cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лявон Вольскі
Біяграфія
У 1997 напісаў музыку і аранжыроўкі большасці кампазіцый для сумеснага музычнага праекту «Народны альбом», удзельнічаў у падрыхтоўцы, запісе і паказе сумесных музычных праектаў «Сьвяты вечар 2000» і «Я нарадзіўся тут» (2001). На працягу 2002—2007 распрацаваў і напісаў вялікую частку песень для праграм «Крамбамбуля», «Крамбамбуля 11/2: Каралі раёну», «Крамбамбуля 0,33 FM», «„Крамбамбуля“ сьвяточная». Сярод найболей вядомых песень Лявона Вольскага: «Песьні пра каханьне», «Тры чарапахі», «Партызанская», «Паветраны шар», «Лёгкія-лёгкія», «Я нарадзіўся тут», «Абсэнт», «Госьці».
Сумесныя праекты з удзелам Лявона Вольскага — «Народны Альбом» і «Я нарадзіўся тут» — сталі ў Беларусі культавымі.
Выступае ў друку як паэт, празаік, журналіст. Аўтар зборнікаў паэзіі «Калідор» (1993), «Фотаальбом» (1998).
У складзе розных калектываў быў на гастролях у Польшчы, Украіне, Францыі, Даніі. Удзельнік, у складзе розных калектываў, фестываляў: «Рок-крок 1987, 1988», «Наваполацк 1988», «Рок-дыялог» (Магілёў, 1988, 1989), «Днепродержинск 1989», «Тры колеры» (Мінск, 1990), «Басовішча» (неаднаразова — Гродэк, Польшча), «Belfort-Fimu» (Бельфор, Францыя, 1993), «Фестываль народных меншасцей» (Гдыня, Польшча, 1993), «Rock-mafia» (Сопат, Польшча), «Roskilde» (Данія, 1993) і інш.
30 снежня 2009 года выйшаў дыск «Такога няма нідзе», усе песні якога сачыніў Вольскі і запісаў іх з шэрагам музыкаў (Русяй, Алегам Хаменкам, Уладзімірам Пугачам ды іншымі).
Альбом «Гравітацыя», прэзентаваны ў Мінску 2 сакавіка 2019 года, завяршыў трылогію, пачатую дыскамі «Грамадазнаўства» (2014) і «Псіхасаматыка» (2016). «Гравітацыя» храналагічна распавядае пра ўсе асноўныя стадыі жыцця чалавека: ад нараджэння да смерці. Рэжысёрамі кліпаў на песні з яго сталі Арцём Лобач («Лепшыя на свеце», «Зьніклыя людзі») ды Елізавета Ганчарова («Човен»). Як і папярэднія альбомы, ён быў запісаны ў Вільні. Сродкі на запіс і выпуск збіраліся праз краўдфандынг.
На Новы 2019 год сыграў у музычным шоу «Нас у Маскве не зразумеюць» Тузін Гітоў, «Belsat Music Live» ды Лявона Вольскага.
Асабістае жыццё
Першая жонка, Ганна Вольская, прадзюсар гурту «Крамбамбуля», аўтар праекта «Снежны завулак» (11 чэрвеня 1975 — 23 сакавіка 2016), памерла ад анкалагічнага захворвання. Дачка — Адэля Вольская.
У 2018 годзе Лявон Вольскі пабраўся шлюбам з беларускай літаратаркай Мар’янай Вольскай, вядомай у літаратурных колах як Яня Ядвабная.
Прызнанне
Прызёр глядацкіх сімпатый на фестывале «Рок-крок 1988»; лаўрэат фестывалю «Наваполацк 1988»; Гран-пры, прыз у намінацыі «Лепшы клавішнік» на фестывале «Тры колеры 1990»; «Рок-кароны» ў намінацыях «Песня году» («Партызанская») — 1996, «Альбом году» («Народныя альбом») — 1997, «Рок-карона 1997», «Праект году» («Сьвяты вечар 2000») — 1999, «Песня году» («Паветраны шар») — 1999, «Музыка году», «Падзея году» (праект «Я нарадзіўся тут»), «Лепшыя тэксты», «Песня году» («Тры чарапахі»), «Альбом году» («Тры чарапахі»), «Рок-карона» — усё 2000, «Выканаўца году» на «Рок-каранацыі 2004—2005», лаўрэат прэміі FreeMuse Award-2016 і USMA-2019 у намінацыі «Лепшыя тэксты песень».
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
NGC 6396
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вясёлыя рабяты (фільм)
Вясёлыя рабяты (Весёлые ребята) — першая музычная кінакамедыя, знятая ў 1934 годзе у СССР. Фільм лічыцца класікай савецкай камедыі. Першая з серыі музычных камедый рэжысёра Рыгора Аляксандрава і кампазітара Ісака Дунаеўскага. Першая лірыка-камедыйная роля Любові Арловай. Карціна мела вялікі поспех як у СССР, так і за мяжой, дзе яна дэманстравалася пад назвай «Масква смяецца» (Moscow Laughs).
Сюжэт
Весёлая музычная гісторыя пра прыгоды таленавітага пастуха-музыканта Косці Пацехіна. Будучы прынятым за моднага замежнага гастралёра, прастадушны Косця зрабіў сенсацыю ў Маскоўскім мюзік-холе, дзякуючы чаму стаў дырыжорам джазавага аркестра, а хатняя работніца Анюта — спявачкай. Рэпетыцыі па падрыхтоўцы да выступлення на сцэне Вялікага тэатра яго аркестр праводзіць на хаўтурах…
Карызола
Карызола (Carisolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola.
Масавыя хваляванні ў Кішынёве (2009)
Масавыя хваляванні ў Кішынёве — масавыя хваляванні 7 красавіка ў сталіцы Малдовы Кішынёве, распачатыя пасля красавіцкіх выбараў у Парламент Малдовы 2009 года. Хваляванням папярэднічаў мітынг малдаўскай апазіцыі 6 красавіка.
Наступствы
На экстраным паседжанні ўрада 8 красавіка прэзідэнт Малдавіі Уладзімір Варонін заявіў пра ўводзіны візавага рэжыму для грамадзянаў Румыніі. Таксама пасол гэтай краіны быў абвешчаны персонай нон грата. Паводле слоў Вароніна, гэтыя дзеянні распачаты ў адказ на ўмяшанне Румыніі ва ўнутраныя справы Малдовы і ўдзел румынскіх грамадзянаў у хваляваннях. Афіцыйны Бухарэст заявіў, што не мае стасункі да хваляванняў. Лідары апазіцыі таксама заявілі, што не збіраліся граміць будынак парламента і прэзідэнцкі палац.
Таксама была перакрыта мяжа з Румыніяй. Заявы прэзідэнта Малдовы і дзеянні малдаўскога боку пагоршылі румынска-малдоўскія адносіны.
Украіна ўзмацніла ахову мяжы з Малдовай у Вінніцкай і Адэскай абласцях. Да мяжы былі высунуты атрады міліцыі. Міністр унутраных спраў Украіны Юрый Луцэнка заявіў, што гэта зроблена для прадухілення пераходу на тэрыторыю краіны людзей, якія «могуць мець нейкія экстрэмісцкія намеры».
Масавыя хваляванні 7 красавіка не прывялі да змены ўлады ў краіне, аднак пасля іх быў прызначаны пералік галасоў, у выніку якога Партыя камуністаў атрымала 60 мандатаў. Прэзідэнт Малдовы, згодна канстытуцыі, абіраецца парламентам таемным галасаваннем. Абраным лічыцца кандыдат, які набраў тры пятых (61 з 101) галасоў абраных дэпутатаў. Дзве спробы абраць прэзідэнта праваліліся, бо апазіцыя байкатавала галасаванне. Згодна канстытуцыі, былі прызначаны новыя выбары, у выніку якіх кампартыя, атрымаўшы на пяць працэнтаў менш галасоў, чым на папярэдніх выбарах (44,7 %), страціла большасць у парламенце і перайшла ў апазіцыю. У Малдове быў створаны Альянс «За еўрапейскую інтэграцыю», які складаўся з 4 партый. Быў сфармаваны новы ўрад.
Падбела
Падбе́ла (, Подбела) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навіцкавіцкага сельсавета.
У 1972 годзе да вёскі далучаны вёскі Падбела-II і Падбела-III, вёска змяніла назву з Падбела-I на Падбела.
Бягенскі лясгасп
Бягенскі лясгасп — населены пункт ва Бескарагайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Бягенскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 61 км на поўнач ад раённага цэнтра, сяла Бескарагай. Код КАТА — 633635200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 511 чалавек (255 мужчын і 256 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у населеным пункце пражываў 101 чалавек (51 мужчына і 50 жанчын).
Кнігі Сівіл
Кнігі Сівіл — назва некалькіх антычных вершаваных зборнікаў, напісаных гекзаметрам на старажытнагрэчаскай мове, якія, як лічылі, змяшчалі вымаўленыя сівіламі прароцтвы. Дашэдшы да нашых дзён зборнік змяшчае каля 4000 вершаў, якія складаюць 14 песень і напісаных у II стагоддзі да н.э. — IV н.э.
Першыя «Кнігі Сівіл»
З’яўленне кніг у Рыме легенда, вылажаная Варонам, звязвае з часам Тарквінія Гордага. Ціт Лівій гэтую легенду не прыводзіць.
Згодна з гэтым апавяданнем, прадказанні першапачаткова складалі дзевяць кніг. Згодна з паведамленнем Дыянісія Галікарнаскага, нейкая старая, прыбыўшы ў Рым, прапанавала цару Тарквінію Гордаму набыць гэтыя кнігі за вялікую цану (па Варону за 300 залатых філіпаў) ; тут цікава тое, што манеты названыя ў гонар цара, жыўшага на два стагоддзі пазней).
Калі цар адмовіўся, старая спаліла тры з іх. Потым яна прапанавала яму набыць астатнія шэсць за тую ж цану і, зноў атрымаўшы адмову (цар палічыў яе вар’яткай), спаліла яшчэ тры кнігі. Тады цар паслухаўшыся аўгураў набыў ацалелыя кнігі за першапачатковую цану і прызначыў двух чалавек (дуўмвіраў), даручыўшы ім ахову кніг. Дыён Касій разам з выкладзеным варыянтам (тры з дзевяці кніг захаваліся) прыводзіць варыянт, згодна з якім кніг першапачаткова было тры, але две з іх згарэлі.
Кнігі захоўваліся ў каменным яшчыке пад скляпеннем храма Юпітэра Капіталійскага і былі таемнымі. Для зварота да іх патрабавалася спецыяльная пастанова сената.
Дыянісій апавядае, што дуўмвір Марк Атылій быў пакараны за ненабожнасць падчас разгляду кніг : Тарквіній загадаў зашыць Атылія ў мех з бычай шкуры і кінуць у мора (згодна з Валерыем Максімам), Атылій быў пакараны за тое, што даў перапісаць гэтую кнігу нейкаму Пятронію Сабіну ; Дыён Касій таксама згадвае подкуп і спосаб казні, які пазней прымяняўся да бацьказабойцаў.
Антычныя гісторыкі згадваюць шэраг выпадкаў зварота да кніг:
З-за страты кніг Ціта Лівія звесткі аб звароце да Сівіліных кніг у другой палове ІІ стагоддзя да н.э. абрывачныя.
Другія «Кнігі Сівіл»
6 ліпеня падчас пажара Капітолія згарэлі і кнігі.
Каб іх аднавіць, адшукалі шмат тэкстаў на Самасе, у Іліёне, Эрытрах, італійскіх калоніях у Афрыке, і жрацам было даручана вызначыць, якія з іх сапраўдныя. У 76 годзе да н.э. у Эрытру былі адпраўлены пасля Публій Габіній, Марк Актацылій іЛуцый Валерый, якія сабралі каля 1000 радкоў ; пасля чаго тэкст быў затвержаны калегіяй з 15 чалавек (квіндэцэмвіры).
У апошнія гады Рэспублікі змест Сівіліных кніг стаў прадметам палітычнай барацьбы. Цыцэрон, гаворачы аб іх, лічыць, што «у іх больш мастацтва і стараннасці, чым натхнення і абуджэння», а таксама паказвае на наяўнасць у іх акрастыхоў (аб акрастыхах кажа і Дыянісій).
У 18 годзе да н.э. па загаду Аўгуста іх тэкст быў перагледжаны і перапісаны ўластнаручна квіндэцэмвірамі. Аўгуст, стаўшы ў 12 годзе вялікім пантыфікам, загадаў спаліць прарочаскія кнігі, захаваўшы толькі кнігі сівіл, якія былі памешчаны ў двух пазалочаных скрынях пад храмам Апалона Палацінскага і забараніў захоўваць прыватным асобам прадказанні.
У 15 годзе н.э., калі ў Рыме адбылася паводка, сенатар Азіній Гал прапанаваў прапанаваў звярнуцца да Сівіліных кніг, але імператар Тыберый не згадзіўся, тлумачачы паводку натуральнымі прычынамі, і прызначыў камісію з 5 сенатараў для назірання за ракой.
Акрамя таго, сцвяржалі, што Адрыян даведаўся аб сваёй будучай уладзе з Сівіліных кніг. У Сівіліных кнігах таксама знаходзілі прадказанне аб імператары Пробе.
У 405 годзе Стыліхон загадвае спаліць кнігі, што і было выканана; іх лёс аплакаў паэт Рутылій Намацыян.
Урыўкі
Цытаты з кніг з’яўляюцца толькі ў творах ІІ стагоддзя н.э.і выклікалі сумненні ў іх праўдзівасці. Флягонт з Трал прыводзіць 70 радкоў з тэкста аракула, які змяшчае акрастых і быў абвешчаны ў 125 годзе да н.э. Верагодна, гэты тэкст аўтэнтычны.
Два вялікіх урыўка, якія змяшчаюць вучэнне аб аднабожжы, прыводзяць Феафіл Антыяхійскі. Шэсць невялікіх урыўкаў цытуе Клімент Алекссандрыйскі. Цытаты аб цараванні Сатурна з кнігі ІІІ дашэдшага да нас зборніка прыводзяць Афінагор і Тэртуліан. Таскама мноства ўрыўкаў ёсць у Лактанцыя.
Трэція «Кнігі Сівіл»
Зборнік, які дайшоў да нас, складзены, як лічыцца, у эпоху Юстыніяна. Аўтар празаічнага пралога да яго спасылаецца на Лактанцыя. Тэкст кніг (вершаў) I—VII захаваўся толькі ў позніх рукапісах і быў вядомы з часоў Адраджэння (упершыню быў апублікаваны ў 1545 годзе), а песні XI—XIV былі знойдзены А. Маі ў 1817—1829 гадах і апублікаваны ў 1841—1853 гадах.
Сярэднявечныя згадванні
Пракопій Кесарыйскі распявадае, ўто асобныя патрыцыі падчас аблогі готамі Рыма казалі аб прадказанні Сівілы, але сам лічыць, што сэнса прадказанняў да іх здзяйснення зразумець немагчыма.
Прадаўжальнік Феафана, апісваючы праўленне Льва V Армяніна (813—820 гады), паведамляе, што ён баяўся аднаго прадказання, якое пагражала яму смерцю:
Аляксандра Рыгораўна Бергман
Аляксандра Рыгораўна Бергман (у дзявоцтве Кучкоўская; падпольныя псеўданімы: Зіна; Женя; Стаха; Малеўская;,  — , ) — беларуская і польская гісторык, публіцыстка. Член КПЗБ з 1925 года.
Біяграфія
Вучылася ў партшколах пры ЦК КПЗБ і ЦК ПАРП. Сакратар падпольных акруговых камітэтаў КСМЗБ у Гродне, Вільні, Брэсце, Баранавічах, Беластоку. Дэлегат I з’езда КПЗБ (1928). У 1931 годзе стала членам Краявога Сакратарыята ЦК КПЗБ.
У 1934 годзе накіравана ў БССР, працавала намеснікам сакратара парткама завода «Гомсельмаш». Арыштавана ў 1935 годзе, абвінавачаная ў шпіянажы і контррэвалюцыі. 10 гадоў знаходзілася ў зняволенні.
У 1946 годзе ў рамках праграмы рэпатрыяцыі перасялілася ў ПНР. Рэабілітавана ў 1956 годзе.
Навуковая і публіцыстычная дзейнасць
Працавала ў часопісе «Życie Partii» Даследавала гісторыю КПЗБ, БСРГ, перыядычны друк («Наша ніва», «Вольны сцяг», «Змаганне»). Аўтарка манаграфій і артыкулаў пра грамадска-палітычных дзеячаў Заходняй Беларусі ў міжваенны перыяд — А. Луцкевіча, Б. Тарашкевіча, У. Самойлу, І. Дварчаніна, Л. Родзевіча, В. Харужую, С. Рак-Міхайлоўскага, М. Перавалоцкага і іншых.
Эдвард Хікс
Эдвард Хікс (Edward Hicks; —) — амерыканскі мастак. Таксама быў рэлігійным дзеячам — служыцелем Рэлігійнага таварыства Сяброў.
Біяграфія
Нарадзіўся 4 красавіка 1780 года ў горадзе Лэнгхарн, штат Пенсільванія; стрыечны брат мастака Томаса Хікса.
Эдвард з’явіўся на свет у асабняку свайго дзеда ў Атлбора (цяпер Лэнгхарн). Яго бацькі былі англіканамі. Ісак Хікс, яго бацька, быў лаялістам, збяднелым пасля паразы Вялікабрытаніі ў вайне за незалежнасць ЗША. Маці Эдварда памерла, калі яму было паўтара года; яго выхоўвала на ферме Twining Farm (цяпер уваходзіць у Нацыянальны рэестр гістарычных месцаў ЗША) блізкая сяброўка маці — Элізабет Твінінг. Яна і выгадавала хлопчыка ў духу квакераў.
Ва ўзросце трынаццаці гадоў Эдвард пачаў навучанне ў вытворцаў вазоў Уільяма і Генры Томлінсан. Ён заставаўся ў іх сем гадоў, на працягу якіх навучыўся рамяству размалёўкі вазоў. У 1800 годзе ён пакінуў фірму Tomlinson, каб зарабляць на жыццё самастойна. У 1801 годзе Хікс пераехаў у горад Мілфард, штат Пенсільванія, дзе зноў працаваў па роспісе вазоў у фірме Джошуа Кэнбі (Joshua C. Canby). Не зусім задаволены сваім жыццём, ён пачаў рэгулярна наведваць сходы квакераў, і ў 1803 годзе быў прыняты ў сябры Таварыства Сяброў. Пазней у гэтым жа годзе ён ажаніўся з жанчынай з гэтага таварыства — Сарай Уорстал Хікс (1781—1855).
У 1812 годзе Эдвард Хікс стаў служыцелем і пачаў падарожнічаць па акрузе Філадэльфія ў якасці квакера-прапаведніка. Каб пакрыць выдаткі на паездкі, а таксама для падтрымкі сваёй сям’і, ён вырашыў арганізаваць уласную справу — ствараў і прадаваў распісаныя прадметы хатняга ўжытку, сельскагаспадарчае абсталяванне і шыльды карчмаў. Яго дзейнасць зрабілася прыбытковай, і гэта засмуціла некаторых чальцоў квакерскай абшчыны, бо супярэчыла традыцыям прастаты гэтай супольнасці. У 1815 годзе Хікс ненадоўга адмовіўся ад дэкаратыўнага жывапісу і паспрабаваў падтрымаць сваю сям’ю фермерствам, працягваючы эпізадычна падзарабляць роспісам. Але такі стан спраў стаў цяжкім для яго сям’і.
Да 1816 года яго жонка чакала ўжо пятае дзіця. Пасля сустрэчы з блізкім сябрам Джонам Комлі, калі размова зайшла пра жывапіс, Хікс аднавіў сваю працу па дэкаратыўным роспісе. Гэтая дзейнасць вывела сям’ю з цяжкага фінансавага стану. Хікс пачаў ствараць карціны на палотнах, стварыўшы каля 1820 года сваю першую са шматлікіх карцін — The Peaceable Kingdom. Cтанковы жывапіс выконваўся для сям’і і сяброў, а дэкаратыўны жывапіс заставаўся яго галоўнай крыніцай даходу. У 1827 годзе ў Рэлігійным таварыстве Сяброў адбыўся раскол паміж хіксітамі (названымі ў гонар стрыечнага брата Эдварда — прапаведніка Эліяса Хікса) і артадаксальнымі членамі грамадства, што стала перашкодай у дзейнасці Хікса як служыцеля.
Памёр 23 жніўня 1849 года ў горадзе Ньютаўн, штат Пенсільванія.
Тэнерыйская культура
Носьбіты Тэнерыйскай культуры пасяліліся ў вільготны перыяд, які ахаўпіў Сахару каля 7 тысяч гадоў таму, на месцы, дзе калісьці жылі прадстаўнікі Кіфійскай культуры. У адрозненні ад апошніх яны мелі адносна невысокі рост. Упрыгожванні, знойдзеныя ў магільнях, вымушаюць лічыць, што іх продкі маглі мігрыраваць з даліны Ніла. Асноўнымі заняткамі былі паляванне і збіральніцтва, выраб керамікі.
Знікненне культуры тлумачыцца новым перыядам засухі.
Магілёўская ваенна-аператыўная група
Магілёўская ваенна-аператыўная група (Магілёўская ВАГ, Ваенна-аператыўная група пры Магілёўскім падпольным райкоме КП(б)Б) — партызанскае злучэнне, якое дзейнічала на тэрыторыі Магілёўскага, Бялыніцкага, Клічаўскага раёнаў; таксама назва органа кіраўніцтва гэтым злучэннем. Уваходзіла ў Магілёўскае партызанскае злучэнне.
Створана ў ліпені 1943 года ў адпаведнасці з пастановай Магілёўскага падпольнага абкома КП(б)Б і загадам Магілёўскай (абласной) ВАГ на базе 113-га, 121-га партызанскіх атрадаў 6-й Магілёўскай партызанскай брыгады і асобнага 61-га партызанскага атрада. У лістападзе 1943 года 121-ы партызанскі атрад быў разгорнуты ў 121-ы партызанскі полк (пазней 121-ы партызанскі полк імя А. М. Касаева), у студзені 1944 года 113-ы партызанскі атрад — у 113-ы партызанскі полк. У снежні 1943 года створаны 200-ы партызанскі атрад і перададзены Баранавіцкаму партызанскаму злучэнню паўднёвай зоны.
30 чэрвеня 1944 года ваенна-аператыўная група (2639 партызан) злучылася з Чырвонай Арміяй.
Камандаванне
Кіраўніцтва ажыццяўлялі сакратар падпольнага РК КП(б)Б Іван Паўлавіч Станкевіч (жнівень 1943 — чэрвень 1944).
Кайшадорыс
Кайшадорыс (Kaišiadorys, традыцыйная беларуская назва — Кашада́ры) — горад у Цэнтральнай Літве, у Каўнаскім павеце, з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам Кайшадорыскага раёна. Горад знаходзіцца паміж Вільнюсам і Каўнасам. Праз Кайшадорыс цячэ Нёман і Вілія. Колькасць насельніцтва горада налічвае каля 10 тыс. чалавек. Кайшадорыс адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Аўкштота.
Недалёка ад горада знаходзіцца Літоўскі інстытут ветэрынарыі.
Этымалогія
Назва горада паходзіць ад імя вядомага татарына Кайшадара, які жыў тут ва ў XVI стагоддзі. Але літоўцы прыдумалі легенду, што горад атрымаў назву ў XІХ стагоддзі, калі тут будавалі чыгунку. Мясцовыя непісьменныя жамойты ўвесь час падыходзілі да будовы і пыталі: «ką čia daro?», што азначае «што тут адбываецца?».
Гісторыя
Упершыню паселішча ўзгадваецца ў 1590 годзе. У першай палове ХІХ стагоддзя маёнтак Кашадары належаў сям’і Ромераў. У 1860-х гадах маёнтак перайшоў да ўрача Ромераў — Яцакевіча. У 1866 годзе тут жыло 29 жыхароў. Развіццё паселішча атрымала пасля пабудовы чыгуначнай станцыі на лініі Вільня — Коўна. Потым тут прайшла лінія на Шаўлі. Пад час Першай Сусветнай вайны ў 1915 годзе горад быў заняты нямецкімі войскамі. Пасля 1918 года горад апынуўся ў Польшчы. У верасні 1939 года ў горад увайшлі савецкія войскі. Да ўваходжання Літвы ў склад СССР горад належыў БССР. З 1941 да 1944 года Кайшадорыс быў акупаваны нямецкімі войскамі.
NGC 6397
NGC 6397 — шаравое скопішча ў сузор’і Ахвярнік.
Надзея Аляксандраўна Мейхер
Надзея Аляксандраўна Мейхер, таксама вядомая як Надзея Граноўская (пасля замужжа Уржумцава, Надія Олександрівна Мейхер; 10 красавіка 1982, вёска Збручыўка, Валачыскі раён, Хмяльніцкая вобласць, УССР, СССР) — украінская спявачка, актрыса кіно, тэлебачання і мюзіклаў, тэлевядучая, прадзюсер, паэтка і дызайнер. Салістка ўкраінскага жаночага поп-гурта «ВІА Гра» (2000—2002; 2002—2006; 2009—2011).
Біяграфія
Нарадзілася 10 красавіка 1982 года ва ўкраінскім сяле Збручыўка.
Калі Граноўскай было 4 гады, сям’я перабралася ў райцэнтр Валачыск Хмяльніцкай вобласці. Падчас вучобы ў школе яе маці з’ехала на заробкі ў Італію. У 11 гадоў запісалася ў гурток народна-эстраднага танца, з калектывам якога выступала на розных мерапрыемствах, у тым ліку ў горадзе Хмяльніцкі. Скончыўшы школу, Надзея паступіла ў Хмяльніцкае педагагічнае вучылішча на факультэт музычнага выхавання і харэаграфіі. Па заканчэнні вучылішча яна з’ехала ў Кіеў і пачала працаваць у адным з мясцовых тэатраў. Па сумяшчальніцтве працавала ў дзіцячым садзе, пазней стала харэографам у Палацы афіцэраў.
У красавіку 2016 года адкрыла буцік жаночай адзення Meiher by Meiher у гандлёва-забаўляльным цэнтры «Гулівер» у горадзе Кіеў.
«ВІА Гра»
У сярэдзіне 2000 года ў Хмяльніцкі прыехаў з гастролямі Валерый Меладзэ. Ён выступаў у тым жа тэатры, дзе працавала Надзея. Арганізатар канцэрта паведаміў надзеі, што Канстанцін Меладзэ праводзіць кастынг у новы калектыў, і пазнаёміў яе з Валерыем Меладзе. Надзея зрабіла фотасесію і адаслала яе ў Кіеў. Праз некалькі месяцаў Канстанцін Меладзэ і Дзмітрый Касцюк запрасілі яе ў Кіеў. Так і з’явіўся першы склад гурта «ВІА Гра» — Алена Вінніцкая і Надзея Граноўская (такое прозвішча ёй параіў узяць Канстанцін Меладзэ). На працягу двух гадоў гурт выпусціў 4 сінгла і відэакліпа («Попытка № 5», «Обними меня», «Бомба» і «Я не вернусь»), якія займалі высокія месцы ў хіт-парадах Расіі і Украіны. У 2002 годзе з-за цяжарнасці Надзеі давялося пакінуць калектыў. На час яе месца ў гурце заняла Таццяна Найнік, якой пасля давялося пакінуць калектыў, бо пасля родаў Надзея вярнулася ў склад трыа. Маладой маці спатрэбіўся толькі месяц, каб вярнуцца ў калектыў. Вярнулася Граноўская адразу на здымачную пляцоўку кліпа «Good morning, папа!», калі асноўны матэрыял ужо быў зняты. У гэты час з Італіі ў Кіеў прыляцела маці Надзеі і занялася выхаваннем нованароджанага ўнука. У 2003 годзе ўтварыўся «залаты склад», у які разам з Надзеяй уваходзілі Вера Брэжнева і Ганна Седакова. За два гады ў складзе было запісана 3 альбомы, у тым ліку англамоўны, якія былі сертыфікаваны «Залатым дыскам», атрымана мноства ўзнагарод. У 2006 годзе Надзея пакінула калектыў. 19 студзеня 2009 года Граноўская зноў вярнулася ў гурт, замяніўшы Меседу Багаудзінаву. У лістападзе 2011 года адбыўся апошні канцэрт у складзе з Надзеяй, якая зноў пакінула калектыў з-за цяжарнасці.
Сольная кар’ера
Пасля сыходу з гурта ў 2006 годзе Граноўская паспрабавала сябе на тэлебачанні. У 2006—2009 гадах была вядучай перадачы «Неверагодныя гісторыі кахання» (Неймовірні історії кохання) на ўкраінскай «СТБ», ведучы яе пад сваім сапраўдным прозвішчам — Мейхер. У 2006 годзе прыняла ўдзел у праекце тэлеканала 1+1 «Танцы з зоркамі». У красавіку таго ж года знялася ў кліпе «Чёрный ангел» былой калегі па гурту Святланы Лабады. Таксама ў снежні 2007 года сумесна са Святланай Лабадой і Русланай Пісанка знялася ў навагодняй праграме «Смешныя песні пра галоўнае» на тэлеканале «1+1».
Пасля сыходу з гурта тры гады займалася акадэмічным вакалам, сярод яе рэпертуару былі арыі «Хабанэра» і «Самсон і Даліла».
У студзені 2009 года спявачка зноў вярнулася ў гурт «ВІА Гра». У ліпені таго ж года выпусціла зборнік вершаў «Імгненная цяга», ілюстрацыямі да якога стала яе эратычная фотасесія. У гэтым жа годзе прыняла ўдзел у фотасесіях для часопісаў XXL і Maxim. На пачатку 2011 года стала вядучай праграмы «Неверагодная праўда пра зорак» на канале «СТБ». 30 лістапада 2011 года ў трэці раз пакінула калектыў па прычыне другой цяжарнасці.
У 2013 годзе была запрошаная на рэаліці-шоў «Хачу V ВІА Гру» першапачаткова ў якасці журы на ўкраінскім кастынгу, а пазней стала настаўніцай адной з троек, якая ў выніку перамагла на праекце і стала новым складам гурта «ВІА Гра».
У 2014 годзе прыняла ўдзел у другім сезоне шоу "Адзін у адзін!"на тэлеканале «Расія 1». 27 мая таго ж года вярнулася на сцэну ў якасці сольнай выканаўцы з сінглам «Дело не в теле». 13 чэрвеня 2014 года на сольным канцэрце прадставіла дзве новых песні «Пламя» и «Не плач» (на ўкраінскай мове), а таксама кліп «Дело не в теле» , які тры тыдні пратрымаўся ў Топ-50 хіт-параду «IVI MUSIC». У чэрвені адбыўся інтэрнэт-рэліз сінгла «Останься», на які ў сакавіку 2015 года быў выпушчаны кліп. 14 кастрычніка 2014 года на iTunes адбылася прэм’ера сінгла «Танго возвращения», у той жа дзень быў выпушчаны і кліп.
У ліпені 2014 года Граноўская стала вядучай конкурсу «Новая хваля», яе сувядучым стаў Дзяніс Клявер. У верасні з’яўлялася адной з вядучых тэлепраграмы «Жаночыя штучкі» на тэлеканале «НТВ», але пасля двух выпускаў перадача закрылася. У навагоднюю ноч 2015 года Граноўская з Алёнай Вінніцкай выканалі на тэлеканале «Інтэр» у перадачы «Чакай мяне» песню Леаніда Агуціна і Уладзіміра Праснякова «Аэропорты».
З лютага 2015 года была адной з членаў журы шоу «Спявай як зорка». У чэрвені 2016 года Мейхер прэзентавала відэа-тызер спектакля Historia de Un Amor, прэм’ера якога адбылася ў Кіеве 21 чэрвеня 2016 года. Спектакль з’яўляецца аўтарскім арт-праектам Мейхер, які яна рыхтавала два гады. У ім былі выкананы песні на чатырох мовах і аўтарская паэзія Надзеі Мейхер. Таксама на спектаклі была выканана новая аўтарская песня Надзеі «Більше ніж друг», афіцыйная прэм’ера якой адбылася 15 лістапада. Са снежня запланаваны гастролі са спектаклем па Украіне. У ліпені прыняла ўдзел у відэапраекце «Зорны дзявочнік» для часопіса Viva. З кастрычніка пачала весці майстар-класы па бытавых пытаннях.
17 мая 2017 года на «Рускім радыё» ва Украіне прэзентавала песню «Грешу — молюсь», якую выканала яшчэ ў студзені 2017 года ў праграме «Сакрэт на мільён». З чэрвеня 2017 года здымалася ў шматсерыйным фільме «Нішто не здараецца двойчы» рэжысёра Аксаны Байрак, у Расіі паказ якога адбыўся ў лістападзе 2019 года. 1 кастрычніка 2017 года адбылася прэм’ера аўтарскага спектакля «Historia de Un Amor» у Расіі, далей прайшлі паказы ў краінах СНД, у тым ліку па гарадах Расіі.
З лютага 2018 года Надзея займалася прадзюсаваннем Рашэль Дауд, Сірыйскай спявачкі.
Улетку 2020 года Мейхер прыняла ўдзел у здымках серыяла «Вялікі вуйкі». Восенню таго ж года Надзея паўторна ўдзельнічае ў праекце «Танцы з зоркамі» у пары з Кірылам Васюком. Пара заняла 3-е месца. У канцы года Мейхер прымала ўдзел у 11 сезоне «Голас краіны». На баях спявачка пакінула праект па ўласным жаданні.
Вясной 2021 года прыняла ўдзел ва ўкраінскай версіі шоу «Маска» у якасці запрошанай зоркі. У маі прайшлі здымкі камедыі «Дон Жуан з Жашкава», дзе спявачка сыграла жонку галоўнага героя. У чэрвені Надзея дэбютавала ў оперы ў ролі Кармэн. 21 верасня адбылася прэм’ера вэб-серыяла «Багі VS Блогеры», у якім Мейхер сыграла адну з галоўных роляў. Здымкі серыяла прайшлі вясной таго ж года.
Дызайнер
Увесну 2016 года Мейхер выпусціла першую капсульную калекцыю дызайнерскага адзення, пад брэндам Meiher by Meiher і адкрыла буцік ў Кіеве. У кастрычніку 2019 года ў рамках Odessa Fashion Day адбыўся паказ калекцыі ад Надзеі.
Сям’я
Бабуля Яўгена Шчырба. Дзед Анатоль.
Маці Галіна Анатольеўна Шчырба. Бацька Аляксандр Паўлавіч Мейхер.
Асабістае жыццё
15 жніўня 2002 года нарадзіла сына Ігара ад бізнесмена Аляксандра Лішчанкі. У 2009 годзе сын дэбютаваў у якасці акцёра ў агучцы мультфільма «Дзень нараджэння Алісы» ва ўкраінскім дубляжы ў ролі Бола.
23 сакавіка 2012 года нарадзіла дачку Ганну ад расійскага бізнэсоўца Міхаіла Уржумцава, генеральнага дырэктара «Melon Fashion Group». У 2014 годзе выйшла за яго замуж, 17 кастрычніка 2015 года нарадзіла дачку Марыю. Дзеці пражываюць у Кіеве.
Шліхтынгова
Шліхтынгова (Szlichtyngowa, Schlichtingsheim) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 370 км на захад ад Варшавы і за 75 км на паўднёвы ўсход ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Усхоўскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Шліхтынгова. Чыгуначная станцыя. Займае плошчу 1,55 км². Насельніцтва 1,3 тыс. чалавек.
Прынс-Эдвард
Астравы Прынс-Эдвард (Prins Eduard-eilande, Prince Edward Islands) — архіпелаг у паўднёва-заходняй частцы Індыйскага акіяна ў складзе ПАР. Плошча - 335 км². Сталага насельніцтва няма.
Геаграфія
Архіпелаг Прынс-Эдвард складаецца з 2 астравоў: Прынс-Эдвард (45 км²) і Марыён (290 км²), а таксама 2 невялікіх груп скал. Ён месціцца ў 2477 км на паўднёвы ўсход ад Прэторыі, сталіцы ПАР. Абодвы астравы ўяўляюць сабою шчытавыя вулканы, прычым Марыён застаецца актыўным. Найвышэйшы пункт вострава Прынс-Эдвард — пік Ван Зіндэрэма Бакера (672 м). Найвышэйшы пункт вострава Марыён — пік Маскарын (1242 м).
Клімат субантарктычны вільготны. Сярэднегадавая тэмпература +5,5°C. Сапраўдныя замаразкі здараюцца толькі ўлетку з мая да верасня, але тэмпература не падае ніжэй за −7°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 2399 мм.
Прырода
На астравах Прынс-Эдвард дамінуюць гарыстыя ландшафты з нізіннымі тарфянікамі каля ўзбярэжжа. З-за аддаленнасці ад кантынентаў флора бедная, прадстаўлена травяністымі тундрамі. Астравы знакаміты багатым птушыным светам. Толькі на востраве Марыён гняздуе некалькі мільёнаў птушак, у тым ліку 1,4 млн пінгвінаў. Берагі астравоў наведваюць цюлені.
Для захавання прыроды астравоў у 1995 г. яны абвешчаны марскім запаведнікам.
Гісторыя
Астравы адкрыты 4 сакавіка 1663 г. галандскімі мараплаўцамі. Аднак першая занатаваная высадка людзей на бераг адбылася толькі ў 1799 г., калі яго наведалі французскія паляўнічыя на цюленяў. 29 снежня 1947 г. ПАР анексавала востраў Прынс-Эдвард. 4 студзеня 1948 г. да тэрыторыі ПАР быў далучаны востраў Марыён. З 1959 г. вядуцца навуковыя назіранні. На востраве Марыён працуе метэаралагічная станцыя.
Пятрас Аляксандравічус
Пятрас Повіла Аляксандравічус (Petras Aleksandravičius;, в. , Літва) — літоўскі , прафесар. Народны мастак Літвы (1956). Лаўрэат Сталінскай прэміі трэцяй ступені (1951).
Яраслаў Юр’евіч Забароўскі
Яраслаў Юр'евіч Забароўскі (, — , Украіна) — украінскі гісторык, спецыяліст па гісторыі старажытнага Рыма і гісторыі хрысціянскай царквы ў старажытны перыяд і сярэднія вякі, загадчык кафедры гісторыі старажытнага свету і сярэдніх вякоў (1992-1999) гістарычнага факультэта Прыкарпацкага ўніверсітэта імя Васіля Стэфаніка (Івана-Франкоўск). Прарэктар па выхаваўчай рабоце Івана-Франкоўскай духоўнай семінарыі імя свяшчэннамучаніка Іасафата 1990-1991 гг.
Пятрас Аляксандравічус
Біяграфія
Нарадзіўся 8 (21 кастрычніка) 1906 года ў вёсцы (цяпер Прыенайскі раён Літвы). Вучыўся ў 1928—1933 гадах Каўнаскай мастацкай школе; яго настаўнікамі былі Юозас Зікарас, Каятонас Склерус, Юозас Мікенас. Адначасова вывучаў літаратуру ва Універсітэце Вітаўта Вялікага.
Яраслаў Юр’евіч Забароўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 8 жніўня 1939 г. у Львове, Польшча (цяпер Украіна). Бацька Забароўскі Юрый Васільевіч, маці Саларыў Ганна Тэадараўна. Падчас хрышчэння атрымаў падвойнае імя Мар'ян-Яраслаў. У 1944 годзе пасля вяртання са ссылкі трагічна загінуў бацька Юрыя.
Скончыў школу ў 1956 годзе і здаў усе выпускныя экзамены на 5 («добра»). У тым жа годзе паступіў на гістарычны факультэт Нацыянальнага ўніверсітэта імя Івана Франко. Навуковы кіраўнік Іван Вейцкіўскі, дыпломная работа «Гісторыя рэспубліканскага Рыма».
Пятрас Аляксандравічус
Біяграфія
З 1935 года ўдзельнічаў у выстаўках. Першая персанальная выстаўка адбылася ў Вільнюсе ў 1976 годзе.
Яраслаў Юр’евіч Забароўскі
Біяграфія
У 1967 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму: «Спробы вырашэння аграрнага крызісу канца 130-х гадоў да нашай эры ў рэспубліканскім Рыме» — абаронены ў Ленінградскім універсітэце імя А. О. Жданава.
Пятрас Аляксандравічус
Біяграфія
Памёр 25 снежня 1997 года ў Вільнюсе.
Творчасць
Аўтар партрэтаў Ю. Жамайце (Дзяржаўная прэмія СССР 1951), Э. Межалайціса (1963), рэжысёра Ю. Мільцініса (1972); дэкаратыўных кампазіцый «Дзяўчына з кветкамі» (1948), «Рыбакі» (1955); помніка А. Венуалісу ў г. Анікшчай (1982) і інш.
Яраслаў Юр’евіч Забароўскі
Біяграфія
Актыўна ўдзельнічаў у выхадзе з падполля УГКЦ, стаў першым прарэктарам па выхаваўчай працы Івана-Франкоўскай духоўнай семінарыі святога Ягафата.
Загадчык кафедры «Гісторыі старажытнага свету і сярэдніх вякоў» ПНУ імя В. Стэфаніка 1992-1999 гг.
У 1999 годзе выйшаў на пенсію, навуковую працу не спыняў, памёр 26 студзеня 2021 года ў горадзе Івана-Франкоўску.
Кацярына Канстанцінаўна Брэшка-Брашкоўская
Кацярына Канстанцінаўна Брэшка-Брашкоўская (дзявочае: Вярыга;, Чарнігаўская губерня — , Чэхаславакія) — публіцыстка, мемуарыстка, рэвалюцыянерка-народніца. Адна са стваральнікаў «Кіеўскай камуны» — групы ўдзельнікаў «хаджэння ў народ».
Біяграфія
У маёнтку Гараны Полацкага павета (цяпер Полацкі раён), што належаў стрыечнай сястры І. Вярыга (Філіп), арганізавала пункт збору прапагандыстаў і іх падрыхтоўкі да «хаджэння ў народ». У вер. 1874 арыштавана ў Падольскай губ. Пасля 3-гадовага зняволення ў турме на «працэсе 193-х» асуджана на 5 гадоў катаржных работ. Пакаранне адбывала ў Забайкаллі, адкуль беспаспяхова спрабавала ўцячы. У 1896 вызвалена па амністыі. У канцы 1890-х г. жыла ў Мінску. Арганізавала перапраўку з-за мяжы нелегальнай літаратуры. Разам з А. В. Бонч-Асмалоўскім удзельнічала ў стварэнні Рабочай партыі палітычнага вызвалення Расіі, у 1898—1899 гадах некалькі месяцаў жыла у ягоным маёнтку Блонь. У 1903 эмігрыравала ў Швейцарыю. У 1905 вярнулася ў Расію, была адным з лідараў правага крыла эсэраў. У рэвалюцыйным руху стала вядома як «бабуля рускай рэвалюцыі». Арыштавана ў 1907, пасля 2-гадовага зняволення саслана ў Сібір. Вызвалена Лютаўскай рэвалюцыяй 1917. Падтрымлівала Часовы ўрад. Непрыхільна сустрэла Кастрычніцкую рэвалюцыю. У 1919 эмігрыравала ў ЗША. У 1924 пераехала ў Чэхаславакію, дзе і памерла.
Варварскі бераг
Да варварскага берагу адносілі ўзбярэжжа краін Магрыба: Алжыра, Туніса і Марока. Часам таксама ўзбярэжжа Лівіі і Егіпта. Там размяшчалася мноства партовых баз, у якіх размяшчаліся берберыйскія піраты-карсары, што наводзілі жах на хрысціянскіх жыхароў паўночнага Міжземнамор'я. Не выпадкова, асцерагаючыся набегаў піратаў-гандляроў рабамі, еўрапейскія жыхары большасці прыбярэжных паселішчаў сыходзілі на вяршыні гор і ўнутр прыбярэжных краін. Насельніцтва варварскага берага ў Сярэднія стагоддзі было мусульманскім і складалася з арабаў, бербераў і шматлікіх еўрапейскіх (сакаліба) і афрыканскіх рабоў.
Янава крыніца
Янава крыніца — знакамітая лекавая крыніца ў шырокім і глыбокім лясным яры ракі Авуты на мяжы Глыбоцкага раёна, Мёрскага раёна і Шаркаўшчынскага раёна, ля в. Чарневічы Глыбоцкага раёна, за 8 км на паўночны ўсход ад Язна Мёрскага раёна, за 24 км на поўнач ад Дзісны, за 40 км на паўднёвы ўсход ад Мёраў.
Вернікі двойчы ў год ходзяць да крыніцы праз усю вёску і далей каля трох кіламетраў хрэсным ходам: 7 ліпеня, на праваслаўнага Яна Хрысцiцеля, i 11 верасня, на Яна Галавасека. Традыцыя паломніцтва і пакланення святой Янавай крыніцы плануецца да ўключэння ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь у 2015 годзе.
Гісторыя
Паводле легенды ўзніклай воляю Іаана Прадцечы. Як і шэраг іншых святых крыніц размяшчаецца ў непасрэднай блізкасці ад могільніка, што абумоўлена суаднясеннем азёр і крыніц у міфапаэтычнай мадэлі сусвету беларусаў з ніжнім, хтанічным ярусам. Капліцу над крыніцай, паводле словаў мясцовых жыхароў, узвёў пан Буйніцкі ў памяць пра сваю дачку, якая памерла ад сухотаў, за польскім часам яна была прыпісаная да Чарневіцкай каталіцкай парафіі. Пасля вайны ў капліцы была турма, а пазней яе ўвогуле разбурылі. Драўляную скульптуру Святога Яна з капліцы намагаліся ўтапіць у Ксяндзовым возеры, у якое ўпадае крыніца, але мясцовыя жыхары здолелі абараніць яе. Пасля дазволу на рэлігію, капліца была адбудавана, створана адкрытая купальня, змайстравана студня.
У наш час ў адзіны рытуальны комплекс уваходзіць сама крыніца, капліца, прыпісаная да Чарневіцкай праваслаўнай парафіі , пабудаваная над крыніцай купальня, але таксама і вясковы храм, дзе адбываецца набажэнства, асвячэнне купальскіх зёлак, а на храмавай плошчы — Янаўскі фэст (кірмаш), які і завяршае рытуальнае дзейства для ўсіх паломнікаў.
Апісанне
Крыніца Святога Яна выцякае са стромы невялічкай рачулкай, шырынёй у метр, якая некалькі дзесяткаў метраў цячэ ў невялікім яры, на выхадзе з якога пранікае ў капліцу. На выхадзе з капліцы, праз трубу, на вышыні метра, зыходзіць вадаспадам. Капліца выступае своеасаблівым механізмам сакралізацыі крынічнай вады, бо плыня, што падцякае пад культавы будынак, святой не лічыцца, але набывае свае цудадзейныя ўласцівасці, толькі выцякаючы з-пад яго. Драўляную фігуру Святога Яна ў капліцы прынята лічыць духоўнай ахоўніцай глыбоцка-мёрскага крынічнага каньёна.
Крыніца знаходзіцца на марэннай раўніне, дне былога Полацкага прыледавіковага вадаёма, сфарміраваліся 15-16 тыс. гадоў таму. У наваколлях марэнныя супескі, суглінкі, грубыя дробназярністыя пяскі, гліны, алеўрыты. Плошча аб’екта — 2,5 км² даліне ракі.
Вада крыніцы ўтрымлівае 450,33 мг/л гідракарбанату, 7,44—хлору, 6,72— сульфату, 2,34—нітрату, 83,37—кальцыю, 33,66—магнію, 16,5—натрыю, 2,35—калію, 0,15—жалеза, агульная мінералізацыя 602,86 мг/л, рН—7,99. Яна празрыстая, без колеру і паху, без асадкаў.
Рэспубліканская партыя (Беларусь)
Старшыня — Уладзімір Якаўлевіч Белазор. Уладзімір Белазор з’яўляецца намеснікам начальніка Упраўлення міжнароднага супрацоўніцтва Сакратарыята Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага Сходу Рэспублікі Беларусь (сакратар Міжпарламенцкай камісіі). Кіравальны орган — Цэнтральнае праўленне.
Партыя безумоўна падтрымлівае і ўхваляе палітыку Аляксандра Лукашэнкі.
Мэты
Адраджэнне і стварэнне моцнай, суверэннай, гуманнай, дэмакратычнай беларускай дзяржавы з дастатковай ступенню інтэграцыі з рэспублікамі былога Саюза ССР і краінамі Захаду, забяспячэнне высокага стандарта якасці жыцця чалавека; стварэнне эканомікі на прынцыпова новай аснове, якая грунтуецца на рыначных механізмах і якая забяспечвае рэальнае напаўненне палітычнага суверэнітэта Рэспублікі Беларусь і дабрабыту яе народа; няўхільнае прытрымліванне правоў чалавека ў Рэспубліцы Беларусь.
Гісторыя
Створаная 12 сакавіка 1992 года. Дата рэгістрацыі — 25 мая 1994. Дата перарэгістрацыі — 30 верасня 1999. У 2006 г. партыя налічвала 10 913 членаў.
12 чэрвеня 2009 года Міністэрства юстыцыі Беларусі вынесла пісьмовае папярэджанне, у сувязі з тым, што партыя не прадставіла ў міністэрства інфармацыю пра сваю дзейнасць.
На парламенцкіх выбарах 2019 г. партыя высунула 11 кандыдатаў, але ніхто з іх у парламент не патрапіў. За выбарамі назіралі 183 прадстаўніка партыі.
У студзені 2020 г. член Цэнтральнага праўлення Андрэй Бажко і 2 шараговыя члены партыі, абвясцілі яе кіраўніцтва нелегітымным. Кіраўніцтва партыі было таксама абвінавачана ў тым, што сярод яе членаў да сённяшняга дня лічацца нябожчыкі.
NGC 6399
NGC 6399 (іншыя абазначэнні — UGC 10896, MCG 10-25-59, ZWG 300.47, PGC 60442) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Кастэль-Кандзіна
Кастэль-Кандзіна (Castel Condino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 247 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 22 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 38082. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Хобіты (Міжзем’е)
Хобіты (Hobbits) — чалавекападобная раса ў легендарыуме Толкіна, якая насяляе землі Міжзем'я. Упершыню з'яўляюцца ў рамане «Хобіт», дзе галоўным героем стаў Більба Бэгінс. Ва «Уладары Пярсцёнкаў» хобіты адыгрываюць яшчэ больш значную ролю, а ў «Сільмарыліёне» і «Няскончаных казаннях» згадваюцца эпізадычна.
Паводле самога аўтара, хобіты — «сваякі» людзей Міжзем'я: «Ясна, што хобіты хоць і падаюцца цяпер людзям чужынцамі, яны — блізкая іх радзіна, значна бліжэйшая за эльфаў і нават за гномаў».
Гісторыя народаў
Самі па сабе народы хобітаў адрозніваліся нязначна: адны любілі ваду, і жылі ля яе, другія наадварот, адны жылі ў норах, другія ў дамах… Хобіты любяць спакойнае жыццё, і звычайна нікуды за межы свайго края не выходзяць.
У часы Трэцяй Эпохі, была адна галоўная краіна хобітаў — Шыр, якая падзялялася на некалькі частак (Хабітон, Заскоч'е, і інш.).
Плямёны хобітаў
Таксама Толкін згадаў тры старажытныя племя хобітаў, якія пасля змяшаліся ў адзіную народнасць:
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла (Рэшаль)
Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла — каталіцкі храм у г. Рэшаль, Вармінска-Мазурскае ваяводства, Польшча.
Гісторыя
Касцёл быў пабудаваны пасля 1360 года. Першыя згадкі пра яго датуюцца 1402 годам. Тады былі пабудаваныя: галоўная частка святыні і ніжняя частка вежы. Рызніца і крухта дабудаваныя ў XV стагоддзі
Касцёл быў часткова знішчаны ў выніку пажару ў 1474 годзе. У ходзе рэканструкцыі, якая пачалася ў наступным годзе, быў пабудаваны новы ўсходні франтон і зорчатае скляпенне асноўнай часткі будоўлі. Апрача таго, была павышаная вежа.
Пасля чарговага пажару ў 1806 годзе касцёл быў перабудаваны і чарговы раз кансэкраваны ўжо ў 1817 годзе. Дваццаць гадоў пазней быў пабудаваны новы купал вежы з ліхтаром, а ў 1822—1843 гадах пераабсталяваны быў інтэр’ер святыні.
Архітэктура
Касцёл мае арыентаваны, гатычны стыль. Інтэр’ер падзелены на тры нефы, без асобнага, выдзеленага прэзбітэрыюма. Комплекс пабудаваны на прастакутным пляне з цэглы, на нізкім каменным падмурку.
У заходняй частцы знаходзіцца квадратная вежа, якая налічвае 8 паверхаў і вышенёй 52 метры. Унутраная частка касцёла пакрытая зорчатым скляпеннем, якое абапіраецца на чатыры пары васьмікутных калонаў, і такую ж колькасць паўкалёнаў, размешчаных ля сценак.
У рызніцы, якая прымыкае да галоўнага будынку касцёла з поўначы і ў крухце таксама знаходзяцца зорчатае і крыжовае скляпенні. Паміж крухтай, якую называлі таксама бабінцам і рызніцай, знаходзіцца вузкі флігель, у той час, як на ўсходнім баку знаходзіцца прастакутная аднапавярховая бібліятэка, пабудаваная ў 1471 годзе. Галоўная частка комплексу была ўзмоцненая контрфорсамі.
Галоўны алтар быў выкананы ў 1820—1822 гадах. Яго фундатарам з’яўляецца біскуп Юзэф Гогенцолерн, а аўтарам — Вільгельм Бірайхэль.
На галоўным алтары былі змешчаныя карціны аўтарства Яна Блянка з 1821 году, якія паказваюць святых Пятра і Паўла і святую Катажыну, а таксама скульптуры апосталаў.
Апрача шматлікіх скульптураў, у касцёле знаходзіцца таксама нямала карцін з XVIII i XIX стагоддзяў ды многія іншыя прадметы рэлігійнага культу. Да 1945 году ў касцельнай скарбніцы захоўваліся каштоўныя гатычныя літургічная прылады, у тым ліку рэлікварый у выглядзе крыжа з 1400 году, рэлікварый святога Пятра з XVI стагоддзя, а таксама чара, якую фундаваў біскуп Лукаш Вацэнродэ каля 1500 году.
Глухаўка (Усходне-Казахстанская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1400 чалавек (661 мужчына і 739 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1300 чалавек (645 мужчын і 655 жанчын).
Арцюхін
Арцю́хін — прозвішча.
Новыя Лукі (Баранавіцкі раён)
Но́выя Лу́кі (, Новые Луки) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікалуцкага сельсавета. Размешчана за 14 км на поўдзень ад Баранавічаў, за 9 км ад чыгуначнай станцыі Русіно на лініі Баранавічы — Лунінец.
Гісторыя
У XIX — пачатку XIX стагоддзяў у Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польскай Рэспублікі, у Ястрамбельскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Велікалуцкага сельсавета Навамышскага раёна Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах загінулі 3 аднавяскоўцы.
Медына (квартал)
Медына (араб. المدينة العتيقة) у краінах Магрыба і Паўночнай Афрыкі наогул — старая частка горада, пабудаваная ў часы арабскага валадарства ў IX стагоддзі. Слова «Медына» (аль-мадынат) у сучаснай арабскай мове азначае проста «горад».
Юрый Пятровіч Арцюхін
Юрый Пятровіч Арцюхін (Ю́рий Петро́вич Артю́хин; - ) — бортінжынер касмічнага карабля «Саюз-14», арбітальнай станцыі «Салют-3», Герой Савецкага Саюза, лётчык-касманаўт СССР — 30-ы савецкі касманаўт.
Біяграфія
3—19 ліпеня 1974 года здзейсніў касмічны палёт у якасці бортінжынера (камандзір экіпажа — П. Р. Паповіч) на касмічным караблі «Саюз-14» і арбітальнай станцыі «Салют-3» працягласцю 15 сутак 17,5 гадзін. Пазыўны — Беркут-2.
За паспяховае ажыццяўленне палёту і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм палкоўніку-інжынеру Арцюхіна Юрыю Пятровічу Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 ліпеня 1974 года прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» (№ 10746).
З 25 ліпеня 1974 года — касманаўт 3-га класа. З 11 снежня 1974 года — начальнік 2 аддзела ў ЦПК, старшы інструктар-касманаўт; курыраваў ваенныя праграмы. У 1975—1979 праходзіў падрыхтоўку ў групе па ваеннай праграме «Алмаз». У 1979—1981 рыхтаваўся да выпрабавальным палёту на касмічным караблі ТКС.
26 студзеня 1982 года адлічаны з атрада касманаўтаў у сувязі з прызначэннем на пасаду нам. начальніка 1-га ўпраўлення ЦПК па навукова-даследчай і выпрабавальнай працы (да 24 снежня 1987), з 10 снежня 1982 с.н.с. па спецыяльнасці «Ваенная кібернетыка, сістэмны аналіз».
З 3 сакавіка 1988 года палкоўнік Ю. П. Арцюхін у запасе.
Пашукі
Пашукі́ (, Пашуки) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Навіцкавіцкага сельсавета.
У 1940—1962 гадах цэнтр Пашукоўскага сельсавета. У 1976 годзе да вёскі далучана вёска Падлессе.
Слава (горад)
Слава (Sława, Schlawa) — горад на захадзе Польшчы. Размешчаны за 380 км на захад ад Варшавы і за 60 км на ўсход ад Зялёнай Гуры. Уваходзіць у склад Усхоўскага павета Любушскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Слава. Займае плошчу 14,9 км². Насельніцтва 4,3 тыс. чалавек.
NGC 6400
NGC 6400 (іншыя абазначэнні — OCL 1014, ESO 393-SC14) — рассеянае скопішча ў сузор’і Скарпіён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Палац Сяменскіх-Лявіцкіх (Львоў)
Палац Сяменскіх-Лявіцкіх — помнік архітэктуры ХІХ стагоддзя ў стылі французскага барока, які знаходзіцца ў Львове па вуліцы Пякарскай, 19.