cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аркадзь Арэхва
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта. Падчас нямецкай акупацыі працаваў у аддзеле судоў Мінскай гарадской управы, стае сябрам Беларускай незалежніцкай партыі. Прымаў удзел у царкоўным саборы 1942 г. Вясной 1944 г. працаваў у Сакратарыяце Беларускай цэнтральнай рады (БЦР). З 20 мая 1944 г. прызначаны пракурорам Мінскай акругі. У чэрвені 1944 - дэлегат Другога Ўсебеларускага кангрэсу.
З ліпеня 1944 г. на эміграцыі. Працаваў у Статутнай камісіі БЦР у Берліне. У 1953 г. скончыў медыцынскі ўніверсітэт Мюнхенскага ўніверсітэта. Узначальваў Дэлегатуру БЦР на паўднёвую Германію. У 1953 г. разам з жонкай Вольгай, і двумя сынамі, Юркай і Васілём, пераехаў у ЗША.
Актывіст Беларускай цэнтральнай рады: з 1953 г. — сакратар унутраных спраў і веравызнанняў, потым — віцэ-старшыня выканаўчага органа, кіраўнік замежнага аддзела. Cябра Беларускага кангрэсавага камітэту Амерыкі. Адзін з рэдактараў «Беларускага слова». З 31 кастрычніка 1955 г. узначаліў Выканаўчы орган БЦР. У 1959 г. згарнуў грамадскую дзейнасць. Выехаў у Дыксан (Ілінойс), дзе працаваў доктарам.
IC 347
IC 347 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
1911 год у гісторыі літаратуры
1911 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Галеаца Чыяна
Джан Галеаца Чыяна (Gian Galeazzo Ciano, граф Картэлаца і Букары;, Ліворна — ) — італьянскі палітык і дыпламат перыяду фашызму, зяць Мусаліні, граф.
Біяграфія
Атрымаўшы юрыдычную адукацыю, служыў аташэ ў Рыа-дэ-Жанейра, дзе пазнаёміўся і ў 1930 годзе абвянчаўся з дачкой Мусаліні Эдай. Вярнуўшыся праз некалькі гадоў у Італію, атрымаў пасаду міністра прэсы і прапаганды. Прыняў удзел у эфіопскай кампаніі на пасадзе камандзіра эскадрыллі бамбардзіроўшчыкаў. У 1936 годзе вярнуўся ў Італію, услаўлены ў друку як «герой», і прызначаны на пасаду міністра замежных спраў (да яго гэту пасаду займаў сам Мусаліні, аднак фактычна знешнюю палітыку вызначаў умераны дыпламат Сувіч, чые высілкі па наладжванні адносін з Францыяй і Англіяй былі зведзены на нішто эфіопскай кампаніяй). На гэтай пасадзе Чыяна арганізаваў продаж сакрэтных шыфраў Італіі іншым краінам (па сцвярджэнні прафесара Эміля Дрэйцэра «зяць Мусаліні ніякага стаўлення да продажу італьянскіх дыпламатычных шыфраў не меў» .)
Па меры збліжэння Мусаліні з нацысцкай Германіяй Чыяна ўсё больш расчароўваецца ў яго палітыцы. З 1943 года вядзе актыўную дзейнасць па выхадзе Італіі з вайны, у выніку чаго страчвае пасаду міністра замежных спраў і прызначаецца паслом у Ватыкане. 24 ліпеня 1943 года на Вялікім фашысцкім савеце падтрымаў рэзалюцыю аб зняцці Мусаліні ад пасады.
Новы ўрад маршала Бадолья адмовіўся ад паслуг Чыяна, і апошні разам з сям'ёй бег у Германію. Гэта было сур'ёзнай памылкай, паколькі немцы не забыліся пра яго дзейнасць па разрыву саюза з Германіяй. Чыяна быў схоплены і выдадзены ўладам «Італьянскай сацыяльнай рэспублікі». Пад ціскам Гітлера і пры поўнай абыякавасці Мусаліні быў прысуджаны да смяротнага пакарання смерцю і расстраляны байцамі Чорных Брыгад.
Жонка Чыяна, Эда, захавала яго дзённікі 1939—1943 гг, дзе даволі падрабязна апісаны вядучыя палітычныя фігуры фашысцкай Італіі і нацысцкай Германіі. Дзённік упершыню апублікаваны ў Нью-Ёрку (1946, у скарачэнні), а цалкам — толькі ў 2002 годзе.
След у мастацтве
Адлюстраваны ў шэрагу фільмаў, у тым ліку «Мусаліні і я» (1985), дзе яго ролю выканаў Энтані Хопкінс.
Рыкетсіі
Рыке́тсіі (Rickettsiaceae) — сямейства бактэрый. Названа ў гонар амерыканскага мікрабіёлага Хоўварда Тэйлара Рыкетса (Howard Taylor Ricketts), які 1909 годзе ўпершыню апісаў узбуджальніка плямістай ліхаманкі Скалістых гор.
Тыповы род сямейства —. Узбуджальнікі шэрагу вострых ліхманкавых захворванняў (рыкетсіёзаў).
Пачынкі (Навадугінскі раён)
Пачынкі (Почи́нки) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Юлія Вітальеўна Слуцкая
Юлія Вітальеўна Слуцкая (нар. ) — беларуская журналістка і медыяменеджэрка, стваральніца «Press Club Belarus» і Інфармацыйнага бюро салідарнасці з Беларуссю, палітычная зняволеная рэжыму Лукашэнкі.
Біяграфія
Скончыла філасофскі факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, сацыёлаг паводле адукацыі. Некалькі гадоў працавала ў лабараторыі сацыялогіі БДУ і ў адным з навукова-даследчых інстытутаў.
У журналістыцы з 1994 года, калі прыйшла працаваць у «БелКП-Прэс» на пасаду сацыёлага. У 1997 годзе стала галоўным рэдактарам «Камсамольскай праўды ў Беларусі», дзе працавала да 2006 года. За гэты час з нуля была распрацавана канцэпцыя беларускага выдання, створана каманда, а наклады цягам дванаццаці гадоў выраслі болей чым у дзесяць разоў: з 30 тысяч да амаль 330 тысяч асобнікаў. Беларускае змесціва стала займаць амаль палову кожнага нумару газеты.
Напачатку 2007 года Слуцкай паступіла прапанова стаць галоўным рэдактарам Еўрапейскага радыё для Беларусі. Па яе словах, каманда была вельмі недасведчаная, няўмелая, і амаль усе тэксты даводзілася перапрацоўваць, а журналістаў трэба было вучыць. З іншага боку, Слуцкай трэба было вучыцца і самой, бо радыё мела сваю спецыфіку. З пасады галоўнага рэдактара «Еўрарадыё» Слуцкая сышла ў лютым 2011 года па ўласным жаданні.
25 лютага 2010 года была створана грамадзянская кампанія «Гавары праўду», якая вылучыла Уладзіміра Някляева кандыдатам на прэзідэнцкія выбары 2010 года. Слуцкая прыдумляла, планавала і ажыццяўляла працу кампаніі са СМІ, таксама займалася медыйным кансультаваннем каманды Някляева. Пасля падзей 19 снежня 2010 года, калі кіраўніцтва «Гавары праўду» апынулася ў СІЗА КДБ, а ў рэдакцыі «Еўрарадыё» адбыўся ператрус і была канфіскавана ўся тэхніка, Слуцкая была вымушана з’ехаць у Варшаву.
У студзені 2011 года ў Варшаве Слуцкая стварыла Інфармацыйнае бюро салідарнасці з Беларуссю. Мэтаю бюро стала стварэнне інфармацыі, аналітыкі і PR для дапамогі беларускай супольнасці ў прасоўванні сваіх думак і рашэнняў да Захаду. Была арганізавана каманда палітыкаў, якія прадстаўлялі штабы розных кандыдатаў у прэзідэнты, але засталіся на волі. Яны ўдзельнічалі ў паездках па еўрапейскіх сталіцах напярэдадні пасяджэння Еўрапарламенту па беларускім пытанні 12 студзеня і пасяджэння Еўрапейскага савета 31 студзеня 2011 года. Палітыкі і грамадскія дзеячы наведалі Польшчу, Літву, Чэхію, Германію, Данію, Нідэрланды і Швецыю. Адбыліся сустрэчы на высокім узроўні, былі праведзены прэс-канферэнцыі, паказаны фільм пра Плошчу 2010 і арганізавана фотавыстава.
Падчас працы кіраўніцай Інфармацыйнага бюро салідарнасці Слуцкая пазнаёмілася з досведам прэс-клубаў — пляцовак, якія аб’ядноўваюць журналістаў, даюць для іх магчымасці адукацыі і нэтворкінг. З гэтай ідэяй яна вярнулася ў Мінск. У канцы 2015 года запрацаваў «Press Club Belarus». У ім з лекцыямі і трэнінгамі выступілі вядомыя журналісты, аналітыкі, даследчыкі медыя. «Press Club Belarus» запусціў праекты MediaIQ дзеля фіксавання выканання беларускімі СМІ журналісцкіх стандартаў, і LaunchME як акселератар для тэхналагічных стартапаў у медыяіндустрыі. У 2020 годзе пачала працаваць акадэмія прэс-клуба — нефармальная адукацыйная пляцоўка, дзе журналісты і медыяменеджэры маглі атрымаць новыя веды і кампетэнцыі.
Палітычны пераслед
22 снежня 2020 года Слуцкая вярталася ў Беларусь з-за мяжы разам з дачкой і ўнукамі. У Нацыянальным аэрапорце Мінск яе затрымалі і адвезлі на допыт у Дэпартамент фінансавых расследаванняў КДК. Пасля допыту Слуцкая была змешчана ў СІЗА № 1 Мінску.
31 снежня ёй было выстаўлена абвінавачванне ў нясплаце падаткаў у асабліва буйным памеры (ч. 2 арт. 243 Крымінальнага кодэксу). Разам з ёй былі затрыманы і супрацоўнікі «Press Club Belarus» Пётр Слуцкі, Ала Шарко і Сяргей Альшэўскі, а таксама Ксенія Луцкіна — экс-журналістка Белтелерадыёкампаніі. Іх абвінавацілі ў саўдзеле ў злачынстве. Па словах следчага, справа аб нясплаце падаткаў датычылася праекта грамадскага тэлебачання, якое быццам бы хацелі стварыць былыя журналісты дзяржаўных медыя. Слуцкая была ўпэўнена, што прычынай арышту і крымінальнай справы стала яе прафесійная дзейнасць. Яна не прызнавала віну, а, па стане на 22 студзеня 2021 года, следчыя дзеянні праводзіліся толькі адзін раз. Таксама не былі прадстаўлены дакументы, згодна з якімі Слуцкая павінна была сплаціць падаткі.
13 студзеня 2021 года сумеснай заявай адзінаццаці арганізацый (Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі ПЭН-цэнтр ды інш.) Слуцкая разам з іншымі арыштаванымі па справе прэс-клуба была прызнана палітычнай зняволенаю. 4 лютага 2021 года шэфства над Слуцкай узяла Марціна Мунц, дэпутатка Нацыянальнага Савета Федэральнага Сходу Швейцарыі.
19 жніўня 2021 года Слуцкая і супрацоўнікі «Прэс-клубу» выйшлі на волю да суду паводле памілавання. Для гэтага ім давялося прызнаць віну, сплаціць 200000 BYN і падпісаць прашэнне на імя Аляксандра Лукашэнкі. Палову сумы сплацілі яе родныя, прадаўшы нерухомасць, другая часта была сплачаная з рахунку «Press Club Belarus».
Ацэнкі
Журналіст і медыяменеджэр Зміцер Малішэўскі:"Мы не перараблялі расійскую «Камсамолку» пад сябе. У маскоўскім офісе заўсёды лічылі, што беларуская каманда — адна з самых крутых, якая, па-першае, прыносіла прыбытак, па-другое, рабіла вельмі якасны прадукт. У Маскве здзіўляліся, чаму беларуская каманда не пераязджае ў Маскву ці Піцер. Але ў нас была свая палітыка… Мы заўсёды стаялі на беларускім баку. Не проста не дазвалялі дыктаваць сабе прарасійскую пазіцыю — Юлія рабіла так, каб гэтых размоваў нават не было. У гэтым сэнсе мы былі максімальна незалежнымі."Журналістка Надзея Белахвосцік:"Рэпутацыя Юліі ў журналісцкай супольнасці бездакорная. І яна неверагодная ў камунікацыі. Шмат у чым поспех яе праектаў абумоўлены яе харызмай і чароўнасцю. Я ніколі не бачыла, каб яна крычала. Заўсёды бываюць складаныя моманты, але Юлія не вырашае іх з дапамогай злосці альбо агрэсіі. Мы знаёмыя больш за 20 гадоў. І ўсе гэтыя гады я бачу, што гэта чалавек, які можа адраджацца і пачынаць усё з нуля… У ёй проста неверагодная колькасць энергіі."
Спрынгфілд (Масачусетс)
Спрынгфілд (Springfield) — горад у штаце Масачусетс, адміністрацыйны цэнтр акругі Гэмпдэн.
Насельніцтва складае 153 060 жыхароў (2010), гэта трэці па населенасці горад штата і чацвёрты ў Новай Англіі.
У свеце Спрынгфілд больш вядомы як радзіма баскетболу. У 1891 годзе школьны выкладчык фізічнай культуры Джэймс Нейсміт прыдумаў гульню для вучняў, пазней, якая стала адным з найпапулярных відаў спорту ў свеце. У 1959 годзе ў горадзе быў адкрыты Баскетбольная Зала славы.
У горадзе размешчаны галоўны офіс кампаній Smith & Wesson і Big Y.
Таксама ў Спрынгфілдзе размешчаны Форэст-Парк — адзін з найбуйнейшых у краіне муніцыпальных паркаў.
Вядомыя асобы
У горадзе памёр і пахаваны беларускі грамадскі і рэлігійны дзеяч Васіль Кендыш (1908—2003).
Нараты
Нараты́ (, Нароты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 15 лістапада 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Сыраваткінскага сельсавета.
Гарадзечня
Гарадзечня:
Берат
Берат (Berati) — горад на поўдні Албаніі. Адміністрацыйны цэнтр вобласці Берат і акругі Берат. Насельніцтва — 60 тыс. жыхароў (2011). Размешчаны на рацэ Асумі ля падножжа горнага хрыбта Томары, у 70 км на поўдзень ад Тыраны.
У 2008 годзе гістарычны цэнтр горада быў уключаны ў спіс Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА як узор добра захаванай гарадской забудовы часоў Асманскай імперыі.
Гісторыя
Гарадское паселішча на тэрыторыі сучаснага Берата існуе з IV стагоддзя да н.э. З пачатку III стагоддзя да н.э. вядомы як Антыпатрэя (Αντιπατρια). Назва была дадзена македонскім царом Касандрам у гонар свайго бацькі Антыпатра. Ва II стагоддзі да н.э. горад быў заваяваны рымлянамі.
У візантыйскі перыяд горад вядомы як Пульхерыяпаліс (Πουλχεριοπολις).
У IX стагоддзі балгарскі цар Сімяон I захапіў горад і прысвоіў яму імя Беліград (літар. Белы град ), ад якой паходзіць і сучасная назва горада. Горад знаходзіўся ў складзе Балгарскага царства да XI стагоддзя, пазней уваходзіў у Эпірскі дэспатат. У XIII стагоддзі горад ізноў у складзе Візантыйскай імперыі. У 1345 годзе горад увайшоў у склад Сербскага каралеўства пры Стэфане Душане.
У XV стагоддзі Берат быў сталіцай княствы Музакі, у 1432—1444 гг. — сталіцай княствы Арыяніці.
Варацэвічы
Варацэ́вічы (, Вороцевичи) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбахскага сельсавета.
Берат
Гісторыя
Горад быў заваяваны асманамі ў 1431 г. У 1450 годзе горад быў уключаны ў склад Асманскай імперыі і знаходзіўся ў яе складзе да 1912 года.
Варацэвічы
Гісторыя
Упершыню згадвацца пад 1497 годам, калі пінскі князь Фёдар даў вёску Мацвею Грычыну, потым Варацэвічамі валодаў яго сын Война-Барыс. З 1528 года належалі Юрэвічам-Ільінічам, прыкладна з XVII ст. -- Ордам.
Берат
Рэлігія
Пра час заснавання Беліградскай мітраполіі дакладных сведчанняў не захавалася. Згадваюцца 20 імёнаў архірэяў Беліградскай мітраполіі ў юрысдыкцыі Охрыдскай архіепархіі, з якіх найбольш вядомымі з'яўляюцца Ігнацій (1691—1693; пасля архібіскуп Охрыдскі) і Іаасаф I (1752—1760 і 1765—1801). Пры Іаасафе Беліградская мітраполія з прычыны скасавання Охрыдскай архіепархіі перайшла ў юрысдыкцыю Канстанцінопальскага Патрыярхата. Берат быў месцам мучаніцкай смерці ў 1779 годзе грэчаскага прапаведніка-асветніка Казьмы Эталійскага (Κωσμας о Αιτωλος).
Варацэвічы
Гісторыя
Да 1920 года ўваходзілі ў склад Кобрынскага павета Гродзенскай губерні. За польскім часам вёска—цэнтр гміны. У 1940—1954 гадах цэнтр Варацэвіцкага сельсавета. Да 2013 года ўваходзіла ў склад Снітаўскага сельсавета.
11 сакавіка 2011 года ўказам прэзідэнта «Об учреждении официальных геральдических символов административно-территориальных и территориальных единиц Брестской области» зацверджаныя герб і сцяг вёскі.
Allium pilosum
Allium pilosum — від травяністых раслін сямейства ; эндэмік Грэцыі.
Апісанне
Сцябло карацей 15 см. Лісточкі калякветніка ружова-бэзавыя і бліскучыя.
Распаўсюджанне
Эндэмік Грэцыі. Апісаны з вострава ; пазней знойдзены на астравах, , , ; таксама паведамляецца пра знаходкі на невялікім востраве , на паўночны захад ад Астыпалеі.
Плошча Леніна (Брэст)
Плошча Леніна (площадь Ленина) — плошча ў Ленінскім раёне Брэста, у гістарычным цэнтры горада. Мае форму выцягнутага прамавугольніка, размешчана па вул. Леніна, на скрыжаванні з вуліцамі Пушкінскай і Энгельса ў іх пешаходнай частцы.
Забудова
Усе будынкі, які фарміруюць плошчу, размешчаны па вуліцы Леніна. Забудова заходняга боку плошчы ўнесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Адэльгунда
Адэльгунда (Aldegundis, Adelgundis; 639, Мабёж, Францыя — ) — святая Рымска-Каталіцкай царквы (дзень памяці — 30 студзеня), панна, абатыса, сястра святой Вальдэтруды.
Агіяграфія
Нарадзілася ў горадзе Мабёж у арыстакратычнай сям’і, блізкай да дынастыі франкскіх каралёў Меравінгаў. Яе бацькі, святы Вальберт і святая Бертылія, жылі ў Фландрыі ў правінцыі Эно. Яе хацелі аддаць замуж, але яна абрала жыццё ў манастыры. Пазней яна пабудавала невялікі манастыр на беразе ракі Самбра, каля горада Мабёж. Гэты манастыр пасля пераўтварыўся ў жаночае бенедыктынскае абацтва, у якім Адэльгунда ў 661 годзе стала першай настаяцельніцай.
Звесткі пра Адэльгунду ўтрымліваюцца ў актах баландыстаў.
У гонар Адэльгунды названы астэроід (647) Адэльгунда, адкрыты ў 1907 годзе.
Грушаўская вуліца (Мінск)
Грушаўская вуліца — вуліца ў Маскоўскім раёне Мінска ў жылых раёнах Грушаўка і Міхалова. Названа ў гонар гістарычнага прадмесця. Ідзе ад Уманскай вуліцы праз праспект Жукава і вуліцу Шчорса да 1-га Возніцкага завулка.
Пан міністар
«Пан міністар» — п’еса Францішка Аляхновіча. Упершыню надрукавана ў 1924 годзе ў Вільні газетай «Голас беларуса».
Ідэя п’есы
Францішак Аляхновіч ― аўтар драматычных п’ес «Жахі жыцця», «Цені», «Няскончаная драма», гарадской камедыі «Шчаслівы муж», п’ес-казак для дзяцей. Ён напісаў першую манаграфію аб нацыянальным тэатральным мастацтве — «Беларускі тэатр».
Сатырычная камедыя «Пан міністар» — бліскучая палітычная сатыра на псеўдабеларускіх дзеячаў. Яна напісана ў 1922 годзе, амаль адначасова з купалаўскімі «Тутэйшымі», яны нават па-свойму пераклікаюцца. Уласна, ідэя п’есы ― барацьба «тутэйшых» з «нацыянальна свядомымі». Аляхновіч прымеркаваў выхад п’есы да выбараў у Заходняй Беларусі ў польскі сойм. Герой п’есы жадае ўсялякімі спосабамі атрымаць пасаду міністра ва ўрадзе. Гэта чалавек недалёкі, які не мае ніякіх прынцыпаў. Пасада міністра ― яго мара, ён ніякім чынам не сумняваецца, што варты заняць яе.
П’еса і высмейвае людзей, якія далучыліся да замагання за стварэнне беларускай дзяржавы толькі з-за жадання атрымаць высокія пасады. Філімон Пупкін — карыкатура на Тодара (Хведара) Вернікоўскага (1861—1938). У снежні 1917 — красавіку 1918 гадоў стаў скарбнікам Менскага беларускага прадстаўніцтва, у красавіку 1918 года ўведзены ў Раду БНР. Ва ўрадзе Р. Скірмунта (з чэрвеня 1918 года) — дзяржаўны скарбнік, ва ўрадзе Я. Серады — народны пісар гандлю і прамысловасці. Са снежня 1918 года жыў у Вільні, пазней у Гродне. Пасля 1921 года — у Вільні. У 1928—1929 гадах рэдактар газеты «Грамадзянін». Адзін з арганізатараў таварыства «Прасвета».
Другая пастанова
П’еса амаль не мае сцэнічнай гісторыі. У 1925—1926 гадах яна некалькі разоў паказвалася ў вандроўным тэатры Аляхновіча. На «вялікай сцене» давалася толькі Менскім беларускім тэатрам у 1943 годзе пры нямецкай акупацыі. На адным з прадстаўленняў быў здзейснены няўдалы замах на гаўляйтара Беларусі Вільгельма Кубэ.
У другі раз спектакль на беларускай мове пастаўлены ў сакавіку 2012 года ў Беларускім рэспубліканскім тэатрэ юнага гледача.
Рэжысёр спектакля ― Уладзімір Савіцкі, вядомы пастаноўкамі «Ветрагонаў» Уладзіслава Галубка ў Віцебскім Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры, «Дзікага палявання караля Стаха» і «Сноў пра Беларусь» па «Калысцы чатырох чараўніц» Уладзіміра Караткевіча, «Балады пра каханне» па «Альпійскай баладзе» Васіля Быкава ў Купалаўскім тэатры, «Раскіданага гнязда» Янкі Купалы ў Брэсцкім тэатры драмы.
Мастак-пастаноўшчык спектакля ― Віктар Цімафееў. Пластычнае рашэнне — Міхаіл Камінскі. Музычнае афармленне ― Павел Захаранка. Песні Лявона Вольскага.
Гэта спектакль камедыйны, часам у развіцці сюжэту камедыя пераходзіць у фарс. Кантрасныя чорна-бела-чырвоныя фарбы ― асноўныя і ў агульных дэкарацыях, і ў касцюмах персанажаў. Па ўсім задніку намалявана туша свінні, разробленая на часткі, як на продаж. Гандаль свінінай і ёсць асноўны занятак Пупкіна. Уверсе падвешаны мяхі, набітыя багаццем. У апошніх сцэнах мяхі апускаюцца на сцэну і з іх падаюць залацістыя слоікі з тушонкай, запаўняючы ўсю прастору. Гэтыя залацістыя бляшанкі ўяўляюць сабой сімвал шчаслівага жыцця пупкіных.
У галоўнай ролі выдатны акцёр ТЮГа Аляксандр Палазкоў, які надзяляе свайго героя нават некаторай абаяльнасцю. Ён перамог у намінацыі «Найлепшая мужчынская роля» на Другой Нацыянальнай тэатральнай прэміі (2012).
Пярэдняя Азія
Пярэдняя Азія (Заходняя Азія, Паўднёва-Заходняя Азія) — геаграфічны рэгіён у Азіі, які ўключае ў сябе, з геаграфічнага пункта гледжання, Закаўказзе, Капетдаг, Малаазіяцкае, Армянскае і Іранскае нагор’і, Месапатамію, Аравійскі паўвостраў і Левант, а з палітычнага пункта гледжання тры рэгіёна — Блізкі Усход (без Афрыканскай часткі), Сярэдні Усход і Паўднёвы Каўказ (часткова).
Пан міністар
Другая пастанова
Гэта чалавек, які нарадзіўся тут. Магчыма жыццё яго пакрыўдзіла крыху больш, чым іншых. Можа, яго ў школе дражнілі, таму ў яго склаліся комплексы. Але ён павінен адкрываць сябе свету і думае, што прынясе гэтым карысць. Аднак яго дзеянні аказваюцца прасякнутымі той ранейшай рэакцыяй свету на яго — злосцю і нянавісцю. Ён думае, што робіць дабро, але ў аснове яго імкненняў зло. Таму нічога ў свеце бяскарна не праходзіць. Калі ты пакрыўдзіш такога маленькага Пупкіна аднойчы, то ён можа вырасці і нарабіць шмат бяды.
Пярэдняя Азія
Геалагічная будова
Большая частка Заходняй Азіі запоўнена горнымі сістэмамі Альпійскай геасінклінальнай вобласці, якія з’яўляюцца працягамі горных сістэм Паўднёвай Еўропы. У рэльефе яны выяўлены ў выглядзе нагор’яў з адносна прыпаднятымі ўкраіннымі ланцугамі і апушчанымі ўнутранымі пласкагор’ямі. На поўдзень ад іх прычляняецца Аравійска-Сірыйская глыба, якая ўяўляе частку Афрыканскай платформы. Аравійская вобласць ва ўсіх адносінах бліжэй да Паўночнай Афрыкі, чым да астатняй Азіі.
Пан міністар
Другая пастанова
Тэмпераментна працягваюць інтрыгу фарсу акцёры Л. Улашчанка (Кукіш), М. Лявончык (Скакун), В. Казлоў (М. Светляк), М. Гарбаценка (Марта), Ю. Смірнова (Люба).
Пярэдняя Азія
Прыродныя характарыстыкі
Агульнай характарыстыкай з’яўляецца перавага арыдных ландшафтаў з шырока распаўсюджанымі пустынямі, паўпустынямі і сухімі стэпамі, наяўнасцю вялікіх бяссцёкавых абласцей. Лепшай увільготненасцю адрозніваюцца ўзбярэжжы Міжземнага, Чорнага, поўдня Каспійскага мораў, а таксама паўднёвы захад Аравійскага паўвострава і некаторыя горныя раёны.
Рэгіён багаты нафтай (галоўным чынам у басейне Персідскага заліва і Каспійскага мора).
Важную ролю ў сельскай гаспадарцы большасці краін Пярэдняй Азіі адыгрывае наяўнасць пашавых угоддзяў, што вызначае развіццё тут жывёлагадоўлі (у многіх раёнах — качавога).
Сучасны палітычны падзел
Варта адзначыць, што Азербайджан і Грузію адносяць часткова або цалкам да спісу еўрапейскіх краін. Уключэнне Азербайджана і Грузіі ў спіс краін Заходняй Азіі, грунтуецца перш за ўсё на частковым геаграфічным размяшчэнні паміж Еўропай і Азіяй
У наш час гэты рэгіён ахоплівае тэрыторыі дзяржаў:
На тэрыторыі рэгіёна знаходзіцца таксама большасць часткова прызнаных дзяржаў свету: А таксама непрызнаная дзяржава: Асноўныя этнічныя групы рэгіёна:
Мало (Італія)
Насельніцтва складае 13868 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 462 чал./км². Займае плошчу 30 км². Паштовы індэкс — 36034. Тэлефонны код — 0445.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
IC 348
IC 348 — галактыка тыпу IV2pn у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нямецкія вайсковыя могілкі 1941—1944 гадоў пад Мінскам
Нямецкія вайсковыя могілкі 1941—1944 гадоў пад Мінскам — зніклыя пахаванні салдат і афіцэраў Вермахта, пераважна загінулых у баявых дзеяннях супраць партызан і Чырвонай Арміі недалёка ад «Усходніх могілак», у лесапарку паміж кварталам «Маяк Мінска» і станцыяй метро «Барысаўскі тракт». Вядомы пад назвамі «Могілкі герояў» (Нeldenfriedhof) «Ганаровыя могілкі» (Ehrenfriedhof) і «Салдацкія могілкі» (Soldatenfriedhof). Плошча пахаванняў 4,3 га альбо менш.
Пахаванні
Дакладнай інфармацыі пра гэтыя вайсковыя пахаванні мала, многія факты базіруюцца толькі на вусных сведчаннях. Адсутнічае шырокі доступ да дакументальнай інфармацыі пра іх тэрыторыю і пахаваных на іх людзях. Лічыцца, што ў гэтым раёне пахавана ад да  чалавек з улікам пераноса сюды ў 1943 годзе рэшткаў каля  з раёна Акадэміі навук.
Сярод іншых мог быць пахаваны забіты пад Хатынню нямецкі атлет Ганс Вёльке, бо на нямецкай старонцы Вікіпедыі пра Ганса Вёльке без спасылкі на крыніцу сцвярджаецца, што месца яго пахавання — могілкі пад Мінскам ля Москаўэр штрасэ (Маскоўская шаша), заходні бок, рад 22, магіла 28, што практычна выключае іншыя варыянты нямецкіх вайсковых пахаванняў побач з сучасным праспектам Незалежнасці ў Мінску.
Лёс могілак пасля Вялікай Айчыннай вайны
Пахаванні праводзіліся ў перыяд з 28 чэрвеня 1941 года да 3 ліпеня 1944 года, калі Мінск знаходзіўся пад нямецкай акупацыяй. Ёсць інфармацыя, што сюды ў 1943 годзе перанеслі вайсковыя пахаванні з раёна Акадэміі навук і 1-й гарадской бальніцы Мінска. Паводле ўспамінаў аднаго з старажылаў, пахаванні былі знішчаны адразу пры аднаўленні савецкай улады: танкі Чырвонай Арміі прайшліся па магілах, на якіх пазней пасадзілі лес.
На працягу свайго існавання пахаванні пакутавалі ад марадзёраў. У канцы 1980-х гадоў падчас пракладкі труб ля праспекта Леніна з боку лесапарка было раскідана мноства чалавечых касцей, якія доўга не прыбіралі. Чалавечыя косці ля лесапарку і ў ім самім знаходзілі і раней. У 2011 годзе, пасля пачатку будаўніцтва «Маяка Мінска», адзін блогер з ліку амарскага руху некрапалістаў Беларусі знайшоў у лесапарку сляды дзейнасці «чорных капацеляў», у тым ліку кінутую галёначную костку чалавека. Ніякіх афіцыйных паведамленняў пра знаходжанне чалавечых касцей падчас будаўнічых работ на тэрыторыі комплекса «Маяк Мінска» і падчас будаўніцтва лініі метрапалітэна паміж ст. «Усход» і «Барысаўскі тракт» не апублікавана.
Перапахаванне астанкаў у ХХІ ст.
У 2014 годзе Народны саюз Германіі па дагляду за воінскімі пахаваннямі разам з Міністэрствам абароны Рэспублікі Беларусь пачаў перапахаванне астанкаў салдат Верхмахта, а таксама вайскоўцаў армій саюзнікаў Германіі на зборныя могілкі. За цёплы перыяд года супрацоўнікі Народнага саюза і беларускія вайскоўцы эксгумавалі і перавезлі значную частку захаваўшыхся астанкаў з нямецкіх вайсковых могілак у Мінску на зборныя могілкі ў Беларусі. Да пачатку кастрычніка 2015 года рэшткі вайскоўцаў з пахаванняў бліжэй да мікрараёна «Маяк Мінска» былі вывезены на зборныя могілкі ля Бярозы.
Жабіна
Назву Жа́біна маюць:
Беражок (прыпыначны пункт)
Беражо́к (, Бережок)  — прыпыначны пункт Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Крупскім раёне Мінскай вобласці. Размешчаны ў вёсцы Плавучае Галае; на лініі Орша-Цэнтральная — Мінск-Пасажырскі, паміж станцыяй Крупкі і станцыяй Прыяміна.
Мія Мотлі
Міа Мотлі (англ. Mia Mottley, нар. 1 кастрычніка 1965) — барбадаскі палітык. Уступіла на пасаду прэм’ер-міністра Барбадоса 25 траўня 2018 года пасля перамогі Барбадаскай лейбарысцкай партыі на парламенцкіх выбарах 24 траўня 2018 года. Стала першай жанчынай на гэтай пасадзе і восьмым прэм’ер-міністрам з часу набыцця незалежнасці ад Вялікабрытаніі ў 1966 годзе, змяніўшы Фрэйндэля Сцюарта. Да ўступлення на пасаду прэм’ера была лідарам Барбадаскай лейбарысцкай партыі.
Ражанка (Стаўбцоўскі раён)
Ража́нка (, Рожанка) — вёска ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рубяжэвіцкага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
К’ензянг (запаведнік)
К'ензянг (Khu dự trữ sinh quyển ven biển và biển đảo Kiên Giang) — біясферны запаведнік на паўднёвым захадзе В'етнама. Займае плошчу 1 118 105 га.
Запаведнік ахоплівае прыбярэжныя і марскія прасторы, а таксама астравы правінцыі К'ензянг. Асноўны тып экасістэмы — прыбярэжныя затапліваемыя ўчасткі, трапічныя лясы, балоты, каралавыя рыфы. Частка запаведніка наведваецца турыстамі і рыбакамі. На яго тэрыторыі вядуцца сталыя навуковыя даследаванні.
Алесь Змагар
Алесь Змага́р (сапр.: Аляксандр Хведаравіч Яцэвіч;, в. Цароўка, Слуцкі павет, Мінская губерня, цяпер вёска Кірава, Слуцкі раён, Мінская вобласць — , Фларыда, ЗША) — беларускі паэт, празаік, драматург, перакладчык.
Біяграфія
Брат (па маці) пісьменніка Янкі Золака (А. Даніловіча). Пасля сканчэння народнай школы ў 1914 прадоўжыў вучобу ў Слуцкай класічнай гімназіі. Друкаваў вершы ў гімназічным часопісе «Прамень». У лістападзе 1920 разам з бацькам удзельнічаў у Слуцкім паўстанні, за што бацька быў расстраляны бальшавікамі, а сам Змагар асуджаны на 2 гады зняволення. Уцёк з месца зняволення. Прыехаў у Мінск. Дзякуючы дапамозе пісьменніка Р. Мурашкі Змагару ўдалося пазбегнуць пераследу ўладаў. У 1925—30 вучыўся на літаратурна-лінгвістычным аддзяленні МВПІ. Пасля сканчэння вучобы настаўнічаў на станцыі Радашковічы. У часы нямецкай акупацыі працаваў журналістам у рэдакцыі «Беларускай газеты». Потым настаўнічаў, быў інспектарам беларускіх школ у Радашковіцкім, Лідскім, Шчучынскім паветах. Як паэт і публіцыст актыўна выступаў на старонках друку. Удзельнік Другога Усебеларускага кангрэса (27.6.1944, Мінск). У 1944 годзе выехаў з Беларусі. Жыў у Аўстрыі, дзе браў удзел у арганізацыі беларускіх школ. З 1949 года ў Францыі, уваходзіць у склад Рады БНР, выконвае абавязкі першага сакратара Рады БНР, кіраўніка французскай секцыі Рады. Узначальваў эмігранцкую арганізацыю «Беларускі вызвольны рух»; удзельнічаў у выданні часопіса «Баявая ўскалось» і «За волю». У 1956 эміграваў у ЗША. Жыў у Кліўлендзе, дзе выдаваў газету «Незалежная Беларусь». Быў старшынёй Галоўнай управы Беларускага вызвольнага руху. Апошнія гады правёў у Фларыдзе.
Няфеды
Няфе́ды (, Нефеды) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Да 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
NGC 602
NGC 602 (іншае абазначэнне — ESO 29-SC43) — эмісійная туманнасць з рассеянай скопішчам у сузор’і Паўднёвая Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Імглістасць знаходзіцца за межамі нашай Галактыкі — у Малым Магеланавым Воблаку, якое з'яўляецца карлікавай галактыкай, змешчанай з намі па суседстве. Адлегласць да туманнасці складае каля 200 тысяч светлавых гадоў.
У [2013 годзе з дапамогай дадзеных, атрыманых з арбітальнага рэнтгенаўскага тэлескопа Чандра, былі атрыманы здымкі скопішча зорак, па масе супастаўных з Сонцам.
Рагачоў (значэнні)
Рагачоў — прозвішча, тапонім.
Вальдэтруда
Вальдэтруда (Вальтруда; фр. Waudru, нідэрл. Waldetrudis, Waltrudis; каля 612 —, ) — святая Рымска-Каталіцкай царквы, абатыса, сястра святой Адэльгунды, з’яўляецца заступніцай горада Монса і правінцыі Эно, Бельгія.
Агіяграфія
Нарадзілася ў сям’і прыдворнага караля франкаў Хлотара II. У замужжы нарадзіла чацвярых дзяцей, якія пасля таксама сталі святымі (святая Адэльтруда, святы Мадэльберт, святы Ландрык, святая Дэнтэліна). Пасля таго як яе муж сышоў у манастыр, Вальдэтруда таксама прыняла манаскі пострыг і па радзе святога Жыслена заснавала манастыр у горадзе Монс, у якім яна была настаяцельніцай да сваёй смерці.
IC 349
IC 349 — відзеркалююча туманність у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Мабёж
Мабёж (Maubeuge) — горад (камуна) на поўначы Францыі, рэгіён О-дэ-Франс, дэпартамент Нор, акруга Авен-сюр-Эльп, цэнтр аднайменнага кантона. Размешчаны за 39 км на ўсход ад Валансьена і за 11 км ад мяжы з Бельгіяй, за 4 км ад аўтамагістралі N2. Праз горад працякае рака Самбра. Насельніцтва (2014) — 30 347 чал.
Гісторыя
Утварыўся побач з манастыром, заснаваным у VII стагоддзі Святой Адэльгундай. Пазней уваходзіў у склад правінцыі Эно. Мабёж неаднаразова захоплівалі французы, а пры французскіх каралях Людовіку XI, Францыску I і Генрыху II падвяргаўся спаленню. Канчаткова ўвайшоў у склад Францыі пасля падпісання Німвенскага мірнага дагавору ў 2-й палове XVII стагоддзя.
Пры каралю Людовіку XIV ваенным інжынерам Вабанам у Мабёжы была пабудавана крэпасць, якую беспаспяхова аблажылі ў 1793 годзе аўстрыйцы.
У Першую сусветную вайну быў абложаны нямецкімі войскамі ў 1914 годзе.
Падчас Другой сусветнай вайны 90 % будынкаў гістарычнага цэнтра Мабёжа былі разбураны нямецкімі акупантамі. Горад быў вызвалены 2 верасня 1944 года амерыканскімі войскамі.
Шабаны (Пастаўскі раён)
Шабаны́ (, Шабаны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца прыкладна за 10 км у напрамку на поўдзень ад горада Паставы, каля возера Доўжа.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Груздава Пастаўскага павета Віленскага ваяводства.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Ігнат Яўстахавіч Храпавіцкі
Біяграфія
Пры хросце атрымаў імя Ігнат-Антон Яўстахавіч Храпавіцкі, карыстаючыся звычайна толькі імем Ігнат. Сам з’яўляючыся гаспадаром маёнтка, ведаў цяжкае становішча сялян і быў перакананым антыпрыгоннікам. У 1850 г. разам з С. Убрыем і Ю. Шчытам распрацаваў праект скасавання паншчыны і правёў яго на сходзе дваран Віцебскай губерні, але адміністрацыя знайшла зачэпку, каб праект не набыў сілу закону. Пасля доўгі час не прымаў удзел у грамадскім жыцці. Служыў наглядчыкам ссыпных магазінаў Дрысенскага павета, быў абраны ў 1859 г. дрысенскім павятовым маршалкам. Правадзейны член Віцебскага губернскага апякунства дзіцячых прытулкаў, членам статыстычнага камітэта. Калі ў 1861 г. выйшаў указ аб скасаванні прыгону і пачалася вялікая сялянская рэформа, Ігнат Храпавіцкі ўзяўся за яе правядзенне, за што ён быў узнагароджаны срэбным медалем на Аляксееўскай стужцы і бронзавым медалем «За труды по освобождению крестьян».
Пасля прыпынення ў 1862 г. і скасавання расійскім урадам дваранскіх выбараў у «заходніх губернях» (з-за паўстання 1863—1864 гадоў), на выбарныя дваранскія пасады пачалі прызначацца асобы па волі ўрада. Ігнат Храпавіцкі ў 1862 г. быў прызначаны на пасаду дрысенскага павятовага маршалка і займаў яе да 10 лістапада 1880 г. — г.зн. займаў пасаду бесперапынна з 1859 па 1880 г. У 1871 г. удзельнічаў у з’ездзе сельскіх гаспадароў у Смаленску. 10 лістапада 1880 г. прызначаны расійскім урадам на пасаду віцебскага губернскага маршалка (прадвадзіцеля дваранства), якім быў да сваёй смерці 25 снежня 1893 г. Быў адным з лідараў Віцебскага таварыства сельскай гаспадаркі: у 1880—1893 гг. быў яго старшынёй.
Пісаў на польскай мове. У 1840-я гг. з 1-га нумару супрацоўнічаў з альманахам «Rubon». Аўтар працы «Погляд на паэзію беларускага народа» з дадаткам назіранняў над асаблівасцямі беларускай мовы на матэрыяле гаворкі Віцебшчыны («Rubon», 1845, т. 5) — першай гісторыка-параўнальнай характарыстыкі беларускай фальклорнай спадчыны. Аўтар вершаў, у т.л. «Дзвіна», шэрагу рамантычных вершаў. Аўтар перакладаў на польскую мову беларускіх народных песень («Rubon», 1843, т. 3), некаторых гістарычных дакументаў. Рыхтаваў да выдання працу «Поўны беларускі песнязбор», распрацаваў для яго класіфікацыю, назапашваў тэксты.
Пахаваны на вясковых могілках у Каханавічах (сучасны Верхнядзвінскі раён Віцебскай вобласці Беларусі). Пасля 1917 г. магіла была разбурана, а надмагільныя помнікі выкінутыя ў роў. У пачатку XXI стагоддзя надмагіллі Ігната Храпавіцкага і яго жонкі былі знойдзены мясцовымі жыхарамі падчас рэканструкцыі дарогі, і на мясцовых могілках былі адноўлены сімвалічныя магілы Храпавіцкага і яго жонкі (дакладнае іх размяшчэнне ўстанавіць не ўдалося).
У 2017 г. ў гонар 200-годдзя з дня нараджэння Ігната Храпавіцкага ў Верхнядзвінску і Каханавічах прайшла міжнародная навуковая канферэнцыя.
Уладзімір Сцяпанавіч Бажэнаў
Уладзімір Сцяпанавіч Бажэнаў (, г. Гомель — ) — беларускі ўрач-хірург. Доктар медыцынскіх навук (1967), прафесар (1968). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў Куйбышаўскую ваенна-медыцынскую акадэмію (паскораны курс, кваліфікацыя «Заўрад-урач», 1941), Віцебскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1949). Працаваў у Віцебскім дзяржаўным медыцынскім інстытуце (з 1953, у 1954—1956 — асістэнт кафедры факультэцкай хірургіі, з 1956 — кафедры шпітальнай хірургіі, з 1965 — загадчык кафедры), адначасова ў Віцебскай абласной процітуберкулёзнай бальніцы (1951—1957, загадчык хірургічнага аддзялення). Навуковыя інтарэсы: даследаванне электрычнай стымуляцыі сэрца пры поўнай атрыявентрыкулярнай блакадзе; хірургічнае лячэнне туберкулезу лёгкіх.
Лазаніца
Лазані́ца (Lysimáchia) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя, зрэдку аднагадовыя і двухгадовыя травяністыя расліны. Сцяблы прамыя або сцелюцца. Лісце супраціўнае, простае, з суцэльным краем. Кветкі жоўтыя, з пяццю пялёсткамі, у суквеццях, часам адзіночныя ці па 1—2 у пазухах лісця. Плод — каробачка.
Арэал
Прадстаўнікі віду пераважна растуць у Паўночным паўшар’і, частка відаў расце ў Паўднёвай Афрыцы і Паўднёвай Амерыцы.
На тэрыторыі Беларусі сустракаюцца 4 дзікарослыя віды: (народныя назвы: жаўточнік, жывотнік, мятнушка),  (народныя назвы: лазоўка, падбярэжнік),  і, а таксама 3 інтрадукаваныя віды: ,  і.
Віды
Агульная колькасць відаў — каля двухсот, некаторыя з іх:
Таксанамія
Род Лазаніца — адзін з прыкладна 45 родаў падсямейства сямейства  порядка. Раней гэты род уключаўся ў сямейства. У Сістэме класіфікацыі APG III (2009) гэта сямейства было скасавана.
Экалогія
Размнажаецца дзяленнем кустоў восенню ці вясной.
Брыг
Брыг (brig) — двухмачтавае судна з прамым парусным узбраеннем фок-мачты і грот-мачты, але з адным касым гафельным ветразем на гроце - грота-гаф-трыселем.
У літаратуры, асабліва мастацкай, аўтары часта называюць гэты ветразь контр-бізанню, але ў судна з ветразевым узбраеннем брыга няма бізань-мачты, адпаведна няма і прыналежнасцяў гэтай мачты, хаця функцыянальная нагрузка грота-гаф-трыселя брыга такая ж, як і котр-бізані карабля.
Старасельскі сельсавет (Віцебскі раён)
Старасе́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Старое Сяло.
Нанта (Італія)
Нанта (Nanto) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Венета, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Вічэнца.
Насельніцтва складае 2759 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 197 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 36024. Тэлефонны код — 0444.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Бялевічы
Бяле́вічы (, Белевичи) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Рачкавіцкага сельсавета.
У 1924—1954 гадах цэнтр Бялевіцкага сельсавета Чырвонаслабодскага раёна.
Вольта (музычны тэрмін)
Во́льта (volta.  — паварот, раз) — музычны тэрмін, адзін з відаў музычнай абрэвіятуры, які выкарыстоўваецца для абазначэння часткі музычнага твора, якая паўтараецца з некаторымі зменамі.
Сосенка (Стаўбцоўскі раён)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Засульскага сельсавета.
Яноўскі павет
Яноўскі павет (Powiat janowski) — павет у Польшчы, уваходзіць у склад Люблінскага ваяводства. Утвораны ў 1999 годзе. Цэнтр павета — горад Янаў Любэльскі. Займае плошчу 875,34 км². Насельніцтва павета складае 47 тыс. чалавек (на 2018 год).
Кромвель
Кромвель — прозвішча.
Бяроза-Горад
Бяро́за-Горад (, Берёза-Город)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны ў горадзе Бяроза.
Ямамота
— адно з найбольш папулярных японскіх прозвішчаў.
1912 год у гісторыі літаратуры
1912 год быў адзначаны шэрагам літаратурных падзей.
Пагарэльшчына (Вішнеўскі сельсавет)
Да 1979 года вёска ўваходзіла ў склад Войстамскага сельсавета.
IC 350
IC 350 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Арнім
А́рнім — прозвішча.
Жан-Клод Ван Дам
Жан-Клод Ван Дам (Jean-Claude Van Damme, сапраўднае імя Жан-Клод Каміль Франсуа Ван Варэнберг, Jean-Claude Camille François Van Varenberg;, Берке-Сент-Агат, Брусельскі сталічны рэгіён, Бельгія) — амерыканскі , , , і  бельгійскага паходжання; каратэка і кікбаксёр.
Спасылкі
Сайты
Астатняе
Відэа
Жусцін Дзюфур-Лапуант
Жусцін Дзюфур-Лапуант (Justine Dufour-Lapointe; нар., Манрэаль, Квебек, Канада) - канадская фрыстайлістка (могул). Алімпійская чэмпіёнка ў могуле (2014). Бронзавы прызёр Чэмпіянату свету па фрыстайле 2013 у могуле. Сёстры Хлоэ і Максім - таксама могулісткі, разам выступілі на Алімпіядзе ў Сочы, у могуле (2014).
Англійская Прэм’ер-ліга 2014/2015
Англійская Прэм'ер-ліга 2014/15 — 23-ы сезон Англійскай Прэм'ер-лігі з моманту яе заснавання ў 1992 годзе. Лёсаванне календара турніру адбылася 18 чэрвеня 2014 а 9 гадзіне раніцы па брытанскім часе. Сезон пачаўся 16 жніўня 2014 і скончыўся 24 мая 2015.
Чэмпіёнам Англійскай Прэм'ер-лігі стаў лонданскі «Чэлсі».
Шусціцкія
Шусці́цкія (, Шустицкие) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Братаўна
Бра́таўна — возера ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Ушача.
Плошча паверхні 0,35 км². Даўжыня 1,32 км, найбольшая шырыня 0,46 км. Даўжыня берагавой лініі 3,43 км. Найбольшая глыбіня возера дасягае 7 м, сярэдняя 3,7 м. Аб’ём вады 1,29 млн м³. Плошча вадазбору 12,45 км².
Катлавіна возера лагчыннага тыпу, выцягнутая з усходу на захад. Схілы катлавіны вышынёй 10—20 м. Берагавая лінія звілістая, утварае залівы. Берагі нізкія, пясчаныя. У заходняй частцы возера месцамі берагі сплавінныя. Дно плоскае з невялікім нахілам да сярэдзіны возера. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць ручаі і выцякае ручай у возера Жадунь. Падводная расліннасць пашыраецца да глыбіні 3—3,5 м. Надводная прыбярэжная расліннасць займае палосу 15—75 м.
У возеры водзяцца шчупак, плотка, лешч, акунь, карась, язь, краснапёрка і іншыя віды рыб.
NGC 605
NGC 605 (іншыя абазначэнні — UGC 1128, MCG 7-4-4, ZWG 537.14, PGC 5891) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дабрыца (прыток Усы)
Дабры́ца — рака ў Чэрвеньскім і Бярэзінскім раёнах Мінскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Уса (прыток Бярэзіны, басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 25 км. Плошча вадазбору 130 км². Выток ракі знаходзіцца за 1 км на паўночны захад ад вёскі Марыямпаль Чэрвеньскага раёна (на поўдзень ад аграгарадка Ляды ). Упадае ва Усу каля вёсак Вусце і Асмалоўка Бярэзінскага раёна Рэчышча каналізаванае ў верхнім цячэнні. Каля вёскі Рэчкі на рацэ сажалка. Асноўны прыток — рака Узнічы (праваруч).
Сацуа Ямамота
(, г. Кагосіма, Японія — ) — японскі кінарэжысёр, адзін з пачынальнікаў руху «незалежных» у японскім кіно.
Вучыўся ва ўніверсітэце Васэда. З 1933 года працаваў у розных кінакампаніях.
Дэбютаваў фільмам «Ваша дачка» (1937). У яго фільмах «Вайна і мір» (1947, з Ф. Камэі), «Бура ў гарах Хаконэ», «Зона пустаты» (абодва 1952), «Вуліца без сонца» (1954, прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Карлавых Варах), «Песня каляскі» (1959), «Барацьба без зброі» (1960) і іншых паказаны вострыя палітычныя і сацыяльныя праблемы.
Сярод іншых значных работ: «Вялікая белая вежа» (1966, прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Маскве 1967), гістарычная эпапея «Вайна і людзі» (6 серый; 1970-1973; спецыяльная прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Карлавых Варах 1974), «Цудоўная сям'я» (1974), «Кольцападобнае зацьменне сонца» (1975), «Гісторыя Суйко эпохі Тэмпо» (1976), «Перавал Намугі» (1979).
Для яго творчасці характэрны ідэйная глыбіня, вострая палемічнасць, бязлітаснае сацыяльнае выкрыццё.
Памёр ад раку падстраўнікавай залозы 11 жніўня 1983 года ва ўзросце 73 гадоў.
Югаславія
Югаславія — славянская дзяржава ў Еўропе, якая існавала на Балканскім паўвостраве на працягу амаль усяго XX стагоддзя, мела выхад да Адрыятычнага мора.
У Вялікую Югаславію — каралеўства (КСХС), затым федэрацыю (ФНРЮ, СФРЮ) — уваходзілі цяпер незалежныя дзяржавы: Сербія, Чарнагорыя, Харватыя, Славенія, Македонія, Боснія і Герцагавіна. У Малую Югаславію — федэрацыю (СРЮ), затым канфедэратыўны саюз (ГССЧ) — уваходзілі цяпер незалежныя дзяржавы Сербія, Чарнагорыя.
Югаславія ўтварылася (як Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў) пасля Першай сусветнай вайны і распаду Аўстра-Венгерскай Імперыі ў пачатку XX ст., распалася ў канцы XX ст. — пачатку XXI ст.
«Першая Югаславія» (1918—1946)
У перыяд паміж Першай і Другой сусветнымі войнамі ў 1918—1941 гг. Югаславія існавала пад назвамі Каралеўства Сербаў, Харватаў і Славенцаў (КСХС) (з 1918) і Каралеўства Югаславія (КЮ) (c 1929).
Неадбыўшаяся «Вялікая Югаславія»
Пасля вайны Ціта меркаваў аб стварэнні «Вялікай Югаславіі» у рамках рэалізацыі планаў стварэння Балканскай Федэрацыі, разгледжвальных ім сумесна са Сталіным і Дымітравым.
Сацыялістычная «Другая Югаславія» (1946—1990)
Югаславія стала сацыялістычнай федэрацыяй з шасці саюзных рэспубалік пад назвамі Дэмакратычная Федэратыўная Югаславія (з 1945), Федэратыўная Народная Рэспубліка Югаславія (ФНРЮ) (з 1946), Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія (СФРЮ) (c 1963).
У канцы 1940-х гг. паўсталі рознагалоссі паміж лідарам камуністычнай партыі Югаславіі Ціта і Сталіным, што прывяло да парыву адносін з СССР. Хоць пасля смерці Сталіна яны былі часткова ўхіленыя, Югаславія не стала членам Арганізацыі Варшаўскай Дамовы, а наадварот, у процівагу ёй стварыла Рух недалучэння. У гады кіравання Ціта Югаславія выконвала ролю пасярэдніка паміж Захадам і найбольш адыёзнымі камуністычнымі рэжымамі.
Распад
З прычыны нарастальных нацыянальных рознагалоссяў па завяшчанні Ціта пасля яго смерці пост прэзідэнта краіны быў скасаваны, а на чале краіны ўстаў Прэзідыум, члены якога (раздзелы саюзных рэспублік і аўтаномных абласцей) штогод змянялі адзін аднаго па чарзе. Кароткачасовы эканамічны цуд у сярэдзіне 1980-х гг. скончыўся імклівай інфляцыяй і развалам эканомікі, што прывяло да абвастрэння адносін паміж эканамічна больш развітымі Сербіяй, Харватыяй і Славеніяй, і астатнімі рэспублікамі.
Падчас грамадзянскай вайны і распаду ад Вялікай Югаславіі ў канцы XX стагоддзя аддзяліліся чатыры з шасці саюзных рэспублік (Славенія, Харватыя, Боснія і Герцагавіна, Македонія). Тады на тэрыторыю спачатку Босніі і Герцагавіны, а затым аўтаномнага края Косава былі ўведзеныя міратворчыя сілы ААН пад кіраўніцтвам ЗША. У Косава, з падставы рэгулявання мандату ААН міжэтнічнага канфлікту паміж сербскім і албанскім насельніцтвам, ЗША і іх саюзнікі правялі ваенную аперацыю па захопе і фактычнаму аддзяленню ад Югаславіі і Сербіі аўтаномнага края Косава, які апынуўся пад пратэктаратам ААН (гл. Вайна НАТА супраць Сербіі, 1999. Тым часам Югаславія, у якой напачатку XXI ст. заставалася дзве рэспублікі, ператварылася ў Малую Югаславію (Сербію і Чарнагорыю): з 1992 па 2003 г. — Саюзная Рэспубліка Югаславія (СРЮ), з 2003 па 2006 г. — канфедэратыўны Дзяржаўны Саюз Сербіі і Чарнагорыі (ГCCX). Югаславія канчаткова спыніла існаванне c выхадам з саюза Чарнагорыі 3 чэрвеня 2006 г.
Храмасома
Храмасомы — нуклеапратэідныя структуры ў ядры эўкарыятычнай клеткі (клетка, якая змяшчае ядро), якія становяцца лёгка прыкметнымі ў пэўных фазах клетачнага цыкла (падчас мітоза або меёза). Храмасомы ўяўляюць сабой высокую ступень кандэнсацыі храмаціна, што пастаянна прысутнае ў клетачным ядры. Першапачаткова тэрмін быў прапанаваны для абазначэння структур, выяўляемых у эўкарыятычнай клетках, але ў апошнія дзесяцігоддзі ўсё часцей гавораць аб бактэрыяльных храмасомах. У храмасомах засяроджаная вялікая частка спадчыннай інфармацыі.
У пачатку дзялення клеткі храмацін ушчыльняецца, утвараючы кампактныя структуры — храмасомы. Спецыяльныя ядзерныя бялкі пры гэтым забяспечваюць правільную ўкладку (спіралізацыю) малекулы ДНК, у выніку чаго яе даўжыня ў шмат разоў памяншаецца. Кожная храмасома ўтворана дзвюма сястрынскімі храматыдамі. У састаў кожнай храматыды ўваходзіць адна малекула ДНК. Малекулы ДНК у сястрынскіх храматыдах адной храмасомы ідэнтычныя, г. зн. маюць аднолькавую паслядоўнасць нуклеатыдаў.