cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мсціслаў
Зоны адпачынку
У цэнтры горада знаходзяцца паркі імя Н. К. Крупскай і Піянерскі, зона адпачынку на р. Віхра, прылеглыя лясныя масівы.
Аляксей Яўхімавіч Кляшчоў
Аляксе́й Яўхі́мавіч Кляшчо́ў (, в. Міхнавічы, Магілёўская губерня —, г. ) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР, старшыня Савета Міністраў БССР, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Пінскай вобласці падчас Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза (1944), генерал-маёр.
Біяграфія
Аляксей Яфімавіч Кляшчоў нарадзіўся у вёсцы Міхнавічы Магілёўскай губерні Расійскай імперыі ў сялянскай сям’і. Па нацыянальнасці — беларус. З 1928 года Кляшчоў член УКП(б), а потым і КПСС. У 1924—1927 гадах ён працаваў на пасадзе старшыні сельсавета. У 1927—1929 гадах Кляшчоў служыў у Чырвонай Арміі. У 1930—39 гадах ён працаваў на пасадзе дырэктара Шклоўскай, Дрысенскай і Мехаўскай МТС у Беларускай ССР. З верасня 1939 года Аляксей начальнік зямельнага аддзела Пінскай вобласці Беларусі.
З ліпеня 1941 года Кляшчоў — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Аляксей быў у складзе Пінскага абласнога падпольнага партыйнага цэнтра, ствараў падпольныя партыйныя ячэйкі на акупаванай тэрыторыі, праводзіў арганізатарскую працу па аказанні супраціву нямецкім захопнікам.
З верасня 1942 года Кляшчоў — упаўнаважаны ЦК КП(б) Беларусі па Пінскай вобласці, а з 1943 года — сакратар Пінскага падпольнага абкама партыі.
Пастановай Савета Народных Камісараў СССР ад 16 верасня 1943 года № 1000 Аляксею Яхімавічу Кляшчову прысвоена воінскае званне «генерал-маёр».
У 1955—1960 гадах — першы сакратар Какчатаўскага абкама КП Казахстана.
Кляшчоў абіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 2-га, 3-га і 5-га скліканняў. На 20-м з’ездзе КП(б) Беларусі ён абіраўся членам ЦК і быў членам Бюро ЦК КП(б) Беларусі ў 1948—53 гадах.
З 1961 года Кляшчоў выйшаў на пенсію.
Пасля выхаду на пенсію Аляксей жыў у Маскве. Аляксей Яфімавіч Кляшчоў памёр 13 снежня 1968 года. Ён быў пахаваны ў Маскве на Новадзявочых могілках на ўчастку 7.
Зоя Анатолеўна Касмадзям’янская
Зоя Анатолеўна Касмадзям’янская (, с. Асіна-Гай, Тамбоўская губерня —, в. Пятрышчава, Маскоўская вобласць) — Герой Савецкага Саюза (1942).
Біяграфія
У кастрычніку 1941 года — вучаніца 10-га класа 201-й маскоўскай шолы. Добраахвотна уступіла ў знішчальны партызанскі атрад. У лістападзе 1941 года падчас выканання баявога задання ў варожым тыле схоплена нямецкімі войскамі. Пасля жорсткіх катаванняў павешана ў в. Пятрышчава Маскоўскай вобласці.
Евангелле паводле Пілата
Сюжэт
Частка першая. У Гефсіманскім садзе Ісус разважае аб мінулых падзеях свайго жыцця і сваім цяперашнім становішчы, асабліва засяроджваючыся ў думках на тым, што мусіць здарыцца наступным ранкам. Калі рымскія салдаты прыйдуць па яго, распрацаваная з Іудам Іскарыётам задума па распаўсюджанні Божага слова стане ажыццяўляцца. Але Ісус сумняваецца: ці насампраўдзе ён сын Божы?
Частка другая. Рымскі прэфект Понцій Пілат расказвае ў лістах да свайго брата хаду даручанага яму раследавання па пошуку зніклага цела ўкрыжаванага чалавека па імені Ешуа.
Беларускія пераклады
На беларускую мову раман перакладзены Андрэем Хадановічам у 2012 годзе.
Марыягер-фіёрд (камуна)
Марыягер-фіёрд (Mariagerfjord Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Паўночная Ютландыя. Плошча — 722,93 км², што складае 1,68 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 42667 чал. (мужчыны — 21537, жанчыны — 21130; іншаземныя грамадзяне — 1295).
Універсалглот
Універсалглот (Universalglot, Universal Glot, Universal-Sprache ці Universal) - праект міжнароднай дапаможнай мовы, які быў апублікаваны ў 1868 годзе ў горадзе Бар-ле-Дзюк і Парыжы Жанам Піра. Мова з'яўляецца апастэрыёрнай з дэталёва выпрацаванай структурай, простай марфалогіяй, створанай пад уплывам раманскіх і германскіх моў. Піра так сам вызначыў прынцыпы па якіх ён сканструяваў мову так: "Я выбраў з кожнай жывой мовы словы найбольш вядомыя і знаёмыя, і рабіў гэта перш за ўсё тады, калі вымаўленне з'яўляецца найбольш лёгкім. Лацінская мова дае найбольшую колькасць такіх словаў...". Не толькі карані былі ўзяты з натуральных моў, але таксама канчаткі і дэталі граматыкі, якія робяць мову падобную да еўраклонаў, але з германскімі элементамі. Асобныя элементы Універсалглота ўжо утрымлівалі добрыя ідэі, якія былі выкарыстаны ў настурных праектах моў, напрыклад, суфікс in для словаў вызначаючых жаночы пол: son-сын, sonin-дачка. Праект Піра не прыцягнуў увагі грамадства. Існуюць толькі асобныя апісанні мовы ў інтэрлінгвістычнай літаратуры.
Марфалогія
Назоўнікі і прыметнікі не змяняюцца па склонах і ліках. Дзеясловы змяняюцца згодна з часам, утвараючы пры дапамозе -e цяперашні час, -ed мінулы час, -rai будучы час: I pregate= я прашу; I pregated= я прасіў; I pregatrai= я папрашу; Інфінітыў утвараецца пры дапамозе -en (pregaten). Асабістыя займеннікі змяняюцца згодна са склонамі ў назоўным і вінавальным.
Узоры тэкстаў
Пераклад: Мой спадар, я дасылаю вам граматыку і слоўнік новай мовы пад назвай Універсалглот. У будучым я буду заўсёды пісаць да вас на гэтай мове. Прашу вас адказаць мне на гэтай мове. Пераклад: Добры дзень, спадар, я ўзрадаваны зноў сустрэць вас; я бачыў вас ужо ў Лондане, а сёння сустракаю вас у Шатландыі. Скажыце мне, з якой вы краіны. Адзін з нас - рускі, два - італьянцы, а чацвёрты - немец; але мы ўсе можам размаўляць паміж сабой, таму што мы размаўляем на універсалглоце.
Віктар Сцяфанавіч Цітоў
Віктар Сцяфанавіч Цітоў (, в. Дрожджаніцы, Крычаўскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі этнограф, гісторык, педагог. Доктар гістарычных навук (1991), прафесар (1995).
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Магілёўскі педагагічны інстытут (1963). 3 1963 настаўнічаў, працаваў у Міністэрстве асветы Беларусі. 3 1974 у Гродзенскім педагагічным інстытуце, з 1977 у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі. 3 1993 загадчык кафедры Беларускага ўніверсітэта культуры, з 1998 — Беларускага педагагічнага ўніверітэта, 2003—2009 прафесар Вроцлаўскага універсітэта (Польшча), 2011—2016 прафесар Інстытута парламентарызму і прадпрымальніцтва.
Навукова-даследчыцкая дзейнасць
Распрацаваў канцэпцыю гісторыка-этнаграфічнага раянавання Беларусі. Даследуе тыпалогію культурных ландшафтаў, гістарычныя стасункі Беларусі і сумежных тэрыторый, беларускую дыяспару, этнічную гісторыю і геаграфію Беларусі, традыцыйную народную культуру, гісторыю народнай адукацыі, праблемы нацыянальных узаемаадносін і інш. Адзін з аўтараў прац «Праблемы рассялення ў БССР» (1980), «Помнікі этнаграфіі» (1981), «Промыслы і рамёствы Беларусі» (1984), «Палессе: Матэрыяльная культура» (1988), «Грамадскі быт і культура сельскага насельніцтва Беларусі» (1993), «Адраджэнне традыцыйнай мастацкай культуры Палесся» (1994), «Беларусы» (т. 1, 1995), «Беларусы» (1998), «Традыцыйная мастацкая культура беларусаў» (т. 1—6, 2001—2014), «Гісторыя сялянства Беларусі» (т. 2, 2002). Навуковы рэдактар і сааўтар энцыклапедычнага даведніка «Народная культура Беларусі» (2002), зборніка «Народныя традыцыі і нацыянальная культура» (кн. 1—2, 2001— 03). Удзельнічаў у распрацоўцы навукова-метадычных прынцыпаў аховы помнікаў, арганізацыі музеяў-скансенаў (Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту, Нарачанскі нацыянальны парк і інш.), складанні «Нацыянальнага атласа Беларусі» (2002).
Жалезны воўк (Літва)
Арганізацыя была ўтворана ў 1927 годзе Аўгусцінасам Вальдэмарасам, былым кіраўніком хрысціянскіх дэмакратаў і прэм’ерам Літвы да 1926 года. Назва руху паходзіць з легенды пра сон Гедзіміна, папулярызаванай Адамам Міцкевічам у «Пане Тадэвушу». Функцыі ганаровага кіраўніка арганізацыі выконваў сам Антанас Смятона. Але неўзабаве прэзідэнт і прэм’ер апынуліся ў супрацьлеглых лагерах. Арганізацыя выкарыстоўвалася Вальдэмарасам як сродак барацьбы з палітычнымі апанентамі. Аб’яднанне мела значную падтрымку сярод маладых афіцэраў літоўскай арміі, якія захапляліся лозунгамі фашызму і лічылі, што Смятона праводзіць надта памяркоўную палітыку. Рух быў забаронены ў 1930 годзе, пасля чаго ён пачаў дзейнічаць падпольна і кантактаваць з Германіяй. У красавіку 1934 года члены арганізацыі здзейснілі няўдалую спробу дзяржаўнага перавароту, пасля чаго Вальдэмарас апынуўся ў няволі. У 1938 годзе ён выйшаў на волю і эміграваў.
Сіг чудскі
Сіг чудскі (Coregonus maraenoides) — від рыб роду сямейства.
Арэал
Распаўсюджаны ў Еўропе ў Эстоніі і Расіі Чудска-Пскоўскай сістэме азёр; засяліўся ў возера Выртс’ярв праз сістэму каналаў. Быў інтрадукаваны ў многія азёр Польшчы, Расіі, Германіі, Латвіі, Нідэрландаў, Беларусі, Японіі. адзначаны ў Рыжскім заліве Балтыкі, у азёрах Урала, азёрах Севан (Арменія) і Балхаш (Казахстан), але нешматлікі. Ва Украіне быў ўдала інтрадукаваны ў возера Свіцязь і Пулемецкае (Шацкія азёры).
Класіфікацыя
Від з’яўляецца часткай надвіду Coregonus lavaretus sensu lato, часта не адрозніваецца ад еўрапейскага сіга.
Значэнне і выкарыстанне
Важная прэснаводная бентапелагічная прамысловая рыба, да 60 см даўжынёй. Аб’ект аквакультуры.
Алег Сцяпанавіч Сітнікаў
Алег Сцяпанавіч Сітнікаў (, Новаархангельск, Елісаветградскі павет, Херсонская губерня, Расійская імперыя — ?) — беларускі эканаміст, спецыяліст у галіне эканомікі прамысловасці. Доктар эканамічных навук (1965), прафесар (1969).
Біяграфія
Нарадзіўся 20 сакавіка 1914 года ў Новаархангельску Елісаветградскага павета Херсонскай губерні Расійскай імперыі (цяпер — Кіраваградская вобласць Украіны).
Скончыў Горкаўскі індустрыяльны інстытут (1939). Працаваў у Горкаўскім аўтамабільным заводзе (1934—1950), Мінскім аўтамабільным заводзе (1950—1954, намеснік дырэктара), Мінскам абласном упраўленні мясцовай і паліўнай прамысловасці (1954—1956, начальнік упраўлення), Мінскім гарадскім выканаўчым камітэце (1956—1958, намеснік старшыні), АН БССР (1958—1970; Інстытут машыназнаўства — загадчык лабараторыі, намеснік дырэктара, Інстытут эканомікі — намеснік дырэктара, загадчык сектара), Беларускім політэхнічным інстытуце (у 1970—1979 — загадчык кафедры «Эканоміка і арганізацыя аўтатрактарнай вытворчасці і аўтамабільнага транспарту»).
Навуковыя інтарэсы: праблемы эфектыўнасці тэхнічнага прагрэсу і капітальных укладанняў у асноўныя фонды.
Пётр Бластус Кміта
Пётр Бластусовіч (Бластус) Кміта (? — 1629/1632) — выдавец і паэт 1-й паловы XVII ст.
Біяграфія
Працаваў друкаром у Вільні ў друкарні Яна Карцана, свайго цесця. У 1611—1612 гадах Пётр Кміта трымаў у Вільні ўласную друкарню, дзе выдаў 5 кніг, у асноўным панегірыкі, пад імем па-бацьку — Бластусовіч або Бластус. Быў звязаны з арыянамі. У 1612 годзе перавёз друкарню ў Любчу і да канца 1620-х гадоў узначальваў Любчанскую друкарню, з 1614 года падпісваў выданні як Бластусовіч (Бластус) Кміта. Пераехаць з Вільнi ў Любчу, пад пратэкцыю апекуна кальвінізму гет­мана польнага літоўскага Крыштафа Радзівіла, Пятра Кміту вымусіла нарастанне контррэфармацыйнага ціску. 3 1632 годзе выдаўцом Любчанскай друкарні быў сын Пятра Кміты — Ян Даніэль Кміта.
Дзейнасць Пятра Кміты мела выразны рэнесансавы характар, спрыяла папулярызацыі свецкай літаратуры. Да канца 1620-х гадоў Пётр Кміта выдаў у Любчы больш за 50 кніг на польскай i лацінскай мовах, некаторыя за ўласны кошт, у т.л. антычныя i гістарычныя творы, «Гісторыя іудзейскай вайны» І. Флавія (1617), першае ў ВКЛ выданне М. Стрыйкоўскага («Генеалогія, альбо Кароткае апісанне вялікіх князёў літоўскіх», 1626), творы па геаграфіі, медыцыне i ветэрынарыі, паэтычныя зборнікі («Жыццё сельскае i гарадское», 1620; «Прытчы Саламона» ў паэтычным выкладзе Язэпа Даманеўскага, 1623), «Прыказкі польскія» (1618) парэміёлага i паэта Саламона Рысінскага. Таксама выходзілі выданні рэфармацыйнага кірунку, у т.л. Статут кальвінісцкай гімназіі ў Слуцку (1628), творы дзеячаў рэфармацыйнага руху — сеньёра навагрудскага дыстрыкту Яна Зыгровіюса, рэктара віленскай школы Пятра Сестранцэвіча.
Сам Пётр Кміта супрацоўнічаў з Адамам Уладзіславіюшам з Кракава, прадстаўніком гэтак званай мяшчанскай літаратуры. Выдаў з уласнымі дапаўненнямі адну з найпапулярнейшых тым часам у ВКЛ кніг — «Апафегматы» Б. Буднага (1614). Вершы і прысвячэнні Пятра Кміты змешчаны ў палемічным творы Яна Ліцынія Намыслоўскага «Katalysis» («Каталісіс», Вільня, 1598), «Прыказках польскіх» С. Рысінскага, у творы М. Рэя «Люстэрка» (Вільня, 1606) і іншых.
Холмска-Люблінская епархія
Холмска-Люблінская епархія — епархія Польскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы з цэнтрам у Любліне.
Гісторыя
25 сакавіка 1989 года была ўтворана самастойная Люблінская і Холмская епархія, тэрыторыя якой была вылучана са складу Варшаўскай епархіі.
Сабор Святога Паўла
Сабор Святога Паўла (St Paul's Cathedral) — англіканскі сабор, прысвечаны апосталу Паўлу. Знаходзіцца ў верхняй частцы Ладгейт Хіл, самай высокай кропцы Лондана, і з'яўляецца рэзідэнцыяй біскупа Лондана.
Перадгісторыя
Гісторыі вядомыя пяць сабораў святога Паўла, якія існавалі ў розны час, але якія знаходзіліся ў адным і тым жа месцы:
Гісторыя
Афіцыйна датай адкрыцця сабора лічыцца 20 кастрычніка 1708 г. — дзень нараджэння архітэктара Рэна (у той дзень яму споўнілася 76 гадоў), аднак фактычна службы ў саборы пачаліся 2 снежня 1697 года. У ходзе праектавання Рэну давялося фактычна тройчы цалкам змяняць праект. Першы праект прадугледжваў будаўніцтва досыць буйной царквы на падмурку згарэлага чацвёртага сабора. Гэты праект быў адхілены практычна адразу - мабыць уладам хацелася чагосьці больш грандыёзнага. Другі праект прадугледжваў будаўніцтва царквы, якая мела ў плане выгляд грэчаскага крыжа. Гэты праект быў дэталёва прапрацаваны - дастаткова сказаць, што да цяперашняга часу захаваўся выкананы ў маштабе 1:24 макет такога сабора, які сёння экспануецца ў Саборы святога Паўла. Аднак, гэты праект быў таксама адхілены як занадта радыкальны. Трэці праект Рэна прадугледжваў будаўніцтва досыць вялікага храма з купалам і двума вежамі-званіцамі. Гэты праект быў зацверджаны і ў чэрвені 1675 года, пачаліся будаўнічыя працы, аднак неўзабаве пасля гэтага кароль Карл II зноў запатрабаваў праект і загадаў ўнесці ў яго змены, якія сам ахарактарызаваў як дэкаратыўныя. Менавіта такім дэкаратыўным змяненнем і апынуўся прыбудаваны да асноўнага праекту купал Сабора Святога Паўла, які сфарміраваў існуючы відарыс Сабора.
Задзеўскае
Задзе́ўскае — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Мядзелка, на заходняй ускраіне (за 3 км ) горада Паставы.
Плошча паверхні возера 0,92 км². Даўжыня 2,46 км, найбольшая шырыня 0,64 км, даўжыня берагавой лініі 8,22 км. Найбольшая глыбіня 21,8 м, сярэдняя 5,5 м. Аб’ём вады ў возеры 5,05 млн м³. Мінералізацыя каля 280 мг/л. Празрыстасць да 1,6 м. Плошча вадазбору 68,8 км².
Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Расліннасць пашыраецца да 60 м ад берага возера і да глыбіні 2,3 м.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, плотка, гусцяра, краснапёрка, акунь, лінь і іншыя віды рыб.
Возера з'яўляецца месцам масавага адпачынку.
5 беларускіх рублёў
5 рублёў — намінал грашовых купюр Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Банкнот наміналам 5 беларускіх рублёў упершыню ўведзены ў абарачэнне 25 мая 1992 года. На пярэднім боку банкнота размяшчалася выява ваўкоў, на адваротным — выява Дзяржаўнага герба («Пагоні») і лічбавае абазначэнне наміналу. Выведзены з абарачэння 1 студзеня 2001 года.
У сувязі з правядзеннем дэнамінацыі беларускай нацыянальнай валюты ў 10 000 разоў з 1 ліпеня 2016 года ў абарачэнне быў уведзезны новы банкнот наміналам 5 рублёў узору 2009 года. Новыя грошы былі гатовыя яшчэ ў 2008—2009 гадах, але тады ўвесці іх у абарачэнне не дазволіў крызіс. Вырабленыя грашовыя знакі былі перададзены ў Цэнтральнае сховішча Нацыянальнага банка.
Апісанне
Купюры ўзору 2009 года надрукаваны брытанскай фірмай «Thomas De La Rue». Памер банкнота складае 135 х 72 мм. Банкнот прысвечаны Брэсцкай вобласці, адпаведнасць вобласці наміналу банкнота была вызначана ў алфавітным парадку. На пярэднім боку банкнота размешчана выява Белай (Камянецкай) вежы, якая знаходзіцца ў г. Каменцы Брэсцкай вобласці, на адваротным — калаж, прысвечаны першым славянскім паселішчам (фрагмент скуранога пояса, драўлянае кола, малюнак старажытнага дзядзінца «Бярэсце»).
Adansonia za
Adansonia za — від дрэў з роду сямейства Мальвавыя. Эндэмік паўночнага захаду Мадагаскара.
Сустракаецца на захадзе Мадагаскара ў правінцыях Махадзанга, Анцыранана і Туліяра.
Плады, насенне і алей дадзенага віду можна ўжываць у ежу. Расліну выкарыстоўваюць у народнай медыцыне, а з валокнаў робяць вопратку і вяроўкі.
Мінкаўцы
Мі́нкаўцы (, Минковцы) — хутар у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Адэльскага сельсавета.
Да 12 верасня 1977 года хутар уваходзіў у склад Індурскага сельсавета.
Галіна Дзмітрыеўна Кнацько
Галіна Дзмітрыеўна Кнацько (нар., в.Чамаданава, Бяссонаўскі раён, Пензенская вобласць, РСФСР) - беларускі гісторык, кандыдат гістарычных навук.
Біяграфія
Скончыла БДУ (1968). З 1964 года ў Інстытуце гісторыі АН БССР. З 1993 года яна ў аддзеле публікацый дакументаў Нацыянальнага архіва Рэспублікі Беларусь. Адна з рэдактараў, аўтараў і складальнікаў успамінаў «Партыйнае падполле на Беларусі, 1941—1944», «Гомельская стралковая» (1989), даведніка «Мінскае антыфашысцкае падполле» (1995). Аўтар працы «Рукапісныя выданні партызан Беларусі» (1979).
NGC 4230
NGC 4230 — група зорак у сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Айчына — Уся Расія
Айчына — Уся Расія (Отечество — Вся Россия) — расійскі выбарчы саюз, які існаваў з 1998 па 2002 гады. Створаны рухам «Айчына» (старшыня Юрый Лужкоў) і рухам «Уся Расія» (старшыні — кіраўнікі рэгіёнаў Расіі: Татарстан — Мінцімер Шайміеў, Башкартастан — Муртаза Рахімаў, Інгушэція — Руслан Аўшаў, Санкт-Пецярбург — Уладзімір Якаўлеў). 1 снежня 2001 года адбыўся аб’яднаўчы з’езд «Адзінства» і «Айчына — Уся Расія», дзе яны аб’ядналіся пад назвай «Адзіная Расія».
Ежы Крапіўніцкі
Ежы Януш Крапіўніцкі (нарадзіўся 5 ліпеня 1945, Чэнстахова ) — польскі правы палітык, член партыі «Права і справядлівасць».
Быў лідэрам невялікай партыі — «Хрысціянска-нацыянальнага саюза». Крапіўніцкі быў мэрам горада Лодзь з 2002 па 2010 год.
У 2003 годзе ён забараніў у горадзе «Парад Свабоды» (фестываль тэхна-музыкі, які праходзіў з 1997 па 2003 год).
У лістападзе 2006 года ён быў пераабраны на пасаду мэра горада Лодзь, але быў адхілены ад улады на рэферэндуме ў студзені 2010 года, на якім 96 працэнтаў выбаршчыкаў (яўка 22,2%) прагаласавалі супраць яго (партыі, якія выступаюць за Крапіўніцкага, раілі іх прыхільнікам байкатаваць рэферэндум у спробе сарваць кворум).
Бузук
Бузук — прозвішча.
Перэра
Перэра (Perrero) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 773 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 63 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святая Марыя Магдаліна.
Марэн Дзьервіль
Марэн Дзьервіль - французскі хірург, батанік і пісьменнік-падарожнік, нарадзіўся ў Францыі, верагодна ў Пон-л’Эвек, Кальвадос.
Біяграфія
Дзьервіль вядомы ў асноўным праз яго падарожжа ў Акадыю з кастрычніка 1699 да кастрычніка 1700 года. Род раслін Diervilla, быў названы ў гонар яго французскім батанікам
Дзьервіль пісаў аб сваіх назіраннях у Акадыі ў сачыненні "Relation du voyage du Port Royal de l’Acadie, ou de la Nouvelle France, якое было упершыню апублікавана ў Парыжы ў 1708 годзе. Яно было паўторна апублікавана з нататкамі Л. У. Фантэйна ў Квебеку ў 1885 годзе.
У 1933 годзе Шампленаўскае таварыства апублікавала чарговы выпуск у рамках агульнай серыі, пад рэдакцыяй, з перакладам на англійскую Эліс Уэбстер.
Эрзветас (вёска)
Э́рзветас (Erzvėtas), традыцыйная беларуская назва — Аржвета  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Цвярачускай сянюніі. Размешчана каля возера Эрзветас.
Невельскі павет
Невельскі павет — адзін з паветаў Віцебскай губерні. Павятовы горад — Невель.
Па плошчы павет займаў 3626 (3578,9) кв. вёрст. Насельніцтва паводле саслоўя на 1896 г. — 103872 жыхара.
Геаграфія
Невельскі павет знаходзіўся ў паўночна-ўсходняй частцы губерні. Плошча павета па ваенна-тапаграфічнай здымцы складала 3626 кв. вёрст, па вылічэнні Стрэльбіцкага — 3578,9 кв. вёрст. З Пскоўскай губерні ў павет уваходзіла ўзвышша, шырокае і плоскае, перасыпанае мноствам азёр і балот. Гэтыя вышыні ўваходзяць таксама ў Себежскі і Люцынскі паветы і служаць водападзелам паміж рачнымі басейнамі Заходне-Дзвінскім і Пскоўска-Ільменскім. Найбольш значныя вышыні павета цягнуліся каля мяжы Пскоўскай губерні пры вёсках Пачынкі, Сакольнікі, Іванцы, Дубна і інш. Узвышшы, якія перасякаюць дарогу з Полацка ў Невель, пры паселішчы Турычына падзяляе басейны рэк Ловаці і Заходняй Дзвіны.
З рэк павета заслугоўвае ўвагі рака Ловаць з прытокам Яменка, астатнія рэчкі нязначныя. Азёры, па вылічэннях Стрэльбіцкага, займаюць 183 кв. вёрст. Значныя азёры: Нешчарда 24 кв. вярсты і Іван-возера — 20 кв. вёрст. Шмат паселішчаў было размешчана па берагах азёр. Пад балотамі лічаць не менш за 40 тыс. дзесяцін (384 кв. вярсты). Лясы займалі 110402 дзесяціны; з іх казне належыла 16034 дзесяціны, цэрквам — 438 дзесяцін, прыватным уладальнікам — 93930 дзесяцін. Больш за ўсё было лясоў хваёвых і яловых, але сустракаліся таксама дуб і іншыя пароды. Зручных зямель (акрамя казённых і ўдзельных) было ва ўладальнікаў 109269 дзесяцін і ў сялян 116865 дзесяцін. Памер сялянскага надзела на 1 душу — 1,40 дзесяціны.
Сельскагаспадарчая дзейнасць
У сярэднім штогод да пачатку XX стагоддзя засявалася: жытам 27900 дзесяцін, пшаніцай 650 дзесяцін, аўсом 14000 дзесяцін, ячмянём 6900 дзесяцін, грэчкай 1300 дзесяцін, гарохам 2150 дзесяцін, бульбай 2700 дзесяцін, льном 3350 дзесяцін, каноплямі 400 дзесяцін. Збіраецца жыта 9 01250 пудоў, пшаніцы 20150 пудоў, аўса 550200 пудоў, ячменю 255380 пудоў, грэчкі 23800 пудоў, гароху 75560 пудоў, бульбы 783400 пудоў, канаплянага насення 1600 і валакна 2000 пудоў. Усіх землеўладальнікаў 1099; з іх праваслаўных 988, раскольнікаў 3, рымска-каталікоў 75, лютэранаў 9, яўрэяў 23, замежнік 1. У сялян было ў 1894 г. сеяна азімай пшаніцы 778 чвэрцяў, жыта 28013 чвэрцяў, яравой пшаніцы 153 чвэрці, аўса 28379 чвэрцяў, ячменю 8220 чвэрцяў, грэчкі 685 чвэрцяў і астатніх хлябоў 223 0 чвэрцяў. У памешчыкаў азімай пшаніцы 436 чвэрцяў, жыта 9462 чвэрці, яравой пшаніцы 66 чвэрцяў, аўса 8892 чвэрці, ячменю 2566 чвэрцяў, грэчкі 173 чвэрці і іншых яравых хлябоў 533 чвэрці. Бульбы ў сялян было пасеяна 23175 чвэрцяў, у памешчыкаў 5610 чвэрцяў. Лёну было пасеяна памешчыкамі 11583 пуды і сабрана валакна 48120 і насення 18909 пудаў; сялянамі 15345 пудоў і сабрана валакна 51428 і насення 44126 пудоў. Сена сабрана ў павеце 5195340 пудоў. Садоўніцтва і агародніцтва развіта мала. У сялян коней 16457, кароў 35053, авечак 22113, свіней 15243, коз 1381, у іншых уласнікаў коней 8288, кароў 19028, авечак 12892, свіней 5721, коз 621.
Колькасць
Жыхароў да 1 студзеня 1896 года — 103 872 (51 480 мужчын і 52 392 жанчыны): праваслаўных — 96917, раскольнікаў — 3129, каталікоў — 1476, пратэстантаў — 203, юдэяў — 1972, іншых веравызнанняў — 175. Дваран — 1692, духоўнага саслоўя 645, ганаровых грамадзян і купцоў — 468, мяшчан — 3229, ваеннага саслоўя — 2680, сялян — 94 968, іншых саслоўяў 190. Беларусы тады складалі карэннае насельніцтва павета (84,0 %), большасць з іх была праваслаўнымі. Велікарусаў ў 1870 годзе было 1892, латышоў — 184, яўрэяў — 4858 чал.
Вядомыя жыхары
Соф'я Кавалеўская — свае дзіцячыя гады правяла ў маёнтку бацькі Палівіна Невельскага павета, Віцебскай губерні.
Тэрытарыяльнае ўпарадкаванне
3 станы, 20 воласцей, каля 2 тыс. паселішчаў, вёсак і інш.
Кавалі (Бабруйскі раён)
Кавалі́ (, Ковали) — аграгарадок у Бабруйскім раёне Магілёўскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Кавалёўскага сельсавета.
Кавалі знаходзяцца паміж аўтадарогай А250 і чыгункай Бабруйск—Жлобін. Побач з вёскай знаходзіцца чыгуначная станцыя Цялуша.
Гісторыя
Сяло Кавалі ўпершыню ўзгадваецца ў 1560 годзе ў сувязі з правядзеннем валочнай памеры ў Бабруйскім старастве. У1565 годзе сяло ў Бабруйскай воласці Рэчыцкага павета Мінскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. У 1621 годзе сяло Кавалева Трокскай палавіцы Бабруйскага стараства, 7 дымоў. Па гаспадарчаму інвентару 1639 года сялу належала 8 валок зямлі (каля 170 гектараў), з якіх 5 былі пусткамі. Ваенныя дзеянні (грамадзянская вайна и вайна паміж Маскоўскім княствам і Рэччу Паспалітай) другой паловы XVII стагоддзя прывялі да поўнага спусташэння краю. Паводле перапісу 1684 года ў Кавалях 4 няжылых двары. У 1786 годзе - сяло ў складзе маёнтка Міхалёва, шляхецкая ўласнасць, 18 гаспадарак. З 1793, пасля II-га падзела Рэчы Паспалітай, Кавалі ў складзе Расійскай імперыі, з 1795 года ў Бабруйскім павеце Мінскай губерніі, уласнасць памешчыкаў Кельчэўскіх і Лашкаровых. У 1891 годзе працуюць млын і сукнавальня (у 1895 годзе працуе 3 рабочыя). Паводле перепісу 1897 года сяло Кавалі Туркоўскай воласці Бабруйскага павета Мінскай губерніі, 125 двароў, дзейнічаюць царква, магазін, пастаялы двор. Штогод 30 жніўня ладзіцца таржок. У Кавалях шырока развіта рамесніцтва - кавальства, бандарства, ткацтва. У 1904 годзе адкрыта земскае народнае вучылішча. У пачатку ХХ стагоддзя 119 двароў. З 29.08.1919 г. да 10.08.1920 г. ў складзе Гомельскай губерніі. З 1924 года центр сельсавета 1-га Бабруйскага раёна, са жніўня 1927 Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. У 20-ыя гады ХХ стагоддзя створана працоўная школа 1-ай ступені. У 1925 годзе ў школе 128 вучняў, пры школе працуе драматычны гурток, пункт па ліквідацыі непісьменнасці сярод дарослых. У 1925 годзе у Кавалях дзейнічалі два ветраныя і паравы млыны, крупадзёрка. Пад канец 1920-х гадоў арганізавана тарфяная арцель "Прагрэс", пачынае работу кузня. У 1926 годзе ў Кавалях 162 двары. З ліпеня 1930 года ў складзе Бабруйскага раёна БССР. У 1931 годзе 31 гаспадарка вескі абˈядналіся ў калгас "Зара рэвалюцыі", 9 гаспадарак увайшлі ў склад калгаса "Пралетарый". З 15.01.1938 года і з 08.01.1954 года Кавалі ў складзе Бабруйскага раёна Магілеўскай вобласці, з 20.09.1944 года да 08.01.1954 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай вобласці. Пад час Вялікай Айчынай вайны ў баях каля вескі загінулі 24 савецкіх воіны і партызаны (пахаваны ў 2 брацкіх магілах на могілках і ў центры вескі). 101 вясковец не вярнуўся з фронту. У 1967 годзе да вескі далучана чыгуначная станцыя "Цялуша", у 1992 годзе - паселкі Падліпˈе, Зара. У 1997 годзе ў Кавалях 318 двароў, цэнтральная сядзіба сельсавета і калгаса імя Неўскага. Дзейнічаюць чыгуначная станцыя, лесапільня, майстэрні па рамонце сельскагаспадарчай тэхнікі, комплекс БРС, ферма, устаноўка па прыгатаванні вітаміннай мукі. У сацыяльнай сферы працуюць васьмігадовая школа, дзіцячыя яслі-сад, Дом культуры, аддзяленні сувязі і Беларусбанка, бальніца, амбулаторыя, аптэка, сталовая, магазін, комплексны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, аўтаматычная тэлефонная станцыя. У 2014 годзе ў Кавалях 758 жыхароў, 302 гаспадаркі.
Вытворчасць
У вёсцы працуе СВК «Калгас імя А. Неўскага».
Сацыяльная сфера
У вёсцы Кавалі працуюць дом культуры, ФАП, бібліятэка, дзве крамы, аддзяленні паштовай сувязі i Беларусбанка.
Вялікая Індыя
Вялікая Індыя — гістарычны рэгіён, які знаходзіўся пад значным уплывам індыйскай культуры і індуізму, асабліва ў перыяд з V па XV стагоддзе. Вялікая Індыя распасціралася далёка за межы Індыйскага субкантынента: ад Афганістана да астравоў Паўднёва-Усходняй Азіі і Далёкага Усходу, ад Цэйлона да перадгор'яў Гімалаяў і Тыбета. З Вялікай Індыяй звязана распаўсюджванне індуізму ў Паўднёва-Усходняй Азіі, а таксама экспансія будызму за межы Індыйскага субкантынента ў Цэнтральную Азію і Кітай па Вялікаму шаўковаму шляху, якая адбылася ў першыя стагоддзі нашай эры.
Касмічны апарат
Касмічны апарат (КА) — агульная назва тэхнічных прылад, якія выкарыстоўваюцца для выканання разнастайных задач у касмічнай прасторы, а таксама правядзення даследчых і іншага роду работ на паверхні розных нябесных тэл. Сродкамі дастаўкі касмічных апаратаў на арбіту служаць ракеты-носьбіты або самалёты.
Касмічны апарат, адной з асноўных задач якога з'яўляецца транспарціроўка людзей або абсталявання ў верхняй частцы зямной атмасферы — так званым, блізкім космасе, называюць касмічным караблём (КК) або касмічным лятальным апаратам (КЛА) ..
Галіны выкарыстання касмічных апаратаў абумоўліваюць іх падзел па наступных групах:
Прынята адрозніваць аўтаматычныя спадарожнікі (ШСЗ) Зямлі і пілатуемыя касмічныя апараты. Да пілатаваных касмічных апаратаў, у прыватнасці адносяць усе віды пілатуемых касмічных караблёў (КК) і арбітальных касмічных станцый (АС). (Нягледзячы на ​​тое, што сучасныя арбітальныя станцыі здзяйсняюць свой палёт у вобласці блізкага космасу, і фармальна могуць называцца «Касмічнымі лятальнымі апаратамі», іх называюць «касмічнымі апаратамі».)
У актыўна даследуюцца ў апошні час праектах стварэння арбітальных-гіпергукавых лятальных апаратаў як частак авіяцыйна-касмічных сістэм (АКС) часта выкарыстоўваюць яшчэ назвы паветрана-касмічны апарат (ПКА), пазначаючы касмаплан і касмалёты АКС, прызначаныя для выканання кіраванага палёту, як у беспаветранай касмічнай прасторы, так і ў шчыльнай атмасферы Зямлі.
У той час як краін, якія маюць ШСВ — некалькі дзясяткаў, найбольш складаныя тэхналогіі аўтаматычных вяртаюцца і міжпланетных КА асвоілі ўсяго некалькі краін — СССР/Расія, ЗША, Кітай, Японія, Індыя, Еўропа/ESA. Пілатуемыя КК маюць толькі першыя тры з іх (акрамя таго, Японія і Еўропа маюць КА, наведвальныя людзьмі на арбіце, у выглядзе модуляў і грузавікоў МКС). Таксама толькі першыя тры з іх маюць тэхналогіі перахопу ШСВ на арбіце (хоць Японія і Еўропа блізкія да яе з прычыны правядзення стыковак).
У 2005 годзе адбылося 55 запускаў касмічных апаратаў (саміх апаратаў было больш, так як за адзін запуск можа выводзіцца некалькі апаратаў).
Класіфікацыя
Па рэжыму працы адрозніваюць наступныя тыпы касмічных апаратаў :
Па наяўнасці функцыі вяртання:
Па выконваемых функцый вылучаюць наступныя класы:
Многія касмічныя апараты выконваюць адразу некалькі функцый.
Таксама па масавых характарыстыках:
Асаблівасці палёту
У агульным выпадку, у палёце касмічнага апарата вылучаюцца ўчастак вывядзення, участак арбітальнага палёту і ўчастак пасадкі. На ўчастку вывядзення касмічны апарат павінен набыць неабходную касмічную хуткасць у зададзеным кірунку. Арбітальны ўчастак характарызуецца інерцыйных рухам апарата ў адпаведнасці з законамі нябеснай механікі. Пасадкавы ўчастак закліканы пагасіць хуткасць апарата, які вяртаецца, да дапушчальнай пасадачнай хуткасці.
Касмічны карабель
Касмічны карабель — пілатуемы касмічны апарат, прызначаны для дастаўкі аднаго або некалькіх чалавек у касмічную прастору, выканання пэўных задач і бяспечнага вяртання экіпажа на Зямлю.
У сваёй працы «Касмічны карабель» (1924) Канстанцін Эдуардавіч Цыялкоўскі, кажучы аб апараце, прызначаным для палёту чалавека ў космас, у асноўным, зваў яго інакш: нябесны карабель.
Адной з асноўных праблем, якія стаяць пры канструяванні гэтага класу касмічных апаратаў, з'яўляецца стварэнне бяспечнай, надзейнай у выкарыстанні і дакладнай сістэмы вяртання экіпажа на зямную паверхню.
Касмічныя караблі ў фантастыцы
Засваенне касмічнай прасторы з'яўляецца адным з галоўных сюжэтаў навуковай фантастыкі. У прыватнасці, навуковая фантастыка апісвае магчымыя тыпы і класы касмічных караблёў і фактычна вылучае гіпотэзы аб характары іх эксплуатацыі. Касмічныя караблі для перамяшчэння ўнутры зорнай сістэмы, у прыватнасці паміж планетамі, называюцца ў некаторых аўтараў планеталётамі. Як правіла, яны выкарыстоўваюць рэактыўную цягу, падобна сучасным касмічным апаратам. Аднак, у адрозненне ад іх, навукова-фантастычныя планеталёты (як і перспектыўныя) ствараюць рэактыўную цягу, выкарыстоўваючы тэхналагічна больш прагрэсіўныя рухавікі (у прыватнасці: імпульсныя, іонныя, ядзерныя, тэрмаядзерныя). Часам такія караблі называюцца проста ракетамі.
Для перасоўванняў на міжзорныя і міжгалактычныя адлегласці служаць зоркалёты. Сучасная тэхналогія не дазваляе ствараць апараты для міжзоркавых перасоўванняў, якія валодаюць прымальнай хуткасцю. У навуковай фантастыцы фігуруюць як дасветловыя (якія рухаюцца на дасветловых хуткасцях), так і звышсветловыя караблі (якія рухаюцца з звышсветловай хуткасцю). Дасветловыя зоркалёты могуць выкарыстоўваць у якасці маршавых рухавікоў фатонную ўстаноўку. У звышсветловых зоркалётах найбольш часта выкарыстоўваюцца гіпер- (для перамяшчэння ў падпрастору) або варп-рухавікі (скрыўляюць прастору навакол карабля). Найбольш яскравы прыклад зоркалётаў з гіперрухавікамі — зоркалёты ў фільме «Зорныя вароты» і серыяле «Зорныя вароты SG-1» (напрыклад, зямныя караблі Класа «BC-304» «Дэдал»). Прыклад зоркалётаў на варп-рухавіках — зоркалёты ў серыялах і фільмах Зорны Шлях (напрыклад, усе Энтерпрайз і класы караблёў, да якіх яны належаць).
Касмічныя караблі і праекты
Касмічныя караблі 1-га пакалення: Касмічныя караблі 2-га пакалення: Шматразовыя транспартныя касмічныя караблі Часткова-шматразовыя касмічныя караблі:
Латарынгскі ўніверсітэт
Латарынгскі ўніверсітэт (Université de Lorraine) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Нансі.
Агульная характарыстыка
Універсітэт заснаваны ў 1572 годзе ў Мецы, затым быў пераведзены ў 1769 годзе ў Нансі і адноўлены ў 1852 годзе. Размешчаны ў асноўным у Нансі і Мецы. Установа з багатай гісторыяй, Латарынгскі ўніверсітэт некалькі разоў закрываўся і аднаўляўся пасля Вялікай французскай рэвалюцыі і быў падзелены пасля мая 1968 года. Пачынаючы з 2005 года вышэйшыя навучальныя ўстановы Латарынгіі (уключаючы Універсітэт Нансі I, Універсітэт Нансі II і Універсітэт Поля Верлена ў Мецы) пачалі працэс зліцця, у выніку якога 1 студзеня 2012 года быў утвораны цяперашні ўніверсітэт. Станам на 2020 год Латарынгскі ўніверсітэт аб’ядноўваў амаль 60 тысяч студэнтаў і амаль 7 тысяч навукова-педагагічных працаўнікоў.
Баляслаў II Смелы
Баляслаў II Смелы (Bolesław II Śmiały,  — ) — князь Польшчы з 1058 года, кароль Польшчы з 1076 года. Прадстаўнік дынастыі Пястаў, быў сынам князя польскага Казіміра I Аднавіцеля і Дабранегі, сястры Яраслава Уладзіміравіча, вялікага князя кіеўскага.
Баляслаў праводзіў знешнюю палітыку ў традыцыях свайго прадзеда, Баляслава I Храбрага. Неаднойчы ўмешваўся ва ўнутраную палітыку суседзяў, як то Венгрыі, калі ён аказваў ваенную дапамогу герцагу Беле супраць караля Андрэ I у 1057 годзе, а пазней, у 1074 годзе, дапамог Гезе скінуць са стальца караля Каламана. Абапіраючыся на саюз з Венгрыяй і Кіеўскай Руссю, Баляслаў II у 1061 годзе ўмяшаўся ў міжусобіцу ў Чэхіі, але пацярпеў паражэнне. Пасля выгнання ў 1068 годзе з Кіева вялікага князя Ізяслава, Баляслаў на наступны год здзейсніў паход на Кіеў і жорстка расправіўся з ворагамі Ізяслава.
Узмацненню міжнароднага прэстыжу польскай дзяржавы спрыяла таксама ўмяшанне Баляслава ў барацьбу за інвестытуру паміж імператарам Генрыхам IV і Папам Рымскім Рыгорам VII. Баляслаў выступіў на баку апошняга: у 1072 годзе адмовіўся плаціць даніну імператару і аб’явіў аб незалежнасці Польшчы, а ў 1074 годзе прызнаў польскую дзяржаву ленам папскага прастола. За гэта на наступны год Баляслаў атрымаў карону ад папы і стаў такім чынам каралём польскім.
У канцы 1070-х гадоў абвастрыліся ўнутраныя і знешнія праблемы Польшчы. Спробы Баляслава вярнуць да каралеўства Заходняе Памор'е поспехам не скончыліся. У 1077 годзе Баляслаў рушыў на Кіеў, бо Ізяслаў зноў страціў там уладу. Горад быў узяты, а Ізяслаў зноў стаў князем кіеўскім. Аднак, як толькі польскія войскі сышлі, супраць Ізяслава выступілі ворагі і забілі яго. Асноўная праблема была ва ўзмацненні незалежнасці польскай арыстакратыі, якую падтрымлівалі Чэхія і Свяшчэнная Рымская імперыя. Пасля катавання Баляславам біскупа кракаўскага Станіслава, якога абвінавачвалі ў здрадзе, у краіне пачаўся мяцеж магнатаў. На чале паўстання стаў малодшы брат караля Уладзіслаў I Герман. У 1079 годзе Баляслаў быў скінуты са стальца і выгнаны з Польшчы. Свой прытулак ён знайшоў у Венгрыі, дзе памёр праз два гады.
Уэле
Уэ́ле — рака ў Цэнтральнай Афрыцы, у Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга.
Treyarch
Treyarch, Inc — амерыканская студыя па распрацоўцы камп’ютарных гульняў, даччыная кампанія буйнога амерыканскага выдаўца і распрацоўніка Activision. Заснаваная У 1996, стварае гульні для гульнявых прыставак і персанальных камп’ютараў. Першай прадукцыяй кампаніі стала гульня Nagano Hockey '98.
Кампанія
Treyarch, Inc., была заснавана ў 1996 Пітэрам Акеманном і Донам Ликенессом. Была набыта Activision, Inc. у 2001. У 2005 штат працаўнікоў іншы даччынай кампаніі Activision - Gray Matter Interactive, быў зліцца з штатам супрацоўнікаў Treyarch.
Заснаваная ў 1996, Treyarch, студыя належыць Activision, з'яўляецца адным з найбольш вопытных распрацоўшчыкаў у галіне стварэння камп'ютарных гульняў. За ўвесь час існавання студыя выпусціла больш за 20 гульняў, многія з якіх сталі хітамі. У 2004, пасля завяршэння працы над гульнёй Call of Duty: United Offensive адбылося зліццё Treyarch і студыі Gray Matter Interactive, якая працавала над Return to Castle Wolfenstein.
Эксклюзіўны дагавор з Microsoft
14 чэрвеня 2010 было абвешчана, што кампаніі Microsoft і Activision падпісалі дагавор, паводле якога ўсе дапаўненні, якія выпускаюцца для гульняў серыі Call of Duty і распрацоўваюцца студыяй Treyarch, спачатку будуць выходзіць эксклюзіўна для кансолі Xbox 360, а толькі праз нейкі час для астатніх платформаў. Тэрмін дзеяння падпісанай дамовы - 3 гады.
Морсё (камуна)
Морсё (Morsø Kommune) — дацкая камуна ў складзе вобласці Паўночная Ютландыя. Плошча — 367,67 км², што складае 0,85 % ад плошчы Даніі без Грэнландыі і Фарэрскіх астравоў. Колькасць насельніцтва на 1 студзеня 2008 года — 22091 чал. (мужчыны — 11138, жанчыны — 10953; іншаземныя грамадзяне — 544).
Надзея Паўлаўна Якубовіч
Надзея Паўлаўна Якубовіч (, г. п., Петрыкаўскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1960).
Запруддзе (Слабодкаўскі сельсавет)
Запруддзе — вёска ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці. Запруддзе ўваходзіць у склад Слабодкаўскага сельсавета.
Adansonia rubrostipa
Adansonia rubrostipa — від дрэў з роду сямейства Мальвавыя. Эндэмік паўночнага захаду Мадагаскара, дзе з’яўляецца насельнікам.
Сустракаецца ў правінцыях Махадзанга і Туліяра.
NGC 4231
NGC 4231 (іншыя абазначэнні — UGC 7304, MCG 8-22-94, ZWG 243.60, NPM1G +47.0223, PGC 39354) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навадзель
Навадзе́ль (, Новодель) — хутар у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Адэльскага сельсавета.
Тавар
Тава́р — прадукт працы, выраблены для задавальнення патрэб грамадства шляхам куплі-продажу ці абмену на рынку.
Нараўскі сельсавет
На́раўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гайнаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Гайнаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 жніўня 1945 года перададзены ў склад Польскай Народнай Рэспублікі.
Ксані
Ксані (ქსანი, Чысандон) — рака ў Паўднёвай Асеціі і Грузіі, левы прыток Куры. Працякае ў межах Ленінгорскага раёна Паўднёвай Асеціі (верхняе і сярэдняе цячэнне) і Грузіі (ніжняе цячэнне).
Ксани бярэ пачатак з возера Кялістба на Кельскам плато. Плынь ракі парожыстая, хуткая. Па а цясніне Ксані праходзіць дарога, якая злучае Ленінгорскі раён Паўднёвай Асеціі з асноўнай аўтамагістраллю Грузіі. У вярхоўях Ксані размешчана гістарычная вобласць Дзімыр (Жамуры), якая валодае значным рэкрэацыйным патэнцыялам.
На рацэ размешчаныя: Ленінгор, Мухрані. У ніжнім цячэнні рака Ксані служыць мяжой паміж Каспскім раёнам краю Шыда-Картлі і Мцхетскім раёнам краю Мцхеты-Мтыянэці.
Стыль (мова)
Стыль мовы, функцыянальны стыль мовы — умоўная частка літаратурнай мовы, якая прыстасавана да спецыфічных сфер прымянення мовы, мэты зносін і асноўных відаў тэкстаў, у якіх яна ўжываецца. Характарызуецца пэўным спецыфічным наборам слоў, выразаў, наяўнасцю ці адсутнасцю экспрэсіўнасці, ацэначнасці моўных сродкаў. Літаратурная мова уяўляе сабой сістэму такіх стыляў.
Вусная адмена літаратурнай мовы прадстаўлена адным стылем — гутарковым. Пісьмовая адмена прадстаўленая трыма стылямі — публіцыстычным, навуковым, афіцыйна-дзелавым. Гэтыя стылі проціпастаўляюцца не абсалютна, паколькі, напрыклад, многія словы не маюць стылявых прыкмет.
Многія даследчыкі ўключаюць у сістэму літаратурнай мовы і мову мастацкай літаратуры або мастацкі стыль (стыль мастацкай літаратуры), але часам ён разглядаецца як своеасаблівая форма літаратурнай мовы, больш свабодная за іншыя стылі, адкрытая для выкарыстання як элементаў іншых стыляў, так і пазалітаратурных моўных сродкаў, напр., дыялектызмаў, жаргонаў, простамоўя і інш.
Спіс астэроідаў, якія перасякаюць арбіту Нептуна
[[Выява:Orbites definition.png|frame|right|Унутраная арбіта: левы, верхні;
Знешняя арбіта: левы, ніжні;
Унутраны грэйзер: сярэдні, верхні;
Знешні грэйзер: сярэдні, ніжні;
Каарбітальная арбіта: правы, верхні;
Кросер-арбіта: правы, ніжні]]
Нептун-кросеры — гэта астэроіды, арбіты якіх перасякаюць арбіту Нептуна. Перыгелій арбіты ў такіх астэроідаў размяшчаецца ўнутры арбіты Нептуна, гэта значыць ён менш афелія Нептуна (30,441 а. а.), але больш яе перыгелія (29,766 а. а.).
Спіс астэроідаў
У дадзеным спісе прадстаўлены астэроіды, якія перасякаюць арбіту Нептуна або якія ўваходзяць у яе звонку, апошнія адзначаны знакам ‡.
(5145) Фол (Pholus) (7066) Нэсус (Nessus) (10370) Хайланом (Hylonome) (15788) 1993 SB   (15820) 1994 TB    (15875) 1996 TP66 (19299) 1996 SZ4 (20161) 1996 TR66 (20461) Дыяретса (Dioretsa) (26308) 1998 SM165 ‡ (28978) Іксіён (Ixion) ‡ (29981) 1999 TD10 (32929) 1995 QY9
(33128) 1998 BU48 (33340) 1998 VG44 (38628) Хуя (Huya) (42355) 2002 CR46 (44594) 1999 OX3 (47932) 2000 GN171 (52975) Кілар (Cyllarus) (54520) 2000 PJ30 (55576) 2002 GB10 (55638) 2002 VE95
(60608) 2000 EE173 (65407) 2002 RP120 (65489) 2003 FX128 (73480) 2002 PN34 (78799) 2002 XW93 (84719) 2002 VR128 (87269) 2000 OO67 (87555) 2000 QB243 (88269) 2001 KF77
Аматар
Ама́тар (amator) — ахвотнік да чаго-небудзь. Таксама аматар называюць таго, хто займаецца чым-небудзь не як прафесіянал; любіцель.
Эблаіцкая мова
Эблаі́цкая мова — мёртвая семіцкая мова, якая ўжывалася ў 3 тыс. да н.э. у г. Эбла, цяпер гарадзішча Тэль-Мардых (تل مرديخ) паміж Халебам і Хамай на захадзе сучаснай Сірыі. Адна з найстаражытных пісьмовых семіцкіх моў (пасля акадскай).
Мова вядомая дзякуючы архіву з каля 5000 гліняных таблічак, запісаных клінапісам, якія былі выяўлены ў 1974—1976 гг. падчас раскопак Эблы. Першым таблічкі змог перакласці Джавані Пеціната.
Эблаіцкая мова, як і акадская, адносіцца да ўсходнесеміцкіх моў, і магчыма, з'яўляецца дыялектам акадскай мовы дасарганаўскага перыяду.
Страчанае звяно
«Страчанае звяно» (Missing Link) — амерыканска-канадскі анімацыйны фільм студый Laika і Annapurna Pictures 2019 года. Фільм выкананы па тэхналогіі stop motion. Пераможца прэміі «Залаты глобус» (2020) у намінацыі «Найлепшы анімацыйны поўнаметражны фільм».
Сюжэт
Бясстрашны натураліст і даследчык Лаянэл Фрост паставіў перад сабой задачу расказаць свету аб існаванні розных стварэнняў, пра якія гавораць толькі легенды. Яго новым адкрыццём становіцца Лінк, так званае «страчанае звяно» — самотны еці, які пражывае ў глухіх лясах Паўночнай Амерыкі.
Фрост вырашае дапамагчы новаму сябру знайсці найбліжэйшых сваякоў, для чаго дзіўная кампанія адпраўляецца ў Тыбет.
Маяпанская ліга
Маяпа́нская лі́га — саюз паміж трыма гарадамі мая: Чычэн-Іцой, Ушмалем і Маяпанам, утвораны ў 1007 годзе н. э.
Перадгісторыя
У X стагоддзі на Юкатан урываюцца тальтэкі, якія па нейкіх прычынах пакінулі Талан, і пры дапамозе саюзных ім маянскіх плямён Іца і Тутуль Шыу захопліваюць гэтыя тэрыторыі. Тальтэкі, змяшаўшыся з мясцовымі мая, замацоўваюцца ў Чычэн-Іцы і робяць яе сваёй новай сталіцай. У гэты ж час саюзнікі тальтэкаў засноўваюць свае гарады — Каком заснаваў Маяпан, а Ах Суйток Тутула Шыу — Ушмаль. Гэтыя гарады пачынаюць хутка расці. У Чычэн-Іцы былі створаны піраміды ў гонар тальтэкскага бога, Кецалькаатля, культ якога ўжо зліўся з культам маянскага Кукулькана. Выявай боскага Пярнатага змея ўпрыгожаны выдатныя калоны Чычэн-Іцы, якія паказвалі, што ў горада з'явіўся новы заступнік. Ушмаль быў пабудаваны ў стылі «маяскага рэнесансу», найярчэйшым узорам якога з'яўляецца Палац правіцеляў горада.
Гісторыя
У 1007 годзе Чычэн-Іца, Ушмаль і Маяпан утвараюць так званую Маяпанскую лігу. Гэта ўмоўная назва, бо спачатку абсалютным гегемонам і гэтага саюза і сталіцай усяго тагачаснага Юкатана быў горад Чычэн-Іца. Спачатку гэта быў больш-менш моцны саюз. Але з часам Чычэн-Іца ператварылася ў сапраўднага гегемона-тырана. Кіраўнікі Чычэн-Іцы мелі абсалютную ўладу, ім плацілі даніну гарады, якія знаходзіліся нават на адлегласці 1000 км. Больш таго, жрацы Чычэн-Іцы, якія валодалі велізарнай уладай у горадзе, патрабавалі ад сваіх даннікаў людзей для прынясення ў ахвяру багам. І ў рэшце рэшт правіцелі Маяпана, Ушмаля і Іцмаля — Хунак Кеель, Чан Такіль і Уліль задумалі змову супраць Чычэн-Іцы. 22 лістапада 1194 года маяпанскія войскі Хунак Кееля атакуюць і захопліваюць Чычэн-Іцу. Так Какомы, дынастыя правіцеляў Маяпана, становяцца неабмежаванымі правіцелямі паўночнага Юкатана. Каб зацвердзіць сваю магутнасць, яны прыводзяць у Маяпан маяскіх халач-вінікаў і прымушаюць іх застацца тут на пастаяннае жыхарства. Нават кіраўнік Ушмаля вымушаны быў пасяліцца ў Маяпане. Аб ваеннай моцы Маяпана сведчылі гарадскія ўмацаванні — сапраўдныя крапасныя сцены (да гэтага ні ў адным маяскім горадзе не было знешніх умацаванняў).
Валадарства маяпанскіх Какомаў над астатнімі юкатанскімі мая працягвалася 250 гадоў. Але затым супраць дыктатуры Какомаў успыхвае агульнаюкатанскае паўстанне, якім кіраваў халач-вінік Ушмаля Ах Шупа Шыу. Паўстанне было паспяховым. 6 студзеня 1461 года Тутуль Шывы з Ушмаля разбурылі Маяпан.
Yes (Unix)
yes — каманда Unix. якая бясконца выводзіць радок «y» альбо свой аргумент у камандны радок.
Апісанне каманды
Праграма yes без параметраў выводзіць у камандны радок безліч сімвалаў «y», за кожным з якіх адлюстроўваецца сімвал канца радка. Пры наяўнасці параметраў яна выводзіць іх на экран, таксама дадаючы ў канец сімвал пераносу радка. Так яна працуе, пакуль карыстальнік самастойна не спыніць працэс (напрыклад, камандай kill), альбо не завершыцца праграма, да якой быў перанакіраваны яе выхадны паток.
Выкарыстанне
Каманда рэдка выкарыстоўваецца сама па сабе, часцей а ўсё яна аб'ядноўваецца з іншымі (з дапамогай канвеера). Yes можа выкарыстоўвацца ў такіх выпадках: (тое жа, што і )
Гл. таксама
Man-старонка праграмы yes