cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ліга Еўропы УЕФА 2010/2011
Удзельнікі
Групавы этап
1/16 фіналу
Сетка старту ўдзельнікаў
Мадрыдскі «Атлетыка» стаў фіналістам Кубка Іспаніі, што давала яму права стартаваць з трэцяга кваліфікацыйнага раўнда, аднак у якасці пераможцы папярэдняга розыгрышу клуб атрымаў пуцёўку наўпрост у групавы этап. З-за гэтага ў сетцы старту ўдзельнікаў у турніры адбыліся наступныя змены:
Згодна рэйтынгу Fair Play за папярэдні сезон, права выставіць дадатковую каманду ў Лігу Еўропы атрымалі футбольныя федэрацыі Швецыі, Даніі Фінляндыі. Гэтымі камандамі сталі «Ефле» (Швецыя), «Ранэрс» (Данія), МюПа-47 (Фінляндыя).
1 Фіналіст Кубка Англіі «ФК Портсмут» ня быў дапушчаны да ўдзелу ў Лізе Еўропы, месца, якое вызвалілася, было прадастаўленае «Ліверпулу». 2 «ФК Мальёрка», фінішавала 5-й у чэмпіянаце Іспаніі, не прайшла ліцэнзавання УЕФА, месца якое вызвалілася заняў клуб «ФК Вільярэал». 3 «ФК Ветра», фінішаваў 2-м у чэмпіянаце Літвы не прайшоў ліцэнзавання ў Федэрацыі футбола Літвы, месца якое вызвалілася заняў «ФК Таўрас Таўраге». 4 Бронзавы прызёр чэмпіянату Ірландыі «Корк Сіці» быў ліквідаваны, месца якое вызвалілася заняў «ФК Дандалкк». 5 Сярэбраны прызёр чэмпіянату Казахстана «ФК Лакаматыў Астанав» не прайшоў ліцэнзавання УЕФА, месца якое вызвалілася заняў «ФК Табол Кастанай». -->
Расклад турніра
Усе цырымоніі лёсаванняў прайшлі у штаб-кватэры УЕФА ў Ньёне (Швейцарыя), за выключэннем лёсавання групавой стадыі.
Матчы кваліфікацыі і плэй-оф таксама могуць быць згуляны ў аўторак і сераду, замест чацвера, з-за непрадбачаных абставін.
1/16 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 15 і 17 лютага, а матчы ў адказ 22—24 лютага.
1/8 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 10 сакавіка, а матчы ў адказ 17 сакавіка.
1/4 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 7 красавіка, а матчы ў адказ 14 красавіка.
1/2 фіналу
Першыя матчы былі згуляныя 28 красавіка, а матчы ў адказ 5 мая.
Спіс заслужаных работнікаў культуры Беларусі
''Званне «Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР» прысвойвалася ў 1971—1991 гадах (у 1991—1995 гадах прысвойвалася званне «Заслужаны работнік культуры Рэспублікі Беларусь»). Да 1971 года існавала званне «Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР». З 1995 года прысвойваецца званне «Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь».''
Чырвонае Урочышча
Чырвонае Урочышча (Красное Урочище) — ваенны гарадок (1933—1941) і прамысловая зона (1941—1967) за 7 км на паўднёвы ўсход ад Мінска.
Назва паходзіць ад Архірэйскага ўрочышча (таксама вядомага як Архірэйскі лес, Антоніева ўрочышча) — ляснога масіву паміж сучаснымі вуліцамі Ванеева-Ваўпшасава і МКАД, які з XIX ст. належаў царкве, а ў 1923 годзе перайменаваны на Чырвонае ўрочышча.
Ваенны гарадок пабудаваны да 1936 года абапал Магілёўскай шашы, паміж сучаснымі вуліцамі Куляшова-Бехцерева і Варвашэні. Найбольш вядомая і захаваная цяпер частка гарадка — па вуліцах Цэнтральная і Сацыялістычная — 7 ДАСаў, гасцініца (знесена ў 2008—2009), сталовая камскладу, 3 казармы, клуб, рамонтныя павільёны (на тэрыторыі МАЗ). Таксама ў склад гарадка ўваходзілі не меней за 2 ДАСы і шпіталь на месцы цяперашняй 5-й ГКБ па вуліцы Куляшова, вялікі комплекс будынкаў барачнага тыпу паміж цяперашнімі вуліцамі Куляшова і Кабушкіна (часткова захаваліся на тэрыторыі вайсковай часці), вялікі комплекс будынкаў барачнага тыпу на поўнач ад Магілёўскай шашы паміж цяперашнімі вуліцамі Радыяльнай і Адэскай. Палігон знаходзіўся за вёскамі Вялікі і Малы Трасцянец.
Да 1941 года вуліцы ваеннага гарадка не мелі назваў, адрасы даваліся ўзору «Мінск, п/с 100, Чырвонае Урочышча», «Мінск, Чырвонае Урочышча, 7» або «Мiнск, Чырвонае Урочышча, п/с 71».
Прынамсі да сакавіка 1941 года ў Чырвоным Урочышчы дыслакавалася. У сакавіку 1941 года былі размешчаны 51-ы і 52-і танкавыя палкі, рамонтныя і іншыя службы напярэдадні сфарміраванай. У часцях дысклакаваных у гарадку між іншых служылі літаратар Васіль Вітка (1939—1941) і будучы маршал Іван Якубоўскі (1941).
Станам на 22.6.1941 года 26-я тд мела 31 танк Т-26 і 13 танкаў БТ, атрымаць асноўную частку тэхнікі мусіла снежнем 1941 года. На пачатку вайны дывізія разгромлена ў баях на подступах да Мінска і 21.7.1941 года расфарміравана. Да Чырвонага Урочышча немцы падышлі па шашы з боку Мінска а 16:00 29.06.1941 года, па сведчанні камандзіра гарнізона маёра М. С. Чарных, праціўнік меў 20 цяжкіх і 6 лёгкіх танкаў. Гарнізон налічваў 900 байцоў, 6 танкаў Т-26 і 76-мм батарэю. Немцы занялі Чырвонае Урочышча, паводле М. Чарных, страціўшы 6 цяжкіх і 1 лёгкі танк, 1 супрацьтанкавую гармату і нявызначаную колькасць пяхоты. Гарнізон, страціўшы 150 чалавек, 4 танкі і 76-мм батарэю, адступіў да Ельніцы.
Пасля вызвалення Мінска ў 1944 годзе на базе рамонтнага завода Даймлер-Бенц арганізаваны аўтазборачны завод. Будавалі і працавалі на заводзе былыя партызаны, а таксама нямецкія ваеннапалонныя і вязні лагера ГУЛАГ «Чырвонае Урочышча». Тым часам атрымала назву галоўная вуліца гарадка — праспект Чырвоных партызанаў (з 1971 года вуліца Цэнтральная).
У 1952 годзе архітэктарам «Белдзяржпраекта» Георгіем Парсаданавым распрацаваны планы забудовы пасёлка Мінскага аўтамабільнага завода і Магілёўскай шашы, уключна з комплексам ваеннага гарадка Чырвонае Урочышча, што можна лічыць умоўным канцом яго функцыянавання.
Аляксандр Мікалаевіч Гальчанюк
Аляксандр Мікалаевіч Гальчанюк (нар., Мінск, БССР) — беларускі хакеіст, нападнік. Бацька Алекса Гальчанюка.
Біяграфія
Выхаванец мінскай хакейнай школы «Юнацтва».
Удзельнік зімовых Алімпійскіх гульняў 1998 у Нагана ў складзе нацыянальнай зборнай Беларусі.
Удзельнік чэмпіянатаў свету 1998, 1999, 2000, 2001 у складзе нацыянальнай зборнай Беларусі.
Удзельнік кубка Канады 1991 у складзе нацыянальнай зборнай СССР.
Палескі нацыянальны парк
Палескі нацыянальны парк (Poleski Park Narodowy) — нацыянальны парк на ўсходзе Польшчы, у Люблінскім ваяводстве, у гістарычным рэгіёне Палессе.
Парк быў утвораны ў 1990 годзе з плошчай 48,13 км². У цяперашні час плошча парку складае 97,62 км², з якіх лясамі занята 47,8 км²; унутранымі водамі — 24,77 км² і іншымі землямі — 23,73 км². Палескі нацыянальны парк і прылеглыя раёны ўтвараюць біясферны запаведнік «Заходняе Палессе», прызнаны ЮНЕСКА ў 2002 годзе. Да парку таксама прымыкае запаведнік па ўкраінскі бок мяжы. Рамсарскай канвенцыяй парк прызнаны важным водна-балотным угоддзем. Тэрыторыя парку — раўнінная, з шматлікімі азёрамі і тарфянішчамі.
Фауна ўключае 21 від рыб, 12 відаў амфібій, 6 відаў рэптылій і 150 відаў птушак. З 35 відаў млекакормячых можна згадаць ласёў, выдр, баброў і кажаноў.
Сміхаўскі вакзал
Сміхаўскі вакзал (Nádraží Praha-Smíchov або Smíchovské nádraží) — чыгуначны вакзал у раёне Сміхаў (Прага 5) Прагі.
У вакзала знаходзіцца станцыя метро Сміхаўске надражы (Сміхаўскі вакзал) лініі B.
Першапачаткова вакзал быў пабудаваны ў 1861—62 гадах як канечная станцыя ў Празе ў кірунку Бераўн, Плзень і Хеб. У 1875 годзе ён быў злучаны з Галоўным вакзалам праз Вышаградскі чыгуначны мост. Аднак менш чым праз 100 гадоў, умяшчальнасці вакзала стала не хапаць. Таму будынак быў знесены, а на яго месцы ў 1953—1956 быў пабудаваны новы па праекце Яна Зазваркі (Jan Zázvorka) і (Ladislav Žák). Сучасны будынак вакзала мае крытыя платформы і праходы для пасажыраў.
Ззаду вакзала знаходзіцца невялікая асобная станцыя, якая завецца «Smíchov — severní nástupiště» («Сміхаў — паўночная платформа»). Адтуль ездзяць невялікія вагоны па галіне Пражскі Земерынг (Pražský Semmering), якія праязджаюць па віядуках у Глубачапах.
Чэмпіянат свету па валейболе сярод мужчын
Чэмпіянат свету па валейболе сярод мужчын — міжнародны турнір па валейболе, які праводзіцца раз на 4 гады пад эгідай (ФІВБ). З’яўляецца самым прэстыжным, пасля, турнірам для нацыянальных зборных па гэтым відзе спорту.
Сяляўшчына
Назву Сяля́ўшчына маюць:
Сяло імя Н. Бекежанава
'''Сяло імя Н. Бекежанава''' — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кердэлінскай сельскай акругі. Код КАТА — 435253100.
Інтэрвенцыя
Інтэрве́нцыя (interventio — умяшанне) — ваеннае, палітычнае ці эканамічнае ўмяшанне аднаго ці некалькіх дзяржаў ва ўнутраныя справы іншай краіны, парушаючае яе суверэнітэт.
Інтэрвенцыя можа быць ваеннай (адна з формаў агрэсіі), эканамічнай, дыпламатычнай. Усе віды інтэрвенцыі несумяшчальныя са Статутам ААН і забаронены міжнародным правам.
Нягледзячы на катэгарычную забарону інтэрвенцыі сучасным міжнародным правам, яна па-ранейшаму шырока практыкуецца шэрагам дзяржаў. Гэтыя акты ўмяшання носяць характар адкрытай узброенай інтэрвенцыі.
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 2-га склікання
Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 2-га склікання. Выбары прайшлі 9 лютага 1947 года.
Сяляўшчына (Расонскі раён)
Гісторыя
Да першага падзелу Рэчы Паспалітай належала ў колькасці 90 чал. да Полацкага езуіцкага манастыра.
У 1924—1967 гадах цэнтр Сяляўшчынскага сельсавета.
Зандры
Зандры — раўніны, сфарміраваныя каля ўскраін старажытных покрыўных ледавікоў струменямі расталых вод; складзеныя пяскамі і галечнікамі (Прыпяцкае Палессе, Мяшчэрская нізіна і інш).
Брагінска-Лоеўская седлавіна
Брагінска-Лоеўская седлавіна — седлавіна, якая аддзяляе Прыпяцкі прагін ад Дняпроўска-Данецкага прагіну, знаходзіцца на крайнім паўночным захадзе Дняпроўска-Данецкай упадзіны. На тэрыторыі Беларусі ў межах Брагінскага, Лоеўскага, Рэчыцкага, Гомельскага раёнаў.
Геалогія
Тэктанічная структура ўяўляе сабой выступ дакембрыйскага падмурка, ускладнены успадкаванымі скляпенчатымі падняццямі і рыфтавымі прыразломавымі выступамі. Глыбіня залягання дакембрыйскіх парод да 1,5 км. У найбольш прыпаднятай частцы седлавіны дэвонскія, каменнавугальныя і іншыя адклады маюць няпоўны разрэз. Мелавыя, палеагенавыя і іншыя тоўшчы характарызуюцца фацыяльным замяшчэннем.
Стыа
Стыа (Stio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Насельніцтва складае 1088 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 45 чал./км². Займае плошчу 24 км². Паштовы індэкс — 84075. Тэлефонны код — 0974.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pasquale Baylon.
Навагодні канцэрт Венскага філарманічнага аркестра
Навагодні канцэрт Венскага філарманічнага аркестра (Das Neujahrskonzert der Wiener Philharmoniker) — традыцыйны штогадовы канцэрт Венскага філарманічнага аркестра 1 студзеня ў сталіцы Аўстрыі Вене.
Рэпертуар канцэрту складае, за рэдкімі выключэннямі, аўстрыйская лёгкая музыка канца XVIII — канца XIX стагоддзяў: венскія вальсы, полькі, мазуркі, маршы сямейства Штраусаў (Іаган Штраус (бацька), Іаган Штраус (сын), Іозеф Штраус, Эдуард Штраус), а таксама Моцарта, Шуберта, Іозефа Ланера, Іозефа Хельмесбергера, Ота Мікалаі, Эміля фон Рэзнічэка, Франца фон Зупэ і інш.
У канцэрце выконваецца звычайна 12 твораў з перапынкам пасля шостага нумара.
За асноўнай часткай вынікаюць тры нумары на біс: хуткая полька, затым вальс Штрауса-сына «На цудоўным блакітным Дунаі» і, нарэшце, «Марш Радэцкага» Штрауса-бацькі, пры выкананні якога публіка па традыцыі апладысментамі адбівае такт, а дырыжор паварочваецца да яе тварам і дырыжуе гэтымі апладысментамі. Агульная працягласць канцэрту каля дзвюх з паловай гадзін.
Навагодні канцэрт быў упершыню праведзены на новы 1940 год (не 1 студзеня, як усе наступныя гады, а 31 снежня).
На працягу 40 гадоў канцэртамі кіравалі аўстрыйскія дырыжоры, у тым ліку ў 1955—1979 гг. — канцэртмайстар Венскага філарманічнага аркестра Вілі Боскаўскі.
З 1987 г. кожны год для правядзення канцэрту запрашаецца хтосьці з найбольш вядомых дырыжораў свету.
Аўдыторыя тэлегледачоў канцэрту па ўсім свеце склала, па ацэначных даных 2010 г., 50 мільёнаў чалавек з 72 краін. У гэту колькасць уваходзяць як еўрапейскія гледачы, якія атрымліваюць трансляцыю па каналах Еўрабачання, так і гледачы іншых кантынентаў.
Кветкі для ўпрыгожвання Вялікай канцэртнай залы Венскага музычнага таварыства (Wiener Musikverein) — штогадовы дарунак італьянскага горада Сан-Рэма.
Тапулька (гміна)
Тапу́лька (Topólka) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радзяёўскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тапульцы. Плошча гміны складае 102,92 км². Станам на 2011 год у гміне Тапулька пражывалі 5010 чалавек, шчыльнасць — 49,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 24 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 42 населеныя пункты.
Ультрагук
Ультрагук — такі гук, частата якога вышэй за 20 кілагерц (20 000 гц), «звычайную» верхнюю мяжу чалавечага слыху.
Звычайна крыніцы ультрагуку прымяняюць, каб пранікаць у асяроддзе і вымяраць параметры адбітага сігналу, альбо пастаўляць мэтанакіраваную энергію. Адбіты сігнал дапамагае раскрыць дэталі ўнутранай структуры асяроддзя. Гэтай уласцівасцю ультрагуку карыстаюцца некаторыя жывёлы, напрыклад, кажаны для палявання. Найбольш вядомым прымяненнем ультрагуку з'яўляецца ультрагукавое даследаванне (УГД), якое дазваляе атрымаць вобраз эмбрыёна ўнутры цяжарнай жанчыны. Ёсць вялікая колькасць іншых прымяненняў.
Сеговія (правінцыя)
Сего́вія (Segovia) — правінцыя ў цэнтры Іспаніі, у складзе аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон. Адміністрацыйны цэнтр — Сеговія. Тэрыторыя — км² (37-е месца сярод правінцый краіны). Насельніцтва — 156 тыс. (48-е месца; дадзеныя 2005 г.). Клімат носіць рысы як міжземнаморскага, так і кантынентальнага. Зімы больш працяглыя, чым у іншых правінцыях Кастыліі. Славутасці: акведук у Сеговіі, алькасар у Сеговіі. У 1111 годзе тут адбылася бітва войскаў Альфонса I Арагонскага і яго былой жонкі.
Сеговія (значэнні)
Сеговія — прозвішча, тапонім.
Астраўляне (Шаркаўшчынскі раён)
Астраўля́не (, Островляне) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Новы Пагост, пазней у складзе гміны Шаркаўшчына Дзісенскага павета, а з 1926 года ў Браслаўскім павеце Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Валожынскага сельсавета.
IC 2428
IC 2428 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Васіль Іванавіч Аляксееў
Васіль Іванавіч Аляксееў (Васили́й Ива́нович Алексе́ев;, Пакрова-Шышкіна, Разанская вобласць  — , ) — савецкі цяжкаатлет, заслужаны майстар спорту СССР (1970), заслужаны трэнер СССР (1991), двухразовы алімпійскі чэмпіён (1972, 1976), васьміразовы чэмпіён свету (1970—1977), васьміразовы чэмпіён Еўропы (1970—1975, 1977—1978), сяміразовы чэмпіён СССР (1970—1976).
Эдуард Анатолевіч Хіль
Эдуард Анатолевіч Хіль (4 верасня 1934, Смаленск — 4 чэрвеня 2012, Санкт-Пецярбург) — савецкі і расійскі эстрадны спявак (барытон), народны артыст РСФСР (1974).
Цвярская марэнная града
Цвярская марэнная града, марэнная града, якая размешчаная на поўдзень ад Цвяры, мае дугападобную форму, выпукласцю звернутая да поўдня. Даўжыня складае каля 200 км. Града распасціраецца з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, пачынаецца ля сяла Емяльянава Старыцкага раёна Цвярской вобласці і цягнецца да правага берагу Волгі.
Града складаецца з трох паралельна ідучых ланцугоў узгоркаў (Іллінскі, Бурашэўскі і Нягацінскі), агульная шырыня грады 20-40 км, найбольш высокія ўзгоркі на поўдні, дзе ля вёскі Кабылкіна ляжыць узняцце ў 257 м абсалютнай вышыні (самая высокая кропка грады). Кожны ланцуг узгоркаў адлучаецца ад наступнага забалочанымі нізінамі, узгоркі слаба апрацаваныя эразійнымі працэсамі, месцамі маюць стромкія схілы (ля сяла Чупрыянаўвка Калінінскага раёна) і ясна вылучаюцца на раўнінным рэльефе.
З узняццяў Цвярской марэннай грады пачынаюцца прытокі Волгі і Шошы: рэкі Цьмака, Інюха і інш.
Яблычнае пюрэ
Яблычнае пюрэ — пюрэ з яблыкаў. Для падрыхтоўкі пюрэ яблыкі спачатку чысцяць ад асяродку і разразаюць на кавалкі, потым вараць з даданнем цукру і карыцы. У залежнасці ад сорта яблыкаў пюрэ атрымліваецца рознай кансістэнцыі і колеру, ад жоўтага да ружовага. Значны ўплыў на колер пюрэ аказвае выкарыстанне лупіны яблыкаў.
Яблычнае пюрэ выкарыстоўваецца ў якасці паўфабрыката для кандытарскай прамысловасці, у прыватнасці пры вытворчасці зефіру і пасцілы, таксама яго выкарыстоўваюць як дэсерт або дадаюць да такіх страў, як дранікі або нават да мяса.
Медаль ордэна свяціцеля Кірыла Тураўскага
Медаль ордэна свяціцеля Кірыла Тураўскага (Медаль ордена святителя Кирилла Туровского) — узнагарода Беларускай праваслаўнай царквы. Заснаваны рашэннем Сінода Беларускай Праваслаўнай Царквы ад 10-11 кастрычніка 2004 года ў памяць святкавання 1000-годдзя Тураўскай епархіі і зацверджаны Найсвяцейшым Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Алексіем II 23 снежня 2004 года.
Статут
Медаль мае адну ступень.
Медаль ордэна свяціцеля Кірыла Тураўскага носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца паводле пераліку пасля ордэна прападобнай Ефрасінні Полацкай і перад медалём ордэна прападобнай Ефрасінні Полацкай.
Медалём узнагароджваюцца святары, манахі і прыхаджане Беларускай Праваслаўнай Царквы за шматгадовую і актыўную духоўна-асветніцкую, катэхізічную і місіянерскую дзейнасць, дабрачынную дапамогу, накіраваную на аднаўленне праваслаўных святынь на Беларускай зямлі, аднаўленне і рэстаўрацыю праваслаўных манастыроў і храмаў.
Апісанне
Медаль свяціцеля Кірыла Тураўскага выраблены з латуні. Ён мае форму круга дыяметрам 33 мм з кантам, які выступае з боку аверса і рэверса. На аверсе адчаканена выява ордэна свяціцеля Кірыла Тураўскага першай ступені, але без камянёў у апраўках. Крыж ордэна пакрыты чырвонай імітацыяй эмалі. Ордэн адлюстраваны ў ззянні прамянёў, паміж якімі па ўсёй акружнасці адчаканены маленькія кругі.
На рэверсе медалю па полі з пазалотай праходзіць выпуклы гарызантальны надпіс стылізаваным шрыфтам у пяць радкоў: «Не презри мене милостию, Иисусе…да дело с разумом Тебе принесу». Літары надпісу і кант паліраваныя.
Медаль пры дапамозе вушкі і кольца злучаецца з прамавугольнай калодкай, абцягнутай стужачкай з рабрыстага шоўка бардовага колеру з больш светлай гладкай выявай шасціканцовага крыжа прп. Ефрасінні Полацкай. Шырыня стужачкі 24 мм. Вышыня прамавугольнай вертыкальнай латуневай калодкі складае 52,7 мм і адпавядае шырыні абліпальнай стужачкі. Стужачка працягнута ў прарэзы ўверсе і ўнізе калодкі. На адваротным боку калодкі маецца прыстасаванне для мацавання. Медаль выдаецца ў аксамітавым ці пластыкавым футарале.
З медалём уручаецца грамата цёмна-ружовага колеру памерам 210x296 мм у развароце.
Д-5
Д-5 «Спартакавец» — савецкая вялікая дызель-электрычная падводная лодка, пабудаваная ў 1927—1931 гадах, пяты карабель тыпу Д.
Гісторыя карабля
Першапачаткова падводная лодка звалася «Спартакавец», 21 жніўня 1934 была пераназвана ў Д-5, аднак як ва ўжытку так і ў афіцыйных дакументах звалася як «Д-5» так і «Спартакавец». Лодка была закладзена 14 красавіка 1927 на Заводзе ім. Марці № 198 у Мікалаеўе, завадскі № С-28/193, спушчана на ваду 28 верасня 1929 і 5 красавіка 1931 уступіла ў лад, 17 мая ўвайшла ў склад Чарнаморскага флота. У 1940 — у сярэднім рамонце. Д-5 — адзіны карабель праекта, які не праходзіў капітальны рамонт і мадэрнізацыю.
Краснаслабодскі сельсавет (Быхаўскі раён)
Краснаслабо́дскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 года вёска) Красная Слабада.
Скалодзіна
Скало́дзіна, Скало́дзінка — рака ў Мазырскім і Петрыкаўскім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Прыпяць (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 42 км. Плошча вадазбору 275 км². Расход вады ў вусці 1,1 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,78 м/км.
Асноўныя прытокі — рэкі Любіна і Крапіўная (праваруч).
Агульныя звесткі
Пачынаецца каля паўднёвай ускраіны вёскі Зялёны Мох Мазырскага раёна, цячэ раўнінай Мазырскае Палессе, праз возера Глініцкае (у нізкай плыні). Упадае ў старарэчча на абалоне Прыпяці каля вёскі Шастовічы Петрыкаўскага раёна.
Даліна пераважна невыразная, зліваецца з навакольнай мясцовасцю, месцамі трапецападобная, шырыня 0,3—1,2 км. Абалона перарывістая, на асобных дзялянках чаргуецца па берагах, вузкая (0,1—0,2 км), у нізкай плыні зліваецца з абалонай Прыпяці. Рэчышча звілістае і слабазвілістае. Шырыня ракі 5—7 м, ніжэй за возера Глініцкае месцамі больш за 11 м.
Найвышэйшы ўзровень вады ў канцы сакавіка, найбольшае перавышэнне (у сярэдняй плыні) над найніжэйшай межанню — 2,1 м. Замярзае ў пачатку снежня, крыгалом у сярэдзіне сакавіка. Веснавы ледаход 2 дні.
Каля ракі населеныя пункты Зялёны Мох, Крушнікі, Камень, Скалодзін, Глініца.
Краснаслабодскі сельсавет (Быхаўскі раён)
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Узніцкі сельсавет у складзе Быхаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Узнікі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Быхаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 20 красавіка 1939 года вёска Узнікі перайменавана ў Чырвоную (Красную) Слабаду, а сельсавет — у Краснаслабодскі. У канцы 1930-х гадоў на тэрыторыі сучаснага Краснаслабодскага сельсавета існавалі пасёлкі Беларусь, Шакілаўка, Сідабор’е, Чапаева, Закал, жыхары якіх перасяліліся ў іншыя месцы. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Ніканавіцкага сельсавета
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 951 чалавек, з іх 96,5 % — беларусы, 2,5 % — рускія, 0,6 % — таджыкі.
Аравіцкі сельсавет
Араві́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Аравічы.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшлі тэрыторыі скасаваных Дронькаўскага, Краснасельскага і Паганянскага сельсаветаў. З 26 ліпеня 1930 года ў складзе Хойніцкага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 8 студзеня 1987 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стралічаўскага сельсавета.
На момант скасавання сельсавет налічваў 7 населеных пунктаў: вёскі Аравічы, Дронькі, Краснаселле, Пагоннае, Хвашчоўка, пасёлкі Гнездзенка і Града.
Галюцынацыя
Галюцына́цыя, або амаро́ка — стан уяўнага (несапраўднага) успрымання чалавекам чаго-небудзь як рэальна існуючага ў навакольным асяроддзі без уздзеяння знешніх раздражняльнікаў.
Паводле І. П. Паўлава, у аснове галюцынацыі ляжыць парушэнні функцыі кары галаўнога мозга. Найчасцей галюцынацыі ўзнікаюць пры псіхічных захворваннях.
Адрозніваюць галюцынацыі:
Да галюцынацый не адносяць ілюзіі. Зрокавыя галюцынацыі характэрныя для псіхозаў інфекцыйнага і інтаксікацыйнага паходжання.
Тожым (гміна)
То́жым (Torzym) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сулянцінскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Тожыме. Плошча гміны складае 374,87 км². Станам на 2004 год у гміне Тожым пражывалі 6798 чалавек, шчыльнасць — 18,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Буланбайбауы
Буланбайбауы — сяло ў Чыілійскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Каргалінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 31 км на поўдзень ад раённага цэнтра, сяла Шыелі. Код КАТА — 435255100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1309 чалавек (663 мужчыны і 646 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1342 чалавекі (677 мужчын і 665 жанчын).
Лёс (горная парода)
Лёс (Löß ці Löss) — неслаістая, аднастайная, тонказярністая вапняковістая асадкавая горная парода светла-жоўтага або палевага колеру. У яе складзе пераважаюць часціцы 0,01—0,05 мм; найбольш буйныя зерні складаюцца звычайна з кварцу і палявога шпату, а таксама карбанатаў. Высокая порыстасць (да 50 %).
Залягае ў выглядзе покрываў на водападзелах і схілах (магутнасць ад некалькіх метраў да 100—200 м на водападзелах). Для лёсу характэрна вертыкальная слупкаватая адасобленасць, прасадачнасць, пераслойванне з пахаванымі глебамі, наяўнасць ракавін наземных малюскаў і вапнавых канкрэцый. Пры малой прыроднай вільготнасці лёс вельмі трывалы і здольны захоўваць устойлівыя вертыкальныя адхоны вышынй 10 м і больш; здольны даваць прасадкі пры ўвільгатненні
Лёс занальны, прымеркаваны да абласцей умеранага клімату, пашыраны ў стэпавых і паўпустынных раёнах. Ён з’яўляецца глебаўтваральнай пародай для чарназёмаў і каштанавых глеб. Пашыраны ў Кітаі (напр., Лёсавае плато), Сярэдняй Азіі, Заходняй Сібіры, Паўночным Каўказе, Украіне і інш.
Існуе некалькі тэорый паходжання лёсу, найбольш вядомыя эолавая і ледавіковая.
IC 2429
IC 2429 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Морпет
Горад знаходзіцца за 1 км ад аўтамабільнай трасы A1, якая злучае сталіцу Англіі Лондан і сталіцу Шатландыі Эдынбург. Адміністрацыйным цэнтрам графства Нартумберленд горад стаў у 1981 годзе. У час перапісу насельніцтва 2001 года ў горадзе налічвалася 13833 жыхары.
Картахена
Картахена:
Люблінская губерня
Люблінская губерня — адна з губерняў Царства Польскага ў складзе Расійскай імперыі.
Памер 16,9 тыс. км². Насельніцтва — 1 341 тыс. чалавек. (1905 г.). Вялікія гарады — Люблін, Замасць, Холм (да 1912 г.).
Створана ў 1837 г. з Люблінскага ваяводства Царства Польскага. У 1912 г. з яе часткі створана Холмская губерня.
Міністэрства вытворчасці і нарыхтовак сельгаспрадуктаў БССР
Міністэ́рства вытво́рчасці і нарыхто́вак сельгаспраду́ктаў Белару́скай ССР было ўтворана ў 1962 годзе.
Міністр
Увесь час існавання (1962 — 1965) Міністэрства ўзначальваў Уладзімір Лабанок.
Барыс Георгіевіч Кузняцоў
Барыс Георгіевіч Кузняцоў (Бори́с Гео́ргиевич Кузнецо́в;, , РСФСР, СССР — , ) — савецкі баксёр, алімпійскі чэмпіён 1972 года, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету 1974 года, чэмпіён СССР (1972, 1974). Заслужаны майстар спорту СССР (1972). Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны».
Барыс Кузняцоў нарадзіўся 23 лютага 1947 года ў Астрахані. Займацца боксам пачаў у 1958 годзе. Выступаў за «Працоўныя рэзервы» (Астрахань). У 1971 годзе скончыў Астраханскі дзяржаўны педагагічны інстытут. Пасля заканчэння спартовай кар’еры стварыў у г. Астрахані дзіцячую школу па боксе.
Памёр у Астрахані 2 мая 2006 года на 60-м годзе жыцця.
Бабоўе (Шаркаўшчынскі раён)
Бабо́ўе (, Бобовье) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Валожынскага сельсавета.
Тарака
Торрака (Torraca) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шчуцін
Шчуцін (Szczucin) — горад на поўдні Польшчы на рацэ Вісла, размешчаны за 95 км на ўсход ад Кракава і за 250 км на поўдзень ад Варшавы. Уваходзіць у склад Дамброўскага павета Малапольскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Шчуцін. Плошча 6,85 км². Насельніцтва 4,1 тыс. чалавек.
Танах
Танах (תַּנַ "ךְ) — тэрмін, які выкарыстоўваецца ў іўдаізме для канона яўрэйскай Бібліі. Танах таксама вядомы як Масарэцкі тэкст або Мікра. Назва Танах з'яўляецца абрэвіятурай, створанай з пачатковых літар яўрэйскага алфавіта з трох традыцыйных падраздзяленняў Масарэцкага тэксту: Торы («вучэння», таксама вядомай як Пяцікніжжа Майсеевае), Невеім («Прарокі») і Кетувім («Пісанне»). Назва «Мікра» (מקרא), што азначае «тое, што чытаюць», з'яўляецца альтэрнатывай яўрэйскім тэрмінам Танаху. Кнігі Танаху былі перададзеныя згодна з вуснай традыцыяй, якая перадавалася ад пакалення да пакалення, і якая называюцца Вуснай Торай.
Гісторыя
Згодна з Талмудам, большая частка зместа Танаха была складзена каля 450 г. да н.э., і з таго часу застаецца нязменным. Сучасныя навукоўцы лічаць, што працэс кананізацыі Танаха быў завершаны паміж 200 да н.э. і 200 н.э.
Калімы
Калімы, таксама Матылі-ліставідкі (Kallima) — род дзённых матылькоў з сям. Nymphalidae.
Танах
Гісторыя
У яўрэйскім тэксце першапачаткова зычныя былі напісаны з некаторым дадаткам галосных літар. У пачатку Сярэднявечча навукоўцы вядомыя як Масарэты стварылі адзіную фармалізаваную сістэму гучання. Гэта было зроблена галоўным чынам Ааронам бен Мошэ бен Ашэрам, у Ціберыйскай школе, на аснове вуснай традыцыі чытання Танаха, адсюль і назва Ціберыйскае гучанне. Яна таксама ўключала некаторыя з Бен Нафталі і вавілонскіх інавацый. Нягледзячы на ​​параўнальна позні працэс кадыфікацыі, некаторыя традыцыйныя крыніцы і некаторыя артадаксальныя яўрэі лічаць, што вымаўленне ірэчытатывы выцякаюць з адкрыцця на Сінаі, так як немагчыма, каб прачытаць арыгінальны тэкст без вымаўлення і рэчытатываў паўз. Спалучэнне тэксту (מקרא мікра́), вымаўлення (ניקוד ніку́д) і рэчытатываў (טעמים тэамі́м) даюць магчымасць чытачу зразумець і просты сэнс, а таксама нюансы ў сказе ў патоку тэксту.
Калімы
Апісанне
Размах крылаў 60-80 мм. Верхні бок крылаў ярка афарбаваны, ніжні — па форме і афарбоўцы падобны на закарэлую лісцінку (прыклад мімікрыі). Калі садзяцца на галінку і складаюць крылы, прымаюць выгляд сухога ліста: кароткімі вырастамі задніх крылаў матылёк ўпіраецца ў галінку, і яны ўяўляюць падабенства з хвосцікам; малюнак і колер задняга боку складзеных крылаў ў такой ступені нагадваюць колер і пражылкі засохлага ліста, што на блізкай адлегласці матылька надзвычай цяжка адрозніць ад лісцінкі. Два пакаленні за год — у сухі і вільготны сезон. Другое пакаленне адрозніваецца меншым памерам і больш цёмнай афарбоўкай крылаў.
Танах
Тэрміналогія
Танах складаецца з трох частак, гэты падзел добра адлюстраванны ў равіністычнай літаратуры. Аднак на працягу гэтага перыяду тэрмін «Танах» не выкарыстоўвалася. Замест гэтага, выкарыстоўвалася назва Мікра (מקרא, што азначае «чытанне» або «тое, што чытаюць»), таму што біблейскія тэксты чыталіся публічна. Мікра па-ранейшаму выкарыстоўваецца на іўрыце і па сёнашні дзень, разам з Танахах, для абазначэння яўрэйскіх пісанняў.
Тора
Тора (תּוֹרָה літаральна «вучэнне, закон») складаецца з пяці кніг, якія агульнавядомыя пад назвай «Пяць кніг Майсея». Друкаваныя версіі Торы часта называюць «пяць пяцічастак Торы».
У яўрэйскай мове пяць кніг Торы называюцца па першаму слову кожнай з кніг. Ніжэй дадзены назвы на яўрэйскай мове з перакладам на беларускую:
1. (בְּרֵאשִׁית «Напачатку») — Быцце
Калімы
Кармавыя расліны гусеніц
А таксама: Lepidagathis formosensis (Acanthaceae) Strobilanthes, Strobilanthes capitatus, Strobilanthes flaccidifolius, Strobilanthes glandulifera, Strobilanthes pentastemonoides, Strobilanthes tashiroi
Танах
Тора
2. (שמות «Імёны») — Выхад
3. (ויקרא «Прызваў») — Левіт
4. (במדבר «У пустыні») — Лічбы
5. (דְּבָרִים «Вось словы») — Другі Закон
Нэвіім (Прарокі)
Частка Нэвіі́м (נְבִיאִים, «Прарокі») складаецца з васьмі кніг. Гэты падзел уключае кнігі, якія падпадаюць у перыяд, пачынаючы з уваходу Ізраіля ў Зямлю запаветную да часоў Вавілонскага заваявання, гэта значыць «перыяд прарокаў». У Нэвіім не ўваходзяць Хронікі і кніга Руфі, якія таксама адносяцца да дадзенага перыяду. Прарокаў часта падзяляюць на Ранніх (נביאים ראשונים «першых») з гістарычным дыскурсам і Пазнейшых (נביאים אחרונים «апошніх»), якія змяшчаюць больш павучанняў і прароцтваў.
1. (יְהוֹשֻעַ) — Ісус Навін
2. (שופטים) — Суддзі
3. (שְׁמוּאֵל) — Самуіла (I і II)
4. (מלכים) — Цароў (I і II)
5. (יְשַׁעְיָהוּ) — Ісайя
6. (יִרְמְיָהוּ) — Ярэмія
7. (יְחֶזְקֵיאל) — Езекііль
8. Дванаццаць прарокаў (תרי עשר):
Кетувім
Кетувім (כְּתוּבִים, «Пісанні») складаюцца з адзінаццаці кніг і дзеляцца на чатыры часткі: «Кнігі ісціны» (ספרי אמת), куды ўваходзяць Псалмы, Прытчы і кніга Ёва (першыя літары яўрэйскіх назваў гэтых трох кніг утвараюць яўрэйскае слова «ісціна» (אמת)), «Кнігі мудрасці» — Ёў, Эклезіяст, Прытчы, «Паэтычныя кнігі», якія складаюцца з Псалмаў, Плачу Ераміі і Песні Песняў, і «Гістарычныя кнігі», куды ўваходзяць кнігі Ездры, Неяміі і Хронікі.
Людовік XIV
Людовік XIV (5 верасня 1638, Сен-Жэрмен-ан-Ле — 1 верасня 1715, Версаль) — кароль Францыі і Наварры, трэці кароль з дома Бурбонаў дынастыі Капетынгаў.
Пры нараджэнні атрымаў імя Луі-Дыёданэ (Louis-Dieudonné «Дадзены Богам»), пазней быў празваны Louis XIV Le Roi Soleil Кароль-Сонца і Людовік Вялікі.
З 14 мая 1643 года да сваёй смерці ён быў каралём Францыі. Ён валадарыў 72 гады — даўжэй, чым які-небудзь іншы еўрапейскі манарх у гісторыі. Людовік, які ў маладосці перажыў войны Фронды, стаў перакананым прыхільнікам прынцыпу абсалютнай манархіі і боскага права каралёў (яму часта прыпісваюць выраз «Дзяржава — гэта я»), умацаванне сваёй улады ён спалучаў з удалым падборам дзяржаўных дзеячаў на ключавыя палітычныя пасады. Валадаранне Людовіка — час значнай цэнтралізацыі Францыі, яе вайсковай моцы, палітычнай вагі і інтэлектуальнага прэстыжу, росквіту культуры, увайшло ў гісторыю як «вялікі век». Разам з тым пастаянныя войны, у якіх Францыя ўдзельнічала падчас кіравання Людовіка, патрабавалі высокіх падаткаў, разбуралі краіну, а адмена верацярпімасці прывяла да масавай эміграцыі гугенотаў з Францыі.
Маладосць
У 1660 годзе Людовік ажаніўся з інфантай іспанскай Марыяй-Тэрэзіяй Аўстрыйскай. У гэты час малады кароль, які вырас без належнага выхавання і адукацыі, яшчэ не ўзбуджаў вялікіх чаканняў. Аднак, як толькі кардынал Мазарыні памёр (1661) Людовік прыступіў да самастойнага кіравання дзяржавай. Ён валодаў дарам падбіраць сабе таленавітых і здольных супрацоўнікаў (напрыклад, Кальбер, Вабан, Летэлье, Ліён, Лувуа). Людовік узвёў вучэнне пра каралеўскія правы ў паўрэлігійны дагмат.
Дзякуючы працы геніяльнага Кальбера многае было зроблена для ўмацавання дзяржаўнага адзінства, дабрабыту рабочых слаёў, заахвочвання гандлю і прамысловасці. У той жа час Лувуа прывёў у парадак войска, аб’яднаў яго арганізацыю і павялічыў баявую моц. Пасля смерці караля Філіпа IV Іспанскага ён абвясціў прэтэнзіі Францыі на частку іспанскіх Нідэрландаў і ўтрымаў яе за сабой у так званай дэвалюцыйнай вайне. Заключаны 2 траўня 1668 году Аахенскі мір аддаў у рукі Французскую Фландрыю і шэраг прыгранічных мясцовасцей.
Вайна з Нідэрландамі
З гэтага часу Злучаныя правінцыі мелі непрымірымага ворага ў асобе Людовіка. Кантрасты ў знешняй палітыцы, дзяржаўных поглядах, гандлёвых інтарэсах, рэлігіі прыводзілі абедзве дзяржавы да пастаянных сутыкненняў. Людовік у 1668—1671 гадах майстэрскі здолеў ізаляваць рэспубліку. Шляхам подкупаў яму ўдалося адцягнуць увагу Англіі і Швецыі ад Траістага саюза, прывабіць на бок Францыі Кёльн і Мюнстэр. Давёўшы сваё войска да 120 000 чалавек, Людовік у 1670 годзе заняў уладанні саюзніка Генеральных штатаў, герцага Карла IV Латарынгскага, а ў 1672 годзе перайшоў цераз Рэйн, за шэсць тыдняў заваяваў палавіну правінцый і з трыумфам вярнуўся ў Парыж. Прарыў плацін, пераход улады да Вільгельма III Аранскага, умяшанне еўрапейскіх дзяржаў прыпынілі поспех французскай зброі. Генеральныя штаты ўступілі ў саюз з Іспаніяй, Брандэнбургам і Аўстрыяй; да іх далучылася і імперыя пасля таго, як французская армія напала на архіепіскапства Трыр і заняла напалавіну ўжо злучаныя з Францыяй 10 імперскіх гарадоў Эльзаса. У 1674 годзе Людовік супрацьпаставіў сваім непрыяцелям 3 вялікія арміі. З адной з іх ён асабіста заняў Франш-Кантэ. Другая, пад кіраўніцтва Кандэ, змагалася ў Нідэрландах і перамагла пры Сенефе. Трэцяя, на чале з Цюрэнам, спусташала Пфальц і паспяхова змагалася з войскамі імператара і вялікага курфюрста ў Эльзасе. Пасля кароткага перарыву з-за смерці Цюрэна і аддалення Кандэ Людовік у пачатку 1676 года з новымі сіламі з’явіўся ў Нідэрландах і заваяваў шэраг гарадоў, у той час як Люксембург спусташаў Брайсгаў. Уся краіна паміж Саарам, Мозелем і Рейнам па загаду караля была пераўтворана ў пустыню. У Міжземным моры Дзюкен атрымаў верх над Рэйтэрам; сілы Брандэнбурга былі адцягнутыя ўварваннем шведаў. Толькі ў выніку непрыязных дзеянняў з боку Англіі Людовік у 1678 годзе заключыў Німвегенскі мір, які даў яму вялікія набыткі з боку Нідэрландаў і ўвесь Франш-Кантэ ад Іспаніі. Імператару ён аддаў Філіпсбург, але атрымаў Фрайсбург і ўтрымаў усе заваяванні ў Эльзасе.
На вяршыні магутнасці
Гэты момант адзначаў апагей магутнасці Людовіка. Яго армія была самай шматлікай, лепш за ўсё арганізаванай і кіраванай. Яго дыпламатыя панавала над усімі еўрапейскімі дварамі. Французская нацыя сваімі дасягненнямі ў мастацтве і навуках, у прамысловасці і гандлі дасягнула нябачаных вышынь. Версальскі двор, куды Людовік перанёс сваю каралеўскую рэзідэнцыю, стаў прадметам зайздрасці і здзіўлення амаль усіх манархаў, якія намагаліся пераймаць вялікаму каралю нават у яго слабасцях. Пры двары быў уведзены строгі этыкет, які рэгламентаваў усё прыдворнае жыццё. Версаль стаў цэнтрам усяго вялікасвецкага жыцця, у якім панавалі густы самога Людовіка і яго шматлікіх фаварытак. Уся вышэйшая арыстакратыя дабівалася прыдворных пасад, бо жыць удалечыні ад двара для двараніна было прыкметай фрондэрства ці каралеўскай апалы. «Абсалютны без пярэчанняў, — па словах Сен-Сімона, — Людовік знішчыў усякую іншую сілу ў Францыі, акрамя той, якая зыходзіла ад яго: спасылкі на закон, на права лічыліся злачынствам». Гэты культ «караля-сонца», пры якім здольныя людзі ўсё больш адціскаліся куртызанамі і інтрыганамі, немінуча павінен быў весці да паступовага манархічнага заняпаду.
Кароль усё менш і менш стрымліваў свае жаданні. У Мецы, Брайзаху і Безансоне ён заснаваў палаты ўз’яднання (chambres de réunions) для пошуку правоў французскай кароны на тыя ці іншыя мясцовасці. Імперскі горад Страсбург у мірны час быў нечакана заняты французскім войскам. Дакладна гэтак жа паступаў Людовік і ў адносінах да нідэрландскіх граніц. У 1681 годзе яго флот бамбардзіраваў Трыпалі, а ў 1684 годзе — Алжыр і Геную. Нарэшце, толькі саюз Нідэрландаў, Іспаніі і Свяшчэннай Рымскай імперыі прымусіў Людовіка ў 1684 годзе заключыць у Рэгенсбургу дагавор на 20-гадовы мір і адмовіцца ад далейшых «уз’яднанняў».
Цэнтральнае ўпраўленне
Цэнтральнае ўпраўленне дзяржавай ажыццяўлялася каралём пры дапамозе розных саветаў (conseils):
Рэлігійная палітыка
Палітычную залежнасць духавенства ад папы рымскага Людовік XIV паспрабаваў знішчыць. Ён меў намер нават утварыць незалежны ад Рыма французскі патрыярхат. Але, дзякуючы ўплыву знакамітага біскупа москага Басюэта, французскія біскупы устрымаліся ад разрыву з Рымам, прычым погляды французскай іерархіі атрымалі афіцыйнае выражэнне ў так званай заяве галіканскага духавенства (declaration du clarge gallicane) у 1682 годзе.
У пытаннях веры духоўнікі Людовіка XIV зрабілі яго паслухмянай прыладай самай заўзятай каталіцкай рэакцыі, што адбілася ў неміласэрным праследаванні ўсіх індывідуалістычных рухаў у асяроддзі царквы. Супраць гугенотаў быў прыняты рад суровых мер: у іх адбіралі храмы, святароў пазбаўлялі магчымасці хрысціць дзяцей па правілах сваёй царквы, здзяйсняць шлюбы і пахаванні і адпраўляць богаслужэнні. Нават змешаныя шлюбы каталікоў з пратэстантамі былі пад забаронай.
Вячаслаў Іванавіч Лемешаў
Вячаслаў Іванавіч Лемешаў (,  —, ) — савецкі баксёр-аматар. Алімпійскі чэмпіён 1972 года ў другой сярэдняй вазе (да 75 кг), двухразовы чэмпіён Еўропы 1973 і 1975 гадоў у другой сярэдняй вазе, Чэмпіён СССР 1974 года ў паўцяжкой вазе (да 81 кг). Заслужаны майстар спорту СССР (1972). Выбітны баксёр СССР (1972).
Людовік XIV
Вайна за Пфальц
У 1688 годзе ўспыхнула новая вайна, падставай да якой паслужылі дамаганні на Пфальц, прад’яўленыя Людовікам XIV ад імя сваёй нявесткі, Лізаветы-Шарлоты герцагіні Арлеанскай, якая была сваячкай памерламу незадоўга перад тым курфюрсту Карлу-Людвігу. Заключыўшы саюз з курфюрстам Кёльнскім, Карлам-Эганам Фюрстэмбергам, Людовік загадаў сваім войскам заняць Бон і напасці на Пфальц, Бадэн, Вюртэмберг і Трыр.
У пачатку 1689 года французскія войскі жудасным чынам спустошылі ўвесь Ніжні Пфальц. Супраць Францыі ўтварыўся саюз з Англіі, якая толькі што скінула Сцюартаў, Нідэрландаў, Іспаніі, Аўстрыі і нямецкіх пратэстанцкіх дзяржаў. Маршал Францыі герцаг Люксембург разбіў саюзнікаў 1 ліпеня 1690 года пры Флёрусе; маршал Каціна заваяваў Савою, маршал Турвіль разбіў брытанска-нідэрландскі флот пры мысе Бічы-Хэд, такім чынам французы на кароткі час мелі перавагу нават на моры.
У 1692 годзе французы аблажылі Намюр, Люксембург атрымаў перамогу ў бітве пры Стэнкеркені; затое 28 траўня французскаму флоту было нанесена паражэнне ля мыса Ла-Уг. У 1693—1695 гадах перавага стала схіляцца на бок саюзнікаў; у 1695 годзе памёр герцаг дэ Люксембург, вучань Цюрэна; у тым жа годзе спатрэбіўся велізарны ваенны падатак, і мір стаў неабходнасцю для Людовіка. Ён быў заключаны ў Рысвіку ў 1697 годзе, прычым у першы раз Людовіку XIV прыйшлося абмежавацца status quo.
Вайна за іспанскую спадчыну
Францыя была зусім знясілена, калі нямногімі гадамі пазней смерць Карла II Іспанскага прывяла Людовіка да вайны з еўрапейскай кааліцыяй. Вайна за іспанскую спадчыну, у якой Людовік хацеў адваяваць усю іспанскую манархію для свайго ўнука Філіпа Анжу, нанесла невылечныя раны яго магутнасці. Стары кароль асабіста кіраваў барацьбой, трымаўся ў самых цяжкіх абставінах з дзівоснымі годнасцю і цвёрдасцю. Паводле міру, які быў складзены ва Утрэхце і Раштаце ў 1713 і 1714 гадах, ён ўтрымаў за унукам уласна Іспанію, аднак італьянскія і нідэрландскія валоданні іспанскай кароны былі страчаны, а Англія, дзякуючы знішчэнню франка-іспанскага флоту і заваяванню рада калоній, заклала падмурак свайго марскога валадарства. Французская манархія ўжо ніколі не ачуняла ад паражэнняў пры Гёхштаце і Турыне, Рамільі і Мальплаку. Краіна знемагала пад цяжарам вялізных даўгоў да 2 мільярдаў франкаў і падаткаў, якія выклікалі мясцовыя ўспышкі незадавальнення.
Апошнія гады. Пытанне аб пераемніку
Такім чынам, вынікам усёй сістэмы Людовіка стала эканамічнае спусташэнне, галеча Францыі. Іншым наступствам быў рост апазіцыйнай літаратуры, якая асабліва развілася пры пераемніку «вялікага» Людовіка.
Сямейнае жыццё састарэлага караля прадстаўляла сабой не зусім добрую карціну. 13 красавіка 1711 году памёр яго сын, Вялікі Дафін Людовік (нарадзіўся ў 1661 годзе); ў лютым 1712 года за ім рушыў услед старэйшы сын дафіна, герцаг Бургундыі, а 8 сакавіка таго ж года і старэйшы сын апошняга, малалетні герцаг Брэтонскі. 4 сакавіка 1714 года ўпаў з каня і забіўся малодшы брат герцага бургундскага, герцаг Берыйскі, так што, акрамя Філіпа V Іспанскага, заставаўся толькі адзіны спадчыннік — чатырохгадовы праўнук караля, другі сын герцага бургундскага Людовік.
Яшчэ раней Людовік узаконіў двух сваіх сыноў ад мадам дэ Мантэспан, герцага Мэнскага і графа Тулузскага, і даў ім прозвішча Бурбонаў. Пасля гэтага ён у сваім тэстаменце прызначыў іх членамі савета рэгенцтва і аб’явіў за імі эвентуальное права на пасаду ў спадчыну. Сам Людовік да канца жыцця заставаўся дзейным, цвёрда падтрымліваючы прыдворны этыкет. Ён памёр 1 верасня 1715 года. У 1822 годзе яму была ўзведзена конная статуя па мадэлі Базіё ў Парыжы, на плошчы Перамог.
Паходжанне мянушкі Кароль-Сонца
У дванаццаць гадоў Людовік XIV дэбютаваў у так званых «балетах тэатра Пале-Раяль», якія штогод ставіліся падчас карнавалаў.
Карнавал эпохі барока — гэта не проста свята і забавы, а магчымасць пагуляць у такі «перавернуты свет». Напрыклад, кароль на некалькі гадзін станавіўся блазнам, артыстам або фігляром, у той жа час блазан цалкам мог сабе дазволіць з’явіцца ў вобразе караля. У адной з балетных пастановак, якая называлася «Балетам ночы», юнаму Людовіку і давялося ўпершыню паўстаць перад сваімі падданымі ў вобразе Узыходзячага сонца (1653), а затым і Апалона — сонечнага бога (1654).
Калі ж Людовік XIV пачаў правіць самастойна (1661), жанр прыдворнага балета быў пастаўлены на службу дзяржаўным інтарэсам, дапамагаючы каралю не толькі ствараць яго рэпрэзентатыўны вобраз, але і кіраваць прыдворным грамадствам (зрэшты, як і іншыя мастацтвы). Ролі ў гэтых пастаноўках размяркоўвалі толькі кароль і яго сябар — граф дэ Сент-Эньян. Прынцы крыві і прыдворныя, танцуючы побач са сваім каралём, адлюстроўвалі розныя стыхіі, планеты і іншыя падуладныя Сонцу істоты і з’явы. Сам жа Людовік працягваў паўставаць перад падданымі ў вобразе Сонца, Апалона і іншых багоў і герояў старажытнасці. Кароль сышоў са сцэны толькі ў 1670 годзе.
Але ўзнікненню мянушкі Караля-Сонца папярэднічала яшчэ адна важна культурная падзея эпохі барока — карусель Цюільры 1662 года. Гэта святочна-карнавальная кавалькада, якая ўяўляе сабой нешта сярэдняе паміж спартыўным святам і маскарадам. У XVII жа стагоддзі карусель называлі «конным балетам», бо гэта дзейства больш нагадвала спектакль з музыкай, багатымі касцюмамі і досыць паслядоўным сцэнарыем. На каруселі 1662 года, дадзенай у гонар нараджэння першынца каралеўскай пары, Людовік XIV гарцаваў перад гледачамі на кані ў касцюме рымскага імператара. У руцэ ў караля быў залаты шчыт з выявай Сонца. Гэта сімвалізавала тое, што гэтае свяціла абараняе караля і разам з ім і ўсю Францыю.
На думку гісторыка французскага барока Басана, «іменна на Вялікай каруселі 1662 года ў некаторым родзе і нарадзіўся Кароль-Сонца. Імя яму далі не палітыка і не перамогі яго армій, а конны балет».
Лемешаў
Лемешаў — прозвішча.
Міхаіл Аляксандравіч Слямнёў
Міхаіл Аляксандравіч Слямнёў (нар., в. Малыя Стайкі, Гарадоцкі раён, Віцебская вобласць) — беларускі вучоны, доктар філасофскіх навук (1982), прафесар (1982). Член Міжнароднай акадэміі арганізацыйных і кіраўніцкіх навук (1994), Міжнароднай акадэміі вывучэння нацыянальных меншасцей (1996).
Сенестапатыя
Сенестапатыя (συν- — со-, — пачуццё, адчуванне,  — пакута, хвароба) - цяжкое, непрыемнае цялеснае адчуванне, якое лакалізуецца на паверхні цела або ва ўнутраных органах, пазбаўленае прадметна (чым адрозніваецца ад вісцэральных галюцынацый), ўзнікае ў адсутнасці аб'ектыўнага паталагічнага працэсу ў месцы яе лакалізацыі. Сенестапатая - часты сімптом псіхічных захворванняў, уваходзяць у структуру іпахандрычнага трызнення, дэпрэсіўнага сіндрому, сіндрому псіхічнага аўтаматызма і інш.
Міхаіл Аляксандравіч Слямнёў
Біяграфія
У 1962 годзе скончыў фізіка-матэматычны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута. У 1970 годзе скончыў аспірантуру Інстытута філасофіі і права Акадэміі навук БССР. Працаваў настаўнікам у шэрагу школ, з 1971 года ў Віцебскім педагагічным інстытуце, з 1982 года загадчык кафедры.
У 1991—1995 гадах — дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га склікання, старшыня камісіі па нацыянальнай палітыцы і міжнацыянальных адносінах.