cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхалінак
Гісторыя
У 1941—1944 гг. акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На фронце ў Вялікую Айчынную вайну загінулі 5 воінаў-землякоў.
У кастрычніку 1940 года ў вёсках Міхалінок і Чарнечына быў арганізаваны калгас імя Калініна, які ў лютым 1950 года ўвайшоў у склад калгаса «Новы шлях», у сваю чаргу ў 1987 годзе далучанага да калгаса «Чырвоны сцяг». Паводле перапісу 1959 года сяло, вёска і хутар.
У 1972 годзе вёска Чарнечына (98 жыхароў у 1970) злілася з вёскай Міхалін і была знята з уліку.
NGC 4642
NGC 4642 (іншыя абазначэнні — UGC 7893, MCG 0-33-4, ZWG 15.7, IRAS12407-0022, PGC 42791) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Збавіцельніца» (Жодзіна)
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Збавіцельніца» — праваслаўны мураваны храм у горадзе Жодзіна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана ў 1998—2003 гадах па праекце, распрацаваным у 1997—1998 гадах архітэктарамі У. Даніленкам, М. Міклашэвіча, В. М. Батузавай, Т. В. Мікаэлян. Выкананы з цэглы ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Квадратны ў плане выцягнуты па вертыкалі аб’ём малітоўнай залы завершаны цыліндрычным светлавым барабанам пад сферычным купалам. З франтальнага фасада далучана зграбная па прапорцыях шатровая званіца з макаўкай, з тыльнага — паўкруглая апсіда, па баках — прытворы пад арачнымі пакрыццямі. Ніжні крыптавы храм у імя св. велікамучаніка Панцеляімана.
Бецыбука
Бецыбу́ка (малагас Betsiboka) — рака ў паўночна-заходняй частцы вострава Мадагаскар. Мае даўжыню 525 км, з’яўляецца найбуйнейшай ракой вострава. Вядомая сваім чырвона-карычневым колерам, які тлумачыцца вялікай колькасцю седыментаў, якія вымываюцца ракой у мора.
Геаграфія і гаспадарчае выкарыстанне
Бецыбука бярэ пачатак у гарах цэнтральнай частцы вострава, на поўначы правінцыі Антананарыву. Рака ўтвараецца пры сутоцы рэк Мананару і Дзабу, якая знаходзіцца ў 85 км на поўнач ад сталіцы Мадагаскара, затым цячэ ў паўночным кірунку. Недалёка ад населенага пункта Маэватанана Бецыбука выходзіць на раўніну і прымае (злева) воды свайго найбуйнейшага прытоку — ракі Ікупа. На 40-км участку ад гэтага месца да зліцця (справа) з ракой Камуру ў паселішчы Амбатубуэні ўздоўж рэчышча ракі размешчана вялікая колькасць невялікіх азёр. Побач з населеным пунктам Марувуай Бецыбука ўпадае ў бухту Бумбетука Мазамбікскага праліва, утвараючы дэльту.
Суднаходная на 130 км ад вусця, у яе нізоўях размяшчаюцца шырокія рысавыя палі.
Rogue Entertainment
Rogue Entertainment — кампанія па распрацоўцы камп’ютарных гульняў, якая размяшчалася ў горадзе Далас (штат Тэхас, ЗША). Офіс кампаніі размяшчаўся ў тым жа будынку, што і офіс «id Software», і паміж дзвюма гэтымі кампаніямі былі цесныя сувязі. Усе праекты «Rogue» будаваліся на рухавічках id, а таксама «Rogue» распрацавала два дапаўненні для гульняў Quake. Пасля закрыцця «Rogue» вялікая частка работнікаў першла ў «Nerve Software».
Японская рэпатрыяцыя Паўднёвага Сахаліна і Курыльскіх астравоў
Японская рэпатрыяцыя Паўднёвага Сахаліна і Курыльскіх астравоў — рэпатрыяцыя японскага, айнскага i карэйскага насельніцтва Паўднёвага Сахаліна і Курыльскіх астравоў, якія адышлі СССР ад Японіі ў выніку Другой сусветнай вайны. Праходзіла адначасова з аналагічнымі мерапрыемствамі па рапатрыяцыі японцаў з Карэі, Манчжурыі, Тайваня і іншых былых японскіх калоній. У два этапы з 1946 па 1966 гг. з Сахалінскай вобл. ў Японію выселілі 283 320 чал., сярод якіх 8 000 ваеннапалонных і каля 17 000 жыхароў Курыльскіх астравоў. Пісьмовыя заявы пра сваё жаданне застацца ў СССР падалі 469 дарослых грамадзян Японіі, пры іх таксама засталося 187 чалавек дзяцей ва ўзросце да 16 гадоў.
Перадгісторыя
З XVII ст. Японія і Расія даследавалі тэрыторыю Сахаліна і Курыльскіх астравоў, заселеную айнамі і ў 1855 заключылі паміж сабой Сімодскі трактат, які вызначыў мяжу паміж Расіяй і Японіяй на Курылах па  праліву Фрыза, а ў 1875 Пецярбургскі дагавор вызначыў, што Японіі належаць Курыльскія астравы на поўнач ад праліву Фрыза, а Сахалін застаецца за Расіяй. Паўднёвы Сахалін адышоў да Японіі ў выніку паражэння Расіі ў руска-японскай вайне (1904-05 гг). Пасля атрымання гэтай тэрыторыі, Японія актыўна яе каланізавала. У жніўні 1945 г. савецкія войскі занялі Паўднёвы Сахалін і Курылы.
Рэпатрыяцыя японскага насельніцтва
Рэпатрыяцыя праходзіла ў два этапы: у ходзе першага (кастрычнік 1946 - май 1948) паходзіла дэпартацыя цывільнага насельніцтва, падчас другога (1957-1960) - спецыялістаў. Рэпатрыянтаў вывозілі па 30 тысяч чалавек у месяц, непасрэдна перад адпраўкай на Хакайда яны праходзілі праз транзітныя лагеры №379 ў Холмску. і № 380 у г. Находка, адкуль іх морам перапраўлялі ў Японію.
Рэпатрыяцыя карэйцаў
Пасля ўваходу савецкай арміі на Паўднёвы Сахалін на востраве заставалася звыш 47 тыс. карэйцаў. Пасля ўтварэння ў 1948 годзе КНДР, паўночнакарэйскія консулы праводзілі агітацыю сярод сахалінскіх карэйцаў за новае грамадзянства КНДР з наступным пераездам у Паўночную Карэю У 1958-1959 гады 6346 чалавек прынялі грамадзянства КНДР, з іх 5096 чалавек пераехалі на Поўнач. Савецкае грамадзянства атрымалі 6414 чалавек. Большасць карэйцаў заставалася асобамі без грамадзянства, паколькі яны жадалі пераехаць у Паўднёвую Карэю, з якой у СССР не было дыпламатычных адносін.
Кафедральны сабор Сішыку
Кафедральны сабор Сішыку (西什库天主堂, таксама вядомы як «Паўночны сабор» (北堂)) — гістарычны каталіцкі сабор Храм Хрыста Збавіцеля ў заходняй частцы цэнтра Пекіна, у раёне.
Гісторыя
Першапачаткова сабор быў пабудаваны езуітамі ў 1703 годзе каля возера Чжуннаньхай на зямлі, падараванай імператарам у 1694 годзе ў падзяку за вылячэнне ад хваробы. У 1887 годзе царкву прыйшлося перанесці на месца яе цяперашняга размяшчэння, паколькі яе ранейшае месцазнаходжанне спатрэбілася для стварэння парку.
У 1900 годзе, падчас паўстання іхэтуаняў, сабор, які абаранялі чатыры дзясяткі французскіх і італьянскіх марскіх пяхотнікаў, вытрымаў двухмесячную аблогу, якая адбывалася паралельна з аблогай Пасольскага квартала, і быў моцна пашкоджаны.
З 1958 года належыць.
Воўчка Праслужыч
Воўчка Праслужыч (XIV ст. — пасля 1419) — баярын галіцкі.
Біяграфія
Паходжанне Воўчкі невядома, выказваюць толькі здагадкі. На пячатцы пана Воўчкі, вялікай дыяметрам — 43 мм, што характэрна княжацкім і дзяржаўным таго часу, выява знака падобнага да літары «W» з адгалінаваннем налева і ўверх, на думку А. Аднарожанкі, блізкая да дынастычных трызубаў Рурыкавічаў. Кругавы надпіс на пячатцы «+ sigillum *~* wolczconis * de * rogatin **~*».
Згадваецца як Wolczko Presszlussicz dominy et heres de Rohatyn. Упершыню пад 1404 годам, сярод баяр, якія разглядалі справу паміж каралём Уладзіславам Ягайлам і пані Лізаветай Пілецкай у Медыцы паблізу Перамышля.
У 1415—1419 гадах перанёс горад Рагацін, з гары каля цяперашняга Підгароддзя на месца сяла Філіповічы, і надаў яму магдэбургскае права, а таксама герб з выявай літары «R» і аленяга рогу.
Пра жонку нічога не вядома. Сын — Івашка Рагацінскі, радны пан вял. кн. Свідрыгайлы. Магчыма, сынам Воўчкі быў і пан Андрэй Рагацінскі, які, аднак, згадваецца толькі Хронікай Быхаўца.
Касціна (Італія)
Касціна (Castino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 462 чалавек (2020 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 29,77 чал./км². Займае плошчу 15,52 км². Паштовы індэкс — 12050. Тэлефонны код — 0173.
Святымі апекунамі паселішча лічацца, Маргарыта Антыяхійская, а таксама Іосіф, шанаванне 20 ліпеня.
Дойл Эрэн
Дойл Эрэн (Dáil Éireann) — ніжняя палата парламента Рэспублікі Ірландыя (Ойрахтаса). У дадзены момант дзейнічае Дойл трыццатага склікання.
Super Mario Galaxy 2
Super Mario Galaxy 2 (スーパーマリオギャラクシー 2) - трохмерны платформер з серыі Mario, распрацаваны кампаніяй Nintendo для кансолі Wii, сіквел Super Mario Galaxy. Гульня была выпушчана 23 мая 2010 года ў Паўночнай Амерыцы, 27 мая 2010 г. - у Японіі і 11 чэрвеня 2010 г. - у Еўропе.
Сюжэт
Прынцэса Піч запрашае Марыа на Зорны фестываль, абяцаючы пачаставаць яго пірагом хатняга прыгатавання. Па шляху ў палац прынцэсы ён сустракае Луму - падобнае на зорку істота, якое надзяляе яго магчымасцю круціцца. Нечакана Марыа бачыць свайго заклятага ворага - Боузера. Той дасягнуў вялізнага памеру і, напаўшы на Грыбнае каралеўства, як водзіцца, выкрадае Прынцэсу Піч. Пасля гэтага злыдзень адпраўляецца ў космас, каб стварыць там уласную імперыю. Марыа пускаецца ў пагоню і ў космасе сустракае Луббу, які называе сябе галоўным Лумой, які дае яму ў распараджэнне касмічны карабель, які працуе на энергіі зорак. На ім Марыа пачынае сваё падарожжа з мэтай выратаваць прынцэсу, а таксама дапамагчы Луббе знайсці страчаных Лум.
Геймплэй
Геймплэй Super Mario Galaxy 2 падобны з ​​гульнявым працэсам папярэдняй часткі. Памеры планет сталі менш, што дазваляе гульцу часцей перамяшчацца з адной планеты на іншую. Марыа цяпер можа перасоўвацца верхам на Йоши, як у Super Mario World. Динозаврик можа дапамагаць Марыа пераадольваць перашкоды, выкарыстоўваючы свой мову, а таксама заглынаць ворагаў і выкарыстоўваць іх у якасці снарадаў. Ядучы садавіна, Йоши набывае дадатковыя здольнасці, пры гэтым змяняючы свой колер. Чырвоны Йоши атрымлівае дадатковае паскарэнне, сіні мае магчымасць надзімацца як шар, а жоўты динозаврик свеціцца, дапамагаючы Марыа знаходзіць сакрэты ў цемры.
Гульнявая сусвет складаецца з шасці міроў, а таксама сёмага свету, які з'яўляецца сакрэтным. Па меры праходжання Super Mario Galaxy 2 ігрок сустракаецца з дваццаццю босамі, пры тым з некаторымі з іх - некалькі разоў.
У Super Mario Galaxy 2 прысутнічае магчымасць накшталт той, што была выкарыстана ў New Super Mario Bros. Wii, якая дазваляе гульцу перадаць кіраванне камп'ютара, які аўтаматычна пройдзе выклікаюць цяжкасць месцы. Аднак уключыўшы гэты рэжым, ігрок скончыць узровень з бронзавай зоркай, а не з залаты, як у выпадку самастойнага праходжання. У гульні таксама прысутнічае кааператыўны мультыплэер; у гэтым выпадку другі ігрок кіруе Лумой.
Распрацоўка
Гульня была ўпершыню прадстаўлена на выставе Electronic Entertainment Expo 2009 года. Яе рэліз мог адбыцца раней запланаванага, аднак быў перанесены на сярэдзіну 2010 года з-за выхаду ў канцы 2009 гульні New Super Mario Bros. Wii. Сігэру Миямото ў адным з сваіх інтэрв'ю заявіў, што больш за 90% магчымасцей у гульні з'яўляюцца абсалютна новымі.
Ацэнкі
Як і папярэдняя частка, Super Mario Galaxy 2 атрымала мноства хвалебных слоў ад крытыкаў. GameSpot паставіў гульні вышэйшы бал (10), адзначыўшы, што гульня ўсталявала новыя стандарты платформероў. Таксама вышэйшай адзнакай Super Mario Galaxy 2 ўдастоілі сайт IGN і часопіс Edge. Сярод недахопаў гульні рэцэнзентамі адзначаліся яе падвышаная складанасць і падабенства з першай часткай. Сярэдняя адзнака Super Mario Galaxy 2 на Game Rankings складае 97,07%, на сайце Metacritic — 97/100.
Мейлунай (Ігналінскі раён)
Мейлу́най (Meilūnai), традыцыйная беларуская назва — Мейлуны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Казіцішкіса.
Вялікі Катлабуг
Бярэ пачатак каля сяла Нові Траяны. Цячэ ў межах Прычарнаморскай нізіны. Рэчышча ўмерана звілістае. Ухіл ракі 2,6 м/км. Асноўны прыток — Малы Катлабуг (злева).
Жыўленне снегавое і дажджавое. Улетку перасыхае, пад час дажджоў бываюць паводкі. Ледастаў няўстойлівы.
Собранцы
Размяшчэнне
Горад знаходзіцца ў паўночна-ўсходняй частцы Усходнеславацкай раўніны, на рацэ Сабранецкі паток. Горад размешчаны недалёка ад граніцы з Украінай, адлегласць ад Ужгарада — 18 км.
Вялікі Катлабуг
Сцёк зарэгуляваны сажалкамі. Ваду выкарыстоўваюць для арашэння.
Кола Зямное
Кола зямное (старажытнаісл. Heimskringla, Kringla heimsins) — зборнік скандынаўскіх каралеўскіх саг, напісаны ў першай палове XIII ст. Сноры Стурлусанам.
Аўтарства
Сноры Стурлусан (1173—1241 гг.) — знаўца скальдычных вершаў, гісторык, палітычны дзеяч. Мяркуюць, што менавіта ён з’яўляецца аўтарам «Кола Зямнога» і «Сагі пра Олава Святога», якая змешчана ў зборніку саг. Аўтарства Сноры Стурлусана да канца не выяўлена, бо яго імя не значыцца ў копіях саг. Але ў 1550 г. (1551 г.) нарвежац Лауренц Хасан пераклаў пачатковую частку «Кола Зямнога», дзе двойчы ўзгадаў, што дадзены твор належыць Сноры Стурлусану. Таксама нарвежскі багаслоў Педэр Клаўс сэн Фрыс, які пераклаў кнігу з сагамі на дацкую мову, назваў аўтарам Сноры Стурлусана, а пры выданні перакладзеную кнігу назваў «Хроніка нарвежскіх каралёў Сноры Стурлусана». Гісторыкі мяркуюць, што гэтыя аўтары карысталіся арыгінальнымі рукапісамі.
Змест
«Кола Зямное» з’яўляецца адным з каштоўных твораў сваёй эпохі, у якім распавядаецца пра гісторыю Нарвегіі, а таксама яе конунгаў ад самых старажытных часоў і да 1177 года. Таксама твор утрымлівае звесткі пра іншыя землі Еўропы — ад Ірландыі, Шатландыі і Англіі на захадзе, Белага Мора на поўначы, Візантыі і Скіфіі на поўдні, да Гардарыкі (Славеніі — Наўгародскай Русі) і Кіеўскай Русі на ўсходзе Еўропы, і Вялікай Краіны Асаў за Уральскімі горамі на тэрыторыі цяперашняй Заходняй і Усходняй Сібіры.
Рукапісы
Арыгінал рукапісу не захаваўся да нашых дзён, але захаваліся перавыданні і спісы з іх. Першае выданне арыгінальнага тэксту (з перакладам на шведскую і лацінскую мовы) было зроблена шведскім каралеўскім антыкварам Ю. Перынгшёльдам у 1697 г. і называлася «Хеймскрынгла, ці нарвежскія каралеўскія сагі Сноры Стурлусана».
Гісторыкам вядома пра сем рукапісаў «Кола Зямнога»:
Рукапісы захоўваліся ў Капенгагенскай бібліятэцы, дзе ў 1728 г. адбыўся пажар, у выніку чаго згарэў рукапіс Kringla і былі пашкоджаны рукапісы Jöfraskinna і Gullinskinna.
Каралькі
Каралькі (Regulus) — род птушак з атрада вераб'інападобныя, адзіны ў сямействе каральковых (Regulidae).
Клевяшчына
Клевяшчы́на (Cnidium) — род кветкавых расліна сямейства. Распаўсюджаны на тэрыторыі Еўразіі.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя, двухгадовыя і шматгадовыя травяністыя расліны. Лісце чаргаванае. Суквецце — парасон. Плод — віслаплоднік.
Віды
Род налічвае каля 20 відаў (10 відаў ).
NGC 4643
NGC 4643 (іншыя абазначэнні — UGC 7895, MCG 0-33-5, ZWG 15.8, IRAS12407+0215, PRC D-22, PGC 42797) — галактыка ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мангокі
Мангокі — рака на паўднёвым захадзе вострава Мадагаскар.
Даўжыня ракі — 564 км, адна з працяглых рэк вострава. Вытокі знаходзяцца на схілах Цэнтральнага хрыбта ў правінцыі Фіанаранцуа, далей рэчышча працякае ў заходнім кірунку пераважна па тэрыторыі правінцыі Туліара, упадае ў Мазамбікскі праліў у раёне горада Маромбе, утвараючы буйную дэльту.
Вінаградны сок
Вінаградны сок — сок, выціснуты з ягад вінаграда. Ён служыць асновай для вытворчасці віна і іншых напояў. Адходы вытворчасці вінаграднага соку выкарыстоўваюцца для вырабу розных прадуктаў. Сок змяшчае глюкозу, фруктозу, арганічныя кіслоты, мінеральныя рэчывы, амінакіслоты. Вінаградны сок карысна ўжываць пры шэрагу захворванняў і функцыянальных расстройстваў.
Сахул
Сахул — дагістарычны супермацярык. Мяркуецца, што ён існаваў да канца апошняга абляднення і аб'ядноўваў Аўстралію і Новую Гвінею сухапутным мостам на месцы праліва Торэса і часткі Арафурскага мора.
Кавалерлеонэ
Кавалерлеонэ (Cavallerleone) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 610 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 38 чал./км². Займае плошчу 16 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0172.
Бярозаўка (Мачаскі сельсавет)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пагосцкага сельсавета.
Кавалерлеонэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Romano.
Бярозаўка (Мачаскі сельсавет)
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Мачаскага сельсавета.
Карабахская вайна
Карабахская вайна (Qarabağ müharibəsi, Ղարաբաղյան պատերազմ), таксама Арцахская вайна (Արցախյան պատերազմ) — актыўная фаза баявых дзеянняў паміж азербайджанскімі і армянскімі ўзброенымі фарміраваннямі за кантроль над Нагорным Карабахам і прылеглымі тэрыторыямі, частка больш шырокага этнапалітычнага канфлікту.
Перадгісторыя
У 1918—1920 гады на кантроль над Нагорным Карабахам прэтэндавалі Рэспубліка Арменіі і Азербайджанская Дэмакратычная Рэспубліка, якія абвясцілі самастойнасць у ходзе распаду Расійскай імперыі. Скліканы 22 ліпеня 1918 года ў Шушы Першы з’езд армян Карабаха абвясціў Нагорны Карабах незалежнай адміністрацыйна-палітычнай адзінкай і выбраў уласны Народны ўрад (з верасня 1918 года — Армянскі нацыянальны савет Карабаха). Супрацьстаянне паміж войскамі АДР і армянскімі ўзброенымі атрадамі працягвалася ў рэгіёне аж да ўстанаўлення ў Азербайджане савецкай улады. Часткі 11-й Арміі РСЧА, якія ўвайшлі ў Азербайджан у канцы красавіка 1920 года, ва ўзаемадзеянні з азербайджанскімі войскамі занялі тэрыторыю Карабаха, Зангезура і Нахічэваня. Да сярэдзіны чэрвеня 1920 года супраціўленне армянскіх узброеных атрадаў у Карабаху з дапамогай савецкіх войскаў было задушана.
У 1921 г. Каўбюро РКП(б) прыняло пастанову аб статусе Нагорнага Карабаха: «Зыходзячы з неабходнасці нацыянальнага міру паміж мусульманамі і армянамі і эканамічнай сувязі Верхняга і Ніжняга Карабаха, яго пастаяннай сувязі з Азербайджанам, Нагорны Карабах пакінуць у межах Азербайджанскай ССР, падаўшы яму шырокую абласную аўтаномію з адміністрацыйным цэнтрам у г. Шушы, які ўваходзіць у склад аўтаномнай вобласці». У ліпені 1923 года раёны Азербайджанскай ССР з пераважна армянскім насельніцтвам (Шушанскb, Джэбраільскі і часткі Джэваншырскага і Зангезурскага паветаў) былі аб’яднаны ў аўтаномнае ўтварэнне (Аўтаномная вобласць Нагорнага Карабаха (АОНК), з 1937 — Нагорна-Карабахская аўтаномная вобласць (НКАВ)). У канцы 1930-х гг. адміністрацыйна-тэрытарыяльныя змены ўнутры Азербайджанскай ССР прывялі да ўтварэння так званага Лачынскага калідора, які аддзяліў тэрыторыю НКАВ ад Арменіі.
Пытанне аб перадачы Нагорнага Карабаха Арменіі час ад часу ўздымаўся армянскім кіраўніцтвам, але не атрымлівала падтрымкі ў цэнтры. У 1960-я гады сацыяльна-эканамічная напружанасць у НКАВ некалькі разоў перарастала ў масавыя беспарадкі.
Раздзел ваеннай маёмасці і ўзбраення частак Савецкай Арміі
Больш за ўсё войскаў былой Савецкай Арміі ў Закаўказзе знаходзілася на тэрыторыі Азербайджана. У выніку падзелу савецкай ваеннага маёмасці Азербайджану перайшлі 4-я агульнавайсковая армія (чатыры мотастралковыя дывізіі), тры брыгады СПА, брыгада спецыяльнага прызначэння, чатыры базы ВПС і частка Каспійскай марскі флатыліі. Таксама Азербайджану дасталіся ўсе склады боепрыпасаў (стратэгічны ў Килязи, акруговыя ў Агдам і помпавых, дывізіёне ў Гюздеке, Гянджы, Ленкарані, Нахичевани). Агульная колькасць боепрыпасаў на гэтых складах ацэньваецца ў 11 000 вагонаў. Перадача ваеннага маёмасці 4-й арміі і 49-га арсенала была завершана ў 1992 годзе. Вывад частак былой Савецкай Арміі ў Расію суправаджаўся захопам часткі ўзбраенняў азербайджанскім бокам. Сярод найбольш значных можна назваць разрабаванне ваеннай маёмасці 19-й арміі СПА.
У Карабаху армянскімі ўзброенымі фарміраваннямі ў 1992 годзе была захоплена частка ўзбраенняў 366-га мотастралковага палка 23-й мотастралковай дывізіі, які адыходзіў пад кантроль Азербайджана.
Раздзел у Арменіі ваеннага маёмасці былой ЗакВА прайшоў найбольш цывілізавана. З усіх дзяржаў Закаўказзя пры раздзеле ваеннага маёмасці Арменія апынулася ў самым нявыгадным становішчы, так як на яе тэрыторыі знаходзілася найменшая колькасць войскаў Закаўказскай ваеннай акругі. У 1992 годзе пад кантроль Ерэвана былі пераведзены ўзбраенне і ваенная маёмасць дзвюх з трох дывізій (15-й і 164-й) 7-й агульнавайсковай арміі былога СССР, а таксама каля 500 вагонаў боепрыпасаў.
З авіяцыі ў пачатку 1992 года Азербайджану дасталіся 14 Мі-24 і 9 Мі-8, якія базіраваліся на базе Сангачалы. Арменіі дасталася эскадрылля з 13 Мі-24, раней якая належала 7-му верталётны палку, які знаходзіўся пад Ерэванам.
1993
год
1994
"…У выніку зімовай кампаніі 1994 года лінія фронту перамясцілася не так прыкметна, як пасля папярэдніх наступальных аперацый, так як Азербайджану атрымалася адбіць толькі невялікія часткі сваёй тэрыторыі на поўначы і поўдні. Аднак спіс страт вырас істотна: азербайджанцы падчас гэтай аперацыі страцілі каля 4 тысяч чалавек, а армяне — каля 2 тысяч чалавек…"
На думку Уладзіміра Казімірава, кіраўніка пасрэдніцкай місіі Расіі, паўнамоцнага прадстаўніка Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі па Нагорным Карабаху, і сустаршыні Мінскай групы АБСЕ ад Расіі ў 1992—1996 гадах, галоўную стаўку кіраўніцтва Азербайджана (і пры прэзідэнцтве А. Эльчыбея, і пры Г. Аліеве) рабіла на сілавое рашэнне канфлікту, і менавіта азербайджанскі бок была асноўным носьбітам сілавога падыходу да вырашэння карабахскага канфлікту.
Герб Малаві
Герб Малаві заснаваны на больш раннім геральдычным гербе Ньясаленда. Да таго гербу дададзеныя: леў і леапард. На стужцы ўнізе гербу напісаны нацыянальны дэвіз: «Адзінства і Свабода» (анг. Unity and Freedom).
Судзілавічы (Бярозаўскі раён)
Судзі́лавічы (, Судиловичи) — вёска ў Бярозаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Міжлескага сельсавета.
Уладзімір Якаўлевіч Карніенка
Уладзімір Якаўлевіч Карніенка (15 ліпеня 1924 года, вёска Губіншчына, Магілёўская губерня — 10 мая 1996, Магілёў) — удзельнік Вялікай Айчыннай і Савецка-японскай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, малодшы сяржант, кулямётчык кулямётнай роты, ўзвода 1262-га стралковага палка 380-й Арлоўскай Чырванасцяжнай ордэна Суворава стралковай дывізіі 49-й арміі 2-га Беларускага фронту.
Біяграфія
У Чырвонай Арміі і на фронце ў Вялікай Айчыннай вайне са снежня 1943 года, кулямётчык кулямётнай роты 1262-га стралковага палка 380-й стралковай дывізіі 50-й арміі Заходняга фронту
29 лютага 1944 года кулямётчык чырвонаармеец Карніенка ў баях за вёску Янава Быхаўскага раёна цяпер Магілёўскай вобласці Беларусі са свайго кулямёта знішчыў да 20-ці нямецкіх салдат і афіцэраў і адбіў пяць варожых контратак.
1 сакавіка 1944 года Загадам № 67/н па 380-й стралковай дывізіі узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
28 — 29 сакавіка 1944 года кулямётчык кулямётнай роты 1262-га стралковага палка 380-й стралковай дывізіі 50-й арміі Беларускага фронту яфрэйтар Карніенка ў баі за вёску Красніца Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці ўмела манеўруючы на поле бою пад абстрэлам праціўніка, будучы параненым, вёў з свайго кулямёта агонь на паражэнне па ворагу, у выніку ім было знішчана каля дваццаці варожых салдат. Камандзірам палка падпалкоўнікам Шапіроўскім быў прадстаўлены да ордэну Чырвонай Зоркі, але загадам па 380-й стралковай дывізіі № 101/н ад 13 мая 1944 года паўторна узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
5 ліпеня 1944 года наводчык станковага кулямёта кулямётнай роты 1262-га стралковага палка 380-й стралковай дывізіі малодшы сяржант Карніенка ў раёне вёскі Белая Лужа Смілавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі скрытна праз лес пранік у размяшчэнне праціўніка і з блізкай адлегласці адкрыў кулямётны агонь па праціўніку, чым спрыяў выкананню пастаўленай баявой задачы з малымі стратамі. У сутычцы асабіста забіў да трыццаці салдат і афіцэраў ворага.
Загадам па войсках 49-й арміі № 150 ад 30 лістапада 1944 года ўзнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
23 ліпеня 1944 года ў баях за горад Беласток, цяпер Польшча быў цяжка паранены.
З 23 сакавіка 1945 года пасля лячэння ў шпіталі сяржант Карніенка прызначаны камандзірам кулямётнага разліку асобнай зенітна-кулямётнай роты 157-й стралковай дывізіі 5-й арміі 3-га Беларускага фронту, удзельнічае ў штурме Кенісберга, дзе атрымлівае раненне.
У красавіку 1945 года 157-я стралковая дывізія, якая знаходзілася ў складзе 5-й арміі выведзена ў рэзерв Стаўкі ВГК, а затым перакінутая на Далёкі Усход ў склад Прыморскай групы войскаў (з 5 жніўня 1945 года — 1-ы Далекаўсходні фронт).
У жніўні — верасні 1945 года ў час савецка-японскай вайны камандзір кулямётнага разліку ОЗПР 157-й стралковай дывізіі сяржант Карніенка удзельнічаў у Харбіна-Гірынскай аперацыі.
31 жніўня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання на фронце барацьбы з японскімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым доблесць і мужнасць Загадам № 053/н па 157-й стралковай дывізіі 5-й арміі 1-га Далёкаўсходняга фронту Карніенка узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі
У 1945 годзе старшына Карніенка дэмабілізаваны з Узброеных Сіл СССР.
У 1958 годзе стаў членам КПСС.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 лістапада 1970 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі старшына ў адстаўцы Карніенка Уладзімір Якаўлевіч пераўзнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Жыў у абласным цэнтры Беларусі — горадзе Магілёве. Быў сакратаром Батвінаўскага сельскага Савета Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці (Беларусь).
Памёр 10 мая 1996 года.
Карл Шварцшыльд
Карл Шва́рцшыльд (Karl Schwarzschild;, Франкфурт-на-Майне, Германія — ) — нямецкі астраном і фізік. Член Берлінскай АН (1912).
Біяграфія
Скончыў Мюнхенскі ўніверсітэт. З 1901 прафесар Гётынгенскага ўніверсітэта і дырэктар абсерваторыі пры ўніверсітэце, з 1909 дырэктар Патсдамскай астрафізічнай абсерваторыі, з 1912 прафесар Берлінскага ўніверсітэта.
Навуковы ўклад
Навуковыя працы па зорнай астраноміі і астрафізіцы, агульнай тэорыі адноснасці, тэорыі гравітацыі, геаметрычнай оптыцы.
Заклаў асновы тэорыі зорных атмасфер і ўнутранай будовы зорак (1906). Склаў каталог фатаграфічных велічынь больш як 3500 зорак. Атрымаў агульныя ўраўненні зорнай статыстыкі (1910—1912). Упершыню знайшоў ўраўнення Эйнштэйна для статычнага цэнтральна-сіметрычнага гравітацыйнага поля (1916). Прадказаў гравітацыйны калапс і вывеў формулу гравітацыйнага радыуса (Шварцшыльдаўскі радыус).
Луіджы Гальвані
Луіджы Гальвані (Luigi Galvani, 9 верасня 1737 — 4 снежня 1798) — італьянскі ўрач, анатам, фізіёлаг і фізік, адзін з заснавальнікаў электрафізіялогіі і вучэння аб электрычнасці, заснавальнік эксперыментальнай электрафізіялогіі. Першым даследаваў электрычныя з’явы пры цяглічным скарачэнні («жывёльная электрычнасць»). Выявіў узнікненне рознасці патэнцыялаў пры кантакце розных відаў металу і электраліту.
Адным з паслядоўнікаў Гальвані быў яго пляменнік Джавані Альдзіні, менавіта ён адным з першых прымяніў тэарэтычныя веды Гальвані на практыцы. Ён стаў праводзіць эксперыменты, звязаныя з электрычнымі з’явамі пры цяглічных скарачэннях, а дакладней на трупах зняволеных, якіх прысудзілі да смяротнага пакарання.
Шашубай
Шашубай — пасёлак у Актагайскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Шашубайскай пасялковай адміністрацыі. Знаходзіцца прыкладна за 169 км на поўдзень ад раённага цэнтра, цэнтра горада Актагай. Код КАТА — 353679100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 2368 чалавек (1126 мужчын і 1242 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 2148 чалавек (1092 мужчыны і 1056 жанчын).
Балка Вялікі Кастэль
Балка Вялікі Кастэль (Балка Великий Кастель) — адна з найглыбейшых балак Тарханкуцкага паўвострава, запаведнае ўрочышча з 1980 года.
Балка мае эразійнае паходжанне. Глыбіня да 30 м. Складаецца з вапнякоў.
Мяльнінкай (Ігналінскі раён)
Мяльнінка́й (Melninkai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 7 км ад Казокіне. Насельніцтва 12 чал. (2001 г.).
Карл Барт
Карл Барт (Karl Barth;,  — , ) — швейцарскі кальвінісцкі тэолаг, адзін з заснавальнікаў т. зв. дыялектычнай тэалогіі. Яго «Царкоўная дагматыка» ў 13 тамах стала значнай падзеяй у хрысціянскім свеце XX ст.
Вадзім Віктаравіч Бакацін
Вадзім Віктаравіч Бака́цін (, Кісялёўск, Кемераўская вобласць —, Масква) — савецкі і расійскі партыйны, дзяржаўны, палітычны і грамадскі дзеяч. Першы сакратар Кіраўскага (1985—1987) і Кемераўскага абкамаў КПСС (1987—1988). Міністр унутраных спраў СССР (1988—1990), апошні старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі СССР (жнівень — снежань 1991), першы і апошні кіраўнік Міжрэспубліканскай службы бяспекі СССР (лістапад 1991 — студзень 1992). Член ЦК КПСС (1986—1991). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР (1986—1989). Саветнік Бяспекі пры Прэзідэнце СССР (сакавік — снежань 1991). Кандыдат у Прэзідэнты РСФСР на выбарах 1991 года.
SIGALRM
У POSIX-сістэмах, SIGALRM — сігнал, які дасылаецца працэсу пры завяршэнні часу, які папярэдне быў зададзены функцыяй.
SIGALRM — цэлалікавая канстанта, вызначаная ў загалоўкавым файле. Сімвальныя імёны сігналаў выкарыстоўваюцца замест нумароў, бо ў розных рэалізацыях нумары сігналаў могуць адрознівацца.
Ужыванне
Праграмы звычайна ўжываюць SIGALRM пры рэалізацыі тайм-аўту для доўгачасовай аперацыі, ці выканання аперацыі праз пэўныя інтэрвалы часу.
SIGALRM пасылаецца ядром праз цэлую колькасць секунд пасля выкліку. Часам гэты механізм выкарыстоўваецца для рэалізацыі функцыі.
The Guardian
The Guardian — штодзённая газета у Вялікабрытаніі, заснаваная ў Манчэстэры ў 1821 годзе пад назвай The Manchester Guardian. У 1959 годзе змяніла назву на цяперашняе, а ў 1964 г. рэдакцыя пераехала ў Лондан. Нядзельны выпуск аформлены ў выглядзе газеты The Observer (стала часткай групы Guardian ў 1993 г.). Сайт газеты — самы наведвальны з сайтаў брытанскіх газет, прычым яго матэрыялы могуць адрознівацца ад матэрыялаў папяровага выдання.
Належыць групе кампаній Guardian Media Group
Па палітычных поглядах выданне адносяць да леваліберальных, лічыцца, што рэдакцыя пры гэтым складаецца ў дастаткова блізкіх адносінах з кіруючай Лейбарысцкай партыяй.
12 верасня 2005 года брытанская газета The Guardian перайшла на паменшаны фармат — «берлінер». Газета стала на 6 сантыметраў вужэй і на 12 — карацей. Фармат «берлінер» падобны па знешнім выглядзе з таблоідны фарматам (А3), аднак крыху адрозніваецца ад яго па памерах. Змяніўся ў новай версіі The Guardian і шрыфт матэрыялаў, і лагатып. Новае напісанне назвы газеты зроблена белымі літарамі на фіялетавым фоне. На думку экспертаў па вывучэнні брытанскага медыя-рынку, «новы лагатып стаў больш падобным па дызайне на лагатыпы інтэрнэт-выданняў».
З 2006 года на паменшаны фармат перайшлі і выданні The Guardian, і нядзельны штотыднёвік The Observer.
Крытыка газеты ў прадузятасці
Пры гэтым, сама Б. Матус памечаная ў выкарыстанні некарэктных даных з адпаведнымі з іх высновамі:
Мянушка
Мянушка The Grauniad было дадзена газеце сатырычным часопісам Private Eye Яно было звязана з тым, што газета стала вельмі вядомая мноствам тыпаграфічных памылак, такіх як няправільнае напісанне ўласнага назвы The Gaurdian. Дамен grauniad.co.uk зарэгістраваны на імя газеты і перанакіроўваюць ўсе запыты на яго на афіцыйны сайт газеты.
Самы першы выпуск The Guardian таксама утрымліваў шэраг памылак. Магчыма, найбольш заўважнай была абдрукоўка ў нататцы пра таргах, у якой слова «аўкцыён» (auction) было надрукавана ў выглядзе «atction».
Кавалермаджорэ
Кавалермаджорэ (Cavallermaggiore) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Кунеа.
Насельніцтва складае 5296 чалавек (2008 год), шчыльнасць насельніцтва складае 104 чал./км². Займае плошчу 51 км². Паштовы індэкс — 12030. Тэлефонны код — 0172.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Стрынадкі (Пліскі сельсавет)
Стрынадкі (, Стринадки) — былая вёска ў Глыбоцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Пліскага сельсавета. За 16 кіламетраў на ўсход ад г. Глыбокае, 201 кіламетр ад Віцебска, 7 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Падсвілле.
NGC 4644
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 4644, NGC 4644A.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Тарханкуцкі паўвостраў
Тарханкуцкі паўвостраў — заходняя частка Крымскага паўвострава. Аддзяляе ад Чорнага мора Каркініцкі заліў. Крайні заходні пункт — мыс Прыбойны.
Берагі ў асноўным абразійныя, абразійна-абвальныя абрывістыя (на крайнім захадзе да 50 м і больш). Маецца некалькі невялікіх заліваў і бухт з нізкімі раўніннымі берагамі (Джарылгацкі заліў, Караджынская бухта). Частка заток адшнуравана перасыпамі, ператварылася ў салёныя прыбярэжныя азёры (Джарылгач, Ліман, Панскае).
У геалагічнай будове бяруць удзел вапнякі з гарызонтамі мергеляў і глін, з суцэльным покрывам лёсападобных суглінкаў, якія ў лагчынах падсцілаюцца чырвона-бурымі глінамі. Паверхня пераважна градава-ўзгорыстая на паўночным усходзе і паўднёвым усходзе — хвалістая. Пашыраны стэпавыя ландшафты. Карысныя выкапні: прыродны газ, вапнякі, цагляна-чарапічныя гліны.
Каралін Уэлет
Каралін Уэлет (Caroline Ouellette; 25 мая 1979, Манрэаль, Квебек, Канада) — канадская хакеістка. Амплуа — нападнік. Чатырохразовая алімпійская чэмпіёнка 2002, 2006, 2010 і 2014 гадоў. Шасціразовая чэмпіёнка свету.
Стрынадкі
Назву Стрынадкі маюць:
New Horizons
«Новыя гарызонты» (New Horizons) — касмічны апарат NASA, прызначаны для вывучэння Плутона і Харона. Запуск здзейснены 19 студзеня 2006 года, з пралётам каля Юпітэра ў 2007 годзе, і прыбыццём да Плутона ў 2015 годзе. Праляцеўшы міма Плутона, апарат, магчыма, вывучыць адзін з аб’ектаў пояса Койпера. Поўная місія «Новых гарызонтаў» разлічана на 15—17 гадоў.
«Новыя гарызонты» пакінуў наваколлі Зямлі з самай вялікай з усіх касмічных апаратаў хуткасцю. У момант выключэння рухавікоў яна склала 16,21 км/сек. Аднак бягучая хуткасць апарата, 15,627 км/сек (на 25 верасня 2011 года), менш, чым хуткасць «Вояджэра-1» — 17,055 км/сек («Вояджэр-1» набраў дадатковую хуткасць за кошт гравітацыйных манеўраў).
Гродзенская вышэйшая духоўная семінарыя
Міждыяцэзіяльная вышэйшая духоўная семiнарыя ў Гродна — вышэйшая каталіцкая спецыяльная навучальная ўстанова для падрыхтоўкі святароў. З 2018 года семінарыя афіцыйна атрымала статус міждыяцэзіяльнай. Вядзе падрыхтоўку святароў для служэння ў Гродзенскай і Віцебскай дыяцэзіях і ў Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі.
Гісторыя
Духоўная семінарыя ў Гродне была заснавана 1 верасня 1990 года біскупам Тадэвушам Кандрусевічам. На першы курс было залічана 37 чалавек з розных канцоў былога СССР: 15 чалавек з Гродзенскай вобласці, 9 чалавек з іншых абласцей Беларусі, 12 чалавек з Украіны і 1 чалавек з Грузіі.
Шцепанек
Шце́панек (Štěpánek) — чэшскае прозвішча.
Міхась Скобла
Міхась Уладзіміравіч Скобла (23 лістапада 1966, вёска Паляжын Зэльвенскага раёна Гродзенскай вобл.)  — паэт, эсэіст, перакладчык, парадыст, даследчык літаратуры.
Біяграфія
Закончыў Дзярэчынскую СШ (1984) і беларуска-рускае аддзяленне філалагічнага факультэта БДУ (1991). У канцы 1980-х з'яўляўся удзельнікам таварыства «Талака», якое займалася адраджэннем беларускай культуры. Працаваў намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Роднае слова» і выдавецтва «Беларускі кнігазбор», у Міністэрстве культуры і друку, вёў аўтарскую праграму «Вольная студыя» на Радыё Свабода (1998—2017). З 2017 г. — аглядальнік газеты «Народная Воля».
Жанаты. Мае дачку Сафію і сына Вячаслава. Жыве ў Мінску.
Чэхі і славакі на Беларусі
Чэхі і славакі на Беларусі з’явіліся яшчэ ў часы Сярэднявечча, пра што сведчаць назвы шэрагу паселішчаў (Чэхі, Чэхаўцы, Чэхаўшчына) у Гродзенскай і Мінскай абласцях Беларусі. У 1412—1413 Вялікае Княства Літоўскае, у т. л. гарады Вільня, Віцебск, Полацк, наведаў гусіцкі прапаведнік Іеранім Пражскі, выклікаўшы вялікае хваляванне сярод насельніцтва. У XVII—XVIII стст. на беларускіх землях у складзе ВКЛ мела хаджэнне манета з назвай чэх і наміналам у паўтара гроша.
Міхась Скобла
Творчасць
Аўтар кніг «Вечны зніч» (1990), «Розгі ў розніцу» (1993), «Вочы савы» (1994), «Камень-перунок» (1998), «Дзярэчынскі дыярыюш» (1999), «Нашэсце поўні» (2001), «Акно для матылькоў» (2009), «Вольная студыя» (2009), «Саркафагі страху» (2016), «Камізэлька для месяца» (2016), «Выспятак ад Скарыны» (2017). Укладальнік паэтычных анталогій «Краса і сіла: беларуская паэзія ХХ стагоддзя» (2003) і «Галасы з-за небакраю: паэзія свету ў беларускіх перакладах ХХ стагоддзя» (2008).
Чэхі і славакі на Беларусі
Найбольш змястоўныя звесткі пра перасяленні чэхаў на Беларусь вядомы пасля адмены прыгонніцтва ў 1861, калі на Палессе з Валыні разам з нямецкімі пасяленцамі пачалі прыбываць і каланісты з чэшскіх і славацкіх земляў. Танная зямля, палёгкі царскага і пазней савецкага ўрада спрыялі масаваму перасяленню чэхаславакаў на Беларусь. 10 ліпеня 1870 Кабінет Міністраў Расіі выдаў пастанову «Аб пасяленні чэхаў у Валынскай губерні», згодна з якой перасяленцам на 5 гадоў паслабляліся падаткі, самі ж яны вызваляліся «з наяўнымі пры пасяленні іх у Расіі з сынамі» ад рэкруцкай павіннасці. Ім дазвалялася прымаць расійскае грамадзянства без падання паліцэйскіх звестак і выпрабавальнага тэрміна. Запрашалі чэхаў і мясцовыя памешчыкі, гэтак Горваты з Рэчыцкага павета запрасілі больш за 130 сем’яў. Рассяліліся яны пераважна ў сённяшнім Гомельскай вобласці, перш за ўсё ва ўрочышчах Галоўчыцы і Барбароў, якія з цягам часу пачалі звацца Чэхі-Галоўчыцкія і Чэхі-Барброўскія (цяпер вёска Барбароў Мазырскага раёна). З цягам часу ўмовы чэхам пачалі пагаршацца: у 1888 былі скасаваны чэшскія парафіі, а ў 1891 — мясцовы самаўрад.
Міхась Скобла
Творчасць
Уклаў і пракаментаваў выдадзеныя ў серыі «Беларускі кнігазбор» аднатомнікі Уладзіміра Жылкі (1998), Ларысы Геніюш (2000), Рыгора Крушыны (2005), Рыгора Барадуліна (2008); а таксама зборы твораў Алеся Салаўя (2010), Ларысы Геніюш (у 2 тамах; 2010), мемуарныя зборнікі Мікалая Улашчыка (2016) і Міхася Стральцова (2017). Апублікаваў тамы эпісталярнай спадчыны Ларысы Геніюш — «Каб вы ведалі» (2005) і «Лісты з Зэльвы» (2012), Зоські Верас — «Я помню ўсё» (2013) і «Пакуль рука пяро трымае» (2015).
Чэхі і славакі на Беларусі
Ад пачатку Першае сусветнае вайны пачалі дзейнічаць разрозненыя чэшска-славацкія культурна-асветніцкія дабрачынныя арганізацыі, гурткі, камітэты. Неўзабаве яны набылі палітычную афарбоўку. Падчас калектывізацыі чэшскія сем’і падпалі пад палітычныя рэпрэсіі. У 1926 у БССР было 650 чэхаў і славакаў. У 1931 у вёсцы Чэхі-Галоўчыцкія было 30, а ў Хаткаўскім сельсавеце Нараўлянскага раёна — 7 чэшскіх гаспадарак.
Міхась Скобла
Творчасць
У кнізе «Высьпятак ад Скарыны» (2017) сабраны блогі і дыялогі Міхася Скоблы, у якіх аўтар прапануе свой адказ на пытаньні: чаму Скарына бы радаваўся, на што гневаўся, чым цешыўся, за што і каму даў бы выспятка ў сённяшняй Беларусі.
Чэхі і славакі на Беларусі
Паводле перапісу 1999, у Беларусі жыло 176 чэхаў і 39 славакаў. Паводле веравызнання, яны падзяляюцца на праваслаўных і каталікоў. Паводле перапісу 2009, у Беларусі жыў ужо 121 чэх і 24 славака.
Міхась Скобла
Прызнанне
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Іашкар-Ала
Іашкар-Ала (мар. і Йошка́р-Ола́, луговамар.: Царла, Чарла, Цар-Ола); раней Царовакакша́йск): горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Марый Эл. Насельніцтва 248,2 час. чалавек (2005) рускія 67,7 %, марыйцы — 24 %, татары — 4,3 %. Заснаваны ў 1584 годзе. Горад размешчаны по беразе р. Какшагі. Эканоміка горада характарызуецца, у першую чаргу, развітой прамысловасцю.
Мэр — Яўген Маслаў.
Вядучыя галіны: машынабудаванне, хімічная і харчовая прамысловасць.
Батакара
Батакара — пасёлак у Бухар-Жыраўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Батакарынскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 354030100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 5166 чалавек (2402 мужчыны і 2764 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражываў 5351 чалавек (2519 мужчын і 2832 жанчыны).
Іосіф Аляксандравіч Бельскі
Іо́сіф Алякса́ндравіч Бе́льскі (, в. Лошыца, Мінская губерня, цяпер у межах Мінска ) — ) — савецкі партыйны і прафсаюзны дзеяч, палкоўнік Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Грамадзянскай і Вялікай Айчыннай войнаў, адзін з арганізатараў партызанскага руху ў Мінскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны . Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Іосіф Бельскі нарадзіўся 21 верасня (па новым стылі — 4 кастрычніка) 1903 г. ў вёсцы Лошыца​​ (цяпер у складзе горада Мінска) ў сялянскай сям’і. Скончыў школу. Удзельнічаў у Грамадзянскай вайне, быў партызанам. З 1921 года знаходзіўся на гаспадарчай, дзяржаўнай і партыйнай працы ў Беларускай ССР. Член УКП(б) з 1929 г. З 1937 г. пражываў у Маскве. Удзельнік паходу Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь (1939). У 1941 годзе Бельскі скончыў Усесаюзную прамысловую акадэмію, пасля чаго вярнуўся ў Мінск, стаў сакратаром Мінскага абкама УКП(б).
Партызанская дзейнасць
Калі для аператыўнага кіраўніцтва дзейнасцю партызан быў створаны галоўны штаб, у яго ўвайшлі 8 чалавек, у тым ліку і Бельскі. Яму было даручана займацца падпольнымі партарганізацыямі і давядзеннем да ведама насельніцтва звестак пра становішча на ​​франтах. У канцы жніўня 1941 г. падпольны абкам быў вымушаны перабрацца да Чырвонага возера, дзе Бельскі займаўся пытаннямі канспірацыі, вызначаючы псеўданімы, яўкі, месцы сустрэч, паролі, сігналы, забяспечваў дакументамі падпольшчыкаў.
Калі карны атрад прыступіў да блакавання раёна возера, Бельскі атрымаў заданне ісці ў Любанскі раён і падрыхтаваць новую базу для падпольнага абкама. Ён паспяхова справіўся з гэтай задачай. На працягу некалькіх сутак падпольшчыкі прарываліся з акружэння. Бельскі і яго група сустрэчным ударам дапамаглі выйсці ім з кальца і дабрацца да новай базы. Неўзабаве на нарадзе абкама і камандзіраў партызанскіх атрадаў было створана новае партызанскае злучэнне, камандзірам якога стаў Васіль Казлоў, намеснікам па аператыўнай частцы — Раман Мачульскі, а намеснікам па партыйнай і камсамольскай працы — Іосіф Бельскі.
У той жа час Бельскі займаўся і ўзбраеннем партызан, арганізоўваў майстэрні. Калі ўзбраенне было скончана, злучэнне распачало буйны рэйд, разграміўшы нямецкія гарнізоны ў Капацэвічах, Любані, Кузьмінічах і усталяваўшы ў вызваленых раёнах Савецкую ўладу. Разграміўшы буйны гарнізон суперніка ў Пастолах, партызаны скончылі свой ​​рэйд, падвоіўшы свае сілы за час паходу.
14 красавіка 1942 г. карны атрад атачыў злучэнне ў Любанскім лесе. На працягу сямі дзён яно прабівалася з акружэння, атрымаўшы сур’ёзныя страты. Увосень таго ж года злучэнне знішчыла чыгуначны мост праз раку Пціч на чыгуначнай магістралі Брэст — Гомель, у выніку чаго гэты ўчастак чыгункі не працаваў на працягу 18 сутак.
2 мая 1943 г., калі Мачульскі адправіўся на Вялікую зямлю ў шпіталь, камандзірам злучэння стаў палкоўнік Бельскі. Ён арганізаваў абарону партызанскімі атрадамі партызанскай зоны ў Смалявіцкім раёне падчас веснавой сяўбы, што дазволіла адбіць 9 нямецкіх контратак. Злучэнне Бельскага удзельнічала ў «рэйкавай вайне» незадоўга да і падчас бітвы на Курскай дузе. Так, каля станцыі Драганава партызаны знішчылі эшалон з паравоза і 31 вагона, у выніку чаго загінула больш за 350 нямецкіх салдат і афіцэраў. 10 ліпеня 1943 брыгада Мормулева знішчыла на шашы Мінск — Слуцк 36 нямецкіх салдат і афіцэраў і 12 прадстаўніком мінскай акупацыйнай адміністрацыі.
У верасні 1943 г. злучэнне Бельскага прыняло ўдзел у другім этапе «рэйкавай вайны». Да таго часу злучэнне складалася са 108 партызанскіх атрадаў, у складзе якіх налічвалася 55000 байцоў. У пачатку 1944 г. злучэнню атрымалася наладзіць сталую сувязь з вядучымі наступ 1-м Беларускім фронтам і штабамі 65-й і 61-й армій. Незадоўга да наступу партызаны перадалі камандаванню планы нямецкай абароны ў Мінску, Бабруйску, Слуцку, Дзяржынску, Уздзе.
Вызваленне Беларусі
20 чэрвеня 1944 г., за тры дні да пачатку аперацыі «Баграціён», злучэнне Бельскага захапіла чыгуначную станцыю, падарвала два масты. На наступны дзень партызаны захапілі ўчастак чыгункі Урэчча — Старушкі і утрымлівалі яго да падыходу савецкіх войскаў. Партызанамі былі вызваленыя Старобін, Чырвоная Слабада, Капыль, Узда, Рудзенск. Дзякуючы іх дзеянням, з фронту былі адцягнуты дзесяткі тысяч салдат праціўніка. Пасля, праз узаемадзеянне з войскамі 1-га Беларускага фронту, партызанскія брыгады са злучэння Бельскага захапілі пераправы на рэках Пціч і Случ. Таксама злучэнне Бельскага прыняла ўдзел у вызваленні Мінска і Мінскай вобласці. 3 ліпеня 1944 г. яно сумесна з савецкімі часткамі ўступіла ў сталіцу Беларусі. 16 ліпеня 1944 г. Бельскі прымаў удзел у парадзе партызан у вызваленым горадзе.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 жніўня 1944 г. за «асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху ў Беларусі, узорнае выкананне заданняў камандавання ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у тыле праціўніка і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» палкоўнік Іосіф Бельскі быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 4091.
Пасля вайны
Пасля заканчэння вайны Бельскі быў звольнены ў запас, працаваў сакратаром Мінскага гаркама УКП(б). У 1948—1958 гг. ён з’яўляўся старшынёй Беларускага рэспубліканскага Савета прафсаюзаў. На XX, XXI і XXII з’ездах кампартыі Беларусі Бельскі абіраўся членам ЦК. Таксама быў дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР 2-га і 4-га скліканняў. Памёр 25 чэрвеня 1966 года, пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Нікс (спадарожнік Плутона)
Нікс (134340 II) (Nix, раней S/2005 P2) — натуральны спадарожнік Плутона, адзін з двух адкрытых у чэрвені 2005 года касмічным тэлескопам Хабл. Здымкі, на падставе якіх было здзейснена адкрыццё, былі зробленыя 15 мая і 18 мая 2005 г. Спадарожнікі на іх былі ўпершыню выяўленыя 15 чэрвеня 2005 года. Пасля правядзення дадатковых даследаванняў і праверак, 31 кастрычніка 2005 года адкрыццё было апублікавана. У 2006 годзе спадарожнікі атрымалі ўласныя імёны.
Характарыстыкі
Па наяўных здымках можна зрабіць вывад, што спадарожнік знаходзіцца на кругавой арбіце, у той жа плоскасці, што і Харон, на адлегласці прыблізна 50 000 кіламетраў ад Плутона. Дакладных дадзеных аб яго памерах пакуль няма, але, мяркуецца што дыяметр спадарожніка ад 32 да 145 кіламетраў. Больш дакладныя дадзеныя могуць быць атрыманыя аналізам яго адбівальнай здольнасці. Нікта прыблізна на 20 % цямней, чым другі спадарожнік Гідра, а значыць, як відаць, менш.
NGC 4644B
NGC 4644B (іншыя абазначэнні — MCG 9-21-32, KCPG 352B, PGC 42725) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.