cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марк Юній Брут
Біяграфія
Брут меў дома партрэт Луцыя Брута, легендарнага барацьбіта супраць тыраніі, пазней выбіваў манеты з выявай таго, абвяшчаў сваю рашучасць у абароне рэспублікі да Лепіда, Антонія і Актавіяна (між іншым, адпусціў бараду, якую абяцаў згаліць пасля дасягнення гэтай мэты). Аднак, у перыяд 44 — 42 да н.э. Брут выбіваў, як і агалошаны тыранам Цэзар, манеты і са сваёй выявай, чым паставіў, як казаў Плутарх, пад пытанне сваю сумленнасць.
У бітве пад Філіпамі (42 да н.э.) Брут панёс паражэнне ад Антонія і Актавіяна, і скончыў самагубствам.
Верагодных выяваў Марка Юнія Брута, якія можна было б параўнаць з манетамі, не знойдзена.
Свінка Пэпа
«Свінка Пэпа» (Peppa Pig) — брытанскі мультсерыял, які складаецца з кароткіх мультфільмаў па 5 хвілін.
Галоўныя героі серыяла: Свінка Пэпа, яе малодшы брат Джордж, Мама Свінка і Тата Свінка. Сталымі персанажамі таксама з'яўляюцца Бабуля Свінка і Дзядуля Свінка, а таксама сябры Пэпы, Джорджа і іх бацькі. Быў паказаны па тэлебачанні больш чым у 180 краінах і перакладзены на 40 моў.
Пра серыял
Героі мультфільма нададзены часткова якасцямі людзей, часткова якасцямі жывёл. Яны носяць адзенне, жывуць у дамах, ездзяць на машынах, ходзяць у госці. Дзеці гуляюць у чалавечыя гульні, бацькі ходзяць на працу.
Асноўныя персанажы
Свінка Пэпа — дзяўчынка, старэйшая ў сям'і, ёй споўнілася 5 год. Як і ўсё, вельмі любіць скакаць па лужынах. Любіць гуляць з сябрамі на вуліцы і ў дзіцячым садку. Часта высмейвае лішнюю вагу Таты Свінкі. Па характары з'яўляецца ўласніцай. Эгаістычная і часам ганарыстая. Але пры гэтым вельмі любіць весяліцца і добра праводзіць час. Пэпе, як і Джорджу, падабаецца камп'ютарная гульня «Вясёлая курачка». Лепшая сяброўка Пэпы — Авечка С'юзі. Мае залатую рыбку з імям Голдзі.
Джордж — малодшы брат Пэпы, яму спаўняецца 3 гады. Ён сам ходзіць, але прамаўляе толькі асобныя словы. Вельмі любіць дыназаўраў, маленькі дыназаўр з імям Спадар Дыназаўр — яго любімая цацка. Любіць гуляць з Пэпай, чым часам назаляе ёй. Калі хтосьці выпадкова пакрыўдзіць Джорджа, ён пачынае плакаць. Трохі прагны і па характары з'яўляецца ўласнікам. Калі Пэпа пакрыўдзілася на яго, ён хіхікае. Джорджу, як і Пэпе, падабаецца камп'ютарная гульня «Вясёлая курачка». Лепшы сябар Джорджа — Трусік Рычард.
Мама Свінка — добрая і клапатлівая, любіць праводзіць час з сям'ёй. Працуе дома, друкуючы тэксты на камп'ютары. Любіць гатаваць і мае добрае пачуццё гумару. Ёй 33 гады.
Тата Свінка — носіць акуляры. Ходзіць на працу ў будаўнічую кампанію. Не любіць, калі жартуюць над яго вялікім пузам. Таксама валодае добрым пачуццём гумару. Не вельмі ладзіць з прыладамі. Любіць падарожнічаць разам з сям'ёй, аднак дрэнна чытае карты. Вельмі любіць даказваць сваё майстэрства, што часта абарочваецца няўдачай. Яму 34 гады.
Беларуская агучка
У межах беларускага праекта Кінаконг ствараюцца агучкі серый. Першая убачыла свет 20 мая 2015.
Сярэдневяковае мастацтва
Сярэднявечнае мастацтва заходняга свету ахоплівае шырокі спектр тэрыторый і часу, больш за 1000 гадоў мастацтва ў Еўропе, а часам і на Блізкім Усходзе і ў Паўночнай Афрыцы. Яно ўключае ў сябе асноўныя мастацкія напрамкі і перыяды, нацыянальнае і рэгіянальнае мастацтва, жанры, адраджэнне, прыкладное мастацтва і саміх мастакоў.
Гісторыкі мастацтва спрабуюць класіфікаваць сярэднявечнае мастацтва ў асноўныя перыяды і стылі, часта з пэўнымі цяжкасцямі. Агульнапрынятая схема ўключае ў сябе наступнае: познія фазы ранняга хрысціянскага мастацтва, мастацтва перыяду міграцый, візантыйскае мастацтва, астраўное мастацтва, дараманскае мастацтва, раманскае мастацтва і гатычнае мастацтва, і шмат іншых перыядаў у межах гэтых асноўных стыляў. Акрамя таго, кожны рэгіён, у асноўным у працэсе станаўлення нацый або культур, меў свой асаблівы мастацкі стыль, напрыклад, англа-саксонскае мастацтва ці скандынаўскае мастацтва.
Сярэднявечнае мастацтва ў Еўропе развілася з мастацкай спадчыны Рымскай імперыі і іканаграфічных традыцый ранняй хрысціянскай царквы. Гэтыя крыніцы былі змяшаныя з энергічнай «варварскай» мастацкай культурай Паўночнай Еўропы, каб утварыць выдатную мастацкую спадчыну. Сапраўды, гісторыю сярэднявечнага мастацтва можна разглядаць як гісторыю ўзаемадзеяння паміж элементамі класічнага, раннехрысціянскай і «варварскага» мастацтва.
Акрамя фармальных аспектаў класіцызму, існавала бесперапынная традыцыя рэалістычнага адлюстравання аб’ектаў, якая захаваліся ў візантыйскім мастацтве на працягу ўсяго перыяду, у той час як на Захадзе яна перыядычна з’яўляецца, спалучаючыся і часам канкурыруючы новымі экспрэсіянісцкімі магчымасцямі, створанымі ў Заходняй Еўропе, і паўночнай спадчынай энергічных дэкаратыўных элементаў. Гэты перыяд завяршыўся Адраджэннем, якое ўспрымалася яго мастакамі як аднаўленне навыкаў і каштоўнасцяў класічнага мастацтва, а мастацкая спадчына Сярэднявечча ў выніку была прыніжана на працягу некалькіх стагоддзяў. З часоў адраджэння цікавасці і разумення да мастацтва Сярэднявечча ў XIX стагоддзі, яго ўспрымаюць як перыяд велізарных дасягненняў, які ляжыць у аснове развіцця позняга Заходняга мастацтва.
Агляд
У сярэднявечным перыядзе ў рэшце рэшт спыніліся нашэсці і ўварванні звонку на тэрыторыю «заходняга» свету, якімі характарызавалася першае тысячагоддзе. Арабскія заваяванні 6-7-га стагоддзяў раптоўна і беспаваротна адрэзалі ўсю Паўночную Афрыку ад заходняга свету, а да канца Сярэднявечча ісламскія народы паступова заваявалі Візантыйскую імперыю, і толькі ў канцы Сярэднявечча каталіцкая Еўропа, вярнуўшы Іберыйскі паўвостраў на паўднёвым захадзе, у чарговы раз атрымала мусульманскую пагрозу з усходу.
У пачатку сярэднявечнага перыяду найбольш значнымі творамі мастацтва былі вельмі рэдкія і дарагія прадметы, звязаныя са свецкімі элітамі, манастырамі і буйнымі храмамі, і рэлігійныя, які, галоўным чынам, ствараліся манахамі. Да канца Сярэднявечча працы значнай мастацкай цікавасці можна было знайсці і ў невялікіх вёсках і значным ліку буржуазных дамоў у гарадах, а іх вытворчасць была ў многіх месцах важнай мясцовай прамысловасцю, дзе мастакі з духавенства ўжо былі выключэннем. Аднак статут Святога Бенедыкта дазваляў манастырам продаж твораў мастацтва, і зразумела, што на працягу ўсяго перыяду манахі маглі ствараць творы мастацтва, у тым ліку свецкія, камерцыйна для свецкага рынку, а манастыры маглі наймаць свецкіх спецыялістаў у выпадку неабходнасці.
З ацалелых твораў мастацтва можа застацца ўражанне, што амаль усё сярэднявечнае мастацтва было рэлігійным. Гэта далёка не так; хоць царква стала вельмі багатай у Сярэднявеччы і часам была гатовая шчодра выдаткоўваць на мастацтва, было таксама шмат аб’ектаў свецкага мастацтва эквівалентнай якасці, якія, аднак пацярпелі ад значна большага адсотка зносу, страты і разбурэнні. У Сярэднявеччы, як правіла, не існавала канцэпцыі захавання старых работ за іх мастацкія вартасці, у адрозненне ад іх асацыяцыі са святым або заснавальнікам, а ў наступныя перыяды Рэнесансу і барока, як правіла, грэбліва ставіліся да сярэднявечнага мастацтва. Большасць раскошных манускрыптаў эпохі ранняга сярэднявечча мелі шчодрыя каштоўныя абклад для кніг з каштоўных металаў, слановай косці і каштоўных камянёў; старонкі ў новым перапляценні і рэльефы са слановай косткі з абкладаў захаваліся ў значна большай колькасці, чым поўныя абклады, якія ў асноўным былі пазбаўленыя іх каштоўных матэрыялаў.
Большасць храмаў была перабудавана, часцяком некалькі разоў, але сярэднявечныя палацы і вялікія дамы былі страчаныя са значна большай хуткасцю, і гэта таксама тычыцца іх абсталявання і упрыгожванняў. Напрыклад, у Англіі храмы захаваліся практычна без змен з кожнага стагоддзя, пачынаючы з 7-га, і ў значных колькасцях для больш позніх стагоддзяў — толькі адзін горад Норвіч налічвае 40 сярэднявечных храмаў — але з дзясяткаў каралеўскіх палацаў не захаваўся ні адзін, пабудаваны раней за 11-е стагоддзя, і толькі некалькі засталіся з іншай часткі перыяду. Аналагічная сітуацыя склалася ў большасці краін Еўропы, хоць Папскі палац у Авіньёне 14 ст. захаваўся практычна без змен. Многіх працяглых навуковых спрэчак з нагоды даты і паходжання асобных твораў датычацца менавіта свецкіх узораў, таму што яны нашмат радзей — так Брытанскі музей адмовіўся ад англа-саксонскай брошкі Фулера, вырашыўшы, што гэта непраўдападобная падробка, і невялікія асобнікі свецкіх бронзавых скульптур настолькі рэдкія, што дата, паходжанне і нават аўтэнтычнасць абодвух з двух лепшых прыкладаў з’яўляецца прадметам спрэчкі ўжо на працягу дзесяцігоддзяў.
Дзяніс Барысавіч Глушакоў
Дзяніс Барысавіч Глушакоў (Дени́с Бори́сович Глушако́в, нар., Мілерава, Растоўская вобласць, РСФСР) — расійскі футбаліст, цэнтральны паўабаронца клуба «Пары Ніжні Ноўгарад». Ігрок нацыянальнай зборнай Расіі (2011—2018). Удзельнік чэмпіянату свету 2014 і чэмпіянатаў Еўропы 2012 і 2016 гадоў.
Кар’ера
Пачынаў займацца футболам у родным Мілераве, пасля трапіў у дзіцячую школу маскоўскага ЦСКА, але неўзабаве далучыўя да іншага маскоўскага клуба «Ніка». У 2005 годзе перайшоў у маскоўскі «Лакаматыў», дзе спачатку гуляў за дубль, аддаваўся ў арэнду клубам ніжэйшых дывізіёнаў, а з 2008 года стаў трывала гуляць у асноўным складзе чыгуначнікаў.
У чэрвені 2013 года перайшоў у маскоўскі «Спартак», дзе таксама стаў трывалым іграком асновы, а ў 2006 годзе быз таксама абраны капітанам каманды. У чэрвені 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт са «Спартаком» і неўзабаве стаў іграком грозненскага «Ахмата», дзе гуляў да ліпеня 2020 года.
У кастрычніку 2020 года папоўніў склад «Хімак». Пакінуў клуб у студзені 2023 года, а ў лютым перабраўся ў «Пары Ніжні Ноўгарад».
Сярэдневяковае мастацтва
Агляд
Мастацтва Сярэднявечча з’яўляецца шырокім паняццем і гісторыкі мастацтваў традыцыйна падзяляюць яго на некалькі буйных фаз, стыляў або перыядаў. Сярэднявечча не пачалося, і не скончылася ў нейкую дакладную дату, так жа як і не было адначасовым ва ўсіх рэгіёнах заходняга свету, а тое ж самае дакладна і для яго асноўных фаз. Гэтыя асноўныя фазы коратка апісаны ў наступных секцыях артыкулу.
Раннехрысціянскае і познеантычнае мастацтва
Ранняе хрысціянскае мастацтва, або больш агульна мастацтва Позняй Антычнасці, ахоплівае перыяд прыкладна з 200 г. н.э. (да якога не захавалася узораў выразна хрысціянскага мастацтва) да паўнавартаснага пачатку Візантыйскага стылю каля 500 г. н.э. Існуюць розныя погляды адносна таго, калі ў гэты час пачаўся як перыяд Сярэднявечча наогул, так і ў гісторыі мастацтваў, але часцей за ўсё іх змяшчаюць у канцы названых часовых рамак. На працягу 4-га стагоддзя н.э. хрысціянства ператварылася з пераследаванай папулярнай секты ў афіцыйную рэлігію Рымскай імперыі, адаптаваўшы рымскі стыль і часта іканаграфію і з папулярнага (народнага), і з імперскага мастацтва. Ацалелыя працы хрысціянскага мастацтва пачатку перыяду — пераважна фрэскі пахаванняў у папулярных стылях з катакомбаў Рыма, а да канца перыяду можна ўбачыць шэраг раскошных мазаік у цэрквах, пабудаваных пад патранатам Імперыі.
На працягу гэтага перыяду Пазней старажытнарымскае мастацтва прайшло праз выразна «барочную» фазу, а затым практычна адкінула класічны стыль і старажытнагрэчаскі рэалізм на карысць больш містычнага і іератычнага стылю — і гэты працэс пачаўся задоўга да таго, як хрысціянства стала асноўным уплывам на імперскае мастацтва. Уздзеянні з усходніх частак Рымскай імперыі — Егіпта, Сірыі і далей, а таксама шырокая «італьянская» простамоўная традыцыя, спрыялі гэтаму працэсу. Там дзе класічнае мастацтва мела тэндэнцыю паказваць профіль, цяпер фігуры пераважна франтальна глядзелі на гледача, і гэта нават пазней знайшло адлюстраванне ў манетах. Моцна заняпала індывідуальнасць партрэтаў, якая была прыкметай старажытнарымскага мастацтва, а анатомія фігур стала значна менш рэалістычнай. Узоры, з якіх у прыватнасці Паўночная Еўропа фармавала сваё ўяўленне пра «рымскі» стыль, верагодна амаль усе былі рухомымі працамі Позняй Антычнасці, а разьбяныя саркафагі гэтага перыяду можна знайсці па ўсёй былой Рымскай імперыі ; ключавым элементам мастацтва «all’antica» Рэнесансу стала жаданне знайсці «чыстыя» класічныя мадэлі.
Візантыйскае мастацтва
Візантыйскае мастацтва — мастацтва грэчаскамоўнай Візантыйскай імперыі, якая ўтварылася пасля распаду Рымскай імперыі на Усходнюю і Заходнюю, і часткова рэгіёнаў Італіі пад праўленнем Візантыі. Яно ўзнікла ў Познюю Антычнасць каля 500 г. н.э. і дастаткова хутка сфармавала традыцыю, адрозную ад каталіцкай Еўропы, якая, аднак, мела вялікі ўплыў на апошнюю. У раннім Сярэднявеччы, лепшыя ўзоры візантыйскага мастацтва былі ідэалам вытанчанасці і тэхнікі, які еўрапейскія мастакі спрабавалі прайграць. Падчас Візантыйскага іканаборства 730—843 гадоў большасць ікон былі знішчаны; засталося так мала, што любое новае адкрыццё дае новае разуменне перыяду. Большасць ацалелых работ — у Італіі (напрыклад, Рыме і Равене) або ў Егіпце ў Манастыры Святой Кацярыны.
Візантыйскае мастацтва мела пастаянны ўплыў на заходнееўрапейскае, а раскоша імператарскага двара і манастыроў, нават на заняпадзе імперыі, служыла мадэллю для заходніх кіраўнікоў і рэлігійных і свецкіх заступнікаў. Напрыклад, тэкстылі з, часта з вязаным або вышытым арнаментам з фігур людзей і жывёл, што было водбліскам традыцый значна больш далёкага Усходу, былі неперасягненымі ў хрысціянскім свеце аж да падзення імперыі. Іх выраблялі, але, верагодна, не цалкам, імперскія майстэрні Канстанцінопаля, пра якія амаль нічога не вядома. Пра аналагічныя майстэрні для іншых відаў мастацтваў вядома яшчэ менш. Некаторыя дэкаратыўныя мастацтвы былі менш развітыя, напрыклад візантыйская кераміка рэдка падымаецца вышэй за ўзровень прывабнага, нягледзячы на антычную спадчыну і будучыя вышыні асманскага перыяду (напрыклад, ).
Копцкае мастацтва Егіпта пайшло іншым шляхам; пасля таго як Копцкая праваслаўная царква вылучылася ў сярэдзіне V стагоддзя, яна больш ніколі не падтрымлівалася дзяржавай. У гэтым мастацтве сталі дамінаваць мясцовыя егіпецкія ўплывы, што стварылі цалкам нерэалістычныя фігуры з вялікімі вачыма амаль у, якія плануюць у пустой прасторы. Аднак гэта давала большую экспрэсію і давяла «ўсходні» кампанент візантыйскага мастацтва да лагічнага завяршэння. Копцкае арнаментаванне выкарыстоўвала складаныя геаметрычныя элементы, якія часта прадвяшчалі ісламскае мастацтва. Праз надзвычай добрае захаванне егіпецкіх пахаванняў, мы лепш ведаем пра тэкстылі у небагатым Егіпце, чым дзе-небудзь. Яны часта былі багата ўпрыгожаны арнаментамі з патэрнаў і фігур. Іншыя мясцовыя традыцыі ў Арменіі, Сірыі, Грузіі і таму падобнае, у цэлым паказвалі менш вытанчанасці, але часта больш рашучасці, чым мастацтва Канстанцінопаля, і часам, асабліва ў архітэктуры, здаецца мелі ўплыў на заходняе мастацтва. Напрыклад, фігуратыўная манументальная скульптура па-за цэркваў тут з’явілася на некалькі стагоддзяў раней Заходняй Еўропы.
Міграцыйны перыяд да хрысціянізацыі
Мастацтва перыяду міграцый апісвае мастацтва «варварскіх» германскіх і ўсходне-еўрапейскіх народаў, якія ў той час мігравалі і сяліліся на тэрыторыі былой Рымскай імперыі, у міграцыйным перыядзе (каля 300—700 гг.). Гэты агульны тэрмін пакрывае вялікую колькасць этнічных ці рэгіянальных стыляў, у тым ліку ранняе англасаксонскае мастацтва,, і , усе з якіх выкарыстоўвалі звярыны стыль і геаметрычныя матывы, атрыманыя з класічнага мастацтва. У гэты перыяд звярыны стыль ўжо стаў значна больш абстрактным, чым у больш раннім або латэнскім стылі. Большасць твораў мастацтва былі малымі рухомымі прадметамі, а ацалелі ў асноўным ювелірныя вырабы і працы па метале, з геаметрычным або схематычным дызайнам, часта выдатна задуманым і выкананым, з малой колькасцю чалавечых фігур і адсутнасцю спроб рэалізму. Сярод лепшых прыкладаў — пахавальныя прадметы з Сатан-Ху ранняга англасаксонскага перыяду.
Калі «варварскія» народы былі, гэтыя ўплывы ўзаемадзейнічалі з пост-класічнай міжземнаморскай хрысціянскай мастацкай традыцыяй, і ўтварыліся новыя формы, такія як ілюмінаваныя манускрыпты , і манеты, якія спрабавалі капіяваць рымскія правінцыйныя манеты і візантыйскія манеты. Раннія манеты, напрыклад,, паказваюць, што іх распрацоўнікам было нязвыкла адлюстроўваць галаву ў профіль і яны змагаліся з праблемай рознымі шляхамі.
Астраўное мастацтва
Астраўное мастацтва тычыцца выразнага стылю, які існаваў у Ірландыі і Брытаніі прыкладна з VII па X стагоддзе, у Ірландыі нават пазней, і частках Шатландыі. Стыль быў спалучэннем традыцый кельцкага мастацтва, германскага мастацтва перыяду міграцый англасаксонскіх і хрысціянскіх формаў кнігі, і літургічных работ па метале.
Экстрэмальна дэталёвыя геаметрычныя, пераплеценыя і стылізаваныя звярыныя арнаменты, з формамі, запазычанымі са свецкіх работ па метале, такіх як, смела распаўсюдзіліся ў манускрыпты, звычайна евангелістарыі як Келская кніга, з цэлымі дывановымі старонкамі, прысвечанымі такім арнаментам. Таксама адбылося развіццё вялікіх дэкараваных буквіц з упісанымі мініяцюрамі. У манускрыптах было мала чалавечых фігур — часцей за ўсё  — і яны былі грубыя, нават калі спрабавалі дакладна прытрымлівацца узораў Позняй Антычнасці.
Астраўны стыль манускрыптаў быў прынесены на кантынент, і яго анты-класічная энергія была вельмі важнай у фарміраванні пазнейшых сярэднявечных стыляў. У большасці манускрыптаў Позняй Антычнасці тэкст і аздабленне выразна аддзяляліся, хоць некаторыя буквіцы пачалі павялічваць і ўпрыгожваць, але ў асноўных астраўных манускрыптах цэлую старонку часам займалі буквіца або першыя некалькі слоў у пачатку евангелля або іншых секцый кнігі. Свабоднае права аздаблення «падарожнічаць» па манускрыпту мела вялікі ўплыў на раманскае і гатычнае мастацтва розных сродкаў.
Будынкі манастыроў, для якіх ствараліся астраўныя манускрыпты, былі досыць малыя і нават некалькі прымітыўныя, асабліва ў Ірландыі. Таму расла колькасць іншага ўбрання цэркваў, дзе магчыма — з каштоўных металаў; ацалела некалькі узораў, напрыклад, (, Ірландыя), а таксама значная колькасць вельмі арнаментальных і вытанчаных ювелірных вырабаў для вышэйшага свецкага класа,, якія насілі пераважна мужчыны, сярод якіх найбольш відовішчная брошка з Тары (Ірландыя).
«Франка-саксонская школа» — назва для школы ілюмінавання позняга каралінгскага перыяду ў паўночна-ўсходняй Францыі, асаблівасцю якой былі звышвялікія буквіцы, часам у камбінацыі з фігуратыўнымі малюнкамі, тыповымі для сучасных ім французскіх стыляў. «Найбольш трывалы з каралінгскіх стыляў», гэтая традыцыя працягвалася да XI стагоддзя.
Гіганцкія буквіцы
Уплыў ісламскага мастацтва
Ісламскае мастацтва ў Сярэдневякоўі не з’яўляецца прадметам гэтага артыкула, але яго ўзоры досыць шырока шанаваліся і імпартаваліся ў Еўропу, а менавіта яно аказвала ўплыў на заходняе мастацтва. Ісламскае мастацтва тычыцца многіх мастацкіх сродкаў, уключаючы каліграфію, ілюмінаваныя манускрыпты, тэкстыль, кераміку, працу па метале і шкле, і ахоплівае мастацтва мусульманскіх краін таго перыяду на Блізкім Усходзе, у Паўночнай Афрыцы і ісламскай Іспаніі, аднак самі мастакі не заўсёды былі мусульманамі. Так, на працягу ўсяго перыяду заставалася яўрэйскай спецыялізацыяй, а ў Егіпце працягвалася хрысціянскае копцкае мастацтва, асабліва на працягу першых стагоддзяў, калі яно падтрымлівала кантакты з Еўропай. У ісламскім мастацтве вылучаюць раннюю стадыю фарміравання (каля 600—900 гг.) і развіццё рэгіянальных стыляў пачынаючы з 900 года. Для ранняга ісламскага мастацтва характэрным было выкарыстанне майстроў мазаікі і скульптараў, навучаных у візантыйскай і копцкай традыцыях. Замест фрэсак ісламскае мастацтва выкарыстоўвала размаляваную кафлю (самы ранні прыклад — з 862-3 у мячэці Укба ў Кайруане, сучасны Туніс), што таксама пашырылася на Еўропу. На думку Джона Рэскіна, Палац дожаў у Венецыі ўтрымлівае «тры элементы ў роўных прапорцыях — рымскі, лангабардскі і арабскі. Гэта цэнтральны будынак свету. … гісторыя гатычнай архітэктуры — гэта гісторыя здабыцця паўночнымі працамі вытанчанасці і духоўнасці пад яго уплывам».
У розныя перыяды ісламскія кіраўнікі кантралявалі часткі паўднёвай Італіі, большасць сучасных Іспаніі і Партугаліі, і Балканы, на ўсіх з іх заставалася значная частка хрысціянскага насельніцтва. Хрысціянскія крыжакі падобна кіравалі мусульманскім насельніцтвам. з’яўляецца гібрыдам пераважна каталіцкага і візантыйскага стыляў з некаторым уплывам ісламскага, а вось хрысціян Аль-Андалусу мае істотны ўплыў ісламскага мастацтва. Ісламскі ўплыў можна прасачыць і ў асноўных стылях сярэднявечнага заходняга мастацтва, напрыклад у раманскім партале ў (Паўднёвая Францыя), на якім бачныя дэкаратыўныя элементы (фігурныя элементы дзвярнога праёму, круглыя ўпрыгажэнні на  над ім), а таксама скульптуры «Хрыста Велічнага» (Maiestas Domini), акружанага музыкамі, якая стане распаўсюджанай сцэнай заходніх малюнкаў Раю, але, верагодна, запазычаная з малюнкаў ісламскіх кіраўнікоў у іх. Для ісламскага мастацтва, у адрозненне ад большасці заходняга, былі больш важныя каліграфія, арнамент і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва.
была ўпершыню праведзена ў Аль-Андалусе, але лічыцца, што мусульманскія ганчары пазней мігравалі на тэрыторыю хрысціянскай Валенсіі, дзе яны выраблялі тавары, якія экспартаваліся хрысціянскім элітам па ўсёй Еўропе ; іншыя віды ісламскіх прадметаў раскошы, у першую чаргу шаўковыя тэкстылі і дываны, якія паступаюць з у цэлым багатага  ўсходняга ісламскага свету (хоць ісламскія гандлёвыя каналы ў Еўропу на захад ад Нілу багацейшымі не былі) , а многія з іх праходзілі праз Венецыю. Аднак, большасць прадметаў раскошы каралеўскіх двароў, такія як шоўк, слановая костка, каштоўныя камяні, імпартаваліся ў Еўропу ў незавершанай форме, а канчатковы прадукт з іх стваралі мясцовыя сярэднявечныя мастакі на сваё ўласнае ўяўленне пра «ўсходнія» тавары. Як правіла, «усходнія» прадметы мастацтва не мелі малюнкаў рэлігійных сцэн і былі ўпрыгожаны арнаментам, і таму лёгка ўспрымаліся захадам , а ў канцы Сярэднявечча была мода на імітацыю арабскага пісьма, якая ў заходнім мастацтве выкарыстоўвалася ў дэкаратыўных мэтах.
Дараманскае мастацтва
Дараманскае мастацтва пазначае архітэктуру і ў пэўнай ступені вобразнае і рухомае мастацтва, якія спачатку развіліся ў Паўднёвай Еўропе (Іспаніі, Італіі і поўдні Францыі) паміж перыядам Позняй Антычнасці і пачаткам раманскага перыяду ў XI стагоддзі. Паўночна-еўрапейскае мастацтва паступова стала часткай гэтага руху пасля, па меры асіміляцыі посткласічных стыляў. Мастацтва Каралінгаў імперыі Франкаў, асабліва ў сучаснай Францыі і Германіі, пачынаючы з 780—900 гадоў, атрымала назву па імені Карла Вялікага і было мастацтвам прыдворнага круга і некалькіх манастырскіх цэнтраў пад імперскім патранатам, якія свядома імкнуліся аднавіць «рымскія» стылі і стандарты як павінна новай Заходняй Імперыі. У некаторых Каралінгскіх цэнтрах таксама нарадзіліся экспрэсіўныя стылі, бачныя ў такіх працах як Утрэхцкі Псалтыр і Евангелле Эбона. Хрысціянская манументальная скульптура таксама ўпершыню вядомая менавіта з гэтага перыяду, а малюнак чалавечай постаці ў наратыўных сцэнах набыў упэўненасці ў паўночным мастацтве. У рамках Каралінгскай архітэктуры ўпершыню былі створаны будынкі, падобныя па памерах на антычныя, а таксама вынайдзены вестверк і іншыя архітэктурныя інавацыі.
Пасля калапсу дынастыі быў пэўны перыяд заняпаду мастацтва да моманту, калі новая дынастыя спрыяла яго адраджэнню як Германіі, якое зноў канцэнтравалася вакол каралеўскага двара і некалькіх манастыроў. Гэта мастацтва рухалася да вялікай экспрэсіўнасці праз простыя формы, якія дасягаюць манументальнасці нават у такіх малых прадметах, як рэльефы са і мініяцюры манускрыптаў; выбітнай была школа Райхенау, напрыклад. «Перыкопа Генрыха II» (1002—1012 гг.).
Пазней англасаксонскае мастацтва Англіі (пачынаючы з каля 900) было экспрэсіўным іншым чынам, з усхваляванымі фігурамі і нават драпіроўкамі, што магчыма лепш паказана ў многіх пер’евых малюнках манускрыптаў. хрысціянскай Іспаніі мела моцнае ісламскі ўплыў і поўную адсутнасць цікавасці да рэалізму ў яго ярка размаляваных мініяцюрах, дзе фігуры прадстаўляліся ў выглядзе цалкам плоскіх арнаментаў. Абодва апошнія стылі паўплывалі на фарміраванне ў Францыі раманскага стылю.
Раманскае мастацтва
Раманскае мастацтва працягвалася ў перыяд паміж каля 1000 годам і пачаткам готыкі ў XII стагоддзі і было звязана з ростам манаства ў Заходняй Еўропе. Стыль першапачаткова зарадзіўся ў Францыі, але распаўсюдзіўся на хрысціянскую Іспанію, Англію, Фландрыю, Германію, Італію і іншыя тэрыторыі, стаўшы першым сярэднявечным стылем, які распаўсюдзіўся па ўсёй Еўропе, хоць і з рэгіянальнымі адрозненнямі. Зараджэнне стылю супала са значным ростам будаўніцтва цэркваў і павелічэннем памеру сабораў і асноўных цэркваў; многія з іх у наступныя перыяды былі перабудаваны, але часта ў раманскі перыяд мелі амаль такі ж памер, што і сёння. У раманскай архітэктуры дамінавалі тоўстыя сцены, масіўныя структуры, якія ўспрымаліся як адзіная арганічная форма, скляпеністыя дахі і закругленыя вокны і аркі.
Большасць цэркваў утрымлівалі вялікую колькасць фрэсак; тыповая схема складалася з такіх фрэсак: «» на ўсходнім (алтарным) канцы, «Страшны Суд» на заходнім канцы, над дзвярыма, а сцэны «» размяшчаліся насупраць адпаведных сцэн з Старога Запавету на сценах нефаў. «Самы ацалелы помнік раманскіх фрэсак», значна менш яго пачатковага аб’ёму, знаходзіцца ў царкве абацтва паблізу Пуацье (Францыя), дзе да гэтага часу фрэскі можна ўбачыць на цыліндрычным скляпенні нефа, у крыпце, порціку і іншых месцах. Падобны цыкл у у Капуі ў Паўднёвай Італіі, створаны візантыйскімі мастакамі і іх італьянскімі вучнямі, ілюструе, што ў той час на большасці тэрыторыі Італіі працягваў дамінаваць ўплыў візантыйскага стылю.
Але ў манастыры, на вачах у манахаў, якія чытаюць, якая мэта гэтага недарэчнага жаху, дзіўнага выгляду бязформеннасці ў форме? Навошта гэтыя непрыемныя малпы, гэтыя пагрозлівыя львы, гэтыя монстры-кентаўры, навошта гэтыя напалову людзi, гэтыя плямістыя тыгры, гэтыя салдаты ў бітве, паляўнічыя, якія дзьмуць у горн? … Калі коратка, усюды існуе такая разнастайнасць і разнастайнасць дзіўных формаў, што мы можам аддаваць перавагу чытанню фрэсак, а не кніг.''
Магчыма, ён бачыў мініяцюру з Маральных тлумачэнняў да Кнігі Іова, якая была створана ў незадоўга да таго, якія малады Бернард быў пераведзены адтуль у 1115 годзе.
Падчас раманскага перыяду стала дамінуючым падыходам у тэалагічнай літаратуры і мастацтве для інтэрпрэтацыі Бібліі, дзе падзеі Старога Запавету бачылі як правобразы аспектаў жыцця Хрыста, і іх паказваюць у пары з адпаведным эпізодам Новага Запавету. Часта іканаграфія сцэны Новага Запавету заснавана на традыцыях і узорах, якая паходзілі з Позняй Антычнасці, а вось іканаграфію Старога Запавету з-за адсутнасці прэцэдэнтаў прыйшлося выдумляць ў гэты перыяд. Былі распрацаваны новыя тэмы, такія як, і больш прымальнай стала выява Бога Айца.
Пераважная большасць ацалелага мастацтва таго перыяду з’яўляецца рэлігійным. Мааскае мастацтва было найбольш вытанчаным рэгіянальным раманскім стылем, з якога захаваліся выдатныя работы па метале, часта ў спалучэнні з эмаллю, а таксама элементы класіцызму, рэдкія ў раманіцы, напрыклад, Льежская купель або Рака трох вешчуноў у Кёльнскім саборы, якая з’яўляецца адной з ацалелых работ, вядомага майстра ў Паўночна-Заходняй Еўропе таго часу.
У раманскім перыядзе вітражы сталі значнай формай мастацтва, хоць іх ацалела вельмі мала. Сярод ілюмінаваных манускрыптаў новым фокусам для інтэнсіўнага аздаблення стала Біблія, хоць Псалтыр працягваў заставацца важным. У заходняе мастацтва увайшоў моцны акцэнт на мукі Хрыстовы і іншых святых фігур, рыса, як істотна адрознівае заходняе мастацтва і ад візантыйскага, і ад класічнага мастацтва на працягу ўсяго Сярэднявечча. (965—970 гг., На мяжы паміж атонским і раманскім мастацтвам) лічыцца першай працай, якая гэта прадэманстравала.
Гатычнае мастацтва
Гатычнае мастацтва з’яўляецца дастаткова пераменным тэрмінам у залежнасці ад віду мастацтва, месца і часу. Сам тэрмін паходзіць ад гатычнай архітэктуры, якая развілася ў Францыі дзесьці з 1137 года з аднаўленнем царквы абацтва Сен-Дэні. Як і ў раманскай архітэктуры, скульптура была неад’емнай часткай стылю, з нават больш парталамі і іншымі фігурамі на фасадах цэркваў, якія былі месцам размяшчэння найбольш значнай скульптуры да канца перыяду, калі вялікія разьбяныя і, пераважна з размаляванага і пазалочанага дрэва, сталі важным фокусам многіх цэркваў. Гатычны жывапіс з’явіўся не раней 1200 (хоць дата з’яўлення мае шмат азначэнняў), адлучыўшыся ад раманскага стылю. Гатычны стыль скульптуры з’явіўся ў Францыі каля 1144 і распаўсюдзіўся па Еўропе, стаўшы на XIII стагоддзе міжнародным стылем, замяніўшы раманскі, хоць у скульптуры і жывапісе пераход быў не такі рэзкі, як у архітэктуры.
Большасць раманскіх сабораў і буйных цэркваў былі заменены гатычнымі будынкамі, па меншай меры ў месцах, дзе праходзіў эканамічны рост таго перыяду, і цяпер ацалелую раманскую архітэктуру можна ўбачыць у рэгіёнах, якія ў часы готыкі былі ў адносным заняпадзе, напрыклад у многіх паўднёвых рэгіёнах Францыі і Італіі або у паўночнай Іспаніі. Новая архітэктура дазваляла значна большыя вокны, а мастацтва вітражоў дасягнула якасці, якая ўжо не была перавышаная, і ў свядомасці звычайнага чалавека асацыіруецца менавіта з готыкай, хоць храмы, дзе захаваліся амаль усе арыгінальныя вітражы, надзвычай рэдкія, напрыклад, Сент-Шапель у Парыжы. У Вялікабрытаніі такія прыклады адсутнічаюць.
Большасць гатычных фрэсак таксама не захавалася, хаця ў той перыяд заставаліся вельмі распаўсюджанымі, але ў парафіяльных цэрквах выконваліся даволі груба. Фрэскі часта таксама існавалі ў свецкіх будынках, хоць каралеўскія асобы аддавалі перавагу значна больш дарагім габеленам, якія яны вазілі за сабой пры перасоўванні з аднаго свайго замка да іншага ці нават бралі з сабой на вайну — лепшая калекцыя тэкстылю Позняга Сярэднявечча паходзіць са швейцарскай здабычы ў, дзе яны перамаглі і забілі герцага Бургундыі Карла Смелага і захапілі яго вазы з багажом.
У гэты перыяд упершыню важным стаў для алтарных карцін, часта, і меншых прац. Да таго часу іконы на драўляных панэлях былі значна больш распаўсюджаныя ў Візантыйскай імперыі, чым на Захадзе, хоць па запісах вядомыя шматлікія цяпер страчаных заходніх панэляў з ранніх перыядаў. Спачатку заходнія мастакі па панэлях пераважна былі пад уплывам візантыйскіх узораў, асабліва ў Італіі, адкуль паходзяць самыя раннія з захаваных заходніх узораў. Працэс стварэння асобнага заходняга стылю быў пачаты Чымабуэ і Дуча дзі Буанінсенья, а завершаны Джота дзі Бандонэ, які традыцыйна лічыцца пачаткам развіцця жывапісу Адраджэння. Большасць станковага жывапісу, аднак, заставалася больш кансерватыўным, чым мініяцюры, збольшага таму, што выстаўлялася перад шырокай грамадскасцю.
Вынаходніцтва належнай заснаванай на матэматыцы сістэмы з’яўляецца вызначальным дасягненнем італьянскага Адраджэння пачатку XV стагоддзя ў Фларэнцыі, але ўжо гатычнае мастацтва добра прасунулася ў натуралістычным малюнку адлегласці і аб’ёму (хоць звычайна і не лічыла іх неабходнымі рысамі твору, калі яны ўступалі ў канфлікт з іншымі мэтамі), а скульптура позняй готыкі станавілася ўсё больш натуралістычнай. У Бургундскай мініяцюры сярэдзіны XV стагоддзя (справа) мастак, здаецца, спрабаваў прадэманстраваць сваё майстэрства ў малюнку будынкаў і блокаў камяні пад вуглом і кіраванні сцэнамі на розных адлегласцях. Але яго агульная спроба паменшыць памер больш аддаленых элементаў з’яўляецца несістэматычнай. Секцыі кампазіцыі маюць падобны маштаб, а іх адносная адлегласць паказаная сродкамі размяшчэння адным перад адным, ракурсам і размяшчэннем далейшых будынкаў на карціне вышэй блізкіх. Хоць работнікі злева паказваюць лепшыя карэкціроўкі памеру, справа найбольш важная фігура паказана значна большай муляроў.
У канцы перыяду распаўсюдзіўся новы мастацкі сродак — (адбіткі гравюр) разам з малымі карцінамі на панэлях, іх часта выкарыстоўвалі як  пад уплывам новых рэлігійных плыняў перыяду. Гэта былі выявы момантаў з наратыву Мук Хрыстовых, прызначаныя для медытацыі над яго пакутамі, або наратыву пра Панну Марыі: «» (Vir dolorum, אִישׁ מַכְאֹבוֹת), «П’ета», «» або «» (Arma Christi). Траўма чорнай смерці ў сярэдзіне XIV стагоддзя была па меншай меры часткова прычынай папулярнасці такіх тым як «Танец смерці» і «». У танных ксілаграфічных кнігах з тэкстам (часта ) і малюнкамі, выразанымі на адзінай гравюры па дрэве, найбольш папулярнымі былі працы, якія ілюстравалі «Танец смерці», «» («Мастацтва памірання») і тыпалагічныя вершаваныя рэзюмэ Бібліі, такія як «» («Люстэрка чалавечага выратавання»).
і з’яўленне багатага гарадскога сярэдняга класа, на чале якога былі гандляры, пачалі мяняць стары сацыяльны кантэкст мастацтва, што прывяло да адраджэння рэалістычных партрэтаў і з’яўлення гравюр і аўтапартрэтаў, з адначасовым заняпадам такіх формаў мастацтва як вітражы або ілюмінаваныя манускрыпты. , якія з пачатку Сярэднявечча ў асноўным захоўвалі выгляд Папаў, каралёў і абатаў, цяпер малявалі бізнесменаў і іх сем’і. А ў цэрквах станавілася мала месца ад надмагілляў багацеяў.
Часаслоў, тып манускрыпта, якім звычайна валодалі свецкія мужчыны, а яшчэ часцей — свецкія жанчыны, стаў самым моцна ілюстраваным тыпам манускрыптаў з XIV стагоддзя. І з таго ж перыяду большасць мініяцюр таксама пачала вырабляцца свецкімі майстрамі, часта таксама жанчынамі. У найбольш важных цэнтрах ілюмінацыі, Парыжы і ў XV стагоддзі — гарадах Фландрыі, існавалі вялікія майстэрні, адкуль працы экспартавалі ў іншыя часткі Еўропы. У аналагічных умовах рабіліся іншыя формы мастацтва — маленькія разьба па слановай косці, вітражы, габелены і «» (танныя разьбяныя панэлі для алтароў), а майстры ў гарадах пераважна былі ўключаныя ў сістэму цахоў — гільдыя была, як правіла, сярод багацейшых у горадзе; мастакі былі членамі асаблівай Гільдыі Святога Лукі.
Свецкія прадметы, часта з выкарыстаннем сюжэтаў або рыцарскага гераізму, ствараліся ў выглядзе ілюмінаваных манускрыптаў, разьбяных рамак для люстэркаў, габеленаў, складаных залатых арнаментальных ваз для сярэдзіны стала (напрыклад, ). Стала магчымым адрозніваць паміж значна вялікай колькасцю асобных мастакоў, некаторыя з якіх атрымалі міжнародную вядомасць. Пачалі з’яўляцца калекцыянеры мастацтва, манускрыптаў сярод вышэйшай шляхты, як, напрыклад, (1340—1416), і прынтоў і іншых работ сярод людзей сярэдняга дастатку. Да канца XV стагоддзя ў багатых рэгіёнах маленькія танныя рэлігійныя прынты распаўсюдзілі мастацтва ў набліжэнні да апошняга стылю нават у хаты сялян.
Рэпутацыя ў наступныя перыяды
Сярэднявечнае мастацтва мала клапацілася уласнай гісторыяй мастацтваў і гэта адсутнасць цікавасці працягвалася ў наступныя перыяды. Адраджэнне пераважна грэбліва ставілася да сярэднявечнага мастацтва як да «варварскага» прадукту «», а сам тэрмін «готыка» быў прыдуманы адмыслова з грэблівым значэннем і ўпершыню выкарыстаны мастаком Рафаэлем Санці ў лісце 1519 для характарыстыкі за ўсё, што адбывалася ў мастацтве паміж заняпадам класічнага (антычнага) мастацтва і яго нібыта «паўторным нараджэннем» у перыяд Адраджэння. Пазней у XVI стагоддзі тэрмін быў запазычаны і папулярызаваны фларэнтыйскім мастаком і гісторыкам Джорджа Вазары, які выкарыстаў яго для прыніжэння ў цэлым архітэктуры Паўночнай Еўропы. Ілюмінаваныя манусприпты працягвалі калекцыянаваць або яны захоўваліся «пахаванымі» у манастырскіх або каралеўскіх бібліятэках. А вось карціны былі цікавыя толькі калі яны мелі гістарычныя асацыяцыі з каралеўскай сям’ёй або іншай шляхтай. Прыкладам з’яўляецца працяглы перыяд запусцення Вестмінстэрскім абацтвам, ; яно часткова ацалела толькі таму, што ў XVI—XIX стагоддзях было убудаванае ў мэблю як звычайная дошка. Пры гэтым вялікі партрэт Рычарда II добра дагладаўся абацтвам, як і іншы яго партрэт,. Як і ў перыяд самога Сярэднявечча, іншыя аб’екты часта захоўваліся толькі таму, што лічыліся рэліквіямі.
У выяўленчым мастацтве адсутнічае эквівалент «гатычнага выжывання», якое існавала ў архітэктуры, калі сама готыка спыніла існаванне, у Германіі, Англіі і Скандынавіі, а неаготыка таксама мела фокусам пераважна архітэктуру, а не жывапіс. У тыя часы разуменне парадку змянення стыляў было яшчэ даволі слабое, пра што, напрыклад, сведчыць назва адной з першых кніг пра англійскую архітэктуру працы : «An Attempt to discriminate the Styles of English Architecture from the Conquest to the Reformation» ("Спроба вылучыць стылі англійскай архітэктуры з часоў заваявання нарманамі да Рэфармацыі) 1817 года. Гэта даволі хутка змянілася ўжо ў сярэдзіне XIX стагоддзя, калі стала папулярным шанаваць сярэднявечную скульптуру і жывапіс, вядомыя як італьянскія або фламандскія «прымітывы», пад уплывам такіх аўтараў і спецыялістаў, як Джон Рэскін, Эжэн Віяле-ле-Дзюк і Аўгустус П’юджын, а таксама рамантычнага ў мастацкіх творах, напрыклад, у " " Вальтэра Скота (1819) і «» Віктора Гюго (1831). Адным з ранніх калекцыянераў «прымітываў», тады яшчэ адносна недарагіх, быў.
Сярод мастакоў нямецкага руху (з 1809) і англійскіх прэрафаэлітаў (з 1848 года) было грэбаванне прынамсі каштоўнасцямі позняга Адраджэння, але на практыцы і нягледзячы на адлюстраванне часам сярэднявечных сцэн, на іх працы ўплывала пераважна Ранняе Адраджэнне, а не гатычны ці больш раннія перыяды; ранняя графіка Джона Міле з’яўляецца пэўным выключэннем. Уільям Морыс, таксама дыскрымінуючы калекцыянер сярэднявечнага мастацтва, і, прыцягнулі больш сярэднявечнага стылю ў сваіх працах.
Да канца XIX стагоддзя шмат ілюстратараў кніг і вытворцаў дэкаратыўнага мастацтва розных відаў навучыліся ўдала выкарыстоўваць сярэднявечныя стылі? дзякуючы новым музеях, напрыклад, Музею Вікторыі і Альберта, адкрытых для гэтай мэты. У той жа час, новая акадэмічная галіна гісторыі мастацтваў, у якой дамінавалі Германія і Францыя, пільна канцэнтравалася на сярэднявечным мастацтве і дасягнула значных поспехаў у каталагізацыі і датыроўцы ацалелых твораў, а таксама ў аналізе развіцця сярэднявечных стыляў і іканаграфіі; пры гэтым перыяд Позняй Антычнасці і перыяду да Каралінгаў заставаўся мала вывучаным да XX стагоддзя.
быў першым, хто назваў і апісаў мастацтва Каралінгаў у 1837 годзе; як і многія іншыя гісторыкі мастацтва таго перыяду, ён спрабаваў знайсці і прапагандаваць нацыянальны дух уласнай нацыі ў гісторыі мастацтва, працягваючы пачынанне Гердэра XVIII стагоддзя. Вучань Куглера, выбітны швейцарскі гісторык мастацтваў Буркхарт, хоць і не быў спецыялістам у сярэднявечным мастацтве, быў важным у развіцці разумення мастацтва гэтага перыяду. Сярэднявечнае мастацтва пачалі актыўна збіраць у калекцыі, як музеі, так і прыватныя асобы, такія як, і Джон Пірпант Морган.
Пасля заняпаду неаготыкі і кельцкага адраджэння выкарыстання астраўных стыляў, антырэалістычныя і экспрэсіўныя элементы сярэднявечнага мастацтва служылі натхненнем для шматлікіх сучасных мастакоў.
Hericium
Hericium — род ядомых грыбоў сямейства.
Галерэя
Прадстаўнікі роду:
Узнясенне (Слуцк)
Узнясенне — абраз сярэдзіны XVII стагоддзя са Свята-Стэфанаўскай царквы ў г. Слуцку Мінскай вобласці. Захоўваецца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь.
Сюжэт
Хрыстос у цёмна-чырвоным хітоне, карычневым гімаціі ўзносіцца ў славе. Яго падтрымліваюць анёлы ў чырвоным, сінім, блакітным адзенні з карычневымі крыламі. Два анёлы ў белых гімаціях з карычневымі крыламі, якія стаяць на гары Елеонскай, паказваюць на Хрыста апосталам у чырвоным, вохрыстым, блакітным адзенні. Злева — вылучаная німбам Маці Божая ў блакітным хітоне, цёмна-чырвоным мафорыі. Позем светла-зялёны з карычневымі кветкамі. Фон, німбы, мандорла аграфлены. Палі чорныя з пасярэбраным раслінным арнаментам. Абраз аздоблены валікамі, «камянямі».
Паходжанне
Абраз вывезены этнаграфічнай экспедыцыяй 1921 года са Свята-Стэфанаўскай царквы г. Слуцку Мінскай вобласці.
Ікона да вайны знаходзілася ў зборах Беларускага дзяржаўнага музея ў Мінску. Была вывезена з тэрыторыі Беларусі падчас Другой сусветнай вайны. Пасля вайны перададзена на захаванне ў Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны.
Ікона раскрыта ў Дзяржаўнай цэнтральнай мастацкай рэстаўрацыйнай майстэрні Ф. А. Мадоравым,, у 1954—1956 гадах (Масква).
У 1954 годзе перададзена ў Дзяржаўны мастацкі музей БССР.
Паўночная вайна (1700—1721)
Паўночная вайна (1700—1721) — вайна Маскоўскай дзяржавы са Швецыяй за панаванне ва Усходняй Прыбалтыцы і на Балтыйскім моры.
Гадзілавіцкі сельсавет
Гадзі́лавіцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Гадзілавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Рагачоўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Рагачоўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 14 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Маластралкоўскага сельсавета (3 населеныя пункты: вёскі Княжынка, Красніца і Куставіца).
Паўночная вайна (1700—1721)
У ваеннай справе высокага ўзроўню развіцця дасягнула лінейная тактыка бою. Выдзеліўся новы від пяхоты — грэнадзёры. Кіраванне войскам і флотам было аформлена ў цэнтралізаваных органах, развівалася і арганізацыйная структура войска, узмацнілася роля рэзерву. У ходзе вайны ўвагу звярнулі супольныя ўзгодненыя дзеянні расійскіх арміі і флоту.
Гадзілавіцкі сельсавет
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1583 чалавекі, з іх 93,3 % — беларусы, 4,9 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Паўночная вайна (1700—1721)
Знешнепалітычнае становішча Маскоўскай дзяржавы ў XVII ст.
Пачатак 17 ст. у Маскоўскай дзяржаве адзначаны Смутным часам, крайнім унутраным і знешнім аслабленнем дзяржавы, чым скарысталіся Швецыя і Рэч Паспалітая. Пад пытаннем было само існаванне Маскоўскай дзяржавы, Уладзіслаў Ваза быў абраны маскоўскім царом, паводле Сталбоўскага дагавора (1617) са Швецыяй Маскоўская дзяржава цалкам страціла землі на ўзбярэжжы Фінскага заліва, Рэч Паспалітая, паводле Дэўлінскага перамір’я (1618) вярнула сабе Смаленскую і Северскую землі. Толькі ў 1634, пасля паражэння маскоўскіх войскаў пад Смаленскам і заключэння Палянаўскага мірнага дагавора на ўмовах Дэўлінскага перамір’я, быў выкуплены ва Уладзіслава Вазы тытул цара маскоўскага.
Маскоўская дзяржава спрабавала ўзяць рэванш падчас працяглых і цяжкіх для ўсіх бакоў войнаў з Рэччу Паспалітай і Швецыяй у 1650-1660-х, паводле Андрусаўскага перамір’я (1667) зноў атрымала Смаленск, а таксама авалодала левабярэжнай Украінай і Кіевам. Але змяніць умовы Сталбоўскага дагавора са Швецыяй не здолела. Швецыя была моцнай ваеннай дзяржавай, а сіл Маскоўскай дзяржавы яўна бракавала, пагатоў адначасова ішла вайна з Рэччу Паспалітай. У адносінах са Швецыяй у 2-й палове 17 ст. устанавілася раўнавага.
Вайна 1650-1660-х гадоў падарвала не толькі сілы Рэчы Паспалітай, але і сілы Маскоўскай дзяржавы, поспехі якой цяжка лічыць значнымі ў параўнанні з выдаткаванымі рэсурсамі. Гэта быў пералом у адносінах паміж гэтымі дзвюма дзяржавамі, абумоўлены роўнасцю сіл і наяўнасцю агульнай небяспекі — экспансіі Асманскай імперыі ва Усходнюю Еўропу, былі нават спробы скласці антыасманскі саюз.
Тымчасова Маскоўская дзяржава штогод выплачвала буйныя сумы феадальным вярхам Крымскага ханства, аднак гэта не забяспечвала бяспеку паўднёвых межаў. Амаль кожны год з вясною крымскія татары ўрываліся ў межы Маскоўскай дзяржавы — зводзілі ў палон насельніцтва, быдла, знішчалі значныя матэрыяльныя рэсурсы, што сур’ёзна тармазіла развіццё прадукцыйных сіл, перашкаджала ўцягванню ў гаспадарчае абарачэнне найбольш урадлівых глеб, развіццю земляробства і жывёлагадоўлі на значнай і самай урадлівай частцы Маскоўскай дзяржавы. Прыходзілася, апроч штогадовых выплат у Крым, выдаткоўваць вялікія сродкі на рамонт і будаўніцтва абарончых пабудоў — «засечных ліній». Надзённыя патрэбы гаспадарчага развіцця патрабавалі ад маскоўскага ўрада рашучай барацьбы з крымскімі татарамі, прыняцця эфектыўных мер па забеспячэнні бяспекі паўднёвых межаў, гэта ў сваю чаргу вяло да буйных сутыкненняў з Крымскім ханствам і Асманскай імперыяй, якая стаяла за ім. Да таго ж бракавала і рэсурсаў, данскія казакі захапілі Азоў і на працягу 2 гадоў трымалі яго, але маскоўскі цар Аляксей не змог выдаткаваць рэзерваў для падтрымкі і казакі пакінулі горад.
Ваенныя сутыкненні з Крымскім ханствам і Асманскай імперыяй у 1670-1680-я гады, у тым ліку ў саюзе з Рэччу Паспалітай, Аўстрыяй і Венецыяй не прынеслі поспехаў, якія маглі бы палепшыць пазіцыі Маскоўскай дзяржавы на поўдні. Тымчасова гэта быў практычна першы стратэгічны саюз Маскоўскай дзяржавы з еўрапейскімі краінамі, які зваўся Святым і на карту была пастаўлена рэпутацыя Маскоўскай дзяржавы ў еўрапейскай палітыцы. З 1677 года Маскоўская дзяржава была ў стане вайны з Асманскай імперыяй, але два паходы на Крым, узначаленыя фаварытам Соф’і В. В. Галіцыным, былі няўдалыя, прынеслі вялікія нягоды і страты маскоўскаму войску, наклалі негатыўнае адценне на ўсё кіраванне Соф’і. Аднак, менавіта на гэтым напрамку Маскоўскай дзяржаве больш за ўсё былі неабходныя поспехі. У 1686 годзе ўжо пры малалетніх царах Іване і Пятры з Рэччу Паспалітай быў нарэшце заключаны вечны мір. Што падвышала шанцы спрыяльнага рашэння крымска-асманскага пытання.
Мэты і задачы знешняй палітыкі Пятра I, Вялікае пасольства
З пачаткам самастойнага кіравання Пятра яго знешняя палітыка спачатку не мела вызначанага кірунку і вызначалася несуцішнай актыўнасцю і мітуснёй у выбары аб’ектаў прыкладання высілкаў дзяржавы. Ён будуе караблі ў Архангельску, з думкай ці нельга праз Паўночны акіян пракласці шлях у Кітай і Індыю. Потым гэтая думка набывае больш сур’ёзныя, рэальныя рысы, Пётр звярнуў сваю дзейнасць да Каспійскага мора, праз якое зручней мець гандлёвыя сувязі са краінамі Азіі, на што даўно зазначалі маскоўскаму ўраду, але і гэтая думка неўзабаве была адкінутая маладым маскоўскім царом. Нарэшце вострая дзяржаўная неабходнасць, бачная ўсім, і парады фаварытаў прыводзіць яго да думкі, што для нармальнага развіцця і міжнароднага прэстыжу Маскоўскай дзяржавы неабходна з поспехам завяршыць вайну з Асманскай імперыяй або хоць дабіцца прамежкавых поспехаў у гэтым напрамку.