cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гістарычны горад Сукотаі
Горад быў заснаваны ў 1238 годзе як кхмерскае паселішча, яго назва перакладаецца як «Світанак шчасця». Быў сталіцай незалежнага каралеўства, якое праіснавала каля 120 гадоў.
Сукотаі быў абкружаны сценамі, паўночная і паўднёвая сцены маюць 2 км у даўжыню, заходняя і ўсходняя — 1,6 км. На тэрыторыі 70 км² знойдзена каля 200 гістарычных аб’ектаў. У цэнтры кожнага боку сцяны былі вароты, унутры сценаў размяшчаліся каралеўскі палац і 26 храмаў, найвялікшым з якіх быў Ват Махатхат.
Ват Махатхат спалучае ў сабе храм-вежу і ступы. Чатырохвугольная цэнтральная вежа звужаючыся ўгору набывае акруглую форму, на вяршыні якой знаходзіцца шпіль. Вакол вежы размешчаны невялікія ступы, а ўнутры яе знаходзіцца статуя Буды. Вакол храма размяшчаюцца магільныя курганы і вялікая статуя Буды, які сядзіць. Раней помнік быў абкружаны вадзяным ровам.
Ват Сан-Да-Пха-Даенг — самае старажытнае збудаванне Сукхатхай, адносіцца да XII стагоддзя, зроблены з латэрыта.
У Ваце Сі-Чум усталявана велізарная статуя Буды Пхра Ачана, памер далоні якой параўнальны з ростам чалавека.
Кхмерскі храм з трыма прангамі Ват Сі-Саваі першапачатоква быў прысвечаны Шыву, але потым быў перароблены.
Рэшткі гістарычнага горада былі абвешчаны ахоўнай зонай у 1961 годзе, у 1976 годзе быў ухвалены праект рэстаўрацыі, а ў ліпені 1988 года парк быў афіцыйна адкрыты. Цяпер за помнікам глядзіць Дэпартамент прыгожых мастацтваў Тайланда. У 1991 годзе помнік быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчны ЮНЭСКА сумесна з суседнімі гістарычнымі гарадамі і.
Планіроўка
Галоўны храм — Ват Махатат — пабудавалі ў 1345 годзе. Увесь комплекс размяшчаўся ў самым цэнтры горада і складаўся з галоўнага храма ў форме лотаса, зацішных месцаў для прагулак і амаль 200 будынкаў і статуй па баках. Раскошны Ват Махатат быў галоўным храмам Сукотая. Побач размяшчаўся каралеўскі палац. Тут былі закладзены асновы тайскай дзяржаўнасці і манархіі, а пры трэцім уладары Сукхатахая Рамакхамхаенгу быў распрацаваны алфавіт, якім карыстаюцца аж да гэтага часу. У адрозненні ад камбаджыйскіх храмаў, уваходы на тэрыторыю комплекса размяшчаліся не па яго восях — для франтальнага агляда помніка, — а амаль па вуглах, што дазваляла убачыць пабудовы ў маляўнічых ракурсах. Яшчэ больш эфектнай карціну рабілі шматлікія вадаёмы, у якіх адлюстроўваліся мудрагелістыя будынкі. Комплекс будавалі ўсім горадам, заклікаўшы лепшых мастакоў і архітэктараў. Вялізная выява Буды, які сядзіць, ля ўвахода ў храм, выканана ў характэрным сукотайскім стылі, — адзін з яскравых прыкладаў таго, што цяпер лічыцца «Тайскай класікай». У класічным стылі выкананы і сучасны помнік уладару Сукотая Рамакхамхаенгу Вялікаму, які нібыта прыдумаў у 13 стагоддзі тайскі алфавіт. У яго правай руцэ — прыналежнасці для пісьма, а злева ад трона — кінжал. Побач стаіць копія пакрытай надпісамі стэлы, якая сведчыць аб заснаванні велічнага горада, якому наканавана стаць сталіцай вялікага царства. Менавіта пры Рамакхамаенгу будызм стаў галоўнай рэлігіяй Сіама. Адзінаццацімятровая статуя Буды выглядае велічнай у адносна невялікім зале храма. Убачыць яе здалёк немагчыма, глядзець на Прасветленага магчыма толькі блізка і знізу. Згодна з задумай дойлідаў, чалавек павінен быў адчуваць сябе тут маленькім і нікчэмным стварэннем у параўнанні з велізарным Будам, які ўзвышаецца да неба.
У сярэднія вякі кераміка сангхалок была самым вядомым таварам з Сукотая. Ёю гандлявалі на тэрыторыі В’етнама, Лаоса, М’янмы, Малайзіі, Інданэзіі і нават Кітая.
Гуга фон Гофмансталь
Гуга фон Гофмансталь (Hugo von Hofmannsthal; 1.2.1874, Вена — 15.7.1929) — аўстрыйскі пісьменнік і драматург, прадстаўнік т.зв. венскай школы імпрэсіянізму.
Вывучаў права і раманскія мовы і літаратуры ў Вене.
У 1906 пачаў супрацоўніцтва з кампазітарам Р. Штраусам, для якога напісаў п’есы-лібрэта «Электра» (1906, паводле аднайм. драмы 1904) і «Кавалер руж» (1911). У 1917 разам з М. Райнгартам заснаваў Зальцбургскі музычны фестываль. Аўтар аднаактовых вершаваных драм «Смерць Тыцыяна» (1892), «Дурань і смерць» (1894), п’ес «Эдып і сфінкс» (1906), «Вяртанне Крысціны дамоў» (1910), «Зальцбургскі вялікі тэатр жыцця» (1922), «Вежа» (1925), у якіх захапленне артыстычнай атмасферай і культурай вытанчаных формаў старой Вены спалучаецца з трывожным роздумам аб праблемах сучаснасці. У лірычных вершах (зб. «Вершы і маленькія драмы», 1907), апавяданнях (зб. «Казка 672 начы і іншыя апавяданні», 1895), кнізе эсэ «Паэт і наш час» (1907) па-імпрэсіянісцку тонка перадаў уражанні быцця, нюансы стану душы, непарыўнае адзінства чалавечай гісторыі і культуры.
Барысіўка (Лэнінскі раён)
Барысіўка (Борисівка) — сяло ў Лэнінскім раёне (Аўтаномная Рэспубліка Крым, Украіна). Падпарадкоўваецца Мар'іўскаму сельскаму савету.
Ніжні правіянцкі склад
Музей «Фондасховішча» (Ніжні правіянцкі склад) размешчаны ў горадзе Ніжнім Тагіле (Свярдлоўская вобласць, Расія) у будынку Ніжняга правіянцкага склада, які разам з Музеем прыроды і аховы навакольнага асяроддзя (Верхні правіянцкі склад) уваходзіць у музейны комплекс Дзямідаўскіх правіянцкіх складоў і з'яўляецца складнікам музейнага з'яднання «Горназаводскі Урал». Будынак Ніжняга правіянцкага склада — адно з найстарэйшых будынкаў горада і мае статус помніка архітэктуры абласнога значэння.
Гісторыя
Ніжні правіянцкі склад быў пабудаваны ў 1750 годзе (прыкладна на 20 гадоў пазней Верхняга) па рашмяшчэнні Мікіты Дзямідава для захоўвання харчоў Тагільскага жалезаапрацоўчага завода. Упершыню будынак згадваецца на плане Ніжнетагільскага селішча 1760-х гг., дзе яно пазначана нумарам 27 і называецца «свірнам-каморай».
У 1978 годзе Ніжні правіянцкі склад быў пераабсталяваны ў фондасховішча Ніжнетагільскага краязнаўчага музея.
Апісанне
Ніжні правіянцкі склад размешчаны на Уральскай вуліцы праз дарогу ад Верхняга склада, знаходзіцца ніжэй узроўню ходніка і паркоўкі, ад якіх да ўваходу вядуць дзве даўнейшыя каменныя ўсходы. Будынак Ніжняга склада ў сваім абліччы паўтарае архітэктурны стыль суседняга Верхняга. Як і Верхні склад, Ніжні пабудаваны ў змяшаным стылі Пятроўскага барока і Рускага архітэктурнага стылю. Будынак двухпавярховы, складзена з буйнай цэглы свідра-бэжавага колеру, уздоўж сцяны галоўнага фасада, звернутага да вуліцы, ёсць шэраг калон з рустам, якія падтрымваюць паветку, у масіўных сценах на абодвух паверхах знаходзяцца шэрагі вокнаў-ілюмінатараў. Дах, як і ля Верхняга склада, высокая, прамавугольная, чатырохкантовая (чатырохсхільная) і таксама мае па адным акне-мансардзе з паўночнага і паўднёвага бакоў. З асабовага фасада, з боку вуліцы дах пераходзіць у паветку, якую падтрымваюць калоны. У адрозненне ад Верхняга склада, у Ніжняга шэраг калон з паветкай размешчаны толькі з аднаго боку, з іншага (з боку парка) — толькі чорны ўваход — масіўныя каваныя дзверы ў невялікай арцы. Перад Ніжнім правіянцкім складам, у нізіне захаваўся фрагмент даўнейшай маставой. Каля будынка боку Краязнаўчага музея створаная ў 1985 годзе экспазіцыя горназаводскага абсталявання XVIII—XX стагоддзяў.
Экспазіцыя
У будынку Ніжняга склада размяшчаецца фондасховішча музея-запаведніка «Горназаводскі Урал» і адкрыты дзве экспазіцыі: падарункі музею ад прыватных асоб і інтэр'ер тагільскай карчмы XIX—XX стагоддзяў. У музеі праходзяць розныя тэматычныя праграмы для школьнікаў з чаяваннем з даўнейшага самавара. Самыя каштоўныя экспанаты музея — даўнейшая малахітавая даразахавальніца, срэбная ваза, падораная Дзямідавым сям'і Чарапанавых, талерка з гербам з сервіза Дзямідавых, а таксама невялікі сход мінералаў Урала, калекцыя трапічных бабачак і даўнейшая мэбля з дома князёў Дзямідавых і іншых даўнейшых асабнякоў горада. Інтэр'ер музея дазваляе адчуць атмасферу дарэвалюцыйнага Тагіла.
Уладзімір Ільіч Жарэла
Уладзімір Ільіч Жарэла (нар., в. Лозкі Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці) — беларускі чыгуначнік і палітык.
Біяграфія
Працоўную дзейнасць пачаў дзяжурным па станцыі Іўдзель Сяроўскага аддзялення Свярдлоўскай чыгункі. Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў дзяжурным па станцыі Калінкавічы, начальнікам станцый Уза, Таўкачоўскі, Жыткавічы, намеснікам начальніка станцыі Калінкавічы Гомельскага аддзялення, начальнікам станцыі Лунінец Баранавіцкага аддзялення, начальнікам станцыі Віцебск Віцебскага аддзялення, начальнікам Магілёўскага аддзялення, начальнікам Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі. Займаў пасады першага намесніка Начальніка, Начальніка Беларускай чыгункі.
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны, Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2020
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2020 — 29-ы розыгрыш жаночага Кубка Беларусі.
Нерэгулярны спадарожнік
Нерэгуля́рны спадаро́жнік (irregular, часам выкарыстоўваецца калька ірэгулярны) — натуральны спадарожнік планеты, рух якога адрозніваецца ад агульных правіл. Гэта можа быць спадарожнік, арбіта якога больш выцягнута, інакш гаворачы, з вялікім эксцэнтрысітэтам; спадарожнік, які рухаецца па арбіце ў адваротным кірунку; спадарожнік, арбіта якога характарызуецца большым нахілам да экватарыяльнай плоскасці.
Докшыцкае ўзвышша
Докшыцкае ўзвышша — паўночная частка Мінскага ўзвышша, якая знаходзіцца ў цэнтральнай частцы Докшыцкага раёна Віцебскай вобласці. Сярэдняя вышыня — каля 200 м.
На захадзе ўзвышша мяжуе з Нарачана-Вілейскай нізінай, на паўночным захадзе — са Свянцянскімі градамі, на поўначы і ўсходзе — з Верхнебярэзінскай нізінай. На поўдні ўзвышша блізка прылягае да Плешчаніцкага ўзвышша і адмяжоўваецца ад яго далінай ракі Поні.
Узвышша з'яўляецца часткай водападзелу паміж рэкамі басейну Балтыйскага і Чорнага мораў, тут пачынаюцца рэкі Зуйка (басейн Нёмана) і Бярэзіна (басейн Дняпра).
Кубак Украіны па футболе
Кубак Украіны па футболе — штогадовы кубак Украіны, які праходзіць у фармаце алімпійскай сістэмы. Першы розыгрыш быў праведзены ў 1992 годзе. Найбольш паспяховы клуб — данецкі «Шахцёр», якія выйграваў спаборніцтва 13 разоў.
Карпін’яна-Саленціна
Карпін'яна-Саленціна (Carpignano Salentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 3843 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 80 чал./км². Займае плошчу 48 км². Паштовы індэкс — 73020. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio e la Madonna.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 3039
IC 3039 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Факультэт прынттэхналогій і медыякамунікацый БДТУ
Факультэт прынттэхналогій і медыякамунікацый (выдавецкай справы і паліграфіі) — адзін з факультэтаў Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Гісторыя
У 1993 годзе рашэннем урада Беларусі распачатая падрыхтоўка нацыянальных кадраў для паліграфічнай галіны ў Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце. У 1995 была створана кафедра паліграфіі, якая была якая выпускаючай для двух спецыяльнасцяў: «Тэхналогія паліграфічнай вытворчасці» і «Паліграфічнае абсталяванне і сістэмы апрацоўкі інфармацыі». У 1999 годзе была створана кафедра Рэдакцыйна-выдавецкіх тэхналогій, якая выпускае спецыялістаў па выдавецкай справе.
У 2000 годзе быў створаны факультэт Выдавецкай справы і паліграфіі. Пачынаючы з 2003 года на факультэце пачата падрыхтоўка інжынераў-праграмістаў-сістэматэхнікаў па спецыяльнасці «Інфармацыйныя сістэмы і тэхналогіі».
У 2016 годзе перайменаваны ў факультэт Прынттэхналогій і медыякамунікацый.
Ельня (былая вёска, Лідскі раён)
Гісторыя
У 1667 годзе Марыя Соф’я Адахоўская фундавала ў Ельні — за 3 вярсты ад Беліцы — касцёл, дзе пасяліла манахаў-дамініканцаў і дала ім фальваркі Фалькаўшчына і Ельня. У канцы XVII ст. кляштар меў фундатараў на 1650 злотых.
У візітацыі 1633 года віленскі канонік і каралеўскі сакратар Каспар Заліўскі адзначыў, што на тэрыторыі парафіі акрамя каталікоў, жывуць уніяты, «ератыкі» (кальвіністы), а таксама «схізматыкі» (праваслаўныя).
З візітацыі, выкананай у 1668 годзе ўпаўнаважаным віленскага біскупа Аляксандра Сапегі, каралеўскім сакратаром Аляксандрам Катовічам з дапамогай ельненскага пробашча Юзафа Буткевіча-Папуцэвіча, бачна, што на тэрыторыі Ельненскай парафіі тады жыло тры сям’і ўніятаў-шляхты. Характарызуючы сялянскае насельніцтва парафіі, візітатар адзначае, што большая яго частка трымаецца «рускай рэлігіі» — гэта значыць уніяцтва. Жылі тут таксама 5 шляхціцаў-кальвіністаў і некалькі мусульманскіх сем’яў — відочна татараў. У матэрыялах 1668 года праваслаўныя ўжо не фігуруюць.
У інвентары Ельненскай парафіі, складзеным у 1670-х гадах пробашчам Юзафам Буткевічам-Папуцэвічам, сцвярджаецца, што вяскоўцы-ўніяты маюць сваю царкву (Голдаўскую ці Ганчарскую) і святара, але нярэдка прымаюць сакраманты ў каталіцкім касцёле. Пробашч адзначае наступнае: «Сярод іх ёсць невялікая група, якая завецца новай Яцвезю або Старой Літвой, яны трымаюцца не вызначаных касцёлам правілаў, але нейкіх уласных, успадкаваных ад бацькоў і дзядоў, законаў, з якімі ні ў якім разе не жадаюць развітацца». Святар адзначае, што не можа прымусіць гэтых людзей жыць па касцельных законах, бо для іх большым аўтарытэтам з’яўляюцца звычаі, якія засталіся ад продкаў. Гэтыя звычаі можна разглядаць як глыбока ўкаранёныя рэшткі паганскіх веравызнанняў, якія былі часткова хрысціянізаваныя, але захавалі паганскую сутнасць.
Паводле вопісу парафій Лідскага дэканата 1784 годзе ў Ельні існавалі кляштар, касцёл і фальварак дамініканцаў. Непадалёк размяшчаўся двор Бароўскіх. Ля тракту з Беліцы да Ліды знаходзілася карчма Ельня ксяндзоў-дамініканцаў. Іншы тракт вёў да Сяльца праз вёску Альшэўцы, што таксама належала дамініканам. Недалёка вышэй ад кляштара знаходзіўся малы зарослы і неглыбокі стаў, з мясцовых крыніц; працаваў млын ксяндзоў-дамініканцаў. Стаў пры фальварку Талкоўшчына ксяндзоў-дамініканаў перад 1784 г. пачалі капаць на крыніцах. Паміж Ельняй, Беліцай і Стокамі ляжаў альховы гай.
У 1832 г. быў закрыты кляштар дамініканцаў. У 1838 г. касцёл у Беліцы, які належаў кляштару, быў перададзены ў ведамства Літоўскай епархіі. Будынак былога дамініканскага касцёла ў Ельні праіснаваў да сярэдзіны ХХ ст.
Страчаная спадчына
Касцёл Маці Божай Ружанцовай і кляштар дамініканцаў быў размешчаны ў цэнтры вёскі. Пабудаваны ў канцы 17 ст. з дрэва. Існаваў да Другой сусветнай вайны.
З'яўляўся творам народнага дойлідства. Быў вырашаны працяглым прамавугольным зрубам з 5-граннай апсідай, аб'яднаны агульным гонтавым дахам з вялікімі застрэшкамі і вальмамі над апсідай. У канцы 19 ст. дабудаваны мураваныя крылы трансепта пад 2-схільнымі дахамі. Гарызантальна ашаляваныя сцены зрубаў чляніліся прамавугольнымі аконнымі праёмамі і ўмацоўваліся вертыкальнымі брусамі-сцяжкамі. Трохвугольны франтон галоўнага фасада завяршала каркасная шатровая сігнатурка-званічка. Па восі храма адасоблена стаяла 2-ярусная шатровая зрубна-каркасная званіца-брама.
Таболіч
Таболіч — беларускае прозвішча.
Андрэй Канстанцінавіч Снітка
Біяграфія
Нарадзіўся ў заможнай шляхецкай сям’і. Бацька — Канстанцін Снітка, праваслаўнага веравызнання, жыў у Вільні, памёр да 1885 года.
Таксама, з 1908 года — сакратар, з 1909 года — старшыня Мінскага царкоўнага гістарычна-археалагічнага камітэта, прымаў удзел у арганізацыі і ўзначальваў Мінскі царкоўна-археалагічны музей. Пад рэдакцыяй Андрэя Сніткі выйшаў каталог найбольш каштоўных калекцый музея — старадрукаў і рукапісаў.
Падчас Першай сусветнай вайны выехаў з сям’ёй ва Украіну. З 1915 года выкладаў у гімназіі ў Чарнігаўскай губерні.
Памёр 13 сакавіка 1920 года.
Навуковая дзейнасць
Удзельнічаў у выданні «Мінскай даўніны», у адным з яе выпускаў апісаў даследаванні ў Тураве і дакументы Слуцкага Свята-Траецкага (Трайчанскага) манастыра, у тым ліку Слуцкае Евангелле. У «Мінскай даўніне» і ў зборы матэрыялаў для музея з Андрэем Сніткам супрацоўнічалі А. Паноў, Л. Савелаў, Ісак Сербаў, Д. Скрынчанка, У. Сразнеўскі і іншыя. Зрабіў апісанне Мінска ў XVII стагоддзі, склаў радавод слуцкіх князёў Алелькавічаў.
Краўцоўскі сельсавет
Назву Краўцо́ўскі сельсавет маюць:
Алена Уладзіміраўна Таболіч
Алена Уладзіміраўна Таболіч (, в. Горна,, Гродзенская вобласць) — беларуская перакладчыца, педагог. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага ўніверсітэта.
Біяграфія
Вучылася ў Зэльвенскай сярэдняй школе. Скончыла Мінскі дзяржаўны ўніверсітэт, дзе і працуе выкладчыкам на факультэце англійскай мовы. Кандыдат філалагічных навук, дацэнт, вывучае праблемы параўнальнай лінгвістыкі. З вершамі і перакладамі англійскіх і амерыканскіх паэтаў выступае ў перыядычным друку. Апошнія выдадзены асобнай кнігай «Срэбны дождж» (1999). Адна з аўтараў-складальнікаў «Англа-беларуска-рускага слоўніка» (1989), «Кішэннага англа-беларуска-рускага слоўніка» (1995), «Англійска-беларускага слоўніка» (2013).
Медум
Медум або Мейдум — егіпецкі могільнік (некропаль), які знаходзіцца ў мухафазе Бені-Суэйф, прыкладна ў сотні кіламетраў на поўдзень ад Каіра. Самым вядомым збудаваннем некропаля з'яўляецца Медумская піраміда, пабудаваная пры фараоне Снофру.
Збудаванні
Акрамя Медумскай піраміды, вядома таксама некалькі мастаб часоў ранняй 4 дынастыі:
Могільнік працягвалі выкарыстоўваць таксама ў часы Новага Царства і ў Позні перыяд.
Дэмакратычнае дзеянне (Венесуэла)
Дэмакратычнае дзеянне (Acción Democrática) — сацыял-дэмакратычная палітычная партыя Венесуэлы, якая ўтварылася 13 верасня 1941 г. партыя абапіраецца на традыцыйныя атрады працоўнага класа, сярэднія пласты горада і вёскі, сялянскія і прафсаюзныя арганізацыі, уключаючы магутную Канфедэрацыю працоўных Венесуэлы. Прадстаўнікі партыі займалі пасады прэзідэнта краіны ў 1945—1948, 1959—1969, 1974—1979, 1984—1993 гг.
Акадэмія фізічнага выхавання Юзафа Пілсудскага ў Варшаве
Акадэмія фізічнага выхавання Юзафа Пілсудскага ў Варшаве (Akademia Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie) — польская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Варшаве і спецыялізацыяй у сферы фізкультуры і спорту.
J-pop
J-pop (, джэй-поп) — тэрмін, які абазначае сучасную японскую поп-музыку, што сягае каранямі ў заходнюю поп- і рок-музыку. Літара «J» — скарачэнне ад слова «японскі». Тэрмін з'явіўся ў канцы 1980-х гадоў на радыёстанцыі J-WAVE. J-pop можна разглядаць як адзіны музычны жанр, які падраздзяляецца на мноства розных жанраў, у тым ліку J-rock (японскай рок).
Акадэмія фізічнага выхавання Юзафа Пілсудскага ў Варшаве
Гісторыя
У 1927 годзе на першым пасяджэнні Навуковага савета па фізкультуры пад старшынствам маршала Юзафа Пілсудскага, дырэктар Цэнтральнай ваеннай школы гімнастыкі і спорту ў Познані прапанаваў стварыць прафесійную школу, якая павінна была б навучаць настаўнікаў фізкультуры для патрэб школ і вайскоўцаў. Быў створаны камітэт па арганзацыі навучальнай установы, названай Цэнтральным інстытутам фізічнага выхавання, які дзейнічаў да 1939 года. Аднаўленне яго пасля вайны было вельмі хуткім. Заняткі для 108 студэнтаў пачаліся 2 снежня 1946 года. Дэкрэт Савета Міністраў ПНР ад 27 ліпеня 1949 года ператварыў школу ў цывільную вучэльню пад назвай Акадэмія фізічнага выхавання імя генерала Караля Сверчэўскага. На чале яе стаў рэктар. У тым жа годзе па ініцыятыве студэнтаў і супрацоўнікаў быў створаны універсітэцкі спартыўны клуб AZS-AWF Warszawa, які існуе да цяперашняга часу. У 1953 годзе на падставе Закона аб вышэйшай адукацыі ад 15 снежня 1951 года былі створаны кафедры і навуковыя цэнтры. У 1952 годзе пачалі функцыянаваць завочныя курсы.
J-pop
Японскія музычныя крамы звычайна дзеляць музыку на 4 паліцы: J-pop, энка (традыцыйная японская балада), класіка і заходняя поп-музыка.
Плошча Леніна (Гродна)
Плошча Леніна — адна з галоўных плошчаў у цэнтральнай частцы Гродна.
Вадзім Уладзіміравіч Панас
Вадзім Панас (нар. ) — украінскі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў луцкай «Валыні», пасля гуляў за розныя клубы. У 2008 годзе дапамог «Львову» выйсці ў Прэм’ер-лігу і забіў першы гол гэтага клуба ў Прэм’ер-лізе. Пасля гуляў за «Абалонь», а другую палову 2012 года правёў за дубль «Валыні».
У канцы 2012 года разарваў кантракт з луцкім клубам, і толькі ў жніўні 2013 года далучыўся да наваполацкага «Нафтана». Хутка замацаваўся ў аснове наваполацкага клуба на пазіцыі флангавага паўабаронцы. 1 верасня 2013 года атрымаў траўму ў матчы супраць брэсцкага «Дынама», праз месяц вярнуўся ў асноўны склад. Па заканчэнні сезону 2013 пакінуў наваполацкі клуб.
У пачатку 2014 спрабаваў перайсці ў «Слуцк», але ў выніку ў сакавіку 2014 года стаў іграком цярнопальскай «Нівы». Па заканчэнні сезону 2013/14 пакінуў Цярнопаль. З лета 2014 года выступаў у аматарскіх клубах.
Біхар (штат)
Біхар (Bihar; хіндзі: बिहार ; урду: بہار; IPA: [bɪhaːr]) — штат на паўночным усходзе Індыі на высокаўрадлівай Інда-гангскай раўніне. Гранічыць з Непалам на поўначы, са штатамі Утар-Прадэш на захадзе, Джаркхандам на поўдні і Заходняй Бенгаліяй на ўсходзе. Займае дванаццатае месца сярод штатаў па плошчы (94 164 км²) і трэцяе па насельніцтву (82,8 млн чалавек, 2001). Адміністрацыйны цэнтр — Патна, старажытная сталіца першых індыйскіх імперый Нандаў (4 ст. да н.э.) і Маур'яў (4—2 стст. да н.э.). У культурным плане Біхар з'яўляецца часткай бходжпуры-моўнага «хартленда» Індыі.
Плошча Леніна (Гродна)
Гісторыя
Плошча была створана ў 1980-я гады на месцы часткова засыпанага рэчышча Гараднічанкі, калі даўняя плошча Леніна (сённяшняя Тызенгаўза) была пашырана больш як удвая. У 1990-я плошча была падзелена. Старой частцы была вернута імя Тызенгаўза, а новая засталася плошчай Леніна.
Біхар (штат)
Эканоміка
Адзін з найменш развітых штатаў Індыі. Даход на душу насельніцтва складае 155 долл./год пры сярэднім па краіне 255 долл./год. Звыш 30% насельніцтва жыве па-за рысай беднасці (у сярэднім па Індыі 22%). З сектараў эканомікі лідзіруюць сельская гаспадарка і гандаль. Індустрыялізація ідзе слаба, пераважна ў харчовай прамысловасці. Здабыўная і перапрацоўчая прамысловасць былі сканцэнтраваныя галоўным чынам у паўднёвай частцы штата і апынуліся пасля 2000 у новаствораным штаце Джаркханд. Новы, зменшаны Біхар становіцца выразна аграрным і страчвае каля 40% свайго былога даходу. ВУП Біхара ў 2004 — 19 млрд. долл. у бягучых цэнах.
Насельніцтва
Афіцыйныя мовы — хіндзі і урду, таксама распаўсюджана санталі. Індуістаў — звыш 83 %, мусульман — каля 17 %, астатніх вернікаў — менш за 0,5 %. Вегетарыянства распаўсюджана сярод верхняга і сярэдняга класаў біхарцаў-індуістаў.
П’ер Юбер Ністэн
П’ер Юбер Ністэн (Pierre-Hubert Nysten; 30 кастрычніка 1771, Льеж — 3 сакавіка 1818, Парыж) — французска-бельгійскі лекар.
Біяграфія
У 1802, адначасова з атрыманнем дыплома доктара медыцыны ў Парыжы, апублікаваў сваю першую працу «Новыя гальванічныя досведы, праведзеныя на мускулах чалавека і цеплакроўных жывёл…» (Nouvelles expériences galvaniques, faites sur les organes musculaires de l’homme et des animaux а sang rouge…). Разам з  займаўся піянерскімі даследаваннямі ў галіне кардыялогіі. Разам з Жазефам Капюронам склаў медыцынскі слоўнік («Nouveau dictionnaire de médecine, de chirurgie, de pharmacie, des sciences accessoires et de l'art vétérinaire», 1806, які да 1865 года вытрымаў 12 выданняў).
Імя Ністэна носіць аднайменны, які апісвае заканамернасці трупнага адубення.
Горацкі сельсавет (Крычаўскі раён)
Го́рацкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Горкі.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Горацкі (Горкаўскі) сельсавет у складзе Чэрыкаўскага раёна Магілёўскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чэрыкаўскім раёне БССР, з 20 лютага 1938 года — Магілёўскай вобласці. З 16 верасня 1959 года ў складзе Крычаўскага раёна. 24 чэрвеня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Бацвінаўскага сельсавета.
Распаўсюджванне COVID-19 у Французскай Палінезіі
Было пацверджана, што пандэмія каранавіруса 2019—2023 гадоў (COVID-19) дасягнула французскай заморскай супольнасці Французская Палінезія ў сакавіку 2020 года.
Храналогія
11 сакавіка 2020 года быў пацверджаны першы выпадак захворвання COVID-19. Першым пацыентам была Майна Сейдж, член французскага парламента.
13 сакавіка колькасць зарэгістраваных выпадкаў захворвання ўзрасла да трох.
18 сакавіка былі пацверджаны тры новыя выпадкі захворвання. Пяць новых выпадкаў зафіксавана 19 сакавіка.
20 сакавіка было абвешчана аб абавязковым каранціне, які пачынаўся апоўначы.
З 24 сакавіка забаронены продаж алкагольных напояў.
27 сакавіка 2020 года Вярхоўны камісар Францыі Дамінік Сарэн і прэзідэнт Французскай Палінэзіі сумесна абвясцілі, што будзе ўведзены каменданцкі час з 8-й вечара да 5-й раніцы наступнага дня, пачынаючы з гэтага дня да 15 красавіка.
Статыстыка
На 2023 год зафіксавана 78 601 выпадкаў захворвання, з якіх 649 скончыліся смерцю.
Правіянцкія склады (Ніжні Тагіл)
Дзямідаўскія правіянцкія склады — комплекс будынкаў пабудовы сярэдзіны XVIII стагоддзя ў гістарычным цэнтры горада Ніжняга Тагіла (Свярдлоўская вобласць, Расія). Комплекс складаецца з двух звонку падобных будынкаў: Верхняга правіянцкага і Ніжняга правіянцкага складоў. Абодва будынкі пабудаваны ў папулярным тады архітэктурным стылі Пятроўскае барока. Будынак Верхняга правіянцкага склада знаходзяцца на праспекце Леніна, 1а; будынак Ніжняга правіянцкага склада знаходзіцца па вуліцы Уральскай, 2а. Абодва будынкі знаходзяцца паміж двума найбуйнейшымі музеямі горада — Гісторыка-краязнаўчым і Выяўленчых мастацтваў. Найстарэйшыя будынкі горада.
Гісторыя
Склады былі пабудаваны па ўказанні Акінфа Дзямідава для захоўвання запасаў правіянту для тагільскіх заводаў у пачатку XVIII стагоддзя. Будынак Верхняга склада быў закладзены ў 1726 годзе і скончаны ў 1730-м; Ніжні склад быў пабудаваны ў 1750 годзе. У наш час будынкі ў якасці музеяў Ніжнетагільскага музея-запаведніка «Горназаводскі Урал».
Верхні правіянцкі склад
Будынак Верхняга склада аднапавярховы, пабудаваны з цэглы, мае круглыя вокны-ілюмінатары, руставаныя «церамныя» калоны і куты, высокую чатырохсхільны (чатырохкантовы) дах «на галандскі манір» з вокнамі-мансардамі. Дах з двух бакоў пераходзіць у паветкі, якія абапіраюцца на два шэрагі цагляных калон па абодва бакі будынка. Сцены і калоны складзены з чырвонай цэглы з белымі палосамі на выступах. Усярэдзіне ў якасці перакрыццяў скарыстаны драўляныя бэлькі і драўляныя апорныя слупы. Дзверы і рашоткі на вокнах даўнейшыя каваныя. Пад будынкам Верхняга склада ёсць сутарэннае памяшканне. У 2005 годзе склад быў цалкам адрэстаўраваны, улучаючы і інтэр'ер. Цяпер у будынку размяшчаецца Музей прыроды і аховы навакольнага асяроддзя.
Ніжні правіянцкі склад
Ніжні правіянцкі склад размешчаны бліжэй да Тагільскай сажалцы, таму знаходзіцца значна ніжэй Верхняга. Будынак двухпавярховы, першы паверх размешчаны ніжэй узроўню ходніка, да ўваходу з паркоўкі ўніз вядуць старыя ўсходы. Ніжні склад па сваёй архітэктуры вельмі падобны на Верхні: ён таксама пабудаваны з цэглы, з галоўнага фасада мае шэраг руставаных цагляных калон, на абодвух паверхах вокны-ілюмінатары, дах, таксама, як і ў Верхняга, чатырохсхільны, з галоўнага фасада пераходзіць у паветку, якую падтрымліваюць калоны. Сцены і калоны маюць шаравата-бэжавы колер. З боку Гісторыка-краязнаўчага музея ў нізіне, каля склада размяшчаецца экспазіцыя горназаводскага абсталявання пад адкрытым небам. У будынку Ніжняга склада цяпер размешчаны музей «Фондасховішча».
IC 3040
IC 3040 — галактыка тыпу Irr (іррегулярна галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рцішчава
Рцішчава (Ртищево) — горад (з 1920 года) у Саратаўскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Рцішчаўскага раёна. Буйны чыгуначны вузел Паўднёва-Усходняй чыгункі. Знаходзіцца за 214 км ад Саратава.
Фізічны маятнік
Фізі́чны ма́ятнік — цвёрдае цела, якое вагаецца пад уздзеяннем сілы цяжару вакол гарызантальнай восі, якая не праходзіць праз яго цэнтр цяжару. Цыклічная частата \omega і перыяд Т малых ваганняў фізічнага маятніка вызначаюцца суадносінамі: і дзе  — прыведзеная даўжыня, I — момант інерцыі адносна восі вярчэння і m — маса маятніка, d — адлегласць паміж воссю вярчэння і цэнтрам цяжару, g — паскарэнне свабоднага падзення.
Горацкі сельсавет
Назву Го́рацкі сельсавет маюць:
Эскарыяльскі Беатус
Эскарыяльскі Беатус — гэта ілюмінаваны рукапіс, які змяшчае, у прыватнасці, Беата Ліебанскага, напісаны каля тысячнага года. У цяперашні час ён захоўваецца ў Эскарыяла пад нумарам Ms. & II. 5.
Гісторыя
Рукапіс быў напісаны і размаляваны, мяркуючы па яго стылі, несумненна, у манастыры. Гэта сапраўды стыль, вельмі блізкі да стылю да Эміліянскага Кодэкса, стварэнне якога засведчана ў тым жа манастыры ў 994 годзе.
Апісанне
У адрозненне ад іншых рукапісаў-беатусаў, ён не змяшчае, пасля каментарыя да Адкрыцця, традыцыйны каментар святога Ераніма на Кнігу Данііла. Ён утрымлівае 52 мініяцюры. Яны характарызуюцца шырокамі абрамленнямі, якія час ад часу пераўзыходзяць малюнкі мініяцюр.
Саюзныя тэрыторыі Індыі
Саюзныя тэрыторыі ў Індыі — адзін з відаў адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак. У адрозненне ад штатаў гэтыя адзінкі не маюць губернатараў і кіруюцца непасрэдна федэральным урадам.
На пачатак 2006 г. у краіне афіцыйна існавала сем саюзных тэрыторый:
Мікалай Анатольевіч Жгун
Мікалай Анатольевіч Жгун (нар., в. Вуглы Капыльскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі палітык.
Біяграфія
Скончыў Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут (інжынер-выкладчык машынабудаўнічых дысцыплін), Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт (эканоміка і кіраванне народнай гаспадаркай).
Працоўную дзейнасць пачаў слесарам-рамонтнікам на Мінскім прыборабудаўнічым заводзе імя У. І. Леніна. Працаваў выкладчыкам агульнатэхнічных дысцыплін, загадчыкам механіка-тэхналагічнага аддзялення, намеснікам дырэктара па вучэбнай рабоце, дырэктарам установы адукацыі «Маладзечанскі дзяржаўны політэхнічны каледж».
Выбіраўся дэпутатам Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Міжгірскі раён
Міжгірскі раён (Міжгірський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Закарпацкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Міжгір’я (Міжгір'я).
Утвораны ў 1947 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 47924 чалавекі, плошча — 1166 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 22 сельскіх саветаў.
Казарана
Казарана (Casarano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 20486 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 539 чал./км². Займае плошчу 38 км². Паштовы індэкс — 73042. Тэлефонны код — 0833.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Berkeley Software Distribution
Berkeley Software Distribution (скарочана BSD, літаральна азначае "Дыстрыбуцыя праграмнага забеспячэння Берклі") — гэта вытворная ад UNIX аперацыйная сістэма, якая распаўсюджвалася Каліфарнійскім універсітэтам Берклі, пачынаючы з 1970-х.
Гістарычна BSD лічыцца адгалінаваннем UNIX ("BSD UNIX"), таму што яны супольна выкарыстоўвалі пачатковую кодавую базу і дызайн з арыгінальным UNIX кампаніі AT&T, і абагульнялі намаганні па распрацоўцы ў часы станаўлення UNIX.
У цяперашні час тэрмін "BSD" часта ўжываецца як агульная назва праектаў-паслядоўнікаў, такіх як, напрыклад, FreeBSD, NetBSD ці OpenBSD, якія разам складаюць асобную галіну Unix-падобных сістэм.
Ян Каханоўскі
Ян (Юзэфавіч) Каханоўскі — выкладчык мужчынскай гімназіі Гродна, стваральнік Гродзенскага заапарка. Падчас нацысцкай акупацыі быў як закладнік расстраляны на 2-м форце Гродзенскай крэпасці каля вёскі Навумавічы.
Дзейнасць
Першы ў Беларусі батанічны сад і заапарк былі створаны ў Гродне настаўнікамі і вучнямі польскай Гродзенскай мужчынскай гімназіі ім. Адама Міцкевіча.
Гэтая гімназія дзейнічала ў Гродне з 1920 года на месцы былога рэальнага вучылішча, адкрытага яшчэ расійскімі ўладамі. Будынак для яго быў пабудаваны ў 1907 г. у паўночна-ўсходняй частцы былога батанічнага саду медыцынскай акадэміі, які быў заснаваны ў часы Рэчы Паспалітай у 1776 г. і спыніў сваё існаванне ў 1781 г.
Адраджэнне батанічнага саду адбылося дзякуючы выкладчыку біялогіі і вялікаму патрыёту Гродзеншчыны прафесару Яну Каханоўскаму.
Ян Каханоўскі пры падтрымцы гарадскога таварыства аматараў прыроды дамогся ад магістрата дазволу закласці навучальны батанічны сад. На тэрыторыі плошчай 0.3 га, прылеглай да гімназіі, у 1926 г. былі разбітыя градкі і клумбы, аддзеленыя дарожкамі, каб клас мог размясціцца для агляду і апісання раслін. Падбор іх ажыццяўляўся ў адпаведнасці з вучэбнай праграмай гімназіі. У першы год існавання ў батанічным садзе растуць 309 відаў раслін. У 1928 г. колькасць іх павялічылася да 830, уключаючы дрэвы і хмызнякі. Для лепшага разумення развіцця прыроды расліны ў садзе былі падзеленыя па групах і тыпам з улікам сістэматыкі. Іх вырошчваннем займаліся навучэнцы, члены гуртка аматараў прыроды, які дзейнічаў пры гімназіі з 1920 года.
Ян Каханоўскі, як арганізатар і педагог, карыстаўся вялікім аўтарытэтам у Гродна і за яго межамі. Яму ўдалося аб’яднаць настаўнікаў біялогіі школ горада. На рэгулярных сумесных пасяджэннях пад яго старшынствам абмяркоўвалі пытанні выкладання біялогіі, аховы і вывучэння мясцовай прыроды. Натуральна, што ім было дазволена калегам прыводзіць сваіх вучняў у батанічны сад. У 1926 годзе адбылася 51 экскурсія з удзелам 1364 дзяцей, у 1927 — адпаведна 67 і 1832, у 1928—109 і 3385.
Ідэю фактычна міжшкольнага батанічнага саду падтрымаў магістрат і стаў аказваць яму фінансавую дапамогу. У 1926 годзе ім выдзелена гімназіі 950 злотых, у 1927—1200, на 1928 планавалася — 1600 злотых. Школьны інспектарат і дырэктары школ абавязаліся штогод гасіць па 100 злотых. Але гэтыя паступлення былі нерэгулярны, і гімназія пастаянна адчувала цяжкасці ва ўтрыманні батанічнага саду.
Не гледзячы на праблемы, Яну Каханоўскаму не толькі ўдалося захаваць батанічны сад, але і значна пашырыць яго. У 1928 годзе для паглыблення ведаў вучняў па заалогіі адкрыта 2 новых аддзела.
Спачатку быў арганізаваны жывы куток ў двары гімназіі. Аднойчы летам нёманскія рыбакі поруч мястэчка Лунна, што недалёка ад Гродна, знайшлі параненага ў бойцы з выдрай чорнага бабра. Пра гэта стала вядома настаўніцы мясцовай школы. Яна тут жа дала тэлеграму Яну Каханоўскаму. Прафесар, не марудзячы, прыехаў ратаваць жывёлу. Звярок не даваўся ў рукі на працягу двух дзён, але біёлаг здолеў перавязаць яму раны, а затым прывезці яго ў Гродна ў гімназію. Неўзабаве побач з клеткай чорнага бабра з’явіліся вальер з казой, клеткі з барсукамі і вожыкамі, зайцамі і ваўком. Першапачаткова мелася 17 відаў звяроў і птушак, пераважна мясцовых, у тым ліку рэдкіх.
Дзейнасць другога аддзела мела вытворчую накіраванасць: Ян Каханоўскі імкнуўся прыцягнуць моладзь да вырошчвання тутавага шаўкапрада, і гэтую новую прамысловую галіну укараніць у мясцовыя гаспадаркі для павышэння даходаў.
Пасля пашырэння сад стаў называцца біялагічным. Але з-за малой плошчы цяжка было ўтрымліваць жывёл, для іх не хапала памяшканняў. Яну Каханоўская удалося пры падтрымцы грамадскасці дамагчыся ад магістрата перадачы закінутага гарадскога велатрэка. Туды пасля правядзення рамонтна-прыстасавальных работ і быў пераведзены заалагічны аддзел. У далейшым ён стаў называцца заалагічным садам. Матэрыяльную дапамогу ў яго змесце аказвала гарадское таварыства аматараў прыроды, таму наведваць яго дазвалялася і гарадскім жыхарам.
Такім чынам, да 1935 года пры гімназіі дзейнічалі батанічны і заалагічны сады. Пад кіраўніцтвам Яна Каханоўскага ў іх былі ўсталяваныя кармушкі для птушак, вырабленыя вучнямі гімназіі. На працягу зімы яны не толькі кармілі птушак, але паводзілі за імі назірання, вынікі якіх фіксавалі ў дзённіках. Пры гімназіі мелася камісія, якая вызначала пераможцаў — штогод праводзіўся конкурс.
І так паволі гэты заалагічны куток Гродзенскага таварыства аматараў прыроды вырас у заапарк, у якім да 1941 года налічвалася каля 400 жывёл і птушак.
Калі ў Гродне прыйшла вайна, Каханоўскі мог з’ехаць, але ён застаўся побач са сваімі жывёламі.
Ян Каханоўскі ў гады другой сусветнай вайны
У гады Другой сусветнай вайны нямецкія акупацыйныя ўлады праводзілі ў Гродне жорсткую палітыку, накіраваную на каланізацыю захопленых тэрыторый. Частка насельніцтва горада прадугледжвалася знішчыць, а замест іх пасяліць нямецкіх каланістаў. Да асоб, якія аказваюць супраціў, ужываліся меры пакарання да расстрэлу. Адна з такіх страшных трагедый адбылася ў 1942 годзе. За забойства мясцовымі патрыётамі нямецкага жандара і раненне паліцая гестапа запатрабавала неадкладнай выдачы вінаватых. Пра гэта насельніцтва апавясцілі расклеенымі па горадзе аб’явамі. Калі ў прызначаны тэрмін да 13 кастрычніка добраахвотна ніхто не здаўся, гестапаўцы арыштавалі і пасадзілі ў турму 100 чалавек закладнікаў, пераважна прадстаўнікоў інтэлігенцыі. У ліку арыштаваных быў і былы настаўнік біялогіі польскай гімназіі, а затым савецкай школы № 2 Ян Каханоўскі. Перад пачаткам вайны ён знаходзіўся ў гродзенскай турме, куды быў кінуты НКУС па падазрэнні ў прыналежнасці да антысавецкай падпольнай арганізацыі. Але пры налёце нямецкай авіяцыі адна з бомбаў разбурыла турэмны сцяну і яму, нягледзячы на раненне ў нагу, удалося ўцячы.
Напярэдадні вайны Ян Каханоўскі жыў з сястрой Зоф’яй, таксама настаўніцай, ва ўласным доме па вуліцы 11-га лістапада (цяпер 17- га верасня). Яго, як вядомага прадстаўніка інтэлігенцыі, немцы бралі ў закладнікі неаднаразова. Па горадзе нават хадзіла пагалоска, што ён насіў з сабой падушачку на выпадак чарговага арышту. Апошні арышт апынуўся для Яна Каханоўскага трагічным. У турме яму давялося сустрэцца з многімі знаёмымі настаўнікамі. У іх ліку быў і Юзаф Вевюрскі. Пры Польшчы гэта быў вядомы педагог, дырэктар пачатковай школы № 8, дэпутат гарадской думы, бацька шасцярых малалетніх дзяцей.
Астатнія закладнікі, у тым ліку і Ян Каханоўскі, атрымалі магчымасць выйсці на свабоду. Але гэта не парадавала яго. Ён не мог не задумацца над тым, якое гора і няшчасце чакае сям’ю Юзафа Вевюрскага пасля яго гібелі. Уласцівыя яму жаль і спачуванне не дазволілі дапусціць такую ​​несправядлівасць. І Ян Каханоўскі прыняў узважанае рашэнне — звярнуцца да нямецкага афіцэра з просьбай уключыць яго ў лік асуджаных да расстрэлу замест Юзафа Вевюрскага. Афіцэр быў вельмі здзіўлены гэтым і даў яму на роздум 10 хвілін. Але Ян Каханоўскі не змяніў рашэння. У яго не было сваёй сям’і, бо многія гады ён неўзаемна кахаў адну замужнюю жанчыну, усё яго жыццё запаўнялі любімая праца і грамадская дзейнасць. Асноўнымі прынцыпамі іх былі клопат у першую чаргу пра агульнае дабро, ахвяраванне сваімі інтарэсамі дзеля іншых. Яго апошні ўчынак яркае таму сведчанне.
Развязка трагедыі наступіла 20 кастрычніка 1942 г., калі Яна Каханоўскага і астатніх асуджаных даставілі да форта паблізу в. Навумавічы. Гестапаўцы без прамаруджання і без сведак выканалі загад свайго шэфа: 20 жыхароў з Гродна і 5 — з прыгарадных вёсак былі расстраляныя. Імёны многіх з іх захаваліся на помніку, устаноўленым у 1990 годзе.
Каб сваякі не маглі забраць расстраляных, месца пахавання каты зраўнялі з зямлёй, некаторы час яго ахоўвалі. Тым не менш, Валянціна Кунаховіч (якая неўзаемна кахала Яна Каханоўскага), па ўспамінах яе знаёмых, здолела нейкім чынам перапахаваць цела каханага. Да гэтага часу на старых каталіцкіх могілках у Гродне захавалася магіла, на надмагільным помніку якой паказана, што ў ёй спачываюць браты Каханоўскія: Баляслаў (дата смерці 1934 г.) і Ян (дата гібелі 1942).
Юзаф Вевюрскі праз год зноў быў арыштаваны немцамі і як закладнік расстраляны. Ці можна лічыць самаахвяраванне Яна Каханоўскага марным? Адказ можа быць толькі адзін: не! Гэта быў не проста гераічны ўчынак, а подзвіг, які не падлягае забыццю.
Дом Каханоўскага
Заапарк доўгія гады быў другім домам для яго заснавальніка Яна Каханоўскага, а вось першы дом — той, у якім ён жыў, а хутчэй яго дакладны адрас, атрымалася выявіць у дакументах Дзяржаўнага архіва Гродзенскай вобласці. У дакуменце гаворка ідзе аб рашэнні № 462 ад 29 верасня 1945 года выканкама Гродзенскага гарсавета ў адказ на зварот сястры Яна Каханоўскага Соф’і Іосіфаўны Каханоўскай з просьбай перадаць ёй дом брата. Тэкст рашэння прывядзем цалкам:
''«Заслушав доклад зав. Горкомхозом о передаче гражданке Кохановской С. И. двухэтажного деревянного дома по ул. 17-ое Сентября № 42 и учитывая, что в вышеозначенном доме имеется полезной площади 143.00 кв. м. и владельцем дома является Кохановский Иван Иосифович (со слов Кохановской Софии — расстрелян фашистами), а гражданка Кохановская С. И. является сестрой погибшего.
Исполком Гродненского Городского Совета Депутатов Трудящихся р е ш а е т:
В передаче деревянного дома, расположенного по ул. 17-ое Сентября № 42 гр-ке Кохановской Софие Иосифовне отказать, так как вышеозначенный дом по своим размерам превышает установленную норму 113.00 кв. м. и подлежит муниципализации и что гр-ка Кохановская С. И. не была владелица поименованного дома.
В целях оказания помощи гр-ке Кохановской Софие Иосифовне в части ремонта её жилплощади, предложено инженеру Горкомхоза произвести обследование жилищно-бытовых условий Кохановской С. И. и о результатах доложить Исполкому».''
Іван Пятровіч Пуліхаў
Іван Пятровіч Пуліхаў (партыйная мянушка Вася;,  — , ) — рэвалюцыянер, член партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў, член Лятучага атрада Паўночна-Заходняга краю.
Ян Каханоўскі
Дом Каханоўскага
У сярэдзіне 1960-х гадоў на вул. 17 верасня ў Гродне пачалося ўзвядзенне новага будынка сярэдняй школы № 2. Для будаўніцтва была абраная пляцоўка на цотным баку вуліцы, за скверам, які працягнуўся ўздоўж вуліцы. Сярод пяці адна-двухпавярховых дамоў сядзібнага тыпу ў глыбіні сквера, якія падлягалі зносу, быў і дом Яна Каханоўскага.
У Гродна яго імем названа вуліца каля заапарка.
Іван Пятровіч Пуліхаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і выслужанага двараніна. Бацька, Пётр Мацвеевіч Пуліхаў, паводле прафесіі тапограф, скончыў Курскае землямернае вучылішча і быў прызначаны межавіком (землямерам) у Мінскае губернскае ўпраўленне земляробства і дзяржаўных маёмасцей, дзе служыў 36 гадоў. Выслужыў дваранства і чын калежскага асэсара, быў узнагароджаны сярэбраным медалём у памяць Аляксандра III. Сталаначальнік. У Мінску ажаніўся, набыў дом з садам. Меў трох сыноў і дачку.
Іван Пуліхаў скончыў няпоўныя 7 класаў рэальнага вучылішча. З’ехаў у Санкт-Пецярбург, дзе экстэрнам здаў экзамен на атэстат і паступіў ва ўніверсітэт. Удзельнік рэвалюцыі 1905—1907 гадоў, за ўдзел у студэнцкіх сходках арыштаваны і высланы да бацькі ў Мінск пад нагляд паліцыі. У Мінску Пуліхаў жыў у здымнай кватэры ў раёне цяперашняй вуліцы Чычэрына, зарабляў рэпетытарствам, значная частка заробку ішла на выдаткі падпольнай эсэраўскай арганізацыі.
Выконваючы «прысуд» падпольнай арганізацыі эсэраў, разам з Аляксандрай Ізмайловіч, 14 студзеня 1906 года арганізаваў замах і кінуў бомбу ў мінскага губернатара Паўла Курлова, але бомба не падарвалася. Пуліхаў і Ізмайловіч былі арыштаваныя і да суда знаходзіліся ў гарадской турме. Для Пуліхава рыхтаваўся пабег, які не адбыўся праз зняволенага Аляксандра Хахлова.
16 лютага 1906 года часовы ваенны суд асудзіў Івана Пуліхава і Аляксандру Ізмайловіч да смяротнага пакарання праз павешанне. 20 лютага 1906 года суд разглядаў касацыйнныя скаргі. Касацыйная скарга бацькі Пуліхава не была задаволеная, Аляксандры Ізмайловіч прысуд замянілі на бестэрміновую катаргу. 26 лютага 1906 года прысуд адносна Івана Пуліхава быў выкананы, Пуліхаў быў павешаны на браме гарадской турмы, палітычныя зняволеныя вывесілі ў вокнах камер чорныя сцягі. Таемна пахаваны ў Мінску на ўсходнім ускрайку Старажоўскіх могілак.
Пакінуў перадсмяротны ліст, у якім расказаў пра абставіны суда і развітаўся з таварышамі.
Памяць
На Першым Усебеларускім з’ездзе паводле прапановы Анатоля Бонч-Асмалоўскага дэлегаты ўшанавалі памяць Івана Пуліхава ўставаннем.
Пра месца пахавання Івана Пуліхава ведаў вартаўнік могілак, праз 20 гадоў ён паказаў на гэта месца колішнім паліткатаржанам, якія з’ехаліся ў Менск. Колішнія паліткатаржане вырашылі ўшанаваць памяць Пуліхава, але грошай не было, таму яны збіралі ахвяраванні на вуліцах Менска. На сабраныя сродкі на магіле Пуліхава быў усталяваны камень з чырвонага граніту. Помнік прастаяў на Старажоўскіх могілках да пачатку іх ліквідацыі ў 1954 годзе.
У 1954 годзе Івана Пуліхава перепахавалі на Вайсковых могілках. Існуе меркаванне, што быў перанесены толькі надмагільны камень. Была ўсталяваная агароджа і надмагільная пліта з ружовага мармуру. Магіла месціцца злева ад уваходу на Вайсковыя могілкі, на камені надпіс пра тое, што ён пастаўлены паліткатаржанамі ў 1928 годзе.
Імем Івана Пуліхава названая вуліца ў Мінску ў раёне колішняй Архірэйскай Слабодкі.
NGC 781
NGC 781 (іншыя абазначэнні — UGC 1482, MCG 2-6-10, ZWG 438.11, KARA 81, PGC 7577) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Казімір Пятровіч Стэцкі
Казімі́р Пятро́віч Стэ́цкі (, хутар Пад’ельнік,, Мінская губерня — ) — беларускі рэжысёр. Заслужаны дзеяч мастацтваў Беларускай ССР (1965).
Біяграфія
Скончыў Кіеўскі інстытут тэатральнага мастацтва ў 1936 годзе. Працаваў у тэатрах Беларусі: Польскім вандроўным (1929—1930), Лепельскім калгасна-саўгасным (1939—1941), Бабруйскім тэатры драмы і камедыі і Баранавіцкім абласным драматычным (1944—1945), Мазырскім ансамблі песні і танца (з 1946), Рэспубліканскім Доме народнай творчасці (з 1947). У 1958—1977 гадах рэжысёр на Рэспубліканскай студыі тэлебачання.
Творчасць
Творчыя рысы найбольш раскрыліся ў жанрах грамадска-палітычнага тэлевяшчання, рэпартажах з месца падзей, тэленарысах. Сярод тэатральных пастановак: «Хто смяецца апошнім» Кандрата Крапівы, «Ірынка» Кузьмы Чорнага, «Не было ні гроша, ды раптам шастак» А. Астроўскага, «Сыночак» М. Меё і М. Энекена (1939—1941), «Урок жыцця» В. Галаўчынера (1945).