cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Макееўская (Кардымаўскі раён)
Макееўская (Макеевская) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Панкарана
Панкарана (Pancarana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 327 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 53 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 27050. Тэлефонны код — 0383.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
9-ы механізаваны корпус (1-га фарміравання)
9-ы механізава́ны корпус РСЧА (9 мк) — агульнавайсковае аператыўна-тактычнае злучэнне (механізаваны корпус) РСЧА УС СССР, сфармаванае да Вялікай Айчыннай вайны.
Гісторыя. Фармаванне і дыслакацыя
9-ы механізаваны корпус пачаў фарміравацца ў лістападзе 1940 года ў Кіеўскай Асобай ваеннай акрузе (далей КАВА). Корпус фармаваўся ў складзе ўпраўлення, 19-й і 20-й танкавых і 131-й матарызаванай дывізій і асобных часцей.
У сакавіку 1941 года 19-я танкавая дывізія была выключаная са складу 9-га мехкорпусу і ўвайшла ў склад фарміруемага 22-га механізаванага корпуса. Наўзамен выбыўшай 19-й танкавай дывізіі была сфармавана 35-я танкавая дывізія.
Да 22 чэрвеня 1941 года корпус дыслакаваўся ў раёне горада Наваград-Валынскі у 200 — 250 км ад дзяржаўнай мяжы Саюза ССР.
Вялікая Айчынная вайна
22 чэрвеня 1941 года корпус увайшоў у склад Паўднёва-Заходняга фронту. Знаходзіўся ў рэзерве.
Камандзір — генерал-маёр Ракасоўскі К. К., начальнік штаба — генерал-маёр тэхнічных войск Маслаў А. Г., намеснік камандзіра корпуса па тэхнічнай частцы — ваенінжынер 1-га рангу Унукаў. В. Р.
На асноўным ўзбраенні 9-га механізаванага корпуса знаходзілася 300 лёгкіх танкаў Т-26, БТ і Т-37/38; 73 бронеаўтамабіляў; 1067 аўтамашын; 133 трактары; 188 матацыклаў.
Склад на 22 чэрвеня 1941 года:
Баявыя дзеянні
22 чэрвеня 1941 года корпус выступіў з раёна Наваград-Валынскі, Шапятоўка і з раніцы 23 чэрвеня знаходзіўся на днёўцы ў лясах на захад ад Карца і на ўсход ад Славуты, рыхтуючыся ўвечары 23 чэрвеня працягваць марш у раён Луцка.
На працягу 24 — 25 чэрвеня 131-я матарызаваная дывізія была перакінутая ў раён Луцка, закрыўшы дзірку на гэтым напрамку. 26 чэрвеня дывізіі перадаваліся матацыклетны полк 22-га механізаванага корпуса і два артылерыйскія дывізіёна 19-й танкавай дывізіі таго ж корпуса. Дывізія павінна была абараняць правы бераг ракі Стыр на ўчастку Дубішча — Луцк — Варотнеў — Астрожац, трывала забяспечваючы свой левы фланг.
На працягу 26 чэрвеня 131-я матарызаваная дывізія разам з матацыклетным палком 22-га механізаванага корпуса, трымаючая абарону на шырокім фронце ад Рожышча да Астрожца (15 км на паўднёвы ўсход ад Луцка), з цяжкасцю стрымлівалі атакі праціўніка, авалодаўшага ўвечары 25 чэрвеня Луцкам і спрабаваўшагася развіць ўдар уздоўж шашы на Роўна, а таксама захапіць мост і плацдарм у раёне Рожышча. У дапамогу абараняючымся былі кінутыя ў бой рэшткі 135-й стралковай дывізіі і мотастралковы полк 19-й танкавай дывізіі на ўчастку Дубішча — Валяр’янаўка (усе пункты на правым беразе ракі Стыр на ўсход ад Рожышча).
9-ы механізаваны корпус нацэліўся на Дубненскі напрамак, маючы задачу ва ўзаемадзеянні з 36-м стралковым і 19-м механізаваным карпусамі знішчыць праціўніка ў раёне Млыніва, Дубна і авалодаць гэтымі пунктамі. 27 чэрвеня з раёна Ставок, Рамашэўская 9-ы мехкорпус перайшоў у наступ.
Хоць удар 9-га мехкорпуса і не дасягнуў пастаўленай мэты — захопу Млыніва, тым не менш яго актыўныя дзеянні на левым флангу ўдарнай групоўкі праціўніка прымусілі нямецкае камандаванне павярнуць 299-ю пяхотную дывізію і частку сіл 13-й танкавай дывізіі на поўнач, што некалькі палепшыла становішча 19-га механізаванага корпуса, які адыходзіў з цяжкімі баямі ў напрамку Роўна.
Вось што піша ў сваіх успамінах К. К. Ракасоўскі:''«У тых лясістых, багністых месцах немцы прасоўваліся толькі па вялікіх дарогах. Прыкрыўшы дывізіяй Новікава (35-я танкавая дывізія) абраны намі рубеж на шашы Луцк — Роўна, мы перакінулі сюды з левага фланга 20-ю танкавую з яе артпалком, узброеным новымі 85-мм гарматамі. Начальнік штаба арганізаваў, а Чарняеў (намеснік камандзіра 20-й танкавай дывізіі па страявой частцы — заўв. аўт.) хутка і энергічна ажыццявіў манеўр. Гарматы паставілі ў кюветах, на ўзвышшах у шашы, а частку — непасрэдна на палатне для прамой наводкі. Надышоў момант сустрэчы. Немцы накатваліся вялікай ромбападобнай групай. Наперадзе матацыклісты, за імі бронемашыны і танкі. Мы бачылі з НП, як ішла на 20-ю танкавую вялікая сіла ворага. І ўбачылі, што з ёй стала. Артылерысты падпусцілі немцаў блізка і адкрылі агонь. На шашы засталася жахлівая каша — матацыклы, абломкі бронемашын, целы забітых. Інерцыя руху надыходзячых войскаў давала нашым гарматам усё новыя мэты. Вораг панёс тут вялікія страты і быў адкінуты. Генерал Новікаў, выкарыстоўваючы прыгожую ўдачу Чарняева, рушыў наперад і здолеў заняць патрэбныя нам вышыні.»''
Да 29 чэрвеня корпус сіламі 35-й і 20-й танкавых дывізій абараняўся на рубяжы Алыка — Клевань, адбіваючы атакі часцей 25-й матарызаванай дывізіі і часткова 14-й танкавай дывізіі праціўніка з поўдня. У корпусе засталося 32 танкі і 55 гармат розных калібраў. 131-я матарызаваная дывізія сумесна са 193-й стралковай дывізіяй вяла бой на мяжы Сінтароўка — Клепачаў — Ківерцы — Копчэ.
Корпусу была пастаўлена наступная задача: без 131-й мотадывізіі ва ўзаемадзеянні з 22-м механізаваным корпусам ударам у напрамку Клевань, Зарэцк знішчыць супрацьстаячага праціўніка, выйсці ў раён Зэмбіца, Аладув, м. Варкавічы і, забяспечваючы сябе з боку Дубна, не дапусціць адыходу праціўніка на захад. 131-й матарызаванай дывізіі засяродзіцца ў лесе на ўсход ад Ківерцоў у вайсковым рэзерве.
Днём 1 ліпеня, калі войскі левага крыла 5-й арміі заканчвалі падрыхтоўку да пераходу ў наступ, быў атрыманы новы загад камандуючага Паўночна-Заходнім фронтам, у якім 5-й арміі ставілася задача — працягваючы ва ўзаемадзеянні з 6-й арміяй ліквідацыю прарыву на Ровенскім напрамку, трывала замацавацца на ўмацаваным рубяжы першай лініі Наваград-Валынскага ўмацаванага раёна.
9-му механізаванаму корпусу было загадана ўпарта абараняць раён Клевань, Грабаў, Оржаў да зыходу 3 ліпеня. Да 4 ліпеня адысці ў раён Седлышчэ, Тучын, забяспечваючы стык 31-га стралковага і 19-га механізаванага карпусоў. 9-ы корпус у ходзе падрыхтоўкі да наступу ўвечары 30 ліпеня быў атакаваны ў раёне Оржава (5 км на ўсход ад Клевані) часткамі 25-й матарызаванай і 14-й танкавай дывізій праціўніка, якія імкнуліся, як відаць, прарвацца на поўнач у напрамку Дзеражні з мэтай адрэзаць войскі 5-й арміі ад перапраў на раку Гарынь, але гэтая атака праціўніка была адбітая. 9-ы механізаваны корпус з раніцы 1 ліпеня перайшоў у наступ.
Садовы (Брагінскі раён)
Садовы — пасёлак Чамярыскага сельсавета Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
9-ы механізаваны корпус (1-га фарміравання)
Баявыя дзеянні
Контрудар 5-й арміі на Дубненскім напрамку выклікаў у нямецкага камандавання асцярогу за тылавыя камунікацыі 3-га матарызаванага корпуса і 29-га армейскага корпуса. Нямецкае камандаванне спешна кінула супраць надыходзячых злучэнняў іншыя часці, яшчэ не ўцягнутыя ў бой: 670-ы асобны супрацьтанкавы дывізіён, узмоцнены танкавы полк, разведвальны батальён 16-й танкавай дывізіі, навучальны полк хімічных мінамётаў, а таксама рэзерв 1-й танкавай групы — матарызаваную дывізію СС «Адольф Гітлер». Супраць 9-га механізаванага корпуса праціўнік накіроўвае 25-ю матарызаваную дывізію і перагрупаваную з раёна Тучына частку сіл 14-й танкавай дывізіі.
Садовы (Брагінскі раён)
Размяшчэнне
У 12 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 40 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 131 км ад Гомеля.
9-ы механізаваны корпус (1-га фарміравання)
Баявыя дзеянні
У выніку гэтых контрзахадаў праціўніка наступ войскаў 5-й арміі, якія наносілі контрудар на Дубненскім напрамку, меў абмежаваныя вынікі.
Садовы (Брагінскі раён)
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Камарын — Брагін.
9-ы механізаваны корпус (1-га фарміравання)
Баявыя дзеянні
Войскі 5-й арміі ў перыяд з 2 па 5 ліпеня фарсіраванымі маршамі адыходзілі на раку Случ, руйнуючы за сабой масты і уладкоўваючы загароды на дарогах.
Садовы (Брагінскі раён)
Транспартная сетка
Планіроўка складаецца з амаль прасталінейнай вуліцы, блізкай да шыротнай арыентацыі. Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана ў канцы XIX стагоддзя, калі тут была сяліба З 1898 года працавала вятрак. Напачатку 1920-х гадоў сюды актыўна перасяляліся сяляне з суседніх вёсак. У 1930 годзе арганізаваны калгас «Садовы», працавалі 2 вятракі і гамарня. У 159 годзе ў складзе калгасу «Расвет» (цэнтр — вёска Чамярысы).
9-ы механізаваны корпус (1-га фарміравання)
Баявыя дзеянні
9-ы механізаваны корпус, які прыкрываў адыход асноўных сіл 5-й арміі з поўдня, да 4 ліпеня быў скаваны баямі ў раёне Цумань, Клевань, Александрыя, адбіваючы моцныя атакі 25-й матарызаванай, 99-й і 298-й пяхотных дывізій, матарызаванай дывізіі СС «Адольф Гітлер». У ноч на 5 ліпеня часці корпуса, адарваўшыся ад праціўніка, здзейснілі адыход за раку Случ. Да адыходу на мяжу Корасценьскага УРа 5-й арміі трэба было ў перыяд з 5 па 9 ліпеня абараняць рубеж ракі Случ, што запатрабавала ад камандуючага арміяй удакладніць сваё рашэнне, улічваючы змену задачы арміі ў адпаведнасці з дырэктывай штаба фронту. 9-му механізаванаму корпусу былі пастаўленыя наступныя задачы: да зыходу 7 ліпеня засяродзіцца ў раёне Пагарэлаўкі, калгас Візенталь, выключаючы Ушомір, падрыхтаваць супрацьтанкавы раён калгас Візенталь, Баравіца, Рудня Ушомірская; адсячныя пазіцыі на левым беразе ракі Уж на фронце Магутная Рудня, Магільна, сядлаючы дарогу на Жытомір фронтам на поўдзень. Быць у гатоўнасці да нанясення ўдару ў напрамках Наваграда-Валынскага і Жытоміра.
Раніцай 7 ліпеня быў атрыманы загад камандуючага фронтам пачаць у ноч на 8 ліпеня адвод войскаў 5-й арміі на Корасценьскі УР, які заняць да 9 ліпеня.
9-му механізаванаму корпусу да зыходу 7 ліпеня неабходна было засяродзіцца ў раёне Пагарэлаўка, калгас Візенталь, выключаючы Ушомір (15—20 км на паўднёвы захад ад Корасценя), падрыхтаваць контратакі ў напрамках Наваграда-Валынскага і Жытомір. 9-й мехкорпус, выведзены ў рэзерв, павінен быў паводле новага загаду засяродзіцца пасля маршу не ў раёне Корасценя, як гэта планавалася раней, а на паўднёвы захад і на поўдзень ад гэтага пункта, гэта значыць бліжэй да Наваград-Валынскім напрамку і аўтамагістралі, якая злучае гэты пункт з Жытомірам.
Да вечара 8 ліпеня Наваград-Валынскі УР быў прарваны на большай частцы фронту і 3-ці матарызаваны корпус праціўніка рушыў на Жытомір, а 48-ы матарызаваны корпус праціўніка яшчэ раніцай 8 ліпеня захапіў Бярдзічаў.
Да 9 ліпеня ў корпусе засталося каля 10 тысяч чалавек асабовага складу і каля 35 танкаў.
Камандуючы 5-й арміяй прыняў рашэнне аб утрыманьні часткай сіл мяжу Рудніца, Белакаровічы, Эмільчына, Сербы, а сіламі 31-га стралковага, 9-га і 22-га механізаваных карпусоў нанесці ўдар у напрамку Бронікі, Чэрніца, ва ўзаемадзеянні з 6-й арміяй і знішчыць уварваўшуюся групоўку праціўніка і аднавіць на левым флангу фронт па рацэ Случ.
Раніцай 10 ліпеня ўдарная групоўка 5-й арміі перайшла ў наступ з фронту Вершніца, Цясноўка, Мірнае. 9-ы механізаваны корпус за перыяд з 10 па 14 ліпеня прасунуўся на 10 — 20 км і выйшаў на Кіеўскую шашу. Тут ён быў спынены разгарнуўшыміся і ўступіўшымі ў бой галоўнымі сіламі 44-й і 95-й пяхотных дывізій праціўніка.
Генерал Патапаў, які ўважліва сачыў за паводзінамі праціўніка, разгадаў яго намер нанесці галоўны ўдар па слаба абароненаму леваму флангу арміі, выйсці ў яе тыл і адрэзаць ад суседзяў і перапраў на Дняпры. Зыходзячы з гэтага, камандуючы арміяй вырашыў перагрупаваць з правага на левае крыло арміі 62-ю і 228-ю стралковыя дывізіі, 9-ы, 19-ы і 22-гі механізаваныя карпусы. Перагрупоўку вырашана было здзейсніць на працягу 20 — 22 ліпеня скрытна, начнымі пераходамі. Механізаваныя карпусы былі выведзеныя ў армейскі рэзерв. 9-ы корпус быў засяроджаны ў раёне Пісараўка, Ліпляны (20 — 25 км на ўсход ад Корасценя).
У перыяд з 23 ліпеня па 5 жніўня разгарнуліся жорсткія сустрэчныя баі на галоўнай паласе абароны паўночна-заходняга сектара Корасценскага ўмацаванага раёна — на ўчастку Асоўка, Гулянка, Белка, Зарубінка, Ягадзінка і на ўсход ад яго на рубяжы ракі Ірша — з надыходзячымі групоўкамі праціўніка, які імкнуўся канцэнтрычнымі ўдарамі з раёна Сімакоўка, станцыя Ябланец і з раёна Маліна ў агульным напрамку на Корасцень авалодаць Корасценскім УРам і знішчыць войскі 5-й арміі.
9-ы механізаваны корпус — рэзерв камандуючага арміяй — у 11 гадзін 31 ліпеня атрымаў задачу засяродзіцца ў раёне Галаўкоў і ударам у напрамку Пірушак затрымаць прасоўванне праціўніка на поўначы.
Абстаноўка на Малінскім накірунку ўсё больш пагаршалася. Да зыходу 4 жніўня войскам 51-га армейскага корпуса праціўніка ўдалося прасунуцца на глыбіню да 20 км і пашырыць плацдарм да 30 км у напрамку на Ксавераў і ў паўночна заходнім напрамку ўздоўж чыгункі Малін-Карасцень.
Распачаты па загадзе камандуючага арміяй у перыяд 2 — 3 жніўня контрудар сіламі 9-га механізаванага корпуса з поўначы і іншымі часткамі з паўночнага ўсходу і паўночнага захаду ў агульным напрамку на Малін быў адбіты праціўнікам, і да 4 жніўня войскі левага крыла арміі, з цяжкасцю стрымліваючы наступ праціўніка, вялі цяжкія баі. 9-ы механізаваны корпус вёў бой на мяжы лесу на паўночны захад ад Владаўкі, гай на ўсход ад Пісараўкі.
Увечары 4 жніўня генерал Патапаў, ацаніўшы абстаноўку, загадаў 9-му механізаванаму корпусу з мяжы Гута Генрыхаўская, калгас імя Грынько, наносячы ўдар левым флангам, наступаць у напрамку вышыні 172.1, вышыня 162.5, Амяльянаўка з задачай знішчыць супрацьстаячага праціўніка і авалодаць узлессямі лясоў на поўдзень ад раёна Владаўка, Амяльянаўка. У далейшым наступаць у напрамку ўрочышча Баткаў і ва ўзаемадзеянні з 15-м стралковым і 1-м паветрана-дэсантным карпусамі акружыць і знішчыць праціўніка ў раёне Чаповічы, Галоўкі, Шчэрбатаўка.
Праціўнік з раніцы 5 жніўня аднавіў наступленне, і да зыходу дня пацясніў нашыя войскі на 6 — 10 км. На левым крыле 5-й арміі, 51-ы армейскі корпус праціўніка развіваў ўдар на паўночна-захад ўздоўж чыгункі на Корасцень і да зыходу 5 жніўня, прасунуўшыся на 10 км, пацясніў 9-ы механізаваны корпус на мяжу Скураты, Владаўка.
Хоць у выніку гэтага контрудару становішча ў раёне Маліна і не было адноўлена, наступленне праўзыходзячых сіл малінскай групоўкі было затрымана, што спрыяла ажыццяўленню арганізаванага адыходу 31-га і 15-га стралковых карпусоў з паўднёвага мяшка, у якім яны знаходзіліся.
Камандуючы 5-й арміяй прыняў рашэнне перайсці усімі сіламі да ўпартай абароны на рубяжы Рудня Мяколавецкая — Крэмна — Цясноўка — Чыгіры — Бэхі — Ліпляны — Каменка — Баранаўка.
Войскі 5-й арміі з 9 па 14 жніўня паляпшалі свае пазіцыі ў інжынерных адносінах і ўдасканальвалі сістэму агню, працягваючы метадам актыўнай абароны скоўваць буйныя сілы праціўніка. Па-ранейшаму рабіліся частыя контратакі, а таксама засылка ў размяшчэнне праціўніка знішчальных атрадаў і груп для знішчэння аўтамашын, павозак з грузамі і захопу палонных. 9-ы механізаваны корпус займаў мяжу паўднёва-усходняя ўскраіна Абыходаў — хутар Гунічэ, выключаючы паўночную ўскраіну Ксаверава. На гэтых пазіцыях з невялікімі зменамі ў той ці іншы бок войскі 5-й арміі абараняліся да 20 жніўня 1941 года, вымотваючы праціўніка, і самі пры гэтым неслі вялікія страты.
Але, маючы схаваныя шляхі падвозу, войскі не адчувалі недахопу ў боепрыпасах і гаручым, нягледзячы на іх вялікі расход. На працягу ўсяго перыяду баёў у раёне Корасценя, Малін і на поўнач у войсках меліся незніжаемыя запасы: боепрыпасаў 1 — 1,5 баявога камплекту, харчавання 2 — 3 суткавыдачы, гаручага 1,5 — 2 запраўкі.
Увечары 19 жніўня была атрымана дырэктыва штаба Паўднёва-Заходняга фронту на адвод войскаў 5-й арміі за Днепр. Адвод павінен быць ажыццёўлены камбінаваным спосабам у перыяд 20 — 25 жніўня. Пасля адыходу на раку Днепр 5-я армія павінна была заняць абарону на яго левым беразе на фронце м. Лоеў, Стары Глыбаў.
Да гэтага часу ў дывізіях 9-га механізаванага корпуса (20-й і 35-й танкавых) заставалася па 2,2 — 2,4 тысячы чалавек, па 4 — 5 станковых і 20 — 24 ручных кулямётаў, 12 гарматаў і 6 мінамётаў рознага калібра, па 4 — 5 бронемашын і 2 — 3 зенітных кулямёта. Танкаў не было.
Па распрацаваным плане камандуючым 5-й арміяй 9-ы механізаваны корпус на сваім аўтатранспарце павінен здзейсніць марш у агульным кірунку Лозніца, Хабное, Шепялевічы, Неданчычы, далей на Чарнігаў, да 23 жніўня засяродзіцца на поўнач ад Чарнігава, у раёне Аляксандраўка, Багданы. Па гэтым жа плане артылерыя пакідалася ў франтавым рэзерве на выпадак неабходнасці манеўру артылерыйскімі сродкамі.
Увечары 22 жніўня часці 9-га механізаванага корпуса пераправіліся праз раку Прыпяць і размясціліся на дзёнку у міжрэччы Прыпяці і Дняпра. Да раніцы 23 жніўня злучэнне прайшло рубеж ракі Дняпро.
28 жніўня пачаліся баі на паўночным участку фронту 5-й арміі. Да зыходу 29 жніўня генерала Патапава стала ясна, што 15-ы стралковы корпус не ў стане не толькі адбіць, але і затрымаць наступ праўзыходзячых сіл праціўніка, з якім на працягу двухдзённых баёў удалося пераадолець галоўную паласу абароны амаль на ўсім фронце корпуса.
У ходзе баёў на чарнігаўскім напрамку, нягледзячы на ўстойлівае супраціўленне часцей 15-га стралковага корпуса і распачатай імі 31 жніўня контратакі, становішча на правым крыле арміі ўсё больш пагаршалася. За трое сутак, з 30 жніўня па 1 верасня, праціўніку ўдалося прасунуцца яшчэ на 6 — 8 км і наблізіцца да Чарнігава на адлегласць да 10 км. 9-ы механізаваны корпус працягваў займаць ранейшы рубеж — хутар Аляксандраўскі, Багудоўка (20-4 км на поўнач ад Чарнігава) і ў баі браў удзел толькі сваёй артылерыяй.
NGC 3892
NGC 3892 (іншыя абазначэнні — MCG -2-30-30, PGC 36827) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мядзел (возера)
Мядзел — возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці ў басейне ракі Мядзелка (выцякае з возера), за 4 км на поўнач ад горада Мядзел у межах Нацыянальнага парка «Нарачанскі».
Назва
Назва возера Мядзел балцкага паходжання.
У XVII стагоддзі для тапоніма, што паходзіць ад назвы возера, засведчаныя варыянты «Мядзел» і «Мядзолы». Апошняя форма больш аўтэнтычная, яна дайшла ў выглядзе польскага Miadzioł.
Прамы адпаведнік — літоўскі тапонім Medžiolai (назва вёскі ля ракі Віліі каля літоўскага Віевіса). У назвах «Мядзолы» (Miadzioł), Medžiolai корань Med- пашыраны балцкім назоўным фармантам -ol- (як у рачных назвах Даколка, Віхолка і інш.).
Найбліжэй з коранем Med- звязанае літоўскае medis «дрэва», medė «гай», ад балцкага *medja(n) «лес». Далей да індаеўрапейскага *medhi̯os- «сярэдні, сярэдзінны» — лес разумеўся як тое, што знаходзіцца паміж паселішчамі.
Мядзельская назва сягае протабалцкага значэння «сярэдзіна; сярэдні; пасярод».
Азёры з пазнейшымі «сярэдзіннымі» назвамі або размяшчаюцца паміж двух іншых азёраў або з’яўляюцца праточнымі. Паміж двух азёраў знаходзіцца возера Сярэдняе на поўдні ад Браслава ці возера Сярэдняе на захадзе ад Круглага. Праточнае — возера Сярэдняе, праз якое цячэ волжская рака. Праточнае таксама возера, што на картах вядомае як «Miadziolo», «Мядзіолъ» (цяпер возера Медзазол) за Докшыцамі.
Тыпалагічныя паралелі — назвы рэк Таропа, Віцьба. Яны звязаныя з літоўскім tarpe «пасярод», viduje «пасярэдзіне» (ад tarpas «прамежак», vidus «сярэдзіна»). У аснове «сярэдзінных» назваў рэк — семантыка «працярэблівання» рачным рэчышчам шляху сабе паміж берагоў.
Таго ж паходжання таксама назва праточнага возера Мядзесна (на поўначы ад Віцебска).
Назва возера Мядзел значыць «Сярэдзіннае (возера)».
Гідраграфія
Плошча паверхні 16,2 км². Найбольшая глыбіня 24,6 м. Даўжыня 6,3 км. Найбольшая шырыня 4 км. Даўжыня берагавой лініі 30,92 км. Аб’ём вады 102 млн м³. Плошча вадазбору 89,2 км².
Схілы катлавіны вышынёй 15—20 м, у верхняй частцы разараныя, у ніжняй параслі хмызняком. З паўднёвага ўсходу да возера прымыкае лес. Берагавая лінія звілістая. Берагі нізкія, пясчаныя і пясчана-галечныя, участкамі на поўдні і ўсходзе зліваюцца са схіламі катлавіны.
Пойма шырынёй да 250 м, вакол заліваў забалочаная. Дно да глыбіні 2—2,5 м пясчанае, ніжэй выслана апясчаненымі адкладамі і сапрапелямі.
На возеры 8 астравоў агульнай плошчай 0,24 км² (найбольшыя Замак, Бярозава, Кульчына, Селішча, Уклеева, Круглова, Гарадок).
Надводная расліннасць пашырана да глыбіні 1,5—2 м, падводная — да 6 м. Моцна зарастаюць залівы. Упадаюць 6 ручаёў.
У возеры водзяцца акунь, шчупак, плотка, лешч, язь, лінь, краснапёрка, мянтуз, судак, сом і іншыя віды рыб.
Свежына з салютам
«Свежына з салютам» — беларускі мастацкі фільм рэжысёра Івана Паўлава, зняты ў 2001 годзе на кінастудыі «Беларусьфільм».
Сюжэт
Калядная гісторыя, якая здарылася ў беларускай вёсцы, дзе сярод спагадных жыхароў жывуць два старадаўніх сябры — аматар палявання і рыбалкі Язэп і майстар на ўсе рукі Сцяпан. Прыязджае сын Сцяпана Анатоль, армейскі лейтэнант, які атрымаў трохдзённы водпуск для жаніцьбы на ўнучцы бабкі Галіны Любе. Пачынаецца падрыхтоўка да вясковага вяселля. Вясёлую блытаніну ўносяць Сцяпан і яго жонка, а таксама іх найбліжэйшыя суседзі Язэп і Хаўрося.
Здымкі
Фільм створаны на нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм» пры падтрымцы Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. Здымкі праходзілі ў вёсках Удранка і Дворышча Мінскага раёна, а таксама ў Радашковічах і Заслаўі.
Саўндтрэк
Музыку да фільма стварыў гурт «KRIWI», які таксама прыняў удзел у здымках у складзе: Зміцер Вайцюшкевіч, Вераніка Круглова, Піт Паўлаў, Алесь Пузыня, Масуд Талібані.
Рэчышча
Рэчышча — найбольш паніжаная частка рачной даліны, па якой адбываецца сцёк вады ў міжпаводкавыя перыяды. Шырыня рэчышча буйных рэк ад дзясяткаў і сотняў метраў да некалькіх кіламетраў. Па даўжыні рэчышча плёсы чаргуюцца з перакатамі. Для рэчышча раўнінных рэк характэрны рукавы, меандры і рэчышчавыя ўтварэнні (астравы, асяродкі, косы, мелі, пляжы і інш.). Рэчышчы горных рэк парожыстыя, часта скалістыя.
Пры разводдзях і паводках вада не ўмяшчаецца ў рэчышча і выходзіць на пойму. У гэтыя перыяды фарміруюцца прырэчышчавыя валы, адбываецца найбольшая эразійная работа рэк, што можа выклікаць істотныя змены ў мікрарэльефе і форме рэчышча. У засушлівых раёнах рэчышчы многіх рэк большую частку года застаюцца сухімі.
Беларусь
Для рэк Беларусі характэрны рэчышчы раўнінных і нізінных рэк — звілістыя, месцамі падзеленыя на рукавы, часта суправаджаюцца пратокамі, старыцамі. Шырыня рэчышча пераважна 10—20 м, у ніжніх цячэннях 30—50 м. Шырыня рэчышча буйных рэк звычайна 80—120 м, месцамі да 300—500 м. Глыбіня большасці рэчышчаў складае 0,3—1 м, на плёсах 1—4 м, месцамі да 6—8 м.
Баркі (Дзяржынскі раён)
Баркі́ (, Борки) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дабрынёўскага сельсавета.
Горы (Грузія)
Горы (გორი) — горад у Грузіі, цэнтр краю Шыда Картлі.
Віктар Эмануіл II
Віктар Эмануіл II (Vittorio Emanuele II;, , Сардзінскае каралеўства — , , Італія) — кароль Сардзінскага каралеўства (П’емонта) c 1849, з савойскай дынастыі; першы кароль адзінай Італіі новага часу з 1861 года (сталіца — Турын, з 1865 года — Фларэнцыя, з 1871 — Рым).
Сям’я
У 1842 годзе ён ажаніўся са сваёй стрыечнай сястрой Адэльгейдай Аўстрыйскай (1822—1855), дачкой габсбургскага віцэ-караля Ламбардыі Райнера Іосіфа, у іх нарадзіліся восем дзяцей, з якіх выжылі пяць:
Пахаваны ў рымскім Пантэоне. Надпіс на надмагіллі ў Пантэоне абвяшчае: «» (Бацька Айчыны). Велічны помнік Віктару Эмануілу II на плошчы Венецыі ў Рыме мае ў народзе іранічную мянушку «macchina da scrivere» («Пішучая машынка»). Таксама вядомы помнік у Падуі працы скульптара Адаарда Табакі.
Н’яндэрэта
Н’яндэрэта (саманазвы: ñandereta «мы» і avá «людзі»), у Балівіі і Аргенціне афіцыйна завуцца тапіэтэ́ (tapietes ад tapii ete, літаральна «сапраўдныя рабы») — індзейскі народ рэгіёна Гран-Чака ў Паўднёвай Амерыцы. Жывуць у Балівіі, Аргенціне і Парагвае. Агульная колькасць — 3 344 чалавек.
Гісторыя
Паходжанне н’яндэрэта — пытанне, якое выклікае спрэчкі сярод вучоных. Яны размаўляюць на асабістым дыялекце гуаранійскай мовы, блізкім да гаворкі ава-гуарані, аднак па культуры бліжэй да гуайкуру і матака. Самі н’яндэрэта лічаць сябе гуарані і кажуць, што ў старажытнасці мігрыравалі разам з ава з усходу, але ава пайшлі далей на захад. Большасць навукоўцаў мяркуе, што н’яндэрэта — нашчадкі карэнных плямён поўначы Гран-Чака, якія толькі ў каланіяльны перыяд пачалі размаўляць па-гуаранійску.
Індзейцы ава называлі н’яндэрэта тапіэтэ́ (tapii ete, літаральна «сапраўдныя рабы»). Гэтая назва замацавалася ў літаратуры XX ст. і да нашых дзён афіцыйна выкарыстоўваецца ў Аргенціне і Балівіі. Прадстаўнікі гэтага народа аддаюць перавагу назвам н’яндэрэта (ñandereta «мы») і ава (avá «людзі»). У Парагваі назва н’яндэрэта прымаецца на афіцыйным узроўні.
У XIX ст., калі пачаліся сталыя кантакты н’яндэрэта з еўрапейцамі, яны насялялі паўночны бераг сярэдняга рэчышча ракі Пілкамаё на тэрыторыі, што кантралявалася ўрадам Балівіі. У гады Чакскай вайны частка н’яндэрэта перасялілася на паўднёвы бераг у Аргенціну. Астатнія былі прымусова пераселены ў Парагвай. Пасля вайны ў Балівію вярнулася толькі невялікая група былых палонных.
Традыцыйная культура
Да Чакскай вайны н’яндэрэта былі вандроўнымі паляўнічымі, рыбаловамі і збіральнікамі. Яны займалі пэўныя тэрыторыі, па якіх рухаліся ў залежнасці ад сезона. З красавіка да жніўня жылі каля ракі Пілкамаё, дзе лавілі рыбу. У астатнія месяцы перамяшчаліся ў пошуках месцаў збору дзікіх раслін і паляўнічых трафеяў. Відавочна, збіральніцтва нароўні з рыбалоўствам складала галоўны сродак для забеспячэння. Ім звычайна займаліся жанчыны. Асабліва важнымі харчовымі раслінамі з'яўляліся ражковае дрэва, апунцыя, дзікая фасоля. Паляванне давала адносна мала харчу, аднак мяса разглядалася як прэстыжны прадукт.
Н’яндэрэта мелі сталыя месцы для паселішчаў каля Пілкамаё, на астатняй тэрыторыі яны выбіраліся адвольна. Паселішчы складаліся з каркасных буданоў з саламянымі дахамі. Часовыя сцены рабілі з саламяных цыновак. Знутры будана ладзілі агмень для ацяплення ў прахалодныя ночы. Ежу гатавалі на вялікім агмені па-за жытлом. Спалі на скурах або цыноўках. Сціплая вопратка выраблялася са скур і пальмавых валокнаў. Жанчыны займаліся ткацтвам і ганчарствам, мужчыны — апрацоўкай драўніны і косці.
Асноўнай сацыяльнай адзінкай з'яўлялася вялікая пашыраная сям'я. Некалькі сваяцкіх сем'яў складалі вандроўную супольнасць. Правадыры выбіраліся толькі падчас ваенных дзеянняў.
Традыцыйная рэлігія спалучала вераванні, характэрныя для гуарані і гуайкуру. Н’яндэрэта верылі ў адзінага бога-стваральніка, адухаўлялі навакольную прыроду. Арганізацыяй рытуалаў і лекаваннем супляменнікаў займаліся шаманы. У другой палове XX ст. большасць вернікаў прынялі хрысціянства, але захавалі многія старыя вераванні.
Санта-К’яра
Санта-К'яра (Santa Chiara, Царква святой Клары з Асізі) — рэлігійны комплекс у Неапалі, які ўключае ў сябе манастыр, грабніцы і археалагічны музей.
Манастыр быў пабудаваны ў 1310-1340 гадах каралём Робертам Мудрым у якасці пахавальні каралёў анжуйскай дынастыі.
Першапачаткова манастыр будаваўся ў традыцыйным правансальска-гатычным стылі, але ў XVII-XVIII стагоддзях быў перабудаваны ў стылі барока. Падчас Другой сусветнай вайны будынак быў практычна цалкам знішчаны бамбаваннямі. Пасля рэстаўрацыі ў 1953 годзе царква вярнула сваё першапачатковае аблічча.
Асобна ад будынка размешчана званіца. Яе будаўніцтва было пачата ў 1328 годзе, а завершана толькі ў эпоху Рэнесансу. Крытая галерэя, калоны і лаўкі клуатра царквы ўпрыгожаны маёлікай, якая паказвае карціны з жыцця Неапаля — карнавалы, марскія падарожжы, паляванне.
Любанава (Кардымаўскі раён)
Любанава (Любаново) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
Губернатар Ватыкана
Губернатар Ватыкана — старшыня губернатарства (Governatorato) дзяржавы-горада Ватыкан. Губернатар Ватыкана - дэ факта кіраўнік урада Ватыкана, які дзейнічае з паўнамоцтвамі прэм'ер-міністра, кіруючы Ватыканам ад імя яго суверэна - Папы рымскага. Цяперашні губернатар Ватыкана - кардынал Джузэпэ Бертэла, папярэднім губернатарам (2006-2011 гады) быў італьянскі кардынал Джавані Лаёла, а да яго - кардынал Шока (губернатар ў 1997-2006 гадах). Да прызначэння кардынала Шокі пасада губернатара была вакантнай на працягу 45 гадоў, з моманту смерці маркіза Каміла Серафіні ў 1952 годзе.
Бажэнава (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 333 чалавекі (171 мужчына і 162 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 321 чалавек (160 мужчын і 161 жанчына).
Камуністычная партыя Беларусі
Камуністычная партыя Беларусі — левая палітычная партыя Беларусі.
Камуністычная партыя падтрымлівае палітыку Аляксандра Лукашэнкі.
Гісторыя
Камуністычная партыя Беларусі дзейнічала ў Беларускай ССР з 1918 па 1991 гады, была састаўной часткай Камуністычнай партыі Савецкага Саюза. З 1918 г. па 1952 год насіла назву Камуністычная партыя (бальшавікоў) Беларусі (КП(б)б). Фактычна спыніла існаваць у жніўні 1991 г. пасля прыняцця Вярхоўным Саветам Рэспублікі Беларусь Пастановы «Аб часовым прыпыненні дзейнасці КПБ — КПСС на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь».
2 лістапада 1996 г. адбыўся XXXIII (I аднаўленчы) з’езд КПБ. 400 дэлегатаў прадстаўлялі 1160 заснавальнікаў партыі, у асноўным прыхільнікаў палітыкі прэзідэнта А. Лукашэнкі, якая абвясціла сябе пераемніцай КПБ—КПСС. Старшынёй Савета партыі быў абраны Я. Сакалоў, 1-м сакратаром ЦК — В. Чыкін. На пачатку 1997 г. партыя налічвала 7 тыс. членаў. Партыя падтрымлівае палітыку прэзідэнта А. Лукашэнкі і з’яўляецца самай буйнай камуністычнай арганізацыяй у рэспубліцы.
Мэты і задачы
Стратэгічная мэта партыі — пабудова камунізму, бліжэйшыя задачы — арыентацыя на сацыялізм, аднаўленне СССР, прызнанне несапраўднымі Белавежскіх пагадненняў.
Адстойваючы камуністычныя ідэалы, КПБ з’яўляецца пралетарскай партыяй, ідэйным і арганізацыйным пераемнікам КПБ-КПСС на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь, выяўляе інтарэсы людзей наёмнай працы, паслядоўна выступае супраць усіх формаў эксплуатацыі і прыгнёту чалавека.
КПБ, засноўваючыся на творчым развіцці марксізму-ленінізму, сваімі мэтамі ставіць:
Асноўнымі задачамі КПБ з’яўляюцца:
Дзейнасць
Цэнтральны Камітэт КПБ актыўна ажыццяўляе міжнародныя сувязі з замежнымі камуністычнымі і працоўнымі партыямі. Рэгулярна праводзяцца двухбаковыя сустрэчы і перамовы, міжнародныя канферэнцыі і семінары. Прадстаўнікі КПБ працуюць у складзе Саюза камуністычных партый — КПСС (СКП — КПСС). Інфармацыя пра дзейнасць КПБ мясцуецца на міжнародным Інтэрнэт-партале «Саліднэт».
Важным этапам у развіцці міжнароднага камуністычнага руху стала 9-ая Міжнародная сустрэча камуністычных і працоўных партый. Арганізатарамі сустрэчы выступілі Камуністычная партыя Беларусі і Камуністычная партыя Расійскай Федэрацыі. Сустрэча праходзіла ў Менску 3-5 лістапада 2007 г. па тэме: «90-ая гадавіна Вялікай Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі. Актуальнасць і жыццёвасць яе ідэй. Камуністы ў барацьбе супраць імперыялізму, за сацыялізм».
У дадзеным мерапрыемстве прынялі удзел 154 прадстаўніка 72 камуністычных і працоўных партый, якія прыбылі ў Мінск з 59 краін пяці кантынентаў нашай планеты. Сярод удзельнікаў Сустрэчы кіраўнікі партый, сакратары і чальцы цэнтральных камітэтаў, прадстаўнікі міжнародных аддзелаў, дэпутаты нацыянальных парламентаў, бачныя навуковыя, дзяржаўныя і грамадскія дзеячы, 24 партыі маюць сваіх прадстаўнікоў у Нацыянальных парламентах, звыш 30 дэлегацый узначальвалі першыя кіраўнікі (старшыні, генеральныя сакратары). Шэраг партый не змаглі прысутнічаць у Менску і даслалі свае пасланні. У сустрэчы таксама бралі ўдзел некаторыя партыі, якія не ўваходзілі ў агульны спіс і прысутнічалі ў якасці назіральнікаў. Гэта Партыя працы Мексікі, Камуністычная партыя Прыднястроўя, Камуністычная партыя Літвы.
Сустрэча спрыяла абмену меркаваннямі і інфармацыяй па ключавых праблемах сучаснага міжнароднага камуністычнага і працоўнага руху. Удзельнікі сустрэчы ў сваіх выступах далі адзнаку сучаснага сацыяльна-палітычнага становішча ў свеце і пэўных краінах, падкрэсліўшы неабходнасць далейшай каардынацыі дзеянняў і развіцці руху ўзаемнай салідарнасці. Удзельнікі сустрэчы рашуча выступілі супраць антыкамунізму і спроб фальсіфікацыі гісторыі.
Удзельнікі сустрэчы таксама азнаёміліся з сацыяльна-эканамічнай і палітычнай сітуацыяй у Беларусі, наведалі прамысловыя і сельскагаспадарчыя прадпрыемствы. Праца Міжнароднай сустрэчы камуністычных і працоўных партый шырока асвятлялася сродкамі масавай інфармацыі.
Улетку 2020 года КПБ заклікала выбаршчыкаў на будучых прэзідэнцкіх выбарах падтрымаць кандыдатуру Аляксандра Лукашэнкі. Падчас пратэстаў у Беларусі КПБ удзельнічала ў дэманстрацыі ў падтрымку Аляксандра Лукашэнкі.
Дуб-волат (Бабруйск)
Дуб-волат — батанічны помнік прыроды мясцовага значэння ў горадзе Бабруйску Магілёўскай вобласці Беларусі. Расце на вул. Гогаля.
Апісанне
Бабруйскі выканкам у 2003 годзе абвесціў дуб на вуліцы Гогаля каля крамы «Керамін» батанічным помнікам прыроды мясцовага значэння. Дыяметр ствала дрэва складае 1,4 м. Вышыня дуба — 28 метраў. Крона мае 17,1 м з поўначы на поўдзень і 24,2 м — з усходу на захад. Дуб-волат расце ў Бабруйску з часоў Рэчы Паспалітай, яму больш за 300 гадоў.
У 2022 годзе з’явілася пагроза пазбаўлення ахоўнага статуса.
NGC 3891
NGC 3891 (іншыя абазначэнні — UGC 6772, MCG 5-28-31, ZWG 157.35, PGC 36832) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Дамба
Дамба (dam ) — гідратэхнічнае збудаванне ў выглядзе насыпу, будовай аналагічнае земляной плаціне. Бываюць напорныя і безнапорныя. Выкарыстоўваюцца для аховы ад затаплення і падтаплення сельскагаспадарчых угоддзяў, населеных пунктаў, прамысловых аб’ектаў (дамбы абвалавання), для рэгулявання рэчышчаў, прадухілення іх ад размываў, адкладання наносаў (рэгулявальныя дамбы).
NGC 3891
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Дамба
Дамбы абвалавання будуюць з мясцовых грунтоў, яны могуць умацоўвацца каменным накідам, бетоннымі або жалезабетоннымі плітамі, мець проціфільтрацыйныя ядро або экран з гліністых грунтоў ці поліэтыленавай плёнкі, дрэнаж. Рэгулявальныя дамбы будуюць з каменнага накіду, каркасна-каменных канструкцый, фашын і інш.
Джузэпіна Ваніні
Джузэпіна Ваніні (, Рым —, Рым) — італьянская святая, законніца.
Біяграфія
Правяла большую частку свайго дзяцінства ў сірочым прытулку недалёка ад плошчы святога Пятра, страціўшы бацьку ў чатыры гады і маці ў сем гадоў. Яна вырасла сярод сясцёр міласэрнасці, якія кіравалі прытулкам.
У 1892 годзе, ягледзячы на праблемы са здароўем, заснавала Кангрэгацыю дачок св. Каміла, якія і сёння клапоцяцца пра духоўнае і фізічнае здароўе хворых. Нягледзячы на першапачатковыя цяжкасці, за 20 гадоў супольнасці гэтых сясцёр распаўсюдзіліся па ўсім свеце.
Сёння супольнасць дачок св. Каміла налічвае 800 сясцёр у 22 краінах. Бальніца Джузэпіны Ваніні ў Рыме названа ў гонар заснавальніцы кангрэгацыі.
Лук’янікі
Лук’янікі (Лукьяники) — вёска ў Кардымаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Шокінскага сельскага паселішча.
Унутраная палітыка
Унутраная палітыка — дзейнасць палітычнага кіраўніцтва краіны па фармуляванні і рэалізацыі стратэгій развіцця ўсіх сфер унутранага жыцця краіны (нацыянальных мэт яе развіцця), гарманічных інтарэсам грамадства і адпаведных аб'ектыўным умовам іх рэалізацыі.
Асаблівымі напрамкамі ўнутранай палітыкі з'яўляюцца ўдасканаленне і рэфармаванне палітычнай сістэмы краіны, гарантаванне бяспекі і палітычнай стабільнасці. Унутраная палітыка таксама прадугледжвае кіраванне працэсаў заваёвы і ўтрымання ўлады, пры гэтым у адносінах да працэсу заваёвы ўлады дзяржава выступае арганізатарам і гарантам дэмакратычнай працэдуры яе (улады) фармавання.
Унутраная палітыка ўключае ў сябе ўсе сферы ўнутранага жыцця краіны, а менавіта: бізнес, адукацыя, энергетыка, ахова здароўя, дзейнасць праваахоўных органаў, фінансы і падаткі, прыродныя рэсурсы, сацыяльнае забеспячэнне, асабістыя правы і свабоды і г.д.
Задачы
Мэты і задачы ўнутранай палітыкі мяняюцца ў залежнасці ад асабістых і грамадскіх інтарэсаў грамадзян і магчымасцяў краіны. Большасць багатых і дэмакратычных краін, напрыклад, марнуюць значныя сумы грошай на ўнутраныя праграмы. Многія бедныя краіны маюць цяжкасці ў выдзяленні рэсурсаў на такія важныя вобласці, як адукацыя і ахова здароўя.
Выбаршчыкі вызначаюць, якія асобы і палітычныя партыі маюць права вызначаць палітыку. Сродкі масавай інфармацыі распаўсюджваюць інфармацыю аб унутраных праблемах і ўплываюць на перакананні і меркаванні народа. Лабісты, групы актывістаў і іншыя арганізацыі таксама працуюць, каб уплываць на палітыку з дапамогай розных метадаў. Такія метады могуць уключаць грашовыя ахвяраванні, абяцанні падтрымкі, рэкламныя кампаніі ці дэманстрацыі і акцыі пратэсту.
Эфектыўнасць унутранай палітыкі залежыць ад дзяржаўнай бюракратыі — органаў улады, якія выконваюць законы і праграмы. У некаторых выпадках бюракратыя дзейнічае павольна, неэфектыўна ці не ў адпаведнасці з пастаўленымі задачамі. Унутраная палітыка таксама можа сутыкнуцца з цяжкасцямі ў судах. У многіх краінах суддзі маюць права адмяніць любыя заканадаўчыя або выканаўчыя дзеянні, якія на іх погляд парушаюць канстытуцыю краіны.
Анатоль Іосіфавіч Ляўковіч
Анатоль Іосіфавіч Ляўковіч (, в. Дуброва Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі палітычны дзеяч. Кандыдат філасофскіх навук.
Біяграфія
Скончыў тэатральнае аддзяленне культурна-асветніцкага вучылішча ў Магілёве (1971), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (1979), аспірантуру пры БДУ.
Працаваў выкладчыкам у Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце, на кафэдры філасофіі Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Быў сустаршынёй Брэсцкага дэмакратычнага клуба (1987), адным з заснавальнікаў Свабоднага прафсаюзу Беларускага, удзельнік стварэння Беларускага Хельсінкскага камітэта. Адзін з заснавальнікаў БСДП (Грамада). 10 гадоў узначальваў Брэсцкую абласную арганізацыю партыі, старшыня БСДП (2005), першы намеснік старшыні і выканаўца абавязкаў старшыні (з 2007).
У 2005 годзе і ў 2008—2011 гадах быў старшынёй Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада). У 2007—2010 гадах з’яўляўся сустаршынёй Палітсавета Аб’яднаных дэмакратычных сіл Беларусі. З мая 2012 года ўзначальвае Аргкамітэт рэспубліканскага грамадска-асветніцкага аб’яднання «Сацыял-дэмакраты за дыялог і кансалідацыю». З сакавіка 2017 года па лістапад 2021 года з'яўляўся членам Савета гуманітарна-асветніцкага грамадскага аб’яднання «Садружнасць Палесся».
П’етра-дэ’-Джорджы
П'етра-дэ'-Джорджы (Pietra de' Giorgi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Павія.
Насельніцтва складае 894 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 81 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 27040. Тэлефонны код — 0385.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate.
NGC 6065
NGC 6065 (іншыя абазначэнні — MCG 2-41-8, ZWG 79.51, NPM1G +14.0439, PGC 57215) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беэр-Шэва
Беэ́р-Шэва́, Беэ́р-Шэ́ва (באר שבע, «калодзеж клятвы» ; بئر السبع«Бір-эс-Саба»; Birüssebi; бібл. Вірсавія) — горад на поўдні Ізраіля.
Горад з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Паўднёвай акругі Ізраіля. Тут размешчаны шэраг навучальных устаноў, у тым ліку Універсітэт Бен-Гурыёна, бальніца «Сарока» (другая па велічыні ў Ізраілі), акруговы суд, гарадскі тэатр, рэгіянальныя аддзяленні розных урадавых службаў. У пачатку XXI стагоддзя горад таксама з’яўляецца буйным культурным і прамысловым цэнтрам. Біблейская Вірсавія (Тэль-Беэр-Шэва) размешчана на паўночны захад ад сучаснага горада; у 2005 годзе атрымала статус аб’екта Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Беэр-Шэва размешчана ў Паўночным Негеве, за 81 км ад Іерусаліма, за 115 км ад Тэль-Авіва і за 240 км ад Эйлата.
Нарач (курортны пасёлак)
На́рач (, Нарочь) — курортны пасёлак у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці Беларусі.
Геаграфія
Знаходзіцца на беразе возера Нарач, за 18 км ад горада Мядзел, за 31 км ад чыгуначнай станцыі Паставы на лініі Варапаева—Лынтупы; на аўтамабільнай дарозе Мінск—Паставы. Насельніцтва 3495 чал. (2017).
Гісторыя
Заснаваны 29 чэрвеня 1964 года як пасёлак пры курорце Нарач з вёсак Баравыя, Купа, Малая Сырмеж, Наносы, Садоўшчына, Сцепянёва, Урлікі.
Эканоміка
Турыстычны комплекс «Нарач». Санаторыі «Нарач», «Нарачанскі бераг», «Спадарожнік», «Белая Русь», «Прыазёрны». Яхт-клуб «Нарачанскі». Гасцініца «Нарач», гасцявы дом «Возера Нарач» і інш. Рыбакамбінат.
Працуе даследчая Нарачанская азёрная станцыя.
Парк
Парк закладзены ў ХІХ стагоддзі на плошчы 3 га, збярогся часткова. Парадная частка мае сіметрычна-восевае рашэнне. Уезд фіксаваны дзвюма парамі куліс з елкі і таполі белай, цэнтральная частка партэра дэкарыравана бэзам. Пейзажная частка парку займае дзве тэрасы. Яна ўключае дрэвавыя групы, паляны і водную сістэму. У дрэвастоі пераважаюць мясцовыя віды, з экзотаў захаваліся піхта сібірская, сасна румелійская, ліпа еўрапейская і інш.
Штокерау
Штокерау (Stockerau) — горад у Аўстрыі, у федэральнай зямлі Ніжняя Аўстрыя.
Уваходзіць у склад акругі Корнайбург. Насельніцтва складае 14 952 чал. (на 31 снежня 2005 года). Плошча 37,41 км².
Знание (Пецярбург)
Книгоиздательское товарищество «Знание» (Веды) — выдавецтва марксісцкага напрамку ў Санкт-Пецярбургу.
Заснаванае ў 1898 годзе з ініцыятывы, каб распаўсюджваць навукова-папулярную матэрыялістычную літаратуру. Акцыянерамі суполкі пісьменнікаў былі, Д. Д. Пратапопаў, В. М. Папова,, Г. А. Фальбарк.
Максім Горкі пасля прыходу туды ў 1900 годзе пераўтварыў суполку ў сацыялістычную, накіраваную друкаваць рэалістычныя, а як можа і атэістычныя кніжкі. Выдавецтва проціпастаўлялася мадэрным эстэтычным плыням — сімвалізму, футурызму, акмеізму — і выпускала галоўным чынам творы, што ў традыцыях М. Дабралюбава і М. Някрасава падкрэслівалі адмоўныя бакі буржуазнага ладу, крытыкавалі самаўласце, капіталізм, індывідуалізм.
Да таго як выдавецтва з падтрымкай ЦК РСДРП(б) пачало шырокі друк палітычнай літаратуры, апроч Горкага там публікаваліся Іван Бунін, Аляксандр Серафімовіч,,. Акрамя таго друкавалі творы Л. Андрэеў,, , Аляксандр Купрын, , М. Гарын-Міхайлоўскі, , Міхаіл Прышвін,.
Асабліва вядомай была серыя суполкі «Знание», выхадзіўшая ў 1904—1913 гады (40 выпускаў). Туды ўваходзілі і пераклады (Герхарт Гаўптман, Гюстаў Флабер, Кнут Гамсун і іншыя). Па словах Леніна, Горкі «злучыў найлепшыя сілы расійскай літаратуры».
Інтэрлінгва
Інтэрлінгва (Interlingua) - штучная мова. Была створана ў выніку сінтэзу англійскай, французскай, італьянскай, іспанскай і партугальскай моў.
Святлана Іванаўна Калыванава
Святлана Іванаўна Калыва́нава (нар., с. Жан-Уварава, Варонежская вобласць ) — украінская балерына, педагог, балетмайстар. Народная артыстка Украінскай ССР (1968).
Інтэрлінгва
Гісторыя
Інтэрлінгва была выпрацавана групай філолагаў паміж 1948 і 1950 пад кіраўніцтвам філолага германскага паходжання Аляксандра Гоўда. Ён таксама быў галоўным аўтарам базавых слоўніка "Interlingua-English-Diktionary" і граматыкі "Interlingua - A Grammar of the international Language", якія былі выдадзены ў 1951 годзе. Традыцыйна інтэрлінгву прыводзяць як мову вартую вывучэння праз тое, што яна з'яўляецца натуралістычнай мовай, слоўнік і граматыка якой супадаюць са слоўнікам і граматыкамі заходніх моў, і што яна такім чынам адлюстроўвае іх сродкі выказвання і культуру. Асобныя карыстальнікі мовы прызнаюць, што інтэрлінгва каштоўная не як сродак зносін, але як сродак уводзінаў у вывучэнне моў. Акрамя таго, новы моўны праект спрабаваў выправіць свае цяжкасці галоўным чынам тым, што з'яўляўся сродкам для зносін для людзей, якія размаўляюць на мовах лацінскай групы: другая мова, зразумелая адразу, без вывучэння 900 мільёнам чалавек. Але праблема ў тым, што большасць моў лацінскай групы лёгка зразумелыя носьбітам іншых моў гэтай групы, напрыклад італьянцу не патрэбна дапамога ў чытанні надпіса на партугальскай мове, а партугалец лёга можа прачытаць кнігу на іспанскай мове. Такім чынам якраз тыя, хто гавораць на мовах лацінскай групы - менш за ўсё адчуваюць патрэбу ў агульнай мове. З-за гэтага інтэрлінгва атрымала распаўсюджанне ў краінах, дзе гавораць на мовах германскай групы, галоўным чынам ў Скандынавіі.
Святлана Іванаўна Калыванава
Біяграфія
Святлана Калыванава нарадзілася 26 верасня 1940 года ў сяле Жан-Уварава Варонежскай вобласці (Расія).
Спіс вуліц Карэлічаў
У гэтым спісе прыведзены бульвары, вуліцы, завулкі, паркі, плошчы, праезды, праспекты, спускі, тупікі, шасэ г. Карэлічы