cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4867
NGC 4867 (іншыя абазначэнні — MCG 5-31-62, ZWG 160.222, DRCG 27-133, PGC 44568) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валянціна Фёдараўна Каліноўская
Біяграфія
Нарадзілася 21 ліпеня (па іншых крыніцах — 28 ліпеня) 1938 года ў Кіеве. Танцавальная кар’ера пачалася ў аматарскай харэаграфічнай студыі, акрамя танцаў займалася акрабатыкай.
У 1957 годзе скончыла Кіеўскае дзяржаўнае харэаграфічнае вучылішча па класе Г. А. Бярозавай і А. В. Ярыгінай. З 1957 года — салістка балета Кіеўскага тэатра оперы і балета імя Т. Шаўчэнкі.
Гастралявала па гарадах СССР і за мяжой: Францыя, Японія, Швецыя, Данія, Партугалія, Югаславія, ЗША, Балгарыя, Канада, Нарвегія, Італія, Румынія і інш.
З 1981 года — педагог і балетмайстар-рэпетытар тэатра, адначасова ў 1991—2006 гадах — дырэктар балетнай трупы тэатра.
З 1993 года — віцэ-прэзідэнт Украінскай акадэміі танца (цяпер — Каледж харэаграфічнага мастацтва «»).
Неаднаразова ўдзельнічала ў журы міжнародных такіх балетных форумаў, як Міжнародны конкурс артыстаў балета і харэографаў імя Сержа Ліфара, фестывалі «Танец XXI стагоддзя», «Танец без межаў» і інш.
Вальдзюрн
Вальдзюрн (Walldürn) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Карлсруэ. Уваходзіць у склад раёна Некар-Одэнвальд. Насельніцтва — 11 702 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 105,88 км². Афіцыйны код — 08 2 25 109.
Леа Мак-Кэры
Леа Мак-Кэры (Leo McCarey;  — ) — амерыканскі кінарэжысёр, лаўрэат прэмій «Оскар» і «Залаты глобус».
Валдыс Домбраўскіс
Біяграфія
У 2002 годзе ўвайшоў у кіраўніцтва партыі «Новы час». Дэпутат латвійскага Сейма з 2002 года. З 2004 года — дэпутат Еўрапейскага парламента. У снежні 2005 года ён прапанаваў шэраг мерапрыемстваў па скарачэнні адміністрацыйных выдаткаў Еўрапарламента на 7,5 млн еўра.
Генадзь Міхайлавіч Ждановіч
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і тэхналогія прасавання парашковых матэрыялаў; атрыманне сінтэтычных алмазаў і звышцвёрдых інструментальных матэрыялаў.
Леа Мак-Кэры
Біяграфія
Скончыў школу юрыстаў пры Паўднёвакаліфарнійскім універсітэце. У 1920 пачаў працаваць у кінаіндустрыі асістэнтам рэжысёра Тода Броўнінга. Да канца дзесяцігоддзя ўдасканальваў майстэрства на студыі Хэла Роўча. Наняты Роўчам ў 1923 годзе, спачатку пісаў гэгі для серыяла «Маленькія махляры», затым стаў прадзюсарам і рэжысёрам кароткаметражак. На студыі Роўча ўпершыню зняў Лорэла і Хардзі ў дуэце, стварыўшы адзін з самых знакамітых кінакамедыйных ансамбляў. У 1929 годзе стаў віцэ-прэзідэнтам студыі.
У 1938 годзе атрымаў свой першы «Оскар» за лепшую рэжысуру («Жудасная праўда»).
Алешкавічы
Назву Але́шкавічы маюць:
Палац Жабуру
Палац Жабу́ру (Palácio do Jaburu) — афіцыйная рэзідэнцыя віцэ-прэзідэнта Бразіліі, размешчаная ў сталіцы краіны Бразіліа недалёка ад палаца Алваада — рэзідэнцыі прэзідэнта.
Будаўніцтва палаца Жабуру было скончана ў 1977 годзе, яго першым гаспадаром стаў Адалберту Перэйра дус Сантус — віцэ-прэзідэнт ва ўрадзе Эрнэсту Гейзеля.
Палац атрымаў сваю назву ад распаўсюджанай у гэтым рэгіёне птушкі ябіру (jaburu).
Юрый Аляксандравіч Голуб
Юрый Аляксандравіч Голуб (нар., Глуск, Глускі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі біятланіст, чэмпіён Паралімпіяды.
Біяграфія
У дзяцінстве іграў на баяне, потым захапіўся гітарай.
У 6 гадоў дзякуючы бацьку пачаў ездзіць на лыжах. У школьныя гады выступаў на спаборніцтвах за школу і за раённую каманду. У 2014 годзе — наймацнейшы лыжнік Глускага раёна.
У 2016 годзе выйграў чэмпіянат Беларусі. У 2017 годзе стаў бронзавым прызёрам паралімпійскага чэмпіянату свету па лыжных гонках і біятлоне ў Германіі. У 2018 годзе заваяваў бронзавы, два сярэбраныя і залаты медаль Паралімпіяды.
Джавані Сабелі
Джавані Сабелі (Giovanni Sabelli; 23 верасня 1886 — 25 кастрычніка 1917) — італьянскі лётчык-ас, удзельнік Першай Балканскай і Першай сусветнай войнаў.
Раннія гады
Джавані Сабелі нарадзіўся 23 верасня 1886 года ў Неапалі ў даволі багатай сям’і. Ён цікавіўся тэхнікай, асабліва маладой, на той момант, авіяцыяй. Пасля Сабелі паступіў на курсы лётчыкаў у Бруклендзе. 30 студзеня 1912 года хлопец атрымаў сертыфікат пілота Каралеўскага аэраклуба. Падчас Першай Балканскай вайны ён паехаў добраахвотнікам у Балгарыю, каб ваяваць супраць турак. Яго прызналі лепшым ваенным лётчыкам Балканскага Саюза.
Першая сусветная вайна
Калі Італія ўступіла ў Першую сусветную вайну, то Сабелі падахвоціўся на ваенную службу. Нягледзячы на тое, што ён ужо быў ліцэнзаваных пілотам і ветэранам баявых дзеянняў, Сабелі павінен быў прайсці новыя лётныя экзамены. У жніўні 1915 года лётчык здаў як базавыя, так і перадавыя ваенныя экзамены для авіятараў. Пасля здзейсніў азнаямленчыя палёты з Адрыятычным абаронным рэйсам, а затым адправіўся ў Францыю для навучання палётаў на больш сучасных самалётах. У студзені 1916 года Сабелі вярнуўся ў Італію і афіцыйна паступіў на ваенную службу. У верасні яго адпраўляюць ваяваць у Албанію. У сакавіку 1917-га лётчыка вярнулі на Італьянскі фронт.
10 жніўня 1917 года Сабелі збіў свой першы самалёт. 6 верасня ён змог знішчыць другую варожую машыну. 17 верасня збіў адразу два самалёта, а 29 верасня яму ўдалося дасягнуць адзнакі ў пяць збітых машын. За гэта Сабелі быў прысуджаны Сярэбраны медаль.
Гібель
25 кастрычніка 1917 года Сабелі быў збіты падчас сутыкнення з аўстрыйскай авіяцыяй. Яго цела не было знойдзена. Лётчык Феручыа Ранца, сябар загінулага, пасля здарэння намаляваў яго на ўласным самалёце SPAD S.VII у памяць аб пілоце.
Цвікля
Цвікля — у шавецкай справе трохкутны або кавалак тканіны, устаўлены ў шво, каб дадаць шырыню або паменшыць нагрузку на разрыў. Цвіклі выкарыстоўваліся на плячах, падпахах і падолах традыцыйных кашуль і, зробленых з прамавугольных кавалкаў лёну, каб сфармаваць больш складаны сілуэт.
Цвіклі выкарыстоўваюцца ў вытворчасці сучасных і калготак для дадання шырыні ў пахвінным шве. Як і ў выпадку з іншай сінтэтычнай бялізнай, гэтыя цвіклі часта вырабляюцца з вільгацепранікальных і паветрапранікальных тканін, такіх як бавоўна, каб зрабіць тканіну ў вобласці геніталій больш камфортнай для скуры.
Значэнне цвіклі пашырылася за рамкі тканіны, у агульным абазначаючы дадатковы ўчастак злучальнага матэрыялу, які забяспечвае структурную падтрымку. Напрыклад, металічныя ўстаўкі выкарыстоўваюцца ў рамах веласіпедаў для дадання трываласці і калянасці. Цвіклі могуць выкарыстоўвацца ў і іншых формах упакоўкі, каб упакоўка магла стаяць. , звычайна трохкутныя ці трапецападобныя, часта выкарыстоўваюцца для злучэння металічных дэталяў і іх можна ўбачыць у многіх канструкцыях з металічнымі каркасамі.
Кастан’ёле-дэле-Ланцэ
Кастан'ёле-дэле-Ланцэ (Castagnole delle Lanze) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 3758 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 176 чал./км². Займае плошчу 21 км². Паштовы індэкс — 14054. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pietro.
Piniphila bifasciana
Piniphila bifasciana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе.
Размах крылаў складае 12-16 мм. Лёт імага з чэрвеня па ліпень у залежнасці ад месцазнаходжання.
Лічынкі сілкуюцца на і.
Кароль Вырвіч
Кароль Вырвіч ( —, Варшава) — гісторык, географ, педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Браслаўскім павеце ў беднай шляхецкай сям'і. Першапачатковую адукацыю атрымаў у езуіцкіх калегіумах Пінска і Дынабурга. Вучыўся ў Віленскай акадэміі (1737—1740, 1742—1746). У 1734 уступіў у ордэн езуітаў, з 1745 ксёндз. Выкладаў у Пінскім, Крожскім і Новагародскім езуіцкіх калегіумах. У 1751—1757 прыватны настаўнік Гільзенаў у Дынабургу і Полацку, наведаў з імі Францыю, Галандыю і Германію.
З 1757 г. выкладаў этыку і гісторыю ў Калегіум нобіліум у Варшаве (узорная на той час навучальная ўстанова, дзе вучыліся сыны магнатаў і багатай шляхты). Пазней, у 1762—1776, стаў рэктарам гэтага калегіума. У 1760—1761 пракуратар Мазавецкай правінцыі ордэна езуітаў.
Зрабіў значны ўклад у рэфармаванне школьнай сістэмы езуітаў. З уступленнем на трон Станіслава Аўгуста Панятоўскага (1764) увайшоў у бліжэйшае акружэнне караля. Пасля скасавання ордэна езуітаў (1773) у 1775—1791 абат гебдоўскі. Супрацоўнічаў з гісторыкам Ф. Лойкам, у абвяржэнні «гістарычных аргументаў» суседніх дзяржаў, якімі тыя абгрунтоўвалі свае прэтэнзіі на землі Рэчы Паспалітай. Выдатны географ, узняў геаграфічную навуку Рэчы Паспалітай на высокі ўзровень. Аўтар абагульняльных геаграфічных прац «Сучасная геаграфія» («Geografia czasów teraźniejszych», забаронена да продажу паводле патрабавання расійскага пасла М. В. Рапніна; 2 выданне было зроблена ў 1794) і «Усеагульная геаграфія» («Geografia powszechna», Варшава, 1770; 3-е выданне зроблена ў 1794).
Напісаў падручнік па гісторыі «Кароткае сістэматычнае выкладанне ўсеагульнай гісторыі» («Abrégé raisonné de l'histoire universelle. T. 1—2, 1766—1771»). У выдадзенай па ініцыятыве караля кнізе «Палітычня гісторыя старажытных дзяржаў» («Historia polityczna państw starożytnych. T. 1, 1771») змясціў свой пераклад вытрымак з кнігі Ш. Мантэск'ё «Пра дух законаў». Пасмяротна выдадзена яго праца «Галамбская канфедэрацыя» («Konfederacja gołąbska», 1853). Як гісторык Вырвіч зазнаў уплыў французскай асветнай гістарыяграфіі, асабліва Мантэск'ё і Вальтэра. Адмоўна ставіўся да традыцыйнага разумення гісторыі як гісторыі палітычных падзей і войнаў; гісторыю народа тлумачыў як сукупнасць змен у палітычным жыцці, звычаях, рэлігіі, навуцы, мастацтве, эканоміцы; падкрэсліваў, што вывучэнне гісторыі дазваляе атрымаць веды, неабходныя для накіраванай змены ў дзяржаве існуючага ладу.
Блаўбойрэн
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Альб-Дунай. Насельніцтва — 11 815 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 79,15 км². Афіцыйны код — 08 4 25 020.
Знаходзіцца ля падножжа Швабскага Альба, за 16 кіламетраў на захад ад Ульма.
Дзітэнгайм
Дзітэнгайм (Dietenheim) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Альб-Дунай. Насельніцтва — 6588 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 18,76 км². Афіцыйны код — 08 4 25 028.
Індра
Індра (इन्द्र, ) — бажаство ў ведыйскай міфалогіі і індуізме, бог-ваяўнік, грамабой, цар багоў, міратрымальнік усходу, заступнік ваеннай дружыны. У Рыг-Ведзе таксама згадваецца як гаспадар буланых коней. Адзін з братоў-Адзіцьеў. Валодае ваджрай. Яго вахана - слон Айравата (Айравана) з чатырма біўнямі.
Дарагунь
Дарагу́нь (, Дорогунь) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Таліменай (Ігналінскі раён)
Таліме́най (Tolimėnai), традыцыйная беларуская назва — Талімінцы  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 19 км ад Казіцішкіса. Захавалася.
Яўген Міхайлавіч Рахманько
Яўген Міхайлавіч Рахманько́ (, в. Заполле, Карэліцкі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі хімік-аналітык. Доктар хімічных навук (1994), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў у 1969 годзе БДУ, дзе і працаваў. З 1992 загадчык кафедры. 3 2000 генеральны дырэктар прадпрыемства «Унітэхпрам БДУ».
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па даследаванні экстракцыйных працэсаў розных тыпаў, механізмаў функцыянавання вадкасных і плёначных аніёнселектыўных электродаў на аснове вышэйшых чацвярцічных амоніевых асноў. Арганізаваў вытворчасць дыягнастычных матэрыялаў, неабходных для медыцынскіх біяхімічных даследаванняў.
Джэйкаб Зума
Біяграфія
Належыць да народнасці зулусаў.
У 1959 ўступіў у Афрыканскі нацыянальны кангрэс (АНК), у 1963 — у Паўднёва-Афрыканскую камуністычную партыю.
У 1975—1990, як большасць членаў АНК, знаходзіўся ў выгнанні, адным з першых вярнуўся ў краіну, калі забарона на АНК была адменена.
У верасні 2021 года правасуддзе пацвердзіла асуджэнне Якава Зумы да 15 месяцаў зняволення.
Альсевічы
Назву Альсевічы маюць:
Юрый Мерчынк
Ю́рый Ме́рчынк (Jurij Měrćink, вёска Хельна, Лужыца, Германія — Будзішын, Германская Дэмакратычная Рэспубліка) — верхнялужыцкі пісьменнік, журналіст, педагог і першы дырэктар Сербалужыцкага нацыянальнага ўніверсітэта.
Біяграфія
Нарадзіўся 20 мая 1914 года ў сербалужыцкай сялянскай сям'і ў вёсцы Хельна. Вучыўся ў сярэдніх школах ў Радвары і Будзішыне. Сярэднюю адукацыю атрымаў у 1966 годзе. Пасля прыходу да ўлады нацыстаў адмовіўся ўступіць у студэнцкі нацыянал-сацыялістычны саюз, пасля чаго яму забаранілі вучыцца ў Лейпцыгскім універсітэце, і ён паступіў у Пражскі ўніверсітэт, дзе вывучаў германістыку і сарабістыку. Падчас навучання ва ўніверсітэце прымаў актыўны ўдзел у дзейнасці сербалужыцкай студэнцкай арганізацыі «Сербаўка». Удзельнічаў у падпольнай дзейнасці па распаўсюджванню сербалужыцкіх друкаваных выданняў у Германіі. 16 жніўня 1937 года, калі перапраўляў праз чэхаславацка-германскую мяжу ўлёткі для сербалужыцкай культурна-асветнцкай арганізацыі «Домавіна», быў затрыманы нямецкімі памежнікамі. Яго арышт стаў падтавай для нацыстскіх улад забараніць дзейнасць ў Баўтцэне Сербскі дом. Да 1940 года трымаўся ў зняволенні, потым яго адправілі ў канцэнтрацыйны лагер Заксэнхаўзэн.
Пасля Другой сусветнай вайны жыў у Праге, дзе займаўся выданнем сербалужыцкіх часопісаў «Naš puć» і «Naše nowiny». Займаўся грамадскай дзейнасцю сярод лужычанаў, якія жылі ў Праге. Заснаваў чэшскае аддзяленне Домавіны. У 1948 годзе вярнуўся ў Лужыцу. Па 1952 год быў першым дырэктарам новастворанага Сербалужыцкага нацыянальнага ўніверсітэта. Потым выкладаў у Сербалужыцкім педагагічным інстытуце. У 1962 годзе быў адным з арганізатараў Інстытута сербалужыцкага народазнаўства (Institut za serbski ludospyt), які ў 1992 годзе быў пераўтвораны ў Сербалужыцкі інстытут.
Бацька сербалужыцкай пісьменніцы і палітыка Ангелы Стахавай.
Памер 14 сакавіка 1988 года ў Будзішыне, дзе пахаваны на могілках Святога Мікалая.
Творы
У 1961 годзе на аснове сваёй біяграфіі выдаў раман аб жыцці ў канцэнтрацыйным лагеры «Hdyž čerty ćěkaja». У рамках дзейнасці Інстытута сербскага народазнаўства працаваў над стварэннем Нямецка-верхнялужыцкага слоўніка. Пераклаў на верхнялужыцкую мову твор Юліуса Фучыка «Рэпартаж з пятлёй на шыі».
Phiaris micana
Phiaris micana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе.
Лічынкі сілкуюцца на розных імхах і травяністых раслінах.
NGC 4868
NGC 4868 (іншыя абазначэнні — UGC 8099, MCG 6-29-4, ZWG 189.8, KUG 1256+375, IRAS12567+3734, PGC 44557) — спіральная галактыка (Sab) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вера Іосіфаўна Білай
Вера Іосіфаўна Білай (29 чэрвеня [12 ліпеня] 1908,  —, ) — украінскі батанік-міколаг і фармаколаг, член-карэспандэнт АН УССР (1961—1991). Заслужаны дзеяч навукі УССР (1968).
Біяграфія
Нарадзілася 29 чэрвеня (12 ліпеня) 1908 года ў мястэчку Нікапаль. У 1924 годзе паступіла ў Крыварожскі сельскагаспадарчы інстытут, які скончыла ў 1929 годзе. З 1935 года працавала ў Інстытуце мікрабіялогіі і вірусалогіі, з 1958 года загадвала аддзелам фізіялогіі грыбоў. Член КПСС з 1942 года. У 1991 годзе, у сувязі з распадам СССР і ліквідацыяй АН УССР, выйшла на пенсію. Памерла 12 чэрвеня 1994 г. у Кіеве. Пахаваная на Байкавых могілках.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы прысвечаны вывучэнню грыбоў, якія ўтвараюць таксіны, якія пашкоджваюць харчовыя і кармавыя прадукты і выклікаюць захворванні жывёл і чалавека, а таксама прыводзяць да разбурэння прамысловых матэрыялаў.
Сумесна з Мікалаем Підаплічкам стварыла і ўкараніла ў медыцынскую практыку антыбіётык мікрацыд.
Кастан’ёле-Манферата
Кастан'ёле-Манферата (Castagnole Monferrato) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 1313 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 76 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 14030. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Anna e Gioacchino.
Талдысай (Карагандзінская вобласць)
Талдысай — сяло ў Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Талдысайскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 196 км на паўднёвы заход ад раённага цэнтра, пасёлка Кіеўка. Код КАТА — 355277100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1195 чалавек (615 мужчын і 580 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 201 чалавек (110 мужчын і 91 жанчына).
Лангенау
Лангенау (Langenau (Württemberg)) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Альб-Дунай. Насельніцтва — 14 516 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 75,00 км². Афіцыйны код — 08 4 25 072.
Горад падзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Смілтэнскі край
Смілтэнскі край (Smiltenes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на поўначы Латвіі ў вобласці Відзэмэ. Край складаецца з васьмі валасцей і горада Смілтэнэ, які з'яўляецца цэнтрам края.
Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года складала 14 276 чалавек. Плошча края — 949 км².
Альхоўцы
Назву Альхоўцы маюць:
Уладзімір Міхайлавіч Калешка
Уладзімір Міхайлавіч Калешка (нар. , в. Малышэвічы, Слуцкі раён, Мінская вобласць) — беларусік спецыяліст у галіне цвердацельнай мікраэлектронікі і інтэгральнай схематэхнікі, аўтар навуковага адкрыцця па акустаэлектроннай з’яве галаўнога мозгу. Доктар тэхнічных навук (1980), прафесар (1982). Акадэмік Беларускай інжынернай тэхналагічнай акадэміі (1990), ганаровы акадэмік Каралеўскай акадэміі Іспаніі (1991), правадзейны член Міжнароднай акадэміі інфарматызацыі (1992), Міжнароднай акадэміі экалогіі (1992).
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут (1966), Фізіка-тэхнічны інстытут АН БССР (аспірантура, 1971). Працаваў у Інстытуце электронікі АН БССР (1976—1989, загадчык аддзела цвердацельнай мікраэлектронікі), Інстытуце фізіка-арганічнай хіміі АН БССР (з 1989, загадчык лабараторыі), Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце (1998—2013, машынабудаўнічы факультэт, кафедра «Інтэлектуальныя сістэмы», загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: мікра- і нанаэлектроніка; акуста- і біяэлектроніка; мікрапрацэсарныя сенсарныя сістэмы і элементная база камп’ютарнай тэхнікі; інфарматыка чалавека і медыцынскае апаратабудаванне і бяспека жыццядзейнасці; інтэлектуальныя прыборы, тэхналогіі і сістэмы.
Узнагароды
Званні лаўрэата Дзяржаўнай прэміі БССР (1982), заслужанага радыста і вынаходніка СССР (1982), залатыя (5) і сярэбраныя (2) медалі ВДНГ СССР, Ганаровая грамата Вярхоўнага Савета Казахскай ССР (1963).
Эні Оўклі (фільм)
«Э́ні О́ўклі» (Annie Oakley) — нямы кароткаметражны фільм, зняты на студыі Томаса Эдысана. Прэм’ера адбылася ў ЗША ў 1894 годзе.
Мундэркінген
Мундэркінген (Munderkingen) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Альб-Дунай. Насельніцтва — 4912 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 13,08 км². Афіцыйны код — 08 4 25 081.
Кінгстанскі ўніверсітэт
Кінгстанскі ўніверсітэт (Kingston University) — брытанская дзяржаўная даследчая вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у Лондане.
Альшанскі сельсавет
Назву Альша́нскі сельсавет маюць:
Мардэхай Цві Манэ
Мардэхай Цві Манэ (1859, Радашковічы, Віленская губерня — 1886, Радашковічы) — пісьменнік і паэт-лірык на іўрыце, мастак.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Радашковічах (цяпер Маладзечанскі раён, Мінская вобласць, Рэспубліка Беларусь) у сям’і беднага меламеда. Атрымаў традыцыйную яўрэйскую рэлігійную адукацыю. Калі Манэ мінула 13 гадоў, бацька адправіў яго ў Мінск для паступлення ў адну з мясцовых ешываў. Бацькі, выявіўшы яго здольнасці да малявання, адправілі без усялякіх сродкаў у Вільню, дзе знаходзілася рысавальная школа. Знаходзячыся ў Вільні, самастойна азнаёміўся з рускай і нямецкай мовамі і агульнымі навукамі. Скончыўшы мастацкую школу ў 1880 годзе, паехаў у Пецярбург, дзе быў прыняты ў Акадэмію мастацтваў. У гады вучобы публікаваў вершы (пісаў пад псеўданімам Ха-Мецаер), мастацтвазнаўчыя і літаратуразнаўчыя артыкулы ў выданнях на іўрыце: «Хамеліц» і «». З 1884 года жыў у Варшаве. У 1884 годзе з’явіліся першыя сімптомы фатальнай хваробы — сухотаў. У 1896 годзе выдавецтва Тушыя выпусціла поўны збор твораў у двух частках. Яго імем названы вуліцы ў Тэль-Авіве, Хайфе і Рамат-Гане.
Мастацкая літаратура
Мастацкая літаратура — від мастацтва, які выкарыстоўвае ў якасці адзінага матэрыялу словы і канструкцыі натуральнае мовы. Спецыфіка мастацкай літаратуры выяўляецца ў супастаўленні, з аднаго боку, з відамі мастацтва, якія выкарыстоўваюць іншы матэрыял замест славесна-моўнага (музыка, выяўленчае мастацтва) альбо ў шэрагу з ім (тэатр, кіно, песня, візуальная паэзія), з іншага боку — з іншымі тыпамі славеснага тэксту: філасофскім, публіцыстычным, навуковым і іншымі. Акрамя таго, мастацкая літаратуры, як і іншыя віды мастацтва, аб'ядноўвае аўтарскія (уключаючы і ананімныя) творы ў адрозненні ад прынцыпіяльна не маючых аўтара твораў фальклору.
Структырныя тыпы
У самым агульным сэнсе літаратура падзяляецца на паэзію і прозу.
Проза
Празаічным лічыцца літаратурны тэкст, у якім асобны, незалежны ад моўнага рытм не ўмешваецца ў моўны склад і не ўплывае на змест. Аднак вядома шмат памежных з'яў, як многія празаікі свядома даюць сваім творам некаторыя прыкметы вершаваных, як рытмізаваныя фрагметы прозы Джэймса Джойса ці зарыфмаваныя фрагменты ў рамане Уладзіміра Набокава «Дарунак».
Проза шырока выкарыстоўваецца ў белетрыстыцы. Гэта мова раманаў, кароткіх гісторый і іншых тыпаў твораў. Асобныя прыклады гэтых твораў вядомыя ўжо шмат стагоддзяў, аднак у самастойную форму літаратурных твораў яны развіліся адносна нядаўна.
Эрколе Эрколе
Эрколе Эрколе (Ercole Ercole; 25 сакавіка 1885 — 2 кастрычніка 1967) — італьянскі генерал і лётчык-бамбардзіроўшчык.
Біяграфія
Эрколе нарадзіўся 23 сакавіка 1887 года ў горадзе Торэ-Анунцыата.
У 1907 годзе паступіў на службу ў італьянскую армію ў якасці афіцэра пяхоты, прайшоўшы навучанне ў Ваеннай акадэміі Мадэны. Пазней паступіў на курсы пілатавання ў Авіяна і з лютага 1912 года навучаўся ў навучальным лагеры Эймсберы, дзе 18 чэрвеня Эрколе атрымаў ліцэнзію пілота самалёта.
Пасля ўступлення Італіі ў Першую сусветную вайну Эрколе змагаўся ў шэрагах Каралеўскай арміі, у складзе авіяцыйнага батальёна. 28 мая 1915 года яго накіравалі ў 14-й разведвальную эскадрыллю. Пасля яе роспуску ў жніўні ўвайшоў у склад 1-й эскадрыллі Капроні. З лютага па красавік 1916 года Эрколе быў камандзірам гэтага падраздзялення.
7 чэрвеня зноў стаў камандзірам 11-й эскадрыллі. 25 жніўня эскадрыллю адпраўляюць у Албанію. 12 кастрычніка 1916 года Эрколе быў атакаваны ў небе над горадам Зарнека аўстрыйскім знішчальнікам Hansa-Brandenburg C.I. У выніку бою яго кампаньёны былі збіты, паліўны бак самалёта Эрколе апынуўся прабітым. Аднак пілоту ўдалося выраўнаваць самалёт і здзейсніць аварыйную пасадку прыкладна за 50 км ад італьянскіх пазіцый. На працягу наступных некалькіх дзён Эрколе прасоўваўся да дружалюбных войскаў. Як толькі ён дабраўся да італьянскага лагера, авіятара тэрмінова адправілі да ваендоктара Габрыэля Русо, які правёў аперацыю па частковай ампутацыі параненай нагі лётчыка.
6 мая 1917 года Эрколе прыняў камандаванне 74-й эскадрылляй, абсталяванай самалётамі SAM S.2 і Savoia-Pomilio SP.2, якая прымала ўдзел у адзінаццатай бітве пры Ізонца. Ужо ў лістападзе маёр Эрколе перайшоў да камандавання Паўночнай ваеннай авіяцыйнай групай. Дадзены пост Эрколе займаў да студзеня 1918 года.
Пасля заканчэння вайны каля года займаў пасаду авіяцыйнага аташэ Італіі ў Францыі. У 1923-м ён прызначаны камандуючым Каралеўскіх ваенна-паветраных сіл. У 1935 года, у званні падпалкоўніка, працаваў у якасці абслуговага работніка ў 1-й тэрытарыяльнай паветранай зоне. Затым яго павышаюць да генерала авіяцыйнай брыгады.
Талёцішке
Талёці́шке (Toliotiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 4 км ад Грышкішке. Насельніцтва 2 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Відзы Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Зафільцы
З 30 кастрычніка 2009 года па 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Узбалацкага сельсавета.
Коўвала
Коўвала (Kouvola) — горад у Фінляндыі, за 134 км на паўночны ўсход ад Хельсінкі. Насельніцтва 88 тыс. жыхароў.
Дом Бальё
У 1962 годзе Дом Бальё быў абвешчаны Мастацкім помнікам Барселоны, у 1969 годзе - помнікам нацыянальнага значэння, у 2005 годзе уключаны ў Спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
NGC 4869
NGC 4869 (іншыя абазначэнні — MCG 5-31-65, ZWG 160.225, DRCG 27-105, PGC 44587) — эліптычная галактыка (E3) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Карменсіта (фільм)
«Карменсіта» — кароткаметражны, нямы, чорна-белы фільм амерыканскага рэжысёра, зняты ў 1894 годзе. У фільме паказана іспанская танцорка, якая выконвае свой танец на драўляным планшэце сцэне. Паводле кіназнаўцы, Карменсіта стала першай жанчынай, знятай на і, магчыма, першай жанчынай, якая здымалася ў кіно у гісторыі амерыканскага кінематографа.
Кастэль-Бальёнэ
Кастэль-Бальёнэ (Castel Boglione) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 632 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 53 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 14040. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione della Vergine Maria.
Аляксандравічы
Назву Алякса́ндравічы маюць:
Стопіньскі край
Стопіньскі край (Stopiņu novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў цэнтральнай частцы Латвіі.
Эрбах (Дунай)
Эрбах (Erbach, Ärrbach) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Альб-Дунай. Насельніцтва — 13325 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 63,92 км². Афіцыйны код — 08 4 25 039.
Эрбах
Эрбах:
Сечна
Се́чна, Сешня — рака ў Беларусі, у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Заходняя Дзвіна.
Даўжыня ракі 21 км. Плошча вадазбору 166 км². Выцякае з возера Дабееўскае за 0,5 км ад вёскі Ільінцы. Упадае ў Заходнюю Дзвіну каля вёскі Ерашова. Рэчышча на працягу 7 км ад вытоку каналізаванае. У раку ўпадаюць ручаі і меліярацыйныя каналы. Асноўны прыток — ручай Звездзік (леваруч).
У басейне Сечны азёры Каланец, Клімаўскае. Уздоўж ракі населеныя пункты Вялікія Ляжні, Мяхі, Жалудова, Мішкавічы, Абалонне, Ярашова.
Шэльклінген
Шэльклінген (Schelklingen) — горад у Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Альб-Дунай. Насельніцтва — 7072 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 75,24 км². Афіцыйны код — 08 4 25 108.
На адлегласці каля 1 км ад цэнтра горада ў Швабскім Альбе знаходзіцца карставая пячора Холе-Фельс.
Бесос
Бесос (Besòs) — рака ў Каталоніі. Пачынаецца ў Пірэнэях і ўпадае ў Міжземнае мора каля Барселоны. Рака працякае праз Лес-Франкесес-дэль-Вальес, Канавельяс, Гранальерс, Мантмела, Мальет-дэль-Вальес, Манкада-і-Рэшак, Санта-Калома-дэ-Граманет, Барселону. У 1970-1980 рака была самай забруджанай ў Еўропе, але потым пачалося яе аднаўленне.
Асацыяцыя ўдзельнікаў касмічных палётаў
Асацыяцыя ўдзельнікаў касмічных палётаў (Association of Space Explorers) — міжнародная некамерцыйная прафесійная і адукацыйная арганізацыя, у склад якой уваходзяць больш чым 400 касманаўтаў, якія ўчынілі касмічныя палёты. Аказвае падтрымку па прасоўванні касмічных даследаванняў, падаючы магчымасці для зносін паміж касмічнымі спецыялістамі на міжнародным узроўні і імкнецца выклікаць цікавасць да навукі, тэхналогіі, інжынерыі і матэматыкі і праявіць у вучняў і студэнтаў пажыццёвую прыхільнасць да адукацыйнай перавагі. Дае сваім членам магчымасць паведаміць аб сваім унікальным пункце гледжання аб Зямлі, каб спрыяць развіццю пачуцця адказнасці за нашу планету.
Гісторыя
Створана ў 1985 годзе невялікай групай амерыканскіх, расійскіх і міжнародных касманаўтаў і астранаўтаў, якія сустрэліся ў Серне (Францыя). Забяспечвае каардынацыю асноўных дзейнасцяў, такіх як штогадовы Міжнародны Кангрэс, «Near Earth Objects Committee», удзел у Міжнароднай Федэрацыі астранаўтыкі, а таксама мае статус назіральніка ў Камітэце Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па выкарыстанні касмічнай прасторы ў мірных мэтах і спрыяе павышэнню інфармаванасці аб праблемах навакольнага асяроддзя. У 2018 годзе Міжнародны касмічны форум прымала Беларусь. 9—15 верасня 2018 года ў Мінску падчас правядзення мерапрыемства сустрэліся больш за 80 касманаўтаў з 17 краін свету.
Шумілін
Шумілін — прозвішча.
Керава
Керава (Kerava) — горад і муніцыпалітэт у паўднёвай Фінляндыі, рэгіён Усіма. Насельніцтва муніцыпалітэта — 32 466 чалавек, займаемая плошча — 30.86 км², з іх 0.11 км² — водная паверхня.
Кабетэй
Кабетэй — аул у Нурынскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Чарнігаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 25 км па поўнач ад раённага цэнтра, пасёлка Кіеўка. Код КАТА — 355283100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 1596 чалавек (823 мужчыны і 773 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 1203 чалавекі (607 мужчын і 596 жанчын).
Phalonidia manniana
Phalonidia manniana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца на большай частцы Еўропы.
Апісанне
Размах крылаў складае 10-13 мм. Лёт імага з чэрвеня па жнівень у залежнасці ад месцазнаходжання.
Лічынкі сілкуюцца на, , , , відах родаў , і.
Таторышке
Тато́рышке (Totoriškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цэйкінейскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Цэйкінея. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Нафталі Маскілейсан
Нафталі Маскілейсан (20 лютага 1829, Радашковічы, Віленская губерня — 19 лістапада 1897, Мінск) — яўрэйскі паэт, аўтар артыкулаў па даследаванні Агады.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Радашковічах (цяпер Маладзечанскі раён, Мінская вобласць, Рэспубліка Беларусь) у сям’і рабіна і аўтара каментароў да Талмуда і Шулхан аруха Абрагама Маскілейсана (1788−1848, Мінск). У 1832 сям’я Маскілейсанаў перабралася ў Мінск. Публікаваўся ў перыядычных выданнях на старажытнаяўрэйскай мове — «» і «Хамеліц». Як добры стыліст ён зарэкамендаваў сябе зборнікам лістоў «Міхтабім ле-ламед» (1870). Плёнам дваццацігадовай працы з’яўляецца перавыданае ім у перапрацаваным і значна выпраўленым выглядзе вядомае сачыненне «» (Варшава, 1878—1882). Падрыхтаваў да друку і апублікаваў рукапісы працы свайго бацькі.
Цытакініны
Цытакініны (ад тэрміна: цытакінез) – група фітагармонаў, асноўнай функцыяй якіх ёсць уплыў на дзяленне цэляў. Па хімічнай структуры з’яўляюцца вытворнымі адэніну. У раслінах у асноўным сустракаецца ў мерыстэме кончыкаў каранёў, але найбольш высокая канцэнтрацыя цытакінінаў прысутнічае ў маладым насенні і пладах. Акрамя вытворных адэніну да групы цытакінінаў адносяць сінтэтычныя рэчывы з уласцівасцямі цытакінінаў, такія як дыфенілмачавіна і дытыазурон. Цытакініны сустракаюцца ў большасці раслін, у тым ліку ў імхах, папарацях, хваёвых, водарасцях. У раслінах сустракаюцца ў вольнам выглядзе або ў выглядзе нуклеатыдаў і нуклеазідаў. Зараз вядома каля 40 прадстаўнікоў цытакінінаў.
Гісторыя адкрыцця
У 1913 годзе Г. Габерлант выявіў у раслінах гармоны, што спрыялі дзяленню цэляў, аднак чыстыя рэчывы атрымаць не змог. У 1940-1950 гг. Ф. Скуг праводзіў шэраг эксперыментаў, накіраваных на атрыманне расліннай культуры цэляў тытуню. Выпадкова ён заўважыў, што на дзяленне цэляў вельмі ўплывае перагрэты раствор ДНК, вылучанай з малок селядца. К. Мілер выявіў, што пры тэрмічнай апрацоўцы ДНК выдзяляўся фурфурыладэнін (кінэцін) – рэчыва, якое актыўна спрыяла дзяленню цэляў. Першы прыродны цытакінін - зеацін – быў вылучаны ў 1974 годзе з кукурузы.
Біясінтэз
Біясінтэз цытакінінаў адбываецца ў маладых цэлях, якія актыўна дзеляцца. Папярэднікам біясінтэзу могуць з’яўляцца АТФ, АДФ і АМФ, а таксама тРНК: У якасці донараў прэнільнай групы могуць выступаць дыметылалілпірафасфат (DMAPP) або гідроксіметылбутэнілпірафасфат (HMBPP). Таксама вядома, што на біясінтэз цытакінінаў уплываюць аўксіны.
Функцыі
Цытакініны ўдзельнічаюць у рэгуляцыі фізіялагічных працэсаў вышэйшых раслін, прытым, як і іншыя фітагармоны, яны валодаюць поліфункцыйнасцю дзеяння.
Адной з найгалоўнейшых функцыяў цытакінінаў з’яўляецца стымуляванне дзялення цэляў. Аднак эфектыўнаму дзяленню спрыяе толькі пэўнае спалучэнне цытакінінаў з аўксінамі. Пры вырошчванні цэляў з аўксінам без цытакініну, яны становяцца буйнымі, але не дзеляцца. Пры даданні цытакініну цэлі пачынаюць пашырацца і дзяліцца. Калі цытакінін і аўксін прысутнічаюць у роўных канцэнтрацыях, цэлі ўтвараюць калус (бясформавую недыферэнцыяваную масу). Увогуле шмат функцый цытакінінаў у раслінах рэгулюецца разам з аўксінамі. Аўксіны сінтэзуюцца ў апексе парастка і транспартуюцца па расліне зверху ўніз, цытакініны ўтвараюцца ў кончыку кораня і рухаюцца знізу ўгору, разам з ксілемай.
Цікавым эфектам цытакінінаў з’яўляецца запавольванне старэння лісцця. Пры вольным старэнні ў лісцце канцэнтрацыя цытакінінаў значна змяншаецца. Пры вонкавай апрацоўцы цытакінінамі старэнне лісця запавольваецца (некаторыя даследчыкі раней лічылі гэты эфект галоўнай функцыяй цытакінінаў). Аднак запавольванне старэння з’яўляецца толькі атрагіруючым эфектам цытакінінаў. Цытакініны здольныя “прыцягваць” неабходныя для жыццядзейнаці рэчывы (звычайна гэта адбываецца ў эпікальнай мерыстэме кораня, бо канцэнтрацыя цытакінінаў там найвышэйшая).
Важнымі функцыямі цытакінінаў з’яўляюцца інгібіраванне роста бакавых каранёў і інгібіраванне апікальнага дамінавання (панавання найвышэйшай пупышкі над бакавымі). У апошнім выпадку цытакініны з’яўляюцца антаганістамі аўксінаў. Супрацьлеглыя дзеянні цытакінінаў і аўксінаў у гэтым выпадку злучаюць з “гіпотэзай непасрэднага інгібіравання” ("direct inhibition hypothesis"). Гэтай гіпотэзе таксама падпарадкоўваецца эфект актыўнага росту бакавых пупышак пры выдаленні апікальнай (найвышэйшай) пупышкі. Калі знікае крыніца аўксінаў (апікальная пупышка), у галіне павялічваецца канцэнтрацыя цытакінінаў, што спрыяе актыўнаму росту бакавых пупышак.
Да функцыяў цытакінінаў таксама дапасоўваюцца “азеляненне”, а менавіта ўтварэнне хларафілу і пераўтварэнне этыяпластаў у хларапласты, спрыянне ўтварэнню жаночых кветак у некаторых раслін (антаганіст гіберэлінаў), спрыянне адкрыццю вусцейкаў (антаганіст абсізавай кіслаты).
Ужыванне
Паколькі цытакініны спрыюць дзяленню і росту цэляў раслін, фермеры-вытворцы выкарыстоўваюць іх для павелічэння ўраджаю. Апрацоўка цытакінінамі раслін, якія знаходзяцца ў стрэсавым становішчы, значна паляпшае іх стан, а ў выпадку затаплення — цалкам ухіляе неспрыяльныя наступствы. Даследаванні паказваюць, што апрацоўка цытакінінамі праросткаў бавоўніку прыводзіць да павялічвання ўраджайнасці на 5–10% ва ўмовах засухі. Цытакініны спрыяюць абуджэнню клубняў і насення некаторых раслін. Менавіта на гэтай уласцівасці заснавана ўжыванне цытакінінаў для павышэння ўсходжасці насення, якое доўга захоўвалася.
Зараз цытакініны мала выкарыстоўваюцца ў практыцы сельскай гаспадаркі. Аднак ёсць шэраг перспектыўных накірункаў, дзе іх ужыванне можа прынесці вялікую карысць. Так, пры размнажэнні генетычна каштоўных сартоў сельскагаспадарчых і драўняных раслін выкарыстоўваюць культуру калусных тканін. Распрацоўваюцца метады гадоўлі вялікіх мас калусных тканін лекавых раслін для атрымання прэпаратаў, патрэбных у медыцыне.
Эхінген
Эхінген (Ehingen (Donau)) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы федэральнай зямлі Бадэн-Вюртэмберг, прыкладна за 23 км на паўднёвы захад ад г. Ульм і 67 км на паўднёвы ўсход ад г. Штутгарт. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. З’яўляецца найбуйнейшым горадам і адміністрацыйным цэнтрам раёна Альб-Дунай. Насельніцтва — 25 670 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 178,40 км².
Nemdis
Nemdis — беларускі «melodic death metal» гурт заснаваны ў 2008 годзе.
Гісторыя
Гісторыя гурта «Nemdis» бярэ свой пачатак у 2003 годзе, калі Дзяніс (бас-гітара) і Яўген (вакал) стварылі праект «DETRIMENTUM». Пад такой назвай у студзені 2004 г. выйшаў у свет дэма-альбом «Awaiting the end», які атрымаў станоўчыя адзнакі ў найбуйнейшых метал-выданнях і фэнзінах на тэрыторыі СНД. 13 студзеня 2004 года ў прамым эфіры радыёшоу «Затерянный мир» на Міждзяржаўнай тэлерадыёстанцыі «МИР» адбылася прэзентацыя дэма-альбома. На гэтым непрацяглая гісторыя праекта «DETRIMENTUM», не ўлічваючы некалькіх інтэрв’ю і ўключэння некаторых песень у розныя складанкі, была скончана. Склад праекта выглядаў наступным чынам: Яўген Скварчэўскі (вакал), Дзяніс Буглай (бас-гітара), Мікалай Патапенка (сола-гітара), Валерый Пуціс (рытм-гітара) і Усевалад Календа (барабаны). У траўні 2008 года касцяк былога праекта «DETRIMENTUM», у асобах Дзяніса, Яўгена і Мікалая, сабраўся разам, каб аднавіць сумесную творчую дзейнасць. Ранейшы калектыў абраў сабе новую назву «Nemdis». Улетку 2008 года да гурта далучыўся адзін з найлепшых барабаншчыкаў Беларусі Аляксей Гладыш. Да канца 2008 г. матэрыял для першага альбома быў падрыхтаваны і з лютага 2009 года пачаўся запіс, які праходзіў у трох студыях. Барабанныя партыі былі запісаны ў студыі «SUPER 8» (г. Мінск, Беларусь) пры ўдзеле гукарэжысёра Зміцера Дзямідава. Запіс бас-гітары, сола-гітары, клавіш і вакалу праходзіў з гукарэжысёрам Андрэем Старавойтавым у студыі «ELF» (г. Мінск, Беларусь). Рытм-гітары запісваліся ў студыі «Navahohut Sound» (г. Масква, Расія), у якой таксама рабілася звядзенне альбома адным з вядучых гукарэжысёраў Расіі Аркадзем Навахам. Над мастэрынгам у студыі «Tonteknik Recording» (г. Умеа, Швецыя) працаваў Пеле Хенрыксан (Pelle Henricsson), вядомы па супрацы з гуртамі «Hell is for Heroes», «In Flames», «Meshuggah» і інш. Такім чынам, у лютым 2010 года праца над першым паўнавартым альбомам была скончана. Альбом атрымаў назву «Against the current».
Затвор
Затвор (засаўка, у артылерыі — замок) — прылада ў агнястрэльнай зброі прызначаны для дасылання патрона (артылерыйскага снараду) у патронік (камору), замыкання ствала, выканання стрэлу і выкіданні стрэлянай гільзы. Вельмі часта затвор выпаўнены як састаўная частка затворнай рамы.
Ленінскі раён (Гродна)
Ленінскі раён — адзін з двух адміністрацыйных раёнаў горада Гродна.
Местазнаходжанне
Ленінскі раён размешчаны ў паўночнай і паўночна-заходняй частцы горада Гродна на правым беразе ракі Нёман. Мяжа з Кастрычніцкім раёнам праходзіць па рацэ Нёман і паўночнаму ўчастку чыгуначнай лініі Вільнюс-Гродна-Беласток. Раён размешчаны ў межах Гродзенскага ўзвышша. Тэрыторыя Ленінскага раёна ўключае гістарычны цэнтр горада з захаванымі помнікамі археалогіі, гісторыі, архітэктуры і лічыцца візітнай карткай горада.
Гісторыя
Ленінскі раён горада Гродна быў утвораны Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР 7 красавіка 1978 года.
Насельніцтва
Колькасць насельніцтва Ленінскага раёна г. Гродна па дадзеных галоўнага ўпраўлення статыстыкі па Гродзенскай вобласці на 1 студзеня 2011 года склала 145, 9 тыс. чалавек (на 1 студзеня 2010 гады яно складала 147, 2 тыс. чал.)
Люк Рослер
Люк Рослер (Luke Roessler; нар. 28 сакавіка 2007, Ванкувер, Брытанская Калумбія, Канада) — канадскі акцёр.
Біяграфія
Люк Рослер нарадзіўся 28 сакавіка 2007 года ў Канадзе і пачаў сваю прафесійную кар’еру ў 2015 годзе. У яго ёсць старэйшая сястра. Яе клічуць Меліса Рослер (Milissa Roessler). Яна таксама актрыса, але менш вядомая ў параўнанні з Люкам.
Ён зняўся ў такіх фільмах, як «Дэдпул 2» і «Яно 2», і некалькі разоў з’яўляўся ў серыяле «Легіён». Ён таксама сыграў Генры ў тэлесерыяле «Мёртвы для мяне» ад Netflix, у якога прэм’ера другога сезона адбылася 8 мая 2020 года.
Хяменліна
Хяменліна (Hämeenlinna) — горад і муніцыпалітэт у Фінляндыі ў правінцыі Канта-Хямэ ў ляні Паўднёвая Фінляндыя. З’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам ляні і субправінцыі Хяменліна. Размешчаны ля возера Ванаявесі. Плошча муніцыпалітэта — 185,1 км², з іх 19,1 км² прыпадае на возера.
Беларуская дзяржаўная акадэмія сувязі
Беларуская дзяржаўная акадэмія сувязі — вышэйшая навучальная ўстанова Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь у Мінску.
Гісторыя
Заснавана 11 мая 1993 года шляхам аб’яднання Мінскага філіяла Ленінградскага электратэхнічнага інстытута сувязі імя праф. М. А. Бонч-Бруевіча, Мінскага і Віцебскага электратэхнікумаў сувязі і Рэспубліканскага цэнтра падрыхтоўкі, перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі работнікаў галіны сувязі.
Згодна з загадам Міністэрства сувязі Рэспублікі Беларусь 26 чэрвеня 2001 года навучальная ўстанова стала называцца ўстановай адукацыі «Вышэйшы дзяржаўны каледж сувязі».
У адпаведнасці з загадам Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь 7 кастрычніка 2015 года навучальная ўстанова стала называцца ўстановай адукацыі «Беларуская дзяржаўная акадэмія сувязі».
9 чэрвеня 2015 года Віцебскі філіял УА «Вышэйшы дзяржаўны каледж сувязі» быў перайменаваны ў Віцебскі філіял УА «Беларуская дзяржаўная акадэмія сувязі» і стаў адасобленым падраздзяленнем УА «Беларуская дзяржаўная акадэмія сувязі».
Факультэты
Факультэт электрасувязі, створаны ў 1996 годзе, праводзіць падрыхтоўку студэнтаў, выкарыстоўваючы двухузроўневую сістэму адукацыі. На этапе першага ўзроўню навучэнцы атрымліваюць сярэднюю спецыяльную адукацыю, а на этапе другога ўзроўню — вышэйшую. Колькасць студэнтаў, якія навучаюцца на ўзроўні сярэдняй спецыяльнай адукацыі — 1322 студэнты, а на ўзроўні вышэйшай адукацыі −326 студэнтаў.
Дэкан факультэта — Станіслаў Мечыслававіч Дзяржынскі, які з’яўляецца кандыдатам тэхнічных навук, дацэнтам. Больш за 100 навуковых прац, 6 вынаходніцтваў і патэнтаў.
Да 2014 года насіў назву Факультэт эканомікі і пошты (ФЭП)
Аношкі
Назву Ано́шкі маюць:
Алвару Сіза Віейра
Алвару Сі́за Віейра (парт.: Álvaro Siza Vieira; нар. ) — партугальскі архітэктар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1933 годзе ў горадзе Матазіньюш, непадалёк ад Порту. У 1955 годзе скончыў архітэктурны факультэт Універсітэта Порту.
За гады працы (першыя праекты датаваны 1954 годам) рэалізавана больш за 140 праектаў (у тым ліку і за межамі Партугаліі — у Нідэрландах, Іспаніі, Італіі, Бразіліі), такіх як жылы квартал Малаг’ера ў Эвара (1977—1995), Архітэктурны факультэт (1987—1993), жылы раён Шыяду ў Лісабоне (з 1988 года), музей сучаснага мастацтва Серальвес (1996-99) у Порту, парафіяльны цэнтр у Марку ды Канавезеш (1990), новы корпус музея Амстэрдама, галерэя Серпанцін у Лондане, Галі цэнтр сучаснага мастацтва, факультэт інфарматыкі ў Сант’яга дэ Кампастэла, станцыя метро ў Неапалі, цэнтр турыстычнай інфармацыі Colon у Мадрыдзе а таксама Партугальскі павільён (сумесна з Сесілам Бэлмандам) на сусветнай выставе ЭКСПА-98 у Лісабоне. Сусветна вядомымі сталі яго праекты раёна Схільдэрсвік у Гаазе, Нідэрланды (1989—1993), жылога дома «Bonjour Tristesse» у Берліне (1980—1984), офіс кампаніі «Вітра» ў Вайль-на-Рэйне ў Германіі (1991—1994).
Працуе таксама ў жанры скульптуры, графікі і дызайну мэблі. Прафесар Універсітэта Порту. Для Алвару Сіза ўласцівы стрыманая, удумлівая архітэктура, выдатна ўпісаная ў навакольны ландшафт.
Сын — Алвару Лейтэ Сіза Віейра 1962 г.н., таксама архітэктар, у 1994 годзе скончыў архітэктурны факультэт універсітэта Порту (лаўрэат Архітэктурнай прэміі (АрхіП)).
NGC 4870
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леў Багавіцінавіч
Леў Багавіцінавіч (? — пасля 1505) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Багавіцінаў (Багавіцінавічаў) герба «Пелікан». Нарадзіўся ў сям’і Багавіціна.
Каля 1487 года пачаў працаваць у канцылярыі ВКЛ. Пісар вялікі літоўскі ў 1487—1495, 1502—1505, ключнік берасцейскі ў 1487—1495 гадах, чашнік вялікі літоўскі ў 1501—1505 гадах, намеснік (дзяржаўца) крамянецкі з 1502 года.
Ад вялікага князя літоўскага Аляксандра ў 1497 годзе атрымаў маёнткі Шчураўцы і Фамінцы на Брацлаўшчыне, у 1501 годзе — с. Ворцель (Дакудава) у Берасцейскім павеце, якое ператварыў у горад з магдэбургскім правам. Валодаў таксама маёнткамі Радванічы ў Берасцейскім павеце, Навасёлкі і Неплі на Падляшшы, сёламі каля Браслава.
Кастэл’Альфера
Кастэл’Альфера (Castell'Alfero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 2788 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 140 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 14033. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святыя апосталы Пётр і Павел.
Многавугольнік
Многавугольнік — замкнёная ламаная лінія. Звёны ламанай лініі называюцца старанамі, а іх канцы — вяршынямі многавугольніка. Прыклады многавугольнікаў — трохвугольнік, прамавугольнік, ромб.
Віды многавугольнікаў
Сума ўнутраных вуглоў любога саманеперасякальнага многавугольніка з n старанамі роўная (n-2)\pi.
Саманеперасякальны плоскі многавугольнік падзяляе пункты плоскасці, якой ён належыць, на ўнутраную і знешнюю часткі.
Плоскія многавугольнікі бываюць выпуклыя (любы адрэзак з канцамі цалкам належаць унутранай вобласці многавугольніка) і нявыпуклыя. Выпуклы многавугольнік называецца правільным, калі ўсе яго стораны і ўнутраныя вуглы роўныя (напрыклад, квадрат).
Мірон Емяльянавіч Крыштафовіч
Міро́н Емялья́навіч Крыштафо́віч (30 жніўня — ) — удзельнік рэвалюцыйнага руху ў Заходняй Беларусі, адзін з арганізатараў партызанскага руху і антыфашысцкага падполля ў Брэсцкай вобласці.
Біяграфія
У 1931—1935 гадах навучаўся ў.
Пасля ўз’яднання БССР з Заходняй Беларуссю ў 1939 годзе працаваў у савецкіх і партыйных органах ў Пружанскім раёне.
У гады Вялікай Айчыннай вайны сакратар Пружанскага раённага антыфашысцкага камітэта, загадчык Аддзелам Брэсцкага раённага камітэта барацьбы з нямецкімі акупантамі, намеснік сакратара Брэсцкага абласнога антыфашысцкага камітэта, з 1943 года — камісар партызанскай брыгады імя П. К. Панамарэнкі.
Кандыдат у члены ЦК КПБ, член ЦК КПБ у 1949—1960 гадах. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1946—1958 гг., дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1951—1955 і 1959—1963 гадах, намеснік старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР у 1951—1955 гадах.
Памёр 10 мая 1985 года. Пахаваны на Гарнізонных могілках Брэста.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі, ордэнам Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны 1-й ступені, ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, медалямі.
Ганаровы грамадзянін г. Брэста (1967)