cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аганес Мкртычавіч Зардаран
Раннія гады
Па вяртанні ў Ерэван у 1941 годзе пачынаецца актыўнае творчае жыццё мастака. Выстаўленыя ў 1944 годзе падчас дэкады Армянскага мастацтва ў Маскве краявіды і нацюрморты маладога мастака прыцягнулі ўвагу мастацкай грамадскасці. У першыя паваенныя гады Зардаранам былі створаны кампазіцыйныя палотны «Перамога будаўнікоў СеванГЭСа» і «Камітас», якія абумовілі шляхі развіцця тэматычнай кампазіцыі ў Арменіі.
З 1956 года бярэ ўдзел на міжнародных выстаўках (Прага, Нью-Ёрк, Варшава, Мехіка, Таронта, Парыж, Токіа, Лісабон і г.д.). Асабліва вынікае адзначыць удзел на Венецыянскіх Біенале 1956 і 1958 гадах.
У 1958 годзе карціна Зардарана «Вясна», у якой высокі знак вясны ў прыродзе, жыцці ўвасабляўся ў пэўнай выяве маладой дзяўчыны, атрымала вялікі срэбны медаль на сусветнай выставе ў Бруселі.
Вынікам шматлікіх вандраванняў сталі серыі карцін прысвечаных Італіі, Грэцыі, Іспаніі, Эстоніі, Латвіі.
З канца 1950-х гадоў Зардаран жыў і працаваў у сваёй майстэрні ў сяле Бюракан, побач з Бюраканскай Астрафізічнай Абсерваторыяй, і гэта дало новы імпульс яго творчым шуканням.
Памёр 21 ліпеня 1992 года ў Ерэване.
Ерануі Аршакаўна Асламазян
Ерануі (Еран) Аршакаўна Асламазян (1909—1998) — армянская і савецкая мастачка, графік. Член Саюза мастакоў СССР. Заслужаны мастак Армянскай ССР.
Біяграфія
Грэчаскага паходжання. Нарадзілася ў Асманскай імперыі, у дзяцінстве з сям'ёй пераехала ў Гюмры.
У 1926—1929 гг. навучалася ў Ерэванскім мастацкім тэхнікуме пад кіраўніцтвам С. М. Агаджаняна, у 1931—1937 працягнула навуку ў Ленінградскім Інстытуце малярства, скульптуры і архітэктуры ім. І. Я. Рэпіна у А. А. Асмёркіна. Сфармавалася як мастак у Расіі.
У гады Вялікай Айчыннай вайны мастачка мабілізавала ўсе свае сілы на стварэнне твораў, што адгукаліся на запыты часу.
Пазней працавала настаўнікам малярства і малюнка.
Е. Асламазян — аўтар шэрага партрэтаў, краявідаў, нацюрмортаў, жанравых палотнаў. Кахала малярства, таксама спрабавала сябе ў тэатральным афармленні, гравюры. Займалася керамікай.
Персанальныя выстаўкі ў Маскве і Ленінградзе (1958).
У сваім мастацтве з'яўляецца тыпова ўсходнім мастаком, які належаў да савецкай мастацкай эліты спачатку Ленінграда, а потым і Масквы.
Творы знаходзяцца музеях Арменіі, Расіі і за мяжой, у прыватнасці ў Дзяржаўнай Траццякоўскай галерэі, Нацыянальнай галерэі Арменіі, Дрэздэнскай галерэі.
Сястра — Марыям Асламазян (1907—2006), мастак. Народны мастак СССР.
Дзмітрый Сяргеевіч Варабей
Дзмітрый Варабей (нар., ) — украінскі і беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер.
Клубная кар’ера
Выхаванец мазырскай СДЮШАР, пазней паступіў у мінскі РВАР, але неўзабаве атрымаў прапанову пераехаць у акадэмію кіеўскага «Дынама». Выступаў за рэзервовыя каманды дынамаўцаў. Улетку 2005 года на правах арэнды гуляў за «Арсенал», у складзе якога 17 ліпеня дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць асноўнай каманды дынамаўцаў (0:2). У 2007 годзе перабраўся ў луганскую «Зару», дзе стаў іграком асновы. Пазней гуляў у Прэм’ер-лізе за «Ільічовец» і «Крыўбас».
Сезон 2011/12 правёў у складзе першалігавага клуба «Нафтавік-Укрнафта», пазней перабраўся ў «Абалонь». У першай палове 2013 года выступаў за «Палтаву», пасля разарваў кантракт з клубам. Пазней выступаў на аматарскім узроўні за клуб «Колас» з Зачэпыліўкі.
У пачатку 2021 года стаў памочнікам галоўнага трэнера калінкавіцкай «Вертыкалі», а ў лютым 2022 года ўзначаліў дубль мазырскай «Славіі», дзе працаваў да канца 2022 года. У 2023 годзе выступаў за «Вертыкаль» у Другой лізе ў якасці аматара.
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Украіны розных узростаў. У складзе юніёрскай зборнай Украіны (да 19 гадоў) стаў паўфіналістам чэмпіянату Еўропы 2004.
Сяргей Дзмітрыевіч Мяркураў
Сяргей Дзмітрыевіч Мяркураў (Մերկուրով Սերգեյ Դմիտրիի), (1881—1952) — савецкі армянскі скульптар-манументаліст. Дырэктар ДМВМ імя А. С. Пушкіна ў 1944—1949 гадах.
Акадэмік АМ СССР (1947).
Народны мастак СССР (1943). Лаўрэат дзвюх Сталінскіх прэмій першай ступені (1941, 1951). Член УКП (б) з 1945 года.
Аўтар шматлікіх манументаў І. В. Сталіну (у тым ліку трох самых буйных на тэрыторыі СССР — у Ерэване (1950), на ўваходзе ў Канал імя Масквы (1937) і на ВДНГ (1939)) і У. і. Леніну. Давёў да высокага мастацтва тэхніку пасмяротнай маскі.
Раннія гады
Нарадзіўся 7 лістапада года ў горадзе Аляксандропаль (цяпер — Гюмры у Арменіі) у сям’і прадпрымальніка армяніна-халкіданіта.
У 1901 годзе скончыў рэальнае вучылішча ў Тыфлісе і паступіў у Кіеўскі політэхнічны інстытут, але быў неўзабаве адлічаны за ўдзел у палітычных хваляваннях.
Увосень 1902 года працягнуў адукацыю ў Швейцарыі на факультэце філасофіі Цюрыхскага ўніверсітэта. Тады ж упершыню быў на палітычных дэбатах з удзелам У. І. Леніна. Працягваючы вывучаць філасофію, Мяркураў стаў вучнем швейцарскага скульптара Адольфа Меера (Adolf Mayer). Неўзабаве па радзе апошняга Мяркураў паступіў у Мюнхенскую акадэмію майстэрстваў, дзе вучыўся да 1905 года ў прафесара Вільгельма Рюмана (Wilghelm von Ruman). З восені 1905 года па 1907 год Мяркураў жыў і працаваў у Парыжы. У гэты перыяд Мяркураў пазнаёміўся са скульптурнымі працамі А. Радэна і К. Меньё, што знайшло адлюстраванне ў яго ўласных працах.
Расія
У 1907 годзе, ужо быўшы скульптарам, Мяркураў вярнуўся ў Расію. Жыў у Тыфлісе і Ялце, увосень 1910 года пераехаў у Маскву і 7 лістапада быў запрошаны зрабіць пасмяротную маску Л. М. Талстога.
План «манументальнай прапаганды»
12 красавіка 1918 года Савет Народных Камісараў РСФСР прыняў дэкрэт «Пра помнікі рэспублікі», а 30 ліпеня 1918 года зацвердзіў спіс імёнаў гістарычных дзеячаў, манументы якіх належыла ўсталяваць у гарадах Расіі. Да гэтага моманту ў майстэрні Мяркурава ўжо былі дзве гатовыя гранітныя статуі з гэтага спіса — Ф. М. Дастаеўскага, выкананая ў 1914 годзе на заказ мільянера Шарова, і Л. М. Талстога, выкананая ў 1912 годзе. Скульптура Дастаеўскага была задумана Мяркуравым у 1905 годзе, тады ён выляпіў каля 20 бюстаў пісьменніка, перш чым перайсці да матэрыяла статуі — шведскага граніта. Мадэллю для статуі Дастаеўскага быў А. М. Вярцінскі. Пра гэта кажуць сашчэпленыя ў жарснай немачы, як у П’еро Вярцінскага, рукі статуі.
Мяркураў прапанаваў Массавету гэтыя ўжо гатовыя статуі і адмысловая камісія, якую ўзначальваў А. В. Луначарскі, ухваліла іх па ўяўленні памагатага наркама маёмасцей рэспублікі Н. Вінаградава. Гэта быў першы вялікі поспех Мяркурава пры новай уладзе.
Сяргей Мяркураў у 1920-я гады быў членам масонскай ложы «Адзінае працоўнае братэрства».
Перыяд культу асобы
Мяркураў стаў адным з першых скульптараў-манументалістаў, якія рэгулярна атрымоўвалі дзяржаўныя заказы на статуі Леніна і Сталіна. Ён стварыў велізарную колькасць гэтых манументаў. Яму прыналежыць першасць у стварэнні трох самых гіганцкіх па памерах: манумент у Ерэване вышынёй 49 метраў разам з пастаментам; у Дубне помнікі Леніну і Сталіну па два бакі ад уваходу ў Канал імя Масквы; і на ВСГВ у Маскве. Мастацтвазнаўцы эпохі з павагай адзначалі «асіра-вавілонскую» моц гэтых помнікаў. Але з сярэдзіны 1940-х гадоў скульптурныя выявы правадыроў саступалі месца працам іншых аўтараў — Томскага, Вучэціча і іншых. У 1952 годзе падчас рэканструкцыі ВСГВ у Маскве быў дэмантаваны манумент Сталіну, які абвальваўся.
У эпоху хрушчоўскай «адлігі» многія манументы Сталіну былі дэмантаваны ці знішчаны, з іх у Маскве захаваліся два — у Парку мастацтваў «Музеён» і ў двары ГТГ у Лаўрушынскім завулку.
Аж да Перабудовы Мяркураў быў вядомы ў гісторыі савецкай скульптуры як неперасягнены майстар стварэння выяў Леніна, многія з якіх не захаваліся. Але самы вялікі помнік Леніну захаваўся ў Дубне. У 2011 годзе быў адкрыты новы манумент Леніну ва Уфе — дакладная копія з аналагічнага помніка на Цвярскім плошчы.
Член УКП (б) з 1945 года.
С. Д. Мяркураў памёр 8 чэрвеня 1952 года. Пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках (пляцоўка № 2).
Вуліца Шаўчэнкі (Таганрог)
Вуліца Шаўчэнкі  — вуліца ў цэнтральнай гістарычнай частцы Таганрога.
Геаграфія
Працягласць вуліцы 3610 м.
Нумарацыя дамоў вядзецца ад вуліцы Чэхава.
Гісторыя
Названа ў гонар паэта і мастака Т. Р. Шаўчэнкі ў 1923 г. Сваёй старой назвай — Міхайлаўская вуліца — называлася ў сувязі з размешчанай у яе пачатку Архангела-Міхайлаўскай (былой Траецкай) царквы.
Рынар Салаватавіч Валееў
Клубная кар’ера
Выхаванец адэскага «Чарнаморца», гуляў за клуб у юнацкім першынстве Украіны. У 2005 годзе выехаў у Нідэрланды, далычыўшыся да юнацкай каманды клуба «Дэ Графсхап», за які тады выступаў старэйшы брат Рынара Руслан Валееў. Неўзабаве вярнуўся ва Украіну, гуляў у адэскіх аматарскіх клубах.
У студзені 2007 года падпісаў кантракт з «Чарнаморцам». 18 сакавіка 2007 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе ў матчы супраць «Крыўбаса» (2:3). Улетку 2008 года быў аддадзены ў арэнду алчэўскай «Сталі». Сезон 2009/10 правёў у кіеўскай «Абалоні», пасля чаго перайшоў у «Крыўбас». Улетку 2013 года крыварожскі клуб спыніў існаванне, і Валееў у якасці свабоднага агента зноў стаў іграком «Чарнаморца».
Улетку 2014 года, пакінуўшы «Чарнаморац», стаў іграком казахстанскага «Іртыша». У 2015 годзе вярнуўся ва Украіну, далучыўшыся да «Ільічоўца». У 2016 годзе на кароткі час быў іграком «Гарняка» і малдаўскай «Дачыі», пасля чаго зноў апынуўся ў «Ільічоўцы».
У сакавіку 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Іслач» і неўзабаве падпісаў кантракт. Здолеў замацавацца ў аснове каманды і стаць адным з яе лідараў. У лістападзе 2017 года, за тур да заканчэння чэмпіянату, разам з іншымі ўкраінскімі легіянерамі пакінуў «Іслач».
У жніўні 2018 года далучыўся да клуба другога дывізіёна Грузіі «Шэвардэні-1906». У сакавіку 2019 года вярнуўся ва Украіну, далучыўшыся да данецкага «Алімпіка». У жніўні 2019 года перайшоў у «Абалонь-Бровар». Сезон 2020/21 правёў у адэскім «Чарнаморцы», дапамог клубу вярнуцца ў Прэм’ер-лігу. У ліпені 2021 года стаў іграком клуба Другой лігі «Пэрэмога» з Дніпра.
Помнік першакласніку (Растоў-на-Доне)
Помнік першакласніку — бронзавы манумент, які размяшчаецца ў двары гімназіі № 36 па вуліцы Горкага, 115 Ленінскага раёна Растова-на-Доне.
Гісторыя
Ініцыятыва стварэння манумента прыналежыць кіраўніку Ленінскага раёна Растова-на-Доне Сяргею Сухараву. У сваім інтэрв'ю ён адзначыў, што на пачатковых этапах распрацоўкі праекта, яму хацелася, каб выніковая скульптура чымсьці напамінала персанажа Малога з гісторыі пра «Малога і Карлсана, які жыве на даху».
Гарадскія ўлады вырашылі правесці конкурс сярод вучняў 7-9 класаў на стварэнне лепшага эскіза помніка. Усяго былі пададзены дзясяткі эскізаў, і ўжо з гэтых 10 быў абраны пераможац. Ім стала Ганна Нікалаева — вучаніца 9-«В» класа гімназіі № 36. Грошы на стварэнне помніка падалі фундатары, а скульптарам быў абраны Дзмітрый Лындзін.
Ён ствараў скульптуру па алоўкавым эскізе вучаніцы. На стварэнне помніка пайшло каля паўгода, яго адлівалі ў адной з майстэрняў Растова-на-Доне. Урачыстая цырымонія адкрыцця помніка адбылася 1 верасня 2011 года ў Дзень ведаў ва ўнутраным панадворку гімназіі № 36, на цырымоніі адкрыцця помніка быў мэр Анатоль Чарнышоў.
Апісанне
Помнік выраблены з бронзы, яго вышыня складае каля 2 метраў, вага — паўтоны. Манумент паказвае хлопчыка-першакласніка, апранутага ў школьную форму, які смяецца. Ён сядзіць на глобусе, а ў руках трымае кнігу. Па словах скульптара, гэты манумент спалучае ў сабе рысы сапраўднага першакласніка, які аднолькава захоплена ўмее вучыцца, і весяліцца.
Андрэй Міхайлавіч Марковіч
Андрэй Марковіч (нар., Мэльныч, Львоўская вобласць, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца андорскага клуба «Санта Калома».
Клубная кар’ера
Выхаванец ДЮСШ горада Жыдачыва, у 2008 годзе далучыўся да львоўскіх «Карпат». Гуляў спачатку ў юнацкай камандзе, у 2012 годзе далучыўся да моладзевага складу. У студзені 2016 года праходзіў прагляд у чэшскім клубе «Карвіна», аднак у выніку вярнуўся ў «Карпаты», у складзе якіх 10 красавіка 2016 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін матчу супраць «Александрыі» (2:2).
У сакавіку 2017 года быў аддадзены ў арэнду ў беларускі клуб «Нафтан» з Наваполацка. У складзе «Нафтана» стаў асноўным апорным паўабаронцам. У чэрвені 2017 года пакінуў наваполацкі клуб з-за цяжкага фінансавага становішча, а ў жніўні на правах арэнды далучыўся да вынныкаўскага «Руха».
У лютым 2018 года быў арандаваны эстонскім клубам «Ныме Калью», разам з якім стаў чэмпіёнам краіны. У пачатку 2019 года перайшоў у «Ныме Калью» на трывалай аснове.
У студзені 2022 года вярнуўся ў «Карпаты», аднак у красавіку зноў далучыўся да «Ныме Калью», дзе гуляў да лета. У сакавіку 2023 года стаў іграком андорскай «Санта Каломы».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія зборныя Украіны розных узростаў.
Чырвоная плошча (Таганрог)
Чырвоная плошча — плошча у г. Таганрог Растоўскай вобласці. Размешчана на вул. Чэхава паміж Чырвоным завулкам і Гогалеўскім завулкам.
Гісторыя
Гарадскую плошчу, «на якой продаж хлеба і іншага ў зваду» меркавалася, было вырашана ўладкаваць у 1808 годзе на месцы, дзе раней існавала парослае чаротам балота. Радыяльная частка 105 квартала на гэтай плошчы ўваходзіла ў адзіны архітэктурны ансамбль Гандлёвых радоў, пабудаваных у 1810-х гадах па праекце архітэктара М. І. Кампіонэ (Кампініёні). На плане горада 1865 года гэту пляцоўку радоў звалі Гасціным дваром.
У цэнтры плошчы знаходзілася студня з добрай пітной вадой.
У 1860-я гады былі спробы ўладкаваць тут сквер, але праект архітэктара Трусава не быў рэалізаваны з-за адсутнасці ў горада сродкаў. Толькі ў 1935 годзе, пры падрыхтоўцы да святкавання 75-летняга юбілею А. П. Чэхава, з’явіўся сквер памерам каля 1,5 га. Для арганізацыі сквера знеслі драўляны будынак цырка імя Дурава (былы цырк Труцы), які стаяў ля Чырвонага завулка. Сквер атрымаў назву Чэхаўскі. Пасля вайны ён быў упарадкаваны, а з 1960 года яго ўпрыгожвае помнік А. П. Чэхаву працы скульптара І. М. Рукавішнікава.
У 1900 годзе на Аляксандраўскай плошчы па праекце архітэктара Б. А. Ражнова быў выбудаваны трохпавярховы будынак Вышэйшага пачатковага 4-класнага жаночага вучылішча. Слабы грунт мясцовасці, у якой быў выбудаваны будынак, не вытрымаў працяглай нагрузкі ад гэтак масіўнага збудавання. Праз шэсць дзесяцігоддзяў пасля пабудовы ён сташ асядаць, з’явіліся расколіны, што зрабіла будынак небяспечным для эксплуатацыі. У 1970 годзе ён быў разабраны.
У 1923 годзе Аляксандраўская плошча была пераназвана ў Чырвоную плошчу.
Зялёны тэатр (Растоў-на-Доне)
Зялёны тэатр — славутасць і частка аб'екта культурнай спадчыны федэральнага значэння — Растоўскага дзяржаўнага драматычнага тэатра імя М. Горкага ў Растове-на-Доне на плошчы Тэатральнай, 1. Мясцуецца з тыльнага боку будынка.
Гісторыя
У 1957 годзе адбылася рэканструкцыя тэатра імя М. Горкага, у выніку якой былі зменшаны глядацкія залы. Але ў 1960 годзе была павялічана канцэртная пляцоўка па праекце архітэктара У. Н. Разумоўскага, якая атрымала назву Зялёнага тэатра. Пакоўнасць дадатковай сцэны складала 3000 чалавек, а сам плошчу быў роўны 300 квадратным метрам. Для стварэння афармлення Зялёнага тэатра былі задзейнічаны скульптары з Масквы, Санкт-Пецярбурга і Растова-на-Доне. Сваю назву атрымала ў сувязі з блізкім размяшчэннем вялікай колькасці дрэў. Па стане на 2000 год аб'ект знаходзіўся ў аварыйным стане, яго ахоўны статус да канца не вызначаны: у абласным рэестры аб'ектаў культурнай спадчыны ён лічыўся часткай помніка федэральнага значэння — тэатра імя М Горкага, а паводле дадзеных міністэрства культуры РФ гэта інфармацыя не адпавядала рэчаіснасці.
У 2003 годзе рэканструкцыя будынка не магла быць праведзена менавіта з-за нявызначанасці яго статусу. Потым працы павінны былі быць праведзены ў 2012 і ў 2013 годзе, але і іх давялося адкласці. Па стане на пачатак 2016 года ў планах арганізатараў прац быў рамонт пляцоўкі і ўсталёўка кола агляду ў парку вышынёй 60 метраў. Мяркуецца, што пляцоўка будзе ўведзена ў эксплуатацыю ў 2017 годзе і зможа змясціць больш 1000 чалавек. Сцэнічная плошча будзе складаць звыш 300 квадратных метраў. Для правядзення прац трэба будзе выдаткаваць каля 110 мільёнаў рублёў. Пакуль што будынак знаходзіцца напалову ў разбураным стане, яго знос роўны 45 %.
Вуліца Чэхава (Таганрог)
Вуліца Чэхава — вуліца ў Таганрогу. З'яўляецца адной з самых працяглых вуліц горада. Названа ў гонар А. П. Чэхава — рускага пісьменніка, выхадца з Таганрога.
Геаграфія
Вуліца бярэ пачатак ад перакрыжавання вуліц Шаўчэнкі і Грэчаскай побач з марскім портам Таганрога. У сваім пачатку вуліца праходзіць на паўночны захад праз гістарычны цэнтр горада паміж вуліцамі Розы Люксембург і Аляксандраўская да Чырвонай плошчы і Цэнтральнага рынку. Агінаючы іх двума рукавамі, вуліца перасякаецца па чарзе з завулкамі Камсамольскім і Гогалеўскім. Пры скрыжаванні з вуліцай Транспартнай вуліца Чэхава паварочвае на захад, перасякаецца з шэрагам вуліц, такіх як: вуліцы Калініна, Жданаўскай, Ламаносава, Фадзеева і інш., і мае сканчэнне ў новым мікрараёне Таганрога «Прастаквашына».
Працягласць вуліцы — 7850 м.
Нумарацыя дамоў пачынаецца ад вуліцы Шаўчэнкі.
Назвы вуліцы
Ранейшыя назвы вуліцы ў храналагічным парадку — 5-я Падоўжная, Купецкая, Паліцэйская, Аляксандраўская. Аляксандраўскай вуліца звалася ў гонар імператара Аляксандра I з 1862 па 1904 год. Імем пісьменніка вуліца была названа ў 1904 годзе, у год смерці Антона Паўлавіча Чэхава.
Дом Скамарангі
Дом Скарамангі — будынак па вуліцы Пятроўскай, 53 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці.
Гісторыя
У гарадскіх дакументах, што датуюцца 1820-мі гадамі, захаваліся згадванні пра Луку Пятровіча Скарамангу, прылічэнні яго да купецкага званню з капіталам, сума якога склала 8 тысяч рублёў. У першай палове XIX стагоддзя гэты ж купец пабудаваў у Таганрогу аднапавярховы дом на высокім цокалі па вуліцы Пятроўскай, 53. У яго ўласнасці, апроч нерухомасці, былі саляныя распрацоўкі ў Бахмуце. Таксама, ён мог мець дачыненне да грэчаскай канторы «Скараманга, Манусі і К», якая была зачынена ў 1893 годзе. Кантора займалася экспартна-імпартнымі аперацыямі, і на працягу стагоддзя дастаўляла ў Таганрог чай, каву, цытрусавыя, і іншыя тавары, а з Таганрогскага порта вывозіла пшаніцу, макуху і тлушчы. У 1834 годзе Лука Пятровіч быў памянёны сярод чальцоў камісіі, якая была занята пытаннямі паляпшэння стану гавані і ладу набярэжнай. Апроч яго, у камісію ўваходзілі І. Барысаў, І. Карацілін, П. Траўло.
З 1873 па 1880 год дом з пляцоўкай знаходзіўся ва ўласнасці купца Івана Амбросьевіча Скарамангі, у 1890 годзе прыналежаў грэчаска-падданаму Івану Скарамангу. Не вядома, ці ідзе гаворка пра аднаго і таго ж чалавека, ці няма. Таксама захаваліся запісы, якія сведчаць, што І. А. Скараманга валодаў цагельняй, які займаўся вырабам гатунковай цэглы. Таксама ён быў членам клуба, і штодня наведваў яго з 20:00 да 02:00.
У 1898 годзе ў дома з'явіўся новы гаспадар — удава патомнага ганаровага грамадзяніна Івана Амвросіевіча — Віргінія Міхайлаўна Скараманга. У Віргініі і Івана Скарамангі было некалькі дзяцей: дочкі Лізавета, Марыя, Віргінія, і сыны — Амвросій, Міхаіл, Панцеляймон. Сямейству Скараманга, якія жылі ў Таганрогу, апроч дома па адрасе вуліца Пятроўская, 53, прыналежалі яшчэ некалькі дамоў. Іх сучасныя адрасы: вуліца Грэчаская 95 і 97, будынкі па вуліцы Пятроўскай і на Купецкай біржы.
У 1923 годзе ў гэтым доме быў адкрыты дзіцячы дом № 11.
Апісанне
Дом захаваўся да XXI стагоддзя. Быў пабудаваны на высокім цокалі.
Дом Сіроціных
Дом Сіроціных — аб'ект культурнай спадчыны, які размяшчаецца па вуліцы Чэхава, 82 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці. Ставіцца да катэгорыі помнікаў архітэктуры.
Гісторыя
У першай палове XIX стагоддзя ў Таганрогу быў пабудаваны паўтарапавярховы асабняк. У 1870-х гадах дом знаходзілася ва ўласнасці М. Ф. Сіроцінай, якая была сястрой паэта Мікалая Фёдаравіча Шчарбіны. Ён перыядычна гасцяваў у гэтым доме.
Пісьменнік Антон Паўлавіч Чэхаў вучыўся разам з сынам Сіроціных — Уладзімірам. Яны сябравалі, і ён таксама часта бываў наведваў дом у школьны час, бываў тут у 1881 годзе, калі прыязджаў з Масквы. У. А. Сіроцін стаў казачым сотнікам, яго жонку клікалі Марыя. І менавіта яна з 1890-х гадоў лічыцца ўладальніцай гэтай дома. Шлюб не быў доўгім: Уладзімір і Марыя развяліся, і яна выйшла замуж другасна, у новым шлюбе ўзяўшы сабе прозвішча Стэйгер.
У 1915—1918 гадах гаспадаром асабняка быў Іван Акімавіч Рэгеці. Ён быў гандлёвым дэпутатам ад гарадскога Грамадскага ўпраўлення.
Паводле Рашэння № 301 ад 18.11.1992 года дом Сіроціных з'яўляецца помнікам архітэктуры і ставіцца да аб'ектаў культурнай спадчыны.
Вардгес Акопавіч Сурэнянц
Вардгес Акопавіч Сурэнянц (27 лютага (10.03) 1860, Ахалцыхэ, — 6 красавіка 1921, Ялта) — армянскі маляр, графікк, тэатральны мастак і тэарэтык мастацтва.
Дзяцінства
Нарадзіўся ў 1860 г. у Ахалцыхэ ў сям'і святара — настаўнікі гісторыі рэлігіі. У 1868 годзе разам з сям'ёй пераехаў у Сімферопаль. У 1872 годзе яго бацькі прызначаюць прасвітарам Маскоўскай Армянскай епархіі і сям'я пераязджае ў Маскву.
Навука
У 1870—1875 гг. вучыўся ў гімназіі Маскоўскага Лазараўскага інстытута, у 1875—1878 гг. у аддзяленні архітэктуры Маскоўскага вучылішча малярства, разьбярства і дойлідства. У 1879-ым едзе наведаць брата ў Мюнхен і паступае там на архітэктурны факультэт Мюнхенскай акадэміі мастацтваў, у 1880—1885 гадах вучыцца і сканчае факультэт малярства той жа Акадэміі ў Фрыца Каўльбаха, магчыма таксама ў Ота Зейца.
Далейшая дзейнасць
З 1881 года падарожнічае па Італіі: Рым, Фларэнцыя, Мілан, Венецыя. У Венецыі мастак наведаў армянскі манаскі ордэн Мхітарыстаў на востраве Св. Лазара; вывучыў мастацтва армянскага сярэднявечнага кніжнага малярства, стварыў партрэты А. Багратуні, М. Чамчяна, Е. Товмачяна. У выніку вандравання нарадзіўся яго першы тэарэтычны артыкул пра армянскую архітэктуру, апублікаваная ў часопісе «Мегу Аястані» («Пчала Арменіі») у 1883 годзе. У 1885—1887 гг. у складзе экспедыцыі В. А. Жукоўскага Сурэнянц падарожнічае па Ірану, дзе ім былі напісаны шмат эцюдаў і кампазіцый. У 1890—1891 гг. выкладаў майстэрства і агульную гісторыю мастацтва ў Эчміядзінскай семінарыі Геваргян, дзе капіюе фрэскі Эчміядзінскага кафедральнага сабора і армянскую мініяцюру. У 1892 годзе наведаў Ані, Севан і інш. месцы, азнаёміўся з гістарычнымі помнікамі, вывучаў армянскія рукапісы ў Эчміядзінскім кнігасховішчы.
З 1892 года Сурэнянц браў удзел у мастацкім жыцці Масквы і Санкт-Пецярбурга. Быў адным з арганізатараў 1-га сходу расійскіх мастакоў 1894 года, разам з К. Каровіным і інш. ілюстраваў некаторыя пано («Далёкі Усход») залы сходу. Прымаў актыўны ўдзел у 2-ім сходзе ў 1909 годзе. З 1892 года браў удзел у выставах мастацкіх арганізацыі ім. Леанарда ды Вінчы, Куінджы, мастакоў гістарычнага малярства. У 1894 годзе карцінай «Пакінутая» браў удзел у 22-й выставе Перасоўнікаў. У 1897—1898-гг. падарожнічаў ва Францыі, Іспаніі, стварыў мноства эцюдаў. У 1901 годзе ў Баку была арганізавана яго першая і адзіная пры жыцці персанальная выстаўка. У 1916 годзе супольна з Е. Тадэвасянам, М. Сар'янам, Ф. Тэрлемезянам і інш. у Тыфлісе арганізаваў Саюз армянскіх мастакоў. У 1917 годзе ён пераязджае ў Ялту, дзе піша эскізы армянскіх цэркваў.
Памёр 6 красавіка 1921 года.
Птушка шчасця (драўляная цацка)
Птушка шчасця — драўляная цацка ў выглядзе птушкі, вырабленая з дапамогай разьбы па дрэве. Элемент паморскага рамёства.
Гісторыя
Асноўным месцам паходжання лічыцца Архангелагародская губерня, у якую да ХХ стагоддзя ўваходзілі тэрыторыі сучасных Мурманскай, Архангельскай абласцей, беломарскія раёны рэспублікі Карэліі і Ненецкай аўтаномнай акругі (Памор'е, Паморскі край). Адна з арыгінальных назваў цацкі «Паморскі галубок». У 60-х гадах XX стагоддзя мастацтва вырабу было практычна згублена. Носьбітам і адраджальнікам традыцыі вырабу птушак быў майстар Марцін Піліпавіч Фац'янаў з вёскі Селішча Лешуконскага раёна Архангельскай вобласці. У вёсцы адкрыты невялікі музей, прысвечаны яго творчасці. Пасля некалькіх публікацый у цэнтральных СМІ і часопісах, аб творчасці майстра, промысел па вырабе «птушкі шчасця» быў адноўлены на архангельскім прадпрыемстве «Беламорскія ўзоры».
Паводле апісання вядомага даследчыка рускай этнаграфіі, у XIX стагоддзі, падвешаная да столі птушка са шчэпы была абавязковым атрыбутам паморскага дома. Ён згадвае, што такіх галубкоў рабілі паморския стараабрадцы ў сваіх скітах, а таксама мурманскія прамыслоўцы: «Тут тыя ж галубкі з лучынак — майстэрства ўмелых скітнікаў, прымацаваныя да столі дзеля ўпрыгожвання».
У дарожных нататках па поўначы Расіі і Нарвегіі «За чароўным калабком» Міхаіл Прышвін, апісвае галубка так: «Я ў чыстым пакоі заможнага памора. Пасярод яе звешваецца выразаны з дрэва, афарбаваны ў сізую фарбу галубок». У апавяданні М. Прышвіна «Па Маймаксе» ён згадвае птушку, апісваючы старога-памора: «А то вось я сфатаграфую яго, і ён павесіць партрэт у „чыстым“ пакоі над столікам з чыстым абрусам. На яго будуць глядзець з кута вялебныя Засіма і Савацій, а са столі — выразаны з дрэва і афарбаваны ў сінюю фарбу галубёначак — „накшталт як бы Святы дух“». З вышэйпрыведзенага тэксту можна зрабіць выснову аб сакральным прызначэнні голуба, звязанага з вобразам Святога духа. У сувязі з гэтым сучаснае ператварэнне сакральнага сімвала памор'я ў звычайны сувенір не зусім карэктна, так як разбурае спрадвечную сутнасць і духоўнае прызначэнне артэфакта. Вобраз голуба — гэта глыбокі сімвал надзеі, а не проста ўпрыгожванне або драўляная цацка, як спрабуюць прадставіць некаторыя даследчыкі.
У савецкай этнаграфіі таксама можна знайсці апісанне голуба. У канцы 20-х гадоў XX стагоддзя этнограф ў апавяданні «Шлях на Поўнач» так апісвае птушку: «Я спынілася уражаная, шырокае акно ззяла блакитнай ліштвай. За ёй блішчалі сярэбраныя акіянскія далі, а на фоне іх покачващся прывешаны на вяровачцы да аконнага ліштва разьбяны карабельчык. Ён быў так па-майстэрску выразаны і абсталяваны, што, здавалася, прыплыщ сюды з акіяна, цудам не павялічыўшыся, і павіс на акне. Па баках яго пагойдваліся на такіх жа шнурочках рэзаныя з тонкіх габлюшак птушкі. Адна, распусціўшы рознакаляровы хвост, павярнула галаву да мора; іншая, з дзявочым тварам і ў высокай кароне, глядзела ў пакой, склаўшы на грудзях ярка-сінія крылы».
Даследчык  лічыць, што «паморскі стараверскі „галубок“ — артэфакт этнічных і рэлігійных вераванняў паморскага народа».
Птушку падвешвалі пад столлю ў пярэднім, «чырвоным» куце вясковай святліцы, дзе размяшчаўся стол з лаўкамі. Калі на яго ставілі кіпячы самавар, разьбяная птушка, падпарадкоўваючыся токам гарачага паветра, павольна і ўрачыста круцілася вакол восі... Глухарка Марціна Філіповіча была выраблена з вялікім намаганнем і выпраменьвала сардэчнасць. Ён асцярожна дзьмуў на яе драўляныя пёры, і птушка паварочвалася па крузе, нібы аглядала свае ўладанні. У залацістую фактуру сасновай драніцы выдатна ўпісваліся чырвоныя і чорныя рыскі. Такое спалучэнне фарбаў надавала рэчы асаблівы, «мезенскі» каларыт. У руках іншага народнага майстра з Архангельскай вобласці, Аляксандра Іванавіча Петухова, традыцыйны галубок з дранкі, што выконваўся заўсёды гранічна проста, лаканічнымі прыёмамі разьбы, ператварыўся ў сапраўдную скульптуру. Масіўнае тулава, мудрагеліста выгінутыя крылы, карона на галаве. Працы А. Петухова ўпрыгожваюць многія выставы. Майстар нібы дэманструе прыгажосць матэрыялу, падбіраючы тэкстуру драўняных слаёў пад апярэнне птушкі, падкрэсліваючы ёю форму тулава, галавы, хваста.
За параўнальна кароткі тэрмін вытворчасць драўлянай «птушкі шчасця» было асвоена рамеснікамі ў многіх рэгіёнах і цяпер вядзецца не толькі па ўсёй Расіі, але і ва Украіне, Беларусі, Літве і Чэхіі.
Птушка шчасця вешалася ў доме ў якасці абярэга, захавальніка хатняга агменю і дабрабыту.
Выраб
Вырабляецца з суцэльнага бруска, трэскі, без прымянення клею і крапежных элементаў, шляхам нарэзкі тонкіх пялёсткаў і спецыяльнага метаду выгінання, пялёсткі атрыманых крылаў і хваста могуць злучацца ніткамі. Звычайна робіцца з дрэва хвоі, елі, піхты або сібірскага кедра.
Спасылкі
(архіўная копія)
Падземныя хады (Таганрог)
Падземныя хады Таганрога — хады і галерэі, якія, згодна гарадскім легендам, знаходзяцца пад зямлёй на тэрыторыі горада Таганрога Растоўскай вобласці.
Гісторыя
Існуюць некалькі версій і легендаў пра паходжанне падземных тунэляў у Таганрогу. Некаторыя даследнікі мяркуюць, што яны маглі быць выкапаны туркамі, іншыя — што іх будаўнікамі былі старажытныя рымляне. Высоўваюцца версіі, што падземныя хады заснавалі пры Петры I ці Кацярыне II. Але ўсе гэтыя версіі не знайшлі афіцыйнага і верагоднага пацверджання.
Пісьменнік Антон Паўлавіч Чэхаў цікавіўся гарадскімі падземнымі хадамі ў Таганрогу і легендамі пра іх існаванне, пра што ёсць пацверджаныя факты.
Згодна адной легендзе, раней існаваў падземны ход ад тэрыторыі сучаснага тралейбуснага ўпраўлення, якое размешчана па вуліцы Аляксандраўскай да порта. Ён прызначаўся для правозу мяшкоў з мукай. У некаторых хатах Таганрога былі глыбокія скляпы, якія з дапамогай падземнага ходу злучаліся з набярэжнай.
Падчас даследаванняў, якія неаднаразова праводзіліся на тэрыторыі Таганрога, былі выяўлены сляды існавання падземных хадоў. Невялікі падземны ход праходзіў ад склепа хаты Алфу ракі, які размяшчаецца па вуліцы Грэчаскай, 76 да завулка Антона Глушко, 13, да месца, дзе цяпер размешчаны краязнаўчы музей.
У літаратурных крыніцах ёсць звесткі пра існаванне падземнага ходу, які вёў з марскога берага да склепа дома мільянера Вальяна. Цяпер у гэтым месцы размешчана будынак авіяцыйнага тэхнікума, які размяшчаецца на скрыжаванні вуліцы Чэхава і завулка Тургенеўскага. Пры будаванні аднаго корпуса «Б» ТРТІ, будаўнікі выявілі падземны ход, а ў ім знаходзіліся даўнейшыя рэчы.
Многія гісторыкі схілы да прызнання існавання падземных тунэляў у Таганрогу. Пры будаванні Пятроўскай крэпасці, былі збудаваны шматлікія падземныя пераходы, якія вялі ад бастыёнаў да равелінаў, таксама з бастыёнаў убок крэпасці. Гэта было трэба для таго, каб у выпадку магчымай аблогі ў людзей была магчымасці перасоўвацца такімі шляхамі. Гэтыя падзямеллі павінны былі захавацца, бо пры разбурэнні крэпасці, знішчалася толькі наземная частка. Пад бастыёнамі былі размешчаныя падземныя казематы. У 1926 годзе ў адным са справаздач краязнаўчага музея паведамлялася, што ў разбураным вале Пятроўскай крэпасці была знойдзена верхняя частка ўваходу, для збудавання якой выкарыстоўваўся камень і вапну. Падобныя хады былі знойдзены каля будынка Паўднёвага федэральнага ўніверсітэта. У 1927 годзе ў адным з жылых двароў Таганрога вырылі яму для вапны — яе дно правалілася і на глыбіні 5 метраў знаходзіўся падземны ход. Яго ўдалося даследаваць на 20 метраў у даўжыню. На месцы былой крэпасці стаяць універсітэцкія корпусы. Калі будаваўся інтэрнат № 5 па завулку Гарыбальдзі, быў выяўлены круглы даўнейшы парахавы склеп і падземны ход, які быў напалову засыпаны.
5 мая 1932 года гарадскія ўлады стварылі камісію з удзелам археолагаў, якая праводзіла даследаванні па пошуку дадзеных збудаванняў. Але вынікі працы не дайшлі да наступных пакаленняў. У 1940-х гадах насупраць былога млына Алфу ракі, там, дзе цяпер размяшчаецца аўтамабільная развязка, знізу правага схілу Камсамольскага спуску, паміж завулкамі — Гарыбальдзі і 1-м Прыгонным, быў выяўлены скляпеністы ўваход, які быў некалі выраблены з цэглы. Пра існаванне яшчэ адной падобнай канструкцыі было вядома ў 1950-х гадах — яе знайшлі на беразе моры, у раёне былога Карантыну.
У 1980-х гадах былі выпадкі прасадкі фунта пад шматпавярховымі хатамі. Спецыялісты сталі шукаць пазначэнне на падземных картах горада. Але не знайшлі пацверджанняў існавання падземных хадоў.
Lituus
Lituus (ранейшая назва: Contredanse) — беларускі ансамбль, які грае сярэднявечную музыку. Спачатку яны выконвалі творы заходнееўрапейскіх кампазітараў эпохі барока, затым дадалі ў свой рэпертуар творы ВКЛ.
На пачатку 2000-х гурт ContreDance трансфармаваўся ў новы ансамбль з назвай Lituus. Дырэктар калектыва Анатоль Несцярук ахарактыразаваў сітуацыю наступным чынам :"ContreDance працаваў пры Баранавіцкай музычнай школе, і ейнае кіраўніцтва вырашыла змяніць склад ансамбля. З гэтым мы былі нязгодныя. І, каб не ствараць канфліктную сітуацыю, частка ансамбля вырашыла выйсці з-пад школьнае апекі ды змяніць назву калектыва. Цяпер мы вольныя, выконваем музыку, выступаем і гастралюем там, дзе нам падаецца больш зручна. Дзевяноста адсоткаў складу нашага ансамбля — гэта былыя ўдзельнікі ContreDance."Пры запісе першага альбома «Early Music» гурт супрацоўнічаў з даследчыкам старадаўняй музыкі Вольгай Дадзіёмавай і з прадзюсарам праекта «Легенды Вялікага княства» Арынай Вячорка, якія дапамаглі падабраць рэпертуар. Вялікая частка гэтага дыска адведзена апрацоўцы тэмаў Полацкага сшытка, а таксама іншых музычных помнікаў эпохі барока.
У другім альбоме «Medieval Music» гурт зноў выкарыстоўвае тэму Полацкага сшытак, але акрамя гэтага звяртаецца да менш вядомага Віленскага сшытка XVII стагоддзя.
Востраў Чырыкава
Востраў Чы́рыкава (Chirikof Island) — востраў у заліве Аляска Ціхага акіяна, тэрыторыя ЗША.
Плошча паверхні вострава каля 160 км². Вышыні да 300 м. На востраве субарктычныя лугі. Насельніцтва адсутнічае.
Адкрыты ў 1741 годзе экспедыцыяй на караблі «Святы Павел» (у складзе экспедыцыі В. Берынга) пад камандаваннем А. І. Чырыкава і ў 1798 годзе названы ў яго гонар англійскім мараплаўцам Дж. Ванкуверам.
Шыра (возера)
Шыра́ (Шира) — бяссцёкавае горка-салёнае возера ў Расіі, у Шырынскім раёне Хакасіі. Знаходзіцца ў Мінусінскай (Чулыма-Енісейскай) катлавіне за 160 км ад горада Абакан і за 340 км ад Краснаярска.
Плошча паверхні возера 32 (35 ) км. Даўжыня 9,5 км, шырыня да 5 км. Глыбіня да 21,6 (24 ) м. Берагі возера пакатыя, з пясчанымі пляжамі. Дно высцілае серавадародны іл. У возера ўпадае невялікая рака Сон.
Брэгенцскі фестываль
Брегенцский фестываль (Bregenzer Festspiele) — фестываль мастацтваў, які праходзіць штогод у ліпені і жніўні ў аўстрыйскім горадзе Брэгенц. Асаблівасцю фестывалю з'яўляецца плывучая сцэна на Бодэнскім возеры.
Гісторыя
Тэатральныя выступы пад адкрытым небам на беразе Бодэнскага возера пачаліся ў 1911 годзе. Афіцыйнае адкрыццё першага фестывальнага тыдня ў Брэгенцы адбылося ў 1946 годзе, праз год пасля заканчэння Другой сусветнай вайны. На возеры было створаны дзве сцэны з барж: на адной іграў Венскі сімфанічны аркестр, на другім размяшчаліся тэатральныя дэкарацыі. Першая пастаянная сцэна на вадзе з’явілася ў 1950 годзе, ў 1955 адкрыўся будынак першага тэатра.
Адзіны раз, у 1972 годзе, на возеры было пастаўлена два музычных спектакля на двух сцэнах, усе астатнія гады цэнтральным заставалася толькі адно выступленне. У 1979 годзе была пабудавана новая сцэна на возеры. З 1985 года цэнтральны спектакль фестывалю стаў паўтарацца два гады запар.
У процівагу галоўнаму прадстаўленні, з 1988 года сцэна ў Фестывальным тэатры прадастаўляецца незаслужана забытым операм, да ўдзелу ў якіх запрашаюцца толькі лепшыя выканаўцы. Такі падыход абраны для папулярызацыі твораў, каб у далейшым іх пастаноўкай зацікавіліся вядучыя тэатры свету.
У 2008 годзе пляцоўкі фестывалю сталі месцам здымак фільм «Квант суцяшэння» з серыяла пра Джэйсма Бонда. Здымкі праходзілі ў маі, падчас рэпетыцый оперы «».
У 2015 сумарная аўдыторыя фестивала склала 228 000 чалавек, з якіх асноўнае прадстаўленне, оперу «Турандот», убачыла 171 000 гледачоў, а прамую тэлевізійную трансляцыю оперы паглядзела больш за 1 млн чалавек.
Мастацкім руководителелем фестывалю са снежня 2003 года з’яўляецца Дэвід Паунтні (David Pountney), які змяніў на гэтай пасадзе Альфрэда Вопмана (Alfred Wopmann).
Пляцоўкі фестывалю
У рамках фестывалю свае працы паказваюць прадстаўнікі розных музычных і тэатральных калектываў, якія выступаюць на розных пляцоўках. З першага ж года фестываль набыў статус міжнароднага, паколькі ўдзел у ім прынялі прадстаўнікі Германіі, Швейцарыі і Францыі..
Пастаянным і адным з галоўных удзельнікаў фестывалю з'яўляецца Венскі сімфанічны аркестр. Ён выступае на ўласнай пляцоўцы, а таксама падтрымлівае іншыя прадстаўленні. На кожным творы ў аркестра новы дырыжор, так як выступленні з'яўляюцца конкурсам дырыжыравання.
Імпарт-экспарт
«Імпарт-экспарт» (Import Export) — фільм аўстрыйскага рэжысёра, 2007 года. Карціна была намінаваная на  Канскага кінафестывалю 2007 года. «Імпарт-экспарт» заваяваў гран-пры Ерэванскага міжнароднага кінафестывалю — залаты абрыкос. Гэта быў адзіны аўстрыйскі фільм, намінаваны на Еўрапейскую кінапрэмію 2007 года. Здымкі праходзілі ў Вене, Украіне, Румыніі, Чэхіі і Славакіі з 2005-га па май 2007 года на 16 мм і 35 мм плёнку.
Сюжэт
Тым часам, у маладога беспрацоўнага з Вены Паўля жыццё ненашмат лепш. Апынуўшыся адзін на адзін з бандай і страціўшы форму, Паўль губляе звыклую працу ахоўніка, і не ў стане пагасіць растучыя даўгі перад сябрамі, знаёмымі і нават айчымам. Апошні (голас якога глядач ужо чуў у эпізодах віртуальнага сэксу з украінкамі) прапануе яму адправіцца на заробкі ва Украіну, дзе ўсё яшчэ ёсць пакупнікі на састарэлыя гульнявыя аўтаматы. Такім чынам, Паўль можа не толькі зарабіць трохі грошай, але і на нейкі час схавацца ад крэдытораў. Па дарозе ён ледзь вырываецца з рук цыган, перажывае сэксуальную прыгоду ў гатэлі «Інтурыст», а ў рэшце рэшт ўцякае ад айчыма і аўтастопам едзе далей па Украіне ў пошуках працы.
Задума і здымкі
Ульрых Зайдль планаваў зняць трылогію аб падарожжах: першы фільм - аб сэксуальным турызме, другі - аб масавым, трэці - аб альпійскім.
«Экспарт-імпарт» — першы ў трылогіі. Карціну здымалі тры гады; за гэты час Зайдль аб'ездзіў Усходнюю Еўропу, наведаўшы Балгарыю, Славенію, Румынію і Украіну, адбіраючы натурныя здымкі і ўдакладняючы сваю задуму. Больш за ўсё яго ўразіла Усходняя Украіна (Данбас), дзе ён убачыў сляды запусцення і распад шмат у чым усё яшчэ савецкага побыту.
У рэкламных мэтах кампанія «Артхаузтрафік» апублікавала ўрыўкі з дзённіка Клаўса Прыдзінга, які быў асістэнтам рэжысёра і прадзюсара Ульрыха Зайдля. Той апісваў, як яны здымалі ў ужгарадскай гасцініцы «Закарпацце» і былі «заціснутыя паміж украінскімі хуліганамі і карумпаванымі паўкрымінальным ахоўнікамі (...), а людзі абражалі нас і пагражалі нам. Аднойчы нам давялося выклікаць паліцыю, якая тут жа стала вымагаць грошы за тое, што пазбавіць нас ад терарызаваўшых нас п'яных хуліганаў».
Таксама Прыдзінг успамінаў «данецкую мафію», якая давала ім дазвол на здымкі на Енакіеўскім металургічным заводзе: «Пасля бурнай дыскусіі з адным з мясцовых яе (данецкай мафіі) босаў, што суправаджалася шчодай выпіўкай, якая цяжка адбілася на маім здароўе, нам удалося атрымаць дазвол». Аднак у рэшце рэшт Зайдль наогул вырашыў адмовіцца ад натурных здымак, і мафіёзнаму босу давялося ўручаць бутэльку дарагога брэндзі, каб той пакінуў іх у спакоі.
Крытыка
Фільм выклікаў бурнае абмеркаванне. У прыватнасці, аўстрыйцам, у якіх Ульрых Зайдль і раней выклікаў раздражненне занадта адкрытай дэманстрацыяй зваротнага боку грамадскага жыцця краіны, у большасці фільм не спадабаўся.
Канструктыўная крытыка разыходзіцца ў процілеглых кірунках. Адныя кажуць, што фільм зацягнуты і занадта пахабны, занадта жорсткі. Іншыя звяртаюць увагу на рэалізм і амаль дакументальную дакладнасць ўсяго паказанага (тым больш, што Ульрых Зайдль раней здымаў дакументальнае кіно), як, напрыклад, сцэна, дзе маці Вольгі кладзе ў печ вогнетрывалую цэглу, каб нагрэць кватэру ў 30-градусны мароз, ці жахлівыя віды дамоў, у якіх жывуць славацкія цыганы, даведшыя іх да амаль непрыдатнага стану. Амаль усе ўдзельнікі фільма не з'яўляюцца прафесійнымі кінаакцёрамі.
Тобіас Кнібе з «Зюддойчэ цайтунг» пісаў: «Гэты фільм — „сур'ёзная работа“. „Імпарт-экспарт“ — фільм, які дэманструе снежныя буры ва Украіне, ці забюракратызаваныя бальніцы Аўстрыі, ці подласць герояў, але ўсё гэта надае фільму сілу, якая ў іншым выпадку, відавочна, не выяўляецца». Гэты фільм быў адным з найлепшых у конкурсе на Залатую пальмавую галіну.
Фільм не абышла ўвагай і ўкраінская прэса.
Іван Валер’евіч Трубачкін
Іван Трубачкін (нар., ) — украінскі футбаліст, абаронца клуба «Мынай».
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у школе кіеўскай «Абалоні», але неўзабаве апынуўся ў структуры «Дынама». Прайшоўшы розныя ступені юнацкіх каманд, з 2010 года пачаў выступаць за дынамаўскую каманду ў моладзевым першынстве Украіны. Улетку 2013 года галоўны трэнер моладзевай каманды Аляксандр Хацкевіч узначаліў «Дынама-2» і забраў да сябе шэраг ігракоў, у тым ліку Трубачкіна. 14 ліпеня 2013 года дэбютаваў у Першай лізе, правёўшы на полі ўсе 90 хвілін у матчы супраць чарнігаўскай «Дзясны» (0:0).
Улетку 2016 года, пасля таго як «Дынама-2» спыніла існаванне, стаў іграком шведскага клуба «Умеа» з трэцяга дывізіёна. У лютым 2017 прыбыў на прагляд у беларускі «Крумкачы» і ў сакавіку падпісаў кантракт. У складзе каманды стаў іграком асновы, у красавіку-маі 2017 года не гуляў з-за траўмы. У чэрвені зноў выбыў са строю, а ў жніўні стала вядома, што абаронца не вернецца ў «Крумкачы».
У кастрычніку 2017 года далучыўся да кіеўскага «Арсенала», якому дапамог выйсці ў Прэм’ер-лігу. У ліпені 2018 года перайшоў у адэскі «Чарнаморац». Пасля таго, як адэскі клуб па выніках сезона 2018/19 страціў месца ў Прэм’ер-лізе, у ліпені 2019 года далучыўся да данецкага «Алімпіка». Пакінуў данецкі клуб у снежні 2019 года.
У студзені 2020 года падпісаў кантракт з тбіліскім «Дынама», выступаў за клуб да канца сезона 2020. У першай палове 2021 года гуляў ва ўкраінскай Другой лізе за вышгарадскі «Дзіназ». У верасні 2021 года стаў іграком данецкага «Алімпіка», пакінуў клуб у студзені 2022 года.
У ліпені 2022 года папоўніў склад «Мыная».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юнацкія і моладзевыя зборныя Украіны розных узростаў.
Неанталогія
Неанталогія — комплекс біялагічных навук пра сучасны арганічны свет. Вывучае будову і функцыянальныя асаблівасці жывых арганізмаў, іх індывідуальнае развіццё, роднасныя сувязі, пашырэнне, узаемаадносіны з навакольным асяроддзем і паміж сабой. Пры вывучэнні слаба змененых рэшткаў арганізмаў з антрапагенных адкладаў (напрыклад, трупаў мамантаў) мяжуе з палеанталогіяй.
Міхаіл Міхайлавіч Пыско
Міхаіл Пыско (нар., Воля-Баранэцка, Львоўская вобласць, Украіна) — украінскі футбаліст, абаронца клуба «Прыкарпацце» з Івана-Франкоўска.
Клубная кар’ера
Пачынаў займацца футболам у ДЮСШ горада Самбара, дзе трэнерам быў яго бацька. Пазней вучыўся ў львоўскім «ВФК-Карпаты», адкуль у 2011 годзе быў запрошаны ў данецкі «Шахцёр». Гуляў у моладзевым складзе «Шахцёра», дзе быў адным з асноўных абаронцаў, двойчы з камандай атрымліваў перамогу ў моладзевым першынстве Украіны.
Улетку 2014 года на правах арэнды перайшоў у луганскую «Зару», у складзе якой 3 жніўня дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы супраць «Алімпіка» (0:1). Спачатку трывала з’яўляўся ў асноўнай камандзе, але неўзабаве страціў месца ў аснове і стаў выступаць за дубль. У пачатку 2015 года далучыўся да «Гаверла», дзе згуляў толькі ў трох матчах за дубліруючы склад. Улетку 2015 года стаў іграком марыупальскага «Ільічоўца», які перад гэтым пакінуў Прэм'ер-лігу. У сезоне 2015/16 трывала гуляў у асноўным складзе марыупальцаў, але ў сезоне 2016/17 страціў месца ў складзе, і ўзімку пакінуў каманду.
У студзені 2017 года быў аддадзены ў арэнду беларускаму клубу «Гомель». У складзе «Гомеля» стаў асноўным левым абаронцам, толькі ў маі і верасні не гуляў з-за траўм. У снежні 2017 года па заканчэнні тэрміну арэнды пакінуў «Гомель» і неўзабаве падпісаў трохгадовы кантракт з клубам украінскай Першай лігі «Рух».
У сакавіку 2019 года перайшоў у «Інгулец», аднак на полі з’яўляўся рэдка. У пачатку 2020 года праходзіў прагляд у «Віцебску», але беспаспяхова. Пазней накіраваўся на прагляд у бабруйскую «Белшыну» і ў сакавіку афіцыйна стаў іграком каманды. Аднак, згуляў за клуб толькі ў адным матчы, пасля чаго заставаўся на лаўцы запасных. У ліпені 2020 года па пагадненні бакоў пакінуў «Белшыну».
У жніўні 2020 года перайшоў у валачыскі «Аграбізнес», дзе часцей заставаўся на лаўцы запасных. У сакавіку 2021 года далучыўся да краматорскага «Авангарда», гуляў там да канца сезона 2020/21. У жніўні 2021 года стаў іграком івана-франкоўскага «Прыкарпацця».
Міжнародная кар’ера
Выступаў за юніёрскую і моладзевую зборныя Украіны.
Хуан Понсэ дэ Леон
Хуа́н По́нсэ де Лео́н (Juan Ponce de León; каля 1460 — ліпень 1521) —  іспанскі канкістадор з тытулам адэлантада, які заснаваў першае еўрапейскае паселішча на Пуэрта-Рыка і ў час пошукаў крыніцы вечнай маладосці адкрыў Фларыду.
У Іспаніі
Нарадзіўся ў сям’і вальядалідкага двараніна з роду Понсэ дэ Леон, служыў пажом пры каралеўскім двары, затым удзельнічаў у вызваленні Гранады ад маўраў. На гэты момант яму было 32 гады. Як толькі вайна супраць гранадскага эмірата скончылася, ваенныя здольнасці Понсэ дэ Леона перасталі быць запратрабаваныя на яго радзіме. Таму, як і многія іншыя яго суайчыннікі, Понсэ дэ Леон звярнуўся за мяжу ў пошуках новых магчымасцяў. У верасні 1493 года каля 1200 маракоў, каланістаў і салдат далучыліся да Хрыстафора Калумба дзеля яго другога падарожжа ў Новы Свет. Понсэ дэ Леон быў адным з гэтых людзей, чальцом экспедыцыі ў ролі дабраахвотніка.
На востраве Эспаньёла
Не выключана, што ў 1493 годзе ён суправаджаў Калумба ў час яго плавання да берагоў новаадкрытай Амерыкі. У 1503 годзе з’явіўся ў Вест-Індыі як капітан пад камандваннем губернатара Нікаласа дэ Аванда.