cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павел Вент
Біяграфія
Пасля 8.8.1919 года Павел Вент з’яўвіўся ў акупаваным ужо палякамі Менску. Потым па запрашэнні Яўгена Ладнова, знаёмага па дзейнасці ў Адэсе, быў саветнікам місіі БНР у Парыжы. Да 25.2.1920 года прыехаў у Берлін. У 1920 годзе саветнік Генеральнага штаба літоўскай арміі, удзельнічаў у распрацоўцы аператыўных планаў для беларускіх часцей. Адначасова ваенны саветнік вайскова-дыпламатычнай місіі БНР у Эстоніі і Латвіі, на пачатку 1920 года ад яе імя перапісваўся з камандзірам асобнага атрада БНР у Эстоніі — С. Булак-Балаховічам. У канцы красавіка 1920 года планавалася, што генерал-маёр Павел Вент як радца ўвойдзе ў дэлегацыю БНР на перамовах па заключэнні мірнага дагавора з Савецкай Расіяй. Адзін з упаўнаважаных 25.6.1920 года Радай БНР весці перамовы з урадам Эстоніі пра прызнанне БНР і пасрэдніцтва Эстоніі ў прызнанні БНР урадам Савецкай Расіі.
Да ліпеня 1921 года падаў прашэнне ў Міністэрства абароны Чэхаславацкай Рэспублікі пра залічэнне на службу, 1.7.1921 года ўхваленае прэзідэнтам. У верасні 1921 года капітан, т.б. залічаны ў званні роўным апошняму ў былой Рускай імператарскай арміі, з 1923 — маёр, потым маёр Генеральнага штаба, з 1927 — падпалкоўнік Генеральнага штаба чэхаславацкай арміі. Служыў у 12-м (Ужгарад), 11-м (Кошыцы), 53-м (Ліпнік), 305-м (Чэске-Будзеёвіцы), 110-м (Нітра) артылерыйскіх палках; кароткачасова камандаваў 302-м артылерыйскім палком (Оламаўц).
Прыкладна з 1935 года на пенсіі, жыў у славацкай Нітры. Удзельнічаў у падрыхтоўцы мясцовых скаўтаў і ў Авіяцыйнай лізе. Чытаў лекцыі па тактыцы Чырвонай Арміі ў грамадзянскай вайне для чэхаславацкіх афіцэраў. У 1939 годзе, пасля нямецкай акупацыі Чэхіі і ўтварэння асобнай Славакіі, пераехаў у Прагу. З 1942 года сябра Беларускага камітэта самапомачы ў Празе.
Двойчы жанаты. Паводле паслужных спісаў, у першым шлюбе (з 1904) меў сына Фёдара (нар. 1905). У другім шлюбе з Уландзінай Нікласавай, ужо у Чэхаславакіі, дзяцей не было. Сваяцтва з вядомай у Чэхіі сям’ёй надала Паўлу Венту пэўны статус і, магчыма, абараніла ад прэтэнзій з савецкага боку ў пасляваенны час.
Пахаваны ў 1971 годзе на Вышаградскіх могілках (сектар IX, месца 82).
Майк Ахігбэ
Майк Ахігбэ (Mike Akhigbe; 29 верасня 1946 — 28 кастрычніка 2013) — нігерыйскі дзяржаўны і ваенны дзеяч. Былы віцэ-адмірал ВМС Нігерыі.
Біяграфія
Нарадзіўся 29 верасня 1946 г. у Фугары, клан Авіяву, у цэнтральным раёне мясцовага самакіравання Эцака, штат Эда. З 1961 па 1965 год вучыўся ў англіканскай гімназіі Афенмай у Ігары. Дэ-факта, з чэрвеня 1998 па май 1999 года, займаў пасаду віцэ-прэзідэнта Нігерыі (у якасці начальніка Генеральнага штаба) пры кіраванні генерала Абдусалама Абубакара. З 1994 па 1998 год займаў пасаду начальніка ваенна-марскога штаба. З 1986 па 1988 год з’яўляўся ваенным губернатарам штата Лагас, а з 1985 па 1986 год быў ваенным губернатарам штата Онда.
Тайная вячэра (Леанарда да Вінчы)
Тайная вячэра (Il Cenacolo або L'Ultima Cena) — роспіс Леанарда да Вінчы, зроблены ў канцы 15-га стагоддзя ў трапезнай манастыра Санта-Марыя дэла Грацыя ў Мілане. Гэта адзін з самых вядомых роспісаў у свеце, і адзін з найбольш вывучаных.
Праца, як мяркуецца, было пачата каля 1495 года ў рамках схемы рэканструкцыі царквы і яе манастырскіх будынкаў па замове патрона царквы Леанарда Людовіка Сфорца, герцага Міланскага. Карціна ўяўляе сабой сцэну Апошняй Вячэры Ісуса з вучнямі згодна Евангелля ад Яна 13:21. Леанарда адлюстраваў той момант падзеі, калі Ісус абвясціў, што адзін з іх аддасць Яго.
З-за спецыфікі роспісу і розных фактараў навакольнага асяроддзя на сённяшні дзень ад арыгінальнай карціны засталося вельмі мала, нягледзячы на шматлікія спробы аднаўлення, апошняя рэстаўрацыя завершана ў 1999 годзе.
Апісанне карціны
Тайная вячэра мае памеры 460 см х 880 см і займае тарцавую сценку сталовай у манастыры Санта-Марыя-дэла-Грацыя ў Мілане, Італія. Тэма была традыцыйнай для сталовых, хоць памяшканне не было трапезнай у той час, калі Леанарда намаляваў яго. Галоўнае царкоўнае збудаванне было неўзабаве завершана (у 1498 годзе), але было перабудавана Браманте, якога Людовіка Сфорца замовіў пабудаваць маўзалей сям'і Сфорца. Выява павінна была быць у цэнтральным маўзалеі. Люнеты над галоўным жывапісам, якія сфармаваліся з-за патройнай скляпеністай столлі трапезнай, распісаны гербамі Сфорца. Супрацьлеглая сцяна трапезнай пакрытая фрэскай Укрыжаванне Джавані Доната ды Монторфана, да якой Леанарда дадаў фігуры сям'і Сфорца. (Гэтыя фігуры пагоршыліся гэтак жа, як і Тайная вячэра). Леанарда пачаў працу над Апошняй Вячэрай у 1495 годзе і скончыў яе ў 1498 годзе, праца над карцінай не была пастаяннай. Дата пачатку — прыблізная, так як архівы манастыра за той перыяд былі знішчаны, і дакумент, датаваны 1497 годам, паказвае, што карціна ў той час была амаль завершана. Прыёр манастыра скардзіўся Леанарда аб затрымцы, што выклікала гнеў апошняга. Ён пісаў на кіраўніцтву манастыра, тлумачачы, што ён хоча знайсці ідэальны злачынны твар для Іуды, і што калі ў яго гэта не атрымаецца, то для твару Іуды ён выкарыстае твар прыёра, які скардзіўся.
Тайная вячэра засяроджана на адлюстраванні рэакцыі кожнага апостала, калі Ісус сказаў адзін з іх выдасць Яго. Усе дванаццаць апосталаў маюць розныя рэакцыі на заяву, з рознымі ступенямі гневу і шоку. Апосталы вызначаюцца па рукапісу (Дзённік Леанарда да Вінчы, стар. 232) з іх імёнамі, знойдзенага ў 19 стагоддзі. (Да гэтага, толькі Іуда, Пётр, Ян і Ісус былі ідэнтыфікаваныя). На карціне адлюстраваны (злева направа):
Разам з іншымі малюнкамі Тайнай вячэры гэтага перыяду Леанарда змесціў абеднікаў на адным баку стала, так што ніхто з іх не павернуты спіной да гледача. Большасць папярэдніх малюнках выключалі Іуду, змяшчаючы яго асобна на супрацьлеглым баку стала ад іншых адзінаццаці вучняў і Ісуса, або размяшчалі арэолы вакол ўсіх вучняў, акрамя Іуды. Леанарда замест гэтага размесціў Іуду адкінутым назад у цень. Ісус прадказвае, што яго здраднікам будзе, хто возьме хлеб. Фама і Якаў злева ад Ісуса ў жаху, калі Ісус паказвае левай рукой на кавалак хлеба перад імі. Засмучаны размовай паміж Янам і Пятром, Іуда цягнецца за іншым кавалкам хлеба, не заўважаючы Ісуса таксама працягваючы правую руку да яго (Матф. 26: 23). Вуглы і асвятленне звяртаюць увагу на Ісуса, чыя галава знаходзіцца ў кропцы сходу ўсіх перспектыўных ліній.
Карціна змяшчае некалькі спасылак колькасці 3, што ўяўляе сабой хрысціянскую веру ў Тройцу. Апосталы сядзяць у групоўках па тры; за Ісусам тры вокны, форма фігуры Ісуса нагадвае трохкутнік. На выяве, магчыма, былі і іншыя спасылкі, якія былі страчаныя з-за пагаршэння жывапісу.
Важныя копіі
Вядомыя дзве раннія копіі Апошняй Вячэры, як вядома, працы мяркуемых памочнікаў Леанарда. Копіі амаль такога ж памеру, як і арыгінал, і захаваліся з багаццем арыгінальных дэталяў. Адной з дакладных копій з'яўдяцца карціна Джампетрына, цяпер ў калекцыі Каралеўскай акадэміі мастацтваў у Лондане. Другая копія Чэзарэ да Сеста мае некаторыя змены ў фоне і усталявана ў царкве святога Амброджо ў Понтэ Капрыяска, Швейцарыя.
Ян Вайніловіч
Ян Вайніловіч (Jan Woyniłłowicz; 1767 — ) — ураднік і дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Належаў да каталіцкага сярэднезаможнага шляхецкага роду Вайніловічаў герба «Сыракомля». Нарадзіўся ў сям’і Адама Вайніловіча, абознага, канюшага, суддзі земскага і падкаморага новагародскага, і Караліны з Сулістроўскіх.
Хрышчаны 4 студзеня 1767 года. На варшаўскім сойме 1788 года быў абраны асэсарам задворна-асэсарскага суда ВКЛ у Вільні, дэпутат вывадовы Мінскага ДДС (1794), падкаморы Слуцкага павета з 1797 па 1806 г. (указ імператара Паўла І), старшыня Мінскага гранічнага апеляцыйнага суда (1814), сябра камісіі па разбору даўгоў князя Дамініка Радзівіла ў Вільні ў 1815—1827 гг.
Сям’я
У шлюбе з Фартунатай Евай з графоў Гюнтэр фон Гільдэнсгайм (пам. 1828 г.), паводле А. Касіньскага — дачкой Міхала Гюнтэра і Канстанцыі з Валадковічаў. Дзеці:
Твайлайт Спаркл
Прынцэса Твайлайт Спаркл, шырока вядомая як Твайлайт Спаркл (англ. Twilight Sparkle) (у рускім дубляжы тэлеканала Карусель — Адвячоркавая Іскарка (рус. Сумеречная Искорка) — гэта галоўная гераіня мультсерыяла «Мой Маленькі Поні: Дружба — гэта цуд» (2010—2019) і чацвёртага увасаблення (таксама званым чацвёртым пакаленнем або «G4») лінейкі цацак і медыя-франшызы Hasbro My Little Pony. Яе агучвае Тара Стронг, а спявае за яе Рэбека Шойше.
Дружба — гэта цуд
Пасля таго як яна спыніла культ Старлайт Глімер і пераканала яе завесці сяброў, Твайлайт становіцца яе настаўнікам па дружбе.
Старажылава
Старажылава (Старожи́лово) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Старажылаўскага раёна Разанскай вобласці Расіі.
Насельніцтва — 5121 чал. (2017).
Размешчаны на рацэ Ісцья (прыток Акі). Чыгуначная станцыя на лініі Разань — Ражск, за 51 км на поўдзень ад абласнога цэнтра, з якім пасёлак звязаны міжгароднім аўтобусным маршрутам. Праз станцыю Старажылава праходзяць электрацягнікі Разань — Мічурынск і Разань — Чамаданаўка.
Універсітэт Мінесоты (Манката)
Універсітэт штата Мінесота, Манката, або Дзяржаўны універсітэт Мінесоты ў Манката (Minnesota State University, Mancato, або скарочана MSU ці MNSU) — дзяржаўны ўніверсітэт у Манката, у штаце Мінесота, ЗША. Заснаваны як Другая дзяржаўная нармальная школа (Second State Normal School) ў 1858 годзе, ён быў прызначаны да Манката ў 1866 годзе і афіцыйна адкрыты як Нармальная школа Манката (Mankato Normal School) ў 1868 годзе. Гэта другая з найстарэйшых вышэйшых навучальных устаноў у сістэме дзяржаўных каледжаў і універсітэтаў Мінесоты. Гэта таксама другі па велічыні універсітэт у штаце і ён мае больш за 123000 жывых выпускнікоў па ўсім свеце. Гэта найбольш усебаковы па ахваце з сямі дзяржаўных універсітэтаў Мінесоты і згадваецца як флагман у сістэме дзяржаўных каледжаў і універсітэтаў Мінесоты. Гэты універсітэт — важная частка эканомікі Паўднёвай Мінесоты і ўсяго штату, паколькі штогод прыносіць у эканоміку Мінесоты больш за 781 млн. долараў.
Дзяржаўны універсітэт Мінесоты ў Манката прапануе 130 праграм бакалаўрыяту, 75 праграм магістратуры і 4 доктарскія праграмы. Тут праводзіцца адзіная нацыянальная, рэгіянальная і дзяржаўная акрэдытаваная авіяцыйная праграма ў Мінесоце. Студэнтаў абслугоўваюць 750 штатных выкладчыкаў: па колькасці, на кожных 21 студэнта прыходзіцца 1 выкладчык. У дадатак да асноўнага кампуса, ва універсітэце працуюць два кампусы-спадарожнікі: адзін у прыгарадзе Ідайны, а другі ў Аватоне. Праз Каледж пашыранага навучання універсітэт забяспечвае ступень бакалаўра ў Грамадскім каледжы Нормандэйл у Блумінгтане і праводзіць праграмы праз Інтэрнет-кампус.
Acta Albaruthenica
«Acta Albaruthenica» — навуковы часопіс кафедры беларусістыкі Варшаўскага ўніверсітэта, быў заснаваны ў 1998 годзе. Першы том выйшаў у Варшаве, а чатыры наступныя друкаваліся ў Мінску (2001—2005). З 2007 года ​​часопіс зноў выдаецца ў Варшаве.
Навуковыя працы, якія друкуюцца ў часопісе, прысвечаны праблемам беларусістыкі (мова і літаратура), публікуюцца таксама рэцэнзіі, водгукі, справаздачы. Аўтарамі публікацый з’яўляюцца навукоўцы і даследчыкі з Польшчы і Беларусі. Матэрыялы друкуюцца па-польску і па-беларуску з кароткімі рэзюмэ на англійскай, польскай і беларускай мовах.
«Acta Albaruthenica» выкарыстоўвае ліцэнзію Creative Commons: Uznanie Autorstwa 3.0 Polska (CC BY 3.0 PL). Змест выпускаў часопіса і тэксты артыкулаў падаюцца ў вольным доступе, артыкулы могуць свабодна выкарыстоўвацца з некамерцыйнымі мэтамі.
Спасылкі
Афіцыйны сайт
NGC 2746
NGC 2746 (іншыя абазначэнні — UGC 4770, MCG 6-20-23, ZWG 180.32, KARA 298, IRAS09028+3535, PGC 25533) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Рысь.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Нілавіч Крыўко
Мікалай Нілавіч Крыўко (, в. Манякова, Мёрскі раён, Віцебская вобласць — ) — беларускі вучоны-мовазнавец.
Біяграфія
Пасля заканчэння Дзісенскай сярэдняй школы ў 1968 годзе паступіў на беларускае аддзяленне філалагічнага факультэта Магілёўскага дзяржаўнага педінстытута і праз чатыры гады стаў навуковым супрацоўнікам аддзела лексікалогіі і лексікаграфіі Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа Акадэміі навук Беларусі ў Мінску.
У 1997 годзе прысвоена акадэмічнае вучонае званне вядучага навуковага супрацоўніка.
Навуковая дзейнасць
У 1985 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Ацэначныя найменні асоб у гаворках Міёрскага раёна Віцебскай вобласці». Актыўна ўдзельнічаў у стварэнні 2-х томнага акадэмічнага выдання «Руска-беларускага слоўніка». Прымаў удзел у падрыхтоўцы фундаментальных калектыўных прац, такіх як «Беларуска-рускі слоўнік», пяцітомны ў шасці кнігах «Тлумачальны слоўнік беларускай мовы», пяцітомны «Лексічны атлас беларускіх народных гаворак». З’яўляецца сааўтарам і адным з навуковых рэдактараў «Русско-белорусского словаря для военных», «Тлумачальнага слоўніка беларускай літаратурнай мовы».
Каля 250 навуковых, навукова-папулярных і энцыклапедычных публікацый па пытаннях лексікалогіі, лексікаграфіі, культуры мовы, анамастыкі, дыялекталогіі, гісторыі мовазнаўства і іншых выйшла з-пад яго пяра. За дзесяцігоддзі творчай працы стварылася картатэка, якая змяшчае 378 тысяч картак слоў і фразеалагізмаў. На аснове яе рыхтуецца да друку шматтомны «Слоўнік Дзісеншчыны», які будзе змяшчаць прыкладна 70 тысяч слоў і фразеалагізмаў.
IC 5366
IC 5366 — галактыка тыпу EN (эмісійная туманнасць) ў сузор'і Касіяпея.
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чыстае
Чыстае — возера ў Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці, за 48 км на паўночны ўсход ад горада Пружаны, за 2,3 км на паўночны ўсход ад вёскі Загалічы.
Даўжыня 35 м, шырыня 35 м. Даўжыня берагавой лініі 100 м. Зарастае істотна. У апошні час значна абмялела і зменшылася.
Каратал (раён Біржан сал)
Каратал — сяло ў раёне Біржан сал Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Макінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 48 км на поўдзень ад цэнтра горада Сцяпняк. Код КАТА — 114543380.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 194 чалавекі (97 мужчын і 97 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 109 чалавек (49 мужчын і 60 жанчын).
Ян Длугаш
Ян Длу́гаш (Jan Długosz;  — ) — польскі гісторык, аўтар 12-томнай «Гісторыі Польшчы» (напісана ў 1460-1480-я г., надрукавана ў пач. 18 ст.).
Заснавальнік польскай гістарыяграфічнай традыцыі, стварыў сваёй працай аснову для польскай гістарыяграфіі 16 ст., але яго «Гісторыя» мае вялікае значэнне і для ўсяе славянскай гістарыяграфіі. Ён быў першым ва Усходняй Еўропе, хто паказаў гісторыю славянскіх краін на агульным фоне сусветнай гісторыі, і раней за іншых зразумеў значэнне гістарычных крыніц і выкарыстаў іх у сваёй працы.
Русь
Заснаваў гістарыяграфічную традыцыю разумення назвы «Русь». Ён лічыў, што «Русь» — гэта землі, населеныя рускімі (найперш, Галіцка-Валынская Русь і Чырвоная Русь). Рускімі Длугаш лічыў таксама жыхароў паўночна-ўсходніх і паўднёвых раёнаў ВКЛ, якія падтрымалі Свідрыгайлу падчас феадальнай вайны 1430-х гг., насельніцтва Смаленшчыны, Віцебшчыны і Полаччыны; Ноўгарад быў ім названы «самай велізарнай і багатай з земляў Русі». Аднак, жыхары паўночна-ўсходняй Русі не былі ўключаны Длугашам у лік «рускіх», а населеныя імі землі ён называў «зямля масквічоў, маскавітаў, Масковія».
«Гісторыя Польшчы»
«Гісторыя Польшчы» была самым папулярным сярод тагачасных гісторыкаў даследаваннем, але надрукавалі яе толькі ў пач. 18 ст., бо Длугаш даў вельмі смелыя характарыстыкі каралям, буйным магнатам і іерархам каталіцкай царквы.
Гісторыя ВКЛ
У «Гісторыі» Длугаш раскрыў і гісторыю ВКЛ, асабліва ў перыяды збліжэння з Польшчай. Аўтар паказаў сваё адмоўнае стаўленне да Крэўскай уніі — лічыў, што «справядлівы Бог пакараў палякаў каралямі, якія больш клапаціліся пра Літву, чым пра Польшчу». У «Гісторыі» апісаная і барацьба Кейстута і Карыбута, Вітаўта і Ягайлы, Скіргайлы і Вітаўта, уключэнне Смаленска ў склад ВКЛ, шмат увагі аддана няўдалай каранацыі Вітаўта, міжнародным адносінам, барацьбе супраць татараў.
Длугаш трымаўся рэспубліканска-арыстакратычнай тэорыі паходжання літоўскай знаці — ад Пампея, праціўніка Цэзара.
Лічыцца, што ў цэлым Длугаш разглядаў гісторыю ВКЛ дастаткова павярхоўна. Так, грамадзянскую вайну Вітаўта і Ягайлы ён тлумачыў іх асабістым процістаяннем.
Энергетыка Бразіліі
Па колькасці спажыванай энергіі Бразілія займае дзясятае месца ў свеце і першае — у Лацінскай Амерыцы. Асноўная асаблівасць бразільскага энергетычнага сектара ў тым, што большая частка энергіі ў краіне вырабляецца з узнаўляльных крыніц. Краіна - найбуйнейшы вытворца этанолу, паліва з цукровага трыснёга; дзякуючы гэтаму Бразілію часам называюць біяэнергетычнай звышдзяржавай. Аснову электраэнергетыкі складаюць ГЭС, сярод якіх ёсць буйнейшыя ў свеце: Ітайпу на рацэ Парана (2-я ў свеце), Тукуруі на рацэ Такантынс. З неўзнаўляльных рэсурсаў асноўнымі крыніцамі энергіі служаць нафта і прыродны газ.
Нафта і газ
Здабыча нафты 2,6 млн барэляў у дзень у 2017 годзе. Спажыванне нафты склала 2,52 млн барэляў у дзень. Выкарыстанне этанолу ў якасці аўтамабільнага паліва дазволіла беднай на нафту Бразіліі ператварыцца o 2006-07 г. з імпарцёра нафты ў экспарцёра. Здабыча прыроднага газу 24 млрд кубічных метраў у 2017 годзе. Спажыванне прыроднага газу у 2017 было на ўзроўні 34 млрд куб. метраў. Імпарт газу склаў 10,5 млрд куб. метраў. Здабыча вугалю знаходзіцца на ўзроўні 8 млн тон у год (24 месца ў свеце ў 2016), большая частка вугалю спальваецца на ЦЭС. Вугаль для патрэб металургіі Бразілія вымушана імпартаваць.
ГЭС
83 % электраэнергіі Бразілія выпрацоўвае на гідраэлектрастанцыях, чыя агульная магутнасць складае 260 ГВт. Гідрарэсурсы размешчаны нераўнамерна — больш за 70 % іх засяроджана на поўначы краіны (пакуль што яны асвоены слаба) і толькі 12 % — на паўднёвым усходзе (асвоены практычна цалкам). Бразілія можа вырабляць да за 600 млрд кВт·г электраэнергіі ў год. Вытворчасць электраэнергіі склала 568 млрд кВт·г у 2016 годзе, а спажыванне — а 500 млрд кВт·г. Імпарт складае 41 млрд кВт·г (у асноўным электраэнергія, якая выпрацоўваецца сумесна з Парагваем на гідрастанцыі Ітайпу). . У 2019 плануецца скончыць будаўніцтва ГЭС Белу-Монці на рацэ Шынгу, якая стане пятай сярод наймагутнейшых ГЭС свету.
АЭС
Сёння 4 % электраэнергіі Бразілія атрымлівае ад мірнага атама. На адзінай АЭС краіны — «Ангра» побач з Рыа-дэ-Жанейра — працуюць два рэактары (першы мае магутнасць 657 МВт, другі — 1350), было распачата будаўніцтва трэцяга; яшчэ сем рэактараў планавалася пабудаваць і ўвесці ў эксплуатацыю да 2025 года. Аднак з-за трагічных падзей на АЭС «Фукусіма» ў Японіі ў сакавіку 2011 года ў Бразіліі ўзняўся рух супраць атамнай энергетыкі (так, 27 сакавіка 2011 года ў Рыа-дэ-Жанэйра адбылася маніфестацыя супраць яе выкарыстання).
Альтэрнатыўная энергетыка
На кастрычнік 2018 магутнасць бразільскіх ветраэнергетычных установак склала 18 ГВт. Бразільскія ветравыя фермы адрозніваюцца найлепшым каэфіцыентам выкарыстання ўсталяванай магутнасці (КВУМ) у свеце: 60 % у штаце Баія пры сярэднім сусветным у 24 %.
Агульная магутнасць фотаэлементаў на канец 2018 складае 1,8 ГВт. Найбольшае развіццё сонечная энергетыка атрымала ў штатах Мінас-Жэрайс, Баія, Гаяс, для якіх характэрны выключна высокія паказчыкі сонечнай радыяцыі.
Амерыкана-чэшскія адносіны
Амерыкана-чэшскія адносіны — двухбаковыя адносіны паміж ЗША і Чэхіяй. Дыпламатычныя адносіны паміж краінамі былі ўсталяваны ў 1993 годзе.
Гісторыя
У 1989 годзе камуністычны рэжым у Чэхаславакіі паў, а ў 1993 годзе краіна распалася на дзве рэспублікі — Чэхію і Славакію. Хоць урад ЗША падтрымліваў палітычныя і эканамічныя пераўтварэнні ў Чэхаславакіі, яны былі супраць ідэі падзелу гэтай дзяржавы на дзве часткі з-за асцярог, што распад можа пагоршыць рэгіянальную напружанасць. У 1993 годзе Злучаныя Штаты ўсталявалі дыпламатычныя адносіны з Чэхіяй і падтрымалі яе курс інтэграцыі ў заходнія інстытуты. Чэшская Рэспубліка з'яўляецца членам Арганізацыі Паўночнаатлантычнага дагавора (НАТА) і Еўрапейскага саюза (ЕС), з'яўляецца важным і надзейным саюзнікам у прасоўванні інтарэсаў ЗША. Гэтыя дзве краіны супрацоўнічаюць у мэтах умацавання бяспекі, садзейнічанні эканамічнаму развіццю і дэмакратычным каштоўнасцям, у абароне правоў чалавека.
Крысцін Роўз
Крысцін Сью Роўз (Cristine Sue Rose), нарадзілася 31 студзеня 1951 года ў Лінвудзе, штат Каліфорнія, ЗША) - амерыканская актрыса. Скончыла Стэнфардскі ўніверсітэт. Самыя вядомыя яе ролі — Анджэла Петрэлі і Клэр у фантастычных серыялах «Героі» і «Зачараваныя». На сённяшні дзень на рахунку Крысцін больш за 100 роляў у кіно і на тэлебачанні.
Закон Відэмана — Франца
Закон Відэмана — Франца — гэта фізічны закон, які сцвярджае, што для металаў адносіны каэфіцыента цеплаправоднасці (альбо тэнзар цеплаправоднасці) K да ўдзельнай электрычнай праводнасці (альбо тэнзар праводнасці) \sigma прапарцыянальныя тэмпературы:
У 1853 нямецкімі навукоўцамі Г. Відэманам (1826-1899) і Р. Францам (1827-1902) на падставе эксперыментальных дадзеных было ўстаноўлена, што для розных металаў пры аднолькавай тэмпературы адносіны K / \sigma практычна не змяняюцца. Прапарцыянальнасць гэтых адносін тэрмадынамічнай тэмпературы была ўсталяваная Л. Лорэнцам ў 1882 У яго гонар каэфіцыент L носіць назву ліку Лорэнца, а сам закон часам называюць законам Відэмана — Франца — Лорэнца.
Сучаўскі ўніверсітэт імя Стэфана Вялікага
Сучаўскі ўніверсітэт імя Стэфана Вялікага (Universitatea „Ştefan cel Mare” din Suceava) — румынская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Сучава.
Закон Відэмана — Франца
Узаемная сувязь электрычнай праводнасці і цеплаправоднасці тлумачыцца тым, што абодзве гэтыя ўласцівасці металаў у асноўным абумоўлены рухам свабодных электронаў.
Сучаўскі ўніверсітэт імя Стэфана Вялікага
Названы ў гонар гаспадара малдаўскага Стэфана III Вялікага.
Закон Відэмана — Франца
Каэфіцыент цеплаправоднасці павялічваецца прапарцыянальна сярэдняй хуткасці часціц, так як паскараецца перанос энергіі. Электраправоднасць, наадварот, падае, таму што сутыкненні пры вялікай хуткасці часціц значна абцяжарваюць перанос энергіі.
Друдэ, ужыўшы класічную кінетычную тэорыю газаў, атрымаў значэнне каэфіцыента L:
дзе k — пастаянная Больцмана, e — зарад электрона.
У сваім першапачатковым разліку Друдэ памыліўся ў 2 разы, атрымаўшы пры гэтым правільны парадак велічыні. Фактычна, класічная статыстыка дае вынік
Закон Відэмана — Франца стаў трыумфам тэорыі свабодных электронаў.
Вобласць дастасавальнасці
Эксперымент сведчыць пра тое, што ў рэчаіснасці закон Відэмана — Франца добра выконваецца пры высокіх (вышэй пакаёвай) і нізкіх (некалькі Кельвінаў) тэмпературах. У прамежкавай вобласці ён несправядлівы.
Яго дастасавальнасць звязана з прыдатныя набліжэння часу рэлаксацыі. Пры строгай вывадзе гэтага закона няяўна мяркуецца, што ўсе сутыкненни пругкія, гэта значыць энергія захоўваецца пры сутыкненні. Калі маюць месца няпругкія сутыкненні, то абавязкова будуць мець месца працэсы рассейвання, якія могуць паменшыць паток цяпла, не памяншаючы электрычны ток (паток цяпла вызначаецца акрамя энергіі электрона таксама хімічным патэнцыялам). Калі такія працэсы даюць страты энергіі парадку ~kT, як гэта бывае пры прамежкавых тэмпературах, то варта чакаць парушэнне закона Відэмана — Франца.
Намёт
Намёт, або намітка  — элемент герба.
Уяўляе сабой выяву хусткі, якой у эпоху Сярэднявечча рыцары прыкрывалі прылбіцу падчас крыжовых паходаў, каб засцерагчы ад спякотнага сонца, або каб схавацца ад дажджу і вільгаці. У бітвах і на турнірах рассякалася на шматкі.
Ларса
Гісторыя
Ларса была заснавана шумерамі ў 3 тысячагоддзі да н. э. і доўгі час знаходзілася ў залежнасці ад больш магутных Лагаша і Ура. У канцы існавання трэцяй дынастыі Ура Ларса на кароткі час трапіла пад уладу ісінскага валадара Ішбіэры. Ён прызначыў сваім намеснікам амарэя Гунгунума, які абвясціў сябе самастойным манархам-лугалям і захапіў Ур. Ён і яго пераемнікі імкнуліся зачыніць гандлёвы шлях з Ісіна ў Персідскі заліў, а таксама доступ каналаў Ісіна да Еўфрата.
Амарэйская дынастыя Ларсы была перарвана, калі ў 1835 г. да н. э. лугаль Сілі-Адад загінуў у бітве з вавіланянамі. Новая дынастыя лугаляў паходзіла з Элама. Яе прадстаўнікі паставілі пад кантроль каля 15 гарадоў Шумера, спрыялі развіццю будаўніцтва і ірыгацыі. Лугаль Рым-Сін I перамог у 1760 г. да н. э. Ісін, аднак быў вымушаны прызнаць уладу Вавілона. Яго сын Рым-Сін II арганізаваў паўстанне супраць вавіланян. Яно цягнулася да 1736 г. да н. э., але ў выніку было задушана.
Даследаванне
Прыклады знаходак:
Петрапаўлаўскі раён
Петрапаўлаўскі раён:
Ляхавічы (значэнні)
Назву Ля́хавічы або Ляхаві́чы маюць:
Перыяд паўраспаду
Перыяд паўраспаду квантавамеханічнай сістэмы (часціцы, ядра, атама, энергетычнага ўзроўню і г. д.) — час T½, на працягу якога сістэма распадаецца з імавернасцю 1/2. Калі разглядаецца ансамбль незалежных часціц, то на працягу аднаго перыяду паўраспаду колькасць выжылых часціц паменшыцца ў сярэднім у 2 разы. Тэрмін выкарыстоўваецца і ў дачыненні толькі да экспанентна распадальных сістэм.
Не варта лічыць, што за два перыяды паўраспаду распадуцца ўсе часціцы, узятыя ў пачатковы момант. Кожны перыяд паўраспаду памяншае колькасць выжылых часціц удвая, таму за час 2 T½ застанецца чвэрць ад пачатковага ліку часціц, за 3 T½ - адна восьмая і г. д. Наогул, доля выжылых часціц (ці, дакладней, імавернасць выжывання p для дадзенай часціцы) залежыць ад часу t наступным чынам:
.
таму перыяд паўраспаду прыкладна на 30,7% карацейшы, чым сярэдні час жыцця.
Часам перыяд паўраспаду называюць таксама паўперыядам распаду.
Асманіе (правінцыя)
Асманіе (Osmaniye), правінцыя на поўдні Турцыі. Плошча 3,3 тыс. кв. км. Насельніцтва 452 тысяч чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Асманіе.
Смірын
Смірын — прозвішча.
NGC 2747
NGC 2747 (іншыя абазначэнні — ZWG 90.70, NPM1G +18.0220, PGC 25507) — галактыка ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Фізарум попельны
Фізарум попельны (Physarum cinereum) — гэта від слізевікоў, які расце на газонах. Не з’яўляецца патагенам.
Таксанамія
Гэты від быў названы Lycoperdon cinereum  Аўгустам Ёганам Георгам Карлам Бачам у 1783 годзе ; Хрысціян Хендрык Персан перадаў яго ў род Physarum у 1794 годзе.
Тэарэтычная фізіка
Тэарэтычная фізіка — раздзел фізікі, у якім у якасці асноўнага спосабу пазнання прыроды выкарыстоўваецца стварэнне матэматычных мадэляў з’яў і супастаўленне іх з рэальнасцю. У такой фармулёўцы тэарэтычная фізіка з’яўляецца самастойным метадам вывучэння прыроды. Аднак вобласць яе інтарэсаў, натуральна, фармуецца з улікам вынікаў эксперыментаў і назіранняў за прыродай. Блізкім аналагам з’яўляецца матэматычная фізіка, якая даследуе ўласцівасці гэтых матэматычных мадэляў на матэматычным узроўні строгасці, аднак не займаецца пытаннямі супастаўлення іх з рэальнасцю.
На Купалле
На Купалле — музычны сінтэтычны спектакль, пастаўлены ў БДТ-1 у 1921 годзе, які пратрымаўся некалькі гадоў у рэпертуары тэатра па аднайменнай драме М. Чарота «На купалле» Е. Міровічам.
Гісторыя стварэння п'есы
Першаму Беларускаму дзяржаўнаму тэатру патрабавалася пастаноўка, якая мела б арыгінальную драматургію, каб надаць тэатру непаўторную адметнасць, звязаную з нацыянальным каларытам. Е. Міровіч, які замяніў Ф. Ждановіча на пасадзе мастацкага кіраўніка тэатра, запрасіў да супрацоўніцтва ўсіх беларускіх пісьменнікаў. Адным з першых адклікнуўся на запрашэнне Міхась Чарот. Ён быў знаёмы з тэатральнай спецыфікай, бо ў свой час быў задзейнічаны як акцёр у пастаноўках Першага беларускага таварыства драмы і камедыі і тэатра Галубка, таксама ім былі ўжо напісаны камедыя «Жаніх без шлюбу» (1919), драма «Слуцкая варона» (1920), аднаактавыя п'есы для дзяцей «Данілка і Алеська» (1919), «Пастушкі» (1920). Для БДТ-1 М. Чарот прапанаваў драму «На Купалле», заснаваную на народнай легендзе аб кветцы шчасця і яе пошуках у купальскую ноч.
Рэжысёрам-пастаноўшчыкам новага спектаклю стаў мастацкі кіраўнік тэатра Е. Міровіч, кампазітарам У. Тэраўскі, балетмайстарам шматлікіх танцавальных уставак К. Алексютовіч, а мастаком К. Елісееў.
Акцёры
Першай выканаўцай галоўнай ролі Алесі, была Алеся Александровіч, сяброўка М. Чарота, якая таксама спявала ў хоры У. Тэраўскага. Ролю Данілы выконваў Генрых Грыгоніс.
Апісанне спектакля
Асноўны матыў п'есы Міхася Чарота «На Купалле» — пошукі шчасця, які ў той час быў надта папулярным у Беларусі. У п'есе нязмушана разгортваліся актуальныя праблемы, сучасныя часу.
Танцавальная частка
Балетмайстар К. Алексютовіч вырашыў харэаграфічную частку спектакля ў народным духу, у плане фальклорных скокаў. Так, з дзявочымі купальскімі карагодамі пераклікаліся пластычныя танцы русалак у сцэне сноў. У народныя танцы харэограф дадаваў класічныя элементы, ён паставіў русалак «на пальцы» ў карагодзе. У спектаклі ўпершыню на беларускай сцэне з'яўляюцца народныя хараводы, напрыклад, рэалізавана сцэнічная пастаноўка народнага танца «Кола». Гэтыя карагоды падкрэслівалі нацыянальны характар п'есы і, арганічна ўліваючыся ў драматургію спектакля, дапамагалі раскрыццю тэмы.
Крытыка
Працу рэжысёра З. Бядуля ацаніў найвышэйшай адзнакай, назваўшы яе ідэальнай. Маскоўскія тэатральныя аглядальнікі, якія пабачылі спектакль «На Купалле» ў 1923 г., калі БДТ-1 выязджаў у Маскву для ўдзелу ва Усерасійскай сельскагаспадарчай і саматужна-прамысловай выстаўцы, адзначыўшы, што гэты спектакль раскрыў рускаму гледачу душу беларускага народа лепш, чым бы гэта зрабілі дзесяткі спецыяльных навуковых артыкулаў.
Толькі ў 1920-я гады спектакль вытрымаў 432 паказы.
Уплыў на культуру
Па п'есе «На Купалле» была пастаўлена опера «Квётка шчасця» А. Туранкова. Песня «Купалінка», якую многія лічаць народнай, з'яўляецца фрагментам музычнага суправаджэння спектаклю «На Купалле».
П'еса была згублена, але паводле М. Куліковіча, тэкст М. Чарота і частка музыкі У. Тэраўскага былі захаваны беларускай эміграцыяй.
IC 5367
IC 5367 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор'і Пегас.
Дзяржаўны сакратар ЗША
Дзяржаўны сакратар ЗША (United States Secretary of State) узначальвае Дзяржаўны дэпартамент — ведамства знешняй палітыкі ЗША, заснаванае ў 1789. Пост дзяржаўнага сакратара ЗША аналагічны пасадзе міністра замежных спраў у большасці іншых дзяржаў. Дзяржаўны сакратар з’яўляецца чацвёртай паводле парадку замяшчэння прэзідэнцкай улады асобай.
Кандыдатура на пост дзяржсакратара прызначаецца прэзідэнтам і зацвярджаецца сенатам.
Дзікае (возера, Івацэвіцкі раён)
Дзі́кае — возера ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці, за 24 км на захад ад горада Івацэвічы, за 1,9 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Ятвезь. Адносіцца да басейна ракі Ружанка.
Плошча возера каля 0,018 км², даўжыня 0,15 км, найбольшая шырыня 0,13 км. Даўжыня берагавой лініі 0,47 км. Зарастае істотна. Берагі пясчаныя, нізкія, пад лесам і хмызняком.
Медаль
Медаль (medaille, metallum) — металічны знак, часта круглай формы, з выпуклымі малюнкамі, за гераізм, асаблівыя заслугі, у памяць падзеі ці асобы. Адрозніваюць асноўны (аверс), адваротны (рэверс) і грань (гурт) бакі медаля. Многія медалі мацуюцца на калодцы або планцы. Такая калодка для медаля можа быць пакрытая эмаллю, або абцягнута муаравай стужкай пэўнай афарбоўкі.
Сельская гаспадарка Бразіліі
На працягу ўсёй гісторыі Бразіліі сельская гаспадарка гуляла вялікую ролю ў эканоміцы краіны. Сёння аграрны сектар застаецца найважнейшай галіной гаспадаркі, складаючы 6,6 % ВУП і даючы (разам з харчовай прамысловасцю) амаль палову кошту экспарту тавараў. На працягу апошніх 150 гадоў краіна з'яўляецца найбуйнейшым у свеце вытворцам кавы. Сённяшняя Бразілія — сустветны лідар па вытворчасці цукру і вырошчванні апельсінаў, пагалоўю буйной рагатай жывёлы. Таксама Бразілія ўваходзіць у лік буйнейшых вытворцаў кукурузы, бананаў, соі, касавы, бразільскага арэха, сізаля і папаі. Найлепшым узроўнем развіцця сельскай гаспадаркі адрозніваюцца паўднёвы і паўднёва-ўсходні раёны. Паўночны і цэнтральна-заходні раёны слаба асвоеныя, паўночна-ўсходні пакутуе ад працяглых засух. Сельскагаспадарчае асваенне тэрыторыі выклікае абязлесенне, у першую чаргу, у Амазоніі, дзе вялізарныя плошчы экватарыяльнага лесу расчышчаюцца агнём пад патрэбы жывёлагадоўлі. Урад Лулы да Сілвы спыніў стымуляванне фермераў-мігрантаў і пастрожыў адказнасць за нанясенне шкоды лясам.
Гісторыя сельскай гаспадаркі
У 16 стагоддзі вядучай сельскагаспадарчай культурай Бразіліі становіцца цукровы трыснёг, у 19 стагоддзі адбываецца "кававы бум". Асаблівасці вырошчвання трыснёга і кавы вызначылі плантацыйны характар бразільскай сельскай гаспадаркі. У канцы ХІХ - пач ХХ ст. Бразілія зведала яшчэ адзін бум — каўчукавы, але ўжо ў 1920-я асноўным рэгіёнам вырошчвання гевеі стала Паўднёва-Усходняя Азія. У перыяд кіраўніцтва Варгаса (1930-я) поспехі сельскай гаспадаркі прывялі да таго, што Бразілію сталі называць "сусветным хлебным кошыкам". У пачатку ХХІ стагоддзя імкліва расце валавы збор цукровага трыснёга, соі і кукурузы, што звязана з палітыкай забеспячэння энергетычнай бяспекі і попытам на сусветным рынку.
Раслінаводства
Асноўнымі збожжавымі культурамі з'яўляюцца кукуруза (3 месца ў свеце) і рыс (1-е месца па-за межамі Азіі). Пшаніца вырошваецца ў самых паўднёвых штатах з субтрапічным кліматам, рыс культывуецца на незаліўных землях. Кава вырошчваецца на ўрадлівых глебах Бразільскага пласкагор'я ў штатах Мінас-Жэрайс і Сан-Паўлу. Да важных тэхнічных культур адносяцца бавоўнік і какава. Какава і трапічныя фрукты вырошчваюцца пераважна ў паўночным раёне.
Жывёлагадоўля
Бразілія — сусветны лідар ў такіх напрамках жывёлагадоўлі як вырошванне буйной рагатай жывёлы (218 млн галоў, 1-е месца ў свеце) і свінагадоўля (3-е месца ў свеце, 38 млн галоў). Асноўны рэгіён жывёлагадоўлі — саванны Бразільскага пласкагор'я, глебы якіх не адрозніваюцца ўрадзівасцю.
HMS C3
HMS C3 — брытанская падводная лодка тыпу С. Пабудавана ў 1905-1906 гадах кампніяй Vickers, на верфі Бараў-ін-Фёрнас, дзе судна было спушчана 3 кастрычніка 1906 года. Яна пачала службу ў Каралеўскім флоце 23 лютага 1907 года.
Падчас Першай сусветнай вайны была размешчана ў, дзе была ўключана ў Пятую падводную флатылію.
23 красавіка 1918 года брала ўдзел у нападзе на, дзеля знішчэння віядука, які злучал прыстань з мацерыком. Састарэлая С3, начыненая узрыўчаткай, была падарвана ў віядука. Загадзя экіпаж з 5 маракоў пад камандаваннем самаахвотнікам лейтэнантам Рычардам Сэндфардам эвакуяваліся на маторных лодках. За паспяховае выканання задання камандзір лодкі быў узнагароджаны Крыжом Вікторыі.
Сярэднелітоўская нізіна
Сярэднелітоўская нізіна (Vidurio Lietuvos žemuma) размешчаная на тэрыторыі Літвы. Знаходзіцца ў басейне Нямунаса (Нёмана), выцягнулася з паўночнага ўсходу на паўднёвы захад. У геамарфалагічных адносінах гэта донна-марэнная раўніна са слядамі ўздзеяння расталых ледавіковых вод. Паверхня складзена ў асноўным маламагутнымі ледавіковымі валуннымі суглінкамі і азёрна-ледавіковымі адкладамі. Тут значная забалочанасць тэрыторыі, шматлікія азёры. На паўночнай ускраіне паверхня расчляняецца сеткай лажбін сцёку расталых ледавіковых вод. На паўднёвым усходзе пераважаюць азёрна-ледавіковыя і марэнныя раўніны з асобнымі ўзгорыстымі масівамі.
Сюй Сі
Сюй Сі (徐熙, 886 — 975)  — адзін з найбуйнейшых кітайскіх жывапісцаў часоў падзення дынастыі Тан і эпохі Пяці дынастый, заснавальнік жанру «кветкі і птушкі» (хуа-няа).
Біяграфія
Нарадзіўся ў 886 годзе ў г. Чжунлін у сучаснай правінцыі Цзянсу. Пра яго жыццё мала вядома. Пустэльны лад жыцця Сюй Сі не перашкаджаў ні яго творчай актыўнасці, ні яго папулярнасці. Памёр у 975 годзе.
Творчасць
У яго актыве было 249 яго работ, у наступным згубленых. Сюй Сі з’яўляецца заснавальнікам асобнага стылістычнага варыянту хуа-няа, які прынцыпова адрозніваецца ад манеры іншага пачынальніка гэтага жанру — Хуан Цюаня. У процівагу «стылю Хуана», адзначанаму дбайнасцю пісьма і дэкаратыўнасцю кампазіцый, таму ён атрымаў назву фу-гуй («стыль багацця і шляхетнасці»), жывапісу Сюй Сі была ўласцівая эскізнасць малюнкаў і прыглушаная каларыстычная гама. Ён карыстаўся светлымі, празрыстымі фарбамі, дапаўняючы імі контурныя лініі, напісаныя тушшу, або замест графічнага малюнка звяртаўся да выконваемых у спосабе «падаючай тушы» (ло-мо) размыванняў, пазначаючы з іх дапамогай форму малюнкаў. Апошні спосаб ужывання контурных ліній азначаў укараненне ў хуа-няа прыёмаў так званага безпэндзлевага метаду пісьма (мейгу-хуа). У трактаце Го Жасюя падкрэсліваецца адмысловая элегантнасць жывапісу Сюй Сі, у якой «пёры і пух, форма і структура лёгкія і хупавыя, а колер неба зліваецца з колерам вады».
Назвы карцін, якія прыпісваюцца Сюй Сі кажуць аб значна большай тэматычнай разнастайнасці яго творчасці, чым гэта вынікае з характарыстык, дадзеных Го Жасюем. Любімымі сюжэтамі гэтага мастака былі лотасы, узнімальныя з цёмнай вады, апалае ў ваду лісце, пышныя кветкі магнолій, вадзяныя птушкі, цыкады, матылі. Важнае месца ў жывапісе Сюй Сі займалі кампазіцыі з выявай півонь (муданья, 39 работ) і квітнеючых галін слівавага дрэва (мейхуа, 4 работы), якія спрыялі фарміраванню «жывапісу слівы» (мо-мэй, «квітнеючая сліва, якая намаляваная тушшу») як асобнага тэматычнага напрамку ўнутры жанру «кветак і птушак».
Манера Сюй Сі, вобразна названая пасля е-і («памкненне ў дзікай пустцы»), далёка не адразу атрымала належнае прызнанне ў мастакоў і знатакоў жывапісу па прычыне яе знешняй прастаты і немудрагелістасці. Нават унук Сюй Сі — Сюй Чунсі, які ўвайшоў у круг прызнаных майстроў хуа-няа першай паловы эпохі Паўночная Сун адмовіўся ад творчых дасягненняў дзеда, аддаўшы перавагу стылю Хуан Цюаня. Годна жывапіс Сюй Сі змаглі ацаніць толькі прадстаўнікі творчага аб’яднання «мастакоў-літаратараў» (вэньжэнь хуа) — Су Шы і Мі Фу.
У далейшым стылістычныя варыянты хуа-няа, спароджаныя творчасцю Хуан Цюаня і Сюй Сі, склалі дзве галоўныя мастацкія лініі гэтага жанру, якія супадаюць з генеральнымі для кітайскага жывапісу стылямі пісьма — гунбі («дбайны пэндзаль») і се-і («пісанне думак»). «Стыль Сюй Сі», які дазваляў перадаць ўражанне і настрой мастака і дапускаў самыя смелыя эксперыменты ў працы пэндзлем, атрымаў найбольшае распаўсюджванне ў самадзейных жывапісцаў, якія супрацьпастаўлялі сябе майстрам акадэмічнай школы. Яго ўплыў прыкметна ў «чаньскім жывапісу» (XII—XIII стст.), творчасці Сюй Вэя (1521—1593), Чжу Да (1625—1705).
Бурдур (правінцыя)
Бурдур (Burdur), правінцыя на паўднёвым захадзе Турцыі. Плошча 6,9 тыс. кв. км. Насельніцтва 243 тысячы чалавек (2007). Адміністрацыйны цэнтр — горад Бурдур.
NGC 2748
NGC 2748 (іншыя абазначэнні — UGC 4825, MCG 13-7-19, ZWG 350.14, IRAS09080+7640, PRC C-28, PGC 26018) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Іванавіч Накоўнік
Мікалай Іванавіч Накоўнік (, в. Накоўнікі, Дрысенскі павет, Віленская губерня —, Ленінград) — беларускі савецкі вучоны. Доктар геолага-мінералагічных навук (1947), прафесар (1952).
Біяграфія
У 1930 годзе скончыў геалагічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта. У перыяд з 1924 года па 1936 год — навуковы супрацоўнік Геалкама-ЦНДГРІ, з 1931 года па 1938 год — асістэнт, дацэнт Ленінградскага горнага інстытута; з 1936 года да 1940 год — старшы навуковы супрацоўнік Геалагічнага інстытута АН СССР.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны (1941—1945) — геолаг Уральскага і Заходне-Сібірскага геалагічнага ўпраўлення. З 1949 года па 1951 год — геолаг Казахскага геалагічнага ўпраўлення. З 1951 года па 1953 год — дацэнт і прафесар, загадчык кафедры петраграфіі Казахскага дзяржаўнага ўніверсітэта. З 1953 года па 1955 год — прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (геолага-геаграфічны факультэт).
Памёр Мікалай Іванавіч у 1975 годзе ў Ленінградзе.
Навуковая дзейнасць
Праводзіў геалагічныя даследаванні ў Казахстане, на Урале, у Заходняй Сібіры. Адкрыў буйныя радовішчы малібдэна, вальфраму, медзі, кобальту, распрацаваў метадычныя прыёмы вывучэння горных парод.
Мікалай Іванавіч Накоўнік унёс вялікі ўклад у стварэнне мінеральна-сыравіннай базы СССР і Казахстана.
Троіцкі касцёл (Косава)
Троіцкі касцёл у Косава — рымска-каталіцкі касцёл у г. Косава Івацэвіцкага раёна, Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
1 верасня 1520 года Троцкі Ваявода Ежы, сын Рыгора, са згоды сваёй жонкі Ганны, заснаваў у Косава касцёл Святой Тройцы і Найсвяцейшай Марыі Панны.
Заступнік забяспечыў касцёл дабром ў выглядзе зямель, лесу, лугоў якія ўваходзяць у склад уладанняў у Красоўшчыне, Пустаўшчыне, у Мацеёўщыне і Невяроўшчыне.
Адначасова надзяліў сельскагаспадарчымі пладамі з дзесяціны з сваіх рэзідэнцый і Косава, а гэтак жа з даходаў млыноў і карчмоў.
Першым рэктарам касцёла стаў Якуб дэ Градзічэ.
12 лютага 1746 года ў Косаўскім касцёле хрысцілі Тадэвуша Касцюшка, які нарадзіўся 4 лютага 1746 года ў Мерачоўшчыны. Цырымонію здзейсніў прыёр Дамініканскага Ордэна з Гошчава а. Раймунд Корсак.
У 1859 годзе была ўзведзена могілкавая капліца, на магіле кс. Адама Дмахоўскага. Для пабудовы вонкавых сцен былі выкарыстаныя сярэднявечныя надмагільныя камяні.
У 1872 годзе касцёл згарэў падчас вялікага пажару горада.
У 1877 годзе быў узведзены цагляны касцёл у неагатычным стылі, на складчыну прыхаджан, асабліва Вандаліна Пуслоўскага.
У 1888 годзе быў падвешаны звон, адліты ў Вангрове, набыты на складчыну прыхаджан.
У 1928 годзе ўсталяваны помнік удзельнікам паўстання 1863-64 гг.
У 1937 годзе быў пашыраны орган.
Касцёл бесперапынна дзейнічае.
Архітэктура
Храм аднанефны, мае прамавугольны ў плане аб'ём. Неф завяршае пяцігранная апсіда з двума бакавымі сакрысціямі. Галоўны фасад адзначаны чатырохкантовай шатровай вежай-званіцай. Бакавыя фасады рытмічна расчлянёны ступеньчатымі контрфорсамі, спічастымі вокнамі з вітражамі.
Неф перакрыты цыліндрычным скляпеннем з распалубкамі і папружнымі аркамі, якія ўпрыгожаны арнаментальным роспісам. Над уваходам хоры на дзвюх калонах. Мастацка-кампазіцыйным цэнтрам галоўнага алтара з'яўляецца абраз «Маці Божай Міласэрнасці».
Падбельскі сельсавет
Падбе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Падбельскія Агароднікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Пашукоўскага сельсавета.
Кагам (Акмолінская вобласць)
Когам — сяло ў раёне Біржан сал Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Макінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 40 км на поўдзень ад цэнтра горада Сцяпняк. Код КАТА — 114543400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 356 чалавекі (194 мужчыны і 162 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 358 чалавекі (186 мужчын і 172 жанчыны).
IC 5368
Гэты аб'ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сусветнае Гран-пры 2015 (снукер)
Сусветнае гран-пры 2015 (World Grand Prix 2015, таксама вядомы як 888.com World Grand Prix 2015 — ад назвы спонсара) — прафесійны нярэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 16 па 22 сакавіка 2015 года ў «Venue Cymru» у Ландудне, Уэльс. Турнір стаў першым розыгрышам Сусветнага гран-пры. Кампанія «888 Holdings» упершыню спансавала гэтае спаборніцтва. Прызавы фонд турніру склаў £, з якіх £ атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Джад Трамп, які перайграў на свяім шляху да тытула Дамініка Дэйла (4:0), Джо Пэры (4:2), Марка Уільямса ў чвэрцьфінале (4:3), Мартына Гоўлда ў паўфінальным матчы (6:5) і Роні О’Салівана ў фінальным паядынку (10:7). Такім чынам, 25-гадовы англічанін выйграў свой 12-ы прафесійны тытул у кар’еры, а таксама другі турнір у сезоне 2014/2015 (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ў ліпені 2014 года).
Анатоль Трафімавіч Серэп
Анатоль Трафімавіч Серэп (Анатолий Трофимович Сереп; 1920 – 2003) — чувашскі пісьменнік і паэт.
Біяграфія
Сереп нарадзіўся ў 1920 годзе ў сяле Вялікія Токташы Алікаўскага раёна Чувашскай Рэспублікі.
Сусветнае Гран-пры 2015 (снукер)
Турнір
Матчы турніру гуляліся за двума сталамі на арэне «Venue Cymru» у горадзе Ландудна ва Уэльсе.
Прызавыя грошы
Кампанія 888 Holdings стала спонсарам першага розыгрышу сусветнага снукернага гран-пры. Прызавы фонд спаборніцтва склаў £300,000, перавысіўшы ў сезоне 2014/2015 прызавыя фонды рэйтынгавых адкрытага чэмпіянату Аўстраліі і German Masters і зраўняўшыся па гэтым паказчыку з адкрытымі чэмпіянатамі Уэльса і Індыі.
Анатоль Трафімавіч Серэп
Біяграфія
У 1990 годзе Серэп стаў членам Саюза пісьменнікаў Чувашскай Рэспублікі.
Памёр у 2003 годзе ў Чэбаксарах.
Сусветнае Гран-пры 2015 (снукер)
Прызавыя грошы
Першы прыз турніру склаў £100,000. Толькі пераможцы турніраў Трайной кароны, а таксама найбунейшага з кітайскіх турніраў, International Championship, атрымалі ў сезоне больш за гэтую суму. Першыя прызы запрашальных турніру Champion of Champions і гранд-фіналу PTC таксама склалі па £100,000.
Удзельнікі
На сусветным гран-пры 2015 года прымалі ўдзел 32 снукерысты, якія займалі найвышэйшыя пазіцыі ў асобным рэйтынгу сусветнага гран-пры. Па ім жа быў утвораны і пасеў гульцоў на турніры.
З снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-32 афіцыйнага рэйтынгу перад пачаткам турніру, трое не ўвайшлі ў топ-32 рэйтынгу сусветнага гран-пры — Алістэр Картэр (27-ы ў афіцыйным рэйтынгу і 62-і ў рэйтынгу сусветнага гран-пры), Фергал О’Браен (28-ы і 33-і) і Мэцью Стывенс (31-ы і 39-ы). З снукерыстаў, якія не ўваходзілі ў топ-32 сусветнага рэйтынгу, на турніры прынялі ўдзел Род Лоўлер (35-ы ў афіцыйным рэйтынгу і 31-ы ў рэйтынгу сусветнага гран-пры), Мэцью Сэлт (36-ы і 22-і) і Лука Брэсэль (49-ы і 30-ы).
Самым узроставым удзельнікам сусветнага гран-пры стаў 44-гадовы Пітэр Эбдан. Алану Мак-Манусу падчас турніру таксама было 44 гады, Роду Лоўлеру і Дамініку Дэйлу — па 43, а Марку Дэвісу — 42. Самым маладым снукерыстам на турніры стаў 20-гадовы Лука Брэсэль. Майклу Уайту было 23 гады, а Энтані Мак-Гілу — 24.
Ніжэй прадстаўлена табліца з інфармацыяй пра ўсіх удзельнікаў спаборніцтва.
Першы дзень (16 сакавіка)
Выбылі: Алан Мак-Манус (17),  Майкл Холт (32),  Сяа Гадун (24),  Энтані Мак-Гіл (27),  Лука Брэсэль (30),  Бары Хокінс (11),  Род Лоўлер (31),  Марк Ален (7)
Манускрыпт
Манускрыпт (, ад лац. manus — рука і scribo — пішу) — старажытны або сярэдневяковы рукапісны скрутак, кодэкс, кніга або асобныя нясшытыя аркушы.
Сусветнае Гран-пры 2015 (снукер)
Трэці дзень (18 сакавіка)
Выбылі: Мэцью Сэлт (22),  Ніл Робертсан (3),  Рыкі Уолдэн (5),  Джо Пэры (13),  Роберт Мілкінс (15),  Лян Вэньбо (26),  Марк Сэлбі (1),  Стывен Магуайр (9)
Чацвёрты дзень (20 сакавіка)
Выбылі: Марк Дэвіс (19),  Пітэр Эбдан (25),  Грэм Дот (23),  Марк Уільямс (12)
Пяты дзень (21 сакавіка)
Выбылі: Мартын Гоўлд (16),  Сцюарт Бінэм (6)