cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Іван Львовіч Баратынскі
Біяграфія
У 1533 годзе выдаў сваю дачку Аўдоццю за князя Цімафея (Юр’евіча) Сакалінскага, даючы ёй у пасаг двор у Мейшаголе i 50 коп грошай. З прывілея князю Андрэю Азярэцкаму на Дусяты 1546 года вынікае, што гэты маёнтак раней трымаў князь Іван Баратынскі, аднак гэтую ўзгадку можна аднесці i да ягонага сына.
Ужо не жыў у 1537 годзе, у гэтым годзе яго сын князь Іван Іванавіч меў справу ca сваім шваграм князем Сакалінскім аб пасагу жонкі апошняга. З гэтай судовай справы, узноўленай у 1542 годзе, вынікае, што князь Іван Львовіч Баратынскі меў за жонку дачку князя Яна Вязынскага (Вяземскага), якая атрымала ў спадчыну Пірошыцы ў Сенскім павеце. З ёю меў сыноў: Івана, Багдана, Міска (Мікалая) i Яську (Яшка, Якуб?) — князёў Баратынскіх i трох дачок. Дачкі: Аўдоцця, жонка князя Цімафея Юр’евіча Сакалінскага, Ганна, жонка Андрэя Длускага, i Палонія.
Джак’якарта (асаблівая акруга)
Гісторыя
Тэрыторыя асаблівай акругі Джак'якарта — найстаражытнейшы рэгіён развіцця цывілізацыі на востраве Ява. Ён займаў цэнтральнае месца ў складзе старажытных дзяржаў Матарам, Маджапахіт, султанат Матарам. У 1755 - 1942 гг. існаваў асобны султанат Джак'якарта, залежны ад Нідэрландаў. У 1946 - 1950 гг. султанат быў уключаны ў склад правінцыі Цэнтральная Ява. У 1950 г. узноўлены як асаблівая акруга.
Эканоміка
Асноўныя галіны эканомікі — сельская гаспадарка, харчовая і тэкстыльная прамысловасць, транспарт, турызм. У 2012 г. 15,88% мясцовых жыхароў жылі за рысай беднасці, 7,98% заставаліся непісьменнымі.
Налібоцкі разлом
Налібоцкі разлом — тэктанічная структура ў Слуцкім, Капыльскім, Уздзенскім, Стаўбцоўскім, Іўеўскім і Воранаўскім раёнах Беларусі. Назва ад в. Налібакі Стаўбцоўскага раёна.
Распасціраецца ў паўночна-заходнім напрамку амаль на 105 км і абмяжоўвае з паўднёвага захаду Валожынскі грабен.
Прасочваецца ў фундаменце, верхнепратэразойскіх, раннепалеазойскіх і сілурыйскіх адкладах. Максімальная вертыкальная амплітуда ссоўвання па паверхні крышталічнага фундамента каля 250 м. Узнік у вендзе, найбольшая актывізацыя праявілася ў раннім палеазоі і сілуры.
Уздоўж Налібоцкага разлома распасціраецца Ашмянская града. Па глыбіні пранікнення разлом, мяркуюць, коравы.
Красіў (Гарохіўскі раён)
Красіў (Кра́сів) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Іван Рыгоравіч Машко
Іван Рыгоравіч Машко (нар., в. Сыраежкі, цяпер Бераставіцкі раён) — беларускі савецкі гаспадарчы, дзяржаўны і палітычны дзеяч.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1935 годзе ў вёсцы Сыраежкі. Член КПСС з 1958 года.
З 1962 года — на гаспадарчай, грамадскай і палітычнай працы. Ў 1962—1992 гг. — галоўны аграном Гродзенскага раённага ўпраўлення сельскай гаспадаркі, дырэктар саўгаса «Гродзенскі», начальнік упраўлення сельскай гаспадаркі — намеснік старшыні выканкама, старшыня выканкама Астравецкага раённага Савета дэпутатаў працоўных, першы сакратар Шчучынскага райкама Кампартыі Беларусі, першы намеснік старшыні выканкама Гродзенскага абласнога Савета народных дэпутатаў, сакратар, другі сакратар Гродзенскага абкама Кампартыі Беларусі, намеснік старшыні выканкама Гродзенскага абласнога Савета народных дэпутатаў, начальнік аддзела маркетынгу «Гроднанафтапрадукту».
Жыве ў Беларусі.
Малгажата Банась
Малгажата Банась, сапр. Людвіка Банась (Małgorzata Banaś;, в. Клеча Дольна каля Вадавіцаў — , Навагрудак, БССР) — каталіцка манашка, назарэтанка.
Біяграфія
Нарадзілася 10 красавіка 1896 года ў в. Клеча Дольна (каля Вадавіцаў).
15 сакавіка 1917 года ўступіла ў Кангрэгацыю Сясцёр Святой Сям’і з Назарэта. Выконвала звычайныя паслугі ў розных законных дамах: у Вадавіцах, Стрыі, Кракаве, Гродне, Варшаве.
У 1934 годзе была скіравана ў Навагрудак. Падчас Другой сусветнай вайны, у 1939—1943 гадах, працавала ў мясцовым шпіталі.
Была адзінай сярод дванаццаці сясцёр назарэтанак, якая пазбегла арышту і расстрэлу гітлераўцамі 1 жніўня 1943 года. Пазней дапамагала ў пошуках ў лесе месца забойства сясцёр, прысутнічала пры іх эксгумацыі і перапахаванні пры навагрудскай фары. Сваё ацаленне зразумела як знак волі Божай, як знак таго, што яна павінна застацца ў Навагрудку, каб апекавацца навагрудскім фарным касцёлам і дапамагаць мясцовым вернікам, падтрымліваць у іх сэрцах дух каталіцкай веры.
Навагрудцы называлі сястру Малгажату «ахоўніцаю табэрнакулюма». Яна збірала вернікаў на малітву, упрыгожвала алтары, а калі не было святара, кіравала набажэнствамі. Сястра Малгажата арганізоўвала духоўную і матэрыяльную дапамогу для святароў і свецкіх вернікаў, сасланых у Сібір. Жыла ў цяжкіх умовах у сакрыстыі фарнага касцёла, нястомна малілася і працавала.
У 2021 годзе Папа Францішак ухваліў дэкрэт аб гераічнасці цнот ацалелай назарэтанкі з Навагрудка.
Старцёр
Старцёр — рухавік, які служыць для заводкі рухавіка ўнутранага згарання. Часцей выкарыстоўваюцца электрычныя, але таксама сустракаюцца пнеўматычныя і малыя рухавікі ўнутранага згарання.
Старцёр электрычны — гэта рухавік пастаяннага току, які выконвае кручэнне каленчатага вала рухавіка, надае яму адпаведную колькасць абаротаў, пры якіх рухавік можа пачаць працаваць самастойна. Спажывае элетраэнергію з акумулятара. Падчас заводкі спажывае прыкладна 200—600 A.
Згеж
Згеж (Zgierz) — горад у Польшчы, адміністрацыйны цэнтр Згежскага павета Лодзьскага ваяводства. Утварае гарадскую гміну, таксама з’яўляецца сядзібай вясковай гміны Згеж. Займае плошчу 42,33 км². Насельніцтва 58 164 чалавек (на 2007 год).
Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь
Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь (МЗС) — рэспубліканскі орган дзяржаўнага кіравання, падпарадкаваны Ураду Рэспублікі Беларусь. Па асобных пытаннях дзейнасці, прадугледжаных заканадаўствам, МЗС можа падпарадкоўвацца выключна Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь.
МЗС праводзіць дзяржаўную палітыку ў галіне знешніх сувязяў, ажыццяўляе каардынацыю знешнеэканамічнай і знешнепалітычнай дзейнасці Рэспублікі Беларусь.
Сістэма МЗС
У сістэму МЗС уваходзяць цэнтральны апарат МЗС, дыпламатычныя прадстаўніцтвы Рэспублікі Беларусь за мяжой, а таксама дзяржаўныя арганізацыі, падпарадкаваныя МЗС, адпаведна пераліку, зацверджанаму Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь:
Асобным структурным падраздзяленнем цэнтральнага апарату МЗС з’яўляецца Дэпартамент знешнеэканамічнай дзейнасці Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь з правамі юрыдычнай асобы.
Задачы МЗС
Асноўнымі задачамі МЗС з’яўляюцца:
Бягучая дзейнасць МЗС
У адпаведнасці з ускладзенымі на яго задачамі, МЗС праводзіць інфармацыйна-аналітычную і інфармацыйна-прапагандысцкую работу; вядзе падрыхтоўку і ўдзельнічае ў ажыццяўленні візітаў дзяржаўных і ўрадавых дэлегацый, каардыніруе і кантраліруе выкананне дамоўленасцей па выніках гэтых візітаў; праводзіць перамовы з прадстаўнікамі замежных дзяржаў, міжнародных арганізацый і міждзяржаўных ўтварэнняў; прымае ўдзел у арганізацыі міжнародных форумаў у Рэспубліцы Беларусь і за мяжой; распрацоўвае ў межах сваёй кампетэнцыі праекты міжнародных дагавораў, праводзіць работу па іх заключэнню і выкананню; забяспечвае выкананне адзінага дзяржаўнага пратакола Рэспублікі Беларусь; ажыццяўляе работу па афармленню членства Рэспублікі Беларусь у межнародных арганізацыях; удзельнічае ў распрацоўцы і рэалізацыі праграм сацыяльна-эканамічнага развіцця ў частцы знешнеэканамічнай дзейнасці; удзельнічае ў распрацоўцы прапаноў па павелічэнню экспартнага патэнцыялу краіны; садзейнічае прыцягненню замежных інвестыцый у эканоміку краіны; ажыццяўляе рэгістрацыю замежных прадпрыемстваў у спецыяльным рэестры; ажыццяўляе падрыхтоўку абгрунтаванняў і праектаў рашэнняў аб усталяванні дыпламатычных адносін Рэспублікі Беларусь з замежнымі дзяржавамі і членстве краіны ў міжнародных арганізацыях; афармляе вярыцельныя і адзыўныя граматы кіраўнікам дыпламатычных прадстаўніцтваў Рэспублікі Беларусь; выдае патэнты кіраўнікам консульскіх устаноў Рэспублікі Беларусь, прымае патэнты і выдае экзекватуры кіраўнікам консульскіх устаноў замежных дзяржаў у Рэспубліцы Беларусь; ведае ў межах сваёй кампетэнцыі пытаннямі грамадзянства; забяспечвае афармленне ў межах сваёй кампетэнцыі паспартна-візавай дакументацыі для выезду за мяжу і ўезду на тэрыторыю Беларусі, ажыццяўляе іншыя віды консульскай дзейнасці; ажыццяўляе кантакты з дыпламатычнымі прадстаўніцтвамі і консульскімі ўстановамі замежных дзяржаў, прадстаўніцтвамі міжнародных арганізацый у Рэспубліцы Беларусь і вядзе з імі дыпламатычную і консульскую перапіску і г.д.
Кіраўніцтва
МЗС узначальвае Міністр замежных спраў Беларусі, які прызначаецца на пасаду і вызваляецца ад пасады Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. Міністр па пасадзе з’яўляецца членам Прэзідыума Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У міністра ёсць чатыры намеснікі, у тым ліку адзін першы.
Яраслаў Яраславіч Друцкі-Сакалінскі
Яраслаў Яраславіч Друцкі-Сакалінскі (каля 1570 — пасля 1621) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Яраслава Цімафеевіча.
Падваявода полацкі.
Сям’я
У яго былі 4 сыны:
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Вязынь)
Касцёл Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Вязынь Вілейскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1908-1909 гадах. Першапачаткова гэты касцёл быў пабудаваны ў якасці капліцы-пахавальні і ўваходзіў у склад сядзібнага комплексу Гяцэвічаў. Акрамя капліцы якая стала касцёлам, ад сядзібнага комплекса захавалася толькі некалькі гаспадарчых пабудоў.
Капліца была асвечана ў гонар Нараджэння Найсвяцейшай Дзевы Марыі і стала выконваць ролю касцёла яшчэ ў першай палове XX стагоддзя. Пасля Другой Сусветнай Вайны касцёл быў зачынены, а ў будынку храма размяшчаліся ў розны час клуб, склад і музей.
У 1993 годзе капліцу вярнулі вернікам, пасля чаго яна была адрэстаўраваная і зноў стала дзеючым касцёлам.
Карагайлы (Асакараўскі раён)
Карагайлы — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр сельскай акругі Карагайлы. Знаходзіцца прыкладна за 35 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтра, пасёлка Асакараўка. Код КАТА — 355663100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 615 чалавек (312 мужчын і 303 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 562 чалавекі (286 мужчын і 276 жанчын).
Б’ела
Б’ела (Biella) — горад у П’емонце, цэнтр аднайменнай правінцыі. Размешчаны на рацэ Чэрва, ля падножжа Альпаў, прыкладна на роўнай адлегласці ад Мілана і Турына. Насельніцтва — 46 тыс. жыхароў (2007).
Горад упершыню згаданы ў грамаце Людовіка Набожнага як Бугела. Да 1379 года належаў графам Верчэлі, затым служыў яблыкам разладу паміж міланскімі Вісконці і Савойскім домам, які выйшаў пераможцам. Далейшы рост горада звязаны з пераўтварэннем яго ў цэнтр шарстапрадзільнай прамысловасці.
Б’ела багатая помнікамі даўніны, сярод якіх — саборная царква (1402), раманскі баптыстэрый (X стагоддзе), рэнесансныя храмы св. Себасцьяна і Гераніма (XVI стагоддзе). Царкоўна-манастырскі комплекс Сакра-Монтэ-дзі-Орапа — адна са «святых гор», якія знаходзяцца пад аховай ЮНЕСКА як помнік Сусветнай спадчыны.
Фужэр
Фужер (Fougères) — старадаўні горад-крэпасць у Брэтані (дэпартамент Іль і Вілен), які навісае з вяршыні кража над далінай ракі Нансон. У Сярэднявечча за ўладанне гэтым ключавым пунктам на франка-брэтонскай мяжы ішла бесперастанная барацьба паміж французскімі і англійскімі феадаламі. У 1166 годзе Фужэрскі замак разбурыў Генрых Плантагенет. Нягледзячы на бурную гісторыю, 13-вежавая крэпасць дайшла да нашага часу. У XIX стагоддзі ў гэты патрыярхальны, маляўнічы гарадок завітвалі шматлікія літаратары, уключаючы Флабера і Гюго. Насельніцтва 22 тыс. жыхароў. (1999).
Эканоміка
У 2007 годзе сярод 12924 чалавек у працаздольным узросце (15-64 гадоў) 9265 былі актыўныя, 3659 — неактыўныя (паказчык актыўнасці 71,7 %, у 1999 годзе было 71,5 %). З 9265 актыўных працавала 8116 чалавек (4234 мужчыны і 3882 жанчыны), беспрацоўных было 1149 (535 мужчын і 614 жанчын). Сярод 3659 неактыўных 1319 чалавек былі вучнямі або студэнтамі, 1243 — пенсіянерамі, 1097 былі неактыўнымі па іншых прычынах.
Брады
Назву Брады́ маюць:
Крыжова
Крыжова (Крижова́) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Вадкерт
Вадкерт (Vadkert) — невялікае прыроднае возера, непадалёк ад гарадка Шольтвадкерт, Венгрыя. Плошча возера складае прыкладна 0,7 км². Першыя згадванні пра гэта возера сустракаюцца на ваенных картах 1780 года. Адно з папулярных месцаў адпачынку ў Венгрыі. Возера вядома сваёй чыстай вадой і вялікімі пляжамі. Возера з аднаго берага прызначана для рыбнай лоўлі, а з іншага для купання і сямейнага адпачынку, размешчаны пляжы, бунгала, некалькі рэстаранаў.
Штогод у маі праходзіць злёт клуба венгерскіх байкераў, праводзяцца рок-канцэрты і разнастайныя фестывалі і мерапрыемствы.
Вілнокай
Вілно́кай (Vilnokai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 3 км на паўднёвы ўсход ад Рымшэ. Насельніцтва 8 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска Вілнокі ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Daphne axilliflora
Daphne axilliflora — расліна роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Цвіце ў маі-чэрвені, плоданасіць у жніўні.
Арэал
Натуральнымі абласцямі распаўсюджання з’яўляюцца Расія (Дагестан), Грузія і Малая Азія.
NGC 4920
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Манастэра-Барміда
Манастэра-Барміда (Monastero Bormida) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Giulia.
Кумовышчэ
Кумовышчэ (Кумо́вище) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Манпелье
Манпелье (Montpellier, Montpelhièr) — горад на поўдні Францыі, у складзе адміністрацыйнага рэгіёна Аксітанія, цэнтр дэпартамента Эро. Раней (да 2016 года) — адміністрацыйны цэнтр рэгіёна Лангедок-Русільён.
Сярэднія вякі
Першае згадванне пра горад у гістарычных дакументах адбываецца ў 985 годзе. Манпелье стаў вядомы ў X стагоддзі як гандлёвы цэнтр, з гандлёвымі сувязямі па ўсяму рэгіёну Міжземнамор’я і багатым яўрэйскім культурным жыццём і традыцыямі талерантнасці да мусульман, яўрэяў і катараў, а пасля і да пратэстантаў. У канцы XII стагоддзя ў Манпелье з’яўляецца медыцынская практыка і ўзгадняецца права выкладаць медыцыну. З 1220 года з’яўляецца неабходнасць арганізаваць медыцынскую адукацыю ў рамках універсітэта, і кардынал Папы Рымскага Ганорыя III прапануе першыя ўніверсітэцкія статуты. У 1289 годзе Папа Рымскі Мікалай IV накіраваў усім студэнтам і дактарам папскае пасланне «Quia Sapientia», такім чынам канчаткова замацаваўшы статус універсітэта ў Манпелье. Створаны медыцынскі ўніверсітэт быў адным з галоўных цэнтраў па навучанні медыцыне ў гэты час.
Пасля Рэфармацыі
У час Рэфармацыі ў XVI стагоддзі, многія з жыхароў горада Манпелье сталі пратэстантамі (гугенотамі, як іх называлі ў Францыі), і горад стаў апорай пратэстантаў — праціўнікамі каталіцкай французскай кароны. У 1622 годзе войскі караля Людовіка XIII акружылі горад і ўзялі яго пасля васьмі месяцаў аблогі цытадэлі Манпелье.
Сучасная гісторыя
У 19-м стагоддзі горад ператварыўся ў індустрыяльны цэнтр. У 1960-х гадах колькасць насельніцтва рэзка ўзрасла за кошт французскіх перасяленцаў з Алжыра пасля атрымання ім незалежнасці ад Францыі. У 1980—1990 гг. у горадзе ажыццяўляліся буйныя праекты рэканструкцыі.
У Другую сусветную вайну, 13 лютага 1941 г., маршал Петэн, суправаджаемы адміралам Дарланам, сустрэўся з генералам Франка ў Манпелье. Горад бамбілі некалькі разоў за час Другой сусветнай вайны.
Транспарт
З іншымі гарадамі Францыі Манпелье звязаны чыгункаю. Галоўная чыгуначная станцыя — St Roch; тут спыняюцца скорасныя цягнікі TGV.
Аэрапорт Montpellier-Méditerranée размешчаны на паўднёвы ўсход ад Манпелье, у раёне Fréjorgues горада Mauguio.
Таксама ў 2007 годзе была адкрыта сетка пракату веласіпедаў Vélomagg, якая ахоплівае на цяперашні час 1200 веласіпедаў і 50 станцый.
Архітэктура
Манпелье — адзін з найпрыгажэйшых гарадоў Францыі. Цэнтр горада забудаваны будынкамі ў тыповым міжземнаморскім стылі, але ж і новыя пабудовы, якія прымыкаюць да іх, напрыклад, раён Antigone, дзе размешчаны асноўныя гандлёвыя цэнтры, выкананы ў тым жа міжземнаморскім стылі, што стварае дзіўнае ўражанне цэласнасці горада.
Турызм
Манпелье не толькі прыгожы горад, сумесна са сваім курортным прадмесцем Пероль (Péroles), размешчаным ўсяго ў 10 км ад цэнтра Манпелье, непасрэдна на ўзбярэжжы Міжземнага мора, але ж ён можа лічыцца і своеасаблівым цэнтрам курортнага жыцця са сваімі пляжамі, не саступаючы Ніцы і Каннам.
Культура
Летам у Манпелье праводзіцца традыцыйны фестываль оперы і музыкі «Радыё Франс-Манпелье», музычная праграма якога ўключае класічную музыку і джаз. Праводзіцца каля 150 мерапрыемстваў, уключаючы оперу, канцэрты, фільмы і лекцыі. Уваход у большасці выпадкаў бясплатны, месца правядзення — гістарычныя плошчы горада і сучасныя канцэртныя залы Le Corum.
Чорны квадрат (значэнні)
Назву Чорны квадрат маюць:
Танатас і Эрас
«Танатас і Эрас» (Танатос и Эрос) ― беларускі, які складаецца з 5 навел і зняты пад куратарствам Андрэя Кудзіненкі.
Удзел ў фестывалях
Кінаальманах «Танатас і Эрас» быў зняты з конкурснай праграмы 23-га Мінскага міжнароднага кінафестывалю «Лістапад» арганізатарамі з-за навелы «Яечня па-беларуску». Прычынай такога кроку стала тое, што Рэспубліканская экспертная камісія па прадухіленні прапаганды парнаграфіі, гвалту і жорсткасці пры Міністэрстве культуры прыняла рашэнне аб забароне гэтага фільма да паказу на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. Быў прапанаваны варыянт удзелу кінаальманаха ў конкурснай праграме без дадзенай навелы, але Андрэй Кудзіненка адхіліў такі варыянт з-за таго, што такім чынам парушаецца агульная канцэпцыя фільма. Кінаальманах быў запрошаны для ўдзелу ў 25 кінафестывалі «».
Бетсія
Бетсія (Bettsia) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню апублікаваная ў 1972 годзе.
Класіфікацыя
Да роду Bettsia адносяць 2 віды:
Зафінова
Зафіно́ва (, Зофиново) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Катаракта
Катаракта (cataracta ад стар.-грэч. Καταρράκτης — «вадаспад») — афтальмалагічныя захворванне, звязанае з памутненне крышталіка вока і выклікае розныя ступені разлады зроку.
У шэрагу выпадкаў хвароба можа развіцца пад уплывам знешніх фактараў, напрыклад пад уздзеяннем выпраменьвання, альбо ў выніку некаторых захворванняў, у прыватнасці цукровага дыябету. У большасці катаракта — гэта натуральны вынік старэння. Фізічна памутненне крышталіка абумоўлена дэнатурацыяй бялку, які ўваходзіць у склад гэтага органа.
Бракава
Назву Бра́кава маюць:
Рыбалоўства
Рыбалоўства — прыватная або прамысловая лоўля рыбы і іншых водных жывёл. Пад рыбалоўствам таксама разумеюць паляванне на іншых водных жывёл — малюскаў,  кальмараў,  васьміногаў, марскіх  чарапах,  жаб,  ракападобных.
На працягу стагоддзяў рыбалоўства было ў чалавека адным з галоўных спосабаў здабыцця ежы. Цяпер прамысловае рыбалоўства выкарыстоўвае сучасныя тэхналогіі, а некаторыя віды рыб, малюскаў і ракападобных вырошчваюцца на спецыяльных фермах. Асабістае рыбалоўства застаецца адной з самых любімых забаў і папулярным выглядам спорту (гл. спартыўнае рыбалоўства).
Цыліндр (рухавік)
Цыліндр — адна з галоўных частак поршневага рухавіка ўнутранага згарання. Уяўляе сабою рабочую камеру аб'ёмнага выцяснення.
Унутраныя і вонкавыя часткі цыліндраў падвяргаюцца рознаму нагрэву і звычайна выконваюцца з асобных частак:
Паміж унутранымі і вонкавымі часткамі маецца прастора, у рухавіках з вадзяным астуджэннем тут цыркулюе астуджальная вадкасць.
У пераважнай большасці выпадкаў кашулі цыліндраў выконваюцца ў відзе адной адліўкі для ўсяго шэрагу цыліндраў і завуцца блокам цыліндраў. Корпус блока цыліндраў вырабляюць звычайна з таго ж матэрыялу, што і станіна рухавіка.
Выгляд цыліндраў можа вар'ірвацца ў залежнасці ад канструкцыі рухавіка.
Пузінішкіс (Ігналінскі раён)
Пузіні́шкіс (Puziniškis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана ў Аўкштайцкім нацыянальным парку, на паўднёвай ускраіне Лінкмяніскага леса. Насельніцтва 11 чал. (2001 г.). Захавалася. На паўднёвы ўсход ад вёскі знаходзіцца возера Асалнай, на паўднёвы захад - Асальнікшціс, на ўзгорку паміж якімі стаіць Пузінішкіскі дуб.
Алёхаўка
Алёхаўка — рака ў Дзяржынскім і Уздзенскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Уздзянка (басейн Нёмана).
Каля ракі вёскі Пахомаўшчына, Валярова (Дзяржынскі раён) і Алёхаўка (Уздзенскі раён).
Людвік Міхал Пац
Біяграфія
Быў сынам Міхала Паца і Людвікі з Тызенгаўзаў. Па сведчанні сучаснікаў, Людвік атрымаў «стараннае выхаванне ў Францыі, Англіі і на радзіме», а ў 1796 годзе стаў студэнтам Віленскай акадэміі. Праз год атрымаў у спадкі ад далёкага сваяка Юзафа Паца вялікую маёмасць: ключы Ражанку (з Мыто) і Гарадзішча на Лідчыне і Наваградчыне,, Рачкі і Мазуркі на Беласточчыне, якая ў той час стала часткай Прусіі, палацы ў Вільні і Гродне і 4 мільёны злотых гатоўкай.
У 1802 г. Людвік па тагачасных законах стаў паўнагадовым і распачаў ваяжы па Еўропе: наведаў парыжскі салоны княгіні Ганны Сапяжанкі, а потым з яе братам Станіславам Замойскім у 1803 г. перабраўся ў Лондан. У Англіі, Шатландыі і Ірландыі ён вывучаў сельскую гаспадарку. У 1808 годзе ў Парыжы са званнем «шэф эскадрона» паступіў у полк лёгкаконнай гвардыі. Ваяваў у Іспаніі, дзе атрымаў раненне багнетам у сцягно. Прыняў удзел у Аўстра-Французскай вайне 1809 г., належаў да эскорту Напалеона, атрымаў ордэн Ганаровага легіёна, пасля чаго сышоў у адстаўку.
Пасля амністыі Людвік Пац вярнуўся дахаты і тут, разам з Адамам Чартарыйскім, прэтэндаваў на руку. Канкурэнцыя за руку і сэрца дзяўчыны набыла палітычнае адценне, бо Адам Чартарыйскі быў сябрам маладосці цара Аляксандра І і ў 1804—1806 гг. займаў пасаду міністра замежных спраў Расійскай імперыі. Справа даходзіла да дуэляў са шчаслівым канкурэнтам, дарэчы апошняя дуэль паміж імі адбылася, калі абодва ўжо былі жанатыя.
У 1817 г. Людвік Пац бярэ шлюб з Каралінай Малахоўскай, якая прынесла яму 1 мільён злотых пасагу. Але хутка, у 1822 г. ён аўдавеў. Жыў у беластоцкіх маёнтках і быў віцэ-прэзідэнтам мясцовага Аграрнага таварыства. Пабудаваў цікавы палац у стылі англійскай готыкі ў Даўспудзе і перабудаваў куплены ў 1823 г. у Радзівілаў палац па вуліцы Мядовай у Варшаве, пасля рэканструкцыі, тут паўстала «адно з самых арыгінальных прасторавых рашэнняў Варшавы». Палац паступова ператварыўся ў музей, дзе месціліся калекцыі Людвіка Паца, у тым ліку і калекцыя антыкаў, купленая ім асабіста ў Рыме і Пампеях. Тут былі грэчаская, гатычная і маўрытанская залы і калекцыі жывапісу, у тым ліку і партрэты Пацаў розных эпох. Госці з захапленнем разглядалі сервізы са срэбра, крышталю, наборы сеўрскай парцэляны коштам у дзясяткі дукатаў за талерку. Жартавалі, што гэты гмах актуалізаваў даўнюю прымаўку: «Варты Пац палаца». Менавіта ў гэтым палацы і жыў калятар царквы ў Мыто. Перад 1830 г. нерухомасць Паца ў Польскім каралеўстве ацэньвалася ў 3 мільёны, а ў былым ВКЛ — у 1 мільён злотых.
Людвік Пац фундаваў у сваім мястэчку Ражанка Петра-Паўлаўскі касцёл. Архітэктарам касцёла быў Генрык Марконі, які пры праектаванні касцёла адмовіўся ад абавязковага ў той час падабенства з антычнасцю, і таму пастаўлены ім у 1827 г. Петра-Паўлаўскі касцёл у мястэчку Ражанка можна лічыць адным з першых неагатычных будынкаў Беларусі.
У Варшаве граф Пац трымаў дыстанцыю ад палітыкі, тым не менш з’яўляўся сенатарам каралеўства. Прыняў удзел у паўстанні 1830—1831 гадоў і ахвяраваў на паўстанне 100000 злотых — больш за ўсіх іншых сенатараў. Пасля паразы паўстання выехаў у Парыж.
Царскі ўрад канфіскаваў усю маёмасць Людвіка Паца, але нейкія капіталы ў яго захаваліся, і таму і за мяжой граф заставаўся багатым чалавекам. У 1834 г. з рознымі даручэннямі кола эмігрантаў Пац выехаў з Парыжа ў Італію — жыў у Генуі, Рыме, Неапалі, дзе, пакінуўшы дачку пад нагляд законніц, усю зіму бавіўся ў арыстакратычным «элегантным свеце». У 1835 г. выехаў у Грэцыю, дзе таксама займаўся палітычнымі справамі. З Афін перабраўся ў старажытны грэчаскі горад Смірна, што ў Малой Азіі, дзе і памёр.
Некаторыя даследчыкі лічаць, што Людвік Пац для Адама Міцкевіча з’яўляўся правобразам Графа ў паэме «Пан Тадэвуш».
Юрый Друцкі-Сакалінскі
Юрый Паўлавіч Друцкі-Сакалінскі (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Кутрыў
Кутрыў (Ку́трів) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Юрый Друцкі-Сакалінскі
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Паўла.
Падкаморы віцебскі, у 1577 годзе за заслугі ў Інфлянцкай вайне 1558—1582 гадоў атрымаў пасаду азярышчанскага і ўсвяцкага старасты. У 1591 годзе ўступіў Л. Сапегу сваю долю ў Драчалуках і Вярхоўі ўзамен за яго долю ў Саколіне, у 1597 перадаў Усвяцкае стараства малодшаму сыну Яраславу (атрымаў зноў пасля яго смерці ў 1601), а Азярышчанскае — родзічу Міхаілу Друцкаму-Сакалінскаму.
Бранскі раён
Бранскі раён:
Ч’ерна Гора
Ч’ерна Гора (Čierna hora) — горны масіў ва ўсходняй Славакіі паміж рэкамі Горнадам і Торысай, частка Славацкага Рудагор’я.
Характарыстыка
Клімат умерана цёплы, у нагор’ях халодны. Сярэдняя тэмпература у студзені −5 °C, у ліпені 16,5 °C. У сярэднім за год выпадае 700—800 мм ападкаў. Горны хрыбет складаецца пераважна з гор, рэльеф — плато. Больш за 70 % горнага хрыбта складаюць лясы (пераважна бук). Геалагічны склад: у цэнтральнай частцы — крышталічныя пароды (парарулы, слюдзяны сланец і інш.), у паўночнай і паўднёвай частках — мезазойскія пароды крыжанскага падраздзялення (кварц, сланец і інш.), Глебы пераважна бурыя, месцамі рэндзіны, на Горнадзкай раўніне — алювіяльныя глебы.
Музей сучаснага мастацтва (Барселона)
Музей сучаснага мастацтва ў Барселоне (Museu d’Art Contemporani de Barcelona, скар.MACBA) — мастацкі музей у сталіцы Каталоніі.
Будынак, пабудаванае па праекце архітэктара Рычарда Мэера, адкрылася 28 лістапада 1995 года. У калекцыі музея знаходзяцца пераважна творы мастацтва другой паловы ХХ стагоддзя, а таксама працы сучасных мастакоў. Экспазіцыя музея змяняецца кожныя тры-чатыры месяца.
Алёшня
Алёшня — рака ў Касцюковіцкім раёне Магілёўскай вобласці, правы прыток ракі Беседзь (басейн Дняпра). Даўжыня 41 км. Плошча вадазабору 276 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,8 ‰. Пачынаецца на захадзе ад вёскі Самацевічы, цячэ часткова па Бранскай вобласці Расіі, дзе і ўпадае ў Беседзь. Водазабор у асноўным на Аршанска-Магілёўскай раўніне. У вярхоўі рака каналізаваная на працягу 7,6 км.
Сіндзі Шэрман
Сіндзі Шэрман (Cindy Sherman; нар.) — папулярная сучасная амерыканская мастачка, якая працуе ў тэхніцы пастановачных фатаграфій. Па версіі ArtFacts.net з’яўляецца самай вядомай і ўплывовай мастачкай у свеце (за ўсю гісторыю мастацтваў). У рэйтынгу ArtReview «Сто самых уплывовых персон у арт-свеце-2011» Сіндзі Шэрман заняла 7-е месца.
Калектыўнае
Калектыўнае — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад сельскай акругі Карагайлы. Код КАТА — 355663200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 246 чалавек (116 мужчын і 130 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 183 чалавекі (87 мужчын і 96 жанчын).
NGC 4921
NGC 4921 (іншыя абазначэнні — UGC 8134, MCG 5-31-98, ZWG 160.95, DRCG 27-97, PGC 44899) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лэмэшыў
Лэмэшыў (Леме́шів) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Манкальва
Манкальва (Moncalvo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 3356 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 190 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 14036. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Антоній Падуанскі.
Гісторыя беларускай (крыўскай) кнігі
«Гісторыя беларускай (крыўскай) кнігі: спроба паясніцельнай кнігапісі ад канца Х да пачатку ХІХ стагодзьдзя» — манаграфія Вацлава Ластоўскага, прысвечаная гісторыі беларускай літаратуры. Кніга была падрыхтаваная і выдадзеная ў 1926 годзе да 400-годдзя беларускага друку ў Вільні, якое шырока адзначыла беларуская эміграцыя.
Кніга была падрыхтавана вельмі хутка, але перад гэтым вялася агромністая праца па вывучэнні гістарычных шляхоў беларускага пісьменства і друку і шэраг апублікаваных нарысаў.
У 2012 манаграфія была перавыдадзеная факсімальным выданнем.
Афармленне
У кнізе змешчана звыш 900 дакументаў, сярод якіх былі рукапісныя і друкаваныя кнігі, акты, размешчаныя паводле стагоддзяў і алфавіта. Каля паловы з іх атрымала разгорнутую характарыстыку. Дадзеныя таксама звесткі пра знаходжанне помнікаў пісьмовасці, пра іх аўтараў ды навуковыя і мастацкія ацэнкі.
Каб было прасцей арыентавацца, у кнізе зроблены слоўнікавы і тэматычны паказальнік. У слоўнікавы ўключаны персанальныя, геаграфічныя і аўтарскія рубрыкі. У тэматычным старажытнабеларуская літаратура размеркаваная паводле зместу, што тады было новым для беларускай літаратуры і бібліяграфіі.
Ілюстрацыйны матэрыял для кнігі падбіраўся з прыватных і дзяржаўных сховішчаў у розных краінах. Мастацкае афармленне выканаў Мсціслаў Дабужынскі, які жыў тады ў Літве.
Крытыка
У «Przegłądze Wileńskim» (1927, № 10) аўтар рэцэнзіі выказваў захапленне стараннасцю і велізарнасцю працы Ластоўскага.
Некаторыя крытыкі палічылі залішнімі звесткі з гісторыі або з гісторыі народнай асветы або іншых галін беларусазнаўства.
У тагачасных палітычных і гістарычных умовах «Гісторыя беларускай (крыўскай) кнігі» не магла быць запатрабаванай у БССР.
Вінцышке
Ві́нцышке (Vinciškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Відзішкескай сянюніі. Размешчана за 2 км ад Рымшэная. Насельніцтва 4 чал. (2001 г.).
Георгій Фёдаравіч Мірчынк
Георгій Фёдаравіч Мі́рчынк (,  —, ) — беларускі і савецкі геолаг, доктар геалагічных навук (1936), правадзейны член АН БССР (1940). Член прэзідыума савецкай секцыі Міжнароднай асацыяцыі па вывучэнні чацвярцічнага перыяду з 1932, віцэ-прэзідэнт з 1939, прэзідэнт з 1941. Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга (1937). Аўтар 146 апублікаваных прац, з іх больш за 20 па тэрыторыі Беларусі.
Біяграфія
Паходзіў з сям'і педагога-асветніка, лужычанскага паходжання. Скончыў (з залатым медалём) у 1907 годзе. Скончыў (з залатым медалём за кандыдацкую працу) ў 1912. Пры кафедры геалогіі, прыват-дацэнт (1915). Дацэнт, прафесар (1918), загадчык кафедрай, прарэктар Маскоўскага ўніверсітэта (да 1930), (1928),, прафесар і загадчык кафедры  (1930—1941), загадчык аддзела чацвярцічнай геалогіі  (1934—1941). Выкладаў курсы палеанталогіі, геалогіі СССР, гістарычнай геалогіі. Асабліва вядомым быў ягоны курс лекцый па чацвярцічнай геалогіі.
Быў арыштаваны ў Маскве 23 чэрвеня 1941, памёр у Саратаўскай турме. Быў цалкам рэабілітаваны ў 1990.
У навуцы
У пачатку навуковай дзейнасці вывучаў верхнекрэйдавыя і ніжнетрацічныя адклады Крыму і Пензенскай губерні (у студэнцкія гады), фасфарытавых адкладаў Беларусі і Украіны (1912—1919). У далейшым займаўся даследваннямі чацвярцічнага (антрапагенавага) перыяду геалагічнай гісторыі, стварыў унікальны комплексны метад вывучэння гэтага перыяду.
Заснаваў савецкую школу геолагаў-чацвярцічнікаў (вядомыя прадстаўнікі: М. М. Страхаў,, , А. І. Масквіцін, Я. В. Шанцэр, М. І. Нікалаеў, К. В. Нікіфарава, М. М. Жукаў). Асаблівае значэнне мелі яго працы па геалагічным картаванні, найперш, такія выдатныя абагульненні геалогіі чацвярцічнага перыяду, як карты чацвярцічных адкладаў еўрапейскай часткі СССР, у т.л. Усходняй Беларусі (1923, 1927) і міжнароднай чацвярцічнай карты Еўропы
Зрабіў значны навукова-гаспадарчы ўнёсак, напрыклад, рабіў даследванні для высвятлення ўмоваў водазабеспячэння, удзельнічаў у распрацоўцы праблемы водазабеспячэння Мінска (1928), вышуканні будматэрыялаў, фасфарытавых залежаў і росыпных радовішчаў, вывучаў тэхніка-геалагічныя абставіны дзеля пракладвання шашовых і чыгуначных ліній, быў кансультантам на мностве гідратэхнічных будоўляў, напрыклад, каналу Масква-Волга (узнагароджаны ордэнам), і Салікамскага гідравузлоў і інш.
Зрабіў істотны ўнёсак у развіццё геалогіі ў Беларусі, апублікаваў шэраг прац па вывучэнні фасфарытавых залежаў Магілёўскай вобласці, геалагічным даследванні ўздоўж будаваных у Беларусі чыгуначных ліній (1917, 1918, 1921, 1930-я), геалагічнай і гідрагеалагічнай здымцы шэрагу лістоў, суадносінах рачных тэрасаў і стаянак палеалітычнага чалавека ў басейне Дзісны і Сожа (1929), стратыграфіі, карэляцыі чацвярцічных адкладаў еўрапейскай часткі СССР (1933, укладаў усходнюю частку Беларусі) і інш.
Браніслаў
Бранісла́ў — імя.
Браслаўскі павет
Назву Браслаўскі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
Тругвэ Лі
Тругвэ Хальвдан Лі (Trygve Halvdan Lie ;, Осла, Нарвегія, Шведска-нарвежская унія — , Гейла, Нарвегія) — нарвежскі палітычны дзеяч, у 1946—1952 — 1-ы абраны Генеральны сакратар ААН.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Осла. Вучыўся ва Універсітэце Осла, дзе ў 1919 годзе атрымаў дыплом юрыста. У 1911 годзе ўступіў у маладзёжную арганізацыю Нарвежскай рабочай партыі. З 1919 па 1922 год быў памочнікам сакратара Працоўнай партыі, з 1922 па 1935 год — юрысконсультам Нарвежскай федэрацыі прафсаюзаў, а ў 1926 годзе стаў нацыянальным выканаўчым сакратаром Рабочай партыі.
Ва ўрадзе Працоўнай партыі з 1935 па 1939 год займаў пасаду міністра юстыцыі, затым, з ліпеня па верасень 1939 года, пасаду міністра гандлю і прамысловасці. Лі, у свой час падтрымаў Кастрычніцкую рэвалюцыю і асабіста гутарыў з Леніным, выступіў за прадастаўленне Льву Троцкаму палітычнага прытулку ў Нарвегіі (1935). У перыяд нацысцкай акупацыі Нарвегіі (1940—45) міністр замежных спраў нарвежскага ўрада ў эміграцыі (Лондан). Першы генеральны сакратар ААН (1946—53); падтрымаў узброенае ўмяшанне ЗША і іншых краін пад эгідай ААН у Карэйскую вайну 1950—53 на баку Паўднёвай Карэі. У 1955—65 на адміністрацыйных, урадавых і дыпламатычных пасадах у Нарвегіі.
Зацішак
Заці́шак (, Затишек) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Віталь Іванавіч Халзакоў
Віталій Іванавіч Халзакоў (, г. Вельск, Архангельская вобласць, РСФСР) — інжынер-металург. Кандыдат тэхнічных навук (1958), дацэнт (1963). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Рэктар Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута (1975—1987).
Лыпа (Гарохіўскі раён)
Лыпа (Ли́па) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Віталь Іванавіч Халзакоў
Біяграфія
У кастрычніку 1942 года быў пазваны ў Чырвоную Армію, дэмабілізаваны ў красавіку 1944 года пасля цяжкага паранення.
У 1949 годзе скончыў Інстытут сталі ў Маскве па спецыяльнасці «Металургія чыгуну». Працаваў у даменавым цэху завода «» (г. Запарожжа) памочнікам і майстрам змены. У 1957 годзе пасля сканчэння аспірантуры пры Інстытуце металургіі імя А. Н. Байкова АН СССР, працаваў малодшым навуковым супрацоўнікам у тым жа інстытуце. У 1958 годзе пераехаў у Чалябінск, дзе працаваў старэйшым навуковым супрацоўнікам даменавай лабараторыі.
У 1958 годзе прысуджана навуковая ступень кандыдата тэхнічных навук. У 1962 годзе абраны дацэнтам кафедры «Тэхналогіі металаў» Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута, а ў кастрычніку 1963 года ВАК СССР прысвоіў яму навуковае званне дацэнта. Напачатку 1966 года абраны дэканам завочнага факультэта, а са студзеня 1968 года прызначаны прарэктарам па навуковай працы. З 1970 года працаваў прарэктарам па навучальнай працы.
12 мая 1975 года загадам міністра вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР прызначаны рэктарам Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута. На пасадзе знаходзіўся да 1987 года.
Навуковыя інтарэсы: металургічныя печы; доменная вытворчасць; арганізацыя вучэбнага працэсу і навукова-даследчай работы ў ВНУ; педагогіка вышэйшай школы.
Францішак Генрык Духінскі
Франці́шак Ге́нрык Духі́нскі (Franciszek Henryk Duchiński, 1816, Кіеўская губерня, Расійская імперыя — 13 ліпеня 1893) — польскі этнограф і гісторык, віцэ-прэзідэнт парыжскага этнаграфічнага таварыства, член Société d’anthropologie de Paris і Société de géographie , адзін з заснавальнікаў і сакратар Società per l’alleanza Italo-Slava (Турын, 1849).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Правабярэжнай Украіне ва ўкраінска-польскай сям’і. Наведваў кармеліцкую школу ў Бярдычаве, ад 1834 навучаўся ў Кіеўскім універсітэце.
З гэтай пары заняўся даследаваннем расавай ідэнтычнасці рускіх. Першыя працы на польскай і рускай мовах адносіліся да пытання пра першапачатковыя стасункі між Расіяй і Польшчай.
Вышукваны паліцыяй, у 1846 годзе Духінскі эміграваў у Парыж, дзе зблізіўся з князем Адамам Чартарыйскім і атрымаў магчымасць публікавацца ў яго лістку «Trzeci Maj». Быў прафесарам польскай школы ў Парыжы, выкладаў у Гістарычна-літаратурным таварыстве.
Падчас Вясны народаў у Італіі ў 1848 годзе далучыўся да Італьянскага легіёна генерала Уладзіслава Замойскага, дзе разгарнуў антырасійскую прапагандысцкую дзейнасць. У 1849 годзе ў Турыне заснаваў «Società per l’Allianza Italo-Slava».
Разам з генералам Замойскім выехаў у Турцыю, дзе працягнуў сваю прапагандысцкую дзейнасць, спадзеючыся на непазбежны выбух расійска-турэцкай вайны. Падчас Крымскай вайны быў дакладчыкам у аліянцкіх лагерох на Крыме. Прачытаў для французскіх, брытанскіх і турэцкіх салдат серыю лекцый пра шматвекавую барацьбу цывілізацый Польшчы і Русі з Маскоўскай дзяржавай.
Пасля дзейнічаў у Лондане, дзе выдаў сваю працу «Палякі ў Турцыі». У 1860—1864 гадах ізноў у Парыжы, разгарнуў актыўную публіцыстычную дзейнасць па падрыве расійскага панславізму. Стаў віцэ-старшынёй Французскага этнаграфічнага таварыства, абраны сябрам некалькіх іншых навуковых таварыстваў (антрапалагічнага, геаграфічнага і азіятычнага). Дзякуючы свайму ўплыву дабіўся выключэння з французскай школьнай праграмы гісторыі Русі як часткі гісторыі Вялікага княства Маскоўскага. Выкладаў гісторыю ў польскай школе на Манпарнасе.
У 1871 годзе ў выніку збліжэння Францыі і Расіі быў вымушаны пераехаць у швейцарскі Ааргау. Рэдагаваў там Révue historique, éthnographique et statistique, адно з найіістотнейшых выданняў сусветнай этналогіі. У 1872 годзе стаў захавальнікам Нацыянальнага польскага музея ў Раперсвілі. У 1875 годзе падчас прыезду ў Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі заснаваў у Кракаве «Przegląd Etnograficzny».
Пахаваны ў Манмарансі (Валь-д’Уаз, Францыя).
Жонка  — Севярына Духінская (1815—1905), польская пісьменніца, сяброўка Société d’anthropologie de Paris і Société de géographie.
Творчасць
Быў стваральнікам спрэчнай тэорыі пра неславянскае і нават не арыйскае, а гэтак званае туранскае (мангольскае) паходжанне рускіх, якіх паводле прынятай тады звычкі называў маскалямі. Саманазва рускія, прысабечаная маскалямі, на яго думку, па праве належыць толькі маларосам і беларусам, блізкім да палякаў паводле паходжання.
Мова, якой у цяперашні час размаўляюць маскалі, ёсць штучна запазычаная і перакручаная імі царкоўнаславянская, якая замяніла нейкую народную туранскую мову. У доказ «туранства» маскалёў Духінскі прыводзіць аўтакратычную форму ўраду («парат»), нібыта неўласцівую арыйскім плямёнам; існаванне «камунізму» (у той час як арыйцаў вылучае індывідуальная ўласнасць); схільнасць да вандраванняў, нібыта ўласцівую для ўсіх туранцаў; нарэшце, слабое развіццё між маскальскага племені гарадоў і гарадскага жыцця.
Натуральная, паводле Духінскага, мяжа туранскага племені — Дняпро, Дзвіна і «рэчкі Фінляндыі». Прагнуў заключэння польска-літоўскай уніі як прыхільнік адбудовы Кіеўскай Русі.
Цікавасць арыйскай Еўропы патрабуе аднаўлення славянскай польскай дзяржавы, якая б ахапіла роднасныя плямёны маларусаў і беларусаў і паслужыла б для Заходняй Еўропы апірышчам ад туранскае моцы маскалёў.
Вучэнне Духінскага, якое адпавядала ўкаранёнай тады сярод палякаў ідэі пра «абранасць» польскага народа, было ўспрынятае большасцю польскай інтэлігенцыі з захапленнем. Прыхільнікі тэорыі ўхвалялі яго вялізны ўнёсак у пачатак навуковай дыскусіі пра адрознасць гісторыі Кіеўскай Русі і Маскоўскай дзяржавы, а людзі, якія болей свядома ставіліся да праблемы, не заўжды мелі мажлівасць выказаць уласную думку.
Несумненна, публіцыстычная дзейнасць Духінскага стала прычынай неахвотнага ўспрыняцця на Захадзе прасоўванай Расійскай імперыяй ідэі панславізму. У Францыі, да яе збліжэння з Расійскай імперыяй у 1890 годзе, французскі гісторык Анры Мартэн пад яе уплывам склаў адзін з найзначнейшых сваіх твораў «La Russie et l’Europe», дзе багата цытаваў прыведзеныя ў працах Духінскага крыніцы па гісторыі Расіі. Працягнуў развіццё ідэі Францішка Духінскага іншы польскі навуковец Фелікс Канечны.
Паступова аўтарытэт тэорыі спадаў, і ў польскім грамадстве гучнелі галасы крытыкаў. У 1886 годзе прафесар Дэрпцкага ўніверсітэта Ян Бадуэн де Куртэнэ выдаў у Кракаве брашуру «Z роwodu jubileuszu profesora Duchińskiego», у якой адмаўляў за тэорыяй Духінскага якое-небудзь навуковае значэнне і прызнаваў «святкаванне юбілею з нараджэння пана Духінскага юбілеем хранічнай патрыятычнай аблуды».
Чорны квадрат (фільм)
«Чорны квадрат» (Чёрный квадрат) ― беларускі, зняты пад куратарствам Андрэя Кудзіненкі арт-групай «Хронотопь» у 2017 годзе.
Розмары Трокель
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Швертэ. Вучылася (з 1974 па 1978) у Акадэміі прыгожых мастацтваў Кёльна, адчула моцны ўплыў Іозефа Бойса.
Прадумваючы свае экспазіцыі, Трокель выбудоўвае кантэкст, заснаваны на міждысцыплінарным падыходзе да адлюстравання ў мастацтве сучаснага свету. Як і старэйшы сучаснік, вялікі «алхімік» Зігмар Польке, мастачка часта звяртаецца да змешвання высокага і нізкага, да перамяшчэння акцэнтаў і звяржэння каштоўнасцяў.
Розмары Трокель аказалася да 2010-х гадоў найбольш камерцыйна паспяховай сярод дзесяці сучасных мастачак, якія карыстаюцца максімальным попытам. Напрыклад, яе вязаная праца 1987 года «Made in Western Germany» была прададзена ў 2012 за $ 1 000 000. А 14 мая 2014 года на аўкцыёне Sotheby’s, іншая вязаная праца «Untitled», створаная ў 1985—1988 гадах, пры эстымэйце $1,5—2 млн, была прададзена за $4 981 000.
Трокель была адзіным прадстаўніком Германіі на Венецыянскай біенале ў 1999 годзе, а таксама ўдзельнічала ў Дакуменце ў 1997 і 2012.
Карона Манамаха
Карона Канстанціна IX Манамаха (Monomakhosz-korona) — карона з залатых пласцін, аздобленых малюнкамі ў тэхніцы перагародкавай эмалі, створаная паміж 1042-1050 гадамі па замове візантыйскага імператара Канстанціна IX Манамаха. Карона была падараваная імператарам Канстанцінам вянгерскаму каралю Андрашу I у дзень каранацыі яго і яго жонкі Анастасіі, дачкі Яраслава Мудрага.
У цяперашні час захоўваецца ў Венгерскім нацыянальным музеі ў Будапешце.
Патрыятычны фронт эфіопскага народа
Патрыятычны фронт эфіопскага народа, ПФЭН (የኢትዮጵያ ሕዝብ አርበኞች ግንባር) — антыўрадавыя групоўка ў Эфіопіі. Арганізацыя створана 15 чэрвеня 1998. 24 кастрычнікам 2000 года да яе далучыліся некалькі паўстанцкіх рухаў з Гамбелы і Бенішангуль-Гумуз.
У 2006 годзе ПФЭН быў прызнана тэрарыстычнай арганізацыяй урадам Эфіопіі.
З 2019 года групоўка працуе ў саюзе з рухам «Фано».
Паветранае судна
Паветранае судна — лятальны апарат, які трымаецца ў атмасферы за кошт узаемадзеяння з паветрам, якое адрозніваецца ад узаемадзеяння з паветрам, адбітым ад паверхні зямлі або вады (то бок не карыстаючыся экранным эфектам). Такім чынам, ракеты, турбалёты, экранапланы (але не экраналёты) і суды на паветранай падушцы не адносяцца да паветраных суднаў.
Віды паветраных суднаў
Адрозніваюць 8 відаў паветраных судоў — аўтажыр, аэрастат, верталёт, вінтакрыл, дырыжабль, махалёт, планёр і самалёт. Адрозненні паміж імі заключаюцца ў наяўнасці або адсутнасці сілавой устаноўкі, а таксама ва ўдзельнай вазе гэтых апаратаў падчас палёту (лягчэй яны ці цяжэй паветра). Паветраныя судны, якія цяжэй паветра, адрозніваюцца таксама па канструкцыі, дзякуючы якой яны ўтрымліваюцца ў паветры: наяўнасць апорных паверхняў (крылаў) або апорных вінтоў. Адрозненні паміж паветранымі судамі зведзеныя ў табліцу:
Класіфікацыя паветраных судоў па ўзлётнай масе
Клас паветранага судна звязаны з класам аэрадрома, здольнага прыняць дадзенае паветранае судна.
Лабачыўка
Лабачыўка (Лобачі́вка) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бродніцкі сельсавет
Назву Бро́дніцкі сельсавет маюць:
Жако
Жако, таксама шэры папугай (Psittacus erithacus) — птушка сямейства папугаевых. Адзіны від рода.
Распаўсюджанне
Арэал пражывання шэрага папугая — Заходняя Афрыка (Ангола, Конга, Гвінея, Сьера-Леонэ, Ліберыя), супадае з вобласцю, дзе расце алейная пальма. Жывуць жако ў тых раёнах, дзе ёсць лясныя гушчары.
Спосаб жыцця
Жако выбіраюць для начлегу высокія дрэвы і збіраюцца на іх кожны вечар. На досвітку папугаі вылятаюць, каб здабыць сабе харчаванне. Жако сілкуюцца пладамі пальмавага дрэва, насеннем (могуць здзяйсняць набегі на палі), садавінай, лісцевай масай.
Грыкяпяле
Гры́кяпяле (Grikiapelė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Лінкмяніскай сянюніі. Размешчана на тэрыторыі Аўкштайцкага нацыянальнага парку, у заходняй частцы раёна. Адміністрацыйны цэнтр сянюнайціі. За некалькі кіламетраў на поўнач ад вёскі знаходзіцца возера Лушэй, на ўсход - Шакарвай.
Старое і новае (карціна Віера)
Старое і новае, або Старое і маладое  — карціна беларускага мастака Гаўрылы Віера, напісаная ў 1927 годзе.
Апісанне
На карціне адлюстраваны новыя з'явы ў жыцці беларускай вёскі, працэсы, якія адбываліся ў свядомасці людзей савецкай вёскі, духоўны канфлікт селяніна 1920-х гадоў напярэдадні сацыялістычных пераўтварэнняў. Бачна супрацьпастаўленне двух укладаў духоўнага жыцця сялянства — кансерватыўнае мінулае і народжаную савецкай рэчаіснасцю сучаснасць.
У нізкай хаце за сталом перад бажніцай за раскрытай Бібліяй сядзіць у глыбокім роздуме прыстойны селянін. У такі змрочны стан яго прывялі рэвалюцыйныя песні, якія спявае за акном вясёлая моладзь. Не царква, а маніфестацыя, не малітвы, а задорныя песні завалодалі сялянскай моладдзю і ляглі цяжарам на душу багамольнага старога. Пажылая гаспадыня, што стаіць побач, глядзіць асуджальным позіркам, не падзяляючы яго нецярпімасці да новага жыцця.