cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шанігартэн
Шаніга́ртэн (Schanigarten) — аўстра-баварскі тэрмін і паняцце, які выкарыстоўваецца для адкрытай летняй веранды пры кавярні альбо рэстаране, якую ладзяць на шырокім тратуары альбо ў пешаходнай зоне. Традыцыйны для венскіх кавярняў. У адрозненне ад звычайных піўных садоў (Gastgärten), кліенты фактычна размяшчаюцца на тэрыторыі дзяржаўнай уласнасці. Раней гэтая назва выкарыстоўвалася толькі для венскіх кавярняў. З часам выраз стаў папулярным па ўсёй Аўстрыі і выкарыстоўваецца таксама для апісання столікаў ля рэстарацый і карчмы. Столікі пры кавярні, мацаваныя ва ўнутраным дворыку будынку, называюцца гастгартэнамі.
Вітаўт Буткевіч
Вітаўт Буткевіч (, Навасады, Мінскі павет —, Надажын, Польшча) — польскі вайсковы дзеяч.
Шанігартэн
Шанігартэны ёсць вельмі прывабнай прапановай для ўладальнікаў устаноў, бо яны плацяць муніцыпалітэту толькі абмежаваную гадавую плату ў некалькі еўра за квадратны метр. Такім чынам, такія ўстановы, як крамы марожанага, могуць эфектыўна памнажаць зону адпачынку на тэрыторыі грамадскай уласнасці пры мінімальных выдатках. Акрамя таго, часам даецца дазвол на абсталяванне шанігартэнаў не на тратуарах, а фактычна, на аўтамабільных дарогах альбо паркоўках, памяншаючы колькасць даступных месцаў для паркоўкі.
Вітаўт Буткевіч
Біяграфія
Нарадзіўся на Міншчыне ў сям’і Адольфа і Марыі з Кастравіцкіх. У 1920 сям’я пераехала ў Сувалшчыну Лідскага павета.
У міжваенны перыяд працаваў на польскай мытні на ўсходняй мяжы і ў Гдыні, адкуль у кастрычніку 1939 года яго выселілі немцы. Жыў у Варшаве, быў членам Беларускага камітэта, увесну 1941 уступіў у СУБ-АК. У жніўні 1941 разам з Самуэлем Кастравіцкім выязджаў у Баранавічы і Вільню. У канцы лістапада прыбыў у Мінск з мэтай арганізаваць на месцы выведную ячэйку СУБ. Пасля сустрэчы з Вацлавам Іваноўскім, які быў прызначаны на пасаду бургамістра Мінска, атрымаў пасаду ў гарадской управе. У далейшым трымаў з выведкай СУБ-АК канал сувязі. Да чэрвеня 1944 года знаходзіўся ў Мінску, пазней вярнуўся ў Варшаву. Пасля Варшаўскага паўстання трапіў у канцлагер у Нямеччыне, адкуль у 1945 вярнуўся ў Польшчу.
У сакавіку 1953 арыштаваны ў Эльблонгу і перададзены савецкім уладам у Мінску. Дзякуючы хадайніцтву дачкі Барбары перад Баляславам Берутам, супрацоўнікам Буткевіча ў Мінскай гарадской управе, неўзабаве выйшаў на волю і ў студзені 1954 года вярнуўся ў Польшчу. Да 1970 года працаваў у гарадскім праўленні ў Торуні.
Памёр у Надажыне пад Варшавай.
Сярмяга
Сярмяга (сярмяжка) — руская гістарычная назва грубага тоўстага сукна з простай воўны ручнога або вырабу, а таксама адзення з яго.
Гісторыя
У даўнія часы сярмягі сустракаліся і ў ліку адзення, пераважна «летняга, ездавога», з белага і шэрага сукна, з упрыгажэннямі і залатымі гузікамі. У 1469 годзе вялікі князь Іван Васільевіч паслаў усцюжанам у дар у ліку розных іншых рэчаў 300 сярмяг. Сярмяжныя кафтаны выкарыстоўваліся апалчэннем, падружынава, любога, прыроднага колеру, а таксама з вярблюджай воўны, брудна-жоўтай. Сярмягай называлі кафтан з такога сукна, — звычайна кароткі, с вузкімі доўгімі рукавамі і заплічкай спераду. Слова выкарыстоўвалася аж да пачатку XX стагоддзя; напрыклад, у энцыклапедычным артыкуле «Літоўцы», апісваючы іх традыцыйнае адзенне, этнограф Эдуард Вольтэр піша:
Сярмяга старога крою зашпілена на грудзях даверху, а ўнізе даходзіць да паловы галёнкі. Цяперашнія сярмягі паходзяць на сурдукі агульнаеўрапейскага крою з хатніх тканін.
Ахватка
Ахва́тка (, Охватка) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Хускварна
Хускварна (Huskvarna) — былы горад у Швецыі, з даўніх часоў злучаны з Ёнчэпінгам, з 1970 года — у складзе аднайменнай камуны. Знакаміты сваімі садамі і індустрыйнымі традыцыямі: ў 1689 годзе тут была заснавана фабрыка зброі «Husqvarna», якая сёння вырабляе, між іншым, швейныя машыны, бензапілы, веласіпеды, матацыклы і г.д. Іншымі значнымі прадпрыемствамі Хускварны з'яўляюцца «Saab Training Systems» і «Carlfors Bruk».
Назва
Назва Хускварны паходзіць ад ракі Хусан (Husån) і млына (Kvarn), які стаяў на яе беразе. Канчатак «а» — дыялектны. У сваю чаргу назва ракі паходзіць ад Румлабаргскага замка, літаральна «Дом Румлабаргскага замка» (Rumlaborgs hus), які знаходзіўся на беразе ракі.
Спорт
Хакейны клуб HV 71 (скарочана ад «Husqvarna Vätterstad 1971») — неаднаразовы чэмпіён Швецыі, у тым ліку сезонаў 2007/2008 і 2009/2010.
Кампак’яра
Кампак'яра (Campochiaro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 634 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 86020. Тэлефонны код — 0874.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кавалерава
Кавалерава (Кавале́рово) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Кавалераўскага раёна Прыморскага края Расіі. Размешчаны ў даліне Зяркальнай ракі, праз пасёлак працякае рака Кавалераўка. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1950 года. У савецкі перыяд працавала горадаўтваральнае прадпрыемства — Хрустальненскі горна-абагачальны камбінат, які вёў здабычу і ўзбагачэнне алавянай руды. Сучасная эканоміка раёна датацыйная, лесанарыхтоўкі.
Міньё (рака)
Міньё (Miño), Мінью (Minho) — рака ў Іспаніі і Партугаліі. Даўжыня — 340 км, плошча басейна — 22,5 тыс. км². Вытокі Міньё знаходзяцца ў Кантабрыйскіх гарах у раёне Мейра правінцыі Луга, далей рака працякае па ўзгорыстай мясцовасці аўтаномнай супольнасці Галісія. Пасля ўпадзення галоўнага прытока, ракі Сіль, даліна робіцца шырэйшай. Апошнія 80 км да ўпадзення ў Атлантычны акіян Міньё з’яўляецца мяжой Іспаніі і Партугаліі.
Сонечны (Гомель)
Сонечны — колішні пасёлак у Давыдаўскім сельсавеце Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. У межах Гомеля — з 1968 г. Адміністрацыйна мясцовасць прыналежыць да Савецкага раёна (вуліца Карбышава і сумежная частка праспекта Кастрычніка).
Міньё (рака)
На рацэ пабудавана пяць ГЭС з невялікімі вадасховішчамі. Даліна ракі мае ўрадлівыя глебы і цёплы субтрапічны клімат з доўгім цёплым летам і мяккай вільготнай зімой і з’яўляецца важным сельскагаспадарчым раёнам з вырошчваннем збожжа, вінаграда, бульбы. Таксама распаўсюджана садоўніцтва, шмат пашы для жывёлагадоўлі. Увосень і ўзімку назіраюцца паводкі, улетку — межань. За 33-40 км ад вусця рака з’яўляецца суднаходнай.
Сонечны (Гомель)
Да 1965 г. называўся Пасёлкам Гомельскай РТС (г.зн. рамонтна-трактарнай станцыі). Нададзеная потым назва мела абстрактна-сімвалічнае значэнне «радасны, шчаслівы», што адпавядала ўзорам тапанімічнай практыкі савецкага часу.
29 красавіка 1968 г. пасёлак увайшоў у межы Гомеля. На момант уваходжання складаўся з 91 двара, дзе пражывалі 486 чалавек. У канцы 1980-х — пачатку 1990-х гадоў найменне «Сонечны» перанесена на комплекс мікрараёнаў №50, 51, 52 пры адрэзку Рэчыцкай шашы на яе выхадзе за мяжу Гомеля.
Уладзіслаў Ігнатавіч Стржэльчык
Уладзіслаў Ігнатавіч Стржэ́льчык (Владислав Игнатьевич Стржельчик;  — ) — расійскі савецкі акцёр тэатра і кіно, тэатральны педагог. Герой Сацыялістычнай Працы (1988), Заслужаны артыст РСФСР (1954), Народны артыст РСФСР (1965), Народны артыст СССР (1974).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Пецярбургу. Скончыў школу. У 1938 годзе паступіў у драматычную студыю Вялікага драматычнага тэатра імя М. Горкага (сучасны Вялікі драматычны тэатр імя Г. А. Таўстаногава) на курс Б. А. Бабачкіна і быў залічаны ў дапаможны склад акцёрскай трупы тэатра. У 1940 годзе быў прызваны ў Чырвоную Армію. Удзельнік Савецка-фінляндскай вайны. З пачатку Вялікай Айчыннай вайны Уладзіслаў Сржэльчык на фронце, у дзеючай арміі, а пасля пераведзены ў ансамбль Ленінградскай ваеннай акругі. Пасля вайны ў 1946 годзе вярнуўся ў Ленінград і працягваў навучанне ў студыі Вялікага драматычнага тэатра. Навучанне скончыў у 1947 годзе і быў залічаны ў асноўны склад акцёрскай трупы тэатра.
У 1959—1966 гадах У. І. Стржэльчык выкладаў у Ленінградскім інстытуце тэатра, музыкі і кінематаграфіі, у 1966—1969 гадах — у Леніградскім інстытуце культуры імя Н. К. Крупскай. Быў старшынёй Ленінградскага аддзялення Саюза тэатральных дзеячаў. Памёр У. І. Стржэльчык 11 верасня 1995 года. Пахаваны ў Санкт-Пецярбургу на Літаратарскіх мастках Воўкаўскіх могілак.
Творчасць
У. І. Стржэльнік — майстар выразнага партрэта, высокай выканаўчай культуры. Выдатныя знешнія дадзеныя героя-палюбоўніка, гучны голас, пластычнасць, шырокі жэст прынеслі яму велізарную папулярнасць у камедыях і драмах. Дэбютаваў Вялікім драматычным тэатры імя М. Горкага ў 1946 годзе ў ролі Клаўдзіа ў спектаклі «Шмат шуму з нічога» У. Шэкспіра. Выканаў шэраг роляў у тэатры (больш чым у 40 спектаклях), зняўся ў мастацкіх фільмах і тэлевізійных спектаклях. Агучваў ролю імператара Мікалая ў фільме «Ферэнц Ліст — Мары кахання» (СССР, ВНР, 1970). Прымаў удзел у здымках дакументальных фільмаў «Перш за ўсё — тэатр» (1972), «Жыць, думаць, адчуваць, кахаць…» (1988).
Ролі ў тэатры
Цыганаў («Варвары» М. Горкага), Грэкаў («Ворагі» М. Горкага), Саламон («Цана» А. Мілера), Князь («Ханум» А. Цагарэлі), Гарадулін («На ўсякага мудраца хапае прастаты» А. Астроўскага), Фёдар («Пралог» А. Штэйна), Ганя Івалгін («Ідыёт» па раману Ф. М. Дастаеўскага), Райскі («Абрыў» паводле рамана Ф. М. Дастаеўскага), Кулагін («Тры сястры» А. П. Чэхава) Паскуале («Здані» Эдуарда дэ Філіпа), Акцёр («На дне» М. Горкага), Фларында Арэтузі («Слуга двух спадароў» Карла Гальдоні) і інш.
Ролі ў кіно
Начальнік цэха Міхаіл Аляксеевіч Зыбін («Побач з намі», 1950), мастак Кісцянскі («Гэта здарылася на Някрасаўскай», 1957), Грамека («Балтыйскае неба», 1961), Мікалай Мікалаевіч Мірза-Булат-Тугноўскі («Гранатавы бранзалет», 1964), Напалеон («Вайна і мір», 1967), генерал Кавалеўскі («Ад’ютант Яго правасхадзіцельства», 1969), атаман Дутаў («Канец атамана», 1970), Валянцін Крамаў («Адкрытая кніга», 1973), Фёдар Васільевіч Валіцкі («Блакада», 1974—1977), генерал Антонаў («Вызваленне Прагі», ЧССР, 1976), Карэтнікаў («Злачынства», 1976), генерал Антонаў («Фронт за лініяй фронту», 1976; «Фронт у тыле ворага», 1981), доктар Хайдэн («Еўрапейская гісторыя», 1984), генерал-губернатар («Справа Сухаво-Кабыліна», 1991), Уладзімір Святаславіч («Уладзімір Святы», 1993) і інш.
Ролі ў тэлевізійных спектаклях
Аляксей Грэкаў («Ворагі», 1953), князь («Зачараваны вандроўнік»,1963), палкоўнік Берг («Маёр Віхр», 1967), Мікалай I («Апошнія дні», 1968), Чаадаеў («Смерць Вазір-Мухтара» паводле Ю. Тынянава, 1969), Майкл Кембл («Фіеста» паводле рамана Э. Хэмінгуэя, 1971), былы супрацоўнік («31-ы аддзел», 1972), Ілля Артамонаў («Справа Артамонавых», 1981), Барні Кэшмэн («Апошні гарачы закаханы», 1989) і інш.
Памяць
У 1997 годзе ў Санкт-Пецярбургу на доме, дзе жыў акцёр (вуліца Басейная, 47), была ўсталяваная мемарыяльная дошка. У 1998 годзе ў Санкт-Пецярбургу заснавана незалежная акцёрская прэмія імя У. І. Стржэльчыка, цырымонія ўручэння якой праходзіць кожны год 31 студзеня.
Урад Вялікага шляху
Урад «Вялікага шляху» горада Шанхай (上海市大道政府, Shanghai Shi Dadao Zhèngfǔ) — марыянеткавы праяпонскі ўрад, які нядоўгі час існаваў у горадзе Шанхай у час Япона-кітайскай вайны.
З лістапада 1937 года пачаліся перамовы з бачнымі жыхарамі Шанхая пра стварэнне часовага гарадскога ўрада. У выніку японцы спыніліся на кандыдатуры Фэ Сяаяня — дырэктары Кітайскага камерцыйнага банка і кіраўніка Шанхайскай генеральнай гандлёвай палаты. Фэ быў асабістым ворагам Чан Кайшы, і ў 1927 годзе нават трапіў у турму за адмову забяспечыць таго грашамі. Пасля вызвалення з турмы Фэ бег у кантраляваную японцамі Маньчжурыю і пражыў некалькі гадоў пад японскай абаронай. Аднак Фэ не пажадаў сам узначаліць новы ўрад, і прапанаваў кандыдатуру Су Сівэня — прафесары палітычных навук і рэлігійнай філасофіі з Універсітэта Чычжы, што знаходзіўся ў Цзянване. Су сканчаў такійскі Універсітэт Васэда, і быў вядомы сваімі кансерватыўнымі палітычнымі паглядамі. Су таксама быў прыхільнікам будыйска-даоскага сінкрэтызму, што паўплывала як на абраную ім назву ўрада («Вялікі шлях», ), так і на сцяг (знак інь-ян на жоўтым фоне).
Новы ўрад хутка прыклаў высілкі для аднаўлення функцыянавання гарадскіх службаў і арганізацыі паліцыі, якую ўзначаліў Чжан Сунлінь — былы кіраўнік паліцыі правінцыі Цзянсу. Сродкі былі атрыманы за кошт збору падаткаў з усіх тавараў, што ўвозяцца ў горад і вывозяцца з горада праз лінію фронту, а ў якасці спецыялістаў Су ўзяў ва ўрад шэраг былых працаўнікоў Паўднёва-Маньчжурскай чыгункі. Су паабяцаў ачысціць Шанхай як ад камуністаў, так і ад гаміньданаўцаў. Аднак японскія ўлады не вельмі сур'ёзна ставіліся да ўрада Су, і з недаверам ставіліся да бандытаў, рэлігійных фанатыкаў і наркагандляроў, якія атрымалі ў ім пасты. Пасля таго, як Су не змог арганізаваць абяцаныя грамадскія працы (бо фінансавыя сродкі апынуліся параскраданымі яго пратэжэ), прапагандысцкая каштоўнасць урадаў рэзка зменшылася. У якасці часовай меры японцы прыцягнулі ў якасці наглядніка калабарацыяніста Ван Чжихуэя з паўночнага Кітая.
Пасля таго, як у сакавіку 1938 года Лян Хунчжи стварыў у Нанкіне Рэфармаваны ўрад Кітайскай рэспублікі, японцы ўладкавалі шэраг акцый у яго падтрымку на тэрыторыі цэнтральнага Кітая, што кантралявалася японскімі войскамі. Менш чым праз месяц Рэфармаваны ўрад прадэманстраваў сваю ўладу над Шанхаем, стварыўшы Назіральны ямэнь для наздора за дзейнасцю гарадскіх улад Шанхая. Су Сивэнь фармальна прызнаў уладу Рэфармаванага ўрада 3 мая 1938 года.
Пад уладай Рэфармаванага ўрада Су Сівэнь працягваў працу ў якасці кіраўніка Наглядальнага ямэня, пакуль 19 кастрычніка 1938 года яго не змяніў новы мэр Шанхая — Фэ Сяаянь.
Будслаў (значэнні)
Назву Бу́дслаў маюць:
Барунскія вершы
Барунскія святочныя маналогі — беларускія вершы сярэдзіны XVIII ст. з рукапісу базыльянскага манастыра ў Барунах (каля Ашмян).
Рукапісы пакінуў манах-базыльянін Нікадзім Грыневіч. Невядома, хто спісаў вершы. Гэта камічныя маналогі, іх прамаўляюць персанажы-калядоўшчыкі — стралец, селянін, кухта, купец рыбы, слуга татарскі і іншыя. Толькі словы Стральца звязаны не з Калядамі, а з Вялікаднем, бо ён просіць валачобнага. Побач з беларускімі вершамі ёсць польскія, прысвечаныя тром каралям і пастухам. Мусібыць, усё было часткаю школьнага каляднага паказу, дзе вучні-акцёры чаргавалі жартоўныя прамовы-інтэрмедыі з тэматычнымі пабожнымі вершамі. Усе вершы запісаны лацінкай. Загалоўкі, імёны вучняў, пазнакі на палях — кірыліцай. Даты кірылічныя. 1751—1752 : ҂аѱна, ҂аѱнв. Некаторыя закрэслены, бо вершы ў розныя гады чыталі розныя хлопцы. Згаданы Смаргоні, Крэва. Імёны: Антос Закревскі, Томаш Закревскі, Маліновскі, Мілаше[в]скі, Сымонко. Мова беларуская, толькі двойчы стаіць польскі канчатак у дзеясловах прошлага часу. Трапляюцца словы з украінскім (ці беларускім заходнепалескім) вымаўленнем.
Адзін з вершаў у сучасным запісе:
СТРАЛЕЦ (1752) Хапаю маўчаць, гаварыць не смею, Што я за чалавек і што я умею. Ў слаўнам месце Шмаргонях калісь-то учыўся, А што умеў — у том нігды не памыліўся. Білі там мяне часта, палажыўшы на сталец, От з мяне мудры учыніўся стралец. Зараз купілэм сабе жалізны пісталеты І два старасвецкі набылэм мушкеты, Немаль на сажань была ручніца, Каваная з спіжу адна гакаўніца, Такжа дастаўся мне карабінішча, А таго уцякаючы згубіў цыганішча. Але найлепей я тагды страляю, Ат калі трохі сабе падгуляю. Як вып’ю піва хоць адну шкляніцу - Зараз у рукі хапаю ручніцу. Калі гарэлкаю змочыцца чупрына, Тагды ся моцна дзяржу карабіна. Скора мяне людзі просяць на банкет - Ўнэт я на плечы укладаю мушкет. Але пры святах от тую пташыну, Кулі і глёты гдзе-кольвек пакіну Не буду болей з аружжа страляць - Волю па людзях валачэбнага прахаць. Дайце што-кольвек мне цяпер у рукі - Буду вам рубаць я дрова на штукі
Арыгінальны пачатак:
҂АѱнВ СТРѢЛЕЦЪ Сымонко
Chopaju mołczać howoryc niesmiej[u] Szto ja za czołowiek y sto ja umieju W sławnom mesci Szmorgoniax kolis to uczyłsia A szto umieł u tom nigdy niepomyliłsia
Пласенсія
Пласенсія (Plasencia) — горад і муніцыпалітэт у Іспаніі, размешчаны на рацэ Хертэ на паўночны ўсход ад Касерэса. Адміністрацыйна ўваходзіць у правінцыю Касерэс у складзе аўтаномнай супольнасці Эстрэмадура. Муніцыпалітэт знаходзіцца ў складзе раёна (камаркі) Валье-дэль-Хертэ. Займае плошчу 218 км². Насельніцтва — чалавек (на 2010 год). За 82 км ад адміністрацыйнага цэнтра правінцыі.
7-я армія (Францыя)
7-я а́рмія (7e armée) — палявая армія сухапутных войскаў Францыі ў часы Першай і Другой сусветных войнаў.
Першая сусветная вайна
7-я французская армія была сфарміравана 4 красавіка 1915 года, каб абараніць фронт паміж швейцарскай мяжой і Латарынгіяй, на базе асобнага Армейскага атрада Вагезы пад камандаваннем генерала Пуца. Гэты атрад быў утвораны 8 снежня 1914 года пасля стабілізацыі Заходняга фронту шляхам аб’яднання Эльзаскай арміі, Армейскай групы Вагезы і 34-га армейскага корпуса.
Сёмая армія займала тыя ж пазіцыі да канца вайны. Асноўнымі бітвамі з яе ўдзелам былі і бітва ля Лінге ў 1915 годзе.
Другая сусветная вайна
Сёмая армія была сфармавана 3 верасня 1939 года як частка стратэгічных рэзервовых сіл. 11 лістапада яна ўвайшла ў склад 1-й Групы армій і, згодна з, засяродзілася на поўначы Бельгіі. 10 мая 1940 года з пачаткам нямецкага наступлення ў Заходняй Еўропе 7-я армія ўвайшла ў Нідэрланды. Пасля цяжкіх баёў у Бельгіі і далейшага наступлення Германіі на поўдзень (на Ардэны і Фландрыю) генеральны штаб загадаў штабу арміі адступіць у цэнтральную Францыю. Тым не менш, камандуючы Анры Жыро застаўся ў Бельгіі і быў прызначаны на пасаду камандуючага 9-й арміі, у якую ўліліся выратаваўшыяся часткі 7-й арміі. Неўзабаве пасля гэтага, 19 мая Жыро быў палонены каля Васіньі.
17 мая ў Соме 7-я армія была сфармавана зноў. Разам з рэзервовымі часцямі і ацалелымі падраздзяленнямі 2-й арміі (якая была знішчана ў Фландрыі) яна ўвайшла ў склад 2-й Групы армій. Да 25 чэрвеня новая 7-я армія прыняла актыўны ўдзел у Бітве за Францыю.
Галіна Сямёнаўна Талкачова
Галіна Сямёнаўна Талкачова (, Мінск — 22 кастрычніка 2020) — беларуская актрыса. Народная артыстка Беларускай ССР (1990).
Біяграфія
Скончыла Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1957, курс К. Саннікава). Працуе ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Я. Купалы.
Выканаўца характарных роляў. Творчасць Талкачовай адметная паглыбленым псіхалагізмам, дэталёвай распрацоўкай знешняга малюнка ролі, яркай тэатральнай формай. Ролі ў беларускім рэпертуары: Інга, Лена («Выклік багам», «Начное дзяжурства» А. Дзялендзіка), Зося («Сэрца на далоні» паводле І. Шамякіна), Маці («Зацюканы апостал» А. Макаёнка). Шэраг яркіх вобразаў стварыла ў сучасным рэпертуары: Кэт («Чацвёрты» К. Сіманава), Наташа («Яшчэ раз пра каханне» Э. Радзінскага), Ніна («Гросмайстарскі бал» паводле І. Штэмлера), Ліза Хрэнава («Традыцыйны збор» В. Розава), Марыя («Святая святых» І. Друцэ). Сярод іншых роляў: Ірына, Гурмыжская («Апошняя ахвяра», «» А. Астроўскага), Насця («На дне» М. Горкага), Ганна Андрэеўна («Рэвізор» М. Гогаля), Амелія («Смерць ваяводы» Ю. Славацкага), Дзяўчына, Зехра («Забіты ўсімі», «Дзівак» Назыма Хікмета), Голда («Памінальная малітва» Р. Горына), Мелі («Ліса і вінаград» Г. Фігейрэду), Жанчына («Тая, якая сама па сабе блукае» паводле Р. Кіплінга), Элеанора («Месье Амількар, альбо, Чалавек, які плаціць» І. Жаміяка), Эліда («Жанчына з мора» Г. Ібсена), Івона («Жудасныя бацькі» Ж. Както), Яна («Апошні закаханы» Н. Саймана).
Чына льналістая
Чына льналістая, чына горная (Lathyrus linifolius ці Lathyrus montanus) — від раслін сямейства бабовыя (Fabaceae).
Апісанне
Шматгадовая зялёная травяністая расліна з доўгім патоўшчаным у вузлах карэнішчам і прамым вузкакрылатым сцяблом вышынёй 15-85 см. Лісце парна-перыстаскладанае з паўстрэлападобнымі прыліснікамі і 2-4 парамі прадаўгавата-эліпсападобных лісточкаў. Кветкі ружова-лілова-чырвоныя ў кароткіх верхавінкавых гронках. Чашачка званочкападобная з няроўнымі зубцамі. Флаг венчыка з сеткай цёмных жылак, падоўжна-авальны, адгіб яго з выемкай на верхавінцы. Плод — падоўжна-лінейны завостраны на канцы (спелы — чорны) струк. Насенне шарападобнае, гладкае, чырванавата-бурае.
Пашырэнне
Атлантычна-еўрапейскі лясны рэліктавы від, знаходзіцца ў Беларусі ў асобных лакалітэтах і астраўных месцах росту за ўсходняй мяжой арэала. Месцы росту: хваёвыя (пераважна сасновыя) лясы, хмызнякі, лясныя паляны і ўзлескі. Расце невялікімі групамі і адзіночнымі экземплярамі.
Біялогія і экалогія
Расліна геафіт. Цвіце ў чэрвені, пладаносіць у ліпені. Размнажэнне насеннае і вегетатыўнае.
Выкарыстанне
Каштоўная кармавая і дэкаратыўная расліна.
Ахова
Від занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі. Абараняецца таксама ў Латвіі.
Чугуеўка
Чугуеўка (Чугу́евка) — сяло ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Чугуеўскага раёна Прыморскага края. Насельніцтва — 12 171 чал. (2010). Чугуеўка — трэцяе па колькасці насельніцтва сяло на Далёкім Усходзе Расіі. Размешчана на рацэ Усуры. За 190 км (па прамой), 320 км (па аўтадарозе) ад Уладзівастока.
IC 2636
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Уронкі (гміна)
Уро́нкі (Wronki) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Шаматульскага павета Велікапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Уронках. Плошча гміны складае 302,07 км². Станам на 2007 год у гміне Уронкі пражывалі 18 741 чалавек, шчыльнасць — 62 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 47 населеных пунктаў і горад Уронкі.
Алазейскае пласкагор’е
Алазе́йскае пласкагор’е (Алазейское плоскогорье) — пласкагор’е ў Расіі, у паўночна-ўсходняй частцы Сібіры, у Рэспубліцы Саха (Якуція).
Пласкагор’е знаходзіцца ў міжрэччы рэк Калыма, Індыгірка, Алазея і Ажогіна. Даўжыня каля 300 км. Вышыні да 954 м. Складзена пераважна з гнейсаў, вулканагенна-асадкавых і туфагенных адкладаў, перарваных гранітамі. Рэльефу характэрны ізаляваныя масівы і хрыбты з плоскімі вяршынямі. На схілах да вышыні 450 м забалочаныя лістоўнічныя рэдкалессі, да вышыні 600 м зараснікі кедравага сланіку, вышэй — горная тундра.
На пласкагор’і бярэ пачатак рака Алазея.
Багатырова 1
Багатыро́ва 1 (, Богатырёво 1) — хутар у Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лужкоўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Лужкі Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Барыс Мікалаевіч Жуковіч
Бары́с Мікала́евіч Жуко́віч (,, Гродзенская губерня, Расійская імперыя — , , РСФСР, СССР) — расійскі архівіст, гісторык-археолаг.
Біяграфія
З 4 красавіка 1905 працаваў у канцылярыі обер-пракурора Свяшчэннага Сінода, камісіі па разборы і парадкаванні спраў, якія захоўваліся ў архіве Сіноду. З 1906 — выкладчык гісторыі ў Васілевостраўскай гімназіі Ведамства ўстаноў імператрысі Марыі, з 3 лістапада 1908 — памочнік архіварыя архіву і бібліятэкі Свяшчэннага Сінода. У 1920-я — член камісіі па апісанні спраў і дакументаў 2 Аддзялення IV секцыі Адзінага дзяржаўнага архіўнага фонду ў Петраградзе (пасля Ленінград).
Арыштаваны 22 снежня 1933 года ў Ленінградзе па справе «яўлогіеўцаў», 25 лютага 1934 прыгавораны да зняволення ў папраўчым лагеры. 19 сакавіка 1938 года ізноў арыштаваны, 11 чэрвеня прыгавораны да найвышэйшай меры пакарання. Расстраляны ў Ленінградзе 28 чэрвеня 1938 года.
Творчасць
Браў удзел у складанні біяграфіяў некаторых заходнерускіх духоўных асоб для «Рускага біяграфічнага слоўніку». Аўтар «Паведамлення пра архіў заходнерускіх уніяцкіх мітрапалітаў» (Петраград, 1915).
Страхавая рызыка
Страхавая рызыка — гэта падзея, наступленне якой не вызначана ў часе і ў прасторы, незалежная ад волевыяўлення чалавека, небяспечная і якая з гэтае прычыны стварае стымул для страхавання; гэта тая рызыка, якая можа быць ацэнена з пункту гледжання імавернасці наступлення страхавога выпадку і памераў магчымай шкоды.
Страхавая рызыка залежыць ад ажыццяўлення страхавальнікам розных прэвентыўных мерапрыемстваў, якія зніжаюць імавернасць наступлення страхавога выпадку і патэнцыйны памер шкоды. Характар страхавых рызык улічваецца пры вылічэнні страхавых тарыфаў. Страхавальнік абавязаны паведаміць страхоўшчыку пра акалічнасці, якія ўплываюць на страхавую рызыку, у адваротным выпадку дагавор страхавання можа быць прызнаны несапраўдным.
Страхавая рызыка — паняцце, якое мае некалькі значэнняў:
У залежнасці ад крыніцы небяспекі страхавыя рызыкі падзяляюць на дзве групы: звязаныя з праявамі сіл прыроды (землятрусы, паводкі, селі, цунамі і таму падобнае) і звязаныя з супрацьпраўнымі дзеяннямі чалавека (крадзяжы, рабаванні, акты вандалізму і іншыя) :
Паводле агульнай класіфікацыі, страхавыя рызыкі падпадзяляюцца наступным чынам :
Гісторыя Пухавіцкага раёна
Пухавіцкі раён (афіц. транс.: Puchavicki rajon) — адміністрацыйная адзінка Мінскай вобласці. З 29 ліпеня 1925 года раённы цэнтр — Мар’іна Горка. З 17 чэрвеня 1924 гада да 29 ліпеня 1925 год цэнтрам раёна была вёска — Пухавічы.
Старажытная гісторыя
Першы чалавек на тэрыторыі Пухавіцкага раёна з’явіўся ў 10-м тыс. да н.э. Рэшткі селішчаў чалавека каменнага веку выяўлены каля в. Сяргеевічы і Падгацце. Каменныя шліфаваныя сякеры і адломкі керамікі бронзавага веку (2-е тыс. да н.э. — 7 в. да н.э.) знойдзены каля в. Бужа, Дрычын, Лядцо, Паддуб’е, Церабель, Уборкі. Гарадзішчы і паселішчы жалезнага стагоддзя (7 в. да н.э. — 9 в. н.э.) выяўлены блізу в. Блужзкi Бор, Балачанка, Бор, Вялікае Поле, Дудзічы, Жораўка, Кавалевічы, Лешнiца, Мацеевічы, Міжрэчча, Паддуб’е, Светлы Бор, Церабуты. У 8—9 стст. рассяленне ўсходнеславянскага племені дрыгавічоў на тэрыторыі раёна.
Полацкае княства
З 12 ст. да сярэдзiны 14 ст. сучасная Пухаўшчына спачатку уваходзiла ў Полацкае княства, у 13 ст. ў складзе Менскага і Свіслацкага ўдзела.
Вялікае Княства Літоўскае
З 1350 г. па 1569 г. сучасная Пухаўшчына ўваходзiла у склад Вялікага Княства Літоўскага, а з 1569 г. па 1793 г. — у Рэч Паспалітую. Знаходзілася ў складзе Менскага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. Большая частка тэрыторыі спачатку ўвайшла ў склад воласці Бакшты, а паўднёва-усходняя — у склад Свіслацкай воласці ВКЛ. Пасля Гарадзельскай уніі 1413 г. гэтыя землі ўвайшлі ў склад Віленскага ваяводства — Менскага павета і Свіслацкай воласці. Пасля адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 1565—1566 гг. тэрыторыя сучаснага Пухавіцкага раёна ўвайшла ў склад Менскага павета Менскага ваяводства ВКЛ.
У 1492 г. упершыню ў дакументах упамінаецца паселішча Шацк.
У 15 — 16 стст. адбылося расяленне татар у Бакштанскай воласці (на ўскрайку сённяшніх Смілавіч). На той час пасяленні Блужа, Дукора, Пухавічы, Цітва і Шацк ужо былі пазначаны на геаграфічных картах Усходняй Еўропы.
У сярэдзіне 16 ст. Пухавіччына ўвайшла ў склад Менскага і Свіслацкага павета Менскага ваяводства.
У складзе Расійскай імперыі
У 1793 г. у выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай Пухавіччына адышла да Расійскай імперыі.
У 1795 г. Пухавіччына увайшла ў склад Ігуменскага павета Мінскай губерні.
У 1812 г. землі Пухавіччыны спусташоны ў час вайны Расіі з Напалеонам.
У 1863 г. бой паўстанцкага атрада С.Ляскоўскага з царскімі войскамі каля в. Суцін.
У 1873 г. праз тэрыторыю Пухавіччыны пралягла Лібава-Роменская чыгунка.
У 1876 г. у мястэчку Мар’іна Горка пабудаваны сядзібна-паркавы комплекс і адкрыта ніжэйшае сельскагаспадарчае вучылішча.
У 1879 г. у Мар’інай Горцы пабудаваны праваслаўны храм Успення маці Божай.
З 1899 г. па 1908 г. у вёсцы Блонь дзейнічала сялянская арганізацыя.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года Пухавіччына была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя Пухавіччыны абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езду КП(б) Беларусі тэрыторыя Пухавіччыны увайшла ў склад БССР. Да 17.07.1924 у складзе Ігуменскага (з 1923 г. Чэрвенскага павета) Мінскай губерні.
Са жніўня 1919 да 9 ліпеня 1920 тэрыторыя Пухавіччыны знаходзілася пад польскай уладай. Дзейнічаў дукорскі партызанскі атрад пад кіраўніцтвам А. А. Блажко і М. І. Рудовіча.
У 1921 г. на базе Мар’інагорскай земляробчай школы адкрыты сельгастэхнікум.
17 ліпеня 1924 г. быў заснаваны Пухавіцкі раён з цэнтрам у мястэчку Пухавічы. 20 жніўня 1924 г. раён быў падзелены на 12 сельсаветаў: Блонскі, Блужскі, Балачанскі, Дрычынскі, Кнорынскі, Навасёлкаўскі, Пудзецкаслабодскі, Сінчанскі, Слабадскі, Суцінскі, Талькаўскі. 18 снежня 1925 г. быў утвораны Пухавіцкі сельсавет, а Слабадскі ліквідаваны.
З 1924 па 1930 год у складзе Мінскай акругі. 29 ліпеня 1925 г. адбыўся 1-ы раённы з’езд Саветаў, які прыняў рашэнне перанесці раённы цэнтр у Мар’іну Горку. Першым сакратаром райкома партыі тады працаваў Башко, старшынёй райвыканкома — Маркоўскі, сакратаром райкома камсамола — Садоўскі. У жніўні 1927 г. далучаны Гарэлецкі, Сяргеевіцкі, Цітвянскі, Шацкі сельсаветы ліквідаванага Шацкага раёна, а 18 студзеня 1931 г. у раён увайшлі яшчэ Дудзіцкі, Азярычынскі, Вузлянскі сельсаветы лікві­даванага Самахвалавіцкага раёна.
З 1930 года па 1938 год у прамым падначаленні БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці.
У 1932 годзе пасяўная  плошча ў раёне складала 72 тысячы 423 гектары.
У 1935 г. (люты-ліпень) утвораны Рудзенскі раён з адміністрацым цэнтрам у Рудзенску.
У 1938 г. пасёлку Мар’іна Горка нададзены статус гарадскога пасёлка. Зноў утвораны Рудзенскі раён (існаваў да 1960 г.).
27 чэрвеня 1944 г. танкавы корпус генерала Бахарава і гвардзейскі корпус генерала М. Ф. Панова акружылі 40-тысячную групоўку праціўнікаў у раёне Бабруйска. Баі ішлі два дні і былі ўпартымі і жорсткімі. Бабруйск быў вызвалены 29 чэрвеня. Генерал М. Ф. Паноў атрымаў новую задачу — наступаць уздоўж шашы Бабруйск — Мінск на Пухавічы.
Ужо некалькі дзён у гэтым напрамку вялі разведку байцы гвардзейскага матацыклетнага батальёна. Па яго слядах ішла гвардзейская танкавая брыгада палкоўніка Б. В. Шульгіна з палком знішчальнай артылерыі, самаходна-артылерыйскім палком і сапёрным батальёнам.
Воінам гвардзейскага сапёрнага батальёна палкоўніка Гудымы ўдалося непрыкметна для ворага падрыхтаваць пераправу цераз раку Таль і ўдарыць па варожых пазіцыях. Тут асабліва вызначыўся танкавы батальён капітана К. І. Навумава, які нанёс ўдар з тылу. Капітану Навумаву за баі па зямлі Пухавіччыны было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Захар Захаравіч Дудзіч
Захар Захаравіч Дудзіч (, в. Шацілы, Койданаўская воласць, Мінскі павет, Мінская губерня, Расійская імперыя — ) — беларускі эканаміст. Доктар эканамічных навук (1969), прафесар (1970). Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР (1972).
Біяграфія
Закончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі (1939). Удзельнік II-й сусветнай вайны — абараняў Маскву, ваяваў супраць Японіі на Далёкім Усходзе. У 1948—1953 гг. працаваў у БДУ, у 1953—1990 гг. у Беларускім політэхнічным інстытуце (да 1980 загадчык кафедры палітэканоміі). Даследаваў тэарэтычныя праблемы развіцця мікра- і макраэканомікі, эканамічных адносін паміж рознымі краінамі.
Гісторыя Пухавіцкага раёна
Найноўшы час
3-ці матастралковы батальён капітана І. Р. Кабякова, зламаўшы супраціўленне праціўніка, пераследаваў яго і 3 ліпеня ўступіў у Мар’іну Горку.
У цэлым, па афіцыйных падліках, Пухавіцкі раён (у сённяшніх межах) страціў у другой сусветнай вайне — 11 238 чал., дзе 5895 чал. мірнага насельніцтва, 4141 чал. загінула на франтах, 1192 чал. — у партызанскіх атрадах.
22 ліпеня 1955 г. Мар’іна Горка атрымала статус горада.
17 снежня 1956 года ў склад раёна са скасаванага Грэскага раёна ў склад Пухавіцкага перададзены Селецкі сельсавет.
У 1960 годзе да Пухавіцкага раёна была далучана частка расфарміраванага Уздзенскага і ўвесь скасаваны Рудзенскі, у выніку чаго плошча Пухавіцкага раёна склала 2512 км², а насельніцтва — 100,8 тыс. чалавек. У 1966 годзе ў выніку другога этапу адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы, ізноў створанаму Уздзенскаму раёну была вернута яго частка з плошчы Пухавіцкага раёна.
У лютым 1974 г. адкрыты раённы краязнаўчы музей у в. Дукора (у 1993 г. пераведзены ў в. Блонь).
4 ліпеня 2002 г. зацверджаны герб і сцяг Мар’інай Горкі і Пухавіцкага раёна.
Аватар: Шлях вады
«Аватар: Шлях вады» (Avatar: The Way of Water), таксама вядомы як «Аватар 2» (Avatar 2) — амерыканскі навукова-фантастычны 3D-фільм рэжысёра і сцэнарыста Джэймса Кэмерана.
Пасля неаднаразовых пераносаў прэм’ера фільма «Аватар: Шлях вады» адбылася ў Лондане 6 снежня 2022 года, а прэм’ера ў ЗША — 16 снежня 2022 года. Фільм сабраў у сусветным пракаце больш за 1,5 мільярда долараў, стаўшы другім па прыбытку фільмам 2022 года, і ў цэлым атрымаў станоўчыя водгукі крытыкаў. Фільм хвалілі за візуальныя эфекты і тэхнічныя дасягненні, але галоўны яго недахоп — трохгадзінная працягласць. . Фільм пераадолеў мяжу ў мільярд даляраў за два тыдні, стаўшы шостым па касавых зборах.
Нацыянальны савет кінакрытыкаў ЗША і Амерыканскі інстытут кінамастацтва назвалі фільм адным з дзесяці лепшых фільмаў 2022 года, і ён быў намінаваны за «лепшы фільм — драма» і за «лепшую рэжысёрскую працу» на 80-й цырымоніі ўручэння прэміі «Залаты глобус».
Тарлатан
Тарлата́н (ад tarlatane або Tarlatan) — аднатонная напаўпразрыстая, як тонкая і рэдкая кісяя, баваўняная тканіна палатнянага перапляцення з тканым арнаментам у клетку. З’яўляецца гатункам мусліну. Тарлатан мае, імаверна, індыйскае паходжанне, з’явіўся ў Расіі ў другой палове XIX стагоддзя. Спачатку дарагі матэрыял з прывазной бавоўны, пасля лічыўся «прасценькім», для юных дзяўчат, а не элегантных дам.
Шчыльнасць тарлатану аднолькавая і па аснове, і па ўтку і складае каля 32-35 нітак на цалю. Тарлатан вырабляўся з пражы 80—100. Тарлатан меў досыць рэдкую будову і на продаж моцна падкрахмальваўся. Выкарыстоўваўся для шыцця модных пышных спадніц. У 1860-х гадах з тарлатану шылі летнія.
Кампадзіп’етра
Кампадзіп'етра (Campodipietra) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кампабаса.
Насельніцтва складае 2059 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 108 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 86010. Тэлефонны код — 0874.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Музей мазаікі ў Зеўгме (Турцыя)
Музей мазаікі ў Зеўгме  — музей мазаікі старажытнага горада Зеўгма, размешчаны цяпер у турэцкім горадзе Газіянтэпе. Музей мае калекцыю мазаікі плошчай мазаічнага палатна — 1700 м². Адкрыты 9 верасня 2011 года.
Аснову музея складаюць археалагічныя знаходкі, у асноўным мазаіка, з горада Зеўгмы, сабраныя пры археалагічных раскопках у час будаўніцтва плаціны Бірэджык.
Гісторыя
Паселішча на тэрыторыі Зеўгмы ўзнікла ў III ст. да н. э. Яго заснаваў Селеўк I Нікатар («Пераможца») — палкаводзец Аляксандра Вялікага. Ён назваў паселішча Селеўкіяй. У 64 г. да н. э. рымляне захапілі паселішча і перайменавалі яго ў Зеўгму (па-старажытнагрэчаскі — «мост» або «пераправа»). Пасля падзення імперыі Селеўкідаў рымляне далучылі Зеўгму да зямель Антыёха I Тэаса, цара Камагены.
У пачатку 1980—х гадоў планавалася рэалізаваць праект забеспячэння Турцыі вадой і энергіяй шляхам будаўніцтва плацін. Існавала небяспека, што ў выніку разліву ракі значная частка Зеўгмы з яе мазаікамі назаўжды будзе затопленая.
Будаўніцтва плацін было вырашана пачаць у 1996 годзе. Перад будаўніцтвам у 1995 годзе пачаліся раскопкі ў супрацоўніцтве з Археалагічным музеем Газіантэпа і рознымі міжнароднымі арганізацыямі. У ходзе раскопак былі знойдзены шматлікія артэфакты, у тым ліку вялікая колькасць добра захаваўшыхся мазаік і фрэсак. У раскапаным прэстыжным раёне былога горада, верагодна, жылі высокапастаўленыя чыноўнікі і афіцэры, купцы, якія разбагацелі на гандлі.
Усе артэфакты былі сабраныя ў Музеі Газіантэпа, які, аднак, неўзабаве апынуўася занадта малым для іх. Тады ў 2008 годзе было пачата будаўніцтва асобнага музея для сабраных экспанатаў. Музей быў пабудаваны і адкрыты для наведвальнікаў 27 мая 2011 года. На афіцыйным адкрыцці прысутнічаў прэм’ер — міністр Р. Т. Эрдаган і міністр культуры. Э. Гюнай.
У цяперашні час каля 25 %  антычнага горада Зеўгмы на заходнім беразе Еўфрата знаходзіцца на 60 метраў пад вадой, усходні бераг таксама затоплены.
Экспазіцыя
Плошча музея складае 90,000 кв. футаў, у тым ліку выставачная зала — 7,500 кв. футаў. Яго памеры параўнальныя з памерамі Нацыянальнага музея Бардо ў Тунісе, найбуйнейшага музея мазаікі ў свеце.
У музеі таксама захоўваецца 140 м² фрэсак, статуі, чатыры рымскіх фантана, калоны, стэлы і саркафагі, бронзавая статуя бога вайны Марса. Статуя бога вайны размешчана на калоне і бачная з любога месца будынка. Статуя мае нязначныя сляды апёкаў.
У выставачнай зале музея ёсць вялікія інтэрактыўныя экраны, якія падаюць інфармацыю аб гісторыі і раскопках горада Зеўгмы.
Добра захавалася таксама мазаіка з фігурамі Эраса і Псіхеі. Яны сядзяць на мяккай канапе, паклаўшы ногі на шырокую падстаўку. Эрас сядзіць басанож, ногі Псіхеі пакрытыя плашчом. Яны таксама сядзяць на невялікай адлегласці адзін ад аднаго, а іх галавы паварочваюцца адзін да аднаго. Эрас прадстаўлены як прыгожы юнак без кашулі, на яго галаву надзеты вянок з лісця, у правай руцэ ён трымае на каленях букет. Псіхея апранутая ў туніку з рукавамі, яе плашч выкананы з напаўпразрыстага матэрыялу. Галава ўпрыгожана вянком з лісця і вэлюмам. Мазаіка была знойдзена ў рымскім доме Пасейдона і датуецца каля 2 — сярэдзіны 3 — га стагоддзя.
Ванеса Рэдгрэйв
Ванеса Рэдгрэйв CBE (Vanessa Redgrave; нар. 30 студзеня 1937) — брытанская актрыса, лаўрэат прэміі «Оскар» 1978 года.
Кінакар’ера
Ванеса Рэдгрэйв нарадзілася 30 студзеня 1937 года ў Лондане ў сям’і акцёра Майкла Рэдгрэйва і актрысы Рэйчэл Кемпсан.
У 1954 годзе паступіла ў школу музыкі і драмы Central School of Speech and Drama. Упершыню з’явілася на тэатральнай сцэне ў 1957 годзе разам з бацькам. З 1961 года яна выступае з Каралеўскай шэкспіраўскай трупай. У кіно Ванеса Рэдгрэйв стала вядомай пасля фільма «Морган: прыдатны выпадак для лячэння» (1966). Актрыса атрымала прэмію Канскага кінафестывалю, а таксама намінацыі на «Оскар», «Залаты глобус» і BAFTA.
Ілья Аляксандравіч Гульцяеў
Ілья Гульцяеў (нар., Волагда) — расійскі футбаліст, абаронца пермскага «Амкара».
Ванеса Рэдгрэйв
Кінакар’ера
Іншыя вядомыя карціны ранняга перыяду — «Фотапавелічэнне» Мікеланджэла Антаніёні (1966), «Айседора» (1968) — пра жыццё балярыны Айседоры Дункан, «Марыя — каралева Шатландыі» (1971).
Ілья Аляксандравіч Гульцяеў
Клубная кар’ера
Выхаванец пскоўскага футбола, у 2004 годзе трапіў у структуру маскоўскага «Спартака», з 2006 года пачаў выступаць за моладзевы склад. 15 ліпеня 2009 года правёў свой адзіны матч за асноўны склад «Спартака» ў 1/16 фіналу Кубка Расіі супраць «Краснадара». Неўзабаве перайшоў у «Том», дэбютаваў у Прэм’ер-лізе 1 лістапада 2009 года ў матчы супраць маскоўскага «Лакаматыва». У сезоне 2010 заваяваў месца ў асноўным складзе томскага клуба, у сезоне 2011 нярэдка выконваў функцыі капітана каманды.
Ванеса Рэдгрэйв
Кінакар’ера
У 1977 годзе Рэдгрэйв іграе разам з Джэйн Фондай у фільме «Джулія» рэжысёра Фрэда Цынемана. За гэту ролю яна была ганаравана прэміі «Оскар» у намінацыі «лепшая актрыса другога плану». У тым жа годзе яна прадзюсавала і агучвала дакументальны фільм «Палесцінец», у якім удзельнічала ў сцэне танца з аўтаматам Калашнікава. У сувязі з гэтым групоўка Jewish Defense League (якая фігуравала ў справаздачах ФБР як экстрэмісцкая і тэрарыстычная ) арганізавала пікеты падчас цырымоніі ўручэнні прэміі. Глава гэтай арганізацыі вінаваціў Рэдгрэйв у падтрымцы палестынцаў. Нягледзячы на прысутнасць на вуліцы актывістаў JDL, Рэдгрэйв у сваёй правмове выступіла з асуджэннем усіх форм таталітарызму і сказала, што ні яе, ні Кінаакадэмію не запалохае «кучка сіянісцкіх хуліганаў, чые паводзіны абражаюць годнасць усіх яўрэяў». Яе выступ быў сустрэты «здзіўлена адкрытымі ротамі, воклічамі неўхвалення і воплескамі».
Ілья Аляксандравіч Гульцяеў
Клубная кар’ера
У канцы 2012 года па заканчэнні кантракта пакінуў томскі клуб, а ў студзені 2013 года стаў іграком «Уфы». Пакінуў «Уфу» ў чэрвені таго ж года. Сезон 2013/14 правёў у ніжнякамскім «Нафтахіміу», пазней далучыўся да краснаярскага «Енісея». У студзені 2016 года падпісаў кантракт з «Тосна» на 1,5 гады, аднак у жніўні таго ж года вярнуўся ў «Енісей». У сезоне 2017/18 быў іграком «Тамбова».
Ванеса Рэдгрэйв
Кінакар’ера
Пазней Рэдгрэйв выконвала ролі ў фільмах «Бостанцы» (1985) — намінацыі на «Оскар» і «Залаты глобус», «Говардс Энд» (1991) — намінацыя на «Оскар», «Місія невыканальная» (1996), «Уайльд» (1997), «Перапыненае жыццё» (1999). Рэдгрэйв працягвае іграць у кіно і тэатры.
Ілья Аляксандравіч Гульцяеў
Клубная кар’ера
У верасні 2018 года стаў іграком армянскага клуба «Бананц». У лютым 2019 года па пагадненні бакоў пакінуў «Бананц» і неўзабаве падпісаў кантракт з беларускім клубам «Гомель». Спачатку быў трывалым іграком стартавага складу, а з верасня амаль не з’яўляўся на полі. У студзені 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Гомель».
Ванеса Рэдгрэйв
Асабістае жыццё
Была замужам за рэжысёрам Тоні Рычардсанам у 1962—1967 гадах, шлюб з якім распаўся з-за захапленні апошняга французскай актрысай Жаннай Маро. Ад Рычардсана яна нарадзіла дзвюх дочак: Наташа Рычардсан (1963—2009) і Джоэлі Рычардсан, якія таксама сталі актрысамі. У Ванесы Рэдгрэйв ёсць сын ад Франка Нера, з якім яна здымалася ў «Камелоце». У 2006 годзе актрыса выйшла за Нера замуж. Вядомы раман Рэдгрэйв з акцёрам Цімаці Далтанам. Яе сястра Лін Рэдгрэйв і брат Корын Рэдгрэйв таксама былі акцёрамі, абодва сканалі ад рака ўвесну 2010 года.
Ілья Аляксандравіч Гульцяеў
Клубная кар’ера
У лютым 2020 года стаў іграком клуба «Новасібірск» з трэцяга расійскага дывізіёна. У ліпені 2021 года перайшоў у пермскі «Амкар».
Пласцінажаберныя
Пласцінажаберныя (Elasmobranchii) — адзін з двух падкласаў храстковых рыб. Да пласцінажаберных адносяцца надатряды скатаў і акул.
Косная тканка цалкам адсутнічае. Шкілет храстковы, часта бывае абвапнаваны. Верхняя сківіца прадстаўлена масіўным нёбна-квадратным храстком, які не зліваецца з чарапной каробкай і злучаны з ёй толькі злучальнатканымі звязкамі ці сучляненнямі храсткоў.
Скура звычайна пакрыта плакоіднай луской, якая ўяўляе сабой найбольш старажытны тып лускавага покрыва. Кожная такая луска складаецца з асноўнай пласцінкі, на якой падымаецца канічны ці грыбападобны зубец, пакрыты слоем эмалі, з адным або некалькімі вастрыямі на канцы. Відазмененыя зубцы ўтвараюць плаўніковыя калючкі ў рагатых і калючых акул, хваставыя іголкі ў скатаў-хвастаколаў, пілападобныя зубы на рыле акул-піланосаў. Сківічныя зубы, складзеныя з дэнтына і пакрытыя звонку эмаллю, таксама ўяўляюць сабой мадыфікацыю плакоіднай лускі.
Форма зубоў у пласцінажаберных можа быць вельмі разнастайнай. Яны бываюць плоскімі трохвугольнымі ці завостранымі канічнымі, бугра- ці шылападобнымі, гладкімі ці вышчэрбленымі, аднавяршыннымі ці з дадатковымі верхавінамі. Зубы размешчаны на сківіцах прамымі і касымі шэрагамі, прычым у кожным прамым шэрагу (ад краю сківіцы да яе ўнутранай часткі) маюцца зубы некалькіх генерацый. Функцыянуе звычайна толькі пярэдні рад (часам некалькі пярэдніх радоў), астатнія зубы загнуты ўнутр і замяняюць пярэднія па меры іх зношвання.
Жабернай накрыўкі не бывае, і з кожнага боку навонкі адкрываецца 5—7 жаберных шчылін. У многіх відаў маюцца таксама пырскальцы — невялікія адтуліны, размешчаныя за вокам, якія ўяўляюць сабой рудымент яшчэ адной шчыліны паміж сківічнай і пад'язычнай дугамі. Жаберныя пялёсткі маюць форму пласцін і прымацоўваюцца да дуг па ўсёй сваёй даўжыні (адгэтуль назва падкласа).
Наяўнасць спіральнага клапана ў кішачніку і артэрыяльнага конусу ў сэрцы — важныя анатамічныя асаблівасці пласцінажаберных. Спіральны клапан уяўляе сабою выраст слізістай абалонкі стрававальнага тракту. Ён утварае ад 4 да 50 абаротаў і моцна павялічвае ўсмоктвальную паверхню кішэчніка. Артэрыяльны конус — спецыяльны аддзел сэрца, размешчаны наперадзе жалудачка і забяспечаны некалькімі радамі паўмесяцовых клапанаў. Ён здольны да самастойных рытмічных скарачэнняў.
Бульвар 17 Верасня (Мінск)
Бульвар 17 Верасня — бульвар, які знаходзіцца ў Мінску ў межах вуліц Ульянаўскай, Кірава і Леніна побач са стадыёнам «Дынама». Заснаваны Рашэннем Мінгарсавета «Аб прысваенні найменняў састаўным часткам г. Мінска» ад 24 снежня 2021 г. № 354 . Рашэнне было прынята на фоне святкавання Года народнага адзінства ў 2021 і аб’яўлення 17 верасня днём народнага адзінства ў гонар аперацыі РСЧА па далучэнні Заходняй Беларусі да БССР ў 1939 годзе.
Гістарычная назва вуліцы — 1-я Ніжне-Ляхаўская, бо месціцца ў гістарычным прадмесці Ляхаўка. У 1922 годзе ёй было прысвоена імя Гірша Лекерта: спачатку з нумарам, затым без нумара, проста «вул. Лекерта». У другой палове саракавых ёй было прысвоена імя Уладзіміра Ванеева. Калі ў 1966 годзе імя Ванеева атрымала больш прэстыжная магістраль, вуліца стала Стадыённым праездам, а потым проста пешаходным праходам без імя, пакуль у 2021 годзе не атрымала сучасную назву.
IC 2637
IC 2637 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віктар Паўлавіч Тарасаў
Віктар Паўлавіч Тара́саў (, г. Барнаул, Расія —, , Мінская вобласць, Беларусь) — беларускі. Народны артыст Беларусі (1967). Народны артыст СССР (1982).
Біяграфія
Скончыў Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут (1957).