cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сталовая
Сталовая — разнавіднасць прадпрыемства грамадскага харчавання, «прадпрыемства харчавання, агульнадаступнае або якое абслугоўвае пэўны кантынгент, якое вырабляе і рэалізуе кулінарную прадукцыю.» для атрымання паўнавартаснага харчавання (абеду) з 3 страў.
Як прадпрыемства грамадскага харчавання
Сталовыя як месца грамадскага харчавання могуць прадстаўляць сабой як самастойныя прадпрыемствы, для якіх грамадскае харчаванне з’яўляецца па статуту асноўным напрамкам дзейнасці, так і падраздзяленні, якія ствараюцца ўнутры арганізацыйнай структуры таго ці іншага ўстановы або прадпрыемства (школа, завод, фабрыка, НДІ і т. д.). Стравы ў сталовай выбіраюцца з існуючага на сёння асартыменту з некалькіх прапанаваных варыянтаў першых, другіх і трэціх страў (таксама звычайна маюцца дадатковыя стравы/вырабы — салаты, булачкі і інш.). Звычайнай формай абслугоўвання ў сталовых з’яўляецца самаабслугоўванне альбо кейтэрынг.
Сталовыя на прадпрыемствах і ў арганізацыях, акрамя арганізацыі грамадскага харчавання работнікаў, могуць выкарыстоўвацца таксама для правядзення ўрачыстых мерапрыемстваў, банкетаў і інш, прымаючы на сябе збольшага функцыі рэстарана.
На ранніх стадыях развіцця прыватнага прадпрымальніцтва, пры неразвітасці сістэмы дзяржаўнага кантролю за прававымі аспектамі прадпрымальніцкай дзейнасці і рэкламы некаторыя кафэ маглі мець шыльды «сталовых», фактычна не з’яўляючыся такімі ў кантэксце фактычнага складу іх дзейнасці.
Сталовая як выгляд прадпрыемстваў грамадскага харчавання, размешчаных у месцах агульнага карыстання, а таксама на прадпрыемствах, у арганізацыях і навучальных установах, характарызуецца:
Разам з тым, сталовыя ў санаторыях і дамах адпачынку часта набліжаюцца па арганізацыі абслугоўвання, а таксама класу пасадачных месцаў да рэстаранаў. Там дастаўка ежы і прыбіранне посуду можа ўскладацца на афіцыянтаў. Часам яны ажыццяўляюць таксама і прыём заказу ў адпаведнасці з прызначанай дыетай (гл. бальнічны стол, дыета), аднак узаемаразлікі наяўнымі з гэтых сталовых выключаны ў сілу таго, што харчаванне ўваходзіць у аплату пуцёўкі.
Звычайна час працы сталовых абмежавана і вызначаецца графікам работы (і часам прыёму ежы) прадпрыемстваў і ўстаноў, на тэрыторыі якіх яны размешчаны. Па-за часам абедзеннага перапынку гэтых прадпрыемстваў/устаноў іх сталовыя абслугоўваюць і грамадзян з боку.
Цяпер шматлікія кафэ (якія з’явіліся ў постсавецкіх краінах у вялікай колькасці) часцяком бяруць на сябе функцыі сталовых (гл. «комплексны абед» і інш.)
Паводле асартыменту страў, якія рэалізуюцца, сталовыя падраздзяляюцца на:
Паводле кантынгенту, які абслугоўваецца, падраздзяляюцца на:
Цікавыя факты
У якасці посуду ў сталовых раней шырока ўжываліся ўніфікаваныя талеркі з матэрыялу, які не б’ецца (алюміній, бляха), прыдатныя для аўтаматызаванай мыйкі. У многіх сталовых СССР адсутнічалі сталовыя нажы. Студэнцкія сталовыя сфармавалі асаблівы пласт студэнцкага гумару:
В меню столовой два супа: с косточкой (3 коп.) и без косточки (1 коп.). Студент просит суп с косточкой, ему наливают в плошку чуть теплую воду.
— А где же косточка?!
— Сейчас освободится.
Заўвагі
<references group="" responsive="">
Дэцэбал
Дэцэба́л (Decebalus; ? — 106) — цар дакаў (87—106).
Антарктычная платформа
Антарктычная платформа — старажытная дакембрыйская тэктанічна стабільная структура зямной кары, якая займае ўсходнюю частку Антарктыды. Адносіцца да платформаў Гандванскай групы. На захадзе абмежавана байкалідамі Трансантарктычных гор. Плошча каля 8 мільёнаў км². Магутнасць зямной кары каля 40 км.
Крышталічны фундамент мае архейскі ўзрост і складзены з парод гранулітавай і амфібалітавай фацый метамарфізму (эндэрбіты, чарнакіты, гнейсы, крыштальныя сланцы), якія прарваны інтрузіямі магматычных парод. Пароды фундамента выходзяць на падледавіковую паверхню ўздоўж узбярэжжа, адкуль паступова апускаюцца ў бок Трансантарктычных гор.
Платформавы чахол пашыраны ў заходняй частцы (магутнасць 3000-4000 м). Пераважаюць рыфейска-ніжнепалеазойскія вулканагенна-асадкавыя пароды (магутнасць да 2000 м), якія ўтвараюць дэпрэсіі на захадзе і аўлакагены на ўсходзе. Верхнепалеазойскія пароды на антарктычнай платформе развіты спарадычна (кангламераты, пясчанікі, каменныя вугалі пермскага ўзросту, агульнай магутнасцю да 1300 м). Верхнюю частку чахла складаюць сярэдняюрскія базальты, магутнасць якіх дасягае 1500 м.
Каранеўскі
Каране́ўскі — беларускае прозвішча.
Межнікі
Межнікі — тапонім.
Афіцына
Афіцына — спецыяльная надворная пабудова шляхецкай сядзібы ў Беларусі, куды пераносіўся комплекс службовых памяшканняў, што дазваляла пакінуць у сядзібным доме толькі парадныя і жылыя памяшканні.
Дакі
Дакі (Daci)  — група паўночнафракійскіх плямён, якія засялялі тэрыторыю на поўнач ад Дуная да Карпацкіх гор (сучасная Трансільванія).
У VII—IV ст. да н.э. былі пад уплывам качэўнікаў-скіфаў, у III—II ст. да н.э. — кельтаў. Дакі гандлявалі з Грэцыяй, Італіяй, чаканілі манету, апрацоўвалі металы. У І ст. да н.э. аб'ядналіся з гетамі, але саюз хутка распаўся. Найвышэйшага росквіту дасягнулі ў часы Дэцэбала (87—106 н.э.), які стварыў магутную дзяржаву. Страцілі незалежнасць у выніку войнаў (101—102 і 105—106) з рымскім імператарам Траянам, краіна стала рымскай правінцыяй Дакія.
Ангола
Анго́ла (Angola), Рэспу́бліка Анго́ла (República de Angola) — дзяржава ў паўднёва-заходняй частцы Афрыкі. Мяжуе на поўначы з Рэспублікай Конга, на поўначы і паўночным усходзе — з Дэмакратычнай Рэспублікай Конга, на ўсходзе — з Замбіяй, на поўдні — з Намібіяй. На захадзе тэрыторыя краіны абмываецца водамі Атлантычнага акіяна, працягласць берагавой лініі — 1600 км. Сталіца — г. Луанда (каля 4,5 млн жыхароў). Іншыя буйныя (звыш 100 тыс. жыхароў) гарады — Уамба, Лубанга, Бенгела, Намібе. Грашовая адзінка — кванза (1 дол. ЗША = 74,8 кванз). Нацыянальнае свята — Дзень незалежнасці, адзначаецца 11 лістапада. Дзяржаўная мова — партугальская.
Тэрыторыя — 1246,7 тыс. кв. км (краіна займае па плошчы тэрыторыі 7-е месца на Афрыканскім кантыненце), у адміністрацыйным дачыненні падзеленая на 18 правінцый, уключаючы сталіцу, якая мае аналагічны статус, 157 муніцыпалітэтаў і звыш 500 сельскіх адміністрацыйных адзінак — камун.
Клімат — вільготны трапічны на поўначы, умераны ў цэнтральнай частцы краіны, засушлівы на поўдні. Сезон дажджоў працягваецца з кастрычніка па красавік, сухі — з мая па верасень.
Гісторыя
Да сярэдзіны 1 тысячагоддзя н. э. тэрыторыя Анголы была населена пераважна кайсанскімі народамі. Каля V ст. з поўначы сюды мігрыравалі плямёны банту, якія займаліся земляробствам і жывёлагадоўляй, ведалі выраб керамікі і вытворчасць жалеза. Да XVI ст. яны заснавалі шэраг дзяржаўных утварэнняў. Найбуйнейшымі з іх былі Каралеўства Конга, Ндонга, Нгоё.
Упершыню еўрапейцы (партугальцы) з'явіліся на тэрыторыі Анголы ў 1482 г. У XVI ст. яны заснавалі на ўзбярэжжы Анголы шэраг апорных пунктаў, у тым ліку ў 1576 г. — Сан-Паўлу-ды-Луанда (цяперашняя Луанда). Да канца XIX ст. Партугалія завяршыла каланізацыю тэрыторыі сучаснай Анголы. У лютым 1961 г. пачалася нацыянальна-вызваленчая барацьба ангольскага народа за ліквідацыю партугальскага каланіялізму. Яна вялася пад кіраўніцтвам трох сфармаваных на этнічнай аснове арганізацый — Народнага руху за вызваленне Анголы (МПЛА), Нацыянальнага фронту вызвалення Анголы (ФНЛА) і Нацыянальнага саюза за поўную незалежнасць Анголы (УНІТА). На працягу доўгага часу паміж імі існавала суперніцтва, якое ў 1975 г. перарасло ў ваеннае супрацьстаянне.
11 лістапада 1975 г. у Луандзе кіраўніцтва МПЛА абвясціла нацыянальную незалежнасць Анголы. УНІТА на чале з Ж. Савімбі працягнула ўзброеную барацьбу за ўладу, у асобныя перыяды кантралюючы да 2/3 тэрыторыі краіны. Кропка ва ўнутрыангольскім канфлікце, які стаў адным з самых працяглых на Афрыканскім кантыненце, была пастаўленая ў красавіку 2002 г., калі пасля смерці Ж. Савімбі прадстаўнікі ангольскага ўраду і УНІТА падпісалі Мемарандум аб спыненні ваенных дзеянняў. У лістападзе 2002 г. было абвешчана аб завяршэнні мірнага ўрэгулявання ў Анголе, а ў снежні таго жа года ААН адмяніла міжнародныя санкцыі, уведзеныя раней у дачыненні УНІТА.
Дзяржаўны лад
Ангола — прэзідэнцкая рэспубліка. Прэзідэнт адначасова з’яўляецца кіраўніком урада і галоўнакамандуючым узброенымі сіламі. Па канстытуцыі прэзідэнт абіраецца на 5 гадоў. Жазэ Эдуарду душ Сантуш (глава дзяржавы з 1979) займае гэты пост у адпаведнасці з вынікамі першага тура прэзідэнцкіх выбараў 1992 году. Ён не перавыбіраўся на новы тэрмін з прычыны немагчымасці правядзення выбараў ва ўмовах грамадзянскай вайны, якая доўжылася да 2002. Чарговыя выбары главы дзяржавы запланаваныя на 2009.
Вышэйшы заканадаўчы орган — Нацыянальная асамблея (аднапалатны парламент, які складаецца з 220 дэпутатаў). Цяперашні склад абраны ў 1992, 129 месцаў прыналежаць МПЛА, 70 — УНІТА, 6 — Партыі сацыяльнага абнаўлення Анголы (ПРС), 5 — Нацыянальнаму фронту вызвалення Анголы (ФНЛА), 3 — Ліберальна-дэмакратычнай партыі (ПЛД) і па адным месцы — шэрагу дробных партый. Старшыня Нацыянальнай асамблеі — Раберту дэ Алмейда.
Правядзенне парламенцкіх выбараў у Анголе вызначана на верасень 2008 году.
У краіне налічваецца звыш 100 партый і палітычных арганізацый, шмат з якіх існуюць толькі намінальна. Кіроўныя пазіцыі займае МПЛА — партыя сацыял-дэмакратычнай арыентацыі (каля 1,3 млн членаў), якая мае статус кансультатыўнага члена Сацыялістычнага інтэрнацыяналу. Найбольшым уплывам МПЛА карыстаецца сярод жыхароў гарадоў, узбярэжнай зоны, а таксама правінцый Луанда, Бенга, Паўночная Кванза, Маланже. Старшыня партыі — Ж. Э. душ Сантуш, генеральны сакратар — Жуліау Матэвуш Паўла.
Машкіна
Машкіна — тапонім.
Ангола
Дзяржаўны лад
Вядучая апазіцыйная партыя — УНІТА. Абапіраецца першым чынам на самае шматлікае ў Анголе племя авімбунду, якое насяляе цэнтральныя правінцыі (Уамба, Біе, Паўднёвая Кванза, Бенгела), а таксама збольшага на племя баконга, што пражывае ў паўночных правінцыях (Уіжэ, Зайрэ). Пасля смерці заснавальніка УНІТА Ж. Савімбі (люты 2002) адбылося аб'яднанне розных груповак партыі, уключаючы ваеннае крыло. Старшыня партыі — І. Самакува.
Пасада прэм'ер-міністра, які ажыццяўляе аператыўнае кіраўніцтва ўрадам, займае Фернанду ды Піедадэ Дыяш душ Сантуш «Нандо» (з 2002).
Судовая сістэма Анголы ўключае ў сябе Канстытуцыйны суд (да цяперашняга часу не створаны, яго функцыі выконвае Вярхоўны суд), Вярхоўны суд, а таксама правінцыйныя і муніцыпальныя суды.
Міністр замежных спраў з 1998 г. — Жуан Бернарду дэ Міранда (Міністэрства замежных спраў).
Насельніцтва
Насельніцтва (май 2008) — больш за 14,5 млн чалавек. Асноўныя этнічныя групы — авімбунду (37 %), кімбунду (25 %), баконга (13 %), чоквэ, куаньяма/авамба, ньянека, нгангела, кабінда і інш — 25 %. Прырост насельніцтва складае каля 3 % у год. У гарадах пражывае больш 40 % насельніцтва краіны.
Сярэдняя працягласць жыцця складае 40 гадоў. Дзіцячая смяротнасць — адна з самых высокіх у свеце (260 на 1000 дзяцей ва ўзросце да 5-ці гадоў, 154 — на 1000 нованароджаных). 65 % жыхароў Анголы не абхопленыя базавым медыцынскім абслугоўваннем. Адзначаны рост захворвання СНІДам. Застаецца надзвычай высокім узровень смяротнасці ад малярыі і інфекцыйных захворванняў.
Непісьменнасць насельніцтва ва ўзросце старэй 15 гадоў — каля 42 %.
Эканоміка
Па запасах карысных выкапняў Ангола з'яўляецца адной з найбагацейшых краін Афрыкі. У Анголе маюцца радовішчы нафты (агульныя запасы — 4,2 млрд т., прамысловыя — 420 млн т), газу, алмазаў, жалезнай (0,2-0,5 млрд т.) і меднай (125—280 млн т) руд, фасфарытаў (60-150 млн т), кварца (0,8-1 млрд т), граніту (1,2 млрд т), золата, серабра, рэдказямельных элементаў, гіпсу, сыравіны для вытворчасці цэменту. Валодае вялікімі гідраэнергетычнымі рэсурсамі (па ацэнцы парадку 1,9 млрд кВт*г).
Сацыяльна-эканамічнае становішча Анголы застаецца складаным. Шматгадовая грамадзянская вайна нанесла краіне сумарную матэрыяльную шкоду парадку 20 млрд дол. ЗША. Агульны аб'ём прамысловай вытворчасці, за выключэннем здабычы нафты, скараціўся да 10 % ад узроўню 1973. Узровень жыцця ў краіне працягвае заставацца нізкім: прыбыткі 70 % ангольцаў складаюць меней 1 дол. у дзень. Некаторае аздараўленне эканамічнай сітуацыі дасягаецца галоўным чынам за кошт павелічэння прыбыткаў ад экспарту прадуктаў нафтавай і горназдабываючай галін. У 2007 у Анголе здабывалася 1,7 млн барэляў нафты ў дзень (625,7 млн барэляў у год). Да 2010 плануецца давесці здабычу да 2,6 млн барэляў нафты ў дзень. Доля нафты ў ангольскім ВУП складае каля 60 %, а ў агульным аб'ёме паступленняў у бюджэт — 80 %.
Аб'ём ВУП у 2007 па папярэдніх дадзеных, склаў парадку 59 млрд дол. ЗША, ВУП на душу насельніцтва — 2780 дол. ЗША. Тэмпы росту ВУП у 2007 годзе — каля 23 %. Інфляцыя ў 2007 склала троху меней 12 %.
Другім па значэнні пасля нафтавага застаецца горназдабываючы сектар, высокія тэмпы росту якога забяспечвае дыяментна-брыльянтавы комплекс. У 2007 у Анголе было здабыта 9,7 млн карат дыяментаў, што ў коштавым выразе склала парадку 1,3 млрд дол. ЗША. У адпаведнасці з прагнозамі ў 2008 вытворчасць неапрацаваных дыяментаў у краіне дасягне 10 млн карат.
Па дадзеных Сусветнага банка, валютныя рэзервы Анголы выраслі з 3 млрд дол. у снежні 2005 да 9,2 млрд дол. да канца 2006, а ў 2007 склалі 13,5 млрд дол. За кошт павелічэння золатавалютных запасаў урадам створаны стабілізацыйны фонд.
Нягледзячы на рост сельскагаспадарчай вытворчасці, які адзначаецца ў апошні час, краіна мае сур'ёзныя цяжкасці з забеспячэннем насельніцтва прадуктамі харчавання. Сельская гаспадарка задавальняе толькі 10 % патрэбнасцяў краіны ў харчаванні і сыравіне.
Валютныя паступленні Анголы ў асноўным забяспечваюцца за кошт вывазу нафты, газу і нафтапрадуктаў, а таксама неапрацаваных дыяментаў. За кошт павелічэння продажу нафты рэзка выраслі аб'ёмы ангольскага экспарту (90 % — нафта), У 2006 экспарт дасягнуў 35 млрд дол. ЗША (2005 — 20 млрд дол. ЗША, 2004 — 13,5 млрд дол. ЗША). Імпарт 2006 — 10,5 млрд дол. ЗША (2005 — 9 млрд дол. ЗША, 2004 — 5,8 млрд дол. ЗША). Гандлёвыя і знешнеэканамічныя сувязі арыентаваныя першым чынам на такія краіны, як ЗША, Партугалія, ПАР, КНР, Францыя, Германія, Бразілія.
Магчымасці мясцовага турызму з-за сацыяльнай напружанасці, якасці дарог і слаба развітай інфраструктуры абмежаваныя. Разам з тым ангольскі ўрад праяўляе зацікаўленасць у развіцці турыстычнага сектара, разглядаючы яго ў ліку магчымых напрамкаў дыверсіфікацыі нацыянальнай эканомікі.
У цяперашні час транспартная галіна Анголы знаходзіцца ў крытычным стане. Многія аўтамабільныя дарогі і чыгункі, а таксама аэрапорты сталі непрыдатнымі для выкарыстання або знаходзяцца ў аварыйным стане, значная частка партоў не здольная прымаць грузы. Статус міжнароднага аэрапорта мае толькі сталічны аэрапорт «4-га лютага». Працягласць чыгуначнай сеткі — 2719 км.
Культура
У Луандзе дзейнічаюць 5 універсітэтаў, з якіх найболей буйнымі з'яўляюцца Дзяржаўны ўніверсітэт імя А. Нета (6,5 тыс. студэнтаў) і Каталіцкі ўніверсітэт (філіял лісабонскага ўніверсітэта «Лузіяда»).
Існуе два дзяржаўных канала тэлебачання, адна дзяржаўная і некалькі незалежных радыёстанцый, выдаецца штодзённая ўрадавая газета «Жорнал дэ Ангола», некалькі штотыднёвых незалежных выданняў.
Куранецкі раён
Куране́цкі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1940—1946 гадах. Утвораны 15 студзеня 1940 года ў Вілейскай вобласці, цэнтр — гарадскі пасёлак (да 12.10.1940 вёска) Куранец. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 13 сельсаветаў: Асіпавіцкі, Бараўцаўскі, Іжскі, Каловіцкі, Касцяневіцкі, Кузьміцкі, Куранецкі, Рабунскі, Рускасельскі, Рэчкаўскі, Талуцкі, Халапкоўскі, Чурлонскі. З 20 верасня 1944 года ў Маладзечанскай вобласці. 5 ліпеня 1946 года ў сувязі з пераносам цэнтра раёна ў горад Вілейка перайменаваны ў Вілейскі раён.
Блакітны бурштын
Блакітны Бурштын (Blue amber) — бурштын з рэдкай блакітнай афарбоўкай. Часцей за ўсё ён сустракаецца ў бурштынавых шахтах каля Сант’яга, а таксама здабываецца ў Мексіцы, Нікарагуа і Дамініканскай Рэспубліцы. Малавядомы праз сваю рэдкасць, ён існуе з часу адкрыцця дамініканскага бурштыну. У некаторых гарадах Цэнтральнай Амерыкі, размешчаных у «бурштынавых» раёнах, былі створаны музеі сонечных камянёў. Самы вядомы з іх  — мексіканскі музей інклюзаў «Схаваны камень», які мае калекцыю ў 10 000 асобнікаў.
Уласцівасці
Блакітны бурштын мае вельмі прыемны пах, які адрозніваецца ад звычайнага бурштыну пры рэзанні або паліроўцы.
Трэменіка
Трэменіка (Tremenico) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
IC 4083
IC 4083 — галактыка тыпу SB0 (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Трэменіка
Насельніцтва складае 243 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 23836. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Agata.
Кунцава
Кунцава:
Трэменіка
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Адамовіч
Адамо́віч — беларускае і польскае прозвішча. Утворана ад імя Адам.
Бельгійская Про Ліга
Бельгійская Про Ліга, таксама Ліга Жупіле (Jupiler Pro League) — чэмпіянат прафесійных футбольных клубаў Бельгіі. Спонсарам чэмпіянату выступае піваварная кампанія InBev, штаб-кватэра якой знаходзіцца ў бельгійскім горадзе Лёвен. Чэмпіянат носіць імя адной з піўных марак, якія належаць InBev.
Высокаўскі замак
Высокаўскі замак — замак, які існаваў у 17-18 ст. у г. Высокае Камянецкага раёна.
Пабудаваны ў сярэдзіне 17 ст., відаць, пры віцебскім ваяводзе Паўлу Сапегу. Земляныя ўмацаванні з бастыёнамі былі ўзведзены на высокім правым беразе р. Пульва, якую падперлі плацінай, і такім чынам зрабілі штучнае абвадненне.
Замак з усіх бакоў абступала вада. З паўночнага-ўсходу, дзе размяшчаўся ўезд, меўся шырокі стаў. Цераз яго быў перакінуты пад’ёмны мост, які падводзіў да 2-павярховай з трыма варотамі цаглянай вежы-брамы, схаванай у тоўшчы землянога вала. У ёй размяшчаліся кардэгарда, збруёўня і пад’ёмны механізм моста. Падыходы да брамы фланкіравалі 2 магутныя бастыёны і 2 курціны. Невялікія бастыёны былі тут таксама з поўначы і з захаду. На вялікім замкавым дзяцінцы стаялі драўляны палац і гаспадарчыя службы.
У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 і Паўночнай вайны замак моцна пацярпеў, але потым быў адноўлены. Да нашага часу захаваліся земляныя валы і брама замка. Археалагічныя даследавані тут праводзіў у 1977 М. А. Ткачоў.
Магілёўская правінцыя
Магілёўская правінцыя — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Магілёўскай губерні Расійскай імперыі ў 1772—1776 гг. Цэнтр — г. Магілёў. Плошча каля 700 тыс. дзесяцін. Паводле ўказа 22 ліпеня 1773 г. падзялялася на 3 паветы: Быхаўскі (Старабыхаўскі), Магілёўскі, Шклоўскі (створаны на аснове Астраўлянскай, Любавіцкай, Макрэдскай, Мікулінскай, Обальскай, Руднянскай, Сенненскай парафій). Уключала 19 мястэчак, 61 сяло, 627 вёсак; каля 164 тыс. чалавек падатковага насельніцтва. На тэрыторыі правінцыі знаходзілася Магілёўская эканомія. Буйнейшыя прыватныя ўладанні — Быхаўскае графства (належала князю А.Сапегу), Шклоўскае графства (належала князю А.Чартарыйскаму).
Крысціна Цэрэску
Крысціна Цэрэску (нар., Малдова) — малдаўская футбалістка, нападаючы. Выступала за зборную Малдовы.
Клубная кар’ера
У 2013 годзе падпісала кантракт з магілёўскай «Надзеяй». Усяго за палову сезона 2013 згуляла 12 матчаў у Вышэйшай лізе.
Выступала ў WU-17 (2010—2012), WU-19 (2011—2013). У 2015 годзе дэбютавала за зборную Малдовы.
NGC 1311
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дабравольнае (Акмолінская вобласць)
Дабравольнае — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новабрацкай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 94 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114047300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 288 чалавекі (137 мужчын і 151 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 160 чалавекі (73 мужчыны і 87 жанчын).
Яблык (батаніка)
Я́блык (pomum) — шматнасенны плод, характэрны для раслін падсямейства Яблыневыя сямейства Ружавыя (такі тып пладоў, у прыватнасці, маюць яблыня, груша, кізільнік, глог, мушмула, айва, рабіна). У вузкім сэнсе — плод яблыні хатняй. Дробныя плады яблыневых, звычайна сабраныя ў суквецці, маюць назву яблычак (напрыклад, рабіна).
Яблык утвараецца з ніжняй завязі, якая ўзнікае ў ружовых дзякуючы наяўнасці гіпантыя — пашыранага кветкаложа, зрослыя з калякветнікам і падставай андрацэя. Па будынку яблык нагадвае ягаду.
Морфагенетычна яблык утвараецца з апакарпнага гінецэя. Гіпантый у яблыневых зрастаецца з плодалістікамі і часткова або цалкам закрывае іх, утвараючы ніжнюю завязь. Затым плодалісты аказваюцца пагружанымі ў мякаць, якая ўяўляе з сябе мезакарпій. Экзакарпій («скурка» яблыка) утвораны гіпантыем, на ім захоўваюцца рэшткі тычыначных нітак і чашалісцікаў. Такім чынам, яблык сабой уяўляе шматлістоўку, аброслую мякаццю гіпантыя.
Тыповы яблык сустракаецца ў большасці прадстаўнікоў падсямейства — яблыні, грушы, рабіны, айвы, але ў некаторых родаў (глог, кізільнік) насенне заключана ў цвёрдую адраўнелых абалонку, такі плён называюць касцянкападобным яблыкам.
Пётр Гаўрылавіч Чыгрынаў
Пётр Гаўрылавіч Чыгрынаў (нар., в. Вялікі Бор, Касцюковіцкі раён) — беларускі вучоны-гісторык. Доктар гістарычных навук (1986), прафесар (1988), заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь. Член СПБ. Брат народнага пісьменніка Беларусі Івана Чыгрынава.
Біяграфія
Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1961), аспірантуру БДУ (1971).
Працаваў настаўнікам, знаходзіўся на камсамольскай рабоце (1963—1968), з 1971 года у Інстытуце гісторыі партыі пры ЦК КПБ, з 1977 года прафесар Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
Даследуе паходжанне і развіццё матэрыяльнай, духоўнай і палітычнай культуры беларускага народа, станаўленне дзяржаўнасці, развіццё грамадскай думкі на Беларусі, праблемы патрыятычнага выхавання і інш.
Аўтар больш за 50 навуковых прац, у тым ліку 9 манаграфій і 7 выданняў у суаўтарстве.
Іасафат Серафімавіч Альшэўскі-Краідка
Біяграфія
Адукацыю Альшэўскі-Краідка атрымаў у павятовым вучылішчы с. Махноўкі Кіеўскай губерні, у Вінніцкай Падольскай губернскай гімназіі і ў Кіеўскім універсітэце.
У 1850 годзе ён паступіў лекарам у. У наступным 1851 годзе ён перайшоў у і ў тым жа годзе атрымаў ступень доктара медыцыны ў Дэрпцкім універсітэце.
Вядома, што пасля абароны ступені доктара з працай «De mororum pulmonalium objectivae diagnoseos progressu а tempore Zenecii usque ad nostram aetatem simul hujus doctrine ad theropiaru vi exhibitu» І. Альшэўскі-Краідка некаторы час выкладаў «акулістыку» ў Санкт-Пецярбургскай медыка-хірургічнай акадэміі.
У 1858 годзе Альшэўскі быў прызначаны ў і ў, адкуль праз 2 гады быў вызначаны ў Бабруйскі ваенны шпіталь.
IC 4084
IC 4084 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК ПСВ Эйндхавен
ПСВ (Philips Sport Vereniging, PSV) — нідэрландскі футбольны клуб з горада Эйндхавен.
Гісторыя
Заснаваны 31 жніўня 1913 года.
Уда (Смаленская вобласць)
Уда (Уда) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Касцяныя пласціны з Мсціслава
Касцяныя пласціны з Мсціслава — касцяныя пласціны для калчана, знойдзеныя ў Мсціславе.
Апісанне
Касцяныя пласціны ўпрыгожаны дасканала выкананай пляцёнкай і іншым дэкорам геаметрычнага характару, зробленым у нізкім рэльефе. Такі дэкор мог быць выкананы толькі майстрам высокай кваліфікацыі. Гэта больш працаёмкая тэхніка, чым гравіраванне. Акрамя ўжо згаданай пляцёнкі на адной з пласцін выгравіравана нейкая двухгаловая пачвара — характэрны ўзор тэраталагічнага («звярынага») стылю, які атрымаў пашырэнне ў XI—XIII стст. у дэкоры прадметаў побыту пануючых класаў. Адлюстраванне розных пачвар, жывёл і птушак з'яўлялася асаблівай адзінкай храбрасці, моцы і сілы ўладальніка, таму і атрымала такое распаўсюджанне.
Папус
Папус, або чубок, або парашуцік, або лятучка, або хохлік — перайначаны кубачак кветкі; сукупнасць валасінак (шыпоў, лускавінак), якія адыходзяць ад каляплодніка.
Хоць папус звычайна лічаць перайначаным кубачкам (па свайму становішчу ў кветцы ён адпавядае менавіта ёй), маюцца аргументы, якія ставяць такое адпаведнасць пад сумнеў: па-першае, у працэсе індывідуальнага развіцця (антагенезу) папус узнікае пазней венчыка, што нехарактэрна для кубачка; па-другое, нават калі папус мае форму лускавінак (пельтатных валасінак), у іх адсутнічаюць сасудзістыя пучкі, характэрныя для кубачка.
Папусы маюцца ў пладоў большасці відаў сямейства.
Папусы ў выглядзе валасінак — характэрная частка пладоў, якія распаўсюджваюцца з дапамогай ветру. У прадстаўнікоў роду на вяршыні выцягнутага носіка сямянкі маецца шмат валасінак, у выніку чаго плод можа пералятаць у паветраных патоках на вялікія адлегласці. Яшчэ больш высокімі лятальнымі якасцямі валодаюць сямянкі раслін з роду, паколькі валасінкі папуса на іх пёрыстыя.
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Брэст)
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага — праваслаўны храм у Брэсце. Адносіцца да Брэсцкага благачыння Брэсцкай і Кобрынскай епархіі. Царква складаецца з верхняга Свята-Серафімаўскага і ніжняга (у гонар Іаана Крандштацкага) храмаў. Знаходзіцца на вул. Серафіма Сароўскага, 2.
Папус
Часам папус служыць для распаўсюджвання пладоў іншымі спосабамі. Да прыкладу, папус пладоў віду складаецца з двух або трох шчацінак, пакрытых шчарбінамі, у выніку чаго сямянкі моцна захрасаюць у поўсці жывёл і вопратцы чалавека.
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Брэст)
Гісторыя
4 лістапада 1991 года была зарэгістравана парафія. Царква была закладзена ў 1992 годзе, а ў 1993 годзе адбылося першае набажэнства ў ніжнім храме. 1 жніўня 2001 года храм быў асвячоны.
Папус
У некаторых выдаў папус рэдукаваны і складаецца з пленчатых лускавінак — напрыклад, у сланечніка.
Царква прападобнага Серафіма Сароўскага (Брэст)
Гісторыя
З паўночнага боку размяшчаецца нядзельнай школы з сілікатнай цэглы. З усходняга размяшчаецца бібліятэка. У гонар храма бала названа вуліца, на якой ён знаходзіцца.
Архітэктура
Архітэктарам храма з’яўляецца А. П. Мандрык.
Храм у плане ўяўляе сабою цагляны будынак, пабудаваны ў выглядзе крыжа, па цэнтры якога ўзвышаецца купал, пастаўлены на пяцімятровы барабан. У пярэдняй частцы да будынка прымыкае 25-мятровая званіца, завершаная шлемападобным купалам. Карануюць купалы васьміканцовыя крыжы.
Альжбета з Гаслаўскіх
Альжбета (Гальшка) з Гаслаўскіх, у шлюбах адпаведна Альжбета Война, Альжбета Валовіч (—) — прадстаўніца роду Гаслаўскіх, жонка Мацея Войны і Гераніма Валовіча, фундатарка некалькіх храмаў на тэрыторыі сучаснай Літвы.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1586 годзе. Гальшка паходзіла з роду Гаслаўскіх, абывацеляў Кракаўскага ваяводства. Пра яе сям’ю Каспар Нясецкі адзначыў, што маці была з роду Цікоўскіх, а брат займаў урад кракаўскага падкаморага.
Першы шлюб
У першым шлюбе з Мацеем Войнам (?—1606), надворным падскарбім літоўскім, ужвенцкім, паюрскім і горждаўскім старостам. З ім мелі прынамсі пяцёх дзяцей :
Другі шлюб
Пасля смерці першага мужа, у 1613 годзе ўзяла шлюб з Геранімам Валовічам (? — 1643), падскарбім надворным, падканцлерам літоўскім, жамойцкім старостам.
У другім шлюбе нарадзілася двое дзяцей. Сын Станіслаў памёр маладым. Надмагілле яму зроблена ў Москім касцёле. Дачка Тэкля Ганна з Валовічаў — першая жонка Аляксандра Людвіка Радзівіла.
У сваім тастаменце 1633 года Геранім Валовіч напісаў пра сваю жонку няшмат, аднак, і з некалькіх кароткіх згадках можна ўбачыць яго павагу да яе. Г. Валовіч згадвае яе ў вельмі далікатных маёмасных справах і з гонарам падкрэслівае велікадушнасць жонкі — ставіць ёй у заслугу згоду на абмен маётнасці Шаўлі, якія пераходзілі дачцэ дачцэ Тэклі, на пажыццёвае ўладанне Цытавянамі. Геранім у апісанні гэтай транзакцыі хацеў выглядаць справядлівым, таму згадаў, што «баючыся даўгоў якіх-небудзь пасля мяне», пра адмову Гальшкі ад 10 тысяч злотых, пачаткова запісаных на Шаўлях. Такая матывацыя сведчыла пра ўсведамленне Гальшкай свайго няпэўнага матэрыяльнага становішча пасля смерці мужа і нежаданне выплачваць яго даўгі.
Асабліва настойліва ў тэстаменце прагучала катэгарычнае патрабаванне захаваць права Гальшкі на 5 тысяч злотых з цівунства. Верагодна, на гэтыя грошы былі і іншыя прэтэндэнты. Відавочна, муж захапляўся сціпласцю жонкі, быў удзячны ёй за дачку. У тастаменце Валовічы прадстаўлены шчырымі сужэнцамі.
Апошнія гады жыцця Альжбета моцна хварэла, страціўшы здольнасць хадзіць.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла і кляштар бенедыкцінаў (Мінск)
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла і кляштар бенедыкцінаў — рымска-каталіцкі кляштарны комплекс у Мінску. Дзейнічаў у кан. XVII — 1-я пал. XIX стст. Займаў дзялянку на Высокім Рынку плошчай 522 м², на рагу Койданаўскай і Феліцыянаўскай вуліц.
Альжбета з Гаслаўскіх
Грамадская дзейнасць
Альжбета штогод працавала ў шпіталі і дапамагала там хворым. Перад смерцю, калі ўжо не магла хадзіць, прасіла, каб яе прынеслі туды. Гальшка хацела ўвесь гэты перыяд знаходзіцца сярод убогіх. Акрамя таго, яна вызначылася мецэнацкай дзейнасцю. Шляхцянка дарыла абрусы і іншыя рэчы касцёлам. Каштоўныя рэчы прызначаны былі касцёлам у Кобрыне, Жамойці; фундацыйныя запісы былі зроблены на карысць касцёлаў у Саколцы і Пружанах.
Ушанаванне памяці
Аўтарам казання на смерць Альжбеты з Гаслаўскіх быў Аўгустын Вітунскі. Казанне прамоўлена ў бернардзінскім касцёле Яна Хрысціцеля і касцёле Святой Ганны ў Берасці 3 студзеня 1636 года. У тэксце змешчана гравюра герба і верш на яго. адрасавана мужу, жамойцкаму старосце Гераніму Валовічу. Казанне мае рэлігійны характар, але ў ім таксама сустракаюцца характарыстыкі А. Гаслаўскай як асобы.
Касцёл Святога Міхаіла Арханёла і кляштар бенедыкцінаў (Мінск)
Гісторыя
Верагодна, Мінскую рэзідэнцыю бенедыкцінаў заснавалі ў 1681 годзе, менавіта тады ордэну ахвяравалі пляц на Нямігскім завулку (пазней Феліцыянаўскай вуліцы). Першыя манахі пераехалі ў Мінск з Нясвіжскага кляштара Св. Крыжа.
У 1762 годзе Антоній і Марціна Багушэвічы далучылі да кляштара пляц на Койданаўскай вуліцы, што дало магчымасць збудаваць новую афіцыну і пякарню. У 1773 годзе намаганнямі абата Свідэрскага ўзвялі касцёл Св. Міхала Арханёла (у 1799 годзе яго грунтоўна адрамантавалі).
У 1797 годзе пробашчам рэзідэнцыі быў ксёндз Раман Варанец, які прыехаў сюды з Нясвіжскага кляштара бенедыкцінаў. Ён займаўся выхаваннем хлопчыкаў шляхецкага паходжання, якія страцілі бацькоў. Апроч таго, у кляштары быў яшчэ адзін манах.
Паводле інвентара 1804 года кляштара належалі тры юрыдыкі. Апроч пляцаў і юрыдык, ва ўладанні манахаў знаходзіўся фальварак Басыялаўка (Басалаўка) за Татарскім канцом, які набыў для кляштара ксёндз М. Круковіч у 1703 годзе.
Па задушэнні вызваленчага паўстання 1830—1831 гадоў расійскія ўлады ліквідавалі кляштар (1833), а ягоную маёмасць канфіскавалі. Будынак касцёла выкарыстоўваўся пад склад. Прыкладна да сяр. XIX ст. усе будынкі кляштара разбурылі, а колішнюю яго тэрыторыю паступова забудавалі жылымі дамамі.
Касцёл
Драўляны авальны ў плане будынак касцёла стаяў на мураваным падмурку. Галоўны паўднёвы фасад, што выходзіў на Койданаўскую вуліцу, фланкіравалі 2 вежы з жалезнымі крыжамі (на правай вежы меліся 2 невялікія званы). Паміж вежамі знаходзіўся шчыт, які закрываў тарэц гонтавага даху і быў завершаны крыжам. Перад уваходам быў драўляны ганак.
Інтэр’ер касцёла ўпрыгожвалі 5 маляўнічых аптычных алтароў, у галоўным з якіх знаходзіўся абраз Святога Міхаіла, а над ім вялікі драўляны крыж з фігурай Ісуса. У астатніх алтарах былі абразы Найсвяцейшай Дзевы Марыі, Святога Бенедыкта, Святога Схаластыкі. Апошні алтар, які знаходзіўся ў капліцы меў абраз Ісуса Назарэтанскага. Над бабінцам узвышаліся хоры з невялікім арганам.
Кляштар
Будынак кляштару стаяў на рагу Койданаўскай і Феліцыянаўскай вуліц. Гэта быў вялікі двухпавярховы дом з алькежамі, накрыты гонтавым дахам. На першым паверсе ў ім меліся 2 вялікія пакоі з каморамі і гардэробам і сені са сходамі на другі паверх, дзе былі 2 пакоі з сенцамі і каморай.
Каля будынка кляштара на падмурку з цэглы стаяў драўляны флігель таксама з алькежамі.
Генадзь Аляксандравіч Лаўрэцкі
Генадзь Аляксандравіч Лаўрэ́цкі (нар., г.п. Вышкаў, Бранская вобласць, РСФСР) — беларускі архітэктар і гісторык архітэктуры. Кандыдат мастацтвазнаўства (2000). Узначальвае архітэктурна-мастацкі савет Беларускага экзархату Рускай праваслаўнай царквы. . Лаўрэт прэміі «За духоўнае адраджэнне» 1999.
Біяграфія
Скончыў у 1980 годзе БПІ, у 1988 — Інстытут жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя Рэпіна ў Ленінградзе. З 1979 года ў інстытуце «Белспецпраектрэстаўрацыя», з 1989 у БНТУ. Выкладае тэорыю і гісторыю архітэктуры на архітэктурным факультэце.
Дзейнасць
Навуковы кіраўнік і аўтар праектаў рэстаўрацыі помніка архітэктуры 12 ст. — Віцебскай Дабравешчанскай царквы (1992—1999), Гродзенскай Барысаглебскай царквы (з 1997) і інш. Даследуе гісторыю старажытнарускага дойлідства, помнікі культавай архітэктуры.
Аўтар мемарыяла ахвярам трагедыі на Нямізе (2000, у сааўтарстве з архітэктарамі Людмілай Жлоба, Святланай Барысовіч і скульптарам Міхаілам Іньковым ).
Рэканструкцыя Спаскай царквы
Г. Лаўрэцкі з’яўляецца навуковым кіраўніком рэстаўрацыі царквы Св. Спаса ў Полацку і выступае за захаванне выгляду святыні, які тая набыла ў XIX ст. На цяперашні момант надбудаваны ў тыя часы цыбулепадобны купал пакрылі пазалотай, якой там ніколі не было.
Рэканструкцыя Каложскай царквы
У 2009 годзе Г. Лаўрэцкі распрацаваў праект рэканструкцыі Каложскай царквы ў Гродна, згодна з якім з бажніцы зробяць гібрыд ХII і XIX стст. Сам Лаўрэцкі арыентуецца на XIX ст., але пры гэтым не збіраецца прытрымлівацца тагачаснага гістарычнага выгляду царквы.
Беларускі гісторык Алесь Краўцэвіч не ўхваляе магчымага пераўтварэння :
Рэканструкцыя Барысаглебскай царквы
Беларускі архітэктар Уладзімір Папруга паказвае на тое, што У. Лаўрэцкі выйшаў за межы сваёй кампетэнцыі :
Даміцыян
Ціт Флавій Даміцыян (Titus Flavius Domitianus;, Рым — ) — рымскі імператар (81—96).
Апошні з дынастыі Флавіяў, малодшы сын Веспасіяна. У 83 перамог герм. племя хетаў, арганізаваў будаўніцтва лімеса (сістэма пагранічных умацаванняў), заснаваў правінцыі Ніжняя і Верхняя Германія. У 85—92 вёў барацьбу на Дунаі супраць цара дакаў Дэцэбала, у 89 вымушаны быў заключыць мір, паводяе якога рымляне абавязваліся выплачваць дакам штогоднюю даніну. Праводзіў самадзяржаўную палітыку, абмяжоўваў уплыў сената, абапіраўся на саслоўе коннікаў і войска, загадаў называць сябе «гаспадаром і богам», што выклікала апазідыю сената. Забіты ў выніку змовы і пракляты сенатам.
Біяграфія Даміцыяна выкладзена Светоніем.
ActionScript
ActionScript — аб’ектна-арыентаваная мова праграмавання, адзін з дыялектаў ECMAScript, які дадае інтэрактыўнасць, апрацоўку дадзеных і многае іншае ў змесціва Flash-прыкладанняў. ActionScript спаўняецца віртуальнай машынай (ActionScript Virtual Machine), якая з’яўляецца складовай часткай Flash Player. ActionScript кампілюецца ў байт-код, які ўключаецца ў SWF-файл.
SWF-файлы выконваюцца Flash Player-ам. Flash Player існуе ў выглядзе плагіна да вэб-браўзэра, а таксама як самастойны дадатак (standalone). У другім выпадку магчыма стварэнне выконваемых exe-файлаў (projector), калі дадатак Flash Player аб’ядноўваецца з swf файлам па аналогіі з SFX.
З дапамогай ActionScript можна ствараць інтэрактыўныя мультымедыя-прыкладанні, гульні, вэб-сайты і многае іншае.
ActionScript — адкрытая мова праграмавання, яе спецыфікацыя знаходзіцца ў адкрытым доступе на сайце Adobe. Кампілятар (як частка Apache Flex) і адкрытая віртуальная машына (Tamarin) з’яўляюцца адкрытым праграмным забеспячэннем.
Гісторыя
ActionScript як мова з’явілася з выхадам 5-й версіі Macromedia Flash, якая стала першым праграмуемым на ActionScript асяроддзем. Першая версія мовы, што выйшла, называлася ActionScript 1.0. Шостая версія Flash (MX) таксама выкарыстала ActionScript 1.0. У 2004 годзе кампанія Macromedia прадставіла новую версію ActionScript 2.0 разам з выхадам Flash 7 (MX 2004), у якой было ўведзена строгае вызначэнне тыпаў, а таксама праграмаванне, заснаванае на класах. Гэта значыць з’явіліся новыя ключавыя словы: Таксама Macromedia была выпушчаная мадыфікацыя мовы Flash Lite для праграмавання пад мабільныя тэлефоны.
ActionScript 1.0 з’яўляецца прататыпнай мовай праграмавання. Гэта значыць яна цалкам рэалізуе ўсе тры прынцыпа аб’ектна-арыентаванага праграмавання.
ActionScript 2.0 з’яўляецца надбудовай над ActionScript 1.0. Праверка тыпаў і праца з іерархіяй класаў ажыццяўляецца падчас кампіляцыі, якая заканчваецца генерацыяй байткода, аналагічнага ActionScript 1.0.
У 2006 годзе выйшаў ActionScript 3.0 у асяроддзі праграмавання Adobe Flex, а пазней у Adobe Flash 9.
ActionScript 3.0 ўяўляе, па параўнанні з ActionScript 2.0, якаснае змяненне, ён выкарыстоўвае новую віртуальную машыну AVM 2.0 і дае ўзамен ранейшага фармальнага сінтаксісу класаў сённяшняе класавае (class-based) Аб'ектна-арыентаванае праграмаванне. ActionScript 3.0 забяспечвае павелічэнне прадукцыйнасці, ў параўнанні з ActionScript 1.0/2.0, да 700 разоў (гэта толькі апрацоўка інструкцый, не закранаючы графіку). ActionScript 3.0 дазваляе працаваць з бінарнымі дадзенымі, з BitMap (што забяспечвае значны прырост прадукцыйнасці: да 10 тысяч раз). ActionScript 3.0 па хуткасці наблізіўся да такіх мовах праграмавання, як Java і C#. Павелічэнне прадукцыйнасці заснавана на дынамічнай трансляцыі кода (JIT). Такое павелічэнне прадукцыйнасці магчыма толькі для некаторых тыпаў дадзеных і патрабуе асаблівай арганізацыі кода. Аб'ём кода, як правіла, павялічваецца ў некалькі разоў (па параўнанні з AS1)
Сінтаксіс
Сінтаксіс ActionScript заснаваны на спецыфікацыі ECMAScript.
ActionScript 3.0
У зыходным кодзе кампіляванам Adobe Flex SDK (AS 3.0):
Адладчык
Прыклад працы адладчыка. Выводзіць на экран output любыя дадзеныя, якія магчыма пераўтварыць у String (AS2 і далей):
Элементарныя тыпы дадзеных
(гл. дакументацыю Adobe )
Складаныя тыпы дадзеных
(гл. дакументацыю Adobe )
Кузіна
Кузіна — тапонім.
ActionScript
Пакеты
ActionScript 3.0 (а дакладней Flash Player 9 API — можна сказаць, стандартная бібліятэка, напісаная на C++) складаецца з больш чым 700 класаў, арганізаваных у наступныя пакеты (аналагі прастор імёнаў у C++): Таксама існуюць mx.* пакеты, якія складаюцца з класаў, прызначаных для стварэння інтэрфейсу прыкладання ў асяроддзі Flex і fl.* пакеты, для асяроддзя Flash
Быкаў
Быкаў — прозвішча.
Масавае атручванне метанолам у Расіі (2023)
Масавае атручванне метанолам у Расіі адбылося з 3 па 5 чэрвеня 2023 года ў выніку спажывання жыхарамі некалькіх рэгіёнаў Расійскай Федэрацыі алкагольнай прадукцыі пад маркай «Мистер сидр» з небяспечнымі ўзроўнямі метылавага спірту і этылбутырата. У выніку здарэння да 10:00 17 чэрвеня пацярпелі 105 чалавек, з іх памерлі 36.
Перадгісторыя
Алкагольныя напоі пад маркай «Мистер сидр» вырабляліся прадпрыемствам ТАА «Анди» на заводзе «Варка» ў вёсцы Вандай (Самарская вобласць). Уладальнікам ТАА з’яўляўся Анар Гусейнаў. Акрамя прадукцыі «Мистер сидр» і аналагічнай прадукцыі «Лето сидр», прадпрыемствам выпускалася піва маркі «Нехило», а таксама ліманад маркі «AnDi».
У 2022 годзе Анар Гусейнаў быў аштрафаваны арбітражным судом Самарскай вобласці на суму ў 10 тысяч рублёў за абарот алкагольнай прадукцыі без належнай дакументацыі; у ходзе вынясення судом рашэння штраф быў заменены на папярэджанне.
Атручванне
Першыя выпадкі атручвання прадукцыяй былі зафіксаваны 3 і 4 чэрвеня ў горадзе Дзімітраўградзе (Ульянаўская вобласць). Да раніцы 5 чэрвеня шасцёра пацярпелых памерлі ў рэанімацыі гарадской бальніцы. Алкагольная прадукцыя была набыта імі ў мясцовых разліўных крамах.
У далейшым на працягу 5 чэрвеня былі зафіксаваны ахвяры ў Самарскай, Ніжагародскай абласцях і Удмурціі.
6 чэрвеня стала вядома пра трох атручаных жыхарак Пензенскай вобласці. Да вечара колькасць загінулых дасягнула 29, усяго было паведамлена пра больш за 90 выпадкаў атручвання.
7 чэрвеня ў Курганскай вобласці стала вядома аб атручванні двух непаўналетніх жыхарак горада Шуміха, якія набылі прадукцыю «Мистер сидр» 4 чэрвеня.
Расследаванне
5 чэрвеня Федэральная служба па рэгуляванні алкагольнага рынку заблакавала адгрузку і пастаўку прадукцыі ТАА «Анди» і даручыла выключыць з продажу напоі «Мистер сидр». Следчымі камітэтамі Ульянаўскай і Самарскай абласцей былі ўзбуджаны крымінальныя справы па артыкуле 283 КК РФ («вытворчасць, захоўванне, перавозка альбо збыт тавараў і прадукцыі, выкананне работ або аказанне паслуг, якія не адказваюць патрабаванням бяспекі»), пасля гэтыя справы былі перададзены ў вядзенне Галоўнага следчага ўпраўлення Следчага камітэта Расійскай Федэрацыі. Расспажыўнаглядам былі арганізаваны рэйды па канфіскацыі з продажу заблакаванай прадукцыі па ўсёй краіне. На 6 чэрвеня ў рэгіёнах Паволжа было канфіскавана 23,2 тысячы літраў: у Пензенскай вобласці канфіскавалі звыш 1700 літраў, ва Удмуртыі 14 тысяч літраў, у Мардовіі — больш за 250 літраў. У Чалябінскай вобласці ў гэты ж дзень на складах у шасці прыватных прадпрымальнікаў было выяўлена каля 1000 бутэлек заблакаванай прадукцыі. Таксама прадукцыя была знойдзена на аптовых складах гарадоў Уладзімір і Мурам.
Да 19 гадзін па Маскве было канфіскавана 37,6 тысячы літраў. Прадукцыя была знойдзена на тэрыторыі Курганскай вобласці, Рэспублікі Крым, Разанскай вобласці, Рэспублікі Марый Эл і Пермскага краю.
Праведзеная экспертыза ЭКЦ УМВД па Ульянаўскай вобласці выявіла ў прадукцыі наяўнасць прымешак метанолу і этылбутырата ў небяспечнай дазоўцы. Паводле даных следства, ёмістасці з этанолам былі скрадзены са склада МУС у Самарскай вобласці, у якім яны захоўваліся пасля канфіскацыі ў 2012 годзе, пры садзейнічанні сяржанта паліцыі. Міністрам унутраных спраў Расіі Уладзімірам Калакольцавым былі звольнены намеснік начальніка ГУ МУС па Самарскай вобласці Юрый Сафронаў, а таксама начальнік «Цэнтра гаспадарчага і сэрвіснага забеспячэння МУС Расіі па Самарскай вобласці», за якім быў замацаваны склад, Аляксандр Рамнёў.
Рэакцыя
Нацыянальная асацыяцыя вытворцаў традыцыйнага сідру, якая аб’ядноўвае расійскіх вытворцаў сідру, выступіла з заявай, згодна з якім напой «Мистер сидр» не можа лічыцца сідрам з прычыны таго, што пры вырабе апошняга выключана выкарыстанне спірту. Больш за тое, на падставе апублікаваных пасля выпадкаў атручвання фатаграфій з месца вытворчасці члены НАВТС паказалі на тое, што завод-вытворца не валодаў абсталяваннем для браджэння.
Масавае атручванне прадукцыяй выклікала шэраг прапаноў з боку расійскіх заканадаўцаў і прадстаўнікоў грамадскіх саветаў пры дзяржаўных органах аб адмене мараторыя на правядзенне праверак, уведзенага ў сакавіку 2022 года, для вытворцаў прадуктаў харчавання і пітва.
Кіракіна
Кіракіна — тапонім.
Кашлаты Вох
«Кашлаты Вох» — беларускі фолк-панк гурт, заснаваны ў 2006 годзе, па стане на люты 2017 года мае два студыйных альбома і некалькі EP. Назва гурта выходзіць з беларускай міфалогіі, у якой Вох - гэта маленькі барадаты чалавек, які жыве пад зямлёю. На думку некаторых, вобраз франтмена гурта Вячкі Красуліна з’яўляецца адсылам да гэтай міфічнай істоты.
Пачатак творчасці (2006–2010)
Першапачаткова ў груце гралі 3 чалавекі (Стась Чавус, Васіль Саковіч і Вячка Красулін). Такі склад захоўваўся да ліпеня 2008 года, часам Кашлаты Вох гралі з сесійнымі музыкамі.
Гурт выступіў у электрычным фармаце ў красавіку 2009 года на "Дударскім фэсце", пасля чаго музыкі пачалі ствараць паўнавартасны матэрыял. У жніўні да асноўнага склада гурта далучыўся Віталь Касавец (удзельнік гуртоў Testamentum Terrae і Pawa).
У 2010 годзе музыкі зрабілі кавер на песню "Машыны" гурта Neuro Dubel, якая ўвайшла ў афіцыйны трыб'ют "Место подписи".
Альбом "Пазаўчора" (2011–2013)
Дэбютны поўнафарматны альбом «Пазаўчора» — вынік палутарагадовай студыйнай працы гурта. Альбом пачалі запісваць ў 2010 годзе, але з-за змены студыі ён пабачыў свет толькі ў 2013 годзе. Музыкі адзначаюць, што захавалі пераважна фолкавае гучанне альбому, каб вытрымаць яго ў адным стылі. Альбомнае гучанне матэрыялу значна адрознівалася ад канцэртнага. Паралельна з запісам альбома гурт працаваў над цалкам аўтарскім рэпертуарам, які выконваўся ў перыяд з 2010 па 2013 год на канцэртах, а кампазіцыя «Цябе» была запісана новым складам у 2015 годзе.
Альбом "Не бяры да галавы" (2015–2018)
Але хутка пасля выхаду першага альбома у тым жа 2013 годзе Вячка Красулін распусціў гурт. Калектыў заявіў пра сябе зноў ў лютым 2015 года, калі выпусціў сінгл-прысвячэнне «Прарок» лідару каманды «Оргазм Нострадамуса» Аляксею Фішаву, які увайшоў у афіцыйны трыб'ют. Летам 2015 года Кашлаты Вох узнавіў актыўную канцэртную дзейнасць з новым складам музыкаў.
У 2017 годзе гурт прэзентаваў новы альбом «Не бяры да галавы».
У 2018 годзе сумесна з гуртом «БУЛЬБИНГЕМ» выпушчаны сінгл «Чырвонае вока».
Значныя змены ў складзе, шэраг сінглаў (2019–нашы дні)
У 2019 годзе склад гурта ў чарговы раз моцна змяніўся. Новыя ўдзельнікі прыўнеслі свежы падыход да выканання матэрыялу. Асноўным кампазітарам стаў Алег Тарасаў, вядомы андэграўндны музыка, які паўдзельнічаў у гуртах "Mental Bates", "Exegutor" і іншых. У 2020 годзе выйшла тры рэлізы калектыву - EP "Так нарадзіўся я" і два сінглы, "Шанцаваць." і "Малочныя вочы". На восень 2022 года запланаваны выхад зборніка лепшых песень гурта ў "жывым" выкананні на студыі. Таксама гурт працуе над EP на французскай мове "5 chansons de la pidhruch", а таксама міні-альбомам кавер-версій песень "Скрадзенае".