cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ілья Паўлавіч Кожар
Біяграфія
У 1943—1947 гадах Кожар на пасадзе сакратара Гомельскага абласнога камітэта КП(б)Б, а затым ён працаваў у апараце ЦК КП(б)Б. У 1947—1963 гадах ён дырэктар Рэспубліканскай партыйнай школы пры ЦК КПБ, якая ў 1956 годзе пераназваная ў Мінскую Вышэйшую партыйную школу. Кожар — член ЦК КПБ у 1952-58 гадах і 1960-61 гадах, а з 1961 года — член Рэвізійнай камісіі КПБ. У 1963 годзе ён яе старшыня. Кожар працаваў выкладчыкам гісторыі ў Беларускім дзяржаўным універсітэце. Абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 3-5 і 7-га скліканняў.
Узнагароды
Узнагароджаны 2 ордэнамі Леніна, ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга і медалямі.
Сям’я
У шлюбе з Еўдакіяй Іванаўнай меў траіх дзяцей. Малодшы сын Валерый (1937—2020) стаў архітэктарам.
Мантгомеры
Мантгомеры (Montgomery) — сталіца і другі па колькасці насельніцтва горад штата Алабама, ЗША. Таксама з’яўляецца адміністрацыйным цэнтрам аднайменнай акругі Мантгомеры. Размешчаны на рацэ Алабама.
Заснаваны ў 1817, статус горада з 1819 года. Быў першай сталіцай Канфедэрацыі, тут праходзіў Канвент Канфедэрацыі. 22 лютага 1862 года тут адбылася інаўгурацыя Джэферсана Дэвіса. Алабамскі дзяржаўны ўніверсітэт, Обернскі ўніверсітэт у Мантгомеры.
NGC 419
NGC 419 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC33) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
МФК Белаўтасэрвіс
«Белаўтасэрвіс» — былы міні-футбольны клуб з Віцебска. Каманда была створана ў 1999 годзе. У сезонах 1999—2003 гадах каманда выступала пад назвай «Белаўтасэрвіс» (Наваполацк), з сезона 2003/2004 — «Белаўтасэрвіс» (Віцебск).
Дасягненні клуба
Чэмпіянат Беларусі па міні-футболе
Кубак Беларусі па міні-футболе
Баі ў Эль-Генейне (2023)
Баі ў Эль-Генейне — эпізод канфлікту паміж прыхільнікамі суданскіх генералаў Абдэля аль-Бурхана і Махамеда Дагала, звязаны з барацьбой за горад, адміністрацыйны цэнтр правінцыі.
Напярэдадні
Напярэдадні пачатку канфлікту ў рэгіёне абвастрыліся міжэтнічныя супярэчнасці.
Ход падзей
Баі пачаліся 15 красавіка, у той жа дзень, што і ў сталічным Хартуме і іншых частках краіны. Праз некалькі гадзін пасля першых сутыкненняў войскі САП паведамлі пра паспяховы захоп горада. У далейшым ён стаў плацдармам прыхільнікаў Дагала для ўсталявання кантролю над іншымі гарадамі Заходняга Дарфура. Так, дзякуючы перамозе ў Эль-Генейне, паўстанцам атрымалася ўзяць Кабкабію і Залінгей.
16 —17 красавіка вулічныя сутычкі працягваліся. Бальніца Эль-Генейна была зачынена з-за баявых дзеянняў. У горадзе разрабаваны прадстаўніцтвы ААН, падпалены рынкі, дамы і офісы гуманітарных арганізацый. 23 красавіка прыхільнікі генерала Бурхана паспрабавалі адбіць частку Генейны, але былі адціснуты да штаба арміі.
Акрамя таго, да сутыкненняў далучаюцца плямёны арабаў, якія падтрымалі САП, і масалітаў, што сталі на бок УСС.
24 —25 красавіка баі нечакана аднавіліся, спачатку ахапіўшы раён Аль-Джамарык. Падчас падзей была разрабавана бальніца, якая падтрымлівалася арганізацыяй «Урачы без межаў». У раёне Аль-Джэбель арабскія апалчэнцы напалі на армейскі штаб і сагналі каля адзінаццаці бронеаўтамабіляў. Яны таксама атакавалі муніцыпальныя і дзяржаўныя арганізацыі, уключаючы гарадское ўпраўленне паліцыі, рынак і банк.
27-га чысла САП пачалі масіраваную атаку на пазіцыі масалітаў і УСС. Каля 6 раніцы ў раёне Аль-Меджліс успыхнулі жорсткія баі.
2 мая Сілы аператыўнай падтрымкі ў другі раз аднавілі кантроль над горадам, а таксама вярнулі частку зямель, якія яны раней страцілі. На той момант у выніку вулічных баёў загінулі 200 чалавек.
12 мая баі ўспыхнулі зноў. 17 мая мірныя жыхары паведамілі аб баях у раёнах Эль-Бухейра, Эль-Савра, Эль-Тадамон, Эль-Маджліс і Эль-Мадарыс.
24 мая да барацьбы за горад далучыўся «Рух за справядлівасць і роўнасць». У той дзень калона апалчэнцаў групоўкі ў суправаджэнні ўрадавай арміі трапіла ў засаду паўстанцаў на шляху да Эль-Генейны. Чатыры байцы былі забіты, 17 паранены, 3 трапілі ў палон. 7 чэрвеня апалчэнцы зноў атакавалі горад. 11-га паведамлялася аб новых выпадках нападаў арабскіх апалчэнцаў.
22 чэрвеня горад цалкам перайшоў пад кантроль войск Дагала.
Ахвяры
Сутыкненні вымусілі тысячы жыхароў горада бегчы ў суседні Чад. Акрамя таго, станам на 28 красавіка пацверджана гібель 96 мірных грамадзян. ААН заявіла, што страты сярод цывільных асоб і камбатантаў могуць вылічацца сотнямі ці нават больш.
Да 1 мая колькасць загінулых у Эль-Генейне ўзрасла да больш чым 180—191 чалавек.
ААН паведаміла, што да 10-га чысла ў баях загінула больш за 450 чалавек, а ад 7 500 да 12 000 знайшлі прытулак на ваеннай базе УСС.
12 мая ахвярамі сутыкненняў сталі 77 чалавек забітымі. На наступны дзень колькасць загінулых дасягнула 100 чалавек, уключаючы імама гарадской мячэці. Агулам за 12—13 мая паведамлялася пра гібель яшчэ 280 асоб. На 17 мая Суданская арганізацыя жанчын паведаміла, што ў агульнай складанасці ў горадзе загінулі 2000 чалавек.
На 26 мая паведамлялася пра 510 загінулых.
Як стала вядома 6 чэрвеня, падчас баёў у Генейне паўстанцы нанеслі буйнамаштабныя разбурэнні гораду, у выніку чаго загінула не менш за 500 чалавек (па даных Médecins Sans Frontières).
Да 24 чэрвеня агульная колькасць ахвяр сярод мірных жыхароў склала 5000 загінулымі.
Дэбрэ-Маркас
Дэбрэ-Маркас (ደብረ ማርቆስ) — горад у Эфіопіі, у рэгіёне Амхара. Атрымаў назву ў гонар галоўнага праваслаўнага храма, пабудаванага тут у 1869 годзе. Да 1995 года быў адміністрацыйным цэнтрам правінцыі Годжам. Размешчаны на поўначы цэнтральнай часткі краіны, на вышыні 2446 м над узроўнем мора. Харчовая і тэкстыльная прамысловасць, вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.
Эдуард Іванавіч Старавойтаў
Эдуард Іванавіч Стараво́йтаў (нар., г. п. Юрацішкі, Іўеўскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне механікі дэфармуемага цвёрдага цела. Доктар фізіка-матэматычных навук (1990), прафесар (1991).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя М. В. Ламаносава (спецыяльнасць «Механіка», 1971; аспірантура, 1979). Працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце транспарту (з 1980, факультэт прамысловага і грамадзянскага будаўніцтва, кафедра «Будаўнічая механіка», з 1987 — загадчык кафедры «Будаўнічая механіка, геатэхніка і будаўнічыя канструкцыі»).
Навуковая дзейнасць
Навуковыя інтарэсы: механіка дэфармуемага цвёрдага цела; танкасценныя неаднародныя элементы канструкцый, разлік слаістых элементаў інжынерных канструкцый, што працуюць складаных уздзеянняў. Аўтар навучальных дапаможнікаў для вышэйшых навучальных устаноў.
Рэйсдорф
Рэйсдорф (люксемб. Reisduerf, фр. Reisdorf) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Дзікірх. Камуна Рэйсдорф з'яўляецца часткай кантона Дзікірх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Дзяніс Уладзіміравіч Скепскі
Дзяніс Скепскі (нар., ) — украінскі футбаліст, паўабаронца ўкраінскага клуба «Ніва» з Бузавай.
Клубная кар’ера
Пачаў кар’еру ва Украіне, гуляючы за розныя каманды кіеўскага «Дынама». Пасля перабраўся ў маскоўскае «Дынама». Не здолеўшы утрымацца ў складзе, вярнуўся на радзіму.
У сакавіку 2012 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну», але ўжо ў жніўні таго ж года пакінуў бабруйскі клуб і вярнуўся ва Украіну, падпісаўшы кантракт з клубам «Палтава». У студзені 2013 года перайшоў у маскоўскае «Тарпеда», пазней гуляў за «Сахалін». З 2015 года зноў пачаў выступаць ва ўкраінскіх клубах.
20 верасня 2018 года перайшоў у «Палессе» (Жытомір), падпісаўшы кантракт на адзін год. У лютым 2019 года перабраўся ў грузінскі клуб «Шэвардэні-1906», дзе гуляў да канца 2019 года.
З лета 2020 года выступаў ва Украіне на аматарскім узроўні. У 2022 годзе разам з «Нівой» з Бузавай пачаў гуляў у Другой лізе.
Міжнародная кар’ера
Гуляў за моладзевыя зборныя Украіны.
Франсішку да Кошта Гоміш
Франсішку да Кошта Гоміш (Francisco da Costa Gomes, МФА: ;, Шавіш, Партугалія — 31 ліпеня 2001, Лісабон, Партугалія) — партугальскі палітычны і ваенны дзеяч, Прэзідэнт Партугальскай рэспублікі ў 1974—1976 гадах, Старшыня Рэвалюцыйнага савета Партугаліі і начальнік Генеральнага штаба партугальскай арміі ў перыяд пераходу да канстытуцыйнага праўлення пасля Рэвалюцыі гваздзікоў 1974 года, маршал Партугаліі (1981).
Выхадзец са сціплай сям’і, ён пачаў ваенную кар’еру ў кавалерыі, адначасова скончыў матэматычны факультэт Універсітэта Порту, служыў у партугальскіх калоніях, быў адным з вядучых удзельнікаў працэсу інтэграцыі Партугаліі ў НАТА. Падзенне ваеннага міністра Жуліу Батэлью Моніша ў 1961 годзе прывяло да зрушэння Кошты Гоміша з высокага паста ў ваенным міністэрстве. На працягу 1960-х гадоў ён кіраваў антыпартызанскімі аперацыямі партугальскіх войскаў па чарзе ў Мазамбіку і Анголе, а ў 1972 годзе ўзначаліў Генеральны штаб арміі.
Пасля Рэвалюцыі гваздзікоў генерал Кошта Гоміш, незадоўга да гэтага зноў трапляе ў няміласць, стаў членам Савета нацыянальнага выратавання і намеснікам яго старшыні — прэзідэнта Рэспублікі генерала Антоніа ды Спінолы, а ўжо пасля вераснёўскага крызісу 1974 сам быў прызначаны прэзідэнтам Партугаліі. Яму ўдавалася лавіраваць паміж супрацьстаялымі палітычнымі і вайсковымі групоўкамі і ў самы напружаны перыяд рэвалюцыйнага працэсу захоўваць агульны курс на аднаўленне ў краіне канстытуцыйнага праўлення.
Перадаўшы ўладу абранаму прэзідэнту, Францішак да Кошта Гоміш адышоў ад актыўнай палітыкі, але працягнуў грамадскую дзейнасць, стаўшы адным з лідараў руху за мір. У 1981 годзе ён стаў апошнім, хто ў партугальскай арміі атрымаў званне маршала. Калі ў 2001 годзе Кошта Гоміш сканаў, вядучыя палітыкі Партугаліі адзначалі, што ён стаў ключавой фігурай у працэсе пераходу краіны ад дыктатуры да дэмакратыі.
Вясея
Вясе́я (, Весея) — аграгарадок у Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Вясея знаходзіцца за 10 км на паўночны ўсход ад Слуцка, за 111 км ад Мінска, на рацэ Вясейцы. Аграгарадок знаходзіцца на аўтадарозе паміж гарадамі Слуцк і Старыя Дарогі.
Паходжанне назвы
Ёсць некалькі версій. Паводле адной, назва паходзіць ад ракі Вясейкі (Вясеі). Паводле тапанімічнага слоўніка, ад слова wesi — «паселішча» (параўн. весь, вёска).
Электронны газ
Электронны газ — тэарэтычная мадэль, яхая апісвае паводзіны праводнасці электронаў у электронных правадніках.
Вясея
Гісторыя
Размяшчаецца абапал старой маскоўска-варшаўскай дарогі.
Электронны газ
Як і свабодныя электроны, часціцы электроннага газу падпарадкоўваюцца статыстыцы Фермі—Дзірака, рассейваюцца на фанонах, адны на адных, а таксама на любых парушэннях крышталічнай рашоткі.
Вясея
Гісторыя
Мясцовасць знаходзілася ў зоне рассялення дрыгавічоў у VII—VIII ст. Каля X ст. паселішча дрыгавічоў з'явілася ў цяперашнім урочышчы Махорты паблізу Вясеі. Да сярэдзіны XII ст. мясцовасць уваходзіла ў склад Тураўскага княства. У 1149 годзе мясцовасць напэўна ў складзе Слуцкага княства трапіла да чарнігаўскага князя Святаслава Ольгавіча і прынамсі да сярэдзіны XIII ст. была ў складзе Чарнігаўскага княства. З XIII—XIV ст. мясцовасць у складзе ВКЛ.
Вясея да XVIII ст. не згадваецца, напэўна, калі вёска і існавала, то была нязначным паселішчам і раздзяляла гістарычны лёс Слуцкага княства, якое з 1395 года належала князям Алелькавічам, а пазней іх спадкаемцам Радзівілам.
Вясея згадваецца ў час Паўночнай вайны (1700—1721). У 1793 годзе пераходзіць спадчынніку Радзівілаў князю Вітгенштэйну. Падчас вайны 1812 года паміж вёскамі Вясея і Краснае Сяло адбыўся жорсткі бой паміж расійскімі і французскімі войскамі.
З 1846 года вясейскімі землямі валодалі памешчыкі Кандратовіч і Пясляк, Кандратовічу належала заходняя, а Песляку — усходняя частка Вясеі. Паводле плана Вясеі ад 1864 года, які захаваўся ў жыхара Вясеі Прохара Чэчата, у вёсцы 34 гаспадаркі, у т.л. 23 належалі Кандратовічу, 11 — Песляку, таксама ім належала 919 дзесяцін зямлі непрыдатнай пад ворыва (балоты, тарфянікі). У кожнага з уладальнікаў у Вясеі было па дзве карчмы. Пасля смерці Песляка ўладальнікам яго часткі стаў Бараноўскі.
Да цяперашняга часу захаваліся звесткі пра вясейскага скрыпача Самсона Фурсевіча і казачніка Юрыя Зайца.
На пачатку ХХ ст. вёска ў складзе Слуцкай воласці, у ёй 83 двары, 645 жыхароў. Да 1917 года ў Вясеі былі кузня, ветраны млын, капліца, хлебны магазін, шавецкая і кравецкая майстэрня, школа.
У 1920 годзе Вясея была занята польскімі войскамі, побач з вёскай палякі ўзялі ў палон 14 партызан, якія былі расстраляны. Жыхар Вясеі Якаў Бандарэвіч таксама быў арыштаваны, але ўрэшце адпушчаны. Пасля адступлення палякаў на захад у 1920 годзе, за імі з'ехала і сям'я памешчыка Кандратовіча.
У 1929 годзе ў Вясеі пачала стварацца сельскагаспадарчая камуна «КІМ». У 1931 годзе ў вёсцы быў створаны калгас «Чырвоная Вясея». Першымі калгаснікамі былі Якаў Бандарэвіч (старшыня), Канстанцін Сініца, Прохар Чэчат, Пятро Бандарэвіч, Антон Карцель, Афанасій Губчык. Калгас абслугоўвала Слуцкая МТС, якой кіраваў Бангайціс. Калгас з 1931 года называўся «Чырвоная Вясея». У 1944 годзе быў перайменаваны ў калгас імя Арджанікідзэ.
На 01.01.1998 года — 486 двароў, 1500 жыхароў, ААТ «Слуцктэхсервіс», сярэдняя і дзіцячая музычная школы, дзіцячы сад, Дом культуры, бібліятэка, урачэбная амбулаторыя, аддзяленне паштовай сувязі, тры крамы, сталовая.
У 2003 годзе калгас пераўтвораны ў сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў «Вясейскі Пакроў». З 2011 года Вясея стала аграгарадком.
Школа ў Вясеі
Школа ў Вясеі была 2-класнай, дакладны час яе з'яўлення невядомы і акрэсліваецца як «задоўга да рэвалюцыі 1917 года». Уласнага памяшкання школа не мела, спачатку яна перамяшчалася з хаты ў хату, потым пад яе было нанята сталае памяшканне. Дзейнічала школа на сродкі прыхаджан мясцовай царквы. Першай настаўніцай была дачка протаіерэя Шамяцілы. Увага надавалася вывучэнню «Закона Божага», малітваў і царкоўных песень, пісьму, чытанню і арыфметыцы. Навучанне вялося на рускай мове, як звычайна тады. Першым скончыў гэтую адзіную на Слуцкую воласць 2-класную школу Прохар Яфімавіч Чэчат.
У 1920 годзе ў былым маёнтку Кандратовіча пачалі дзейнічаць пачатковая школа і бібліятэка пры ёй. У 1932 годзе пачатковая школа стала сямігодкай. А ў 1938—1939 гадах сямігодка стала дзесяцігодкай. У школьным музеі захаваліся пахвальныя граматы ад 1937 і 1938 гадоў, таксама знаходзіцца дакумент, які афіцыйна сведчыць, што школа дзейнічае з 1922—1923 навучальнага года.
У 1966 годзе, на месцы параднага двара сядзібы Кандратовічаў, пабудаваны сучасны будынак школы, захавалася ўязная ліпавая алея.
Мікратапонімы Вясеі
Урочышча Махорты — самае вялікае ўрочышча паблізу вёскі.
Урочышча акружае вёску Слабада, цягнецца паўз рэчку ў бок вёскі Малая Падзер і праходзіць ад Слабады да шашы Слуцк-Масква. Паводле старажылаў, назва Махорты пайшла ад прозвішча яе першага пасяленца Махора. Паводле іх успамінаў, хата яго стаяла там, дзе цяпер знаходзіцца помнік ахвярам фашызму. У пачатку XX ст. на гэтым месцы была пабудавана сядзіба, абсаджаная вялікім пладовым садам.
У 1929 годзе ў Махортах быў арганізаваны саўгас, які так і называўся — «Махорты». Паводле ўспамінаў, туды сілком звозілі хлявы вяскоўцаў і зганялі ўсю жывёлу. А яшчэ Махорты вядомыя тым, што былі тут укапаны чаны, памерам з дом, дзе квасілі капусту і прадавалі ўзімку. У 1931 годзе «Махорты» ўвайшлі ў склад калгаса «Чырвоная Вясея».
Яраслаў Інгваравіч
Яраслаў Інгваравіч († 1240) — князь луцкі, сын князя Інгвара Яраславіча. Княжыў таксама ў Перамылі (каля 1220? — 1223, 1228 гг. — ?) і Шумску (1223 — 1227). Пасля смерці Івана Мсціславіча заняў Луцк. Яраслаў быў выгнаны з Луцка князем Данілам Галіцкім, які прызначыў яму Перамяльскі і Меджыбіжскі пасады.
Вясея
Мікратапонімы Вясеі
У 1942 годзе ва ўрочышчы адбыўся расстрэл яўрэяў са слуцкага гета. Уратавацца ўдавалася мала каму, адзін яўрэй забег у хлеў Таццяны Філіпені, але напалоханая гаспадыня паведаміла пра яго паліцаям.
Стары сад у Махортах даваў «Чырвонай Вясеі» неблагі прыбытак. У 1954 годзе паблізу пасяліўся цыганскі табар, пазней старшыня калгаса прагнаў цыган, быццам за пашкоджанне сада.
Урочышча Хрыста
Міхаіл Міхайлавіч Прозараў
Міхаіл Міхайлавіч Прозараў (, Вюрцбург, Германія — ) — рускі архітэктар, аўтар шматлікіх будынкаў у Літве, і ў прыватнасці, у Вільні, член.
Дзяцінства і адукацыя
Нарадзіўся ў 1860 годзе.
Вясея
Мікратапонімы Вясеі
Урочышча знаходзіцца за балотцам, пасярэдзіне шляху з райаграпрамтэхнікі да вёскі Камора. Гэта ўзвышша каля балотца. Паводле падання, гэта было самае высокае месца ваколіц Вясеі, вернікі ў святы ішлі сюды каб памаліцца Хрысту.
Замох
Знаходзіцца адразу за ўрочышчам Хрыста. Цяпер тут праходзіць дарога да вёскі Буслаўка. Назва тлумачыцца тым, што ў гэтым месцы было вялікае балота, дзе людзі дралі сабе мох для будаўніцтва хат. А лес, які акружаў балота, называўся Вялікі лес.
Міхаіл Міхайлавіч Прозараў
Прафесійная дзейнасць
Пасля заканчэння вучобы атрымаў пасаду малодшага інжынера віленскага губернскага праўлення, а праз два гады прызначаны там жа малодшым інжынерам. Акрамя гэтага з 1890 года складаўся галоўным архітэктарам праваслаўнай епархіі ў Літве.
Вясея
Мікратапонімы Вясеі
Муцьвіца
Міхаіл Міхайлавіч Прозараў
Прафесійная дзейнасць
Міхаіл Прозараў ажыццяўляў нагляд за будаўніцтвам Палаца правасуддзя ў Вільні, на Георгіеўскім праспекце (пр. Гядзіміна 40; 1899), пабудаванага па праекце архітэктара. Пасля ён набыў вядомасць, праектуючы грамадскія будынкі, якія адначасова адлюстроўвалі дух мадэрнізму і манументальнага класіцызму.
Вясея
Мікратапонімы Вясеі
Знаходзіцца непадалёку ад таго месца, дзе працякала рэчка Муцьвіца (непадалёку ад бярозак). Назва ўрочышча пайшла ад таго, што тут была крыніца з мутнаватай вадой.
Прыдаткі — дарога, якая ішла ад сучаснага маладога саду ў вёску Прошчыцы, называлася быццам ад прыдатнасці да язды і хадзьбы.
Міхаіл Міхайлавіч Прозараў
Прафесійная дзейнасць
З 15 кастрычніка 1901 года выконваў пасаду віленскага губернскага інжынера. Праз два гады зацверджаны на гэтай пасадзе.
Вясея
Мікратапонімы Вясеі
Шырокае поле
Міхаіл Міхайлавіч Прозараў
Грамадская дзейнасць
Прозараў прымаў актыўны ўдзел у жыцці рускага грамадства ў Вільні, а ў 1901—1914 гадах займаў пасаду старэйшыны мясцовага гарсавета. Таксама ён быў актыўным членам Віленскага прамыслова-купецкага Грамадскага сходу, вядомага таксама пад назвай Купецкага клуба, які аб’ядноўваў у сваіх шэрагах найбольш дзейных прадпрымальнікаў.
У Вільні
М. Прозараў з’яўляецца аўтарам больш за 50 будынкаў у Вільні, сярод іх:
Вясея
Мікратапонімы Вясеі
Сёння Шырокае поле знаходзіцца паміж механізаваным дваром і рэчкай. Самае глыбокае месца на ім — Рыгорава яма. Яна знаходзілася за 150—170 м ад ракі. Назва пайшла ад імя Рыгора, які штогод касіў тут траву.
Мелкае
Так называецца месца адразу за мостам. Паходзіць назва ад таго, што калі не было моста, то людзі ў гэтым месцы пераходзілі рэчку ўброд.
Праходцы
Знаходзіцца за Вялікім полем і цягнецца да канавы, якая бярэ пачатак ад вёскі Ізбудзішча. Праходцы — ад слова «хадцы», «хадзіць». У Праходцах была дарога, якая цягнулася ад прыдаткаў да Ізбудзішчаў, праходзіла па Вялікім полі.
Урочышча Дворнае
Цягнецца ад урочышча Махорты па шашы да прыпынку, дзе паварот на Бярозаўку. Ва ўрочышчы знаходзіўся вялікі сад з пастаялым дваром, ад якога пайшла назва. Пастаяльцы жылі ў вялікім доме (на месцы дарожнага доміка каля выезду з Жураўкі). Там жа, у садзе, была вялікая стайня, дзе падарожны мог памяняць каня.
Гай
Знаходзіцца па левы бок ад дарогі, якая вядзе на Бярозаўку. Назва паходзіць ад дубовага гаю, які ў 1942 годзе быў высечаны немцамі, для вывазу драўніны ў Германію. Другая назва Гая — Панскі Лес.
Урочышча Падліп'е
Урочышча Падліп'е — вялікі ўчастак поля, які займаў тэрыторыю сучаснай вуліцы Крылова. Назва пайшла ад таго, што гэты ўчастак быў засаджаны ліпамі, амаль усе царкоўныя святы летам адзначаліся ў гэтым урочышчы.
Урочышча Верамееў імшок
Знаходзіцца на месцы сучаснай падстанцыі. Назва пайшла ад Верамея, чыя хата стаяла каля мохавага балотца. Верамей продак цяперашніх Верамейчыкаў, які жывуць у Вясеі.
Урочышча Асова
Знаходзіцца на тэрыторыі сучаснай дарогі на Бярозаўку. Назва паходзіць быццам ад восаў ці асін, або асін з восамі, якія былі тут у незвычайнай вялікай колькасці.
Вялікае поле — другое па велічыні ўрочышча пасля Махортаў.
Знаходзіцца на тэрыторыі сучаснай райаграпрамтэхнікі. У часы калгаса «Чырвоная Вясея» там заўсёды былі добрыя ўраджаі морквы і турнэпсу. Вялікае быццам значыць вялікае ва ўсім: і ва ўраджаі, і па плошчы.
Каменны масток — масток праз канаву за тэрыторыяй райаграпрамтэхнікі, пабудаваны быццам у часы Кацярыны II з часанага каменю-шасцігранніка.
Падскарбі надворны літоўскі
Пасля стварэння сталовых маёнткаў, або эканомій (1588) быў іх фінансавым і эканамічным кіраўніком.
У адрозненне ад вялікага падскарбія не меў месца ў Сенаце Рэчы Паспалітай, уведзены туды толькі ў 1775 годзе.
IC 166
IC 166 — галактыка тыпу III1r (іррегулярна галактыка) у сузор’і Касіяпея.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чарты (Пастаўскі раён)
Чарты́ (, Черты) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
Манфрэд фон Рыхтгофен
Ма́нфрэд А́льбрэхт фон Рыхтго́фен (Manfred Albrecht Freiherr von Richthofen;, — ) — нямецкі лётчык, найлепшы ас Першай сусветнай вайны, які збіў 80 самалётаў. З-за колеру яго самалёту атрымаў мянушку «Чырвоны Барон».
Дасюль лічыцца адным з найлепшых асаў.
Дзяцінства
Нарадзіўся ў Борку (Kleinburg), сучасная частка Уроцлава, у прускай арыстакратычнай сям'і сярэдняга дастатку, якая насіла тытул барона (Freiherr). Быў другім з чатырох дзяцей у сям'і. Бацька — Альбрэхт фон Рыхтгофен, маці — Кунігунда з роду фон Шыкфус унд Нойдорф. У 9 гадоў пераехаў з бацькамі да Свідніцы. Навучаўся ў ваеннай школе, а пасля з 1911 года распачаў ваенную кар'еру. Служыў у кавалерыі ў 1 палку ўланаў імператара Аляксандра III (Ulanen-Regiment Kaiser Alexander III. von Russland).
Удзел у I Сусветнай вайне
Да выбуху I сусветнай вайны, служыў у прыгранічным гарнізоне Востраў афіцэрам кавалерыі. На пачатку вайны ўдзельнічаў у баях на Усходнім фронце (на землях сучаснай Польшчы), пасля на Заходнім. На той час вайна набыла пазіцыйны характар, што знудзіла Манфрэда. Таму ў маі 1915 года папрасіў пераводу ў авіяцыю.
З чэрвеня 1915 Манфрэд служыў у лётнай эскадрыллі Feldflieger Abteilung 69 на ўсходнім фронце. Пад час наступу Макензена на Перамышль і Львоў служыў лётчыкам разведкі. Бамбардзірам са жніўня 1915 на Заходнім фронце ў бомбавым палку ў Бельгіі.
У верасні 1915, служачы стральцом-бамбардзірам падстрэліў свой першы самалёт — Farman бамбардзіроўшчык, але тая перамога не была афіцыйна пацверджана, бо самалёт упаў не на нямецкім баку.
Не хочучы быць проста назіральнікам Манфрэд скончыў курсы пілятажу, але вярнуўся ў полк бамбардзіроўшчыкаў Kampfgeschwader 2 пад Вердэн. 26 красавіка 1916 збіў першы самалёт з дапамогай кулямёту самадзельна замацаванага каля сябе на крыле, але таксама не быў той залічаны, бо ўпаў за лініяй праціўніка. У чэрвені 1916 яго частка была накіравана на Усходні фронт, дзе актыўна ўдзельнічала ў бомбавых налётах.
Пасля выпадковай сустрэчы са знакамітым асам-знішчальнікам Освальдам Бёльке, які ствараў элітарную эскадру знішчальнікаў Jagdstaffel 2 Jasta 2, Манфрэд атрымаў прапанову далучыцца да іх. 1 верасня 1916 ён далучыўся да Jasta 2, стаўшыся лётчыкам-знішчальнікам.
Першую прызнаную паветраную перамогу атрымаў над Камбрэ ва Францыі 17 верасня 1916, збіўшы двухмясцовы самалёт Royal Aircraft Factory F.E.2. Пасля ён замовіў у сябра-ювеліра сярэбраны кубак з выгравіравай датай бою і тыпам збітага самалёту (потым кожны збіты самалёт адзначаўся новым кубкам).
Ужо 5 кастрычніка меў на рахунку 5 збітых самалётаў, што дазваляла яму звацца «асам». У гэты час 28 кастрычніка загінуў нямецкі ас Бёльке, які быў прыкладам і настаўнікам Рыхтгофена.
Манфрэд прытрымліваўся тактыкі, якой вучыў яго Бёльке, і пад час бою ўсе навакольныя акалічнасці спрабаваў прыстасаваць на сваю карысць і на карысць усяго падраздзялення. Аднак сярод многіх тагачасных лётчыкаў ён не лічыўся добрым пілотам, г. зн. не любіў рызыкаваць і вырабляць складаныя штукі ў паветры. Яго брат Лотар фон Рыхтгофен быў лепшы ў паветранай акрабатыцы.
Пасля 16 паветраных перамогаў Манфрэд стаў найлепшым сярод жывых нямецкіх асаў. У студзені 1917 быў адзначаны найвышэйшай прускай узнагародай Pour le Mérite.
Тады ж Манфрыд быў прызначаны камандзірам эскадры знішчальнікаў Jasta 11, якая дзякуючы яму пад канец вайны складалася з найлепшых нямецкіх лётчыкаў. Пілёты жылі ў намётах каля самалётаў, каб мець магчымасць хутка ўзняцца ў паветра, за што эскадрыллю празвалі "Паветраны цырк" ці "Цырк Рыхтгофену". Дзеля спрарошчання ўзаемадзеянняў пад час паветранага бою самалёты Jasta 11 мелі чырвонае адзначэнне. А самалёт на якім лётаў сам Манфрэд фон Рыхтгофен быў цалкам пафарбаваныя ў чырвонае (Чырвоны колер быў аднакаю і палка кавалерыі дзе некалі служыў Манфрэд, магчыма з-за гэтага ён і быў абраны). Адсюль пайшла дадзеная яму англічанінамі мянушка — 'Чырвоны Барон' (Red Baron). Немцы ж называлі яго: Der Rote Kampfflieger (Чырвоны баявы лётчык). Таксама Манфрэд назваў і свае ўспаміны, што пісаў у 1917 годзе.
Першую перамогу ў Jasta 11, разам з першай перамогай эскадры фон Рыхтгофен атрымаў 23 студзеня 1917 года. Пад новым камандаваннем, Jasta 11 пачала атрымліваць шматлікія перамогі, за што англічане нават пачалі ўжываць выраз «крывавы красавік» 1917 года. У той месяц адзін фон Рыхтгофен збіў 20 самалётаў Антанты, павялічыўшы колькасць сваіх перамогаў да 52.
Да эскадры далучыўся брат Манфрэда — Лотар фон Рыхтгофен, які таксама хутка стаў паветраным асам. Сярэдні час жыцця англійскага лётчыка зменшыўся з 295 да 92 гадзін. Брытанцы абяцалі пілоту, які знішчыць Манфрэда крыж Вікторыі (Victoria Cross), уласны самалёт і грашовую прэмію на 5000 фунтаў стэрлінгаў.
У чэрвені 1917 Манфрэд быў прызначаны камандзірам новастворанага палка знішчальнікаў Jagdgeschwader I, у склад якога ўвайшлі эскадры Jasta 4, Jasta 6, Jasta 10 i Jasta 11. Пад час баёў з RFCF.E.2b, 6 ліпеня 1917 Манфрэд фон Рыхтгофен быў паранены ў галаву, але здолеў аварыйна пасадзіць самалёт. Праз некалькі тыдняў ён вярнуўся на службу не дбаючы на забарону дактароў. Аднак у яго часта балела галава і нудзіла на ваніты. Змяніўся і характар Манфрэда — ён пачаў упарта дабівацца нейкай адной мэты забываючыся на іншыя. У верасні 1917 ён першы атрымаў новы Fokker DR.1) на якім здабыў сваю 60 перамогу 1 верасня 1917 года. Аднак пасля большасць верасня і кастрычнік Манфрэд правёў у шпіталі залечваючы рану, якую атрымаў у ліпені. Па вяртанні ў частку доўга не ўдзельнічаў у баявых вылетах. Нямецкае камандаванне баялася, што легендарны ас будзе збіты, што прывядзе да падзення агульнага нямецкага духу. Па чутках, яму прапанавалі сысці з вайсковай службы на пакой, але Манфрэд адмовіўся, жадаючы выканаць свой абавязак перад Радзімай.
Толькі ў сакавіку і красавіку 1918 збіў яшчэ 16 самалётаў.
Гібель
21 красавіка 1918 фон Рыхтгофен стартаваў на сваім трохкрылым самалёце Fokker Dr.I і дзевяццю іншымі пілотамі. У той дзень іх група навязала бой самалётам Sopwith Camels 209 над узвышшамі Монланкур недалёка ад Сомы. Англічанінамі камандаваў канадзец Артур «Рой» Браўн. Манфрэд фон Рыхтгофен пад час пагоні за Sopwith Camel, які пілятаваў недасведчаны канадзец Уільфрыд «Воп» Мэй, трапіў пад абстрэл самалёта Артура Браўна, які прыйшоў на дапамогу.
Адначасова аўстралійскае войска, якое займала ў тым раёне наземныя пазіцыі, распачало абстрэл з кулямётаў нямецкага самалёта. Манфрэд пачаў было разварочваць самалёт на Браўна, але быў паранены з зямлі куляй 303-га калібру, якая трапіла ў грудзі знізу і ззаду. Куля пашкодзіла з правага боку кішачнік, лёгкае, сэрца і затрымалася ў куртцы. Ён здолеў пасадзіць самалёт не пашкодзіўшы. Маецца інфармацыя, што Манфрыд памёр праз некалькі секунд пасля таго, як да яго падбеглі аўстралійскія салдаты, і што вымавіў яшчэ слова «капут». Аднак эксперты лічаць, што лётчык не здолеў бы гэтак доўга пражыць.
Манфрэд фон Рыхтгофен быў пахаваны Антантай з ваенным ушанаваннем на могілках вёскі Бертангль недалёка ад Ам’ена 22 красавіка 1918 года.
Самалёт фон Рыхтгофена знаходзіцца ў экспазіцыі Імперскага ваеннага музея ў Лондане.
Пасля смерці палком камандаваў Вільгельм Райнгард, які загінуў 3 ліпеня 1918, а пасля Герман Герынг.
Мукор зімуючы
Мукор зімуючы (Mucor hiemalis) — від  зігаміцэтавых грыбоў сямейства мукаравых. Раслінны патаген.
Марфалогія і структура клетак
''М. hiemalis'' расце пашыранымі калоніямі шэрага колеру.
Фізіялогія
''М. hiemalis'' нітрат станоўчы і патрабуе тыямін для росту.
(174567) Варда
174567 Варда (174567 Varda; 2003 MW12) — транснептунавы аб’ект з абсалютнай зорнай велічынёй 3,8m. На дадзены момант аб’ект мае статус кандыдата ў карлікавыя планеты. Адкрыты 21 чэрвеня 2003 года Джэфры Ларсенам у межах праекту «Spacewatch». Пасля выяўлення 2003 MW12 быў 68 разоў, пачынаючы з 1980 года.
16 студзеня 2014 года аб’екту прысвоена імя Варда — у гонар адной з уладарак у легендарыуме Дж. Р. Р. Толкіна.
Аб’ект знаходзіцца на адлегласці 47,8 а.а. (≈7,17 млрд км) ад Сонца. Бліжэйшае праходжанне перыгелія адбудзецца прыкладна ў лістападзе 2096 года. Па дадзеных, дыяметр аб’екта складае 684 км пры альбеда 13%. Варда 10 верасня 2018 года дазволіла ацаніць экватарыяльны радыус у 373±8 км, а геаметрычнае альбеда — у 0,097±0,004 пры візуальнай абсалютнай велічыні HV=3,81±0,01m. У залежнасці ад сплюшчанасці Варды, яе сярэдняя шчыльнасць (ρ) ацэньваецца ў 1,52±0,05 і 1,25±0,04 г/см³.
Шыганы
Шыганы́ (, Шиганы) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Бісмарк (Паўночная Дакота)
Бісмарк (Bismarck) — горад у ЗША, сталіца штата Паўночная Дакота і адміністрацыйны цэнтр акругі Бурлі (анг. Burleigh County).
Гісторыя
Горад, названы ў гонар Ота фон Бісмарка (з 1873 года), быў утвораны ў 1872 годзе на рацэ Місуры на плато Місуры на Вялікіх прэрыях. У 1883 годзе стаў сталіцай тэрыторыі Паўночная Дакота, а з 1889 года — аднайменнага штата.
Чорна-бела-чырвоны сцяг Германіі
Чорна-бела-чырвоны сцяг (Schwarz-Weiß-Rot Flagge) — афіцыйны сцяг Паўночнагерманскага саюза з 1867 года і Германскай дзяржавы з 1871 па 1919 і з 1933 па 1935 год.
Апісанне
Сцяг уяўляў з сябе гарызантальны трыкалор наступных колераў: чорны — наверсе, белы — у сярэдзіне і чырвоны — унізе. Палосы былі роўнавялікімі і сімвалізавалі нямецкае адзінства: чорны і белы колеру былі колерамі прускага сцяга, а чырвоны прысутнічаў на сцягах шматлікіх нямецкіх дзяржаў.
Гісторыя
Гэты сцяг першапачаткова выкарыстоўваўся як сцяг Паўночнагерманскага саюза, у які ўваходзілі нямецкія дзяржавы, якія знаходзіліся да поўначы ад ракі Маас. Прусія была галоўнай дзяржавай саюза. Пасля перамогі Прусіі і яе саюзнікаў над Францыяй у 1871 годзе была абвешчаная Германская імперыя. Чорна-бела-чырвоны сцяг стаў сцягам аб'яднанай Германіі. Пасля абвяшчэння Веймарскай рэспублікі ў 1919 годзе дзяржаўным сцягам стаў сцяг Германскага саюза — чорна-чырвона-залаты. Але значная частка насельніцтва не прызнала новы сцяг, і на шматлікіх хатах дэманстратыўна вывешвалі чорна-бела-чырвоныя сцягі. Перад дзяржаўнымі ўстановамі, акрамя дзяржаўнага, вывешваўся гандлёвы сцяг — стары імперскі сцяг, у левым верхнім куце якога размяшчаўся дзяржаўны трыкалор. Уся нутрапалітычная гісторыя Веймарскай рэспублікі насычаная канкурэнцыяй двух сцягоў. У 1933 годзе Гітлер, які прыйшоў да ўлады, забараніў сцяг рэспублікі, і чорна-бела-чырвоны сцяг ізноў стаў дзяржаўным, толькі ў левую яго частку зараз быў дададзены чорны арол з чырвонымі лапамі, змешчаны на белы круглы шчыток. Але ўжо ў 1935 годзе сцяг быў афіцыйна забаронены, і выкарыстоўваўся нямецкай антынацысцкай арганізацыяй «Свабодная Германія». Пасля Другой сусветнай вайны саюзнікі забаранілі ўсе віды нямецкіх нацыянальных сцягоў, і чорна-бела-чырвоны сцяг канчаткова знік.
NGC 420
NGC 420 (іншыя абазначэнні — UGC 752, MCG 5-3-83, ZWG 501.127, ZWG 502.3, PGC 4320) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шавіш
Шавіш (Chaves; []) — горад у Партугаліі, цэнтр аднайменнага муніцыпалітэта ў складзе акругі Віла-Рэал. Колькасць насельніцтва — 17,5 тыс. жыхароў (горад), 44,2 тыс. жыхароў (муніцыпалітэт). Горад і муніцыпалітэт уваходзіць у эканоміка-статыстычны рэгіён Паўночны рэгіён і субрэгіён Алту-Траз-уж-Монтыш. Па старым адміністрацыйным падзеле ўваходзіў у правінцыю Траз-уж-Монтыш і Алту-Дору.
IC 167
IC 167 — галактыка тыпу SBc у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Камора (вёска)
Камо́ра (, Камора) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Эрг (пустыня)
Эрг (араб. пясчанае мора) — пясчаны пустынны масіў у Паўночнай Афрыцы, які размяшчаецца звычайна ў паніжэннях рэльефу.
Характэрны высокія (да 200—300 м) грады маларухомых пяскоў, выцягнутых пераважна ў напрамку пануючых пасатных вятроў. Найбольшыя масівы — Вялікі Усходні Эрг і Вялікі Заходні Эрг. У параўнанні з камяністымі і гліністымі пустынямі эргі больш увільготнены, трапляюцца крыніцы і калодзежы, каля якіх сканцэнтраваны аазісы.
Падобныя пустыні на Аравійскім паўвостраве называюць нефуд, у Цэнтральнай Азіі — кум, у Кітаі — шамо.
Авеніда Паўліста
Авеніда Паўліста (Avenida Paulista) — важная магістраль горада Сан-Паўлу, буйнога фінансавага цэнтра Бразіліі. Працягласць 2700 м, шырыня 50 м.
Адкрыта ў канцы XIX стагоддзі ў рамках пашырэння горада. Слова «паўліста» азначае «жыхар Сан-Паўлу». У наш час авеню забудавана галоўным чынам сучаснымі шматпавярховымі офіснымі будынкамі. Дарога праходзіць па найбольш высокіх участках Сан-Паўлу.,
Уздоўж гэтага праспекта засяроджана вялікая колькасць фінансавых і культурных устаноў. Пасля 1960 года тэрыторыі, якія прылягаюць да праспекта, сталі адным з асноўных бізнес-цэнтраў горада.
Праспект гуляе важную ролю ў жыцці горада Сан-Паўлу, з'яўляючыся яго славутасцю аналагічна Елісейскім Палям у Парыжы і Пятай авеню ў Нью-Ёрку.
Чарэмушнікі Пагарныя
Чарэ́мушнікі Пагарны́я (, Черемушники Погорные) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
Ігар Уладзіміравіч Лаўрыненка
Ігар Уладзіміравіч Лаўрыненка (, Мінск — ) — беларускі ваенны дзеяч і палітык. Генерал-маёр. Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь сёмага склікання (2019—2021).
Біяграфія
Скончыў Кастрамское вышэйшае ваеннае каманднае вучылішча хімічнай абароны, Ваенную акадэмію хімічнай абароны імя Маршала Савецкага Саюза С. К. Цімашэнкі, Ваенную акадэмію Генеральнага штаба Узброеных Сіл Расійскай Федэрацыі.
З 1983 года па 1985 год праходзіў ваенную службу на тэрыторыі Рэспублікі Афганістан. Служыў на розных пасадах ва Узброеных Сілах СССР і Рэспублікі Беларусь, у тым ліку на пасадах першага намесніка начальніка Генеральнага штаба Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, аташэ па пытаннях абароны пры Пасольстве Рэспублікі Беларусь у Расійскай Федэрацыі.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання, прадстаўляў Бярэзінскую выбарчую акругу № 61, намеснік старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па нацыянальнай бяспецы.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені, медалямі «За бездакорную службу» I, II і III ступені, іншымі дзяржаўнымі ўзнагародамі Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Бандура
Банду́ра (бандура) — украінскі народны струнны шчыпковы музычны інструмент. Мае авальны корпус і кароткі грыф. Струны (на старых інструментах — 12—25, на сучасных — больш за 40 і нават 50) часткай нацягваюцца над грыфам (так званыя бунты, даўжэйшыя, якія гучаць нізка), часткай жа прымацоўваюцца да дэкі (так званыя прыстрункі, карацейшыя, якія гучаць высока).
Дзед Мароз
Дзед Мароз — галоўны казачны персанаж на свяце Новага года ў СССР. Лічыцца валадаром зімовых маразоў, каваль, які скоўвае ваду.
Вобраз Дзеда Мароза створаны ў 1930-я гады: ён прыходзіць да дзяцей пад Новы год і прыносіць падарункі.
У Беларускім Палессі фальклорнага мароза называюць Зюзя.
Рэзідэнцыя Дзеда Мароза на Беларусі
З 25 снежня 2003 на тэрыторыі Нацыянальнага парку «Белавежская пушча» пачала працаваць рэзідэнцыя Дзеда Мароза. Яна складаецца непасрэдна з маёнтка Дзеда Мароза, доміка Снягуркі, музея Дзеда Мароза, ветрака, чароўнага калодзежа, скульптурных кампазіцый з дрэва — «Дванаццаць месяцаў», «Беласнежка і сем гномаў». На тэрыторыі рэзідэнцыі расце вялікая 120-гадовая яліна (вышыня 40 метраў). На першым паверсе ёсць зала з разным драўляным тронам для прыёмаў. На другім паверсе — спальня з печкай і шырокім драўляным ложкам з сямю падушкамі. На стварэнне ўсіх атрыбутаў маёнтка пайшло больш за 200 кубічных метраў дубу і сасны, для ілюмінацыі выкарыстоўваецца 40 тысяч лямпачак.
Рэзідэнцыя Дзеда Мароза працуе круглы год з 9.00 да 23.30 гадзін без выхадных дзён. Летам гасцей разам з Дзедам Марозам сустракае Лясная Фея. Паштоўку можна адправіць на адрас: 225063, Брэсцкая вобл., Камянецкі р-н, п/а Каменюкі.
IC 168
IC 168 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ганна Цэльская
Ганна Цэльская (канец 1380 або пачатак 1381 — 20 або 21 сакавіка 1416 ў Кракаў) — каралева Польшчы, другая жонка караля Уладзіслава II Ягайлы, дачка графа Цэльскага Вільгельма фон Цэле і Ганны — дачкі польскага караля Казіміра III.
Маладосць у Цэле
У 1394 годзе, пасля смерці бацькі і другой жаніцьбы сваёй маці, трапіла пад апеку свайго дзядзькі, графа Германа II фон Цэле. У канцы 1400 гадоў да Цэле прыбыло польскае пасольства, у складзе якога былі Іван з Абехава, Гінча з Рогава і Ян з Астраўца. Яны прыбылі па загадзе польскага караля Уладзіслава II Ягайла з мэтай заключэння з графам Германам папярэдняга шлюбнага пагаднення паміж Уладзіславам і Ганнай. Паводле традыцыі ўжо паміраючая Ядвіга Анжуйская нібыта рэкамендавала, каб Ганна пасля яе заняла польскі трон. 23 красавіка 1401 Папа Рымскі Баніфацый IX блаславіў будучых маладых, паколькі Ганна была ў трэцім калене роднаснай з першай жонкай Ягайлы Ядвігай.
Шлюб з Уладзіславам Ягайлам
16 ліпеня 1401 года Ганна прыбыла ў Кракаў, аднак шлюб адкладаўся восем месяцаў. 29 студзеня 1402 года ў Кафедральным саборы Святых Станіслава і Вацлава на Вавелі Ганна Цэльская стала другой жонкай Уладзіслава Ягайлы. 25 лютага 1403 года ў тым жа самым саборы Ганна была каранаваная на караля Польшчы.
Дзякуючы шлюбу з Ганнай кароль Польшчы ўмацаваў сваю ўладу ў Каралеўстве, паколькі яна была прадстаўніцай дынастыі Пястаў па жаночай лініі. Каралева часта суправаджала караля ў шматлікіх падарожжах. У 1405 годзе запрасіла на Вавель свайго дзядзьку Германа Цэльскага, у 1410 годзе - свайго дзядзьку Сігізмунда Люксембургскага, які быў паслом германскага караля. У 1412 годзе разам з мужам арганізавала вяселле княгіні мазавецкай Цымбаркі і аўстрыйскага князя Эрнста. У гадах 1413-1414 знаходзілася ў Літве ў сувязі з місіяй хрысціянізацыі Жмудзі.
NGC 422
NGC 422 (іншае абазначэнне — ESO 51-SC22) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ганна Цэльская
Плёткі
У перыяд шлюбу з Ягайлам Ганну падазраюць у нявернасці. 1407 года стараста кракаўскі Клеменс з Маскожава (Klemens z Moskorzewa) абвінаваціў каралеву ў здрадзе з польскімі рыцарамі Якубам Кабылянскім і Мікалаем Чайкоўскім. Гэтыя абвінавачванні былі прызнаныя ілжывымі, архібіскуп гнезенскі Мікалай Куроўскі зняў з Ганны ўсе абвінавачванні. Годам пазней была абвінавачаная ў здрадзе з Янам Тэнчынскім, у 1411 - з яе нядаўнім абаронцам Мікалаем Куроўскім.
Смерць і пахаванне
У канцы 1415 года Ганна захварэла і 20 або 21 сакавіка 1416 года памерла ў Кракаве. Была пахаваная ў кафедры на Вавелі каля алтара Святой Дароты. У шлюбе Ганны і Ягайла была народжаная 8 красавіка 1408 года дачка Ядвіга Ягелонка (1408—1431). .
Даследчыца Крысціна Пярадзька сцвярджала, што яна памерла 21 мая 1416 года і была пахавана ў капліцы каралевы Сафіі Кракаўскай кафедры (цяпер тут помнік графа Патоцкага), таксама, спасылаючыся на надпіс надмагільнага каменя Ульрыка фон Тэка ў касцёле у Міндэльгайме, пра дату смерці яе маці ў 1425 годзе.
Голацкі дзіцячы сад — сярэдняя школа
Гісторыя
Гісторыя школы бярэ пачатак у 1893 годзе, калі багатыя сяляне нанялі настаўніка для сваіх дзяцей і аддалі адзін з дамоў пад школу.
У 1914 г. узведзены школьны будынак.
Новы будынак школа быў уведзены 1 верасня 1984 года. Ён разлічана на 392 месцы, у ёй 14 кабінетаў, спартыўная зала, камбінаваная майстэрня, актавая зала, бібліятэка і сталовая.
9 траўня 1985 г на базе школы пачаў працаваць музей баявой і працоўнай славы.
Эстэр Срулеўна Алексенцава
Эстэр Срулеўна Алексенцава (, с. Голта, зараз раён г. Пэрвамайск, Мікалаеўская вобласць, Украіна — ) — урач-фізіёлаг. Доктар медыцынскіх навук (1947), прафесар (1949). Удзельніца Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыла Харкаўскі медыцынскі інстытут (1935). Працавала ў Харкаўскім фармацэўтычным інстытуце (1938—1941, дырэктар інстытута, адначасова загадчык кафедры фізіялогіі), Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (у 1949—1964 — загадчык кафедры нармальнай фізіялогіі, з 1964 — прафесар-кансультант).
Навуковыя інтарэсы: змяненні ўзроўню цукру ў крыві пры захворваннях; рэгуляцыя працэсаў знясілення; працэсы знясілення і ўзнаўлення функцый сліннай залозы і шкілетных мышц пры павышаным артэрыяльным ціску.
Узнагароды
Ордэны Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны 2-й ступені і інш.
Нямецкі рамантызм
Нямецкі рамантызм — дамінантны кірунак у філасофіі, мастацтве і культуры нямецкамоўных краін канца XVIII — пачатку XIX стагоддзяў.
Раннія нямецкія рамантыкі мерыліся сінтэзаваць новы адменнік культуры, філасофіі і навукі, азіраючыся на Сярэднявечча як на больш простую мадэль узаемадзеяння культуры і чалавека. Тым не менш, з цягам часу раннія рамантыкі ўсё больш усведамлялі кволасць таго адзінства, якога яны шукалі. Познія ж нямецкія рамантыкі адзначалі больш моцны ўплыў штодзённай рэчаіснасці на з першага погляду ірацыянальныя і звышнатурльныя праекцыі розуму паэтычнага творцы. У прыватнасці, нямецкі паэт Генрых Гейнэ крытыкаваў ранніх рамантыкаў за разгляданне Сярэднявечча ў якасці мадэлі адзінства паміж мастацтвам і грамадствам.
Выбітныя асобы нямецкага рамантызму
Ключавыя постаці нямецкага рамантызму:
Літаратары і філосафы Кампазітары Артысты
Елавецкі сельсавет
Елаве́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Елавец.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Альшоўскі сельсавет у складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Альшова 1-е. 24 верасня 1926 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Елавец, сельсавет перайменаваны ў Елавецкі. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў Касцюковіцкім раёне, з 12 лютага 1935 года ў складзе адноўленага Хоцімскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 11 сакавіка 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Вялікаліпаўскага сельсавета.
Аляксандр Валер’евіч Шыпула
Аляксандр Валер’евіч Шыпула (нар., в. Прыветак Сенненскага раёна Віцебскай вобласці) — беларускі ўрач і палітык.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут (лячэбная справа), клінічную ардынатуру Віцебскага дзяржаўнага ордэна Дружбы народаў медыцынскага ўніверсітэта (акушэрства і гінекалогія).
Працаваў санітарам Полацкай гарадской станцыі хуткай дапамогі, урачом-акушэрам-гінеколагам жаночай кансультацыі аддзяленчай бальніцы на ст. Баранавічы, клінічным ардынатарам клінічнай ардынатуры Віцебскага дзяржаўнага ордэна Дружбы народаў медыцынскага ўніверсітэта, урачом-акушэрам-гінеколагам, намеснікам загадчыка радзільнага дома, загадчыкам радзільнага дома Барысаўскай цэнтральнай раённай бальніцы, галоўным урачом Барысаўскага радзільнага дома.
Выбіраўся дэпутатам Мінскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання, Барысаўскага раённага Савета дэпутатаў 27-га і 28-га скліканняў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны нагрудным знакам Міністэрства аховы здароўя «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь».
Ігар Міхайлавіч Мальцаў
Клубная
Доўгі час гуляў за мінскі МТЗ-РІПА, з 2005 года быў іграком асноўнага складу.
У 2010 годзе апынуўся ў «Гомелі», дзе стаў асноўным абаронцам. У сезоне 2011 страціў месца ў аснове і ў ліпені 2011 года быў аддадзены ў арэнду бабруйскай «Белшыне».
У студзені 2012 года падпісаў кантракт з «Белшынай», але ў жніўні таго ж года перайшоў у «Гарадзею». У складзе «Гарадзеі» замацаваўся на пазіцыі асноўнага левага абаронцы. У Першай лізе 2014 стаў адзіным палявым іграком, які правёў ад пачатку да канца ўсе матчы.
У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з «Гарадзеяй». Па выніках сезону 2015 дапамог «цукровым» выйсці ў Вышэйшую лігу. У студзені 2016 года пакінуў клуб.