cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бітва пры Капарэце
Пачатак наступу
Ноччу 24 кастрычніка 1917 года артылерыя аўстра-германскіх войскаў пачала абстрэл пазіцый Каралеўскай італьянскай арміі. Таксама ўжываліся хімічныя снарады. Агонь вёўся па артылерыйскіх пазіцыях, шляхах паведамленняў, камандных пунктах. У вельмі кароткі час акопы, прытулкі і бліндажы былі разбураныя і ўся сувязь паміж каманднымі пунктамі і перадавымі пазіцыямі перапыненая. Хімічная атака прынесла свае вынікі, італьянскія сродкі хімічнай абароны былі недасканалыя. Італьянская абарона была цалкам дэзарганізаваная.
У 8.00 аўстра-германская пяхота перайшла ў наступ, фронт быў прарваны ў двух месцах. У першыя гадзіны прарыву атакуючыя прасунуліся на 6 км, захапілі Плецца і Капарэта.
Да 26 кастрычніка прарыў дасягнуў шырыні 28-30 км і 10-15 км у глыбіню. Галоўнакамандуючы Каралеўскай італьянскай арміяй Луіджы Кадорна загадаў войскам адступіць на раку Тальямента, італьянская армія была вымушана спешна адыходзіць, пакідаючы свае пазіцыі. Але адступленне таксама не было арганізавана. У італьянскай арміі панавала паніка, яшчэ большы хаос ў калоны адступаючых войскаў уносілі тысячы бежанцаў.
Працяг наступу
Англія і Францыя, бачачы катастрафічнае становішча Італіі, заявілі аб прадастаўленні дапамогі саюзніцы.
Да 30 кастрычніка 1917 года ў Італію сталі прыбываць англійскія і французскія дывізіі. Гэта аказала падбадзёрвальны ўплыў на італьянскія войскі. Катастрофа пры Капарэце вымусіла сысці ў адстаўку ўрад Італіі. Новы ўрад на чале з Выторыа Эмануэле Арланда прыняўся за рашучыя меры па ўмацаванню абароны на фронце.
Цэнтар-Жупа (сяло)
Цэнтар-Жупа (Центар Жупа; Merkez Jupa) — сяло і цэнтр абшчыны Цэнтар-Жупа ў Паўночнай Македоніі недалёка ад мяжы з Албаніяй. Сяло населена пераважна туркамі.
Бітва пры Капарэце
Працяг наступу
8 лістапада 1917 года Луіджы Кадорна быў адпраўлены ў адстаўку, яго месца заняў Арманда Дыяз.
IC 3324
IC 3324 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Цэнтар-Жупа (сяло)
Насельніцтва
Цэнтар-Жупа — новае сяло, створанае сем’ямі, якія пасяліліся ў гэтым раёне і паходзяць з вёсак Баланцы, Байрамаўцы, Црно Бочы, Голем Папраднік і Мал Папраднік.
Бітва пры Капарэце
Працяг наступу
Італьянцам не атрымалася ўтрымаць надыходзячых ля ракі Тальямента. Фарсіраваўшы яе, аўстра-германцы працягвалі наступ. Італьянская армія была вымушана працягнуць адыход за раку П’яве. Аўстрыйскі наступ стаў запавольвацца, перапынілася сувязь паміж некаторымі часцямі, не было неабходных рэсурсаў для аднаўлення, і італьянская армія атрымала вельмі своечасовы адпачынак. 9 лістапада апошнія італьянскія сілы пераправілі праз П’яве. Усяго італьянская армія адступіла ўглыб сваёй тэрыторыі на 70-110 км.
Цэнтар-Жупа (сяло)
Насельніцтва
Па дадзеных перапісу 2021 года ў Цэнтар-Жупе пражывалі 354 жыхары наступнага этнічнага складу :
IC 3324
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бітва пры Капарэце
Працяг наступу
Італьянская армія панесла каласальныя страты як у людскіх сілах, так і ў узбраенні. Італьянскае камандаванне вымушана было кідаць у бой непадрыхтаваных 18-гадовых навабранцаў, якія толькі што прыбылі на фронт.
З 11 лістапада па 19 лістапада 1917 года аднавілася наступленне, у ходзе якога італьянцам усё ж удалося ўтрымаць занятыя пазіцыі.
Завяршэнне наступу
Падчас «другой хвалі» наступу (11—19 лістапада 1917 года) італьянцы нават пачалі пераходзіць у контратаку і не далі аўстра-германцам захапіць умацаванні на рацэ П’яве.
Да 29 лістапада 1917 года новая ўмацаваная лінія італьянскай абароны была гатовая. Вялікі ўчастак абароны занялі англійскія і французскія войскі. Да пачатку снежня наступленне спынілася, італьянскай арміі ўдалося арганізаваць новую лінію абароны.
Вынікі бітвы пры Капарэце
Аперацыя пры Капарэце з’яўляецца адной з самых значных у гісторыі Першай сусветнай вайны. У ёй з абодвух бакоў прынялі ўдзел звыш 2,5 млн. чалавек. Аўстра-германскае камандаванне ажыццявіла адну з нешматлікіх паспяховых аперацый па прарыву пазіцыйнага фронту ў Першай сусветнай вайне. Яна забяспечвалася захаваннем строгай сакрэтнасці, маскіроўкай засяроджвання войскаў, кароткай артылерыйскай падрыхтоўкай (6 гадзін). Італьянская армія змяніла галоўнакамандуючага, а на італьянскім фронце з’явіліся войскі Антанты.
Тэрэнс Мак-Нелі
Тэрэнс Мак-Нелі ( — ) — амерыканскі, лібрэтыст і.
Вядомы як «бард амерыканскага тэатра» і «адзін з найвялікшых сучасных драматургаў, якіх да гэтага часу ствараў свет тэатра». Лаўрэат прэміі Тоні за заслугі (2019) і прэміі гільдыі драматургаў (2019). З 2018 — член, што з’яўляецца вышэйшым прызнаннем мастацкіх дасягненняў у ЗША. У 1996 годзе быў уключаны ў Залу славы амерыканскага тэатра.
Кар’ера Мак-Нелі доўжылася шэсць дзесяцігоддзяў; яго п’есы, мюзіклы і оперы рэгулярна ставіліся па ўсім свеце. На Брадвеі, ён быў адным з нямногіх драматургаў свайго пакалення, якія паспяхова прайшлі ад авангарду да прызнання ў мэйнстрыме. Яго працы былі сканцэнтраваны на праблемах адносін паміж людзьмі. Для Мак-Нелі самай важнай функцыяй тэатра было ўмацаванне супольнасці і пераадоленне адрозненняў паміж людзьмі ў рэлігіі, расе і сексуальнай арыентацыі.
Акрамя п’ес і мюзіклаў, напісаў дзве оперы, некалькі кінасцэнарыяў і тэлеп’ес.
Асабістае жыццё
Мак-Нелі быў адкрытым геем. Шмат гадоў пражыў у аднаполым шлюбе з вядомым тэатральным прадзюсарам.
Макарон
Макаро́н (macaron, ) — французскі кандытарскі выраб з яечных бялкоў, цукру і молатага міндаля. Звычайна робіцца ў форме пячэння; паміж двума пластамі кладуць крэм або варэнне. Італьянская назва maccarone/maccherone паходзіць ад слова ammaccare — «разбіць, раздушыць», і з’яўляецца адсылкай да спосабу вырабу асноўнага інгрэдыента, міндальнай мукі. Гатовы выраб мяккі, з гладкай паверхняй, растае ў роце. Маюць розны смак.
Макароны прадаюцца ў французскім McDonald’s ; з 2010 года гэта печыва зрабілася вельмі папулярным дэсертам у ЗША, дзе яго нават пачалі выкарыстоўваць у якасці самастойнага велікоднага падарунка замест традыцыйных шакаладных фігурак, і ў Канадзе ; іх версія вядомая ў Японіі.
Fiat Palio
Fiat Palio — сямейства кампактных легкавых аўтамабіляў маркі Fiat. Выпускалася з 1996 па 2017 год для рынкаў краін, якія развіваюцца.
Гісторыя
Распрацаваны канцэрнам Fiat для выпуску за межамі Італіі. Ствараўся як "сусветны аўтамабіль" з улікам спецыфікі вытворчасці, продажу і эксплуатацыі ў краінах, якія развіваюцца.
Першапачаткова, аўтамабіль вырабляліся толькі ў Бразіліі і Аргенціне. Затым выпуск наладжаны ў Польшчы (1997), Венесуэле (1997), Марока (1997), Турцыі (1998), Індыі (1999), ПАР (1999), Егіпце (2001), Кітаі (2002), Расіі (2007).
Сямейства ўключала чатыры тыпы кузаваў: трох- і пяцідзверны хэтчбек ("Palio"), універсал ("Palio Weekend"), седан ("Siena"/"Albea"/"Petra"), пікап ("Strada").
'1996
Fiat Palio дэбютаваў у красавіку 1996 года. У сакавіку 1997 года — універсал (Palio Weekend).
Рухавікі: бензінавыя, аб'ёмам 1,0; 1,2; 1,5; 1,6 і турбадызельны 1,7 л.
'2001
У 2001 годзе адбылася першая мадэрнізацыя. Яна ўключала новыя пярэднюю і заднюю светлатэхніку, новы інтэр’ер. З’явіліся новыя рухавікі: 1.0 л, 1.2 л, спартыўны рухавік 1.2, 1.6 л (120 к.с.).
'2004
Другое абнаўленне адбылося ў 2004 годзе. У дызайне выкарыстаны некаторыя элементы афармлення, якія ўжо прысутнічалі ў дызайне Punto і Stilo, не змяняючы сваю першапачатковую форму.
У маі 2006 года на фабрыцы Fiat Automòveis у (Бразілія) быў выраблены двухмільённы Palio.
'2007
У 2009 годзе Palio атрымаў такія ж фары, як у седана Siena. Версія Fire становіцца Fire Economy. Выпускаецца версія ELX 1.8. У 2010 годзе ў якасці опцый з'явіліся ABS і падушка бяспекі, а таксама каробка перадач Dualogic для рухавіка 1,8.
У 2011 годзе рухавік 1,8 л GM заменены на 1,6 л 16V EtorQ вытворчасці Tritec магутнасцю 116/117 к.с., версія 1.8 R была знята з вытворчасці. Камплектацыя ELX перайменавана ў Attractive, а HLX – у Essence.
Бяспека
У 2010 годзе быў праведзены краш-тэст па праграме Latin NCAP: базавы хэтчбек без падушак бяспекі зарабіў усяго 4,9 бала і адну зорку; Palio ў версіі з двума падушкамі бяспекі і праднацягвальнікамі рамянёў выступіў лепш — 10,7 бала і тры зоркі, але ўзровень пагрозы для грудзей кіроўцы пры наяўнасці падушак знізіўся з «карычневага» (слабая абарона) толькі да «аранжавага» (мінімальная абарона). Адзначана, што замок запальвання і рычаг фіксатара рулявой калонкі ўяўляюць патэнцыйную небяспеку для каленяў.
Palio Weekend
Еўрапейская прэм’ера ўніверсала Palio Weekend адбылася на Франкфурцкім аўтасалоне 1997 года.
Zotye Z200
У 2008 годзе кітайская кампанія Zotye набыла правы на вытворчасць седана Fiat Siena і хэтчбека Fiat Palio. Калі выпуск пачаўся, аўтамабілі назвалі Langjun і Langjie, потым пазначэнне змянілі на Z200 і Z200HB адпаведна. На аўтамабілі ўсталёўваліся ліцэнзійныя рухавікі Mitsubishi аб'ёмам 1,3 л (65 кВт) і 1,5 л (88 кВт).
Другое пакаленне (326)
Цалкам новы Palio з'явіўся ў канцы 2011 года. Аўтамабіль пабудаваны на расцягнутай платформе Uno са стойкамі McPherson спераду і паўзалежнай падвескай ззаду. Па габарытах ён толькі трохі пераўзыходзіць Uno і машыну папярэдняга пакалення: 3875 мм у даўжыню і 1670 мм у шырыню, колавая база — 2420 мм. Прапаноўваўся ў версіях Fire Economy, Attractive (1,0 і 1,4 л), Essence (1,6 л з механічнай каробкай перадач або каробкай Dualogic) і Sporting (1,6 л з механічнай каробкай перадач або каробкай Dualogic).
У 2013 версіі з рухавікамі 1,4 і 1,6 л у стандартнай камплектацыі атрымліваюць АБС і падушку бяспекі. З 2014 годзе ўсе камплектацыі маюць гэтыя элементы бяспекі як стандарт.
Са з'яўленнем новай мадэлі Fiat Argo, завяршаецца вытворчасць мадыфікацый з рухавікамі 1,4 і 1,6 л. У лістападзе 2017 года быў спынены выпуск апошняй версіі Palio 1,0.
Святы і абрады беларусаў (серыя манет)
Серыя распачата манетай прысвечанай Купаллю 29 снежня 1998.
На сённяшні час адчаканены наступныя манеты:
Арцызскі раён
Арцызскі раён (Арцизький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Арцыз (Арциз).
Утвораны ў 1967 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 45903 чалавекі, плошча — 1379 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 17 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак сельскага тыпу і 25 сёлаў.
Цэнтар-Жупа (абшчына)
Цэнтар-Жупа (Општина Центар-Жупа, Merkez Jupa Belediyesi) — абшчына ў Паўночнай Македоніі. Цэнтр — сяло Цэнтар-Жупа.
Геаграфія
Абшчына знаходзіцца ў заходняй частке краіны і ўваходзіць у статыстычны Паўднёва-Заходні рэгіён. Плошча абшчыны 107,21 км2. На поўначы, усходзе і захадзе муніцыпалітэт абшчына мяжуе з абшчынай Дэбар, а на поўдні са Струга. На тэрыторыі абшчыны размешчана возера Дэбар і горны масіў Стогава (2,273 м).
Палітыка
На мясцовых выбарах 2021 года перамогу атрымаў дзеючы мэр абшчыны ад Дэмакратычнай партыі туркаў у Македоніі Арыян Ібраім. Ён набраў 71,16% галасоў. Аднак з-за таго, что яўка склала 33%, вынікі выбараў былі не прызнаны.
Савет абшчыны Цэнтра-Жупа складаецца з 11 членаў. На мясцовых выбарах 2021 года перамогу атрымала Дэмакратычная партыя туркаў у Македоніі — 33,78% галасоў і 5 мандатаў у Савеце. Па 2 мандата ў Савеце атрымалі Кааліцыя «Лепшае для маёй абшчыны» Сацыял-дэмакратычнага саюза Македоніі (19,83%) і Рух за нацыянальнае адзінства турак (17,34%); па 1 мандату — УМРА—ДПМНА і Кааліцыя «Рэканструкцыя Македоніі» (8,96%), і Партыя руху турак у Македоніі (7,74%).
Эканоміка
Галоўным эканамічным аб'ектам абшчыны з'яўляецца ГЭС «Шпилје». Насельніцтва ў асноўным займаецца гандлем, жывёлагадоўляй, сельскай і лясной гаспадаркай. Аднак значная частка насельніцтва эмігравала за мяжу, і прыбыткі, якія адпраўляюцца працоўнымі эмігрантамі, з'яўляюцца даволі значнымі для рэгіёна.
Насельніцтва
Насельніцтва абшчыны паводле перапісу 2002 года — 6,519 чалавек, з іх: 80,17% (5,226) — туркі, 12,49% — македонцы, 6,96% — албанцы і 0,38% — прадстаўнікі іншых нацыянальнасцей.
Паводле перапісу насельніцтва 2002 года, большая колькасць насельніцтва (4,880 чал.) пазначылі роднай мовай турэцкую, 953 чал. — македонскую, 439 чал. — албанскую, 1 чал. — арамунскую.
Болльшасць жыхароў абшчыны лічаць сябе мусульманамі (6,215 чал.), праваслаўнымі — 20 чал., каталікамі — 4 чал., і 60 чал. лічаць сябе прадстаўнікамі іншых веравызнанняў.
Уладзімір Іосіфавіч Жук
Уладзімір Іосіфавіч Жук (, в. Засулле, Стаўбцоўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі мастак-плакатыст.
Біяграфія
Сябра БСМ з 1980 года.
Творчасць
Працуе ў сферы плаката. Творы вылучаюцца лаканізмам выяўленчай мовы, філасафічнасцю, часам у іх жорсткі сарказм, гумар: «Пабудаваны ў 18 ст. Рэканструяваны ў 20 ст.» (1974), «Лес — магутная крыніца здароўя» (1977), «Перабудова» (1987), «Мазыр. Віцебск» (1988), «26.IV. Чарнобыль» (1989), «Трэба любіць усё: звяроў, птушак, расліны, у гэтым — прыгажосць жыцця. А. Купрын», «За Радзіму, за Сталіна!» (абодва 1990), «Адраджэнне» (1992), «Што наша жыццё? Гульня!» (1995) і інш. Аўтар афіш для спектакляў «Тыль Уленшпігель» Я. Глебава (1979) у Дзяржаўным тэатры оперы і балета Беларусі, «Пінская шляхта» (1980) народнага тэатра г. Слонім і інш.
Работы знаходзяцца ў фондах БСМ, Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага мастацтва ў Мінску.
Сезон 2021 ФК Горкі
У 2021 годзе футбольны клуб «Горкі» з г.Горкі прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
Станам на ліпень 2021 года.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Склафані-Баньі
Насельніцтва складае 479 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 4 чал./км². Займае плошчу 133 км². Паштовы індэкс — 90020. Тэлефонны код — 0921.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3325
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кальдэзія
Кальдэ́зія (Caldesia) — род кветкавых раслін сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 10—100 см з кароткім тонкім карэнішчам, на якім утвараюцца зімавальныя пупышкі (імі расліна расплоджваецца). Лісце акруглае, у разетцы, у наземных форм невялікае, на кароткіх чаранках; у водных — буйное, доўгачаранковае, плавае, падводнае, стужкападобнае. Кветкі двухдольныя, няправільныя, дробныя, белыя. Плод — шматарэшак.
Пашырэнне
Выміраючыя расліны. Адрозніваецца 5 відаў. Пашыраны ў Еўразіі. На тэрыторыі Беларусі сустракаецца, рэдкі водна-балотны від (Лоеўскі раён).
Наталля Аркадзеўна Святагор
Наталля Аркадзеўна Святагор (нар., г. Краснаполле, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1980 годзе БПІ па спецыяльнасці «Архітэктура». З 1980 года працуе ў праектным інстытуце «Мінскпраект»: архітэктар, вядучы архітэктар (з 1993), загадчыца групы архітэктараў (з 1997), галоўны архітэктар праектаў (з 2008), загадчыца групы архітэктараў (з 2011).
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2007 года.
Творчасць
Больш за 30 гадоў працуе ў вобласці буйнапанэльнага домабудавання. У складзе калектыва УП «Мінскпраект» займалася маналітным домабудаваннем (жылыя дамы па праспекце Ракасоўскага і ў мікрараёне «Вяснянка»), буйнапанэльнымі дамамі серыі М-464 (дамы з убудаванымі памяшканнямі ў мікрараёне «Вяснянка», 1980—1982), пераўтварэннем серыі М-464-9 (забудова квартала па вул Шаранговіча, 1996—1998), патэнт № 1345.
Адзін з аўтараў мадэрнізаванай серыі са схаваным каркасам, у якой па перыметры вонкавых сцен выкананы эркеры, адзначанай у 1999 годзе дыпломам Рэспубліканскага фестывалю архітэктуры «Брэст-99» за навацыю ў вобласці архітэктуры і горадабудаўніцтва. Два першыя дамы-прадстаўнікі — у квартале па вул. Алібегава (2002—2003), патэнт № 1425. Адзін з аўтараў патэнта на секцыі буйнапанэльных дамоў серый М-464-У і М-464-М.
Жылыя дамы М-464М-9 па вул. Матусевіча сталі пераможцамі ў намінацыі «Аб’ект года» ў катэгорыі «Новае будаўніцтва» за 2006 год.
У 2005—2007 гадах распрацоўвала секцыі-ўстаўкі ў мікрараёне Дружба-1, забудова мікрараёнаў Лошыца, Сухарава-4, −5. У 2008-09 гадах займалася праектаваннем жылых дамоў у мікрараёне «Масюкоўшчына-3» з убудаванымі прадуктовым магазінам і кафэ, у 2009—2010 — комплексу жылых 9-10-павярховых дамоў у мікрараёне «Масюкоўшчына-4».
Жылыя дамы ў квартале Адоеўскага-Бельскага—Панамарэнка, у мікрараёнах Каменная Горка, Шаранговіча, мікрараён № 5 пасёлка Усходні.
За перыяд 1998—2013 створаны 12 тыпаў секцый з рознай канфігурацыяй і набораў кватэр, у тым ліку секцыі са свабоднай (студыйнай) планіроўкай.
У 2012—2013 гадах спраектавала шматфункцыянальны дзелавы цэнтр «Мінск-Сіці».
Узнагароды
Узнагароджана Граматай Камітэта архітэктуры і горадабудаўніцтва (2006), Ганаровымі граматамі УП «Мінскпраект» (2005, 2009, 2010).
Стэбнык
Стэбнык (Стебник) — горад раённага значэння ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны, адміністрацыйна з'яўляецца часткай горада Драгобыч і ўваходзіць у склад Драгобыцка-Барыслаўскай агламерацыі.
Геаграфія
Размешчаны ў Львоўскай вобласці ў Драгобыцка-Барыслаўскім прамысловым раёне і аднайменнай агламерацыі ў 8 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра Драгобыча, у 4 км ад Трускаўца. Чыгуначная станцыя на лініі Драгобыч-Трускавец. Гарадскому савету Стэбныка падпарадкаваныя населеныя пункты Колпец і Салец.
Горад вядомы адным з найбуйнейшых ва Украіне радовішчаў калійных соляў, якое, аднак, з прычыны экалагічнай катастрофы 1983 г. не эксплуатуецца.
Эканоміка
Стэбніцкае радовішча калійных солей — адно з найбуйнейшых ва Украіне радовішчаў калійных соляў (здабыча спынена). Радовішча плошчай каля 30 км2 на 1986 год налічвала запасы калійных руд ў аб'ёме 1,1 млрд. тон. Стэбніцкі ГГХП «Полімінерал» — адзінае прадпрыемства, якое распрацоўвала гэта радовішча, — практычна не дзейнічае, горныя работы спыненыя.
У горадзе дзейнічае аднайменнае прыватнае прадпрыемства, якое выкарыстоўвае ў назве адну з папярэдніх назваў Дзяржаўнага горна-хімічнага прадпрыемства «Полімінерал» — ТАА «Стэбніцкі калійны завод» - вытворца калійных угнаенняў.
Стэбніцкі асфальта-бетонны завод паблізу 2 ліфта рудніка № 1. Стебницкий бетонны завод. Гліняны кар'ер у мікрараёне Салец. Паблізу кар'ера быў склад. Калісці гэтая глыбокая яма была возерам. Але пасля катастрофы 1983 г. адтуль адкачалі ўсю ваду.
Будча
Бу́дча (, Будча) — вёска ў Ганцавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Чудзінскага сельсавета. Знаходзіцца за 30 кіламетраў на ўсход ад Ганцавічаў, на правым беразе ракі Лань ніжэй вадасховішча Лактышы, на мяжы з Клецкім раёнам Мінскай вобласці.
Гісторыя
Першае ўпамінанне пра Будчу (Бучу) датуецца 1515 годам, калі вёску купіў князь Фёдар Іванавіч, апошні прадстаўнік роду Яраславічаў. У 1623 годзе грэка-каталіцкі мітрапаліт Іосіф Руцкі асвяціў царкву. Не пазней за 1643 год Будча пераходзіць да Радзівілаў, якія звычайна аддавалі яе ў арэнду (заставу).
З 1793 года — у складзе Расійскай імперыі (Слуцкі павет Мінскай губерні). Паводле рэвізскіх сказак, у 1816 годзе у сяле было 50 двароў, 346 чалавек, у тым ліку 184 мужчыны, у 1834 — 55 двароў, 319 чалавек, 164 мужчын. У 1836 годзе па ініцыятыве ўладаў жыхары Будчы перайшлі ў праваслаўе.
У другой палове XIX стагоддзя царква была зачынена. У 1870 годзе аформлены выкупны акт у адпаведнасці з палажэннем аб сялянскай рэформе 1861 года. У канцы XIX стагоддзя ў Будчы адкрываецца школа, а затым Спаса-Прэабражэнская царква, у якой у пачатку XX стагоддзя служыў Фёдар Навіцкі, бацька акадэміка Яўхіма Карскага. У гэты час колькасць насельніцтва хутка расце і ў 1912 годзе складае 887 жыхароў, у тым ліку 475 мужчын.
У выніку Рыжскага мірнага дагавора Будча ўвайшла ў склад Лунінецкага павета Палескага ваяводства Польскай Рэспублікі. За 5 кіламетраў на ўсход ад Будчы каля хутара Людзвікоў размяшчаўся польскі кадрыраваны батальён аховы граніцы.
З 1939 года — у складзе БССР. Да 1954 года — у Пінскай, пазней — у Брэсцкай вобласці; у 1940—1962 гадах і з 1966 года — у складзе Ганцавіцкага раёна, у 1962—1966 гадах — Ляхавіцкага. З чэрвеня 1941 па 5 ліпеня 1944 года акупавана немцамі.
У 1949 годзе ў вёсцы праведзена калектывізацыя. 22 снежня 1959 года перададзена са складу Дзяніскавіцкага сельсавета ў Чудзінскі сельсавет. У 1966 годзе на базе існуючай васьмігадовай утворана сярэдняя школа. Паводле перапісу 1970 года налічвалася 1479 жыхароў. У 1977 годзе каля Будчы створана вадасховішча і рыбгас Лактышы.
Інфраструктура
У вёсцы ёсць сярэдняя школа, амбулаторыя, праўленне СВК «Будча», 3 магазіны.
Скокі
Ско́кі (, Скоки) — вёска ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Матыкальскага сельсавета. Размешчаны за 10 км на поўнач ад Брэста, за 6 км ад прыпыначнага пункта Скокі, на беразе р. Лясная.
Гадзіннік на Спаскай вежы
Гадзіннік на Спаскай вежы — гадзіннік-куранты на Спаскай вежы Маскоўскага Крамля, адзін з найстаражытных дзеючых вежавых механічных гадзіннікаў у свеце. Першы гадзіннік быў усталяваны ў XV стагоддзі, у далейшым ён неаднаразова рэстаўраваўся і замяняўся. Штогод на фоне Спаскай вежы Прэзідэнт Расіі выступае з віншавальнай прамовай, а звон званоў аб’яўляе аб надыходзе новага года.
Скокі
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц Скокі вядомы з 16 ст. як сяло ў Берасцейскім павеце ВКЛ, на дарозе Брэст — Воўчын. У метрыцы караля Жыгімонта II Аўгуста пазначана пад 1566 г. як сяло з 10 валокамі зямлі — уладанне М. С. Скокаўскай. З 1583 года належала зямяніну Чыжэўскаму, у 17 ст. — Нямцэвічам, з 1682 года — пану Ф. Барскаму, які меў тут 6 валок зямлі.
Гадзіннік на Спаскай вежы
Тэхнічныя дадзеныя
Крамлёўскія куранты — механічны вежавы гадзіннік, ён працуе ў адным рэжыме ўжо больш за 150 гадоў. Маса механізма без званоў складае 25 тон. Ён складаецца з некалькіх тысячаў дэталяў. Дакладнасць ходу дасягаецца дзякуючы ківачу масай 32 кг. Ранейшыя гадзіншчыкі ўжылі вельмі дзіўны маятнікавы ход. Ён не абапіраецца ні на якія вядомыя нам тэарэтычныя выкладкі. Таму перыяд разгойдвання ківача ў іх атрымаўся не секундным, як звычайна прынята. Вышыня гадзіннікавага механізму — каля 3 м, дыяметр вялікіх шасцерняў — да 1,5 м. Механізм стрэлак прыводзіцца ў дзеянне трыма гірамі масай ад 160 да 224 кг і сыходзіць углыб сцяны амаль на 20 метраў. Узімку выкарыстоўваюць цяжэйшую гіру. Гіра паднімаецца з дапамогай электрарухавіка. Галоўны звон Спаскай вежы важыць 2160 кг. Музычны механізм выглядае як праграмны медны цыліндр, які раней круціла 200-кілаграмовая гіра, а потым — электрарухавік. Барабан прымушае штыфты націскаць на клавішы, звязаныя трасамі са званамі на званіцы. Галоўнай часткай механізму вызвоньвання чвэрцяў гадзіны служыць сталёвы барабан, які прыводзіцца ў кручэнне індывідуальным гіравым рухавіком. На паверхні барабана ў пэўнай паслядоўнасці размешчаны штыфты, якія задаюць праграму (мелодыю) дзевяці званам, якія вызвоньваюць чвэрці гадзіны. Ужытыя разнастайныя процівагі, якія разгружаюць дэталі механізма і асабліва прывад стрэлак. Восі разгружаныя ад ветравых і тэмпературных уздзеянняў. Метал — зносаўстойлівая бронза, самы высакаякасны па тых часах матэрыял. А кропак змазкі больш за 200, і патрабуюць яны вельмі індывідуальнай дазоўкі колькасці алею.
Скокі
Гісторыя
У 1770-я гады ў цэнтры вёскі пабудаваны двухпавярховы мураваны палац. У ансамбль уваходзіў і ўзведзены ў 1776 годзе касцёл, які ў 1864 годзе ператвораны ў праваслаўны храм (разбураны ў Першую сусветную вайну). У цэнтры сядзібна-паркавага комплексу Нямцэвічаў размяшчаўся двухпавярховы гаспадарскі дом, побач з ім — гаспадарчыя пабудовы і драўляны касцёл-пахавальня.
Гадзіннік на Спаскай вежы
Тэхнічныя дадзеныя
Існуе меркаванне, што ўдары галоўнага звана, якія гучаць апоўначы 31 снежня, абвяшчаюць надыход новага года. Насамрэч новая гадзіна, дзень і год пачынаюцца з пачаткам перазвону чвэрцяў, гэта значыць за 20 секунд да першага ўдару гадзіннікавага звана.
Скокі
Гісторыя
Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795) у складзе Расійскай імперыі, вёска ў Брэсцкім павеце Слонімскай, з 1797 года — Літоўскай, з 1801 года — Гродзенскай губерні. У 1796 годзе М. Нямцэвічам пабудавана мураваная царква са званіцай. У 1868 годзе сяло у Матыкальскай воласці, меўся млын. У 1890 годзе цэнтр маёнтка, якім валодаў І. У. Нямцэвіч; конезавод, школа граматы.
Згодна з умовамі Рыжскага мірнага дагавора 1921 года ў складзе Польшчы, у Матыкальскай гміне Брэсцкага павету Палескага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 1940 года вёска ў Цюхінскім с/с. У Вялікую Айчынную вайну загінулі 16 вяскоўцаў.
У лютым 1949 года арганізаваны першы калкаг «XIX з'езд КП(б)Б», у які аб'яднаны 56 гаспадарак. З верасня 1959 года вёска ў Матыкальскім с/с.
22 лютага 1992 года рашэннем агульнага сходу калгаснікаў на базе калгаса ўтворана сельскагаспадарчае таварыства «Лясное».
Бергер
Бергер — прозвішча.
Палікрат
Палікра́т (Πολυκράτης; ? — каля ) — старажытнагрэчаскі тыран вострава Самас (каля 540 — каля 522 гг. да н.э.).
З дапамогай братоў авалодаў востравам Самас, дамогся яго палітычнага аб'яднання, увёў замест родавых тэрытарыяльныя філы. Праводзіў палітыку ў інтарэсах гандлёвы-рамесніцкіх слаёў дэмасу. Пры ім пабудаваны мол і хвалярэзы ў гавані, водаправод, храм багіні Геры. У барацьбе з гарадамі Малой Азіі і астравамі Эгейскага мора за гандлёвыя шляхі стварыў моцны флот і ўсталяваў сваю гегемонію над усім Эгейскім морам. Збіраў творы мастацтва, рукапіс; пры яго двары жылі паэты Анакрэонт і Івік, урач Дэмакед, філосаф Піфагор. Палітыка Палікрата выклікала супраціўленне родавай арыстакратыі, якая ў саюзе са Спартай і Карынфам падняла супраць яго паўстанне. Забіты паводле загаду Ахеменідаў.
Палікрату прысвечана балада Ф. Шылера «Пярсцёнак Палікрата».
Палац культуры прафсаюзаў (Смаленск)
Палац культуры прафсаюзаў (Дворец культуры профсоюзов) — некамерцыйная арганізацыя, установа культуры клубнага тыпу, якое размешчана ў гістарычнай часткі горада Смаленска.
Гісторыя
Будынак, у якім ужо больш за 100 гадоў размяшчаецца ўстанова культуры прафсаюзаў ўпершыню згадваецца ў даведніках Смаленска з 1898 г. У 1901 годзе ў гэтым будынку быў створаны клуб «высакароднага сходу». 1 студзеня 1919 года «Дом Высакародны Сходу» рашэннем губкаме быў перададзены губернскім прафсаюзам, а ў траўні 1919 года адбылося ўрачыстае адкрыццё «Палаца рабочых».
9 чэрвеня выступіў з прамовай М. І. Калінін на сходзе партыйна-савецкага актыву ў Палац працы.
У 20-30 гады жыццё Смаленска была цесна звязана з Палацам працы: тут праводзіліся выставы мастакоў, канцэрты, сустрэчы з вядомымі пісьменнікамі і паэтамі, ствараліся розныя гурткі і калектывы мастацкай самадзейнасці, клубы па інтарэсах і аматарскія аб’яднанні.
У час вайны будынак «Палаца Працы» практычна быў цалкам разбурана і толькі ў пачатку 50-х гадоў было адноўлена, але ўжо быў перайменаваны ў Дом культуры прафсаюзаў. У 1988 годзе пры аб’яднанні Дома культуры прафсаюзаў і Міжсаюзнага дома самадзейнай творчасці, Дом культуры прафсаюзаў атрымаў статус абласнога Палаца культуры прафсаюзаў.
У канцы 1990-х у палацы культуры прафсаюзаў 2 аддзела: арганізацыйна-метадычак і творчай працы, бібліятэка з фондам 77 тысяч кніг. Выконвае функцыі палаца культуры і метадычнага цэнтра для ўстаноў культуры прафсаюзаў вобласці. Дзейнічае 40 клубных фарміраванняў; з іх 36 гурткоў і калектываў мастацкай самадзейнасці. Большасць з іх працуе на платнай аснове.
На 2020 год у Палацы культуры працуе больш за 20 клубных фарміраванняў, у якіх займаюцца амаль 500 чалавек, больш за палову з іх дзеці і падлеткі.
Халкіда
Халкіда (грэч. Χαλκίδα) — горад у Грэцыі, адміністрацыйны цэнтр вострава Эўбея, нома Эўбея. Размешчаны па абодвух берагах праліва Еўрына, які адлучае востраў ад мацерыка, у самой вузкай яго частцы.
У 2001 годзе насельніцтва горада складала 55264 чалавек.
Майкл Дэл
Майкл Сол Дэл ( у Х’юстане) — заснавальнік і кіраўнік кампаніі Dell. Пачынаў сваю фірму з «гаражных» умоў, калі ствараў самаробныя мадыфікацыі IBM PC. У 2006 годзе заняў 12 радок у спісе 100 найбагацейшых людзей свету.
Біяграфія
Дэл вырас у сям’і зубнога тэхніка яўрэйскага паходжання. Ён вучыўся ў школе «Memorial High School» у Хьюстане (штат Тэхас). Ужо ва ўзросце дванаццаці гадоў Майкл пачаў праяўляць прыкметы кемлівасці. На вакацыях ён падзарабляў на пошце, яго мэта была ў тым, каб пераканаць жыхароў пачаць выпісваць газету. За кожнага новага падпісанта яму выплачвалі працэнты. Хлопчык заўважыў, што лягчэй за ўсё пераканаць тых жыхароў, якія толькі нядаўна заехалі на гэтае месца. Дэл пачаў плаціць сваім сябрам па два долара штодзень, каб яны знаходзілі яму навасельцаў. Так дванаццацігадовы Майкл Дэл зарабіў $2000. Упершыню хлопец сутыкнуўся з камп’ютарм Apple II у 15 гадоў.
Скончыўшы школу, ён паступіў у Тэхасскі ўніверсітэт (што ў горадзе Осціне) і збіраўся ў будучыні стаць урачом. Падчас вучобы ён заснаваў кампанію па продажы камп’ютараў PC’s Limited. Кампанія ў скорым часе стала прыносіць прыбытак, таму ў 19 гадоў Дэл сышоў з універсітэта і пачаў аддаваць увесь свой час на бізнес. У 1987 PC’s Limited была пераназвана ў Dell Computer Corporation. Нягледзячы на шматлікія праблемы, якія праследвалі кампанію (уключаючы праблемы з пажаранебяспекай лэптопаў у 1993, часовую саступку значнай долі рынку кампаніі Gateway у сярэдзіне 1990-х гадоў і іншыя), кампанія змагла не толькі выжыць, але і стаць самым прыбытковым вытворцам персанальных камп’ютараў у свеце. У 2004 годзе продажы кампаніі складалі больш за $49 млрд, а прыбытак — каля $3 млрд. У 2003 годзе кампанія змяніла імя на Dell, Inc., таму што спектар тавараў, вырабляемых кампаніей, значна пашырыўся.
4 красавіка 2004 года Майкл Дэл сышоў з паста галоўнага кіруючага.
У 2005 годзе ў апублікаваным часопісам Форбс спісе самых заможных людзей Дэл быў на 4-м месцы ў ЗША і на 18-м месцы ў свеце. Яго багацце ацэньвалася прыблізна ў $18 млрд. Майкл Дэл жыве ў Малібу, штат Каліфорнія. Яго дом знаходзіцца на 15-м месцы ў спісе самых вялікіх дамоў свету (кошт каля $18,7 млн).
Расліны
Раслі́ны (Plantae) — царства жывых арганізмаў. Важнейшае адрозненне раслін ад іншых жывых арганізмаў — здольнасць да аўтатрофнага харчавання, пры гэтым зялёныя расліны выкарыстоўваюць энергію сонечных прамянёў, здзяйсняюць фотасінтэз — працэс, у выніку якога ствараецца асноўная маса арганічнага рэчыва біясферы і падтрымліваецца газавы стан атмасферы. Такім чынам, расліны — галоўная першасная крыніца ежы і энергіі для ўсіх іншых формаў жыцця на Зямлі.
IC 3326
IC 3326 — галактыка тыпу P (особлива галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Расліны
Вядома каля 500 тыс. відаў цяпер існуючых раслін. З сярэдзіны XX стагоддзя з царства раслін вылучаюць самастойнае царства грыбоў. Усе праявы жыццядзейнасці раслін вывучае батаніка.
Вышэйшыя і ніжэйшыя
Усе расліны складаюць адну вялікую групу, у якую ўваходзяць вышэйшыя і ніжэйшыя расліны.
Да ніжэйшых раслін звычайна адносяць водарасці, агульны лік відаў якіх складае каля 35 тыс. відаў.
Да вышэйшых раслін адносяцца імхі, дзеразовыя, хвашчы, папараці, голанасенныя, пакрытанасенныя. У адрозненне ад ніжэйшых, у вышэйшых раслін ёсць выразна дыферэнцаваныя тканкі і органы. Ва ўсіх вышэйшых раслін мужчынскія і жаночыя рэпрадуктыўныя органы шматклеткавыя. Онтагенэз у вышэйшых раслін падзяляецца на эмбрыянальны і постэмбрыянальны перыяды.
Вышэйшыя па вельмі важнай прыкмеце — будове жаночых палавых органаў — падзяляюць на дзве буйныя групы: археганіяльныя і песцікавыя. Першая з іх уключае напрыклад аддзелы Мохавыя, Дзеразовыя, Хвашчовыя, Папаратнікавыя, Голанасенныя і аб'ядноўвае больш за 50 тыс. відаў. У прадстаўнікоў гэтай групы жаночы палавы орган мае форму архегонія. Другая група — песцікавыя, прадстаўлена адным аддзелам — пакрытанасеннымі (каля 250 тыс. відаў), жаночым палавым органам якіх з'яўляецца песцік.
Будова і жыццядзейнасць
Вышэйшыя расліны складаюцца з тканак, якія маюць разнастайную будову і выконваюць розныя функцыі. Клеткі ўтваральных тканак здольны працягла дзяліцца. За кошт гэтага фарміруюцца пастаянныя тканкі, і расліна расце. Покрыўныя тканкі (эпідэрміс, перыдэрма і корка) ахоўваюць цела расліны ад неспрыяльных уздзеянняў навакольнага асяроддзя.
Механічныя тканкі забяспечваюць падтрыманне формы цела расліны. Па праводзячых тканках (ксілеме і флаэме) перамяшчаюцца вада, раствораныя мінеральныя і арганічныя рэчывы. У клетках асноўных тканак адбываецца фотасінтэз, назапашванне пажыўных рэчываў і інш.
У раслін ёсць дзве групы органаў: рэпрадуктыўныя і вегетатыўныя. Рэпрадуктыўныя органы забяспечваюць размнажэнне раслін. Да іх належаць спарангіі і гаметангіі. Рэпрадуктыўныя органы вышэйшых раслін заўсёды мнагаклетачныя (а не аднаклетачныя, як у грыбоў або водарасцей).
Вегетатыўныя органы выконваюць функцыі жыўлення і росту. Да іх належаць корань і сцябло з лістамі і пупышкамі (парастак).
Парастак — гэта сцябло, на якім размяшчаюцца лісты і пупышкі. На парастку выдзяляюць вузлы, міжвузеллі, пазухі ліста, пупышкі. Парастак развіваецца з пупышкі. Пупышка мае зачаткавае сцябло з конусам нарастання, зачаткавыя лісты, зачаткавае суквецце (кветку), пупышкавыя лускавінкі. У залежнасці ад будовы адрозніваюць вегетатыўныя і кветкавыя пупышкі. Паводле размяшчэння на парастку пупышкі бываюць верхавінкавыя, бакавыя (пазушныя) і прыдаткавыя. За кошт верхавінкавай пупышкі адбываецца рост сцябла ў даўжыню, бакавыя і прыдаткавыя пупышкі забяспечваюць галінаванне парастка. У залежнасці ад працягласці перыяду спакою пупышкі бываюць спячымі і спачываючымі.
Сцябло — гэта восевая частка парастка. Яно выконвае апорную функцыю, забяспечвае перамяшчэнне вады з растворанымі ў ёй мінеральнымі рэчывамі, а таксама прадуктаў фотасінтэзу. Паводле размяшчэння ў прасторы сцёблы бываюць прамастаячымі, павойнымі, лазячымі, сцелістымі і паўзучымі. Для сцябла характэрны верхавінкавы або ўставачны рост, за кошт чаго ён расце ў даўжыню. Сцёблы могуць галінавацца за кошт развіцця бакавых і прыдаткавых пупышак. Галінаванне садзейнічае разрастанню кроны расліны ў шырыню.
Ліст — вегетатыўны орган, які выконвае функцыі фотасінтэзу, выпарэння вады і газаабмену. Ён складаецца з ліставой пласцінкі, асновы, чаранка і прылісткаў. Лісты бываюць чаранковымі, сядзячымі, похвеннымі, маюць розныя памеры, форму і ступень раздзялення.
Расліны і чалавек
Існаванне чалавека без раслін немагчыма ўявіць. Расліны для чалавека — гэта кісларод, ежа, будаўнічы матэрыял і шмат іншага. Сучаснае грамадства цяжка ўявіць без кавы і гарбаты, роўна як без вінаграду — асновы вінаробства, ці без тытуню. Расліны займаюць важнае месца ў гаспадарчай дзейнасці чалавека. Вялікая колькасць раслін служыць асноўнымі пастаўшчыкамі вітамінаў, а іншыя — крыніцай неабходных лекаў, рэчываў і прэпаратаў.
За сваю гісторыю чалавек навучыўся выводзіць і вырошчваць шматлікія формы раслін, якія адпавядаюць тым ці іншым адмысловым патрэбам. Аднак празмерна інтэнсіўная і далёка не заўсёды рацыянальная дзейнасць чалавека прывяла да знішчэння натуральнага расліннага покрыва на велізарных плошчах і паставіла пад пагрозу знікнення шматлікія віды.
Конкард (Каліфорнія)
Конкард — самы буйны горад у акрузе Контра-Коста, штат Каліфорнія, ЗША, 46-ы па велічыні ва ўсёй Каліфорніі па дадзеных перапісу 2010 года. Агульная колькасць насельніцтва — 122 067 жыхароў. Заснаваны ў 1869 годзе як супольнасць Todos Santos Salvio Пачэка. Горад знаходзіцца за 50 км на паўночны ўсход ад Сан-Францыска.
Эўрытанія
Эўрытанія (Ευρυτανία) — ном у Грэцыі, у Цэнтральнай Грэцыі. Адзін з самых слабазаселенных номаў Грэцыі. Вядомы сваімі гарналыжнымі курортамі. Сталіца — Карпенісіён.
Васільеўскі сельсавет (Полацкі раён)
Васі́льеўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Полацкага раёна Полацкай вобласці. Цэнтр — Забор’е.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Васільеўскі (Васілёўскі) сельсавет у складзе Дрэтунскага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Васілева (Васілёва). З 3 ліпеня 1925 года ў складзе Краснапольскага раёна Полацкай акругі. 24 верасня 1926 года цэнтр сельсавет перанесены ў вёску Забор’е. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Полацкага раёна Полацкай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Полацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці. 17 лістапада 1948 года скасаваны з-за разрушэнняў падчас Вялікай Айчыннай вайны, тэрыторыя далучана да Алёсаўскага сельсавета за выключэннем вёскі Прудзіны, якая была ўключана ў склад Домнікаўскага сельсавета.
Chasma Boreale
Chasma Boreale (Паўночны разлом, вымаўляецца «ха́сма барэа́ле») — доўгі і шырокі каньён у паўночнай палярнай шапцы Марса, размешчаны на 83° паўночнай шыраты і 47,1° заходняй даўгаты. Каньён, які мае працягласць каля 560 км, з’яўляецца адной з найбольш прыкметных, цікавых і загадкавых дэталяў зоны абледзянення ў паўночнага полюса Марса.
Падрабязныя фотаздымкі Паўночнага разлома былі атрыманы падчас місій касмічных апаратаў NASA «КА Марынер-9» і «Mars Reconnaissance Orbiter» (MRO). Вучоных адразу надзвычай зацікавіла паходжанне гэтай велізарнай расколіны. Паводле першапачатковых гіпотэз, разлом стаў следствам вулканічнай актыўнасці, якая падтапіла ледзяной пласт, ветравой эрозіі ці нейкай катастрафічнай падзеі, якая адбылася ад 5 да 10 млн гадоў назад. Але д-р Джэк Хольт з Інстытута геафізікі Тэхаскага ўніверсітэта, які даследваў марсіянскую палярную шапку з дапамогай радара SHARAD (Shallow Subsurface Radar) і які супаставіў атрыманыя вынікі з данымі MRO, прыйшоў да высновы, што разлом мае больш старажытнае і складанае паходжанне:
Даныя MRO выразна паказваюць, што разлом сфармаваўся ў нашмат больш старажытным ледзяным пласце, датаваным мільярдамі гадоў. З-за формы старажытнага ледніка каньён станавіўся ўсё глыбей, па меры таго як вакол яго фармаваліся маладзейшыя ледзяныя пласты. Вятры, якія дзьмуць над палярнай шапкай, верагодна, перашкаджалі таму, каб новы лёд накопліваўся ў разломе, [не даючы яму запаўняцца].
Сталы кірунак ветра вызначаўся рэльефам мясцовасці. Вятры, якія дзьмуць у раёне разлома, суправаджаліся магутнымі пылавымі бурамі. Пакрываючы лёд, пыл спрыяў яго далейшаму раставанню.
Конкард
Конкард — тапонім.
Горад воінскай славы
Горад воінскай славы — ганаровае званне Расійскай Федэрацыі. Усталявана Федэральным законам ад 9 мая 2006 г. № 68-ФЗ "Аб ганаровым званні Расійскай Федэрацыі «Горад воінскай славы». Званне «Горад воінскай славы» прысвойваецца гарадам Расійскай Федэрацыі, на тэрыторыі якіх або ў непасрэднай блізкасці ад якіх падчас разлютаваных бітваў абаронцы Айчына выявілі мужнасць, устойлівасць і масавую гераічнасць, у тым ліку гарадам Расійскай Федэрацыі, якім прысвоена званне «Горад-Герой». У горадзе, удастоеным звання «Горад воінскай славы»:
Спіс гарадоў воінскай славы:
Леанід Паўлавіч Ліпінскі
Леанід Паўлавіч Ліпінскі (, в. Казусёўка Клімавіцкага раёна — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1975), прафесар (1974).
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1948). Працаваў намеснікам дырэктара Цэнтральнага дзяржаўнага гістарычнага архіва БССР у Мінску, з 1952 старшым навуковым супрацоўнікам Інстытуту гісторыі АН Беларусі. 3 1966 у Беларускім політэхнічным інстытуце.
Даследаваў сялянскі рух на Беларусі ў 1900—1917 гадах, станаўленне і развіццё капіталізму ў беларускай вёсцы, сацыяльнае расслаенне сялянства, сталыпінскую аграрную рэформу на Беларусі, прамысловасць, гандаль, гарадское кіраванне, жыллёва-камунальную гаспадарку Мінску ў пачатку XX ст. і іншае. Адзін з аўтараў «Гісторыі Мінска» (1967), «Нарысаў гісторыі прафсаюзаў Беларусі (1905—1969 гг.)» (1970).
Брыгада КАП «Навагрудак»
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Навагру́дак» (польск.: Brygada KOP «Nowogrodek») — другая памежная брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1924—1937 гадах у Навагрудку і Баранавічах.
Гісторыя
У 1926 г. на ўзроўні брыгады была ўтворана школа для ўнтэр-афіцэраў пяхоты, якая была размешчана ў Клецку пры 9-ым памежным батальёне, пазней ліквідаваная ўлетку 1928 года. Замест яе і іншых падобных установаў у крэпасці Асавец на Падляшшы быў адчынены школьны батальён Корпуса аховы памежжа. У самой брыгадзе, пры гэтым, запрацавала школа падрыхтоўкі выведвальна-следчых сабак, якая дзейнічала пры батальёне ў Клецку. Школа праіснавала да 31 студзеня 1934 г., пакуль не была зачынена. Па звестках 1928 г., брыгада «Навагрудак» ахоўвала 180.099 км савецка-польскай дзяржаўнай мяжы.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «R.3», у выніку чаго дадзеная брыгада была расфармавана. Полк «Валожын», які ўваходзіў у яе склад, стаў непасрэдна падпарадкоўвацца камандаванню Корпуса аховы памежжа, а астатнія адзінкі ўвайшлі ў падпарадкаванне да палка «Сноў».
Awario
Awario (Авэрыа) — прыкладная праграма для маркетынгу ў сацыяльных медыя, якая належыць беларускай кампаніі BelPrime. Праграма дазваляе карыстальнікам адсочваць ключавыя словы ў Інтэрнэце і сацыяльных сетках. Awario ўжываецца з мэтай сачэння за ўзгадваннямі брэнда анлайн, рэпутацыяй брэнда, канкурэнтамі, для ажыццяўлення тэхнічнай падтрымкі ў сацыяльных сетках, для пошуку новых кліентаў. Галоўны офіс кампаніі знаходзіцца ў горадзе Мінску, супрацоўнікі таксама працуюць у ЗША і на Кіпры.
Гісторыя
Гісторыя кампаніі па вырабе прадуктаў для пошукавай аптымізацыі BelPrime пачынаеццы ў 2004 годзе ў г. Мінску (Рэспубліка Беларусь). Першы праграмны прадукт кампаніі называўся LinkAssistant.
Пасля рэлізу першага прадукту, Link-Assistant.Com выпусціла шэраг іншых праграм для пошукавай аптымізацыі і ў 2009 годзе ўсе прадукты кампаніі былі аб’яднаны ў пакет праграм для пошукавай аптымізацыі — SEO PowerSuite.
У 2016 г. кампанія выпусціла новы асобны праект Awario. Гэта праграма, накіраваная на маніторынг сацыяльных сетак і Інтэрнэта. Спачатку Awario маніторыла ключавыя словы толькі ў Twitter і Інтэрнэце. Потым быў дададзены пошук у Facebook, Google+ і YouTube.
Кароль Артур
Кароль Артур — легендарны правіцель брытаў, які паспяхова ўзначальваў абарону супраць саксаў у пачатку 6 ст. Папулярнасць легендам аб Артуры надала «Гісторыя каралёў Брытаніі» Гальфрыда Монмуцкага, напісаная ў 12 ст. Пачынаючы з гэтага часу кароль Артур трывала ўвайшоў у агульны еўрапейскі легендарыум.
Awario
Гісторыя
У жніўні 2016 г. у Awario з’явілася пошукавая сістэма, заснаваная на лагічным тыпе даных Boolean. Таксама з’явілася распазнаванне мовы.
Кароль Артур
Гістарычны грунт легендаў застаецца прадметам спрэчак. Некаторыя навукоўцы лічыць, што брыцкі правадыр з такім іменем сапраўды існаваў. Але нават ў гэтым разе паведаміць пра яго амаль няма чаго.
Перадгісторыя
Паводле міфаў, падзеі адбываюцца ў V—VI стст. У Брытанскай гісторыі гэты перыяд вядомы як «цёмныя часы», аб якіх не захавалася амаль ніякіх звестак.
Awario
Гісторыя
У 2017 г. былі даданыя аналіз танальнасці тэкстаў і пошук ва ўсіх краінах свету.
Кароль Артур
Перадгісторыя
У пачатку V ст. Брытанія набывае незалежнасць ад Рымскай Імперыі. Праз нейкі час уладу падманам захоплівае феадал Вортыгерн. Плямёны піктаў робяць набегі на Брытанію. Каб абараніць брытаў, Вортыгерн запрашае саксаў. Хутка ў Брытанію прыбываюць кароль саксаў Хорс і яго сын Хенгіст разам са сваімі дружынамі. Але сітуацыя выходзіць з-пад кантролю: варвары саксы самі пачынаюць спустошваць Брытанію.
Вортыгерн змагаецца з імі і будуе сабе замак. Але гэты замак заўсёды развальваецца, і ніхто не ведае, чаму. Тады Вортыгерн даведваецца, што жыве ў Брытаніі юнак Мэрлін, які можа адкрыць сапраўдную прычыну. Мэрліна знаходзяць і прыводзяць да Вортыгерна. Юнак, як высвятляецца, быў зачаты ад дэмана, які наведваў яго маці, а потым пакінуў з цяжарам у лоне. Мэрлін расказвае, што пад замкам жывуць два драконы, якія змагаюцца, і таму будынак разбураецца.
Awario
Гісторыя
У жніўні 2018 г. плануецца выхад Awario Leads — праграмы для пошуку кліентаў у сацыяльных медыя і Інтэрнэце.
Кароль Артур
Перадгісторыя
Вортыгерн робіць Мэрліна сваім прыдворным прадказальнікам. Але хутка узурпатар Вортыгерн быў разбіты прынцам Утэрам Пендрагонам, законным пераемнікам брытанскай кароны. Мэрлін дапамагае новаму каралю Брытаніі, у прыватнасці злучыцца на адну ноч з каханай Ігернай, жонкай герцага Гарлуа. Ад гэтай незаконнай сувязі і нараджаецца кароль Артур.
Жыццё караля Артура
Маладога спадчынніка кароны гадуе Мэрлін. Калі кароль Утэр Пендрагон памірае, феадалы спрачаюцца за трон. Згодна ў умоваю, новым манархам зробіцца той, хто выцягне з валуна меч Эскалібур. Нечакана для ўсіх з гэтым спраўляецца малады Артур.
Awario
Тэхналогія
Awario з’яўляецца праграмным забеспячэннем для маркетынгу ў сацыяльных сетках, тэхналогія работы якога падобная да Google Alerts. Праграма запускае пошукавых ботаў для аўтаматычнага маніторынгу Інтэрнэт-крыніц, у тым ліку з сайтаў, блогаў і інш. Гэтыя пошукавыя боты скануюць вэб-сайты і старонкі, якія адпавядаюць вылучаным ключавым словам. Сервер Awario назірае за зменамі ў кантэнце і рэгіструе даныя старонак Інтэрнэт. Для маніторынгу сацыяльных медыя выкарыстоўваецца API. У рэжыме рэальнага часу Awario збірае ўсе згадванні, якія змяшчаюць ключавыя словы на сваёй старонцы.
Awario таксама мае шмат дадатковых паслуг, напрыклад, аналіз танальнасці тэксту і пошук лідараў меркаванняў. Праграма падтрымлівае пошук на большасці моў свету.
Кароль Артур
Жыццё караля Артура
Зрабіўшыся каралём, Артур атрымлівае 12 легендарных перамог, у тым ліку над саксамі. Захоплівае Ірландыю і Ісландыю, засноўвае знакаміты Круглы Стол, за якім, як роўныя, збіраюцца ўсе славутыя рыцары. Будуе горад Камелот, наведвае Анон (незямны свет у кельцкай міфалогіі), дзе здабывае чароўны кацёл. Пазней народная і квазігістарычная традыцыя Брытаніі аднесла да эпохі Артура жыццё і подзвігі большасці славутых міфічных рыцараў — Івэйна, Кліжэса, Персеваля і іншых.
Бярэ ў жонкі Гін’еўру, даму ў багатага рымскага роду. Пад канец свайго кіравання Артур вырашае пакончыць з уладаннем рымлян у Галіі (сучасная Францыя). Але падчас яго адсутнасці пляменнік караля, Мордрэд, паквапіўся на Гін’еўру, жонку манарха, і нават спрабаваў захапіць трон. Артур вяртаецца ў Брытанію, адбываецца страшная бітва пры Камлане, дзе гіне ўвесь цвет брытанскага рыцарства. Сам Мордрэд быў забіты, а Артур — смяротна паранены. Такім яго дастаўляюць у Авалон — востраў вечнага жыцця і шчасця. Славуты меч Эскалібур быў вернуты азёрнай дзеве Німуэ, ад якой ён першапачаткова трапіў да Мэрліна.
Больш позняя легендарная традыцыя перадавала надзею-прароцтва на вяртанне караля Артура ў далёкім будучыні і аб залатым веку, які наступіць пасля гэтага ў Брытаніі.
Тэразіні
Тэразіні (Terrasini) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Палерма.
Насельніцтва складае 11129 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 572 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 90049. Тэлефонны код — 091.