cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аўгсбургскі інтэрым
Аўгсбургскі інтэрым, або Аўгсбургская часовая пастанова (Augsburg Interim) — указ імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Карла V, выдадзены 15 мая 1548 года на рэйхстагу ў Аўгсбургу пасля перамогі імператара ў Шмалькальдэнскай вайне 1546—1547 гг. Праект пастановы быў распрацаваны тэолагамі Іаганам Агрыкалам, Юліусам фон Пфлугам і Міхаэлем Хелдынгам. Аўгсбургская часовая пастанова стала адлюстраваннем спроб Карла V дасягнуць канфесійнага адзінства ў імперыі.
Змест
Інтэрым прадпісваў пратэстантам прызнаць вяршэнства Рымскага Папы, вярнуцца да традыцыйных Сямі каталіцкіх таінстваў, прыняць канцэпцыю пераіснення. У якасці саступак Інтэрым дазваляў пратэстанцкім святарам браць шлюб, а таксама санкцыянаваў прычасце парафіян як хлебам, так і віном (утраквізм).
Значэнне
Кампрамісны характар Аўгсбургскай часовай пастановы не задаволіў ні каталіцкую, ні пратэстанцкую партыю, аднак забяспечваў часавае статус-кво ў імперыі. Цэнтр лютэранства зрушыўся з Вітэнберга ў Марбург. Часовае пагадненне было пацверджана на Лейпцыгскім інтэрыме (22 снежня 1548 года) і канчаткова спыніла дзеянне ў 1555 годзе падпісаннем Аўгсбургскага рэлігійнага міру.
Герб Люксембурга
Герб Люксембурга з'явіўся ў сярэднія стагоддзі і паходзіць ад герба княства Лімбург.
Герб уяўляе сабой шчыт з 10 гарызантальнымі сінімі і срэбнымі палосамі.На шчыце намаляваны стаялы на задніх лапах чырвоны леў з высунутым залатым языком, на яго галаве залатая карона.Над шчытом карона.Шчыт трымаюць два залатых льва з залатымі каронамі і чырвонымі языкамі, іх пысы павернутыя ад шчыта.Гэтая кампазіцыя змешчаная на геральдычны плашч і ўвянчаная вялікай каронай.
Занёманец
Занёманец (, Занёманец) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Герб Швецыі
Шчыт
Шчыт падзелены на чатыры поля. У першым і чацвёртым (верхнім левым і ніжнім правым) палях размешчана па тры шведскіх каралеўскіх кароны. У другім і трэцім (верхнім правым і ніжнім левым) палях намаляваны традыцыйны леў дынастыі Фалькунгаў. Малы шчыт у сярэдзіне — герб дынастыі Бернададтаў.
Шчытадзержацелі.
Шчыт падтрымліваюць два льва з раздвоенымі хвастамі, на іх галавах шведская каралеўская карона. Пысы львоў адкручаныя ад шчыта. Леў на працягу стагоддзяў быў важным элементам шведскай геральдыкі і асабліва дзяржаўнага герба.
Каралеўскія ордэны
Шчыт можа быць упрыгожаны каралеўскімі ордэнамі. Вялікі герб заўсёды ўпрыгожваецца ордэнам Серафімаў — вышэйшай дзяржаўнай узнагародай Швецыі.
Малы герб
Малы герб уяўляе сабой сіні шчыт, увянчаны каралеўскай каронай, на якім намаляваныя тры кароны (дзве над адной). Шчыт можа быць акружаны стужкай ордэна Серафіма.
Малы герб звычайна выкарыстоўваецца ўрадам Швецыі і яго службамі. Да герба з ухвалы геральдычнай калегіі можа быць далучаны знак які азначае дзейнасць службы. Герб вышыты на ўсіх паліцэйскіх мундзірах.
Рэгуляванне выкарыстання.
Любое ўжыванне выявы двух карон над адной,як на малым гербе, рэгулюецца законам Швецыі (act 1970:498). Забароненае выкарыстоўваць герб у камерцыйных мэтах.
Марцін Дэмічэліс
Марці́н Гасто́н Дэмічэ́ліс (Martín Gastón Demichelis, ; нар. 20 снежня 1980, Хустыніяна Пасэ, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны (2005—2016). Дзейнічаў у асноўным як цэнтральны абаронца, часам выступаў і на пазіцыі адцягнутага назад паўабаронцы.
У цяперашні час працуе галоўным трэнерам клуба «Рывер Плэйт».
Клубная кар’ера
Прафесійная кар’ера Марціна пачалася ў 2001 годзе ў клубе «Рывер Плэйт» з Буэнас-Айрэса, у моладзевай школе якога ён вучыўся тры гады. Дэбют за клуб у першым дывізіёне адбыўся 2 верасня 2001 года.
У канцы снежня 2010 года Дэмічэліс падпісаў угоду з іспанскай «Малагай», якую трэніраваў яго былы трэнер па «Рывер Плэйт» Мануэль Пелегрыні. Дэбют у Ла Лізе адбыўся 8 студзеня 2011 года ў матчы з «Атлетыкам» з Більбаа. У гэтым сезоне клуб здолеў пазбегнуць вылету, а 22 жніўня 2012 года Марцін забіў першы гол каманды ў Лізе чэмпіёнаў, калі яна адолела грэчаскі «Панатынаікос» з лікам 2:0.
Пасля сканчэння кантракта з «Малагай» Дэмічэліс перайшоў у мадрыдскі «Атлетыка», у якім правёў меней за два месяцы і ніводнага разу не выйшаў на поле.
1 верасня 2013 года Марцін Дэмічэліс перайшоў у клуб англійскай Прэм’ер-лігі «Манчэстэр Сіці», дзе ізноў далучыўся да свайго колішняга трэнера па «Рывер Плейт» і «Малазе» Мануэля Пелегрыні. Дэбют у складзе манчэстэрцаў адбыўся 27 кастрычніка 2013 года, а першы гол за каманду Дэмічэліс забіў 22 сакавіка 2014 года ў матчы з «Фулхэмам», які завяршыўся з лікам 5:0.
У жніўні 2016 года вярнуўся ў Іспанію, падпісаўшы аднагадовы кантракт з «Эспаньёлам», аднак у студзені 2017 года пакінуў каманду ў якасці свабоднага агента, згуляўшы толькі ў двух матчах Ла Лігі. Хутка зноў папоўніў склад «Малагі». У маі 2017 года абвясціў аб завяршэнні кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Марцін Дэмічэліс дэбютаваў за нацыянальную зборную Аргенціны ў 2005 годзе. 11 верасня 2007 года забіў свой першы гол у яе складзе ў таварыскім матчы са зборнай Аўстраліі (1:0).
У зборнай Дыега Марадоны Дэмічэліс згуляў ва ўсіх матчах на чэмпіянаце свету ў Паўднёвай Афрыцы і забіў першы гол матча групавой стадыі са зборнай Грэцыі.
У лістападзе 2011 года Дэмічэліс страціў месца ў зборнай пасля кваліфікацыйнага матча на чэмпіянат свету супраць Балівіі. Праз два з паловай гады ён быў нечакана ўключаны ў склад зборнай на чэмпіянат свету 2014.
Трэнерская кар’ера
У маі 2017 года, адразу пасля завяршэння кар’еры ўвайшоў у трэнерскі штаб «Малагі». У чэрвені 2019 года далучыўся да структуры мюнхенскай «Баварыі», стаўшы трэнерам каманды юнакоў да 9 гадоў, а ў красавіку 2021 года ўзначаліў каманду «Баварыя II».
У лістападзе 2022 года падпісаў кантракт з «Рывер Плэйтам» да снежня 2025 года.
Узнагароды
«Рывер Плейт»:
«Манчэстэр Сіці»:
Сям’я
У 2007 годзе ажаніўся з мадэллю Эвангелінай Андэрсан, маюць сына Марціна Басціяна (нарадзіўся ў 2009 годзе).
Томас і Ганна Бароу
«Томас Бароу» і «Ганна Бароу» (Thomas Borrow, Anne Borrow) — дзве карціны английскага мастака Джозэфа Райта 1762—1763 гадоў.
Томас Бароу быў старэйшым сынам Ісака і Хонор Бароу, народжаным 3 чэрвеня 1709 г. Яго бацька, які жыў у Кастлфілде, вельмі буйным загарадным доме, двойчы быў мэрам Дэрбі  — у 1730 і ў 1742 гадах. Бароу увайшоў у Грэйс Ін ў 1727 годзе. Праз год пасля таго, як Карл Эдуард Сцюарт прыязджаў у Дэрбі, у 1746 годзе, Бароу стаў гарадскім клеркам (гэтую пасаду ён займаў да самой смерці).
У 1757 ён ажаніўся з Ганнай Аўлт (Anne Ault), дачкой Джона Аўлта Лафбаргскага, і ўступіў карыстанне землямі, 4000 фунтаў стэрлінгаў і ва ўпраўленне Літчэрчам і суполкай святога Пятра (абшчына святога Пятра цяпер у цэнтры Дэрбі). Джозэф Райт намаляваў партрэты абодвух; зараз яны захоўваюцца ў калекцыі Музея і мастацкай галерэі Дэрбі разам з ананімнай карцінай, на якой намаляваны іх маёнтак Кастлфілд (Castlefields). Партрэты был намаляваныя ў 1762—1763 гадах, і маюць памеры 40 на 50 цаляў.
Бароу памёр 6 жніўня 1786 года, Ганна памерла ў 1801 годзе. У пары быў сын Томас, які змяніў напісанне прозвішча з Borrow на Borough.
Яўген Валер’евіч Памазан
Яўген Памазан (нар., Ангрэн, Узбекістан) — расійскі футбаліст, брамнік клуба «СКА-Хабараўск».
Клубная кар’ера
Выхаванец акадэміі краснадарскай «Кубані». У 2006 годзе далучыўся да асноўнага складу клуба, аднак заставаўся запасным брамнікам. 27 чэрвеня 2007 года згуляў свой адзіны матч у асноўным складзе каманды, выйшаўшы на замену ў матчы 1/16 фіналу Кубка Расіі 2007/08 супраць «Металурга-Кузбаса».
У ліпені 2007 года на правах арэнды перайшоў у маскоўскі ЦСКА, праз паўгады армейцы выкупілі маладога брамніка. У складзе чырвона-сініх правёў адзін матч Прэм’ер-лізе ў 2007 годзе (28 кастрычніка супраць «Крылаў Саветаў»), а ў наступным згуляў два матчы ў розыгрышы Кубка Расіі 2008/2009 (1/32 і 1/16 фіналу). У тым сезоне ЦСКА сталі ўладальнікамі трафею.
Зімой 2010 года на правах арэнды перайшоў ва «Урал», дзе неўзабаве стаў адным з асноўных брамнікаў, а наступнай зімой галкіпера арандаваў «Спартак» з Нальчыка, за які правёў шэсць гульняў.
У чэрвені 2013 года ізноў адправіўся ў арэнду ў «Урал», але ўжо ў жніўні вярнуўся ў «Анжы». У агульнай суме за махачкалінцаў правёў 29 матчаў, шэсць — на нуль. У складзе «Урала» адгуляў 26 матчаў, восем з якіх былі сухімі.
У ліпені 2014 года стаў іграком «Кубані», куды адправіўся ў арэнду. За клуб правёў толькі адзін матч у Кубку Расіі. Наступным летам вярнуўся назад у «Анжы», але ўжо праз год стаў паўнапраўным футбалістам краснадарскага клуба. У агульнай суме за «Кубань» у актыве сем матчаў. У сезоне 2014/2015 стаў фіналістам Кубка Расіі ў складзе краснадарскага клуба.
Улетку 2017 года падпісаў кантракт з калінінградскай «Балтыкай», дзе стаў асноўным брамнікам. У складзе балтыйцаў галкіпер правёў 73 матчы, 22 з якіх — на нуль.
У чэрвені 2020 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». Стаў асноўным брамнікам беларускай каманды. У чэрвені 2021 года па пагадненні бакоў пакінуў клуб і неўзабаве стаў іграком «Чайкі» з ФНЛ, падпісаўшы двухгадовы кантракт. Застаўся ў камандзе і пасля таго, як яна была пераведзена ў трэці дывізіён, стаў капітанам каманды.
Міжнародная кар’ера
У 2006 годзе стаў чэмпіёнам Еўропы сярод юнакоў да 17 гадоў. У складзе зборнай Расіі U-17 галкіпер адгуляў ва ўсіх пяці матчах, тры з якіх — на нуль. Па выніках турніру Памазан быў прызнаны найлепшым іграком турніру.
Рэзістар
Рэзістар — пасіўны элемент электрычнага ланцугу, у ідэальным выпадку характарызуецца толькі супраціўленнем электрычнаму току, гэта значыць, для ідэальнага рэзістара выконваецца закон Ома для аднароднага ўчастку ланцугу:
.
Рэальныя рэзістары таксама маюць паразітную ёмістасць, паразітную індуктыўнасць і нелінейную вольт-амперную характарыстыку.
Электрычныя функцыянальнасць рэзістара вызначаецца яго супорам, гэта значыць камерцыйныя рэзістары вырабляюцца ў дыяпазоне большым чым на дзевяць парадкаў. Тэмпературны каэфіцыент электрычнага супраціўлення таксама можа прадстаўляць цікавасць. Практычныя рэзістары таксама маюць паказчык максімальнай магутнасці, якая павінна перавышаць чаканую рассейваную магутнасць рэзістара. Рэзістары з больш высокімі паказчыкам магутнасці фізічна буйнейшыя, а таксама для іх працы могуць спатрэбіцца радыятары. У высакавольтавых ланцугах часам увага павінна быць нададзена максімальнаму намінальнаму рабочаму напружанню рэзістараў.
Практычныя рэзістары маюць індуктыўнасць і невялікую ёмістасць, гэтыя характарыстыкі могуць мець важнае значэнне для высокачастотных прыбораў. У малашумлівых узмацняльніках і перадузмацняльніках, шумавыя характарыстыкі рэзістараў могуць выклікаць праблемы. Непажаданая індуктыўнасць, лішні шум і тэмпературны каэфіцыент у асноўным залежаць ад тэхналогій, якія выкарыстоўваюцца ў вытворчасці рэзістараў.
Цырк
Цырк ( — круг) — адзін з відаў сцэнічнага мастацтва, паводле законаў якога будуецца забаўляльнае шоу, як правіла, на арэне спецыяльнага будынка (круглай формы з высокім купалам).
Гісторыя
Выступленні акрабатаў, жанглёраў, дрэсіроўшчыкаў былі вядомыя яшчэ ў Старажытных Егіпце, Грэцыі і Рыме. Цыркавыя нумары ўключаліся ў выступленні сярэднявечных вандроўных артыстаў (гістрыёнаў, шпільманаў, скамарохаў і інш.). З XII ст. у Еўропе ўзніклі школы верхавой язды, дзе рыхтавалі наезднікаў, дрэсіравалі коней, праводзілі паказальныя выступленні. У XVIII ст. шырокае распаўсюджанне атрымаў конны цырк. З XIX ст. пачалі стварацца стацыянарныя цыркі ў Германіі, Італіі, Францыі, Расіі.
Беларусь
У Беларусі элементы цыркавога мастацтва выявіліся ў творчасці скамарохаў. З XVII ст. ствараліся спецыяльныя школы дрэсіроўкі мядзведзяў (напр., «Смаргонская акадэмія»), вяровачных скакуноў і штукароў у мястэчку Семежава Слуцкага павета. З пачатку XVIII ст. адбываліся гастролі замежных цыркавых труп і асобных выканаўцаў, якія выступалі на плошчах, кірмашах і ў цырках-шапіто (брызентавых круглых палатках з арэнай і месцамі для гледачоў). У 1959 адкрыўся першы стацыянарны Беларускі дзяржаўны цырк, у 1972 — стацыянарны Гомельскі дзяржаўны цырк.
Эрвэ
Эрвэ (Erve) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 775 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 129 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 23805. Тэлефонны код — 0341.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 1227
NGC 1227 (іншыя абазначэнні — UGC 2577, ZWG 525.3, ZWG 524.62, PGC 11880) — галактыка ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ядром галактыкі з'яўляецца звышмасіўная чорная дзірка з гарызонтам падзей у 4 светлавых дня і масай, складальнай 11% усей масы галактыкі.
Гарбар (завод)
Адкрытае акцыянернае таварыства «Гарбар» — прадпрыемства абутковай прамысловасці Беларусі.
Гісторыя
З 1992 года арэнднае прадпрыемства, а з 1997 года — адкрытае акцыянернае таварыства «Гарбар».
23 мая 2013 года Упраўленне Следчага камітэта па Магілёўскай вобласці прыняло рашэнне аб узяцці пад варту дырэктара прадпрыемства Галіну Вішнявецкую, якая падазравалася ў буйным крадзяжы шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі. Праз год было скончана папярэдняе следства па крымінальнай справе і былому кіраўніку прад'яўлена канчатковае абвінавачванне па наступных складах злачынстваў: «крадзеж шляхам злоўжывання службовымі паўнамоцтвамі здзейснены ў асабліва буйным памеры» і «перавышэнне ўлады і службовых паўнамоцтваў».
У красавіку 2015 года эканамічны суд Магілёўскай вобласці прызнаў банкрутам прадпрыемства і адкрыў ліквідацыйную вытворчасць. У маі прадпрыемства канчаткова было закрыта. Як паведамілі на прадпрыемстве, складаная эканамічная сітуацыя на заводзе выклікана вялікай закрэдытаванасцю (каля 30 млрд. беларускіх рублёў), зношанасцю абсталявання і адсутнасцю абаротных сродкаў з-за дэвальвацыі беларускага рубля.
Прадукцыя
Асноўная прадукцыя прадпрыемства: юфць тэрмастойкая, цвёрдая скура для нізу абутку, скура шлейна-седлавая, сырамятная.
Ван Цьен Зунг
Ван Цьен Зунг (Văn Tiến Dũng; 2 мая 1917 — 17 сакавіка 2002) — генерал В’етнамскай народнай арміі. Вядомы перш за ўсё планаваннем і паспяховым правядзеннем вясновага наступлення 1975 года, якое завяршыла В’етнамскую вайну.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і ў Ханоі. У 1936 годзе (па іншых даных — у 1937-м) уступіў у Камуністычную партыю Індакітая. Некаторы час правёў у французскай турме, адкуль уцёк у 1944 годзе. У канцы Індакітайскай вайны быў прызначаны на пасаду начальніка штаба В’етнамскай народнай арміі, знаходзіўся на гэтай пасадзе падчас бітвы пры Д’енб’енфу, а таксама падчас В’етнамскай вайны.
У 1972 годзе камандаваў Паўночным фронтам (Чы-Тх’ен-Хюэ) падчас аперацыі «Нгуен Хюэ» («Велікоднае наступленне»); менавіта яго фронту ўдалося дасягнуць найбуйнейшай перамогі паўночнав’етнамскіх войскаў у гэтай кампаніі, узяўшы сталіцу самай паўночнай правінцыі Паўднёвага В’етнама горад Куангчы і ўтрымліваючы яго на працягу чатырох з паловай месяцаў.
У 1974 годзе Ван Цьен Зунг змяніў Во Нгуен Зіяпа на пасадзе камандуючага паўночнав’етнамскай арміяй. Ён распрацаваў і паспяхова ўвасобіў у жыццё план Вясновага наступлення 1975 года, вынікам якога стала ўзяцце Сайгона і завяршэнне В’етнамскай вайны.
Пасля ўз’яднання В’етнама армія пад камандаваннем Ван Цьен Зунга праводзіла баявыя аперацыі ў адказ на памежныя правакацыі «чырвоных кхмераў», уварванне ў Камбоджу і звяржэнне рэжым Пол Пота, а таксама адлюстроўвала кітайскае ўварванне 1979-га. У 1980—1987 гадах быў міністрам абароны. У гэты перыяд яго крытыкавалі за аўтарытарны стыль работы, хадзілі і чуткі аб сямейнай карупцыі.
Памёр ва ўзросце 84 гадоў у Цэнтральным вайсковым шпіталі ў Ханоі. У яго засталіся два сыны і тры дачкі. Ван Цьен Зунг з’яўляецца адным з самых вядомых паўночнав’етнамскіх палкаводцаў перыяду В’етнамскай вайны (магчыма, саступаючы толькі Зіяпу). Аўтар мемуараў «Вялікая перамога вясной 75-га» (1976).
IC 4044
IC 4044 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Віктар Антонавіч Шалкевіч
Ві́ктар Анто́навіч Шалке́віч  — беларускі бард, акцёр, паэт і шоумэн. Вырас на памежжы беларускай, яўрэйскай і польскай культураў.
Біяграфія
Скончыў школу ў Поразава, затым Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у Мінску (у 1980 годзе). Працаваў у Гродзенскім абласным драматычным тэатры (1980—1987), выкладчыкам у Гродзенскай культасветвучэльні (1987—1990). З 1990 па 2016 год працаваў у тэатры лялек у Гродна, адкуль сыйшоў па прычыне канфлікта з ідэолагамі. Выступае ў тэатры імя Янкі Купалы.
Творчасць
Яшчэ ў школе пачаў пісаць і выконваць песні на беларускай мове. «За частыя сустрэчы з дзецьмі і папулярызацыю сярод іх ведаў аб тэатры» быў узнагароджаны міжнародным Ордэнам Усмешкі. Саркастычныя творы Шалкевіча станоўча ўспрымаюцца сучаснікамі як прыклад класічнага гумару. Шалкевіч з'яўляецца лаўрэатам рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў аўтарскай песні, у тым ліку «Басовішча-92», «Восень бардаў-93» (Польшча). З канцэртамі выступае ў Беларусі, Літве, Германіі, Польшчы, Расіі, Украіне, Францыі, Чэхіі. Тэксты песень перакладзены на англійскую, нямецкую, польскую, украінскую і чэшскую мовы.
Сям’я
Жанаты. Мае дачку.
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Турачацкі раён
Турачацкі раён або аймак (Туроча́кский район, Турачак аймак) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Рэспублікі Алтай Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Турачак.
Геаграфія
Раён (плошча 11060 км²) знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Рэспублікі Алтай. Раён мяжуе з Чойскім і Улаганскім раёнамі Рэспублікі Алтай, Кемераўскай вобласцю, Рэспублікай Хакасія, Краснагорскім і Салтонскім раёнамі Алтайскага края. За 145 км ад Горна-Алтайска.
Ландшафт раёна разнастайны: каля 80 % тэрыторыі займаюць горныя хрыбты вышынёй ад 500 да 2100 метраў, якія параслі густымі іглічнымі лясамі, месцамі пераходзячымі ў непраходную чарнявую тайгу. Раён поўны стромых вадаспадаў і імклівых рэк, тайговых азёр і альпійскіх лугоў.
Па раёне працякае больш за семдзесят рэчак, якія жывяць Цялецкае возера і раку Бія. Па берагах стаяць хваёвыя і лісцевыя лясы, багатыя кедравым арэхам, пушным зверам, ягадамі і грыбамі. Больш за 300 відаў птушак, каля 50 відаў занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Алтай.
Юліус фон Пфлуг
Біяграфія
Паходзіў са старога саксонскага дваранскага роду. У 1510 годзе ва ўзросце адзінаццаці гадоў паступіў у Лейпцыгскі ўніверсітэт, дзе вучыўся пад кіраўніцтва вядомага тэолага і філосафа Петруса Мазелануса, пазней працягнуў вучобу ў Італіі ў Балонскім і Падуанскім універсітэтах. Атрымаў цудоўную багаслоўскую і гуманістычную адукацыю.
Вярнуўшыся на радзіму стаў канонікам Мейсенскага сабора. У 1521 стаў доктарам тэалогія.
Кар’еру багаслова пачаткаў на службе ў герцага саксонскага Георга Барадатага. У рэлігійных справах Пфлуг прытрымліваўся прымірыцельнага кірунку і спадзяваўся на магчымасць пагаднення з пратэстантамі. Ён браў удзел у рэлігійным дыспуце каталікоў з паплечнікам Лютэра — Філіпам Меланхтанам у Лейпцыгу (1534) і жыва цікавіўся пытаннем склікання сабору для спынення рэлігійнага расколу (1535 і наст.).
Імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі Карл V даручыў яму прыняць удзел у дыспуце ў Рэгенсбургу ў красавіку 1541. У гэты ж час ён быў абраны біскупам Наўмбурга і Цайца, але курфюрст Іаган-Фрыдрых Вялікадушны супрацьпаставіў яму біскупа-пратэстанта, Амсдорфа.
Толькі пасля перамогі Карла V пры Мюльбергу ў 1547 Юліусу фон Пфлугу ўдалося ўступіць у кіраванне сваім біскупствам.
У 1548 годзе імператар даручыў яму разам з Гельдынгам і Іаанам Агрыкалам выпрацаваць рэлігійнае веравучэнне, якое прымірыла б пратэстанцтва з каталіцтвам. аўгсбургскі інтэрым 1548 года, якая з’явілася ў выніку, ставіла мэтай дасягненне канфесійнага адзінства ў імперыі і з’яўлялася галоўным чынам плодам працы фон Пфлуга.
У 1557 годзе яму яшчэ раз прыйшоўся прыняць удзел у рэлігійным дыспуце з пратэстантамі ў Вормсе, у якасці старшыні; падобна папярэднім дыспутам, і гэты застаўся без усякіх вынікаў. З гэтага часу апошні наўмбургскі біскуп адасобіўся ад усіх у сваёй дыяцэзіі, у якой пратэстанцтва хутка выцясняла каталіцтва.
Капітан Марвел (фільм)
«Капіта́н Ма́рвел» (Captain Marvel) — амерыканскі супергеройскі фільм 2019 года, заснаваны на коміксах пра персанажа Кэрал Дэнверс выдавецтва Marvel Comics, вытворчасці Marvel Studios і дыстрыбуцыі Walt Disney Studios Motion Pictures. З’яўляецца дваццаць першай карцінай кінематаграфічнага сусвету Marvel. Фільм зняты рэжысёрамі і  па сцэнарыі  і. У галоўных ролях — Бры Ларсан, Сэмюэл Л. Джэксан, Бен Мендэльсан і Джуд Лоу.
Фільм, заснаваны на персанажы Кэрал Дэнверс, знаходзіўся ў распрацоўцы ў Marvel Studios ужо з мая 2013 года. Дата выхаду была ўпершыню абвешчана ў кастрычніку 2014 года, а ў красавіку 2015 года Marvel наняў сцэнарыстаў Перлман і Ле-Фоў. У час San Diego Comic-Con International у 2016 годзе было абвешчана, што Ларсан выканае ролю гераіні. У красавіку 2017 года Marvel абвясціў, што рэжысёрамі сталі Бодэн і Флек. Здымкі фільма пачаліся ў студзені 2018 года ў Pinewood Studios, у акрузе Феет, штат Джорджыя, і доўжыліся да мая 2018 года.
Сюжэт
1995 год. Хала, сталіца Імперыі Крыі. Верс, член элітнага разведвальнага атрада «Зорная сіла», пакутуе ад пастаянных начных кашмараў. Ён-Рог, яе асабісты настаўнік і камандор атрада, ужо некалькі гадоў вучыць яе кантраляваць свае здольнасці і эмоцыі. А Вышэйшы Розум (штучны інтэлект, урад Крыі) заклікае Верс верна служыць сваёй расе.
Ужо шмат стагоддзяў ідзе бязлітасная вайна паміж крыі і скруламі, расай метаморфаў. У час місіі па выратаванні разведчыка крыі, які быў пасланы на планету Торфа з тайным заданнем і патрапіў у палон да скрулаў, Верс тоапляе ў палод да камандзіра скрулаў Таласа і падвяргаецца даследаванням, мэтай якіх з’яўляецца пошук у падсвядомасці Верс каардынат звышсветлавой крыніцы энергіі, неабходнага для скрулаў. Верс удаецца збегчы з карабля скрулаў, але праз атрыманыя пашкоджанні яе выратавальная капсула разбураецца, і гераіня церпіць крушэнне над Лос-Анджэлесам. Яе раптоўнае з’яўленне на Зямлі прыцягвае ўвагу агентаў арганізацыі Ш. Ч.Ы. Т. Ніка Ф’юры і Філа Колсана. Але гутарку герояў перарывае раптам раптоўнае з’яўленне скрула. У пагоні за ім Верс знаходзіць крышталь, што змяшчае яе сапраўдныя ўспаміны, вынятыя скруламі; а Ф’юры забівае іншага скрула, які замаскіраваўся пад Колсана. Талас, які замаскіраваўся, у сваю чаргу, пад главу Ш. Ч.Ы. Т.а Келера, пераконвае Ф’юры сустрэцца і папрацаваць з Верс.
Выкарыстоўваючы допуск Ф’юры на звышсакрэтную базу Пегас, Верс выяўляе, што была пілотам ВПС. Як гаварылася ў справаздачы, гераіня загінула пасля выпрабавання эксперыментальнага рухавіка, распрацаванага доктарам Вэндзі Лоўсан, якую Верс і бачыла ў сваіх начных кашмарах (і Вышэйшы Розум Крыі паўставаў перад Верс менавіта ў абліччы доктара Лоўсан). З даных базы вынікае, што ёсць сведка тых падзей, былы пілот ВПС Марыя Рамбо. Ф’юры і Верс разам з кошкай Лоўсан па мянушцы Гуся збягаюць ад Таласа на грузавым самалёце, накіроўваючыся ў Новы Арлеан, Луізіяна, каб знайсці Рамбо.
Сустрэўшыся з Марыяй і яе дачкой, Верс пачынае ўспамінаць сваё сапраўднае мінулае і даведваецца сваё імя — Кэрал Дэнверс. Талас знаходзіць Ф’юры і Кэрал. Ён распавядае, што скрулы — толькі бежанцы, якія шукаюць новы дом пасля таго, як паднялі паўстанне супраць бясчынстваў і злачынстваў расы крыі. Доктар Лоўсан, насамрэч, родам з Халы, была трайным агентам, насіла імя Мар-Вэл і вывучала магчымасці выкарыстання звышсветлавога рухавіка для абароны скрулаў ад крыі. Талас дае праслухаць Кэрала апошні запіс з чорнай скрыні таго самалёта, што разбіўся. Гэта прымушае Дэнверс успомніць усе падзеі катастрофы. Кэрал і доктар Лоўсан тады ляцелі ў сакрэтную лабараторыю, але былі падбіты караблём крыі, якім кіравалі Ён-Рог і Мінь-Эрва. Перад смерцю Лоўсан распавяла Дэнверс усю праўду і загадала знішчыць энергетычнае ядро рухавіка. Але здарылася так, што ўсю энергію ядра пасля выбуху паглынула Кэрала, што сцерла ўсе яе ўспаміны. Пасля гэтага крыі забралі Дэнверс на Халу і пералілі ёй кроў Ён-Рога, ужывіўшы ў шыю спецыяльны чып, які блакаваў асноўныя здольнасці гераіні. Успомніўшы ўсё гэта, Кэрал вырашае парваць з крыі назаўжды. Каардынаты лабараторыі Лоўсан апынуліся прасторавым пунктам на арбіце Зямлі. Кэрал, Ф’юры, кошка Гусі, Марыя Рамбо і Талас ляцяць туды і знаходзяць схаваны карабель, дзе хаваецца група скрулаў (у тым ліку сям’ю Таласа), якія абараняюць Тэсеракт, крыніцу энергіі звышсветлавога рухавіка.
Ён-Рог, Мінь-Эрва і іншыя члены «Зорнай сілы» захопліваюць Кэрал і змяшчаюць яе падсвядомасць у рэальнасць Вышэйшага Розуму. У час гутаркі з Ім Дэнверс вырывае чып крыі са сваёй шыі, атрымліваючы доступ да ўсіх сваіх здольнасцей. Пасля гэтага разгараецца бітва. Кэрал і Ф’юры ўдаецца займець Тэсеракт, які затым паглынае Гуся, якая апынулася зусім не кошкай, а іншапланецянінам з расы флеркінаў, здольных ствараць унутры сябе кішэнныя сусветы. У бітву ўступае флот Крыі пад камандаваннем Ронана Абвінаваўцы. Кэрал знішчае некалькі балістычных ракет, выпушчаных крыі ў бок Зямлі, вымушаючы Ронана і яго сілы адступіць. На Зямлі Ён-Рог выкарыстоўвае апошнюю спробу адолець Кэрала і выклікае яе на роўны паядынак без суперздольнасцей. Але гераіня накаўтуе яго фатонным бластарам са сваёй рукі. Кэрал адпраўляе Ён-Рога назад на Халу з папярэджаннем усяму народу крыі і Вышэйшаму Розуму.
У першай сцэне пасля тытраў, у нашы дні Мсціўцы, якія засталіся ў жывых, а менавіта: Стыў Роджэрс, Наташа Раманаф, Брус Бэнер і Джэймс Роўдс — аналізуюць на базе знойдзены пэйджар Ф’юры з лагатыпам Капітана Марвел, які Нік актываваў перад сваім знікненнем. У гэты момант раптам з’яўляецца Кэрал і пытае: «Дзе Ф’юры?»
У другой сцэне пасля тытраў, у 1995 годзе, у кабінеце Ф’юры Гуся заскаквае на стол і выплёўвае Тэсеракт.
Ілля (Куча)
З роду дробнамаянтковых зямян Гарадзенскага павету. Свецкую кар’еру пачаў таксама ў Гарадзенскім павеце — ураднікам лабенскага дзяржаўцы Войны Мацвеевіча Грычыны. Найраннейшая згадка пра Іллю як урадніка датуецца 16 красавіка 1556, найпазнейшая — 13 кастрычніка 1568 года. Брат Іллі — Андрэй, быў жанаты з гарадзенскай зямянкай Багданай (у першым шлюбе Васілевіч), якая мела маёнткі паблізу Лабны (цяпер Лабна-Агароднікі Гродзенскага раёна), дзе служыў Ілля.
У 1560-х — пачатку 1570-х гадоў быў кліентам магнатаў Хадкевічаў. У 1563 годзе згадваецца як пінскі, у 1566 годзе — як кобрынскі падстароста. У 1570—1572 гадах быў муравіцкім і княгінінскім намеснікам у валынскіх маёнтках віленскага кашталяна пана Рыгора Хадкевіча. У 1566 годзе пан Рыгор Хадкевіч, які быў прызначаны каралём Жыгімонтам Аўгустам апекуном дзяцей памерлага ў 1562 годзе князя Януша Кузьміча Заслаўскага, даручыў Іллю Кучы кіраваць уладаннямі малалетніх княжат Януша і Міхаіла. У ліпені 1572 года Ілля Куча пакінуў урад «заслаўскага спраўцы і намісніка». Пазней трапіў у бліжэйшае акружэнне Іоны (Пратасевіча), мітрапаліта Кіеўскага, Галіцкага і ўсёй Русі. Пры падтрымцы мітрапаліта Іоны, атрымаў ад караля Стэфана Баторыя прывілей на кіраванне мітраполіяй, а пасля смерці Іоны стаў яго наступнікам (1577—1579) з блаславення канстанцінопальскага патрыярха Ераміі II Траноса.
Не змяніў свайго імя, калі рабіў духоўную кар’еру, манаскае імя, калі наогул было, невядома. Напэўна, Ілля Куча быў добра знаёмы з Міхаілам Дзевачкам яшчэ да пачатку духоўнай кар’еры іх абодвух.
Станіслаў Густававіч Струмілін
Станіслаў Густававіч Струмі́лін (сапр. Струміла-Петрашкевіч;  — ) — савецкі вучоны, эканаміст, статыстык, акадэмік Акадэміі навук СССР (1931), Герой Сацыялістычнай Працы (1967).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Дашкіўці Палтаўскай губерні (зараз у Літынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны). У 1896 годзе скончыў Скапінскае рэальнае вучылішча і паступіў у Санкт-Пецярбургскі электратэхнічны інстытут. З 1897 актыўна ўдзельнічаў у рэвалюцыйным руху (сацыял-дэмакрат, меншавік), удзельнічаў у дэманстрацыі каля Казанскага сабора 4 сакавіка 1897 года ва ўсеагульнай студэнцкай забастоўцы (1899). У 1899 годзе ўступіў у Пецярбургскі «Саюз барацьбы за вызваленне працоўнага класа», быў членам РСДРП (1899—1906), тройчы арыштоўваўся і накіроўваўся у ссылку (1901, 1903, 1905). За ўдзел у студэнцкіх дэманстрацыях у 1899 годзе С. Струміліна выключылі Электратэхнічнага інстытута і накіравалі на службу ў армію. Пасля службы працягваў займацца рэвалюцыйнай дзейнасцю. У 1906 і 1907 гадах дэлегатам IV і V з’ездаў РСДРП. У 1908 годзе паступіў на эканамічнае аддзяленне Імператарскага Санкт-Пецярбурскага політэхнічнага інстытута, якое скончыў у 1912 годзе і ў 1914 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Договор займа в древнерусском праве. Опыт историко-юридического исследования».
У час Першай сусветнай вайны С. Струмнскі быў мабілізаваны ў армію, да восені 1916 года прабыў на Рыжскім фронце. Быў адкамандзіраваны ў Петраград для працы ў Асобай нарадзе па паліве, дзе загадваў аддзелам статыстыкі. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі 1917 года быў абраны дэпутатам Петраградскай раённай і агульнагарадской дум, а затым працаваў у эканамічным аддзеле Петраградскага Савета рабочых дэпутатаў. У 1918—1919 гадах кіраваў аддзелам статыстыкі Петраградскага абласнога камісарыята працы. У 1919 годзе С. Г. Струмілін пераехаў у Маскву, дзе да 1923 года ўзначальваў аддзел статыстыкі Наркамата працы і УЦСПС. У 1923 годзе ўступіў у РКП(б).
У 1921—1937 і 1943—1951 гадах С. Г. Струмілін працаваў у Дзяржплане СССР, дзе займаў пасады намесніка старшыні, члена прэзідыума, намесніка начальніка Цэнтральнага ўпраўлення народнагаспадарчага ўліку, члена савета навукова-тэхнічнай экспертызы. Адначасова з практычнай працай, вёў навуковую і педагагічную дзейнасць. У 1921—1923 гадах прафесар па кафедры прыкладной эканомікі і кафедры тэорыі і тэхнікі статыстыкі і эканамічнай статыстыкі Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1929—1930 гадах — у Інстытуце народнай гаспадаркі, у 1931—1950 гадах — у Маскоўскім планавым інстытуце.
Памёр С. Г. Струмілін 25 студзеня 1974 года. пахаваны на Новадзявочых могілках у Маскве.
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 700 навуковых прац, у тым ліку манаграфій. Асноўныя кірункі навуковай дзейнасці С. Г. Струміліна: эканоміка, статыстыка, кіраванне народнай гаспадаркай, планаванне, дэмаграфічнае прагназаванне, палітэканомія сацыялізму, эканамічная гісторыя, навуковы камунізм, сацыялогія, філасофія, даследаванне праблем эканомікі працы, працоўных рэсурсаў, адукацыі, навукі. Устанавіў метады вызначэння аптымальнага перыяду школьнага навучання і памераў выдаткаў на адукацыю кожнага працоўнага з улікам росту нацыянальнага даходу дзяржавы, увядзенне ўсеагульнай пачатковай адукацыі дало ў СССР значны эканамічны эфект. Адзін з заснавальнікаў вывучэння бюджэтаў часу ў савецкай сацыялогіі. Упершыню даў прагноз колькасці і ўзростава-палавога складу насельніцтва Расіі, які апраўдаўся з вялікай дакладнасцю, ажыццявіў першае дэмографа-сацыялагічнае абследаванне бюджэту часу рабочых і сялян. Адзін з аўтараў планаў індустрыялізацыі СССР. Распрацаваў адзін з метадаў пабудовы індэкса прадукцыйнасці працы — «індэкс Струміліна». Пад кіраўніцтвам С. Г. Струміліна распрацавана першая ў свеце сістэма матэрыяльных балансаў. Стварыў методыку поўнага ўліку эфектыўнасці эмісіі папяровых грошай.
Сярод апублікаваных прац: «Богатство и труд» (1905), «Трудовые потери России в войне» (1922), «Заработная плата и производительность труда в русской промышленности за 1913—1922 гг.» (1923), «Бюджет времени русского рабочего и крестьянина в 1922—1923 гг. Статистико-экономические очерки» (1924), «Хозяйственное значение народного образования» (1924), «Ёмкость нашего рынка» (1924), «Проблема промышленного капитала в СССР» (1925), «Проблемы экономики труда. Очерки и этюды» (1925), «Рабочий быт в цифрах. Статистико-экономические этюды» (1926), «Очерки советской экономики. Ресурсы и перспективы» (1928, 2-е изд., испр. и доп. 1930), «Договор займа в древнерусском праве. Опыт историко-юридического исследования» (1929), «Социальные проблемы пятилетки. 1928/29-1932/33 гг.» (1929), «Черная металлургия в России и в СССР: Технический прогресс за 300 лет» (1935), «Промышленный переворот в России» (1944), «Планирование в СССР» (1957), «Проблемы социализма и коммунизма в СССР» (1961), «Очерки экономической истории России и СССР» (1965), «Проблемы экономики труда» (1981).
Лізавета Соф’я Гогенцолерн
Лізавета Соф'я Гогенцолерн (Elisabeth Sophie von Brandenburg;, Берлін — , Франкфурт-на-Одэры) — прадстаўніца арыстакратыі Германіі і Рэчы Паспалітай.
Біяграфія
Дачка маркграфа і курфюрста Брандэнбургу Іагана Георга Гогенцолерна і Лізаветы фон Анхальт-Цэрбст.
Беларуска-палесцінскія адносіны
Двухбаковыя адносіны паміж Беларуссю і Палесцінай.
Лізавета Соф’я Гогенцолерн
Біяграфія
27 сакавіка 1613 у Берліне ўзяла шлюб з кашталянам віленскім Янушам Радзівілам. Потым жыла разам з мужам галоўным чынам у Гданьску. У 1616—1618 разам з ім была на эміграцыі ў Германіі.
Пасля смерці мужа ў 1620 з'ехала з Рэчы Паспалітай у Свяшчэнную Рымскую імперыю, асела ў замку Ліхтэнберг. 27 лютага 1628 у Тоўжыме выйшла замуж за генерала імператарскага войска, марыянеткавага князя саксэн-лаўэнбургскага, Юліюша Генрыха. Памерла пасля родаў.
Беларуска-палесцінскія адносіны
Гісторыя
Прызнанне Дзяржавы Палесціна з боку Беларусі перайшло па канцінуіцету ад Беларускай ССР, якая прызнала новаствораную дзяржаву 19 лістапада 1988 года.
24 мая 2021 года на брыфінгу з нагоды інцыдэнта Boeing 737-8AS пад Мінскам дырэктар Дэпартаменту па авіяцыі Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь Арцём Сікорскі зачытаў ананімны электронны ліст, які прыйшоў на электронную пошту Нацыянальнага аэрапорту, і які стаў падставай да прымусовай пасадкі. У лісце згадвалася пра нібыта «салдатаў ХАМАС», якія залажылі бомбу ў гэты самалёт. У сваю чаргу прэс-сакратар ХАМАС Бархум падкрэсліў, што арганізацыя «не звяртаецца да такіх метадаў, якія могуць быць справай рук некаторых падазроных бакоў, якія імкнуцца дэманізаваць ХАМАС і сарваць стан сусветнага спачування да нашага палестынскага народа і яго законнаму супраціву».
Рыжская тэлевежа
Рыжская тэлевежа (Rīgas radio un televīzijas tornis) — тэле- і радыёвяшчальная вежа ў Рызе (Латвія), пабудаваная ў 1979—1986 гадах. Вышыня — 368,5 метраў. Станам на 2023 год, найвышэйшы будынак у балтыйскі краінах, трэці паводле вышыні ў Еўропе пасля Астанкінскай і Кіеўскай тэлевеж. Станам на 2006 год, 31-ы паводле вышыні будынак у свеце.
На вышыні 97 метраў размешчана аглядная пляцоўка, з якой добрым надвор’ем можна бачыць усю Рыгу з прыгарадамі і Рыжскі заліў. Вежа пабудавана на востраве Закюсала («Заячы востраў») сярод Даўгавы (Дзвіны) на вышыні 7 метраў над узроўнем мора. Апоры падмурка заглыблены ў зямлю на 27 метраў, упіраюцца ў даламітавы пласт. Вонкава вежа — канструкцыя з трох «ног» (апор галоўнай часткі) і шпіля. У двух «нагах» ёсць хуткасныя ліфты, якія паднімаюць на вышыню 97 метраў за 52 секунды, а ў трэцяй — рэзервовыя ўсходы і кабелі, якія ідуць з адміністрацыйнага будынка да перадатчыкаў.
Вежу праектавалі з разлікам на хуткасць ветру да 44 метраў у секунду.
Каля галоўнага ўваходу пастаўлены памятны камень «Спадарожнік» (твор Крыстапа Гулбіса, 1987).
5 мая 2019 года вежу закрылі для турыстаў на рэканструкцыяй, якая працягнецца 5 гадоў.
Гісторыя
Рыжская радыётэлевізійная станцыя на Закюсале пачала працаваць у 1986 годзе. Першыя дакументальныя звесткі пра неабходнасць будаўніцтва новай Рыжскай радыётэлевізійнай станцыі змешчаны ў пастанове Савета Міністраў Латвійскай ССР ад 30 ліпеня 1967 года. Ужо ў тады стала разумела, што старая станцыя ў былым Елгаўскім тэатры ў Агенскалнсе, вычарпала магчымасці і не можа развівацца далей. У тэхнічным абгрунтаванні неабходнасці будаўніцтва новай вежы былі вылучаны наступныя задачы — неабходнасць павелічэння колькасці перадаваных радыё- і тэлевізійных праграм з дзвюх да чатырох, значнае павелічэнне зоны вяшчання, паляпшэнне якасці радыё- і тэлевізійнага вяшчання і забеспячэнне спецыяльных відаў сувязі (дзяржаўнага значэння, ваенных, грамадзянскай абароны і інш.).
Пачатковы план меркаваў завяршыць будаўніцтва вежы ў параўнальна кароткі тэрмін — да 1985 года.
Але ўжо ў 1984 годзе стала ясна, што ў 1985 годзе завяршыць будаўніцтва не здолеюць. Тады вырашылі падзяліць будаўніцтва на два этапы, першы здаць у 1985 годзе, здачу другога перанесці на больш аддалены час. У першым этапе было запланавана здаць частку памяшканняў у будынку, частку паверхаў у вежы, частку антэн і ўсталяваць адзін перадатчык. У фактычна няскончанай зале быў зманціраваны перадатчык фірмы Tesla, які 28 снежня 1985 года пачаў перадаваць першыя эксперыментальныя перадачы па 28-м канале. Нягледзячы на тое, што будаўнічыя працы працягваліся, план быў выкананы.
Значэнне
Сучасны сілуэт Рыгі немагчыма ўявіць без радыё- і тэлевізійнай вежы на востраве Закюсала, якая сярод іншых падобных па тыпе веж вылучаецца індывідуальнасцю і выразнасцю. Аднак вежа — не толькі будынак, які сімвалізуе Рыгу, але і тэхнічны будынак з пэўнымі функцыямі — трансляцыяй радыёстанцый, вяшчаннем тэлевізійных каналаў, забеспячэннем паслуг электроннай сувязі рознага прызначэння.
Вежа вышынёй 368,5 метры — станам на 2023 год, найвышэйшая ў Еўрапейскім саюзе — заўсёды была асаблівым клопатам Латвійскага дзяржаўнага радыё- і тэлевізійнага цэнтра, бо забяспечвае радыё- і тэлеперадачамі больш за палову жыхароў Латвіі.
Рыжская радыё і тэлевізійная вежа або Вежа Закюсалы, або Тэлевізійная вежа, як яе называюць у народзе, разам з тэхнічным будынкам каля падножжа вежы, дзе размешчаны перадатчыкі і рознае тэхнічнае дапаможнае абсталяванне, уваходзіць у склад Рыжскай радыётэлевізійнай станцыі. Вежа прызначана для ўсталявання антэн. Чым вышэй падняты антэны, тым на большай адлегласці можна прымаць перадачы.
Рыжскую радыётэлевізійную станцыю з іншымі станцыямі ў Латвіі злучаюць мікрахвалевыя радыёрэлейныя лініі, якія ўтвараюць спецыялізаваную тэлекамунікацыйную сетку і забяспечваюць магчымасць прыёму радыё і тэлевізійнага сігналу на 96 % тэрыторыі Латвіі.
Два ліфты ў «нагах» вежы — нахільныя рэйкавыя, паднімаюцца з хуткасцю 2,31 м/с (8.32 км/г). Адзін ліфт, які злучае аглядную пляцоўку з тэхналагічнымі паверхамі — звычайны.
Горкаўскі аўтамабільны завод
Горкаўскі аўтамабільны завод (скарочана ГАЗ) — савецкае і расійскае аўтамабілебудаўнічае прадпрыемства, буйны вытворца легкавых, лёгкіх грузавых аўтамабіляў, мікрааўтобусаў і ваеннай тэхнікі. Знаходзіцца ў Ніжнім Ноўгарадзе (з 1932 па 1990 гады — Горкі).
Завод быў заснаваны ў 1932 годзе як Ніжагародскі аўтамабільны завод імя В. М. Молатава. З 1935 па 1957 гады завод называўся ЗІМ, г. зн. «Завод імя Молатава».
Будаўніцтва і даваенныя гады
Нягледзячы на тое, што першыя аўтамабілі завода вырабляліся па чарцяжах амерыканскай фірмы Ford, яны ўжо першапачаткова некалькі адрозніваліся ад амерыканскіх прататыпаў: на ГАЗаўскіх мадэлях былі ўзмоцнены картэры счаплення і рулявыя механізмы, зменена форма радыятараў, цалевая разьба была заменена на метрычную. Спалучаючы фордаўскія патэнты з пошукам і ўкараненнем уласных рашэнняў, канструктары Газу стварылі шырокае сямейства арыгінальных серыйных мадэляў і мадыфікацый на базе паўтаратонкі ГАЗ-АА:
17 красавіка 1935 года, з канвеера завода сышоў стотысячны аўтамабіль. Гэта быў легкавы ГАЗ-А. Такім чынам, ГАЗ апынуўся першым аўтамабілебудоўчым прадпрыемствам у краіне, якое выпусціла 100 000 аўтамабіляў.
ГАЗ працягваў атрымліваць тэхнічную падтрымку ад Ford Motor да 1935 года, калі дзеянне дагавора было датэрмінова спынена па ўзаемнай згодзе бакоў. Так у СССР атрымалі дакументацыю на мадэль Ford Model B 1933 мадэльнага года. Яна адрознівалася закрытым кузавам з сучасным выглядам і чатырохцыліндравым рухавіком (у адрозненне ад Ford Model 18 са складаным у вытворчасці васьміцыліндровы). Мадэль была прынятая для вытворчасці на ГАЗе, але з досыць сур’ёзнымі дапрацоўкамі па патрабаванням эксплуатацыі ў СССР, напрыклад, дзве папярочныя рысоры заменены на чатыры падоўжныя, а рухавік пакінуты 4-цыліндравым, але з павялічанай да 50 к. с. магутнасцю. У маі 1936 года пачаўся серыйны выпуск 4-дзвярнога 5-мясцовага седана ГАЗ-М-1 («Молотовец-1»), вядомага як «Эмка». Гэты аўтамабіль стаў самай масавай даваеннай савецкай легкавой мадэллю. На базе «Эмкі» быў створаны шэраг серыйных мадыфікацый:
Перад самым пачаткам Вялікай Айчыннай вайны на ГАЗе быў створаны армейскі камандзірскі паўнапрывадны аўтамабіль (пазадарожнік) ГАЗ-64. Першы аўтамабіль быў выпушчаны ў жніўні 1941 года практычна адначасова з выхадам амерыканскага джыпа «Willys-MA». Пры гэтым ГАЗ-64 пераўзыходзіў амерыканскі аналаг па многіх параметрах.
У меншай ступені вядома аб працах на ГАЗе ў галіне танкабудавання. У 1936 годзе прадпрыемства выпусціла першую серыю малых плаваюць танкаў Т-38, распрацаваных на маскоўскім заводзе № 37. Аднак пасля здачы 35 машын іх вытворчасць было завершана, а канструктарскі калектыў паспрабаваў распрацаваць альтэрнатыўны варыянт малога плавае танка. Гэта завяршылася стварэннем прататыпа ТМ («Танк Молатава»), які па шэрагу характарыстык пераўзыходзіў Т-38, па шэрагу — саступаў, а ў цэлым абодва гэтых тыпу валодалі вельмі абмежаванай баяздольнасцю. У выніку да восені 1941 года танкабудоўля на ГАЗе далейшага развіцця не мела, хоць прадпрыемства валодала велізарным патэнцыялам па выпуску лёгкай колавай і гусенічнай бронетэхнікі, патрэбнай Чырвонай Арміі. Ён аказаўся запатрабаваным пасля.
1941—1945 гады
У гады Вялікай Айчыннай вайны прадпрыемства было цалкам пераарыентавана на выпуск ваеннай тэхнікі.
У пачатковы перыяд вайны ў самыя кароткія тэрміны быў асвоены выпуск легкавога армейскага аўтамабіля падвышанай праходнасці ГАЗ-64. У кастрычніку 1941 года завод асвоіў выпуск лёгкага танка Т-60, канструкцыя якога была ўдасканалена завадчанамі з мэтай павышэння яго эксплуатацыйных характарыстык. Тады ж з улікам вялікіх магчымасцяў ГАЗу па параўнанні з маскоўскім заводам № 37, які распрацаваў Т-60, пачалося праектаванне новага лёгкага танка Т-70 з узмоцненым браніраваннем і ўзбраеннем, у снежні 1941 г. быў пабудаваны яго прататып, у серыю баявая машына пайшла з красавіка 1942 года. Пасля Т-70 стаў другім па колькасці танкам Чырвонай Арміі. Адначасова, вясной 1942 года на вытворчасць ўстаў лёгкі бронеаўтамабіль БА-64, распрацаваны на базе армейскага пазадарожніка ГАЗ-64. У 1943 годзе былі асвоены мадэрнізаваны (з пашыраным каляінай) бронеаўтамабіль БА-64Б і уніфікаваны з ім па шасі легкавы армейскі аўтамабіль падвышанай праходнасці ГАЗ-67. Танкавае канструктарскае бюро ГАЗ пад кіраўніцтвам Мікалая Аляксандравіча Астрава на працягу другой паловы 1942 года працавала над узмацненнем хадавой часткі Т-70, імкнучыся ліквідаваць яго недахоп — аднамесцавую вежу. У кастрычніку 1942 года з канвеера стаў схадзіць мадэрнізаваны Т-70М, а ў снежні таго ж года быў паспяхова выпрабаваны і прыняты на ўзбраенне новы лёгкі танк Т-80 з двухмеснай вежай. Паколькі вельмі вялікая была патрэба Чырвонай Арміі ў самаходнай артылерыі, у вытворчасць на ГАЗе была запушчана лёгкая самаходна-артылерыйская ўстаноўка (САУ) СУ-76 (СУ-12). Паколькі пераход на выраб лёгкага танка Т-80 мог пацягнуць за сабой зніжэнне выпуску Т-70М і СУ-76, яго вытворчасць перанеслі ў Мыцішчы на заводзе № 40, а гаркаўчане пабудавалі пяць вопытных і перадсерыйных машын гэтага тыпу. У 1943 годзе працы танкавага КБ былі сканцэнтраваны на ўдасканаленні САУ СУ-76, паколькі яе першы варыянт валодаў сур’ёзным канструктыўным дэфектам маторна-трансмісійнай групы, ўдасканаленая мадэль (СУ-15, а пазней СУ-76М другой версіі) была пазбаўлена ад гэтага недахопу. Таксама канструктары Газу распрацавалі некалькі дасведчаных узораў колавай і гусенічнай бронетэхнікі, якія не пайшлі ў серыю па розных прычынах, напрыклад, САУ КСП-76, ГАЗ-74 і г. д. У верасні 1943 года быў асвоены мадэрнізаваны легкавы армейскі аўтамабіль падвышанай праходнасці ГАЗ-67Б, што выпускаўся і ў пасляваенны час. Акрамя таго, ГАЗ масава выпускаў рухавікі, мінамёты і іншую прадукцыю ваеннага прызначэння. Вядучую ролю ў канструяванні савецкіх аўтамабіляў падвышанай праходнасці адыграў канструктар Віталь Андрэевіч Грачоў, ганараваны ў 1942 годзе Сталінскай прэміі за стварэнне браневіка БА-64.
За гады Вялікай Айчыннай вайны было выпушчана:
Урадам СССР была высока ацэненая праца аўтазаводцаў у гады вайны. Завод быў узнагароджаны ордэнамі Леніна, Чырвонага Сцяга і Айчыннай вайны I ступені.
1946—1960 гады
Па заканчэнні Вялікай Айчыннай вайны на заводзе была праведзена праца па замене ўсяго даваеннага мадэльнага шэрагу, распрацоўка якога была пачатая часткова да вайны і актыўна аднавілася ў 1943—1945 гг. Ужо ў першым пасляваенным 1946 годзе, у серыю пайшла «Перамога» М-20 (прататып у 1944 годзе) і 2,5-тонны грузавік ГАЗ-51 (прататып у 1943 годзе). У 1947-м вытворчасць паўтаратонкі ГАЗ-ММ была перададзена на УльЗІС. Тады ж асвоены выпуск гусенічнага снегабалотахода ГАЗ-47. У 1948 годзе асвоены паўнапрывадны грузавік ГАЗ-63, а ў 1949-м створаны прататып джыпа ГАЗ-69 «Працаўнік». У 1950-м з канвеера пачаў схадзіць прадстаўніцкі седан вялікага класа ЗІМ, пачалося серыйную вытворчасць бронетранспарцёра БТР-40 (ГАЗ-40). У 1953—1954 гадах было асвоена вытворчасць джыпаў ГАЗ-69 і ГАЗ-69А (у 1955—1956 гадах перададзеных на Ульянаўскі аўтамабільны завод — УАЗ), а таксама першага камфартабельнага пазадарожніка з апорным кузавам М-72 на агрэгатах ГАЗ-69. У 1956 годзе на змену «Перамозе» прыйшоў седан сярэдняга класа «Волга» ГАЗ-21, зведаў на шляху да масавай вытворчасці шэраг мадэрнізацый. У 1959-м «ЗІМ» змяніла элегантная «Чайка» ГАЗ-13, якая пратрымалася ў вытворчасці звыш двух дзесяцігоддзяў.
Работам калектыву канструктараў і дызайнераў завода ГАЗ, такім як ГАЗ-21 «Волга», ГАЗ-13 «Чайка» і грузавік ГАЗ-52 на Сусветнай выставе ў Бруселі ў 1958 годзе была прысуджана найвышэйшая ўзнагарода — Гран-пры.
У другой палове 1950-х вядзецца падрыхтоўка вытворчасці трэцяга пакалення грузавых аўтамабіляў, які ўключаў мадэлі ГАЗ-56 (грузападымальнасць 1,5 т), ГАЗ-52 (2,5 т) і ГАЗ-53 (3,5 т). Для Савецкай арміі ў 1958-м быў засвоены дэсантны 1,2-тонны грузавік ГАЗ-62 з кабінай над рухавіком. На жаль, па шэрагу прычын палутарка ГАЗ-56 у серыю так і не пайшла, а асваенне вытворчасці грузавікоў ГАЗ-52 і ГАЗ-53 зацягнулася да 1960-х.