cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мяцеж Доўбар-Мусніцкага
Ход мяцяжу
12 студзеня 1918 г. польскія легіянеры пачалі ваенныя дзеянні супраць савецкай улады. Былі захоплены Рагачоў, Бабруйск і шэраг іншых населеных пунктаў. Часці Ю. Доўбар-Мусніцкага вялі наступленне ў двух напрамках: на Мінск і Магілёў. Перад польскай дывізіяй была пастаўлена задача захапіць Магілёў і ліквідаваць рэвалюцыйную Стаўку, 2-я кавалерыйская дывізія павінна была захапіць Мінск, а 3-я — Жлобін. Тым самым контррэвалюцыя разлічвала нанесці ўдар па стратэгічных цэнтрах на Беларусі. З моманту аб’яўлення вайны ўся тэрыторыя, на якой знаходзіліся часці корпуса, фактычна аказалася імі акупаванай. Захоп чыгуначных вузлоў даў магчымасць Доўбар-Мусніцкаму адрэзаць цэнтральныя губерні Савецкай Расіі ад Беларусі і Украіны.
Пагары
Гісторыя
Пасёлак узнікае 1930-х у Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Станам на 2020 год фактычна не існуе.
Мяцеж Доўбар-Мусніцкага
Ход мяцяжу
На часова захопленай тэрыторыі Беларусі быў усталяваны жорсткі, па сутнасці акупацыйны рэжым, скіраваны не толькі супраць савецкай улады, але і супраць мясцовага насельніцтва. Усё каштоўнае, галоўным чынам харчаванне і фураж, было вывезена польскімі легіянерамі. Органы савецкай улады былі разагнаны, партыйныя і савецкія работнікі арыштаваны і пакараны смерцю або прыгавораны да доўгатэрміновай катаргі і турмы. Працоўнае насельніцтва жорстка тэрарызавалася, расстрэльваліся жыхары цэлых сёл. Пад страхам біцця, падвойнага аблажэння і вялікага штрафу жыхары кожнай воласці былі абавязаны ўнесці польскім уладам жыта 3000, аўса — 3000, ячменю — 1000, грэчкі — 4000, бульбы — 5000, сена — 1000 пудоў, яек — 4000 штук, а таксама 7 коней, 40 кароў і г. д. Насельніцтва было абкладзена падаткам на вокны, дзверы, курэй, сабак, кошак і іншых хатніх жывёлін. Была ўведзена баршчына: у адноўленых памешчыцкіх маёнтках сяляне абавязваліся два дні ў тыдзень бясплатна працаваць на памешчыка.
Савецкая ўлада, для якой корпус нёс смяротную пагрозу, прыняла меры па арганізацыі супраціўлення. Выканкам Магілёўскага губернскага Савета рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў выдаў дэкрэт аб арышце прадстаўнікоў польскай буржуазіі, памешчыкаў і тых лідараў кадэтаў і Саюза зямельных уладальнікаў, якія дапамагалі корпусу Доўбар-Мусніцкага весці вайну супраць савецкай улады. За прамую сувязь са штабам польскага корпуса Саюз зямельных уладальнікаў быў аб’яўлены па-за законам.
Поруч з карнымі мерамі савецкія органы ўлады разгарнулі прапаганду, скіраваную на салдат корпуса. Магілёўскі губернскі Савет 19 студзеня 1918 г. заклікаў польскіх салдат арыштоўваць генералаў і афіцэраў і пераходзіць на бок рэвалюцыі.
Галоўнакамандуючы Заходнім фронтам А. Ф. Мяснікоў 21 студзеня 1918 г. аддаў загад расфарміраваць 1-ы польскі корпус. Генерал Доўбар-Мусніцкі быў аб’яўлены ворагам рэвалюцыі і па-за законам.
Жазеф Мары Жакар
Жазеф Мары Жакар (таксама Жакард; фр. Joseph Marie Jacquard; 7 ліпеня 1752, Ліён — 7 жніўня 1834, Улен, Рона) — французскі вынаходнік ткацкага стану для ўзорыстага палатна (машына Жакарда).
Мяцеж Доўбар-Мусніцкага
Ход мяцяжу
Рашаючы ўдар па часцях польскага корпуса савецкія войскі і партызаны нанеслі пад Рагачовам і Жлобінам. Каля станцыі Жлобін упарты бой, аж да рукапашных стычак, працягваўся 6, а гарматны агонь — 30 гадзін. Атрымаўшы перамогу ў гэтым баі, чырвонаармейскія атрады ўвайшлі ў Жлобін, а ў ноч на 31 студзеня 1918 г. — у Рагачоў. У гэтых баях была поўнасцю разгромлена 1-ая польская дывізія. Польскія салдаты кідалі зброю, здаваліся ў палон.
Жазеф Мары Жакар
Сын ткача, ён паступіў у вучэнне да пераплётчыка, потым стаў словаліцейшчакам і нарэшце ткачом. Першую спробу стварыць аўтаматычны ткацкі табар ён зрабіў у 1790, потым вынайшаў машыну для вязання сетак і павёз яе ў 1804 у Парыж, дзе мадэлі Вакансона навялі яго на канчатковую канструкцыю стану, цалкам завершанага толькі ў 1808. Напалеон I ўзнагародзіў Жакара пенсіяй ў 3000 франкаў і правам спагнання прэміі ў 50 франкаў з кожнага дзеючага ў Францыі стана яго канструкцыі. У 1840 Жакару збудавалі помнік у Ліёне.
Мяцеж Доўбар-Мусніцкага
Ход мяцяжу
Пачаліся павальныя ўцёкі легіянераў з часцей польскага корпуса. Многія яго салдаты ўступалі ў рады рэвалюцыйных войск.
Распад войск Доўбар-Мусніцкага стаў неабарачальным. Чырвонагвардзейскія атрады і партызаны паўсюдна раззбройвалі легіянераў. Некалькі эскадронаў кавалерыі і пяхотных часцей былі акружаны і здаліся ў палон пад Бабруйскам. Такім чынам, першы пасля кастрычніка 1917 г. пажар вайны ў Беларусі быў патушаны. На ўсёй тэрыторыі, часова акупаванай корпусам, была адноўлена савецкая ўлада.
Контррэвалюцыйнае выступленне польскага корпуса стварыла сур’ёзную небяспеку для савецкай улады. Мяцеж пачаўся ў той момант, калі асноўныя сілы Савецкай дзяржавы вялі баі на Доне з войскамі А.Каледзіна і Цэнтральнай радай на Украіне. СНК РСФСР даў указанне камандаванню Заходнім фронтам падавіць мяцеж. Генерал Ю.Доўбар-Мусніцкі быў аб’яўлены ворагам рэвалюцыі. У ноч на 31 студзеня 1918 г. была разбіта 1-я польская дывізія і вызвалены Рагачоў. У пачатку лютага савецкія войскі перайшлі ў наступленне ў раёне Жлобіна. Не вытрымаўшы націску, польская дывізія пачала адступаць ад Жлобіна на Бабруйск да цэнтра контррэвалюцыйнага мяцяжу, дзе была акружана і разбіта.
Канаткіўці
Канаткіўці (Кона́тківці) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Капыстырын
Капыстырын (Кописти́рин) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Петаранела-дэль-Малізэ
Петаранела-дэль-Малізэ (Pettoranello del Molise) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 426 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 28 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 86090. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сезон 2019 ФК Гомель
У 2019 годзе футбольны клуб «Гомель» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на кастрычнік 2019 года, згодна з афіцыйным сайтам клуба.
IC 3800
IC 3800 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Сезон 2019 ФК Гомель
Склад каманды
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
IC 3800
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сезон 2019 ФК Гомель
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды 2 У арэнду
Пакінулі клуб
1 Раней — у магілёўскім «Дняпро» ў арэндзе 2 У арэнду 3 Раней — у светлагорскім «Хіміку» ў арэндзе 4 Раней — у «Смалявічах» у арэндзе
1 З арэнды 2 У арэнду, раней — у рэчыцкім «Спадарожніку» ў арэндзе 3 У арэнду
Маліннік (Клімаўскі раён)
Гісторыя
Пасёлак узнікае 1920-х, у 1930-х цэнтр сельсавета ў складзе Заходняй вобласці, у 1937 годзе перададзены ў склад Арлоўскай вобласці. У 1944 годзе ўвайшоў у склад Бранскай вобласці.
Станам на 2020 год фактычна не існуе.
Крапыўня (Шаргарадскі раён)
Крапыўня (Кропи́вня) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Падлеснік
Падле́снік (Sanicula) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны вышынёй 40—70 см з прамастойнымі сцёбламі. Лісце пальчата-раздзельнае. Кветкі сабраныя ў простыя парасонікі. Плод — віслаплоднік.
Арэал і экалогія
Налічвае больш за 40 відаў, распаўсюджаных амаль па ўсім Зямным шары. На тэрыторыі Беларусі у лясах і хмызняках трапляецца.
Значэнне і выкарыстанне
Некаторыя віды падлесніка з’яўляюцца лекавымі раслінамі.
Марцін Борман
Ма́рцін Бо́рман (, Вегелебен каля горада Гальберштат, Гановер, Германская імперыя —, , Трэці рэйх) — нямецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, начальнік Партыйнай канцылярыі НСДАП (1941—1945), асабісты сакратар фюрара (1942—1945), рэйхсміністр па справах партыі (30 красавіка — 2 мая 1945), начальнік Штаба намесніка фюрара (1933—1941). Рэйхсляйтар (з 1933 года). Да канца вайны набыў значны ўплыў асабістага сакратара, які кантраляваў патокі інфармацыі і доступ да Гітлера.
У 1922 годзе ўступіў у фрайкор. За саўдзельніцтва ў здзейсненым забойстве Вальтэра Кадава, звінавачанага нацыстамі ў здрадзе Леа Шлагетэра, правёў амаль год у турме. У 1927 годзе ўступіў у НСДАП, дзе працаваў у страхавым аддзеле, у 1937 годзе — у СС. У 1933 годзе быў прызначаны начальнікам штаба намесніка фюрара Рудольфа Геса.
Выкарыстаў службовае становішча для пашырэння ўласнага ўплыву і стварэння бюракратычнага апарату. З 1935 года выконваючы абавязкі асабістага сакратара фюрара (у 1943 годзе Борман быў афіцыйна зацверджаны на гэты пост), уваходзіў у блізкае кола Гітлера і ўсюды яго суправаджаў, арганізуючы начальніку брыфінгі і падаючы яму зводкі падзей. Пасля таго, як 10 мая Гес самавольна вылецеў у Брытанію для мірных перамоў, Марцін заняў пост начальніка Партыйнай канцылярыі НСДАП, прыняўшы на сябе абавязкі былога намесніка фюрара. Борман зацвярджаў прызначэнне грамадзянскіх кіраўнікоў і прыняцце новага заканадаўства, да канца 1943 года дэ-факта сканцэнтраваўшы ўладу ў краіне ва ўласных руках. Быў адным з галоўных прыхільнікаў пераследаў хрысціянскай царквы, яўрэяў і славян на акупаваных Германіяй тэрыторыях.
16 студзеня 1945 года ўслед за Гітлерам пераехаў у Фюрарбункер. Пасля таго, як яго начальнік, 2 мая ў складзе групы пакінуў Рэйхсканцылярыю. Меркавана, здзейсніў самагубства на мосце блізу. За ваенныя злачынствы і злачынствы супраць чалавечнасці на Нюрнбергскім трыбунале быў завочна прысуджаны да пакарання смерцю праз павешанне. У 1972 годзе пры раскопках былі выяўленыя рэшткі Бормана.
Ранняе жыццё
Нарадзіўся ў лютэранскай сям’і паштовага службоўца Тэадора Бормана. Меў зводных брата і сястру ад першага шлюбу бацькі і крэўнага брата. У 1903 годзе Тэадор сканаў і маці зноў выйшла замуж. Вучыўся ў сельскагаспадарчым каледжы, у чэрвені 1918 года быў прызваны ў армію і залічаны ў 55-ы пешы артылерыйскі полк, аднак удзелу ў баявых дзеяннях не браў, несучы гарнізонную службу. У лютым наступнага года быў дэмабілізаваны. Некаторы час працаваў на кармавым млыне, потым наняўся кіраўніком вялікай фермерскай гаспадаркі ў Мекленбургу і ўступіў у антысеміцкую землеўласніцкую арганізацыю. Падчас эканамічнага крызісу і гіперінфляцыі пачасціліся выпадкі крадзяжу запасаў харчу з фермаў і многія землеўласнікі наймалі атрады фрайкора для аховы. Месца працы Бормана не стала выключэннем, і ў 1922 годзе ён уступіў у адно з такіх падраздзяленняў пад кіраўніцтвам, дзе служыў камандзірам аддзялення і скарбнікам.
17 сакавіка 1924 года за дапамогу свайму сябру Рудольфу Хёсу ў забойстве школьнага настаўніка Вальтэра Кадава быў прысуджаны да года турэмнага зняволення. Злачынцы былі перакананыя, што загінулы выдаў французскім уладам планы члена фрайкора Леа Шлагетэра па сабатажы аб’ектаў французскай прамысловасці. Шлагетэр быў арыштаваны і 23 мая 1923 г. пакараны смерцю. У ноч на 31 мая Хёс, Борман і група іх саўдзельнікаў вывезлі Кадава за горад, дзе збілі Вальтэра і перарэзалі яму горла. Пасля прызнання аднаго з нападнікаў паліцыя выявіла цела, і ў ліпені забойцам было прад’яўлена абвінавачанне. У лютым 1925 года Борман быў умоўна-датэрмінова вызвалены і вярнуўся на працу, пакуль у маі наступнага года не пераехаў да маці ў Цюрынгію.
Рэйхсляйтар і начальнік партыйнай канцылярыі
Пасля партыі да ўлады ў студзені 1933 года партыйная каса была пераарыентавана на страхаванне жыцця і маёмасці і Борман папрасіў пра перавод на іншую пасаду. 1 ліпеня ён быў прызначаны начальнікам Штаба намесніка фюрара Рудольфа Геса, з 4 ліпеня таго ж года па май 1941 года таксама быў асабістым сакратаром Геса. Штаб адказваў за вырашэнне канфліктаў усярэдзіне НСДАП і служыў прамежкавым звяном паміж ёй і дзяржавай, рэгулюючы заканадаўчыя і кіраўніцкія пытанні, дублюючы функцыі міністэрства ўнутраных спраў. 10 кастрычніка Борману было прысвоена найвышэйшае партыйнае званне рэйхсляйтара, у лістападзе ён быў абраны дэпутатам рэйхстага. 1 студзеня 1937 года ўступіў у СС. У 1938 годзе ўказам Гімлера ў знак прыналежнасці да Борману быў прысвоены нумар білета 555. Да чэрвеня 1934 года ўвайшоў у блізкае кола Гітлера.
У 1935 годзе атрымаў заданне пракантраляваць будаўнічыя працы ў, рэзідэнцыі фюрара ў Оберзальцбергу. У пачатку 1930-х гадоў Гітлер, які здымаў маёнтак для адпачынку з 1925 г., набыў яго. З прызначэннем рэйхсканцлерам Гітлер запланаваў пашырыць і перабудаваць маёнтак, даручыўшы працы Борману. На яго плячах таксама ляжала адказнасць за збудаванне інфраструктуры комплексу, усярэдзіне якога сталі сяліцца члены асяроддзя фюрара, у тым ліку і сам Марцін. Выступіў з ініцыятывай пабудовы, чайнага доміка ў горах над Бергхофам, падарыўшы будынак Гітлеру на яго 50-ы дзень нараджэння ў 1939 годзе. Фюрар рэдка наведваў Кельштайнхаус, затое Борману падабалася пакідаць домікам уражанне на гасцей.
Увесь час прысутнічаючы пры Гітлеры, калі той знаходзіўся ў Бергхофе, неадлучна суправаджаючы фюрара ў падарожжах, пачаў выконваць абавязкі яго асабістага сакратара, у тым ліку канспектуючы гутаркі начальніка, пазней апублікаваныя асобнай, і ажыццяўляць кантроль за яго фінансамі — прыбыткамі ад продажаў «Майн Кампф» і размяшчэння яго партрэта на паштовых марках. Узначальваў Нямецкі гандлёва-прамысловы фонд Адольфа Гітлера, куды перадусім для патрэб апошняга паступалі сродкі ад нямецкіх прамыслоўцаў, якія выдаткоўваліся таксама рознымі партыйнымі функцыянерамі. У 1938 годзе быў прызначаны арганізатарам чарговага партыйнага.
З мэтай умацавання ўласнай улады фюрар нацковаў членаў партыйнай эліты адно на аднаго і НСДАП на дзяржаўныя інстытуты. Звычайна ён асабіста аддаваў вусныя ўказанні ці перадаваў іх праз Бормана. Трапленне ў няласку апошняга азначала перакрыццё доступу да Гітлера. Сваімі інтрыгамі Борман абмежаваў уладу Гебельса, Герынга, Гімлера і іншых высокапастаўленых партыйных функцыянераў, выклікаўшы іх асабістую непрыязь.
З пачаткам Другой сусветнай вайны фюрар сканцэнтраваўся на знешняй палітыцы і баявых дзеяннях. Гес, які не прымаў удзелу ў гэтым, неўзабаве стаў аддаляцца ад Гітлера, і Борман замяніў намесніка фюрара ў многіх з яго абавязкаў. Гес быў занепакоены магчымасцю вайны на два франты з пачаткам уварвання ў СССР і 10 мая 1941 года ў самоце вылецеў у Вялікабрытанію для мірных перамоў, па прыбыцці быў арыштаваны і правёў рэшту вайны ў зняволенні. У 1946 годзе на Нюрнбергскім працэсе былы намеснік фюрара за вайсковыя злачынствы быў прысуджаны да пажыццёвага зняволення. Гітлер расцаніў учынак Геса як асабістую здраду і завочна прысудзіў яго да смяротнага пакарання. 12 мая пост намесніка фюрара быў скасаваны, яго функцыі перададзены Партыйнай канцылярыі. На новай пасадзе Борман зацвярджаў прызначэнне на партыйныя пасады і быў падсправаздачны толькі Гітлеру.
Улада і ўплыў начальніка Партыйнай канцылярыі з ходам вайны толькі ўзраслі. У пачатку 1943 года Германія адчула нястачу рабочай сілы, і на загад Гітлера з мэтай цэнтралізацыі кантролю над ваеннай эканомікай быў створаны камітэт з трох членаў, куды ўвайшлі ад дзяржавы — кіраўнік Рэйхсканцылярыі, ад узброеных сіл — начальнік Вярхоўнага камандавання вермахта фельдмаршал Кейтэль і Борман, які кантраляваў партыю. «Камітэт трох» высоўваў свае прапановы незалежна ад міністраў, аднак апошняе слова ў большасці выпадкаў заставалася за фюрарам. Дзяржаўныя функцыянеры, якія асцерагаліся за сваю ўладу, у тым ліку Гебельс, Герынг і Шпеер, настроіліся супраць камітэта, але не дасягнулі поспеху ў абмежаванні яго ўплыву.
Антыцаркоўная кампанія
Нягледзячы на тое, што праграма НСДАП ад 1924 года згадвала верацярпімасць і заключэнне, падпісанага ў 1933 годзе, які згадваў свабоду каталіцкага веравызнання, Гітлер лічыў, што рэлігія несумяшчальная з нацыянал-сацыялізмам, у чым яго актыўна падтрымаў Борман, які негатыўна ставіўся да хрысціянства і ў 1941 годзе публічна заявіў пра процілегласць нацысцкай ідэалогіі і гэтай рэлігіі. У палітычных мэтах фюрар планаваў адкласці канчатковае знішчэнне царквы да сканчэння вайны, аднак яго сталае асуджэнне рэлігіі пераканалі яго падначаленых у патрэбе працягу «».
У лютым 1937 года выдаў указ пра недапушчальнасць прыняцця членаў духавенства ў партыю, выключэнне такіх з яе і патрэбу выхаду з НСДАП па пасвячэнні ў сан. Хоць Борману і не атрымалася дамагчыся зачынення тэалагічных факультэтаў нямецкіх універсітэтаў, ён атрымаў поспех у скарачэнні школьнага выкладання багаслоўя да 2 гадзін у тыдзень і прымусіў прыбраць распяцці з класаў. Паводле слоў асабістага архітэктара Гітлера Альберта Шпеера, пры працы над праектам паваеннага Берліна «Сталіца свету Германія» Борман заявіў Шпееру, што ў Берліне будучыні не павінна быць месцаў для храмаў.
У рамках кампаніі супраць каталіцкай царквы сотні манастыроў у Германіі і Аўстрыі былі канфіскаваныя гестапа, іх насельнікі выкінутыя на вуліцу. У 1941 годзе каталіцкі біскуп Мюнстара у серыі прамоў публічна асудзіў антырэлігійныя пераследы і, нацысцкую праграму па прымусовай эўтаназіі інвалідаў і невылечна хворых, выклікаўшы шырокі пратэст духавенства супраць дзеянняў улад. Борман заклікаў Гітлера павесіць мяцежнага біскупа, аднак фюрар і Гебельс з боязі надання праз гэтыя падзеі фон Галену статусу мучаніка і ўзмацнення пратэстных настрояў не пагадзіліся з рэйхсляйтарам. Гітлер адклаў рашэнне пытання да завяршэння вайны.
Асабісты сакратар фюрара
Загружаны ваеннымі пытаннямі, Гітлер пачаў усё больш і больш разлічваць на Бормана ў пытаннях унутранай палітыкі. 12 красавіка 1943 года ён быў афіцыйна прызначаны на пасаду асабістага сакратара фюрара. Новы пост дазволіў Борману, які і так дэ-факта рэгуляваў унутраныя германскія пытанні, афіцыйна замацаваць сваю ўладу.
З’яўляўся нязменным прыхільнікам цвёрдых мер у адносінах да яўрэяў, жыхароў акупаваных тэрыторый на Усходзе і ваеннапалонных: падпісаў указы ад 31 мая 1941 года пра пашырэнне дзеяння на ўсходнія зоны акупацыі, 9 кастрычніка 1942 года — пра патрэбу  знішчэннем (у тэксце гаварылася пра «бязлітаснае ўжыванне сілы») яўрэяў у лагерах смерці, 1 ліпеня 1943 года — пра перадачу паўнамоцтваў па рашэнні яўрэйскага пытання гестапа і асабіста Адольфу Эйхману. Ведаючы, што Гітлер лічыў славян недалюдзьмі, Борман пярэчыў увядзенню нямецкага крымінальнага права на заваяваных усходніх тэрыторыях, замест гэтага паспрыяўшы ўвядзенню ваеннага становішча для мясцовых палякаў і яўрэяў. Ва ўказе, выдадзеным 4 снежня 1941 года, для іх уводзіліся цялесныя кары і смяротнае пакаранне нават за нязначныя парушэнні права.
Падтрымваў тэрор рэйхскамісара Украіны Эрыха Коха супраць славянскага насельніцтва, чаму пярэчыў міністр акупаваных усходніх тэрыторый Альфрэд Розенберг, які быў прыхільнікам больш лаяльнага стаўлення да мясцовых жыхароў. Пасля наведвання калгасаў каля Вінніцы занепакоены добрым здароўем і фізічным станам насельніцтва Борман, лічачы гэта магчымай пагрозай рэжыму, пракансультаваўся з Гітлерам і скіраваў Розенбергу дырэктыву, у якой пісаў: Славяне прызначаны для працы на нас. Пакуль мы ў іх не маем патрэбы, яны могуць гінуць. Пладавітасць славян непажаданая. Іх адукацыя небяспечная. Што да ежы, то няхай атрымоўваюць не больш за патрэбную колькасць. Мы іх гаспадары; нашы інтарэсы самыя галоўныя.
Разам з Гімлерам падзяліў адказнасць за стварэнне 18 кастрычніка 1944 года, адказваючы за яго арганізацыю. Гэта народнае апалчэнне, што складалася з усіх прыдатных да службы мужчын ва ўзросце ад 16 да 60 гадоў, дрэнна падрыхтаванае і ўзброенае, страціла каля 175 000 чалавек на Усходнім фронце, не пакінуўшы хоць якога заўважнага ўплыву на прасоўванне савецкіх войскаў.
Фюрарбункер
16 студзеня 1945 года Гітлер пераехаў у бункер у двары Імперскай канцылярыі ў Берліне. 16 красавіка Чырвоная армія пачала наступальную аперацыю дзеля захопу нямецкай сталіцы, да 19 красавіка пачаўшы яе акружэнне. На наступны дзень у свой 56-ы дзень нараджэння Гітлер апошні раз пакінуў сховішча, уручыўшы Жалезныя крыжы ваярам Гітлерюгенда. У гэты ж дзень савецкая артылерыя здзейсніла першы абстрэл Берліна. 23 красавіка брату Бормана Альберту ў складзе групы насельнікаў бункера фюрар загадаў пакінуць сховішча і вылецець у Оберзальцберг. Раніцай 29 красавіка генералы і, Гебельс і Борман падпісалі , у якім Марцін быў названы міністрам па справах партыі, дэ-факта яе генеральным сакратаром, і распарадчыкам маёмасці складальніка, грос-адмірал Дзёніц — рэйхспрэзідэнтам, Гебельс — рэйхсканцлерам. У ноч з 29 на 30 красавіка фюрар ажаніўся з Евай Браўн. Борман і Гебельс былі на вяселлі ў якасці сведак.
30 красавіка пасля поўдня Гітлер і яго жонка здзейснілі : фюрар застрэліўся, Браўн прыняла. У адпаведнасці з указаннямі памерлага целы пары былі спаленыя ў двары Рэйхсканцылярыі. Пазней у той жа дзень Гебельс і яго жонка здзейснілі самагубства. 2 мая войскі берлінскага гарнізона на чале з генералам безагаворачна капітулявалі.
Нацыянальная акадэмія Службы бяспекі Украіны
Гісторыя
У 1954 годзе ў Кіеве пачала падрыхтоўку кадраў школа № 204 КДБ СССР, у 1969 годзе яна ператворана ў Курсы КДБ, з 1975 года - Вышэйшыя курсы КДБ.
Марцін Борман
Сведчанні Артура Аксмана
1 мая каля 11 гадзін вечара Борман пакінуў Фюрарбункер, разам з урачом СС,  і асабістым пілотам Гітлера  склаўшы групу, што спрабавала прабіцца з савецкага акружэння. Пры рэйхсляйтары была копія завяшчання фюрара. Група пешшу дайшла да тунэля метро да, дзе раздзялілася. Некалькі партыйных функцыянераў, у ліку якіх былі Штумпфегер і Борман, спрабавалі перасекчы раку Шпрэе па мосце, схаваўшыся за танкам «», які быў абстраляны варожай артылерыяй і знішчаны, у выніку чаго рэйхсляйтар і ўрач СС былі параненыя. З трэцяй спробы ім у складзе групы ўцекачоў удалося перайсці мост. Борман, Штумпфегер і Аксман накіраваліся ўздоўж чыгуначных пуцей да, дзе рэйхсюгендфюрар адлучыўся ад астатніх. Натыкнуўшыся на савецкі патруль, ён павярнуў назад і на мосце ля стрэлкавага пераводу натыкнуўся на целы рэйхсляйтара і ўрача СС. Аксман не меў часу пераканацца ў прычыне смерці Бормана і Штумпфегера. Паколькі цела Марціна спачатку так і не было знойдзена, доўгія гады яго лёс заставаўся пад пытаннем.
Нюрнбергскі працэс
У хаосе першых паваенных дзён паведамлялася пра выяўленне Бормана ў Аргенціне, Іспаніі і іншых краінах. Яго жонка была памешчана пад назіранне на выпадак, калі ён звяжацца з ёй. Шматгадовы шафёр рэйхсляйтара заявіў, што бачыў яго ў ліпені 1946 года ў Мюнхене. У СМІ публікавалася інфармацыя пра прыцягненне Бормана да суду.
Нацыянальная акадэмія Службы бяспекі Украіны
Гісторыя
27 студзеня 1992 года быў створаны Інстытут падрыхтоўкі кадраў Службы бяспекі Украіны. З 17 лістапада 1995 года - гэта ўжо Акадэмія Службы бяспекі Украіны. Са жніўня 1999 года - Нацыянальная акадэмія Службы бяспекі Украіны.
Марцін Борман
Нюрнбергскі працэс
Трыбунал у Нюрнбергу пачаўся 20 лістапада 1945 года. З-за нястачы доказаў гібелі абвінавачванага ён быў завочна прысуджаны 15 кастрычніка 1946 года за падрыхтоўку вайны, ваенныя злачынствы і злачынствы супраць чалавечнасці да смяротнага пакарання праз павешанне з заўвагай, што ў выпадку з’яўлення доказаў невінаватасці рэйхсляйтара прысуд можа быць абскарджаны. Адвакат абвінавачванага Фрыдрых Бергальд дарэмна спрабаваў пераканаць суддзяў у тым, што яго падабаронны мёртвы, а яго ўлада была не настолькі шырокая, але гэта Бергальду не ўдалося даказаць з-за таемнага характару дзеянняў Бормана. Суд пастанавіў, што на ім ляжыць адказнасць за стварэнне і апублікаванне большай часткі нямецкага антысеміцкага заканадаўства.
Нацыянальная акадэмія Службы бяспекі Украіны
Гісторыя
Сёння гэта шматпрофільная спецыялізаваная ўстанова вышэйшай адукацыі, дзе ажыццяўляецца падрыхтоўка, перападрыхтоўка, павышэнне кваліфікацыі спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй для патрэб Службы бяспекі Украіны і іншых зацікаўленых цэнтральных органаў выканаўчай улады Украіны згодна з дзяржаўнай замовай.
Марцін Борман
Выяўленне рэшткаў
На працягу многіх гадоў распачыналіся бясплодныя спробы ўсталяваць месцазнаходжанне рэйхсляйтара, у тым ліку ЦРУ і ўрадам ФРГ. Апошні ў 1964 годзе прапанаваў узнагароду ў 100 000 марак за інфармацыю, якая дапаможа знайсці Бормана. Пра яго выяўленне працягвалі паступаць паведамленні з усяго свету. У сваіх мемуарах кіраўнік Федэральнай разведвальнай службы і былы афіцэр нацысцкай разведкі Райнгард Гелен сцвярджаў, што Марцін быў савецкім агентам і збег у Маскву. Паляўнічы за нацыстамі Сімон Візенталь меркаваў, што Борман хаваўся ў Паўднёвай Амерыцы. У 1971 годзе заходнегерманскі ўрад спыніў пошукі.
Падчас раскопкаў, праведзеных па навядзенні Крумнава і Аксмана 20—21 ліпеня 1965 года, трупы так і не былі выяўленыя. 7 снежня 1972 года падчас будаўнічых прац у 12 метрах ад паказанага раней месца былі знойдзены чалавечыя рэшткі, у сківіцах якіх выяўленыя шкляныя аскепкі, што дало нагоду выказаць дапушчэнне, што загінулыя скончылі з сабой, атруціўшыся цыяністым каліем. Запісы, якія па памяці зрабіў асабісты дантыст Гітлера доктар Блашке, дапамаглі апазнаць адныя з рэшткаў як тыя, што належалі Борману. Пашкоджанні ключыцы, што супалі з атрыманай пры аўтааварыі ў 1939 годзе траўмай, памер шкілета і форма чэрапа пацвердзілі гіпотэзу. Па росце было ўстаноўлена, што другое са знойдзеных цел з’яўлялася рэшткамі Штумпфегера. Накладанне чэрапаў на фатаграфіі дало поўнае супадзенне. У пачатку 1973 г. для пацверджання асоб загінулых была ажыццёўлена, неўзабаве пасля чаго ўрад ФРГ абвясціў рэйхсляйтара памерлым. З-за магчымай патрэбы ў далейшых судова-медыцынскіх экспертызах у будучыні, сваякам нябожчыка не дазволілі крэміраваць труп.
Ацэнка дзейнасці
Погляды на гістарычную ролю Бормана адрозніваюцца: Гебельс, паводле ўспамінаў Шпеера, ахарактарызаваў Марціна як «дактрынёра з велізарнымі амбіцыямі», сам аўтар зваў яго «майстрам інтрыгі», у той час, як яго біёграф Джэймс Мак-Говерн лічыў, што нельга адназначна сказаць, ці слепа ён выконваў загады Гітлера, ці меў уласныя мэты : рэйхсміністр ваеннай прамысловасці пісаў, што дырэктывы шэфа Партыйнай канцылярыі не супярэчылі словам Гітлера. Ён шанаваў асабістага сакратара за дакладнасць і стараннасць, таму ўрэшце той і стаў незаменным для фюрара. На думку нямецкага гісторыка Германа Вайса, сучаснікі Бормана недаацэньвалі яго, аднак пасля смерці зрабілі з рэйхсляйтара ахвярнага казла, павесіўшы на яго злачынствы нацысцкага рэжыму.
Асабістае жыццё
Паводле ўспамінаў Шпеера, рэйхсляйтар адрозніваўся грубасцю, прамалінейнасцю і падлашчваўся да вышэйшых, але не дараваў падначаленым. Ён быў закрытым чалавекам. Мак-Говерн выказаў дапушчэнне, што за доўгія гады супольнай працы служба Гітлеру стала справай жыцця Марціна, і пасля смерці фюрара рэйхсляйтар быў вельмі прыгнечаны. Шэф партыйнай канцылярыі меў моцнае здароўе, але часам скардзіўся на галаўныя болі.
2 верасня 1929 года ажаніўся з 19-гадовай дачкой старшыні Найвышэйшага партыйнага суда НСДАП Гердай. У якасці сведак на вяселлі былі Гітлер і Гес. Фюрар быў частым госцем у доме Бухаў, дзе з ім і пазнаёміўся Борман. У яго былі некалькі каханак, у тым ліку актрыса.
У шлюбе нарадзіліся: Пасля авіяналёту саюзнікаў на Оберзальцберг 25 красавіка 1945 года жонка Бормана разам з дзецьмі паехала ў Італію, дзе і сканала 25 красавіка 1946 года ад раку ў. Дзеці Марціна перажылі вайну і выхоўваліся ў прытулках.
Кухонная пліта
Кухонная пліта — награвальная ўстаноўка для прыгатавання ежы. Акрамя варачнай паверхні з канфоркамі кухонная пліта часта мае ўбудаваную духавую шафу і дадатковыя аддзяленні.
Пліта на цвёрдым паліве
Уяўляе сабой чыгунную ці цагляную печ, абсталяваную чыгуннай варачнай паверхняй. У хатах цагляная печ з плітой выкарыстоўвалася як дадатак да рускай печы, прыбудоўвалася побач або складала з ёй адзіную канструкцыю (напрыклад, чыгунная паверхня ўбудоўвалася на месцы шастка). Як самастойная прылада цагляная печ з плітой часта выкладваецца такім чынам, каб у дастатковай меры выконваць таксама і функцыю абагравання памяшкання (варачная печ са шчытком, шведская печ). Пліта на цвёрдым паліве можа быць з духавай шафай.
Камбінаваная пліта
Уяўляе сабой усталёўку, якая сумяшчае газавыя і электрычныя канфоркі на адным стале, альбо газавыя канфоркі і электрычную духавую шафу. Выкарыстоўваюцца там, дзе няма стабільнай падачы газу, у сельскай мясцовасці, дзе газ пастаўляецца ў балонах, а таксама ў тых выпадках, калі пры наяўнасці газазабеспячэння карыстач жадае выкарыстоўваць электрычную духавую шафу.
IC 3801
IC 3801 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іаган Готліб Гледзіч
Іаган Готліб Гледзіч (Johann Gottlieb Gleditsch ,  — ) — нямецкі батанік, міколаг, урач, доктар медыцынскіх навук, прафесар і лесавод.
Біяграфія
Іаган Готліб Гледзіч нарадзіўся ў Лейпцыгу 5 лютага 1714.
Ён быў батанікам і лесаводам у Берліне.
Гледзіч вёў перапіску з выдатным шведскім навукоўцам Карлам Лінеем. Гэтая перапіска доўжылася з 21 сакавіка 1739 года да 20 жніўня 1764.
У 1746 годзе Гледзіч быў прафесарам у клінічным комплексе Шарытэ.
Памёр у Берліне 5 кастрычніка 1786.
Новачаркаскае (Акмолінская вобласць)
Новачаркаскае — сяло ў Астраханскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новачаркаскай сельскай акругі. Код КАТА — 113650100.
Вікторыя (расліна)
Назва
Вікторыя была выяўленая ў 1816 годзе, а затым паўторна ў 1832 годзе ў Паўднёвай Амерыцы нямецкімі падарожнікамі. Назву сваю атрымала ў гонар англійскай каралевы Вікторыі.
Апісанне
Шматгадовыя водныя травяністыя расліны з круглавата-шчытападобным з падагнутымі ўверх у выглядзе борціка краямі, плаваючым на паверхні вады вялікім лісцем дыяметрам да 2 м, падводным сцяблом і магутным карэнішчам, якое прымацоўвае расліну да грунту. Лісце ўнізе ўкрыта сеткай тоўстых жылак, з моцна развітай паветраноснай тканкай, вытрымлівае груз да 50 кг. Чаранкі (ніжняя паверхня лісця), кветаносы і чашалісцікі ўкрыты вострымі шыпамі. Кветкі вялікія (дыяметрам 25—35 см), адзіночныя, пахучыя, са зменлівай ад белай да малінавай на працягу сутак афарбоўкай. Плод — шматгнездавая каробачка з ядомым насеннем памерам з гарошыну.
Пашырэнне
Радзіма — Паўднёвая Амерыка, выдзелена 3 віды. расце ў затоках р. Амазонка і яе прытокаў. — у басейне р. Парана.
Дэкаратыўныя, прыдатныя для аквакультуры расліны (культывуюць у аранжарэях, парках і батанічных садах пры тэмпературах вады 25—30 ℃.
Эжэн Грасэ
Эжэн Самюэль Грасэ (фр.: Eugène Grasset;,  — , Со) — французскі і швейцарскі мастак, скульптар, графік і ілюстратар, адзін з пачынальнікаў мадэрну.
Жыццё і творчасць
Нарадзіўся ў Лазане ў сям’і столяра. Вывучаў малюнак у Франсуа Басьёна. У перыяд з 1861 па 1863 гады вывучаў архітэктуру ў Вышэйшай тэхнічнай школе Цюрыха. Затым працаваў у архітэктурным бюро ў Лазане, здзейсніў вучэбную паездку ў Егіпет і гэты досвед у далейшым адбіўся на яго працах. Стаў прыхільнікам японскага мастацтва, што таксама паўплывала на некаторыя яго праекты. З 1869 па 1870 гады працаваў мастаком і скульптарам у Лазане.
З 1871 г. жыў у Парыжы. Пачынаючы з гэтага часу працаваў практычна ва ўсіх абласцях прыкладнога мастацтва — як мастак і ілюстратар; таксама стварыў эскізы ўзораў для вытворцаў мэблі і габеленаў, выкарыстоўваў мазаіку, упрыгожваў скульптурай і рэльефамі фасады будынкаў, распрацоўваў новыя тыпы ювелірных упрыгожванняў, плакатаў і афіш, паштовых марак і гэтак далей. Яго хупавыя дэкаратыўныя прадметы былі выраблены са слановай косткі, золата і іншых каштоўных матэрыялаў ва ўнікальных камбінацыях. У графічных творах Грасэ адчуваецца ўплыў творчасці Гюстава Дарэ.
У 1895 годзе Э. Грасэ стаў кавалерам Ордэна Ганаровага легіёна, а ў 1911 — яго афіцэрам.
Чайка (арганізацыя)
«Чайка» — канспірацыйная назва падпольнай антысавецкай беларускай арганізацыі, якая існавала на тэрыторыі Слонімскага раёна, Баранавічаў, Брэсту, Ганцавіч ды Ільянскага раёна БССР ў 1946—1947 гадах і кіравалася Цэнтрам Беларускага Вызваленчага Руху (ЦБВР).
Гісторыя і дзейнасць
Напачатку 1946 г. у асяродку настаўніцтва і моладзі Слонімшчыны ўзнікла ідэя арганізаванага супраціву камуністычнаму руху і гвалтоўнай русіфікацыі Беларусі. З гэтай мэтай на пачатку мая 1946 г. у Слоніме быў праведзены ўстаноўчы сход, на якім было прынятае рашэнне стварыць падпольную беларускую арганізацыю з канспірацыйнай назвай «Чайка», якая ставіла б сваёй мэтай змаганне за нацыянальныя правы і годнасць сваяго народа, яго культуры, мовы, гісторыі і, урэшце, за свабоду і незалежнасць Беларусі. Арганізацыя не планавала займацца тэрорам, а індывідуальнай працай будзіць свядомасьць беларусаў. Была прынятая праграма дзейнасці, асновы канспірацыі і абранае кіраўніцтва. Паводле словаў Леакадзіі Кавальчук, арганізацыю так назвалі, бо падчас устаноўчага сходу, які адбываўся на беразе ракі, над галовамі арганізатараў праляцела чайка. У сходзе ўдзельнічалі Васіль Супрун (які быў абраны кіраўніком), Міхась Ракевіч з вёскі Ваўчкі, Міхась Чыгрын, Алесь Гардзейка, Леакадзія Кавальчук і Ніна Карач (сакратар). У сувязі з няяўкай Карач на пазнейшыя нарады і парушэннем канспірацыі, яна была адхіленая ад удзелу ў падполлі, змененыя яўкі.
З агульнай згоды сяброў Васілю Супруну заснаваць патрыятычнае падполле ў Баранавіцкім настаўніцкім інстытуце, Міхасю Ракевічу — у Брэсцкім чыгуначным тэхнікуме, дзе ён навучаўся, Міхасю Чыгрыну — у Жыровіцкім сельскагаспадарчым тэхнікуме, дзе ён у той час вучыўся, і Алесю Гардзейку — сярод моладзі Слонімшчыны. У хуткім часе патрыятычныя групы падполля былі створаныя і ў Баранавічах (з дапамогай Уладзіміра Салаўя — студэнта настаўніцкага інстытуту), у Брэсце і ў Жыровічах.
Пасьля аб’яднаньня слонімскіх, баранавіцкіх і брэсцкіх груповак летам 1946 г. быў створаны аб’яднаны кіруючы ЦБВР, кіраўніком якога стаў Васіль Супрун, ягонымі намеснікамі: па арганізацыйнай рабоце Аляксандр Барэйка і па вайсковай справе Міхась Ракевіч. Дарадцамі Цэнтру былі прызначаныя Міхась Агейка, Уладзімір Салавей і Мікалай Макарэвіч. Цэнтрам была распрацаваная пашыраная праграма дзеяння і прапанаваная так званая «колавая» сістэма кіравання. Ад Цэнтру мелася адыходзіць першае кола — абласныя структуры на чале з кіраўнікамі падполля вобласці; вакол абласных структураў павінны былі групавацца раённыя групоўкі (другое кола), а вакол апошніх — пэрыферыйныя групы (трэцяе кола). Пры гэтым распрацоўваліся і іншыя прыёмы, у тым ліку і схемы кансервацыі структураў на адпаведным этапе, сістэма справаздачаў, выкарыстоўваючы шыфроўку і афіцыйную пошту, узгадняліся інструкцыі.
У канцы 1946 г. і пачатку 1947 г. рух праз Ганцавіцкую педнавучальню Пінскай вобласці перакінуўся на гэтую вобласць і Ільянскі раён Маладзечанскай вобласці. Там Цэнтрам былі прызначаныя кіраўнікамі патрыятычных падполляў адпаведна Мікалай Лескавец і Сяргей Яноўскі, якім былі перададзеныя Загад і Інструкцыя Цэнтру за подпісам Пагромаўца (Васіля Супруна). Таксама арганізацыя спрабавала заснаваць патрыятычнае падполле ў Мінску і Гродне, але магчымасці і сродкаў было недастаткова. Міжнародная сытуацыя, на якую рабіла стаўку падполле, таксама не спрыяла.
Разгром арганізацыі і рэпрэсіі
У сярэдзіне 1947 г. падполле было разгромленае карнымі савецкімі органамі ў выніку арыштаў сябраў іншай арганізацыі — Саюза вызвалення Беларусі, з якім памылкова ўтрымлівалася сувязь некаторымі ўдзельнікамі «Чайкі» і які быў выдадзены правакатарам Алесем Бажко. Арышты працягваліся з чэрвеня да паловы жніўня 1947. У першую чаргу быў разгромлены ЦБВР. Нераскрытымі і неарыштаванымі засталіся толькі асобныя групы трэцяга кола, у тым ліку на Слонімшчыне — настаўніцкая (кіраўнік Іван Хомчык), якія без агульнага кіраўніцтва спынілі дзейнасць.
Зборная Джыбуці па футболе
Зборная Джыбуці па футболе — нацыянальная футбольная зборная, якая прадстаўляе Джыбуці ў міжнародных матчах па футболе. Не ўдзельнічала ніводнага разу ў фінальных стадыях чэмпіянатаў свету і Кубкаў Афрыкі. Удзельнічае з 1994 года рэгулярна ў Кубку КЕСАФА для краін Цэнтральнай і Усходняй Афрыкі.
Дзіцячы конкурс песні Еўрабачанне 2018
Міжнародны дзіцячы конкурс песні «Еўрабачанне 2018» прайшоў 25 лістапада ў сталіцы Беларусі Мінску. Пляцоўкай правядзення шоў стала «Мінск-Арэна». Арганізатарам і каардынатарам конкурсу выступіла Нацыянальная дзяржаўная тэлерадыёкампанія Рэспублікі Беларусь.
Лагатып
У канцы 2017 года быў аб’яўлены адкрыты конкурс распрацоўкі сімволікі дзіцячага «Еўрабачання 2018». На конкурс паступіла больш за 300 электронных і паштовых лістоў з розных краін. Еўрапейскі вяшчальны саюз вызначыў лепшую работу. Пераможцам конкурсу стаў дызайнер Максім Букас. Ён зашыфраваў у сваім малюнку мноства пасланняў для прыхільнікаў «Еўрабачання» у форме ўзыходзячай зоркі. Выканаў яе з вертыкальна перавернутых гукавых хваль у стылістыцы вышыванкі, што з’яўляецца сучасным інтэрпрэтаваннем беларускага арнаменту. Лагатып «Зорка» суправаджаецца слоганам «#LightUp!» — «Запальвай!»
Лазава (Шаргарадскі раён)
Лазава (Лозова́) — вёска ў Шаргарадскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Антон Антонавіч Лабуда
Анто́н Анто́навіч Лабуда́ (, в. Бакуны, цяпер у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці — ) — беларускі навуковец, доктар фізіка-матэматычных навук, прафесар. Заслужаны працаўнік адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Франсуа Басьён
Франсуа-Луі Давід Басьён (фр. François Bocion,, , Швейцарыя — , ) — швейцарскі мастак- імпрэсіяніст.
Антон Антонавіч Лабуда
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Бакуны Пружанскага павета ў сялянскай сям'і Антона Ульянавіча і Феадосіі Пракоп'еўны. Пасля сканчэння чатырохгадовай вясковай школы паступіў у пружанскую польскую гімназію. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР скончыў ужо рускамоўную гімназію.
Франсуа Басьён
Жыццё і творчасць
Ф.Басьён паходзіў з лазанскай заможнай сям’і. У раннім юнацтве навучаўся маляванню ў мастака хрысціяна Готліба Стэйнлена ў Сярэдняй школе (École de Moyenne) у Вевэ. Затым навучаецца ў французскага мастака-пейзажыста Франсуа Бонэ ў Лазане. У 1845 годзе Ф.Басьён прыязджае ў Парыж, дзе да 1847 года працуе ў майстэрні мастакоў Луі-Эмэ Грасклода і Шарля Глейра.
Антон Антонавіч Лабуда
Біяграфія
З 1944 ў Чырвонай Арміі, разведчык. Пасля вайны працягнуў атрыманне адукацыі ў педагагічным вучылішчы, пасля сканчэння якога атрымаў права паступаць у любую ВНУ без уступных іспытаў як медаліст і ўдзельнік ВАВ. Ён абраў фізічны факультэт БДУ (1949—1954). Падчас навучання вёў фізічны гурток у мінскім Доме піянераў, каб займець фінансавую самастойнасць.
Франсуа Басьён
Жыццё і творчасць
Пасля прыступу тыфознай ліхаманкі ён вярнуўся ў Лазану ў 1848 годзе. Першапачаткова ў асноўным яго захапляла гістарычная тэматыка, затым пад уплывам пейзажаў Жана-Батыста-Каміля Каро становіцца мастаком-марыністам. У 1849 годзе ён становіцца выкладчыкам жывапісу ў École de Moyenne, гэтую пасаду ён займаў больш за сорак гадоў. Сярод яго вучняў трэба назваць Тэафіля Стэйнлена і Эжэна Грасэ.
Антон Антонавіч Лабуда
Біяграфія
У 1959 абараніў дысертацыю па плазмавай тэматыцы на ступень кандыдата фізіка-матэматычных навук. Ад 1960 працуе дацэнтам кафедры эксперыментальнай фізікі і фізічнай электронікі БДУ, намеснік дэкана фізічнага факультэта па навуковай працы. З 1962 — адзін з вядучых вучоных новаадчыненага радыёфізічнага аддзялення факультэта.
Франсуа Басьён
Жыццё і творчасць
Басьён наведаў Рым у 1852 годзе і зноў адправіўся ў Парыж у 1855 і 1859 гадах. Паміж 1879 і 1883 гадамі ён правёў некаторы час у раёне Венецыі, дзе ён напісаў некаторыя са сваіх вядомых карцін.
Лабанаў-Растоўскі
Лабанаў-Растоўскі (Лабанава-Растоўская) — прозвішча.
Антон Антонавіч Лабуда
Біяграфія
У 1976 стаў першым дэканам адчыненага факультэта радыёфізікі і электронікі. За пяць гадоў працы на гэтай пасадзе арганізаваў падрыхтоўку больш за 500 спецыялістаў-радыёфізікаў, вылучыў прафесара факультэта на пасаду дырэктара НДІ ПФП.
Франсуа Басьён
Жыццё і творчасць
Міжнародную вядомасць Ф.Басьён атрымаў у першую чаргу як «мастак Жэнеўскага возера».
Антон Антонавіч Лабуда
Біяграфія
У 1980 ачоліў кафедру радыётэхнікі і фізічнай электронікі. У 1988 абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Спектральна-аптычная дыягностыка плазмы для мэт мікраэлектронікі». Ад 1992 — прафесар кафедры фізічнай электронікі.
Памёр 8 красавіка 2011.
Ялмар Шахт
Ялмар Горас Грылі Шахт (Hjalmar Horace Greeley Schacht, 22 студзеня 1877, Тынглеў, Шлезвіг-Гольштэйн —, , ФРГ) — германскі дзяржаўны і фінансавы дзеяч, дырэктар Нацыянальнага Банка Германіі (1916—1923), прэзідэнт Рэйхсбанка (1923−1930, 1933—1939), рэйхсміністр эканомікі (1936—1937), рэйхсміністр без партфеля (1937—1942).
Біяграфія
У 1938 годзе пасля аншлюсу Аўстрыі кіраваў ліквідацыяй Аўстрыйскага нацыянальнага банка і ўключэннем банкаўскай сістэмы Аўстрыі ў агульнагерманскую.
7 студзеня 1939 года накіраваў Гітлеру ліст, у якім паказваў на тое, што курс, які праводзіцца ўрадам, прывядзе да краху фінансавай сістэмы Германіі і гіперінфляцыі, і запатрабаваў перадачы кантролю над фінансамі ў рукі Імперскага міністэрства фінансаў і Рэйхсбанка. 20 студзеня сышоў з пасады прэзідэнта Рэйхсбанка, але захаваў пасаду міністра без партфеля. У верасні 1939 года рэзка выступіў супраць уварвання ў Польшчу.
Таксама Шахт негатыўна паставіўся да вайны з СССР, лічачы, што Германія прайграе вайну па эканамічных прычынах. 30 лістапада 1941 года накіраваў Гітлеру рэзкі ліст з крытыкай рэжыму.
22 студзеня 1942 года сышоў у адстаўку з пасады рэйхсміністра.
У 1930-х гадах Шахт уваходзіў у «кола сяброў рэйхсфюрара СС», аднак пазней падтрымліваў кантакты са змоўшчыкамі супраць рэжыму Гітлера, хоць сам не быў удзельнікам змовы. 21 ліпеня 1944 года, пасля правалу ліпеньскага замаху на Гітлера, Шахт быў арыштаваны і ўтрымліваўся ў канцлагерах Равенсбрук, Флосенбюрг і Дахау.
У маі 1945 года вызвалены саюзнікамі, але адразу ж арыштаваны амерыканскімі войскамі ў Пустэрталі (Аўстрыя). Прыцягнуты да суда Міжнароднага ваеннага трыбунала ў Нюрнбергу, 1 кастрычніка 1946 года быў цалкам апраўданы. Пасля затрыманы ў красавіку 1947 года ў Вюртэмбергу нямецкім судом па дэнацыфікацыі, асуджаны на восем гадоў катаржных работ. Па апеляцыі (у Людвігсбургу) апраўданы і 2 верасня 1948 года вызвалены.
Альбер Гіём
Альбер Гіём (фр. Albert Guillaume;,  — , Фо) — французскі мастак, карыкатурыст, ілюстратар, майстар плаката.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і архітэктара Эдмона Гіёма. Уплыў на яго творчасць аказаў Жуль Шэрэ, якога часта называюць «бацькам сучаснага плаката».
Гіём стварыў шэраг тэатральных афіш, рэкламных плакатаў і шчытоў. Яго творы каштоўныя, у першую чаргу, як ілюстрацыя жыцця французаў падчас Выдатнай эпохі, залатога веку ў Еўропе, якая працягнулася з канца XIX стагоддзі да Першай сусветнай вайны.
Сваю папулярнасць ён набыў таксама дзякуючы сатырычным малюнкам і карыкатурам, якія публікаваліся ў парыжскіх гумарыстычных часопісах, такіх як Le Figaro Illustré, Gil Blas, Le Rire, L’Assiette au Beurre і інш. Гэтыя часопісы ўзніклі як рэакцыя на ўзрослую цікавасць парыжан да мастацтва, культуры і палітыкі.
У сваіх працах Гіём высмейваў слабасці і недахопы французскага грамадства, карупцыю і злоўжыванні. Сёння яго плакаты па-ранейшаму застаюцца папулярнымі, асабліва ў якасці ўпрыгожвання для рэстаранаў і бараў.
Памёр у маленькай вёсцы Фо дэпартамента Дардонь.
Пуцявыя работы
Шляхавыя працы — комплекс узаемазвязаных аперацый, якія забяспечваюць пастаянную надзейнасць пуці і бяспеку руху цягнікоў з усталяванымі хуткасцямі і вагавымі нормамі.
Класіфікацыя
Пуцявыя працы дзеляцца на: Планава-папераджальныя працы вырабляюцца, як правіла, машынным спосабам у тэхналагічныя «вокны», якія выдзяляюцца ў графіку руху цягнікоў. Потребная працягласць тэхналагічнага «вокны» вызначаецца разлікам, але не павінна быць менш за 100 хвілін.
Да пуцявых работ, выконваемых як на эксплуатуюцца участках пуці, так і на чыгунках, якія будуюцца, адносяцца:
Выпраўка пуці
Адной з асноўных і працаёмкіх работ бягучага ўтрымання пуці з'яўляецца выпраўка пуці (выпраўленне яго ў падоўжным профілі з ушчыльненнем баласта пад шпаламі). Яна выконваецца на галоўных і станцыйных пуцях з дапамогай выправачна-падбівачна-рыхтовачнай машыны і на стрэлачных пераводах з дапамогай машын ВПРС. Працы па выправе пуці ў падоўжным профілі і па ўзроўні (у папярочным профілі) вырабляюцца пры парушэнні плыўнасці руху цягнікоў, пры няшчыльным прылеганні рэек да падшэвак, падшэвак да шпал, шпал да балласту, пры парушэннях ўзаемнага размяшчэння рэйкавых нітак па ўзроўні.
Выпраўка можа быць: Работы па планава-папераджальнай выправе пуці і стрелочных пераводаў падзяляюцца на: У комплекс падрыхтоўчых работ уваходзяць: Да асноўных работ ставяцца: Заключныя працы гэта: Пры асобным тыпе прамежкавых рэйкавых змацаванняў, які дапускае рэгуляванне становішча рэек па вышыні, выпраўка пуці вырабляецца з дапамогай рэгулявальных пракладак з карданіта (спецыяльнай пластмасы) або драўніны таўшчынёй 3, 5, 7 і 9 мм Агульная таўшчыня пракладак пад рэйкай павінна быць не больш за 14 мм. Пры падрыхтоўцы пуці да зімы ўсе рэгулявальныя пракладкі павінны быць канфіскаваныя і шлях выправлен падбоем шпал i пераводных брусоў на стрелочных пераводах.
Рыхтоўка пуці
Іншай важнай і працаёмкай працай з'яўляецца рыхтоўка пуці — перамяшчэнне па балласту, папярок шляху, адначасова ўсёй рэйкава-шпальнай рашоткі. Рыхтоўка вырабляецца пры парушэннях напрамкі шляху або зменах плыўнасці крывізны ў крывых розных радыусаў. Рыхтоўка са срушэннем пуці да 2 см вырабляецца таксама пасля ўважлівага ўшчыльнення баласта пад шпаламі падбівачнымі сродкамі, разгонки (павелічэнне) зазораў паміж тарцамі рэек, змены шпал. На бесстыковом шляху найбольшаму разладу ў плане схільныя ўраўняльныя пралёты, канцавыя ўчасткі рэйкавых бізуноў, а таксама крывалінейныя ўчасткі. Рыхтоўка бязстыкавага пуці мае істотныя асаблівасці, якія заключаюцца ў тым, што змена даўжыні рэйкавых бізуноў падчас рыхтоўкі адбываецца толькі за кошт іх расцяжэння або сціску. Пры вялікіх павышэнні тэмпературы рэек па параўнанні з тэмпературай падчас іх пачатковага замацавання на шпалах ўзнікае небяспека страты ўстойлівасці — выкіду пуці падчас яго рыхтоўкі, так як супраціў бакавым зрушэнне шляхавы рашоткі значна зніжаецца. Рыхтоўкі бязстыкавага пуці мэтазгодна рабіць пры тэмпературы рэйкавых бізуноў, роўнай тэмпературы ў час іх замацавання або блізкай да яе, а таксама ўслед за разрадкай тэмпературных высілкаў. Пры гэтым даглядзе пуці з ужываннем машын рыхтоўка вырабляецца ў асноўным згладжваннем асобных няроўнасцей, а крывалінейныя або прамыя ўчасткі пуці, вось якіх на значным працягу не супадае з праектным становішчам, рыхтуюць па дакладным метадзе, то есць пасля вымярэння стрэл прагіну па хордам даўжынёй 20 метраў і пастаноўкі пуці ў праектнае становішча.
Перашыўка пуці
Калі выяўленыя адхіленні каляіны перавышаюць устаноўленыя допускі, робіцца перашыўка пуці (рэгуляванне шырыні каляіны) у пэўнай паслядоўнасці. Спачатку вымераюць каляіну, зачышчаюць задзірыны на шпалах і антысептуюць гэтыя месцы. Затым адну рэйкавую нітку расшываюць, антысептуюць адтуліны для мыліц, ставяць пласцінкі-замацавальнікі ў кожнае адтуліну і зашываюць мыліцамі па шаблоне. Калі каляіна парушаецца з-за распрацоўкі шурупных адтулін у шпалах, то перашыўку пуці выконваюць са здыманнем падшэвак і заменай шпал. Пры клемна-нітавым змацаванні бязстыкавага пуці з рэйкамі Р65 на жалезабетонных шпалах каляіна не рэгулюецца, а з рэйкамі Р50 рэгуляванне вырабляецца шляхам перамяшчэння падэшваў рэек па апорнай паверхні металічнай падкладкі, якая мае вертыкальную вось, размешчаную несіметрычна адносна восі рэйкі. Гэта дазваляе рэгуляваць шырыню каляіны да 6 мм.