cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стаматалагічны факультэт ВДМУ
Апісанне
1 верасня 2001 года пачалі навучанне 50 студэнтаў 1 курса стаматалагічнага факультэта. Шэсць студэнтаў былі прыняты на факультэт падрыхтоўкі замежных грамадзян па спецыяльнасці стаматалогія. У лютым 2006 года пачала працу клінічная база стаматалагічнага факультэта па адрасе пр-т Фрунзе, д. 26, корпус 4. Для арганізацыі вывучэння тэрапеўтычнай і хірургічнай стаматалогіі набыта і ўсталявана 8 стаматалагічных установак, лічбавая ўнутрыротавая відэакамера, а таксама вучэбная і медыцынская мэбля, абсталяванне для стэрылізацыі медыцынскіх прылад.
Кафедры
У структуры факультэта (загад рэктара ад 01.10.2020 № 246-уч) наступныя кафедры:
Ігар Уладзіміравіч Волкаў
Біяграфія
Абіраўся дэпутатам Чырвонабярэжскага сельскага Савета дэпутатаў, намеснікам старшыні Чырвонабярэжскага сельскага Савета дэпутатаў дваццаць чацвёртага склікання, дэпутатам Жлобінскага раённага Савета дэпутатаў дваццаць шостага, дваццаць сёмага, дваццаць восьмага скліканняў. Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання.
Рэзедовыя
У сістэме APG II сямейства ставіцца да парадку Капустакветныя. У сістэме Кронквіста  ўваходзяць у парадак Capparales.
Распаўсюджанне, апісанне
Арэал сямейства ўключае ўмераныя і субтрапічныя вобласці Еўропы, Паўночнай Афрыкі, заходняй Азіі, Сярэдняга Усходу і Паўднёвай Амерыкі.
Прадстаўнікі сямейства — аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны.
Выкарыстанне
Некаторыя прадстаўнікі сямейства — дэкаратыўныя расліны.
Некаторыя віды роду Рэзеда культывуюць для атрымання эфірных алеяў, якія выкарыстоўваюцца ў парфумерыі, а таксама для атрымання фарбавальніка, які выкарыстоўваецца ў вытворчасці фарбаў і ў тэкстыльнай прамысловасці.
Роды
Сямейства складаецца прыкладна з 70 відаў, аб'яднаных у шэсць родаў:
NGC 681
NGC 681 (іншыя абазначэнні — MCG -2-5-52, IRAS01467-1040, PGC 6671) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Батурынка
Бату́рынка (, Батуринка) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Да 10 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Прылепскага сельсавета.
Ліза Аякс
Ліза Крысціна Аякс (швед. Lisa Kristina Ajax; 13 жніўня 1998) — шведская спявачка і пераможца Idol 2014.
Яна таксама ўдзельнічала ў Ліла Мелодыфестывалене 2012 з песняй «Allt som jag har». Аякс удзельнічала у Мелодыфестывалене 2016 з песняй «My Heart Wants Me Dead» і прайшла ў фінал на Friends Arena. У фінале яна заняла сёмае месца.
30 лістапада 2016 года шведская тэлекампанія SVT раскрыла ўдзельнікаў Мелодыфестывалена 2017. Аякс удзельнічала з песняй «I Don’t Give A». Яна атрымала кваліфікацыю да раўнда другога шунца з другога паўфіналу. Яна выйшла ў фінал 11 сакавіка 2017 года, дзе заняла дзевятае месца.
27 лістапада 2018 года стала вядома, што Аякс прыме ўдзел у Мелодыфестывалене 2019 з песняй «Torn» у апошнім паўфінале. Яна зноў прайшла кваліфікацыю да раўнда другога шунца з чацвёртага паўфіналу і ў фінале заняла дзевятае месца.
Перавознікі (Пастаўскі раён)
Пераво́знікі (, Перевозники) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
IC 405
IC 405 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) у сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Брэст-Усходні
Брэ́ст-Усходні (, Брест-Восточный)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў горадзе Брэсце.
Спявак
Спявак (ж.р. — спявачка) — той, хто спявае, займаецца спевамі; выканаўца вакальнай музыкі: песень, рамансаў, арый, хораў і да т.п.; музыкант, выканаўца музыкі на музычным інструменце, якім з’яўляецца яго ўласны голас.
Спявак — найбольш распаўсюджаная разнавіднасць вакаліста.
Класіфікацыя паводле жанраў
Спевакі спецыялізуюцца ў вызначаным музычным жанры:
NGC 682
NGC 682 (іншыя абазначэнні — MCG -3-5-22, PGC 6663) — галактыка ў сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дыега-Гарсія
Дыега-Гарсія (Diego Garcia) - востраў у Індыйскім акіяне, частка архіпелага Чагас. Уваходзіць у склад Брытанскай тэрыторыі ў Індыйскім акіяне. Фактычна кантралюецца ЗША. Плошча сушы - 27,19 км². Насельніцтва (2006 г.) - 4000 чал.
Гісторыя
Пра існаванне Дыега-Гарсія і іншых астравоў Чагас здаўна ведалі жыхары Мальдываў. Пад час экспедыцыі 1512 - 1513 гг. яны былі адкрытыя партугальскім навігатарам Педра дэ Маскарэньясам.
У 1814 г. астравы Чагас і Дыега-Гарсія былі далучаны да Вялікабрытаніі і адміністрацыйна кіраваліся з Маўрыкія. У 1833 г. рабства было адменена. Ніякіх іншых істотных захадаў для далейшага развіцця калоніі брытанскія ўлады не прадпрымалі.
У 1881 - 1888 гг. праз Дыега-Гарсія праходзіла параходная лінія паміж Суэцам і Аўстраліяй. У 1882 г. кантроль над мясцовымі плантацыямі атрымала прыватная кампанія. У 1942 - 1946 гг. на Дыега-Гарсія размяшчалася часовая брытанская ваенна-марская база.
У 1965 г., калі Маўрыкій атрымаў незалежнасць, Вялікабрытанія стварыла Брытанскую тэрыторыю ў Індыйскім акіяне. У 1966 г. Вялікабрытанія заключыла дагавор з ЗША, згодна якому перадавала Дыега-Гарсія ў карыстанне ЗША для забеспячэння абароны (першапачаткова да 2016 г., пазней да 2036 г.). У кастрычніку 1971 г. ілуа (у 1952 г. іх колькасць дасягала 1142 чал.) атрымалі нязначную фінансавую кампенсацыю і былі прымусова выселены з падставы закрыцця непрыбытковых плантацый. У 2004 г. улады Вялікабрытаніі падцвердзілі забарону на вяртанне карэнных астравіцян.
З 1971 г. востраў кіруецца амерыканскай ваеннай адміністрацыяй. Тут была пабудавана буйная ваенная база, якая абслугоўвае самалёты і караблі. База да Дыега-Гарсія выкарыстоўвалася амерыканцамі ў тым ліку пад час ваенных аперацый у Афганістане (2001–2006 гг.) і Іраке (2003–2006 гг.).
Прырода і геаграфія
Клімат - трапічны пасатны. На працягу года тэмпература вагаецца ад 29 да 31°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў - 250 мм у год. Наймацнейшыя дажджы працягваюцца з кастрычніка па люты. Сталых наземных вадатокаў няма. Дыега-Гарсія знаходзіцца ў зоне мінімальнай рызыкі пашкоджання з боку трапічных цыклонаў.
Нязначную частку вострава займаюць пяшчаныя выдмы і пляжы. Астатняя тэрыторыя знаходзіцца ў карыстанні ці занята насаджэннямі, у тым ліку 12 відамі дрэў, 5 - хмызнякоў, 10 - травянистых раслін, 4 - лоз, 5 - папарацяў. Найбольш распаўсюджаныя расліны - какосавая пальма, махагоніевыя, кенаф і інш.
Жывёльны свет бедны, прадстаўлены сухапутнымі крабамі, кажанамі, олушамі, фрэгатамі, мадагаскарскімі фодзі і г. д.
У 2004 г. лагуна Дыега-Гарсія атрымала статус Рамсарскага ўгоддзя (гл. Рамсарская канвенцыя).
Канадскае касмічнае агенцтва
Канадскае касмічнае агенцтва (ККА, Canadian Space Agency, CSA, l'Agence spatiale canadienne) — канадскае ўрадавае касмічнае агенцтва адказнае за канадскую касмічную праграму. Заснавана агенцтва было ў сакавіку 1989 года адпаведным актам аб канадскім касмічным агенцтве (Canadian Space Agency Act) і зацверджана ў снежні 1990 года. Кіраўніком прадпрыемства з'яўляецца прэзідэнт, які адчытваецца непасрэдна міністру прамысловасці. Са 2 верасня 2008 года ККА ўзначальвае Стывен Гленвуд МакЛейн.
Атрад астранаўтаў касмічнага агенцтва складае 8 чалавек.
Понтэ-неле-Альпі
Понтэ-неле-Альпі (Ponte nelle Alpi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Студзянец (Вішнеўскі сельсавет)
Студзяне́ц (, Студенец) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 15 мая 1978 года вёска ўваходзіла ў склад Міцкевіцкага сельсавета, да 31 мая 2016 года — у склад Войстамскага сельсавета.
Высокая Горка
Высо́кая Го́рка (, Высокая Горка) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
IC 406
IC 406 — галактыка тыпу *Grp (вялікая група зорак) у сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Тапаніміка
Тапаніміка (ад τόπος (топас) — мясцовасць, ὄνομα, (онама) — імя) — раздзел анамастыкі, які вывучае назвы геаграфічных аб'ектаў (тапонімы). Даследуе паходжанне назваў, іх сэнсавае значэнне, развіццё, сучасны стан, вымаўленне і напісанне.
Як спецыяльная навуковая дысцыпліна, тапаніміка знаходзіцца на сумежжы 3-х галінаў ведаў: лінгвістыкі, геаграфіі і гісторыі, і выкарыстоўвае іх даныя. Тапаміка уключае ў сябе шэраг кірункаў, у якіх даследуюцца розныя групы тапонімаў: айканіміка (вывучэнне назваў населеных пунктаў), гідраніміка (назваў рэк і інш. водных аб'ектаў), аранімія (вывучэнне назваў форм рэльефа), мікратапаніміка (назваў малых геаграфічных аб'ектаў) і інш.
NGC 686
NGC 686 (іншыя абазначэнні — ESO 477-6, MCG -4-5-8, PGC 6655) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дупніца
Дупніца (Дупница) — горад у Балгарыі, у Кюстэндзілскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр абшчыны Дупніца. Размешчаны на берагах ракі Джэрман, ля падножжа горнага масіва Рыла, за 65 км на поўдзень ад Сафіі.
Казанлык
Казанлык (Казанлък) — горад у Балгарыі. Знаходзіцца ў Старазагорскай вобласці, уваходзіць у абшчыну Казанлык. Казанлык размешчаны ў Казанлыкскай катлавіне, у паўднёвых схілаў хрыбта Стара-Планіна. Знаходзіцца за 194 км на ўсход ад Сафіі, за 185 км на захад ад Бургаса, за 36 км на паўночны захад ад Стара Загор’е, за 114 км на паўночны ўсход ад Плоўдзіва і за 320 км на паўднёвы захад ад Варны.
ФК Трабзанспор
«Трабзанспор» (Trabzonspor Kulübü) — турэцкі футбольны клуб з горада Трабзон.
Гісторыя
Пасля Першай сусветнай вайны футбол у горадзе Трабзон стаў улюбёным відам спорту і пачаў хутка расці ў 1920-х гадах з дапамогай сярэдніх школ у горадзе. У 1921 годзе быў створаны клуб «Ідманачагі», а ў 1924 годзе паўстаў клуб «Ідмангюджу», якія сталі самымі папулярнымі клубамі горада, пакуль не быў створаны клуб «Трабзанспор». У 1962—1963 гадах прэзідэнт Федэрацыі футбола Турцыі, Архан Шэрэф Апак, дзеля паляпшэння стандартаў футбола краіны, вырашыў стварыць «Нацыянальную футбольную лігу», у якой бы гулялі каманды, якія павінны прадстаўляць горад. Аднак «Ідманачагі» і «Ідмангюджу» не мелі намеру аб’ядноўвацца, каб прадставіць адзіную каманду з Трабзона. Але пасля некаторага часу, 21 чэрвеня 1966 года, пасля таго, як «Ідманачагі» вырашыў не далучацца ні да адной іншай каманды ў Трабзоне, клубы «Ідмангюджу», «Мартыспор» і «Карадэнізгюджу» сабраліся разам, каб стварыць клуб «Моладзевы клуб Трабзанспор» (Trabzonspor Gençlik Kulübü) з чырвоным і белым як асноўнымі колерамі клуба. Алі Асман Улусоў стаў першым прэзідэнтам гэтай каманды. Тым не менш, афіцыйная назва каманды была «Трабзанспор 1966» у афіцыйных дакументах. Клуб правёў адзін сезон у лізе, пасля чаго назва была зменена на «Трабзанспор». 2 жніўня 1967 года да клуба далучыўся «Ідманачагі» і каманда пачала выступы ў другой турэцкай лізе.
Дасягненні
Кубак Турцыі:
Суперкубак Турцыі:
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Плаксы
Пла́ксы (, Плаксы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Іван Іванавіч Фядзюнінскі
Іван Іванавіч Фядзю́нінскі (Иван Иванович Федюнинский;  — ) — савецкі ваенны дзеяч. Генерал арміі (1955). Герой Савецкага Саюза (1939). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Герой Мангольскай Народнай Рэспублікі (1975).
Біяграфія
І. І. Фядзюнінскі нарадзіўмя ў вёсцы Гілёва Успенскай воласці Цюменскага павета Табольскай губерні (зараз у Тугулымскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі). У 1913 годзе скончыў школу. У Чырвонай Арміі з 1919 года. Падчас грамадзянскай вайны на Заходнім фронце. У 1924 годзе скончыў пяхотную школу ва Уладзівастоку. У 1924 годзе на пасадзе камандзіра роты прымаў удзел у канфлікце на Кітайска-Усходняй чыгунцы, быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга і асабістай імянной зброяй.
У 1930 годзе І. І. Фядзюнінскі быў накіраваны ў Маскву і праходзіў навучанне на Стралкова-тактычных курсах удасканалення камсаставу РСЧА «Выстрал» імя Камінтэрна, якія скончыў у 1931 г. і быў накіраваны на Далёкі Усход, прызначаны камандзірам батальёна, затым — памочнікам камандзіра палка, які ў 1938 годзе быў уведзены на тэрыторыю Манголіі. З пачаткам канфлікту на рацэ Халхін-Гол па прапанове Г. К. Жукава І. І. Фядзюнінскі прызначаны камандзірам 24-га матарызаванага палка. З 6 лютага 1940 г. на пасадзе камандзіра 82-й мотастралковай дывізіі, з лістапада 1940 г. — 15-го стралковага корпуса Кіеўскай Асобай ваеннай акругі. На пачатку Вялікай Айчыннай вайны штаб корпуса знаходзіўся ў Ковелі. Падчас баёў І. І. Фядзюнінскі быў цяжка паранены і накіраваны ў Маскву. У 1941 годзе скончыў курсы ўдасканалення вышэйшага начсаставу пры Ваеннай акадэміі Генеральнага штаба імя К. Я. Варашылава. 12 жніўня 1941 г. І. І. Фядзюнінскаму прысвоена званне генерал-маёра. У жніўні—верасні 1941 г. ён камандуючы 32-й арміяй Рэзервовага фронту, у верасні—кастрычніку — 42-й арміяй Леніградскага фронту і, адначасова, намеснік Г. К. Жукава. 27 кастрычніка 1941 г. І. І. Фядзюнінскі прызначаны камандуючым 54-й арміяй. З кастрычніка 1942 г. намеснік камандуючага Волхаўскім, з мая 1943 г. Бранскім фронтам. З ліпеня 1943 г. І. І. Фядзюнінскі на пасадзе камандуючага 11-й арміі, са снежня 1943 г. — 2-й ударнай арміі.
Удзельнік абароны і прарыву блакады Ленінграда, Курскай бітвы, Бранскай, Гомельска-Рэчыцкай, Усходне-Прускай, Усходне-Памеранскай і Берлінскай аперацый.
У 1946—1947 гг. І. І. Фядзюнінскі на пасадзе камандуючага Архангельскай ваеннай акругай. У 1948 годзе скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Ваеннай акадэміі Генштаба. У 1948—1951 гг. камандуючы 7-й гвардзейскай арміяй Закаўказскай ваеннай акругі ў Ерэване, у 1951—1954 гг. намеснік і першы намеснік Галоўнакамандуючага Групай савецкіх войскаў у Германіі, у 1954—1957 гг. камандуючы войскамі Забайкальскай ваеннай акругі, у 1957—1965 гг. — Туркестанскай ваеннай акругі. Са снежня 1965 г. генерал арміі І. І. Фядзюнінскі на пасадзе інспектара-саветніка Групы генеральных інспектараў Міністэрства абароны СССР.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР у 1958—1966 гг., дэпутатам Вярхоўных Саветаў шэрагу саюзных рэспублік СССР.
Памёр І. І. Фядзюнінскі 17 кастрычніка 1977 г. Пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Творчасць
І. І. Фядзюнінскі аўтар кніг: Разам з А. І. Грыбковым быў галоўным ваенным кансультантам у здымках кінаэпапеі «Блакада».
Ян Агінскі
Біяграфія
Ваўкавыскі харужы з 1650 і маршалак з 1657, падваявода віленскі ў 1661—1665, польны пісар ВКЛ ў 1668—1672, ваявода мсціслаўскі ў 1672—1682, полацкі і гетман польны літоўскі з 1682; пасол на соймы 1658, 1667, 1668, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1654.
У 1654 перайшоў на бок цара Аляксея Міхайлавіча, з 1656 зноў у войску ВКЛ, удзельнічаў у бітвах супраць шведаў і войск цара, супраць туркаў і крымскіх татар. Удзельнік бітвы пад Венай 1683. Ён памёр 24 лютага 1684 г. у Кракаве пасля вяртання з ваеннай экспедыцыі.
Пераходзіў з адных магнацкіх груповак у іншыя са значнай выгадай для сябе. Валодаў шматлікімі маёнткамі.
Разам з другой жонкай Яаннай Тэадорай з Нарушэвічаў ён заснаваў у 1679 годзе францішканскі кляштар ў сваім маёнтку Лапеніца ў Ваўкавыскім павеце.
Сям’я
Двойчы жанаты: з Ганнай Сямашкай (шлюб у 1645) меў дзяцей
Другі раз ажаніўся ў 1660 з Яанай Тэадорай Нарушэвіч, дачкой Станіслава Нарушэвіча, ад якой меў дзяцей:
Хрысціянская дэмакратыя
Хрысціянска-дэмакратычныя партыі і рухі (прафсаюзы, арганізацыі прадпрымальнікаў, арганізацыі і г.д.) вядуць сваё ідэалагічнае паходжанне ад рэакцыі каталікоў Італіі, Германіі і Францыі на лібералізм, нацыяналізм і сацыялізм дзевятнаццатага стагоддзя. Лічыцца, што менавіта дыскусіі дзевятнаццатага стагоддзя паміж клерыкальныя і свецкімі партыямі пачалі бурнае развіццё хрысціянска-дэмакратычнай думкі. Тэрмін "хрысціянская дэмакратыя" быў упершыню выкарыстаны ксяндзом Антоніа Пат'ера, а потым быў выкарыстаны Папам Рымскім Львом XIII.
Ідэалагічна хрысціянская дэмакратыя ўключае шматлікія погляды, якіх прытрымваюцца лібералы, кансерватары і сацыялісты ў шырэйшых рамках маральных і хрысціянскіх прынцыпаў:(Geoffrey K. Roberts and Patricia Hogwood).
Гісторыя
Ватыкан упершыню асуджае дактрыну ліберальнай дэмакратыі ў працы «Syllabus Errorum» (1864) Рымскага Папы Пія IX. Яго пераемнік, Леў XIII (1878-1903), прызнае ў сваёй энцыкліцы «Immortale Dei» (1885), што дэмакратыя можа быць легітымнай формай праўлення. Галоўным укладам Льва ў развіццё хрысціянска-дэмакратычнай думкі становіцца яго энцыкліка «Rerum Novarum» (1891), які крытыкуе як лібералізм, так і сацыялізм і пацвярджае права працоўных на самаарганізацыю, заўважаючы пры гэтым, што найбольш эфектыўнай формай такога самакіравання павінны стаць каталіцкія прафсаюзы. У 1901 Папа Леў XIII выдаў энцыкліку «Graves de Communi Re» пасля якой дактрына і атрымлівае канчаткова назва - «хрысціянская дэмакратыя». Энцыкліка адзначыла розніцу ў мэтах сацыял-дэмакратаў і хрысціянскіх дэмакратаў.
Папа Рымскі Пій XI (1922-1939) умацоўвае традыцыю хрысціянскай сацыяльнай думкі сваёй публікацыяй «Quadragesimo Anno» (1931): энцыкліка паўтарае крытыку ліберальнага індывідуалізму і сацыялістычнага калектывізму, зробленае Львом XIII, і пацвярджае адабрэнне Львом правы працоўных на самаарганізацыю. Уплывовым пасажы становіцца аргумент Папы Рымскага ў карысць прынцыпу субсідарнасці, які заклікае дзяржаву да дэцэнтралізацыі сацыяльных функцый і садзейнічанне асацыяцыям ніжэйшага ўзроўню тыпу сям'і, прафесійных груп і мясцовага самакіравання. Ён востра негатыўна выказваўся з нагоды як сацыялізму, так і капіталізму, крытыкуючы апошні за зацвярджэнне «міжнароднага грашовага імперыялізму», а першы - за процідзеянне хрысціянскім прынцыпам.
У Германіі самым уплывовым прадстаўніком Хрысціянска-дэмакратычнага мыслення ў XIX стагоддзі выступае Вільгельм фон Кеттелер, біскуп горада Майнц. У сваіх казаннях і лістах Кеттелер крытыкуе лібералізм, зніжэння працоўнай сілы да статусу тавару і ігнараванне сацыяльных абавязкаў уласнасці. Ён таксама негатыўна выказваецца ў адрас сацыялізму, крытыкуючы апошні за прынцып прадстаўлення дзяржаве занадта вялікіх паўнамоцтваў і ігнараванне пераваг шырокага ўкаранення прыватнай уласнасці. Заклікаючы да фарміравання кааператываў і асацыяцый рабочых, Кеттелер пераконвае каталікоў даць асаблівай увагі праблемах працоўнага класа.
Заснавальнікам першай у Еўропе хрысціянска-дэмакратычнай партыі, якая з'яўляецца незалежнай ад царквы і выступае за сацыяльныя рэформы, стаў 1919 Луіджы Стурцо, каталіцкі святар і палітычны актывіст. Народная партыя Італіі (менавіта такую ​​назву носіць новае палітычнае ўтварэнне) атрымлівае значную падтрымку на выбарах, захоўваючы папулярнасць аж да свайго прымусовага роспуску Ватыканам, які ў той час адмоўна ставіўся да ўдзелу каталікоў у палітычным жыцці. Народная партыя Італіі становіцца своеасаблівым ідэалагічным падставай для з'яўлення Італьянскай Хрысціянска-дэмакратычнай партыі, якая ўзнікае неўзабаве пасля Другой Сусветнай вайны. Працэс стварэння падобных партый шырока разгортваецца ў Еўропе і Лацінскай Амерыцы.
У 1924 годзе, пасля трыумфу Беніта Мусаліні, Стурцо вымушаны сысці ў выгнанне, падчас якога ў Парыжы засноўвае міжнароднае палітычнае групоўкі, сярод іншых актывістаў якога лідарамі становяцца італьянец Альчыде Дэ Гаспер, француз Робер Шуман і немец Конрад Адэнаўэр. Менавіта тады, у 1920-х, пакладзены пачатак дыскусій з нагоды еўрапейскай інтэграцыі і магчымасці стварэння агульнага еўрапейскага рынку як сродкаў прадухілення далейшых войнам, дае свой ​​плён у 1950-х. Падставы Еўрапейскай эканамічнай супольнасці ўвасабляе ў жыццё мары першых хрысціянскіх дэмакратаў.
Жак Марытэн і пасляваенная Еўропа
Тэарэтыкам, які ўнёс найбольшы ўклад у дакладнае пісьмовае фармулёўкі хрысціянска-дэмакратычнай філасофскай думкі стаў французскі каталіцкі філосаф Марытэн (1882-1973). Будучы да таго часу ўжо добра вядомым дзякуючы працам на тэму філасофіі Тамаша Аквінскага, Марытэн пачынае свае распрацоўкі ў вобласці палітычнай думкі ў другой палове 1930-х. Яго самыя вядомыя работы па гэтай тэме: «Усёабдымны гуманізм» (1936), «Хрысціянства і дэмакратыя» (1942), «Правы чалавека і натуральнае права» (1943) і «Чалавек і дзяржава» (1951) адстойвалі прынцыпы, як ён гэта філасофіі, якая грунтавалася на асноўных прынцыпах хрысціянства як наймоцнай асновы чалавечай волі.
Такім чынам, хрысціянскія дэмакраты засвойваюць ад Марытэна прынцып «адказнасці»: ідэю, што асоба павінна развівацца праз адказнасць перад іншымі людзьмі, асабліва перад сям'ёй і бліжэйшым асяроддзем (сябрамі, калегамі і інш.).
Хрысціянскія дэмакраты адрозніваюцца ад кансерватараў свайму прынцыпу «салідарнасці» - перакананнем, што толькі зацвярджэння салідарнасці, якая праймае ўсе пласты грамадства, у тым ліку салідарнасць багатага з бедным, зробіць паўнавартаснае развіццё чалавецтва. Гэта азначае працу над паляпшэннем сацыяльных умоў і не ў апошнюю чаргу прызнанне ролі прафсаюзаў. Большасць хрысціянска-дэмакратычных партый (за выключэннем хіба што Заходняй Германіі) маюць моцныя прафсаюзныя «крылы». Еўрапейская народная партыя (European People's Party - ЕРР) - аб'яднанне хрысціянска-дэмакратычных партый Еўрапейскага Саюза - падтрымлівае праграмы сацыяльнага дзеяння Еўрасаюза.
Іншы прынцып, вызнае хрысціянскімі дэмакратамі - «субсідыарнасць»: ідэя, што дзяржаўная ўлада павінна быць дэцэнтралізаванай магчыма большай ступені, але ў той жа час можа дасягнуць найвышэйшай канцэнтрацыі, нават наднацыянальнага ўзроўню, калі таго патрабуе складаная палітычная ці эканамічная сітуацыя. Таму еўрапейскія хрысціянскія дэмакраты заўсёды былі федэралістаў. Працы Марытэна ваеннага перыяду на палітычныя тэмы перакладаюцца на шматлікія мовы і адразу ж пасля Другой Сусветнай вайны становяцца крыніцай натхнення для хрысціянска-дэмакратычных партый, якія як раз перажываюць працэс свайго «другога нараджэння», маючы шалёную папулярнасць на выбарах ва ўсе органы ўлады. Відавочны водгук новая плынь мае ў краінах, дзе хрысціянскія каштоўнасці за ўсё пацярпелі ад нацызму і дзе выдавалася відавочнай пагроза «камуністычнага прышэсце».
Пасля краху камуністычнага рэжыму ў краінах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы 1989 хрысціянскай-дэмакратычныя партыі з'яўляюцца на тэрыторыі былога СССР (пры гэтым значную вагу маюць прыбалтыйскія дзяржавы, сярод якіх - Літва, дзе сёння хрысціяне-дэмакраты знаходзяцца ў кіруючай кааліцыі з кансерватарамі) і ўсходнееўрапейскіх краінах, асабліва ў Чэшскай Рэспубліцы, Венгрыі (дзе, дарэчы, падобныя структуры ўжо функцыянавалі ў кароткім адрэзку паміж звальненнем у 1945 г. і пачаткам камуністычнага праўлення), Румыніі, Славакіі, Славеніі. У гэты ж час ствараецца першая хрысціянска-дэмакратычная партыя і ва Украіне — УХДП (найбольш дзейсныя і трывалыя структуры гэтай партыі ўвайшлі ў склад ХДС ), а 7 верасня 2011 зарэгістраваная ўжо новая палітычная партыя хрысціянска-дэмакратычнага кірунку «Дэмакратычны альянс».
Асноўныя палажэнні хрысціянска-дэмакратычнай тэорыі
Складовымі часткамі хрысціянска-дэмакратычнай тэорыі з'яўляюцца хрысціянская дэмакратыя, хрысціянскі сацыялізм і хрысціянская палітыка.
Шматграннасць хрысціянскай дэмакратыі
Нягледзячы на ​​плюралізм тэндэнцый і сацыяльную стракатасць сваіх прыхільнікаў, ХД-рух, як правіла, рабіў «Цэнтрысцкую» сацыяльна-эканамічную палітыку, накіраваную на інтэграцыю ўсіх слаёў насельніцтва ў эканамічнай сістэме.
Супрацьстаіць ліберальным капіталізмам, хрысціянска-дэмакратычны рух заўсёды апраўдваў умяшанне дзяржаўнай улады з мэтай карэкцыі эканамічных наступстваў. У спалучэнні з гэтым ХД-рух падтрымліваў і нават арганізоўваў сіндыкаты (прафсаюзы) і прафесійныя асацыяцыі, адпрэчваючы абмежаванні вытворчых адносін індывідуальнымі ўзаемаадносінамі. Можна сцвярджаць, што на сёння хрысціянска-дэмакратычны рух прымае сацыяльную рыначную эканоміку, які спалучае эканамічную свабоду і сацыяльную адказнасць.
Левае крыло руху хрысціянскіх дэмакратаў - прафсаюзныя (Італія, Германія, Бельгія) ці ідэалагічныя, больш інтэлектуалізаваныя левыя элементы, - ужо не праяўляюць варожасці да пытанняў прыватнай уласнасці, адстойваючы прынцып лепшага размеркавання даброт і сацыяльнае заканадаўства, якое спрыяе суб'ектам наёмнай працы. Зыходзячы з рэальнай сітуацыі, кансерватыўныя элементы гэтак жа кіруюцца гэтай мэтай.
Будучыня: ад містыкі да палітыкі
Хрысціянска-дэмакратычны рух пачаўся як пратэст супраць лібералізму, сацыялізму і нацыяналізму. Яго выдатныя прадстаўнікі пераконвалі, што хрысціянская традыцыя падтрымлівае сярэднюю пазіцыю, якая стаіць над лібералізмам сваім цікавасцю рабочым класам і беднымі, над сацыялізмам - сваім акцэнтам на «дапаможнай» ролі дзяржавы і садзейнічанні прамежкавых груп і над нацыяналізмам - сваім ухвалой шырокіх міжнародных структур. Гэты рух абапіралася на студэнцтва і інтэлектуальную эліту як творчы водгук сучаснасці, які ўсё яшчэ падтрымліваў сувязі з заходнімі рэлігійнымі і філасофскімі традыцыямі. Там, дзе існавалі палітычныя сваркі паміж права-і левацэнтрыстаў пасля Другой Сусветнай вайны ў Еўропе і Лацінскай Амерыцы, хрысціянская дэмакратыя нярэдка выступала ідэалагічным і арганізацыйных базісам для магутных масавых партый, якія будаваліся на прынцыпах дэмакратыі, павагі да правоў чалавека і плюралізму.
Адмаўляючы класавы падыход, хрысціянскія дэмакраты імкнуцца прадстаўляць усе пласты насельніцтва, атрымліваючы свае галасы па сутнасці ад усіх сацыяльных груп, хоць іх электарат сярод прамысловых рабочых параўнальна невялікі.
Апазіцыйны лагер, уключаючы большасць нямецкіх хрысціян-дэмакратаў, адстойвае шырокі рух, які мог бы ахапіць усю Еўропу. Нямецкі ХДС і яго баварскі адпаведнасць ХСС ( Хрысціянска-сацыяльны саюз ) з'яўляецца прагматычнай апорай еўрапейскай хрысціянскай дэмакратыі, і гэта тлумачыцца тым, што заснавальнікамі ХДС свайго часу сталі людзі, якія да 1933 г. былі лібераламі, кансерватарамі або хрысціянскімі дэмакратамі. Такім чынам, гэта «змяшанае паходжанне» і вызначае на сёння іх палітычнае твар. ХДС і ХСС не заўсёды супадаюць у сваіх поглядах і рознагалоссі часта ўзнікаюць менавіта на палітычнай глебе - баварцы больш нацыяналістычна настроены і менш захапляюцца еўрапейскай інтэграцыяй.
На сёння ў Еўрапейскім Парламенце неабходнасць супрацьстаяння левым прымусіла Еўрапейскую народную партыю (ЕРР), які ўключае толькі ХД-партыі Еўрапейскага саюза, заключыць саюз з ірландскай «Fine Gael», грэчаскай «Новай дэмакратыяй» і іспанскай Народнай партыяй, ні адна з якіх не мае рэлігійнага афарбоўку. Пасля апошніх выбараў у Еўрапарламент дэпутаты ад брытанскіх кансерватараў заявілі аб уваходжанні ў фракцыю Еўрапейскай народнай партыі.
Згадваючы іншыя міжнародныя структуры, якія аб'ядноўваюць у сваіх шэрагах хрысціян-дэмакратаў, варта назваць Хрысціянска-дэмакратычны інтэрнацыянал (CDI) - сусветную арганізацыю хрысціянска-дэмакратычных партый; Маладзёжнай арганізацыі Еўрапейскай народнай партыі (YEPP) - саюз моладзевых хрысціянска-дэмакратычных арганізацый; Міжнародную асацыяцыю хрысціянскіх прадпрымальнікаў і Сусветную канфедэрацыю працы (ранейшая назва - Міжнародная Федэрацыя хрысціянскіх прафсаюзаў).
Красніцкі павет
Красніцкі павет (Powiat kraśnicki) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Люблінскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Краснік. Займае плошчу 1005,34 км². Насельніцтва павета складае 97 тыс. чалавек (на 2018 год).
Сялец (Вішнеўскі сельсавет)
Сяле́ц (, Селец) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 2016 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
Пожарцы
По́жарцы (, Пожарцы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Мядзел Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Брэст-Палескі
Брэ́ст-Палескі (, Брест-Полесский)  — станцыя Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Брэсцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчана ў горадзе Брэсце; на лініі Хаціслаў — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Паўднёвы Захад і станцыяй Брэст-Цэнтральны.
Аўтаматычны грузавы карабель
ATV (скар. ад Automated Transfer Vehicle — «аўтаматычны [груза]перанослы транспартны сродак») — аўтаматычны грузавы касмічны карабель (АГК), распрацаваны ЕКА. Карабель прызначаны для дастаўкі паліва, навуковага абсталявання, прадуктаў, паветра і вады на Міжнародную касмічную станцыю (МКС). Акрамя таго, з дапамогай рухавікоў АГК ажыццяўляецца карэкцыя арбіты МКС. АГК прызначаны таксама для ачышчэння МКС ад адпрацаваных матэрыялаў і смецця. Гэта самы складаны касмічны карабель, які калі-небудзь ствараўся еўрапейскімі краінамі.
Першы аўтаматычны грузавы касмічны карабель адправіўся ў палёт да МКС 9 сакавіка 2008 года. У далейшым мяркуецца запускаць адзін карабель кожныя 13—15 месяцаў.
Гл. таксама
Аўтаматычныя непілатуемыя грузавыя касмічныя караблі:
IC 407
IC 407 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Януш Францішак Ксаверы Радзівіл
Януш Францішак Ксаверы Радзівіл (, Берлін —, ) — палітычны дзеяч.
Біяграфія
Атрымаў адукацыю ў Германіі. Стаўшы алыцкім ардынатам, правёў у сваёй гаспадарцы зямельную рэформу. У 1919 стаў адным з лідараў «віленскіх кансерватараў». У 1920 абараняў Варшаву ад Чырвонай арміі. У міжваеннай Польшчы неаднаразова абіраўся ў сейм і сенат. Выступаў супраць пераследу нац. меншасцей, змагаўся за вызваленне палітычнае вязняў з лагера ў Картуз-Бярозе, выступаў за свабоду друку. Стаў адным з лідараў створанай 4 ліпеня 1926 у Вільні «віленскімі кансерватарамі» сваёй грамадскай арганізацыі «Кансерватыўная арганізацыя дзяржаўнай працы» (Organizacja Zachowawcza Pracy Państwowej). Лічыўся чалавекам кампрамісу і памяркоўнасці. Пасля смерці Юзафа Пілсудскага «віленскія кансерватары» перайшлі ў апазіцыю да польскага ўрада. Радзівіл быў арыштаваны НКВД у сваім Алыцкім замку ў верасні 1939, вывезены ў Маскву, змешчаны ў турме на Лубянцы. Прывозіўся на допыты да Л. Берыі, які схіляў Радзівіла да супрацоўніцтва. Паводле хадайніцтва італьянскай каралеўскай фаміліі вызвалены з турмы. Зноў арыштаваны 4.3.1944, перавезены ў Краснагорск. Пазней пераведзены ў канцлагер пад Масквой, дзе ўмовы ўтрымання былі больш жорсткімі. Жонка Радзівіла Ганна з Любамірскіх загінула ў зняволенні. Як сведчаць новыя архіўныя крыніцы, пасля смерці Сталіна Л.Берыя планаваў «прадаць» ГДР заходнім дзяржавам за 10 млрд. долараў. Пасрэднікамі меліся быць Радзівіл і Вольга Чэхава, нямецкая актрыса рускага паходжання. Арышт Л. Берыі пакінуў гэты праект нерэалізаваным. Радзівіл быў вызвалены і змог выехаць у Польшчу.
Керсцін Берэндц
Клэр Керсцін Маргарэта Берэндц (швед. Clary Kerstin Margareta Behrendtz; 18 жніўня 1950 — 28 сакавіка 2020) — шведская радыёвядучая і музыкальны дырэктар праграм на Шведскім радыё.
Біяграфія
Яна працавала на Шведскім радыё, дзе працавала рэжысёрам, які падбіраў песні для праграм на радыёстанцыі. Яна выйшла на пенсію 31 жніўня 2017 года 7 кастрычніка 2017 года Берэндц прадставіла перадачу «Jukeboxen» на Шведскім радыё P4. Яна ўваходзіла ў адборачную камісію, якая прымала рашэнне, якія песні будуць удзельнічаць у Мелодфестываліне 2014. Яна таксама ўваходзіла ў склад адборачнай камісіі Шведскай музычнай залы славы з 2014 года да самай смерці.
Берэндц была ў шлюбе з рэжысёрам Томасам Самуэльсанам паміж 1972 і 1977 гадамі, і ў іх нарадзілася двое дзяцей.
Берэндц памёрла 28 сакавіка 2020 года пасля перанесенай хваробы COVID-19.
Ірына Ігнацьеўна Навацкая
Ірына Ігнацьеўна Нава́цкая (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў з 1984 года.
Скончыла ў 1969 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1979 годзе Беларускі політэхнічны інстытут (выкладчыкі В. І. Герашчанка, І. А. Сітнікава). Працавала ў інстытутах «Белдзіпрагандаль», «Чыгунпраект», старэйшы архітэктар, з 1975 кіраўнік групы архітэктараў, з 1999 года галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Белбыттэхпраект».
Творчасць
Аўтар праектаў будынкаў грамадскага і вытворчага прызначэння для бытавога абслугоўвання насельніцтва. Асноўныя працы: лазні на 110 месцаў у г.п. Нароўля (1977), г.п. Беразіно (1978), г.п. Масты, г.п. Смалявічы (1979), дамы побыту на 200 месцаў у г. Рэчыцы (1986), у г. Каменец (1983), у г. Карэлічы (1983), цэх чысткі дыванаў у г. Магілёве (1989), факторыя № 1 ЯНАА (2000), капрамонт з мадэрнізацыяй лазні № 1 у г. Мінску (2007).
У 2011—2014 займаецца праектаваннем гандлёва-грамадскага цэнтра ў г. Баранавічы, у г. Рэчыцы; супермаркетаў у г. Слуцк, г. Стоўбцы; лагістычных цэнтраў; адміністрацыйна-офіснага будынка ў г. Мінску па вул. Андрэеўская.
Аблога Хіхона
Аблога Хіхона (Sitio de Gijón) — эпізод грамадзянскай вайны ў Іспаніі, падчас якога атрады анархістаў, што фармальна выступалі на баку рэспубліканцаў, аблажылі казармы Simancas у Хіхоне. Іх абараняў невялікі гарнізон з 180 салдат і афіцэраў жандармерыі, якія падтрымалі мяцеж генерала Франсіска Франка. Бітва вылучалася ўпартасцю абложаных, якія трымалі абарону амаль месяц, з 19 ліпеня па 16 жніўня 1936 года.
Перадумовы
Распачатае ў ліпені 1936 года паўстанне нацыяналістаў у Астурыі асаблівых вынікаў не дасягнула. Кіраўніцтва правінцыяй ажыццяўляў Савет, які складаўся з рабочых, шахцёраў і чыноўнікаў, што варожа ставіліся да Франка і яго прыхільнікаў. Колькасць членаў працоўных прафсаюзаў Нацыянальнай канфедэрацыі працы і Усеагульнага саюза працоўных дасягала 70 тысяч. Яны складалі аснову для праўрадавага апалчэння.
У такіх умовах ваенны губернатар Хіхона, палкоўнік Пінілья не адважыўся аб’яўляць сваю лаяльнасць паўстанцам. Так ці інакш, але яму не паверылі і казармы былі акружаны і адрэзаны на многія мілі ад саюзнай арміі Эміліа Мола. Адзінай надзеяй абложаных быў крэйсер «Альмірантэ», які знаходзіўся ў той момант у адноснай блізкасці ад горада.
Аблога
Бітва за хіхонскія казармы была адзначана нязломным супрацівам гарнізона і вострым дэфіцытам зброі і боепрыпасаў (акрамя дынаміта) у рэспубліканцаў. Прысутнасць у сваім тыле такога ачага перашкаджала ім сканцэнтраваць свае сілы пры аблозе Аўеда, і таму, іх атакі былі бесперапыннымі і бязлітаснымі.
Вельмі хутка запасы вады вычарпаліся, і абаронцы сталі пакутаваць ад смагі. Пінілья адмаўляўся здацца, абапіраючыся на прапаганду, і верачы, што дапамога хутка прыйдзе. Як і ў іншым падобным выпадку, пры аблозе таледскага алькасара, анархісты, захапіўшы ў закладнікі сына Пінільі, пагражалі забіць яго, калі супраціў не спыніцца. І таксама як і Хасэ Маскарда Ітуартэ палкоўнік быў непахісны.
У сярэдзіне жніўня шахцёры штурмавалі казармы, выкарыстоўваючы пры гэтым дынамітныя шашкі. Будынак ахапіў пажар. Супраціў нацыяналістаў быў зламаны. Перад тым, як здацца, Пінілья перадаў па радыё паведамленне на «Альмірантэ Сервера», патрабуючы адкрыць агонь па сваёй пазіцыі. Крэйсер, баючыся правакацыі з боку рэспубліканцаў, агонь па сваіх не адкрыў. Казармы захапілі. Абаронцы расстраляны.
Вялікае Залужжа
Вялі́кае Залу́жжа (, Великое Залужье) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азярыцкаслабадскага сельсавета.
Лэнчынскі павет
Лэнчынскі павет (Powiat łęczyński) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Люблінскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Лэнчна. Займае плошчу 633,75 км². Насельніцтва павета складае 57 тыс. чалавек (на 2018 год).
Гвендалін Гёбель
Гвендалін Гёбель (англійская: Gwendolyn Göbel; нарадзілася каля 2006 года ў Берліне) — нямецкая кінаактрыса і дзіцячая актрыса.
Фільмаграфія
• 2014: Бясплатна
• 2014: З выгнаннем праз лес
• 2014: Мне ці вам
• 2015: Сын Віннету (Winnetou's Son, Winnetous Sohn)
• 2015: Моцная каманда (тэлесерыял)
• 2015: Ад імя майго сына
• 2015: СОКО Вісмар (SOKO Wismar)
• 2016: Чык (Tschick)
• 2017: Großstadtrevier (тэлесерыял)
• 2017: Спецыялісты - ад імя ахвяр
• 2017: Цукровы пясок (Zuckersand)
• 2017 - 2020: Цёмны (Dark) (тэлесерыял, 4 сезоны)
• 2019: Вайна і я
• 2020: Люсі - усё яшчэ працуе
Вядомыя асобы Мазыра
Вядомыя ўраджэнцы Мазыра:
NGC 687
NGC 687 (іншыя абазначэнні — UGC 1298, MCG 6-5-14, ZWG 522.17, PGC 6782) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Леапольд Баварскі
Леапо́льд, прынц Бава́рскі (Leopold Maximilian Joseph Maria Arnulf von Wittelsbach,  — , ) — германскі ваенны дзеяч, генерал-фельдмаршал Баварыі (18 студзеня 1904) і Германскай імперыі (1 жніўня 1916).
Біяграфія
Сын прынца-рэгента Луітпольда. Брат баварскага караля Людвіга III.
Вайсковая служба
Пад час франка-прускай вайны начале 4-й батарэі 3-га артылерыйскага палка. 10 кастрычніка 1870 года ўзнагароджнаы ордэнам Св. Георгія 4-й ступені.
З лютага 1873 года — камандзір 1-га баварскага кірасірскага палка, з 1875 года — 1-й баварскай кавалерыйскай брыгады.
У 1873 годзе ажаніўся з эрцгерцагіняй Гізэле, старэйшай дачкой аўстрыйскага імператара Франца-Іосіфа I. Мелі 4 дзяцей.
З 1881 года — камандзір 1-й баварскай дывізіі, з 1887 года — камандзір I баварскага армейскага корпуса. З 1892 года генерал-інспектар 4-й армейскай інспекцыі. У сакавіку 1913 года звольніўся з войска.
Першая сусветная вайна
У красавіку 1915 года вярнуўся на дзейсную службу. З 16 красавіка 1915 да 30 ліпеня 1916 года камандаваў 9-й арміяй і групай армій «Прынц Леапольд», што дзейнічала на землях сучаснай Польшчы і Беларусі. 9 жніўня 1915 года ўзнагароджаны ордэнам Pour le Mérite. Паспяхова кіраваў дзейнасцю сваёй групоўкі пад час спробы расійскага войска прарваць фронт каля Баранавіч.
29 жніўня 1916 года змяніў Паўля фон Гіндэнбурга на пасадзе галоўнакамандуючага на Усходзе і займаў тую пасаду да канца вайны. Наведаў Баранавічы ў лістападзе 1916 года, дзе правёў агляд польскіх ваенных адзелаў легіянераў.
Узначальваў нямецкую дэлегацыю на мірных перамовах з бальшавікамі ў Брэсце. 11 студзеня 1919 года звольніўся з войска.
Цікавыя факты
Стаўка Леапольда з восені 1916 года размяшчалася ў палацы Нямцэвічаў у Скоках.
Хаўсты
Ха́ўсты (, Хавсты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Пуас-д’Альпага
Пуас-д'Альпага (Puos d'Alpago) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Белуна.
Насельніцтва складае 2347 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 181 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 32015. Тэлефонны код — 0437.
Заступнікам населенага пункта лічыцца апостал Варфаламей.
Сцяпанаў
Сцяпанаў — рускае прозвішча, распаўсюджанае і ў Беларусі.
Аляксандр Агінскі
Аляксандр Агінскі (каля 1585 — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Харунжы троцкі ў 1626—1636, харунжы надворны літоўскі ў 1636—1645, ваявода менскі ў 1645—1649 і кашталян троцкі з 1649, староста рагачоўскі; пасол на соймы 1623, 1626, 1632, 1633, 1635, 1643, дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1619. Удзельнічаў у Кірхгольмскай бітве ў 1605, бітвах пад Смаленскам у 1611 і 1633, Хоцінскай бітве ў 1621.
Актыўны дзеяч праваслаўнага Віленскага Святадухаўскага брацтва. У 1612 падпісаў акт фундацыі праваслаўнай шляхты Менскага Петрапаўлаўскага манастыра. Аляксандр Агінскі быў апошнім праваслаўным (і ўвогуле некаталіцкім) сенатарам Рэчы Паспалітай.
Валодаў шматлікімі маёнткамі, у тым ліку Еўем.
Сям'я
З роду Агінскіх, сын Багдана і Раіны з Валовічаў.
Двойчы жанаты: з Аляксандрай Шэмет, ад якой меў сыноў Яна і Багдана, і з Кацярынай Палубінскай, дачкой Канстанціна Палубінскага, ад якой меў дзяцей:
IC 408
IC 408 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Багрымавічы
Багры́мавічы (, Багримовичи) — вёска ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Пціцкага сельсавета.
Вялікае Княства Літоўскае
Вядома, што жыхары сяла Багрынавічы мелі грамату на карыстанне грунтам Піліпаўшчына яшчэ ад вялікага князя літоўскага Свідрыгайлы і атрымаць яе маглі не пазней 1432 года, пасля чаго манарх заняўся войнамі і было не да разгляду гаспадарчых пытанняў, тым больш зваротаў даннікаў. У апісанні Мазырскага замка 1552 года сказана, што сяло дало сваю назву нядзелі і належала да Бчыцкай воласці. На той час у Багрынавічах налічвалася 12 гаспадарак. У рэвізіі Мазырскага староства, выкананай каралеўскімі камісарамі панамі Рыгорам Валовічам і Мікалаем Нарушэвічам да 8 кастрычніка 1560 года, тэкст якой вядомы з актавай кнігі 1777 года, была вызначана мяжа сяла Бахрынавічы (Bachrynowicze) воласці Пчыцкай (Pczycka) замку ЯКМ Мазырскага. Шырыня таго грунту ўздоўж склала дзве мілі, а ўпоперак — паўтары мілі. Асобна адзначаныя багатыя рыбныя ловы на рэках Прыпяці, Пцічы і азёрах, гоны бабровыя на Пцічы аж да Прыпяці. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай 1565—1566 гадоў Багрымавічы — у складзе Мазырскага павета Кіеўскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, пасля падпісання акта Люблінскай уніі ўлетку 1569 года — у тым жа павеце Менскага ваяводства.
Прынамсі, у XVIII ст. існавала, вылучанае з Мазырскага, Багрымавіцкае староства. Недзе ад 1738 года, паводле кансэнсу караля Аўгуста ІІІ, староства трымаў пан Рафал Алойзы Аскерка. У 1760 годзе тую каралеўшчыну пераняў яго сын Антоні Яўхім. На 1789 год у складзе Багрымаўскага староства паноў Аскеркаў названыя вёскі Багрымавічы, Рог, Хусна (Хуснае), Каленкавічы, Гулевічы, Буда і Бабровічы.
Расійская імперыя
Пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Багрымавічы — у межах Расійскай імперыі. З мая 1795 года сяло знаходзілася ў складзе адноўленага Мазырскага павета Мінскага намесніцтва, са снежня 1796 года — Мінскай губерні. Паводле энцыклапедыі «Гарады і вёскі Беларусі», у 1795 годзе ў Багрымавічах — 19 двароў, 154 жыхары.
У 1816 годзе ў сяле было 22 двары. На 1834 год — 141 жыхар. Да 1842 года тут дзейнічала прыходская царква, вядомая яшчэ з крыніц XVIII ст. У ходзе рэформы П. Д. Кісялёва ў межах Багрымавіцкага казённага маёнтка была ўтворана воласць з управай, згаданая ў 1848 годзе. Насельніцтва — 395 дзяржаўных сялян, 2 аднадворцы, 2 пасяленцы «разного звания». У 1858 годзе ў паселішчы налічвалася 29 двароў.
У парэформенны перыяд Багрымавічы адміністрацыйна належалі да Капаткевіцкай воласці Мазырскага павета. На 1879 год вяскоўцы заставаліся прыхаджанамі Пакроўскай царквы ў Капаткевічах. У 1886 годзе ў сяле было 40 двароў, 298 жыхароў, царква. Згодна з перапісам 1897 года, у Багрымавічах налічваўся 71 двор з 466 жыхарамі, існавалі хлебазапасны магазін, прыстань, карчма. На 1909 год вёска мела 90 двароў і 692 жыхары.
Найноўшы час
9 лютага 1918 года, яшчэ да падпісання Брэсцкага міру з бальшавіцкай Расіяй (3 сакавіка), Германія перадала паўднёвую частку Беларусі Украінскай Народнай Рэспубліцы. У адказ на гэта, 9 сакавіка Другой Устаўной граматай тэрыторыя абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. Багрымавічы, аднак, у складзе Капаткевіцкай воласці апынуліся ў часова створанай 15 чэрвеня Палескай губерні з цэнтрам у Рэчыцы, з кастрычніка — у Мазыры. З 18 мая тут дзейнічала «варта Украінскай Дзяржавы» гетмана Паўла Скарападскага.
1 студзеня 1919 года, згодна з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі, Багрымавічы ўвайшлі ў склад Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі Беларусі. У 1921 годзе ў вёсцы было 117 гаспадарак і 694 жыхары. З 20 жніўня 1924 года — у межах Пціцкага сельсавета Капаткевіцкага раёна Мазырскай акругі БССР. У 1930 годзе арганізаваны калгас. З 20 лютага 1938 года вёска — у Палескай вобласці з цэнтрам у Мазыры.
Напярэдадні Другой сусветнай вайны ў Багрымавічах налічвалася 150 двароў з 523 жыхарамі. У сакавіку 1944 года нямецкія акупанты спалілі 102 двары і знішчылі 124 чалавекі. 45 вяскоўцаў загінулі на франтах Вялікай Айчыннай вайны.
З 8 студзеня 1954 года — у Гомельскай вобласці. Пасля скасавання Капаткевіцкага раёна з 25 снежня 1962 года Пціцкі сельсавет з вёскай Багрымавічы апынуліся ў складзе Петрыкаўскага раёна.
Насельніцтва
Паводле перапісу 1959 года ў вёсцы пражывала 720 жыхароў. Пасля спынення на мяжы 1960-1970-х гадоў сплаву лесу па Пцічы і закрыцця сплаўнога ўчастку, вёска паступова занепадае. У 2004 годзе — 130 жыхароў.
Пятрагі
Пятра́гі (, Петраги) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Крупцы (могілкі)
Могілкі Крупцы́ (за савецкім часам — Піянерскія могілкі) — могілкі ў Мінск у. Названыя паводле колішняй вёскі Крупцы, цяпер прадмесце горада Мінска. Могілкі згадваюцца з XVI стагоддзя, у 1973 годзе закрытыя для пахаванняў.
Гісторыя
Могілкі вядомыя з XVI стагоддзя. У 1972 годзе, калі Крупцы ўвайшлі ў склад горада Мінска, атрымалі назву «Піянерскія могілкі, паводле вёскі Піянерская. Закрытыя для пахаванняў у 1973 годзе. У 2009 годзе могілкам вярнулі іх пачатковую назву «Крупцы».
Рэканструкцыя 2012 года
У 2012 годзе праведзеная рэканструкцыя могілак, якая атрымала адмоўную рэакцыю грамадзкасці. Рэканструкцыя могілак праводзілася з прымяненнем цяжкой гусенічнай тэхнікі, якая ездзіла па магілах. Крыжы былі замененыя на бетонныя надгалоўнікі, знесеныя металічныя агароджы. Некаторыя магілы былі незваротна згубленыя, па іх пракладзеныя дарожкі з пліткі. У выніку рэканструкцыі былі знесеныя руіны капліцы-пахавальні Вярыгаў XIX стагоддзя.
Паводле Мінгарвыканкама, поўнага знішчэння магіл не было, а замена крыжоў на надгалоўнікі праводзілася паводле згодны сваякоў памерлых за дзяржаўныя сродкі. У часе рэканструкцыі спецкамбінатам праводзіўся пошук сваякоў памерлых, пахаваных на могілках Крупцы. Пошук праводзіўся дзеля атрымання згоды на замену старых надмагілляў на новыя бетонныя надгалоўнікі.