cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кашлаты Вох
Стыль, уплыў і крытыка
Кашлаты Вох пачынаў сваю творчасць з беларускіх і заходнееўрапейскіх фальклорных твораў. Затым адбыліся спробы злучэння гітарнай і дудовай музыкі. Пачынаючы з 2015 года, гурт перастаў выконваць фальклор на карысць аўтарскага матэрыяла. Наконт адыходу гурта ад фолку ў адным з інтэрвью Вячка Красулін заявіў: Так яно неяк сапраўдней атрымліваецца, таму што калі мы перараблівалі фальклор, не кожны гэта ўспрымаў, як частку сябе. А калі кожны укладвае свой сэнс, атрымліваецца значна цікавей. На дадзены момант гурт развіваецца ў напрамку панка, трэша, псіхадэла, не адмаўляючыся ад дуды і флейты. Самі музыкі называюць сваю музыку амаральнай, разбуральнай для непадрыхтаваных. Для калектыва характэрны моцны вакал, як чысты, так і экстрэмальны з псіхадэлічнымі і істэрычнымі элементамі.
Кашлаты Вох характарызуецца яскравай падачай і эксцэнтрычнымі паводзінамі на сцэне. Другая выключная рыса калектыва - правакацыйныя тэксты. "Мы спяваем пра тое, што нас турбуе ці мы хацім проста павесяліцца. Ёсць тэксты пацешныя, ёсць вострасацыяльныя, ёсць пра алкаголь, ёсць пра рэлігію, а ёсць  і пра каханне." - кажуць музыкі.
Уплыў на гурт аказала творчасць калектываў «Оргазм Нострадамуса», «Сектор Газа», «Nirvana», «Corvus Corax». На меркванне Зміцера Сасноўскага, лідара гурта «Стары Ольса», музыканты «Кашлатага Воха» з’яўляюцца пачынальнікамі новага напрамку ў фолк-музыцы — псіха-фолка. Хоць на самай справе ў музыцы гурта заўважныя элементы фолк-рока, панка і псіхадэліі, а цэнтрам канцэртнай дзеі з’яўляецца сцэнічны перформанс, які ладзіць з дапамогай дуды фронтмэн гурта Вячка Красулін. З-за сваіх экстцэнтрычных паводзінаў і правакацыйных тэкстаў гурт некалькі раз быў забаронены на фестывалях.
Значныя выступленні
«Кашлаты Вох» ўдзельнічалі ў фестывалях «Дударскі фэст 2008», «Дударскі фэст 2009», «Дударскі фэст 2010», «Мсціслаўскі фэст 2007», «Лошыцкі фэст 2007», праекце «Па Крывіі без баяна 2007», конкурсе «Рок-школа 2008», «Czeremcha 2009», «Калядны Фэст 2009», «Фолк-Рок Вясна'2010», «Грунвальдскі фэст 2011», «Грунвальдскі фэст 2012», «Басовішча 2011», «Emergenza Belarus 2013», «Tatto Fest Belarus 2015», «Купальскае Кола 2015», «Гонару Продкаў 2015» і шэрагу іншых мерапрыемстваў.
"Кашлаты Вох" дзяліў сцэну з гуртамі: Gods Tower, Neuro Dubel, Vader, Omut, Testamentum Terrae, Imprudence, Vietakh, Vietah, Kratkiy Otzyv, PunKrot, Стары Ольса, Litvintroll, Lity Taler, Zatoczka, Exegutor, Ансамбль Христа Спасителя и Мать Сыра Земля і шматлікімі прадстаўнікамі беларускай андэграўнднай сцэны.
Станіслаў Яўгенавіч Данілюк
Станіслаў Яўгенавіч Данілюк (нар., Нікалаеўск-на-Амуры Хабараўскага края) — беларускі юрыст і дзяржаўны дзеяч. Мае вучонае званне дацэнта.
Біяграфія
У 1980 годзе скончыў Мінскую вышэйшую школу МУС СССР. У 1990 годзе скончыў ад’юнктуру Маскоўскай вышэйшай школы міліцыі МУС СССР, абараніў кандыдацкую дысертацыю.
Працаваў у органах унутраных спраў Расійскай Федэрацыі, затым — у органах унутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
У 1990—2001 гадах займаў розныя пасады ў Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь: выкладчыка, старшага выкладчыка кафедры крымінальнага права і крыміналогіі, начальніка кафедры прававога рэгулявання расследавання злачынстваў следча-экспертнага факультэта, прафесара кафедры крымінальнага права і крыміналогіі.
Расказаў
Расказаў — прозвішча.
Станіслаў Яўгенавіч Данілюк
Біяграфія
Прымаў удзел у распрацоўцы праектаў Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь 1999 года, законаў і іншых актаў заканадаўства ў сферы забеспячэння нацыянальнай бяспекі.
Унесены ў санкцыйныя спісы краін Балтыі.
Аўтар больш як 100 навуковых публікацый у галіне філасофіі права, канстытуцыйнага права, крымінальнага права і крыміналогіі.
Узнагароды
Мае вышэйшы кваліфікацыйны клас. Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь. Узнагароджаны медалямі «За бездакорную службу» III, II і I ступені.
Замошча
Замошча — тапонім.
Грабнікі (Уздзенскі раён)
Грабнікі́ (, Грабники) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года пасёлак уваходзіў у склад Шацкага сельсавета.
Акадэмія выяўленчых мастацтваў у Празе
Акадэмія выяўленчых мастацтваў у Празе  — чэшская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова мастацкага профілю з сядзібай у Празе.
Вендрон’ё
Вендроньё (Vendrogno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 328 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 30 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 23838. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Lorenzo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
NGC 1312
NGC 1312 — падвойная зорка ў сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шыманава (Смаленская вобласць)
Шыманава (Шиманово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
IC 4085
IC 4085 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ліза Кудрау
Лiза Марыя Дыяна Кудрау (Lisa Marie Diane Kudrow; 30 ліпеня 1963) — амерыканская, пераможца прэміі «Эмі», вядомая як выканаўца ролі Фібі Буфэ ў серыяле «Сябры».
Біяграфія
Ліза Кудрау нарадзілася 30 ліпеня 1963 года ў паблізу Лос-Анджэлеса, штат Каліфорнія, ЗША.
Цікавыя факты
Восенню 2008 актрыса наведала Беларусь. Яна здымала дакументальны фільм пра сваю сям’ю — яе бабуля і дзядуля — яўрэйскія эмігранты з беларускай вёскі Ілья.
Вачкава
Вачкава — тапонім.
Яблык (значэнні)
Яблык:
Цэнтурыён (танк)
Центурыён, A41 (Centurion, A41) — брытанскі сярэдні танк. Па заходняй класіфікацыі належыць да АБВ першага пакалення.
Гісторыя
Распрацаваны ў 1943—1945 гадах для супрацьстаяння германскім цяжкім танкам у рамках канцэпцыі «ўніверсальнага танка», які павінен быў замяніць сабой існуючыя раней пяхотныя і крэйсерскія танкі. Першыя серыйныя «Цэнтурыёны» паступілі ў армію ў 1945 годзе, ужо пасля заканчэння баявых дзеянняў у Еўропе. Неаднаразова мадэрнізуемы, «Цэнтурыён» знаходзіўся ў серыйнай вытворчасці з 1945 па 1962 год. Усяго было выпушчана 4423 танкі гэтага тыпу, не лічачы машын на яго базе.
«Цэнтурыён» складаў аснову танкавага парку Вялікабрытаніі аж да сярэдзіны 1960-х, калі быў заменены асноўным баявым танкам «Чыфтэн». Большая частка выпушчаных танкаў была, у асноўным пасля зняцця з узбраення, пастаўлена шэрагу іншых краін. Першае баявое прымяненне «Цэнтурыёна» адбылося ў Карэйскай вайне, з тых часоў ён прымаў удзел у многіх іншых канфліктах, у прыватнасці у В’етнамскай вайне і шэрагу блізкаўсходніх войнаў. Па стане на 2007 год у асноўным зняты з узбраення ў большасці краін, але ўсё яшчэ застаецца ў страі ў Ізраілі, Іарданіі, ПАР і Сінгапуры.
Апісанне
Сярэдні танк Centurion выкананы па класічнай кампанавальнай схеме з кармавым размяшчэннем маторна-трансмісійнага аддзялення. У пярэдняй частцы корпуса танка найбольш распаўсюджанай мадыфікацыі Centurion Mk.3 справа размешчана аддзяленне кіравання, у якім знаходзіцца кіроўца, а з левага боку размешены боепрыпасы, скрыня для захоўвання маёмасці і бак для пітной вады. У даху аддзялення ўпраўлення маецца люк механіка-кіроўцы, у вечках якога ўстаноўлены два перыскапічных прыбора назірання. У баявым аддзяленні, размешчаным у сярэдняй частцы танка, размяшаюцца справа ад гарматы наводчык і камандзір танка, злева — зараджаючы.
На даху вежы справа знаходзіцца камандзірская вежка з люкам, па перыметры якой устаноўлены скошаныя блокі трыплекс. У даху вежкі ўсталёўваецца перыскоп, лявей камандзірскай вежкі размешчаны люк зараджалага. Для назірання за мясцовасцю зараджаючы карыстаецца перыскапічным назіральным прыборам. У наводчыка ўсталяваны перыскапічны прыцэл. У кармавой частцы вежы прадугледжаны круглы люк, закрываемый вечкам. Пад падлогай баявога аддзялення ўстаноўлены акумулятарныя батарэі.
Радыёстанцыя размешчана ў кармавой частцы вежы, на даху якой устаноўлены тры антэны. У пярэдняй частцы вежы звонку злева і справа ад рухомай браніроўкі ўстаноўлена па адным шасціствольным гранатамётаў калібра 51 мм для пастаноўкі дымавых завес. На бартах вежы замацаваны скрыні, у якіх укладваюцца чахлы, маскіровачныя сеткі, палатка, коўдры і іншае. На карме вежы замацаваны запасны бачок з вадой ёмістасцю 20,5 л і шпулькі з кабелем.
Узбраенне
У вежы танка ўстаноўлена 83,8-мм (20-фунтовая) наразная гармата з пачатковай хуткасцю бранябойнага снарада 1020 м/сек. З гарматай спараваны кулямёт калібра 7,92 мм. Гармата танка выканана без дульнага тормазу. Зенітны кулямёт на танку не ўстанаўліваецца. Трапнасць стральбы з танка з ходу забяспечваецца ўстаноўкай стабілізатара ўзбраення ў двух плоскасцях навядзення. Механізмы вертыкальнай і гарызантальнай наводкі гарматы маюць электрычны прывад. Боекамплект складае 65 стрэлаў да гарматы і 3600 патронаў да кулямёта.
Машыны на базе
супрацьтанкавай кіраванай ракетай]].
Магнаты і сірата
«Магна́ты і сірата́» (Możnowładcy i sierota) — гістарычная драма Уладзіслава Сыракомлі.
Поўная назва твора: «Магнаты і сірата, або Зоф’я, князёўна слуцкая» (Możnowładcy i sierota (Zofija xiężniczka słucka)). Таксама ён мае падзагаловак «гістарычная драма з XVII стагоддзя».
Драма была напісаная на працягу 10 дзён ў 1858 г. у Барэйкаўшчыне. У 1859 г. твор выйшаў асобным выданнем у Вільні. У тым жа годзе п’есу паставілі ў Кракаве. Галоўную ролю князёўны сыграла каханая аўтара Гелена Кіркор, для якой твор і пісаўся.
Змест
Дзеянне адбываецца ў 1600 г. У гэтым творы адлюстраваная гісторыя змагання за сэрца князёуны Соф’і Слуцкай двух магнатаў — Януша Радзівіла і Караля Хадкевіча. Гістарычныя крыніцы не згадваюць, наколькі актыўнай у гэтай шлюбнай эпапеі была сама князёўна і ці меў яе голас хоць якое-небудзь значэнне.
У творы Сыракомлі слуцкая князёўна актыўны і галоўны ўдзельнік падзей, ёй належыць і прыняцце канчатковага рашэння. Драматург рамантызуе і ідэалізуе Соф’ю: яна не ахвяра ў руках лёсу, але яна гатовая да ахвяры ў імя міру і спакою ў сваім краі.
Саламея Дэшнер
Саламея Дэшнер (Salomea Deszner;, г. Беласток, Польшча — ) — польская актрыса драмы і оперы, рэжысёр і антрэпрэнёр.
Выканаўца роляў маладых гераінь і субрэтак. У 1777—85 і 1790—94 у Варшаўскім тэатры. У 1785—90 працавала ў тэатрах Львова, Вільні. 3 1794 у Гродне, дзе ў 1802 стварыла першы пастаянны тэатр, якім кіравала да канца жыцця (гл. Гродзенскі тэатр Дэшнер).
Супер Ліга Турцыі
Супер Ліга Турцыі (Türkiye Süper Lig) — наймацнейшы дывізіён турэцкага футбола. У спаборніцтве ўдзельнічаюць 19 клубаў. Пасля кожнага сезона клубы, якія занялі тры апошнія месцы, пераводзяцца ў Першую лігу, а іх месца займаюць дзве мацнейшыя каманды Першай лігі і каманда-пераможца плей-оф Першай лігі адпаведна.
Чэмпіёны
За ўсю гісторыю чэмпіянату Турцыі, чэмпіёнамі былі толькі 6 клубаў, гэта: «Галатасарай», «Фенербахчэ», «Бешыкташ», «Трабзанспор», «Бурсаспор» і «Істанбул Башакшэхір». Толькі «Трабзанспор» і «Бурсаспор» — каманды не са Стамбула, якія сталі чэмпіёнамі.
Болдзіна
Болдзіна — тапонім.
Краснасельскае (Акмолінская вобласць)
Краснасельскае — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новабрацкай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 94 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114047400.
NGC 1313A
NGC 1313A (іншыя абазначэнні — ESO 83-1, IRAS03195-6652, PGC 12457) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Сетка.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Карлаўскі сельсавет
Ка́рлаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Карлаўка.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Камарынскага сельсавета.
Гродзенскі тэатр Дэшнер
Гродзенскі тэатр Дэшнер — першы пастаянны тэатр у Гродне.
Існаваў у 1802—1809 гадах. Арганізатар і антрэпрэнёр польская актрыса Саламея Дэшнер. Напачатку яна кіравала тэатрам на парытэтных асновах з артыстам і антрэпрэнёрам Я. Шыманскім. Іх трупы ігралі папераменна, у 1803 годзе аб’ядналіся. У годзе 1806 (пасля смерці С. Дэшнер) тэатр узначаліў Я. Шыманскі. У рэпертуары былі французскія камічныя оперы і італьянская опера-буфа, музычна-сцэнічныя пастаноўкі польскіх кампазітараў, драматычныя творы.
IC 4086
IC 4086 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Свіднік (раён)
Раён Свіднік — раён Славакіі. Знаходзіцца ў Прэшаўскім краі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Свіднік. На поўначы мяжуе з Польшчай, на ўсходзе з раёнам Стропкаў, на поўдні з раёнамі Вранаў-над-Топляў і Прэшаў, на захадзе з раёнам Бардзеёў.
IC 4086
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Свіднік (раён)
Плошча складае 550 км², насельніцтва — 33 506 чалавек (2001).
Статыстычныя даныя (2001)
Нацыянальны склад:
Канфесійны склад:
Джэніфер Лаў Х’юіт
Джэніфер Лаў Х'юіт (Jennifer Love Hewitt; нарадзілася 21 лютага 1979) — амерыканская актрыса і спявачка. Найбольш вядомая сваімі ролямі Сары Рыўз у тэлесерыяле "Цудоўная пяцёрка" (1995-1996) і Джуліі Джэймс у фільме "Я ведаю, что зрабілі мінулым летам" і яго прцягу. Яе сінгл How Do I Deal дасягнуў 26 месца ў амерыканскіх хіт-парадах.
Мікалай Уладзіміравіч Сільчанка
Біяграфія
Нарадзіўся 4 сакавіка 1954 года ў пасёлку Чырвоны Свет Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці. Сярэднюю адукацыю атрымаў у Пенчынскай і Глазоўскай сярэдніх школах. Скончыў юрыдычны факультэт Балтыйскага федэральнага ўніверсітэта імя І. Канта ў 1975 г., аспірантуру Інстытута дзяржавы і права АН СССР у 1981 г., дактарантуру Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1992 г. З 1 верасня 1982 года працаваў старэйшым выкладчыкам, дацэнтам, загадчыкам кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права, загадчыкам кафедры тэорыі дзяржавы і права, дэканам юрыдычнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага універсітэта імя Я. Купалы. З 1 верасня 2014 года і да цяперашняга часу працуе прафесарам кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права Беларускага дзяржаўнага універсітэта. Кандыдацкая дысертацыя па тэме «Навуковыя асновы тыпалогіі нарматыўна-прававых актаў» па спецыяльнасці 12. 00. 01 абаронена ў спецыялізаваным савеце Д. 002. 09. 01. у Інстытуце дзяржавы і права АН СССР у 1981 г. Доктарская дысертацыя па тэме «Праблемы вяршэнства закона» па спецыяльнасці 12. 00. 01. Абаронена ў спецыялізаваным савеце Д. 057. 03. 07 ў Беларускім дзяржаўным універсітэце ў 1993 г.
Памёр 28 сакавіка 2022 года.
Навуковая дзейнасць
Сфера навуковай дзейнасці : тэорыя і гісторыя дзяржавы і права; гісторыя вучэнняў аб праве і дзяржаве; самакіраванне; юрыдычная навука і адукацыя. Прафесарам, доктарам юрыдычных навук Сільчанка М. У.: Прафесар, доктар юрыдычных навук Сільчанка М.У з’яўляецца заснавальнікам і кіраўніком навукова — педагагічнай школы па тэорыі права і прыкладных прававых даследаваннях; падрыхтаваў трынаццаць кандыдатаў юрыдычных навук, трох лаўрэатаў і дзесяць пераможцаў рэспубліканскага конкурсу студэнцкіх навуковых работ. Уваходзіць у склад саветаў па абароне дысертацый Д. 02. 01. 01 і 02 Д. 01. 04 пры Беларускім дзяржаўным універсітэце.
Творы
Манаграфіі
Вучэбныя, вучэбна-метадычныя выданні
Артыкулы
Лінгва франка
Лінгва франка (ад lingua franca — франкская мова) — мова, якая выкарыстоўваецца як сродак міжэтнічных зносін у пэўнай сферы дзейнасці.
Паходжанне тэрміна
Гістарычнае паняцце лінгва франка ўпершыню стала выкарыстоўвацца для абазначэння змешанай мовы, на якой некалі размаўлялі ў міжземнаморскім рэгіёне. Гэтая назва ўяўляе сабой італьянскі пераклад арабскага lisan al-ifrang, арабская ж назва ўзнікла з-за таго, што яшчэ з часу крыжовых паходаў арабы называлі ўсіх заходніх еўрапейцаў франкамі; франкскімі яны называлі і раманскія мовы.
Гісторыя
Адной з першых надрэгіёнальных моў стала кайнэ, якое выкарыстоўвалася ў якасці агульнага дыялекту ў войсках Аляксандра Македонскага.
Прыклады
На постсавецкай прасторы ў якасці лінгва франка выступае руская мова. У Афрыцы прыкладамі лінгва франка могуць служыць такія мовы, як суахілі, хаўса і бама.
Часта ў ролі лінгва франка выступаюць піджыны, аднак у яе якасці могуць выкарыстоўвацца і паўнавартасныя мовы, які не з'яўляецца роднымі ні для адной з этнічных груп, якія выкарыстоўваюць яе (прыкладам можа служыць англійская мова, якая выкарыстоўваецца як лінгва франка ў многіх краінах Брытанскай Садружнасці).
Апроч таго, англійская мова цяпер з'яўляецца лінгва франка і ў еўрапейскім бізнесе, навуцы і авіяцыі. Яна таксама замяніла французскую як мову дыпламатыі пасля Другой сусветнай вайны, як вынік еўра-атлантычнай інтэграцыі і ўзмацнення ролі ЗША ў рэгіёне і свеце.
Горкі (Сцяпанікаўскае сельскае паселішча)
Горкі (Го́рки) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Траскоўшчына (Мінск)
Траско́ўшчына (таксама Грыско́ўшчына) — колішняя вёска на паўднёвым захадзе Мінска, на беразе ракі Мышкі (прыток Свіслачы). З 1978 года ў складзе Мінска, цалкам знесеная.
Месцілася на паўднёвым усходзе ад Пятроўшчыны.
Гісторыя
У 1800 годзе вёска на левым беразе ракі Копраўка, уласнасць І. Жыжэмскага, 2 двары, 17 жыхароў, карчма. У 1858 годзе вёска Траскаўшчызна, уласнасць Н. Чарноцкага. У 1897 годзе 8 двароў, 61 жыхар.
У 1917 годзе вёска Сеніцкай воласці Мінскага павета: 14 двароў, 85 жыхароў. З 1924 года ў Падгайскім сельсавеце Самахвалавіцкага раёна, з 1931 года ў адміністрацыйным падпарадкаванні Менскага гарсавета, з 1934 года ў Менскім раёне. 20 студзеня 1960 года вёска пераведзена са складу скасаванага Мядзвежынскага сельсавета ў Шчомысліцкі сельсавет. У 1978 годзе ўключаная ў межы горада Мінска. Вёска цалкам знесеная, на яе месцы прамысловая зона ў канцы вуліцы Машыністаў.
Мешка, князь Навагрудка (балада)
Мешка, князь Навагрудка (польск.: Mieszko, książę Nowogródka) — юнацкі твор Адама Міцкевіча 1817 года.
Паэма з’яўляецца пераробкай сатырычна-філасофскага апавядання Вальтэра «Выхаванне князя». У творы паказаны канфлікт паміж рацыянальным і асвечаным уладаром і ягонымі адсталымі клерыкальнымі дарадцамі. Эпіграфам да яе паэт узяў цытату з Гарацыя «Неабмежаваную славу заслужылі тыя, хто асмеліўся пакінуць пратораныя сцежкі грэкаў і апяваць дзеі сваёй Айчыны». Міцкевіч прачытаў паэму на пасяджэннях Таварыства філаматаў 7 кастрычніка 1818 г. і 21 студзеня 1819 г.
На беларускую мову паэму пераклаў Уладзімір Караткевіч.
Акадэмія выканальніцкіх мастацтваў у Празе
Гісторыя
Акадэмія выканальніцкіх мастацтваў была заснавана 27 кастрычніка 1945 года і адкрыта для студэнтаў у наступным годзе, у зімовым семестры 1946 года. Стварэнне ўстановы было ініцыявана групай мастакоў і пісьменнікаў падчас Другой сусветнай вайны. Прафесары Пражскай кансерваторыі таксама падтрымалі ідэю. Пісьменнікі, мастакі і кінематаграфісты, якія маюць практычны досвед працы ў кінаіндустрыі, унеслі свой уклад у будучую вучэбную праграму школы, распрацаваўшы яе з улікам новых тэндэнцый у развіцці пасляваеннага кіно. Пазней былі дададзеныя кінастудыя і тэатр, якія належаць тэатральнаму факультэту. Калі з’явілася тэлебачанне, школа кіно і тэлебачання пачала прапаноўваць навучальныя праграмы для спецыялістаў па тэлебачанні. У ім таксама ёсць аддзяленне з вучэбнай праграмай па фатаграфіі.
Марат Антонавіч Вількоцкі
Марат Антонавіч Вількоцкі ( в. Блонь Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці) — доктар тэхнічных навук.
Біяграфія
Акадэмік Акадэміі навук прыкладной радыёэлектронікі.
Манэвычы
Маневічы ці Манэвычы (Маневичі) — пасёлак гарадскога тыпу ў Валынскай вобласці Украіны, раённы цэнтр Манэвіцкага раёна.
Гісторыя
Пасёлак узнік у 1892 годзе як чыгуначная станцыя і паселішча пры ёй падчас будаўніцтва чыгункі Ковель—Кіеў. Назву станцыя атрымала па бліжэйшай вёсцы (цяпер Прыліснэ). У 1930-я гады пасёлак разрастаецца праз развіццё прамысловасці. У прыватнасці, пабудавана адна з паркетных фабрык бельгійскага канцэрна «Aug.LaСhappelle», пякарні, невялікія мясакамбінаты сям’і Клімчукоў, невялікія лесапільныя заводы (тартакі).
У 1930-я гады ў пасёлку масава селяцца яўрэі і палякі і складаюць большасць насельніцтва. Паводле прыкладных падлікаў, у 1930—1939 гады ў Маневічах яўрэі складалі каля 50 %, а палякі каля 30 % несельніцтва. Акрамя ўкраінцаў, жылі таксама немцы і некалькі сем’яў з Бесарабіі.
Транспарт
Праз населены пункт праходзяць аўтамабільныя дарогі: аўтадарога рэгіянальнага значэння Р14 (Луцк—Іванава) і аўтадарога міжнароднага значэння М07 (Кіеў—Варшава). У горадзе працуе аўтастанцыя. Функцыянуе чыгуначная станцыя, праз Маневічы праходзіць чыгунка Кіеў—Варшава, участак якой Варшава—Люблін—Ковель завершаны ў 1877 г., а Ковель—Сарны—Кіеў у 1902 г.
Вуліца Болдзіна
Вуліца Болдзіна:
Усяслаў Ізяславіч
Усяслаў Ізяславіч (ст.-рус. Всеславъ сн҃ъ Изѧславль, 990-я — ) — магчыма князь полацкі ў 1001—1003 гадах.
Біяграфія
Сын полацкага князя Ізяслава Уладзіміравіча, магчыма, старэйшы брат полацкага князя Брачыслава Ізяславіча. Калі і праўда быў полацкім князем, то першым з полацкіх князёў атрымаў сталец спадчынай па бацьку, што сведчыла б пра замацаванне Полацка за родам Рагвалодавічаў-Ізяславічаў.
Унук кіеўскага князя Уладзіміра Святаславіча і полацкай князёўнай Рагнеды Рагвалодаўны. Праз Рагнеду — праўнук першага вядомага полацкага князя Рагвалода. Такім чынам, можа лічыцца ўладаром Полацкай зямлі як спадчыны прадзеда і працягваць яго дынастыю.
Імя нададзена паводле схемы створанай Уладзімірам Святаславічам для сваіх сыноў, але ўпершыню ў дынастыі. Паходзіць, напэўна, з асноў уся- (ст.-рус. вьсь — увесь) і слаў- (параўн.: слава), такім чынам, можа значыць «ва ўсім слаўны». У наступных пакаленнях Усяслаў стала дынастычным імем Ізяславічаў Полацкіх. Пазней увайшло ва ўжытак агулам ўсходніх славян.
Пра Усяслава вядома толькі тое, што паводле «Аповесці мінулых часоў» памёр ён у 1003 годзе: «В лѣт̑. ҂s҃. | ф҃. а҃ı. [6511> (1003)] Престависѧ Всеславъ сн҃ъ Изѧславль внукъ Володимерь».
Васіль Данілевіч лічыў, Усяслава старэйшым і полацкім князем пасля бацькі ў 1001—1003 гадах, тым часам як Брачыслаў атрымаў нейкую воласць Полацкай зямлі. Аднак летапісы не паведамляюць хто быў пераемнікам Ізяслава Уладзіміравіча на полацкім стальцы.
Магчыма, па Усяславе Ізяславічы названы яго пляменнік, сын Брачыслава Ізяславіча — Усяслаў Брачыславіч (1029—1101), полацкі князь у 1044—1101 гадах.
Княжацкі знак
Асабісты знак Усяслава Ізяславіча не вядомы.
На думку Сяргея Бялецкага, асабістым знакам Брачыслава Ізяславіча быў трызуб з крыжападобнай вяршыняй цэнтральнага зубца і ножкай, якая абапіраецца на крыж. Паводле Бялецкага, гэты знак падобены да таго, які прыпісваюць Ізяславу Уладзіміравічу, але дапоўнены крыжам на ножцы. На думку Бялецкага, крыжападобная вяршыня цэнтральнага зубца была прыкметай Ізяславічаў Полацкіх, таму ён прыпісвае Усяславу Уладзіміравічу знак з ганчарнага кляйна, знойдзенага падчас археалагічных раскопках у Магілёве — трызуб з крыжападобнай вяршыняй цэнтральнага зубца і падвоенай вяршыняй правага зубца.
Беражок
Беражок — тапонім.
Мікалай Пятровіч Судзілоўскі
Мікалай Пятровіч Судзілоўскі (1914 — да 1963) — камандзір аддзялення 51-й інжынерна-сапёрнай брыгады, старшы сяржант. Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1914 годзе ў вёсцы Пячары Касцюковіцкага павета Магілёўскай губерні, цяпер вёска Пячары Касцюковіцкага раёна Магілёўскай вобласці. Скончыў 6 класаў. Працаваў на шахце ў Данбасе, затым машыністам паравоза ў горадзе Ніжні Тагіл Свярдлоўскай вобласці.
У сакавіку 1942 года быў прызваны ў Чырвоную Армію Ніжнетагільскім райваенкаматам. Скончыў палкавую школу. З верасня таго ж года ўдзельнічаў у баях з захопнікамі, ваяваў на Паўднёва-Заходнім, 2-м і 3-м Украінскіх франтах.
Да канца 1944 года ваяваў у складзе 51-й інжынерна-сапёрнай Днепрадзяржынскай Чырванасцяжнай ордэна Кутузава 2-й ступені брыгады, быў камандзірам аддзялення 2-га інжынерна-сапёрнага батальёна. Асабліва вызначыўся пры фарсіраванні ракі Дунай на поўнач ад горада Эрчы, калі яго батальён забяспечваў пераправу падраздзяленняў 316-й стралковай дывізіі.
У ноч на 5 снежня першым адправіўся ў рэйс з 20 дэсантнікамі на борце на гумовай дэсантнай лодцы А-3. Пад моцным агнём праціўніка, нягледзячы на пашкоджанне лодкі, здолеў даставіць дэсант на супрацьлеглы бераг. На зваротным шляху выратаваў трох тонучых стралкоў. На сваім беразе хутка адрамантаваў лодку і здолеў зрабіць яшчэ 4 рэйса, даставіўшы на правы бераг 62 чалавекі. Сваімі дзеяннямі садзейнічаў своечасоваму захопу плацдарма на правым беразе Дуная.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства старэйшаму сяржанту Судзілоўскаму Мікалаю Пятровічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Пасля вайны дэмабілізаваны. З 1946 года жыў у пасёлку Ханжэнкава, у межах горада Макееўка. Працаваў крапільшчыкам на шахце № 19-20 трэста «Савецквугаль». Вылучаўся асацыяльнымі паводзінамі: сістэматычна п'янстваваў, на працягу 3 гадоў неаднаразова трапляў у поле зроку органаў міліцыі за хуліганства і бойкі. 27 кастрычніка 1949 года народным судом 1-га ўчастка Савецкага раёна горада Макееўка асуджаны па артыкуле 70 частка 2 КК УССР да 5 гадоў пазбаўлення волі.
Судом было ўзбуджана хадайніцтва аб пазбаўленні звання Героя Савецкага Саюза і ўзнагарод. На следстве Судзілоўскі заяўляў, што узнагароджаны то двума ордэнамі Славы, то ордэнам Айчыннай вайны і Чырвонай Зоркі, якія былі згубленыя на фронце. Ордэн Леніна і медалі «За ўзяцце Будапешта» і «За вызваленне Вены» былі канфіскаваныя пры арышце. Рашэнне аб пазбаўленні узнагарод у Прэзідыуме Вярхоўнага Савета СССР было адкладзена.
Апошнія гады жыў у пасёлку Арцёмаўскі Бадайбінскага раёна Іркуцкай вобласці. Працаваў на шахце па здабычы золата. Памёр да 1963 года.
На радзіме, ў горадзе Касцюковічы, на Алеі герояў усталяваны бюст.
NGC 1316A
NGC 1316A (іншыя абазначэнні — MCG -6-8-8, FCC 192, IRAS03217-3704, PGC 12688) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Мост цераз Сож
Мост цераз Сож
Суперліга Грэцыі
Суперліга Грэцыі (Σούπερ Λίγκα Ελλάδα) — вышэйшая ліга чэмпіянату Грэцыі па футболе. Ліга была створана 16 ліпеня 2006 года і замяніла Альфа Этнікі на вяршыні грэчаскай сістэмы футбольных ліг. У лізе ўдзельнічаюць 14 каманд. Спаборніцтвы праводзяцца са жніўня па май.
Вестрэна
Вестрэна (Vestreno) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 291 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 146 чал./км². Займае плошчу 2 км². Паштовы індэкс — 22050. Тэлефонны код — 0341.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гута (Уздзенскі раён)
Гу́та (, Гута) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Пасудавіцкі сельсавет
Пасу́давіцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Камарынскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Пасудава.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Камарынскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Чыкалавіцкага сельсавета.
Порт (значэнні)
Порт:
IC 4087
IC 4087 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарадок (Вяземскі раён)
Гарадок (Городо́к) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Абакумава
Абакумава — жаночая форма прозвішча Абакумаў, тапонім.
Бугаі (род)
Botaurus — род птушак падсямейства Бугаі сямейства чаплевых атраду галянастых.
У Беларусі (найболей на Палессі) 1 пералётны від:, занесены ў Чырвоную кнігу Беларусі.; народныя назвы: бухала, бугай, вадзяны бык, гібейла).
У мінулым — аб'ект палявання. У еўрапейскай кулінарыі здаўна лічылася, што смак мяса нагадвае зайцаў ці трусоў.
Сістэматыка
Род уключае 4 віды:
Мікалай (Чарнецкі)
Мікала́й Чарне́цкі (14 снежня 1884, Семакоўцы — 2 красавіка 1959, Львоў) — царкоўны дзеяч Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы, рэдэмптарыст, біскуп, прафесар Духоўнай семінарыі ў Станіслававе, настаяцель манастыроў у Кастопалі ды Ковелі на Валыні, Апостальські візітатар для славянскіх каталікоў візантійскага абраду па-за рускімі епархіямі. Абвешчаны блаславёным святамучанікам.
Сяргей Сцяпанавіч Міскіў
Сяргей Міскіў (нар., Прага) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец Пухавіцкай (Мар’інагорскай) ДЮСШ, у 2009 годзе ў складзе «Рудзенска» перамог у Другой лізе, пазней гуляў за гэты клуб у Першай лізе. З 2011 года пачаў выступаць у мінскай аматарскай лізе АЛФ. У 2013 годзе далучыўся да каманды Другой лігі АЛФ-2017, якая на наступны год змяніла назву на «Прамень».
У 2015 годзе вярнуўся ў Мар’іну Горку, папоўніўшы склад «Вікторыі» і стаўшы яе капітанам. Выступаў у камандзе да лета 2019 года.
У чэрвені 2021 года далучыўся да чэрвеньскага «Коласа», а ў пачатку 2022 года вярнуўся ў «Вікторыю». У ліпені 2022 года пакінуў каманду.
Казяніцы
Казяніцы (Kozienice) — горад у Польшчы, за 90 км на поўдзень ад цэнтра Варшавы. Адміністрацыйны цэнтр Казяніцкага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Казяніцы. Займае плошчу 10,45 км². Насельніцтва 17,7 тыс. чалавек (на 2018).
Гісторыя
Казяніцы — былая каралеўская маёмасць, месца нараджэння караля Жыгімонта Старога. У памяць аб гэтай падзеі ў 1518 годзе паставілі калону. Яна з’яўляецца самым старым свецкім помнікам у Польшчы.
З 1920-х палац з афіцынамі стаў дзяржаўнай маёмасцю, і тут пачала працаваць дзяржаўная канюшня для гадоўлі пародзістых коней, а потым і коней для спорту. Пасля Другой сусветнай вайны англійскі пункт дапамогі быў арганізаваны ў афіцыне каля напаўзгарэлага палаца. Дзейнічала місія англійскіх квакераў.
Двоеўка
Двоеўка (Двоевка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Паліхромія
Паліхро́мія (гр. πολύς — шматлікі і χρῶμα — колер) — мнагакветная размалёўка ці шматколернасць матэрыялу ў архітэктуры, скульптуры, дэкаратыўным мастацтве.
Паліхромія прысутнічала амаль ва ўсе эпохі і ва ўсіх абласцях культуры — у егіпецкіх пірамідах, мінойскіх палацах, у грэчаскіх і рымскіх храмах, на ісламскіх купалах і ў сярэдневяковым мастацтве. У каменнай скульптуры ў эпоху Рэнесансу была аднаколернасць (манахрамія), якая пераважала таксама ў барока і класіцызме. У другой палове XIX стагоддзя паліхромія ізноў выйшла на сцэну і распаўсюдзілася пасля Другой сусветнай вайны ў рэкламе, поп-культуры і пластыцы.
У апошнія дзесяцігоддзі праводзіліся даследаванні гіпотэзы аб паліхроміі антычных грэчаскіх і рымскіх скульптур, а таксама гатычных скульптур сабораў. Была колеравая рэканструкцыя скульптур храма багіні Афаі на грэчаскім востраве Эгіна і скульптур кафедральнага сабора ў Ам’ене.
Таварыства аматараў выпіць і закусіць
Пасяджэнні праходзілі звычайна ў Менску на кватэры ў М. Багуна альбо ў шашлычнай на вул. Камсамольскай ці ў маленькай піўніцы — уніз па вул. Савецкай. У рэдкіх выпадках літаратары сустракаліся ў сутарэнні Дома пісьменніка (які размяшчаўся тады ў доме 68 па той жа Савецкай вуліцы), дзе пэўны час быў рэстаран.
У 2017 г. беларускі рэжысёр Ілья Бажко пры падтрымцы тэлеканала «БелСат» зняў фільм «Зніклая паэзія».
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць»
Царква ў гонар абраза Божай Маці «Усіх Гаротных Радасць» — назва шэрагу праваслаўных храмаў, асвячоных у гонар абразы Боскай Маці «Усіх Гаротных Радасць».
Алена Фёдараўна Кірэева
Алена Фёдараўна Кірэева (нар., Мінск) — беларуская эканаміст, спецыяліст у галіне падатковай палітыкі. Доктар эканамічных навук (2004), дацэнт (2006).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: удасканаленне нацыянальнай падатковай сістэмы; міжнароднае падаткаабкладанне.
Узнагароды
Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь (2008), знак «Выдатнік адукацыі» (2009), медаль Францыска Скарыны (2019) і інш.
Высоцкі сельсавет (Хойніцкі раён)
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Хойніцкага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Рудакоўскага сельсавета.
Порт
Порт (portus — гавань, прыстань) — месца на беразе мора ці ракі, уладкованае для стаянкі караблёў і суднаў, што мае комплекс адмысловых збудаванняў для іх абслугоўвання: прычалы, вакзалы, краны, склады, тэрміналы, дапаможны транспарт і г.д. У порце можа быць некалькі прычалаў, абсталяваных для прычальвання суднаў, пасадкі і высадкі пасажыраў, пагрузкі і выгрузкі грузаў, запраўкі палівам і інш. прац. Порты бываюць марскія, рачныя, пасажырскія, гандлёвыя, рыбныя і да т.п. Для абслугоўвання пасажыраў выкарыстоўваюцца марскія і рачныя вакзалы. Для тэхнічнага абслугоўвання і рамонту суднаў выкарыстоўваюцца сухія і плывучыя докі. У міжнародных портах ёсць адасобленыя месцы — карантыны для ізаляцыі прыбылых суднаў у мэтах прадухілення распаўсюду інфекцый.
Порты звычайна ўладкоўваюць у бухтах ці гаванях, акваторыя якіх абаронена ад хваляў натуральнымі выступамі берагоў ці штучным загараджальным збудаваннем — молам. Порты ўладкоўваюць таксама ў вусцях рэк. Уваход у порт звычайна пазначаюць маякамі.
Порты для ваенных караблёў завуць ваенна-марскімі базамі.
Найбуйныя порты свету (па грузазвароту) — Шанхай, Ротэрдам, Сінгапур.
Весялоўка
На паўднёвым захадзе ад Басіялаўкі месціцца прадмесце Людамонт, на паўночным захадзе — Кальварышкі і Крупцы, на ўсходзе — Пярэспа.
Гісторыя
Назва мясцовасці мае татарскае паходжанне — гістарычна гэту мясціну насялялі беларускія татары. Праз складанасць назвы менскія ўраднікі штораз называлі фальварак па-рознаму: Бейсалаўка, Басалаўка, Басіялаўка, Бесіялаўка. Пазней гэту мясцовасць пачалі называць Весялоўкай. У чэрвені 1875 года ферму ў Весялоўцы выкупіў прускі садавод Ю. І. Голаш, які ўзяўся за арганізацыю штучнага садаводства. Увосень таго ж года былі збудаваныя жылы дом, аранжарэя, цяпліца і заведзеныя парнікі, гадавальнікі пладовых ды іншых парод дрэў, кустарнікаў і да т.п. У 1883 годзе ферма займала 36 дзесяцін, была адкрытая лаўка на Захар'еўскай вуліцы ў доме Кругліка. У пачатку XX ст. да Весялоўкі далучаныя Кальварышкі.
У красавіку 1919 года ў былым лецішчы банкіра Браўдэ ў Весялоўцы была заснаваная адна з першых у БССР моладзевых камун. З ініцыятывы гаркама камсамола тут распачала працу калонія працоўнай моладзі імя Г. Фейгіна, якая налічвала каля 500 чалавек. За савецкім часам вёска, цэнтр калгаса Савецкая Беларусь Ждановіцкага сельсавета Мінскага раёна. Вёска мела вуліцы Алейную (па далучэнні да горада пераназваная ў Садовы завулак), Крывую, Набярэжную і Садовую. У 1970 годзе 192 двары, 800 жыхароў. У 1972 годзе ўключаная ў межы горада Мінска, Цэнтральны раён. У пачатку 1980-х у часе будаўніцтва развязкі Арлоўская — Паркавая магістраль і выставачнага цэнтра Белэкспа вёска была знесеная.
Сучаснасць
Пра колішняе прадмесце да 2006 года нагадвалі два Басіялаўскія завулкі з некалькімі вясковымі дамамі. Апошнія дамы па Басіялаўскіх завулках былі знесеныя ў часе рэканструкцыі Парка Перамогі. На поўнач ад іх, вакол выставачнага комплексу Белэкспа на вуліцы Арлоўскай, знаходзіцца другая частка раёна, які і ў наш час мае народную назву Весялоўка.
Самуйлава
Самуйлава — жаночая форма прозвішча Самуйлаў, тапонім.
Айнаколь (Акмолінская вобласць)
Айнаколь — аул у Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Айнакольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 99 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114051100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 638 чалавекі (310 мужчын і 328 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 467 чалавекі (247 мужчын і 220 жанчын).
NGC 1316B
NGC 1316B (іншыя абазначэнні — MCG -6-8-9, PGC 95472) — галактыка ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Семядоля
Семядоля (з Κοτυληδών kotylēdōn — «каціла», «кубак», «чаша») з’яўляецца важнай складовай часткай зародка насення расліны.
Семядолі — зародкавыя лісткі, якія развіваюцца ў насенні. У аднадольных раслін адна семядоля, у  двухдольных — дзве. Голанасенныя звычайна маюць ад двух да 24 семядоляў, іх колькасць не фіксаваная і залежыць ад віду, у многіх відаў яшчэ і вар’іруецца ад расліны да расліны. Больш семядоляў сярод вядомых раслін мае від хвоі Pinus maximartinezii, які расце ў гарах Мексікі — ад 18 да 24, на іншым канцы спектру знаходзяцца такія віды як вечназялёны кіпарыс, у якіх усяго дзве семядолі.
IC 4088
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вульчы
Вульчы (Vulci або Volci, (этруская: Velch, Velx або Velc) — старажытны горад этрускаў, размешчаны ў 8 км да захаду ад ракі Армента (цяпер Ф'ёра).
Вульчы ўваходзіў у склад Саюза дванаццаці гарадоў Этрурыі. Гісторыя захавала адзінае згадванне гэтага горада — у сувязі са святкаваннем у 280 г. да н. э. трыумфу з нагоды перамогі рымлян над Вульчы. У хуткім часе рымляне ператварылі порт Коса, які належаў Вульчы, у рымскую калонію.
Аб значэнні і багацці Вульчы сведчаць знойдзены ў 1828 г. багаты на археалагічныя шэдэўры некропаль у мястэчку пад назвай Vian de Voci, якому многія еўрапейскія музеі абавязаны сваімі найкаштоўнейшымі экспанатамі: раскошнымі вазамі, ўпрыгожваннямі з каштоўных металаў і бронзы.
Шматлікія знаходкі са зніклага горада і іншых месцаў археалагічных раскопак у ваколіцах Вульчы можна ўбачыць у Археалагічным музеі Вульчы (Museo Archeologico di Vulci), які размясціўся ў аднайменным замку (Castello di Vulci). Побач з замкам знаходзіцца вядомы арачны мост Ponte della Badia, пабудаваны этрускамі.
На тэрыторыі Вульчы размяшчалася крэпасць, вядомая па сучаснаму археалагічнаму помніку Рафалька. Пасля ўзяцця рымлянамі крэпасць і горад былі закінутыя.
Ідэальныя незнаёмцы (фільм, 2016)
«Ідэа́льныя незнаё́мцы» (Perfetti sconosciuti) — італьянскі камедыйна-драматычны фільм 2016 года рэжысёра Паала Джэнавезе. Выйшаў у пракат у Італіі 11 лютага 2016 года. Кінастужка мела крытычны і камерцыйны поспех, атрымаўшы перамогу ў намінацыі найлепшы фільм прэміі Давід дзі Данатэла і сабраўшы ў Італіі больш за 16 мільёнаў еўра касавых збораў. Рэмэйк фільма быў зроблены ў шматлікіх краінах, у тым ліку ў Іспаніі, Мексіцы, Паўднёвай Карэі, Францыі, Венгрыі, Грэцыі, Кітаі, Расіі, Арменіі, Германіі, Польшчы, В’етнаме і Турцыі. 15 ліпеня 2019 года «Ідэальныя незнаёмцы» былі ўключаны ў кнігу рэкордаў Гінэса, паколькі сталі найбольш перазнятым фільмам у гісторыі кіно, у агульнай складанасці налічваючы 18 версій фільма.
Сюжэт
Увечары месяцавага зацьмення сем блізкіх сяброў збіраюцца на вячэру. На пачатку вечарыны адна з сябровак, Эва, якая працуе псіхааналітыкам, кажа, што яна пераканана, што многія пары разлучыліся б, калі б убачылі паведамленні на тэлефонах адзін аднаго. Пакуль сябры абмяркоўваюць гэта сцвярджэнне, яны згаджаюцца, а некаторыя з іх неахвотна, паўдзельнічаць у такой гульні. Кожны з іх кладзе свой тэлефон на стол, і кожным паведамленнем ці тэлефанаваннем яны будуць дзяліцца з астатняй групай. Спачатку гульня здаецца бяскрыўднай. Нікому няма чаго хаваць.
Але паступова тэлефанаванні і паведамленні становяцца больш кампраметуючымі. З цягам часу выяўляецца, што амаль у кожнага ёсць раман ці нейкія рамантычна-сяброўскія адносіны з іншымі людзьмі, а адзін з сяброў, які прыкідваўся, што ў яго ёсць дзяўчына, выкрывае свае нетрадыцыйныя стасункі. З новымі паведамленнямі і тэлефанаваннямі сетка хлусні і сакрэтаў становіцца ўсё больш заблытанай і да канца ночы сяброўскія адносіны, шлюбы і раманы разбіваюцца ўшчэнт.
Калі госці выходзяць з кватэры, яны пачынаюць паводзіць сябе так, быццам нічога дрэннага не адбылося. Яны паводзяць сябе гэтак жа, як і на пачатку вечара, па-сяброўску ўсміхаючыся. Выяўляецца, што гульня не адбывалася, а ўвесь фільм ёсць прывідам на тэму «што, калі б», як быццам месяцавае зацьменне перанесла герояў у паралельную рэальнасць.
Крытыка
На агрэгатары аглядаў Rotten Tomatoes рэйтынг ухвалення фільма складае 77%, заснаваны на 13 крытычных аглядах.
Дуброўка (Уздзенскі раён)
Дубро́ўка (, Дубровка) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Хатлянскага сельсавета.
Шапкіна
Шапкіна:
1908 год у гісторыі музыкі
1908 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Зікеева (Вяземскі раён)
Зікеева (Зикеево) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Сцяпанікаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Шэфілд
Шэ́філд (Sheffield) — горад у Англіi, рэгіянальны цэнтр Іаркшыра і Хамбера. Уваходзіць у састаў графства Паўднёвы Іаркшыр і адначасова з'яўляецца яго буйнейшым населеным пунктам; таксама Шэфілд — адзін з буйнейшых гарадоў краіны. Знаходзіцца на рацэ Дон, Паўночная Англія.
== Гарады-пабрацімы ==
Цікавыя факты
Кветкай горада з'яўляецца герань лясная.
Спасылкі
Сайт горада
NGC 1316C
NGC 1316C (іншыя абазначэнні — ESO 357-27, MCG -6-8-12, FCC 33, PGC 12769) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Печ.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Цецеры
Цецеры - тапонім.
Вігана
Вігана (Viganò) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лека.
Насельніцтва складае 1767 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1767 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 23897. Тэлефонны код — 039.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 4089
IC 4089 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Імперскія саслоўі
Імперскія саслоўі (імперскія чыны; Reichsstände) — суб'екты Свяшчэннай Рымскай імперыі, якія валодае правам голасу ў рэйхстагу. У адрозненне ад іншых падданых імперыі імперскія саслоўі не падпарадкоўваліся нікому, акрамя імператара. У сацыяльным плане імперскія саслоўі ўяўлялі сабой вышэйшае дваранства, вышэйшае духавенства і патрыцыят імперскіх гарадоў, якія ўтваралі ў сукупнасці найважнейшую сацыяльную базу імперыі. У дзяржаўна-прававым плане прадстаўнікі імперскіх саслоўяў з'яўляліся кіраўнікамі дзяржаўных утварэнняў, якія складалі Свяшчэнную Рымскую імперыю, і валодалі тэрытарыяльным суверэнітэтам ў адносінах да сваіх уладанняў. Паняцце «імперскае саслоўе» ўжывалася не толькі да кіраўнікоў імперскіх свецкіх і духоўных княстваў і графстваў, але і да саміх дзяржаўных утварэнняў, паколькі паводле пануючай да канца XVIII стагоддзя прававой тэорыі княства і графствы разглядаліся як спадчынная ўласнасць князя, а працэс станаўлення дзяржаўнасці тэрыторый, якія ўваходзілі ў імперыю, яшчэ не быў завершаны.
Статус імперскіх саслоўяў
Імперскія саслоўі з'яўляліся закрытым сацыяльным слоем. Сацыяльная мяжа паміж вышэйшым і ніжэйшым (тэрытарыяльным) дваранствам была значна менш пранікальнай, чым паміж ніжэйшым дваранствам і бюргерствам. Выпадкі ўзвядзення імперскіх рыцараў у княжацкую годнасць былі вельмі рэдкія. Таксама рэзка адрозніваліся па сваім статусе імперскія гарады ад земскіх, падпарадкаваных уладзе мясцовага князя. У той жа час самі імперскія саслоўі характарызаваліся цеснымі ўнутранымі сувязямі, перш за ўсё роднаснымі: шчыльны дынастычны ландшафт Германіі, які складаўся з 80-90 сем'яў вышэйшай арыстакратыі, якія кантралявалі практычна ўсе нямецкія дзяржаўныя ўтварэнні, служыў адной з асноў імперскай інтэграцыі. Акрамя таго, улада імперскіх саслоўяў над падпарадкаванымі ім тэрытарыяльнымі саслоўямі (ніжэйшым дваранствам і духавенствам, гараджанамі земскіх гарадоў і сялянамі) на працягу апошніх стагоддзяў існавання Свяшчэннай Рымскай імперыі няўхільна ўзрастала, павялічваючы тым самым і сацыяльны разрыў паміж імі.
Віды імперскіх саслоўяў
Імперскае права дзяліла імперскія саслоўі на дзве групы: Пасля Рэфармацыі імперскія саслоўі падзяляліся таксама на каталіцкія і евангелічныя (лютэранскія і кальвінісцкія).
Удзел у рэйхстагу
У рэйхстагу Свяшчэннай Рымскай імперыі імперскія саслоўі былі падзелены па трох палатах: у Савет курфюрстаў уваходзілі свецкія і духоўныя курфюрсты, у Савет імперскіх князёў — свецкія і духоўныя князі, магістры рыцарскіх ордэнаў, а таксама імперскія графы і імперскія прэлаты, у Савет імперскіх гарадоў — прадстаўнікі вольных імперскіх гарадоў. Патрабаванні аб прадастаўленні ім статусу імперскага саслоўя і права на ўдзел у рэйхстагу неаднаразова высоўвалі імперскія рыцары, аднак беспаспяхова. Курфюрсты і імперскія князі валодалі ў рэйхстагу індывідуальнымі галасамі, тады як імперскія графы і імперскія прэлаты былі аб'яднаны ў чатыры свецкія і дзве духоўныя калегіі адпаведна, кожная з якіх мела толькі адзін агульны голас. Вольныя імперскія гарады таксама былі падзелены на дзве калегіі — Швабскую і Рэйнскую. Акрамя таго, для рашэння некаторых пытанняў (перш за ўсё канфесійных спрэчак) імперскія саслоўі фарміравалі ў рэйхстагу два блокі: Евангелічны (пад старшынствам курфюрста Саксоніі) і Каталіцкі (пад старшынствам курфюрста Баварыі).