cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ямайка
Рэлігія
На Ямайцы колькасць рэлігійных аб’яднанняў у дачыненні да колькасці насельніцтва найвялікшая ў свеце. Большасць вернікаў (61,3 %) належаць да пратэстанцкіх цэркваў і кангрэгацый: баптыстаў, англікан, уніяністаў, метадыстаў і г. д. Незалежна ад арганізацыйнай прыналежнасці сярод пратэстантаў Ямайкі распаўсюджаны фундаменталісцкі і радыкальны рухі. Меншасць вернікаў прадстаўлена рыма-каталікамі (4 %), маранітамі, індусамі, бахаямі і мусульманамі. Акрамя таго, існуюць афрахрысціянскія культы абеа, куміна, пакамана і растафары. Каля 20 % ямайцаў дэкларуюць незалежнасць у адносінах да пэўных рэлігійных аб’яднанняў, аднак колькасць атэістаў і агностыкаў адносна невысокая (каля 6 %). Уплыў рэлігіі традыцыйна прасочваецца на грамадскіх і палітычных адносінах. Так, у каланіяльныя часы большасць белага насельніцтва належала да англікан і прэсвітарыян. Сярод неграў-рабоў і марунаў панавалі афрыканскія культы. З другой паловы XVIII ст. усё большы ўплыў сярод афраямайцаў набываюць баптысты. Баптысцкія прапаведнікі ўдзельнічалі ў падрыхтоўцы паўстанняў 1798, 1831, 1865 і 1938 гг. У наш час баптысты, пратэстанты-радыкалы і прадстаўнікі рэлігійных меншасцей звычайна падтрымліваюць Народную Нацыянальную партыю, а англікане, уніяністы і пратэстанты-фундаменталісты — Лейбарысцкую партыю. Назіраецца рэлігійнае раз’яданне сярод прадстаўнікоў буйнога бізнесу, прафсаюзаў і крымінальных груповак.
Дзяржаўнае кіраванне і палітыка
Ямайка — незалежная краіна, уваходзіць у брытанскую Садружнасць. Палітычны лад — канстытуцыйная манархія. Згодна Канстытуцыі 1962 г., глава дзяржавы — каралева Велікабрытаніі, якая афіцыйна мае тытул каралевы Ямайкі. Яна са згоды ўраду прызначае генерал-губернатара, пры якім дзейнічае Патаемная рада з 10 чалавек (звычайна ў яе склад уваходзяць прадстаўнікі заканадаўчай, выканаўчай і судовай улады). Заканадаўчая ўлада належыць двухпалатнаму парламенту. У ніжэйшую Палату прадстаўнікоў (House of Representatives) уваходзіць 60 членаў, выбраных грамадзянамі Ямайкі у час галасавання па партыйных спісах. Прадстаўнікі партыі, што набрала большасць галасоў, прызначаюць спікера Палаты і прэм’ер-міністра. Астатнія прадстаўнікі фарміруюць апазіцыю. Вышэйшая палата — Сенат, у склад якога генерал-губернатар па радзе прэм’ер-міністра і лідара апазіцыі прызначае частку прадстаўнікоў ніжэйшай Палаты (усяго 21 член, якія размяркоўваюцца прапарцыянальна складу ніжэйшай Палаты). Выканаўчую ўладу прадстаўляе ўрад, прызначаны генерал-губернатарам па рэкамендацыі прэм’ер-міністра. Судовую ўладу прадстаўляе Сход Правасуддзя (Court of Justice), члены якога прызначаюцца генерал-губернатарам. Большую частку ўзброенных сіл складаюць прафесійныя Ямайскія сілы самаабароны (Jamaica Defense Force). Акрамя таго дзейнічаюць агульнадзяржаўныя Ямайскія сілы службы канстэбляў (Jamaica Constabulary Force), якія выконваюць ваенныя і паліцэйскія функцыі. Ахову грамадскага парадку здзейсняюць парафіяльная паліцыя і дабраахвотная міліцыя. На Ямайцы дзейнічае 51 палітычная арганізацыя, аднак большасць галасоў традыцыйна збіраюць Лейбарысцкая партыя (лідар Брус Голдынг, з 2007 — кіруе) і Народная Нацыянальная партыя (лідар Портыя Сімпсан-Мілер). Абедзве партыі не маюць істотных адрозненняў у праграмах і дэкларуюць прынцыпы пабудовы сацыяльна-арыентаванага грамадства і незалежнай знешняй палітыкі.
Эканоміка
Грашовая адзінка — ямайскі долар, аднак паралельна яму легальна ўжываецца долар ЗША (USD). ВУП на душу насельніцтва — каля 9300 долараў (2017). Важнейшая крыніца даходаў у канвертуемай валюце — абслугоўванне турыстаў (20 % ВУП). На працах, звязаных з абслугоўваннем турызму працуюць да 30 % эканамічна актыўнага насельніцтва. Тым не менш спецыялісты лічаць, што магчымасці для развіцця турызму далёка не вычарпаны. Развіццё галіны стрымліваецца канкурэнцыяй з боку Карыбскіх краін і нялёгкай крымінальнай сітуацыяй. Важную ролю ў эканоміцы адыгрываюць грашовыя паступленні ад працаўнікоў за мяжой (20 % ВУП) і экспарт сельскагаспадарчай прадукцыі, прадукцыі харчовай прамысловасці, баксітаў і гліназёму, штучнага карунду. Значная частка прадпрыемстваў (баксітная прамысловасць, унутраны транспарт і энергетыка, лясная і камунальная гаспадарка) належаць дзяржаве. Для прыцягнення знешніх інвестыцый заснавана некалькі свабодных эканамічных зон са спрошчанымі формамі рэгістрацыі і падаткаабкладання.
Галоўныя галіны прамысловасці — здабыча баксітаў і вытворчасць гліназёму. Баксітная прамысловасць адыгрывала значную ролю ў эканамічным развіцці краіны ў 1956—1980 гг., аднак падзенне кошту алюмінію і баксітнай сыравіны ў 1980-х гг. выклікалі працяглы эканамічны крызіс гэтай галіны гаспадаркі. Харчовая і лёгкая прамысловасць прадстаўлены дробнымі прадпрыемствамі, якія заняты вытворчасцю цукру, рому, тканін, мэблі, цыгар, сувеніраў. На ЗША прыходзіцца 40 % знешняга гандлю. Іншыя важныя знешнегандлёвыя партнёры: ЗША, Канада, Велікабрытанія, краіны ЕС. Імпарт пераважна складаецца з прадуктаў харчавання і паліва.
Сельская гаспадарка дае 7,5 % ВУП і яе роля ў эканамічным жыцці краіны зніжаецца. Аднак у сельскагаспадарчай вытворчасці занята каля 17 % працаздольнага насельніцтва. Усяго выкарыстоўваецца каля 1 млн гектараў зямлі. 40 % плантатарскіх гаспадарак лічацца буйнымі і займаюць больш за 20 гектараў зямельных угоддзяў. Астатнія — невялікія фермерскія гаспадаркі — не перавышаюць 2 — 3 гектараў. У каланіяльны час эканоміка вострава базавалася на вырошчванні цукровага трыснягу, плантацыі размяшчаліся на поўдні вострава. У пачатку XX стагоддзя амерыканскія кампаніі арганізавалі на Ямайцы буйную экспартную вытворчасць бананаў, а таксама какавы, кавы і какосаў. Амерыканцы заняліся і развіццём інфраструктуры Ямайкі (чыгуначная сетка і т. п.). Сёння вырошчванне бананаў, кавы, цукровага трыснягу і вытворчасць рому застаюцца важнымі галінамі гаспадаркі і найважнейшай экспартнай прадукцыяй. Іншыя экспартныя культуры: бананы, какосы, кава, тытунь, бавоўна і г. д. Для ўнутранага ўжытку вырошчваюць рыс, кукурузу, амарант, садавіну і гародніну. Ва ўнутраных раёнах займаюцца жывёлагадоўляй. У заходніх раёнах краіны незаконна вырошчваюцца індыйскія каноплі, з якіх робіцца марыхуана
Культура і адукацыя
Традыцыйная культура Ямайкі ўвабрала ў сябе многія рысы еўрапейскай, афрыканскай і ў меншай ступені азіяцкай культурных традыцый. На аснове англійскай мовы пад уплывам афрыканскіх і раманскіх моў на Ямайцы сфарміравалася новая крэольская мова патва (patwa), на ёй штодзённа гаворыць большасць ямайцаў. У ёй вылучаюць рад гаворак (мантэга патва, раста-крэоль, марун-крэоль і г. д.). З канца XIX ст. ямайская патва ўжывалася ў літаратуры. У вусным фальклоры распаўсюджаны калядныя казкі і легенды, цыкл казак пра павука Энэнсі (Anansi), міфы і паданні аб стварэнні свету, духах і прывідах. Найбольш вядомыя англамоўныя пісьменнікі ямайскага паходжання: Клод Мак-Кі (Claude McKay), Хэзл Кэмпбел (Hazel Campbell), акцёр і паэт Луіс Бенет-Коверлі (Louise Bennett-Coverly). На востраве жылі і працавалі пісьменнікі Ян Флемінг і Дэрак Вэйлкот (лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры 1993 г.). У краінах Паўночнай Амерыкі і Карыбскага басейну вядомы журналіст, філосаф і палітык ямайскага паходжання, барацьбіт за правы негрыцянскага насельніцтва ў ЗША, Маркус Гарві (Marcus Harvey).
Для ямайскай музычнай і танцавальнай культуры характэрна спалучэнне шматлікіх тутэйшых і знешніх традыцый. У міжваенны перыяд у ЗША і некаторых еўрапейскіх краінах папулярным быў ямайскі джаз. У другой палове ХХ ст. на Ямайцы ўзнік музычны стыль рэгі (reggae). Найбольш вядомыя выканаўцы — Боб Марлі (Bob Marley), Джымі Кліф (Jimmy Cliff) і Пітар Тош (Peter Tosh). Акрамя рэгі на Ямайцы ёсць многа іншых мясцовых стыляў і напрамкаў. Дзейнічае Ямайская Танцавальная асацыяцыя, якая праводзіць штогадовыя конкурсы і фестывалі. З запазычаных стыляў найбольш папулярныя — рок, ска, рэп, джангл. Многія ямайскія музыкі і спевакі працуюць у ЗША, Велікабрытаніі і Канадзе.
У сярэдзіне ХХ ст. сфарміраваўся «ямайскі» стыль жывапісу. Вядомыя прадстаўнікі: Эдна Мэнлі (Edna Manley), Альберт Х’ю (Albert Huie), Капо (Kapo).
Ва ўсім свеце добра вядома ямайскае кулінарнае мастацтва (галоўным чынам, алкагольныя напоі, кандытарскія вырабы і стравы на аснове ямайскага перцу).
Найбольш папулярныя віды спорту: футбол, лёгкая атлетыка, крыкет, бабслей. На Алімпійскіх гульнях у Пекіне (2008 г.) нацыянальная зборная Ямайкі атрымала 6 залатых медалёў, з якіх 3 на рахунку лёгкаатлета Усейна Болта.
Хаця абавязковая пачатковая адукацыя была ўведзена ў краіне ў 1860 — 1870-ых гг., да другой паловы ХХ ст. не было адзінай сістэмы адукацыі. Рэформы 1972—1976 і 1982 гг. стварылі сістэму, набліжаную да амерыканскай. На яе развіццё траціцца каля 11 % дзяржаўнага бюджэту. Працуе 6 вышэйшых навучальных устаноў.
Турызм
Ямайка — сусветна вядомы кліматычны курорт. Большасць турыстаў наведваюць яго для адпачынку на моры. Найбольш папулярныя пляжы на заходняй і паўночнай частках вострава (так званая Ямайская Рыўера). У Спаніш-Таўне захаваўся стары каланіяльны горад, пабудаваны ў XVII — пачатку ХХ стст. У Кінгстане працуе рад музеяў, у тым ліку Гістарычны музей і музей Боба Марлі. Іншыя цікавыя месцы: вадапады на рацэ Дэнс-Рывер, гістарычны нацыянальны парк на месцы плантацыі Бельведэра і інш. На працягу года праводзяцца фестывалі, у тым ліку штогадовы забаўляльны карнавал. Грамадзянам Беларусі для наведвання Ямайкі абавязковая віза. Турыстычную візу (без права на працу) да 30 дзён можна аформіць прыбыўшы (пры ўмове забраніраванага жылля).
Мухтар Амарханавіч Аўэзаў
Мухтар Амарханавіч Аўэ́заў (Мұхтар Омарханұлы Әуезов,, урочышча Чынгістаў Сяміпалацінскай вобласці, Казахстан — , , СССР) — казахскі пісьменнік і вучоны. Акадэмік АН Казахстана (1946). Заслужаны дзеяч навук Казахстана (1957). Лаўрэат Ленінскай (1959) і Сталінскай прэміі першай ступені (1949).
Біяграфія
Нарадзіўся 28 верасня 1897 года ва ўрочышчы Чынгістаў Сяміпалацінскай вобласці Расійскай імперыі (цяпер — Абайская вобласць Рэспублікі Казахстан).
Рана застаўся без бацькоў: бацька Амархан памёр у 1900 годзе, маці Нуржамал — у 1912. Выхаваннем займаўся дзядзька Касымбек, які ў 1907 годзе пасля года вучобы ў медрэсэ ўладкаваў хлопчыка ў 5-класнае гарадское рускае вучылішча ў Сяміпалацінску. У 1912—1913 навучальным годзе Мухтар з адзнакай скончыў першы клас настаўніцкай семінарыі, у 1919 годзе завяршыў навучанне ў.
Летам 1917 года па старажытным звычаі і па волі блізкіх сваякоў Мухтар ажаніўся з 15-гадовай прыгажуняй Райхан. У 1918 годзе ў іх нарадзілася дачка Мугаміля (1918—2009), а праз год — сын Чокан, які рана памёр. У 1920 годзе іх шлюб распаўся, пры разводзе Мухтар забраў сабе дачку, пра якую клапаціўся ўсё жыццё.
У міжрэвалюцыйны перыяд Мухтар Аўэзаў стаў актыўным членам казахскай маладзёжнай арганізацыі «Жанар», якая займалася дапамогай галадаючаму насельніцтву паўднёвага Казахстана. У 1918 годзе ён разам з выдаваў у Сяміпалацінску часопіс «Абай», які пасля выхаду дванаццатага нумара быў зачынены па ідэалагічных матывах. З 1 снежня 1919 года ў Сяміпалацінску канчаткова ўстанавілася Савецкая ўлада. У 1919 годзе Мухтар Аўэзаў уступіў у партыю бальшавікоў і прасунуўся пасля па партыйнай лініі да пасады старшыні Семіпалацінскага губвыканкама і сакратара КазЦВК у Арэнбургу (тады — сталіцы ), адначасова спрабуючы сілы ў драматургіі і журналістыцы.
Увосень 1922 года за «парушэнне партдысцыпліны» і «праявы нацыяналізму» Аўэзаў быў выключаны з партыі бальшавікоў. Ён пакінуў сваю пасаду ў Арэнбургу і паступіў вольным слухачом у Сярэднеазіяцкі Туркестанскі ўніверсітэт у Ташкенце, супрацоўнічаючы з часопісам «Шолпан».
Вясной 1923 года Мухтар Аўэзаў па прапанове буйнога этнографа, гісторыка і фалькларыста Абубакіра Дзіваева, выпускніка, прымаў удзел у навуковай камісіі ў Чынгізскую воласць «для збору і прыёмкі захаваных рукапісаў перакладаў прац , , » і арыгінальных прац Абая — філасофскіх нататак і вершаў. Спадарожнікамі Аўэзава былі былыя вядомыя алашардынцы і. Гэтае супрацоўніцтва пасля паслужыла падставай для абвінавачвання Аўэзава ў датычнасці да «Алаш-Арды».
У кастрычніку 1923 года паступіў на Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Там адбылося знаёмства Мухтара Аўэзава і Валянціны Мікалаеўны Кузьміной, якая стала яго трэцяй жонкай. Але пасля першага курса ён вярнуўся ў Казахстан. Восенню 1925 года зноў паехаў у Ленінград, дзе ў 1928 годзе скончыў Ленінградскі ўніверсітэт.
Пасля заканчэння Ленінградскага ўніверсітэта ў жніўні 1928 года маладая сям’я пераехала ў Ташкент, тут Мухтар Аўэзаў паступіў у аспірантуру Сярэднеазіяцкага ўніверсітэта, адначасова выкладаючы. У 1929 годзе нарадзілася іх дачка Лэйла, пазней доктар гістарычных навук, дырэктар Дома-Музея Мухтара Аўэзава.
У 1930 годзе Аўэзаў быў арыштаваны па абвінавачанні ў сувязі з арганізацыяй маладых казахскіх пісьменнікаў «Алка», правёў 2,5 гады ў зняволенні. Жонка з дачкой вярнуліся ў Ленінград.
Выйшаўшы на волю, Аўэзаў выкладаў у ВНУ Алматы, у тым ліку ў Казахскім дзяржаўным універсітэце і, адначасова працягваў пісаць п’есы. Сям’я ўз’ядналася, і ў 1943 годзе нарадзіўся сын Ернар, будучы біёлаг. Да першага пленума, які адбыўся ў маі 1937 года, Аўэзаў уяўляў сабой самую яркую фігуру на літаратурным небасхіле Казахстана. Але і самую пераследную: па старой памяці яго працы забараняліся мясцовымі органамі НКУС, вымаліся з бібліятэк, сам ён быў звольнены з працы.
Мухтар Аўэзаў з’ехаў у Маскву і шмат супрацоўнічаў з пісьменнікам Л. С. Собалевым. Яны напісалі трагедыю «Абай», навуковае даследаванне «Эпас і фальклор казахскага народа», выпусцілі зборнік «Песні казахскага народа».
З пачаткам вайны Аўэзаў вярнуўся ў Казахстан, працаваў у, пазней — у. У 1942 годзе выпусціў першую кнігу рамана «Абай». Тады ж жыў грамадзянскім шлюбам з Фацімай Габітавай, удавой яго сябра Ільяса Джансугурава, які быў расстраляны НКУС у 1937 годзе. У 1943 годзе ў іх нарадзіўся сын, пазней вучоны-культуролаг, заснавальнік Фонду Мухтара Аўэзава.
У 1945 годзе, у год стагоддзя Абая, Мухтар Аўэзаў напісаў лібрэта оперы «», сцэнарый мастацкага кінафільма «Песні Абая», новы варыянт біяграфіі Абая і некалькі артыкулаў пра яго. У Маскве выйшла першая кніга «Абай», Мухатра Аўэзава ўзнагародзілі ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. На наступны год М. Аўэзаў стаў доктарам філалагічных навук, прафесарам, акадэмікам АН Казахскай ССР. У 1947 годзе была апублікавана другая кніга «Абай» на казахскай мове, у 1948 годзе — абедзве кнігі на рускай мове.
У 1947 годзе выйшла Пастанова ЦК Кампартыі Казахстана «Аб грубых палітычных памылках у працы Інстытута мовы і літаратуры АН КазССР», пісьменніка сталі пастаянна пераследваць, не даючы магчымасці спакойна працаваць. Аднак гэта не перашкодзіла Мухтару Аўэзаву ў 1948 годзе стаць лаўрэатам Сталінскай прэміі: прэмія першай ступені (100 тысяч рублёў) была прысуджана аўтару за раман «Абай». У 1952 годзе выйшла ў свет першая кніга «Шлях Абая» на казахскай мове і ў тым жа годзе на старонках «Правды» зноў было выстаўлена абвінавачанне ў недахопе грамадзянскай пільнасці ў Аўэзава. Артыкул «Правды» ад 30 студзеня 1953 года на наступны дзень перадрукавала «Казахстанская праўда». Прафесар, акадэмік М. А. Ауэзаў быў звольнены за «буржуазна-нацыяналістычныя памылкі» з універсітэта, выведзены з калектыву аўтараў шматтомнай «Гісторыі Казахскай ССР». Ён ізноў змушаны, у пазбяганне арышту, утоена з’ехаць у Маскву і два гады чытаць лекцыі па на кафедры літаратур народаў СССР МДУ.
У 1954 годзе ў Маскве Мухтар Аўэзаў завяршыў тэтралогію «Шлях Абая», увайшоў у склад рэдкалегій часопісаў «» і «», выступіў з дакладам аб творчасці Абая на ўрачыстым сходзе ў Калоннай зале і трыумфальна вярнуўся ў горад Алматы, дзе быў адноўлены на ўсіх пасадах.
У 1955 годзе абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета КазССР IV склікання і пачаў здзяйсняць замежныя паездкі ў складзе літаратурных дэлегацый, адначасова працуючы над «Анталогіяй казахскай паэзіі» і з перакладчыкамі дылогіі «Шлях Абая».
З групай савецкіх пісьменнікаў (Шчыпачоў, Лявонаў, Ганчар) у 1960 годзе наведаў ЗША (Вашынгтон, Нью-Ёрк, Лос-Анджэлес і Фрэсна штат Каліфорнія, Фенікс штат Арызона, Бостан).
Улетку 1961 гады з’ехаў у Маскву на лячэнне. 27 чэрвеня 1961 года памёр падчас аперацыі. Пахаваны ў горадзе Алматы на.
Творчасць
У апавяданнях, аповесцях, п’есах і нарысах Аўэзава адлюстравана жыццё і побыт казахскага аула.
У трагедыі «Енлік-Кебек» (1917, новая рэдакцыя 1957) паказаны звычаі і норавы феадальна-радавога грамадства. Аўтар звыш 20 п’ес, у тым ліку: «Айман-Шолпан» (1934), «Абай» (пастаноўка 1940, сумесна з Л. С. Собалевым), «Каракоз» (1926), «Кара кіпчак Кабланды» (1943—1944), «Зарніца» (1934), «На мяжы» (1937), «У гадзіну выпрабаванняў» (1942), сцэнарый кінафільма «Песні Абая» (1945) і іншыя.
З’яўляецца стваральнікам першага нацыянальнага гістарычнага рамана-эпапеі «Шлях Абая», які складаецца з 2 кніг: «Абай» (т.1-2, 1942—1947; Дзяржаўная прэмія СССР 1949) і «Шлях Абая» (т.1-2, 1952—1956; Ленінская прэмія 1959).
Аўтар рамана «Племя маладое» (незавершаны; апублікаваны ў 1962 годзе).
Даследаваў гісторыю казахскай і кіргізскай літаратуры, фальклор.
Джада Пінкет-Сміт
Джада Корэн Пінкет-Сміт (Jada Koren Pinkett-Smith; нар. 18 верасня 1971 г, Балтымар, штат Мэрыленд, ЗША) — амерыканская актрыса і спявачка. Замужам за акцёрам і рэперам Уілам Смітам.
Пісар скарбовы літоўскі
Пісар скарбовы літоўскі — ураднік у Вялікім Княстве Літоўскім, які вёў прыходныя ці расходныя ведамасці. Урад вядомы з 1519. У 1550-х падчас рэформ Жыгімонта Аўгуста звязаных валочнай памерай была рэарганізавана скарбовая адміністрацыя, калі былі ўстаноўлены 2 скарбовыя пісары з пашыранымі паўнамоцтвамі. Ім было даручана прымаць справаздачы з даходаў, якія паступалі ў скарб, ажыццяўляць кантроль за сумай паступленняў, інфармаваць гаспадара аб усім тым, што яны лічылі шкодным для даходаў (калі іх непасрэдны начальнік не зрабіў гэта асабіста).
У далейшым колькасць скарбовых пісараў была павялічына да 3 (часам іх было 4), а іх абавязкі дыферынцаваны: 2 з іх адказвалі за прыход (прыходавыя пісары, 1 з іх загадваў скарбовай Метрыкай) і 1 — за расход (расходавы пісар).
Лі Сунджа
Лі Сунджа (이순자; нар., Чанчунь, Маньчжоу-Го, Японская імперыя) — першая лэдзі Паўднёвай Карэі (1 верасня 1980 — 24 лютага 1988).
Біяграфія
Пасля здабыцця Карэяй незалежнасці ад японскага валадарства ў 1945 годзе з сям’ёй вярнулася на Карэйскі паўвостраў. Яе бацька быў афіцэрам паўднёвакарэйскай арміі і ўдзельнічаў у Карэйскай вайне.
У 1957 годзе вывучала медыцыну ў жаночым універсітэце Іхва, але адмовілася ад сваёй мары стаць урачом і ў 1958 годзе выйшла замуж за афіцэра Чон Ду Хвана, які стаў у 1980 годзе Прэзідэнтам Паўднёвай Карэі.
Пазней скончыла Універсітэт Ёнсэ.
Суправаджала мужа на ўсіх публічных мерапрыемствах. Праяўляла вялікую цікавасць да пытанняў адукацыі і ўнесла істотны ўклад у развіццё дашкольнай адукацыі і дзіцячай кардыяхірургіі.
У 1980-х гадах, калі ў Паўднёвай Карэі пачаўся пераход з чорна-белага на каляровае тэлебачанне, першая лэдзі, якая апраналася ў пышныя касцюмы і традыцыйныя сукенкі, выклікала ў карэйцаў гонар за краіну. Пазней, калі Чон Ду Хван быў ва ўладзе, экстравагантныя паводзіны Лі Сунджа сталі сацыяльнай праблемай і падвергліся крытыцы з боку паўднёвакарэйскага грамадства.
Пасля адстаўкі з пасады прэзідэнта мужа Чон Ду Хвана сям’я апынулася ў няміласці. Іх падазравалі ў карупцыі. 23 лістапада 1988 года разам з мужам была вымушана пасяліцца ў будыйскім манастыры Пэктамса, дзе правяла два гады. У маі 2006 года Лі была выкліканая ў Цэнтральнае следчае ўпраўленне Паўднёвай Карэі па падазрэнні ў валоданні незаконнымі зберажэннямі на суму каля 13 мільярдаў вон. Пры гэтым сям’і ўсё яшчэ трэба будзе выплаціць гіганцкую суму ў $ 370 млн, скрадзеную Чон Ду Хванам у свой час з бюджэту краіны. Сям’я Лі і Чона да гэтага часу выплачвае гэты доўг.
Малынкы
Малынкы (Мали́нки) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
You.com
You.com ― пошукавая сістэма, арыентаваная на прыватнасць. You.com абагульняе вэб-вынікі з дапамогай катэгорый, у адрозненне ад традыцыйных пошукавых сістэм, якая паказваюць спіс спасылак. Пошукавая сістэма была заснавана былымі супрацоўнікамі Salesforce у Пала-Альта, штат Каліфорнія, ЗША, і была выдадзена ў публічную бэта-версію 9 лістапада 2021 года. У інтэрв'ю сузаснавальнік Рычард Сохер заявіў, што хоча пошукавую сістэму з балансам прыватнасці і персаналізацыі.
Гісторыя
Вэб-сайт быў заснаваны ў 2020 годзе двума былымі супрацоўнікамі Salesforce Браянам МакКанам і Рычардам Сохерам. Пасля аб'явы аб адкрыцці публічнай бэта-версіі пошукавай сістэмы ў 2021 годзе яна атрымала 20 мільёнаў долараў ад Марка Беніёфа, заснавальніка Salesforce.
У сакавіку 2022 года кампанія запусціла YouWrite, тэкставы генератар GPT-3 для напісання электронных лістоў і іншых дакументаў.
У снежні 2022 года кампанія запусціла YouChat, чат-бота на аснове штучнага інтэлекту.
Вынікі пошуку
Пошукавая сістэма паказвае вынікі пошуку, адсартаваныя па пэўных вэб-сайтах, напрыклад, Reddit. Карыстальнік можа сартаваць гэтыя катэгорыі. Для вэб-вынікаў ён выкарыстоўвае вынікі Microsoft Bing.
You.com не захоўвае IP-адрасы карыстальнікаў і не збірае інфармацыю карыстальнікаў для таргетынгу рэкламы. You.com прапануе два рэжымы: асабісты рэжым і прыватны рэжым, які з'яўляецца больш канфідэнцыйным. У адрозненне ад асабістага рэжыму, у прыватным рэжыме You.com не захоўвае пошукавыя запыты карыстальнікаў, не перадае IP-адрасы партнёрам You.com, месцазнаходжанне і не збірае ніякай інфармацыі аб пошуку.
Phaeolus schweinitzii
Phaeolus schweinitzii — від грыбоў роду сямейства. Відавая назва дадзена ў гонар амерыканскага міколага (1780—1834).
Экалогія
Паразітуе на каранях хвойных дрэў, выклікаючы.
Падобныя віды
Маладыя грыбы можна зблытаць з відам.
Кольцы планет
Кольцы планеты — сістэма плоскіх канцэнтрычных утварэнняў з пылу і лёду, якая круціцца вакол планеты ў экватарыяльнай плоскасці. Кольцы выяўлены ва ўсіх газавых гігантаў Сонечнай сістэмы: Сатурна, Юпітэра, Урана, Нептуна і, магчыма, у Рэі, спадарожніка Сатурна.
Гісторыя
Сістэма кольцаў Сатурна была адкрыта ў XVII стагоддзі. Першым яе назіраў хутчэй за ўсё Галілеа Галілей у 1610 годзе, аднак з-за нізкай якасці оптыкі ён бачыў не кольцы, а толькі «прыдаткі» па абодва бакі Сатурна.
У 1655 годзе Хрысціян Гюйгенс, выкарыстоўваючы больш дасканалы чым у Галілея тэлескоп, першым убачыў кольцы Сатурна і запісаў: «Кольцам акружаны тонкім, плоскім, які нідзе не датыкаецца, да экліптыкі нахіленым».
Больш 300 гадоў Сатурн лічыўся адзінай планетай, акружанай кольцамі. Толькі ў 1977 годзе, пры назіранні пакрыцця Уранам зоркі, у планеты былі выяўлены кольцы. Слабыя і тонкія кольцы Юпітэра былі адкрыты ў 1979 годзе касмічным апаратам «Вояджэр-1». Праз 10 гадоў, у 1989 годзе, «Вояджэр-2» выявіў кольцы Нептуна.
Кольцы можа мець таксама спадарожнік Сатурна Рэя. Даныя, перададзеныя ў лістападзе 2005 і ў жніўні 2007 года апаратам «Касіні — Гюйгенс», паказалі, што пры заходзе ў «цень» Рэі, паток электронаў, які рэгіструюцца ад Сатурна, некалькі разоў анамальна памяншаўся, што можа сведчыць пра наяўнасць у Рэі трох.
Баршчоўскі сельсавет (Хойніцкі раён)
Баршчо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хойніцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Баршчоўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаваных Масаноўскага і Уласоўскага сельсаветаў. З 26 ліпеня 1930 года ў складзе Камарынскага раёна БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. З 25 снежня 1962 года ў складзе Хойніцкага раёна. 20 лютага 1964 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Радзінскага сельсавета.
Мончын
Мончын (Мо́нчин) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3357
IC 3357 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герхард Шродэр
Герхард Фрыц Курт Шродэр (Gerhard Fritz Kurt Schröder; нар., Мосенберг) — нямецкі палітык. У 1998—2005 гадах канцлер Германіі.
У 1990—1998 гадах Шродэр быў кіраўніком ураду нямецкай зямлі Ніжняя Саксонія.
Раннія гады
Нарадзіўся ў сям’і рабочага ў Мосенбергу, у цяперашняй федэральнай зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія. Бацька Фрыц Шродэр загінуў у Румыніі 4 кастрычніка 1944, маці Герхарда працавала на ферме. Наведваў вячэрнюю школу, з 1958 года працаваў памочнікам прадаўца скабяных вырабаў, будаўніком у Гётынгене. У 1963 годзе ўступіў у Сацыял-дэмакратычную партыю Германіі (СДПГ). У 1971 годзе скончыў юрыдычны факультэт Гётынгенскага ўніверсітэта, дзе ў 1971—1977 гадах працаваў на кафедры права. У 1978—1990 гадах займаўся прыватнай юрыдычнай практыкай у Гановеры. Адначасова ў 1978 годзе стаў лідарам «Маладых сацыялістаў» — маладзёжнай секцыі СДПГ, членам якой быў з 1963 года.
Палітычная кар’ера
У 1980 годзе ўпершыню абраны дэпутатам Бундэстагу. У 1986 годзе ўзначаліў фракцыю СДПГ у дзяржаўнай асамблеі Ніжняй Саксоніі. З 1989 года — член прэзідыума СДПГ. 21 чэрвеня 1990 года абраны прэм’ер-міністрам зямлі Ніжняя Саксонія. У 1994 годзе быў кандыдатам ад СДПГ на пасаду міністра замежных спраў, аднак партыя прайграла выбары.
Федэральны канцлер
Узначаленая Шродэрам кааліцыя сацыял-дэмакратаў і зялёных прыйшла да ўлады ў кастрычніку 1998 года пасля 16-гадовага знаходжання ў апазіцыі з абяцаннямі мадэрнізацыі эканомікі, падтрымкі прадпрымальніцтва і захавання сістэмы сацыяльнай абароны. Перамога сацыял-дэмакратаў у немалой ступені тлумачылася абяцаннем СДПГ пакласці канец росту беспрацоўя і пераадолець эканамічны застой у краіне.
Марозіўка (Пагрэбішчанскі раён)
Марозіўка (Моро́зівка) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Брусельскі вольны ўніверсітэт (1834)
Брусельскі вольны ўніверсітэт (Université libre de Bruxelles) — бельгійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Брусель. Навучанне вядзецца пераважна на французскай мове.
Гісторыя
З 1935 года некаторыя курсы выкладаліся як на французскай, так і на нідэрландскай мовах. Пачынаючы з 1963 года, усе факультэты прапаноўвалі курсы на абедзвюх мовах. У кастрычніку 1969 года, неўзабаве пасля моўнай спрэчкі ў Лёвенскім каталіцкім універсітэце, французская і нідэрландская грамады ўніверсітэта падзяліліся на дзве розныя ВНУ. З актам ад 28 мая 1970 года яны афіцыйна сталі двума асобнымі юрыдычнымі, адміністрацыйнымі і навуковымі суб’ектамі.
Тэцкае наступленне (1968)
Тэцкае наступленне (таксама вядома як Наступленне Тэт або Навагодняе наступленне) — агульнаўжывальная назва першага шырокамаштабнага наступлення камуністычных сіл падчас В’етнамскай вайны ў 1968 годзе. Тэцкае наступленне прынята лічыць пераломным момантам вайны, пасля якога грамадская думка ў ЗША страціла веру ў магчымасць перамогі ў В’етнаме.
Планаванне
У В’етнаме свята Тэт з’яўляецца галоўным святам года. Яно мае шматвяковую гісторыю і звязаны з глыбокай пашанай памерлым продкам, памяць якіх асабліва шануецца в’етнамцамі. Тэт адзначаецца з надыходам Новага года па месяцовым календары, таму кожны год яго дата розная, і прыпадае на канец студзеня ці люты. У 1968 годзе свята Тэт пачыналася 31 студзеня.
Да гэтага часу на тэрыторыі Паўднёвага В’етнама ўжо амаль дзесяцігоддзе ішла жорсткая грамадзянская вайна, у якую ў 1965 годзе непасрэдна ўмяшаліся ЗША, што адправілі ў краіну буйны воінскі кантынгент у 500 тысяч чалавек (на 1967 год). У ходзе вайны ў В’етнаме сілы НФВПВ (ён жа В’етконг) штогод аб’яўлялі аднабаковае перамір’е на свята Тэт; тое ж самае рабіў паўднёвав’етнамскі ўрад і амерыканскае камандаванне. Перамір’е суправаджалася шматлікімі ўзброенымі інцыдэнтамі, аднак у цэлым ні адзін з бакоў не праводзіў у гэты час буйных аперацый.
Як і ў папярэднія гады, абодва бакі загадзя абвясцілі аб перамір’і на Тэт-1968. Аднак, яшчэ з сярэдзіны 1967 года ў кіраўніцтве Паўночнага В’етнама распрацоўваўся план буйнамаштабнага наступлення на поўдні, якое, як чакалася, прывяло б да народнага паўстання супраць непапулярнага рэжыму Нгуен Ван Цхьеу. Звяржэнне рэжыму Цхьеу практычна стала б перамогай у вайне, за якой рушыла б аб’яднанне дзвюх частак В’етнама ў адзіную краіну пад кіраўніцтвам Партыі працоўных В’етнама, што мела камуністычную платформу. Наступленне павінна была складацца з серыі удараў па густанаселеных раёнах з мэтай ўстанаўлення кантролю над найбуйнейшымі гарадамі, у тым ліку Сайгон і стратэгічна важны горад Хюэ. Для адцягнення ўвагі амерыканскага камандавання ад гэтых раёнаў восенню 1967 года паўночнав’етнамскія войскі ініцыявалі так званыя «памежныя бітвы». Многія амерыканскія падраздзяленні былі перакінуты ў прыгранічныя раёны, аддаленыя ад асноўных гарадоў краіны. Разведка ЗША папярэджвала аб магчымым вялікім наступленні, аднак не мела звестак аб магчымым часу яго пачатку і маштабе.
Ход наступлення
Асноўныя ўдары ў ходзе Тэцкай аперацыі павінны былі наносіць падраздзялення НФВПВ. Паўночнав’етнамская армія атрымала баявую задачу толькі каля Хюэ. Па некаторых прычынах наступленне ў паўночнай частцы Паўднёвага В’етнама пачалося на суткі раней запланаванага часу — ноч на 30 студзеня 1968 года, з-за чаго фактар нечаканасці быў часткова згублены. Пасля першых нападаў амерыканскае камандаванне абвясціла аб адмене перамір’я, а ва ўсіх падраздзяленнях ЗША на тэрыторыі Паўднёвага В’етнама была абвешчана падвышаная боегатоўнасць. У той жа час паўднёвав’етнамскія падраздзяленні былі не гатовыя да бою, паколькі вялікая колькасць салдат знаходзілася ў водпусках з нагоды свята і не паспела вярнуцца ў свае часці да пачатку асноўнай фазы наступлення.
Атакі НФВПВ былі занадта разрозненымі, каб дасягнуць ваеннага поспеху. Ні адзін буйны горад (акрамя Хюэ) не быў захоплены, хоць у некаторых месцах сутыкненні прымалі разлютаваны характар. Шкода ад абстрэлаў і наземных нападаў на амерыканскія базы была ў некаторых выпадках значнымай, але ні адна база таксама не была захоплена. У Сайгоне дзеянні партызан апынуліся няўдалымі, у асноўным па суб’ектыўных прычынах. Так, ім удалося захапіць студыю нацыянальнай радыёстанцыі, але аказалася, што перадатчык знаходзіўся ў іншым месцы. Атакуючы паўднёвав’етнамскі генеральны штаб, салдаты НФВПВ памылкова занялі не галоўны корпус, а казармы дапаможнага падраздзялення. Быў захоплены бранятанкавы парк у прыгарадзе Сайгона, дзе партызаны збіраліся выкарыстоўваць трафейную тэхніку (для гэтага ў іх былі спецыяльна падрыхтаваныя механікі), аднак бранятэхнікі там не знайшлі — аказалася, яе перамясцілі ў іншыя месцы базавання яшчэ ў канцы 1967 года.
Самай вядомай акцыяй партызан у Сайгоне стаў напад на пасольства ЗША. Яна правалілася з-за таго, што ў першыя ж хвіліны ахове дыпмісіі ўдалося забіць абодвух камандзіраў атакавалай групы, пасля чаго тыя, што засталіся ў жывых партызаны, папярэдне не азнаёмленыя з планам дзеянняў, занялі абарончыя пазіцыі ў двары і адстрэльваліся да прыбыцця амерыканскіх падмацаванняў. Толькі двое тых, хто нападаў патрапілі ў палон, астатнія загінулі. У хаосе першых гадзін Тэцкага наступлення, калі сітуацыя ў раёне пасольства была смутнай, журналісты перадалі інфармацыю аб захопе часткі будынка, хоць партызаны не здолелі прарвацца нават на ніжні паверх.
Спарадычныя вулічныя сутычкі працягваліся ў Сайгоне каля месяца. У іншых месцах Паўднёвага В’етнама ўсе напады былі адлюстраваны ў першыя некалькі дзён. 17—18 лютага была праведзена другая, менш маштабная серыя нападаў. Адзіны буйны поспех быў дасягнуты ў Хюэ. Буйныя сілы паўночнав’етнамскай арміі ўтрымлівалі горад каля трох тыдняў, пакуль не былі выбіты адтуль сумеснымі намаганнямі марской пяхоты ЗША і паўднёвав’етнамскай арміі. Пасля заканчэння бітвы Хюэ ляжаў у руінах, але і тут камуністычныя сілы ў канчатковым рахунку пацярпелі паразу. Войскі Паўднёвага В’етнама і ЗША, якія ўвайшлі ў горад, выявілі сляды масавых пакаранняў смерцю (якія атрымалі назву «Разня ў Хюэ»). Паводле афіцыйнай паўднёвав’етнамскай статыстыцы, закатавана было не менш 2800 «класава чужых элементаў» разам з членамі сем’яў, па мінімальных ацэнках ахвярамі разні сталі каля 200 чалавек. З асаблівай жорсткасцю будысты пераследавалі католікаў.
Псіхалагічны эфект
У ваенных адносінах Тэцкае наступленне стала буйнай паразай камуністычных сіл, але ў палітычным плане дасягнуты імі прапагандысцкі эфект апынуўся велізарным. Фактычна ўжо да канца 1967 года ў амерыканскім грамадстве пачалі пераважаць антываенныя настроі на фоне стомленасці ад вайны, у якой, нягледзячы на шматлікія тактычныя перамогі, не прасочвалася ніякага відавочнага прагрэсу. Прэзідэнт ЗША Джонсан і камандуючы войскамі ў В’етнаме генерал Уэстморленд былі вымушаны рабіць заявы аб тым, што праціўнік знаходзіцца на мяжы знясілення, а вырашальны пералом у вайне ўжо блізкі. На фоне такіх заяў нечаканае наступленне партызан і салдат паўночнав’етнамскай арміі ў маштабах усяго Паўднёвага В’етнама стала для амерыканскай грамадскасці шокам. Прамыя тэлерэпартажы з палёў бітваў у першыя дні аперацыі паказвалі, што ўрадавая армія і сілы ЗША практычна не кантралююць сітуацыю нават у цэнтры Сайгона, не кажучы ўжо пра сельскія раёны. З-за такіх рэпартажаў многія амерыканскія камандзіры пасля абвінавачвалі журналістаў у стварэнні ў амерыканскай грамадскасці ілюзіі цяжкага паражэння ў В’етнаме. Сярэдні клас прыйшоў да высновы, што вайну нельга выйграць, а такім чынам, неабходна пачаць згортваць ўдзел ЗША ў ёй.
Сімвалам Тэцкай аперацыі стала фатаграфія, зробленая амерыканскім рэпарцёрам Эдзі Адамсам у Сайгоне 1 лютага — ён сфатаграфаваў сцэну таго, як начальнік мясцовай паліцыі Нгуен Нгок Лоан без суда і следства расстраляў затрыманага падазраванага. Хоць загінулы пасля сапраўды апынуўся партызанам, фатаграфія выклікала хвалю абурэння ў ЗША і адыграла сваю ролю ва ўзмацненні антываенных настрояў. Знакамітай стала і фраза «было неабходна знішчыць горад, каб выратаваць яго», прыпісаная журналістам Пітэрам Арнэтам нейкаму амерыканскаму афіцэру, быццам бы сказаўшаму яе падчас баёў у дэльце Меконга за горад Бенчэ (правінцыя Бенчэ). Дакладнасць фразы падвяргалася сумневу, але, як высветлілася, яна сапраўды была вымаўлена, хоць і пры некалькі іншых абставінах (гл.артыкул Знішчыць горад, каб выратаваць яго).
Тэцкае наступленне 1968 года неаднаразова параўноўвалася з Першым рамаданскім наступленнем Іракскай вайны, паколькі две падзеі былі вельмі падобныя. У Іраку падзеі адбыліся ў пачатку святога для мусульман месяца Рамадан. Тады амерыканскае камандаванне ў Багдадзе меркавала, што свята прынясе паслабленне нападаў, якія пераследвалі амерыканскія войскі. Гэта здагадка была настолькі моцнай, што каменданцкі час у Багдадзе была часткова адменена.
Страты
Страты бакоў у ходзе Тэцкага наступлення з цяжкасцю паддаюцца ацэнцы. Толькі ў зоне III корпуса за перыяд з 29 студзеня—19 лютага загінула 944 салдата Паўднёвага В’етнама і яго саюзнікаў (у тым ліку 453 амерыканскіх), а таксама 12 614 салдат НФВПВ. Усяго па даных ЗША ў баях было знішчана 45 тысяч салдат праціўніка, страты НФВПВ сапраўды былі самымі цяжкімі з пачатку вайны. Загінулі тысячы мірных жыхароў.
Джардзіні-Наксас
Джардзіні-Наксас (Giardini-Naxos) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Сіцылія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Месіна.
Насельніцтва складае 9152 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 3743 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 98035. Тэлефонны код — 0942.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Maria SS Raccomandata.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Кіяран Хайндс
Кіяран Хайндс (Ciarán Hinds; нар. 9 лютага 1953, Белфаст, Паўночная Ірландыя) — ірландскі, які пачаў сваю кар’еру ў 1976 годзе на сцэне The Citizens Theatre ў Глазга. Удзельнік тэатральнага праекта Пітэра Брука, інтэрпрэтуючы эпас «Махабхарата» (у ролі Ашватхама).
Сярод яго найбольш вядомых работ у кіно — «Довады розуму», «Джэйн Эйр», «Лара Крофт Раскрадальніца магільняў: Зыбка жыцця», «Здань Оперы», «Мюнхен», «Белфаст». На тэлебачанні — роля Гая Юлія Цэзара ў серыяле «Рым» (HBO).
Квон Ян Сук
Квон Ян Сук (권양숙; нар. 23 снежня 1947, Масан, правінцыя Кёнсан-Намда, Паўднёвая Карэя) — першая лэдзі Паўдёнвай Карэі (25 лютага 2003 — 25 лютага 2008).
Біяграфія
Будыстка. Скончыла Вышэйшую жаночую камерцыйную школу ў Пусане. У студзені 1973 года выйшла замуж за палітыка Но Му Хёна, які стаў у 2003 годзе Прэзідэнтам Паўднёвай Карэі.
Падчас выбарчай кампаніі свайго мужа дзейнічала, каб заручыцца падтрымкай Но Му Хёна ў будыйскіх колах.
23 мая 2009 года яе муж Но Му Хён, у сувязі з абвінавачваннем у атрыманні 6 млн долараў у якасці хабару ад тэкстыльнай фірмы ў Пусане «Taekwang Ind Co., Ltd.», скончыў жыццё самагубствам.
Цяпер удава.
Надросся (вёска)
Надросся (Надросся) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
IC 3358
IC 3358 — галактыка тыпу E? (эліптычная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раян Гослінг
Раян Томас Гослінг (Ryan Thomas Gosling, нар. 12 лістапада 1980) — канадскі кінаакцёр, лаўрэат прэміі Нацыянальнай савету кінакрытыкаў ЗША (2006) і Satellite Award (2007, 2012). У 2007 годзе быў намінаваны на «Оскар» за ролю ў фільме «Паў-Нельсан» (2006). У 2008 годзе намінаваны на «Залаты глобус» за ролю ў камедыі «Ларс і сапраўдная дзяўчына» (2007). Найбольш вядомыя фільмы з яго ўдзелам — «Фанатык» (2001), «Злучаныя штаты Ліланда» (2003), «Дзённік памяці» (2004), «Пералом» (2007), «Блакітны Валянцін» (2010), «Драйв» (2011), «Сакавіцкія Іды» (2011).
Намінант на прэмію «Оскар» (2007), трохразовы намінант на прэмію «Залаты глобус» (2008, 2012), двухразовы лаўрэат прэміі Satellite Award (2007, 2011).
Гон Док Кві
Гон Док Кві (공덕귀; 21 красавіка 1911, Тхон’ён, правінцыя Кёнсан-Намда, Паўднёвая Карэя — 24 лістапада 1997, там жа) — карэйская палітычная, грамадская і рэлігійная дзяячка,, сацыяльны работнік, багаслоў, актывістка апазіцыі. Першая лэдзі Паўднёвай Карэі (13 жніўня 1960 — 23 сакавіка 1962), жонка прэзідэнта Юн Бо Сона.
Біяграфія
З’яўлялася нашчадкам у 79-м пакаленні Канфуцыя. Дачка ваеннага Карэйскай імперыі.
Скончыла сярэднюю школу для дзяўчынак. Пасля заканчэння ў 1940 годзе Якагамскай жаночай тэалагічнай семінарыі ў Японіі была прызначаная пастарам евангелісцкай царквы ў Кімчхоне. Пасля гэтага была прапаведнікам і выкладчыкам багаслоўя на кафедры жаночага багаслоўя тэалагічнай семінарыі Часон (папярэдніцы ўніверсітэта Ханшын). Атрымаўшы стыпендыю, рыхтавалася адправіцца на вучобу ў Прынстанскі ўніверсітэт (ЗША).
Была незамужняй да 38 гадоў. 6 студзеня 1949 года выйшла замуж за мэра горада Сеула, будучага прэзідэнта Карэі Юн Бо Сона. Падчас Карэйскай вайны (1950—1953) уцякла са сталіцы са сваёй сям’ёй.
Як жонка Прэзідэнта Рэспублікі Карэя, заўсёды вырабляла на людзей прыемнае ўражанне сваім элегантным знешнім выглядам. Свабодна гаварыла на англійскай, японскай, французскай мовах, латыні і іўрыце, брала інтэрв’ю ў замежных гасцей і вядомых дзеячаў ад імя свайго мужа, прымала ўдзел у афіцыйных прыёмах прэзідэнта. Удзельнічала ў праектах па аказанні дапамогі сіротам вайны.
Пасля сыходу ў адстаўку з пасады прэзідэнта Юн Бо Сона ў сувязі з, удзельнічала ў рухах супраць дыктатуры і ваеннага рэжыму Пак Чон Хі і змагалася з рэжымам, як тэолаг, рэлігійны дзеяч і жаночая актывістка. У 1969 годзе служыла прэзідэнтам царквы Андонг у Сеуле. У 1972 годзе была абрана прэзідэнтам сеульскай Федэрацыі саюза жанчын-евангелістаў прэсвітэрыянскай царквы Карэі.
Рэнійскі раён
Рэнійскі раён (Ренійський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Адэскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Рэні (Рені).
Утвораны ў 1969 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 38251 чалавек, плошча — 861 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 7 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 7 вёсак.
Навафасціў
Навафасціў (Новофа́стів) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Сервер (праграмнае забеспячэнне)
Сервер — камп’ютарная праграма або прылада, якае забяспечвае функцыянальнасць для іншых праграм ці прылад, так званых «кліентаў». Гэтая архітэктура называецца кліент-сервернай, дзе адна агульная магчымасць вылічэнняў размяркоўваецца паміж некалькімі працэсамі або прыладамі. Серверы могуць прадастаўляць розныя функцыянальныя магчымасці, часта званыя «паслугі» («сэрвісы»), такія як абмен дадзенымі або рэсурсамі паміж некалькімі кліентамі, або выкананне вылічэнняў для кліента. Адзін сервер можа абслугоўваць некалькі кліентаў, а адзін кліент можа выкарыстоўваць некалькі сервераў. Кліенцкі працэс можа выконвацца на той жа прыладзе або падлучацца па сетцы да сервера, які запушчаны на другой прыладзе. Тыповыя серверы — гэта, серверы баз дадзеных, файлавыя серверы, паштовыя серверы, серверы друку, вэб-серверы, гульнявыя серверы і серверы прыкладанняў.
Кліент-серверныя сістэмы сёння найбольш часта рэалізуюцца (і часта атаясамліваюцца) праз мадэль «запыт-адказ»: кліент адпраўляе запыт на сервер, які выконвае пэўныя дзеянні і адпраўляе адказ назад кліенту, як правіла, вынік або пацвярджэнне. Прызначэнне камп’ютара ў якасці «сервернага абсталявання» значыць, што ён прызначаны для запуску сервера на ім. Гэта часта падкрэслівае, што камп’ютар з’яўляецца больш магутным і надзейным, чым стандартныя персанальныя камп’ютары, але ў якасці альтэрнатывы, вялікія вылічальныя кластары могуць складацца з мноства адносна простых, змяняльных серверных кампанентаў.
Паўліўка (Пагрэбішчанскі раён)
Паўліўка (Павлі́вка) — вёска ў Пагрэбішчанскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
14 cm Minenwerfer M. 15
14 cm Minenwerfer M. 15 (14 cm мінамёт M. 15) — мінамёт, стаяў на ўзбраенні Аўстра-Венгрыі падчас Першай сусветнай вайны. Быў распрацаваны Škoda ў якасці альтэрнатывы мінамёту нямецкай фірмы Rheinmetall, да якога не было магчымасці набыць боепрыпрасы. Мінамёт дульназарадны, наразны. Прадугледжана магчымасць транспарціроўкі на двухколавай калясцы. У варыянце М 16 было палепшана кручэнне снараду ўнутры ствала, што павялічыла далёкасць выстралу да 1080 метраў.
Ланіўці
Ланіўці (Ланівці) — горад у Цярнопальскай вобласці Украіны, былы раённы цэнтр. Горад знаходзіцца на правым беразе ракі Гарынь ў месцы ўпадзення ў яе рэк Жырак, Бугліўка і Жэрдзь, ля адміністратыўнай мяжы з Хмяльніцкай вобласцю. Цэнтр тэрытарыяльнай грамады.
14 cm Minenwerfer M. 15
Першая партыя з 100 мінамётаў была заказана ў маі 1915 года. Другая партыя ўвесну 1916 года, але пастаўкі былі маруднымі; толькі 88 асобнікаў з другой партыі маглі быць адпраўлены на фронт да мая 1916 года. Трэцяя партыя з 300 асобнікаў была заказана ў лістападзе 1916 года, але вытворчасць была такая, што да вясны 1917 года было дастаўлена толькі 30 адзінак.
Ланіўці
Гісторыя
1444 год — першае згадванне паселішча ў пісьмовых крыніцах. У 1793 годзе падчас другога падзелу Рэчы Паспалітай Ланіўці ўвайшлі ў склад Расійскай імперыі і ў 1795 годзе былі ўключаныя ў склад Крэменецкага павета Валынскай губерні. У гэты час у паселішчы налічвалася 170 дамоў і 650 жыхароў. У 1870 годзе тут налічвалася 623 жыхары і 201 дом, дзейнічалі каталіцкі касцёл, праваслаўная царква і сінагога. У 1874 годзе тут было адкрыта аднакласнае народнае вучылішча. У 1905 годзе ў Ланіўцях налічвалася 1,5 тыс. жыхароў.
Пасля пачатку Першай сусветнай вайны для забеспячэння рускіх войскаў была пабудавана чыгунка, у 1915 годзе — уведзена ў эксплуатацыю аднайменная чыгуначная станцыя. У пачатку студзеня 1918 года ў паселішчы была ўсталяваная савецкая ўлада, але ўжо 20 лютага 1918 года Ланіўці занялі аўстра-венгерскія войскі. У далейшым, падчас Грамадзянскай вайны ўлада некалькі разоў змянялася, але 20 верасня 1920 года Ланіўці занялі польскія войскі. Пасля заканчэння баявых дзеянняў Ланіўці засталіся ў складзе Польшчы.
З 1939 года — у складзе УССР. У студзені 1940 года Ланіўці сталі раённым цэнтрам. У ходзе Другой сусветнай вайны з 3 ліпеня 1941 да 6 сакавіка 1944 года Ланіўці былі акупаваныя нямецкімі войскамі, пасля заканчэння баявых дзеянняў пачалося аднаўленне паселішча.
7 мая 2001 года Ланіўці атрымалі статус горада раённага значэння.
Вянок (зборнік)
Вянок — адзіны прыжыццёвы зборнік вершаў М. Багдановіча, выдадзены ў 1913 годзе, класічны зборнік беларускай літаратуры пачатку XX стагоддзя. У гісторыі нацыянальнай паэзіі ён стаў адным з лепшых узораў паэтычнага майстэрства.
Апісанне
М. Багдановіч прысвяціў свой зборнік Сяргею Палуяну.
У лісце да беларускай пісьменніцы В. Лявіцкай паэт пісаў :
Змест
Зборнік змяшчаў 92 вершы і 2 паэмы, размешчаныя на 120 старонках, якія былі аб'яднаныя па цыклах: «У зачарованым царстве», «Згукі Бацькаўшчыны», «Старая Беларусь», «Места», «Думы», «Вольныя думы», «Старая спадчына», «Мадонны». У лістах да выдаўцоў былі меркаванні дапоўніць «Мадоннаў» нізкай «Каханне і смерць» (13 вершаў) і да 5 перакладаў з нізкі «Старая спадчына» дадаць 22 пераклады вершаў французскага дэкадэнта Поля Верлена і ўтварыць раздзел «З чужой глебы». Аднак кніга выйшла без дапаўненняў і без пасляслоўя «Ізноў пабачыў я сялібы» да паэмы «Вэроніка».
Паводле лістоў у газету «Наша Ніва» М. Багдановіч меў намер уключыць у зборнік раздзелы «Каханне і смерць» і «З чужой глебы» (пераклады). Але гэтыя раздзелы не ўвайшлі ў «Вянок» і былі апублікаваны толькі пасля смерці паэта.
Першае выданне
«Вянок» намаганнямі «Нашай нівы» быў выдадзены ў пачатку 1914 года ў віленскай друкарні Марціна Кухты (на тытуле кнігі стаіць 1913 год, але ў тым годзе яе выдаць не паспелі). Наклад зборніку быў 2 000 асобнікаў. У выданні зборніка прыняло ўдзел Беларускае выдавецкае таварыства, на той час адзінае выдавецтва, якое выплачвала аўтарскія ганарары.
У сваім апошнім вершы Багдановіч, які паміраў у Ялце напісаў:
Крытыка
А. Луцкевіч даў такую рэцэнзію на «Вянок» :
М. Лужанін адзначаў :
Спасылкі
[http://www.dziejaslou.by/inter/dzeja/dzeja.nsf/htmlpage/chyk17?OpenDocument Два шляхі разьвіцьця беларускай паэзіі. Максім Багдановіч і Янка Купала]
Андрэй Фаміч Ракавец
Біяграфія
З 1963 па 1965 гады старшыня Светлагорскага раённага выканаўчага камітэта.
Сід Вішэс
Сід Вішэс (Sid Vicious, 10 мая 1957, Лондан — 2 лютага 1979, Нью-Ёрк) — брытанскі музыка, бас-гітарыст панк-рок-гурта Sex Pistols.
Юзаф Міхалавіч Валовіч
Юзаф Калясанты Гершэнсгільд Вінцэнт Ферары Валовіч (каля 1778 — 1847) — дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Валовічаў герба «Багорыя». Нарадзіўся ў сям’і Міхала Вінцэнта Валовіча і Петранелы Свянціцкай. Хрышчаны 13 красавіка 1779 г.
Барысаўскі павятовы падкаморы i барысаўскі павятовы маршалак ў 1842-1844 гг. Памёр у 1847 годзе.