cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Капліца Святога Тадэвуша (Вухвішча)
Архітэктура
На чырвоным фоне цаглянай муроўкі вылучаліся пабеленыя элементы архітэктурнай пластыкі: ажурны аркатурны фрыз, фіялы прасценачных контрфорсаў, ліштвы стральчатых вокнаў. Галоўны фасад быў фланкіраваны гранёнымі пілонамі са шпілямі. У галоўным алтары знаходзіўся абраз св. Тадэвуша. У склепе хавалі памерлых уладальнікаў маёнтка. Помнік з белага мармуру ўвекавечваў памяць Адэлі Сялявы, а з чорнага Эльвіры Мікульскай, дачкі Любенскага.
Бан’ё-а-Рыполі
Баньё-а-Рыполі (Bagno a Ripoli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 25767 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 348 чал./км². Займае плошчу 74 км². Паштовы індэкс — 50012. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Пётр.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Lampropeltis splendida
Lampropeltis splendida — неядавітая змяя сямейства вужовых (Calubridae).
Апісанне
Агульная даўжыня дасягае 1,2—1,3 м. Галава чорная са светлымі вертыкальнымі палосамі на губных шчытах. Агульны тон афарбоўкі спіны цёмна-карычневы або чорны. Па баках луска з вялікай колькасцю жоўтага. Малюнак складаецца з буйных, больш ці менш выяўленых, чатырохкутных седлападобных цёмных плям, 2-3 падзеленых вузкімі жоўтымі папярочнымі лініямі. Жывот цалкам чорны.
Распаўсюджанне
Насяляе ад цэнтральнага і паўднёвага Тэхаса на захадзе на поўдзень Арызоны (ЗША) і поўначы Мексікі.
Лад жыцця
Любіць засушлівыя раўніны і перадгор'і, хмызняковыя зараснікі, аддае перавагу трымацца па берагах вадаёмаў. Актыўная ноччу. Харчуецца яшчаркамі, змеямі і земнаводнымі.
Гэта яйцакладная змяя. Самка адкладае да 22 яек.
Паліжакіна
Паліжакіна (Полижакино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1815
IC 1815 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сеўрская фарфоравая мануфактура
Сеўрская фарфоравая мануфактура (Manufacture nationale de Sevres) — мануфактура па вытворчасці фрытавага фарфору ў Сеўры, Францыя. Першапачаткова каралеўская, потым імператарская, цяпер знаходзіцца пад кіраваннем Міністэрства культуры Францыі.
Гісторыя
У 1740 годзе была распачата вытворчасць фарфору ў Венсене пры падтрымцы Людовіка XV і Мадам дэ Пампадур. У 1756 годзе фабрыку пераводзяць у Сеўр, непадалёк ад палаца Бельвю, дзе жыла Мадам дэ Пампадур. Гэты новы будынак 130 метраў у даўжыню, быў пабудаваны паміж 1753 і 1756 гадамі архітэктарам Лендэ.
Палібіна (Смаленская вобласць)
Палібіна (Полибино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Навасёлкі (Талачынскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосаўскага сельсавета.
Да 29 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Навасельскага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года — у склад Плоскаўскага сельсавета , да 7 чэрвеня 1966 года — у склад Навасельскага сельсавета.
Новы Двор (Смаленская вобласць)
Новы Двор (Новый Двор) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1816
IC 1816 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эпас
Эпас народны (гераічны) (έπος — слова, аповед) — фальклорныя творы героіка-легендарнага зместу, што адлюстроўваюць важныя для народа гістарычныя падзеі або цікавыя выдуманыя сітуацыі.
Сусветная народная творчасць пакінула багатую эпічную спадчыну: шумерскі «Эпас пра Гільгамеша», грэчаскія «Іліяда» і «Адысея», індыйскія «Махабхарата» і «Рамаяна», рымскі «Энеіда», армянскі «Давід Сасунцы», іранскі «Шахнаме», англа-саксонскі «Беавульф», французскі «Песня пра Роланда», скандынаўскія сагі, нямецкі «Песня пра Нібелунгаў», партугальскі «Лузіяды», кыргызскі «Манас», фінскі «Калевала» і інш.
Эпічныя творы вызначаюцца шырынёй ахопу жыццёвага матэрыялу, грунтоўнасцю пры стварэнні чалавечых характараў, паказе быту, абставін, малюнкаў прыроды, разнастайнасцю спосабаў і сродкаў мастацкага выяўлення (апісанне, маналогі, дыялогі, аўтарскія адступленні). Эпас выпрацаваў цэлую сістэму відаў і жанраў, такіх, як эпапея, раман, аповесць, апавяданне, навела, нарыс, фельетон, казка, легенда і інш. Ён, як правіла, карыстаецца празаічнай мовай, але часам звяртаецца і да вершаванай (вершаваныя раманы, аповесці, апавяданні, легенды, гумарэскі, казкі і інш.). Беларускі эпас узнік у эпоху Сярэднявечча (летапісныя зводы, палемічныя і сатырычныя творы, перакладныя аповесці і раманы, аратарская проза, публіцыстыка і г.д.). У новай беларускай літаратуры спачатку карыстаўся вершаванай мовай (вершаваныя аповесці, быліцы В. Дуніна-Марцінкевіча — «Вечарніцы», «Купала», «Быліцы, расказы Навума»). У канцы XIX ст. звярнуўся і да празаічнай (апавяданні Ф. Багушэвіча «Тралялёначка», «Дзядзіна», «Палясоўшчык»). Росквіту дасягнуў у ХХ ст.
Мельна (гміна)
Ме́льна (Mielno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Кашалінскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мельне. Плошча гміны складае 62,13 км². Станам на 2009 год у гміне Мельна пражывалі 5077 чалавек, шчыльнасць — 81,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 8 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 13 населеных пунктаў.
1925 год у гісторыі музыкі
1925 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Нікуліна (Дарагабужскі раён)
Нікуліна (Никулино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Сяргей Іванавіч Калякін
Сяргей Іванавіч Калякін (, г. Мінск, БССР) — беларускі палітычны дзеяч, старшыня Беларускай партыі аб’яднаных левых «Справядлівы Свет» (да 2009 — Партыя камуністаў Беларуская).
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут па спецыяльнасці «радыёінжынер» (1977) і Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «палітолаг» (1992). Дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь XIII склікання. Кандыдат ў прэзідэнты Беларусі на выбарах 2015 года.
Собалеўка
Со́балеўка (, Соболевка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета.
Нізкі Гарадзец
Ні́зкі Гарадзе́ц (, Низкий Городец) — аграгарадок у Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Валосаўскага сельсавета.
Барберына-дзі-Муджэла
Барберына-дзі-Муджэла (Barberino di Mugello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 10626 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 79 чал./км². Займае плошчу 134 км². Паштовы індэкс — 50031. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Сільвестр I (Папа Рымскі).
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Маладзілава (Смаленская вобласць)
Маладзілава (Молодилово) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Махабхарата
«Махабха́рата» (महाभारत, , — «Сказанне пра вялікіх Бхаратаў») — старажытнаіндыйскі эпас, адзін з буйнейшых літаратурных твораў свету. Паэма складаецца з 18 кніг, некалькіх уводных эпічных сказанняў і многіх сказанняў і легенд пераважна фальклорнага характару, а таксама лірыка-дыдактычных дыялогаў, дыдактычных разважанняў багаслоўскага, палітычнага, прававога характару, касмаганічных міфаў, генеалогій, гімнаў, плачаў, аб'яднаных па тыповаму для вялікіх форм індыйскай літаратуры прынцыпу абрамлення; утрымлівае больш за 100 000 двухрадкоўяў, што ў чатыры разы даўжэй за Біблію і ў сем разоў — за «Іліяду» і «Адысею». У індыйскай традыцыі лічыцца «пятай Ведай».
Эпас паступова склаўся на аснове вусных сказанняў і легенд плямён і народнасцей паўночна-заходняй і паўночнай Індыі пачынаючы з 2-й паловы 2-га тысячагоддзя да н.э. Сучасны выгляд набыў да V стагоддзя н.э. Лічыцца, што першапачатковае сказанне «Махабхараты» створана на пракрытах і толькі потым выкладзена на санскрыце. Аўтарства прыпісваецца легендарнаму мудрацу.
Змест
У цэнтры «Махабхараты» расказ пра бітву двума царскімі родамі стрыечных братоў (Пандаваў і Каўраваў) і іх саюзнікаў за панаванне над Хастынапурай (цяпер — Дэлі). Даследчыкі лічаць, што ў аснову эпасу ляглі паданні пра рэальныя падзеі, што адбываліся ў паўночнай Індыі ў позневедыйскі перыяд — вайну паміж саюзамі плямёнаў куру і панчалаў, якая завяршылася перамогай апошніх. Радаводы старажытнаіндыйскіх уладароў дазваляюць датаваць бітву XI стагоддзем да н.э.
Прыкметнай рысай эпасу з'яўляецца тое, што асноўны сюжэт займае толькі адну чацвёртую частку ўсёй паэмы. Астатні тэкст — устаўныя эпізоды: міфы, легенды, апавяданні, байкі, прыпавесці, а таксама філасофскія, палітычныя, маральна-этычныя трактаты. Некаторыя з уставак утвараюць як бы самастойныя творы, якія самі па сабе з'яўляюцца шэдэўрамі сусветнай літаратуры. Такая дзіўная структура адрознівае «Махабхарату» ад іншых класічных народных эпасаў. Але падобны прынцып пабудовы аказаўся запатрабаваны ў літаратуры постмадэрнізму.
Сярод устаўных эпізодаў «Паэма пра Наля». Галоўны герой твора Наль прайграў брату ў косці сваё царства і ўсю маёмасць. Разам са сваёй каханай царэўнай Дамаянці ён блукае па глухім лесе, воляю абставін яны разлучаюцца. Паасобку яны перажываюць шматлікія прыгоды і нарэшце зноў сустракаюцца. Цудоўна перададзены тут перажыванні герояў, сімволіка і мова кахання, вернасці, рэўнасці, гора і радасці. Паэма прасякнута незвычайнай для старажытнай літаратуры рамантыкай пачуцця. Гэта адзін з лепшых твораў сусветнай літаратуры пра каханне. Ад яго ідзе традыцыя авантурна-любоўнага сюжэта.
Устаўныя эпізоды «Махабхараты» пераказваюць, па сутнасці, усю арыйска-індыйскую міфалогію. Тут і міфы пра старых багоў, з якімі арыйцы ішлі ў Індыю, тут і багі, успрынятыя ад мясцовага насельніцтва або «сінтэтычныя» — Брахма, Шыва, Вішну, а таксама міфы пра Сусветны патоп і першачалавека Ману, пра збіццё масла з Малочнага акіяна і г.д.
Такім чынам, «Махабхарата» — збор самых розных сюжэтных тэкстаў. Некаторыя даследчыкі лічаць, што яна ўяўляе з сябе не адзін твор, а цэлую літаратуру, бо эпас складваўся на працягу тысячагоддзяў. Народная індыйская прыказка гаворыць: «Чаго няма ў „Махабхараце“, таго няма ўвогуле ў Індыі». Гэта свяшчэнная кніга пра сэнс і мэту жыцця, пра чалавечую мараль і абавязак.
Стварэнне «Махабхараты»
Рэдактарская праца над «Махабхаратай» у цэлым завяршылася ў першыя стагоддзі нашай эры, але адзінай рэдакцыі паэмы не было створана, нягледзячы на тое, што стварэнне «Махабхараты» прыпісваецца аднаму аўтару, легендарнаму мудрацу і паэту В'ясу. Адрозніваюцца паўночная і паўднёвая рэдакцыі. Гэтыя адрозненні выяўляюцца ў парадку размяшчэння асобных момантаў падання і ў наяўнасці ці адсутнасці пазнейшых уставак. Варыянты асноўнага падання — гісторыі саперніцтва Пандаваў і Каураваў — у розных рэдакцыях адрозніваюцца нязначна.
Структура паэмы (наяўнасць у першай кнізе двух шмат у чым супадаючых каталогаў яе зместу) дазваляе вылучыць дзве яе асноўныя рэдакцыі. Першую можна арыенціровачна датаваць VII стагоддзем да н. э. (эпохаю да будызму), яна ўключала асноўны сюжэт пра вайну Пандаваў і Каураваў, пачынаючы пераказ з Шантану (прадзеда галоўных герояў), і завяршалася смерцю Крышны і зыходам Пандаваў. Другую рэдакцыю можна датаваць перыядам адраджэння брахманізму ў II стагоддзі да н. э. Тады былі зроблены шматлікія ўстаўкі ў паэму, у прыватнасці самастойная кароткая версія «Рамаяны». Сучасны выгляд эпас набыў к V стагоддзю.
Мярошаў (гміна)
Мяро́шаў (Mieroszów) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Валбжыхскага павета Ніжнесілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мярошаве. Плошча гміны складае 76,17 км². Станам на 2004 год у гміне Мярошаў пражывалі 7582 чалавекі, шчыльнасць — 99,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 7 салецтваў.
Беларуска-бангладэшскія адносіны
Беларуска-бангладэшскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Бангладэш. Дыпламатычныя адносіны ўстаноўлены ў 1992 годзе. У лістападзе 2012 годзе адбыўся візіт у Бангладэш Прэм'ер-міністра Рэспублікі Беларусь.
У ліпені 2013 годзе Беларусь наведала Прэм'ер-міністр Народнай Рэспублікі Бангладэш. Па выніках візітаў на высокім узроўні дасягнуты дамоўленасці актывізаваць эканамічнае ўзаемадзеянне, прамысловую кааперацыю, павялічыць таваразварот.
3 мая 2017 года міністр прамысловасці Рэспублікі Беларусь Віталь Міхайлавіч Воўк прыняў удзел у адкрыцці сервіснага цэнтра холдынгу «Амкадор» у Бангладэш. У рамках афіцыйнага візіту адбылася сустрэча Міністра прамысловасці Рэспублікі Беларусь з Прэм'ер-міністрам Народнай Рэспублікі Бангладэш Шэйх Хасіна.
IC 1817-1
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вапна
Вапна з’яўляецца агульным тэрмінам для кальцый-утрымальных неарганічных матэрыялаў, у якіх пераважаюць карбанаты, аксіды і гідраксіды. Строга кажучы, вапна з’яўляецца аксідам кальцыю або гідраксідам кальцыю. Гэта таксама назва прыроднага мінерала (прыроднй вапны) СаО, які з’яўляецца прадуктам пажараў вугальных пластоў і ў змененых ксеналітах вапняка ў выніку вулканічнага выкіду.
Вапна ў вялікай колькасці выкарыстоўваюцца ў якасці будаўнічага і канструкцыйнага матэрыяла (у тым ліку прадукцыі з вапняка, бетону і ў растворах) і ў якасці хімічнай сыравіны, для рафінавання цукру, і для іншых мэтаў. Вытворчасць вапны і выкарыстанне іншых з атрыманых з яе прадуктаў датуюцца дагістарычнай эпохай як у Старым Свеце, дык і ў Новым Свеце. Вапна шырока выкарыстоўваецца для ачысткі сцёкавых вод з ужываннем сульфату жалеза.
Камяні і мінералы, з якіх атрымаюць вапну, як правіла, з’яўляюцца вапняк або мел, і складаюцца ў асноўным з карбанату кальцыю. Яны могуць быць драблёныя, перацёртыя і хімічна змененыя. Гартаванне (кальцынацыя) пераўтворае іх у вельмі каўстычны матэрыял (аксід кальцыю СаО), а праз наступнае даданнем вады, у менш каўстычную (але ўсё яшчэ моцна шчолачную) гашоную вапну (гідраксіду кальцыю, Са(ОН)2), працэс, які называецца гашэнне вапны. Калі гэты тэрмін сустракаецца ў сельскагаспадарчым кантэксце, ён, верагодна, адносіцца да сельскагаспадарчай вапны. У адваротным выпадку ён часцей за ўсё азначае гашоную вапну, як больш небяспечная форма вапны.
Этымалогія
Беларускае слова вапна паходзіць ад праславянскага кораня *vapъ, які азначае фарбу.
Працэс вытворчасці вапны
Вапняк здабываецца з кар’ераў або шахт. Частку вынятага камня, выбіраюць у адпаведнасці з яго хімічным складам і грануламетрыяй, пракаліваюць пры тэмпературы каля 1000 °C у розных тыпах печы для абпалу вапны.
Нягашоная вапна вырабляецца ў адпаведнасці з рэакцыяй: CaCO3 + цяпло → CaO + CO2.
Нягашоная вапна можа быць вільготнай, гэта значыць, у спалучэнні з вадой. Гашоная вапна, вядомы як гашанай вапны, вырабляецца ў адпаведнасці з рэакцыяй : CaO + H2O → Ca(OH)2.
Міласелле
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Вапна
Цыкл вапны
Гашоную вапну (гідраксід кальцыю) змешваюць у густой завісі з пяском і вадой для атрымання розных відаў раствораў і тынкоўкі для будаўнічых мэтаў. Вапнавым растворам традыцыйна выкарыстоўваўся ў стыках паміж цаглінамі або камянямі ў мурах канструкцыі будынка. Цяпер цэмент звычайна дадаюць да сумесі, каб сфарміраваць больш жорсткі раствор.
Калі мур ужо закладзены, гашоная вапна ў растворы пачынае павольна рэагаваць з дыяксідам вугляроду з утварэннем карбанату кальцыю (вапняку) у адпаведнасці з формулай : Ca (OH) 2 + CO2 → CaCO3 + H2O. Дыяксід вугляроду, які прымае ўдзел у гэтай рэакцыі, у існуе раствораным у дажджавой вадзе, а не ў газападобнай форме.
Гэты працэс, пры якім вапняк ператвараюць пры награванні ў негашаную вапну, затым шляхам гідратацыі ў гашоную вапну, і ў выніку шляхам карбанізацыі да вапняка вядомы як Цыкл вапны.
Вапна ў рымскім бетоне
Рымляне рабілі бетон шляхам змешвання вапны і вулканічнай пуцаланавай пароды. Для падводных збудаванняў вапна і пуцалан змешваліся для атрымання раствора, ён разам з вулканічным туфам былі памяшчаліся ў драўляныя формы. Марская вада ўвесь час садзейнічала экзатэрмічнай хімічнай рэакцыі. Вапна была гідрыравана — у яе склад уключаліся малекулы вады, яна рэагавала з пуцаланам да стадыі пераўтварэння ў штучны камень.
Сельская гаспадарка
Вапна шырока выкарыстоўваецца ў земляробстве як арганічнае і мінеральнае ўгнаенне на кіслых глебах, якое ўзбагачае іх кальцыям, нармалізуе pH, паскарае раскладанне арганікі і такім чынам садзейнічае стварэнню гумуса. Нанясенне вапнавага раствора на кару пладовых дрэў увесну і ўвосень абараняе іх ад шкодных мікраарганізмаў, казурак, сонечных прамянёў.
У жывёлагадоўлі вапна з’яўляецца дэзінфектарам натуральнай падсцілкі. Старая гашаная вапна — каштоўная падкормка для свойскіх птушак. Нягашаную вапну ўносяць у рыбалоўныя сажалкі і азёры для папярэджання заморных з’яў.
У культуры
Атрыманне вапны — асноўны лейтматыў кароткага апавядання «Ля вaпeннaй гapы» З. Бядулі.
Піўная вуліца (Гданьск)
Піўная вуліца (Ulica Piwna) — вуліца ў гістарычным цэнтры Гданьска на тэрыторыі Галоўнага горада.
Апісанне
З боку ракі Матлавы гэта працяг вуліцы Хлебніцкай, пачынаючы ад Хлебніцкай брамы. У канцы вуліцы знаходзіцца Вялікі арсенал. Да 1945 года вуліца называлася Jopengasse — ад вядомага ў Еўропе гатунку моцнага піва, якое варылася ў Гданьску. Каля 1897 года на вул. Піўная 2 месцілася консульскае агенцтва ЗША. У 1930-я гады ў будынках нумар 8-11 знаходзіўся гаўляйтар гданьскай НСДАП Альберт Форстэр. 19 верасня 1939 года ён прымаў тут Гітлера. У той час у камяніцы пад нумарам 11 быў высечаны з пяшчаніку стылізаваны арол са свастыкай у вянку з дубовага лісця, які быў гербам НСДАП. З 2008 года вуліца пешаходная.
Беларуска-кубінскія адносіны
Беларуска-кубінскія адносіны — адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Кубай. Дыпламатычныя адносіны паміж краінамі ўстаноўлены ў красавіку 1992 года.
Куба з'яўляецца стратэгічным партнёрам Беларусі на міжнароднай арэне і адным з найважнейшых саюзнікаў у Заходнім паўшар'і. Беларуска-кубінскія палітычныя адносіны характарызуюцца супадзеннем пазіцый па ключавых міжнародных праблемах. Беларусь і Куба актыўна ўзаемадзейнічаюць і аказваюць падтрымку адзін аднаму ў ААН, Руху недалучэння, іншых міжнародных арганізацыях.
Імпульс развіццю міждзяржаўнага супрацоўніцтва надаў афіцыйны візіт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі ў Рэспубліку Куба ў 2000 годзе. Вынікам візіту стала падпісанне Дамовы аб дружалюбных адносінах і супрацоўніцтве.
У верасні 2006 года адбыўся візіт у Рэспубліку Куба Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі для ўдзелу ў XIV саміце Руху недалучэння.
У чэрвені 2012 года ў рамках афіцыйнага візіту на Кубу Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі быў падпісаны шэраг двухбаковых пагадненняў і мемарандумаў, якія прадугледжваюць далейшае развіццё супрацоўніцтва ў галіне каранціну і аховы раслін, сельскай гаспадаркі, аховы здароўя, навукі і тэхналогій, а таксама рэалізацыю сумесных праектаў па аднаўленні парка беларускіх трактароў, грузавых аўтамабіляў і кар'ерных самазвалаў.
У чэрвені 2014 года Рэспубліку Куба з афіцыйным візітам наведаў Міністр замежных спраў Рэспублікі Беларусь Уладзімір Макей. Кіраўнік знешнепалітычнага ведамства Беларусі быў прыняты Старшынёй Дзяржаўнага Савета і Савета Міністраў Рэспублікі Куба Раулем Кастра Русам.
У верасні 2015 года ў рамках ўдзелу ў працы 70-й сесіі Генеральнай асамблеі ААН (г. Нью-Ёрк) адбылася сустрэча Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі са Старшынёй Дзяржаўнага Савета і Савета Міністраў Р.Кастра.
У кастрычніку 2015 года адбыўся чарговы раўнд кансультацый паміж міністэрствамі замежных спраў Беларусі і Кубы.
У чэрвені 2016 года ў ходзе візіту на Кубу намесніка Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь Яўгена Шастакова праведзены двухбаковыя кансультацыі па палітычных пытаннях з Першым намеснікам Міністра замежных спраў Кубы Марселіна Медзіна Гансалесам і па пытаннях гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва з Першым намеснікам Міністра знешняга гандлю і замежных інвестыцый Кубы Антоніа Карыкартэ Каронай.
Сэ Хэ
Ніводнага жывапіснага твора Сэ Хэ не захавалася, і сёння немагчыма ўявіць у якой манеры ён працаваў. У гісторыі кітайскага мастацтва ён праславіўся не сваім жывапісам, а невялікім тэарэтычным трактатам.
У эстэтычнай тэорыі кітайскай жывапісу, багатай крыніцамі трактат Сэ Хэ «Нататкі аб катэгорыях старадаўняга жывапісу» («Гухуа піньлу»), з’яўляецца адной з першых прац, якая шмат у чым вызначыла формы далейшага развіцця мастацкай крытыкі.
Дыжон
Геаграфія і эканоміка
Размешчаны за 326 км на паўднёвы ўсход ад Парыжа, ля ўсходняга схілу Кот-д’Ор, пры ўпадзенні Сюзон у раку Уш і пры Бургундскім канале, які злучае сістэму Соны і Роны з Сенай; вузлавы пункт Парыжска-Ліёнскай чыгункі.
Сэ Хэ
У трактаце былі сфармуляваны 6 законаў жывапісу (люфа), якія вызначылі кірунак усяго наступнага развіцця эстэтыкі кітайскага жывапісу, якая ў той ці іншай форме развівала і каментавала гэтыя шэсць законаў. У кітайскую навуку аб жывапісе былі ўведзены асноўныя эстэтычныя катэгорыі, якімі карысталіся ўсе далейшыя тэарэтыкі мастацтва:
Дыжон
Геаграфія і эканоміка
У Дыжоне функцыянуюць 15 ВНУ: універсітэт Бургундыі, Нацыянальная школа прыгожых мастацтваў, медыцынская i фармацэўтычная школы, багаслоўская семінарыя, семінарыя для настаўнікаў і для настаўніц. Маюцца розныя навуковыя таварыствы, бібліятэка з 80 000 тамоў і 900 рукапісаў, батанічны сад, абсерваторыя і іншыя.
Маюцца ліцейныя і аўтамабільныя заводы; развіта вытворчасць ваўняных і баваўняных тканін, скуры, сусветна вядомай гарчыцы, бочарных і васковых вырабаў, шпалер, машын, хімічных прадуктаў. Таксама развіта вінаробства, садоўніцтва, кветкаводства; гандаль віном, дыжонскай гарчыцай і іншымі мясцовымі прадуктамі.
Гістарычная даведка
Дыжон быў ужо ў часы рымлян ўмацаваным месцам — Divio або Castrum Divionense; у 1183 годзе атрымаў гарадскія правы. Хрысціянства ў гэтыя месцы прынёс мучанік Бянігн Дыжонскі, які лічыцца нябесным заступнікам горада.
Пасля далучэння да Францыі ў 1477 годзе Дыжон заставаўся месцазнаходжаннем Бургундскага парламента. Калі Людовік XIV заваяваў Франш-Контэ, Дыжон з памежнага мястэчка ператварыўся ў буйны эканамічны і адміністрацыйны цэнтр. У Дыжоне нарадзіліся кампазітар Жан-Філіп Рамо і інжынер Аляксандр Гюстаў Эйфель.
Славутасці
Дыжон адносна мала пацярпеў у войнах апошніх двух стагоддзяў. У цэнтры захаваліся фахверкавыя дамы XII—XV стагоддзяў і палац герцагаў Бургундскіх з вежай Філіпа Добрага; сваім цяперашнім абліччам ён абавязаны перабудовам XVII—XVIII стагоддзяў. Цяпер палацавыя залы дзеляць ратуша і музей выяўленчых мастацтваў з багатай калекцыяй старафранцузскага і старанідэрландскага жывапісу.
З культавых будынкаў найбольш характэрныя:
Гарады-пабрацімы
Сярод гарадоў Францыі Дыжон займае адно з першых месцаў па колькасці гарадоў-пабрацімаў. Акрамя таго, Дыжон адзін з першых гарадоў Францыі, які пасля Другой сусветнай вайны стаў пабрацімам з горадам Германіі .
Уладзімір Фёдаравіч Вавілаў
Уладзі́мір Фё́даравіч Ваві́лаў (, Ленінград —, Ленінград) — савецкі кампазітар, гітарыст-сяміструннік і лютніст. Аўтар шматлікіх музычных містыфікацый.
Біяграфія
У час Вялікай Айчыннай вайны служыў у войску, дэмабілізаваны па раненні. Скончыў ленінградскую па класе гітары П. І. Ісакава. Паралельна вывучаў тэорыю музыкі і кампазіцыю ў народным гуртку пры Саюзе кампазітараў у І. Г. Адмоні.
У 1949 годзе разам са Львом Андронавым утварыў гітарны дуэт сямі- і шасціструннай гітар. У іх рэпертуары былі «Полька» Рахманінава і «Вальс», творы Грыга, Дэбюсі, Альбеніса. Таксама дуэт выконваў шматлікія рускія рамансы, у тым ліку і акампаніруючы вакалістам. Большая частка аранжыровак была зроблена самімі музы́камі.
У 1957 годзе дуэт быў удастоены сярэбранага медаля на міжнародным конкурсе, арганізаваным у межах у Маскве.
У 1970 годзе запісаў плытку лютневай музыкі, прыпісанай розным аўтарам. Сярод твораў, запісаных на плытцы, была кампазіцыя «Канцона і танец», прыпісаная Вавілавым італьянскаму кампазітару. Першая частка кампазіцыі «Канцона і танец», а менавіта «канцона», пазней стала музыкай вядомай песні на словы «» (вядомай таксама пад назвамі «Горад залаты» або «Горад»). Іншая кампазіцыя з той жа плыткі, «Павана і гальярда», аўтарам якой быў указаны, стала мелодыяй іншай песні на словы Анры Валахонскага, «Конь знёс каханага». На думку даследчыкаў, сапраўдным аўтарам «Канцоны», «» (прыпісанай пазней Джуліа Качыні) і большасці іншых п’ес на плытцы быў сам Вавілаў.
На пятым дзясятку Вавілаў захварэў на рак падстраўнікавай залозы. Была праведзена аперацыя, але захворванне зайшло занадта далёка, і 11 сакавіка 1973 года ён памёр. Паніхіда адбылася ў. Пахаваны на Гарадскіх могілках Паўлаўска.
Кампазітар
Толькі пасля смерці Вавілава адкрылася, што ён быў кампазітарам. Усе, хто складаў апісанні біяграфіі музы́кі, не засяроджвалі ўвагу на тым, што з 1952 года ён вывучаў тэорыю музыкі і кампазіцыю пад кіраўніцтвам кампазітара (1906—1979). Пра гэта мала хто ведаў, бо гэтыя ўрокі не лічыліся спецыяльнай адукацыяй і ва ўмовах СССР не выглядалі дастатковымі для правоў на афіцыйную кампазітарскую дзейнасць.
Адкрыцці пачаліся пасля даследавання тэкстаў і мелодый з грамплыткі «Лютневая музыка XVI—XVII стагоддзяў». Даследчыкі творчасці ватыканскага лютніста не знайшлі ў каталогу твораў кампазітара ніводнага падобнага на тое, што выконваў Вавілаў. Вядома, што творы да Мілана ўнесены ў ватыканскія пратаколы, а спіс яго твораў быў абнародаваны. Яшчэ больш няяснага было з «Ave Maria» Джуліа Качыні. Стылістычны аналіз паказаў: «… септакорды па „залатой секвенцыі“, сінкопы ў басе, сёмая павышаная ступень у міноры, падвойная дамінанта… Такога ў прынцыпе не магло быць напісана 400 гадоў таму». Музыказнаўцы пацвердзілі немагчымасць стварэння гэтых кампазіцый ні ў XVI, ні ў XVII стагоддзі. Ноты лютневых кампазіцый, якія выконваў Вавілаў на плытцы, адсутнічаюць у архівах і музычных бібліятэках.
Роспыты сваякоў і тых, хто блізка ведаў музы́ку, даказалі, што аўтарам гэтых твораў быў сам Уладзімір Вавілаў. Так стала вядома аб яшчэ адной грандыёзнай містыфікацыі ў галіне музыкі XX стагоддзя.
Даследчык Зеэў Гейзель сцвярджаў: «Мне мой сябар, а ён таксама вывучае аўтарскую песню, казаў, што Вавілаў шмат супрацоўнічаў з „“ і што ён шмат песень для розных мульцікаў напісаў, але што ў цітрах ніколі яго імя не ставілі. Але ніякіх пацверджанняў гэтаму мы пакуль не знайшлі. Аўтарства не павінна быць згублена».
На чорных лядах (фільм)
«На чорных лядах» — беларускі мастацкі фільм паводле апавяданняў Васіля Быкава «На Чорных лядах» і «Перад канцом», зняты ў 1995 годзе рэжысёрам Валерыем Панамаровым на нацыянальнай кінастудыі «Беларусьфільм».
Прэм’ера
У 1995 годзе, за дзень да прэмʼеры стужкі, якая мелася адбыцца ў мінскім кінатэатры «Масква» і пра якую паведамілі СМІ, з кінастудыі «Беларусьфільм» выкралі адзіную яе копію. Пасля сарванай прэмʼеры стужка знайшлася, але шырокая публіка яе гэтак і не ўбачыла, адбыліся толькі тры паказы для вузкай аўдыторыі. На касетах і лічбавых носьбітах трапіла ў Еўропу, ЗША і Аўстралію.
Крытыка
Меркаванні на конт кінастужкі культурных дзеячаў, крытыкаў, журналістаў, якія выказаны ў межах дакументальнага фільма «Забаронены фільм» (2013):
Барберына-Валь-д’Эльса
Барберына-Валь-д’Эльса (Barberino Val d'Elsa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 4204 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 64 чал./км². Займае плошчу 66 км². Паштовы індэкс — 50021. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы апостал Варфаламей.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Тартак (Барысаўскі раён)
Тарта́к (, Тартак) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета.
Жан-Філіп Рамо
Жан-Філіп Рамо (Jean-Philippe Rameau; 25 верасня 1683, Дыжон — 12 верасня 1764, Парыж) — французскі і тэарэтык музыкі эпохі барока.
Біяграфія
Сын арганіста, ведаў ноты раней, чым навучыўся чытаць. Вучыўся ў езуіцкай школе. У 18 гадоў быў адпраўлены бацькам у Італію ўдасканальваць музычную адукацыю ў Мілане. Пасля вяртання выступаў скрыпачом у аркестры Манпелье, служыў арганістам у Дыжоне, Клермон-Феране, Ліёне. З 1722 пасяліўся ў Парыжы. Пісаў для парыжскіх тэатраў, складаў духоўную і свецкую музыку, з 1745 стаў прыдворным кампазітарам.
Музычная творчасць
Развіваў заснаваны Ж.-Б. Люлі жанр лірычнай трагедыі. У оперы ўзмацніў эмацыянальную выразнасць музыкі, ролю аркестра, увагу да рэчытатыўна-арыёзнай сферы. Аўтар опер, опер-балетаў, балетаў, камедый-балетаў і інш., свецкіх кантат, маготаў, канцэртаў для клавесіна і камернага ансамбля, п’ес для клавесіна, музыкі для спектакляў і інш. У «Трактаце пра гармонію…» (1722) абгрунтаваў тэрцавую будову акордаў, увёў паняцце «гарманічнага цэнтра» (тонікі), дамінантнай і субдамінантнай функцый.
Межэнціцы (гміна)
Межэнці́цы (Mierzęcice) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бэндзінскага павета Сілезскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Межэнціцах. Плошча гміны складае 51,27 км². Станам на 2004 год у гміне Межэнціцы пражывалі 7305 чалавек, шчыльнасць — 142,5 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 9 салецтваў.
Мартынкава (Дарагабужскі раён)
Мартынкава (Мартынково) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Новае Сяло (Талачынскі раён)
Но́вае Сяло́ (, Новое Село) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Валосаўскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 8 км у напрамку на паўночны захад ад горада Талачын, за 133 км ад Віцебска, каля левага берага ракі Друць.
Гісторыя
У 1924—1961 і 1963—1966 гадах цэнтр Навасельскага сельсавета.
1839 год у гісторыі астраноміі
1839 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
IC 1817-2
IC 1817-2 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Савічы (прыпыначны пункт)
Са́вічы (, Савичи)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Зэльвенскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Савічы; на лініі Лакаматыўнае дэпо — Ваўкавыск-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Лебядзі і прыпыначным пунктам Войткавічы.
Мамыркіна
Мамыркіна (Мамыркино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Лявонькава (Смаленская вобласць)
Лявонькава (Леоньково) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Уборак (Барысаўскі раён)
Убо́рак (, Уборок) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета.
Борга-Сан-Ларэнца
Борга-Сан-Ларэнца (Borgo San Lorenzo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Лаўрэнцій.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Марына Віктараўна Васько
Марына Віктараўна Васько (нар., Брэст) — беларускі педагог, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання , член Пастаяннай камісіі па адукацыі, культуры і навуцы.
Біяграфія
Нарадзілася 1 мая 1975 года ў г. Брэсце.
У 1997 годзе скончыла з адзнакай Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А. С. Пушкіна па спецыяльнасці «Беларуская мова, літаратура і гісторыя». Працавала настаўніцай беларускай мовы і літаратуры, намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце гімназіі № 2 г. Брэста.
Прыняла ўдзел у парламенцкіх выбарах, якія прайшлі ў Рэспубліцы Беларусь 17 лістапада 2019 года. Марына Васько абіралася ад Брэсцкай-Цэнтральнай выбарчай акругі № 2, на якой атрымала перамогу.
У 2021 годзе ў інтэрв’ю газеце «СБ. Беларусь сегодня» прапанавала фільтраваць у Беларусі інтэрнэт, як гэта робіцца ў Кітаі: «Можна адаптаваць замежны вопыт па забеспячэнні інфармацыйнай бяспекі. Яскравы прыклад — праект „Залаты шчыт“ у Кітаі. Па сутнасці, гэта сістэма фільтрацыі змесціва інтэрнэту. У „вялікім кітайскім фаерволе“, як яго называюць, няма месца ні Twitter, ні Facebook, ні YouTube, ні еўрапейскім навінавым сайтам, ні іншым „небяспечным“ з пункту гледжання забароненай інфармацыі рэсурсам».
Эміль Нестар Сецяля
Эміль Нестар Се́цяля (Eemil Nestor Setälä; 27 лютага 1864, Кокемякі — 8 лютага 1935, Хельсінкі, Фінляндыя) — фінскі філолаг, палітык і дзяржаўны дзеяч.
Палітычная дзейнасць
Быў членам Партыі маладафінаў, прымаў удзел у працы Фінскага сената. З 7 па 15 лістапада 1917 года, з’яўляючыся Старшынёй Фінскага сената, фактычна з’яўляўся кіраўніком незалежнай Фінляндыі. Пасля аб’яднання ў 1918 годзе маладафінаў з Фінскай партыяй у партыю Нацыянальная кааліцыя, стаў членам апошняй, а ў 1920—1921 гады быў яе старшынёй. З 1920 года старшыня нацыяналістычнай арганізацыі «Pro Carelia» («Карэльскі Саюз»), якая выступала за адлучэнне Карэліі ад РСФСР і далучэнне яе да Фінляндыі. Займаў пасады міністра адукацыі Фінляндыі (1925) і міністра замежных спраў (1926).
Семежаўскі сельсавет
Се́межаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Капыльскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр сельсавета — аграгарадок (да 2008 г. вёска) Семежава.
Створаны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі БССР, з 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога дзялення 20 лютага 1938 года ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці. З 20 верасня 1944 года ў складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Макранскага сельсавета. Пасля скасавання Чырвонаслабодскага раёна 8 жніўня 1959 года далучаны да Капыльскага раёна.
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 1553 чалавекі, з іх 95,0 % — беларусы.
Сад (прыпыначны пункт)
Са́д (, Сад)  — прыпыначны пункт Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны за 4,3 км на ўсход ад вёскі Бараўцы.
Іберыс
Ібе́рыс, іберыйка (Iberis) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Травы ці паўхмызнякі з парасонападобнымі пэндзлямі кветак, што ў капустакветных — рэдкасць. Лісце простае.
Чашалісцікі адлеглыя, не мешкападобныя. Пялёсткі белыя, ружовыя ці ліловыя, абодва знешнія моцна павялічаны. Ніткі тычынак простыя, свабодныя. Па абодвух баках кароткіх тычынак па адной трохкутнай мядовай залозе.
Распаўсюджванне і экалогія
Прадстаўнікі роду сустракаюцца ў Малой Азіі і ў Паўднёвай Еўропе, асабліва ў гарах. На поўдні Расіі і Украіны, пераважна ў Крыму, да нізоўяў ракі Дон і на Каўказе растуць 3—4 дзікіх віды.
Мешкавіцы (гміна)
Мешкаві́цы (Mieszkowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Грыфінскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Мешкавіцах. Плошча гміны складае 238,67 км². Станам на 2005 год у гміне Мешкавіцы пражывалі 7,624 чалавекі, шчыльнасць — 31,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 10 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 25 населеных пунктаў.
Хлебніцкая вуліца (Гданьск)
Хлебніцкая вуліца (Ulica Chlebnicka) — вуліца ў гістарычным цэнтры Гданьска на тэрыторыі Галоўнага горада.
Апісанне
Згадваецца ўжо ў 1337 годзе як platea pistorum, у 1382 годзе як platea panum. Назва паходзіць ад лавак (лаў), на якіх гандлявалі хлебам. Вуліца пачынаецца ў ваколіцах Марыяцкай базылікі як працяг вуліцы Піўной і даходзіць да Хлебніцкай брамы. Ёсць тут некалькі вартых увагі камяніц, сярод якіх вылучаецца № 16 - так званы Англійскі дом (1568-1570), № 14 - познегатычны дом Шліфа (1520) з каменным фасадным аздабленнем (абодва адносяцца да комплексу камяніц, якімі карыстаўся Дом студэнтаў Акадэміі прыгожых мастацтваў у Гданьску), № 2 — так званая Марыяцкая школа (1581), цяпер сядзіба Гданьскага таварыства сяброў мастацтваў, № 28 - дом Гольвеля (1652).
Ленкіна (Дарагабужскі раён)
Ленкіна (Ленкино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Васіль Іванавіч Пансевіч-Каляда
Васіль Іванавіч Пансе́віч-Каляда ( — ) — вучоны ў галіне арганічнай хіміі, доктар хімічных навук (1966), прафесар (1967), Заслужаны дзеяч навукі БССР (1968).
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Пагор’е (зараз у Гродзенскай вобласці Беларусі). У 1935 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. У 1936—1984 гг. у Беларускім політэхнічным інстытуце (у 1955—1980 гг. — загадчык кафедрай неарганічнай, арганічнай і біялагічнай хіміі ). Адначасова ў 1947—1955 гг. загадваў лабараторыяй ў Інстытуце хіміі Акадэміі навук БССР. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы па будове і рэакцыйнай здольнасці эпаксідных злучэнняў. Займаўся распрацоўкай метадаў сінтэзу злучэнняў спіранавай структуры.
Сярод апублікаванага:
Сааўтар патэнта «Способ получения замещенных спирооксетанов с борнановым циклом».
Перламутраўка Еўфрасіна
Перламутраўка Еўфрасіна (Boloria euphrosyne) — від матылькоў з сямейства німфалід.
Апісанне
Размах крылаў 38-46 мм. Аранжавы з чорнымі плямамі на верхнім баку крылаў. На ніжнім маецца шэраг серабрыста-перламутравых пазнак, размешчаных па ўсёй даўжыні аблямоўкі крыла. Самка мае больш цёмныя плямы на абодвух парах крылаў. Вусень чорны з белымі або жоўтымі іголкамі па ўсёй даўжыні яе цела.
Распаўсюджанне
Шырока распаўсюджаны на тэрыторыі Еўропы ад Скандынавіі да Іспаніі, і ад Ірландыі да Расіі і Азіі.
Харчаванне
Пасля спарвання самка адкладае яйкі на лісце Pteridium aquilinum, калі побач растуць некаторыя віды фіялак (Viola riviniana, фіялка сабачая (Viola canina) або фіялка балотная (Viola palustris)).
Яйкі бледна-жоўтыя, з сярэдзіны мая да канца ліпеня. Стадыя яйка 10-14 дзён.
Развіццё
Адразу ж пасля вылуплення вусень прыступае да паглынання лістоты. Праз 5-6 тыдняў, вырастае ў тры разы ад свайго першапачатковага памеру. Кожны вусень перад зімовай спячкай зморшчваецца пад покрывам апалага лісця ля падножжа раслін, звычайна ў канцы ліпеня. Прачнуўшыся з зімовай спячкі, у сакавіку, вусень губляе палову сваёй вагі. Пасля перыяду кармлення і росту, падчас апошняй лінькі папаўняе сваю вагу і гатовы акукліцца.
Час лёту красавік — ліпень. Гэты від адзін з самых першых летніх відаў балорый. Харчаванне дарослых складаецца з нектара вясновых раслін, напрыклад, гарлянкі (Ajuga), адуванчыка лекавага (Taraxacum officinale) і Ficaria verna.
Другі вывадак з’яўляецца ў працягу жніўня.
Эверэт
Эверэт — прозвішча, тапонім.
IC 1818
IC 1818 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) у сузор’і Кіт.
Уладзімір Шундрык
Уладзімір Шундрык ( — ) — беларускі грамадскі дзеяч, пісьменнік.
Біяграфія
Нарадзіўся 3 мая 1929 г. ў вёсцы Рышчыца каля Слоніма (цяпер — мікрараён горада) ў Навагрудскім ваяводстве ў Польскай Рэспубліцы.
Падчас нямецкай акупацыі ў Другую сусветную вайну вучыўся ў слонімскай прагімназіі. Далучыўся да Саюза беларускай моладзі, стаў дружыновым. Мікалай Ракевіч, сябра Уладзіміра Шундрыка, перасказываў ягоныя ўспаміны пра гэта так:
Пачаў пісаць вершы, першы надрукаваў у «Баранавіцкай газэце». Уладзімірам Шундрыкам апекаваўся вядомы паэт Сяргей Новік-Пяюн, даваў яму беларускія кніжкі. Летам 1944 г. хацеў выехаць на Захад разам з кіраўніцтвам СБМ, але яго адшукаў бацька і забраў да хаты. Пасля прыхода савецкіх войскаў некалькі разоў быў выкліканы на допыты ў НКУС, дзе яму пагражалі арыштам і расстрэлам, але ён сказаў, што кінуў вучобу ў школе, не быў у СБМ, а працаваў вучнем у каваля. У гэты час пачаліся арышты ягоных сяброў, у тым ліку і Сяргея Новіка-Пяюна, што яшчэ больш уплынула на антысавецкія настроі Уладзіміра Шундрыка. Некаторыя знаёмыя і сябры, якія сталі на шлях узброенага супраціву СССР, прапаноўвалі далучыцца, але Уладзімір Шундрык адказваў, што хацеў вучыцца. Усё жыццё адчуваў да сябе пільную ўвагу КДБ, бо было вядома, што ён быў дружыновым СБМ і не меў сімпатый да савецкай улады.
У 1947 годзе паехаў у Гродна, паступіў у настаўніцкі інстытут, навучаўся беларускай мове і літаратуры. Пісаў патрыятычныя вершы, якія чытаў некалькім сябрам каля Каложскай царквы. Пазней спаліў усе рукапісы, а ў ягонай памяці застаўся толькі адзін верш «Мы — вольная моладзь». Захаваўся сшытак з апавяданнямі, якія Уладзімір Шундрык пісаў у 1949 годзе — ён быў перададзены Сяргеем Яршом ў Беларускі дзяржаўны архіў-музей літаратуры і мастацтва. Творы былі прасякнуты бязмежным патрыятызмам, любоўю да Беларусі, настальгіяй па тых часах, калі дзейнічаў Саюз Беларускай Моладзі.
У 1951 годзе Уладзімір Шундрык скончыў Гродзенскі педінстытут імя Янкі Купалы. Пасля заканчэння інстытуту прасіўся на працу ў Заходнюю Беларусь, але быў адпраўлены ў Мінскую вобласць. У 1957 годзе атрымаў дазвол і вярнуўся ў родны Слонім, дзе ледзь уладкаваўся ў Дзеравянчыцкую школу, а пасля ў Альбярцінскую, але паўсюль яго бралі часова, бо ставіліся з падазронасцю за яго беларускасць. Шмат гадоў працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры, а таксама выкладаў сталярную справу. У вольны час даследаваў гісторыю роднага краю, сам спрабаваў пісаць, выступаў з артыкуламі на краязнаўчую і літаратурную тэматыку ў мясцовым і абласным друку. Дома захоўваў «нацыяналістычную» літаратуру: гадавікі часопісаў «Новы шлях», «Беларус на варце», шматлікія кніжкі. Вельмі цікавіўся асобай паэта Гальяша Леўчыка і прыклаў шмат намаганняў, каб сабраць успаміны, сведчанні людзей, якія выліліся ў некалькі публікацый. У 1960-я разам з іншым слонімскім краязнаўцам Васілём Супруном адшукаў на старых могілках у Лабазоўцы магілу бацькі Гальяша Леўчыка, Міхала Ляўковіча, дзе на шыльдзе быў беларускамоўны тэкст.
На пачатку 1990-х Уладзімір Шундрык быў сябрам БНФ «Адраджэнне», прымаў удзел у многіх мерапрыемствах, якія ладзіліся сябрамі БНФ. Паводле ўспамінаў Сяргея Чыгрына, «Беларускую мову і слова Уладзімір Іванавіч Шундрык шанаваў, як самае святое на зямлі». Друкаваў вершы ў газетах, найбольш вядомы з ніх — «Мы — вольная моладзь», які быў напісаны ў 1948—1949 гг. Адзін з твораў Уладзіміра Шундрыка быў надрукаваны ў зборніку «Золак над Шчарай» (Слонім, 1994), ён прысвячаўся роднай мове. Пачаў спрабаваць сябе ў публіцыстыцы. Пасля доўгіх год маўчання адкрыў інфармацыю, якую перадаў яму перад смерцю яго дзядзька, былы пасол польскага Сейма і вязень бальшавіцкіх канцлагераў Павел Крынчык: нібыта ў 30-х гадах у БССР існавала антысавецкае падполле, якое выбрала падпольны ўрад, куды ўваходзіў і Крынчык.
Памёр 25 снежня 2002 г., пахаваны на могілках на вуліцы Чырвоных партызан у Слоніме.
Вялікі Тыбет
Вялікі Тыбет, Тыбецкая імперыя (བོད་ཆེན་པོ, /bod-chen-po/) — старажытная тыбецкая дзяржава, што існавала ў VII — IX стст.
Гісторыя
Згодна пісьмовай традыцыі бон, якая сфарміравалася ў позняе сярэднявечча, першапачаткова дзяржаўныя ўтварэнні склаліся на захадзе Тыбецкага нагор'я ў раёне гары Кайлас. Яны стварылі федэрацыю Чжанчжунь (або Шаньшунь). У канцы XX ст. кітайскія археолагі адкрылі на захадзе Тыбета культуру жалезнага века, што атрымала тое ж найменне. Яе носьбіты займаліся жывёлагадоўляй і земляробствам, ведалі кераміку і металы. Пачатак яе ўзнікнення супадаў па часу з існаваннем імперый Цынь і Хань.
У IV — VI стст. цывілізацыя таксама фарміравалася ў даліне Ярлунг уздоўж рэчышча Цан-по. Згодна пазнейшым тыбецкім крыніцам, з II ст. тут валадарылі прадстаўнікі Ярлунгскай дынастыі, залежныя ад валадароў Чжанчжунь. На мяжы VI ст. і VII ст. трыццаць другі прадстаўнік дынастыі Намры Сангцэн фактычна адасобіўся ад заходніх сюзерэнаў.
Узнікненне самастойнай дзяржавы Вялікі Тыбет звязана з яго сынам Сангцэнам Гам-по, які атрымаў спадчыну ад бацькі ў 618 г. Ён заваяваў значную частку Тыбета, землі цян і гандлёвыя факторыі ў раёне возера Кукунор. У 634 г. Сангцэн Гам-по даслаў пасольства ў імперыю Тан з намерам ажаніцца на сястры імператара. З-за ваеннага ціска тыбетцаў двор Тан быў вымушаны пагадзіцца. Ярлунгскі валадар меў намер ажаніць родную сястру з манархам Чжанчжунь. Калі той адмовіўся ад рукі князёўны пасля сустрэчы з ёю, абражаны Сангцэн Гам-по заваяваў захад Тыбета.
Да пачатку VIII ст. валадары Вялікага Тыбета пашырылі сваю ўладу да сучасных зямель балці на захадзе. На поўначы яны імкнуліся падпарадкаваць аазісы Тарыма і ўмешваліся ў справы на ўсходзе Сярэдняй Азіі. На поўдні кантраляваліся гандлёвыя шляхі ў Бенгалію. На ўсходзе сталыя войны з імперыяй Тан чарагаваліся з мірнымі і гандлёвымі пагадненнямі. У сярэдзіне VIII ст. знешні ўплыў Вялікага Тыбета на некаторы час саслаб, але зноў адрадзіўся ў перыяд кіравання Трысонга Дэцэна (755 — мяжа VIII ст. і IX ст.). Ён захапіў тагачасную кітайскую сталіцу ў Сіяні і дамогся вяртання зямель на поўначы і ўсходзе Тыбецкага нагор'я. На поўдні ў часовую залежнасць ад Тыбета трапіла дзяржава Камарупа. Для спынення тыбецкіх нашэсцяў на поўнач ад Тыбецкага нагор'я дынастыя Тан была вымушана заключыць саюз з арабамі.
З імям Трысонга Дэцэна звязаны поспех будысцкага веравызнання. Будызм пачаў распаўсюджвацца ў Тыбеце ўжо ў эпоху Сангцэна Гам-по, але Трысонг Дэцэн зрабіў яго афіцыйнай рэлігіяй. Ён запрашаў у Лхасу і арганізоўваў дыспуты паміж прадстаўнікамі розных плыняў будызму. Пры яго двары працаваў вядомы індыйскі філосаф Падмасамбхава, які садзейнічаў усталяванню перавагі напрамку ваджраяна, заснаваў першы будысцкі кляштар і такім чынам стаяў у пачатку своеасаблівага тыбецкага будызму.