cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гельмут фон Панвіц
Гельмут фон Панвіц (Helmuth von Pannwitz; 14 кастрычніка 1898 — 16 студзеня 1947) — нямецкі вайсковы дзеяч, кавалерыст, удзельнік Першай і Другой сусветных войнаў. Генерал-лейтэнант Вермахта.
= Біяграфія = Гельмут фон Панвіц нарадзіўся ў Бацанавіцах, Сілезія (зараз Бадзанавіцы ў Апольскім ваяводстве, Польшча). Пачатковае навучанне атрымаў у падрыхтоўчай школе для хлопчыкаў, пасля чаго атрымаў магчымасць патрапіць ў прускі кадэцкі корпус. У сувязі з пачаткам Першай сусветнай вайны, у 16 гадоў добраахвотнікам пайшоў у войска. Быў адзначаны ўзнагародамі, у тым ліку жалезнымі крыжамі першай і другой ступені.
У пачатку Другой сусветнай вайны кіраваў разведчым батальёнам 45-й пехотнай дывізіі. У чэрвені 1941 года прымаў удзел у штурме Брэсцскай крэпасці. Пазней удзельнічаў у стварэнні казацкіх добраахвотніцкіх сіл у складзе Вермахта. Валодаў аўтарытэтам сярод казацтва, што яны нават абралі яго атаманам (найвышэйшы чын у казацкай іерархіі).
Панвіц здаўся брытанскім войскам 11 мая 1945 года. У выніку спецыяльнай дамоўленасці паміж саюзнікамі, казакі былі перададзены савецкаму боку, што пазней ўвайшло ў гісторыяграфію як «Выдача казакоў у Ліенцы». Згодна з савецкім заканадаўствам, большасць казацкіх вайскоўцаў падлягалі доўгаму турэмнаму зняволенню альбо вышэйшай меры пакарання. Паколькі Панвіц з’яўляўся грамадзянінам Германіі, брытанцы згадзіліся, што ён не падлягае рэпатрыяцыі ў СССР. Тым не менш, Панвіц вырашыў падзяліць лёс сваіх падначаленых і добраахвотна адмовіўся ад магчымасці павяртання ў Германію. Быў пакараны смерцю 16 студзеня 1947 года ў турме Лефортава па абвінавачванні ў тэрарыстычных дзеяннях супраць СССР.
Піянерскі парк (Мінск)
Піяне́рскі парк, або парк Мара́та Казе́я — парк у Мінску, размешчаны на левым беразе р. Свіслач на скрыжаванні вуліц Янкі Купалы і Куйбышава.
Гісторыя
Закладзены ў 1948—1950 гадах (арх. І. Рудэнка) на месцы жылой забудовы, разбуранай у гады Вялікай Айчыннай вайны. Да арганізацыі Цэнтральнага дзіцячага парку імя М. Горкага ў 1960 годзе выкарыстоўваўся як дзіцячы. 7 лістапада 2014 года, у Дзень Кастрычніцкай рэвалюцыі, у парку адкрылася варкаўт-пляцоўка.
Апісанне
Плошча складае 7,1 га. Растуць 26 відаў драўняных парод, сярод якіх шмат каштоўных хвойных (піхты сібірская і аднаколерная, елка калючая, туя заходняя) і ліставых (ліпа драбналістая, клёны серабрысты і вастралісты, граб звычайны, конскі каштан звычайны, дуб чырвоны). У цэнтры парку пастаўлены помнік Герою Савецкага Саюза піянеру Марату Казею (1959, скульптар С. Селіханаў, арх. В. Волчак).
Марцюхова
Марцюхо́ва (, Мартюхово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1649 годзе ва ўводным лісце Марцюхова названа сялом фальварка Пераволочня у складзе маёнтка Варанцэвічы, атрыманага Янам Самуэлем Пацам у спадчыны па сваёй жонцы Хрысціне Сапяжанцы.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пярэвалачненскага сельсавета.
مصر.
مصر. (вымаўляецца «маср», Punycode: ) —  арабамоўны нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Егіпта. Пачаў працаваць 5 мая 2010 года. У даменных імёнах у مصر. дапускаюцца сімвалы арабскага пісьменства, лічбы (як арабскія, так і інда-арабскія) і злучок.
Дарожныя восы
Дарожныя восы (Pompilidae, або Psammocharidae) — сямейства перапончатакрылых насякомых (Hymenoptera) Падатрад джаланосныя (Apocrita). Пераважна буйной або сярэдняй велічыні насякомыя (15—40 мм).
Арэал
Насяляюць па ўсім зямным шары (усяго каля 5000 відаў), асабліва шматлікія ў тропіках; на Беларусі 24 віды, 35 родаў у Паўночнай Амерыцы, больш за 40 родаў у Аўстраліі.
Біялогія
Большасць дарожных вос рые норкі ў зямлі, куды адкладае яйкі на паралізаваных ўколамі джала павуках, якія служаць кормам для лічынак. Некаторыя віды выкарыстоўваюць здабычу, нарыхтаваную іншымі дарожнымі восамі.
Спасылкі
The Pompilid Project
IC 1678
IC 1678 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Завулак Акадэміка Вышалескага (Мінск)
Завулак Акадэміка Вышалескага — завулак у Фрунзенскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач. Да 2004 года быў вуліцай вёскі Кунцаўшчына, папярэдняя назва — вуліца Лугавая.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з безназоўным праездам недалёка ад вуліцы Прытыцкага, ідзе з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Акадэміка Жэбрака. Перасякаецца з вуліцай Акадэміка Вышалескага, ёю ж падзелены на дзве часткі, якія стаяць адна ад адной на адлегласці 50 метраў. Ідзе паралельна вуліцам Брыкета і Скрыпнікава. Знаходзіцца за 1,5 км ад МКАД.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае. Паблізу размешчана станцыя метро «Каменная Горка».
Эсекіба
Эсекі́ба (Essequibo) — найбуйнейшая рака Гаяны. Даўжыня — каля 700 км.
Эсекіба бярэ пачатак на Гвіянскім нагор'і і ўпадае ў Атлантычны акіян. Цячэ ў паўночным напрамку. У сярэдняй і ніжняй плыні фарміруе шырокую прырачную нізіну. Найбольшыя прытокі — Куюні і Мазаруні. У вусці ўтварае дэльту шырынёй да 20 км, з 365 астравамі, у тым ліку Легуанам і Хогам. Рака выносіць у акіян значную колькасць глею.
Эсекіба была адкрыта і ўпершыню даследавана іспанскімі канкістадорамі ў 1499 годзе.
Па меркаванні ўладаў Венесуэлы тэрыторыя па левым беразе Эсекіба (больш за 60% тэрыторыі Гаяны) складае венесуэльскі штат Гаяна-Эсекіба.
Геранім Камар
Біяграфія
Падстолі (1648), падсудак, суддзя земскі аршанскі (1667). У 1665 годзе разам з іншай шляхтай падпісаў хадайніцтва пра кананізацыю архіепіскапа Іасафата Кунцэвіча. Удзельнічаў у абранні каралёў Яна II Казіміра ў 1648 годзе, Міхала Вішнявецкага ў 1669 годзе і Яна III Сабескага ў 1674 годзе. У час бескаралеўя 1673—1674 гадоў маршалак каптуровага суда Аршанскага павета.
Дыпламатычную кар’еру пачаў як кур’ер і перакладчык у час перагавораў у 1644 годзе дэлегацый Рэчы Паспалітай і Расіі ў Дубровічах. У 1665 годзе ўзначальваў пасольства ў Маскву. Удзельнічаў у перагаворах па заключэнні Андросаўскага перамір’я 1667 года і ў вялікім пасольстве ў Маскву. У 1669—1670 гадах удзельнічаў у новых перагаворах у Андросаве, наведаў Маскву ў складзе пасольстваў у 1670, 1671, 1673 і 1678 гадах.
Валодаў маёнткамі ў Ашмянскім павеце.
Стралкаўцы
Стралкаўцы́ (, Стрелковцы) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Бюст П. І. Клімука (Брэст)
'''Бюст П. І. Клімука''' — помнік у Брэсце, размешчаны на скрыжаванні вул. Маскоўскай і бульвара Касманаўтаў. Устаноўлены ў 1978 г. ў гонар двойчы Героя Савецкага Саюза генерал-маёра авіяцыі беларускага лётчыка-касманаўта Пятра Ільіча Клімука, які нарадзіўся ў Брэсцкім раёне.
Апісанне
Аўтарамі помніка з'яўляюцца скульптар І. Міско і архітэктар С. Баткоўскі. Бронзавы пагрудны бюст касманаўта вышынёй 1,1 м устаноўлены на высокім пастаменце з чырвонага граніту, які дасягае ў вышыню 3 м. У развароце выпрастаных плячэй, павароце галавы, выразных рысах твару — рашучасць і цвёрдасць. Мундзір, выявы ўзнагарод удакладняюць характарыстыку героя. Ніз пастамента абвіты бронзавым вянком. Асіметрычны гранітны стылабат з 3 прыступкамі злева агінае бардзюр. На пастаменце рзльефная выява 2 ордэнаў Леніна і 2 медалёў «Залатая Зорка». Ніжэй накладнымі бронзавымі літарамі даецца тэкст Указа Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР аб узнагароджанні П. I. Клімука ордэнам Леніна і 2-м медалём «Залатая Зорка».
Спалучэнне паліраванага чырвонага граніту пастамента і стылабата з цёмнай бронзай бюста надае яму дэкаратыўны эфект і ўзмацняе яго гераічнае гучанне. Вакол разбіты газоны, раней таксама былі высаджаны дрэвы.
Леканакціс
Леканакціс (Lecanactis) — род накіпных лішайнікаў.
Даронікум
Даронікум (Doronicum) — род кветкавых раслін у складзе сямейства.
Ухці (прыпыначны пункт)
Ухці (Uhti) — прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіцца ў вёсцы Ухці на лініі Тапа — Койдула.
Даронікум
Прадстаўнікі роду шырока растуць у горных раёнах умераны абласцей Еўразіі, дзе паднімаюцца да 3500 м над узроўнем мора, адзін від сустракаецца ў Паўночнай Афрыцы.
Буйныя, прыгожыя, залаціста-жоўтыя венчыкі кветак і лёгкае вырошчванне спрыяюць шырокаму распаўсюджванню некаторых відаў у садах і парках.
Pomacanthus navarchus
Pomacanthus navarchus - від марскіх рыб, які сустракаецца ад Інда-Ціхаакіянскай вобласці, а таксама ў некаторых абласцях на ўсходзе Індыйскага акіяна. Часам разводзіцца ў акварыумах. З'яўляецца адным з самых маленькіх буйных відаў сямейства. Ён вырастае да памеру 41 см у даўжыню, але звычайна меншы, і можа жыць да 21 года. Маладыя рыбіны трымаюцца бліжэй да водмелаў, а ў больш сталыя рыбы могуць быць знойдзеныя да 37-мятровай глыбіні. У асноўным сілкуюцца губкамі і абалонікамі. Моладзь у асноўным сіняга колеру з белымі палосамі. У сталым узросце яны набываюць жоўтую афарбоўку на баках, спінным плаўніку і хвасце.
Хрышчановічы
Хрышчано́вічы (, Хрищеновичи) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Квасевіцкага сельсавета.
BMW G20
BMW G20 — кампактны седан прэміум класа нямецкага аўтавытворцы BMW. Сёмае і бягучае пакаленне аўтамабіляў BMW 3-й серыі. Змяніла папярэднюю F30. Была прадстаўлена кампаніяй 2 кастрычніка 2018 года на Парыжскім аўтасалоне. Продаж запланаваны на сакавік 2019 года.
Першапачаткова будзе даступна мадэль M340i, выпуск гібрыднай мадэлі 330e запланаваны на 2012 год.
Дулебка
Дулебка, Дулеба — рака ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Ольса (басейн Дняпра).
Назва
Назва балцкага паходжання, звязаная з літоўскімі назвамі Dulbis (назва возера і яру), Dulbė (назва сажалкі і поля), з латышскімі назвамі Dulbju acs (назва балота), Dulbi (назва вёскі).
Гэтыя назвы адносяцца да мясцінаў, якія выгнутыя («выдзеўбаныя»), і звязаныя з літоўскім dulbti «дзяўбсці», а тое — ад індаеўрапейскага корня *dhelbh- "дзяўбсці", які таксама вядомы ў стараеўрапейскай гідраніміі.
Ад гэтага гідроніма пайшлі назвы вёсак Дулеба (цяпер Дулебы) і Дулебна (цяпер Дулебня), а таксама мікратапонім Дулебскае балота.
Гідраграфія
Даўжыня 23 км. Плошча вадазбору 152 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,4 ‰. Пачынаецца за 3,7 км на поўнач ад вёскі Ягадка, вусце на паўднёва-ўсходняй ускраіне вёскі Мацевічы. Рэчышча каналізаванае на працягу 12 км (2,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Баравіца — 3 км на паўночны ўсход ад вёскі Галынка). Цячэ пераважна па забалочаным лесе.
Масалкі
Масалкі́ (, Масалки) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска Чаляі (усе гаспадары на той момант насілі прозвішча Чалей) у складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ. Пазней трансфармавалася ў Чагляі (Чыгляі).
IC 1679
IC 1679 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кафедральны сабор у імя свяціцеляў Кірылы і Лаўрэнція Тураўскіх (Тураў)
Кафедральны сабор у імя свяціцеляў Кірылы і Лаўрэнція Тураўскіх — мураваны праваслаўны храм у горадзе Тураў Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Ленінская, 97а. Архітэктарам храма з’яўляецца Валянцін Андрэевіч Ліхапол.
Гісторыя
Будаўніцтва кафедральнага сабора пачалося ў сярэдзіне XII стагоддзя. У XIII стагоддзі храм быў разбураны татарамі.
Праект сабора распрацаваны ў 2008 годзе архітэктарамі В. А. Ліхаполам, М. В. Ліхаполам, А. В. Ліхаполам. 5 лістапада 2009 года патрыярх Кірыл благаславіў будаўніцтва сабора. 11 мая 2010 года мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам быў закладзены першы камень у падмурак будучага сабора. 11 мая 2012 года Філарэт здзейсніў закладку падмурка званіцы.
11 мая 2013 года адбылося ўрачыстае асвячэнне кафедральнага сабора.
Архітэктура
Сабор пабудаваны ў старажытным візантыйскім стылі. Вышыня двухпавярховага сабора разам з крыжам — 32 метры.
Трасцянка (прыток Беседзі)
Даўжыня ракі 19 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,1 м/км. Плошча вадазбору 84 км². Пачынаецца прыкладна за 2,2 км у напрамку на ўсход ад вёскі Яленаўка (Хоцімскі раён). Упадае ў Беседзь прыкладна за 0,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Бялынкавічы (Касцюковіцкі раён).
Каля ракі вёскі Яленаўка, Сафонаўка, Каласоўка, Вялікая Крапіўня, Малая Крапіўня.
Капаноры
Капаноры (Capannori) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 45356 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 290 чал./км². Займае плошчу 157 км². Паштовы індэкс — 55012. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Біньям Махамед
Біньям Ахмед Махамед (ብንያም መሐመድ, بنيام محمد, нар. 24 ліпеня 1978) — грамадзянін Эфіопіі, які ў 2002—2009 гадах па падазрэнні ў тэрарыстычнай дзейнасці знаходзіўся ў зняволенні ў сакрэтных турмах ЦРУ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Адыс-Абеба.
У 1995 годзе атрымаў палітычны прытулак у Канадзе. Пазней стаў рэзідэнтам Вялікабрытаніі.
У чэрвені 2001 года адправіўся ў Афганістан. Са слоў самаго Біньяма, мэтамі паездкі было далучэнне да кампаніі па барацьбе з наркотыкамі і жаданне «ўбачыць мусульманскія краіны». Аднак брытанскія і амерыканскія ўлады сцвярджалі, што мужчына праходзіў ваенную падрыхтоўку ў Аль-Фарук, трэніровачным лагеры Аль-Каіды, а потым меркаваў выехаць у Чачню і змагацца з расійскай арміяй.
10 красавіка 2002 года Біньям арыштаваны пакістанскімі сілавікамі ў Карачы. Затым яго перадалі амерыканскім спецслужбам, якія спачатку трымалі яго ў Марока. Тут эфіоп стаў ахвярай катаванняў (следчыя скальпелямі і брытвай парэзалі Біньяму пеніс і грудзі). Далей вязня перавялі ў Афганістан. Наступным месцам зняволення стала турма ў Гуантанама, куды эфіопа накіравалі ў 2004 годзе.
Ілья Ільіч Мечнікаў
Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1908).
Біньям Махамед
Біяграфія
На трыбунале па пераглядзе статусу затрыманага спецслужбы заявілі, што зняволены прызнаўся ў праходжанні падрыхтоўкі ў лагеры Аль-Каіды. Аднак як паведаміў сам Біньям, гэтыя паказанні дадзены пад катаваннямі. У рэшце рэшт ЗША знялі з яго абвінавачванні і вызвалілі.
23 лютага 2009 года мужчына прыбыў у Вялікабрытанію. Разам з іншымі былымі затрыманымі Біньям падаў у суд на брытанскі ўрад за саўдзел у катаваннях. У лютым 2010 года Апеляцыйны суд краіны пастанавіў, што эфіоп пацярпеў ад «жорсткага, бесчалавечнага і зневажальнага абыходжання з боку ўладаў ЗША», у чым былі замяшаны брытанскія спецслужбы. У лістападзе таго ж года ўрад Вялікабрытаніі пагадзіўся выплаціць кампенсацыю былому вязню.
Фільмы
Справа Біньяма паказана ў дакументальным фільме «Мы не ўпіры» (We Are Not Ghouls) 2022 года.
Ліпніца (гміна)
Ліпні́ца (Lipnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бытоўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпніцы. Плошча гміны складае 309,57 км². Станам на 2009 год у гміне Ліпніца пражывалі 4885 чалавек, шчыльнасць — 15,8 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Палыкавіцкія Хутары (прыпыначны пункт)
Палы́кавіцкія Хутары́ (, Полыковские Хутора, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Магілёўскім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчаны ў станцыі Палыкавіцкія Хутары; на лініі Орша-Цэнтральная — Магілёў I, паміж прыпыначным пунктам Валокі і станцыяй.
Ліпніца (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 60 населеных пунктаў.
Ежы Камар
Ежы Камар (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Вісарыён Рыгоравіч Бялінскі
Вісарыён Рыгоравіч Бялінскі (, крэпасць Свеаборг, Хельсінкі, Фінляндыя —, Санкт-Пецярбург) — рускі пісьменнік, , публіцыст, філосаф, філосаф-заходнік.
Ежы Камар
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Камароў уласнага герба «Камар».
Староста буцянскі, войскі вендэнскі, ротмістр каралеўскі. У 1648 удзельнічаў у абранні каралём Яна II Казіміра. У час вайны з Расіяй 1654—1667 гадоў сваім коштам выставіў казацкую харугву, за што на сойме 1662 года атрымаў маёнткі Дабейкі (Буцяны), Вайтуны, Жыбуртаны і Колчмы-Вайскінікі.
Вісарыён Рыгоравіч Бялінскі
Супрацоўнічаў з часопісамі «Айчынныя запіскі» (1839—1846) і «Сучаснік» (з 1846).
Біяграфія
Дзед будучага крытыка — святар у сяле Бялыні Ніжняломаўскага павета Пензенскай губерні. Вісарыён нарадзіўся 11 чэрвеня 1811 года, у сям’і флоцкага лекара Рыгора Нікіфаравіча Бялынскага (1784—1835) у Свеаборгу (Суаменліна, крэпасць цяпер у межах Хельсінкі, Фінляндыя), дзе ў той час служыў ягоны бацька. . Ранняе дзяцінства Вісарыёна супала з першымі гадамі Вялікага княства Фінляндскага. У далейшым (1816) бацька перасяліўся на службу ў родны край і атрымаў месца павятовага лекара ў горадзе Чамбары.
Навучыўшыся чытаць і пісаць у настаўніцы, Вісарыён быў аддадзены ў нядаўна адчыненую ў Чамбары павятовую вучэльню, адкуль у 1825 годзе перайшоў у губернскую гімназію, дзе правучыўся тры з паловаю гады, але курсу (на той час чатырохгадовага) не скончыў, бо гімназія яго не задавальняла, і задумаў паступіць у Маскоўскі універсітэт. Выкананне задумы было вельмі нялёгкім, бо бацька, праз абмежаванасць сродкаў, не мог забяспечваць Вісарыёна ў Маскве; але юнак вырашыў бедаваць, каб толькі быць студэнтам. У жніўні 1829 года ён быў залічаны ў студэнты па славесным факультэце, пад канец таго ж году прыняты на казённы рахунак. Паступаючы, будучы крытык «ашляхеціў» прозвішча, змякчыўшы яго як «Бялінскі».
Універсітэцкі перыяд
З 1829 да 1832 года вучыўся на славесным аддзяленні філасофскага факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Паступленне ва ўніверсітэт, апроч іспытаў, было звязана з цэлым шэрагам фармальнасцяў. У прыватнасці, патрабавалася парука «аб непрыналежнасці да таемных таварыстваў», якую забяспечыў генерал Дурасаў — знаёмы родзічаў Бялінскага. У Маскоўскім універсітэце тады ўжо з’явіліся маладыя прафесары — прадвеснікі бліскучага ўніверсітэцкага жыцця 40-х гадоў. Лекцыі Мікалая Надзеждзіна і Міхаіла Паўлава ўводзілі слухачоў у кола ідэяў германскай філасофіі (Шэлінга і Окена). Гэтае захапленне злучала студэнтаў у гурткі, з якіх у далейшым выйшлі дужа ўплывовыя дзеячы расійскай літаратуры і грамадскага жыцця. У гэтых гуртках Бялінскі і знайшоў сваіх сяброў і аднадумцаў (Герцэна, Агарова, Станкевіча…).
Пад уплывам тагачаснай філасофіі і рамантычнай літаратуры Бялінскі стварыў трагедыю «Дзмітры Калінін», якая вылучалася рэзкімі антыпрыгонніцкімі настроямі. Трапіўшы ў цэнзуру (якая складалася тады з універсітэцкіх прафесараў), трагедыя не толькі не была дапушчана да друку, але і падштурхнула Вісарыёна да адлічэння з універсітэта «праз няздатнасць». Застаўшыся без усякіх сродкаў, Вісарыён зарабляў урокамі і перакладамі французскіх раманаў. Бліжэй пазнаёміўшыся з прафесарам Надзеждзіным, ён пачынае перакладаць артыкулы для заснаванага ў 1831 часопіса «Тэлескоп» і ў верасні 1834 стварае свой першы сур’ёзны крытычны артыкул.
Літаратурная дзейнасць
Гэты крытычны артыкул «Літаратурныя летуценні. Элегія ў прозе (Литературные мечтания. Элегия в прозе)», ёсць бліскучым аглядам гісторыі расійскай літаратуры і вылучаецца высноваю Бялінскага, што ў сучасных яму расіян «няма літаратуры» ў ягоным разуменні, а ёсць невялікая колькасць пісьменнікаў. Але «прыйдзе час, — асвета разальецца ў Расіі шырокаю плынню, разумовае аблічча народу высветліцца… Але цяпер нам трэба вучэнне!…»
Другі літаратурны агляд Бялінскага (1836) прасякнуты тым жа духам адмаўлення: дастаткова назвы — «Нішто аб нічым, альбо справаздача сп. выдаўцу „Тэлескопа“ за апошняе паўгоддзе расійскай літаратуры». Але з’яўленне аповесцяў Гогаля і вершаў Кальцова ўжо дае крытыку надзею на лепшую будучыню.
У тыя гады Бялінскі знаходзіўся пад уплывам гуртка Станкевіча, дзе ў той час ў бясконцых каментарах і спрэчках вывучалася філасофская сістэма Гегеля і дзе галоўным аратарам быў Міхаіл Аляксандравіч Бакунін.
Пад канец 1839 года Бялінскі пераязджае ў Пецярбург, згадзіўшыся ўзяць на сябе крытычны аддзел у «Айчынных Запісках». З таго часу рэчаіснасць, на якую раней Бялінскі глядзеў праз ідэалістычную прызму, прымушае яго змяніць характар крытыкі — яна становіцца больш грамадскай. «Свабода творчасці лёгка ўзгадняецца са служэннем сучаснасці; для гэтага не трэба сябе прымушаць пісаць на тэмы… трэба толькі быць грамадзянінам, сынам свайго грамадства і сваёй эпохі…»
Апроч штогадовых аглядаў расійскай літаратуры, Бялінскі публікаваў артыкулы пра Дзяржавіна, Лермантава, Майкова, шэраг артыкулаў пра Пушкіна. Здароўе ж ягонае пагаршалася — развіваліся сухоты. Восенню 1845 года ён вытрымаў моцную хваробу, што пагражала жыццю, а напачатку 1846 года пакінуў «Айчынныя Запіскі». Пасля ён стаў супрацоўнікам новага часопіса «Сучаснік» («Современник»). У 1845 годзе ім быў адасланы знакаміты ліст да Гогаля, дзе Бялінскі абураецца адыходам раней ухваленага ім Гогаля ад ранейшых пазіцый.
Паездка за мяжу ў 1847 не дала ніякага выніку, і Бялінскі, ціха згасаючы, памёр 26 мая (7 ліпеня) 1848 года ў Санкт-Пецярбургу. Пахаваны на Літаратарскіх мастках Воўкаўскіх могілак.
Белагруды мядзведзь
Знешні выгляд
Поўсць кароткая, бліскучая, шаўкавістая; звычайна чорная, але сустракаюцца асобіны бураватага або рудога колеру. На грудзях заўсёды ёсць белая, часам з жаўтаватым адценнем пляма ў форме літары V, якая нагадвае паўмесяц. Менавіта з-за яе гімалайскага мядзведзя называюць «месяцавым».
Вісарыён Рыгоравіч Бялінскі
Значэнне
Стаўшы, паводле Вароўскага, «першым разначынцам», Бялінскі, як прадвеснік новага этапу ў расійскім рэвалюцыйна-вызваленчым руху, рыхтаваў для будучыні гэтага руху глебу і надалей быў неаднаразова названы «бацькам расійскай інтэлігенцыі».
Краснобруд
Краснобруд (Krasnobród) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, на Расточчы. Уваходзіць у склад Замойскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Краснобруд. Займае плошчу 6,99 км². Насельніцтва 3,1 тыс. чалавек (на 2018).
Неандэртальскі музей
Неандертальскі музей (Neanderthal Museum) — музей у цясніне Неандэрталь (Германія), прысвечаны выкапневым рэшткам неандэртальца і культуры неандэртальцаў ў цэлым. Размешчаны ў даліне ракі Дзюсель, паміж гарадамі Эркрат і Метман (адміністрацыйная акруга Дзюсельдорф). У музеі прадстаўлены экспанаты старажытнай гісторыі чалавека, перш за ўсё, рэчы з жыцця неандэртальцаў.
Музей
Музей быў заснаваны ў 1996 ujlpt па праекце архітэктараў Гюнтэра Цампа Кельпа, Юліуса Крауса і Арно Брандльхюбера. Фінансуецца дабрачынным «Грамадствам неандэртальца» (Neanderthaler-Gesellschaft e.V.). Штогод музей наведваюць каля 165 000 чалавек.
Музейная тэрыторыя ўключае ў сябе два пешыя маршруты. Першы, даўжынёй 500 метраў вядзе да месца знаходкі костак неандэртальца ў 1856 годзе. Гара, у якой непасрэдна размяшчалася пячора Фельдгоф, была разбурана ў выніку здабычы вапняка. На месцы знаходкі падрыхтавана інсталяцыя, прысвечаная гісторыі пячоры і экалагічнай нішы, якую займаў неандэрталец. Другі маршрут, працягласцю каля 8 км, пракладзены па прыроднаму парку «Запаведнік ледніковага перыяду» (Eiszeitliche Wildgehege Neandertal). У парку можна азнаёміцца з еўрапейскай фаунай ледніковага перыяду (тарпанамі, зубрамі і г. д.)
Асноўная экспазіцыя размешчана ў спіральнай зале, экспанаты якой знаёмяць наведвальнікаў з эвалюцыяй чалавецтва і месцам неандэртальца ў радаводзе роду Homo.
У майстэрні каменнага века (Steinzeitwerkstatt), якая належыць музею арганізуюцца археатэхнічныя заняткі па вырабу каменных прылад і антрапалагічныя майстар-класы, на якіх удзельнікі працуюць са злепкамі сучасных чалавечых і выкапневых костак. У музеі маюцца сувенірны магазін і кафэ.
Месаамерыканская храналогія
Месаамерыканская храналогія — прынятая методыка апісання гісторыі дакалумбавых цывілізацый Месаамерыкі ў тэрмінах іменаваных эр і перыядаў, пачынаючы з самых ранніх сведчанняў наяўнасці чалавечых паселішчаў і да ранняга каланіяльнага перыяду, які паследаваў за іспанскай каланізацыяй Амерыкі.
Гісторыкі і археолагі падзяляюць гісторыю Месаамерыкі на тры ўмоўныя перыяды: дакласічны, класічны і посткласічны. Важна адзначыць, што названыя даты з'яўляюцца толькі ацэнкамі, і пераходы ад аднаго перыяду да другога не адбываліся адначасова і пры аднолькавых абставінах у розных народаў. Некаторыя даследчыкі нават аспрэчваюць гэты еўрацэнтрычны пункт гледжання, які вельмі падобны на храналогію Старажытнай Грэцыі.
Цывілізацыя Месаамерыкі з'яўляецца складанай камбінацыяй розных культур, якія ўзнікалі ў розны час. Працэсы, якія прыводзяць да стварэння кожнай з культурных сістэм Месаамерыкі, вызначаліся не толькі ўнутранай дынамікай адпаведнага грамадства, але і знешнімі і эндагеннымі фактарамі — напрыклад, міграцыямі насельніцтва або прыроднымі катаклізмамі.
Дакласічная эра
Дакласічная або фармацыйная эра працягвалася з 2500 да н.э. да 200 н.э. Пачатак перыяду суадносяць са з'яўленнем керамічных прадметаў на захадзе рэгіёна. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што на ранняе развіццё ганчарнага справы ў гэтай вобласці паўплывалі сувязі паміж Паўднёвай Амерыкай і народамі, якія жывуць на ціхаакіянскім узбярэжжы сучаснай Мексікі. З'яўленне керамікі сведчыць аб аселым ладзе жыцця, які адрознівае месаамерыканскія народы ад суполак збіральнікаў і паляўнічых у пустэльных раёнах на поўначы.
У пачатку дакласічнай эры рухаючай сілай цывілізацыі Месаамерыкі выступала культура Капача — яе керамічныя вырабы былі шырока распаўсюджаныя ў рэгіёне.
Каля 1500 да н.э. заходнія культуры прыйшлі ў заняпад і асіміляваліся з іншымі народамі. У выніку такіх аб'яднанняў у даліне Мехіка паўстала культура Тлатылька, а на беразе Мексіканскага заліва — культура альмекаў.
Пачынаецца распрацоўка першых сістэм пісьменнасці і дваццацічнай сістэмы лічэння. Паскараецца стратыфікацыя грамадства, выкліканая з'яўленнем пэўных ведаў, такіх як астраномія, пісьменнасць, асновы камерцыі, недаступныя шырокім колам насельніцтва. Зачынаецца ўрбанізацыя.
Пад канец дакласічнай эры палітычнае і эканамічнае панаванне над рэгіёнам перамясцілася ў паселішчы даліны Мехіка. Вакол возера Тэскока некалькі вёсак, такія як Тлатылька і Куікуілька, выраслі ў сапраўдныя гарады. Прыкладна ў 0 годзе Куікуілька быў закінуты і панаванне над Мексіканскім басейнам перайшло да Тэатыўакана. У наступныя два стагоддзі так званы «Горад багоў» кансалідаваў уладу, стаўшы галоўным месаамерыканскім горадам першага тысячагоддзя і вядучым палітычным, эканамічным і культурным цэнтрам на наступныя сем стагоддзяў.
Класічная эра
Класічная эра ў Месаамерыцы працягвалася з 250 па 900 н. э. Перыяд адзначаецца дамінаваннем Тэатыуакана, які прытрымліваўся экспансіянісцкай палітыкі, што прывяла да кантрою над асноўнымі гандлёвымі шляхамі паўночнай Месаамерыкі.
У цэлым, гэты перыяд месаамерыканскай гісторыі характарызуецца найвышэйшым узроўнем развіцця мастацтваў, навукі, гарадоў, архітэктуры і сацыяльнай арганізацыі. Мая давялі каляндар, пісьменнасць і сваё веданне матэматыкі да іх вышэйшага пункту развіцця.
На поўначы Месаамерыкі класічная эра завяршылася заняпадам Театыуакана прыкладна ў 700 г. Гэта дазволіла развіцца рэгіянальным цэнтрам, якія пачалі змагацца за кантроль над гандлёвымі шляхамі і прыроднымі рэсурсамі. Палітычны лад рэгіёна набыў раздробленасць, і ні адзін горад не меў вядучых пазіцый. У гэты перыяд адбылося некалькі перасяленняў народаў, выкліканых уварваннем груп плямён з Арыдаамерыкі і іншых паўночных рэгіёнаў, прымушаючы насельніцтва Месаамерыкі перамяшчацца на поўдзень. Сярод прыбылых народаў былі наўа, якія пасля пабудуюць два найбольш важных горада посткласічнай эры - Тулу і Тэначтытлан.
Развал класічнай цывілізацыі Мая ў паўночных нізінах пачаўся прыкладна ў 810. Пад канец класічнай эры мая перасталі весці каляндар доўгага ліку, многія іх гарады згарэлі, былі закінутыя і зараслі джунглямі.
Посткласічная эра
Посткласічная эра займае часавы прамежак ад 900 да заваявання Месаамерыкі іспанцамі паміж 1521 і 1697. Гэтая эра характарызуецца вялікай колькасцю войн. Палітычныя эліты, звязаныя са жрэчаскім класам, страцілі ўладу на карысць воінаў, а тыя паступова (прынамсі, за паўстагоддзя да прыхода іспанцаў) пачалі страчваць свае пазіцыі, адступаючы перад новым моцным класам гандляроў.
Сярод народаў першапачаткова дамініруюць тальтэкі, пасля — чычымекі. Апошнімі ўзвысіліся мешыкі (ацтэкі).
Імперыя ацтэкаў была заваяваная ў 1521 іспанскімі войскамі пад камандаваннем Эрнана Картэса і іх індзейскімі саюзнікамі (татанакамі). Захоп Месаамерыкі завяршыўся ў 1697, калі іспанцы захапілі і спалілі Таясал.
Рэола (станцыя)
Рэола (Reola) — станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Тартумаа. Знаходзіцца на лініі Тапа — Койдула.
Ільвінкі
Ільвінкі (Stratiomyidae) — даволі буйное сямейства двухкрылых насякомых, якое налічвае больш за 2 000 відаў.
Распаўсюджанасць
Сустракаюцца паўсюдна. У лясах паўночнай часткі Еўразіі сустракаюцца больш за сто відаў.
Экалогія
Лічынкі развіваюцца ў глебе, гноі і гнілой драўніне. Пакровы лічынак прасякнутыя вуглякіслым кальцыем і служаць добрай абаронай як для лічынак, так і для кукалкі, якая ўтвараецца ўнутры лічынкавай скуркі.
Глыбокае-Вялікае Астравіта (заказнік)
Гідралагічны заказнік «Глыбокае-Вялікае Астравіта» — заказнік рэспубліканскага значэння размешчаны на тэрыторыі Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Быў утвораны пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 27 снежня 2007 года № 1833.
Апісанне
Створаны ў 2007 годзе шляхам злучэння заказнікаў Глыбокае – Чарбамысла і Вялікае Астравіта. Мэта стварэння – захаванне ў натуральным стане ўнікальных азёрных экалагічных сістэм Глыбокае – Чарбамысла і Вялікае Астравіта, раслін і жывёл, уключаных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь. Плошча заказніка 1353,38 га.
Тэрыторыя заказніка ўваходзіць у склад Паазёрскай правінцыі азёрна-ледавіковых, марэнна- і ўзгоркава-марэнна-азёрных ландшафтаў. Размешчаны на мяжы двух ландшафтных раёнаў: азёрна-ледніковага з сасновымі і мелкаліставымі лясамі, а таксама камава-марэнна-азёрнага і водна-ледніковага з саснякамі. Распаўсюджаны дзярнова-падзолістыя глебы.
Тэрыторыя заказніка адносіцца да падзоны шыракалістава-яловых (дубова-цемнахвойных) лясоў. Полацкі комплекс лясных масіваў адносіцца да Заходне-Дзвінскага лесарасліннага раёна. Асноўнай лесаўтваральнай пародай у заказніку з'яўляецца сасна. Найбольш распаўсюджанымі тыпамі лесу з'яўляецца мшысты, чарнічны, сфагнавы, кіслічны, верасовы. Лясы заказніка ў сувязі з іх размяшчэннем у паўночнай частцы рэспублікі маюць найбольш выяўлены выгляд таёжных лясоў. На тэрыторыі заказніка знаходзяцца азёры: Глыбокае, Чарбамысла, Вялікае Астравіта, Пустое, Падсіцішкі, Барсукі, Рыстунец, Рудзенькія, Малое Астравіта, Капаловішча. Флора тыповая для беларускага Паазер'я. Важнай асаблівасцю заказніка з'яўляецца невялікая колькасць пустазелля. У прыбярэжнай паласе возера Вялікае Астравіта растуць трыснёг, рагоз шыракалісты, шабельнік балотны, асака. Акрамя палушніка ў возеры сустракаецца яшчэ адзін ахоўны від – плюшчай злакападобны. Фауна заказніка налічвае 111 відаў наземных пазваночных, у тым ліку 7 відаў земнаводных, 4 – паўзуноў, 79 – птушак і 20 – млекакормячых, што складае каля 40 % іх відавой разанастайнасці ў Беларусі. У заказніку водяцца жывёлы, занесеныя ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь: гагара чорнаваллёвая, змеяед, каршачок, дзяцел трохпальцы.
Трасцінскі сельсавет
Трасці́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Трасціно.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у складзе Клімавіцкага раёна БССР, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Васілёўскага сельсавета. 11 сакавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Першамайскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Будачка, Жукаўка, Кацярынполле, Міхайлоўка, Новааляксееўскі, Разальмоў і Ранняя Зорка). З 17 красавіка 1962 года сельсавет у складзе Клімавіцкага раёна. 19 красавіка 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Забялышынскага сельсавета.
15 студзеня 1971 года ўтвораны зноў у складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці з цэнтрам у вёсцы Трасціно ў складзе 19 населеных пунктаў: Азёрная, Бруёўка, Будачка, Жукаўка, Кацярынполле, Зарэчча 1, Зарэчча 2, Маркаўка, Міхайлоўка, Новавасільеўскі, Падлесная, Разальмова, Ранняя Зорка, Трасціно, якія былі перададзены са складу Забялышанскага сельсавета, і Боркі, Васілёўка 2, Красны, Круглы, Пагранічнік, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Хоцімскага пассавета. 24 лютага 1982 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Хоцімскага пассавета перададзены вёскі Боркі, Васілёўка 2 і пасёлкі Круглы, Пагранічнік. 23 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Янаўскага сельсавета (12 населеных пунктаў: вёскі Азёраўка, Альшоў 2, Бесядскі Прудок, Васілёўка 1, Васілёўка 2, Дружба, Канаўка, Малуноўка, Шаладонаўка, Янаўка і пасёлкі Круглы, Пагранічнік). 30 снежня 2010 года скасавана вёска Канаўка.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 год (6 населеных пунктаў) — 707 чалавек, з іх 95,8 % — беларусы, 3,0 % — рускія, 0,8 % — украінцы.
Локшына хуткага прыгатавання
Локшына хуткага прыгатавання — апрацаваная (напрыклад, абсмажаная ў алеі) сухая локшына, для прыгатавання якой дастаткова дадаць гарачую ваду і прыправы. Прадукт танны і просты ў прыгатаванні, што робіць яго адной з самых папулярных страў у свеце.
Гісторыя
Лічыцца, што першай локшынай хуткага прыгатавання была кітайская локшына Е-фу, якая з'явілася ў XVI стагоддзі ў Кітаі. Кажуць, што кухар магістрата горада Янчжоў выкарыстаў моцна абсмажаную локшыну, якую можна было падаваць гасцям проста падагрэтую з рознымі булёнамі.
Бацькам сучаснай локшыны хуткага прыгатавання лічыцца японец тайваньскага паходжання Мамофуку Андо, які заснаваў кампанію Nissin Food Products Co., Ltd і які арганізаваў першую ў свеце вытворчасць локшыны Chikin Ramen (са смакам курыцы) у 1958 годзе. 25 жніўня 1958 года новы прадукт з'явіўся на прадуктовым рынку Японіі.
Іншай важнай падзеяй у гэтай галіне лічыцца прадстаўленая ў 1971 годзе кампаніяй Nissin локшына хуткага прыгатавання ў кубку з пенапласту «Cup Noodle». Яе можна прыгатаваць без выкарыстання посуду прама ў гэтым кубку. Пасля ў кубак пачалі дадаваць сушаную гародніну, што зрабіла страву супам.
IC 1680
IC 1680 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ягатын
Ягацін ці Ягатын (Яготин) — горад у Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Ягатынскага раёна. Плошча 57,5 км². Насельніцтва 20 501 чал. (1 студзеня 2012).
Цімкі
Ці́мкі (, Тимки) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 8 лютага 2010 года вёска ўваходзіла ў склад Кішчынаслабодскага сельсавета.
Камары (род)
Камары (Комары) — беларускі шляхецкі род уласнага герба «Камар». Адна з галін роду карысталася ў Вялікім Княстве Літоўскім прозвішчам Камары-Забажынскія. Род вядомы з канца XV стагоддзя, калі яго родапачынальнік Камар у 1481 годзе ўзяў у трыманне Рэчыцкае стараства. У XVI—XVII стагоддзях валодалі маёнткам Жодзішкі Ашмянскага павета, у XVII стагоддзі — маёнткам Нішча Браслаўскага павета.
Нагаўкі (Талачынскі раён)
Нагаўкі́, сустракаецца таксама варыянт Нага́ўкі (, Нагавки) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Да 12 лютага 1965 года вёска ўваходзіла ў склад Сальніцкага сельсавета.
Ларыса Аляксандраўна Пірагова
Ларыса Аляксандраўна Пірагова (нар., Харкаў, Украіна) — беларускі ўрач-неўрапаталог і аднаўленчай медыцыны. Доктар медыцынскіх навук (1997), прафесар (1999).
Біяграфія
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1976). Працавала ў Гарадской паліклініцы № 1 г. Гродна (1978—1980, урач аддзялення аднаўленчага лячэння), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1980, асістэнт, дацэнт курса ўрачэбнага кантролю і лячэбнай фізкультуры, з 1990 — лячэбны факультэт, кафедра медыцынскай рэабілітацыі, дацэнт, з 1997 — загадчык кафедры, адначасова ў 1998—2002 — дэкан факультэта замежных студэнтаў).
Навуковыя інтарэсы: медыцынская рэабілітацыя.
Сонечнае зацьменне 25 сакавіка 1857 года
Сонечнае зацьменне 25 сакавіка 1857 года — поўнае сонечнае зацьменне 127 сараса.
Ларыса Аляксандраўна Пірагова
Узнагароды
Званне «Майстар спорту СССР» па спартыўнай гімнастыцы (1968), знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (1998), ганаровыя граматы Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь і інш.
Міжнародная федэрацыя спартыўнага арыентавання
Міжнаро́дная федэра́цыя спарты́ўнага арыентава́ння (International orienteering federation) — міжнародная арганізацыя, якая займаецца развіццём спартыўнага арыентавання.
Гісторыя
Была заснавана 21 мая 1961 года на кангрэсе ў Капенгагене.
Букле
Букле (ад boucler «завіваць») — пража або грубая тканіна палатнянага перапляцення, вырабленая з фасоннай пражы, якая мае буйныя вузельчыкі, размешчаныя на некаторай адлегласці адзін ад аднаго, у аснове і ўтку ці толькі ва ўтку, у выніку чаго тканіна набывае гузаватую паверхню. Некаторыя віды гэтай тканіны выпрацоўваюцца з кручанай пражы ў аснове і ўтку, дробнаўзорыстым перапляценнем.
Пража складаецца з доўгіх петляў аднолькавага памеру, якія могуць вар’іравацца ад маленькіх вузельчыкаў да буйных завіткоў. Каб зрабіць букле, аб’ядноўваюць па меншай меры дзве ніткі, пры гэтым нацяжэнне адной ніткі нашмат менш, чым другой, калі яна, у выніку чаго свабодная нітка (вядомая як «») утварае петлі, а іншая нітка выконвае ролю якара.
Машыннае прадзенне
Пры машынным прадзенні пража букле можа быць створана за адзін этап з выкарыстаннем полага верацяна. Гэта робіцца шляхам рознай хуткасці падачы эфектнай пражы ў адносінах да асноўнай пражы. Ніткі сарцавіны намотваюцца на пражу з эфектам альбо свабодна, альбо туга, у залежнасці ад розніцы ў хуткасці падачы і ступені выкарыстанай круткі. Раўнамернасць петляў кантралюецца змяненнем адлегласці паміж кропкай, дзе асноўныя ніткі сыходзяцца разам, і накіравальнай. Пры павелічэнні адлегласці эфект букле становіцца больш нераўнамерным.
Уласцівасці
Букле валодае наступнымі ўласцівасцямі:
Ліпніца Муравана (гміна)
Ліпні́ца Мурава́на (Lipnica Murowana) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бахэнскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Ліпніцы Мураване. Плошча гміны складае 60,62 км². Станам на 2004 год у гміне Ліпніца Муравана пражывалі 5466 чалавек, шчыльнасць — 90,2 чал./км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 5 населеных пунктаў.
Брынёўскае радовішча бурага вугалю
Брынёўскае радовішча бурага вуглю знаходзіцца ў Петрыкаўскім раёне Гомельскай вобласці.
Выяўлена ў 1973 у адкладах неагену. Мае 1 вугальны паклад. Сярэдняя магутнасць вугальнага пласта 5,8 м, максімальная – 19,9 м. Сярэдняя глыбіня залягання 65 м, максімальная – 83 м. Цеплыня згарання 7,1-21,5 МДж/кг. Разведана папярэдне. На плошчы 7,1 км² запасы вуглю складаюць 38,6 млн. т.
Радовішча не эксплуатуецца.
Лашчаў
Лашчаў (Łaszczów) — горад у паўднёва-ўсходняй Польшчы, на Расточчы. Уваходзіць у склад Тамашоўскага павета Люблінскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Лашчаў. Займае плошчу 5,01 км². Насельніцтва 2,2 тыс. чалавек (на 2018).
Янаўскі сельсавет (Хоцімскі раён)
Я́наўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Цэнтр — гарадскі пасёлак Хоцімск (не ўваходзіў у склад).
Утвораны 7 верасня 2000 года з населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Хоцімскага пассавета. 23 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Трасцінскага сельсавета. На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: вёскі Азёраўка, Альшоў 2, Бесядскі Прудок, Васілёўка 1, Васілёўка 2, Дружба, Канаўка, Малуноўка, Шаладонаўка, Янаўка і пасёлкі Круглы, Пагранічнік.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года складала 349 чалавек, з іх 95,4 % — беларусы, 3,2 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Памыслішча
Памы́слішча (, Помыслище)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Размешчана ў аграгарадку Шчомысліца.
Куршская каса
Куршская каса (Kuršių nerija, Куршская коса, Mierzeja Kurońska, Kurische Nehrung) — пясчаная каса, якая размешчана на ўзбярэжжы Балтыйскага мора.
Даўжыня — 98 кіламетраў, шырыня вагаецца ад 400 метраў (у раёне пасёлка Лясное) да 3,8 кіламетраў (у раёне мыса Бульвікіна, паўночнее Ніды). Каса цягнецца ад горада Зеленаградска ў Калінінградскай вобласці да літоўскай Клайпеды.
IC 1681
IC 1681 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Куршская каса
Прырода
Сярэдзінную частку касы займаюць нізінныя дэфляцыйна-акумуляцыйныя раўніны — пальве. Найбольш падвышаныя ўчасткі пальве займаюць пераважна рознатраўна-імшыста-злакавыя хвойнікі на дзярнова-падзолістых глебах. Паніжаныя ўчасткі адрозніваюцца паўсюдна развітымі ў глебах глеевымі працэсамі, з-за чаго спектр глебаў досыць шырокі: ад дзярнова-падзолістага балотнага шэрагу да перагнойна-падзолістых і тарфяна-падзолістых глебаў. У размеркаванні расліннасці назіраецца прасторавая мазаіка. Раслінныя цэнозы прадстаўлены бярэзнікамі траўнымі і чорналешнікамі вільготнатраўнымі. У каранёвай частцы Куршскай касы шырокія ўчасткі заняты ельнікамі вільготнатраўнымі. Нярэдка дрэвастоі маюць складаны састаў, уключаюць бярозу, хвою, вольху чорную і інш. Падпарадкаванае становішча займаюць лугі з дзярнова-падзолістымі глебамі. На Куршскай касе пальве маюць галоўным чынам выцягнутую форму і займаюць вялікія плошчы. Уздоўж берагоў Куршскага заліва месцамі адзначаюцца ў відзе фрагментаў вузкія палосы прызаліўнай пальве.
IC 1681
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Куршская каса
Ахова прыроды
Куршская каса ўваходзіць у Спіс помнікаў UNESCO. Тут створаны нацыянальны парк.
Спіс аб’ектаў PGC (831001—832000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (831001—832000)
Вядомыя асобы Бярозаўкі
Вядомыя ўраджэнцы Бярозаўкі:
Дудлянка
Дудля́нка — рака ў Беларусі, у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Нёман.
Даўжыня ракі 19 км. Плошча вадазбору 56 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,4 ‰. Пачынаецца за 1 км на паўночны захад ад вёскі Рэмбакаўшчына, упадае ў Нёман на ўсход ад вёскі Ляхавічы 2 Навагрудскага раёна. Вадазбор у межах Нёманскай нізіны. На працягу 14 км каналізаваная (ад вытоку да вёскі Мішуковічы).
Беразань
Назву Беразань маюць:
Іосіф I Габсбург
Іосіф I (Joseph I.;, Вена — , Вена) — рымскі кароль з 23 студзеня 1690 года, імператар Свяшчэннай Рымскай імперыі з 5 мая 1705 года, кароль Чэхіі з 5 мая 1705 года, кароль Венгрыі з 9 снежня 1687 года (13 чэрвеня 1707 года быў зрынуты венгерскім соймам, пасля прыгнечання паўстання Ферэнца Ракошы ізноў заняў прастол 21 лютага 1711 года), эрцгерцаг Аўстрыйскі з дынастыі Габсбургаў; старэйшы сын імператара Леапольда I і Элеаноры Нойбургскай.
Біяграфія
Іосіф нарадзіўся 26 ліпеня 1678 года ў Вене. Выхоўваўся пад кіраўніцтвам герцага Дзітрыха Ота фон Сальма, вывучыў некалькі моў. У 1687 годзе атрымаў венгерскую карону, а пасля смерці бацькі 5 мая 1705 года ўступіў на прастол і быў каранаваны.
Шапавальскі мох
Водна-балотны заказнік «Шапавальскі мох» — заказнік мясцовага значэння, размешчаны на тэрыторыі Полацкага раёна Віцебскай вобласці. Быў заснаваны ў 2015 годзе.
Апісанне
Размешчаны на буйным балотным масіве плошчай 582 га. На тэрыторыі заказніка сустракаецца больш за 10 відаў млекакормячых, выяўлена 56 відаў птушак, пражываюць больш за 300 відаў насякомых.
У складзе фаўны адзначана 6 відаў насякомых, занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь (рашэцісты жужаль, жужаль Менетрые, тарфяннікавая жаўтушка). Акрамя таго, адзначаны 4 віды, якія патрабуюць прафілактычнай аховы.
Іосіф I Габсбург
Біяграфія
Па Альтранштэцкаму міру Іосіф даў сілезскім пратэстантам свабоду веравызнання і вярнуў ім большую частку аднятых езуітамі цэркваў. У той жа час ён вымусіў Папу прызнаць яго брата Карла іспанскім каралём. У 1708 ён абвясціў няміласць на курфюрстаў баварскага і кёльнскага, за адносіны з Францыяй, але яго жаданне злучыць Баварыю з Аўстрыяй сустрэла моцнае процідзеянне як нямецкіх, так і іншых дзяржаў.
Венгерскае паўстанне Ферэнца Ракоці Іосіф паспяхова здушыў. Ён быў адукаваным і разумным кіраўніком, памяркоўным да іншаверцаў, адзін з найбольш энергічных сярод нямецкіх Габсбургаў. Пры ім Аўстрыя дасягнула вялікага значэння ў Еўропе. Фінансавае кіраванне ён палепшыў пры дапамозе Гундакера фон Штарэмберга; ім таксама прыняты былі меры для палягчэння становішча крапасных сялян.
Іосіф сканаў ад воспы 17 красавіка 1711 года ў Вене.
Бэрэзань (горад)
Бераза́нь ці Бэрэза́нь (Березань) — горад абласнога падпарадкавання ў Кіеўскай вобласці Украіны. Беразань размешчана за 69 км на ўсход ад Кіева. Плошча 32,92 км². Насельніцтва 16 564 чал. (1 жніўня 2012).
Баяры (Барысаўскі раён)
Бая́ры (, Бояры) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лошніцкага сельсавета.
Новае Рцішчава
Но́вае Рці́шчава (, Новое Ртищево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Коханаўскага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Сіманаўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Жукнеўскага сельсавета.
Яўген Мікалаевіч Хацім
Яўген Мікалаевіч Хацім (нар., в. Табала, Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць) — беларускі медык, спецыяліст у вобласці шпітальнай тэрапіі. Кандыдат медыцынскіх навук (1969), дацэнт.
Навуковец
Скончыў Мінскі медыцынскі інстытут у 1960 годзе. Галоўурач Сухадолінскай участковай бальніцы ў 1960—1962 гадах. У 1962—1965 гадах аспірант кафедры шпітальнай тэрапіі № 1 Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута, у 1965—1977 гадах асістэнт кафедры прапедэўтыкі ўнутраных хвароб Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута, у 1977—1988 гадах асістэнт кафедры шпітальнай тэрапіі, з 1988 года дацэнт кафедры. У 1995—1998 гадах дэкан факультэта замежных навучэнцаў ГрДМУ.
У 1969 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Дынаміка актыўнасці некаторых ферментаў і функцыі печані падчас лячэнні хворых з ускладненнямі пасля хваробы Боткіна».