cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Армаіс Асатуравіч Саркісаў
Біяграфія
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 22 ліпеня Армаісу Саркісаву пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Першапачаткова быў пахаваны ў в. Парэчча Бешанковіцкага раёна. Перапахаваны ў в. Мішкавічы Шумілінскага раёна. Яго імя ёсць на абеліску на брацкай магіле ў в. Галыні Бешанковіцкага раёна і ў пашпарце пахавання брацкай магілы ў в. Заграмадзіна Шумілінскага раёна.
Свіслацкая воласць
Свіслацкая воласць, буйны дзяржаўны маёнтак y ВКЛ y нізоўі ракі Свіслач (прыток Бярэзіны) y 14—18 стагоддзях.
Першапачаткова ўяўляла сабой, напэўна, цэнтральную частку Свіслацкага княства, далучанага да ВКЛ y сярэдзіне 14 стагоддзя. У 15 стагоддзі, верагодна, мела двайное падпарадкаванне Віленскаму і Трокскаму ваяводствам У 1-й палове 16 стагоддзя ўваходзіла ў Віленскае ваяводства. У 1560 годзе y Свіслацкай воласці, як і ў іншых дзяржаўных маёнтках, праведзена зямельная рэформа, уведзена новая адзінка абкладання — служба. Паводле інвентара, складзенага з гэтай нагоды, y воласці (акрамя мястэчка і замка Свіслач) было 18 сёл з 484 дварамі, y якіх намерана 137 службаў.
Паводле адміністрацыйнай рэформы 1565—66 тэрыторыя Свіслацкай воласці на захад ад ракі Бярэзіна ўключана ў Менскі павет, рэшта — y Аршанскі павет. У 1568 свіслацкі намеснік М.Б.Гарабурда атрымаў ад вялікага князя ВКЛ Жыгімонта II Аўгуста прывілей на падараванне яму воласці, якая засталася за яго нашчадкамі як прыватны маёнтак.
Ракетны абстрэл Украіны 14 студзеня 2023 года
Масіраваны ракетны абстрэл Украіны Узброенымі сіламі Расійскай Федэрацыі адбыўся 14 студзеня 2023 года. Выбухі прагрымелі ў Дняпры, Кіеве, Запарожжы , Харкаўскай, Львоўскай , Кіеўскай, Вінніцкай, Мікалаеўскай, Адэскай, Івана-Франкоўскай і Хмяльніцкай абласцях Украіны.
У шасці абласцях Украіны пашкоджаны аб'екты энергетычнай інфраструктуры. У адной ЦЭС разбураны энергаблок.
У Дняпры ракета трапіла ў шматпавярховы дом, забіўшы не менш як 45 чалавек і параніўшы не менш як 75; пра лёс яшчэ 35 чалавек пакуль нічога не вядома. Сярод параненых 14 дзяцей (самаму малодшаму — тры гады; 9-гадовая дзяўчынка знаходзіцца ў цяжкім стане) ; сярод забітых 15-гадовая дзяўчына.
Францыя назвала дадзены ўдар ваенным злачынствам Расіі. Расейскія ўлады не пракаментавалі свой учынак.
У Дняпры аб'явілі трохдзённую жалобу.
Ход падзей
14 студзеня 2023 года УС РФ зрабілі масіраваны абстрэл суседняй з імі Украіны. Выбухі прагрымелі ў Дняпры, Кіеве, Запарожжы, у Харкаўскай, Львоўскай, Кіеўскай, Вінніцкай, Мікалаеўскай, Адэскай, Івана-Франкоўскай і Хмяльніцкай абласцях Украіны. Расіяне паднялі ў паветра 17 бамбавікоў Ту-95, у моры выйшлі расійскія караблі, якія нясуць «Калібры». З пяці Ту-22м3 над Курскай вобласцю і над Азоўскім морам выпусцілі пяць крылатых ракет тыпу Х-22. (На дадзены момант у Украіны няма сродкаў СПА для перахопу такіх ракет ). Харкаў расейцы абстралялі з ракетных комплексаў С-300.
Кіеў і Кіеўская вобласць (і шэраг іншых абласцей) былі атакаваныя УС РФ двойчы — каля 09:00 і — каля 15:00. У Дняпроўскай раёне Кіева быў удар па крытычнай інфраструктуры горада. У Дарніцкім раёне абломкам ракеты пашкодзіла аўтамабіль. У Кіеўскай вобласці расейскія ракеты пашкодзілі 28 жылых дамоў. Прадстаўнік ВСУ заявіў, што ранішні ўдар быў здзейснены балістычнымі ракетамі.
Адэская райдзяржадміністрацыя ў 15:07 паведаміла, што над Адэскім раёнам у адказ на пускі ракет з паветра і мора спрацавала СПА. У Адэсе спынілі электратранспарт.
Горад больш за 90 разоў быў абстраляны ракетамі С-300 з-пад Энэргадара.
У Аўдзееўцы расейскія войскі забілі з «Градаў» 3 чалавек.
Часовае адключэнне электраэнергіі ў шэрагу мікрараёнаў Херсона і ў 35 населеных пунктах вобласці.
У Харкаве спынілі метро.
Удар па аб'екце энергетычнай інфраструктуры.
У Мікалаеўскай вобласці ў шэсць раніцы расіяне абстралялі Ачакіў і выбілі вокны ў шматпавярхоўцы. Быў пашкоджаны жылы дом у населеным пункце Куцурубскай абшчыны.
У Жытомірскай, Чаркаскай і Вінніцкай абласцях было ўведзена часовае адключэнне святла.
Разбурэнне шматпавярховага жылога дома ў Дняпры
У Дняпры каля 15:30 ракета тыпу Х-22 уразіла дзевяціпавярховы жылы дом па адрасе Набярэжная Перамогі, 118, разбурыўшы адзін пад'езд і 72 кватэры. Па дадзеных мясцовых уладаў, на раніцу 17 студзеня вядома пра 45 загінулых і 75 параненых, у тым ліку 14 дзяцей; лёс яшчэ 35 жыхароў дома пакуль няясны. 39 чалавек былі выратаваны з-пад завалаў. Цудам выжыла 23-гадовая дзяўчына Анастасія Швец, якая ў шокавым стане была ў ваннай на сёмым паверсе - у верасні яе жаніх загінуў на расійска-ўкраінскай вайне; пра бацькоў, якія былі ў доме, нічога не вядома.
Абставіны
Па хаце трапіла ракета таго ж тыпу, што і ўразіла гандлёвы цэнтр у Крэменчузе 27 чэрвеня 2022 года. Камандуючы Паветраных сіл ВСУ генерал-лейтэнант Мікалай Аляшчук заявіў, што ва ўкраінскай арміі на момант здарэння адсутнічалі сродкі для збіцця такіх ракет, і што за год поўнамаштабнай вайны з 210 запушчаных па Украіне ракет Х-22 не была збітая ні адна. Раней гучалі паведамленні аб паразе такіх ракет Алешчук назваў несапраўднымі і памылковымі. Украінская служба BBC выказала меркаванне, што заява камандуючага з'яўляецца адказам на заяву саветніка кіраўніка Офіса прэзідэнта Украіны Аляксея Арастовіча, які раней сцвярджаў, што расійская ракета Х-22 упала на дом у выніку паражэння сродкамі СПА.
Ракета на тэрыторыі Малдовы
Паблізу вёскі Ларга Брычанскага раёна малдаўскія праваахоўныя органы знайшлі абломкі меркаванай ракеты.
Міжнародная супольнасць
Міністэрства замежных спраў Францыі назвала атаку ваенным злачынствам і адзначыла, што яна сведчыць аб намеры Расіі эскалаваць вайну.
Прэзідэнт Літвы Гітанас Наўседа заявіў, што Расія — тэрарыстычная дзяржава і для яе прыйдзе час адказнасці за падобныя атакі.
Расія
Па стане на 15 студзеня не было афіцыйных заяў расійскага боку аб разбурэнні дома ў Дняпры, аднак Міністэрства абароны Расіі апублікавала раніцай 15 студзеня паведамленне ў тэлеграм-канале з фатаграфіяй ракеты і подпісам "Зараджаем па поўнай". Расейскія дзяржаўныя СМІ не зрабілі ні адной публікацыі па нагоды разбурэння дома ў Дняпры.
Аляксандр Валянцінавіч Арановіч
Аляксандр Валянцінавіч Арановіч (нар. 19 кастрычніка 1982) — удзельнік каманды YouTube-канала «Страна для жизни» (бел.: Краіна для жыцця), беларускі палітвязень, абвінавачаны пад час пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе.
Храналогія пераследу
Аляксандр Арановіч разам з камандай «Страны для жизни» ездзіў па рэгіёнах Беларусі на брэндаваным аўтадоме.
Затрыманы падчас пікету па зборы подпісаў у Гродне 29 траўня 2020 года. Пераведзены ў Мінск у СІЗА-1. Прад’яўлена абвінавачванне паводле ч. 1 арт. 342 (Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак) Крымінальнага кодэксу.
17 снежня 2020 года стала вядома, што Арановічу прад’явілі новае абвінавачванне — падрыхтоўка да ўдзелу ў масавых беспарадках (п. 13 ч. 2 арт. 293 Крымінальнага кодэкса).
4 красавіка 2021 года быў асуджаны суддзёй Аленай Пятровай на 6 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Замагільскі сельсавет
Замагі́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Мінскай вобласці. Цэнтр — вёска Замагілле.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Чырвонаслабодскага раёна Слуцкай акругі, з 1927 года — Бабруйскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Чырвонаслабодскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Чырвонаслабодскім раёне Слуцкай акругі. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Чырвонаслабодскім раёне Мінскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Мінскай вобласці.
Скасаваны 16 ліпеня 1954 года, тэрыторыя далучана да Акцябрскага сельсавета.
50-я Данецкая база захоўвання ўзбраення і тэхнікі
Гісторыя
У 1918 годзе была сфарміравана 15-я стралковая дывізія. У 1939 годзе на яе аснове была створана 124-я стралковая дывізія, а ў 1942 годзе яна была перайменавана ў 50-ю гвардзейскую Данецкую двойчы Чырвонасцяжную ордэнаў Суворава і Кутузава II ступені мотастралковую дывізію.
У 1994 годзе дывізія была перафарміравана ў асобную механізаваную брыгаду. У 2001 годзе на яго базе з'явiлася 50-я база захоўвання ўзбраення і тэхнікі. Канчаткова 50 БЗУТ у Брэсце была скасавана да 1 лістапада 2006 года, ўсе 277 ваеннаслужачых былі пераведзеныя ў іншыя часткі на раўназначныя і вышэйстаячыя пасады. У 2003—2004 гадах зброя і людзі былі перададзеныя ў 28 БЗУТ ў Баранавічах, у якой быў сфарміраваны мотастралковы батальён.
Давыд Пейсахавіч Генін
Давыд Пейсахавіч Генін (Давід Паўлавіч Генін;, Віцебск — , Масква) — савецкі мастак-акварэліст, марыніст , майстар індустрыяльнага пейзажу.
Генін
Генін — яўрэйскае прозвішча.
IC 3027
IC 3027 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Вуліца Міхася Васілька (Гродна)
Вуліца Міхася Васілька — вуліца ў цэнтральнай часцы Гродна. Даўжыня — 500 м. Праходзіць ад вуліцы Кірава да Тэлеграфнай. Перасякаецца з вуліцамі Паўлоўскага, Карбышава.
IC 3027
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Міхася Васілька (Гродна)
Названая ў гонар беларускага паэта Міхася Васілька.
Гісторыя
Старыя назвы — Пясчаная, Чапаева.
Казакіўка (Нэмірыўскі раён)
Казакіўка (Козакі́вка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Гімн Луганскай Народнай Рэспублікі
Дзяржаўны гімн Луганскай Народнай Рэспублікі з’яўляецца адным з трох дзяржаўных сімвалаў самаабвешчанай Луганскай Народнай Рэспублікі, разам са сцягам і гербам. Музыку злажыў кампазітар Георгій Галін, а словы песні напісаў паэт Уладзімір Міхайлаў. Гімн зацверджаны 29 красавіка 2016 г. тадышнім кіраўніком ЛНР Ігарам Платніцкім.
Афіцыйны тэкст
Над тобою победы знамёна Развеваются тысячи лет Наша Родина непобеждённых, Кто оставил в истории след! Пусть гремят ещё грозы над краем, Мы стояли на том и стоим: Славу предков своих оправдаем — Дело правое! Мы — победим!
Мы трудом своим землю прославим, Мы потомков достойных взрастим. Наша Родина, наша Держава. Твоё имя в сердцах сохраним. И освятится сила народа В наш единый и крепкий союз. Будет братство в нём, честь и свобода, И Соборная, славная Русь!
Неафіцыйны пераклад
Над табою перамогі сцягі Развяваюцца тысячы гадоў Наша Радзіма непераможных, Хто пакінуў у гісторыі след! Хай грымяць яшчэ навальніцы над краем, Мы стаялі на тым і стаім: Славу продкаў сваіх апраўдаем — Справа справядлівая! Мы — пераможам! Мы працай сваёй зямлю праславім, Мы нашчадкаў дастойных выгадуем. Наша Радзіма, наша Дзяржава. Тваё імя ў сэрцах захаваем. І асвеціцца сіла народа У наш адзіны і моцны саюз. Будзе братэрства ў ім, гонар і свабода, І Саборная, слаўная Русь!
Гісторыя стварэння
На цырымоніі інаўгурацыі Главы ЛНР Ігара Платніцкага 4 лістапада 2014 г. прагучаў праект дзяржаўнага гімна непрызнанай Рэспублікі :
Праца па выбары гімна ЛНР пачалася ў ліпені 2015 г. Для гэтага Міністэрства культуры і Народны Савет правялі творчы конкурс. На разгляд журы аўтары дасылалі як цэласныя працы — са словамі і мелодыяй, так і асобныя кампаненты. Конкурс праходзіў у тры этапы. Працы ацэньвалі культурныя дзеячы, а таксама дэпутаты Народнага Савета ЛНР Дзяніс Мірашнічэнка, Дзмітрый Сідараў і Максім Дэрскі. Дзмітрый Сідараў распавёў, што ўсяго на разгляд журы паступіла 64 працы. Па словах начальніка аддзела арганізацыйнай работы Міністэрства культуры ЛНР Наталлі Ліпкі аўтарам слоў гімна з’яўляецца Уладзімір Міхайлаў, а музыка была створана Георгіем Галіным. На пленарным пасяджэнні Народнага Савета ЛНР 29 красавіка 2016 года Глава Луганскай Народнай Рэспублікі Ігар Платніцкі зацвердзіў афіцыйны гімн ЛНР.
Яна Іванаўна Арабейка
Яна Іванаўна Арабейка (нар. ) — прыхільніца «Задзіночання беларускіх студэнтаў», студэнтка Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта, палітычная зняволеная, абвінавачаная падчас пратэстаў у Беларусі ў 2020 годзе. Унучка Івана Арабейкі.
Палітычны пераслед
Яна Арабейка была арыштавана ў інтэрнаце 12 лістапада 2020 года ў рамках справы студэнтаў і выкладчыкаў ВНУ паводле ч. 1 арт. 342 КК (арганізацыя альбо ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак).
Крыкіўці
Крыкіўці (Криківці́) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Яна Іванаўна Арабейка
Палітычны пераслед
18 лістапада 2020 года сумеснай заявай пятнаццаці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЭН-цэнтр, была прызнана палітычнай зняволенай. 22 снежня 2020 года шэфства над палітвязнем узяла Анетэ Відман-Маўц, дэпутатка Бундэстагу. Відман-Маўц сказала: «''Такія адважныя жанчыны, як Яна Арабейка, выступаюць за лепшую будучыню сваёй краіны. Яе ўзорнае імкненне да свабоды і дэмакратыі заслужыла нашу салідарнасць і глыбокую павагу» .'' 20 студзеня 2021 года сумеснай заявай чатырнаццаці ўкраінскіх праваабарончых арганізацый, сярод якіх, , , , арышт Яны Арабейка быў прызнаны незаконным і кваліфікаваны як.
16 ліпеня 2021 года суд Савецкага раёна Мінска прысудзіў Яне Арабейка, якая не прызнала віну, два з паловай гады пазбаўлення волі.
Знаходзілася ў жаночай калоніі Гомеля. Вызвалілася 30 лістапада 2022 года і выехала з Беларусі.
Мядзведзіцкі сельсавет
Мядзве́дзіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Мядзведзічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ляхавіцкім раёне Баранавіцкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года — у Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мініцкага сельсавета.
Віла-Кастэлі
Віла-Кастэлі (Villa Castelli) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брындзізі.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sacro Cuore di Gesù e Madonna della Fontana.
Павел Сцяпанавіч Куц
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Парэчча (сучасны аграгарадок у Гродзенскай вобласці Беларусі). У 1954 годзе скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. З 1954 г. у Інстытуце цепла- і масаабмену Акадэміі навук БССР.
Карара
Кара́ра (па-кельцку каменяломня) — горад у італьянскай правінцыі Маса-Карара. Насельніцтва — 65,3 тыс. жыхароў (2004).
Размешчаны ў Апуанскіх Альпах (належыць рэгіёну Таскана), у 100 км на паўночны ўсход ад Фларэнцыі, за 6 км ад берага Лігурыйскага мора.
Павел Сцяпанавіч Куц
Навуковая дзейнасць
Займаўся даследаваннямі цепла- і масабмену ў сушыльных працэсах, тэорыяй і тэхнікай сушкі вільготных, мікрабіялагічных матэрыялаў, распрацоўкай цеплафізічных і тэхналагічных асноў сушкі высакавольтнай ізаляцыі. Сааўтар шэрагу патэнтаў.
Карара
Гісторыя
Горад узнік у 1235 годзе. У розны час належаў Пізе, Генуі і Мілану, з XV стагоддзя — уладанне княжацкага сямейства Маласпіна.
Віла-Кастэлі
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Карара
Эканоміка
У горадзе маюцца малаважныя прадпрыемствы хімічнай, металаапрацоўчай, нафтаперапрацоўчай прамысловасці.
Славутасці
Асноўныя славутасці горада: кафедральны сабор XII стагоддзя, палац XVI стагоддзя (цяпер у ім размешчана акадэмія вытанчаных мастацтваў). Таксама ў горадзе маецца акадэмія скульптуры, музей скульптуры і старажытнасцяў.
Таджыкскі нацыянальны парк
Таджыкскі нацыянальны парк (Боғи миллии Тоҷикистон) — аб’ект сусветнай спадчыны ў Таджыкістане, арганізаваны Пастановай Урада Рэспублікі таджыкістан за № 267 ад 20 ліпеня 1992 года. Парк быў створаны па інцыятыве і пад кіраўніцтвам кіраўніка ААПТ Анвара Джамалавіча Бузурукава. Гэта быў другі праект часовага творчага калектыва Дзяржаўнага Камітэта па ахове прыроды Таджыкскай ССР, стварыўшага ў 1991 годзе першы прыродна-гістарычны парк — «Шыркенцкі парк». Першапачаткова Таджыкскі нацыянальны парк насіў назву «Памірскага», але пачаўшаяся Грамадзянская вайна ў Таджыкістане і кланавая барацьба прымусіла ўнесці карэктывы ў назву парка. Але цяпер першапачатковая назва вернута парку дзякуючы экспертам і выдвіжэнню Таджыкскага нацыянальнага парка ў спіс сусветнай спадычны ЮНЭСКА. «Горы Паміра» — першы прыродны аб’ект Таджыкістана, які быў уключаны ў спіс сусветнай спадчыны. Такое рашэнне было прынята ў Камбоджы 21 чэрвеня 2013 года праз 21 год пасля стварэння самога парка.
Таджыкскі нацыянальны парк з’яўляецца самай вялікай асоба ахоўваемай тэрыторыяй рэспублікі. Плошча нацыянальнага парка, 2,6 млн га, складае 18 % ад агульнай плошчы краіны, 60 % ад Тэрыторыі Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці і 40 % Джыргатальскага і Тавільдарынскага раёнаў Таджыкістана.
Асабліва ахоўваемая прыродная тэрыторыя
Таджыкскі нацыянальны парк у 2010 годзе быў уключаны ў Папярэдні спіс Сусветнай спадчыны ЮНЭСКА. На дадзеным этапе ўжо запушчана працэдура ўступлення Таджыкістана ў Канвенцыю Сусветнай Спадчыны праз яе намінацыю ў спіс Міжнардных нацыянальных паркаў.
Таджыкскі нацыянальны парк неўзабаве стане дамінуючай часткай Міжнароднага нацыянальнага парка ад Рэспублікі Таджыкістан. Гэта буйнейшая трансгранічная ініцыятыва, якая запушчана ўжо цяпер, сумесна с зацікаўленымі прыродаахоўнымі арганізацыямі Кітая, Пакістана і Афганістана. Міжнародны парк стане трансгранічнай асабліва ахоўнай прыроднай тэрыторыяй на стыку граніц вышэйазначаных дзяржаў (Ваханскі калідор Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці і сумежныя тэрыторыі). Асноўнай мэтай стварэння такога трансгранічнага парка стане арганізацыя эфектыўнага захавання і ўстойлівага выкарыстання рэдкіх і знікаюшчых відаў жывёл, асабліва тых, якія маюць сезонныя міграцыі, а таксама арганізацыя экалагічнага турызма. У далейшым, да стварэння парка, магчыма, далучацца Кыргызстан і Індыя.
Тэрыторыя, якая складае больш за трэцюю частку парка, будзе класіфікавана як асабліва ахоўная прыродная тэрыторыя. Большая частка тэрыторыі будзе абвешчана біясфернай тэрыторыяй ЮНЭСКА, што дазволіць выконваць абаснаваня формы шматмэтавага рэкрэацыйнага выкарыстання зямель.
Аб’ект турызма і адпачынка
Таджыкскі нацыянальны парк сёння з’яўляецца цэнтрам экалагічнага і іншых відаў турызма ў Таджыкістане. Турысты прыязджаюць у парк дзяля таго, каб атрымаць асалоду ад некранутай прыроды, дзе яшчэ захаваліся рэдкія і каштоўныя віды жывёл, птушак, іншыя жывёлы ці расліны, вадаёмы, крыніцы і іншыя прыродныя багацці гор. На тэрыторыі парка знаходзяцца некалькі высокагорных сямітысячнікаў: Пік Ісмаіла Самані (былы Пік Камунізма — 7495 м.), Пік Леніна (пік Абуалі ібн Сіно) (7134 м.), (7105 м.) і інш., Ледавік Федчанка (плошча каля 700 км²), якія з’яўляюцца аб’ектамі горнага турызма і альпінізма. У ГБАВ маецца шмат мінеральных і лячэбных крыніц. Па гэтым мясцінам у пачатку сярэдніх вякоў пралягаў вядомы ў гісторыі караванны «Вялікі шаўковы шлях». Памір багаты рознымі гістарычнымі помнікамі — стаянкі, якія маюць наскальныя малюнкі каменнага века, горад Базар-Дара, крэпасці Ячмун , Каакха , якія сведчаць аб гістарычным мінулым края. Таджыкскі нацыянальны парк знаходзіцца пад кіраўніцтвам Міністэрства аховы прыроды Рэспублікі Таджыкістан. На гэты орган ускладзены дзяржаўны кантроль за дзейнасцю асабліва ахоўнай прыроднай тэрыторыі Таджыкістана.
NGC 691
NGC 691 (іншыя абазначэнні — UGC 1305, MCG 4-5-19, ZWG 482.23, ZWG 460.31, IRAS01479+2130, PGC 6793) — галактыка ў сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Томас Дэйл Эйкерс
Томас Дэйл Эйкерс (Thomas Dale "Tom" Akers; нар. ) — астранаўт НАСА. Здзейсніў чатыры касмічных палёту на шатла: STS-41 (1990, «Дыскаверы»), STS-49 (1992, «Індэвар»), STS-61 (1993, «Індэвар») і STS-79 (1996, «Атлантыс»), палкоўнік ВПС ЗША.
Скончыў універсітэт Місуры-Рола (1973), школу лётчыкаў-выпрабавальнікаў ВПС ЗША (1983). У 1988-97 у атрадзе касманаўтаў НАСА. З 1997 года ва ўніверсітэце Місуры-Рола. Здзейсніў (як спецыяліст) 4 палёты ў складзе экіпажаў касмічных караблёў: 6-10.10.1990 на КК «Дыскаверы», 7-16.5.1992 і 2-13.12.1993 на КК «Індэвар», 16-26.9.1996 на КК «Атлантыс» і арбітальнай станцыі «Мір». У космасе правёў 33,95 сут., у т.л. у адкрытым конкурсе 29,7 гадз. (4 выхады). Залатыя медалі НАСА «За выдатныя заслугі» (2), «За касмічны палёт» (4).
Баварскае курфюрства
Гісторыя
Вітэльсбахі, якія кіравалі Баварыяй, з'яўляліся малодшай галіной сям'і, якая кіравала Курпфальцам. Паводле «Залатой булы» 1356 года права выбару імператара было замацавана за прадстаўнікамі старэйшай галіны, якая кіравала ў Пфальцы, а малодшая (Баварская) галіна з выбараў выключалася. Аднак у час Рэфармацыі Пфальц прыняў пратэстанцтва, курфюрст Фрыдрых V у 1619 годзе прыняў карону Багеміі, і за гэта ў 1623 годзе імператар Фердынанд II перадаў Верхні Пфальц і тытул курфюрста яго стрыечнаму брату Максіміліяну I Баварскаму. Хоць паводле ўмоў Вестфальскага міру 1648 года Ніжні Пфальц быў вернуты сыну Фрыдрыха V Карлу I Людвігу, для яго быў створаны новы (восьмы) тытул курфюрста, а за кіраўніком Баварыі было пацверджана права ўдзелу ў выбарах імператара. Так Баварыя ператварылася з простага герцагства ў курфюрства.
У пачатку XVIII стагоддзя курфюрст Максіміліян II увязаўся ў вайну за іспанскую спадчыну на баку Францыі і Іспаніі, аднак 13 жніўня 1704 года быў разбіты ў Гёхштэцкай бітве, пасля чаго Баварыя выйшла з вайны. Па заключаным 7 лістапада 1704 года Ільбесгаймскім дагаворы Баварыя апынулася акупаванай Аўстрыяй і Пфальцам, і аўстрыйскую акупацыю не змагло скінуць нават буйное сялянскае паўстанне. Толькі Бадэнскі дагавор 1714 года вярнуў Максіміліяну II яго ўладанні.
Сын Максіміліяна II, Карл Альбрэхт, прыклаў усе сілы для павелічэння свайго прэстыжу і ўплыву. Пасля смерці імператара Карла VI ён аспрэчыў «прагматычную санкцыю», якая перадавала ўладанні Габсбургаў Марыі Тэрэзіі, і ўвязаўся ў вайну за аўстрыйскую спадчыну. Ён заваяваў Верхнюю Аўстрыю, каранаваўся ў Празе каралём Багеміі, а ў 1742 годзе нават стаў імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі, аднак Баварыя апынулася акупаванай аўстрыйскімі войскамі, і вярнуцца ў Мюнхен Карл Альбрэхт здолеў толькі пасля таго, як прускі кароль Фрыдрых II уварваўся ў Сілезію, і аўстрыйцам спатрэбілася перакінуць усе войскі на паўночныя граніцы. У 1745 годзе Карл Альбрэхт памёр, а яго сын Максіміліян III спешна заключыў з Аўстрыяй сепаратны мір, адмовіўшыся ад усіх прэтэнзій бацькі.
Максіміліян III заняўся ўнутраным развіццём краіны. Пры ім была заснавана Баварская акадэмія навук, пабудавана фарфоравая мануфактура ў Німфенбургу, ён выдаў шэраг антыклерыкальных пастаноў, займаўся рэгуляваннем школьнай адукацыі. Аднак 30 снежня 1777 года Максіміліян III памёр ад чорнай воспы, не пакінуўшы спадчынніка. Яго смерць азначала згасанне баварскай лініі Вітэльсбахаў і пераход Баварыі да пфальцкіх Вітэльсбахаў. Гэты пераход быў аспрэчаны Аўстрыяй, што прывяло да вайны за баварскую спадчыну.
Максіміліян прыняў краіну, якая знаходзілася ў цяжкім становішчы. Незадоўга перад гэтым краіну зноў акупавалі аўстрыйцы, рыхтуючыся да аднаўлення вайны з Францыяй. Хоць і ён сам, і яго асноўныя міністры больш сімпатызавалі Францыі, стан баварскіх фінансаў і поўны развал арміі рабілі краіну безабароннай перад Аўстрыяй. Баварыі прыйшлося ўступіць у вайну на баку Аўстрыі, баварскія войскі былі разбіты разам з аўстрыйскімі, і Маро зноў увайшоў у Мюнхен. Паводле Люневільскага міру 1801 года Баварыя страціла Пфальц, а таксама графствы Пфальц-Цвейбрукен і Юліх-Берг.
У гэтых ўмовах асобы, якія кіравалі Баварыяй, прыйшлі да высновы, што яе будучыня ляжыць у саюзе з Францыяй. Паводле дагавора, падпісаным з Напалеонам, пры далейшым пашырэнні Французскай Імперыі Баварыя павінна была атрымаць кампенсацыі за страчаныя тэрыторыі на левым беразе Рэйна. У 1803 годзе ў час германскай медыятызацыі Баварыя паглынула біскупствы Вюрцбургскае, Бамбергскае, Аўгсбургскае і Фрайзінгенскае, частка Пасаўскага біскупства, тэрыторыю дваццаці абацтваў і сямнаццаці гарадоў і вёсак; утварылася кампактная тэрыторыя, якая была большай за дастатковую кампенсацыю за страчаныя анклавы на процілеглым беразе Рэйна. У вайне трэцяй кааліцыі Баварыя выступіла ўжо як саюзнік Францыі і паводле Прэсбургскага міру атрымала Ціроль з Брыксенам і Трэнтам, Форарльберг, правабярэжжа Іна, Бургау і Ліндау, а таксама Пасау і Айхштэт, адабраныя ў Зальцбургскага курфюрства (праўда, у абмен на Ціроль прыйшлося перадаць былому зальцбургскаму курфюрсту Вялікае герцагства Вюрцбург), а тытул кіраўніка Баварыі быў павышаны з «курфюрста» да «караля». За гэта Максіміліяну прыйшлося выдаць дачку Аўгусту замуж за напалеонаўскага пасерба Яўгенія Багарнэ.
Якуб Бекю
Біяграфія
Малодшы брат Яна Людвіка Бекю. З прускага Памор’я прыехаў у Варшаву, дзе пачаў працаваць бухгалтарам у кампаніі шэрсцяных мануфактураў. У 1771 г. запрошаны А. Тызенгаўзам у Гродна, дзе атрымаў пасады генеральнага інспектара гродзенскіх фабрыкаў і дырэктара мануфактурнага кантара (бюро), які кіраваў мануфактурамі ў каралеўскіх эканоміях на Літве. У 1772—1775 г. быў у камандзіроўцы з мэтаю агляду развіцця фабрык у Прусіі, Чэхіі, Італіі, Швейцарыі, Францыі, Галандыі. Завербаваў тут значную колькасць майстроў для мануфактураў у Гродне, наладзіў гандлёвыя сувязі. Да 1780 г. кіраваў гродзенскімі фабрыкамі як інспектар, а ў 1780—1787 г. апекаваў іх, будучы «маёрам». Далейшы лёс яго невядомы.
IC 3028
IC 3028 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Якуб Бекю
Сям’я
У шлюбе з Цэцыліяй меў сына Генрыха-Якуба (нар. у 1779).
Свіслацкі замак
Свіслацкі замак — замак, які існаваў у XII—XVII стагоддзях каля сучаснага аграгарадка Свіслач (Асіповіцкі раён Магілёўскай вобласці Беларусі). Гарадзішча «Замак», звязанае з гісторыяй мястэчка Свіслач і Свіслацкага княства (XIV стагоддзе), размяшчалася на мысе правага берага ракі Бярэзіна, у якую справа ўпадае рака Свіслач.
Апісанне
У час антыфеадальнай вайны 1648—1651 гадоў паўстанцкі атрад палкоўніка Г. Бута колькасцю каля 1 тыс. чалавек заняў у 1648 годзе Свіслач. У вайну Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў без вялікіх намаганняў «Іван Золоторенко город Свіслочь взял… в сентябре 1654 г.». З таго часу ў дакументах звесткі пра Свіслацкі замак больш не сустракаюцца.
Кудлаі
Кудлаі (Кудлаї́) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Літаратурна-мемарыяльны музей Д. Н. Маміна-Сібірака
'''Літаратурна-мемарыяльны музей Д. Н. Маміна-Сібірака''' — музей рускага пісьменніка-класіка Дзмітрыя Наркісавіча Маміна-Сібірака, адкрыты ў 1979 годзе ў доме бацькі пісьменніка Наркіса Мацвеевіча Маміна ў пасёлку Вісім у Свярдлоўскай вобласці ў прыгарадзе Ніжняга Тагіла. Знаходзіцца на вуліцы Маміна-Сібірака, 9. Музей з'яўляецца часткай ніжнетагільскага музейнага аб'яднання Музей-запаведнік «Горназаводскі Урал».
Экспазіцыя
Музей складаецца з памяшканняў кухні, спальні і кабінета бацькі пісьменніка Н. М. Маміна. Усе інтэр'еры былі ўзноўлены па ўспамінах самога пісьменніка і яго сям'і. У мемарыяльных пакоях вісяць партрэты бацькоў пісьменніка Ганны Сямёнаўны і Наркіса Міхайлавіча Маміных, а таксама яго брата і сяброў. У экспазіцыі сабраны шмат лістоў пісьменніка. У літаратурнай частцы музея сабраны самыя вядомыя творы Д. Н. Маміна-Сібірака.
Апроч гэтага ў музеі пададзена экспазіцыя побыту і гісторыі Вісіма-Шайтанскага завадскога пасёлка, з якім былі злучаны жыццё і творчасць пісьменніка. У экспазіцыі захоўваюцца сапраўдныя прадметы побыту жыхароў пасёлка, даўнейшыя прылады, адзенне XIX стагоддзя, карціны і скульптуры ўральскіх мастакоў. У дыяраме ёсць Вісіма-Шайтанскі завод з пасёлкам.
Аршанскі павет
Назву Аршанскі павет мелі наступныя адміністрацыйна-тэрытарыяльныя адзінкі:
Слаўгарадскі парк
Сла́ўгарадскі парк — помнік садова-паркавага мастацтва ў горадзе Слаўгарад Магілёўскай вобласці Беларусі. Заснаваны ў канцы XVIII стагоддзя ў сутоку рэк Сож і Проня.
Апісанне
Парк пейзажнага тыпу. Абмяжоўваўся лясным масівам; прарэзаны 3 ярамі, паўднёвы быў мяжой пладовага саду, што прымыкаў да парку. Асноўныя паркавыя кампазіцыі размяшчаліся абапал сярэдняга вялікага яра, на дне якога плацінамі была створана сістэма вадаёмаў са штучнымі каскадамі. Па берагах і плацінах былі дарожкі, раслі групы дрэў і кустоў.
Кампазіцыю парку складалі газон, кветнікі, грот, скульптура, тэхнічныя збудаванні. У паўночнай частцы было гарадзішча, пазней замак, на месцы якога пастаўлены палац (не захаваўся). У парку пераважаюць мясцовыя лісцевыя пароды дрэў, з экзотаў растуць ясень пенсільванскі (форма аўкубалістая), ясень звычайны (форма драбналістая).
Слаўгарадскі парк моцна пашкоджаны.
Цыганскі сельсавет
Цыга́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Цыгане.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў Ляхавіцкім раёне Баранавіцкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Мініцкага сельсавета.
Лыманскі раён (Данецкая вобласць)
Лыманскі раён (Лиманський район), да 2016 года — Красналыманскі раён (Краснолиманський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Данецкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Лыман (Лиман).
Насельніцтва раёна на года складае 21371 чалавек, плошча — 1018 км².
19 мая 2016 года Вярхоўная Рада Украіны ў рамках дэкамунізацыі прыняла пастанову аб перайменаванні Красналыманскага раёна ў Лыманскі раён.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 5 пасялковых і 7 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 5 пасёлак гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 27 сёлаў.
Лука (Нэмірыўскі раён)
Лука (Лука́) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Луза (значэнні)
Назву Луза маюць:
Франка-рускі саюз
Франка-рускі саюз — ваенна-палітычны саюз Расіі і Францыі, які быў асноўным вектарам знешняй палітыкі дзвюх дзяржаў у 1891—1917 гадах і папярэднічаў стварэнні траістай Антанты. Супрацьстаяў Траістаму саюзу на чале з Германіяй.
Пасля разгрому ў Франка-прускай вайне Францыя вымушана была рыхтавацца да рэваншу ў дыпламатычнай ізаляцыі. Англія са свайго боку вяла дыпламатычную вайну з Расіяй у Сярэдняй Азіі і на Блізкім Усходзе.
Каб пазбегнуць дыпламатычнай ізаляцыі, расійскі міністр замежных спраў Мікалай Гірс пачаў перамовы з урадам Садзі Карно. Здзівіўшы ўсю Еўропу саюз аўтарытарнай імперыі і дэмакратычнай рэспублікі быў аформлены пагадненнем 1891 года і сакрэтнай ваеннай канвенцыяй 18 жніўня 1892 г. Бакі абавязваліся аказваць узаемную дапамогу ў выпадку нападу Германіі ці Аўстра-Венгрыі на Расію або Італіі і Германіі на Францыю. У далейшым саюз быў пацверджаны руска-французскай ваенна-марской канвенцыяй 1912 г.
ФК Лакаматыў Масква
«Лакаматы́ў» (Локомотив) — расійскі футбольны клуб з горада Масква. Заснаваны ў 1923 годзе. Трохразовы чэмпіён Расіі, двухразовы ўладальнік Кубка СССР, дзевяціразовы ўладальнік Кубка Расіі і трохразовы ўладальнік Суперкубка Расіі. Генеральным спонсарам клуба з’яўляецца ААТ «Расійскія чыгункі».
Дата заснавання
Афіцыйнай датай заснавання клуба пад сучаснай назвай «Лакаматыў» з’яўляецца 12 студзеня 1936 года. Аднак на афіцыйным сайце клуба пазначана, што папярэднікамі «Лакаматыва» былі чыгуначныя клубы «Казанка», які з’явіўся ў 1923 годзе; Клуб Кастрычніцкай рэвалюцыі (ККР), які выступаў у 1924—1930 гадах; і зноў «Казанка», які гуляў у 1931—1935 гадах. У адпаведнасці з гэтым, датай заснавання клуба можа таксама лічыцца 12 жніўня 1923 года. У кнізе Савіна «Масква футбольная» са спасылкай на футбольны каляндар-даведнік Масквы 1922 года прыводзіцца інфармацыя аб складах груп «Б» і «В» чэмпіянату сталіцы, дзе можна знайсці першыя згадванні аб камандзе рабочых чыгуначнага дэпо Масква-Пасажырская Казанскай чыгункі пад назвай «Гурток футбалістаў Казанскай дарогі» (скарочана «Казанка»), якая з’явілася ў 1922 годзе. Фактычна ў асяроддзі заўзятараў «Лакаматыва» кожны год двойчы адзначаюць дзень нараджэння каманды, паколькі 12 жніўня знаходзіцца па тэрмінах побач з Днём чыгуначніка, які адзначаецца ў першую нядзелю жніўня.
1923—1991
22 мая 1936 года стаў днём нараджэння чэмпіянатаў Савецкага Саюза па футболе, адкрываў чэмпіянат матч паміж ленінградскім «Дынама» і маскоўскім «Лакаматывам». Першы гол быў на рахунку гульца чыгуначнікаў Віктара Лаўрова, але пасля ленінградская каманда забіла тры галы і перамагла ў матчы з лікам 3:1. Той сэзон чыгуначнікі скончылі на пятым месцы, тады ж быў і першы заваяваны трафей, ім стаў першы Кубак СССР у 1936 годзе. У фінале на стадыёне «Дынама» ў прысутнасці 20 тысяч гледачоў «Лакаматыў» абыграў тбіліскае «Дынама».
У канцы 1930-х гадоў за каманду гуляў Валянцін Гранаткін, які зрабіў выдатную кар’еру ў якасьці гульца і чыноўніка. З 1981 года па ініцыятыве прэзідэнта ФІФА Жуана Авеланжа праводзіцца міжнародны турнір юнацкіх каманд па футболе памяці першага віцэ-прэзідэнта ФІФА Гранаткіна.
Бан’ёла-дэль-Салента
Насельніцтва складае 1884 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 310 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 73020. Тэлефонны код — 0836.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
231-я артылерыйская брыгада
231-я артылеры́йская брыга́да — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — Бароўка.
Гісторыя
28 снежня 1982 года ў пасёлку Бароўка Лепельскага раёна ў адпаведнасці з загадам Міністра абароны СССР №314/1, была сфарміравана 231-я артылерыйская брыгада скарочанага складу, якая ўвайшла ў склад 7-й танкавай арміі Чырванасцяжнай Беларускай ваеннай акругі.
У 1993 годзе злучэнне было перафарміравана ў 231-ы артылерыйскі полк скарочанага складу.
У адпаведнасці з дырэктывай Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь ад 20 лютага 2004 года ў выніку аб'яднання з 427-м рэактыўным артылерыйскім палком і 502-м супрацьтанкавым артылерыйскім палком часць была перафарміравана ў 231-ю змешаную артылерыйскую брыгаду.
1 снежня 2009 года 231-я змяшаная артылерыйская брыгада была перайменавана ў 231-ю артылерыйскую брыгаду.
Лімож
Лімо́ж (Limoges, Limòtges) — горад у Францыі, галоўны горад гістарычнай вобласці Лімузен і прэфектура (адміністрацыйны цэнтр) дэпартамента Верхняя В’ена. Насельніцтва 139 тыс. (2006).
Гісторыя
Лімож быў заснаваны пры рымскім імператары Аўгусце ў 10 г. да н.э. Гэта быў рымскі Аўгустарытум; ў перыяд Рымскай імперыі — адзін з значных цэнтраў Галіі. Потым горад быў перайменаваны ў Лемавік (па назве мясцовага Гальскага племя). Адзін з найстарэйшых ачагоў хрысціянства ў Галіі; з яго выйшлі чатыры Папы рымскія; да рэвалюцыі Лімож быў галоўным горадам правінцыі Лімузен, у ім было больш за 40 манастыроў.
Падчас Другой сусветнай вайны Лімож стаў адным з важных ачагоў руху Супраціўлення.
Фларэнтыйскі баптыстэрый
Баптыстэрый Сан-Джавані (Battistero di San Giovanni) — сярэднявечны (раманскі стыль) баптыстэрый на П’яцца дэль Дуома і П’яцца дзі Сан-Джавані, побач з саборам Санта-Марыя-дэль-Ф’ёрэ і кампанілай Джота ў Фларэнцыі, адзін з самых старых будынкаў горада. Як і большасць баптыстэрыяў, асвечаны ў гонар Іаана Хрысціцеля.
Першы баптыстэрый быў пабудаваны ў Фларэнцыі не пазней V стагоддзя. Цяпер існуючы будынак будаваўся з 1059 па 1129 гады. Аж да XIX стагоддзя менавіта тут хрысцілі ўсіх выхадцаў Фларэнцыі. Сярод іх — Дантэ і Медычы. Паўкруглая апсіда ў XIII стагоддзі была заменена на прамавугольную. Скляпенне купала ўпрыгожаны візантыйскімі мазаікамі XIII—XIV стагоддзяў. Цэнтральная мазаіка адлюстроўвае карціну Страшнага суда з фігурай Хрыста ў цэнтры. У баптыстэрыі таксама знаходзіцца грабніца антыпапы Яна XXIII.
Раманаўскі раён
Раманаўскі раён:
Вялікі Салым
Вялі́кі Салы́м (Большой Салы́м ) — рака ў Расіі, у Ханты-Мансійскай аўтаномнай акрузе — Югра, левы прыток ракі Об (басейн Карскага мора).
Даўжыня ракі 583 км. Плошча вадазбору 120 (80 ) км². Сярэдні шматгадовы сцёк 2,525 км³/год. Выток ракі знаходзіцца ў забалочанай мясцовасці, у міжрэччы рэк Об і Дзям’янка, у Салымскім балоце. Упадае ў Салымскую пратоку ракі Об, за 35 км ніжэй пасёлка Лемпіна. Вадазбор у цэнтральнай частцы Заходне-Сібірскай раўніны. Даліна ракі ў верхнім цячэнні невыразная, у сярэднім і ніжнім — трапецападобная шырынёй 3—5 км, з тэрасамі і стромкімі схіламі вышынёй 20—25 м. У пойме Вялікага Салыма шмат старычных азёр і праток. Рэчышча моцна звілістае, меандруючае. Шырыня рэчышча 20—50 м у верхнім і сярэднім цячэнні і ад 80—100 да 200 м у ніжнім. Жыўленне ракі снегавое і дажджавое. У разводдзе рака суднаходная да пасёлка Салым (110 км, пратока Вялікая Салымская ).
Прытокі: Тапат’яха (правы), Тарсап, Малы Салым, Тукан, Вандрас (левыя) і інш.
Мала Бушынка
Мала Бушынка (Мала́ Буши́нка) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
NGC 694
NGC 694 (іншыя абазначэнні — UGC 1310, IRAS01481+2144, MCG 4-5-20, ZWG 482.24, MK 363, 5ZW 122, PGC 6816) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Авен.
Мінская духоўная семінарыя
Мінская духоўная семінарыя імя ўсяленскіх вучыцеляў і свяціцеляў Васілія Вялікага, Грыгорыя Багаслова і Іаана Залатавуста  — вышэйшая спецыяльная навучальная ўстанова Беларускай Праваслаўнай Царквы. Знаходзіцца па адрасе: 231822 Гродзенская вобл., Слонімскі р-н, пас. Жыровічы, вул. Савецкая, 59.
Фёдар Трафімавіч Канстанцінаў
Фёдар Трафімавіч Канстанці́наў ( — ) — вучоны, філосаф і публіцыст, доктар філасофскіх навук (1965), прафесар (1967). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР (1975).
Мінская духоўная семінарыя
Заснаванне. Слуцкі перыяд
Заснавана 15 верасня 1785 года ў Слуцку. У пачатку 1785 года паміж Расіяй і Рэччу Паспалітай заключана пагадненне аб аднаўленні ў межах Рэчы Паспалітай праваслаўнай епіскапскай кафедры. Кіеўскі мітрапаліт Самуіл і Магілёўскі архіепіскап Георгій (Каніскі) прапанавалі ў якасці годнага кандыдата на гэтую кафедру архімандрыта Слуцкага Траецкага манастыра Віктара (Садкоўскага). Св. Георгій (Каніскі) добра ведаў Віктара з часоў навучання таго ў Кіеўскай акадэміі, калі сам Георгій узначальваў акадэмію (1752-1755). У бытнасць Георгія Магілёўскім архіерэем Віктар выконваў абавязкі асабістага сакратара, выкладчыка Магілёўскай семінарыі, ігумена Тупічэўскага манастыра.
Фёдар Трафімавіч Канстанцінаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Зялёны Прудок (зараз у Магілёўскай вобласці Беларусі). У 1940 годзе скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт. Працаваў у дзяржаўным выдавецтве «Беларусь», газетах «Звязда», «Столинская молодёжь», часопісе «Іскры Ільіча». З 1941 года ў Маскве, на камсамольскай і партыйнай рабоце, рэдагаваў часопіс «Славяне». З 1953 года ў Інстытуце філасофіі Акадэміі навук СССР — загадчык сектара філасофіі.
Мінская духоўная семінарыя
Заснаванне. Слуцкі перыяд
27 сакавіка 1785 года рушыў найвышэйшы ўказ аб быцці ў Польшчы асобнага епіскапа, каадзьютара Кіеўскай мітраполіі, і аб пасвячэнні ў гэты сан архімандрыта Слуцкага манастыра Віктара. Указам 15 мая прадпісана Свяцейшаму Сіноду заснаваць для асветы праваслаўных у Рэчы Паспалітай семінарыю.
Фёдар Трафімавіч Канстанцінаў
Навуковая і публіцыстычная дзейнасць
Аўтар беларускага савецкага календара 1943 года, брашур «Герой Савецкага Саюза Х. А. Смалячкоў» (1943), «Аб паходжанні беларускага народа» (1946). Зрабіў пераклад на беларускую мову рамана І. Ільфа і Я. Пятрова «Одноэтажная Америка».
Сярод апублікаванага:
Мінская духоўная семінарыя
Мінскі перыяд
У 1840 годзе пераведзена ў Мінск. У 1918 годзе зачынена паводле Дэкрэту савецкай улады аб аддзяленні царквы ад дзяржавы. Дзейнасць семінарыі адноўлена ў 1947 годзе праз пераўтварэнне пастырскіх курсаў пры Жыровіцкім Свята-Успенскім мужчынскім манастыры. У 1963 годзе Мінская духоўная семінарыя зноў зачынена паводле распараджэння свецкіх улад.
1 верасня 1989 года пачалося аднаўленне дзейнасці семінарыі. Цяпер семінарыя рыхтуе святароў для прыходаў Беларускай праваслаўнай царквы. Тэрмін навучання 5 гадоў. У семінарыі дзейнічае Сектар завочнага навучання і Рэгенцкая школа. У 2006/2007 навучальным годзе на стацыянарным і завочным аддзяленнях навучалася 378 студэнтаў.
Уладзімір Леанідавіч Ізотаў
Уладзімір Леанідавіч Ізотаў (нар., Гомель) — беларускі паралімпійскі плывец з парушэннем зроку. Найбольш паспяхова выступае ў плаванні брасам на дыстанцыі 100 м.
Біяграфія
У плаванне прыйшоў ва ўзросце 12 гадоў па прыкладзе маці, якая ўдзельнічала ў спаборніцтвах на нацыянальным узроўні. Прафесійныя трэніроўкі пачаў у 16 гадоў у Гомелі. Выступае ў катэгорыях S12, SB12, SM12 у плаванні брасам, батэрфляем, вольным стылем і на спіне у 50-метровым басейне.
Упершыню выступіў на Чэмпіянаце свету 2006 года ў Дурбане, дзе спаборнічаў у катэгорыі S13 брасам і вольным стылем на дыстанцыі 100 м.
Удзельнічаў у летніх Паралімпійскіх гульнях 2008 у Пекіне, дзе выйграў бронзавы медаль на 100-метроўцы брасам і заняў 11 месца ў плаванні батэрфляем.
На Чэмпіянаце свету 2010 года ў Эйндхавене выйграў срэбны медаль на 100-метроўцы брасам і заняў шостае месца на дыстанцыі 100 м — батэрфляй.
На летніх Паралімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане заваяваў срэбны медаль у плаванні брасам і паказаў 5-ы вынік на дыстанцыі батэрфляем.
Пераможца сусветнага першынства 2013 года ў Манрэалі на дыстанцыі 100 м — батэрфляй. На аналагічнай дыстанцыі заваяваў срэбны медаль, выступаючы на Чэмпіянаце Еўропы 2014 года ў Эйндхавене, а таксама залаты медаль на Чэмпіянаце свету 2015 года ў Глазга.
Выступаючы на летніх Паралімпійскіх гульнях 2016 года стаў чэмпіёнам на дыстанцыі 100 м у плаванні брасам з паралімпійскім рэкордам — 1:06.82 с і заняў 11-е месца на 50-метроўцы батэрфляем. За паспяховае выступленне на Паралімпійскіх гульнях узнагароджаны ордэнам Айчыны III ступені (2016).
Залаты прызёр кантынентальнага форума 2016 года ў Фуншале і сусветнага чэмпіянату 2017 года ў Мехіка на дыстанцыях 100 м брасам. На гэтай жа дыстанцыі стаў срэбным прызёрам Чэмпіяната Еўропы 2018 у Дубліне, дзе выступаў у катэгорыі SB13, а таксама заняў другое месца на Чэмпіянаце свету 2019 года ў Лондане і трэцяе месца на еўрапейскім чэмпіянаце ў Фуншале 2021 года.
Па выніках выступлення на XVI летніх Паралімпійскіх гульнях 2020 года ў Токіа заняў чацвёртае месца ў фінальным заплыве на дыстанцыі 100 м брасам.
Асабістае жыццё
Скончыў факультэт фізічнай культуры Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Францыска Скарыны. Жанаты, мае двух дачок. Хобі — музыка; барабаншчык хэві-метал гурта «Grindzilla».
IC 3029
IC 3029 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Валасы Веранікі.
Аўтапартрэт (Рафаэль)
«Аўтапартрэт» — карціна вядомага мастака эпохі Адраджэння Рафаэля. Захоўваецца ў галерэі Уфіцы.
Аўтапартрэт, падобны на гэты, але развернуты люстрана, намаляваны на фрэсцы Рафаэля «Афінская школа» у ватыканскай «Станца дэла Сеньятура» як выява старажытнагрэчаскага мастака Апелеса.
Мэдвэжа (Нэмірыўскі раён)
Мэдвэжа (Медве́жа) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Пудзіла
Пудзіла  — чучала, якое выстаўляецца ў садах і гародах, якое служыць для адгону птушак (напрыклад, крумкач​​). Пудзіла часта робіцца вонкава падобным да чалавека: як правіла, гэта размешчаная на палцы старая вопратка, якой з дапамогай саломы надаецца форма. Часам для большага эфекту да пудзіла могуць быць прымацаваныя круцёлкі, шумавыя прынады. Аднак пудзілы могуць адпужваць і карысных птушак, што знішчаюць шкодных насякомых.
Ражанка (напой)
Ра́жанка — кісламалочны выраб (напой), які вырабляюць з каровінага адтопленага малака праз сумеснае кісламалочнае і спіртавае браджэнне. Заквашванне робяць тэрмафільнымі малочнакіслымі стрэптакокамі і чыстымі культурамі балгарскай палачкі, сквашваецца на працягу 3—6 гадзін. Мае жоўта-бурае адценне і традыцыйны кісламалочны смак. Фактычна з'яўляецца адным з гатункаў ёгурту без смакавых дабавак.
Вуліца Стэфана Баторыя (Гродна)
Вуліца Стэфана Баторыя — вуліца ў цэнтральнай часцы Гродна. Праходзіць ад вуліцы Парыжскай камуны да вуліцы Карла Маркса. Прымыкае да Савецкай плошчы. Даўжыня — 300 м.
Названа ў гонар караля Рэчы Паспалітай, вялікага князя літоўскага Стэфана Баторыя. Назва нададзена ў пач. 1990-х.
Гісторыя
Старыя назвы — Мяшчанская, Н. Крупскай (-пач. 1990-х).
Манастырскэ (вёска)
Манастырскэ (Монастирське) — вёска ў Нэмірыўскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Агасціна Маньяні
Агасціна Маньяні (Agostino Magnani, Augustinus Magnani, Augustyn Magnani; 28 жніўня 1746, Балоння, Італія — 21 красавіка 1791, Чачэрск ) — езуіцкі святар і педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 12 кастрычніка 1762 г. у Венецыянскай правінцыі. У канцы 1782 г. або ў пачатку 1783 г. пераехаў на Беларусь. Прафесар этыкі ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1782/1783 навучальны год). (М. Інглот таксама пазначае, што А. Маньяні выкладаў у Полацку тэалогію .) 15 жніўня 1783 г. даў манаскія абяцанні. Памочнік магістра навіцыяту ў Полацку (1784—1786). Прафесар рыторыкі і паэтыкі ў Магілёўскім езуіцкім калегіуме (1787—1789), прафесар школ у Чачэрску (1789—1791).
NGC 695
NGC 695 (іншыя абазначэнні — UGC 1315, ZWG 482.26, 5ZW 123, NPM1G +22.0080, IRAS01484+2220, PGC 6844) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Загаваліна (археалагічны помнік)
Загаваліна — археалагічны помнік: гарадзішча каля в. Загаваліна (Ушацкі раён, Віцебская вобласць). За 200 1 км на захад ад вёскі, на высокім узгорку.
Пляцоўка авальная, памерамі 40х30 м, схілы стромкія. Вядома з 1873 г.: «кругавобразнай формы, размешчана ў балоцістай мясцовасці і не мае ніякіх упрыгожванняў, і, паводле падання, тут быў некалі горад Загалаўшчына». У 1966 г. даследаваў К. П. Шут (ускрыта 200 м2). Культурны пласт у цэнтры пляцоўкі 0,2 — 0,3 м, па краях 1 — 1,2 м. Мае 2 гарызонты. Край пляцоўкі двойчы падсыпаўся, і ў выніку гэтага ўтварылася ўзвышэнне.
У ніжнім (датуецца I — IV ст. н.э.) выяўлены сляды наземнага жытла слупавой канструкцыі з каменнымі агнішчамі, знойдзены абломкі печаў-домніц і шлакі, жалезныя сярпы, нажы, шылы, іголкі, дроцік, бронзавыя спіралькі, бляшкі, касцяныя праколкі, каменныя паліраваныя сякеры, таўкачы, слабапрафіляваныя гаршкі і пасудзіны слоікападобнай формы, упрыгожаныя ямкавымі паглыбленнямі, скразнымі адтулінамі ніжэй краю венчыка, наразнымі лініямі і насечкамі па верхняй частцы пасудзін.