад папярэдніх пандэмій, яе выклікаў V. cholerae біявар El Tor. , хоць у апошнія гады зноў рэгіструюць павышэнне захворвання, абумоўленага і класічным халерным вібрыёнам, і іншымі серагрупамі. Назва была звязана з каранцінным пунктам на Сінайскім паўвостраве. Першапачаткова ў 1961 пачалася ў Інданезіі, у 1963 халера была ва Усходнім Пакістане. У 1992 годзе ў хворых (Бангладэш) знойдзены новы варыянт халернага вібрыёна серагрупы О139, які спараджае цяжкае захворванне, але пакуль сустракаецца толькі ў Азіі. У некаторых частках Азіі і Афрыкі былі выяўленыя новыя штамы. Вынікі назіранняў дазваляюць выказаць здагадку, што гэтыя штамы выклікаюць цяжкую халеру з больш высокай лятальнасцю, чым класічны халерны вібрыён і О139. Пазней былі выяўленыя ў Афрыцы і ЗША вібрыёны серагрупы 075 і 0141, якія прадвызначаюць менавіта такую халеру, як і класічны вібрыён. Пасля былі выяўленыя яшчэ і гібрыды класічнага і Эль-Тор вібрыёнаў. Гэтая пандэмія працягваецца да гэтага часу. Ёй падвергліся больш за 180 краін. Пра тое, наколькі трывала ўкаранілася халера на гэтых заражаных тэрыторыях, сведчыць той факт, што ні з адной з гэтых краін хвароба не знікла цалкам.
Афіцыйна лічыцца, што з 1926 года халера не аднаўлялася ў СССР. Аднак разам са з’яўленнем сёмай пандэміі ў свеце, распаўсюджванне вібрыёну Эль-Тор адбылося і ў СССР. У 1965 годзе была ў Каракалпакскай АССР. Наступныя ўспышкі халеры былі савецкай уладай ў 1970 годзе ў Адэскай вобласці, у Крыме, Астраханскай вобласці РСФСР, ў  у складзе Грузінскай ССР.
У 1971 годзе ўзбуджальнік халеры Эль-Тор быў знойдзены ў вадасховішчы пад Новасібірскам. У рэгіёне паўстала пагроза распаўсюджвання захворвання. Галоўны санітарны ўрач СССР тэрмінова сабраў кіраўнікоў прамысловых прадпрыемстваў і звярнуўся да іх з настойлівай просьбай неадкладна скінуць у каналізацыю ўсе наяўныя ў іх кіслотныя матэрыялы, нягледзячы на тое, што гэта парушала законы, якія забаранялі такі скід, што магло пашкодзіць абсталяванне каналізацыйных сістэм. Патэнцыйная эпідэмія была прадухілена.
З часоў абвяшчэння незалежнасці ва Украіне, у басейне Чорнага, Азоўскага мораў, Дняпра, Днястра, Паўднёвага Буга стабільна выяўляюцца халерныя вібрыёны, што сведчыць аб наяўнасці ўстойлівага прыроднага агменю. У 1991—1996 гг халеру рэгістравалі ў 14 абласцях Украіны і г. Севастопалі, даходзячы да эпідэмічнага ўзроўню ў 1994 (845 хворых, лятальнасць 2,6 %) і 1995 (548 выпадкаў, смяротнасць 1,8 %) гадах. Найбольш паражанымі былі Паўднёвыя і цэнтральныя рэгіёны краіны. У 2011 годзе ў Марыупалі (Данецкая вобласць) з-за выпадкаў халеры была ўведзена забарона на купанне на пляжах, а таксама на лоўлю рыбы і продаж яе на рынках.
Халера ў XXI стагоддзі
З пачатку XXI стагоддзя і да гэтага часу 53 краіны свету рэгулярна штогод паведамляюць у СААЗ пра выпадкі халеры на сваіх тэрыторыях. На працягу 2013 года ўсяго 129 064 выпадкі было зафіксавана ў 47 краінах, уключаючы 2 102 смерці. Паводле заяваў даследчыкаў штогод адбываецца ад 1,4 да 3 млн выпадкаў захворвання халерай і ад 28 да 142 тысяч выпадкаў смерці ад яе. Колькасць выпадкаў захворвання за перыяд 2004—2008 гадоў вырасла на 24 % у параўнанні з перыядам 2000—2004 гг.
Рэзанансная ўспышка халеры адбылася ў Зімбабвэ з жніўня 2008 года па май 2009 года. Захворванні назіралі ў 55 з 62 раёнаў краіны і было зафіксавана 98 424 выпадкі халеры, уключаючы 4276 са смяротным зыходам (лятальнасць 4,3 %). Аднак, улічваючы палітычную сітуацыю аўтарытарнага рэжыму і рэкордную для свету інфляцыю ў гэтай краіне, хутчэй за ўсё лічбы былі відавочна заніжаныя.
З пачатку кастрычніка па 20 лістапада 2010 года Гаіці паведаміла аб 60 240 выпадках захворвання халерай, уключаючы 1415 выпадкаў смерці, лятальнасць склала 2,3 %. Мясцовыя жыхары абвінавацілі ў пачатку і распаўсюджванні эпідэміі непальскі атрад міратворцаў ААН. На іх думку, менавіта непальцы былі хворыя і заразілі водныя крыніцы. Падчас ўспышкі хваробы, якая пачалася ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга яшчэ ў сакавіку 2011 года, да ліпеня гэтага ж года было зарэгістравана 3896 выпадкаў захворвання, у тым ліку 265 смяротных, пры агульнай смяротнасці 7 %.
У Рэспубліцы Конга за перыяд з 14 чэрвеня па 20 ліпеня 2011 года зафіксаваны 181 выпадак захворвання са смяротнасцю ў 3 %.
У Сьера-Леонэ ў 2012 годзе адбылася ўспышка халеры, якая ахапіла 12 з 13 раёнаў краіны, прывяла да захворвання 20736 чалавек, з іх 280 смерцяў (лятальнасць 3,2 %). 184 выпадкі захворвання халерай (толькі адна смерць) былі зарэгістраваныя ў Мексіцы ў 2013 годзе.
На 25 мая 2014 года было зарэгістравана 586 выпадкаў халеры ў Паўднёвым Судане. Зафіксавана 22 смерці.
11 верасня 2015 года Танзаніі паведаміла СААЗ аб агмені ўспышкі халеры ў краіне пачынаючы з ліпеня 2015 года. Зафіксавана ўсяго ў розных раёнах краіны 971 выпадак хваробы, у прыватнасці 13 смерцяў. Узбуджальнікам, які выклікаў гэты выбліск, з’яўляецца класічны халерны вібрыён 01 серагрупы, серавары Агава. Па стане на 19 кастрычніка 2015 года колькасць тых, хто захварэў у гэтай краіне, узрасла да 4385 чалавек, у тым ліку памерла 68. На кантынентальную частку краіны (рэгіён Дар-эс-Салам) прыпадае 72 % выпадку, на аўтаномію Занзібар — 28 % Па стане на 20 красавіка 2016 года колькасць хворых дасягнула 24 108 чалавек, у тым ліку памерла 385 чалавек. Былі працягнутыя неадкладныя меры па спыненні эпідэміі.
У Іраку па стане на 8 кастрычніка 2015 года ў розных правінцыях краіны зафіксавана 1 263 пацверджаныя выпадкі халеры, якую выклікаў вібрыён 01-й серагрупы варыянт Інаба. Па стане на 22 лістапада 2015 года колькасць хворых узрасла да 2810, але пры гэтым памерлых было толькі двое. Урад Ірака, пры падтрымцы СААЗ і ЮНІСЕФ, завяршылі першы этап кампаніі вакцынацыі супраць халеры. Кампанія, якая скончылася на другім тыдні лістапада, дазволіла вакцынаваць 229 000 бежанцаў і ўнутрана перамешчаных асоб (93 % мэтавай групы насельніцтва) у 62 лагерах у 13 правінцыях. Прадугледжана правесці 2-і этап вакцынацыі.
З пачатку 2015 года па стане на 29 лістапада ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга зарэгістравана 19 705 хворых халерай, працягваецца чарговая пасля 2011 года ўспышка гэтай хваробы.
СААЗ на працягу 2015 года правяла масавую вакцынацыю аральнай халернай вакцынай 1 млн чалавек у сямі краінах, у якіх распаўсюджванне халеры з’яўляецца найбуйнейшым. У Бангладэш, Камеруне, Іраку, Малаві, Непале, Паўднёвым Судане і Танзаніі з дапамогай гэтай вакцынацыі плануюць абараніць уразнае насельніцтва на 5 гадоў. У гэтых краінах штогод пераважна сярод дзяцей хвароба забірала жыцці ад 42 да 142 тысяч чалавек.
Улада Гаіці 7 кастрычніка 2016 года праінфармавалі сусветную супольнасць аб тым, што ў выніку і выкліканых ім цяжкіх разбуральных наступстваў у краіне ўзнікла і бушуе эпідэмія халеры. Кожны тыдзень узнікае 771 выпадак, зарэгістравана ўжо 28 559 хворых. Праводзяць неадкладныя супрацьэпідэмічныя мерапрыемствы. У краіну дастаўлена 1 млн доз супрацьхалернай аральнай вакцыны, прымяненне якой павінна дапамагчы спыніць эпідэмію. Разам з тым, СААЗ паведаміла паменшаную колькасць зарэгістраваных хворых халерай у краіне па стане на 25 кастрычніка-3423. 8 лістапада 2016 года пачалася вакцынальная кампанія ўнутры краіны, якая закліканая была ахапіць усяго 820 тысяч яе жыхароў узростам ад аднаго года. Кампанія вакцынацыі ахапіла 729 тысяч жыхароў вострава па стане на канец лістапада 2016 года. Вакцынавана амаль 90 % жыхароў рэгіёнаў з высокай рызыкай перадачы. На дадзены момант колькасць хворых халерай дасягнула 5800.
12 ліпеня 2017 года СААЗ паведаміла пра ўспышку халеры ў штаце ў Нігерыі, дзе з 23 красавіка 2017 года па стане на 30 чэрвеня зарэгістравана 1558 выпадкаў захворвання, у тым ліку 11 смерцяў. Медыцынскія арганізацыі і ўлады краіны разам з міжнароднымі медыцынскімі інстытутамі праводзяць неабходныя супрацьэпідэмічныя мерапрыемствы. 21 ліпеня 2017 года СААЗ паведаміла, што ў Кеніі ідзе другая хваля эпідэміі халеры, якая доўжыцца з 2 красавіка 2017 года і ахапіла восем рэгіёнаў краіны. Першая хваля адбылася на працягу кастрычніка 2016 года да пачатку красавіка 2017, калі эпідэмія была стабілізаваная. Але з пачатку красавіка адбыўся новы ўздым захворвання, па стане на 17 ліпеня 2017 года зафіксавана 1216 выпадкаў, уключаючы 14 смерцяў. У хворых выяўлены халерны вібрыён варыянту Агава. Праводзяцца ўсе неабходныя супрацьэпідэмічныя мерапрыемствы.
СААЗ паведаміла, што з 28 верасня па 7 снежня 2017 года ў Замбіі зафіксавана 547 выпадкаў халеры, 15 хворых памерла (лятальнасць 1,8 %). Працягваюцца супрацьэпідэмічныя мерапрыемствы.
СААЗ паведаміла, што з 1 студзеня да 29 лістапада 2017 года ў сямі раёнах Кеніі зафіксаваны 3967 выпадкаў хваробы, 76 з якіх скончыліся смерцю (лятальнасць 1,9 %). Нягледзячы на супрацьэпідэмічныя мерапрыемствы перадача працягваецца пераважна ў лагерах для бежанцаў
СААЗ паведаміла, што з 14 жніўня 2017 года да 11 лютага 2018 года ў Мазамбіку ў двух правінцыях краіны зафіксаваная ўспышка халеры, захварэла 1790 чалавек, памёр адзін чалавек (лятальнасць 0,06 %).
СААЗ паведаміла, што ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга выяўлены з 25 лістапада 2017 года па стане на 23 лютага 2018 1065 выпадкаў халеры, уключаючы 43 смерці (лятальнасць 4 %). Праводзяцца неабходныя супрацьэпідэмічныя мерапрыемствы, у тым ліку аральная вакцынацыя
СААЗ паведаміла, што з 6 верасня 2018 года працягваецца ўспышка халеры ў сталіцы Зімбабвэ Харарэ, зафіксавана 8535 выпадкаў, у тым ліку 50 з іх скончыліся смерцю (лятальнасць 0,6 %). Праводзяцца інтэнсіўныя супрацьэпідэмічныя мерапрыемствы, уключаючы масавую пераральную вакцынацыю.
Бінта Дыякітэ
Бінта Дыякітэ (нар., Кот-д’Івуар) — івуарыйская футбалістка, нападаючы. Выступала за зборную Кот-д’Івуара.
Біяграфія
У красавіку 2018 года падпісала кантрак з «Мінскам», дзе правяла сезон, згуляўшы 10 матчы і забіўшы 18 галоў.
У 2015 годзе дэбютавала за зборную Кот-д’Івуара.
NGC 2764
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Diablo Swing Orchestra
Diablo Swing Orchestra — шведскі гурт, які грае ў стылі «авангардны метал». Музыка Diablo Swing Orchestra паходзіць з класічнай аркестравай музыкі і мае сумесь джаза, метала, віяланчэльнай музыкі і опернага жаночага вакалу з тэкстамі на англійскай і італьянскай мовах. Інтэрнэт-часопіс Metal Storm у 2006 годзе прысудзіў гурту перамогу ў намінацыі «сюрпрыз года» за альбом The Butcher’s Ballroom, а таксама другія месцы ў намінацыях «Лепшы дэбютны альбом» і «Лепшы альбом у жанры „авангардны метал“».
У 2014 годзе гурт пакінула вакалістка Анлуісе Легдлунд. Яе змяніла Крысцін Эвегорд.
NGC 2765
NGC 2765 (іншыя абазначэнні — UGC 4791, MCG 1-24-1, ZWG 33.61, KARA 303, PGC 25646) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іўнікі (Смаленская вобласць)
Іўнікі (Ивники) — вёска ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Панізоўскага сельскага паселішча. Станам на 2007 год пастаяннага насельніцтва не мае.
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 38 км на паўночны ўсход ад Рудні, за 18 км на захад ад аўтадарогі Смаленск — Невель, на беразе ракі Каспля. За 39 км на паўночны захад ад вёскі размешчана чыгуначная станцыя Рудня на лініі Смаленск — Віцебск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў кастрычніку 1943 года.
Барыс Сцяпанавіч Бікінін
Барыс Сцяпанавіч Бікінін (нар., с. Бакалы, Бакалінскі раён, Башкартастан)— беларускі ваенны і дзяржаўны дзеяч, Генерал-маёр.
Біяграфія
Быў намеснік старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 1-га склікання па нацыянальнай бяспецы, намеснік Міністра па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь па кадрах.
Узнагароды
За вялікі ўклад у падрыхтоўку заканадаўчых актаў, заслугі ў абароне дзяржаўных інтарэсаў 28 верасня 1999 года быў узнагароджаны ордэнам «За службу Радзіме» III ступені.
Жак Фрэска
Жак Фрэска (Jacque Fresco; 13 сакавіка 1916, Нью-Ёрк, ЗША — 18 траўня 2017; Себрынг, Фларыда) — амерыканскі інжынер-тэхнолаг, прамысловы дызайнер, сацыяльны інжынер і футуролаг.
Жыў у Фларыдзе. Здабыў сусветную папулярнасць дзякуючы фільму. Заснавальнік праекта Venera.
Ежы Станіслаў Сапега
Ежы Станіслаў Сапега (1668 — ) — рэчыпаспалітаўскі дзяржаўны і ваенны дзеяч.
Сын Казіміра Яна Паўла Сапегі. Вучыўся ў Вільні і Брунсбергу. Браў удзел у войнах супраць туркаў. Выбіраўся паслом на соймы. Падстолі вялікі літоўскі (1686), стольнік вялікі літоўскі (1686—1703, з 1709), ваявода мсціслаўскі (з 1732). У час Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў ваяваў на баку шведаў і караля Станіслава Ляшчынскага, атрымаў ад яго пасаду ваяводы троцкага (1706—1709). Пасля перайшоў на бок караля Аўгуста II.
Быхаўская вуліца (Гомель)
Вуліца Быхаўская — вуліца (Гомель) ў Савецкім раёне горада Гомеля. Названая ў гонар г. Быхава. Працягласць 1613 м, ад вул. Сляпнёва да праспекта Кастрычніка.
Гісторыя
Забудоўвалася з 1900 года драўлянымі 1-павярховымі жылымі дамамі сядзібнага тыпу. Доўгі час вуліца была на самым ускрайку горада. У 1960-я — 1970 г.г. частка вуліцы Быхаўскай перайменавалі ў праспект Кастрычніка.
Кудабас
Кудабас — сяло ў раёне Біржан сал Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Валіханаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 114545680.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 231 чалавекі (122 мужчыны і 109 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 95 чалавекі (53 мужчыны і 42 жанчыны).
Гіём Гальен
Гіём Гальен (Guillaume Gallienne; нар., Нёі-сюр-Сен, Францыя) — французскі акцёр, рэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
Нарадзіўся 8 лютага 1972 года ў Нёі-сюр-Сен. Трэці з чатырох сыноў у сям’і, якая належыць да вышэйшых колаў парыжскай буржуазіі. Яго маці паходзіць з руска-грузінскай арыстакратычнай сям’і, бацька — бізнесмен. Школьныя гады правёў у англійскім пансіёне, у Францыі вывучаў гісторыю. У 18-гадовым узросце паступіў у прэстыжную тэатральную школу «Курсы Фларан». Вышэйшую адукацыю атрымаў у Вышэйшай Нацыянальнай кансерваторыі драматычных мастацтваў у Парыжы. Пасля заканчэння інстытута ў 1998 становіцца членам трупы Камеды Франсэз.
У кіно дэбютаваў у 1992 годзе, з’явіўшыся ў невялікай ролі ў фільме Шарля Немеса «Дошка гонару». За сваю кар’еру зняўся амаль у 50-ці карцінах, вядомыя сярод якіх «Астэрыкс і Абелікс у Брытаніі» (2012), камедыя «Месье Ібрагім і кветкі Карана» (2003) рэжысёра Франсуа Дзюпейрона, біяграфічная стужка «Марыя-Антуанэта» (2005 г.) Сафіі Копалы.
У 2005 годзе Гальен стварыў лібрэта для балета Нікаля Лерыша «Калігула», затым у 2011 годзе перанёс на сцэну Вялікага тэатра «Згубленыя ілюзіі» Анарэ дэ Бальзака.