cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Глабальнае пахаладанне 6200 года да н.э.
Хуткае пахаладанне 8,2 тыс. гадоў назад упершыню было зафіксавана швейцарскім батанікам Генрыхам Цолерам у 1960 г. . Некаторыя аўтары лічаць, што гэта пахаладанне было толькі адным з самых прыкметных перыядычных пахаладанняў, якія здараліся ў галацэне кожныя 1500 гадоў. Змяненне клімату 8,2 тыс. гадоў назад было зафіксавана пры даследаванні грэнландскіх ледавікоў і геалагічных адкладаў ва ўмераным і трапічным паясах паўночнай Атлантыкі. У Антарктыцы і Паўднёвай Амерыцы кліматычныя змены гэтага перыяду меней выяўлены. Тым не менш, змены мелі глабальны характар, што, у прыватнасці, адбілася на росце каралавых рыфаў у Інданезіі і паніжэнні канцэнтрацыі CO2 у атмасферы. Узровень сусветнага акіяна спачатку павялічыўся на 1,2 м, а да 6000 г да н.э. з-за росту ледавікоў панізіўся на 14 м. Гэта прывяло да значнага адступлення мораў ад берагавой лініі, але да 5800 г да н.э. клімат нармалізаваўся, і моры вярнуліся ў свае ранейшыя берагі.
Паручнік Кіжэ (фільм)
Сюжэт
Экранізацыя аповесці Юрыя Тынянава «Падпаручнік Кіжэ», заснаванай на анекдоце пра тое, як з-за памылкі пісара, які напісаў у загадзе Паўла I замест слоў «паручнікі жэ» словы «паручнік Кіжэ», паўстала неіснуючая асоба — паручнік Кіжэ, якая, нягледзячы на сваё неіснаванне, значылася ў дакументах у якасці рэальнага чалавека, які служыў, быў пакараны, дараваны, даслужыўся да генерала і памёр ад цяжкай хваробы.
Глабальнае пахаладанне 6200 года да н.э.
Мяркуюць, што прычынай пахаладання было катастрафічнае раставанне ледавікоў Паўночнай Амерыкі і раптоўнае паступленне вялікай масы халоднай вады ў паўночную Атлантыку ў выніку яе прарыву ў акіян з возера Агасіс і іншых прыледавіковых азёр.
Глабальнае пахаладанне драматычна адбілася на некаторых ранненеалітычных культурах. У прыватнасці, жыхары Чатал-Гуюка каля 6200 г. да н.э. пакінулі сваё жыллё, і паселішча пуставала прыкладна 500 гадоў, пакуль клімат не палепшыўся. У Паўночнай і Усходняй Афрыцы гэтыя пяць стагоддзяў адзначаны засухай. На Кіпры насельніцтва пасля пахаладання адсутнічала на працягу амаль 1500 гадоў. Халаднейшым і засушлівым клімат на працягу 300 гадоў заставаўся ў заходняй Азіі, асабліва ў Месапатаміі. Лічыцца, што гэта падштурхнула насельніцтва да стварэння сеткі ірыгацыйных каналаў.
Том і Джэры
Том і Джэры (Tom and Jerry) — серыя каротка- і поўнаметражных мультфільмаў студый Metro-Goldwyn-Mayer, Rembrandt Films, Sib Tower 12 Productions, Hanna-Barbera і Warner Bros. Распавядае пра супрацьстаянне ката Тома і мышаня Джэры. Першы мультсерыял зняты ў 1940—1958 гадах. Уільямам Ханнай і Джозефам Барберай на студыі Metro-Goldwyn-Mayer (116 серый). Серыял атрымаў агулам 7 узнагарод Оскар і 13 намінацый у катэгорыі «найлепшы анімацыйны фільм». Аднак серыі часта крытыкавалі за празмерную жорсткасць і гвалт, а таксама за элементы расізму.
Гісторыя
У 1961—1962 гадах чэхаславацкая студыя Rembrandt Films стварыла працяг з 13-ці эпізодаў, якія з-за невысокіх бюджэтаў і з-за сваёй мастацкай спецыфічнасці не спадабаліся большасці фанатаў і крытыкаў.
З 1975 года Уільям Ханна і Джозеф Барбера пачынаюць анімацыйны тэлесерыял «Шоу Тома і Джэры» (агулам знята 16 эпізодаў), дзе героі ўжо не варагуюць, а сябруюць.
У 1990—2000 гадах студыі Metro-Goldwyn-Mayer і Warner Bros ствараюць шэраг поўнаметражных мультфільмаў пра прыгоды Тома і Джэры. Паводле мультсерыялу неаднаразова выдаваліся серыі коміксаў і камп’ютарных гульняў.
Эвакуацыя Усходняй Прусіі
Эвакуацыя Усходняй Прусіі — комплекс мер, прадпрынятых наступаючай Чырвонай Арміяй, накіраваных на спыненне суверэнітэту Германіі над тэрыторыямі Усходняй Прусіі і Памераніі, якія завяршыліся амаль поўнай дэпартацыяй нямецкага насельніцтва ў 1944—1947 (каля 2 — 2,5 мільёнаў чалавек) і падзелам у адпаведнасці з рашэннем Патсдамскай канферэнцыі тэрыторыі паміж СССР (у прыватнасці, РСФСР — Калінінградская вобласць — ядро Прусіі, Мемельскі край з Мемелем (Клайпеда) адышоў пазней Літоўскай ССР) і Польшчай (Памеранія, Вармія і Мазуры). Польшчы было перададзена дзве траціны былой Усходняй Прусіі.
Аксамітавы развод
Аксамітавы развод (sametový rozvod) — мірны і афіцыйна ўзаконены распад саюзнай дзяржавы Чэхаславакіі. Аксамітавы развод 1 студзеня 1993 г. быў лагічнай развязкай аксамітавай рэвалюцыі, падчас якой сацыялістычны рэжым і планавую эканоміку змянілі дэмакратыя і рыначная эканоміка. Аксамітавым ён быў названы па прычыне сваёй бяскроўнасці.
Перадгісторыя
У Чэхаславакіі да распаду дзяржавы прывялі менавіта этнічныя (а дакладней, канфлікт нацыянальных эліт, а не насельніцтва — паводле апытання ), а не чыста эканамічныя прычыны. Міжэтнічныя праблемы (у непараўнальна меншых маштабах, чым у СССР) дэстабілізавалі эканамічную сітуацыю ў краіне і прывялі яе да распаду. Міжэтнічныя трэнні ў рэспубліцы існавалі заўсёды, паколькі сапраўдная аўтаномія шматлікім меншасцям у краіне так і не была дадзена. Спачатку (да 1945), аднак, яны праходзілі па лініі славяне (чэхі, славакі, русіны) — неславяне (у першую чаргу ў другую групу ўваходзілі судэцкія немцы ў Чэхіі і венгры ў паўднёвай Славакіі). Аднак пасля дэпартацыі немцаў пасля Другой сусветнай вайны і значнай эміграцыі венграў, асноўныя супярэчнасці зрушыліся ў іншую плоскасць — паміж адносна аднароднай і больш развітай Чэшскай СР, чый ВУП на душу насельніцтва на 20 % пераўзыходзіў падобны паказчык у бяднейшай Славакіі. Тады ж чэшскія палітыкі пачалі выказваць меркаванне, што Чэхія абцяжарана Славакіяй, куды ідуць, як у прорву, падатковыя паступленні, а славацкія былі раздражнёныя тым, што знаходзяцца ў зневажальным становішчы ў саюзнай дзяржаве.
Напярэдадні падпісання пагадненняў аб падзеле рэспублікі, у верасні 1992 года было праведзена апытанне насельніцтва Чэхаславакіі пра стаўленне да падзелу краіны. У Славакіі за падзел краіны было 37 %, супраць 63 %, у Чэхіі за 36 %, супраць 64 %.
Храналогія падзей
Па меры дэстабілізацыі становішча ў Чэхаславакіі, паўстала пытанне і пра нацыянальнае самавызначэнне рэспублік, якія складалі яе. Спачатку было знойдзена чыста фармальнае кампраміснае рашэнне — пісаць афіцыйную назву краіны як Чэха-Славакія (цалкам — Чэшская і Славацкая Федэратыўная рэспубліка, ЧСФР), якое дзейнічала ў 1990—1992 гг. У цэлым, нягледзячы на выразную змену палітыка-эканамічнага курсу краіны, большасць насельніцтва — і чэхаў, і славакаў, — была не гатовая да нацыянальнага самавызначэння, што пацвердзілі вынікі апытання, праведзенага ў той час. Тым не менш, лёс краіны апынуўся ў руках палітыкаў, якія распарадзіліся інакш. Асобныя жыхары прыгранічных абласцей негатыўна адносіліся да падзелу краіны.
17 ліпеня 1992 года славацкі парламент прыняў дэкларацыю аб незалежнасці. Чэхаславацкі прэзідэнт Вацлаў Гавел, які выступаў супраць падзелу, сышоў у адстаўку. 25 лістапада Федэральны сход прыняў закон аб падзеле краіны з 1 студзеня 1993 года.
Багданіўка (Львоў)
Багданіўка (Богда́нівка) — мясцовасць у Франкіўскім і Залізнычным раёнах Львова, што бярэ свой пачатак ад скрыжавання вуліц Гарадоцкай, Бабэрскага, Кульпаркіўскай, Любінскай і абмяжоўваецца вуліцамі Гарадоцкай, Кульпаркіўскай і чыгункай Львоў - Івана-Франкоўск і Львоў - Самбар. За Лэвандзіўскім мостам, па правы бок ад вуліцы Сяйва ёсць мясцовасць, абмежаваная часткова вуліцамі Шырокай, Сяйва і Талінскай, якая таксама адносіцца да Багданіўкі. Мяжуе з мясцовасцямі Сыгніўка, Лэвандзіўка, Новы Світ.
Гісторыя
У пачатку XIX ст. прыгараднае сяло Багданіўка пачыналася ад Гарадоцкай акцызнай рагаткі са шлакбаўмам, якая тады знаходзілася ў верхняй частцы вуліцы Гарадоцкай - на плошчы пры перасячэнні цяперашніх вуліц Табілевіча і Чарнавіцкай. Гарадоцкая рагатка мела народную назву - Капыткава з-за таго, што на рагатцы збіралі акцызную пошліну ад кожнага капыта каня, які заязджаў у Львоў. Пасля пабудовы галоўнага і Чарнавіцкага вакзалаў і пракладкі чыгункі Львоў - Пярэмышль у 1860-х гг., частку Багданіўкі занялі чыгуначныя шляхі, а рагатка перамясцілася да скрыжавання вуліц Гарадоцкай і Кульпаркіўскай. Так з'явілася вул. За Рагаткай (цяпер — вул. Бабэрскага).
Варацішчанскі сельсавет
Вараці́шчанскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Новая Вёска.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Стаўбцоўскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Варацішча. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Мінскай вобласці. 2 ліпеня 1996 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Новая Вёска. 28 мая 2013 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Старасвержанскага (6 населеных пунктаў: Асіпаўшчына, Варацішча, Вялікі Двор, Дзярэчынцы, Новая Вёска, Падлессе) і Вішнявецкага (4 населеныя пункты: Горкі, Жацерава, Раёўшчына, Савоні) сельсаветаў.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1503 чалавекі, з іх 81,8 % — беларусы, 10,5 % — рускія, 3,2 % — палякі.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў.
Згубленыя (тэлесерыял)
«Згубленыя» (Lost) — фантастычна-прыгодніцкі амерыканскі серыял пра лёс пасажыраў самалёту лініі Oceanic Airlines, які ляцеў рэйсам 815 з Сіднея да Лос-Анджэлеса і разбіўся на таямнічым востраве ў паўднёвай частцы Ціхага акіяна. 48 уцалелых пасажыраў спачатку нічога, апроч самалёта, не аб'ядноўвае. Апроч падзей на востраве, у кожную серыю ўплецены лёс аднаго з пасажыраў. Ад трэцяга сезону («Through the Looking Glass») у серыі прадстаўлены флэшфорварды.
Серыял быў створаны Дж. Дж. Абрамсам, Д. Ліндэлафам, Дж. Ліберам, якія з'яўляюцца галоўнымі сцэнарыстамі. Большасць сцэн знята на востраве Оаху, Гаваі. 23 мая 2010 года выйшла апошняя серыя заключнага 6-га сезона. Вытворчасцю «Згубленых» займаецца Touchstone Television, Bad Robot Productions і Grass Skirt Productions. Музыку да серыяла напісаў Майкл Джакіна. «Згубленыя» — адзін з самых дарагіх тэлевізійных серыялаў. Высокі кошт стаў вынікам вялікай колькасці персанажаў і дарагоўлі здымкаў на Гаваях.
Неспадзяваныя павароты сюжэту ды няспыннае напружанне гарантавалі «Згубленым» сусветную папулярнасць. У ЗША серыі першага сезону праглядалі ў сярэднім каля 16 мільёнаў чалавек. Серыял, які атрымаў агромністую папулярнасць у свеце, быў таксама прызнаны крытыкамі. Ён узнагароджаны «Эмі» за найлепшы драматычны серыял 2005 года, «Залатым Глобусам» за найлепшы драматычны серыял 2005 года і ўзнагародаю Гільдыі тэлевізійных акцёраў.
Згодна з навейшымі маркетынгавымі хадамі, «Згубленыя» ўжо не толькі серыял. Аўтары намагаюцца зацікавіць гледача шукаць дадатковую інфармацыю ў інтэрнэце, трапляючы на шматлікія старонкі, створаныя з адною мэтай: падаць яшчэ больш загадак. Лётныя лініі Oceanic Airlines, звышсакрэтная даследчыцкая кампанія DHARMA Initiative, таямнічы код на ўсіх прадуктах — гэта, магчыма, толькі частка шляхоў, якія могуць прывесці да адказаў на пытанні, якія паўстаюць на таямнічым востраве. Дадаткова, каб надаць праўдзівасці гістарычным падзеям, творцы ўплятаюць у сюжэт сапраўдныя ўстановы, напрыклад, універсітэт Мічыгана.
У маі 2007 года вытворцы серыялу паведамілі, што пасля трэцяга сезона будуць паказаны яшчэ 48 серый з прыгодамі «Згубленых», згрупаваныя ў тры кароткія сезоны. Планавалася, што тры апошнія сезоны будуць мець па 16 серыяў. Але забастоўка Гільдыі сцэнарыстаў ЗША прывяла да таго, што чацверты сезон быў скарочаны да 14 серый. У сувязі з гэтым тэлеканал ABC паведаміў пра павелічэнне ў пятым і шостых сезонах колькасці серыяў да 17. Заключная серыя апошняга шостага сезона пабачыла свет 23 мая 2010 года.
Юрый Барысавіч Нарштэйн
Юрый Барысавіч Нарштэйн (Юрий Борисович Норштейн; нар., в. Андрэеўка, Каменскі раён, Пензенская вобласць) — савецкі і расійскі рэжысёр мультыплікацыі, аніматар, сцэнарыст, мастак. Мультфільм «Вожык у тумане» (1975) названы «лепшым мультфільмам усіх часоў» паводле апытання 140 кінакрытыкаў розных краін у 2003 годзе. Другое месца ў гэтым жа рэйтынгу заняў мультфільм Ю. Нарштэйна «Казка казак» (1979). Працуе ў ручной тэхніцы шматслойнай перакладкі. Цікавіцца сучаснымі накірункамі мультыплікацыі і кінематографа, але сам па мастацкіх меркаваннях адмаўляецца карыстацца камп’ютарнай анімацыяй. Японскі рэжысёр анімэ Хаяо Міядзакі назваў Юрыя Нарштэйна сваім настаўнікам.
Дзяцінства і юнацтва
Нарадзіўся 15 верасня 1941 г. у вёсцы Андрэеўка Пензенскай вобласці. Яго маці, Бася Гіршаўна Крычэўская, выхавальніца дзіцячага сада, была эвакуіравана туды пад час вайны. Бацька, Берка Лейбавіч Нарштэйн ў той час быў на фронце. У 1943 годзе маці разам з двума дзецьмі (Юрый Нарштэйн — малодшы) вярнулася ў Маскву.
У 1956 г. памёр бацька Нарштэйна. У тым жа годзе хлопчык паступіў у мастацкую школу; адначасова наведвае і сярэднеадукацыйную школу. Скончыўшы сярэднюю адукацыю, у 1958-59 гг. працуе сталяром на мэблевым камбінаце. У 1959-61 гг. вучыўся на курсах мастакоў-мультыплікатараў пры кінастудыі «Саюзмультфільм». У 1961-89 гг. працаваў на гэтай студыі рэжысёрам і аніматарам.
У 1961-73 гг. удзельнічаў у стварэнні больш за 50 стужак як мастак-мультыплікатар. Супрацоўнічае з Фёдарам Хітруком, Івановым-Вано, Раманам Качанавым.
Першыя самастойныя працы
У 1968 г. выступае рэжысёрам (разам з Аркадзем Цюрыным) свайго першага мультфільма «25-е, першы дзень», прысвечанага падзеям Кастрычніцкай рэвалюцыі. Назва была пазычана з паэмы У. Маякоўскага «Уладзімір Ленін». Але рэжысёры нечакана для кіраўніцтва студыі ператвараюць прапагандысцкую стужку ў авангардысцкі калаж-метафару адноўленага свету. Многія вобразы аўтарам падказала творчасць мастакоў-мадэрністаў Татліна, Малевіча, Шагала, Жоржа Брака і іншых. Саунд-трэк — музыка Шастаковіча. Кіраўніцтва студыі была шакіравана свавольствам рэжысёраў, фільм апынуўся на паліцы.
Ідэя наступнага мультфільма — «Сеча пры Кержанцы» (1971) — належала рэжысёру Іванову-Вано, таму там цяжка разглядзець творчы почырк Нарштэйна. Але трэці мультфільм — «Ліса і заяц» — Нарштэйн паставіў ужо самастойна.
«Вожык у тумане» быў з вялікімі цяжкасцямі дапушчаны ў пракат. Але пасля гэтага ён каля чатырнаццаці месяцаў збіраў поўныя залы гледачоў.
Праект мультфільма «Казка казак» кіраўніцтва студыі спачатку не дазволіла як «чужую для народа». Але, калі «Вожык у тумане» атрымаў Дзяржаўную прэмію СССР, кіраўніцтва змяніла сваю пазіцыю, і праца над «Казкай казак» пачалася. Пасля выхаду на экран мультфільм сабраў шэраг прэмій.
Пасля распаду СССР
З 1981 г. і па сённяшні дзень Нарштэйн працуе над мультфільмам «Шынель». У 1990-х (у даволі цяжкі перыяд жыцця і творчасці) ён здымае 4 рэкламныя ролікі «Рускі цукар», а пасля — застаўку дзеля праграмы «Спакойнай ночы, малышы», якую вельмі хутка забаранілі нібыта з-за таго, што дэталёвая прапрацоўка пужала дзяцей. На працу над застаўкай Нарштэйн патраціў паўтара гады. У 2003 выходзіць мультфільм «Зімовыя дні», які складаўся з шэрагу эпізодаў: над кожным з іх працаваў асобны рэжысёр, і кожны быў прысвечаны пэўнаму вершу японскага паэта Басё. Юрый Нарштэйн стварыў першы эпізод, у якім паэт сустракаецца са сваім героем — лекарам-шарлатанам Цікусаем.
Пасля «Шынэлі» Нарштэйн плануе зняць мультфільмы «Прытча пра Іова» і «Песня песняў».
У 1979-96 гг. выкладае на Вышэйшых курсах сцэнарыстаў і рэжысёраў на факультэце кінарэжысёраў анімацыйнага кіно. У 1990—2006 гг. працуе у «Фондзе Ралана Быкава»; арганізоўвае там студыю «Арцель». У 1993 г. разам з Фёдарам Хітруком, Эдуардам Назаравым і Андрэем Хржаноўскім арганізоўвае студыю «Шар». У 2000 стварае «Фонд Юрыя Нарштэйна».
Сям’я
Жонка — мастак Франчэска Ярбусава (прымала ўдзел у стварэнні «Жураўля і чаплі», «Вожыка ў тумане», «Шынэлі» і іншых). Мае двух дзяцей і восем унукаў.
Усходне-Пруская аперацыя (1945)
Усхо́дне-Пру́ская апера́цыя (13 студзеня—25 красавіка 1945 года) — стратэгічная наступальная аперацыя падчас Вялікай Айчыннай вайны, падчас якой савецкія войскі 2-га (Маршал К. К. Ракасоўскі) і 3-га (генерал арміі І. Д. Чарняхоўскі, з 20 лютага — Маршал Савецкага Саюза А. М. Васілеўскі) Беларускіх і часцей 1-га Прыбалтыйскага (генерал арміі І. Х. Баграмян) франтоў ва ўзаемадзеянні з Балтыйскім флотам (адмірал У. П. Трыбуц) прарвалі магутную абарону нямецкай групы армій «Цэнтр» (генерал-палкоўнік Г. Рэйнхарт, з 26 студзеня — група армій «Поўнач», генерал-палкоўнік Л. Рэндуліч), выйшлі да Балтыйскага мора і ліквідавалі асноўныя сілы праціўніка (больш за 25 дывізій), заняўшы Усходнюю Прусію і вызваліўшы паўночную частку Польшчы.
Падчас гэтай стратэгічнай аперацыі былі здзейснены Інстэрбургская, Млаўска-Эльбінгская, Вормдзіцка-Мельзакская, Хейльсбергская, Кёнігсбергская і Земландская франтавыя наступальныя аперацыі.
Прамавугольны трохвугольнік
Прамавугольны трохвугольнік — гэта трохвугольнік, у якім адзін вугал прамы (гэта значыць складае 90 градусаў).
Суадносіны паміж бакамі і вугламі прамавугольнага трохвугольніка ляжаць у аснове трыганаметрыі.
Прыкметы роўнасці прамавугольных трохвугольнікаў
Калі катэты аднаго прамавугольнага трохвугольніка адпаведна роўныя катэтам іншага прамавугольнага трохвугольніка, то такія трохвугольнікі роўныя.
Калі катэт і прылеглы да яго востры вугал аднаго прамавугольнага трохвугольніка адпаведна роўныя катэту і прылегламу да яго востраму вуглу іншага прамавугольнага трохвугольніка, то такія трохвугольнікі роўныя.
Калі гіпатэнуза і востры вугал аднаго прамавугольнага трохвугольніка адпаведна роўныя гіпатэнузе і востраму вуглу іншага прамавугольнага трохвугольніка, то такія трохвугольнікі роўныя.
Калі гіпатэнуза і катэт аднаго прамавугольнага трохвугольніка роўныя гіпатэнузе і катэту іншага прамавугольнага трохвугольніка, то такія трохвугольнікі роўныя.
Уласцівасці
Далей мяркуем, што a і b даўжыні катэтаў, а c даўжыня гіпатэнузы
Вышыня
Калі вышыня праведзена з вяршыні з прамым вуглом да гіпатэнузы, то трохвугольнік дзеліцца на два меншыя трохвугольнікі, падобныя зыходнаму і падобныя адзін аднаму. З гэтага вынікае:
Іншыя ўласцівасці
Радыус упісанай акружнасці ў прамавугольны трохвугольнік з катэтамі m_a, m_b і гіпатэнузай m_c роўны:
Прамавугольны трохвугольнік з'яўляецца адзіным трохвугольнікам з двума, а не трыма, упісанымі квадратамі, якія адрозніваюцца адзін ад аднаго.
Перыметр прамавугольнага трохвугольніка роўны суме радыусаў упісанай і трох апісаных акружнасцей.
Дрыжнік сярэдні
Дры́жнік сярэдні, слёзкі , палявыя канапелькі (Briza media) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Апісанне
Шматгадовая расліна травяністая з гладкімі сцёбламі да 75 см. Карэнішчы кароткія. Лісце 2—4 мм шырынёй, даўжынёй 4—15 см, Язычок 0,5—1,5 мм даўжынёй. Мяцёлка адкрытая, пірамідальная, 4—18 см даўжынёй. Галінкі мяцёлкі гладкія або трохі шурпатыя, гарызантальна адхіленыя. Каласкі 4—7 мм, з 5—10 кветак, стракатыя, больш чым на 20 мяцёлку. Каласы звісаюць; адзінкавыя. Плод — зярняўка. Лік храмасом: 2n = 14.
Распаўсюджанне
Каўказ: Арменія, Азербайджан, Грузія, Расія; Азія: Індыя, Пакістан; Еўропа: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Малдова, Украіна, Аўстрыя, Бельгія, Чэхія, Германія, Венгрыя, Нідэрланды, Польшча, Славакія, Швейцарыя, Данія, Фінляндыя, Ірландыя, Нарвегія, Швецыя, Вялікабрытанія, Індыя, Балгарыя, Харватыя, Грэцыя, Італія, Румынія, Сербія, Славенія, Францыя, Партугалія, Іспанія. Натуралізаваны: Аўстралія, Новая Зеландыя, Злучаныя Штаты Амерыкі. Засяляе травяністую мясцовасць на ад лёгкіх да цяжкіх, ад кіслых да вапнавых, ад вельмі сухіх да вільготных, але, як правіла, базава-ўрадлівых глебах.
Ва Украіне расце на лугах, лясных палянах, у кустах, уздоўж дарог, па канавам і межах — у Закарпацці і ў Карпатах, заходніх лясных раёнах, на Палессі і на поўначы Лесастэпу, часты (на поўдзень радзее).
Прускія літоўцы
Прускія літоўцы (летувінінкі, малалітоўцы) — асобая група літоўцаў, якая да 1945 года засяляла поўнач і ўсход Усходняй Прусіі — Малую Літву (цяпер Калінінградская вобласць Расіі і Клайпедскі край Літвы).
Паводле германскага перапісу 1890 года яны налічвалі 121 тыс. чал.
У адрозненне ад астатніх літоўцаў, галоўным чынам каталікоў, былі галоўным чынам лютэранамі. Супрацьпастаўлялі сябе іншым літоўцам (літоўцы Вялікай Літвы), якіх яны звалі жамойтамі. Выкарыстоўвалі для літоўскай мовы іншую арфаграфію і гатычны шрыфт, па культуры былі блізкія да немцаў і з'яўляліся актыўнымі германскімі патрыётамі.
У 1945 годзе разам з астатнім насельніцтвам Усходняй Прусіі галоўным чынам перасяліліся ў Германію, дзе значна асіміляваліся з немцамі, частка засталася ў Літве.
Платыкладус
Платыкладус (Platýcladus) — манатыпны род вечназялёных аднадомных хвойных дрэў сямейства, які складаецца з адзінага віду Платыкладус усходні, або Туя ўсходняя.
Батанічнае апісанне
Дрэва, 5-10 м вышынёй або куст. Крона яйкападобная, складаецца з многіх плоскіх парасткаў («пласцін»), размешчаных у вертыкальнай плоскасці. Лісце лускападобнае, светла-зялёнае, яйкападобна-рамбічнае, да 1 мм даўжынёй. Шышкі 10-15 мм даўжынёй, з 6-8 супратыўнымі, на вяршыні кручкападобнымі лускавінкамі, накіраваныя ўверх; няспелыя — блакітна-зялёныя, спелыя — сухія, большай часткай чырванавата-карычневыя. Цвіце ў сакавіку — красавіку.
Распаўсюджанне
Паходзіць з Кітая. Вырошчваюць ў батанічных садах і парках як дэкаратыўную расліну.
Хімічны склад
Лісце ўтрымлівае эфірны алей (0,12 %), пініпікрын, пілен, пінен, туін, дубільныя рэчывы, смалу. У ядры насенін ёсць тлусты алей.
Значэнне і выкарыстанне
Выкарыстоўваюць ядро насення і лісця. Расліна неафіцынальная.
Фармакалагічныя ўласцівасці
Прэпараты з лісця платыкладуса ўсходняга маюць звязальныя і кровесупыняльныя ўласцівасці. Іх выкарыстоўваюць у народнай медыцыне пры бранхіяльнай астме, крывахарканні, пры кішачных і маткавых крывацёках. Эфірны алей расліны (асабліва яго складовая частка хінакітыёл) праяўляе антыгрыбковыя ўласцівасці. Ядро насення ўжываюць як ўмацавальны і танізавальны сродак і як адхарквальны сродак пры бранхіце.
Трынаццацігадовая вайна (1454—1466)
Трынаццацігадовая вайна (Dreizehnjähriger Krieg, Wojna trzynastoletnia)  1454-1466 гадоў — узброены канфлікт Прускай канфедэрацыі і Каралеўства Польскага з дзяржавай Тэўтонскага ордэна.
Прускія гарады і мясцовая арыстакратыя ўзнялі паўстанне супраць Тэўтонскага ордэна. Пруская канфедэрацыя запытала падтрымку польскага караля Казіміра Ягелончыка і прапанавала яму далучыць Прусію да Каралеўства. Пасля згоды Казіміра пачалася вайна.
Скончылася перамогай Прускай канфедэрацыі і Польшчы, падпісаннем у 1466 годзе Другога Торунскага міру.
Спіс аб’ектаў PGC (2291001—2292000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2291001—2292000)
Спіс аб’ектаў PGC (1035001—1036000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1035001—1036000)
Аксуат
Аксуат:
Акала
Акала:
Кабанбай
Кабанбай:
Нура (значэнні)
Нура:
Прырэчнае
Прырэчнае:
Азат
Азат — тапонім.
Мірнае
Мірнае:
Ганеш-Гімал
Ганеш-Гімал — горны масіў у Гімалаях, размешчаны на мяжы Непала з Кітаем (Тыбецкі аўтаномны раён), прыкладна за 70 км на паўночны захад ад Катманду. У склад масіва ўваходзяць чатыры вяршыні вышынёй больш за 7000 метраў і чатырнаццаць, якія перавышаюць 6000 метраў.
Карагай
Карагай:
Жанаталап
Жанаталап:
Аколь (значэнні)
Аколь:
Акжар
Акжар:
Мачапучарэ
Мачапучарэ — гара вышынёй 6998 м, уваходзіць у склад горнага масіва Анапурна ў Гімалаях на поўначы цэнтральнага Непала. Сваёй назвай «Рыбін хвост» гара абавязаная форме двух яе вяршыняў, якая нагадвае хвост гіганцкай рыбы. Мачапучарэ размешчана прыкладна за 25 км на поўнач ад Покхары.
Гісторыя ўзыходжанняў
Мачапучарэ лічыцца ў Непале свяшчэннай гарой і аб’яўлена закрытай для альпінізму. Адзінае незавершанае ўзыходжанне на Мачапучарэ было здзейснена ў 1957 году брытанскай камандай пад кіраўніцтвам Джымі Робертса. Альпіністы Уілфрыд Нойс і А. Д. М. Кокс, паднімаючыся на гару з паўночнага боку, перапынілі ўзыходжанне за 50 м ад вяршыні, бо абяцалі, што на саму вяршыню яны не ступяць. З тых часоў гара цалкам закрыта для наведванняў.
Жумыскер
Жумыскер:
Боснія і Герцагавіна на конкурсе песні Еўрабачанне
Боснія і Герцагавіна ўдзельнічае ў конкурсе песні Еўрабачанне з 1993 года. З-за нізкага сярэдняга бала па выніках мінулых гадоў краіна была вымушаная прапусціць конкурсы 1998 і 2000 гадоў. На працягу з 1961 па 1991 год Боснія і Герцагавіна ўдзельнічала ў конкурсе ў складзе Югаславіі.
Боснія прапусціла конкурсы 1998 і 2000 гадоў з-за невысокага сярэдняга бала, а таксама конкурсы 2013-2015 і 2017-2019 гадоў у сувязі з фінансавымі праблемамі.
Гісторыя галасавання
Станам на год гісторыя галасавання Босніі і Герцагавіны выглядае наступным чынам:
{| class="toptextcells"
Арнек
Арнек:
Чарэмха
Чарэмха
Кайнар
Кайнар:
Дамба (значэнні)
Дамба — гідратэхнічнае збудаванне.
Upupiformes
Upupiformes  — атрад нованёбных птушак, які вылучаюць некаторымі сістэматыкі.
У атрад уключаюць 2 (або 3) сямейства: і.
Phoeniculus
Phoeniculus — род птушак, адзіны прадстаўнік сямейства, хоць па больш ранніх класіфікацыях у гэта сямейства таксама ўключаўся род. Род распаўсюджаны па ўсёй Афрыцы на поўдзень ад Сахары.
Таксанамія
Паводле класіфікацыі Сіблі-Алквіста род Phoeniculus разам з прадстаўнікамі роду вылучылі ў атрад. Па больш позніх класіфікацыях гэтыя роды аб’ядналі з птушкамі-насарогамі ў атрад.
Лэвандзіўка
Лэвандзіўка (Леванді́вка) — мясцовасць у Залізнычным раёне Львова на заходняй ўскраіне горада, аддзеленая ад іншых раёнаў чыгуначнымі пуцямі.
Назва
Ёсць дзве версіі паходжання назвы "Лэвандзіўка" (Lewandówka). Па адной з іх, яна паходзіць ад прозвішча былых уласнікаў па прозвішчу Лэвандоўскія. Па іншай версіі, назва паходзіць ад нямецкай калоніі Лёвэндорф (Löwendorf) - літаральна "Сяло львоў", якая існавала тут у XVIII ст. (першая згадка пра калонію датуецца 1778 г.).
Забудова
Забудова раёна даволі разнастайная: ад малапавярховай пачатку XX ст., баракі і малапавярховыя жылыя дамы 1950-х гг., шматпавярховыя дамы 1960-1980-х гг. (9 і 14 паверхаў), шматпавярховыя дамы 1990-2010-х гг. (4 і 10 паверхаў). У савецкі час раён засяляўся пераважна чыгуначнікамі.
Інфраструктура
З іншымі часткамі Львова Лэвандзіўка спалучаецца вуліцамі Сяйва, Лэвандзіўскай і Курмановіча. Праз мікрараён праходзіць тралейбусны маршрут №32, а таксама маецца нямала аўтобусных маршрутаў - тут праходзяць гарадскі аўтобус №6Н (начны), маршрутныя таксі №11, 13, 17, 18, 20, 23, 34, 43, а таксама прыгарадныя маршруты №131 і 1001.
На Левандзіўцы функцыянуе 4 царквы: Пакрова Прасвятой Багародзіцы (ПЦУ), Ушэсця Гасподняга (УГКЦ), святых Андрэя і Ёсафата (УГКЦ) і Святога Духа (ПЦУ). Таксама тут размешчана Зала Царстваў Сведак Іеговы.
Гісторыя
Ва ўсходняй частцы Левандзіўкі, на Яніўскіх луках у XIX ст. быў вялікі пляц для муштры аўстрыйскай арміі. У 1843 г. на ім адбыліся першыя ў Львове конныя перагоны. Іпадром праіснаваў на гэтым месцы больш за 40 гадоў і пазней быў перанесены на месца сучаснага аўтобуснага завода на вул. Стрыйскай. У 1912 г. на яго месцы стварылі першы львоўскі аэрадром. У 1920-х гг. яго вырашылі зачыніць, бо праз забудову, якая атачала яго, ён не меў магчымасці для развіцця. У 1929 г. аэрадром перанеслі на Скныліў, але памяць аб ім засталася ў назвах вуліц раёна: Паветраная, Пілотаў, Прапелерная, Маторная, Планерная, Ангарна. У 1931 г. Лэвандзіўка ўвайшла ў межы Львова. У наступным дзесяцігоддзі з'явіўся план забудовы былога аэрадрома, але яго рэалізацыя пачалася толькі ў 1950-х гг.
У 1923 г. на вул. Паветранай збудавалі царкву Св. Андрэя. Пасля паблізу скрыжавання сучасных вуліц Сяйва, Шырокай і Лэвандзіўскай па праекце польскага архітэктара Генрыка Зарэмбы пабудавалі драўляны касцёл Маці Божай Нястомнай Дапамогі, а побач з ім - Народны дом таварыства "Прасвіта". У 1946 г. касцёл ператварылі ў праваслаўную царкву Пакрова Прасвятой Багародзіцы, якую разабралі ў 1960 г.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны на Лэвандзіўцы пачалі ўзводзіць дамы, але ў асноўным барачнага тыпу. У 1950-1980-х гг. раён актыўна забудоўваўся жыллём, перш за ўсё, для чыгуначнікаў. У 1950-х гг. пачалася забудова раёна аднапавярховымі з мансардамі і двухпавярховымі блакіраванымі дамамі на дзве кватэры, выкананымі па праектах архітэктараў Г. Швецкага-Вінецкага, М. Вендзіловіча і Л. Цімчанка, якія лічыліся аднымі з лепшых і самых камфортных ў Львове. Дамы мелі плоскі дах, вуглавыя закругленыя балконы. Нізкая якасць матэрыялаў і будаўніцтва і наступныя перабудовы ў значнай ступені сказілі задуму архітэктараў. У 1950 г. у мікрараёне таксама быў закладзены парк, у якім спалучаюцца рэгулярнае і ландшафтнае планаванне.
У 1960-х гг. пачалася шматпавярховая забудова па тыпавых праектах. У 1976 г. мікрараён афіцыйна назвалі «пасёлак Жоўтнэвы (г.зн. Акцябрскі)». У 1989 г. на Лэвандзіўку была пракладзена тралейбусная лінія, адкрыццё якой адбылося 20 ліпеня 1989 г.
21 верасня 1991 г. на месцы разабранай у савецкі час царквы Пакрова Прасвятой Багародзіцы адбылася закладка першага каменя пад новую праваслаўную царкву з той жа назвай, якая была пабудавана ў 1996 г. У 1993-2001 гг. на вул. Шырокай пабудавалі грэка-каталіцкую царкву Ушэсця Гасподняга.
Андзірыс
Андзірыс:
Жалезінка
Жалезінка:
Львоўка
Львоўка:
Жанабет
Жанабет:
Жаскайрат
Жаскайрат:
Захараўка
Захараўка:
Удоды
Удоды (Upupa) — род птушак, адзіны ў сямействе. Уключае 3 сучасных і адзін вымерлы віды.
Таксанамія
Спачатку удодаў адносілі да атраду. Паводле класіфікацыі Сіблі-Алквіста ўдода разам з прадстаўнікамі роду вылучылі ў атрад. Па больш позніх класіфікацыях гэтыя роды аб’ядналі з птушкамі-насарогамі ў атрад.
Віды
Спачатку род лічыўся манатыпным з адзіным відам. Па сучаснай класіфікацыі да асобнага віду адносяць афрыканскую папуляцыю ўдода, а да віду  — мадагаскарскую папуляцыю. Акрамя таго, на востраве Святой Алены існаваў від, што вымер ў XVI стагоддзі.
Юбілейнае
Юбілейнае:
Іль-дэ-Ба
Іль-дэ-Ба (Enez Vaz; Île de Batz) — востраў у дэпартаменце Фіністэр на паўночным захадзе Брэтані (Францыя). Плошча — 3,05 км². Насельніцтва (2016 г.) — 483 чалавек.
Геаграфія
Іль-дэ-Ба месціцца за 83 км на поўнач ад Кемпера, адміністрацыйнага цэнтра Фіністэра. Уяўляе сабою паверхню падводнага гранітнага плато, аддзеленага ад Брэтонскага паўвострава пралівам (1,4 км). Даўжыня з захаду на ўсход — 3,71 км. Найбольшая шырыня — 1,62 км. Хаця назва вострава перакладаецца з брэтонскай мовы як «пляскаты», яго рэльеф адрозніваецца няроўнасцю, выхадамі гранітнага карсту, наяўнасцю расколін і валуноў. Найвышэйшы пункт не перавышае 33 м над узроўнем акіяна.
Караколь
Караколь:
Палтаўка
Палтаўка:
Вармія
Ва́рмія (Ermland, Warmia) — гістарычная вобласць на паўднёвым узбярэжжы Балтыйскага мора. Займала тэрыторыю ад ракі Эльбінг да берага Віслінскага заліва.
Вармія займала цэнтральнае становішча сярод тэрыторый, на якіх жылі прусы, таму крыжакі імкнуліся авалодаць гэтай тэрыторыяй у першую чаргу, з прычыны таго, што гэта давала ім плацдарм для экспансіі на сумежныя тэрыторыі. У 1243 годзе тут было створана Эрмландскае біскупства, якое мела асобы статус Князь-біскуп Варміі валодаў шырокай самастойнасцю, хоць і знаходзіўся ў падначаленні вялікага магістра Тэўтонскага ордэна.
Пасля бітвы пры Грунвальдзе 1410 года біскуп Вармінскі прызнаў сюзерэнітэт караля Польшчы, а паводле Торунскага міру 1466 года Вармія разам з тэрыторыяй Заходняй Прусіі ўвайшла ў склад Каралеўствы Польскага як частка правінцыі Каралеўская Прусія, але на правах аўтаномнага княства-біскупства. Неўрэгуляванасць пытання статусу Вармінскага біскупства ў складзе Польшчы прывяла да вайны 1467—1479 гадоў, у выніку якой былі пацверджаны прывілеі князя-біскупа, аднак над працэдурай яго абрання быў усталяваны кантроль польскага караля.
У далейшым князь-біскуп Вармінскі ўваходзіў у кола вышэйшай польска-літоўскай арыстакратыі з правам удзелу ў сенаце Рэчы Паспалітай. Вармінскае княства захоўвала аўтаномію ў судовай і адміністрацыйнай сістэме, мела ўласны прадстаўнічы орган (Вармінскі сеймік) і ўзброеныя сілы. Пасля Першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 г. тэрыторыя Вармінскага княства была далучана да Прусіі, яго аўтаномія ліквідавана, а маёмасць князя-біскупа секулярызавана.
Заставалася часткай Прусіі, а ў складзе апошняй з 1871 года часткай Германскай імперыі аж да Другой сусветнай вайны. Па заканчэнні гэтай вайны Вармія разам з іншымі ўсходне-прускімі землямі была далучана да Польшчы і СССР (РСФСР). Адміністрацыйна ўваходзіць у Вармінска-Мазурскае ваяводства Польшчы і Калінінградскую вобласць Расіі.
Свабоднае
Свабоднае:
Іль-дэ-Ба
Геаграфія
Клімат мяккі акіянічны. Сярэдняя гадавая дзённая тэмпература трымаецца каля +11,5°C. Узімку тут не бывае маразоў. Летняя спёка асцюджаецца прахалоднымі плынямі з боку Ла-Манша. Дзякуючы гэтаму мясцовыя жыхары вырошчваюць разам са звыклымі для сваёй шыраты трапічныя і субтрапічныя расліны.
Прырода
Большая частка паверхні Іль-дэ-Ба значна зменена чалавекам у выніку шматвекавой сельскагаспадарчай дзейнасці. На астатніх тэрыторыях захавалася лугавая расліннасць. На паўднёвым захадзе для агульнага наведвання адкрыты батанічны сад з трапічнымі і субтрапічнымі культурамі. На берагах гняздуюць марскія птушкі. Акіянічныя воды вакол вострава багатыя на водарасці.
Жарык
Жарык:
Яльтай
Яльтай:
Жарма
Жарма:
Карасу
Карасу:
Талап
Талап:
Віктар Канстанцінавіч Зайцаў
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі С. Д. Філімонаў, Н. Макляцова).
У 1977—1978 гадах архітэктар праектнага інстытута «Белдзяржпраект», у 1978—1982 гадах старэйшы архітэктар інстытута «Мінскметрапраект», у 1982—1986 гадах старэйшы, вядучы архітэктар «БелНДІдзіпрасельбуд». У 1986—1987 гадах кіраўнік групы архітэктараў праектнага інстытута «Белкалгаспраект». У 1987—1989 гадах галоўны архітэктар праектаў праектнага інстытута «Белсельбудпраект». У 1989—1993 гадах галоўны архітэктар праектаў праектна-каштарыснага кааператыва «Форма». У 1993—1995 гадах генеральны дырэктар і дызайнер СП «Графіс». У 1994 годзе стажыраваўся як дызайнер у выдавецкай кампаніі KSP International Ltd. (ЗША). У 1995—2005 гадах прадпрымальнік, дызайнер. З 2005 года галоўны архітэктар праектнага інстытута «Мінсксельбудпраект».
Член Саюза архітэктараў Беларусі, Саюза дызайнераў Беларусі.
Архітэктура
Асноўныя работы: вентыляцыйныя шапікі мінскага метрапалітэна (1981); комплексная серыя аб’ектаў культурна-бытавога прызначэння для будаўніцтва ў сельскіх пасёлках Беларускай ССР на 1000—1500 жыхароў (1983); станцыя «Плошча Леніна» новасібірскага метрапалітэна (1985); генеральны план в. Сітніцы Мінскай вобласці (1987); дзіцячы сад на 140 месцаў у в. Сітніцы Мінскай вобласці (1987); серыя блакаваных дамоў з маналітнага карамзітабетону, дом культуры ў в. Сітніцы Мінскай вобласці (1988); вытворча-лабараторны корпус у Маладзечне (1989); праекты жылых дамоў (1990); праект матэля на 100 месцаў на аўтамагістралі Брэст-Масква ў Дзяржынскім раёне (1991); вытворча-лабараторны корпус у Маладзечне (1992); прыватны гандлёвы цэнтр у Жодзіне Мінскай вобласці (1993); жылыя дамы, добраўпарадкаванне горналыжнага курорта «Сілічы» (2005); тыпавыя праекты жылых дамоў (2008); праекты жылых кварталаў у Дзяржынску (2009).
Дызайн
Дызайнерскія работы: фірменны стыль інстытута «Мінскметрапраект» (1980), праектна-каштарыснага кааператыва «Форма» (1989), ігральна-забаўляльны цэнтр «Данькаў клуб» (1994), інвестыцыйная кампанія «Даклас» (1994), камерцыйнай фірмы «АММІ-СЭРВІС» (1994), цэнтра ўсходняй медыцыны прафесара Д. Сінгха (1994), «Белзнешэканомбанка» (1994, 1995). Афармляў гадавыя справаздачы «Банка міжнароднага гандлю і інвестыцый» (2003, 2005). «Белзнешэканомбанка» (1993, 1994, 1995, 1996, 1997). Ствараў буклеты для «Белзнешэканомбанка» (1994—2003), фірмы «Медбіятэх» (1996), ЗАТ «Таруса» (1996), Пасольства Вялікабрытаніі ў Беларусі (1996). Афармляў каталог замежнага прадпрыемства «GKS International Limited» (Вялікабрытанія, 1997), «Прыёрбанка» (1997), Белэнэрга (1998). Распрацаваў насценныя перакідныя і кішэнныя календары «Белзнешэканомбанка» (1998, 1999,2000), настольны каляндар Беларускага біржавога банка (2000), насценны перакідны, настольны і кішэнны календары «Тэхнабанка» (2003), квартальны і кішэнныя календары фірмы «Мерлінтур» (2004, жывапісная работа аўтара), насценны перакідны каляндар ІМ «БайПрынт Сэрвіс» (2004, жывапісныя работы аўтара). Ствараў плакаты для пасольства Вялікабрытаніі ў Беларусі (1998), бара-рэстарана «Іспанскі куток» (1996), кампаніі Magic Form (1997), Мінскага гадзіннікавага завода «Луч» (1969), турыстычнага агенцтва «Мерлинтур» (2004).
Афармляў нацыянальны атлас Беларусі (2002), атлас «Взгляд на Беларусь» (2002), карту «Садружнасць незалежных дзяржаў» (2002), персанальную выстаўку жывапісу ў Доме архітэктара ў Мінску (2005), праект «Жодзінцы» (выстаўкі жывапісу ў Жодзіне, Мінску, Полацку, Горках, Лагойску, 2007—2008), персанальную выстаўку жывапісу ў Мастацкай галерэі Нацыянальнага Полацкага гісторыка-культурнага музея-запаведніка (2006), у Галерэі нацыянальнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва «Славутасць» (Мінск, 2008).
Кактабэ
Кактабэ:
Карабулак
Карабулак:
Актасты
Актасты:
Акум
Акум:
Ольгінка
Ольгінка:
Талды
Талды:
Сумах аленярогі
Сумах аленярогі, Сумах пушысты, Сумах воцатны, Воцатнае дрэва, Сумах кароткавалосы (Rhus typhina) — расліна сямейства , від роду , якое расце ва ўсходняй частцы Паўночнай Амерыкі, пераважна ў паўднёва-усходняй Канадзе і на паўночным усходзе ЗША.
Канстанцін Шэвелеў
Канстанцін Шэвелеў (нар., Бабруйск) — беларускі футбаліст, нападаючы.
Сумах аленярогі
Батанічнае апісанне
Лістападнае дрэва вышынёй 3-10 м. Лісце непарнапёрыстае даўжынёй 25-55 см, з 9-31 лісцінкамі. Кожная лісцінка 6-11 см даўжынёй. Маладыя галіны і ліставыя хвасткі пакрываюць аксаміцістыя валасінкі. Кветкі чырвона-карычневага колеру, у густых конусападобных мяцёлках 10-20 см даўжынёй і 4-6 см у дыяметры. Плады — маленькія чырвоныя касцянкі сабраныя ў мяцёлкі. Лісце ўвосень набывае ярка-чырвоны колер.
Канстанцін Шэвелеў
Клубная кар’ера
Выхаванец Бярэзінскага ДЮСШАР, першым трэнерам быў Міхаіл Саладышоў. У 2016 годзе быў у складзе клуба з Першай лігі ФК «Ашмяны», дзе забіў 2 галы. З 2017 года ў складзе ФК «Вікторыя».
Сумах аленярогі
Выкарыстанне
Воцатнае дрэва культывуецца як дэкаратыўная расліна.
Воцатнае дрэва не з’яўляецца моцна небяспечным відам для чалавека, але сок пры прыёме ўнутр або пападанні на слізістыя абалонкі можа выклікаць атручванне, а пры кантакце са скурай выклікае лёгкае смыленне.
Lytta
Lytta — род насякомых з падсямейства. Прадстаўнікі роду  маюць знешняе падабенства з матылькамі роду Lytta. Самы вядомы прадстаўнік роду —.
Этымалогія
Навуковая назва «Lytta» паходзіць ад λυττα (lytta), λυσσα (lyssa) — вар'яцтва, шаленства, лютасць, гэта паказвае на тое, што прадстаўнікі роду валодаюць атрутнымі ўласцівасцямі.
Распаўсюджанне
У Неарктыцы распаўсюджаныя 69 відаў.
Другі Таруньскі мір
Другі Таруньскі мір — мірны дагавор паміж Тэўтонскім ордэнам і Каралеўствам Польскім, падпісаны 19 кастрычніка 1466 года ў горадзе Торунь (Торн). Завяршыў Трынаццацігадовую вайну 1454—1466 гадоў, распачатую паўстаннем Прускай канфедэрацыі супраць улады крыжакоў.
Lytta
Экалогія
Лічынкі селяцца ў вуллях пчол.
Другі Таруньскі мір
Апісанне
Дакумент уяўляе сабой сшытак, які складаецца з 3 пергаментных аркушаў (12 старонак) памерам 456x296 мм. Тэкст на лацінскай мове. Прывешана 55 пячатак. Утрымлівае ўласнаручны роспіс і натарыяльныя знакі папскага легата Рудольфа Рудэсхаймскага, а таксама роспісы публічных натарыусаў: Яна Эвіх дэ Атэндорна і Станіслава Франка Рэдкавіцкага.
Умовы
Абодва бакі пагадзіліся на пацверджанне ўмоў міру рымскім Папам Паўлам III і імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыхам III, але польскі бок настаяў (а тэўтонцы вымушаны былі пагадзіліся), што мір сапраўдны і без такога пацверджання.
Паводле Таруньскага міру да Польшчы адышла заходняя частка ўладанняў ордэна — Гданьскае Памор'е, землі Хелмінская і Міхалаўская, Мальбарк, Эльблонг і княства-біскупства Вармія. Пасля гэта частка ўладанняў Ордэна стала звацца польскай ці Каралеўскай Прусіяй. Ордэн, сталіцай якога пасля страты Мальбарка (Марыенбурга) стаў Кёнігсберг, прызнаў сябе васалам польскага караля.
Ніякай літасьці Альгерду Б
«Ніякай літасьці Альгерду Б.» — зборнік з 36 эсэ беларускага пісьменніка Альгерда Бахарэвіча, выдадзены ў 2014 годзе ў выдавецтве «Галіяфы».
Гісторыя стварэння
Улетку 2013 года, вярнуўшыся з Гамбурга ў Мінск, аўтар пачаў весці штотыднёвую калонку на сайце кампаніі Будзьма беларусамі. У выніку амаль за год ім было напісана каля сарака эсэ, прысвечаных розным праявам беларускага жыцця. Культура і гісторыя, літаратура і кіно, мроі і спадзяванні, асабістае і грамадскае, вечнае і надзённае, Беларусь як частка Еўропы і Еўропа як беларускі сон — вось некаторыя з тэм, якія зрабіліся вызначальнымі для гэтай кнігі.
Назва
Кніжка носіць назву «Ніякай літасці Альгерду Б.» — самаіранічнае адкліканне да раману Бахарэвіча «Ніякай літасьці Валянціне Г.».
Жырмоны
Назву Жырмо́ны маюць:
Bombyx
Bombyx — род матылькоў з сямейства Сапраўдныя шаўкапрады. Вусені харчуюцца раслінамі сямейства, асабліва роду.
Віды
Уключае ў сябе віды:
Лучковая арка
Лучковая арка — кругавая арка, якая перакрывае пралёт па дузе меншай, чым паўакружнасць, яе цэнтр размешчаны ніжэй за узровень пят.
Спіс аб’ектаў PGC (2292001—2293000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2292001—2293000)
Aula Magna (Стакгольмскі ўніверсітэт)
Акрамя вялікай лекцыйнай залы, у будынку ёсць меншыя залы для нарад і семінараў. Па-за лекцыйнай залай ёсць галерэя для чытання. Аўдыторыя выкарыстоўваецца для правядзення акадэмічных збораў, такіх як канферэнцыі і сімпозіумы, а таксама для знешніх функцый, такіх як агульны сход. Тут таксама праводзіліся нобелеўскія лекцыі.
У жніўні 2019 года ў Вялікай залі адбылося адкрыццё канферэнцыі «Вікіманія 2019» і прайшла частка мерапрыемстваў канферэнцыі.
Міжыперсніца
Міжыперсніца
Трыпуднік
Трыпуднік
Аконны праём
Аконны праём — праём у сцяне (даху) для мантажу аднаго ці некалькіх аконных блокаў, канструкцыя якога прадугледжвае таксама ўстаноўку мантажнага ўшчыльнення, адкосаў, зліваў, падаконнай дошкі. Існуюць два варыянты аконных праёмаў: з вонкавай чвэрцю і без яе. Ніша ў сцяне, якая імітуе аконны праём, называецца сляпым акном.
Каранёвы чахольчык
Каранёвы чахольчык, карнёвы каптурок (calyptra, ) — ахоўнае ўтварэнне кончыка кораня, які расце. Служыць абаронай пераважна ад механічных пашкоджанняў. Гэта невялікі конусападобны каўпачок, даўжынёй звычайна каля 0,2 мм, радзей (у паветраных каранёў) — да некалькіх міліметраў, які затуляе далікатныя клеткі апікальнай мерыстэмы кончыка кораня і частку яго зоны росту.
Клеткі карнёвага каптурка ўтвараюцца пры першасным росце кораня за кошт дзялення клетак часткі апікальнай мерыстэмы — каліптрагена. Клеткі карнёвага каптурка жывуць усяго некалькі сутак і пастаянна злускваюцца з яго паверхні. Вонкавыя слаі клетак каптурка сакрэтуюць слізь, якая складаецца ў асноўным з поліцукрыдаў. Да гэтай слізі прыліпаюць часціцы глебы, што, магчыма, абараняе кончык кораня ад высыхання. У многіх крыніцах паказваецца таксама, што слізь служыць змазкай пры прасоўванні кораня ў глебе.
Амілапласты цэнтральнай зоны каранёвага каптурка служаць статалітамі, якія забяспечваюць геарэцэпцыю і дадатны геатрапізм растучага кораня.
Пры вырошчванні метадам гідрапонікі у некаторых раслін карнёвы каптурок не фармуецца. У той жа час у многіх водных раслін з плавальнымі каранямі (напрыклад, відаў роду раска, жабнік, вадзяны арэх) карнёвы каптурок можа быць рэдукаваны і заменены каранёвай кішэнькай.
Дзмітрый Савінкоў
Дзмітрый Савінкоў (нар. ) — беларускі футбаліст, брамнік.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў ФК «Прамень», пазней гуляў у Другой лізе за «Слонім». У 2017 годзе выступаў за мар’інагорскую «Вікторыю».
Гімназія імя Яна Неруды
Гімназія імя Яна Неруды (Gymnázium Jana Nerudy) — шасцігадовая гімназія сярэдняй адукацыі, якая знаходзіцца ў пражскім раёне Мала-Страна на вуліцы Геліхава 457/3, Чэхія. Адна з найстарэйшых гімназій у Чэхіі.
Гісторыя
Гімназія была заснавана 6 чэрвеня 1865 года. Да канца XIX стагоддзя разам з Лужыцкай семінарыяй была адной з адукацыйных устаноў, у якой вучылася будучая сербалужыцкая інтэлігенцыя. Студэнты Лужыцкай семінарыі для атрымання дзяржаўнай адукацыі праходзілі ў абавязковым парадку навучанне ў гэтай гімназіі. У XIX — пачатку XX стагоддзя называлася як «Маластранская нямецкая гімназія» па найменні «Маластранскай гімназіі», якая існавала ў 40-е гады XIX стагоддзя. У сучасным будынку знаходзіцца з 1876 года, калі яе дырэктарам быў чэшскі педагог і грамадскі дзеяч Вацлаў Зялёны. З нагоды 100-годдзя з дня нараджэння чэшскага пісьменніка і паэта Яна Неруды гімназіі ў 1934 годзе было прысвоена яго імя.
Да 1990 года ў гімназіі дзейнічалі два аддзяленні: гуманітарнае аддзяленне і аддзяленне натуральных навук. З 1990 года сістэма навучання падзяляецца на два этапы, на працягу якіх выкладаюцца навуковыя і гуманітарныя дысцыпліны. З гэтага ж часу адукацыя ў гімназіі мае двухмоўны чэшска-англійскі і чэшска-французскі характар. У першы і другі год навучання прадметы выкладаюцца на англійскай мове. З трэцяга года навучання прадметы (акрамя курсу выяўленчага мастацтва і спорту) выкладаюцца на французскай мове.
Асноўны будынак гімназіі размяшчаецца на вуліцы Геліхава. Музычнае аддзяленне знаходзіцца на Коменскай плошчы.
У 1996/1997 і 2011/2012 гадах у музычным аддзяленні на Коменскай плошчы дзейнічала сістэма васьмігадовай адукацыі.
Спіс аб’ектаў PGC (1036001—1037000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1036001—1037000)
Спіс аб’ектаў PGC (2294001—2295000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2294001—2295000)
Наддзвінне
«Наддзвінне», Народнае літаратурнае аб’яднанне «Наддзвінне» — аб’яднанне беларускіх пісьменнікаў, створанае ў 1926 годзе у Полацку, як Полацкі філіял «Маладняка». З’яўляецца адным з найстарэйшых у Беларусі, і па сённяшні дзень працягвае сваю творчую працу.
Гісторыя
Праз «Наддзвінне» прайшло нямала вядомых беларускіх літаратараў. Сярод паэтаў членамі аб’яднання былі А. Дудар, А. Звонак, сярод празаікаў — Я. Скрыган. У перадваенны час тут заявілі пра сябе Э. Самуйленак, П. Броўка, Т. Хадкевіч. У літаб’яднанні рабілі свае першыя крокі такія пісьменнікі, як Г. Бураўкін, В. Лукша, М. Барэйша, Н. Гальпяровіч і інш.
Дзейнасць
Удзельнікамі аб’яднання выдаюцца аўтарскія і калектыўныя зборнікі паэзіі, праводзяцца літаратурныя вечарыны і творчыя сустрэчы. Таксама ў газеце «Полацкі веснік» заўсёды друкуецца літаратурная старонка.
Трыпутнік прамежкавы
Трыпутнік прамежкавы (Plantago major subsp. intermedia) — шматгадовая расліна сямейства. Падвід. Лісце трыпутніка прамежкавага вузей, чым у вялікага, а ліст мае менш жорсткія праводзячыя пучкі.
Батанічнае апісанне
Расліна дасягае ад 2 да 30 см у вышыню. Кветкі цвітуць з мая па лістапад. Плод — цагляна-чырвоная каробачка.
Трыпутнік прамежкавы сустракаецца на вільготных прасторах, у прыродных месцах з ушчыльненай глебай.
Спіс аб’ектаў PGC (2295001—2296000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2295001—2296000)
Спіс аб’ектаў PGC (2293001—2294000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2293001—2294000)
Трыпутнік пясчаны
Трыпутнік пясчаны (Plantago indica) — расліна сямейства Трыпутнікавыя, від роду Трыпутнік.