cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ляўша
«Непадыходзячыя» прылады працы
Дзіцяці-ляўшы цяжка навучыцца пісаць, калі настаўнік адмаўляецца навучыць дзіця правільнаму і зручнаму для яго спосабу пісьма. Гэта адбываецца таму, што лічыцца, што пісьмо левай рукой з’яўляецца адлюстраваннем пісьма правай рукой, што робіць яшчэ больш цяжкім і заблытаным працэс навучання пісьму. У выніку большасць ляўшэй падчас пісьма выгібаюць руку вакол ручкі такім чынам, каб нахіл бумагі меў той жа самы вугал, што і ў праўшэй, замест таго, каб проста нахіліць бумагу ў супрацьлеглы бок. як толькі гэта прывычка сфарміравана, яе вельмі цяжка разбурыць. Такое выгібанне кісці прыводзіць да таго, што руку, якая знаходзіцца ззаду ад напісаных сімвалаў неабходна падымаць над радком пісьма, што прыводзіць да яшчэ большых нязручнасцяў. Калі левая рука размешчана правільна, то яна знаходзіцца ніжэй за радок пісьма, таксама, які і ў праўшэй.
Людзі, якія з’яўляюцца ляўшамі, ў арабскім свеце і Ізраіле не маюць такіх цяжкасцяў з пісьмом, паколькі пісьмо на мовах гэтых краін адбываецца справа налева, што перашкаджае ляўшам праводзіць свёй рукой па чарнілам як гэта здараецца падчас пісьма злева направа. Гэта таксама актуальна для моў урду і фарсі.
Шмат кампаній з «добрых намераў» вырабляюць прадукты, якія падыходзяць для ляўшэй, але яны яшчэ не здольны запоўніць іх патрэбнасці. Напрыклад, шмат кампаній вырабляюць «нажніцы для ляўшэй», проста адлюстроўваюць ручкі нажніц, робячы тым самым утульны хват для ляўшы. Але, на нажніцах, для таго, каб імі сапраўды маглі карыстацца ляўшы, лязы таксама павінны быць перавёрнутымі, інакш ляўша выконвае «сляпы разрэз», таму што лязо закрывае чалавеку від на дадзены аб’ект.
Сонечнае зацьменне 5 лютага 2000 года
Сонечнае зацьменне 5 лютага 2000 года — частковае сонечнае зацьменне 150 сараса.
Ляўша
Леварукасць і інтэлект
Асобныя даследванні дэманструюць невялікую станоўчую карэляцыю паміж леварукасцю і тэхнічным патэнцыялам/інтэлектам.
Сонечнае зацьменне 5 лютага 2000 года
Зацьменне мела велічыню 0,5795 і дасягнула свайго максімуму ў 12:50:27 UTC у пункце з каардынатамі 70° пд. ш. 134° у. д..
Ляўша
Леварукасць і інтэлект
Крыс МакМанус у сваёй кнізе сцьвяржае, што прапорцыя ляўшэй павялічваецца і што людзі-ляўшы як група, гістарычна маюць больш высокую долю (вышэй за сярэднюю) вучняў, якія дасягаюць поспеху. Ён гаворыць, што разумовыя здольнасці ляўшэй структураваны па-іншаму і маюць пашыраны дыяпазон здольнасцяў, і што гены, якія вызначаюць леварукасць, таксама кіруюць развіццём моўных цэнтраў мозгу.
Сонечнае зацьменне 5 лютага 2000 года
Зацьменне 5 лютага 2000 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 2000 годзе і 225-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 11 жніўня 1999 года, наступнае — 1 ліпеня 2000 года.
Ляўша
Леварукасць і інтэлект
Даследванне, якое праводзілася ў 1970-ых гадах у Вялікабрытаніі выявіла, што прыблізна 11 % мужчын і жанчын ва ўзросце 15-24 гадоў з’яўляліся ляўшамі, ў параўнанні з толькі 3 % ва ўзроставай катэгорыі паміж 55 і 64 гадамі. МакМанус разглядае мноства фактараў, якія могуць прывесці да падобнага павялічэння. Да ляўшэй вельмі перадузята адносіліся напрацягу XVIII і XIX стагоддзяў, і гэта вельмі часта «збівала» людзей. У дарослым жыцці людзі часцей пазбягаюць грамадства, што прыводзіць да меншай колькасці шлюбаў і нараджэнняў дзяцей. Паколькі дыскрымінацыя памяньшалася ў 20-ым стагоддзі, колькасць натуральных ляўшэй, якія засталіся ляўшамі ў жыцці, павялічылася.
МакМанус кажа, што дадзенае павелічэнне магло прывесці да адпаведнага інтэлектуальнага прагрэса і скачка ў колькасці матэматычных, спартыўных і артыстычных геніяў.
У 2006 годзе даследчыкі з Лафейетскага Коледжа (Lafeyette College) і Універсіэта Джона Хопкінса (Johns Hopkins University) прыйшлі да заключэння аб тым, што сярод тых, хто закончыў коледж, мужчыны-ляўшы на 15 % багацейшыя за мужчын-праўшэй, а сярод тых, хто атрымаў вышэйшую адукацыю, мужчыны-ляўшы на 26 % багацейшыя. Розніца ў заробку яшчэ нявытлумачана і не мае ўсталяванага ўзроўня сярод жанчын
Акрамя магчымых пераваг інтэлекта, ляўша можа таксама атрымаць іншыя перавагі, такія як:
«Знікаючыя» ляўшы
Іншая тэорыя сведчыць аб тым, што асобныя ляўшы мяняюць рукі напрацягу жыцця з-за неабходнасці адпавядаць грамадству ці «біялагічнай неабходнасці».
Свет людзей
Даследванні дэманструюць, што людзі, якія маюць левую вядучую руку, не абавязкова з’яўляюцца «левабаковымі» ў адносінах іншых частак цела, частка леварукіх людзей мае тэндэнцыю быць «правабаковымі». Таксама вызначана, што людзі маюць дамінуючыя органы цела, такія як вока, нага і вуха. Існуе паняцце «вядучае вока». ''Напрыклад, у адным з інтэрнэт-апытанняў «Да якога вуха вы прыкладаеце трубку тэлефона» былі атрыманы адказы: «Да правага, я праўша» — 17 чал. «Да левага, я праўша» — 4 чал. «Да правага, я ляўша» — 1 чал. «Да левага, я ляўша» — 5 чал.''
Скейтбордынг
У скейтбордынге райдэр знаходзіцца ў стойцы бокам, з-за чаго ногі прынята падзяляць на заднюю і пярэднюю. Задняя нага выконвае больш функцыяў, з яе дапамогай, скейтер адштурхоўваецца ад зямлі і «шчоўкае» дошкай (рэзкім ударам па хвасту дошкі застаўляе яе падскочыць), пярэдняй — выроўнівае дошку ў паралельнае зямлі становішча пасля «шчаўчка» пры скачцы (Ollie), ці закручваеёй дошку падчас выконвання фліп-трукаў (Kickflip, Heelflip) (падчас выканання фліп-трукаў, якія уключаюць Shove-it’ы (кручэнні дошкі паралельна зямлі, дзе калёсы перастаюць глядзець на зямлю)) ці скачках, якія патрабуюць развароту цела разам з дошкай (360 Flip, Varial Heelflip, Varial Kickflip, Hardflip) (180 Ollie, 180 Kickflip, Bigspin) — задняя нага так жа закручвае дошку). Існуюць две стойкі: Рэгуляр (Regular) пры якой пярэдняя нага — левая, а задняя — правая, і Гуфі (Goofy) дзе адпаведна пярэдняя — правая, а задняя — левая. Нягледзячы на тое, якая рука скейтара з’яўляецца вядучай і назвы стоек, колькасць скейтараў, якія выкарыстоўваюць гэтыя стойкі 50 на 50. Больш за тое, ў асонгўным сярод пачынаючых скейтараў, існуе такая з’ява як «Монга» (Mongoo), калі скейтар адштурхоўваецца ад зямлі пярэдняй нагой. Скейтары, якія катаюцца ў монга-стойцы знаходзяцца ў прынцыповай меншасціі іх практычна няма сярод прафесіянальных і спансуемых скейтараў, так як большасць у працэсе трэніровак імкнецца перавучыцца штурхацца задняй нагой. Але, нават знакамітыя і прафесійныя скейтарывыкарыстоўваюць монга падчас катанняў свіч-стойцы (Switch) падчас якойтрукі выконваюцца ў супрацьлеглай стойцы, выкарыстоўваючы ногі ў становішчы зваротным «роднаму». Трукі выкананыя такім чынам ацэньваюцца падчас спаборніцтваў (ці проста скейтарамі) значна вышэй за звычайныя, паколькі патрабуюць ад райдэра вучыцца катацца практычна нанова.
Тэорыі чалавечага мыслення
Існуе шмат тэорый наконт таго, што калі чалавек з’яўляецца ляўшой, то гэта таксама закранае спосаб чалавека думаць. Адна тэорыя падзяляе лева- і праварукіх мысліцеляў на два лагеры: адначасова-візуальны і лінейна-паслядоўны
Ляўшы апрацоўваюць інфармацыю, выкарыстоўваючы «візуальны адначасовы» метад, у якім некалькі думак могуць быць апрацаваны адначасова. Разглядзім гэта на наступным прыкладзе: маюцца тысяча жоўтых тэнісных мячыкаў і адзін чырвоны. Праварукі чалавек, які выкарыстоўвае лінейна-паслядоўны стыл апрацоўкі, будзе глядзець на кожны з мячыкаў па чарзе, пакуль не знойдзе чырвоны. Чалавек-ляўша высыпаў іх і адначасова глядзеў на ўсе мячыкі, каб знайсці чырвоны. Пабочным эфектам розных паміж сабой стыляў апрацоўкі з’яўляецца тое, што праварукія людзі павінны закончыць адну задачу раней, чым пачаць наступную. Ляўшы, ў сваю чаргу, здольныя хутка пераключацца паміж задачамі. Гэта мае на ўвазе, што людзі, якія з’яўляюцца ляўшамі маюць выдатныя навыкі пры вырашэнні мульцізадач.
Праварукія людзі апрацоўваюць інфармацыю, выкарыстоўваючы «аналіз», метад вырашэння праблемы, які патрабуе падзяліць яе на складальнікі і прааналізаваць кожную частку асобна. У адрозненні ад гэтага, ляўшы апрацоўваюць інфармацыю, выкатрыстоўваючы «сінтэз», гледзячы на цэлае і спрабуючы выкарыстаць адпаведнасць узорам, каб вырашыць праблему.
Прычыны перавагі праварукасці
Сёння няма адзінай тэорыі, якая б тлумачыла прычыны перавагі праварукасці. Так, напрыклад, французскі фізіёлаг Ксаўе Біша звязвае праварукасць з метадамі вядзення боя. Зыходзячы з таго, што сэрца чалавека знаходзіцца ў левай частцы грудзі, воін намагаўся прыкрываць левую (больш уразлівую) частку грудзі шчытом, а правай наносіць удары дзідай ці мячом. Шэраг даследчыкаў схілен тлумачыць прычыны праварукасці ў тым, што правая рука грала пэўную ролю ў старажытных касмаганічных (геліятропных) культах.
Біялагічны сэнс
Раней лічылі, што праварукасць — звычка карыстацца правай рукой — з’яўляецца вынікам адукацыі дзіцяня, паколькі падчас нашэння яго на левым баку, застаецца сваболнай правая рука, якая пагэтам развіваецца мацней. Цяпер лічыцца, што ў выніку спадчыннасці у праўшэй мацней развіта левая палова мозга, адпаведна чаму больш развіта правая рука; пры зваротных умовах, гэта значыць пры больш моцным развіцці правага паўшар’я мозга, мацней функцыяніруе левая рука. З гэтага відавочна, што падобны стан (пераважнае выкарыстанне левай рукі, а не првай) трэба лічыць прыроджанай якасцю, а не набытай.
Тэрміны «ляўша» і «праўша» прымянімы не толькі ў дачыненні да чалавека, але і да жывёл, якія аддаюць перавагу выкарыстанню левай (пярэдняй) ці правай (пярэдняй) лапы адпаведна. У розных жывых істот працэнт праўшэй і ляўшэй сярод асобін аднаго віда можа моцна адрознівацца. Так, сярод катоў большасць — праўшы, сярод мышэй 44 % праўшэй, 28 % ляўшэй, а астатнія — амбідэкстры, затое ўсе белыя мядведзі — ляўшы. Цікава, што нават сярод «родзічаў» чалавека, шымпанзэ, адносіны ляўшэй і праўшэй адрозніваюцца ад існуючага ў людзей. Напрыклад, у дзікай прыродзе каля двух трацінаў шымпанзэ з’яўляюцца ляўшамі. У няволі большасць прыматаў — праўшы; верагодна, гэта тлумачыцца вымушанымі зносінамі з людзьмі, які ў большасці сваёй праўшы.
У 1984 годзе ЮНЭСКА ўвяла свята — Дзень Ляўшэй — 13 жніўня.
Кам’янка-Бузькі раён
Кам’янка-Бузькі раён (Кам’янка-Бузький район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Кам’янка-Бузька (Кам’янка-Бузька).
Утвораны ў 1940 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 57296 чалавек, плошча — 867 км².
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 3 пасёлкі гарадскога тыпу і 75 вёсак.
Багародзіцкае
Багародзіцкае — тапонім.
Электроннае нейтрына
Электроннае нейтрына (абазначаюцца як
νe
) — элементарная часціца, адзін з трох відаў нейтрына. Разам з электронам складае першае пакаленне лептонаў.
Да адкрыцця іншых відаў нейтрына, гэтым словам называлі іменна электронную разнавіднасць нейтрына.
Гіпотэза аб існаванні нейтрына была прапанавана Вольфгангам Паўлі ў лісце ўдзельнікам фізічнай канферэнцыі ў Цюбінгене ў 1930 годзе, у якасці тлумачэння ўяўнага парушэння закону захавання энергіі ў бэта-распадзе. Нейтрына было эксперыментальна выяўлена ў 1956 годзе камандай пад кіраўніцтвам Клайда Коўэна і Фрэдэрыка Райнеса.
Назва
Паўлі назваў прапанаваную ім часціцу «нейтрон». Калі Джэймс Чэдвік выявіў значна больш масіўную нейтральную ядзерную часціцу ў 1932 годзе, то назваў яе нейтронам. У выніку, у фізіцы элементарных часціц, гэтым тэрмінам называлі дзве розныя часціцы. Энрыка Фермі, які распрацаваў тэорыю бэта-распаду, увёў тэрмін «нейтрына» ў 1934 годзе, каб развязаць блытаніну. Слова нейтрына, з італьянскага перакладаецца як «нейтрончык».
Пасля прадказання, а затым і адкрыцця другога нейтрына, узнікла неабходнасць ўвесці ў тэрміналогію змены, каб адрозніваць тыпы нейтрына. Нейтрына, прадказанае Паўлі, цяпер называюць «электроннае нейтрына», а другі тып нейтрына — «мюоннае нейтрына», бо яно ўзнікае ў рэакцыях разам з мюонамі. Акрамя таго, пазней адкрылі і трэці від нейтрына — тау-нейтрына.
Вінчэнца Беліні
Вінчэнца Беліні (Vincenzo Bellini;, Катанія — ) — італьянскі оперны кампазітар, адзін з самых значных у 19 ст. Працаваў у стылі бельканта.
Біяграфія
Вучылі яго бацька і дзед, абодва арганісты, а вучобу ў кансерваторыі ў Неапалі яго спансіравала сіцыліянская арыстакратыя. Сваю першую оперу ён напісаў у 1825 годзе, у супрацоўніцтве з Даменіка Барбайа, найбольш значнага імпрэсарыа ў Італіі, які вельмі спрыяў хуткай кар’еры Беліні.
У 1825—26 Беліні напісаў твор «Bianca e Fernando» у Неапалі разам з Барбайа, які прыслаў яму камісію з міланскага La Scala у наступным годзе. У выніку, яго «Il Pirata» прынесла яму сенсацыю і Белліні стаў сусветна вядомым артыстам. Першая опера стала вялікай пасля першай прэзентацыі за такі ж бліскучы вакальны стыль, як і ў Расіні, новы лірызм і прастату, што стварыла яму ўласны стыль. Нягледзячы на ваганні, ён умацоўваў гэты стыль на працягу васьмі наступных опер. «I Capuleti e i Montecchi» (Венецыя, 1830), вольна заснаваная на творы Уільяма Шэкспіра «Рамэа і Джульета» выклікала поспех, дзякуючы сапрана Гуідыты Паста, жанчыны, якая грала ролю Рамэа ў мужчынскім адзенні. Разам з «La Sonnambula» (Мілан, 1831), Беліні стварыў галоўныя партыі для найбольш папулярных спявакоў за ўсю дэкаду. Опера «Norma» (Мілан, 1831), хоць першапачаткова і не прынесла поспеху, але з’яўляецца найбольш выдатным творам драматычнага сапрана. Яго апошняя опера «I puritani» у Італьянскім Тэатры Парыжу (1835), магчыма заслугоўвае найбольш высокай адзнакі як класічны твор оперы. З таго часу, Беліні быў адным з ідалаў Парыжа. Ім захапляліся прыхільнікі і крытыкі, як вядучым музыкай і артыстам. Але на гэтай вышыні, не дажыўшы 34 гадоў, Беліні нечакана захварэў і памёр. Ён быў пахаваны на Парыжскіх могілках.
Хоць ён так і не стаўся арганістам альбо аркестратарам, Беліні быў майстрам тонкасці вакалу і прыгажосці мелодыі. Яго оперы працягваюць хваляваць і праз шмат гадоў ува ўсім свеце.
Малое Мядзвежына
Мало́е Мядзве́жына — колішняя вёска, з 1959 года ў складзе Мінска.
Гісторыя
Месцілася каля невялікага возера. У 1959 годзе ўключаная ў межы горада Мінска, адразу знесеная.
IC 4219
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Камбіз I
Камбіз I (, Καμβύσης; каля 600 да н.э — 559 да н.э. ці 551 да н.э.) — персідскі цар Аршану ад каля 580 да н.э. Належыў да дынастыі Ахеменідаў, быў сынам Кіра І.
Біяграфія
Згодна з Герадотам, быў чалавекам «слаўнага роду і ціхага нораву». Кіраваў у залежнасці ад мідыйскага караля Астыяга. Той, мяркуючы, што Камбіз І не будзе прэтэндаваць на прастол Мідыі, даў дазвол на шлюб Камбіза са сваёй дачкой Манданай. Дзіцё ад гэтага шлюбу — Кір II — у выніку змог прэтэндаваць на пасады Мідыі і Лідыі (маці Манданы была дачкой Аліята II Лідыйскага). Сёння лічыцца, што дадзеныя кроўныя сувязі маглі быць пазнейшай выдумкай, хоць іхная магчымасць цалкам не адмаўляецца. Мікалай Дамаскі памылкова сцвярджаў, што сапраўдным імем Камбіза было Атрадат і што ён загінуў у 551 да н.э. у бітве з Мідыяй на Персідскай мяжы.
Універсітэт Аль-Азхар
Універсітэт Аль-Азхар — адзін з найстарэйшых у свеце, таксама з'яўляецца найбольш прэстыжнай мусульманскай духоўнай акадэміяй-універсітэтам. Размешчаны ў Каіры. Заснаваны ў 988 Фацімідамі і звязаны з гістарычнай мячэццю Аль-Азхар. Назва атрымаў у гонар дачкі прарока Фацімы Зухрэ. У 1961 рэарганізаваны Насерам, які дадаў шэраг свецкіх факультэтаў (медыцыны, сельскай гаспадаркі і інш.)
У Аль-Азхары выкладаў Мухамад Абдо – егіпецкі рэфарматар ісламу і грамадскі дзеяч – пасля свайго вяртання ў Егіпет у 1889 годзе. Таксама ў ім выкладаў Мухамад Абу Захра – пісьменнік, тэолаг.
Галасковычы
Галасковычы (Голоско́вичі) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Паныкавыцкага сельсавета.
Расіна
Расіна — тапонім.
Тэлеграф
Тэлегра́ф (τῆλε — «далёка» + — «пішу») — прыстасаванне для перадачы інфармацыі, пераважна тэкставай на вялікія адлегласці.
Аптычны тэлеграф
У 1792 годзе ў Францыі Клод Шап стварыў сістэму перадачы бачнай інфармацыі, якая атрымала назву «Аптычны тэлеграф». У звыклым выглядзе гэта быў ланцуг аднолькавых будынкаў, з размешчанымі на дахах тычкамі з рухомымі папярочкамі, якія будаваліся ў межах бачнасці адзін ад другога. Тычкі з рухомымі папярочкамі — семафор — кіраваліся пры дапамозе тросаў аператарамі ў будынках. Шап стварыў табліцу кодаў, дзе кожнай літары алфавіту адпавядала вызначаная фігура, якая ўтваралася семафорам у залежнасці ад становішча папярочак адносна тычкі. Сістэма Шапа дазваляла перадаваць паведамленні на хуткасці два словы за хвіліну і хутка распаўсюдзілася па Еўропе. У Швецыі ланцуг станцый аптычнага тэлеграфа дзейнічаў да 1880 года.
Электрычны тэлеграф
Адна з першых спроб стварыць сродак сувязі з выкарыстаннем электрычнасці адносіцца да другой паловы XVIII стагоддзя, калі Лесаж у 1774 годзе пабудаваў у Жэневе электрастатычны тэлеграф. У 1798 годзе іспанскі вынаходнік Фрасіска дэ Сальва стварыў уласную канструкцыю электрастатычнага тэлеграфа. Потым, у 1809 годзе нямецкі вучоны Самуіл Томас Земерынг пабудаваў электрахімічны тэлеграф.
Фотатэлеграф
У 1843 годзе брытанскі фізік Аляксандр Бейн запатэнтаваў сваю канструкцыю электрычнага тэлеграфа, якая дазваляла перадаваць выявы па дроце. Апарат Бэйна лічыцца першай факс-машынай. У 1855 годзе італьянскі вынаходнік Джавані Казелі стварыў аналагічную прыладу, якую назваў «пантэлеграф» і прапанаваў яго для камерцыйнага выкарыстання.
Бяздротавы тэлеграф
7 мая 1895 года расійскі навуковец Аляксандр Папоў на паседжанні Расійскага фізіка-хімічнага таварыства прадэманстраваў прыладу, якую ён назваў «навальніцаадметчык», які рэгістраваў электрамагнітныя хвалі. Гэта прылада лічыцца першым радыёпрыймальнікам. У 1897 годзе пры дапамозе апаратаў бяздротавай тэлеграфіі Папоў ажыццявіў прыём і перадачу паведамленняў паміж берагам і вайсковым караблём. У 1899 годзе Папоў мадэрнізаваў свой апарат, цяпер прыём сігналаў (кодам Морзе), ажыццяўляўся на слухаўкі аператара.
У 1896 годзе ў Вялікабрытаніі італьянец Гільерма Марконі падаў патэнт «аб удасканаленнях апарата бяздротавай сувязі». У 1901 годзе Марконі здолеў атрымаць першы сігнал бяздротавага тэлеграфа праз Атлантычны акіян.
Апарат Бадо
У 1872 годзе французскі вынаходнік Жан Бадо стварыў тэлеграфны апарат шматразовага дзеяння, які мог перадаваць па адным дроце два і болей паведамленні ў адзін бок. Акрамя таго ён стварыў тэлеграфны код (код Бадо), які потым атрымаў сусветнае распаўсюджанне і атрымаў назву Міжнародны тэлеграфны код № 1 (ІТА1). Мадыфікаваная версія МТК № 1 атрымала назву МТК № 2 (ІТА2). Далейшае развіццё тэлеграфнага апарата Бадо прывяло да ўзнікнення тэлепрынтараў (тэлетайпаў). У гонар Бадо атрымала назву адзінка хуткасці перадачы інфармацыі — Бод.
Фёдар Аляксандравіч Дамаценка
Фёдар Аляксандравіч Дамаценка (, Новаўзенскі раён, Саратаўская вобласць, РСФСР) — беларускі топ-менеджар у галіне аўтамабілебудавання.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 кастрычніка 1957 года ў саўгазе Горкарэчанскі Новаўзенскага раёна Саратаўскай вобласці РСФСР.
Пачаў сваю працоўную дзейнасць у 1975 годзе ў якасці трактарыста саўгаса «Дзюрскі» Новаўзенскага раёна Саратаўскай вобласці. Пасля службы ў радах Савецкай Арміі ў 1977 годзе паступіў у Мінскі радыётэхнічны інстытут, пасля заканчэння якога ў 1983 годзе працягнуў сваю працоўную дзейнасць на Беларускім аўтамабільным заводзе, дзе прайшоў шлях ад інжынера-электроніка і начальніка бюро да першага намесніка генеральнага дырэктара ВА «БелАЗ» — РУП «БелАЗ» па тэхнічных пытаннях і развіццю — галоўнага інжынера ВА «БелАЗ» — РУП «БелАЗ».
Аўтар 18 рацыяналізатарскіх прапаноў аб змене канструкцый прамысловых робатаў і станкоў з ЛПК, што павысіла іх надзейнасць і мела вялікі эканамічны эфект. Мае два патэнты на вынаходніцтва ў вобласці радыёэлектронікі, выдадзеныя Нацыянальным цэнтрам інтэлектуальнай уласнасці Рэспублікі Беларусь.
3 верасня 2010 года прызначаны старшынёй Маладзечанскага раённага выканаўчага камітэта.
У 2013 годзе скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
Са жніўня 2014 года па 2019 год працаваў генеральным дырэктарам ААТ «Мінскі трактарны завод».
Жанаты. Мае двух дзяцей.
Аўстралійская сталічная тэрыторыя
Аўстралійская сталічная тэрыторыя, АСТ (Australian Capital Territory, ACT) — тэрыторыя ў складзе Аўстралійскага саюза, якая ўключае горад Канбера, а таксама невялікую сельскагаспадарчую зону і Нацыянальны парк Намаджы. Насельніцтва 339900 чалавек (7-е месца, дадзеныя 2007 г.). Вёскі і супольнасці, размешчаныя ў АСТ, уключаюць Уільямсдайл (Williamsdale), Топ Наас (па-англійску: Top Naas), Урыара (па-англійску Uriarra), Тарва (па-англійску Tharwa), Оакс Эстейт (па-англійску Oaks Estate), Пірсэс Крык (па-англійску Pierces Creek) і Хол (Hall).
Гісторыя
Праект новай сталічнай тэрыторыі з’явіўся ў канцы XIX стагоддзя, падчас утварэння Аўстралійскага Саюза. У 1901 годзе была падпісана аўстралійская канстытуцыя, паводле якой Новы Паўднёвы Уэльс павінен быў перадаць невялікі ўчастак зямлі на поўдні штата новаму федэральнаму ўраду. Месца для будучай сталіцы было абрана як нейтральнае становішча паміж двума найбуйнейшымі гарадамі Аўстраліі — Сіднея і Мельбурна, якія прэтэндуюць на званне сталіцы. Тэрыторыя была перададзена дзяржаве ў 1911, і ў 1913 годзе пачалося будаўніцтва Канберы.
Федэральны ўрад афіцыйна пераехаў з Мельбурна ў Канберу толькі 9 мая 1927 года, калі завяршылася будаўніцтва будынка парламента. Першыя часы частка аддзелаў і дэпартаментаў працягвалі заставацца ў Мельбурне, але пазней паступова былі перамешчаны ў новую сталіцу.
Тэрыторыя першапачаткова была вядома як Тэрыторыя федэральнай сталіцы (ТФС), у 1938 годзе была афіцыйна пераназвана ў Аўстралійскую сталічную тэрыторыю.
Пузава
Пузава — тапонім.
Каўпын Ставок
Каўпын Ставок (Ковпин Ставо́к) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Паныкавыцкага сельсавета.
Сонечнае зацьменне 11 жніўня 1999 года
Сонечнае зацьменне 11 жніўня 1999 года — поўнае сонечнае зацьменне 145 сараса.
Зацьменне мела велічыню 1,0286 і дасягнула свайго максімуму ў 11:04:09 UTC у пункце з каардынатамі 45° пн. ш. 24° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 2 хв. 23 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 112 км.
Зацьменне 11 жніўня 1999 года стала 2-ім сонечным зацьменнем у 1999 годзе і 224-ым у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 16 лютага 1999 года, наступнае — 5 лютага 2000 года.
Мячэць аль-Азхар
Мячэць аль-Азхар — мячэць у ісламскім квартале егіпецкай сталіцы.
У 970 годзе каліф Абу Таміна аль-Муіз загадаў пачаць будаўніцтва мячэці ў новай сталіцы сваёй імперыі. Гэтым яна найстарэйшая з каірскіх мячэцяў.
Прыселле
Прыселле — тапонім.
IC 4220
IC 4220 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Ясаўская пячора
Ясаўская пячора (Jasovská jaskyňa, Jászói barlang) — сталактытавая пячора ў Славацкім Карсце. Пячора размешчана непадалёк ад вёскі Ясаў за 25 км ад горада Кошыцы. Пячора была адкрыта для турыстаў у 1846 годзе, што робіць яе найстарэйшай публічна даступнай пячорай Славакіі, у 1922—1924 годзе былі даследаваны дадатковыя адгалінаванні пячоры і праведзена электрычнае асвятленне. У цяперашні час маршрут для наведвальнікаў складае 843 метра ў даўжыню і займае каля 45 хвілін. Агульная даўжыня пячоры —  м.
IC 4220
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ясаўская пячора
У пячоры выяўлена мноства знаходкаў з палеаліта, неаліта і гальштацкай культуры. Разам з іншымі пячорамі Славакіі Ясаўская пячора ўваходзіць у спіс Сусветнай спадчыны.
Асінаўка (Чэрвеньскі раён)
Асі́наўка (, Осиновка) — вёска ў Чэрвеньскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Калодзежскага сельсавета.
Косаршчына
Косаршчына (Косарщина) — вёска ў Бродыўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Паныкавыцкага сельсавета.
Іларыён Рыгоравіч Галуза
Іларыён Рыгоравіч Галу́за ( — ) — вучоны ў галіне заалогіі і паразіталогіі, доктар біялагічных навук (1943), прафесар (1943), акадэмік Акадэміі навук Казахскай ССР (1946).
Астапкавічы
Астапкавічы — тапонім.
Іларыён Рыгоравіч Галуза
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Даргейкі Сеннескага павета Магілёўскай губерні (Расійская імперыя). У 1925 годзе скончыў Ленінградскі ветэрынарны інстытут. З 1937 г. у Інстытуце заалогіі Акадэміі навук Казахскай ССР, у 1951—1967 гг. яго дырэктар. У 1946—1951 гг. акадэмік-сакратар Аддзялення біялагічных навук Акадэміі навук Казахскай ССР.
Навуковая дзейнасць
Вучонаму належаць працы па вывучэнню фаўны і экалогіі кляшчоў — пераносчыкаў узбуджальнікаў кровапаразітарных хвароб жывёл і чалавека і распрацоўцы метадаў барацьбы з імі. Выявіў прыродныя асяродкі лептаспірозаў і бруцэлёзу, прыродную ачаговасць таксаплазмозу, даказаў магчымасць перадачы ўзбуджальніка бруцэлёзу праз іксодавых кляшчоў. Займаўся развіццём асноў вучэння акадэміка Я. Н. Паўлоўскага.
Сярод апублікаванага:
2022 год у гісторыі камп’ютарных гульняў
2022 год быў адзначаны шэрагам падзей у галіне камп’ютарных гульняў.
Тамара Іванаўна Нікалаева
Біяграфія
У 1966 годзе скончыла акцёрскі факультэт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута па спецыяльнасці «Актрыса драматычнага тэатра і кіно» (курс У. А. Маланкіна).
З 1966 па 1974 год працавала ў складзе трупы Гродзенскага абласнога драматычнага тэатра.
З 1975 года — у Купалаўскім тэатры.
Атрымала вядомасць як выканаўца глыбока псіхалагічных, тэмпераментых роляў, спалучаных з пяшчотай і лірызмам. У сталай творчасці зарэкамендавала сябе таксама як камедыйная актрыса.
Выкладае ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў.
Муж — мастак-жывапісец Мікалай Апіёк.
Літаратура
''Навуменка, В. Т.'' Нікалаева-Апіёк Тамара Іванаўна / В. Т. Навуменка, М. І. Гарэцкая // Тэатральная Беларусь: Энцыклапедыя. У 2 т. Т. 2. — Мн., БелЭН, 2003. — С. 216.
Расстрэльны палігон «Камунарка»
Расстрэльны палігон Камунарка (Расстрельный полигон «Коммунарка») — спецыяльны аб’ект НКУС СССР, дзе ў 1930—1940-х гадах адбываліся расстрэлы людзей, прысуджаных да смяротнага пакарання.
Тэрыторыя палігона «Камунарка» з’яўлялася адной з трох «асаблівых зон» цэнтральнага апарату НКУС СССР. Разам з Данскімі могілкамі (дзе адбывалася крэмацыя) і Бутаўскім палігонам, тут з другой паловы 1937 года ажыццяўлаліся масавыя пахаванні расстраляных.
Гісторыя
Да ўсталявання савецкай улады на месцы спецаб’екта знаходзілася сядзіба «Харошаўка», дзе быў драўляны дом з вялікімі вокнамі і высокімі столямі. Уладальнікі выкарыстоўвалі яго выключна як лецішча. Узімку там жыў толькі вартаўнік. Побач быў раскінуты бярозавы гай і пруд на рацэ Ардынке. Пасля рэвалюцыі маёмасць была адабрана на карысць новай дзяржавы.
У 1927 годзе намеснік старшыні АДПУ Генрых Ягода зрабіў сядзібу сваей службовай маёмасцю. Быў збудаваны новы дом. Гай быў абгароджаны высокім драўляным плотам, па якім быў нацягнуты калючы дрот. Мясцовым жыхарам забаранілі падыходзіць блізка да плота. Парушальніку пагражала шматгадовае турэмнае зняволенне. Па звесткам пляменніцы Ягоды, дом не выкарыстоўваўся для адпачынку, а быў сваеасаблівай рэзідэнцыяй Ягоды, дзе ён сустракаўся з высокапастаўленымі чэкістамі. Тады жа сядзіба атрымала назву «Камунарка». Сам жа Ягода безкаштоўна атрымоўваў ад мясцовых жыхароў мяса, малочныя вырабы. Частка мясцовых жыхароў працавала там у якасці абслугі.
У 1937 годзе Г.Р. Ягода быў арыштаваны. Уся яго маёмасць з Камунаркі была вывезена. Новы кіраўнік НКУС М. І. Яжоў пастанавіў ператварыць сядзібу ў расстрэльны палігон. Выклікана гэта было тым, што існуючы тады палігон Бутава быў малы для новай хвалі тэрору.
На палігоне «Камунарка» таксама здзяйсняліся расстрэлы замежных грамадзян, у тым ліку прадстаўнікоў Камінтэрна.
У 1999 годзе тэрыторыя палігона перададзена з вядзення ФСБ у вядзенне РПЦ. 22 верасня 2007 года на тэрыторыі палігона быў асвечаны храм. 27 кастрычніка 2018 года на былым спецаб’екце была адкрыта «Сцяна Памяці».
Колькасць ахвяр
З 2 верасня 1937 года па 24 лістапада 1941 г. на тэрыторыі «Камунаркі» былі пахаваныя 6609 чалавек. Па іншых звестках, агульная колькасць можа быць болей за 14 000 чалавек.
Ходасаўскі сельсавет
Ходасаўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці Рэспублікі Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Ходасы.
Станам на 2016 год, старшыня сельсавета — Анатоль Юр'евіч Пруднікаў.
Гісторыя
20 жніўня 1924 года быў створаны Лапацінскі сельсавет у складзе Мсціслаўскага раёна. 24 верасня 1926 года сельсавет быў перайменаваны ў Ходасаўскі.
Кікладскае мастацтва
Антычная Кікладская культура квітнела на астравах Эгейскага мора з 3300 да 1100 гадоў да н. э. Разам з мінойскай цывілізацыяй і мікенскай Грэцыяй, кікладскі народ уваходзіць у тры асноўныя эгейскія культуры. Такім чынам кікладскае мастацтва з’яўляецца адной з трох асноўных галін.
Ходасаўскі сельсавет
Гісторыя
Да 2012 года ў склад сельсавета ўваходзіла 13 населеных пунктаў: Бязводзічы, Бялынец, Кісялёўка, Краснае, Пабеда, Пячкавіцкі ільнозавод, Пячкавічы, Старынка, Сычоўка, Усполле, Ходасы, Шэйкі і Ясьманава.
Кікладскае мастацтва
Самы вядомы выгляд захаваных твораў — гэта мармуровая статуэтка. Часцей за ўсё гэта сілуэт жанчыны ў поўны рост са складзенымі спераду рукамі. У адрозненне ад выразна акрэсленага носа, твар пусты і гладкі, хоць на некаторых статуэтках ёсць сведчанні таго, што яны першапачаткова былі афарбаваныя. Значная колькасць статуэтак вядомыя, хоць, на жаль, большасць была незаконна канфіскавана з іх незапісанага археалагічнага кантэксту, які звычайна з’яўляецца пахаваннем.
Неалітычнае мастацтва
Амаль уся вядомая інфармацыя адносна мастацтва Кікладаў эпохі неаліту паходзіць з месца раскопак на востраве каля. Кераміка гэтага перыяду падобная кераміцы Крыта і мацерыковай Грэцыі. піша: «характэрнай формай з’яўляецца чаша на высокай назе, падобная на тып, які ўзнікае на мацерыку ў перыяд позняга неаліту».
Кікладскія скульптуры
Самай вядомай творчасцю гэтага перыяду з’яўляюцца мармуровыя статуэткі, якіх звычайна называюць «ідаламі» або «фігуркамі», хоць ні адна назва не падыходзіць дакладна: першы тэрмін звязаны з рэлігійнай функцыяй, што эксперты зусім не ўхваляюць, а другі недарэчна ўжываюць да буйных фігур, памер якіх амаль роўны памеру чалавека. Гэтыя мармуровыя статуэткі раскіданыя па Эгейскім моры, што дазваляе выказаць здагадку, што яны былі папулярныя сярод насельніцтва Крыта і мацерыковай Грэцыі. Мабыць, самымі вядомымі з гэтых з’яўляюцца статуэткі музыкаў, а менавіта арфістаў і дудароў. Датуючы прыкладна 2500 годам да н.. э., гэтыя музыканты часам лічацца «старажытнымі музыкамі з Эгейскага мора». Большасць гэтых статуэтак з’яўляюцца высока стылізаванымі ўяўленнямі пра фігуру жанчыны, якая, як правіла, мае плоскую і геаметрычную будову, што робіць яе надзвычай тоеснай з. Аднак гэта можа быць памылкай, паколькі ёсць доказы таго, што скульптуры першапачаткова былі ярка афарбаваныя. Большасць фігурак — выява аголеных жанчын са складзенымі на жываце рукамі, як правіла, правая рука трымаецца ніжэй левай. Большасць пісьменнікаў, якія разглядалі гэтыя артэфакты з антрапалагічнага або псіхалагічнага пункту гледжання, лічаць, што яны з’яўляюцца прадстаўнікамі вялікай багіні прыроды, традыцыйна, як і жаночыя статуэткі перыяду неаліту, такія як Венера Вілендорфская. Нягледзячы на гэта, некаторыя археолагі згаджаюцца, што такое тлумачэнне ў цэлым не з’яўляецца ўзгодненым археолагамі, сярод якіх няма адзінага меркавання адносна іх значнасці. Іх па-рознаму трактавалі як ідалаў багоў, выяў смерці, дзіцячых лялек і іншае. Лічыцца, што яны былі «больш, чым лялькі і, мабыць, менш, чым святыя ідалы».
Ходасаўскі сельсавет
Гісторыя
Станам на 2016 год на тэрыторыі сельсавета 25 населеных пунктаў, у т.л. 20 жылых. Аграгарадкі Забалацце і Ходасы, пасёлак Пячкавіцкі ільнозавод і вёскі Бескаўка, Бязводзічы, Бялынец, Васількова, Ваўкаўцы, Карпісонаўка, Кісялёўка, Краснае, Лыкінка, Міхайлава, Пабеда, Прыбярэжжа, Пятрыгі, Пячкавічы, Ракітанка, Старынка, Сычоўка, Усполле, Чорная Сасна, Шэйкі, Юшкавічы, Ясьманава. Плошча тэрыторыі сельсавета складае 23075,01 га.
Кікладскае мастацтва
Кікладскія скульптуры
Здагадка аб тым, што гэтыя выявы былі ідаламі ў жорсткім сэнсе — прадметы культу, якія былі цэнтрам абраду, — не пацвярджаюцца ніякімі археалагічнымі сведчаннямі. Археалагічныя дадзеныя паказваюць, што гэтыя выявы рэгулярна выкарыстоўваліся ў пахавальнай практыцы: усе яны былі знойдзены ў магілах. Аднак, па меншай меры на некаторых з іх прыкметныя відавочныя прыкметы рамонту, што азначае, што яны былі прадметамі, якія шанаваліся памерлымі пры іх жыцці і не былі зробленыя спецыяльна для пахавання. Акрамя таго, буйныя статуэткі часам былі разбітыя такім чынам, што былі пахаваныя толькі іх часткі. Гэта з’ява, для якой няма ніякіх тлумачэнняў. Статуэткі былі пахаваныя як з мужчынамі, так і з жанчынамі. Яны былі знойдзены не ў кожнай магіле. Скульптуры часцей за ўсё знаходзяць пакладзенымі на спіну ў магілах, а іх больш буйныя ўзоры былі, магчыма, устаноўлены ў святынях або дамах.
Ходасаўскі сельсавет
Гісторыя
28 снежня 2018 года пасёлку Пячкавіцкі ільнозавод нададзены статус вёскі.
Кікладскае мастацтва
Ранняе кікладскае мастацтва
Ранняе кікладскае мастацтва дзеліцца на тры перыяды: i перыяд (2800—2500 да н.э.), II перыяд (2500—2200 да н. э.) і III перыяд (2200—2000 да н. э.). Мастацтва не з’яўляецца выразна абмежаваным адным з гэтых перыядаў, а ў некаторых выпадках нават з’яўляецца прадстаўніком больш чым аднаго Кікладскага вострава. Мастацтва ранняга кікладскага мастацтва I перыяду лепш за ўсё прадстаўлена на астравах Парас, і Амаргос, тады як II перыяду перш за ўсё назіраецца на Сірасе, а III перыяду — на.
Ходасаўскі сельсавет
Гісторыя
На тэрыторыі сельсавета знаходзяцца 2 сельгасарганізацыі: ААТ «Забалацце-аграстандарт», ААТ «Мсціслаўскі Райаграпрамтэхзаб».
Кікладскае мастацтва
Ранняе кікладскае мастацтва I перыяду (культура Грота-Пелас, 3300-2700 гг. да н.э.)
Найважнейшымі раннімі групамі з’яўляюцца Пелос, Пластырас і Лурас. Статуэткі Пелоса схематычнага тыпу. І мужчыны, і жанчыны ў пазіцыі стоячы з галавой і тварам складаюць тып Пластырас; малюнак натуралістычны, але таксама па-дзіўным стылізаваны. Тып Лураса разглядаецца як пераходны і спалучае як схематычныя, так і натуралістычныя элементы. Схематычныя статуэткі сустракаюцца часцей і маюць плоскія рысы твару, у іх простыя формы і невыразна акрэсленая галава. Натуралістычныя фігуры невялікія і, як правіла, маюць дзіўныя або перабольшаныя прапорцыі такія, як доўгія шыі, вуглаватыя верхнія часткі цела і мускулістыя ногі.
Ходасаўскі сельсавет
Гісторыя
На тэрыторыі аграгарадка Ходасы размешчаны: ДУА «Ходасаўская сярэдняя школа», ДУА «Ходасаўскі яслі-сад», Ходасаўскі СДК, Ходасаўская сельская бібліятэка, філіял музычнай школы, Ходасаўская амбулаторыя ўрача агульнай практыкі, аддзяленне сувязі, комплексна-прыёмны пункт, філіял «Мсціслаўскі райпалівазбыт», размеркавальныя склады Мсціслаўскага райпа, чыгуначная станцыя Ходасы, ДУА «Вучэбна-курсавы камбінат Мсціслаўскага райсельгасхарчу», аўтазаправачная станцыя № 10 Крычаўнафтапрадукт, Ходасаўскае лясніцтва, участак Мсціслаўскага УКВП «Жылкамгас», участак УКВП «Водаканал», а таксама 5 крам Мсціслаўскага райпа, 1 крама Мсціслаўскага хлебазавода і 5 крам індывідуальных прадпрымальнікаў.
Кікладскае мастацтва
Тып Пелоса (схематычны)
Статуэткі тыпу Пелос адрозніваюцца ад многіх іншых кікладскіх статуэтак, паколькі ў большасці з іх полу не вызначана. Самыя вядомыя статуэткі тыпу Пелос — гэта фігуркі ў форме скрыпкі. Пад гэтым маецца на ўвазе статуэтка з выцягнутай галавой, адсутнымі нагамі і целам у форме скрыпкі. Адна адмысловая статуэтка «скрыпка», мае грудзі, рукі пад грудзьмі і лабковы трохкутнік, якая магчыма, уяўляе багіню ўрадлівасці. Аднак, паколькі не ўсім фігуркі ўласцівыя такія характарыстыкі, дакладнай высновы пакуль зрабіць нельга.
Ходасаўскі сельсавет
Насельніцтва Ходасаўскага сельсавета
Станам на 2016 год колькасны склад насельніцтва сельсавета — 2679 чалавек, у т.л. дашкольнікаў — 137, школьнага ўзросту — 204, працаздольнага ўзросту — 1545, пенсіянераў — 793; у у аг. Ходасы агулам насельніцтва — 1795, дашкольнікаў — 100, школьнікаў — 136, працаздольнага ўзросту — 1074, пенсіянераў — 485; у аг. Забалацце агулам насельніцтва — 330, дашкольнікаў — 22, школьнікаў — 35, працаздольнага ўзросту — 199, пенсіянераў — 74.
Кікладскае мастацтва
Тып Пластырас (натуралістычны)
Тып Пластырас — ранні тып кікладскіх статуэтак, названых у гонар могілак на Парасе, дзе яны былі знойдзеныя. Статуэткі захоўваюць форму скрыпкі, выгляд і складзеную руку сваіх папярэднікаў, але таксама прыкметна адрозніваюцца ад іх. Тып Пластырас — гэта найбольш натуралістычны тып кікладскай статуэткі, які можна распазнаць па перабольшаных прапорцыях. Галава формы, падобная на яйка з выразанымі рысамі твару, уключаючы вушы, трымаецца на выцягнутай шыі, якая звычайна займае траціну агульнай вышыні статуэткі. Ногі выразаныя асобна па ўсёй даўжыні, што часта прыводзіць да іх адломвання. На жаночых постацях вобласць лабка размежавана разрэзам, грудзі злепленыя. Выявы мужчын адрозніваюцца будовай, але не вельмі характэрна, яны маюць больш вузкія сцёгны і выразаныя выявы мужчынскіх палавых органаў. Статуэткі, як правіла, невялікіх памераў, звычайна не больш за трыццаць сантыметраў, і не могуць стаяць самастойна, бо ногі завостраныя кзаду. Захаваныя статуэткі былі выразаныя з мармуру, але некаторыя лічаць, што яны таксама верагодна маглі быць выразанымі з дрэва.
Тып Капсала
Тып Капсала — гэта тып кікладскай статуэткі II перыяду ранняга кікладскага мастацтва. Часта лічыцца, што гэты тып папярэднічае або перасякаецца з кананічным разнавіднасцямі статуэтак Спедаса. Статуэткі тыпу Капсалы адрозніваюцца ад кананічнага тыпу тым, што рукі размешчаны значна ніжэй і складзеныя ў такой пазіцыі, што правая рука ніжэй левай, а твар не мае сфармаваных рысаў, акрамя носа і часам вушэй. Статуэткам Капсалы ўласцівая тэндэнцыя да складнасці, асабліва ў дачыненні да ног, якія нашмат даўжэй і не маюць магутнай мускулатуры, прапанаванай у больш ранніх формах скульптур. Плечы і сцёгны таксама нашмат вузейшыя, а самі фігуркі вельмі маленькіх памераў, рэдка больш чым 30 см у даўжыню. Сведчанні паказваюць, што для абазначэння такіх рысаў, як вочы і лабковы трохкутнік, тады рэгулярна выкарыстоўвалася фарба, а не выразанне іх непасрэдна. Характэрнай асаблівасцю тыпу Капсала з’яўляецца тое, што выглядае так, быццам некаторыя статуэткі адлюстроўваюць цяжарнасць, маючы ўздутыя жываты з лініямі, намаляванымі папярок жывата. Як і іншыя статуэткі II перыяду ранняга кікладскага мастацтва, найбольш вызначальнай рысай тыпу Капсала ёсць рукі ў складзеным становішчы.
Тып Спедас
Тып Спедас, названы ў гонар могілак ранняга кікладскага мастацтва на, з’яўляецца самым распаўсюджаным тыпам статуэтак Кікладаў. Ён шырока распаўсюджаны як у Кікладзе, так і ў іншых месцах і з’яўляецца найбольш даўгавечным. Увогуле тып уключае статуэткі памерам ад мініяцюрных узораў 8 см да манументальных скульптур 1,5 м. За выключэннем статуі мужчынскай фігуры, якая цяпер знаходзіцца ў калекцыі, усе вядомыя творы тыпу Спедас з’яўляюцца жаночымі статуэткамі. Статуэткі тыпу Спедас — гэта звычайна стройныя падоўжаныя жаночыя сілуэты са складзенымі рукамі. Для іх характэрныя U-падобныя формы галавы і глыбокі выразаны прамежак паміж нагамі.
Тып Дакатысмата
Тып Дакатысмата — гэта кікладская статуэтка з канца ранняга кікладскага мастацтва II перыяду бронзавага веку. Пераняўшы на сябе рысы больш ранняга тыпу Спеда, статуэткі Дакатысмата маюць шырокія вуглаватыя плечы і прамы профіль твару. Статуэткі Дакатысмата лічацца самымі стылізаванымі сярод фігур са складзенымі рукамі, з доўгім элегантным сілуэтам, якія паказваюць моцны ўплыў геаметрыі, што асабліва адбіваецца на галаве, якая мае амаль трохкутную форму. Гэтыя фігуры мелі даволі стрыманую будову ў параўнанні з папярэднімі тыпамі, з неглыбокім прамежкам паміж нагамі і злучанымі ступнямі. Нягледзячы на гэта, статуэткі былі сапраўды даволі далікатнымі і схільнымі да ламання. Таксама ў многіх статуэтках Дакатысмата прыкметнае вяртанне выразанага лабковага трыкутніка.
Тып Халандрыяні
Адной з асаблівасцяў, заўважнай у тыпе Халандрыяні, з’яўляецца тое, што выразна ўсталяванае становішча правай рукі ніжэй левай у статуэтках, здавалася, стала больш расслабленым, паколькі некаторыя скульптуры маюць перавернутыя рукі або ў іх нават адсутнічае складзенае становішча для адной або абедзвюх рук. Нахільнае становішча папярэдніх статуэтак таксама з’яўляецца праблемай, паколькі ногі не заўсёды нахіленыя і ёсць некалькі жорсткія. Плечы былі пашыраны яшчэ больш чым у тыпе Дакатысмата і былі вельмі адчувальныя да пашкоджанняў, паколькі верхнія рукі і плечы таксама з’яўляюцца тонкімі часткамі скульптуры. Галава трохкутнай або шчытападобнай формы, акрамя выразнага носа, не мае рысаў твару і злучаная з целам шыяй формы піраміды. Як і статуэткі тыпу Дакатысмата, некаторыя фігуркі Халандрыяні намаляваныя цяжарнымі. Вызначальнай рысай гэтых статуэтак з’яўляюцца іх смелыя і перабольшаныя акцэнты на плечы і перадплеччы.
Тып Кумаса
Статуэткі Кумаса з могілак II перыяду ранняй мінойскай цывілізацыі ў на Крыце з’яўляюцца вельмі маленькімі і плоскімі. Статуэткі звычайна са складзенымі рукамі і, як правіла, маюць кароткія ногі і шырокія плечы, і часта ламаліся праз іх далікатную структуру.
Ганчарства
Мясцовая гліна апынулася цяжкай у працы для мастакоў, таму ганчарныя вырабы, талеркі і вазы гэтага перыяду рэдка вышэй чым сярэдняй якасці. Важнае значэнне маюць так званыя «патэльні», якія з’явіліся на востраве Сірас падчас II перыяду. Гэта круглыя дэкараваныя дыскі, якія не выкарыстоўваліся для падрыхтоўкі ежы, але, верагодна, ўжываліся як талісман урадлівасці ці люстэрка. Знойдзены таксама некаторыя статуэткі з выявай жывёл і караблёў.
Акрамя гэтага, былі знойдзены і іншыя формы функцыянальнага ганчарства. Усе ганчарныя вырабы ранняй кікладскай цывілізацыі вырабляліся ўручную і, як правіла, былі чорнага або чырванаватага колеру, хоць быў знойдзены ганчарны посуд колеру бледнага пяску. Самыя распаўсюджаныя формы — гэта скрынкі ў форме цыліндру, вядомыя як піксіды, і банкі з горлам. Яны маюць грубую структуру, з тоўстымі сценамі і недасканаласцямі ў выглядзе крышэння, але часам таксама маюць натуралістычную будову, якая нагадвае марскую культуру Эгейскіх астравоў. Таксама ёсць статуэткі жывёл.
Баяркіна
Баяркіна — тапонім.
Hamearis lucina
Hamearis lucina — дзённы матылёк сямейства Riodinidae.
Апісанне
Размах крылаў асобін, якія жывуць на тэрыторыі Расіі — 14-17 мм. На поўдні арэала размах крылаў самцоў 29-31 мм, самак 31-34 мм.
Верх крылаў цёмна-карычневы з аранжава-чырвона-карычневымі плямамі. Плямы больш выяўленыя на пярэдніх крылах. Ніжні бок крылаў карычневага колеру, з чырвонымі плямамі, а на задніх крылах яшчэ і з белымі.
Арэал
Малая Азія, на поўдні еўрапейскай часткі Расіі, Украіна.
Месцапражыванні
Зона змяшаных лясоў і лесастэп. Узлескі лісцяных лясоў, лясныя лугі, абочыны дарог, хмызняковыя зараснікі ў вільготных месцах, ахоўныя лясныя палосы, аддае перавагу пагорыстай мясцовасці, вапнавым глебам.
Час лёту
Май — канец чэрвеня. У паўднёвай частцы арэала бывае другое пакаленне, яно развіваецца ў жніўні—верасні.
Колькасць
Колькасць нізкая, з тэндэнцыяй да зніжэння, хоць месцамі можа быць адносна высокай. Пры спрыяльных умовах колькасць часам складае 10-20 асобін на 1 га. Сустракаецца лакальна. Назіраецца значнае скарачэнне арэала і агульнай колькасці віду.
Заўвагі па ахове
Від занесены ў Чырвоную кнігу Расіі (2 катэгорыя — від, які скарачаецца ў колькасці) і ў Чырвоную кнігу Украіны.
Безанузану
Безануза́ну (малагас. Bezanozano, літаральна "шмат касічак") — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць лясны рэгіён Мадагаскара паміж землямі мерына і бецымісарака. Агульная колькасць - 178 тыс. чал.
Безанузану сфарміраваліся як этнічная група ў XVII ст. пад кіраўніцтвам манархаў Ранантуана і Андрыямалазабе. У кан. XVIII ст. былі падначалены Андрыямпуінімерынам і ўвайшлі ў склад Каралеўства Мадагаскар.
Безанузану размаўляюць на дыялекце малагасійскай мовы, які ў наш час хутка выціскаецца гаворкамі Цэнтральнага Мадагаскара.
Распаўсюджаны традыцыйныя культы і хрысціянства.
NGC 1583
NGC 1583 (іншыя абазначэнні — ESO 551-8, MCG -3-12-10, NPM1G -17.0162, PGC 15191, PGC 15193) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Асташкава (Вяземскі раён)
Асташкава (Осташково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Туманаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Андрэй Андрэевіч Гайко
Андрэй Андрэевіч Гайко́ (, — ) — вучоны ў галіне жывёлагадоўлі, доктар сельскагаспадарчых навук (1971), прафесар (1972).
Навуковая дзейнасць
А. А. Гайко належаць навуковыя працы па пытаннях інтэнсіўнага развіцця жывёлагадоўлі, атрымання высакаякаснай ялавічыны, павелічэння мясной прадукцыйнасці буйной рагатай жывёлы.
Сярод апублікаванага:
Сонечнае зацьменне 16 лютага 1999 года
Сонечнае зацьменне 16 лютага 1999 года — кольцападобнае сонечнае зацьменне 140 сараса.
Зацьменне мела велічыню 0,9928 і дасягнула свайго максімуму ў 06:34:38 UTC у пункце з каардынатамі 40° пд. ш. 94° у. д. Працягласць максімальнай фазы зацьмення склала 0 хв. 40 с., а месяцавы цень на зямной паверхні дасягнуў шырыні 29 км.
Зацьменне 16 лютага 1999 года стала 1-ым сонечным зацьменнем у 1999 годзе і 223-ім у XX стагоддзі. Папярэдняе сонечнае зацьменне адбылося 22 жніўня 1998 года, наступнае — 11 жніўня 1999 года.
Золачыўскі раён (Львоўская вобласць)
Золачыўскі раён (Золочівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Львоўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Золачыў (Золочів).
Утвораны ў 1939 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 69693 чалавекі, плошча — 1097 км².
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 гарадскіх, 1 пасялковага і 32 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 гарады раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу і 107 вёсак.
Столін (гміна)
Гміна Столін (Gmina Stolin) — вясковая гміна ў міжваеннай Польшчы, якая ўваходзіла ў склад Столінскага павета Палескага ваяводства. Сядзіба была размешчана ў Століне.
Гісторыя
Першапачаткова гміна ўтворана ў складзе Пінскага павета. 7 лістапада 1920 года гміна была далучана да ўтворанага Лунінецкага павета, які быў пад уладай Упраўлення прыфрантавых і этапных тэрыторый. 19 лютага 1921 года разам з усім Лунінецкім паветам увайшла ў Палескае ваяводства. З 1 студзеня 1923 года гміна ўвайшла ў склад новаўтворанага Столінскага павета. 18 красавіка 1928 года да гміны далучаны частка тэрыторый скасаваных гмін Радчыцк і Церабяжоў, а таксама не скасаванай гміны Плотніца.
Населенныя пункты
Згодна з першым перапісам насельніцтва Польшчы, які прайшоў 30 верасня 1921 года, у гміне налічвалася 42 населеныя пункты.