cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лусія Фрэй
Працы
Эпонім «сіндром Фрэй» быў уведзены ў медыцынскую літаратуру Генрыкам Хігерам у 1926 годзе і ў 1932 годзе Басо. У знак прызнання ранейшых апісанняў гэтага сіндрому яго таксама часам называюць сіндромам Байларгера, сіндромам Фрэя-Байларгера або сіндромам Дзюпюі.
Акрамя гэтай важнай працы, Фрэй апублікавала артыкулы пра ўплыў раслінных ядаў на дэгенерацыю спіннога мозгу, тапаграфію ствала мозгу , бакавы аміятрафічны склероз  , суставы Шарко, анеўрызмы спляценняў мазгавога рэчыва  , кісты страўнічкаў галаўнога мозгу , пухліны клівуса , пухліны лобнай долі і рэтрапленіальныя пухліны.
Бібліяграфія
Поўны спіс твораў Лусіі Фрэй (яна з’яўляецца адзіным аўтарам, калі не пазначана іншае) :
Малышэвічы (Слонімскі раён)
Малышэ́вічы (, Малышевичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзераўноўскага сельсавета.
Грунтвага
Грунтвага, ці ватэрпас (waterpass, waterpas от «вада» +  «адрэгуляваць») — вымяральная прылада прамавугольнай формы з пластыка, дрэва ці металу з усталяванымі ў ім празрыстымі колбамі (вочкамі), запоўненымі вадкасцю. Грунтвага выкарыстоўваецца для ацэнкі адпаведнасці паверхняў вертыкальнай ці гарызантальнай плоскасці, а таксама для вымярэння вуглавога адхілення паверхні ад гарызанталі ці вертыкалі.
2010 год у гісторыі астраноміі
2010 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Медаль «За абарону Сталінграда»
Медаль «За абарону Сталінграда» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 снежня 1942 г. Аўтар малюнка медаля - мастак Н. І. Маскалёў.
Медалём "За абарону Сталінграда" узнагароджваліся ўсе ўдзельнікі абароны Сталінграда - вайскоўцы Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУС, а таксама асобы з грамадзянскага насельніцтва, якія прымалі непасрэдны ўдзел у абароне. Перыядам абароны Сталінграда лічыцца 12 ліпеня - 19 лістапада 1942 года.
Медаль «За абарону Сталінграда» носiцца на левым боку грудзей i пры наяўнасцi iншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля «За абарону Севастопаля».
Станам на 1 студзеня 1995 медалём "За абарону Сталінграда» ўзнагароджана прыблізна 759560 чалавек.
Апісанне медаля
Медаль «За абарону Сталінграда» вырабляецца з латуні і мае форму правільнага круга дыяметрам 32 мм.
На вонкавым боку медаля - група байцоў з вінтоўкамі наперавес. Над групай байцоў, з правага боку медаля, лунае сцяг, а з левага боку бачныя абрысы танкаў і самалётаў, якія ляцяць адзін за адным. У верхняй частцы медаля, над групай байцоў, пяціканцовая зорачка і надпіс па краі медаля «За абарону Сталінград». Бок медалі абрамлены выпуклым борцікам.
На адваротным боку медаля надпіс «ЗА НАШУ САВЕЦКУЮ РАДЗІМУ». Над надпісам намаляваны серп і молат.
Усе надпісы і малюнкі на медалі выпуклыя.
Медаль пры дапамозе вушка i кольца злучаецца з пяцiвугольнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай аліўкавага колеру з падоўжнай чырвонай палоскай, шырынёй 2 мм, пасярэдзіне. Шырыня стужкі 24 мм.
Гаварскі дзяржаўны ўніверсітэт
Гісторыя
Заснаваны 5 мая 1993 года. Гэта буйнейшая навучальная ўстанова ў правінцыі Гегаркунік з 4 факультэтамі. Універсітэт надае ступені бакалаўра і магістра ў галіне філалогіі, прыродазнаўчых, гуманітарных і эканамічных навук. У цяперашні час ва ўніверсітэце навучаецца больш за 2 400 студэнтаў.
ESTCube-1
ESTCube-1 — першы эстонскі спадарожнік, запушчаны 7 мая 2013 ракетай-носьбітам Vega. Распрацаваны студэнтамі Тартускага ўніверсітэта ў межах эстонскай спадарожнікавай праграмы паводле стандарту CubeSat, выніковыя памеры спадарожніка склалі 10×10×10 см, аб’ём 1 літар, маса 1,33 кг.
Акрамя непасрэдна адукацыйнай, спадарожнік мае і навуковую мэту. На борце спадарожніка разгорнуты электрычны ветразь, вынайдзены фінскім навукоўцам Пекам Янхуненам. Такім чынам ESTCube-1 стаў першым у свеце спадарожнікам, што выкарыстоўвае электрычны парус. Будуць праведзеныя выпрабаванні па яго разгортванні, змяненні хуткасці спадарожніка і выніковым вяртанні на Зямлю.
Агульны кошт праекту (уключаючы запуск) склаў €100 000, большая частка з якіх (€70 000) была сплочана за кошт сяброўскага ўнёску Эстоніі як удзельніцы Еўрапейскага касмічнага агенцтва.
Ключаткі
Ключа́ткі (, Ключатки) — вёска ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Свірскага сельсавета.
Гісторыя
У 1868 г. існавалі 2 вёскі Ключаткі — у Свірскай воласці (5 двароў, 43 жыхары) і ў Шэметаўскай воласці (2 двары, 19 жыхароў) Свянцянскага павета Віленскай губерні. У 1904 г. адпаведна 75 і 55 жыхароў, ў 1908 г. 8 двароў, 54 жыхара і 8 двароў, 59 жыхароў. З 12.10.1940 г вёска ў Шэметаўскім сельсавеце Свірскага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай абласцей, з 31.08.1959 г. Мядзельскага раёна, з 20.01.1960 г. у Мінскай вобласці, з 10.05.1960 г. у Свірскім гарпасялковым савеце. У 1949 г. жыхары вёскі аб'ядналіся ў калгас «Перамога». З 1960 вёска ў складзе саўгаса «Свір» (цэнтр — г.п. Свір), з 04.09.1991 г. — калгаса «Свір».
У 2013 годзе Свірскі пасялковы савет быў скасаваны, і Ключаткі ўвайшлі ў склад Свірскага сельсавета.
Выгаранне
«Выгаранне» (Børning) — нарвежскі камедыйны баявік 2014 года рэжысёра, прадзюсарскай кампаніі «».
Каляюгі
Каляю́гі (, Колеюги) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 16 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 71 км ад Мінска, 2 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Назва
У аснове кораня назвы вёскі ляжыць слова «каляіна, каляюга» — выбоіна на дарозе.
Гісторыя
У 1897 годзе ўрочышча ў Амельнянскай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
З канца лютага 1918 года тэрыторыя акупаваная войскамі Германскай імперыі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Жыхары Амельнянскай воласці накіроўвалі звароты ў Народны Сакратарыят Беларусі са скаргамі на дзеянні нямецкіх акупацыйных улад. У снежні 1918 года занята Чырвонай Арміяй, з 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Савецкай Беларусі, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР. У час польска-савецкай вайны ў жніўні 1919 — ліпені 1920 гадоў пад акупацыяй Польшчы (Мінская акруга ГУУЗ).
З 31 ліпеня 1920 года ў Беларускай ССР.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года тэрыторыя вёскі пад акупацыяй Германіі.
У 1960 годзе мела статус пасёлка.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Патрыйскі ўніверсітэт
Патрыйскі ўніверсітэт (Πανεπιστήμιο Πατρών) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Патры.
Агульная характарыстыка
Універсітэт лічыцца адной з буйнейшых і лепшых вышэйшых навучальных устаноў Грэцыі і ўваходзіць у лік 200 лепшых універсітэтаў свету па асобных прадметных галінах.
У 2019 годзе колькасць студэнтаў складала каля 34 000 чалавек (30 000 на ўзроўні бакалаўрыяту і 4 000 на ўзроўні аспірантуры). Ён налічвае 700 выкладчыкаў, 200 навуковых супрацоўнікаў і 450 чалавек адміністрацыйнага персаналу і ўключае 7 школ (факультэтаў) і 35 кафедраў.
Медаль «За абарону Масквы»
Медаль «За абарону Масквы» заснавана Указам Прэзідыума ВС СССР ад 01.05.1944 аб заснаванні медаля «За абарону Масквы». Аўтар малюнка медалі - мастак М. І. Маскалёў.
Медалём "За абарону Масквы" узнагароджваліся ўсе ўдзельнікі абароны Масквы:
Медаль «За абарону Масквы» носiцца на левым боку грудзей i пры наяўнасцi iншых медалёў СССР размяшчаецца пасля медаля "За абарону Ленінграда".
Станам на 1 студзеня 1995 медалём "За абарону Масквы" ўзнагароджана прыблізна 1.028.600 чалавек.
Спасылкі
Медалі і ордэны СССР
Пракопіс Паўлопулас
Пракопіс Паўлопулас (Προκόπης Παυλόπουλος; нар., Каламата, Грэцыя) — грэчаскі палітык, прэзідэнт Грэцыі (2015—2020).
Энгельгальм (камуна)
Камуна Энгельгальм (Ängelholms kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Пракопіс Паўлопулас
18 лютага 2015 года прэм’ер-міністр Алексіс Цыпрас прапанаваў кандыдатуру палітыка ад партыі «Новая дэмакратыя» (правацэнтрысцкая) Пракопіса Паўлопуласа на пасаду прэзідэнта краіны. У гэты ж дзень Пракопіс Паўлопулас быў абраны прэзідэнтам Грэцыі.
Энгельгальм (камуна)
Насельніцтва
Насельніцтва складае 39 726 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 9 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Востраў Каляд
Востраў Каляд, Востраў Раства (Christmas Island) — тэрыторыя Аўстраліі ў Індыйскім акіяне. Насельніцтва вострава складае 1402 чалавекі (2009). Сталіца — Флаін-Фіш-Коўв.
Геаграфія
Востраў ляжыць на адлегласці за 2600 км ад аўстралійскага горада Перт, 500 км ад сталіцы Інданезіі Джакарты і за 975 км ад Какосавых астравоў.
Гэты пакрыты джунглямі аскепак старажытнага суперкантынента Гандвана не мае прыбярэжнай водмелі (дно рэзка сыходзіць на глыбіню, якая складае прыкладна 5000 м) і акружаны вострымі скаламі. Паласа бар’ерных рыфаў знаходзіцца на адлегласці 200 метраў ад берага.
Востраў вулканічнага паходжання, фактычна ўяўляе сабой вяршыню старажытнага вулкана. Паверхню яго ўтварае падняты над вадой каралавы рыф вышынёй 357 метраў.
Геаграфічная ізаляванасць прывяла да вельмі высокага працэнта эндэмічных відаў. Таксама востраў з’яўляецца пунктам, праз які штогод мігруюць мільёны крабаў.
Гісторыя
Востраў быў адкрыты ў 1643 годзе капітанам англійскага карабля «Роял Мэры» пад кіраўніцтвам Уільяма Майнарса. Мараплавец са сваёй камандай па заданні Брытанскай Ост-Індскай кампаніі займаўся даследаваннем усходняй часткі Індыйскага акіяна. Даследаваць востраў было вельмі складана. Перашкоду ўяўляла непраходная паласа рыфаў.
Уладзікаўказ
Горад размешчаны на Паўночным Каўказе, па абодвух берагам ракі Церак, на Асецінскай нахільнай раўніне, за 30 км ад Дар’яльскай цясніны, у пачатку Ваенна-Грузінскай дарогі.
Востраў Каляд
Гісторыя
Падрабязнае апісанне гэты невялікі ўчастак сушы атрымаў толькі праз 40 гадоў дзякуючы Уільяму Дэмпіру — англійскаму мараплаўцу, які ўмела сумяшчаў навуковую дзейнасць (вывучаў вятры і плыні) з пірацкім промыслам.
Уладзікаўказ
Кліматычныя ўмовы: умераны кліматычны пояс, змякчэлы блізкасцю гор. Сярэдняя тэмпература студзеня: −2,7 °C. Сярэдняя тэмпература ліпеня: +23,5 °C.
Востраў Каляд
Гісторыя
Вялікая навуковая экспедыцыя 1887 года сабрала тут узоры чыстага фасфарыту. Вялікабрытанія абвясціла востраў Раства сваёй уласнасцю, пачалася яго каланізацыя. Вельмі паспяховая, трэба прызнаць. Ужо ў 1900 годзе гэты востраў стаў часткай англійскай калоніі пад назвай Сінгапур. Потым была Другая сусветная вайна, у ходзе яе востраў Раства быў акупаваны Японіяй. А ў 1958 годзе яго перадалі Аўстраліі.
Насельніцтва
Пастаяннае насельніцтва на гэтым цяжкадаступным востраве з’явілася, калі тут знайшлі вялікія радовішчы фасфатаў і пачалі актыўна іх распрацоўваць. Да працэсу былі прыцягнуты шматлікія наёмныя работнікі з Сінгапура, Малайзіі і Кітая, нашчадкі якіх цяпер засяляюць гэты ўчастак сушы. Сучасныя жыхары ў большасці сваёй вызнаюць будызм, але нямала тут і хрысціян.
Востраў доўгі час быў мэтай нелегальных мігрантаў з Паўднёва-Усходняй Азіі — так званых «людзей у лодках». Хоць лодкі неаднойчы ўразаліся ў вострыя рыфы, і бежанцы гінулі. Пасля таго як пачала ўвасабляцца дактрына прэм’ер-міністра Аўстраліі Джона Ховарда, вядомая як Pacific Solution, паток лодачнікаў значна паменшыўся. Урад зацвердзіў праз парламент дакумент, які выключыў востраў з аўстралійскай міграцыйнай зоны, што азначала: бежанцы, якія прыбылі на востраў, не могуць аўтаматычна прэтэндаваць на атрыманне адпаведнай візы, якая дазваляе застацца ў Аўстраліі і атрымаць абарону.
Уладзікаўказ
Чыгуначная станцыя. Прадпрыемствы харчовай і лёгкай прамысловасці, машынабудаванне, каляровая металургія і інш. Сярод буйнейшых прамысловых прадпрыемстваў: завод «Электрацынк» (вытворчасць цынку, свінцу і пабочных прадуктаў: сернай кіслаты і г. д.); завод «Пабедыт» (вытворчасць цвёрдых сплаваў); завод «ОЗАТЭ» (электраабсталяванне); завод ФГУП «Гран» (прыборы начнога бачання), гарбарня; Уладзікаўказскі вагонарамонтны завод і інш.
Востраў Каляд
Эканоміка
Здабыча фасфатаў многія дзесяцігоддзі была адзіным значным відам эканамічнай дзейнасці, але ў снежні 1987 года ўрад Аўстраліі з прычыны нізкай рэнтабельнасці закрыў мясцовыя шахты. Праўда, у 1991 яны былі «рэанімаваныя» прыватным кансорцыумам, ён уключаў многіх колішніх шахцёраў, што выступалі ў якасці акцыянераў.
Каб хоць дыверсіфікаваць эканоміку, мясцовыя ўлады ў 1993 годзе адкрылі курортны комплекс з казіно, будаўніцтва якога абышлося ў 34 мільёны долараў. Праект быў закліканы стымуляваць развіццё турызму. Але ў 1998 годзе ён быў закрыты ў сувязі са спадам попыту на фоне сур’ёзнага эканамічнага крызісу ў Азіі. А ў 2011 — зноў адкрыты, цяпер ужо без казіно, на дзейнасць якога аўстралійскі ўрад не выдаў ліцэнзію.
Востраў пазіцыянуецца як адно з самых лепшых месцаў у свеце для экатурызму. Значная частка вострава (63 %) выдзелена пад Нацыянальны парк, на тэрыторыі якога ёсць у тым ліку некалькі ўчасткаў першаснага лесу (гэта значыць лесу, які ніколі не змяняўся ні пад уздзеяннем гаспадарчай дзейнасці, ні з прычыны прыродных стыхійных бедстваў).
У 2001 годзе аўстралійскія ўлады пагадзіліся падтрымаць стварэнне камерцыйнага касмадрома на востраве Раства, аднак рэалізацыя гэтага праекта застаецца пад пытаннем.
Дзмітрый Сцяпанавіч Кацярыніч
Дзмі́трый Сцяпа́навіч Кацяры́ніч (,, Брэсцкая вобласць ) — беларускі дзяржаўны дзеяч, міністр прамысловасці Рэспублікі Беларусь (2011—2014).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт, кафедру тэхналогіі нафтахімічнага сінтэзу і перапрацоўкі палімерных матэрыялаў.
Працаваў на ААТ «Белшына» галоўным інжынерам. З 25 студзеня 2006 года выконваў абавязкі гэндырэктара ААТ «Белшына». 13 красавіка 2006 года Аляксандр Лукашэнка прызначыў яго генеральным дырэктарам ААТ «Белшына».
4 лютага 2011 прызначаны міністрам прамысловасці Беларусі.
27 снежня 2014 года прызначаны генеральным дырэктарам ААТ «Мінскі аўтамабільны завод» — кіруючай кампаніяй холдынга «БЕЛАЎТАМАЗ»
Allium heteronema
Allium heteronema — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Кітая.
Апісанне
Цыбуліна цыліндрычная, дыяметрам 0.8-1 см; абалонка цёмна-карычневая. Лісткі амаль роўныя сцяблу, 3-7 мм шырынёй, верхавіны доўга завостраныя. Сцябло 25-30 см, цыліндрычнае, вуглаватае, пакрытая ліставымі похвамі толькі ў аснове. Парасонік мала-кветкавы. Калякветнік пурпурна-блакітны; знешнія сегменты вузка-яйцападобныя, 7-7. 5 × 2-2.7 мм; унутраныя вузка даўгаватыя, 8 8 × 2.5-2.7 мм. Перыяд цвіцення: жнівень.
Распаўсюджанне
Эндэмік усходняга Сычуаня, Кітай.
Гарыскі дзяржаўны ўніверсітэт
Гарыскі дзяржаўны ўніверсітэт (Վանաձորի Հովհաննես Թումանյանի անվան Պետական Համալսարան) — армянская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у горадзе Гарыс.
Петэр Форсберг
Петэр Маціяс Форсберг (шв.: Peter Mattias Forsberg; нар., Эрншэльдсвік) — выбітны шведскі хакеіст, цэнтральны нападнік. Двухразовы алімпійскі чэмпіён, двухразовы чэмпіён свету і двухразовы ўладальнік Кубка Стэнлі. Адзін з трох хакеістаў за ўсю гісторыю, хто здолеў выйграць кожны з гэтых трох турніраў не менш за 2 раз (акрамя Форсберга — Вячаслаў Фяцісаў і Ігар Ларыёнаў).
Шкіпер Клемент
Клемен Андэрсен, «Шкіпер Клемент» (Klemen Andersen "Skipper Clement") (13 лістапада 1485 года, Ведстэд, прыход Обю, Дацкае каралеўства (Кальмарская ўнія) — 9 верасня 1536 года, Вібарг, Дацкае каралеўства) — дацкі капітан і лідар паўстанцаў.
Петэр Форсберг
Уладальнік Арт Рос Трофі (лепшага бамбардзіру) і Харт Мемарыял Трофі (самаму каштоўнаму гульцу рэгулярнага чэмпіянату). Таксама ў 1995 годзе атрымаў Колдэр Трофі (лепшага пачаткоўцу). Пяць разоў удзельнічаў у «Матчы ўсіх зорак НХЛ».
6 лютага 2011 года абвясціў аб аднаўленні кар’еры і падпісанні кантракта з «Каларада Эвеланш». Аднак пасля двух праведзеных матчаў, 14 лютага 2011 г. абвясціў аб канчатковым сыходзе з хакея.
Шкіпер Клемент
Клемен нарадзіўся ў Ведстэдзе, у Венскім сісле, верагодна, ён быў сынам фермера-ўласніка Андэрса Клементсена і Анэ Андэрсдатэр К’ерульф. Стаўшы дарослым, ён стаў гандляром у Ольбарзе, а затым шкіперам (мянушка) і віцэ-адміралам на чале з Крысціянам II. Нават пасля таго, як Крысціян збег у Нідэрланды ад паўсталай шляхты ў 1523 годзе, а яго дзядзька Фрэдэрык I стаў каралём, Клемен захаваў вернасць Крысціяну і служыў яму каперам. У 1525 годзе падняў мяцеж супраць Фрэдэрыка I і займаўся каперствам на службе ў Крысціяна II. Пазней далучыўся да графа Хрыстафа Альдэнбургскага ў Любеку. Таксама ён удзельнічаў у няўдалай спробе Крысціяна вярнуць Нарвегію ў 1531—1532 гадах.
Лютэранская партыя аддавала перавагу герцагам Крысціяна III, а каталіцкая — яго малодшаму брату Гансу Шлезвіг-Гольштэйн-Хадэрслеўскі. Зрынуты кароль Крысціян II, які сядзеў у якасці вязня ў Сёнэрборгскім замку, быў каралём, якога жадаў народ. Хрыстаф Альдэнбургскі, стрыечны брат як Крысціяна II, так і Крысціяна III, заявіў, што хоча вярнуць звергнутага і палоннага караля на трон. Пры падтрымцы бурмістра Любека Юргена Вуленвевера, ён высадзіўся ў Данію. Калі ў ліпені 1534 года дацкі рыксрот нарэшце прыняў Крысціяна ІІІ новым каралём, большая частка Даніі ўжо знаходзілася ў яго руках і яго саюзнікаў.
У 1534 годзе ён падняў ютландскіх сялян на паўстанне на падтрымку Крысціяна ІІ. Сялянскае паўстанне стала вядома як вайна Клемента і гэта было часткай Графскай вайны 1534—1536 гадоў. Клемен пачаў вайну ў Венскім сісле, дзе сяляне, якія моцна ненавідзелі дваран, палілі сядзібы і старанна падтрымлівалі каталіцкага епіскапа Сцюге Крумпена. Дваранін Баге Палесен Грыіс, чыі маёнткі згарэлі дашчэнту, прыйшоў да Клемена ў Ольбарг, каб забіць яго на падставе яго жадання далучыцца да паўстання і атрымаць падзяку дваранскіх сіл. Грыіс адзін напаў на Клемена са сваім кінжалам, але Клемена выратавалі яго даспехі, якія ён насіў пад адзеннем. Пры уцёках адтуль, Грыіс быў забіты сялянамі.
Аднак Клемен Андэрсен не ўступіў у саюз з графам Альдэнбурга і гарадамі Капенгаген, Мальмё і Любекам. Калі ў лістападзе 1534 вайна з Любекам скончылася Стакельсдорфскім мірам, кароль Крысціян III змог засяродзіць свае сілы на падаўленні паўстання.
Камандуючы будучага караля графа Крысціяна Ёхан Рантцаў восенню адціснуў войска паўстанцаў назад у Ольбарг, дзе пасля некалькіх дзён аблогі, 18 снежня 1534 года быў узяты штурмам і разрабаваны, а практычна ўсе абаронцы, якіх было каля 700 чалавек, на чале са шкіперам былі забітыя. Клемен быў неўзабаве затрыманы ў Старвордзе на ўсход ад Ольбарга. Шкіперу Клемену атрымалася пазбегнуць крывавай бойні ў Ольбарзе, але праз некалькі дзён пасля гэтага ён быў адданы і ўзяты ў палон фермерам. У якасці зняволенага, ён сядзеў у Колдзінгхусе, пакуль 9 верасня 1536 года не быў абезгалоўлены, яго цела было падзелена на чатыры часткі і прымацавана да чатырох кольяў, а яго галаву апранулі ў свінцоваю карону, пасля чаго ён быў пагружаны ў Вібаргскі ландстынг.
Сям’я
Клемен ажаніўся з Марынай Сёрэнсдатэр Мунк, якая нарадзілася каля 1490 года ў Торнгордзе на тэрыторыі прыхода Обю, а яе бацькамі былі Сёрэн Педэрсен Мунк і Гертруда Палісдатэр. Яны мелі трох дзяцей:
Ацэнка
Пазнейшыя гісторыкі і пісьменнікі-фантасты захапляліся Клеменам як рэвалюцыйнай фігурай і змагаром за правы простага чалавека. Таксама ім захапляюцца як мясцовым героем Паўночнай Ютландыі, і ў 1931 годзе там была ўсталяваная статуя. Глыбіня яго сацыяльнай або ідэалагічнай ўцягнутасці недаказана, але як апошняга актыўнага і, магчыма, самага ўплывовага сялянскага паўстанца ў Гісторыі Даніі яго можна разглядаць як дацкую паралель Уоту Тайлеру ў Англіі, Томасу Мюнцеру ў Германіі і Емяльяну Пугачову ў Расіі.
Зімнік
Назву Зі́мнік маюць:
Homo erectus
Homo erectus, або чалавек прамаходзячы (архантрапы) — выкапнёвы від людзей, які разглядаюць як непасрэднага продка сучасных людзей.
Даследаванне геному X-храмасомы ў 2008 годзе прывяло да высновы, што азіяцкі від Homo erectus цалкам мог скрыжоўваюцца з Homo sapiens і быць продкам сучасных людзей па змяшаным лініях (не прамой мужчынскі і не прамой жаночай).
Геаграфія рассялення
Homo erctus былі параўнальна шырока распаўсюджаныя па Старому Свету і распадаліся на шэраг лакальных падвідаў. За афрыканскім падвідам замацавалася назва Homo ergaster, хоць да афрыканскіх Homo erectus адносяць таксама атлантрапа і радэзійскага чалавека. За еўрапейскім падвідам замацавалася назва гейдэльбергскага чалавека, хоць існавалі і «дагейдэлбергскія» эрэктусы (Homo antecessor). Ва Усходняй Азіі жылі два падвіды: больш прымітыўныя яванскія пітэкантрапы з Інданезіі і больш прагрэсіўныя сінантрапы з Кітая (з Кітая таксама вядомы ланьцяньскі чалавек, больш архаічны, чым сінантрап).
Гісторыя выяўлення
У 1890 года галандскі лекар Эжэн Дзюбуа адправіўся на востраў Ява ў пошуках «адсутнага звяна» паміж малпападобнымі продкамі і сучасным чалавекам — «пітэкантрапа» (малпачалавека) — існаванне якога было раней гіпатэтычна прапанавана Э. Гекелем. Праз месяц раскопак на беразе ракі Сола каля вёскі Трыніль быў знойдзены скамянелы карэнны зуб малпы, а яшчэ праз месяц, у кастрычніку 1891 года — чэрапная накрыўка, пасля чаго Дзюбуа робіць выснову, што гэтыя часткі належаць буйной чалавекападобнай малпе. Яшчэ праз год у 14 метрах ад месца знаходкі была знойдзена чалавечая сцегнавая костка, якая была таксама аднесена да рэшткаў невядомай малпападобнай істоты. Па форме сцегнавой кості быў зроблены вывад аб прамахаджэнні, а сам новы від названы Pithecantropus erectus (малпачалавек прамаходзячы).
У 1930-я гады Густаў фон Кёнігсвальд выявіў іншыя, меўшыя лепшую ступень захаванасці, рэшткі явантрапа, або салойскага чалавека (Homo erectus soloensis) на востраве Ява (мястэчка Моджокерто каля Сангірана), пасля чаго сумненні ў прыналежнасці пітэкантрапа да роду Homo адпалі. У 1940 годзе Эрнст Майр прапанаваў адносіць гэтыя астанкі да віду «чалавек прамаходзячы» (Homo erectus erectus).
У 1927 годзе выкапневыя рэшткі Homo erectus былі выяўленыя ў Кітаі, спачатку ў гроце Чжаўкаўдзянь паблізу Пекіна, затым у іншых месцах, дзе ён атрымаў назву «сінантрап» (кітайскі чалавек), ці Homo erectus pekinensis. У 1963 годзе ў Ланьцяне была знойдзена сківіца, вызначаная даследчыкамі як больш старажытны від сінантрапа — ланьцяньскі чалавек (Homo erectus lantianensis), а ў 1965 годзе ў паўднёвакітайскай правінцыі Юньнань былі выяўленыя зубы і каменныя прылады Юаньмоўскага чалавека.
21 кастрычніка 1907 года ўпершыню былі знойдзены рэшткі еўрапейскай разнавіднасці Homo erectus: падчас раскопак у Маўэры рабочы Даніэль Хартман знайшоў сківіцу, перадаў знаходку прафесару Гайдэльбергскага універсітэта Ота Шэтэнзаку, які ідэнтыфікаваў ўзор і даў яму назву Гайдэльбергскага чалавека. Пазней падобныя знаходкі былі зробленыя ў Венгрыі (1965), Чэхіі (1968), Германіі (1974) і ў Афрыцы (1935-1955).
Знешні выгляд
Homo erectus мелі нізкі рост (1,2—1,5 м) і прамую хаду. Аб тым, што спосабам перамяшчэння служыла прамахаджэнне (адкуль і назва віду), сведчыць будова сцегнавой косткі, ідэнтычнай такой у сучаснага чалавека. Характарызаваліся архаічнай будовай чэрапа (тоўстыя сценкі, нізкая лобная костка, выступаючыя надвочнічныя валікі, скошаны падбародак). Аб'ём мозга дасягаў 850-1200 см³, што больш, чым у Homo habilis, але некалькі менш, чым у Homo sapiens і Homo neanderthalensis. Палавы дымарфізм быў ярчэй выяўлены, чым у сучаснага чалавека.
Побыт і лад жыцця
Галоўным заняткам Homo erectus быў пастаянны пошук пражытка. Акрамя збіральніцтва карэнняў, ягад і іншых раслінных пладоў, якіх для падтрымання іх жыццядзейнасці было недастаткова, яны перыядычна палявалі на розных жывёл, часцей дробных, але часам і буйных. Раннепалеалітычныя знаходкі, выяўленыя ў 1954—1955 гадах у Алжыры, прыадчынілі падрабязнасці ладу жыцця чалавекападобных істот таго часу. Паблізу з косткамі Homo erectus былі выяўленыя часткі шкілетаў насарогаў, сланоў, гіпапатамаў і жырафаў. Побач знаходзіліся каменныя прылады працы.
Небяспека, што чакала Homo erectus на кожным кроку, вымушала іх аб'ядноўвацца ў вялікія ўстойлівыя сямейныя калектывы, у дачыненні да якіх у савецкай гістарычнай літаратуры зацвердзілася паняцце «першабытны статак» або праабшчына.
Даследаванне матэрыялаў прылад на стойбішчах ў Афрыцы паказала, што апошнія з'яўляліся пастаяннымі. Мяркуючы па прасторным даследаваным жытлам, у адным памяшканні на працягу доўгага часу суіснавалі некалькі пакаленняў вялікага сямейства. Аб'яднанне ў праабшчыны спрыяла аблягчэнню палявання на буйных жывёл, акрамя якой эрэктусы маглі займацца рыбалкай, часцей за ўсё, ловячы рыбу голымі рукамі.
На думку спецыялістаў-антраполагаў, у грамадстве эрэктусаў адбываліся сутычкі, якія часцяком прыводзілі да смерці тых ці іншых членаў абшчыны, а ў галодныя часы звычайным з'яўляўся канібалізм. Каб мірна суіснаваць у такім прымітыўным грамадстве, трэба было прыкладаць немалыя намаганні, якія б дазвалялі ўтаймаваць першабытныя інстынкты. З гэтай мэтай, выпрацоўваліся нейкія агульнапрынятыя нормы паводзін, для кантролю над выкананнем якіх паўстала неабходнасць у важаках, якім адводзілася кіруючая роля.
У адрозненне ад сучасных людзей, на ранняй стадыі ў Homo erectus яшчэ не існавала строгіх сэксуальных абмежаванняў і фактычна панаваў праміскуітэт. Аднак на позняй стадыі ў іх статках перыядычна узнікалі ўстойлівыя сямейныя пары, калі які-небудзь самец, выяўляючы агрэсію ў адносінах да сваіх супляменнікаў, выбіраў пэўную самку, як гэта мастацкі апісана ў гістарычнай аповесці Джэка Лондана «Да Адама» (1907).
Калі вялікую частку жыцця самцоў займала паляванне або сутыкненні з-за асабістага суперніцтва, самкі займаліся побытам, гадавалі дзяцей, даглядалі параненых і хворых. Уключэнне ў паўсядзённы рацыён Homo erectus мяса дапамагло вырашыць праблему забеспячэння арганізма надзейнымі крыніцамі папаўнення энергетычнага запасу, неабходнага для выканання цяжкай фізічнай працы. А выкарыстанне ў ежу розных раслін з'яўлялася выдатным спосабам пазнання іх гаючых уласцівасцяў, што можна лічыць першымі крокамі да лячэння.
Навука валодае фактамі праявы Homo erectus калектыўнага клопату пра хворых супляменнікаў. Так, на выяўленай Дзюбуа на о-ве Ява сцегнавой костке пітэкантрапа маюцца выяўленыя змены касцяной тканіны (экзастоз). Відавочна, што без падтрымкі суродзічаў гэты кульгавы, з абмежаванымі магчымасцямі самаабароны, індывід непазбежна павінен быў загінуць, аднак ён жыў, застаючыся калекай, доўгія гады.
Нават у тыя далёкія першабытныя часы, Homo erectus пачынаюць ўсведамляць важнасць гігіенічных навыкаў, такіх як выдаленне з жытла рэшткаў з'едзеных жывёл або пахаванне памерлых суродзічаў. Але на тым этапе развіцця чалавецтва, пры адсутнасці абстрактнага мыслення, усё гэта абыходзілася яшчэ без асаблівых рытуалаў або стварэння пахавальнага культу.
Матэрыяльная культура
Homo erectus актыўна выраблялі каменныя прылады (ашэльская культура), выкарыстоўвалі шкуры ў якасці адзення, жылі ў пячорах і карысталіся агнём, 0,8—1,9 мільёна гадоў таму пачалі гатаваць ежу на агні. Homo erectus са стаянкі Гешэр Бенот Йакаў (Ізраіль) разам з рыбай і мясам ўжывалі ў ежу да 55 розных відаў раслін, у тым ліку насенне гарлачыкавых, карэньчыкі рагозавых, насенне растаропшы плямістай, плады дзяржыдрэва і жалуды дуба калепрынскага і дуба таворскага. Насенне і карані падвяргаліся тэрмічнай апрацоўцы, аб чым, у прыватнасці, сведчаць абсмаленыя жалуды і печаныя сцеблы трыснёга. Зімой і вясной яны харчаваліся бураком і лісцем мальвы.
Зыход Homo erectus
Да нядаўняга часу лічылася, што Homo erectus вымерлі каля 300 тысяч гадоў таму, саступіўшы месца неандэртальцам. Аднак апошнія знаходкі сведчаць, што на ўскраінах арэалу яны маглі дажыць да прыходу сучасных людзей. Цяпер лічыцца, што апошнія папуляцыі Homo erectus вымерлі з прычыны вывяржэння супервулкана Тоба 74 тыс. гадоў таму. Іншыя навукоўцы лічаць, што апошнія пітэкантрапы ў Інданэзіі вымерлі 27 тыс. гадоў таму. Homo floresiensis часам разглядаецца як відазмяніўшыся на Флорэс ва ўмовах астраўной карлікавасці варыянт эр'ктуса.
Пер-Юхан Аксельсан
Пер-Юхан Аксельсан (Per-Johan Axelsson; нар., Кунгэльв, Вестра-Гёталанд) — прафесійны шведскі хакеіст. Амплуа - крайні нападнік. Мянушка - «Пі-Джэй».
На драфце НХЛ 1995 быў абраны ў 7 раўндзе пад агульным 177 нумарам камандай «Бостан Бруінз».
Імпактная падзея
Імпактная падзея (impact — «удар, сутыкненне») — сутыкненне буйнага метэарыта, астэроіда, каметы ці іншага нябеснага цела з Зямлёй ці іншай планетай. На месцы такога сутыкнення, як правіла, утвараецца кратар. Імпактныя падзеі могуць быць вельмі разбуральнымі, бо здольныя выклікаць пажар, землетрасенне або цунамі. Па некаторым тэорыям, менавіта найбуйнейшыя імпактныя падзеі сталі прычынай масавых выміранняў. Імпактныя падзеі пераўтвораць горныя пароды ў працэсе, званым імпактным, або ўдарным метамарфізмам. З гэтым працэсам звязаны некаторыя радовішча карысных выкапняў, да прыкладу, залежы медзі і нікеля ў кратары Садберы і залатаносныя пароды гор Вітватэрсранд.
Шкода ад сутыкнення з нябесным целам
Нягледзячы на ​​тое, што Зямля значна больш за ўсіх вядомых астэроідаў і камет, сутыкненне з целам памерам больш за 3 км можа прывесці да знішчэння цывілізацыі. Асноўныя паражальныя фактары падальных нябесных цел — гэта:
Ступень небяспекі ад калязямных аб’ектаў розная і ацэньваецца па некаторых методыкам у залежнасці ад іх памераў, мінімальных адлегласцей збліжэння з Зямлёй і верагоднасці сутыкнення з ёй.
Буйныя касмічныя аб’екты, дыяметр якіх складае больш за кіламетр, пагражаюць чалавецтву відавочнай глабальнай катастрофай у выпадку сутыкнення з Зямлёй. Некалькі меншыя астэроіды (такія як 325-метровы Апофіс і 270-метровы 2007 ) здольныя выклікаць амаль такія ж вельмі сур’ёзныя наступствы. Мяркуючы па геалагічных дадзеных (разведана некалькі сотняў ударных кратараў), сутыкненні з буйнымі нябеснымі целамі ў гісторыі нашай планеты здаралася неаднаразова. Падзеннем аднаго буйнога метэарыта некаторыя навукоўцы тлумачаць масавае знікненне жывых арганізмаў (каля 250 мільёнаў гадоў таму). Іншы метэарыт, па гіпотэзе Луіса Альварэса], прывёў да вымірання дыназаўраў.
Параўнальна меншыя аб’екты таксама ўяўляюць сур’ёзную пагрозу Зямлі, паколькі іх выбухі паблізу населеных пунктаў у выніку ўдарнай хвалі і нагрэву могуць прывесці да значных разбурэнняў, сувымерным з паразай ад атамнага выбуху. Толькі па выпадковасці падзенне ў ненаселеным раёне Тунгускага метэароідаў 1908 не выклікала такіх наступстваў. У 2013 годзе ў выніку выбухной хвалі, што ўтварылася пры падзенні метэарыта на Урале, пацярпелі больш за тысячу чалавек, было выбіта шкла ў значнай часткі будынкаў Чалябінска.
З пачатку 1990-х гадоў дадзенай праблеме надаюць усё большую ўвагу ў розных краінах свету. Нараўне з правядзеннем спецыяльных навукова-тэхнічных канферэнцый, гэтыя пытанні разглядаліся ААН (1995), Палатай Лордаў Вялікабрытаніі (2001 г.), у Кангрэсе ЗША (2002) і Арганізацыяй эканамічнага супрацоўніцтва і развіцця (2003 г.). Прыняты шэраг пастаноў і рэзалюцыяў па дадзенай праблеме, найважнейшай з якіх з’яўляецца Рэзалюцыя 1080 «Аб выяўленні астэроідаў і камет, патэнцыйна небяспечных для чалавецтва», прынятая ў 1996 годзе Парламенцкай Асамблеяй Савета Еўропы.
Так як шчыльнасць насельніцтва Зямлі і колькасць патэнцыйна небяспечных аб’ектаў, якія ствараюцца людзьмі (атамныя электрастанцыі, хімічныя камбінаты) растуць, то рызыка катастрафічных наступстваў ад падзення нават невялікіх нябесных цел будзе толькі ўзрастаць.
Ленінск (Пухавіцкі раён)
Ле́нінск (, Ленинск) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Блужскага сельсавета. Месціцца за 19 км на паўднёвы ўсход ад Мар’інай Горкі, 74 км ад Мінска, 11 км ад чыгуначнай станцыі Талька.
Гісторыя
Пасёлак Ленінск заснаваны ў 1920-я гады каля хутароў Барок.
У 1960 годзе пасёлак Леніна. Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Талькаўскага сельсавета.
Кавалі (Княгінінскі сельсавет)
Кавалі — вёска ў Княгінінскім сельсавеце Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
У 1770 годзе фальварак Ашмянскага павета, уваходзілі вёскі Ярны, Пруднікі, Русачкі і г.д. У 1857 г. маёнтак Вілейскага павета Віленскай губерні, валоданне Скірмунтава (ўваходзіла вёска Філіпкі). У 1904 г. маёнтак Крывіцкай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, валоданне Сялевічаў і іншых, 55 жыхароў. У 1921 г. на месцы вёскі калонія і вёска Крывіцкай гміны Вілейскага павета Віленскага ваяводства. У калоніі было 7 двароў, 56 жыхароў, у вёсцы — 17 двароў, 85 жыхароў. З 12.10.1940 г. у Восаўскім сельсавеце Крывіцкага раёна Вілейскай, з 20.09.1944 г. Маладзечанскай абласцей, з 16.07.1954 г. у Княгінінскім сельсавеце, з 20.01.1960 г. у Мінскай вобласці, з 25.12.1962 г. у Мядзельскім раёне. У 1950 г. сяляне аб'ядналіся ў калгас «Камунар». З 1964 вёска ў складзе саўгаса «Восаўскі» (цэнтр — вёска Восава), з 04.09.1991 г — калгасу «Восаўскі».
Медаль «За абарону Кіева»
Медаль «За абарону Кіева» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 21 чэрвеня 1961 года. Аўтар праекта медаля - мастак В. Н. Атлантаў.
Эркельюнга (камуна)
Камуна Эркельюнга (Örkelljunga kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Сконэ ў паўднёвай Швецыі.
Медаль «За абарону Кіева»
Медалём "За абарону Кіева" узнагароджваліся ўсе ўдзельнікі абароны Кіева - вайскоўцы Савецкай Арміі і войскаў былога НКУС, а таксама ўсе працаўнікі, якія прымалі ўдзел у абароне Кіева ў шэрагах народнага апалчэння, на будоўлі абарончых умацаванняў, якія працавалі на фабрыках і заводах, якія абслугоўвалі патрэбы фронту, ўдзельнікі кіеўскага падполля і партызаны, якія змагаліся з ворагам пад Кіевам. Перыядам абароны Кіева лічыцца ліпень - верасень 1941 года.
Эркельюнга (камуна)
Насельніцтва
Насельніцтва складае 9 623 чалавек (па стане на верасень 2012 года).
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 4 гарадскія пасяленні (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Медаль «За абарону Кіева»
Па стане на 1 студзеня 1995 медалём "За абарону Кіева" ўзнагароджана прыблізна 107540 чалавек.
Саюз архітэктараў СССР
Саюз архітэктараў СССР (да 1955 года — Саюз савецкіх архітэктараў) — грамадскі творчы саюз, які аб’ядноўваў архітэктараў Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік.
Гісторыя стварэння
У лістападзе 1934 года адбылася Усесаюзная нарада архітэктараў, на якой выбралі Аргкамітэт Саюза савецкіх архітэктараў. У прэзідыум Аргкамітэта ўвайшлі К. С. Алабян, А. Аляксандраў, В. А. Вяснін, І. У. Жалтоўскі, Б. М. Іафан, М. Я. Колі, М. В. Крукаў, С. Я. Чарнышоў, І. Шафран, У. А. Шчуко і А. В. Шчусеў.
Ключавыя моманты
Статут творчага саюза быў прыняты на першым з’ездзе арганізацыі, які адбыўся ў Маскве 16—26 чэрвеня 1937 года. У 1955 годзе арганізацыя была перайменавана ў Саюз архітэктараў СССР. На пятым і шостым з’ездах, у 1970 і 1975 гадах адпаведна ў яго ўносіліся змены і дапаўненні. У Статуце Саюза архітэктараў Савецкага Саюза, у прыватнасці, тлумачылася мэта стварэння арганізацыі: «…павышэнне ўзроўню савецкай архітэктуры, развіццё прафесійнага майстэрства савецкіх архітэктараў, падтрымка ініцыятывы і наватарства ў барацьбе за камуністычную ідэйнасць і шматнацыянальнасць савецкага архітэктурнага мастацтва».
Саюз архітэктараў СССР уключаў грамадскія арганізацыі архітэктараў Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік, арганізацыі ў аўтаномных рэспубліках, краявыя і абласныя саюзы, а таксама гарадскія арганізацыі. У 1976 годзе Саюз архітэктараў СССР налічваў 13 418 членаў і гэта лічба, пасля Вялікай Айчыннай вайны на працягу ўсяго часу існавання арганізацыі, аж да распаду СССР няўхільна павялічвалася.
Друкаваным органам Саюза архітэктараў СССР з’яўляўся часопіс «Архітэктура СССР» (1933—1992).
У распараджэнні творчага саюза знаходзіўся ўласны архітэктурны фонд, які мусіў дапамагчы ажыццяўляць мэты арганізацыі.
Узнагароджаны ордэнам Леніна (1970).
СА СССР з’яўляўся членам Міжнароднага саюза архітэктараў з моманту заснавання апошняга; у 1972 годзе прэзідэнтам МСА быў выбраны член Саюза архітэктараў СССР Г. М. Арлоў.
Пасля абвяшчэння Расійскай Федэрацыяй незалежнасці, быў рэарганізаваны ў Міжнародную Асацыяцыю саюзаў архітэктараў.
Камунараўскі сельсавет (Буда-Кашалёўскі раён)
Камуна́раўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года пасёлак) Камунар.
Гісторыя
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Блюдніцкі сельсавет у складзе Уваравіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Блюдніца. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Асобінскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Уваравіцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лапіцкага сельсавета. З 17 красавіка 1962 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна. 28 чэрвеня 1973 года цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак Камунар, сельсавет перайменаваны ў Камунараўскі. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Камунараўскага сельсавета 15 населеных пунктаў. 17 лістапада 1980 года ў склад сельсавета з Калінінскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (пасёлкі Макаўе і Падсямёнаўка). У 2007 годзе Камунараўскі сельсавет аднесены да прыгараднай зоны Гомеля.
Склад
Станам на 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета было 15 населеных пунктаў. У склад Камунараўскага сельсавета ўваходзілі населеныя пункты, якія зараз не існуюць: да 1967 года — пасёлак Высокі, да 1968 года — пасёлак Папаратны, да 1969 года — вёска Селішча, да 1976 года — пасёлак Чыстая Лужа, да 1987 года — пасёлак Беразіна.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2716 чалавек, з іх 92,3 % — беларусы, 4,7 % — рускія, 1,3 % — цыганы, 1,2 % — украінцы.
Макаўе
Назву Ма́каўе маюць:
Allium hexaceras
Allium hexaceras — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Таджыкістане і Узбекістане. Насяляе скалістыя альпійскія схілы.
Правы чалавека ў Грузіі
Акрамя таго, каля 20 % тэрыторыі, што былі тэрыторыямі Грузінскай ССР, з’яўляюцца прадметам спрэчкі (акупаванай, на думку ўрада ў Тбілісі і многіх іншых краінах), і з гэтых тэрыторый часта паступаюць абвінавачванні ў парушэннях правоў чалавека.
Правы меншасцей
Урад Грузіі зрабіў пазітыўныя крокі ў напрамку абароны рэлігійных меншасцей. Напады на вернікаў розных веравызнанняў сціхлі пасля рэвалюцыі, а лідэр гэтых нападаў Васіль Мкалавішвілі быў арыштаваны. Прэм’ер-міністр Зураб Жванія быў ключавым прыхільнікам дазволу рэлігійным арганізацыям прызнання з боку дзяржавы, але ён сутыкнуўся са значным супраціўленнем з боку ўласнага ўрада. Нягледзячы на рэформы, якія дазволілі цэрквам меншасцей рэгістравацца ў 2005 годзе, Грузінская праваслаўная царква мае значную манаполію ў Грузіі, у той час як групам меншасцей цяжка нават будаваць месцы для набажэнстваў.
Дзейнічае канкардат 2002 года паміж ГПЦ і ўрадам Грузіі, які дае Грузінскай Праваслаўнай Царкве прывілеяваны статус у Грузіі і надзяляе яе паўнамоцтвамі па ўсіх рэлігійных пытаннях. Гэта адзіная царква, якая мае статус свабоднай ад падаткаў, і да яе часта звяртаюцца па дзяржаўных пытаннях. Разам з вызваленнем ад падаткаў Грузінская праваслаўная царква таксама атрымлівае некаторае фінансаванне ад урада. Галоўная прычына гэтага ў тым, што царква заўсёды была вельмі актыўнай у культурным развіцці краіны і, як і ў большасці ўсходніх праваслаўных краін, мяжа паміж культурай і рэлігіяй размытая.
Грузія ратыфікавала Рамачную канвенцыю аб абароне нацыянальных меншасцей (РКАНМ) у 2005 годзе. Грамадская арганізацыя «Талерантнасць» адзначае ў 2008 годзе, што некаторыя артыкулы РКАНМ былі вызваленыя ад поўнага выканання парламентам Грузіі. У прыватнасці, палажэнні, якія тычацца поўнага выказвання на мовах меншасці ў культурных, адукацыйных і адміністрацыйных пытаннях, былі парушаны, сцвярджае Tolerance. Напрыклад, зменшылася колькасць азербайджанскіх школ, прыводзяцца выпадкі прызначэння ў азербайджанскія школы дырэктарамі, якія не валодаюць азербайджанскай мовай.
Свабода слова і СМІ
Свабода слова, выказвання меркаванняў і СМІ звычайна з’яўляюцца дадзенасцю ў Грузіі, але, нажаль, бываюць выпадкі, калі гэта не адбываецца, асабліва падчас дэманстрацый у Грузіі ў 2007 годзе паліцэйскія напалі на штаб-кватэру тэлеканала «Імедзі», што прывяло да таго, што дэманстрацыі не трансліраваліся.
Жорсткае абыходжанне са зняволенымі
На працягу многіх гадоў праваабарончыя арганізацыі заклікалі прэзідэнта Саакашвілі і яго ўрад расследаваць меркаваныя зверствы ў грузінскіх турмах. У 2010 годзе Камісія па правах чалавека Савета Еўропы паведаміла, што ўмовы жыцця ў турмах і лагерах для зняволеных Грузіі, таксама вядомых пад эўфемістычнай назвай «папраўчыя ўстановы», не спрыяюць паляпшэнню жыцця зняволеных. Наадварот: гэтая сістэма з’яўляецца парушэннем міжнародных стандартаў для папраўчых устаноў. Частымі з’яўляюцца просьбы аб дапамозе, каб спыніць катаванні ў турмах. Асцерагаючыся пагоршыць сітуацыю, зняволеныя ўхіляюцца называць імёны асобных катаў.
Па стане на 2010 год даступнасць медыцынскай дапамогі ў турмах і лагерах была абсалютна недастатковай, што прывяло да вельмі высокай смяротнасці ў грузінскіх турмах. Правы чалавека зняволеных проста ігнаруюцца. Многія іншыя арганізацыі папярэджвалі ўрад Саакашвілі, у тым ліку Дзяржаўны дэпартамент ЗША ў 2008 годзе.
Нягледзячы на папярэджанні ва ўсім свеце ўраду Саакашвілі і партыі адзінага нацыянальнага руху адносна правоў чалавека ў грузінскіх турмах, назіральныя арганізацыі паведамілі пра нязначнае або ніякае паляпшэнне сітуацыі.
Еўрасаюз рашуча асудзіў здзекі над зняволенымі і заклікаў улады Грузіі пакараць вінаватых. Вярхоўны прадстаўнік ЕС па знешняй палітыцы Кэтрын Эштан заявіла, што «узрушаная шакавальнымі кадрамі жорсткага абыходжання з зняволенымі ў турме Глдані. Вельмі важна, каб гэтыя і іншыя інцыдэнты былі старанна і празрыста расследаваны і каб вінаватыя былі прыцягнуты да адказнасці», — гаворыцца ў яе заяве.
Руперт Колвіл, прэс-сакратар офіса Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па правах чалавека ў Жэневе, заклікаў Грузію «аператыўна, непрадузята і эфектыўна» расследаваць усе выпадкі злоўжыванняў і прыняць меры «для забеспячэння таго, каб турмы і ізалятары працавалі ў адпаведнасці з міжнародным правам і стандартамі ў галіне правоў чалавека»
Пытанні ад праваабарончых арганізацый усяго свету зяўляюцца на фоне міжнароднай заклапочанасці адносна свабодных і справядлівых выбараў у Грузіі ў 2012 годзе.
Вызваленне палітвязняў у 2013 годзе
13 студзеня 2013 года 190 чалавек, прызнаных парламентам Грузіі палітычнымі зняволенымі, былі вызваленыя з турмы ў адпаведнасці з законам аб амністыі, ініцыяваным заканадаўцамі «Грузінскай мары», які быў прыняты ў 2012 годзе праз вета сыходзячага прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі.
Бунты супраць ЛГБТ і контрпратэсты
У месяц прайду ў 2021 годзе грузінскія ЛГБТ-актывісты адмянілі запланаваны прайд-марш пасля таго, як пратэстоўцы супраць ЛГБТ уварваліся ў штаб-кватэру прайду ў Тбілісі і напалі на каля 50 журналістаў. Пратэстоўцы супраць ЛГБТ абвінавацілі журналістаў у тым, што яны ідуць супраць традыцыйных грузінскіх каштоўнасцяў. Тбіліскі прайд абвінаваціў урад і царкву ў распальванні «велізарнай хвалі нянавісці» да лесбіянак, геяў, бісексуалаў і транссэксуалаў (ЛГБТ) і ў няздольнасці абараніць правы грамадзян.
Пасля дня абурэння гвалтам тысячы людзей сабраліся, каб пратэставаць супраць гамафобіі перад парламентам Грузіі, дзе яны разгарнулі вясёлкавы сцяг, а ўдзельнікі віталі і спявалі гімн Грузіі.
У агульнай колькасці ўрад Грузіі арыштаваў 102 чалавекі ў сувязі з беспарадкамі супраць ЛГБТ; 68 з іх пасля былі вызвалены пад заклад, а астатнія былі пакінуты пад вартай да суда. 9 ліпеня 2021 года гарадскі суд Тбілісі адмовіў у вызваленні пад заклад і пастанавіў заключыць пад варту яшчэ 4 удзельнікаў гвалтоўнай групы. Падчас папярэдняга паседжання суддзя вызначыла, што дзеянні гэтых анты-ЛГБТ-актывістаў «не толькі злачынныя, але і падрываюць стабільнасць дзяржавы. Яны цёмныя і ганебныя…».
Кісловічы
Кісловічы (Кисловичи) — вёска ў Манастыршчынскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Татарскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Згадваецца ў 1766 годзе як вёска, цэнтр фальварка ў Мсціслаўскім ваяводстве. У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Ельніцкая вуліца (Мінск)
Ельніцкая вуліца — вуліца ў прыватным сектары, які раней належыў да вёскі Малы Трасцянец (Шабаны, Заводскага раёна горада Мінска). Да 1989 г. існавала пад назвай вуліцы Цішкі Гартнага і была перайменаваная ў Ельніцкую — у гонар ракі Ельніца (Трасцянка), якая працякае праз тэрыторыю Малога Трасцянца. Значная частка вуліцы — прыватная жылая забудова.
2008 год у гісторыі астраноміі
2008 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
NGC 261
NGC 261 (іншае абазначэнне — ESO 29-EN12) — эмісійная туманнасць у сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Беслан
Беслан (Беслан) — горад (з 1950) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Правабярэжнага раёна Паўночнай Асеціі. Насельніцтва 35,6 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1847 годзе. Размешчаны на правым беразе ракі Церак, за 15 км на поўнач ад Уладзікаўказа, за 8 км ад мяжы з Інгушэціяй. Беслан — важны чыгуначны вузел, які размешчаны на лініі Растоў-на-Доне — Баку і з'яўляецца пачатковым пунктам лініі, якая вядзе да Уладзікаўказа.
1 верасня 2004 года ў Беслане тэрарысты захапілі сярэднюю школу. Больш за 1100 закладнікаў, большасць з якіх былі дзеці, утрымлівалі тры дні. У выніку штурму, які адбыўся 3 верасня, загінула 350 чалавек, палову з якіх складалі дзеці. З 32 тэрарыстаў у жывых застаўся толькі адзін. Пазей ён будзе асуджаны да пажыццёвага зняволення. Адказнасць за тэракт узяў на сябе адзін з лідараў чачэнскіх баевікоў Шаміль Басаеў. Сярод прычын такой вялікай колькасці ахвяр называюць таксама непрафесійныя дзеянні расійскіх спецслужбаў.
Кені Ёнсан
Кені Ёнсан (шв.: Kenny Jönsson; нар., Энгельхольм, Швецыя) — прафесійны шведскі хакеіст, абаронца; брат іншага вядомага шведскага хакеіста Ёргена Ёнсана.