cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алясніца (гміна, Ніжнесілезскае ваяводства)
Алясні́ца (Oleśnica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алясніцкага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Алясніцы. Плошча гміны складае 242,85 км². Станам на 2012 год у гміне Алясніца пражывалі 12 354 чалавекі, шчыльнасць — 51 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Барыс Вальеха
Бары́с Валье́ха (нарадзіўся 8 студзеня 1941 ў Ліме, Перу) — амерыканскі мастак перуанскага паходжання.
Маляваць пачаў у трынаццацігадовым узросце. Па заканчэнні Нацыянальнай школы мастацтваў эміграваў у Злучаныя Штаты (1964).
Пераважна працуе ў жанрах фэнтэзі і эротыкі. Аб’ектамі яго карцін з'яўляюцца паганскія багі, монстры і ўзброеныя варвары абодвух палоў.
З першай жонкай Дорыс мелі двух дзяцей. Сын Дарыян працуе мастаком-партрэтыстам. Дачка Мая — прафесыйны фатограф. Са сваёй цяперашняй жонкай і мадэллю Джулі Бэл мае двух прыёмных сыноў: Энтані і Дэвіда Палумбаў, якія таксама займаюцца выяўленчым мастацтвам.
У цяперашні час пражывае ў Алентаўне (штат Пенсільванія).
Рада пяцёх
Ра́да пяцё́х — другі ўрад Беларускай Народнай Рэспублікі ў траўні 1918 года. Сфармаваны пасля выхаду з 1-га складу Народнага сакратарыята Беларусі ў пачатку траўня 1918 года беларускіх сацыялістаў-рэвалюцыянераў Палуты Бадуновай, Тамаша Грыба, Лявона Зайца і сацыял-дэмакрата Аркадзя Смоліча. У склад Рады пяцёх уваходзілі прадстаўнікі Беларускай партыі сацыялістаў-федэралістаў Язэп Варонка (старшыня), Яфім Бялевіч, Кастусь Езавітаў, Васіль Захарка, Пётра Крачэўскі. Правыя ў Радзе БНР з мэтай адхіліць Раду пяцёх стварылі Народны сакратарыят пад кіраўніцтвам Рамана Скірмунта. У выніку кампрамісу, дасягнутага паміж левымі і правымі ў чэрвені 1918 года быў сфарміраваны 4-ы склад Народнага сакратарыяту.
Шчаўкуны (гарадзішча)
Апісанне
Вышыня над поймай ракі 15-20 м. Пляцоўка памерам 120×20 м выцягнута з захаду на ўсход. Выявіў у канцы 1930-х гадоў Я. Н. Драздовічам, у 1981 годзе абследавала Л. У. Дучыц. Культурны пласт 0,6-0,7 м. У ім знойдзены рэшткі ляпной керамікі. Адносіцца да днепра-дзвінскай і штрыхаванай керамікі культур, датуецца VI ст. да н. э. — IV ст. н. э.
Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі АН БССР.
Спіс аб’ектаў PGC (1713001—1714000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1713001—1714000)
Утварэнне Вялікага Княства Літоўскага
Праблема паходжання Вялікага Княства Літоўскага ўпершыню праявілася як ідэалагічны канфлікт яшчэ ў першых дзесяцігоддзях 16 ст., у маскоўскіх дакументах 1520-х гадоў аб высокім паходжанні Рурыкавічаў і невысокім паходжанні Гедзімінавічаў. За перыяд першай паловы 16 ст. аформілася і легендарная (міфалагізаваная) частка беларуска-літоўскіх летапісаў, пра паходжанне літоўскай кіруючай дынастыі ад рымскага арыстакрата Палемона (упершыню ў Длугаша).
Гісторыкі 18—19 стст. бачылі ўтварэнне ВКЛ як вынік заваёвы літоўцамі аслабелай Русі.
Каля сярэдзіны 19 ст. гісторыкі г.зв. «віленскага асяродку»: Іаахім Лялевель, а таксама Тэадор Нарбут, Юзаф Ярашэвіч, Міхал Балінскі, звязвалі ўтварэнне ВКЛ з успышкай літоўскай ваяўнічасці, выкліканай паходамі рускіх князёў на Літву. Потым рабаўнічыя напады ператварыліся ў тэрытарыяльныя набыткі і г.д. Адзначаецца, што гэтая канцэпцыя была бліжэй да сучаснай навуковай, чым шмат якія канцэпцыі перыяду руска-польскай ідэалагічнай барацьбы другой паловы 19 — пач. 20 ст.
Навуковая гістарыяграфія
Фарміраванне навуковай гістарыяграфіі працэсу ўтварэння ВКЛ пачалося з сярэдзіны 19 ст., і асабліва актывізавалася пасля паўстання 1863—1864 гг., з 1870-х гадоў. Фарміраванне гістарыяграфіі адбывалася ва ўмовах суперніцтва розных нацыянальна-палітычных сіл за права на гістарычную спадчыну гэтай дзяржавы.
Развіццё навуковай гістарыяграфіі падзяляецца на тры асноўныя этапы :
1. Канец 1870-х гадоў — 1910-я гады.
2. 1920-я — 1930-я гады.
3. Канец 1940-х гадоў да нашага часу.
Канцэпцыя ўтварэння ВКЛ, якая ў наш час лічыцца агульнапрынятай, наследуе легендзе 16 ст. у некалькіх істотных момантах, а іменна, у ідэі эвалюцыі літоўскага грамадства да дзяржавы і заваёвы літоўцамі суседніх усходнеславянскіх зямель.
1870-я — 1910-я гады
Першы этап фарміравання навуковай гістарыяграфіі быў у значнай ступені абумоўлены вострай руска-польскай канфрантацыяй за дамінаванне на землях былога ВКЛ.
У 1850-я — 1870-я гады расійская гістарыяграфія зрабіла першыя спробы прадставіць гісторыю ВКЛ як частку расійскай гісторыі. На чале гэтай плыні, моцна палітызаванай і пераважна публіцыстычнай, стаяў ідэолаг заходнерусізму Міхаіл Каяловіч. Даследчыкі гэтай плыні засяроджваліся на ролі «рускага пачатку» ў гісторыі ВКЛ, а саму дзяржаву называлі «літоўска-рускай». Але і тады выдзяляліся сур’ёзныя гістарычныя працы, якія захоўваюць навуковую вартасць і ў наш час: Уладзіміра Антановіча, Мікалая Дашкевіча, Мацея Любаўскага, Мітрафана Доўнар-Запольскага і інш.
У процівагу расійскім гісторыкам польская гістарычная навука стварыла канцэпцыю раннефеадальнай літоўскай дзяржавы, якая фармавалася паралельна з заваёвамі суседніх усходнеславянскіх зямель, а потым уступіла ў добраахвотную унію з Польшчай, і з часам стала складавай часткай Польшчы. Тэма польска-літоўскіх уній застаецца адной з найважнейшых у польскай літуаністыцы.
Новая беларуская гістарыяграфія
Значнай з’явай ў беларускай гістарыяграфіі праблемы паходжання ВКЛ сталі канцэпцыі што пазначыліся ў апублікаваных у канцы 1980-х працах беларускага публіцыста Міколы Ермаловіча. Гэтая канцэпцыя, заснаваная на тапанімічных і шматлікіх летапісных сведчаннях (Літва ў 14 стагоддзі), сцвярджае, што першапачаткова Літва знаходзілася на землях Беларусі — паміж гарадамі Мінск, Маладзечна, Слонім, Ваўкавыск. Канцэпцыя не з’яўляецца новай, а толькі абагульняе некаторыя працы часоў беларускага адраджэння (1910—1920-я) і эміграцыі. Між тым, гэтая канцэпцыя не ўлічвае ўсёй сукупнасці крыніц і навуковых звестак літоўскай, польскай і расійскай гістарыяграфіі. Некаторыя гісторыкі (асабліва якія трымаюцца заходнерускай ідэалогіі) не прызнаюць падобную канцэпцыю за дасканалую, але не спяшаюцца выдаць грунтоўнае аправяржэнне і раз-пораз спасылаюцца на яе ў сваіх працах. Сур’ёзнага ж афіцыйнага калектыўнага навуковага развіцця незалежная беларуская гістарыяграфія не мае пераважна з унутраных і знешніх палітычных чыннікаў ды агульнай безыніцыятыўнасці і кансерватыўнасці ўлады.
Умовы ўтварэння Вялікага Княства Літоўскага
Вялікае Княства Літоўскае ўтваралася ў 40-я гады XIII ст., а на думку Вячаслаў Насевіча непасрэдна пасля мангола-татарскай навалы, у вельмі складаных палітычных умовах. На ўсходзе мангола-татары рабуюць усходнеславянскія княствы, пашыраючы сваю імперыю, на захадзе Тэўтонскі ордэн у саюзе з Польскім Каралеўствам, на падставе распаўсюджвання каталіцкага хрысціянства, паступова захопліваюць землі балцкіх плямёнаў, прусаў, ятвягаў, куршаў і жамойтаў.
Вялікае Княства Кракаўскае
Вялікае Княства Кракаўскае (Wielkie Księstwo Krakowskie, Großherzogtum Krakau) — аўтаномія, створаная ў складзе Аўстра-Венгрыі пасля анексіі Вольнага горада Кракаў. Вялікім Князем Кракаўскім з'яўляўся аўстра-венгерскі імператар.
Утварэнне Вялікага Княства Літоўскага
Прычыны ўтварэння Вялікага Княства Літоўскага
Знешнепалітычныя прычыны былі звязаны з неабходнасцю арганізацыі абароны супраць рыцараў-крыжакоў і ардынцаў. Унутрыпалітычныя прычыны вынікалі з неабходнасці пераадолець феадальную раздробленасць. Эканамічныя прычыны звязаны з аддзяленнем рамяства ад сельскай гаспадаркі і развіццём гандлёвых адносін паміж рознымі тэрыторыямі, што садзейнічала іх аб’яднанню.
Вялікае Княства Кракаўскае
Вялікае княства мела ўласны герб: белага арла з гербам Кракава на чырвоным полі — і сцяг жоўта-блакітна-белых колераў, але фактычна замест іх выкарыстоўваліся сімвалы Аўстрыі, Польшчы або самога горада. Часам сустракаецца меркаванне, што княства ўваходзіла ў склад Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі, што і было на самай справе, але афіцыйна яно яму не падначальвалася і ўтварала асобны тытул імператара.
Утварэнне Вялікага Княства Літоўскага
Прычыны ўтварэння Вялікага Княства Літоўскага
Як заўважае беларускі гісторык Аляксандр Краўцэвіч, узнікненне новай дзяржавы на тэрыторыі Верхняга Панямоння (уласна Літвы) менавіта ў 13 ст. стала вынікам збегу розных чыннікаў і абставінаў:
Вялікае Княства Кракаўскае
Вольны горад быў утвораны па выніках Венскага кангрэса як сумесны аўстра-пруска-расійскі нейтральны пратэктарат з рэшткаў Варшаўскага герцагства. У 1846 у Кракаве адбылася няўдалае паўстанне супраць іншаземцаў, што дала повад увесці аўстрыйскія войскі і далучыць горад.
Пасля анексіі, у 1853 – 1854, была праведзена адміністрацыйная рэформа, паводле якой княства было падзеленае на тры павета, а ў 1860 іх лік быў скарочаны да двух, што і стала канчатковым тэрытарыяльным падзелам.
У другой палове XIX стагоддзя пачаўся прамысловы ўздым княства шляхам інтэграцыі ў аўстрыйскую эканоміку. Чыгункі звязалі горад з астатняй імперыяй і Прусіяй, будаваліся шахты для здабывання свінцу, цынку і вуглю, шкляныя вытворчасці. У 1910 былі адкрыты цэментны і нафтаперапрацоўчы заводы, а ў 1913 — электрастанцыя.
Па выніках Першай сусветнай вайны, у 1919 вялікае княства ўвайшло ў склад незалежнай польскай дзяржавы.
Салтанішкаўскі сельсавет
Салта́нішкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Радунскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Салтанішкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Слабодкаўскага сельсавета.
Халечына (прыпыначны пункт)
Хале́чына (, Халечино, нарматыўная назва — )  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Халечына; на лініі Ліда — Масты, паміж станцыяй Скрыбаўцы і прыпыначным пунктам Жалудок.
Шыпы (гарадзішча)
Шыпы — археалагічны помнік каля вёскі Шыпы Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 2 км на ўсход ад вёскі, каля хутара Новае Запалаўе.
Апісанне
Пляцоўка памерам 60×58 м, вышынёй да 9 м. З паўднёвага боку захаваліся рэшткі вала вышынёй 2 м. Выявілі ў 1938 годзе А. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч, абследавалі ў 1967 годзе Г. В. Штыхаў, у 1981 годзе Л. У. Дучыц. Культурны пласт 0,5-0,6 м. У ім знойдзены рэшткі арнаментаванай ляпной керамікі. Адносіцца да ранняга жалезнага веку.
Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі АН БССР.
Прудкі (Пачынкаўскі раён)
Прудкі (Прудки́) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Прудкоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Прудкі абвяшчаліся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Гіркаўскі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Слабодкаўскі сельсавет у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Слабодка. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Салтанішкаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 11 лютага 1972 года да сельсавета далучана частка скасаванага Смільгінскага сельсавета, у склад Забалацкага сельсавета перададзены населеныя пункты Ліпкунцы, Лялюшы, Лялянцы і Слабодка, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Старыя Смільгіні, сельсавет перайменаваны ў Старасмільгінскі сельсавет. У 1977 годзе ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Радунскага пассавета перададзены вёскі Куркі, Новыя Смільгіні і Старыя Смільгіні. 24 красавіка 1978 года ў склад Больцішскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (вёскі Пеляса і Сурканты), у склад Забалацкага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў (вёскі Абрамішкі, Верхняя Ваверка, Гаранцы, Градаўшчызна, Мешкалы, Смільгіні, Станкелішкі, Трайгі і хутар Пятроўка), у склад сельсавета з Забалацкага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (вёскі Ліпкунцы, Лялюшы, Лялянцы і Слабодка), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гіркі, сельсавет перайменаваны ў Гіркаўскі.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1166 чалавек, з іх 88,7 % — палякі, 5,6 % — беларусы, 3,3 % — літоўцы, 1,5 % — рускія.
Джумаш Асаналіеў
Біяграфія
Нарадзіўся 10 мая 1923 года ў сяле Атуз-Уул (цяпер Ак-Суйскага раёна Ісык-Кульскай вобласці Кіргізіі) ў сям’і селяніна. Кіргіз.
Прызваны ў Чырвоную Армію ў 1942 годзе Пржэвальскім раённым ваенным камісарыятам. У дзеючай арміі з сакавіка 1943 года. Удзельнічаў у бітве пад Курскам.
Кулямётчык 199-га гвардзейскага стралковага палка 67-й гвардзейскай стралковай дывізіі 6-й гвардзейскай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту гвардыі яфрэйтар Асаналіеў адным з першых 24 чэрвеня 1944 года пераправіўся з кулямётам праз раку Заходняя Дзвіна ля вёскі Лабейкі (Шумілінскі раён Віцебскай вобласці). У ходзе бою быў цяжка паранены камандзір кулямётнага разліку. Асаналіеў замяніў выбыўшага з ладу камандзіра. Заняўшы агнявую пазіцыю, разлік Асаналіева адбіваў бесперапынныя атакі праціўніка.
25 чэрвеня 1944 года разрывам варожай міны байцы разліку былі выведзеныя з ладу. Застаўшыся адзін, Асаналіеў працягваў весці бой. Падпусціўшы на блізкую адлегласць контратакі гітлераўцаў, ён расстрэльваў іх ва ўпор. Было ўжо знішчана каля 20 гітлераўцаў. Калі скончыліся боепрыпасы — у ход пайшлі гранаты. Калі ворагі падышлі зусім блізка, не жадаючы здавацца ў палон, ён апошняй гранатай падарваў сябе і фашыстаў, якія акружылі яго.
Пахаваны на вайсковых могілках каля вёскі Узрэчча Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1944 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, гвардыі яфрэйтару Асаналіеву Джумашу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Эканоміка Венесуэлы
Венесуэла — індустрыяльна-аграрная краіна. Грашовая адзінка — венесуэльскі балівар. Прамысловасць дае да 40 % ВУП, сельская гаспадарка — 5 %. Самая багатая нафтай краіна свету. Здабыча і экспарт нафты складаюць аснову эканомікі. Папулістычная палітыка Уга Чавеса і яго спадкаемцы Нікаласа Мадура прывялі да жудаснага эканамічнага крызісу, што распачаўся ў 2013 і цягнецца па сёння. Спыніўся прыток замежных інвестыцый; узраслі беспрацоўе, беднасць, дзіцячая смяротнасць. У венесуэльскіх крамах даўно няма самых неабходных тавараў. Па выніках 2018 інфляцыя склала 1 370 000%. Усё гэта вылілася ў масавую эміграцыю, грамадзянскае супрацьстаянне з вулічнымі пратэстамі і міжнародны палітычны крызіс. Венесуэла — адзін з пяці заснавальнікаў нафтавага картэля АПЕК. Са снежня 2005 Венесуэла — член Меркасур.
Галоўныя асаблівасці і сучасны стан эканомікі
Вядучае месца ў гаспадарчым комплексе займае нафтаздабыўная і нафтахімічная прамысловасць (каля 1/3 ВУП, 70 % даходаў бюджэту, звыш 80 % экспарту). Такім чынам, эканоміка Венесуэлы моцна залежыць ад цаны на нафту на сусветным рынку. Яе высокі ўзровень выліваўся ў гады дабрабыту (1970-я, 2000-я, калі Венесуэла належала да ліку найбольш развітых краін Лацінскай Амерыкі); доўгатэрміновае падзенне цаны прыводзіла да крызісаў (1980-я — 1990-я, 2010-я — ?). Эканамічны дабрабыт пачатку 2000-х суправаджаўся ростам дабрабыту сацыяльнага, нябачаным скарачэннем беднасці, аднак празмерныя нафтавыя грошы выключна траціліся і ніякай «падушкі бяспекі» не стваралася.
Гэтая няўмелая, папулісцкая сацыяльная палітыка Уга Чавеса і Нікаласа Мадура прывяла — як толькі цана на нафту ўпала чарговы раз — да немінучага і найбольш моцнага ў гісторыі краіны эканамічнага крызісу. Знешнія праявы пачаліся са знікнення з паліц крамаў туалетнай паперы, малака і мукі (на пачатак 2019 гэтыя і многія іншыя тавары застаюцца недасяжнай марай для большасці простых венесуэльцаў). У 2015 годзе падзенне ВУП склала неслабыя 6 %, а ў наступныя 3 гады — катастрафічныя 16, 14 і 18 % адпаведна. ВУП на душу насельніцтва, што ў 2000-х быў на роўных з аргенцінскім, за тры гады ўпаў з 17 да 12 тыс. долараў і наблізіўся да паказчыкаў Балівіі і Парагвая. 2018 стаў працягам рэцэсіі. Інфляцыя дасягнула 1 400 000 %, што ставіць Венесуэлу ў адзін шэраг з Германіяй 1923 і Зімбабвэ канца 2000-х. На думку часопіса The Wall Street Journal, у Венесуэле найгоршая ў свеце сітуацыя з правам уласнасці: экспрапрыяцыя без кампенсацыі тут звыклая з’ява.
Фінансы
Фінансавая сістэма краіны перажывае востры крызіс у форме гіперінфляцыі. Афіцыйныя ўрадавыя звесткі па інфляцыі не публікуюцца, але, паводле ацэнак заходніх эканамістаў, у 2018 годзе ўзровень інфляцыі складаў 100 000 %, а рознічныя цэны ўзрасталі прыкладна ўдвая кожны месяц. Паволе даных Нацыянальнай асамблеі (парламента), інфляцыя ў 2018 годзе складала 1 700 000 %.
Нафтавы сектар
У 2010 годзе геалагічныя адкрыцці дазволілі Венесуэле абысці Саудаўскую Аравію і падняцца на першае месца ў свеце паводле выведаных запасаў нафты. Асноўныя раёны здабычы нафты — упадзіна возера Маракайба і паўночная частка басейна ракі Арынока. Да таго ж Венесуэла мае другія запасы прыроднага газу, праўда, толькі ў заходнім паўшар’і. Нафтавы сектар краіны кантралюецца дзяржаўнай кампаніяй Petroleos de Venezuela (PDVSA), якой належыць сетка з 14 000 аўтазаправачных станцый CITGO (ЗША). Перапрацоўка нафты засяроджана ў гарадах Маракайба, Кабімас, Амуай, Пуэрта-ла-Крус, Каракас. Галоўныя парты па экспарце нафты і нафтапрадуктаў — Маракайба, Амуай, Кабімас. Венесуэла — адзін з пяці заснавальнікаў нафтавага картэля АПЕК. З 2005 года дзейнічае праграма льготных паставак нафты краінам Карыбскага басейна (Петракарыбэ). Гадавая здабыча нафты складае 124 млн т. (2016), гэта 11 месца ў свеце.
Прамысловасць і энергетыка
Здабыўная прамысловасць апроч нафтавай: здабываюць таксама золата (другі па важнасці экспартны прадукт), жалезную руду (каля 17 млн.тон, 2013), баксіты, нікелевыя, марганцавыя руды, серабро, алмазы і інш. У зусім невялікіх аб’ёмах вядзецца здабыча каменнага вуглю 4 тыс. т. (1997).
Энергетыка: ГЭС Гуры (адна з наймагутнейшых у свеце) і Макагуа на рэчцы Карані, на долю якіх прыпадае да 3/4 усіх энергетычных магутнасцей краіны. Вытворчасць электраэнергіі 131 млрд кВт * гадзін (2013). У 2016 годзе незвычайна працяглая для рэгіёна засуха, выкліканая Эль-Ніньё, абязводзіла Карані настолькі, што Венесуэла апынулася ў энергетычным крызісе. Каб сэканоміць электрычнасць, урад скараціў колькасць працоўных дзён, прымусіў крамы выкарыстоўваць уласныя генератары.
Металургія: На базе радовішчаў баксітаў і жалезных руд + таннай электрычнасці ГЭС Гуры створаны металургічныя камбінаты (выплаўка сталі, алюмінію) ў С’юдад-Гуаяне — раёне новага асваення; яшчэ адзін камбінат працуе ў Маракайба.
Машынабудаванне: вытворчасць аўтамабіляў, трактароў, сельскагаспадарчых машын, электрычнай апаратуры ў Каракасе і Баркісімета.
Развіта вытворчасць цэменту.
Сельская гаспадарка
Сельская гаспадарка не забяспечвае ўнутраных патрэб краіны. Сельскагаспадарчыя ўгоддзі займаюць 25 % тэрыторыі краіны, асноўны земляробчы раён — поўнач і паўночны захад, жывёлагадоўчы — Льянас (цэнтральная Венесуэла). Пераважае буйное землеўладанне. Галоўныя культуры: кукуруза, рыс, цукровы трыснёг, сорга, бульба, какава, бананы, памідоры, апельсіны, кава. З тэхнічных культур — бавоўнік і сізаль. Гадуюць буйную рагатую жывёлу, свінняў, коз, авечак, птушку.
Да 1970-х Венесуэла спаборнічала з Калумбіяй па вытворчасці кавы, пазней быў зроблены акцэнт на нафтаздабычу і кава адышла на другі план, таму сёння Венесуэла складае ўсяго каля 1 % сусветнага рынку кавы. У апошнія гады адбываецца ўздым вытворчасці какавы (Венесуэла некалі была адным з галоўных вытворцаў, пазней саступіла Заходняй Афрыцы), у краіне вырошчваецца рэдкі гатунак какавы, які лічыцца самым смачным і духмяным у свеце і ідзе на выраб арыгінальнага шакаладу.
Транспарт
Галоўны від транспарту — аўтамабільны. Даўжыня аўтадарог 96 тыс. км, у тым ліку 32 тыс. км з цвёрдым пакрыццём. Галоўныя аўтамагістралі — Каракас — С’юдад-Балівар, Каракас — мяжа з Калумбіяй. Агульная даўжыня чыгунак складае 447 км (2014), у канцы ХХ ст. было ў паўтара разы больш. Выключнае значэнне мае сетка трубаправодаў: даўжыня нафтаправодаў — 7588 км, газаправодаў — 5941 км, нафтапрадуктаправодаў — 1778 км. Развіты паветраны транспарт (444 аэрапортаў і аэрадромаў, з іх 127 з асфальтаванай паласой). Суднаходства па рацэ Арынока і яе прытоках (7 тыс. км). Па возеры Маракайба могуць хадзіць нават акіянічныя судны. Больш за 100 марскіх і рачных портаў. Найбуйнейшы нафтафы порт — Jose terminal. Галоўны порт краіны для нянафтавых тавараў — Ла-Гуайра (аванпорт Каракаса).
Турызм
Да крызісу 2010-х Венесуэла была папулярным турыстычным напрамкам. І прыродных, і гісторыка-культурных прывабнасцей тут хопіць на шмат тыдняў актыўнага адпачынку. Што да аматараў пляжнага баўлення часу, то іх сустракаў добраўпарадкаваны і шыкоўны востраў Маргарыта.
Стары Койцін
Стары́ Ко́йцін (, Старый Койтин) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Брадзецкага сельсавета. З 2007 па 2013 год у складзе Сялібскага сельсавета.
Олькуш (гміна)
О́лькуш (Olkusz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Алькушскага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Олькушы. Плошча гміны складае 150,66 км². Станам на 2014 год у гміне Олькуш пражывалі 49 022 чалавекі, шчыльнасць — 325,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Краснае (Гомельскі раён)
Кра́снае (, Красное) — аграгарадок у Беларусі, у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 2 км у напрамку на паўночны захад ад горада Гомель. У напрамку на поўнач ад аграгарадка працякае рака Рандоўка.
Бароўка (Пачынкаўскі раён)
Бароўка (Боровка) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Бароўка абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса 2006
32-я прэмія Асацыяцыі кінакрытыкаў Лос-Анджэлеса была абвешчана 10 снежня 2006 года і ўручана 14 студзеня 2007 года. Найлепшым фільмам абрана карціна «Лісты з Івадзімы».
Арцін’яна-Раджола
Арцін'яна-Раджола (Ortignano Raggiolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арэца.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Matteo.
Дакудава (Пачынкаўскі раён)
Дакудава (Докудово) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
Драўляная праваслаўная царква была пабудавана тут у 1800 годзе (не захавалася).
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Перэйра
Перэйра — прозвішча.
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа (Оссе)
Касцёл Узвіжання Святога Крыжа — мураваны каталіцкі храм у г. Оссе у Польшчы.
Гісторыя
У XIII стагоддзі паморскія князі заснавалі тут парафію. Сучасны касцёл быў пабудаваны ў 1930—1938 гадах. Падчас вайны ён быў пашкоджаны, пасля вайны адноўлены. 8 верасня 1953 года касцёл асвяціў біскуп Хелмінскі Казімір Юзэф Кавальскі.
Сацыялізм
Сучасны сацыялізм паходзіць з палітычных рухаў інтэлігенцыі і працоўных XVIII стагоддзя, якія крытыкавалі наступствы індустрыялізацыі і прыватнай уласнасці на грамадства. Нягледзячы на тое, што на пачатку XIX стагоддзя тэрмін «сацыялізм», адносіўся да сацыяльных праблем капіталізму, па-за залежнасці ад іх вырашэнняў, да канца XIX стагоддзя, сацыялізм стаў альтэрнатыўнай сістэмай да капіталізму, заснаванай на некаторых формах грамадскай уласнасці. Сацыялісты-ўтапісты, як то Роберт Оўэн, спрабавалі знайсці саамападртымліваючыся камуны, каб выйсці з капіталістычнага грамадства. Сацыялісты савецкай мадэлі эканамічнага развіцця, як то марксісты-ленінцы, выступалі за стварэнне цэнтралізаванай планавай эканомікі ў аднапартыйнай дзяржаве, якая валодае сродкамі вытворчасці. Югаслаўскі, венгерскі, усходненямецкі і кітайскі камуністычныя ўрады ўвялі розныя формы рыначнага сацыялізму, спалучаючы кааператыўныя і дзяржаўныя мадэлі валодання вольнага валютнага рынку і свабоднай сістэмы цэнаў, але не свабоды цэнаўтварэння на сродкі вытворчасці.
Эканоміка
Арыгінальная канцэпцыя сацыялізму ёсць эканамічнай сістэмай, пры якой вытворчасць арганізавана такім чынам, каб тавары і паслугі непасрэдна вырабляліся па сабекошту, а таксама існавала прамое размеркаванне рэсурсаў у адпаведнасці з задавальненнем эканамічных патрабаванняў без фінансавых разлікаў у адрозненні ад падпарадкавання да эканамічных законаў капіталізму, як то закон кошту. Сацыялізм часцяком цягне за сабой канец капіталістычным эканамічнмым катэгорыям, як то арэндная плата, працэнты, прыбытак і грошы.
Гэты паняцце вельмі кантрастуе з капіталізмам, дзе вытворчасць ажыццяўляецца з мэтай атрымання прыбытку, і, такім чынам, заснаваны на ўскосным размеркаванні. У ідэальным капіталізме, заснаваным на вольнай канкурэнцыі, узмацненне канкурэнтнага ціску прымушае камерцыйныя прадпрыемствы рэагаваць на патрэбы спажыўцоў.
Рыначны сацыялізм ставіцца да мноства розных эканамічных тэорый і сістэм, якія выкарыстоўваюць рыначныя механізмы, каб арганізаваць вытворчасць і выдзяленне фактараў вытворчасці сярод сацыяльных прадпрыемстваў з эканамічным прыбыткам, якi атрымлiвае грамадства як сацыяльныя дывідэнды, а не прыватны капітал уладальнікаў. Варыяцыі рыначнага сацыялізму ўключаюць мюцюялізм і неакласічныя эканамічныя мадэлі, як то мадэль Ланге.
Права ўласнасці на сродкі вытворчасці могуць быць заснаваны на прамой уласнасці карыстальнікаў прадукцыйнай уласнасці праз працоўны кааператыў, або сумеснай уласнасці ўсяго грамадства з кіраваннем і кантролем дэлегаванымі працоўнаму калектыву сродкаў вытворчасці, або дзяржаўнай уласнасці ад дзяржаўнага апарату. Дзяржаўная ўласнасць можа выяўляцца праз стварэнне дзяржаўных прадпрыемстваў, нацыяналізацыі або муніцыпалізацыі. Асноўнай асаблівасцю сацыялістычнай эканомікі з'яўляецца тое, што прадпрыемствы, якія маюць формы дзяржаўнай уласнасці, вырабляюць тавары і паслугі, па меншай меры па даведзеных планах з верху, што з'яўляецца па сутнасці каманднай эканомікай.
Роля і выкарыстанне грошай у гіпатэтычнай сацыялістычнай эканоміцы з'яўляецца спрэчнай праблемай. Такія сацыялісты, як то Карл Маркс, Роберт Оўэн і П'ер-Жазэф Прудон выступалі за розныя віды працоўных распісак альбо працоўных крэдытаў, якія, як і грошы могуць быць выкарыстаны для набыцця прадмет спажывання, але ў адрозненні ад грошай яны не могуць быць здольныя стаць капіталам і выкарыстоўвацца для размеркавання рэсурсаў у працэсе вытворчасці.
Ігар Станіслававіч Нагорскі
Ігар Станіслававіч Нагорскі (, г. Бабруйск — ) — беларускі вучоны ў галіне механізацыі і аўтаматызацыі сельскай гаспадаркі. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2003), акадэмік Расійскай акадэміі сельскагаспадарчых навук (1991), Акадэміі аграрных навук Рэспублікі Беларусь (1992—2002), доктар тэхнічных навук (1978), прафесар (1980).
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію (1953).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1979), медалямі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні прысвечаны пытанням тэхналогіі і сродкаў механізацыі сельскай гаспадаркі. Прапанаваў эксперыментальна-тэарэтычны аналіз эфектыўнасці функцыянавання і аптымізацыю метадамі матэматычнага мадэлявання параметраў сельскагаспадарчых машын на стадыі іх праектавання. Распрацаваў палажэнні па даследаванні мабільных сельскагаспадарчых агрэгатаў ва ўмовах нестацыянарных выпадковых уздзеянняў. Унёс уклад у абгрунтаванне ацэначных паказчыкаў і шляхоў фарміравання рацыянальнай сістэмы сельскагаспадарчых машын. Пад яго кіраўніцтвам створаны эфектыўныя сельскагаспадарчыя машыны новага пакалення, якія забяспечваюць высокую ступень рэсурсазберажэння пры вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі за кошт адаптацыі іх рабочых органаў да глебы, раслін і апрацоўваных сельскагаспадарчых матэрыялаў, а таксама дзякуючы высокаму ўзроўню ўніфікацыі.
Аўтар больш за 420 навуковых прац, у тым ліку 18 кніжных выданняў, больш за 60 аўтарскіх пасведчанняў на вынаходствы і патэнтаў.
Каралеўская акадэмія мастацтваў
Каралеўская акадэмія мастацтваў (Royal Academy of Arts) — найбольш уплывовае і аўтарытэтнае згуртаванне мастакоў Вялікабрытаніі.
Заснаваная ў 1768 годзе: 10 снежня гэтага ж года былі зацьверджаныя першыя 40 членаў Акадэміі. Першым прэзідэнтам Акадэміі быў абраны Джошуа Рэйналдс.
У цяперашні час склад Акадэміі абмежаваны 80 месцамі, з якіх 14 зарэзерваваныя для скульптараў, 12 для архітэктараў і 8 для гравёраў; астатнія 46 займаюць жывапісцы. Новыя акадэмікі абіраюцца дзейнымі членамі Акадэміі.
Асновай дзейнасці Акадэміі з’яўляюцца штогадовыя публічныя выставы. Паводле правілаў, удзельнічаць маюць права не толькі акадэмікі, але і іншыя ахвотныя мастакі, для чаго неабходна падаць сваю работу на разгляд конкурснай камісіі. Шматлікія работы на штогадовых выставах прадаюцца. Нароўні з работай стала дзейнага музею Акадэміі штогадовыя выставы з’яўляюцца адной з асноўных крыніц прыбытку Акадэміі — гэта істотна, бо Каралеўская акадэмія мастацтваў паводле свайго статус не прымае фінансавай падтрымкі ад дзяржавы або кароны.
Сярод членаў Акадэміі былі такія выбітныя брытанскія мастакі, як Томас Гейнсбара, Джозеф Цёрнэр, Джон Канстэбл, Джон Эверэт Міле.
Беларуска-румынскія адносіны
Беларуска-румынскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Румыніяй. 20 снежня 1991 года Румынія прызнала незалежнасць Рэспублікі Беларусь і 14 лютага 1992 года былі ўсталяваныя дыпламатычныя адносіны паміж дзвюма краінамі. У 1992 годзе Румынія адкрыла пасольства ў Мінску. У 1994 годзе Рэспубліка Беларусь адкрыла ў Бухарэсце генеральнае консульства, якое ў 1995 годзе было пераўтворана ў пасольства. У ліпені 1992 года адбыўся візіт Прэзідэнта Румыніі ў Мінск; у лютым 1993 года — візіт Міністра замежных спраў Румыніі ў Мінск; у маі 1995 года — візіт Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь у Бухарэст. У верасні 1997 у Вільнюсе, прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка ў рамках міжнароднай канферэнцыі сустрэўся з румынскім калегам; у лістападзе 1999 сустрэча паўтарылася падчас саміта АБСЕ.
У ХХІ ст. ключавым мерапрыемствам на двухбаковым палітычным трэку стаў афіцыйны візіт у Рэспубліку Беларусь Міністра замежных спраў Румыніі Т. Мелешкану (9-10 лістапада 2017 года), падчас якога ён сустрэўся з кіраўніком беларускага МЗС і Прэм'ер-міністрам. У беларускім парламенце маецца рабочая група па супрацоўніцтве з Румыніяй, якую ўзначальвае Петрашова В.В., аналагічная група ёсць і ў Бухарэсце.
Дагаворна-прававая база двухбаковых адносін, сфарміраваная за перыяд з 1991 года, уключае ў сябе 11 міждзяржаўных і міжурадавых дагавораў і пагадненняў, 6 міжведамасных дагавораў і 21 пагадненне і пратакол, падпісаны на іншым узроўні.
У 2014–2018 гг.. штогадовы тавараабарот паміж Румыніяй і Беларуссю складаў 100–150 млн даляраў (у 2018 — 127,4 млн, экспарт — 80, імпарт — астатняе). Асноўныя тавары беларускага экспарту ў Румынію: трактары; фанера клееная; дрот; лесаматэрыялы падоўжна-распілаваныя. Асноўныя тавары імпарту з Румыніі: лекавыя сродкі, расфасаваныя для рознічнага продажу; мэбля; шыны; горны і печы прамысловыя. У Румыніі дзейнічаюць 9 суб'ектаў гаспадарання, якія прадстаўляюць інтарэсы беларускіх прадпрыемстваў, у тым ліку ААТ «МТЗ», ААТ «МАЗ», ААТ «БелАЗ», ААТ «Белкамунмаш», ААТ «Керамін», ААТ «Белшына».
Хальч (станцыя)
Хальч (, Хальч)  — станцыя Гомельскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Жлобінскім раёне Гомельскай вобласці. Размешчана ў пасёлку Хальч; на лініі Гомель — Жлобін, паміж прыпыначным пунктам Старая Рудня і прыпыначным пунктам Калыбаўка.
Альшаніца (гміна)
Альшані́ца (Olszanica) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лескага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Альшаніцы. Плошча гміны складае 94,02 км². Станам на 2004 год у гміне Альшаніца пражывалі 5070 чалавек, шчыльнасць — 53,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Мун Чжэ Ін
Мун Джэін (문재인; нар. 24 студзеня 1953, Коджэ), таксама ў СМІ згадваецца як Мун Чжэ Ін  — 12-ы прэзідэнт Рэспублікі Карэя, юрыст, палітык, дзяржаўны дзеяч. Быў кандыдатам ад Аб'яднанай дэмакратычнай партыі на пасаду прэзідэнта Карэі ў 2012 годзе, былы лідар Сумеснай дэмакратычнай партыі.
Марксізм
Марксізм — сістэма звязаных паміж сабой: сфармаваных Карлам Марксам і Фрыдрыхам Энгельсам у сярэдзіне XIX ст.
Мун Чжэ Ін
Біяграфія
Муі Джэін нарадзіўся 24 снежня 1953 года на востраве Каджэда. Яго бацька быў уцекачом з Паўночнай Карэі, якога эвакуявалі з роднага горада Хамхына ў снежні 1950 года ў час Карэйскай вайны пры адступленні войск ААН пад ударамі кітайскай арміі.
Марксізм
Варта іх выразна адрозніваць паміж сабой, бо (а) і (б) выкарыстаюць у асноўным дэскрыптыўны (апісальны) падыход, у той час як (в) — рэскрыптыўны.
Мун Чжэ Ін
Біяграфія
Мун Чжэ Ін вучыўся ў сярэдняй школе Кёнам у Пусане, якая лічыцца адной з найболей прэстыжных школ па-за межамі Сеула. Уладкаваўся ва ўніверсітэт Кёнхі, дзе спецыялізаваўся ў галіне права. Быў арыштаваны і выключаны з універсітэта, калі арганізаваў студэнцкі пратэст супраць канстытуцыі Юсін. Пазней быў закліканы ў войска, у складзе паўднёвакарэйскага спецназа ўдзельнічаў у Інцыдэнце 18 жніўня 1976 года. Пасля звальнення з войска здаў дзяржаўны экзамен на права займацца юрыдычнай дзейнасцю і быў прыняты ў інстытут падрыхтоўкі судовых кадраў. Нягледзячы на тое, што Мун Чжэ Ін быў другім па паспяховасці на сваім курсе, ён не атрымаў дазволу працаваць суддзёй з-за ўдзелу ў арганізацыі студэнцкіх пратэстаў, таму абраў прафесію адваката. Зрабіўшыся адвакатам, супрацоўнічаў з будучым прэзідэнтам Рэспублікі Карэя Но Му Хёнам. Яны зрабіліся сябрамі да смерці Но Мухёна ў 2009 годзе. Быў чальцом арганізацыі «Юрысты за дэмакратычнае грамадства» і старшынём камісіі па правах чалавека Саюза юрыстаў Пусана. Апублікаваў мемуары «Лёс Мун Чжэ Іна», якія зрабіліся бестсэлерам.
Быў кандыдатам ад апазіцыі ў час прэзідэнцкіх выбараў 2012 года, але, набраўшы 48 % галасоў, саступіў Пак Кых Хэ, дачцы былога аўтарытарнага прэзідэнта Пак Чон Хі, якая прадстаўляла на выбарах кіруючую картыю Сэнуры.
Датэрміновыя выбары Прэзідэнта Паўднёвай Карэі пасля імпічмента Пак Кын Хе былі прызначаныя на 9 мая 2017 года. Мун Чжэ Ін прыняў у іх удзел у якасці кандыдата ад Дэмакратычнай партыі Табура. Па дадзеных экзітполаў, ён набірае 41,4 % галасоў выбаршчыкаў.
27 красавіка 2018 падчас саміту з кіраўніком Паўночнай Карэі Кім Чэн Ынам (у дэмілітарызаванай зоне Паўднёвай Карэі) быў выказаны намер падпісаць мірную дамову па выніках вайны 1953 года і пазбавіць Карэйскі паўвостраў ад ядзернай зброі.
Стакгольмская дыяцэзія
Стакгольмская дыяцэзія — дыяцэзія Царквы Швецыі, сфарміраваная ў 1942 годзе, у якую ўваходзяць прыходы размешчаныя ў Паўднёвым Упландзе і паўночна-усходнім Сёдэрманландзе.
Да фарміравання Стакгольмскай дыяцэзіі прыходы, размешчаныя на поўнач ад Стакгольмскага шлюза, належалі Упсальскай архідыяцэзіі, а на поўдзень — Стрэнгнескай дыяцэзіі.
Кафедральным саборам дыяцэзіі з’яўляецца Царква Святога Мікалая ў Стакгольме. Дыяцэзія падзельна на 13 кантрактаў. Усяго ў дыяцэзіі налічваецца 69 прыходаў.
З 8 лістапада 2009 года біскупам дыяцэзіі з’яўляецца Ева Брунэ.
Доцішскі сельсавет
До́цішскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — аграгарадок Доцішкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Чыжунскі сельсавет у складзе Радунскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Чыжуны. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Воранаўскага раёна. 11 лютага 1972 года цэнтр перанесены ў вёску Доцішкі, сельсавет перайменаваны ў Доцішскі сельсавет. 5 кастрычніка 2007 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Нацкага сельсавета з населенымі пунктамі Алякшышкі, Бялюнцы, Гатуўка, Гінэлі, Кудаюнцы, Міцканцы, Мяжанцы, Нача, Некрашунцы, Постаўкі, Пузелі, Сабалюнцы, Салапяцішкі, Сербінішкі, Смільгіні, Тальманты, Шаўры.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2222 чалавекі, з іх 87,7 % — палякі, 8,0 % — беларусы, 1,7 % — рускія, 1,2 % — літоўцы.
Дом па вуліцы Леніна, 5 (Глыбокае)
Дом па вуліцы Леніна, 5 — будынак у цэнтры Глыбокага Віцебскай вобласці. Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя з цэглы як жылы.
Архітэктура
Размешчаны адасоблена, галоўным вузкім фасадам выходзіць на «чырвоную лінію» вуліцы. Двухпавярховы будынак з пакатым вальмавым дахам, прамавугольны ў плане, выцягнуты ў бок двара. Галоўны фасад сіметрычнай кампазіцыі з рытмам прамавугольных аконных праёмаў і балконам у цэнтры. Архітэктурны дэкор складаюць ліштвы праёмаў, філёнгі, міжпаверхавы і завяршальны карнізы. Кожны з паверхаў дома падзелены на 4 кватэры, аб’яднаныя вакол цэнтральнай лесвіцы.
Улессе (Бярэзінскі раён)
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Брадзецкага сельсавета. З 2007 па 2013 год у складзе Сялібскага сельсавета.
Герб Бутана
Афіцыйнае апісанне герба:
Ветча
Ве́тча (, Ветче) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вялікадолецкага сельсавета.
Герб Бутана
«Нацыянальная эмблема (герб), знаходзіцца ў крузе, складзена з двух ваджр (алмазнага ўдару маланкі) змешчанай вышэй ад Лотаса, апраўленага каштоўным каменем паміж двух драконаў. Ваджра прадстаўляе гармонію паміж свецкай і рэлігійнай уладай. Лотас сімвалізуе чысціню; каштоўны камень выказвае вярхоўную ўладу; а два драконы — мужчына і жанчына, падтрымліваюць назву краіны, якую яны сімвалізуюць».
Ветча
Да 18 сакавіка 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Весніцкага сельсавета, да 30 ліпеня 1966 года — у складзе Пышнянскага сельсавета Лепельскага раёна , з 30 ліпеня 1966 года да 12 верасня 1966 года — у складзе Ушацкага раёна, пасля чаго ўключана ў склад Вялікадолецкага сельсавета.
Сяльцо (Пачынкаўскі раён)
Сяльцо (Сельцо) — вёска ў Пачынкаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Ленінскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з ліпеня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Славутасці
Каля вёскі, на хутары Загор’е нарадзіўся Аляксандр Твардоўскі. М­узей-сядзіба А. Твар­доўскага адкрыта ў 1988 годзе, захаваліся драўляны дом, гаспадарчыя пабудовы.
Весніцк
Ве́сніцк (, Весницк) — вёска ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вялікадолецкага сельсавета.
Гісторыя
Упершыню населены пункт з такой назвай згадваецца ў XV стагоддзі. У 1552 годзе згадваецца сяло Весніцк, якое адносілася да Пуцілкавіцкага замка і знаходзілася за некалькі кіламетраў на поўнач ад сучаснага Весніцка. Потым гэтае сяло да XVII стагоддзя разам з Вялікімі Дольцамі належала да архібіскупскай кафедры. У XVII стагоддзі стала маёмасцю паноў Кубліцкіх. Станам на 1663 год, уладальнікам з’яўляўся Юрый Кубліцкі. Няма пэўных звестак ці ёсць сувязь паміж гэтымі населенымі пунктамі. На старых картах можна сустрэць іх паасобку, з розным напісаннем.
У выніку другога падзела Рэчы Паспалітай у 1793 годзе вёска адышла да Расійскай імперыі. У гэты час яна знаходзілася ў складзе Вялікадолецкай воласці Барысаўскага павета Мінскай губерні. У 2-й палове XIX стагоддзя — уладанне Іосіфа Ваньковіча. Належала да праваслаўнага прыхода царквы Святога Духа ў Вялікіх Дольцах. У 1912 годзе была адкрыта земская школа, на базе якой пазней адчынена пачатковая школа з беларускай мовай навучання. Школьны раён ахопліваў 10 населеных пунктаў, у якія ўваходзілі вёскі Весніцк, Воснава, Дубінец, Першамайск, Капцы, Садкі і іншыя.
З 8 жніўня 1924 года — у складзе Ушацкага раёна, цэнтр Весніцкага сельсавета. У 1938 годзе ў Весніцк былі пераселены жыхары хутароў Дзербіна, Роўнае Поле і вёскі Малы Весніцк. Падчас Другой сусветнай вайны цалкам спалена, забіты 34 жыхары, 20 чалавек забраны на прымусовыя працы. У 1962 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Капцы, праз год Весніцкі сельсавет ліквідаваны.
Красны Багатыр
Кра́сны Багаты́р (, Красный Богатырь) — пасёлак у Гомельскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Красненскага сельсавета.
Перджынэ-Вальдарна
Перджынэ-Вальдарна (Pergine Valdarno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Арэца.
Насельніцтва складае 3154 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 68 чал./км². Займае плошчу 47 км². Паштовы індэкс — 52020. Тэлефонны код — 0575.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Царква Святога Мікалая (Стакгольм)
Царква Святога Мікалая (Sankt Nikolai kyrka, а таксама Storkyrkan — Стурчурка, Вялікая царква) — кафедральны сабор Стакгольма (з 1942 года), галоўны сабор Стакгольмскай дыяцэзіі і найстарэйшая царква гістарычнага цэнтра Стакгольма.
Будынак уяўляе сабою ўзор шведскай неагатычнай архітэктуры з элементамі цаглянай готыкі ва ўнутранай архітэктуры сабора. Размешчаны побач з Каралеўскім палацам, сабор выходзіць усходнім фасадам на Каралеўскую плошчу, адначасова замыкаючы з захаду вуліцу Слотсбакен. Вуліцы Стурчуркубрынкен, Чэларгрэнд і Трэнгсунд праходзяць на поўначы і захадзе ад будынка. На поўдзень ад царквы размешчаны будынак Стакгольмскай фондавай біржы.
Гісторыя
Упершыню царква Святога Мікалая згадана ў завяшчанні рыцара Юхана Карлсана, датаваным 1279 годам, у якім ён дараваў «стакгольмскай вялікай царкве» («Stockholms Stora Kyrka») адну марку серабра.
Падчас Рэфармацыі сабор стаў лютэранскім (пачынаючы з 1527 года). Першапачаткова будынак выкарыстоўваўся як царква прыходу Святога Мікалая, аднак з часам яна стала галоўнай царквой вострава Стадсхольмен, затым — гістарычнага раёна «Стары горад», а ў канчатковым выніку пасля ўтварэння дыяцэзіі Стакгольма ў 1942 годзе, якая была выдзелена з дыяцэзіі Упсалы, стала кафедральным саборам. Царква была месцам каранацыі шведскіх каралёў. Апошнім каранаваным тут каралём быў Оскар II, каранацыя якога адбылася ў 1873 годзе.
Архітэктура
Званіца царквы пабудавана з цэглы, сцены абтынкаваны і выфарбаваны ў жоўты і белы колеры. Першапачатковая канструкцыя будынка ўзыходзіць да XIII стагоддзя, аднак вонкавы выгляд будынка быў істотна зменены ў стылі барока каля 1740 года архітэктарам Юханам Эбергардам Карлбергам.
Унутранае ўбранне
У цэрквы таксама знаходзіцца копія 1632 г. са згубленага арыгінала самай старой выявы Стакгольма, карціны «Vädersolstavlan» («Ілжывае сонца», 1535). Карціна была створана па даручэнні вучонага і рэфарматара Олауса Петры. На ёй намаляваны паргелій, які даўней разглядаўся як прадвесце.
Статуя самога Олауса Петры была ўстаноўлена ва ўсходняй сцяны царквы ў XIX стагоддзі.
Дом па вуліцы Леніна, 11 (Глыбокае)
Дом па вуліцы Леніна, 11 — будынак у цэнтры Глыбокага Віцебскай вобласці. З’яўляецца ўзорам гарадской забудовы пачатку ХХ стагоддзя. У міжваенны перыяд гэты дом належаў глыбоцкаму яўрэю Іцэку Трэйстэру.
Прамысловасць Беларусі
Агульная скіраванасць эканамічнага развіцця беларускіх зямель у складзе Рэчы Паспалітай другой паловы XVIII ст. у бок пашырэння таварна-грашовых адносін спрыяла развіццю прамысловасці. На ўсходзе беларускіх зямель былі больш развіты прамысловыя заняткі. Першае месца сярод іх займалі промыслы па перапрацоўцы сельскагаспадарчай сыравіны. Найбольш развітай было вінакурэнне. Інвентары гэтага часу адзначаюць вінакурні (бровары) у клжным фальварку буйнога ўладання. Існавалі гэтыя прадпрыемствы пры корчмах у кожным горадзе і мястэчку. У некаторых маёнтках звыш 60% наяўнага зерня ішло на выраб гарэлкі і піва. Так, на Крычаўскім бровары на працягу сутак выраблялі 110 вёдзер гарэлкі, вінакурня ва Урэччы давала прыкладна 2700 л гарэлкі ў суткі. Натуральна, вінакурэнне з'яўлялася адным з найгалоўнейшых прыбытковых артыкулаў буйных землеўладальнікаў. Толькі арэнда корчмаў складала 37% прыбытку вялікай Магілёўскай эканоміі, 26% — Гомельскага староства.
Другім відам прадпрыемстваў па перапрацоўцы зерня з'яўляліся млыны. Правы на іх будаўніцтва і прыбытак ад дзейнасці, таксама як ад броавараў і корчмаў, належалі выключна землеўладальнікамі. У 1777 годзе, згодна перапісу скарбовай камісіі Вялікага Княства Літоўскага, у Берасцейскім павеце налічвалася 178 вадзяных млыноў і 25 ветракоў. У 1750—1760-я гады у Магілёўскай эканоміі дзейнічаў 71 млын, у Гомельскім і Крычаўскім староствах — адпаведна 46, у Быхаўскім графстве — 31.
Прамысловасць беларускіх зямель у складзе Расійскай імперыі
Прамысловасць беларуских зямель канца XVIII—першай паловы XIX стст. у асноўным абапіралася на мясцовую сыравінную базу. Галоўнай галіной усё яшчэ было вінакурства.
У канцы XVIII—першай паловы XIX стст. беларускія губерні, у параўнанні з іншымі рэгіёнамі Расійскай імперыі, мелі больш развітую сістэму шляхоў зносін. Гэта з'явілася вынікам інтэнсіўнага развіцця суднабудаўніцтва, якое было досыць разнастайным: віціны, баркі, паўбаркі, бярлінкі, баты, русія лодкі, галеры, шкуны, габары і г.д. Найбольш буйнымі цэнтрамі суднабудаўніцтва ў першай палове XIX ст. з'яўляліся мястэчкі Лоеў, Холмеч (у басейне Дняпра); мястэчкі Гарадзец, Целяханы, Пагост, Тураў, Петрыкаў (на Прыпяці і сістэмах Дняпроўска-Бугскага і Агінскага каналаў).
Агульная характарыстыка
За 2011—2016 гады доля высокатэхналагічных вытворчасцей у структуры аб’ёму прамысловай вытворчасці вырасла з 1,7 % да 2,9 %, нізкатэхналагічных вытворчасцей — з 26,7 % да 35,1 %; доля сярэднетэхналагічных вытворчасцей нізкага і высокага ўзроўню скарацілася — з 35,7 % і 25,9 % да 27,7 % да 20 % адпаведна. У структуры дададзенай вартасці апрацоўчай прамысловасці доля высокатэхналагічных вытворчасцей за гэты перыяд вырасла з 3,5 % да 5,6 %, нізкатэхналагічных — з 29,7 % да 41,9 %; доля сярэднетэхналагічных вытворчасцей нізкага і высокага ўзроўню скарацілася з 25,5 % і 41,3 % да 23 % і 29,5 % адпаведна.