cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Белы легіён
Супрацоўніцтва з іншымі арганізацыямі
«Белы легіён» рабіў стаўку на моладзь, якая прымала ўдзел у апазіцыйных акцыях. Легіянеры прымаючы прысягу атрымлівалі адпаведны знак, на якім было выгравіравана: «Гонар і годнасць». Дзейнасць арганізацыі зводзілася да ўдзелу практычна ва ўсіх вулічных акцыях апазіцыі і распаўсюджванне ўлётак.
Алга
Алга — прозвішча, тапонім.
Уільям Уэбстэр
Уільям Хеджкок Уэбстэр (William Hedgcock Webster; нар. 6 сакавіка 1924) — амерыканскі дзяржаўны дзеяч, дырэктар Федэральнага бюро расследаванняў у 1978—1987 гадах, дырэктар Цэнтральнага разведвальнага ўпраўлення ў 1987—1991 гадах. Уэбстэр з’яўляецца першым і адзіным чалавекам у гісторыі ЗША, які ўзначальваў і ФБР, і ЦРУ.
Мнаганожкавыя
Мнаганожкавыя (Polypodiaceae) — сямейства папарацей парадку.
Батанічнае апісанне
Характэрнай прыкметай сямейства з'яўляецца размяшчэнне эліптычных або круглявых сорусаў (без пакрывальцаў) на ніжнім баку пласцінкі ліста. Расліны шматгадовыя і пакрытыя лускавінкамі, якія маюць ўзыходзячае альбо паўзучае карэнішча. Само лісце можа быць перыстым, двойчы пёрыстым, суцэльным або лопасцевым.
Распаўсюджанне і экалогія
Выкапнёвыя прадстаўнікі сямейства вядомыя ўжо з адкладаў познетрыясавага перыяду. У цяперашні час гэта сямейства распаўсюджана па ўсім зямным шары, але ў асноўным у тропіках Старога Свету. Часцей за ўсё гэта эпіфітныя расліны, насяляюць на ствалах, а таксама на тоўстых галінах дрэў. Некаторыя з іх з'яўляюцца аблігатнымі (абавязковымі) эпіфітамі, тады як іншыя могуць расці як на скалах і на глебе, так і на ствалах дрэў.
Сярод прадстаўнікоў сямейства высокі працэнт аўтапаліплоідаў.
Наддрукоўка (філатэлія)
Наддруко́ўка ў філатэлі́і — зборная назва дадаткова надрукаванага тэксту, часам — графічнага малюнка, на паштовай марцы, блоку, іншых знаках паштовай аплаты, гатовых да выпуску або тых, што ўжо паступілі ў абарачэнне.
Мнаганожкавыя
Класіфікацыя
Сістэматыка не сталая. У залежнасці ад пункту гледжання даследчыка, сямейства можа ўключаць у сябе ад 10 да 50 родаў (ад 500 да 1200 відаў). Па іншай інфармацыі налічвае да 65 родаў і 1200 відаў адпаведна.
Роды
Класіфікацыя, прапанаваная Смітам і іншымі ў 2006 годзе, уключае ў сямейства 65 родаў у 5 падсямействах :
Наддрукоўка (філатэлія)
Асноўнай традыцыйнай функцыяй наддрукоўкі з'яўляецца аператыўнае змяненне інфармацыі на ўжо аддрукаваных марках з-за непрадбачаных акалічнасцей — у тых выпадках, калі апошнія настолькі важныя, што патрабуюць абавязковага адлюстравання, а аператыўна падрыхтаваць новы наклад марак у паштовага ведамства няма магчымасці.
1-е Барысаўскае благачынне
1-е Барысаўскае благачынне, 1-я Барысаўская благачынная акруга — акруга ў Барысаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы на захадзе Барысаўскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Аляксандр Вярбіла
Спіс аб’ектаў PGC (2548001—2549000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2548001—2549000)
Марачная налепка
Гісторыя
Першыя налепкі для паштовых марак пачаў выкарыстоўваць Артур Моры ў Францыі ў 1867 годзе.
Упершыню фабрычна вырабленыя марачныя налепкі з'явіліся ў Германіі ў 1885 годзе. Іх выпускалі ў выглядзе аркушаў і рулончыкаў з тонкай паперы з клеевай асновай, якія трэба было нарэзаць на налепкі патрэбных фарматаў. У 1893 годзе ў Германіі былі вырабленыя налепкі, пакрытыя клеем з абодвух бакоў. Такія двухбаковыя налепкі не перагіналіся, а прыляпляліся адным бокам да альбомнага аркуша, а другім — да калекцыйнага матэрыялу, аднак шырокага распаўсюджвання не атрымалі.
Плошча Гарына-Міхайлоўскага (станцыя метро)
«Плошча Гарына-Міхайлоўскага» (Площадь Гарина-Михайловского) — станцыя Дзяржынскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 31 снежня 1987 года.
Архітэктура
У аздабленні выкарыстаныя светлыя мармур і граніт розных адценняў. Арыгінальная столь станцыі выкананая з маналітнага жалезабетону з паўсферычным нішамі, у якіх размешчаны свяцільні. Пуцявыя сцены платформеннага ўчастка абліцаваныя бледна-ружовым мармурам, круглыя ​​калоны светла-шэрым мармурам. Паўночны вестыбюль злучаны з платформай трохпралётным эскалатарам.
Маршала Пакрышкіна (станцыя метро)
«Маршала Пакрышкіна» (Маршала Покрышкина) — станцыя Дзяржынскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 28 снежня 2000 года.
Архітэктура
Станцыйныя сцены — рэльефныя, выкананы з буйных бетонных блокаў. Блокі плаўна пераходзяць у столь станцыі. Дызайн платформеннага ўчастка станцыі выкананы ў спалучэнні чырвонага і белага. Пасадачная платформа аздобленая гранітам, а шляхавыя сцены і калоны — мармурам. Белая столь, па задуме праекціроўшчыкаў, заклікана надаць аб’ёмны прастор. Аздабленне станцыі выканана бразільскім мармурам чырвонага колеру. Блокі шляхавых сцен выфарбаваныя ў белы колер. У столі, у яе цэнтральнай частцы, устаноўлены відэаэкраны. Вакол калон размешчаны лаўкі адпачынку для пасажыраў, выкананыя з паліраванага дрэва. А на падлозе платформы нанесеныя разметкі-паказальнікі прыпынку дзвярэй вагонаў электрацягніка, якія маюць жоўты колер.
Алег Аляксандравіч Ладкін
Алег Аляксандравіч Ладкін (нар., с. Новашыпунова, Краснашчокаўскі раён, Алтайскі край, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1966 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут (выкладчыкі, ).
З 1966 года працаваў асістэнтам у НІБІ, пасля землетрасення ў г. Ташкенце ў 1966—1968 гадах працаваў на аднаўленні горада, у 1968—1971 гадах у ДПІ «Алмаатадзіпрагар» у Алма-Аце, у 1971—1999 гадах галоўны архітэктар праектаў у ДПІ «Мінскпраект», у 1974—1976 гадах пераводам кіраваў майстэрняй «БелНДІПгорадабудаўніцтва». З 1991 года дырэктар «Творчай майстэрні архітэктара Ладкіна А. А.».
Творчасць
За перыяд працоўнай дзейнасці ў якасці аўтара (галоўнага архітэктара праектаў) запраектаваў і рэалізаваў больш 50 аб’ектаў жыллёва грамадзянскага прызначэння праз дзяржустановы і больш за 50 аб’ектаў праз творчую майстэрню. Асноўныя працы: комплекс жылых дамоў у г. Намангане, псіханеўралагічны дыспансер у Алма-Аты, комплекс НДІ ЭВМ па вул. Багдановіча (1972—1975 ); будынкі Інстытута павышэння кваліфікацыі спецыялістаў грамадскіх навук пры Белдзяржуніверсітэце (1974); факультэта журналістыкі Белдзяржуніверсітэта па вул. Маскоўскай (1976) ; станцыя метро «Трактарны завод» у Мінску; жылы квартал у граніцах вул. Шафарнянскай-Ложынская; забудова жылых дамоў уздоўж р. Свіслач (1982-89); праект жылога дома па вул. Валгадонскай, 19 ; школа ў мікрараёне Зялёны Луг-6 (1976); (у сааўтарстве з А. Кухарэнкам), Дом быту (1979), бібліятэка № 11 у цэнтры жылога раёна «Чыжоўка» ; 9-павярховы па вул. Ташкенцкай (1979) і 12-павярховыя жылыя дамы па вул. Старавіленскай, навучальны корпус інстытута культуры (1986) ; жылая забудова ўздоўж праспекта Незалежнасці (рэалізавана ў 1987-91) — усе ў Мінску; аддзяленні «Беларусбанк» у Рэчыцы (2006-08), Кобрыне (2008—2009); жылы комплекс з убудаванымі адміністрацыйнымі і гандлёвымі памяшканнямі, гаражом-стаянкай па вул. Старажоўскай ў г. Мінску (2007—2009, будаўніцтва ў 2009—2011), сярод з апошніх аб’ектаў — жылы комплекс «Ля Траецкага».
Узнагароды
1-я прэмія (1967) за праект Дома быту на Усесаюзным конкурсе. Дыплом нацыянальнага фестывалю архітэктуры 2000 года ў Мінску і Дыплом Міжнароднай асацыяцыі саюзаў архітэктараў за жылы квартал у граніцах вул. Шафарнянскай-Ложынская, дыплом Рэспубліканскага фестывалю архітэктуры 2001 года ў Брэсце за забудову жылых дамоў уздоўж р. Свіслач, дыплом 10-га Рэспубліканскага агляду-конкурсу лепшых архітэктурных твораў года 2002 года ў Мінску за праект жылога дома па вул. Валгадонскай, 19. Ганараваны прэміяй Ленінскага Камсамола за бібліятэку № 11 у цэнтры жылога раёна «Чыжоўка».
Погляды
Параноўвае свой «Дом Чыжа» з Эйфелевай вежай, якую таксама спачатку ўспрынялі неадназначна. Пры гэтым сцвярджае, што пры рэалізацыі ўсяго праекта (разам з рэканструкцыяй гасцініцы «Беларусь») «Мінск быў бы не горшым за Ашгабад або Грозны».
Лічыць, што крытыкі «Дома Чыжа» кіруюцца нацыянальным пытаннем і належаць да «максімум 11 % людзей, якія лічаць сябе нацыяй, а астатніх быдлам». Сцвярджае, што ў час праектавання дома «людзі прапольскага складу з іншым поглядам на архітэктуру» запрашалі яго на круглы стол, на які ён нібы пагаджаўся, а той не адбыўся.
Ацэнкі
Ладкіна характарызуюць як чалавека, што «ўвойдзе ў гісторыю горада і падручнікі архітэктуры як цынічны вандал», які пры будаванні «Дом Чыжа» кіраваўся не прафесійнымі меркаваннямі, а грашыма забудоўшчыка.
Сальвініевыя
Сальвініевыя (Salviniaceae) — сямейства папарацей парадку.
Батанічнае апісанне
Прадстаўнікі гэтага сямейства травяністыя расліны невялікіх памераў. Лісце простае, яйкападобна-эліптычнае або лускападобнае. Сцеблы амаль непрыкметныя. Усе расліны гэтага сямейства спараносныя.
Растуць на паверхні вады.
Таксанамія
Сямейства Сальвініевыя ўключае 2 роды :
Канверт першага дня
Канве́рт пе́ршага дня (КПД) — спецыяльны немаркіраваны канверт, на які налепліваюць паштовыя маркі альбо блокі, пагашаныя ў першы дзень іх выпуску. КПД адносіцца да цэлых рэчаў і ўяўляе сабой самастойны прадмет калекцыянавання. Практыка выдання спецыяльна падрыхтаваных КПД пачалася ў ЗША ў 1851 годзе.
Апісанне
КПД павінен змяшчаць у сабе тры абавязковыя элементы:
У залежнасці ад правілаў, устаноўленых у дзяржаве-эмітэнце, афіцыйныя паштовыя штэмпелі першага дня часам могуць прымяняцца для гашэння канвертаў праз тыдні або месяцы пасля названай даты. Гашэнне першага дня можа таксама ажыццяўляцца на паштовай картцы.
Філатэлістычная экспертыза
Філатэлісты́чная эксперты́за (Expertus — дасведчаны, абазнаны) — даследаванне марак і іншых філатэлістычных матэрыялаў спецыялістамі высокай кваліфікацыі — экспертамі з мэтай верыфікацыі сапраўднасці маркі і гашэння, ацэнкі якасці, выяўлення касметычнага рамонту, схаваных дэфектаў, правільнасці франкіроўкі.
Апісанне
У калекцыяніраванні марак часта звяртаюцца да паслуг экспертных камісій або асобных экспертаў. Даследаванне праводзяць з дапамогай аптычных і іншых сродкаў. Для экспертызы марак выкарыстоўваюць лупы, кварцавыя лямпы, мікраскоп, а ў асобных выпадках і іншыя прылады.
Канверт першага дня
Апісанне
Неафіцыйныя паштовыя штэмпелі першага дня таксама могуць прымяняцца, калі філатэліст набывае адпаведныя маркі ў паштовым аддзяленні ў горадзе першага дня выпуску, а затым прыносіць іх (у той жа дзень) у паштовае аддзяленне ў іншым горадзе, каб пагасіць іх, ці калі маркі наляпляюцца на канверты, якія проста апускаюцца ў паштовую скрыню ў першы дзень і гасяцца звычайным паштовым штэмпелем гэтага дня.
Філатэлістычная экспертыза
Апісанне
На клеявым боку марак, якія прайшлі экспертызу, ставіцца з дапамогай маленькага штэмпеля экспертны знак, размяшчэнне і напрамак якога адлюстроўвае вынікі экспертызы, а таксама выдаецца пасведчанне (атэстат), на якім у павялічаным выглядзе размяшчаецца фотаздымак маркі, якая праходзіла экспертызу.
Канверт першага дня
Апісанне
Паштовыя ведамствы могуць праводзіць урачыстую цырымонію першага дня з мэтай рэкламавання новай эмісіі, пры гэтым паштовыя чыноўнікі прад'яўляюць марку ў прысутнасці асоб, якія маюць да яе дачыненне, напрыклад, нашчадкаў чалавека, у гонар якога выпускаецца марка. Такая ўрачыстая цырымонія можа таксама праводзіцца ў месцы, якое нейкім чынам звязана з тэмай маркі, напрыклад, месца зараджэння якога-небудзь грамадскага руху, альбо на філатэлістычнай выставе.
Дастаеўская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
«Дастаеўская» (Достоевская) — станцыя Правабярэжнай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Філатэлістычная экспертыза
Апісанне
Экспертыза ажыццяўляецца за плату.
Плошча Аляксандра Неўскага (станцыя метро, Правабярэжная лінія)
«Плошча Аляксандра Неўскага» (Площадь Александра Невского) — станцыя Правабярэжнай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Залатая Ніва (станцыя метро)
«Залатая Ніва» (Золотая Нива) — станцыя Дзяржынскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Станцыя размешчана ва ўсходняй частцы горада, на тэрыторыі аднайменнага жылога масіва, на мяжы Дзяржынскага і Кастрычніцкага раёнаў. Забяспечвае таксама хуткасным пазавулічным транспартам жыхароў двух буйных бліжэйшых жылых масіваў — Гусінабродскага і Усходняга. З’яўляецца апошняй адкрытай у Новасібірску станцыяй метро. Адкрыта 7 кастрычніка 2010 года.
Касцёл Святых Пятра і Паўла (Камень)
Гісторыя
Парафія існуе з 1451 года. Стары касцёл згарэў у 1944 годзе. Новазбудаваны касцёл кансэкраваны ў 1991 годзе.
Архітэктура
Размяшчаецца ў паўночна-заходняй частцы вёскі. Пабудаваны цэглы на месцы папярэдняга драўлянага храма. Акаймаваны бутавай агароджай 19 ст. з арачнай брамай.
Вырашаны прамавугольным у плане аб’ёмам пад двухсхільным дахам. Да фасада далучана чатырохгранная шатровая званіца. Плоскасныя фасады расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі. Над прамавугольным уваходным праёмам двухслуповы шатровы ганак.
Бярозавая рошча (станцыя метро)
«Бярозавая рошча» (Берёзовая роща) — станцыя Дзяржынскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 25 чэрвеня 2005 года.
Архітэктура
Афармленне станцыі вытрымана ў шэра-карычневых колерах. Пуцявыя сцены аздоблены керамагранітам замест традыцыйнага мармуру, а станцыйны звод абабіты алюмініевымі панэлямі. У аздабленні інтэр'еру станцыі выкарыстаныя матэрыялы з нержавейнай сталі і паліраванага граніту, а таксама матэрыялы з выкарыстаннем палімернага пакрыцця.
Ёван Цвііч
Доктар Ёван Цві́іч (Јован Цвијић,, Лозніца, Княства Сербія — , Бялград, КСХС) — сербскі географ, этнограф і геолаг, старшыня Сербскай каралеўскай акадэміі і рэктар Бялградскага ўніверсітэта. Лічыцца заснавальнікам балканістыкі як навуковага кірунку.
Сваю першую і найбольш вядомую працу Цвііч зрабіў, вывучаючы горны масіў Кучай і размешчаную ў ім Прэканашку пячору. Праца гэта лягла ў аснову яго дысертацыі «Das Karstphänomen» (1893 год), якую Цвііч абараніў у Венскім універсітэце, а пазней была выдадзена асобнай манаграфіяй на сербскай мове: Karst (1895). Фактычна гэтыя даследаванні паклалі пачатак новай навуцы — карстазнаўству.
Царква Казанскай Маці Божай (Акалова)
Гісторыя
12 сакавіка 2002 года мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт асвяціў пачатак будаўніцтва тутэйшай царквы. 27 кастрычніка мітрапаліт Філарэт наведаў прыход, дзе правёў літургію і асвяціў званіцу.
Будаўніцтва храма была скончына ў 2004 годзе. 1 чэрвеня 2006 года настаяцелем храма быў прызначаны святар Сергій Барылюк.
Ёван Цвііч
Цвііч з'яўляецца заснавальнікам Геаграфічнага завода, які паклаў пачатак існаванню геаграфічнага факультэта Бялградскага ўніверсітэта.
Царква Казанскай Маці Божай (Акалова)
Архітэктура
Вырашана ў традыцыях народнага драўлянага дойлідства. Цэнтральны адкрыты зруб «з астаткам» аб’ядноўвае кубападобную малітоўную залу і ніжэйшыя на некалькі вянцоў бабінец і апсіду. Да фасада далучаны прытвор, над якім узведзена 2-ярусная 4-гранная званіца, завершаная самкнутым сферычным купалам з крыжом. Шатровы дах цэнтральнага зруба завершаны цыбулепадобнай галоўкай. Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі з 3-граннымі перамычкамі ў простых дашчаных ліштвах.
Маркафілія
Ма́ркафілі́я, часам таксама пішацца — ма́ркафілатэлі́я — спецыялізаванае даследаванне і калекцыяніраванне адбіткаў паштовых штэмпеляў, гашэнняў і паштовых пазнак, якія наносяцца ўручную або машынным спосабам на паштовых адпраўленнях, якія прайшлі праз паштовае ведамства, па тэрыторыі якога яны перасылаліся. Да Другой сусветнай вайны выкарыстоўваўся тэрмін «каматало́гія» (Commatology), але ён рэдка сустракаецца ў нашыя дні.
Сумесны выпуск
Суме́сны вы́пуск — філатэлістычны тэрмін, які азначае адначасовы выпуск паштовымі ведамствамі ў дзвюх або больш дзяржавах паштовых марак, блокаў, канвертаў, картак або іншага філатэлістычнага матэрыялу на адну тэматыку, практычна заўсёды з ідэнтычным малюнкам.
Касцёл Святога Юзафа (Казімірова)
Касцёл Святога Юзафа — драўляны каталіцкі храм у вёсцы Казімірова Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці.
Гісторыя
Яшчэ ў канцы 1862 г. уладальнік фальварка Казімірова Іван (Ян) Аляхновіч прасіў дазвалення на пабудову каталіцкай капліцы на казіміроўскіх могілках, дзе б 4 разы на год адпраўляліся службы за супакой памерлых родзічаў. Аднак яму было адмоўлена па некалькіх прычынах. Па-першае, непадалёк знаходзіліся праваслаўныя цэрквы, а колькасць каталікоў на гэтай тэрыторыі была невялікая. Па-другое, каталіцкі храм таксама месціўся адносна блізка. Па-трэцяе, Аляхновіч на той час быў здаровым чалавекам і таму яму не складала ніякіх цяжкасцяў наведваць каталіцкі касцёл у іншым месцы.
Парафія існуе з 1900 года. Драўляны касцёл пабудаваны ў 1905—1906 гадах. Пра год пабудовы кажа выбіты надпіс на фундаменце (1906 R.)
Старажылы расказваюць, што храм ніколі не закрываўся. Праўда, некаторы час у ім захоўвалі калгаснае зерне, але потым людзі зноў пачалі хадзіць сюды на службы — прыходзілі нават цэлыя працэсіі з абразамі і харугвамі. Згадваюць, што ў савецкі час храм меў нават арган.
На сённяшні час касцёлам апякуецца манах-францішканец з польскага горада Катавіцы Натанаіл, які прыязжае сюды на вялікія касцёльныя святы.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Вырашаны прамавугольным у плане зрубам з трохграннай апсідай, над якой двухсхільны дах пераходзіць у вальмавы. Над трохвугольным франтонам фасада ўзведзена двух’ярусная чатырохгранная шатровая сігнатурка. Вертыкальна ашаляваныя бакавыя фасады расчлянёны дзвумя парамі прамавугольных аконных праёмаў.
Царква ў гонар Раства Хрыстова (Барысаў)
Царква ў гонар Раства Хрыстова — мураваны праваслаўны храм у г. Барысаве Мінскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Заслонава ў Нова-Барысаве.
Гісторыя
Ніжні храм быў асвячоны ў 1996 годзе. У 2000 годзе быў асвячоны верхні храм.
Архітэктура
Вырашана 4-часткавай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыяй, якую фарміруюць размешчаныя па падоўжнай планіровачнай восі 2-ярусная 4-гранная шатровая званіца з макаўкай, крыжовая ў плане малітоўная зала, паўкруглая апсіда. Сяродкрыжжа вальмавых дахаў завершана цыбулепадобным купалам на 8- гранным светлавым барабане. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі ў руставаных ліштвах. Уваходная паперць накрыта ўвагнута-пукатым казырком. Будынак апярэзаны гарадковым фрызам.
Спіс аб’ектаў PGC (2549001—2550000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2549001—2550000)
Клемташ
Клемта́ш (ад Klemme — ціскі і Tasche — кішэнь) — спецыяльна вырабленыя з сінтэтычнай плёнкі двухслаёвыя стужкі, змацаваныя паміж сабой. Клемташы выкарыстоўваюцца для захоўвання паштовых марак, блокаў, цэлых і суцэльных рэчаў.
Стужкі клемташа замацоўваюцца па адным боку: верхні з празрыстай плёнкі, ніжні таксама з празрыстай таніраванай плёнкі або чорнай паперы. Адрэзаная па памеры маркі стужка ўтварае індывідуальную кішэньку, у які ўкладваецца марка, трывала утрымоўваецца стужкамі. Часам абарот клемташу гуміруюць. Дзякуючы гуміраванаму слою марка ў клемташы можа быць налепленая ў альбом. Клемташ без клеявога слою прымацоўваецца ў альбом з дапамогай звычайных налепак. Шырыня клемташа ад 2 см (для малафарматных марак) да вельмі шырокіх стужак, прызначаных для захавання блокаў, цэлых і суцэльных рэчаў.
Сядзібна-паркавы комплекс Свяцкіх (Полымя)
Сядзібна-паркавы комплекс Свяцкіх — часткова захаваны помнік сядзібна-паркавай архітэктуры ў аграгарадку Полымя Сенненскага раёна, пабудаваны ў 1909—1911 гадах.
Сядзіба ў Старой Беліцы, пабудаваная ў пачатку XIX стагоддзя і перабудаваная Каралем Свяцкім у пачатку XX стагоддзя, з'яўляецца помнікам архітэктуры позняга класіцызму.
Гісторыя
Свяцкія пабудавалі, верагодна, у пачатку XIX стагоддзя, цагляны, у стылі класіцызму палац, які пазней быў рэканструяваны і мадэрнізаваны.
У 1909—1911 гадах Караль Свяцкі дабудаваў да левага крыла палаца васьмікутную вежу. З імем гэтага прадстаўніка старадаўняга роду звязаная легенда аб скарбе Напалеона: нібы Караль знайшоў золата і каштоўнасці агульнай вагай амаль 800 пудоў, якія, пакідаючы Маскву, французскі імператар утапіў у Стаялым або, як яго яшчэ завуць, Семлеўскім возеры.
У дваранскім гняздзе Свяцкіх у 1903—1904 гадах працаваў прыганятым і пачаў сваю творчую дзейнасць Іван Луцэвіч — будучы класік беларускай літаратуры Янка Купала. Напярэдадні 90-годдзя са дня нараджэння паэта на будынку сядзібы была ўсталяваная мемарыяльная дошка.
Пасля кастрычніцкай рэвалюцыі ў палацы месцілася сельскагаспадарчая школа, падчас Другой сусветнай вайны немцы выкарыстоўвалі палац у якасці казармы. Пасля вайны тут была школа, дом культуры, бібліятэка. А ў гаспадарчых пабудовах сядзібы быў спіртзавод саўгаса «Полымя».
У 1976 годзе сядзіба ў Старой Беліцы была прынятая пад дзяржаўную абарону — выканкам Віцебскага абласнага савету дэпутатаў улучыў яе ў «Збор помнікаў БССР. Віцебская вобласць». Кіраўніцтва саўгасу «Полымя» выступіла з ініцыятывай правесці рэканструкцыю помніка архітэктуры, у якім жыў знакаміты паэт. Але з-за адсутнасці фінансавых сродкаў рамонт будынка ажыццёўлены не быў, а мемарыяльную дошку са згадваннем імя Янкі Купалы з будынка сядзібы знялі і змясцілі на захоўванне ў мясцовы сельсавет.
У цяперашні час амаль усе будынкі ў руінах.
29 сакавіка 2009 года паміж Сенненскім райвыканкамам і замежным таварыствам з абмежаванай адказнасцю «БелФ'ючэрс» (Латвія) быў падпісаны пратакол аб намерах адрадзіць сядзібна-паркавы комплекс дваран Свяцкіх і стварыць там культурна-дзелавы цэнтар. Ад адной з некалі найпрыгажэйшых у Беларусі сядзіб захаваліся толькі разваліны сядзібнага дома з васьмікутнай вежай і зарослы, часткова высечаны парк. Плануецца, што былая сядзіба будзе адноўленая з максімальным набліжэннем да арыгіналу. На месцы цяперашніх руін з'явіцца сучасны культурна-дзелавы цэнтр з гасцінічным комплексам і зонай адпачынку — кафэ, саўнай, паляўнічай хаткай. Вышукальніцкія працы павінны былі пачацца ў красавіку, адмыслоўцы Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта павінны правесці ацэнку тэхнічнага стану захаваных частак сядзібы для азначэння аб'ёму будаўнічых прац і выдаткаў на рэканструкцыю. Затым да працы прыступяць латвійскія архітэктары.
Архітэктура
Паводле першапачатковага плану гэта быў сіметрычны, аднапавярховы будынак, пабудаваны ў плане як падоўжаны прамавугольнік, з высокімі, светлымі паверхамі. Толькі ў цэнтральнай частцы, акцэнтаваны рызалітам, быў двухпавярховы. Фасадам у рызаліце быў порцік з чатырма паўкруглымі тасканскімі калонамі. Над уваходам была ўвянчаны трохкутным шчытом з картушам уладальнікаў. З боку саду цэнтральны рызаліт меў паўкруглую форму.
У 1909—1911 гадах Караль Свяцкі дабудаваў для левага крыла палаца васьмікутную вежу, спраектаваную познаньскім архітэктарам Уладзіславам Мічкоўскім. На першым паверсе вежы быў прасторны ванны пакой, на першым паверсе — вялікая скульптурная майстэрня Станіслава, сына Караля. Кожная цагліна збудаванай Каралем часткі была пазначана яго манаграмай («KS»).
Інтэр'ер
Арганізацыя інтэр'еру палаца была першапачаткова двухсекцыйнай, пазней стала нерэгулярны. У агульнай складанасці было 18 памяшканняў рознага памеру.
Сярод калекцый, якія знаходзіліся ў палацы было некалькі каштоўных карцін, у тым ліку пэндзля Валянціна Ваньковіча (стрыечнага дзеда Караля) (карціна, што паказвае Напалеона, які глядзіць на пажар Масквы, ацалела і цяпер знаходзіцца ў калекцыі Нацыянальнага Музея ў Варшаве),, , Уладзіслава Маеўскага і Артура Бартэльса. Бібліятэка налічвала 3 тысячы тамоў.
Парк
Невялікі парк меў характар ландшафтнага сада, закрытага квадратам ліпавых алей, па старапольскім узоры. Па абодва бакі палаца былі вялікія газоны.
Філатэлістычная выстаўка
Філатэлісты́чная вы́стаўка — часовы публічны паказ філатэлістычных калекцый паштовых марак і іншых філатэлістычных матэрыялаў і літаратуры. Філатэлістычная выстаўка — неад'емны элемент у развіцці кантактаў і творчага спаборніцтва паміж філатэлістамі, наглядна адлюстроўвае развіццё філатэліі. Найлепшыя экспанаты на філатэлістычных выстаўках узнагароджваюць медалямі, плакетамі, дыпломамі, ганаровымі граматамі і г. д.
Класіфікацыя
У залежнасці ад маштабу, складу ўдзельнікаў і г. д. філатэлістычныя выстаўкі дзеляцца на:
Міжнародныя выставы, у сваю чаргу, могуць быць двух відаў:
Добрэ Мяста
Добрэ Мяста (Dobre Miasto, Guttstadt) — горад у Польшчы за 25 км на поўнач ад Ольштына ў гістарычнай вобласці Вармія. Уваходзіць у склад Альштынскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Добрэ Мяста. Займае плошчу 4,86 км². Насельніцтва 10 239 чалавек (на 2018).
Езяраны
Езяраны (Jeziorany, Seeburg) — горад у Польшчы ў гістарычнай вобласці Вармія. Уваходзіць у склад Альштынскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Езяраны. Займае плошчу 3,41 км². Насельніцтва 3 258 чалавек (на 2018).
Джура Курапа
Джу́ра Ку́рапа (Ђуро Курепа / Đuro Kurepa; 16 жніўня 1907, Майске Полянэ — 2 лістапада 1993, Бялград) — сербскі югаслаўскі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук, правадзейны член Сербскай акадэміі навук і мастацтваў, на працягу шматлікіх гадоў прафесар Бялградскага ўніверсітэта. Аўтар звыш 700 навуковых артыкулаў, кніг, аглядаў і іншых публікацый.
Біяграфія
Джура Курапа нарадзіўся 16 жніўня 1907 года ў вёсцы Майске Полянэ Каралеўства Харватыі і Славоніі, якое ўваходзіла ў склад Аўстра-Венгрыі. Быў малодшым з чатырнаццаці дзяцей у сваіх бацькоў Радэ і Андэліі Курапаў.
Скончыў мясцовую агульнаадукацыйную школу, пазней працягнуў навучанне ў муніцыпалітэце Гліна, затым вучыўся ў старэйшай школе ў Крыжаўці. У 1931 годзе скончыў факультэт прыродазнаўчых навук Заграбскага ўніверсітэта, пасля чаго на працягу некаторага часу працаваў памочнікам выкладчыка матэматыкі. Пазней адправіўся працягваць навучанне ў Францыю, вучыўся ў Калеж дэ Франс і Парыжскім універсітэце. Пад кіраўніцтвам выдатнага французскага матэматыка Марыса Рэнэ Фрэшэ у 1935 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму Ensembles ordonnées et ramifiés.
Стаўшы доктарам матэматычных навук, Курапа працягваў вывучэнне прадмета ў Парыжскім універсітэце і ў Варшаўскім універсітэце. У 1937 годзе ўладкаваўся працаваць памочнікам прафесара ў Заграбскім універсітэце, з 1948 года з’яўляўся штатным прафесарам гэтай навучальнай установы. Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны і стварэння Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія правёў маштабнае турнэ па пяці буйных амерыканскіх ВНУ: чытаў лекцыі ў Гарвардскім універсітэце, Чыкагскім універсітэце, Каліфарнійскім універсітэце, Інстытуце перспектыўных даследаванняў у Прынстане і Калумбійскім універсітэце.
Пачынаючы з 1965 года Джура Курапа працаваў у Бялградскім універсітэце, прысвяціў сябе вывучэнню матэматычнай логікі і тэорыі мностваў. З’яўляўся правадзейным членам некалькіх навуковых арганізацый, як то Сербская акадэмія навук і мастацтваў і Югаслаўская акадэмія навук і мастацтваў (у 1991 годзе пераназвана ў Харвацкую акадэмію навук і мастацтваў). Акрамя таго, быў заснавальнікам і прэзідэнтам Таварыства матэматыкаў і фізікаў Харватыі, заснавальнікам і галоўным рэдактарам часопіса «Mathematica Balkanica», прэзідэнтам Югаслаўскага нацыянальнага камітэта па матэматыцы, Балканскага матэматычнага таварыства, Саюза югаслаўскіх таварыстваў матэматыкаў, фізікаў і астраномаў. У 1976 годзе ганараваны ўзнагародай AVNOJ, у 1977 годзе сышоў з Бялградскага ўніверсітэта на заслужаны адпачынак.
Памёр 2 лістапада 1993 года ў Бялградзе. Яго пляменнік Светазар Курапа таксама быў даволі вядомым матэматыкам.
Уладзімір Драздоў
Уладзімір Драздоў:
Рудальф Арчыбальд Райс
Біяграфія
У 1899—1901 гадах кіраваў фатаграфічнай дзейнасцю ўніверсітэта ў Лазане, у 1902—1906 гадах — выкладчык фатаграфічнай справы ва ўніверсітэце.
У 1902 упершыню ва ўніверсітэце ўвёў курс лекцый «Судовая фатаграфія». З 1906 — экстраардынарны прафесар крыміналістыкі Лазанскага ўніверсітэта, у якім узначальваў крымінальнае аддзяленне на юрыдычным факультэце.
Падчас Першай сусветнай вайны, у 1914—1915 па запрашэнні ўрада Сербіі займаўся расследаваннем злачынстваў аўстра-венгерскай, нямецкай і балгарскай арміі ў дачыненні да мірных жыхароў, але ў Балгарыі вынікі расследавання Райса адхіляюцца на падставе таго, што ён не фатаграфаваў ахвяраў «балгарскіх зверстваў», робячы іх для аўстра-венгерскіх і нямецкіх — больш таго, што ён быў адным з першапраходцаў судовай фатаграфіі і той факт, што падчас вайны ён ваяваў у шэрагах сербскай арміі, ставіць пад сумнеў яго бесстароннасць як эксперта. Праз швейцарскую прэсу паведаміў свету пра ваенныя злачынствы, здзейсненыя ў Сербіі.
У 1915 годзе ўступіў у сербскую армію, суправаджаў яе падчас адступлення праз Албанію, вярнуўся з ёй, апошнія дні вайны правёў у Бялградзе. Быў вядомы як вялікі сябар Сербіі і сербскага народа, пасля заканчэння вайны жыў у Сербіі.
Быў членам дэлегацыі югаслаўскага ўрада — экспертам з боку ўрада Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў на мірнай канферэнцыі ў Парыжы (1919).
Зрабіў значны ўнёсак ва ўдасканаленне сістэмы славеснага партрэта (агляд і ідэнтыфікацыю асобы).
Нямецкая служба акадэмічных абменаў
Нямецкая служба акадэмічных абменаў (Deutscher Akademischer Austauschdienst, DAAD) — найбуйнейшае агульнагерманскае аб’яднанне на правах грамадскай арганізацыі па падтрымцы міжнародных акадэмічных абменаў. Займаецца абменам навуковых работнікаў і студэнтаў.
Анатоль Міхайлавіч Лебедзеў
Анатоль Міхайлавіч Лебедзеў (нар., г. Брэст) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1958 годзе Львоўскі політэхнічны інстытут (выкладчыкі, , Яўгенія Аляксандраўна Патапава, Ігар Іванавіч Сярдзюк). Пасля заканчэння інстытут працаваў архітэктарам у праектным інстытуце «Кузбасгарпраект» у г. Новакузнецку Кемераўскай вобласці, з 1959 года — старэйшым архітэктарам. У 1964 годзе пераехаў ў г. Гомель, дзе працаваў старэйшым архітэктарам у інстытуце «Гомельграмадзянпраект», у 1966—1977 гадах кіраўнік групы архітэктараў у планіровачнай майстэрні інстытута, з 1977 года галоўны архітэктар праектаў. Сышоў на пенсію ў 1994 годзе. У 2005—2008 гадах працаваў вядучым архітэктарам у праектным унітарным прадпрыемстве «Еўрадызайнпраект» у Гомелі.
Член Саюза архітэктараў з 1969 года, членскі білет № 10383. Пражывае ў Гомелі.
Творчасць
Асноўныя працы: чатыры жылыя пасёлкі для рудняў Абаза, Баскукан, Краснакаменскі, Шэрэгеш у Кемераўскай вобласці (1959—1964); праект забудовы мікрараёна (1962, сааўтары Бугаеў, Г. Б. Царапкіна), 180-кватэрны жылы дом па вул. Кутузава (1961) у г. Новакузнецку Кемераўскай вобласці, праект рэканструкцыі пас. Шэрэгеш Кемераўскай вобласці (1980) ; генпланы Рэчыцы Гомельскай вобласці (1966), Рагачова (1967) Гомельскай вобласці; праект дэталёвай планіроўкі Навабеліцкага раёна г. Гомеля (1979, сааўтар Я. К. Казлоў); праект забудовы мікрараёнаў 11, 12 у жылым масіве Валатава г. Гомеля (1980, будаўніцтва скончана 1984, у сааўтарстве): мікрараёны пабудаваны на намыўных тэрыторыях, кампазіцыя мікрараёна № 12 уяўляе сабой замкнёную групу 9-павярховых дамоў, якія выходзяць пад вуглом да магістралі з мэтай змяншэння шумавога ўплыву вуліцы і завяршчаюцца на перыферыі мікрараёна 5-павярховым домам у форме мяккай крывой, завершанай свабодна размешчанай групай дамоў вежавага тыпу, гэты прыём быў упершыню выкарыстаны ў Гомелі з адступленнем ад стэрэатыпаў, свабоднай планіроўкі «тыпу Чаромушкі» і т.п.; праект забудовы квартала Рынак і мікрараёна № 2 у г. Рагачове Гомельскай вобласці (1981, сааўтар Я. К. Казлоў); праект забудовы мікрараёна «Сонечны» ў Фестывальным раёне г. Гомеля — мікрараён, у якім упершыню ў Гомелі былі запраектаваны і пабудаваны дамы-комплексы рознай паверхавасці ў панэльным выкананні (запраектаваны ў 1990—1991, забудаваны, аўтар Г. А. Міцкевіч); праект забудовы мікрараёна «Дняпроўскія стромы» ў г. Рагачове Гомельскай вобласці (1991, аўтар Г. А. Міцкевіч); праект забудовы масіва катэджаў (мікрараён № 15) у Навабеліцкім раёне г. Гомеля (1992—1993, сааўтар А. А. Лебедзева).
Браў удзел у мясцовых конкурсах. Узнагароджаны граматай у конкурсе на помнік-абеліск ў гонар 250-годдзя далучэнні Хакасіі да Расіі ў г. Абакане (1960), дыпломам у рэспубліканскім конкурсе на мемарыял Брэсцкай крэпасці (1965).
Осэйдж
О́сэйдж (Osage, саманазвы: Wazhazhe, Ni-U-Kon-Ska) — сіўанскі народ, карэнныя насельнікі ЗША. У нашы дні жывуць пераважна ў штатах Арканзас, Місуры, Канзас і Аклахома. Агульная колькасць (2010 г.) - 18 576 чал.
Гісторыя
Пасля пераходу Луізіяны да ЗША заключылі з амерыканцамі мірнае пагадненне 1808 г., згодна якому перадалі 21 2400 км² сваіх тэрыторый. З-за палітыкі ЗША выштурхоўвання індзейцаў на захад на землі осэйдж пачалі прыбываць прадстаўнікі іншых плямён. Осэйдж успрымалі чужынцаў як ворагаў і жорстка каралі за парушэнне сваіх межаў. У 1812 - 1836 гг. вялі вайну супраць кікапу. У 1817 г. пацярпелі паражэнне ад чэрокі. ЗША выкарысталі гэты выпадак для будаўніцтва ў Арканзасе крэпасці Форт-Сміт нібы для прадухілення далейшых сутычак. Дагаворы 1818 г. і 1825 г. з ЗША суправаджаліся новымі тэрытарыяльнымі саступкамі ў абмен на фінансавую кампенсацыю і дапамогу ў развіцці сучаснай сельскай гаспадаркі. У 1833 г. воіны осэйдж арганізавалі разню ў неабароненым лагеры каёва, што справакавала узаемную вайну і напады каманчаў.
Хаця падчас Грамадзянскай вайны осэйдж захоўвалі нейтралітэт, а потым аказвалі амерыканцам дапамогу ў кампаніі супраць шаенаў і арапаха, у 1871 г. іх прымусілі прадаць землі ў Канзасе і перасяліцца ў Аклахому. Яны здолелі захаваць самакіраванне і эканамічную самастойнасць. У 1906 г. Кангрэс падцвердзіў аўтаномію нацыі осэйдж. У 1897 г. на іх новай тэрыторыі была знойдзена нафта, здабыча якой давала вялікія прыбыткі. У 1923 г. яны нават былі названы самай багатай супольнасцю ў ЗША. У 2011 г. осэйдж выйгралі судовы пазоў да федэральнага ўрада пра парушэнне ліцэнзійных выплат і ў выніку атрымалі 380 мільёнаў долараў.
Культура
Осэйдж здаўна займаліся земляробствам, збіральніцтвам і паляваннем. Вырошчвалі кукурузу, бабовыя і кабачкі. У канцы XVII ст. асвоілі конегадоўлю, што дазволіла прасунуцца на захад і пачаць здабычу бізонаў. Важную ролю адыгрываў гандаль, што забяспечваў агнястрэльнай зброяй і іншымі еўрапейскімі таварамі. Осэйдж прадавалі футра, скуры дзікіх жывёл і захопленых у палон рабоў. Традыцыйныя рамёствы — гарбарства, ткацтва, пляценне, аплікацыя і інш.
Вёскі осэйдж будаваліся каля рэк, звычайна падзяляліся на паўднёвую і паўночную частку адпаведна фратрыям, кожная з якіх кіравалася старэйшынам. Традыцыйны від жытла — вігвам. Мужчынская вопратка ўключала скураныя штаны і тунікападобную скураную кашулю з махрамі. Жанчыны апраналі спадніцу са скуры або тканін. Цела мужчын і жанчын упрыгожвалася пацеркамі. Распаўсюджаная зброя — дзіды, нажы, сякеры, тамагаўкі, мушкеты.
Осэйдж падзяляліся на 5 тэрытарыяльных груп. Яны лічыліся аўтаномнымі фарміраваннямі на чале 2 правадыроў ад кожнай фратрыі. Акрамя таго існавалі 24 роды, што аб'ядноўваліся. 15 з іх складалі фратрыю зямлі, 9 — фратрыю вады. У 1881 г. была прынята Канстытуцыя, што стварала агульныя органы ўлады, суд і паліцыю.
Пераважалі вялікія пашыраныя сем'і. Пасля шлюбу маладыя маглі сяліцца як у сям'і бацькі, так і маці. Пры гэтым муж і жонка захоўвалі асабістае права на сваю частку сямейнай маёмасці. Мужчынская маёмасць перадавалася па спадчыне да старэйшага сына. Жаночая — да старэйшай дачкі. Зямля належыла вясковай абшчыне. Пасля 1906 г. сельскагаспадарчыя землі былі падзелены паміж сем'ямі. Сваяцтва перадавалася па мужчынскай лініі. Часцяком сустракалася палігінія.
Захаваліся шматлікія казкі, міфы, легенды.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія была заснавана на анімістычных уяўленнях. Лічылася, што сусвет быў створаны вялікім духам Ваконда. Важную ролю ў выпраўленні традыцыйных культаў і палітычным кіраванні адыгрывалі прадстаўнікі кожнага роду — "маленькія старыя людзі".
З канца XVIII ст. сярод осэйдж праводзілася актыўная дзейнасць з боку каталіцкіх, а потым і пратэстанцкіх місіянераў. Падчас эпідэміі 1837 - 1838 гг. пратэстанцкія місіянеры пакінулі тэрыторыі осэйдж, таму ў далейшым каталіцкі касцёл меў пэўныя перавагі. Да пачатку XX ст. хрысціянізацыя ахапіла большасць вернікаў, і традыцыйныя рытуалы не спраўляліся. У XX ст. распаўсюдзіўся пеётызм на аснове хрысціянскіх рытуалаў.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Анёльскай (Лясная)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі Анёльскай — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Лясная Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудаваны ў канцы 20 ст. з цэглы. Асвячоны 19 траўня 2000 г. кардыналам Казімірам Свёнтакам.
Касцёл Маці Божай Шкаплернай (Палонка)
Касцёл Маці Божай Шкаплернай — мураваны каталіцкі храм у вёсцы Палонка Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1990-я гады з цэглы.
Архітэктура
Прамавугольны ў плане аб’ём з трохграннай апсідай, над якой двухсхільны дах пераходзіць у вальмавы. Да левай грані апсіды дыяганальна далучана нізкая сакрысція. Плоскасць фасада завершана двух’яруснай чатырохграннай званіцай. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі, умацаваны контрфорсамі. У адным архітэктурным стылі вырашана арачная брама. .
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Ганцавічы)
Касцёл Дабравешчання Найсвяцейшай Дзевы Марыі — мураваны каталіцкі храм у горадзе Ганцавічы Брэсцкай вобласці. Размяшчаецца ў цэнтры гарады па вуліцы Кастрычніцкая.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1999 годзе з цэглы.
Архітэктура
Развязаны ў сучасных формах стылізаванай готыкі прастакутным у плане пад двухспадавым дахам аб’ёмам, да якога прыбудавана ніжэйшая пяцікантовая апсіда c бакавымі сокрэсціямі.
Франтальны фасад вылучаны вертыкальнай дамінантай — чатырохкантовай шатровай вежай-званіцай. Фасады падзелены стральчатымі вокнамі-біфорыумамі, над уваходным парталам — акно-ружа.
Грэймут
Грэймут (Greymouth, Māwhera) — горад у раёне Уэст-Кост, Новая Зеландыя. Размешчаны на заходнім узбярэжжы Паўднёвага вострава. Грэймут з'яўляецца цэнтрам гарадской акругі Грэй, насельніцтва якой (13 650 чалавек разам з Грэйтмутам) складае больш за 2/5 колькасці ўсіх жыхароў заходняга ўзбярэжжа вострава. Аснову эканомікі сучаснага Грэймута складаюць здабыча карысных выкапняў, рыбалоўства, броварства і экатурызм.
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (Ляхавічы)
Касцёл Найсвяцейшага Сэрца Ісуса — мураваны каталіцкі храм у горадзе Ляхавічы Брэсцкай вобласці.
Архітэктура
Трохнефавая двухвежавая базіліка. Да асноўнага прамавугольнага ў плане аб’ёму далучаны бакавы ніжэйшы неф. Фасад фланкіраваны васьміграннымі шатровымі вежамі, вылучаны па цэнтры ўваходным прамавугольным парталам і вялікім арачным аконным праёмам над ім, які асвятляе хоры. Архітэктурны рытм бакавых фасадаў ствараюць арачныя аконныя праёмы і лапаткі ў прасценках.
Унутры зала размежавана на тры нефы чатырохграннымі слупамі, перакрыта драўляным стральчатым скляпеннем у цэнтральным нефе і плоскай падшыўной столлю ў бакавых. Над уваходам галерэя хораў з балюстрадным парапетам.
Аляксандр Сяргеевіч Мальцаў
Аляксандр Сяргеевіч Мальцаў (нар., г. Бабруйск) — беларускі архітэктар.
Хакітыка
Хакітыка  — горад на заходнім узбярэжжы Паўднёвага вострава Новай Зеландыі. Па дадзеных перапісу насельніцтва Новай Зеландыі ў 2013 годзе, насельніцтва — 2,967 чалавек, на 111 чалавек менш чым у 2006 годзе. Асноўнымі галінамі прамысловасці горада былі: золата, вугаль, і лясная гаспадарка. Горад зрабіўся галоўным турыстычным пунктам на заходнім узбярэжжы. Штогадовым кулінарны фестывалем, які праводзіцца з 1990 года.
У горадзе ёсць музей машын па вязання шкарпэтак.
Аляксандр Сяргеевіч Мальцаў
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў БССР з 1979 года. Член КПСС з 1983 года. Пражывае ў г. Мінск.
Творчасць
Аўтар праектаў добраўпарадкавання бульвара па вул. Каліноўскага, сквера па вул. Славінскага, дзіцячага гарадка гульнявога комплексу ў мікрараёне Зялены Луг-5 (1976—1983).
Аляксандр Яфімавіч Балыка
Аляксандр Яфімавіч Балыка (нар., в. Кавалі, Бабруйскі раён) — беларускі архітэктар. Кандыдат архітэктуры (1971), дацэнт (1978).
Біяграфія
У 1962 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у Аблміжкалгаспраекце, старэйшым інжынерам-архітэктарам домабудаўнічага камбіната ў Віцебску, з 1966 года — аспірант кафедры архітэктуры, асістэнт, старэйшы выкладчык, дацэнт, з 1983 года загадчык кафедры архітэктуры прамысловых будынкаў Беларускага політэхнічнага інстытута.
Сербская прагрэсіўная партыя
Сербская прагрэсіўная партыя — сербская палітычная партыя, створаная ў кастрычніку 2008 года былым лідарам сербскіх радыкалаў Томіславам Нікалічам у выніку партыйнага канфлікту ў Радыкальнай партыі паміж Нікалічам і Воіславам Шэшалем. Сербская прагрэсіўная партыя атрымала пераканаўчую перамогу на датэрміновых выбарах у Парламент Сербіі, якія адбыліся 16 сакавіка 2014 года. Партыі ўдалося заручыцца падтрымкай амаль 50 % выбаршчыкаў, і такім чынам, яна займае 160 з 250 месцаў у Народнай Скупшчыне. Па ідэалогіі лічыцца кансерватыўнай і сербскай нацыяналістычнай, аднак выступае за ўваходжанне Сербіі ў ЕС.
Аляксандр Яфімавіч Балыка
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў СССР з 1977 года. Член КПСС з 1964 года. Пражывае ў г. Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: праекты планіроўкі Полацкага і Аршанскага СБУ (1967), пасёлкаў Расна Камянецкага раёна, Нарач (1969) Мядзельскага раёна, саўгаса «Лясное» Капыльскага раёна (1970) і інш. Аўтар публікацый па пытаннях архітэктуры вёскі.
Сербская прагрэсіўная партыя
Супрацоўніцтва з «Адзінай Расіяй»
27 кастрычніка 2010 года ў Санкт-Пецярбургу было падпісана пагадненне аб супрацоўніцтве паміж партыяй «Адзіная Расія» і Сербскай прагрэсіўнай партыяй. З расійскага боку ў цырымоніі прыняў удзел старшыня вышэйшага савета «Адзінай Расіі», старшыня Дзяржаўнай Думы РФ Барыс Грызлоў, з сербскага — старшыня Сербскай прагрэсіўнай партыі Томіслаў Нікаліч. Партыі дамовіліся кансультавацца і абменьвацца інфармацыяй па актуальных пытаннях.
Праграма партыі
Праграма сербскай прагрэсіўнай партыі будуецца на 10 асноўных прынцыпах :
Дунай (прыток Чарніцы)
Дуна́й, Прудзіч, Дунаёк  — рака ў Беларусі, у Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Чарніца (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 18 (17 ) км. Плошча вадазбору 57 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 2,1 м/км. Выток ракі знаходзіцца ў напрамку на поўнач ад вёскі Даўгердзішкі. Упадае ў Чарніцу справа прыкладна за 2,4 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Гердушкі. Вадазбор нізінны. Рэчышча Дуная каналізаванае на ўсім працягу.
Ігар Сяргеевіч Чаравікоў
Ігар Сяргеевіч Чаравікоў (нар., г. Бабруйск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1971 годзе. Працаваў у Ваенпраекце, ДПІ-12, Мінскграмадзянпраекце, у Мінскпраекце, з 1982 — начальнік аддзела ГалоўАПУ Мінгарвыканкама.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1979 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя работы: тэкстыльныя фабрыкі ў Калініне (1975), Гаване (1976), бульвары ў мікрараёне Зялёны Луг-7 (1978), па вуліцы Грыбаедава (1979), рэканструкцыя парку Чалюскінцаў у Мінску (1980) і інш.
Уладзімір Іванавіч Драздоў
Уладзімір Іванавіч Драздоў (нар., г. Бабруйск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
У 1962 годзе скончыў Беларускі політэхнічны інстытут. Працаваў у праектных арганізацыях Уладзівастока, Ташкента. З 1966 года працаваў у Магілёўграмадзянпраекце. У 1968—1975 гадах галоўны архітэктар Бабруйска. У 1975—1981 гадах намеснік генеральнага дырэктара ВА «Бабруйскдрэў». З 1981 года — галоўны архітэктар Ленінскага раёна Бабруйска.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Член КПСС з 1969 года. Пражывае ў г. Бабруйск.
Творчасць
Асноўныя работы (у аўтарскім калектыве): 78-кватэрны жылы дом па вул. К. Лібкнехта (1969), забудова вул. Мінскай на ўчастку вул. Крылова — Кастрычніцкай (1968—1974), рэканструкцыя спальнага корпуса санаторыя імя Леніна (1971), прыбудова да гасцініцы «Бабруйск» у Бабруйску і інш.
Рычманд
Рычманд:
Спіс аб’ектаў PGC (2550001—2551000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2550001—2551000)
Роберт Малдун
Сэр Роберт Дэвід «Роб» Малдун (Robert David "Rob" Muldoon), кавалер ордэна Святога Міхаіла і Святога Георгія, кавалер Пашаны ( — ) — 31-ы прэм’ер-міністр Новай Зеландыі (1975—1984) і лідар Нацыянальнай партыі.
Дэвід Лонгі
Дэвід Расел Лонгі (David Russell Lange;  — ) — 32-і прэм’ер-міністр Новай Зеландыі (1984—1989). Узначальваў 4-ы лейбарысцкі ўрад. Быў вядомы сваім досціпам і красамоўствам. Кавалер Ордэна Новай Зеландыі, Кавалер Пашаны.
У 1977 годзе на дадатковых выбарах Лонгі быў абраны ў парламент ад Лейбарысцкай партыі ад акругі Мангерэ, працоўнага раёна Окленда з вялікай колькасцю маары. Стаўшы дэпутатам, Лонгі хутка праславіўся ў парламенце як прамоўца і крытык прэм’ер-міністра Роберта Малдуна. 3 лютага 1982 года ён змяніў Біла Роўлінга на пасадзе лідара Лейбарысцкай партыі і лідара апазіцыі.
Касцёл Святога Юзафа (Жабінка)
Касцёл Святога Юзафа — мураваны каталіцкі храм у горадзе Жабінка Брэсцкай вобласці. Размяшчаецца на паўночна-заходняй ускраіне горада.
Гісторыя
Да Другой сусветнай вайны існаваў касцёл.
Новы касцёл быў пабудаваны ў 1998 годзе з цэглы.
Рычманд (Новая Зеландыя)
Рычманд (Richmond) — горад на Паўднёвым востраве Новай Зеландыі, адміністрацыйны цэнтр рэгіёну Тасман. Размешчаны за 13 км на паўднёвы захад ад Нельсана, на ўзбярэжжы паўднёвага ўскрайка заліва Тасман. Упершыню заснаваны ў 1842 годзе, у 1854 годзе атрымаў сваю цяперашнюю назву ў гонар горада Рычманд-апан-Тэмс, які цяпер з'яўляецца часткай Лондана. З 1853 па 1876 год Рычманд уваходзіў у склад правінцыі Нельсан.
Іосіф Давыдавіч Левін
Іосіф Давыдавіч Ле́він (, г. Бабруйск, Магілёўская вобласць — ) — беларускі архітэктар.
Рычманд (Новая Зеландыя)
Па ацэнкавых дадзеных на 2014 год насельніцтва горада - 13 606 чалавек.
Касцёл Святога Юзафа (Жабінка)
Архітэктура
У аснове асіметрычнай аб’ёмна-прасторавай кампазіцыі прамавугольны ў плане высокі неф, накрыты двухсхільным дахам з каркаснай званічкай з боку фасада. 3 паўднёвага боку да яго далучаны ніжэйшы неф пад аднасхільным пакрыццём, з паўночнага — выступае рызаліт сакрысціі. Да франтальнага фасада далучаны асіметрычна скампанаваны аб’ём нартэкса, цэнтральны рызаліт якога прарэзаны арачнай уваходнай нішай і круглым акном-ружай над ёй. Плоскасныя фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі розных памераў і круглымі люкарнамі.
Іосіф Давыдавіч Левін
Біяграфія
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Скончыў у 1953 годзе Ленінградскі інжынерна-будаўнічы інстытут. У 1953—1955 гадах архітэктар, галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Гарпраект» г. Севастопаль; у 1955—1956 гадах у інстытуце «Ваенмарпраект»; у 1956 годзе ў інстытуце «Мінгарпраект»; у 1957—1960 гадах у інстытуце «Белдзіпрасельбуд»; у 1960—1983 гадах у інстытуце «Мінскпраект».