cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цывілізацыя мая
Гарады мая
Не менш за 60 тыс. розных будынкаў цывілізацыі мая, схаваных у джунглях, выявілі навукоўцы на поўначы Гватэмалы ў дэпартаменце Петэн. Па словах археолагаў, якія прымалі ўдзел у пошуках, гаворка ідзе пра дзясяткі гарадоў з "вялікімі плошчамі і пірамідамі", узвядзенне якіх павінна было займаць многія гады. "Гэта тэрасы і месцы вырошчвання сельскагаспадарчых культур з арашальнымі каналамі, рэзервуары для збору вады, умацаваныя паселішчы і шырокія дарогі, зробленыя мая, у няўяўным раней маштабе", - адзначыў Франсіска Эстрада-Белі, адзін з аўтараў даследавання. Згодна з папярэднімі ацэнкамі спецыялістаў, на гэтай тэрыторыі маглі пражываць каля 10 млн чалавек.
Шумшчына (Лёзненскі раён)
Шу́мшчына (, Шумщина) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Стасеўскага сельсавета.
Купал-цыбуліна
Купал-цыбуліна (купол-луковица, луковичная глава) — купал, які мае пукатую форму з плыўным завострываннем у верхавіне і падобны да цыбуліны. Традыцыйна распаўсюджаны ў Расіі, Турцыі, Індыі і на Сярэднім Усходзе.
Купалы-цыбуліны звычайна маюць большы дыяметр, чым аснова, на якой яны стаяць, а іх вышыня пераўзыходзіць шырыню. Асноўныя адрозненні гэтых купалоў ад традыцыйных для дойлідства Беларусі барочных завяршэнняў сакральных збудаванняў — баняў — адсутнасць падзелу на грані, просты сілуэт.
Маскоўская дзяржава
Згодна з найбольш пашыраным меркаваннем, выкладзеным у шэрагу падручнікаў, даведнікаў, навуковых і папулярных прац, купалы-цыбуліны ўпершыню пачалі выкарыстоўвацца ў архітэктуры Маскоўскай дзяржавы ў другой пал. XVI ст. Гэтае датаванне грунтуецца на тым, што купалы падобнага кшталту, старэйшыя за мяжу XVI—XVII стагоддзяў, да нашага часу не захаваліся.
Як мяркуецца, масавую папулярнасць купалы-цыбуліны атрымалі толькі ў часе кіравання Івана Грознага, калі ў гонар узяцця татарскай Казані той збудаваў Сабор Васіля Блажэннага. Некаторыя даследчыкі разглядаюць дадзены архітэктурны элемент як запазычанне ў мусульман, існуюць і іншыя тлумачэнні
На гэтым тле асобна вылучаецца меркаванне расійскага мастацтвазнаўца Сяргея Заграеўскага, што грунтуецца на наступным прынцыпе: «адсутнасць архітэктурна-археалагічнай інфармацыі пра купалы-цыбуліны, старэйшыя за XVI ст., не можа з'яўляцца інфармацыяй пра адсутнасць такіх элементаў у рэчаіснасці». Паводле сцвярджэння самога даследчыка, у сваёй працы ён «умоўна давёў», што купалы-цыбуліны ўпершыню пачалі выкарыстоўвацца на тэрыторыі сучаснай Украіны поруч з традыцыйнымі візантыйскімі завяршэннямі яшчэ ў XII ст. (у якасці абгрунтавання дадзенай гіпотэзы прыводзяцца галіцка-валынскія мініяцюры, датаваныя 1164 годам), аднак шырокае распаўсюджанне яны атрымалі толькі ў другой пал. XIII — кан. XVI стагоддзяў (часы мангольскага нашэсця). У той жа працы Заграеўскі пераканаўча даводзіць, што агучаная некаторымі даследчыкамі тэорыя паступовай эвалюцыі ад візантыйскіх да цыбулепадобных купалоў (праз шлемападобныя) з'яўляецца абсалютна неабгрунтаванай з прычыны адсутнасці якіх-небудзь пацверджанняў існавання купалоў-шлемаў да XVII—XVIII стагоддзяў. Менавіта ў гэты час расійскія ўлады пачалі масава замяніць на шлемы старыя цыбулепадобныя завяршэнні з мэтай стылізацыі ўласных цэркваў «пад даўніну».
Беларусь
На тэрыторыі сучаснай Беларусі купалы-цыбуліны пачалі распаўсюджвацца пасля задушэння паўстання 1863—1864 гадоў, у рэчышчы палітыкі русіфікацыі, што праводзілася пад кіраўніцтвам Мураўёва-вешальніка. З гэтага часу ўсякая новая пабудова мусіла адпавядаць серыі тыповых праектаў цэркваў-мураўёвак на 150—185, 250—300 або 450—500 чалавек. У 1863 годзе выйшаў «Збор тыповых праектаў пабудовы праваслаўных цэркваў у Беларускіх губернях», укладзены архітэктарамі Чагіным і Рэзанавым.
На думку беларускага мастацтвазнаўца Сяргея Харэўскага, сённяшняе жаданне святароў Маскоўскага патрыярхату прыдаць як мага больш экзатычны, нетутэйшы выгляд сваім храмам на Беларусі з'яўляецца працягам русіфікацыйнай палітыкі, распачатай уладамі Расійскай імперыі.
Сімвалізм
Згодна з афіцыйным тлумачэннем, значна пазнейшым за з'яўленне саміх купалоў-цыбулін, дадзены архітэктурны элемент у маскоўскай традыцыі ўвасабляе ідэю глыбокага малітоўнага гарэння да нябёсаў, праз якое зямны свет, нібы, робіцца датычным да тагасветнага багацця. Гэта стварае вобраз расійскага храма як «языка полымя, што сканчаецца крыжам».
Аднак як падкрэслівае Заграеўскі :
У пацверджанне гэтай тэзы даследчык адзначае, што ў даўнія часы золатам пакрывалася параўнальна малая колькасць купалоў (толькі ў найбуйнейшых храмах), тым часам шматлікія зялёныя, сінія, карычневыя і чорныя завяршэнні ніякіх асацыяцыяў з полымем не выклікаюць.
Аршукы (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Аршукы (Аршуки́) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Партыя аматараў піва
Сімволіка
Распрацоўка партыйнай сімволікі была даручаная беларускаму графіку Міхалу Анэмпадыставу, ідэйнаму бацьку Народнага Альбома і шматлікіх іншых культурных праектаў. Не дзіўна, што вынік яго працы — выява вожыка з куфлем піва ў адной лапцы і бела-чырвона-белым сцяжком у другой, быў зацверджаны ЦКК ПАП аднагалосна.
Верхні Церабяжоў
Ве́рхні Церабяжо́ў (, Верхний Теребежов) — аграгарадок у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Асака круглая
Асака круглая (Carex globularis) — від раслін кветкавых раслін роду  сямейства.
Апісанне
Шматгадовая травяністая расліна, 20—50(60) см вышынёй. Жаночыя каласкі шарападобныя. Мяшэчкі густа апушаныя, з жылкамі і кароткім невыразна-2-зубчастым носікам. Аснова ліставых пласцінак над язычком без валасінак. Ніжняе лускападобнае лісце сеткававалакністае пры распадзе, па краях і на верхавіне з рэдкім запушеннем. Лісце роўнае або трохі карацей сцябла, ліставыя пласціны шырынёй 1—2 мм, досыць мяккае, голае. Расліна з гарызантальнымі і коса ўзыходзячымі карэнішчамі. Арэшкі цёмна-карычневыя, шчыльна абгорнутыя, зваротнаяйкападобныя або шырокаяйкападобныя, трыганальныя, 1,8—2 мм.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Паўночнай і Усходняй Еўропе і Паўночнай і Цэнтральна-Усходняй Азіі.
Ва Украіне расце на тарфяных балотах, у забалочаных, пераважна хваёвых, лясах — ёсць адзіны асобнік расліны з Сумскай вобласці без дакладнага ўказання месца збору.
.gi
.gi — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Гібралтара.
Toppdomän
Снукерны сезон 1998/1999
Снукерны сезон 1998/1999 уяўляе сабой серыю турніраў па снукеры, якія праходзілі ў часовым прамежку паміж чэрвенем 1998 і 16 мая 1999.
Лімбург
Лімбург — гістарычная вобласць на мяжы Нідэрландаў, Бельгіі і Германіі.
Сучасныя адміністрацыйныя ўтварэнні
Лімбург — гэта назва дзвюх суседніх правінцый у розных дзяржавах:
Саламяны мост
Саламяны мост (Ponte della Paglia) — адзін з мастоў Венецыі праз Палацавы канал — Рыа ды Палацыа.
Мост быў пабудаваны ў 1360 годзе і пашыраны ў XIX стагоддзі. З гэтага месца адкрываецца хвалюючая карціна змрочнага Палацавага канала з мостам Уздыхаў, якія злучаюць Палац Дожаў з будынкам XVI стагоддзя Новых турмаў.
Магенцы
Да 13 лютага 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 6 студзеня 1965 года — у склад Багданаўскага сельсавета , з 19 студзеня 1965 года — у складзе Такарышкаўскага сельсавета (з 1985 года — Эйгердаўскі сельсавет).
.gl
.gl — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Грэнландыі.
Свята-Сімяонаўскі сабор (Брэст)
Свя́та-Сімяо́наўскі сабо́р — праваслаўны храм у Брэсце (вул. К. Маркса, 84). Галоўная святыня Брэсцкай і Кобрынскай епархіі Беларускай Праваслаўнай Царквы. Помнік архітэктуры псеўда-рускага стылю.
Гісторыя
Згадванне пра кафедральную царкву і адносіцца да XIV ст. Тут былі пахаваныя мошчы прападобнага ігумена Афанасія Філіповіча (захоўваліся да 1915 г.).
У 1846 годзе быў зацверджаны першы праект будаўніцтва храма. Пасля ён быў значна спрошчаны, паколькі на таргах да падраду на будаўніцтва храма не знайшлося пакупнікоў, у сувязі з гэтым было вырашана весці работы гаспадарчым спосабам у межах вылучанай урадам сумы.
Новы праект, згодна з дакладам генерал-ад’ютанта графа Клейнміхеля, зацвердзілі 15 красавіка 1854 года. Жалезныя рашоткі і парэнчы былі замоўленыя на фабрыцы ў Варшаве.
Сабор пабудаваны ў 1865—68 гадах з цэглы паводле праекта брэсцкага гарадскога архітэктара В. Палікарпава. Сабор 26 ліпеня 1868 года асвяціў епіскап брэсцкі Ігнацій.
Першапачатковы выгляд сабора вядомы па акварэлі 1869 года Напалеона Орды.
У 1886 годзе капітальна адрамантаваны пад наглядам акадэміка архітэктуры.
У савецкія часы занядбаны. У 1988 годзе адрэстаўраваны. Сабор ніколі не зачыняўся, быў адзінай дзеючай царквой у Брэсце цягам усяго савецкага перыяду. У сярэдзіне верасня 1995 года храм наведаў патрыярх Маскоўскі і ўсяе Русі Аляксій II. 18 жніўня 1998 года ў саборы мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт асвяціў копію крыжа Ефрасінні Полацкай аўтарства брэсцкага майстра М. П. Кузьміча.
Архітэктура
Помнік архітэктуры руска-візантыйскага стылю.
Кампазіцыя храма з'яўляецца цэнтрычнай крыжападобнай у плане.
Магутны кубападобны аб'ём сабора, квадратны ў плане і пастаўлены з вузкім прытворам і паўкруглай апсідай на высокі філёнгавы цокаль, які быў абліцаваны ружовым гранітам, завершаны 5-купаллем, пакрытым у 1997 годзе сусальным золатам. Пры гэтым у цэнтры апошняга дамінуе магутны васьмігранны барабан, таксама прысутнічаюць чатыры вуглавыя вежы, якія завяршаюць намёты. Непасрэдна пяцікупалле цыбульныя глаўкі, размешчаныя на гранёных шыйках барабана і вежаў. Такім чынам, буйны асноўны аб'ём кантрастуе з невялікімі завяршальнымі формамі. Уваход уяўляе сабой кілепадобны перспектыўны партал з нішай той жа формы, якая знаходзіцца над ім і якая змяшчае выяву. З бабінца вядзе лесвіца на хоры і званіцу. Для фасадаў характэрныя вузкія арачныя праёмы, высокі прафіляваны (з цягай) карніз, які апяразвае будынак па перыметры, і філёнкавы парапет з трохвугольнымі франтонамі рознай велічыні. У афармленні праёмаў Святлова барабана, галоўнага і бакавых уваходаў, высокіх арачных аконных праёмаў выкарыстаны какошнікі.
Інтэр'ер
У інтэр'еры дамінуючы светлавы барабан з высокім шатром з дапамогай ветразяў і чатырох арак, абапіраецца на чатыры магутныя пілоны. Перакрыцце трох нефаў, на якія падзелена пры дапамозе калон храмавая ўнутраная прастора, прытвора, прыдзелаў і апсіды складаюць цыліндрычныя і крыжападобныя скляпенні. Шырокі арачны прасвет злучае цэнтральны неф і галерэю хораў. Такі ж прасвет разам з драўляным іканастасам (больш познім па часе вырабу ) вылучае і апсіду, у тым ліку алтарны аб'ём. Інтэр'ер дэкарыраваны паліхромным трафарэтным арнаментальным роспісам.
Сярод ікон сабора вылучаюцца «Аплакванне Хрыста» (аўтар Л. Грушэўскі, 1800), «Мроя святых Кірыка і Уліты» і «Мроя святой Людмілы» (абодва 1-й чвэрці XIX стагоддзя).
Герцагства Лімбург
Герцагства Лімбург (Duché de Limbourg, Herzogtum Limburg, Hertogdom Limburg) утварылася з графства Лімбург напачатку XI стагоддзя. Яно размяшчалася паміж ракой Маас і горадам Ахен, з'яўлялася дзяржавай у складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі. У наш час яго тэрыторыя падзелена паміж бельгійскімі правінцыямі Льеж і Лімбург (Вурэн), і нідэрландскай правінцыяй Лімбург. Сталіцай герцагства быў горад Лімбург на рацэ Фесдрэ (не блытаць з горадам Лімбург-на-Лане ў Гесэне).
Напачатку XI стагоддзя граф Лімбурга і граф Лувена ўступілі ў барацьбу за тытул герцага Ніжняй Латарынгіі. Граф Лімбургскі гэту барацьбу прайграў, але захаваў герцагскі тытул, і такім чынам графства Лімбург ператварылася ў герцагства Лімбург; граф Лувенскі стаў герцагам Ніжняй Латарынгіі і стаў зваць сябе «герцагам Брабанта». З гэтага пачалося вострае супрацьстаянне герцагаў Лімбурга і Брабанта, якое доўжылася да 1191 года.
Дзякуючы шлюбам герцагі Лімбурга сталі таксама графамі Люксембурга і графамі Берга.
Апошняя герцагіня Лімбургская, якая была адным з нашчадкаў Валерана I — Эрменгарда Лімбургская — сканала бяздзетнай у 1283 годзе, што вылілася вайна за Лімбургскую спадчыну: яе муж — Рэно I — атрымаў ад імператара Рудольфа I права захаваць герцагства за сабой, але яго кузен Адольф аспрэчыў гэта. Быўшы не ў стане абараніць свае правы сілай зброі, Рэно прадаў свае правы на герцагства Лімбургскае Яну I Брабанцкаму. У 1288 годзе Ян Брабанцкі атрымаў перамогу ў бітве пры Ворынгене і далучыў Лімбург да герцагства Брабант.
Аднак нават унутры Брабанта з фармальнага пункта гледжання Лімбург заставаўся асобнай палітычнай адзінкай, быўшы дзяржавай у складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі. Таму тэрмін «Герцагства Лімбургскае» заставаўся ва ўжытку яшчэ доўгі час, нягледзячы на тое, што тэрыторыя герцагства перажывала змены ўслед за складаным лёсам Брабанта. Канчаткова герцагства Лімбургскае было ліквідавана Напалеонам, які ўключыў гэтыя землі ў склад дэпартаментаў Урт і Мёз-Інфер'ёр.
Богаслужэнне
Богаслужэнне — сукупнасць культавых абрадаў, дзеянняў, цырымоній, звязаных з сістэмай рэлігійных уяўленняў і прызначаных y эмацыянальна-вобразнай форме ўзнаўляць той ці іншы аспект веравызнання. Праводзіцца свяшчэннаслужыцелем пры актыўным удзеле вернікаў галоўным чынам y храме па здаўна распрацаваным рытуале. У розных рэлігійных сістэмах агульнае для ўсіх Богаслужэнне — наяўнасць магічнага элемента. Хрысціянскае богаслужэнне ўключае малітвы, песнапенні, паклоны, прыкладванне да абразоў і крыжа, акрапленне вадой, запальванне лампад і свечак, чытанне святых тэкстаў і інш. Богаслужэнне цесна пераплецена з нацыянальнымі, сямейна-бытавымі традыцыямі і звычаямі і ўспрымаецца вернікамі як непасрэдныя зносіны з Богам.
Джэйра Бёрнс
Джэйра Бёрнс (Jaira Burns; нар. 14 студзеня 1997) — амерыканская спявачка і аўтар песень. Сваю музычную кар’еру пачала з загрузкі вокладак на YouTube. Бёрнс дэбютавала ў 2017 годзе з сінглам «Ugly», які быў паказаны ў рэкламе Beats Electronics і Balmain з Кайлі Джэнер у галоўнай ролі. Затым яна выпусціла «Burn Slow», які з’яўляецца загалоўным трэкам яе дэбютнага міні-альбома, выпушчанага ў ліпені 2018 года.
Імперскія клейноды
Імперскія клейноды (Reichskleinodien) — атрыбуты імператарскай улады кіраўнікоў Свяшчэннай Рымскай імперыі. Найважнейшыя з іх — імперская карона, Кап'ё Лёсу і імперскі меч. У наш час гэтыя і іншыя артэфакты захоўваюцца ў скарбніцы Гофбургскага замка і падзяляюцца на дзве часткі: «Нюрнбергскія клейноды», якія захоўваліся з 1424 па 1796 у Нюрнбергу, і «Ахенскія клейноды», якія захоўваліся ў Ахене да 1794 г.
.gm
.gm — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Гамбіі.
Toppdomän
Шэркіна
Шэ́ркіна (, Шеркино) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лёзненскага сельсавета.
Да 23 лістапада 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Веляшковіцкага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Стасеўскага сельсавета.
Мазоліха
Мазо́ліха (, Мозолиха) — хутар у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
1889 год у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва
1889 год быў адзначаны шэрагам падзей, якія пакінулі прыкметны след у гісторыі беларускага выяўленчага мастацтва.
Мазоліха
Да 13 лютага 1960 года хутар уваходзіў у склад Яхімаўшчынскага сельсавета, да 6 студзеня 1965 года — у склад Багданаўскага сельсавета , з 19 студзеня 1965 года — у складзе Такарышкаўскага сельсавета (з 1985 года — Эйгердаўскі сельсавет).
Фрыдрыхштат (Дрэздэн)
Фрыдрыхштат (Friedrichstadt) — адміністрацыйны раён у горадзе Дрэздэн, які знаходзіцца на левым беразе ракі Эльба.
Плошча раёна складае 6,05 км², насельніцтва 5 259 чалавек (2003 год).
Гісторыя
Упершыню гэтая частка Дрэздэна была згадана ў 1206 годзе ў грамаце саксонскага маркграфа Дзітрыха Майсенскага, у якой таксама ўпершыню згадваўся і сам Дрэздэн. У той час гэта была невялікая вёска, якая на старалужыцкай мове называлася Oztrov (ці Ostra — у больш позніх варыянтах). Гэтая назва красамоўная, бо гэты раён, які знаходзіцца на захад ад упадзення ракі Вайсерыц у Эльба, ніколі не затапліваецца падчас павадкаў. У XV стагоддзі да Остры далучыліся яшчэ дзве вёскі: Rostagk і Wernten. А пасля таго як у 1559 годзе вёска перайшла ў валоданне курфюрста Аўгуста, усе жыхары вёскі былі выселены, а на гэтых тэрыторыях былі закладзены сельскагаспадарчыя ўгоддзі.
У 1730 годзе саксонскі курфюрст Аўгуст Моцны ў гонар свайго сына Фрыдрыха Аўгуста даў вёсцы назву Фрыдрыхштат. У 1835 годзе Фрыдрыхштат стаў часткай Дрэздэна.
.gn
.gn — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Гвінеі.
Еўрапейская кінапрэмія 2017
30-я цырымонія прысуджэння Еўрапейскай кінапрэміі за дасягненні ў еўрапейскім кінематографе адбылася 9 снежня 2017 года ў Берліне, Германія. Вядучым цырымоніі стаў нямецкі акцёр і комік Томас Германс. Пераможцы былі абраны галасаваннем больш чым 3000 сяброў Еўрапейскай кінаакадэміі. Прэмію за прыжыццёвыя дасягненні атрымаў расійскі кінарэжысёр Аляксандр Сакураў, а ўзнагародай за еўрапейскі ўнёсак у сусветны кінематограф была ўганаравана французская актрыса Жулі Дэльпі.
Храналогія падзей
22 жніўня 2017 года быў апублікаваны спіс фільмаў, рэкамендаваных да намінавання на Еўрапейскую кінапрэмію (лонг-ліст). У гэты спіс увайшоў 51 фільм з 31 краіны Еўропы.
19 кастрычніка 2017 года Еўрапейская кінаакадэмія абвясціла прэтэндэнтаў на перамогу ў намінацыі «Еўрапейскае адкрыццё» (European Discovery) ад Міжнароднай федэрацыі кінапрэсы (ФІПРЭСІ). Узнагарода прысуджаецца рэжысёру-дэбютанту за першую поўнаметражную стужку. У гэтым годзе за ўзнагароду змагаюцца 5 фільмаў з Іспаніі, Францыі, Вялікабрытаніі, Германіі, а таксама сумеснай вытворчасці Балгарыі, Даніі і Францыі.
4 лістапада 2017 года ў Севільі ў межах 14-га Севільскага фестывалю еўрапейскага кіно былі абвешчаны намінанты ў асноўных катэгорыях.
14 лістапада 2017 года Еўрапейская кінаакадэмія абвясціла пераможцаў у сямі тэхнічных намінацыях. Спецыяльнае журы, скліканае ў Берліне, на аснове конкурснага спісу, вызначанага Еўрапейскай кінаакадэміяй, але не абмяжоўваючыся ім, прыняло рашэнне аб пераможцах у катэгорыях найлепшы аператар, найлепшы мантажор, найлепшы мастак-пастаноўшчык, найлепшы мастак па касцюмах, найлепшы візажыст-грымёр, найлепшы кампазітар і найлепшы гукарэжысёр.
Герхард Мунтэ
Герхард Петэр Франц Мунтэ (Gerhard Peter Frantz Munthe; 1849—1929) — нарвежскі мастак і ілюстратар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ўрача Крыстафера Мунтэ, сярод яго дзяцей былі таксама гісторык — Хартвіг Андрэас Мунтэ, пісьменніца Маргрэтэ Мунтэ і афіцэр Карл Оскар Мунтэ. Сярод сваякоў былі таксама гісторыкі і мастакі. У 1863 годзе Герхарда адправілі ў Хрысціянію для вывучэння медыцыны, але паколькі ён выявіў мастацкія здольнасці, бацька рэкамендаваў яму заняцца мастацтвам прафесійна. З 1870 года ён навучаўся ў Юхана Экерсберга, і да 1874 года працаваў у М. Мюлера і К. Бергсліна. У 1874—1876 гады Мунтэ навучаўся ў А. Ахенбаха ў Дзюсельдорфе. У 1877 годзе Г. Мунтэ размясціўся ў Мюнхене, дзе працаваў да 1882 года. Яго працы выстаўляліся на Сусветных выстаўках у Парыжы 1900 і 1904 гадоў.
Еўрапейская кінапрэмія 2017
Статыстыка
Колькасць узнагарод, атрыманых фільмам, можа быць меншай за колькасць намінацый, бо шэраг тэхнічных узнагарод прысуджаюцца без выдзвіжэння намінантаў.
Тэхнічныя прэміі
Сябры журы, якое вызначыла пераможцаў у сямі тэхнічных катэгорыях:
Асташэва
Асташэ́ва (, Осташево) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Яськаўшчынскага сельсавета.
Паўстынскі сельсавет
Паўсты́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Паўстынь.
Утвораны 29 мая 1969 года ў складзе Слуцкага раёна Мінскай вобласці БССР. 28 мая 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Казловіцкага сельсавета.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 840 чалавек, з іх 94,9 % — беларусы, 3,3 % — рускія.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 5 вёсак: Заграддзе, Кублішча, Мерашыно, Паўстынь і Рабак.
.gr
.gr — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Грэцыі.
Toppdomän
Копці
Назву Копці маюць:
Матыкаўшчына
Маты́каўшчына (, Матыковщина) — вёска ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Эйгердаўскага сельсавета.
Да 15 мая 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Даўгердзішскага сельсавета, да 19 студзеня 1965 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Юрацішкаўскага пассавета.
Адміністрацыйны падзел Маўрытаніі
Маўрытанія падзелена на 12 абласцей і сталічная аўтаномная акруга Нуакшот. Вобласці падраздзяляюцца на 44 дэпартамента.
Вялікая Дубраўка
Вялі́кая Ду́браўка (, Великая Дубровка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Махаўскага сельсавета.
Копані
Ко́пані (, Копани) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Рэчыцкага сельсавета.
Вароны
Назву Варо́ны маюць:
Бржэзова
Бржэзо́ва (, Бржезово) — вёска ў Лёзненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Яськаўшчынскага сельсавета.
.gu
.gu — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Гуама.
Казьма Пруткоў
Казьма Пятровіч Пруткоў — літаратурная маска, пад якой у часопісах «Сучаснік», «Іскра» і іншых выступалі ў 50-60-я гады XIX стагоддзя паэты Аляксей Канстанцінавіч Талстой (найбольшы ў колькасным вылічэнні ўклад), браты Аляксей, Уладзімір і Аляксандр Жамчужнікавы (фактычна - іх калектыўны псеўданім), а таксама Пётр Яршоў.
Сатырычныя вершы, афарызмы Казьмы Пруткова і самая яго выява высмейвалі разумовы застой, палітычную «добранамеранасць», парадыравалі літаратурнае эпігонства.
Агрэставы пядзенік
Агрэставы пядзенік (Abraxas grossulariata) — від матылькоў сямейства пядзенікаў.
Апісанне
Белы матылёк з чорнымі і жоўтымі плямамі, з акругленымі крыламі, у размаху каля 4 см. Лётае ў ліпені-жніўні.
Зімуе пад расліннымі рэшткамі. Восенню і вясной шкоднік на агрэсце, парэчках, ляшчыне і іншых ягадных і пладовых дрэвах і кустах, жывіцца лісцем. Кукалка чорная з жоўтымі плямамі, у маі паміж лісцем.
Меры супраць агрэставага пядзеніка могуць складацца ў збіранні вусеняў, лёгка прыкметных па сваёй яркай афарбоўцы, і ў апырскванні кустоў растворам мыш'яку, парыжскай зеляніны і т. п.
Запруддзе (Махаўскі сельсавет)
Запру́ддзе (, Запрудье) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Махаўскага сельсавета.
Андрэй Юр’евіч Пышнік
Андрэй Пышнік (нар., Мінск) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам жаночага футбольнага клуба «Мінск».
Бэрэзава Гаць (Ноўгарад-Сівэрскі раён)
Бэрэзава Гаць (Бере́зова Гать) — вёска ў Ноўгарад-Сівэрскім раёне Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Андрэй Юр’евіч Пышнік
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскай СДЮШАР-5, у савецкі час выступаў у Сярэдняй Азіі. З 1992 года выступаў за мінскае «Тарпеда», пазней гуляў за «Атаку-Аўру». У 1996 годзе разам з мазырскім МПКЦ стаў чэмпіёнам краіны. Апошнія гады кар’еры правёў у складзе мінскага РВАРа.
Трэнерская кар’ера
З 2001 года стаў працаваць памочнікам свайго бацькі: спачатку ў РВАРы, потым у мінскім «Дынама» і юнацкіх зборных Беларусі. Пазней узначаліў дубль дынамаўцаў. Дадаткова ў верасні 2012 года стаў галоўным трэнерам юніёрскай зборнай Беларусі (юнакі 1995 года нараджэння). У снежні 2012 года быў звольнены з «Дынама».
У студзені 2013 года ўзначаліў дубль футбольнага клуба «Мінск», адначасова застаўшыся галоўным трэнерам юніёрскай зборнай. Увосень 2013 года, пасля няўдалага выступу ў кваліфікацыі чэмпіянату Еўропы, зборная 1995 года спыніла існаванне, і Пышнік сканцэнтраваўся на працы з дублем «Мінска».
Пазней стаў працаваць з юнацкімі камандамі «Мінска». У сакавіку 2021 года ўзначаліў жаночую каманду клуба.
У студзені 2015 года атрымаў трэнерскую ліцэнзію катэгорыі PRO.
.gy
.gy — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Гаяны.
Адольф Чэрны
Адольф Чэ́рны (Adolf Černý;, г. Градзец-Кралавэ, Чэхія — ) — чэшскі пісьменнік, вучоны-славіст. Доктар філалагічных навук (1946). Член Чэшскай акадэміі навук і мастацтваў (1925).
Біяграфія
Скончыў настаўніцкі інстытут (1883). У 1898 годзе заснаваў часопіс «Slovanský přehled» («Славянскі агляд»), у якім змяшчаліся матэрыялы пра грамадскае, культурнае і літаратурнае жыццё славянскіх народаў, у т.л. і беларусаў. У 1898—1904 загадчык Этнаграфічнага музея, у 1901—1920 гадах выкладчык славянскіх моў Карлава ўніверсітэта ў Празе. У 1890-я г. наведваў Беларусь, запісваў беларускі фальклор («Беларускія песні з Дзісенскага павета Віленскай губерні», 1895). Надрукаваў артыкул «Беларускі часопіс» (1906) і «3 Беларусі» (1909), прысвечаныя беларускім газетам «Наша доля» і «Наша ніва». У артыкуле «Беларускія нацыянальныя і культурныя імкненні ў 1909—1910 гг.» (1911) характарызаваў літаратурны рух на Беларусі. Аўтар кніг і артыкулаў пра славян «Славянства ў час сусветнай вайны» (1919), «Выбраныя паэтычныя творы» (т. 1—4, 1928— 29). Пераклаў на чэшскую мову асобныя вершы Я. Купалы, Я. Коласа, Цёткі.
Мікелоца дзі Барталамеа
Мікелоца дзі Барталамеа (Michelozzo di Bartolomeo, 1396, Фларэнцыя — 7 кастрычніка 1472, там жа), італьянскі архітэктар і Эпохі Адраджэння. Разам з Мазаліна да Панікале і Ларэнца Гіберці сыграў значную ролю ў распаўсюджванні мастацкай мовы эпохі Адраджэння.
Біяграфія
Сын выхадцаў з Бургундыі. З 1417 па 1424 гады быў памочнікам Ларэнца Гіберці як майстар па ліцці і чаканцы, з 1425 па 1438 гады працаваў з Данатэла ў агульнай майстэрні. Мікелоца і Данатэла стварылі надмагілле антыпапы Яна XXIII (каля 1422—1428) і алтар Сабора ў Прата (1428—1438).
Паміж 1420 і 1427 гадамі Мікелоца пабудаваў царкву Сан Франчэска аль Боска аль Фраці ў Сан-П’ера-а-Сьевэ.
Пушкары
Назву Пушкары́ маюць:
Пятроўшчына (могілкі)
Мо́гілкі Пятро́ўшчына — могілкі колішняй вёскі Пятроўшчына. Цяпер месцяцца па праспекце Дзяржынскага, на тэрыторыі мікрараёна Паўднёвы Захад у Мінску. Адкрыты для пахаванняў з 1876 г. Плошча могілак: 2,33 га. У цяперашні час адносяцца да катэгорыі могілак абмежаванага карыстання — на гэтых могілках дазволена падзахаванне да сваякоў і камерцыйнае пахаванне. Камерцыйныя пахаванні знаходзяцца пераважна ў ніжняй і найбольш дагледжанай частцы могілак
Ахмад-шах Дурані
Ахмад-шах Дурані (احمد شاه دراني), таксама вядомы як Ахмад-шах Абдалі (احمد شاه ابدالي) — заснавальнік Дуранійскай імперыі, якая з’яўляецца пачаткам сучаснага Афганістана. Пасля забойства Надзір-шаха Афшар, ён стаў эмірам Харасана, а пазней заснавальнікам і кіраўніком ўласнай імперыі. Пуштуны Афганістана часта называюць яго Baba («бацька»).
.hk
.hk — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Ганконга.
Toppdomän
Баброва (Махаўскі сельсавет)
Бабро́ва (, Боброво) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Махаўскага сельсавета. Размешчана за 33 км на паўднёвы ўсход ад Магілёва, за 20 км ад чыгуначнай станцыі Раста на лініі Магілёў—Крычаў. Рэльеф раўнінны, на поўдзень мяжуе з лесам. Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз в. Вялікая Дубраўка і далей па шашы Магілёў—Слаўгарад.
Планіроўка
Планіроўка Г-падобная. Да кароткай прамалінейнай вуліцы амаль шыротнай арыентацыі далучаецца з поўначы другая кароткая прамалінейная вуліца. Забудавана двухбакова, шчыльна традыцыйнымі драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Палацава-паркавы комплекс Тызенгаўзаў (Паставы)
Пастаўскі палацава-паркавы комплекс — помнік сядзібна-паркавай архітэктуры класіцызму ў г. Паставы Віцебскай вобласці створаны ў канцы XVIII — 1-й палове XIX стагоддзя на паўднёвай ускраіне горада, на левым беразе р. Мядзелка. Комплекс, які ўключае палац і парк, пабудаваны на месцы сядзібы ў 1-й палове XVII стагоддзя.
Архітэктура і гісторыя
Першапачатковая сядзіба складалася з жылых і гаспадарчых пабудоў (5 драўляных жылых дамоў, кухня, 5 свірнаў, 3 стайні, вазоўня, склеп і інш.), якія ўтваралі прамавугольны ў плане двор, абнесены астрогам з 2 брамамі. Галоўны жылы дом — 1-павярховы будынак складанай канфігурацыі з 2 алькежамі і 2 ганкамі, завершаны гонтавым дахам. Астатнія дамы — традыцыйнае 2- і 3-камернае жыллё. Асобнае падвор'е ўтваралі 3-камерны жылы дом для прыслугі, сыраварня, склеп і абора, на гумнішчы — стадола, асець, адрына, абарогі. Пры сядзібе быў бровар.
Будаўніцтва мураванага палацавага комплексу распачата на месцы сядзібы па ініцыятыве Антонія Тызенгаўза ў 1760-я г. (верагодна, паводле праекта архітэктара Дж. Сака). У 1770-я гады спынена (пабудаваны 2 бакавыя флігелі і падмурак палаца). У 1-й палове XIX стагоддзя на паўднёвым беразе возера пабудаваны П-падобны ў плане 1-павярховы мураваны палац. Цэнтральныя часткі паўднёвых і ўсходніх крылаў вылучаны больш высокімі аб'ёмамі з мезанінамі. Усе часткі палаца накрыты пакатымі 2-схільнымі дахамі з трохвугольнымі франтонамі на тарцах. Сіметрычны ўсходні фасад мае па баках глыбокія рызаліты і аздоблены пілястрамі, плоскі рызаліт у цэнтры з вялікай тэрасай перад ім. У 1830-я гады да паўночнага фасада прыбудаваны 6-калонны дарычны порцік з манументальнай лесвіцай; у паўночным крыле — капліца, аздобленая лепкай і размалёўкай у тэхніцы грызайль.
У 1941—1944 гады ў палацы размяшчалася нямецкая кавалерыйская часць. Пасля вайны ў 1947 годзе палац быў адрамантаваны. Пры гэтым зменена ўнутраная планіроўка, страчаны элементы ляпнога дэкору. Паводле архіўных матэрыялаў, захоўвалася ўбранне дзвюх залаў. У 1960-я гады былы палац Тызенгаўзаў прыстасаваны пад бальніцу.
Парк
Парк — рэгулярна-пейзажнага тыпу, размешчаны на раўнінным рэльефе. Ствараўся ў 2 этапы. Плошча каля 10 га. Меў форму выцягнутага з поўначы на поўдзень прамавугольніка, абмежаванага па баках каналамі, з поўначы — возерам. Каля палаца знаходзілася пейзажная частка парку з экзотамі ў дэкаратыўных групах. Ад рэгулярнага парку ўцалелі і рэшткі старых ліпавых прысад, ад пейзажнага — асобныя групы дрэў па берагах вадаёма і ўсходняга канала, а таксама на ўзгорку паміж каналам і галоўнай вуліцай горада.
Аляксандр Міхайлавіч Файнцымер
Аляксандр Міхайлавіч Файнцымер (1906-) — савецкі кінарэжысёр. Лаўрэат двух Сталінскіх прэмій трэцяй ступені (1950, 1951). Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1935), заслужаны дзеяч мастацтваў Літоўскай ССР (1954).
Біяграфія
нарадзіўся 31 снежня 1905 (13 студзеня 1906) года ў Екацярынаславе (цяпер Дніпро, Украіна) у яўрэйскай сям’і. У 1928 годзе скончыў рэжысёрскі факультэт ДзМК. У 1929-38 гадах працаваў на кінастудыі «Савецкая Беларусь». Першыя самастойныя фільмы "Атэль «Савой» (1930) і «Шчасце» (1932). Дакладнасць і шырыня ахопу падзей у Файнцымера спалучалася з глыбокай псіхалагічнай распрацоўкай характараў. Сярод фільмаў: «Паручнік Кіжэ» (1934), «Балтыйцы» (1937), «Канстанцін Заслонаў» (кінастудыя «Беларусьфільм», 1949, з У.Корш-Сабліным, Сталінская прэмія 1950); іншых кінастудый СССР — "Танкер «Дэрбент» (1941), «Катоўскі» (1943), «У іх ёсць Радзіма» (1950, з У.Лягошыным, Сталінская прэмія 1951), «Над Нёманам світанак» (1953), «Авадзень» (1955), «Шынок на Пятніцкай» (1978), "Развітальная настроль «Артыста» (1980).
Памёр 21 красавіка 1982 года. Пахаваны ў Маскве на Увядзенскіх могілках.
Дабрэйка
Назву Дабрэ́йка маюць:
Аляксандр Міхайлавіч Файнцымер
Біяграфія
Сын — рэжысёр тэатра і кіно Леанід Квініхідзэ (1937—2018).
Вегетацыйны перыяд
Вегетацы́йны перы́яд — перыяд года, у які магчымыя рост і развіццё (вегетацыя) раслін.
468 км
Назву 468 км маюць:
Вегетацыйны перыяд
Працягласць залежыць галоўным чынам ад геаграфічнай шыраты, клімату. Іншае значэнне — час, неабходны для развіцця расліны: Аднак, для кожнай з раслін існуюць свае мінімальныя тэмпературы. Калі холадаўстойлівыя расліны спакойна пераносяць нізкую тэмпературу, то цеплалюбівыя пры такой тэмпературы могуць загінуць. Таму часта за вегетацыйны перыяд прымаюць кліматычнае лета.
Косцінка (Магілёўскі раён)
Ко́сцінка (, Костинка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Махаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1758 годзе згадваюцца царква Святога Спаса, карчма і млын.
Одры Хепбёрн
Одры Хепбёрн (Audrey Hepburn, вымаўляецца /hebən/ або /hebə: n/), народжаная Одры Кэтлін Растан (Audrey Kathleen Ruston;, Брусель — , Талашэназ) — брытанская і амерыканская актрыса, фотамадэль і гуманітарны дзеяч. Лаўрэатка «Оскара» за лепшую жаночую ролю ў фільме 1953 года «Рымскія вакацыі», а таксама намінавалася на гэтую прэмію чатыры разы ў 1954, 1959, 1961 і 1967 гадах.
Біяграфія
Нарадзілася ў Ікселе (камуне Брусельскага сталічнага рэгіёну), пад імем Одры Кэтлін Растан, правяла дзяцінства і юнацтва пераважна ў Нідэрландах, жыла ў горадзе Арнем, акупаваным нацысцкай Германіяй падчас 2-й сусветнай вайны. Вучылася ў Арнеме балету, у 1948 годзе пераехала ў Лондан і працавала танцоўшчыцай на сцэне лонданскіх тэатраў.
Творчасць
Зняўшыся ў некалькіх еўрапейскіх фільмах, Одры звярнула на сябе ўвагу Калет, якая абрала яе на галоўную ролю ў брадвейскай пастаноўцы «Жыжы». У 1952 годзе Хепбёрн іграе галоўную жаночую ролю ў амерыканскім фільме «Рымскія вакацыі» (1953), за якую атрымлівае прэміі «Оскар», «Залаты глобус» і BAFTA. У 1954 годзе атрымлівае прэмію «Тоні» за ігру ў брадвейскай пастаноўцы «Ундзіна» (1954).
.hr
.hr — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Харватыі.
Toppdomän
.hu
.hu — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Венгрыі.
Toppdomän
Бортнікі
Назву Бо́ртнікі маюць:
Біруце Галдзікас
Біруце Галдзікас (Marija Birutė Filomena Galdikas;, Вісбадэн) — канадскі антраполаг, прыматолаг, этолаг і эколаг літоўскага паходжання, спецыялістка па арангутанам, актывістка руху аховы барнэйскіх арангутанаў.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям'і бежанцаў з савецкай з Літвы ў акупаваным саюзнымі войскамі Вісбадэне. Пазней яе сям'я пераехала ў Канаду і атрымала грамадзянства гэтай краіны. Дзіцячыя гады правяла ў Таронта. У каледжы вывучала псіхалогію і біялогію, у 1966 годзе атрымала ступень бакалаўра псіхалогіі і заалогіі ад універсітэта Брытанскай Калумбіі і універсітэта Каліфорніі ў Лос-Анджэлесе. У 1969 годзе стала магістрам антрапалогіі, у 1978 годзе — доктарам.
Цяпер Біруце Галдзікас з'яўляецца прафесарам Універсітэта Саймана Фрэйзера ў Барнабі (Брытанскай Калумбіі) і экстраардынарным прафесарам Нацыянальнага універсітэта у Джакарце, а таксама ўзначальвае Міжнародны фонд абароны арангутанаў у Лос-Анджэлесе. Яе пяру належыць некалькі кніг, у тым ліку «Вялікая малпавая адысея» і ўспаміны «Разважанні аб Эдэме» аб гадах, праведзеных на Барнэа. За сваю дзейнасць яна ўдастоена разнастайных узнагарод і прэмій. З 1995 года кавалер Ордэна Канады. У канцы 1990-х гадоў, аднак, яе метады рэабілітацыі арангутанаў сталі падвяргацца крытыцы.
NGC 7430
NGC 7430 (іншыя абазначэнні — PGC 70106, MCG 1-58-17, ZWG 405.19, ARAK 571) — галактыка ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ёсеф Добраўскі
Ё́сеф До́браўскі (Josef Dobrovský;, Дзьярмат, каля г. Дзьёр, Венгрыя — ) — чэшскі асветнік-славіст. Адзін з заснавальнікаў славяназнаўства, дзеяч чэшскага Адраджэння.
Вучыўся ў Пражскім універсітэце (1768—76). Член Каралеўскага таварыства навук у Празе (з 1784), ганаровы член Расійскай АН (з 1820) і акадэмій іншых краін.
Дзейнасць
Добраўскі заклаў асновы параўнальнага вывучэння славянскіх моў, культуры і гісторыі. Аўтар прац «Гісторыя чэшскай мовы і літаратуры» (1792), «Глагалітыка» (1807), «Асновы стараславянскай мовы» (1822), цыкла артыкулаў «Крытычныя спробы ачышчэння чэшскай гісторыі ад пазнейшых выдумак» (1803—19) і інш.
Выдаваў навуковыя славістычныя зборнікі «Славін» (1806—08) і «Славанка» (1814—15).
Дэман
Дэман, Дэманэсса (δαίμων, «дух», «гаспадар») — істота, якая паходзіць з аду ды служыць Д’яблу ў яго вайне з Богам за душы людзей.
Знешні выгляд Дэманаў
У адносінах да знешняга выгляду: дэман мае на ілбе рогі, цёмную скуру або пух ды пламянеючыя чырванню вочы.
Прага да спазнання
Дэманаў характарызуе прагнасць да спазнання таямніц быцця ўвогуле ды жыцця са смерцю ў асабовасці. Адсюль вынікае сувязь дэманаў з бунтаўніцкасцю ды саманадзейнасцю розума чалавека, які быў пазбаўлены Рая і благадаці.
Барацьба з Творцам
Будучы цёмнымі па сутнасці, дэманы прызначаны здзейсніваць злыя, у вачах Творцы, учынкі: уцягваць людзей у спакусы, у спазнанне дабра ды зла, што, на думку апосталаў ды святароў, вядзе няверных у пекла. Адсюль становіцца відавочным, што дэманы з’яўляюцца праціўнікамі Бога-Творцы так, як і Люцыпар — падшы анёл, які кінуў выклік самаму Богу. Увогуле, атаясамліванне Дэмана, Д’ябла, Люцыпара, Сатаны, бесаў, чорта ды інш. — з’ява колішняя, але не рацыянальная, увогуле.
Разнастайнасць
Існуе шмат розных дэманаў, як па рангу, так і па функцыях. Колькасць дэманаў у розных аўтараў разніцца: ад некалькіх дзюжын, да некалькіх тысяч. Асноўнымі дэманамі можна назваць: Вельзевула, Азактота, Ціамат, Баала, Маммону. Дэманы паходзяць з розных міфалогій: Шумера-Аккадскай (Месапатамскай), Інда-арыйскай, Скандынаўскай, Усходне-Славянскай, Антычнай, Кітайскай, Японскай і г.д.
Дэманы ў антычнай філасофіі
Галоўнымі філосафамі антычнасці з’яўляюцца Сакрат, Платон ды Арыстоцель. У творах Платона дэманы займаюць не апошняе месца, яны ўвасабляюць сабой цёмныя пазывы, прыродныя памкненні ў глыбіні чалавечай душы. Але ў творах Платона дэманы не супернічаюць з Творцай, а толькі ўтвараюць антаганізм «свету» рэчаіснасці ды ўтаймаванасці.
.id
.id — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Інданезіі.
Кіфа
Кіфа (كيفة, Kiffa) — горад у Маўрытаніі.
Насельніцтва — каля 32 716 жыхароў (2000 год). Адміністрацыйны цэнтр вобласці Асаба.
Горад Кіфа размешчаны ва ўнутраных раёнах паўднёвай часткі краіны, прыкладна ў 600 км на ўсход ад сталіцы краіны Нуакшота. Вядомы сваімі каралямі. Ляжыць на маршруце Ралі Дакар 2008.
Латанаўка
Лата́наўка (, Латановка) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Махаўскага сельсавета.
Таржок
Таржо́к — горад (з 1775 года) абласнога падпарадкавання ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Таржоцкага раёна Цвярской вобласці (у склад раёна не ўваходзіць).
Насельніцтва — 48147 чалавек (2010 год).
.ie
Toppdomän
Хірокі Мідзумато
(水本 裕貴; нар. ) — японскі футбаліст. У 2006—2015 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Міжнародная федэрацыя баскетбола
Міжнародная федэрацыя баскетбола (Fédération Internationale de Basketball, скар. FIBA, у беларускай транслітарацыі ФІБА) — арганізацыя, што аб’ядноўвае ўсе нацыянальныя баскетбольныя федэрацыі, якая вызначае асноўныя кірункі развіцця сусветнага баскетбола. Пад эгідай ФІБА праводзіцца чэмпіянат свету па баскетболе і іншыя міжнародныя спаборніцтвы. Штаб-кватэра ФІБА знаходзіцца ў швейцарскай Жэневе.
Першапачаткова абрэвіятура расшыфроўвалася як Міжнародная фдэрацыя аматарскага баскетбола (Fédération Internationale de Basketball Amateur). У 1989 г. слова  Amateur  было прыбрана (у сувязі з афіцыйным допускам прафесійных баскетбалістаў да міжнародных спаборніцтваў), але скарачаць назву не сталі.
Гісторыя
Арганізацыя была ўтворана 18 чэрвеня 1932 года на першай міжнароднай канферэнцыі нацыянальных баскетбольных асацыяцый, якая адбылася ў Жэневе, Швейцарыя. Нарада нацыянальных баскетбольных камітэтаў прыняла пастанову аб стварэнні Міжнароднай федэрацыі баскетбольных асацыяцый (FIBA), ля вытокаў стварэння ФІБА стаялі нацыянальныя баскетбольныя камітэты васьмі краін: Аргенціна, Грэцыя, Італія, Латвія, Партугалія, Румынія, Чэхаславакія і Швейцарыя. У 1989 годзе на кангрэсе ФІБА ў нямецкім горадзе Мюнхен была прынятая гістарычная пастанова аб удзеле прафесійных баскетбалістаў ва ўсіх спаборніцтвах пад эгідай ФІБА, у тым ліку Алімпійскіх гульнях.
Спаборніцтвы пад эгідай ФІБА
З 1950 году пачаў праводзіцца чэмпіянат свету па баскетболе сярод мужчын, а з 1953 года сярод жанчын. У цяперашні час абодва турніры праводзяцца незалежна адзін ад аднаго, з інтэрвалам раз у чатыры гады, на змену з Алімпійскім баскетбольным турнірам двухгадовым інтэрвалам. Акрамя гэтага пад эгідай ФІБА праводзяцца першынства свету для юніёрскіх (да 19 гадоў) і юнацкіх (да 21 года) мужчынскіх і жаночых зборных. Таксама ФІБА курыруе ўсе кантынентальныя першынствы, якія праходзяць на ўсіх пяці кантынэнтах, акрамя іх, юніёрскія (да 18 гадоў) і юнацкія (да 20 гадоў) кантынентальныя першынствы, якія праводзяцца толькі ў Афрыцы, Амерыцы і Еўропе.
З 1936 года баскетбольны турнір з’яўляецца нязменнай часткай праграмы летніх Алімпійскіх гульняў, правядзеннем турніру ў роўнай ступені займаюцца краіна-арганізатар Алімпійскіх гульняў, МАК і ФІБА.
З 1972 па 2002 год пад яго эгідай праводзіўся турнір Кубак Ранкеці. У 2003 годзе зменены на Жаночы Еўракубак (FIBA EuroCup Women).
Бронецягнік
Бронецягнік , Браняпоезд  — браніраваны чыгуначны састаў, прызначаны для агнявой падтрымкі войск і вядзення самастойных баявых дзеянняў y паласе чыгункі. Апрача паравоза (цеплавоза) меў 2 і болей вагонаў або бронепляцовак, 2—4 платформы (у пачатку і канцы браняпоезд для засцярогі яго ад падрыву), на ўзбраенні 1—2 гарматы, 4—8 кулямётаў. Браняпоезд выкарыстоўваліся ў час Першай сусветнай, грамадзянскай і Другой сусветнай войнаў. У Вялікай Айчыннай вайне былі браняпоезды ППА, узброеныя зенітнымі гарматамі і кулямётамі, для прыкрыцця ад удараў з паветра буйных чыгуначных вузлоў і станцый.
.il
.il — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню
Музей баявой садружнасці беларускіх, рускіх, латышскіх і літоўскіх партызан у гады Вялікай Айчыннай вайны
Музей баявой садружнасці беларускіх, рускіх, латышскіх і літоўскіх партызан ў гады Вялікай Айчыннай вайны — музей, створаны ў г. п. Расоны паводле пастановы бюро ЦК КПБ ад 18 жніўня 1978 г. Для наведвальнікаў адчынены 4 ліпеня 1981 г. Да 1990 г. з'яўляўся філіялам Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Музеем кіравалі Л. А. Макараў, А. І. Герасімаў. 3 1997 г. дырэктар Н. М. Свяжынская.
Гарадскі пасёлак Расоны размешчаны на стыку 3 дзяржаў — Расіі, Беларусі і Латвіі. У гэтых мясцінах у час Вялікай Айчыннай вайны на вялікай тэрыторыі (пл. 10 тыс. км²) быў утвораны Брацкі партызанскі край.
Асноўны фонд музея (2008) налічвае 5460 экспанатаў, навукова-дапаможны — 10 241 адзінку захоўвання. Агульная плошча экспазіцыі 955 м2.
Фонд музея
Збор музейных прадметаў вядзецца па калекцыях: фотадакументы, дакументы, рэчавы фонд, зброя, нумізматыка, выяўленчае мастацтва. Сярод экспанатаў шматлікія ўзнагароды воінаў і партызан, імянная, у т.л. самаробная партызанская зброя, стралковае і артылерыйскае ўзбраенне, падпольныя друкаваныя выданні, жывапіс, скульптура, макеты, абмундзіраванне перыяду Вялікай Айчыннай вайны і інш. У музеі выставачная і 10 экспазіцыйных залаў. Экспазіцыя размешчана ў раздзелах: нападзенне Германіі на СССР, абарончыя баі на паўночным захадзе Беларусі, нашы землякі — удзельнікі баёў на асноўных участках фронту ў пачатковы перыяд вайны; зараджэнне і развіццё антыфашысцкага падполля і партызанскага руху ў Расонска-Асвейскім краі, акупацыйны рэжым і зверствы гітлераўцаў; арганізацыя і баявая дзейнасць партызанскіх брыгад на поўначы Віцебскай вобласці, стварэнне Расонска-Асвейскай партызанскай зоны; утварэнне Брацкага партызанскага краю, сумесныя баявыя аперацыі партызан; жыццё і побыт насельніцтва і партызан у краі; баявыя дзеянні партызан краю; удзел партызан краю ў «рэйкавай вайне», баявое ўзаемадзеянне партызан з воінамі Чырвонай Арміі; вызваленне паўночна-заходняй часткі Беларусі, удзел ураджэнцаў Расоншчыны ў вызваленчым паходзе Чырвонай Арміі ў краіны Заходняй Еўропы. Асобная зала музея прысвечана вядомаму дзяржаўнаму дзеячу Беларусі П.М. Машэраву.
У музеі дзейнічае пастаянная выстаўка «Гісторыя Расонскага краю». Арганізуюцца выстаўкі ваенна-патрыятычнага і мастацкага кірунку, а таксама выязныя ў в. Роўнае Поле, дзе прадметамі партызанскага побыту афармляюцца зямлянкі байцоў брыгады імя К.К. Ракасоўскага.
Добжань Велькі (гміна)
До́бжань Ве́лькі (Dobrzeń Wielki) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Апольскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Добжані Велькім. Плошча гміны складае 91,42 км². Станам на 2009 год у гміне Добжань Велькі пражывалі 14316 чалавек, шчыльнасць — 157 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 9 населеных пунктаў.
Ліпец
Лі́пец (, Липец) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Махаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1675 годзе як вёска ў складзе Магілёўскай воласці ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Аўжэфт
Аўжэфт — горад у Маўрытаніі, адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Аўжэфт. Насельніцтва — 6 019 чалавек (на 2000 год).
Хіна
Хіна (гавай. Hina, літаральна "дзяўчына") — багіня ў палінезійскай міфалогіі. Таксама вядомая як Сіна, Хіна-Хавае і Хіна-моту-аіну.
У гавайскай міфалогіі Хіна з'яўлялася багіняй Месяца. Згодна паданню, яна стамілася жыць сярод людзей, паляцела на Месяц і стала яго багіняй.
У маарыйскай, самоанскай, таіцянскай міфалогіі імя Хіны звычайна звязана з богам-вугром. Так, таіцяне лічылі, што Хіна першапачаткова была жонкай бога-вугра, але пакінула яго дзеля Маўі. Бог-вугар уварваўся ў хату Маўі, і той падманам забіў яго. З пахаваных кавалкаў вугра выраслі першыя какосавыя пальмы. У маарыйскай міфалогіі Хіна была згвалтаваная бацькам усіх вугроў. Яе муж Тамі забіў рыбіну, рассек на кавалкі, з якіх нарадзіліся марскія і рачныя вугры, а таксама іншыя рыбы.
.im
.im — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Вострава Мэн.
Toppdomän
Лямус (Нястанішкі)
Лямус — будынак, які існаваў у в. Нястанішкі (Смаргонскі раён) у XVIII — першай палове XX ст.
Архітэктура
Драўляная сядзібная гаспадарчая пабудова для хавання харчовых прадуктаў, збожжа, каштоўнай маёмасці, прылад працы, а таксама жыцця ўлетку. Прамавугольны ў плане двухпавярховы будынак накрыты ламаным гонтавым дахам; меў рысы народнага дойлідства і стылю барока. Абодва паверхі афармлялі слупавыя галерэі. Слупы ў верхніх частках мелі ўкосіны (невялікія ў ніжнім і большыя ў верхнім ярусах), якія стваралі выгляд аркаднай кампазіцыі. Цэнтр галоўнага фасада ў другім ярусе вылучала двухпралётная арка з вісячай гіркай.
Мікалай
Мікалай (nikolaos «людзі перамогі») — мужчынскае імя ў сусветнай культуры. Nicholas Вытворныя формы: Міколка, Коля, Калян, Мікола. Жаночая форма: Ніколь.
Шэсце князёў
Шэсце князёў (Fürstenzug) — вялікае насценнае пано ў Дрэздэне (Германія) з выявай працэсіі кіраўнікоў Саксоніі. Пано было першапачаткова намаляванае паміж 1871 і 1876 гадамі з нагоды святкавання 800-й гадавіны кіравання Саксоніяй Ветынскай дынастыі. Для таго, каб абараніць пано ад умоў навакольнага асяроддзя, яно было перанесенае на фарфоравую кафлю агульнай колькасцю ў прыблізна 23000 плітак паміж 1904 і 1907 гадамі. Пано мае даўжыню 102 метры і лічыцца найбуйнейшым мастацкім творам з фарфору ў свеце. На пано выяўленыя партрэты 35 маркграфаў, курфюстаў, герцагаў і каралёў Саксоніі.
«Шэсце князёў» размешчана на вонкавай сцяне каралеўскай стайні (Stallhof) Дрэздэнскага замка-рэзідэнцыі.
Гісторыя
У 1589 годзе вонкавая сцяна новапабудаванай каралеўскай стайні Дрэздэнскага замка-рэзідэнцыі ўжо была ўпрыгожана выявай, зробленай вапнавымі фарбамі.