cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Джозеф Мур
Біяграфія
Калі пачалася Другая сусветная вайна, ён знаходзіўся на Філіпінах і да красавіка 1942 года налятаў 100 баявых гадзін на знішчальніках P-40 Warhawk. Пасля падзення Батаана Мур адправіўся ў Аўстралію і служыў там у падраздзяленнях армейскай авіяцыі да жніўня 1942 года. У лістападзе 1943 года быў адпраўлены ў Еўропу, дзе прыняў удзел у кампаніях у Нармандыі, Францыі і Рэйнскай вобласці.
У студзені 1945 года вярнуўся ў Злучаныя Штаты, дзе скончыў Школу камандавання і Генеральнага штаба ў Форт-Лівенворту. У снежні 1946 года Мур быў накіраваны ў Германію. У кастрычніку 1947 года пачаў працаваць у Пентагоне ў якасці намесніка начальніка аддзела ўнутраных камандаванняў амерыканскай акупацыйнай зоны, офіса дырэктара па планах і аперацыях Штаб-кватэры ВПС ЗША і быў павышаны да начальніка ў чэрвені 1948 года. У маі 1951 года Мур прыняў камандаванне 137-м знішчальна-бамбардзіровачным крылом у муніцыпальным аэрапорце Александрыі.
Трэцяя камандзіроўка Мура ў Еўропу пачалася ў маі 1952 года, калі ён перавёў першае падраздзяленне знішчальнікаў-бамбардзіроўшчыкаў, прыпісаных да НАТА, у Францыю. У чэрвені 1953 года быў прызначаны намеснікам памочніка начальніка штаба па аперацыях дванаццатай паветранай арміі ў Рамштайне, Германія. У красавіку наступнага года прызначаны намеснікам начальніка штаба ВПС ЗША ў Еўропе, а ў ліпені — намеснікам начальніка штаба ВПС ЗША.
У жніўні 1955 года вярнуўся ў Злучаныя Штаты, паступіў у Нацыянальны ваенны каледж у Вашынгтоне, акруга Калумбія. Па заканчэнні вучобы ў чэрвені 1956 года стаў камандзірам 323-га знішчальна-бамбардзіровачнага крыла на базе ВПС Банкер-Хіл, штат Індыяна. У ліпені 1957 года пераведзены на ваенна-паветраную базу Шоу, штат Паўднёвая Караліна, у якасці намесніка начальніка штаба ВПС па аперацыях.
У чэрвені 1958 года Мур стаў начальнікам штаба дзевятых ваенна-паветраных сіл, дзе ён заставаўся да таго часу, пакуль у лютым 1959 года не прыняў камандаванне 4-м тактычным знішчальным крылом на ваенна-паветранай базе Сеймур-Джонсан, штат Нью-Ёрк.
У кастрычніку 1961 года Мур быў прызначаны ў штаб тактычнага паветранага камандавання на ваенна-паветранай базе Лэнглі, штат Вірджынія, у якасці памочніка намесніка па аперацыях. У студзені 1964 года стаў камандзірам 2-й авіядывізіі ў В’етнаме, а ў чэрвені 1965 года заняў дадатковую пасаду намесніка камандуючага па паветраных аперацыях камандавання ваеннай дапамогі В’етнаму. У ліпені 1966 года стаў намеснікам галоўнакамандуючага ціхаакіянскімі ваенна-паветранымі сіламі. У жніўні 1967 года Мур быў прызначаны генеральным інспектарам Ваенна-паветраных сіл.
1 красавіка 1971 года Мур звольніўся з ВПС. Памёр 27 снежня 2006 года.
Сям’я
Пасля выхаду на пенсію ён і яго жонка Вірл пераехалі ў Мрытл-Біч, штат Паўднёвая Караліна, а затым у Сан-Антоніа, штат Тэхас. Вірл памерла у 1980 годзе. Пазней Мур ажаніўся з Хэйдзі і працягваў жыць у Сан-Антоніа.
Узнагароды
Быў прызнаны камандным пілотам і меў крыж за выдатную службу, медаль за выдатную службу ВПС, ордэн Ганаровага легіёна з кластарам дубовых лісця, крыж за выдатныя палёты з кластарам дубовых лісця, паветраную медаль з пяццю кластарамі дубовых лісця, Медаль За заслугі ВПС і медаль За заслугі арміі.
Адам Нарушэвіч
Адам Тадэвуш Станіслаў Нарушэвіч (,, Пінскі павет — , Янаў-Падляшскі) — вялікалітоўскі філолаг, гісторык, , і. З роду Нарушэвічаў. Ахрышчаны ў Лагішыне як Адам Тадэвуш, з 1781 карыстаўся імем Станіслаў.
Біяграфія
У 1748 скончыў Пінскі езуіцкі калегіум, дзе ў 1748 уступіў у ордэн езуітаў, у 1754 — Віленскую езуіцкую акадэмію. Вучыўся ў Ліёне (Францыя), у Італіі і Германіі. Выкладаў лацінскую мову ў Віленскай акадэміі, заняў там кафедру паэтыкі, дзе выкладаў стылістыку і гісторыю літаратуры. Вялікі пісар літоўскі (1781—1788). Біскуп смаленскі (з 1788), луцкі (з 1790). Валодаў маёнткам Павець каля Пінска. Пахаваны ў Янаве-Падляшскім.
Творчасць
А. Нарушэвіч адным з першых зрабіў пераклад Карнелія Тацыта на славянскую мову (польскую), яго пераклад да цяперашняга часу лічыцца лепшым у еўрапейскай літаратуры, а пераклады Гарацыя — самымі поўнымі і дасканалымі. Аўтар 7-томнай «Гісторыі Польшчы» (Варшава, 1780—1824), гісторыі Крыма — «Таўрыя» (Варшава, 1781). Гэтыя фундаментальныя працы з'яўляюцца наватарскімі на ўсходнееўрапейскай прасторы — вылучаюцца грунтоўнасцю высноў, дасканалым аналізам крыніц. Заснавальнік у польскай гістарыяграфічнай школы (г. зв. «школы Нарушэвіча»), якая проціпаўстаўлялася школе І. Лялевеля.
Аўтар шматлікіх одаў, ідылій, сатырычных твораў.
Шчытынска Воля
Шчытынска Воля (Щитинська Во́ля) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Канстанцін Маскалік
Канстанцін (Кастусь) Маскалік (1918—2010) — беларускі грэка-каталіцкі царкоўны дзеяч.
Біярафія
Нарадзіўся 28 траўня 1918 года ў Гарадзеі ў сялянскай сям’і Тодара і Ганны (з роду Шыманскіх). Маці памерла, калі яму было ўсяго 8 месяцаў, а ў васьмігадовым узросце страціў і бацьку. Апеку і выхаванне ўзялі сваякі. Скончыў мясцовую сямігодку, потым цягам двух гадоў жыў у Жыровіцкім праваслаўным манастыры. Некаторы час быў у грэка-каталіцкім манастыры айцоў студытаў ва Уніве каля Львова. У траўні 1941 мабілізаваны ў Чырвоную Армію, вывезены ў Расію, як «ненадзейны» ў хуткім часе апынуўся ў працоўным батальёне. Здолеў патрапіць у Армію Андэрса, разам з якой праз Іран, Ірак, Палесціну і Егіпет у 1944 годзе трапіў у Італію; працаваў пры кухні.
У 1947 годзе паступіў у калегію Русікум у Рыме. 10 красавіка 1955 году ўкраінскі грэка-каталіцкі архібіскуп Іван Бучко ўдзяліў яму святарскія свячанні. Праз паўгода Кастусь Маскалік прыехаў у Лондан, дзе служыў у Беларускай каталіцкай місіі. У 1958 годзе выехаў у Парыж на пасаду кіраўніка Беларускай каталіцкай місіі ў Францыі, аднак у 1962 годзе быў пераведзены ў Рым як памочнік Пятра Татарыновіча ў працы на Ватыканскім радыё. У 1985 годзе айцец Кастусь Маскалік вярнуўся ў Лондан на працу ў Місіі.
Памёр на 92 годзе жыцця 12 красавіка 2010 года. Пахаваны на могілках Св. Панкрата ў Лондане, побач з магіламі іншых беларускіх каталіцкіх святароў. Чын пахавання здзейсніў Апостальскі Візітатар беларусаў-католікаў у замежжы Аляксандр Надсан, які ведаў памерлага яшчэ з перадваеннага часу. У жалобнай падзеі прыняла ўдзел Прэзідэнт Рады БНР Івонка Сурвіла.
Неса
Неса (Nesso) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Exsultet
Exsultet, Exultet, Абвяшчэнне Вялікадня — заходні хрысціянскі гімн, выкананы на набажэнстве Пасхальнай Вігіліі. Назва паходзіць ад пачатковых слоў гімна Exsultet — «Хай лікуюць». Гімн уваходзіць у склад пасхальнага набажэнства ў лацінскім абрадзе Каталіцкай царквы, англіканстве, шэрагу лютэранскіх цэркваў. Гімн выкарыстоўваецца таксама ў амврасіянскім абрадзе, дзе мае шэраг тэкставых адрозненняў ад рымскага. Exsultet звычайна чытае дыякан, пры яго адсутнасці святар або чытальнік.
Неса
Насельніцтва складае 1300 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 87 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 22020. Тэлефонны код — 031.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Exsultet
Набажэнства
У каталіцкім набажэнстве гімн абвяшчаецца на Літургіі Святла, першай частцы пасхальнага набажэнства, адразу пасля працэсіі з запаленай велікоднай свечкай. Падчас працэсіі ўсе прысутныя ў храме запальваюць ад пасхал а свечкі і падчас спеваў Exsultet стаяць з запаленымі свечкамі. Па заканчэнні працэсіі дыякан устанаўлівае пасхал на адмысловы падсвечнік у прэзбітэрыі і просіць у святара благаславення на абвяшчэнне Вялікадня. Святар адказвае: «Гасподзь хай будзе ў сэрцы тваім і ў вуснах тваіх, каб годным і належным чынам абвясціў ты Абвяшчэнне Вялікадня Яго: у імя Айца, і Сына, і Святога Духа». Дыякан адказвае «Амэн» і падыходзіць да амбону, з якога абвяшчае гімн. Як правіла, Exsultet абвяшчаецца нараспеў, у форме рэчытатыва.
Гісторыя
Асвячэнне велікоднай свечкі ў набажэнстве Пасхальнай Вігіліі і спевы пасхальнага гімна практыкуюцца на Захадзе як мінімум з V ст.. Liber Pontificalis прыпісвае ўвядзенне гэтага абраду ў рымскае набажэнства Папе Зосіме. Нягледзячы на тое, што сучасная форма гімна Exsultet вядомая з старажытнасці, існаваў і шэраг іншых аналагічных гімнаў, якія пасля былі выцесненыя дадзеным песнапеннем. Так у сакраменталіі Папы Геласія (канец V стагоддзя) прысутнічае велікодная малітва «Deus mundi conditor», якая не сустракаецца дзе-небудзь яшчэ. Адметна што гэтая зніклая малітва змяшчае тэкст аб маці-пчале, фрагмент мае, як відаць, найстаражытнае паходжанне і прысутны ва ўсіх гістарычных варыянтах «Абвяшчэння Вялікадня», уключаючы Exsultet. У сярэднявечнай Італіі існавала традыцыя запісваць тэкст гімна на доўгіх, багата ўпрыгожаных пергаментных скрутках, якія паступова разгортваліся перад дыяканам па меры чытання.
У першай частцы гімна маналог чытальніка перарываецца на дыялог, вядомы як Sursum corda і ўваходзіць у склад анафоры. Хоць Exsultet не мае ніякага дачынення да еўхарыстычнай літургіі, уключэнне ў яго Sursum corda падкрэслівае яго ўрачысты характар.
Аналіз метрычнага ладу гімна Exsultet кажа аб яго стварэнні ў прамежак паміж V і VII стагоддзем. Самыя раннія з захаваных манускрыптаў з тэкстам гімна датуюцца канцом VII — пачаткам VIII стагоддзя (Імшала Бобіа, Missale Gothicum і Missale Gallicanum Vetus).
C VII па XII стагоддзе ў тэкст гімна ўносіліся змены. Зафіксавана яго форма была пры Папе Інакенціі III, пасля чаго застаецца нязменнай да нашых дзён, за выключэннем невялікіх правак у XX стагоддзі (у прыватнасці, была выдаленая малітва за імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі).
Паўднёва-Мэнскі ўніверсітэт
Паўднёва-Мэнскі ўніверсітэт (University of Southern Maine) — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта, кампусы якога месцяцца ў гарадах Горхем, Портленд і Льюістан у штаце Мэн, ЗША.
Заснаваны ў выглядзе двух асобных дзяржаўных устаноў адукацыі. Установы адукацыі, пазней вядомыя як Горхемскі дзяржаўны каледж і Мэнскі дзяржаўны ўніверсітэт у Портлендзе, былі аб'яднаны ў 1970 годзе, каб дапамагчы ўпарадкаваць сістэму дзяржаўных універсітэтаў у штаце, і ў канчатковым выніку пашырыліся шляхам дадання яшчэ і кампуса ў Льюістане у 1988 годзе.
Кампус у Портлендзе з'яўляецца сядзібай для школы дзяржаўнай службы, даследчага інстытута біялагічных навук, інстытута бесперапыннага навучання і бібліятэкі, а таксама школы бізнесу. Кампус у Грохеме, больш арыентаваны на пражыванне студэнтаў, з'яўляецца сядзібай для школы адукацыі і чалавечага развіцця і школы музыкі.
Мікольская царква (Пінск)
Мікольская царква — колішні храм у Пінску.
Мураваная Мікольская царква з могілкамі месцілася ў паўночна-ўсходняй частцы Старога рынку. Побач з ёю знаходзiлiся епіскапскі двор і дом ігумена Лешчанскага манастыра. Царква лічылася месцам культа гандляроў і падарожнікаў. Да яе забеспячэння шмат спрычыніліся князь Фёдар Яраславіч з жонкай Аленай, якія надалі ёй невялічкі востраў Хамічоў каля прыстані, недалёка ад вёскі Кужалічы, за ракой Пінай разам з аседлымі там людзьмі, млыном над рэчкай Млынішча, сенажацямі, правам на лоўлю рыбы, 13 сажнямі зямлі вакол двара Копаця, зямлёй у вёсцы Чарневічы і на палове вострава Кротаў. Царква Святога Мікалая была добра забяспечана і іншай маёмасцю.
Прасёлкавіцкі сельсавет
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Малінаўскага сельсавета.
Язаўні
Язаўні (Язавні) — вёска ў Ратнэўскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Самарыўскай вясковай абшчыны.
Іван Пятровіч Пратасевіч
Іван Пятровіч Пратасевіч (, в. Бездзеж, Драгічынскі раён, Брэсцкая вобласць — ) — беларускі ўрач-анатом. Доктар медыцынскіх навук (1985), прафесар (1985).
Біяграфія
Скончыў Брэсцкае медыцынскае вучылішча (1957), Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1964). Працаваў у Брэсцкай раённай санітарна-эпідэміялагічнай станцыі (1957—1958), Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1964, лячэбны факультэт, кафедра аперацыйнай хірургіі і тапаграфічнай анатоміі, прафесар, у 1980—1990 — загадчык кафедры, з 1987 — дэкан факультэта).
Навуковыя інтарэсы: эксперыментальнае даследаванне сегментарнай рэзекцыі печані; анатомія падстраўнікавай залозы; мікрахірургічная карэкцыя паталогіі падстраўнікавай залозы сасудзістага генезу.
Зосіна (Вілейскі раён)
Зо́сіна (, Зосино) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Будслаўскай гміны Дунілавіцкага, потым Вілейскага павета Віленскага ваяводства.
Да 4 красавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Ваўкалацкага сельсавета.
Англезіт
Англезі́т — мінерал класа сульфатаў, сульфат свінцу PbSO4. Назва паходзіць ад вострава Англсі ва Уэльсе, дзе мінерал знайшоў упершыню ў 1832 годзе французскі мінералог і геолаг Франсуа Сюльпіс Бёдан (François Sulpice Beudant).
Уласцівасці
Крышталізуецца ў рамбічнай сінгоніі. Утварае таблічастыя, прызматычныя крышталі, зярністыя і шчыльныя агрэгаты, жаўлакі, скарынкі. Бясколерны, белы і злёгку афарбаваны ў жоўты, шэры, буры, сіні колер. Бляск шкляны, смаляны, алмазны. Рыса бясколерная. Крохкі. Цвёрдасць 2,5—3 па шкале Моаса. Шчыльнасць 6,37—6,39 г/см³. Цалкам раствараецца ў едкім калі, пры награванні раствараецца ў канцэнтраванай сернай кіслаце.
Паходжанне і радовішчы
Англезіт мае пераважна гіпергеннае паходжанне. Утвараецца ў выніку акіслення галеніту і іншых сярністых злучэнняў свінцу ў свінцовых і поліметалічных радовішчах руд. Сустракаецца разам з цэрусітам, галенітам, смітсанітам, сфалерытам, гётытам, ліманітам, пірамарфітам і малахітам і інш.
Радовішчы і праяўленні ў Англіі, Аўстраліі, Аўстрыі, Германіі, Мексіцы, Намібіі, Расіі, Славеніі, ЗША, Уэльсе, Шатландыі.
Выкарыстоўваецца ў якасці руды на свінец.
Пераклад Бібліі Чарняўскага
Перакла́д Чарня́ўскага — рукапісы каталіцкага святара Уладзіслава Чарняўскага, на базе якіх быў зроблены поўны пераклад Бібліі на беларускую мову, выдадзены Беларускім біблейскім таварыствам у 2012 годзе.
Гісторыя
Уладзіслаў Чарняўскі ажыццяўляў пераклад біблійных кніг пачынаючы з 1970 г., а ў 1995—1998 гг. перадаў рукапісы свайго перакладу Бібліі Антонію Бокуну, цяпер пастару пратэстанцкай царквы «Ян Прадвеснік», у апрацоўцы якога выйшлі «Кніга Роду» (1997), «Новы Запавет» (1999) і «Пяцікніжжа» (2002).
Далей Антоній Бокун дапамог наладзіць кантакты прадстаўнікоў Беларускага Біблейскага таварыства з ксяндзом Чарняўскім. Пазней да гэтай справы далучыліся айцец Андрэй Абламейка і айцец Сяргей Гаек. Незадоўга да сваёй смерці, напрыканцы 2001 года, Уладзіслаў Чарняўскі перадаў Біблейскаму таварыству правы на выданне ўласных рукапісаў.
Выпрабавальны палігон Рэйгана
Выпрабавальны палігон Рэйгана — касмадром ЗША для выпрабаванні сістэм СРА і касмічных даследаванняў. Палігон знаходзіцца на Маршалавых астравах.
Палігон існуе з 1959 года, з 1999 года носіць імя Рональда Рэйгана.
NGC 5670
NGC 5670 (іншыя абазначэнні — ESO 272-19, PGC 52161) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Воўк.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Nico Nico Douga
Niconico (ニコニコ) (раней вядомы як Nico Nico Douga (ニコニコ動画)) —  японскі відэахостынг. Карыстальнікі могуць загружаць, праглядаць і дзяліцца відэакліпамі. У адрозненне ад іншых відэахостынгаў, каментарыі накладваюцца непасрэдна на відэа і сінхранізуюцца з пэўным часам прайгравання. Гэтая функцыя дазваляе каментарыям непасрэдна рэагаваць на падзеі, якія адбываюцца ў відэа, сінхранізуючыся з гледачом, ствараючы адчуванне сумеснага прагляду. Гледачы могуць пакідаць каментары да кожнага моманту відэа і маркаваць відэафайл тэгамі, класіфікуючы яго змесціва. Сайт падае карыстачам розныя дадатковыя сэрвісы. Аўтаматычна складаюцца рэйтынгі папулярнасці.
Усяго за год з невялікім пасля адкрыцця ён стаў пятым вэб-сайтам у Японіі па колькасці праводжанага на ім часу. Да мая 2008 года наведвальнікі праводзілі на ім у суме 12 мільёнаў гадзін за месяц. Па стане на 2 лютага 2015 года з'яўляецца ў Японіі 8-м па наведвальнасці сайтам.
Па стане на 31 сакавіка 2013 года сайт абслугоўвае 32,55 мільёна зарэгістраваных карыстальнікаў (на 19 мільёнаў больш, чым у верасні 2009 года) 17,2% з іх маладзейшых за 20 гадоў, 41,7% ва ўзросце ад 20 да 29 гадоў, 22 ,4% ва ўзросце ад 30 да 39 гадоў, 12,1% - ад 40 да 49 гадоў, 3,5% - ад 50 да 59 гадоў. Наведвальнасць - 116,23 мільёна прагледжаных старонак у дзень.
Анвар Садат
Махамед Анвар ас-Садат (25 снежня 1918 — 6 кастрычніка 1981) — трэці прэзідэнт Егіпта, маршал (мушыр). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1978 разам з Менахемам Бегіным).
Фрыдрыхсгайн
Фрыдрыхсгайн (Friedrichshain — «гай Фрыдрыха») — адміністрацыйны раён Берліна ў складзе акругі Фрыдрыхсгайн-Кройцберг. Да адміністрацыйнай рэформы, праведзенай у Берліне ў 2001 годзе, з'яўляўся самастойнай адміністрацыйнай акругай. На поўначы раёна размяшчаецца гарадскі парк Фрыдрыхсгайн, які даў назву раёну, што працягнуўся на поўдзень да берага Шпрэе. Фрыдрыхсгайн лічыцца прыкладам джэнтрыфікацыі ў Берліне.
Гісторыя
На тэрыторыі раёна Фрыдрыхсгайн размяшчаюцца гістарычныя кварталы Штралаўскае прадмесце, Боксгаген, Штралау, Самарытэрфіртэль і ўсходняя частка Кёнігсштата, а таксама калонія Фрыдрыхсберг, якая некалі адносілася да раёна Ліхтэнберг. Да 1920 года раён дзяліла ўпоперак гарадская мяжа, пра што нагадваюць назвы Франкфурцкая брама і Обербаўмбруке.
Папулярным месцам адпачынку берлінцаў з'яўляецца Народны парк Фрыдрыхсгайн з фантанам казак, пабудаваным у 1913 годзе па праекце гарадскога архітэктара Берліна Людвіга Гофмана.
У Фрыдрыхсгайне размяшчаецца адзін з найбуйнейшых чыгуначных вакзалаў цягнікоў далёкага накіравання — Остбанхоф, які, аднак, часткова страціў сваё значэнне пасля ўвядзення ў эксплуатацыю ў 2006 годзе Цэнтральнага вакзала Берліна. Іншым важным транспартным вузлом на тэрыторыі Фрыдрыхсгайна з'яўляецца вакзал Осткройц, штодзённы пасажыраабарот якога складае каля 100 тысяч пасажыраў.
Радунька
Ра́дунька — рака ў Беларусі, у Воранаўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Дзітва (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 28 км. Плошча вадазбору 169 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1 м/км. Пачынаецца за 2 км на паўночны захад ад вёскі Павіланцы, цячэ па паўночнай ускраіне Лідскай раўніны, праз гарадскі пасёлак Радунь, упадае ў Дзітву прыкладна за 1,5 км на паўночны ўсход ад вёскі Талькунцы. Рэчышча ад вусця на працягу 25 км каналізаванае. Асноўны прыток — Струга.
Старыя Клёнкі
Стары́я Клёнкі (, Старые Клёнки) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Сачыўкаўскага сельсавета.
Архара
Архара (Архара́) — пасёлак гарадскога тыпу ў Архарынскім раёне Амурскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Архарынскага раёна і гарадскога паселішча «Рабочы пасёлак Архара». У склад рабочага пасёлка Архара ўваходзяць пасёлак гарадскога тыпу Архара, станцыя Архара, сяло Бон і станцыя Жураўлі. Чыгуначная станцыя Архара размешчана на 8079 км — 8081 км Транссібірскай магістралі. Размешчаны за 230 км на паўднёвы ўсход ад Благавешчанска, на правым беразе ракі Архара (працякае за 3 км паўднёвы ўсход ад пасёлка) за 30 км ад яе ўпадзення ў Амур. За 8 км на ўсход ад Архары праходзіць аўтамагістраль Р297 «Амур» (Чыта — Хабараўск).
Патокава-ледавіковыя адклады
Пато́кава-ледавіко́выя адкла́ды, флювіягляцыяльныя адклады — слаістыя адклады, якія ўтвораны патокамі расталых ледавіковых водаў. Адрозніваюць прыледавіковыя і ўнутрыледафіковыя адклады.
Прыледавіковыя адклады ўтвараюцца перад ледавіком выцякаючымі з-пад яго краю талымі водамі. Ім уласціва хуткая змена па меры аддалення ад краю ледавіка грубых галечных і валунных пяскоў дробназярністымі пяскамі. Утвараюць зандры, флювіягляцыяльныя тэрасы.
Унутрыледафіковыя адклады ўтвараюцца талымі водамі ў падлёдных тунэлях, прамыінах і праталінах у тоўшчы ледавіка. Адрозніваюцца вялікай неаднастайнасцю складу, абумоўленай чаргаваннем ў разрэзе і зменай на плошчы назапашванняў валунных і галечных матэрыялаў, жвіру, дрэнна адсартаваных або добра прамытых пяскоў рознай буйнасці. Утвараюць камы, озы.
Бежанства
Бежанства — масавая прымусовая эвакуацыя жыхароў з Беларусі і ўсёй заходняй часткі Расійскай імперыі ў губерні далей на ўсход. Праведзена ў часе Першай сусветнай вайны, падчас г.зв. вялікага адступлення расійскай арміі пад націскам нямецкага наступлення з 3 мая па верасень 1915 года.
Найбольшая этнічная група бежанцаў — беларусы (з украінцамі), рэлігійная — праваслаўныя.
У выніку ваеннай няўдачы Расіі (Горліцкі прарыў нямецкіх войск) урад пачаў рыхтавацца да адступлення і заклікаць мірных жыхароў да найскарэйшай эвакуацыі. Людзей палохалі страшнымі забойствамі, грабяжамі і іншымі злачынствамі, якія нібыта абяцаў прыход немцаў тутэйшым праваслаўным. Сялянскую маёмасць забіралі і знішчалі. Так расійскае войска выкарыстоўвала тактыку спаленай зямлі.
Урадоўцы, супрацоўнікі прамысловых устаноў, чыгуначнікі і інш. таксама эвакуіраваліся.
Родны кут пакінула ад 2 да 3 млн чалавек (каля 800 тысяч з Гродзенскай губерні). З зямель на ўсход ад Беластока пайшлі да 80 % жыхароў. Расійская імперыя не здолела арганізаваць бяспечную эвакуацыю. Яна была бязладнай, працягвалася некалькі месяцаў і забрала многа жыццяў. Была спёка, не ставала ежы і вады. Пры дарогах заставаліся магілы, а некаторых памерлых не хавалі. Такія варункі спрыялі сполахам эпідэмій і прывялі да масавай смерці дзяцей.
Сярод уцекачоў пераважалі дзеці і жанчыны. Дзяцей было каля 41-48 % ад усіх. Каля 1/3 уцекачоў не выжылі.
Этнічны склад:
Уцекачоў рассялілі ў розных раёнах, аж да кітайскае граніцы. У 1918—1922 яны вярталіся назад. Вяртанне, як і перамяшчэнне ў Расію, забрала жыцці.
Бежанства і вяртанне апісаны ў творах беларускай, яўрэйскай і іншай літаратуры. Тут верш «На чужыне», апавяданне «Туды, на захад!» Якуба Коласа. Апублікаваны ўспаміны.
У 2015 у вёсках Беласточчыны ўсталявалі крыжы і помнікі ў памяць пра бежанцаў. Гэта вёскі, , , , , і іншыя.
Бенінскі сельсавет
Бе́нінскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Бенін.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года як Зенявіцкі сельсавет у складзе Любчанскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР. Цэнтр — вёска Зенявічы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Гродзенскай вобласці. З 17 снежня 1956 года ў складзе Навагрудскага раёна. 21 красавіка 1992 года сельсавет перайменаваны ў Бенінскі, цэнтр перанесены ў вёску Бенін. 25 чэрвеня 2008 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Уселюбскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 10 населеных пунктаў: Бенін, Зенявічы, Ляхавічы 1, Ляхавічы 2, Марцулі, Нізаўцы, Пліса 1, Пліса 2, Рахавец, Храпянева.
Марыя Агасаўна Гулегіна
Марыя Гулегіна (нар. ) — оперная спявачка (сапрана).
Аляксандр Арлоў
Аляксандр Арлоў:
Марыя Агасаўна Гулегіна
Біяграфія
Нарадзілася 9 жніўня 1959 года ў Адэсе. Скончыла Адэскую кансерваторыю па класе А. В. Джамагорцян і атрымала запрашэнне ў Нацыянальны акадэмічны Вялікі тэатр оперы і балета.
1997 год у гісторыі тэлебачання
1997 год быў адзначаны шэрагам падзей у тэлебачанні.
Джон Расел
Джон Расел (John Russell; 8.8.1792 — 28.5.1878) — англійскі дзяржаўны дзеяч, 32-і, 38-ы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі. З’яўляўся чальцом партыі Вігаў.
Дзмітрый Арлоў
Дзмі́трый Арлоў:
Эканоміка працы
Эканоміка працы — раздзел эканомікі, які вывучае працэсы ўзнаўлення працоўнай сілы і ўзаемадзеяння працаўнікоў, сродкаў і прадметаў працы.
Эканоміка працы займаецца аналізам рынку працы, працоўных рэсурсаў і занятасці, доўгатэрміновым аналізам працоўных адносін, даследуе даходы работнікаў і аплату працы, вывучае праблемы прадукцыйнасці і эфектыўнасці працы, распрацоўвае метады абгрунтавання колькасці работнікаў, разбірае паняцці чалавечага капіталу. Заснавальнікам сучаснай эканомікі працы з'яўляецца Мінсер.
Асобныя навукоўцы больш шырока тлумачаць прадмет эканомікі працы і адносяць да яе праблемы нарміравання працы, метады кіравання персаналам.
Магдагачы
Магдагачы (Магдага́чи) — пасёлак гарадскога тыпу ў Расіі, адміністрацыйны цэнтр Магдагачынскага раёна Амурскай вобласці. Размешчаны ў паўночна-заходняй частцы вобласці за 470 км на паўночны захад ад Благавешчанска. Чыгуначная станцыя Магдагачы на Транссібірскай чыгуначнай магістралі.
Іван Іосіфавіч Дружалоўскі
Іван Іосіфавіч Дружалоўскі (, Вільня, Віленская губерня, Расійская імперыя —, Мінск, БССР) — дзяржаўны дзеяч БССР, міністр тарфяной прамысловасці БССР (1965—1970), рэктар Беларускага політэхнічнага інстытута (1934—1936).
Магдагачы
Насельніцтва — 10 055 чал. (2018).
.укр
.укр — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Украіны, быў зарэгістраваны 28 лютага 2013 года.
Іван Іосіфавіч Дружалоўскі
Біяграфія
Нарадзіўся 8 кастрычніка 1905 года у Вільні, у сям’і рабочага. Працоўную біяграфію пачаў у 1919 годзе экспедытарам на чыгунцы ў Гомелі, працаваў слесарам, старшынёй прафкама, інспектарам па прафесійна-тэхнічнай адукацыі ў сістэме чыгункі. У 1931 годзе быў прызначаны дырэктарам Мінскага хіміка-тэхналагічнага тэхнікума, які быў створаны ў 1930 годзе. Пасля скасавання шэрагу невялікіх інстытутаў быў прызначаны рэктарам (ва ўзросце 29 гадоў) адроджанага Беларускага політэхнічнага інстытута ў 1934 годзе. У 1936 годзе стаў дырэктарам кінафабрыкі «Беларусь» у Ленінградзе. З 1940 па 1953 гады займаў пасаду намесніка наркама мясцовай і паліўнай прамысловасці БССР, працаваў у тарфяной прамысловасці.
.укр
Першая заяўка ў ICANN на домен «.укр» была пададзена 1 лістапада 2009 года. Пры гэтым у спіс патрэбных літар быў уключаны сімвал апострафа (U+02BC) не ў якасці раздзяляльнага знака, а менавіта ў якасці літары. Таксама былі патрэбны літары «Ґ-ґ», «Ї-ї», «І-і», «Є-є». Мэтазгоднасць прымянення апострафа (U+02BC) была разгледжана рабочай групай ICANN Cyrillic Case Study group.
21 жніўня 2013 года стаў даступны першы сайт у даменнай зоне .укр, - сайт Прэзідэнта Украіны: президент.укр.
Іван Іосіфавіч Дружалоўскі
Біяграфія
У гады Вялікай айчыннай вайны працаваў у штабе партызанскага руху.
Памёр 2 мая 1990 года. Пахаваны на Усходніх могілках горада Мінска.
Парк культуры і адпачынку імя М. Горкага (Магілёў)
'''Парк культуры і адпачынку імя М. Горкага''' — парк у г. Магілёў Магілёўскай вобласці Беларусі.
Размешчаны ў гістарычным цэнтры горада на правым беразе Дняпра, каля ўпадзення ў яго ракі Дубравенкі, на месцы былога гарадзішча на Вале. Закладзены да 1917 года як Мікалаеўскі сад.
У 1950 годзе прысвоена імя Максіма Горкага. У 1962 годзе пастаўлены бюст М. Горкага (не захаваўся).
Плошча парку складае 2,1 га (1987). Высаджана больш за 500 тыс. дрэваў і кустоў. Растуць ліпа дробналістая, клён ясенялісты, клён вастралісты, ясень, каштан конскі, таполя канадская. Пераважае рэгулярная планіроўка. У парку абсталявана «сцежка здароўя».
У цэнтры парку размешчана царква ў гонар святых царственных пакутнікаў і новапакутнікаў і вызнаўцаў ХХ стагоддзя, завершаная ў 2013 годзе. Ідэя будаўніцтва храма ў 2002—2005 гадах выклікала абурэнне ў гараджан.
Асуча
Асучча (Ossuccio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кома.
Насельніцтва складае 973 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 122 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 22010. Тэлефонны код — 0344.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Херсонскі мастацкі музей імя Аляксея Шаўкуненкі
Будынкі музея
Будынак музея быў пабудаваны ў 1897 годзе для Херсонскай гарадской думы па праекце Адэскага архітэктара Адольфа Мінкуса (1870—1948). 27 мая 1978 года ў будынку была адкрыта экспазіцыя Херсонскага мастацкага музея імя А.&nbsp;А.&nbsp;Шаўкуненка.
Калекцыя Музейнага фонду
У 1981 годзе ў музей паступіла больш за сто твораў ураджэнца Херсона народнага мастака СССР А.&nbsp;А.&nbsp;Шаўкуненка, падораных яго жонкай А. У. Шаўкуненка. Гэта дало магчымасць стварыць манаграфічную экспазіцыю работ жывапісца.
Мастацкая калекцыя музея налічвае звыш за 10 тысяч экспанатаў і з’яўляецца адным з найбольш цікавых музейных збораў Украіны. У экспазіцыі прадстаўлены творы айчыннага і замежнага жывапісу, графікі, скульптуры, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, пачынаючы з узораў рускага іканапісу XVII стагоддзя і да работ сучасных херсонскіх мастакоў. У пастаяннай экспазіцыі музея:
Расійска-грузінская вайна (2008)
Расійска-грузінская вайна 2008 года (რუსეთ-საქართველოს ომი) — вайна паміж Грузіяй, з аднаго боку, і Расіяй і падтрымванымі Расіяй самаабвешчанымі рэспублікамі Паўднёвай Асеціяй і Абхазіяй, з другога. Вайна адбылася ў жніўні пасля перыяду пагаршэння адносін паміж Расіяй і Грузіяй, абедзвюма былымі рэспублікамі Савецкага Саюза. Баявыя дзеянні ішлі ў стратэгічна важным рэгіёне Паўднёвага Каўказа. Яе лічаць першай еўрапейскай вайной 21 стагоддзя.
Херсонскі мастацкі музей імя Аляксея Шаўкуненкі
Калекцыя Музейнага фонду
Найбольш вядомыя творы ў калекцыі музея:
Расійска-грузінская вайна (2008)
Вайна вядома пад рознымі назвамі, у тым ліку Пяцідзённая вайна, Жнівеньская вайна і расійскае ўварванне ў Грузію.
Актыўныя баявыя дзеянні працягваліся з ночы 7-8 жніўня па 15 жніўня 2008, хоць расійскі прэзідэнт Дзмітрый Мядзведзеў абвясціў пра завяршэнне аперацыі па змушэнні да міру ў зоне грузіна-асецінскага канфлікту 12 жніўня. 12 жніўня абхазскі паўстанцкі ўрад заявіў пра пачатак ваеннай аперацыі супраць грузінаў. Грузія панесла паражэнне, а расійскія войскі, пакінуўшы нутраныя раёны Грузіі, засталіся ў Паўднёвай Асеціі і Абхазіі, але займаючы большую тэрыторыю, чым іх урады кантралявалі да пачатку вайны. Па гэтай прычыне Грузія заявіла аб акупацыі яе тэрыторый. Арганізацыя Паўночнаатлантычнага дагавора заявіла аб асуджэнні расійскай акупацыі і заклікала расійскі ўрад паважаць тэрытарыяльную цэласнасць Грузіі. Расія і паўстанцкія ўрады Паўднёвай Асеціі і Абхазіі патлумачылі расійскую акупацыю меркаваннямі міратворчасці.
Грузіяй, якую ў гэтым падтрымлівае Захад, і Расіяй агучваюцца розныя версіі перадгісторыі вайны і падзей у яе час.
Напярэдадні ўварвання
3 ліпеня паўднёваасяцінскія паўстанцы спрабуюць забіць Дзімітрыя Санакоева, кіраўніка Часовая Адміністрацыя Паўднёвай Асеціі. Бомба з дыстанцыйным кіраваннем выбухнула ў той момант, калі картэж спадара Санакоева праязджаў паблізу. Тры паліцэйскія, якія суправаджалі сп. Санакоева, былі паранены. Сп. Санакоеў — былы паўстанцкі баявік і міністр абароны ў паўстанцкім урадзе — склаў зброю ў 2006 г. дзеля прасоўвання мірнай рэінтэграцыі рэгіёна з астатнімі часткамі краіны на ўмовах шырокай аўтаноміі. Сп. Санакоеў быў абраны дэмакратычным шляхам і кантраляваў палову тэрыторыі рэгіёна.
Баявыя дзеянні
29 ліпеня паўстанцкая міліцыя пачынае весці інтэнсіўныя абстрэлы вёсак з этнічна змяшаным насельніцтвам, якія знаходзяцца пад грузінскім кантролем, у тым ліку тых, дзе знаходзяцца блок-пасты грузінскіх міратворцаў. Абстрэлы вядуцца з гармат буйнога калібру (звыш 82 мм), ужыванне якіх забаронена існуючымі дамоўленасцямі. Гэты факт афіцыйна прызнаны кіраўніком міратворчых войскаў, расійскім генералам Маратам Кулахметавым 4 жніўня (ён адмыслова прыгадвае абстрэл вёсак, што знаходзяцца пад грузінскім кантролем, які вёўся 1 і 2 жніўня з выкарыстаннем артылерыі буйнога калібру). Абстрэл з той жа інтэнсіўнасцю працягваецца да 7 жніўня ўключна, да ўварвання сухапутных расійскіх войскаў у Грузію.
1 жніўня грузавік-пікап, у якім ехалі шэсць афіцэраў паліцыі МУС Грузіі, падарваны дзвюма выбуховымі прыладамі, забяспечанымі дыстанцыйным кіраваннем, на поўнач ад Цхінвалі, на дарозе Эрэдвы-Хейці, побач з анклавам, які кантралюе ўрад. Шэсць паліцыянтаў былі цяжка паранены. У ноч на 2 жніўня ад абстрэла пацярпелі чацвёра грузін. У выніку вымушанага агню войскам Грузіі ў адказ былі забіты шэсць і параненыя 15 жыхароў Цхінвалі. Днём паўстанцкі ўрад Паўднёвай Асетыі ажыццявіў эвакуацыю мірнага насельніцтва ў сувязі з начнымі перастрэлкамі.
3 жніўня расійскія СМІ паведамляюць пра буйнамаштабную мабілізацыю дабрачынцаў на расійскім Паўночным Каўказе, а таксама друкуюць абяцанні казакаў разгарнуць наёмныя войскі ў Грузіі. 4 жніўня паўстанцкі ўрад Паўднёвай Асеціі абвясціў эвакуацыю грамадзянскага насельніцтва Цхінвалі і тых вёсак рэгіёна, якія знаходзяцца пад іх кантролем. 5 і 7 жніўня па патрабаванні грузінскага прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі, спецыяльны пасланнік Тэмур Якобашвілі двойчы спрабуе правесці перамовы з паўстанцамі, але яго запыты былі адхілены.
Расійскае ўварванне
У ноч на 6 жніўня расійскія памежнікі ўступілі на тэрыторыю Грузіі праз Роцкі тунэль і заявілі, што з гэтага часу расійскія памежныя войскі кантралююць і другі канец тунэлю.
7 жніўня спецыяльны пасланнік расійскага міністэрства замежных спраў, Юрый Папоў, не здолеў правесці папярэдне ўзгодненыя перамовы па спыненні агню, спасылаючыся на адмову з боку паўстанцаў, у той жа час, працягваюцца абстрэлы вёсак, якія знаходзяцца пад грузінскім кантролем. Генерал Кулахметаў, пад час сустрэчы ў Цхінвалі з спецыяльным пасланнікам Якобашвілі, абвяшчае, што ён не можа ўступіць у кантакт з лідарамі паўстанцаў, і што расійскія «міратворцы» не могуць спыніць іх нападаў. Генерал Кулахметаў дапушчае магчымасць таго, што паўстанцы вялі страляніну з пазіцый, размешчаных побач з расійскімі «міратворчымі» пастамі.
Нягледзячы на страты сярод грузінскіх міратворцаў і грамадзянскіх асоб, выкліканыя агнём з боку паўстанцаў, прэзідэнт Саакашвілі аддае загад аб неадкладным спыненні агню і заклікае да перамоў. Ён пацвярджае прапановы ўраду па наданні рэгіёна шырокай аўтаноміі ў адпаведнасці з еўрапейскімі стандартамі, і прапануе Расіі выступіць у ролі гаранта. Прэзідэнт Саакашвілі таксама абвяшчае безумоўную амністыю паўстанцам, якія пагодзяцца спыніць баявыя дзеянні. Нягледзячы на спыненне агню, абвешчанае прэзідэнтам Саакашвілі, сепаратысты ўзмацняюць абстрэлы пастоў грузінскіх міратворцаў і вёсак, якія знаходзяцца пад грузінскім кантролем.
На золку, а 3:41 і 3:52, грузінская разведка перахапіла дзве размовы па мабільных тэлефонах паміж паўднёваасецінскімі памежнікамі, змешчанымі побач з Роцкім тунэлем. Гэтыя перахопы выявілі, што значныя расійскія ваенныя сілы, дастатковыя для таго, каб «запоўніць» Роцкі тунэль, увайшлі ў Паўднёвую Асецію.
Тады ж Грузія азнаёміла з перахопамі разведвальныя агенцтвы ЗША і еўрапейскіх краін. Урад Расіі не аспрэчыў сапраўднасць гэтых перахопаў і патлумачыў змест перахопленых размоў звычайнай ратацыяй міратворчых войскаў. Аднак паводле мірнага пагаднення, якое дзейнічала ў той час, любая ратацыя павінна ажыццяўляцца пры дзённым святле, і ўсе бакі, якія ўдзельнічаюць у пагадненні (г.ё. грузінскі ўрад і АБСЕ), павінны за месяц да гэтага атрымаць адпаведнае паведамленне. Папярэдняя ратацыя расійскіх войскаў была праведзена ў маі 2008 г.
Да публікацыі 16 верасня 2008 года ўрадам Грузіі гэтых перахопаў, расійскі ўрад ні ў якой з сваіх заяваў ніколі не ўзгадваў пра ратацыю, якая адбывалася 7 жніўня, і настойваў на тым, што іх войскі ўвайшлі ў рэгіён толькі каля паўдня 8 жніўня, «пасля нечаканага грузінскага нападу.» Сведчанні, атрыманыя з гэтых тэлефонных перамоў, падмацоўваюцца аповедамі, у тым ліку ўспамінамі расійскіх ваенных пра падзеі 7 жніўня, а таксама заявай паўстанцкага лідара Абхазіі Сяргея Багапша, зробленай у той жа дзень. Гэтыя аповеды з’яўляліся як у расійскім, так і ў заходнім друку.
У ходзе Аперацыі па навядзенню канстытуцыйнага парадку ў Цхінвальскім рэгіёне ад 13 да 15 гадзіны ішоў артылерыйскі абстрэл сяла Хетагурава і яго ваколіц, а таксама паўднёваасяцінскай сталіцы [Цхінвалі]. У яе і яе ваколіцы ўступілі часці сухапутных войскаў Грузіі, якія ў выніку баёў з паўстанцкімі падраздзяленнямі занялі горад.
Прыблізна а 23:30 каля 150 бронемашын і армейскіх грузавікоў рэгулярнага расійскага войска ўвайшлі ў Роцкі тунэль і накіраваліся ў бок Цхінвалі. У адказ на ўвядзенне расійскіх узброеных сіл на тэрыторыю Грузіі, кіраўнік грузінскіх міратворцаў генерал Круашвілі абвясціў аб пачатку наступу на Цхінвалі ў 23:30. Паводле New York Times, заходнія службы незалежным чынам выявілі, што два батальёны 135-га палка прайшлі праз Роцкі тунэль увечары 7 жніўня ці на золку 8 жніўня.
8 жніўня Расія выцесніла грузінскія войскі з Цхінвалі, а затым захапіла ўсю Паўднёвую Асецію разам з грузінскай яе часткай, дзе пражывае больш за палову насельніцтва. Тады ж міністэрства абароны Расіі і разнастайныя высокапастаўленыя чыноўнікі абвясцілі, што грузінскія сілы «забілі 2,000 грамадзянскых асоб» у Цхінвалі. Але 11 жніўня супрацоўнік праваабарончай арганізацыі Human Rights Watch заявіў, што Расія наўмысна перабольшвае лічбу забітых у Цхінвалі, намагаючыся выклікаць у адказ забойствы этнічных грузінаў. Па дадзеных гэтай арганізацыі ў горадзе загінула 44 чалавекі. Больш за тое, 21 жніўня генеральная пракуратура Расіі назвала значна больш нізкую лічбу забітых грамадзянскых асоб у Паўднёвай Асеціі — 133, і гэта ў выніку двух серыяў баёў. Існуюць моцныя падставы лічыць, што большасць гэтых ахвяр належалі да паўстанцкай міліцыі, паколькі мясцовыя чыноўнікі часцяком клічуць удзельнікаў не расійскіх фарміраванняў грамадзянскымі асобамі.
Далей расійскае войска захапіла заходнюю і сярэднюю часткі Грузіі з гарадамі Горы, Поці, Сенакі, Зугдыды. 10 жніўня расійскія ваенна-марскія сілы высадзіліся ў партовым горадзе Ачамчыра і правялі не справакаваную атаку ў Верхняй Абхазіі (Кадорскай цясніне) з выкарыстаннем артылерыі і масіўнай паветранай бамбардзіроўкі. Тады ж абхазскія паўстанцы ўвайшлі ў цясніну. Да гэтага моманту ў Абхазіі з Грузіяй, не было баявых сутыкненняў. Гэтая атака пачалася толькі пасля таго, як грузінскія ўзброеныя сілы, размешчаныя на ваеннай базе Сенакі, былі пераведзены на ўсход (9 жніўня). Актыўныя баявыя дзеянні закончыліся 12 жніўня, калі расійскія ўзброеныя сілы ўварваліся ў горад Зугдзідзі ў заходняй Грузіі і ў стратэгічна істотны порт Поці.
11 кастрычніка расійскія войскі былі адведзены з нутраных раёнаў Грузіі, але працягваюць акупаваць землі грузінскіх аўтаномных абласцей у Паўднёвай Асеціі і Абхазіі, тым самым змушаючы абраныя насельніцтвам гэтых тэрыторый урады да выгнання.
Этнічныя чысткі ў грузінскіх вёсках
9-24 жніўня пасля адыходу грузінскіх узброеных сіл у бок Тбілісі, расійскія ўзброеныя сілы і ваенізаваныя фарміраванні ажыццяўлялі маштабныя жорсткія акцыі, у тым ліку падпалы дагавораў, рабаўніцтва, выкраданне людзей, згвалтаванні і масавыя забойствы грузінскіх мірных жыхароў як у зоне канфлікту, так і за яе межамі. У зоне канфлікту ў выніку этнічных чыстак, накіраваных супраць грузінаў, былі цалкам спалены і разбураны вёскі Эрэдвы, Аўневі, Нулі, Курта, Ачабеці, Тамарашэні, Кехві, Дзісеві і г.д., што выявілі міжнародныя (Савет Еўропы) і праваабарончыя арганізацыі.
Пачынаючы з 8 жніўня а 09:45, расійская авіяцыя бамбіла шэраг грамадзянскых і ваенных аб’ектаў у Грузіі за межамі зоны канфлікту ў Паўднёвай Асеціі, што прывяло да пашкоджання інфраструктуры і шматлікіх ахвяр сярод грамадзянскага насельніцтва. Сярод цэляў гэтых бамбардзіровак былі:
Міжнародныя праваабарончыя групы задакументавалі падобныя бамбаванні грамадзянскых аб’ектаў расійскімі рэгулярнымі сіламі.
Бамбаванні тэрыторыі Грузіі ажыццяўляліся Расійскай Федэрацыяй з выкарыстаннем SS-26 «Іскандэр» — тактычнай ракетнай устаноўкі малога радыусу дзеяння, якія ўжываліся супраць нафтаправоду Баку-Упса. Расійскія ўзброеныя сілы таксама выкарыстоўвалі тактычныя ракеты малога радыусу дзеяння SS-21 «Точка-У» супраць гарадоў Поці і Горы. У вёсках вакол гораду Горы расійскія ўзброеныя сілы выкарыстоўвалі сістэмы залпавага агню «Ураган». Касетныя бомбы шырока ўжываліся ў Горы і навакольных вёсках, у тым ліку ў Руісі і Шындысі.
Звыш за 100 мірных жыхароў Грузіі дагэтуль утрымліваюцца ў бесчалавечных умовах у турме Цхінвалі ў якасці заложнікаў.
Расія
1) людскія вайсковыя страты:
2) тэхніка: самалёты — 4 (у тым ліку стратэгічны бамбардзіроўшчык ТУ-22).
Версія Расіі
Вайна пачалася ў ноч з 7 на 8 жніўня 2008 як грузінская «аперацыя па навядзенню канстытуцыйнага парадку ў Цхінвальскім рэгіёне», у ходзе якой сіламі рэактыўнай артылерыі была абстраляна паўднёваасяцінская сталіца Цхінвал і ў яго і яго наваколлі ўступілі часці сухапутных войскаў Грузіі, якія ўступілі ў бой з падраздзяленнямі паўднёва-асецінскіх узброеных сіл. 8 жніўня ў канфлікт уступіла Расія, войскі якой выцеснілі грузінскія фарміраванні з Паўднёвай Асеціі, а затым захапілі заходнюю частку Грузіі з гарадамі Горы, Поці, Сенакі, Зугдыды. Адначасова абхазская армія выцясніла грузінскія войскі з Кадорскай цясніны. Актыўныя баявыя дзеянні закончыліся 12 жніўня. На працягу двух месяцаў расійскія войскі былі адведзены з тэрыторыі ўласна Грузіі.
Калібія
Калібія, Грошык, Шалягоўка (Collybia) — род (паводле сучасных класіфікацый некалькі блізкіх родаў) шапкавых базідыяльных грыбоў сямейства радоўкавых.
Апісанне
Шапна пукатая, з загнутым краем, потым распасцёртая, гладкая, рознага колеру. Пласцінкі прырослыя да ножкі. Ножка голая або апушаная. Споры падоўжаныя, гладкія, у масе белыя да крэмава-ружовых.
Аляксандр Іванавіч Усольцаў
Аляксандр Іванавіч Усольцаў (нар., г. Анжэра-Суджанск, Кемераўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Калібія
Пашырэнне
Вядома каля 40 відаў, пашыраных у Еўропе, Азіі (Японія), Афрыцы, Амерыцы, Аўстраліі. У Беларусі адзначана 10 відаў.
Аляксандр Іванавіч Усольцаў
Біяграфія
Скончыў у 1984 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут імя Куйбышава (выкладчыкі Б. І. Аглы, А. А. Праваторава, В. І. Сазонаў). Працаваў у 1984—1989 гадах у праектным інстытуце «Кемеравагарпраект»; з 1989 года ў інстытуце «Гомельпраект».
Член Беларускага саюза архітэктараў з 2000 года.
Калібія
Пашырэнне
Сапратрофы. Растуць на лясным подсціле, пнях, ламаччы, глебе, часта вялікім групамі.
Аляксандр Іванавіч Усольцаў
Творчасць
Асноўныя творчыя працы: ПДП цэнтра г. Анжэра-Суджанска Кемераўскай вобласці (1986, сааўтар С. І. Ковыраў); генеральны план мікрараёна 1а ў тэхнаполісе «Паўночны» ў Маскве (1992, сааўтар С. І. Ковыраў); ; праект забудовы п. Навагорск Маскоўскай вобласці (1996—1999, сааўтар В. У. Бельцюкоў, С. І. Ковыраў, Н. М. Барабанава, Л. А. Верхалат ); басейн у «Сонечны бераг» (2004—2006); пяціпавярховы жылы дом у 20-м мікрараёне г. Гомеля (2005—2007); вяслярная база на 30 лодак у г. Калінкавічы Гомельскай вобласці (2006—2007).
Калібія
Пашырэнне
Некаторыя ядомыя.
Аляксандр Іванавіч Усольцаў
Узнагароды
Узнагароджаны Дыпломам на Рэспубліканскім аглядзе-конкурсе на лепшы архітэктурны твор I ступені ў намінацыі «горадабудаўніцтва» за «Забудову пасёлка Навагорск, г. Хімкі, Маскоўскай вобл.» (1999); Дыпломам лаўрэата ў намінацыі «Грамадскія комплексы, будынкі і збудаванні» за рэалізаваны праект «Плавальны басейн у Сонечны бераг» (2005); Дыпломам лаўрэата за рэалізацыю аб’екта «Рэканструкцыя вакзальнага комплексу станцыі Жлобін» (2005).
Сяргей Арлоў
Сярге́й Арлоў:
Экімчан
Экімчан (Экимчан) — пасёлак гарадскога тыпу ў Селямджынскім раёне Амурскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Селемджынскага раёна і муніцыпальнага ўтварэння Рабочы пасёлак (пгт) Экімчан. Размешчаны на крайнім паўночным усходзе вобласці за 655 км на паўночны ўсход ад Благавешчанска. Адлегласць да бліжэйшай чыгуначнай станцыі Феўральск — 170 км.
Каляды (Вілейскі раён)
Каля́ды (, Коляды) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Даўгінаўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Даўгінава Вілейскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
امارات.
امارات. (транскрыпцыя: «імарат») — нацыянальны дамен верхняга ўзроўню для Аб’яднаных Арабскіх Эміратаў. Зарэгістраваны 5 мая 2010 года. Даменныя імёны ў امارات. запісваюцца знакамі арабскага пісьма, таксама можна выкарыстоўваць да двух злучкоў.
Палац прыгожых мастацтваў
Палац прыгожых мастацтваў (Palacio de Bellas Artes, Паласіа-дэ-Бельяс-Артэс) — оперны тэатр у Мехіка, пабудаваны з карарскага мармуру і адрозніваецца выключнай пышнасцю дэкору ў стылях боз-ар і ар-дэко.
NGC 5671
NGC 5671 (іншыя абазначэнні — UGC 9297, MCG 12-14-6, ZWG 337.14, IRAS14268+6955, PGC 51641) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адам Плуг
Адам Плуг, сапр.: Антоні Антонавіч Пяткевіч (, в. Замосце, Слуцкі павет, цяпер у  — ) — польскі і беларускі пісьменнік, публіцыст.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Слуцкую гімназію (1842), вучыўся ў Кіеўскім універсітэце (1845—1846). 3 1831 жыў у в. Жукаў-Барок над Нёманам на Стаўбцоўшчыне, дзе пасябраваў з У. Сыракомлем. Працаваў настаўнікам на Падоллі. У 1856 у Мінску сустракаўся з В. Дуніным-Марцінкевічам, С. Манюшкам. За ўдзел у антыўрадавых маніфестацыях зняволены (1864-66, Кіеў). 3 1874 у Варшаве. Адзін з арганізатараў беларускага літаратурна-асветнага гуртка. У 1879-90 рэдактар часопіса «Kłosy» («Каласы») і аўтар шматлікіх матэрыялаў пра Беларусь у ім. У 1891—1903 галоўны рэдактар «Вялікай усеагульнай ілюстраванай энцыклапедыі», адначасова літаратурны кіраўнік часопіса «Wędrowiec» («Вандроўнік», 1894-99), уваходзіў у склад рэдакцыі газеты «Kurier Warszawski» («Варшаўскі веснік», 1899—1903).
Менахем Бегін
Менахем Вульфавіч Бегін (, —,  ) — палітычны дзеяч Ізраіля, сёмы прэм'ер-міністр Ізраіля з чэрвеня 1977 па 1983, лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1978, разам з Анварам Садатам). У 1940-х гадах кіраўнік тэрарыстычнай арганізацыі Іргун.
Адам Плуг
Творчасць
Дэбютаваў у 1847. У 1849 напісаў на беларускай мове 4 апавяданні і адну легенду (захавалася апавяданні «Кручаная баба», апубл. ў 1918). Першы паэтычны зборнік «Родны загон» (1854) заснаваны на рэаліях беларускага жыцця. У зборніку «Каласы з роднай нівы» (1856) фальклорныя і хрысціянскія матывы. Рэалістычны паказ жыцця шляхты ў цэнтры сацыяльных раманаў «Дух і кроў» (1859), «Афіцыяліст» (1866-67) і інш.
Менахем Бегін
Маладосць
Нарадзіўся ў сям'і сакратара Брэст-літоўскай яўрэйскай абшчыны, адным з першых у горадзе, хто далучыліся да сіянізму. Скончыў у Брэсцкую яўрэйскую рэлігійную школу, затым дзяржаўную гімназію (1931) і паступіў на юрыдычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта, які і скончыў у 1935 са ступенню магістра права.
Памяць
У 2005 годзе ў Брэсце на вуліцы Куйбышава была адкрыта мемарыяльная дошка ў яго гонар. 31 кастрычніка 2013 года быў адкрыты помнік з памятным надпісам на беларускай, англійскай і іўрыце мове.