cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парніковы эфект
Парніковы эфект і клімат Зямлі
Такім чынам, клімат на Зямлі можа пераходзіць у стадыі пацяплення і пахаладання ў залежнасці ад змены альбеда сістэмы Зямля-атмасфера і парніковага эфекту.
Кліматычныя цыклы карэлююць з канцэнтрацыяй вуглякіслага газу ў атмасферы: на працягу сярэдняга і позняга плейстацэну, які папярэднічаў сучаснаму часу, канцэнтрацыя атмасфернага вуглякіслага газу зніжалася падчас працяглых ледавіковых перыядаў і рэзка павышалася падчас кароткіх міжледавікоўем.
Канстанцін Севярынец
Біяграфія
Памёр 1 кастрычніка 2021 года пасля працяглай хваробы COVID-19.
Творчасць
Дэбютаваў на старонках «Знамя юности» і «Сельской газеты». Нізкі вершаў і перакладаў, як на беларускай, так і на рускай мовах, у розныя гады друкавалі «Настаўніцкая газета», «Советская Белоруссия», «Чырвоная змена», «Наша ніва», перыядычныя выданні раённай і абласной прэсы. Са сваімі творамі друкаваўся ў часопісах «Нёман», «Беларусь», «Вожатый», «FloriДа», альманаху «Па камянях як па зорах», штогодніку «Далягляды», кнізе-даследаванні «З глыбінь жыватворных». У 2008 годзе — лаўрэат прэміі «Лепшыя радкі „Фларыды“» рускамоўнага часопіса «FloriДа» (Маямі, ЗША) за шэраг паэтычных публікацый. Пераможца міжнароднага конкурса радыё «Свабода» на найлепшы пераклад тэксту песні «Fairitaile» (Казка), з якой Аляксандр Рыбак перамог на «Еўрабачанні-2009». Суаўтар першай беларускай азбукі для iPod «Буквар: Родная азбука».
Перакладаў з сербскай і харвацкай моў. У сааўтарстве з Іванам Чаротам перакладаў для беларускіх часопісаў, альманахаў і анталогій творы паэтаў з былой Югаславіі. Пераклаў на беларускую мову творы З. Джуканавіча, Д. Тадзіянавіча, С. Янковіча, Г. Крклеца, класікаў Й. Йованавіча-Змая і Д. Максімовіч. Пераклады друкаваліся ў альманаху «Далягляды», часопісах «Нёман», «Беларусь», штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва».
Аўтар пяці зборнікаў крымінальных нарысаў (у серыі «Библиотечка детективной газеты»), зборніка абранай лірыкі «Пока дышу», кніжкі дзіцячых вершаў «Там, где радуга живёт».
Водгукі
Літаратурны крытык прафесар Іван Штэйнер характарызуючы паэзію Кастуся Севярынца, піша: «''У нечым пераклікаючыся з выслоўем Андрэя Вазнясенскага „Стихи не пишутся — случаются, как утро или же закат…“, Севярынец сцвярджае ўласнае: „Вдруг захлестнет меня стихотворенье и невзначай взойдет из-под пера…“. Канстанцін Севярынец — перш за ўсё лірык, які ўласнымі вачыма глядзіць на гэты свет і адкрывае ў ім прыгажосць, якую яшчэ не заўважылі людзі, і імкнецца падзяліцца гэтым адкрыццём з усімі на чароўнай зямлі''».
Галоўны рэдактар часопіса «FloriДа» (ЗША) піша пра паэзію Севярынца: «''Усё пераплецена ў гэтым свеце. Я ўчытваюся ў радкі Кастуся Севярынца, а пазнаю штосьці новае пра сябе. У гэтым хітрасць сапраўднай паэзіі. І прыдуманы Маркесам горад Маконда, і сапраўдны горад Таруса, у якім дагэтуль лунае дух Паўстоўскага, Забалоцкага, Цвятаевай, Бродскага, і маленькая палеская вёсачка Унорыца, дзе прайшлі дзіцячыя гады Кастуся. — для мяне, чытача, звёны аднаго ланцуга''».
Старшыня Саюза пісьменнікаў Беларусі Мікалай Чаргінец выказаўся пра кнігу Кастуся Севярынца «Шабаш негодяев»: «''асаблівасці пісьмовай манеры зносін Кастуся Севярынца з чытачом ва ўменні знайсці размаўлялую дэталь і, адштурхнуўшыся ад яе, пазначыць характар, вызначыць тып да поўнай пазнавальнасці. Нарысы, сабраныя ў гэтай кніжцы, напісаны па гарачых слядах падзей. Але пры цалкам вытлумачальнай рэзкасці малюнка на маментальных здымках такога плану, у іх выразна праступае пазіцыя аўтара: „даказаць ад адваротнага“, што праўдзівую каштоўнасць у чалавечых узаемаадносінах складаюць хрысціянскія запаведзі, а не выродлівая філасофія персанажаў з „Шабашу негодяев“…''».
Cichorieae
Cichorieae — трыба кветкавых раслін Астравыя (Asteraceae). Таксама ўжываецца назва Lactuceae.
Мірабела
Мірабела (Mirabello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферара.
Насельніцтва складае 3426 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 213 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 44043. Тэлефонны код — 0532.
Вядомыя асобы Магілёва
Вядомыя ўраджэнцы Магілёва:
Бобрык (Браварскі раён)
Бобрык (Бо́брик) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкадымэрскай пасялковай абшчыны.
Рагачоўшчына
Рагачо́ўшчына (, Рогачёвщина) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Рыё Моры
Рыё Моры (, Сідзуока) — японская мадэль, каралева прыгажосці, настаўніца танцаў, пераможца конкурсаў Міс Японія і Міс Сусвет 2007.
Клімавічы (станцыя)
Клі́мавічы (, Климовичи)  — станцыя Магілёўскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Клімавіцкім раёне Магілёўскай вобласці. Размешчана ў горадзе Клімавічы.
Тень волка
«Тень волка» (Цень ваўка) — сёмы студыйны альбом гурта «Воображаемые люди», выдадзены ў 2011 годзе.
Кольтур
Кольтур (Koltur) — адзін з астравоў Фарэрскага архіпелага.
Пастаяннае насельніцтва пражывае ў аднайменнай вёсцы і ў 2007 годзе складала толькі 2 чалавекі. Паселішча было заснавана ў 1980-х гадах аўцаводамі.
Дамасій I
Дамас I (Damasus I; каля 305 — ) — біскуп Рыма з 1 кастрычніка 366 да 11 снежня 384. Нарадзіўся ў Лузітаніі, у сям'і святара. Першы з рымскіх біскупаў стаў называць сябе Папам (papas).
IC 942
IC 942 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вільнэ (Браварскі раён)
Вільнэ (Ві́льне) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкадымэрскай пасялковай абшчыны.
Дом-крэпасць
Дом-крэпасць — від жылога дома Новага часу ў Вялікім княстве Літоўскім. Для ВКЛ быў даволі рэдкай з'явай.
Вядомы ў ВКЛ з XVII стагоддзя. Меў выгляд кампактнай пабудовы з чатырма невялікімі нарожнымі вежачкамі абарончага і дэкаратыўнага прызначэння. Архітэктура збудаванняў гэтага тыпу склалася пад уплывам традыцыі французскіх данжонаў, якая прыйшла на землі ВКЛ і канкрэтна Беларусі разам з нямецкімі архітэктарамі ў XV і галандскімі ў XVI-XVII стагоддзях.
Найлепшым прыкладам дома-крэпасці з'яўляецца гмах у Гаюцюнішках, збудаваны ў 1613 годзе галандскім архітэктарам П.Нонхартам. Чатыры дэкратыўныя нарожныя вежачкі мелі таксама палац Вітаўта ў Горнім замку ў Вільні і палац у Нясвіжскім замку Радзівілаў.
Кабылэцка Паляна
Кабылэцка Паляна (Кобилецька Поляна) — пасёлак гарадскога тыпу ў Рахіўскім раёне Закарпацкай вобласці Украіны, гарналыжны курорт у Карпатах.
Гісторыя
Першае дакладнае пісьмовае згадванне аб паселішчы датуецца 1672 годам. У 1910 годзе, з’яўляючыся часткай Венгерскага каралеўства, сяло мела 1 832 жыхары — русінаў, венграў і немцаў. Пасля Першай сусветнай вайны ў 1919 годзе, як і ўсе Закарпацце, вёска адышла да Чэхаславакіі. У 1939 годзе тут добраахвотнікі абаранялі Карпацкую Украіну ад венгерскіх акупантаў. У 1945 годзе адышла да Савецкага Саюза ў складзе УССР.
Курорт
Мястэчка — таксама гарналыжны курорт ля падножжа гары Кабылы (1177 м). На гэтым гарналыжным комплексе ёсць два спускі даўжынёй 500 і 800 м, працуе пункт пракату лыжнага рыштунку, ёсць інструктары, аўтастаянка. Перапад вышынь 50 і 80 метраў. Шырыня гарналыжных трас на курортным комплексе «Трэмбыта» ў пасёлку дасягае 100 метраў. За 3 км ад комплеску «Трэмбыта» на перавале знаходзіцца турыстычны прытулак "Перавал "(850 м над узроўнем мора), куды арганізуюцца лыжныя прагулкі.
Фрыдрых Фром
Фрыдрых Фром (Friedrich Fromm; — ) — нямецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1940). Камандуючы арміяй рэзерва (1939—1944). Пакараны смерцю за ўдзел у змове 20 ліпеня.
Камакура
Кама́кура (鎌倉市) — адзін са старажытных гарадоў Японіі, быў заснаваны ў 1192 годзе. Размешчаны ў прэфектуры Канагава, на востраве Хонсю.
Горад з трох бакоў атачаюць лясістыя горы, а з поўдня выходзіць на заліў Сагамі. Клімат Камакуры мяккі. Гэта ідэальны зімовы і летні курорт.
Гісторыя
Заснавальнікам Камакуры з'яўляецца Мінамота но Ёрытома. У 1180 годзе ён прывёў у Камакуру свае войскі і зрабіў яе сваёй рэзідэнцыяй: акружаная горамі і морам, Камакура ўяўляла натуральную крэпасць, якая лёгка абаранялася ад ворагаў. Тут абгрунтавалася бакуфу — урад, які падпарадкоўваўся сёгуну. Пасля падзення Камакурскага сёгуната, які праіснаваў з 1185-га па 1333 гады, колішняя сталіца прыйшла ў запусценне і ператварылася ў звычайную вёску, і толькі ў эпоху Мэйдзі пачалося яе новае жыццё, пасля таго як яна стала прыцягваць мастакоў і пісьменнікаў.
У культуры
Камакура — месца дзеяння мангі і анімэ «Эльфійская песня».
Піфон (вазапісец)
Піфон (Python — старажытнагрэчаскі вазапісец і ганчар, працаваў у Пестуме ў сярэдзіне 4 стагоддзя да н. э. у чырвонафігурнай тэхніцы.
Творчасць
Піфон падпісаў дзве вазы і стварыў некалькі буйных кратараў са складанымі кампазіцыямі, часта навеянымі працамі Астэя. Аднак працы Піфона адрозніваюцца яшчэ большай яркасцю колераў, у тым ліку дадатковых, і яшчэ больш частым выкарыстаннем раслінных арнаментаў. Дадаткова Піфон выкарыстоўваў белы, жоўты, чырвоны, залаціста-жоўтыя тоны.
Жордзі Альба
Жо́рдзі А́льба Ра́мас (Jordi Alba Ramos; нар., Аспіталет-дэ-Льябрэгат, Іспанія) — іспанскі футбаліст (паводле нацыянальнасці з’яўляецца каталонцам), абаронца амерыканскага клуба «Інтэр Маямі» і нацыянальнай зборнай Іспаніі.
«Валенсія»
Займацца футболам Жордзі Альба пачаў у складзе «Барселоны», аднак сваім выпускніком яго мае права назваць футбольная школа іншага гранда іспанскага футболу — «Валенсіі», куды Жордзі перайшоў транзітам праз моладзевую каманду клуба «Карнелья».
Пасля сезона, праведзенага ў дублі, Жордзі Альба стаў прыцягвацца да гульняў за асноўны склад. Але з-за высокай канкурэнцыі на пазіцыі левага паўабаронцы малады ігрок сезон 2008/09 правёў у арэндзе ў клубе Сегунды «Хімнастык». Там Жордзі гуляў рэгулярна, а ў міжсезонні 2009 года Жордзі Альба вярнуўся ў «Валенсію».
У сярэдзіне новага сезона ігрок атрымаў шанц на сталую гульню ў асноўным складзе з-за траўмаў сваіх партнёраў на левым флангу абароны. Жордзі Альба цалкам годна справіўся з гульнёй у новым для сябе амплуа. 11 красавіка 2010 года Жордзі Альба забіў свой першы гол за «Валенсію», правёўшы мяч у браму «Мальёркі».
«Барселона»
28 чэрвеня 2012 года Альба падпісаў пяцігадовы кантракт са сваім былым клубам «Барселонай», за трансфер «Валенсія» атрымала 14 мільёнаў еўра. У маі 2023 года абвясціў пра сыход з клуба па заканчэнні сезона 2022/23.
«Інтэр Маямі»
У ліпені 2023 года падпісаў кантракт на 1,5 гады з амерыканскім клубам «Інтэр Маямі».
Міжнародная кар’ера
11 кастрычніка 2011 года малады паўабаронца дэбютаваў у складзе зборнай Іспаніі ў матчы супраць зборнай Шатландыі. Свой першы мяч за зборную забіў у фінальным матчы чэмпіянату Еўропы 2012 у браму зборнай Італіі.
Дасягненні
«Барселона»:
Іспанія:
Анджэй Снядэцкі
Анджэй (Енджэй) Снядэцкі (Jędrzej Śniadecki;, мяст. Жнін, Гнезненскае ваяводства, Рэч Паспалітая — ) — польскі хімік, лекар, філосаф і асветнік. Брат Яна Снядэцкага.
Біяграфія
Вывучаў медыцыну ў Ягелонскім універсітэце ў Кракаве. Удасканальваў веды ў Павіі, Вене, Эдынбургу. У Эдынбургскім універсітэце, навучаючыся ў прафесара Джозэфа Блэка (1728—1799), зацікавіўся хіміяй.
У 1797—1822 гадах — прафесар хіміі, у 1826—1832 гадах — медыцыны ў Віленскім універсітэце, з 1832 года — прафесар Медыка-хірургічнай акадэміі ў Вільні.
У галоўнай працы «Тэорыя арганічных істот» («Teoria jestestw organicznych», т. 1—2, 1804—11) развіў ідэю эпігенезу. Прапагандаваў прынцыпы сацыяльнай гігіены. Аўтар першага падручніка хіміі на польскай мове «Пачаткі хіміі» («Początki chemii») (1800).
У 1805—1806 гадах рэдагаваў часопіс «Дзённік Віленскі» («Dzennik Wileński»), у 1816—1822 гадах — «Wiadomości Brukowe».
Памёр 11 мая 1838 года. Пахаваны ў вёсцы Гароднікі (Ашмянскі раён Гродзенскай вобласці) на сямейных могілках.
Багатырская
Багаты́рская (, Богатырская) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Басовішча 1990
Басовішча 1990 — першы фестываль беларускай музыкі «Басовішча», які адбыўся з 13 па 15 ліпеня 1990 года ва ўрочышчы Борык у Беластоцкім павеце Польшчы. Удзельнікамі фестывалю былі гурт «ULIS» і іншыя.
Какарна (Курмангазінскі раён)
Какарна — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Макашскай сельскай акругі. Код КАТА — 234657500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 175 чалавек (95 мужчын і 80 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 100 чалавек (53 мужчыны і 47 жанчын).
Краснапілля (Сумская вобласць)
Краснаполле ці Краснапілля (Краснопілля) — пасёлак гарадскога тыпу ў Сумскай вобласці Украіны, на рацэ Сыроватка. Адміністрацыйны цэнтр Краснапільскага раёна. Насельніцтва 8338 чал. (2015).
Даяна Мендоза
Даяна Мендоза (нарадзілася 1 чэрвеня 1986, Каракас) — мадэль, Міс Венесуэла — 2007, Міс Сусвет — 2008.
Ройшы
Ро́йшы (, Ройши) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Ро (правінцыя Ферара)
Ро (Ro) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферара.
Насельніцтва складае 3544 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 43 км². Паштовы індэкс — 44030. Тэлефонны код — 0532.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 943
IC 943 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Фонд Жуана Міро
Фонд Жуана Міро ў Барселоне (La Fundació Joan Miró en Barcelona) — музей сучаснага мастацтва ў Барселоне. Заснаваны 10 чэрвеня 1975 года ў Барселоне, у памяшканні, пабудаваным па праекце аднаго вялікага каталонскага мастака — Жазепа Луіса Серта (Josep Lluís Sert).
Будынак музея Жуана Міро размешчаны высока, на схіле пагорка Манжуік, за Нацыянальным палацам, у якім змяшчаецца Нацыянальны музей мастацтва Каталоніі. Калекцыя музея разнастайная, адлюстроўвае розныя бакі творчасці мастака. У шматузроўневых памяшканнях прадстаўлена 300 карцін, 150 скульптур, 9 тэкстыльных работ і больш за 8000 малюнкаў, якія ўключаюць як раннія працы, так і шырока вядомыя, якія ў поўнай меры прадстаўляюць ярка індывідуальны стыль Міро.
На першым паверсе праходзяць выставы работ сучасных, маладых мастакоў, а з тэрасы другога паверха адкрываецца ўражлівы від на Барселону.
Сан-Сальвадор (востраў)
Сан-Сальвадор (San Salvador), вядомы таксама як Уотлінгс (Watlings) — востраў у Атлантычным акіяне ў складзе Багамаў. Відавочна, першы востраў Новага Свету, адкрыты Хрыстафорам Калумбам.
Плошча вострава — 163 км². Насельніцтва — 903 чал. (2010 г.)
Геаграфія
Востраў Сан-Сальвадор знаходзіцца ў 309,8 км на паўднёвы ўсход ад Насау, сталіцы Багамскіх Астравоў і ў 8624,75 км на паўднёвы захад ад Мінска. Прасціраецца прыкладна на 21 км у даўжыню і 8 км у шырыню.
Сфарміраваны каля 2 — 1 млн гадоў таму караламі. Выкапнёвыя каралы часцяком знаходзяць каля Коўкберн-Таўна, галоўнага паселішча на востраве.
Сан-Сальвадор вельмі нізкі. Найвышэйшы пункт — 1,049 м над узроўнем акіяна. Берагі пясчаныя. Шмат пляжаў. Значная частка паверхні занята ўнутранымі лагунамі. Найбольшая з іх мае назву Вялікае возера.
Акіян каля Сан-Сальвадора знакаміты сваёй празрыстасцю (да 150 м бачання).
Клімат пераходны ад трапічнага да субтрапічнага. Востраў знаходзіцца ў зоне ўздзеяння трапічных цыклонаў.
Гісторыя
Старажытная гісторыя вострава Сан-Сальвадор мала вядомая. Мяркуюць, што менавіта яго 12 кастрычніка 1492 г. адкрыў Хрыстафор Калумб. У апісанні вялікага мараплаўца, першы адкрыты ім у Новым Свеце востраў меў вялікую ўнутраную лагуну, прасторную гавань, быў населены міралюбнымі індзейцамі-лукая. Яны называлі сваю малую радзіму Гуанахані. Калумб даў востраву іншае найменне Сан-Сальвадор у гонар збавіцеля.
Сучасны востраў Сан-Сальвадор сапраўды падыходзіць да апісання, пакінутага Калумбам. Аднак існуюць і іншыя астравы-кандыдаты, каб звацца Гуанахані. Дакладны лёс мясцовых індзейцаў не вядомы. Хутчэй за ўсё, пазней яны былі вывезены з вострава іспанцамі ў якасці таннай працоўнай сілы.
У XVIII — пачатку XX стст. востраў афіцыйна называўся Уотлінгс у гонар брытанскага пірата і адміністратара Джона Уотлінга. У 1783 г. быў населены бежанцамі з Паўночнай Амерыкі, якія не прынялі Амерыканскую рэвалюцыю. Яны стварылі плантацыі бавоўны, займаліся рыбалоўствам і гандлем. Значную частку працы выконвалі рабы афрыканскага паходжання. У 1834 г. рабства было адменена, але нашчадкі рабоў да сёй пары складаюць большасць мясцовых жыхароў.
У 1925 г. востраў быў вызначаны як першая зямля, адкрытая Калумбам, і канчаткова атрымаў назву Сан-Сальвадор.
Інфраструктура
Адміністрацыйны цэнтр Сан-Сальвадора — Коўкберн-Таўн з’яўляецца адносна невялікім паселішчам з некалькімі сотнямі жыхароў. На поўнач ад яго знаходзяцца міжнародны аэрапорт, марскі курорт і навукова-даследчы цэнтр. У Коўкберн-Таўне працуе марскі порт. Яшчэ два прычалы размешчаны на поўдні і на поўначы Сан-Сальвадора.
Коўзанка
Коўзанка, каток — расчышчанае месца для катання, пакрытае лёдам. Коўзанкі падзяляюцца на спартыўныя і масавыя па тыпе выкарыстання, на штучныя і натуральныя па тыпе лёду. Спартыўныя коўзанкі падзяляюцца на крытыя і адкрытыя. Для правядзення Зімовых Алімпійскіх гульняў звычайна будуецца некалькі коўзанак са штучным лёдам: для фігурнага катання і шорт-трэку, для хакею, асобная коўзанка для спаборніцтваў па канькабежным спорце.
IC 944
IC 944 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Серабранка
Серабранка:
Вялікая Лотва (Шклоўскі раён)
Вялі́кая Ло́тва (, Великая Лотва) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Геаграфія
Вёска знаходзіцца каля правага берага ракі Тросенка, каля аўтамабільнай дарогі.
Бенедыкт Дыбоўскі
Бенедыкт Іванавіч Дыбоўскі (, м. Адамарын каля Маладзечна — ) — расійскі, беларускі і польскі заолаг, прыродазнавец, урач. Член-карэспандэнт АН СССР (1928). Брат Уладзіслава Дыбоўскага.
Біяграфія
Нарадзіўся ў былым маёнтку Адамарын Вілейскага павета Мінскай губерні. Належаў да сярэднезаможнага шляхецкага роду Дыбоўскіх з Менскага павета ВКЛ.
Вучыўся ў Мінскай губернскай гімназіі. Медыцыну i прыродазнаўчыя навукі вывучаў у Дэрпце, Браславе i Берліне, дзе ў 1860 атрымаў ступень доктара медыцыны. 3 1862 экстраардынарны прафесар заалогіі i палеанталогіі ў Варшаве.
За ўдзел у нацыянальна-вызваленчым паўстанні ў 1864 годзе асуджаны на 15 гадоў катаргі i сасланы ў Сібір. Але i там ён працягваў навуковую дзейнасць: даследаваў жывёльны i раслінны свет возера Байкал, рэк Амур i Ангара, узбагаціў заалогію шэрагам новых адкрыццяў.
У 1877 вярнуўся на радзіму. Неўзабаве, маючы намер вывучаць Камчатку, пасяліўся ў Петрапаўлаўску, дзе займаў пасаду ўрача. 3 1882 года прафесар заалогіі ў Львоўскім універсітэце. Тут ён арганізаваў музей заалогіі з камчацкіх экспанатаў. Вывучаў беларускія азёры Любань, Свіцязь, Чорнае i інш. Яго шматлікія артыкулы па заалогіі надрукаваны ў рускіх, польскіх, нямецкіх часопісах. Паводле светапогляду Дыбоўскі быў рэвалюцыйным дэмакратам, у поглядах на прыроду — матэрыялістам. Змагаўся супраць рэлігійных забабонаў, клерыкалаў i розных рэакцыянераў. Ён адзін з першых у Еўропе стаў прыхільнікам i прапагандыстам эвалюцыйнай тэорыі Ч. Дарвіна. У сваіх працах i лекцыях даказваў, што жывёльны i раслінны свет развіваецца па натуральных законах.
Даследаваў гісторыю і этнаграфію беларусаў.
Лыпава Далына
Ліпавая Даліна ці Лыпава Далына (Липова Долина) — пасёлак гарадскога тыпу ў Раменскім раёне Сумскай вобласці Украіны, ляжыць на рацэ Харол. Насельніцтва 5232 чал. (2015).
Майсей Якаўлевіч Грынблат
Майсей Якаўлевіч Гры́нблат (, Мінск — ) — беларускі этнограф, фалькларыст, гісторык. Кандыдат гістарычных навук (1945).
Біяграфія
Скончыў у 1930 годзе Ленінградскі ўніверсітэт. Працаваў акцёрам у трупе Уладзіслава Галубка (1921—1925). З 1930 года ў АН Беларусі, у Інстытуце гісторыі (1931—1941; 1945—1956) і Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору (1957—1976), адначасова выкладаў у Мінскім педагагічным інстытуце (1937—1941) і БДУ (1939—1941, 1945—1955).
Навуковая дзейнасць
Даследаваў духоўную і матэрыяльную культуру, грамадскі побыт, этнагенез беларусаў, бібліяграфію беларусазнаўства. Адзін з аўтараў даследавання «Беларуская народная вусна-паэтычная творчасць» (1967), нарыса «Беларусы» ў кнізе «Народы Еўрапейскай часткі СССР» (т. 1, 1964). Склаў зборнік фальклору «Песні беларускага народа» (т. 1, 1940), «Радзінная паэзія» (1971), «Загадкі» (1972, з А. І. Гурскім), «Прыказкі і прымаўкі» (кніга 1—2, 1976), «Выслоўі» (1979).
Творы
Адзін з аўтараў двухтомнай (Т.1, 1961) і пяцітомнай (Т.1, 1972) «Гісторыі Беларускай ССР».
Смычок
Смычок — драўляная палачка з нацягнутым уздоўж пучком конскага воласа; служыць для ўтварэння гуку на струнных музычных інструментах.
Закрыліна
Закрыліна — дошка, што закрывала тарэц даху, часта афармлялася разьбою. Калі дах быў двухсхільны, то на скрыжаванні закрыліны рабілі крыху даўжэйшымі, чым патрэбна, выразаючы з дошкі контуры конскіх галоў, каровіных рогаў, фігурак птушак і змей, павернутых у розныя бакі. Такое скрыжаванне называлася вільчык.
У канцы XIX — пачатку XX стагоддзя замест здвоенага вільчака з'яўляецца ўпрыгожанне, зробленнае з адной дошкі, замест зааморфных матываў з'яўляюцца раслінныя і геаметрычныя контуры.
Белаводка
Белаво́дка (, Беловодка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Аляксандр Генадзьевіч Старавойтаў
Аляксандр Генадзьевіч Старавойтаў (нар., Магілёў) — беларускі ўрач і палітык.
Біяграфія
Скончыў Віцебскі дзяржаўны ордэна Дружбы народаў медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбна-прафілактычная справа», клінічную ардынатуру ў Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі па спецыяльнасці «Анкалогія», Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі па спецыяльнасці «Кіраванне аховай здароўя», Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай».
З’яўляўся дэпутатам Магілёўскага гарадскога Савета дэпутатаў дваццаць шостага і дваццаць сёмага скліканняў. Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь, Магілёўскага абласнога Савета дэпутатаў, Магілёўскага гарадскога Савета дэпутатаў, Магілёўскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Царкоўе
Назву Царко́ўе маюць:
Субцітры
Субцітры (ад sous-titres — подпісы) — тэкставае суправаджэнне відэа, у выглядзе надпісаў на ніжняй частцы кадра кінафільма ці перадачы. Звычайна змест субцітраў дубліруе гукавую дарожку (часам таксама тэкст і надпісы, якія з'яўляюцца ў кадры) у перакладзе з мовы арыгінала на мову, зразумелую гледачу.
Караколь (Курмангазінскі раён)
Караколь — сяло ў Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Макашскай сельскай акругі. Код КАТА — 234657600.
Субцітры
Субцітры прымяняюць, нараўне з сурдаперакладам, калі мэтавая аўдыторыя ўключае глухіх і людзей з парушэннем слыху. У такіх выпадках субцітры робяць на той жа мове, што і гукавую дарожку.
Караколь (Курмангазінскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 123 чалавекі (63 мужчыны і 60 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у сяле пражывалі 56 чалавек (27 мужчын і 29 жанчын).
Субцітры
Звычайна субцітры ўтрымліваюць рэплікі персанажаў. Калі субцітры прымяняюць для перакладу фільма, у іх таксама дадаюць надпісы, што з'яўляюцца ў кадры. Часам субцітры змяшчаюць дадатковую інфармацыю пра падзеі, якія адбываюцца на экране, напрыклад, каментарыі да фільма, тлумачэнне складаных тэрмінаў, назваў і да т.п.
Субцітры могуць быць выкарыстаныя таксама ў выпадках, калі пры праглядзе неабходна захоўваць цішыню, ці калі паказ ідзе ва ўмовах павышанага шуму.
Рыча (вёска)
Ры́ча (, Рыча) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Да 12 сакавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лядскага сельсавета.
Вешанка
Вешанка, Дрэўнавушка (Pleurotus) — род базідыяльных грыбоў парадку. Прадстаўнікі роду з'яўляюцца самымі культывуемымі грыбамі ў свеце. Большасць відаў расце на лісцяных дрэвах, ёсць некалькі відаў, якія ўтвараюць мікарызу з іглічнымі дрэвамі, а на сцеблах травяністых раслін.
Парыжскі метрапалітэн
Парыжскі метрапалітэн (Métro de Paris; скарачэнне ад першапачатковай назвы «сталічная чыгунка» фр. chemin de fer métropolitain; словы «метрапалітэн»і «метро» атрымалі сусветнае распаўсюджванне менавіта дзякуючы парыжскаму метро) — сістэма хуткаснага падземнага грамадскага транспарту Парыжа. Уваход у метро пазначаны вялікі літарай «М». Сетка метро ахоплівае ўвесь Парыж і яго бліжэйшыя прыгарады. Метро пракладзена параўнальна неглыбока, глыбей размяшчаецца сетка прыгарадных электрычак RER, якая наскрозь перасякае французскую сталіцу некалькімі лініямі (А, B, C, D, E) пад зямлёй.
Свята-Успенская царква
Свята-Успенская царква — назва шэрагу праваслаўных і стараверскіх храмаў, асвячоных у гонар свята Успення Прасвятой Багародзіцы.
Прахаціцы
Пра́хаціцы (Prachatice, был. Prachatitz) — горад на поўдні Чэхіі, у 40 км на захад ад Чэске-Будзеёвіцаў. З'яўляецца муніцыпалітэтам з пашыранымі паўнамоцтвамі і адміністрацыйным цэнтрам раёна Прахаціцы Паўднёвачэшскага края. Насельніцтва складае 11 744 чалавекі.
Гісторыя
Паселішча на скрыжаванні гандлёвых шляхоў, адным з якіх быў «Залаты шлях», па якім везлі соль з Баварыі ў Чэхію, узнікла, верагодна, у XI стагоддзі. У другой палове XIII стагоддзя Прахаціцы становіцца горадам. У XVI стагоддзі горад перажывае росквіт: будуецца ратуша, гарадскія ўмацаванні, перабудоўваецца гатычны касцёл XIV стагоддзя.
Пасля Мюнхенскай змовы 1938 года як частка Судэцкай вобласці адышоў да Трэцяга рэйха. Пасля вайны вярнуўся ў склад Чэхаславакіі. З 1981 года гістарычны цэнтр горада знаходзіцца пад аховай дзяржавы.
Насельніцтва
Да заканчэння Другой сусветнай вайны большую частку насельніцтва складалі немцы. Станам на канец 2009 года насельніцтва горада складала 11 744 чалавекі, з якіх мужчын 5 694 (48,48 %), жанчыны - 6 050 (51,52 %).
Крэнеляж
Крэнеляж (crénelage ад créneau — «выманне», «зарубка»; battlement, crenellation; crestería; krenelaż; Krenelering) — у архітэктуры абарончых збудаванняў (замкаў, фартоў, крэпасцяў) зубчастае завяршэнне сцяны, дапоўненае парапетам з баявым ходам з унутранага боку. Зубцы кренеляжу называюцца мерлонамі (merlon), а прасветы — крэнелямі (crenel, carnel); спалучэнне зубцоў-мерлонаў і прасветаў-крэнеляў фармуюць крэнеляж. Прысутнічае на абарончых сценах (па сценах, варотах) і ў. Сустракаецца на еўрапейскіх, азіяцкіх, афрыканскіх, амерыканскіх збудаваннях. Таксама — бланкі (ад blanki).
Fox on the Run
«Fox on the Run» — песня брытанскага рок-гурта Sweet, упершыню выпушчаная на іх альбоме 1974 года Desolation Boulevard. У сакавіку 1975 года песня была выпушчана ў якасці сінгла, стаўшы 18 сінглам групы, і заняла другі радок брытанскага чарта сінглаў, пятую пазіцыю ў амерыканскім чарце, другі радок у нарвежскім чарце і трапіла на вяршыні чартаў Аўстраліі, Германіі і Даніі.
Сант’Агасціна
Сант’Агасціна (Sant'Agostino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Эмілія-Раманья, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ферара.
Насельніцтва складае 6749 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 193 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 44047. Тэлефонны код — 0532.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уладзімір Пятровіч Зонаў
Уладзімір Пятровіч Зонаў (нар. 25 снежня 1938, в. Мала-Зонава, Міхайлаўскі раён ) — расійскі архітэктар. Заслужаны архітэктар РСФСР. Прафесар НДАБУ.
Біяграфія
З 1983 года дырэктар праектнага інстытута «Новасібірскграмадзянпраект», з 1999 г. — генеральны дырэктар. У 1984—1992 гг. — дэпутат гарсавета. У сакавіку 1996 г. балатаваўся на пасаду мэра г. Новасібірска.
Творчасць
Сярод асноўных прац у Новасібірску — праекты забудовы цэнтра горада, жылыя дамы па вул. Фрунзэ, Ламаносава, Чырвоны праспект.
IC 945
IC 945 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гаваракі
Гавара́кі (, Говораки) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1643 як вёска ў складзе Шклоўскай воласці ў Аршанскім павеце ВКЛ.
Балдуін II дэ Куртэнэ
Балдуін II дэ Куртэнэ (Baudouin II de Courtenay, 1217/1218, Канстанцінопаль — 1273, Неапаль, Італія) — сеньёр дэ Куртэнэ і дэ Мантаржы, апошні імператар Лацінскай імперыі 1228—1261, маркграф Намюра 1237—1256, сын П’ера II дэ Куртэнэ і Іяланты.
Біяграфія
Калі ў 1228 годзе памёр імператар Рабер дэ Куртэнэ, старэйшы брат Балдуіна, яму было ўсяго 11 гадоў. Пажыццёвым рэгентам і кіраўніком імперыі бароны імперыі выбралі Жана (Іаана) дэ Брыен, былога караля Іерусалімскага каралеўства. Пры гэтым для таго, каб змацаваць гэты саюз, Балдуіна ажанілі з дачкой Жана, Марыяй. Шлюбны кантракт быў заключаны ў 1229 годзе, а цырымонія адбылася ўжо ў 1234 годзе. У 1231 годзе Балдуін быў каранаваны ў Канстанцінопалі імператарскай каронай, але рэальная ўлада заставалася ў Жана дэ Брыен.
Самастойна Балдуін пачаў кіраваць толькі пасля смерці цесця ў 1237 годзе. Аднак тэрыторыя Лацінскай імперыі да гэтага часу паменшылася амаль да сцен Канстанцінопаля, акрамя таго імператару ўвесь час бракавала грошай з-за цяжкай фінансавай сітуацыі. З-за гэтага падчас свайго кіравання Балдуін галоўным чынам займаўся тым, што спрабаваў атрымаць дапамогу ў еўрапейскіх кіраўнікоў, каб вярнуць захопленыя імператарамі Нікейскай імперыі ўладанні.
Хаскава
Хаскава — горад у Балгарыі. Знаходзіцца ў Хаскаўскай вобласці, уваходзіць у абшчыну Хаскава. Насельніцтва складае 81.449 чалавек.
Балдуін II дэ Куртэнэ
Біяграфія
Акрамя таго ён спрабаваў знайсці грошы, для чаго заклаў каралю Францыі не толькі ўсе свае ўладанні ў Францыі, але і візантыйскія рэліквіі, а Венецыі ў заклад пакінуў нават свайго ўласнага сына Філіпа (пазней яго выкупіў кароль Кастыліі Альфонса X). Аднак асаблівых поспехаў ён не дасягнуў. А ў ліпені 1261 года Міхаіл VIII Палеалог, імператар Нікейскай імперыі, заспеў Балдуіна знянацку і авалодаў Канстанцінопалем. У выніку гэтага Лацінская імперыя спыніла сваё існаванне, а Міхаіл адрадзіў Візантыйскую імперыю.
Пётр Аляксандравіч Салаўёў
Пётр Аляксандравіч Салаўёў (нар., в. Кароўчына Горацкага раёна Магілёўскай вобласці) — беларускі палітык.
Балдуін II дэ Куртэнэ
Біяграфія
Балдуін змог бегчы ў Італію на венецыянскай галеры. Усё астатняе жыццё ён спрабаваў набраць армію для адваявання сваіх уладанняў. У Францыі ён дапамогі атрымаць не змог. Адзіным кіраўніком, здольным дапамагчы ў вяртанні страчанай імперыі, Балдуін лічыў караля Сіцыліі Манфрэда.
Пасля яго смерці Балдуін пры пасродніцтве Папы Рымскага ў маі 1267 года памірыўся з былым праціўнікам Манфрэда, Карлам I Анжуйскім, які захапіў Сіцылійскае каралеўства. Карл зрабіў адной са сваіх мэт адваяванне Канстанцінопаля і аднаўленне Лацінскай імперыі. Дагавор быў змацаваны заручынамі сына Балдуіна, Філіпа, і дачкі Карла Беатрысы, прычым у выпадку бяздзетнасці Філіпа ўсе правы на імперыю павінны былі адысці да Карла. Балдуін, які перабраўся да двара Карла, перадаў яму сюзерэнітэт над Ахейскім княствам і сюзерэнітэт над большасцю астравоў Эгейскага мора. Аднак розныя акалічнасці перашкодзілі Карлу ажыццявіць гэтыя планы.
Пётр Аляксандравіч Салаўёў
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі тэхналагічны інстытут (інжынер-хімік-тэхнолаг), Магілёўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Аркадзя Куляшова (эканаміст-менеджар).
Балдуін II дэ Куртэнэ
Біяграфія
Балдуін памёр у 1273 годзе і быў пахаваны ў кафедральным саборы Барлеты.
Пётр Аляксандравіч Салаўёў
Біяграфія
Працаваў апаратчыкам сінтэзу, начальнікам змены, начальнікам цэха, дырэктарам завода арганічнага сінтэзу, намеснікам генеральнага дырэктара па вытворчасці, галоўным інжынерам — першым намеснікам генеральнага дырэктара адкрытага акцыянернага таварыства «Магілёўхімвалакно».
Балдуін II дэ Куртэнэ
Шлюб і дзеці
Жонка: з 19 красавіка 1229 (кантракт) / 1234 (асабіста) Марыя дэ Брыен (каля 1225 — пасля 5 мая 1275), дачка Жана дэ Брыен, караля Іерусаліма і імператара Лацінскай імперыі, і Берэнгарыі Кастыльскай. Дзеці:
Пётр Аляксандравіч Салаўёў
Біяграфія
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны Падзячным пісьмом Старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь і Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Зальны храм
Зальны храм — храм, унутраны аб'ём якога вызначаюць два ці больш роўнавысокіх нефы. У гэтым ён супрацьстаіць базілікальнаму храму, які мае розныя па вышыні нефы. Зальным таксама могуць называць аднанэфавы храм без трансепту.
Амаль заўжды ўсе нефы зальнага храма накрытыя адзіным цэльным двухсхільным дахам. Трэба адрозьніваць два віды псэўдабазылікальных храмаў:
Зальныя храмы характэрныя для нямецкай зондэрготыкі, пашыраныя і ў готыцы.
IC 946
IC 946 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Валапас.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Flash Light
Flash Light - песня гурта Parliament, выпушчаная ў 1978 годзе. Выйшла ў альбоме Funkentelechy Vs. the Placebo Syndrome, а таксама як сінгл.
Гэтая песня трапіла ў спіс 500 лепшых песень усіх часоў па версіі часопіса Rolling Stone.
Джозеф Шыльдкраўт
Джозеф Шыльдкраўт (Joseph Schildkraut; 22 сакавіка 1896 — 21 студзеня 1964) — аўстрыйскі акцёр.
Юшчанка
Юшчанка — прозвішча.
Кунай
Кунай (Kunoy) — адзін з астравоў Фарэрскага архіпелага.
Пастаяннае насельніцтва пражывае ў двух вёсках (Кунай і Харальсунд) і ў 2007 годзе складала 134 чалавекі.
Выбітныя асобы
Сімун аў Скардзі — фарэрскі паэт, палітык і настаўнік. Напісаў гімн Фарэрскіх астравоў.
Гаравыя (Салоніцкі сельсавет)
Гаравы́я (, Горовые) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Салоніцкага сельсавета.
Рыча Дзяржаўная
Ры́ча Дзяржа́ўная (, Рыча Державная) — вёска ў Шчучынскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Дэмбраўскага сельсавета.
Да 12 сакавіка 1973 года вёска ўваходзіла ў склад Лядскага сельсавета.
Stathmopoda pedella
Stathmopoda pedella — від молей сямейства. Сустракаецца ў Еўропе.
Апісанне
Размах крылаў 10-14  мм. Лёт імага ў ліпені ў залежнасці ад месцазнаходжання.
Экалогія
Лічынкі харчуюцца насеннем паспяваючых пладоў алешыны.
Раз’езд Афанасьева
Раз’езд Афанасьева — населены пункт у Курмангазінскім раёне Атыраўскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Макашскай сельскай акругі. Код КАТА — 234657900.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва населенага пункта складала 465 чалавек (248 мужчын і 217 жанчын). Паводле дадзеных перепісу 2009 года, у населеным пункце пражывалі 328 чалавек (168 мужчын і 160 жанчын).
Сцержань
Сцержань — тапонім:
Усевалад Міканоравіч Іванаў
Усевалад Міканоравіч Іванаў (, Ваўкавыск, Гродзенская губерня —, Хабараўск) — пісьменнік, філосаф, гісторык, аўтар аповесцяў і раманаў, прадстаўнік Еўразійскага руху 1920 гадоў.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і павятовага настаўніка жывапісу. У 1897 годзе сям’я перасялілася ў Кастраму, дзе атрымаў пачатковую адукацыю і паступіў у Кастрамскую гімназію. У 1912 годзе скончыў гісторыка-філасофскі факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Падчас вучобы ва ўніверсітэце і пасля яго заканчэння праходзіў стажыроўку і слухаў лекцыі ў Германіі ў Гейдэльбергскім універсітэце і ўніверсітэце ў Фрейбургу. У гэтыя ж гады было надрукавана першае яго сачыненне — рэцэнзія на філасофскую працу аднаго з калегаў.
Пасля заканчэння ўніверсітэта пачаў службу ў арміі ў пяхотным палку ў Тамбове. У 1913 годзе ён здае экзамены на прапаршчыка запасу і, атрымаўшы афіцэрскае званне, вяртаецца ў Пецярбургскі ўніверсітэт, маючы намер заняцца навуковай дзейнасцю, але з пачаткам Першай сусветнай вайны быў прызваны ў войска. У жніўні 1916 года найвышэйшым загадам быў узнагароджаны ордэнам Святой Ганны 3-й ступені за выдатную службу.
У 1918 годзе дэмабілізаваўся і пачаў працаваць асістэнтам прафесара Л. В. Успенскага, які ўзначальваў кафедру філасофіі права Пермскага аддзялення Пецярбургскага ўніверсітэта, а некалькі пазней стаў выкладчыкам гэтай жа кафедры. Публікаваўся ў ліберальных газетах. Прызначаны на працу ў газету «Сібірскія стрэлкі».
У чэрвені 1919 года быў выкліканы ў Омск, дзе стаў працаваць на пасадзе віцэ-дырэктара «Рускага бюро друку» — прапагандысцкага органа Омскага ўрада.
У кастрычніку 1922 года эміграваў спачатку ў Карэю, а затым у Кітай. У 1923 годзе пераехаўшы ў Шанхай, прыступіў да працы над кнігай «Мы», якая носіць падзагаловак «культурна-гістарычныя асновы рускай дзяржаўнасці». Кніга была выдадзена і мела вядомы поспех, бо ў ёй аналізавалася гісторыя адносін Расіі і Азіі. Амаль адначасова з раманам «Мы» ў 1926 годзе ў Харбіне выдаў невялікі зборнік гісторыка-лірычных вершаў пад назвай «Бежанская паэма», напоўненых настальгіяй па радзіме.
З 1928 года займаў пасаду галоўнага рэдактара рускага выдання кітайскага афіцыёзу «Гун Бао». З 1931 года афіцыйна паступіў на працу ў савецкую газету, якая выходзіла на англійскай і рускай мовах «Шанхай Геральд». Склаў для амбасады СССР агляд па літаратуры Кітая, па ўсіх яго 23 правінцыях.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны працаваў паліткаментатарам на радыёстанцыі «Голас Савецкага Саюза» ў Шанхаі, дзе выступаў тройчы на тыдзень.
У лютым 1945 года вярнуўся ў Савецкі Саюз і пасяліўся ў Хабараўску. Працаваў над цыклам аповесцяў пра Кітай першай паловы ХХ стагоддзя, куды ўвайшлі аповесці «Тайфун над Янцзы» (1952), «Шлях да алмазнай гары» (1956), «Дачка маршала» (1969).
У 1957 годзе, пасля выхаду рамана-хронікі «На ніжняй нетры» аб рэвалюцыі 1905 года, быў прыняты ў Саюз пісьменнікаў.
Здзейсніў шмат паездак па краіне, збіраючы матэрыялы для сваіх будучых буйных гістарычных твораў — «Чорныя людзі» (1963), «Імператрыца Фіке» (1968), «Аляксандр Пушкін і яго час» (1970).
Памёр 9 снежня 1971 года і пахаваны на цэнтральных могілках Хабараўска.
Псёл
Псёл — рака ў Расіі і Украіне, левы прыток Дняпра. Даўжыня 717 км, плошча басейна 22,8 тыс. км². Бярэ пачатак на Сярэднярускім ўзвышшы, цячэ ў асноўным па ўзгорысты раўніне, нізоўі на Прыдняпроўскай нізіне, ўпадае ў Днепрадзяржынскае вадасховішча. Пойма шырокая. Жыўленне пераважна снегавое. У вясновую паводку (сакавік — май) праходзіць да 70 % гадавога сцёку, нізкая летняя і асенняя межань. Сярэдні расход вады за 36 км ад вусця — 55 м³/с. Замярзае ў снежні, раскрываецца ў канцы лютага — пачатку красавіка. Асноўны прыток — Харол (правы). На рацэ — гарады Абаянь, Сумы, Гадзяч.
IC 947
IC 947 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор'і Дзева.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Захарыўка (Браварскі раён)
Захарыўка (Заха́рівка) — вёска ў Браварскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Вэлыкадымэрскай пасялковай грамады.
Геаграфія
Вёска размешчана за 15 км ад раённага цэнтра горада Бравары.
Гісторыя
Вёска ўзнікла ў 1928 годзе на землях былой казацкай сотні, паміж балотамі Чарняціна і Мохавата.
Дэбора Кер
Дэбора Кер, больш правільнае вымаўленне Кар (CBE) (Deborah Kerr, 30 верасня 1921 — 16 кастрычніка 2007) — брытанская тэатральная, тэлевізійная і кіна, уладальніца прэміі «Залаты глобус» за фільм «Кароль і я», а таксама ганаровых прэмій «Оскар», BAFTA і ўзнагароды Канскага кінафестывалю.
Дэбора шэсць разоў намінавалася на «Оскар» як «Лепшая актрыса», але ні разу не выйгравала ў гэтай намінацыі. Тым не менш, у 1994 годзе Амерыканская кінаакадэмія ўручыла ёй ганаровую статуэтку «Оскара» за «Дасягненні ўсяго жыцця».
Шатландскае вымаўленне яе прозвішча гучыць падобна да англ. care, але калі яна пачала сваю кар’еру ў Галівудзе кінапрадзюсарми было вырашана, што яе прозвішча павінна прамаўляцца як англ. car. Для таго, каб пазбегнуць блытаніны, Луіс Маер нават прыдумаў прымаўку «Kerr rhymes with Star!».
Роберт Бёрнс
Роберт Бёрнс Robert Burns, Raibeart Burns, 25 студзеня 1759 — 21 ліпеня 1796) — шатландскі паэт, фалькларыст, аўтар шматлікіх вершаў і паэм, напісаных на скотсе і шатландскіх дыялектах англійскай мовы.
25 студзеня, які самі шатландцы называюць Бёрнсавай вячэрай (Burns supper) — нацыянальнае свята ў Шатландыі. Гэты дзень адзначаецца прыхільнікамі творчасці паэта ва ўсім свеце.
Біяграфія
Роберт Бёрнс нарадзіўся 25 студзеня 1759 года ў вёсцы Алаўэй (за тры кіламетры на поўдзень ад горада Эйр, графства Эйшыр), у сям'і селяніна Уільяма Бёрнеса (William Burness, 1721—1784). У 1765 годзе яго бацька ўзяў у арэнду гаспадарку Маўнт-Оліфант, і хлопчыку прыйшлося працаваць нароўні з дарослымі, трываючы голад і іншыя ліхтугі. З 1783 года Роберт пачынае сачыняць вершы на эйшырскім дыялекце. У 1784 годзе памірае бацька, і пасля шэрагу непаспяховых спробаў заняцца сельскай гаспадаркай Роберт з братам Гілбертам пераязджае ў Мосгіл. У 1786 годзе выходзіць першая кніга Бернса, Poems, Chiefly in the Scottish dialect («Вершы, пераважна на шатландскім дыялекце»). Да пачатковага перыяду творчасці таксама адносяцца: «Джон Ячмень» (John Barleycorn, 1782), «Вясёлые жабракі» («The Jolly Beggars», 1785), «Малітва святога Вілі» («Holy Willie's Prayer»), «Святы кірмаш» («The Holy Fair», 1786). Паэт хутка робіцца вядомым па ўсёй Шатландыі.
Пра вытокі папулярнасці Бёрнса Ё. Гётэ адзначыў:
Выдавецкая справа прыносіла Бёрнсу пэўны даход. Ён паспрабаваў укласці заробленыя ганарарамі сродкі на арэнду фермы, але толькі згубіў свой невялікі капітал. Асноўнай крыніцай сродкаў для існавання з 1791 года была работа на пасадзе зборшчыка падаткаў у Дамфісе.
Роберт Бёрнс вёў даволі вольны вобраз жыцця і ў яго было тры незаконнанароджаныя дачкі ад раптоўных і непрацяглых сувязяў. У 1787 годзе ён узяў шлюб са сваёй даўняй каханай Джын Армар. У гэтым шлюбе у яго нарадзілася пяцёра дзяцей.
У пэрыяд 1787—1794 былі створаныя вядомыя паэмы «Тэм о'Шэнтар» («Tarn o'Shanter», 1790) і «Шчырая беднасць» («For A'That and A'That», 1795), «Ода, прысвечаная памяці міс Освальд» («Ode, sacred to the Memory of Mrs. Oswald», 1789).
Праспект Будаўнікоў (Гродна)
Праспект Будаўнікоў — адна з магістралей г. Гродна. Названы ў 1976 годзе. Працягласць 730 метраў ад бульвара Ленінскага камсамола (БЛК) да вуліцы Каліноўскага. Пачаў забудоўвацца ў пачатку 1970 гг. на месцы вёскі Пярэселка, якая часткова захавалася на цотным боку праспекта. Забудоўваўся 5-9 павярховымі дамамі.
Роберт Бёрнс
Біяграфія
Па сутнасці займацца паэзіяй Бёрнс быў вымушаны ў перапынках паміж работай. Апошнія гады ён правёў у галечы і за тыдзень да смерці ледзь ня трапіў у пазыковую турму.
Праспект Будаўнікоў (Гродна)
Помнікі, мемарыяльныя дошкі
На доме № 27, дзе «з 1978 па 1989 жыў і працаваў выдатны беларускі гісторык і палітычны дзеяч М. Ткачоў», усталявана мемарыяльная дошка ва ўшанаванне яго памяці.
Роберт Бёрнс
Мова Бёрнса
Хаця Бёрнс і навучаўся ў вясковай школе, але яго настаўнікам быў чалавек з універсітэцкай адукацыяй — Джон Мёрдак (Murdoch, 1747—1824). Шатландыя тады перажывала пік нацыянальнага адраджэння, была аднім з самых культурных куткоў Еўропы, у ёй налічвалася пяць універсітэтаў. Пад кіраўніцтвам Мёрдака Бёрнс заёмаўся, акрамя іншага, паэзіяй Аляксандра Поўпа. Як сведчаць рукапісы, літаратурнай англійскай мовай Бёрнс валодаў дасканала, выкарыстанне ж шатландскай (паўночны дыялект англійскай, у адрозненні ад гэльскай — кельцкай шатландскай мовы) — свядомы выбар паэта.
«Бёрнсава страфа»
З імем Бёрнса звязваюць асаблівую форму страфы: шасцірадкоўе па схеме AAABAB з укарочанымі чацвёртым і шостым радкамі. Падобная схема вядомая ў сярэднявечнай лірыцы, у прыватнасці, у правансальскай паэзіі (з XI века), але з XVI ст. папулярнасць яе паволі згасла. Яна захавалася ў Шатландыі, дзе шырока выкарыстоўвалася і да Бёрнса, але звязваецца з яго імем і вядомая ў якасці «Бёрнсавай страфы», хоць афіцыйная яе назва — стандартны габі, ідзе ад першага твора, які праславіў гэтую страфу ў Шатландыі, — «Элегія на смерць Габі Сімпсана, дудара з Кілбархана» (каля 1640) Роберта Семпіла з Белтрыза; «габі» — не ўласнае імя, а мянушка выхадцаў мястэчка Кілбархан у Заходняй Шатландыі.
Беларускія пераклады
Выбраныя творы Р. Бёрнса два разы выходзілі асобнымі выданнямі на беларускай мове ў перакладах Язэпа Семяжона («Шатландская слава», 1957, і «Вам слова, Джон Ячмень», 1982). Сярод іншых перакладчыкаў паасобных вершаў Бёрнса — Юрка Гаўрук, Галіна Дубянецкая і Алена Таболіч.
Сусветны цэнтр бахаі
Сусветны цэнтр Бахаі (הבהאי הטולמי המרכז) — месца паломніцтва і адміністрацыйны цэнтр для паслядоўнікаў веры Бахаі. Знаходзіцца ў гарадах Хайфа і Акка ў Ізраіле. Вядомы сваімі садамі, размешчанымі на горнай градзе Кармель.
Асноўныя аб'екты Сусветнага цэнтра бахаі, у тым ліку тэрасы і, у ліпені 2008 года былі ўнесены ў.
Гісторыя
У 1868 г., па ўказу турэцкага султана, у гавань каля падножжа гары Кармель прыбыла невялікая група зняволеных. З гэтага моманта і пачаўся адлік агульнага лёсу новай рэлігіі і свяшчэннага з даўніх часоў месца. Першапачаткова, ссыльныя ўтрымліваліся ў Акка, але потым умовы зняволення змякчыліся, адносіны з мясцовым насельніцтвам наладзіліся, і сем'і вернікаў сталі сяліцца ў Хайфе і Акка і займацца разнастайнымі рамёствамі. Сям'я, заснавальніка рэлігіі, таксама атрымала магчымасць жыць за межамі Акка, у мясцовасці з больш спрыяльным кліматам, і наведваць Хайфу. Пастаянна расла колькасць паломнікаў з Персіі, Егіпта і іншых краін.
У 1909 годзе, амаль праз 60 гадоў пасля смерці, астанкі, якога лічаць пасланцам бога і папярэднікам Бахаулы, былі перапахаваныя ў маўзалеі на схіле гары Кармель у Хайфе. Размяшчэнне пахавальні было абрана яшчэ Бахаулой. У больш позні час над маўзалеем была ўзведзена мрамарная надбудова. Падрыхтоўка праекта была даручана канадскаму архітэктару, які здолеў сумясціць усходнія традыцыі з заходнімі прапорцыямі і стылем. Нарэшце, у 1953 годзе ўсе работы былі завершаны, і шырокай публіке адкрылася каланада з залочаным купалам, якому было наканавана стаць візітнай карткай Бахайскіх садоў, а потым і ўсёй Хайфы.
21 красавіка 1963 года ў Хайфе, у доме, дзе некалі жыў, упершыню быў абраны вышэйшы кіруючы орган рэлігіі бахаі —. Пазней для няго было пабудавана спецыяльнае памяшканне паблізу ад пахавальні Баба.
Гарадок (Александрыйскі сельсавет)
Гарадо́к (, Городок) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Да 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Старасельскага сельсавета.