cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хуан Понсэ дэ Леон
На востраве Эспаньёла
Ва ўзнагароду за ўціхамірванне індзейскіх паўстанняў Понсэ дэ Леон быў назначаны Аванда намеснікам усходняй часткі вострава Эспаньёла. Каля гэтага часу Понсэ дэ Леон ажаніўся з Леанорай, дачкой гаспадара трактыра. У іх нарадзіліся тры дачкі (Хуана, Марыя, Ізабэла) і адзін сын (Луіс).
Уласныя экспедыцыі
Калі да Понсэ дэ Леона сталі даходзіць чуткі, што востраў Пуэрта-Рыка багаты золатам, ён скіраваў туды экспедыцыю, якая ў 1508 - 1509 гадах даследвала тэрыторыю вострава і заснавала паселішча Капара, жыхары якога пазней далі пачатак гораду Сан-Хуан, цяперашняй сталіцы Пуэрта-Рыка.
Пасля вяртання на Эспаньёлу Понсэ дэ Леон атрымаў прызначэнне губернатарам Пуэрта-Рыка, што выклікала зайздрасць яго ворагаў, якія хутка дамагліся яго адхілення ад спраў. Але нястомны канкістадор шляхам роспыту індзейцаў даведаўся пра існаванне чароўнай крыніцы вечнай маладосці на востраве Біміні, які ляжаў на поўначы ад Пуэрта-Рыка. У сакавіку 1513 года ён на ўласныя грошы склікаў экспедыцыю і адплыў з Пуэрта-Рыка на пошукі чароўнай крыніцы.
Адкрыццё Фларыды
У красавіку 1513 года ён пабачыў зямлю і высадзіўся на ўсходнім беразе Фларыды, блізка ад сучаснага Сэнт-Агасціна. Ён прыняў гэтую зямлю за востраў і назваў яе Фларыдай за багатую трапічную флору, а таксама з-за таго, што адкрыццё гэтай ”квітнеючай зямлі” адбылося ў вялікодны тыдзень (Pascua Florida). Ён абплыў Фларыду з поўдня і, мінуўшы заходніе ўзбярэжжа, вярнуўся ў Пуэрта-Рыка, а затым у Іспанію, дзе ў 1514 годзе атрымаў прызначэнне ваенным губернатарам Біміні і Фларыды.
У 1521 годзе Понсэ дэ Леон скіраваўся на двух караблях на каланізацыю Фларыды. Яго атрад з 200 чалавек высадзіўся на заходнім беразе і распачаў вынішчальную вайну з племем калуса. Понсэ дэ Леон быў паранены атручанай стралой і памёр у час марскога падарожжа на Кубу. Пахаваны ў Сан-Хуане. Яго імя носіць другі па велічыні горад Пуэрта-Рыка — Понсэ. Унук Понсэ дэ Леона, Хуан II, у 1579 годзе тэрмінова кіраваў Пуэрта-Рыка, а ў 1581 годзе склаў пісьмовае апісанне Вест-Індыі.
Чархін
Чархін (Charxin/Чархин) — гарадскі пасёлак у Пастдаргомскім раёне Самаркандскай вобласці, Узбекістан. У пасёлку размешчана чыгуначная станцыя Улугбек (на лініі Самарканд — Мараканд).
Статус пасёлка гарадскога тыпу з 1978 года.
Немата
Немата, алалія — адсутнасць або абмежаванне маўлення ў дзяцей (пры захаванні слыху і інтэлекту) ад недаразвіцця ці пашкоджанняў зон маўлення ў кары вялікіх паўшар'яў галаўнога мозга. Адрозніваюць немату маторную (парушаецца рухальная функцыя маўлення, разуменне яго застаецца) і сенсорную (парушаецца разуменне маўлення). Прычыны захворванні і траўмы мозга, інтаксікацыі, пашкоджанні зон маўлення кары галаўнога мозга, якія ўзнікаюць у час родаў. Лячэнне: спецыяльныя лагапедычныя практыкаванні.
Ністагм
Ніста́гм (ад νυσταγμός — дрымота) — міжвольныя рытмічныя двухфазныя (хутка і павольна) рухі вочных яблыкаў у чалавека і жывёл. Бывае адна- і двухбаковы (часцей); гарызантальны, вярчальны, вертыкальны і дыяганальны. Назіраецца ў здаровым стане, напрыклад, пры працяглым вярчэнні на крэсле, фіксацыі позірку на прадметах, што хутка рухаюцца; у паталагічным стане пры хваробах ЦНС, пашкоджаннях і захворваннях мозга, вушнога лабірынта і інш.
Энгельберт Дольфус
Энгельберт Дольфус (Engelbert Dollfuß;, Тэксінг, Ніжняя Аўстрыя — , Вена, Аўстрыя) — аўстрыйскі палітычны дзеяч, лідар Хрысціянска-сацыяльнай партыі. Канцлер Аўстрыі 1932—1934, прыхільнік незалежнасці Аўстрыі. Забіты прыхільнікамі аншлюсу з гітлераўскай Германіяй.
Біяграфія
У 1927 г. заснаваў сельскагаспадарчую палату Ніжняй Аўстрыі. Стаў міністрам сельскай гаспадаркі Аўстрыі.
У 1932 г. стаў канцлерам і міністрам замежных спраў Аўстрыі. Актыўна процідзейнічаў палітыцы аншлюсу, якую праводзіў Гітлер. Дольфуса прывабліваў італьянскі фашызм, і ў сваёй барацьбе з Гітлерам ён заручыўся падтрымкай Італіі. У 1933 г. Дольфус забараніў аўстрыйскую нацысцкую партыю. Мусаліні таксама раіў яму забараніць і левыя партыі. Дольфус усталёўвае ў краіне дыктатуру.
Паўстанне ў Вене
Крызіс 1929—1933 гадоў прывёў да збяднення насельніцтва, што выклікала незадаволенасць, асабліва сярод левых. 12 лютага 1934 года сацыялісты і анархісты паднялі паўстанне ў Лінцы, якое ў той жа дзень перайшло і на Вену. Урадавыя войскі і Хеймвер нацэліў артылерыю на працоўныя кварталы, каб напалохаць паўстанцаў. Але адбылася перастрэлка, у якой загінулі каля 1000 чалавек. У маі 1934 года была прынята новая канстытуцыя.
Забойства
Аўстрыйскія нацысты, якіх падтрымліваў Берлін, пачалі масавы тэрор і сабатаж, забівалі прыхільнікаў Дольфуса. Раней высланыя нацысты пачалі вяртацца. Лідарамі змоўшчыкаў былі: Зейс-Інкварт, Кальтэнбрунер і Одыла Глабочнік.
25 ліпеня 1934 годзе СС  — у аўстрыйскай ваеннай форме для маскіроўкі — уварваліся ў федэральную канцылярыю і паранілі Дольфуса пры спробе да ўцёкаў. Нацысты патрабавалі ў параненага канцлера перадаць уладу А. Рынтэлену, а калі той адмовіўся, пакінулі яго паміраць ад страты крыві. Аднак змоўшчыкі дзейнічалі няўмела і ўрадавым войскам на чале з міністрам юстыцыі Куртам фон Шушніга атрымалася здушыць мяцеж. А калі Мусаліні высунуў 4 дывізіі на перавал Брэнер, Гітлер адмовіўся ад планаў захапіць Аўстрыю.
Пасля смерці Дольфуса ўлада перайшла да яго намесніка доктара Курта фон Шушніга, таксама прыхільніка незалежнасці Аўстрыі. Абапіраючыся на «Айчынны фронт» (фашысцкую арганізацыю, створаную Дольфусам у 1933 годзе), новы канцлер паспрабаваў умацаваць дзяржаву, але дасягнуць аздараўлення эканомікі яму не ўдалося.
Чалыш
Чалыш (Cholish, Чолиш) — гарадскі пасёлак ва Ургенчскім раёне Харэзмскай вобласці Узбекістана. Размешчаны на левым беразе Амудар'і, у 20 км ад чыгуначнай станцыі Ургенч на лініі Туркменабад — Бейнеу. Аснова гаспадаркі пасёлка — гэта вінаградарства; тут вырошчваюць такія знакамітыя сарты вінаграда як «сапераві», «кабернэ» і «мушкат».
Міхаэль Рот
Міхаэль Рот (Michael Roth, нар. года, Герынген, Гесэн, Германія) — нямецкі палітычны дзеяч, прадстаўнік сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі (СДПГ). З 17 снежня 2013 года займае пост дзяржаўнага міністра еўрапейскіх спраў Міністэрства замежных спраў Германіі.
Біяграфія
У 1990 годзе Міхаэль Рот скончыў школу ў Герынгене, у 1991 годзе пачаў навучанне ў Франкфурцкім універсітэце імя Гётэ ў горадзе Франкфурт-на-Майне, які скончыў ў 1997 годзе па спецыяльнасці «паліталогія». Да 1998 года працаваў у цэнтры Заходнеамерыканскіх даследванняў і грамадзянскіх навук Франкфурцкага ўніверсітэта. У перыяд з 2000 па 2002 год працаваў выкладчыкам у інстытуце Ота-Зура ў сферы паліталогіі Свабоднага ўніверсітэта Берліна.
Партыя
Рот уступіў у партыю ў 1987 годзе. Першапачаткова ён прымаў удзел у справах Саюза маладых сацыялістаў і сацыялістаў у СДПГ «Юзас». З 1996 па 2015 год быў галоўным у СДПГ у заходнім Гесэне, а з 2001 па 2011 — старшынёй раёна Герсфельд-Ротэнбург. З 2009 па 2014 год займаў пасаду генеральнага сакратара СДПГ Гесэна і прадстаўніка зямлі ў нямецкім парламенце.
Парламент
З 1998 года Рот з'яўляецца членам нямецкага парламента. На выбарах у бундэстаг у 1998 годзе ён упершыню быў выбраны членам парламента ад раёна Герсфельд з 51,7 % галасоў, а ў 2002 годзе яго зноў выбралі, але ўжо як прадстаўніка акругі Вера-Майснер — Герсфельд-Ротэенбург. На наступных выбарах у 2005 годзе ён атрымаў 51,7 % галасоў, а ў 2009 — 40,4. З 2010 па 2013 ён быў еўрапейскім прадстаўніком парламенцкай групы сацыял-дэмакратаў.
Дзяржаўны міністр Еўропы
17 снежня 2013 года Міхаэль Рот стаў дзяржаўным міністрам Еўропы ў Міністэрстве замежных спраў Германіі ў трэцім кабінеце Меркель. Са студзеня 2014 года ён таксама з'яўляецца паўнамочным па справах нямецка-французскага ўзаемадзеяння. У якасці дзяржаўнага міністра Міхаэль Рот выконвае абавязкі міністра замежных спраў — Зігмар Габрыэль (міністр замежных спраў).
Акрамя іншых спраў ён адказны за знешнія зносіны, бяспеку, узбраенне, а таксама за адносіны з ЗША, Канадай, Магрыбам, Азіяй.
У 2016 годзе ён прыехаў у Беларусь з візітам. У рамках гэтага візіту ён правёў шэраг сустрэч, у тым ліку з беларускімі студэнтамі, дзе адказаў на шматлікія пытанні студэнтаў сталічных універсітэтаў.
Багдан Андрэевіч Рудзюк
Багдан Рудзюк (нар., Пакатыліўка, Харкаўская вобласць) — украінскі футбаліст, абаронца аматарскага клуба «Энергетык» з Саланыціўкі.
Клубная кар’ера
На юнацкім узроўні выступаў за харкаўскія «Геліяс» і «Усход». Пазней некаторы час гуляў на аматарскім узроўні, выступаў за моладзевыя склады сімферопальскай «Таўрыі» і луганскай «Зары».
З 2015 года выступаў у другім дывізіёне Славакіі за клубы «Бодва», «Попрад» і «Рымаўска Собата». У ліпені 2016 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Слуцк» і неўзабаве падпісаў кантракт. Стаў адным з асноўных цэнтральных абаронцаў случан, аднак па заканчэнні сезона ў лістападзе 2016 года пакінуў каманду.
У студзені 2018 года вярнуўся ва Украіну, падпісаўшы кантракт з кам’янскай «Сталлю». Аднак, не згуляў за клуб ніводнага матча ў Прэм’ер-лізе, і ў ліпені 2018 года, пасля таго як «Сталь» спыніла існаванне, застаўся без каманды.
З 2019 года выступае за аматарскі клуб «Энергетык» з Саланыціўкі ў чэмпіянаце Харкаўскай вобласці.
Нельма
Не́льма (Stenodus leucichthys nelma) — паўпрахадная або прэснаводная рыба сямейства сіговых, падвід беларыбіцы. Пашырана ў басейне Паўночнага Ледавітага акіяна; ад ракі Паной на Кольскім паўвостраве на захадзе да ракі Макензі на ўсходзе (Аляска). Утварае азёрныя формы (азёры Зайсан, Кубенскае, нарыльскія).
Даўжыня да 1,5, маса да 50 кг. Луска буйная. Рот вялікі, на сківіцах дробныя зубы. Драпежнік. Аб'ект промыслу і развядзення.
Марыям Аршакаўна Асламазян
Марыям Аршакаўна Асламазян  (1907—2006) — савецкі армянскі мастак, графік. Народны мастак СССР (1990). Член Саюза мастакоў СССР з 1939 года. Член КПСС з 1946 года.
Біяграфія
Прадстаўнік армянскай школы дэкаратыўна-плоскасцевага нацюрморта («Армянскі нацюрморт», 1955, «Квітнеючы чырвоны кактус», 1957, - абодва ў Траццякоўскай галерэі), аўтар тэматычных карцін («Вяртанне героя», 1943, «Песня героя», 1944, «Маці-гераіня», 1949, - усё ў Мастацкай галерэі Арменіі, Ерэван), партрэтаў.
Памерла ў 2006 годзе ў Маскве.
Crambe gordjaginii
Батанічнае апісанне
Травяністая расліна з прамымі парасткамі і чарговым простым лісцем. Белыя чатырохпялёсткавыя кветкі сабраны ў суквецці-мяцёлкі. Плод — сухі боб ці струк.
Каралін (прадмесце)
Каралін — раён у прыгарадзе горада Пінска. У мінулым — мястэчка, культурны цэнтр яўрэяў Палесся.
Нітка тэкстыльная
Нітка тэкстыльная — тонкі, гнуткі, трывалы выраб вялікай даўжыні з тэкстыльных прыродных ці тэкстыльных хімічных валокнаў.
Тамагаўк (ракета)
Тамагаўк, або Тамахок (BGM-109 Tomahawk, ) — амерыканская мнагамэтавая высокадакладная дагукавая крылатая ракета («КР») вялікай далёкасці, стратэгічнага і тактычнага прызначэння. Здзяйсняе палёт на мінімальных вышынях з абмінаннем рэльефа мясцовасці. Знаходзілася на ўзбраенні падводных лодак і караблёў ВМС ЗША, выкарыстоўвалася ва ўсіх значных канфліктах з удзелам ЗША з моманта яе прыняцця на ўзбраенне ў 1983 годзе. Арыентыровачны кошт складае 1,45 млн дол. (2014).
BGM-109 Tomahawk распрацоўвалася ў цэлым шэрагу мадыфікацый, уключаючы:
Гісторыя
2 чэрвеня 1972 года быў абраны болей лёгкі варыянт пад тарпедныя апараты, а ў лістападзе таго ж года прамысловасці былі выдадзеныя кантракты на распрацоўку SLCM (Submarine-Launched Cruise Missile) — крылатай ракеты падводнага базавання.
У студзені 1974 года два найболей перспектыўныя праекты былі абраныя дзеля ўдзелу ў конкурсных дэманстрацыйных пусках, а ў 1975 годзе праектам фірм «Джэнерал Дайнэмікс» і «Лінг-Тэмка-Воўт» (LTV) былі нададзеныя пазначэнні ZBGM-109A і ZBGM-110A, адпаведна (прэфікс «Z» у пазначэнні з'яўляецца статусным, і ў сістэме пазначэнняў МА ЗША выкарыстоўваўся дзеля пазначэння праектаў, якія знаходзяцца «на паперы» — г.зн. на ранняй стадыі распрацоўкі).
Чаткальскае землетрасенне
Апісанне
Землетрасенне ахапіла велізарную тэрыторыю. У груды развалін былі ператвораныя пасёлкі, размешчаныя ў эпіцэнтральнай зоне працягласцю да 100 км і шырынёй да 15-20 км, у далінах і перадгорных раёнах адбыліся значныя абвалы, зрывы. Адкрыліся буйныя расколіны, частка возера Сары-Чэлек была перакрытая завалам.
Афтэршокі працягваліся яшчэ некалькі гадоў і скончыліся толькі ў 1950 годзе.
Даратэя Ланж
Даратэя Ланж (Dorothea Lange, пры нараджэнні — Dorothea Margaretta Nutzhorn,, Хабокен, Нью-Джэрсі — , Сан-Францыска) — амерыканскі фатограф і фотажурналіст, найважнейшы прадстаўнік дакументальнай фатаграфіі.
Біяграфія
Ва ўзросце сямі гадоў перахварэла на поліяміэліт. Кар’еру фатографа пачала ў Нью-Ёрку, вучылася ў Кларэнса Уайта. Затым пераехала ў Сан-Францыска (1918), адкрыла там фотастудыю. Найбольш вядомая фатаграфіямі перыяду Вялікай дэпрэсіі (пасля 1935 года). Таксама здымала ў Пёрл-Харбар пасля нападу Японіі ў 1941 годзе. У 1952 годзе стала адным з заснавальнікаў фотачасопіса «Aperture». Шмат хварэла. Памерла ад раку стрававода.
Арпенік Аркадзьеўна Налбандзян
Арпеник Аркадзьеўна Налбандзян (1916—1964) — савецкі мастак. Заслужаны мастак АПМ. ССР.
Біяграфія
Нарадзілася 23-га снежня 1916 года ў горадзе Тбілісі. У 1935—1941 гг вучылася ў Тбіліскай акадэміі мастацтваў на аддзяленні малярства. З 1943 член Саюза мастакоў Арменіі. З 1946 да канца жыцця выкладала ў Ерэванскім мастацка-тэатральным інстытуце (цяпер Акадэмія). У 1948 і 1952 гг. дэпутат гар. савета. У 1957 зацверджана ў пасады дацэнта, Масква. Брала ўдзел у рэспубліканскіх і ўсесаюзных выстаўках.
Арпенік Аркадзьеўна Налбандзян сканала 17-га мая 1964 года, горад Ерэван.
Творчасць
Арпенік Налбандзян працавала ў вобласці тэматычнай карціны, партрэта і краявіду. Яе дыпломнай працай была карціна «Збіральніцы чаю», 1941, х., м., 175×190.
На працягу 25-летняй творчай дзейнасці яна стварыла каля 300 палотнаў (звыш двух дзясяткаў кампазіцый, шматлікія партрэты, а таксама нацюрморты і эцюды).
Пачынаючы з 1941 года яна ўвесь час брала ўдзел на рэспубліканскіх і ўсесаюзных выставах. Яе працы выстаўляліся ў Маскве, Ленінградзе, Кіеве, Баку і ў іншых гарадах і захоўваюцца ў Нацыянальнай галерэі Арменіі (каля 45), Нацыянальнай галерэі Грузіі, галерэі Гюмры і ў прыватных калекцыях.
Тэрэза Гайкаўна Мірзаян
Тэрэза Гайкаўна Мірзаян (Թերեզա Միրզոյան; 11 жніўня 1922 — 7 жніўня 2016) — армянскі савецкі скульптар. Член Саюза мастакоў СССР. Заслужаны мастак Армянскай ССР (1967). Заслужаны дзеяч мастацтваў Армянскай ССР (1986), педагог, прафесар.
У 1949 годзе Тэрэза Мірзаян была прынята ў Саюз мастакоў Арменіі. Пачынаючы з 1950 года — актыўны ўдзельнік выстаў Саюза мастакоў Арменіі. Неаднаразова экспанавала свае працы на мяжой. 27.06.1956 узнагароджана медалём «За працоўнае адрозненне».
Творчасць
Аўтар шматлікіх скульптур і манументальных прац, усталяваных як у Арменіі, так і за мяжой. Пры стварэнні скульптурных твораў працуе з рознымі матэрыяламі, у тым ліку мармурам, бронзай, туфам, парцалянам, дрэвам, базальтам і інш.
Адзначана шматлікімі ўзнагародамі, медалямі, ганаровымі граматамі і прызамі СССР, Армянскай ССР, Арменіі і замежных краін.
Педагагічная дзейнасць
Больш 55 гадоў прысвяціла педагагічнай дзейнасці ў мастацкім інстытуце (цяпер Ерэванская дзяржаўная Акадэмія вытанчаных мастацтваў). За гэтыя гады Тэрэза Мірзаян унесла вялікі ўнёсак у мастацка-прафесійнае і маральнае выхаванне многіх пакаленняў скульптараў Арменіі. Сярод яе вучняў скульптары, якія атрымалі сусветную слыннасць і прафесійныя педагогі.
Дзмітрый Аляксандравіч Башлай
Дзмітрый Башлай (нар., ) — украінскі футбаліст, паўабаронца польскага клуба «Радуня» з Стэнжыцы.
Клубная кар’ера
Выхаванец кіеўскага футбола, на юнацкім узроўні гуляў за клубы «Лакаматыў», «Абалонь-Змена» і «Дынама». Дарослую кар’еру распачаў у 2007 годзе ў клубе «Нафтавік-Укрнафта» з Ахтыркі. У сезоне 2007/08 выступаў за дубль, а пасля вылету каманды з Вышэйшай лігі стаў трапляць у асноўную каманду, дзе з цягам часу замацаваўся ў складзе.
У чэрвені 2014 года перайшоў у казахстанскі клуб «Тараз», куды быў запрошаны былым трэнерам ахтырскага клуба Яўгенам Яравенкам. У складзе «Тараза» стаў трывалым іграком асновы. У студзені 2016 года пасля звальнення Яравенкі разам з іншымі ўкраінскімі ігракамі пакінуў «Тараз». У лютым 2016 года перайшоў у данецкі «Алімпік», але так і не згуляў за яго ў Прэм’ер-лізе. Другую палову 2016 года правёў у кіеўскім клубе «Абалонь-Бровар».
У студзені 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Гомель», але не падышоў. Неўзабаве далучыўся да іншага беларускага клуба — «Дняпра» з Магілёва, і пасля паспяховага прагляду ў сакавіку падпісаў кантракт. Замацаваўся ў асноўным складзе магіляўчан, выступаў на пазіцыях апорнага паўабаронцыі цэнтральнага абаронцы. У маі і чэрвені 2017 года не гуляў з-за траўмы, пасля аднаўлення вырнуў месца на полі.
У студзені 2018 года стаў іграком узбекскага клуба «Маш’ал». Аднак, «Маш’ал» не быў дапушчаны да ўдзелу ў Суперлізе ў сезоне 2018, і ў лютым паўабаронца вярнуўся ва Украіну, далучыўшыся да «Палтавы».
У ліпені 2019 года адправіўся ў Польшчу, дзе стаў іграком клуба «Падбяскідзе» з Бельска-Бялы. Па выніках сезона 2019/20 дапамог камандзе выйсці ў Экстраклясу, аднак праз год яна зноў выбыла ў Першую лігу. У ліпені 2021 года далучыўся да клуба Другой лігі Польшчы «Радуня».
Руслан Уладзіслававіч Зубкоў
Клубная кар’ера
Выхаванец СДЮШАР адэскага «Чарнаморца». У 2009 годзе далучыўся да армянскага «Тытана», з якім выйграў Другую лігу. З 2010 года выступаў за авідзіяпальскі «Днестр», які пазней быў пераўтвораны ў «Адэсу». У 2012 годзе пераехаў у Азербайджан, падпісаўшы кантракт з АЗАЛам, але неўзабаве быў аддадзены ў арэнду клубу «Туран». Пазней перайшоў у іншы азербайджанскі клуб «Араз-Нахчыван», з якім выйграў Першы дывізіён у сезоне 2013/14. У другой палове 2014 года выступаў за гэты клуб у Прэм’ер-лізе, аднак у лістападзе «Араз-Нахчыван» зняўся з турніру і быў расфарміраваны, а Зубкоў атрымаў статус свабоднага агента.
У пачатку 2015 года вярнуўся ва Украіну, стаўшы іграком марыупальскага «Ільічоўца». 27 лютага таго ж года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы з «Чарнаморцам» (0:0). Па заканчэнні сезона 2014/15, па выніках якога «Ільічовец» страціў месца ў Прэм’ер-лізе, праходзіў прагляд у «Александрыі», але беспаспяхова. Другую палову 2015 года правёў у клубе Другой лігі «Рэал Фарма», а ў лютым 2016 года падпісаў кантракт з крапыўныцкай «Зоркай». Разам з «Зоркай» атрымаў перамогу ў Першай лізе 2015/16, пазней гуляў у яе складзе ў Прэм’ер-лізе. У студзені 2017 года пакінуў каманду.
У лютым 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Нёман» і ў сакавіку падпісаў кантракт. У складзе «Нёмана» стаў адным з асноўных ігракоў, выступаў звычайна ў якасці цэнтральнага абаронцы. У другой палове сезона 2017 стаў радзей з’яўляцца ў складзе. У лістападзе 2017 года падоўжыў кантракт з «Нёманам» на наступны сезон. Амаль увесь сезон 2018 прапусціў з-за траўмы.
У пачатку 2019 года аднавіўся ад траўмы, у лютым праходзіў прагляд у «Мінску». У сакавіку 2019 года па пагадненні бакоў разарваў кантракт з «Нёманам». У ліпені 2019 года далучыўся да клуба «Львоў».
У лютым 2020 года перайшоў у ровенскі «Верас», але згуляў толькі ў стыкавых матчах за выхад у Першую лігу. У жніўні 2020 года далучыўся да крэмэнчуцкага «Крэміня», а ў лютым 2021 года папоўніў склад краматорскага «Авангарда», які пазней змяніў назву на «Краматорск».
У лютым 2022 года далучыўся да «Аграбізнеса», а ў сакавіку на правах арэнды стаў іграком хожаўскага «Руха». Сезон 2022/23 правёў у складзе «Палоніі» з Бытама, а ў жніўні 2023 года перайшоў у ЛКС са Слесіна з шостага польскага дывізіёна.
Уладзіслаў Дзмітрыевіч Геўліч
Уладзіслаў Геўліч (нар., ) — украінскі футбаліст, абаронца клуба «Севастопаль».
Берлін-Цэлендорф
Берлін-Цэлендорф (Berlin-Zehlendorf) — раён у шостай (пасля рэформы 2001 года) адміністрацыйнай акрузе Берліна — Штэгліц-Цэлендорф. Раней гэта была вёска пад Берлінам, а з 1920 года раён уваходзіць у межы Вялікага Берліна. Ён знаходзіцца ў цэнтры акругі. Да рэформы быў самастойнай акругай Цэлендорф, у якую ўваходзілі сённяшнія раёны Ніколасзэе, Ванзэе і Далем.
Уладзіслаў Дзмітрыевіч Геўліч
Клубная кар’ера
Выхаванец севастопальскага футбола, выступаў за юнацкія каманды «Севастопаля», а ў 2011 годзе далучыўся да фарм-клуба «Севастопаль-2». 1 чэрвеня 2013 года дэбютаваў у першай камандзе «Севастопаля», выйшаўшы на замену ў канцы матча супраць «Адэсы» (1:0). Па выніках сезона 2012/13 «Севастопаль» выйшаў у Прэм’ер-лігу, і замест «Севастопаля-2» была сфарміравана каманда для ўдзелу ў моладзевым першынстве Украіны, да якой далучыўся і Геўліч. 27 красавіка 2014 года дэбютаваў у Прэм’ер-лізе, адгуляўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць «Ільічоўца» (0:0).
Пасля далучэння Крыма да Расіі прыняў расійскае грамадзянства і стаў выступаць за новы клуб СКЧФ у чэмпіянаце Крыма. У ліпені 2016 года перайшоў у клуб украінскай Першай лігі «Цярнопаль», але ўжо ў верасні таго ж года пакінуў яго і вярнуўся ў СКЧФ, які змяніў назву на «Севастопаль».
У студзені 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Дняпро» з Магілёва і ў сакавіку падпісаў кантракт. Здолеў замацавацца ў аснове каманды, звычайна выступаў на пазіцыі правага абаронцы. У студзені 2018 года падоўжыў пагадненне з магіляўчанамі.
У жніўні 2018 года адправіўся на прагляд у расійскі клуб «Ніжні Ноўгарад». Неўзабаве абаронца разарваў кантракт з магілёўскім клубам і вярнуўся ў «Севастопаль». У 2020 годзе гуляў у Расіі за «Калугу» і дзімітраўградскую «Ладу», у пачатку 2021 года зноў далучыўся да «Севастопаля».
Tityus
Tityus (ад Τῐτυός — Тыцій) — шырокі род скарпіёнаў сямейства Buthidae. На 2010 год было вядома больш за 200 відаў, новы від апісваецца ў сярэднім раз у некалькі месяцаў. Распаўсюджаны ў карыбскім рэгіёне, у Паўднёвай і Цэнтральнай Амерыцы на поўнач да Коста-Рыкі.
Некаторыя віды надзвычай ядавітыя. З роду Tityus найбольш вядомы бразільскі «жоўты скарпіён» (escorpião-amarelo) Tityus serrulatus, укус якога выклікае цяжкі таксікоз і можа прывесці да смерці чалавека, асабліва пажылога або дзіцяці.
Клод Бернар
Клод Бернар (Claude Bernard,, Сен-Жульен (Рона) — , ) — французскі медык, даследчык працэсаў унутранай сакрэцыі, заснавальнік эндакрыналогіі.
Біяграфія
Пазнаёміўся з вядомым фізіёлагам Франсуа Мажандзі, які запрасіў яго на працу да сябе ў лабараторыю ў Калеж дэ Франс.
Навуковая дзейнасць
Вывучыў функцыянаванне слінных залоз, ролю страўнікавага і кішачнага соку.
Марыінская гарадская бальніца (Нахічэвань-на-Доне)
Гісторыя
У 1877—1978 гадах у Нахічэвані-на-Дону была адкрыта Марыінская гарадская лякарня. Дом для патрэб гарадской лякарні падаў купец Іван Папоў. Будынак не адрозніваўся вялікімі памерамі, у сувязі з гэтым немагчыма быў забяспечыць працу ўсіх бальнічных аддзяленняў. У 1892 годзе адкрыўся галоўны корпус новай лякарні, а праз 6 гадоў пачаўся прыём хворых у яшчэ адным аддзяленні — інфекцыйным. Для пабудовы дзіцячага аддзялення Марыінскай гарадской лякарні, сваю дапамогу прапанаваў патомны ганаровы грамадзянін Нахічэвані — Кірыл Папоў. Улетку 1902 года яго прапанова была прынята гарадскімі ўладамі і пачаліся будаўнічыя працы. Аднак неўзабаве сітуацыя змянілася. 6 лістапада 1904 года гарадской галава Нахічэвані атрымаў ліст ад гарадскога галавы Растова-на-Доне з інфармацыяй пра адсутнасць у іх у горадзе радзільнага аддзялення. Гэты факт вельмі дрэнна ўплываў на стан парадзіх і грудных немаўлят. Гарадской управай быў вырашаны прыстасаваць будынак, будаўніцтва якога якраз вялося, для патрэб не дзіцячага, а радзільнага аддзялення. Кірыл Папоў, які фінансаваў будаўніцтва, быў з гэтым цалкам згодзен.
Для ўладкавання радзільнага прытулку была вылучана паўднёвая частка будынка. Першыя пацыенты былі прыняты тут у кастрычніку 1905 года. Але пабудова працы і адсутнасць належнай арганізацыі ў справах лякарні прывяла да таго, што ў радзільным аддзяленні прымалі не толькі парадзіх, але і лячылі іншых дарослых пацыентаў, бо месцаў у лякарні бракавала. Ідэя пра стварэнне асобнага радзільнага аддзялення працягвала існаваць. Для яе рэалізацыі Кірыл Папоў ізноў зрабіў фінансавую дапамогу, ахвяраваўшы грошы ў памеры 24 тысяч рублёў. Па стане на 1913 год, радзільны прытулак ужо функцыянаваў.
Да XXI стагоддзя захаваліся не ўсе будынкі Марыінскай гарадской лякарні. Засталіся галоўны корпус і павільён, у якім знаходзілася радзільнае аддзяленне ў самым пачатку. У існых архітэктурных аб'ектаў адбылася страта элементаў фасада і інтэр'ераў. Сучасная канструкцыя даху адрозніваецца ад выточнай, гэта ж можна сказаць і дзверных канструкцыях з боку параднага і службовых уваходаў. Цяпер у гэтым будынку знаходзіцца станцыя пералівання крыві. Комплекс будынкаў, які складаецца з павільёна К. М. Папова і галоўнага корпуса Марыінскай гарадской лякарні, ставіцца да аб'ектаў культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння ў Растове-на-Доне.
Санторыа Санторыа
Санторыа Санторыа (Santorio Santorio;  — ) — італьянскі ўрач (анатам і фізіёлаг), вынаходнік ртутнага тэрмометра.
Біяграфія
Працаваў урачом у Польшчы, Венгрыі, Харватыі, вёў прафесарскую дзейнасць у Падуанскім універсітэце. Асноўныя даследаванні праводзіў у галіне абмену рэчываў чалавека, асаблівую ўвагу надаваў вывучэнню дыхання і «нябачнага выпарэння» з паверхні скуры.
Праводзіў даследванні на сабе, у якіх імкнуўся паказаць колькасна фізіялагічныя працэсы ў арганізме.
Падчас даследчай дзейнасці вынайшаў шэраг вымяральных прыбораў, сярод якіх прыбор для вымярэння сілы пульсацыі артэрый, шалі для назірання за зменамі масы чалавека. У 1626 годзе разам з Галілеа Галілеем стварыў першы ртутны тэрмометр.
Большую частку сваіх даследаванняў апісаў у кнізе «De statica medicina» (1614).
Mesobuthus
Mesobuthus — род скарпіёнаў з сямейства Buthidae, апісаны французскім заолагам Максам Вашоном у 1950 годзе.
Віды
Прадстаўнікі дадзенага роду пераважна насяляюць у паўднёвай Еўропе і паўднёвай Азіі. Сярод іх вылучаюць наступныя:
Раман Барысавіч Лакціёнаў
Раман Лакціёнаў (нар., Александрыя, Украіна) — украінскі футбаліст (нападнік) і трэнер. У цяперашні час з’яўляецца выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера крэмэнчуцкага «Крэміня».
Клубная кар’ера
Выхаванец александрыйскага футбола, на юнацкім узроўні гуляў за мясцовы «Крышталь». У 2004 годзе, калі «Крышталь» выставіў каманду ў Другую лігу пад назвай МФК «Александрыя», пачаў гуляць за яе. У 2006 годзе каманда знялася з турніру, і Лакціёнаў у якасці свабоднага агента пакінуў клуб. З 2006 па 2008 выступаў у Другой лізе за крэмэнчуцкі «Крэмінь», у складзе якога стаў адным з найлепшых бамбардзіраў, забіўшы 21 гол у 52 матчах.
У ліпені 2008 года перайшоў у палтаўскую «Ворсклу», і 18 ліпеня дэбютаваў у Прэм’ер-лізе ў матчы з «Харкавам» (0:0), выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы. За палтаўскі клуб у сезоне 2008/09 правёў толькі 8 матчаў у чэмпіянаце і 3 матчы ў Кубку Украіны, які здолеў выйграць разам з камандай, выйшаўшы на замену ў фінальным матчы з данецкім «Шахцёрам» (1:0). Не замацаваўшыся ў аснове палтаўчан, улетку 2009 года быў аддадзены ў арэнду першалігавай «Александрыі».
Улетку 2010 года перайшоў у алчэўскую «Сталь», дзе стаў трывалым іграком асновы. У сезоне 2012/13 дапамог камандзе заваяваць пуцёўку ў Прэм’ер-лігу, забіўшы 10 галоў у чэмпіянаце. Аднак, «Сталь» з-за фінансавых праблем адмовілася ад удзелу ў элітным дывізіёне, і Лакціёнаў перайшоў у «Александрыю», аднак праз год вярнуўся ў «Сталь». У студзені 2015 года падпісаў кантракт з крапыўныцкай «Зоркай». Разам з «Зоркай» атрымаў перамогу ў Першай лізе 2015/16, аднак у Прэм’ер-лізе страціў месца ў асноўным складзе. У студзені 2017 года пакінуў каманду.
У лютым 2017 года прыбыў на прагляд у беларускі клуб «Нёман» і ў сакавіку падпісаў кантракт. Пачынаў сезон 2017 асноўным нападнікам «Нёмана», аднак пазней страціў месца ў складзе і стаў выступаць за дубль. У жніўні 2017 года кантракт з гродзенскім клубам па пагадненні бакоў быў разарваны.
Неўзабаве пасля зыходу з «Нёмана» стаў іграком клуба ўкраінскай Першай лігі «Інгулец», а ў студзені 2018 года перайшоў у «Чаркаскі Дняпро». У ліпені 2018 года «Чаркаскі Дняпро» пасля вылету ў Другую лігу пераехаў у Білазір’я і змяніў назву на «Чаркашчына-Акадэмія».
У сакавіку 2019 года зноў далучыўся да крэмэнчуцкага «Крэміня». У верасні 2019 года быў пераведзены ў моладзевую каманду «Крэміня», дзе стаў гуляючым трэнерам. У пачатку 2020 года стаў іграком аматарскага клуба «ЛНЗ-Лэбэдын».
Трэнерская кар’ера
У верасні 2019 года пачаў трэнерскую кар’еру, узначаліўшы «Крэмінь-Юніёр». У 2021 годзе ўвайшоў у трэнерскі штаб асноўнай каманды «Крэміня», а ў кастрычніку стаў выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера.
Амазонкі
Амазонкі (ἀμαζόνες) — у старажытнагрэчаскай міфалогіі народ, які складалі выключна жанчыны, якія не мелі пры сабе мужчын, выпраўляліся ў паходы на чале з царыцай і ўтварылі асаблівую ваенную дзяржаву. Па сваіх ваенных якасцях сярэдняя амазонка значна пераўзыходзіла воіна-мужчыну.
Пайшлі ад бога Арэса і Гармоніі. Дзеля памнажэння свайго роду ўступалі ў сувязь з мужчынамі іншых народаў. Народжаных хлопчыкаў яны адсылалі да бацькоў, дзяўчынак пакідалі пры сабе і гадавалі з іх новых амазонак.
Назва «амазонкі» паходзіць ад грэчаскага ἀμαζός і тлумачыцца як «бязгрудая» — не літаральна, а іншасказальна, што азначае іх адрозненне ад іншых жанчын. Паводле міфаў, дзеля зручнасці выкарыстання лука амазонкам яшчэ ў дзяцінстве выпальвалі правую грудзь.
Апісанне
Паводле міфа, амазонкі жылі на ўзбярэжжы Чорнага мора, паблізу рэк Фермадонт і Ірыс (цяпер Эшыльырмак, тэрыторыя сучаснай Турцыі). Гісторык А. Б. Снісарэнка лічыць, што арэал племя практычна супадаў з контурамі турэцкіх вілаетаў Амасья (магчыма, гэта тапонім мае дачыненне да назвы племені) і Самсун. Адсюль амазонкі здзеснівалі паходы ў Азію. Паводле міфа, яны пабудавалі Эфес, Смірну і іншыя гарады.
Міфалагічная традыцыя вызначае ”сляды” існавання амазонак ад Эўбеі і Беотыі да Танаіса і нават Каспія.
Спасылкі
[http://galinaartemenko.livejournal.com/618456.html Амазонкі. Радзіма мая - Беларусь]
Androctonus
Androctonus (ад ἀνδροκτόνος «забівае мужчын») — род скарпіёнаў сямейства Buthidae, прадстаўнікі якога з’яўляюцца аднымі з самых небяспечных сярод усіх відаў скарпіёнаў, вядомых у свеце. Насяляюць у паўзасушлівых і засушлівых раёнах Блізкага Усходу і Афрыкі. Скарпіёны дадзенага роду дасягаюць даўжыні да 10 см. Яд прадстаўнікоў роду ўтрымлівае магутны нейратаксін, які з’яўляецца асабліва моцным сярод іншых ядаў скарпіёнаў. Укусы некаторых відаў роду Androctonus кожны год забіраюць некалькі чалавечых жыццяў. Шэраг фармацэўтычных кампаній выпускаюць проціяддзе antivenom для лячэння пры інтаксікацыях, выкліканых укусамі Androctonus sp..
Іска
І́ска — рака ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Іса (басейн Нёмана). Даўжыня 9 км. Пачынаецца за 4 км на ўсход ад вёскі Новая Стража, цячэ сярод лесу, упадае ў Ісу за 1,2 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Якімавічы.
Бамбардзіроўка авіябазы Эш-Шайрат
Бамбардзіроўка авіябазы Эш-Шайрат — авіяўдар крылатымі ракетамі «Тамагаўк» па сірыйскай авіябазе «Эш-Шайрат» у мухафазе Хомс, нанесены ўначы 7 красавіка 2017 года пасля хімічнай атакі ў Ідлібе. Загад на нанясенне авіяўдару аддаў Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп. Ракеты былі накіраваны па самалётах і інфраструктуры і забяспечаныя як асколачна-фугаснымі, так і касетнымі боепрыпасамі. У выніку ўдару было знішчана ад 9 да 20 самалётаў сірыйскіх ВПС, узлётна-пасадачная паласа не была пашкоджана, частка самалётаў таксама засталася без пашкоджанняў. Паводле даных сірыйскага ўрадавага агенцтва SANA, ахвярамі ўдару сталі дзевяць мірных жыхароў, у тым ліку чацвёра дзяцей. Раненні атрымалі прынамсі сем чалавек.
Перадгісторыя
4 красавіка 2017 года ў выніку авіяцыйнага ўдару сірыйскіх ВПС адбылося паражэнне насельніцтва хімічнымі атрутнымі рэчывамі ў сірыйскім горадзе Хан-Шэйхун (муфахаза Ідліб). У выніку атручванняў загінулі прынамсі 74 чалавекі, раненні атрымалі прынамсі 557 чалавек. Асноўныя версіі таго, што адбылося: хімічная атака сірыйскай арміі і паражэнне сірыйскай авіяцыяй складаў баявікоў з хімічнай зброяй.
Прэзідэнт ЗША Дональд Трамп усклаў віну за тое, што адбылося, на прэзідэнта Сірыі Башара Асада. 6 красавіка 2017 года Трамп заявіў пра магчымасць ваенных мер у дачыненні да Сірыі.
Храналогія падзей
Уначы, у 04:42 — 04:56 па мясцовым часе (UTC+3), пасля папярэджання расійскіх ваенных па «існуючых каналах», з акваторыі Міжземнага мора два ваенныя эсмінцы ВМФ ЗША USS Ross (DDG-71) і USS Porter (DDG-78), якія знаходзіліся каля вострава Крыт, выпусцілі па сірыйскай авіябазе 59 крылатых ракет «Тамагаўк». Адзінай цэллю авіяўдару стала авіябаза Шайрат, з якой, паводле меркавання амерыканскага боку, сірыйскія ўрадавыя войскі здзяйснялі хімічную атаку. Першыя паведамленні пра авіяўдары з'явіліся прыкладна ў 04:30 па мясцовым часе (і прыкладна ў 20:30 па вашынгтонскім).
Праз некаторы час, калі на ўсходзе ЗША быў вечар, Дональд Трамп заклікаў усе «цывілізаваныя нацыі» аб'яднацца, каб «пакласці канец з разнёй і кровапраліццем у Сірыі». Таксама ён пацвердзіў, што аддаў загад нанесці ваенны ўдар па авіябазе Шайрат, з якой, паводле звестак ЗША, была здзейснена хімічная атака, і абвінаваціў Башара Асада ў парушэнні Канвенцыі ААН аб забароне хімічнай зброі.
Ракеты былі накіраваны па самалётах і інфраструктуры і забяспечаны як асколачна-фугаснымі, так і касетнымі боепрыпасамі. Паводле паведамлення адміністрацыі прэзідэнта ЗША, усе ракеты дасягнулі цэлі, паводле ацэнак Мінабароны ЗША ў цэль патрапілі 58 ракет, Мінабароны Расіі заявіла, што толькі 23 ракеты з 59 ударылі па базе Шайрат , звесткі экспертаў больш ўзгадняюцца з версіяй Мінабароны ЗША ці Белага дому. У выніку ўдару былі знішчаны ваенныя самалёты (па розных паведамленнях ад 9 да 20), склады боепрыпасаў і ГЗМ, ангары, а таксама сістэмы ППА, склад матэрыяльна тэхнічнай маёмасці, навучальны корпус, сталовая, агульная шкода авіябазе ўяўляецца абмежаванай. Узлётная паласа, рулёжныя дарожкі і самалёты сірыйскіх ВПС паводле сцвярджэння Мінабароны Расіі на стаянках не пашкоджаны. Па зводцы аб стратах сірыйскай арміі загінулі 7 і 18 ваенных паранены, сярод грамадзянскага насельніцтва паводле папярэдніх звестак 9 чалавек загінулі.
Дом Лабанава
Дом Лабанава, таксама Дом Шчучкіна — помнік архітэктуры мясцовага значэння па вуліцы Грэчаскай, 32 у горадзе Таганрогу Растоўскай вобласці.
Бамбардзіроўка авіябазы Эш-Шайрат
Рэакцыя
Пасля ракетнага ўдару Расія прыпыніла дзеянне мемарандума аб прадухіленні інцыдэнтаў і забеспячэнні бяспекі палётаў авіяцыі падчас ваеннай аперацыі ў Сірыі паміж ваеннымі Расіі і ЗША, які дзейнічаў з кастрычніка 2015 года.
Дом Лабанава
Гісторыя
Мешчанін Мацвей Якаўлевіч Лабанаў у 1897 годзе пабудаваў аднапавярховы дом па вуліцы Грэчаскай, 32. Станам на 1906 год дом яшчэ быў у яго ўласнасці. Паводле адных дадзеных, у 1910 годзе, паводле іншых — у 1915 годзе, асабняк стаў уласнасцю Наталлі Дзмітрыеўны Шчукінай. Яе муж — лекар і стацкі саветнік Іван Паўлавіч Шчукін з пачатку XX стагоддзі быў ваенным лекарам у Таганрогу. Сям'я выхоўвала трох дзяцей. Адзіны сын — Павел — быў узведзены ў чын харунжага. У трыццацігадовым узросце ён трагічна загінуў у баі ва Усходняй Прусіі, яго бацька Іван Паўлавіч, ў пачатку лютага 1915 года дабраўся да поля бітвы і даставіў цела сына ў Таганрог. У 1921 годзе ў доме па вуліцы Грэчаскай, 32 знаходзіўся прытулак № 10. З 1992 года дому прысвоены статус помніка архітэктуры, ён ахоўваецца законам.
Бамбардзіроўка авіябазы Эш-Шайрат
Рэакцыя
7 красавіка расійскі фрэгат «Адмірал Грыгаровіч» накіраваўся з Наварасійска ў Міжземнае мора, да берагоў Сірыі.
Палітычныя заявы
У падтрымку авіяўдару выступілі Аўстралія, Аўстрыя , Бахрэйн , Вялікабрытанія , Германія , Грузія , Ізраіль , Італія , Іарданія , Канада , Катар , Кувейт , Літва , Новая Зеландыя , Нарвегія , Саудаўская Аравія , ААЭ , Польшча , Румынія , Францыя , Турцыя , Украіна , Чэхія , Японія.
Дом Лабанава
Апісанне
Фасад дома можна ўмоўна падзяліць на тры часткі. Над бакавымі часткамі размешчаныя фігурныя франтоны. Злева ад дома былі пабудаваны каваныя вароты з брамкай. У двары дома надбудавана невялікая вежа з гаўбцом. Ганак размешчаны па цэнтры. На фасадзе бачны некалькі скругленых вокнаў, будынак упрыгожваюць паўкалоны.
Бамбардзіроўка авіябазы Эш-Шайрат
Палітычныя заявы
КНР заявіла пра неабходнасць вырашэння сітуацыі палітычным шляхам і заклікала ўсе бакі праявіць стрыманасць.
Галаўны вагон
Галаўны вагон -- вагон цягніка, які мае кабіну кіравання. Таксама мае пражэктар і пярэднія габарытныя агні. Галаўныя вагоны звычайна з'яўляюцца часткай маторвагоннага рухомага састава.
Бамбардзіроўка авіябазы Эш-Шайрат
Палітычныя заявы
Расія і Іран асудзілі нанясенне авіяўдару.
Савет Бяспекі ААН
Падчас пасяджэння прадстаўнікі Расіі і ЗША абмяняліся ўзаемнымі абвінавачваннямі і папярэджаннямі пра негатыўныя наступствы палітыкі, якая імі праводзіцца.
Пастаянны прадстаўнік ЗША ў ААН Нікі Хэйлі заявіла, што Амерыка зробіць так, што Башар Асад больш не будзе ўжываць хімічную зброю. Хэйлі выказала ўпэўненасць, што «ўзмацненне Асада павядзе толькі да новых забойстваў», асудзіўшы ў сувязі з гэтым Расію і Іран.
Прадстаўнік Расіі Уладзімір Сафранкоў, са свайго боку, назваў дзеянні ЗША незаконнымі і адзначыў, шо яны іграюць на руку «тэрарыстам». «Вашы аднабаковыя дзеянні прывядуць рэгіён да жудасных трагедый», — заявіў ён.
Прадстаўнік Вялікабрытаніі Мэцью Райкрафт назваў амерыканскі ўдар «прапарцыйным адказам на неймаверны акт», маючы на ўвазе хімічную атаку, у якой сірыйская апазіцыя і Захад вінавацяць рэжым Асада.
Маторны вагон
Маторны вагон — вагон, на каторым устаноўлены цягавы рухавік (паравая машына, дызельны ці электрычны рухавік).
Такі вагон выконвае функцыі звычайнага вагона (перавозка пасажыраў ці грузаў) і лакаматыва (перасоўванне цягніка). Уваходзіць у склад маторвагонных цягнікоў і цягавых агрэгатаў, таксама ў дадзенае паняцце ўваходзяць аўтаматрысы. Большасць вагонаў трамвая таксама з'яўляюцца маторнымі.
Гісторыя
Першыя маторныя вагоны на паравой цяге (паравоза-вагоны) былі ўтвораны пасля таго, як паравоз апынуўся найбольш прыстасаваным да магчымасці абслугоўваць самы маленькі склад з аднаго вагона.
Юхан Андрэас Мурэй
Юхан Андрэас Мурэй (Johan Andreas Murray,  — ) — шведскі батанік, урач, прафесар батанікі і медыцыны, вучань Карла Лінея.
Біяграфія
Юхан Андрэас Мурэй нарадзіўся ў Стакгольме 27 студзеня 1740 года. З 1756 па 1759 год ён вучыўся ва Упсальскім універсітэце. Яго настаўнікам быў шведскі вучоны Карл Ліней. Ён вёў перапіску з Карлам Лінеем да 1776 года.
Юхан Андрэас Мурэй памёр у горадзе Гётынген 22 мая 1791 года. Спецыялізаваўся на папарацепадобных, водарасцях і насенных раслінах.
Leiurus quinquestriatus
Leiurus quinquestriatus  — від скарпіёнаў з сямейства Buthidae.
Эварон
Эваро́н (Эворон) — рэліктавае возера ў Хабараўскім краі Расіі, у басейне ракі Амур.
Leiurus quinquestriatus
Апісанне
Агульная даўжыня цела складае ў сярэднім ад 30 да 77 мм. Дарослыя асобіны даўжынёй ад 80 да 110 мм. Самцы, як правіла, менш, танчэй і слабей чым самкі. Афарбоўка цела ад саламяна-жоўтага да жоўта-аранжавага колеру.
Эварон
Плошча паверхні 194 км². Даўжыня 30 км, найбольшая шырыня 12 км. Найбольшая глыбіня да 3 м. Плошча вадазбору 5670 км². Глыбіня і плошча паверхні значна змяняюцца ў залежнасці ад сезону года. Зімой возера часам прамярзае да дна. У возера ўпадаюць рэкі Эвур, Годча, Нанчукан, Альгака, Сірокі, Таксакан. Выцякае рака Дзевятка (прыток ракі Гарынь).
Leiurus quinquestriatus
Распаўсюджанне
Від распаўсюджаны ў Паўночнай Афрыцы, Турцыі і на Аравійскім паўвостраве. Ён жыве ў сухіх пустынных абласцях з розным тыпам глебы, пазбягаючы пяшчаных дзюн. Хаваецца ў шчылінах і расколінах і пад камянямі, хаваючы ў глыбіню да 20 см.
Яд
Яд гэтага віду ўяўляе сабой магутны кактэйль з нейратаксінаў, смяротная доза якога складае ад 0,16 да 0,50 мг/кг. Ужаленне скарпіёна з’яўляецца вельмі хваравітым, але, на шчасце, часцей, не смяротным, за выключэннем такіх груп, як дзеці, людзі з аслабленым здароўем або з захворваннем сэрца. Існуе таксама рызыка развіцця анафілактычнага шоку. У смяротных выпадках канчатковай прычынай смерці быў ацёк лёгкіх.
Адзін з кампанентаў яду, пептыд хлоратаксін, з’яўляецца ключавым кампанентам у лячэнні некаторых пухлін галаўнога мозгу чалавека.
Беллесрад
Назва паходзіць ад скарачэння БелЛесРад.
Па стане на 2016 год арганізацыя мае назву «Беллесахова», функцыі засталіся тыя ж самыя. Сайт таксама змяніў дамен, стары не працуе.
Асноўнай мэтай установы з’яўляецца правядзенне адзінай навуковай, тэхнічнай і інвестыцыйнай палітыкі ў пытаннях пераадолення наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, забеспячэння радыяцыйнай бяспекі працаўнікоў лясной гаспадаркі і насельніцтва, кіраўніцтва службай радыяцыйнага кантролю.
Асноўнымі задачамі з’яўляюцца:
У склад установы ўваходзяць тры падраздзяленні:
Установа «Беллесрад» і структурныя падраздзяленні службы радыяцыйнага кантролю Мінлясгаса маюць ліцэнзіі на ажыццяўленне кантролю радыёактыўнага забруджвання, акрэдытаваныя ў адпаведнасці з міжнароднымі патрабаваннямі ISO 9000.
АЖЫЦЦЯЎЛЯЕ :
Дом Ласкіна
Гісторыя
У ліпені 1833 года ў горад Таганрог прыехаў прапаршчык Аляксандр Якаўлевіч Ласкін разам з будаўнічым атрадам для складання каштарыса і правядзенню прац па ўпарадкаванасці гавані і Пушкінскай набярэжнай. У 1840-х гадах ён быў адказным за будаўніцтва Мітрафаньеўскай царквы, на месцы якой на Цэнтральным рынку Таганрогу цяпер размешчаны павільён «Малако». Стацкі саветнік Аляксандр Ласкін быў жанаты з Адэлаідай Ласкінай, якая з 1857 года (паводле іншых дадзеных — з канца 1860-х гадоў) па 1880 год была ўладальніцай дома па вуліцы Грэчаскай, 39 у Таганрогу. Аляксандр Ласкін кіраваў працамі па правядзенні і стварэнні коннай дарогі, якая б злучала порт і купецкую біржу. У 1860-х гадах ён знаходзіўся ўжо ў чыне палкоўніка і займаў пасаду старшыні корпуса інжынераў шляхоў зносін. У сярэдзіне 1860-х гадоў быў сярод членаў часовай камісіі, якія займаліся ўдалкаваннем Таганрогскага порта. Памёр ён у 1888 годзе, а ў 1890 годзе дом па спадчыне перайшоў яго сыну — калежскаму асэсару Гаўрыілу Аляксандравічу Ласкіну. Валодаў ён ім па 1898 год, быў членам Таварыства археалогіі, гісторыі і этнаграфіі, якое працавала пры Казанскім універсітэце. Займаўся напісаннем прац, якія тычыліся гісторыі Візантыі.
У пачатку 1900 гадоў дом перайшоў ва ўласнасць есавула Мікалая Андрэевіча Кузняцова. У 1911 годзе ў доме прымаў доктар В. Г. Кашэўскі — прыёмы доўжыліся з 16:00 да 19:00 гадзін вечара. Лячыў ён людзей з нярвовымі і душэўнымі хваробамі. З 1915 года (паводле іншых дадзеных — з 1916 года) асабняк прыналежаў Фёдару Сцяпанавічу Гірсанаву і яго сям'і. Яны былі ўласнікамі дома да 1925 года. Фёдар Гірсанаў браў удзел у будаванні таганрогскага порта, быў жанаты з мяшчанкай Еўдакіяй Яфімаўнай Глушковай. Кватэры ў сваім доме ён здаваў у найманне, і сярод арандатараў лічыліся партовыя нагляднікі і надворны саветнік, пракурор Уладзімір Васільевіч Колпінскі. У гэтай жа доме працавала піўная крама Паўла Крысаненкі. У XXI стагоддзі гэта жылы дом.
Апісанне
Аднапавярховы дом пабудаваны на высокім цокалі. вугал дома мае скругленую форму. Пілястры ў колькасці шасці штук размешчаныя па бакавым і галоўным фасадзе. Вокны маюць прамавугольную форму з акругленым верхам. Каля вокнаў практычна не захаваліся обналичники, але размешчаныя дугападобныя сандрыкі на кранштэйнах. Прамавугольныя нішы знаходзяцца пад вокнамі. Насупраць па дыяганалі ад дома па вуліцы Грэчаскай, 39, размяшчаецца Палац Аляксандра Першага.
Чара
Ча́ра (Чаара, Чара) — рака ў Расіі, у Забайкальскім краі, Іркуцкай вобласці і Якуціі, левы прыток ракі Алёкма (басейн Лены).
Даўжыня ракі 851 км. Плошча вадазбору 87 600 км². Сярэдні расход вады 900 м³/с. Пачынаецца на паўднёвым схіле хрыбта Удакан, з возера Вялікае Лепрындо́. Працякае па Чарскай катлавіне, перасякае хрыбет Кадар, утвараючы парогі. Сярод прытокаў: Апсат, Сень, Жуя, Лурбун, Інгамакіт, Імалыт і іншыя рэкі і ручаі. Рака суднаходная на адлегласці 416 км (ад вусця да вусця ракі Жуя).
У басейне ракі знаходзіцца адзінае ў свеце радовішча чараіту.
Помнік вадаправоду (Растоў-на-Доне)
Помнік вадаправоду — бронзавы манумент, які быў адкрыты ў Пакроўскам скверы Растова-на-Доне насупраць гарадскога Музычнага тэатра.
Апісанне
У якасці матэрыялу для вырабу помніка была абрана бронза. Вышыня помніка дасягае 2,2 метра.
Па задумах аўтараў, манумент зроблены ў выглядзе жанчыны, якая апранута як жыхарка горада XIX стагоддзя. Яна набірае ваду ў вядро з вадаводнай калонкі. Такі знак быў абраны не выпадкова — у той час, згодна ўсталяваным парадкам, менавіта жанчына была адказная за забеспячэнне сям'і пітной вадой, таму з'яўленне ў горадзе вадаправода істотна палегчыла побытавыя заданні жанчын. Помнік быў выраблены ў гонар першага вадаправода ў горадзе, які зарабіў у 1865 годзе. Ініцыяваў стварэнне помніка Растоўскі водаканал. Адным з аўтараў помніка стаў скульптар Сяргей Алешня.
Эазінафільнае запаленне стрававода
Клінічны вобраз
Скаргі хворага неспецыфічныя і могуць з узростам змяняцца. У дзяцей дамінуюць складанасці падчас кармлення, адмовы ад прыёму ежы, а таксама тармажэнне прыросту масы цела і росту; у дарослых - дысфагія і эпізоды захрасання кавалкамі ежы. Характэрнымі рысамі ЭЗС з'яўляюцца пазбяганне прадуктаў харчавання, якія ствараюць праблемы з глытаннем і працяглы час перажоўвання. Хворы спажывае шмат вады падчас прыёму ежы. Могуць назірацца боль за грудзінай і сімптомы страўнікава-страваводнага рэфлюксу.
Помнік вадаправоду (Растоў-на-Доне)
Апісанне
Паводле ўказанняў мэра Растова Міхала Чарнышова, урачыстае адкрыццё помніка першаму вадаправоду ў горадзе адбылося ў жніўні 2007 года. Цырымонія адкрыцця была пачата з яркага тэатралізаванага дзейства, дэманстраваліся касцюмаваныя нумары, тэматыкай якіх была гісторыя першага растоўскага вадаправода. Выступаў акцёр, які паказваў Андрэя Байкова, пры якім і стаў працаваць гарадскі вадаправод.
Эазінафільнае запаленне стрававода
Дыета
Перш за ўсё, належыць ацаніць мэтазгоднасць элімінацыйнай дыеты:
Прагноз
ЭЗС з'яўляецца хранічнай хваробай: поўнае знікненне сімптомаў магчыма, але ў большасці хворых назіраецца толькі памяншэнне інтэнсіўнасці сімптомаў. Спыненне лячэння можа выклікаць рэцыдыў.
Помнік вадаправоду (Растоў-на-Доне)
Апісанне
На адкрыцці была начальнік растоўскага гарадскога кіравання культуры Людміла Лісіцына, выканаўчы дырэктар Расійскай асацыяцыі водазабеспячэння і водаадвядзення Аляксей Галавачоў.