cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ліст Іуды
Аўтар
Імя аўтара дадзена ў самым пачатку ліста. Аўтар называе сабе Іудай, братам Якава. Вядома, што адным з братанічаў Ісуса Хрыста быў Якаў, а яго малодшым братам — Іуда, імя якога таксама згадваецца ў Евангеллях. Згодна з царкоўнымі праданнямі, Іуда быў біскупам Ерусалімскай царквы. Аднак у грэчаскім тэксце ліста Іуда названы «Якаўлевым», што можа значыць не толькі брата, але і сына Якава.
Асаблівасці ліста
Нягледзячы на тое, што ліст быў вядомы яшчэ ў старажытнасці, працяглы час існавалі сумненні ў яго кананічнасці, нават да IV стагоддзя. Гэта магло здарыцца, магчыма, таму, што ў лісце цытуюцца ў якасці Святога Пісання два творы, якія не ўвайшлі ў канон Старога Запавета, але былі папулярнымі сярод вернікаў: Запавет Майсея і Першая кніга Еноха.
Ліст адрасаваны «ўсім закліканым Богам-Айцом і ахаваным Ісусам Хрыстом», гэта значыць, што ліст мог быць накіраваны як да асобнай суполкі, так і да шэрагу суполак на нейкай мясцовасці.
Васілёк усходні
Васілёк усходні (Centaurea orientalis) — травяністая расліна сямейства астравых.
Ліст Іуды
Мэта напісання ліста
Мэтай напісання ліста былі ілжэвучэнні, якія пачалі распаўсюджвацца ў першаапостальскай царкве. Гэта тыя ж ілжэвучэнні, якія згадваліся і актыўна крытыкаваліся ў іншых лістах апосталаў. Адным з такіх было вучэнне, згодна якому хрысціянская свабода тлумачылася як уседазволенасць і магчымасць весці амаральны лад жыцця.
Змест ліста
У пачатку ліста апостал паведамляе чытачам, што першапачаткова ён меў мэтай пісаць пра іншае, а менавіта пра агульнае выратаванне. Але калі ён даведаўся, што ў царкву пракраліся людзі, якія прапаведавалі ілжэвучэнне, то ён змяніў першапачатковы намер. Аўтар адчувае асаблівую небяспеку, таму што тыя людзі займаюць у суполках кіруючыя ролі, аднак іхныя паводзіны далёкія ад Божых стандартаў. Іуда ў вельмі эмацыйным стылі крытыкуе ерэтыкаў, прыводзячы прыклады са Святой гісторыі. Апостал яскрава хоча паказаць, што ў з’яўленні ерасі няма нічога дзіўнага, бо іх з’яўленне была прадказана прароцтвамі. Але як загінулі адступнікі ў Старым Запавеце, такім жа будзе канец і ерэтыкаў. А чытачы ліста павінны захоўваць сабе ў святым жыцці да самога вяртання Пана.
Васілёк усходні
Апісанне
Апушаная расліна вышынёй 80—100 см. Кветкавыя кошыкі жоўтыя. Цвіце ў чэрвені—верасні.
Арэал
Радзіма — Еўропа, Каўказ. Інтрадукаваны на Беларусі.
Ліст Іуды
Структура ліста
Ліст складаецца з аднаго радзелу, у якім 25 вершаў. Ліст начынаецца з адрасату і прывітання, пасля якога аўтар выкрывае ілжэнастаўнікаў. Апостал прыводзць шэраг прыкладаў з Святой гісторыі і прадракае ерасі канец. Канчаецца ліст заклікамі захоўваць чысціню і ўдзячнай малітвай да Бога.
Дэфібрыляцыя
Дэфібрыляцыя (ад fibrillatio — «мігаценне») — у шырокім сэнсе меры, накіраваныя на спыненне фібрыляцыі страўнічкаў сэрца. Часцей за ўсё пад тэрмінам дэфібрыляцыя маецца на ўвазе электраімпульсная тэрапія, што праводзіцца дэфібрылятарам, з мэтай спынення фібрыляцыі страўнічкаў.
Дэфібрыляцыя заснавана на здольнасці электрычнага току пры праходжанні праз сэрца за адзін раз «разраджаць», што прыводзіць да спынення паталагічнай актыўнасці ачагоў.
Дэфібрыляцыя страўнічкаў сэрца — адно з найважнейшых мерапрыемстваў. Яго мэта — аднаўленне эфектыўнасці скарачальнай дзейнасці страўнічкаў. Дэфібрыляцыя перадсэрдзяў — тэрапеўтычнае мерапрыемства, накіраванае на аднаўленне сінусавага рытму скарачэнняў сэрца.
Дэфібрыляцыя ажыццяўляецца пры дапамозе дэфібрылятараў — апаратаў, якія прадстаўляюць сабой генератары магутных высакавольтных электрычных імпульсаў.
Пра паспяховасць дэфібрыляцыі робяць выснову на падставе дадзеных электракардыяграфіі.
Ёўка Цёрмянен
Ёўка Цёрмянен (Jouko Törmänen;, Рованіемі — , там жа) — фінскі скакун з трампліна, які выступаў у 1970-х — пачатку 1980-х гадоў.
Яго самым прыкметным дасягненнем стала перамога на Зімовых алімпійскіх гульнях у 1980 годзе ў Лейк-Плэсідзе, дзе ён выйграў залаты медаль у скачках з вялікага трампліна.
Аксана Стэфанаўна Забужка
Біяграфія
Аксана Забужка скончыла філасофскі факультэт (1982) і аспірантуру (1985) Кіеўскага ўніверсітэта. Кандыдат філасофскіх навук, абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Эстэтычная прырода лірыкі як накірункі мастацтва». У 1987 годзе ўступіла ў КПСС. Працавала выкладчыкам эстэтыкі ў Кіеўскай кансерваторыі. З 1989 года — старшы навуковы супрацоўнік Інстытута філасофіі НАН Украіны. У 1992 годзе Аксана Забужка выкладала ўкраіністыку ва ўніверсітэце штата Пенсільванія як запрошаны пісьменнік. У 1994 годзе яна атрымала стыпендыю Фонду Фулбрайта і выкладала ў Гарвардскім і Пітсбургскім універсітэтах.
Уступіла ў Саюз пісьменнікаў СССР (1987).
Руокішке
Руо́кішке (Ruokiškė), традыцыйная беларуская назва — Ракішкі  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Наўясіс Даўгелішкіса. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.). Захавалася.
Сяргей Сяргеевіч Ігнатовіч
Сяргей Ігнатовіч (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік салігорскага «Шахцёра» і нацыянальнай зборнай Беларусі.
Кент (Карагандзінская вобласць)
Кент — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кіргізскай сельскай акругі. Код КАТА — 354869400.
Сяргей Сяргеевіч Ігнатовіч
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР мінскага «Дынама», з 2009 года пачаў гуляць за дубль мінчан.
Кент (Карагандзінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 188 чалавек (91 мужчына і 97 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 137 чалавек (70 мужчын і 67 жанчын).
Сяргей Сяргеевіч Ігнатовіч
Клубная кар’ера
Першую палову сезона 2012 правёў у арэндзе ў «Бярозе-2010». Улетку 2012 вярнуўся ў «Дынама», гуляў за дубль, нярэдка з’яўляючыся на лаўцы запасных асноўнага складу. 26 верасня 2012 дэбютаваў за асноўную каманду «Дынама», выйшаўшы на замену на 67-й хвіліне ў кубкавым матчы з пінскай «Хваляй» (5:0).
Сезон 2013 зноў правёў у арэндзе ў «Бярозе-2010». У 20 матчах прапусціў усяго 19 галоў, чым дапамог «Бярозе-2010» заняць выніковае 5-е месца ў Першай лізе.
У пачатку сезона 2014 вярнуўся ў асноўную каманду «Дынама» і замацаваўся ў якасці другога брамніка. 24 жніўня 2014 дэбютаваў у Вышэйшай лізе чэмпіянату Беларусі, адгуляўшы увесь матч са «Слуцкам» (0:0). У далейшым стаў трывала з’яўляцца ў стартавым складзе мінчан, чаргуючыся з Аляксандрам Гутарам.
У сезоне 2015 Гутар замацаваўся ў асноўным складзе, а Ігнатовіч застаўся другім брамнікам каманды. У чэрвені 2016 года, пасля пераходу Гутара ў расійскі «Арэнбург», стаў іграком стартавага складу. У пачатку 2017 года, пасля няўдалай гульні ў першым матчы сезона (2:2 супраць брэсцкага «Дынама» ў Кубку Беларусі) саступіў месца ў аснове Андрэю Клімовічу, аднак у ліпені зноў стаў з’яўляцца ў стартавым складзе. У верасні 2017 года падоўжыў кантракт з дынамаўцамі да канца 2019 года. Канец сезона 2017 прапусціў з-за траўмы.
У сезоне 2018 быў другім брамнікам пасля Андрэя Гарбунова, а ў 2019 годзе — другім брамнікам пасля Максіма Плотнікава. Толькі ў кастрычніку і лістападзе ў сувязі з траўмай Плотнікава займаў месца ў браме асноўнай каманды. У лістападзе 2019 года па заканчэнні кантракта пакінуў мінскі клуб.
У студзені 2020 года пачаў трэніравацца з брэсцкім «Дынама» і неўзабаве падпісаў з ім кантракт. У сезоне 2020 рэгулярна з’яўляўся на полі, чаргуючыся ў складзе з Паўлам Паўлючэнкам.
У студзені 2021 года далучыўся да «Мінска» і ў лютым афіцыйна падпісаў пагадненне з клубам. Пачынаў сезон асноўным брамнікам, але хутка атрымаў траўму і больш на полі не з’яўляўся. У снежні 2021 года па заканчэнні кантракта пакінуў сталічны клуб.
У студзені 2023 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам».
Міжнародная кар’ера
У 2010—2011 гадах быў асноўным брамнікам юніёрскай зборнай Беларусі (да 19 гадоў).
У 2012—2013 гадах быў другім брамнікам моладзевай зборнай Беларусі (да 21 года) пасля Арцёма Сарокі. Усяго ў аснове за моладзевую зборную правёў тры матчы.
Salix kuznetzowii
Salix kuznetzowii — від роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Лістападны куст вышынёй 6—7 м.
Арэал
Натуральнымі абласцямі распаўсюджвання з’яўляюцца Каўказ, Дагестан.
Фібрыляцыя страўнічкаў
Фібрыляцыя (або Мігценне) страўнічкаў — стан, які суправаджаецца адсутнасцю эфектыўнага скарачэння страўнічкаў, несумяшчальны з жыццём. Патрабуе неадкладных мерапрыемстваў, уключаючы электрычную дэфібрыляцыю. Пры падрыхтоўцы да яе звычайна праводзяць,.
Нікіфарава (Смаленская вобласць)
Нікіфарава (Никифорово) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Прыстаўка (мова)
Прыстаўка, прэфікс — службовая марфема, што ўжываецца перад коранем і надае слову новае лексічнае ці граматычнае значэнне. Часцей надае новае лексічнае значэнне.
Прэфіксы заўсёды матэрыяльна выражаныя марфемы, у адрозненне ад суфіксаў, канчаткаў і ад інтэрфіксаў.
Паводле фанемнай структуры
Паводле пачатковага гуку: Паводле канцавога гуку:
Першамайскі (Валожынскі раён)
Першама́йскі (, Першемайский) — пасёлак у Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 1976 года пасёлак уваходзіў у склад Белакорацкага сельсавета, да 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіў у склад Бабровіцкага сельсавета.
Сальмаур
Сальмоўр (Salmour) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 740 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 62 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 12040. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Eusebio.
Beretta
Beretta (поўная назва Fabbrica d'Armi Pietro Beretta Gardone) — адна з галоўных італьянскіх кампаній па вытворчасці зброі. Яе прадукцыя стаіць на ўзбраенні паліцыі і войск у шматлікіх краінах свету, шырока выкарыстоўваецца для самаабароны грамадзянскімі асобамі.
Гісторыя
Берэта — адна з найстарэйшых кампаній свету. Належыць адной самай сям’і ўжо амаль 500 гадоў.
Італьянскі рэгіён Валь-Тромпія (правінцыя Брэшыя) славіўся здабычай жалезнай руды з часоў Рымскай імперыі, на сярэдзіну XVI ст. тут налічвалася 8 чыгуналіцейных прадпрыемстваў і прыкладна 40 жалезаапрацоўчых заводаў. Родная вёска Барталамеа Берэты — Гардонэ-Валь-Тромпі — размешчана прыкладна ў цэнтры Валь-Тромпіі.
У 1918 годзе Beretta Model 1918 стаў другім пісталетам-кулямётам у італьянскай арміі.
Пасля далучэння Італіі да Антыкамінтэрнаўскага пакта ў лістападзе 1937 года актывізавалася ваеннае супрацоўніцтва Італіі з Японскай імперыяй. У 1938 годзе Японія заключыла кантракт з трыма італьянскімі фірмамі, уключаючы Берэту, на пастаўку магазінных вінтовак Carcano M1891 (пад японскі вінтовачны патрон 6,5 × 50 мм) для японскага ваеннага флоту.
Завідаўскі сельсавет
Заві́даўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Завідаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Чырванабудскага раёна Гомельскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Церахоўскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Ленінскага сельсавета.
Купалаўскія чытанні
Купалаўскія чытанні — адна з формаў папулярызацыі ведаў пра жыццё і творчасць першага народнага паэта Беларусі Янкі Купалы, прафесійны форум для абмеркавання навуковых дасягненняў і праблем купалазнаўства.
Першай навуковай купалаўскай канферэнцыяй лічыцца вечар, прысвечаны саракагоддзю з дня нараджэння паэта, які адбыўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце 19 сакавіка 1922 года.
Правядзенне рэгулярных купалаўскіх чытанняў было распачатае ўжо пасля смерці Янкі Купалы яго жонкай Уладзіславай Луцэвіч. Купалаўскія чытанні ладзіліся ў музеі паэта з 1940-х гадоў і ў Вязынцы з 1950-х гадоў.
Міжнародныя купалаўскія чытанні
У 1995 годзе з ініцыятывы тагачаснага дырэктара Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы Жанны Дапкюнас быў пакладзены пачатак традыцыі правядзення Міжнародных купалаўскіх чытанняў як міжнароднай навуковай канферэнцыі.
Пачынаючы з 1996 года, сталым суарганізатарам Міжнародных купалаўскіх чытанняў разам з Літаратурным музеям Янкі Купалы з’яўляецца Міжнародны фонд Янкі Купалы. У чытаннях прымаюць удзел навукоўцы, літаратуразнаўцы і літаратары з Беларусі, Літвы, Латвіі, Польшчы, Расіі, Украіны, Вялікабрытаніі, ЗША і Германіі. Матэрыялы чытанняў выдаюцца асобнымі друкаванымі зборнікамі.
Купалаўскія чытанні ў Гродне
Акрамя Мінска традыцыю купалаўскіх чытанняў здаўна падтрымлівае Гродна. У Гродзенскім педагагічным інстытуце ў 1958—1965 гадах купалаўскія чытанні праводзіліся штогод.
Пасля доўгага перапынку яны былі адноўленыя ў 1995 годзе на філалагічным факультэце Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы як навуковая канферэнцыя, якая раз на два гады збірае купалазнаўцаў у Гродна. Апошнія, восьмыя па ліку, Рэспубліканскія купалаўскія чытанні прайшлі ў Гродна ў лютым 2010 года.
Эма Іванаўна Андзіеўская
Эма Іванаўна Андзіеўская (Емма Іванівна Андієвська; нар., ) — сучасная украінская паэтэса, празаік і мастачка, працуе ў стылі сюррэалізму і герметызму. Стварыла ўласны свет паэтычных і мастацкіх вобразаў у высока індывідуальнай манеры. Філасофскія, духоўныя і містычныя тэмы займаюць цэнтральнае месца ў творчасці Андзіеўскай. Паэтэсаа з’яўляецца адной з прадстаўніц украінскага мадэрнізму другой паловы XX стагоддзя. Яе часта звязваюць з Нью-Ёркскай групай украінскіх пісьменнікаў. Паэтычная творчасць Андзіеўскай вядома тым, што яна рэфармавала класічны санет, выкарыстоўваючы дысанансную рыфму і складаную асацыятыўную вобразнасць. Светагляд Андыеўскай блізкі да будызму і містыкі Карласа Кастанеды. Член нацыянальнага саюза пісьменнікаў Украіны, украінскага ПЭН-клуба, Свабоднай акадэміі ў Мюнхене і Федэральнага аб’яднання мастакоў. Большую частку свайго жыцця Андзіеўская правяла за межамі Украіны — у Нью-Ёрку і Мюнхене.
Бярновічы
Бярновічы гербу ўласнага «Бярновіч» — вялікалітоўскія ваенныя і дзяржаўныя дзеячы. Валодалі маёнткамі ў Менскім і Новагародскім ваяводствах. Выводзілі свой род з Прусіі ад 1560 года.
NGC 4802
NGC 4802 (іншыя абазначэнні — NGC 4804, MCG -2-33-61, IRAS12532-1147, PGC 44087) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4802, NGC 4804.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ральф Брынстэр
Ральф Лоўрэнс Брынстэр (Ralph Lawrence Brinster; нар., Мантклер, Нью-Джэрсі) — амерыканскі ветэрынар і генетык. Прафесар рэпрадуктыўнай фізіялогіі ва Універсітэце Пенсільваніі ў Філадэльфіі.
Брынстэр атрымаў ступень бакалаўра ў Школе сельскай гаспадаркі Ратгерскага ўніверсітэта, штат Нью-Джэрсі, у 1953 годзе і ступень доктара медыцыны ў 1960 годзе (прафесійная ступень доктара ветэрынарнай медыцыны). У якасці дактаранта ён працаваў у лабараторыі Джэксана ў Бар-Харбар, штат Мэн, і ў марской біялагічнай лабараторыі ў Вудс-Хол, штат Масачусетс. З 1960 года ён прыняў на сябе выкладчыцкія абавязкі на кафедры фізіялогіі (медыцына чалавека) ва Універсітэце Пенсільваніі. Атрымаў званне прафесара (дапаможны прафесар у 1965 годзе, асацыяваны прафесар у 1966 годзе, поўны прафесар у 1970 годзе) ветэрынарыі ў Пенсільванскім універсітэце.
Новы Пасёлак (Смаленская вобласць)
Новы Пасёлак (Новый Посёлок) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Млаўскі павет
Млаўскі павет (Powiat mławski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Млава. Займае плошчу 1182,3 км². Насельніцтва павета складае 73,7 тыс. чалавек (на 2018 год).
Заглік (Асінскі раён)
Заглік (Заглик) — вёска ў Асінскім раёне Іркуцкай вобласці Расіі.
Вуліца Свярдлова (Светлагорск)
Вуліца Свярдлова (улица Свердлова) — вуліца ў Светлагорску.
Луганскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт
Гісторыя
Загад Урада УССР аб адкрыцці ў Луганску другога ў Данбасе медыцынскага інстытута быў падпісаны 6 мая 1956 года. Афіцыйнае адкрыццё інстытута адбылося 1 верасня 1956 года на плошчы перад вучэбна-адміністрацыйным корпусам на вул. Абароннай 1 у прысутнасці студэнтаў 1 і 2 курсаў і выкладчыкаў. Станам на 1 верасня 1956 года ў інстытуце было 40 выкладчыкаў. Дырэктарам інстытута стаў Вашчанка І. Д., ён жа — галоўны лекар Луганскай абласной бальніцы, заслужаны лекар Украіны. На пасаду намесніка дырэктара па вучэбнай і навуковай працы быў прызначаны загадчык дацэнта кафедры мікрабіялогіі Павяліца Ф. Д.
13 кастрычніка 2014 года ў сувязі з баявымі дзеяннямі Луганскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт быў часова эвакуяваны з Луганска ў Рубіжнэ.
Максім Алегавіч Пашкевіч
Максім Пашкевіч (нар., ) — беларускі футбаліст, абаронца клуба «Смаргонь».
Клубная кар’ера
З пачатку 2021 года, калі «Смаргонь» атрымала месца ў Вышэйшай лізе, стаў выступаць за дубль клуба, а з лета пачаў з’яўляцца і ў асноўнай камандзе. 2 ліпеня 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы з «Мінскам» (2:2). У далейшым працягваў часам выхадзіць на замену.
У ліпені 2022 года быў аддадзены ў арэнду ў «Асіповічы», дзе пераважна выхадзіў на замену. У студзені 2023 года пасля вяртання з арэнды стаў трэніравацца са «Смаргонню».
Махіта
Махіта (ісп.. Mojito) — кактэйль на аснове светлага рому і лісця мяты. Існуе 2 віды махіта: слабаалкагольны і безалкагольны. Паходзіць з вострава Куба, стаў папулярны ў ЗША ў 1980-х. Алкагольны махіта традыцыйна складаецца з шасці інгрэдыентаў: ром, газаваная вада, цукар, лайм, мята і лёд. У апошні час для паскарэння падрыхтоўкі кактэйлю замест газіроўкі і цукру выкарыстоўваюць розныя салодкія напоі тыпу «Спрайт». У махіта камбінацыя салодкага і асвяжальнага зрабіла гэты кактэйль адным з самых папулярных летніх напояў. У некаторых гатэлях Гаваны ў махіта дадаюць таксама ангастуру. У безалкагольным махіта адсутнічае ром.
Воднасць
Воднасць — колькасць вады, якая праносіцца ракой з яе вадазбору за адрэзак часу (месяц, сезон і г. д.) па параўнанні з нормай (сярэднім значэннем) для дадзенага перыяду.
Адрозніваюць малую, сярэднюю і вялікую (разводдзі і паводкі) воднасць.
Воднасць ракі ілюструецца сцёку.
Пешкуры
Пешкуры́ (, Пешкуры) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Бабровіцкага сельсавета.
Сібіл Торндайк
Біяграфія
У кіно дэбютавала стужкай Moth and Rust (1921), у наступным годзе з'явілася ў шэрагу нямых фільмаў, у тым ліку ў кінаверсіі кніг «Халодны дом», «Сабор Парыжскай Божай Маці», «Макбет», «Венецыянскі купец» і «Пунсовая літара». У 1927 годзе яна з'явілася ў кароткаметражнай экранізацыі п'есы Джорджа Бернарда Шоу «Святая Жанна», у якой паказана сцэна ў саборы. Сярод яе найбольш прыкметных кінапрац можна вылучыць ролю сястры Эдыт Кавел ў «Світанку» (1928), Элен ў «Ружы Цюдараў» (1936), генерал Бейнс ў «Маёр Барбары» (1941), місіс Гіл ў «Страху сцэны», каралева Вікторыя ў Мельба (1952) і каралева-ўдава ў «Прынцы і танцорцы» (1957, прэмія Нацыянальнага савета кінакрытыкаў ЗША за лепшую жаночую ролю другога плана). Яе апошняя роля ў кіно была ў фільме «Дзядзька Ваня» 1963 года. У брытанскім фільме 2011 года «7 дзён і начэй з Мэрылін» ролю Сібіл Торндайк выканала англійская актрыса Джудзі Дэнч.
Яўген фон Гротэ дэ Буко
Яўген фон Гротэ дэ Буко ( — ) — расійскі генерал-маёр, дзеяч беларускага руху у Лідскім павеце 1918—1921 гадоў.
Біяграфія
Паходзіў з аславянелага нямецкага роду праваслаўнага веравызнання, які належаў да дваран Маскоўскай губерні. Атрымаў адукацыю ў 4-й Маскоўскай ваеннай гімназіі, а потым у Маскоўскім пяхотным юнкерскім вучылішчы. Быў жанаты на дачцэ калежскага саветніка Свідэрскага — Вользе Мікалаеўне (нар. 1872). Меў сыноў Уладзіміра (нар. 13.7.1891) і Аляксея (нар. 24.1.1906) і дачку Кацярыну (нар. 4.11.1897).
31 студзеня 1905 г., загадам № 14 па Віленскім губернскім упраўленні «начальнік земскай варты Новамінскага павета капітан фон Гротэ-дэ-Буко, згодна з яго прашэннем, прызначаецца часовым выканаўцам абавязкаў Лідскага павятовага спраўніка». Тое ж бачна з «Памятных кніжак Віленскай губерні»: з 1906 г. па пачатак 1915 г. ён узначальваў павятовую паліцыю і Лідскае пажарнае таварыства, г.зн. адказвае за пажарную бяспеку часта цярпелага ад пажараў горада, а бліжэй да пачатку 1-й сусветнай вайны быў сябрам апякунскай рады Лідскай прыватнай жаночай гімназіі Ф. Л. і В. С. Навіцкіх. У «Памятнай кніжцы Віленскай губерні» за 1914 г. напісана: «Павятовы спраўнік — калежскі саветнік Яўген Аляксандравіч фон Гротэ дэ Буко». Такім чынам, да 1914 г. Лідскі спраўнік атрымаў ужо чын VI класа, які адпавядаў чыну армейскага палкоўніка. Загадам Віленскага губернатара № 163 ад 6 ліпеня 1914 г. звальняецца ў адстаўку па яго заяве «з-за хваробы…».
У 1914 г. добраахвотна ідзе на фронт. 9 верасня 1915 г. яго ўзнагародзілі ордэнам Св. Георгія 4-й ступені за асабістую храбрасць. Камандзір 6-га Фінляндскага палка, у якім служыў Гротэ дэ Буко — Свечын пісаў у сваёй кнізе «Мастацтва кіравання палком…»: «Афіцэрскі склад у маім палку быў надзвычай удалы. У мяне было некалькі выдатных памочнікаў у асобах камандзіраў батальёнаў. … выдатным камандзірам быў падпалкоўнік Гротэ дэ Буко. Гэта быў бясхітрасны стары, перад вайной Лідскі спраўнік, які па сваёй добрай волі змяняў сваю спакойную паліцэйскую пасаду на цяжкую прафесію — спачатку камандзіра роты, потым батальёна. Добрая воля, добразычлівасць, досыць моцныя нервы, а затым сівізна рабілі на салдатаў захапляльнае ўражанне. Салдаты яшчэ не вызваліліся ад кайданоў патрыярхальных уяўленняў, і для іх дзядуля Гротэ з'яўляўся несумнеўным правадыром-старэйшынам; слухалі яны яго з глыбокай павагай і любоўю, і пасля штурму афіцэры 1-га батальёна распавядалі, пра тое, што яны назіралі салдат, якія хапалі дзядулю ў крытычную хвіліну за фалды і хавалі яго ў вырву, салдаты баранілі яго сваімі целамі. Маладосць — сіла, але ў пэўнай абстаноўцы сівая барада, прыстаўленая да добрай галавы, таксама з'яўляецца буйной маральнай сілай пры ўмове непасрэднага судакранання з салдацка-сялянскай масай».
26 сакавіка 1916 г. былы Лідскі спраўнік атрымлівае званне палкоўніка, а загадам ад 20 кастрычніка 1916 г. — ордэн Святога Станіслава 2-й ступені з мячамі. 9 кастрычніка 1917 г. Яўген Гротэ дэ Буко «за заслугі ў справах …» атрымлівае званне генерал-маёра.
Лёс фон Гротэ дэ Буко на працягу 2-х гадоў, да канца 1918 г. не вядомы, але найбольш верагодным горадам, дзе ён мог зблізіцца з дзеячамі беларускага руху, быў Мінск. Верагодна, пасля развалу арміі, у 1917 годзе былы Лідскі спраўнік жыў у гэтым горадзе, але ніякай дакладнай інфармацыі пра гэта няма. З'явіцца ў Лідзе генерал фон Гротэ дэ Буко зноў мог толькі пасля заключэння Брэсцкага міру, раней ён быў бы неадкладна арыштаваны. У Лідзе ён узначаліў беларускую палітычную партыю і такім чынам стаў першым лідарам беларускага руху ў Лідзе.
Лідзянін Юзаф Дзічканец, аўтар кнігі «Самаабарона Лідскай зямлі» і відавочац тых падзей пісаў: «Самым небяспечным канкурэнтам для палякаў … быў арганізатар беларускага руху ў Лідзе, былы расійскі „исправник“ фон Гротэ-дэ-Буко, які па прычыне свайго нямецкага прозвішча меў пэўныя перавагі ў штадтгаўптмана (начальніка павета). Толькі ён мог прыняць рашэнне пра выдачу зброі. Досыць доўгі час працягваліся спробы атрымання зброі». Далей Дзічканец адзначае: «Дзіўна, што рускіх, якія перад вайной мелі прэтэнзіі да Ліды як да „истинно русского города“, у гэты час у Лідзе не было. За выключэннем толькі невялікай групкі, амаль усе „истинно русские люди“ пакінулі чужы для іх край і горад, скіраваліся да сапраўднай сваёй Бацькаўшчыны — Расіі. Былы лідскі спраўнік фон Гротэ дэ Буко, і той пакінуў шэрагі расіян. … ён пачаў арганізоўваць беларусаў, каб стварыць Беларускую Народную партыю».
Торндайк
Торндайк (Thorndike) — прозвішча.
Хімічная прамысловасць
Хімічная прамысловасць — галіна цяжкай індустрыі, на прадпрыемствах якой выкарыстоўваюць хімічныя метады перапрацоўкі сыравіны і матэрыялаў, атрымліваюць розную хімічную прадукцыю (арганічныя і неарганічныя хімікаты, мінеральныя ўгнаенні і сыравіну для іх, фарбавальнікі, хімічныя валокны і інш.).
Да хімічнай прамысловасці адносяцца:
Гісторыя
Прадпрыемствы хімічнай прамысловасці з'явіліся ў першай палове 18 ст. ў Вялікабрытаніі, Францыі і былі звязаны пераважна з вытворчасцю кіслот і соды. У першай палове 19 ст. ў Вялікабрытаніі пачалі вырабляць штучныя ўгнаенні. У пачатку 20 ст. наладжана вытворчасць пластмас і штучных валокнаў. Інтэнсіўнае развіццё хімічнай прамысловасці пачалося пасля Другой сусветнай вайны. Найбольш развіта ў ЗША, Японіі, Германіі, Вялікабрытаніі, Расіі і інш.
Беларусь
На Беларусі ў пачатку 20 ст. дзейнічалі невялікія прадпрыемствы лесахіміі, па вырабе пакосту, метылавага спірту, каніфолі, шкіпінару і фарбаў. Асноўныя прадпрыемствы створаны ў 1960-я гг. У 2000 годзе працавала 70 прадпрыемстваў хімічнай прамысловасці, найбуйнейшыя з іх: «Беларуськалій», Брэсцкі завод бытавой хіміі, Гомельскі хімічны завод, Гродзенскае вытворчае аб'яднанне «Азот», Лідскі лакафарбавы завод, Магілёўскае вытворчае аб'яднанне «Хімвалакно», Наваполацкае вытворчае аб'яднанне «Палімір», Светлагорскае вытворчае аб'яднанне «Хімвалакно», сумеснае беларуска-германскае прадпрыемства «Олі-Бела» і інш. Прадпрыемствы хімічнай прамысловасці ёсць у Пінску, Мазыры, Бабруйску, Барысаве, Кобрыне і інш.
У 1995 годзе выраблена мінеральных угнаенняў 3345 тыс. т, сернай кіслаты 437 тыс. т., сінтэтычных мыйных сродкаў 4,8 тыс. т, у 2001 адпаведна 4379 тыс. т, 534 тыс. т, 8,3 тыс. т.
Юлія Георгіеўна Паеўская
З 2014 года ў якасці парамедыка ўдзельнічала ў Еўрамайдане і вайне на ўсходзе Украіны. 16 сакавіка 2022 года падчас аблогі Марыупаля трапіла ў расійскі палон, была вызвалена праз тры месяцы 17 чэрвеня 2022 года.
Узнагароджана адзнакай Прэзідэнта Украіны «За гуманітарны ўдзел у антытэрарыстычнай аперацыі», ордэнам «Народны Герой Украіны», медалямі «За садзейнічанне Узброеным сілам Украіны» і «Абаронцу Айчыны», нагруднымі знакамі «Знак Пашаны» і «За заслугі перад Узброенымі сіламі Украіны».
Раннія гады і адукацыя
Нарадзілася 19 снежня 1968 года ў Кіеве. Юлію выхоўвалі бабуля і дзядуля — ветэран Другой сусветнай вайны Канстанцін Чубукоў. З 1-га класа ў школе вучылася рабіць перавязкі і накладваць джгуты: яе вучыла школьная медсястра, якая была санінструктарам падчас Другой сусветнай вайны. З шасці гадоў займалася спортам.
Скончыла Нацыянальны універсітэт фізічнага выхавання і спорту Украіны. Замужам за Вадзімам Пузанавым, маюць дачку Ганну-Сафію. Да 2014 года прафесійна займалася дызайнам (кніжная графіка, рэклама) і мастацкай керамікай. Займаецца спортам, мае 5-й дан айкідо. Узначальвае Федэрацыю айкідо «Мутакукай Украіна» і выкладала айкідо больш за 20 гадоў.
Вайна на ўсходзе Украіны (з 2014)
З пачаткам расійска-ўкраінскай вайны ў сакавіку 2014 года знаёмы Юліі Аляксей Арастовіч прапанаваў ёй выкладаць тактычную медыцыну. Яна склала уласны курс па матэрыялах амерыканскіх, еўрапейскіх і натаўскі інструктараў і выкладала яго ў праектах «Народны рэзервіст» і «Абарона Патрыётаў». Навучанне праводзіла на палігоне і на базах добраахвотнікаў, а ўжо ў красавіку 2014 года паехала на Данеччыну медыкам. Першапачаткова дзейнічала самастойна як парамедык. Паступова ўжо на фронце сабрала сваю эвакуацыйную каманду пад назвай «Анёлы Тайры». Ратавала байцоў на Светладарскай дузе (2016), каля вёскі Шырокінэ (2020). Вясной 2016 года «Анёлы Тайры» пачалі супрацоўніцтва з камандай ASAP Rescue. У 2018 годзе «Анёлы Тайры» выйшлі са складу ASAP, калі Юлія падпісала кантракт са Узброенымі Сіламі Украіны і ўзначаліла ўласнае падраздзяленне эвакуацыйнае аддзяленне 61-га мабільнага ваеннага шпіталя ў Марыупальі. Па стане на лістапад 2019 года Юлія навучыла тактычнай медыцыне каля 8 тысяч чалавек, а яе падраздзяленне выратавала больш за 500 байцоў УСУ.
Падчас выканання адной з баявых эвакуацый Юлія Паеўская атрымала траўмы тазасцегнавых суставаў: «Загружаючы ў машыну параненага самавітай камплекцыі, Я нязграбна павярнулася, звалілася і не змагла ўстаць. Прыйшлося замяняць абодва тазасцегнавых сустава. Паставілі адзін тытанавы эндапратэз, а пасля — другі. Выконваючы прызначэнні лекараў, праходзіла на мыліцах два месяцы, хоць ужо гатовая была саскочыць з іх раней».
Расійскае ўварванне ва Украіну (2022)
Пачатак расійскага ўварвання 2022 года сустрэла ў Марыупалі. Аказала дапамогу сотням параненых байцоў і цывільным : дастаўляла людзей у шпіталь і накіроўвала іх да лекараў у залежнасці ад пашкоджанняў і ступені паразы. 16 сакавіка Юлію і кіроўцу рэанімабіля Сяргея, з якім яна працавала, затрымалі на блокпосце ў пасёлку Мангуш недалёка ад Марыупаля. Яны трапілі ў палон да расійскіх ваенных, калі ехалі так званым зялёным калідорам, арганізаваным для выезду цывільных у Запарожжа.
17 чэрвеня 2022 года Прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі паведаміў, што Юлію вызвалілі пасля трох месяцаў палону: «Атрымалася вызваліць з палону „Тайру“, Украінскага парамедыка Юлію Паеўскую. Яна ўжо дома. Будзем працаваць і далей, каб забраць усіх».
15 верасня 2022 года Юлія сведчыла перад Камісіяй па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе пра жахі рускага палону. Як адзначыла Пасол Украіны ў ЗША Аксана Маркарава, «гэта было вельмі магутнае выступленне з праўдай пра жахі расійскай блакады Марыупаля і пра трохмесячнае знаходжанне ў нечалавечых умовах у палоне акупантаў, нічым не абмежаванай жорсткасці расійскіх захопнікаў-тэрарыстаў; [Юлія] заклікала нашых амерыканскіх сяброў павялічыць дапамогу Украіне, павялічыць ціск на Расію, дапамагчы нам абараніць не толькі Украіну, але і ўвесь цывілізаваны свет». Юлія адзначыла, што важна збіраць паказанні для прыцягнення Расіі да адказнасці за ваенныя злачынствы і нарошчваць намаганні для вызвалення ўсіх абаронцаў і цывільных, якія сталі закладнікамі Расіі і якіх незаконна ўтрымлівае краіна-агрэсар, што парушае ўсе міжнародныя нормы.
Пазаваенная дзейнасць
2015 год — кандыдат у дэпутаты Кіеўскага гарадскога савета ад партыі «Грамадзянскі рух „Агульная справа“» на мясцовых выбарах у Кіеве. У 2019 годзе балатавалася ў народныя дэпутаты Украіны ад партыі «Голас» на парламенцкіх выбарах, № 79 у спісе, беспартыйная. Кандыдат у дэпутаты Кіеўскага гарадскога савета ад партыі «Дэмакратычная Сякера» на выбарах у Кіеве 2020 года, № 2 у спісе. Камісар па рэабілітацыі камбатантаў у «Дэмакратычнай Сякеры».
У ліпені 2022 года, пасля вызвалення з палону, хрысцілася; яе хросным бацькам стаў даўні сябар Дзмітрый Карчынскі.
Відэа з нагруднай камеры
2021 года прынц Гары, заснавальнік «Гульняў непакораных», перадаў Юліі нагрудную камеру, каб яна зняла матэрыялы для будучага фільма ад Netflix пра людзей, якія матывуюць. Пачынаючы з поўнамаштабнага ўварвання 2022 года і да траплення ў палон Юлія зняла 256 ГБ відэа сваёй працы ў Марыупалі. За дзень да палону Юлія схавала карту памяці у ватным тампону і перадала яе супрацоўніку паліцыі, які, у сваю чаргу, перадаў карту журналістам «Асашыэйтэд Прэс», каб яны маглі вывезці гэтыя матэрыялы з-пад акупаванага горада і апублікаваць. Журналісты праехалі 15 расійскіх блокпастоў, перш чым трапіць на падкантрольную Украіне тэрыторыю. 19 мая выданне апублікавала частку відэа.
У першы ж тыдзень пасля вызвалення Юліі з палону прынц Гары патэлефанаваў ёй і выказаў падтрымку.
Беларусы Германіі
Беларусы Германіі (Belarussen in Deutschland) — грамадзяне Германіі або асобы, якія пражываюць у Германіі, беларускага паходжання. Паводле перапісу 2020 года ў Германіі жылі 24 250 беларусаў.
Гісторыя
У пачатку ХХ ст. у Германіі на сезонных заробках працавалі некалькі соцен тысяч беларусаў. З 1919 па 1925 гг. у Берліне дзейнічала дыпламатычнае прадстаўніцтва Беларускай Народнай Рэспублікі. 12-16 студзеня 1925 года ў Берліне адбылася Другая Усебеларуская канферэнцыя, на якой было прынята рашэнне аб ліквідацыі ўрада БНР.
Са снежня 1939 года выдавалася ў Берліне газета Раніца. 19 чэрвеня 1941 года ў Берліне быў утвораны Беларускі нацыянальны цэнтр на нарадзе прадстаўнікоў Беларускага камітэта самапомачы і Беларускага прадстаўніцтва.
Пасля капітуляцыі Германіі і захадаў па вяртанні прымусова вывезеных на радзіму ў лагерах для перамешчаных асоб апынулася недзе пад 50 тыс. тых, хто не пажадаў вяртацца ў Беларусь. У 1947—1950 гг. у выніку вялікага перасялення яны збольшага эмігравалі ў ЗША, Канаду, Аўстралію, часткова ў Брытанію, Францыю, Бельгію. Беларускі ДП-лагер быў у прыватнасці ў Ватэнштэт, Міхэльсдорф, Мітэнвальд, Віндышбэргэрдорф, Остэргофэн, Бакнанг і Розенгайм. Дзейнічала Беларуская гімназія імя Янкі Купалы і Беларускі нацыянальны камітэт у Рэгенсбургу.
З канца 1940-х гадоў горад Мюнхен стаў цэнтрам беларускай прысутнасці ў Германіі. У горадзе выдавалася газета «Бацькаўшчына», дзейнічала беларуская служба Радыё «Свабода», а таксама працаваў Інстытут вывучэння СССР.
Новая эміграцыя пачалася з пачатку 1990-х. Сёння ў Германіі дзейнічае дзве арганізацыі беларусаў: «Згуртаваньне беларусаў у Нямеччыне» (старшыня — Язэп Паўловіч, Зіген) і «Зьвяз беларусаў Нямеччыны» (старшыня — Яўген Мурашка, Ландсхут).
9 жніўня 2020 года было заснаванае беларускае згуртаванне Беларуская суполка RAZAM.
Рупінскай
Рупінска́й (Rupinskai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 4 км на паўночны ўсход ад Казіцішкіса. Насельніцтва 2 чал. (2011 г.).
Васілёк мяккі
Васілёк мяккі (Centaurea mollis) — кветкавая травяністая расліна роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Павуцінна-лямцава-апушаная расліна вышынёй 40—55 см. Лісце простае, чаргаванае. Суквецце — кошык. Краявыя кветкі сінія або блакітныя, сярэдзінныя фіялетава-ліловыя. Плод — сухая сямянка.
Арэал
Радзіма — Еўропа. Сустракаецца ў Паўночнай Амерыцы. Інтрадукаваны на тэрыторыі Беларусі.
Буркіты
Буркіты — станцыя в Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Кіргізскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 30 км на ўсход ад раённага цэнтра, горада Каркаралінска. Код КАТА — 354869600.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва станцыі складала 281 чалавек (146 мужчын і 135 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 206 чалавек (111 мужчын і 95 жанчын).
Ігар Якаўлевіч Стэчкін
Ігар Якаўлевіч Стэчкін (, Алексін, Тульская губерня, СССР —, Тула, Расія) — савецкі і расійскі канструктар стралковай зброі.
Біяграфія
З 1971 да 2011 года працаваў у Цэнтральным канструктарска-даследчым бюро спартыўнай і паляўнічай зброі ў Туле.
Распрацоўшчык аўтаматычнага пісталета, які атрымаў яго імя (АПС), а таксама ўдзельнік шматлікіх распрацовак і тэм у вобласці стралковага і ракетнага ўзбраення, удзельнік конкурсу на распрацоўку новага аўтамата («Абакан»). Стэчкін таксама ўдзельнічаў у стварэнні процітанкавых кіраваных ракет «Фагот» і «Конкурс», сярод яго распрацовак — аўтаматы «Мадэрн», «Абакан», рэвальвер «Кобальт» і іншая зброя. У апошнія гады распрацаваў некалькі мадэляў пісталетаў («Бярдыш», «Пернач»), якія прапаноўваліся для замены пісталета Макарава ў расійскім войску. У агульнай колькасці на рахунку канструктара — больш 60 распрацовак і звыш 50 вынаходстваў.
З’яўляецца пляменнікам акадэміка Барыса Сяргеевіча Стэчкіна
Гімн Сейшэльскіх Астравоў
Уздымемся разам, усе сейшэльцы (сейш. Koste Seselwa, англ. Join together all Seychellois) - дзяржаўны гімн Сейшельскіх Астравоў, прыняты 18 чэрвеня 1996 года.
Петраніна (Смаленская вобласць)
Петраніна (Петря́нино) — вёска ў Ельнінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Бабровіцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена падчас Ельнінска-Дарагабужскай аперацыі ў 1943 годзе.
Макоўскі павет
Макоўскі павет (Powiat makowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Мазавецкага ваяводства. Цэнтр павета — горад Макаў Мазавецкі. Займае плошчу 1064,56 км². Насельніцтва павета складае 45,8 тыс. чалавек (на 2018 год).
Герб Радашковічаў
Герб Радашковічаў — афіцыйны геральдычны сімвал Радашковічаў. Адносіцца да гісторыка-геральдычных помнікаў Беларусі.
Афіцыйнае апісанне:
У сярэбраным полі барочнага шчыта паясная выява святога Стэфана, закіданага камянямі.
Гісторыя
У год утварэння Рэчы Паспалітай (1569) Жыгімонт II Аўгуст падпісаў прывілей, якім дараваў Радашковічам магдэбургскае права.
23 лютага 1792 года кароль польскі і вялікі князь літоўскі С. А. Панятоўскі пацвердзіў гэта права і гарадскі герб: «у сярэбраным полі паясная выява святога Стэфана, пабітага камянямі».
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус герб атрымаў 17 лістапада 1999 года. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь 23 снежня 1999 г. пад № 38.
Афікс
А́фікс або фармант — любая значымая частка слова за выключэннем кораня (прыстаўка (прэфікс), суфікс, канчатак, постфікс).
Класіфікацыя афіксаў
Па месцы размяшчэння адносна кораня афіксы падзяляюцца на:
Па здольнасці ўтвараць новыя словы афіксы падзяляюцца на:
Нерэгулярныя афіксы заўсёды непрадуктыўныя. Рэгулярныя — прадуктыўныя і непрадуктыўныя.
Самперэ
Самперэ (Sampeyre) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Афікс
Класіфікацыя афіксаў
Па сэмантычных адносінах паміж сабой афіксы падзяляюцца на:
Паводле паходжання афіксы падзяляюцца на:
Самперэ
Насельніцтва складае 1105 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 11 чал./км². Займае плошчу 98 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0175.
Заступнікам населенага пункта лічацца святыя апосталы Пётр і Павел.
Віцебская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны
УА «Віцебская ордэна „Знак Пашаны“ дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны» (ВДАВМ, Витебская ордена «Знак почёта» государственная академия ветеринарной медицины) — адзіная ВНУ Беларусі ў галіне ветэрынарыі. Да 1994 года акадэмія была вядомая як «Віцебскі ордэна „Знак Пашаны“ ветэрынарны інстытут імя Кастрычніцкай рэвалюцыі». Знаходзіцца ў Віцебску, 1-я вуліца Даватара, 7/11.
Гісторыя
Заснавана як ветэрынарны інстытут у 1924 годзе на базе Віцебскага вышэйшага сельскагаспадарчага тэхнікума (заснаваны ў 1921), губернскага ветэрынарна-заалагічнага музея, ветэрынарнай бактэрыялагічнай лабараторыі (заснавана ў 1913). У тым жа годзе прысвоена імя Кастрычніцкай рэвалюцыі. 1 кастрычніка 1994 года інстытут ператвораны ў акадэмію ветэрынарнай медыцыны.
Архітэктура
Акадэмія знаходзіцца ў былым будынку Пазямельна-сялянскага банку, пабудаваным ў 1917 годзе (архітэктар Тарасаў) у псеўдарускім стылі. 2-павярховы будынак Е-падобны ў плане на цокальным паверсе, з 3 бакоў фланкаваны вежамі. Вежа на рагу вуліц Баўмана і Даватара вылучаецца маштабнасцю, мае выразнае карнізнае дзяленне машыкуляй і 3-ярусны шацёр з «цыбулінкай». Галоўны ўваход завяршаецца кілепадобным франтонам з мазаічным маёлікавым пано, у цэнтры якога стылізаваны герб Віцебскай губерні.
Факультэты
Пры акадэміі працуюць аспірантура і дактарантура па ветэрынарнай, сельскагаспадарчай і біялагічнай спецыяльнасцях, функцыянуюць саветы па абароне дысертацый на атрыманне вучонай ступені доктара і кандыдата навук па пяці навуковых спецыяльнасцях. Сёння ў акадэміі працуюць 323 выкладчыкі, сярод іх 137 кандыдатаў і 23 дактары навук. Навучаецца 4891 студэнтаў. Усяго на вочных факультэтах навучаецца 2550 студэнтаў, з іх 2161 на факультэце ветэрынарнай медыцыны, 389 — на зааінжынерным, 1295 — на завочным факультэце. На факультэце павышэння кваліфікацыі за год праходзяць перападрыхтоўку 2500 чалавек.
Энтані Джэймс Поўсан
Энтані Джэймс Поўсан, вядомы таксама як Тоні Поўсан (Anthony James Pawson;, Мейдстан, графства Кент, Англія — , Таронта, Антарыа, Канада) — канадскі малекулярны біёлаг брытанскага паходжання.
Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1994), Канадскага каралеўскага таварыства, Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (2004) і Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук. Лаўрэат найпрэстыжнейшых узнагарод.
Вядомы рэвалюцыйнымі працамі ў галіне ўнутрыклетачнай перадачы сігналу, малекулярных механізмаў адказу клетак на вонкавыя сігналы і міжклеткавага ўзаемадзеяння. Поўсан ідэнтыфікаваў бялковы дамен SH2 (ад Src Homology 2), які валодае здольнасцю звязваць рэшткі фасфараляванага тыразіну (фасфараляванне рэшткаў тыразіну ў бялках з’яўляецца распаўсюджаным спосабам перадачы сігналу ўнутры клеткі). Пасля выяўлення SH2 мноства копій гэтага некаталітычнага дамена былі выяўлены ў розных бялках, якія ўдзельнічаюць у перадачы сігналу.
NGC 4803
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фёдар Васільевіч Токараў
Фёдар Васільевіч Токараў (2 (14) чэрвеня 1871 — ) — савецкі канструктар стралковай зброі, Герой Сацыялістычнай Працы (1940), доктар тэхнічных навук.
Дайкіры
Дайкіры (ісп. Daiquirí) — сямейства алкагольных кактэйляў кубінскага паходжання, асноўнымі кампанентамі якіх з'яўляюцца ром, сок лайма і цукар. Падобны па складзе да бразільскага кактэйлю кайпірын'я. Дайкіры быў любімым напоем Джона Кенэдзі і Эрнеста Хемінгуэя. Томас Хадсон, галоўны герой рамана Хемінгуэя «Астравы ў акіяне», прызнаваўся: «Мая латынь зусім ніякая, гэтак жа як і мая грэчаская, і мая англійская, і мая галава, і маё сэрца. Я цяпер магу гаварыць толькі на мове замарожанга дайкіры».
Васілішкаўскі валун
Васілішкаўскі валун — помнік прыроды ў Беларусі. Знаходзіцца на паўднёва-ўсходняй ускраіне в. Васілішкі Шчучынскага раёна Гродзенскай вобл.
Валун ружовага буйназярністага граніту (рапаківі) даўжыня 4,9 м, шырыня 3 м, вышыня 1,7 м, у абводзе 11,7 м, аб'ём 25 м³, маса 66 т. Прынесены ледавіком каля 125 тыс. гадоў назад са Скандынавіі. На паўднёвым баку мае паглыбленне памерам 0,5 х 0,6 м са згладжанымі і адшліфаванымі сценкамі, якое нагадвае крэсла, каля яго ямка глыбінёй 3 см, у папярочніку 5 см. У старажытныя часы валуну пакланяліся.
Вядзерскі сельсавет
Вядзе́рскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бялыніцкага раёна БССР. Цэнтр — вёска Вядзерка.
Антывірус (праграма)
Антывірусная праграма (антывірус) — праграма для выяўлення камп’ютарных вірусаў, а таксама непажаданых (якія лічуцца шкоднымі) праграм наогул, і аднаўлення заражаных (мадыфікаваных) такімі праграмамі файлаў, а таксама для прафілактыкі — прадухілення заражэння (мадыфікацыі) файлаў або аперацыйнай сістэмы шкодным кодам (напрыклад, з дапамогай вакцынацыі.
Вядзерскі сельсавет
Утвораны ў 1931 годзе ў складзе Бялыніцкага раёна БССР. У 1934 годзе скасаваны.
Антывірус (праграма)
Антывіруснае праграмнае забеспячэнне складаецца з падпраграм, якія спрабуюць выявіць, прадухіліць размнажэнне і выдаліць камп’ютарныя вірусы і іншае шкоднае праграмнае забеспячэнне.
Метады выяўлення вірусаў
Антывіруснае праграмнае забеспячэнне звычайна выкарыстоўвае два розныя метады для выканання сваіх задач:
Метад адпаведнасці вызначэнню вірусаў у слоўніку
Вірусная база рэгулярна абнаўляецца вытворцам антывірусаў, карыстальнікам рэкамендуецца абнаўляць яе як мага часцей.
Некаторыя з прадуктаў для лепшага выяўлення выкарыстоўваюць некалькі ядраў для пошуку і выдалення вірусаў і праграм-шпіёнаў. Напрыклад, у распрацоўцы NuWave Software выкарыстоўваецца адначасова пяць ядраў (тры для пошукаў вірусаў і два для пошуку праграм-шпіёнаў).
Для многіх антывірусных праграм з базай сігнатур характэрна праверка файлаў у момант, калі аперацыйная сістэма звяртаецца да файлаў. Такім чынам, праграма можа выявіць вядомы вірус адразу пасля яго атрымання. Пры гэтым сістэмны адміністратар можа ўсталяваць у антывіруснай праграме расклад для рэгулярнай праверкі (сканавання) усіх файлаў на жорсткім дыску камп’ютара.
Метад выяўлення дзіўных паводзінаў праграм
Антывірусы, якія выкарыстоўваюць метад выяўлення падазроных паводзін праграм, не спрабуюць ідэнтыфікаваць вядомыя вірусы, замест гэтага яны прасочваюць паводзіны ўсіх праграм. Калі праграма спрабуе выканаць якія-небудзь падазроныя з пункту гледжання антывіруснай праграмы дзеянні, то такая актыўнасць будзе заблакаваная, ці ж антывірус можа папярэдзіць карыстальніка аб патэнцыйна небяспечных дзеяннях такой праграмы.
У адрозненне ад метаду пошуку адпаведнасці вызначэнню віруса ў антывірусных базах, метад выяўлення падазроных паводзінаў дае абарону ад новых вірусаў, якіх яшчэ няма ў антывірусных базах. Але разам з тым, такі метад дае вялікую колькасць ілжывых спрацоўванняў, выяўляючы падазроную актыўнасць сярод не шкодных праграм. Некаторыя праграмы або модулі, пабудаваныя на гэтым метадзе, могуць выдаваць занадта вялікую колькасць папярэджанняў, што можа заблытаць карыстальніка.
Метад выяўлення пры дапамозе эмуляцыі
Некаторыя праграмы-антывірусы спрабуюць імітаваць пачатак выканання коду кожнай новай выкліканай на выкананне праграмы перад тым, як перадаць ёй кіраванне. Калі праграма выкарыстоўвае код, які змяняе сам сябе, або праяўляе вірусную актыўнасць, такая праграма будзе лічыцца шкоднай, здольнай заразіць іншыя файлы. Аднак гэты метад таксама мае вялікую колькасць памылковых папярэджанняў.
Метад «Белага спісу»
Агульная тэхналогія па барацьбе з шкоднымі праграмамі — гэта «белы спіс». Замест таго, каб шукаць толькі вядомыя шкодныя праграмы, гэтая тэхналогія прадухіляе выкананне ўсіх камп’ютарных кодаў за выключэннем тых, якія былі раней пазначаныя сістэмным адміністратарам як бяспечныя. Абраўшы гэты параметр адмовы па змаўчанні, можна пазбегнуць абмежаванняў, характэрных для абнаўлення сігнатур вірусаў. Да таго ж, тыя прыкладанні на камп’ютары, якія сістэмны адміністратар не хоча ўсталёўваць, не выконваюцца, бо іх няма ў «белым спісе». У сучасных прадпрыемствах ёсць мноства надзейных прыкладанняў, таму адказнасць за абмежаванні ў выкарыстанні гэтай тэхналогіі ўскладаецца на сістэмных адміністратараў і адпаведным чынам складзеныя імі «белыя спісы» надзейных прыкладанняў. Праца антывірусных праграм з такой тэхналогіяй уключае інструменты для аўтаматызацыі пераліку і эксплуатацыі дзеянняў з «белым спісам».