cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у часы Расійскай імперыі
Людвік Абрамовіч выступіў галоўным апанентам беларускіх краёўцаў. У шэрагу артыкулаў на старонках «Przeglądu Wileńskiego» ён рэзка крытыкаваў пазіцыю рэдакцыі «Kuriera Krajowego» і «Вечерней газеты» (выдаваных Антонам і Іванам Луцкевічамі) адносна супольнасці «літоўскіх палякаў» і адстойваў права апошніх на развіццё і пашырэнне польскай культуры. Л. Абрамовіч заяўляў, што краёвасць — гэта не падпарадкаванне польскасці літоўскаму і беларускаму руху, а іх роўнасць і гармонія. Але беларускія краёўцы зразумелі пазіцыю Л. Абрамовіча як імкненне працягваць палітыку паланізацыі. Градус дыскусіі часамі аказваўся вельмі высокім, загучалі ўзаемныя абвінавачанні ў нацыяналізме.
Л. Абрамовіч пакінуў «Przegląd Wileński» ў лютым 1914 г. Газета сціпла паведаміла пра яго пераход на «шырэйшую варшаўскую арэну». Сыход Абрамовіча з заснаванай ім газеты быў абумоўлены фінансавымі праблемамі, з якімі ўвесь час даводзілася змагацца. На пачатку 1914 г. ён перабраўся ў Варшаву, дзе працягваў публіцыстычную дзейнасць і актыўна супрацоўнічаў з коламі прыхільнікаў незалежнасці Польшчы.
У Варшаве ўзначаліў газету «Strażnica», але паспеў выпусціць толькі два нумары, якія цэнзура канфіскавала, пасля чаго газету забаранілі. У першым нумары быў апублікаваны артыкул Л. Абрамовіча, прысвечаны беларускаму руху, у якім таксама закраналася праблема генезы краёвай ідэі і яе важнасці для літоўскіх палякаў. Пасля закрыцця «Strażnicy» Абрамовіч не застаўся без працы. Напярэдадні «Вялікай вайны» ён падмяніў Вінцэнта Жымоўскага на пасадзе рэдактара варшаўскай газеты «Prawda».
Лявон Случанін
Лявон Случанін, сапраўднае імя Лявонцій Раманавіч Шпакоўскі (, в. Лучнікі, Слуцкі павет, Мінская губерня, цяпер у Слуцкім раёне, Мінская вобласць —, , Беларусь) — беларускі паэт.
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у часы Расійскай імперыі
Падчас вайны Абрамовіч актыўна працаваў у асяродку прыхільнікаў незалежнасці Польшчы. Ён дзейнічаў у канспіратыўнай арганізацыі «Саюз патрыётаў» (Zwizek Patriotów), быў адным са стваральнікаў Аб’яднання незалежніцкіх арганізацый (Zjednoczenie Organizacji Niepodległościowych), а таксама рэдактарам падпольнага двухтыднёвіка «Wiadomości Wojenne». Рэдактару давялося нават пераадольваць лінію фронту, каб наладзіць кантакты з Галоўным нацыянальным камітэтам (Naczelny Komitet Narodowy), які знаходзіўся ў Вене, атаксама са штабам Польскай вайсковай арганізацыі (Polska Organizacja Wojskowa) у Сасноўцы.
Лявон Случанін
Біяграфія
У 1929 годзе паступіў у Слуцкі педтэхнікум. Пад уплывам мастацтва Уладзіслава Галубка і яго артыстычнай трупы паступіў у Мінскі тэатральны тэхнікум. Як сын серадняка быў залічаны без стыпендыі, што прымусіла вярнуцца ў педтэхнікум. З трэцяга курса паступіў на літаратурны факультэт Мінскага педагагічнага інстытута, які скончыў у 1936 годзе. Накіраваны выкладчыкам рускай мовы і літаратуры ў Чэрыкаў Магілёўскай вобласці. У 1937 годзе арыштаваны, прыгавораны да 10 гадоў пазбаўлення волі; накіраваны на Беламорканал.
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у часы Расійскай імперыі
Абрамовіч быў адным з ініцыятараў заснавання ў Варшаве Кола Вялікага Княства Літоўскага, сябры якога разважалі пра будучыню Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага ў выпадку перамогі Германіі. Рэдактар заставаўся прынцыповым прыхільнікам непадзельнасці зямель Беларуска-Літоўскага краю. Адначасна ён працаваў у Лізе польскай дзяржаўнасці (Liga Państwowości Polskiej), якая ў пытаннях незалежнасці Польшчы арыентавалася на Аўстра-Венгрыю. Абрамовіч выконваў абавязкі сакратара Лігі і рэдагаваў адноўленую газету «Strażnica». Такім чынам, ён актыўна ўдзельнічаў у працэсе адраджэння польскай дзяржаўнасці. Пры гэтым, як адзначалася, ён быў прыхільнікам дзяржаўнасці гістарычнай Літвы, а яе адносіны з Польшчай бачыліся ў форме пэўнай федэрацыі.
Лявон Случанін
Біяграфія
У 1939 годзе датэрмінова вызвалены. Вярнуўся ў Лучнікі. Уладкаваўся ў Слуцку ў сярэднюю школу выкладчыкам беларускай мовы і літаратуры. З 1940 годзе выкладаў у Слуцкім педтэхнікуме. У часы нямецкай акупацыі працаваў дырэктарам Лучнікоўскай школы ў 1941—1943 гадах, у 1943—1944 гадах школьным інспектарам на Случчыне. Адначасова супрацоўнічаў у акруговай «Газэце Случчыны», друкаваўся ў «Беларускай газэце» (Мінск), «Голасе вёскі» (Мінск), «Раніцы» (Берлін) і часопісе «Новая дарога» (Беласток). Прымаў удзел у Другім Усебеларускім кангрэсе. Пры адступленні немцаў выехаў з сям’ёй у Германію. Працаваў карэспандэнтам у часопісе «Малады змагар», які выдаваў у 1944—1945 гадах Саюз беларускай моладзі. Вясной 1945 года трапіў у амерыканскую акупацыйную зону.
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у міжваеннай польскай дзяржаве
У 1917—1918 гг. Абрамовіч даволі часта выступаў як вядучы польскі эсперт па «літоўскім пытанні». Урэшце ён апынуўся на пасадзе рэферэнта па літоўска-беларускіх пытаннях пры Часовай дзяржаўнай радзе (Tymczasowa Rada Stanu), утворанай нямецкімі і аўстра-венгерскімі акупацыйнымі ўладамі ў студзені 1917 г. на тэрыторыі былога Каралеўства Польскага. Вывучаў літоўскую мову, кантактаваў з дзеячамі розных нацыянальных рухаў і арганізацыямі літоўскіх палякаў, аналізаваў нямецкую палітыку. Адным з вынікаў гэтай дзейнасці стаў зборнік дакументаў, якія распавядалі пра палітычную інацыянальную сітуацыю на землях гістарычнай Літвы ў перыяд нямецкай акупацыі, а таксама пра спробы літоўскіх і беларускіх дзеячаў ператварыць Край у суб’ект еўрапейскай палітыкі. Увесну 1918 г. Абрамовіч як рэферэнт выехаў у Вільню, якую яшчэ займалі нямецкія войскі. Між іншым ён збіраў інфармацыю пра сітуацыю ў Менску.
Лявон Случанін
Біяграфія
Вярнуўся ў Лучнікі, дзе быў арыштаваны. Асуджаны на 15 гадоў пазбаўлення волі і 5 гадоў пазбаўлення правоў. Адбываў пакаранне на Поўначы. Потым тэрмін быў зменшаны да 10 гадоў зняволення. Пасля вызвалення да 1973 года жыў у Варкуце, потым вярнуўся ў Беларусь і жыў у Салігорску. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі з 1993 года.
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у міжваеннай польскай дзяржаве
1 лістапада 1918 г. у сувязі зпланаваным вывадам нямецкіх войск з Віленшчыны Польскі камітэт стварыў Камітэт грамадскай бяспекі, віцэ-старшынёй якога стаў Л. Абрамовіч. Мясцовая польская грамадскасць імкнулася да пэўнай самаарганізацыі, важным элементам якой павінны былі стаць часткі самааброны. Аднак нямецкая адміністрацыя не дазволіла гэта зрабіць. Напрыканцы снежня 1918 г. Л. Абрамовіч страціў пасаду рэферэнта. Напрыканцы 1918 г. Абрамовіч выехаў у Варшаву. Ён стаў супрацоўнікам Цывільнай управы Усходніх зямель. У красавіку 1919 г., калі Вільню занялі польскія войскі, вярнуўся ў гэты горад (дзе пражыў да канца жыцця).
Лявон Случанін
Біяграфія
Памёр 25 кастрычніка 1995 года ў Салігорску.
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у міжваеннай польскай дзяржаве
Л. Абрамовіч вітаў красавіцкі зварот «Да жыхароў былога Вялікага Княства Літоўскага», у якім Юзаф Пілсудскі абяцаў вырашэнне лёсу гістарычнай Літвы з улікам меркаванняў усіх яе жыхароў. У ліпені 1919 г. у дакладной запісцы кіраўніцтву Цывільнай управы Л. Абрамовіч як кіраўнік аддзела прэсы Віленскай акругі паведамляў, што першапачаткова беларуская, літоўская і габрэйская супольнасці паставіліся да гэтага звароту з недаверам або з іроніяй. Аднак яго практычная рэалізацыя паступова змяніла адносіны да яго, Абрамовіч заўважыў выразны рост антыпольскіх настрояў.
Лявон Случанін
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1936 годзе. Вершы, напісаныя ў 1942—1943 гадах апублікаваў у 1943 годзе ў калектыўным зборніку «Песняры Случчыны». Аўтар гістарычнай паэмы «Рагнеда» (1944). Аўтабіяграфічны раман у вершах «Алесь Няміра» напісаны ў 1962—1985 гадах, апублікаваны часткова ў 1991 годзе. Паэма «Ісус Хрыстос» не апублікавана.
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у міжваеннай польскай дзяржаве
Не пакінуў Вільню нават у ліпені 1920 г., калі горад быў заняты войскамі бальшавікоў. Нейкім цудам пазбег рэпрэсій. Больш таго, ён выступіў апекуном маёмасці адноўленага Віленскага ўніверсітэта. Пасля перадачы Вільні Літоўскай рэспубліцы Л. Абрамовіч вярнуўся да журналісцкай працы, імкнучыся працягваць традыцыі публіцыстыкі краёўцаў, спрабаваў спалучыць падтрымку літоўскай дзяржаўнасці з польскімі нацыянальнымі інтарэсамі. У верасні 1920 г. у Вільні пачала выходзіць «Gazeta Krajowa», рэдактарам якой стаў Л. Абрамовіч. У рэдакцыйным артыкуле першага нумару «Gazety Krajowej» рэдактар пісаў пра нязменнасць краёвай пазіцыі і выступаў супраць расавай, класавай і нацыянальнай нянавісці. Будучыню Беларуска-літоўскіх зямель ён звязваў з Устаноўчым сходам, абраным на аснове ўсеагульных выбараў. Таксама на старонках газеты прысутнічала ідэя польска-літоўскай федэрацыі. Абрамовіч быў рэдактарам да канца мая 1921 г., калі перадаў газету Людвіку Хаміньскаму.
Лявон Случанін
Творчасць
Урывак з паэмы «Рагнеда» пэўны час быў уключаны ў школьную праграму.
Людвік Абрамовіч
Журналісцкая і палітычная дзейнасць у міжваеннай польскай дзяржаве
У лістападзе 1923 г., падводзячы пэўныя вынікі двухгадовага існавання, Л. Абрамовіч заявіў, што асноўнай задачай «Przeglądu» стала барацьба супраць нацыяналізму, які пераўтварае Беларуска-Літоўскі край у «даследчую пляцоўку для розных цэнтралістычна-ўніфікацыйных эксперыментаў». Ён прызнаваў існаванне таксама літоўскага і беларускага нацыяналізмаў, але сцвярджаў іх абарончы характар.
Рэдакцыя і аўтары газеты закраналі вострыя праблемы існавання беларускага і літоўскага школьніцтва, крытыкавалі палітыку каталіцкага празелітызму і пашырэнне ўжывання польскай мовы ў касцёле ў беларускіх мясцовасцях, пратэставалі супраць беспадстаўных абвінавачванняў беларускіх дабрачынных, культурніцкіх і нават рэлігійных арганізацый у вядзенні нібыта прасавецкай прапаганды, асуджалі эканамічны ціск мясцовых улад супраць беларускіх і літоўскіх гаспадарчых арганізацый, абмяркоўвалі русіфікацыйныя тэндэнцыі неауніі і г. д. Вельмі востра выданне рэагавала на праявы антысемітызму ў польскім грамадскім і палітычным жыцці.
Падчас святкавання ў Вільні ў лістападзе 1929 г. 25-годдзя публіцыстычнай дзейнасці Л. Абрамовіча Антон Луцкевіч даслаў ліст з наступным віншаваннем з юбілеем публіцыстычнай працы:"Праца гэта, ведзеная пры вельмі рознародных варунках на працягу чвэрці веку, натуральна, шукала для сябе розных шляхоў, на якіх мы з Вамі, бывала, разыходзіліся. Але з праўдзівай прыемнасьцяй мушу сяньня адзначыць, што ў гэтай працы сваёй Вы — водле сваіх сіл і свайго разуменьня — верна служылі нашаму Краю, стаўляючы інтарэсы яго панад усімі варожымі яму палітычнымі камбінацыямі, незалежна ад таго, скуль яны выходзілі. Хай жа й далей пяро Вашае служыць інтарэсам гэтага многапакутнага Краю, жывое цела якога, парэзанае на кускі гранічнымі межамі, усьцяж сплыве крывёю!"1930-я гг. былі асабліва цяжкімі для газеты. Колькасць падпісчыкаў скарачалася, абвастрылася фінансавая праблема. У снежні 1931 г. Людвік Абрамовіч быў вымушаны перавесці рэдакцыю ва ўласную кватэру на вул. Серакоўскага, 21/6. У сярэдзіне 1930-х гг. у часы кіравання віленскага ваяводы Людвіка Бацянскага распачаўся жорсткі адміністрацыйны і судовы пераслед выдання. Не апошнюю ролю ў гэтым адыграў уплыў «Przeglądu» na нацыянальныя супольнасці рэгіёна. У прыватнасці, улады звярнулі ўвагу на супрацу рэдакцыі з дзеячамі Беларускай хрысціянскай дэмакратыі, органам якой была газета «Беларуская крыніца».
У кастрычніку 1938 г. з прычыны хваробы рэдактара «Przegląd Wileński» спыніў сваё існаванне. Яго закрыццё выклікала моцны розгалас. Шкадавалі нават тыя, хто змагаўся з ідэямі Л. Абрамовіча. Так, Станіслаў Мацкевіч параўнаў закрыццё «Przeglądu» зпахаваннем усіх «тутэйшых людзей»².
Людвіка Абрамовіча не стала ў сакавіку 1939 г.
М. Ромэр на старонках свайго дзённіка ў дзень смерці Абрамовіча запісаў: "Гэта быў публіцыст незвычайнага таленту, ён меў выдатнае і вострае пяро. Да канца — usque ad ﬁnem — заставаўся верным г. зв. краёвасці, якая абапіралася на ідэю дзяржаўнасці Вялікай Літвы, што аб’яднала землі этнаграфічнай Літвы і Літоўскай Русі са сталіцай у Вільні. Меў мужнасць супрацьставіцца польскаму нацыяналізму і польскай дзяржаўнасці на гістарычных літоўскіх землях. Для яго гэта было тым больш складана, бо быў палякам. Але перш за ўсё быў віленчуком і сынам Літвы, а не ўласна Польшчы. Людвік Абрамовіч меў тэмперамент, і адзінота ўласнай ідэйнай пазіцыі і непапулярнасць прамоўленых палітычных меркаванняў яго не палохалі і не схілялі да адступлення, яны хутчэй дадавалі энергіі і ўзмацнялі супраціў. Ён ішоў па жыцці, не адрываючы вачэй ад зоркі сваёй ідэі."
Гістарычныя працы
Менавіта Абрамовіч на пачатку ХХ ст. на старонках «Gazety Wileńskiej» нагадаў чытачам віленскага друку пра асобу Кастуся Каліноўскага. Падобна, што гэта была наогул першая публікацыя пра Каліноўскага ў легальным віленскім друку (1906). Артыкул быў прымеркаваны да 42-й гадавіны смерці К. Каліноўскага. Л. Абрамовіч убачыў у дзейнасці і поглядах Каліноўскага вытокі краёвай ідэі ў яе дэмакратычным варыянце.
З навуковых тэкстаў Людвіка Абрамовіча асобнай увагі заслугоўвае яго гісторыя кнігадруку ў Вільні: «''Cztery wieki drukarstwa w Wilnie. Zarys historyczny (1525—1925)''». Яна выйшла ў 1925 г. у друкарні «Lux», і мела характар юбілейнага выдання. Даследаванне Л. Абрамовіча ў пэўным сэнсе мела наватарскі характар, бо гэта была першая спроба навуковага нарыса гісторыі кнігадруку ў Вільні.
Пасля нацыяналізацыі Бібліятэкі імя Урублеўскіх у 1926 г. Абрамовіч стаў адным з кіраўнікоў Таварыства дапамогі бібліятэцы і ініцыяваў стварэнне ў яе будынку Віленскага музея іканаграфіі. Таксама ён перадаў у фонд бібліятэкі ўласныя зборы, якія складаліся з гістарычных дакументаў, матэрыялаў перыядычнага друку, рэдкіх выданняў віленскіх друкарань, а таксама незакончанага рукапісу даследавання бібліяграфіі Вялікага Княства Літоўскага. Важнай часткай калекцыі Л. Абрамовіча быў архіў «Przeglądu Wileńskiego».
P (лацініца)
P — 16-я літара лацінскага алфавіту.
Вядомыя асобы Петрыкава
Вядомыя ўраджэнцы Петрыкава:
Ульгулі (Паўладарская вобласць)
Ульгулі — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Іса Байзакаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 554639400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 455 чалавек (231 мужчына і 224 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 257 чалавек (130 мужчын і 127 жанчын).
Анэлін хутар
«Анэлін хутар» — раман Аляксандра Афяроўскага, выдадзены ў 2007 годзе ў мінскім выдавецтве «Мастацкая літаратура» тыражом асобнікаў.
Сюжэт
«Анэлін хутар» — заключная частка трылогіі («Двое на тонкім лёдзе», «Феафанія»), якая апавядае пра лёс галоўнага героя дзвюх папярэдніх кніг Антона Каласоўскага. Сюжэт твора напружаны, псіхалагічна-завостраны, але ў той жа час прысвечаны самаму светламу чалавечаму пачуццю — каханню.
Іншыя дадзеныя
Выпуск выдання ажыццёўлены па заказу і пры фінансавай падтрымцы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь.
Лісішке II
Лі́сішке II (Lisiškė II) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Грышкішке. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Геаграфія Лесота
Лесота - краіна ў Паўднёвай Афрыцы, анклаў, цалкам акружаны тэрыторыяй Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі.
Плошча — 30.355 км ².
Агульная працягласць дзяржаўнай мяжы складае з ПАР - 909 км.
Самая высокая кропка - гара Таба Нтлен'яна (Thabana Ntlenyana) 3482 м.
Самая нізкая кропка Лесота - сутока рэк Аранжавай і Макхаленг 1400 м. Краіна парэзана цяжкапраходнымі гарамі і ўзгоркамі. Значная частка краіны знаходзіцца вышэй 1800 м.
Клімат у Лесота параўнальна халодны, хоць летам у Масеру і далінах тэмпература паднімаецца да 30 °, зімы бываюць марознымі і ў горных раёнах бывае ад -7 °C да -18 °C. Паміж маем і вераснем горныя раёны пакрываюцца снегам.
Зялёны Гай (Бярэзінскі раён)
Зялёны Гай (, Зелёный Гай) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года пасёлак уваходзіў у склад Ляжынскага сельсавета.
Басаласка
Босаласка (Bossolasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 675 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 12060. Тэлефонны код — 0173.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Нешчардаўскае ўзвышша
Нешча́рдаўскае ўзвышша — фізіка-геаграфічны раён Беларуска-Валдайскай правінцыі (акруга Беларускага Паазер'я), на поўначы Віцебскай вобласці (усходняя частка Расонскага раёна) і ў Расіі (большая частка). На Беларусі мяжуе з Полацкай нізінай.
Узвышша працягнулася з поўначы на поўдзень на 22 км, з захаду на ўсход на 29 км. Плошча 650 кв.км. Вышыня 180-220 м, найбольшая 224 м (на паўночным усходзе). У тэктанічных адносінах Нешчардаўскае ўзвышша прымеркавана да Латвійскай седлавіны. Магутнасць асадкавых горных парод дасягае 300 метраў. У іх складзе пяскі, і пясчана-гліністыя адклады, вапнякі, мергелі, даламіты з карбанатнымі глінамі. Антрапагенныя адклады (30—60 м) складзены з супескаў з валунамі, суглінкаў і маламагутных участкаў водна-ледавіковых адкладаў. Фарміраванне ўзвышша з Пааазёрскім зледзяненнем.
Сучасны рэльеф Нешчардаўскага ўзвышша сярэднеўзгорысты і ўзогрыста-западзінны. Ускланяецца камамі і азёрнымі катлавінамі, марэннымі ўзгоркамі. Ваганні адносных вышынь 10—25 метраў. Глебы пераважна дзярнова-падзолістыя, месцамі супясчаныя і сугліністыя, па лагчынах сцёку забалочаныя дзярновыя, дзярнова-падзолістыя і дзярнова-карбанатныя. У катлавінах тарфяна-балотныя глебы.
Пад лесам каля 40% тэрыторыі (лясы захаваліся невялікімі дзялянкамі на вяршынях і крутых схілах узгоркаў). Пераважаюць бары, суборы, ельнікі, па далінах рэчак і каля азёр — з дамешкам дуба. У зніжэннях бярозавыя, чорнаалешнікавыя лясы, сустракаюцца шэраалешнікі.
Сцёк фарміруе рака Дрыса з правымі прытокамі. На тэрыторыі ўзвышша шмат азёр. Сярод іх Нешчарда, Валоба, Усвечча, Межава, Шэвіна, Гародна, Язна і інш.
Папулярны аб’ект турызму (экалягічнага, воднага, сельскага).
Факультэт ракетных войскаў і артылерыі ВАРБ
Факультэт ракетных войскаў і артылерыі Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎ — адзін з факультэтаў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь‎.
Апісанне
Факультэт ракетных войскаў і артылерыі і ракетна-артылерыйскага ўзбраення вядзе з 1 жніўня 1992 года, калі на базе Мінскага вышэйшага ваеннага каманднага вучылішча быў cтвораны артылерыйскі факультэт. Першым начальнікам факультэта быў прызначаны генерал-маёр Аляксандр Паўлавіч Захаранка. У 1995 годзе пры стварэнні Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь артылерыйскі факультэт быў перайменаваны ў факультэт ракетных войскаў і артылерыі і ўключаны ў яе склад. У сувязі з правядзеннем арганізацыйна-штатных мерапрыемстваў у 2005 годзе факультэт ракетных войскаў і артылерыі быў рэарганізаваны, а кафедры баявога прымянення падраздзяленняў ракетных войскаў і артылерыі, устройства і эксплуатацыі ракетна-артылерыйскага ўзбраення ўвайшлі ў склад агульнавайсковага факультэта.
У мэтах выканання Плана будаўніцтва і развіцця Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, у мэтах якаснай падрыхтоўкі спецыялістаў для ракетных войскаў і артылерыі на базе кафедраў баявога прымянення падраздзяленняў ракетных войскаў і артылерыі і ўстройства і эксплуатацыі ракетна-артылерыйскага ўзбраення 30 чэрвеня 2012 года створаны факультэт ракетных войскаў і артылерыі і ракетна-артылерыйскага ўзбраення.
Палявыя і практычныя заняткі з ужываннем узбраення і ваеннай тэхнікі праводзяцца на гарадку баявой работы, на палігоне «Белая Лужа», а таксама ў злучэннях і воінскіх часцях ракетных войскаў і артылерыі, базах і арсеналах артылерыйскага ўзбраення.
Пасля завяршэння абучэння выпускнікі факультэта праходзяць службу на наступных першасных афіцэрскіх пасадах: старшы афіцэр батарэі (камандзір агнявога ўзвода, узвода процітанкавых кiруемых ракет) камандзір узвода кіравання артылерыйскай (мінамётнай, рэактыўнай артылерыйскай) батарэі; начальнік разліку пускавой устаноўкі (баявой машыны рэактыўнай артылерыйскай батарэі буйнога калібра); начальнікаў службаў ракетна-артылерыйскага ўзбраення, інжынераў цэхаў рамонтных прадпрыемстваў і аддзелаў баз захоўвання.
Спецыяльнасці
Падрыхтоўка афіцэрскіх кадраў для Узброеных Сіл і іншых сілавых структур краіны на факультэце ажыццяўляецца па 3 спецыяльнасцях і 3 спецыялізацыях:
Куклянка
Кукля́нка — рака ў Ваўкавыскім і Бераставіцкім раёнах Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Свіслач (басейн Нёмана). Даўжыня 14 км. Плошча вадазбору 72 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,8‰. Пачынаецца за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Кукалкі Ваўкавыскага раёна, цячэ па паўднёвай ускраіне Ваўкавыскага ўзвышша, упадае ў Свіслач на паўднёвы ўсход ад вёскі Дзевяткі Бераставіцкага раёна. Прыток — рака Норка (справа). На працягу 7 км каналізаваная (ад вытоку да аграгарадка Кватары).
Маката
Маката, макат (mak ad — пакрыццё або пакрывала) — дэкаратыўна-мастацкая, ужытковая тканіна, шаўковая з выкарыстаннем ва ўтку залотных ці валачоных нітак са стылізаванымі расліннымі (у асноўным кветкі — гваздзік, цюльпан, ружа), архітэктурнымі (напрыклад, матыў міхрабу) або геаметрычнымі ўзорамі, выкананая ў розных тэхніках ткацтва (уключаючы брашэ або лансіроўку). Сустракаюцца таксама макаты, аздобленыя гафтам або аплікацыяй, зробленымі маляўнічымі шоўкамі на шаўковай тканіне.
Вырабляліся ў краінах Блізкага Усходу, галоўным чынам у Турцыі і Персіі ў XVII—XVIII стагоддзях, дзе вешалі на сцены дамоў і палатак (так званыя шатровыя макаты) і пакрывалі імі мэблю, таксама выкарыстоўваліся для пакрыцця падушак або матрацаў. На Далёкім Усходзе макаты вырабляліся ў Кітаі, дзе іх упрыгожвалі сімвалічныя выявы жывёл, звязаных з кітайскай міфалогіяй. У Рэчы Паспалітай макаты вырабляліся ў XVIII стагоддзі, спачатку ў маёнткавых майстэрнях, пазней, таксама ў XIX стагоддзі, на ткацкіх мануфактурах у Гродне,, Бродах і Кракаве і выкарыстоўваўся ў якасці фіранак, сурвэтак, насценных пакрыццяў і для намётаў і шатроў. Макаты з вышытымі картушамі гербаў часта ўпрыгожвалі сцены сядзіб.
Чарніца (прыток Будавесці)
Чарні́ца — рака ў Беларусі, у Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Будавесць.
Даўжыня ракі 21 км. Плошча вадазбору 152 км². Пачынаецца на ўскраіне гарадскога пасёлка Шуміліна, упадае ў Будавесць за 0,5 км на ўсход ад вёскі Сідараўшчына. Працякае ў межах Полацкай нізіны. Рэчышча Чарніцы каналізаванае. Асноўныя прытокі — Чорны ручай (справа) і Сучанка (злева). У басейне ракі знаходзяцца азёры Салёнае і Крупчына.
Вялікі Каньён
Вялікі Каньён (ЗША) (Grand Canyon; Гранд-Каньён) — адзін з найбольш глыбокіх каньёнаў у свеце. Знаходзіцца на плато Каларада, штат Арызона, ЗША, на тэрыторыі нацыянальнага парку Гранд-Каньён. Прарэзаны ракой Каларада у тоўшчы вапнякоў, сланцаў і пясчанікаў. Даўжыня каньёна — 446 км. Шырыня (на ўзроўні плато) вагаецца ад 6 да 29 км, на ўзроўні дна — меней кіламетру. Глыбіня — да 1600 м. З 1979 года Вялікі Каньён уваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Каракудук (Паўладарская вобласць)
Каракудук — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Каракудукскай сельскай акругі. Код КАТА — 554645100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1017 чалавек (495 мужчын і 522 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 492 чалавекі (223 мужчыны і 269 жанчын).
Бітва за Эль-Хілу (2003)
Бітва за Эль-Хілу — узброенае супрацьстаянне падчас амерыканскага ўварвання ў Ірак за горад Эль-Хіла паміж амерыканскімі і іракскімі войскамі, а таксама польскім спецназам GROM.
Да вайны старажытны горад Эль-Хіла быў штаб-кватэрай для падраздзяленняў іракскай Рэспубліканскай гвардыі. Паколькі адной з галоўных мэтаў уварвання кааліцыі ў Ірак была ліквідацыя Рэспубліканскай гвардыі, Хіла стала важнай мэтай для салдат кааліцыі, акрамя таго, Хіла ляжала на шляху планаванага наступлення на Эн-Наджаф.
Пасля амаль 15 хвілін інтэнсіўнай перастрэлкі наземныя падраздзяленні ЗША спыніліся каля кампуса Вавілонскага каледжа, дзе яны працягнулі бой з атрадамі Рэспубліканскай гвардыі, якія ўмацаваліся ў раёне пяхотнымі батальёнамі, падтрыманымі двума артылерыйскімі батарэямі і сістэмамі СПА. На працягу пяці гадзін сілы кааліцыі былі заняты боем, танкі Абрамс часцяком аказваліся нямоглымі ў вузкіх вулачках горада. Адначасова з наземным боем іракскія пазіцыі атакавалі верталёты AH-64, пакуль не выдаткавалі боепрыпасы і амаль усё паліва. 8 «Апачэй» вярнуліся на базу пашкоджанымі, рамонтныя брыгады паведамлялі, што вымалі з іх карпусоў снарады РПГ.
У 17:30 палкоўнік Джозэф Андэрсан загадаў кааліцыйным сілам адступіць. Адзін амерыканскі салдат быў забіты ў баі, але для іракцаў бой павярнуўся сотняй загінуўшых і стратай БТР, двух артылерыйскіх і адной зенітнай батарэй.
Услед за адыходам войскаў авіяцыя кааліцыі здзейсніла налёт на іракскія пазіцыі ў горадзе. Шматлікія касетныя бомбы былі скінуты на кварталы, у выніку чаго, акрамя іракскіх салдат, больш за 500 грамадзянскіх асоб былі забіты ці паранены. Пасля бамбардзіроўкі кааліцыйныя сілы зноў былі адпраўлены ў бой і, сустракаючы ўжо значна меншы супраціў, захапілі горад да канца дня 1 красавіка. Пасля захопу Хілы кааліцыйныя сілы змаглі вылучыцца да Наджафа. Невялікія ачагі супраціву, якія складаліся ў асноўным з іракскіх партызанаў, захоўваліся ў горадзе да 11 красавіка, але амаль усе арганізаваныя атрады ў горадзе былі знішчаны, і Рэспубліканская Гвардыя больш не ўяўляла сабой сур’ёзную пагрозу для кааліцыйных сіл.
Зульфікар (танк)
Зульфікар — іранскі асноўны баявы танк другога пакалення, распрацаваны пад кіраўніцтвам брыгаднага генерала Мір-Юнуса Масум-Задэ, намесніка камандуючага сухапутнымі войскамі па навуцы і даследаваннях.
Дакладных даных аб колькасці вырабленых танкаў няма. Крыніцы называюць лічбы ад 100 да 150 танкаў Зульфікар-1. Новыя Зульфікар-3 знаходзяцца ў стадыі распрацоўкі і выпрабаванняў і існуе да 10 прататыпаў.
Стварэнне
Мэтай распрацоўкі і далейшай вытворчасці з’яўлялася забеспячэнне незалежнасці нацыянальных узброеных сіл ад паставак імпартнай бронетэхнікі. Танк названы ў гонар легендарнага меча праведнага халіфа Алі ібн Абу Таліба.
Дуаншы
Дуаншы — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карабулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 353645200.
Зульфікар (танк)
Стварэнне
Прататып танка быў створаны ў 1993 годзе. Шэсць перадсерыйны узораў танка былі выпрабаваныя ў 1997 годзе.
Дуаншы
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 64 чалавекі (39 мужчын і 25 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 52 чалавекі (27 мужчын і 25 жанчын).
Зульфікар (танк)
Апісанне
Зульфікар мае зварную вежу іранскай распрацоўкі. Лічыцца, што іранскі асноўнай баявы танк Зульфікар распрацаваны галоўным чынам на аснове кампанентаў ад савецкага Т-72С, а таксама амерыканскіх танкаў М48 і М60. Падвеска распрацавана на аснове падвескі ад танкаў М48 і M60.
Трансмісія гэтак жа з’яўляецца лакалізаванай версіяй SPAT1200 ,якая ўстанаўліваецца на M60. Як паведамляецца, Зульфікар-1 мае вагу 36 тон і абсталёўваецца дызельным рухавіком магутнасцю 780 л.з.
Экіпаж Зульфікар складаецца з трох чалавек. Аўтамат зараджання таксама лічыцца запазычаным ад Т-72, ​​вытворчасць ажыццяўляецца ў Іране. На танк усталёўваецца 125-мм гладкаствольная гармата 2А46, успадкаваная ад Т-72. Дапаможнае ўзбраенне складаецца з 7,62-мм і 12,7-мм кулямётаў.
Вытворца
У красавіку 1997 года дзейны камандуючы сухапутнымі войскамі іранскай арміі, брыгадны генерал Махамад-Рэза Кара Ашціані абвясціў аб пачатку масавага вытворчасці танкаў Зульфікар, якое пачата ў 1996 годзе і ўсё яшчэ працягваецца. Ён заявіў, што выраблена 520 розных частак танкаў, 600 частак артылерыйскіх гармат, выраблены рамонт 500 танкаў і бронемашын.
У канцы ліпеня 1997 года прэзідэнт Хашэмі Рафсанджані афіцыйна адкрыў новую вытворчую лінію асноўных баявых танкаў Зульфікар айчыннай зборкі і гусенічных бронетранспарцёр Boragh. Выпуск танкаў наладжаны на вытворчым комплексе Shahid Kolah Dooz, які выпускае ліцэнзійную копію баявых машын пяхоты БМП-2.
Лубчышке
Лу́бчышке (Liubčiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 8 км ад Казокіне. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
NGC 4617
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Q (літара)
Q — 17-я літара лацінскага алфавіту, вымауляецца «ку» (у англійскай мове — «ку»).
Гісторыя
У семіцкіх мовах літара мела гукавую адпаведнасць /q/ (зычны глухі, узрыўны, увулярны) — гук тыпічны для семіцкіх моў, але адсутны ў большасці індаеўрапейских моў. У грэчаскай мове знак копа (Ϙ), верагодна, абазначаў некалькі лабіялізаваных задненёбных узрыўных зычных, сярод якіх і. У выніку больш позніх гукавых змен у грэчаскай мове гэтыя гукі пераўтварыліся, адпаведна, у і. Такім чынам, копа трансфармавалася ў дзве літары: копа (для абазначэння толькі ліку 90) і літара фі (Φ), якая захавалася ў сучаснай грэчаскай мове.
R (літара)
R, r (эр) — 18-я літара лацінскага алфавіту, у англійскай мове прамаўляецца як «ар».
Бовес
Бовес (Boves) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 9850 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 193 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 12012. Тэлефонны код — 0171.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
U (літара)
U, u — 21-я літара лацінскага алфавіту. У англійскай мове назваецца «ю»
Аляксандр Рыгоравіч Афяроўскі
Алякса́ндр Рыго́равіч Афяро́ўскі (нар., Рулёва, Капыльскі раён, Мінская вобласць) — беларускі пісьменнік.
Творчасць
Пісьменнікам створаны дакументальна-мастацкая аповесць «Святло паўночнага ззяння» (1988), дэтэктыўна-прыгодніцкія раманы «Двое на тонкім лёдзе» (1998), «Феафанія» (2001), «Анэлін хутар» (2007), вершаваная дзіцячая кніга «Заапарк» (1994), зборнік гумарыстычных апавяданняў «Ноч з Юзікам» (1994), навукова-папулярныя кнігі «Яблык» (1995), «Тайны народнай медыцыны» (1993).
Кенес (Паўладарская вобласць)
Кенес — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каракудукскай сельскай акругі. Код КАТА — 554645200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 156 чалавек (80 мужчын і 76 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 55 чалавек (25 мужчын і 30 жанчын).
Тытыкака
Тытыка́ка (Titicaca, кечуа: Titiqaqa, аймара: Titiqaqa) — возера ў Андах, найбуйнейшае (пасля лагуны Маракайба) возера Паўднёвай Амерыкі, найбольш высока размешчанае суднаходнае возера ў свеце. Знаходзіцца на мяжы Балівіі і Перу. Назва складаецца са слоў мовы індзейцаў кечуа: кака — скала і тыты — месца здабычы руды.
Узровень вады мяняецца, часамі нават на пяць метраў. У мінулым возера мела большыя памеры, аб чым кажа старая берагавая лінія. Тытыкака гэта астатак старадаўняга ўнутранага мора Лага Балівіян, якое пакрывала раней усё Альтыплана. Але геалагічныя працэсы і інтэнсіўнае выпарэнне прывяло да зніжэння ўзроўню вады. Возера ўтварылася хутчэй за ўсё ўжо ў міяцэне.
У возера ўпадае 25 рэк (Сухес, Ілавэ, Коата, Раміс і г. д.), а выцякае адна — Дэсагуадэра, якая злучае Тытыкаку з возерам Паапо. На возеры Тытыкака знаходзіцца 41 востраў, якія часткова заселеныя. Насельнікі астравоў уру лічацца прамымі нашчадкамі першых тубыльцаў Альтыплана.
Найбольш вядомы сярод турыстаў востраў Ісла дэль Соль (ісп.: востраў Сонца) — па легендах інкаў, тут нарадзіўся белы бог Віракоча і першыя інкі: Манка Капас і яго сястра і адначасова жонка Мама Окла, а таксама і само Сонца ці Інці. Гэты востраў і цяпер з'яўляецца святым месцам для індзейцаў Аджмара і Кечуа. Востраў Сонца мае 10 км у даўжыню і 5 км у шырыню. Жыве тут каля 2000 індзейцаў. На тэрыторыі вострава засталіся руіны з інкскага перыяду, самыя вядомыя з якіх гэта Пілка Каіна і комплекс Чынкана, у склад якога ўваходзіць святая скала звязаная з інкскай легендай утварэння. У Чалапампа знаходзіцца музей рэчаў знойдзеных археолагамі, з якіх частка выкананая з чыстага золата.
Жыхары гарадоў, якія знаходзяцца на ўзбярэжжы возера (самы вялікі Пуна ў Перу і Гуакуі ў Балівіі) жывуць у асноўным рыбалоўствам і турызмам. На паўднёва-ўсходнім узбярэжжы возера (тэрыторыя Балівіі), знаходзяцца руіны перадкалумбавай эпохі г. зв. Тыахуанака, дзе размяшчаўся галоўны цэнтр культуры з аднайменнай назвай.
Спіс вуліц Маладзечна
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы, праспекты, праезды, тупікі, набярэжныя Маладзечна.
Дзмітрый Алегавіч Нікуленкаў
Дзмі́трый Нікуле́нкаў (нар., , БССР) — беларускі гандбаліст, разыгрывальнік. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2003—2020). У цяперашні час працуе трэнерам у мінскім СКА.
Кар’ера
Выступаў за мінскія «Палітэхнік» «Аркатрон». У 2004 годзе перайшоў у польскі клуб «Вівэ», дзе правёў 4 сезоны і здабыў Кубак Польшчы. Пасля сезона 2007/08 перайшоў у мінскае «Дынама». Пасля расфарміравання клуба перайшоў у сакавіку 2014 года ў БГК імя Мяшкова.
Па заканчэнні сезона 2017/18 пакінуў брэсцкі клуб і ў чэрвені 2018 года стаў іграком мінскага СКА.
У чэрвені 2020 года завяршыў кар’еру і перайшоў на трэнерскую працу ў СКА.
Першую гульню за зборную Беларусі правёў 6 снежня 2003 года супраць зборнай Румыніі.
Жонка — Наталля Арцёменка.
Аніхафоры
Аніхафоры (Onychophora) — тып наземных беспазваночных жывёл.
Апісанне
Цела двухбаковысіметрычнае, сегментаванае, даўжынёй да 15 см, пакрыта тонкай эластычнай кутыкулай. Знешне нагадваюць вусеняў. На галаве размешчаны дзве доўгія антэны, пара простых вачэй, два ротавых вырасты, на вяршыні якіх адкрываюцца пратокі залоз, што выдзяляюць клейкі сакрэт, які хутка застывае на паветры. Ротавая поласць з двума хіцінавымі сківіцамі. Па ўсёй даўжыні цела размешчаны 13-43 пары кароткіх нераздзеленых ножак, якія нясуць па два кіпцюрыкі.
Сценка цела — скурна-мускульны мяшок, поласць сфарміравана з цэлома і рэшткаў першаснай паражніны цела (як у членістаногіх). Органы дыхання — пучкі трахейных трубачак (да 70 у адным сегменце). Сэрца ў выглядзе трубкі з адтулінай на спінным баку, крывяносная сістэма незамкнёная. Органы выдзялення — цэламадукты, пара ў кожным сегменце. Цэнтральная нервовая сістэма прадстаўлена парным надглоточным гангліем і двума брушнымі тулаўнымі стваламі, злучанымі шматлікімі папярочнымі перамычкамі.
Пашырэнне
Адзіны клас (Першаснатрахейныя, Protracheata) падзяляецца на 2 сямействы, каля 110 відаў.
Асаблівасці біялогіі
Жывуць у вільготных мясцінах, у лясным подсціле. Актыўныя ў прыцемках і ноччу. Драпежнікі, палююць на казурак, выкарыстоўваючы ў якасці пасткі струменьчыкі сакрэту, які выстрэльваецца з ротавых вырастаў.
Раздзельнаполыя. Пераважна жывародныя.
Карасу (Актагайскі раён)
Карасу — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Карабулакскай сельскай акругі. Код КАТА — 353645300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 347 чалавек (185 мужчын і 162 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 227 чалавек (110 мужчын і 117 жанчын).
S (літара)
S — 19-я літара лацінскага алфавіта.
Лукшэнішке
Лукшэ́нішке (Lukšėniškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 3 км ад Грыбеная. Насельніцтва 1 чал. (2001 г.).
Бра (муніцыпалітэт)
Насельніцтва складае 28000 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 495 чал./км². Займае плошчу 59 км². Паштовы індэкс — 12042. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Madonna dei Fiori.
Любоў да трох цукербрынаў
«Любоў да трох цукербрынаў» (Любовь к трём цукербринам) — дванаццаты раман Віктара Пялевіна, які выйшаў у выдавецтве «Эксмо» і паступіў у продаж 9 верасня 2014 года. Першы тыраж — 70 000 экзэмпляраў. Адначасова з папяровай версіяй выйшла і аўдыёверсія (агучванне — Сяргей Чанішвілі, выдавец — Выдавецкі дом «Союз»).
Назва
У назве рамана відавочная алюзія на ф'ябу «Любоў да трох апельсінаў» — казачную п'есу, напісаную Карла Гоцы ў 1760 годзе. Сам тэрмін «цукербрын» утвораны як сінтэз імёнаў двух гігантаў сучаснай web-індустрыі — Сяргея Брына і Марка Цукерберга.
Сюжэт
У прэс-рэлізе паведамлялася, што новая кніга Пялевіна — гэта «дынамічная элегія нашага дня, прасякнутая горыччу расчараванняў і парадаксальнасцю высноў». Сярод «трэндаў», закранутых у ёй, — Facebook, Google, Украіна, талерантнасць, культ спажывання, інтэрнэт-залежнасць, інфармацыйнае рабства і тэрарызм. Дзеянне рамана адбываецца ў сучаснасці і ў аддаленай будучыні. Будучыня антыўтапічная і вялікую частку часу прысвечана знаходжанню галоўнага героя ў віртуальнай рэальнасці.
Цікавыя факты
Філасофскія роздумы герояў праходзяць на фоне папулярнай мабільнай гульні Angry Birds.
У сюжэце кнігі згаданыя Майдан у сталіцы Украіны, Крымскі паўвостраў і знойдзены пасля ўцёкаў Януковіча залаты батон.
Герб Лівіі
Лівійскі герб (арабская мова: شعار ليببا) — у цяперашні час — амаль той жа самы герб, які выкарыстоўваўся, пакуль краіна была часткай Федэрацыі Арабскіх Рэспублік. Цяперашні герб быў прыняты пасля выхаду Лівіі з Федэрацыі ў 1977 годзе.
Роднасны сцягу, зялёны колер з'яўляецца з аднаго боку сімвалам Зялёнага плашча прарока Мухамеда, а з другога знакам Зялёнай Рэвалюцыі палкоўніка Кадафі.
Ястраб, намаляваны на гербе, з'яўляецца Ястрабам Курайш, эмблемай роду прарока Мухамеда.
Фраза اتحاد الجمهوريات العربية (ittiħād al-jumhūriyyāt al-`arabiyya «Саюз арабскіх рэспублік») на стужцы сціснута ў кіпцюрах ястраба.
T (літара)
T — дваццатая літара базавага лацінскага алфавіту. Як і кірылічная Т, паходзіць ад грэчаскай літары тау. У італійскіх мовах (уключаючы лацінскую), як і ў грэчаскай, выкарыстоўвалася для абазначэння глухога выбуховага пярэднеязычнага [t] і ўтрымала гэтае фанетычнае значэнне практычна ва ўсіх мовах, якія выкарыстоўваюць лацінку. Уваходзіць у склад некаторых дыграфаў, трыграфаў і больш складаных шматлітарных пазначэнняў, напрыклад, th (у адпаведнасці з грэчаскай тэтай у большасці заходнееўрапейскіх моў і для германскага міжзубнага, як у англійскай і ісландскай мовах), tch (для абазначэння афрыкаты [t͡ʃ] у французскай), tsch (тое ж у нямецкай) і інш. У фізіцы T абазначае тэмпературу, перыяд ваганняў сістэмы і інш.
Герб Чавусаў
Герб Чавусаў — геральдычны сімвал Чавусаў, нададзены гораду разам з Магдэбургскім правам каралём польскім і вялікім князем літоўскім Уладзіславам Вазам 12 жніўня 1634: «у блакітным полі на белым кані святы Марцін з мячом у руцэ, на плячах чырвоны плашч». Гэты герб варта разглядаць у адным шэрагу гарадскіх знакаў, якія адлюстроўваюць ідэі абароны і перамогі хрысціянскіх каштоўнасцей.
У часы расійскага панавання імператрыца Кацярына II 16 жніўня 1781 даравала Чавусам новы герб.
Калі ў 2001 паўстала пытанне аб выбары афіцыйнага геральдычнага сімвала, Чавускі райвыканкам на чале з старшынёй А. Мацюліным аддаў перавагу гербу часоў Расійскай імперыі як «больш адпаведнаму менталітэту грамадзян». 3 студзеня 2005 статус афіцыйнага геральдычнага сімвала Чавусаў атрымаў расійскі герб.
Афіцыйнае апісанне:
NGC 4618
NGC 4618 (іншыя абазначэнні — IC 3667, ZWG 216.17, UGC 7853, KCPG 349A, MCG 7-26-37, VV 73, KUG 1239+414, Arp 23, PGC 42575) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Анклаў
Анклаў (enclave — ад inclavare — замыкаць на ключ) — тэрыторыя або частка тэрыторыі краіны, аточаная з усіх бакоў тэрыторыяй іншай дзяржавы.
Прыклады дзяржаў-анклаваў: Ватыкан і Сан-Марына ў Італіі, Лесота ў ПАР.
Калі анклаў мае выхад да мора, тады яго называюць напаўанклавам. Напрыклад, Манака, Партугалія, Бруней, Сектар Газа (Палесціна), Калінінградская вобласць.
Эксклаў
Прыватным выпадкам анклава з'яўляецца эксклаў (ад ex — па-за + clavis — ключ) — частка тэрыторыі дзяржавы, якая не мае агульных межаў з асноўнай яго часткай і аточаная чужой тэрыторыяй. Прыклад эксклава на тэрыторыі Беларусі — вёскі Санькова-Мядзвежжа, якія адміністрацыйна адносяцца да Бранскае вобласці Расіі. Эксклаў на тэрыторыі СНД - Нахічэванская Аўтаномная Рэспубліка, якая ўваходзіць у склад Азербайджана; яе атачаюць Арменія, Іран і Турцыя.
Эксклаў, які мае выхад да мора, называецца напаўэксклавам. Напрыклад, Аляска (ЗША), Сеута і Мелілья (Іспанія), а таксама сяло Дубкі (Пскоўская вобласць) на мысе, які выступае ў Пскоўскае возера, якое абасобленае ад Пскоўскай вобласці Расіі тэрыторыяй Эстоніі.
Пашыранае разуменне
Часам паняцці анклава і эксклава пашыраюць на іншыя тэрытарыяльныя ўтварэнні — напрыклад, на адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі ў складзе дзяржавы. Так, ва Украіне г. Славуціч з навакольнымі тэрыторыямі належыць да Кіеўскай вобласці, хаця з усіх бакоў аточаны тэрыторыяй Чарнігаўскае вобласці; такім чынам, кажуць, што Славуціч — эксклаў Кіеўскай вобласці.
Белыя ночы
Белыя ночы — ночы, на працягу якіх натуральная асветленасць так і не становіцца занадта нізкай, гэта значыць уся ноч складаецца толькі з змяркання. Паблізу палярных кругоў (з знешняга іх боку) гэта з’ява назіраецца ў перыяд сонцастаяння (у паўночным паўшар’і — у чэрвені, у паўднёвым — у снежні).
Карааткель (Паўладарская вобласць)
Карааткель — сяло ў Іртышскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Каракудукскай сельскай акругі. Код КАТА — 554645300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 165 чалавек (89 мужчын і 76 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 69 чалавек (33 мужчыны і 36 жанчын).
Бітва за Эль-Кут (2003)
Бітва за Эль-Кут — узброенае супрацьстаянне падчас амерыканскага ўварвання ў Ірак за горад Эль-Кут паміж амерыканскімі і іракскімі войскамі.
Перад вайной тут размяшчаліся аэрадром і, як заяўлялася амерыканскім бокам, завод па вытворчасці хімічнай зброі, што рабіла яго важным аб’ектам падчас кампаніі. Акрамя таго, Кут ляжаў на шляху планаванага кааліцыяй прасоўвання да Багдаду.
3 красавіка 1-я дывізія марской пяхоты ЗША дасягнула прадмесцяў горада і транслявала ўльтыматум іракскім салдатам з патрабаваннем здацца да 19:00. Адказу на ўльтыматум не было, і па яго заканчэнні амерыканцы пачалі атаку на Эль-Кут.
Амерыканскія вайсковыя падраздзяленні ўвайшлі ў Кут, сустракаючы невялікі супраціў, пакуль не апынуліся ў 1000 ярдаў ад іракскіх пазіцый. У гэты момант іракскія салдаты і нерэгулярныя часці адкрылі агонь са стралковай зброі і гранатамётаў. Баючыся маштабных гарадскіх баёў, амерыканцы засталіся на ўскраіне горада, адказваючы агнём і выклікаўшы авіяпадтрымку. Шматлікія авіяўдары, у тым ліку сіламі бамбардзіроўшчыкаў B-52, абрынуліся на іракскія пазіцыі. Падчас бамбардзіроўкі былі знішчаны іракскія танкі Т-62, БМП і іншыя транспартныя сродкі.
На зямлі амерыканскія салдаты былі на час спынены абстрэлам з бункера, дзе сканцэнтравалася іракская пяхота. Амерыканцы адказалі танкавымі залпамі і агнём цяжкіх кулямётаў, і пасля чатырох гадзін бою абаронцы бункера былі забіты, паранены або захоплены ў палон. Адзін амерыканскі салдат падчас гэтага бою быў смяротна паранены кулямётнай чаргой.
У апошняй спробе адбіць атаку іракскія байцы паспрабавалі спыніць амерыканскія танкі агнём стралковай зброі і кулямётаў, але былі рассеяны танкавай атакай, і 1-я дывізія марской пяхоты ўмацавалася ў горадзе. Пасля захопу Эль-Кута і мастоў, Кут перайшоў пад кантроль ЗША. Некалькі апалчэнцаў-фідаінаў яшчэ адбіваліся ў ізаляваных бункерах, але яны ўжо не перашкаджалі амерыканскім войскам прасоўвацца на Багдад.
Амерыканскія страты падчас бою, паводле афіцыйных даных, склалі ўсяго 1 загінулага, каля дзясятка параненых і знішчаны ваенны грузавік. Іракскія страты няясныя, але былі апісаны як цяжкія і ўключылі, па меншай меры, 150—250 забітых і каля тысячы параненых.
Герб Слоніма
У сучаснай Беларусі афіцыйны статус атрымаў 30 красавіка 1998. У гербавым матрыкуле краіны значыцца пад №13.
Афіцыйнае апісанне:
ß
Знак ß (эсцэт, ад Eszett) — лігатура з ſz (у гатычным шрыфце) альбо ſs (у антыкве), першым элементам якой з'яўляецца так званае «доўгае S». Зараз выкарыстоўваецца толькі ў нямецкай мове, але да XIX стагоддзя больш-менш выкарыстоўваўся рэгулярна амаль ва ўсіх сярэдневяковых еўрапейскіх мовах з пісьменнасцю на лацінскай аснове, асабліва ў курсіве.
Калініна (Бярэзінскі раён)
Калі́ніна (, Калинино) — пасёлак у Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Паплаўскага сельсавета.
Брыялья
Брыялья (Briaglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Калініна (Бярэзінскі раён)
Да 21 снежня 2007 года пасёлак уваходзіў у склад Ляжынскага сельсавета.
Брыялья
Насельніцтва складае 288 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 48 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 12080. Тэлефонны код — 0174.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Magno.
Актас (Актагайскі раён)
Актас — сяло ў Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр аульнай акругі Карамендэ. Код КАТА — 353647100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 466 чалавек (255 мужчын і 211 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 275 чалавек (136 мужчын і 139 жанчын).
NGC 4619
NGC 4619 (іншыя абазначэнні — UGC 7856, MCG 6-28-18, ZWG 188.14, IRAS12393+3520, PGC 42594) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яблычная кіслата
Я́блычная кіслата, гідраксібурштынавая кіслата, 2-гідраксібутанавая кіслата — двухасноўная аксікарбонавая кіслата, HOOCCH(OH)CH2COOH. Упершыню вылучана з няспелых яблыкаў шведскім хімікам К. Шэеле ў 1785 годзе.
Яблычная кіслата існуе ў выглядзе двух стэрэаізамераў (D- і L-яблычная кіслоты) і рэцэмата (D, L-яблычная кіслата). Яблычная кіслоты — бясколерныя крышталі. Тэмпература плаўлення 100 °С рэцэмата і 130,8 °C стэрэаізамераў.
У прыродзе
У прыродзе распаўсюджана L-яблычная кіслата. У свабодным стане ўтрымліваецца ў пладах раслін (напрыклад, кіслыя яблыкі, вішня, агрэст, рабіна, барбарыс звычайны і інш.). Таксама яблычная кіслата сустракаецца ў вегетатыўных органах таўсцянкавых і іншых сукулентаў. У выглядзе солей кальцыю утрымліваецца ў тытуню і ў невялікай колькасці ў віне.
Залужжа (Бярозаўскі раён)
Залу́жжа (, Залужье) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малецкага сельсавета. Размешчана за 23 км ад Бярозы, за 17 км ад чыгуначнай станцыі Бяроза-Картузская.
Яблычная кіслата
Атрыманне
D-яблычная кіслата атрымліваецца у невялікай колькасці пры аднаўленні D-віннай кіслаты і таксама адначасова з L-яблычнай кіслатой ў выніку расшчаплення рэцэмата.
Залужжа (Бярозаўскі раён)
Гісторыя
Вядома на 1563 год у Кобрынскай эканоміі, у абшары Блудзенскага двара і Малецкага войтаўства. У 1716 г. ў складзе Кабацкага войтаўства Блудзенскага староства.