cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ліл Уэйн
Ва ўзросце 9 гадоў далучыўся да лэйблу Cash Money. У 1996 годзе ўступіў ў паўднёвы хіп-хоп калектыў Hot Boys, а ў наступным годзе гурт выпусціў свой дэбютны студыйны альбом Get It How U Live!. Разам з іншымі вядомымі артыстамі Cash Money Уэйн стварыў новы лэйбл — Young Money, у якім ён заняў пасаду CEO.
Дэбютны студыйны альбом артыста пад назвай Tha Block Is Hot пасля стаў плацінавым, а наступныя два — Lights Out і 500 Degreez — залатымі. Шырокую вядомасць атрымаў пасля выхаду свайго чацвёртага студыйнага альбома, Tha Carter, які уключаў сінгл Go D.J. Услед за гэтым ён выпусціў Tha Carter II, а таксама некалькі мікстэйпаў. Кульмінацыйным момантам у творчасці артыста стаў шосты студыйны альбом, Tha Carter III, які ў першы тыдзень продажаў скупілі больш за 1 млн лічбавых копій, а на 51-й цырымоніі «Грэмі» альбом перамог у намінацыі Best Rap Album («Лепшы рэп-альбом года»).
Пасля поспеху Tha Carter III Уэйн публікуе Rebirth — альбом, стылізаваны пад рок. Нягледзячы на ​​негатыўныя водгукі музычных крытыкаў, пласцінка атрымала залатую сертыфікацыю. У 2010 годзе, знаходзячыся ў папраўчай установе ў сувязі з незаконным захоўваннем агнястрэльнай зброі, Уэйн выпускае свой восьмы студыйны альбом, I Am Not a Human Being. У 2011 годзе ён апублікаваў дзявяты студыйны альбом, Tha Carter IV, які ў першы тыдзень продажаў у ЗША быў прададзены тыражом у 964 тысяч копій. Выхад дванаццатага студыйнага альбома Tha Carter V ў сувязі з юрыдычнымі праблемамі артыста з лэйблам Cash Money неаднаразова змяняла дату выхаду. 27 верасня 2018 года Tha Carter V афіцыйна паступіў у продаж.
Ліл Уэйн за ўсю сваю музычную кар’еру прадаў больш за 100 мільёнаў запісаў, у тым ліку продажу альбомаў (15 мільёнаў) і лічбавых трэкаў (37 мільёнаў), што зрабіла яго адным з самых прадаваных хіп-хоп-артыстаў усіх часоў.
IC 883
IC 883 — галактыка тыпу Im/P у сузор'і Гончыя Псы.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Судзіслаўль
Судзіслаўль (Судиславль) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1963), адміністрацыйны цэнтр Судзіслаўскага раёна Кастрамской вобласці Расіі. Знаходзіцца на рацэ Корба (прыток Андабы, басейн Волгі), за 50 км на паўночны ўсход ад Кастрамы. Размешчаны на скрыжаванні аўтамабільных дарог Кастрама — Галіч і Кастрама — Мантурава. За 5 км ад пасёлка знаходзіцца аднайменная чыгуначная станцыя (лінія Кастрама — Галіч). У пісьмовых крыніцах Судзіслаўль упершыню згаданы ў летапісе Салігаліцка-Васкрасенскага манастыра 1360 года як умацаваны пункт. У 1550 годзе Судзіслаўль згадваецца ў Судзебніку Івана Грознага.
Былкылдакты
Былкылдакты — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сагізскай сельскай акругі. Код КАТА — 234853300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 294 чалавекі (147 мужчын і 147 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 143 чалавекі (71 мужчына і 72 жанчыны).
Артур Гардэн
Артур Гардэн (Arthur Harden;,  — , , Бакінгемшыр) — англійскі біяхімік.
Біяграфія
Вывучаў хімію ў 1882—1886 гг. ва ўніверсітэце Вікторыі ў Манчэстэры. У 1887—1888 гг. вучыўся ў Эрлангенскім універсітэце ў Германіі, дзе атрымаў ступень доктара філасофіі. З 1888 года працаваў ва ўніверсітэце Вікторыі, з 1897 г. загадчык лабараторыямі хіміі і аналізаў вады, у 1907—1930 гг. кіраўнік аддзела біяхіміі ў інстытуце прафілактычнай медыцыны (цяпер Лістэраўскі). З 1912 года прафесар біяхіміі Лонданскага ўніверсітэта. Член Лонданскага каралеўскага таварыства з 1909 г.
Нобелеўская прэмія па хіміі
Нобелеўская прэмія па хіміі (1929; сумесна з Х. Эйлерам-Хельпінам) за працы па біяхіміі спіртавога закісання і ферментаў, якія ўдзельнічаюць у гэтых працэсах.
Махніўка (Казятынскі раён)
Махніўка (Махнівка) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ораўскае вадасховішча
О́раўскае вадасхо́вішча (Oravská priehrada) — вадасховішча на поўначы Славакіі, у аднайменным рэгіёне. Разам з вадасховішчам складае гідрасістэму Орава, пабудаваную на сутоку рэк Белая і Чорная Орава. Гэта найбольшае вадасховішча ў Славакіі плошчай 35 км² і максімальнай глыбінёй 38 м.
Гісторыя
Вадасховішча з яго берагамі і астравамі адносіцца да найістотнейшых месцаў пражывання вадаплаўных птушак у Славакіі, ляжыць на міграцыйнай трасе водных і прыводных птушак.
Турыстычная інфармацыя
Ораўскае вадасховішча з'яўляецца адным з курортных месцаў, якое штогод наведваюць тысячы турыстаў. Улетку найбольшай папулярнасцю карыстаецца паўднёвая і заходняя часткі вадасховішча, дзе з'яўляецца магчымасць пакатацца на яхтах, водных матацыклах, заняцца веславаннем ці віндсёрфінгам, іншымі воднымі відамі спорту і гульнямі. Узімку практыкуюцца зімовыя віды спорту і проста прагулянкі па прыбярэжным лёдзе.
На Сланіцкім востраве, які ўтварыўся пасля затаплення вёскі Сланіца, знаходзіцца рымска-каталіцкі касцёл Узвіжання Святога Крыжа (XVIII стагоддзе) і лапідарый. У касцёле ладзяцца выстаўкі і канцэрты.
З прэснаводных рыб, што насяляюць вадасховішча, — судак, карп, шчупак і, сустракаюцца таксама вугры і самы.
Вэлыкы Чэрэмэль
Вэлыкы Чэрэмэль (Вели́кий Черемель) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Уілт Чэмберлен
Уілтан Норман «Уілт» Чэмберлен (Wilton Norman «Wilt» Chamberlain; 21 жніўня 1936 — 12 кастрычніка 1999) — амерыканскі баскетбаліст, які гуляў на пазіцыі цэнтравога. Двухразовы чэмпіён НБА (1967, 1972), чатырохразовы MVP НБА сезону (1960, 1966—1968), дзесяць разоў уваходзіў у сімвалічныя зборныя па выніках сезона (1960—1962, 1964, 1966—1968 — першая каманда, 1963, 1965, 1972 — другая каманда). Чэмберлен лічыцца адным з самых выдатных гульцоў у гісторыі баскетбола.
Рамуальд Адамавіч Муклевіч
Рамуальд Адамавіч Муклевіч (25 лістапада 1890, мястэчка Супрасль Гродзенскай губерні — 9 лютага 1938) — савецкі ваенны і ваенна-марскі дзеяч, арганізатар абароннай прамысловасці.
Біяграфія
Нарадзіўся ў мястэчку Супрасль Гродзенскай губерні ў сям'і польскага рабочага-тэкстыльшчыка. У 1906 годзе ўступіў у РСДРП, бальшавік. У 1907 — 1909 гадах сакратар Беластоцкага, а ў 1911 годзе Лодзінскага камітэтаў РСДРП. 1912 годзе прызваны на флот. Веў актыўную рэвалюцыйную працу сярод матросаў. Пасля заканчэння школы матарыст ў Кранштадзе (1915 год) знаходзіўся пры ей унтэр-афіцэрам.
Удзельнік Лютаўскай і Кастрычніцкай рэвалюцый, штурму Зімовага палаца. Член Петраградскага Савета і Ваеннай арганізацыі пры ЦК РСДРП.
Падчас Грамадзянскай вайны быў камісарам штаба 16-й арміі, штабу Заходняга фронту. З красавіка 1921 года — член Рэўваенсавета Заходняга фронту. У 1922 — 1925 гадах камісар Ваеннай акадэміі РСЧА. З жніўня 1926 года — начальнік Ваенна-Марскіх Сіл РСЧА, член РВС СССР. Удзельнічаў у распрацоўцы планаў развіцця ВМФ, выданні першага Баявога статута ВМС РСЧА і Карабельнага статута. З 1931 года — інспектар ВМС РСЧА. З 1934 года — начальнік Галоўнага кіравання суднабудаўнічай прамысловасці, з канца 1936 г. — намеснік наркама абароннай прамысловасці. Член ЦВК і УЦВК шэрагу скліканняў.
Арышт і смерць
28 мая 1937 года арыштаваны. Па сведчанні А. М. Тупалева, які змяшчаўся ў 1937 годзе з Муклевічам ў адной камеры ўнутранай турмы НКУС СССР, апошні распавеў яму, што ў выніку прымянення мер фізічнага ўздзеяння абгаварыў сябе і шэраг іншых ні ў чым не вінаватых асоб. 8 лютага 1938 года прыгавораны да смяротнага пакарання. Расстраляны на наступны дзень на Камунарцы. 26 мая 1956 года рэабілітаваны.
Аляксей Аляксеевіч Клімаўской
Аляксе́й Аляксе́евіч Клімаўско́й ( — ) — міністр унутраных спраў БССР, генерал-лейтэнант унутранай службы.
Дзяржаўны музей ваеннай гісторыі Рэспублікі Беларусь
Дзяржаўны музей ваеннай гісторыі Рэспублікі Беларусь — музей, створаны ў Мінску 3 ліпеня 1993 г. пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь на базе Музея гісторыі войскаў Чырванасцяжнай Беларускай ваеннай акругі, які быў заснаваны ў 1974 г. загадам Міністэрства абароны СССР і адкрыты 21.02.1978 г. У верасні 1992 г. па распараджэнні Савета Міністраў будынак музея перададзены Беларускай праваслаўнай царкве. Экспазіцыя была разабрана. У 1996 г. музею было прадстаўлена памяшканне пры Уруцкім гарнізонным Доме афіцэраў. 6 мая 2002 г. адбылося афіцыйнае адкрыццё музея. З 1996 г. дырэктар М.Г.Печань.
Экспазіцыя
Музей размешчаны ў 3 экспазіцыйных залах. Першая зала прысвечана засяленню славянамі тэрыторыі Беларусі, гісторыі Беларусі ў складзе Вялікага княства Літоўскага і Расійскай імперыі, падзеям 1-й сусветнай вайны. Экспануюцца сапраўдная зброя і муляжы (кальчугі, шлемы, шчыты і інш.), рыштунак воінаў сярэдневякоўя, узоры ваеннай вопраткі. Другая зала адлюстроўвае падзеі грамадзянскай вайны 1918-20 гг., міжваенны перыяд, перыяд Вялікай Айчыннай вайны. Сярод экспанатаў узоры ваеннай тэхнікі і ўзбраення, абмундзіраванне і рыштунак, дакументы, карты, схемы, фотаматэрыялы, асабістыя рэчы военачальнікаў С.М.Будзённага, І.Х.Баграмяна, А.М.Васілеўскага, Г.К.Жукава, І.С.Конева, К.К.Ракасоўскага, І.І.Якубоўскага і інш. Прадстаўлены матэрыялы пра буйныя ваенныя вучэнні, што адбываліся на тэрыторыі Беларусі («Днепр», «Бярэзіна», «Захад» і інш.). Маецца спіс выдатных военачальнікаў, якія прайшлі станаўленне ў Беларускай ваеннай акрузе. Трэцяя зала прысвечана пасляваеннаму перыяду, станаўленню Узброеных Сіл СССР у мірны час. Асабліва шырока адлюстравана гісторыя Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь. Прадстаўлены працэсы падрыхтоўкі ваенных кадраў, заканадаўчыя акты, матэрыялы па рэфармаванні беларускай арміі. У экспазіцыі асабістыя рэчы камандуючых Беларускай ваеннай акругай, матэрыялы пра першага Героя Беларусі У.М.Карвата, удзельнікаў ліквідацыі катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і інш.
Мэдвэдзіўка (Казятынскі раён)
Мэдвэдзіўка (Медве́дівка) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гурнофель
Гурно́фель (, Гурнофель) — аграгарадок у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Гісторыя
Зімой 1918-1919 гадоў у маёнтку Гурнофель знаходзілася база вайсковых аддзелаў польскай Самаабароны. 17 студзеня аддзелы Самаабароны з Гурнофеля адышлі да Шчучына.
З 1939 — у БССР. З канца чэрвеня 1941 да пачатку ліпеня 1944 над нацысцкай акупацыяй.
Да 2013 года Гурнофель уваходзіў у склад Галавічпольскага сельсавета.
Славутасці
Гурнофельскі парк займае плошчу 2 га, пейзажны, захаваўся часткова. Аснову дэндрарыя складаюць мясцовыя пароды дрэў, размешчаныя ў выглядзе невялікіх груп, букетам ці клумбай. У канцы ХІХ ст. ў парку высаджана шмат экзотаў. Зберагліся паасобныя дрэвы туі заходняй, клёну серабрыстага, дубу паўночнага, вярбы белай ніцай, лістоўніцы еўрапейскай, вельмі рэдкай на Беларусі тсугі канадскай.
Станцыя Рыжкавічы
Ста́нцыя Ры́жкавічы (, Станция Рыжковичи) — хутар у Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Старашклоўскага сельсавета.
Сусаніна (Кастрамская вобласць)
Сусаніна (Суса́нино; да 1939 года Малвіціна) — пасёлак гарадскога тыпу (з 1970) у Кастрамской вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Сусанінскага раёна і гарадскога паселішча пасёлак Сусаніна.
Насельніцтва — 3020 чал. (2020).
Пасёлак размешчаны за 62 км на паўночны ўсход ад абласнога цэнтра — горада Кастрамы, на аўтадарозе Кастрама — Буй, у пагорыстай мясцовасці на ўзвышаным правым беразе ракі Валажніцы, каля яе ўпадзення ў раку Шачу. Ад верхняга плато, якое займае цэнтральную частку пасёлка, рэльеф моцна паніжаецца ў паўднёвы бок да Валажніцы.
Свята-Мікалаеўская царква (Славенск)
Гісторыя
На ўсходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1868—1871 гг. з цэглы.
Архітэктура
Помнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускана стылю. Храм сіметрычна-восевай аб'ёмна-прасторавай кампазіцыі, якая складаецца з двух'яруснай шатровай вежы-званіцы (васьмярык на чацверыку), квадратных у плане трапезнай і малітоўнай залы, пяціграннай апсіды. Галоўны ўваход вылучаны арачным парталам з кілепадобным завяршэннем. Асноўны кубападобны аб'ём накрыты пакатым чатырохсхільным дахам, у завяршэнні якога цыбулепадобны гранёны купал на васьмігранным барабане. Цыбулепадобнай галоўкай завершаны высокі шацёр званіцы. Сіметрычныя фасады асноўнага аб'ёму расчлянёны пілястрамі на 3 праслы, якія заканчваюцца паўцыркульнымі аркамі з кілепадобнай акантоўкай. Гэтак жа аздоблены праёмы верхняга яруса званіцы. Насычанасць архітэктурнай пластыкі ствараюць вуглавыя лапаткі, пілястры, аркатурныя паясы, рабрыстыя фрызы, ліштвы арачных аконных праёмаў.
Інтэр'ер
Унутры малітоўная зала перакрыта плоскай столлю, шырокімі прасветамі звязана з апсідай і бабінцом, асвятляецца бакавымі сіметрычна размешчанымі арачнымі аконнымі праёмамі.
Мыкалаіўка (Казятынскі раён)
Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Шуцманшафт
Шуцманша́фт (Schutzmannschaft), скар. шу́ма (Schuma), ад шу́цман (Schutzmann — супрацоўнік ахоўнай паліцыі ў Германіі да 1945 года) — «ахоўныя каманды», асаблівыя падраздзяленні, першапачаткова ў складзе дапаможнай паліцыі Трэцяга рэйха на акупаваных тэрыторыях у гады Другой сусветнай вайны, карныя батальёны, якія дзейнічалі пад непасрэдным камандаваннем немцаў і разам з іншымі нямецкімі часцямі. Як правіла, фармаваліся з тутэйшага насельніцтва і ваеннапалонных. Пазней на базе асобных батальёнаў былі сфармаваныя часці Вафен СС.
Былі найболей шматлікія на колішніх польскіх тэрыторыях, у заходняй частцы Савецкага Саюза і ў Балтыі.
Форма
Сябры шуцманшафтаў насілі нямецкую вайсковую форму, але з асаблівымі знакамі адрознення, на рукаве мелі нашыўку з надпісам «Treu, Tapfer, Gehorsam» — «Верны, Храбры, Паслухмяны».
Прымяненне
Першыя батальёны «Шума» сталі стварацца немцамі ў канцы ліпеня 1941 года. Да канца 1942 года колькасць «шума» дасягнула прыкладна 300 тысяч людзей, зарганізаваных у батальёны, а таксама якія служылі на розных асобных пасадах.Шуцманшафт-каманды прымалі ўдзел у забойстве яўрэяў у ходзе «канчатковага вырашэння яўрэйскага пытання», у ахове канцэнтрацыйных лагераў і лагераў смерці, а таксама былі чынна далучаныя ў гэтак званыя «дзеянні па ліквідацыі бандыцкіх фармаванняў» (антыпартызанскія дзеянні).
Часта у адносінах да шуцманаў выкарыстоўваўся тэрмін «туземныя жаўнеры» («аскары» Askari).
Вэлыкі Азэра (Дубровыцкі раён)
Вэлыкі Азэра (Великі Озе́ра) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Шуцманшафт
Сістэма званняў
Адпаведнасць сістэмы званняў ахоўнай паліцыі і вермахта.
Беларускія шуцманы
Спіс некаторых беларускіх фармаванняў шуцманшафт:
Хаджы Махамед Чамкані
Хаджы Махамед Чамкані (-) — дзяржаўны дзеяч Афганістана, дэпутат народнай палаты парламента, сенатар, выконваючы абавязкі старшыні Рэвалюцыйнага савета (1986—1987), старшыня Цэнтральнага савета Вышэйшай джыргі плямёнаў.
Супрацоўнічаў з рэжымам Бабрака Кармаля, устаноўленым у Афганістане пры дапамозе Савецкай арміі, але пры гэтым не быў членам Народна-дэмакратычнай партыі Афганістана (НДПА).
З лістапада 1986 па верасень 1987 года, пасля адстаўкі з пасады старшыні Рэвалюцыйнага савета Бабрака Кармаля, выконваў яго абавязкі. Граў намінальную ролю пры рэальным лідары краіны Наджыбуле, які затым афіцыйна ўзначаліў Афганістан. Пакінуў краіну ў 1992 годзе пасля прыходу да ўлады маджахедаў.
Лютаўка
Лю́таўка (, Лютовка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зялёнкаўскага сельсавета.
Гісторыя
У часы панавання Расійскай імперыі ў пагосце Лютаўка знаходзілася праваслаўная царква. Працавала вучылішча Міністэрства народнай асветы.
IC 884
IC 884 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Максімільян Паўлавіч Сахацкі
Максімільян Паўлавіч Сахацкі (каля 1810  — ?) — беларускі і ўкраінскі медык і арганізатар аховы здароўя. Доктар медыцыны.
Біяграфія
Скончыў Віленскую медыка-хірургічную акадэмію ў 1839 годзе.
У 1861 годзе заняў пасаду ўрачэбнага інспектара віцебскай губернскай урачэбнай управы і займаў яе прынамсі да 1864 года.
У 1866 годзе на пасадзе інспектара ўрачэбнага ўпраўлення Херсонскай губерні.
Ізбынь (прыпыначны пункт)
Ізбы́нь (, Избынь)  — прыпыначны пункт Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці. Размешчаны за 2,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Ізбынь, за 5,7 км на поўнач ад вёскі Партызанская; на лініі Васілевічы — Хойнікі, паміж прыпыначным пунктам Маканавічы і прыпыначным пунктам Аўраамаўская.
Мыхайлын (Казятынскі раён)
Мыхайлын (Миха́йлин) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Кенбай (Сагізская сельская акруга)
Кенбай — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сагізскай сельскай акругі. Код КАТА — 234853400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 294 чалавекі (148 мужчын і 146 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 167 чалавек (80 мужчын і 87 жанчын).
Субаціца
Су́баціца (Суботица, Szabadka) — горад у паўночнай Сербіі, рэгіён Ваяводзіна. Размешчаны блізка ад мяжы з Венгрыяй, таму каля 40 % жыхароў горада — венгры.
Убар-Туту
Убар-Туту  — восьмы дадынастычны цар легендарнага перыяду да Вялікага патопу.
Заснавальнік дынастыі і першы з 2 вядомых міфічных цароў пятага горада-дзяржавы старажытнага Шумера Шурупака, размешчанага на поўдні старажытнай Месапатаміі, продак Гільгамеша. Яму прыпісвалася боскае паходжанне.
Імя Убар-Туту згадваецца ў дзвюх крыніцах. Першая крыніца — Ніпурскі царскі спіс, у якім паведамляецца пра цара Шурупака Убар-Туту, які кіраваў 18600 гадоў. Ён названы бацькам цара Зіўсудра, апошняга цара перад Патопам. Другая крыніца — «Эпас пра Гільгамеша», у 9-й табліцы якога згадваецца цар Убар-Туту, бацькі цара Утнапішты, якога атаясамляюць з Зіўсудрай Ніпурскага спісу.
Лойн
Лойн (Leun) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Гісен. Уваходзіць у склад раёна Лан-Дыль. Насельніцтва складае 5913 чалавек (на 30 чэрвеня 2007 года). Займае плошчу 28,66 км². Афіцыйны код 06 5 32 016.
Карабкі
Карабкі́ (, Коробки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Васілішкаўскага сельсавета.
Да 25 лютага 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Герніцкага сельсавета, да 28 жніўня 2013 года — у склад Галавічпольскага сельсавета (у 1961—1973 гадах — Касцянеўскі сельсавет).
Маладзіжнэ (Казятынскі раён)
Маладзіжнэ (Молоді́жне) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Лаканец
Лакане́ц — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 6 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля вёскі Матырына, у басейне ракі Ушача.
Плошча паверхні возера 0,1 км². Даўжыня 0,4 км, найбольшая шырыня 0,34 км. Найбольшая глыбіня 5,1 м, сярэдняя — 2,9 м. Даўжыня берагавой лініі 1,24 км. Аб’ём вады ў возеры 0,29 млн м³. Плошча вадазбору 0,75 км².
Катлавіна возера эварзійнага тыпу. Схілы катлавіны вышынёй 10—15 м (на ўсходзе 6—8 м), пераважна спадзістыя, на захадзе невыразныя, парослыя хмызняком. Берагі сплавінныя. На поўначы і ўсходзе берагі нізкія, пясчаныя. Пойма шырынёй 20—200 м, забалочаная, пад хмызняком. Дно плоскае, высланае ілам і крэменязёмістым сапрапелем. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Зарастае да глыбіні 2—2,3 м. На паўночным усходзе злучана ручаём з возерам Матырына.
Бэрэжныця (Дубровыцкі раён)
Бэрэжныця (Бережни́ця) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Малое Чорнае
Мало́е Чо́рнае (, Малое Чёрное) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Старашклоўскага сельсавета.
Малоткіўці
Малоткіўці (Моло́тківці) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 885
IC 885 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор'і Валасы Веранікі.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чарлз Лоўтан
Чарлз Лоўтан (Charles Laughton,  — ) — англійскі і амерыканскі акцёр і рэжысёр, уладальнік прэміі «Оскар» за лепшую мужчынскую ролю ў карціне «Прыватнае жыццё Генрыха VIII», пастаноўшчык фільма «Ноч паляўнічага».
Бэрэсця (Дубровыцкі раён)
Бэрэсця (Бере́стя) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Нігушур
Нігушур — першы кіраўнік Ранняга Дынастычнага II перыяду Шумера пасля Сусветнага патопу, заснавальнік першай дынастыі горада-дзяржавы старажытнага Шумера Кіша, размешчанага на поўдні старажытнай Месапатаміі, які, паводле Ніпурскага царскага спісу, кіраваў 1200 гадоў.
Верагодна меў боскае паходжанне. Паводле царскага спісу да Сусветнага патопу ў Шумеры па чарзе кіравалі 9 цароў у 5 гарадах-дзяржавах, якія змяняліся па чарзе, агульнай працягласцю кіравання 277200 гадоў. Зыходзячы з таго ж спісу можна зрабіць выснову, што сусветны патоп здарыўся 12 тыс. гадоў да н.э., такім чынам пачатак кіравання цара Нігушура варта аднесці да пачатку XII тысячагоддзя да н.э.
Прынята лічыць, што гады яго кіравання значна завышаны. Паводле царскага спісу яго змяніў Куласіна-Бел.
Маладзёжкі
Маладзёжкі (, Молодёжки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зялёнкаўскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Захарніцкага сельсавета.
Мухувата
Мухувата (Мухува́та) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мшанэць (Казятынскі раён)
Мшанэць (Мшане́ць) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Petrosavia
Petrosavia — род раслін сямейства, уключае ў сябе тры віды нефотасінтэзуючых мікатрофных раслін, якія жывуць ва Усходняй Азіі.
Білашы (Дубровыцкі раён)
Білашы (Білаші́) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Гудэнсберг
Гудэнсберг (Gudensberg) — горад у Германіі, у зямлі Гесэн. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Касель. Уваходзіць у склад раёна Швальм-Эдэр. Насельніцтва складае 9104 чалавека (на 30 чэрвеня 2007 года). Займае плошчу 46,5 км². Афіцыйны код 06 6 34 007.
Горад падзяляецца на 7 гарадскіх раёнаў.
Каныраўлы
Каныраўлы — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сагізскай сельскай акругі. Код КАТА — 234853500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 200 чалавек (118 мужчын і 82 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 142 чалавекі (80 мужчын і 62 жанчыны).
Лінне
Лінне — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 9 км на паўночны захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на паўночны ўсход ад вёскі Матырына, у басейне ракі Ушача.
Плошча паверхні 0,083 км². Даўжыня 0,49 км, найбольшая шырыня 0,25 км. Найбольшая глыбіня 3,1 м, сярэдняя — 1,37 м. Даўжыня берагавой лініі 1,19 км. Аб’ём вады ў возеры 0,11 млн м³.
Возера акружана забалочаным лугам і парослым хмызняком. На поўдні канавай злучана з возерам Матырына.
IC 886
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Аступішча
Назву Асту́пішча маюць:
Бродэць
Бродэць (Бро́дець) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Нэмырынці (Казятынскі раён)
Нэмырынці (Неми́ринці) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Ілава (прыпыначны пункт)
І́лава (, Илово)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны за 1 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Ілава; на лініі Полацк — Маладзечна, паміж прыпыначным пунктам Вярэнькі і станцыяй Будслаў.
Мір Хазар Хан Хасо
Мір Хазар Хан Хасо (нар.) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч. З 24 сакавіка па 5 чэрвеня 2013 года выконваў абавязкі прэм’ер-міністра Пакістана.
Біяграфія
Нарадзіўся 30 верасня 1929 года ў невялікім горадзе Джафарабадзе, правінцыя Белуджыстан. Скончыў юрыдычны факультэт універсітэта Сінда, лічыцца кампетэнтным юрыстам і добра разбіраецца ў розных галінах права.
У 1977 годзе Мір Хазар Хан Хасо стаў суддзёй Вярхоўнага суда Белуджыстана, з 1990 па 1991 год быў старшынёй гэтага суда. 5 чэрвеня 2013 года перадаў паўнамоцтвы прэм’ер-міністра Навазу Шарыфу.
Пакахонтас
Покахонтас (каля, Вірджынія — , Грэйвсенд) — мянушка індзейскай прынцэсы Матаака, дадзеная ёй бацькам Паўхатанам — правадыром індзейскага племя паўхатанаў, якое жыло на тэрыторыі сучаснай Віргініі. Мянушка перакладаецца як «маленькая гарэза» (Little Wanton).
Біяграфія
У 1607 г. Пакахонтас выратавала англійскага капітана Джона Сміта ад смерці (ён быў захоплены індзейцамі ў час пошукаў крыніц пражытка для Джэймстаўна — калоніі ў Чэсапікскім заліве). Паводле легенды, калі індзейцы збіраліся раздрабніць Сміту чэрап, яна закрыла яго галаву сваёй, і тыя адступілі, не асмеліўшыся нашкодзіць дачцы правадыра. Сярод сучасных гісторыкаў існуе кансэнсус, што гэта гісторыя, расказаная самім Джонам Смітам, не адпавядае рэчаіснасці.
Пазней яна выйшла замуж за пасяленца Джона Рольфа, што гарантавала мірнае суіснаванне паміж індзейцамі і каланістамі. У 1616 г. Пакахонтас пераехала з мужам у Англію. У Англіі яна стала знакамітасцю, была нават прадстаўлена да двара. Неўзабаве заразілася воспай і сканала 21 сакавіка 1617 г. ва ўзросце 22 гадоў. Пакахонтас пахавалі ў капліцы прыхадской царквы гарадка Грэйвсенд, Англія.
Ад Томаса Рольфа, сына Джона Рольфа і Пакахонтас, паходзіць шэраг знатных сямействаў Вірджыніі.
Вільнэ (Дубровыцкі раён)
Вільнэ (Ві́льне) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Глен Форд
Нягледзячы на разнастайнасць сваіх роляў у кінематографе, Форд вядомы перш за ўсё выявай звычайных людзей у незвычайных сітуацыях.
Нэпэдзіўка
Нэпэдзіўка (Непе́дівка) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Себгатула Маджадэдзі
Себгатула Маджадэдзі (нар. ) — пуштунскі духоўны лідар, кіраўнік маджахедаў у 1989—1992 гадах, прэзідэнт Афганістана з 28 красавіка па 28 чэрвеня 1992 года.
Нарадзіўся ў Гераце. Належыць да суфійскага ордэна Накшбандыя. У 1940-я гады вывучаў ісламскую тэалогію ў вядомым каірскім універсітэце Аль-Азхар. Вярнуўшыся ў Кабул, выкладаў тэалогію. Яго сям’я падвергнулася рэпрэсіям падчас праўлення Х. Аміна. У 1979 годзе на тэрыторыі Пакістана заснаваў Нацыянальны фронт выратавання Афганістана (НФСА). Лічыўся прадстаўніком умерана-ісламісцкага крыла маджахедаў.
У 2004 годзе старшыняваў на ўсеафганскім кангрэсе Лоя-джырга. У снежні 2005 года быў абраны Старшынёй верхняй палаты (Мешрана Джырга) Нацыянальнага сходу Афганістана.
Малы Стары Шклоў
Малы́ Стары́ Шклоў (, Малый Старый Шклов) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Старашклоўскага сельсавета.
Гарадышчэ (Дубровыцкі раён)
Гарадышчэ (Городи́ще) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
IC 887
IC 887 — галактыка тыпу NF (у працэсе пацверджання) у сузор'і Дзева.
Канскі кінафестываль 1993
46-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 13 па 24 мая 1993 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымалі два фільмы: «» рэжысёра і «Піяніна» рэжысёркі.
Панасіўка (Казятынскі раён)
Панасіўка (Пана́сівка) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Мікалай Васільевіч Крыленка
Мікала́й Васі́льевіч Крыле́нка (партыйная мянушка — Абрам;, с. Бяхцеева, Смаленская губерня — , Растрэльны палігон «Камунарка», Маскоўская вобласць) — савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, Вярхоўны галоўнакамандуючы расійскай арміі пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года. Кандыдат у члены ЦВК СССР 1-4 скліканняў, член ЦКК УКП(б) у 1927—1934 гг. Адзін з арганізатараў масавых рэпрэсій.
Біяграфія
Бацька: Васіль Абрамавіч Крылянкоў.
У 1890 годзе разам з сям’ёй пераехаў у Смаленск, дзе бацька Крыленкі рэдагаваў газету «Смаленскі веснік» апазіцыйнага напрамку. У 1902 сям’я пераехала ў Кельцы, а затым Люблін, дзе бацька атрымаў пасаду акцызнага чыноўніка.
У 1895 годзе паступіў у класічную гімназію ў Любліне, якую скончыў у 1903 годзе. Восенню 1903 года паступіў на гісторыка-філалагічны факультэт Пецярбургскага універсітэта. Удзельнічаў у студэнцкіх сходах і вулічных дэманстрацыях. Член партыі бальшавікоў з снежня 1904 года.
Шалаксай (Атыраўская вобласць)
Шалаксай — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сагізскай сельскай акругі. Код КАТА — 234853600.
Мікалай Васільевіч Крыленка
Рэвалюцыйная дзейнасць
У красавіку 1905 года, хаваючыся ад пагражаючага арышту, выехаў з Пецярбурга дадому і вярнуўся ў універсітэт толькі да жніўня таго ж года. У гэты час вучоба ў універсітэце фактычна спынілася, змяніўшыся палітычнымі мітынгамі ўнутры універсітэта. Крыленка старшынставаў на мітынгу, які адбыўся 13 кастрычніка ў Тэхналагічным інстытуце, дзе Хрусталёў-Насар прапанаваў утварыць Савет рабочых дэпутатаў.
Вёў агітацыю ў рабочых раёнах Пецярбурга. У лютым 1906 года падчас выбараў у першую Думу працаваў у якасці агітатара бальшавікоў, якія заклікалі байкатаваць выбары. У маі — пачатку чэрвеня 1906 года — адзін з самых вострых крытыкаў дзейнасці Думы на шматлікіх мітынгах у Пецярбургу. Супрацоўнічаў з «Призыв» і «Волна».
Пазней адышоў ад партыйнай дзейнасці. У 1909 годзе напісаў брашуру «У пошуках артадоксіі», у якой тэарэтычна рваў з сацыял-дэмакратыяй, ацэненую ў 1937 годзе партыйным кіраўніцтвам як «маючая сіндыкалісцкі ўхіл». Вясной 1909 года Крыленка здаў экзамены і атрымаў дыплом аб заканчэнні універсітэта. Працаваў выкладчыкам літаратуры і гісторыі ў прыватных польскіх школах у Любліне і Сасновіцах.
З 1911 года працаваў у бальшавіцкай газеце «Звезда», затым перайшоў у «Правду». Вясной 1911 года быў прызваны ў аўстрыйскую Галіцыю да Леніна, які жыў тады ў Кракаве. З таго часу ён стаў блізкім чалавекам у сям’і Леніна. Пазней Крыленка зрабіўся прававым кансультантам бальшавікоў — членаў Дзяржаўнай думы.
Быў прыкамандзіраваны партыяй да сацыял-дэмакратычнай думскай фракцыі. 11 снежня 1913 года зноў арыштаваны і высланы з Санкт-Пецярбурга на два гады ў Харкаў, дзе экстэрнам скончыў юрыдычны факультэт Харкаўскага універсітэта. У ліпені 1914 года эміграваў у Аўстрыю, а адтуль у Швейцарыю. Удзельнічаў у Бернскай партыйнай канферэнцыі ў сакавіку 1915 года.
У перыяд рэвалюцыі 1917 года
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі вёў агітацыю сярод салдат. Распаўсюджваў газету «Правда». Быў абраны старшынёй спачатку палкавога, затым дывізіённага і армейскага камітэтаў 11-й арміі. Вёў бальшавіцкую агітацыю ў войсках Паўночна-Заходняга фронту. 3 мая быў дэлегаваны ў Петраград, дзе выступаў на сходах Петраградскага савета і з’езда франтавікоў, заклікаючы да спынення вайны.
Вярнуўшыся на фронт, увайшоў у канфлікт з большасцю армейскага камітэта і склаў з сябе абавязкі старшыні. Як прадстаўнік РСДРП выступаў на агульнафрантавым з’ездзе ў Крамянцы. У якасці прадстаўніка меншасці дэлегаваны ад армейскага камітэта на I Усерасійскі з’езд Саветаў.
У ліпеньскія дні быў у Кіеве. Быў арыштаваны ў Магілёве ў ліпені 1917 і адвезены ў Кіеў, дзе супраць яго была ўзбуджаная справа па абвінавачванні ў дзяржаўнай здрадзе. Вызвалены ў верасні 1917 года па загаду ваеннага міністра Вярхоўскага. Верасень і кастрычнік правёў у працы па падрыхтоўцы Кастрычніцкай рэвалюцыі.
У савецкім кіраўніцтве
26 кастрычніка (8 лістапада) 1917 года Крыленка ўвайшоў у першы склад Саўнаркама у якасці члена Камітэта па справах ваенных і марскіх (разам з У. А. Антонавым-Аўсяенка і . П. Я. Дыбенка).
9 (22) лістапада 1917 года Ленін і Крыленка запатрабавалі ад глаўкаверха генерала М. М. Духоніна неадкладна ўступіць у мірныя перамовы з аўстра-германскім камандаваннем. Духонін адмовіўся, заявіўшы, што такія перамовы можа весці толькі цэнтральны ўрад, але не камандуючы арміяй. Пасля гэтага яму абвясцілі, што яго здымаюць з пасады галоўнакамандуючага, але ён павінен працягваць выконваць свае абавязкі да прыбыцця новага галоўнакамандуючага, якім быў назначаны Крыленка.
Крыленка аддаў загад усім часткам спыніць баявыя дзеянні і самастойна пачаць перамовы з немцамі. 20 лістапада (3 снежня) Крыленка з атрадам прыбыў у Магілёў, дзе адхіліў ад пасады генерала М. М. Духоніна. Духонін быў арыштаваны і на аўтамабілі прывезены на чыгуначны вакзал, дзе яго завялі ў вагон Крыленкі. Аднак па горадзе распаўсюдзіліся чуткі, што генерал Карнілаў са сваім палком ідзе на Магілёў. У цягніка сабраўся натоўп рэвалюцыйных салдат і матросаў, які патрабуе выдаць Духоніна. Крыленка прыбыў да вагона і паспрабаваў спыніць натоўп, але ўгаворы не падзейнічалі, і Духонін быў забіты.
У лютым-сакавіку 1918 года Крыленка быў членам Камітэта рэвалюцыйнай абароны Петраграда. 4 сакавіка падаў заяву на імя старшыні Саўнаркама У. І. Леніна з просьбай вызваліць яго ад абавязку Вярхоўнага галоўнакамандуючага і камісара па ваенных справах. 13 сакавіка пастановай Саўнаркама просьба Крыленкі была задаволеная, а пасада галоўнакамандуючага скасаваная.
З сакавіка 1918 года — член калегіі наркамата юстыцыі РСФСР. З мая — старшыня Рэвалюцыйнага (Вярхоўнага) трыбунала, адначасова ў кастрычніку 1920 года — снежні 1922 гадоў загадчык упраўлення палявання і член калегіі наркамата земляробства РСФСР.
З снежня 1922 па 1929 год — намеснік наркама юстыцыі РСФСР і старшы памочнік пракурора РСФСР. У сваёй працы «Гутаркі аб праве і дзяржаве» (М., 1924) атаясамліваў прымус, які ажыццяўляецца дзяржавай, з эксплуатацыяй і на падставе гэтага рабіў выснову аб тым, што савецкае права, як і буржуазнае, з’яўляецца эксплуататарскім — адсюль адна з задач сацыялістычнага будаўніцтва — згортванне прававой формы Савецкай дзяржавы.
У 1929—1931 — пракурор РСФСР. З 5 мая 1931 па 1936 год — народны камісар юстыцыі РСФСР. З 20 ліпеня 1936 па 15 студзеня 1938 года — народны камісар юстыцыі СССР.
Удзел у арганізацыі масавых рэпрэсій
У 1931 годзе ён стаў наркамам юстыцыі. Крыленка з’яўляецца аўтарам больш за 100 прац па савецкаму праву. Выступаў абвінаваўцам на галоўных палітычных працэсах, сярод якіх знакамітыя «Шахцінская справа» (1928), працэс «Прампартыі» (1930), «Працэс Саюзнага Бюро Меншавікоў» (1931), «Справа Глаўтопа», «Справа польскіх ксяндзоў» і г. д.
У 1934 годзе яму была прысвоена вучоная ступень доктара дзяржаўных і прававых навук.
10 лютага 1935 года выступіў з дакладам на нарадзе работнікаў юстыцыі Паўночнага краю ў Архангельску.
Актыўна змагаўся з Вышынскім і Вінакуравым (старшыня Вярхоўнага Суда СССР) за ўплыў у сістэме органаў юстыцыі СССР. Вынікам гэтай барацьбы стала гібель Крыленкі і яго людзей, перамога групоўкі Вышынскага.
Арышт, абвінавачванне, расстрэл
У 1938 годзе на першай сесіі Вярхоўнага Савета СССР 1-га склікання М. В. Крыленка падвергнуўся крытыцы, фармальна — за тое, што траціў занадта шмат часу на альпінізм, «калі іншыя працуюць». Па загаду народнага камісара ўнутраных спраў СССР Яжова быў арыштаваны 31 студзеня 1938 года. Яму прад’явілі абвінавачванні ў сувязях з антысавецкай арганізацыяй правых, якую нібыта ўзначальваў Бухарын; у тым, што ён стварыў у органах юстыцыі шкодніцкую арганізацыю і ажыццяўляў падрыўную дзейнасць; што асабіста завербаваў у гэтую арганізацыю 30 чалавек.
Цяпер дакладна вядома, як здабываліся падобныя «прызнання». Пратакол гэтага «працэсу» змясціўся ў 19 радкоў, а сам суд працягваўся 20 хвілін.
М. В. Крыленка быў расстраляны 29 ліпеня 1938 года па прысудзе Ваеннай калегіі Вярхоўнага суда СССР (ВКВС) у рамках справы аб «контррэвалюцыйнай фашысцка-тэрарыстычнай арганізацыі альпіністаў і турыстаў». Пахаваны на палігоне «Камунарка». У 1955 годзе ВКВС адмяніла прысуд і цалкам рэабілітавала яго.
Адрасы ў Маскве
У 1920-я гады Крыленка пражываў у доме № 9 па Георгіеўскаму завулку (цяпер Успольны завулак) — асабняку, пабудаваным Ф. Шэхцелем у 1913 годзе.
У 1930-я гады пражываў у Доме Наркамфіна — Навінскі бульвар, дом 25, корп. 1, кватэра 46.
Першая жонка — Алена Фёдараўна Разміровіч. Другая жонка — Зінаіда Андрэеўна Жалязняк. Дзеці: сыны Сяргей і Мікалай і дочкі Ірына і Марына.
Водгукі сучаснікаў пра асобу Крыленкі
Савецкі военачальнік, удзельнік Кастрычніцкай рэвалюцыі Васіль Васільеў напісаў ўспаміны, у якіх адзначае захопленасць Крыленкі шахматамі, турызмам і паляваннем, а таксама яго бліскучыя арганізатарскія здольнасці.
Памяць
У памяць аб Мікалаю Васільевічу Крыленку названыя вуліцы ў розных населеных пунктах дзяржаў былога СССР.
Касцёл Святой Тэрэзы (Шчучын)
Касцёл святой Тэрэзы Авільскай — каталіцкая святыня у горадзе Шчучыне, Гродзенская вобласць, Беларусь. Належыць да Шчучынскага дэканату Гродзенскай дыяцэзіі. Помнік архітэктуры ў стылі класіцызму.
Гісторыя
Каталіцкая парафія была створана ў Шчучыне ў 1436 годзе. Калегіум піяраў тут існаваў з 1718 да 1832 года. У 1718 годзе ў Шчучыне быў заснаваны кляштар ордэна піяраў.
Сучасны будынак касцёла Святой Тэрэзы быў пабудаваны пры гэтым кляштары ў 1826-29 з цэглы па фундацыі князя Францыска-Ксаверыя Друцкага-Любецкага пры кляштары. Пасля польскага паўстання 1830 года большасць каталіцкіх кляштараў на тэрыторыі сучаснай Беларусі была зачынена, у тым ліку і кляштар у Шчучыне. Касцёл св. Тэрэзы стаў выконваць ролю парафіяльнага каталіцкага храма. У 1887 і 1892 будынак касцёла рамантаваўся.
У 1927 піяры аднавілі сваю дзейнасць (працягвалася да 2-й сусветнай вайны). У 1954 касцёл закрыты. У 1988 вернуты Каталіцкаму Касцёлу, ў 1989 годзе адрэстаўраваны. Як і раней, пры храме ў цяперашні час служаць законнікі Айцы Піяры.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Мае выцягнутую па падоўжнай восі крыжова-купальную аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю. Дамінуе ў ей высокі купал на васьмерыковым барабане над сяродкрыжжам. У дэкоры фасадаў выкарыстаны дарычны ордар. Галоўны фасад вырашаны 4-калонным дарычным порцікам. Вось сіметрыі галоўнага фасада падкрэсленая ўваходным праёмам з сандрыкам, акном у фігурнай ліштве і люкарнай на франтоне. Бакавыя фасады члянёны высокімі паўцыркульнымі аконнымі праёмамі, аформленымі рустоўкай і завершанымі антаблементам.
Сцены ў інтэр'еры расчлянёны паўкалонамі і аздоблены па ўсім перыметры шырокім карнізам.
Грані
Грані (Гра́ні) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Пэрэмога (Казятынскі раён)
Пэрэмога (Перемо́га) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Раджа Первез Ашраф
Раджа Первез Ашраф (нар. ) — пакістанскі дзяржаўны дзеяч. З 22 чэрвеня 2012 года да 17 сакавіка 2013 з’яўляўся прэм’ер-міністрам Пакістана.
Біяграфія
Нарадзіўся 26 снежня 1950 года ў невялікім горадзе Сангхары, правінцыя Сінд. У 1970 годзе атрымаў ступень бакалаўра ў галіне бізнесу і сельскай гаспадаркі, скончыў універсітэт Сінда. Доўгі час быў генеральным сакратаром Пакістанскай народнай партыі.
У чэрвені 2012 года Вярхоўны суд Пакістана пазбавіў Юсуфа Гілані права займаць пасаду прэм’ер-міністра палічыўшы, што Юсуф Разы Гілані незаконна займае пасаду кіраўніка ўрада. Гэта звязана з адмовай выканаць выдадзены раней запыт суда аб раскрыцці рахунку прэзідэнта Асіфа Алі Зардары.
Паташонкі
Паташо́нкі (, Поташонки) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Зялёнкаўскага сельсавета.
Мураваныя сцены XII стагоддзя Старога замка (Гродна)
Мураваныя сцены XII ст. — помнік археалогіі, знаходзяцца у Гродне на тэрыторыі Старога замку. З’яўляюцца адным з помнікаў Гродзенскай школы мураванага дойлідства. Зараз сцены закансерваваны і засыпаны зямлёй.
Археалагічныя даследаванні
Упершыню рэшткі адной з каменных сцен, складзенай з плінфы (кавалак даўжынёй каля 4,5 м і вышынёй каля 19 1,8 м), знойдзены З. Дурчэўскім у 1937 на самым мысе Замкавай гары. У 1949 старажытныя муры умацаваў бетонным засценкам М. Варонін і выказаў меркаванне, што гэта рэшткі каменнай абарончай вежы драўлянага гарадзенскага дзядзінца.
Вывучэнне помніка было прадоўжана ў 1981. Цалкам рэшткі каменных муроў вывучаны падчас раскопак, якія праводзілі А. Трусаў, П. А. Рапапорт, Л. М. Бальшакоў, М. А. Ткачоў, А. К. Краўцэвіч ў 1985—1986 і ў 1988.
Апісанне помніка
Сцены былі пабудаваны з плінфы і мелі вышыню больш за 5 м пры таўшчыні 1,5 м. Завяршаліся яны галерэямі са страхой над баявым ходам. Унутр сцен уводзіліся драўляныя падоўжныя сувязі дыяметрам да 15 см. Паколькі ў муроўцы выкарыстана прамавугольная і лакальная плінфа (трапецападобная, з паўкруглым краем і іншых формаў), блізкая фарматам да цэглы княжацкага палаца, мяркуецца, што гродзенскія абарончыя муры былі ўзведзены таксама ў канцы 12 ст.
Падобных мураваных абарончых сцен у тыя часы не мелі нават Кіеў, Ноўгарад і Полацк.
Сцяна на паўночным схіле
Ацалелая частка мураванай сцяны на паўночным схіле Замкавай гары захавалася прыкладна на даўжыню каля 12 м, аднак працягласць першапачатковага мура была значка большай. У 1988 развал гэтай сцяны з плінфы быў прасочаны на 20—22 м. Агульная даўжыня цаглянага мура ў паўночнай частцы дзядзінца калісьці дасягала 42—45 м. Ен меў абарончае і дэкаратыўнае значэнне, бо істотна выдзяляўся на фоне драўлянай замкавай забудовы.
Муроўка гэтага збудавання захавалася на вышыню каля 0,6 м. Сцяна практычна не мае падмурка і ўзведзена на тонкай праслойцы будаўнічага друзу. Памеры плінфы ў сярэднім роўныя 27—29X16,5—18Х3,5—4,5 см. Цэгла добра абпаленая, некаторыя экзэмпляры маюць рэльефныя знакі на тарцах у выглядзе літар і розных геаметрычных фігур. Часцей за іншыя сустракаюцца знакі ў выглядзе літар А, Б, В. У муроўцы былі таксама ўжыты розныя варыянты лакальнай плінфы: трапецападобная, з паўкруглым канцом і інш. Таўшчыня муроўкі 1,4—1,5 м. У ёй захаваліся дзве скразныя адтуліны дыяметрам 15 см ад падоўжных драўляных сувязей.
Падчас раскопак было выяўлена, што перад сцяною на замкавым схіле ляжыць развал верхняй часткі цаглянага мура. Памеры развалу і яго суадносіны з рэшткамі сцяны, якія захаваліся, дазволілі выказаць меркаванне, што вышыня цаглянага мура была не менш чым 5 м. Сцяна загінула ў выніку моцнага пажару, звязанага, верагодна, з ваеннымі дзеяннямі ў канцы XIII—XIV ст. (у слоі пажару знойдзена шпора XIII—XIV стст.).
Сцяна ва ўсходняй частцы замку
Рэшткі другой мураванай сцяны, часткова знішчанай падчас перабудовы замка ў XVI ст., знойдзены ва ўсходняй частцы дзядзінца, каля будынка палаца XVI ст. Цагляны мур складзены з плінфы розных памераў, асноўны фармат — 29X16X4 см. Акрамя звычайнай плінфы ў муроўцы ўжыта і трапецападобная. Некаторыя цагліны маюць знакі. Шырыня сцяны 1,2—1,3 м, захавалася на вышыню да 1,6 м. Даўжыня выяўленага фрагмента муроўкі 6 м, далей мур знікае ва ўсходнім профілі раскопу. Пабудова практычна не мела падмурка і праходзіла па грэбені старажытнага схілу Замкавай гары. Непасрэдна пад сцяной на глыбіні каля 2,8 м ад узроўню сучаснай дзённай паверхні прасочана праслойка белага пяску таўшчынёй 0,2—0,3 м, пад якой ідзе слой моцнага пажару. Мяркуецца, што гэта пажар 1183 г., аб якім ёсць звесткі ў летапісе.
Магчыма, што пасля таго, як згарэлі драўляныя ўмацаванні дзядзінца, старажытныя дойліды выкарысталі запасы плінфы для пабудовы новых гарадзенскіх храмаў і ў 90-х гадах XII ст. умацавалі згарэўшую частку драўлянага дзядзінца цаглянымі абарончымі чурамі.
Дзяды (паэма)
Дзяды́ (Dziady) — цыкл рамантычных драм Адама Міцкевіча, апублікаваных у 1822—1860 гадах. Складаецца з чатырох частак:
IC 889
IC 889 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзяды (паэма)
Змест
Часткі звязаныя між сабою абрадам дзядоў — дакладна апісаным у II частцы, згаданы Густавам у IV частцы і паказаным у IX сцэне III часткі. У творы змешчаны пэўныя аўтабіяграфічныя звесткі, ідэі рамантызму, звязанага з народавольніцкай барацьбой пад расейскім падзелам.
Частка IV — гісторыя Густава, які скончыў жыццё самагубствам з-за кахання. IV частка стала мастацкім адлюстраваннем няшчаснага кахання паэта да яго «рамантычнай музы» — Марылі Верашчакі.
У III частцы Дзядоў Міцкевіч звярнуўся да іншых падзей перыяду маладосці — да арышту і турэмнага зняволення па справе філаматаў у 1824 годзе. Сам паэт «зашыфраваны» тут пад імем Конрада.
Беларускія пераклады
Паэма перакладзеная на беларускую мову Сержам Мінскевічам (1999) і Кастусём Цвіркам (2001).
Грыцкы
Грыцкы (Грицьки́) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Шэньчжоу-9
Шэньчжоу-9 (神舟九号) — чацвёрты пілатуемы касмічны карабель КНР серыі «Шэньчжоу». Запушчаны 16 чэрвеня 2012 года. Другі з караблёў серыі, які абсталяваны стыкоўным вузлом. Экіпаж карабля складаецца з трох чалавек. Упершыню ў кітайскай касманаўтыцы ў палёце ўдзельнічае жанчына-тайканаўт, тайканаўт здзяйсняе 2-і палёт, ажыццяўляецца кіраваная стыкоўка, фарміруецца пілатуемы комплекс і ажыццяўляюцца дастаўка і вяртанне грузаў для нацыянальнай касмічнай станцыі.
Над Нёманам
Над Нёманам (Nad Niemnem) — раман Элізы Ажэшкі.
Апісвае панараму беларуска-польскага жыцця ў ваколіцах Гродна і Вільні пасля паўстання 1863—1864 гадоў. Упершыню раман друкаваў часопіс «Tygodnik Ilustrowany» (Ілюстраваны штотыднёвік) у нумарах ад студзеня да снежня 1887 года. Асобнай кніжкай твор выдадзены ў 1888 годзе.
На беларускую мову раман упершыню перакладзены Анатолем Бутэвічам у 2003 годзе (выдавецтва «Мастацкая літаратура»).
Цікавыя факты
Паводле падання магілы герояў рамана Яна і Цэцыліі знаходзяцца на паверхні заходняга схілу рова Яна і Цэцыліі, размешчанага каля заходняй ускраіны в. Багатырэвічы Мастоўскага раёна.
Рэкс Харысан
Сэр Рэджынальд «Рэкс» Кэры Харысан (Sir Reginald Carey «Rex» Harrison;  — ) — англійскі тэатра і кіно, уладальнік прэміі «Оскар» за галоўную ролю ў фільме «Мая цудоўная лэдзі».
Біяграфія
Рэкс Харысан нарадзіўся ў Хьютане, (графства Мерсісайд у Паўночна-Заходняй Англіі, Вялікабрытанія), вучыўся ў Ліверпулі, дзе і выйшаў упершыню на сцэну. Падчас Другой сусветнай вайны служыў у ВПС, скончыўшы вайну ў званні лётнага лейтэнанта.
Быў жанаты шэсць разоў, ад першай і другой жонак (Лілі Палмер) нарадзіліся сыны. Трэцяя жонка акцёра, брытанская актрыса Кэй Кендал, памерла ад раку ў 1959 годзе. З 1962 па 1971 быў жанаты на актрысе Рэйчэл Робертс, якая не змагла перажыць іх развод і праз 10 гадоў скончыла жыццё самагубствам.
Сварыцэвычы
Сварыцэвычы (Сварице́вичі) — вёска ў Дубровыцкім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Пыкавэць
Пыкавэць (Пи́ковець) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Тасшагіл
Тасшагіл — сяло ў Кзылкагінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Тасшагільскай сельскай акругі. Код КАТА — 234855100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1579 чалавек (795 мужчын і 784 жанчыны). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 1682 чалавекі (852 мужчыны і 830 жанчын).
Пляхова
Пляхова (Пляхова́) — вёска ў Казятынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
У ХІХ стагоддзі сяло Пляхова было ў складзе Казацінскай воласці Бярдзічаўскага павета Кіеўскай губерні.