cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гірлянда (архітэктура)
Гірля́нда, або фестон (feston, festone, ад festo — святочная гірлянда, festum — святочны) — у архітэктуры — арнамент, узор у выглядзе перапляценняў кветак і зеляніны. Часам нароўні з гэтымі элементамі могуць выкарыстоўвацца чэрапы жывёл ці маскі (т.зв. «букраній» і «маскарон» адпаведна).
Паходзіць ад старажытнарымскіх упрыгожванняў, калі лісце, кветкі або зеляніну абвязвалі стужкамі. Як дэкаратыўны элемент выкарыстоўвалася ў афармленні фасадаў будынкаў архітэктуры рэнесансу, барока і класіцызму.
QVGA
Quarter Video Graphics Array (таксама вядомы як Quarter VGA ці QVGA). Папулярны тэрмін для камп'ютарных манітораў з разрозненнем 320 × 240. QVGA дысплеі часта можна пабачыць у сотавых тэлефонах, КПК і кішэнных гульнявых прыстаўках. Часцей за ўсё яны ўжываюцца ў рэжыме «партрэт» (супрацьлеглы яму «альбомны») і згадваюцца як 240 × 320, бо дысплеі больш у вышыню, чым у шырыню. Назва атрыманая з таго факта, што колькасць пікселяў у дадзеным рэжыме уяўляе сабой 1/4 частку ад 640 × 480 — максімальнага разрознення арыгінальнага відэаадаптара IBM VGA, які стаў фактычна прамысловым стандартам у канцы 1980-х.
Тэрмін QVGA таксама ўжываецца ў лічбавым відэа ў рэжымах больш эканомнага запісу, тыповы для шматфункцыянальных прылад, такіх як лічбавыя камеры (напрыклад як Fujifilm FinePix S602) ці сотавыя тэлефоны (такія як Pantech PH-L4000V, Samsung SGH-D600). Кожны кадр ёсць выява 320 × 240 пікселяў. Для QVGA відэа тыповая хуткасць у 15 ці 30 кадраў за секунду. Рэжым QVGA датычыцца толькі ўжыванага разрознення, а не фармату відэафайлаў.
У высокіх разрозненнях «Q» прэфікс часам азначае «Quad» ці пачацвёраная распазнавальная здольнасць (напрыклад, QXGA з разрозненнем 2048 × 1536).
Мешкуці (Валожынскі раён)
Мешкуці́ (, Мешкути) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пральніцкага сельсавета.
Новы Острыў
Новы Острыў (Но́вий О́стрів) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Джозеф Скулінг
Джозеф Айзек Скулінг (Joseph Isaac Schooling; нар., Сінгапур) — сінгапурскі плывец, адзіны алімпійскі чэмпіён з Сінгапура, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2015 года, бронзавы прызёр чэмпіянату свету 2017.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1995 годзе ў Сінгапуры, у сям’і змешанага англійскага і кітайскага паходжання. Пасля заканчэння другога класа Англа-кітайскай сярэдняй школы працягнуў навучанне ў ЗША. Скончыў спартыўную школу-інтэрнат Боліс у Джэксанвіле, Фларыда, і паступіў у Тэхаскі ўніверсітэт у Осціне.
У 2011 годзе стаў чэмпіёнам Гульняў Паўднёваўсходняй Азіі. У 2012 годзе прадстаўляў сваю краіну на Алімпійскіх гульнях у Лондане, але не змог узняцца вышэй за 26-е месца. У 2013 годзе зноў стаў чэмпіёнам Гульняў Паўднёва-Усходняй Азіі. У 2014 годзе стаў сярэбраным прызёрам Гульняў Садружнасці і выйграў Азіяцкія гульні. У 2016 годзе стаў алімпійскім чэмпіёнам на гульнях у Рыа-дэ-Жанейра на дыстанцыі 100 м батэрфляем, апярэдзіўшы ў фінальным заплыве Майкла Фелпса, Чада ле Кло і Ласла Чэха, якія падзялілі другое месца.
NGC 3970
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Нябесны экватар
Нябесны экватар — плоскасць, што праходзіць цераз цэнтр нябеснай сферы перпендыкулярна восі свету. Н. э. дзеліць нябесную сферу на дзве часткі: паўночнае паўшар’е з вяршыняй у паўночным полюсе свету і паўднёвае — з вяршыняй у паўднёвым полюсе свету.
У эпоху J2000.0 нябесны экватар праходзіць праз сузор’і:
Мікалай Паўлавіч Сапега
Мікалай Паўлавіч Сапега (каля 1545 — 1 лістапада 1599) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч. Маршалак гаспадарскі (1566—1576), ваявода менскі (1576—1588), берасцейскі (1588) і віцебскі (з 1588). Быў старостам рэчыцкім (1570—1573) і аршанскім (з 1588), дзяржаўцам суражскім і веліжскім (1591—1597).
Валодаў Гальшанамі, Коднем, маёнткамі ў Берасцейскім, Лідскім, Ашмянскім паветах, на Валыні,
Біяграфія
З кодзенскай лініі магнацкага роду Сапегаў герба «Ліс», сын Паўла і Алены, дачкі князя Юрыя Іванавіча Гальшанскага-Дубравіцкага.
У 1545—1546 гадах навучаўся ў Лейпцыгскім і ў 1547—1548 гадах у універсітэтах. Як ротмістр коннай харугвы ўдзельнічаў (з 1561 года) у Інфлянцкай вайне 1558—1582 гадоў. У 1564—1568 гадах працягваў ваенную кар’еру на той жа вайне. Ва ўзнагароду за ўдзел у бітве пад Чашнікамі 26 студзеня 1566 названы маршалкам гаспадарскім. У 1576 годзе незадоўга да смерці бацькі фактычна выконваў урад ваяводы новагародскага. 9 ліпеня 1576 года кароль і вялікі князь Стэфан Баторы прызначыў яго ваяводам менскім. Пазней 3 красавіка 1588 годзе прызначаны берасцейскім «па смерці Гаўрылы Гарнастая», а 10 кастрычніка таго ж году віцебскім ваяводам «па смерці Станіслава Паца». Падпісаў акт Люблінскай уніі ў 1569 годзе. Быў паслом Жыгімонта Аўгуста да імператара Максіміліяна II, ад якога атрымаў тытул графа Свяшчэннай Рымскай імперыі і кавалера Залатога руна. Разам з Станіславам Крыцкім (паводле іншых звестак з Тышкевічам) у 1577—1578 гадах быў паслом да цара Івана Маскоўскага.
У часы безкаралеўя ў верасні 1586 быў адным з тых сенатараў, якія звярнуліся з лістом да маскоўскіх баяраў дзеля перамоў аб уніі Рэчы Паспалітай з Маскоўскім княствам. У 1587 падтрымаў кандыдатуру Жыгімонта Вазы. Падчас берасцейскага сойміку ў 1596 годзе падтрымаў імкненні Рэчы Паспалітай далучыцца да антытурэцкай лігі.
У 1580 годзе швагер Мікалая Сапегі Астафій Валовіч замовіў на іх абодвух трохгадовы кантракт з каралем на варэнне солі ў Кодні з каралеўскіх у  і. Падобныя кантракты ў 1584 годзе Мікалай атрымаў на рускія, а ў 1597 годзе зноў на. Абодва гэтыя кантракты праз год былі спыненыя з незразумелых прычынаў.
Выхаваны ў праваслаўі, знаходзіўся на працягу жыцця пад уплывам кальвінізму, не парываючы аднак цалкам з папярэдней верай. Рэшткі свайго бацькі і дзеда перанёс з у кодзенскую царкву. Збудаваў там жа за вялікі кошт прыгожы палац на месцы старога замчышча.
Пахавалі Мікалая Сапегу ў касцёле Св. Ганны ў Кодні.
Наві Бірчыці
Наві Бірчыці (Но́ві Бі́рчиці) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Эліпсоід вярчэння
Эліпсоід вярчэння (сфероід) — гэта фігура вярчэння у трохмернай прасторы, атрыманая пры вярчэнні эліпсу вакол адной з яго галоўных восяў.
Тэрмін сфероід для абазначэння двух варыянтаў эліпсоіда вярчэння увёў Архімед:
Жак-Эміль Бланш
Жак-Эміль Бланш (Jacques-Émile Blanche;,  — , Афранвіль, Францыя) — французскі мастак і пісьменнік.
Эліпсоід вярчэння
"… мы мяркуем наступнае: калі эліпс пры захаванні нерухомай большай восі паварочваецца, вяртаючыся ў зыходнае становішча, то ахопленая ім фігура будзе называцца выцягнутым сфероідам (παραμακες σφαιροιδες). Калі эліпс паварочваецца пры захаванні ў нерухомасці малой восі і вяртаецца назад, ахопленая ім фігура будзе называцца пляскатым сфероідам (επιπλατυ σφαιροιδες) ".
Эліпсоід вярчэння з’яўляецца прыватным выпадкам эліпсоіду, дзве з трох паўвосяў якога маюць аднолькавую даўжыню (a_x=a_y=a):
У прыватным выпадку, калі ўсе тры паўвосі роўныя, зыходны эліпс ўяўляе сабой акружнасць, а эліпсоід вярчэння выраджаецца ў сферу.
Жак-Эміль Бланш
Біяграфія і творчасць
Жак-Эміль Бланш быў сынам вядомага псіхіятра Эміля Антуана Бланша. Выхоўваўся ў доме прынцэсы дэ Ламбаль. Гэты дом заўсёды захоўваў атмасферу элегантнасці і вытанчанасці XVIII стагоддзя і аказаў уплыў на яго густы і на яго працу. За выключэннем некалькіх урокаў з Анры Жэрвэ і Фернанам Умберам, Бланш не атрымаў афіцыйнай адукацыі і можа разглядацца як мастак-самавучка. У пачатку кар’еры яго падтрымлівалі мастакі Фантэн-Латур і Манэ. Жак-Эміль Бланш быў папулярным жывапісцам у артыстычных, інтэлектуальных і буржуазных колах у канцы XIX-га стагоддзя. Яго палотны, напісаныя ў цудоўную эпоху і ў бурныя дваццатыя, з’яўляюцца хуткім і пахвальным адлюстраваннем навакольнага свету. Нягледзячы на ​​тое, што многія яго працы напісаны ў бліскучай тэхніцы, некаторым творам не хапае арыгінальнасці. Мяккія мазкі і прыглушаная каляровая гама яго партрэтаў нагадвае Эдуара Манэ і англійскіх мастакоў XVIII стагоддзя, асабліва Томаса Гейнсбара.
Бланш адчуваў моцны ўплыў сучаснікаў: Джэймса Цісо і Джона Сінгера Сарджэнта. Найбольш удалымі з яго работ з’яўляюцца невялікія эцюды, напрыклад «Галава маладой дзяўчыны». У 1880—1890 гадах мастак напісаў некалькі пастэляў высокай якасці, пра што сведчыць партрэт паэта Жоржа дэ Порта-Рыш. Яскравым прыкладам творчасці Бланша з’яўляюцца партрэты яго бацькі, паэта П’ера Луіса, мастака Фрыца Таўлава і яго дзяцей, Обры Бёрдслі і Іветы Гільбер. Бланш таксама напісаў партрэты Марселя Пруста, Малармэ, Андрэ Жыда, Макса Жакоба, Чарльза Кондэра, Джэймса Джойса, Вірджыніі Вульф, Ганны дэ Ноай, Ігара Стравінскага, Вацлава Ніжынскага і многіх іншых.
Жак-Эміль Бланш выстаўляўся ў Салоне з 1882 па 1889 год і ў Нацыянальным таварыстве прыгожых мастацтваў з 1890 года. З вялікім поспехам Бланш наведваў Лондан кожны год з 1884 года. Яго брытанскімі заступніцамі былі місіс Сакстан Нобл і Ваялет Манерс, герцагіня Ратленд. Хоць ён і пасварыўся са сваім апекуном Раберам, графам дэ Мантэск’ю, у 1889 годзе, ён заставаўся часткай сацыяльнага і культурнага жыцця Парыжа. Жак-Эміль Бланш наведваў салон Жэнеўевы Алеві і быў знаёмы са знакамітымі музыкамі, пісьменнікамі і мастакам таго часу: Дэбюсі, Стравінскім, Прустам, Жыдам, Марыякам, Дэга і Рэнуарам. Ён быў таксама сябрам сюррэалістаў і дада, сярод якіх Жак Рыго, Рэнэ Крэвель і Жан Както. Ён быў абраны членам Акадэміі прыгожых мастацтваў у 1935 годзе.
Жанна Генадзеўна Грак
Жанна Генадзеўна Грак — беларуская мастачка і скульптарка. Жыве і працуе ў Дзюсельдорфе.
Біяграфія
Скончыла Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцыі выяўленчым мастацтве імя Ахрэмчыка.
З 1999 па 2000 год навучалася ў Акадэміі мастацтваў Геррыта Рытвельда ў Амстэрдаме.
З 2004 па 2006 год навучалася ў Мастацкай акадэміі Дзюсельдорфа.
З 2005 года з’яўляецца часткай арт-групы «Revision».
Зараз і працуе ў Дзюсельдорфе, Германія.
Узнагароды
У 1998 годзе атрымала Рэспубліканскую прэмію маладога мастацтва, Мінск, Беларусь.
У 2005 годзе атрымала Lovells Art Prize (Дзюсельдорф, Германія) за працу “Трансформер”, якая сёння знаходзіцца ў калекцыі Музея сучаснага мастацтва ў Мінску.
Нікуліна (Хіславіцкі раён)
Нікуліна (Никулино) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Яўген Аляксандравіч Бяласін
Яўге́н Бяласін (, Грынявічы —, ) — беларускі германіст, перакладчык, журналіст.
Біяграфія
Яўген Аляксандравіч Бяласін нарадзіўся 9 чэрвеня 1954 года ў вёсцы Грынявічы Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці БССР. Скончыў Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут замежных моў (1975 год). Працаваў у Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце (1979—2001). Першы выкладчык факультэту замежных моў Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта (1994). У 1990-я — 2000-я гады быў дырэктарам Брэсцкага філіяла Беларускага гуманітарнага адукацыйна-культурнага Цэнтра. У 2001 годзе атрымаў забарону на прафесію. З гэтага часу — германіст, журналіст, літаратар.
Як перакладчык з нямецкай мовы згадваецца ў Беларускай энцыклапедыі. Перакладаў таксама з англійскай, польскай моў і з розных моў на нямецкую.
Памёр вечарам 10 сакавіка пасля ўскладненняў, выкліканых каранавірусам.
Аляксандр Паўлавіч Стагорскі
Аляксандр Паўлавіч Стаго́рскі (сапраўднае прозвішча — Пяцігорскі; Александр Павлович Стогорский;  — ) — савецкі віяланчэліст і музычны педагог. Прафесар (1961).
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Екацярынаслаў (сучасны Дніпро). У 1934 годзе скончыў Маскоўскую кансерваторыю па класу віяланчэлі М. І. Ямпольскага і ў 1936 годзе аспірантуру пад яго кіраўніцтвам. У 1934—1941 гадах быў салістам Маскоўскай філармоніі, і ў 1934—1948 гадах — салістам Гастрольбюро. У 1936—1941 гадах асістэнт (з 1941 года дацэнт) Маскоўскай кансерваторыі. У 1941—1943 гадах выкладаў ва Уральскай кансерваторыі, у 1946—1954 гадах — у Горкаўскай кансерваторыі, у 1954—1962 гадах — у Беларускай кансерваторыі. У 1963—1984 гадах прафесар Маскоўскага музычна-педагагічнага інстытута імя Гнесіных.
Гастрыт
Гастрыт (gastritis, ад γαστήρ (gaster) «страўнік» + -itis запаленчыя альбо запаленча-дыстрафічныя змены слізістай абалонкі) — запаленчае захворванне слізістай абалонкі страўніка. Развіццё гастрыта абумоўлена экзагеннымі (доўгае парушэнне харчавання, пераяданне, аднастайнае харчаванне, злоўжыванне алкаголем, нікацінам і розныя іншыя інтаксікацыі і інфекцыі) і эндагеннымі (функцыянальныя парушэнні нервовай сістэмы, нервова-рэфлекторнае ўздзеянне з розных пашкоджаных органаў - кішэчніка, жоўцевага пузыра і інш.) фактарамі. У залежнасці ад характару, інтэнсіўнасці і працягласці дзеяння раздражняльніка, які выклікаў гастрыт, а таксама супраціўляльнасці арганізму, паўтаральнасці рэцыдываў вызначаецца форма гастрыта. Адрозніваюць гастрыт востры і хранічны, ачаговы і дыфузны, з падвышанай або паніжанай кіслотнасцю, гіпертрафічны, атрафічны, эразіўны, паліпозны.
Востры гастрыт
Востры гастрыт развіваецца ў выніку пераядання, прыёму тлустай, вострай, занадта халоднай ці залішне гарачай ежы, злоўжывання алкаголем, атручвання шчолачамі або кіслотамі, прыёму ўнутр раздражняльных лекаў; востры гастрыт могуць выклікаць і некаторыя мікробы (стрэптакокі, стафілакокі, сальманелы і інш.), якія трапілі ў арганізм з недабраякаснай ежай. Часам гастрыт развіваецца з прычыны самаатручвання арганізма, напрыклад пры ўрэміі, а таксама пры індывідуальнай непераноснасці (гл. алергія) некаторых харчовых прадуктаў (рыба, ракі, крабы, суніцы, яйкі і інш.) Востры гастрыт звычайна пачынаецца бурна, праяўляецца непрыемным адчуваннем у жываце, пякоткай і цяжарам у падуздушнай вобласці, галаўным болем, стратай апетыту, млоснасцю, адрыжкай, часта паўтаральнымі ванітамі (часам з жоўцю і сліззю), якая прыносіць часовае палягчэнне, у некаторых выпадках - смага, дрыжыкі, ліхаманка. Пры пераходзе запалення на кішэчнік з'яўляюцца востры колікападобны боль, буркатанне ў жываце, паносы. Захворванне працягваецца 3-5 дзён і канчаецца, як правіла, выздараўленнем. Магчымыя рэцыдывы.
Хранічны гастрыт
Хранічны гастрыт характарызуецца хранічным запаленчым працэсам слізістай абалонкі страўніка з паступовым развіццём яе атрафіі. Хранічны гастрыт развіваецца або ў выніку часта паўтаральнага, вострага гастрыта, або пры працяглым дзеянні на арганізм тых жа прычын, якія выклікаюць востры гастрыт. Нярэдка прычынай хранічнага гастрыта з'яўляюцца хранічныя захворванні (сухоты, гепатыт, карыес зубоў і інш), разлад функцыі цэнтральнай нервовай сістэмы, парушэнні абмену рэчываў; гастрыт могуць выклікаць і некаторыя прафесійныя шкоднасці (праца ў мылаварных і гарачых цэхах, на свячных і маргарынавых заводах, заглынанне металічнага, баваўнянага і вугальнага пылу), а таксама працяглы прыём некаторых лекаў. Хранічны гастрыт можа працякаць з сакраторнай недастатковасцю, з нармальнай і з падвышанай сакрэцыяй страўнікавага соку. Пры гастрыце з паніжанай сакрэцыяй хворых турбуе дрэнны апетыт, непрыемны вязкі або металічны смак у роце, адрыжка паветрам або тухлым яйкам, млоснасць, адчуванне цяжару ў падуздушнай вобласці, зрэдку бываюць ваніты, якія ўзнікаюць адразу пасля прыёму ежы. Рэзкі боль з'яўляюцца пры ўцягванні ў працэс кішэчніка. Хранічны гастрыт з нармальнай і падвышанай сакрэцыяй пачынаецца ў людзей у маладым узросце. Праяўляецца болямі і цяжарам у падуздушнай вобласці, пякоткай, кіслай адрыжкай, пачуццём ціску і распірання, якія ўзнікаюць звычайна праз 2-3 гадзіны пасля ежы. Пасля прыёму ежы боль праходзіць.
Лячэнне і прафілактыка
Ліквідацыя прычын, якія выклікалі востры гастрыт, рэгуляванне функцыі цэнтральнай нервовай сістэмы, лячэнне захворванняў, якія падтрымліваюць парушэнні з боку страўніка, ліквідацыя інфекцыйных, септычных ачагоў, санацыя рота і ліквідацыю прафесійных шкоднасцей.
Project Gutenberg
Project Gutenberg, праект «Гутэнберг» — грамадскі праект па аблічбоўцы розных твораў сусветнай літаратуры. Заснаваны ў 1971 годзе, лічыцца найстарэйшай электроннай бібліятэкай. Большасць тэкстаў з’яўляюцца грамадскім набыткам.
Тэксты даступны як у выглядзе тэкставага файла, так і ў фарматах PDF, EPUB, MOBI. Мова большасці тэкстаў — англійская. З іншых моў часцей за ўсё прадстаўлены французская, нямецкая, фінская. Таксама ёсць тэксты на рускай і каталонскай мовах, на санскрыце і інш.
Праект атрымаў сваю назву ад Іагана Гутэнберга, нямецкага выдаўца, які ў 1439 годзе выпусціў першы еўрапейскі друкаваны станок.
Гісторыя
У 1971 годзе Майкл Харт, студэнт Ілінойскага ўніверсітэта, атрымаў доступ да сервера Xerox Sigma V і захацеў перавесці ў лічбавы від Дэкларацыю незалежнасці ЗША. Знаёмыя аператары дазволілі яму завесці рахунак з неабмежаванай колькасцю камп’ютарнага часу; яго кошт у той час па розных ацэнках складала 100 000 або 100 000 000 долараў. Першапачаткова Харт збіраўся выкарыстаць гэты рахунак, каб зрабіць даступнымі 10 тысяч самых запатрабаваных кніг таго часу. Тады і з’явілася ідэя праекта.
Да 2005 года калекцыя, сабраная ў рамках праекта, налічвала 17 000 тэкстаў. У снежні 2016 года на сайце было паказана, што для бясплатнай загрузкі даступна больш 53 000 дакументаў. Па стане на 20 мая 2020 года ў калекцыі 62 108 бясплатных электронных кніг.
Ласла Чэх
Сын венгерскага плыўца Ласла Чэха-старэйшага (нар. 1952), удзельніка Алімпійскіх гульняў 1968 і 1972 гадоў.
Паўночна-Заходні фронт
Паўночна—Заходні фронт (ПЗФ):
Навасілкы-Гастынні
Навасілкы-Гастынні (Новосілки-Гостинні) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Гродзенскі філіял НАН Беларусі
Гродзенскі філіял Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі ― былы рэгіянальны філіял Акадэміі навук, створаны паводле рашэння Агульнага сходу НАН Беларусі 16 красавіка 2002 года для развіцця і каардынацыі навукі ў Гродзенскай вобласці. Расфарміраваны.
NGC 5169
NGC 5169 (іншыя абазначэнні — UGC 8465, MCG 8-25-4, ZWG 246.2, PGC 47231) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шаўляйскі дзяржаўны каледж
Шаўляйскі дзяржаўны каледж (Šiaulių valstybinė kolegija) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая ажыццяўляе рэалізацыю прафесійных навучальных праграм неўніверсітэцкага ўзроўню. Сядзіба ўстановы знаходзіцца ў Шаўляі.
Тадахіко Уэда
(上田 忠彦; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1970—1971 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Пагірці
Пагірці (Погі́рці) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Кіеўскі хрысціянскі ўніверсітэт
Кіеўскі хрысціянскі ўніверсітэт — украінская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова тэалагічнага профілю, якая мае статус універсітэта і знаходзіцца ў Кіеве. Заснавальнікам універсітэта з’яўляецца Усеўкраінскі саюз аб’яднанняў евангельскіх хрысціян-баптыстаў.
Гісторыя
Гісторыя навучальнай установы пачалася ў кастрычніку 1992 года, калі місіянерская арганізацыя PRO Mission Inc. (ЗША) атрымала запрашэнне арганізаваць факультэт тэалогіі ў расійскай Акадэміі сучасных ведаў. У лютым 1993 года, пасля чатырох месяцаў падрыхтоўкі, на базе акадэміі быў адкрыты Расійска-амерыканскі хрысціянскі інстытут. Сярод першых студэнтаў былі выхадцы не толькі з Расіі, але і з Украіны і іншых краін СНД. Праз два гады, у 1995 годзе, па запрашэнні старшыні Усеўкраінскага саюза аб’яднанняў евангельскіх хрысціян-баптыстаў Г. І. Каменданта інстытут быў пераведзены ў Кіеў і атрымаў назву «Украінска-амерыканскі хрысціянскі ўніверсітэт». У верасні 1997 года ўстанова атрымала дзяржаўную рэгістрацыю і назву, стаўшы Кіеўскім хрысціянскім універсітэтам, заснавальнікам якога з’яўляецца Усеўкраінскі саюз аб’яднанняў евангельскіх хрысціян-баптыстаў. У 1999 годзе ўніверсітэт пераехаў на новае месца — у раён прамысловай забудовы на левым беразе Дняпра ў Кіеве, дзе набыў і рэканструяваў тры будынкі. Гэта дало магчымасць павялічыць колькасць студэнтаў. Так, у 2001 годзе ва ўстанове навучалася 75 студэнтаў на стацыянарных праграмах. Тады ж пачалося планаванне будаўніцтва новага вучэбна-адміністрацыйнага будынка. Магчымасці тэрыторыі дазвалялі размясціць каля 200 студэнтаў стацыянарнай формы навучання пры наяўнасці новага вучэбна-адміністрацыйнага будынка. У 1999 годзе ўніверсітэт пачаў працэс акрэдытацыі трох праграм, які быў паспяхова завершаны ў кастрычніку 2003 года.
Белы дом
Белы дом (the White House) — афіцыйная рэзідэнцыя прэзідэнта ЗША, размешчаная ў Вашынгтоне (акруга Калумбія) па адрасе: Пенсільванія-авеню, 1600 (англ.: 1600, Pennsylvania Avenue).
Белы дом быў афіцыйнай рэзідэнцыяй ўсіх прэзідэнтаў ЗША, за выключэннем Джорджа Вашынгтона, які займаў гэты пост з 1789 па 1797 г. На момант завяршэння будаўніцтва Белага дома ў 1800 годзе Прэзідэнтам краіны з’яўляўся Джон Адамс. У жніўні 1814 Белы дом быў спалены брытанцамі, пасля чаго рэканструяваны і адноўлены.
Ён уяўляе сабой асабняк у паладыянскім стылі (архітэктар Джэймс Хобан). Будаўніцтва пачалося ў 1792, скончылася 1 лістапада 1800 года. У гэты ж дзень першым яго гаспадаром стаў другі прэзідэнт ЗША Джон Адамс.
У Белым доме шэсць паверхаў: два цокальныя, два для афіцыйных прыёмаў і два для сям’і Прэзідэнта. Наведвальнікі, якія прыходзяць у Белы дом на экскурсію, маюць магчымасць убачыць самыя прыгожыя і гістарычныя памяшканні, у тым ліку Усходні пакой, Зялёны пакой, Блакітны пакой, Чырвоны пакой і Сталовую для афіцыйных мерапрыемстваў. Гэтыя памяшканні выкарыстоўваюцца Прэзідэнтам і Першай лэдзі для прыёму гасцей і кіраўнікоў з іншых краін. У Авальным кабінеце Прэзідэнт ажыццяўляе сваю дзейнасць па кіраванню краінай — падпісвае законапраекты і ўрадавыя распараджэнні і сустракаецца са сваімі супрацоўнікамі, наведвальнікамі і гасцямі.
Нью-Ёркскі дзяржаўны ўніверсітэт у Платсберзе
Нью-Ёркскі дзяржаўны ўніверсітэт у Платсберзе (State University of New York at Plattsburgh) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, якая месціцца ў горадзе Платсберг, штат Нью-Ёрк, ЗША.
Уваходзіць у сістэму Нью-Ёркскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Валюнтарызм
Валюнтарызм (ад voluntas - воля) — 1) ідэалістычны кірунак у філасофіі, які абвяшчае першаасновай быцця волю і тлумачыць яе як сляпую сілу. На гэтай аснове адмаўляюцца аб'ектыўныя законы развіцця прыроды, грамадства і прапаведуецца культ «выбітных асоб». 2) Сацыяльна-палітычная практыка, якая ігнаруе аб'ектыўныя заканамернасці гістарычнага працэсу і кіруецца суб'ектыўнымі жаданнямі і адвольнымі рашэннямі асоб, што яе ажыццяўляюць. Прыхільнікі валюнтарызму перабольшваюць ролю валявога, стыхійнага пачатку ў жыцці чалавека і грамадства. Палітычны працэс яны трактуюць як адвольны, перарывісты і недаступны розуму. Асноўную ўвагу акцэнтуюць не на праграмах, а на прамых дзеяннях, адвольных рашэннях, часта на бессэнсоўным палітычным ціску. У палітыцы вынікам валюнтарызму найчасцей бывае аўтарытарызм або таталітарызм, звышрэвалюцыйнасць або анархізм. Як філасофскі кірунак валюнтарызм узнік у 19 ст. Найбольш вядомыя яго прадстаўнікі - А.Шапенгаўэр (сцвярджаў, што ў аснове ўсіх з'яў ляжыць нічым не абумоўленая «сусветная воля»), Ф.Ніцшэ (надаў валюнтарызму агрэсіўны характар, рухальнай сілай гісторыі абвясціў «волю да ўлады» і «культ сілы»), Э.Гартман. Погляды гэтых філосафаў з'явіліся адной з галоўных ідэйных крыніц фашызму.
Атыля Янджэйчак
Атыля (Атылія) Янджэйчак (польск. Otylia Jędrzejczak, нар. ) — польская плыўчыха, алімпійская чэмпіёнка, двухразовая чэмпіёнка свету, шматразовая чэмпіёнка Еўропы. Тройчы запар (2004—2006) прызнавалася найлепшай спартсменкай года ў Польшчы (як сярод жанчын, так і сярод мужчын).
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Руда Слёнска. У 6 гадоў бацькі аддалі яе на заняткі плаваннем, каб выправіць скрыўленне пазваночніка, якое было ў яе. Спачатку яна ненавідзела плаваць, але яе стаўленне змянілася пасля таго, як у 8 гадоў яна выйграла свой першы медаль у Германіі.
Сур’езна занялася плаваннем у інстытуце. Выйграныя на чэмпіянатах Еўропы бронзавы медаль у 1999 годзе і залаты — у 2000 годзе адкрылі ёй дарогу да алімпійскай кар’еры. На Алімпіядзе-2000 яна была толькі 5-й на дыстанцыі 200 м батэрфляем, аднак на Алімпіядзе-2004 заваявала два сярэбраныя (100 м батэрфляем і 400 м вольным стылем) і адзін залаты (200 м батэрфляем). Яшчэ да Алімпіяды спартсменка заявіла, што калі выйграе «золата», то прадасць медаль з аўкцыёну і пусціць выручаныя грошы на дапамогу дзецям, якія пакутуюць ад лейкеміі, і яна стрымала слова: 19 снежня 2004 года медаль быў прададзены за 257 550 злотых (82 437 долараў ЗША па тагачасным курсе), а грошы — перададзены Анкалагічнай і гематалагічнай клініцы пры Уроцлаўскай дзіцячай бальніцы.
У 2003 і 2005 гадах яна таксама заваявала залатыя медалі чэмпіянатаў свету на дыстанцыі 200 м батэрфляем, а ў 2005 годзе выйграла тры залатыя медалі на летняй універсіядзе ў Ізміры.
Эльяш Міхал Рымвід
Біяграфічныя звесткі
Суддзя гродскі лідскі (1668—1671), у 1669 годзе сярод іншых паслоў ад Лідскага павета засведчыў абранне польскага караля і вялікага князя літоўскага Міхала Карыбута. Падстараста лідскі (1671—1682), падстолі лідскі (1678—1683), сурагатар гродскі віленскі (1682), падкаморы лідскі (1683—1690). З падымнага рэестра Віленскага ваяводства 1690 года вядома, што Эліяш Міхал Рымвід меў 100 дымоў, таксама валодаў Навадворскім староствам — 114 дымоў у 1667 годзе, 92 дымы ў 1690 годзе. Маршалак лідскі з 1690 года.
Сям’я
Быў жанаты з Крысцінай Гружэўскай, дачкой, падкаморага жамойцкага. Пасля смерці Эліяша Міхала Рымвіда яго сын Ян Рымвід 22 снежня 1702 года спадкаваў пасля бацькі «двор у горадзе Лідзе на вуліцы, якая з Рынка на Каменку ідзе, з агароднікамі там жа жывучымі» і прадаў яго Францішку Масевічу, маршалку лідскаму. Потым усе звесткі пра гэты род знікаюць.
NGC 3969
NGC 3969 (іншыя абазначэнні — ESO 572-17, MCG -3-30-20, PGC 37396) — галактыка ў сузор’і Чаша.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
П’янавычы
П’янавычы (П'я́новичі) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Вускрам’е
Ву́скрам’е (, Ускромье) — вёска ў Беларусі, у Докшыцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Бягомльскага сельсавета.
Інгушэція
Інгушэ́ція (Республика Ингушетия; ГӀалгӀай Мохк) — суб’ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на Паўночным Каўказе. Мяжуе з Чачнёй, Паўночнай Асеціяй і Грузіяй.
Інгушэція не мяжуе з Кабардзіна-Балкарыяй, нягледзячы на тое, што наяўнасць такой мяжы адзначана на афіцыйных сайтах абедзвюх рэспублік. Інгушэцію ад КБР аддзяляе вельмі вузкая паласа зямлі, на якой знаходзіцца паселішча з асяцінскай назвай Хурыкау («Сонечнае сяло») пераважна населенае інгушамі. Хоць сітуацыя з гэтым пярэсмыкам няпростая, фармальна і юрыдычна ён адносіцца да Паўночнай Асеціі. Паміж Паўночнай Асеціяй і Інгушэціяй існуе тэрытарыяльная спрэчка — Інгушэція аспрэчвае частку Прыгараднага раёна Паўночнай Асеціі на ўсход ад Уладзікаўказа. Па тэрыторыі Інгушэція — самы маленькі рэгіён Расіі (не ўлічваючы гарадоў федэральнага падначалення Масквы і Санкт-Пецярбурга).
Інгушэція размешчаная на паўночных схілах перадгор’я Вялікага Каўказскага хрыбта, у цэнтральнай яго частцы. Назва рэспублікі паходзіць ад рускага наймення карэннага насельніцтва (інгушы — верагодня, ад назвы сяла Ангушт). Саманазва народа — «галагай».
Гісторыя
Інгушэція ўвайшла ў склад Расійскай імперыі ў 1810 годзе. У 1860 годзе па ўказе імператара Аляксандра II ва ўсходняй частцы Паўночнага Каўказа была створана Церская вобласць, у склад якой увайшлі Чачэнская, Ічкерыйская, Інгушская і Нагорная акругі.
Пасля ўсталявання Савецкай улады, у сакавіку 1920, Церская вобласць была расфармавана, а Чачэнская (аб’яднаная з Ічкерыйскай) і Інгушская (аб’яднаная з Нагорнай) акругі сталі самастойнымі тэрытарыяльнымі ўтварэннямі. 20 студзеня 1921 года, Чачня і Інгушэція разам з Карачаева-Чаркесіяй, Кабардзіна-Балкарыяй і Паўночнай Асеціяй увайшлі ў зноў створаную Горскую АССР. 7 лістапада 1924 года Горская АССР была ліквідаваная, у сувязі з чым была ўтворана Інгушская АА у складзе РСФСР.
15 студзеня 1934 была створана Чачэна-Інгушская аўтаномная вобласць, якая 5 снежня 1936 года стала Чачэна-Інгушскай АССР (ЧІАССР). У лютым 1944 года ў сувязі з дэпартацыяй чачэнцаў і інгушоў аўтаномія была расфармаваная, пры гэтым Інгушэція ўвайшла ў Паўночна-Асяцінскую АССР у якасці Назранскага раёна.
9 студзеня 1957 з вяртаннем дэпартаваных жыхароў Чачэна-Інгушская АССР была адноўлена (пры гэтым Прыгарадны раён, які да гэтага часу ўжо засялілі асяціны, быў уключаны ў склад Паўночнай Асеціі). 15 мая 1991 года ЧІАССР пераназвана ў Чачэна-Інгушскую Рэспубліку. 1 кастрычніка 1991 года рашэннем Вярхоўнага Савета РСФСР Чачэна-Інгушская Рэспубліка была падзеленая на Чачэнскую і Інгушскую Рэспублікі. У склад рэспублікі ўвайшлі тры адміністрацыйных раёна былой Чачэна-Інгушэціі: Сунжанcкі, Малгабекскі і Назранскі. Сталіцай абраны былы раённы цэнтр Назрань. Будуецца новая сталіца — горад Магас.
Адміністрацыйны падзел
Рэспубліка падзяляецца на 4 раёны:
У Інгушэціі 4 горада: Магас (сталіца рэспублікі), Назрань, Малгабек, Карабулак. На тэрыторыі рэспублікі знаходзіцца самы вялікі ў Расіі па колькасці жыхароў сельскі населены пункт — станіца Арджанікідзаўская (65,5 тысяч чалавек), а таксама самы маленькі ў Расіі горад — Магас (301 чалавек).
Серавале-Скрывія
Серавале-Скрывія (Serravalle Scrivia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 6209 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 388 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 15069. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марцін Турскі.
Фігура вярчэння
Паверхня вярчэння — паверхня утвораная пры вярчэнні вакол прамой (восі паверхні) адвольнай лініі (прамой плоскай або прасторавай крывой). Напрыклад, калі прамая перасякае вось вярчэння, то пры яе вярчэнні атрымаецца канічная паверхня, калі раўналежная восі — цыліндрычная, калі скрыжоўваюцца з воссю — аднаполасцевая гіпербалоід вярчэння. Адна і тая ж паверхня можа быць атрымана вярчэннем самых разнастайных крывых.
З'яўляецца аб'ектам вывучэння ў матэматычным аналізе, аналітычнай і начартальнай геаметрыі.
Ганна Аляксандраўна Лягчылава
Ганна Аляксандраўна Лягчылава (нар., , Беларуская ССР) — расійская і беларуская актрыса тэатра і кіно, кінарэжысёр і сцэнарыст.
Біяграфія
Ганна Лягчылава нарадзілася 22 снежня 1969 года ў Мінску, у сям'і паэта-песенніка Аляксандра Кузьміча Лягчылава. Маці - эканаміст. Бацькі развяліся, калі Ганне было шэсць гадоў і нарадзіўся яе малодшы брат, якому яна стала і нянькай, і выхавальніцай. У школьныя гады вучылася ў мастацкай школе.
У 1991 годзе скончыла тэатральны факультэт Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў у Мінску і пачала працаваць у тэатры. Першыя ролі ў кіно таксама сыграла ў родным горадзе, здымалася ў розных беларускіх фільмах.
Першай сапраўднай кінаработай Ганны Лягчылавай, па яе ўласным прызнанні, можна лічыць музычна-камедыйную меладраму Дзмітрыя Астрахана «Скрыжаванне» (1998), у якой яна знялася разам з Леанідам Ярмольнікам. Роля Алены Марозавай (Лялі) прынесла актрысе шырокую вядомасць.
У 1999 годзе, ва ўзросце амаль трыццаці гадоў, яна прыехала ў Маскву, дзе паступіла на Вышэйшыя курсы сцэнарыстаў і рэжысёраў (ВКСР) (майстэрня рэжысуры ігравога фільма Уладзіміра Іванавіча Хаціненкі, Паўла Канстанцінавіча Фіна, Уладзіміра Аляксеевіча Фенчанкі 2000 годзе.
Іграе ў спектаклях Маскоўскага драматычнага тэатра імя А. С. Пушкіна з 2000 года, калі рэжысёр Дзмітрый Астрахан запрасіў яе на ролю Ірыны ў сваім спектаклі «Падарожнікі ў ночы» паводле п'есы Алега Данілава, прэм'ера якога адбылася 26 студзеня 2001 года. Наступнай прыкметнай працай актрысы ў тэатры стала роля Зінаіды Кашкінай у пастаноўцы Ігара Бочкіна «Мінулым летам у Чулімску» (2006) паводле аднайменнай п'есы Аляксандра Вампілава.
Вядомыя асобы Роўна
Вядомыя ўраджэнцы Роўна:
Клайпедскі дзяржаўны каледж
Клайпедскі дзяржаўны каледж (Klaipėdos valstybinė kolegija) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая ажыццяўляе рэалізацыю прафесійных навучальных праграм неўніверсітэцкага ўзроўню. Сядзіба ўстановы знаходзіцца ў Клайпедзе.
Арэхаўка (Хіславіцкі раён)
Арэхаўка (Ореховка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Арэхаўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Арэхаўку не вярнулі БССР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Раліўка
Раліўка (Ра́лівка) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Жоржы Фернанду Бранку ды Сампаю
Біяграфія
Нарадзіўся 18 верасня 1939 года ў Лісабоне.
Скончыў юрыдычны факультэт Лісабонскага ўніверсітэта ў 1961 годзе. З 1978 — сябра сацыялістычнай партыі Партугаліі, старшыня партыі з 1989 па 1991. У 1979—1984 — член Еўрапейскай камісіі па правах чалавека. У 1989—1995 — мэр Лісабона.
Па заканчэнні другога прэзідэнцкага тэрміна ў маі 2006 года Бранку ды Сампаю быў прызначаны спецыяльным прадстаўніком Генеральнага Сакратара ААН па глабальным плане барацьбы з туберкулёзам.
У 2005 годзе прымаў удзел у Лісабонскім паўмарафоне. Жанаты, мае дваіх дзяцей.
Памёр 10 верасня 2021 года ў Аэйрашы.
NGC 5170
NGC 5170 (іншыя абазначэнні — MCG −3-34-84, IRAS13271-1742, UGCA 360, PGC 47394, ESO 576-65, FGC 1626, PGC 47396) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жанна Васільеўна Гарадзецкая
Жанна Васільеўна Гарадзецкая (нар., Віцебск, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за моладзевую зборную і зборную Беларусі.
Біяграфія
З 2004 па 2010 год выступала ў расійскай Прэм’ер-лізе за «Надзею» з Арэнбурга. У 2011 годзе вярнулася ў Беларусь і падпісала кантракт з клубам «Мінск-2006». Да 2015 года выступала за сталічную каманду. У лютым 2017 года падпісала кантракт з літоўскім клубам «Шаўляй».
Ойцінава
О́йцінава (, Ойтиново) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Івянецкага сельсавета.
У 1940—1959 гадах вёска ўваходзіла ў склад Станюшкаўскага сельсавета, у 1959—1962 гадах — у склад Пральніцкага сельсавета. 5 мая 1962 года вёска перададзена з Пральніцкага сельсавета ў Волменскі сельсавет. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Пральніцкага сельсавета.
Чэбаксары
Чэбаксары (Чебоксары, Шупашкар) — горад (з 1781 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чувашыі. Насельніцтва 441,0 тыс. чал. (2005). Заснаваны ў 1469 годзе.
Асноўная частка горада размешчаная на правым беразе ракі Волга паміж гарадамі Ніжні Ноўгарад і Казань.
Эканоміка горада характарызуецца, у першую чаргу, развітой прамысловасцю. Кіроўныя галіны: электра-энерга абсталяванне, машынабудаванне і харчовая прамысловасць.
У горадзе размешчаны Чувашскі дзяржаўны тэатр оперы і балета.
Замак Шамбор
Будаўніцтва вялося паміж 1519 і 1547 гадамі на выгіне ракі Касон (Cosson) — невялікага прытоку ракі Беўрон (Beuvron), якая ўпадае ў Луару, прыблізна за 6 км ад левага берага Луары і за 14 км на ўсход ад Блуа ў французскім дэпартаменце Луар і Шэр.
У кіно
Замак Шамбор стаў дэкарацыяй пры здымках музычнага фільма «Асліная шкура» рэж. Жака Дзёмі ў 1970 г.
Раздзільнэ
Раздзільнэ (Роздільне) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Іосіф Самуілавіч Канцэпольскі
Іосіф Самуілавіч Канцэпольскі (Канцепольский Иосиф Самуилович;,  — , ) — савецкі вучоны ў галіне хіміі. Доктар хімічных навук (1960), прафесар (1967). Член-карэспандэнт Акадэміі навук Узбекскай ССР (1968).
Біяграфія
Скончыў хімічнае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта Сярэднеазіяцкага ўніверсітэта ў 1930 годзе. У 1930—1941 гадах загадчык лабараторыі звязальных рэчываў Навукова-даследчага інстытута мясцовай прамысловасці. Адначасова ў 1940—1948 гадах загадчык кафедры тэхналогіі сілікатаў Сярэднеазіяцкага індустрыяльнага інстытута. У 1943—1975 гадах загадчык лабараторыі хіміі сілікатаў Інстытута хіміі Акадэміі навук Узбекскай ССР.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы звязаны з тэхналогіяй вытворчасці звязальных матэрыялаў, гідраўлічнага цвярдзення (цэментаў) з рознага сыравіны, з даследаваннем па інтэнсіфікацыі прамысловай вытворчасці цэменту, са стварэннем новых відаў цэментаў на мясцовым сыравіну — даламіт-цэменту, лёсавага, гліеж-портландцэмента, вытворчасць якога ўпершыню ў свеце было пачата ў 1939 на Кувасайском цэментным заводзе. Развіў ўяўленне пра ролю гліністых дабавак у працэсах цвярдзення і карозіі портландцэмента. Вёў працы па павышэнню хімічнай стойкасці цэментаў, выкарыстанні сульфатаўстойлівых цэментаў ў вытворчасці дрэнажных труб для засоленых раёнаў.
Аўтар больш за 100 навуковых прац.
Сярод апублікаванага:
Катэноід
Катэноід — паверхня, якая ўтвараецца кручэннем ланцужной лініі
Таксама катэноід можна задаць і з дапамогай параметрычных каардынат: где — гіпербалічны косінус.
Адкрыў катэноід Леанард Эйлер у 1744 годзе. Само слова катэноід утворана ад лацінскага catena - ланцуг і грэчаскага éidos - выгляд.
Садкавычы
Садкавычы (Са́дковичі) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Навадвор’е
Назву Навадво́р'е маюць:
Сэііці Сакія
(崎谷 誠一; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1971—1972 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Аляксандр Міхайлавіч Лук’янаў
Аляксандр Міхайлавіч Лук’янаў (нар., ) — беларускі дэрматавенеролаг. Доктар медыцынскіх навук, прафесар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і вайскоўца. Вучыўся ў Петразаводскім і Гродзенскім медыцынскіх інстытутах. Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1995) па спецыяльнасці «лячэбная справа», яго клінічную ардынатуру (1997), аспірантуру (2000) і дактарантуру (2009). У 1997—2017 гадах працаваў там жа на кафедры скурных і венерычных хвароб (у 2012—2017 гадах загадчык кафедры). З 2017 года галоўны навуковы супрацоўнік лабараторыі рэканструктыўнай хірургіі і анкамамалогіі Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М. М. Аляксандрава.
З 2009 года галоўны пазаштатны дэрматавенеролаг Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Галоўны рэдактар часопіса «Дерматовенерология. Косметология».
NGC 3968
NGC 3968 (іншыя абазначэнні — UGC 6895, MCG 2-30-45, ZWG 68.92, ZWG 69.4, IRAS11529+1214, PGC 37429) — галактыка ў сузор’і Леў.
Аляксандр Міхайлавіч Лук’янаў
Навуковая дзейнасць
Даследуе пытанні аўтаімунных паталогій скуры, дыскератозы, хваробы сальных залоз, ін’екцыйныя методыкі карэкцыі ўзроставых змяненняў скуры, сіфіліс і іншыя інфекцыі, якія перадаюцца полавым шляхам.
NGC 3968
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Аляксандр Міхайлавіч Лук’янаў
Навуковая дзейнасць
Аўтар 3 манаграфій, больш за 100 навуковых публікацый, 12 вучэбна-метадычных дапаможнікаў, 1 патэнта, а таксама загадаў, інструктыўных матэрыялаў, клінічных пратаколаў дыягностыкі і лячэння Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь і інш.
NGC 5171
NGC 5171 (іншыя абазначэнні — UGC 8476, MCG 2-34-20, ZWG 72.89, PGC 47339) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сідэ (Львоўская вобласць)
Сідэ (Сіде́) — вёска ў Самбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дэйтона-Біч
Дэйтона-Біч (Daytona Beach) — горад у акрузе Валуша, штат Фларыда, ЗША. Па даных 2008 года, насельніцтва горада —.
Дэйтона-Біч цэлы год з’яўляецца курортнай зонай, з вялікімі групамі прыезджых, якія прыязджаюць у горад для правядзення розных мерапрыемстваў, у першую чаргу на Speedweeks, якая праходзіць у пачатку лютага, калі больш за 200 000 прыхільнікаў NASCAR з’язджаюцца для ўдзелу ў адкрыцці сезона Daytona 500.
Рамі
Ра́мі (Boehmeria) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя расліны, кусты і паўкусты. Лісце супраціўнае і чаргаванае, з зубчастым краем. Кветкі аднаполыя. Плод — сямянка.
Распаўсюджанне
Большасць відаў распаўсюджаны ў тропіках і субтропіках Усходняй Азіі.
Віды
Паводле дадзеных сайта The Plant List род налічвае 96 відаў. Сярод іх:
Ала Мікалаеўна Мураўская
Ала Мікалаеўна Мураўская (нар., Мінск, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Біяграфія
20 чэрвеня 2012 года ў час матча са зборнай Ізраіля атрымала пашкоджанне і выбыла да канца кваліфікацыйнага адбору Чэмпіянату Еўропы-2013.
Спасылкі
Алла Муравская
Арцём Юр’евіч Татарэвіч
Арцём Татарэвіч (нар. ) — беларускі футбаліст, абаронца пінскай «Хвалі».
Клубная кар’ера
Выхаванец пінскай СДЮШАР-3, з 2009 года выступаў за пінскую «Хвалю», дзе з цягам часу стаў асноўным абаронцам.
Петухоўка (Хіславіцкі раён)
Петухоўка (Петуховка) — вёска ў Хіславіцкім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Чарапоўскага сельскага паселішча.
Арцём Юр’евіч Татарэвіч
Клубная кар’ера
У жніўні 2013 года перайшоў у брэсцкае «Дынама». Дэбютаваў за асноўную каманду 21 верасня 2013 года ў матчы супраць «Нафтана». Пасля стаў трывала з’яўляцца ў аснове на пазіцыі левага абаронцы. У сезоне 2014 ужо стаў асноўным левым абаронцам клуба, правёў 28 матчаў у чэмпіянаце (з 32).
Петухоўка (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Петухоўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе, нягледзячы на перавагу беларускага насельніцтва, Петухоўку не вярнулі БССР.
Арцём Юр’евіч Татарэвіч
Клубная кар’ера
Па заканчэнні сезона 2014 быў прызваны на службу ва Узброеныя Сілы. 13 снежня 2014 года прыняў воінскую прысягу. У студзені 2015 года стала вядома, што з-за службы Арцём прапусціць сезон 2015. Тым не менш, у 2015 годзе двойчы згуляў за дынамаўцаў у Кубку Беларусі.
Петухоўка (Хіславіцкі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Арцём Юр’евіч Татарэвіч
Клубная кар’ера
У чэрвені 2016 года пасля заканчэння службы вярнуўся ў брэсцкае «Дынама». У другой палове сезона 2016 выступаў за дубль брэстчан, у асноўнай камандзе не з’яўляўся на полі.
З лютага 2017 года трэніраваўся з «Хваляй» і ў выніку падпісаў кантракт з клубам. У складзе «Хвалі» зноў стаў асноўным абаронцам. У лютым 2018 года падоўжыў пагадненне на наступны сезон. У студзені 2019 года ў чарговы раз падоўжыў кантракт. У сезоне 2019, як і ў папярэдніх, заставаўся трывалым іграком асновы. У пачатку 2020 года пачаў рыхтавацца з «Хваляй» да сезона і ў лютым падпісаў новы кантракт. У 2020—2021 гадах стаў радзей з’яўляцца на полі.
У лютым 2022 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Хвалю». Хутка стаў трэніравацца з пінскім «Стэнлесам», у сакавіку афіцыйна папоўніў склад каманды, аднак неўзабаве пакінуў «Стэнлес», не згуляўшы за яго ў афіцыйных матчах, і перайшоў на адміністратарскую працу ў «Хвалі». З другой паловы 2022 года зноў стаў трапляць у заяўку «Хвалі» ў якасці іграка.
Спіс зорак сузор’я Аднарога
Гэта — спіс самых зыркіх зорак у сузор'і Аднарог. Зоркі адсартаваны ў парадку змяншэння бачнага бляску.
Актабэ
Актабэ́ (был. Акцю́бінск; Ақтөбе ) — горад у Заходнім Казахстанё, адміністрацыйны цэнтр Акцюбінскай вобласці і аднайменнай гарадской адміністрацыі.
Актабэ размешчаны на захадзе Казахстана, у паўночнай частцы Акцюбінскай вобласці. Плошча — 297,39 км². У 1997 годзе ў веданне адміністрацыі горада перайшла тэрыторыя скасаванага Акцюбінскага раёна. Плошча новага адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўтварэння, што залучае ў сябе сам горад і пяць суседніх сельскіх акруг, склала 2 338 км². У межах горада працякаюць рака Ілек і некалькі яе прытокаў, блізка знаходзяцца Акцюбінскае і Саздзінскае вадасховішчы. З прычыны знаходжання ва ўнутранай частцы Еўразіі і значнай аддаленасці ад акіянаў, клімат горада з’яўляецца рэзка кантынентальным.
Актабэ займае пятае месца сярод гарадоў Казахстана па ліку жыхароў і з’яўляецца самым буйным горадам Заходняга Казахстана. Насельніцтва — 417 471 чалавек (1 кастрычніка 2017 года). Нацыянальны склад вельмі размаіты. Найболей шматлікія казахі (76,3 %) і рускія (16,89 %). Пераважнае веравызнанне гараджанаў — іслам і хрысціянства. У пяці сельскіх акругах, падначаленых гарадской адміністрацыі, жывуць 56 442 чалавекі. Актабінская агламерацыя, якая ў будучыні павінна «змясціць» 1,3 млн чалавек, складаецца з некалькіх дзясяткаў населеных пунктаў блізка Актабэ.
Горад быў заснаваны атрадам войскаў Расійскай імперыі у 1869 годзе як умацаванне Ак-Цюбе на левым беразе ракі Ілек, у тым месцы, дзе ў яе справа ўпадае Каргалы. 25 сакавіка 1891 года селішча атрымала статус павятовага горада Тургайскай вобласці і было пераназвана ў Акцюбінск. У гады Грамадзянскай вайны Акцюбінск стаў цэнтрам рэвалюцыйных сіл Тургайскага краю. Горад напераменку займалі войскі белых і бальшавікоў. У 1919 годзе ў Акцюбінску канчаткова ўсталявалася савецкая ўлада. У 1921 годзе горад стаў адміністрацыйным цэнтрам Акцюбінскай губерні. Пасля скасавання губерні ў 1928 годзе — цэнтр Акцюбінскай акругі, з 1932 года — цэнтр наватворнай Акцюбінскай вобласці. Насельніцтва горада, як і рэгіёна ў цэлым, пацярпела ад голаду ў 1920-х і ў 1930-х гадах. У час Вялікай Айчыннай вайны ў Акцюбінску было арганізавана некалькі ваярскіх фармаванняў, у горад быў эвакуяваны шэраг прадпрыемстваў з акупаваных частак СССР. У 1962—1964 гадах — цэнтр Заходне-Казахстанскага краю. З моманту распаду СССР у 1991 годзе горад з’яўляецца цэнтрам Акцюбінскай вобласці ў складзе незалежнай Рэспублікі Казахстан. Сучасны Актабэ — адзін з найбуйнейшых індустрыйных і культурных цэнтраў краіны з развітай хімічнай, лёгкай і харчовай прамысловасцю.
Назва
З 1891 года, калі ўмацаванне Ак-Цюбе ( ці Акъ-Тюбя) стала павятовым горадам Расійскай імперыі, да 1999 года па-руску горад зваўся Актюбинск (Актюбинскъ). 11 сакавіка 1999 года ўказам прэзідэнта Казахстана Нурсултана Назарбаева назва горада на рускай мове была зменена на варыянт «Актабэ», што адпавядае закону «Пра мовы» ад 11 ліпеня 1997 года, які абвяшчае: «Традыцыйныя казахскія назвы адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак, складнікаў населеных пунктаў, а таксама іншых фізіка-геаграфічных аб’ектаў на іншых мовах павінны перакладацца згодна правілам транслітарацыі»