cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тураўскае княства
Тураўскія князі
Абараніўшы свайго князя, Тураў заваяваў незалежнасць. Юрый Яраславіч стаў першым князем мясцовай, тураўскай дынастыі. Калі ў 1162 годзе пасля нападу саюзнікаў Кіева і сутычкі, з якой тураўцы зноў выйшлі пераможцамі, Кіеў падпісаў з Туравам пагадненне аб міры, самастойнасць Турава атрымала афіцыйнае прызнанне.
У часы раздробленасці
У другой палове XII ст. Тураўская зямля перажыла працэс драблення. Сыны Юрыя Яраславіча падзялілі яе на некалькі ўдзелаў, сярод якіх асаблівае значэнне стаў набываць Пінск. З 1180-х гг. вылучылася асобная дынастыя пінскіх князёў.
У пачатку XIII ст. турава-пінскія князі знаходзіліся ў залежнасці ад галіцка-валынскіх. Вядома, каб вызваліцца ад гэтай залежнасці яны ішлі на саюз з Літвою. Але летапісных звестак пра турава-пінскія землі гэтага часу вельмі мала.
У складзе ВКЛ
Пры князю Гедзіміне Турава-Пінская зямля ўвайшла ў склад Вялікага Княства Літоўскага (ВКЛ). У 1330-х гг. у Пінскай зямлі ўжо сядзеў Нарымонт (Глеб) Гедзімінавіч. Праўда ў Тураве і Гарадку яшчэ доўга заставаліся мясцовыя Рурыкавічы. Пісьмовыя крыніцы не падаюць фактаў гвалтоўнага падпарадкавання ці барацьбы з мясцовымі князямі або насельніцтвам. Праўдападобна, што гэтыя землі былі далучаны да ВКЛ добраахвотна.
Дзяржаўны лад
Аб дзяржаўным ладзе Тураўскага княства вядома мала. З жыццяпісу Кірылы Тураўскага вядома, што ў горадзе мела вялікую ўладу веча, якое ўплывала на выбар епіскапа. Акрамя таго, у горадзе быў пасаднік.
Культура
Аб развіцці культуры можна меркаваць па дзейнасці Кірылы Тураўскага. Акрамя таго, у Тураве быў збудаваны мураваны кафедральны сабор.
Дэвід Франклін Х’юстан
Дэвід Франклін Х’юстан (David Franklin Houston; 17 лютага 1866 — 2 верасня 1940) — амерыканскі палітык, прадпрымальнік, 5-ы міністр сельскай гаспадаркі, 48-ы міністр фінансаў ЗША.
Біяграфія
Х’юстан нарадзіўся ў Манро, Паўночная Караліна. Скончыў універсітэт Паўднёвай Караліны ў 1887 годзе са ступенню бакалаўра мастацтваў і Гарвардскі універсітэт ў 1892 годзе са ступенню магістра паліталогіі.
З 1902 па 1905 год Дэвід Х’юстан з’яўляўся прэзідэнтам Сельскагаспадарчага і механічнага каледжа Тэхаса. У 1905 годзе Х’юстан вярнуўся на пасаду прэзідэнта ўніверсітэта Тэхаса, а ў 1908 годзе заснаваў юрыдычны факультэт.
Пасля абрання прэзідэнт Вудра Вільсан 6 сакавіка 1913 года прызначыў Х’юстана на пасаду міністра сельскай гаспадаркі. 2 лютага 1920 года Дэвід быў прызначаны пераемнікам Картэра Гласа на пасадзе міністра фінансаў. У гэты час ён выступаў за зніжэнне коштаў на сельскагаспадарчыя тавары, больш даступныя крэдыты для фермераў і змяненне грашова-крэдытнай палітыкі ЗША.
Скунсы
Ску́нсы, таксама Смярдзючкі (Mephitidae) — сямейства млекакормячых атрада. Да нядаўняга часу скунса адносілі да сямейства куніцавых на правах падсямейства Mephitinae, аднак малекулярныя даследаванні далі падставы вылучыць іх у асобнае сямейства, магчыма, больш блізкае да малапандавых, чым да куніцавых і янотавых.
Агульнае апісанне
Скунса лёгка пазнаць па характэрнай афарбоўцы: белых палос або плямаў на цёмным фоне. Для паласатага скунса характэрныя шырокія белыя палосы на спіне, якія ідуць ад галавы да кончыка хваста. Яркія ўзоры служаць папярэджаннем магчымым драпежнікам. Адметная рыса скунсавых — анальныя залозы, якія выдзяляюць едкае рэчыва з устойлівым агідным смуродам. Скунсы здольныя выпырскваць струмень сакрэту на адлегласць 1—6 м. Ва ўсіх скунсаў моцны целасклад, пухнаты хвост і кароткія лапы з моцнымі кіпцюрамі, прыстасаванымі для рыцця. Найменшы памерам у сямействе — плямісты скунс (Spilogale), яго маса ад 200 г да 1 кг. Свінаносы скунс (Conepatus) — самы буйны, яго маса можа дасягаць 4,5 кг.
Сафанісба Ангісола
Сафанісба Ангісола (італ. Sofonisba Anguissola) (каля 1532, Крэмона - 16 лістапада 1625, Палерма) — італьянская мастачка, першая вядомая мастачка эпохі Рэнесансу.
Сям'я Ангісола
Сафанісба нарадзілася ў Крэмона (Ламбардыя). Яна была самай старэйшай з сямі дзяцей, шасцёра з якіх былі дзяўчынкі (адна з сясцёр Лючыя Ангісола). Яе бацька Амількар Ангісола належаў да абранага арыстакратычнага кола Генуі. Маці Сафанісбы Б'янка Панцонэ таксама была родам з вядомай арыстакратычнай сям'і. Яна памерла рана, калі Сафанісбе было ўсяго пяць гадоў.
Пры іспанскім двары
Сафанісбе Ангісоле было 27 гадоў, калі яна пакінула сваю сям'ю і прыехала ў Іспанію да двара караля. Узімку 1559-1560 яна прыбыла ў Мадрыд, каб служыць прыдворнай мастачкай і прыдворнай дамай каралевы Лізаветы Валуа, трэцяй жонкі караля Філіпа II, з якой ён толькі што ажаніўся. Неўзабаве яна заваявала павагу і давер маладой каралевы.
Ангісола правяла наступныя гады, у асноўным ствараючы афіцыйныя прыдворныя партрэты, у тым ліку каралеву і іншых членаў каралеўскай сям'і, сястру Філіпа II Хуану, і сына дона Карласа. Яе партрэты Лізаветы Валуа і Ганны Аўстрыйскай (чацвёртай жонкі Філіпа II) дынамічныя і поўныя жыцця.
Апошнія гады
У апошнія гады жыцця Ангісола пісала не толькі партрэты, але і палотны на рэлігійныя тэмы, як і ў дні сваёй юнацкасці. Аднак многія яе карціны былі пасля страчаны.
Удалы гандаль мужа і шчодрая пенсія ад Філіпа II дазволілі ёй свабодна займацца жывапісам і камфортна жыць. Яна была вядучым партрэтыстам ў Генуі, пакуль не пераехала ў Палерма ў апошнія гады жыцця. У 1620 годзе яна стварыла свой ​​апошні аўтапартрэт.
Антоні Панікоўскі
Антоні Панікоўскі (Antoni Ponikowski; 21 чэрвеня 1885 — 16 сакавіка 1951 года) — польскі палітык, навуковец, інжынер, рэктар Варшаўскай політэхнікі, прэм'ер-міністр Польшчы.
У 1917 годзе быў членам камітэта па сельскай гаспадарцы Дэпартамента народнай гаспадаркі Часовай дзяржаўнай рады і сябрам Дэпартамента працы. У першым урадзе Каралеўства Польскага з 7 снежня 1917 па 4 лістапада 1918 года займаў пасаду міністра рэлігійных культаў і народнай асветы. У лютым 1918 года яму прапанавалі пасаду прэм’ер-міністра Каралеўства Польскага, на што ён пагадзіўся. З-за кароткага тэрміну паўнамоцтваў (з 27 лютага па 4 красавіка 1918 года) на гэтай пасадзе ён нічым не вызначыўся. З 19 верасня 1921 па 6 чэрвеня 1922 года прэм'ер-міністр Рэспублікі Польшча. Акрамя таго, ён узначальваў Міністэрства народнай асветы і Міністэрства культуры. Яго ўрад сышоў у адстаўку з-за жорсткіх спрэчак з дыктатарскім рэжымам, усталяваным Юзафам Пілсудскім. Пасля адстаўкі займаўся навуковай і выкладчыцкай дзейнасцю, удзельнічаў у шэрагу грамадскіх арганізацый. У 1921 годзе ўзначаліў Варшаўскі політэхнічны ўніверсітэт. У ім ён чытаў лекцыі па гісторыі. У лістападзе 1930 года быў абраны дэпутатам Сейму. У сакавіку 1935 года склаў дэпутацкі мандат і адышоў ад палітычнага жыцця. Пасля Другой сусветнай вайны ўдзельнічаў у дзейнасці навуковых устаноў, у прыватнасці ўзначальваў кафедру геадэзіі Варшаўскага політэхнічнага ўніверсітэта.
Дом па праспекце Незалежнасці, 42
Дом па праспекце Незалежнасці, 42 — комплекс будынкаў у Мінску, размешчаных на рагу праспекта Незалежнасці і вуліцы Казлова.
Гісторыя
Забудова квартала, які размешчаны на ўсход ад плошчы Перамогі, паміж праспектам Незалежнасці, вуліцамі Казлова, Румянцава, Захарава і пл. Перамогі, праектавалася ў канцы 1940-х — пачатку 1950-х гг. пад кіраўніцтвам М. В. Баршча. Адзін вугал гэтага квартала (пл. Перамогі) быў ужо заняты будынкам, які ўваходзіў у «ансамбль Столера». М. В. Баршч запраектаваў для гэтага квартала яшчэ тры вуглавыя будынкі Г-падобнай формы, якія складаліся з двух карпусоў, і яшчэ тры меншыя будынкі, якія запаўнялі разрыў паміж асноўнымі акцэнтамі кампазіцыі — вуглавымі будынкамі квартала. З пункту гледжання сілуэтнай кампазіцыі цэнтральнага раёна горада, самым важным з запраектаваных М. В. Баршчам будынкаў гэтага квартала з’яўляўся жылы дом на вуглу праспекта і вул. Даўгабродскай (сучасная вул. Казлова), з павышанай вуглавой часткай. Першапачаткова тут знаходзіўся мураваны будынак інтэрната інстытута народнай гаспадаркі, запраектаваны ў 1932—1935 гг. архітэктарам А. Воінавым (разбураны ў 1941—1944 гг.). Як адзначаў у 1951—1952 гг. М. С. Асмалоўскі :
Перакрыжаванне праспекта і вул. Казлова займае, несумненна, адно з важнейшых месцаў у планіровачнай структуры цэнтральнага раёна Мінска. Зыходзячы з гэтых абставін, не ўсе аўтары так як М. С. Асмалоўскі падтрымлівалі кампазіцыйна-сілуэтнае рашэнне гэтага ўчастка праспекта, прапанаванае М. В. Баршчам. Ацэньваючы архітэктурнае рашэнне забудовы гэтай часткі праспекта сапраўдны член Акадэміі Архітэктуры СССР М. Колі ў 1953 г. выказваў думку, што :
На думку А. Швідкоўскага :
У фондах Архіва навукова-тэхнічнай дакументацыі захоўваецца праект будынка, датаваны 1949 г. Планавалася, што будынак будзе складацца з трох карпусоў : .
«Праектнае заданне» некалькі разоў перараблівалася — у БДАНТД захаваліся тры варыянты: 1949 года; 1951 года і 1953 года. У 1953 г. адбылася не зусім зразумелая па паслядоўнасці, і толькі часткова адлюстраваная ў архіўных дакументах, двайная змена прыналежнасці зямельнага ўчастка — квартала паміж праспектам, вул. Даўгабродскай і Омскім завулкам — такім чынам і змена заказчыка праектуемага комплекса жылых дамоў па перыметру гэтага квартала. Рашэннем Мінгарвыканкама ад 3.12.1953 года было адменена ранейшае рашэнне ад 24.09.1953 года аб прадастаўленні зямельнага ўчастка на рагу вул. Даўгабродскай і праспекта мінскаму гадзіннікаваму заводу і перададзены пад забудову мінскаму паліграфічнаму камбінату.
У 1954—1955 гг. было складзена новае «Праектнае заданне на жылыя дамы паліграфічнага камбіната…», падпісанае праф. М. Баршчам (аўтар праекта) і Л. Аранаўскасам (галоўны архітэктар праекта). Змянілася павярховасць вуглавой часткі будынка (2-і корпус) — замест 9 асноўных паверхаў і трохпавярховый надбудовы са шпілем было запраектавана 8 асноўных паверхаў, якія завяршаліся вуглавым франтонам (магчыма з гадзіннікам) і дэкаратыўным парапетам. Фасад (корпус № 1) з боку праспекта планавалася абліцаваць тэразітам, цокаль — гранітам пад бучарду, дваровыя фасады — сілікатнай цэглай. Дзверы, па праекту, павінны былі быць «дубовымі … прыборы … з каляровых металаў». Архітэктурныя дэталі дэкору фасада па пр. Сталіна ў праекце 1954 г. таксама выглядаюць больш сціпла, чым у папярэдніх варыянтах (1949-53 гг.).
Але рэальна існуючы дэкор фасадаў дома № 42 яшчэ больш лаканічны, г.зн. праект 1954 г. не быў цалкам рэалізаваны. Рабочы праект забудовы і планіроўкі гэтага квартала быў распрацаваны ў 1956—1957 гг. і ўключае чарцяжы вертыкальнай планіроўкі, азелянення, сеткі і інш. Аўтарам гэтага праекта з’яўляецца архітэктар В. Аладаў. У якасці аўтараў «Рабочага праекта корпуса № 1. Архітэктурна-будаўнічая частка», распрацаванага ў 1954—1956 гг. фігуруюць М. Баршч і М. Л. Аранаўскас, а ў якасці «сааўтара» — В. Аладаў (Подпіс М. Баршча ў штампах чарцяжоў адсутнічае). Аднак гэты праект уключае толькі планы, разрзы, канструкцыі і г.д. — чарцяжоў фасадаў у справе няма. «Рабочы праект корпуса № 2. Архітэктурна-будаўнічая частка», датаваны 1955-57 гг. Праект уключае планы фундаментаў, падвалаў, пперакрыццяў, разрэзы, лесвіцы і г.д. (фасады адсутнічаюць). Аўтарамі чарцяжоў з’яўляюцца Л. Рымінскі, І. Елісееў, Ю. Шпіт. Дакладныя ўказанні на прычыны і гісторыю змены аўтараў гэтага ансамбля ў архіўных дакументах адсутнічаюць. Верагодна, у сувязі з (1955 г.) праект сілуэтнага рашэння, і, асабліва апрацоўкі фасадаў гэтага ансамбля быў адхілены, хаця агульныя прынцыпы планіровачнага вырашэння гэтага квартала прапанаваныя М. Баршчам, былі захаваныя. У сувязі з ад’ездам М. Баршча ў другой палове 1950-х гг. у Маскву, к праектаванню будынкаў былі прыцягнуты другія аўтары — Л. Рымінскі, І. Елісееў, а таксама мінскія архітэктары пасляваеннага пакалення — В. Аладаў і Ю. Шпіт.
Архітэктура
Пяціпавярховы Г-падобны ў плане будынак з павышанай 8-павярховай вуглавой часткай, вырашанай накшталт вежы. Вуглавая частка размешчана з водступам ад чырвонай лініі забудовы. Вулічныя фасады дома па пр. Незалежнасці і вул. Казлова вырашаны аднолькава. На першым паверсе чаргуюцца вялікія вокны вітрын, дэкарыраваныя арачнымі высокімі абрамленнямі і прамавугольныя меншых памераў аконныя праёмы, таксама аздобленыя рустам.
Формулы скарочанага множання
Формулы скарочанага множання — часта сустракаемыя выпадкі множання мнагачленаў. Многія з іх з'яўляюцца асобнымі выпадкамі бінома Ньютана. Вывучаюцца ў сярэдняй школе ў курсе алгебры.
Белаусаўка (Паўладарская вобласць)
Белаусаўка — сяло ў Успенскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Успенскага сельскай акругі. Код КАТА — 556430200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 598 чалавек (275 мужчын і 323 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 320 чалавек (149 мужчын і 171 жанчына).
Вінніцкі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Міхаіла Кацюбінскага
Вінніцкі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Міхаіла Кацюбінскага — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Вінніцы.
NGC 5957
NGC 5957 (іншыя абазначэнні — UGC 9915, MCG 2-40-4, ZWG 78.18, NPM1G +12.0436, IRAS15330+1212, PGC 55520) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Змяя.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аманда Форсберг
Біяграфія
У 1863 годзе вучылася ў Шведскім каралеўскім балеце, была вядучай танцоўшчыцай у 1864—1869 гадах.
У 1870—1882 гадах была вядучай танцоўшчыцай Дзяржаўнай оперы Унтэр-дэн-Ліндэн у Берліне. Потым Форсберг пакінула балетную сцэну па стане здароўя.
Аманда Форсберг увайшла ў лік дзевяці лепшых балерын Каралеўскага балета ў перыяд з 1864 па 1901 год разам з Хільдай Лунд, Амаліяй Полсан, Агнес Крыстэнсан, Гунхільдай Росен, Сесіліяй Фламанд, Джэні Брант, Ганнай Вестберг і Вікторыяй Страндын.
Саюз беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў і абшчын
Саюз беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў і абшчын (да 29 верасня 1999 года — Беларускае аб’яднанне яўрэйскіх арганізацый і суполак) — заснаванае ў красавіку 1991 года самае шматлікае і аўтарытэтнае беларускае грамадскае аб’яднанне, якое прадстаўляе інтарэсы яўрэяў Беларусі. У Саюз уваходзяць розныя грамадскія фарміраванні: дабрачынныя фонды, ветэранскія, жаночыя, маладзёжныя арганізацыі, школы выхаднога дня, клубы яўрэйскай культуры, аматарскія творчыя калектывы. Саюз зарэгістраваны ў Міністэрстве юстыцыі і ўключае ў сябе 45 грамадскіх яўрэйскіх арганізацый (у тым ліку 7 рэспубліканскіх) у 20 гарадах Беларусі. Самыя буйныя з іх знаходзяцца ў Мінску, Баранавічах, Бабруйску, Брэсце, Віцебску, Гомелі, Гродне, Лідзе, Магілёве, Мазыры, Пінску і Полацку.
Саюз узаемадзейнічае з дзяржаўнымі і грамадскімі арганізацыямі Рэспублікі Беларусь, з’яўляецца членам Каардынацыйнага Савета па правах нацыянальных меншасцей пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, а таксама ўваходзіць у склад Рэспубліканскага цэнтра нацыянальных культур.
Міжнародныя сувязі
З Саюзам беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб’яднанняў і абшчын удзельнічаюць у сумесных праектах наступныя міжнародныя арганізацыі:
Вінніцкі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт
Вінніцкі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Вінніцы.
Магаза
Магаза (Magasa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 165 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 9 чал./км². Займае плошчу 19 км². Паштовы індэкс — 25080. Тэлефонны код — 0365.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate.
Наная
Нана́я — багіня кахання і прыгажосці ў шумерскай і акадскай міфалогіі.
У шумерскіх рэлігійных тэкстах Наная ўзгадваецца з канца 3 тысячагоддзя да н. э. Відавочна, яе культ набыў папулярнасць у перыяд трэцяй дынастыі Ура і адыгрываў асаблівую ролю ў 2 тысячагоддзі да н. э. пры дварах касіцкіх валадароў Вавілона. Наная лічылася ахоўніцай касіцкай дынастыі, яе шанаваннем займаліся прадстаўніцы дынастыі, меўся асобны зямельны надзел, прысвечаны багіне.
Згодна аднаму з меркаванняў, Наная з'яўлялася толькі асобным эпітэтам болей вядомай багіні Інаны, аднак гэта супярэчыць раннім вядомым тэкстам, дзе Наная выступае ў якасці сукаль (спадарожніцы) Інаны, але не ёю самою. Высоўвалася таксама думка, што вобраз Нанаі быў адасоблены ад болей ранніх вобразаў Інаны. Іх функцыі сапраўды перасякаліся. Наная мела наступныя абліччы:
Культ Нанаі быў распаўсюджаны на Блізкім Усходзе за межамі Месапатаміі, дзе яна асацыявалася з мясцовымі жаночымі бажаствамі.
Аператыўная група «Баркер»
Аператыўная група «Баркер» (Task Force Barker) — аператыўная група войскаў арміі ЗША падчас В’етнамскай вайны. Назву атрымала па прозвішчы свайго камандзіра — падпалкоўніка Фрэнка Баркера.
Колькасць фарміравання дасягала 500 чалавек. Кулак групы складалі тры роты («A», «B» і «C») 1-га батальёна 20-й пяхотнай 23-й пяхотнай дывізіі «Амерыкал». Сілы артылерыйскай падтрымкі былі прадстаўлены ротай «D» зводнай артылерыйскай часці 11-й лёгкай пяхотнай брыгады, 6/11-ы артылерыйскі дывізіён. Для матэрыяльна-тэхнічнай падтрымкі аператыўнай групы выкарыстоўваліся 9 транспартных верталётаў 174-й штурмавой верталётнай роты і роты «B» 23-га авіяцыйнага батальёна з аэрадрома арміі Хантэр.
Фарміраванне стала шырока вядома за кошт удзелу яго байцоў у масавых забойствах у сельскай абшчыне Сангмі.
Lamproderma columbinum
Lamproderma columbinum — від слізевікоў сямейства.
Расткоўскі сельсавет
Растко́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Расткова.
Lamproderma columbinum
Апісанне
Спарангіі агульнай вышынёй 2-3 мм, складаюцца з галоўкі і тонкай ножкі. Яны з’яўляюцца паасобку або групамі. Галоўка 0,5-01 мм у дыяметры, шарападобная, эліпсападобная або яйцападобная, лілова-чорная з вясёлкавымі блакітнымі або фіялетавымі адценнямі ці медная. Перыдый устойлівы, плёнкавы, у ніжняй частцы фіялетавы, часам плямісты больш цёмных адценняў. У спарангія цыліндрычная калумела з канічнай або булавападобнай верхавінай, якая дасягае больш за палову вышыні спарангія. Трыхінелы шчыльныя, складаюцца з карычнева-фіялетавых нітак, якія адыходзяць ад калумелы, слаба раздвоеных і амальгамаваных. Яны разгаліноўваюцца па паверхні і ўтвараюць тонкую, амаль бескаляровую сетку. Сцябло чорнае, прамое, 1,5-2 мм вышынёй, пурпурна-чорнае, бліскучае, падоўжна-паласатае або маршчыністае, расце з цёмна-пурпуровага ложа (гіпатала). Споры лілова-шэрыя, скручаныя, дыяметрам 11-14 мкм. Плазмодый непразрысты, белы, радзей жоўты.
Арэал і экалогія
Від шырока распаўсюджаны; акрамя Паўднёвай Амерыкі і Антарктыды, яго з’яўленне адзначана на ўсіх кантынентах і на многіх астравах. Месца пражывання на імхах, замшэлых пнях, бярвеннях і камянях.
Расткоўскі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ляднянскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Ляднянскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Дубровенскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Іскозскага сельсавета. 16 верасня 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Ляднянскага (7 населеных пунктаў: Гарэлькі, Жалезкава, Іскозы, Калатоўкі, Мамонькі, Мікіціна і Трыбаны) і Слатаўшчынскага (7 населеных пунктаў: Казьяны, Калінаўка, Лаўкі, Ліцвінава, Міхалінава, Расткова і Русаны) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 14 населеных пунктаў.
Фандака дэі Тэдэскі
Фандака дэі Тэдэскі (Fondaco dei Tedeschi) — палац у Венецыі, размешчаны на Гранд-канале, паблізу моста Рыяльта. Былы нямецкі падворак.
Аналагічна Фандака дэі Туркі, у XVI стагоддзі ўяўляў сабою будынак для жылля, складавання і гандлю для нямецкіх купцоў.
Палац ствараўся па праекце Джыралама Тэдэска. Будынак мае вялікі ўнутраны двор. Раней на фасадзе палаца былі фрэскі Джарджонэ і Тыцыяна.
У наш час у будынку размяшчаюцца гарадская пошта і тэлеграф.
Напачатку 2012 года кампанія Benetton падпісала пагадненне аб аднаўленні палаца. Вытворца адзежы плануе ператварыць яго ў гандлёвы цэнтр.
Буцы
Буцы – спецыяльны абутак, прызначаны для гульні ў футбол. Галоўным адрозненнем ад звычайнага абутку з'яўляецца наяўнасць шыпоў на падэшве.
Гісторыя футбольных буцаў
Футбольныя буцы прайшлі працяглы перыяд свайго развіцця, у працэсе якога ад звычайнага абутку яны пераўтварыліся  ў сучасны тэхналагічны прадукт. Першае згадванне аб іх адносіцца да перыяду праўлення англійскага караля Генрыха VIII. Атрымаўшы траўму падчас гульні, Генрых VIII загадаў свайму асабістаму шаўцу Карнэліусу Джонсану вырабіць для яго спецыяльны абутак. Футбольныя буцы караля лічыліся ў спісе яго Вялікага гардэроба у 1526 годзе. На жаль, яны не захаваліся да нашых дзён.
Даступная для аналізу гісторыя футбольных буцаў пачынаецца ў 1800-х гадах. У пачатку XIX стагоддзя футбалісты выкарыстоўвалі цяжкі абутак са скуры  з металічнай устаўкай ў пярэдняй частцы і доўгім шнурком. Такі абутак меў металічныя шыпы для ўстойлівасці і павелічэння счаплення з паверхняй. У 1863 годзе Футбольная Асацыяцыя Англіі забараніла выкарыстанне такога абутку, каб пазбегнуць нанясення траўмаў футбалістам. Правіла 13 прадпісвала на гэты конт наступнае: "забараняецца гуляць у буцах, у якіх выступаюць стрыжні, металічныя ўстаўкі або, калі на падэшве футбольных буцаў знаходзіцца гутаперча" ..
У 1891 годзе былі ўнесены змены ў футбольныя правілы, якія дазвалялі выкарыстоўваць шыпы пры ўмове, што яны вырабленыя са скуры і не выступалі больш, чым на паўцалі. Таксама выкарыстоўвалі шыпы круглай формы. Звычайна іх прыбівалі да падэшвы буцаў. Такі абутак ужо лічыўся спецыялізаваным для футбола, і ен істотна адрозніваўся ад звычайных чаравікоў.
З пачатку XX стагоддзя і да канца Другой сусветнай вайны футбольныя буцы практычна не змяняліся. Пачынаючы з 1925 года, вытворцы пачалі выкарыстоўваць зменныя шыпы. У сярэдзіне 1950-х сапраўдную рэвалюцыю выклікалі буцы са зменнымі шыпамі на разьбе. Такія шыпы можна было зручна і лёгка замяняць. Акрамя гэтага, іх пачалі вырабляць з такіх матэрыялаў, якія былі  найлепш адаптаваныя  да пэўнага надвор'я. Але футбольныя буцы ўсё яшчэ заставаліся цяжкімі, з высокім кроем каля шчыкалаткі для абароны ад магчымых траўмаў.
Вытворцы футбольнага абутку традыцыйна выпускалі цяжкія буцы з высокім кроем. Такі тып абутку заставаўся агульнапрынятым на працягу доўгага часу ў Паўночнай Еўропе, паколькі футбалістам часта даводзілася гуляць на сырых, цяжкіх футбольных палях. Больш лёгкія буцы з нізкім кроем станавіліся папулярнымі на Поўдні Еўропы і ў Паўднёвай Амерыцы, дзе палі для гульні ў футбол не былі такімі сырымі і цяжкімі для гульні. 1960-я гады адзначыліся важным змяненнем у дызайне буцаў. Паўсюднае прымяненне атрымалі буцы з нізкім кроем (абутак не прыкрываў шчыкалатку). Такія змены ў дызайне дазволілі футбалістам рухацца хутчэй.
Важнае ўдасканаленне ў дызайне і тэхналогіі футбольных буцаў распрацавала і выпусціла ў 1990-х кампанія Адыдас. Распрацоўшчыкам рэвалюцыйнай мадэлі футбольнага абутку стаў былы футбаліст Ліверпуля Крэйг Джонсан. Джонсан распрацаваў мадэль Adidas Predator, які забяспечваў добрае счапленне буцаў з паверхняй футбольнага газона, якасны кантакт буцаў і футбольнага мяча. На сённяшні дзень Adidas Predator лічыцца найбольш паспяховай мадэллю ў гісторыі футбольных буцаў.
У новым стагоддзі сталі набываць папулярнасць буцы з маналітнай падэшвай і плоскімі шыпамі, накіраванымі ў розныя бакі. Такія футбольныя буцы максімальна паляпшаюць счапленне з паверхняй футбольнага поля. Але павелічэнне колькасці траўмаў гульцоў у апошні час звязваюць менавіта з выкарыстаннем такіх буцаў. Вядучы футбольны клуб Англіі Манчэстэр Юнайтэд нават забараніў гульцам іх выкарыстанне.
Класіфікацыя футбольных буцаў
У міжнароднай спецыфікацыі футбольных буцаў ужываюць наступныя азначэнні:
SG (Soft Ground)
Soft Ground – буцы, складаюцца са здымных шыпоў канічнай або плоскай формы і ідэальна падыходзяць для гульні на мяккіх палях. У залежнасці ад неабходнасці падбіраюцца шыпы патрэбнага памеру, якія адпавядаюць мяккасці футбольнага поля. Плоскія шыпы звычайна прымацоўваюцца да падэшвы, а іх вышыня рэгулюецца ў залежнасці ад мадэлі буцаў; некаторыя маюць металічны наканечнік, які ў выпадку неабходнасці можа быць заменены на іншы;
FG (Firm ground)
Firm ground- буцы гэтага тыпу можна назваць класічнымі, на падэшве знаходзяцца шыпы і спецыяльныя наклейкі супраць коўзання, якія забяспечваюць счапленне і ўстойлівасць на большасці адкрытых футбольных палёў. Гэты тып футбольных буцаў звычайна мае серыю нязменных шыпоў з матэрыялу PU (паліўрэтан) або TPU (тэрмапластычны ўрэтан) звычайна плоскай або канічнай формы. Такі шматфункцыянальны абутак, выкарыстоўваецца практычна на ўсіх тыпах футбольных палёў і большасць футбалістаў выбіраюць менавіта гэты тып абутку;
HG (Hard Ground)
Hard Ground- абутак гэтага тыпу звычайна прызначаны для гульні на цвёрдых палях. Яго таксама вельмі часта выкарыстоўваюць для гульні на палях са штучным пакрыццём. Звычайна гэты тып абутку мае вялікую колькасць шыпоў, раўнамерна размешчаных па ўсёй паверхні падэшвы. Канструкцыя падэшвы адрозніваецца трываласцю і даўгавечнасцю. Кароткія, круглыя ці плоскія шыпы забяспечваюць устойлівасць і счапленне, а таксама амартызацыю.
Вытворцы футбольных буцаў
У пачатку XXI стагоддзя назіраецца далейшае выкарыстанне навукова-даследчай работы і дасягненняў, што спрыяе узмацненню дамінуючых пазіцый кампаній Nike, Puma, Adidas (у 2006 годзе Adidas аб'яднаўся з Reebok) на рынку. Сваю долю рынку маюць дробныя вытворцы спартыўнай прадукцыі, такія як Diadora, Lotto, Mizuno, Joma, Nomis, Kelme, Hummel, Demix.
На сённяшні дзень найбольшай папулярнасцю карыстаюцца наступныя мадэлі футбольных буцаў: Nike Mercurial Vapor V FG, Nike Mercurial Superfly FG, Adidas Copa Mundial FG, Nike Total90 Laser II FG, Adidas Predator X FG, PUMA v1.10 FG, Adidas adiPURE II TRX FG, Nike CTR360 Maestri FG, Nike Tiempo FG.
У апошнія гады Nike з'яўляецца найбольш паспяховай спартыўнай кампаніяй у свеце. Яго прадукцыя карыстаецца найбольшай папулярнасцю сярод футбалістаў.
Клоўсі
Кло́ўсі (, Кловси) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
NGC 5958
NGC 5958 (іншыя абазначэнні — UGC 9909, MCG 5-37-3, ZWG 166.9, IRAS15327+2849, PGC 55494) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Паўночная Карона.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Рыгоравіч Плаксіцкі
Мікалай Рыгоравіч Плаксіцкі (, в. Сенчукі,, Віцебская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 ліпеня 1955 года ў в. Сенчукі Талачынскага раёна Віцебскай вобласці.
Скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У.І.Леніна, гісторык, выкладчык гісторыі і грамадазнаўства.
Працаваў настаўнікам гісторыі сярэдняй школы № 1 г. Бабруйска; начальнікам гаспадарчай групы ў аддзеле адукацыі Ленінскага раёна г. Бабруйска; дырэктарам дапаможнай школы № 10 г. Бабруйска; дырэктарам сярэдняй школы № 2 г. Бабруйска; намеснікам дырэктара ААТ «Славянка». Узначальваў Бабруйскую раённую арганізацыю таварыства «Веды». Быў дэлегатам другога Усебеларускага народнага сходу.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны юбілейным медалём «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», Граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Ганаровай граматай Магілёўскага абласнога выканаўчага камітэта, Ганаровай граматай Бабруйскага гарадскога выканаўчага камітэта.
Наомі Мітчысан
Нао́мі Мі́тчысан (, пры нараджэнні Халдэн; 1 лістапада 1897, Эдынбург — 11 студзеня 1999, Карадэйл, Шатландыя, Злучанае Каралеўства) — шатландская пісьменніца, паэтэса.
Біяграфія
Наомі Мэры Маргарэт Халдэн нарадзілася ў Эдынбургу, дачка і малодшае дзіця фізіёлага Джона Скота Халдэна і Луізы Кетлін Тротэр. Бацькі Наомі паходзілі з розных палітычных слаёў: яе бацька быў лібералам, а маці з кансерватыўнай, праімперскай сям’і.
Наомі пайшла ўслед за сваім братам у Оксфардскую падрыхтоўчую школу (пазней Dragon School) у 1904—1911 гадах, як адзіная дзяўчынка там. З 1911 г. выхавалася дома ў гувернанткі. У 1914 годзе яна атрымала права паступаць у Оксфардскі ўніверсітэт, каледж Св. Ганны. Аднак перад заканчэннем курсаў яна вырашыла стаць медсястрой, бо пачалася Першая сусветная вайна. Пасля курсу па аказанні першай дапамогі і догляду на даму ў 1915 годзе яна далучылася да добраахвотнага атраду дапамогі ў шпіталі святога Томаса ў Лондане. Яе служба была значна абмежаваная пасля таго, як яна падхапіла шкарлятыну.
У 1916 годзе выйшла замуж за лорда Рычарда Мітчысана. У іх было пяцёра дзяцей: Дэніс (1919—2018), Мёрдак (1922—2011), Лоіс, Еўрыён (1928) і Валянцін.
Муж памёр раней за яе ў 1970 годзе, але Наомі заставалася актыўнай пісьменніцай нават у свае дзевяноста год. Іаана стала камандоркай Брытанскай імперыі ў 1985 годзе. У сталым узросце яна адчувала трывогу і дэпрэсію з нагоды будучыні, асабліва злоўжывання навуковымі распрацоўкамі, такімі як атамная зброя. Іаана заявіла, што перажыць дзве сусветныя вайны за жыццё — гэта занадта. З іншага боку, яна ніколі не вычэрпвала эксцэнтрычнасці Халдэнаў і аднойчы адзначыла ў сваёй біяграфіі ў «Хто ёсць хто», што яе хобі было «спальванне смецця».
За спачувальнае стаўленне да Савецкага саюза Наомі Мітчысан занеслі ў так званы «спіс Оруэла».
Калі ў яе 90-ы дзень народзінаў спыталі, чаго яна шкадуе ў жыцці, яна адказала: «Усіх мужчын, з якімі ніколі не пераспала. Уявіце сабе!».
Творчасць
За жыццё, якое ахапіла дваццатае стагоддзе, Наомі Мітчысан апублікавала больш за дзевяноста кніг — раманы, п’есы, апавяданні, паэзію, эсэ, дзіцячую літаратуру, фантастыку, падарожныя нататкі, гістарычныя і аўтабіяграфічныя творы.
Будучы актыўнай феміністкай і сацыялісткай, яе творы заўсёды былі палітычна ангажаваныя, але яна зразумела, што мусіла прасоўваць свае самыя радыкальныя ідэалы пад прыкрыццём гістарычнай ці, пазней, навуковай фантастыкі. Яе шчырыя ўспаміны і дзённік, які яна вяла падчас Другой сусветнай вайны, з’яўляюцца важнымі гістарычнымі і грамадскімі дакументамі.
Першы раман Наомі Мітчысан «Пераможаныя», які апавядае пра супрацьстаянне кельтаў і рымлян у першым стагоддзі да нашай эры, выйшаў у 1923 годзе.
Яе раман «The Corn King and the Spring Queen» (1931) многія лічаць лепшым гістарычным раманам XX стагоддзя.
Наомі Мітчысан была феміністкай, да якой прыслухоўваліся. Іаана актыўна змагалася ў сферы кантролю над нараджальнасцю, патрабавала права на аборт.
«Нас папярэдзілі» (1935) з’яўляецца найбольш спрэчным з яе твораў з-за сцэн сексуальнага характару. Кніга была адхілена буйнымі выдаўцамі, а затым падвергнутая цэнзуры.
На многія мовы быў перакладзены яе слынная фантастычная аповесць «Memoirs of a Spacewoman» (Успаміны касманаўткі, 1962).
Кавун звычайны
Кавун звычайны (Citrúllus lanátus) — аднагадовая травяністая расліна, від роду кавун (Citrullus) сямейства гарбузовыя (Cucurbitaceae). Бахчавая культура.
Апісанне
Плод — гарбуз, шарападобнай, авальнай, сплошчанай або цыліндрычнай формы; афарбоўка кары ад белай і жоўтай да цёмна-зялёнай з малюнкам у выглядзе сеткі, стужак, плям; мякаць ружовая, чырвоная, малінавая, радзей — белая ці жоўтая.
Сцеблы тонкія, гнуткія, паўзучыя або кучаравыя, звычайна круглява-пяцігранныя, даўжынёй да 4 м і больш, разгалінаваныя. Маладыя часткі сцябла густа пакрытыя мяккімі адтапыранымі валасінкамі.
Пашырэнне
Радзімай лічыцца трапічная Афрыка (дзікія кавуны і сёння растуць на мяжы пустыні Калахары). Яго акультурылі старажытныя егіпцяне. У самых старажытных мовах ужо ёсць слова для яго абазначэння. Заходняя Еўропа пакаштавала кавун амаль дзве тысячы гадоў таму, а вось на Беларусі — толькі ў XVІІ стагоддзі.
Фармакалагічныя ўласцівасці
У якасці лекавага скродку выкарыстоўваецца плады спелага кавуна (мякаць, скарынка) і насенне.
Кавун складаецца на 80 % (некаторыя гатункі — на 95 %) з вады. Гэта мяккае прыроднае мачагоннае дапаможа справіцца з цяжкай інтаксікацыяй любой тыялогіі (напрыклад, з сімптомамі пахмелля). Дэтаксікацыйныя ўласцівасці кавуна звязаны з актыўнай адсорбцыяй клятчаткай таксінаў у кішэчніку. Вітамінна-мікраэлементны комплекс, што змяшчаецца ў кавунах, дапамагае метабалізму печані, кавуны — частка лячэбнай дыеты пры мочакаменнай хваробе і прафілактыка камянёў у жоўцевым пузыры. Гэты плод змяшчае велізарную колькасць жалеза, таму кавун рэкамендуюць дзецям пры нізкім гемаглабіне ў крыві. Есці кавун вельмі карысна маладым маці, што кормяць дзіця грудзьмі. Ну, а дыетолагі рэкамендуюць кавуновыя разгрузачныя дні.
Бронзаўка залацістая
Бронзаўка залацістая (Cetonia aurata) — жук з сямейства пласцініставусых (Scarabaeidae).
Афарбоўка цела залаціста-зялёная з металічным бляскам, ніз медна-чырвоны. Надкрылы з белымі плямкамі. Даўжыня цела да 20 мм.
Лічынка выгнутая, шаравата-белая, пакрытая рыжымі валаскамі. Жыве ў гнілой драўніне.
Дарослыя бронзаўкі аб'ядаюць маладыя парасткі ды кветкі. Зімуюць у глебе. У адрозненне ад іншых жукоў лётаюць са складзенымі надкрыламі за кошт выразаў на іх баках.
Казімеж Світальскі
Казімеж Світальскі (Kazimierz Świtalski; 4 сакавіка 1886 — 28 снежня 1962 года) — польскі палітык, прэм’ер-міністр Польшчы.
У 1928—1929 гадах — міністр рэлігійных культаў і народнай асветы, у 1929 годзе — прэм’ер-міністр Польшчы, сенатар у 1935 годзе, у 1930—1935 гадах — маршалак Сейму, у 1935—1936 гадах займаў пасаду кракаўскага ваяводы, у 1939—1945 гадах знаходзіўся ў нямецкім палоне, пазней у 1948—1956 гадах зняволены ўладамі сацыялістычнай Польскай Народнай Рэспублікі, маёр пяхоты Войска Польскага.
Багатыр (Паўладарская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 750 чалавек (345 мужчын і 405 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 339 чалавек (173 мужчыны і 166 жанчын).
Марменціна
Марменціна (Marmentino) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Брэшыя.
Насельніцтва складае 711 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 40 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 25060. Тэлефонны код — 030.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Вінніцкі нацыянальны аграрны ўніверсітэт
Вінніцкі нацыянальны аграрны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Вінніцы.
Гісторыя
Гісторыя вучэльні бярэ пачатак у кастрычніку 1982 года - з часу стварэння Вінніцкага філіяла Украінскай сельскагаспадарчай акадэміі на базе Вінніцкай школы павышэння кваліфікацыі работнікаў сельскай гаспадаркі. 5 красавіка 1991 года Дзяржаўнай камісіяй пры Савеце Міністраў СССР на базе Вінніцкага філіяла Украінскай сельскагаспадарчай акадэміі створаны Вінніцкі дзяржаўны сельскагаспадарчы інстытут. Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 16 сакавіка 2000 года на базе інстытута створаны Вінніцкі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт.
NGC 5959
NGC 5959 (іншыя абазначэнні — MCG -3-40-2, NPM1G -16.0490, PGC 55625) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Камуністычная партыя Польшчы
Камуністычная партыя Польшчы (КПП) створана 16.12.1918 ў выніку аб'яднання Сацыял-дэмакратыі Каралеўства Польскага і Літвы (СДКПіЛ) і Польскай сацыялістычнай партыі-лявіцы (ППС-лявіца). Адна з заснавальніц Камуністычнага Інтэрнацыянала (1919). Да лютага 1925 называлася Камуністычная рабочая партыя Польшчы (КПРП).
Гісторыя
На I з'ездзе КПРП (16 снежня 1918 г.) прыняты палітычная платформа, маніфест і зацверджаны часовы статут партыі. З'езд ставіў задачу звяржэння панавання буржуазіі шляхам сацыялістычнай рэвалюцыі і ўстанаўлення дыктатуры пралетарыяту ў цесным кантакце з рабочым класам Савецкай Расіі. У пытанні аб саюзе рабочага класа і сялянства КПРП улічвала інтарэсы толькі сельскагаспадарчага пралетарыяту; прызнанне права нацый на самавызначэнне лічыла несумяшчальным з пралетарскім інтэрнацыяналізмам, што фактычна азначала і адмаўленне незалежнасці Польскай дзяржавы. У 1918—1919 гг. асноўную ўвагу аддавала стварэнню Саветаў, арганізацыі забастовачнай барацьбы, што спрыяла ўвядзенню ў краіне 8-гадзіннага рабочага дня, сацыяльнага страхавання, права на забастоўку, іншых сацыяльных заваёў. У 1920 г. да КПРП далучылася ППС-апазіцыя, якая вылучалася ў самастойную партыю з левага крыла (верасень 1919). У практычнай дзейнасці КПРП выкарыстоўвала і парламенцкія формы работы. У жніўні 1922 г. яна стварыла легальны Саюз пралетарыяту горада і вё'скі, па спісе якога на выбарах у сейм у лістападзе 1922 выбраны 2 дэпутаты, у сакавіку 1928 — 7 дэпутатаў-камуністаў.
У лютым 1924 група дзеячаў КПРП у эміграцыі (Ю. Ляшчынскі (Ленскі), Г. Штэйн-Каменскі (Л. Домскі), З. Уншліхт (С. Асінская) і Дамоўскі (Л. Прэнцкі)] з сектанцка-дагматычных пазіцый выступілі з крытыкай тактычнай лініі партыі, супраць пагадненняў з ППС. Створаная на V кангрэсе Камінтэрна (чэрвень-ліпень 1924) спецыяльная камісія адхіліла А. Варшаўскага (Варскага), М. Кашуцку (Костшэву), Г. Валецкага і Э. Прухняка ад кіраўніцтва КПРП, што ўзмацніла сектанцка-дагматычнае крыло ў кіруючым актыве партыі. III з'езд КПРП (студзень-люты 1925) перайменаваў партыю ў КПП і зарыентаваў на правядзенне адзінства дзеянняў толькі «знізу», г.зн. адмаўляў пагадненні з кіраўніцгвам сацыял-дэмакратычных партый, недаацэньваў значэнне дэмакратычных патрабаванняў, перабольшваў перспектывы рэвалюцыйнай барацьбы. Асуджэнне на IV канферэнцыі КПП (лістапад-снежань 1925) ультралевых, сектанцкіх памылак групы Домскага і ўстаноўка на адзінства дзеянняў у рабочым руху не ўнеслі істотных змен у практычную дзейнасць партыі.
Кіраўніцтва КПП падтрымала ваенны пераварот Ю. Пілсудскага (май 1926). Высвятленне прычын гэтага ў асяроддзі партыйнага актыву прывяло да ўтварэння ў кіруючым ядры КПП дзвюх фракцый: «большасці» — Варскі, Костшэва, Прухняк, А. Данялюк (Э. Стафанскі), Г. Ляўрэр (Бранд), Е. Сахацкі і інш., 5 — якая больш рэалістычна ацэньвала палітычную сітуацыю ва ўмовах прыходу да ўлады рэжыму «санацыі», лічыла найпершым вырашэнне задач дэмакратычнага характару, і «меншасці» — Ленскі, Я. Пашын, С. Амстэрдам (Г. Генрыкоўскі), Е. Герынг (Рынг), І. Лагіновіч (П. Корчык) і інш., — што арыентавалася на непасрэдна сацыялістычны этап рэвалюцыі, імкнулася фарсіраваць рэвалюцыйны працэс. Спробы IV з'езда КПП (май-жнівень 1927) прадухіліць фракцыйную барацьбу (у склад ЦК КПП былі выбраны лідары «большасці» і «меншасці») поспеху не мелі. 5-ы пленум ЦК КПП (чзрвень 1929) перадаў кіраўніцтва партыі прыхільнікам лініі «меншасці».
Недаацэнка неабходнасці дэмакратычных пераўтварэнняў у Польшчы была характэрна і для рашэнняў апошняга V з'езда КПП (жнівень 1930), што ўскладняла супрацоўнінтва з партыямі і арганізацыямі, апазіцыйнымі рэжыму «санацыі». У гады сусветнага эканамічнага крызісу (1929-33) КПП выступіла арганізатарам шматлікіх выступленняў рабочых і сялян у абарону іх жыццёвых інтарэсаў, супраць імкнення работадаўцаў перакласці цяжар эканамічнага крызісу на працоўных.
Ва ўмовах узмацнення наступу на сацыяльныя і палітычныя заваёвы КПП у сярэдзіне 1930-х гадоў адышла ад сектанцка-дагматычнай лініі, пачала захады па наладжванні адзінства дзеянняў з прадстаўнікамі розных палітычных кірункаў, у т.л. з ППС, Бундам, «Стронніцтвам людовым». Зыходзячы з рашэнняў VII кангрэса Камінтэрна (ліпень-жнівень 1935), КПП распрацавала платформу дэмакратычных і сацыяльна-эканамічных патрабаванняў, канцэпцыю антыфашысцкага народнага фронту, што знайшла водгук у грамадскасці. Пад адзінафрантавымі лозунгамі адбыліся сумесныя забастоўкі рабочых рознай партыйнай прыналежнасці ў абарону сваіх сацыяльных і палітычных заваёў, масавыя выступленні сялян у 1936-37, шматлікія мітынгі і дэманстрацыі. КПП выступіла з патрабаваннем скасавання дагавора паміж Полыдчай і фашысцкай Германіяй (1934), у якім бачыла пагрозу суверэнітэту краіны, арганізоўвала выступленні працоўных супраць пагрозы вайны, з'явілася ініцыятарам правядзення антыфашысцкага кангрэса дзеячаў кулыпуры 1936 у Львове, паслядоўна выступала за дружбу з СССР. Тысячы камуністаў змагаліся ў 1936-37 у Іспаніі ў радах рэспубліканцаў. Нелегальна выходзілі друкаваныя органы КПП: газета «Czerwony Sztandar» («Чырвоны сцяг»), тэарэтычны часопіс «Nowy Przegląd» («Новы агляд»).
У жніўні 1938 Выканком Камінтэрна на падставе неабгрунтаваных абвінавачанняў у шырокім пранікненні ў кіруючыя органы партыі агентуры польскай дэфензівы прыняў рашэнне аб роспуску КПП. Гэтаму папярэднічалі арышты вясной — летам 1937 кіраўнікоў КПП, якія знаходзіліся ці былі выкліканы ў СССР: Ленскага (генеральны сакратар), Б. Бартноўскага (Бранкоўскага), Прухняка, У. Стэіна (Краеўскага), Ф. Гжэлыычака (Гжэгажэўскага), Рынга. Былі арыштаваны дзеячы былой «большасці» Варскі, Костшэва, Валецкі і інш. Аднак і пасля роспуску партыі камуністы працягвалі барацьбу ў розных грамадскіх арганізацыях. У маі 1939 Сакратарыят Выканкома Камінтэрна прыняў рашэнне аб аднаўленні КПП і стварыў ініцыятыўную групу, але гэта рашэнне засталося нявыкананым у сувязі з пачаткам 2-й сусветнай вайны. У гады вайны былыя члены КПП ўдзельнічалі ў партызанскім руху, сталі ініцыятарамі стварэння антыфашысцкіх арганізацый. У студзені 1942 камуністы стварылі Польскую рабочую партыю, якая прадоўжыла справу КПП.
У лютым 1956 у сумеснай заяве Цэнтральных Камітэтаў Камуністычных партый Савецкага Саюза, Балгарыі, Фінляндыі, Італіі і ПАРП абвінавачанне ў адрас КПП было прызнана сфальсіфікаваным, а яе роспуск неабгрунтаваным. Рэпрэсіраваныя кіраўнікі КПП былі рэабілітаваны, а яе дзейнасць ачышчана ад паклёпніцкіх выдумак.
Міха Гарапеўшак
Міха Гарапеўшак (Miha Goropevšek; нар. 12 сакавіка 1991, Цэле, Славенія) — славенскі футбаліст, абаронца кіпрскага клуба «Этнікас» з Ахны.
Клубная кар’ера
З’яўляецца выхаванцам клуба «Сімер Шампіён» з славенскага горада Цэле, за які ён дэбютаваў ва ўзросце 20 гадоў. За родны клуб Міха правёў 63 матчы, у якіх забіў тры галы. Улетку 2014 года з’ехаў у Польшчу, дзе выступаў у складзе клуба трэцяга дывізіёна «Легіяновія». За гэты клуб абаронца згуляў у 17 гульнях, у якіх забіў адзін гол. У жніўні 2015 года года перайшоў у стан «Валыні» з Луцка, якая тады гуляла ў першым дывізіёне ўкраінскага футбола.
У лютым 2020 года падпісаў кантракт з мінскім «Дынама». У снежні 2020 года па заканчэнні кантракта пакінуў беларускі клуб. У сакавіку 2021 года далучыўся да адэскага «Чарнаморца», дапамог яму вярнуцца ў Прэм’ер-лігу, але сам па заканчэнні сезона 2020/21 пакінуў каманду.
У жніўні 2022 года далучыўся да кіпрскага «Этнікаса».
Картэр Глас
Картэр Глас (Carter Glass,  — ) — амерыканскі палітык, выдавец, член Кангрэса ад Дэмакратычнай партыі, 47-ы міністр фінансаў ЗША з 1918 па 1920 год.
Біяграфія
Картэр Глас, пяты з дванаццаці дзяцей у сям’і, нарадзіўся ў г. Лінчберг, штат Вірджынія. Яго маці, Аўгуста Элізабет Глас, памерла, калі Картэру было два гады, таму яго сястра, старэйшая на дзесяць гадоў, стала яму прыёмнай маці. Бацька Картэра, Роберт Генры Глас, меў выдавецтва Lynchburg Daily Republican і быў паштмайстрам Лінчберга. Падчас Грамадзянскай вайны Роберт Глас быў у шэрагах арміі Канфедэрацыі.
Картэр атрымаў толькі элементарную адукацыю і з 13 гадоў пачаў працаваць у газеце свайго бацькі. Тым не менш, ён працягнуў адукацыю, чытаючы працы Платона, Эдмунда Бёрка і Уільяма Шэкспіра. Пасля таго, як у Пітэрсбергу Гласу адмовілі ў працы рэпарцёрам, ён вяртаецца ў Лінчберг і ўладкоўваецца ў офіс чыгуначнай кампаніі.
У 1870 годзе Картэр Глас атрымлівае месца рэпарцёра ў выданні Lynchburg News. У 1877 годзе яго павысілі да рэдактара. У 1888 годзе, пры фінансавай падтрымцы сяброў, яму ўдаецца купіць газету. У наступныя гады Глас выкупіў газету свайго бацькі і стаў адзіным выдаўцом газет у Лінчбергу.
Сваю палітычную кар’еру Картэр Глас пачынае ў 1896 годзе, будучы дэлегатам на Нацыянальным з’ездзе Дэмакратычнай партыі, дзе ўпершыню пачуў выступ будучага Дзяржсакратара ЗША Уільяма Браяна. У 1899 годзе Глас становіцца сенатарам штата Вірджынія, з 1901 па 1902 год уваходзіць ва Устаноўчы сход штата Вірджынія.
Стратыграфія
Стратыгра́фія (stratum «слой» + graphō «пішу») — раздзел гістарычнай геалогіі, які вывучае паслядоўнасць фарміравання горных парод, іх першасныя прасторавыя ўзаемаадносіны і геалагічны ўзрост.
Картэр Глас
Біяграфія
У 1902 годзе Глас быў абраны ў Палату прадстаўнікоў, дзе ён да 1918 года прадстаўляў інтарэсы дэмакратаў ад штата Вірджынія. У 1913 годзе Палата прадстаўнікоў прызначае Картэра старшынёй Банкаўска-Валютнага камітэта. У 1913 годзе Глас выступаў за прыняцце закона аб стварэнні Федэральнай рэзервовай сістэмы.
Стратыграфія
Для земляў Беларусі распрацаваныя і створаныя рэгіянальныя стратыграфічныя схемы платформавага чахла і крышталічнага фундамента.
Гісторыя
Першыя ўяўленні аб адрозненні асадкавых горных парод па часе іх назапашвання звязаны з імем дацкага вучонага Нільса Стэнсена, які адкрыў закон паслядоўнасці напластавання (1669 ). Фарміраванне стратыграфіі як навукі пачынаецца ў сярэдзіне — другой палове XVIII стагоддзя, калі з’явіліся першыя стратыграфічныя класіфікацыі нямецкіх вучоных І. Г. Лемана (1756), Г. Фюкселя (1762) і А. Г. Вернера (1787), італьянскага даследчыка Дж. Ардуіна (1760), праца «Аб пластах зямных» М. В. Ламаносава (1763). У канцы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў англійскі вучоны У. Сміт распрацаваў метад раздзялення і карэляцыі асадкавых пластоў на аснове выдзялення характэрных палеанталагічных комплексаў і ўвёў тэрмін «стратыграфія» (1817). Адны з першых стратыграфічных даследаванняў у ваколіцах Парыжа правялі ў 1808 годзе Ж. Кюўе і А. Браньяр. Першая міжнародная стратыграфічная шкала з паслядоўнасці сістэм (ярусы лічыліся рэгіянальнымі стратонамі) прынятая на 8-й сесіі Міжнароднага геалагічнага кангрэса ў Парыжы ў 1900 годзе на аснове «Хранографа» французскага геолага Э. Рэнеўе. З другой паловы 1950-х гадоў пад эгідай Міжнароднай камісіі па стратыграфіі пачалася падрыхтоўка Міжнароднага стратыграфічнага кодэкса, які быў апублікаваны ў 1976 годзе пад рэдакцыяй геолага Х. Д. Хедберга.
У 1977 і 1992 гадах выйшлі ў свет першае і другое выданні Стратыграфічнага кодэкса СССР, у 1983 годзе — Стратыграфічны кодэкс ЗША, у 1994 годзе — Міжнародны стратыграфічны даведнік. У 2006 годзе выдалі свае стратыграфічныя кодэксы — Польшча (Polskie zasady stratygrafii) і Расійская Федэрацыя (Стратиграфический кодекс России).