cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аляксандр Рыбо
Аляксандр Фелікс Жазеф Рыбо (Alexandre Félix Joseph Ribot; 7 лютага 1842, Сент-Амер, дэпартамент Па-дэ-Кале — 13 студзеня 1923, Парыж) — французскі палітык і дзяржаўны дзеяч, неаднаразова ўзначальваў Кабінет міністраў Францыі.
Пліцхаўзенская брошка
Пліцхаўзенская брошка (таксама вядомая як Пліцхаўзенскі дыск, Пліцхаўзенскі  або Пліцхаўзенская дыскавая брошка; Reiterscheibe von Pliezhausen) — гэта залаты дыск, упрыгожаны фігурамі, які быў знойдзены ў 1928 годзе пры раскопках у, у раёне  у Германіі, у магіле багатай Алеманскай жанчыны, датаванай пачаткам VII стагоддзя, і з’яўляўся пярэдняй часткай дыскавай фібулы. Гэта адзін з нямногіх артэфактаў, які адлюстроўвае фігуры людзей.
Бен Будар
Біяграфія
Памёр 27 кастрычніка 2011 года ў Кроствіцы. Пахаваны на могілках святога Мікалая ў Будзішыне.
Пліцхаўзенская брошка
Адкрыццё
Падчас будаўнічых работ у раёне вуліцы Pliezhauser Alamannenstraße адкрыліся магілы з алеманскага магільнага поля. У 1928 годзе, пры раскопках Магілы 1, у якой была пахавана багатая жанчына, была выяўлена Пліцхаўзенская конная брошка як частка пахавальнага інвентару. Дыск, зроблены з тонкай залатой пласціны, прадстаўляў сабой дэкаратыўную накладку для дыскавай фібулы з бронзавай шпількай у якасці зашпількі. Іншыя магільныя рэчы ўключалі бронзавы пярсцёнак, фрагменты бронзавага дроту і 13 жамчужын.
Бен Будар
Сачыненні
Займаўся перакладамі з чэшскай і польскай моваў.
Нішанскі раён
Нішанскі раён (Nishon tumani) — туман, размешчаны на паўднёва-захадзе Узбекістана. Раён размешчаны на мяжы з Туркменістанам. Клімат сухі, і пыльны. У пасёлку Нішанскага раёна ў 2-й палове 1980-х гадоў было пачата будаўніцтва ГРЭС, аднак з распадам СССР работы былі замарожаныя, і пуск 1-га энергаблока (ужо пад назвай ) адбыўся толькі ў 2004 годзе. Плануецца будаўніцтва новых энергаблокаў.
Пліцхаўзенская брошка
Адкрыццё
Пліцхаўзенская брошка экспануецца ў  ў Старым замку у Штутгарце.
Джокер (фільм, 2019)
«Джо́кер» (Joker) — амерыканскі псіхалагічны трылер 2019 года, пастаўлены Тодам Філіпсам. Галоўную ролю ў фільме выканаў Хаакін Фенікс. Сюжэт фільма ёсць гісторыяй станаўлення антыгероя коміксаў DC Джокера і ніяк не звязаны з іншымі фільмамі гэтага кінасусвету.
Прэм’ера карціны адбылася 31 жніўня 2019 года ў межах конкурснай праграмы 76-га Венецыянскага кінафестывалю, дзе атрымала галоўную ўзнагароду — «Залатога льва».
Танка (жывапіс)
Танка, Тхангка, Кутханг (тыб. — ཐང་ཀ་ — скрутак) — у тыбецкім выяўленчым мастацтве малюнак, пераважна рэлігійнага характару, выкананы клеевымі фарбамі або надрукаваны на шоўку або баваўнянай тканіне, папярэдне загрунтаванай сумессю з крэйды і жывёльнага клею.
Па форме танка ўзыходзяць да індыйскіх рытуальных малюнкаў на палатне і імкнуцца да квадрату, падвойнаму квадрату, прамавугольніку; замаляваная паверхня называецца «люстэрка» (тыб. — мелонг). Памеры танка змяняюцца па велічыні, вагаючыся ад некалькіх квадратных сантыметраў да некалькіх квадратных метраў. Вялікія танка часта выконвае група мастакоў. Танка стваралася або ў строгай адпаведнасці з іканаграфічным тэкстам і ў гэтым выпадку прызначалася для медытацыі, або на аснове жыційных твораў, а таксама ў выніку візіянерскай практыкі; выкарыстоўвалася ў рэлігійных працэсіях, у храмавых інтэр’ерах, у хатнім алтары. Аб’екты малюнка на танка — Буда Шак’ямуні, будыйскія іерархі, персанажы пантэона, жыційныя цыклы, сюжэты бардо.
Ях’я ібн Махмуд аль-Васіці
Ях’я ібн Махмуд аль-Васіці (يحيى بن محمود الواسطييحيى بن محمود الواسطي‎‎) іракска-арабскі  мастак і каліграф XIII стагоддзя, вядомы сваімі ілюстрацыямі.
Біяграфія
Аль-Васіці, верагодна, нарадзіўся ў  на поўдзень ад Багдада. У 1236-37 гадах ён перавёў і праілюстраваў копію Макамата (зборніка ), серыю анекдотаў і сацыяльнай сатыры, напісаную. Ілюстрацыі Аль-Васіці, якія з’яўляюцца аднымі з лепшых прыкладаў стылю, што быў распаўсюджаны ў XIII стагоддзі, і паслужылі натхненнем для сучаснага мастацкага руху ў Багдадзе XX стагоддзя.
Вельмі мала вядома пра яго жыццё.
Яфім Леанідавіч Звягільскі
Звягільскі Яфім Леанідавіч (20 лютага 1933, Сталіна, Украінская ССР, СССР — 6 лістапада 2021) — украінскі палітык і грамадскі дзеяч, народны дэпутат Украіны I—VIII скліканняў (1990—2019), Герой Украіны, выканаўца абавязкаў прэм’ер-міністра Украіны з верасня 1993 года па ліпень 1994 года, доктар тэхнічных навук, прафесар.
Мандорла
Мандорла (ад mandorla «міндаліна») — у хрысціянскім мастацтве адмысловая форма, ззянне авальнай формы, выцягнутае ў вертыкальным кірунку, усярэдзіне якога змяшчаецца выява Хрыста ці Маці Божай (радзей святых).
Большасць навукоўцаў бачыць вытокі мандорлы у мастацтве Старажытнага Рыма і Палесціны. Паводле адной з версій, у хрысціянскую іканаграфію вобраз трапіў з будыйскага мастацтва праз Персію і Арменію. Старажытныя выявы Мандорлы ў базіліцы Санта-Марыя-Маджорэ і манастыры датуюцца V стагоддзем н. э.
Выява Хрыста ў мандорле асабліва ўласціва іканаграфіі Праабражэння Гасподняга і Другога Прышэсця; мандорла перадае тут ззянне славы Гасподняй. Гэта ж значэнне праслаўлення мае мандорла і ў іканаграфіі. Пачынаючы з канца XII стагоддзя мандорла стала выкарыстоўвацца ў іканаграфіі Уваскрасення Хрыстова. Падрабязнае багаслоўскае тлумачэнне «» атрымаў у коле ісіхастаў.
Мандорла можа мець як выцягнутую, авальную форму, так і форму круга. Колер мандорлы, паколькі сімвалізуе ззянне, складаецца з кольцаў, размешчаных у парадку высвятлення — або да цэнтру, альбо да краёў. Сама мандорла часта бывае намаляваная працятай тонкімі залатымі прамянямі, альбо гэтыя прамяні таксама могуць быць напісаны белай фарбай. Колер мандорлы звычайна сіне-блакітны ці чырвоны, часам яна пазалочваецца. На іконе прападобнага Андрэя Рублёва «Праабражэнне Гасподняе» са святочнага чыну іканастасу мандорла намаляваная блакітна-чорным колерам.
Павал Новатны
Павал Новатны (Pawoł Nowotny, 6 студзеня 1912, сяло Жыдаў, каля Баўтцэна, Германія — 2 снежня 2010, Баўтцэн, Германія) — лужыцкі грамадскі дзеяч, вучоны, педагог, гісторык культуры і фалькларыст. Заснавальнік Інстытута сербскага народазнаўства. Лаўрэат прэміі імя Якуба Чышынскага.
Біяграфія
Нарадзіўся 6 студзеня 1912 года ў лужыцкай вёсцы Жыдаў (Зедаў) у рабочай сям'і. У 1929 годзе апублікаваў свой першы артыкул у лужыцкай газеце «Serbske Nowiny». У 1931 годзе паступіў на педагагічны інстытут у Дрэздэне. Яго настаўнікамі былі германіст Адольф Шпамер і лужыцкі кампазітар Бярнат Краўц. Пасля прыходу да ўлады нацыянал-сацыялістаў у 1933 годзе быў выключаны з інстытута з-за сваёй сувязі з Асацыяцыяй сербскіх студэнтаў і адносін з Янам Скалай, пасля чаго эміграваў у Польшчу, дзе працягнуў сваё навучанне ў Познані. У 1937 годзе скончыў сваю адукацыю, атрымаўшы навуковую ступень магістра педагогікі. Пасля навучання працаваў да 1939 года выкладчыкам нямецкай мовы ў польскай школе ў Данцыге.
Пасля пачатку Другой сусветнай вайны быў арыштаваны і правёў у зняволенні амаль два гады. У 1941 годзе быў вызвалены з зняволення і адпраўлены радавым на Усходні фронт. Пасля вайны да 1947 г. знаходзіўся ў французскім палоне. У гэтым жа годзе вярнуўся ў Баўтцэн.
У Баўтцэне ўступіў у Сацыялістычную адзіную партыю Германіі і стаў займацца грамадскай дзейнасцю сярод лужычанаў. З 1948 года па 1982 год быў членам Федэральнага савета лужыцкай культурнай і грамадскай арганізацыі Домавіна. З 1949 года па 1951 год быў жупаном (старшынёй) Будзішынскага раённага аддзялення Домавіны. У гэты ж час быў старшынёй школьнага савета акругі Баўтцэн-Норд, змяніўшы на гэтай пасадзе Павала Неда. Займаўся арганізацыяй сербскай школьнай і вышэйшай адукацыі. Па яго ініцыятыве 1 мая 1951 года быў створаны Інстытут сербскага народазнаўства (Institut za serbski ludospyt), які ў 1992 годзе быў ператвораны ў Сербскі інстытут. Стаў першым рэктарам Інстытута сербскага народазнаўства.
У 1951 годзе ў адміністрацыйным кіраванні Домавіны адбыўся палітычны канфлікт. Падтрымаў кандыдатуру на пасаду намесніка старшыні каталіцкага святара Юрыя Гандрыка, за што быў абвінавачаны разам з Павалам Неда і Янам Цыжам ў падтрымцы «сербскага песімістычнага нацыяналізму, нямецкай і чэшскай буржуазіі». Нягледзячы на ціск новых уладаў ГДР, прапрацаваў у кіруючых органах Домавіны да 1976 года, калі выйшаў на пенсію.
Быўшы рэктарам Інстытута сербскага народоведения, напісаў некалькі навуковых твораў па лужыцкай фалькларыстыцы. Апублікаваў каля 200 навуковых артыкулаў па сарабыстыцы.
У 1970 годзе быў удастоены прэміі імя Якуба Чышынскага.
Памёр 2 снежня 2010 года ў Баўтцэне.
Спіс аб’ектаў PGC (1062001—1063000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1062001—1063000)
Спіс аб’ектаў PGC (2397001—2398000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2397001—2398000)
Спіс аб’ектаў PGC (2398001—2399000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2398001—2399000)
Спіс аб’ектаў PGC (2399001—2400000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2399001—2400000)
Маянья
Маянья (саманазва: Mayagna), таксама суму (міскіта: Sumu, Sumo) — народ у Цэнтральнай Амерыцы, карэннае насельніцтва Маскітавага берага. Жывуць у Нікарагуа і Гандурасе. Агульная колькасць (2019 г.) — 20 000 чалавек.
Маянья размаўляюць на некалькіх місулуанскіх мовах, да якіх таксама адносяць міскіта. Лічыцца, што носьбіты гэтых моў здаўна насялялі землі на тэрыторыі сучасных дзяржаў Сальвадор, Гандурас і Нікарагуа. У перыяд сярэднявечча сюды мігрыравалі індзейцы з тэрыторыі Мексікі. Яны захапілі найбольш урадлівыя горныя раёны. Продкі маянья былі вымушаны сяліцца ўздоўж рэк Маскітавага берага. У XVII — XIX стст. іх разрозненыя абшчыны апынуліся ў атачэнні паселішчаў міскіта, адносіны з якімі былі надзвычай складанымі. Асіміляцыі з боку міскіта садзейнічала прыняцце хрысціянства ў XIX ст., паколькі пратэстанцкія місіянеры прапаведавалі на мове міскіта.
Да пачатку XX ст. на тэрыторыі ўсходу Нікарагуа і паўднёвага ўсходу Гандураса захавалася некалькі абшчын, што жылі ізалявана адна ад іншай. Іх прадстаўнікі размаўлялі на некалькіх адрозных дыялектах. Падчас грамадзянскіх войн у Нікарагуа розныя бакі імкнуліся прыцягнуць маянья ў свае ваенныя фарміраванні. Значнымі праблемамі сталі згуба традыцыйных зямель і забруджванне навакольнага асяроддзя. Пасля Сандзінісцай рэвалюцыі ў Нікарагуа былі зроблены захады для паляпшэння становішча маянья. Яны атрымалі магчымасць карыстацца медыцынскай дапамогай. Быў створаны пісьмовы варыянт мовы маянья, яна выкладалася ў школах. Але ў далейшым з-за ўдзелу мужчын-маянья ў ваенных дзеяннях на баку контрас адносіны з нікарагуанскімі ўладамі сапсаваліся. Многія маянья былі вымушаны ператварыцца ў бежанцаў і ратавацца ў суседнім Гандурасе.
У нашы дні абшчыны маянья ў Нікарагуа і Гандурасе фармальна карыстаюцца аўтаноміяй, аднак захоўваюцца праблема згубы зямель і нізкага сацыяльнага ўзроўню жыцця.
Леонская Біблія (920)
Леонская Біблія, таксама вядомая як Біблія Хуана і Вімары або Святая Біблія Леона — рукапіс Бібліі, які скапіявалі і ілюмінавалі ў 920 годзе ў манастыры ў правінцыі Леон. У цяперашні час ён захоўваецца ў бібліятэцы Леонскага сабора (cod.6). Гэта адзін з першых рукапісаў, тыповы для стылю іспанскіх сярэдневяковых рукапісаў.
Гісторыя
Рукапіс змяшчае калафон, які зараз неразборлівы. Апісанне рукапісу XVIII стагоддзя паказвае, што кніга паходзіць з манастыра Святых Марыі і Марціна. Гэта можа быць стары манастыр, размешчаны ў , у сучасным муніцыпалітэце, на захад ад правінцыі Леон. Біблія была складзена для абата Мауруса і выканана перапісчыкам і ілюмінатарам Іаанам пад кіраўніцтвам манаха Вімары.
Апісанне
Рукапіс пачынаецца з серыі ілюмінацый : крыж, натхнёны крыжам  (f.1v), памятны лабірынт, які змяшчае прысвячэнне рукой перапісчыка (f.2r), ружа компаса (f.3r) і нарэшце, малюнак, які змяшчае 36 медальёнаў, упрыгожаных чалавечымі фігурамі і фантастычнымі жывёламі (f.3v). На фоліа 144—153 утрымліваюцца, упрыгожаныя сімваламі евангелістаў. У канцы рукапісу — чатыры сімвалы евангелістаў у пачатку невялікіх трактатаў аб Евангеллях. Тры з іх прадстаўлены на поўнай старонцы (Матфей, f.202r, Марк, f.209r, Лука, f 211r) і Іаан у адным слупку. Перад сімвалам Матфея знаходзіцца адна з найстарэйшых біблейскіх сцэн у іспанскіх рукапісах: Звеставанне, Хрыстос і Багародзіца ў велічы, Хрыстос вылечвае сляпога і (f.202v). Гэтыя сцэны нагадваюць старажытныя слановыя косці.
Уплыў на мастацтва
Вобраз быка, сімвала Святога Лукі, змешчаны ў рукапісе і асабліва ў канонах Еўсевія, падобны быку, што прысутнічае на карціне Герніка. На думку шэрагу іспанскіх гісторыкаў мастацтва, Пабла Пікаса, магчыма, бачыў Біблію 920 года падчас сваёй выстаўкі ў Барселоне ў 1929 годзе або ў Парыжы ў 1937 годзе і мог скарыстацца выявамі з яе як  узорам для свайго твору.
Спіс аб’ектаў PGC (2400001—2401000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2400001—2401000)
Мацуда
Мацуда — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 61,33 км², насельніцтва — 481 209 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 7.846,23 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Ітыкава, Касіва, Нагарэяма, Камагая, Місата.
Баі за Эр-Раку (2013)
Баі за Эр-Раку — баявыя дзеянні за кантроль над сірыйскім горадам Эр-Рака на поўначы краіны, падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі.
Перадгісторыя
Эр-Рака першапачаткова не была падкантрольна паўстанцам. У самім горадзе яшчэ ў пачатку Арабскай вясны назіраўся нязначны лік дэманстрацый, але хутка яны спыніліся. Грамадзянскія пратэсты тут, у поўнай меры, заставаліся мірнымі да канца 2012 года. Акрамя таго, праўрадавыя настроі мясцовых плямён і прысутнасць больш за паўмільёна бежанцаў з месцаў баявых дзеянняў у краіне, галоўным чынам з Ідліба, Дэйр-эз-Зора і Алепа, узмацнілі меркаванне сірыйскага ўрада, што Эр-Рака адносна бяспечны горад ад апазіцыйных хваляванняў. У гонар гэтага прэзідэнт Башар Асад наведаў яго, каб памаліцца ў адной з яго мячэцяў на Курбан-байрам у чэрвені 2012 года.
Нарыта
Нарыта — горад у прэфектуры Тыба, Японія. У ім знаходзіцца аднайменны аэрапорт, галоўны міжнародны аэратэрмінал у Вялікім Токіа. Плошча горада — 213,84 км², насельніцтва — 130 726 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 611,33 чал./км².
Баі за Эр-Раку (2013)
Пачатак сутыкненняў
Групоўкі ўзброенай апазіцыі праніклі ў мухафазу праз ўсходнюю Сірыю ў канцы 2012 года. Гэта прывяло да гвалту, здзяйсняемага і ўрадавымі сіламі, і апазіцыйнымі групоўкамі. Дзесяткі людзей, абвінавачаных урадам ва ўдзеле ў тэрарыстычных групоўках, былі забіты ў інцыдэнтах у рэгіёне Кахтанія недалёка ад горада. Таксама артабстрэл накрыў бензазаправачных станцыю ў горадзе Эт-Тэль-эль-Аб’яд; праўрадавыя СМІ паспяшаліся назваць здарэнне тэрактам.
Да сакавіка 2013 года сірыйская апазіцыя ўжо кантралявала большую частку поўначы Сірыі, але ўсё яшчэ не магла ўсталяваць кантроль над найбуйнейшым горадам. Мяцежнікі запланавалі наступленне, каб захапіць Эр-Раку, дзе ўрадавыя войскі маглі даць адпор апазіцыі.
Узяцце горада апазіцыяй
Сілы паўстанцаў (галоўным чынам ісламісцкія брыгады), якія знаходзіліся ў прыгарадах Эр-Ракі, пачалі прасоўванне з поўначы і занялі пазіцыі каля паўночнай ўезду ў горад паміж 3 і 5 сакавіка. Апазіцыянеры ціснулі армію і захапілі кантроль над галоўнай плошчай горада 4 сакавіка, і сімвалічна знеслі вялікую пазалочаную статую былога прэзідэнта Сірыі Хафеза аль-Асада, памерлага бацькі дзеючага прэзідэнта.
Згодна з ліванскай газетай «аль-Ахбар», хоць горад быў акружаны і не меў значных сіл урадавых войскаў, але тое, што ён паў ўсяго толькі за некалькі гадзін — з’яўляецца ненармальным. Выданне паведаміла, што раніцай брыгады Мунтасір Білі і аль-Нусры адбілі ў сірыйскіх узброеных сіл КПП на ўсходнім уездзе ў горад і ўвесь усходні раён, у той час як афіцэры сірыйскай ваеннай паліцыі і памежнай службы вывозілі маёмасць з цэнтра Ракі ў штаб 17-й дывізіі, без усялякага пераследу з боку апазіцыянераў.
Мяцежнікі таксама штурмавалі дом губернатара правінцыі Хасана Джалала, захапіўшы яго разам з кіраўнікамі Эр-Ракі і аддзяленнем партыі «Баас» Сулеймана аль-Сулеймана.
Урадавыя сілы адступілі з горада на захад і ва ўсходнім кірунку, а таксама спыніліся ў 60 км ад Эр-Ракі ў правінцыйным аэрапорце. Сірыйскія ваенна-паветраныя сілы выканалі авіяналёты супраць мяцежнікаў у горадзе пасля яго падзення.
5 сакавіка з’явілася відэазапіс, на якой прысутнічалі Хасан Джалал і Сулейман аль-Сулейман, акружаныя радаснымі паўстанцамі.
Горад узялі Свабодная армія Сірыі, Фронт ан-Нусра, Ахрар аш-Шам (частка Сірыйскага ісламскага фронту) і брыгада Хутай бін аль-Яман.
Пры захопе горада быў забіты вярхоўны камандуючы аль-Нусры ў мухафазе Эр-Рака, а таксама галоўны правінцыйны палявы камандзір Ахрар аш-Шам. Начальнік паліцыі Эр-Ракі быў таксама забіты. Некаторыя жыхары прасілі мяцежнікаў потым застацца ў горадзе, баючыся адплаты ўрадавых сіл.
Апошнія ячэйкі лаялісцкага супраціву ў горадзе былі ліквідаваны 6 сакавіка, калі апазіцыянеры захапілі некалькі ключавых будынкаў бяспекі, дзе хаваліся ўрадавыя войскі, пасля чаго Сірыйскі цэнтр маніторынгу за выкананнем правоў чалавека (СЦМПЧ) афіцыйна абвясціў, што Эр-Рака цалкам знаходзіцца пад кантролем паўстанцаў.
Наступствы
Пасля захопу паўстанцамі Эр-Ракі Ваенна-паветранымі сіламі Сірыі былі здзейснены 25 авіяналётаў на горад у спробе зрушыць апазіцыйныя сілы. Усяго былі забіты 39 чалавек, у тым ліку 17 у баі на галоўнай плошчы. Па меншай меры 10 з забітых былі пацверджаны як паўстанцы.
Сірыйская армія паслала вайсковае падмацаванне з ваеннай базы Эт-Табка, але СЦМПЧ паведаміў, што мяцежнікі перахапілі яго.
Некаторыя захопленыя ўрадавыя салдаты былі публічна пакараны смерцю ісламскімі баевікамі.
Па паведамленнях BBC, у выніку чарговай паветранай атакі сірыйскай авіяцыі 10 сакавіка 2013 загінула яшчэ 14 чалавек.
4 красавіка паведамлялася, што мяцежнікі Свабоднай сірыйскай арміі акружылі 17-ю дывізію недалёка ад Эр-Ракі. Сірыйскія армейскія крыніцы паведамілі, што 80 салдат былі забіты і 250 паранены ў баях. Адзначалася, што шмат параненых памерлі ад гангрэны.
20 мая, паводле СЦМПЧ, апазіцыйны кіраўнік горада быў выкрадзены.
Бітва за Эр-Раку (2017)
Вечарам 5 сакавіка 2016 года, у выніку сутыкненняў баевікоў «Ісламскай дзяржавы» і мясцовых жыхароў, тры раёны Ракі на час былі вызвалены ад улады ІДІЛ. На адным з мастоў горада быў вывешаны сцяг Сірыйскай Арабскай Рэспублікі. Аднак ужо на 7 сакавіка сілы паўстанцаў вычарпаліся і над горадам зноў паднялі чорны сцяг Халіфата.
З 19 мая ў паўночных раёнах правінцыі пачалося засяроджванне «Дэмакратычных сілаў Сірыі» (ДСС, SDF) для вызвалення адміністрацыйнага цэнтра. Па некаторых дадзеных, была створана групоўка колькасцю 20 тыс. чалавек, узмоцненая бранятэхнікай. Да 21 мая атрады ДСС захапілі шэраг населеных пунктаў і цяпер знаходзіліся ўсяго ў 35 км на поўнач ад горада.
Сакура (Тыба)
Сакура — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 103,59 км², насельніцтва — 171 868 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 1.659,12 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Тыба, Ёцукайда, Ятыё, Індзай, Ятымата і пасёлак Сісуі.
Прэм’ер-міністры Чэхаславакіі
Старшыня ўрада Чэхаславакіі (předseda vlády Československa, predseda vlády Česko-Slovenska) з'яўляўся главой урада Чэхаславакіі, з моманту стварэння Першай Чэхаславацкай Рэспублікі ў 1918 годзе да роспуску Чэшскай і Славацкай Федэратыўнай Рэспублікі ў 1992 годзе.
Першая і Другая Чэхаславацкія Рэспублікі (1918—1939)
Першая Чэхаславацкая Рэспубліка (první Československá republika) — першая чэхаславацкая дзяржава, якая існавала з 1918 года па 1938 год. Яна складалася з Багеміі, Маравіі, Чэшскай Сілезіі, Славакіі і Падкарпацкай Русі.
Рэвалюцыйны нацыянальны сход Чэхаславакіі (Revoluční národní shromáždění, Revolučné národné zhromaždenie), вышэйшы прадстаўніцкі і заканадаўчы орган у перыяд стварэння Чэхаславакіі, быў створаны года на базе Нацыянальнага камітэта на аснове палажэнняў Часовай канстытуцыі. У той жа дзень на першым пасяджэнні ім быў распушчаны абвешчаны ў Парыжы часовы ўрад Томаша Масарыка і зацверджаны ўрад Карала Крамаржа. Пасля мясцовых выбараў 1919 года, якія прынеслі перамогу левым сілам, сход перадаў уладу першаму ўраду Уласціміла Тусара. Праца Рэвалюцыйнага нацыянальнага сходу скончылася пасля прыняцця і правядзенні на яе аснове выбараў у Нацыянальны сход у красавіку 1920 года. Пасля падпісання года Мюнхенскага пагаднення (без удзелу прадстаўнікоў Чэхаславакіі) Германія далучыла да сябе Судэцкую вобласць, затым адбыліся новыя тэрытарыяльныя страты на карысць Польшчы і Венгрыі. Традыцыйна пост-мюнхенскі перыяд чэхаславацкай гісторыі з года ці, у залежнасці ад пункта гледжання, з  года (даты абвяшчэння аўтаноміі Славакіі), і да ўтварэння  года на чэшскіх землях Пратэктарата Багеміі і Маравіі, называюць Другой Чэхаславацкай Рэспублікай (Druhá československá republika).
Адзіная чэхаславацкая дзяржава спыніла існаванне пасля абвяшчэння незалежнасці года Славацкай Рэспублікі (Slovenská republika; у гістарычнай літаратуры названай «Першая Славацкая Рэспубліка»), утварэння  года на чэшскіх землях германскага Пратэктарата Багеміі і Маравіі і абвяшчэння ў той жа дзень незалежнай Карпацкай Украіны (Карпатська Україна) на тэрыторыі Падкарпацкай Русі, якая  года была цалкам акупавана Венгрыяй.
Урады ў выгнанні (1939—1945)
года арганізаваная ў Парыжы нарада абвясціла пра стварэнне  на чале з прэзідэнтам у выгнанні Эдвардам Бенешам і часовым віцэ-прэзідэнтам Янам Шрамекам. Нацыянальны камітэт быў прызнаны ўрадамі Вялікабрытаніі і Францыі ў якасці прадстаўніка чэхаславацкага народа. У 1940 годзе пад пагрозай германскай акупацыі Францыі, Нацыянальны камітэт перамясціўся ў Лондан.
года Эдвард Бенеш паведаміў пра пераўтварэнне Нацыянальнага камітэта ў сістэму часовага дзяржаўнага кіравання, якая ўключала прэзідэнта, урад і дзяржаўны савет. года быў створаны Нацыянальны камітэт вызвалення Чэхаславакіі (Národní výbor pro osvobození Československa), ці Часовая дзяржаўная ўстанова Чэхаславакіі (Prozatímní státní zřízení československé) — чэхаславацкі ўрад у выгнанні, які першапачаткова атрымаў дыпламатычнае прызнанне Вялікабрытаніі, а ў далейшым і іншых краін-саюзніц, уключаючы СССР (праз пасольства СССР пры Саюзных урадах у Лондане).
Ён ставіў мэтай адмену прызнання законнасці Мюнхенскага пагаднення і наступнай нямецкай акупацыі Чэхаславакіі і яе аднаўленне ў граніцах 1937 года. Па меры набліжэння вызвалення краіны стала відавочна, што ўрад павінен забяспечваць кіраванне вызваленымі тэрыторыямі, для чаго года быў прыняты ўказ аб стварэнні прызначанай урадам канцылярыі па кіраванні вызваленай тэрыторыяй на чале з прэзідэнтам Эдвардам Бенешам. года ў Кошыцах прадстаўнікамі Нацыянальнага фронту чэхаў і славакаў, чэшскага і славацкага нацыянальных сходаў і ўрада ў выгнанні была ўхвалена («Нацыянальная і дэмакратычная рэвалюцыйная праграма»), якая ў тым ліку пацвердзіла абвешчаныя напярэдадні паўнамоцтвы Нацыянальнага фронту чэхаў і славакаў як часовага ўрада Чэхаславакіі.
Чэхаславацкая Рэспубліка (1945—1960)
У сакавіку 1945 года ў Маскве прадстаўнікамі чэхаславацкага ўрада ў выгнанні і камуністамі быў падпісаны дагавор аб стварэнні Нацыянальнага фронту чэхаў і славакаў (Národní fronta Čechů a Slováků) — аб'яднанні ўсіх антыфашысцкіх і патрыятычных палітычных партый Чэхаславакіі. Першы ўрад Нацыянальнага фронту, які дзейнічаў на вызваленай тэрыторыі, быў прызначаны года ў Кошыцах. Яго была абавязковай для выканання ўсімі партыямі Нацыянальнага фронту.
года была прынята канстытуцыя, якая замацавала народна-дэмакратычныя пераўтварэнні ў краіне. года ўрад быў пераведзены ў Прагу. У выніку выбараў 1946 года быў сфарміраваны новы ўрад Нацыянальнага фронту на чале з кіраўніком камуністаў, якія атрымалі перамогу, Клементам Готвальдам. года прадстаўнікі трох партый ва ўрадзе Готвальда падалі ў адстаўку, пасля чаго камуністы абвінавацілі іх у парушэнні прынцыпаў дзейнасці Нацыянальнага фронту і заклікалі да яго змянення на аснове ўключэння ў яго масавых грамадскіх арганізацый (напрыклад, кіраваных імі прафсаюзаў). У выніку лютаўскіх падзей Нацыянальны фронт з кааліцыі палітычных партый трансфармаваўся ў грамадска-палітычнае аб'яднанне пад кантролем камуністаў (астатнія партыі прызналі іх кіруючую ролю), увабраўшы ў сябе многія грамадскія арганізацыі. Кароткі перыяд ад 1945 да 1948 года ў гістарыяграфіі прынята называць Трэцяй Чэхаславацкай Рэспублікай (Třetí republika).
Чэхаславацкая Сацыялістычная Рэспубліка (1960—1990)
года была прынята канстытуцыя, якая абвясціла перамогу сацыялізму і змяніла назва краіны на «Чэхаславацкая Сацыялістычная Рэспубліка» (Československá socialistická republika), а таксама якая замацавала кіруючую ролю Нацыянальнага фронту ў грамадска-палітычным жыцці краіны.
года (у адпаведнасці з № 143 ад 28 кастрычніка 1968 года) Чэхаславацкая Сацыялістычная Рэспубліка стала федэрацыяй дзвюх раўнапраўных дзяржаў — Чэшскай Сацыялістычнай Рэспублікі (Česká socialistická republika) і Славацкай Сацыялістычнай Рэспублікі (Slovenská socialistická republika).
Чэшская і Славацкая Федэратыўная Рэспубліка (1990—1992)
Неўзабаве, года, быў прыняты канстытуцыйны закон № 101/1990 Sb., паводле якога краіна атрымала новую назву — Чэшская і Славацкая Федэратыўная Рэспубліка (Česká a Slovenská Federativní Republika, Česká a Slovenská Federatívna Republika).
года ЧСФР была распушчана, Чэшская і Славацкая рэспублікі сталі незалежнымі дзяржавамі.
Спіс аб’ектаў PGC (1063001—1064000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1063001—1064000)
Касіва
Касіва — цэнтральны горад на паўднёвым усходзе Японіі. Знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча — 114,90 км², насельніцтва — 407 762 чалавекі (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 3.548,84 чал./км².
Васіль Анатолевіч Матусевіч
Васіль Анатолевіч Матусевіч (Матусевич Василий Анатольевич;  — ) — беларускі футбольны трэнер. Працаваў галоўным трэнерам клуба «Вікторыя» з Мар’інай Горкі.
Клубная кар’ера
У 1990-я гады гуляў у міні-футбол за мар’інагорскі «Алімп».
Надзьсентміклашскі скарб
Надзьсентміклашскі скарб — скарб залатых сасудаў V—VIII стст., выяўлены каля венгерскага паселішча  (недалёка ад горада Сегедын) у 1799 годзе. Знаходзіцца ў Венскім мастацка-гістарычным музеі.
Скарб складаецца з залатых пасудзін у колькасці 23 штук. Гэта былі кубкі, збаны, талеркі і адзін рытон. Іх шчодра ўпрыгожвалі выявы людзей, птушак, звяроў, крылатых пачвар, арнамент расліннага і геаметрычнага характару. Адзін з гарлачоў быў упрыгожаны малюнкамі, змешчанымі ў круглыя медальёны. На іх былі: вершнік у кольчуге, вядучы палоннага; аголеная жанчына, танцы з кветкамі ў руках; страляючы з лука паляўнічы; арол і грыфон, які турзае аленя. На некаторых пасудзінах маюцца надпісы на грэчаскай і цюркскай мовах.
Датыроўка сасудаў адрозніваецца па часе і адносіцца да V—VIII стагоддзяў. Першапачаткова скарб лічылі пакінутым гунамі, аднак гэтая гіпотэза з часам была адвергнутая. Паходжанне скарбу застаецца прадметам спрэчак; яго маглі пахаваць старажытныя балгары на чале з,  або авары. Не выключана, што посуд стварылі або хазары.
Васіль Анатолевіч Матусевіч
Трэнерская кар’ера
У 2015 годзе, калі мар’інагорская «Вікторыя» пасля доўгага перапынку заявілася ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі, стаў галоўным трэнерам каманды. У 2016 годзе памяняўся пасадамі са сваім памочнікам Гіяй Панчулідзэ і стаў яго асістэнтам. У 2017 годзе зноў узначаліў каманду.
Надзьсентміклашскі скарб
Паколькі месца знаходжання скарбу знаходзіцца ў сучасных межах Румыніі, мясцовыя ўлады ставяць пытанне аб перадачы яго ў музеі Румыніі.
Васіль Анатолевіч Матусевіч
Трэнерская кар’ера
Памёр у снежні 2017 года.
Спіс водарасцей Беларусі
Відавая разнастайнасць водарасцей Беларусі дастаткова вялікая. Толькі ў нацыянальным парку «Прыпяцкі» налічваецца не менш за 379 відаў розных водарасцей.
У дадзеным пераліку аб'яднаны як водарасці, што ўключаны ў царства Раслін, так і сіне-зялёныя водарасці, якія ўключаны ў царства Бактэрый. Пералік, прыведзены ніжэй, не поўны, над ім вядзецца праца. Лічба пасля назвы роду паказвае колькасць відаў роду, што сустракаюцца на тэрыторыі Беларусі, згодна з дадзенымі БелЭн.
Тып
На Беларусі 327 відаў, разнавіднасцей і форм з 55 родаў.
Сямейства
На Беларусі мінімум 3 віды
Тып
На Беларусі каля 110 відаў у класе
На Беларусі адзначана больш за 50 відаў з 22 родаў у класе
Аддел
На Беларусі 15 відаў
Аддзел
У Беларусі каля 930 відаў
Спіс аб’ектаў PGC (2401001—2402000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2401001—2402000)
Асахі (горад)
Асахі — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 129,91 км², насельніцтва — 67 362 чалавекі (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 518,53 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Цёсі, Соса, Каторы і пасёлак Танасё.
Кіміцу
Кіміцу — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 318,83 км², насельніцтва — 86 963 чалавека (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 272,76 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Кісарадзу, Фуцу, Ітыхара, Камагава і пасёлак Отаку.
Індзай
Індзай — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 123,80 км², насельніцтва — 91 687 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 740,61 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Касіва, Абіка, Сіроі, Ятыё, Сакура, Нарыта і пасёлкі Сакаэ, Сісуі, Тонэ.
Абіка
Абіка — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 43,19 км², насельніцтва — 131 460 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 3.043,76 чал./км². Горад размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Касіва, Індзай, Тарыдэ і пасёлак Тонэ.
ХК Авіятар Баранавічы
«Авіятар» — прафесійны хакейны клуб з горада Баранавічы, Беларусь. Заснаваны ў 2018 годзе. Выступае ў Беларускай экстралізе Б.
Ітыкава (горад)
Ітыкава — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 57,40 км², насельніцтва — 471 873 чалавекі (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 8.220,78 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Ураясу, Фунабасі, Мацуда, Камагая.
Камагава
Камагава — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 191,30 км², насельніцтва — 34 345 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 179,53 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Фуцу, Кіміцу, Кацуура, Мінамібаса і пасёлкі Кёнан, Отаку.
Браніслаў Даніловіч
Браніслаў Даніловіч (20 лістапада 1908 — 29 верасня 2003) — беларускі вайсковы і грамадскі дзеяч. Храніст 1-га Беларускага штурмавога ўзводу. Сябра Галоўнай Управы БАЗА, Задзіночання беларуска-амерыканскіх ветэранаў, сябра рэдкалегіі і фундатар газеты «Беларус».
Біяграфія
Нарадзіўся 20 лістапада 1908 г. на Ашмяншчыне у Віленскай губерні Расійскай імперыі. У 1930-я гады вучыўся ў Барунаўскай настаўніцкай семінарыі, створанай польскімі ўладамі на замест зачыненай беларускай. У гады навучання далучыўся да беларускага руху, быў сябрам Беларускай сялянска-работніцкай грамады. З асветы быў настаўнікам, па веравызнанні — рыма-каталік. Выехаў шукаць працы ў Латвію у сувязі з цяжкім эканамічным становішчам у Польскай Рэспубліцы. У Латвіі пазнаёміўся з вядомым прыхільнікам беларускага руху баронам Энгельгардам.
У 1941 г. разам з Энгельгардам пераехаў у Германію. Працаваў перакладчыкам у групе беларускіх дзеячаў, якія працавалі з нямецкімі ўладамі пры вызваленні беларускіх жаўнераў Войска Польскага з лагераў для ваеннапалонных. У тым жа годзе далучыўся да 1-га Беларускага штурмавога ўзводу, дзе стаў храністам. Напісаў вядомую ў беларускім руху жаўнерскую песню «Гэта йдзе Першы зьвяз наш штурмовы», зваротка якой гучала так:
У нямецка-савецкую вайну 1-ы Штурмавы ўзвод быў дэсантаваны ў БССР. Пасля заняцця нямецкім войскам тэрыторыі Беларусі жаўнеры 1-ы Штурмавога ўзводу, яшчэ да з’яўлення БЦР, стваралі першую цывільную адміністрацыю. Браніслаў Даніловіч быў прызначаны ў цывільныя ўлады на Смаленшчыне, дзе працаваў да 1943 г.
Эвакуяваны ў Германію. Пад канец 1940-х гадоў выехаў у ЗША. На эміграцыі актыўна ўдзельнічаў у беларускім руху. Удзельнічаў у аднаўленьні Рады БНР, пры арганізацыі Беларуска-Амерыканскага Задзіночання і ў Задзіночанні беларуска-амерыканскіх ветэранаў. Быў сябрам Галоўнай Управы БАЗА, а таксама спрычыніўся да арганізацыі аддзелу БАЗА ў Нью-Джэрсі. Быў сябрам рэдкалегіі газеты «Беларус» і адным з сталых фундатараў. Ад пачатку эміграцыі і да апошніх дзён належаў да вернікаў Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы. Быў звязаны з парафіяй Жыровіцкай Божай Маці ў Хайленд-Парку.
Апошнія 6 гадоў жыцця моцна хварэў. Памёр 29 верасня 2003 г. у Нью-Брансуіку (Нью-Джэрсі). Пахаваны на Беларускіх могілках у Іст-Брансуіку, ЗША. Пасля кароткай надмагільнай малітвы на пахаванню прагучаў жалобны гімн «Спі пад курганам герояў», на пахаванні сярод іншых прысутнічалі Антон Шукелойць, Янка Запруднік, Янка Азарка і жонка памерлага.
Ітыхара
Ітыхара — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 368,20 км², насельніцтва — 276 587 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 751,19 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Тыба, Мабара, Садэгаура, Кісарадзу, Кіміцу і пасёлкі Нагара, Отаку, Цёнан.
Кісарадзу
Кісарадзу — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Тыба. Плошча горада — 138,73 км², насельніцтва — 131 825 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 950,23 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Ітыхара, Садэгаура, Кіміцу, Кавасакі. З 1994 года Кісарадзу злучаны 14 км мостам-тунэлем праз Такійскі заліў з горадам Кавасакі.
Сагаміхара
Сагаміхара — горад, вызначаны ўказам урада Японіі, размешчаны ў прэфектуры Канагава. Плошча горада — 328,83 км², насельніцтва — 722 881 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 2.198,34 чал./км². Размешчаны ў цэнтральнай частцы вострава Хонсю, на захад ад Токіа на рацэ Досі, якая ўпадае ў заліў Сагамі. У 1950-х у горадзе з’явілася развітая прамысловасць, якая ўключае ў сябе электрамашынабудаванне і аўтабудаванне, а таксама харчовую і тэкстыльную прамысловасць. Сагаміхара — цэнтр даследаванняў у галіне атамнай энергіі.
Арозій з Бобіа
Арозій з Бобіа (Мілан, Амбразіянская бібліятэка MS D. 23. Sup.) - астраўны манускрыпт пачатку VII стагоддзя з Хранікона . Рукапіс мае 48 лістоў памерам 210 на 150 мм. Ён, як мяркуюць, быў створаны ў скрыпторыі .
Паходжанне
Рукапіс паходзіць з абацтва Бобіа, які быў заснаваны Святым Калумбанам у 612. Ён з’яўляецца ў вопісе манастырскай бібліятэкі зробленым у 1461 годзе. Манахі перадалі рукапіс у Амбразіянскую бібліятэку, калі яна была заснавана у 1606 годзе кардыналам.
Апісанне
Манускрыпт змяшчае найбольш раннія дывановыя старонкі у мастацтве. Дывановая старонка знаходзіцца на фоліа 1v. Хоць у дызайне яна прасцейшая, чым пазнейшыя дывановыя старонкі, яна змяшчае матывы, якія не сустракаюцца на пазнейшых узорах і паказвае тонкасць малюнка і чаргаванне колераў, характэрныя для асобных рукапісаў. Ён складаецца з вялікай цэнтральнай разеткі, акружанай чатырма вуглавымі разеткамі, усе змешчаныя ў прамавугольнай раме. Вертыкальныя панэлі рамкі ўтрымліваюць павойныя канатныя матывы; рамка злева мае адзін большы канат белым па ружовым колеры, у той час як рамка справа — два меншых каната белым па ружовым колеры, падзеленыя жоўтай паласой. Верхняя і ніжняя панэлі разбітыя на меншыя квадратныя панэлі, падзеленыя тонкімі брускамі. Панэлі меншага памеру складаюцца з  і трохкутнікаў, якія чаргуюцца ў ружовым і жоўтым колерах. Бакавыя верхняя і ніжняя панэлі працягваюцца да правага краю рамы. Над левай вертыкальнай рамкай размешчаны дзве квадратныя рамкі, якія змяшчаюць круглыя матывы; уверсе з крыжам унутры круга, а ўнізе з разеткай. Крыж у крузе на верхняй панэлі падобны на крыж у крузе, знойдзены ў цэнтры дывановай старонцы, на фоліа 192v «Кнігі з Дарау». Шэсць канцэнтрычных колаў акружаюць цэнтральную разетку. Старонка выцвіла і пашкоджана, так што цяжка быць упэўненым у яе першапачатковым выглядзе. Выказваецца здагадка, што дывановая старонка з’яўляецца дадаткам да рукапісу.
Аткінсан
А́ткінсан — прозвішча.
Лідзбарк
Гісторыя
Горад заснаваны ў 1301 г. па нямецкім праве. Пасля пачатку валадарання тут крыжакоў у 1303 г., імі быў пабудаваны замак і ўмацаванае паселішча. У гэты час сярод іншага былі пабудаваныя касцёл, млын і ратуша. Каля 1325 г. паселішча атрымала гарадскія правы. У 1405-1407 гг. горад быў абнесены мураванымі сценамі з двумя брамамі. Пасля Торуньскага міру 1466 г. горад знаходзіўся ў складзе Польшчы. Падчас першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 г. горад апытуўся ў складзе Прусіі, за выключэннем 1807-1815 гг, калі гэтыя землі ўваходзілі ў склад Герцагства Варшаўскага. Да Польшчы горад вярнуўся ў 1920 г. Падчас Другой сусветнай вайны горад быў разбураны на 75%.
Аясэ
Аясэ — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Канагава. Плошча горада — 22,28 км², насельніцтва — 83 928 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 3.766,97 чал./км².
Ацугі
Ацугі — асаблівы горад Японіі, размешчаны ў прэфектуры Канагава. Плошча горада — 93,83 км², насельніцтва — 225 131 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 2.399,35 чал./км².
Спіс аб’ектаў PGC (2402001—2403000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2402001—2403000)
Ашура
А́шура (عاشوراء), у ісламе — асабліва шанаваны дзень, які праходзіць у 10-ы дзень месяца Мухарам, у шыітаў вядомы як дзень жалобы, бо ў гэты дзень адбываецца памінанне шыіцкіх пакутнікаў, перш за ўсё, Хусейна ібн Алі; у сунітаў — дзень добраахвотнага паста ў знак падзякі Алаху за выратаванне прарока Мусы і сыноў Ісраіла ад войскаў фараона.
Урб@н.М. Адзін дзень не майго жыцця
«'''Урб@н. М. Адзін дзень не майго жыцця'''» — раман беларускай пісьменніцы Людмілы Шчэрбы. Выдадзены ў 2017 годзе, выдавецтва А. Янушкевіча.
Змест
Сама аўтар характарызуе твор, як нанараман-правакARTцыя. Твор напісаны ў жанры мэшап (ад англ. mash-up — «змешваць кампазіцыі»). Гэтая ідэя прыйшла са свету камп’ютарных тэхналогій і музычных рэміксаў, дзе выкарыстоўваюць элементы з некалькіх розных крыніц і аб’ядноўваюць іх у новы арыгінальны твор.
Галоўныя героі, Макс (піяршчык) і Ганна (пісьменніца), сустракаюцца ў горадзе М., і ўсе іх прыгоды пачынаюцца з яблыка. Кніга ўмоўна падзелена на дзве часткі, гэта «раман у рамане»: адзін напісаны аўтарам, другі — героем. Падзеі разгортваюцца ў 2012—2014 і, адпаведна, у 1642—1654 гадах у горадзе, падобнага да Мінску, аўтар паказвае і прыгажосць старога горада з яго вузкімі вулачкамі, і горад сучасны. Аўтар адсылае сваіх герояў у іншых іпастасях на чатыры стагоддзі назад, у 1648 год — у Баркалабава, Смаленск, Магілёў… Ваенны паход цара Аляксея Міхайлавіча на беларускія землі ў 1654 і абарона ўсходніх земляў Вялікага Княства Літоўскага ад маскоўскіх войскаў, бітва пад Лоевам, абарона Магілёва, Радзівілы і Сапегі.
Знайшлося тут месца і дэтэктыўнай лініі: героі выяўляюць, што ў іх сем’ях захоўваюцца старонкі Баркалабаўскага летапісу, а неўзабаве гэты скарб выкрадаюць. Аматарам філасофскай прозы прыйдзецца даспадобы біблейская прытчавая частка, а філолагаў зацікавяць развагі галоўнай гераіні пра «раўнапраўе ў моўных канструкцыях».
Раман «Урб@н. М: Адзін дзень не майго жыцця» выклікаў станоўчыя водгукі ў крытыкаў, яго назвалі «новай з’явай у беларускай літаратуры».
Прэзентацыя кнігі
Упершыню кніга была прадстаўлена на XXIV Мінскай міжнароднай кніжнай выставе-кірмашы. Адначасова прэзентацыя кнігі стала першай аўтограф-сесіяй для аўтара.
Дзама
Дзама — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Канагава. Плошча горада — 17,58 км², насельніцтва — 129 027 чалавек (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 7339,42 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Сагаміхара, Ямата, Ацугі, Эбіна.
Ганна Марыя Гартуэйт
Ганна Марыя Гартуэйт (Anna Maria Garthwaite, 14 сакавіка 1688, Харстан, Лестэршыр — кастрычнік 1763, Лондан) — брытанскі дызайнер па тэкстылі, найбольш вядомая як аўтар кветкавых узораў для шаўковых тканін, вытканых уручную ў абшчыне Спіталфілдс (у цяперашні час уваходзіць у склад лонданскага бора ). Гартуэйт лічыцца адным з самых значных дызайнераў свайго часу. Большасць арыгінальных акварэляў з яе працамі захаваліся да нашых дзён. Шаўкі з яе ўзорамі былі ідэнтыфікаваныя ў калекцыях адзення па ўсім свеце.
Біяграфія
Ганна Марыя Гартуэйт нарадзілася ў сям’і прападобнага Эфраіма Гартуэйта (1647—1719) з і яго жонкі Рэджойс Хаўстэд. На момант нараджэння Ганны Марыі, Эфраім працаваў прыходскім святаром у вёсцы. У 1726 годзе Гартуэйт пакінула Грантэм і пасялілася ў Ёрку ў сваёй сястры Мэры, якая да таго часу ўжо была двойчы ўдовай. У 1728 годзе яны пераехалі ў дом на Прынцэс-стрыт у ткацкім раёне, які знаходзіцца на ўсход ад Лонданскага Сіці. Тут на працягу трох дзесяцігоддзяў Гартуэйт стварыла больш за тысячу ўзораў для шаўковых тканін. 874 з яе арыгінальных акварэляў захаваліся і знаходзяцца ў калекцыі музея Вікторыі і Альберта. Большасць з гэтых работ датаваная і суправоджаны тэкстам з інструкцыямі па ткацтву і імем ткача, якому яны былі прададзеныя.
Працы Гартуэйт цесна звязаны з модай сярэдзіны XVIII стагоддзя на кветкавыя ўзоры ў стылі ракако з акцэнтам на асіметрычныя структуры і C — і S-падобныя сінусоідныя крывыя. Яна выкарыстала створаную французскім дызайнерам тэхніку «points rentrés», якая дазваляе ствараць амаль трохмерныя ўзоры з дапамогай стараннага зацянення. Акрамя малюнкаў для шаўкоў Гартуэйт распрацоўвала арнаменты для вялікіх адамашкаў і кветкавыя ўзоры для парчы.
Пачынаючы з 1742—1743 гадоў англійскія шаўкі ў цэлым, і працы Гартуэйт у прыватнасці, пачынаюць моцна адрознівацца ад французскага стылю, развіваючыся ў бок маленькіх і яркіх натуралістычных кветак, якія былі раскіданыя па бледным фоне. Мода на рэалістычныя кветкавыя ўзоры звязана з развіццём батанічнай ілюстрацыі ў Брытаніі. Французскія шаўкі гэтага перыяду больш імкнуцца да стылізаваных кветак нерэалістычных расфарбовак.
Спіталфілдскія шаўкі шырока экспартаваліся ў каланіяльную Амерыку, куды з-за быў забаронены імпарт французскіх тавараў. Захаваліся спадніцы аўтарства Гартуэйт, якія, як мяркуецца, належалі Марце Вашынгтон. Узоры Гартуэйт таксама сустракаюцца на партрэтах каланіяльнага часу.
Гартуэйт адышла ад актыўнай дзейнасці ў 1756 годзе. Яе завяшчанне, датаванае 1758 годам, было зачытана 24 кастрычніка 1763 года. Ганна Марыя Гартуэйт была пахаваная трыма днямі пазней, 27 кастрычніка 1763 года ў Царкве Хрыста на Прынцес Стрыт.
Прызнанне і спадчына
Ганна Марыя Гартуэйт лічыцца адным з найбольш выбітных дызайнераў свайго часу. (1707—1767) назваў яе ва «Універсальным слоўніку гандлю і камерцыі» 1751 года адным з трох дызайнераў, якія «ўкаранілі прынцыпы жывапісу ў ткацтва».
У 1998 годзе на доме па адрасе «2 Прынцлет Стрыт, Спіталфілдс, E1», у якім жыла і працавала Ганна Марыя Гартуэйт, была ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Каментарыі
<references group="К"/>
Дзусі
Дзусі — горад у Японіі, знаходзіцца ў прэфектуры Канагава. Плошча горада — 17,34 км², насельніцтва — 57 683 чалавекі (1 жніўня 2014), шчыльнасць насельніцтва — 3326,59 чал./км². Размешчаны на востраве Хонсю, у рэгіёне Канто. З ім мяжуюць гарады Якагама, Камакура, Якосука і пасёлак Хаяма.
Бурачок пустэльны
Бурачо́к пустэльны, Бурачок стэпавы (Alyssum desertorum) — від кветкавых раслін з роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна вышынёй 4—20 см. Сцябло з узыходнымі ад асновы галінкамі. Лісце чаргаванае, суцэльнае, завостранае або тупое, апушанае. Ніжняе лісце з кароткім чаранкамі. Кветкі бледна-жоўтага колеру, з клінападобнымі або падоўжанымі пялёсткамі. Плод — бліскучы стручок.
Распаўсюджанне і экалогія
Сустракаецца на тэрыторыі Паўднёвай Еўропы і Азіі (Сібір, Алтай). Расце на скалах, схілах гор і узгоркаў, у стэпах, зрэдку ў хваёвых барах і на іх узлесках, як пустазелле. Цвіце ў красавіку—чэрвені.
Анатоль Веніямінавіч Калінін
Анатоль Веніямінавіч Калінін (1916—2008) — рускі савецкі пісьменнік, паэт і драматург, публіцыст.
Біяграфія
Нарадзіўся года ў станіцы Каменскай (цяпер горад Каменск-Шахцінскі Растоўскай вобласці) у сям’і настаўніка, які паходзіў з данскіх казакоў.
Пасля школы вучыўся ў тэхнікуме, з 1932 года працаваў журналістам. Першы раман «Курганы» (1941) напісаў пад уплывам «Паднятай цаліны» М. А. Шолахава. Франтавы карэспандэнт «Камсамольскай праўды» (1941—1945), член СП СССР (1945), маёр (1942). Член УКП(б)/КПСС з 1946 года.
Анатоль Калінін падтрымваў маладых данскіх паэтаў — Барыса Прымерава, Барыса Кулікова і іншых, некаторым з іх ён, можна сказаць, даў «пуцёўку ў жыццё». Адным з першых ён адгукнуўся на публікацыю вершаў І. Я. Кавалеўскага, складзеных ім у фашысцкім палоне. Таксама яму належаць артыкулы пра творчасць данскіх пісьменнікаў А. А. Бахарава, М. А. Нікуліна і іншых.
Дэпутат ВС РСФСР. Пасля распаду СССР уступіў у КПРФ і заставаўся ў яе шэрагах да канца жыцця.
А. В. Калінін памёр 12 чэрвеня 2008 года на хутары Пухлякоўскім Растоўскай вобласці. Пахаваны тамсама, у двары сваёй уласнай хаты.
100-годдзе з дня нараджэння пісьменніка шырока адзначалася на Доне.
Грэблына (Канятынская вясковая абшчына)
Грэблына (Гре́блина) — вёска ў Путыльскім раёне Чарнавіцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Канятынскай вясковай абшчыны.
Ісакіеўская плошча
Ісакіеўская плошча — плошча, размешчаная ў Адміралцейскай муніцыпальнай акрузе Адміралцейскага раёна Санкт-Пецярбурга. З поўначы абмежавана Адміралцейскім праспектам, з поўдня — Марыінскім палацам. Разам з Палацавай і Сенацкай плошчамі, Ісакіеўскую традыцыйна адносяць да архітэктурнага ансамблю цэнтральных плошчаў горада. З-за размяшчэння ў Марыінскім палацы Заканадаўчага сходу Санкт-Пецярбурга, Ісакіеўская плошча лічыцца галоўнай адміністрацыйна. У складзе гістарычнай забудовы цэнтра Санкт-Пецярбурга плошча ўключана ў спіс Сусветнай спадчыны.
Плошча мае вялікае культурна-гістарычнае значэнне — тут размешчана мноства помнікаў гісторыі і архітэктуры XIX—XX стагоддзяў, у тым ліку Ісакіеўскі сабор, Марыінскі палац, гасцініцы «Асторыя» і «Англетэр». Паштовыя індэксы будынкаў на плошчы — 190000 і 190107.
Вэлыкы Лыпавэць
Вэлыкы Лыпавэць (Вели́кий Липове́ць) — вёска ў Путыльскім раёне Чарнавіцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Канятынскай вясковай абшчыны.
Канятын (Путыльскі раён)
Канятын (Коня́тин) — вёска ў Путыльскім раёне Чарнавіцкай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Канятынскай вясковай абшчыны.
Галошына (Путыльскі раён)
Галошына (Голо́шина) — вёска ў Путыльскім раёне Чарнавіцкай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Канятынскай вясковай абшчыны.