cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікіта Сяргеевіч Крыўцоў
Гібель
Прымаў актыўны ўдзел у акцыях пратэсту супраць фальсіфікацый на выбарах. 9 жніўня стаяў перад шэрагам АМАПу з бела-чырвона-белым сцягам на плошчы ў Маладзечне. 10 жніўня Мікіта казаў, што быў у Мінску, дзе ледзьве не трапіўся АМАПу на Нямізе.
Знік 12 жніўня. Раніцай гэтага дня ён паехаў на працу ў пасёлак Каралёў Стан пад Мінскам. Паводле геалакацыі ягонага тэлефону Мікіта ў дзень свайго знікнення мог быць у шпіталі альбо ў міліцыі.
Увечары 22 жніўня вартаўнік дачнага кааператыву знайшоў цела Мікіты ў лесе на вуліцы Парніковай у Мінску. Ён выклікаў міліцыю і зрабіў фота. На фотаздымку бачна, што Мікіта стаіць на зямлі, такім чынам, назіральнікі сумняюцца ў тым, што ён скончыў жыццё самагубствам. Паводле вартаўніка, твару ў Мікіты фактычна не было, але зубы засталіся цэлыя. Бацькам адмовіліся паказваць цела для апазнання.
Анжаліка, маці Мікіты Крыўцова, патлумачыла, што пасля здымкаў праграмы для «Белсата» да яе падышоў малады чалавек, які распавёў, што разам з Мікітай быў ў нейкай спартыўнай залі. Там іх збівалі і там таксама апошні раз «засвяціўся» мабільны тэлефон Мікіты. Паводле Анжалікі, гэты хлопец баіцца даваць паказанні.
18 сакавіка 2021 года стала вядома, што Следчы камітэт адмовіўся распачынаць крымінальную справу па факце смерці Мікіты Крыўцова «за адсутнасцю ў чыіх-небудзь дзеяннях складу злачынства».
Пахаванне
Пахаваны Мікіта Крыўцоў на старых могілках у Маладзечне.
Памяць
19 лістапада 2022 года стала вядома, што ў палку Каліноўскага зʼявілася падраздзяленне БПЛА імя Мікіты Крыўцова.
24 лістапада 2022 года Крыўцоў быў пасмяротна ўзнагароджаны ордэнам Пагоні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
У чэрвені 2023 года таксама ўзганароджаны медалём «Гонар і годнасць» ад Аб’яднанага пераходнага кабінета. Медаль з рук Святланы Ціханоўскай атрымаў брат Мікіты.
Цынізм
Цыні́зм ( ад (Kυνισμός — вучэнне кінікаў) — бессаромныя, нахабныя паводзіны ў адносінах да чаго-небудзь, прасякнутыя пагарджаннем да норм грамадскай маралі; нігілістычнае стаўленне да здабыткаў агульначалавечай культуры. Цынізм у паводзінах і перакананнях найбольш характэрны для людзей, якія імкнуцца дасягнуць сваіх эгаістычных мэт любымі сродкамі.
Дабраносічы
Дабраносічы (Доброно́сичи) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Юбілейны медаль «100 год органам дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем Беларусі»
Юбілейны медаль «100 год органам дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем Беларусі» — юбілейная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 12 лютага 2019 года ўказам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Уручаецца міністрам сельскай гаспадаркі і харчавання або па яго даручэнні адным з яго намеснікаў.
Палажэнне
Юбілейным медалём «100 год органам дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем Беларусі» узнагароджваюцца:
Медаль на левым баку грудзей форменнага або цывільнага адзення і пры наяўнасці іншых медалёў размяшчаецца пасля юбілейнага медаля «100 год дыпламатычнай службе Беларусі».
Апісанне
Юбілейны медаль вырабляецца з металу залацістага колеру і мае форму круга дыяметрам 33 мм. У цэнтры круга размешчана выява шасцярні з заклёпкамі і аблямоўкай. Унутры шасцярні — выява сонца з праменямі і каравай з сальніцай у цэнтры на ручніку з нацыянальным арнаментам чырвонага колеру на канцах. У аснове каравая па дыяметры размешчаны віты жгут. Над шасцярнёй — арка з каласоў пшаніцы, пад шасцярнёй — надпіс «100 год» у два радкі. Па акружнасці медаля размешчаны надпіс «органам дзяржаўнага кіравання сельскай гаспадаркай і харчаваннем Беларусі».
На адваротным боку медаля размешчаны надпіс «Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь» у чатыры радкі, ніжэй якога — лаўровыя галінкі.
Памеры калодкі: вышыня — 45 мм, шырыня — 43 мм.
Мордух Насонавіч Ліўшыц
Мордух Насонавіч Лі́ўшыц (, г. Рэчыца — 7 сакавіка 1998, Мінск, Беларусь) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар БССР (1969).
Біяграфія
Скончыў у 1941 годзе Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут. 3 1946 года працаваў у праектных інстытутах Мінска: у «Белсельпраекце», «Ваенпраекце», з 1955 — галоўным архітэктарам інстытута «Белдзяржпраект», з 1969 года інстытута «Белкамунпраект», у 1974—1978 — інстытута «Белжылпраект», з 1979 па 1982 г. — галоўным спецыялістам па архітэктуры ў Белдзіпрагандлі.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1951 года. Член КПСС з 1944 года.
Творчасць
Асноўны кірунак творчасці — архітэктура жылых і грамадскіх будынкаў. Найбольш значныя работы: у Мінску — жылыя дамы па вуліцах Я. Коласа (1951), Чырвонай (1953) і Камуністычнай (1954, абодва ў сааўт.), Ленінскім праспекце (1956), 2-я чарга тэхналагічнага інстытута (1967), адміністрацыйныя карпусы Дзяржкамсельгастэхнікі і Мінпрамбуда (1973), Міністэрства мантажных і спецыяльных будаўнічых работ на пл. Мяснікова (1974), адміністрацыйныя будынкі на Ленінскім праспекце (1953) і шэраг міністэрстваў па вул. Савецкай (1976; усіх кіраўнік аўтарскага калектыву), інстытут «Белжылпраект» (1981), ІВЦ Мінфіна БССР па вул. Апанскага, 17 (1982), планіроўка жылых кварталаў на праспекце Ф. Скарыны, вуліцах Чырвонай, Я. Коласа (1950-я г.); праект рэканструкцыі гістарычнага цэнтра Гродна (1971, кіраўнік аўтарскага калектыву), удзельнічаў у стварэнні серый тыпавых праектаў жылых дамоў, гандлёвых збудаванняў і інш. грамадскіх будынкаў (усе 1957—1969); планіроўка цэнтральнай плошчы (1960) у Барысаве, помнік танкістам каля Дома афіцэраў у Мінску (1952) і інш.
Аўтар артыкулаў па пытаннях архітэктуры.
Данілкі (Валожынскі раён)
Дані́лкі (, Данилки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Сарсуэла
Сарсуэла (Zarzuela) — іспанскі музычна-драматычны жанр, які спалучае вакальныя выступленні, гутарковыя дыялогі і танцы, блізкі да аперэты. Сваю назву атрымаў ад, размешчанай непадалёк ад Мадрыда, у якой у XVII стагоддзі прайшоў першы спектакль такога тыпу.
Выконвалі сарсуэлу звычайна на святах — вяселле, нараджэнне, каранацыі і іншых, таму першапачаткова гэтыя спектаклі называліся «Святамі Сарсуэлы» (Fiestas de Zarzuela).
Музычны тэатр, падобны да жанру, існаваў у Іспаніі з часоў. Жанр сарсуэлы быў наватарскім у наданні драматычнай функцыі музычным нумарам, інтэграваным у сюжэт твора. Былі ўключаны танцы і хор, а таксама сольныя і ансамблевыя нумары, усё пад аркестравае суправаджэнне.
Сярод аўтара музыкі сарсуэлы ў XVII — XVIII стагоддзях — С. Дуран, Г. Брунеці, Л. Бакерыні; у XIX стагоддзі —, , , Э. Гранадас; у XX стагоддзі —,.
Чэрская сядзіба
Чэрская сядзіба — колішняя сядзіба, размяшчалася за 2 км на паўночны захад ад в. Ляплёўка і за 3 км на паўднёвы ўсход ад в. Чэрск Брэсцкага раёна.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц, в. Чэрнск (пазней Чэрск) і сядзіба вядомы з XV ст., як уласнасць роду Валашынаў. У 1506 г. гаспадар Чэрскага двара Васіль Валашын накіраваў у войска ВКЛ двух ратнікаў, у 1528 г. — аднаго, а ў 1567 г. да берасцейскай харугвы далучыўся Іван Чэрнскі.
Пасля 1701 г. ад Валашынаў Чэрскі фальварак разам з Ляплёўкай і Кабёлкай перайшлі ва ўласнасць Радзівілаў. У сярэдзіне XIX ст. сядзібны ансамбль з’яўляўся адным з фальваркаў Дамачаўскага маёнтка, меў назву Двор, якая ўжываецца і зараз мясцовым насельніцтвам. Пасля задушэння паўстання Тадэвуша Касцюшкі 1794 г. і трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай расійская імператрыца Кацярына II падаравала маёнтак Даманава, у т.л. фальварак Чэрск, аднаму з вядомых прадстаўнікоў расійскай арыстакратыі князю Пятру Вітгенштэйну.
Пасля Першай сусветнай вайны фальварак быў падзелены і распрададзены. Апошнімі гаспадарамі фальварка з’яўляліся Стаміроўскія. Сядзібны дом быў спалены ў канцы Вялікай Айчыннай вайны партызанамі.
Сённяшні стан
На сённяшні дзень ад Чэрскай сядзібы засталіся рэшткі парку плошчай каля 4 га. Дом быў драўляны, аднапавярховы, з невялікім ганкам на чатырох круглых слупах і накрыты гонтай. Ансамбль размяшчаўся ўздоўж маляўнічай рачулкі, якая ўпадала ў р. Капаёўку. Па перыметры ансамбля размяшчаліся каналы, якія яшчэ сёння добра праглядваюцца. Каналы абсаджаны векавымі дрэвамі мясцовых парод: ліпамі, клёнамі, дубамі, ясенямі. Захавалася некалькі старадаўніх ліп, якімі была абсаджана ўязная дарога, ды купа старых дрэў на месцы існавання сядзібнага дома.
Плутоўскі сельсавет
Плуто́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Церахоўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Плутоўка.
Калідаса
Калідаса (санскр. कालिदास, Kālidāsa, літаральна «Слуга (багіні) Калі»), індыйскі драматург і паэт. Жыў у 4 ці 5 стагоддзі ў імперыі Гупта. Пісаў на класічным санскрыце, яго месца ў санскрытамоўнай літаратуры параўноўваецца з месцам Шэкспіра ў англамоўнай. П’есы і паэмы Калідасы засноўваюцца на індуісцкай міфалогіі і філасофіі. Драма Калідасы «Шакунтала» стала адным з першых твораў усходняй літаратуры, якія перакладзены на еўрапейскія мовы і пазнаёміў Еўропу з літаратурай Усходу.
Час жыцця і творчасці
Час і акалічнасці жыцця Калідасы невядомыя. Не захавалася ніводнага дакумента той эпохі, датычнага паэта. Таксама адсутнічаюць згадванні пра яго сучаснікаў і нашчадкаў. Вядомыя народныя легенды пра яго, аднак інфармацыі, што змяшчаецца ў іх, давяраць немагчыма. Адзіным спосабам зрабіць якія-небудзь здагадкі пра жыццё Калідасы з’яўляецца гістарыяграфічны аналіз яго твораў, яго мовы і персанажаў. Ніякіх фактычных звестак пра аўтара яго твора не ўтрымваюць. Складанасць складаецца таксама ў тым, што ў цэлым існуе вельмі мала гістарычных дакументаў пра Індыю той эпохі, колькасць легендаў нашмат перасягае колькасць верагоднай інфармацыі.
Найранейшы перыяд, да якога адносілі жыццё Калідасы, — VIII стагоддзе да н.э. высунуў здагадку, што паэт жыў у часы кіравання Агніварны з Сонечнай дынастыі. Менавіта гэтым уладцам сканчаецца «Рагхувамша» Калідасы, прысвечаная гісторыі цароў гэтай дынастыі. З іншага боку, народныя паданні злучаюць жыццё Калідасы з эпохай кіравання цара Бходжы Парашары, валадара Малаў, які кіраваў у Дхары і Уджайні, каля 1040—1090 гг. Існуе нават апакрыфічны (пазней) твор індыйскай літаратуры, у якім малюецца жыццё Калідасы пры названым двары. Гэтыя крайнія рамкі (VIII стагоддзе да н.э. — XI стагоддзе н.э.) у наш час звужаны да больш дакладных.
Драмы і іншыя творы Калідасы не ўтрымваюць у сабе ніякіх простых указанняў на час іх складання. Згадванне пра грэчаскіх нявольніц сведчыць пра параўнальна позны час, а формы пракрыта ў гаворках некаторых дзейных твараў паказваюць на вялікую храналагічную адлегласць, адлучальную іх ад мовы надпісаў цара Ашокі, ці Піядасі. Сумнеўна, аднак, каб Калідаса жыў у XI стагоддзі, бо творы іншых пісьменнікаў гэтага стагоддзя выяўна сведчаць пра літаратурны заняпад, тады як драмы Калідасы ўяўляюць сабою кульмінацыйны пункт індыйскай паэзіі.
Існуе індыйскае вершаванае выслоўе, якое змяшчае Калідасу пры двары цара Вікрамы ці Вікрамадыцьі ва Уджайні, разам з іншымі «дзевяццю пэрламі» яго двара — дзевяццю знакамітымі пісьменнікамі і навукоўцамі. Паводле пашыранай версіі гэты час адносіўся да I стагоддзю да н.э. Аднак гэта версія аспрэчваецца навукоўцамі: мала таго, што гэтыя дзевяць славутасцей, як апынулася, жылі ў розны час, сама асоба цара Вікрамадыцьі выклікае сумневы, бо тут найхутчэй маецца на ўвазе не імя, а тытул «Вікрамадыцьі», а гэты тытул насіў не адзін цар Старажытнай Індыі. Паводле гіпотэзы, што мае ў дадзены час найвялікую падтрымку, Вікрамадыцьей быў цар Чандрагупта II, які кіраваў у 380—413 годзе. Пры ім імперыя Гуптаў дасягнула свайго росквіту, што ў большасці выпадкаў азначае і росквіт мастацтваў. Менавіта Чандрагупта II і мог быць тым апекуном паэта, пра які апавядае сярэднявечная індыйская традыцыя.
Аднясенне Калідасы да I стагоддзя да н.э. выклікае сумневы і таму, што тады было б мае права чакаць вялікай розніцы ў культурна-гістарычным дачыненні, паміж яго драмамі і творамі іншага індыйскага драматурга — Бхавабхуці, прыналежнасць якога да VIII стагоддзя ўсталявана даволі трывалае. Тым часам, утрыманне тых і іншых паказвае на іх параўнальную блізкасць па часе ўзнікнення. Галандскі санскрытыст Керн, засноўваючыся на астралагічных дадзеных, наяўных у складаннях меркаванага сучасніка Калідасы — астранома Варахаміхіры, адносіць апошняга да першай паловы VI стагоддзя. Ва ўжыванні да Калідасы гэта здагадка добра гармануе з паказаным ужо фактам блізкасці Калідасы і Бхавабхуці.
Паўднёвыя будысты таксама катэгарычна адносяць Калідасу да VI ст. Да VI ст. адносіць Калідасу і Фергюсан, вядомы сваімі працамі ў вобласці індыйскай храналогіі; але ў апошні час меркаванні Фергюсана адносна эры цара Вік рамы моцна пахістаны. Якобі, засноўваючыся на астралагічных дадзеных, у паэмах, што прыпісваюцца Калідасу, прыходзіць да зняволення, што іх аўтар не мог жыць раней 350 года.
Такім чынам, хоць індыйская традыцыя адносіць жыццё Калідасы да I у. да н.э., але агульны характар яго творчасці і ў прыватнасці яго паэтычная тэхніка, выяўлянае ім знаёмства з дадзенымі грэцкай астраноміі IV ст. і шэраг іншых рыс прымушаюць еўрапейскіх даследнікаў аднесці яго да IV—V ст. н.э. — да часу дынастыі Гупта, цары якой насілі тытул Вікрамадыцьі.
Індыйскі літаратуразнавец Д. Ш. Упадхьяйн, адзін з найбуйнейшых індыйскіх даследчыкаў творчасці Калідасы, правядучы вельмі шырокія даследаванні, заве амаль дакладныя даты жыцця Калідасы — 365—445 гады.
Паходжанне і асоба
Легендарная біяграфія Калідасы ператварае яго ў беднага невуцкага пастуха, які ажаніўся з прынцэсай, атрымаў мудрасць і паэтычны дарунак ад паласкавелай ім багіні Калі (адкуль яго імя «рабынь Калі») і загінулага ад зайздрасці прыдворных; тут — звычайная ў сярэднявечных біяграфіях Захаду і Усходу цыклізацыя казачных «бадзяжных сюжэтаў» вакол вядомай асобы. У іншых паданнях пра Калідасу, прыкладам у шматлікіх анекдотах пра яго паэтычныя перамогі над невуцкімі брахманамі і пыхлівымі прыдворнымі паэтамі, знайшла сабе выраз высокая ацэнка яго літаратурнай спадчыны.
Месца паходжання Калідасы невядомае. Сярод іншых часта завуцца Уджайн, Бенарэс,. Некаторыя легенды расказваюць пра тое, што Калідаса родам з Бенгаліі, іншыя кажуць пра Цэйлоне ці Кашміры. Д. Ш. Упадхьяя сцвярджае, што Калідаса выхадзец Кашміра.
Марыя Канстанцінаўна Занькавецкая
Марыя Канстанцінаўна Занькавецкая (Марія Костянтинівна Заньковецька; 23 ліпеня (4 жніўня) 1854, Занькы, Нежынскі павет, Чарнігаўская губерня —, Кіеў) — украінская актрыса. Народная артыстка Украінскай ССР (1922).
Калідаса
Паходжанне і асоба
Таксама паводле некаторых легендаў Калідаса прыналежаў да варны брахманаў. У гэтым ёсць вызначаны сэнс, бо брахманы былі вельмі ўтвораны, і з іх саслоўя сапраўды выйшла мноства вядомых навукоўцаў і дзеячаў культуры. Казачныя гісторыі пра пастухоўства Калідасы і яго жаніцьбу на выдатнай прынцэсе найхутчэй з’яўляюцца народнай міфалагізацыяй жыцця вядомага паэта, хоць не вынята, што яму ўсё ж давялося самому прабівацца наверх, каб у выніку быць пералічаным да найадукаваных людзей свайго часу.
Марыя Канстанцінаўна Занькавецкая
Біяграфія
Нарадзілася 23 ліпеня (4 жніўня) 1854 года ў в Занькы Нежынскага павета Чарнігаўскай губерні. Была пятым дзіцем у шматдзетнай сям’і збяднелага двараніна, суддзі Канстанціна Канстанцінавіча Адасоўскага і мяшчанкі з Чарнігава Марыі Васільеўны Няфёдавай. Род Адасоўскіх гербу Корчак паходзіў з XVII ст. і належаў да маларасійскага дваранства. Дзед, Канстанцін Рыгоравіч Адасоўскі, быў героем вайны 1812 года, паручнікам Бутырскага пяхотнага палка.
Калідаса
Паходжанне і асоба
Вымогі да паэта ў эпоху Калідасы былі вельмі высокія. Апроч уласна літаратуры і тэорыі мовы, а таксама іншых выглядаў мастацтваў (танец, пантаміма, музыка), паэт абавязаны быў ведаць логіку, тэорыю вайсковай справы, грунту дзяржавы, філасофскія навукі, астраномію і, вельмі важную ў індыйскай культуры, навуку пра каханне.
Творы
Паэтычная творчасць Калідасы ў дзіўных па майстэрству формах адлюстроўвае псіхаідэалогію вярхушкі феадальнага грамадства. Яму (у адрозненні ад больш ранніх аўтараў) не ўласцівая крытыка існуючых грамадскіх формаў і адносін: у сваім эпасе ён выступае апалагетам асвечанага абсалютызму — апетыя ім у «Радаводзе Рагху» (Raghuvamca) мудрыя цары "толькі для дабра сваіх падданых спаганяюць з іх падаткі: так сонца збірае вільгаць, каб з лішкам яе вярнуць.
Марыя Канстанцінаўна Занькавецкая
Біяграфія
З дзесяці гадоў Марыя пачала вучыцца ў прыватным пансіёне Асаўской у Чарнігаве. Бацька Марыі валодаў цудоўным голасам, сакавітым барытонам, а Марыя — моцным меца-сапрана. Яны ўдваіх часта ладзілі сямейныя канцэрты для гасцей свайго дома ў Заньках.
Калідаса
Творы
У цэнтры паэтычнай увагі Калідасы — ўнутраны свет далёкіх ад жыццёвых клопатаў выбраных шчасліўчыкаў; сіла яго паэзіі ў адлюстраванні незлічоных адценняў усталяваных індыйскай тэорыяй драмы чатырох асноўных паэтычных настрояў, у замілаванні прыгажосцю чалавечага цела і прыроды, у велічных або пяшчотных, але заўсёды ідэалізаваных думках і пачуццях паважнага, сяброўскага або гарачага сяброўства. Яго драмы — звязаны казачным рамантычным сюжэтам шэраг лірычных сцэн, яго эпас — змена насычаных эмоцыямі апісанняў прыроды і карцін вытанчанага побыту.
Марыя Канстанцінаўна Занькавецкая
Біяграфія
У 17 год яна стала жонкай артылерыйскага афіцэра Хлыстова і апынулася ў крэпасці Бендэры ў Бесарабіі. У той час яна ўпершыню сустрэлася з Міколам Табілевічам.
У 1876 годзе яна выйшла на сцэну Нежынскага тэатра. Да канца жыцця не парывала сувязяў з тэатральным гуртком Нежына, дзе жыла пастаянна ў 1902—1924 гадах і з перапынкамі, вяртаючыся пасля гастроляў, да 1932 года. Мела ў Нежыне свой дом, які захаваўся да нашых дзён.
27 кастрычніка 1882 года ў гарадскім тэатры Елісаветграда (цяпер Крапыўныцкы) пад кіраўніцтвам Марка Крапіўніцкага пачаўся творчы шлях выбітнай украінскай актрысы. У 1882 годзе яна атрымала запрашэнне ва ўкраінскую акцёрскую трупу. Упершыню на прафесійнай сцэне яна выканала ролю Наталкі («Наталка Палтаўка») Івана Катлярэўскага.
Актрыса стварала вобразы, прасякнутыя сапраўдным драматызмам і палымяным камізмам. Сваёй гульнёй яна праслаўляла звычайных людзей, адкрываючы бязмежнасць іх душы. Маючы цудоўны голас — драматычнае сапрана, яна непараўнальна выконвала ў спектаклях украінскія народныя песні. Была сярод заснавальнікаў тэатра Мікалая Садоўскага ў Палтаве. Яна дамагалася адкрыцця ў Нежыне стацыянарнага дзяржаўнага тэатра. У 1918 годзе арганізавала народны тэатр «Украінская трупа пад кіраўніцтвам М. К. Занькавецкай». У тэатры ігралі Барыс Раманіцкі, Т. Садоўскі, Андрэй Ратміраў, В. Сасніцкі. Былі пастаўлены спектаклі «Наталка Палтаўка», «Гетман Дарашэнка», «Цыганка Аза». Прызнаючы яе сцэнічныя заслугі, Гетман Украінскай Дзяржавы Павел Скарападскі ў чэрвені 1918 года зацвердзіў пастанову Рады міністраў аб прызначэнні ёй пажыццёвай дзяржаўнай пенсіі.
Пазней Марыя Занькавецкая (такі псеўданім яна ўзяла ў памяць пра шчаслівае дзяцінства ў роднай вёсцы Занькы) працавала ў самых папулярных і прафесійных украінскіх трупах Марка Крапіўніцкага, Міхаіла Старыцкага, Міколы Садоўскага, Панаса Саксаганскага, Івана Карпенкі-Карага.
Памерла 4 кастрычніка 1934 года. Пахавана ў Кіеве на Байкавых могілках.
Памяць
Імем Занькавецкай названы Украінскі драматычны тэатр у Львове (1923), вуліцы ў Дняпры, Кіеве, Ковелі, Каламыі, Львове, Крапыўніцкім, Нежыне, Луцку, Адэсе, Ужгарадзе, Чырвонаградзе, Чарнаўцах, Чарнігаве, Умані, завулкі ў Палтаве і Жытоміры. У 1960 годзе ў Кіеве быў створаны мемарыяльны музей-кватэра Занькавецкай, у 1964 годзе — мемарыяльны музей Марыі Занькавецкай у вёсцы Занькы.
Ёй пастаўлены помнікі ў Кіеве (1974, скульптар Г. Кальчанка), у вёсцы Занькы (1984, скульптар Ю. Станецкі) і Нежыне (1993, скульптар А. Скоблікаў).
У 1971 годзе пісьменнік Іван Рабакляч напісаў п’есу «Марыя Занькавецкая».
У 2004 годзе Нацыянальны банк Украіны выпусціў памятную манету, прысвечаную 150-годдзю з дня нараджэння актрысы.
Калідаса
Творы
Калідаса — вялікі майстар слова. Пераклад можа даць толькі слабае ўяўленне аб яго эмацыйных і ў той жа час выразных вобразах, пра нечаканасць і маляўнічасць яго параўнанняў і метафар, пра зграбную «гульню» словам, якая ажыццяўляецца ў практыцы навучання Анандавардханы пра «дхваны» — «водгукі», ўтоеным сімвалічным сэнсе паэзіі. Характэрна яго «сімволіка прыроды»: «Калі месяц праганяе начны змрок, — ён адкідае сваёй каханай — ночы чорныя валасы з твару, і яна ў захапленні ад яго пацалункаў закрывае вочы-лотасы» («Raghuvaṃśa»).
Са шматлікіх твораў, якія прыпісваюцца яму, безумоўна сапраўднымі з’яўляюцца: эпічныя паэмы «Нараджэнне Кумары» — бога вайны (Kumārasambhava) і «Гісторыя роду Рагху» (Raghuvaṃśa), лірычная паэма «Воблака-веснік» (Meghadūta) і тры драмы — «Шакунтала пазнаная» (Abhijñānaśakuntala, захавалася ў двух версіях), «Здабытая мужнасцю Урвашы» (Vikramorvaśīya) і «Малавіка і Агнімітра» (Malavikāgnimitra).
Са шматлікіх твораў, якія памылкова прыпісваюцца Калідасы індыйскай традыцыяй, найбольш верагодная прыналежнасць яму «Апісанні часоў года» (Rtusamara) — тыпавога ўзору ідылічнай апісальнай паэзіі.
Калідаса належыць да ліку індыйскіх паэтаў, знаёмства з якімі ў Еўропе ўзыходзіць яшчэ да XVIII ст. (Англійскі пераклад В. Джонса «Шакунтала» у 1789, Г. Вільсана «Воблака-весніка» ў 1813). Ім захапляліся Гумбольдт і Гердэр і Гётэ пераймаў яго ў «Пралозе ў тэатры» [1797] «Фаўста». Неаднаразова здзяйсняліся спробы паставіць п’есы Калідасы на еўрапейскай сцэне.
Эпоха
Жыццё і творчасць Калідасы давяліся на «залатое стагоддзе» старажытнаіндыйскай класічнай культуры. Імперыя Гуптаў дасягае сваёй магутнасці, з’яднаўшы ў адзінае цэлае перш раздробненыя вобласці. На некаторы час забяспечваецца абарона ад іншаземных уварванняў і, тым самым, эканоміка і культура атрымваюць магчымасці для развіцця. Эпоха Гуптаў сімвалізуе пераход да феадальнага ладу, праходжанне карэнных змен у грамадстве.
Характэрнай асаблівасцю індыйскай культуры ў цэлым з’яўляецца яе кансерватызм. Новыя тэндэнцыі не вырабляюць рэвалюцыйных змен, яны ўбудоўваюцца ў існыя ўяўленні, жывуць паралельна з імі. Старажытныя гледжанні могуць існаваць наколькі дагодна доўгае, не знікаючы з часам, што ўтварае тую складанасць і адмысловасць індыйскай культуры, якой яна вядомая.
У эпоху Гуптаў адбываецца некаторае паслабленне саслоўнага ладу Індыі, яе пераход да каставай сістэме. І хоць у літаратуры той пары іерархія варнаў адлюстроўваецца з беспярэчнай паважнасцю, некаторае вызваленне ад догмаў найстаражытных часоў дазваляе ўжыццявіцца самым выдатным творчым праявам індыйскага народа.
Іншай асаблівасцю індыйскай культуры таго часу, як, зрэшты, і іншых эпох, з’яўляецца яе найглыбокая сувязь з рэлігіяй. Рэлігія выходзіла на пярэдні план усюды: у побыце, у дзяржаўнай прыладзе, у грамадскіх адносінах. Культура Індыі працята міфалогіяй таксама моцна, як яе грамадскі лад структураваны каставым падзелам. Велізарныя масы насельніцтва, што жывуць практычна ва ўмовах першабытна-супольнага ладу, служылі сталай крыніцай архаічнага светапогляду, і на якую б высокую ступень развіцця не падымалася эліта, яна не магла адарвацца ад гэтых каранёў. У эпоху Калідасы адбываецца фармаванне індуізма, прыйшэлага на змену брахманізму. Індуізм засвойвае народныя вераванні, трансфармуе даўнейшыя культы, разбурае закаркаваны свет брахманізму, што імкнецца захаваць сябе недатыкальным ад найнізкіх уплываў.
Адным з найважных матываў, якія прыйшлі ў індуізм са старажытнасці, з’яўляецца матыў аскетызма. Пашыраны ў літаратуры таго часу, ён расказвае пра набыццё магутнай містычнай сілы тымі, хто ўстаў на шлях змярцвення цела. Багі пасылаюць да такіх праведнікаў для спакушэння выдатных паннаў, — гэта робіцца адным з найпапулярных матываў класічнай санскрыцкай літаратуры. Аскетызм і эратызм, лёгка ўжываючыся разам у індыйскім светапоглядзе, атрымваюць шырокае шыранне.
Таксама да ліку атрымалых развіццё ідэй у рэлігіі і, адпаведна, і ў мастацтве, ставяцца канцэпцыя «бхакці» (каханне да Бога, як шлях здабыцця асалоды), цыклічнасці сусвету і кармы. У творах Калідасы ўжо прысутнічае канец свету па завяршэнні калпы, аднак ідэі пра ўвесь час паўтаральныя народжанні і смерці яшчэ мела быць паўнавартаснае развіццё ў будучыні.
З’яўляючыся вяршыняй «залатога стагоддзя» класічнай індыйскай літаратуры, творчасць Калідасы адначасна была і яго завяршэннем. Імперыі Гуптаў не наканавана было праіснаваць доўга. Набегі ваяўнічых плямён і ўнутраныя супярэчнасці прывялі да яе досыць хуткага заходу, пасля чаго ў Індыі настаюць змрочныя часы феадальнай раздробненасці, войн і заваёў краіны чужынцамі. Усё гэта ў поўнай меры знаходзіць адлюстраванне ў літаратуры — пасля Калідасы ў санскрыце прасочваюцца сляды заняпаду, і ёй ужо ніколі не будзе наканавана заняць ранейшых вышынь. На змену санскрыцкай літаратуры прыйдзе літаратура на новых мовах.
Перадумовы творчасці
У перыяд творчасці Калідасы літаратура робіцца больш свецкай. Манументальныя эпічныя творы мінулага саступаюць месца творам больш набліжаным да рэальнага жыцця. Іх аўтары ўжо не ананімныя, як раней. Сама літаратура робіцца прадметам разгляду і вывучэння. Знакам адраджэння творчых сіл народа робіцца развіццё жанру драмы, што магчымае толькі ў цывілізацыі, што стаіць на высокай ступені гістарычнага прагрэсу. Драматычны жанр нараджаецца з абрадавых традыцый народа, з папулярных у Індыі публічных чытанняў эпасаў. Да часу жыцці Калідасы драматычнае мастацтва дасягае сур’ёзнай стадыі ўзросту, класічны тэатр Індыі развіўся яшчэ ў сярэдзіне I тысячагоддзя да нашай эры, і паэт мог абапірацца на багаты досвед папярэднікаў. Меркавана, Калідаса мог быць знакам з «Нацьяшастрай» — найстаражытным трактатам па тэатральным мастацтве. Блізка да часу жыццю Калідасы чыніў і, першы індыйскі тэарэтык літаратуры, вядомы сваім трактатам «Кавьяланкара» (Kāvyālaṅkāra).
Пра непасрэдны ўплыў на творчасць Калідасы якога-небудзь пісьменніка Індыі казаць вельмі складана ў сувязі са складанасцю вызначэння часу яго жыцця і творчасці. Вызначаны ўплыў зрабіла «Рамаяна», чыё аўтарства прыпісваецца Вальмікі, і яе сляды выяўляюцца ў тварэннях майстра, аднак яна была створана на стагоддзі раней. Ва ўступе да «Малавікі і Агнімітры» Калідаса згадвае як сваіх папярэднікаў Бхасу, Кавіпутру і Саумілу, аднак пра іх жыццё і творчасць практычна нічога невядома.
Мабыць, адзіным паэтам, які пісаў на санскрыце і які жыў у перыяд часу блізкі да часу творчасці Калідасы, можа лічыцца Ашвагхоша, аўтар эпічнай паэмы пра Буду. У творчасці Ашвагхоша мова і стыль класічнай санскрыцкай паэзіі ўжо цалкам сфармавана. Да іншых твораў, з якім, меркавана, мог быць знакам Калідаса, можна аднесці наступныя: «Паньчатантра», якая прыпісваецца, «Джатакамала» («Гірлянда джатак») Ар’яшуры (Aryasura), проза Вацьяны, аўтара знакамітай «Камасутры».
«Шакунтала»
Калідаса-драматург вышэй Калідасы-эпіка і лірыка. На чале іх стаіць «Шакунтала пазнаная» ці проста «Шакунтала», узор натакі ці вышэйшай драмы. Гэта гісторыя ўзаемнага кахання цара Душ’янты і Шакунталы, дочкі німфы Менакі і мудрага Вішвамітры. Закаханая Шакунтала, пагружаная ў свае мары, не заўважае набліжэння святога ведыйскага мудрага-старанніка Дурвасаса і тым наклікае на сябе яго гнеў. Дурвасас накладае на яе праклён: цар Душ’янта забудзецца яе і толькі тады ўспомніць, калі ўбачыць на ёй кольца, падоранае ім. Гэты праклён, што застаецца ўтоеным для Шакунталы, і складае драматычную завязку п’есы. Цар адштурхвае ад сябе сваю любую, і толькі пасля шэрага розных перыпетый і чуллівых сцэн, яму трапляецца на вочы яго кольца; ён успамінае мінулае і, сустрэўшы ў небе Індры Шакунталу, якая паспела тымчасам нарадзіць сына, злучаецца з ёй ужо навекі.
Драма ёсць у двух спісах, названых па шрыфце, якім яны напісаны, дэванагары і бенгальскі. Першы карацейшы за другі. На спісе дэванагары заснаваны выданні: Бётлінга (з празаічным нямецкім перакладам, Бон, 1842); Monier Williams’a, c англійскім перакладам (Hertford, 1853, 2 выд. 1876); Буркхарда (Брэслаўль, 1872); Джывананда Від’ясагара (Калькута, 1880).
Бенгальскі спіс выдаў Рыхард Пішэль (Кіль, 2 выд. 1886); з яго зроблены анг. пераклад Джонса (Л. 1789), ім. Фрыцу (Хемніц 1877) і інш. Лепшыя, па дакладнасці, пераклады Бетлингка і Фрыцу. Рускі пераклад выдадзены А. Пуцятай (Масква, 1879), дацкі пёршы. Martin Hammerich (Капенгаген, 1879).
Першым пазнаёміў расійцаў з творчасцю Калідасы вядомы рускі гісторык і пісьменнік Мікалай Карамзін, які ў 1792 годзе пераклаў «Шакунталу» з англійскага на рускую мову. У прадмове да перакладу ён адзначыў: «Творчы дух жыве не ў адной Еўропе; ён ёсць грамадзянін сусвету. Чалавек усюды — чалавек; усюды мае ён адчувальнае сэрца, і ў люстэрку ўяўлення свайго месціць нябёсы і зямлю. Усюды натура ёсць яго настаўніца і галоўная крыніца яго задавальненняў…
Я адчуваў гэта вельмі жыва, чытаючы Саконталу, драму, складзеную на індзейскай мове, за 1900 гадоў перад гэтым, азіяцкім паэтам Калідасам, і нядаўна перакладзеную на англійскую Віліямам Джонсам, бенгальскім суддзём…»
Памяць
У гонар Калідасы названы кратар на Меркурыі.
NGC 4827
NGC 4827 (іншыя абазначэнні — UGC 8065, MCG 5-31-16, ZWG 160.28, PGC 44178) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Крустпілскі край
Крустпілскі край (Krustpils novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Латвіі ў вобласці Латгале. Край складаецца з шасці валасцей. Адміністрацыя края знаходзіцца ў горадзе Екабпілс, які тэрытарыяльна не ўваходзіць у склад края.
Паводле ацэнкі на 1 студзеня 2015 года насельніцтва края складае 5908 пастаянных жыхароў, на 1 студзеня 2010 года — 6680 чалавек. Плошча края — 812,2 км².
Палярызацыя вакууму
Механізм палярызацыі вакууму
У адрозненне ад абстрактнага (матэматычнага) вакууму, фіксаванага прыборамі, які ўяўляецца абсалютнай пустатой, рэальны (фізічны) вакуум з'яўляецца пустым толькі «у сярэднім». Аднак, як бы добра мы ні спустошылі і ні экранавалі пэўную вобласць прасторы, у ёй, у сілу прынцыпу нявызначанасці могуць існаваць віртуальныя часціцы. У тым ліку, магчыма нават нараджэнне зараджаных часціц у пары са сваёй антычасціцай — гэта так званая, віртуальная пятля на дыяграме Фейнмана. Пятля можа існаваць вельмі кароткі час, у граніцах квантавай нявызначанасці каб не парушаць закон захавання энергіі. Але калі на вакуум уздзейнічае вонкавае поле, то за кошт яго энергіі магчыма нараджэнне рэальных часціц. Узаемадзеянне часціц з вакуумам прыводзіць да змены масы і зарада часціц.
У квантавай электрадынаміцы
Палярызацыя вакууму ў квантавай электрадынаміцы заключаецца ва ўтварэнні віртуальных электронна-пазітронна (а таксама мюон-антымюонных і таон-антытаонных) пар з вакууму пад уплывам электрамагнітнага поля. Палярызацыя вакууму прыводзіць да радыяцыйных паправак у законах квантавай электрадынамікі і да ўзаемадзеяння нейтральных часціц з электрамагнітным полем.
У квантавай хромадынаміцы
Палярызацыя вакууму глюонамі ў квантавай хромадынаміцы прыводзіць да антыэкраніроўкі каляровага зарада і, у выніку, да неназіральнасці свабодных кваркаў.
У гравітацыі
На звышмалых адлегласцях (10^{-33} см) узнікае сувязь квантавых эфектаў з гравітацыйнымі. Звышцяжкія віртуальныя часціцы ствараюць вакол сябе прыкметнае гравітацыйнае поле, якое пачынае скажаць геаметрыю прасторы. Масы такіх часціц, прыкладна 10^{19} ГэВ/c² (планкаўская маса), даўжыня хвалі , прыкладна 10^{-33} см (планкаўская даўжыня). Мяркуецца, што працэсы гравітацыйнай палярызацыі вакууму адыгрываюць важную ролю ў касмалогіі.
З другога боку, цалкам магчыма, што на такіх адлегласцях традыцыйныя ўяўленні аб прасторы і часе (і, у тым ліку, аб палярызацыі вакууму) становяцца зусім непрыдатнымі, і звыклы квантавапалявы падыход перастае быць адэкватным, саступаючы месца тэорыям квантавай гравітацыі, заснаваным на выяўленні незвычайных геаметрычных і тапалагічных уласцівасцей квантаванай прасторы-часу, такім, як М-тэорыя, петлявая квантавая гравітацыя і прычынная дынамічная трыянгуляцыя.
Дзятлаўка (Ершыцкі раён)
Дзятлаўка (Дятловка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Стропа
Стропа (Stroppo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 108 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Лідзія Паўлаўна Герасімчук
Лідзія Паўлаўна Герасімчук (Лідія Павлівна Герасимчук,,  — ) — украінская савецкая артыстка балета, салістка Кіеўскага тэатра оперы і балета імя Т. Шаўчэнкі ў 1937—1958 гадах. Заслужаная артыстка Украінскай ССР (1952).
Біяграфія
У 1930—1934 гадах займалася ў Кіеўскай харэаграфічнай студыі Ксеніі Юр’еўны Давыдавай, з 1933 года выступала на сцэне Кіеўскага опернага тэатра.
У 1937 годзе скончыла Кіеўскі харэаграфічны тэхнікум па класе Наталлі Веракундавай, пасля чаго была прынята ў трупу Кіеўскага тэатра оперы і балета. Была салісткай тэатра да сваёй смерці ў 1958 годзе. Асабліва вызначалася ў дуэце з : «Гісторыя ўкраінскага балета ведае нямала цудоўных танцавальных дуэтаў, сярод якіх — дуэт Апухціна і Лідзіі Герасімчук».
У час Вялікай Айчыннай вайны у 1942—1944 гадах — артыстка Ленінградскага Малога тэатра оперы і балета, які знаходзіўся ў эвакуацыі ў горадзе Кіраў.
Жыла ў Кіеве. Памерла 5 снежня 1958 года. Пахаваная на Байкавых могілках. На магіле Лідзіі Герасімчук устаноўлены надмагільны помнік «Паміраючы лебедзь» працы скульптара (бронза, граніт, 1960).
Творчасць
Сярод партый Раймонда, Цар-дзяўчына, фея Сірэні, Адэта ў балетах П. Чайкоўскага, Б. Асаф’ева, Л. Мінкуса і іншых.
Гаварушка
Гавару́шка, Лейкавіца (Clitocybe) — род шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства.
Апісанне
Пладовыя целы розных памераў. Шапка да 22 см у дыяметры, ад плоска-пукатай да глыбока-лейкападобнай, часта моцна уціснутая пасярэдзіне, з хвалістым або падагнутым уніз краем, сухая, белая або белаватая з шараватым, бураватым, жаўтаватым і іншым адценнем. Мякаць шчыльная, пераважна белая. Пласцінкі тонкія, зыходзячыя ці прырослыя да ножкі. Ножка цыліндрычная, валакністая, мясістая, храсткаватая, суцэльная, белаватая або аднаго колеру з шапкай.
Арэал і віды
Налічваецца каля 250 відаў. Пашыраны амаль па ўсім зямным шары. На тэрыторыі Беларусі трапляюцца 44 віды, найбольш вядомыя гаварушкі, , , , , , , , , ,.
Экалогія
Сапратрофы. Растуць часта групамі ў лясах, на пашы, лугах, некаторыя віды ўтвараюць ведзьміны кругі. Пладовыя целы з’яўляюцца ў ліпені — кастрычніку.
Значэнне
Усе віды маюць характэрны пах і смак. Ёсць ядомыя і ядавітыя (маюць мускарын, адрозніваюцца белым колерам шапак, пласцінак і ножак). Некаторыя віды лекавыя (утрымліваюць антыбіётыкі).
Жак Саламон Адамар
Жак Саламон Адама́р (Jacques Salomon Hadamard;  — ) — французскі матэматык-універсал. Аўтар мноства фундаментальных прац па алгебры, геаметрыі, функцыянальнаму аналізу, дыферэнцыяльнай геаметрыі, матэматычнай фізіцы, тапалогіі, тэорыі імавернасцей, механіцы, гідрадынаміцы і інш.
Член Парыжскай АН з 1912 года. Ганаровы член Апякунскай рады Яўрэйскага ўніверсітэта ў Іерусаліме. Замежны член-карэспандэнт (1922) і замежны ганаровы член (1929) АН СССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Версалі ў яўрэйскай сям’і. Вучыўся ў Парыжы. Ужо ў 19 гадоў пачаў публікаваць навуковыя працы.
З 1893 года — прафесар у Бардо. Прафесар Калеж дэ Франс (1897—1935), Парыжскага ўніверсітэта (1900—1912), Політэхнічнай школы (1912—1937).
Падчас нямецкай акупацыі Францыі (1940—1945) быў у эміграцыі ў ЗША, пасля заканчэння вайны вярнуўся ў Францыю.
Марыя Уладзіміраўна Кадобіна
Марыя Уладзіміраўна Кадобіна (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская спартсменка (гімнастыка мастацкая), майстар спорту Беларусі міжнароднага класа, чемпіёнка і бронзавы прызёр І Еўрапейскіх гульняў (2015, Баку), бронзавы прызёр чэмпіянату свету (2014), чэмпіёнка (2016) і сярэбраны прызёр (2016) чэмпіянату Еўропы.
Сурэй (вёска)
Су́рэй (Siūriai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 6 км ад Палушэ, на ўсходнім беразе возера Дрынгіс. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.). ў Аўкштайцкім нацыянальным парку, Сурэйскім тэльмалагічным запаведніку.
За духоўнае адраджэнне
Прэмія «За духоўнае адраджэнне» — узнагарода Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, заснаваная ў 1997 годзе. Штогод уручаецца 5 узнагарод.
Гісторыя
Прэмія прысуджаецца штогод за выдатныя творы літаратуры і мастацтва і (або) актыўную дзейнасць у гуманітарнай галіне, якая садзейнічае захаванню і прымнажэнню нацыянальнага культурнага здабытку, выхаванню ў моладзі любові да Айчыны, сцвярджэнню духоўных каштоўнасцей і мастацка-маральных традыцый, ідэй чалавекалюбства, дабрачыннасці і міласэрнасці.
На саісканне прэміі могуць вылучацца дзеячы культуры, літаратуры, мастацтва, архітэктуры, аховы здароўя, адукацыі, навукі, сацыяльнай абароны, сродкаў масавай інфармацыі, прыёмныя бацькі, апекуны, свяшчэннаслужыцелі, іншыя асобы, а таксама аўтарскія, творчыя і іншыя калектывы работнікаў.
Прэмія прысуджаецца Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь і ўручаецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь або ўпаўнаважанай iм службовай асобай.
Лаўрэату прэміі ўручаецца Дыплом лаўрэата прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне».
Опера буф
Опера буф (Opéra bouffe) — жанр французскай аперэты канца XIX стагоддзя, цесна звязаны з Жакам Афенбахам, які паставіў многія з іх у, ад якога пайшла назва аперэты.
Опера-буф вядомая спалучэннем элементаў камедыі, сатыры, пародыі і фарсу. Найбольш вядомымі прыкладамі з’яўляюцца «», «», «», «» і «».
Кызылшылік (Каркаралінскі раён)
Кызылшылік — сяло ў Каркаралінскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шарыкцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 354887200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 290 чалавек (144 мужчыны і 146 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 193 чалавекі (105 мужчын і 88 жанчын).
Бернард Бальцана
Бернард Бальцана (Bernard Placidus Johann Nepomuk Bolzano;,  — ) — чэшскі матэматык, філосаф і тэолаг. Скончыў Карлаў універсітэт у Празе (факультэт філасофіі ў 1800, факультэт тэалогіі ў 1805). Займаў кафедру гісторыі рэлігіі Карлавага ўніверсітэта з 1805 па 1820, затым пазбаўлены права чытання лекцый за «вальнадумства», пасля чаго змог працаваць толькі над праблемамі матэматыкі і логікі.
Жыгалаўка (Ершыцкі раён)
Жыгалаўка (Жигаловка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Эдзіт Піяф
Эдзіт Піяф (Édith Piaf, імя пры нараджэнні Édith Giovanna Gassion; 19 снежня 1915, Парыж — 11 кастрычніка 1963) — папулярная французская эстрадная -шансанье.
3 1930 выступала ў кабарэ і эстрадных тэатрах, з 1956 у тэатры «Алімпія» ў Парыжы. Валодала багатым адценнямі голасам. Яе выканальніцкую манеру вылучалі экспрэсія ў спалучэнні з прастатой. Стварыла лірычную песню-споведзь, працягвала традыцыю стылю «песнь французскай вуліцы», у які прыўнесла трагічныя матывы, была аўтарам многіх з іх. Знялася ў фільмах «Безыменная зорка», «Парыж працягвае спяваць», «Фрэнч-канкан» і інш. Найбольш вядомыя песні ў яе выкананні: «La Vie en Rose» (1946), «Hymne à l'Amour» (1949), «Milord» (1959), «Non, Je Ne Regrette Rien» (1960), «l'Accordéoniste» (1955), «Padam… Padam…» (1951), і «La Foule» (1957).
Аўтар мемуараў.
Веды (індуізм)
Веды (वेद, ) — зборнік найбольш старажытных сакральных тэкстаў індуізму на санскрыце.
Шмат стагоддзяў Веды перадаваліся вусна ў вершаванай форме і толькі значна пазней былі запісаныя. Індуісцкая рэлігійная традыцыя лічыць Веды апаўрушэйа — не створанымі чалавекам вечнымі богашчырымі Пісаннямі, якія былі дадзены чалавецтву праз святых мудрацоў. Існуе чатыры Веды:
NGC 4828
NGC 4828 (іншыя абазначэнні — MCG 5-31-17, ZWG 160.29, NPM1G +28.0249, DRCG 27-163, PGC 44176) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валерыя Ігараўна Пішчэліна
Валерыя Ігараўна Пішчэліна (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская спартсменка (гімнастыка мастацкая), майстар спорту Беларусі міжнароднага класа, чэмпіёнка і бронзавы прызёр І Еўрапейскіх гульняў (2015, Баку), чэмпіёнка (2013), сярэбраны (2013) і бронзавы прызёр (2014) чэмпіянатаў свету, чэмпіёнка (2016) і сярэбраны прызёр (2016) чэмпіянатаў Еўропы.
Ліванскі край
Ліванскі край (Līvānu novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўднёвым усходзе Латвіі ў вобласці Латгалія. Край складаецца з пяці валасцей і горада Лівані, які з’яўляецца цэнтрам края. Насельніцтва на 1 студзеня 2010 года склала 14 046 чалавек. Плошча края — 624,6 км².
Жукаўка (Смаленская вобласць)
Жукаўка (Жуковка) — вёска ў Ершыцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Кузьміцкага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй са жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Дзесятнікі
Дзеся́тнікі (, Десятники) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Багданаўскага сельсавета.
Цыстэрцыянцы
Гісторыя
Заснаваны ў 1098 годзе бенедыкцінам Раберам Малемскім. Назва ад першага манастыра ордэна —, размешчанага каля г. Дыжон у Францыі. У 1115 годзе ордэн узначаліў Бернар Клервоскі. Статут ордэна 1119 года прадпісваў фізічную працу, аскетычны лад жыцця. У XII—XIII стагоддзях мужчынскія і жаночыя манастыры цыстэрцыянцаў былі багатыя, уплывовыя і шматлікія — да 1300 існавала каля 700 іх манастыроў у многіх краінах. У XIV ст. кангрэгацыя цыстэрцыянцаў заняпала. З цыстэрцыянцаў вылучыліся бернардзінцы і трапісты. У наш час налічваецца каля 1,7 тыс. цыстэрцыянцаў.
Тарантаска
Тарантаска (Tarantasca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 2027 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 169 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 12020. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardo.
Вядомыя асобы Барнаула
Вядомыя ўраджэнцы Барнаула:
Сліесарышке
Сліе́сарышке (Sliesoriškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Наўясісдаўгелішкіскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Качаргішке. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Земун
Земун (Земун, Zemun, Semlin, Zimony) — былы горад у Сербіі, цяпер адзін з раёнаў Бялграда, знаходзіцца на правым беразе Дуная і левым беразе Савы, цэнтр абшчыны Земун. Насельніцтва каля 153 тысяч жыхароў.
У часы Старажытнага Рыма на месцы сучаснага Земуна знаходзілася паселішча Таўрун (Taurunum), зніклае ў эпоху Вялікага перасялення народаў. Першыя пісьмовыя згадкі пра Земун, назва якога паходзіць ад славянскага слова зямля, датуюцца XII стагоддзем. У 1127 годзе Бялград і Бранічава былі заваяваны венгерскім каралём Іштванам II, які распачаў паход на Візантыю. У час вяртання ён разбурыў Бялград, камяні якога былі выкарыстаны пры ўзвядзенні муроў Земуна.
У Сярэднія вякі Земун быў асобным горадам на паўднёвай граніцы венгерскай дзяржавы. Аднак размешчаны на процілеглым беразе Бялград заўсёды пераўзыходзіў яго па значэнні. Падобнае размеркаванне роляў захавалася і ў складзе Асманскай імперыі з 1541 да 1718 гады. У наступнай эпосе Земун быў пагранічным і мытным горадам Аўстра-Венгрыі, знаходзячыся на граніцы з Асманскай імперыяй, пазней з Сербіяй. Пасля распаду Аўстра-Венгрыі Земун непрацяглы час належаў да жупана Срэм Каралеўства Харватыі і Славоніі, перш чым у 1918 ўвайшоў у склад Каралеўства Югаславіі, якое звалася да 1929 года Каралеўствам сербаў, харватаў і славенцаў.
З 1934 года Земун стаў часткай Бялграда, аднак ізноў быў асобным горадам з 1941 па 1944 год у складзе фашысцкай Незалежнай Дзяржавы Харватыя. Пасля вайны Земун зноў стаў раёнам югаслаўскай сталіцы.
Міжнародную вядомасць набыў названы ў гонар гэтага раёна земунскі злачынны клан, які ў сакавіку 2003 года арганізаваў забойства сербскага прэм’ера Зорана Джынджыча. У тым жа годзе ад Земуна быў аддзелены раён Сурчын.
Ізраіль Саламонавіч Бескін
Ізраіль Саламонавіч Бескін (,  —, ) — камандуючы артылерыяй 70-й арміі 2-га Беларускага фронту падчас Вялікай Айчыннай вайны, генерал-лейтэнант артылерыі (1944). Герой Савецкага Саюза (31 мая 1945).
Біяграфія
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны І. С. Бескін на фронце. Быў начальнікам артылерыі механізаванага корпуса, намеснікам начальніка артылерыі арміі. Удзельнік баёў пад Сталінградам, вызвалення Гомеля, Рэчыцы, Калінкавіч, Бабруйска, фарсіраванні Дняпра, Сожа, Одэра.
Умела спланаваў і арганізаваў дзеянні артылерыі ў Вісла-Одерская аперацыі па прарыву моцна ўмацаванай абароны праціўніка і пры фарсіравання ракі Одэр Паўднёвей горада Шчэціна (Польшча).
Памёр 15 студзеня 1964 года. Пахаваны ў Іркуцку на Радзішчаўскіх могілках.
Узнагароды
Узнагароджаны трыма ордэнамі Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Суворава 1-й і 2-й ступені, Кутузава 1-й ступені, медалямі.
Памяць
На магіле Героя ўсталявана мармуровае надмагілле. У правым куце вертыкальнай часткі надмагілле выбіты гарэльеф І. С. Бескіна. Ніжэй па цэнтры малюнак медалі «Залатая Зорка» і надпіс: «Герою Савецкага Саюза генерал-лейтэнанту артылерыі Бескіну Ізраілю Саламонавічу ад Міністэрства абароны СССР». Магіла Ізраіля Бескіна, якая знаходзіцца на Радзішчаўскіх могілках, з’яўляецца аб’ектам культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Сядзіба Талочкаў (Яцкавічы)
Сядзіба Талочкаў — колішняя сядзіба ў в. Яцкавічы Брэсцкага раёна.
Гісторыя
У канцы XVIII ст. Яцкавічы належалі роду Жылкаў, у пачатку XIX ст. маёнтак перайшоў да Мацея Зданьскага. Пасля яго смерці ўдава Брыгіта Зданьская ў 1820 г. стварыла побач яшчэ адзін фальварак з назвай Зданьшчына.
Апошнім гаспадаром сядзібы да Другой сусветнай вайны быў Кароль Талочка.
Сядзібны дом пасля вайны выкарыстоўваўся пад кантору мясцовага калгаса. У пачатку 1990-х гадоў палац стаў безгаспадарным і, у рэшце рэшт, быў разбураны.