cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Шрамко
Біяграфія
29 кастрычніка 2018 года асвяціў новую алею крыжоў у Курапатах на месцы масавага пахавання ахвяраў савецкіх рэпрэсій.
Радыелагічны інцыдэнт у Нясвіжы
Храналогія інцыдэнту
На момант аварыі гама-ўстаноўка працавала 24 гадзіны за суткі ў тры змены. Кожная змена складалася з аднаго аператара за пультам кіравання і аднаго памагатага, які загружаў прадукцыю ў скрыні для стэрылізацыі. Для бесперапыннай працы было задзейнічана шэсць асобных зменных брыгад. На момант здарэння на ўстаноўцы ў начную змену дзяжурыў 34-гадовы аператар з памагатым. Прыкладна ў 03:40 раніцы ў камеры апраменьвання заклінавў ланцуг які падае скрыні з аб’ектамі стэрылізацыі да крыніцы выпраменьвання. Аператар адключыў сістэму бяспекі ў камеры апрамянення для таго, каб выканаць рамонт. У выніку ён атрымаў дозу апраменьвання каля 12 Грэй. Адразу пасля ўздзеяння радыяцыі аператар з дапамогай самалёта быў дастаўлены у Інстытут біяфізікі ў Маскве, дзе праводзіліся ўсе магчымыя мерапрыемствы для лячэння гострай прамянёвай хваробы, якая ўзнікла ў мужчыны. Але нягледзячы на інтэнсіўнае лячэнне пацярпеўшы памёр праз 113 дзён пасля аварыі.
Гама-апрамяняльнік на прадпрыемстве пасля правядзення ўсіх неабходных праверак і інструктажаў з персаналам зноў запрацаваў ў лістападзе 1992 года. Працуе гэта ўстаноўка (адзіная ў Беларусі) і зараз, але выкарыстоўваюцца крыніцы выпраменьвання меньшай актыўнасці (130 кКi)
Аляксандр Шрамко
Біяграфія
Выступіў супраць гвалту з боку праваахоўных органаў пасля прэзідэнцкіх выбараў у жніўні 2020 года. Быў адным з заснавальнікаў групы «Хрысціянская візія». Быў вымушаны пакінуць Беларусь, жыве ў Літве.
Аўтар Тэлеграм-канала «Поп вне игры».
Забароны ў служэнні
15 верасня 2006 года Мінскі епархіяльны савет вынес папярэджанне Аляксандру Шрамко за ягоную дзейнасць у інтэрнэце і выказванні ў ягоным «Жывым журнале». 15 мая 2007 года мітрапаліт Філарэт забараніў Аляксандра Шрамко ў святарскім служэнні і залічыў яго па-за штат да раскаяння «за неаднаразовае парушэнне клірыкам царкоўнай дысцыпліны, кананічных правіл і пастаноў». Непасрэднай прычынай царкоўнага пакарання стаў удзел у прэс-канферэнцыі арганізатараў кампаніі «За свабоду сумлення» 25 красавіка 2007 года, прысвечанай закону аб свабодзе сумлення. Аляксандр Шрамко рэзка крытыкаваў гэты закон, і ягоная пазіцыя разышлася з афіцыйнай пазіцыяй Беларускай праваслаўнай царквы. 2 сакавіка 2009 года мітрапаліт Філарэт аднавіў айца Аляксандра Шрамко ў святарскім служэнні.
23 сакавіка 2018 года святар быў выкліканы на епархіяльны сход Мінскай епархіі з-за «правакацыйных публікацый», адзіным прыкладам якіх быў прыведзены артыкул «За што і як плаціць святару?». Сход вырашыў накіраваць — у выпадку нераскаяння, — пытанне аб «мэтазгоднасці […] святарскага служэння» айца Аляксандра Шрамко ў царкоўны суд Мінскай епархіі. З парушэннем працэсуальных норм 16 кастрычніка 2018 года мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел самастойна прыняў рашэнне аб адлічэнні святара за штат. 8 лістапада 2019 года Епархіяльная рада Мінскай епархіі працягнула забарону ў служэнні яшчэ на год.
Сімеон Дэні Пуасон
Сімеон Дэні Пуасон (Siméon Denis Poisson;, , Францыя — , ) — знакаміты французскі фізік і матэматык.
Біяграфія
Бацька яго, салдат гановерскіх войскаў, дэзерціраваў з прычыны ўціску афіцэра, займаў нязначную адміністрацыйную пасаду ў горадзе Піціўе (у дэпартаменце Луары). Тут у 1781 г. нарадзіўся Пуасон. Калі сын дасягнуў падлеткавага ўзросту, бацька сам стаў яго навучаць, мяркуючы пасля накіраваць па натарыяльнай спецыяльнасці. Аднак, не бачачы, як яму здавалася, у сына здольнасцей да разумовай працы, вырашыў аддаць яго ў навучанне цырульніку. Але маладому Пуасону аднойчы даручана было зрэзаць нарыў на руцэ хворага дзіцяці, а на наступны ж дзень пацыент ад гэтай аперацыі памёр, што прывяло ў крайні адчай маладога Пуасона; ён наадрэз адмовіўся працягваць вучэнне і вярнуўся да свайго бацькі. Тады пачалася рэвалюцыя, і бацька Пуасона паспеў атрымаць больш высокую пасаду. Здарылася так, што сшыткі часопіса Політэхнічнай школы трапілі ў рукі маладога Пуасона, які пачаў праглядаць іх, і рашаць задачы, знаходзіць верныя рашэнні. Тады бацька змясціў яго ў цэнтральную школу, у Фантэнбло. Адзін з выкладчыкаў, адкрыўшы ў вучне незвычайныя здольнасці, пачаў займацца з ім і потым падрыхтаваў яго да іспыту ў політэхнічную школу, куды ў 1798 г. 17-гадовы Пуасон паступіў першым па іспыту.
Бенталь
Бента́ль (ад βένθος, bénthos — глыбіня ) — зона дна вадаёма, заселенае арганізмамі, якія жывуць на грунце або ў яго тоўшчы.
Бенедыкт XV
Біяграфія
Абвясціў Кодэкс кананічнага права. Спрабаваў аднавіць каталіцкую місіянерскую дзейнасць. Склікаў Кангрэгацыю семінарый і ўніверсітэтаў (1915), Кангрэгацыю ўсходніх цэркваў (1917), заснаваў Інстытут арыенталістыкі ў Рыме. Абвясціў энцыкліку «Spiritus Paraclitus» (1920) пра натхненне біблейскіх кніг і важнасці вывучэння Святога пісання.
Пантыфікат Бенедыкта XV прайшоў пад моцным уплывам падзей Першай сусветнай вайны. Папа абвяшчаў шмат мірных ініцыятыў. З самага пачатку арганізаваў эфектыўную дапамогу ахвярам вайны. Звярнуўся з заклікам да ўладаў захоўваць мір (1914). Выпусціў ноту да дзяржаў-удзельніц вайны (1.8.1917), у якой заклікаў да міру без пераможцаў і пераможаных.
Гохфільцэн
Гохфільцэн (Hochfilzen) — невялікае паселішча ў Ціролі, Аўстрыя. У 2001 годзе насельніцтва складала 1109 чалавек. Знакаміта сваімі лыжнымі трасамі. Чатыры разы (1978, 1998, 2005, 2017) у Гохфільцэне праходзіў чэмпіянат свету па біятлоне. Штогод у гэтым населеным пункце праводзіцца этап Кубка свету па біятлоне.
Бельгія
Бе́льгія (België, Belgique, Belgien), Карале́ўства Бе́льгія (Koninkrijk België, Royaume de Belgique, Königreich Belgien) — краіна ў Паўночна-Заходняй Еўропе, член ЕС, ААН і НАТА. Плошча — 30 528 км², колькасць насельніцтва — 10,8 млн чалавек. Краіна названая па этноніме кельцкага племені — белгі. Сталіца — Брусель.
Мяжуе на поўначы з Нідэрландамі, на ўсходзе — з Германіяй, паўднёвым усходзе — з Люксембургам і з Францыяй — на поўдні і захадзе. Абмываецца Паўночным морам на паўночным захадзе.
Палітычная структура
Бельгія — канстытуцыйная манархія (з пачатку існавання) і федэратыўная дзяржава (з 1980 года). Кіраўнік дзяржавы — Кароль, у наш час — Альбер II (з 1993). Кіраўнік Урада — Прэм’ер-міністр. Як правіла, Прэм’ер-міністрам становіцца прадстаўнік партыі, якая набрала найбольшую колькасць галасоў на парламенцкіх выбарах. Урад фармальна прызначаецца Каралём. Таксама склад Урада павінен быць зацверджаны Парламентам. Канстытуцыя патрабуе ад урада прытрымлівацца моўнага парытэту: палова міністраў павінна быць прадстаўнікамі фламандскамоўнай супольнасці, палова — франкамоўнай.
Федэральны Парламент дзвюхпалатны. Верхняя палата — Сенат (Senaat), ніжняя — Палата Народных Прадстаўнікоў (Kamer van volksvertegenwoordigers). Абедзве палаты выбіраюцца прамым усеагульным галасаваннем раз у чатыры гады. Права голасу маюць усе грамадзяне краіны, якім ёсць 18 год. У Сенаце засядаюць 40 дэпутатаў, у Палаце Народных Прадстаўнікоў — 150.
Часам Бельгію называюць падвойнай федэрацыяй, бо яна падзяляецца адначасова на тры рэгіёна і тры моўныя супольнасці, тэрыторыя якіх перасякаецца. У зону адказнасці рэгіёнаў уваходзіць кіраванне мясцовай гаспадаркай, грамадскія работы (напрыклад, дарожнае будаўніцтва, пытанні экалогіі і г. д.), у зону адказнісці моўных супольнасцей — у першую чаргу пытанні, якія звязаны з культурай, у тым ліку адукацыя, навуковая дзейнасць і спорт.
Кожны рэгіён і кожная моўная супольнасць мае свой парламент і свой урад, аднак па ўзаемнай згодзе парламенты і ўрады Фландрыі і Фламандскамоўнай суполкі аб’ядналіся. Такім чынам у Бельгіі існуе шэсць урадаў і шэсць парламентаў. Федэральны Урад адказвае за каардынацыю дзеянняў астатніх пяці ўрадаў, а таксама за пытанні агульнадзяржаўнай важнасці, такія як: абарона, замежныя справы, агульнадзяржаўная эканамічная і манетарная палітыка, пенсіі, ахова здароў’я.
Бельгія з’яўляецца членам Еўрасаюза з 25 сакавіка 1957 (заснавання ЕЭС), у тым ліку была ў складзе яго папярэдніка — ЕАВС. Таксама ўваходзіць у НАТА.
Адміністрацыйны падзел
У Бельгіі паралельна існуе падвойная сістэма адміністрацыйнага падзелу:
Геаграфія
Тэрыторыя Бельгіі дзеліцца на тры геаграфічныя раёны: прыбярэжная раўніна (нізінная Бельгія, да 100 м над узроўнем мора) на паўночным захадзе, цэнтральнае плато (сярэдняя Бельгія, 100—200 м над узроўнем мора) і Ардэнскае ўзвышша на паўднёвым усходзе (вышынная Бельгія, 200—500 м над узроўнем мора).
Нізінная Бельгія — гэта збольшага пясчаныя выдмы і польдэры. Польдэрамі завуцца нізінныя ўчасткі зямлі (не абавязкова ніжэй узроўню мора), што знаходзяцца пад пагрозай затаплення і абароненыя ад паводак дамбамі, або, далей ад мора, палямі з асушальнымі каналамі. Польдэры адрозніваюцца ўрадлівасцю глебаў. Між заходнімі польдэрамі, Лісам і Шэльдай, ляжыць Фламандская нізіна, месцамі ўзгорысты раён з пясчанымі глебамі. За Фламандскай нізінай размяшчаецца геаграфічная вобласць Кемпен. Кемпенскі краявід у асноўным складаецца з іглічных лясоў, лугоў і кукурузных палёў.
Сярэдняя Бельгія — раён між Кемпенам і далінамі Самбры і Мааса. Гэта вобласць гліністых раўнінаў, якія паступова падвышаюцца пры руху ў бок Самбры і Мааса. Тут самыя ўрадлівыя глебы краіны. У сувязі з развітой урбанізацыяй гэтага раёна прыродныя краявіды рэдкія, аднак на поўдзень ад Бруселю дагэтуль захаваўся букавы лес плошчай у пяць тысяч га (нідэрл. Zoniënwoud, фр. Fôret de Soignes). Да сярэдняй Бельгіі належыць тэрыторыя правінцыі Эно і геаграфічнай вобласці нідэрл. Haspengouw, фр. La Hesbaye (поўдзень правінцыі Лімбург і поўнач правінцыі Льеж). Гэтыя ўрадлівыя землі ў асноўным занятыя раллямі і лугамі, між якімі ляжаць вялікія сельскія сядзібы.
Вышынная Бельгія адрозніваецца нізкай шчыльнасцю насельніцтва і багаццем лясоў. З-за гарыстага рэльефу сельская гаспадарка тут не развітая, затое гэты рэгіён прыцягвае шматлікіх турыстаў. Пачынаецца на поўдзень ад далінаў рэк Самбра і Маас. Адразу за далінамі гэтых рэк пачынаецца геаграфічная вобласць Кандроз (фр. Condroz) — нізкія халмы вышынёй у 200—300 метраў. Да гэтай вобласці адносяцца часткі правінцый Эно, Льеж і Намюр. Далей месцяцца Ардэны — высокія халмы (або нават нізкія горы). Ардэны ў асноўным пакрытыя лесам, а серпантынныя дарогі звязваюць між сабой вёскі, жыхары якіх дагэтуль карыстаюцца валонскай гаворкай. Самы высокі пункт Ардэнаў (і ўсёй Бельгіі) — гара Батранж (Botrange; 694 м над узроўнем мора).
Аляксандр Леанідавіч Дворкін
Аляксандр Леанідавіч Дворкін  — расійскі гісторык, багаслоў, вядучы спецыяліст па сектазнаўству. Кіраўнік Цэнтра рэлігіязнаўчых даследаванняў ім. свяшчэннамучаніка Ірынея, епіскапа Ліёнскага. Прафесар і загадчык кафедры сектазнаўства Праваслаўнага Свята-Ціханаўскага гуманітарнага ўніверсітэта. Прэзідэнт Расійскай асацыяцыі цэнтраў вывучэння рэлігій і сект (РАЦВРС), віцэ-прэзідэнт міжнароднай антыкультавай арганізацыі «Дыялог-Цэнтр».
Бельгія
Эканоміка
Аснова эканомікі — сфера паслуг (перадусім транспарт і гандаль) і прамысловасць.
Аляксандр Леанідавіч Дворкін
Кавалер ордэна Прэпадобнага Нестара Летапісца Украінскай праваслаўнай царквы, ордэна Прэпадобнага Сергія Раданежскага III ступені і ордэна Свяціцеля Інакенція Маскоўскага III ступені.
Бельгія
Эканоміка
Вытворчасць сталі, цэменту і хімічных прадуктаў сканцэнтраваная ў даліне рэк Самбра і Маас. Найбуйнейшыя прамысловыя гарады — Монс, Шарлеруа, Намюр і Льеж. Раней у гэтым раёне таксама вялася здабыча вугалю, але ў 1980-я апошнія шахты былі зачыненыя. Цэнтр стальной прамысловасці — Льеж. Прадукцыя хімічнай прамысловасці — угнаенні, фарбавальнікі, фармацэўтычныя рэчывы, а таксама розныя пластмасы. Цэнтр нафтахімічнай прамысловасці размешчаны ў Антверпене, у Бруселі размяшчаецца штаб-кватэра буйной хімічнай і фармацэўтычнай кампаніі Solvay.
Аляксандр Леанідавіч Дворкін
Аўтар больш за 200 багаслоўскіх і гістарычных публікацый, 8 кніг (самыя вядомыя — «Сектазнаўства: таталітарныя секты» і «Нарысы па гісторыі Сусветнай Праваслаўнай Царквы»).
Бельгія
Эканоміка
Тэкстыльная прамысловасць уключае перапрацоўку бавоўны, ільну, поўсці, сінтэтычных тканін. Адзін з важнейшых відаў прадукцыі тэкстыльнай прамысловасці — дываны і коўдры. Галоўныя цэнтры тэкстыльнай прамысловасці — Гент, Кортрэйк, Турнэ, Верв’е. Брусель, Бругэ і Мехелен вядомыя як старадаўнія цэнтры вытворчасці карунак.
Іншыя галіны прамысловасці — апрацоўка дыяментаў (перадусім у Антверпене), вытворчасць цэменту і шкла, дрэваапрацоўка, харчовая прамысловасць. Маецца некалькі аўтамабільных прадпрыемстваў.
Асноўныя імпартныя тавары — прадукты харчавання, машыны, неапрацаваныя дыяменты, нафта і нафтапрадукты, прадукты хімічнай прамысловасці, адзежа і тэкстыль. Асноўныя экспартныя тавары — аўтамабілі, прадукты харчавання, жалеза і сталь, апрацаваныя дыяменты, тэкстыль, пластмасы, нафтапрадукты і каляровыя металы.
У 1970—1980 гады эканамічны цэнтр краіны перамясціўся з Валоніі ў Фландрыю ў сувязі з заняпадам традыцыйных галін эканомікі Валоніі — здабычы вуглю і чорнай металургіі. У цяперашні час здабыча вуглю спыненая зусім, металургія ж застаецца важнай галінай эканомікі, хоць яе значэнне моцна зменшылася. Цяпер эканоміка Фландрыі атрымлівае больш інвестыцый. У Фландрыі вялікая ўвага надаецца прыкладным навуковым даследаванням. Узровень беспрацоўя ў Валоніі ў два разы вышэй, чым у Фландрыі.
Асноўная галіна энергетыкі — атамная. Маецца дзве АЭС. Адна непадалёк ад Антверпена, другая ў раёне Юі. Цяпер 75 % электраэнергіі ў краіне вырабляецца на АЭС.
Бельгія валодае развітой транспартнай сістэмай. Антверпенскі порт — другі па велічыні порт у Еўропе. Таксама добра развіты ўнутраны транспарт.
Прадукцыя сельскай гаспадаркі складае менш за 1,5 % ад ВУП, аднак такі нізкі працэнт кажа не аб слабым развіцці сельскай гаспадаркі, а аб моцным развіцці астатніх галін эканомікі. Найважнейшыя расліны — пшаніца, авёс, жыта, ячмень, цукровы бурак, бульба і лён. Жывёлагадоўля — у асноўным гадоўля буйнага рагатага быдла і свінняў. З сельскай гаспадаркай цесна звязаныя такія традыцыйныя галіны харчовай прамысловасці, як броварства і вытворчасць сыру.
Па дадзеных на 2006 год, прыбытак на душу насельніцтва складаў $31 800. Нягледзячы на значную долю цяжкой прамысловасці ў структуры эканомікі, сфера паслуг складала 72,5 % ВУП. Сельская гаспадарка ацэнвалася толькі ў 1,4 % ВУП.
Навука і тэхніка
Унёсак Бельгіі ў развіццё навукі і тэхнікі можна прасачыць на працягу ўсёй гісторыі гэтай краіны. У XVI стагоддзі ў краіне працавалі такія навукоўцы, як картограф Герард Меркатар, анатам Андрэас Везалій, траўнік Рэмберт Дадоэнс і матэматык, інжынер Сымон Стэвін.
У першай палове XVII стагоддзя валонскі метад вырабу прутковага жалеза распаўсюдзіўся ў Швецыі і выкарыстоўваўся там на працягу 260 гадоў.
Дынамічна развіваная шчыльная бельгійская чыгуначная сетка заахвоціла буйныя кампаніі, такія як La Brugeoise et Nivelles (цяпер BN аддзяленне Bombardier Transportation), развіваць адмысловыя новыя тэхналогіі. Эканамічна важная падземная здабыча вуглю падчас Вялікай Індустрыяльнай рэвалюцыі вымагала спецыялізаваных даследаванняў у галіне горнай справы.
Канец XIX стагоддзя і XX стагоддзе адзначыліся значнымі поспехамі Бельгіі ў прыкладной навуцы і ў тэарэтычных фундаментальных даследаваннях. Хімік-тэхнолаг Эрнест Гастон Сольве і інжынер Зеноб Тэафіл Грам далі свае імёны навуковым паняццям: працэсу Сольве і дынама-машыне Грама ў 1860-х. Жоржу Леметру прыпісваецца аўтарства тэорыі пашырэння Сусвету (побач з іншымі вучонымі).
Тры нобелеўскія прэміі па фізіялогіі і медыцыне прысудзілі бельгійцам: Жулю Бардэ ў 1919 г. «За адкрыцці, звязаныя з імунітэтам», Карнею Хеймансу ў 1938 г. «За адкрыццё ролі сінуснага і аартальнага механізмаў у рэгуляцыі дыхання», Альберу Клоду, Крысціяну дэ Дзюву, Джорджу Паладзе ў 1974 г. «За адкрыцці, якія тычацца структурнай і функцыянальнай арганізацыі клеткі».
Бельгійскі фізікахімік Ілля Прыгожын быў намінаваны на нобелеўскую прэмію ў 1977 годзе «За працы па тэрмадынаміцы незваротных працэсаў, асабліва за тэорыю дысіпатыўных структур».
Насельніцтва
Насельніцтва Бельгіі складае каля 10 584 534 грамадзян па дадзеных на студзень 2007 года.
Урбанізацыя
Амаль усё насельніцтва Бельгіі жыве ў гарадах — 97 % (2004 год). Бельгія адрозніваецца высокай шчыльнасцю насельніцтва (342 чалавекі на км²), саступаючы па гэтым параметры ў Еўропе толькі Нідэрландам і некаторым маленькім дзяржавам, такім як Манака. Самая высокая шчыльнасць насельніцтва па краіне назіраецца ў раёне, абмежаваным гарадамі Брусль-Антверпен-Гент-Левен (так званы «фламандскі ромб», нідэрл. Vlaamse ruit). Самая нізкая шчыльнасць насельніцтва — у Ардэнскіх гарах (правінцыя Люксембург).
На 2006 год Фламандскі рэгіён меў колькасць насельніцтва каля 6 078 600 жыхароў з Антверпенам (457 749), Гентам (230 951) і Бругэ (117 251), як самымі густанаселенымі гарадамі.
Валонія мела колькасць насельніцтва 3 413 978 жыхароў з Шарлеруа (201 373), Льежам (185 574) і Намюрам (107 178) як самымі густанаселенымі гарадамі.
У Бруселі пражывае 1 018 804 жыхароў у 19 сталічных акруговых муніцыпалітэтах, два з якіх маюць больш за 100 000 жыхароў.
Узроставая структура насельніцтва Бельгіі
— 0-14 гадоў: 16,9 % (хлопчыкі — 892,995, дзяўчынкі — 855,177);
— 15-64 гадоў: 65,7 % (мужчыны — 3,435,282, жанчыны — 3,373,917);
— 65 гадоў і старэй: 17,4 % (мужчыны — 745,178, жанчыны — 1,061,839).[6]
Сярэдні ўзрост
Агульны паказчык: 50,0 гадоў.
Жанчыны: 42,1 гадоў (паказчыкі за 2006 г.).
Рост колькасці насельніцтва
Колькасць насельніцтва з 2005 г. да 2006 г. вырасла на 0,13 %.
Узровень нараджальнасці ў Бельгіі складае 10,38 нараджэнняў на 1 000 грамадзян.
На 1 000 грамадзян прыходзіцца 10,27 смерцяў.
Чыстая міграцыя ў Бельгіі складае 1,22 мігранта на 1 000 жыхароў (па дадзеных за 2006 г.).
Сярэдняя працягласць жыцця
Агульны паказчык: 78,77 гадоў.
Мужчыны: 75,59 гадоў.
Жанчыны: 82,09 гадоў (па дадзеных за 2006 г.).
Агульны паказчык плоднасці
У сярэднім бельгійскія жанчыны маюць 1,64 дзіцяці (па дадзеных за 2006 г.). Аналагічны паказчык за 1994 ацэнваўся ў 1,50 дзіцяці.
Этнічны склад насельніцтва
Дзве галоўныя групы, што складаюць насельніцтва краіны — фламандцы (каля 60 % насельніцтва) і валоны (каля 40 % насельніцтва). Фламандцы жывуць у пяці паўночных правінцыях і размаўляюць на нідэрландскай мове і яе шматлікіх дыялектах. Валоны жывуць у пяці паўднёвых правінцыях, што складаюць Валонію, размаўляюць на французскай, валонскай і некаторых іншых мовах.
Пасля набыцця незалежнасці Бельгія была франкаарыентаванай дзяржавай і адзінай дзяржаўнай мовай спачатку была французская, хоць фламандцы заўсёды складалі большасць насельніцтва. Нават у Фландрыі французская доўга заставалася адзінай мовай сярэдняй і вышэйшай адукацыі.
Пасля першай сусветнай вайны ў Бельгіі паўстаў рух за эмансіпацыю нідэрландскамоўнага насельніцтва. Вынікам яго стала, так званая, «моўная звадка» (нідэрл. taalstrijd). Барацьба стала прыносіць плён у шасцідзясятых гадах XX ст. У 1963 быў прыняты пакет законаў, што рэгламентавалі выкарыстанне моў у афіцыйных установах. У 1967 г. упершыню быў зроблены афіцыйны пераклад канстытуцыі на нідэрландскую. Да 1980 г. абедзве галоўныя мовы краіны былі фактычна зраўняныя ў правах. З 1993 г. Бельгія была падзелена на акругі, якія з’яўляюцца суб’ектамі федэрацыі. Адзінай афіцыйнай мовай на тэрыторыі Фламандскай акругі з’яўляецца нідэрландская.
Нягледзячы на дасягнутыя поспехі, моўныя праблемы дагэтуль прыводзяць да эскалацыі напружанасці паміж дзвюма галоўнымі групамі насельніцтва краіны. Так, у 2005 г. праблема падзелу дзвюхмоўнай выбарчай акругі Брусель-Халле-Вільвордзе ледзь не прывяла да адстаўкі ўрада і палітычнага крызісу.
Найважнейшая нацыянальная меншасць — немцы. Іх колькасць складае прыблізна 70 000 чалавек. Месцы кампактнага пражывання немцаў (на ўсходзе Валоніі) уваходзяць у склад нямецкамоўнай супольнасці, што мае вялікую аўтаномію, перадусім у пытаннях культуры.
Найбуйнейшыя групы мігрантаў — італьянцы, выхадцы з Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, Турцыі, Марока і іншых арабскіх краін. У Бельгіі пражывае трохі больш за 100 000 выхадцаў з былога Савецкага Саюза. Самыя вялікія дыяспары чачэнцаў, армянаў, грузінаў.
Жывапіс
Яшчэ ў эпоху Рэнесансу Фландрыя праславілася сваім жывапісам (фламандскія прымітывы). Пазней у Фландрыі жыў і працаваў Рубенс (Антверпен дагэтуль часта завуць горадам Рубенса). Аднак да другой паловы XVII ст. фламандскае мастацтва паступова прыйшло ў заняпад. Пазней у Бельгіі развіваўся жывапіс у стылях рамантызму, экспрэсіянізму і сюррэалізму. Вядомыя бельгійскія мастакі — Джэймс Энсор (экспрэсіянізм і сюррэалізм), Канстант Пермеке (экспрэсіянізм), аднак самы вядомы мастак Бельгіі — Рэне Магрыт, які лічыцца адным з найважнейшых прадстаўнікоў сюррэалізму.
Літаратура
Натуральна, у літаратуры падзел па моўным прынцыпе выяўляўся наймацней. Франкамоўная літаратура імкнецца да французскай традыцыі, што звязана ў прыватнасці з тым, што ў Бельгіі працавалі шматлікія французскія літаратары (напрыклад Бадлер).
Больш складаная сітуацыя з літаратурай Фландрыі. У XIX стагоддзі літаратура Фландрыі раскалолася на дзве плыні: прадстаўнікі адной пісалі па-французску, другой — пісалі па-нідэрландску. Працы прадстаўнікоў першай плыні можна назваць тыпова бельгійскай літаратурай, бо з’яўленне такой літаратуры не было б магчымым у аднамоўнай краіне.
Самы вядомы твор дадзенай групы — «Легенда аб Тылі Уленшпігелі і Ламе Гудзаке», напісаная фламандцам Шарлем дэ Кастэрам. Цяпер гэтая кніга перакладзеная на мноства моў і атрымала мянушку «Біблія Фландрыі». Аднак вялікая частка франкамоўнай фламандскай літаратуры цяпер забытая: валонам і пагатоў французам яна не цікавая, а фламандцы яе не чытаюць з-за зніжэння ўзроўню ведання французскай мовы (раней, калі французская была адзінай дзяржаўнай мовай яе веданне было неабходным, зараз жа нідэрландская мова роўная ў правах з французскай).
Прадстаўнікі другой групы ў асноўным былі прыхільнікамі эмансіпацыі Фландрыі і часцяком былі нацыяналістамі. Самы вядомы прадстаўнік гэтай групы — паэт Гвіда Гезелле. Ён выступаў не толькі супраць французскай мовы, але і прынятага ў Нідэрландах варыянту нідэрландскай мовы. Яго вершы, напісаныя на заходнефламандскім дыялекце, не заўсёды добра зразумелыя цяперашнім фламандцам.
Некаторыя вядомыя бельгійскія паэты: Гвіда Гезеле (пісаў па-фламандску), Эміль Верхарн (фламандзец, пісаў па-французску), Морыс Метэрлінк (фламандзец, пісаў па-французску), Пол Ван Остайен (паэт-наватар, пісаў па-нідэрландску).
Архітэктура
У Бельгіі захавалася шмат выбітных узораў архітэктуры ад раманскага стылю (XI стагоддзе) да ар-нуво (пачатак XX ст.). Самы вядомы бельгійскі архітэктар — Віктар Хорта (1861—1947), адзін з выбітнейшых архітэктараў ар-нуво. Найбольш цікавыя ў архітэктурным дачыненні гарады: Бругэ, Гент, Антверпен, Брусель, Мехелен.
Бельгійская кухня
Бельгійская ежа, як і сама Бельгія, уяўляе сабой сумесь германскага і лацінскага ўплываў. Бельгійцы заслужылі рэпутацыю аматараў вафляў і смажанай бульбы. Абедзве гэтыя стравы ўзніклі ў Бельгіі. Нацыянальныя стравы: смажанае мяса з салатай і смажаныя мідыі.
Брэнды бельгійскай шакаладу і шакаладных цукерак, такіх як Callebaut, Côte d’Or, Neuhaus, Leonidas, Guylian і Godiva вядомыя за мяжою.
Транспарт
Бельгія — краіна невялікая. Магістральная сетка з’яўляецца адной з самых шчыльных у свеце (параўнальная з Лос-Анджэлесам).
Марскія парты:
Войска
Узброеныя сілы створаныя ў 1830 г. Цяпер іх асабовы склад налічвае каля 41 000 чалавек. Прызыўны ўзрост — 16 гадоў (2005 год). Бюджэт Узброеных сіл — 2,7 мільярды еўра. Утрыманне складае 1,3 % ад ВУП.
Міжнародныя адносіны
25 ліпеня 1921 года — стварэнне Бельгійска-Люксембургскага эканамічнага саюза. Дамова аб стварэнні Мытнага саюза Бенілюкс была падпісана 5 верасня 1944 года ўрадамі трох краін у выгнанні ў Лондане і ўступіла ў сілу ў 1948 годзе. Саюз праіснаваў да 1 лістапада 1960 года, калі ён быў заменены Эканамічным саюзам Бенілюкс на падставе дагавора, падпісанага ў Гаазе 3 лютага 1958.
4 красавіка 1949 года Бельгія ўступіла як краіна-заснавальнік у НАТА з штаб-кватэрай у Бруселі. 18 красавіка 1951 года Бельгія разам з пяццю еўрапейскімі краінамі падпісала Дамову аб стварэнні Еўрапейскага аб’яднання вуглю і сталі.
У 1957 г. шэсць дзяржаў, уключна з Бельгіяй, заснавалі Еўрапейскую эканамічную супольнасць (ЕЭС, Агульны рынак), якая ў 1993 годзе была афіцыйна пераназваная ў Еўрапейскую супольнасць, і Еўрапейскую супольнасць па атамнай энергіі.
Штаб-кватэра Еўрапейскай камісіі знаходзіцца ў Бруселі. Еўрапарламент праводзіць пленарныя пасяджэнні ў Страсбургу і Бруселі. Эканамічны і сацыяльны камітэт, кансультацыйны орган ЕС, збіраецца раз на месяц у Бруселі. Пленарныя сесіі Камітэту Рэгіёнаў ЕС праходзяць у Бруселі 5 разоў на год.
Слабодка
Слабодка — тапонім:
Злачынны чалавек (фільм)
«Злачы́нны чалаве́к» (The Criminal Man) — грузінска-расійскі мастацкі фільм рэжысёра Дзмітрыя Мамуліі, які выйшаў на экраны ў 2019 годзе.
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 26-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
Намеснік галоўнага інжынера прамысловага завода Георгій Месхі мімаволі становіцца сведкам забойства знакамітага варатара. Убачанае забойства становіцца яго насланнем, уваходзіць у яго як вірус. Ён пачынае цікавіцца ўсім, што звязана са злачынствам, вывучае твары злачынцаў, нібыта шукае ў іх разгадку нейкай таямніцы. Будучы нікім, ён здзяйсняе шэраг учынкаў і дзеянняў, якія павінны зрабіць з яго кагосьці. Але каго? Забойцу?
IC 3298
IC 3298 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Леўвардэн
Леўвардэн (Leeuwarden, Liwwadden, Ljouwert) — горад у Нідэрландах, сталіца правінцыі Фрысландыя.
Гісторыя
Мясцовасць, дзе размешчаны цяперашні Леўвардэн, была заселеная з X ст.. (хоць нядаўна выяўленыя астаткі пабудоў, датаваных II ст.). Грамата, давальная Леўвардэну прывілей горада, была падараваная ў 1435 г. Размешчаны на Мідэльзее (вусце ракі, якая ўпадае ў мора), горад ператварыўся ў буйны цэнтр гандлю, але пасля таго, як рака перасохла ў XV ст., Леўвардэн прыйшоў у заняпад. У 1901 ў горадзе налічвалася 32 203 жыхара. Падчас Другой сусветнай вайны Леўвардэн быў акупаваны нямецкімі войскамі, 16 красавіка 1945 года вызвалены атрадам канадскіх драгуноў.
Урад
У Леўвардэне, сталіцы Фрысландыі, размяшчаюцца органы правінцыйнага самакіравання.
Славутасці
Да ліку самых знакамітых будынкаў горада ставяцца былая канцылярыя (Kanselarij), стары гарадскі рынак (Waag), царква святога Баніфацыя і падальная вежа (Oldehove).
У 1954 годзе быў усталяваны помнік карове. На пастаменце лаканічны надпіс: «Вус мэм» — «Наша мама».
Музей Гісторыі Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі
Музей Гісторыі Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі — адкрыты 14 снежня 1984 года ў горадзе Баранавічы. У залах музея прадстаўлены гістарычныя дакументы, фотаматэрыялы, макеты тэхнікі, карціны, чыгуначная форма і іншыя экспанаты, якія адлюстроўваюць працу і побыт чыгуначнікаў.
Аддзел «Чыгуначная тэхніка» Музея Гісторыі Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі быў адкрыты 30 ліпеня 1999 года.
Гісторыя ўзнікнення музея
Баранавічы сваім нараджэннем абавязаны чыгунцы, аб чым сведчыць малюнак паравоза на гербе горада. У лістападзе 1871 года па маршруце Смаленск—Брэст адправіўся першы таварна-пасажырскі цягнік. Тады ж з'явілася чыгуначная станцыя з прадпрыемствамі, якія абслугоўвалі ўсю інфраструктуру чыгункі. Станцыя пасля дала жыццё цэламу гораду, ператварыўшы яго з цягам часу ў буйны прамысловы і чыгуначны цэнтр.
30 ліпеня 1999 г. у невялікі хваёвым гаі, у пяці хвілінах хады ад станцыі Баранавічы Палескія, быў створаны першы, і на той момант адзіны ў Беларусі, музей чыгуначнай тэхнікі. Музей быў створаны па ініцыятыве былога начальніка Баранавіцкага аддзялення, а затым начальніка Беларускай чыгункі Віктара Рыгоравіча Рахманько. Вялікую ролю ў ажыццяўленні гэтай ідэі адыграў Ілья Ніканавіч Малюгін, які ўзначальваў Савет ветэранаў Баранавіцкага аддзялення чыгункі. Ён стаў першым навуковым супрацоўнікам музея і кіраўніком ўсіх работ па яго стварэнні.
Экспазіцыя музея
На пастаменце ля ўваходу ў музей знаходзіцца макет паравоза серыі «У» у палову натуральнага памеру, што праехаў 28 лістапада 1871 года з першым цягніком праз Баранавічы ў Брэст. З гэтага дня пачалася гісторыя Беларускай чыгункі і горада Баранавічы. Каля макета паравоза маецца схема музея. Жывую цікавасць для экскурсантаў ўсіх катэгорый ўяўляе дзеючы макет Баранавіцкага чыгуначнага вузла, усталяваны ў адным з пасажырскіх вагонаў. У экспазіцыйных залах іншых вагонаў прадстаўлены ўзоры асабістых прылад працы, прыбораў і механізмаў (у т. л. ручныя рельсарэзныя і рельсасвярлільныя станкі), якімі ў мінулым карысталіся чыгуначнікі. Шырока прадстаўлена шляхавая дэмантажная тэхніка, грузавыя дрызіны ДГК, АГМ, шпалападбівачная машына ШПМ-02, розныя прылады сігналізацыі і сувязі (у т. л. дзеючы семафор), комплекс прылад водазабеспячэння з дзеючай водазаборнай гідраўлічнай калонкай для запраўкі паравозаў вадой. Усе экспанаты забяспечаныя шыльдамі з кароткай інфармацыяй. Яны сабраны дзякуючы карпатлівай працы людзей, якія стваралі макеты і рыхтавалі арыгіналы да экспазіцыі. Некаторыя экспанаты шукалі не толькі па ўсёй рэспубліцы, але і далёка за межамі краіны.
У 2002 годзе ў аддзеле адкрыта экспазіцыя тэхнікі чыгуначных войскаў. Гэта арыгінальныя ўзоры тэхнікі: пуцеўкладчык ПБ-3М, выправачна-падбівачная машына ВПМ 600, машыны для збудавання мастоў на сваях, зенітна-кулямётныя ўстаноўкі 3ПУ-4, якія размяшчаліся некалі на спецыяльных чыгуначных платформах з браніраванымі адсекамі для размяшчэння кулямётных стужак.
Уваход у музей бясплатны.
Спіс аб’ектаў PGC (1760001—1761000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1760001—1761000)
Накхонратчасіма (правінцыя)
Накхонратчасіма — найбуйнейшая правінцыя (чангват) Тайланда, размешчаная на паўночным усходзе краіны. Плошча правінцыі — км², насельніцтва 2010 год —  чалавек (другое месца). Адміністрацыйны цэнтр — горад Накхонратчасіма.
Мяжуе з правінцыямі Чаяпхум, Кханкэн, Бурырам, Сакэу, Прачынбуры, Накхон Наёк, Сарабуры і Лопбуры (пералік па гадзіннікавай стрэлцы, пачынаючы з поўначы).
Адам Бохвіц
Адам Бохвіц (? — ?) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Бохвіцаў герба «Радван». Нарадзіўся ў сям’і Рамуальда Бохвіца, уладальніка маёнтка Студзянец Наваградскага павета і Анелі з Борзабагатых.
Член масонскай ложы «Шчаслівае вызваленне». У 1820 г. — суддзя апеляцыйнага межавага Мінскага суда.
Сям’я
У шлюбе з Элеанорай Tроска меў сына Рамуальда, якому належаў бацькавы маёнтак у 1854 годзе, памёр бяздзетным у 1875 годзе; а таксама дочак Казіміру, у шлюбе з Юзафам Корбутам, і Алімпію, у шлюбе з Антоніем Лехам Булгакам.
Яла (Тайланд)
Яла (тайск. ยะลา) — горад на поўдні Тайланда, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца ў паўночнай частцы правінцыі, на тэрыторыі паўвострава Малака, на правым беразе ракі Патані, за 790 км на поўдзень ад сталіцы краіны Бангкока. Абсалютная вышыня — 31 метр над узроўнем мора. Па дадзеных перапісу 2000 года колькасць насельніцтва — 74 139 чалавек. У нацыянальным складзе прадстаўлены тайцы, малайцы і кітайцы. Большасць вернікаў — мусульмане. Асноўным прадуктам гарадскога экспарту з’яўляецца каучук. Зносіны з іншымі гарадамі ажыццяўляецца з дапамогай чыгуначнага і аўтамабільнага транспарту.
Эрычэ
Эрычэ (Erice) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трапані.
Насельніцтва складае 28684 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 606 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 91016. Тэлефонны код — 0923.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria SS. di Custonaci.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сектазнаўства
Сектазнаўства, міждысцыплінарнае вучэнне, якое займаецца вывучэннем сект, іх арганізацыйнай структуры, спосабаў вярбоўкі і ўтрыманні новых членаў. Першыя навукова-тэарэтычныя асновы сектазнаўства былі распрацаваны каталіцкімі багасловамі яшчэ ў Сярэднявеччы. У Расіі і іншых краінах былога СССР шырокае вывучэнне сект пачалося з пачатку 1990-х гадоў, калі шмат якія секты развярнулі сваю дзейнасць на тэрыторыі СНД.
Тэорыю сучаснага сектазнаўства ў Расіі распрацаваў вядомы багаслоў і гісторык А. Л. Дворкін.
Бенедыкт XVI
Бенедыкт XVI пры нараджэннні Ёзэф Ратцынгер (Joseph Ratzinger;, Марктль-ам-Ін, Германія — , Ватыкан) — 265-ы Папа Рымскі. Абраны канклавам 19 красавіка 2005 года, інаўгурацыйную імшу адслужыў 24 красавіка 2005 года. 11 лютага 2013 года абвясціў пра адмову ад пасады папы, афіцыйна пакінуў 28 лютага 2013 года.
Яму належыць рэкорд доўгажыхарства сярод рымскіх пап. 4 верасня 2020 года Бенедыкт XVI стаў самым доўгажывучым Папам, ва ўзросце 93 гадоў, 4 месяцаў і 19 дзён, перасягнуўшы Льва XIII, які памёр у 1903 годзе ва ўзросце 93 гадоў 4 месяцаў і 18 дзён.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Баварыі. У 1939 годзе Ёзэф Ратцынгер паступіў у каталіцкую духоўную семінарыю ў Траўнштайне. У 1941 годзе ўступіў у Гітлерюгенд, дзе прайшоў курсы памочніка зенітчыка. У 1943 годзе быў мабілізаваны ў армію ў корпус супрацьпаветранай абароны, а ў 1944 годзе — у вермахт. Прымаў удзел у абароне завода BMW пад Мюнхенам. Пазней дэзерціраваў з вермахта. У 1945 годзе патрапіў у палон.
У 1946—1951 гадах вывучаў філасофію і тэалогію ў Фрайзінгу і Мюнхене. Пасвечаны ў сан 29 чэрвеня 1951 года, працягваў навучанне ў Мюнхенскім універсітэце, атрымаў ступень доктара тэалогіі ў 1953 годзе, абараніўшы дысертацыю пра спадчыну благаславёнага Аўгусціна. У 1959 годзе стаў выкладчыкам тэалогіі Бонскага ўніверсітэта, а ў 1966 годзе — галоўным экспертам у пытаннях дагматычнай тэалогіі ва ўніверсітэце Цюбінгена.
У 1970 годзе Ратцынгер стаў адным з аўтараў мемарандума дзевяці нямецкіх тэолагаў з патрабаваннем рэформ у каталіцкай царкве, у якім, у прыватнасці, утрымлівалася прапанова аб адмене цэлібату — зароку бясшлюбнасці, аднак пазней ён змяніў свае погляды. У 1972 годзе заснаваў каталіцкі часопіс Communio.
Прызначаны на пасаду архіепіскапа Мюнхена і Фрайзінга (красавік 1977 года), праз тры месяцы прызначаны на пасаду кардынала. У 1980 годзе адмовіўся ўзначаліць Кангрэгацыю каталіцкай асветы, у 1981 годзе стаў прэфэктам Кангрэгацыі навучання веры і старшынёй Біблійнай камісіі і Міжнароднай папскай тэалагічнай камісіі. Удзельнічаў у працы некалькіх кангрэгацый і папскіх рад у Ватыкане. 3 снежня 2002 года абраны дэканам кардынальскай калегіі.
Заняў Святы Пасад увесну 2005 года. 11 лютага 2013 года Папа Бенедыкт XVI абвясціў пра свой выхад у адстаўку. Ён спаслаўся на стан свайго здароўя і немагчымасць належнага выканання свайго служэння. Рашэнне пра яго адмову ад пасады ўступіла ў сілу 28 лютага.
Лаўрэат шматлікіх прэмій і міжнародных узнагарод, доктар «honoris causa» многіх універсітэтаў. Ведаў 10 моў.
Погляды
Лічыцца кансерватыўным папам, асабліва ў параўнанні з Янам Паўлам ІІ. Яшчэ не будучы папам, дамогся забароны «рэвізіянісцкага» перакладу Бібліі, у якім шмат тэрмінаў мужчынскага роду, каб «не дыскрымінаваць» жанчын, былі замененыя на тэрміны ніякага роду.
У сваёй кніжцы выступае за вяртанне «да крыніц» і лічыць хрысціянства паратункам еўрапейскай цывілізацыі.
Амерыканская Ліга
Амерыканская Ліга Прафесійных Бейсбольных Клубаў (American League of Professional Baseball Clubs), альбо проста Амерыканская Ліга (АЛ) — адна з дзвюх ліг, якія складаюць Галоўную Лігу Бейсбола (МЛБ) у ЗША і Канадзе.
Чэмпіёнамі Амерыканскай Лігі ў 2017 годзе сталі Х'юстан Астрас.
Рауль Юбак
Біяграфія
З 1929 года жыў у Францыі, у пачатку 1930-х пазнаёміўся з парыжскімі сюррэалістамі, наведваў іх майстэрні на Манпарнасе. Затым вучыўся малюнку і фатаграфіі ў Школе прыкладных мастацтваў у Кёльне, падарожнічаў па Далмацыі, дзе ўпершыню пачаў працаваць з фатаграфіямі камянёў. У гэты перыяд адышоў ад жывапісу, шмат эксперыментаваў з фотавыявамі, працаваў з «знойдзенымі прадметамі». У 1936—1939 удзельнічаў у групавых акцыях сюррэалістаў, быў блізкі да Х.Белмера, В. Браўнера, Б. Перэ, пазней пазнаёміўся з П. Элюарам, Р. Кено. З 1936 працаваў над эксперыментальнай серыяй фатаграфій «Пентэсілея», дзе камбінаваў розныя тэхнікі здымкі і апрацоўкі фотавыявы; некаторыя з гэтых здымкаў публікаваліся ў сюррэалісцкім часопісе «Мінатаўр», атрымалі высокую адзнаку А. Брэтона, фігуравалі на Міжнароднай выставе сюррэалізму (1938).
Падчас вайны Юбак жыў у Каркасоне, дзе збліжаецца з Р.Магрытам, у Парыжы і Бруселі, дзе ў 1941 годзе апошні раз выстаўляе свае фотаработы (пасля 1945 года Юбак больш не займаецца фатаграфіяй). Удзельнічаў у літаратурным часопісе актывістаў Супраціву «Месаж», якім кіраваў паэт-сюррэаліст Жан Лескюр. За гады вайны Юбак адыходзіць ад сюррэалізму, пачынае займацца малюнкам, гравюрай (у тым ліку — на грыфельных плітках, так званых ardoises), вяртаецца да жывапісу. З 1951 года яго палотны і гуашы рэгулярна экспануюцца ў вядомай галерэі Эмэ Мага.
Піперада
Піпераду можна падаваць як асноўную страву ці як гарнір. Тыповыя дапаўненні ўключаюць мяса, напрыклад, вяндліну (хамон) або рыбу. Таксама гатовую піпераду намазваюць на падсушаны хлеб.
Колеры стравы адлюстроўваюць колеры баскскага сцяга: чырвоны, зялёны і белы.
Вілы (Іванаўскі раён)
Ві́лы (, Вилы) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Моладаўскага сельсавета.
Міхаіл Сцяпанавіч Хама
Міхаіл Сцяпанавіч Хама (псеўданім Дзідзья) (Хома Михайло Степанович; нар., Бортныкы, Львоўская вобл.) — украінскі , , , гумарыст, рэжысёр, фронтмэн гурту «DZIDZIO».
Вілы (Іванаўскі раён)
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Дастоеўскага сельсавета Іванаўскага раёна, да 6 студзеня 1965 года — у склад Ахоўскага сельсавета Пінскага раёна , да 26 чэрвеня 2013 года — у склад Дастоеўскага сельсавета Іванаўскага раёна.
Міхаіл Сцяпанавіч Хама
Біяграфія
Міхаіл Хама скончыў Кіеўскі нацыянальны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. У 1999 г. стаў лаўрэатам гран-пры фестывалю «Маладая Галічына». Быў салістам групы «Міхаіл Хама і сябры», з якім выступаў на вяселлях і забаўляльных праграмах ў Заходняй Украіне. Акрамя традыцыйнага рэстараннага рэпертуару, група выконвала ўласныя песні, сярод якіх самая вядомая — песня «Нявеста».
9 верасня 2009 г. па ініцыятыве Кузьмы, саліста групы «Скрабін», у Наваяварыўску быў заснаваны гурт «DZIDZIO», салістам якога стаў Міхаіл Хама. Дзідзья — дыялектнае, размоўнае слова паднястроўска-пасанскага дыялекта украінскай мовы, якое значыць «дзядуля» — назва гурту паходзіць ад мянушкі дзеда Міхаіла Хамы.
У 2013 г. разам з Аленай Мусіенка быў вядучым шоу «Спявай, калі зможаш» на Новым канале.
У ліпені 2013 г. Міхаіл Хома ажаніўся. З будучай жонкай Міхаіл пазнаёміўся падчас вучобы ў музычным вучылішчы, пасля яны спявалі разам у гурце «Міхаіл Хама і сябры».
У 2021 годзе Міхаіл Хома пачаў актыўна супрацоўнічаць з іншым вядомым артыстам Аляксандрам Панамаровым. Разам яны запісалі некалькі песень, самая вядомая з іх «Пазлы».
Бэрэгавэ (Бахчысарайскі раён)
Бэрэгавэ (Берегове) — вёска ў Бахчысарайскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Пішчаніўскаму сельскаму савету.
Вазнэсэнскі раён
Вазнэсэнскі раён (Вознесенський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Мікалаеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Вазнэсэнск (Вознесенськ).
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 31116 чалавек, плошча — 1391 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 42 сяла.
Патані (рака)
Патані (тайск. แม่น้ำปัตตานี) — рака ў правінцыях Яла і Патані рэгіёна Паўднёвы Тайланд на поўдні Тайланда. Упадае ў Сіямскі заліў. Працягласць ракі - 214 км. Вытокі Патані размешчаны ў горнай градзе на мяжы з Малайзіяй каля горада Бетонг у правінцыі Яла. Рака працякае з поўдня на поўнач, асноўныя прытокі — Яха і Нонг-Чык. Цэнтральная і паўднёвая частка басейна размешчана ў гарах Сан-Кала-Кіры і Піла, а паўночная частка — на раўніне. Упадае ў Сіямскі заліў паблізу горада Патані, сталіцы аднайменнай правінцыі.
Нацыянальная Ліга
Нацыянальная Ліга Прафесійных Бейсбольных Клубаў (National League of Professional Baseball Clubs), альбо проста Нацыянальная Ліга (НЛ) — адна з дзвюх ліг, якія складаюць Галоўную Лігу Бейсбола (МЛБ) у ЗША і Канадзе. Самая старая з дзеючых па сённяшні дзень спартыўная ліга ў свеце.
Чэмпіёнамі Нацыянальнай Лігі ў 2017 годзе сталі Лос-Анджэлес Доджэрс.
Электрацягнік ЭР200
Электрацягнік ЭР200 (электрацягнік рыжскі з канструкцыйнай хуткасцю 200 км/г) — высакахуткасны электрацягнік, выпушчаны ў трох экземплярах для чыгунак СССР на Рыжскім вагонабудаўнічым заводзе.
Гісторыя электрацягніка
На чыгунцы СССР у 1965—1966 гг. быў завершаны комплекс работ па вызначэнні асноўных параметраў рухомага складу з канструкцыйны хуткасцю 200—250 км/ч. У 1967 годзе было зацверджана тэхнічнае заданне на 14-вагонны электрацягнік пастаяннага току напружаннем 3 кВ тыпу ЭР200. Да выканання гэтай працы былі падлучаныя навуковыя і канструктарскія падраздзяленні прамысловасці. У агульнай складанасці, у распрацоўцы і стварэнні электрацягніка ЭР200 ўдзельнічалі калектывы больш за 50 навукова-даследчых інстытутаў, праектных арганізацый і заводаў.
У снежні 1973 года доследны электрацягнік выйшаў з варот Рыжскага вагонабудаўнічага завода.
У 1974 годзе электрацягнік паступіў для абкаткі і выпрабаванняў на хуткасны палігон УНІІЧа Беларэчанск — Майкоп. Тут, пасля заводскай наладкі і абкатных выпрабаванняў з хуткасцямі да 200 км/г, у 1975 годзе былі праведзены комплексныя прыёмачныя выпрабаванні. Выпрабаванні ішлі па двух асноўных праграмах: першая прадугледжвала даследаванні дынамічных хадавых паказчыкаў, другая — вывучэнне цягава-энергетычных параметраў. У 1975 годзе на перагоне Ханская—Беларэчанск ўпершыню была дасягнутая хуткасць руху электрацягніка 210 км/г. Выпрабаванні паказалі, што асноўныя цягавыя і тармазныя характарыстыкі цягніка адпавядаюць тэхнічным умовам і па дасягнутых на палігоне дынамічных паказчыках пры хуткасцях 200—210 км/г. ён можа быць дапушчаны да працягу комплексных выпрабаванняў на Кастрычніцкай чыгунцы.
Пасля выпрабаванняў электрацягнік быў прыпісаны ў парк лакаматыўнага дэпо Ленінград-Пасажырскі-Маскоўскі (ЦЧ-8) Кастрычніцкай чыгункі. Пасля будаўніцтва маторвагоннага дэпо Санкт-Пецярбург-Маскоўскае (ЦЧ-10) п. Металабуд у 2000 годзе быў туды перададзены, дзе робіцца тэхнічнае абслугоўванне і рамонт.
Выпрабаванні на Кастрычніцкай чыгунцы праводзіліся ў 1976 годзе.
Гл. таксама
Электрацягнік Сокал-250
Мішэль Уільямс
Мішэль Уільямс (Michelle Williams, 9 верасня 1980, Каліспел​​, штат Мантана, ЗША) — амерыканская кінаактрыса. Уільямс стала вядомая пасля серыяла «Лета нашых надзей».
У пачатку 2010 года ў пракат выйшаў фільм Скарсезэ «Востраў праклятых», у якім Мішэль згуляла памерлую жонку пацыента псіхіятрычнай бальніцы маршала ЗША Эндру Ледыса ў выкананні Леанарда Ды Капрыа. У 2011 годзе была намінаваная на «Оскар» як лепшая актрыса за ролю ў фільме «Блакітны Валянцін».
За выкананне ролі Мэрылін Манро ў трагікамедыі «7 дзён і начэй з Мэрылін» Мішэль Уільямс была ўганаравана першай статуэткай прэміі «Залаты глобус» і намінацый на прэміі «Оскар» і BAFTA.
Патані
Патані — горад у Паўднёвым Тайландзе, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай правінцыі. Горад знаходзіцца на частцы тэрыторыі сталічнай акругі Мыанг-Патані. Горад размешчаны на поўначы правінцыі на беразе Сіямскага заліва. Насельніцтва — 43631 чалавек (2005). Большасць, як ва ўсёй правінцыі, з’яўляюцца мусульманамі і гавораць на Яві.
Патані (правінцыя)
Патані (тайск. ปัตตานี) — правінцыя на поўдні Тайланда. Мяжуе з правінцыямі: Яла, Наратхіват і Сангкхла. Патані размешчана на паўвостраве Малака, на поўначы абмываецца Сіямскім залівам. Патані — адна з чатырох правінцый Тайланда, большасць насельніцтва ў якой складаюць малайцы-мусульмане (88 % ад усяго насельніцтва). Яны размаўляюць на мове яві, якую звычайна лічаць дыялектам малайскай мовы.
Шчаслівае вызваленне (Нясвіж)
«Шчаслівае вызваленне» (Szczęśliwe Oswobodzenie)  — масонская ложа ў Нясвіжы. Узноўлена 4 верасня 1810. Працавала па шведскай сістэме ў доме Навашынскага, з 1811 года — у палацы князя Радзівіла. Зачынена ў 1812 годзе. Працавала ў 1817—1820 на французскай і польскай мовах у саюзе Вялікага Усхода Польшчы (пад № 4).
Удых-выдых
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 26-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад»
Сюжэт
Ірыне 37. Калісьці яна працавала ўрачом, але была асуджана і доўгі час правяла ў зняволенні. Ірына выходзіць на свабоду і, вырашыўшы пачаць жыццё з нуля, спрабуе заваяваць давер сям’і. Аднак сутыкнуўшыся з раўнадушшам і чэрствасцю навакольнага свету, гераіня задаецца пытаннем: ці мае яна патрэбу ў тым грамадстве, у якое вярнулася? .
IC 3299
IC 3299 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Басаногі бягун
Фільм быў прадстаўлены ў асноўнай конкурснай праграме ігравога кіно 26-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад».
Сюжэт
12-гадовы Жэкшэн жыве ў маляўнічым гарадку, акружаным гарамі. Бацька-алкаголік, вечная нястача грошай, праблемы ў школе сталі для яго руцінай. Хлопчык марыць толькі пра тое, каб у сям’ю вярнулася мама і яны зноў зажылі б разам. У Жэкшэна ёсць цудоўны талент — у безе яму няма роўных. Ён прымае ўдзел у святочных забегах у спадзяванні, што гэта можа стаць яго білетам у лепшае жыццё…
Васіль Шуйскі
Васі́ль Шу́йскі (пры ўступленні на прастол Васі́ль IV Іаа́навіч) (1552 — 12 верасня 1612) — цар і вялікі князь усяе Русі з 1606 па 1610. Сын князя Івана Андрэевіча Шуйскага.
Біяграфія да ўзыходжання на царства
Баярын і кіраўнік Маскоўскай суднай палаты з 1584 года. Рында з вялікім саадакам у паходах 1574, 1576, 1577 і 1579. Ваявода Вялікага палка ў паходзе да Серпухава летам 1581 года. Ваявода Вялікага палка ў паходзе да Ноўгарада ў ліпені 1582 года пры браце Андрэі. Ваявода палка правай рукі ў паходзе да Серпухава ў красавіку 1583 года. Ваявода смаленскі ў 1585—1587. Па невядомых прычынах быў у недоўгачасовай ссылцы ў 1586 годзе.
Падчас пераследу Шуйскіх Гадуновым з 1587 знаходзіўся ў ссылцы ў Галічы. У 1591 Гадуноў, ужо не бачачы небяспекі ад Шуйскіх, вяртае іх у Маскву. З тых часоў Шуйскія ў цэлым паводзілі сябе лаяльна.