cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхал Вішнявецкі
Вынікі праўлення
Кароткае валадаранне маладога і неспрактыкаванага Міхала Вішнявецкага было не ўдалым для Рэчы Паспалітай.
Пры ім у Рэчы Паспалітай аслабла каралеўская ўлада. Рэч Паспалітая, спрабуючы захапіць правабярэжную Украіну, падтрымлівала прэтэндэнта на гетманства і вяла вайну супраць.
Дзяржава прайграла вайну з Асманскай імперыяй, саступіла ёй Падолле з Камянцом-Падольскім.
Свята-Мікалаеўская царква (Мікалаеўшчына)
Свята-Мікала́еўская царква́ — колішні драўляны праваслаўны храм у вёсцы Мікалаеўшчыне Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці, помнік архітэктуры народнага дойлідства.
Храм знаходзіўся ў гістарычным цэнтры мястэчка Грудку, на месцы разабранага ў 1866 годзе касцёла. У народным вучылішчы, заснаваным пры гэтай царкве, з 1890 па 1892 гады навучаўся будучы класік беларускай літаратуры Канстанцін Міцкевіч (Якуб Колас).
Гісторыя
Да 1866 года ў Мікалаеўшчыне дзейнічаў касцёл Святога Яна Хрысціцеля, пабудаваны ў 1652 годзе па фундацыі маршалака вялікага літоўскага Аляксандра Людвіка Радзівіла. У выніку паўстання 1863—1864 гадоў пачаўся працэс скасавання каталіцкага прыходу ў мястэчку і пераводу прыхаджан у праваслаўе.
30 ліпеня 1866 года святаром Пятром Трускоўскім быў складзены рапарт аб пераходзе жыхароў сяла Мікалаеўшчына ў праваслаўе, адпраўлены архібіскупу мінскаму і бабруйскаму Міхаілу. У тэксце дакумента сцвярджаецца, што «Жыхары мястэчка Мінскага павету Мікалаеўшчыны… далучыліся да праваслаўнай царквы і… просяць, каб касцёл іхні… быў звернуты ў праваслаўную царкву і пры ёй было адчынена народнае вучылішча.» Таксама адзначана, што мястэчка знаходзіцца «сярод каталіцкага насельніцтва», касцёл у ім «драўляны, крэпкі, пабудаваны алтаром на ўсход, звонку прыгожы, з двума купаламі, годны да пераробкі ў праваслаўную царкву». Адказ архібіскупа быў станоўчым, аднак дзяржавай было прынята рашэнне аб вылучэнні 3500 рублёў на пабудову новай праваслаўнай царквы і адкрыццё народнага вучылішча. У 1872 годзе быў распрацаваны праект, а ў 1876 годзе — завершана будаўніцтва і асвячэнне царквы ў гонар святога Мікалая.
Па дадзеных 1878 года, у храме служылі святар і псаломшчык. Святаром з’яўляўся Уладзімір Бабарыка, які «не скончыў курс семінарскіх навук» (пасвечаны ў святары ў 1873 годзе), псаломшчыкам — Васіль Духоўскі, займаў пасаду з 1837 года.
У часы ўваходжання Мікалаеўшчыны ў склад Польскай рэспублікі царква дзейнічала як праваслаўная, пры гэтым у вёсцы адраджалася каталіцкая парафія. Будынак быў разабраны ў 1960 годзе ў рамках хрушчоўскай антырэлігійнай кампаніі. Цяпер на яго месцы размешчаны будынак адміністрацыі Мікалаеўшчынскага сельсавета.
Архітэктура
Будынак у плане з’яўляўся трохзрубавым, складаўся з квадратнага асноўнага аб’ёму, увенчанага пяццю глухімі купаламі, алтара і бабінца са званіцаю.
Апісанне царквы, складзенае ў 1878 годзе, паведамляе, што царква драўляная, увянчана даўгаватым крыжом з сям’ю глухімі купаламі і званіцаю ва франтоннай частцы. Дах пакрыты жалезам, вокны размешчаны на адным узроўні, уваходных дзвярэй трое; дах і вонкавыя сцены афарбаваны. Унутраная плошча складае 30 квадратных сажаняў (136.5 квадратных метраў). Падлога драўляная. Да апалу царква не прыстасавана. Іканастас пафарбаваны ў блакітны колер, з пазалочанымі карнізамі і рамамі, складаецца з 15 абразоў, змешчаных у 2 ярусы. Рызніца змешчана ў асаблівым прыдзеле каля алтарнай часткі.
Неабходныя для набажэнстваў рэчы маюцца ў дастатку, усе малакаштоўныя, за выключэннем срэбранага прыбора літургічных пасудзін. Святарскіх убораў усяго пяць, усе яны з малакаштоўнай парчы, у тым ліку адно зусім трухлявае. Евангелле адно, у вокладцы, абкладзенай малінавым аксамітам; набажэнскіх кніг дастатковая колькасць. У царкоўным архіве маюцца метрычныя кнігі і спісы прыхаджан толькі з 1867 года. Вакол царквы пабудавана дашчаная агароджа. У званіцы знаходзяцца тры званы вагою 8, 7 і 1 пудоў (131, 115 і 16 кілаграм адпаведна).
Аляксандр Лакотка адносіць храм да «узорнага» праекту драўляных цэркваў, у аснову якога былі пакладзены мясцовыя кампазіцыйныя прыёмы, аднак прапорцыі, формы і дэкор часам згадвалі рысы рускага праваслаўнага дойлідства.
Прыход
У склад прыхода Свята-Мікалаеўскай царквы ўваходзілі сяло Мікалаеўшчына і вёскі Прусінава, Сверынава і Русаковічы. Прыхаджан мужчынскага пола налічвалася 549 чалавек, жаночага — 550 (станам на 1878 год). Усе прыхаджане былі сялянскага паходжання, займаліся земляробствам. У апісанні прыхода ўдакладняецца: «што тычыцца рэлігійнага стану, то як пераведзеныя ў большасці з каталіцтва, не зусім яшчэ засвоілі сабе абраднасці і патрабаванні праваслаўнай веры».
Прыхадскі прыбытак на працягу года быў нязначны і не дасягаў 10 рублёў. Да царквы былі прыпісаны 33 дзесяціны зямлі, у тым ліку 1 дзесяціна сядзібнай зямлі, 4 — сенажатнай і 28 — ворнай, якія былі размешчаны за Нёманам, у пяці вярстах ад царквы. План і межавая кніга не складаліся. З ліку пабудоваў меліся плябанія, восець, свіран, хлеў, а для псаломшчыка — хата і дзве адрыны. Адзначана, што пабудовы трухлявыя і патрабуюць капітальнага рамонту, апрача хаты святара.
Могілак у прыходзе знаходзілася двое, у вёсцы Прусінаве дзейнічала прыпісная царква.
Будынак Упраўлення Беларускай чыгункі
Гісторыя
Трохпавярховы будынак на рагу вуліц Магазіннай і Францысканскай узведзены ў канцы ХІХ стагоддзя. З канца 1929 па 1940 год у будынку размяшчалася Беларуская акадэмія навук, якой ён быў перададзены па абмене з БДУ.
У 1951 годзе пабудаваны будынак Упраўлення Беларускай чыгункі па праекце архітэктараў В. Гусева і М. Барсукова. У 1971—1980 гадах тут таксама знаходзіўся музей Беларускай чыгункі.
У 2002—2006 гадах комплекс будынкаў рэканструяваны па праекце архітэктараў Л. У. Зданевіча, М. С. Раманоўскага, А. М. Сарайкіна.
Архітэктура
Планіроўка калідорная з цэнтральным двухсветлавым вестыбюлем, па восі якога шырокая парадная лесвіца, упрыгожаная вітражом. У аддзелцы інтэр’ераў выкарыстаны натуральны і штучны камень, лепка з гіпсу.
Кармель
Карме́ль, альбо Гара́ Карме́ль (כרמל, جبل الكرمل Džabal al-Karmal) — невялікі (39×8 км) горны хрыбет на паўночным 3захадзе Ізраіля.
Стайкі
Назву Ста́йкі маюць:
Флебіт
Флебі́т (ад φλέψ, родны склон  — вена) — запаленне сценкі вены. У спалучэнні з трамбозам вены прыводзіць да тромбафлебіту. Адрозніваюць флебіт паверхневых або глыбокіх вен канечнасцей, тазавых вен; варотнай вены (пілефлебіт) як ускладненне запаленчага або гнойнага працэсу ў брушной поласці; асептычны (напрыклад, пры варыкозным расшырэнні вен); цэрэбральны (флебіт галаўнога мозга. Лячэнне тэрапеўтычнае, хірургічнае.
Баяры (Свіслацкі раён)
Бая́ры (, Бояры) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Хірато Мураока
(村岡 博人; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1954 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Аліхверы
Аліхве́ры (, Олихверы) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў БССР.
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
Swiss Market Index
Swiss Market Index (SMI) — ключавы швейцарскі фондавы індэкс. Складаецца з 20 найбуйнейшых кампаній, чые акцыі гандлююцца на Швейцарскай біржы. Разлік індэксу быў распачаты 30 чэрвеня 1988 года на ўзроўні 1500 пунктаў. Склад індэксу пераглядаецца 1 раз у год. На даны момант індэкс складае больш 85 % фондавага рынку Швейцарыі.
Кампаненты індэксу
Па стане на 21 верасня 2009 года ў індэкс уваходзілі наступныя кампаніі:
Уцзян (прыток Янцзы)
Уцзя́н  — рака ў Кітаі, правы прыток ракі Янцзы. У ніжнім цячэнні мае назву Цяньцзян.
Даўжыня ракі 1018 км. Плошча вадазбору 88 200 км². Сярэдні расход вады каля 1800 м³/с. Працякае галоўным чынам па Гуйчжоўскаму нагор’ю. У вусці ракі порт Фулін. На рацэ адбываюцца летнія паводкі.
4 лютага
4 лютага — трыццаць пяты дзень года па Грыгарыянскім календары
Міхаіл Якаўлевіч Гулько
Міхаіл Якаўлевіч Гулько (, Адэса — ?) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1945 г. Працаваў у праектных арганізацыях Фрунзэ, Алматы, з 1965 года — кіраўнік майстэрні, галоўны спецыяліст Белдзяржпраекта, галоўны архітэктар у Мінскграмадзянпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1947 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: будынак Белпрампраекта ў Мінску (1953), Палац культуры і жылы дом моладзі ў г. Кара-Тау Казахскай ССР (1963), серыі тыпавых праектаў жылых дамоў, школ і дашкольных устаноў (1967), шпіталь інвалідаў Вялікай Айчыннай вайны ў пас. Бараўляны (1971, у аўтарскім калектыве з У. Крывашэевым), санаторый «Бярэзіна» ў Барысаве (1980, у аўтарскім калектыве), спальны корпус і сталовая санаторыя «Беларусь» у Сочы (1975).
NGC 133
NGC 133 (іншае абазначэнне — OCL 296) — рассеянае скопішча ў сузор’і Касіяпея.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Расамаха (міфалогія)
Расамаха — дух у абліччы жанчыны (звычайна з доўгімі пальцамі), якая з'яўляецца ў полі або ў лесе; фантастычнае істота («звер-жанчына»), насялялае ў жытнім полі або ў коноплях.
Узяўшы гэты вобраз за аснову, П. Древлянский сфармаваў свой уласны вобраз расамахі. Ён апісаў яе страшным пачварай, пакрыты доўгай поўсцю. Верхняя палова цела чалавечае, а ніжняя ўяўляе сабой цела льва. Паводле падання пачвара ходзіць на задніх лапах і жыве ў коноплях. На паляванне выходзіць толькі ноччу. Калі сустрэне некалькіх людзей нападае на самага маладога з іх, старых жа не кранае. Атакуючы душыць сваю ахвяру, прогрызает чэрап і высмоктвае з яго мозг. Атрыманы вобраз пераходзіць з аднаго даследаванні славянскай міфалогіі ў іншае больш за паўтары сотняў гадоў.
Зіновій Барысавіч Песін
Зіновій Барысавіч Песін (падпольная мянушка Зоя; 2-я палова XIX ст., Горкі, Магілёўская губерня — 28 сакавіка 1919) — рэвалюцыянер, бальшавік, удзельнік усталявання савецкай улады ў Беларусі.
Біяграфія
Бацька — Барыс Песін, грузавы балагол (рамізнік).
Працаваў сталяром. У 1917 годзе адзін з кіраўнікоў бальшавіцкай фракцыі Гомельскага гарадскога прафсаюза столяраў, начальнік атрада па барацьбе са спекуляцыяй, начальнік загараджальнага атрада.
Падчас грамадзянскай вайны ў перыяд акупацыі Гомеля кайзераўскімі войскамі член падпольнага камітэта Палескай губернскай арганізацыі РКП(б), член падпольнай баявой дружыны. У 1918 годзе ў доме З. Б. Песіна была падпольная кватэра.
У 1919 годзе загінуў падчас Стракапытаўскага паўстання ў Гомелі.
31 сакавіка 1919 года 25 ахвяр Стракапытаўскага паўстання, сярод іх і Зіновія Песіна, пахавалі ў брацкай магіле.
Памяць
У 1949 годзе на брацкай магіле камунараў усталяваны помнік — мемарыяльная пліта.
Імем Зіновія Песіна ў Гомелі названа вуліца Песіна.
Альшнева
Альшне́ва (, Ольшнево) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Варапаеўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы, пазней у складзе гміны Варапаева Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў БССР.
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Гео́ргій Кіры́лавіч Казло́ў (1 студзеня, с. Селяхі, Гродзенская губерня Расійская імперыя  —, Ленінград) — савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант (1944).
Біяграфія
У Чырвонай Арміі — з 1918 года. З 1920 года — член УКП(б) / КПСС.
Інкрэментальная гульня
Інкрэментальная гульня (таксама — idle game [], клікер) — гэта камп’ютарная гульня, гульнявы працэс у якой складаецца з выканання простых дзеянняў, такіх як шматразовае на экран. Націсканні, як правіла, выконваюцца, каб зарабіць гульнявую. У некаторых гульнях пастаянна націскаць на экран і зусім не трэба (пры ўмове куплі розных паляпшэнняў), так валюта зарабляецца сама, у тым ліку і ў адсутнасць гульца. Адсюль і назва «idle game».
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
У час Грамадзянскай вайны ваяваў на Заходнім фронце.
У 1921 скончыў пяхотныя камандныя курсы (1921). Удзельнік падаўлення Кранштацкага мецяжу.
Інкрэментальная гульня
Гульнявы працэс
У некаторых гульнях выкарыстоўваецца сістэма скіду прагрэсу. Гулец скідае прагрэс, затое атрымлівае новы від гульнявой валюты. Гэтая новая валюта звычайна выкарыстоўваецца для атрымання бонусаў, якія не знікаюць пасля скіду. Гэтыя бонусы дазваляюць гульцу дасягнуць большых гульнявых вынікаў, чым без скіду прагрэсу. Такія гульні, як Cookie Clicker, дазваляюць гульцам гуляць бясконца, а ў можна дасягнуць канца гульні.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
Пасля Грамадзянскай вайны — камандзір узвода, камандзір роты.
Інкрэментальная гульня
Гісторыя
Інкрэментальныя гульні набралі папулярнасць у 2013 годзе пасля поспеху, хоць некаторыя гульні, выпушчаныя раней (Cow Clicker і ) былі заснаваныя на тых жа гульнявых прынцыпах, што і Cookie Clicker. У 2015 годзе гульнявая прэса заўважыла, што idle-гульні распаўсюджваюцца на платформе Steam (напрыклад, Clicker Heroes).
Стаўленне
Натан Грейсан тлумачыць папулярнасць idle-гульняў тым, што яны адцягваюць чалавека ад паўсядзённых клопатаў і лёгка ўпісваюцца ў паўсядзённае жыццё. Адначасова яны выкарыстоўваюць тэмы, якія можна сустрэць у больш складаных гульнях, каб прыцягнуць увагу гульцоў. Грейсан таксама адзначыў, што існуюць idle-гульні самай рознай тэматыкі: фэнтэзі, фантастыка і эротыка, гэта не дасць гульцам засумаваць.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
З 1933 года — начальнік аператыўнага аддзялення штаба дывізіі.
Аўстралійскія Альпы
Аўстралійскія Альпы — найвысокая горная сістэма ў Аўстраліі. Адна з частак Вялікага Водападзельнага хрыбта. Найвысокая кропка — гара Касцюшка, 2230 м, таксама з’яўляецца і найвышэйшай кропкай усяго мацерыка Аўстралія. На паўночна-заходнім схіле бярэ свой пачатак самая працяглая рака Аўстраліі Мурэй. Даўжыня парадку 400 км. На тэрыторыі Альпаў створаны некалькі прыродаахоўных зон, у прыватнасці, нацыянальны парк Маунт-Бафала.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
З 1934 года — камандзір стралковага палка.
Інкрэментальная гульня
Стаўленне
Джасцін Дэвіс (IGN), апісваючы гульні, адзначае, што чалавек адчувае нешта асаблівае, калі дарагія паляпшэнні становяцца даступныя. Але гэтыя дарагія паляпшэнні купляюцца толькі для таго, каб пасля быць замененымі на новыя. Гэта прыводзіць да таго, што гулец адчувае сябе моцным і слабым адначасова, імкнецца да экспанентнага прагрэсу.
Растокі
Расто́кі (, Ростоки) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Інкрэментальная гульня
Стаўленне
Жульен Цьяно, адзін са стваральнікаў idle-гульняў (у тым ліку Cookie Clicker) назваў свае гульні «non-games». У канцы 2013 года ім быў створаны Idle Game Maker. Гэты інструмент дазваляе ствараць idle-гульні без ведання кода.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
З 1938 года — выкладчык Ваенна-транспартнай акадэміі.
Растокі
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
З 1940 года — начальнік аддзела баявой падрыхтоўкі арміі.
Растокі
Найноўшы час
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны — начальнік аператыўнага аддзела штаба арміі, камандзір 27-й стралковай дывізіі (24.09.1941 — ) — начальнік штаба 26-й арміі.
Растокі
Найноўшы час
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
3 мая 1942 года прысвоена званне генерал-маёр.
Растокі
Найноўшы час
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Георгій Кірылавіч Казлоў
Біяграфія
З 23 мая 1944 па 6 сакавіка 1945 г. — камандуючы 19-й арміяй на Карэльскім і 2-м Беларускім франтах. Вёў баявыя дзеянні ў Карэліі, у 1944 — пераслед праціўніка на Кандалакшскім кірунку, прымаў удзел у Усходне-Памеранскай аперацыі.
У лютым 1944 года прысвоена званне генерал-лейтэнант.
На пасадзе намесніка камандуючага 39-й арміяй, удзельнічаў у вайне з Японіяй.
У 1948 годзе скончыў Вышэйшыя акадэмічныя курсы пры Ваеннай акадэміі Генштаба.
Займаў пасады намесніка камандуючага арміяй, начальніка штаба Прыморскай, Беламорскай (лістапад 1948 — чэрвень 1951) і Паўночнай (чэрвень 1951 — красавік 1952) ваенных акруг.
З 1952 года — начальнік кафедры, з сакавіка 1953 года — намеснік начальніка Ваеннай акадэміі тылу і транспарту.
З 1965 года — у запасе.
Сачыненні
Крыніца — электронныя каталогі РНБ
Хідэмаро Ватанабэ
(渡部 英麿; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1954 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Утылітарызм
Утылітарызм (ад utilis — карысны) — кірунак этыкі, які разглядае маральную каштоўнасць паводзін ці ўчынка ягонай карыснасцю. Карыснасць вызначаецца агульным задавальненнем або шчасцем, атрыманым усімі бакамі, якія закранула дзеянне ўчынка. Уталітарызм адносіцца да кансеквенцыйнай групы этычных тэорый, бо судзіць учынак не сам па сабе, а па ягоных выніках. У падмурку ўтылітарызму ляжыць геданізм або эўдэманізм — каштоўнасныя (аксіялагічныя) вучэньні, адпаведна якім вышэйшай каштоўнасцю ёсць задавальненне або шчасьце. Дакладныя фармулёўкі задавальнення і шчасця дасюль застаюцца праблемай, не высветлена — ці ёсць яны тоеснымі вызначэньнямі. Сучасныя ўтылітарысты звычайна іх атаясамліваюць.
2025 год у гісторыі астраноміі
2025 год будзе адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget
ASEA (абр. ад Allmanna Svenska Elektriska Aktiebolaget, Усеагульная шведская электрычная акцыянерная кампанія) — шведскае прамысловае прадпрыемства, буйны вытворца электратэхнічнай прадукцыі і машын, трамваяў, электравозаў.
У 1988 годзе злілася са швейцарскай кампаніяй Brown, Boveri & Cie, з адукацыяй кампаніі ASEA-Brown Boveri (ABB). ASEA працягвае існаваць, але зараз ужо як холдынгавая кампанія, якая валодае 50 % акцый ABB.
Гісторыя
Кампанія была заснавана ў 1883 годзе Людвігам Фрэдгальмам у Стакгольме як вытворца электрычных лямпаў і генератараў. Пасля зліцця з Кампаніяй электрычнай энергіі Венстрэма і Гранстрэма, кампанія стала звацца Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget (чытаецца «Альмэна свенска электрыска актыэбалагет» —), скарочана ASEA.
Бернікі (Свіслацкі раён)
Бе́рнікі (, Берники) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Стайкі (Пінскі раён)
Ста́йкі (, Стайки) — вёска ў Пінскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Хойнаўскага сельсавета.
Да 17 красавіка 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Вулькаўскага сельсавета.
NGC 136
NGC 136 (іншае абазначэнне — OCL 295) — рассеянае скопішча в созвездии Касіяпея.
Філіпавічы
Назву Філі́павічы маюць:
Осаму Ямадзі
(山路 修; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1954 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Правінцыі Іспаніі
Акрамя аўтаномных супольнасцей, Іспанія ў адміністрацыйным плане падзелена на 50 правінцый.
Раней правінцыі мелі вялікае значэнне і значныя паўнамоцтвы, аднак пасля ўвядзення сістэмы аўтаномных супольнасцей страцілі значэнне. Правінцыі ўсё яшчэ выкарыстоўваюцца ў якасці выбарчых акруг, іх назвы выкарыстоўваюцца ў паштовых адрасах, тэлефонных кодах і для ўдакладнення геаграфічнага становішча (напрыклад, часцей будзе сказана, што гарадок знаходзіцца ў правінцыі Вальядалід, а не ў аўтаномнай супольнасці Кастылія і Леон).
Ніжэй прыведзены спіс правінцый. Для кожнай з іх пазначана аўтаномная супольнасць, часткай якой яна з'яўляецца. Там, дзе мясцовая назва не супадае з іспанскай, прыведзены абедзве (нават калі адна з іх не мае афіцыйнага статусу).
Спіс правінцый
Спіс 50 правінцый Іспаніі і іх характарыстак (насельніцтва прыведзена паводле муніцыпальнага рэестру жыхароў INE на 1 студзеня 2017 г.), а таксама аўтаномных гарадоў Сеўта і Мелілья.
4 ліпеня
4 ліпеня — сто восемдзесят пяты (сто восемдзесят шосты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
Асіннікі (Пастаўскі раён)
Асі́ннікі (, Осинники) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 28 мая 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Жукоўшчынскага сельсавета, да 18 снежня 2009 года — у склад Белькаўскага сельсавета.
Саліван
Назву Саліван (Sullivan) маюць:
Глебы Беларусі
Асаблівасці геалагічнага мінулага Беларусі, яе рэльефу, клімату, расліннасці абумовілі складаную будову глебавага покрыва тэрыторыі. Асноўныя глебаўтваральныя пароды тыповыя для зоны ледавіковай акумуляцыі: азёрна-ледавіковыя, марэнныя, водна-ледавіковыя адклады, алювіяльныя наносы, торф. Сярод глебаўтваральных працэсаў пераважаюць дзярновы (пад лугавой травяністай расліннасцю), падзолісты (пад лясной расліннасцю), балотны (у паніжаных месцах, дзе назапашваецца вільгаць) і іх спалучэнні.
З улікам ступені праяўлення асноўнага глебаўтваральнага працэсу вылучаны тыпы глебаў Беларусі: дзярнова-падзолістыя глебы, дзярнова-падзолістыя забалочаныя глебы, тарфяна-балотныя глебы, поймавыя глебы, дзярнова-карбанатныя глебы, дзярновыя і дзярнова-карбанатныя забалочаныя глебы. Паводле механічнага складу адрозніваюць гліністыя, сугліністыя, супясчаныя, пясчаныя і тарфяныя глебы.
Асноўныя тыпы i падтыпы глебаў
Аўтаморфныя глебы:
Паўгiдраморфныя (забалочаныя) глебы:
Гiдраморфныя глебы:
Айчынная вайна
Айчынная вайна:
Красная Горка
Назву Кра́сная Го́рка маюць:
Гл. таксама
Чырвоная Горка
Войтаў Мост
Во́йтаў Мост (, Войтов Мост) — хутар у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Франка Джэнтыліні
Франка Джэнтыліні (іт. Franco Gentilini,,  — , ) — італьянскі мастак.
Жыццё і творчасць
Франка Джэнтыліні вывучаў жывапіс у Акадэміі прыгожых мастацтваў Балонні. У ранняй яго творчасці праглядаюцца шматлікія ўплывы, у першую чаргу такіх майстроў, як Кара і Марандзі.
З моманту з’яўлення ў Рыме Джэнтыліні адным з першых прыўнёс у сучасны яму жывапіс ідэю з таямнічым архітэктурным складальнікам італьянскага гістарычнага пейзажа. Таксама яго жывапіс напаўняе старажытны кліч кахання, які чытаецца ва ўсім, што атачае чалавека. На фоне гэтых паспяховых паэтычных інавацый, Джэнтыліні расстаўляў у прасторы прадметы і фігуры. Паступова адмаўляючыся ад футурызму, метафізікі і хімеры архаізму, мастак знаходзіў новыя сродкі, каб зрабіць дызайн элементаў найбольш прыдатным для абстрактнага і вобразнага.
Створаныя ў 1940-я гады ў экспрэсіянісцкай манеры палотны, напоўненыя паўрэальнымі, фантастычнымі сцэнамі гарадскога жыцця, ствараюць у назіральніка хутчэй іранічна-меланхалічны настрой. У працах жа з 1950-х гадоў часцей сустракаюцца выявы аголенай натуры і лірычная тэматыка (напр. «Сабор падчас свята, 1957, Нью-Ёрк»).
Туруханскі раён
Туруханскі раён (Туруханский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
NGC 137
NGC 137 (іншыя абазначэнні — UGC 309, MCG 2-2-17, ZWG 434.19, KARA 25, PGC 1888) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джон Саліван
Джон Джозаф Саліван (John Joseph Sullivan; 20 лістапада 1959, Бостан, штат Масачусэтс) — амерыканскі юрыст і дзяржслужачы, пасол ЗША ў Расіі (з 2020 г.), 19-ы намеснік дзяржсакратара ЗША (24 мая 2017 — 20 снежня 2019), выконваючы абавязкі дзяржаўнага сакратара ЗША (13 сакавіка 2018 — 26 красавіка 2018) , намеснік міністра гандлю ЗША (14 сакавіка 2008 — 20 студзеня 2009), галоўны юрысконсульт Міністэрства гандлю ЗША (22 ліпеня 2005 — 14 сакавіка 2008).
Такэсі Іноуэ
(井上 健; нар. — ) — былы японскі футбаліст. У 1954 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Фаэнца
Фаэнца (Faenza, Fënza) — італьянскі горад, які даў назву фаянсу. Размешчаны ў вобласці Эмілія-Раманья, на рацэ Ламоне, прыкладна за 50 км на паўднёвы ўсход ад Балонні.
Вытворчасць керамікі
З часоў Сярэднявечча Фаэнца з’яўляецца буйным цэнтрам вытворчасці керамікі (у прыватнасці, маёлікавых вырабаў). Залаты век гэтай вытворчасці прыйшоўся на эпоху Адраджэння (XV—XVI стагоддзі). Ад назвы гэтага горада атрымаў сваю назву фаянс. У XVII стагоддзі надыходзіць спад вытворчасці керамікі, і дзейнымі застаюцца толькі нешматлікія вытворчасці, у тым ліку ў Фаэнцы. Характэрнай прыкметай фаэнцкай маёлікі з’яўляюцца дробныя ўзоры на сінім фоне на шырокіх плоскіх бартах выраба. У 1908 годзе ў Фаэнцы заснаваны Міжнародны музей керамікі.
Тураўская і Мазырская епархія
Тураўская і Мазырская епархія — епархія Рускай праваслаўнай царквы ў Беларусі. Заснавана каля 1005 года, адноўлена 18 кастрычніка 1992 года. Аб’ядноўвае прыходы і манастыры на тэрыторыі Акцябрскага, Брагінскага, Ельскага, Жыткавіцкага, Калінкавіцкага, Лельчыцкага, Мазырскага, Нараўлянскага, Петрыкаўскага і Хойніцкага раёнаў Гомельскай вобласці.
Гісторыя
Тураўская епархія заснавана ў 1005 годзе. З’яўляецца адной з найстарэйшых епархій на Беларусі. Аб першых часах хрысціянства на Беларусі дагэтуль сведчаць тураўскія каменныя крыжы, даўжынёю больш за 2 метры. Двое з тураўскіх епіскапаў былі прылічаны Праваслаўнай Царквою да ліку святых — св. Кірыла Тураўскі і св. Лаўрэнцій Тураўскі. Яшчэ адзін святы, якога дала Царкве тураўская зямля, — Святы Марцін. У жыцці ён быў звычайным ўладыкавым кухарам, але яму пашчасціла пабачыць з’яўленне Святых Барыса і Глеба.
У XII стагоддзі жонка Святаполка II Ізяславіча Варвара заснавала ў Тураве першы на Беларусі жаночы Варварын манастыр.
У 1241 годзе кафедра была перанесена ў Пінск.
30 студзеня 2005 года была здзейснена хіратонія архімандрыта Стэфана ў епіскапа Тураўскага і Мазырскага.
5 лістапада 2009 года Свяцейшы Патрыярх Кірыл благаславіў будаўніцтва кафедральнага сабора ў горадзе Тураве.
Сучаснае становішча
Кафедральны сабор у імя Архістратыга Міхаіла знаходзіцца ў горадзе Мазыры. На працягу 2010—2012 гг. у Тураве быў пабудаваны новы кафедральны сабор у імя святых Кірыла і Лаўрэнція Тураўскіх.
Палітыка Грэцыі
Грэчаская Рэспубліка — унітарная рэспубліка парламенцкага тыпу. Кіраўніком дзяржавы з’яўляецца прэзідэнт, аднак яго паўнамоцтвы моцна абмежавана. Выканаўчая ўлада належыць Ураду на чале з Прэм’ер-міністрам. Заканадаўчая ўлада належыць Парламенту Грэцыі. З аднаўлення дэмакратыі ў 1974 годзе да грэчаскага пазыковага крызісу 2007—2008 гадоў ва ўладзе дамінавалі ліберальна-кансерватыўная партыя «Новая дэмакратыя» і сацыял-дэмакратычная партыя «Агульнагрэчаскі сацыялістычны рух» (ПАСОК).
Канстытуцыя
Цяперашняя канстытуцыя Грэцыі была прынята ў 1975 годзе пасля звяржэння ваеннай дыктатуры «чорных палкоўнікаў», якая існавала з 1967 года і рэферэндуму, на якім жыхары Грэцыі выбралі рэспубліку замест манархіі, фармальна існуючай да гэтага, нягледзячы на тое, што апошні кароль Грэцыі быў скінуты вайскоўцамі ў 1967 годзе. Гэта канстытуцыя падавала прэзідэнту шырокія паўнамоцтвы. У 1986, 2001 і ў 2008 гадах у яе былі ўнесены змены, у выніку якіх у краіне склаўся цяперашні рэжым парламенцкай рэспублікі.
Структура ўлады
Выканаўчая ўлада належыць прэзідэнту і ўраду на чале з прэм’ер міністрам.
Вышэйшым заканадаўчым органам улады ў краіне з’яўляецца Савет грэкаў (Βουλή των Ελλήνων), які складаецца з 300 дэпутатаў, званых дарадцамі (βουλευτές), якія выбіраюцца грэцкімі грамадзянамі. Дэпутаты абіраюцца на аснове аднамандатных акругаў (жыхары кожнага раёна краіны галасуюць непасрэдна за кандыдата ў дэпутаты, які прадстаўляе яго рэгіён).
Вышэйшым судовым органам улады з’яўляецца Вярхоўны суд — Арэапаг (Άρειος Πάγος), акрамя таго, існуе адмысловая сістэма судоў па вырашэнні спрэчак паміж грамадзянамі і дзяржавай, вышэйшым з якіх з’яўляецца Дзяржаўны савет (Συμβούλιο της Επικρατείας), а таксама Фінансавы суд, які спецыялізуецца на разглядзе фінансавых спраў. Спецыяльнай кампетэнцыяй валодае Асаблівы вышэйшы суд, які адначасова надзелены функцыямі канстытуцыйнага і выбарчага суда.
Краски
17 лістапада 2001 года ў мінскім клубе «Блиндаж» прайшла прэзентацыя дэбютнага альбома «Ты уже взрослый» (бел. «Ты ўжо дарослы»), які быў перавыдадзены ў Маскве ў 2002 годзе пад назвай «Старший брат» (бел. «Старэйшы брат») фірмай Real Records. Пасля поспеху ў Беларусі, гурт сканцэнтраваўся на расійскім музычным рынку. З моманту свайго заснавання гурт выступіў на пляцоўках буйнейшых гарадоў СНД, арганізаваў усебеларускі тур, у межах якога было дадзена 172 канцэрта, выпусціў 6 альбомаў (5 з якіх — у Расіі).
У 2003 годзе гурт «Краски» займеў праблемы з беларускімі уладамі, 1 красавіка офіс калектыва ў Мінску быў захоплены беларускім АМАПам, а супрацоўнікі офіса былі затрыманы. Пасля гэтых падзей гурт «Краски» пераехаў у Маскву. У склад гурта увайшоў Дзмітрый Арлоўскі (клавішы). Выйшлі наступныя альбомы — «Оранжевое солнце: оранжевый альбом», «Весна: синий альбом», «Те кто любит: фиолетовый альбом». У сакавіку 2006 года Аксана Кавалеўская пакінула калектыў. На яе замены прыйшла вакалістка Кацярына Саша. У Расіі з'явіліся гурты-двайнікі, што называлі сябе «Краски» і выконвалі песні калектыву. У 2012 годзе ў гурт «Краски» прыйшла салістка Марына Іванова. У кастрычніку 2015 яна сыйшла з гурта, і салісткай стала Дар'я Субоціна.
Шастовічы
Назву Шасто́вічы маюць:
Канстанцін Данілавіч Грыцынін
Канстанцін Данілавіч Грыцынін (Грыцінін) (1905-1943) — яфрэйтар Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944).
Біяграфія
Канстанцін Грыцынін нарадзіўся 13 кастрычніка 1905 года ў вёсцы Ванаўка (цяпер — сяло імя Турара Рыскулава Цюлькубаскага раёна Паўднёва-Казахстанскай вобласці Казахстана) у сям'і селяніна. Скончыў пачатковую школу, працаваў у калгасе. У жніўні 1942 года Грыцынін быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію. З верасня 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны, у званні гвардыі яфрэйтара быў тэлефаністам ўзвода сувязі 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро.
28 верасня 1943 года ў ходзе фарсіравання Дняпра ў раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР Грыцынін адным з першых пераправіўся на заходні бераг і забяспечыў падводную тэлефонную сувязь першаму эскадрону, які пераправіўся. Наступаючы разам з эскадронам, ён на працягу трох сутак трымаў бесперабойную сувязь з палкавым штабам на працягу дзесяці кіламетраў. 30 верасня 1943 года ў раёне хутара Галкі прама на Грыцыніна выехала самаходная артылерыйская ўстаноўка «Фердынанд», якую той знішчыў гранатай. У тым жа баі ён быў цяжка паранены, але поля бою не пакінуў, працягваючы трымаць бесперабойную сувязь, пакуль яго не змянілі і не адправілі ў шпіталь. Ад атрыманых раненняў Грыцынін памёр 12 кастрычніка 1943 года. Пахаваны ў брацкай магіле ў пасёлку Рыпкі Чарнігаўскай вобласці Украіны.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі яфрэйтар Канстанцін Грыцынін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза. Таксама быў узнагароджаны ордэнамі Леніна і Чырвонай Зоркі.
У гонар Грыцыніна названы вуліцы ў яго роднай вёсцы і пасёлку Рыпкі.
Ужурскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — горад Ужур.
Яблыневыя
Яблыневыя (Maleae, раней — Pyreae) — трыба двухдольных раслін у складзе падсямейства сямейства.
Класіфікацыя
Трыба ўключае 37 родаў :
Снусцік
Сну́сцік (, Снустик) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Rapidlok
Электравоз Rapidlok — чатырохвосевы электравоз пераменнага току (15 кв, 16,7 Гц), які будаваўся на заводах Шведскай кампаніі Allmänna Svenska Elektriska Aktiebolaget.
Вытворчасць электравоза было распачата ў 1955 годзе, былі пабудаваны дзве адзінкі, якія паказалі сваю эфектыўнасць і SJ AB замовіў яшчэ восем. Лакаматывы былі прызначаны для высакахуткасных пасажырскіх цягнікоў на асноўных лініях і толькі ў выключных выпадках для грузавых цягнікоў. Тым часам, максімальная хуткасць на шведскіх чыгунках складала 130 км/г, у той час як гэтыя лакаматывы развівалі 150 км/г. Лакаматывы працавалі галоўным чынам на лініі Стакгольм — Гётэбарг і Стакгольм — Осла.
У канцы 1980-х гадоў амаль усе лакаматывы былі зняты з эксплуатацыі. Толькі два лакаматывы знаходзіліся ў эксплуатацыі да 1996 года. Большасць электравозаў захаваліся і знайшлі свой апошні прыстанак у розных музеях (у прыватнасці ў Шведскім чыгуначным музеі) і чыгуначных клубах.
Балаі (Пастаўскі раён)
Балаі́ (, Балаи) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Rapidlok
Электравоз мае дзве кабіны машыніста. На буферным брусе ўсталяваны буферы і шрубавая збруя.
Балаі (Пастаўскі раён)
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
Дынабургскі езуіцкі калегіум
Дынабургскі езуіцкі калегіум — навучальная ўстанова Таварыства Ісуса, якая дзейнічала ў Дынабургу (Дзвінску).
Езуіты ў Дынабургу да 1761 г.
Першыя езуіты (пераважна з Рыгі і Тарту) сталі час ад часу з’яўляцца ў Дынабургу яшчэ з канца XVI ст. У 1630 г. на сродкі ваяводы смаленскага Аляксандра Гасеўскага і дынабургскага старасты Альфонса Ляцкага ў гарадзе былі заснаваныя езуіцкія рэзідэнцыя і касцёл.
Пачатковая школа пры рэзідэнцыі езуітаў у Дынабургу была адкрыта ў 1638 г. У 1695 г. у ёй ужо пачалося выкладанне рыторыкі, а ў 1752 г. з’явіўся курс філасофіі. Пасля знішчальнага пажару 1749 г., які пакінуў ад рэзідэнцыі толькі пашкоджаны мураваны касцёл, у 1753 г. пачынаецца ўзвядзенне новых мураваных карпусоў.
Дзейнасць калегіума
Пераўтварэнне рэзідэнцыі ў калегіум спрыяла далейшаму развіццю дынабургскай пляцоўкі езуітаў. Пры гэтым, некаторыя іх будынкі і памяшканні ўрад забраў пад свае патрэбы. У 1767—1769 гг. у калегіуме выкладаўся курс маральнай тэалогіі для езуіцкіх і дыяцэзіяльных семінарыстаў. З канца XVIII ст. у калегіуме сталі вывучаць матэматыку, а таксама нямецкую, французскую і рускую мовы.
Колькасць вучняў у езуіцкай школе звычайна была адносна невялікай (у 1802 г. — 92 чалавекі). Зусім небагата было вучняў, якія пражывалі ў канвікце (пансіёне): у 1802 г. — 3, а ў 1803 — 2. Дынабургскія езуіты ўтрымлівалі музычную бурсу, у якой у 1796 г. займалася 9, а ў 1807 г. — 14 хлопцаў. У 1784—1803 гг. пры калегіуме размяшчаўся (з невялікімі перапынкамі) дом Трэцяй прабацыі. (Трэцяя прабацыя прызначалася для ўсіх членаў Таварыства Ісуса, якія ўжо былі высвечаныя на ксяндзоў і скончылі курс тэалогіі. Пад кіраўніцтвам дасведчанага айца-езуіта, інструктара, удзельнікі Трэцяй прабацыі на працягу года штудыявалі ордэнскае права і, вывучаючы лісты Ігнація Лаёлы, заснавальніка Таварыства Ісуса, і ладзячы штомесячныя сходы, якія праходзілі ў поўным маўчанні, паглыблялі знаёмства з ордэнскай духоўнасцю.)
Рашэннем ад 19 ліпеня 1803 г. з Полацку у Дынабург быў пераведзены навіцыят. У сваю чаргу полацкай пляцоўцы езуітаў перадавалася дом Трэцяй прабацыі. За нядоўгі час выпрабаванні ў Дынабургу прашлі многія дзясяткі навіцыяў. У 1804 г. іх было 23, у 1805 г. – і 34, у 1806 г. – 61, у 1807 г. – 34, у 1808 г. – 28, у 1809 г. – 21, у 1810 – 24, а ў 1811 – 34 чалавекі. Сярод іх было нямала ў будучым слынных дзеячаў Таварыства Ісуса, у тым ліку генерал ордэна Ян Ротан.
Амаль да самага закрыцця калегіума працягвалася яго разбудова. Ёй кіравалі архітэктары Андрэй Жаброўскі (1780—1786), Фрыдрых Морлік (1787—1793), Тадэвуш Складоўскі (1788—1796) і Войцех Абрампальскі (1796—1800). Так, у 1806 г. драўляным пабудовам для заняткаў, якія неаднаразова знішчаліся пажарамі, на змену прыйшоў мураваны вучэбны будынак.
У 1811 г. ў сувязі з пачаткам будаўніцтва ў Дынабургу крэпасці (рыхтуючыся да вайны з Напалеонам, Расійская імперыя ўмацоўвала свае заходнія межы) езуіты былі вымушаны пакінуць горад. Навіцыят быў перанесены ў Пушу, а школа — у Краславу
Бібліятэка
Калегіум меў невялікую бібліятэку, якая доўгі час прырастала прыватнымі ахвяраваннямі. У 1781 г. было закуплена шмат кніжак у Вільні. Даволі багатыя кніжныя зборы засталіся калегіуму ад памерлых айцоў-езуітаў: Андрэя Янкоўскага, Яна Краснадэмбскага і Людвіка Візгінца. Спрыялі папаўненню бібліятэкі кніжныя ахвяраванні заходнееўрапейскіх езуітаў, якія прыязджалі на Беларусь пасля скасавання Таварыства Ісуса папам Кліментам XIV (1773). У 1785 г. бібліятэка заняла другі паверх новага мураванага будынку (на першым, як і ў Полацкім калегіуме, знаходзілася сталовая). У 1803 г. ёй быў перададзены кнігазбор Полацкага навіцыяту. Пасля закрыцця калегіума частка бібліятэчных фондаў была адпраўлена ў палац Плятэр-Зыберкаў у Ліксну, а потым — у Пушу, куды ўласна і перавялі навіцыят.
Выкладчыкі
Пакінуўшы ўніверсітэцкую Вільню, апошнія паўтары гады свайго жыцця ў дынабургскіх езуітаў правёў знакаміты астраном і асветнік Марцін Пачобут-Адляніцкі.
Піліп Сямёнавіч Пестрак
Біяграфія
У часе Першай сусветнай вайны сям’я П. Пестрака была ў бежанстве ў Самарскай губерні, дзе будучы пісьменнік атрымаў сярэднюю адукацыю. У 1920 годзе паступіў на сацыяльна-гістарычны факультэт Самарскага ўніверсітэта. У 1921 годзе разам з бацькамі вярнуўся ў Заходнюю Беларусь.
У 1921—1924 гадах працаваў лесніком Косаўскага лясніцтва; у 1924—1926 гадах служыў у Войску Польскім. У 1926 годзе ўступіў у БСРГ; з 1927 года сакратар Косаўскага падпольнага райкама КПЗБ. Арыштаваны польскімі ўладамі ў 1929 годзе; зняволены ў Гродзенскай турме (да 1933). Пасля вызвалення быў інструктарам ЦК КПЗБ па Пінскай акрузе, але ў 1934 годзе зноў арыштаваны. Сядзеў у турмах Пінска, Вільні, Гродна. Вызвалены савецкімі ўладамі пасля паходу Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь у верасні 1939 года.
Член СП Беларусі з 1940 года. У 1940—1941 гадах старшыня Беластоцкага аддзялення СП Беларусі. У 1942—1943 гадах удзельнік партызанскага руху. Працаваў начальнікам Упраўлення па справах мастацтва пры СНК БССР (1943—1945), у Інстытуце мовы, літаратуры і мастацтва АН БССР (1946—1948), літкансультантам СП БССР (1948—1951). З 1951 года на творчай працы.
Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1926 (часопіс «Родныя гоні»). Падчас зняволення (1929—1939), змяшчаў вершы ў нелегальным рукапісным часопісе «Краты», які выдаваўся палітвязнямі. У 1940 апублікаваў першы зборнік вершаў «На варце». Тэме барацьбы ў Заходняй Беларусі прысвяціў раман «Сустрэнемся на барыкадах». Раман «Серадзібор» прысвечаны жыццю вёскі.
Перакладаў на беларускую мову творы польскіх (Э. Ажэшка, У. Бранеўскі, С. Дабравольскі, Е. Путрамант), украінскіх (І. Франко, Л. Украінка, М. Рыльскі, П. Тычына), латышскіх, літоўскіх пісьменнікаў.
П’еса «Пад зоркамі» (сааўтар А. Струнін) ставілася ў Гродзенскім абласным драматычным тэатры. На вершы П. Пестрака напісаны песні.
Прызнанне
Імем П. Пестрака названы вуліцы ў Мінску і Гродне.
Сям’я
Быў у шлюбе з Настассяй Сцяпанаўнай Пестрак (1908—1989), якая была родам з Заходняй Украіны. Першы муж Настассі Сцяпанаўны, Фама Аксянюк, быў актыўным заходнеўкраінскім рэвалюцыянерам і загінуў у турме пры не да канца высветленых акалічнасцях (павесіўся). Як і муж, Настасся Аксянюк актыўна займалася рэвалюцыйна-агітацыйнай дзейнасцю, і незадоўга да падзей 1939 года яе перавялі на падпольную працу ў Заходнюю Беларусь. Верагодна, гэта звяло іх з Пестраком, таксама былым рэвалюцыянерам-падпольшчыкам, які неаднаразова падвяргаўся арыштам. Двое дзяцей Настассі ад першага шлюбу — Ганначка і Андрэй — засталіся ва Украіне, а ў Беларусі ў Піліпа і Настассі да вайны нарадзіліся двайняткі Ніна і Анатоль (1941—2006). Пазней, напярэдадні войны, дзеці ад першага шлюбу прыязджалі да маці ў Гродна, дзе жыў Піліп Сямёнавіч. Андрэй застаўся з маці і айчымам, а старэйшая Ганна з’ехала дадому.
Вялікія Масушыны
Вялі́кія Масу́шыны (, Великие Масушины) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Навадворскага сельсавета.
Арава Кімура
(木村 現; нар. — ) — японскі футбаліст. У 1954—1955 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
4 мая
4 мая (4 траўня) — сто дваццаць чацвёрты (сто дваццаць пяты ў высакосны год) дзень года па Грыгарыянскім календары.
NGC 138
NGC 138 (іншыя абазначэнні — UGC 308, MCG 1-2-16, ZWG 409.23, PGC 1889) — спіральная галактыка (Sa) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уярскі раён
Уярскі раён (Уярский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Краснаярскім краі Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Уяр.
Рэпішча (Пухавіцкі раён)
Рэ́пішча (, Репище) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Пухавіцкага сельсавета.
Назва
Назва ўтворана ад угодзевага ўрочышча Рэпішча, дзе ўзнікла пасяленне.
У складзе Расійскай імперыі
Паводле перапісу 1917 года ваколіца Пухавіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
У 1933 г. існаваў саўгас «Рэпішча», працаваў паравы млын, сталярная майстэрня, малочны завод, кузня.
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да пачатку ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Французская Грэбля
Да 29 чэрвеня 2006 года вёска ўваходзіла ў склад Краснаакцябрскага сельсавета.
Грэчаскае суднаходства
Грэцыя з'яўляецца марской дзяржавай, і суднаходства з старажытных часоў з'яўляецца адным з ключавых элементаў грэчаскай эканомікі. На сённяшні дзень суднаходства — адна з самых важных галін грэчаскай прамысловасці. На яго долю прыпадае 4,5% ад ВУП, каля 160000 чалавек (4% працоўнай сілы) і 1/3 гандлёвага дэфіцыту краіны. Грэчаскі гандлёвы флот кантралюе 16,2% ад агульнага гандлёвага сусветнага флоту, што робіць яго найбуйнейшым у свеце. Грэцыя ўваходзіць у топ-5 па ўсіх відах судоў, у тым ліку лідыруе па танкерах і балкерах.
Джавані да Мілана
Джавані да Мілана (Giovanni da Milano; нар. каля 1320—1325 гг. — пам. пасля 1369) — італьянскі жывапісец.
Біяграфія
Аб жыцці і творчасці Джавані захавалася вельмі мала дакументальнай інфармацыі. Мянушка «Джавані з Мілана» сведчыць аб ламбардскім паходжанні жывапісца, але ў ламбардскіх архіўных дакументах яго імя не выяўлена. Крыніцай інфармацыі аб ім з’яўляюцца выключна фларэнтыйскія архівы.
Свае творы ён падпісваў «Джавані да Мілана», у афіцыйных дакументах паведамляецца, што паходзіў ён з Каверсача, невялікага мястэчка, якое знаходзіцца ў правінцыі Кома. Дату нараджэння мастака адносяць прыблізна да 1320—1325 гадоў, засноўваючыся на тым, што ў спісе фларэнтыйскай Гільдыі лекараў і аптэкараў (Артэ дэі Медычы э дэльі Спецыялісты) яго імя ўпершыню з’яўляецца ў 1346 годзе. Па ўсёй верагоднасці, навыкі мастацкага рамяства Джавані набыў у Ламбардыі да таго, як прыехаў у Фларэнцыю, сфарміраваліся ў коле мастакоў, якія пераймалі перадавыя мастацкія навацыі пасля таго, як Мілан наведаў выдатны майстар Джота ды Бандонэ.
Пасля таго, як 17 кастрычніка 1346 года «Ёханэс дэ Медыялана» быў зарэгістраваны ў Фларэнцыі сярод іншых прыезджых мастакоў, ён нейкі час працаваў там, аднак ужо ў 1348 годзе пакінуў горад, верагодна, з прычыны эпідэміі чумы. Даследчыкі мяркуюць, што менавіта ў перыяд гэтага ад’езду ён стварыў фрэску «Мадонна з немаўлём і святымі» ў люнеце Араторыя Мадонна дэле Грацые ў Мендрызіа (Швейцарыя) — першы вядомы твор мастака.
У пачатку 1350-х гадоў Джавані вяртаецца ў Таскану. У 1355—1360 гадах ён распісаў паліптых для Шпіталя ў Прата (Спедале дэла Мізерыкордыя), у якім прадэманстраваў свае здольнасці ў адлюстраванні чалавечай жэстыкуляцыі, элементаў прыроды і розных дробных дэталяў адзення.
Ірына Андрэеўна Верашчук
Ірына Андрэеўна Верашчук (Ірина Андріївна Верещук; нар. 30 лістапада 1979, Рава-Руская, Львоўская вобласць, УССР) — украінскі дзяржаўны дзеяч, з 2021 года віцэ-прэм’ер — міністр па пытаннях рэінтэграцыі часова акупаваных тэрыторый Украіны. Народны дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны IX склікання (з 29 жніўня 2019 па 4 лістапада 2021) ад партыі «Слуга народа» (№ 29 у спісе); прадстаўнік урада ў Вярхоўнай Радзе Украіны з 4 верасня да 15 лістапада 2019 года; член, кіраўнік падкамітэту па пытаннях дзяржаўнай бяспекі і абароны.
У 2010—2015 гадах гарадскі галава (мэр) Равы-Рускай.
Біяграфія
Нарадзілася 30 лістапада 1979 года ў Раве-Рускай Несцераўскага раёна Львоўскай вобласці. Ёсць сястра.
З 1997 па 2002 год навучалася ў ваенным інстытуце пры Нацыянальным універсітэце «Львоўская палітэхніка», які скончыла з адзнакай па спецыяльнасці «Міжнародная інфармацыя», атрымала кваліфікацыю спецыяліста па міжнароднай інфармацыі — рэферэнта-перакладчыка, афіцэра ваеннага кіравання тактычнага ўзроўню (лейтэнант ). Пасля заканчэння ваеннага інстытута 5 гадоў праходзіла службу на афіцэрскіх пасадах ва Узброеных Сілах Украіны (да 2007 года ).
У 2002—2006 гадах вучылася на Львоўскага нацыянальнага ўніверсітэта імя Івана Франко па спецыяльнасці «правазнаўства».
З мая 2007 па чэрвень 2008 года працавала юрыстам гарадскога савета Равы-Рускай.