cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паўстанні ў Кот-д’Івуары (2017)
Студзеньскі мяцеж
6 студзеня група дэмабілізаваных салдат уварвалася ў горад Буаке. Каля дзвюх гадзін ночы яны ўступілі ў перастрэлку з мясцовымі сілавікамі. Затым вайскоўцы захапілі зброю на паліцэйскіх участках і занялі пазіцыі на паўночным і паўднёвым уездах у горад. Сам Буаке патрулявалі атрады паўстанцаў у балаклавах на аўтамабілях і матацыклах. Акрамя таго, раніцай адбыўся бой ля ваеннага лагера ў Далоа. Крыху пазней сутыкненні зафіксаваны ў горадзе Карога.
7 студзеня паступілі паведамленні аб перастрэлках на ваеннай базе ў цэнтры Абіджана і Мане.
Мяцежнікі запатрабавалі павышэння зарплаты, выплаты бонусаў і скарачэння тэрмінаў, неабходных для атрымання больш высокіх званняў. Урад прыняў пажаданні бунтаўнікоў. Дэлегацыя на чале з міністрам абароны Ален-Рышарам Данвахі дасягнула пагаднення з паўстанцамі. Згодна з умовамі здзелкі большасць салдат вярнуліся ў казармы ўвечары 7-га чысла. Некаторыя засталіся патруляваць вуліцы, каб не дапусціць марадзёрства.
У якасці закладу мяцежнікі ўзялі ў закладнікі міністра абароны Данвахі і намесніка камандзіра лаяльнай Рэспубліканскай гвардыі Ісіяка Уатара, але пасля выканання ўладамі сваіх абяцанняў адпусцілі іх. На 8 студзеня сітуацыя канчаткова стабілізавалася, і паўстанцы раззброіліся.
17 студзеня ўспыхнулі выступленні ў Ямусукра, Буаке, Мане, Дымбакро і Далоа. Мяцежнікі хацелі атрымаць аналагічныя саступкі Гэтым разам не абышлося без ахвяр. У Ямусукра былі застрэлены чатыры чалавекі, у тым ліку не менш за двух мяцежнікаў, забітых Рэспубліканскай гвардыяй.
Майскі мяцеж
8 мая пачаўся новы бунт. Падставай для яго стала нявыплата прэмій, узгодненых у студзені: эквівалент 12 тысяч еўра на салдата. Праз суткі пасля таго, як было дасягнута пагадненне, урад адмяніў выплату кампенсацый. У Буаке і Карога былі забіты па меншай меры восем мірных жыхароў, якія пратэставалі супраць бунту. 14 мая загінуў адзін з паўстанцаў. Міністр абароны краіны абвясціў аб выдачы грашовых узнагарод на суму ў 5 мільёнаў івуарыйскіх франкаў, але паўстанцы запатрабавалі 7. У гэты ж час войскі, лаяльныя прэзідэнту Аласану Уатары, пачалі сілавую аперацыю, атачыўшы занятыя збунтаванымі салдатамі раёны.
16 мая бакі канфлікту прыйшлі да мірнага пагаднення. Урад прапанаваў мяцежнікам неадкладную прэміяльную выплату ў памеры пяці мільёнаў франкаў КФА (6500 фунтаў стэрлінгаў; 8400 долараў ЗША) за 8400 мяцежнікаў і яшчэ два мільёны франкаў КФА у канцы чэрвеня.
Наступствы
Мецяжы знізілі давер замежных інвестараў да «івуарыйскага эканамічнага цуда», якое Кот-д’Івуар прадэманстраваў пасля заканчэння Другой Івуарыйскай вайны.
Альжбета Гальшанская
Альжбета Гальшанская, народжаная Радзівіл (? — ?) — дачка вялікалітоўскага дзяржаўнага дзеяча Мікалая Радзівіла.
Паходжанне
Дачка Мікалая Радзівіла і яго жонкі Альжбеты з Саковічаў. Мела трох братоў і дзвюх сясцёр.
Сям’я
Была жонкай Януша Юр’евіча Гальшанскага-Дубровіцкага
Шлюб быў бяздзетным.
Кулямёт
Кулямёт — групавая альбо індывідуальная стралковая аўтаматычная зброя падтрымкі, прызначанае для паразы кулямі розных наземных, надводных і паветраных мэтаў. Аўтаматычнасць дзеянні, як правіла, дасягаецца шляхам выкарыстання энергіі адыходзячых парахавых газаў, часам — шляхам выкарыстання энергіі аддачы ствала.
Ад астатніх відаў стралковай зброі адпаведнага калібра адрозніваецца больш высокай далёкасцю і працягласцю стральбы (да 500—1200 стрэлаў у хвіліну) дзякуючы больш доўгаму і больш масіўнаму ствалу, а таксама больш ёмістай сілкуючай прыладай.
Стральба з кулямёта можа весціся з сошак або станка, кароткімі (да 10 стрэлаў), доўгімі (да 30 стрэлаў) чэргамі або бесперапынна. Існуюць кулямёты, якія маюць магчымасць выкарыстоўваць адзіночны агонь ці чаргу фіксаванай даўжыні. Таксама кулямёты часта ўсталёўваюцца ў якасці ўзбраення на рознай авіятэхніцы, бронетэхніцы, караблях (катэрах) і аўтамабілях.
Прыцэльная далёкасць сучасных ручных і адзіных кулямётаў складае звычайна да кіламетра з выкарыстаннем адкрытага прыцэла і да двух кіламетраў з аптычным прыцэлам.
Вынаходніцтва і развіццё кулямётаў
Кулямёты з'явіліся на поле бою ў выніку пастаянных і настойлівых пошукаў спосабу павелічэння шчыльнасці агню супраць надыходзячага праціўніка за кошт павышэння хуткастрэльнасці зброі, які складаецца на ўзбраенні арміі. Вынікам павелічэння хуткастрэльнасці было стварэнне зброі, які забяспечвае бесперапынны агонь, гэта значыць кулямёта.
Касцёл Святога Юрыя (Асава)
Гісторыя
Касцёл у гонар Св. Юрыя быў заснаваны тут у 1666 годзе па фундацыі Казіміра Францкевіча, тагачаснага ўладальніка Асава, і яго жонкі Аляксандры. Новы драўляны касцёл быў пабудаваны ў 1732 годзе на сродкі князя Юрыя Радзівіла.
Кулямёт
Вынаходніцтва і развіццё кулямётаў
Правобразы кулямётаў ўяўлялі сабой блок ружэйных ствалоў, устаноўленых на артылерыйскім лафеце і страляючых па чарзе бесперапынным агнём. Перазарадка і вытворчасць стрэлу ажыццяўляліся за кошт мускульнай энергіі разліку.
Яшчэ з XVI стагоддзя пачаліся спробы ствараць пісталеты і стрэльбы рэвальвернага тыпу (з барабанамі). У 1718 годзе англійскі юрыст Джэймс Пакл запатэнтаваў ружьё Пакла, якое ўяўляла сабой стрэльбу, пастаўленую на трыногу і забяспечанае барабанам. Хуткастрэльнасць пры гэтым павышалася ў параўнанні з звычайным стрэльбай больш чым удвая (з 4 да 9 стрэлаў у хвіліну), але ружьё было і больш грувасткім ў абыхожанні, патрабуючы некалькіх чалавек прыслугі, якія ў адваротным выпадку маглі б самі весці агонь. Яно нікога не зацікавіла і не было прынята на ўзбраенне. Акрамя таго, з'яўленне барабана вызваляла ад перазарадкі патронаў, але не ад маніпуляцый з подсыпанием затраўкі ў крэмневы замак, якая таксама займала значны час пры перазарадцы. Такім чынам, да з'яўлення унітарнага патрона аб сапраўднай хуткастрэльнасці ў нашым разуменні гаворкі быць не магло, і таму гармата, якая страляе карцеччу, заставалася самай простай, таннай ў вытворчасці і эфектыўнай зброяй, якая забяспечвае масавае паражэнне непрыяцеля.
Касцёл Святога Юрыя (Асава)
Гісторыя
Спачатку, верагодна, касцёл быў дзвюхвежавы, але ў ХІХ ст. вежы разабралі. У канцы стагоддзя касцёл уяўляў сабою прамавугольную ў плане святыню з пяціграннай апсідай, накрытую двухсхільным гонтавым дахам з вальмамі над прэзбітэрыем. Галоўны фасад завяршаў трохвугольны франтон пад вялікім карункавым крыжам, у нішы франтона была ўсталявана фігура св. Юрыя. Справа ад касцёла асобна стаяла двух’ярусная (меншы чацвярык на большым), таксама драўляная званіца пад чатырохсхільным дахам. Комплекс быў абнесены высокай бутавай агароджай з аднапралётнай уваходнай брамай, цаглянай і атынкаванай.
Кулямёт
Вынаходніцтва і развіццё кулямётаў
Непасрэдным папярэднікам кулямёта з'яўляецца мітральеза — страляючая чэргамі зброя пад унітарны патрон з ручным прывадам і з некалькімі стваламі. Звычайна яны ўяўлялі сабой некалькі аб'яднаных у блок механізмаў адназарадных вінтовак, што прыводзяцца ў дзеянне каленчатым валам ад дзяржальні і сілкуюцца патронамі внавал з верхняга бункера.
Касцёл Святога Юрыя (Асава)
Гісторыя
З другой паловы XVIII ст. да Асаўской парафіі адносілася капліца ў сядзібе Пагародна. Таксама калісьці дзейнічала і капліца ў в. Вайдакі.
У пачатку ХХ ст. стары касцёл ужо не мог змясціць усіх парафіян. Будуецца новы, ужо каменны касцёл у неагатычным стылі. У 1910 г. будаўніцтва было скончана, і касцёл асвяцілі пад гістарычным тытулам св. Юрыя.
Кулямёт
Вынаходніцтва і развіццё кулямётаў
Найбольш вядомы кулямёт Гатлінга (1862, упершыню ўжыты паўночнікамі падчас Грамадзянскай вайны ў ЗША) з рэвальверным блокам ствалоў і ручным прывадам — такая канструкцыя знайшла свой працяг у хуткастрэльных кулямётам і гарматах, усталёўваных на баявыя рэактыўныя самалёты і верталёты.
Касцёл Святога Юрыя (Асава)
Гісторыя
У 1920-я-30-я гады колькасць вернікаў Асаўской парафіі павялічылася да больш чым 4300 чалавек. Пагародненская капліца атрымала статус філіяльнага касцёла.
Статус помніка архітэктуры святыні надалі адносна нядаўна. У 1994 годзе касцёл быў урачыста кансэкраваны гродзенскім біскупам Аляксандрам Кашкевічам.
Ніжэй за касцёлам захаваўся мураваны будынак былой плябаніі, дзе ў савецкія часы была зроблена крама. Побач пабудавана ўжо новая драўляная плябанія.
Архітэктура
Святыня пабудавана з жоўтай цэглы, трохнававая, аднавежавая, з пяціграннай апсідай і трансептам. Над галоўным фасадам узведзена васьмігранная шатровая вежа-званіца, над алтаром — стромкая сігнатурка. Галоўны ўваход вырашаны ў выглядзе перспектыўнага неагатычнага партала.
Кулямёт
Вынаходніцтва і развіццё кулямётаў
Першы кулямёт, які дзейнічае ад энергіі патронаў, быў вынайдзены амерыканцам X. С. Максімам (1883) і ўпершыню масава ужыты ў англа-бурскай вайне 1899—1902. Ён выкарыстоўваўся таксама ў руска-японскай вайне 1904—1905 гадоў. У пачатку XX стагоддзя былі распрацаваны ручныя кулямёты (дацкі — Мадсен, 1902, французскі — Шаша, 1907, і інш.).
Станковыя і ручныя кулямёты шырока ўжываліся ў 1-ю сусветную вайну ва ўсіх войсках. У ходзе вайны кулямёты сталі паступаць на ўзбраенне танкаў і самалётаў. У 1918 годзе з'явіўся буйнакаліберны кулямёт ў германскай арміі (13,35-мм), затым у міжваенны перыяд у французскай з'явіўся кулямёт (13,2-мм Гочкіса), англійскай (12,7-мм Вікерса), амерыканскай (12,7- мм Браўнінга) і іншых войсках. У Савецкай Арміі на ўзбраенне былі прынятыя 7,62-мм ручны кулямёт В. А. Дзегцярова (ДП, 1927), 7,62-мм авіяцыйны кулямёт Б. Г. Шпітальнага і І. А. Камарыцкага (ШКАС, 1932), 12, 7-мм буйнакаліберны кулямёт Дзегцярова і Г. С. Шпагіна (ДШК, 1938).
Касцёл Святога Юрыя (Асава)
Архітэктура
Участак абнесены бутавай агароджай, уваход пазначаны невялікай аднапралётнай атынкаванай брамай.
Інтэр’ер
Унутраная прастора падзелена на навы дзвюма апорамі і перакрытая крыжастымі скляпеннямі, размалявана дэкаратыўна-раслінным арнаментам у стылі мадэрн. Арыгінальна вырашана асвятленне касцёла: гэтую ролю выконваюць не традыцыйныя жырандолі, а сучасныя кропкавыя свяцільнікі. У інтэр’еры 7 алтароў: галоўны — Маці Божай Чанстахоўскай, бакавы ў левай капліцы (крыле трансепта) — св. Антонія, у правай — св. Юрыя, і яшчэ 4 алтары ўсталяваны пры кожнай апоры — (па гадзіннікавай стрэлцы ад увахода) св. Ізідара, Маці Божай Шкаплернай, св. Юзафа і св. Роха. Прэзбітэрый перакрыты складанай сістэмай скляпенняў, раскрыты ў малітоўную залу велічнай спічастай аркай. Галоўны алтар, як і іншыя алтары святыні, зроблены з дрэва ў неагатычным стылі на пачатку ХХ ст., завершаны стромкімі пінаклямі. У алтары змешчаны абраз Маці Божай Чанстахоўскай, адзначаны вотамі. Паміж набажэнствамі яго засланяе абраз Маці Божай Анёльскай. Над нартэксам зроблены арганныя хоры, раскрытыя ў малітоўную залу невялікай стрэльчатай аркай.
Кулямёт
Вынаходніцтва і развіццё кулямётаў
У Другой сусветнай вайне працягвалася ўдасканаленне кулямёта. У Савецкай Арміі былі распрацаваны 7,62-мм станковый кулямёт П. М. Гарунова (СД-43) і 12,7-мм авіяцыйны універсальны кулямёт М. Я. Бярэзіна (УБ). За гады Войны выраблена кулямётаў усіх тыпаў: у СССР — 1 млн 515,9 тыс. ; у Германіі — 1 млн. 175,5 тыс.
Пасля вайны на ўзбраенне армій паступілі новыя кулямёты з больш высокімі характарыстыкамі: савецкія ручныя і адзіны кулямёт канструкцыі В. А. Дзегцярова РПД і М. Т. Калашнікава ПК, буйнакаліберны кулямёт НСВ-12,7; амерыканскія ручныя М14Е2 і Мк 23, адзіны М60, буйнакаліберны М85; англійская адзіны L7А2; заходнегерманскі адзіны MG-3.
Будова кулямёта
Кулямёт складаецца, як правіла, з наступных асноўных частак і механізмаў: ствала, ствольнай скрынкі (кораба), засаўкі, ударна-спускавога механізму, зваротнай спружыны (зваротнага механізму), прыцэла, крамы (прымача). Ручныя і адзіныя кулямёты звычайна забяспечваюцца прыкладамі для лепшай устойлівасці пры стральбе.
Для вядзення прыцэльнай стральбы кулямёты маюць прыцэлы (механічныя, аптычныя, начныя)
Дзякуючы выкарыстанню масіўнага ствала станковыя і адзіныя кулямёты забяспечваюць высокую практычную хуткастрэльнасць (да 250—300 стрэлаў у хвіліну) і дазваляюць весці інтэнсіўную стральбу без змены ствала да 500, а буйнакаліберныя — да 150 стрэлаў. Пры перагрэве ствалы замяняюцца.
У сувязі з фактарам нагрэву ствала пры высокім тэмпе стральбы, усе кулямёты (за выключэннем ручных кулямётаў, распрацаваных на аснове аўтаматычных вінтовак) маюць наступнае прынцыповае адрозненне ад іншац аўтаматычнай зброі ў будове і ў працы механізму. Пры прывядзенні зброі на баявы ўзвод, як патрон не знаходзіцца ў казённай часткі ствала, як гэта робіцца ў аўтаматычных вінтоўках, пісталетах або пісталет-кулямёт. У кулямёце патрон знаходзіцца ў затворнай групе на лініі дасылання ў ствол, не уведзены ў казённік. Робіцца гэта з мэтай выключыць закліноўвання гільзы ў казённіку перагрэтага ствала і спякання гільзы з казённікам у перапынках паміж стральбой.
Дзеянне кулямёта
Дзеянне аўтаматыкі большасці сучасных кулямётаў заснавана на выкарыстанні аддачы ствала пры яго кароткім ходзе або на прынцыпе адводу парахавых газаў праз адтуліну ў сценцы ствала. Сілкаванне кулямёта патронамі вырабляецца з стужкі або магазіна. Стральба з кулямёта можа весціся кароткімі (да 10 стрэлаў), доўгімі (да 30 стрэлаў) чэргамі, бесперапынна, а ў некаторых кулямётаў — яшчэ і адзінкавым агнём або чаргой фіксаванай даўжыні. Астуджэнне ствала, як правіла, паветранае. Для вядзення прыцэльнай стральбы кулямёты забяспечваюцца прыцэламі (механічнымі, аптычнымі, начнымі). Разлік кулямёта складаецца з аднаго, двух і больш чалавек (у залежнасці ад характарыстыкі кулямёта).
Фалклендская вайна
Перадгісторыя
Фалклендскія астравы былі адкрыты двойчы: у 1690 годзе англійскімі мараплаўцамі і ў 1694 годзе французскімі (апошнія назвалі іх Мальвінамі, у гонар роднага горада Сан-Мала). З пачатку XIX стагоддзя (пасля атрымання незалежнасці) Аргенціна лічыла гэтыя астравы сваімі. Захоп Мальвінскіх астравоў Злучаным Каралеўствам ў 1833 годзе выклікаў незадаволенасць сярод насельніцтва Аргенціны. Прыйшоўшы да ўлады ў канцы 1981 года генерал-лейтэнант аргенцінскай арміі Леапольда Гальціеры вырашыў выкарыстаць народнае абурэнне з гэтай нагоды.
Кулямёт
Віды кулямётаў
Адрозніваюць пяхотныя і спецыяльныя кулямёты. Да спецыяльных адносяцца авіяцыйныя, карабельныя, зенітныя, танкавыя, казематныя і іншыя. У залежнасці ад будовы і баявога прызначэння пяхотныя кулямёты падпадзяляюцца на ручныя (маса 6-12 кг, калібр 5,45-8 мм, прыцэльная далёкасць да 1500 м), станковыя, уключаючы буйнакаліберныя (45-160 кг, 7,62-14.5 мм, да 3500 м) і адзіныя (12-25 кг, 7,62-8 мм, да 2000 м), якія дазваляюць весці стральбу як з сошак, так і са станка. У шэрагу краін у мэтах уніфікацыі кулямёта пад вінтовачны патрон яны распрацаваны і прыняты ў якасці асноўных кулямётаў. Спецыяльныя кулямёты, выключаючы авіяцыйныя, як правіла, уяўляюць сабой пяхотныя, дапрацаваныя адпаведным чынам. Адрозніваюць кулямёты малога (да 6,5 мм), нармальнага (ад 6,5 да 9 мм) і буйнога (ад 9 да 15 мм) калібра.
У залежнасці ад тэмпу стральбы кулямёты бываюць з нармальным (да 600—800 стрэлаў у хвіліну) і высокім (звыш 1000—1500 стрэлаў у хвіліну) тэмпам. Кулямёты з нармальным тэмпам стральбы — звычайныя аднаствольныя з адным патроннікам. Кулямёты з высокімі тэмпамі стральбы могуць канструктыўна выглядаць як і кулямёты з нармальным тэмпам, так і адрознівацца ад іх лікам патроннікаў або ствалоў.
Фалклендская вайна
Ход падзей
Спасылаючыся на свае гістарычныя правы, Аргенціна 2 красавіка 1982 высадзіла дэсант на Фалклендскія астравы і Паўднёвую Георгію. Англійскі гарнізон (каля 100 чал.) і губернатар астравоў былі высланы на радзіму. У адказ брытанскі ўрад разарваў адносіны з Аргенцінай і адправіў да Фалклендаў ваенную эскадру (каля 40 баявых караблёў з 10 тыс. марскіх пехацінцаў). Міжнародныя намаганні па мірным вырашэнні канфлікту пацярпелі няўдачу.
Пасля ўвядзення брытанцамі блакады астравоў, якая ажыццяўлялася падводнымі лодкамі, узніклі значныя цяжкасці з забеспячэннем гарнізона. Адзіная бетанаваная ўзлётна-пасадачная паласа на Фалклендах была занадта кароткай для рэактыўных баявых самалётаў. Таму асноўная частка аргенцінскай авіяцыі на працягу вайны была вымушаная дзейнічаць з кантынентальных авіябаз.
Кулямёт
Ручныя кулямёты
Ручныя кулямёты знаходзяцца на ўзбраенні мотастралковых (пяхота, мотапяхота) аддзяленняў. Большасць сучасных ручных кулямётаў распрацаваныя на аснове аўтаматаў (штурмавых вінтовак) за кошт такіх зменаў канструкцый, як больш падоўжаны і цяжкі ствол, павялічаная ёмістасць магазіна, падвышаная калянасць зваротнай спружыны затворной рамы, даданне сошак. Названыя змены канструкцыі дазваляюць павялічыць далёкасць, кучнасць і тэмп стральбы. Як і ў аўтаматах, у ручным кулямётам ўжываецца прамежкавы патрон. Прыклад падобнай уніфікацыяй ручных кулямётаў — савецкі РПК / РПК-74, аўстрыйскі Steyr AUG H-Bar, кітайскі Тып 95/97, брытанскі L86A1, германскі HK 11/13, амерыканскі Colt M16A1 / 2/3 LSW.
Фалклендская вайна
Ход падзей
Брытанцы таксама сутыкнуліся са значнымі цяжкасцямі ў ходзе кампаніі. Важную ролю пры яе правядзенні згуляла амерыканская ваенная база на востраве Ушэсця ў цэнтральнай частцы Атлантычнага акіяна, прадстаўленая брытанскай авіяцыі для базіравання. Адзінымі баявымі самалётамі, прыдатнымі для выкарыстання з двух брытанскіх авіяносцаў, былі прыкладна тры дзясяткі «Сі Харыераў», пасля ўзмоцненыя некалькімі штурмавікамі «Харыер». Яны павінны былі граць ролю перахватчыкаў і знішчальнікаў-бамбавікоў, забяспечваючы авіяцыйную падтрымку ў ходзе дэсантнай аперацыі.
Кулямёт
Ручныя кулямёты
Ручныя кулямёты таксама прызначаныя для стральбы з пляча або на ходу для падаўлення супраціву суперніка або замінанне яго дзеянням. Агонь на хаду з'яўляецца спецыфічнай тактыкай, якая выкарыстоўвае гэтую здольнасць вядзення баявых дзеянняў.
Фалклендская вайна
Ход падзей
У выніку баявых дзеянняў (канец красавіка — май) патоплены аргенцінскі крэйсер «Хенераль Бельграна» і англійскі эсмінец «Шэфілд».
Кулямёт
Ручныя кулямёты
Ручныя кулямёты адрозніваюць па напрамках іх выкарыстання: агульнага прызначэння могуць выкарыстоўвацца для стральбы з рук або з сошак. Усталяваны на сошкі або на станок для вядзення ўстойлівага агню — гэта пераважна станковы кулямёт, хоць так можа выкарыстоўвацца і ручны, калі ўсталяваны на сошкі і кулямётчык працуе ў становішчы лежачы перад ім, са стральбой кароткімі чэргамі.
Ручныя кулямёты дзеляцца на звычайныя кулямёты з істужачным або камбінаваным сілкаваннем (FN Minimi, РПД, Негев) і на цяжкія версіі звычайных аўтаматаў, з больш доўгім цяжкім ствалом і сошкі, баявое сілкаванне якіх забяспечваецца стандартнымі скрынкавымі магазінамі (HK MG36, РПК-74, L86A2).
Фалклендская вайна
Ход падзей
25 красавіка брытанскія сілы высадзіліся на востраве Паўднёвая Георгія, які знаходзіўся на вялікім аддаленні ад Фалклендаў і таксама захопленым аргенцінцамі. 21 мая пачаўся штурм Фалклендскіх астравоў. 15 чэрвеня аргенцінскія войскі капітулявалі.
Кулямёт
Станковыя кулямёты
Станковы кулямёт — кулямёт, які дзейнічае на спецыяльным колавым альбо трыножным станку або турэлі. Станок забяспечвае ўстойлівасць зброі пры стральбе, зручнасць навядзення і высокую трапнасць стральбы. Трыножныя станкі цяпер пераважаюць у сілу меншай масы і рэгуляванай вышыні лініі стральбы. Мае стужачнае харчаванне патронамі, вялікі боекамплект. Масіўныя ствалы з рознымі тыпам астуджэння дазваляюць атрымліваць высокую практычную хуткастрэльнасць. Для абслугоўвання маецца кулямётны разлік, які складаецца з двух, трох і больш чалавек. Пры перамяшчэнні звычайна разбіраецца на некалькі частак: цела, станок, ствол і боезапас. Буйнакаліберныя пяхотныя кулямёты ўсталёўваюцца на колавых або трыножных станках. На ўзбраенні сучасных армій станковыя кулямёты засталіся толькі буйнакаліберныя.
Фалклендская вайна
Вынікі
Аргенціна страціла 1300 чал., Вялікабрытанія — 250 забітымі і 300 параненымі. Вялікабрытанія стварыла на астравах ваенна-паветраную і ваенна-марскую базы з 7-тысячным гарнізонам. Паражэнне Аргенціны прывяло да звяржэння ўлады ваенных у краіне.
Кулямёт
Станковыя кулямёты
Яны выкарыстоўваюцца
Кампрэсарная станцыя
Станцыя складаецца з кампрэсара і дапаможнага (дадатковага) абсталявання. Часцей за ўсё кампрэсарная станцыя ўяўляе сабой блок-бокс, у якім і размяшчаецца ўсё ўстаноўленае абсталяванне з абвязкай. Часта станцыі абсталёўваюцца такімі сістэмамі як сістэма пажаратушэння, асвятлення, вентыляцыі, сігналізацыі, газаанализу і г. д.
Кулямёт
Станковыя кулямёты
Першым аўтаматычным станковым кулямётам стаў Максім. Станковыя кулямёты пад вінтовачны патрон шырока ўжываліся да канца Другой сусветнай вайны, пасля чаго іх паступова змянілі адзіныя кулямёты, якія ў сваю чаргу могуць з'яўляцца палегчаны версіямі станковых.
Кампрэсарная станцыя
Кампрэсарныя станцыі (у адрозненне ад кампрэсарных установак) эксплуатуюцца на адкрытым паветры нават пры адмоўных тэмпературах ў зімовы перыяд году.
Кулямёт
Адзіныя кулямёты
Універсальны кулямёт, здольны выконваць ролю як лёгкага ручнога кулямёта, так і станковага і танкавага, называецца адзіным кулямётам. Неабходнасць у павышэнні агнявой моцы і мабільнасці пяхотных падраздзяленняў прывяла да таго, што канструктары злучылі перавагі станковага і адзінага кулямёта. Адзіны кулямёт ў цяперашні час выцесніў станковыя кулямёты пад вінтовачны патрон. Прымяненне універсальнага кулямёта спрашчае забеспячэнне і навучанне войскаў, забяспечвае лепшую тактычную гнуткасць. Першым адзіным кулямётам стаў нямецкі MG-34.
Адзіны кулямёт маецца на ўзбраенні мотастралковых узводаў і рот, у арміях некаторых краін і аддзяленняў. Калібр 6,5-8 мм, маса 9-15 кг (са станком 17-27 кг), тэмп стральбы 550—1300 стрэлаў у хвіліну, ёмістасць стужкі 50-250 патронаў.
Кампрэсарная станцыя
Паветраныя кампрэсарныя станцыі
Сціснутае паветра, якое атрымліваецца на паветраных КС, выкарыстоўваецца на прадпрыемствах у розных мэтах: Для выканання гэтых функцый прымяняюцца сістэмы, у склад якіх уваходзяць кампрэсарныя станцыі, рэсіверы і трубаправоды падачы сціснутага паветра. У склад саміх кампрэсарных станцый могуць уваходзіць паветраныя фільтры, халадзільнікі, маславільгацеаддзяліцелі, адсорберы, электранагравальнікі, помпы.
Кулямёт
Буйнакаліберныя кулямёты
Буйнакаліберны кулямёт — кулямёт калібра 12-15 мм, прызначаны для павелічэння далёкасці паражэння варожай бронетэхнікі, будынкаў, верталётаў і лёгкіх ўмацаванняў за кошт больш магутнага патрона ў параўнанні са стандартнымі. Гэта забяспечвае паражэнне наземных мэтаў з таўшчынёй броні 15-20 мм на далёкасцях да 800 м. Буйнакаліберныя пяхотныя кулямёты ўсталёўваюцца на колавых і трыножным станках або прымацоўваюцца да амбразуры дотаў, кія выкарыстоўваюцца ў гэтых падраздзяленнях для барацьбы з наземнымі лёгкабраняванымі мэтамі. Буйнакаліберныя кулямёты з'яўляюцца асноўным зенітным узбраеннем танкаў і асноўнай зброяй некаторых бронетранспарцёраў. У якасці зенітных, танкавых, бронетранспортёрных, казематных і карабельных звычайна прымяняюцца пяхотныя кулямёты, некалькі відазмененай з улікам асаблівасцяў іх мантажу і эксплуатацыі на аб'ектах. У параўнанні з адзінымі кулямётамі буйнакаліберныя характарызуюцца значнай масай — 20-60 кг без станка. На універсальным станку маса можа дасягаць 160 кг. Першым серыйным буйнакаліберным кулямётам стаў амерыканскі Browning M1921.
Авіяцыйныя кулямёты
Авіяцыйныя кулямёты сталі першым узбраеннем знішчальнікаў і шырока ўжываліся ў Першай сусветнай вайне. Як правіла былі створаны на базе існуючых станковых кулямётаў. Пасля Другой сусветнай вайны выйшлі з ужывання ў знішчальнай авіяцыі з-за ўкаранення хуткастрэльных малакаліберных гармат.
Кампрэсарная станцыя
Газавыя кампрэсарныя станцыі
Для перапампоўкі прыроднага і нафтавага газу выкарыстоўваюцца спецыяльныя кампрэсарныя ўстаноўкі. На магістральных газаправодах устанаўліваюць газаперапамповачныя станцыі, у якіх для прывада кампрэсара часта служыць турбавальный рухавік, які сілкуецца газам з газаправода — напрыклад, газаперапамповачны агрэгат ГПА-Ц-6,3 У, зроблены на базе рухавіка НК-12СТ. ККД такіх установак высокі ў параўнанні, напрыклад, з электрычнымі, таму што няма шматступенчатанага пераўтварэння цеплавой энергіі гарэння газу ў энергію пары, затым у механічную, электрычную з трансфармацыяй у некалькіх падстанцыях і толькі потым на кручэнне кампрэсара — са стратамі на ўсіх ступенях.
Кулямёт
Авіяцыйныя кулямёты
Авіяцыйныя кулямёты маюць некалькі разнавіднасцей — турэльныя, сінхронныя, крыльявыя і іншыя. Авіяцыйныя кулямёты пачалі ўжывацца ў шматствольных варыянтах на ўдарных верталётах, аднак і там сталі выцясняцца гарматным узбраеннем. У пачатку XXI стагоддзя авіяцыйныя кулямёты прымяняюцца на лёгкіх дэсантных верталётах ў спецыяльных гандолах альбо ў падвесным выглядзе.
Кампрэсарная станцыя
Газавыя кампрэсарныя станцыі
Для запраўкі прыродным газам (метанам) аўтамабіляў (як правіла, аўтобусаў) існуюць газанапаўняльныя кампрэсарныя станцыі — АГНКС. На іх газ з магістральнага газаправода чысціцца і яго ціск павышаецца да патрэбных для запраўкі 20-25 МПа.
Кулямёт
Зенітныя кулямёты
Зенітны кулямёт — кулямёт з кругавым абстрэлам і вельмі вялікім вуглом ўзвышэння, прызначаны для барацьбы з авіяцыяй праціўніка. Кулямёты з высокім вуглом ўзвышэння, прызначаныя для барацьбы з авіяцыяй, атрымалі шырокае распаўсюджванне ў першай палове дваццатага стагоддзя. З укараненнем ракет і зенітнай артылерыі яны значна здалі пазіцыі ў сучасных арміях. Як правіла, выкарыстоўваюцца ў складзе спецыяльных канструкцый накшталт ЗПУ-4, ЗГУ-1 або мацуюцца на танкі.
Зенітная кулямётная ўстаноўка — аўтаматычная зброя, якое складаецца з аднаго або некалькіх кулямётаў, змантаваных на спецыяльным станку і якія маюць агульныя механізмы наводкі і прыцэльныя прыстасаванні для стральбы па паветраных мэтам, можа прымяняцца таксама для барацьбы з лёгкабраняваных наземнымі і надводнымі мэтамі. Маюцца на ўзбраенні зенітных падраздзяленняў сухапутных войскаў, некаторых танкаў і іншых баявых машын, а таксама невялікіх караблёў у войсках розных дзяржаў. Транспартуюцца на двухвосевых лафетах за аўтамабілем. Нахільная далёкасць стральбы да 2,5 тыс. М, хуткастрэльнасць аднаго ствала 500—600 стрэлаў у 1 мін, вертыкальны вугал абстрэлу да 90°, гарызантальны — 360°. Боепрыпасы ў асноўным бранябойна-запальныя кулі калібра 12,7-14,5 мм. Маса куль 45-65 г, пачатковая хуткасць 900—1000 м/сек. Маса адзіночнай буйнакалібернай зенітнай кулямётнай ўстаноўкі складае каля 450 кг, спаранай — 650 кг, зчацвяроннай — 2100 кг.
Танкавыя кулямёты
Танкавы кулямёт усталёўваецца на танкі, БМД, бронетранспарцёры і іншую бронетэхніку. На сучасных танках маюцца, як правіла, спараны і зенітны кулямёты. Асаблівасць канструкцыі сучасных танкавых кулямётаў — замена спускавога кручка электраспуском і дыстанцыйнае кіраванне.
Танкавы кулямёт бывае спараным, курсавым або зенітным.
У непасрэднай блізкасці ад танкаў або бронемашын існуе зона, недаступная для агню стралковай зброі, і праціўнік можа знішчыць танк з дапамогай процітанкавых гранат, магнітных мін або з дапамогай бутэлек з запальнай сумессю.
Высокатэмпныя кулямёты
Кулямёты з высокімі тэмпамі стральбы могуць канструктыўна выглядаць як і кулямёты з нармальным тэмпам (напрыклад, нямецкі адзіны кулямёт MG-42, 1200—1300 стрэлаў у хвіліну), так і адрознівацца ад іх лікам патроннік або ствалоў (найбольш вядомыя — шматствольныя авіяцыйныя і зенітныя кулямёты з тэмпам стральбы каля 2000-3000 стрэлаў у хвіліну). Высокатэмпныя кулямёты прымяняюцца для стральбы па хуткаляцячым паветраным мэтам з наземных і авіяцыйных установак, а таксама па наземным мэтам з авіяцыйных (верталётных) установак.
Тактыка прымянення кулямётаў
Тактыка прымянення кулямётаў ў сухапутным баі была распрацавана ў 1-ю сусветную вайну. Кулямёт, як правіла, прымяняўся разам з драцяной загародай (напрыклад, спіраллю Бруна). Пры іх пераадоленні пяхотнік вымушаны ўстаць у поўны рост і затрымацца на адным месцы, што значна павышае імавернасць яго паразы. Праходы ў драцяных загародах таксама з'яўляюцца зручным месцам для паражэння жывой сілы праціўніка. За кошт большай масы і даўжыні ствала кулямёт страляе далей і дакладней аўтаматаў і пісталетаў-кулямётаў, таму выкарыстоўваецца як сродак падтрымкі пяхоты ў баі. Кулямётчык — адна з прыярытэтных мэтаў для снайпераў.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Галавачы)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — праваслаўны храм у вёсцы Галавачы Гродзенскага раёна. Размешчана ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Да сярэдзіны XIX стагоддзя старая драўляная царква ў Верцялішках разбурылася. 21 лістапада 1876 года малодшаму інжынеру Прусаку было даручана знайсці зручнае месца для пабудовы мураванага храма ў суседняй вёсцы Галавачы. 13 красавіка 1877 года губернскі архітэктар Іван Калянкевіч прадставіў у царкоўна-будаўнічую канцылярыю праект і каштарыс на пабудову мураванай царквы на 550 прыхаджан.
На будаўніцтва храма ўрад асігнаваў 14761 рублёў. На мясцовых прыхаджан быў ускладзены абавязак па падвозцы будаўнічых матэрыялаў. Будаўніцтва скончылася ў 1881 годзе.
Адкрыта ў 1988—1990 гадах пасля заняпаду.
Архітэктура
26 верасня 1881 года быў складзены інвентарны вопіс царквы: .
Сітаўка
Сітаўка (Sitawka) — вёска ў Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.
Мар’янаўка
Мар’янаўка:
Сцяг Германіі
Дзяржаўны сцяг Германіі з'яўляецца афіцыйным дзяржаўным сімвалам Федэратыўнай рэспублікі Германія. Дзяржаўны сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з трох роўнавялікіх гарызантальных палос: верхняй — чорнага, сярэдняй — чырвонага і ніжняй — залатога колеру. Суадносіны шырыні сцяга да яго даўжыні 3:5.
Для афіцыйных устаноў выкарыстоўваецца варыянт сцяга з нанесеным на яго перайначаным дзяржаўным гербам. Прыватным асобам дазваляецца выкарыстоўваць дзяржаўны сцяг (у тым ліку і з дзяржаўным гербам), але забараняецца выкарыстоўваць сцяг для афіцыйных устаноў.
Гісторыя сцяга
Упершыню чорны-чырвоны-залаты колеры з'явіліся ў часы вызваленчых войн супраць Напалеона. Нямецкія салдаты насілі чорныя формы з чырвонымі рукавамі і залатымі гузікамі.
З утварэннем Германскага саюза 1848 года з'явілася пытанне аб дзяржаўным сцягу. 9 сакавіка 1848 года ў Франкфурце афіцыйна быў прыняты Чорна-чырвона-залаты сцяг.
У Трэцім рэйху сцяг зноў памянялі. Дзяржаўным сцягам стаў сцяг НСДАП (чырвоны з белым вакол і чорнай свастыкай) у змененым выглядзе. Гэты сцяг выкарыстоўваў колеры Другой імперыі, але сам чорна-бела-чырвоны сцяг узору 1871—1918 гадоў быў у 1935 годзе афіцыйна забаронены гітлераўцамі.
Пасля вайны пераможцы забаранілі ўсе выгляды нямецкіх нацыянальных сцягоў, і Германія засталася без сцяга. У якасці замены дзяржаўнага сцяга на нямецкіх суднах у 1946—1949 гадах выкарыстоўваўся трохкаляровы вымпел.
Чорна-чырвона-залаты сцяг стаў афіцыйным сцягам ФРГ 23 мая 1949 з прыняццем Асноўнага закона (канстытуцыі). ГДР таксама выкарыстоўвала чорна-чырвона-залаты сцяг, але дадала на яго 1 кастрычніка 1959 года свой герб.
Малюнак сцяга
Вонкавы выгляд сцяга зацверджаны пастановай аб нямецкіх сцягах 7 чэрвеня 1950 года.
IC 3577
IC 3577 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іштван Батары
Іштван IV Батары (István Báthory;  — ) — ваявода Трансільваніі (з 1529). Сын Міклаша IV Батары з Шам'ё (Somlyo) і Сафіі-Урсулы Банфі з Лашанца (Bánffy de Losoncz).
Паходзіў з уплывовага высакароднага трансільванскага роду Батары. Пасля паразы венграў ад туркаў у бітве пры Мохачы ў 1526 годзе, у якой загінуў кароль Лаяш II Ягелон, Іштван, прызнаў новага караля Венгрыі Яна I Запальяі (Zápolya) і стаў яго верным прыхільнікам. У якасці ўзнагароды кароль прызначыў яго вояводам Трансільваніі (1529).
Сям’я і дзеці
Жонка: Каталіна Тэлегдзі з Тэлегда (Thelegdy de Telegd) (1492—1549). Мелі 8 дзяцей, у тым ліку:
Аляксандр Пятровіч Калкоў
Аб’екты, пабудаваныя пад кіраўніцтвам А. Калкова
Пад кіраўніцтвам А. Калкова за апошнія гады пабудавана, адрамантавана і рэканструявана больш за 600 км аўтамабільных дарог.
У 2008—2012 гг.: уведзены ў эксплуатацыю маставой пераход праз р. Заходняя Дзвіна ў раёне г. Верхнядзвінска, Паўднёва-Заходні абход г. Віцебска; рэканструяваны ўчасткі аўтамабільных дарог Р-21 Віцебск — мяжа РФ (Лёзна) км 9,597 — км 26,2, Р-20 Віцебск — Полацк — мяжа Латвійскай Рэспублікі км 55 — км 60.
У 2006—2008 гадах філіялы трэста бралі ўдзел у будаўніцтве маставых пераходаў праз раку Дняпро на падыходзе да аўтамабільнай дарогі Р-76 Орша — Шклоў — Магілёў (в. Александрыя) і праз раку Заходняя Дзвіна на Паўднёва-Заходнім абходзе горада Віцебска. Былі капітальна адрамантаваны аўтамабільныя дарогі: М-1/Е-30 Брэст — Мінск — мяжа Расійскай Федэрацыі км 548,9-560,0, км 568,2-573,3; у г. Оршы па вуліцах Савецкай, Міра, Леніна і інш.
Нуралаа
Насельніцтва складае 1431 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 41 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 8030. Тэлефонны код — 0782.
Аляксандр Пятровіч Калкоў
Аб’екты, пабудаваныя пад кіраўніцтвам А. Калкова
У 2009—2012 гг. праводзіліся работы па асфальтаванні вуліц г. Віцебска.
Нуралаа
Заступнікам населенага пункта лічыцца апостал Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сіліўры
Сіліўры (Silivri) — горад у Турцыі, у еўрапейскай частцы правінцыі Стамбул. 112 тыс. жыхароў (2008) (разам з прыгарадамі). За 9 км ад горада размешчаны буйнейшы ў Еўропе турэмны комплекс.
Кізяляны
Кізяляны (Kizielany) — вёска ў Сакульскім павеце Падляскага ваяводства Польшчы. Знаходзіцца ў гміне Янаў.
Герт Вілдэрс
Герт Вілдэрс (Geert Wilders) (нар. 6 верасня 1963, Венло) — нідэрландскі палітык. З'яўляецца дэпутатам парламента Нідэрландаў з 1998 года, першапачаткова ў якасці прадстаўніка «Народнай партыі за волю і дэмакратыю», а з 2006 «Партыі Свабоды», заснавальнікам і кіраўніком якой ён стаў. Шырокую вядомасць набыў дзякуючы сваёй цвёрдай антыісламскай рыторыкай. Напрыклад, ён заявіў аб тым, што «выгнаў бы прарока Мухамеда з краіны, калі бы ён жыў у наш час».
Палітычная кар’ера
У верасні 2004 года Вілдэрс пакінуў шэрагі ліберальнай «Народнай партыі за волю і дэмакратыю», членм якой ён быў з 1989 года і заснаваў уласную партыю — «Партыю Свабоды». Прычынай выхаду паслужыла нязгода Вілдэрса з пазіцыяй партыі па пытанні аб пачатку перамоў з Турцыяй аб уступе ў Еўрасаюз, а таксама мноства іншых пытанняў.
Палітычныя погляды
Вілдэрс вядомы сваёй рэзкай крытыкай ісламу і прапановай забараніць іміграцыю мусульман у Галандыю. Па шматлікіх пытаннях яго погляды супадаюць з поглядамі іншага вядомага нідэрландскага палітыка Піма Фартайна. Вілдэрс зняў дакументальны кароткаметражны фільм «Фітна», які выклікаў шырокі міжнародны рэзананс.
Вітэрыт
Вітэры́т — мінерал групы карбанатаў, карбанат барыю, BaCO3. Названы ў гонар доктара Вільяма Вітэрынга (William Withering), які адкрыў у ім у 1784 годзе барый.
Уласцівасці
Крышталізуецца ў рамбічнай сістэме і з’яўляецца цалкам ізаморфным з араганітам. Сустракаецца звычайна ў шарападобных і гронкападобных суцэльных агрэгатах з няроўнай паверхняй і радыяльна-прамяністым складам цела. Звычайна афарбаваны ў шараваты ці жаўтлявы колер; прасвечваецца, мае шкляны, у зломе тлусты бляск. Цвёрдасць 3—3,5 па шкале Моаса, шчыльнасць 4,2—4,3 г/см³. Крохкі
Партыя працы (Нідэрланды)
Партыя працы (Partij van de Arbeid, PvdA) — нідэрландская сацыял-дэмакратычная палітычная партыя. Партыя была створана ў 1946 годзе. Пасля галандскіх усеагульных выбараў 2012, PvdA другая па велічыні палітычная партыя ў Нідэрландах. Партыя з'яўляецца малодшым кааліцыйным партнёрам Народнай партыі за свабоду і дэмакратыю.
Партыя працы мае 14 месцаў з 75 у першай палаце і 38 месцаў з 150 у другой палаце Генеральных штатаў і 3 месцы з 25 вылучаных для Нідэрландаў у Еўрапарламенце (уваходзіць у фракцыю Прагрэсіўны альянс сацыялістаў і дэмакратаў).
Мікаэль Лустыг
Карл Мікаэль Лустыг (Carl Mikael Lustig; нар., , Швецыя) — шведскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Швецыі (2008—2021).
Партыя працы (Нідэрланды)
Гісторыя
Партыя працы мае карані ў сацыялістычным руху 70-х і 80-х гадоў 19 стагоддзя. Сацыял-дэмакратычная рабочая партыя (Sociaal Democratische Arbeiders Partij (SDAP)), заснаваная ў 1894 годзе, падтрымлівала тэорыю Маркса і Энгельса аб класавай барацьбе ў Нідэрландах і «міжнародную барацьбу рабочага класа».
Мікаэль Лустыг
«Сундсваль»
У жніўні 2005 года Лустыг падпісаў кантракт з клубам «Сундсваль». Да заканчэння сезона 2005 ён паспеў правесці толькі 8 сустрэч у Альсвенскане, у якіх ён 2 разы адзначыўся забітым мячом. Гэта не выратавала яго новы клуб ад перадапошняга месца ў чэмпіянаце Швецыі, таму «Сундсваль» вылецеў у другі па сіле дывізіён. У наступным сезоне 2006 Лустыг канчаткова замацаваўся ў аснове каманды, правёўшы 28 матчы і забіўшы 3 галы. У 2007 годзе ён разам з камандай фінішаваў на трэцім месцы ў Суперэтане, што азначала вяртанне каманды ў Альсвенскан.
«Русенбарг»
У ліпені 2008 года Лустыг перайшоў у нарвежскі клуб «Русенбарг». Сума пераходу склала 8 млн шведскіх крон, кантракт быў падпісаны на тры з паловай гады. Пачынаючы з 2009 года, шведскі футбаліст з’яўляўся іграком асноўнага складу. У 2009 і 2010 гадах ён разам з камандай станавіўся чэмпіёнам Нарвегіі. Сваёй гульнёй ён прыцягнуў увагу адразу некалькіх еўрапейскіх клубаў: у прыватнасці, цікавасць да яго праяўлялі англійскі «Вест Хэм Юнайтэд», італьянскія «Мілан» і «Лечэ».
Партыя працы (Нідэрланды)
Гісторыя
У 1965 годзе Партыя працы ўваходзіць ва ўрадавую кааліцыю, якая аднак праіснавала нядоўга. Між тым, маладое пакаленне спрабуе атрымаць кантроль над Партыяй працы. Група маладых членаў партыі, якія называюць сябе новымі левымі, патрабуюць рэфармавання партыі: яны лічылі, што партыя павінна стаць арыентаванай на новыя сацыяльныя рухі, прыняўшы іх анты-парламенцкую стратэгію і іх пытанні, такія, як вызваленне жанчын, ахова навакольнага асяроддзя і развіцця трэцяга свету. У знак пратэсту супраць нарастальнага ўплыву новых левых, шэраг вядомых членаў партыі, у тым ліку Дрэс-малодшы, пакінулі партыю і стварылі новую, якая атрымала назву Дэмакратычныя сацыялісты 70.
Мікаэль Лустыг
«Сэлтык»
1 студзеня 2012 года Мікаэль Лустыг на правах свабоднага агента далучыўся да шатландскага «Сэлтыка». У складзе каманды восем разоў запар стаў чэмпіёнам Шатландыі.
Партыя працы (Нідэрланды)
Гісторыя
Пасля выбараў 1972 года, ні Партыя працы і яе саюзнікі, ні Каталіцкая народная партыя разам са сваімі саюзнікамі былі не ў стане заваяваць большасць. Партыі былі вымушаныя працаваць разам. З 1973 па 1977 год працаваў кааліцыйны ўрад, які ўзначальваў лідар Партыі працы Йооп дэн Ойл. Выбары 1977 выйграла Партыя працы, але ідэалагічны і асабісты канфлікт паміж Ван Агтом і Дэн Ойлом прадухіліў фарміраванні новага левацэнтрысцкай кабінета. Партыя працы перайшла да апазіцыі.
Мікаэль Лустыг
«Гент»
У ліпені 2019 года перайшоў у бельгійскі «Гент».
АІК
У жніўні 2020 года вярнуўся ў Швецыю, стаўшы іграком АІКа. Па заканчэнні сезона 2022 завяршыў прафесійную кар’еру.
Партыя працы (Нідэрланды)
Гісторыя
Пасля выбараў 1989 Партыя працы вярнулася да ўрада разам з Хрысціянска-дэмакратычным заклікам. Кок стаў намеснікам прэм'ер-міністра Рууда Любберса. Партыя працы прымае асноўныя эканамічныя рэформы папярэдняга кабінета Любберса, у тым ліку прыватызацыю дзяржаўных прадпрыемстваў і рэформы дзяржавы ўсеагульнага дабрабыту. Яны працягвалі гэту палітыку ў гэтым кабінеце. Кабінет сутыкаецца з цяжкімі пратэстамі прафсаюзаў і палітычнымі канфліктамі ўнутры Партыі працы.
З 1994 па 2002 год прэм'ер-міністрам быў прадстаўнік партыі Вім Кок. З 2007 года па 2010 год партыя ўваходзіць ва ўрадавую кааліцыю з Хрысціянска-дэмакратычным заклікам.
Мікаэль Лустыг
Міжнародная кар’ера
У студзені 2008 года трэнер галоўнай зборнай краіны Ларс Лагербек уключыў абаронцу ў склад каманды на таварыскія гульні. 19 студзеня Мікаэль дэбютаваў у зборнай Швецыі, выйшаўшы на поле ў сустрэчы супраць зборнай ЗША, у якой шведы атрымалі паражэнне з лікам 0:2.
Партыя працы (Нідэрланды)
Гісторыя
Пасля выхаду з урадавай кааліцыі, Вавтер Бос абвясціў, што ён сыходзіць з палітыкі, каб праводзіць больш часу з жонкай і дзвюма дочкамі. Тады мэр Амстэрдама Йоб Коэн заняў яго месца ў якасці лідара Партыі працы.
Мікаэль Лустыг
Дасягненні
«Русенбарг»
Партыя працы (Нідэрланды)
Ідэалогія
Партыя працы, якая стваралася як традыцыйная сацыял-дэмакратычная партыя, імкнецца стварыць дзяржаву ўсеагульнага дабрабыту. У 1970-я гады, яна радыкальна перагледзела сваю праграму і ўключыла новыя пытанні, такія, як вызваленне жанчын, ахове навакольнага асяроддзя і развіццё трэцяга свету. У 1990-х гадах партыя абнавіла сваю праграму, уключыўшы такія пытанні, як рэформа дзяржавы ўсеагульнага дабрабыту і прыватызацыю дзяржаўных прадпрыемстваў. У 2005 годзе партыя прыняла новую праграму, заснаваную на прынцыпах левацэнтрысцкай ідэалогіі. Яе асноўнымі пытаннямі з'яўляюцца занятасць, сацыяльнае забеспячэнне і дабрабыт і інвестыцыі ў грамадскую адукацыю, грамадскую бяспеку і ахову здароўя.
Мікаэль Лустыг
Дасягненні
«Сэлтык»
Партыя працы (Нідэрланды)
Электарат
Гістарычна склалася так, Партыя працы карыстаецца падтрымкай працоўнага класа. У 21 стагоддзі партыя падтрымліваецца грамадскімі служачымі, мігрантамі і працоўным класам. Партыя гістарычна была вельмі моцная ў буйных гарадах, такіх такіх як Амстэрдам і Ротэрдам і ў паўночных правінцыях Гронінген, Фрысландыя і Дрэнтэ.
Удзел у выбарах
Удзел у выбарах да Другой палаты парламента Нідэрландаў:
Нейт
Нейт (стар.-ег. nt) — старажытнаегіпецкая багіня вайны і палявання.
Гісторыя
Нейт — адна з найбольш старажытных вядомых егіпецкіх багінь, культ якой узнік яшчэ ў дадынастычны перыяд і быў вядомы ў эпоху Пталемеяў. Найстаражытнейшая атрапаморфная выява Нейт была знойдзена ў пірамідзе Джосера. Яна з'яўлялася багіняй вайны, багіняй тварэння, багіняй-маці, што першай нарадзіла дзіця, і багіняй замагільнага свету, што клапацілася пра душы памерлых і дапамагала апранаць іх.
Звычайна Нейт атаесамляюць з ніжнім Егіптам, дзе існаваў яе культавы цэнтр у Саісе. Аднак з 1 тысячагоддзя да н. э. атрыбуты Нейт усё часцей пераходзілі да багінь Ісіды і Хатхор. Старажытныя грэкі атаесамлялі яе з багіняй Афінай.
Міфалогія
Нейт фігуравала ў ранніх міфах пра стварэнне сусвету як стваральніца першароднага ўзвышша пасярод вод Нун. Лічылася маці Ра і Амона. У міфе пра Асірыса назірае за яго муміфікацыяй. У міфе пра Хора і Сета абвяшчае, што атрымае Хор пасля перамогі.
Шанаванне
Галоўныя цэнтры шанавання: Саіс, Існа.
Вядомымі атрыбутамі Нейт былі перакрыжаваныя стрэлы, лук і стрэлы, шчыт, ткацкая рама. У магільне Тутанхамона выява Нейт была звязана з выявай змяі, што павінна была ахоўваць нябожчыка. Егіпцяне часцяком звярталіся ў малітвах да багіні як да нябеснай каровы, што раз на год нараджала сонца. Было прынята называць яе вялікай багіняй, маці або бабуляй багоў. Пра жрыц Нейт казалі, што яны адчыняюць усе шляхі.
Іаан (Хама)
Біяграфія
Скончыў Маскоўскую духоўную семінарыю ў 1989 годзе. Пасля яе заканчэння быў залічаны ў Маскоўскую духоўную акадэмію, вучобу ў якой завяршыў экстэрнам у 1993 годзе.
15 снежня 1992 года прыняў манаскі пострыг з імем Іаан. 3 студзеня 1993 года быў пасвечаны ў сан іерадыякана, а 20 чэрвеня — у сан іераманаха.
Са жніўня 1992 года — выкладчык Мінскай духоўнай семінарыі на кафедрах сектазнаўства і літургікі. З верасня 2001 года — дацэнт Мінскай духоўнай акадэміі на кафедры царкоўнай гісторыі.
Ганаровая гвардыя Вялікага Княства Літоўскага
Ганаровая гвардыя Вялікага Княства Літоўскага — атрад кавалерыі, створаны ў 1812 годзе з прадстаўнікоў найбунейшых радоў літоўскай шляхты на тэрыторыі былога Вялікага Княства Літоўскага.
Гісторыя
Пасля заняцця французамі Вільні, па ініцыятыве Часовага ўрада ВКЛ быў сфарміраваны асаблівы падроздзел Ганаровай гвардыі з мэтай аховы асобы Імператара. Туды, адразу ж пасля ўступлення Напалеона ў Вільню, былі адабраны 20 юнакоў з самых шляхетных літвінскіх арыстакратычных сем’яў: Валовічаў, Ромэраў, Плятэраў, Забела і некаторых іншых. Камандзірам гэтага добраахвотніцкага падраздзялення (афіцыйна ў структуру імператарскай Гвардыі не ўваходзіў) стаў князь Габрыэль Агінскі. Да нясення ганаровай варты пры Напалеоне наваяўленыя гвардзейцы прыступілі ў жніўні.
Падраздзяленне пакрысе папаўнялася новымі добраахвотнікамі. У сярэдзіне ліпеня «Кур’ер Літоўскі» паведамляў сваім чытачам:"«Натхнёная моладзь са ўсіх бакоў сцякаецца пад баявыя сцягі. Справядлівым будзе пералічыць імёны гэтых руплівых сыноў Літвы, першымі якія ўзяліся за зброю і абмундзіраваных за свой рахунак. У Ганаровай Гвардыі бачым мы князя начальніка, Пілсудскага, Брыёта, Плятэра, Рэна, Рамэра, Хлявінскага, Стравінскага, двух Валовічаў, Пузыну, Ласковіча, Забела, Лянкевіча, Чарноцкага, Насажэўскага, Яленскага, Памарнацкага»."Імператар, адправіўшыся з Вільні далей на ўсход, пакінуў гэтае падраздзяленне ў сталіцы ВКЛ для даўкамплектавання, але не забыўся пра яго. 29-га ліпеня з Віцебска ён пісаў герцагу Басано:"«Высветліце ўсё адносна стваранай Ганаровай Гвардыі. Трэба пераканацца, перш чым паставіцца сур’ёзна да гэтага фарміравання, што ў ім складаецца ад пяцідзесяці да шасцідзесяці асоб»."Трэба меркаваць, такую ​​колькасць усё ж сабралі, і ўжо 8-га жніўня часопіс «Кур’ер Літоўскі» апавяшчаў: "«Першыя прозвішчы нашага краю маюць з дазволу Імператара і Караля Вялікага Напалеона адкрытае поле служэння ў Ганаровай Гвардыі, колькасць якой памнажаецца»."На зыходзе лета літвінскія гвардзейцы прыбылі з Вільні ў Смаленск, дзе з іх склалі некалькі ганаровых варт для аховы імператара. Напалеон быў адкрыта расчараваны малалікасцю Ганаровай Гвардыі Вялікага Княства. 1-га верасня са сваёй стаўкі ў Веліхава ён пісаў у Вільню герцагу Басано: "«Пакуль адзіная дапамога, якую я атрымаў ад Літвы, абмяжоўваецца дванаццаццю ганаровымі вартамі»."Вядома, што пасля свайго ўступлення ў Маскву Імператар адаслаў іх на папаўненне 3-га палка шавалежаў-лансьераў генерала Я. Канопкі.
Іаан (Хама)
Біяграфія
20 лістапада 2016 года, у дзень святкавання 70-годдзя Свяцейшага Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Кірыла, у маскоўскім кафедральным саборным Храме Хрыста Збавіцеля быў узведзены ў сан архіепіскапа.
Ганаровая гвардыя Вялікага Княства Літоўскага
Гісторыя
Адтуль, пасля расфарміравання палка вясной 1813 года «залатая моладзь» улілася ў полк В. Красінскага, але далёка не ўсе: некаторыя да таго патрапілі ў рускі палон пры Слоніме, іншыя, дзякуючы роднасным сувязям, сталі ад’ютантамі польскіх і французскіх генералаў. У ліку такіх быў дваццацідвухгадовы К. Забела, прызначаны 11 красавіка 1813 года падпаручнікам у 1-й полк шавалежаў-лансьераў. Ён, аднак, не прыняў намінацыю і перайшоў з чынам паручніка на пасаду старэйшага ад’ютанта 2-га ўланскага палка Княства Варшаўскага.
Паслужныя спісы гвардзейскіх шэвалежэр-лансьераў утрымліваюць звесткі толькі аб некалькіх былых ганаровых гвардзейцах, якія працягнулі службу ў палку В. Красінскага. П. Магільніцкі выслужыў у красавіку 1814 года чын падпаручыка. Ф. Стравінскі, К. Нарбут і Ф. Ласковіч служылі да канца вайны вахмістрамі. Ф. Чарнецкі быў брыгадзірам, «застаўся ў тыле» напярэдадні Лейпцыгскай бітвы, а шэвалежэр К. Абрамовіч тады ж трапіў у палон.
Пра баявыя страты Ганаровай Гвардыі ВКЛ звестак няма. Ніхто з іх пасля пісьмовых успамінаў аб баявой маладосці не пакінуў. Яно і зразумела: былыя гвардзейцы Напалеона занялі з часам вядомыя пасады ў іерархіі Расійскай імперыі і нават пры царскім двары.
M2 (аб’ект Месье)
M2 (каталог Месье) — шаравое скопішча ў сузор'і Вадалея.
Крыж
Крыж —