cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пабла Лараін
Біяграфія
Першы поўнаметражны фільм выйшаў у 2006 годзе і зарабіў некалькі ўзнагарод на кінафестывалях. Яго чацвёрты фільм «Не» з Гаэлем Гарсія Берналь у галоўнай ролі выйшаў у 2011 годзе. Фільм быў паказаны на Канскім кінафестывалі, дзе атрымаў прыз арт-кіно. Апроч гэтага, фільм быў намінаваны на Прэмію «Оскар» за лепшы фільм на замежнай мове.
Лараін быў выбраны ў якасці члена журы на 70-м Венецыянскім кінафестывалі. У 2016 годзе ён зняў біяграфічны фільм «Джэкі» пра жыццё Жаклін Кенэдзі, галоўную ролю ў якім адыграла Наталі Портман.
Лараін быў жанаты з актрысай Антоніяй Сехерс, якая сыграла ў многіх яго фільмах.
Вавілонская вежа
Вавілонская вежа (מיגְדָּל בָּבֶל Мігда́ль Ба вель) — легендарная вежа, якой прысвечана біблейскае паданне, выкладзенае ў 11 главе кнігі Быццё. Паводле гэтага падання, да Сусветнага патопу чалавецтва было прадстаўлена адным народам, які размаўляў на адной мове. З усходу людзі прыйшлі на зямлю Сенаар (у ніжнім цячэнні Тыгра і Еўфрата), дзе вырашылі пабудаваць горад названы Вавілонам і вежу вышынёй да нябёсаў, каб «зрабіць сабе імя». Будаўніцтва вежы было спынена Богам, які стварыў новыя мовы для розных людзей, з-за чаго яны перасталі разумець адзін аднаго, не маглі працягваць будаўніцтва горада і вежы і рассеяліся па ўсёй зямлі. Такім чынам, гісторыя пра Вавілонскую вежу тлумачыць з'яўленне розных моў пасля Сусветнага патопу.
Гісторыя
Шэраг вучоных-біблеістаў прасочвае сувязь легенды пра Вавілонскую вежу з будаўніцтвам у Двурэччы высокіх веж-храмаў, якія зваліся зікуратамі. Вяршыні вежаў служылі для адпраўлення рэлігійных абрадаў і астранамічных назіранняў.
Самы высокі зікурат (вышынёй 91 м, адна прамавугольная ступень і сем спіральных — усяго 8) знаходзіўся менавіта ў Вавілоне. Ён зваўся Этэменанкі, што азначае «дом, дзе сыходзяцца нябёсы з зямлёю». Невядома, калі менавіта было распачата будаўніцтва гэтай вежы, але яна ўжо існавала падчас кіравання Хамурапі (1792—1750 да н.э.). Асірыйскі цар Сінахерыб у 689 г. да н.э. разбурыў Вавілон, гэты ж лёс чакаў і Этэменанкі. Зікурат быў адноўлены Навухаданосарам II. Яўрэі, якія былі гвалтоўна пераселены Навухаданосарам у Вавілон пасля знішчэння Іўдзейскага царства, пазнаёміліся з культурай і рэлігіяй Двурэчча і, несумнеўна, ведалі пра існаванне зікуратаў.
Засценкі (Талачынскі раён)
Засце́нкі (, Застенки) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Вавілонская вежа
Гісторыя
Сама ж вежа руйнавалася і рэканструявалася некалькі разоў. Толькі пасля апошняй і самай буйной рэканструкцыі падмурак вежы дасягнуў шырыні 90 м пры такой жа вышыні збудавання. Падлікі дазваляюць гаварыць пра тое, што для ўзвядзення гэтай вежы было выкарыстана каля 85 млн цэглы. Манументальная лесвіца вяла да верхняй платформы вежы, дзе знаходзіўся ў двухпавярховы храм. Вежа была часткай храмавага комплексу, які размяшчаўся на берагах ракі Еўфрат. Знойдзеныя археолагамі гліняныя таблічкі з надпісамі дазваляюць сцвярджаць, што кожная секцыя вежы мела сваё адмысловае значэнне. Тыя ж таблічкі даюць інфармацыю пра рэлігійныя рытуалы, якія адпраўляліся ў гэтым храме.
Выяўленчае мастацтва
Сюжэт пра Вавілонскую вежу распаўсюджаны ў хрысціянскай іканаграфіі — у шматлікіх мініяцюрах, рукапісных і друкаваных выданнях Бібліі (напрыклад, у мініяцюры англійскага рукапісу XI стагоддзя); а таксама ў мазаіках і фрэсках сабораў і цэркваў (напрыклад, мазаіка сабора Сан-Марка ў Венецыі, канец XII — пачатак XIII ст.).
У еўрапейскім жывапісе найбольш знакамітай карцінай на гэты сюжэт з'яўляецца палатно Пітэра Брэйгеля Старэйшага «Вавілонскі гармідар» (1563). Больш стылізаванае геаметрычна збудаванне намаляваў М. Эшэр на гравюры 1928 года.
Сонечнае зацьменне 11 снежня 1852 года
Сонечнае зацьменне 11 снежня 1852 года — поўнае сонечнае зацьменне 120 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0237 і дасягнула свайго максімуму ў 03:40:44 UTC у пункце з каардынатамі 35° пн. ш. 134° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 5 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 156 км.
Зацьменне 11 снежня 1852 года стала 3-ім сонечным зацьменнем у 1852 годзе і 130-ым у XIX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 17 чэрвеня 1852 года, наступнае — 6 чэрвеня 1853 года.
Мінучана
Мінучана (Minucciano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 2521 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 57 км². Паштовы індэкс — 55034. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вялікі бухарэсцкі пажар
44.43083°N, 26.09806°W Вялікі бухарэсцкі пажар (Focul cel mare) — найбуйнейшы ў гісторыі Бухарэста пажар, які адбыўся 23 сакавіка 1847 года. З-за пажару згарэлі 1850 будынкаў (каля трэцяй часткі горада); па словах гаспадара Валахіі, у выніку пажару пацярпела найбольш населеная і багатая частка горада — цэнтральная, дзе было мноства драўляных двухпавярховых будынкаў купцоў і рамеснікаў, чые майстэрні размяшчаліся на першым паверсе, а жылыя памяшканні — на другім.
Перадгісторыя
У XIX стагоддзі значная частка Бухарэста была забудавана драўлянымі дамамі, якія разам з вузкімі вуліцамі ўяўлялі вялікую пагрозу для жыхароў у выпадку пажару. З часоў  існавала пастаянная небяспека пажару, таму па распараджэнні турэцкага  вакол яго рэзідэнцыі пастаянна дзяжурылі людзі. Пасля прыняцця Арганічнага рэгламенту ў Валахіі з'явіліся пажарныя, абсталяваныя заходнееўрапейскімі воднымі помпамі.
Пажар
Пажар пачаўся днём у доме ключніцы Зойцы Другэнескі ля падвор'я епіскапа Бузэў у царкве Святога Дзімітрыя. З-за моцнага паўднёвага ветру агонь распаўсюдзіўся па трохвугольнаму вучастку: адзін кут знаходзіўся ў доме, дзе пачаўся пажар; адзін бок гэтага кута праходзіў праз Курця-Веке і Бухарестскую пушкарню; другі ішоў праз, карчму Святога Георгія і манастыр Святога Георгія. Агонь вырваўся на ўскраіну горада, але там ён ужо не мог так хутка распаўсюджвацца, паколькі плошчы двароў там былі большымі. Рэшта горада не згарэла дзякуючы ўмяшанню пажарных, якім дапамагалі салдаты.
Аднак у выніку пажару была нанесена вялікая шкода: згарэла махала (раён) Святога Дзімітрыя, выгарэлі дашчэнту вуліцы Французская, Нямецкая і Шэлары, пушкарня на Кветкавай плошчы, Ліпскань (ад Пікала да Маркітані), Ханул-луі-Замір, царква Бэрэцыя, карчма Папазогла, новая і старая Царквы Святога Георгія, раёны Тыргул-Кукулуй, Махалауа-Стелей, Удрыкані, Страсной Пятніцы, Лукакі, Святога Стэфана і іншыя. Выгарала 158 730 квадратных сажняў (61,38 га), загінула 15 чалавек. Знішчана 1850 будынкаў: 686 жылых дамоў, 1142 магазін, 10 шынкоў і 12 цэркваў. Памер шкоды — 100 мільёнаў лееў.
Фінансы
Пасля тушэння пажару ўлады заняліся аднаўленнем горада. Георгій III Бібеску ўнёс асабіста 6 тысяч лееў, а ўсяго было сабрана 2 млн. 200 тысяч леяў, у тым ліку :
Сродкі на аднаўленне вылучылі Аўстрыя, Турцыя і Расія, а таксама камерсанты Лейпцыга, банкіры сямейства Ротшыльдаў і асабіста, які ўнёс 3401 талер (45584 лея). Паэт  разам з групай малдаўскіх жыхароў унёс таксама ахвяраванне ў памеры 50715 лееў. Валахі, якія жылі па-за межамі сталіцы, і не пацярпеўшыя падчас пажару жыхары Бухарэста выдзелілі яшчэ 276357 лееў.
Камісія
З мэтай аказання дапамогі страціўшым дамы і працу была створана купецкая камісія, якая павінна была праверыць магчымасць выкарыстання рэканструкцыйнага фонду для аднаўлення будынкаў і дазволіць працягнуць гандаль, а таксама спаганяла абавязковыя ўзносы з заробкаў служачых і даходаў царквы. У камісію ўвайшлі Іён Атетелішану, Міхаіл Каліфараў і Лазэр Календераглы. Камісія пачала вывучаць інфармацыю пра згарэлых дамах, а менавіта аб іх уладальніках і жыльцах, аб прафесіях уладальнікаў, тыпах будынкаў, кошце будынкаў і рэчаў у іх і г. д. 26 чэрвеня 1847 года быў апублікаваны спіс: суму ў 2573250 лееў неабходна было падзяліць паміж 1559 уладальнікамі згарэлых будынкаў.
Самыя вялікія сродкі былі дадзены страціўшым маёмасць баярам, купцам і нават сваякам членаў камісіі (8 тысяч лееў для Алены Каліфаравай), нехта атрымаў больш за 10 тысяч лееў, у той час як многія з бедных людзей атрымалі не больш за 100-200 лееў. Гэта прывяло да абурэння сярод бедных слаёў насельніцтва, якія пасылалі просьбы і адмаўляліся прымаць гэтую суму. У справу ўмяшаліся замежныя консулы: консул Расійскай імперыі размеркаваў суму ў 236800 лееў паміж пацярпелымі, французскі консул размеркаваў частку сродкаў паміж 12 асобамі, якія прызналі, што не атрымалі справядлівую кампенсацыю.
У красавіку 1848 года камісія пастанавіла, што 52 чалавекі адмовіліся атрымліваць сваю кампенсацыю і што суму ў 3195759 лееў падзялілі паміж 2887 людзьмі. Па прапанове мітрапаліта Бухарэсцкага частка частка сродкаў былі выдаткаваная не на размеркаванне паміж пацярпелымі, а на аднаўленне згарэлых будынкаў: 12 тысяч лееў для старой царквы Святога Георгія, 8 тысяч — для царквы Вергулуі, 10 тысяч — для царквы Лукачы, 6 тысяч — для царквы Святога Стэфана, 8 тысяч — для царквы Чауш раду, 6 тысяч — для Алтеньскай царквы.
Перабудова горада
Паводле сведчанняў грамадзян, якія з'ехалі ў Расійскую імперыю, урад прыняў рашэнне перабудаваць пацярпелыя ад пажару частцы горада. На гэта выдзелілі суму ў 230552 лееев, якую ўзялі з рэканструкцыённага фонду, каб выплаціць яе уладальнікам канфіскаваных земляў. Мэр Рудольф Артур фон Барачын, кіраўнік тэхнічнага аддзела, адыграў вялікую ролю ў планаванні горада і прапанаваў пашырыць вуліцы і змяніць правілы бяспекі для будынкаў.
Дружыніна
Дружыніна — жаночая форма прозвішча Дружынін, тапонім.
Пялым (пасёлак гарадскога тыпу)
Пялы́м (Пелы́м) — пасёлак гарадскога тыпу ў Свярдлоўскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы населены пункт аднайменнай гарадской акругі. Пасёлак размешчаны ў Заходняй Сібіры, у тайговай мясцовасці, на левым беразе ракі Пялым, за 470 км на паўночны ўсход ад абласнога горада Екацярынбурга (па аўтадарозе — 618 км) і за 93 км на паўночны ўсход (па аўтадарозе — 98 км). Пялым — самы паўночны пасёлак гарадскога тыпу Свярдлоўскай вобласці.
Праз пасёлак пралягае чыгуначная лінія Іўдзель — Прыоб’е, тут размешчана станцыя Пялым.
Маравіца
Маравіца (Morawica) — горад у Польшчы, размешчаны за 190 км на поўдзень ад Варшавы і за 100 км на поўнач ад Кракава. Уваходзіць у склад Кялецкага павета Свентакшыскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Маравіца. Займае плошчу 4,38 км². Насельніцтва 1,7 тыс. чалавек.
Любска (гміна)
Лю́бска (Lubsko) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Жарскага павета Любушскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любску. Плошча гміны складае 182,69 км². Станам на 2004 год у гміне Любска пражывалі 19 439 чалавек, шчыльнасць — 106,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 28 населеных пунктаў.
Казігорка
Казіго́рка (, Козигорка) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Да 2004 года ўваходзіла ў склад Алёнавіцкага сельсавета.
Уладзіслаў Кірдзей
Уладзіслаў Кірдзей (Władysław Kierdej; ? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Каралеўскі дваранін, спіжарны і карэнны ў 1633 годзе. Па пратэкцыі сваяка вялікага падскарбія Я. Валовіча паступіў служыць у скарб ВКЛ. Працаваў таксама ў канцылярыі ВКЛ як каралеўскі сакратар, пасля рэгент меншай канцылярыі ВКЛ (1638—1643). Гарадзенскі падстараста ў 1626—1634 гадах, падстолі з 1632 года, пісар земскі з 1638 года, маршалак з 1644 года. У 1634 годзе праводзіў люстрацыю каралеўскіх маёнткаў. У 1639 годзе абраны маршалкам сойма Рэчы Паспалітай.
IC 1736
IC 1736 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральна галактыка) у сузор’і Авен.
Медаль «Серп і Молат»
Залаты́ меда́ль «Серп і Молат» — знак асаблівага адрознення ў СССР, якім узнагароджвалі Героя Сацыялістычнай працы нароўні з вышэйшай узнагародай СССР — ордэнам Леніна і граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР.
Гісторыя
Заснаваны 22 мая 1940 года Указам Прэзідыума ВС СССР ад 22.05.1940 аб дадатковых знаках адрознення для Герояў Сацыялістычнай Працы. Усяго медалём «Серп і Молат» былі ўзнагароджаны 20 605 чалавек, двойчы ўзнагароджаны 205 чалавек, тройчы ўзнагароджаны 16 чалавек.
Апісанне
Згодна з афіцыйным апісаннем, Залаты медаль «Серп і Молат» ўяўляў сабой пяціканцовую зорку з гладкімі двухграннымі прамянямі на адным боку, у цэнтры медаля размяшчаліся рэльефныя серп і молат, дыяметр апісанай акружнасці зоркі складаў 33,5 мм, памер сярпа і молата ад дзяржальні да верхняй кропкі адпаведна — 14 і 13 мм. Адваротны бок медаля меў гладкую паверхню і быў абмежаваны па контуры выступаючым тонкім абадком. На адваротным боку ў цэнтры медаля размяшчаўся надпіс выпуклымі літарамі: «Герой Сацыялістычнай Працы». У верхнім промні зоркі размяшчаўся нумар медаля.
Эскіз медаля распрацаваў Мержанаў Мірон Іванавіч — з 1931 па 1937 гг. галоўны архітэктар ЦВК СССР.
Медаль пры дапамозе вушка і кальца злучаўся з металічнай пазалочанай калодачкай, якая выраблялася з срэбра ў выглядзе прамавугольнай пласцінкі вышынёй 15 мм і шырынёй 19,5 мм і мела рамкі ў верхняй і ніжняй частках. Унутраная частка калодачкі была абцягнутая шаўковай муаравай стужкай чырвонага колеру шырынёй 20 мм. Калодачка мела на адваротным боку наразны штыфт з гайкай для прымацавання ордэна да адзежы. Медаль была выканана з золата 950 пробы і важыла без калодкі 15,25 грама.
Залаты медаль «Серп і Молат» Героя Сацыялістычнай Працы носіцца на левым боку грудзей над ордэнамі і медалямі СССР.
Эстонія на летніх Алімпійскіх гульнях 1920
Эстонія брала ўдзел у Летніх Алімпійскіх гульнях 1920 года ў Антверпене (Бельгія) у першы раз за сваю гісторыю, і заваявала адзін залаты, два сярэбраныя медалі. Зборная краіны складалася з 14 спартсменаў (усе — мужчыны).
Дэмілітарызаваная зона (Карэя)
Дэмілітарызаваная зона (한반도 비무장지대, Ханча: 韓半島非武裝地帶) — зона, якая падзяляе Карэйскі паўвостраў на дзве прыкладна роўныя часткі — паўночную (Карэйская Народна-Дэмакратычная Рэспубліка) і паўднёвую (Рэспубліка Карэя), перасякае 38-ю паралель пад невялікім вуглом. Пры гэтым усходні ўскраек ДМЗ ляжыць паўночней 38-паралелі, а заходні — паўднёвей.
Дэмілітарызаваная зона (ДМЗ) шырынёй у 4 км расцягнулася праз паўвостраў на 241 км. Яе вось — «вайсковая дэмаркацыйная лінія», афіцыйна зафіксаваная Пагадненнем пра перамір'е 27 ліпеня 1953 года ў паселішчы Пханмунджом, дзе дагэтуль праходзяць перамовы паміж прадстаўнікамі Паўднёвай і Паўночнай Карэі. Тутака ж знаходзіцца адна з галоўных турыстычных славутасцей зоны — Дом свабоды, адкуль можна ў бінокль паглядзець на паўночнакарэйскі бок.
Гісторыя
Цягам усёй гісторыі падзелы Карэі, на мяжы адбываліся ўзброеныя канфлікты, дасягнулыя адменнага напалу падчас справакаванага Паўночнай Карэяй узброенага канфлікту 60-х гадоў. З мэтай забеспячэння бяспекі, Паўднёвая Карэя выбудавала са свайго боку ў 1977-1979 гадах так званую Карэйскую сцяну ўздоўж усёй мяжы. Кіраўніцтва КНДР сцвярджала, што сцяна была выбудавана Рэспублікай Карэя дзеля «абмежавання свабоднага перасоўвання грамадзян». Аднак прадстаўнікі Паўднёвай Карэі настойваюць, што функцыяй збудаванняў з'яўляецца абарона ад магчымасці танкавага ўварвання з боку КНДР. У пацверджанне сваіх слоў яны прадэманстравалі пляцоўкі супрацьтанкавых загарод журналістам.
Сцяна старанна замаскавана, але, мяркуючы па дадзеных аэрафотаздымкі і сведчаннях сведак, размешчана яна некалькімі сотнямі метраў паўднёвей ДМЗ і мае працягласць больш 240 км. Перапыняецца сцяна на цэлых 10 км толькі на адной пляцоўцы раўніннай мясцовасці — у Пханмунджоме. Існуюць звесткі, што для будавання гэтага цыклапічнага жалезабетоннага збудавання (з трапецыяватым профілем у разрэзе), які абыйшоўся паўднёўцам у 32 млрд. прэч, запатрабавалася 800 тыс. т цэменту, больш 200 тыс. т металічнай арматуры, 3,5 млн. кубаметраў пяску і жвіру. Яе падстава паглыблена пад зямлю на 2—3 м, вышыня сцяны вагаецца ад 3 да 5 м, шырыня ад 10 да 19 м — у падставы і ад 3 да 7 м — у верхняй частцы. Сама сцяна і падыходы да яе абаронены змешчанай пад напругай калючым дротам.
Пасля падзення Берлінскай сцяны дэмілітарызаваная зона лічыцца апошнім рэліктам эпохі халоднай вайны.
Штучны падзел паўвострава ўвасабляе скульптурная група ў тым сектары ДМЗ, які прызначаны для турыстаў. Скульптура малюе дзве сем'і, што спрабуюць злучыць палоўкі шара, на разрэзе якіх — карта Карэйскага паўвострава. Пры гэтым Поўдзень пададзены добра апранутай інтэлігентнай сям'ёй, а Поўнач — небагатай сям'ёй простых людзей.
За 50 гадоў паўднёвакарэйскія памежнікі змаглі ўсталяваць сямнаццаць падземных хадоў (тунэляў), пракапаных паўночнікамі на іх бок. Пры гэтым невядома, колькі іх існавала (і існуе) насамрэч.
З 10 ліпеня 2016 года пачалі з'яўляцца паведамлення пра спыненне існавання дэмілітарызаванай зоны.
Го
Го (таксама вэйці, таксама бадук) — стратэгічная настольная гульня, якая ўзнікла ў старажытным Кітаі паміж 2000 і 200 гадамі да н.э.
Прафесійна ў Го гуляюць некалькі тысяч гульцоў, арганізаваных у прафесійныя лігі, якія існуюць у Японіі, Кітаі, Паўднёвай Карэі і на Тайвані. На аматарскім узроўні ў Го гуляюць мільёны гульцоў у Азіі і ва ўсім свеце.
У Японіі, дзе гульня атрымала найбольшае развіццё на працягу апошніх стагоддзяў, яна з'яўляецца часткай традыцыйнай культуры і ўспрымаецца як гульня самураяў. Менавіта з Японіі гульня распаўсюдзілася на Захад у другой палове 20 стагоддзя.
Агляд гульні
Гуляюць у го, ставячы па чарзе чорныя і белыя камяні на дошку з кратамі гарызантальных і вертыкальных ліній. Мэта гульні — захапіць як мага большую тэрыторыю на дошцы камянямі свайго колеру, не дазваляючы саперніку акружыць свае камяні. Нягледзячы на простыя правілы, стратэгія гульні можа быць вельмі складанай. Прафесійныя гульцы гадамі шліфуюць сваё майстэрства. Лічыцца, што ў стратэгічным плане го складаней шахмат.
Звычайна го класіфікуюць як абстрактную настольную гульню. Аднак аналогія паміж го і ваеннай бітвай відавочная. У творы кітайскай класічнай літаратуры «Мастацтва вайны», напрыклад, часам звяртаюцца да стратэгіі го. Сапраўдныя войны заканчваюцца падпісаннем мірнага пагаднення. Партыя го заканчваецца, калі абодва гульца згодныя, што гульня скончана. Толькі пасля гэтага падлічваюць ачкі.
Гісторыя
Паводле легенды гульню прыдумаў кітайскі імператар Яо (2337 — 2258 да н. э.), каб навучыць свайго сына дысцыпліне, канцэнтрацыі і ўраўнаважанасці. Іншая версія сцвярджае, што старажытнакітайскія генералы выкарыстоўвалі паперу і камяні, каб пазначаць пазіцыі войскаў. Існуе таксама меркаванне, што го адлюстроўвае барацьбу з паводкай.
Спачатку ў гульню гулялі на дошцы 17 × 17. Дошка 19 × 19 стала стандартам у перыяд дынастыі Тан. У Старажытным Кітаі го лічылася гульнёй арыстакратаў, тады як сянцы — гульнёй народа. Уменне гуляць у го было адным з чатырох высакародных мастацтваў, якімі павінен быў авалодаць высакародны чалавек (цзюньцзы). Іншыя высакародныя мастацтва — каліграфія, маляванне і гульня на музычным інструменце.
Карэя і Японія
Вэйцзе прыйшло ў Карэю прыкладна паміж 5 і 7 стагоддзем, і стала папулярным сярод вышэйшых слаёў. У Карэі гульня атрымала назву бадук. Да 16 стагоддзя развілася разнавіднасць гульні пад назвай сунчжан бадук, якая стала асноўнай да канца 19 стагоддзя.
У Японію гульня прыйшла ў 7 стагоддзі. Яна атрымала назву ярмо іго або го. У 8 стагоддзі яна стала папулярнай пры двары імператара, а да 13 стагоддзя распаўсюдзілася ў народзе.
У 1603 годзе Такугава Іэясу прызначыў лепшага гульца, будыйскага манаха Нікая (Кана Ёсабура) міністрам го — гадакора. Нікай прыняў імя Хан'імбо Санса і заснаваў школу Хан'імбо. Разам з першай школай паўсталі яшчэ тры асноўных школы: Ясуі, Інауэ і Хаясі, утварыўшы сістэму чатырох дамоў. Го было прызнана дзяржавай і атрымлівала дзяржаўныя субсідыі, што спрыяла развіццю майстэрства гульцоў. У гэтую эпоху была ўсталяваная сістэма кваліфікацыі гульцоў — данаў і кю. Штогод лепшыя гульцы чатырох школ гулялі паміж сабой так званыя палацавыя гульні, якія назіраў увесь двор, уключаючы сёгуна.
Сістэма чатырох школ і дзяржаўнага фінансавання го праіснавала ў Японіі да Рэстаўрацыі Мэйдзі. Пасля рэвалюцыі палацавыя гульні спыніліся, дзяржаўная падтрымка паменшылася, аднак го атрымала новую крыніцу фінансавання ад газет, якія сталі спансіраваць турніры прафесіяналаў. Прафесійная арганізацыя гульцоў го Ніхон Кіін была ўтворана ў 1924 годзе. У 1950 годзе утварылася альтэрнатыўная арганізацыя Кансай Кіін, якая аб'яднала гульцоў Асакі і прылеглага заходняга рэгіёну.
Го на Захадзе
Нягледзячы на вялікую папулярнасць на Далёкім Усходзе, у Еўропе гульня з'явілася позна. Першую кнігу пра го напісаў у 19 стагоддзі нямецкі навуковец Оскар Коршэльт. У першай палове 20 стагоддзя го стала вядома ў Германіі і Аўстра-Венгрыі. У ЗША го прывёз Эдвард Ласкер.
У другой палове 20 стагоддзя го развіваецца ў Еўропе і Амерыках на аматарскім узроўні, маючы не вельмі вялікую, але ўстойлівую папулярнасць. Лепшыя заходнія гульцы го дасягнулі ўзроўню майстэрства, дастатковага для атрымання статусу прафесійнага гульца ў адной з прафесійных арганізацый Азіі. Многія з іх вывучалі гульню ў Японіі або Карэі. Аднак, заходнія гульцы ўсё яшчэ саступаюць лепшым прафесіяналам.
Правілы
Гуляюць на дошцы з кратамі гарызантальных і вертыкальных ліній. Камяні выстаўляюцца на скрыжаванні ліній. У класічным варыянце гульня праводзіцца на дошцы 19х19, для навучання і трэніроўкі выкарыстоўваюць меншыя дошкі: 13х13 і 9х9.
Усходне-Кітайскае мора
Усхо́дне-Кіта́йскае мора, Дунхай — паўзамкнёнае мора Ціхага акіяна паміж узбярэжжам Усходняй Азіі (Кітай) і астравамі Рукю і Кюсю (Японія).
Го
Правілы
Гульня пачынаецца на пустой дошцы. Пачынаюць чорныя. Далей сапернікі па чарзе выстаўляюць камяні на незанятыя скрыжаванні. Выстаўлены на дошку камень не рухаецца, але можа быць зняты з дошкі (захоплены ў палон).
Усходне-Кітайскае мора
Плошча 836 тыс. км². Найбольшая глыбіня 2719 м. Сярэдняя тэмпература вады ў лютым ад 7 да 16 °C, у жніўні 27—28 °C. Салёнасць вады 30—34,5 ‰, ля вусцяў рэк — 5—10 ‰. Прылівы паўсутачныя (да 7,5 м).
Го
Правілы
Камень або група камянёў здымаюцца з дошкі, калі ўсе суседнія з імі скрыжаванні па гарызанталі і па вертыкалі (дамэ) акупаваныя камянямі іншага колеру.
Усходне-Кітайскае мора
Клімат мусонны. Ва ўсходняй частцы мора паўночнае цячэнне (працяг Паўночнага пасатнага цячэння). Расліннасць адносна бедная каля берагоў Кітая і больш багатая на ўсходзе мора. Сярод жывёл сустракаюцца кіты, дэльфіны, дзюгоні, марскія змеі. Сярод рыб — акулы, камбала, сардыны, тунцы, скумбрыя і інш.
Го
Правілы
Самагубчы ход забаронены, калі пры гэтым з дошкі не здымаюцца камяні супраціўніка.
Усходне-Кітайскае мора
Найбуйнейшая рака, якая ўпадае ва Усходне-Кітайскае мора — Янцзы. Праз мора праходзяць важныя марскія шляхі з Японскага і Жоўтага мораў на поўдзень. Галоўныя парты; Шанхай, Ханчжоу, Нінбо, Цзілун, Нагасакі.
Го
Правілы
Забаронена паўтараць пазіцыю, у сувязі з чым існуе правіла ко.
Паколькі чорныя, якія пачынаюць першымі, маюць перавагу, то пры гульні на роўных усталёўваецца кампенсацыя — комі. У асноўным комі складае 6,5 ачка.
Гульня заканчваецца тады, калі абодва гульца згодныя, што далейшыя хады ніяк не зменяць суадносіны сіл на дошцы. Фармальна гульцы абвяшчаюць, што пасуюць, г. зн. адмаўляюцца ад права ходу. Пасля таго, як пас адбыўся тройчы запар, гульня заканчваецца, і гульцы прыступаюць да падліку ачкоў.
У го выкарыстоўваецца асаблівы кантроль часу, які называюць бёёмі, што ў перакладзе з японскай азначае адлік секунд. Яго адрозненне ад кантролю, напрыклад, у шахматах, у тым, што гульцу пасля заканчэння асноўнага часу, адведзенага на партыю, прадастаўляецца дадатковы час на выкананне аднаго або некалькіх хадоў, што прадухіляе магчымае злоўжыванне з боку праціўніка.
Нягледзячы на прастату асноўных правілаў, існуюць складанасці ў інтэрпрэтацыі пэўных гульнявых сітуацый, якія, зрэшты, амаль не сустракаюцца ў рэальнай гульні. У сувязі з гэтымі складанасцямі існуе некалькі розных сістэм правіл, прынятых у розных прафесійных лігах і на аматарскіх спаборніцтвах. Пошук сістэмы правілаў, якія можна было б зацвердзіць як агульнапрынятыя, працягваецца. Дзве асноўныя сістэмы правіл: кітайская і японская. У Карэі выкарыстоўваецца сістэма правіл, блізкая да японскай. Існуюць таксама правілы Інга, распрацаваныя тайваньскім мецэнатам Ін Чанкі, фонд якога з'яўляецца спонсарам шэрагу міжнародных турніраў, якія праводзяцца па гэтых правілах.
Падлік
Існуе некалькі розных сістэм падліку, у залежнасці ад правілаў, устаноўленых на турніры, або па якіх пагадзіліся гуляць гульцы.
Розныя сістэмы падліку часам могуць даваць вынік, які будзе адрознівацца на адно ачко.
Падзел колераў
У афіцыйных турнірах колер камянёў можа быць размеркаваны паміж гульцамі пры складанні графіка турніру, каб кожны сыграў па магчымасці роўны лік партый чорнымі і белымі.
Пры гульні свядома моцнага саперніка з загадзя больш слабым традыцыя загадвае мацнейшым гуляць белымі. Калі розніца ў сілах вялікая, гульня можа ісці без комі, са зваротнай комі або з форай.
У гульні «каманда на каманду» (калі гульцы каманд гуляюць парамі па розных дошках) нігіры робіцца толькі на першай дошцы; другая і астатнія парныя дошкі маюць адваротныя першай колеры, а трэцяя і астатнія няцотныя — такія ж.
Развіццё партыі
Партыю ў го ўмоўна падзяляюць на тры стадыі: пачатковую (фусэкі), сярэдзіну гульні (цюбан) і канец гульні (ёсэ).
Асаблівае значэнне пры розыгрышы фусэкі маюць пэўныя стандартныя формы: джасэкі, якія, як лічыцца, даюць лакальна роўны вынік для абодвух гульцоў. Аднак пры выбары джасэкі гулец павінен ўлічваць сітуацыю на ўсёй дошцы, і вырашаць, ці гуляць яму ў дадзеным месцы на тэрыторыю або на ўплыў.
Сярэдняя частка гульні (цюбан) з'яўляецца вырашальнай. Многія партыі завяршаюцца ўжо ў ёй, бо перавага аднаго з гульцоў становіцца відавочнай, і яго праціўнік здаецца. У сярэдзіне гульні вызначальным з'яўляецца дакладны разлік варыянтаў і ўменне змагацца.
Канчатковая стадыя гульні (ёсэ) надыходзіць тады, калі становіцца вядомым статус груп і тэрыторый, гэта значыць дошка ў асноўным падзелена. У ёсэ гульцы завяршаюць афармленне тэрыторый, старанна падлічваючы каштоўнасць кожнага ходу. Уменне гуляць ёсе з'яўляецца вырашальным пры роўнай развіцця партыі, калі канчатковы вынік з'яўляецца выйгрышам або пройгрышам на некалькі камянёў.
Стратэгічныя прынцыпы
Важнымі прынцыпамі ў гульні ёсць паняцце сэнтэ і готэ, што азначаюць захаванне або страту ініцыятывы адным з праціўнікаў. Сэнтэ называюць ход, на які праціўнік павінен адказаць. Хоць дасягненне гульца пры такім абмене хадамі можа быць невялікім, але ён захоўвае за сабой права ходу і можа працягваць ўкараненне ў жыццё сваёй стратэгіі. Для таго, каб ход быў сэнтэ, ён павінен несці ў сабе пагрозу яшчэ вялікіх страт для праціўніка. Готэ, адпаведна, з'яўляюцца ходам, які губляе ініцыятыву, гэта значыць апошнім лакальна значным ходам. Паслядоўнасць хадоў, якая заканчваецца готэ, гуляюць тады, калі яна дае вялікія дасягненні. Вядома, гулец можа паспрабаваць перахапіць ініцыятыву і не адказаць на ход, яго праціўнік лічыць сэнтэ. Выкарыстоўваючы тэрміналогію го, гэта называецца згуляць тэнукі. У такім выпадку можа здарыцца значны абмен тэрыторыямі паміж сапернікамі, у тэрмінах гульні — фурыкавары.
Для паспяховай гульні ў го неабходна ўмець знаходзіць баланс паміж тэрытарыяльнымі дасягненнямі і ўплывам камянёў. У гэтых адносінах гульцы дзеляцца на тых, хто любіць тэрыторыю, і тых, хто любіць гуляць на ўплыў. Пры гульні на ўплыў гулец канцэнтруе сваю ўвагу на тым, каб абмежаваць тэрыторыю праціўніка, ізаляваць яго камяні ў асобныя групы так, каб яны не ўдзельнічалі ў далейшай барацьбе. У выніку часта ўтвараюцца вельмі вялікія прасторы, акружаныя камянямі аднаго колеру — маё. Мэта такой стратэгіі — прымусіць саперніка ўварвацца ў маё, хоць там яго камяні не адчуваюць падтрымкі іншых камянёў. Тады гулец, які гуляе на ўплыў, выкарыстоўвае атаку на такі дэсант у свае тылы для пабудовы ўласнай тэрыторыі.
Пры гульні на ўплыў важную ролю адыгрывае паняцце шчыльнасці (ацумі) — такой пабудовы камянёў, у якой няма слабасцей, якія можна было б выкарыстоўваць у тактычнай барацьбе.
Іншым прынцыпам, на якім у значнай ступені грунтуецца як стратэгія, так і тактыка гульні, з'яўляецца прынцып Міяй. Міяй — гэта такая сітуацыя, калі гулец бачыць два здавальняючыя варыянты развіцця падзей — калі праціўнік згуляе сюды, я адкажу так, а калі — сюды, то вось так. Паколькі абодва варыянты даюць здавальняючы вынік, каштоўнасць ходу ў дадзеным месцы падае, і можна перамясціць ўвагу ў іншыя месцы.
Тактыка
Найважнейшым, улічваючы вынік гульні, з'яўляецца пытанне аб жыцці і смерці груп камянёў. Звычайна, магчымасць акружыць і ў рэшце рэшт паланіць камяні праціўніка дае гульцу вялікі выйгрыш. Групы камянёў, якія немагчыма паланіць і зняць з дошкі, называюць жывымі. Для пабудовы безумоўна жывы групы камянёў неабходна забяспечыць яму магчымасць утварэння двух вачэй, гэта значыць пунктаў, у якія праціўнік не можа пакласці камень ў сілу забароны самагубнага ходу. Група камянёў можа быць жывой таксама ў становішчы сякі — такім размяшчэнні камянёў, пры якім для палону групы саперніка гулец павінен падставіць пад бой сваю групу, яму нявыгадна. Нявыгадна гэта і для праціўніка. Таму абедзве групы застаюцца жывымі. І, нарэшце, група камянёў можа быць жывой, калі гулец паспявае раней паланіць адну з груп, якія яе атачаюць ў гонках на знішчэнне — сэмэай.
Група, якая яшчэ не забяспечыла сабе магчымасці пабудаваць два вока, называецца слабой. Пры атацы на такую групу праціўнік спрабуе перашкодзіць пабудове вачэй. Часта для гэтага ахвяруюць камяні з мэтай сфарміраваць ўнутраную прастору слабой групы такім чынам, каб яго немагчыма было падзяліць на дзве незалежныя часткі. Ёсць нямала задач на жыццё і смерць (Цуме-го), і гульцы ў го праводзяць шмат часу, вырашаючы іх.
Хады, якія найлепшым чынам выкарыстоўваюць асаблівасці размяшчэння камянёў у дадзеным месцы дошкі, называюцца тэсуджы. Такія мерапрыемствы з'яўляюцца ўпрыгожаннем го. Уменне бачыць тесуджы адрознівае моцных гульцоў ад слабых.
Усяго для го вельмі важнае паняцце формы. Камяні трэба ўмець размяшчаць так, каб дасягнуць найбольшай эфектыўнасці, шчыльнасці, патэнцыялу ў пабудове вачэй і таму падобнае.
Традыцыйнае рыштунак
Традыцыйная дошка для гульні ў го (у Японіі яе называюць «гобан») вырабляецца з суцэльнага кавалка дрэва і часта стаіць на ножках. Лепшыя дошкі робяць з дрэва кая, драўніна якога мае залацістае адценне, а лепшыя з лепшых зробленыя з дрэў кая, якім да 700 гадоў.
Гульцы сядзяць на падушках (дзабутон), якія ляжаць на падлозе. Камяні (го-ішы) трымаюць у гаршках з суцэльнага дрэва (го-кэ). Белыя камяні зроблены з ракавін малюскаў, а чорныя — з чорнага гладкага сланца.
Го ў культуры
Японскі пісьменнік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры, Кавабата Ясунары ў рамане «Майстар Го» (Мэйдзін) апісаў апошнюю гульню Хон'імбо Сюсая. Гэты матч з кантролем часу 40 гадзін кожнаму гульцу расцягнуўся на паўгода. На ім Кавабата працаваў аглядальнікам газеты. Дзякуючы яго цікавым газетным рэпартажам матч прыкаваў увагу Японіі, прычым не толькі аматараў гульні, але і іншых японцаў.
Цікавасць да го выклікала публікацыя мангі і выхад у свет анімэ «Хікару но го» мангакі Обата Такасі.
Арганізацыі і турніры
У Японіі, Кітаі, Карэі і на Тайвані існуюць прафесійныя лігі, якія займаюцца арганізацыяй і правядзеннем турніраў самага высокага ўзроўню. Не існуе сусветнай арганізацыі прафесіяналаў. Такая сітуацыя склалася з прычыны нязначнага адрозненні ў правілах гульні ў вядучых краінах. Адпаведна, не існуе адзінага чэмпіянату свету для прафесіяналаў. Аднак, існуе некалькі міжнародных турніраў, якія абвяшчаюць сябе чэмпіянатамі свету. Гульня ў такіх турнірах рэгламентуецца правіламі краіны-арганізатара. Такімі турнірамі з'яўляецца Кубак Інга (Тайвань), Кубак LG і Кубак Самсунга (Карэя), Кубак Чуньлань (Кітай), Кубак Фудзіцу (Японія). Сярод прафесіяналаў трох вядучых краін разыгрываецца штогадовы Кубак доўгай локшыны — каманднае спаборніцтва, у якім прымаюць удзел па пяць гульцоў ад кожнай краіны па прынцыпе чароды: кожны гулец гуляе да таго часу, пакуль не прайграе.
Унутраныя спаборніцтвы ў краінах з прафесійнымі лігамі таксама не мае аднаго прызнанага чэмпіянату. Замест гэтага, існуюць і штогод разыгрываюцца некалькі прэстыжных тытулаў. Напрыклад, у Японіі чацвёрку самых прэстыжных тытулаў складаюць Хон'імбо, Мэйдзін, Кісэй і Дзюдан.
Міжнародная федэрацыя го займаецца гульнёй на аматарскім узроўні. Рэгулярна праводзяцца чэмпіянаты свету сярод аматараў на дарослым, юнацкім і юніёрскім узроўнях.
Фларыда (штат)
Флары́да (Florida) — штат на паўднёвым усходзе ЗША.
Размяшчэнне
Большая частка штата размешчана на паўвостраве Фларыда, паміж Атлантычным акіянам і Мексіканскім залівам. Фларыда мае агульную мяжу са штатамі Алабама і Джорджыя.
Прырода
Фларыда — гэта перш за ўсё невысокія ўзгорыстыя мясцовасці і буйныя балоты. Самыя высокія пагоркі, паднятыя на некалькі дзясяткаў метраў над узроўнем мора, размяшчаюцца ў цэнтры паўвострава. На крайнім поўдні Фларыды знаходзіцца забалочаная тэрыторыя Эверглейдс, дзе захаваліся таксама зараснікі кіпарысавых дрэў і высокотраўныя прэрыі. Гэты ўнікальны куток субтрапічнай прыроды большай часткай уваходзіць у склад аднайменнага нацыянальнага парка.
Населеныя пункты
Сталіца штата — горад Талахасі, найбуйнейшы горад — Джэксанвіл. Сярод буйных гарадоў таксама можна вылучыць гарады Маямі, Тампа і Сент-Пітэрсберг.
Гісторыя
3 сакавіка 1845 года Фларыда ўвайшла ў склад ЗША, стаўшы 27-ым штатам.
Структура суда
Судовая сістэма Фларыды падзелена на дзве шырокія катэгорыі: апеляцыйныя суды і суды першай інстанцыі. Апеляцыйны ўзровень складаецца з Вярхоўнага суда і пяці апеляцыйных судоў, а суды першай інстанцыі складаюцца з 67 муніцыпальных судоў і 20 акруговых судоў.
За 2019 год Вярхоўны суд Фларыды разгледзеў 2098 спраў. Гэта на 1106 спраў менш, чым ў 2014 годзе.
Хонава
Хо́нава (, Хоново) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Маісееўшчынскага сельсавета.
Шэпард
Шэпард (Shep(p)ard, Shephard, Shepherd) — прозвішча.
Войцех Клочка
Войцех Клочка (Wojciech Kłoczko; каля 1450 — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Клочкаў герба «Павяла».
Служыў ахмістрам вялікай княгіні Алены Іванаўны, набыў маёнтак Дарагова ў Новагародскім павеце. У канцы жыцця быў намеснікам ковенскім.
Абухава (Гродзенскі раён)
Абу́хава (, Обухово) — аграгарадок у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Абухаўскага сельсавета.
Гісторыя
Назва, верагодна, паходзіць ад мянушкі Абух. Упершыню згадваецца ў 1559 годзе у актах валочнай памеры як вёска Котрынскай воласці Гродзенскай эканоміі, у 1560 годзе Абухава згадваецца як цэнтр войтаўства. У сярэдзіне XVI стагоддзя — 78 гаспадарак, якія мелі 244 валоў, 149 коней і штогод плацілі ў скарб каля 4,5 тыс. літоўскіх грошаў. У гэты час жыхары вёскі — праваслаўныя.
Любша (гміна)
Лю́бша (Lubsza) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Бжэгскага павета Апольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Любшы. Плошча гміны складае 212,71 км². Станам на 2004 год у гміне Любша пражывалі 8587 чалавек, шчыльнасць — 40,4 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 31 населены пункт.
Яраш Ян Мацкевіч
Яраш Ян Мацкевіч (Jarosz Jan Mackiewicz;  — да 1 лютага 1733) — дзеяч кальвінісцкай царквы Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Са шляхецкага роду Мацкевічаў герба «Побуг». Сын Крыштафа Мацкевіча, мечніка смаленскага і стражніка новагародскага, і Тэафіліі з Цадроўскіх, дачкі падчашага новагародскага. Меў братоў Крыштафа, Грыгорыя і Аляксандра, з якімі падзяліў бацькаву спадчыну ў 1741 годзе.
У 1697 годзе ўдзельнічаў у элекцыі караля польскага і вялікага князя літоўскага Аўгуста ІІІ. З 1698 года паручнік харугвы паспалітага рушэння Менскага ваяводства, удзельнічаў у баявых дзеяннях шляхты ВКЛ супраць Сапегаў. Быў вайсковым паслом да караля ў 1699 годзе, да шведаў у 1703, на Вялікую раду ў 1704, да гетмана вялікага ВКЛ кн. Міхаіла Вішнявецкага ў 1706, на з’езд новагародскі ў 1707, да гетмана вялікага літоўскага Агінскага, на сенатарскую раду ў 1707, да цара Пятра I у 1709, да кароннага гетмана Ссняўскага. да прымаса Шэмбека, на сойм Варшаўскі ў 1712, да князя Вейнсэфэлса і да гетмана польнага літоўскага Ленгофа ў 1715, да расійскіх генералаў Лівена і Шліпенбаха (1736).
Менскі стражнік з 1700, падчашы з 1712; дэпутат Трыбунала ВКЛ у 1700, 1708 і 1717. Кіраваў часткай «Нойбургскіх маёнткаў», з 1713 года адміністратар маёнтка Невель. У час Паўночнай вайны 1700—1721 гадоў Мацкевіч заставаўся праціўнікам Сапегаў, у ранзе ротмістра камандаваў харугвай паспалітага рушэння Менскага ваяводства ў барацьбе супраць прыхільнікаў Станіслава Ляшчынскага. У 1710 годзе абраны паслом на Варшаўскую вальную раду Сандамірскай канфедэрацыі, што мела значэння сойма.
З 1717 года генеральны актар кальвінскіх збораў ВКЛ, прыняў энергічныя крокі супраць наступлення каталіцтва на пазіцыі пратэстанства. Адзін з арганізатараў генеральнага сінода 1719 у Гданьску, які аднавіў згоду паміж кальвіністамі і лютэранамі Рэчы Паспалітай, 19.6.1719 падпісаў у Кейданах акт аб злучэнні абодвух пратэстанцкіх канфесій. Удзельнічаў у генеральным з’ездзе дысідэнтаў у Гданьску.
Валодаў маёнткам Душчыцы каля Радашковіч у Менскім ваяводстве.
Сям’я
У шлюбе з Кацярынай са Шрэтэраў, дачкой кашталяна інфлянцкага Яна Шрэтэра, меў сына Грыгорыя. Апошні, стараста калачэўскі, узяў шлюб з Даротай са Сестранцэвічаў, дачкой стражніка старадубскага, меў сына Грыгорыя, надворнага саветніка, што атрымаў вывад у Магілёўскім намесніцтве і ажаніўся з Марыянай Воўк-Ланеўскай, дачкой старосты жамброўскага.
Абруч (мастацкая гімнастыка)
Абруч — спартыўны снарад колцападобнай формы. Выкарыстоўваецца як адзін са спартыўных снарадаў у практыкаваннях па мастацкай гімнастыцы.
Дыяметр абруча — 51-90 см (залежыць ад росту гімнасткі), вага — мінімум 300 гр.
Абручы бываюць аднатонныя або шматколерныя. Многія гімнасткі абляпляюць іх каляровым скотчам для прыгажосці.
Асноўныя патрабаванні праграмы з абручом ўключаюць кручэнне вакол рукі або цела і пракатку, а таксама кругі, кідкі, праход праз абруч і над абручом.
Дружыніна (Свярдлоўская вобласць)
Дружыніна (Дружи́нино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжнесяргінскім раёне Свярдлоўскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Дружынінскага гарадскога паселішча ў складзе Ніжнесяргінскага муніцыпальнага раёна. Заснаваны ў 1915 годзе пры будаўніцтве чыгункі Казань — Екацярынбург як пасёлак пры станцыі Дружыніна. Статус пасёлка гарадскога тыпу — з 1938 года.
Дружыніна размешчана ў лясах на левым беразе ракі Уткі, за 19 кіламетраў на паўночны ўсход ад Ніжніх Сярог, за 65 кіламетраў на захад ад Екацярынбурга.
Паблізу пасёлка знаходзіцца скрыжаванне аўтадарог Р242 Перм — Екацярынбург і Новауральск — Ніжнія Сяргі — Арці.
Сяргей Станіслававіч Раброў
Сяргей Раброў (Сергій Ребров; нар., , УССР) — украінскі футбаліст (нападнік) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Украіны (1992—2006). У цяперашні час працуе галоўным трэнерам нацыянальнай зборнай Украіны.
Абуховіч
Абухо́віч — беларускае прозвішча ; утворана ад слова «абух».
Прусаў
Прусаў — прозвішча.
Хванхэ-Намдо
Хванхэ-Намдо  — правінцыя ў КНДР. Была сфарміравана ў 1954 шляхам падзелу правінцыі Хванхэдо на паўночную і паўднёвую часткі. Адміністрацыйны цэнтр-горад Хэджу.
Геаграфія
На ўсходзе мяжуе з правінцыяй Хванхэ-Пукто, на паўднёвым усходзе з Кэсонам. Паўднёвая мяжа праходзіць па ДМЗ. З захаду абмываецца Жоўтым морам.
Адміністрацыйны падзел
Хванхэ-Намдо падзелена на 1 горад (сі) і 19 паветаў (кун).
IC 1737
IC 1737 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Кісялева
Кісяле́ва (, Киселево) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Сяргей Віктаравіч Туранок
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў дзяржынскай «Лівадыі», пазней далучыўся да мінскага «Тарпеда-СКА», дзе гуляў за дубль. Застаўся ў камандзе пасля таго, як яна ў 2005 годзе перайшла ў Другую лігу, і дапамог ёй выйграць турнір, але пасля гэтага сталічны клуб спыніў існаванне, і Туранок стаў іграком жлобінскага «Камунальніка».
У 2007—2008 гуляў за дубль жодзінскага «Тарпеда», пасля далучыўся да першалігавага светлагорскага «Хіміка». Па выніках сезона 2010 быў прызнаны найлепшым брамнікам Першай лігі. У 2011 годзе стаў іграком «Гарадзеі», якая дэбютавала ў Першай лізе. У складзе «Гарадзеі» спачатку быў асноўным брамнікам, але пазней стаў радзей з’яўляцца на полі і ў 2014 годзе вярнуўся ў «Хімік».
У пачатку 2015 года стаў іграком «Іслачы», якой у якасці асноўнага брамніка дапамог перамагчы ў Першай лізе. Пасля выхаду каманды ў Вышэйшую лігу застаўся ў якасці другога брамніка. 7 ліпеня 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы ў стартавым складзе ў матчы супраць БАТЭ (1:3). Усяго ў сезоне 2016 згуляў у чатырох матчах Вышэйшай лігі. У студзені 2017 года падоўжыў кантракт з «Іслаччу». У сезоне 2017 стаў часцей з’яўляцца на полі, правёў 12 матчаў. У сезоне 2018 быў асноўным брамнікам, у чэрвені і ліпені не гуляў з-за траўмы, пазней вярнуўся ў стартавы склад. У снежні 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Іслач».
Анджэй Ежы Камар
Анджэй Ежы Камар (? — ?) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Сяргей Віктаравіч Туранок
Клубная кар’ера
У студзені 2019 года пачаў трэніравацца з бабруйскай «Белшыны» і неўзабаве афіцыйна стаў іграком каманды. У сезоне 2019 чаргаваўся на полі з Уладзімірам Пяцігорцам, па выніках чэмпіянату дапамог «Белшыне» вярнуцца ў Вышэйшую лігу. У лютым 2020 года падоўжыў кантракт з бабруйскім клубам. Пачынаў сезон 2020 асноўным брамнікам, але з лета саступіў месца ў складзе Аляксею Харытановічу. У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў «Белшыну».
Анджэй Ежы Камар
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Камароў уласнага герба «Камар».
Лоўчы ўпіцкі ў 1699—1704 гадах, стараста бернатоўскі, дырэктар віленскіх дэпутацкага і гаспадарчага соймікаў у 1722 годзе.
Сяргей Віктаравіч Туранок
Клубная кар’ера
У красавіку 2021 года далучыўся да «Маладзечна», дзе гуляў да канца сезона. У лютым 2022 года папоўніў склад дзяржынскага «Адзінства».
Трэнерская кар’ера
З чэрвеня 2021 года пачаў правацаць з брамнікамі ў дзіцячай школе «Іслачы». У студзені 2022 года стаў трэнерам брамнікаў у дубліруючым складзе клуба. У снежні 2022 года атрымаў ліцэнзію УЕФА для трэнераў брамнікаў катэгорыі B.
Малукскае мора
Малу́кскае мора (Molucca Sea) — міжастраўное мора Ціхага акіяна, паміж астравамі Мінданаа, Сангіхе, Сулавесі, Сула, Малукскімі і Талаўд.
Плошча — 291 000 км². Найбольшая глыбіня — 4180 м сярэдняя — 1752 м. Тэмпература вады на паверхні 2728 °С. Салёнасць 34 ‰. Прылівы няправільныя, вышынёй да 2,2 м.
Галоўны порт — Даваа на востраве Мінданаа.
Пушкінская вуліца
Пушкінская вуліца:
Малаццана
Малаццана (Molazzana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лука.
Насельніцтва складае 1187 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 31 км². Паштовы індэкс — 55020. Тэлефонны код — 0583.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Клябань
Кляба́нь (, Клебань) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Аболецкага сельсавета.
Пушкінская вуліца (Санкт-Пецярбург)
Пушкінская вуліца — вуліца ў цэнтры Санкт-Пецярбурга. Праходзіць ад Неўскага праспекта да Кузнечнага завулка.
Гісторыя
На плане 1776 года пазначаная Пясчаная вуліца, пралягае прыблізна на месцы існуючай зараз Пушкінскай вуліцы. Пачыналася яна ад Неўскага праспекта і сканчалася тупіком за Лігаўскім завулкам. Назва звязана з характарам мясцовасці. На плане 1798 года пазначаная як Пясочная вуліца. Пазней, да 1870-х гадоў, тут былі разбітыя агароды. Адпаведна, праезду на гэтым месцы не было. Гісторыя названага кароткага першапачатковага праезду не мае нічога агульнага з існуючай Пушкінскай вуліцай і яе забудовай. Новы праезд паўстаў у 1874 годзе. Участкі ўздоўж яе пачалі забудоўваць даходнымі дамамі. 7 сакавіка 1880 года афіцыйна зацверджана назва Кампанейская вуліца, звязанае з тым, што вуліца была ўладкаваная кампаніяй некалькіх асоб. 22 жніўня 1881 года імператарам Аляксандрам III падпісаны загад аб перайменаванні Кампанейскай вуліцы ў Пушкінскую ў памяць А. С. Пушкіна. Назва вуліцы і яе гістарычная забудова захаваліся да цяперашняга часу.
Мінданаа (мора)
Мінданаа — міжастраўное мора Ціхага акіяна ў паўднёвай частцы Філіпінскага архіпелага. Размешчана паміж астравамі Сікіхор, Бахол і Лейтэ на поўначы і востравам Мінданаа на поўдні.
Злучаецца з Ціхім акіянам на ўсходзе пралівам Сурыгаа. На захадзе злучаецца з морам Сулу.
Глыбіня да 1975 м. Сярэдняя гадавая тэмпература вады больш за 28 ° С, салёнасць каля 34 ‰.
Плыні ў асноўным накіраваны на захад, іх хуткасць да 2 км/гдз. Прылівы няправільныя паўсутачныя, вышынёй больш 2 м. У берагоў шмат каралавых утварэнняў.
Фрэзераванне
Фрэзераванне — апрацоўка металаў, драўніны і іншых матэрыялаў рэзаннем з дапамогай фрэзы. Робіцца на фрэзерных станках і іншых вярчэннем фрэзы і загатоўкі.
Рэйманд Дамандзьян
Рэйманд Ваган Дамандзьян (Raymond Damadian, нарадзіўся 16 сакавіка 1936) — адзін з вынаходнікаў магнітна-рэзананснай тамаграфіі.
Раннія гады
Дамадьян нарадзіўся ў армянскай сям'і ў Мелвіле (штат Нью-Ёрк, ЗША). У 1956-ым атрымаў ступень бакалаўра па матэматыцы ва Універсітэце Вісконсін-Мадысана (University of Wisconsin-Madison), пазней, у 1960-ым, ступень доктара ў Медычным коледжы Альберта Эйнштэйна у Нью-Ёрку. У раннія гады займаўся таксама мастацтвам, гуляў на скрыпцы.
Праца над стварэннем магнітна-рэзананснай тамаграфіі (МРТ)
У 1971-ым аспірант Гарварда Дамадьян паведаміў у артыкуле часопіса Science, часопіс, што пухліны і нармальныя тканіны па-рознаму рэагуюць на ядзерны магнітны рэзананс. Ён упершыню прапанаваў скарыстаць гэты механізм для ранняй дыягностыкі раку. Аднак пачатковыя працы навукоўца апынуліся неэфектыўнымі. У 1974-ым Дамадьян атрымаў першы патэнт у вобласці магнітна-рэзананснай тамаграфіі для дыягностыкі злаякасных наватвораў. Патэнт быў атрыманы з мэтай выкарыстання МРТ для «прагляду чалавечага арганізма для вызначэння лакалізацыі раку». Аднак пэўны метад твора карціны ў выніку такога прагляду не быў вызначаны.
Карпарацыя Fonar
У 1978 Дамадзьян сфармаваў уласную кампанію FONAR для вытворчасці сканараў МРТ. «Засяроджаная палявая тэхналогія» Дамадзьяна, аднак, апынулася менш эфектыўнай чым падыход градыента Мэнсфілда і Лотэрбура, а аб'ём продажаў не апраўдаў надзеяў. Дамадзьян пазней супрацоўнічаў з адным з вынаходнікаў які ўжыўляецца электракардыястымулятара Уілсанам Грэйтбатчам (Wilson Greatbatch) дзеля стварэння кардыястымулятара, сумяшчальнага з апаратурай МРТ. Дамадзьян вынайшаў «стаялую сістэму» МРТ і валодае 15 цэнтрамі МРТ у ЗША.