cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Раства Багародзіцы (Столін)
Да гэтай парафіі адносілася прыпісная капліца, што знаходзілася ў палацы Радзівілаў «Манькавічы». Могілкі, што таксама адносіліся да касцёла, па стане на 2016 год закінутыя і амаль цалкам знішчаныя вандаламі.
Кніжны клуб (фільм)
Апісанне
Гэтая стужка расказвае гісторыю чатырох жанчын, якія адрозніваюцца адна ад адной сямейным становішчам, прафесіяй і месцам у грамадстве, але моцна сябруюць ужо больш за 30 гадоў.
Касцёл Раства Багародзіцы (Столін)
У пасляваенны час храм узарваны бальшавікамі.
Кніжны клуб (фільм)
Апісанне
Шмат у чым ім удалося так аб’яднацца дзякуючы штомесячным сустрэчам «кніжнага клуба», які яны самі арганізавалі. Кожны раз сяброўкі сустракаюцца за абмеркаваннем новага літаратурнага твора, адначасна расказваючы аб сваім асабістым жыцці. Аднойчы ў іх рукі патрапіць скандальны бэстсэлер «50 адценняў шэрага», і нечакана гэтае чытво стане падмогай сур’ёзных змен для кожнай з іх.
Касцёл Раства Багародзіцы (Столін)
У 2007 годзе, падчас пракладкі вадаправоду, на месцы былога касцёла знойдзена некалькі дзесяткаў камянёў са старажытнымі надпісамі і выбітымі крыжамі.
Жан Батыст Вільём
Жан Батыст Вільём (фр. Jean-Baptiste Vuillaume; — ) — французскі скрыпічны майстар.
БІяграфія
У 1828 адкрыў уласную майстэрню ў Парыжы. З 1835 займаўся імітацыяй старажытных італьянскіх інструментаў (галоўным чынам Страдывары і Гварнеры). Ён зрабіў больш за 3000 інструментаў.
Карл Більт
Карл Більт (Carl Bildt, поўнае імя пры нараджэнні Нільс Даніэль Карл Більт;, , лен Халанд, Швецыя) — шведскі палітык і арыстакрат.
Біяграфія
Скончыў Стакгольмскі ўніверсітэт.
У 1973—1974 гадах старшыня Свабоднага студэнцкага саюза Памяркоўнай кааліцыйнай партыі (ПКП).
У 1979—2001 гадах дэпутат Рыксдага, у 1986—1999 — лідар Кансерватыўнай партыі Швецыі, у 1991—1994 — прэм’ер-міністр краіны.
У 1995—1997 гадах займаў пост спецпрадстаўніка ЕС у былой Югаславіі і Вярхоўнага прадстаўніка ў Босніі і Герцагавіне, у 1999—2001 гг. быў спецыяльным пасланцам Генеральнага сакратара ААН на Балканах.
З 2006 года з’яўляецца міністрам замежных спраў Швецыі.
Нійдэ
Нійдэ (Niğde), горад у Турцыі, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Нійдэ ў Цэнтральнай Анатоліі. 100 тыс. жыхароў (2010).
Карл Більт
Біяграфія
24 снежня 2010 года ён, разам са сваімі чэшскім, польскім і нямецкім калегамі напісаў артыкул у газеце New York Times, у якім рэзка асуджаецца становішча ў Беларусі пасля апошніх прэзідэнцкіх выбараў.
Ташкенцкая і Узбекістанская епархія
Ташкенцкая і Узбекістанская епархія — епархія Рускай Праваслаўнай Царквы, што аб’ядноўвае прыходы на тэрыторыі Узбекістана. Уваходзіць у Сярэднеазіяцкую мітрапаліцкую акругу.
Гісторыя
Заснавана вясной 1871 года як «Туркестанская» з цэнтрам у горадзе Верным. Пастановай Свяшчэннага Сінода ад 27 ліпеня 2011 года ў дзяржаўных межах Рэспублікі Таджыкістан была ўтворана Душанбінская і Таджыкістанская епархія, шляхам вылучэння са складу Ташкенцкай епархіі.
Смалянка (Кодымскі раён)
Смалянка (Смоля́нка) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Стрымба (Кодымскі раён)
Стрымба (Стри́мба) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Абрам Ісакавіч Рабкін
Абрам Ісакавіч Рабкін (, Бабруйск, БССР —, Санкт-Пецярбург) — беларуска-расійскі мастак — жывапісец, пісьменнік. Заслужаны дзеяч мастацтваў РСФСР. Працаваў у станковым жывапісе.
Біяграфія
Дзяцінства будучага мастака прайшло ў Бабруйску, у старым габрэйскім квартале. Сям’я жыла на вуліцы Шашэйнай, 44 (цяпер вуліца Бахарава). Браў урокі малявання ў Я. А. Ярмалкевіча. У чэрвені 1941 года, за дзень да акупацыі Бабруйска, разам з маці і сястрой Соняй быў эвакуіраваны з горада. Пасля быў мабілізаваны ў войска.
З 1946 па 1949 год вучыўся ў Ленінградзе ў сярэдняй мастацкай школе пры Інстытуце жывапісу, разьбярства і архітэктуры. Настаўнікамі яго былі І. А. Срэбраны, Б. С. Угараў. З 1949 па 1951 год займаўся ў Мастацкім вучылішчы імя В. А. Сярова. Застаўся жыць у Ленінградзе. Удзел у мастацкіх выстаўках браў з 1961 года. У 1962 годзе ўступіў у Союз мастакоў Расіі.
У 2003 годзе была напісана аповесць пра першага настаўніка малявання Яўгена Аляксандравіча Ярмалкевіча «Усё пачыналася ў Бабруйску»
Меў у Бабруйску сваю творчую майстэрню на вуліцы Дзяржынскай. Напісаў больш за 400 карцін, прысвечаных роднаму гораду.
IC 2919-2
IC 2919-2 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нарвскі заліў
Нарвскі залі́ў (Нарвская губа́; Narva laht) — частка Фінскага заліва Балтыйскага мора, якая абмывае берагі Расіі і Эстоніі. З усходу Нарвская губа адмяжоўваецца ад Лужскай Кургальскім паўвостравам, з захаду яе мяжой з’яўляецца мыс Ляціванемі, які размешчаны на паўночны ўсход ад эстонскага горада Кунда. Губа, шырыня якой каля ўваходу з боку Фінскага заліва складае каля 90 км, удаецца ў сушу на 40 км. Усходні бераг губы — расійскі — нізкі і пясчаны, каля мыса Кургала складаецца з парослых лесам узгоркам вышынёй да 25 м і абсыпаны мноствам камянёў і валуноў, якія ўтвараюць рыф, які працягнуўся да скалы Вігунд на глыбіні 60 м. Паўднёвы бераг — эстонскі — ад вусця Нарвы і на 8 км на захад — пясчаны, далей — высокі і круты, які ўтварае берагавую сцяну, якая называецца Глінтам або Клінтам. Агульная даўжыня берага складае каля 130 км.
Гаўрыла Іванавіч Гарэцкі
Паходжанне і дзяцінства
Нарадзіўся 28 сакавіка (10 красавіка паводле новага стылю) 1900 ў вёсцы Малая Багацькаўка Мсціслаўскага павета Магілёўскай губерні ў сялянскай малазямельнай сям’і. Бацька — Іван Кузьміч Гарэцкі (1856—1945), многія гады служыў кухарам у пана Цэкерта ў Лонніцы на Смаленшчыне. Маці — Ахрасіння Іванаўна, у дзявоцтве Папова (1864—1935), дачка панскага ткача з сяла Слаўнае, сям’я лічылася заможнай. Калі адбыўся шлюб, Івану Кузьмічу было 28 гадоў, а Ахрасінні Іванаўне 20. Абое былі непісьменнымі. Іван, які ўвесь час працаваў у паноў, стараўся і навучыўся размаўляць па-руску, Ахрасіння гаварыць па-руску саромелася, і так і не навучылася. Праз кароткі час пасля шлюбу Іван зноў паехаў служыць да пана Цэкерта. Ахрасіння ездзіла да мужа толькі ў госці, але зрэдку, бо было далёка.
У Івана і Ахрасінні нарадзіўся першы сын, якому далі імя Васіль, але крыху больш чым праз год ён памёр. Праз два гады нарадзіўся Іван (1880—1939). Наступнай была Марына, але хутка памерла з водры. У 1893 годзе нарадзіўся Максім. Пасля нарадзіліся блізняты Панас (памёр праз 4 тыдні) і Парфір (1896—1980), Гаўрыла (1900—1988), Ганна (1902—1922).
Адукацыя
Адзіны з пяці дзяцей атрымаў вышэйшую адукацыю. Пасля вучобы ў школе, земскім і двухкласным вучылішчах у 1914 паступіў у Горы-Горацкае каморніцка-агранамічнае вучылішча, якое закончыў у 1919. Працаваў ва Уфімскім губземаддзеле (каморнікам-аграномам) і вучыўся ва (1919-20). У 1920 паступіў на эканамічны факультэт Ціміразеўскай (тады Пятроўскай) сельскагаспадарчай акадэміі (г. Масква), якую закончыў у 1924, атрымаўшы спецыяльнасць «аграном». Двойчы арыштоўваўся Дзяржаўным палітычным упраўленнем (1920 і 1922).
Маладыя гады
У 1925 з сям’ёй пераязджае ў Беларусь, у Горкі, дзе Г. Гарэцкі працуе дацэнтам, загадчыкам кафедры сельскагаспадарчай эканоміі і эканамічнай геаграфіі ў Беларускай дзяржаўнай акадэміі сельскай гаспадаркі (да 1927). 3 1925 — член Інстытута беларускай культуры, з 1927 — член Прэзідыума і Навуковай Рады гэтай установы. У 1926 годзе ІБК накіроўвае Г. Гарэцкага ў камандзіроўку ў Германію, Польшчу і Данію.
Арышт і зняволенне
24 ліпеня 1930 года Г. Гарэцкі арыштаваны ДПУ БССР па. 6 снежня пазбаўлены звання акадэміка. Асуджаны паводле пастановы калегіі АДПУ СССР 30 мая 1931 як «кіраўнік контррэвалюцыйнай арганізацыі „Працоўная сялянская партыя“» да вышэйшай меры пакарання. 6 чэрвеня 1931 прысуд заменены на 10 гадоў ППК. ў Карэла-Фінскай АССР. Вызвалены датэрмінова 5 кастрычніка 1934. Зноў арыштаваны ў кастрычніку 1937, праз тры месяцы вызвалены. У 1938 годзе арыштаваны яшчэ раз. 8 мая 1938 асуджаны да расстрэлу. Больш за год ён прабыў у турме, але застаўся жывым.
Гаўрыла Гарэцкі ў ГУЛАГу трапіў у Беламорска-Балтыйскі камбінат НКУС (пас. Мядзведжая Гара ў Карэліі), дзе ў 1931-39 гадах працаваў навуковым супрацоўнікам і інжынерам-геолагам на ўзвядзенні Беламорска-Балтыйскага канала і звязаных з ім гідратэхнічных збудаванняў, такіх як,  і інш. У 1939-42 гадах ён — галоўны геолаг у сістэме Галоўпрамбуда і Наркамата абароны НКУС (у прыватнасці, у 1939-40 гадах — галоўны геолаг Салікамскага гідравузла НКУС), з 1942 — у арганізацыях НКУС, дзе працаваў па 1968 на пасадах ад галоўнага геолага да намесніка начальніка аддзела і галоўнага спецыяліста аддзела інжынернай геалогіі (г. Дзедаўск Маскоўскай вобласці), пазней — галоўным кансультантам (да 1973).
У часы вайны працаваў на ўзвядзенні абарончых збудаванняў. Пасля ўдзельнічаў у геолага-інжынерных вышуканнях і будоўлях амаль усіх найбуйнейшых ГЭС у еўрапейскай частцы Расіі і Украіны (,, , , Кахоўская, і інш.), каналаў (Волга-Данскі, , Азоўскі і інш.), вадасховішчаў, абвадняльных, арашальных і шлюзавых сістэм.
Пасля вызвалення
У 1954 годзе пастановай Прэзідыума ВС СССР з Г. Гарэцкага знятая судзімасць, а 22 красавіка 1958 ён ваенным трыбуналам БВА і яго справа за адсутнасцю складу злачынства спынена. У званні акадэміка АН БССР адноўлены 28 верасня 1965 года. У 1966—1969 гадах працаваў па сумяшчальніцтве старшым навуковым супрацоўнікам Лабараторыі геахімічных праблем АН БССР. На сталае пражыванне і пастаянную працу ў Беларусь здолеў вярнуцца з сям’ёй у 1969, на пасаду загадчыка сектара палеагеаграфіі і антрапагенавага перыяду Лабараторыі геахімічных праблем АН БССР (з 1970 Інстытута геахіміі і геафізікі АН БССР). У 1971—1985 гадах — загадчык аддзела палеагеаграфіі антрапагену гэтага інстытута (з 1973 — аддзел, з 1978 — лабараторыя геалогіі і палеапатамалогіі антрапагену), у 1985—1988 гадах — кансультант ІГіГ АН БССР.
Навуковая дзейнасць
За час працы ў Гідрапраекце Г. Гарэцкі стаў аўтарытэтным інжынерам-геолагам і геолагам-чацвярцічнікам. 3 1948 — член Бюро, а ў 1967-83 г. — старшыня і савецкай секцыі. Ім закладзены асновы новай у СССР галіны ведаў — палеапатамалогіі, вучэння аб старажытных рэках, адклады якіх ён вывучаў пры будаўніцтве гідратэхнічных аб’ектаў і апісаў у грунтоўных манаграфіях аб алювіі вялікіх антрапагенавых прарэк Рускай раўніны (1964), аб фарміраванні даліны ракі Волгі ў антрапагене (1966). Г. Гарэцкі супрацоўнічаў з геолагамі-чацвярцічнікамі, палеантолагамі, археолагамі і іншымі спецыялістамі ў СССР, каб апрацаваць і ўсебакова вывучыць зборы палявых даследаванняў, якія ён праводзіў пры геолага-інжынерных вышуканнях. Паводле багатага матэрыялу, сабранага на Кольскім паўвостраве, у 1945 годзе абараніў кандыдацкую, а праз год — аб неагенавых і чацвярцічных адкладах Сярэдняй Камы — доктарскую дысертацыі (1946).
Напісаў больш за 80 навуковых артыкулаў па палеапатамалогіі і чацвярцічнай геалогіі Беларусі і выдаў манаграфіі «Аллювиальная летопись великого Пра-Днепра» (М., 1970), «Особенности палеопотамологии ледниковых областей (на примере Белорусского Понеманья)» (Мн., 1980) і «Палеопотамологические эскизы Палео-Дона и Пра-Дона» (Мн., 1982).
Г. Гарэцкі — член рэдкалегіі часопісаў «Бюллетень Комиссии по изучению четвертичного периода» і «Инженерная геология», Карты чацвярцічных адкладаў СССР маштаба 1 : 2 500 000, галоўны рэдактар Карты чацвярцічных адкладаў БССР маштаба 1 : 500 000, старшыня Беларускай антрапагенавай камісіі, член рэдакцыйнага савета «Беларускай савецкай энцыклапедыі», член рэдкалегій некалькіх энцыклапедычных выданняў і член тэрміналагічнай камісіі, рэдактар многіх манаграфій геолагаў, намеснік акадэміка-сакратара Аддзялення хімічных і геалагічных навук АН БССР і інш.
Грамадская дзейнасць
У 1919 Г. Гарэцкі супрацоўнічаў з Беларускай секцыяй студэнтаў Горацкага сельскагаспадарчага інстытута. Падчас вучобы ў стварыў і ўзначальваў Беларускую культурна-навуковую асацыяцыю студэнтаў, вёў актыўную грамадскую працу, выкладаў эканамічную геаграфію ў Камуністычным універсітэце нацыянальных меншасцей Захаду (да 1925). Вучоба і праца былі падпарадкаваны ідэі падрыхтоўкі нацыянальнай беларускай інтэлігенцыі для эканамічнага, асветніцкага і культурнага будаўніцтва ў Беларусі. Неаднаразова арыштоўваўся.
Пасля вяртання ў Мінск (1969) Г. Гарэцкі шмат займаўся арганізацыйнай, грамадскай і асветніцкай працай. Спрыяў адраджэнню беларускамоўнага асяродку на працы, вывучэнню чацвярцічнай геалогіі Беларусі, узгадаванню калектыву нацыянальных вучоных, стварэнню школы спецыялістаў у розных галінах чацвярцічнай геалогіі. Ён арганізаваў выданне шматлікіх манаграфій і зборнікаў навуковых прац сваіх супрацоўнікаў на беларускай і рускай мовах.
Кандыдат у слены ЦВК БССР у 1927-28, член ЦВК БССР у 1929-30.
Прэміі і ўзнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1971) за манаграфіі «Алювіяльны летапіс вялікіх антрапагенавых прарэк Рускай раўніны. Прарэкі Камскага басейну» (1964), «Фарміраванне даліны р. Волгі ў раннім і сярэднім антрапагене. Алювій Пра-Волгі» (1966), «Алювіяльны летапіс вялікага Пра-Дняпра» (1970), Дзяржаўнай прэміі БССР (1986).
Г. Гарэцкі ўзнагароджаны трыма Ганаровымі граматамі ВС БССР, 14 медалямі і ордэнамі, сярод якіх ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга БССР (1930), два ордэны Працоўнага Чырвонага Сцяга (1952, 1971), ордэн Кастрычніцкай Рэвалюцыі (1979).
Сям’я
Малодшы брат пісьменніка Максіма Гарэцкага.
З жонкай Ларысай (у дзявоцтве Парфяновіч) меў двух сыноў: Усяслава (1924—2009) і Радзіма (нар. 1928); Радзім Гарэцкі — вучоны-геолаг, акадэмік НАН Беларусі.
Падчас Другой сусветнай вайны загінулі тры пляменнікі Гаўрылы Гарэцкага: Уладзімір Парфіраў, Віктар Iванаў i сын Максіма Гарэцкага Леанід.
Ушанаванне памяці
Гаўрыла Іванавіч Гарэцкі пахаваны на Паўночных могілках у Мінску. На яго магіле на помніку-валуне змешчаны барэльефны партрэт работы Валяр’яна Янушкевіча.
У гонар яго названы 13 відаў выкапнёвых раслін і жывёл, дзеля ўшанавання памяці Гаўрылы Іванавіча штогод праводзяцца навуковыя канферэнцыі. Заір Азгур стварыў скульптурны партрэт акадэміка Г. Гарэцкага, на будынку былога Інстытута геахіміі і геафізікі НАН Беларусі змешчана мемарыяльная дошка работы Аляксандра Шатэрніка.
Мадуньё
Мадуньё (Modugno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бары.
Насельніцтва складае 38135 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1165 чал./км². Займае плошчу 31 9 км². Паштовы індэкс — 70026. Тэлефонны код — 080.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola da Tolentino.
Пандыверэ
Пандыверэ (Pandivere kõrgustik) — адно з чатырох найбуйнейшых узвышшаў у паўночнай і цэнтральнай частцы Эстоніі. Размешчана на хвалістай раўніне вышынёй да 166 м. Названа ад аднайменнай вёскі Пандыверэ (Pandivere) воласці Вяйке-Маар’я (Väike-Marja) павета Ляэнэ-Вірумаа, размешчанага ў паўночна-ўсходняй частцы Эстоніі.
Прасціраецца паміж Ракверэ і Пайдэ, даходзячы на ​​поўдні да возера Выртс’ярв. Складзена пераважна з вапнякоў. Вышыня над узроўнем мора на ўскраінах узвышша 80 м; найвышэйшыя пункты — Эмумягі (Emumägi, 166 м, гэта максімальная адзнака над узроўнем мора ў Паўночнай Эстоніі), Келаверэ (Kellavere Mägi, 156 м) і Эбаверэ (Ebavere mägi, 146 м).
Ашчадбанк Расіі
Ашчадбанк (ПАТ Ашчадбанк ) — найбуйнейшы расійскі універсальны камерцыйны банк. Кантралюецца Цэнтральным банкам Расійскай Федэрацыі, якому належаць больш за 52 % акцый.
Прадастаўляе шырокі спектр банкаўскіх паслуг. Доля Ашчадбанка ў агульным аб’ёме актываў расійскага банкаўскага сектара складала на 1 студзеня 2016 года 28,7 %. На рынку прыватных укладаў — 46 %. Крэдытны партфель адпавядаў 38,7 % усіх выдадзеных крэдытаў насельніцтву.
Брэнд Ашчадбанка на пачатак 2010 года, па ацэнцы часопіса «The Banker» і кампаніі Brand Finance займаў 15-е месца ў рэйтынгу самых дарагіх сусветных банкаўскіх брэндаў і каштаваў прыблізна 11, 7 мільярда даляраў.
Цэнтральны офіс у Маскве. Па стане на сярэдзіну 2016 года налічвае амаль 17,5 тыс. падраздзяленняў і 14 тэрытарыяльных даччыных банкаў у 83-х суб’ектах Расійскай Федэрацыі.
Па стане на 1 мая 2017 года колькасць аддзяленняў Ашчадбанка склала 14 826.
Ашчадбанк даў справаздачу аб падзенні чыстага прыбытку за першае паўгоддзе на 39,8 % у параўнанні з леташнімі вынікамі. Прыбытак склаў ₽287,2 млрд супраць ₽476,9 млрд за аналагічны перыяд 2019 года. Гэта вынікае з фінансавай справаздачнасці банка па МСФС.
Гісторыя
У часы Савецкага Саюза з 1922 года па 1987 год дзейнічала сістэма Дзяржаўных працоўных ашчадных кас СССР, падчыняўшаяся з 1922 года па 1963 год Міністэрству фінансаў СССР, а з 1963 года Дзяржаўнаму банку СССР. У 1987 годзе ў рамках банкаўскай рэформы ў СССР сістэма Дзяржаўных працоўных ашчадных кас была рэарганізавана, і створаны Банк працоўных зберажэнняў і крэдытавання насельніцтва СССР (Ашчадны банк СССР). Пастановай Вярхоўнага Савета РСФСР ад 13 ліпеня 1990 года Расійскі рэспубліканскі банк Ашчаднага банка СССР быў абвешчаны ўласнасцю РСФСР.
У 1989 годзе ашчадны Банк стаў першым банкам-членам аплатнай сістэмы Visa ў СССР.
22 сакавіка 1991 года адбылося заснаванне Акцыянернага камерцыйнага Ашчаднага банка Расійскай Федэрацыі (Ашчадбанк Расіі ААТ) на агульным сходзе акцыянераў у адпаведнасці з Законам РСФСР «АБ банках і банкаўскай дзейнасці ў РСФСР» ад 2 снежня 1990 года.
1 студзеня 1992 года Ашчадны банк СССР спыніў сваё існаванне.
1 студзеня 2001 года ў Ашчадбанку Расіі праведзена рэарганізацыя, у выніку якой 79 рэгіянальных банкаў Ашчаднага банка Расіі рэарганізаваныя ў 17 тэрытарыяльных, шляхам аб’яднання.
У лютым 2007 года праведзена маштабнае размяшчэнне акцый банка, вядомае як «народнае IPO», у ходзе яго правядзення многія супрацоўнікі Ашчадбанка прымушаліся кіраўніцтвам да набыцця гэтых акцый.
У чэрвені 2010 года банк атрымаў дазвол Кітайскай банкаўскай рэгулятарнай камісіі на адкрыццё прадстаўніцтва ў Пекіне.
4 чэрвеня 2010 года рашэннем акцыянераў банка поўнае афіцыйнае найменне банка было скарочана да «ашчадны Банк Расіі ААТ». 29 ліпеня 2010 года Банк Расеі ўзгадніў рэдакцыю статута з новым назвай.
У верасні 2010 года фірменнае найменне банка змянілася на Адкрытае акцыянернае таварыства «ашчадны Банк Расіі» (скарочана ААТ «Ашчадбанк Расеі»). На англійскай мове фірменнае найменне змянілася на Sberbank of Russia (скарочана Sberbank).
У верасні 2010 года «Ашчадбанк Расіі» адкрыў філіяльную сетку ў Індыі.
У верасні 2010 года была завершана рэгістрацыя прадстаўніцтва ў Пекіне.
У чэрвені 2011 года стала вядома аб стварэнні ашчадным банкам і французскім банкам BNP Paribas сумеснага банка, які, працуючы пад гандлёвай маркай Cetelem, будзе займацца рознічных крэдытаваннем у крамах.
Зліцця і паглынання
11 сакавіка 2011 года стала вядома аб тым, што ашчадны Банк купляе 100 % расійскай інвестыцыйнай кампаніі «Тройка дыялог»
(Sberbank CIB) за суму ў $1 млрд.
28 снежня 2011 года Ашчадбанк і Cetelem (падраздзяленне спажывецкага крэдытавання групы BNP Paribas) падпісалі якое абавязвае пагадненне аб стварэнні сумеснага банка на рынку крэдытавання ў пунктах продажу ў Расіі.
У 2011 годзе кіраўніцтва банка абвясціла аб пачатку экспансіі на рынкі Усходняй Еўропы і Турцыі. На працягу года ашчадны Банк зрабіў шэраг набыткаў на гэтых тэрыторыях:
У ліпені 2011 года было абвешчана аб набыцці холдынгу Volksbank International (VBI) — ўсходнееўрапейскага падраздзялення аўстрыйскай банкаўскай групы Österreichische Volksbanken AG (тады ж стала вядома, што гэтая група стала адным з васьмі еўрапейскіх банкаўскіх інстытутаў, якія не прайшлі стрэс-тэст Еўрапейскага банкаўскага кіравання). Канчатковае пагадненне аб угодзе, якую планавалася завяршыць да канца года і якая ацэньвалася ў суму €585-645 млн, было падпісана ў верасні 2011.
У снежні 2011 года ашчадны Банк праінфармаваў аб набыцці спецыялізуецца на паслугах private banking даччынага банка «Лукойла» ў Швейцарыі — SLB. Кошт куплі склала $80,62 млн.
У чэрвені 2012 года ашчадны Банк абвясціў аб сваёй найбуйнейшай замежнай куплі — дасягненні дамоўленасці аб набыцці турэцкага бізнесу франка-бельгійскай групы Dexia, банка <span class="ref-info" title="англійскай мовай" style="font-size:85%; cursor:help; color:#888;">(англ.) бел.. Мяркуецца, што Dexia, распродающая свае актывы ў сувязі з стратамі, понесенными ў Грэцыі, саступіць 100-працэнтны кантроль у Denizbank за $3,47 млрд (1,38 ўласнага капіталу банка).
Уласнікі і кіраўніцтва
Доля Цэнтральнага банка Расійскай Федэрацыі ў статутным капітале ПАО Ашчадбанк складае 50 % плюс адна галасуе акцыя, у тых, хто галасуе акцыях — 52,32 %. Астатнімі 47,62 % публічна звяртаюцца акцый Ашчадбанка валодаюць больш 8273 тысяч юрыдычных і фізічных асоб.
З 1996 года таргі акцыямі Ашчадбанка праводзяцца на расійскіх біржах ММВБ і РТС. У сакавіку 2007 года банк размясціў дадатковы выпуск звычайных акцый, у выніку чаго статутны капітал павялічыўся на 12 %, і было прыцягнута 230,2 млрд рублёў. Сярэдні дзённы аб’ём таргоў акцыямі Ашчадбанка складае 40 % аб’ёму таргоў на ММВБ.
Вялікі рэзананс у сусветнай прэсе выклікала зацвярджэнне ў траўні 2016 года членам назіральнага савета Ашчаднага банка былога прэм’ер-міністра Фінляндыі Эско Ахо.
Дзейнасць
Філіяльная сетка банка на сярэдзіну 2010-х гадоў ўключае 14 тэрытарыяльных банкаў і амаль 17,5 тыс. падраздзяленняў па Расеі. Даччыныя банкі Ашчадбанка Расіі працуюць у Казахстане, Украіне, Беларусі, Германіі. У чэрвені 2010 года Ашчадбанк атрымаў дазвол Кітайскай банкаўскай рэгулятарнай камісіі на адкрыццё прадстаўніцтва ў Пекіне, а ў верасні 2010 года Банк Расіі зарэгістраваў філіял ААТ «Ашчадбанк Расіі» ў Індыі.
З 1993 па 2010 гады Ашчадбанк ўдзельнічаў у развіцці расійскай аплатнай сістэмы ашчадных карт. З 2010 года банк ўдзельнічае ў праекце стварэння універсальнай электроннай карты, з’яўляючыся адным з заснавальнікаў аператара праекта УЭК.
Дэмакраты 66
Дэмакраты 66 (Democraten 66, D66) — нідэрландская сацыял-ліберальная палітычная партыя. Партыя была заснавана ў 1966 годзе, таму і атрымала такую ​​назву. Партыя мае 12 месцаў у другой і 5 у першай палаце Генеральных штатаў і 3 месцы з 26 вылучаных для Нідэрландаў у Еўрапарламенце (уваходзіць у фракцыю Альянс лібералаў і дэмакратаў за Еўропу). Дэмакраты 66 ўваходзяць у Еўрапейскую партыю ліберальных дэмакратаў і рэфарматараў і Ліберальны інтэрнацыянал.
Ашчадбанк Расіі
Дзейнасць
3 лютага 2012 года ашчадны Банк абвясціў, што стварае венчурны фонд на базе венчурнага падраздзялення «Тройкі Дыялог» — «Тройка Венчурз» са стратэгіяй інвеставання ў высокатэхналагічныя кампаніі і праекты, пачатковыя інвестыцыі складуць 100 млн дал.
Паказчыкі дзейнасці
З’яўляецца найбуйнейшым у Расіі банкам па аб’ёмах аперацый з фізічнымі асобамі.
Дэмакраты 66
Гісторыя
Дэмакраты 66 былі заснаваныя 14 кастрычніка 1966 года. На парламенцкіх выбарах 1967 партыя атрымала 4,5 % і 7 месцаў у другой палаце. На парламенцкіх выбарах 1971 партыя атрымала яшчэ чатыры месцы і сфармавала апазіцыйны ценявы кабінет з Партыяй працы і левай хрысціянскай Палітычнай партыяй радыкалаў (PPR). Партыя ўваходзіла ва ўрадавыя кааліцыі ў 1973—1977, 1981—1982, 1994—2002 і 2003—2006 гадах.
Ашчадбанк Расіі
Паказчыкі дзейнасці
Чысты прыбытак Ашчаднага банка па МСФС за 2014 год склала 290,3 млрд руб., знізіўшыся на 20 % у параўнанні з прыбыткам за 2013 год (362 млрд руб.)
Дэмакраты 66
Удзел у выбарах
Удзел у выбарах у другую палату парламента Нідэрландаў:
Ашчадбанк Расіі
Вытворчая сістэма Ашчадбанка
З 2008 года ў банку рэалізуецца так званая «вытворчая сістэма Ашчадбанка» (ПСС), якая выкарыстоўвае прынцыпы беражлівага вытворчасці ў кіраванні і прызначаная для забеспячэння росту задаволенасці кліентаў, павышэння эфектыўнасці працы персаналу і павышэння матывацыі служачых. Дарадцам Германа Грэфа па ўкараненні ПСС вясной 2011 года прызначаны Джон Теуркоф, які да гэтага працаваў у банку Credit Suisse, вясной 2013 года яго кантракт з банкам быў скасаваны.
Лысагірка (Кодымскі раён)
Лысагірка (Лисогі́рка) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Універсальны банк
Універсальны банк — банк, які ажыццяўляе усе ці большасць асноўных відаў банкаўскіх аперацый.
Універсальныя банкі больш устойлівыя, чым спецыялізаваныя банкі, так як спалучаюць камерцыйную і інвестыцыйную дзейнасць. Яны могуць у поўнай меры выкарыстаць перавагі дыверсіфікацыі сваіх аперацый. Кліентам зручней мець справу з адным банкам, чым з некалькімі спецыялізаванымі пасярэднікамі. Кліентамі універсальных банкаў з'яўляюцца як дробныя фундатары, так і буйныя кампаніі.
Банкі універсальнага тыпу выконваюць вялікую колькасць банкаўскіх аперацый: вядзенне дэпазітных рахункаў, банкаўскія пераклады сродкаў, прыём зберажэнняў, выдачу разнастайных крэдытаў, куплю каштоўных папер, аперацыі па даверанасці, захоўванне каштоўнасцяў у сейфах і інш. Дзякуючы шырокаму выбару прапанаваных паслуг і наяўнасці вялікай колькасці кліентаў яны менш пакутуюць ад ваганняў даходнасці асобных банкаўскіх аперацый і кан'юнктуры сегментаў фінансавага рынку.
У большасці развітых краін буйныя банкі і банкаўскія групы прадстаўлены універсальнымі банкамі. Найбольшае распаўсюджванне універсальныя банкі атрымалі ў Кантынентальнай Еўропе. У ЗША, толькі пасля адмены ў 1999 годзе палажэнняў закона Гласса-Сціголла аб тым, што банкаўскі холдынг можа валодаць толькі фінансавымі кампаніямі аднаго тыпу, пачалі актыўна развівацца універсальныя банкі. У Расіі большасць банкаў з'яўляюцца універсальнымі, напрыклад Ашчадбанк Расіі, ВТБ і інш.
Сіманавіцкі сельсавет (Глускі раён)
Сі́манавіцкі сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Сіманавічы.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Глускім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў Глускім раёне Палескай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці, з 23 студзеня 1960 года — Магілёўскай вобласці. 24 чэрвеня 1960 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Завалочыцкага сельсавета.
Аляксандр Міхайлавіч Целеш
Творчасць
Пад яго кіраўніцтвам быў узведзены шэраг буйных аб’ектаў г. Мінска (кінатэатр «Партызан», шматзальны кінатэатр «Беларусь», «Мінск-Арэна» і інш.).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», трыма медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР. Заслужаны будаўнік БССР (1980).
Мікалай Войцехавіч Нарбут
Мікалай Нарбут (? — каля 1556) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Нарбутаў герба «Трубы». Сын Войцеха Нарбутавіча і брат Войцеха Войцехавіча. Бацька Станіслава.
Староста крэўскі з 1538 або 1539, мазырскі (атрымаў староства да 1542), маршалак гаспадарскі ў 1546—1553, ваявода падляшскі з 1551.
Са сваіх маёнткаў у Слонімскім, Свянцянскім і іншых паветах выстаўляў у войска 1200 воінаў.
Сталіца (радыё)
Радыё «Сталіца» — структурнае падраздзяленне Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Рэспублікі Беларусь. Утворана 21 верасня 1998.
Дзяржаўная беларускамоўная FM-радыёстанцыя. Штодзённа Радыё «Сталіца» выходзіць на ўльтракароткіх хвалях, рэтранслюецца перадатчыкамі і радыёвузламі абласцей. У рэжыме рэальнага часу ідзе трансляцыя ў інтэрнэце. З 15 красавіка 2012 года распачата вяшчанне на 105,1 FM, частаце, на якой працавала «Аўтарадыё», якую пазбавілі ліцэнзіі, у Мінску і Мінскім раёне.
Кожны будні дзень з 18.00 да 19.00 інфармацыйна-аналітычная праграма «Сёння і заўтра» выходзіць на хвалях Першага Нацыянальнага канала Беларускага радыё. У музычным фармаце прыярытэт аддаецца беларускай музыцы, жанравае напаўненне — пераважна рок-музыка. Па пятніцах выходзіць хіт-парад «Сталіца топ-10», у праграмах «З месца падзей», «Ультрамузыка» і «Аднойчы з песняй» робіцца агляд музычных падзей Беларусі, выхад новых альбомаў, сінглаў беларускіх выканаўцаў.
З студзеня 2013 года плануецца пераход на кругласутачнае вяшчанне.
17 жніўня 2020 года супрацоўнікі радыё падтрымалі забастоўку, пра што паведамілі на сваёй старонцы ў Facebook. 18 жніўня кіраўніцтва прапанавала працягнуць працу, але не паведамляць навіны пра палітыку. Пасля гэтага большая частка калектыву напісала заявы аб сыходзе. 26 жніўня дырэктар радыё Алег Міхалевіч падтрымаў свой калектыў і забраў працоўную кніжку.
Мінская вобласць
Мінск 105.1; 72.89
Мядзел 66.86
Беразіно 67.07
Салігорск 68.57; 88.4
Крупкі 103.0
Капыль 107.3
Брэсцкая вобласць
Брэст 72.47
Пінск 67.88; 94.1
Пружаны 90,3
Драгічын 69.80
Баранавічы 71.18; 93.2
Сiнкевiчы 107.8
Вiцебская вобласць
Ушачы 70.94; 92.0
Шантаровіч
Шантаровіч — прозвішча.
Сталіца (радыё)
Вiцебская вобласць
Віцебск 72.26
Орша 73.82
Браслаў 91.1
Бягомль 100.8
Горы 104.3
Гомельская вобласць
Гомель 66.20
Брагін 69.11
Жлобін 71.81; 90.4
Жыткавічы 107.2
Iванава Слабада 100.4
Смятанiчы 88.6
Ворнаука 106.9
Гродзенская вобласць
Гродна 68.90
Смаргонь 66.38; 94.4
Свіслач 68.72 ; 94.2
Геранёны 69.26 ; 92.5
Масты 70.76
Любча 70.85
Слонім 93.8
Магілёўская вобласць
Магілёў 71.18
Касцюковічы 69.38
Асіповічы 72.47; 97.7
Мсціслаў 73.73
Слаўгарад 101.5
Крычаў 107.9
IC 2920
IC 2920 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кырыліўка (Кодымскі раён)
Кырыліўка (Кири́лівка) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Францішак Вейсенгоф
Францішак Вейсенгоф (Franciszek Weyssenhoff; студзень 1781, Рыбнішкі — 21 жніўня 1855) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
У 1819 г. — вількамірскі падкаморы, затым — віцэ-маршалак, у 1821—1822 г. — маршалак Вількамірскага павета.
Сябра Нацыянальнага масонства і польскага Патрыятычнага таварыства. Ганаровы сябра ложы масонскай ложы «Сябры чалавецтва» ў Гродне, масон 3-й ступені ў 1821 годзе.
Паручнік Літоўскага ўланскага палка, ротмістр.
Глускі 1-ы сельсавет
Глу́скі 1-ы сельсаве́т — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі. Цэнтр — мястэчка Глуск.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. У пачатку 1925 года аб’яднаны з Глускім 2-ім сельсаветам у Глускі сельсавет.
Эскуінтла (Гватэмала)
Эскуінтла (Escuintla) — горад і муніцыпалітэт на поўдні цэнтральнай часткі Гватэмалы, адміністрацыйны цэнтр дэпартамента Эскуінтла. Размешчаны прыкладна за 45 км на паўднёвы захад ад горада Гватэмала, ля падножжа хрыбта Сьера-Мадрэ-дэ-Ч’япас, на вышыні 355 м над узроўнем мора. Горад ляжыць на скрыжаванні аўтамабільных дарог CA-2 і CA-9. Эскуінтла з’яўляецца адным з найбуйнейшых прамысловых цэнтраў краіны.
Насельніцтва горада па дадзеных на 2002 год — чалавек, насельніцтва муніцыпалітэта —  чалавек. Плошча муніцыпалітэта — 332 км².
У Эскуінтле знаходзіцца два нацыянальныя паркі, Пакая і Сіпакатэ-Наранха.
Лабушнэ
Лабушнэ (Ла́бушне) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Шарыпіна (значэнні)
Шарыпіна — шматзначны тэрмін.
Ныжанковычы
Ныжанковычы ці Ніжанковічы (Нижанковичі) — пасёлак гарадскога тыпу ў Старасамбірскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Размешчаны на беразе ракі Вяр, за 35 км на паўночны захад ад раённага цэнтра і за 110 на захад ад Львова каля самой польскай мяжы.
Гісторыя
Першыя згадкі пра Краснаполь (цяпер Ніжанковічы) адбываюцца ў 1377—1378 гг. У 1408 г. (па іншых крыніцах у 1448 г.) горад атрымлівае магдэбургскае права, а ў 1431 г. кароль Ягайла надае яму польскае права мясцовага самакіравання. У 1448 г. тут з’яўляецца мясцовая рымска-каталіцкая парафія. У 1461 г. ужо быў узведзены рымска-каталіцкі касцёл. Прыкладна ў 1498 і 1502 гг., а таксама ў 1524 г. Ніжанковічы спазнаюць татарскіх нападаў.
У XVI ст. горад славіўся вытворчасцю піва і мёду, у XVII ст. — палотнаў. У 1601 г. горад абрабаваў пярэмышльскі стараста Іван-Томаш Драгаёўскі, у 1607 — Ян Шчасны Гербурт. З 1602 г. з’яўляюцца першыя згадкі аб мясцовых габрэях, якія пасяляюцца ў горадзе. Затым Ніжанковічы зноў падвяргаюцца татарскім нападам — у 1620, 1621, 1624 і 1626 гг., з-за чаго горад некалькі разоў гарэў. У 1647 г. ён атрымлівае права валодаць складам вінаў. 1657 г. горад разбурыў Дзьёрдзь Ракацы. У 1759 г. узведзена ратуша. У другой палове XVIII ст. у Ніжанковічах з’яўляецца незалежная габрэйская гміна (абшчына).
Ад 1772 г. горад уваходзіць у склад Аўстрыі як тэрыторыя Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі і трапляе ў Пярэмышльскі павет. Ніжанковічы былі рэзідэнцыяй грэка-каталіцкага дэканата. У 1785 г. у горадзе было 590 грэка-каталікоў, 361 Рыма-каталік і 50 габрэяў.
У 1793 г. імператар Франц II пацвердзіў для Ніжанковічаў права вольнага каралеўскага горада, а таксама зацвердзіў герб з выявай аленя натуральнага колеру, які стаіць паміж двума залатымі васьмікутнымі зоркамі на блакітным фоне.
У 1840 г. уладальнікамі Ніжанковіч сталі Канецпольскія, пасля іх Кміты, затым Пясецкія.
Ніжанковічы і наваколле былі арэнай бітваў I Сусветнай вайны, а таксама ўкраінска-польскай вайны 1918—1919 гг. Падчас той вайны польскія войскі, якія надыходзілі на Ніжанковічы, абышлі горад з паўднёва-заходняга краю і выйшлі ў раён паблізу вёскі Падмосцічы, праз што ўкраінскае войска было вымушана адступіць на Дабромыль. У баях за Ніжанковічы з 11 па 16 снежня 1918 г. загінулі 13 польскіх воінаў (колькасць загінулых з украінскага боку невядомая).
У горадзе ў 1921 г. пражывала 1865 чалавек, з іх 408 габрэяў. Хоць Ніжанковічы ў 1934 г. і страцілі гарадское права, але былі цэнтрам гміны Пярэмышльскага павета Львоўскага ваяводства, якая складалася з адзінага населенага пункта.
Пасля польскай кампаніі 1939 г. Ніжанковічы апынуліся ў частцы Польшчы, акупаванай СССР. Ад 4 снежня 1939 г. яны знаходзіліся ў складзе УССР, у Драгобыцкай вобласці. 27 чэрвеня 1941 г. Ніжанковічы пакінулі савецкія войскі, горад знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. Ад 3 лістапада 1941 г. Ніжанковічы былі ў складзе Пярэмышльскага павета Кракаўскага дыстрыкта Генерал-губернатарства Трэцяга рэйху. Пасля захопу горада немцы стварылі ў ім гета для габрэйскага насельніцтва, якое ліквідавалі ў канцы ліпеня і пачатку жніўня 1942 г.
Пасля II Сусветнай вайны Ніжанковічы зноў у складзе УССР — спачатку ў Драгобыцкай вобласці, пазней у Львоўскай вобласці. У 1945—1959 гг. яны былі цэнтрам Ніжанковіцкага раёна. З савецкіх часоў да Ніжанковічаў далучана сяло Забалотцы — цяперашняя частка мястэчка, размешчаная на поўнач ад ракі Залессе. З пачатку 1960-х гг. тут існаваў чыгуначны пункт перасячэння мяжы для цягнікоў, якія ішлі ў бок Польшчы. Дагэтуль плануецца адкрыццё аўтамабільнага пункта перасячэння мяжы Мальговічы-Ніжанковічы.
Камерцыйная арганізацыя
Камерцыйная арганізацыя — юрыдычная асоба, створаная для атрымання прыбытку ў якасці асноўнай мэты сваёй дзейнасці і (або) размяркоўваючая атрыманы прыбытак паміж удзельнікамі.
Формы камерцыйных арганізацый
Заканадаўствам Рэспублікі Беларусь прадугледжаны:
Акцыянернае таварыства — можа быць адкрытым (ААТ) і закрытым (ЗАТ). У адкрытым акцыянерным таварыстве акцыі размяшчаюцца сярод неабмежаванага кола асоб, такім чынам колькасць акцыянераў (трымальнікаў акцый) не абмежавана. Акцыянернае таварыства, у якога акцыі размяшчаюцца і звяртаюцца толькі сярод акцыянераў такога таварыства з’яўляецца закрытым. Дадзенае таварыства не можа праводзіць адкрытую падпіску на акцыі, якія ён эмітуе, або прапаноўваць такія акцыі неабмежаванаму колу асоб.
Таварыства з абмежаванай адказнасцю (ТАА) — статутны фонд падзелены на долі. Удзельнікі таварыства не адказваюць па яго абавязацельствах і нясуць рызыку страт у межах кошту ўнесеных укладаў. Такое таварыства можа быць заснавана адной асобай або складацца з аднаго ўдзельніка.
Таварыства з дадатковай адказнасцю (ТДА) — колькасць удзельнікаў не больш за 50. Статутны фонд таварыства падзелены на долі вызначаных статутам памераў. Удзельнікі салідарна нясуць субсідыярную адказнасць па яго абавязацельствах сваёй маёмасцю ў межах, якія вызначаюцца статутам грамадства.
Свята-Мікалаеўская царква
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм, асвячоны ў гонар Святога Мікалая.
Загніткіў
Загніткіў (Загні́тків) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Ракі-пустэльнікі
Апісанне
Даўжыня да 17 см. Брушка пазбаўлена цвёрдага покрыва, часта сустракаецца асіметрыя клюшняў і брушка, некаторыя канечнасці часам недаразвітыя.
Пашырэнне
Налічваецца каля 40 родаў, 600 відаў. Пашыраны ва ўсіх акіянах. Кормяцца водарасцямі, бентасам, дэтрытам.
Асаблівасці біялогіі
Шырока вядомы сімбіёз ракаў-пустэльнікаў з актыніямі і іншымі каралавымі паліпамі, некаторымі многашчацінкавымі чарвямі.
Крыштоф Міхал Друцкі-Сакалінскі
Крыштоф Міхал Друцкі-Сакалінскі (каля  — 1639) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын полацкага ваяводы Міхала Друцкага-Сакалінскага.
Сакратар ВКЛ з 1607 года, пасля бацькі староста азярышчанскі, кашталян мсціслаўскі ў 1623—1625 гадах, полацкі з 1625 года.
У 1639 годзе перадаў Азярышчанскае староства зяцю Крыштафу Статкевічу, захаваў у якасці лена сёлы Казьяны, Роўнае, Тарапчаны і іншыя, якія потым перайшлі да яго сына Казіміра Леана.
Марыя Анжуйская
Марыя Анжуйская ( — ) — каралева Францыі, жонка караля Францыі Карла VII (з 18 снежня 1422 года).
Дачка караля Неапаля Людовіка II і Іаланды Арагонскай.
Дзеці
Яна нарадзіла Карлу VII чатырнаццаць дзяцей:
Іван (князь друцкі)
Іван Друцкі, паводле А. В. Кузьміна Іван Адзінец (пачатак XIV — 2-я палова XIV) — арыстакрат з роду князёў Друцкіх. Магчымы родапачынальнік князёў Адзінцэвічаў.
На думку А. В. Кузьміна, князь Іван Друцкі можа быць тоесны князю Івану Адзінцу з радаслоўя князёў Адзінцэвічаў, складзенага на пачатку XVI ст. Хто яго бацька не вядома, аднак, мянушка «Адзінец» сведчыць, што Іван напэўна адзінае дзіцё бацькоў, т.ч., не сын друцкіх князёў Даніла, Міхаіла Данілавіча або Міхаіла Міхайлавіча, а прадстаўнік іншай галіны роду.
Да 1339 года ад’ехаў з друцкіх уладанняў да вялікіх князёў маскоўскіх, што даследчыкі звязваюць з актыўнай палітыкай вял. кн. літоўскага Гедзіміна на ўсходнім кірунку, магчыма, з укняжэннем у 1320-я гады князя Альгерда ў Віцебску.
Зімой 1339—1340 гадоў князь Іван Друцкі браў удзел ў паходзе маскоўскага войска на чале з Таўлубіем на Смаленск, то бок служыў тады вял. кн. маскоўскаму Івану Каліце. У 1353 годзе ў тастаменце вял. кн. маскоўскага Сямёна Гордага князь Іван Друцкі названы ў мінулым часе. Вял. кн. Сямён згадвае сярод сваіх купляў «сяло ў Дзмітраве» набытае ў князя Івана. Напэўна, да гэтага часу ён пакінуў службу вял. кн. маскоўскаму і вярнуўся на радзіму.
Віндсёрфінг
Віндсёрфінг (Windsurfing) — від паруснага спорту і воднай забавы, у аснове якіх ляжыць майстэрства кіравання на воднай паверхні лёгкай дошкай невялікага памеру з устаноўленым на ёй парусам.
Спартыўны снарад, які выкарыстоўваецца ў віндсёрфінгу, называецца «паруснай дошкай» або «віндсёрфам» і складаецца з лёгкай дошкі абцякальнай формы даўжынёй 2,0-4,7 м, выкананай з плывучага матэрыялу, і замацаванай на ёй у гнуткім злучэнні мачты з парусам.
Парусная дошка ўяўляе сабой спрошчаную мадэль паруснага судна, пазбаўленага руля. Кіраванне ажыццяўляецца шляхам нахілу шчоглы з парусам, а пры руху ў рэжыме глісавання таксама з дапамогай нахілу самой дошкі з борта на борт. Хуткасць і кірунак руху залежаць ад становішча паруса адносна ветра. Становішча паруса кантралюецца спартоўцам («віндсёрферам»), які ўтрымлівае яго рукамі за папярочку — гікам.
Рух на паруснай дошцы магчымы пры любой сіле ветра. Дасведчаныя спартоўцы валодаюць тэхнікай руху на хвалях, а таксама выканання скачкоў рознай ступені складанасці.
У цяперашні час віндсёрфінг з’яўляецца не толькі відовішчным відам спорту, але і папулярнай воднай забавай для шырокага кола людзей, якія выбіраюць актыўны адпачынак.
122-мм гаўбіца ўзору 1909 года
122-мм гаўбіца ўзору 1909 года — расійская гаўбіца Першай сусветнай вайны. Пасля паразы ў Руска-японскай вайнеРасійская імперыя імкнецца мадэрнізаваць частку свайго узбраення, у тым ліку, праз пошук новых артылерыйскіх сістэм з Францыі і Германіі. 122-мм гаўбіца ўзору 1909 года была распрацавана нямецкім вытворцам зброі кампаніяй. Расія таксама купіла вельмі падобную сістэму ад французскага вытворцы зброі кампаніі, якая была прынята на ўзбраенне пад назвай 122-мм гаўбіца ўзору 1910.
Глускі 2-і сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Глускага раёна Бабруйскай акругі БССР. У пачатку 1925 года аб’яднаны з Глускім 1-ым сельсаветам у Глускі сельсавет.
IC 2921
IC 2921 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Леў.
Грабавэ (Кодымскі раён)
Грабавэ (Гра́бове) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кагальны роў
Кагальны роў — верхняя частка яра ў цэнтральнай частцы Гомеля, колішняга рэчышча ручая Гамяюк. Адасоблены ад нізоўя яра вуліцай Пралетарскай. На сёння захаваўся невялікі яго ўчастак — зарослая дрэвамі, хмызам і травой нізіна.
Гісторыя
Як паказваюць раскопкі, у XII-XIII стст. на правым беразе Гамеюка існавала сядзіба мясцовага феадала. Таксама ў наваколлях яра размяшчаўся «паўднёвы» пасад старажытнага Гомеля. Як мяркуе гомельскі археолаг Алег Макушнікаў, частка гэтага паселішча была заселена гарадской беднатой. Пасля татара-мангольскага уварвання, жыццё тут замерла, і як паказваюць археалагічныя раскопкі, пачало адраджацца толькі ў XVIII-XIX стагоддзях. Ад здаўна вядомай у беларускай моўнай практыцы лексемы «кагал», якой абазначалася яўрэйская грамада, меркавана і ўзнікла назва «Кагальны роў», што ўказвала на склад жыхароў гэтай мясцовасці. Зрэшты, дакладны час узнікнення гэтай назвы яшчэ мае быць высветлены. Філолаг і краязнавец Аляксандр Рогалеў лічыць, што азначэнне «кагальны» тут, хоць і паходзіць ад слова «кагал», але не ў асноўным, а ў пераносным значэнні — «шумны натоўп, зборышча».
Глостэршыр
Геаграфія
Агульная плошча тэрыторыі 3150 км² (16-е месца); тэрыторыя адміністрацыйнай вобласці — 2653 км² (13-е месца).
Кагальны роў
Гісторыя
Прынамсі, да канца ХІХ ст. мяцовасць магла па-ранейшаму ўспрымацца гомельцамі як частка Гамеюка і называцца адпаведна. На гэта ўказваюць сведчанні Л. Вінаградава (1900 г.) пра змены гарадской прасторы цягам ХІХ ст.: калі ў 1840-я гг. Гамяюк (маецца на ўвазе менавіта яго верхняя частка), парослы хмызняком, выкарыстоўваўся жыхарамі як выган для коней, то на 1900 г. тут знаходзілася «некалькі сотняў домікаў».
У пачатку XX стагоддзя Кагальны роў выглядаў як тры вялікія яры паміж сучаснымі вуліцамі Пралетарскай, праспектам Леніна, Інтэрнацыянальнай, і якія трохі не даходзілі да вуліцы Гагарына. З гэтых вуліц у роў вяло некалькі ўваходаў. Паміж ярамі знаходзіўся чыгуналіцейны і машынабудаўнічы завод М. Фруміна і сыноў, дзе станам на 1911 г. працававала 38 рабочых. З-за панаваўшай тут антысанітарыі і адсутнасці каналізацыі тут адбываліся ўспышкі халеры і тыфу.
У час рэвалюцыіі 1905—1907 гг. тут праходзілі мітынгі, існавала майстэрня па вырабу бомбаў. У 1918 годзе, падчас нямецкай акупацыі Гомеля, на тэрыторыі Кагальнага рова адбыўся з'езд партызанаў і падпольшчыкаў Палесся, арганізаваны Гомельскім рэўкомам.
У 1950 годзе галоўны архітэктар Гомеля Чарнышоў прадставіў новы Генеральны план развіцця горада, які заклаў асновы яго сучаснага аблічча. У Кагальным рове планавалі стварыць Цэнтральны гарадскі стадыён, відавочна, выкарыстаўшы яго натуральныя схілы як трыбуны. На 38 гектараў, перашагнуўшы вуліцу Пралетарскую, пашыраўся парк Луначарскага. Але гэтыя планы не былі рэалізаваны.
Тэадор Аляксандр Ляцкі
Тэадор Аляксандр Ляцкі (каля  — ) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Вялікі падстолі літоўскі (1653—1654), маршалак надворны літоўскі (1654—1683).
Сям'я
Прадстаўнік шляхецкага роду Ляцкіх уласнага герба «Цмок», сын Яна Альфонса і Яны Тальваш. Быў жанаты з Ганнай, дачкой Пятра Паца.
Івашкіў
Івашкіў (Іва́шків) — вёска ў Кодымскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Алэксандрыўка (Новамыколаіўскі сельсавет)
Алэксандрыўка (Олекса́ндрівка) — вёска ў Лыманскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Камп’ютарны зрок
Камп’ютарны зрок — междысцыплінарная сфера дзейнасці, якая адказвае на пытанне, якія аперацыі могуць быць зроблены, каб атрымаць высокаўзроўневае уражанне ад фатаграфій і відэа. З пункту гледжання распрацоўкі, гэта спроба аўтаматызаваць задачы, за якія адказвае зрок чалавека.
Задачы камп’ютарнага зроку уключаюць у сябе метады для атрымання, апрацоўкі, аналізу і разумення лічбавых відарысаў з вылучэннем мнагамерных даных з рэальнага свету каб выдаць колькасную або сімвальную інфармацыю, у тым ліку у форме вырашэнняў. Разуменне ў гэтым кантэксце азначае трансфармацыю візуальных вобразаў (уваходныя даныя сятчаткі) у апісанне навакольнага свету, якое можа ўзаемадзейнічаць з іншымі мысліцельнымі працэсамі і выклікаць адпаведныя дзеянні. На гэтае разуменне відарысаў можа глядзець як на вылучэнне сімвальнай інфармацыі з даных відарыса выкарыстоўваючы мадэлі пабудаваныя з дапамогай геаметрыі, фізікі, статыстыкі і тэорыі навучання.
Як навуковая дысцыпліна, камп’ютарны зрок звязаны з тэорыяй, на якой грунтуюцца штучныя сістэмы для вылучэння інфармацыі з відарысаў. Візуальныя даныя могуць прымаць шмат форм, такіх як відэапаслядоўнасці, віды з некалькіх камер або мнагамерныя даныя з медыцынскага сканера. Як тэхналагічная дысцыпліна, камп’ютарны зрок імкнецца прымяняць свае тэорыі і мадэлі для пабудовы сістэм камп’ютарнага зроку.