cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Баі ў Ньяле (2023)
Ахвяры
У першы дзень загінула 8 чалавек (з іх 3 на рынку Аль-Маджа ) і больш за 58 пацярпелі. Цалкам колькасць ахвяр сутыкненняў ацэніваецца ў сотні загінулых. Страты цывільных асоб склалі 31 загінулым і 279 параненых. Страты варагуючых бакоў дакладна невядомы. Але, як паведамлялася, 20 красавіка загінулі 4 прыхільнікі Бурхана.
Акрамя гэтага, многія жыхары вымушаны былі бегчы з Ньялы.
Крыябіялогія
Крыябіялогія (ад κρύος — холад, bios — жыццё і logos — навука) — раздзел біялогіі, у якім вывучаюцца эфекты ўздзеяння нізкіх тэмператур на жывыя арганізмы. На практыцы, у рамках крыябіялогіі займаюцца даследаваннямі біялагічных аб'ектаў або сістэм пры тэмпературах ніжэй нармальных. У якасці аб'ектаў могуць служыць бялкі, клеткі, тканкі, органы, або цэлыя арганізмы. Выкарыстоўваюцца дыяпазон тэмператур ад умерана нізкіх да крыягенных.
Навуковыя асновы закладзены ў канцы 19 стагоддзя П. І. Бахмецьевым.
Травея
Травея — квадратная альбо прастакутная ў плане прасторавая ячэйка нефа, перакрытае асобным скляпеннем розных тыпаў, вылучаным падпружнымі аркамі.
IC 1307
IC 1307 — галактыка тыпу *Cloud у сузор’і Лісічка.
Сырніца
Сырніца, сырнік або сырня — гаспадарчае памяшканне для прасушвання і захоўвання сыру.
Актыўна будаваліся сырніцы на Беларусі ў 2-й палове XVIII ст., у час уздыму сельскагаспадарчай вытворчасці. У ХІХ ст., аднак, вытворчасць сыру ў фальварках заняпала, памяншылася і колькасць сырніц, мянялася прызначэнне гэтых пабудоў, напрыклад, прыстасоўвалася пад свірны. На пачатку ХХ ст. сырніцы амаль не сустракаюцца. Да 1980-х гадоў у больш-менш ў нязменным стане захавалася сырніца ў Сітцах Докшыцкага раёна.
Архітэктура сырніцы
Залежна ад аб’ёмнага вырашэння сырніцы падзялюць на два тыпы:
У сырніцах другога тыпу на першым паверсе магла месціцца камора або малочнік. Характэрным элементам сырніц была галерэя на ўзроўні другога паверху, пад яе напускным дахам сушылі сыры. Галерэю маглі рабіць або на вонкавых слупах, або на выпускных бэльках.
Інтэр’ер сырніц быў просты і складаўся з драўляных паліц для сушкі сыру. У выпадку, калі у сырніцы быў яшчэ і малочнік, тут маглі ставіць гарнцы, маслабойкі, цэбры і інш.
Каталіцкі ўніверсітэт Святога Антонія
Каталіцкі ўніверсітэт Святога Антонія (Universidad Católica San Antonio), таксама вядомы як Мурсійскі каталіцкі ўніверсітэт (Universidad Católica de Murcia) — іспанская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Мурсія ў аднайменнай аўтаномнай супольнасці. ВНУ кантралюецца Каталіцкім Касцёлам, названа ў гонар святога Антонія Падуанскага, які лічыцца нябесным апекуном універсітэта.
Габраўка
У 1926—1927 гадах цэнтр Скачок-Габраўскага сельсавета. Ліквідавана ў 2011 годзе.
Георг Вайц
Георг Вайц (, Фленсбург —, Берлін) — нямецкі гісторык.
Біяграфія
Прафесар у Кілі (з 1842), Гётынгене (з 1849), Берліне (з 1875 г.). Асноўны праца Вайца — «Гісторыя германскага дзяржаўнага ладу»: (т. 1-8, 1844-78), у якой ён сабраў вялікі матэрыял па гісторыі дзяржаўных устаноў і грамадска-эканамічнага ладу сярэднявечнай Германіі. Вайц лічыў, што ў германцаў здаўна існаваў супольны (маркавы) лад. Буйны знаўца крыніц, Вайц актыўна ўдзельнічаў у выданні «Помнікаў гісторыі Германіі» — «Monumenta Germaniae Historica» (MGH), а з 1875 узначальваў цэнтральную дырэкцыю MGH.
Чэмпіянат Беларусі па футболе
Чэмпіянат Беларусі па футболе праводзіцца з 1992 года Беларускай Федэрацыяй па футболе.
Структура
Чэмпіянат складаецца з трох прафесійных ліг:
У другую лігу можа заявіцца любы прафесійны клуб. З вышэйшай і першай ліг штогод некалькі клубаў, якія занялі апошнія месцы, пераходзяць у лігу ніжэй; адпаведная колькасць клубаў з першай і другой ліг займаюць іх месцы.
Іштван Фрыдрых
Іштван Фрыдрых (István Friedrich; 1 ліпеня 1883, Малацкі, цяпер Славакія — 25 лістапада 1951, Будапешт) — венгерскі палітык, уладальнік фабрыкі. У 1919 годзе, пасля разгрому Венгерскай савецкай рэспублікі, на працягу 3 месяцаў займаў пасаду прэм'ер-міністра Венгрыі.
Аляксандра Аляксандраўна Нікіціна
Аляксандра Аляксандраўна Нікіціна (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў трайных скачках. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Бронзавая прызёрка чэмпіянату Беларусі 2016 года ў трайных скачках з вынікам 13,69 м.
Іштван Фрыдрых
Вывучаў інжынерную справу ў Будапешцкім і Шарлотэнбургскім універсітэтах, затым вывучаў права ў Будапешце і Берліне.
Быў арыштаваны як «контррэвалюцыянер» органамі бяспекі Венгерскай савецкай рэспублікі, аднак змог бегчы. 6 жніўня 1919 года прыняў удзел у перавароце, падчас якога быў скінуты прэм'ер-міністр Дзьюла Пейдл. Эрцгерцаг Іозеф Аўгуст прызначыў яго на пасаду прэм'ер-міністра Венгрыі 7 жніўня 1919 года, і ён займаў гэту пасаду да 25 лістапада 1919 года. Паралельна з пасадай прэм'ер-міністра быў міністрам абароны Венгрыі да 15 сакавіка 1920 г.
Напачатку 1920-х гадоў заснаваў вельмі правую палітычную асацыяцыю. Быў членам Венгерскага парламента ў 1920—1939 гадоў.
Арыштаваны ў 1951 г. у гады рэжыму М. Ракашы, меркавана загінуў у турме.
Новыя Цярушкі
У 1954—1987 гадах цэнтр Новацярушскага сельсавета.
Росіцкі сельсавет
Ро́сіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дрысенскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Росіца.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Дрысенскага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы з 26 ліпеня 1930 года ў Дрысенскім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Полацкай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бігосаўскага сельсавета.
Скоржыкі
Ско́ржыкі (, Скоржики) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчучынскага сельсавета.
Каралі (Сенненскі раён)
Каралі́ (, Короли) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Латыгальскага сельсавета.
Скоржыкі
У 1954—1972 гадах цэнтр Скоржыцкага сельсавета, у 1972—1976 гадах у складзе Каменскага сельсавета.
Рабцава (Сенненскі раён)
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Багушэўскага пассавета.
Мантэфальконэ-Апеніна
Насельніцтва складае 520 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 32 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 63020. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Arcangelo Michele.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Цар з Бярэсця
Цар з Бярэсця — шахматная фігурка цара (караля) XII—XIII стст., выяўленая ў 1973 годзе пры археалагічным даследаванні Берасцейскага гарадзішча пад кіраўніцтвам Пятра Лысенкі.
Апісанне
Фігурка з касці вышынёй 46 мм уяўляе сабой знатнага воіна з булавой ці нейкай іншай адзнакай княжацкай улады ў правай руцэ і са шчытом на левай. Твар воіна акруглы, бровы сурова ссунутыя, строгі позірк пукатых вачэй, нос з невялікай гарбінкай, кароткія, апушчаныя долу, вусы і клінападобная бародка, маленькія адтапыраныя вушы, доўгія, прамыя па плечы, валасы. На галаве ў мужчыны — круглай формы пляскаты капялюш з высокім аколышам, на ўзор тых, што насілі ў Заходняй Еўропе ў XIII стагоддзі. Уся фігурка аздоблена шматлікімі цыркульнымі кружочкамі, што, несумненна, сведчыць пра яе шахматную прыналежнасць. Відавочна, што фігура праціўніка не мела такой аздобы, таму гэтую знаходку даследчык інтэрпрэтаваў як выяву караля.
На думку маскоўскай даследчыцы гісторыі гульняў Старажытнай Русі Алены Аляксандраўны Рыбінай шахматны кароль павінен мець свае атрыбуты: карону, меч, скіпетр. Да таго ж у каралеўскіх фігурках ніколі не рабілі шчыт, які быў атрыбутам драба — «пехацінца». Зыходзячы з гэтага фігурку, верагодна, можна атаясамліваць з ферзём або нават з пешкай, выкананай у традыцыях заходнееўрапейскага выяўленчага мастацтва.
Атамекен
Атамекен:
Латыгаль (гарадзішча)
Латыгаль — археалагічны помнік у вёсцы Латыгаль Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 0,25 км на поўдзень ад вёскі, злева ад дарогі.
Апісанне
Займае дзесяціметровы пагорак памерам 60×50 м. Валы адсутнічаюць, паўночны схіл штучна падрэзаны, астатнія пакатыя. Паўночны і заходні схілы зараслі бярэзнікам. Абследавалі ў 1938—1939 гадах А. Цэгак-Галубовіч і У. Галубовіч, у 1972 годзе М. А. Ткачоў, у 1981 годзе Л. У. Дучыц. У культурным пласце 0,2-0,3 м знойдзена ляпная кераміка. Адносіцца да ранняга жалезнага веку.
Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі АН БССР.
IC 1308
IC 1308 — галактыка тыпу GxyP (частка галактыкі) у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Баскудук
Баскундук:
Уладзімір Раманавіч Каралёў
Уладзімір Раманавіч Каралёў — беларускі палітык і дыпламат.
Лісічка трубкападобная
Лісічка трубкападобная (Craterellus tubaeformis) — грыб сямейства.
Апісанне
Пладовае цела па форме блізкае да шапкі на ножцы, мае трубчастую будову з лейкападобнай верхняй часткай («шапкай»).
Шапка дыяметрам 2-6 см, лейкападобная з загнутым уніз, часта няроўным краем. Скурка ад карычневага да шаравата-жоўтага колеру, часам чырвоная, з дробнымі аксаміцістымі цёмнымі лускавінкамі.
Мякаць тонкая і шчыльная, эластычнай кансістэнцыі, белая. Смак слабы, нявостры, часам ялкавы; пах слабы, прыемны.
Ножка трубчастая, у спелых грыбоў адтуліна яе адкрываецца ў цэнтры шапкі. Вышынёй 3-8 см і дыяметрам 0,3-0,8 см, па форме цыліндрычная, часта сціснута па баках, хромава-жоўтага колеру, з узростам выліньвае да цьмяна-жоўтага колеру.
Завадская вуліца (Мінск)
Завадская вуліца — вуліца ў Ленінскім раёне Мінска. Злучаецца з вуліцай Судмаліса з аднаго боку і з 2-м Фабрычным завулкам і дварамі вуліцы Серафімовіча з другога. На вуліцы толькі два дамы: № 8 і № 10.
Флатылія
Флатылія — фарміраванне (аператыўнае аб'яднанне) ваенных караблёў, якія могуць быць часткай большага ваенна-марскога флоту (сіл).
Прызначана для выканання задач у пэўным раёне (рака, возера, мора, акіян).
Віды флатылій
Адрозніваюць:
Тыпы
Адрозніваюць:
Другая сусветная вайна
Рачныя і азёрныя флатыліі садзейнічалі Сухапутным войскам пры вядзенні баявых дзеянняў у басейнах рэк і прыазёрных раёнах, знішчэнні караблёў праціўніка, забеспячэнні воінскіх перавозак і выкананні іншых задач. У склад рачных і азёрных флатылій уваходзілі злучэнні рачных караблёў розных класаў, часткі авіяцыі, артылерыі і марской пяхоты, а таксама службы забеспячэння і абслугоўвання.
Флатыліі СССР
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў складзе ВМФ ВС СССР дзейнічалі наступныя флатыліі: У 1960-х — 1980-х гадах былі створаны пяць флатылій падводных лодак, прасінаваўшыя да пачатку 21-га стагоддзя. 1-я, 3-я і 11-я флатыліі ПЛ ўваходзілі ў склад Паўночнага Флоту, 2-я і 4-я — у склад Ціхаакіянскага флоту.
ВМС ЗША
Флатылія звычайна кіруецца контр-адміралам, камадорам або капітанам, у залежнасці ад важнасці місіі.
Дакудаўскае балота
Дакудаўскае балота — балота на ўсходзе Лідскага раёна Гродзенскай вобласці.
Amphisbaena
Amphisbaena — род паўзуноў сямейства падатрадзе. Уключае 40 відаў.
Дакудаўскае балота
Апісанне
Балота нізіннага (84 %) і верхавога (16 %, галоўным чынам на паўднёвым усходзе) тыпаў у вадазборы рэк Лідзея (прыток Дзітвы) і Нарвы (прыток Нёмана). Плошча 7,8 тыс. га. Глыбіня торфу да 7 м, сярэдняя 2,9 м, ступень раскладання 33,7 %, попельнасць 9 %.
Amphisbaena
Апісанне
Агульная даўжыня вагаецца ад 50 да 60 см. Галава закругленая або трохі сціснутая з бакоў. Тулава чэрвепадобнае. Канечнасці адсутнічаюць. Хвост цыліндрычны, прытуплены. У некаторых відаў уздоўж спіны можа ісці разора ад шыі да аснавання хваста. Перад анальнай адтулінай размешчаны папярочны шэраг з некалькіх пор.
Дакудаўскае балота
Апісанне
З 1957 для здабычы торфу праводзіцца асушванне адкрытай сеткай паўночнай часткі балота. Пажары 1992—2002 гадоў пакінулі вялікія ўчасткі другасных пасляпажарных згуртаванняў.
Amphisbaena
Спосаб жыцця
Любяць лясы і саваны. Харчуюцца насякомымі.
Гэта яйцакладныя паўзуны. Самкі адкладаюць яйцы ў тэрмітнікі або мурашнікі.
Распаўсюджанне
Насяляюць у Паўднёвай Амерыцы, на Антыльскіх астравах. Сустракаюцца таксама ў Панаме.
Дакудаўскае балота
Апісанне
Да 2010 года завершаны комплекс мер па гідрарэгуляцыі. На затопленых участках пачала фарміравацца тыповая балотная і водная расліннасць. У перыяд міграцыі тут на працяглы час спыняюцца водна-балотныя птушкі.
Кумамота (прэфектура)
Кумамота (熊 本 県 | Кумамота-кэн) — прэфектура, размешчаная ў рэгіёне Кюсю на востраве Кюсю, Японія. Сталіца прэфектуры — горад Кумамота.
Гісторыя
Гістарычна вобласць называлася правінцыя Хіго і была перайменаваная ў прэфектуру Кумамота падчас рэстаўрацыі Мэйдзі ў рамках адмены феадальнай сістэмы. У цяперашняй японскай арфаграфіі Кумамото літаральна азначае «мядзведзь каранёвага паходжання», ці «паходжанне мядзведзя».
Дакудаўскае балота
Расліннасць
На асушаных землях вырошчваюць галоўным чынам сеяныя травы. На неасушанай частцы балота расце карлікавая бяроза і хвоя, вярба, асака, журавіны.
Глухаўка
Глу́хаўка (, Глуховка) — вёска ў Веткаўскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Свяцілавіцкага сельсавета.
У 1926—1927 гадах цэнтр Глухаўскага сельсавета.
Дзьюла Пейдль
Дзьюла Пейдль ( —, ) — венгерскі прафсаюзны дзеяч і палітык-сацыяліст. У апошнія дні існавання Венгерскай Савецкай Рэспублікі у 1919  годзе займаў пасады прэм’ер-міністра і выконваў абавязкі главы дзяржавы.
На працягу 6 дзён існавання свайго ўрада спрабаваў ліквідаваць шкоду, нанесеную Венгрыі кіраваннем камуністаў. Па меры прасоўвання румынскіх войскаў да Будапешта ён пачаў адмяняць непапулярныя дэкрэты і пастановы камуністычнага ўрада, аднавіў прыватную ўласнасць, закрыў рэвалюцыйныя трыбуналы і распусціў Чырвоную гвардыю.
Тур’я (Шчучынскі раён)
Тур’я́ (, Турья) — аграгарадок у Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Шчучынскага сельсавета.
Дзьюла Пейдль
6 жніўня 1919 года яго ўрад быў зрынуты ў выніку ваеннага перавароту. Пейдль адправіўся ў выгнанне ў Аўстрыю, аднак ужо ў 1921  годзе вярнуўся ў Венгрыю і аднавіў палітычную і прафсаюзную дзейнасць. У 1922—1931 гадах узначальваў сацыял-дэмакратычную фракцыю ў венгерскім парламенце.
Крыяліт
Крыяліт (ад κρύος — мароз + λίθος — камень) — рэдкі мінерал з класа прыродных фтарыдаў, хімічны склад Na3AlF6.
Свята-Успенская царква (Дабраволя)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у аграгарадку Дабраволі Свіслацкага раёна Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца ў цэнтры аграгарадка.
Крыяліт
Крышталізуецца ў монакліннай сінгоніі; кубападобныя крышталі і двайніковыя пласціны сустракаюцца рэдка. Звычайна ўтварае бясколерныя, белыя або шэрыя крышталічныя навалы са шкляным бляскам, часта заключаюць у сабе кварц, сідэрыт, пірыт, галеніт, халькапірыт, калумбіт, касітэрыт. Магчымая афарбоўка прымешкамі арганічных рэчываў.
Паходжанне
Сустракаецца ў пегматытах, утвараецца з рэшткавых раствораў, узбагачаных фторам.
Свята-Успенская царква (Дабраволя)
Гісторыя
Пабудавана ў 1859 годзе з дрэва па праекце інжынера Леанарда Кржыжаноўскага. Па іншых крыніцах, узведзена ў 1840 годзе. Асвячэнне храма адбылося ў 1861 годзе.
У 1990 годзе дах быў пакрыты ацынкаванай бляхай замест гонты. У 2007 годзе быў афарбаваны фасад. У 2009 годзе праведзены ўнутраны рамонт, пафарбаваны сцены, праведзена электрычнасць.
Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 2 жніўня 2016 года царкве быў нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці рэгіянальнага значэння.
Архітэктура
Помнік народнага дойлідства. Цэнтральны кубападобны зруб накрыты шатровым дахам, завершаным цыбулепадобнай галоўкай на васьмігранным барабане. Па падоўжнай восі далучаны квадратныя пад двухсхільнымі пакрыццямі аднолькавыя па габарытах прытвор і апсіда. Сцены ашаляваны гарызантальна. У дэкаратыўнай аздобе выкарыстаны разныя фрызы, падзоры, ліштвы прамавугольных аконных праёмаў і дзвярэй.
У інтэр’еры — абраз XIX стагоддзя «Разасланне апосталаў».
Званіца
Побач пастаўлена званіца народна-этнаграфічнай трактоўкі: каркаснае чатырохслуповае збудаванне пад шатровым пакрыццём.
Мухі
Мухі (Musca) — род насякомых сямейства. Найбольш гаспадарча значныя віды: паўсюдна распаўсюджаная сінантропная і, якае трапляецца ў Закаўказзі і Сярэдняй Азіі, яна з'яўляецца пераносчыкамі ўзбуджальніка халеры, дызентэрыі, брушнога тыфу. У віда апісана жыванараджэнне.
Мосар (курганны могільнік)
Мосар — курганны могільнік каля вёскі Мосар Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Знаходзіцца за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі, за 0,5 км на поўдзень ад возера Мосарскае, у лесе.
Апісанне
Датуецца X — пачаткам XI стагоддзя.
Пахавальны абрад — трупапалажэнне. Знойдзены бронзавыя бразготкі, рэшткі скураных папружак. Абследавала ў 1981 годзе Л. У. Дучыц.
Шматлікія археалагічныя знаходкі і курганны могільнік сведчаць пра тое, што Мосар з’яўляецца адным з найбольш старажытных паселішчаў у раёне.
Кацкары
Кацкары (кацкари) — абагульненая назва жыхароў вёсак, размешчаных у басейне ракі Каткі ў Яраслаўскай вобласці Расіі.
На думку некаторых даследчыкаў, гэта новая субэтнічная група ў складзе рускага народа, якая штучна фармiруецца мясцовым актывістам Сяргеем Мікалаевічам Цямняткіным і яго паслядоўнікамі. Важнай часткай папулярызацыі ідэі субэтнічнай самастойнасці кацкароў з'яўляецца распрацоўка пісьмовага стандарту для іх дыялекту, які можна лічыць мікрамовай.
Пранас Вайчайціс
Пранас Вайчайціс (, Сантакай —, там жа) — літоўскі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Скончыў юрыдычны факультэт Пецярбургскага ўніверсітэта. Друкаваўся з 1896. У сваіх вершах Вайчайціс праславіў пратэст народа супраць нацыянальнага і сацыяльнага прыгнёту, прыгажосць роднай прыроды, жыццё простых людзей («Ёсць краіна», «Дзіця ў лахманах глядзела праз агароджу», «Елі», «Песня экслітоўцаў», «Ваяўнік адважна змагаўся» і інш.)
Мантэф’ёрэ-дэл’Аза
Мантэф'ёрэ-дэл'Аза (Montefiore dell'Aso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Насельніцтва складае 2244 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 63010. Тэлефонны код — 0734.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Lucia da Siracusa.
Мікалай Леапольдавіч Браўн
Мікалай Леапольдавіч Браўн (, с.Парахіна, Арсеньеўскі раён, Тульская вобласць —, ) — рускі паэт.
Біяграфія
Скончыў Ленінградскі педагагічны інстытут у 1929 годзе.
Творчасць
У зборніках «Даліны Радзімы маёй» (1947), «Жывапіс» (1963), «Вехі часу» (1971), «Да вяршыні веку» (1975) адлюстраваў жыццё Радзімы, яе гісторыю, прыгажосць роднай зямлі.
Пераклаў на рускую мову творы Я.Купалы, Я.Коласа, М.Багдановіча, Ф.Багушэвіча, П.Глебкі, А.Куляшова, М.Танка, П.Панчанкі, В.Таўлая і інш.
На беларускую мову творы Браўна пераклалі А. Бялевіч, А. Бачыла, С. Грахоўскі, А. Грачанікаў, А. Зарыцкі, М. Калачынскі, Ю. Свірка, М. Стральцоў.
Ляміна (Пермскі край)
Ляміна (Лямино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Чусаўской гарадской акрузе Пермскага края Расіі. Размешчаны на левым беразе ракі Чусавой. Чыгуначная станцыя на лініі Перм — Чусаўская.
Аўтобусныя зносіны Чусавой — Ляміна, маршрут № 12. У лістападзе 1938 года ўказам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР вёска Ляміна набыла статус рабочага пасёлка. З 2004 па 2019 гг. уваходзіў у Чусаўское гарадское паселішча Чусаўскога муніцыпальнага раёна. Насельніцтва — 4475 чалавек (2021).
Саковічы (Салігорскі раён)
Сако́вічы (, Саковичи) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старобінскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах вёска ўваходзіла ў склад Лістападавіцкага сельсавета Старобінскага раёна, 16 ліпеня 1954 года перададзена ў склад Мяцявіцкага сельсавета. З 31 ліпеня 1964 года па 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіла ў склад Зажэвіцкага сельсавета.
Альба (паркавы комплекс)
Маленькі летні палац будаваўся па праекце архітэктара Казіміра Ждановіча.
Касцёл Маці Божай успамогі вернікаў (Бараўляны)
Касцёл Маці Божай успамогі вернікаў — каталіцкі мураваны храм у аграгарадку Лясны Мінскага раёна Мінскай вобласці. Парафіяй апякуюцца Салезіяне.
Альба (паркавы комплекс)
Паводле інвентара 1636 г., фальварак уключаў таксама жылы дом з пакоямі, якія абаграваліся кафлянымі зялёнымі печкамі і камінамі, флігель-кухню, бровар, пякарню, сырнік. Шматлікія гаспадарчыя будынкі ўтваралі вялікі гаспадарчы двор. Альба мела рысы рэнесансных сядзіб. Несумненна, стваралася пад уплывам ідэй італьянскага Рэнесансу.
Касцёл Маці Божай успамогі вернікаў (Бараўляны)
Гісторыя
Парафія існуе з 2001 года, дзейнічае драўляная капліца.
Альба (паркавы комплекс)
Значныя страты сядзібе нанеслі ваенныя падзеі сярэдзіны XVII ст. З 1758 г. у Альбе фарміруецца вялікі паркавы ансамбль. У парку ўжо былі галандская ферма, новы аднапавярховы палац, фазанарый, псарня, тры звярынцы, абнесеныя высокай драўлянай агароджай, вадаёмы. У сярэдзіне XVIII ст. былі пабудаваны «Эрмітаж» (цагляны будынак на месцы старога драўлянага) і двухпавярховы мураваны палац. Ансамбль уключаў некалькі «італьянскіх» паркаў у стылі французскага класіцызму.
Касцёл Маці Божай успамогі вернікаў (Бараўляны)
Гісторыя
У 2006 годзе дзякуючы новаму пробашчу кс. Казіміру Шыдэлко распачалось будаўніцтва цэнтра ў які ўваходзіць дом для салезіянаў, катэхетычныя класы, араторый для моладзі, спартыўная зала. 20 верасня 2018 года адбылося святочнае адкрыццё новага салезіянскага араторыя імя св. Дамініка Савіо.
Альба (паркавы комплекс)
Галандская ферма знаходзілася пры ўездзе ў Альбу, злева ад цэнтральнай ліпавай алеі. На ферме стаяў двухпавярховы дом. На верхнім паверсе, зробленым з «прускага муру», размяшчаліся апартаменты князя з пяці пакояў і вялікай залы, сцены якіх упрыгожвалі палатняныя шпалеры.
Недалёка ад фермы сярод ляснога масіву быў уладкаваны своеасаблівы звярынец, кампазіцыйным цэнтрам якога была альтанка — купальная ратонда, ад якой радыяльна разыходзіліся восем алей. Замыкаліся яны філярамі (слупамі) са скульптурнымі выявамі звяроў. Кіраваў работамі архітэктар Ян Хіль.
Касцёл Маці Божай успамогі вернікаў (Бараўляны)
Гісторыя
У кастрычнку 2018 года распачылось будаўніцтва новага касцёла з цэглы ў аднолькавым стылі з ужо ўзведзенымі манаскім домам салезіянаў і араторыем, якія знаходзяцца ў адным будынку.
Кацярына Сяргееўна Нецвятаева
Кацярына Сяргееўна Нецвятаева (нар. ) — беларуская лёгкаатлетка. Спецыялізуецца ў сямібор'і. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Касцёл Маці Божай успамогі вернікаў (Бараўляны)
Архітэктура
Абрысы касцёла нагадваюць неагатычныя кляштар, у алтарнай частцы ўзнясецца высокая вежа са шпілем, увенчаным крыжам, што ў сакральным будаўніцтве з’яўляецца сімвалам збаўлення. Пад вежай знаходзіцца капліца з абразом Маці Божай Бараўлянскай Успамогі Верных.
Альба (паркавы комплекс)
Асноўным матывам кампазіцыі парку была сістэма прамянёвых алей з відамі на люстры вялікіх вадаёмаў. Алеі разыходзіліся як промні сонца.
Кацярына Сяргееўна Нецвятаева
Дасягненні
На Чэмпіянаце Еўропы 2016 года заняла 9 месца ў сямібор'і з вынікам 6021.
Альба (паркавы комплекс)
У 1778 г. прыдворны архітэктар Караля Станіслава Радзівіла Лявон Лутніцкі з удзелам італьянскіх дойлідаў Карлы Спампані і Маўрыцыа Педэці, а таксама Лявона Аутніцкага, пачаў грандыёзныя работы па рэканструкцыі Альбы, а ў 1784 г. новая Альба ўжо прымала караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Была створана водная сістэма з васьмі каналаў і круглага вострава на месцы былога звярынца, ідылічная вёска з 180 хатак, накрытых саломай (правобразам служылі «вёскі» французскай каралевы Марыі Антуанеты ў Рамбуе і Версалі), сфарміраваны паркі.
Вёска была абкружа пейзажна-рэгулярным паркам з геаметрычнай сеткай алей, стрыжаных шпалер, раскрытых ландшафтаў. Парк налічваў шэраг альтанак-мілавідаў, аранжарэю, цяпліцу і нават персіярню — фабрыку па вытворчасці персідскіх паясоў. На аснове ракі Ушы была сфарміравана складаная сістэма сажалак і і каналаў з белакаменнымі набярэжнымі, шлюзамі, плацінамі, млынамі. Уздоўж каналаў было пабудавана 180 аднатыпных драўляных, крытых саломай «хатак» — імітацыя сялянскіх сядзіб з усім наборам надворных пабудоў. Кожная «хатка» з’яўлялася гасцініцай, два з чатырох пакояў прызначаліся для гасцей. На падвор’і знаходзіліся вазоўня-карэтная, стайня, хлеў, цялятнік, лазня, альтанка. Усе «гаспадаркі» былі абнесены драўляным плотам з брамай, дэкарыраванай выявай звера ці птушкі. Насупраць кожнай сядзібы ставілася галубятня на слупе і вальер для экзатычных птушак, з тылу сядзібы размяшчаліся агароды. Вялізны дом у цэнтры ансамбля займаў сам Пане Каханку. 3 гармат, якія размяшчаліся на яго двары, салютавалі ў дні святкаванняў. Сярод забудовы вёскі насупраць дома войта ўзносіўся драўляны Троіцкі касцёл-пахавальня з медным дахам і трыма пазалочанымі купаламі. Цэнтрам кампазіцыі стала драўляная трох’ярусная альтанка (архітэктар Л. Лутніцкі) на круглым востраве, якая нагадвала храм Святой Сафіі ў Стамбуле, хоць была пабудавана ў эклектычных формах. Да гэтага збудавання сыходзіліся ў выглядзе промняў і вуліцы вёскі.
Ског
Ског (, Ског) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета. За 38 км на ўсход ад Сянно, 58 км ад Віцебска.
Да 20 мая 1960 года вёска знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Багушэўскага пассавета.
Альба (паркавы комплекс)
Па вадаёмах і каналах парку манеўрыравала своеасаблівая партатыўная флатылія, якую абслугоўвалі курсанты мясцовай мараходнай школы. 3 іх удзелам праводзіліся імправізаваныя ваенныя баталіі і марскія баі, якія суправаджаліся эфектнымі выбухамі.
IC 1309
IC 1309 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Стралец.
Альба (паркавы комплекс)
У вайну 1812 г. асноўныя пабудовы былі разбураны. У 1846 г. Альба была здадзена іншаземным уладальнікам у шасцігадовую арэнду. Англійскі парк здзічэў. У 1860-я гг. насаджэнні былі ў значнай ступені павысяканы. Новы пад’ём пачаўся пасля 1875 г., калі Антоні Вільгельм Радзівіл, муж Марыі Дароты дэ Кастэлян, стаў на чале Нясвіжскай ардынацыі. Марыя Дарота выступіла ініцыятарам адраджэння Нясвіжскага замка, стварыла побач з ім паркавы комплекс, сабрала ў замку значную бібліятэку. Работы працягваліся пасля Першай сусветнай вайны. Былі добраўпарадкаваны парк на тэрыторыі 80 га, звярынец, ставы, фазанарый, гаспадарчыя пабудовы.
IC 1309
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Альба (паркавы комплекс)
У наш час на тэрыторыі Альбы захавалася адна з найбольш арыгінальных у Беларусі водных сістэм. Добра выяўлена цэнтральная алея, фрагменты іншых алей, дарог. Часткова захаваліся новы і стары пейзажныя паркі.
Хамайнк
Тэрыторыя рэспублікі падзеленая на дзесяць марзаў і горад Ерэван. Марзы раздзеленыя на 502 хамайнкі, з якіх 457 сельскія і 42 гарадскія. Горад Ерэван, падзелены на 12 раёнаў, таксама лічыцца хамайнкам.
Бой за Лангтан
Бой за Лангтан — найбольш вядомая бітва з удзелам аўстралійскай арміі падчас вайны ў В’етнаме, якая адбылася ў 1966 годзе.
Бой
Аўстралійскі кантынгент у Паўднёвым В’етнаме нёс адказнасць за бяспеку ў правінцыі Фуактуй (цяпер — Барыа-Вунгтау) на ўсход ад Сайгона. У ноч з 17 на 18 жніўня 1966 года галоўная аўстралійская база Нуйдат падвергнулася моцнаму мінамётнаму абстрэлу, у выніку якога больш за 20 вайскоўцаў атрымалі раненні. Раніцай 18 жніўня роце D 6-га батальёна Каралеўскага аўстралійскага палка было загадана знайсці пазіцыі, з якіх вёўся абстрэл. Варта адзначыць, што рота D складалася з прызыўнікоў і знаходзілася ў В’етнаме з мая 1966 года, гэта значыць каля 3 месяцаў да моманту бою. У ходзе прачэсвання мясцовасці кінутыя пазіцыі былі выяўлены. Затым рота паглыбілася ў каўчукавую плантацыю Лангтан (Long Tân), вынікаючы па свежых слядах, пакінутым праціўнікам.
У 15 гадзін 40 хвілін аўстралійцы ўступілі ў першы кантакт з некалькімі партызанамі НФВПВ. Праз кароткі час рота пачала падвяргацца мінамётнаму абстрэлу, а на яе правым флангу 11-ы ўзвод быў атакаваны шматкроць праўзыходнымі сіламі праціўніка. З гэтага моманту ўзвод і ўся рота вялі бой за сваё выжыванне: паводле афіцыйных аўстралійскіх ацэнак, супраць прыкладна 100 вайскоўцаў дзейнічаў узмоцнены 275-ы полк НФВПВ у складзе 2500 чалавек. Аўстралійцы атрымлівалі артылерыйскую падтрымку з Нуйдата, а таксама некаторую падтрымку амерыканскай авіяцыі і двух аўстралійскіх верталётаў UH-1. Сітуацыю сур’ёзна ўскладніў моцны трапічны лівень. Праз некалькі гадзін пасля пачатку бою да роты D прыбыла на бронетранспарцёрах рота A, якая нанесла ўдар у тыл ворага. Да наступлення цемры сілы НФВПВ адступілі, і поле бою засталося за аўстралійцамі.
Крыястат
Крыястат — прылада, з дапамогай якой працоўны аб'ём падтрымліваецца пры нізкай тэмпературы за кошт старонняй крыніцы холаду. Звычайна ў якасці такой крыніцы выкарыстоўваюць вадкія газы з нізкімі тэмпературамі кандэнсацыі (азот, вадарод, гелій і інш.) — г. зн. холадагенту.
Бой за Лангтан
Вынікі
Бой за Лангтан лічыцца перамогай аўстралійскай арміі. Непасрэдна на поле бітвы было налічана 245 целаў загінулых в’етнамскіх салдат, прычым не ўсе целы былі падлічаны, а невядомы лік забітых быў эвакуяваны в’етнамцамі ў ходзе бою. Аўстралійскія страты склалі 18 чалавек забітымі і каля 20 параненымі.
НФВПВ і Паўночны В’етнам, які падтрымліваў яго, аспрэчвалі зыход бою. Паводле іх сцвярджэнняў, пры Лангтане быў амаль цалкам знішчаны батальён «аўстралійскіх наймітаў»; гэтага ж пункту гледжання прытрымліваюцца сучасныя в’етнамскія даследчыкі, паводле звестак якіх, толькі загінулымі аўстралійцы страцілі 500 чалавек. Свае страты ацэньваюцца прыкладна ў 50 чалавек забітымі. Паказваецца, што аўстралійцы былі наўмысна выманены з базы і патрапілі ў падрыхтаваную засаду. У той жа час аўстралійскія ветэраны лічаць, што засады як такой не было. Існуе здагадка, што 275-ы полк выпадкова сутыкнуўся з ротай D на шляху да базы Нуйдат, што меў намер атакаваць. У 2006 годзе падчас наведвання аўстралійскімі ветэранамі В’етнама былы намеснік камандзіра аднаго з батальёнаў НФВПВ, якія ўдзельнічалі ў баі, прызнаў, што ў ваенным плане Лангтан быў аўстралійскай перамогай, але адзначыў, што палітычна ў ёй перамаглі в’етнамцы, паколькі, на яго думку, бітва адыграла ролю ў росце антываенных настрояў у Аўстраліі.
Крыястат
У любым крыястаце неабходная цеплаізаляцыя працоўнага аб'ёму ад навакольнага асяроддзя. Звычайна, чым ніжэй тэмпература працоўнага аб'ёму, тым вышэй патрабаванні да цеплаізаляцыі. У крыястатах, запаўняюцца вадкім азотам або кіслародам, часта выкарыстоўваецца высоковакуумная цеплаізаляцыя. Для геліевых крыястатаў такой ізаляцыі недастаткова, таму, каб паменшыць страты за кошт выпраменьвання цяпла з вонкавых сценак, неабходна панізіць іх тэмпературу, што дасягаецца астуджэннем сценак дапаможным холадаагентам (напрыклад, вадкім азотам).
Бой за Лангтан
Памяць
На месцы бою аўстралійцы ўсталявалі бетонны крыж у памяць загінуўшых таварышаў. Надпіс на крыжы абвяшчае:
Пасля перамогі Паўночнага В’етнама ў вайне крыж быў знесены, але ў цяперашні час помнік адноўлены.
Штогод 18 жніўня ў Аўстраліі адзначаецца Дзень памяці ветэранаў В’етнама, таксама вядомы як Дзень Лангтана. Хоць аўстралійская армія ўдзельнічала яшчэ ў некалькіх досыць буйных бітвах В’етнамскай вайны, бой за Лангтан застаецца найбольш вядомым.
У 2000-х у Аўстраліі быў зняты фільм «The Battle of Long Tan», прысвечаны гэтаму бою.
У красавіку 2019 года быў анансаваны аўстралійскі фільм рэжысёра Крыва Стэндэрса «Danger Close: the Battle of Long Tan», прысвечаны гэтаму бою. Рэліз прайшоў 8 жніўня 2019 года.
Вольга Мікалаеўна (вялікая княжна)
Во́льга Мікала́еўна (пасля лютага 1917 афіцыйна назвалася па прозвішчы Рама́нава; 1895—1918) — вялікая княжна, першынец імператара Мікалая II і імператрыцы Аляксандры Фёдараўны. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі разам з сям'ёй знаходзілася пад арыштам. У ноч з 16 на 17 ліпеня 1918 года была парасстрэльвана разам са сваёй сям'ёй у паўпадвальным памяшканні дома Іпацьева ў Екацярынбурзе.
Услаўлена разам з бацькамі, сёстрамі вялікімі княжнамі Таццянай, Марыяй, Анастасіяй і братам Цэсарэвічам Аляксеем у Саоборы навамучанікаў Расійскіх на юбілейным Архірэйскім саборы Рускай праваслаўнай царквы у жніўні 2000 года. Раней, у 1981 годзе, яны ж былі кананізаваны Рускай праваслаўнай царквой за мяжой.
Іван Фёдаравіч Мікуловіч
Іва́н Фё́даравіч Мікуло́віч (, в. Кішчына Слабада Мінская губерня (цяпер Мінскай вобласці —  ) — беларускі савецкі партыйны дзеяч. Член КПСС з 1942 года. Першы сакратар Гродзенскага абкама Камуністычнай партыі Беларусі (1968—1972). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 8-га склікання. Дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР (1972—1983), член Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, член партыйнай камісіі пры ЦК КПБ. Кандыдат гістарычных навук.
Біяграфія
Вучыўся ў заатэхнічным тэхнікуме, затым — на лесатэхнічным рабфаку. З 1940 года працаваў настаўнікам фізікі і матэматыкі.
Сапраўдныя мухі
Сапраўдныя мухі (Muscidae) — сямейства кароткавусых двукрылых насякомых, у якое ўваходзяць каля пяці тысяч відаў, падзеленых больш чым на 100 родаў. Біялогія сапраўдных мух вельмі разнастайная, і яе цяжка ахарактарызаваць ў цэлым.
Іван Фёдаравіч Мікуловіч
Біяграфія
З лютага 1940 года — у Чырвонай арміі. У 1940—1941 — кіроўца, намеснік палітрука роты 7-га асобнага механізаванага пантонна-маставога батальёна АдВА.
У 1943 годзе скончыў курсы перападрыхтоўкі афіцэраў палітычнага складу РСЧА. Меў раненні і кантузіі. У 1943—1945 гадах — камандзір асобнага лёгкапераправачнага парка 1-й гвардзейскай асобнай штурмавой інжынерна-сапёрнай брыгады 1-га Прыбалтыйскага, 2-га Беларускага франтоў, камандзір маставой роты 137-га асобнага механізаванага пантонна-маставога батальёна. У 1943—1944 гадах удзельнічаў у баях за вызваленне Беларусі. Дэмабілізаваны ў 1946 годзе.
У 1946—1948 гадах — загадчык ваенным аддзелам Баранавіцкага гарадскога камітэта КП(б)Беларусі.
У 1948—1954 гадах — другі сакратар Ляхавіцкага, першы сакратар Карэліцкага райкамаў КП(б) Беларусі.
У 1952 годзе скончыў Мінскі педагагічны інстытут імя М. Горкага.
У 1954—1956 гадах — сакратарГродзенскага абкама КП(б) Беларусі. У 1958 годзе скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК КПСС у Маскве.
З студзеня 1968 па верасень 1972 года — першы сакратар Гродзенскага абласнога камітэта КП Беларусі.
Пасля смерці жонкі стала пражывае ў доме-інтэрнаце ў Ждановічах.
Двойчы абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР і членам яго прэзідыума, быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 8-га склікання, дэлегатам ХХІV з’езда КПСС.
Аляксей Мікалаевіч Талстой
Аляксей Мікалаевіч Талстой (Алексей Николаевич Толстой; 29 снежня 1882 (10 студзеня 1883), Нікалаеўск, Самарская губерня, Расійская імперыя — 23 лютага 1945, Масква) — рускі савецкі і грамадскі дзеяч, граф. Аўтар сацыяльна-псіхалагічных, гістарычных і навукова-фантастычных раманаў, аповесцяў і апавяданняў, публіцыстычных твораў. Член камісіі па расследаванні злачынстваў нямецкіх захопнікаў (1942). Лаўрэат трох Сталінскіх прэмій першай ступені (1941; 1943; 1946 — пасмяротна).
Біяграфічныя звесткі
Вучыўся ў Пецярбургскім тэхналагічным інстытуце (1901—07). У 1914—16 ваенны карэспандэнт газеты «Русские ведомости». У 1918—23 быў у эміграцыі.
Творчасць
Многія яго творы экранізаваны. На беларускую мову творы А. Талстога перакладалі А. Бачыла, У. Ляўданскі, Я. Пушча і інш.
Краснае Сяло (Сенненскі раён)
Кра́снае Сяло́ (, Красное Село) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Беліцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1641 годзе як вёска ў складзе маёнтка Вейна ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Беліцкага сельсавета, да 7 жніўня 1979 года — у склад Раснянскага сельсавета.
Джарылгач
Джарылгач (Джарилгач) — востраў у Чорным моры. Уваходзіць у склад Херсонскай вобласці Украіны. Агульная плошча — 56 км².
У 2009 годзе на востраве створаны прыродны парк.
Сляды апосталаў
«Сляды апосталаў» (Следы апостолов) — беларускі шматсерыйны мастацкі фільм, зняты рэжысёрам на кінастудыі «Беларусьфільм» у 2013 годзе.
Сюжэт
Нашы дні. Студэнтка факультэта права Аляўціна адпраўляецца на летнюю практыку да бабулі ў Нясвіж. Па дарозе дзяўчына знаёміцца ​​з дзіўным мужчынам Рыгорам, які распавядае ёй легенду пра скарбы Радзівілаў — дванаццаці залатых статуях святых апосталаў, нібыта схаваных у схованках Нясвіжскага замка…
Берлін перыяду Трэцяга рэйха, Нясвіж 1942 года і сучаснасць служаць гістарычным фонам, на якім разгортваюцца захапляльныя падзеі па пошуку сямейнай рэліквіі роду Радзівілаў — залатых статуй Дванаццаці Святых Апосталаў.
Мікалай Ільіч Раманаў
Біяграфія
Мікалай Раманаў нарадзіўся 15 (27) ліпеня 1867 года ў Маскве, паходзіў з дваранскага роду. У 1889 годзе скончыў гісторыка-філалагічны факультэт Маскоўскага ўніверсітэта.
З 1900 года Мікалай Раманаў выкладаў у Маскоўскім універсітэце. Ён працаваў на кафедры кафедры гісторыі і тэорыі мастацтваў, якой у той час кіраваў Іван Цвятаеў. Першапачаткова кафедра была часткай класічнага аддзялення гісторыка-філалагічнага факультэта, а ў 1907 годзе, пры актыўным удзеле Раманава, яна была ператворана ў самастойнае аддзяленне гісторыі і тэорыі мастацтваў таго ж факультэта. У 1912 годзе Раманаў атрымаў званне прафесара.
З 1917 года Мікалай Раманаў працягнуў сваю працу ў Маскоўскім універсітэце, быў прафесарам кафедры тэорыі і гісторыі мастацтваў, якая да 1921 года заставалася часткай гісторыка-філалагічнага факультэта, а затым (у 1921—1925 гадах) — факультэта грамадскіх навук (1921—1925).
У 1923 годзе Мікалай Раманаў быў прызначаны дырэктарам Дзяржаўнага музея выяўленчых мастацтваў (цяпер — ДМВМ імя А. С. Пушкина), куды неўзабаве была пераведзеная значная частка экспанатаў расфармаванага Румянцаўскага музея. Ён актыўна ўдзельнічаў у стварэнні карціннай галерэі ДМВМ. Раманаў прапрацаваў дырэктарам гэтага музея да 1928 года.
У наступныя гады Мікалай Раманаў працягваў выкладчыцкую дзейнасць: у 1938—1941 гадах ён выкладаў у Маскоўскім інстытуце філасофіі, літаратуры і гісторыі, а ў 1941—1948 гадах працаваў на кафедры агульнага мастацтвазнаўства філалагічнага факультэта МДУ.
Крыясфера
Крыясфера (ад κρύος — холад і σφαῖρα - шар) — адна з геаграфічных абалонак Зямлі, якая характарызуецца наяўнасцю або магчымасцю існавання лёду.
Крыясфера размешчана ў межах цеплавога ўзаемадзеяння атмасферы, гідрасферы і літасферы. Крыясфера распасціраецца ад верхніх слаёў зямной кары да ніжніх пластоў іёнасферы.
Крыясферы ўласцівыя шматлікія крыягенныя ўтварэнні:
Крыясфера характарызуецца адмоўнай або нулявой тэмпературай, пры якіх вада, якая змяшчаецца ў парападобным, вольным або хімічна і фізічна звязаным з іншымі кампанентамі выглядзе, можа існаваць у цвёрдай фазе (лёд, снег, іней і іншыя).
Валга (станцыя)
Валга (Valga, да 1918 — Валкъ) — вузлавая станцыя Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіцца ў горадзе Валга на лініі Рыга — Пскоў.
Гісторыя
Будаўніцтва чыгуначнай лініі Рыга-Пскоў пачалося ў 1886 годзе, а 22 ліпеня 1889 года быў адкрыты рэгулярны пасажырскі і грузавы рух. Адлегласць ад Пскова да Рыгі склала 287 верстаў (306 км). Адгалінаванне Валга — Тарту таксама стала часткай гэтай чыгуначнай лініі. Пазней была ўсталявана сувязь з прыватнымі вузкакалейнымі чыгуначнымі лініямі да Алуксне-Гульбені-Пявіняса (з 1903 года) і Руджыена-Пярну (з 1906 года). Такім чынам, Валга стаў станцыяй чыгуначнага вузла.
Першы будынак вакзала Валга — гэта аднапавярховы будынак з чырвонай цэглы, які быў узарваны ў Другой сусветнай вайне падчас бамбаванняў горада 1944 года. У 1949 годзе быў пабудаваны вялікі атынкаваны мурны будынак з высокай вежай у напышлівым сталінскім стылі барока.
Станцыя была адрамантавана ў 2013 годзе, адкрылася 22 снежня.
Мантэфарціна
Мантэфарціна (Montefortino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферма.
Насельніцтва складае 1285 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 17 чал./км². Займае плошчу 78 км². Паштовы індэкс — 63044. Тэлефонны код — 0736.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Шніпкі
Шніпкі́ (, Шнипки) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Шчучынскага сельсавета.
У 1976 годзе вёска перададзена з Каменскага сельсавета ў Шчучынскі сельсавет.
Язавінь
Язаві́нь (, Язовинь) — вёска ў Салігорскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Старобінскага сельсавета.
У 1924—1954 гадах вёска ўваходзіла ў склад Лістападавіцкага сельсавета Старобінскага раёна, 16 ліпеня 1954 года перададзена ў склад Мяцявіцкага сельсавета. З 31 ліпеня 1964 года па 30 кастрычніка 2009 года ўваходзіла ў склад Зажэвіцкага сельсавета.
Касцёл Маці Божай Ружанцовай (Мінск)
Касцёл Маці Божай Ружанцовай— мураваны рымска-каталіцкі касцёл, які знаходзіцца ў мікрараёне Лошыца на вуліцы Гашкевіча.
Цясы
Цясы́ (, Тесы) — былая вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Багушэўскага сельсавета. Ліквідавана 28 чэрвеня 2013 года.
Касцёл Маці Божай Ружанцовай (Мінск)
Гісторыя
Парафія існуе з 1997 года.
8 чэрвеня 2009 года адбылося ўрачыстае асвячэнне зямлі пад будаўніцтва капліцы. 5 мая 2010 года адбылося асвячэнне новапабудаванай капліцы, урачыстасць узначаліў Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.
У кастрычніку 2013 года мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч асвяціў пляцоўкі пад будаўніцтва касцёла.
Мальхер Станіслававіч Шэмет
Мальхер Шэмет, Мельхіёр Шэмет (? — 1570) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага.
Сям’я
Сын Станіслава Шэмета і Ганны Кезгайлы.
Быў жанаты з Альжбетай Глябовіч, дачкой віленскага ваяводы Яна Глябовіча. Меў сыноў Вацлава, кашталяна смаленскага, Мальхера, падкаморага віленскага і Яна, старосту батоцкага. Дачка Крысціна выйшла замуж за Войцеха Білевіча.
Алесь Зайка
Алесь Зайка, Аляксандр Фаміч Зайка (, Заполле —, Заполле, Івацэвіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі краязнавец.
Біяграфія
Нарадзіўся 12 жніўня 1948 года ў в. Заполле Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці ў сялянскай сям’і.
Скончыў Косаўскую сярэднюю школу (1966), філалагічны факультэт Брэсцкага педагагічнага інстытута (1971). Пасля службы ў арміі вярнуўся ў Заполле, працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры. Пазней загадваў школьным этнаграфічным музеем.
Праз усё жыццё збіраў фальклор, запісваў народныя словы і выразы, фатаграфаваў традыцыйную архітэктуру. Зацікаўленні Алеся Зайкі ўключалі дыялекталогію, фалькларыстыку і гісторыю паселішчаў.
Укладальнік выданняў «Дыялектны слоўнік Косаўшчыны» (2011), «Населеныя пункты Івацэвіччыны» (2012), «Фразеалагічны слоўнік Косаўшчыны» (2013), «Прыказкі і прымаўкі, жарты і каламбуры, прыгаворкі і языкаломкі, вясельныя прымаўкі пры дзяльбе каравая, вітанні і зычэнні, ветлівыя і ласкавыя выразы, засцярогі і прысяганні, праклёны і адкляцці, жартоўныя праклёны і дражнілкі-кепікі, зневажанні і параўнанні, прыкметы народнага календара з Косаўшчыны» (2015). Аўтар кніг прозы «Дым з коміна» (2011), «Чысты чацвер» (2015). Пасмяротна выйшла кніга «Мікратапаніміка Івацэвіччыны» (2018), рыхтуецца да выдання яшчэ некалькі кніг.
Памёр 26 чэрвеня 2018 года ў в. Заполле Івацэвіцкага раёна. Пахаваны на могілках у Бялавічах.
Бэлька
Бэлькі бываюць: адна- і шматпралётныя, кансольныя, разразныя (простыя) і неразразныя, з заладжанымі канцамі; прамавугольныя, таўровыя, двухтаўровыя, каробчатыя і інш.; пастаяннай і пераменнай вышыні. Жалезабетонныя бэлькі вырабляюць маналітныя, зборнаманалітныя і зборныя, а таксама папярэдне напружаныя. Металічныя бэлькі бываюць пракатныя і састаўныя (элементы іх злучаюць зваркай або кляпаннем), ёсць і біметалічныя. Драўляныя бэлькі — аднапралётныя і разразныя канструкцыі з дошак і бярвён (выкарыстоўваюцца і састаўныя). Разлік бэлек звычайна робяць на трываласць, устойлівасць і жорсткасць паводле законаў супраціўлення матэрыялаў.
Аляксей Дзмітрыевіч Лягчылін
Аляксей Лягчылін (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца гродзенскага «Нёмана».
Клубная
У студзені 2016 года папоўніў склад футбольнага клуба «Мінск». У сезоне 2016 быў асноўным апорным паўабаронцам мінчан. У студзені 2017 года перабраўся ў брэсцкае «Дынама», падпісаўшы двухгадовы кантракт. У першай палове сезоне 2017 трывала гуляў у стартавым складзе на пазіцыі апорнага паўабаронцы, пасля стаў радзей з’яўляцца на полі. У чэрвені 2018 года па пагадненні бакоў пакінуў брэсцкі клуб.
У ліпені 2018 года вярнуўся ў «Нёман». Замацаваўся ў стартавым складзе гродзенскай каманды. У сезоне 2019 стаў часцей выкарыстоўвацца ў якасці цэнтральнага абаронцы. У снежні 2019 года падоўжыў кантракт з гродзенцамі на адзін сезон.
Міжнародная
Выступаў за моладзевую зборную Беларусі на Кубку Садружнасці 2013 у Санкт-Пецярбургу, правёў усе 6 матчаў і забіў 1 гол (у браму Таджыкістана).
1 чэрвеня 2017 года дэбютаваў за нацыянальную зборную Беларусі, правёўшы на полі першы тайм таварыскага матча супраць Швейцарыі (0:1).
IC 1310
IC 1310 — галактыка тыпу II1p у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Пятрас Вайчунас
Пятрас Вайчунас (, Пілякальняй (цяпер ) —, Вільня) — літоўскі , і.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Вучыўся ў Петраградскім псіханеўралагічным інстытуце. Аўтар зборнікаў вершаў: «Росныя прамяні» (1923), «Сонечны скарб» (1935) і інш. Напісаў больш за 20 п'ес; многія з іх ішлі ў тэатрах Літвы. Камедыі «Марныя намаганні» (1926), «Патрыёты» (1927), «Нядзеля» (1937). Паэтыка яго вершаў традыцыйная. Пастаянная тэма паэзіі — Вільнюс. Яго п'есы адыгралі вялікую ролю ў развіцці літоўскай драматургіі і тэатра.
Максім Сяргеевіч Несцярэнка
Максім Сяргеевіч Несцярэнка (нар., Магілёў ) — беларускі лёгкаатлет. Спецыялізуецца ў скачках ў даўжыню, трайных скачках. Майстар спорту Беларусі.
Ратсімяэ (прыпыначны пункт)
Ратсімяэ (Ratsimäe) — былы прыпыначны пункт Эстонскай чыгункі ў павеце Валгамаа. Знаходзіўся ля вёскі Каагярвэ на лініі Рыга — Пскоў.
Пасажырскія цягнікі на прыпынку спыняліся да 2001 года, зараз на лініі ў асноўным працуюць грузавыя цягнікі.
USATC S100
Паравоз S100 - ваенны танк-паравоз тыпу 0-3-0, распрацаваны па ініцыятыве Транспартнага корпуса ЗША і выпускаўся ў 1942-1944 гг. на амерыканскіх заводах. Эксплуатаваўся ў шэрагу краін Еўропы і Азіі.
IC 1311
IC 1311 — галактыка тыпу II3rn у сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Філёва
Філёва (, Филёво) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Багушэўскага сельсавета.
Мантэгала
Мантэгала (Montegallo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Марке, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асколі-Пічэна.
Насельніцтва складае 619 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 13 чал./км². Займае плошчу 49 км². Паштовы індэкс — 63040. Тэлефонны код — 0736.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва: