cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Авіяўдар па міжнародным аэрапорце Багдада 3 студзеня 2020 года
Палесціна
Кіраўніцтва іншай палесцінскай групоўкі «Джыхад Аль-Іслямі», у сваю чаргу, выказала ўпэўненасць, што іранскі народ працягне барацьбу супраць «амерыканскай гегемоніі», запэўніўшы ў тым, што палесцінскі супраціў па-ранейшаму застанецца на баку іракцаў да поўнага вызвалення Ірака і Палесціны. Рух «Джыбха Шаабія» назваў забойства Сулеймані «асаблівым відам агрэсіі ЗША ў каардынацыі з Ізраілем».
Астатні свет
Міністэрства замежных спраў Расійскай Федэрацыі выказала спачуванні іранскаму народу і заявіла, што забойства генерала з’яўляецца «авантурным крокам, які прывядзе да росту напружанасці ва ўсім рэгіёне». З асуджэннем дзеянняў амерыканскіх вайскоўцаў таксама выступілі Сірыя і Францыя. У сваю чаргу Ізраіль, Саудаўская Аравія, ААЭ, Іарданія і Егіпет падтрымалі атаку.
Канцлер ФРГ Ангела Меркель, прэзідэнт Францыі Эмануэль Макрон і прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Барыс Джонсан заклікалі Іран да стрыманасці.
Між тым, Прэзідэнт Расіі Уладзімір Пуцін і французскі лідар Эмануэль Макрон правялі тэлефонныя перамовы, у ходзе якіх яны абмеркавалі забойства іранскага генерала Касема Сулеймані амерыканскімі вайскоўцамі. Як заявіла прэс-служба Крамля: «З абодвух бакоў выказана заклапочанасць у сувязі з гібеллю камандуючага сіламі спецыяльнага прызначэння «Кудс» Корпуса вартавых Ісламскай рэвалюцыі Ірана Касема Сулеймані ў выніку ракетнага ўдару ЗША па аэрапорце Багдада». Удакладнялася, што кіраўнікі дзвюх дзяржаў канстатавалі, што гэта акцыя можа сур’ёзна абвастрыць сітуацыю ў рэгіёне. Прэс-служба Крамля дадала, што Пуцін і Макрон таксама абмеркавалі сітуацыю ў Сірыі і Лівіі.
Міністр абароны Вялікабрытаніі Бэн Уолес заявіў, што генерал Сулеймані быў забіты ЗША, таму што яны маюць права «абараняць сябе ад тых», хто пагражае іх грамадзянам. Уолес дадаў, што за апошнія тры месяцы амерыканскую армію ў Іраку не раз атакавалі апалчэнцы, якія мелі падтрымку з боку Ірана, і Сулеймані з’яўляўся для Злучаных Штатаў пагрозай.
Генеральны сакратар ААН Антоніу Гутэрэш заклікаў бакі да стрыманасці і заявіў, што «свет не павінен дапусціць яшчэ адну вайну ў Персідскім заліве».
Сцяпан Яфімавіч Янчанка
Сцяпан Яфімавіч Янчанка (, Анціпенкі, Дубровенскі раён — ) — вучоны. Доктар эканамічных навук (1975), прафесар (1976).
Біяграфія
У 1938 годзе закончыў Дабрыньскую сямігодку, у чэрвені 1941 года — Віцебскае педвучылішча. З 8 чэрвеня 1941 года працаваў выхавацелем Ляднянскага дзіцячага дома (Дубровенскі раён), а потым Інжавінскага дзіцячага дома ў Тамбоўскай вобласці.
З 1942 года — сакратар Горацкага, а пазней — Бялынічскага падпольных райкамаў камсамола і адначасова — памочнік камісара па камсамолу 35-га партызанскага атрада Магілёўскага падпольнага абкама камсамола.
З чэрвеня 1944 года па студзень 1945 года — сакратар Магілёўскага гаркама ЛКСМ Беларусі. З кастрычніка 1946 года — сакратар Гомельскага гаркама камсамола, са снежня 1947 года па сакавік 1950 года — сакратар Гомельскага абкама камсамола па прапагандзе.
Навуковая дзейнасць
Апублікаваны каля 100 навуковых прац у розных выданнях Беларусі і СССР, у тым ліку 9 манаграфій агульным аб’ёмам больш 200 друкаваных лістоў. Працы прысвечаны фундаментальным праблемам палітычнай эканомікі, рэгуляванню кошту, пераважна росту сродкаў вытворчасці, пашырэнню ўзнаўлення, пераходных форм эканамічных адносін, перадумоў сацыялістычных пераўтварэнняў.
Вуліца Янкі Купалы (Мінск)
Вуліца Янкі Купалы — вуліца ў Мінску. Першапачаткова складалася з двух частак — Траецкай і Ягораўскай вуліцаў.
Гісторыя
Вуліца названа ў 1948 годзе ў гонар Янкі Купалы (Івана Луцэвіча) (1882—1942) — класіка беларускай літаратуры, паэта, драматурга, публіцыста, выбітнага дзеяча беларускага адраджэння пачатку XX ст.
Апроч гістарычных, у розныя часы мела наступныя назвы: вуліца Паліцэйская (частка, 1866—1919), вуліца Набярэжная (частка), вуліца Пралетарская (частка), вуліца Кастрычніцкая (1919—1941 і 1944—1948), вуліца Артылерыйская (частка, 1941—1944).
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з Першамайскай вуліцай, перасякаецца з вуліцамі Кірава, Карла Маркса, праспектам Незалежнасці, вуліцамі Інтэрнацыянальнай, Куйбышава і Максіма Багдановіча. Даўжыня — 1580 метраў.
На пачатковым участку па цотным боку знаходзіцца спуск да рацэ Свіслач (на іншым беразе знаходзіцца парк імя Горкага), далей па цотным боку разбіты парк імя Янкі Купалы (з помнікам паэту і літаратурным музеем), затым вуліца перасякае Свіслач, далей — сквер імя Марата Казея і плошча Парыжскай камуны. Па няцотным боку вуліца шчыльна забудавана (сярод грамадскіх збудаванняў — Дом ветэранаў і рэстаранны комплекс «Журавінка»), на канчатковым участку (на іншым беразе Свіслачы) па няцотным боку размешчаны Алея Сяброўства. Раней на вуліцы размяшчаўся выстаўны цэнтр «Белэкспа» і былы галоўны корпус 2-й гарадской клінічнай бальніцы, якія былі знесены ў 2017 годзе. Пасля заканчэння вуліцы пачынаецца вуліца Старажоўская, а таксама Траецкае прадмесце. Хоць вуліца ўпершыню пачала забудоўвацца яшчэ ў XII—XIII стст., цяперашнія збудаванні былі пабудаваны пасля Вялікай Айчыннай вайны.
Транспарт
На ўсім працягу вуліцы курсуе аўтобус № 57. На канчатковым участку грамадскі транспарт прадстаўлены таксама аўтобусамі (24, 177э) і тралейбусамі (12, 29, 40).
Лельчыцкі раён
Лельчыцкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскай вобласці Рэспублікі Беларусь. Цэнтр — гарадскі пасёлак Лельчыцы.
Геаграфія
Лельчыцкі раён размешчаны на паўднёвым захадзе Гомельскай вобласці. Тэрыторыя раёна пераважна раўнінная. Многа балотаў і забалочаных участкаў. Трапляюцца невялікія пясчаныя ўзгоркі і дзюны. Цэнтральная і ўсходняя часткі ўзвышаныя. На паўднёвым усходзе яго знаходзяцца адгалінаванні Оўруцкага кража. Вышэйшы пункт кража - 161 м - знаходзіцца побач з урочышчам Хацішчын каля Глушкавічаў.
Карысныя выкапні: торф, пясок, гліна, радовішча будаўнічага каменю.
Пераважаюць шыракаліста-хваёвыя лясы, трапляюцца дубова-грабовыя, хваёва-дубовыя, альховыя, альхова-грабавыя, радзей дубовыя. У межах раёна частка нацыянальнага парка «Прыпяцкі».
Радыеактыўнае забруджанне
Пасля катастрофы на ЧАЭС частка тэрыторыі раёна адышла ў зону адсялення. На працягу 1986-1999 гадоў з раёна адселена каля 650 чалавек. Поўнасцю адселяна вёска Воранава. Адсяліліся таксама жыхары вёсак Восаў, Грабяні, Калініна, Лохніца, Мяхач.
Гісторыя
17 ліпеня 1924 г. у выніку тэрытарыяльнага адміністравання замест скасаваных Лельчыцкай і Буйнавіцкай воласцяў Мазырскага павета ствараецца Лельчыцкі раён у складзе Мазырскай акругі БССР з цэнтрам у мястэчку Лельчыцы. З 26 кастрычніка 1930 г. (пад час скасавання Мазырскай акругі) раён быў рэспубліканскага падпарадкавання, а з 21 чэрвеня 1935 г. зноў у складзе адноўленай Мазырскай акругі (пагранічнай); з 20 лютага 1938 г. — у складзе Палескай вобласці. Пад час нямецкай акупацыі з 1 верасня 1941 г. да вызвалення 23 студзеня 1944 г. тэрыторыя Лельчыцкага раёна у складзе генеральнай акругі Жытомір была далучана да рэйхскамісарыяту Украіны з цэнтрам усёй акупацыйнай адміністрацыі у Роўна. У Лельчыцах знаходзіўся ваенна-адміністрацыйны цэнтр абласнога камісарыяту на чале з гебітскамісарам пад аховай буйной камендатуры жандармерыі і батальёна паліцыі. З мясцовых жыхароў ствараліся ўправы на чале са старшынямі. У вёсках прызначаліся старасты, солтысы, войты.
У сувязі са скасаваннем Палескай вобласці з 8 студзеня 1954 г. раён уваходзіць у склад узбуйненнай Гомельскай вобласці.
16 ліпеня 1954 г. з Тураўскага раёна ў склад Лельчыцкага раёна перададзена вёска Салагубаў. 17 красавіка 1962 г. да Лельчыцкага раёна далучаецца тэрыторыя Букчанскага, Дзяржынскага і Тонежскага сельсаветаў ліквідаванага Тураўскага раёна.
25 снежня 1962 г. Лельчыцкі раён ліквідуецца, а яго тэрыторыя раёна ў складзе 13 сельсаветаў была перададзена ў склад Мазырскага раёна Гомельскай вобласці. 6 студзеня 1965 г. Лельчыцкі раён аднаўляецца.
З 1930 г. выдаваўся раз у пяцідзёнку на беларускай мове орган Лельчыцкага РК КП(б)Б, райвыканкама і райпрафсавета — газета «Калгасьнік на варце». У студзені 1945 г. узнавілася выданне «воргана Лельчыцкага РК КП(б)Б і Райсавета дэпутатаў працоўных» раённай газеты «Па сталінскаму шляху». Да сакавіка 1946 г. газета выходзіла фарматам А4 па-руску («По сталинскому пути»), а потым фарматам А3 па-беларуску. З 28 чэрвеня 1956 г. газета выходзць пад назвай «Совецкае Палессе».
1 красавіка 1965 г. пачалося выданне газеты «Светлае жыццё» — органа Лельчыцкага райкама КП Беларусі і выканкама райсавета дэпутатаў працоўных. Яна пачала дастаўляцца і тым падпісчыкам, якія раней выпісалі мазырскую газету «Камуніст Палесся».
Сельскія саветы
20 жніўня 1924 года падзелены на 12 сельсаветаў: Астражанскі, Бараўскі, Буйнавіцкі, Глушкевіцкі, Грабянёўскі, Замошскі, Картыніцкі, Лельчыцкі, Мілашавіцкі, Сіманіцкі, Сініцка-Польскі і Стадоліцкі. 16 ліпеня 1954 г. Сініцкапольскі сельсавет скасоўваецца. 22 снежня 1959 г. Лельчыцкі сельскі савет пераймяноўваецца ў Дуброўскі, утвараецца Маркоўскі (шляхам аб’яднання Картыніцкага і Бараўскога сельсаветаў). 17 красавіка 1962 г. у склад раёна уваходзяць Букчанскі, Дзяржынскі і Тонежскі сельсаветы ліквідаванага Тураўскага раёна. 25 снежня 1962 г. Лельчыцкі раён падчас узбуйнення раёнаў скасоўваецца, г. п. Лельчыцы і ўсе сельсаветы перададзены ў склад Мазырскага раёна. 6 студзеня 1965 года Лельчыцкі раён адноўлены з тым жа самым адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам. 1 ліпеня 1965 года зноў створаны Лельчыцкі сельсавет. 28 красавіка 1988 года Замошскі сельсавет перайменаваны ў Ударненскі сельсавет з цэнтрам у вёсцы Ударная, Маркоўскі сельсавет — у Бараўскі з цэнтрам у вёсцы Баравое. 12 лістапада 2013 года скасаваны Астражанскі і Грабянёўскі сельсаветы.
Населеныя пункты
1924 г. — 147 населеных пунктаў.
1 студзеня 1964 г. у межах скасаванага Лельчыцкага раёна на тэрыторыі 2,4 тыс. кв. км налічвалася 69 населеных пунктаў. Іншая крыніца сведчыць, што згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам Беларускай ССР на тэрыторыі былога Лельчыцкага раёна ў складзе 13 с/с існавалі 74 населеныя пункты: Буйнавіцкі (14), Букчанскі (3), Глушкевіцкі (1), Грабянёўскі (10), Дзяржынскі (1), Дуброўскі (13), Замошскі (7), Маркоўскі (2), Мілашэвіцкі (2), Астражанскі (6), Сіманіцкі (5), Стадоліцкі (3) і Тонежскі (7).
Паводле перапісу 17 студзеня 1979 г., колькасць насельніцтва ў раёне склала 38,7 тыс. чалавек, у т. л. у райцэнтры — 6,6 тыс. чалавек.
Паводле перапісу 12 студзеня 1989 г., колькасць насельніцтва ў раёне склала 33,8 тыс. чалавек, у т. л. у гарпасёлку Лельчыцы — 8,6 тыс. чалавек.
Паводле перапісу 16-23 лютага 1999 г., колькасць насельніцтва ў раёне склала 31913 чалавек, у т. л. 15166 мужчын (47,5 %) і 16747 жанчын (52,5 %), 7714 працуюць (34 %), 4856 дзяцей ва ўзросце да 15 гадоў (22 %), 7729 пенсіянераў (34 % — кожны трэці сельскі жыхар). Насельніцтва раённага цэнтра — гарпасёлка Лельчыцы дасягнула лічбы 9691. Усяго ў 74 населеных пунктах 14 сельсаветаў раёна налічвалася 8841 гаспадарка.
Глінскія (значэнні)
Назву Глі́нскія маюць:
Стшыжоўскі павет
Стшыжоўскі павет (Powiat strzyżowski) — павет у Польшчы, уваходзіць як адміністрацыйная адзінка ў Падкарпацкае ваяводства. Цэнтр павета — горад Стшыжаў. Займае плошчу 503,36 км². Насельніцтва — 61 831 чалавек (на 2015 год).
Гіравічы
Назву Гі́равічы маюць:
Канскі кінафестываль 1994
47-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 12 па 23 мая 1994 года ў французскім горадзе Каны. Старшынёй журы быў прызначаны амерыканскі акцёр і кінарэжысёр Клінт Іствуд, пасаду віцэ-прэзідэнта журы заняла французская актрыса Катрын Дэнёў. Фільмам адкрыцця кінафестывалю стала камедыйная драма братоў Коэн «».
Фаварытам асноўнай конкурснай праграмы лічыўся фільм Кшыштафа Кеслёўскага «Тры колеры: Чырвоны», аднак у выніку ён не атрымаў ніводнай узнагароды. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «Крымінальнае чытво» рэжысёра Квенціна Таранціна. Гран-пры журы падзялілі паміж сабой фільмы «» (рэж. ) і «» (рэж. Мікіта Міхалкоў), Прыз журы дастаўся фільму «» (рэж. Патрыс Шэро).
Асноўны конкурс мастацкага кіно
Для ўдзелу ў асноўнай конкурснай праграме былі абраны 23 фільмы. Фільмы-лаўрэаты трох галоўных прызоў фестывалю абазначаны наступным чынам: Залатая пальмавая галіна, Гран-пры журы , Прыз журы.
Асаблівы погляд
Для ўдзелу ў праграме «Асаблівы погляд» быў абраны 21 фільм.
Пазаконкурсная праграма
Для ўдзелу ў пазаконкурснай праграме было абрана 11 фільмаў.
Цырымонія ўзнагароджання
Цырымонія ўзнагароджання праходзіла 23 мая 1994 года ў у Канах.
У фінале цырымоніі старшыня журы Клінт Іствуд аб’явіў, што «Залатая пальмавая галіна» прысуджаецца фільму «Крымінальнае чытво». Публіка сустрэла такое рашэнне журы неадназначна, разам з апладысментамі гучалі і пратэстныя выкрыкі. Так, калі Квенцін Таранціна падняўся на сцэну, адна жанчына з балкона пачала голасна лаяцца, рэжысёр, у сваю чаргу, адказаў на вокрыкі непрыстойным жэстам, паказаўшы сярэдні палец.
Афіцыйныя ўзнагароды
Пераможцы ў асноўным конкурсе:
Пераможцы конкурсу «Залатая камера»:
Пераможцы конкурсу кароткаметражных фільмаў:
Незалежныя ўзнагароды
Прызы ФІПРЭСІ:
Прызы Вышэйшай тэхнічнай камісіі:
Рэакцыя і ацэнкі
Шэраг рашэнняў міжнароднага журы на Канскім кінафестывалі 1994 года выклікаў абурэнне сярод крытыкаў.
Англійскі кінакрытык прысвяціў асобны артыкул у газеце «The Guardian» аналізу прычын, чаму фаварыт кінафестывалю — фільм «Тры колеры: Чырвоны» — застаўся без узнагарод. Адной з прычын такога рашэння Малкальм назваў невуцтва і недасведчанасць у сусветным кінематографе канскага журы таго года. Ён выказаў меркаванне, што сябры журы ўвогуле былі незнаёмы з творчасцю Кеслёўскага, у тым ліку і з першымі дзвюма часткамі трылогіі. Іншай праблемай Малкальм назваў неадназначнасць фігуры прадзюсара трылогіі Марына Карміца, чалавека, схільнага адкрыта выказваць свае меркаванні. Такім чынам, ігнараванне кінастужкі сябрамі журы магло быць выклікана асабістымі крыўдамі кагосьці з іх. Малкальм таксама выказаў сваё шкадаванне, што прэмію не прысудзіла і Міжнародная федэрацыя кінапрэсы, арганізацыя, якую ён сам ачольваў. Такое рашэнне было прынята адзінае таму, што больш высокія прэміі лічыліся непазбежнымі. У падсумаванне кінакрытык заявіў: «Гледзячы на фільмы, якія атрымалі прызы, адмова журы прысудзіць „Чырвонаму“ хоць што-небудзь выглядае абсурдам: аплявухай найлепшаму ў еўрапейскім кінематографе».
Рашэнне прысудзіць галоўны прыз фільму «Крымінальнае чытво» было поўнай нечаканасцю і для саміх аўтараў. Так, адзін з выканаўчых прадзюсараў кінастужкі Харві Вайнштэйн пазней узгадваў:
Іншым нечаканым рашэннем было прысуджэнне адразу дзвюх узнагарод фільму «», які не быў у фаворы нават сярод французскіх крытыкаў. Кінастужка была ўдастоена Прыза журы з фармуліроўкай «за арыгінальнасць», а актрысе быў уручаны Прыз за найлепшую жаночую ролю.
Кітайскі юань
Жэньміньбі (кіт.: 人民幣, кіт. прост.: 人民币, літаральна: народная валюта) — валюта Кітайскай Народнай Рэспублікі. Код ISO 4217 to CNY, але часта азначаецца скарачэннем RMB.
Асноўная адзінка — юань. Адзін юань дзеліцца на 10 цзяо (角), а адзін цзяо — на 10 фэняў (分). Паралельна ў кітайскай мове юань мае назву «маа» (毛), што азначае «волас» (гэтым самым іерогліфам пішацца папулярнае ў Кітаі прозвішча, якое меў Маа Цзэдун). Усе грашовыя адзінкі, як самая малая 1 фэнь, так і найбольшая 100 юаней, маюцца ў выглядзе банкнот. Існуюць і манеты — ад 1 фэня да 1 юаня.
.csnet
.csnet — псеўда-дамен верхняга ўзроўню, выкарыстоўваўся ў канцы 80-х гадоў для ідэнтыфікацыі хостаў, не падлучаных непасрэдна да Internet, але, магчыма, даступных праз міжсеткавыя шлюзы. У такіх выпадках суфікс паказваў, што гэтае імя даступна праз CSNET сетку. Гэты «дамен» быў адным з даменаў верхняга ўзроўню, якія на самай справе не знаходзіліся ў каранёвым дамене Internet, але выкарыстоўваліся пры адрасавання ў тыя часы, калі шырока былі распаўсюджаны сеткі, не звязаныя з Internet.
Нагараны
Нагара́ны (, Нагораны) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жабінкаўскага сельсавета. Нагараны з’яўляюцца чыгуначнай станцыяй на чыгунцы Брэст — Мінск.
Да 20 мая 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сакскага сельсавета.
Дарагоўка
Дарагоўка — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Маліка Габдуліна. Код КАТА — 115655200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 232 чалавекі (110 мужчын і 122 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 173 чалавекі (88 мужчын і 85 жанчын).
Тамара Ягораўна Дзенісенка
Тамара Ягораўна Дзенісенка (, в. Бель, Дубровенскі раён —, там жа) — Герой Сацыялістычнай Працы (1971).
Біяграфія
Пасля заканчэння Валяўкоўскай сямігодкі з 1949 года пайшла працаваць у мясцовы калгас «Звязда». З 1959 года — палявод, з 1964 года стала даяркай саўгаса «Арловічы».
У першы год ёй даверылі групу першацёлак і яна, здзівіўшы бывалых жывелаводаў, ад кожнай надаіла па 3700 кілаграмаў, а потым ужо не здавала ўзяты рубеж, паступова павышала надоі.
За высокія паказчыкі па надою малака Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Дзенісенка Тамары Ягораўне ў 1971 годзе прысвоена званне Героя Сацыялістычнай працы.
У 1976 годзе прадстаўляла камуністаў Віцебскай вобласці на XXV з’ездзе КПСС.
Вуду
Вуду (Voodoo) — агульная назва рэлігійных вераванняў, якія з’явіліся сярод нашчадкаў чарнаскурых рабоў, вывезеных з Афрыкі ў Паўднёвую і Цэнтральную Амерыкі. На аснове вераванняў народаў Дагамеі рэлігіі Вуду з’явіліся на Гаіці, Сантэрыя (ісп. Santeria) — на аснове вераванняў народа ёруба з’явілася на Кубе, макумба (парт. Macumba) — таксама на аснове вераванняў ёруба з’явілася ў Бразіліі. У Бразіліі таксама маюцца такія рэлігіі як умбанда, кімбанда, кандомбле.
NGC 3536
NGC 3536 (іншыя абазначэнні — UGC 6191, MCG 5-26-61, ZWG 155.73, DRCG 23-18, NPM1G +28.0186, PGC 33779) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Алег Алегавіч Румо
Алег Алегавіч Румо (нар., , Мінская вобласць, БССР) — беларускі хірург-трансплантолаг. Доктар медыцынскіх навук (2012), прафесар (2015). Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2021, член-карэспандэнт з 2017). Ганаровы прафесар Нацыянальнага навуковага цэнтра хірургіі імя А. М. Сызганава (Казахстан, 2012). Заслужаны ўрач Рэспублікі Беларусь (2011).
Біяграфія
Нарадзіўся 26 ліпеня 1970 года ў Слуцку ў сям’і медыкаў: бацька, Алег Васілевіч Румо, працаваў хірургам у Слуцкай цэнтральнай раённай бальніцы, маці — педыятрам, бабуля — медыцынскай сястрой.
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1993), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Працоўную дзейнасць пачаў фельчарам здраўпункта гарадской паліклінікі № 21 г. Мінска. У 1993—1995 гадах быў клінічным ардынатарам па спецыяльнасці «Хірургія» 2-й кафедры хірургічных хвароб Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута, у 1995—2000 гадах — урачом-хірургам 1-га хірургічнага аддзялення 9-й гарадской клінічнай бальніцы г. Мінска.
У 2000—2004 гадах — старшы навуковы супрацоўнік, асістэнт 2-й кафедры хірургічных хвароб, загадчык лабараторыі гема- і лімфасорбцыі Цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта.
З 2005 года — намеснік галоўнага ўрача па хірургічнай рабоце, з 2010 — намеснік галоўнага ўрача па хірургічнай рабоце — кіраўнік Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра трансплантацыі органаў і тканак 9-й гарадской клінічнай бальніцы г. Мінска. Адначасова з 2009 года — дацэнт, з 2013 года — прафесар Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
12 кастрычніка 2016 года абраны членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання ад горада Мінска, 6 снежня 2019 года — членам Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
У верасні 2018 года ўзначаліў Мінскі навукова-практычны цэнтр хірургіі, транспланталогіі і гематалогіі, у які была пераўтворана 9-я гарадская клінічная бальніца г. Мінска.
15 сакавіка 2021 года ўвайшоў у склад Канстытуцыйнай камісіі, якая ў мэтах ажыццяўлення рэзалюцыі шостага Усебеларускага народнага сходу распрацоўвала прапановы па змяненні Канстытуцыі Беларусі і забяспечвае іх усенароднае абмеркаванне.
Навуковая дзейнасць
Аўтар першых у Рэспубліцы Беларусь унікальных аперацый на гепатапанкрэатабіліарнай зоне, такіх як аўтатрансплантацыя печані, рэзекцыя магістральных сасудаў печані і падстраўнікавай залозы пры пухлінах. Упершыню выканаў у Беларусі і Казахстане паспяховыя аперацыі па трансплантацыі печані дарослым і дзецям ад жывога роднаснага донара.
Узнагароды і званні
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (2016) за працу «Распрацоўка і ўкараненне тэхналогій трансплантацыі органаў у дзяцей і дарослых».
Узнагароджаны ордэнам Пашаны (2008), ордэнам Айчыны III ступені (2020), ордэнамі Беларускай праваслаўнай царквы: Свяціцеля Кірылы Тураўскага II ступені (2011) і Крыжа прападобнай Еўфрасінні Полацкай (2012), медалём, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь. Удастоены ганаровага звання «Мінчанін года».
Гірстуны
Назву Гірстуны́ маюць:
Кандрат Фёдаравіч Рылееў
Кандрат Фёдаравіч Рылееў (, сяло Батава — ) — рускі паэт, дзекабрыст.
Біяграфія
Скончыў 1-ы кадэцкі корпус у Пецярбургу ў 1814 годзе. Удзельнік замежных паходаў расійскай арміі 1814-15 гадоў. З 1818 года ў адстаўцы. З 1821 года ў Пецярбургу, засядацель крымінальнай палаты, з 1824 года ў канцылярыі «Расійска-амерыканскай гандлёвай кампаніі». У 1823-25 гадах з А.Бястужавым выдаваў альманах «Полярная звезда». З 1823 года член Паўночнага таварыства дзекабрыстаў, адзін з кіраўнікоў паўстання 14 снежня 1825 года на Сенацкай плошчы. Павешаны ў Петрапаўлаўскай крэпасці.
Творчасць
Друкаваўся з 1820 года. Стварыў узоры грамадзянска-палітычнай лірыкі («Грамадзянін», «Бястужаву»). У гістарычных думах «Іван Сусанін», «Смерць Ермака» свабодалюбівыя патрыятычныя ідэі. Аўтар агітацыйных супрацьурадавых песень (разам з Бястужавым), любоўнай лірыкі, паэм «Налівайка» (не завершана), «Вайнароўскі» (1825). У 1815 годзе служыў на тэрыторыі сучаснай Беларусі ў мястэчку Сталовічы (сёння Баранавіцкі раён) — тут адбываліся яго сяброўскія сустрэчы з Т.Занам і ў Нясвіжы. Матэрыялы пра яго захоўваюцца ў Валеўскім народным краязнаўчым музеі.
Беларускія пераклады
На беларускую мову думу «Смерць Ермака» пераклаў У. Дзюба, думу «Рагнеда» — Г. Кажамякін.
Чапялі
Назву Чапялі́ маюць:
Любячаніны
Любячаніны — старажытны баярскі род княжацкага паходжання. Заснавальнікам роду лічыцца князь драўлян Мал, забіты каля 946 кіеўскай княгіняй Вольгай. У Якімаўскім летапісы кажыцца, што Мал «князь драўлянскі, сын Ніскінін». Гісторыкі лічаць, што дзецьмі Мала маглі быць Малуша, ключніца княгіні Вольгі і маці князя Уладзіміра, і Дабрыня. Яны займалі становішча прыдворнай чэлядзі пры Вользе і Святаславе, але затым змаглі дасягнуць значных вышынь у дзяржаўным кіраванні. Дабрыня стаў намеснікам у Ноўгарадзе, куды неўзабаве быў адпраўлены і Уладзімір з Малушай. Летапіс заве бацькам Малушы Малка Любчаніна. У былінах Дабрыня носіць імя па бацьку Мікіціч і завецца «вяскоўцам».
Радавод
Ніскіня
Пётр Бакач
Пётр Рыгоравіч Бакач (1 красавіка 1907, в. Казейкі, Ізабелінская воласць, Ваўкавыскі павет Гродзенскай губерні — ?) — беларускі грамадска-культурны дзеяч, даследчык гісторыі беларускай літаратуры.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і Рыгора Станіслававіча і Наталлі Бакачоў. Да 1921 года быў разам з сям’ёй у бежанстве ў Уфе.
Вучыўся ў Віленскай беларускай гімназіі. Студэнт Віленскага ўніверсітэта. У 1929—1930 годзе праходзіў тэрміновую службу ў Войску Польскім.
Дзеяч нелегальнага «Змагання» ў Вільні. Cябра Віленскага камітэта БСРГ і сакратар пасла сойма Польскай Рэспублікі Браніслава Тарашкевіча. У лістападзе 1931 асуджаны на 4 гады зняволення ў гродзенскай турме. Пасля вызвалення выехаў у Прагу, скончыў Карлаў універсітэт, кандыдат філасофіі.
Браў удзел у працы беларускай эміграцыі ў Чэхаславакіі. Па словах Ларысы Геніюш, Бакач «быў добры беларус, харошы, скромны чалавек, вельмі бледны, вымучаны турмою, напэўна, і нездаровы. Ён нейк быў на пабягушках у пражскіх дзеячоў, іх нязьменны сакратар». Вядома, што Бакач адчуваў пастаянную нястачу грошай і яго фінансава падтрымліваў Васіль Русак. У Празе жыў па адрасе: Praha XI, Budovcova 8.
У лютым 1938 года Радай БНР быў прапанаваны на пасаду загадчыка Беларускага загранічнага архіва, але пытанне не было вырашана. З 1941 года тэхнічны супрацоўнік выдавецтва курсаў беларусаведы ў Празе. У 1943 годзе зноў была зроблена няўдалая спроба атрымаць згоду ад нямецкай акупацыйнай улады на прызначэнне П. Бакача загадчыкам Беларускага загранічнага архіва.
З вясны 1943 года ў Нямеччыне. Працаваў перакладчыкам на авіяцыйным заводзе ў Эрфурце (жыў па адрасе Grollmannstr. 3, bei Frau Kuehn), потым у службе «Вiнета» Міністэрства прапаганды ў Берліне. Пад канец 1943 года ўзначаліў берлінскі філіял БКС. 20 студзеня 1945 года ўведзены ў склад БЦР.
Пасля капітуляцыі Германіі арыштаваны савецкімі органамі ў Берліне. Асуджаны на 15 гадоў лагераў, высланы ў Магаданскую вобласць. Некаторы час быў у зняволенні разам з Юркам Луцкевічам.
Пасля смерці Сталіна вызвалены. У Беларусь не вярнуўся. Атрымаў медыцынскую адукацыю, працаваў лабарантам у пас. Нексікан, Магаданскай вобласці.
Нацыянальны транспартны ўніверсітэт
Нацыянальны транспартны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова транспартнага профілю са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Кіеве.
Міхаіл Паўлавіч Кенька
Міхась (Міхаіл Паўлавіч) Кенька (, в. Верацеі, ) — беларускі літаратуразнавец, перакладчык. Кандыдат філалагічных навук (1983).
Біяграфія
Закончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1969). Працаваў журналістам, настаўнікам. 3 1973 — аспірант, з 1976 — навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Я. Купалы АН Беларусі, з 1983 — намеснік галоўнага рэдактара выдавецтва «Юнацтва», з 1988 — дацэнт кафедры беларускай літаратуры Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1988 прыняты ў Саюз пісьменнікаў СССР.
Друкуецца з 1974. Даследуе сучасную беларускую прозу і паэзію, тэорыю і практыку мастацкіх перакладаў, творчасць беларускіх пісьменнікаў. Аўтар кніг па літаратуразнаўстве: «Майстэрства Аркадзя Куляшова — перакладчыка» (1983), «Міхась Лынькоў: Летапіс жыцця і творчасці» (1987). Пераклаў з польскай мовы раман «Крыжакі» Г. Сянкевіча, апавяданні С. Гродзенскай, аповесці Ю. Крашэўскага, з чэшскай — «Клапзубава каманда» Э. Баса, апавяданні І. Кліма і інш.
.ip
.ip — псеўда-дамен верхняга ўзроўню, які паказвае, што назва дамена — IP-адрас альбо замаскіраваны IP-адрас.
NGC 3537-1
NGC 3537-1 (іншае абазначэнне — PGC 33752) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
.local
.local — псеўда-дамен верхняга ўзроўню. Выкарыстоўваецца ў лакальнай сеткі для ідэнтыфікацыі хастоў у пратаколах мультикаст DNS (mDNS) тэхналогіі zeroconf.
mDNS выкарыстоўваецца ў Bonjour (MacOS X) і Avahi (Linux і BSD). Пры немагчымасці вызначыць даменнае імя, камп’ютар ідэнтыфікуе сябе як hostname.local.
Нягледзячы на тое што гэты дамен некарэктны ў Інтэрнэце, вялікая колькасць запытаў да публічных DNS-серверам займаюць запыты з гэтым даменам. У чэрвені 2009 года каранёвай сервер L атрымліваў больш за 400 такіх запытаў у секунду, займаючы 4-е месца ў рэйтынгу DNS трафіку ўсіх даменаў верхняга ўзроўню пасля .com, .arpa, і .net.
Леў Барысавіч Каменеў
Леў Бары́савіч Ка́менеў (ранні варыянт псеўданіма — Ю. Каменеў; сямейнае прозвішча Розенфельд, года —  года) — расійскі рэвалюцыянер, савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч. Выбітны бальшавік, адзін з найстарэйшых паплечнікаў Леніна Старшыня Массавета (1918—1926); з 1922 года — намеснік старшыні СНК і СПА, а пасля смерці Леніна — старшыня СПА да студзеня 1926 года. Член ЦК у 1917—1927 гадах, член Палітбюро ЦК у 1919—1926 гадах, а затым кандыдат у члены Палітбюро. Член ЦВК СССР і старшыня УЦВК.
У 1936 годзе быў асуджаны па справе «трацкісцка-зіноўеўскага цэнтра» і расстраляны. Пасмяротна рэабілітаваны ў 1988 годзе.
Ленінскі раён (Мінск)
Ленінскі раён — адміністрацыйны раён Мінска. Размешчаны па абодвух баках ракі Свіслач, ад праспекта Незалежнасці на поўдзень да МКАД і Чыжоўскага вадасховішча. Створаны ў 1951, у сучасных межах з 1977. Плошча: 2,6 тыс. га. Насельніцтва: 215,151 тыс. чалавек. На тэрыторыі раёна размешчаны Рэзідэнцыя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, дзевяць міністэрстваў, Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь, Вышэйшы гаспадарчы суд Рэспублікі Беларусь, Выканаўчы камітэт СНД.
Гісторыя
Забудоўваецца з 1871 у сувязі з будаўніцтвам Маскоўска-Брэсцкай і Лібава-Роменскай чыгунак. У 1895 тут з'яўляецца чыгуналіцейны завод. Раён насяляўся пераважна рабочымі. Урочышча Сярэбраны Лог (пазней, Сярэбраны Млын) служыла месцам адпачынку гараджан.
У 1908 запускаецца другі чыгуналіцейны завод (затым гэта адзін з карпусоў Мінскага станкабудаўнічага завода). Працуюць чатыры гарбарныя прадпрыемствы. У раёне размяшчаюцца шматлікія прадпрыемствы харчовай прамысловасці.
Эканоміка
Напачатку XXI ст. у Ленінскім раёне працуюць 26 прадпрыемстваў, сярод якіх ААТ «Мотавела», РУП «Мінск Крышталь», ААТ «Элема», ААТ «Камунарка», ААТ «Камволь», РУП «Мінскэнерга».
Доля раёна складае 20% агульнагарадскога вырабу прамысловай прадукцыі.
Культура
У Ленінскім раёне размяшчаюцца Нацыянальны мастацкі музей, Нацыянальны акадэмічны тэатр імя Янкі Купалы, Канцэртная зала «Мінск», Тэатр юнага гледача, Дом афіцэраў, Нацыянальны архіў Рэспублікі Беларусь, старыя карпусы Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі, Галоўпаштамт, Стадыён «Дынама».
Палібій
Палібій сын Лікорта (, ~200 да н.э., Мегалаполь, Аркадзія  — 123 да н.э.): старажытнагрэчаскі гісторык.
Вядомы, найперш, як аўтар «Усеагульнай гісторыі», якая складалася з 40 кніг, і апісвала перыяд 50 гадоў, на працягу якіх Рым стаў валодаць вядомым светам. Захавалася цалкам 5 кніг, а іх частка захавалася ва ўрыўках.
Пасля бітвы пад Піднай (166 да н.э.) быў высланы ў Рым як закладнік у ліку 1000 даўніманых «сяброў Македоніі». Жыў там каля 16 гадоў, стаў сябрам і ментарам Сцыпіёна Эміліяна, уваходзіў у вышэйшыя колы рымскага свету. Вярнуўся ў Грэцыю (150 да н.э.) разам з тымі 300 закладнікамі, хто быў яшчэ жывы і выступіў (145 да н.э.) за змякчэнне жорсткай акупацыйнай палітыкі Рыма. Гэтым заслужыў вялікую ўдзячнасць у грэчаскіх гарадах; у яго гонар былі пастаўленыя помнікі, статуі, рэльефныя стэлы. Памёр, упаўшы з каня.
Верагоднай выявай з’яўляецца гіпсавы злепак са стэлы, знойдзенай у 1880 годзе.
Навасады (Жабінкаўскі раён)
Наваса́ды (, Новосады) — вёска ў Жабінкаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Жабінкаўскага сельсавета. Навасады знаходзяцца за 1,5 кіламетра ад аўтатрассы.
Гарадшчына (прыпыначны пункт)
Гарадшчына (, Городщина)  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны на заходняй ускраіне горада Магілёў, за 0,8 км на ўсход ад вёскі Гарадшчына; на лініі Асіповічы I — Магілёў II, паміж прыпыначным пунктам Цішоўка і станцыяй Магілёў II.
Адкрыты ў 2017 годзе.
Кайсалган
Кайсалган — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Маліка Габдуліна. Код КАТА — 115655680.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 51 чалавек (29 мужчын і 22 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 31 чалавек (19 мужчын і 12 жанчын).
Вялікая сінагога (Нясвіж)
Вялікая сінагога, або Галоўная сінагога — колішняя сінагога XVI — пачатак XVII стст. у Нясвіжы
Глінскія
Глінскія — княскі род Вялікага княства Літоўскага і Вялікага княства Маскоўскага, магчыма, татарскага паходжання. Прадстаўнікі роду займалі ў XV—XVIII ст. дзяржаўныя ўрады ў Вялікім княстве Літоўскім і Рускай дзяржаве, валодалі маёнткамі ў Беларусі і Украіне.
Вялікая сінагога (Нясвіж)
Гісторыя
Галоўная сінагога ў Нясвіжы была пабудавана пасля з'яўлення тут яўрэйскай абшчыны ў другой палове XVI стагоддзя. У 1589 г. яўрэі атрымліваюць ад уладальніка Нясвіжа Радзівіла Сіроткі прывілеі, які даваў дазвол на будаўніцтва каменнай або драўлянай сінагогі. Да сярэдзіны XVIII стагоддзя яўрэяў у Нясвіжы налічвалася ўжо 672 чалавека мужчынскага полу, а да канца XIX стагоддзя з больш 10 000 насельніцтва горада палову складалі яўрэі.
Глінскія
Род Глінскіх згас у Рускай дзяржаве на пачатку XVII ст., у Рэчы Паспалітай страцілі княскі тытул у канцы XVII — пачатку XVIII ст. .
Вялікая сінагога (Нясвіж)
Гісторыя
У канцы XVIII-пачатку XIX стагоддзя да сінагогі былі зроблены бакавыя прыбудовы, выведзеныя пад адну лінію з першым ярусам даху. Сінагога лічылася Галоўнай (ці Вялікай), паколькі ў Нявіжы ў канцы XIX стагоддзя налічвалася восем сінагог.
Глінскія
Паходжанне роду
Імя роду паходзіць ад Глінска, горада ў Северскай зямлі, якім валодаў род у XV ст. Паводле маскоўскага разумення Глінскіх адносілі да худародных; у для аповеду пра іх толькі пакінута пустое месца. Першы Глінскі, пэўна зафіксаваны крыніцамі  — князь Барыс, які ў 1437 годзе прысягаў на вернасць польскаму каралю Уладзіславу III.
Вялікая сінагога (Нясвіж)
Гісторыя
Нясвіжская сінагога падверглася моцнаму разбурэнню падчас Вялікай Айчыннай вайны і ў першыя паваенныя гады была цалкам знесена.
Глінскія
Паходжанне роду
У Келейнай кнізе і Сінадальным спісе, складзеных нашмат пазней за смерць апошняга маскоўскага Глінскага, род выводзілі ад Мамая, які выехаў з Арды да вялікага князя Вітаўта. Пазнейшыя крыніцы называюць Лексада, а ў хрышчэнні Аляксандра, які атрымаў ад Вітаўта гарады і Палтаву.
Вялікая сінагога (Нясвіж)
Архітэктура
Галоўны аб'ём сінагогі вельмі падобны да вядомай Халоднай сінагогі ў Мінску. Прамавугольны, з магутнымі контрфорсамі па вуглах і ў прасценках; высокія арачныя вокны паглыбленыя ў нішах тоўстых сцен; тынкаваныя і пабеленыя сцены знаходзяцца ў кантрасце з больш цёмным колерам контрфорсаў, вялікая шырыня карніза і цокаля надае архітэктуры некаторую выразнасць і кампенсуе адсутнасць знешняга дэкору. Дахавае завяршэнне сінагогі больш выразнае, чым у Мінскай. Двух'ярусная чатырохсхільная страха надавала архітэктуры будынка завершанасць, яго знешнія абрысы нібы паўтаралі абрыс скошаных контрфорсаў. У прамежку паміж дахавымі ярусамі знахадзіліся маленькія слыхавыя вакенцы, што таксама ажыўляла аблічча будынка і нагадвала аб нішах-байніцах старажытных абарончых будынкаў.
Глінскія
Паходжанне роду
И после Донскаго побоища Мамаев сын Мансур-Кият (Маркисуат) Князь зарубил три городы Глинеск, [да] Полдову (Полтаву), [да] Глеченицу (Глиницу) дети же Мансур-киятовы (Мансуркиатовы) меньшой сын Скидер (Скидырь) [Князь] поймал [поимав] стадо коней и верблюдов и покочевал в Перекопы, а большой сын [его] Алекса (Олеско) [Князь, а] остался на тех градех преждереченных [городех].
Генеалогія
Мамай |    Мансур |       |       |_________________________       |             |           |       Фёдар       Сямён |     Леў |    Васіль + |__________________________      |                          |              Алена + Васіль III |                         |                    Іван IV |                           Фёдар I Іванавіч |
Вядомыя Глінскія
Князь, у 1500 годзе ўзяты рускімі ў палон пад Пуціўлем, сыны князя  — Васіль і Міхал; сыны князя Васіля — і.
Былі ў сваяцтве з вялікімі князямі маскоўскімі (з Рурыкавічаў) праз шлюб Алены Глінскай з вялікім князяем Васілём III у 1526 годзе. Маскоўская галіна князёў Глінскіх згасла ў 2-й палове XVI ст.
Княства Глінскае
Складальнікі радаслоўцаў паведамляюць, што Алекса (або Лексад), прыняўшы хрышчэнне, атрымаў ад Вітаўта гарады Глінск і Палтаву. З гэтага вынікае, што аўтары ў паўстагоддзя пасля Кулікоўскай бітвы здолелі ўпісаць чатыры пакаленні Мамаевых нашчадкаў. У гэтым можна бачыць тыповае радаводнае паданне, калі заснавальнікам роду называецца наўдачу выхапленае з летапісаў імя (у гэтым выпадку татарскае — магчыма, уплыў сарматызму). У радаслоўцы таксама паведамляецца пра выратаванне продкамі Глінскіх вялікага князя Вітаўта пасля разгрому на Ворскле, праўда, напэўна і гэтае прыгожае паданне «сфальсіфікавана».
Рэальнасць падання пра паходжанне Глінскіх ад Мамая прымае А. А. Шэннікаў, які ў пацвярджэнне спасылаецца на неназваны «рускі летапіс», дзе адзін з Глінскіх — Іван Малы, называны Мамаем, а таксама прыводзіць ліст да братоў Глінскіх (1501), у якім хан звяртаецца да іх « истинные дети», быццам «апелюючы да яшчэ не згаслай татарскай этнічнай самасвядомасці Глінскіх».
Гіпатэтычнае літоўска-татарскія княства на тэрыторыі сучасных Чаркаскай і Палтаўскай абласцей Шэннікаў адносіць да групы памежных дзяржаўных утварэнняў паўднёва-усходу Русі, у якіх пры «зрастанні славянскай і цюркскай частак насельніцтва» ішло складванне казацтва. Шэннікаў выказвае здагадку, што «князі тут былі больш падобныя да казачых атаманаў, чым да сапраўдных феадалаў». Тыповым прадстаўніком гэтых татара-літоўскіх князёў, мабыць, быў, у 1500 годзе ўзяты рускімі ў палон пад Пуціўлем.
Сямейства Міхаіла Глінскага
Вядомасцю і месцам у гісторыі Глінскія абавязаны князю Міхаілу Львовічу (1470—1534) — адной з найкаларытнейшых фігур літоўскай і рускай гісторыі пачатку XVI ст. Ён выхоўваўся пры двары свячэннарымскага імператара, прыняў каталіцтва, удзельнічаў у Італьянскіх войнах. Пры ўступленні на сталец караля Жыгімонта Старога князь Міхаіл Глінскі ўзняў мяцеж, але пацярпеў паразу і збег у Маскву.
Пасля шлюбу пляменніцы Міхаіла Глінскага, Алены, з вялікім князем Васілём Іванавічам (1526) значэнне роду надзвычайна ўзрасло, а пасля смерці Васіля Іванавіча ў 1533 годзе Глінскія сталі фактычнымі кіраўнікамі Маскоўскай дзяржавы. Супраць іх пры двары склалася партыя на чале з Шуйскімі, якія і паднялі супраць іх маскоўскую чэрнь пасля. На гэтым панаванне Глінскіх у Рускай дзяржаве скончылася. Тыя Глінскія, што засталіся ў жывых (найбольш вядомы з іх ) нашчадкаў не пакінулі і на іх род маскоўская галіна роду згасла.
Апісанне герба
У чырвоным полі княскі сталец, перад ім перавернутае бярло з расшчэпленым дзяржаннем, якое ўтварае быццам трэцюю, сярэднюю нагу стальца. Такі герб належаў літоўскім князям Глінскім, якія мелі ўладанні на Севершчыне. Цікавае параўнанне з гербам Агінскіх. Герб Глінскіх унесены ў 2-ю частку Гербоўніка дваранскіх родаў Царства Польскага, стар. 47.
Гліннае
Назву Глі́ннае маюць:
Уладзімір Іванавіч Дзюба
Уладзімір Іванавіч Дзюба (нар., , УССР) — беларускі ,.
Біяграфія
Нарадзіўся 24 лютага 1946 года ў Палтаве ў сям’і служачых. Дзяцінства прайшло ў вёсцы Патапаўка Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вабласці. Пасля заканчэння аддзялення беларускай мовы і літаратуры філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (1968) працаваў выкладчыкам беларускай мовы і літаратуры ў Мікалаеўскай сярэдняй школе Буда-Кашалёўскага раёна. Служыў у Савецкай Арміі (1968—1969), працаваў рэдактарам на Гомельскай студыі тэлебачання (1970—1972), літсупрацоўнікам газеты «Гомельская праўда» (1972—1977). З 1978 г. — карэспандэнт газеты «На страже Октября» (Мінск), з 1980 г. — старшы рэдактар літаратурна-драматычнага вяшчання на Беларускім радыё. Сябра СП СССР з 1986 г.
Творчасць
Першы верш апублікаваў у буда-кашалёўскай раённай газеце «Ленінскі шлях» у школьныя гады. З вершамі ў рэспубліканскім друку выступіў упершыню ў 1963 г. (газета «Чырвоная змена»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Вуліцы без назваў» (1972), «Кругазварот» (1976), «Карані бліскавіцы» (1986). Напісаў радыёп’есы ў вершах «Жыццё рэвалюцыянера» (з А. Пётухам, пастаўлена ў 1987 г.), «Я. Арлоўскі» (пастаўлена ў 1989 г.), «Нарачным. Рукевічу. Рылееў» (пастаўлена ў 1990 г.).
Каменеў
Ка́менеў — прозвішча
Гняздзілава
Назву Гняздзі́лава маюць:
NGC 3537-2
NGC 3537-2 (іншае абазначэнне — PGC 33753) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Біл Мюрэй
Уільям (Біл) Джэймс Мюрэй (Марэй, англ. William James Murray; нар. 21 верасня 1950 г.) — амерыканскі, лаўрэат прэмій «Залаты глобус» і BAFTA.
Дэвід Алан
Дэвід Алан (David Allen) (нар. 28 снежня 1945 г.) — эксперт, кансультант у пытаннях кіравання часам і асабістай прадуктыўнасці. Алан — стваральнік папулярнага метаду падвышэння асабістай эфектыўнасці Getting Things Done (GTD), аўтар некалькіх кніг у гэтай галіне.
Ніжняя Лужыца
Ні́жняя Лу́жыца (Niederlausitz, Dolna Łužyca) — гісторыка-геаграфічная вобласць, размешчаная на тэрыторыі нямецкай зямлі Брандэнбург і заходняй Польшчы, частка Лужыцы.
На Лужыцы разам з немцамі жыве малая славянская народнасць - сорбы (40 тыс. чалавек). Размаўляюць сорбы на сорбскіх мовах, усе валодаюць нямецкай.
Ніжняя Лужыца — частка Паўночна-Германскай нізіны. Яе сталіца - горад Котбус.
Верхняя Лужыца
У Верхняй Лужыцы разам з немцамі жыве малая заходнеславянская народнасць - сорбы (20 тыс. чалавек). Кажуць сорбы на горнасорбскай мове, усе валодаюць нямецкай.
Леў Мітрафанавіч Тамільчык
Леў Мітрафанавіч Тамільчык (нар. 1 красавіка 1931, Мінск) — беларускі фізік-тэарэтык, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1989), доктар фізіка-матэматычных навук (1980), прафесар (1985).
Верхняя Лужыца
Тэрыторыя Верхняй Лужыцы ў першым тысячагоддзі была населеная мільчанамі. У X стагоддзі Лужыца была заваяваная нямецкімі феадаламі. У XI-XIV стагоддзях Верхняя Лужыца належала маркграфам Мейсэнскім, Польшчы, Чэхіі і Брандэнбургу. У 1320 годзе ў Верхняя Лужыца ўвайшла ў склад чэшскіх земляў (з 1526 года ў складзе Габсбургскай манархіі), а ў 1635 годзе стала валоданнем курфюрства Саксоніі. У 1815 г. частка Верхняй Лужыцы з горадам Гёрліц стала часткай прускай правінцыі Сілезіі. З 1541 года ў Верхняй Лужыцы праходзіць коннае вялікоднае шэсце Osterreiten.
Леў Мітрафанавіч Тамільчык
Біяграфія
Нарадзіўся Тамільчык ў Мінску. У 1954 з адзнакай скончыў фізіка-матэматычны факультэт БДУ і паступіў у аспірантуру БДУ, дзе займаўся пад кіраўніцтвам акадэміка Ф.І.Фёдарава. Неўзабаве ён абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме "Электрамагнітныя хвалі ў праводных магнітных анізатропных асяроддзях". У 1957 Тамільчык перайшоў у Інстытут фізікі АН БССР, дзе працуе па сённяшні дзень, прычым у 1987-2004 загадваў Лабараторыяй тэарэтычнай фізікі. У цяперашні час ён з'яўляецца галоўным навуковым супрацоўнікам Лабараторыі фундаментальных узаемадзеянняў. У 1963-70 ён таксама займаў пасаду вучонага сакратара Аддзялення фізіка-матэматычных навук АН БССР. У 1979 ён абараніў доктарскую дысертацыю па тэме "Дуальная інварыянтнасць і магнітны зарад у электрадынаміцы". Адначасова Тамільчык чытае лекцыі ў БДУ. Таксама ён з'яўляецца членам шэрагу вучоных саветаў, уваходзіць у рэдакцыйныя саветы некалькіх навуковых часопісаў. Пад яго непасрэдным кіраўніцтвам абаронена 11 кандыдацкіх і 1 доктарская дысертацыя.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы Тамільчыка звязаныя з тэарэтычнымі пытаннямі электрадынамікі, фізікі элементарных часціц, метадалагічнымі асновамі навукі. У сваіх першых працах ён даў апісанне распаўсюджвання электрамагнітных хваль у асяроддзях, якія валодаюць адвольнай анізатрапіяй дыэлектрычных, магнітных і паглынальных уласцівасцяў.
Вялікае значэнне маюць працы Тамільчыка па тэме "магнітны манаполь". У прыватнасці, у 1963 ён паказаў, што гіпотэза аб існаванні магнітнага зарада несумяшчальная з патрабаваннем інварыянтнай электрадынамікі адносна прасторавых адлюстраванняў. У далейшым ён атрымаў серыю цікавых вынікаў па бесперапыннай дуальнай сіметрыі раўнанняў электрадынамікі, у 1971 даў першы прыклад пабудовы суперсіметрычнай алгебры. Тамільчык прапанаваў арыгінальны метад геаметрычнага апісання класічных і квантавых сістэм з патэнцыяламі, якія залежаць ад хуткасці, разгледзеў эфектыўную геаметрызацыю ўзаемадзеяння часціц на аснове выкарыстання прасторы адмоўнай крывізны.
Графік функцыі
Калі прасцей, то гэта малюнак, на якім можна ўбачыць як мяняецца значэнне Y у залежнасці ад значэння Х. Як правіла, значэнні X пазначаюць на гарызантальнай прамы, званай воссю абсцыс (x), а значэнне Y на перпендыкулярнай да яе прамой, званай воссю ардынат (y). Гэтыя восі разам ўтвараюць сістэму каардынат. Кожная вось мае кірунак, у якім значэнне адпаведнай каардынаты расце. У кропцы найбольшага значэння малююць стрэлку, якая паказвае гэты кірунак. На кожнай восі робяць адзнакі асобных (ключавых) значэнняў і падпісваюць іх гэтымі значэннямі. Гэта дазваляе прыблізна ацаніць іншыя прамежкавыя значэнні. Кропка з каардынатамі x=0 і y=0 называецца пачаткам каардынат.
Плябанскія млыны
Плябанскія млыны — комплекс вадзяных млыноў на Свіслачы ў Мінску.
Спачатку левабярэжны млын належаў мінскаму дамініканскаму кляштару, правабярэжны — уніяцкай царкве. Пазней першы перайшоў да касцёла Найсвяцейшай Тройцы на Залатой Горцы, другі — да праваслаўнага Архірэйскага двара.
З боку Траецкай Гары да млыноў ішла аднайменная вуліца (у 1866 годзе перайменавана ў Шырокую, цяпер Куйбышава).
Гісторыя з Плябанскімі млынамі
У 1893 годзе месцічы, якія жылі каля млыноў паскардзіліся на вялікія шкоды ад Плябанскай плаціны, яна стрымлівала вольнае цячэнне, што спрычыняла забалочванне і паводакі, таксама у маларухомай вадзе збіраліся брудныя сцёкі з суседніх рынка і бальніцы, што спрыяла распаўсюду эпідэмічных захворванняў. Пасля абследавання гарадскі санітарны камітэт вызначыў мэтазгодным знос плаціны. Тады ж гарадская ўправа пачала перамовы з канторай архірэйскага дома і плябаніяй касцёла Святой Тройцы. Праваслаўныя пагадзіліся знесці млын за 12,6 тыс. рублёў, каталікі — за 10 тысяч. Але такіх грошаў у горада не было, а хадайніцтва на атрыманне ўрадавай пазыкі не заўхвалілі.
Справа пра выкуп млыноў разглядалася Сінодам, які ў сакавіку 1900 года дазволіў прадаць архірэйскі млын, але толькі на знос без права на прылеглую зямлю. Такая ўмова не задаволіла гарадскія ўлады, якія хацелі выкупіць млын разам з зямлёй. У сваю чаргу архірэйскі дом, каб падкрэсліць свае ўласніцкія правы, пачаў рамантаваць млын і сваю частку плаціны. У 1901 годзе ўлады спрабавалі зруйнаваць млын судовым парадкам, але беспаспяхова.