cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Пятровіч Чыгрын
Іван Пятровіч Чыгрын (, вёска Чамяры,, Гродзенская вобласць) — беларускі літаратуразнавец, паэт, крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў філалагічны факультэт БДУ (1955), працаваў настаўнікам у Дзераўноўскай сярэдняй школе Слонімскага раёна, завучам у Яварскай сярэдняй школе Дзятлаўскага раёна Гродзенскай вобласці (1955—1957), настаўнікам у Кракоцкай сярэдняй школе Слонімскага раёна (1957—1958). Вучыўся ў аспірантуры пры Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР (1958—1961). З 1961 г. — навуковы супрацоўнік Інстытута літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР. Кандыдат філалагічных навук.
У друку выступае з літаратурна-крытычнымі артыкуламі і рэцэнзіямі з 1959 г. Аўтар кніжак «Станаўленне беларускай прозы і фальклор: Дакастрычніцкі перыяд» (1971), «Проза „Маладняка“: Дарогамі сцвярджэння» (1985), "Крокі: Проза «Узвышша» (1989). З’яўляецца сааўтарам кніжкі «Беларуская літаратура і праблемы сучаснасці» (1978), аўтарам асобных раздзелаў «Истории белорусской советской литературы» (1977), «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1981).
Выступае ў друку з вершамі. Пераклаў паасобныя вершы Ф. Цютчава, У. Сыракомлі, Я. Лучыны. Склаў «Выбраныя творы» Ядвігіна Ш. (1976) і зборнік «Веснаход» (апавяданні «Маладняка», 1987).
Goliathus
Goliathus — род вельмі буйных жукоў з падсямейства бранзоўкі ў складзе сямейства пласцініставусыя, распаўсюджаны ў Цэнтральнай і Паўднёва-Усходняй Афрыцы.
Прадстаўнікі роду лічацца аднымі з самых цяжкіх жукоў у свеце — асобныя асобіны самцоў шэрагу відаў пры жыцці могуць важыць згодна з адных дадзеных да 47 грамаў, а па іншых — да 80-100 грамаў.
Майкл Голд
Майкл Голд (таксама Майк Голд, Michael Gold;, — , Тэра Інда, штат Каліфорнія) — амерыканскі пісьменнік, крытык і журналіст.
Біяграфія
Апублікаваў зборнік апавяданняў і вершаў «120000000» (120 Million, 1929), кнігу «Ярэі без грошай» (Jews Without Money, 1930), зборнік публіцыстычных прац «Зменім свет!» (Change the World!, 1936), зборнік артыкулаў «Полыя людзі» (The Hollow Men, 1941), цыкл вершаў «Вясна ў Бронксе» (Spring in the Bronx, 1952). Аўтабіяграфічны раман «Яўрэі без грошай» (1930), пры жыцці аўтара перакладзены на 14 моў, паклаў пачатак «амерыканскаму пралетарскаму раману». Сярод іншых твораў - першая манаграфія, прысвечаная творчасці Давіда Бурлюка «Давід Бурлюк: мастак-даследчык, бацька рускага футурызму» (David Burliuk: Artist-scholar, Father of Russian Futurism, 1944).
Мікалай Паўлавіч Камароў
Мікалай Паўлавіч Камароў (пры нараджэнні Фёдар Яўгенавіч Собінаў, 27 лістапада 1886, Барыкава, Наваторжскага павета, Цвярская губерня —, ) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, народны камісар камунальнай гаспадаркі РСФСР (1931—1937).
Нарадзіўся ў беднай сялянскай сям’і ў вёсцы Барыкава, цяпер Калінінская вобласць. З 1902 года рабочы ў Пецярбургу. Удзельнік Рэвалюцыі 1905-07 гадоў. З 1911 года член Выбаргскага райкама РСДРП. У 1912 годзе арганізатар палітычнай дэманстрацыі пратэсту супраць Ленскага расстрэлу. У 1915-16 гадах член Пецярбургскага камітэта партыі. Падвяргаўся рэпрэсіям. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 член Пецярбургскага і Выбаргскага камітэтаў РСДРП (б), член Петраградскага савета, старшыня намкама на заводзе «Новы Леснер». Дэлегат 6-га з’езда РСДРП (б). Удзельнік падрыхтоўкі і правядзення Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917. З 1918 года камісар у Чырвонай Арміі на Усходнім фронце, затым начальнік асобага аддзела і старшыня Петраградскага губернскага ЧК. У 1921 годзе сакратар Петраградскага губвыканкама. У 1925 годзе сакратар Паўночна-Заходняга бюро ЦК РКП (б). У 1926-29 гадах старшыня Ленсавета і Ленінградскага губвыканкама. У 1930 годзе член прэзідыума ВСНХ СССР, з 1931 года наркам камунальнай гаспадаркі РСФСР. Дэлегат 11-15-га, 17-га з’ездаў партыі, на 10-м, 12-15-м з’ездах абіраўся членам, а на 11-м, 17-м кандыдатам у члены ЦК ВКП (б). Быў членам ВЦВК і ЦВК СССР, членам Прэзідыума ЦВК СССР.
27 лістапада 1937 года Ваеннай калегіяй Вярхоўнага Суда СССР па арт. 58-7-8-11 КК РСФСР «за ўдзел у трацкісцка-зіноўеўскай антысавецкай арганізацыі» асуджаны да вышэйшай меры пакарання; расстраляны ў той жа дзень на Данскіх могілках.
Персідскі заліў
Персідскі заліў (па-арабску الخليج الفارسیal-khalīj al-farsi) знаходзіцца ў паўднёва-заходняй Азіі, з'яўляецца працягам Аманскага заліву, раздзяляе Іран і Аравійскі паўвостраў.
Навакольнае асяроддзе Персідскага заліву раней было прадстаўлена вялікай колькасцю рыбы, каралавымі рыфамі, падводнай расліннасцю, але ўсё гэтае багацце было знішчанае ў выніку распачатай здабычы нафты на берагах затокі і нядаўнімі войнамі, адным са спосабаў вядзення якіх былі знішчэнні нафтаправодаў і нафтапераапрацоўчых заводаў.
Геаграфія
Персідскі заліў мае плошчу прыкладна 233 000 км², на ўсходзе звязаны з Аманскім залівам Армузскім пралівам, на захадзе пераходзіць у дэльту, утвораную рэкамі Еўфрат і Тыгр. Яе даўжыня — 989 км, аддзяляе Іран ад Саудаўскай Аравіі. Шырыня Хармускага праліву 56 км. Заліў не глыбокі, максімальная глыбіня 90 мэтраў, сярэдняя — 50 м.
Краіны, размешчаныя на ўзбярэжжы Персідскага заліву: Іран, Аман, Аб’яднаныя Арабскія Эміраты, Саудаўская Аравія, Катар, Бахрэйн, Кувейт і Ірак. Існуе мноства невялікіх астравоў.
Нафта і прыродны газ
Персідскі заліў і прылеглыя вобласці маюць самыя вялікія ў свеце радовішчы нафты. Праз гэта нафтаздабыча і нафтаперапрацоўка дамінуюць у эканоміцы рэгіёну. Значныя радовішчы прыроднага газу падзеленыя паміж Катарам і Іранам.
Этымалогія
Навукоўцы, якія даследавалі паходжанне назвы заліву, прыйшлі да высновы, што назва «пэрсідская» найбольш дакладная. Апошнія 2.500 год амаль усе гісторыкі і аўтары Блізкага Усходу менавіта так называлі гэты заліў.
Пісьмовыя крыніцы часоў старадаўняй Персідскай імперыі не дайшлі да нашых часоў, але ў вуснай мове ўсе народы рэгіёна называюць яе Мора Ірана, Парскае мора.
З 550 года да 330 года да н.э. амаль усе пісьмовыя крыніцы называлі Персідскі заліў Мора Парс.
Але ў наш час некаторыя краіны аспрэчваюць дакладнасць назвы заліву. Нягледзячы на гэта, на Дваццаць трэцяй сесіі ААН у сакавіку-красавіку 2006 года назва Персідскі заліў зацверджаная як афіцыйная назва, якая выкарыстоўваецца краінамі-удзельніцамі ААН.
Брытанскае ўладанне
З 1763 да 1971 году Вялікабрытанія рознымі шляхамі і формамі (праз Аб’яднаныя Арабскія Эміраты, Бахрэйн, Кувейт, Аман і Катар) кантралявала Персідскі заліў.
І ў наш час Вялікабрытанія мае свае інтарэсы ў гэтым рэгіёне.
Мыльчыці
Мыльчыці (Ми́льчиці) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Лапцева
Лапцева - шматзначны тэрмін.
Аляксей Васілевіч Кальцоў
Аляксей Васільевіч Кальцоў (3 (15).10.1809,  — 29.10 (10.11).1842, там жа) — рускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і варонежскага мешчаніна, гандляра быдлам. З дзіцячых гадоў прымаў удзел у справах бацькі — пераганяў статкі ў стэпах, купляў і прадаваў быдла на вясковых кірмашах. Вучыўся ў павятовым прыходскім вучылішчы. У 16 гадоў пачаў пісаць вершы, пераймаючы папулярных паэтаў таго часу. Першым настаўнікам Кальцова быў варонежскі семінарыст А. П. Серабранскі. У 1830 годзе Кальцрооў сустрэўся з М. У. Станкевічам, які пазнаёміў з вершамі невядомага юнака маскоўскіх літаратараў, у тым ліку В. Р. Бялінскага, які неўзабаве зрабіўсяа для Кальцова блізкім сябрам. Уплыў Бялінскага на лёс Кальцова як паэта быў вырашальным: ён спрыяў фармаванню яго светапогляду, вызваленню ад элементаў рэлігійнасці.
У 1835 годзе Станкевіч і Бялінскі на сродкі, сабраныя па падпісцы, выдалі 1-ю кніжку вершаў Кальцова. Талент паэта-самавука горача падтрымалі А. С. Пушкін, І. А. Крылоў, П. А. Вяземскі, В. Ф. Адоеўскі. Перадавых сучаснікаў прыцягнула глыбокая народнасць вершаў Кальцова.
IC 4495
IC 4495 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скрыўленне пазваночніка
Скрыўленне пазваночніка (хрыбетніка), таксама Скаліёз ( — «крывы», Scoliōsis) — устойлівае бакавое адхіленне пазваночніка (у франтальнай плоскасці).
Віды скаліёзу
У сусветнай практыцы скаліёзы адрозніваюць па розніцы ў часе іх праявы (маніфестацыі) у тыповыя скачкі росту.
Па лакалізацыі скрыўленняў адрозніваюць:
Дыега Беналья
Дые́га Арла́нда Бена́лья (Diego Orlando Benaglio; нар., , Швейцарыя) — швейцарскі футбаліст італьянскага паходжання, брамнік. Ігрок нацыянальнай зборнай Швейцарыі (2006—2014).
Клубная кар’ера
Беналья пачынаў кар’еру ў родным «Грасхоперы» з Цюрыха. У 2002 годзе швейцарац перайшоў у «Штутгарт», аднак за тры сезоны так і не згуляў за асноўную каманду, выступаючы толькі за «Штутгарт II».
У 2005 годзе Беналья перайшоў у партугальскі «Насьянал».
22 лютага 2008 года Беналья перайшоў у «Вольфсбург», падпісаўшы кантракт да 2012 года. У кастрычніку 2009 года кантракт быў падоўжаны яшчэ на год. 28 красавіка 2012 года Беналья падоўжыў кантракт з «Вольфсбургам» да 2017 года. У складзе «Вольфсбурга» доўгі час быў асноўным брамнікам і капітанам каманды.
16 чэрвеня 2017 года ў якасці свабоднага агента падпісаў кантракт з «Манака». Пакінуў каманду па заканчэнні кантракта ў чэрвені 2020 года, а ў жніўні 2020 года абвясціў пра завяршэнне кар’еры.
Міжнародная кар’ера
У 2006 годзе Беналья атрымаў выклік на чэмпіянат свету 2006, дзе ён быў трэцім брамнікам зборнай Швейцарыі. На чэмпіянат Еўропы 2008, чэмпіянат свету 2010 і чэмпіянат свету 2014 Беналья таксама прыцягваўся ў зборную, дзе быў ужо асноўным брамнікам. У жніўні 2014 года ён абвясціў пра завяршэнне кар’еры ў зборнай.
Дасягненні
«Грасхопер»
«Вольфсбург»
Дом афіцэраў (Полацк)
Дом афіцэраў — будынак у Полацку, размешчаны па вуліцы Талстога, 8. Узведзены ў 1939 г.
Архітэктура
Трохпавярховы П-падобны ў плане будынак. Узведзены ў традыцыях класічнай архітэктуры і ўяўляе сабой знешне парадны рэпрэзентатыўны аб’ём. Ніжні ярус вонкавых сцен па ўсяму перыметру мае рустоўку з разрывамі ў месцах знаходжання прамавугольных аконных праёмаў. Аконныя праёмы другога яруса дэкарыраваны сандрыкамі. Галоўны ўваход выдзелены порцікам са складанараскрапаваным антаблементам і атыкам. У афармленні галоўнага фасада выкарыстаны дэкаратыўныя скульптурныя элементы: вазы, гірлянды, багаты раслінны арнамент. Прысутнічаюць элементы савецкай сімволікі ў выглядзе пяціканцовых зорак. Уваходная частка акцэнтавана калонамі стылізаванага карынфскага ордара.
Слонімская балетная школа
Слонімская балетная школа — балетная школа, якая дзейнічала ў другой палове XVIII ст. ў г. Слонім пры тэатры Агінскага.
Гісторыя
З 1777 года існаваў невялікі балетны ансамбль (8 чалавек), падрыхтаваны балетмайстрам Ноакам. У 1781 годзе пад яго кіраўніцтвам укамплектавана школа (у 1785 — 18 вучняў, пасля 1790 больш).
Росквіт школы і падрыхтаванай ёю трупы звязаны з дзейнасцю балетмайстра і кампазітара Ф. Марыні (каля 1781—1788) і польскага характарнага танцоўшчыка, саліста, балетмайстра і педагога слонімскага балета Ф. Шлянцоўскага (прыехаў паміж 1785—1788, працаваў да 1792).
У 1788 годзе 4 выхаванцы выступалі ў Варшаве ў балеце «Рыбакі», у сезон 1790—1791 група (прыблізна 20 чалавек) паказала 4 спектаклі на гастролях у г. Дубна (цяпер Украіна). Слонімскі балет паспяхова канкурыраваў з каралеўскім балетам у Варшаве.
З 1792 года школа і балетная трупа пераведзены ў мястэчка Целяханы (цяпер Івацэвіцкі раён Брэсцкай вобласці), дакладная дата іх роспуску невядома.
Малошкы
Малошкы (Моло́шки) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Алаізавіч Лянкевіч
Аляксандр Алаізавіч Лянкевіч (, Гродзенская губерня — ?; Псеўданімы: Ляндар) — адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864 у Гродзенскім павеце.
Біяграфія
2 мая 1863 года падняў паўстанне ў Гродзенскім павеце, арганізаваў атрад (каля 200 чал.). Пасля аб’яднання з ваўкавыскімі паўстанцамі — вайсковы начальнік Гродзенскага і Ваўкавыскага паветаў. 3.6.1863 г. у Мілавідскай бітве на чале аб'яднаных сіл гродзенскіх, ваўкавыскіх, навагрудскіх і слонімскіх паўстанцаў нанёс паражэнне урадавым войскам. 1.8.1863 г. з лідскімі паўстанцамі перайшоў Нёман і дзейнічаў у Аўгустоўскай губерні. Паўстанцкія ўлады надалі яму званне палкоўніка.
З верасня 1863 года за мяжою. Завочна яму быў вынесены смяротны прысуд.
NGC 1844
NGC 1844 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC48) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мангуставыя
Мангуставыя (Herpestidae) — сямейства млекакормячих атраду драпежных.
Знешні выгляд
Мангуставыя — малыя драпежнікі, звычайна, з доўгім целам і доўгім хвастом. Кіпцюры ўцягваць, як каты, не могуць. Маса 0,27 кг  — 5 кг.
Класіфікацыя
Сямейства Мангуставыя
Колтушскае ўзвышша
Колтушскае ўзвышша (Колтушскія вышыні) — камавае плато ў паўднёвай частцы Усевалажскага раёна Ленінградскай вобласці. Уваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, аб’ект № 540—032. Рашэнне было прынята на 14-й сесіі Камітэта Сусветнага спадчыны ЮНЕСКА, якая праходзіла з 7 па 12 снежня 1990 года ў горадзе Банф (Канада). Размешчана ў Прынеўскай нізіне, мае выгляд няправільнай дугі.
Працягласць з поўначы на ​​поўдзень — 25 км, ад паўднёвай ускраіны горада Усевалажска да вёскі Манушкіна і з захаду на ўсход — 6 км, ад вёскі Хірвасці да пасёлка Ваейкава.
Галіцын
Галіцын — рускае прозвішча.
Барыс Барысавіч Галіцын
Барыс Барысавіч Галіцын (18.2 (2.3).1862, Санкт-Пецярбург - 4 (17).5.1916, там жа) — рускі фізік і геафізік, адзін з заснавальнікаў сейсмалогіі, акадэмік Пецярбургскай АН (1908). Скончыў Марскую акадэмію ў Пецярбургу (1886) і Страсбургскі ўніверсітэт (1890). Выкладаў у Маскоўскім універсітэце (1891-1893), Марской акадэміі (1894-1914), у Пецярбургскім жаночым медыцынскім інстытуце (1897-1908) і Вышэйшых жаночых Бестужаўскіх курсах (1909-16). Асноўныя працы па тэорыі цеплавога выпраменьвання, тэорыі крытычнага стану рэчыва, сейсмалогіі, оптыцы, рэнтгенаўскім выпраменьванні.
Галіцын
Вядомыя носьбіты
Аляксандр Міхайлавіч Галіцын :
Вольга Мікалаеўна Талочка
Вольга Мікалаеўна Талочка (нар., Гродна) — беларускі юрыст. Доктар юрыдычных навук (Расія, 2014; Беларусь, 2014), дацэнт (1999).
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы (спецыяльнасць «Правазнаўства», 1989; аспірантура, 1992), Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт (дактарантура, 2013). Працавала ў Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Я. Купалы (1992—2012, асістэнт кафедры міжнародных эканамічных адносін і міжнароднага права, дацэнт кафедры грамадзянскага права і працэсу, загадчык кафедры міжнароднага права), ПУА «БІП — Інстытут правазнаўства» (2012—2018, загадчык кафедры міжнароднага права), Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 2017, прафесар кафедры грамадзянскага права), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 2018, прафесар кафедры дзяржаўнага кіравання).
Навуковыя інтарэсы: міжнароднае прыватнае, публічнае, гуманітарнае, траспартнае, крымінальнае права; міжнародны камерцыйны арбітраж; прававое рэгуляванне знешнеэканамічнай дзейнасці; узаемадзеянне міжнароднага эканамічнага і нацыянальнага права; міжнародная ахова інтэлектуальнай уласнасці.
NGC 1845
NGC 1845 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC65) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гоман (газета, 1916)
Го́ман (бел. лац. Homan)— беларуская грамадска-палітычная і літаратурная газета. Выдавалася з 15 (28) лютага 1916 да канца 1918 года ў Вільні на беларускай мове з дазволу акупацыйных германскіх улад. Выходзіла 2 разы на тыдзень лацінкай і кірыліцай (з 1 верасня 1916). Рэдактары Вацлаў Ластоўскі, Язэп Салавей (з № 33 (125), 1917).
Тэматыка
Сацыяльна-палітычная праграма газеты набліжалася да сялянска-работніцкага сацыялізму: народаўладдзе, ліквідацыя эксплуатацыі наёмных работнікаў, ідэя кіравання грамадствам праз «усялякія таварыствы, кааператывы, прафесіянальныя работніцкія хаўрусы». Выступала за нацыянальна-культурнае адзінства беларускага народа, незалежную Беларускую рэспубліку, якая магла б уваходзіць на канфедэратыўнай аснове ў адроджанае Вялікае Княства Літоўскае. Інфармавала пра сацыяльныя і нацыянальныя супярэчнасці, унутранае і міжнароднае становішча краю. Вітала звяржэнне самадзяржаўя ў Расіі і нацыянальнае самавызначэнне народаў. Найвышэйшымі каштоўнасцямі вольнага грамадства лічыліся нацыянальная незалежнасць, інтэлектуальная і палітычная свабода, родная мова і культура, сацыяльны аптымізм і хрысціянская вера.
Газета надрукавала шэраг артыкулаў, нарысаў, іншых матэрыялаў па гісторыі Беларусі і нацыянальнай культуры, у тым ліку артыкулы «1491 — 1916» (па гісторыі беларускага друку), «У 400-летнюю гадаўшчыну» (пра «Біблію» Францыска Скарыны), «Рэфармацыйны рух на Беларусі», «Прычыны заняпаду беларускага адраджэння ў XIX ст.», «Абычаёвае права беларускага сялянства» Вацлава Ластоўскага (пад псеўд. Власт, В. Л.), «Святы Іазафат Кунцэвіч» Баляслава Пачопкі (пад крыпт. Б. П.), «10-летні юбілей беларускай прэсы», «Разбітая традыцыя» (пра неабходнасць адраджэння Беларуска-Літоўскай дзяржавы) Антона Луцкевіча (пад псеўд. І. Мялешка), «Памяці Справядлівага» (пра Кастуся Каліноўскага) Ластоўскага, «Што было і што павінна быць» (пра традыцыі ВКЛ) Пётры з Арлянят.
Шэраг артыкулаў газета прысвяціла актуальным сацыяльна-палітычным праблемам: «Што такое дэмакратызм» і «Шляхам творчасці» Вацлава Ластоўскага, «Нашы патрэбы», «Палажэнне работнікаў», «Новы клас», «Фальшывыя прыяцелі», «Не запугаюць», «Да дзяржаўнай еднасці», «Да родных ніў», «Места і вёска» Антона Луцкевіча, «Хто ты гэткі?» Францішка Аляхновіча і інш. Асвятлялася дзейнасць Дзяржаўнай думы Расіі, пераважна выступленні эсэраў і сацыял-дэмакратаў меншавіцкага кірунку. Газета друкавала інфармацыю з франтоў, паведамленні германскага генеральнага штаба (рубрыка «Афіцыйны аддзел»), меліся рубрыкі «У Вільні і ваколіцах», «3 усяго свету», «3 усяго краю», «Весткі з Расіі», друкаваліся тэлеграмы, абвесткі беларускіх кнігарняў, камерцыйная рэклама.
Газета надрукавала разнастайныя матэрыялы па гісторыі нацыянальна-культурнага і літаратурнага руху, легенды, апрацаваныя Янам Баршчэўскім, мемуары Альгерда Абуховіча, некралогі Цётцы, Максіму Багдановічу, Аляксандру Ельскаму. Упершыню апублікавала некаторыя творы Якуба Коласа, Максіма Багдановіча, Змітрака Бядулі, Алеся Гаруна, Цішкі Гартнага, Алеся Гурло, а таксама даследаванні Мікалая Нікіфароўскага, літаратурна-крытычныя нарысы Антона Луцкевіча (пад псеўд. А. Навіна).
Аляксей Генадзевіч Грышын
Аляксей Генадзевіч Гры́шын  — беларускі фрыстайліст. Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь (2001).
Спартыўная кар’ера
25 лютага 2010 Аляксей Грышын заваяваў першы залаты медаль у гісторыі Беларусі на XXI Зімовых Алімпійскіх Гульнях. Гэта была яго другая алімпійская ўзнагарода — да гэтага ён быў бронзавым прызёрам Алімпіяды 2002 у Солт-Лэйк-Сіці. У Турыне 2006 Аляксей Грышын заняў чацвёртае месца, а ў Нагана 1998 быў восьмы. Акрамя гэтых дасягненняў у яго актыве ёсць і ўзнагароды чэмпіянатаў свету: у 2001 годзе ён выйграў сусветнае першынство, у 2003 быў сярэбраным прызёрам, а ў 2005 годзе стаў уладальнікам бронзы. Акрамя таго, ён не раз станавіўся пераможцам і прызёрам на этапах Кубка свету.
Лепшы спартсмен Беларусі 2010 года па выніках апытання газеты «Спортивная панорама», а таксама па версіі агенцтва БелеПАН.
Закаменск
Закаменск (Закаменск, да 1944 года — Гарадок) — горад (з 1944) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Закаменскага раёна Бураціі. Насельніцтва 13,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1934 годзе.
Новы Свет (Баранавіцкі раён)
Но́вы Свет (, Новый Свет) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сталовіцкага сельсавета. Размешчана за 7 км на паўночны ўсход ад Баранавіч, 61 жыхар, 33 гаспадаркі (2005).
Закаменск
Размешчаны на правым беразе ракі Джыда (прыток Селенгі), за 253 км на захад ад чыгуначнай станцыі Джыда (на лініі Улан-Удэ — Наушкі), з якой злучаны аўтадарогай.
Новы Свет (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Сталовіцкай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
Закаменск
Джыдзінскі вальфрамава-малібдэнавы камбінат. Вальфрамавыя і малібдэнавыя канцэнтраты паступаюць пераважна на заводы Урала.
Новы Свет (Баранавіцкі раён)
Гісторыя
З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей. 16 ліпеня 1954 года перададзена са складу Сталовіцкага сельсавета Гарадзішчанскага раёна ў склад Каўпеніцкага сельсавета Навамышскага раёна. З 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі, на франтах вайны загінулі 3 вяскоўцы.
У 1970 годзе да вёскі далучана вёска Гірчыцы.
Да 26 чэрвеня 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Каўпеніцкага сельсавета.
Сонечны сарас 119
Сонечны сарас 119 — серыя з 71 сонечнага зацьмення, якая пачалася 15 мая 850 года і будзе працягвацца да 24 чэрвеня 2112 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
IC 4496
IC 4496 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Махамед Хусейн Тантаві
Махамед Хусейн Тантаві Саліман (محمد حسين طنطاوى;  — ) — фактычны кіраўнік Рэспублікі Егіпет пасля адстаўкі прэзідэнта Хосні Мубарака 11 лютага 2011. Міністр абароны Егіпта, старшыня Вышэйшага савета ўзброеных сіл (галоўнакамандуючы), фельдмаршал.
Біяграфія
З пачатку хваляванняў 2011 года разглядаўся ў якасці магчымых пераемнікаў Хосні Мубарака. 31 студзеня 2011 года быў прызначаны віцэ-прэм’ерам з захаваннем пасады міністра абароны.
11 лютага 2011 года прэзідэнт Хосні Мубарак падаў у адстаўку і перадаў уладу Вышэйшаму савету ўзброеных сіл пад кіраўніцтвам Тантаві. 12 жніўня 2012 года быў адпраўлены ў адстаўку.
Сабатаж
Сабатаж (sabotage ад saboter — «стукаць чаравіком») — наўмыснае знішчэнне маёмасці або запаволенне працы з намерам нанесці шкоду бізнесу ці эканамічнай сістэме.
У крымінальным кодэксе БССР, які быў уведзены ў 1928 годзе і дзейнічаў да 1960 года, існаваў артыкул «контррэвалюцыйны сабатаж». Гэты від злачынства адносіўся да «контррэвалюцыйных злачынстваў» і характарызаваўся як «свядомае невыкананне кім-небудзь пэўных абавязкаў або наўмысна нядбайнае іх выкананне са спецыяльнай мэтай паслаблення ўлады ўрада і дзейнасці дзяржаўнага апарату». Каралася гэтае злачынства пазбаўленнем волі на тэрмін не ніжэй за адзін год з канфіскацыяй усёй або часткі маёмасці, з павышэннем пры асабліва абцяжваючых абставінах да расстрэлу з канфіскацыяй маёмасці. У крымінальным кодэксе БССР ад 1960 года артыкул за сабатаж быў выключаны.
Скрэпер
Скрэ́пер (scraper, ад scrape «скрэбці») — землярыйна-транспартная машына, прызначаная для паслойнага (гарызантальнымі пластамі) капання грунтоў, транспартавання і адсыпкі іх у земляныя збудаванні пластамі зададзенай таўшчыні. У Беларусі скрэперы вырабляе Магілёўскі аўтамабільны завод (МаАЗ-6104).
Генрых I
Ге́нрых I:
Каламягі
Каламягі (раней Каламякі, фін. Kolomäki) — гістарычны раён на поўначы Санкт-Пецярбурга (муніцыпальная акруга № 70 (Каламягі)). На поўначы мяжуе з Нова-Арлоўскім лесапаркам. З 30-х гадоў 19 стагоддзя — дачная мясцовасць.
Астапаў
Астапаў — прозвішча.
Каламягі
У адміністрацыйным плане Пецярбурга-Петраграда да 1917 года Каламягі лічыліся прыгарадам і ўваходзілі, нароўні са Старой Дзярэўняй, у склад Новадзеравенскага прыгараднага ўчастка.
Масты (Гарадоцкі раён)
Масты (Мости́) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Зялёныя левыя
Зялёныя левыя (GroenLinks, GL) — нідэрландская зялёная палітычная партыя. Зялёныя левыя былі створаны ў выніку зліцця чатырох левых палітычных партый: Камуністычнай партыі Нідэрландаў, Пацыфістской сацыялістычнай партыі, Палітычнай партыі радыкалаў і Евангельскай народнай партыі. Партыя мае 4 месцы у другай і 5 у першай палаце Генеральных штатаў і 3 месцы з 26 вылучаных для Нідэрландаў у Еўрапарламенце (уваходзіць у фракцыю Зялёныя — Еўрапейскі свабодны альянс). Зялёныя Левыя ўваходзяць у Еўрапейскую федэрацыю зялёных партый і Еўрапейскаю партыю зялёных.
Моладзевая арганізацыяй Зялёных левых ёсць DWARS. Парламенцкую фракцыю ўзначальвае Ёланда Сап.
Гісторыя
На выбарах у Еўрапарламент 1984 тры левыя палітычныя партыі (Камуністычная партыя Нідэрландаў, Пацыфісцкая сацыялістычная партыя, Палітычная партыя радыкалаў) ўтварылі агульны выбарчы блок.
Падчас парламенцкіх выбараў 1989 годзе была створана перадвыбарная кааліцыя з чатырох левых партый, якая выйграла шэсць месцаў з 150 у другой палаце парламента. У склад блока ўвайшлі наступныя партыі:
Парламенцкая фракцыя Зялёных левых была адзінай партыяй у парламенце Нідэрландаў, якая выступіла супраць вайны ў Персідскім заліве.
Перад парламенцкімі выбарамі 1994 Зялёныя левыя правялі ўнутраныя выбары палітычнага кіраўніцтва партыі. Лідарам партыі была абрана Іна Брауэр (прадстаўніца былой КПН). Аднак пасля парламенцкіх выбараў Брауэр пакінула парламент. Замест яе лідарам стаў Пол Розенмьоллер. Харызматычны Розенмьоллер стаў «неафіцыйных лідарам» апазіцыі першаму кабінету Кока, паколькі галоўная апазіцыйная партыя Хрысціянска-дэмакратычны заклік была не ў стане добра адаптавацца да сваёй новай ролі ў якасці апазіцыйнай партыі. Розенмьоллер выклаў новую стратэгію: Зялёныя левыя павінны прапанаваць альтэрнатыву, а не проста адхіляць прапановы ўрада.
Пасля парламенцкіх выбараў 1998 Зялёныя левыя больш чым у два разы павялічылі колькасць сваіх месцаў, атрымаўшы 11 дэпутацкіх мандатаў. Харызматычны «неафіцыйны лідар» Розенмьоллер гуляў важную ролю ў гэтым. Шмат новых асоб сталі членамі парламента, у тым ліку Фемке Халсма, таленавіты палітык, якая пакінула Партыю працы і перайшла да Зялёных левых у 1997 годзе.
Вайна ў Косава ў 1999 годзе прывяла да ўнутранага расколу партыі. Парламенцкая фракцыя ў другой палаце падтрымала ўмяшанне НАТО, у той час як фракцыя ў першай палаце была супраць інтэрвенцыі. У 2003 годзе Зялёныя левыя амаль аднадушна выступілі супраць вайны ў Іраку.
Перад парламенцкімі выбарамі 2003 Розенмьоллер пакінуў парламент, спаслаўшыся на пагрозы яго жыццю і жыццю яго сям'і. Яго замяніла на пасадзе старшыні партыі Фемке Халсма.
Партыя ні разу не прымала ўдзелу ў фарміраванні ўрада.
Ідэалогія і праграмныя прынцыпы
Партыя аб'ядноўвае зялёную і левую ідэалогію. Асноўныя ідэалагічныя прынцыпы Зялёных левых замацаваны ў партыйнай праграме (так званая «Partij voor de Toekomst» — партыя будучыні). Яе прынцыпы ўключаюць у сябе:
Зялёныя левыя надаюць прыярытэтнае значэнне індывідуальнай свабоды і вяршэнства закона. Партыя выступае за легалізацыю лёгкіх наркотыкаў. Партыя выступае таксама за абарону грамадзянскіх правоў у Інтэрнэце, за кошт пашырэння канстытуцыйнай абароны для свабодных зносін пошце і іншых сучасных тэхналогій. Віна таксама выступае за рэформу аўтарскіх правоў, за выкарыстанне адкрытага праграмнага забеспячэння ў дзяржаўным сектары. У доўгатэрміновай перспектыве партыя адмяніць галандскую манархію і ўсталяванне рэспубліканскага ладу. Віна таксама выступае за зніжэнне памеру дзяржаўнай бюракратыі, напрыклад, шляхам памяншэння ліку галандскіх міністэрстваў і адмены першай палаты парламента. Нарэшце, Зялёныя левыя выступаюць за лібералізацыю іміграцыйнай палітыкі.
Удзел у выбарах
Удзел у выбарах у другую палату парламента Нідэрландаў:
Электарат
Як відаць на карце справа, Зялёныя левыя атрымалі значную падтрымку на парламенцкіх выбарах 2006 года ў буйных гарадах, асабліва ў тых, у якіх знаходзяцца буйныя універсітэты, такія як Амстэрдам (дзе партыя атрымала 12,5%), Утрэхт (12,2%) і Вагенінген (11,8%), Наймеген (10,4%) і Лейдэн (10,0%).
Партыя карыстаецца папулярнасцю сярод гомасэксуальных выбаршчыкаў, а таксама сярод выбаршчыкаў мігрантаў з іншых краін, асабліва з Турцыі і Марока.
Герб Армянскай ССР
Герб Армянскай ССР — дзяржаўны сімвал Армянскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі. Герб Армянскай ССР грунтуецца на гербе Савецкага Саюза.
Апісанне
Дзяржаўны герб Армянскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаўся з выявы Вялікага і Малога Арарата, зверху серп і молат на пяціканцовай зорцы, абкружанай прамянямі. У падножжа гор куст вінаградніка з лазой і лісцем, справа і злева каласы пшаніцы. Вакол герба на палях надпіс на армянскай мове «Армянская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка». Знізу на чырвоным фоне надпім на армянскай і рускай мовах «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!»
Гісторыя герба
Канстытуцыя, прынятая I з’ездам Рад Арменіі 2 лютага 1922 года, зацвердзіла апісанне гербу Арменіі. Герб уяўляў сабой малюнак хрыбтоў Вялікага і Малога Масіса (Арарата), над якімі ў прамянях ранішняга сонца размяшчаліся серп і молат, у падножжа — куст вінаграду з лазой і лісцем, каласы пшаніцы, галінкі масліны. Вакол гербу на палях размяшчаліся надпісы на армянскай мове «Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Арменія» і «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» Малюнак гербу выканалі Мартырас Сар’ян і Акоп Каджаян.
Назва рэспублікі па-армянску на гербе 1922 года чыталася як «г-Аястані Соціалістакан Хоргрдайін г-Анрапетуцюн» (Сацыялістычная Савецкая Рэспубліка Арменія). 3 красавіка 1927 года V з’езд Рад ССР Арменіі прыняў новую рэдакцыю Канстытуцыі, паводле якой назва змянілася на «Армянская ССР» і абрэвіятура гэтай назвы на армянскай мове была ўключаная ў герб замест ранейшай.
Пасля скасавання Закаўказскай Сацыялістычнай Федэратыўнай Савецкай Рэспублікі (ЗСФСР) і ўваходжання Армянскай ССР непасрэдна ў склад СССР на 23 сакавіка 1937 года Надзвычайным IX з’ездзе Рад Армянскай ССР была прынятая новая Канстытуцыя. Герб быў крыху зменены: аліўкавы вянок заменены хлебным калассем, выдалены з малюнка дыск ранішняга сонца і яго прамяні, серп і молат сталі асвятляцца пяціканцовай зоркай, вакол гербу размяшчаліся надпісы «Армянская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка» (на армянскай мове), а ўнізе: «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» (на армянскай і расійскай мовах).
З 1937 па 1940 год надпіс на гербе чытаўся па-армянску як «г-Айкакан Хоргрдайін Соціалістакан г-Анрапетуцюн» (Армянская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка). У 1940 годзе армянскія тэрміны «савецкая» і «рэспубліка» былі змененыя. Новы варыянт назвы рэспублікі па-армянску: «г-Айкакан Советакан Соціалистакан Республіка». З 1966 года ізноў сталі перакладаць па-старому слова «Рэспубліка» і да канца існавання Армянскай ССР і першы час незалежнасці на гербе быў надпіс «г-Айкакан Советакан Соціалистакан г-Анрапетуцюн».
Герб Туркменскай ССР
Герб Туркменскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі — дзяржаўны сімвал Туркменскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі.
Герб Армянскай ССР
Гісторыя герба
Артыкул 120 Канстытуцыі Армянскай ССР апісваў герб рэспублікі так:
Герб Туркменскай ССР
Дзяржаўны герб Туркменскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з малюнка на фоне ўзыходзячага сонца сярпа і молата, чырвонай зоркі, фабрычных будынкаў, апраўленых вянком з расчыненага бавоўны і каласоў, дывана, з надпісам на абвівальнай вянок чырвонай стужцы: «Пралетары ўсіх краін, злучайцеся!» На туркменскай і рускай мовах.
Герб Армянскай ССР
Гісторыя герба
Дзяржаўны герб Армянскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі складаецца з малюнка Вялікага і Малога Арарата, зверху серп і молат на пяціканцовай зорцы, акружанай прамянямі. Ля падножжа гор куст вінаградніку з лазой і лісцем, справа і злева каласы пшаніцы. Вакол гербу на палях надпіс на армянскай мове «Армянская Савецкая Сацыялістычная Рэспубліка». Унізе на чырвоным фоне надпіс на армянскай і рускай мовах «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!»
У Канстытуцыі 1977 года было ўдакладнена, што прамяні на гербе сонечныя.
Герб Туркменскай ССР
Позняя версія герба мела таксама надпіс «ТССР» паміж сярпом і молатам, знізу, і чырвонай зоркай, зверху.
NGC 1846
NGC 1846 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC67) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Варанец (род раслін)
Варане́ц (Actaea) — род кветкавых раслін сямейства. Вядома каля 10 відаў.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя карэнішчавыя травы вышынёй 50—75 см, з буйным, двойчы трайчастым лісцем. Сцёблы прамастойныя, разгалінаваныя. Кветкі ў пэндзлях, белага або бела-ружовага колеру. Плод — ягадападобная касцянка чорнага, белага або чырвонага колеру.
Сістэматыка
Род падзяляюць на 7 секцый: Actaea, Cimicifuga, Dichanthera, Oligocarpae, Pityrosperma, Podocarpae, Souliea.
Віды
Па выніках філагенетычных даследаванняў канца XX — пачатку XXI стагоддзя раней самастойны род цяпер далучаны да роду Варанец.
Паводле базы даных The Plant List, род уключае 30 відаў :
Значэнне
Усе часткі раслін ядавітыя. Дэкаратыўныя, лекавыя і тэхнічныя расліны.
Дзяніс Аляксандравіч Бойка
Дзяні́с Алякса́ндравіч Бо́йка (Денис Олександрович Бойко; нар., Кіеў, Украінская ССР, СССР) — украінскі футбаліст, брамнік жытомірскага «Палесся» былы ігрок і нацыянальнай зборнай Украіны.
Мшана (Гарадоцкі раён)
Мшана (Мшана́) — вёска ў Гарадоцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Камуністычная партыя Беларусі (1918)
Камуністы́чная па́ртыя Белару́сі (скар. КПБ) — камуністычная партыя ў Беларускай ССР з 1918 па 1991 гг., састаўная частка Камуністычнай партыі Савецкага Саюза (КПСС). З 1918 г. па 1952 год насіла назву Камуністычная партыя (бальшавікоў) Беларусі (КП(б)б). Фактычна спыніла існаваць у жніўні 1991 г. пасля прыняцця Вярхоўным Саветам Рэспублікі Беларусь Пастановы «Аб часовым прыпыненні дзейнасці КПБ — КПСС на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь».
Стварэнне партыі
Арганізацыйна партыя аформілася на VI Паўночна-Заходняй абласной канферэнцыі РКП(б) 30 — 31 снежня 1918 ў Смаленску, якая абвясціла сябе першым і устаноўчым з’ездам партыі. Гэтаму папярэднічалі палітычныя падзеі, якія стваралі пранцыпова новую геапалітычную сітуацыю для РКП(б) як кіруючай партыі Савецкай Расіі: абвяшчэнне незалежнасці Польшчы, Фінляндыі, БНР і іншых нацыянальных дзяржаўных утварэнняў на тэрыторыі былой Расійскай імперыі, рэвалюцыя 1918 у Германіі, арыентацыя на сусветную пралетарскую рэвалюцыю і інш. Арганізатар і кіраўнік РКП(б) У. Ленін разумеў важнасць падтрымкі палітыкі бальшавікоў з боку тых палітычных сіл, якія выступалі за нацыянальнае адраджэнне.
Дырэктыва Наркамнаца РСФСР ад 27 снежня 1918 г. вызначыла асноўныя прынцыпы партыйна-дзяржаўнага будаўніцтва на Беларусі. Паводде яе старшыня Цэнтральнага Бюро КП(б)Б або ЦК КП(б)Б павінен быў адначасова з’яўляцца прадстаўніком ЦК РКП(б) і ўрада Расійскай Федэрацыі ў беларускіх органах улады. Правы і абавязкі ЦБ КП(б)Б і ўрада Беларусі заставаліся такімі ж, як і ў былога Паўночна-Заходняга абласнога камітэта РКП(б) і Абласнога выканаўчага камітэта Саветаў рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў Заходняй вобласці і фронту (Аблвыкамзаха). Гэта азначала поўную залежнасць ад ЦК РКП(б) і ўрада Савецкай Расіі. 29 снежня 1918 г. І.Сталін паведамляў старшыні Аблвыкамзаха А. Мяснікову, што «сёння выязджаюць у Смаленск беларусы (дэлегаты ад Беларускіх секцый РКП(б). Вязуць з сабой Маніфест. Просьба ЦК партыі і У. Леніна прыняць іх, як малодшых братоў, магчыма яшчэ нявопытных, але гатовых аддаць сваё жыццё партыйнай савецкай рабоце». Хоць кіраўніцтва Паўночна-Заходняга абласнога камітэта РКП(б) не падзяляла ідэю Белнацкома і Беларускіх секцый РКП(б) аб стварэнні Кампартыі Беларусі і абвяшчэнні Беларусі Сацыялістычнай Савецкай Рабоча-Сялянскай Рэспублікай, яно падпарадкавалася ўказанням цэнтра. 30 снежня 1918 г. у Смаленску пачала работу VI Паўночна-Заходняя абласная канферэнцыя РКП(б). 206 яе дэлегатаў прадстаўлялі 17771 камуніста ад партыйных арганізацый Мінскай, Маігілёўскай, Віцебскай, Смаленскай, беларускіх партыйных арганізацый Віленскай і Чарнігаўскай губерняў. Па прапанове Мяснікова Канферэнцыя абвясціла сябе «I з’ездам Камуністычнай партыі (бальшавікоў) Беларускай Рэспублікі». У рашэннях I з’езда падкрэслівалася, што работу ўсіх партыйных арганізацый узначальвае ЦБ, якое з’яўляецца «вярхоўным органам у рэспубліцы і верным вокам Цэнтральнага Камітэта Камуністычнай партыі ўсіх расійскіх савецкіх сацыялістычных рэспублік». У «Палажэнні аб партыйных арганізацыях» вызначаліся агульныя палажэнні, схема арганізацый, палажэнні аб фракцыях, «Інструкцыя для работ раённага і падраённага камітэтаў», абавязкі камуніста. Яно ўяўляла сабой спалучэнне асноўных праграмных і статутных палажэнняў РКП(б). У «Інструкцыі» падкрэслівалася, што «ячэйкі не з’яўляюцца органамі дзяржаўнай улады, не павінны непасрэдна ўмешвацца ў работу Саветаў і іх устаноў, а толькі ў сілу партыйнай дысцыпліны дзейнічаць цераз сваіх членаў, якія працуюць у савецкіх органах, і толькі такім чынам кіруюць іх работай». Аднак на справе прынцыпы дэмакратычнага цэнтралізму не заўсёды выконваліся і ўся дзейнасць КП(б)Б рэгламентавалася ўказаннямі цэнтральных органаў і кіраўнікоў РКП(б).
На I з’ездзе КП(б)Б і пасля яго працягвалася барацьба за кіраўніцтва ў партыйных і дзяржаўных органах паміж дзеячамі Паўночна-Заходняга абласнога камітэта і Беларускіх секцый РКП(б). Пры падтрымцы ЦК РКП(б) перамогу атрымалі кіраўнікі Паўночна-Заходняга абласнога камітэта. 3 15 членаў ЦБ толькі З. Жылуновіч і І. Лагун прадстаўлялі Беларускія секцыі. Старшынёй ЦБ КП(б)Б быў выбраны В. Кнорын. Цэнтральным друкаваным органам партыі стала газета «Звязда».
Адным з галоўных на I з’ездзе было пытанне пра беларускую дзяржаўнасць. У ЦК быў падрыхтаваны Маніфіест аб стварэнні «самастойнай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь», абвешчаны на з’ездзе. У прынятай на з’ездзе рэзалюцыі «Аб граніцах Беларускай Рэспублікі» называліся населеныя беларусамі тэрыторыі, якія павінны былі ўвайсці ў склад рэспублікі. У адміністрацыйна-гаспадарчых адносінах тэрыторыя Беларусі падзялялася на 7 раёнаў (Баранавіцкі, Віцебскі, Гомельскі, Гродзенскі, Магілёўсюі, Мінскі, Смаленскі) і 53 падраёны (паветы). У адпаведнасці з такім падзелам будавалася і структура партыйных органаў: райкомы (губпарткомы), падрайкомы, валасныя і сельскія партыйныя ячэйкі. Адначасова з КП(б)Б ствараўся і камсамол рэспублікі — арганізацыя, праз якую моладзь далучалася да сферы партыйна-палітычнага і ідэалагічнаг ўплыву, набывала вопыт арганізацыйнай раброты і потым папаўняла рады кампартыі. Галоўным у дзейнасці Кампартыі Беларусі заставаліся пытанні дзяржаўнага будаўніцтва, умацавання і абароны савецкай улады. Рашэнні I з’езда КП(б)Б і асабліва абвяшчэнне 1 студзеня 1919 г. Маніфеста Часовага рабоча-сялянскага савецкага ўрада Беларусі аб утварэнні самастойнай рэспублікі выклікалі ў насельніцтва і беларускіх камуністаў пачуццё энтузіязму, надзеі на далейшае развіццё і ўшцаванне беларускай дзяржаўнасці.
Камуністычная партыя (бальшавікоў) Літвы і Беларусі
Шмат увагі аддавалася пытанням ваеннага будаўніцтва. Неаднаразова праводзіліся партыйныя мабілізацыі на франты грамадзянскай вайны. Члены КП(б)Б, потым КП(б)ЛіБ разам з беларускімі эсэрамі, прадстаўнікамі іншых партый удзельнічалі ў барацьбе супраць польскай акупацыі. 1 студзеня 1920 г. ініцыятыўная група арганізацыі «Маладая Беларусь» (У. Ігнатоўскі, А. Сташэўскі, У. Каранеўскі, М. Кудзелька (М. Чарот) і інш.) стварылі арганізацыйны цэнтр Беларускай камуністычнай арганізацыі (БКА), якая заявіла аб прызнанні праграмы і тактыкі РКП(б). Хоць БКА актыўна ўключылася ў антыпольскую барацьбу, кіраўніцтва ЦК КП(б)ЛіБ адносілася да яе насцярожана. У жніўні 1920 г. БКА увайшла ў склад КП(б)ЛіБ.
Кампартыя Беларусі ў міжваенны перыяд (1920 — 1941)
3 абвяшчэннем незалежнасці Літвы (май 1920 г.) і заключэннем мірнага дагавора паміж РСФСР і Літвой (12 ліпеня 1920 г.) Літбел фактычна перастала існаваць. 31 ліпеня 1920 на пасяджэнні ЦК КП(б)ЛіБ, БКА, Бунда, членаў ЦК прафсаюзаў і Мінскага губернскага ВРК прынята новая Дэкларацыя аб абвяшэнні незалежнасці Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі Беларусь. Паводле рашэння ЦК РКП(б), 5 верасня 1920 г. ЦК КП(б)ЛіБ прыняў пастанову аб стварэнні самастойных кампартый (бальшавікоў) Беларусі і Літвы і асобных органаў іх кіраўніцтва. Пачалося аднаўленне структуры мясцовых партыйных органаў.
III з’езд КП(б)Б (22 — 26 лістапада 1920 г. і ўсе наступныя праходзілі ў Мінску) указаў на неабходнасць «шырока развіць лозунг „арабочвання“ і „асяляньвання“ ўсіх нашых арганізацый», умацавання дыктатуры пралетарыяту і самой партыі; адзначыў, што «КП(б)Б ёсць абласная арганізацыя РКП(б), і ў агульным і цэлым падпарадкоўваецца дырэктывам ЦК РКП (бальшавікоў)». Цэнтральныя дзяржаўныя органы БССР падпарадкоўваліся адпаведным камісарыятам РСФСР. Дыскусія аб прафсаюзах, якая пачалася таксама і ў КП(б)Б восенню 1920, выклікала рознагалоссі ў многіх партыйных і савецкіх органах. Мінскія гарадскія і павятовыя партыйныя канферэнцыі (канец студзеня-люты 1921), IV з’езд КП(б)Б (25 лютага-2 сакавіка 1921) падтрымалі ленінскую платформу «дзесяці» па гэтым пытанні. З’езд прыняў шэраг рэзалюцый. У «Тэзісах аб Галоўпалітасвеце і агітацыйна-прапагандысцкай рабоце» падкрэслівалася неабходнасць стварыць сістэму «дзяржаўнай прапаганды камунізму», а органы, якія вядуць гэту работу, «павінны знаходзіцца пад больш блізкім і непасрэдным кіраўніцтвам партыі, па сутнасці, з’яўляецца чыста партыйнымі органамі…» На X з’ездзе РКП(б) (8-16 сакавіка 1921) У. Леніну і яго прыхільнікам удалося правесці рашэнне аб замене палітыкі «ваеннага камунізму» на новую эканамічную палітыку (нэп), умацаваць давер да бальшавікоў, у т. л. на Беларусі.
24 сакавіка 1921 ЦБ КП(б)Б заслухала пытанне «Аб справаздачах аб рабоце X з’езда партыі», адзначыла неабходнасць барацьбы з вялікадзяржаўным шавінізмам і мясцовым нацыяналізмам. Пачалася актыўная прапаганда матэрыялаў з’езда, перабудова работы партыйных і савецкіх органаў рэспублікі. У рашэнні ЦБ «Аб становішчы ў Ігуменскай і Мазырскай арганізацыі» ад 12 красавіка 1921 адзначалася недастатковая сувязь з рабочымі, указвалася на неабходнасць выбіраць іх у кіруючыя партыйныя, савецкія і прафсаюзныя органы. Ствараліся партыйныя ячэйкі на прадпрыемствах, транспарце, у вайсковых часцях, навучальных установах. Слабай заставалася партыйная работа сярод сялянства.
Капібара
Капіба́ра (Kapiÿva), або Вадасві́нка (Hydrochoerus hydrochaeris) — самы вялікі сучасны грызун, належыць да сямейства свінкавых. Некаторыя аўтары адносяць капібару да монатыповага сямейства вадасвінкавых (Hydrochoeridae). Капібара — траваедная жывёла з вельмі масіўным целаскладам (вага можа даходзіць да 65 кг), якая вядзе паўводны лад жыцця і пражывае ў Паўднёвай Амерыцы.
Камуністычная партыя Беларусі (1918)
Кампартыя Беларусі ў міжваенны перыяд (1920 — 1941)
V з’езд КП(б)Б (15—20 кастрычніка 1921) прааналізаваў першыя вынікі пераходу да нэпа, прыняў рэзалюцыю «Народная асвета і задачы партыі», у якой былі вызначаны асноўныя кірункі станаўлення дашкольнай і школьнай адукацыі і выхавання, падрыхтоўкі прафесійных кадраў. 3 адкрыццём у 1921 БДУ пачалося стварэнне сістэмы вышэйшай адукацыі, якая пастаянна знаходзілася ў полі зроку партыйных органаў. У рэзалюцыі з’езда адзначалася, «што асветніцкая работа можа быць лепш за ўсё ўспрынята працоўнымі розных нацыянальнасцей на іх роднай мове, органы адукацыі Беларусі ў сваёй працы павінны гэтай акалічнасцю кіравацца». Фактычна гэты тэзіс паклаў пачатак афіцыйнай палітыцы беларусізацыі з боку КП(б)Б, хоць некаторыя рашэнні па гэтым пытанні былі прыняты яшчэ ў канцы 1920 — пачатку 1921. Вялася работа па ўмацаванні партыйных радоў. У выніку чысткі ў партыі і абмену партдакументаў (15 жніўня-20 кастрычніка 1921) з КП(б)Б было выключана 1589 чалавек (24,7 %).
Вынікі першага года дзейнасці партыі ва ўмовах нэпа падвёў VI з’езд КП(б)Б (15-19 сакавіка 1922). Ён вызначыў галоўныя задачы рэспубліканскай партыйнай арганізацыі: хутчэйшае аднаўленне народнай гаспадаркі, далейшае ўмацаванне сувязі партыі з шырокімі масамі рабочага класа і працоўнага сялянства. Важнае значэнне мела рэзалюцыя «Аб партыйным будаўніцтве». Паколькі ў 1920—22 у КП(б)Б былі прыняты некаторыя бундаўцы, меншавікі і эсэры, асаблівая ўвага звярталася на ўмацаванне партыі, прыём новых членаў, работу камуністычных ячэек, апарату партыйных камітэтаў, камуністычных фракцый, агітацыйна-прапагандысцкую дзейнасць.
Капібара
Арэал
Пашырана ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы. Жыве на берагах вадаёмаў і на балотах у трапічных лясах.
Камуністычная партыя Беларусі (1918)
Кампартыя Беларусі ў міжваенны перыяд (1920 — 1941)
У студзені—лютым 1922 праведзены Усерасійскі перапіс членаў РКП(б). КП(б)Б налічвала 5884 членаў і кандыдатаў у члены партыі. У барацьбе супраць іншых палітычных партый бальшавікі, як і раней, выкарыстоўвалі дзяржаўны карны апарат Надзвычайнай камісіі (ЧК), потым Аб’яднанага дзяржаўнага палітычнага ўпраўлення (АДПУ). У выніку многія актыўныя палітычныя дзеячы вымушаны былі пакінуць рэспубліку або былі высланы за мяжу. Адной з асноўных у палітыцы бальшавікоў з’яўлялася праблема дзяржаўнага будаўніцтва. Ваенна-палітычны саюз рэспублік, заключаны ў часы грамадзянскай вайны і ваеннай інтэрвенцыі 1918—20, не адпавядаў новым умовам. Пытанне пра заключэнне новага саюзнага дагавора неаднойчы абмяркоўвалася ў ЦК РКП(б) і ЦБ КП(б)Б. Аднак дакладнага ўяўлення пра форму будучай дзяржавы не было. 16 верасня 1922 ЦБ КП(б)Б выказалася за сталінскі праект «аўтанамізацыі» і ўключэнне ў склад БССР Віцебскай і Гомельскай губ. Толькі пасля кастрычніцкага (1922) пленума ЦК РКП(б), які падтрымаў план Леніна (у аснове яго ляжаў прынцып федэрацыі), кіраўніцтва КП(б)Б атрымала ясныя палітычныя арыенціры.
Капібара
Біялагічнае апісанне
Самы буйны з сучасных грызуноў — даўжыня цела 100—130 см, вышыня ў карку каля 50 см, маса да 60 кг і больш. Укрыта рэдкімі, доўгімі (да 10 см) і грубымі валасамі. Спіна рыжавата-бурая або шараватая, бруха жаўтавата-бурае. Канечнасці доўгія, галава выцягнутая, спераду тупая. Паміж пальцамі няпоўныя плавальныя перапонкі. Вядзе паўводны спосаб жыцця, добра плавае і нырае. Жыве групамі. Раз у год нараджае 2—8 дзіцянят. Корміцца прыбярэжнай і воднай расліннасцю.
Выкарыстанне
Аб'ект промыслу (мяса, скура). Добра прыручаецца, ёсць спробы зрабіць свойскай. Колькасць скарачаецца.