cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беспілотная індустрыя Беларусі
Агульная характарыстыка
Палітыка максімальнай апоры на ўласныя прамысловыя магчымасці разам з адкрытасцю да супрацоўніцтва з замежнымі кампаніямі і арыентацыяй на інтэнсіфікацыю работ па перспектыўных напрамках, у ліку якіх знаходзяцца і сістэмы БЛА, прывяло да павелічэння колькасці і магчымасцяў айчынных распрацовак. Галоўны рэдактар выдання «Беспилотная авиация» Дзяніс Фядуцінаў адзначаў, што ў гэтай сферы спатрэбіліся напрацоўкі, якія былі ў мясцовых кампаній прамысловасці ў галіне мікраэлектронікі, радыёэлектронікі і оптыка-электронных сістэм.
Лятальныя апараты
Гісторыя беспілотных лятальных апаратаў беларускай вытворчасці пачалася ў 1996 годзе, калі малады інжынер Уладзімір Чудакоў заснаваў канструктарскае бюро «Індэла» (у будучыні прадпрыемства будзе перайменавана ў «Беспілотныя верталёты»). Кампанія, пачаўшы са стварэнне бартавой апаратуры і наземнай станцыі кіравання (НСК) дронамі для патрэб беларускай арміі, ужо ў 2002-м прадставіла беспілотнік «Індэла Вінтакрыл». Да 2007 года бюро стварыла яшчэ чатыры апарата.
У гэты час да распрацоўкі беспілотнікаў сталі падлучацца дзяржструктуры і прадпрыемствы. У 2008 годзе канструктар Юрый Яцына разам з трыма аднадумцамі прапанаваў кіраўніцтву Нацыянальнай акадэміі навук стварыць невялікі навукова-тэхнічных сектар пры Фізіка-тэхнічным інстытуце. Разам са спецыялістамі Ваеннай акадэміі за год быў створаны першы лятаючы ўзор. У далейшым пры актыўнай падтрымцы Прэзідэнта і Нацыянальнай акадэміі навук гэты сектар пачаў імкліва развівацца, а пазней вырас у Навукова-вытворчы цэнтр шматфункцыянальных беспілотных комплексаў.
Летам 2009 года пад Мінскам праведзены лётныя выпрабаванні беспілотніка «Стрыж», які апынуўся не вельмі ўдалым узорам. Каманда Яцына ўлічыла ўсе недахопы, таму ўзнік праект «Маскіт», які быў палепшанай версіяй першага дрона. У наступным годзе на расійскім палігоне пачалося тэсціравання новага апарата, вядомага як «Бусел». Пазней з’явілася цэлая лінейка шматфункцыянальных БЛА дадзенага тыпу, якія адносяцца да класа малых беспілотнікаў. Праз тры гады «Бусел» паступіў у продаж.
Дастаткова сур’ёзныя напрацоўкі ў галіне стварэння БПЛА з’явіліся і ў Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь, партнёрамі якой у вырабе ўзораў апаратаў выступілі навукова-тэхнічны цэнтр «ЛЭМТ» (пытанні мэтавай нагрузкі) і прадпрыемства «НТЛаб-ІС» (навігацыйныя сістэмы).
Галоўным зборачным пунктам для многіх дронаў Беларусі стаў 558-ы авіярамонтны завод у горадзе Баранавічы. Усё пачалося ў пачатку 2010-х, калі прадпрыемства ў кааперацыі з «АГАТ — сістэмы кіравання» і «Індэл» далучылася да праекту «Грыф-1».
Большасць мадэляў, якія выпускаюцца тут, прымяняюцца для патрулявання і разведкі мясцовасці, радыяцыйнай разведкі, пастаноўкі радыёэлектронных перашкод і іншых мэтаў.
Айчынныя апараты пачалі выкарыстоўваць Пагранічны камітэт, МУС, МНС, гідраметэацэнтр, Дзяржаўтаінспекцыя і армія. Асноўнымі заказчыкамі беспілотнікаў выступалі ратавальнікі і міліцыя. Ва Узброеных сілах краіны асноўную частку апаратаў атрымаў 927-ы цэнтр падрыхтоўкі і ўжывання беспілотных авіяцыйных комплексаў.
Асаблівасцю развіцця беларускіх БПЛА была адсутнасць устаноў для падрыхтоўкі неабходных спецыялістаў-распрацоўшчыкаў, што шмат у чым ўскладняла і тармазіла працэс, прыводзіла да розных складанасцяў і памылак. Аб гэтым моманце згадаў намеснік дырэктара 558-га АРЗ па развіццю Аляксандр Верабей у інтэрв’ю Onliner.
Грамадзянскія праекты
У сакавіку 2017 года прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падчас візіту на адно з прадпрыемстваў буйнога інаватара Віктара Пракапені заявіў аб неабходнасці распрацоўваць беспілотныя апрараты. Пракапеня і іншыя кіраўнікі інавацыйных кампаній казалі пра важнасць змены заканадаўства і шанцы стаць адной з першых краін, дзе беспілотны транспарт з’явіцца на дарогах. Ужо ў маі гендырэктар «Убер» П’ер Гор-Коці сустрэўся ў Мінску з прэм’ер-міністрам Андрэем Кабяковым, наведаў Парк высокіх тэхналогій (ПВТ) і падпісаў з яго дырэктарам Усеваладам Янчэўскім мемарандум аб супрацоўніцтве ў сферы БПА. Дамовіліся і аб адкрыцці ў парку цэнтра распрацовак «Убер». Як тады адзначыў Янчэўскі, гэта дасць шанец стаць адной з першых краін, дзе з’явяцца беспілотныя аўтамабілі. У лістападзе да распрацоўкі транспартных дронаў у Беларусі далучылася амерыканская кампанія «Mapbox», якая стварае платформы карт. Яна абвясціла аб адкрыцці ў Мінску свайго цэнтра даследаванняў і распрацовак на базе беларускага стартапа MapData, а таксама аб намеры стаць рэзідэнтам ПВТ. А ў сакавіку 2018 года рэзідэнт беларуска-кітайскага індустрыяльнага парка «Вялікі Камень», кампанія «Інтэлектуальнае абсталяванне», прывезла ў Беларусь для тэставання два БПА на электраматорах і прыступіла да іх выпрабаванняў.
Шмат у чым пачатку актыўнай дзейнасці ў напрамку грамадзянскіх аўтамабільных дронаў у Беларусі паспрыялі дэкрэт № 8 ад 21 снежня 2017 г. «Аб развіцці лічбавай эканомікі» і ўказ № 273 ад 10 ліпеня 2018 г. «Аб стымуляванні выкарыстання электрамабіляў».
Ваенныя праекты
У 2010-х гадах для Беларусі, у сувязі з актывізацыяй дзейнасці НАТА на польскай тэрыторыі і стварэннем новай механізаванай дывізіі УС Польшчы непасрэдна ля межаў краіны, узрасла неабходнасць супрацьтанкавых сродкаў. Следствам гэтага стала з’яўленне праектаў «Багамол» (супрацьтанкавы комплекс) і «Берсерк» (агнявы комплекс). Распрацоўка рабатызаваных комплексаў вялася групай канструктараў пад кіраўніцтвам Андрэя Анісімава ў кампаніі «Белспецзнештэхніка (БСВТ) — новыя тэхналогіі», даччыным прадпрыемстве «Белспецзнештэхнікі». У маі 2020 года гэта ж прадпрыемства прадставіла праект «Вістл» (ракетны комплекс).
Верашчагіна
Верашча́гіна (Верещагино) — горад (з 1952 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Верашчагінскага раёна Пермскага краю. Насельніцтва 22,7 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1898 годзе.
Размешчаны ў паўднёва-усходняй частцы раёна на скрыжаванні чыгуначнай магістралі Масква — Уладзівасток і аўтадарогі міжраённага значэння Сіва — Вялікая Саснова.
Склад і структура гаспадарчага комплексу Верашчагіна цесна звязаныя з функцыямі горада як буйнага транспартнага вузла, міжраённага цэнтра захаду Пермскага краю. Гэта адзін з найбольш буйных цэнтраў па вытворчасці тавараў і паслуг на душу насельніцтва. Забеспячэнне функцыянавання горада як транспартнага вузла здзяйсняе чыгуначнае дэпо, майстэрні, нафтабаза, розныя транспартныя і дарожна-будаўнічыя арганізацыі, а таксама розныя прадпрыемствы вытворчай інфраструктуры.
Частка прадпрыемстваў вырабляюць тавары народнага спажывання і занятыя перапрацоўкай сельскагаспадарчай сыравіны — трыкатажная фабрыка (працуе на прывазной сыравіне), мясакамбінат, малаказавод, камбінат хлебапрадуктаў, харчакамбінат. Шэраг прадпрыемстваў забяспечвае дзейнасць транспарта, сельскай гаспадаркі — рэмзавод, ПРМЗ, электраэнергетыка і інш. У горадзе маюцца некалькі буйных прадпрыемстваў оптавага і рознічнага гандлю, прадпрыемствы, установы і арганізацыі сацыяльнага і бытавога абслугоўвання насельніцтва.
Зялёная (Буда-Кашалёўскі раён)
Зялёная (, Зелёная; да 30 ліпеня 1964 года Новая Жэзленка) — вёска ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Чабатовіцкага сельсавета.
Размяшчэнне
У 22 км ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 52 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Жлобін — Гомель. Планоўка складаецца з прамалінейнай, блізкай да мерыдыянальнай арыентацыі вуліцы, забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснавана ў XIX стагоддзі як вёска Жэзленка, якая пазней падзялілася на дзве: Старая Жэзленка і Новая Жэзленка. У 1929 годзе арганізаваны калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 24 жыхара вёскі.
Вёска ўтворана 30 ліпеня 1964 года шляхам зліцця суседніх вёсак Новая Жэзленка і Старая Жэзленка.
Галіна Баляславаўна Лазоўская
Галіна Баляславаўна Лазоўская (, в. Солы,, Гродзенская вобласць) — беларуская палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 27 красавіка 1960 года ў в. Солы Смаргонскага раёна Гродзенскай вобласці.
Скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У. І. Леніна, журналіст.
Працавала карэспандэнтам рэдакцыі газеты «Святло камунізму» Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці; інструктарам Маладзечанскага гарадскога камітэта ЛКСМБ; карэспандэнтам, аглядальнікам радыё, рэдактарам аддзела «Радыё Маладзечна» дзяржаўнай установы "Рэдакцыя «Маладзечанская газета».
З’яўлялася дэпутатам Маладзечанскага раённага Савета дэпутатаў дваццаць чацвёртага, дваццаць пятага і дваццаць шостага скліканняў.
Член грамадскага аб’яднання «Беларускі саюз журналістаў».
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Замужам, мае дачку і сына.
Статыстыка Фермі — Дзірака
Прапанавана Э.Фермі (1926), у тым жа годзе П.Дзірак высветліў яе квантавамеханічны сэнс.
Аснова статыстыкі — размеркаванне Фермі—Дзірака. Квантавы стан сістэмы характарызуецца хвалевай функцыяй, антысіметрычнай адносна перастановак каардынат і імпульсаў кожнай пары тоесных часціц.
Усесаюзны цэнтральны савет прафесійных саюзаў
Усесаюзны цэнтральны савет прафесійных саюзаў (УЦСПС) — орган прафесійных саюзаў СССР, які ажыццяўляў кіраўніцтва ўсімі савецкімі галіновымі прафсаюзамі. Савет прафсаюзаў быў створаны на 1-ым Усерасійскім з’ездзе прафсаюзаў у Петраградзе ў 1918 годзе. З самага свайго заснавання УЦСПС не валодаў незалежнасцю ад дзяржавы і выконваў дзяржаўныя функцыі рэгулявання працоўных адносін, а таксама аховы працы.
З першых гадоў існавання савецкай улады УЦСПС актыўна выступаў за адзінства міжнароднага прафесійнага руху. У 1921 УЦСПС ўдзельнічаў у стварэнні Чырвонага інтэрнацыяналу прафсаюзаў. У 1945 годзе УЦСПС прыняў удзел у стварэнні Сусветнай арганізацыі прафсаюзаў.
У перыяд перабудовы быў аслаблены ідэалагічны кантроль КПСС, што дазволіла правесці 23 сакавіка 1990 года з’езд рэспубліканскіх прафсаюзаў РСФСР, які абвясціў адмову ад ідэй марксізму-ленінізму і стварэнне Федэрацыі незалежных прафсаюзаў Расіі, якая аб’яднала большасць расійскіх галіновых прафсаюзаў і тэрытарыяльных прафаб’яднанняў.
Франклін (акруга, Мэн)
Геаграфія
Плошча акругі складае 4,510 км², з іх 4,400 км² (97,3 %) — суша, а 110 км² (2,7 %) — вада. Гэта горны рэгіён, які мяжуе на паўночным захадзе з канадскім Квебекам. Некаторыя з самых высокіх вяршынь акругі — гара Абрагам і Шугарлоф, Крокер і Садлбэк. Галоўнымі вадаёмамі з’яўляюцца азёры Рэнджлі, Уэб і Кенэбага, а таксама рэкі Сэндзіс, Андраскогін і Кенэбага.
Дэмаграфія
Паводле перапісу 2020 года ў акрузе Франклін жылі 29,456 чалавек. Сярэдні ўзрост насельніцтва — 46,5 год. Насельніцтва акругі па ўзроставым дыяпазоне размеркавалася наступным чынам: 17,8 % — жыхары маладзейшыя за 18 гадоў, 60,2 % — ад 18 да 65 гадоў і 22,0 % — ва ўзросце 65 гадоў і старэй. Расавы склад: белыя — 92,9 %, афраамерыканцы — 0,6 %, карэнныя амерыканцы — 0,2 % і азіяты — 1,3 %. 1,4 % насельніцтва — лацінаамерыканцы.
Чачора (вадасховішча)
Чачо́ра — вадасховішча ў Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі, каля вёскі Выдрыца.
Вадасховішча створана ў 1977 годзе на рацэ Дулепа. Плошча паверхні 0,77 км². Даўжыня 3 км, найбольшая шырыня 0,26 км. Найбольшая глыбіня вадасховішча 3,3 м, сярэдняя 1,52 м. Аб'ём вады 1,17 млн м³. Плошча вадазбору 51,1 км². Вадазбор у межах Чачорскай раўніны. Сярэдні шматгадовы сцёк 7 млн м³. Ваганні ўзроўню вады на працягу года да 1,5 м.
Васіль Антонавіч Аляшкевіч
Васіль Антонавіч Аляшкевіч (, в. Еськавічы, Нясвіжскі раён — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху ў Беларусі ў гады Грамадзянскай вайны.
Біяграфія
З 1915 года ў арміі, вёў бальшавіцкую прапаганду. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі член палкавога камітэта. Падчас акупацыі Беларусі нямецкімі войскамі з мая 1918 арганізатар і камісар партызанскага атрада Ланской воласці Слуцкага павета. Падчас польскай інтэрвенцыі камісар аб’яднанага партызанскага атрада Случчыны з мая 1919, са жніўня 1919 на падпольнай працы ў Бабруйскім павеце, арганізатар партызанскага атрада імя III Інтэрнацыяналу. У 1920-21 ваенны камісар Парыцкі воласці Бабруйскага павета, удзельнік барацьбы з атрадамі Булак-Балаховіча. У 1922-49 на гаспадарчай рабоце.
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2010
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2010 — 19-ы розыгрыш Жаночы Кубак Беларусі.
Алег Валяр’янавіч Басілашвілі
Алег Валяр’янавіч Басілашвілі (Оле́г Валериа́нович Басилашви́ли; нар., ) — савецкі і расійскі акцёр, грамадскі дзеяч; народны артыст СССР (1984), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя братоў Васільевых (1979). З 1959 года — артыст РДАБДТ імя Г. А. Таўстаногава. У 1990—1993 гадах — народны дэпутат Расіі.
Біяграфія
У 1956 годзе скончыў у Маскве Школу-студыю МХАТ (курс П. У. Масальскага) і атрымаў размеркаванне ў Сталінградскі абласны драматычны тэатр імя М. Горкага, які пакінуў, нават не пачаўшы там працаваць. У Ленінградзе, куды акцёр з жонкай Т. В. Даронінай адправіўся пасля Сталінграда, быў запрошаны ў Ленінградскі дзяржаўны тэатр імя Ленінскага камсамола (цяпер Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны тэатр «Балтыйскі дом»), дзе граў да 1959 года.
У 1959 годзе разам з жонкай быў запрошаны ў Вялікі драматычны тэатр імя Горкага (цяпер — імя Г. А. Таўстаногава), дзе, па ўласным прызнанні, вельмі няўдала дэбютаваў у ролі Сцяпана Лукіна ў «Варварах» М. Горкага і доўга не мог знайсці сябе. Тым не менш, з другой паловы 1960-х гадоў стаў адным з вядучых акцёраў тэатра.
Шырокую вядомасць акцёру прынеслі ролі ў кінафільмах Э. А. Разанава («Службовы раман», «Вакзал для дваіх», «Пра беднага гусара замовіце слова»), Георгія Данелія («Восеньскі марафон»).
У 1975 годзе ў сувязі са смерцю бацькі і аднаго з вядучых акцёраў тэатра Я. З. Капеляна быў вымушаны адмовіцца ад ролі Іпаліта ў тэлефільме Э. А. Разанава «Іронія лёсу, альбо З лёгкай парай!».
Франкфурт-на-Одэры
Фра́нкфурт-на-Одэры (Frankfurt an der Oder) — горад-порт на рацэ Одэр, ва ўсходняй Германіі, у федэральнай зямлі Брандэнбург. Уніз па рацэ Одэр знаходзіцца польскі горад Слубіцы. У 1999 годзе гораду нададзены тытул «горад Клейста» у гонар Генрыха фон Клейста — вядомага жыхара горада. Насельніцтва 60.625 чалавек (31 снежня 2009).
Геаграфія
Франкфурт знаходзіцца ва ўсходняй частцы Германіі ў федэральнай зямлі Брандэнбург, на заходнім (левым) беразе Одэра, які адасабляе горад ад мяжы з Польшчай. У цэнтры горада вышыня над узроўнем мора, складае 27 м. Найбольшая вышыня горада — 135 м.
Одэр фармуе ўсходнія межы горада і адначасова з’яўляецца нямецкай часткай мяжы з Польшчай. На іншым беразе ракі знаходзіцца польскі горад Слубіцы, былы прыгарад Франкфурта.
Самы нізкі ўзровень вады ў Одэры за ўсю гісторыю гідраназіранняў (вядуцца з 7 кастрычніка 1910), быў зарэгістраваны 8 жніўня 1950 года. У гэты дзень узровень вады быў на адзнацы 86 см. А самага высокага ўзроўню вада дасягнула ў 1997 годзе падчас Одэрскага патопу (узровень вады прыпыніўся на адзнацы 657 см). Да таго часу, найвышэйшай адзнакай з’яўлялася 635 см, якая была вызначана 7 лістапада 1930 г.
ТіК
«ТіК» (абрэвіятура ад украінскага «Тверезість і Культура», па-беларуску «Цвярозасць і Культура», ЦіК) — украінскі рок-гурт. Утвораны 2 чэрвеня 2005 года ў горадзе Вінніца, Украіна.
Гісторыя
Пад існуючай назвай «ТіК» гурт задумваўся яшчэ ў 2000 годзе. Першымі удзельнікамі і стваральнікамі былі Віктар Бранюк (у той час студэнт гістарычнага факультэта Вінніцкага дзяржаўнага педагагічнага універсітэта) і Дзяніс Рапей (студэнт музычна-педагагічнага вучылішча). У 2003 годзе да іх у музычны калектыў прыйшлі гітарыст Канстанцін Тэрэпа і Аляксандр Філінкоў. Дзякуючы прадзюсару Алегу Збарашчуку, гурт прыняў ўдзел у першым сваім канцэрце. 2 чэрвеня 2005 г. у Вінніцы пачаўся ўсеўкраінскі тур гурту «Таліта Кум», падрыхтаваны Алегам Збарашчуком. Тады ж упершыню каманда «ТіК» выйшла на сцэну, і гэтая дата стала лічыцца афіцыйным днём заснавання музычнага калектыву. Пазней з’явіўся першы дэмазапіс гурту, які праслухаў гукарэжысёр Віталь Цялезін (працаваў з гуртамі «Акіян Эльзы», «Воплі Відаплясава», «Друга Ріка» і інш.). Цялезін з гэтага часу стаў працаваць з «ТіК» у сваёй студыі «211».
У 2006 годзе ў гурце адбываюцца змены ў складзе. З каманды сышлі бас-гітарыст Дзяніс Рапей, саксафаніст і клавішнік Юрый Марцэнюк, а да гэтага яшчэ і гітарыст Канстанцін Тэрэпа. Да пазасталых з першага складу Віктару Бранюку і Аляксандру Філінкову, і Сяргею Федчышыну (бас-гітара) і Яўгену Зыкаву (клавішнік), далучыўся трубач Ян Нікітчук. 26 мая таго ж года ў Жытоміры адбыўся дэбют новага складу. 24 верасня 2006-га года сумесная праца «ТіК», «Ляпіс Трубяцкі» над кампазіцыяй «Олені» на студыі «211» была плённай і выйшла ў нацыянальную радыёратацыю. Ужо 5-6 кастрычніка на кінастудыі імя А. Даўжэнка адбыліся здымкі відэакліпа на гэтую песню, а 12 лістапада відэакліп паглядзеў увесь свет. Пасля гэтага быў запісаны відэа-кліп на песню «Вчітелька», аўтарамі кліпа былі рэжысёр Раман Веркуліч і аператар Дзмітрый Яшэнкаў (аўтары таксама кліпа «Олені»).
27 мая 2007 года адбылася прэзентацыя першага альбома «ЛітераДура» з 11 песнямі і двума бонуснымі відэа. На працягу лета 2007 г. калектыў даў шмат канцэртаў, у тым ліку, у Польшчы на Дзень горада Кельцэ і на свяце лемкаўскай культуры «Лемківська Ватра» ў Гдыні. 24 жніўня гурт выступіў на фестывалі «Дзень Незалежнасці з Махно» (Гуляйполе, Запароская вобласць). Мастацкае аб’яднанне «Застанься Барикада», якія з’яўляюцца арганізатарамі гэтага фэсту, ўзнагародзілі гурт прэміяй «Махновское адкрыццё года».
Восенню праходзіла праца над песняй «Апрель», а потым і над відэа на гэтую песню. У лютым 2008 года выходзіць сінгл і відэа на песню «Бывайце дзяўчаты». 11 сакавіка «ТІК» пачынае ўсеўкраінскі тур «Байкі пра Аленяў» ў Вінніцы. 20 сакавіка гурту ўручылі музычны прыз Першай Музычнай Джэм FM-прэміі «НеПопса» па намінацыі «Прарыў года».
Скончыўся тур 1 мая 2008 года на фестывалі «Таўрыйскіх гульні», дзе «ТіК» выступаў на асноўнай сцэне з паўнавартаснай сольнай праграмай. Менавіта тут гурт ўпершыню выканаў мега-шлягер «Білі Троянди» на ўкраінскай мове, а таксама прэзентавалі відэа на песню «Сосюра». Кліп быў зняты падчас аднаго з канцэртаў тура.
З 2 чэрвеня 2008 году пачалася праца над запісам другога альбома. 28 ліпеня студыя «211» гасцінна адчыняе свае дзверы для рэалізацыі ўсіх творчых задум Віктара Бранюка, але гэта не перашкаджае апошняму зрабіць адзін з найважнейшых крокаў у асабістым жыцці. Віця ажэніцца, а ў час вяселля каманда Рамана Веркуліча здымае кліп на кампазіцыю «Білі Троянди». 25 верасня ўкраінскія меламаны атрымалі ў падарунак другі альбом гурта пад назвай «тиХИЙ».
31 сакавіка гурт завяршыў свой «тиХИЙ» тур вялікім «Антыкрызісным канцэртам» ў Кіеўскім палацы спорту і сабраў 7 тысяч гледачоў. У верасні быў прадстаўлены новы відэакліп на песню «Сирожине Пирожине». Гэта ўжо другая сумесная праца гурту і Алана Бадоева. У лютым 2010 года адбыўся выхад кліпа на песню «Чоловіче щастя». 25 лютага 2010 кампазіцыя «Олені» стала саўндтрэкам да рамантычнай камедыі «Каханне ў вялікім горадзе-2». Знакамітая песня вінніцкага гурту прагучала ў кульмінацыйнай сцэне фільма, калі героям прыйшлося прымаць важныя рашэнні ў жыцці. 16 сакавіка канцэртам у Кіеўскім палацы спорту пачаўся трэці усеўкраінскі «Народны тур», адметнай рысай якога з’яўляецца тое, што ў ім прымалі ўдзел мясцовыя калектывы.
У 2010 годзе гурт «ТіК» прыняў удзел у фільме «Ржэўскі супраць Напалеона». У фільме яны выступілі ў ролі музыкаў з прыгонных, якія згулялі на вяселлі сваю кампазіцыю «Сирожине Пирожине».
21 лютага 2011 гурт згуляў грандыёзны «Естрадно-Сімфонічєскій Бомбічєскій» канцэрт з удзелам Ансамбля песні і танца Узброеных сіл Украіны пад кіраўніцтвам Дзмітрыя Антанюка. Адначасова на сцэне выступіла 97 артыстаў. 3 чэрвеня 2011 гурт прыняў ўдзел у канцэрце «Братоў Гадзюкіных», прысвечаным памяці памерлага лідара гурта Сяргея Кузьмінскага. Калектыў гуртуу выканаў адну з песень «Братоў».
1 верасня «ТіК» зняў кліп на кампазіцыю «Не цілуй», якую выканаў разам з Ірына Билык. Здымкі праходзілі на недабудаваным мосце каля Труханавай выспы. А ўжо ў кастрычніку 2011 года гурт прэзентаваў свой трэці альбом пад назвай «Вясельны». Пасля чаго калектыў адразу адправіўся ў чацвёрты ўсеўкраінскі тур, які гэтак жа, як і альбом называўся «Вясельны».
15 лістапада «ТіК» удзельнічаў у канцэрце ў Кіеўскім палацы спорту з альбомам «Весільний», у ім прыняла ўдзел спявачка Ірына Білыком. Яна разам з Віктарам Бронюком выканала тры кампазіцыі: «Не цілуй», «Дорога в нікуди» і «Чорні очка, як терен». Аднак і пазней гурт супрацоўнічаў са спявачкай. У пачатку снежня 2011 года гурт стварыў кліп на песню «Гуляй, народ!».
Узімку 2012 года «ТіК» прэзентаваў кліп на песню «Абанент», відэа на кампазіцыю адздымалі на замёрзлым моры ў Адэсе і ў гарачых Арабскіх Эміратах. У траўні таго ж года гурт стварыў відэа на кампазіцыю «Эндарфіны». А ўжо ў верасні 2012 года лідар гурту Віктар Бранюк прыняў удзел у трыб’юце вакальнай фармацыі «Піккардійська терція». На яе 20-годдзе Віктар разам з удзельнікамі гурту выканаў кампазіцыю «Старэнькі трамвай». 6 лістапада «ТіК» адыграў сольны канцэрт у Львоўскай оперы, які прайшоў з аншлагам. 23 студзеня 2013 года Віктар Бранюк прыняў удзел у юбілейным дабрачынным канцэрце невідушчых выканаўцаў пад назвай «Відчинилося життя». Украінскія артысты, невідушчыя спевакі і аркестр Нацыянальнага тэатра імя М. Занкавецкай зыгралі сумесны канцэрт.
Перад новым 2013 годам «ТІК» і Ірына Білык зноў парадавалі прыхільнікаў чарговым хітом — песняй «Зіма», у відэакліпе Білык і Бранюк згулялі ролю закаханых снегавікоў. 26 сакавіка 2013 года стартаваў ўсеўкраінскі тур «Лепшыя Украінскія Хіты» ў выкананні гурта «ТіК» і Ірыны Білык. Артысты далі 24 канцэрты за 30 дзён, за што і трапілі ў «Кнігу рэкордаў Украіны».
У жніўні 2013 года пачаўся чарговы тур гурту «Вялікі тур маленькімі гарадамі». У карту тура ўвайшло 50 маленькіх гарадоў Украіны. Бранюк ў снежні 2013 г. прыняў удзел у вячэрняй праграме «Казка з папам», якая выходзіла на канале «ПлюсПлюс». У тым жа месяцы выйшла ў друк ягоная кніга для дзяцей «Казкі пад падушку».
У 2014 годзе Віктар Бранюк, лідар гурту, займаецца сацыяльнымі праектамі, у тым ліку дапамагае ўкраінцам, якія трапілі ў цяжкае становішча ў выніку расійскай вайсковай агрэсіі і канфлікту на Усходзе Украіны. У студзені 2015 года адбылася прэзентацыя кліпа прысвечанага украінскім валантэрам у зоне АТА «Пах війни», кліп зняў Яраслаў Пілунскі сумесна з творчым аб’яднаннем «Вавілон 13».
У 2015 годзе «ТіК» ажыццявіў вялікі тур гарадамі Украіны «Люби ти Україну». Стартаваў тур канцэртам у Кіеўскім Палацы Спорту 1 лютага, далей гурт даў канцэрты ў 33 гарадах Украіны.
Субэкватарыяльны клімат
Субэкватарыя́льны клі́мат — клімат субэкватарыяльных шырот.
Субэкватарыяльны клімат характарызуецца высокай тэмпературай паветра, малымі яе ваганнямі на працягу года і вялікай колькасцю ападкаў. Атмасферная цыркуляцыя мае характар трапічных мусонаў. Ападкаў выпадае 2000—2500 мм за год, на схілах гор, якія павернуты ў бок летніх мусонаў, — да 12 000 мм за год. Ад экватарыяльнага клімату адрозніваецца сухім зімовым перыядам.
Аляшкевіч
Аляшке́віч — беларускае прозвішча.
Ліфт
Ліфт (ад англійскага дзеяслова lift — падымаць) — від транспарту, які выкарыстоўваецца для вертыкальнага перасоўвання.
Гісторыя
Упершыню пра ліфт пісаў рымскі архітэктар Вітрувій, ён спасылаўся на Архімеда, які пабудаваў пад’ёмны апарат, імаверна, яшчэ ў 236 годзе да н.э.
Больш познія згадкі пра ліфты датаваны сярэдзінай VI стагоддзя (ліфты Манастыра Святой Кацярыны ў Егіпце), першай чвэрцю XVIII стагоддзя (у Францыі) і XVII стагоддзем (ліфт Віндзарскага замка ў Вялікабрытаніі, «Лятальнае крэсла» Велаера ў адным з парыжскіх палацаў).
У 1854 годзе Э. Г. Оціс на выстаўцы ў Нью-Ёрку прадэманстраваў сваю прыладу бяспекі — лоўнікі.
Першы пасажырскі ліфт быў усталяваны ў Нью-Ёрку ў 1857 годзе. Прылада бяспекі Оціса ў спалучэнні з выкарыстаннем сталёвых каркасаў будынкаў далі магчымасць будаваць хмарачосы.
У 1878 годзе быў вынайдзены абмежавальнік хуткасці, які дазволіў задзейнічаць лоўнікі пры перавышэнні намінальнай хуткасці.
У 2007 годзе кампанія KONE распрацавала ліфт MaxiSpace, які не патрабуе не толькі машыннага памяшкання, але і процівагі.
У 2017 годзе кампанія ThyssenKrupp распрацавала першы ў свеце бесканатны ліфт Multi.
Марыя Егіпецкая
Марыя Егіпецкая (? — 522) — хрысціянская святая, лічыцца заступніцай жанчын, якія каяцца. Памяць здзяйсняецца ў Рускай праваслаўнай царквы 14 красавіка (1 красавіка па старым стылі) і ў пяты тыдзень (нядзелю) Вялікага посту, у каталіцкай царкве 3 красавіка. Марыя Егіпецкая шануецца таксама Англіканскай царквой.
Першае жыціе прападобнай Марыі было напісана Сафроніем Іерусалімскім, а канон Сімяонам Метафрастам. Многія з матываў жыцця Марыі Егіпецкай апынуліся перанесенымі ў сярэднявечных легендах на Марыю Магдаліну.
Марыі Егіпецкай прысвечана мноства храмаў, у храме Труны Гасподняй ў Іерусаліме ёсць капліца ў гонар святой Марыі Егіпецкай, пабудаваная на месцы яе звароту.
Ілья Дударонак
Ілья Дударонак (нар. ) — беларускі гандбаліст. Кандыдат у майстры спорту Беларусі, правы паўсярэдні.
Выклікаўся ў юнацкую (U-18) зборную Беларусі па гандболе. Гулец мінскага клуба «Віцязь», выступаў у чэмпіянаце Беларусі і за іншыя клубы.
Паравоз
Паравоз — аўтаномны лакаматыў з парасілавой устаноўкай, г.зн. выкарыстоўвае ў якасці рухавіка паравую машыну. Паравозы былі першымі цягавымі транспартнымі сродкамі, што рухаліся па рэйках, само паняцце лакаматыў з'явілася значна пазней. Паравозы выконвалі асноўны аб'ём перавозак у XIX і першай палове XX стст., адыгралі каласальную ролю ва ўздыме эканомікі цэлага шэрагу краін. Паравозы пастаянна паляпшаліся і развіваліся, што прывяло да вялікай разнастайнасці іх канструкцый (напр. гл. Baureihe 80 (DRG BR80)), у тым ліку і выдатных ад класічнай. Так існуюць паравозы без тэндэру, з шэсцярнямі, турбінамі. Аднак з сярэдзіны XX стагоддзя паравоз быў вымушаны саступіць месца больш дасканалым лакаматывам - электравозу і цеплавозу, якія істотна пераўзыходзяць паравоз па эканамічнасці. Тым не менш, паравозы яшчэ працягваюць працаваць, цягаючы рэтра-экспрэсы, а ў шэрагу краін яны і дагэтуль працягваюць працаваць на магістралях у якасці асноўных.
Класіфікацыя паравозаў
Класіфікацыя паравозаў вельмі разнастайная. Часцей усяго вылучаючь семь асноўных прызнакаў :
Будова і прынцып дзеяння паравоза
Нягледзячы на разнастайнасць канструкций, усе паравозы маюць тры асноўныя узаемазвязаныя часткі: паравы кацёл, паравая машына і экіпаж.
Паравы кацёл служыць для атрымання пары, то ёсць першаснай крыніцый энергіі. Пара на паравозе служыць асноўным рабочым целам ва многіх прыладах і механізмах і перш усяго ў цягавай паравой машыне, якая пераўтварае энергію пары ў зваротна-паступовы рух поршня, які, у сваю чаргу, з дапамогаю крывашыпна-шатуннага механізма трансфармуецца ў вярчальны, прымушая круціцца рухальныя колы. Апроч таго, пара служыць для прывада парапаветранага насоса, турбагенератара, а таксама выкарыстаецца ў гукавых сігналах — свістке і тыфоне. Экіпаж паравоза складаецца з рамы і хадавых частак, з’яўляецца быццам перасоўнай асновай (астовам) паравоза і служыць для нясення абсталявання і перасоўвання паравоза па рэйках. Таксама часам у асноўныя часткі паравоза ўключаюць і тэндар — прычапляемы да лакаматыва вагон, які служыць для захоўвання вады і паліва.
Першыя паравозы
Першым, хто паставіў паравы воз на рэйкі, быў таленавіты англійскі інжынер Рычард Трэвітык, які ўжо да канца XVIII стагоддзя быў вядомым дзякуючы створаным ім лёгкім, але магутным паравым катлам. Самы першы паравоз быў створаны ім у канцы 1803 года, аднак афіцыйным годам нараджэння паравоза лічыцца 1804, калі Трэвітык атрымаў патэнт на вынаходніцтва. Паравоз, які атрымаў імя «Pen-y-Darren», моцна адрозніваўся ад яго «нашчадкаў». На ім быў адзін цыліндр, які раскручваў вялікае кола-махавік, ад якога праз зубчастую перадачу прыводзіліся абедзве колавыя пары. Выпрабаванні дадзенага паравоза праходзілі каля горада Мерцір-Тыдвіл (Уэльс, Вялікабрытанія), дзе 21 лютага паравоз ўпершыню праехаў з ваганеткамі, тым самым правёўшы першы ў свеце цягнік. У 1808 годзе Трэвітык стварае новы паравоз, які пачаў выкарыстоўваць на кальцавой чыгунцы-атракцыёне «Злаві мяне, хто зможа».
Заазер’е (Вілейскі раён)
Заазе́р’е (, Заозерье) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Любанскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Іжа, пазней у складзе гміны Куранец.
В’яданіка
В'яданіка (Viadanica) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1078 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 205 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate e San Giovanni Battista.
NGC 5909
NGC 5909 (іншыя абазначэнні — UGC 9778, MCG 13-11-10, ZWG 354.21, KCPG 460A, NPM1G +75.0113, PGC 54223) — галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марцін Вайнэк
Ма́рцін Ва́йнэк (Martin Weinek; нар. 1964, Леабен, Аўстрыя) — акцёр тэатра і кіно, вядомы па ролі інспектара Фрыца Кунца ў тэлесерыяле «Камісар Рэкс».
Біяграфія
У 1983—1986 Вайнэк вывучаў акцёрскае майстэрства пад кіраўніцтвам прафесара Ёста, потым граў у розных венскіх тэатрах. У кіно дэбютаваў у эпізадычнай ролі ліфцёра ў фільме Паслясезонне (Nachsaison).
Праз год акцёр прыняў удзел у тэатральным фестывалі ў Рэклінгхаўзене, дзе згуляў адну з галоўных роляў у спектаклі Гяорга Мітэндрайна Der Lechner Edi schaut ins Paradies па п'есе Юры Сойфера. Вайнэк таксама зняўся ў фільме рэжысёра Дзітэра Бернера «смеццеманія» ў ролі смеццеўборшчыка.
У 1988—1989 Вайнэк гуляе ў тэатры імя Юры Сойфера ў Вене, а таксама ў іншых невялікіх трупах, дзе таксама выступае ў ролі рэжысёра, пастаноўшчыка, прадзюсара. Пасля здымак у 1989 у серыяле Calafati Joe ён атрымаў пасаду кіраўніка Гернальзерскага тэатра ў Вене. З 1999 грае ролю інспектара Кунца ў тэлесерыяле «Камісар Рэкс», якая прынесла яму сусветную вядомасць. Здымаецца таксама і ў іншых фільмах.
У вольны ад здымак час акцёр разам з жонкай Евай займаюцца вінаробствам. Супругі валодаюць вінаграднікам плошчай у шесць гектараў непадалёк ад Хайлігенбруна.
Юрый Аляксандравіч Павалій
Юрый Аляксандравіч Павалій (, Грозны) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1969 годзе. Працаваў у Белкамунпраекце, з 1969 года — кіраўнік групы архітэктараў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Пражывае ў Мінску.
Зялёная Дуброва (Буда-Кашалёўскі раён)
Зялёная Дубро́ва (, Зелёная Дуброва) — пасёлак у Буда-Кашалёўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Марозавіцкага сельсавета.
На поўначы мяжуе з лесам.
Размяшчэнне
У 3 км на паўднёвы захад ад раённага цэнтра і чыгуначнай станцыі Буда-Кашалёўская (на лініі Жлобін — Гомель), 48 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўдні і захадзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Транспартныя сувязі па прасёлкавай, затым аўтамабільнай дарозе Буда-Кашалёва — Гомель. Планоўка складаецца з кароткай прамалінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага ўсходу на паўночны захад і забудаванай двухбакова драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Заснаваны напачатку 1920-х гадоў на былых памешчыцкіх землях перасяленцамі з суседніх вёсак. У 1929 годзе арганізаваны калгас. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінулі 7 жыхароў вёскі. Да 16 ліпеня 1954 года пасёлак знаходзіўся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Буда-Кашалёўскага пассавета. У 1959 годзе ў складзе саўгаса «Марозавічы» (цэнтр — вёска Марозавічы).
Ганна Віктараўна Лявіцкая
Ганна Віктараўна Лявіцкая (, в. Дукора, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі ўрач, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 22 сакавіка 1961 года ў в. Дукора Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, урач-стаматолаг; Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі, спецыяліст па грамадскім здароўі і ахове здароўя; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, кіраванне сацыяльнай сферай.
Працавала ўрачом-стаматолагам, галоўным урачом Міханавіцкай амбулаторыі Мінскага раёна; намеснікам галоўнага ўрача, галоўным урачом Мінскага раёна.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджана знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Асабістае жыццё
Замужам, мае дачку.
Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод
ААТ «Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод» — беларуская кампанія па вытворчасці гарэлкі, якая размешчана ў Гродна, па вул. Віленскай, 22.
Апісанне
Уваходзіць у склад канцэрна «Белдзяржхарчпрам». З ліпеня 2015 года прадпрыемства ўваходзіць у склад алкагольнага холдынгу «Мінск Крышталь Груп» згодна з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 326 «Аб стварэнні беларускага алкагольнага холдынгу». Кіруючай кампаніяй з’яўляецца ААТ «Мінск Крышталь».
Вырабляе гарэлку, лікёра-гарэлачныя вырабы, віно пладовае, а філіял завода — Варанчанскі спіртзавод вырабляе спірт-сырэц, спірт этылавы рэктыфікат в/а, солад жытні сухі, які выкарыстоўваецца ў хлебапячэнні. Вытворчая дзейнасць ажыццяўляецца на трох асноўных участках: участак падрыхтоўкі лікёрагарэлачных вырабаў, два ўчасткі разліву лікёрагарэлачных вырабаў; у Варанчанскім філіяле вырабляцца спірт вышэйшай ачысткі, на Мірскім філіяле — спірт «Люкс».
Вытворчыя магутнасці
Праектная магутнасць прадпрыемства па стане на 2015 год складае:
Гісторыя
Заснаваны у 1880-х гадах. У 1889 годзе прадпрымальнік Лейба Усеравіч Слуцкі выкупіў землю ў горадзе Гродна на беразе ракі Гараднічанкі і атрымаў дазвол на будаўніцтва па вуліцы Віленскай, 22. На працягу года ён пабудаваў 2 цагляных будынка і 3 драўляных будынка. Будынкі былі аднапавярховымі, крытымі бляхай і гонкай. Першапачаткова гэта быў піўзавод.
У 1897 годзе піўзавод па вуліцы Віленскай быў восьмым прадпрыемствам у Гродзенскай губерні па магутнасці. З 1937 года заводам кіравала дачка Слуцкага. Пасля 1939 года, калі Заходнюю Беларусь далучылі да Усходняй, лёс сям’і Слуцкіх невядомы, завод быў разрабаваны. Аднаўленне завода ставіцца да канца 1940-х гадоў. З 1947 года завод выпускаў безалкагольныя напоі. У гэтым жа годзе для забеспячэння заходніх раёнаў Беларусі віннай прадукцыяй урадам быў арганізаваны вінзавод, магутнасці якога былі нязначныя.
Сыравінай для віна служылі яблыкі, плады і ягады, якія прымаліся ад насельніцтва. Пачынаючы з 1960-х гадоў, магутнасць завода ўзрасла да перапрацоўкі 4 тыс. тон сыравіны за сезон. Акрамя вытворчасці віна пладова-ягаднага ажыццяўляўся разліў віна вінаграднага. Наладзілася вытворчасць воцату, сокаў спіртаваных, вінаматэрыялаў. У 1981 годзе да заводу быў далучаны Свіслацкі вінзавод і прадпрыемства было перайменавана ў Гродзенскі вінкамбінат. У 1985 годзе вытворчасці пладова-ягаднага віна, у сувязі з гэтым на заводзе застаўся толькі разліў вінаў вінаградных і было засвоена вытворчасць напояў безалкагольных. Свілачскі вінзавод у тым жа годзе быў перапрафіляваны на вытворчасць цукерак і выйшаў са складу Гродзенскага вінкамбіната. З 1992 года на заводзе пачалі вытворчасць настоек, аказвалі паслугі па разліву спірту. У лютым 1994 годзе Гродзенскі вінкамбінат прыступіў да вытворчасці гарэлкі «Русская». З 1995 года пачалі вытворчасць лікёраў. Асартымент гарэлкі пастаянна пашыраўся і скарачалася вытворчасць настоек, у сувязі з тым, што апошнія не карысталіся попытам насельніцтва.
У 1996 годзе Гродзенскі вінаробны камбінат перайменаваны ў Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод. У 2001 годзе Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод перайменаваны ў РУП «Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод». У 2003 годзе да РУП «Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод» далучаны Варанчанскі спіртзавод, які мае статус філіяла. Варанчанскі філіял знаходзіцца ў Гродзенскай вобласці ў Карэліцкім раёне. На Варанчанскім і Мірскім філіяле вырабляецца спірт-сырэц, спірт вышэйшай ачысткі і жытні солад.
У красавіку 2006 года РУП «Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод» перайменаваны ў РУП «Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод „Неманофф“».
З 1 лістапада 2007 запушчана новая лінія разліву лікёрагарэлачнай прадукцыі італьянскай вытворчасці, якая дазваляе разліваць прадукцыю ў бутэлькі ёмістасцю ад 100 г да 1000 г рознай канфігурацыі. Прадукцыйнасць лініі складае 8000 бут./гадзіну, раней — 6000 бут./гадзіну. У цэху разліву выраблены капітальны рамонт з ужываннем сучасных матэрыялаў еўрапейскай якасці, устаноўленыя кандыцыянеры.
Гасплемстанцыя (Паўладарская вобласць)
Гасплемстанцыя — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Мічурынскай сельскай акругі. Код КАТА — 556055200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1153 чалавекі (585 мужчын і 568 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1308 чалавек (653 мужчыны і 655 жанчын).
Нінбург
Нінбург (Везер) (Nienburg/Weser) — горад у Германіі, раённы цэнтр, знаходзіцца ў федэральнай зямлі Ніжняя Саксонія.
Насельніцтва — 32 384 чалавека (на 31 снежня 2007 года). Плошча — 64 км².
Горад падпадзяляецца на 4 гарадскія раёны.
Ніколі зноў
«Ніколі зноў» — лозунг, звязаны з Халакостам і іншымі генацыдамі. Фраза можа паходзіць з верша Іцхака Ламдана 1927 года, у якім гаварылася: «Ніколі зноў не падзе Масада!». Гэты лозунг выкарыстоўваўся вызваленымі вязнямі канцлагера Бухенвальд для выказвання антыфашысцкіх настрояў. Дакладнае значэнне гэтай фразы абмяркоўваецца, у тым ліку ці варта выкарыстоўваць яе ў якасці лозунгу для прадухілення другога Халакоста або гэта ўніверсальная забарона ўсіх формаў генацыду. Ён быў прыняты ў якасці лозунгу Лігай абароны яўрэяў Меіра Каханэ.
Фраза шырока выкарыстоўваецца палітыкамі і пісьменнікамі, а таксама выкарыстоўваецца на шматлікіх мемарыялах Халакоста. Аднак некаторыя каментатары гавораць, што фраза пустая, выкарыстоўваецца занадта часта і не адлюстроўвае рэчаіснасці многіх генацыдаў, якія мелі месца пасля Халакоста. Яна таксама выкарыстоўвалася як палітычны лозунг для іншых мэт, пачынаючы з адзначэння аргенцінскага перавароту 1976 года, прасоўвання кантролю над агнястрэльнай зброяй, права на аборты, а таксама як лозунг для барацьбы з тэрарызмам пасля тэрактаў 11 верасня.
Крывічы (Мядзельскі раён)
Крывічы́ (, Кривичи) — гарадскі пасёлак у Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Сэрвач. Уваходзіць у склад Крывіцкага сельсавета. Размешчаны за 39 км ад Мядзела, 139 км ад Мінска, 3 км ад чыгуначнай станцыі Крывічы на лініі Маладзечна — Полацк. Насельніцтва 1 219 чал. (2017).
Гісторыя
Селішча на месцы Крывічаў існавала з XII ст., верагодна, як калонія крывічоў сярод літоўцаў.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўпамін пра Крывічы як шляхецкую ўласнасць змяшчаецца ў актах Метрыкі Вялікага Княства Літоўскага і датуецца 1493 годам.
Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) Крывічы ўвайшлі ў склад Ашмянскага павета Віленскага ваяводства. Каля 1640 года ў Крывічах збудавалі царкву Святой Тройцы. У 1659 годзе ў вайну Маскоўскай дзяржавы з Рэччу Паспалітай царкву разрабавалі маскоўскія войскі. У 1684 годзе з згоды караля і вялікага князя Яна Сабескага маёнтак перайшоў да нашчадкаў роду Кішкаў на задавальненне крэдытораў у сувязі з смерцю Януша Кішкі — апошняга з роду. Пазней часткі маёнтку належалі Укольскім, Ходзькам, Любанскім, Швыкоўскім. Гэта быў першы выпадак эксдывізіі ў Вялікім Княстве Літоўскім.
Пад уладай Расійскай імперыі
У сярэдзіне XIX ст. Крывічы знаходзіліся ў валоданні Швыкоўскіх, маёнтак налічваў 37 двароў і 642 дзесяціны зямлі. На 1866 год, паводле звестак Слоўніка геаграфічнага Каралеўства Польскага і іншых краёў славянскіх, у мястэчку было 40 дамоў. У 1884 годзе ў Крывічах заснавалі вінакурню. На 1886 год у мястэчку існавалі валасная ўправа, царква, капліца, касцёл, багадзельня, 3 крамы, 3 заезныя двары, карчма, школа, народнае вучылішча (у 1896/1897 навучальным годзе навучалася 46 хлопчыкаў і 4 дзяўчынкі); двойчы на год праводзіліся кірмашы (на Сёмуху і 6 жніўня). На 1904 год існавалі мястэчка Крывічы і аднайменны маёнтак, уладанне Госкай, працявала лячэбніца.
Найноўшы час
У час Першай сусветнай вайны ў мястэчку размяшчаліся склады рускіх войск пад камандаваннем генерала П. С. Балуева, якія ўдзельнічалі ў Нарачанскай аперацыі 1916 года. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі (1917) пачаў працаваць Савет рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў, які прадстаўляў тры воласці — Крывіцкую, Княгінінскую і Будслаўскую. Адначасова ў мястэчку дзейнічаў валасны Савет рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў. У лютым 1918 года мястэчка акупіравана германскімі войскамі. 25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай тэрыторыя абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 8 снежня 1918 года занята чырвонаармейцамі 2-й акругі пагранічнай аховы. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай I з’езда КП(б)Б у складзе БССР, з 27 лютага 1919 года — у ЛітБел ССР.
У снежні 1948 года ў Крывічах створаны калгас імя Жданава. У кастрычніку 1948 года ў мястэчку збудавалі электрастанцыю. 28 чэрвеня 1958 года Крывічы атрымалі афіцыйны статус пасёлка гарадскога тыпу і сталі цэнтрам Крывіцкага гарадскога пасялковага савета. З 20 студзеня 1960 года Крывічы знаходзяцца ў складзе Мінскай вобласці, з 25 снежня 1962 года — у Мядзельскім раёне. На 1 студзеня 1997 года ў Крывічах было 612 двароў.
Эканоміка
Працуюць лясніцтва, прадпрыемствы харчовай прамысловасці, філіял Мядзельскага камбіната кааператыўных прадпрыемстваў (хлебазавод), завод вырабаў з металу, участак электрасеткі, вытворчы ўчастак Нарачанскага масласырзавода, участак жылкамгасу, філіял Нарачанскага вытворчага аб’яднання водаправодна-каналізацыйнай гаспадаркі, жывёлагадоўчая ферма.
Інфраструктура
На 1997 год у Крывічах існавалі дом быту, сярэдняя школа, дапаможная школа-інтэрнат, дзіцячы садок, дом культуры, 2 бібліятэкі, музычная школа, бальніца, аддзяленне хуткай медыцынскай дапамогі, аптэка, паліклініка, пошта, банк, гандлёвы цэнтр, 5 крамаў, 2 прыватныя крамы.
Вядомыя асобы
З Крывічоў паходзіць род Кішкаў, апошні з якіх — Януш Кішка, ваявода полацкі і гетман Вялікага Княства Літоўскага, жанаты з Хрысцінай Друцкай-Сакалінскай, памёр у Крывічах у 1653 годзе бяздзетным.
Дусмяніс
Ду́смяніс (Dusmenys, традыцыйная беларуская назва — Дусьмяны) — вёска ў Тракайскім раёне Вільнюскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Онушкіскай сянюніі. Размешчана на паўночна-ўсходнім беразе возера. Насельніцтва на 2001 год — 181 чалавек.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўспамін пра Дусьмяны датуецца 1493 годам. У гэты час яны ўваходзілі ў склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.
У 1523 годзе ўпамінаецца сядзіба ў Дусьмянах.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Дусьмяны апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Троцкім павеце Віленскай губерні.
На 1866 год у Дусьмянах было 22 будынкі.
Найноўшы час
Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Дусьмяны апынуліся ў складзе Літвы. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
NGC 5910-1
NGC 5910-1 (іншыя абазначэнні — MCG 4-36-35, ZWG 135.45, VV 139, HCG 74A, PGC 54689) — галактыка ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладлен Андрэевіч Палівода
Уладлен Андрэевіч Палівода (, с. Новыя Серагозы, Херсонская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1967 годзе. З 1966 г. — архітэктар, кіраўнік брыгады, намеснік загадчык аддзела ў ПКБ Мінсельбуда БССР.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1973 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Займаецца пытаннямі інтэр'ера, прамысловай эстэтыкі, дызайну.
Узнагароды
Узнагароджаны сярэбраным медалём ВДНГ СССР за мастацка-канструктарскае рашэнне выставачнай экспазіцыі па сельскай архітэктуры да III Усесаюзнаму з’езду калгаснікаў.
Вігана-Сан-Марціна
Вігана-Сан-Марціна (Vigano San Martino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 1162 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 318 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giovanni Battista.
Пазевальк
Пазевальк — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Мекленбург-Пярэдняя Памеранія. Уваходзіць у склад раёна Ікер-Рандаў. Насельніцтва — 11,5 тыс. чалавек (2009); у 2003 годзе — 12,4 тысяч. Займае плошчу 54,99 км². Афіцыйны код — 13 0 62 043.
Сан-Нікола дэі Мендзіколі
Упершыню на гэтым месцы царква была пабудавана ў VII стагоддзі. Царква атрымала назву Mendicoli (жабракі), з-за галечы мясцовага насельніцтва.
У XII стагоддзі царква была перабудавана і з тых часоў яшчэ некалькі разоў перабудоўвалася. Цяперашняя званіца прыбудавана ў 1764 годзе.
Маленькая і ўтульная царква ў 1970-х гадах была адрэстаўраваная на сродкі фонду «Ратуйце Венецыю». За працэсам рэстаўрацыі можна назіраць у культавым фільме жахаў "А цяпер не глядзі" (1973).
У царкве знаходзяцца драўляныя скульптуры і карціны вучняў Веранезэ з выявай сцэн з жыцця Хрыста.
Фэрфілд
Фэрфілд:
Марыя Тальёні
Марыя Тальёні (Maria Taglioni;,  — , ) — славутая балерына XIX стагоддзя, прадстаўніца італьянскай балетнай дынастыі Тальёні ў трэцім пакаленні, адна з цэнтральных фігур балета эпохі рамантызму.