cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Георгій Цімафеевіч Зацэпін
Навуковая дзейнасць
Г. Ц. Зацэпіну належаць навуковыя працы па фізіцы касмічных прамянёў, ядзерных узаемадзеяннях пры высокіх энергіях, фізіцы нейтрына. Стварыў новую методыку даследавання шырокіх атмасферных ліўняў (ШАЛ). У 1960-х гадах, разам з В. А. Кузьміным прадказаў эфект, пазней атрымаўшы назву Предел Грайзена — Зацепина — Кузьмина. Пад кіраўніцтвам Г. Ц. Зацэпіна і А. Я. Чудакова ў даліне ракі Баксан на Паўночным Каўказе была створана першая ў свеце Нейтрынная лабараторыя, прызначаная для вывучэння мюонаў і нейтрына.
З’яўляецца аўтарам больш за 300 навуковых прац. Пад кіраўніцтвам Г. Ц. Зацэпіна абаронены 20 кандыдацкіх і 7 доктарскіх дысертацый.
Узнагароды
Імя вучонага занесена ў Кнігу Гонару Інстытута ядзерных даследаванняў РАН.
538
538 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 538 год нашай эры, 538 год 1 тысячагоддзя, 38 год VI стагоддзя, 8 год 4-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 9 год 530-х гадоў.
Віктар Васільевіч Еўдакімаў
Віктар Васільевіч Еўдакімаў (, г. Екацерынадар, Расія —, г. Беласток, Польшча) — Герой Савецкага Саюза, лётчык-бамбавік, камандзір эскадрыллі авіяпалка, гвардыі падпалкоўнік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і працоўнага. Член КПСС з 1941 года. Скончыў рабфак. Працаваў на заводзе «Растсельмаш» слесарам і зваршчыкам. У Чырвонай арміі з 1934 года. У 1937 годзе скончыў Сталінградскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча. Удзельнік баёў на р. Халхін-Гол ў 1939 годзе. У баях Вялікай Айчыннай вайны з 1941 года.
Камандзір эскадрыллі 6-га гвардзейскага авіяцыйнага палка (6-я гвардзейская авіяцыйная дывізія, 1-й гвардзейскі авіяцыйны корпус, АДД) гвардыі маёр Еўдакімаў да мая 1944 года здзейсніў 231 баявы вылет на бамбаванне ваенна-прамысловых аб’ектаў у глыбокім тыле ворага і размяшчэнне яго войскаў.
20 верасня 1945 года памёр ад ран. Пахаваны ў Ваўкавыску, яго імем названа адна з вуліц горада. У Растове-на-Доне на заводзе «Растсельмаш» усталяваны бюст.
Узнагароды
Званне Героя Савецкага Саюза прысвоена 19 жніўня 1944 года. Узнагароджаны 2 ордэнамі Леніна, 2 ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.
Клякачка
Клякачка, або Стафіле́я (Staphýlea) — невялікі род раслін сямейства  з Паўднёва-Усходняй Азіі, Амерыкі і Еўропы, які ўключае каля 10—11 відаў.
Батанічнае апісанне
Дрэвы або кусты вышынёй да 5 м. Лісце няпарнаперыстае, супраціўнае. Кветкі белага або жаўтаватага колеру, сабраныя ў мяцёльчатыя суквецці. Плод — 2—8-гнездавая каробачка.
Гаспадарчае значэнне
Меданосныя і дэкаратыўныя расліны. Бутоны кветак ужываюцца ў якасці прыправы. Насенне раслін — ласунак.
Віды
У адпаведнасці з The Plant List:
Буда (Захар’еўскае сельскае паселішча)
Буда (Бу́да) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
Каспійск
Каспійск (Каспийск) — горад (з 1947) у Расіі, у складзе Дагестана. Насельніцтва 81,2 тыс. чал. (2006). Заснаваны ў 1932 годзе. Размешчаны на беразе Каспійскага мора, за 14 км ад Махачкалы. Заводы «Дагдызель», дакладнай механікі, камянеапрацоўваючы, ЦЭЦ.
Рагоўскія
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў БССР.
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
Майлі Сайрус
Майлі Рэй Сайрус (Miley Ray Cyrus; імя пры нараджэнні: Дэсціні Хоўп Сайрус (анг. Destiny Hope Cyrus); нар. 23 лістапада 1992) — амерыканская актрыса і спявачка, дачка выканаўцы кантры Білі Рэя Сайруса.
Атрымала сусветную славу, зняўшыся ў галоўнай ролі ў серыяле «Ханна Мантана», дзе згуляла амерыканскую школьніцу Майлі Сцюарт, якая адначасова з’яўляецца поп-зоркай Ханнай Мантанай. Таксама Сайрус запісала да яго два саўндтрэкі Hannah Montana (2006) і Hannah Montana 2/Meet Miley Cyrus (2007), выпушчаных пад лэйблам Walt Disney Records. З поспехам серыяла «Ханна Мантана» Майлі стала кумірам падлеткаў. У 2007 годзе Сайрус заключыла кантракт з Hollywood Records, каб пачаць сольную кар’еру. У тым жа годзе быў арганізаваны канцэртны тур пад назвай Best of Both Worlds Tour, пазней запісы з яго ўвайшлі ў камерцыйна паспяховы фільм-канцэрт «Канцэртны тур Ханны Мантана і Майлі Сайрус» (Hannah Montana & Miley Cyrus: Best of Worlds Concert, 2008).
У ліпені 2008 года Сайрус выпусціла свой першы сольны альбом Breakout, які стаў вельмі паспяховым у плане продажаў.
У 2009 годзе Сайрус была намінавана на «Залаты глобус» у намінацыі «Лепшая песня» за выкананне кампазіцыі I Thought I Lost You, якая прагучала ў мультфільме «Вольт», у якім яна таксама агучыла адну з роляў. Улетку таго ж года ў пракат выйшла поўнаметражная версія «Ханны Мантаны», а пазней быў выпушчаны яе саўндтрэк.
Вергава
Вергава (Вергово) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
Allium drusorum
Allium drusorum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Сірыі.
Апісанне
Цвіце ў чэрвені.
Распаўсюджанне
Эндэмік Сірыі.
Экалогія віду невядомая.
Пагрозы
Пагрозы невядомыя.
Вільгат Шоман
Вільгат Шоман (шв. Vilgot Sjöman;,  — , ) — шведскі кінарэжысёр і пісьменнік.
Біяграфія
Вільгат Шоман нарадзіўся ў сям'і рабочага. Вучыўся ў Стакгольмскім універсітэце. З 1948 года выступаў як тэатральны і літаратурны крытык ў газетах. Працаваў асістэнтам у рэжысёра Інгмара Бергмана.
У 1962 г. паставіў свой першы фільм «Палюбоўніца» (Бібі Андэрсан і Макс фон Сюдаў), гераіня якога знаходзіцца ў любоўнай сувязі з двума мужчынамі. У другім яго фільме «491» (1964) група маладых людзей падвяргае прастытутку розным зневажанням (у прыватнасці, прымушаюць здзейсніць палавы акт з сабакам). У аснове сюжэту фільма «Ложак для брата і сястры, 1782», дзе гуляла Бібі Андэрсан, ляжаць інцэстуальныя адносіны паміж братам і сястрой, якая цяжарыць ад яго.
Скандальную вядомасць набыла яго дылогія з Ленай Нюман у галоўнай ролі — «Я цікаўная — жоўты» (1967) і «Я цікаўная — блакітны» (1968) — пра студэнтку, якая бярэ інтэрв'ю ў розных людзей (сярод іх — Улаф Пальмэ, Марцін Лютэр Кінг, Яўген Еўтушэнка). З-за сцэн парнаграфічнага характару фільм быў забаронены да паказу ў ЗША.
Іаяс (цар іўдзейскі)
Іаяс (יְהֹואָשׁ — «Іегова дае спакой»; Ιωας; Joas) — восьмы цар паўднёвага Іўдзейскага царства, адзіны ацалелы сын іўдзейскага цара Ахозіі. Яго маці была Цыў’я з Вірсавіі. Традыцыйнымі гадамі яго панавання лічацца 835—796 да н.э.
Біяграфія
Яшчэ немаўляці, яго выратавала ад забойства Гафоліі Іясавефа, дачка цара Іярама. На працягу шасці год хлопчык хаваўся ў Іерусалімскім храме, а на сёмы год у краіне адбылася арганізаваная святаром Іядаям рэвалюцыя, у выніку якой Гафолія была забіта, а сталец заняў непаўналетні цар.
Пакуль быў жывы першасвятар Іядай, Іаяс прытрымліваўся яго саветам і падтрымліваў служэнне Адзінаму Богу. Іаяс аднавіў Іерусалімскі храм, клапаціўся пра ахвяраванні на яго. Аднак пасля смерці Іядая, цар звярнуўся да шанавання язычніцкіх багоў, што выклікала гнеў Бога. Сын Іядая — Захарыя рашуча выступіў супраць язычніцкіх ахвяраванняў, за тое цар загадаў забіць прарока. Прарок загінуў акурат у Храме, падчас ахвяравання. Як вынік стала нашэсце на Іудзею сірыйцаў, якія спустошылі краіну. Толькі пасля выплаты вялікай кантрыбуцыі сірыйскі цар Азаіл адступіў ад Іерусаліма.
Гэтыя падзеі выклікалі эканамічны і палітычны заняпад у краіне. Супраць цара была складзена змова, ён быў забіты сваімі ўраднікамі і пахаваны «ў горадзе Давіда, але не са сваімі продкамі».
Ігнацій Бжастоўскі
Ігнацій Бжастоўскі ( —, Енісейская губерня) — прадстаўнік роду Бжастоўских, грамадскі і палітычны дзеяч, асветнік. Удзельнік паўстання 1863-64 гадоў.
У маі 1862 удзельнічаў у з'ездзе «белых» у Вільні як прадстаўнік Магілёўскай губерні. Падчас паўстання член грамадзянскай камісіі ў Сенненскім павеце, магілёўскі паўстанцкі ваявода. У пачатку 1863 года распаўсюджваў сярод беларускіх сялян нелегальную літаратуру (буквары і календары) на беларускай і польскай мовах, друкаваныя лацінкай. У чэрвені 1864 сасланы ў Енісейскую губерню, дзе і памёр.
Крыштаф Радзівіл Пярун
Крыштаф Радзівіл «Пярун» (9 лютага 1547, Вільня — 20 лістапада 1603) — сын Мікалая Радзівіла Рудога, вялікі гетман літоўскі, ваявода віленскі, кашталян троцкі, гетман польны літоўскі, вялікі падчашы літоўскі, староста кокенгаўзенскі, салецкі, жыжморскі, барысаўскі.
Жыццяпіс
Атрымаў дамашнюю адукацыю. Удзельнік Інфлянцкай вайны 1558—1582, пачынаючы з бітвы на Уле (1564). З 1567 ротмістр коннай роты, крайчы ВКЛ у 1567—1569, падчашы ВКЛ у 1569—1579, гетман польны літоўскі ў 1572—1589, ахоўваў поўночна-ўсходнюю мяжу дзяржавы. У кампаніі 1580 узяў замак Усвяты i нанёс паражэнне расійскаму войску каля Вялікіх Лук. У жніўні-кастрычніку 1581 атрад Радзівіла (4 тыс. чалавек) разам з атрадам Ф. Кміты-Чарнабыльскага (2 тыс. чалавек) зрабілі рэйд да вярхоўяў Волгі занялі Старыцу і Ржэў. Гэты рэйд і аблога Пскова прымусілі Івана Грознага падпісаць перамір'е.
У 1579—1584 Крыштоф займаў пасаду кашталяна троцкага, адначасова ў 1579—1585 падканцлер ВКЛ. Пасля смерці бацькі з 1584 ваявода віленскі.
Быў прыхільнікам самастойнасці ВКЛ. Пасля смерці Стафана Баторыя падтрымліваў план часткі магнатаў і шляхты ВКЛ стварыць дзяржаўную унію ВКЛ, Польшчы і Расіі на чале з вялікім князем. У 1589 атрымаў пасаду вялікага гетмана літоўскага. На чале атрадаў войска ВКЛ змагаўся з паўстаннем Налівайкі 1594—1596. Дамогся шлюбу ў 1600 Соф'і Алелькаўны са сваім сынам Янушам. Пасля смерці Соф'і 1612 Слуцкае княства і інш. ўладанні Алелькавічаў перайшлі да роду Радзівілаў. У час вайны Рэчы Паспалітай са Швецыяй 1600—1629 з 1600 Крыштоф камандаваў войскамі ў Інфлянтах. 23 чэрвеня 1601 нанёс паражэнне шведскаму войску ў бітве пад Кокенгаўзэнам, у ліпені 1601 года ўзяў Вендэн. Як і бацька Крыштоф вызнаваў кальвінізм, будаваў кальвінісцкія саборы. Пры яго двары было шмат вучоных, з ім былі звязаны дзеячы беларускай культуры: Андрэй Рымша, Гальяш Пельгрымоўскі, Саламон Рысінскі, Андрэй Волан. Меў адну з найбольшых латыфундый у ВКЛ. Асноўныя маёнткі — Валожын, Койданава, Смалявічы, Станькава, Уселюб і інш. (сучасная Беларусь); Біржы, Віжуны (сучасная Літва). Трымаў Барысаўскае, Кокенгаўзенскае і інш. староствы.
Сям'я
Быў у шлюбах з Ганнай Собек, Кацярынай Астрожскай, Кацярынай Тэнчынскай, Альжбетай Астрожскай. У шлюбе з Ганнай Собек меў дачку і сына Мікалая, у шлюбе з Кацярынай Астрожскай — сына Януша, у шлюбе з Кацярынай Тэнчынскай — дачку Альжбету і сына Крыштафа.
У літаратуры
Паход Крыштафа Радзівіла ў тылы маскоўскіх войскаў увосень 1581 паслужыў нагодай для стварэння шэрагу паэтычных твораў: лацінамоўныя паэмы «Апісанне маскоўскага паходу князя Крыштафа Радзівіла» Ф. Градоўскага (Кракаў, 1582), «Панегірык… у гонар князя Крыштафа Радзівіла» Г. Пельгрымоўскага (Кракаў, 1583) і польскамоўная «Паход на Маскву» Я. Каханоўскага (Кракаў, 1583). Найбольш падрабязнае паэтычнае апісанне паходу К. Радзівіла стварыў А. Рымша ў паэме «Дзесяцігадовая аповесць ваенных спраў князя Крыштафа Радзівіла».
Іван Львовіч Глінскі
Іван Львовіч Глінскі (каля  — да ) — згадваецца з 1482 г., намеснік ожскі і пераломскі (1495 г.), харунжы земскі (1501 г.), ваявода кіеўскі (1505 г.) і новагародскі (1507 г.). Асноўныя маёнткі меў у Кіеўскім павеце.
Падтрымаў малодшага брата Міхаіла ў час мяцяжу Глінскіх 1508 г. супраць вялікага князя ВКЛ Жыгімонта Старога, разам з ім з'ехаў у Вялікае Княства Маскоўскае, дзе атрымаў Мядынь. Пасля арышту Міхаіла істотнай ролі у палітычных падзеях не адыгрываў.
Яго сын Аляксандр і іншыя дзеці памерлі маладым.
Яўген Сяргеевіч Васьковіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў Бабруйску ў сям’і рабочых. Вучыўся ў бабруйскай школе журналістыкі. Пасля школы вучыўся завочна на журналісцкім аддзяленні філалагічнага факультэта Магілёўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Куляшова. Працаваў у газеце «Бабруйскі кур’ер».
Быў прыхільнікам партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя». Кандыдат ад партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя» на выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў РБ у 2010 годзе. 18 красавіка 2010 года быў затрыманы і збіты міліцыяй у Бабруйску, у лядовым палацы, за бела-чырвона-белы сцяг на хакейным матчы моладзевых зборных Беларусі і ЗША.
Удзельнік мітынгу супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 года ў Мінску, за што быў пакараны — атрымаў 12 сутак адміністрацыйнага арышту.
16  студзеня 2011 года ў Магілёве ўдзельнічаў у пікеце салідарнасці з палітзняволенымі.
17 студзеня 2011 года затрыманы ў Магілёве, падчас здачы сесіі ў магілёўскім універсітэце, за ўдзел у спробе падпалу будынка бабруйскага аддзялення КДБ у ноч з 16 на 17 кастрычніка 2010 г. У бок будынка былі кінутыя бутэлькі з запальнай сумессю. Яны разбіліся каля дзвярэй і сцяны будынка, якія закуродыміліся. Напад меў на мэце псіхалагічна паўплываць на супрацоўнікаў КДБ. Нападнікі хацелі правесці серыю такіх акцый, яшчэ ў Баранавічах і Маладзечне.
Першапачаткова матэрыяльная шкода была ацэнена ў памеры 80 тысячаў рублёў, затым яна павялічылася да аднаго мільярда рублёў.
Абвінавачванне прад’яўлена па артыкуле 339 ч. 2 (злоснае хуліганства) і артыкуле 218 ч.3 (наўмыснае знішчэнне або пашкоджанне маёмасці ў асабліва буйных памерах) КК РБ.
18 мая 2011 г. судом Бабруйскага раёна і г. Бабруйска Я. Васьковіч быў асуджаны разам з студэнтам філіяла Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта ў Бабруйску Арцёмам Пракапенкам і навучэнцам хіміка-тэхналагічнага тэхнікума ў Бабруйску Паўлам Сырамолатавым на 7 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
14 ліпеня 2011 года Магілёўскі абласны суд разгледзеў касацыйную скаргу, пададзеную Я. Васьковічам на рашэнне бабруйскага суда і пастанавіў — пакінуць прысуд у сіле.
Спачатку адбываў пакаранне ў калоніі № 15 г. Магілева. 12 кастрычніка 2011 года за шматлікія «парушэнні» правіл унутранага распарадку быў пераведзены на больш жорсткі рэжым — у Магілёўскую турму № 4. Там шмат разоў трапляў у штрафны ізалятар, у якім правёў 360 сутак. 12 кастрычніка 2014 г., пасля трохгадовага знаходжання ў турме, быў зноў пераведзены ў калонію № 15 у Магілёве. Не пагаджаўся пісаць прашэнне аб памілаванні да А. Лукашэнкі.
22 жніўня 2015 г. вызвалены з магілёўскай калоніі на падставе ўказа А. Лукашэнкі аб памілаванні разам з іншымі палітычнымі зняволенымі М. Статкевічам, І. Аліневічам, М. Дзядком, А. Пракапенкам, Ю. Рубцовым.
Пасля вызвалення ўступіў у арганізацыю «Малады фронт», займаўся рэгіянальнай дзейнасцю. 9 снежня 2017 года Я. Васьковіч быў абраны старшынёй грамадскага аб’яднання «Малады фронт» падчас дзясятага з’езда арганізацыі, які прайшоў у Мінску.
24 красавіка 2016 г. на Я. Васьковіча быў складзены пратакол па арт. 23.34 ч.1 КаАП за парушэнне закона аб масавых мерапрыемствах. Хаця насамрэч ён як журналіст «Бабруйскага кур’ера» асвятляў пікет бабруйскіх актывістаў прафсаюза РЭП, які праходзіў у Слоніме ў падтрымку слонімскага актывіста прафсаюза РЭП.
Пасля жаніцьбы 20 лютага 2016 года Я. Васьковіч узяў прозвішча жонкі Александрыны Глаголевай. Зараз фігуруе ў дакументах як Яўген Глаголеў-Васьковіч.
Магілёўскае партызанскае злучэнне
Магілёўскае партызанскае злучэнне — партызанскае злучэнне на тэрыторыі Магілёўскай вобласці, аформілася 6 красавіка 1943 года як ваенна-аператыўная група пры Магілёўскім падпольным абкоме КП(б)Б.
Камандаванне
Кіраўнікі: Камандзіры: Начальнікі штаба:
Склад
У злучэнне ўваходзілі: усяго каля 6 500 партызан.
Пазней былі ўключаны або сфарміраваны:
Для ўмацавання кіраўніцтва партызанскім рухам у красавіку 1943 года падпольны абком партыі накіраваў ва ўсходнюю частку вобласці ўпаўнаважаных Я. Н. Нікіфарава (паўднёва-ўсходнія раёны) і М. В. Шпака (паўночна-ўсходнія раёны). Пры падпольных райкомах партыі былі створаны Асіповіцкая, Быхаўская, Бялыніцкая, Бярэзінская, Кіраўская, Клічаўская, Круглянская, Магілёўская, Шклоўская, Краснапольская, Прапойская, Чэрыкаўская ваенна-аператыўныя групы; большасць брыгад на працягу 1943 года былі расфарміраваны на самастойныя атрады, якія дзейнічалі ў складзе ваенна-аператыўных груп. Па меры росту і ўзброенасці атрады разгортваліся ў партызанскія палкі:
У снежні 1943 года перабазіраваны зноў сфарміраваная 8-я партызанская брыгада ў Брэсцкую, 208-ы полк у Пінскую вобласці. На тэрыторыі Магілёўскай вобласці дзейнічалі партызанскі полк «Трынаццаць» і 1-я Бабруйская партызанская брыгада, якія не ўваходзілі ў склад Магілёўскага партызанскага злучэння. На час злучэння з Чырвонай Арміяй (верасень—кастрычнік 1943 года і чэрвень—ліпень 1944 года) у злучэнні налічвалася 33 400 партызан.
Адзінаццаці партызанам злучэння — Б. М. Дзмітрыеву, С. Г. Жуніну, П. І. Кавалёву, М. П. Каралёву, А. М. Касаеву, А. Ф. Колесавай, В. І. Лівенцаву, Л. Дз. Лорчанку, А. С. Лукашэвічу, У. А. Парахневічу, М. Тапівалдыеву — прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Падляддзе
Падля́ддзе (, Подлядье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 45 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 28 км ад Мінска, 22 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы.
Назва
Назва абазначае месцазнаходжанне, гэта значыць пад лядамі, пад лядай. Ляда, ляды — месца, дзе высечаны лес пад раллю.
Гісторыя
Дамінік Геранім Радзівіл загінуў у 1813 годзе ў войску Напалеона. Ён у шлюбе з  меў дачку Стэфанію і сына. Аляксандр быў пазбаўлены княжацкага тытула ў Расійскай імперыі. У 1828 годзе Стэфанія Радзівіл пабралася шлюбам з сынам героя вайны 1812 года Львом (Людвігам).
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі ўвайшла ў склад Беларускай ССР. У жніўні 1919 — ліпені 1920 года вёска была пад акупацыяй Польшчы.
У пачатку 1930-х гадоў працаваў калгас «Праца».
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
У 1960 годзе мела статус пасёлка.
540
540 — высакосны год, пачаўся ў нядзелю. 540 год нашай эры, 540 год 1 тысячагоддзя, 40 год VI стагоддзя, 10 год 4-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 1 год 540-х гадоў.
Прыгоды Гі і Эстопы
«Прыгоды Гі і Эстопы» (As Aventuras de Gui & Estopa) — бразільскі Flash-мультсерыял вытворчасці тэлеканала «Cartoon Network», які выйшаў у эфір летам 2009 года.
Генрых фон Клейст
Генрых фон Клейст, таксама Генрых фон Кляйст (Bernd Heinrich Wilhelm von Kleist;, Франкфурт-на-Одэры — , Ванзээ, каля Патсдама) — нямецкі драматург, паэт і празаік. Адзін з пачынальнікаў жанру апавядання. На творы Клейста пісалі музыку, а яго драмы, апавяданні і эсэ неаднаразова экранізаваліся.
У 1912 годзе, калі адзначаўся стагадовы юбілей пісьменніка, была заснавана прэстыжная нямецкая літаратурная прэмія ў яго гонар.
Грынкі (Свіслацкі раён)
Грынкі́  (, Гринки), раней Грынкі́ 2  — аграгарадок у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
541
541 — невысакосны год, пачаўся ў аўторак. 541 год нашай эры, 541 год 1 тысячагоддзя, 41 год VI стагоддзя, 1 год 5-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 2 год 540-х гадоў.
Высокае (Угранскае сельскае паселішча)
Высокае (Высо́кое) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
Хасавюрт
Хасавюрт (Хасавюрт) — горад (з 1931) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Хасавюртаўскага раёна Дагестана. Насельніцтва 125,0 тыс. чал. (2006). Заснаваны ў 1846 годзе.
Размешчаны ля мяжы з Чачнёй. Харчовая прамысловасць, прыборабудаўнічы завод, цагельня, завод жалезабетонных вырабаў, лёгкая прамысловасць.
Рамуальд Валынцэвіч
Рамуальд Валынцэвіч (, маентк Рось, Ваўкавыскі павет —, г. Варшава, Польшча) — брыгадны генерал Войска Польскага.
Біяграфія
Атрымаў адукацыю ў школе ў Пінску, затым скончыў школу юнкераў у Кіеве. На мяжы 80-х і 90-х гадоў XIX ст. стаў прафесійным артылерыстам арміі Расійскай імперыі. Ваяваў у руска-японскай вайне 1904—1905 гадоў, вызначыўся на фронце і атрымаў накіраванне ў Канстанцінаўскую школу артылерыі, якую скончыў у 1910 годзе ў званні капітана з дыпломам інжынера. Да 1917 года працаваў у сферы ўзбраення. З 1916 года палкоўнік на пасадзе тэхнічнага дырэктара завода.
У лютым 1919 года падахвоціўся служыць у Польскай ваеннай місіі ў Адэсе. 10 красавіка 1919 года прызначаны ў Навукова-эксперыментальную секцыю артылерыйскага ўпраўлення Міністэрства ваенных спраў у Варшаве. З 1921 года служыў у ваеннай інспекцыі, аспірантам ў Кантрольным корпусе, кантралёрам Ваеннага агульнага кантролю.
1 снежня 1924 года прэзідэнт Рэспублікі Польшча Станіслаў Вайцяхоўскі па просьбе міністра ваенных спраў Уладзіслава Сікорскага павысіў Валынцэвіча да брыгаднага генерала.
23 красавіка 1925 года быў прызначаны начальнікам Упраўлення кантролю корпуса. З 29 лістапада 1927 года кіраўнік IX Кантрольнай групы. 26 красавіка 1928 года пераведзены на пасаду начальніка інспекцыйнага корпуса кантралёраў. Памёр 1 сакавіка 1929 года ў Варшаве. 6 сакавіка 1929 года быў пахаваны на Павонзках.
Інгемар Юхансан
Енс Інгемар Юхансан (Jens Ingemar Johansson;, , Вестра-Гёталанд, Швецыя — , ) — шведскі баксёр-прафесіянал, які выступаў у цяжкай вагавой катэгорыі. Сярэбраны прызёр Алімпійскіх гульняў 1952 года. Чэмпіён свету ў цяжкай вагавой катэгорыі (1959—1960).
Аматарская кар’ера
У 1952 годзе Інгемар Юхансан удзельнічаў у хельсінкскай Алімпіядзе. Ён дайшоў да фіналу, дзе сустрэўся з амерыканцам Эдам Сандэрсам. За пасіўны бокс у фінале рэферы дыскваліфікаваў шведа. Юхансан быў пазбаўлены медалі за 2-е месца. Міжнародны алімпійскі камітэт узнагародзіў шведа сярэбраным медалём праз 30 гадоў — у 1982 годзе.
1952—1963
Дэбютаваў у снежні 1952 года. Амаль усе баі правёў у Швецыі. У траўні 1957 года Юхансан у 5-м раундзе накаўтаваў Генры Купера.
У лютым 1958 года ён у 13-м раундзе накаўтаваў Джо Эрскіна. У верасні 1958 года Юхансан ў 1-м раундзе накаўтаваў непераможаным Эдзі Махена.
У чэрвені 1959 года ён у ЗША сустрэўся з чэмпіёнам свету ў цяжкай вазе Флойдам Патэрсанам. Чэмпіён быў на падлозе сем разоў. У 3-м раундзе швед накаўтаваў амерыканца.
У чэрвені 1960 года адбыўся 2-і бой паміж Юхансанам і Флойдам Патэрсанам. Амерыканец накаўтаваў суперніка ў 5-м раундзе.
У красавіку 1963 года Юхансан перамог па ачках Брайна Лондана. Пасля гэтага бою швед сышоў з бокса. За ўсю прафесійную кар’еру ён ні разу не сустрэўся з баксёрамі, якія мелі адмоўны рэкорд, перамог ўсіх супернікаў, з кім сустракаўся на прафесійным рынгу. Ён правёў 28 баёў, у якіх атрымаў 26 перамог (з іх 17 накаўтам).
Allium dshungaricum
Allium dshungaricum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Казахстане і Сіньцзяне.
Распаўсюджанне
Распаўсюджанне: паўднёва-заходні Казахстан, Кітай — паўночна-заходні Сіньцзян.
542
542 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 542 год нашай эры, 542 год 1 тысячагоддзя, 42 год VI стагоддзя, 2 год 5-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 3 год 540-х гадоў.
Спіс аб’ектаў PGC (814001—815000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (814001—815000)
NGC 152
NGC 152 (іншае абазначэнне — ESO 28-SC24) — рассеянае скопішча ў сузор’і Тукан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Пціч (Пухавіцкі раён)
Пціч (, Птичь) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 36 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 33,5 км ад Мінска, 13 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы, на левым беразе ракі Пціч (прыток Прыпяці).
Рымкі (Пастаўскі раён)
Ры́мкі (, Рымки) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Пціч (Пухавіцкі раён)
Назва
Назва ўтвораная ад ракі, на якой стаіць населены пункт.
Рымкі (Пастаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Пціч (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
Вёска заснаваная ў 1920-я гады. У 1926 годзе была сельскагаспадарчая арцель «Пціч».
Рымкі (Пастаўскі раён)
Гісторыя
З 1939 года ў БССР.
Пціч (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй.
Рымкі (Пастаўскі раён)
Гісторыя
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
Пціч (Пухавіцкі раён)
Гісторыя
У 1960 годзе пасёлак.
Жулі (Угранскі раён)
Жулі (Жули) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
543
543 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 543 год нашай эры, 543 год 1 тысячагоддзя, 43 год VI стагоддзя, 3 год 5-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 4 год 540-х гадоў.
Жулі (Угранскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
Сяргей Іванавіч Дарошка
Сяргей Іванавіч Дарошка — генерал-маёр міліцыі, начальнік Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь (2019—2021).
Біяграфія
У 1989—1993 гадах навучаўся ў Саратаўскім вышэйшым ваенным камандным Чырванасцяжным вучылішчы імя Ф. Э. Дзяржынскага ўнутраных войскаў МУС Расіі, пасля заканчэння якога там жа камандаваў узводам курсантаў. З мая 1994 года служыў ва ўнутраных войсках МУС Беларусі. У в/ч 6713 (Магілёў) прайшоў шлях ад намесніка камандзіра роты да намесніка камандзіра часці — начальніка штаба. Быў на розных пасадах служыў у в/ч 7404 (Баранавічы), якой затым камандаваў з 2003 па 2006 год.
У 2000 годзе скончыў камандна-штабны факультэт, а ў 2010—2012 гадах з’яўляўся слухачом факультэта Генеральнага штаба Ваеннай акадэміі Беларусі.
У 2006—2008 гадах быў намеснік начальніка ўпраўлення баявой службы ГУКУВ МУС. Затым служыў на пасадах намесніка камандзіра па баявой падрыхтоўцы і першага намесніка камандзіра — начальніка штаба в/ч 3403 (Мінск).
У 2012 годзе ўзначаліў Дэпартамент выканання пакаранняў МУС. З лістапада 2017 года быў начальнікам ГУУС Мінгарвыканкама.
З 2019 па 29 ліпеня 2021 года з’яўляўся начальнікам Акадэміі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Грынкі 3
Грынкі́ 3 (, Гринки 3) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Да 2 снежня 1961 года вёска ўваходзіла ў склад Грынкоўскага сельсавета, у 1961—1976 гадах у складзе Дабравольскага сельсавета.
Целеш
Целеш — беларускае прозвішча
Nissan Juke
Nissan Juke — кампактны красовер Nissan. Выпускаецца з 2010 года.
Для еўрапейскага рынку вырабляецца на заводзе ў Сандэрлендзе (Вялікабрытанія). Машыны для іншых рынкаў, а таксама паўнапрывадныя аўтамабілі выпускаюцца на заводзе ў Японіі.
Першае пакаленне (2010–2019)
Аўтамабіль быў створаны на аснове канцэпта Qazana, прадстаўленага на Міжнародным аўтасалоне ў Жэневе ў 2009 годзе. Канцэпт быў цёпла прыняты публікай, і стаў прататыпам серыйнага аўтамабіля, які атрымаў назву Juke і заняў сваё месца ў мадэльным шэрагу паміж хэтчбэкам Note і красоверам Qashqai. Дэбют адбыўся на Жэнеўскім аўтасалоне 2010 года.
У сакавіку 2014 года на Жэнеўскім аўтасалоне быў прадстаўлены абноўлены Juke. У пярэдняй частцы змянілася форма фараў, дызайн кратаў радыятара стаў V-падобным. З'явіліся новыя заднія ліхтары, у карпусах вонкавых люстэркаў — з'явіліся святлодыёдныя індыкатары павароту, габарытныя агні атрымалі форму «бумеранга». Задні бампер займеў больш агрэсіўную форму.
У маторным шэрагу з'явіўся новы чатырохцыліндравы рухавік 1.2 (115 к.с.), які прыйшоў на замену рухавіку 1,6 л, магутнасцю 117 к.с. У 190-моцнага бензінавага турбаматора 1,6 DIG-T павялічылі ступень сціску з 9,5 па 10,5, паднялі крутоўны момант і ўсталявалі сістэму рэцыркуляцыі адпрацаваных газаў з вадкасным ахалоджваннем. Акрамя таго аўтамабіль атрымаў палепшаную апцыянальную паўнапрывадную трансмісію са зменным вектарам цягі, а таксама ўдасканаленую сістэму актыўнай бяспекі Safety Shield.
Леанід Васільевіч Анфімаў
Леанід Васільевіч Анфімаў (нар., с. Сіма Юр’еў-Польскага раёна Уладзімірскай вобласці) — беларускі дзяржаўны дзеяч.
Nissan Juke
Першае пакаленне (2010–2019)
Шэраг дадатковага аснашчэння дапоўніў вялікі шкляны люк і мадэрнізаваны мультымедыйны комплекс Nissan Connect, з навігатарам апошняга пакалення. Для некаторых камплектацый стала даступаная сістэма кругавога агляду Arround View Monitor з дынамічнай разметкай. У версіях з пярэднім прывадам павялічыўся аб'ём багажніка.
Леанід Васільевіч Анфімаў
Біяграфія
Скончыў Беларускі палітэхнічны інстытут (1977), Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі імя. В. У. Куйбышава (1988). З 1977 па 1984 гады працаваў на розных пасадах на Мінскім аўтамабільным заводзе. З 1984 па 1986 гады з’яўляўся інструктарам прамыслова-транспартнага аддзела Заводскага раённага камітэта КПБ г. Мінска. У 1986—1989 гадах — намеснік старшыні планавай камісіі выканкама Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў. У 1989—1991 гадах узначальваў творча-вытворчае аб’яднанне «Дызайн». З 1991 па 2001 гады працаваў на розных пасадах у Мінскім гарвыканкаме. З 2001 па 2003 гады — начальнік галоўнага ўпраўлення кантролю за банкаўскай сістэмай і рынкам каштоўных папер Камітэта дзяржаўнага кантролю. У 2003—2004 гадах — дырэктар Дэпартамента фінансавага маніторынгу Камітэта дзяржаўнага кантролю. У 2004—2005 гадах з’яўляўся першым намеснікам старшыні Мінскага гарвыканкама. З 2005 па 2006 гады — намеснік Старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю. У 2006—2010 гадах працаваў на пасадзе намесніка Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Са снежня 2010 года па кастрычнік 2014 года — першы намеснік Старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь. 14 кастрычніка 2014 года прызначаны Старшынёй Камітэта дзяржаўнага кантролю Рэспублікі Беларусь. Заставаўся на пасадзе да чэрвеня 2020 года.
Nissan Juke
Першае пакаленне (2010–2019)
Вытворчасць абноўленага Juke пачалася ў чэрвені 2014 года.
Георгій Іванавіч Пятроў
Георгій Іванавіч Пятро́ў (Георгий Иванович Петров;  — ) — вучоны ў галіне гідрадынамікі і аэрадынамікі, доктар тэхнічных навук (1950), акадэмік Акадэміі навук СССР (1958, член-карэспандэнт з 1953), Герой Сацыялістычнай Працы (1961).
Сабіна Арана
Сабіна Арана Гоіры (Arana ta Goiri’taŕ Sabin;,  — , ) — баскскі палітычны дзеяч, нацыяналіст, рэвалюцыянер, ідэолаг незалежнасці Краіны Баскаў ад Іспаніі. Сабіна Арана часта называюць «бацькам баскаў», ён таксама лічыцца галоўным ідэолагам тэрарыстычнай арганізацыі ЭТА.
Георгій Іванавіч Пятроў
Біяграфія
Нарадзіўся ў пасёлку Пінега (Архангельская вобласць Расіі). Жыў з бацькамі ва Уладзіміры, Іванава-Вазнясенску. У 1928 годзе скончыў сярэднюю школу. Працаваў вучнем ткача на фабрыцы «8 Марта», займаўся ў аэраклубе і вучыўся на курсах падрыхтоўкі у ВНУ. У 1930 годзе паступіў на вучобу на фізіка-матэматычны (механіка-матэматычны) факультэт Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта, які скончыў у 1935 годзе. З 1934 года, яшчэ ў час вучобы ва ўніверсітэце, пачаў працу пад кіраўніцтвам акадэміка С. А. Чаплыгіна ў лабараторыі Цэнтральнага аэрагідрадынамічнага інстытуа (ЦАГІ). У 1935—1941 гадах займаў у ЦАГІ пасады інжынера, старшага інжынера, намесніка начальніка лабараторыі, начальніка групы. У 1941 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю. У час Вялікай Айчыннай вайны кіраваў групай у Лётна-даследчым інстытуце ў годзе Жукоўскі, з 1942 года вярнуўся ў ЦАГІ. У лістападзе 1944 года Г. І. Пятроў перайшоў працаваць у НДІ-1 (сучасны Даследчы цэнтр імя М. У. Келдыша). У 1944—1952 гадах займаў пасаду начальніка аддзела філіяла Цэнтральнага інстытута авіяцыйнага маторабудавання. У 1953 годзе ўзначаліў лабараторыю № 4 НДІ-1, у 1961—1966 гадах займаў пасаду намесніка дырэктара інстытута па навуцы. З 1965 па 1973 год Г. І. Пятроў на пасадзе наноў створанага Інстытута касмічных даследаванняў, у 1973—1987 гадах — загадчык аддзела касмічнай газадынамікі інстытута. У 1987 годзе перайшоў у Інстытут праблем механікі Акадэміі навук СССР.
Nissan Juke
Першае пакаленне (2010–2019)
17 ліпеня 2018 года з канвеера сышоў мільённы Juke выраблены заводам ў Сандэрлендзе ў Вялікабрытаніі. Юбілейным стаў аўтамабіль блакітнага колеру «Vivid Blue» і ў камплектацыі LE + Perso.
Juke Nismo
У верасні 2012 года на Парыжскім аўтасалоне дэбютаваў Juke Nismo, падрыхтаваны спартыўным падраздзяленнем Nissan.
Георгій Іванавіч Пятроў
Біяграфія
Адначасова з навуковай дзейнасцю, Г. І. Пятроў з 1952 года выкладаў у Маскоўскім дзяржаўным універсітэце, дзе з 1955 года займаў пасаду загадчыка кафедры.
Nissan Juke
Juke Nismo
На аўтамабіле ўсталяваны рухавік 1,6 DiG-T, магутнасць якога павялічана да 200 к.с. Juke Nismo таксама мае новыя налады падвескі і рулявога кіравання. Калянасць спружын на мадыфікацыях з пярэднім прывадам была павялічана на 10%, а на паўнапрывадных — на 15%.
Juke Nismo таксама адрозніваецца наяўнасцю дадатковай аэрадынамічнай абвісі, якая ўключае пашыраныя колавыя аркі, змененыя пярэдні і задні бамперы, дыфузар, накладкі на парогі кузава, спойлер на задняй дзверы і 18-цалевыя дыскі з лёгкага сплаву. Колеравая палітра прадстаўлена трыма адценнямі: белым Storm White, чорным Pearl Black і серабрыстым Blade Silver. Корпусы вонкавых люстэркаў пры гэтым афарбаваныя ў чырвоны колер.
Георгій Іванавіч Пятроў
Біяграфія
Памёр Г. І. Пятроў 13 мая 1987 года. Пахаваны на Кунцаўскіх могілках у Маскве.
Nissan Juke
Juke Nismo
У салоне — аздобленыя замшай сядзенні з чырвонай прастрочкай і развітой бакавой падтрымкай, а таксама руль аздоблены алькантарай.
Juke Nismo RS
Разам з абноўленым Juke на Жэнеўскім аўтасалоне 2014 года была таксама прадстаўлена мадыфікацыя Juke Nismo RS.
Георгій Іванавіч Пятроў
Навуковая і грамадская дзейнасць
Прапанаваў адно з тлумачэнняў праблемы Тунгускага метэарыта.
Nissan Juke
Juke Nismo RS
Nismo RS мае пераналаджаныя выпускную сістэму і рулявое кіраванне, мадэрнізаваныя спружыны і амартызатары, узмоцненыя мацаванні ніжніх рычагоў пярэдніх стоек, больш трывалыя тармазныя механізмы (спераду дыяметр дыскаў павялічаны з 296 да 320 міліметраў, а дыскі ззаду сталі вентыляваныя). Чатырохцыліндравы турбарухавік 1.6 DiG-T за кошт адрозных электроннага блока кіравання і выхлапной сістэмы фарсіраваны да 218 к.с. (у версіі з варыятарам магутнасць павялічылася да 214 сіл ). Для машын з 6-ступеністай МКП рухавік атрымаў таксама ўзмоцненыя шатуны і дзвюхмасавы махавік.
Аснашчэнне Nismo RS адрозіваецца сядзеннямі Recaro з камбініраваным аздабленнем скурай і замшай, ксенонавымі фарамі, сістэмай кругавога відэаагляду, комплексам бяспекі Nissan Safety Shield, а таксама 18-цалевымі колавымі дыскамі.
Juke-R
У 2011 годзе брытанская інжынірынгавая фірма Ray Mallock Ltd., якая вырабляе абсталяванне для мотаспорту, і Еўрапейскі тэхнічны цэнтр Nissan (NTC-E) прадставілі прататып Juke-R.
У аснове аўтамабіля шасі і сілавы агрэгат ад Nissan GT-R: падвеска (спераду на падвойных папярочных рычагах, ззаду — шматрычаговая), 3,8-літровы шасціцыліндравы турбарухавік магутнасцю 485 конскіх сіл, выпускная і тармазная сістэмы, шасціступеністая рабатызаваная каробка перадач з двума счапленнямі і сістэма поўнага прывада. Гэта дазваляе аўтамабілю паскарацца да 100 км / г усяго праз 3,7 секунды пасля старту. Максімальная хуткасць — 257 км / г.
Першапачаткова планавалася пабудаваць толькі два асобнікі Juke-R (з левым і правым рулём), якія выкарыстоўваліся б выключна ў якасці шоу-караў. Аднак цікавасць з боку кліентаў заахвоцілі выпусціць мадэль абмежаваным накладам.
Таварны варыянт атрымаў 545-моцны рухавік. Максімальная хуткасць таварнай версіі — 275 км / г.
Infiniti ESQ
У жніўні 2014 года дэбютавала версія Juke, прадстаўленая спецыяльна для рынка Кітая. Аўтамабіль выйшаў на тамтэйшы рынак пад маркай Infiniti ESQ.
Аўтамабіль з'яўляецца ператвораным Juke Nismo і мае такі ж самы 1,6-літровы турбарухавік магутнасцю 200 к.с., варыятар і сістэму поўнага прываду. Пры гэтым, Infiniti ESQ мае іншыя краты радыятара з шыльдзікам ESQ, храмаваныя ўстаўкі на кузаве, а таксама вялікія 18-цалевыя колавыя дыскі іншага дызайну. У салоне выкарыстаны больш дарагія матэрыялы аздаблення і ўсталяваны іншы руль.
Канструкцыя
Аўтамабіль пабудаваны на дапрацаванай пад красовер платформе "B" альянса Renault-Nissan, агульнай з Renault Clio, Nissan Cube і Nissan Micra.
Трансмісія і хадавая частка
Каробкі перадач — 5- ці 6-ступеністая механічныя, альбо клінараменны варыятар.
Поўны прывад — з падлучальнымі па-асобку левым і правым заднімі коламі. Падключэннем кіруюць два пакеты фрыкцыёнаў, устаноўленыя на абедзвюх паўвосях задняга прывада. Даступны толькі ў камбінацыі з турбарухавіком і варыятарам.
Бяспека
Па выніках краш-тэстаў паводле методыкі Euro NCAP аўтамабіль атрымаў за бяспеку пяць зорак.
Другое пакаленне (з 2019-га)
Красовер другога пакалення створаны на модульнай платформе CMF-B. Базавая версія мае трохцыліндравы турбарухавік 1.0 DIG-T. Рухавік развівае магутнасць 117 к.с. і агрэгатуецца з шасціступеньчатай «механікай» або сяміступеньчатым «робатам» з двума счапленнямі.
Забор’е (Угранскі раён)
Забор’е (Заборье) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
544
544 - высакосны год, пачаўся ў пятніцу. 544 год нашай эры, 544 год 1 тысячагоддзя, 44 год VI стагоддзя, 4 год 5-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 5 год 540-х гадоў.
Жалобныя какаду
Жалобныя какаду, альбо Чорныя какаду, альбо Крумкачовыя какаду (Calyptorhynchus) — род птушак сямейства какаду.
Знешні выгляд
Даволі буйных памераў птушка, прыкладна з крумкача. У гэтых папугаяў вельмі доўгія і вострыя крылы, ногі вельмі моцныя, хвост шырокі і доўгі. Дзюба вялікая і моцна скрыўленая. Апярэнне мяккае, на патыліцы маецца хахалок з доўгіх пёраў.
Распаўсюджанне
Жывуць у Аўстраліі і Тасманіі.
Лад жыцця
Засяляюць густыя трапічныя лясы. Спрытна, але павольна лазаюць па дрэвах, на зямлі вельмі непаваротлівыя і няўклюдныя.
Размнажэнне
Гняздуюцца ў дуплах дрэў, пасцілаюць дно трэскамі.
Утрыманне ў няволі
У хатнім утрыманні сустракаюцца рэдка. Здольнасць да навучання «гутарковай мовы» развіваецца слаба. Ўтрымліваюць іх аматары прыроды ў асноўным за прыгожую афарбоўку апярэння.
Класіфікацыя
Род ўключае ў сябе 5 відаў. Некаторыя сістэматыкі падзяляюць род на 2 падроды і.
Уладзімір Уладзіміравіч Бачыла
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт, Маскоўская вышэйшая школа міліцыі.
Пасля абароны дысертацыі ў 1994 годзе працаваў на кафедры аператыўнай працы і раскрыцця злачынстваў Акадэміі МУС, з 1999 да 2003 года ўзначальваў яе.
У 2003—2004 гадах быў намеснікам начальніка Акадэміі МУС па вучэбнай рабоце, а з 2004 да 2010 года начальнікам упраўлення падрыхтоўкі кадраў.
Кіраўскае
Кі́раўскае (, Кировское) — пасёлак у Глускім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Да 1961 г. — Дзікае. Уваходзіць у склад Казловіцкага сельсавета.
Да 15 студзеня 1971 года пасёлак уваходзіў у склад Барысаўшчынскага сельсавета, да 23 снежня 2009 года — у складзе Кіраўскага сельсавета (у 1971—2005 гадах яго цэнтр).
Геаграфія
Знаходзіцца за 11 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Глуск, за 160 км ад Магілёва, каля аўтамабільнай дарогі.
Уолес
Уолес — прозвішча.
Аляксандр Міхайлавіч Рафаловіч
Аляксандр Міхайлавіч Рафаловіч (, г. Ваўкавыск, Ваўкавыскі павет —, г. Масква, РСФСР) — ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант авіяцыі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і калежскага рэгістратара са старшынствам Ваўкавыскага Казначэйства.
У красавіку 1918 года добраахвотна ўступіў у шэрагі РСЧА. У гады грамадзянскай вайны ваяваў на некалькіх франтах, быў кантужаны.
Пасля вайны працягнуў службу ў РСЧА. У 1921 годзе скончыў тэарэтычную школу Паветранага флоту, у 1923 годзе — Ваенную тэарэтычную школу лётчыкаў. Камандзір звяна, эскадрыллі, атрада. У 1936 годзе скончыў Ваенна-паветраную інжынерную Акадэмію імя Жукоўскага, з 1939 года выкладчык Акадэміі. Член ВКП(б) з 1927 года.
Звольнены ў адстаўку ў 1950 годзе.
Памёр 2 чэрвеня 1971 года і пахаваны на Новадзявочых могілках.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнам Айчыннай вайны І ступені, ордэнам Багдана Хмяльніцкага ІІ ступені, медалямі «XX гадоў Працоўна-Сялянскай Чырвонай Арміі», «За абарону Масквы», «За абарону Кіева», «За баявыя заслугі» (1967), «За перамогу над Германіяй», «800 гадоў Москвы» і іншымі.
Шыпрагэ
Шыпрагэ (Šiprage) — вёска ў Босніі і Герцагавіне. Размешчана на вышыні 500-520 м над узроўнем мора, стаіць на берагах ракі Врбані. За 30 км на паўднёвы ўсход ад г.Котар-Вараш. Упершыню згадваецца ў 500 годзе.
Падчас баснійскай вайны (1992-95), адзін з 18 лагераў для баснійцаў муніцыпалітэта Котор Варош быў у паліцэйскім участку (МУП) Шипраге.
Клімат
У вобласці Шипраге ўрада умерана-кантынентальны клімат, з выяўленым чатыры сезон: вясна, лета, восень і зіма. На пагорках вакол горы і субальпійскія. Штогадовыя ваганні тэмпературы і ападкаў з'яўляюцца адносна высокімі, але доўгатэрміновая стабільнасць
Прагляд спісу
♦ Bобласць Шыпрагэ
1971-2013
Па дадзеных перапісу 1991 года, колькасць насельніцтва складала 941 чалавек; на 2013 год — каля 788 чалавек. .
Сезон 2012 ЖФК Мінск
У 2012 годзе жаночы футбольны клуб «Мінск» прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
546
546 — невысакосны год, пачаўся ў панядзелак. 546 год нашай эры, 546 год 1 тысячагоддзя, 46 год VI стагоддзя, 6 год 5-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 7 год 540-х гадоў.
Красныя Падзелы
Красныя Падзелы (Красные Поделы) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
Галшка Гулевічаўна
Лізавета (таксама Галшка, Гальшка, Гельжбета ад Halszka, Halżbieta) Васільеўна Гулевіч, вядомая як Галшка Гулевічаўна (нар. каля 1575 або 1577—1642, Луцк, Валынь) — прадстаўніца старадаўняга ўкраінскага шляхецкага роду Гулевічаў, мецэнатка, фундатар Кіеўскага брацкага Богаяўленскага манастыра і Кіева-брацкай школы, ад якой вядзе гісторыю Кіева-Магілянская акадэмія. Завяшчала таксама грошы Луцкаму братэрству. Клапацілася аб развіцці духоўнасці і асветы. Праваслаўная святая.
Да 1615 года
Паходзіла з уплывовага шляхецкага роду Гулевічаў, вядомага з XV стагоддзя, прадстаўнікі якога займалі розныя пасады на Валыні і іншых землях Рэчы Паспалітай, дасягалі высокіх царкоўных пасад, валодалі населенымі пунктамі. Верагодна паходзілі з Галіцыі.
Дзед Галшкі Гулявічоўны, Фёдар (Феадосій) Гулевіч, быў валынскім зямянінам, пазней пасвечаны ў праваслаўнага Луцкага і Астрожскага біскупа, меў пяць сыноў. Бацька Галшкі Васіль Гулевіч-Затурэцкі быў уладзімірскім падстарастам і валынскім войскам. Ад трох яго жонак, акрамя Галшкі, у яго былі сыны Андрэй, Міхаіл, Васіль і Бенедыкт, дачкі Марыя і Ганна. Галшка нарадзілася, верагодна, у яго вёсцы Затурці на Валыні ў 70-х гадах XVI стагоддзя.
У 1594 годзе Галшка выйшла замуж за Крыштафа Пацея, сына Іпація Пацея — Бэрэстэйскага земскага суддзі (1580—1588) і каштэляна (1588—1593), праваслаўнага епіскапа Уладзімірскага і Берасцейскага (з 1593), аднаго з галоўных ініцыятараў Берасцейскай уніі, пасля уніяцкага мітрапаліта Кіеўскага і Галіцкага. Пасля ранняй смерці мужа, Галшка Гулевічаўна выхоўвала дачку Кацярыну, у 1615 годзе аддала яе замуж за аршанскага харунжага Мікалая Млечка.
У 1601 ці 1602 годзе выйшла замуж другі раз за Стэфана Лозка, мазырскага маршалка. Галшцы на той момант было каля 30 гадоў, Стэфану — 60. Муж і жонка мелі сына Міхаіла, жылі ў сямейнай сядзібе ў Кіеве на Падоле, недалёка ад гарадской ратушы.
Лакшадвіп
Лакшадвіп (Lakshadweep) - саюзная тэрыторыя Індыі, група астравоў за 200-300 км ад узбярэжжа штата Керала ў Лакадыўскім моры. Плошча — каля 32 км². Насельніцтва — 64429 чалавек (2011 г.). Адміністрацыйны цэнтр на Кавараці.
Галшка Гулевічаўна
Дароўная
У канцы XVI — у пачатку XVII стагоддзяў на ўкраінскіх землях узнікаюць друкарні і школы. У іх падтрымку разгортваецца дабрачыннасць, да якой, як лічыцца, далучылася і Галшка.
Лакшадвіп
Назва Лакшадвіп (Lakshadweep) паходзіць з санскрыцкага Lakshadweepa, што літаральна абазначае сто тысяч (लक्षं laksha) астравоў (द्वीप dweepa).
Галшка Гулевічаўна
Дароўная
14 кастрычніка 1615 склала і падпісала дароўную (фундуш), якая 15 кастрычніка была ўнесена ў кіеўскія гродскія кнігі. Такім чынам дароўная ўступіла ў юрыдычную сілу. У дароўнай яна адпісала свой дом з землямі ў Кіеву для заснавання новага манастыра, шпіталя і школы для дзяцей усіх саслоўяў. У дароўнай адзначалася:
Лакшадвіп
Геаграфія
Саюзная тэрыторыя Лакшадвіп размяшчаецца на архіпелагах Лакадыўскія астравы і Аміндыўскія астравы. Дзесяць астравоў маюць сталае насельніцтва.
Галшка Гулевічаўна
Дароўная
Як і належыць, у дароўнай паказваліся межы дараванага маёнтка, размешчанага недалёка ад Кантрактовай плошчы. У дароўнай Галшку агаворвала прызначэнне ўкладу:
Лакшадвіп
Гісторыя Лакшадвіп
Упершыню ў еўрапейскіх крыніцах астравы на захад ад паўвострава Індастан узгадваліся ў 90 г. н. э., у індыйскіх крыніцах - пад 680 - 720 гг. н. э. Відавочна, выхадцы з Малабара здаўна здабывалі там чарапах. Археалагічныя знаходкі сведчаць пра тое, што першыя наведвальнікі і перасяленцы спавядалі будызм. Аднак у 661 г. араб Убайдула, пахаваны на востраве Андрат, распаўсюдзіў іслам.