cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сябры (тэлесерыял)
Сябры — амерыканскі камедыйны тэлевізійны серыял, створаны рэжысёрамі Дэвідам Крэйнам і Мартай Каўфман. Прэм’ерныя паказы ўсіх дзесяці сезонаў выходзілі ў эфір на тэлеканале NBC з 22 верасня 1994 па 6 мая 2004 года. У цэнтры сюжэту шасцёра сяброў, якія жывуць на Манхэтане, адным з раёнаў Нью-Ёрка. Серыял «Сябры» быў спрадзюсаваны кампаніяй «Брайт/Каўфман/Крэйн прадакшэнс» (Bright/Kauffman/Crane Productions) сумесна са студыяй Warner Bros. Television. Першапачаткова выканаўчымі прадзюсарамі серыяла былі Кевін Брайт, Марта Каўфман і Дэвід Крэйн, а ў наступных сезонах з’явіліся і іншыя.
Марта Каўфман і Дэвід Крэйн пачалі працу над серыялам пад назвай «Кавярня Бяссонніца» з лістапада па снежань 1993 года. Яны прадставілі ідэю Кевіну Брайту, з якім працавалі раней, і разам яны склалі сцэнарый на сямі старонках для NBC. Пасля некалькіх правак і змяненняў сцэнарыя, уключаючы другую назву серыяла «Сябры як мы», серыял атрымаў канчатковую назву «Сябры». Здымка серыяла праходзіла на Warner Bros. Studios у Бербанку, Каліфорнія. Фінальны эпізод (236-ю серыю), паказаны 6 мая 2004 года, паглядзела 52,5 мільёна амерыканскіх тэлегледачоў, што зрабіла яго чацвёртым па папулярнасці фінальным эпізодам у гісторыі тэлебачання і самым папулярным эпізодам дзесяцігоддзя.
Стаўшы фаварытам кінакрытыкаў і камерцыйна паспяховым культурным феноменам, серыял зрабіў значны культурны ўплыў. Кавярня «Цэнтральная кавярня» (The Central Perk), якая займала віднае месца ў сіткоме, мае розныя імітацыі па ўсім свеце. Усе дзесяць сезонаў серыяла даступныя ў стандартным разрозненні на DVD і ў фармаце высокай якасці на Blu-ray. Пасля заканчэння серыяла быў зняты спін-оф пра аднаго з галоўных герояў «Сяброў» з аднайменнай назвай «Джоўі».
Струціўка
Струціўка (Стру́цівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Карымун (акруга)
Акруга Карымун — акруга ў інданезійскай правінцыі Астравы Рыау.
Геаграфія
Акруга Карымун складаецца з 198 астравоў, з якіх заселеныя 67. Найбуйнейшыя астравы — Вялікі Карымун і Кундур. Плошча акругі 7984 км², з якіх 1524 км² прыпадае на сушу, а 6460 км² — на водную паверхню.
Акіра Кадзі
(加地 亮; нар. ) — японскі футбаліст. У 2003—2008 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Шахварасціўка (Карастышыўскі раён)
Шахварасціўка (Ша́хворостівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Харытоніўка
Харытоніўка (Харито́нівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Тэсніўка (Карастышыўскі раён)
Тэсніўка (Те́снівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Карастышыўскай гарадской абшчыны.
Смоліўка (Карастышыўскі раён)
Смоліўка (Смо́лівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Тры Копці (Карастышыўскі раён)
Тры Копці (Три Ко́пці) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Рудня (Карастышыўскі раён)
Рудня (Рудня) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Масасі Агуро
(大黒 将志; нар. ) — японскі футбаліст. У 2005—2008 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Разкыдайліўка
Разкыдайліўка (Розкида́йлівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Мікола Грынчык
Мікола (Мікалай Міхайлавіч) Гры́нчык (, Быцень, Слонімскі павет —, Мінск) — беларускі літаратуразнавец, крытык, фалькларыст, педагог. Доктар філалагічных навук (1970). Прафесар (1971). Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1977).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і.
У Другую сусветную вайну, з сакавіка 1943 года — агентурны разведчык партызанскага атрада «Савецкая Беларусь» Брэсцкага злучэня, з ліпеня 1944 года — у Савецкай Арміі, на фронце. Быў цяжка паранены.
Лінга (акруга)
Акруга Лінга (Kabupaten Lingga) — акруга ў правінцыі Астравы Рыау. Адміністрацыйны цэнтр — горад Дайк.
Мікола Грынчык
Біяграфія
Пасля вайны працаваў загадчыкам Быценьскага раённага аддзела сацыяльнага забеспячэння. У 1952 годзе скончыў літаратурны факультэт Гродзенскага педагагічнага інстытута. Настаўнічаў на Гродзеншчыне. Скончыў аспірантуру пры Інстытуце літаратуры імя Янкі Купалы АН БССР (1957), затым — навуковы супрацоўнік гэтага інстытута. З 1970 года — загадчык кафедры беларускай літаратуры Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Адначасова ў 1973—1985 гадах — галоўны рэдактар рэспубліканскага навуковага міжведамаснага зборніка «Беларуская літаратура». З 1980 года — загадчык кафедры літаратуры Мінскага інстытута культуры.
Лінга (акруга)
Насельніцтва
Згодна з ацэнкай 2006 года, на тэрыторыі акругі пражывала 86150 чалавек.
Мікола Грынчык
Біяграфія
Узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны I ступені.
Навуковая дзейнасць
Выступаў як крытык і літаратуразнавец з 1957 года. Аўтар манаграфій «Максім Багдановіч і народная паэзія» (1963), «Фальклорныя традыцыі ў беларускай дакастрачніцкай паэзіі» (1969), «Шляхі беларускага вершаскладання» (1973), крытыка-біяграфічнага нарыса «Аркадзь Куляшоў» (1964), адзін з аўтараў «Гісторыі беларускай савецкай літаратуры» (1966), «Гісторыі беларускай дакастрычніцкай літаратуры» (1969), «Истории белорусской дооктябрьской литературы» (1977), падручнікаў для студэнтаў філфака педінстытутаў «Гісторыя беларускай савецкай літаратуры. 1917—1940» (1981), «Гісторыя беларускай літаратуры. XIX — пачатак XX ст.» (1981) і «Гісторыя беларускай літаратуры. Старажытны перыяд» (1985).
Лінга (акруга)
Адміністрацыйны падзел
Акруга дзеліцца на наступныя раёны:
Асыкавы Копэць
Асыкавы Копэць (Осиковий Копець) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Бінтан (акруга)
Акруга Бінтан — акруга ў інданезійскай правінцыі Астравы Рыау. Тэрыторыю акругі складае ўвесь востраў Бінтан за выключэннем горада Танджунг-Пінанг, які карыстаецца унутраным самакіраваннем.
Геаграфія
Акруга размешчаная ў 40 км на паўднёвы ўсход ад Сінгапура і мае плошчу 1335 км². Паводле дадзеных перапісу 2010 года яго насельніцтва складае больш за 142 тысяч чалавек. Вядомыя месцы Биітана — пляж Трыкора і курорт Бінтан.
Аэрапорты
Акрамя міжнароднага аэрапорта імя Раджы Хаджы Фысабіліла ў Танджунг-Пінанге на поўдні вострава, у 2012 годзе прыватнай кампаніяй пачата будаўніцтва аэрапорта ў Лагое на поўначы вострава. Арыентаваны тэрмін яго ўступлення ў строй — 2014 год.
Астравы Анамбас (акруга)
Астравы Анамбас (Kepulauan Anambas) — акруга ў інданезійскай правінцыі Астравы Рыау. Уключае архіпелаг Анамбас. Вылучаны з акругі Натуна ў 2008 годзе.
Акруга мае вялікія запасы прыроднага газу, які экспартуецца ў Сінгапур і Малайзію. Востраў Матакі з'яўляецца базай пошуку нафтавых радовішчаў.
Найбуйнейшы востраў акругі, Пулау-Бауа (Pulau Bawah), уяўляе сабой лагуну з празрыстай вадой і караламі. У глыбіні вострава знаходзіцца вадаспад. Патанулыя суда сталі месцам пражывання марскіх раслін і жывёл, што стварыла цікавыя месцы для падводнага плавання.
Машына (Карастышыўскі раён)
Машына (Маши́на) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Асыкавэ (Карастышыўскі раён)
Асыкавэ (Оси́кове) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Кулышыўка (Карастышыўскі раён)
Кулышыўка (Кулиші́вка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Натуна (акруга)
Натуна (Natuna) — акруга ў інданезійскай правінцыі Астравы Рыау. У склад акругі ўваходзь 272 вострава.
Астравы размяшчаюцца ў Паўднёва-Кітайскім моры. На поўначы акруга мяжуе з В’етнамам і Камбоджай, на поўдні — з Паўднёвай Суматрай і Джамбі, на захадзе — з Малайзіяй, на ўсходзе — з Усходняй Малайзіяй і Заходнім Калімантанам.
Акруга мае вялікія запасы нафты (14,3 млрд. барэляў) і прыроднага газу (112,3 млрд. барэляў).
Глыбачок (Карастышыўскі раён)
Глыбачок (Глибочо́к) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Харытоніўскай вясковай абшчыны.
Кмыціў
Кмыціў (Кми́тів) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Глыбочыцкай вясковай абшчыны.
Малі Кашарышча
Малі Кашарышча (Малі́ Кошарища) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Глыбочыцкай вясковай абшчыны.
Студэныця (Карастышыўскі раён)
Студэныця (Студе́ни́ця) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Глыбочыцкай вясковай абшчыны.
Чэрвоны Гай
Чэрвоны Гай (Червоний Гай) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Валянціна Паўлаўна Булава
Валянціна Паўлаўна Бу́лава (, в. Капцэвічы, ) — намеснік старшыні Вярхоўнага Савета БССР з 1980 г., Герой Сацыялістычнай Працы (1984).
Член КПСС з 1964 года. З 1959 г. рабочая Капцэвіцкага агароднінасушыльнага завода, з 1964 г. прадзільшчыца Баранавіцкага баваўняна-папяровага камбіната. Член рэвізійнай камісіі КПБ ў 1971—1976 гг., член Цэнтральнай рэвізійнай камісіі КПСС у 1976—1981 гг.
У канцы 1970-х яна была прызнана лепшай прадзільшчыцай краіны, перамогшы ва Усесаюзным сацыялістычным спаборніцтве і стаўшы лаўрэатам Дзяржаўнай прэміі СССР. У 1984 годзе за выдатныя дасягненні ў працы Валянціна Булава удастоена высокага звання Героя Сацыялістычнай Працы.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1974—1979 гг, Вярхоўнага Савета БССР з 1980 г. Дзяржаўная прэмія СССР 1975 года.
Рудэнька (Карастышыўскі раён)
Рудэнька (Руде́нька) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Глыбочыцкай вясковай абшчыны.
Эпас (род літаратуры)
Эпас (έπος — слова, аповед) — адзін з трох (разам з лірыкай і драмай) родаў мастацкай літаратуры, які характарызуецца апавядальнасцю, апісаннем вонкавых (адносна аўтара) з'яў рэчаіснасці ў іх паступовым развіцці. Асноўныя відавыя і жанравыя формы: апавяданне, аповесць, легенда, нарыс, раман, фельетон, эпапея і інш.
Чэрвоны Рывэць
Чэрвоны Рывэць (Червоний Ріве́ць) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Высокы Камінь
Высокы Камінь (Висо́кий Камі́нь) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Максім Расціслававіч Жбанкоў
Максім Расціслававіч Жбанкоў (Максим Ростиславович Жбанков) (19 студзеня 1958, Мінск, БССР, СССР) — беларускі культуролаг, кінакрытык, журналіст, педагог.
Кандыдат філасофскіх навук (1986), дацэнт.
Адукацыя
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (філасофскае аддзяленне), аспірантуру. У 1986 г. паспяхова абараніў дысэртацыю на тэму «Светапоглядныя перадумовы станаўлення прыродазнаўства» і атрымаў навуковую ступень кандыдата філасофскіх навук.
Праходзіў тэрміновую службу ва Узброеных Сілах СССР (Рыга, Калінінградская вобласць).
Сям’я
Жанаты, мае сына Максіма, студэнта Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта.
Працоўная дзейнасць
Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце (выкладчыкам філасофіі), Беларускім фондзе Сораса.
У 1992—2012 гг. з’яўляўся нязменным вядучым «Кінаклуба» у мінскім кінатэатры «Победа». З 1997 г. выкладае у «Беларускім Калегіуме»: на першым курсе медыі і камунікацыі, а на другім курсе праводзіць спецыяльную студэнцкую лабараторыю «Аналіз візуальнага тэксту» (напісанне культурадаследчых тэкстаў для сучасных медый).
У 2005—2006 гг. быў загадчыкам аддзела культуры «Белорусской деловой газеты».
З’яўляецца сенатарам і дацэнтам Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта (г. Вільнюс, Літва). Працуе таксама вядучым аўтарскіх праграм на радыё «Радыё Рацыя» і тэлеканале «Белсат».
Творчая дзейнасць
Мае шматлікія публікацыі па пытанням сучаснай культуры, у тым ліку ў часопісах «Мастацтва», «Фрагмэнты», «pARTisan», на беларускай службе «Радыё Свабода», на сайце «Наше мнение». Член рэдакцыйнай рады часопіса «pARTisan», калумніст партала «Белорусские новости». Колам навуковых інтарэсаў з’яўляюцца дынаміка культуры, маргінальныя культурныя стратэгіі, масавая культура, сучасны стан беларускай культуры, аналіз візуальных тэкстаў. Яго тэксты перакладаліся на польскую, чэшскую і нямецкую мовы.
Сааўтар кнігі «Медыя і камунікацыі». Сааўтар кнігі «Беларусь: сценарии реформ» (2003), дзе ў прыватнасці на пару з філосафам Уладзімірам Мацкевічам аналізаваў рэформу беларускай сістэмы адукацыі. Аўтар ідэі кнігі «Залатыя дыскі беларускага рок-н-ролу» (Мінск, 2004). У 2013 г. апублікаваў сваю кнігу «NO STYLE. Белкульт между Вудстоком и „Дажынкамі“» — збор эсэ, якія з’яўляюцца досведам аўтарскага асэнсавання тэндэнцый беларускай культуры апошняга дзесяцігоддзя (2000—2010).
У 2012 і 2013 г. быў членам журы кінафестывалю «Bulbamovie». У 2014 г. быў адным з арганізатараў кінафестывалю «Bulbamovie». У 2015 г. быў адным з арганізатараў і старшынёй журы кінафестывалю «Bulbamovie».
У 2014 г. быў членам журы фестываля мабільнага кіно «velcom Smartfilm» (Беларусь).
Знаёмы і сябруе з многімі дзеячамі беларускага мастацтва і журналістыкі — Андрэем Курэйчыкам, Андрэем Кудзіненкам , Сяргеем Харэўскім , Ігарам Сукманавым і інш.
Гарадскэ
Гарадскэ (Городське́) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Гарадэнка (Карастышыўскі раён)
Гарадэнка (Городе́нка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Глыбочыцкай вясковай абшчыны.
Гумэнныкы (Карастышыўскі раён)
Гумэнныкы (Гуме́нники) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Кам’яны Брыд (Карастышыўскі раён)
Кам’яны Брыд (Кам'яний Брід) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дзюніці Інамато
(稲本 潤一; нар. ) — японскі футбаліст. У 2000—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Самара (значэнні)
Самара — гідронім, тапонім, шматзначны тэрмін.
Самара (прыток Волгі)
Самара — рака ў Арэнбургскай і Самарскай абласцях Расіі, левы прыток Волгі. Даўжыня — 594 км, плошча басейна — 46,5 тыс. км². Сярэднегадавы расход вады — у сярэднім цячэнні 50 м³/с. Ля вусця ракі размешчаны горад Самара.
Даліна Самары асіметрычная, шырынёй да 10—16 км. З левага боку на ўсім працягу даліны спадзістыя схілы, справа — даліна абмежавана ўзвышшам. Мінералізацыя вады ў Самары складае ад 503,7 да 839,0 мг/л. Вада адносіцца да гідракарбанатнага класу, кальцыевай групы, але з падвышаным утрыманнем сульфат-іёнаў, рн = 7,6.
Кашпэрыўка (Карастышыўскі раён)
Кашпэрыўка (Ка́шперівка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Казііўка (Карастышыўскі раён)
Казііўка (Козі́ївка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Садовэ (Карастышыўскі раён)
Садовэ (Садо́ве) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Мынійкы
Мынійкы (Мині́йки) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Навагарадэцкэ
Навагарадэцкэ (Новогороде́цьке) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Міцуо Огасавара
(小笠原 満男; нар. ) — японскі футбаліст. У 2002—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Смыкіўка
Смыкіўка (Сми́ківка) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Старасільці
Старасільці (Старосі́льці) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Торчын (Карастышыўскі раён)
Торчын (То́рчин) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Траўнэвэ (Карастышыўскі раён)
Траўнэвэ (Тра́вневе) — вёска ў Карастышыўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Imagine Dragons
Imagine Dragons — амерыканскі інды-гурт, заснаваны ў 2008 годзе ў Лас-Вегасе, штат Невада. Сталі вядомыя пасля выпуску дэбютнага студыйнага альбома Night Visions у верасні 2012 года. Амерыканскі часопіс Billboard назваў іх самымі яркімі новымі зоркамі 2012 года, а часопіс Rolling Stone назвалі іх сінгл «Radioactive» самым вялікім рок-хітом года. Пачынаючы з 2008 года гурт выпусціў 3 студыйныя альбомы: Night Visions (2012), Smoke + Mirrors (2015) і Evolve (2017).
Гісторыя
Imagine Dragons — інды-рок-гурт, у склад якога ўваходзяць чатыры чалавекі. Быў заснаваны ў Лас-Вегасе ў 2008 годзе. Назва групы ўяўляе сабой анаграму, значэнне якой ведаюць толькі Дэн, Бэн, Уэйн і Даніэль. Дэн Рейнальдс, франтмэн, стварыў яе, калі вучыўся ва ўніверсітэце Брыгама Янга. Затым ён прыцягнуў свайго сябра Уэйна Сэрмана, які выдатна іграў на гітары. Група хутка набірала папулярнасць. У Лас-Вегасе да Дэна і Уэйна далучыліся басіст Бэн Мак-Кі і барабаншчык Даніэль Плацман, сябры Сэрмана.
У пачатку 2009 года хлопцы прыступаюць да працы ў студыі. І ўжо 1 лютага выпускаюць свой першы EP пад назвай «Imagine Dragons». А 1 красавіка наступнага года свет убачыў іх EP «Hell and Silence» (у запісе ўдзельнічаў намінант «Грэмі» Марк Нідхэм). Абодва EP былі запісаны ў студыі Battle Born Studios. Неўзабаве ім было прапанавана выступіць на штогадовым фестывалі Bite of Las Vegas, як «Самая запатрабаваная група 2010» на мясцовым 107.9FM. Яны былі абраныя хэдлайнерамі на Vegas Music Summit, а Лас-Вегас CityLife назваў іх «Групай, якую неабходна ўбачыць ужывую», яны сталі «Лепшай інды групай 2010 года» на думку Las Vegas Weekly, і былі ўдастоены прэміі «Лепшая пласцінка 2011 года» ад часопіса Vegas Seven.
У лістападзе 2011 года Imagine Dragons падпісалі кантракт з амерыканскім лэйблам Interscope Records. Яны цесна супрацоўнічалі з прадзюсарам Алексам Да Кідам, з якім яны і запісалі свой першы дыск у Уэст-Галівудзе. Іх EP быў названы Continued Silence і выпушчаны 14 лютага 2012 года.
4 верасня 2012 года быў запісаны «Night Visions», першы паўнавартасны альбом Imagine Dragons. Ён дасягнуў 2 пазіцыі ў Billboard 200 chart. Сінгл «It's Time» заняў 22 радок у Billboard Hot 100, 4-ы ў Billboard Alternativе і 4-ы ў Billboard Rock. Сінгл Radioactive заняў 3 радок у чарце Billboard Hot 100, а таксама атрымаў «Грэмі» у намінацыі «лепшае рок выкананне». Песня Demons заняля 6 месца у Billboard Hot 100.
Спіс аб’ектаў PGC (2210001—2211000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2210001—2211000)
Юрый Аляксандравіч Булычоў
Ю́рый Алякса́ндравіч Булычо́ў (, г. Мурам, Уладзімірская вобласць — ) — беларускі савецкі мастак кіно.
Біяграфія
Скончыў Усесаюзны інстытут кінематаграфіі ў Маскве ў 1953 годзе. Мастак-пастаноўшчык фільмаў: «Дзеці партызана» (1954), «Зялёныя агні» (1956), «Міколка-паравоз» (1957), «Шчасце трэба берагчы» (1958), «Дзяўчынка шукае бацьку» (1959), «Першыя выпрабаванні» (1960-61, сумесна з У. Белавусавым), «Пушчык едзе ў Прагу» (1965), «» (1969), «Аперацыя «Хальцауге»» (1972).
Узнагароды
За фільм «Дзяўчынка шукае бацьку» (1959) Юрый Булычоў атрымаў прыз «Залатая пласціна» на ІІ Міжнародным кінафестывалі фільмаў пра сям'ю ў Вічэнца (Італія), 1965.
Кэйдзі Тамада
(玉田 圭司; нар. ) — японскі футбаліст. У 2004—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Міжнародны аэрапорт імя Імама Хамейні
Плошча міжнароднага авіятэрмінала — 13 тысяч гектараў, ён абсталяваны самым сучасным абсталяваннем, на пабудову затрачана каля 60 мільёнаў долараў. 1 лютага 2004 года адбылося адкрыццё першай чаргі міжнароднага аэрапорта. Адкрыты 30 красавіка 2005 года. Першапачаткова аэрапорт прымаў рэйсы толькі з дзяржаў Персідскага заліва. З лістапада 2007 аэрапорту перададзеныя міжнародныя рэйсы з аэрапорта «Мехрабад».
Іван Андрэевіч Булыгін
Іван Андрэевіч Булыгін (, в. Радышкава, Пачынкаўскі раён, Смаленская вобласць — ) — беларускі савецкі фізіёлаг. Акадэмік АН БССР (1959, член-карэспандэнт з 1956), доктар біялагічных навук (1952), прафесар (1954). Заслужаны дзеяч навукі БССР (1967). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. , член Міжнароднай арганізацыі па даследаванні мозгу.
Біяграфія
Скончыў ленінградскія ветэрынарны ў 1931 і аграпедагагічны ў 1932 інстытуты.
У 1935—1948 гадах працаваў у аддзеле агульнай фізіялогіі Ленінградскага філіяла Усесаюзнага інстытута эксперыментальнай медыцыны пад кіраўніцтвам К. М. Быкава.
У 1948—1953 гадах — старшы навуковы супрацоўнік Інстытута фізіялогіі цэнтральнай нервовай сістэмы Акадэміі медыцынскіх навук СССР, Інстытута фізіялогіі імя І. П. Паўлава АН СССР.
З 1953 года — дырэктар Інстытута фізіялогіі АН БССР і загадчык лабараторыі агульнай фізіялогіі, у 1969—1979 гадах — адначасова акадэмік-сакратар Аддзялення біялагічных навук АН БССР. Старшыня Беларускага фізіялагічнага таварыства з 1960 года.
Навуковая дзейнасць
Устанавіў наяўнасць умоўнарэфлекторных уплываў кары вялікіх паўшар’яў на маторыку страўніка і кішэчніка і выявіў некаторыя заканамернасці уплываў на рэфлекторную дзейнасць спіннога і галаўнога мозгу. Высунуў і эксперыментальна абгрунтаваў палажэнне аб складанай функцыянальнай структуры цэласнай інтэрацэптыўнай рэакцыі арганізма, вывеў і сфармуляваў паняцці аб множнасці аферэнтных шляхоў інтэрацэптыўных рэфлексаў і іх ускладненні ў, пра ланцужныя і колцавыя механізмы вісцаральных рэакцый. Распрацаваў новыя прынцыпы структурна-функцыянальнай арганізацыі вегетатыўных гангліяў, высунуў і абгрунтаваў агульнае палажэнне аб ўзаемасувязі і канвергенцыі ў дзейнасці нервовай сістэмы.
Кавалькі (возера)
Кавалькі́ — бяссцёкавае возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Мядзелка, за 3,5 км на захад ад горада Паставы.
Плошча паверхні возера 0,23 км², даўжыня 0,74 км, найбольшая шырыня 0,48 км. Даўжыня берагавой лініі 2,28 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 4,6 м, сярэдняя каля 3 м. Плошча вадазбору каля 1 км². Аб'ём вады 0,068 млн. м³.
Катлавіна возера рэшткавага тыпу. Схілы катлавіны спадзістыя вышынёй 6—7 м, у заходняй частцы месцамі стромкія. Берагавая лінія звілістая. Берагі абрывістыя, вышынёй 0,3—0,6 м. Паўднёвыя і паўночныя берагі сплавінныя. У паўночнай частцы забалочаная пойма шырынёй да 500 метраў. Дно возера плоскае, выслана слоем ілу магутнасцю да 4 м.
Возера дыстрофнае. Слаба зарастае. Надводная расліннасць пашыраецца на адлегласці 3—40 м ад берага возера і да глыбіні 1—1,5 м.
Дняпроўскае вадасховішча
Дняпроўскае вадасховішча (Дніпровське водосховище) — адно з вадасховішчаў на Дняпры, размешчана часткова ў Запарожскай і часткова ў Днепрапятроўскай абласцях Украіны, утворана плацінай Дняпроўскай ГЭС. Мела назву «возера імя У. І. Леніна».
Плошча вадасховішча складае 410 км², аб’ём 3,3 км³. Яго даўжыня складае 129 км, максімальная шырыня дасягае 3,5 км, сярэдняя глыбіня — 8 м (максімальная — 53 м). У яго ўпадаюць рэкі: Самара, Арэль.
Пасля будаўніцтва Дняпроўскай ГЭС і стварэння Дняпроўскага вадасховішча ўдалося забяспечыць умовы суднаходства на гэтым участку Дняпра, бо гранітныя парогі на працягу дзясяткаў кіламетраў не давалі магчымасці вольнага суднаходства уверх па цячэнні Дняпра ад г. Запарожжа. Стварэнне вадасховішча дазволіла стварыць умовы для скразнога суднаходства па Дняпры ад яго вусця да Кіева і вышэй.
Прыкаспійская нізіна
Прыкаспійская нізіна — нізіна, знаходзіцца на Усходне-Еўрапейскай раўніне ў Расіі і Казахстане, атачае паўночную частку Каспійскага мора. Плошча нізіны — каля 200 тыс. км². На тэрыторыі нізіны знаходзіцца Астраханскі запаведнік.
Геаграфія
Прыкаспійская нізіна ўяўляе сабой роўную паверхню, спадзіста нахіленую да мора, сярод якой паднімаюцца асобныя ўзвышшы — Індэрскія горы, Вялікае Багдо, Малое Багдо і іншыя.
Прыкаспійскую нізіну аблямоўвае на поўначы — Агульны Сырт, на захадзе — Прыволжскае ўзвышша і Ергені, на ўсходзе — Перадуральскае плато і Усцюрт.
Прыкаспійскую нізіну перасякаюць рэкі Урал, Волга, Церак, Кума і іншыя. Невялікія рэкі (Вялікі і Малы Узень, Уіл, Сагіз) летам перасыхаюць або распадаюцца на шэраг катлавін, утвараючы азёрныя разлівы — Камыш-Самарскія азёры, Сарпінскія азёры. Шмат салёных азёр (Баскунчак, Эльтон і інш.)
Паверхня нізіны складзена з гліністых і сугліністых, а паўднёвая частка — з пясчаных адкладаў. Характэрны Бэраўскія бугры (у вусцях Кума і Эмба), западзіны і лагчыны на захад ад ракі Волга.
Клімат сухі, кантынентальны. Колькасць ападкаў на поўдні і ўсходзе менш за 200 мм у год.
Пераважаюць пустыні і паўпустыні.
Гаспадарка
У Волга-Ахтубінскай пойме развіта бахчаводства, садаводства, агародніцтва.
Адбываецца здабыча нафты і газу (Урала-Эмбінскі нафтагазаносны раён), у азёрах Эльтон і Баскунчак здабываюць кухонную соль.
Марсус Туліа Танака
(田中 マルクス 闘莉王; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Міколка-паравоз (фільм)
«Міколка-паравоз» — савецкі мастацкі фільм па матывах аднайменнай аповесці М. Лынькова, зняты на кінастудыі Беларусьфільм у 1956 годзе.
Апісанне сюжэту
Фільм апавядае пра лёс беларускага хлопчыка Міколкі па мянушцы Паравоз, сына паравознага машыніста. Дзеянне фільма пачынае разгортвацца ў 1916 годзе. Міколка-Паравоз жыве разам з бацькамі і дзедам ў вагоне-цяплушцы. Бацька Міколкі дапамагае падпольшчыкам і трапляе ў турму. Міколка вырашае паскардзіцца цару на начальніка станцыі, які творыць несправядлівасці. Аднак хлопчыка збіваюць жандары прама пад партрэтам цара, і цяпер Міколка марыць пра помсту. Але адпомсціць ён не паспявае — падзеі ў краіне пачынаюць мяняцца з дзіўнай хуткасцю, і хатка яго бацькі аказваецца ў цэнтры гэтых падзей, звязаных з Кастрычніцкай рэвалюцыяй. Пазней у гады грамадзянскай вайны разам з дарослымі Міколка прымае ўдзел у барацьбе супраць белагвардзейцаў і інтэрвентаў. Калі станцыю захапілі ворагі, ён разам з бацькам сыходзіць да партызанаў. Пры набліжэнні Чырвонай арміі немцы збіраліся вывезці і рэквізаваць маёмасць і зброю. Каб перашкодзіць гэтаму, партызанскі атрад атакуе станцыю, але сілы няроўныя. Па дапамогу адпраўляюць паравоз, які Міколку давядзецца весці самому.
Глыбочыца (возера, Лепельскі раён)
Глыбо́чыца — возера ў Лепельскім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Друйка, за 3 км на ўсход ад горада Лепель, каля вёскі Глыбочыца.
Плошча паверхні 0,16 (0,17 ) км². Даўжыня 0,82 (0,83 ) км, найбольшая шырыня 0,32 (0,37 ) км. Даўжыня берагавой лініі 2,3 (2,17 ) км. Найбольшая глыбіня 21 м. Аб’ём вады 1,5 млн. м³. Плошча вадазбору 3,75 (1 ) км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу. Схілы катлавіны стромкія, вышынёй да 15 метраў. Берагавая лінія звілістая. Берагі зліваюцца са схіламі катлавіны возера.
Глыбочыца злучана пратокай з возерам Бораўна.
Самара (прыток Дняпра)
Сама́ра (Самара) — рака ва Украіне, левы прыток Дняпра (басейн Чорнага мора).
Выток ракі знаходзіцца непадалёк ад вёскі Вясёлая Гара (Аляксандраўскі раён Данецкай вобласці) на заходніх схілах Данецкага кража. Працякае па тэрыторыі Данецкай, Харкаўскай і Днепрапятроўскай абласцей. Упадае ў Дняпроўскае вадасховішча (былое возера імя Леніна) на адлегласці 409 км ад вусця Дняпра ў раёне горада Дніпро.
Даўжыня ракі 311 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,33 м/км. Рэчышча звілістае. Шырыня рэчышча да ўпадзення прытоку Воўчай 15—40 м, ніжэй 40—80 м (найбольшая да 300 м). Плошча басейна ракі складае 22 660 км². Даліна пераважна трапецападобная, асіметрычная. Даліна пашыраецца ад 2,5 км да 12 км. Ёсць старыцы. Сярэдні расход вады за 48 км ад вусця 17 м³/с. Жыўленне змяшанае, пераважна снегавое.
Кісё Яно
(矢野 貴章; нар. ) — японскі футбаліст. У 2007—2010 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Высокэ (Чэрняхіўскі раён)
Высокэ (Високе) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Высокаўскай вясковай абшчыны.
Забрыддзя
Забрыддзя (Забрі́ддя) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Высокаўскай вясковай абшчыны.
Думай
Думай — горад у правінцыі Рыау, на востраве Суматра, Інданезія. Насельніцтва — 265 208 чал. (паводле ацэнкі 2009 года).
Насельніцтва
Этнічны склад горада вельмі разнастайны. У горадзе пражываюць малайцы, яванцы, кітайцы, батакі, бугісы і іншыя народы.
Эканоміка
Горад з’яўляецца буйным гандлёвым цэнтрам. У Думае знаходзіцца порт, праз які ажыццяўляецца экспарт розных тавараў, напрыклад, пальмавага алею, але, у першую чаргу, нафты. Сярэднегадавыя тэмпы эканамічнага росту ў Думае ў 2000-х г. склалі каля 8 %. Хутка развіваюцца будаўнічы сектар і сфера паслуг. Тым не менш, аснову эканомікі горада складае здабыча нафты і прыроднага газу. Горад абслугоўваецца аэрапортам Пінанг-Кампай.
Гарадышчэ (Чэрняхіўскі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Высокаўскай вясковай абшчыны.
Осныкы (Чэрняхіўскі раён)
Осныкы (О́сники) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Высокаўскай вясковай абшчыны.
Джунгарскі Алатау
Джунгарскі Алатау (, 准格尔阿拉特, Алаг Уул) — горны ланцуг, размешчаны на мяжы Казахстана і Кітая, паміж ракой Ілі і возерам Алаколь. Названы ад назвы найблізкай пустыні. Працягласць — 450 км, шырыня ад 50 да 90 км, вышыня да 4562 м (гара Сямёнава-Цян-Шанскага). У горную сістэму ўваходзяць хрыбты Каратау, Таксанбай, Баскантау, Беджынтау і іншыя.
Пеканбару
Пеканбару (Pekanbaru) — горад у Інданезіі на востраве Суматра. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі Рыау(Propinsi Riau).
Тэрыторыя горада выдзелена ў самастойную адміністрацыйную адзінку — муніцыпалітэт (кота). Насельніцтва, паводле вынікаў агульнанацыянальнага перапісу 2010 года, складае 897768 чалавек. Плошча станам на 2010 год — 632,26 км².
Нацыянальны склад насельніцтва вельмі разнастайны. Найбольш шматлікія прадстаўнікі народнасцей мінангкабау, малайцаў, яванцаў, батакаў. Пераважнае веравызнанне гараджан — іслам суніцкага толку.
Антон Рафаэль Менгс
Антон Рафаэль Менгс (Raphael Mengs;, , Багемія, цяпер Усці-над-Лабем, Чэхія — , ) — самы буйны нямецкі жывапісец эпохі класіцызма.
Біяграфія
Сын саксонскага прыдворнага мастака  — датчаніна па паходжанні. Спачатку маляванне вывучаў разам са сваёй сястрой пад кіраўніцтвам бацькі. З 1741 па 1744 гады разам з бацькам жыў у Рыме, дзе вывучаў антычнае мастацтва і працы старых майстроў (Рафаэля, Карэджа). У Рыме Менгс вучыўся ў і. Вярнуўшыся ў Дрэздэн, у 17 гадоў атрымаў пасаду кабінетнага мастака. У 1746 годзе прыехаў у Рым другі раз. Перайшоў у каталіцызм і ўзяў шлюб з рымскай натуршчыцай Маргерыта Гуацы.
У 1749 вярнуўся ў Дрэздэн. У 1751 годзе прызначаны галоўным прыдворным мастаком, з гадавым дараваннем 1000 талераў. Ужо ў новай пасадзе атрымаў заказ на выкананне алтарнай кампазіцыі «Ушэсце» для прыдворнай царквы ў Дрэздэне. Ён выехаў у Рым, каб пачаць працу над карцінай побач з творамі італьянскіх мастакоў, і наведаў адначасна Венецыю і Фларэнцыю. Дзякуючы пратэкцыі кардынала Алесандра Альбані замовіў Менгсу для сваёй галерэі копіі твораў Гвіда Рэні, Анібале Карачы, Рафаэля, у тым ліку фрэску апошняга «Афінская школа».
У канцы 1755 года Менгс пазнаёміўся з Іаганам Іахімам Вінкельманам, які неўзабаве стаў самым блізкім яго сябрам і аказаў вялікі ўплыў на фарміраванне поглядаў мастака ў галіне тэорыі жывапісу. Спрыяў Менгсу іспанскі дыпламат і мецэнат. У 1755 году мастак атрымаў ад Папы Клімента XIII званне рыцара «Ордэна Залатой шпоры».
У канцы 1759 года прыбыў у Неапаль для працы над алтарнай кампазіцыяй «Уводзіны Марыі ў храм» для Каралеўскай капэлы ў Казерце, пісаў партрэты членаў каралеўскай сям’і. Пасля таго, як Карл IV Неапалітанскі атрымаў у спадчыну за бацькам іспанскі каралеўскі трон, Менгс вярнуўся ў Рым. У 1761 годзе мастак з’ехаў у Мадрыд, дзе сумесна з Джавані Батыста Цьепала афармляў. Працаваў ён таксама і ў загарадных каралеўскіх рэзідэнцыях Аранхуэсе і Ла-Гранхе. Ганарары абодвух майстроў пры іспанскім каралеўскім двары былі надзвычай высокія. У Іспаніі адным з вучняў Менгса быў. У кастрычніку 1766 года з-за сваркі з Вінкельманам Менгс назаўжды спыніў зносіны з ім. З 1772 па 1773 год Менгс знаходзіўся ў Неапалі, зноў працуючы над партрэтам членаў каралеўскай сям’і. У 1773 годзе аўтапартрэт Менгса ў галерэі Уфіцы быў змешчаны на ганаровым месцы — пад карцінай Рафаэля. У 1774 годзе быў абраны прэзідэнтам рымскай Акадэміі Святога Лукі. У тым жа годзе ён зноў прыехаў у Іспанію, там пазнаёміўся з маладым Гоям, талент якога, верагодна, ацаніў і дапамог таго атрымаць месца мастака Каралеўскай шпалернай мануфактуры святой Варвары. Менгс і сам ствараў кардоны для гэтай мануфактуры. З-за хваробы — ён дрэнна пераносіў мадрыдскія халодныя зімы — Менгс вярнуўся ў 1777 годзе ў Рым. Памёр 16 чэрвеня 1779 года. Пахаваны ў рымскай царквы. У сям’і Менгсаў было дваццаць дзяцей, семярым з іх пасля смерці мастака іспанскі кароль Карл прызначыў пенсіён.
Авад Мухамед Ахмед ібн Ауф
Авад Мухамед Ахмед ібн Ауф або Авад бэн Ауф (أحمد عوض بن عوف‎; нар. 1954) — дзяржаўны, палітычны і ваенны дзеяч Судана. Выконваў абавязкі прэзідэнта Судана 11—12 красавіка 2019 года.
Біяграфія
Ауф займаў пасаду начальніка ваеннай разведкі, а таксама старшыні Аб’яднанага камітэта начальнікаў штабоў, перш чым быў вызвалены ад пасады ў чэрвені 2010 года ў рамках буйной ваеннай перастаноўкі.
Ауф быў у спісе грамадзян, на якіх у маі 2007 года былі накладзены санкцыі з боку ЗША. У Вашынгтоне былі незадаволены яго добрымі сувязямі з Іранам. Акрамя гэтага генерал падазраваўся ў тым, што ён аддаваў загады жорстка распраўляцца з мірным насельніцтвам падчас вайны ў Дарфуры. Заяўляецца, што ібн Ауф мог каардынаваць авіябамбардзіроўкі мірных жыхароў, атакі на вёскі, перасяленні іх жыхароў і масавыя гвалтаванні.
Пасля 2010 года ён некаторы час займаў пасаду пасла Судана ў Амане.
11 красавіка 2019 года Авад бэн Ауф аб’явіў аб затрыманні Амара аль-Башыра і распусціў дзеючыя органы ўлады, а затым узначаліў новы Ваенны пераходны савет.
12 красавіка падаў у адстаўку дзеля захавання адзінства ўзброеных сілаў, назваўшы сваім пераемнікам генерала Абдэль Фатаха Бурхана. Адстаўка адбылася на фоне масавых пратэстаў з патрабаваннем найхутчэйшых палітычных пераўтварэнняў.
Вільская аб’яднаная тэрытарыяльная грамада
Вільская вясковая аб’яднаная тэрытарыяльная грамада (Вільська сільська об'єднана територіальна громада) — былая аб’яднаная тэрытарыяльная грамада ва Украіне, у Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці.
Гісторыя
Утворана ў рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 2015 года. У склад абшчыны ўвайшлі 12 вёсак Чэрняхіўскага раёна, якія 7 верасня 2016 прынялі рашэнне аб добраахвотным аб’яднанні абшчын.
15 красавіка 2020 г. Кабінет Міністраў Украіны зацвердзіў доўгатэрміновы план фарміравання грамад у Жытомірскай вобласці, у якім адсутнічае Вільская грамада.
Дайсукэ Мацуі
(松井 大輔; нар. ) — японскі футбаліст. У 2003—2011 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Вышпіль
Вышпіль (Ви́шпіль) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Зоракіў
Зоракіў (Зо́років) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Іванкіў (Чэрняхіўскі раён)
Іванкіў (Іва́нків) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Гімн Судана
Nahnu Jundu l-Laahi, Jundu l-Watan (نحن جند الله جند الوطن) — нацыянальны гімн Судана.
Арыгінал
نحن جند الله جند الوطن
إن دعا داعي الفداء لم نخــن
نتحدى الموت عند المحن
نشترى المجد بأغلى ثمن
هذه الأرض لنا فليعش
سوداننا علماً بين الأمم
يابني السودان هذا رمزكم
Пераклад
«Мы — армія Алаха, армія айчыны, Мы ніколі не адступім, калі нас заклічуць да самаахвяравання. За бравую смерць, цяжкасці ці ж боль Мы даб’емся славы любой цаной. Няхай жыве наша зямля —​ Судан, І хай ён пакажа ўсім нацыям шлях. Сыны Судана, закліканыя служыць, Выканаюць задачу аховы сваёй зямлі».
Растральныя калоны (Санкт-Пецярбург)
Растральныя калоны — архітэктурныя збудаванні ў цэнтры Санкт-Пецярбурга, на Стрэлцы Васільеўскага вострава. У XIX стагоддзі выконвалі функцыю маякоў порта паўночнай сталіцы.
Гісторыя
Растральныя калоны былі ўзведзены ў 1810 годзе па праекце французскага архітэктара Тама дэ Тамона, які ўпрыгожыў іх караблёў. Гэта увасабленне паказвае моц і веліч марскога флоту дзяржавы, а таксама адсылае да Старажытнарымскага звычаю упрыгожваць калоны рострамі (rostra, множны лік ад rostrum, нос карабля) зрынутых (трафейных) варожых караблёў.
Над праектам таксама працаваў знакаміты каменячос Самсон Суханаў, выхадзец з бедных сялян Валагодскай губерні. Статуі ля падножжа калон выкананы скульптарамі Ж. Камберленам і Ж. Цібо. Адкрыццё адбылося ў 1815.
Маякі запальваліся ўначы і ў туман, і служылі да 1885 года.
Будова
Паўднёвы маяк паказвае шлях у Вялікую Няву (59.94306°N, 30.30694°W), а паўночны ў Малую (59.94472°N, 30.305°W). У падножжа калон размешчаныя дзве мужчынскія і дзве жаночыя фігуры, якія згодна з распаўсюджанай гіпотэзай алегарычна ўяўляюць вялікія рэкі Расіі: ля паўночнай калоны — Волга і Дняпро, ля паўднёвай — Нява і Волхаў. Аднак гэтая гіпотэза не мае абгрунтавання, сам Тама дэ Тамон пісаў: «база кожнай калоны ўпрыгожана вялізнымі фігурамі, якія сімвалізуюць бажаствы мора і камерцыі». Статуі былі выкананы па мадэлях французскіх скульптараў Ж. Камберлена і Ж. Цібо, да якіх меў ласку архітэктар. У якасці матэрыялу для скульптур спачатку была абраная бронза, але з-за складанасці яе апрацоўкі выбар упаў на, здабываць у пасёлку Гатчынскага раёна. Мяккі і эластычны ў зямлі, вапняк хутка цвярдзее пасля здабывання на паверхню, ствараючы трывалую і велічную аснову. Камберленам была выкананая мужчынская фігура ля паўночнай калоны, астатнія створаны Ж. Цібо.
Унутры кожнай калоны знаходзіцца вінтавая лесвіца, якая вядзе на верхнюю назіральную пляцоўку з велізарнай чарай — свяцільнікам і металічным трыножкам, які ўтрымлівае яе. У чару залівалі канаплянае масла, якое дае велізарны агністы слуп, што паказвае шлях караблям ў змроку ночы або заслоне туману. Так было да 1896, у якім да калон падвялі электрычнасць. У 1957 годзе маякі сталі асвятляць з дапамогай газу з меркаванняў эканоміі.
У нашы дні маякі запальваюць толькі па асаблівых урачыстых выпадках.
Узлом
Ноччу 7 чэрвеня 2011 паўднёвая растральная калона была адкрыта невядомымі з мэтай руфінга, помнік архітэктуры не пацярпеў.
Ноччу 23 жніўня 2011 г. невядомы мужчына, пракраўшыся ўнутр адной з Растральных калон, адкрыў вентыль газавага трубаправода і запаліў на ёй агонь. Як паведамілі ў праваахоўных органах, пажарны разлік перакрыў трубаправод і патушыў факел. У выніку інцыдэнту ніхто не пацярпеў.
Іванавычы (Чэрняхіўскі раён)
Іванавычы (Іва́новичі) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Кручэнэць
Кручэнэць (Круче́нець) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Ксавэрыўка (Чэрняхіўскі раён)
Ксавэрыўка (Ксаве́рівка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Акілак
Акілак (Окілок) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Навапіль (Чэрняхіўскі раён)
Навапіль (Новопі́ль) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Юкі Абэ
(阿部 勇樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 2005—2011 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Эдуард Баляслававіч Нордман
Эдуард Баляслававіч Нордман (, Рэчыца ―, Масква) — савецкі ваенны і дзяржаўны дзеяч. Удзельнік першага партызанскага бою ў гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Пінскай вобласці падчас Вялікай Айчыннай вайны. Генерал-маёр (1969).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1922 годзе ў Рэчыцы. Беларус. Пасля смерці бацькі ў 1930 годзе ў дзіцячым доме, затым выхоўваўся ў калгаснай сям’і. З 1937 года вучыўся ў тэхнікуме, падпрацоўваў на разгрузцы вагонаў. З 1939 года піянерважаты ў школе, з 1940 года на камсамольскай працы: інструктар, загадчык аддзела райкама камсамола ў Пінску і Целяханах.
З 1941 года ў партызанскім атрадзе В. З. Каржа: радавы, камандзір аддзялення разведкі, памочнік камісара атрада, памочнік камісара партызанскай брыгады ім. Молатава па камсамолу. Адначасова з ліпеня 1941 года сакратар і член Пінскага падпольнага абкама камсамола. Удзельнічаў у падрыве бронецягніка і дзевяці нямецкіх воінскіх эшалонаў. Узімку 1941―1942 гг. камандаваў групай разведчыкаў у рэйдзе па раёнах Мінскай, Пінскай і Палескай абласцей. Пасля злучэння брыгады з савецкімі войскамі ў канцы сакавіка 1944 года з групай з 70 чалавек застаўся ў тыле ворага.
Пасля вызвалення Беларусі 1-ы сакратар Пінскага гаркама камсамола, з кастрычніка 1944 года ― памочнік 1-га сакратара Пінскага гаркама КП(б) Беларусі, з кастрычніка 1946 года слухач Рэспубліканскай партыйнай школы пры ЦК КП(б) Беларусі, пасля яе заканчэння ў кастрычніку 1948 года — памочнік 1-га сакратара і загадчык арганізацыйнага аддзела Пінскага абкама, з 1950 года — 1-ы сакратар Целяханскага райкама КП Беларусі. У верасні 1955 года накіраваны на вучобу у Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС. З 20 верасня 1958 года ў органах дзяржбяспекі: начальнік 4-га ўпраўлення КДБ пры СМ Беларускай ССР, начальнік УКДБ пры СМ Беларускай ССР па Мінскай вобласці, намеснік начальніка Службы № 1 2-га Галоўнага ўпраўлення КДБ пры СМ СССР, начальнік УКДБ па Стаўрапольскім краі, старшыня КДБ пры СМ Узбекскай ССР. Не спрацаваўшыся з тагачасным кіраўніком рэспублікі Шарафам Рашыдавым, адкліканы ў Маскву і прызначаны старэйшым афіцэрам сувязі пры акруговым УМГБ ГДР у Эрфурце, затым намеснік старшыні Дзяржкамітэта СССР па замежнаму турызму.
З 1992 года на пенсіі. Узнагароджаны шматлікімі ордэнамі і медалямі, у тым ліку вышэйшым ваенным ордэнам Польшчы — залатым крыжам «Virtuti Militari».
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1974―1979 гг.
Ганаровы грамадзянін горада Пінска (1980). Яго імем названая вуліца.
Памёр у Маскве ў 2006 годзе.
Аўтар публікацый, якія прысвечаны гісторыі партызанскага руху ў Беларусі, кнігі «Штрихи к портрету: генерал КГБ рассказывает» (2002).
Сям’я
Жонка ― Федарэнка Вольга Аляксандраўна (1922 г. нарадж.), удзельніца Вялікай Айчыннай вайны. Дочкі: Святлана Эдуардаўна (1945 г. нарадж.), па прафесіі біёлаг; Галіна Эдуардаўна (1948 г. нарадж.), урач-кардыёлаг.
Пэрэмога (Чэрняхіўскі раён)
Пэрэмога (Перемо́га) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Шчэрбыны (Чэрняхіўскі раён)
Шчэрбыны (Щерби́ни) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Ялыніўка (Чэрняхіўскі раён)
Ялыніўка (Ялинівка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вільськай вясковай абшчыны.
Траковычы
Траковычы (Троко́вичі) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алііўскай вясковай абшчыны.
Нэкрашы
Нэкрашы (Некраші́) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алііўскай вясковай абшчыны.
Навасілка (Чэрняхіўскі раён)
Навасілка (Новосі́лка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чэрняхіўскага пассавета.
Пэкаршчына
Пэкаршчына (Пе́карщина) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
П’ета
П'ета́ (ад італ. pietà — «жаль») — іканаграфія сцэны Аплаквання Хрыста дзевай Марыяй са стварэннем вобраза Маці Божай з мёртвым Хрыстом, які ляжыць у яе на каленах. Адрозненне ад сцэны «Аплакванне» складаецца ў адсутнасці шматлікіх дадатковых другарадных фігур, а таксама ў тым, што гэта сцэна не з'яўляецца апавядальнай.
Гэты іконаграфічны тып часта сустракаецца ў заходнееўрапейскім мастацтве 13-17 стагоддзяў. Сярод найбольш вядомых: П'ета, Мікеланджэла, П'ета, карціна Тыцыяна, П'ета, карціна Ван Гога.
Выдыбор
Выдыбор (Видибо́р) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Андрыіўка (Чэрняхіўскі раён)
Андрыіўка (Андрі́ївка) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Дайкі Івамаса
(岩政 大樹; нар. ) — японскі футбаліст. У 2009—2011 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Вэлыка Гарбаша (Чэрняхіўскі раён)
Вэлыка Гарбаша (Вели́ка Горбаша) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Лінія Зігфрыда
Не блытаць з лініяй Гіндэнбурга Першай сусветнай вайны, таксама часта званай лініяй Зігфрыда.
Заходні вал або Заходняя сцяна (Westwall), сярод праціўнікаў Германіі таксама вядомы як «Лінія Зігфрыда» (Siegfriedstellung) — сістэма нямецкіх доўгачасовых умацаванняў, збудаваных у 1936—1940 гадах на захадзе Германіі, у прыгранічнай паласе ад Клевэ да Базеля — нямецкая лінія абароны на сушы. Працягласць каля 630 км, сярэдняя глыбіня 35—100 км. Складалася з палос забеспячэння, галоўнай і тылавой, мела каля 16 тыс. фартыфікацыйных збудаванняў. Пры праектаванні таксама планавалася стварэнне суцэльнай зоны ППА, якая б складалася з 60 зенітных батарэй.
Сучасны стан
Пасля вайны наземныя збудаванні былі амаль цалкам разбураны, падземныя часткова выкарыстоўваюцца войскамі НАТА.
Вышнэвэ (Чэрняхіўскі раён)
Вышнэвэ (Вишне́ве) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Спаса-Праабражэнская царква (Моталь)
Спаса-Праабражэнская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Моталі, пабудаваны ў 1877 ці ў 1888 годзе. Аб’ект Дзяржаўнага спісу гістарычна-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як гісторыка-культурная каштоўнасць рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў 1888 г. з цэглы. Праект храма складзены ў 1867 г. архітэктарам М. Барташэўскім. Будаўніцтва вялося пад наглядам архітэктара К. Увядзенскага. Папярэдні храм з дваром святара, размешчаныя на старажытным гарадзішчы, адзначаюцца ў інвентары 1555 г.
Архітэктура
Помнік архітэктуры сінадальнага кірунку рэтраспектыўна-рускага стылю. Пабудавана паводле кананічнай 4-часткавай схеме: размешчаныя па падоўжнай восі званіца (2 васьмерыкі на чацверыку), трапезная, кубічны храм, 5-гранная апсіда. У сілуэце будынка дамінуюць цыбулепадобныя галоўкі званіцы і 5-купалле 4-схільнага даху асноўнага аб’ёму. Тры ўваходы вырашаны арачнымі парталамі з казыркамі. У архітэктурным дэкоры выкарыстаны ліштвы лучковых аконных праёмаў, лапаткі, карніз з сухарыкамі, філёнгі.
Інтэр’ер
Пры ўваходзе хоры на аркадзе. Апсіда вылучана драўляным 4-ярусным іканастасам канца 19 ст. Абразы 18 — 19 ст.: «Хрыстос Пантакратар», «Хрыстос у пустыне», «Адзігітрыя», «Святое сямейства», «Праабражэнне», «Ражджаство Прасвятой Багародзіцы», «Серафім Сароўскі», «Спас Пантакратар», «Святы Феадосій», «Маці Божая Замілаванне» (у чаканным абкладзе, 1808).
Бэжыў
Бэжыў (Бежі́в) — вёска ў Чэрняхіўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны.
Партызаны (п’еса)
Партызаны — п'еса, К. Крапівы, якая была апублікавана і пастаўлена ў 1937 годзе.