cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маёнтак Падароск
Гісторыя
У 1875 годзе 22-гадовая Альжбета ўзяла шлюб з 33-гадовым Раманам Бохвіцам, сынам вядомага філосафа Фларыяна Бохвіца (1799—1856). У 1890 годзе да маёнтка Падароск, разам з маёнткамі Вярусін і Рудава, уласнасці Альжбеты Бохвіц, належала 1940 дзесяцін зямлі. Гэта быў адзін з найлепш арганізаваных маёнткаў Ваўкавыскага павета Гродзенскай губерні.
Апошнім уладальнікам быў сын Альжбеты і Рамана Атон Бохвіц (1880—1939) — выпускнік Сельскагаспадарчай акадэміі ў Празе, які ў 1939 годзе быў арыштаваны і памёр у турме ў Ваўкавыску.
У савецкі час у палацы спачатку размяшчалася сярэдняя школа, пазней будынак быў падзелены паміж калгасным праўленнем і музычнай школай. З пачатку 2004 года будынак пуставаў і паступова занепадаў.
З 2012 года будынак рыхтавалі да продажу, а ў 2013 годзе праз аўкцыён комплекс набыў прадпрымальнік з Расіі Павел Падкарытаў, які плануе стварыць у сядзібе першы ў Беларусі музей шляхты і турыстычную інфраструктуру.
Палац і пабудовы сядзібна-паркавага комплексу
Комплекс былога маёнтка ў Падароску раздзелены на дзве часткі дарогай з Ваўкавыска на Ружаны. На захад ад дарогі знаходзіцца абнесены агароджай палацава-паркавы комплекс (лічыцца гісторыка-культурнай каштоўнасцю), на ўсход ад дарогі — былы гаспадарчы двор, які гісторыка-культурнай каштоўнасцю не лічыцца. Ад уласна Падароска комплекс аддзелены рэчкай Зяльвянкай.
Сядзібны дом з мезанінам, як думаюць, пабудаваны ў канцы XVIII ст. Грабоўскімі. Мясцовыя жыхары сцвярджалі, што раней на пячным дымаходзе палаца быў металічны сцяжок з датай «1768». Аднапавярховы прамавугольны ў плане выцягнуты будынак мае сіметрычную кампазіцыю з двухпавярховай мураванай цэнтральнай часткай, вылучанай на галоўным фасадзе глыбокім порцікам з трохвугольным франтонам, які быў прыбудаваны ў 2-й палове ХІХ ст. па праекце віленскага архітэктара Лубы. Драўляныя бакавыя крылы атынкаваны і накрыты высокімі вальмавымі дахамі. У рашэнні порціка спалучаюцца слупы, калоны, аркада (на першым паверсе), якая падтрымлівае шырокую тэрасу. Уваход аформлены паўратондай з балконам над ёй. Прамавугольныя вокны аздоблены прафіляванымі ліштвамі. З тыльнага боку будынка была тэраса з невысокай балюстрадай, якая не захавалася. Унутраная планіроўка анфіладна-калідорная, змененая ў пасляваенныя часы.
Па цэнтральнай восі галоўнага ўвахода ў дом размяшчаўся вестыбюль, адкуль вяла лесвіца на мезанін. Вестыбюль быў аздоблены вялікімі, ад падлогі да столі, люстрамі. На першым паверсе было дзесяць вялікіх пакояў. Цэнтральнае месца ў доме займаў вялікі зал з дзвюма чырвонымі канапамі і сакрэтнікам. У гасцінай камін упрыгожвала конная скульптура Яна Сабескага, а таксама партрэты прадстаўнікоў родаў Бохвіцаў і Чачотаў. Салон быў абстаўлены мэбляй у стылі ампір, а ў сталовай залі, якая часам выкарыстоўвася як капліца, быў вялікі авальны стол.
З іншых будынкаў цалкам або часткова захаваліся былая аранжарэя (у савецкі час малачарня), будынак былой сыраварні (пасля майстэрні, гаража), а таксама кузня.
Парк
Акружае сядзібны дом парк. Першапачаткова парк складаўся з партэрнай і пейзажнай частак, аб’яднаных дзвюма пейзажнымі алеямі. Газон з параднага боку дому меў форму прамавугольніка, акружанага дорогай. Пасярод яго была гульнявая пляцоўка. Па перыметры газона ў цёплы час выстаўляліся расліны з аранжэрэі (алоэ, агава, кактус і інш.). Найбольшыя экземпляры субтрапічных раслін выстаўляліся перад аранжарэяй. У парку пераважаюць мясцовыя пароды дрэў: бяроза, клён, ліпа, акацыя і іншыя. Станам на 1987 год у парку было 23 віды дравесных раслін, у тым ліку елка, грэцкі арэх, лістоўніца, белая акацыя. Парадная частка двара і парк ахоплены з двух бакоў капітальнай цаглянай агароджай, слупы якой маюць арыгінальнае завяршэнне.
Гаспадарчы двор
Асобна на ўзвышшы размяшчалася капліца з фамільнымі пахаваннямі. Захаваліся руіны крыпты, якая ў савецкі час выкарыстоўвалася як жывёльны могільнік.
Большая частка пабудоваў былога гаспадарчага двара сёння не выкарыстоўваецца. Спіртзавод (былая вінакурня) закрыты на пачатку 2000-х гадоў.
«Маёнтак Падароск»
Пасля выкупу сядзібна-паркавага ансамбля Паўлам Падкарытавым было створана прыватнае прадпрыемства «Маёнтак Падароск», якое ставіць задачай аднаўленне ўсяго комплекса. Праведзены археалагічныя і архітэктурныя даследаванні, зроблены аналіз паркавых пасадак, адноўлена галоўная брама парка, прыстасаваны да выкарыстання ў турыстычных мэтах былыя сыраварня і кузня. Вядзецца падрыхтоўка да пачатку аднаўлення галоўнага будынка комплекса і адкрыцця ў ім музея гісторыі беларускай шляхты.
Выжыны (Гданьск)
Выжыны ці Узвышша (Wyżyny, Höhe) — раён і гістарычная мясцовасць у заходняй частцы Гданьска.
Агульная характарыстыка
Назва мясцовасці паходзіць ад адносна высокага як для прыморскага горада палажэння сушы адносна ўзроўню мора. У склад раёна ўваходзяць мясцовасці так званай Верхняй тэрасы: Асава, Матарня, Какошкі, Ясень, Уесціска, Ластовіцы і значная частка раёна Верхняя Арунія — Гданьск-Поўдзень, а таксама Хэлм.
У 1887-1939 гадах тэрмін "Гданьскае Узвышша" адносіўся да назвы прусскага павета (Landkreis Danziger Höhe) з сядзібай у Гданьску, размешчанага на захад ад чыгуначнай лініі Гданьск - Тчэў. Большая частка гістарычнай мясцовасці Выжыны ўваходзіла ў склад былога павета, а цяпер з'яўляецца часткай горада Гданьска.
Касцёл і кляштар кармелітаў босых (Львоў)
Касцёл і кляштар кармелітаў босых, сёння — Царква Архістратыга Міхаіла — дзеючы храм, які знаходзіцца ў карыстанні Украінскай грэка-каталіцкай царквы, які знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Львова ў зоне Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Гісторыя
Кармеліты, верагодна, спадзяваліся, што кляштар ўвойдзе ў новую лінію гарадскіх фартыфікацый, якая ахопіць значна большыя тэрыторыі, чым тагачасны цэнтр. Прынамсі такія планы абмяркоўваліся і на працягу XVII стагоддзя, быў створаны шэраг праектаў. Аднак гэтыя фартыфікацыі так і не былі рэалізаваны цалкам. Афіцыйнае засяленне кармелітаў у памяшканні кляштара і асвячэнне храма адбыліся 6 верасня 1642 года. Да таго часу кляштар быў завершаны, але будаўніцтва храма працягвалася. Праз караля манахі дамагліся дазволу на прабіццё дадатковых праходаў ва ўацаваннях горада, каб скараціць шлях ад горада да храма.
У 1648 годзе кляштар як частка ўмацаванняў горада быў узяты войскамі Багдана Хмяльніцкага. Вядома, што да пачатку XVIII стагоддзя храм прастаяў без скляпенняў. Турэцкую аблогу 1672 года яму, аднак, удалося вытрымаць. 4 верасня 1704 года падчас аблогі Львова шведскімі войскамі атрад пад асабістым камандаваннем Карла XII узяў штурмам кляштар, каб з яго з вышыні весці агонь па горадзе. У той жа дзень праз Львоў быў узяты штурмам. Горад быў абрабаваны. Толькі ў 1717 годзе былі завершаны скляпенні, а ў 1731-1732 гадах храм упрыгожаны фрэскамі манаха-бернардынца Бенедыкта Мазуркевіча. У сярэдзіне XVIII стагоддзя ўстаноўлена 12 бакавых алтароў. З тых часоў верагодна паходзіць амвон, драўляныя лавы. У 1781 годзе аўстрыйскія ўлады ліквідавалі ордэн кармелітаў босых у Львове. У кляштар былі паселены манахі ордэна рэфарматаў, а пасля - кармелітаў абутых. У 1945 годзе ўлады зачынілі манастыр і манахі выехалі ў Кракаў. Службы ў касцёле праходзілі яшчэ адзін год.
У пасляваенныя гады закінутыя збудаванні кляштара спачатку сталі месцам жыхарства бяздомных, а пасля — складам. На працягу 1960-1980 гадоў тэрыторыя былога манастырскага саду стала месцам збору львоўскіх хіпі і іншых нефармальных груповак. У 1989 годзе перад закрытым храмам пачалі праводзіць набажэнствы. У 1990 годзе комплекс манастыра перададзены манахам-студытам УГКЦ. Акрамя ўласна манастыра, тут таксама размясціліся выдавецтва і Інстытут гісторыі УГКЦ. У храме праведзены шэраг рамонтных работ, у прыватнасці ўсё пакрыццё даху і вежаў заменена новым медным. Праведзена адаптацыя для патрэб усходняга абраду - перад алтаром пабудаваны іканастас. Пры слупах ўстаноўлены чатыры бакавых алтары. Адліты новы звон, у вялікім акне над хорамі устаўлены вітраж. Працягваецца рамонт манастырскіх памяшканняў.
12 сакавіка
12 сакавіка — 72-і (73-і ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Фрэдропаль (гміна)
Фрэдро́паль (Fredropol) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Пшэмыскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Фрэдропаль 15. Плошча гміны складае 159,68 км². Станам на 2011 год у гміне Фрэдропаль пражывалі 5637 чалавек, шчыльнасць — 35,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Стаўпіў
Стаўпіў (Стовпі́в) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Харкаўскі нацыянальны эканамічны ўніверсітэт імя Сямёна Кузняца
Харкаўскі нацыянальны эканамічны ўніверсітэт імя Сямёна Кузняца (ХНЭУ імя Сямёна Кузняца; Харківський національний економічний університет імені Семена Кузнеця) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Харкаве, адзін з вядучых універсітэтаў Украіны ў галіне эканомікі.
Універсітэт быў заснаваны 1 кастрычніка 1930 года як Харкаўскі інжынерна-эканамічны інстытут на базе прамысловага факультэта Харкаўскага інстытута народнай гаспадаркі і вядзе сваю гісторыю ад Харкаўскай камерцыйнай вучэльні (заснавана ў 1893 годзе) і Харкаўскага камерцыйнага інстытута (заснаваны ў 1912 годзе) і з’яўляецца найстарэйшым эканамічным універсітэтам на ўсходзе Украіны. У 1994 годзе інстытут быў рэарганізаваны ў Харкаўскі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт, а ў 2004 годзе яму быў прысвоены статус нацыянальнага. У 2013 годзе ўніверсітэту было прысвоена імя Сямёна Кузнеца, які вучыўся ў Харкаўскім камерцыйным інстытуце (папярэднік універсітэта). У Харкаўскім інжынерна-эканамічным інстытуце працаваў вядомы ўкраінскі і савецкі эканаміст Яўсей Ліберман.
Кольцы Ньютана
Кольцы Ньютана — плоскавыпуклыя інтэрферэнцыйныя максімумы і мінімумы, якія з’яўляюцца вакол кропкі дотыку злёгку выгнутай выпуклай лінзы і плоска паралельных пласцін пры праходжанні святла скрозь лінзу і пласціну. Упершыню былі апісаны ў 1675 годзе І. Ньютанам.
Апісанне
Інтэрферэнцыйная карціна ў выглядзе кольцаў узнікае пры адлюстраванні святла ад двух паверхняў, адна з якіх плоская, а іншая мае адносна вялікі радыус крывізны і датыкаецца з першай (напрыклад, шкляная пласцінка і плоскавыпуклая лінза). Калі на такую ​​сістэму ў кірунку, перпендыкулярным плоскай паверхні, падае пучок манахраматычнага святла, то светлавыя хвалі, адлюстраваныя ад кожнай са згаданых паверхняў, інтэрферуюць паміж сабой. Сфарміраваная такім чынам інтэрферэнцыйныя карціна складаецца з назіраемага ў месцы судотыку паверхняў цёмнага гуртка і навакольных, чаргуючыхся паміж сабой светлых і цёмных канцэнтрычных кольцаў.
Класічнае тлумачэнне з’явы
У часы Ньютана з-за недахопу звестак аб прыродзе святла даць поўнае тлумачэнне механізму ўзнікнення кольцаў было вельмі цяжка. Ньютан усталяваў сувязь паміж памерамі кольцаў і крывізной лінзы; ён разумеў, што назіраны эфект звязаны з уласцівасцю перыядычнасці святла, але здавальняюча растлумачыць прычыны ўтварэння кольцаў атрымалася толькі значна пазней у Томаса Юнга. Прасочым за ходам яго разважанняў. У іх аснове ляжыць здагадка аб тым, што святло — гэта хвалі. Разгледзім выпадак, калі манахраматычная хваля падае амаль перпендыкулярна на плоскавыпуклую лінзу. Хваля 1 з’яўляецца ў выніку адлюстравання ад выпуклай паверхні лінзы на мяжы шкло — паветра, а хваля 2 — у выніку адлюстравання ад пласціны на мяжы паветра — шкло. Гэтыя хвалі кагерэнтныя, гэта значыць, у іх аднолькавыя даўжыні хваль, а рознасць іх фаз сталая. Рознасць фаз узнікае з-за таго, што хваля 2 праходзіць большы шлях, чым хваля 1. Калі другая хваля адстае ад першай на цэлы лік даўжынь хваль, то, складаючыся, хвалі ўзмацняюць адна адну.
NGC 7499
NGC 7499 (іншыя абазначэнні — PGC 70608, UGC 12397, MCG 1-59-5, ZWG 406.7, NPM1G +07.0508) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Рыбы.
Кольцы Ньютана
Класічнае тлумачэнне з’явы
дзе m — любы цэлы лік, \lambda — даўжыня хвалі.
Наадварот, калі другая хваля адстае ад першай на няцотны лік паўхваляў, то ваганні, выкліканыя імі, будуць адбывацца ў процілеглых фазах, і хвалі гасяць адна адну.
Для ўліку таго, што ў розных рэчывах хуткасць святла розная, пры вызначэнні палажэнняў мінімумаў і максімумаў выкарыстоўваюць не рознасць ходу, а аптычную рознасць ходу (розніца аптычных даўжынь шляху).
Радыус k-га светлага кальца Ньютана ў адлюстраваным святле выяўляецца наступнай формулай:
дзе R — радыус крывізны лінзы, \lambda — даўжыня хвалі святла ў вакууме, n — паказчык праламлення асяроддзя паміж лінзай і пласцінкай.
Радыус k-га цёмнага кальца Ньютана ў адлюстраваным святле вызначаецца ў адпаведнасці з формулай:
Выкарыстанне
Кольцы Ньютана выкарыстоўваюцца для вымярэння радыусаў крывізны паверхняў, для вымярэння даўжынь хваль святла і паказчыкаў праламлення. У некаторых выпадках (напрыклад, пры сканаванні малюнкаў на плёнках) кольцы Ньютана ўяўляюць сабой непажаданую з’яву.
Гудзевічы
Гу́дзевічы (, Гудевичи) — аграгарадок у Мастоўскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Гудзевіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1863 годзе тут было адкрыта народнае вучылішча.
У 1886 году Гудзевічы сталі цэнтрам воласці Гродзенскага павета. Дзейнічаў вінакурны завод, ветраны млын, піцейны дом, народнае вучылішча (96 хлопчыкаў і 10 дзяўчынак), праваслаўная царква.
Інфраструктура
Лазня ЗАТ «Гудзевічы» на 2 аддзяленні, банкамат, комплексна-прыёмны пункт. У Гудзевічах дзейнічае ўрачэбная амбулаторыя ўрача агульнай практыкі. ДУА «Гудзевіцкая сярэдняя школа», ДУА «Гудзевіцкі дзіцячы сад», ДУА «Мастоўская дзіцячая школа мастацтваў». Установы культуры прадстаўлены філіялам «Гудзевіцкі цэнтр вольнага часу і культуры» ДУ «Мастоўскі раённы цэнтр культуры», Гудзевіцкай бібліятэкай — цэнтрам нацыянальных культур ДУК «Мастоўская раённая бібліятэка», ДУА «Мастоўская дзіцячая школа мастацтваў». Дзейнічае літаратурна-краязнаўчы музей (каля 14 тысяч экспанатаў).
Свята-Мікалаеўская царква (Рухча 1)
Гісторыя
Пабудавана ў 1730 годзе з дрэва ўладальнікамі маёнтка Скірмунтамі.
У 2020 годзе ў храме, які мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасці рэспубліканскага значэння, без адпаведнага дазволу былі праведзены рамонтна-рэстаўрацыйныя работы: вонкавыя сцены абабітыя вагонкай, вокны заменены на пластыкавыя. Такім чынам былі парушаны патрабаванні Кодэкса аб культуры, што прывяло да пэўных зменаў знешняга выгляду царквы. У сувязі з гэтым аддзел культуры Столінскага райвыканкама падрыхтаваў матэрыялы для складання пратаколу аб адміністрацыйным правапарушэнні.
Званіца
Побач, на ўсход ад царквы, пастаўлена двух’ярусная чацверыковая зрубна-каркасная званіца, накрытая шатровым, раней гонтавым дахам.
Аршанскі станкабудаўнічы завод «Чырвоны барацьбіт»
Аршанскі станкабудаўнічы завод «Чырвоны барацьбіт» — завод, заснаваны ў 1900 г. у г. Орша як слясарныя майстэрні. З 1915 механічныя і жалезаліцейныя майстэрні механічныя майстэрні па вырабе сельскагаспадарчага інвентару, катлоў, бочак, рамонце абсталявання для млыноў, вінакураных заводаў. У 1919 г. майстэрні нацыяналізаваны. З 1928 г. чыгуналіцейны механічны завод «Чырвоны барацьбіт».
Сёння завод выпускае дрэваапрацоўчыя і каменеапрацоўчыя станкі, дрэваапрацоўчы інструмент. Асвоена вытворчасць комплексаў лазернай рэзкі з лічбавым праграмным кіраваннем. Прадукцыя адзначана залатымі медалямі на міжнародных выстаўках.
Станкі завода экспартуюць у больш чым 110 краіны свету. У 2005 годзе завод выпусціў статысячны станок, які быў адгружаны ў Камсамольск-на-Амуры.
Аршанскія курганныя магільнікі
Аршанскія курганныя магільнікі — помнік археалогіі. Знаходзіцца ў Оршы.
Даследаванні
У 1987 г. археалагічны атрад Інстытута гісторыі АН БССР пачаў раскопкі помніка. Было ўскрыта 300 м², знойдзены першабытныя прылады працы. Залягалі яны на глыбіні да 0,4 м ад сучаснай паверхні, частка была вырыта плугамі на паверхню. Прылады вырабляліся з крэйдавага крэменю. Усяго было знойдзена каля 3 тысяч вырабаў, сярод іх скрабкі, якімі здымалі рэшткі мяса са скур жывёлы. Скуры затым выкарыстоўваліся для перакрыцця і ўцяплення буданападобных жытлаў, з іх выраблялі абутак і адзенне.
Сведчаннем апрацоўкі і вырабу прылад з косці з'яўляюцца разцы. На стаянцы былі знойдзены праколкі, скоблі, нажы, вырабленыя з пласцін і адшчэпаў. Аднак найбольшую цікавасць для археолагаў прадстаўляюць наканечнікі стрэл. Па іх можна меркаваць аб узросце стаянкі. На жаль, знойдзены толькі адзін наканечнік, выраблены з пласціны. Сыравінай для вырабу прылад працы служылі таксама дрэва і косць, але да нашага часу такія ўзоры не захаваліся. Асноўным заняткам старажытнага чалавека, мяркуючы па знаходках, былі паляванне на птушак і дзікіх жывёл, рыбалоўства.
У 1988 г. у Оршы быў выяўлены яшчэ адзін помнік каменнага веку. Знайшоў яго школьнік Сяргей Кузняцоў. Знаходзіцца помнік таксама на беразе Дняпра, каля вады, на ўзроўні 8 м над ёй. Археолагі сумесна з вучнямі школы № 17 правялі даследаванне першабытнай стаянкі. Было ўскрыта 168 м² глебы на глыбіню каля 1 м. У раскопе знойдзена вялікая колькасць каменных прылад працы і адходаў іх вытворчасці — 1858 адзінак. Вырабляліся яны з вельмі якаснага крэйдавага крэменю чорнага або шэрага колеру. Сярод прылад нуклеусы, праколкі, скрабкі, наканечнік стралы, сякера. Разам з імі знойдзены рэшткі ляпной пасудзіны. Датуецца стаянка канцом неалітычнай эпохі, гэта значыць, канцом 3-га тысячагоддзя да н.э.
Ва ўрочышчы Замчышча пры ўпадзенні р. Аршыца ў Дняпро знаходзіцца гарадзішча. Пляцоўка памерам 105Х75 м узвышаецца на 6-7 м над навакольнай мясцовасцю. З боку сучаснага горада ўмацавана ровам глыбінёю каля 3 м. Даследавалі ў 1928 г. А. М. Ляўданскі, у 1964 г. Г. В. Штыхаў, у 1965—68 гг. Ю. І. Драгун. Выяўлены рэчы феадальнага часу: ганчарная кераміка, навясныя і ўнутраныя замкі, ключы, сякеры, наканечнікі коп'яў. Датуецца 10—12 ст.
Хімніца
Хімні́ца (, Химница) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Лядзец
Лядзе́ц (, Лядец) — аграгарадок у Беларусі, у Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лядзецкага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 28 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Столін, за 267 км ад Брэста, за 35 км ад чыгуначнай станцыі Гарынь, каля ракі Ветліца.
Цаа Чжы
Цаа Чжы (другое імя — Цзы-цзянь,, Пэйго, сучасная правінцыя Аньхой — ) — кітайскі паэт.
Біяграфія
Сын Цаа Цаа. Пераследваўся братам Цаа Пі, многія гады правёў у ссылцы. Лірычная паэзія Цаа Чжы апявала вайсковую доблесць, неўміручасць чалавечых спраў, каханне і сяброўства. Цаа Чжэ шырока выкарыстаў народныя тэмы і вобразы, але нават эпічны матэрыял падаваў ў лірычным ключы. Многія яго юэфу апавядаюць пра прынесеныя вайной бедствы, пра тленнасць быцця.
Сярод фу Цаа Чжэ вылучаецца лірычная паэма «Фея ракі Ло», у якой Цаа Чжэ свой ​​ідэал зямной жанчыны намаляваў у фантастычнай форме. Малюючы любоў чалавека, паэт выступаў за свабоду пачуццяў. Сярод шматжанравай спадчыны Цаа Чжэ — оды, вершы (пераважна пяціслоўныя), гімны, перайманні народных песень.
Бенгтсфарс (камуна)
Камуна Бенгтсфарс (Bengtsfors kommun) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка мясцовага самакіравання, якая знаходзіцца ў лене Вестра-Гёталанд у паўднёва-заходняй Швецыі.
Бенгтсфарс 111-ая па памеры тэрыторыі камуна Швецыі. Адміністрацыйны цэнтр камуны — горад Бенгтсфарс.
Населеныя пункты
Камуне падпарадкаваныя 5 гарадскіх пасяленняў (tätort) і некалькі сельскіх, найбольшыя з якіх:
Маназыль
Маназы́ль (, Моназыль) — вёска ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Завуццеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Сцефанполле Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Ракверэ (станцыя)
Ракверэ (Rakvere) — чыгуначная станцыя ў Эстоніі. Знаходзіцца ў горадзе Ракверэ на лініі Талін — Нарва.
Гісторыя
Чыгуначны вакзал, аднесены да ІІ класа на момант адкрыцця ў 1870 г. у сувязі з будаўніцтвам лініі Талін — Нарва.
Той факт, што горад знаходзіўся прыблізна ў 100 км ад Таліна, стаў вызначальным у тым, каб Ракверэ стаў станцыяй II класа. Згодна з патрэбамі таго часу, была пабудавана шасціпутная станцыя, кузня для дробнага рамонту і іншыя дадатковыя памяшканні.
Чыгунка значна паўплывала на развіццё горада Ракверэ і насельніцтва, якія перамясціліся ў бок чыгуначнай станцыі. Колькасць насельніцтва горада вырасла амаль удвая за дваццаць гадоў пасля пабудовы чыгункі.
26 лістапада 1896 г. была адкрыта шырокакалійная чыгунка ад Ракверэ да Кунды, якая ператварыла Ракверэ ў невялікі чыгуначны вузел. Раней гэтая чыгунка выкарыстоўвалася для пасажырскіх перавозак: цягнікі курсіравалі ў Кунду спачатку па аўторках і суботах, а потым па серадах і суботах.
Вакзал
Арыгінальны драўляны будынак станцыі II класа з важным каменным цэнтрам быў пабудаваны разам з чыгункай паводле стандартнага праекта (аналагічна будынку станцыі Нарва тады). Будынак быў разбураны ў Другую сусветную вайну.
У 1950-я гады быў пабудаваны новы каменны будынак, які цяпер знаходзіцца ў прыватнай уласнасці і адрамантаваны.
Ордэн Каштоўнай кароны
, у іншым перакладзе Ордэн Свяшчэннай кароны — японскі жаночы ордэн.
Заснаваны 4 студзеня 1888 года імператарам Мэйдзі. Імператарскі ўказ № 1 абвяшчае, што ордэн прызначаны для ўзнагароджання «высакародных дам, якія аказалі выключныя паслугі дзяржаве». У вышэйшых ступенях з’яўляецца прыдворным ордэнам, якім, узнагароджваюцца толькі члены імператарскіх ці каралеўскіх сем’яў, а таксама прадстаўнікі вышэйшай арыстакратыі. Ніжэйшыя ступені ордэна да 1945 года выкарыстоўваліся як узнагароды за заслугі для нетытулаваных твараў. Ордэны першай ступені ўручаюцца імператарскім прынцэсам (дочкам імператара) ва ўзросце 15 гадоў. Імператрыцы ці кронпрынцэсы атрымліваюць іх пасле заручын, а жонкі іншых прынцаў — пры шлюбе.
Апісанне
У цэнтры знака ордэна на паверхні, якая пакрыта блакітнай эмаллю і мае форму медальёна, намаляваны залаты галаўны ўбор імператрыц. Над ім намалявана «птушка Хоа». Медальён акружаны авальным кольцам, падвойным шэрагам жамчужын і апраўлены галінамі зялёнага бамбука на чырвонай эмалевай паверхні і з чатырох бакоў — гронкамі бела-ружовых кветак сакуры і лісцем. Ордэн мае падвескі ў форме старажытных фамільных гербаў прыдворных дам. Рэверс ордэна — гладкі.
Ступені
Першапачаткова меў 5 ступеняў, але ў 1896 годзе былі дададзены яшчэ тры ступені.
Фромбарк (гміна)
Фро́мбарк (Frombork) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бранеўскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Фромбарку. Плошча гміны складае 125,82 км². Станам на 2004 год у гміне Фромбарк пражывалі 3793 чалавекі, шчыльнасць — 30,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Расточына
Расточына (Расточино) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Ectobiidae
Ectobiidae  — сямейства насякомых з падатраду. Найбуйнейшае сямейства ў падатрадзе, якое налічвае каля 2400 відаў, якія аб’ядноўваюцца ў 224 роды і 6 падсямействаў. Прадстаўнікі ўключаюць шэраг сінантропных відаў, у тым ліку. Для СССР паказвалася 6 родаў. У выкапнёвым стане вядомыя з.
Апісанне
Вусікі даўжэй цела. Цела голае, без валасінак. Цэркі членістыя. Сцёгны сярэдніх і задніх ног з многімі шыпамі на ніжнім баку. Генітальная пласцінка самцоў з адным ці двума неаднолькавымі грыфялькамі, асіметрычная.
Сістэматыка
Ніжэй прыведзены спіс родаў у адпаведнасці з электронным каталогам SpeciesFile.
Anaplectinae
• 3
Blattellinae
• 3
Ectobiinae
• 3
Nyctiborinae
• 3
Pseudophyllodromiinae
• 3
incertae sedis
• 3
Харыпур (горад, Пакістан)
Харыпур (Haripur) — горад у Пакістане, размешчаны ў аднайменнай акрузе правінцыі Хайбер-Пахтунхва. За 65 км ад Ісламабада і 35 км ад Абатабада. Малыя рэкі, якія працякаюць праз горад, сілкуюць дамбу Тарбела.
Гісторыя
Заснаваны сікхам Хары Сінгхам Налва ў 1822 годзе і стаў сталіцай Хазары (да 1853 года). Хары Сінгх Налва быў прызначаны імператарам сікхаў Ранджытам Сінгхам ў якасці другога назіма Хазары. Першага назіма забілі мясцовыя жыхары.
Горныя Руткавічы
Го́рныя Ру́ткавічы (, Горные Рутковичи) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
Да 11 лютага 1972 года вёска знаходзілася ў падпарадкаванні Карэліцкага пассавета.
Судачыўка
Судачыўка (Суда́чівка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
NGC 7500
NGC 7500 (іншыя абазначэнні — PGC 70620, UGC 12399, MCG 2-59-4, ZWG 431.8, NPM1G +10.0579) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Клуб «сухіх» варатароў
Клуб сухіх варатароў — адзін з трох ганаровых клубаў, заснаваны рэдакцыяй газеты «Прессбол» (разам з Клубам бамбардзіраў і Клубам Сяргея Алейнікава). Уключае футбалістаў, якія сыгралі не прапусцілі галы ў 100 і больш матчах на вышэйшым узроўні.
Склад клуба
На студзень 2023 года ў клуб уваходзяць 19 чалавек :
Бліжэйшым кандыдатам на ўступленне з’яўляецца Дзмітрый Гушчанка — 92 «сухія» матчы.
Сучасная эвалюцыя эсперанта
Большасць спроб змены мовы адбіліся ў праектах міжнароднай штучнай мовы эсперантыда, заснаванай на эсперанта і іда. Асноўныя змены ў мове эсперанта дакраналіся пашырэнні яго слоўнікавага запасу за кошт тэхнічных тэрмінаў, якія дазваляліся дэкларацыяй, але адбываліся і танчэйшыя змены ў сінтаксісе і семантыцы мовы.
Крытыка Вікіпедыі
Крытыка Вікіпедыі — шматмоўнай агульнадаступнай свабодна распаўсюджваемай інтэрнэт-энцыклапедыі, якае існуе дзякуючы добраахвотнаму ўдзелу многіх тысяч людзей, — узрастае з павелічэннем папулярнасці праекта.
Сучасная эвалюцыя эсперанта
Лексіка
З нагоды тэхнічных тэрмінаў у эсперанта вяліся спрэчкі — выкарыстаць новыя карані ці традыцыйнае словаўтварэнне.
Крытыка Вікіпедыі
Асноўнымі аб’ектамі крытыкі з’яўляюцца: адкрытая прырода праекта, неаўтарытэтнасць і ненадзейнасць інфармацыі, перакосы ў ахопе тэм і суб’ектыўнасць іх асвятлення, недастаткова эфектыўная праца суполкі ўдзельнікаў праекта і наяўныя магчымасці для «ціску» адміністратараў на звычайных удзельнікаў праекта і так званай «адміністратыўнай самаўпраўнасці».
Сучасная эвалюцыя эсперанта
Лексіка
Высказывалсь крытычныя заўвагі адносна выкарыстанні прэфікса mal- для стварэння антонімаў агульных прыметнікаў, такіх як mallonga «кароткі» ад longa «доўга», ці malmultekosta «нядорага» ад multekosta «дорага». Было прыдумана некалькі дзясяткаў неалагізмаў для антонімаў (kurta «кароткі» і cipa «танна»).
Фаналогія
Найболей заўважнай зменай у фаналогіі эсперанта была амаль поўная страта гуку ĥ. Прыкладам, у слове ĥino «кітайскі» адбылася заменена на ĉino. У большасці іншых выпадкаў гук  ĥ  быў заменены на  k, як у kemio для ĥemio «хімія». Адзінымі словамі, што захоўваюць гук, засталіся словы ĉeĥo «чэшскі», eĥo «рэха», і ĥoro (ці koruso) «хор», хоць гук і працягвае выкарыстоўвацца ў транскрыпцыі замежных імёнаў.
Яшчэ адной абмяркоўвальнай зменай былі ўводзіны больш працяглае вымаўленне згоднага гуку. У традыцыйным эсперанта, падвойныя згодныя могуць існаваць на межах марфемы, як у mallonga (mal-longa) «кароткае». Большасць слоў з падвойнымі літарамі (у тым ліку tĉ і dĝ) былі зменены, прыкладам Buddo → Budao «Буда». Мабыць, найболей пашыраным коранем, што захаваў падвойную згодную быў finno «Фін», які з'яўляецца амаль амонімам з fino «канец». Нягледзячы на тое, што слова suomo было ўведзена ў якасці замены слову finno, яно не выкарыстоўвалася ў звязках finno-ugra «фіна-ўгорскія».
Сінтаксіс
Вядуцца дыскусіі датычныя сінтаксісу эсперанта. Абмяркоўваецца пытанне, як пісаць фразу «ён нарадзіўся». Ці трэба выкарыстаць у гэтым выпадку дзеепрыметнік цяперашняга часу -at-(naskata для «народжанага»), што пераважна для носьбітаў германскіх і славянскіх моў, ці выкарыстаць дзеепрыметнік мінулага часу -it- (naskita), што пераважна для носьбітаў раманскіх моў.
У мову былі ўведзены новыя прыназоўнікі шляхам выдалення ў часцін мовы сканчэння з існымі каранямі. Прыкладам з'яўляецца far з  fare de.
(*) Архаізм, вельмі рэдка выкарыстоўваецца.
(**) Seksindiferenta (нейтральны, вызначаецца як аб'ект без вызначанага полу). Ужываецца для аб'ектаў ці для людзей. Аднак, напэўна, будзе выкарыстоўвацца толькі для жывёлы ці дзіцяці.
(***) Ужываецца толькі для трэцяй асобы.
Турчыніўка
Турчыніўка (Ту́рчинівка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Малыя Арлы
Малы́я Арлы́ (, Малые Орлы) — вёска ў Столінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Лядзецкага сельсавета.
Гісторыя
У XVIII—XIX стст. вёска належала шляхціцам Кеневічам.
Ямішча (Магілёўскі раён)
Я́мішча (, Ямище) — вёска ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Семукацкага сельсавета.
Рахава (Смаленская вобласць)
Рахава (Рахово) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Pseudomerulius
Pseudomerulius — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1979 годзе.
Класіфікацыя
Паводле базы дадзеных MycoBank, род Pseudomerulius уключае 4 афіцыйна прызнаныя віды:
12 снежня
12 снежня — трыста сорак шосты (трыста сорак сёмы ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Фрыштак (гміна)
Фры́штак (Frysztak) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Стшыжоўскага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Фрыштку. Плошча гміны складае 90,51 км². Станам на 2004 год у гміне Фрыштак пражывалі 10 645 чалавек, шчыльнасць — 117,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Царква Святой Праведнай Сафіі Слуцкай (Мінск)
Царква Святой Праведнай Сафіі Слуцкай — мураваны праваслаўны храм у горадзе Мінску. Знаходзіцца на вул Казінца, 108. Пабудавана з цэглы паводле праекта архітэктара М. І. Лук’янчыка.
Гісторыя
У 1996 годзе ў Мінску была зарэгістравана праваслаўная грамада ў гонар святой. У 2000 годзе была створана апякунская рада, пачаўся збор сродкаў на будоўля храма. З 4 лістапада 2005 года набажэнства праходзілі ў ніжнім храме. Пасад у верхнім храме быў асвячоны ў 2009 годзе.
Архітэктура
Вырашана ў традыцыях старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Крыжовы ў плане аб’ём малітоўнай залы завершаны 3-ярусным (васьмярык на 2 чацверыках) светлавым барабанам пад цыбулепадобным купалам; шатровыя дахі бакавых крылаў — макаўкамі. Да фасада далучаны прамавугольны прытвор з надбудаванай 4-граннай званіцай, шатровы дах якой завершаны макаўкай. Да 5-граннай апсіды далучаны ніжэйшыя 3-гранныя рызніцы. Фасады прарэзаны высока ўзнятымі арачнымі аконнымі праёмамі, крапаваны вуглавымі лапаткамі.
Цюцюнныкы (Чудніўскі раён)
Цюцюнныкы (Тютю́нники) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
Пратэсты ў Манголіі (2022)
Пратэсты ў Манголіі пачаліся 3 снежня 2022 года з-за карупцыйнага скандалу. Удзельнікі акцыі, што сабраліся ў цэнтры Улан-Батара, запатрабавалі пакараць людзей, якія скралі адпраўлены на экспарт у Кітай вугаль на 12 мільярдаў долараў. Нечакана яны пайшлі на штурм. Сілавікам удалося адбіць першы націск, але дэманстранты адмовіліся разыходзіцца. Пазней пратэстоўцы былі разагнаны.
Перадгісторыя
Мясцовыя СМІ паведамілі, што прычынай грамадзянскай незадаволенасці стала дачыненне многіх палітыкаў да крадзяжу экспартнага вугалю. Паводле неафіцыйных дадзеных, з Манголіі выкрадзена каля 6,5 мільёнаў тон вугалю. Таксама адзначаецца, што ў Кітаі пакаралі смерцю датычных да аферы і даслалі спіс з імёнамі мангольскіх чыноўнікаў, заўважаных у гэтай справе. Пратэстоўцы запатрабавалі назваць іх. Міністр юстыцыі і ўнутраных спраў краіны Хішгегійн Нямбаатар паведаміў, што ўрад па дыпламатычных каналах звярнуўся да пекінскіх уладаў з просьбай аб супрацоўніцтве з кітайскай пракуратурай, якая расследуе крадзяж вугалю.
Манголія экспартуе ў Кітай да 86% сваіх тавараў, прычым больш за палову гэтага аб’ёму прыпадае на вугаль. Кошт экспарту вугалю падскочыў да 4,5 мільярдаў долараў за першыя 9 месяцаў 2022 года.
4 снежня
Пратэстоўцы сабраліся ля ўрадавага палаца Улан-Батара і запатрабавалі назваць імёны чыноўнікаў, якія, як сцвярджаецца, прысвоілі 44 трыльёны мангольскіх тугрыкаў ад экспарту вугалю за апошнія два гады. Некалькі пратэстоўцаў трымалі нацыянальныя сцягі і плакаты «хопіць рабаваць народ», «хопіць есці, думаючы пра маю будучыню».
У трэцім па велічыні мангольскім горадзе Дархане таксама запатрабавалі назваць імёны выкрадальнікаў вугалю і канфіскаваць іх маёмасць. Пратэстоўцы прайшлі маршам па вуліцах, скандуючы лозунгі.
5 снежня
Пратэстоўцы паспрабавалі ўварвацца ў Палац ўрада ў Улан-Батары. На былі спалены калядныя елкі, а мітынгоўцы ненадоўга перакрылі галоўны бульвар сталіцы, праспект Мір. Яны таксама рушылі ў бок рэзідэнцыі прэм’ер-міністра, але дарогу да яе перакрыла паліцыя.
Улады Манголіі заявілі, што стварылі рабочую групу для дыялогу з пратэстоўцамі. Паведамлялася, што ўрад тройчы абмеркаваў сітуацыю і ўвёў «асаблівы рэжым» у дачыненні да дзяржаўнай вугальнай кампаніі «». Міністр эканамічнага развіцця назваў 5 былых яе дырэктараў падазраванымі ў крадзяжы вугалю.
6 снежня
У сталіцы аднавілася пратэстная акцыя. Паводле ацэнак мясцовых СМІ, у цэнтры горада сабраліся прыблізна 200 маніфестантаў.
7 снежня
Прэм’ер-міністр сустрэўся з пратэстоўцамі, каб паспрабаваць супакоіць грамадскі гнеў з нагоды карупцыі. Ён паабяцаў вырашыць праблему крадзяжу вугалю «раз і назаўжды».
Спікер парламента абвясціў аб стварэнні рабочай групы для расследавання карупцыі ў вугальнай прамысловасці. Пастаянная камісія парламента па эканоміцы ўхваліла прапанову аб правядзенні грамадскіх слуханняў.
8 снежня
Міністр унутраных спраў Хішгегійн Нямбаатар абвясціў аб арышце некалькіх падазраваных у крадзяжы вугалю.
13 снежня
Паведамлялася што некалькі сотняў пратэстоўцаў па-ранейшаму збіраюцца на цэнтральнай плошчы горада, каб настойваць на рэформах і дзеяннях урада. Міністр юстыцыі і ўнутраных спраў абвясціў аб плане апублікавання існай інфармацыі па «Эрдэнэс Таванталгой»: былі раскрыты звесткі аб уладальніках 25 000 грузавікоў, якія ўдзельнічалі ў перавозцы вугалю. Улады краіны таксама планавалі прызначыць вядучага міжнароднага аўдытара для праверкі фінансаў кампаніі.
Ахвяры
У выніку цісканіны падчас штурму Палаца ўрада пацярпелі чацвёра сілавікоў, а таксама двое пратэстоўцаў.
Пылок
Пылок — сукупнасць пылковых зерняў насенных раслін.
Пылковыя зерні ўяўляюць сабой мужчынскі гаметафіт, які развіваецца ў мікраспарангіі (гл. Спарангій) з мікраспарыі і выконвае функцыю апылення, гэта значыць апладнення жаночага гаметафіта, які знаходзіцца ў семязачатку.
Джазефа Царліна
Джазефа Царліна (—, ) — італьянскі кампазітар, арганіст, музычны тэарэтык. Быў святаром, кіраўніком капэлы Сан-Марка ў Венецыі. Прагрэсіўны вучоны эпохі Адраджэння, Царліна заклаў падмурак сучаснага вучэння аб гармоніі. У сваіх меркаваннях ён абапіраўся на слыхавое ўспрыманне. У 1588-89 у Венецыі выдадзены Поўны збор літаратурных работ Царліна. Аўтар матэт, мадрыгалаў і інш.
Касцёл Маці Божай Ружанцовай (Пескі)
Касцёл Маці Божай Ружанцовай — рымска-каталіцкі храм, помнік архітэктуры неаготыкі ў в. Пескі (Мастоўскі раён) на Беларусі.
Гісторыя
Вёска Пяскі вядома з XVII ст. як уладанне Сапегаў, пры якіх у 1682 (або ў 1782 годзе) і быў пабудаваны касцёл. Апошні драўляны касцёл быў пабудаваны тут у 1857 (або ў 1877 годзе) графам Вацлавам Красіцкім і асвечаны пад тытулам Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі.
У 1900—1914 гадах над мястэчкам на месцы збудаванага раней узняўся новы, ужо мураваны касцёл, пабудаваны з бутавага каменю і цэглы ў неагатычным стылі паводле праекта інжынера Даніева. Будаўніцтва вялося на сродкі парафіян. Святыня набыла новы тытул — Маці Божай Ружанцовай. Пры гэтым пад касцёл аддалі новую пляцоўку, метраў на 80 паўднёвей старой, бліжэй да цэнтра мястэчка. На старой пляцоўцы дагэтуль знаходзіцца пустка, абсаджаная дрэвамі.
Перад Другой сусветнай вайной колькасць парафіян у пяскоўскай парафіі дасягала 1500 чалавек.
У 1945 г. касцёл быў зачынены, затым прыстасаваны пад збожжасховішча. Вярнулі святыню ў 1989 годзе. Рэстаўрацыя касцёла была праведзена ў 1991—1997 гады. Перад касцёлам усталявалі высокі драўляны крыж з адзнакамі місій рэдэмптарыстаў (1999) і францысканцаў (2000).
Архітэктура
Касцёл — аднавежавы, трохнефны храм базілікальнага тыпу з трансептам і пяціграннай апсідай, фланкаванай дзвюма невялікімі сакрысціямі і трансептам, тарцы якога завершаны зубчатымі «рыцарскімі» франтонамі і востраканечнымі пінаклямі. У сілуэце пабудовы дамінуе трох’ярусная званіца (верхні ярус у сячэнні васьмігранны), завершаная высокім шатровым купалам (там знаходзіцца звон 1780 года). Асноўны аб’ём аддзелены трансептам ад алтарнай групы. Прэсбітэрый аддзелены ад трансепту стральчатай аркай. Стрыманыя і выразныя па пластыцы фасады трансепту ствараюць кампазіцыйны акцэнт на бакавых фасадах касцёлу, якія падзеленыя пілястрамі (блізкія па форме да контрфорсаў). Шчыты трансептаў завершаныя зубчастымі аттыкамі і фланкіраваныя пінаклямі.
Інтэр’ер
Інтэр’ер касцёла, падзелены на тры навы трыма парамі слупоў, перакрыты сістэмай зорчатых скляпенняў на папружных спічастых арках. У святыні знаходзяцца тры разьбяныя неагатычныя алтары, створаныя ў 1993 годзе мастаком Ф. Стрыецкім на сродкі сям’і Пякарскіх з Таронта і Лондана ў памяць сям’і Сухоцкіх. Галоўны алтар — гэта тытульны алтар Маці Божай Ружанцовай, левы бакавы алтар прысвечаны Св. Максімільяну Кольбэ, а правы — Найсвяцейшаму Сэрцу Пана Езуса. Арганныя хоры зроблены ў выглядзе балкона.
Альянц Арэна
«Альянц Арэна»  (Allianz Arena) — футбольны стадыён на поўначы Мюнхена. Умяшчальнасць стадыёна — 75 000 гледачоў, уключаючы 2152 бізнес-месцы, 1374 месцы ў VIP-ложах і 227 месцаў для інвалідаў з вазкамі. На міжнародных матчах максімальная ўмяшчальнасць стадыёна памяншаецца да 70 000 гледачоў. З сезона 2005/06 свае хатнія гульні на «Альянц Арэне» праводзіць ФК «Баварыя». Акрамя таго, на стадыёне праводзіліся матчы чэмпіянату свету 2006 года і фінал Лігі чэмпіёнаў 2011/12. Першапачаткова арэна знаходзілася ў саўладанні клубаў «Баварыя» і «Мюнхен 1860», але пасля «Баварыя» набыла долю «Мюнхена 1860» і стала адзіным уладальнікам стадыёна.
Гісторыя
21 кастрычніка 2001 года адбыўся рэферэндум, на якім павінна было вырашыцца, ці будзе пабудаваны новы стадыён і ці павінен горад стварыць неабходную інфраструктуру. Прыкладна 2/3 жыхароў, якія прынялі ўдзел, выказаліся за пабудову новага стадыёна. Але прапанова рэканструкцыі Алімпійскага стадыёна была адхілена яго архітэктарам Гюнтэрам Бенішам. На падставе гэтага быў праведзены конкурс архітэктараў на будаўніцтва новага стадыёна, на якім з першапачаткова 8 прапанаваных мадэляў да фінальнага галасавання былі адабраныя дзве. У конкурсе перамагло швейцарскае архітэктарскія бюро «Herzog & de Meuron». Яны распрацавалі план стадыёна, падобнага на «Санкт-Якаб Парк» у Базелі, стадыёна з празрыстай абалонкай з этылфлуарэціленавай плёнкі. Будаўніцтва арэны пачалася восенню 2002 года, падмурак быў закладзены 21 кастрычніка. У канцы красавіка 2005 года будаўнічыя працы завяршыліся.
Карупцыйны скандал
У сакавіку 2004 года адбыўся буйны карупцыйны скандал — 9 сакавіка 2004 года па падазрэнні ў хабарніцтве і злоўжыванні паўнамоцтвамі пры правядзенні конкурсу на будаўніцтва стадыёна былі затрыманыя тагачасны прэзідэнт «Мюнхена 1860» Карл-Хайнц Вільдмозер-старэйшы, яго сыны і яшчэ два чалавекі. 12 сакавіка 2004 года Вільдмозер-старэйшы быў выпушчаны з-пад варты. Праз 3 дні ён паведаміў пра свой сыход з пасады прэзідэнта клуба. Заведзеная супраць яго справа была спынена 18 мая за адсутнасцю дастатковых доказаў. Яго сын, Карл-Хайнц Вільдмозер-малодшы, застаўся пад арыштам. У жніўні 2004 года супраць яго было вылучана абвінавачванне ў злоўжыванні паўнамоцтвамі, хабарніцтве і ўтойванні маёмасці ад абкладання падаткамі. Ён быў асуджаны на 4,5 гады. У жніўні 2006 года Вярхоўны Суд Германіі адхіліў апеляцыю і пакінуў першапачатковы прысуд у сіле.
Адкрыццё
«Альянц Арэна» была адкрыта 30 мая 2005 года таварыскім матчам паміж «Мюнхенам 1860» і «Нюрнбергам». Першы афіцыйны гол на арэне забіў гулец мюнхенскага клуба Патрык Мільхраум. Гульня скончылася з лікам 3:2 на карысць гаспадароў. На наступны дзень на стадыёне прайшла сустрэча паміж «Баварыяй» і нямецкай зборнай. Баварцы перамаглі 4:2. На абедзвюх гульнях быў аншлаг, былі прададзеныя ўсе 66 000 квіткоў. Першая гульня Бундэслігі на «Альянц Арэне» адбылася 5 жніўня 2005 года, калі «Баварыя» прымала «Барусію» з Мёнхенгладбаха і атрымала перамогу з лікам 3:0. Чэмпіянат свету па футболе 2006 года «Альянц Арэна» была адным са стадыёнаў, на якіх праводзіўся чэмпіянат свету 2006 года. На працягу сусветнага футбольнага першынства стадыён называўся «Стадыён чэмпіянату свету ФІФА ў Мюнхене». Спецыяльна да чэмпіянату свету са стадыёна была дэмантаваная шыльда «Альянц Арэна». Выдаткі на дэмантаж і перавозку склалі каля 150 тысяч еўра. Арэна на будучых турнірах
Яснагірка (Чудніўскі раён)
Яснагірка (Ясногі́рка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Чудніўскай гарадскай абшчыны.
NGC 7501
NGC 7501 (іншыя абазначэнні — PGC 70619, MCG 1-59-7, ZWG 406.8, NPM1G +07.0509) — эліптычная галактыка (E1) ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Самсоны (Смаленская вобласць)
Самсоны (Самсоны) — вёска ў Краснінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Малееўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Даўгінава (Малюшыцкі сельсавет)
Даўгі́нава (, Долгиново) — вёска ў Карэліцкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Малюшыцкага сельсавета.
Да 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Райцаўскага сельсавета.
Вільшанка (Чудніўскі раён)
Вільшанка (Ві́льшанка) — вёска ў Чудніўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Вільшанскай вясковай абшчыны.
Анатоль Мікалаевіч Байдачны
Анатоль Мікалаевіч Байдачны (нар., , РСФСР, СССР) — савецкі футбаліст (нападнік), трэнер.
Кар’ера футбаліста
У 1972 годзе выклікаўся ў зборную СССР, у складзе якой на чэмпіянаце Еўропы 1972 правёў 5 матчаў і заваяваў срэбныя медалі.
Мае журналісцкую адукацыю.
Кар’ера трэнера
У 1980 годзе пачаў кар’еру трэнера. Узначальваў магілёўскі «Дняпро» (1980—1985), «Зару» з Варашылаўграда (1988—1989), херсонскі «Крышталь» (1990—1991), кіпрскі «Анагенісі» (1992—1993), алімпійскую і моладзевую зборную Сірыі па футболе (1993—1995), кувейцкі «Ярмук» (1995—1996), малдаўскі «Цілігул» (1996), мінскае «Дынама» — 1997, расійскія клубы «Жамчужына» (1998—1999), «Чарнаморац» (2000—2001), «Растсельмаш» (2001—2002).
У 2003 годзе вярнуўся ў Беларусь. Трэніраваў мінскае «Дынама» (2003), нацыянальную зборную Беларусі па футболе (2003—2005), «Дарыду» (Ждановічы) (2006—2007).
Пасля працяглага перапынку працаваў галоўным трэнерам грозненскага «Церака» (2010), старшым трэнерам «Факела», дзе складаў тандэм з Канстанцінам Сарсанія (2011). З красавіка па чэрвень 2012 года ўзначальваў «Растоў».
У сакавіку 2021 года пасля дзевяцігадовага перапынку аднавіў трэнерскую кар’еру, стаўшы галоўным трэнерам клуба «Арарат-Арменія». У чэрвені 2021 года пакінуў армянскі клуб.
Вядомы вострымі выказваннямі на пасляматчавых прэс-канферэнцыях.
Галявіцы (гміна)
Галяві́цы (Galewice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Верушоўскага павета Лодзьскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Галявіцах. Плошча гміны складае 135,79 км². Станам на 2011 год у гміне Галявіцы пражывалі 6254 чалавекі, шчыльнасць — 46,1 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Дубінскі
Дубінскі — прозвішча.
Інфляцыя
Інфляцыя (ад inflatio — уздуцце) — працэс абясцэнення грошай, якія знаходзяцца ў абарачэнні, зніжэнне іх пакупной здольнасці; наяўнасць у сферы абарачэння лішку грошай, не забяспечаных ростам таварнай масы.
Адбываецца ў выніку празмернай эмісіі грошай, празмернага попыту на розныя тавары (інфляцыя попыту), апярэджванне росту зарплаты і цэн на рэсурсы (інфляцыя выдаткаў), нізкага курса нацыянальнай валюты, дэфіцыту бюджэту і інш.
У пераважнай большасці выпадкаў наступствам інфляцыі з’яўляецца рост цэн і адпаведнае абясцэньванне грашовай адзінкі. Таму для вымярэння інфляцыі выкарыстоўваюцца розныя індэксы росту цэн (напрыклад, індэкс спажывецкіх цэн), і наогул часта інфляцыя атаясамліваецца з ростам цэн, хаця гэта няправільна. Ва ўмовах, калі рост цэн стрымліваецца, напрыклад, адміністрацыйнымі мерамі, наступствам інфляцыі з’яўляецца дэфіцыт тавараў на рынку, перш за ўсё, тавараў масавага попыту.
Ва ўмовах нестабільнай і высокай інфляцыі хатнія гаспадаркі імкнуцца як мага хутчэй матэрыялізаваць свае грашовыя сродкі, якія абясцэньваюцца, у тавары і паслугі або перавесці ў актывы, якія служаць «сховішчам» ад інфляцыі, перш за ўсё ў замежную валюту. У выніку інфляцыя яшчэ больш узмацняецца, павышаецца ціск на абменны курс. Інфляцыя падаўляе стымулы да інвестыцый, зніжае здольнасць эканомікі рэалізаваць свой вытворчы патэнцыял. Высокая інфляцыя перашкаджае рэалізацыі доўгатэрміновых інвестыцыйных праектаў, узмацняючы тым самым зніжэнне дзелавой актыўнасці, скарачэнне аб’ёмаў вытворчасці і колькасці занятых. У выніку высокая і нестабільная інфляцыя негатыўна ўплывае на доўгатэрміновы рост эканомікі і дабрабыт грамадзян.
Беларусь адносіцца да ліку краін з высокім узроўнем інфляцыі. Так, за 2012 г. узровень інфляцыі склаў 59,2 %.
Формы інфляцыі
Тэрмін «інфляцыя» часта ўжываецца, калі размова ідзе аб падвышэнні цэн.
Юрый Рыгоравіч Ягораў
Юрый Рыгоравіч Ягораў (, г. Махачкала, Дагестан, Расія — ) — беларускі ўрач ветэрынарнай медыцыны. Кандыдат ветэрынарных навук, дацэнт. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны (аўтаматчык, камандзір мінамётнага ўзводу, роты 322-й стралковай дывізіі 1-га Украінскага фронту).