cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кандыцыянер
Віды
Большасць бытавых кандыцыянераў не могуць працаваць пры адмоўных вонкавых тэмпературах, асабліва ў рэжыме падагрэву, таму ў сярэдніх шыротах выкарыстоўваць іх замест звычайных сістэм ацяплення можна толькі ў пераходны перыяд. Кандыцыянеры, адаптаваныя да працы і пры адмоўных тэмпературах, называюцца ўсесезоннымі (або — кандыцыянерамі з усесезонным блокам).
Для астуджэння невялікіх аб'ёмаў (напрыклад, унутраных пустотаў якога-небудзь абсталявання, працэсараў ПК) часам выкарыстоўваюць кандыцыянеры, заснаваныя на элементах Пельцье. Такія кандыцыянеры бясшумныя, легкія, не маюць дэталяў якія рухаюцца, надзейныя і кампактныя. Але яны маюць вельмі абмежаваную холадапрадукцыйнасць, дарагія і менш эканамічныя.
Кацярына Сяргееўна Уласевіч
Кацярына Уласевіч (нар., Мічурынск, Тамбоўская вобласць) — футбалістка, брамнік жаночай футбольнай каманды «Дынама-БДУФК» (Мінск).
Кандыцыянер
Будова кандыцыянераў
Найбольшае распаўсюджванне маюць кандыцыянеры кампрэсійнага тыпу. Акрамя гэтага існуюць таксама кандыцыянеры выпарнога тыпу. Кампрэсійныя кандыцыянеры ў большасці выпадкаў могуць працаваць як на астуджэнне, так і на нагрэў паветра. Выпарныя кандыцыянеры акрамя астуджэння ажыццяўляюць таксама ўвільгатненне паветра і вентыляцыю.
Кампрэсійны кандыцыянер
Асноўнымі вузламі любога мясцовага аўтаномнага кандыцыянера кампрэсійнага тыпу (як і любы халадзільнай устаноўкі) з'яўляюцца:
Кацярына Сяргееўна Уласевіч
Біяграфія
З’яўляецца выхаванкай «ВАР-Зорка» (Звянігарад), тут яна дэбютавала ў 2009 годзе на дарослым узроўні. У сезоне 2011/2012 гуляла за клуб «Мардовачка», у 2013 годзе перайшла ў «Расіянку». Затым правяла два сезоны ў складзе «Разань-ВДВ». Таксама ў пачатку кар’еры выступала ў пляжным футболе за маскоўскі «Лакаматыў». Акрамя таго, Уласевіч гуляла ў складзе маладзёжнай зборнай Расіі па футболе.
У 2016 годзе перайшла ў турэцкі клуб «Бешыкташ» і згуляла 21 матч у чэмпіянаце Турцыі. Вясной 2018 года выступала за румынскую каманду «Алімпія», а ўвосень таго ж года далучылася да каманды «Амед» (Стамбул). У пачатку 2019 года падпісала кантракт з краснаярскім «Енісеем» і правяла сезон у якасці асноўнай брамніцы. У 2020 годзе гуляла ў складзе жаночай каманды «Нёмана».
Кандыцыянер
Выпарны кандыцыянер
Канструкцыя кандыцыянера параўнальна простая і не змяшчае патэнцыйна небяспечных рэчываў. Асноўнымі вузламі кандыцыянера выпарнога тыпу з'яўляюцца:
Кандыцыянер кампрэсійнага тыпу
Кампрэсар, кандэнсатар, дросель (капілярная трубка, тэрмарэгулюючы апарат) і выпарнік злучаныя танкостеннымі меднымі (у апошні час часам і алюмініевымі) трубкамі і ўтвараюць халадзільны контур, усярэдзіне якога цыркулюе хладагент (традыцыйна ў кандыцыянерах выкарыстоўваецца сумесь фрэона з невялікім колькасцю кампрэсарнага алею, аднак у адпаведнасці з міжнароднымі пагадненнямі вытворчасць і выкарыстанне старых гатункаў, якія разбураюць азонавы слой, паступова спыняецца, у сучасных кандыцыянерах найбольш часта выкарыстоўваюцца фрэон R-22 і R-410A).
Кацярына Сяргееўна Уласевіч
Біяграфія
У студзені 2021 года падпісала кантракт з «Дынама-БДУФК».
Кандыцыянер
Кандыцыянер кампрэсійнага тыпу
Дзякуючы інтэнсіўнаму абдзіманню кандэнсатара, холадагент астывае і пераходзіць з газападобнай фазы ў вадкую з вылучэннем дадатковага цяпла. Адпаведна, паветра, які праходзіць праз кандэнсатар, награваецца.
На выхадзе кандэнсатара холадагент знаходзіцца ў вадкім стане, пад высокім ціскам і з тэмпературай на 10-20 °C вышэй тэмпературы атмасфернага (вонкавага) паветра. З кандэнсатара цеплы холадагент трапляе ў тэрмарэгулюючы вентыль, які ў найпрасцейшым выпадку ўяўляе сабой капіляры (доўгую тонкую медную трубку, свитую ў спіраль). На выхадзе тэрмарэгулюючага вентыля ціск і тэмпература холадагенту істотна паніжаюцца, частка холадагенту пры гэтым можа выпарыцца.
Пасля драселюючай прылады (капілярнай трубкі або ТРВ) сумесь вадкага і газападобнага холадагенту з нізкім ціскам паступае ў выпарнік. У выпарніку вадкі холадагент пераходзіць у газападобную фазу з паглынаннем цяпла, адпаведна, паветра, якое праходзіць праз выпарнік, астывае. Далей газападобны холадагент з нізкім ціскам паступае на ўваход кампрэсара і ўвесь цыкл паўтараецца. Гэты працэс ляжыць у аснове працы любога кандыцыянера і не залежыць ад яго тыпу, мадэлі або вытворцы.
Праца кандыцыянера (халадзільніка) без адводу цяпла ад кандэнсатара (або гарачага спая элемента Пельцье) прынцыпова немагчымая. Гэта фундаментальнае абмежаванне, якое вынікае з другога закона тэрмадынамікі. У звычайных бытавых устаноўках гэта цяпло з'яўляецца дэмпінгавым і адводзіцца ў навакольнае асяроддзе, прычым яго колькасць значна перавышае велічыню, праглынутую пры астуджэнні памяшкання (камеры). У больш складаных прыладах гэта цяпло ўтылізуецца для бытавых мэтаў: гарачае водазабеспячэнне і іншае.
Кандыцыянер выпарнога тыпу
Як вынікае з назвы, кандыцыянеры гэтага тыпу працуюць за кошт выпарэння. У якасці выпараемай вадкасці ўжываецца вада. Цеплае вонкавае паветра з дапамогай вентылятара праходзіць праз вільготныя фільтры і астуджаючыся трапляе ў кандыцыянуюцца памяшканне. Эфектыўнасць астуджэння залежыць ад вільготнасці вонкавага паветра. Чым ніжэй вільготнасць тым мацней ідзе выпарэнне вады з фільтраў, тым больш эфектыўна працуе кандыцыянер.
Годнасці.
Няспраўнасці
Адна з найбольш сур'ёзных няспраўнасцяў звязаная з будовай кандыцыянера і ўзнікае ў тым выпадку, калі ў выпарніку фрэон не паспявае цалкам перайсці ў газападобны стан. У гэтым выпадку на ўваход кампрэсара трапляе вадкасць, у выніку чаго кампрэсар выходзіць з ладу з-за гідраўдару. Прычын, па якіх фрэон не паспявае выпарыцца, можа быць некалькі, але самыя распаўсюджаныя выкліканыя няправільнай эксплуатацыяй дрэнна спраектаванага кандыцыянера. Па-першае, прычынай няспраўнасці могуць стаць забруджаныя фільтры (пры гэтым пагаршаецца абдзіманне выпарніка і цеплаабмен), па-другое — ўключэнне кандыцыянера пры адмоўных тэмпературах вонкавага паветра. Пры адмоўных тэмпературах (ніжэй -10 °C) існуе рэальная пагроза траплення вадкага фреона ў паражніну кампрэсара, што прыводзіць да яго паломкі. У больш дарагіх, правільна спраектаваных сістэмах прысутнічаюць дадатковыя датчыкі, ёмістасці, якія выключаюць трапленне вадкага фрэону на ўваход кампрэсара. У такіх сістэмах найбольш верагоднай становіцца адмову паломкай аднаго з датчыкаў, што, зрэшты, пакідае халадзільную сістэму жыццяздольнай. У бытавых аконных кандыцыянерах БК-1500, БК-2500 вытворчасці СССР (Бакінскі завод ), для ліквідацыі дадзенай з'явы ўжываўся дакіпальнік (ён прымяняецца ў многіх мадэлях сярэдняга і верхняга коштавага дыяпазону кандыцыянераў).
Уцечка холадагенту таксама можа пацягнуць за сабой няправільную/неэфектыўную працу кандыцыянера. У асноўным прычынай уцечкі з'яўляецца выкананы з парушэннямі мантаж фреонавай магістралі, напрыклад, няякасная развальцоўка трубак. З часам, найбольш прыкметным знешняй праявай ўцечкі, акрамя зніжэння прадукцыйнасці, з'яўляецца абмярзанне вентыля (бок нізкага ціску) на знешнім блоку спліт-сістэмы, альбо (радзей) - абмярзанне выпарніка, што абумоўліваецца паніжэннем ціску холадагенту, якое ў норме для кандыцыянераў на холадагенце R22 складае 4,3 (на баку нізкага ціску) бар пры вонкавай тэмпературы паветра + 25 °C. Аднак абмярзанне можа назірацца і па іншых прычынах, напрыклад пры трапленні вільгаці ў контур, або пры трапленні смецця.
Наяўнасць паветра і вільгаці ў контуры з часам можа прывесці да выхаду з ладу кампрэсара, закаркоўванні капіляра ледзянымі заторамі. Прычынай траплення паветра ў контур таксама з'яўляецца няякасны мантаж спліт-сістэмы. Пры правільным мантажы пасля зборкі контуру вырабляецца яго вакуумаванне ў працягу пэўнага часу (залежыць ад аб'ёму контуру, і для бытавых сістэм звычайна складае ад 20 хвілін да гадзіны) спецыяльнай вакуумнай помпай, з мэтай выдалення паветра і выпарэння вільгаці, якая прысутнічае ў контуры.
Кандэнсацыя вільгаці ў сістэме кандыцыянавання прыводзяць да хуткага развіцця мікраарганізмаў на вільготных паверхнях ўнутранага блока з наступным трапленнем іх у памяшканне. Насычанасць паветра мікраарганізмамі спрыяе развіццю захворванняў дыхальных шляхоў і скуры.
Смарт-кандыцыянер
Сёння існуюць смарт-кандыцыянеры або «разумныя» кандыцыянеры — якія маюць убудаваны камп'ютар і падключаюцца да сеткі Інтэрнэт або сістэмы разумнага дому, і могуць кантралявацца і кіравацца з дапамогай смартфона, планшэта або камп'ютара або наўтбука падлучаных да сеткі Інтэрнэт. З дапамогай праграмнага дадатка на смартфоне можна кантраляваць працу «разумнага» кандыцыянера дыстанцыйна (не знаходзячыся ў памяшканні). Гэта дае магчымасць, знаходзячыся на значнай адлегласці ад месца ўстаноўкі кандыцыянера, ўключаць ці выключаць яго, змяняць рэжым працы або ўсталёўваць неабходную тэмпературу паветра ў памяшканні. І такім чынам, да моманту прыезду дадому або ў офіс, параметры паветра ў кандыцыяніруемам памяшканні будуць адпавядаць вашым патрабаванням. З дапамогай дадзенай тэхналогіі можна задаць выразную праграму кандыцыянеру, у адпаведнасць з якой ён будзе працаваць на працягу дзеннага або тыднёвага перыяду эксплуатацыі.
Вадзяныя казлы
Вадзяныя казлы (Kobus) — род парнакапытных млекакормячых сямейства пустарогія. Блізкія да балотных казлоў. Вадзяныя казлы распаўсюджаныя ў Афрыцы ад Сенегала да Капскай зямлі. 5 відаў.
Kobus ellipsiprymnus сустракаецца ў Паўднёвай і Усходняй Афрыцы ад Лімпопа да Самалі. Даўжыня цела да 2,2 м, даўжыня хваста 45 см. Вышыня ў карку да 130 см. Пераважная афарбоўка шэрая з чырванавата-бурым адценнем. На крупах, у пачатку хваста, характэрная светлая паласа. Рогі (толькі ў самцоў) пакрытыя шматлікімі кольцападобнымі патаўшчэннямі, даўжыня да 80 см. Жыве невялікімі групамі ў лясах і саванах паблізу вадаёмаў, часткай у трысняговых і хмызняковых зарасніках па берагах рэк, у Паўднёвай Афрыцы сустракаецца і ў сухіх месцах. Палююць на вадзяных казлоў пераважна з-за шкуры: мяса нясмачнае.
Рубрыка (ініцыял)
Рубрыка — слова або частка тэксту, якая традыцыйна напісана або надрукаваная чырвонымі чарніламі з мэтай яе вылучэння. У англійскай мове «rubric» (рубрыка) — слова, якое запазычана з лацінскай мовы і азначае чырвоную охру або чырвоную крэйду; такое вылучэнне з’явілася ў сярэднявечных манускрыптах прыкладна ў XIII стагоддзі. Такім чынам, чырвоныя літары выкарыстоўваліся, каб вылучыць пачатковыя літары (у прыватнасці псалмоў), загалоўкі частак тэкстаў або імёны рэлігійнай значнасці. Гэтыя вылучэнні, вядомыя як рубрыкацыя, былі асобным этапам вырабу манускрыпту.
Паняцце «рубрыка» азначае таксама чырвоныя чарнілы або фарбу, якія выкарыстоўваліся для вырабу рубрык (ініцыялаў). Хоць чырвоны колер быў самым ужывальным, у познім Сярэднявеччы выкарыстоўваліся таксама і іншыя колеры, хоць для іх абазначэння таксама ўжывалася слова «рубрыка».
Розныя значэнні гэтага слова развіліся ад першапачатковага значэння. Звычайна новыя значэння адбываюцца з выразаў, напрыклад «пад рубрыкай».
IC 3752
IC 3752 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Прэмія імя Сахарава
Прэмія імя Сахарава «За свабоду думкі» (Sakharov Prize for Freedom of Thought) — прэмія ў галіне правоў чалавека, заснаваная ў 1988 годзе Еўрапейскім парламентам у гонар Андрэя Сахарава. Прэмія ўручаецца асобам, якія ўнеслі «выключны ўклад у барацьбу за правы чалавека па ўсім зямным шары».
Абарачальныя рэакцыі
Абарачальныя рэакцыі — хімічныя рэакцыі, якія праходзяць адначасова ў двух процілеглых кірунках (прамым і зваротным), напрыклад:
Напрамак абарачальных рэакцый залежыць ад канцэнтрацый рэчываў — удзельнікаў рэакцыі. Так у прыведзенай рэакцыі, пры малой канцэнтрацыі аміяку ў газавай сумесі і вялікіх канцэнтрацыях азоту і вадароду адбываецца ўтварэнне аміяку; наадварот, пры вялікай канцэнтрацыі аміяку ён раскладаецца, рэакцыя ідзе ў зваротным напрамку. Па завяршэнні абарачальнай рэакцыі, г. зн. пры дасягненні хімічнай раўнавагі, сістэма змяшчае як зыходныя рэчывы, так і прадукты рэакцыі.
Простая (аднастадыйная) абарачальная рэакцыя складаецца з двух падзей, якія адначасовых элементарных рэакцый, якія адрозніваюцца адна ад адной толькі напрамкам хімічнага ператварэння. Напрамак даступнай непасрэднаму назіранню выніковай рэакцыі вызначаецца тым, якая з гэтых ўзаемна-адваротных рэакцый мае вялікую хуткасць. Напрыклад, простая рэакцыя:
складаецца з элементарных рэакцый
Для абарачальнасці складанай (шматстадыйнай) рэакцыі, напрыклад ўжо згаданай рэакцыі сінтэзу аміяку, неабходна, каб былі абарачальнымі ўсе складнікі яе стадыі.
Кулідж
Кулідж:
Уладзіміраўка (Аршалынскі раён)
Уладзіміраўка — сяло ў Аршалынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Сарабінскай сельскай акругі.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 54 чалавекі (28 мужчын і 26 жанчын). Паводле дадзеных 2009 года, у сяле не было пастаяннага насельніцтва.
Аляксандр Уладзіміравіч Канавалаў
Аляксандр Уладзіміравіч Канавалаў (нар., ) — расійскі дзяржаўны дзеяч. З 12 мая 2008 года па 20 студзеня 2020 года — Міністр юстыцыі Расійскай Федэрацыі. Сапраўдны дзяржаўны саветнік юстыцыі Расійскай Федэрацыі, кандыдат юрыдычных навук.
Пазлвуд
Геалогія леса незвычайная. Тут дамінуюць фармацыі, вядомыя як Scowles, утвораныя шляхам эрозіі пячорных сістэм у каменнавугальных вапняках. Мільёны гадоў падняцця і эрозіі ўскрылі карставыя пячоры, тым самым стварыўшы мудрагелісты рэльеф. Эрозія стала добрай памочніцай старажытным гарнякам — у лесе маюцца сляды здабычы жалезнай руды адкрытым спосабам часоў Рымскай імперыі, а мо і даўнейшыя.
У 1848 годзе рабочыя знайшлі пазлвудскі скарб — больш за 3000 рымскіх манет у гліняных збанах, схаваных у адной з пячораў лесу. Адкуль яны тут узяліся — невядома.
Менавіта Пазлвуд быў адной з крыніц натхнення для Джона Толкіна, які любіў прагульвацца пакручастымі сцежкамі — лес стаў прататыпам Векавечнага лесу, Фангорна і іншых лясоў ва "Уладары пярсцёнкаў". Наведала славутаць і Джаан Роўлінг. Цяпер рысы Пазлвуда можна знайсці ў "забароненых лясах".
927-ы цэнтр падрыхтоўкі і ўжывання беспілотных авіяцыйных комплексаў
927-ы Кёнігсбергскі Чырванасцяжны ордэна Аляксандра Неўскага цэнтр падрыхтоўкі і ўжывання беспілотных авіяцыйных комплексаў ВПС і войскаў СПА — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі. Месца дыслакацыі — горад Бяроза.
Гісторыя
У чэрвені 1942 года на базе Рустаўскай ваеннай школы лётчыкаў быў сфарміраваны 927-ты знішчальны авіяцыйны полк.
Баявыя дзеянні полк пачаў 19 ліпеня 1942 года, дзейнічаючы ў складзе ВПС 46-й арміі Закаўказскага фронту. Усяго за гады Вялікай Айчыннай вайны лётчыкамі палка была здзейснена 3328 баявых вылетаў, праведзена 107 групавых паветраных баёў, у якіх збіта 113 самалётаў праціўніка.
За ўзорнае выкананне заданняў камандавання пры авалоданні гарадамі Вордміт і Мельзак 927-ы зап быў узнагароджаны ордэнам Аляксандра Неўскага. За актыўныя баявыя дзеянні па прарыву моцна умацаванай абароны нямецкіх войскаў на паўднёвы захад ад Кенігсберга і ўзяцце горада палку была аб'яўлена падзяка Вярхоўнага галоўнакамандуючага і прысвоена найменне «Кёнігсбергскі».
У ліпені 1945 года з аэрадрома Гутэнфельд (Усходняя Прусія) полк быў перабазіраваны на аэрадром Крычевіцы ў Ленінградскай ваеннай акрузе. З лютага па лістапад 1952 года ён знаходзіўся ў Венгрыі. У тым жа годзе полк перабазаваўся на аэрадром Дойч-Ваграм у Аўстрыі.
Пасля заключэння мірнай дамовы з Аўстрыяй полк, згодна з Дырэктывай Генеральнага штаба ад 9 жніўня 1955 года і Галоўнага штаба ВПС ад 19 жніўня 1955 года, са складу 59-й Паветранай Арміі Цэнтральнай групы войскаў з 24 жніўня па 1 верасня 1955 года двума эшалонамі — лётным і наземным — перабазіраваўся на аэрадром Асаўцы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці і ўвайшоў у склад 26-й Паветранай арміі Беларускай ваеннай акругі.
З лістапада 1993 года — пасля аб'яднання 927-га зап і падраздзяленняў забеспячэння — часць стала называцца «927-я Кёнігсбергская, Чырванасцяжная, ордэна Аляксандра Неўскага знішчальная авіяцыйная база».
24 жніўня 2010 года 927-я знішчальная авіяцыйная Кёнігсбергская Чырванасцяжная ордэна Аляксандра Неўскага база была перафарміравана ў 927-ы Кёнігсбергскі Чырванасцяжны ордэна Аляксандра Неўскага цэнтр падрыхтоўкі і ўжывання беспілотных авіяцыйных комплексаў. Цэнтр прызначаны для падрыхтоўкі і баявога прымянення беспілотных авіяцыйных комплексаў у інтарэсах Узброеных Сіл, правядзення даследаванняў у галіне тактыкі баявога прымянення БАК, навучання спецыялістаў па ўжыванню і эксплуатацыі БАК.
На ўзбраенні цэнтра стаяць БАК — «Іркут-3» і «Іркут-10».
Імшал Леафрыка
Імшал Леафрыка — ілюмінаваны рукапіс, а не строга звычайны імшал X і XI стагоддзяў; цяпер знаходзіцца ў Бадліянскай бібліятэцы Оксфардскага ўніверсітэта, дзе ён каталагізаваны як [https://digital.bodleian.ox.ac.uk/objects/97b5f725-af6d-4934-ad75-575eb081838f/ MS Bodl. 579].
Вытокі і гісторыя
Стварэнне рукапісу адносіцца прыкладна да 900 года нашай эры, калі ў Латарынгіі быў створаны. Англасаксонскія часткі былі дададзены ў рукапіс на працягу X і XI стагоддзяў, у тым ліку каляндар царкоўных святаў, а таксама іншая інфармацыя аб цэлебрацыі імшы і некаторыя юрыдычныя запісы на стараанглійскай мове. Апошняе з гэтых дапаўненняў адносіцца да епіскапату, які быў Эксетэра з 1050 па 1072 год.
Імшал атрымаў сваю назву ад прысвячэння на першым (f), якім Леафрык перадаў кнігу свайму сабору. Гэта напісана XI стагоддзя, які, як было ідэнтыфікавана, паходзіць з.
Змест
Імшал складаецца з трох асноўных раздзелаў. Першы, названы «A» адным з рэдактараў рукапісу Ф. Э. Уорэнам, з’яўляецца сакраментарыем, створаны, верагодна, у апошняй палове IX стагоддзя. Ён утрымлівае вялікі ініцыял (f 154 (v)) з галовамі чалавека і жывёл і спляценнем, які, як мяркуецца, быў дададзены ў Англіі ў першай палове X стагоддзя.
Уорэн назваў другі раздзел «B» і ідэнтыфікаваў яго як 21 ліст з матэрыялам, звязаным з календаром, іншым матэрыялам, звязаным з, і чатырма старонкамі ілюстрацый з абодвух бакоў лістоў 49 і 50. Гэтыя ілюстрацыі, якія займаюць поўную старонку і ў асноўным створаны чарніламі ў некалькі колераў, былі дададзены каля 970 года ў Англіі, адрозніваюцца стылёва ад ініцыялаў у раздзеле A. Яны з’яўляюцца раннім прыкладам уплыву, якая была часткай фарміравання вінчэстэрскага стылю праз такія творы, як Утрэхцкі псалтыр. Іх стыль параўноўваюць з крыху больш раннім вінчэстарскім манускрыптам, Бенедыкцыяналам Святога Этэльвольда, хаця мініяцюры там у асноўным цалкам размаляваны. Аркуш 49r адлюстроўвае, якая пачынае , за якім ідуць старонкі, якія паказваюць стаячыя фігуры Віта і Морс («Жыццё» і «Смерць»), ілюструючы , метад , каб даведацца, ці будзе пацыент жыць ці памрэ, што ў канчатковым выніку ўзнікла ў копцкім Егіпце. Аркуш 50v мае дыяграмы з упрыгожваннямі і бюстам у круглым выглядзе, якія паказваюць разлік даты Вялікадня. Прысутнічае ўпрыгожванне, у адным выпадку поўная аблямоўка з лісця аканту, але ўсе малюнкі моцна выцвілі. Увесь раздзел «B», падобна, узнік у абацтве Гластанберы і, здаецца, утварае адзінае цэлае. Адсутнасць згадкі пра Эдуарда Мучаніка, які памёр у 979 годзе, змяшчае гэты матэрыял раней за гэтую дату.
Астатняя частка рукапісу, якую Уорэн назваў «C», прадстаўляе сабой зборнік розных тэкстаў, напісаных больш чым трыццаццю рознымі пісцамі на працягу X і XI стагоддзяў. Інфармацыя датычыцца Імшы, і іншых нататак, і ўсе яны былі напісаны англійскімі пісцамі. Інфармацыя ў частцы «C» не змяшчаецца ў адным звязным блоку, бо яна не толькі дадаецца ў пачатку і ў канцы рукапісу, але і займае пустыя месцы ў двух іншых раздзелах.
Варвінскі раён
Варвінскі раён (Варвинський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Варва (Варва), плошча — 590 км².
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складала 15463 чалавек.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 14 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу, 2 пасёлкі сельскага тыпу і 27 сёлаў.
Одэр
О́дэр, О́дра (Odra, Odra, Oder) — рака ў Чэхіі, Польшчы і Германіі. Даўжыня 854 км, у т.л. 112 км у Чэхіі, 742 км у Польшчы. Насупраць вусця ракі знаходзіцца Шчэцінская лагуна.
Утварае частку мяжы паміж Польшчай і Германіяй (па Одэры праходзіць 187 км мяжы). З'яўляецца другой па даўжыні ракой Польшчы (пасля Віслы).
Адалень-трава
«Адалень-трава» (Одолень-трава) — беларускі незалежны мастацкі фільм рэжысёра Андрэя Мычко, зняты ў 2014 годзе.
Сюжэт
Мужчына, які жыве ў вялікім горадзе, спрабуе вырашыць свае фінансавыя праблемы. Вырашае прадаць бацькоўскі дом, які знаходзіцца ў вёсцы. У яго з’яўляецца незвычайны пакупнік. Разам выбіраюцца ў падарожжа ў вёску каб паглядзець дом. У вёсцы трапляюць у аўта-аварыю, прычынай якой стала кабыла. Трапляюць у вясковы шпіталь, дзе прыйдзецца крыху паляжаць. У галоўнага героя з’ўяляецца час каб яшчэ раз усё перадумаць…
Неймеген
Не́ймеген (Nijmegen, перш Німвеген (Nimwegen) — горад у Нідэрландах, у правінцыі Гелдэрланд, на рацэ Вааль (адзін з рукавоў у дэльце Рэйна). Насельніцтва — 159,6 тыс. жыхароў (2006).
Гістарычная даведка
Найстаражытны горад у Нідэрландах, у рымскія часы вядомы як Noviomagus. «Залатое стагоддзе» Неймеген — эпоха Каралінгаў, калі тут пражывалі імператары гэтай дынастыі. У Сярэднія вякі Неймеген — вольны горад, член Ганзейскага саюза. З пачаткам Нідэрландскай рэвалюцыі выступіў супраць іспанскага валадарства на баку Утрэхцкай лігі. Падчас войн Людовіка XIV быў узяты французамі (у 1672 г.), тут былі падпісаныя гістарычныя мірныя дамовы 1678-79 гг.
Заставаўся галоўным горадам Гельдэрланда да акупацыі французамі ў 1794 г., калі сталіца была перанесеная ў Арнем. Да 1878 г. горад быў умацаваны і разглядаўся як ключавая памежная крэпасць. Падчас Другой сусветнай вайны Неймеген падвергнуўся разбурэнню ў сувязі з высаджваннем у горадзе амерыканскага дэсанта.
Улаф V
Улаф V (Olav V, 2 ліпеня 1903, Сандрынгем, графства Норфалк, Вялікабрытанія —, Осла, Нарвегія) — кароль Нарвегіі з 1957 года, сын Хокана VII. Па бацьку дацкі прынц з дому Глюксбургаў, праўнук Крысціяна IX, па маці (будучая нарвежская каралева Мод) — унук брытанскага караля Эдуарда VII, жанатага з дачкой Крысціяна IX — Аляксандрай Да абрання на нарвежскі трон бацькі (1905) насіў імя Аляксандр.
Неймеген
Культура
Найболей старажытныя будынкі ў Неймегене — 16-гранны баптыстэрый (асвячоны ў 799 г.) і разваліны царквы XII стагоддзя. Гэтыя руіны замка Карла Вялікага можна бачыць у парку, званым Сакаліны падворак (Valkhof). Імператарская рэзідэнцыя была разбураная вікінгамі, адноўленая Фрыдрыхам Барбаросай у 1155 і канчаткова знішчаная французскімі рэвалюцыянерамі ў 1796 г.
Найзначнейшыя будынкі ў цэнтры горада — Вялікая царква (Grote Kerk) св. Стэфана і рэнесансная ратуша (1554) — былі адноўленыя пасля Другой сусветнай вайны. Іншыя характэрныя будынкі: лацінская школа (1544-45), хата мер і ваг (1612), сучасная царква ў імя мясцовага выхадца — св. Пятра Канізія (1960).
IC 3753
IC 3753 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Свята-Троіцкая царква (Лельчыцы)
Размешчана па адрасу Гомельская вобл., в. Лельчыцы, вул. Чырвонаармейская 15.
Гісторыя
Першае згадванне царквы адносіцца да 1650 года. Апекуном царквы быў віленскі біскуп Георгій Тышкевіч, які пастаянна выдзяляў сродкі на яе ўтрыманне. У 1754—1788 настаяцелям прыходу быў уніяцкі святар Стэфан Загорскі. У прыход уваходзілі вёскі Лельчыцы (40 двароў) і Ліпляны (20 двароў). Апекуном царквы ў гэты час быў віленскі біскуп Ігнацій Масальскі. У 1777 царква згарэла і на тым жа месцы пабудавана новая, драўляная, у форме прамавугольніка з трыма глухімі купаламі.
У 1795 годзе царква стала праваслаўнай. З 1803 да Лельчыцкага прыхода былі прыпісаны Міхайлаўская царква ў в. Картынічы і Уваскрасенская царква ў в. Дуброва. З 1804 Успенская царква ў в. Ліпляны таксама была прыпісана да Лельчыцкага прыхода. У 1820 быў зроблены новы іканастас, роспіс якога якога адбываўся ажна да 1849 года. У 1835 на сродкі памешчыка Іосіфа Казарына царкву адрамантавалі. У 1843 на сродкі прыхаджан была пабудавана новая званіца.
Паводле «Апісання цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі» 1879 года Свята-Троіцкая царква была драўляная. Меліся тры купалы. Іканастас складаўся з 19 абразоў звычайнага пісьма. У званіцы, што стаяла асобна, меліся тры званы вагой каля 16, 8 і 6 кг.
Метрычныя кнігі захоўваліся з 1799, а таксама фундушныя запісы ад віленскіх біскупаў Георгія Тышкевіча 1651года і Ігнація Масальскага 1776 года. У склад прыхода ўваходзілі вёскі Буда, Асянское, Гарновішча, Дуброва, Жмурнае, Забалацце, Картынічы, Лельчыцы, Ліпляны, Лохніца, Стары Фальварак. Усяго прыхаджан лічылася 1945 чалавек. Царкоўнай зямлі было 33 дзесяціны. Мелася тры капліцы.
У 1887 стары храм разабралі і пабудавалі новы. У 1888 царкоўнай зямлі мелася 154 дзесяціны. Новую царкву асвяцілі ў 1892 годзе. У 1913 у Лельчыцкай воласці налічвалася 13 праваслаўных храмаў, 3 сінагогі і 1 касцёл.
У 1991 быў зарэгістраваны Лельчыцкі прыход і створана Лельчыцкая благачынная акруга, якая ўваходзіла ў Гомельскую епархію, з 1992 у Тураўскую епархію.
Новую мураваную царкву са званіцай над уваходам і паццю купаламі пасярэдзяне асвяцілі у 2000 годзе. У 2005 годзе на тэрыторыі храма усталяваны паклонны крыж і памятная дошка, якая была асвечана ў гонар пяцігоддзя асвячэння храма.
Вадзяныя скарпіёны
Вадзяныя скарпіёны (Nepidae) — сямейства насякомых.
Апісанне
Даўжыня 25-45 мм. Цела плоскае або моцна выцягнутае, з доўгай дыхальнай трубкай на канцы; пярэднія ногі хапальныя. Распаўсюджаныя шырока, асабліва шматлікія ў Інда-Малайскай, Эфіопскай і Неатрапічнай абласцях. Каля 15 родаў, якія аб'ядноўваюць каля 170 відаў. Жывуць у багатых расліннасцю прэсных стаячых вадаёмах.
Харчаванне
Драпежнікі; пільнуюць здабычу, трымаючыся ля паверхні вады. Нападаюць на дробных водных жывёл, нават на малявак рыб (шкодзяць сажалкавай рыбагадоўлі). Па ўсёй Палеарктыцы сустракаюцца віды родаў і.
Сіенскі ўніверсітэт для іншаземцаў
Агульная характарыстыка
Універсітэт успадкаваў шматвекавую традыцыю выкладання італьянскай мовы, якая ў горадзе Сіена пачалася яшчэ ў 1588 годзе з заснавання першай адмысловай кафедры ў Таскане, створанай вялікім герцагам Фердынанда I для падтрымкі нямецкіх студэнтаў, якія вучыліся ў горадзе.
Сёння ўніверсітэт займаецца выкладаннем і распаўсюджваннем італьянскай мовы і культуры, вывучэннем італьянскай мовы ў кантакце з іншымі мовамі і падрыхтоўкай выкладчыкаў італьянскай мовы як замежнай. Надае ступені бакалаўра, магістра і доктара. Ён таксама арганізуе курсы італьянскай мовы і культуры для замежных студэнтаў.
Сядзіба ВНУ, перанесеная ў 2008 годзе з гістарычнага будынка на Віа-дзі-Пантанета ў сучасны будынак, размешчана недалёка ад чыгуначнага вакзала Сіены. Разам з аўдыторыямі і адміністрацыйнымі офісамі тут размяшчаецца і бібліятэка.
Ваёнт
Ваёнт (Vajont) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пардэнонэ.
Насельніцтва складае 1646 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 014 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 33080. Тэлефонны код — 0427.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Gesù Crocifisso.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Вольга Уладзіленаўна Сакалова
Вольга Уладзіленаўна Сакалова (нар., г. Львоў, Украіна) — беларускі архітэктар.
Сяргей Алімавіч Мелікаў
Сяргей Алімавіч Мелікаў (нар. 12 верасня 1965, Арэхава-Зуева, Маскоўская вобласць, РСФСР, СССР) — расійскі дзяржаўны і ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік (2016), сапраўдны дзяржаўны саветнік Расійскай Федэрацыі 1 класа (2014). Першы намеснік дырэктара Федэральнай службы войскаў нацыянальнай гвардыі Расійскай Федэрацыі — галоўнакамандуючага войскамі нацыянальнай гвардыі Расіі (з 28 ліпеня 2016 года). Паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ў Паўночна-Каўказскай федэральнай акрузе (12 мая 2014 года — 28 ліпеня 2016 года).
Вольга Уладзіленаўна Сакалова
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і архітэктараў Уладзілена і Клары Сакаловых. Скончыла ў 1979 годзе Беларускі політэхнічны інстытут (выкладчыкі С. Д. Філімонаў, І. А. Сітнікава). Працаваў у 1979—1990 гадах у інстытуце «Белдзяржпраект»; у 1990—1997 гадах у «Белдзіпраздароўя»; у 1997—2004 гадах у ТАА «Сапоюр»; у 2005—2006 гадах у ТАА «Сентград»; з 2006 года ў ТАА «КВ-Праект». Член Саюза архітэктараў з 1987 года.
Творчасць
Асноўныя працы: дзіцячая паліклініка па вул. Варанянскага ў г. Мінску (1990, пабудавана ў 1991—1992; сааўтар М. С. Волкаў); жылыя дамы па сістэме «КВ» у г. Мінску — жылы дом па вул. Бурдзейнага, 37; жылыя дамы па вул. Варанянскага, 25 і 27; жылыя дамы па вул. Адзінцова, 97 і 99; жылыя дамы па вул. Рафіева, 50 і 52 (1997—2004, пабудаваны ў 1999—2004; К. У. Сакалова, У. А. Сакалоў); жылыя дамы па сістэме «КВ» у Калодзішчах, Бараўлянах, (2006—2007; сааўтар У. А. Сакалоў); жылы дом па сістэме «КВ» у в/г Уручча (2006—2007; сааўтары Свянціцкая, У. А. Сакалоў); жылы дом па сістэме «КВ» у мікрараёне «Сухарава-5» (2006; сааўтар У. А. Сакалоў,  Лушчыц); жылы дом па сістэме «КВ» у Серабранцы (2007—2008; сааўтар А.  Пляскач); мадэрнізацыя 9-й гарадской дзіцячай паліклінікі па вул. Даўгабродскай, 39 у Мінску (2007—2008; сааўтар А.  Пляскач).
NGC 4016
NGC 4016 (іншыя абазначэнні — UGC 6954, MCG 5-28-63, ZWG 157.68, KUG 1155+278, PGC 37687) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) у сузор’і Валасы Веранікі.
Свята-Уладзімірская царква (Мухавец)
Свята-Уладзімірская царква — мураваны праваслаўны храм у аграгарадку Мухавец Брэсцкага раёна Брэсцкай вобласці. Знаходзіцца на ўскраіне паселішча.
Гісторыя
Рэлігійная грамада была зарэгістравана ў 1991 годзе.
У 2004 годзе над храмам быў збудаваны вялікі купал. У 2014 годзе царква і ўсе памяшканні былі касметычна адрамантаваны.
Архітэктура
Пабудавана з цэглы. Вырашана прамавугольным у плане аб’ёмам, завершаным з фасада 2-яруснай званіцай (васьмярык на чацверыку) над прытворам, з тылу — паўкруглая апсіда з бакавой рызніцай. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі. Сілуэт фарміруюць макаўка над шатром званіцы і цыбулепадобная галоўка над 2-схільным дахам малітоўнай залы.
IC 3754
IC 3754 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Папігай
Папіга́й (Попигай ) — рака ў Краснаярскім краі Расіі, прыток ракі Хатанга (упадае ў яе эстуарый ).
Даўжыня ракі 532 км. Плошча вадазбору 50 300 км². Сярэдні расход вады каля 400 м³/с. Аб’ём сцёку 9,468 км³/год. Выток ракі і верхняе цячэнне знаходзіцца на поўначы Сярэднесібірскага пласкагор’я, ніжняе цячэнне — па Паўночна-Сібірскай нізіне. Упадае ў эстуарый ракі Хатанга. Даліна ракі ў ніжнім цячэнні шырокая і забалочаная, рэчышча дзеліцца на рукавы. У верхнім цячэнні на рацэ шмат парогаў. Замярзае рака ў верасні, вызваляецца ад лёду ў чэрвені. Жыўленне Хатангі пераважна снегавое. Сярод прытокаў: Арбангда, Эгэ-Юрэгэ, Кастрамін, Фаміч, Амбарная, Дулган, Балаганнах, Дунальду, Кыыллаах і інш. Густата рачной сеткі 0,53 км/км². У басейне ракі шмат азёр. На рацэ пасёлак Папігай.
Бароўка (Рослаўльскі раён)
Бароўка (Боровка) — вёска ў Рослаўльскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Прыгор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з жніўня 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Геаграфія
Праз вёску праходзіць аўтадарога.
Allison Transmission
Allison Transmission, Inc.  — амерыканская кампанія па вытворчасці аўтаматычных каробак перадач і гібрыдных сілавых установак. Заснавана ў 1915 годзе.
Па некаторых ацэнках кампаніі належыць каля 75-80 % рынку аўтаматычных трансмісій.
Гісторыя
Заснавана 14 верасня 1915 Джэймсам А. Алісанам у Індыянапалісе (штат Індыяна, ЗША) як Speedway Team Company, якая займалася распрацоўкай аўтамабіляў, а таксама абслугоўваннем гоначнай трасы Indianapolis Motor Speedway.
З пачаткам Першай сусветнай вайны пачынае вырабляць гусенічныя цягачы і кампаненты танкаў: кампрэсары наддзімання, рэдуктары, гусеніцы. Праз пяць гадоў кампанія атрымлівае назву Allison Engineering Company. Пасля пераключаецца на авіяцыйныя і суднавыя рухавікі магутнасцю да 425 к.с., рэдуктары і генератарныя ўстаноўкі.
У 1929 годзе Allison уваходзіць у склад карпарацыі General Motors, дзе працягвае вытворчасць рухавікоў, а таксама застаецца пастаўшчыком трансмісій для танкаў і іншай гусенічнай тэхнікі.
У жніўні 2007 года за 5,7 млрд долараў набытая і.
Прадукцыя
Кампанія Allison Transmission — вытворца аўтаматычных каробак перадач для камерцыйнага транспарту дарожнага і пазадарожнага прызначэння. Вытворчая гама ўключае 12 асноўных тыпаў прадукцыі.
У ліку спажыўцоў прадукцыі прыкладна 250 аўтамабільных і машынабудаўнічых заводаў.
Сярод спажыўцоў такія вытворцы тэхнікі, як:
Каробкі перадач кампаніі выкарыстоўваюць і беларускія вытворцы: БелАЗ, МАЗ, МЗКЦ.
Мадэльны шэраг
Прадукцыя Allison Transmission падзелена на серыі:
Сферы ўжывання
Грузавыя аўтамабілі (развазная, смеццепрыбіральная, будаўнічая, пажарная і аварыйна-выратавальная тэхніка), аўтобусы, пазадарожная тэхніка, вайсковая тэхніка, а таксама абсталяванне для энергетынай і горна перапрацоўчай галін.
АКП Allison не ўжываюцца на легкавых і легкіх камерцыйных аўтамабілях менш за 5,5 тон поўнай масы.
Станіслаў Шпакоўскі
Станіслаў Шпакоўскі (18 студзеня 1868, Пінск — 11 сакавіка 1926, Татры) — польскі інжынер-архітэктар, звязаны з Келецкім рэгіёнам.
Біяграфія
У 1892 годзе скончыў Інстытут грамадзянскіх інжынераў у Пецярбургу, атрымаўшы прафесійнае званне інжынера-будаўніка па архітэктуры. Пасля атрымання дыплома ён заняў пасаду павятовага інжынера-архітэктара ва Улашчове. Праз год яго перавялі на аналагічную пасаду ў Стапніцу. У 1901 годзе ён пасяліўся ў Кельцах, атрымаўшы пасаду памочніка інжынера ў архітэктара Келецкай губерні. Праз чатыры гады быў прызначаны інжынерам-архітэктарам губерні. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны разам з губернскім начальствам эвакуіраваўся ў Маскву. У жніўні 1918 года вярнуўся ў Польшчу. Праз некалькі месяцаў ён заняў пасаду інжынера ў Келецкім павеце, з якой праз паўгода звольніўся з-за хваробы. У 1920-я гады кіраваў будаўнічай арганізацыяй. Памёр у славацкіх Татрах, пахаваны ў Закапанэ.
Разам з жонкай Барбарай мелі трое дзяцей.
Бенедэта Кастэлі
Бенедэта Кастэлі (Benedetto Castelli;, Брэшыя — , ) — італьянскі фізік і матэматык, сябар і вучань Галілея.
Пры нараджэнні атрымаў імя Антоніа, пасля ўваходжання ў бенедыктынскі ордэн змяніў яго на Бенедэта. Быў абатам у манастыры Мантэкасіна і адначасова прафесарам — спачатку ў Пізе (дзе ён заняў кафедру пасля сыходу адтуль Галілея ў 1613 годзе), пазней у Рыме. Сярод яго студэнтаў у Пізе былі Тарычэлі і Кавальеры. Кастэлі вёў актыўную перапіску з Галілеем, дапамагаў яму ў розных навуковых даследаваннях.
Асноўныя працы Кастэлі адносяцца да гідраўлікі і гідраметрыі. З сачыненняў Кастэлі найбольш вядома «Вымярэнне бягучай вады» (Della misura dell'acque correnti, 1628), у якім ён упершыню выклаў асновы гідраметрыі. Працягнуў даследаванні Галілея ў вобласці гідрастатыкі.
NGC 4017
NGC 4017 (іншыя абазначэнні — UGC 6967, IRAS11561+2743, MCG 5-28-65, ARP 305, ZWG 157.69, VV 424, KUG 1156+277, PGC 37705) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Мыльнае дрэва
Мыльнае дрэва, квілайя мыльная (Quillaja saponaria) — вечназялёнае дрэва з сямейства Quillajaceae. Расце ў Паўднёвай Амерыцы, пераважна ў Чылі, сустракаецца ў Балівіі, Перу. Вышыня — каля 15-20 метраў. Лекавая расліна. Дрэва з тоўстай цёмнай карой, жылістым глянцавым авальнай формы вечназялёным лісцем даўжынёй 3-5 см.
Кара дрэва ўтрымлівае каля 10 % сапаніна, сыравіны, якая выкарыстоўваецца ў вытворчасці разнастайных біялагічных гігіенічных і чысцяшчых сродкаў. Расціранне адломленай галінкі дрэва мокрымі рукамі выклікае ўтварэнне мыльнай пены.
Ваенная медыцына
Ваенная медыцына — сістэма навуковых ведаў і практычная дзейнасць, мэта якіх умацаванне здароўя асабістага складу войскаў, папярэджанне і лячэнне баявых паражэнняў і захворванняў.
Тэарэтычнай асновай ваеннай медыцыны з'яўляецца ваенна-медыцынская навука — галіна ведаў, якая абапіраецца на навуковыя дадзеныя агульнай медыцыны і ваеннай навукі. Практычны бок ваеннай медыцыны прадстаўлены сістэмай і метадамі медыцынскага забеспячэння ўзброеных сіл, якія ён ажыццяўляе ў дачыненні да ўмоў мірнага і ваеннага часу. Адным з асноўных элементаў ваеннай медыцыны з'яўляецца ваенна-медыцынская адукацыя — сістэма першапачатковага фарміравання і наступнага ўдасканалення ваенна-медыцынскіх кадраў і планамернага папаўнення падрыхтаванымі для нясення ваеннай службы ўрачамі, фельчарамі і іншымі катэгорыямі медыцынскага складу. Стан ваеннай медыцыны і канкрэтныя формы яе развіцця вызначаюцца эканамічным ладам грамадства, яго палітычнай структурай і галоўным чынам арганізацыяй узброеных сіл, станам ваеннага мастацтва і ўзроўнем развіцця медыцынскай навукі. У Старажытнай Індыі, згодна кнігамі Аюрведы, параненых выносілі з поля бою і аказвалі ім дапамогу ў спецыяльных намётах. У старажытнагрэчаскіх полісах урачы служылі як ваяры, але падчас бітвы пераходзілі да выканання сваіх прафесійных абавязкаў. Адзін з заснавальнікаў ваеннай медыцыны — Джон Прынгл.
Ваенная псіхалогія
Ваенная псіхалогія — галіна псіхалогіі, якая вывучае псіхалагічныя праблемы, якія ўзнікаюць у працэсе падрыхтоўкі ваеннаслужачых і вядзення вайны. Як асобная дысцыпліна склалася ў пачатку 20 ст. у сувязі з масавымі даследаваннямі асабістага складу армій у мэтах яго адбору, навучання і расстаноўкі. Тэарэтычныя канцэпцыі ваеннай псіхалогіі ў асобных краінах вызначаюцца іх залежнасцю (пры наяўнасьці агульнай праблематыкі) ад пануючай ідэалогіі, філасофскіх і псіхалагічных поглядаў.
Пасля 2-й сусветнай вайны даследаванні па ваеннай псіхалогіі рэзка ўзраслі, асабліва ў ЗША, дзе яны праводзяцца як ваеннымі арганізацыямі пад кіраўніцтвам адпаведных упраўленняў пры штабах ВПС, ВМС і сухапутных войскаў, так і па кантрактах з рознымі псіхалагічнымі інстытутамі.
Камышын
Камышын, горад у цэнтральнай часцы Валгаградскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Камышынскага раёна.
Горад размешчаны на правым беразе Валгаградскага вадасховішча, у вусце ракі Камышынка, за 200 км на поўнач ад Валгаграда. У горадзе размешчаны: рачны порт, чыгуначная станцыя Прыволжскай чыгункі. Праз горад праходзіць федэральная аўтамабільная траса 1Р228 Сызрань — Саратаў — Валгаград. За 16 км на паўночны захад ад горада знаходзіцца вайсковы аэрадром «Лебядзінае».
Транспарт
У горадзе дзейнічае аўтобусны транспарт, які абслугоўвае 24 маршруты. Левы і правы бераг ракі Камышынкі (адпаведна новы і стары горад) злучае Барадзінскі мост, вядуцца размовы аб будаўніцтве другога моста ў раёне трэцяга гарадка. Муніцыпальныя аўтобусы падпарадкаваныя аўтакалоне № 1733, таксама існуе разгорнутая сетка маршрутных таксі. Кошт праезду ў аўтобусах 7 рублёў (700 беларускіх рублёў), аўтобусах ПАЗ фірмы «Алёша» 8 рублёў (800 беларускіх рублёў), у маршрутных таксі 9 рублёў (900 беларускіх рублёў). У 1980-х гадах планавалася будаўніцтва тралейбуснай лініі, але праект не быў завершаны. У памяць аб гэтым на дамбы (вул. Базарава) знаходзіцца электрычная падстанцыя, а на Саратаўскай трасе стаяць апоры ЛЭП.
Гурый Іларыёнавіч Барышаў
Гурый Іларыёнавіч Ба́рышаў (, Ташкент — ) — беларускі тэатразнавец і мастацтвазнавец. Доктар мастацтвазнаўства, прафесар (1990). Акадэмік Беларускай акадэміі адукацыі (1999).
Біяграфія
Скончыў у 1950 годзе Ташкенцкі тэатральны інстытут. Працаваў у 1955—1967 і 1973—1978 гадах у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі, у 1961—1967 гадах у Беларускім тэатральна-мастацкім інстытуце, загадчык кафедры гісторыі мастацтва, мовы і літаратуры, у 1967—1973 гадах у Галоўнай рэдакцыі БелСЭ. 3 1979 года на кафедры беларускай і сусветнай мастацкай культуры факультэта культуралогіі і сацыякультурнай дзейнасці ў Беларускім універсітэце культуры, у 1983—1994 — загадчык кафедры.
Навуковая дзейнасць
Даследуе гісторыю і тэорыю беларускага прафесійнага і народнага тэатра, тэатр Беларусі XVIII ст., сцэнаграфію. Аўтар раздзелаў у кнізе «Гісторыя беларускага тэатра» (т. 1, 1983), «Музычны тэатр Беларусі: Дакастрычніцкі перыяд» (1990), «Беларускі народны тэатр батлейка» (1962, з А. Саннікавым) і інш.
Узнагароды
Лаўрэат прэміі імя К. Крапівы (1994).
Гараднянскі раён
Гараднянскі раён (Городнянський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Гарадня (Городня), плошча — 1566 км².
Утвораны ў 1965 годзе. Насельніцтва раёна на года складала 27311 чалавек.
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
IC 3755
IC 3755 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гараднянскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 30 сельскіх саветаў.
IC 3755
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гараднянскі раён
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 6 пасёлкаў сельскага тыпу і 71 сяло.
NGC 4018
NGC 4018 (іншыя абазначэнні — UGC 6966, MCG 4-28-108, ZWG 127.123, KUG 1156+255, IRAS11561+2535, PGC 37699) — галактыка ў сузор’і Валасы Веранікі.
Ваеннае права
Ваеннае права — сістэма устаноўленых дзяржавай прававых норм, якія замацоўваюць прынцыпы і формы ладу ўзброеных сіл, якія рэгулююць адносіны ў галіне іх фармавання, жыцця, побыту і дзейнасці і вызначаюць абавязкі, правы і адказнасць ваенных і іншых удзельнікаў грамадскіх адносін у галіне ваеннага будаўніцтва. У ваенны час і ў мясцовасцях, абвешчаных на ваенным становішчы, сфера дзеяння ваеннага права звычайна пашыраецца; яно распаўсюджваецца на найбольш важныя ў ваенных адносінах галіны народнай гаспадаркі і транспарту, на сферу аховы грамадскага парадку і дзяржаўнай бяспекі і г.д.
Сезон 2021 ФК Спадарожнік Рэчыца
У 2021 годзе футбольны клуб «Спадарожнік» з г. Рэчыца прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах:
Склад каманды
Станам на чэрвень 2021 года.
Акуавіва-д’Ізернія
Акуавіва-д'Ізернія (Acquaviva d'Isernia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Малізэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Ізернія.
Насельніцтва складае 464 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 13 км². Паштовы індэкс — 86080. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сезон 2021 ФК Спадарожнік Рэчыца
Склад каманды
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Рэзервовы склад
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Аляксандр Уладзіміравіч Даманаў
Біяграфія
Скончыў у 1978 годзе Мінскае мастацкае вучылішча. Вучыўся ў А. Малішэўскага, А. Луцкевіча. Удзельнік мастацкіх выставак з 1980 года.
Творчасць
Працуе ў сферы станковага жывапісу. У жывапісных творах распрацоўвае сюррэалістычны кірунак вобразна-выяўленчыя трактоўкі: «Рэквіем» (1993), «Імгненне вечнасці», «Натура, якая сыходзіць» (абедзве 1995), «Класічная філасофія» і інш. Сярод работ у плакаце: серыі экалагічная (1988) і палітычная (1989), «Быццё» (1990). Працуе таксама ў тэхніцы графічнага дызайну.
Работы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах БСМ, музеі сучаснага мастацтва ў Мінску.
IC 3756
IC 3756 — галактыка тыпу S/P (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Брэдаў
Брэдаў — прозвішча.
Фуглафіёрдур
Фуглафірдур (Fuglafjørður; []) — вёска на Фарэрскіх астравах на востраве Эстурой, цэнтр камуны Фуглафіёрдур.
Насельніцтва - 1562 чалавека (2006)
Вёска размешчана ля бухты і распасціраецца на навакольныя стромкія пагоркі. Цэнтр размешчаны паблізу гавані і там знаходзяцца вялікая частка магазінаў і паслуг. Эканоміка Фуглафіёрдура заснавана на перапрацоўцы рыбы, вырабе рыбнай мукі, рыбалоўстве і іншых спадарожных відах дзейнасці.
Галадаморы (Беларусь)
Галадамор у Беларусі — масавы голад, наўмысна арганізаваны савецкімі ўладамі на тэрыторыі БССР ў 1932—1934 гадах. Тэрмін «галадамор» з’явіўся 17 жніўня 1933 года ў чэшскім часопісе «Večernı́k P.L.», які размясціў інфармацыю — «Hladomor v SSSR», а ў навейшай гісторыі найперш выкарыстоўваўся для апісання масавага, наўмысна арганізаванага голаду ва Украіне ў 1932—1933 гады. Тэматыка галадамору ў Беларусі мала даследаваная ў беларускай гістарыяграфіі і слаба прадстаўленая ў СМІ.
Шрывіджая
Шрывіджая (малайск. і індан.: Sriwijaya; ศรีวิชัย) — старажытная дзяржава ў Паўднёва-Усходняй Азіі (650 — 1377 гг.).
Галадаморы (Беларусь)
Галадамор у Беларусі 1932—1934
Галадамор у Беларусі 1932—1934 — масавы, наўмысна зарганізаваны савецкай уладаю, голад 1932—1934 гадоў, які прывёў да сотняў тысяч людскіх страт (уключаючы памерлых ад голаду і рэпрэсаваных уладай у сувязі з голадам) на тэрыторыі БССР.
Гісторыя беларускага галадамора 1932—1934 гадоў
Спланаваная канфіскацыя ўраджаю збожжавых і ўсіх прадуктаў харчавання ў сялян прадстаўнікамі савецкай улады на працягу галадамору 1932—1934 гадоў непасрэдна прывяла да забойства сялян голадам у вялікіх маштабах, пры гэтым савецкая ўлада мела значныя запасы збожжа ў рэзервах і ажыццяўляла яго экспарт за мяжу падчас галадамору.
Шрывіджая
Узнікненне
У пачатку XX ст. французскія археолагі выказалі думку, што першапачатковым цэнтрам дзяржавы Шрывіджая быў раён горада Палембанг на Суматры. Тут на рацэ Мусі хутка развівалася буйная гандлёвая зона, адкуль у Кітай вывозіліся каштоўныя сарты драўніны і араматычныя алеі і смолы. Вакол яго вырасла некалькі дзяржаўных фарміраванняў, якія ў выніку ўвайшлі ў склад адзінай імперыі. Думка французскіх археолагаў падцвярджалася знаходкамі старажытнай культуры на рацэ Мусі і тым фактам, што ў розных дакументах Шрывіджая падавалася пад рознымі найменнямі. У нашы дні яна застаецца дамінуючай. Але таксама высоўваліся і іншыя версіі аб першапачатковым цэнтры дзяржавы на астравах Рыау, у Джамбі, паўвостраве Малака і Кра.