cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Павел Мацвеевіч Мешчаракоў
Біяграфія
Да кастрычніка 1943 года лейтэнант Павел Мешчаракоў камандаваў артылерыйскім узводам 43-га стралковага палка 106-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту. Вызначыўся падчас бітвы за Дняпро. 15 кастрычніка 1943 года Мешчаракоў з перадавой групай пераправіўся праз Дняпро у раёне пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе, знішчыўшы вялікую колькасць агнявых кропак праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Павел Мешчаракоў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 2205.
Пасля заканчэння вайны Мешчаракоў працягнуў службу ў Савецкай Арміі. У 1967 годзе ў званні падпалкоўніка ён быў звольнены ў запас. Пражываў і працаваў спачатку ў Рыбінску, затым у Гомелі. Памёр 1 мая 1989 года, пахаваны ў Гомелі.
Быў таксама узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, двума ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
IC 4058
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Апоўзень
Апоўзень — слізгальнае зрушэнне ўніз па ўхіле пад дзеяннем сіл цяжару мас грунта, якія фармуюць схілы ўзгоркаў, гор, рачныя, азёрныя і марскія тэрасы. Асноўнымі марфалагічнымі элементамі апоўзня з'яўляюцца:
Апоўзні ўяўляюць сабою адзін з экзагенных схілавых працэсаў.
Павел Пятровіч Валошын
Павел Пятровіч Валошын (, в. Гаркавічы, цяпер Падляскае ваяводства, Польшча —, , цяпер, Карэлія, Расія ) — беларускі грамадска-палітычны дзеяч,. Вёў актыўную палітычную дзейнасць у Заходняй Беларусі, сябра БСРГ і КПЗБ.
Біяграфія
У 1908—1912 гадах працаваў паштовым служачым у Крынках (Беласточчына). У 1912 годзе прызваны ў расійскае войска. Удзельнічаў у Першай сусветнай вайне, быў паранены, трапіў у нямецкі палон. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі служыў міліцыянерам у Екацярынаславе. У жніўні 1919 года ў дзянікінскай арміі. Потым ваяваў на баку Чырвонай арміі (у атрадзе Рыгора Катоўскага і іншых часцях). У 1920 годзе трапіў у палон войска УНР. Па вызваленні працаваў служачым на чыгунцы ў Екацярынаславе. У 1922 годзе вярнуўся на радзіму, якая па выніках Рыжскага міру апынулася ў складзе Польшчы (Заходняя Беларусь). Уваходзіў у Беларускую сацыял-дэмакратычную партыю, потым у Беларускую партыю незалежных сацыялістаў. 31 ліпеня 1923 года абраны дэпутатам польскага сейма (замест знятага і высланага з краіны Уладзіміра Каліноўскага), увайшоў у Беларускі пасольскі клуб.
Стаў адным з заснавальнікаў Беларускай сялянскай работніцкай грамады (БСРГ), у 1926—1927 гадах член яе ЦК. У 1926 годзе увайшоў у Камуністычную партыю Заходняй Беларусі (КПЗБ). У сейме ўдзельнічаў у абмеркаванні праектаў законаў пра парцэляцыю і асадніцтва, адбудову знішчаных вайной будынкаў і інш. Арганізатар і ўдзельнік мітынгаў у Беластоку, Гродне, Алекшыцах, Індуры, Крынках, Лунне, павятовых з’ездаў БСРГ у Гродне (верасень 1926), Саколцы (лістапад 1926), в. Стараберазова Бельскага павета (снежань 1926) і інш. Прымаў удзел у рабоце Цэнтральнага міжпартыйнага сакратарыята па барацьбе за амністыю палітвязням.
Выступаў з лекцыямі і публікацыямі ў Маскве, Ленінградзе, Пяцігорску, Днепрапятроўску. З сакавіка 1933 года жыў у Менску. Працаваў адказным сакратаром у ЦК МАДР БССР, памочнік дырэктара ў Беларускай дзяржаўнай бібліятэцы і ў Бібліяграфічным інстытуце пры гэтай бібліятэцы, займаўся грамадскай дзейнасцю.
Арыштаваны 1 верасня 1933 года ў Менску па адрасе: Падгорны завулак, д. 4, кв. 1 паводле справы «Беларускага нацыянальнага цэнтра». 9 студзеня 1934 года Калегіяй ДПУ БССР прыгавораны да расстрэлу, замененага 10 гадамі лагераў. Этапаваны ў Беламорска-Балтыйскі лагер НКУС. Пакаранне адбываў на Салаўках, 9 кастрычніка 1937 года Асобай «тройкай» УНКУС па Ленінградскай вобласці зноў прыгавораны да расстрэлу. Расстраляны на станцыі Мядзведжая Гара (Сандармох) Карэла-Фінскай АССР (цяпер Мядзвеж’ягорскі раён, Карэлія, Расія). Пасмяротна рэабілітаваны паводле абодвух прыгавораў 16 жніўня 1956 года. Асабовая справа Пятра Валошына захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Ігнацы Хамінскі
Біяграфія
Уладальнік маёнткаў Гаўе, Рускае Сяло і Нарбутоўшчына.
Узнагароды
Кавалер Ордэна Св. Станіслава.
Сідэрый
Сідэрый (ад σίδηρος - жалеза) - геалагічны перыяд, частка палеапратэразоя. Ахоплівае часовы перыяд ад 2,5 да 2,3 мільярда гадоў таму. Датаванне чыста храналагічнае, а не заснаванае на стратыграфіі.
На пачатак гэтага перыяду прыпадае пік праявы палосчатых жалезістых кварцытаў. Пароды, якія змяшчалі жалеза, фармаваліся ва ўмовах, калі анаэробныя водарасці выраблялі адпрацаваны кісларод, які, змешваючыся з жалезам, утвараў магнетыт (Fe3O4, аксід жалеза). Гэты працэс вычышчаў жалеза з акіянаў. У канчатковым выніку, калі акіяны спынілі паглынаць кісларод, працэс прывёў да ўтварэння насычанай кіслародам атмасферы, якую мы маем на сённяшні дзень.
Гуронскае абледзяненне пачалося ў сідэрыі 2,4 млрд. гадоў назад і скончылася ў канцы рыясія, 2,1 млрд. гадоў таму.
Гарэлькава
Гарэлькава (Горельково) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
1923 год у гісторыі музыкі
1923 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Яглевічы
Ягле́вічы (, Яглевичи) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Яглевіцкага сельсавета.
Інфраструктура
На тэрыторыі вёскі знаходзяцца: сярэдняя школа, сельскі клуб, шпіталь, аддзяленне сувязі, крама, бібліятэка.
Сезон 2017 ФК Вікторыя Мар’іна Горка
У 2017 годзе футбольны клуб «Вікторыя» з Мар’інай Горкі прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Склад каманды
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Смолзавод
Смо́лзавод (, Смолзавод) — пасёлак ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
NGC 1260
NGC 1260 (іншыя абазначэнні — UGC 2634, MCG 7-7-47, ZWG 540.81, IRAS03141+4113, PGC 12219) — галактыка ў сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Себасцьян Курц
Себасцьян Курц (Sebastian Kurz; нар. 27 жніўня 1986, Вена, Аўстрыя) — аўстрыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч,,. Міністр замежных спраў і інтэграцыі Аўстрыі з 16 снежня 2013 па 2017 год. Самы малады міністр замежных спраў у свеце. Федэральны канцлер Аўстрыі з 2017 па 2019 год, паўторна з 2020 да 9 кастрычніка 2021 года.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1986 годзе ў Вене ў сям’і інжынера і настаўніцы. Адразу пасля школы пайшоў адслужыць тэрміновую службу ў войску. Пасля службы паступіў на юрфак Венскага ўніверсітэта.
У Аўстрыйскую народную партыю Курц уступіў у 17 гадоў. А ў 23 гады, студэнтам, стаў лідарам моладзевага крыла АНП. У красавіку 2011 стаў дзяржаўным сакратаром па справах інтэграцыі, а праз два гады, у 26 гадоў, узначаліў аўстрыйскае Міністэрства замежных спраў. Адметна, што на момант прызначэння міністрам Себасцьян Курц яшчэ з’яўляўся студэнтам і не меў скончанай вышэйшай адукацыі. Ён быў вымушаны пакінуць універсітэт на 13-м семестры, не давучыўшыся да дыплома.
15 кастрычніка 2017 года ў Аўстрыі прайшлі парламенцкія выбары. Першае месца заняла кансерватыўная Аўстрыйская народная партыя. Яе лідар, 31-гадовы Себасцьян Курц стаў Федэральным канцлерам Аўстрыі.
Новы канцлер Аўстрыі ў снежні заявіў, што Еўрасаюз павінен перагледзець сваю палітыку ў пытанні размеркавання мігрантаў. «Мігранты на сваім шляху ў Еўропу не хочуць у Балгарыю ці Венгрыю — з большага яны жадаюць трапіць у Германію, Аўстрыю ці Швецыю», — адзначыў Курц. Ён лічыць, што паколькі мяжа паміж эканамічнымі мігрантамі і ўцекачамі размытая, то лепш дапамагаць ім унутры іх уласных краін, а калі не атрымліваецца гэта — то ўнутры іх краін-суседак.
У студзені 2018 года Федэральны канцлер Аўстрыі Себасцьян Курц выступіў за паэтапную адмену санкцый, уведзеных у дачыненні да Расіі.
На выбарах у Еўрапарламент 26 мая 2019 года Аўстрыйская народная партыя перамагла з 35,4 % галасоў.
27 мая 2019 года парламент Аўстрыі вынес вотум недаверу канцлеру Себасцьяну Курцу на фоне ўрадавага крызісу. Рашэннем парламента Себасцьяна Курца і членаў яго ўрада адхілілі. Урадавы крызіс разгарэўся ў Аўстрыі пасля таго, як нямецкія журналісты апублікавалі відэа, на якім віцэ-канцлер Аўстрыі і лідар ультраправай Аўстрыйскай партыі свабоды (якая ўваходзіла ў кіруючую кааліцыю) Хайнц-Крысціян Штрахэ перад выбарамі ў парламент 2017 года вядзе перамовы з нібыта пляменніцай расійскага алігарха на Ібіцы; меркавалася, што тая павінна была дапамагчы віцэ-канцлеру перамагчы на ​​выбарах, за што ён паабяцаў перадаць ёй частку дзяржзамоў ў галіне будаўніцтва.
Аднак АНП перамагла на датэрміновых выбарах, набраўшы 38,4 % галасоў. Яе лідар змог дамовіцца аб урадавай кааліцыі з «Зялёнымі». 7 студзеня 2020 года Себасцьян Курц ізноў узначаліў Аўстрыю, заняўшы пасаду канцлера краіны.
У 2021 годзе Пракуратура Аўстрыі заявіла, што вядзе расследаванне ў дачыненні да Себасцьяна Курца і дзевяці яго набліжаных па справе аб карупцыі і хабарніцтве. Сутнасць абвінавачванняў у тым, што ў 2016—2018 гадах «сродкі Міністэрства фінансаў былі выкарыстаныя для фінансавання часткова падтасаваных апытанняў грамадскай думкі, якія служылі выключна палітычным і партыйным інтарэсам». У прыватнасці, па версіі пракуратуры, урад купляў у СМІ рэкламу ў абмен на размяшчэнне выгадных для партыі Курца публікацый. 9 кастрычніка 2021 года Канцлер Аўстрыі Себасцьян Курц абвясціў аб зыходзе ў адстаўку на фоне расследавання пракуратуры супраць яго. Яго сыходу з пасады патрабавалі апазіцыйныя партыі — Сацыял-дэмакратычная партыя Аўстрыі (СПА), ліберальная «Новая Аўстрыя» і правапапулісцкая Аўстрыйская партыя свабоды (АПС).
Навакіеўка (Акмолінская вобласць)
Навакіеўка — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Яргольскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 35 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114037400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 332 чалавекі (169 мужчын і 163 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 260 чалавекі (133 мужчыны і 127 жанчын).
Мацей Алендзкі
Мацей Алендзкі (Maciej Olędzki; 23 снежня 1746, Падляшша — 6 красавіка 1816, Полацк ) — дзеяч Ордэна езуітаў, педагог.
Уступіў у Таварыства Ісуса 13 жніўня 1770 г. у Нясвіжы. Вывучаў тэалогію ў Полацкім езуіцкім калегіуме (1776—1780). У 1776 г. высвечаны ў Полацку на ксяндза. З 1785 па 1789 гг. — місіянер у Расне. У 1789—1806 гг. — пракуратар маёнткаў (Procurator praedium) Полацкага езуіцкага калегіума. Рэктар Мсціслаўскага езуіцкага калегіума (1806—1810).
У 1810—1812 гг. — пракуратар дома (Procurator domus) Полацкага калегіума. Апошнія гады жыцця — міністр (minister дасведчаны і аўтарытэтны езуіт, які адказваў за адміністрацыйна-гаспадарчыя справы, а ў час адсутнасці рэктара (суперыёра) выступаў як яго намеснік; «аканом» ордэнскага дома ) у Полацкай езуіцкай акадэміі (1812—1816).
Нефралогія
Нефралогія (ад νεφρός, што азначае «нырка», і  — «вучэнне, навука») — раздзел медыцыны, які вывучае функцыі і захворванні нырак (іх этыялогію, патагенез, клініку, лячэнне і прафілактыку): нефрыт (гламеруланефрыт), нефратычны сіндром, амілаідоз, нефрапатыя цяжарных, піеланефрыт, пашкоджанне нырак пры сістэмных сасудзістых (гемарагічны васкуліт), калагенавых, абменных (дыябет цукровы, падагра), агульнаінфекцыйнных захворваннях, вострай сасудзістай недастатковасці (траўматычны, кардыягенны, бактэрыемічны шок, непераноснасць лекаў, сываратак, вакцын) і інш. Праблемы нефралогіі даследуюцца комплексна — клініцыстаім, марфолагамі, фізіёлагамі, радыёлагамі і іншымі; нефралогія цесна звязана з кардыялогіяй, уралогіяй і трансплантацыйнай хірургіяй
Пульманалогія
Пульманалогія (таксама пнеўмалогія) — раздзел медыцыны, які займаецца вывучэннем, дыягностыкай і ляченнем захворванняў лёгкіх і дыхальных шляхоў.
IC 4059
IC 4059 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Станіслаў Пятровіч Шушкевіч
Станіслаў Пятровіч Шушке́віч (, в. Бакінава, Мінскі павет, цяпер, Мінская вобласць — , , Псеўданімы: Янка Бор; Саўка Койданаўскі; Вільгельм Эрнест; крыптанімы: С. Ш.; Стах Ш.; С. Ш. и В. М. (з В. Мараковым); С.Ш-ч; Шуш; В. Э.; Э—ст; В.Эрн) — беларускі савецкі паэт, празаік.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і беззямельнага селяніна. У 1924—1926 вучыўся ў 11-й сямігадовай школе Мінска. У 1926 паступіў у МБПТ; стаў членам літаб'яднання «Маладняк», БелАПП. У 1928—1930 працаваў у Кніжнай палаце і Дзяржаўнай бібліятэцы БССР; у 1930—1931 загадваў бібліятэкай Навукова-даследчага інстытута сельскай і лясной гаспадаркі; у 1934—1935 працаваў у рэдакцыі газеты «Літаратура і мастацтва», «Калгаснік Беларусі», у 1935—1936 — газеты «Звязда». Адначасова вучыўся на крытыка-творчым аддзяленні літаратурнага факультэта МВПІ, які скончыў у 1934. Член СП БССР з 1934.
Арыштаваны ў Менску па адрасе: вул. Сляпянская, д. 29, кв. 1. Асуджаны пазасудовым органам НКУС 5.10.1937 за «прыналежнасць да контррэвалюцыйнай нацдэмаўскай арганізацыі» да 8 гадоў ППК. Падчас арышту быў жанаты, гадаваў дзіця, працаваў супрацоўнікам аддзела культуры газеты «Звязда». У 1937—1946 гадах знаходзіўся ў лагеры і ссылцы ў Кемераўскай вобласці. Працаваў шахцёрам, цесляром, бухгалтарам у лагеры МУС Кемераўскай вобласці, пасля вызвалення (1944) — вольнанаёмным бухгалтарам саўгаса. У 1946 годзе вярнуўся на Радзіму; працаваў настаўнікам СШ у Данілавічах Дзяржынскага раёна Мінскай вобласці. Паўторна арыштаваны 22.8.1949 і 10.12.1949 асобай нарадай МДБ СССР асу­джаны да высылкі ў Краснаярскі край, дзе С. П. Шушкевіч працаваў лесарубам, у геалагічных партыях і экспедыцыях.
Даносы на Станіслава Шушкевіча напісалі Эдзі Каган (Агняцвет) і Алесь (Айзік) Кучар, гэтая гісторыя апісана сынам пісьменніка, Станіславам Шушкевічам, у кнізе «Маё жыццё, крах і ўваскрошанне СССР»:
«Потым з высылкі вярнуўся бацька і расказаў наступнае. У турме ад яго патрабавалі напісаць даносы на некалькіх чалавек. Абяцалі за гэта вызваліць. Бацька катэгарычна адмовіўся. Яго пачалі пераконваць: не будзь святым, усе так робяць. Маўляў, такі крок - узаемавыгодны. Усіх пастрашаць і адпусцяць на свабоду. Бацька не паверыў і працягваў адмаўляцца. Тады следчы паказаў даносы на яго, напісаныя Эдзі Каган (Агняцвет) і Алесем (Айзікам) Кучарам. Следчы сказаў: напішаш на ўсіх, выйдзеш на волю, усе разам зберыцёся і пасмяецеся ўволю. Мы ўсіх адпусцім і справы вашыя закрыем. Бацька адмовіўся.»
Рэабілітаваны прэзідыумам Вярхоўнага суда БССР 29.12.1954. Вярнуўся ў Мінск у 1956. У 1956—1958 працаваў у газеце «Мінская праўда», у 1958—1970 быў загадчыкам аддзела пісем газеты «Літаратура і мастацтва». З 1970 на пенсіі. Канчаткова рэабілітаваны па абедзвюх справах 26.9.1975. Асабовая справа С. П. Шушкевіча № 9935-с з фотаздымкам захоўваецца ў архіве КДБ Беларусі.
Пахаваны ў Шчытомірычах Мінскага раёна.
Творчасць
Дэбютаваў вершам у студзені 1924 (газета «Чырвоная змена»). У паэтычных зборніках «Вершы» (1934), «Дарогаю вясны» (1959), «Услед за марамі» (1961), «Навальніца» (1966), «Сябрам» (1972), «Дарога ў залатую восень» (1983), «Рэха маладосці» (1984), «Сонца над маім асеннім садам» (1987) і інш. праявілася любоў да Бацькаўшчыны, паэтызацыя сяброўства, кахання, прыгажосці роднай прыроды. Аўтар кнігі ўспамінаў «Вяртанне ў маладосць: Успаміны і нататкі» (Мінск, 1968; у т.л. успаміны пра беларускіх пісьменнікаў), прозы «Апавяданні пра Марата Казея» (1968), зборніка сатыры і гумару «Грушы на вярбе» (1969). Пісаў для дзяцей: зборнікі вершаў, апавяданняў і казак «Звярыны баль» (1936), «Лясная калыханка» (1958), «Сарочы церамок» (1959), «Мы на змену ідзём» (1961), «Гара Марата Казея» (1963), «Будзільнік» (1966), «Апавяданні пра Марата Казея» (1968, 1988), «Вясёлыя дзятлікі» (1970), «Колькі кіпцікаў у кошкі» (1972), «Дванаццаць пасланцоў» (1973), «Барадаты камар» (1977), «Красавік» (1977), «Ліса з магнітафонам» (1979), «Казачны церам» (1983), «Едзе страшная Яга» (1985), «Казёл на верталёце» (1987).
Яго творы вызначаюцца дасціпнасцю, займальнасцю, аптымізмам, прастатой выкладання, багаццем мовы. У 1978 г. выйшлі Выбраныя творы ў 2-х тамах, у 1988 г. — «Выбранае». Многія вершы С. П. Шушкевіча пакладзены на музыку.
Узнагароджаны медалямі. Заслужаны работнік культуры Беларускай ССР (1983).
Гаравідка
Гаравідка (Горовидка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Дзянісава (Вяземскі раён)
Дзянісава (Денисово) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Тэлевежа Гуанчжоу
Тэлевежа Гуанчжоу — самая высокая тэлевежа ў свеце. Пабудавана ў 2005—2009 гадах кампаніяй ARUP да Азіяцкіх Гульняў 2010 года.
Вышыня тэлевежы складае 610 метраў. Да вышыні 450 метраў вежа ўзведзена ў выглядзе камбінацыі гіпербалоіднай апорнай сеткавай абалонкі і цэнтральнага ядра. Сеткавая абалонка вежы выканана са стальных труб вялікага дыяметра. Вежу завяршае стальны шпіль вышынёй 160 метраў. Вежа прызначана для трансляцыі тэлевізійных і радыёсігналаў, а таксама для агляду панарамы Гуанчжоу і разлічана на прыём 10 000 турыстаў у дзень.
Рыасій
Рыасій (ῥύαξ — паток лавы) - гэта другі геалагічны перыяд палеапратэразойскай эры, які доўжыўся з 2300 па 2050 млн гадоў да н. э. Датыроўка чыста храналагічная, а не заснавана на стратыграфіі.
Кюфта
Кюфта — традыцыйная страва ў выглядзе тэфтэлей у краінах Блізкага Усходу і Паўднёвай Азіі. Звычайна гатуецца з фаршу з ялавічыны або бараніны, з даданнем спецый і/або цыбулі. Страва мае папулярнасць у Азербайджане, Арменіі і ў Турцыі.
Мяса часта змешваюць з іншымі інгрэдыентамі, такімі як рыс, булгур, гародніна, або яйкі, да стварэння аднастайнай пасты. Кюфта часам гатуецца з рыбы або гародніны, асабліва ў Індыі. Яны могуць быць смажаныя, тушаныя, вараныя, прыгатаваныя на грылі, запечаныя або марынаваныя, а таксама могуць быць пададзены з вострым соусам.
У Паўночнай Афрыцы, Міжземнамор'і, на Балканах і ў Паўднёвай Азіі таксама існуюць сваі варыянты прыгатавання кюфты. У Пакістане кюфту робяць з ялавічыны і курыцы. Згодна з праведзеным у 2005 годзе даследаваннем, у Турцыі існуе 291 розных відаў кюфты. У арабскіх краінах кюфту звычайна падаюць на стол у выглядзе сігарападобных цыліндраў.
Рыасій
У канцы рыаскага перыяду (да 2100 млн гадоў да н. Э.) завяршаецца Гуронскае абледзяненне.
З'яўляюцца перадумовы з'яўлення ядра ў арганізмаў.
Экстракляса
Экстракляса — спаборніцтва паміж прафесійнымі футбольнымі клубамі Польшчы, найвышэйшае ў польскай сістэме футбольных ліг. Пераможца Экстраклясы аб’яўляецца чэмпіёнам Польшчы па футболе.
Стварэнне польскай футбольнай лігі
У снежні 1926 года ў Варшаве адбылася сустрэча прадстаўнікоў шэрагу польскіх клубаў. Мэтай гэтай сустрэчы было абмеркаванне магчымасці стварэння прафесійнай лігі па футболе. Невядома, хто прыдумаў ідэю лігі. На сустрэчы было прынята рашэнне, што ліга — больш практычны варыянт правядзення чэмпіянату, чым двухступеньчаты фармат рэгіянальных гульняў і выніковы нацыянальны фінал, якія практыкаваліся да гэтага часу.
Да жаху прадстаўнікоў клубаў, ФФП не спадабалася ідэя лігі і Асацыяцыя хацела сарваць яе утварэнне. Тым не менш, аказалася, што практычна ўсе, акрамя аднаго з польскіх клубаў, падтрымалі гэтую ідэю. Рашэнне аб стварэнні лігі было прынята незалежна ад Федэрацыі футбола. У канцы лютага 1927 года на пасяджэнні Федэрацыі футбола Польшчы ў Варшаве яе службовыя асобы адкрыта выступілі супраць фарміравання лігі, але клубы, падтрыманыя генераламі з польскай арміі (якая пасля майскага перавароту 1926 года гуляла ключавую ролю ва ўсіх аспектах грамадскага жыцця), прыступілі да фарміравання лігі. Стварэнне Лігі было абвешчана 1 сакавіка 1927 года.
Чэмпіёны Экстраклясы
Звесткі прыведзеныя па выніках сезона 2022/23 . Тлустым вылучаны каманды, якія прымаюць удзел у Экстраклясе ў сезоне 2022/23.
IC 4060
IC 4060 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гінекалогія
Гінекало́гія (ад γυναίκα — «жанчына» і  — «вучэнне, навука») — раздзел медыцыны, які вывучае захворванні, уласцівыя толькі арганізму жанчыны, перш за ўсё — захворванні жаночай рэпрадуктыўнай сістэмы.
Нуры Більге Джэйлан
Ну́ры Бі́льге Джэ́йлан (Nuri Bilge Ceylan, нар., ) — турэцкі кінарэжысёр, сцэнарыст, фатограф. У 2014 годзе быў узнагароджаны «Залатой пальмавай галінай» Канскага кінафестывалю за фільм «Зімняя спячка».
Сыманчыцы
Сы́манчыцы (, Сымончицы) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Уздзенскага сельсавета.
Cymodoceaceae
Cymodoceaceae — сямейства кветкавых раслін, якое складаецца з пяці родаў і каля пятнаццаці відаў; блізка да Zannichelliaceae і нярэдка аб'ядноўваецца з ім. Аднак, у адрозненне ад відаў сямейства Zannichelliaceae, якія жывуць у прэсных або слаба саланаватых вадаёмах, Cymodoceaceae сустракаюцца толькі ў водах мораў і акіянаў і, разам з Zosteraceae, Posidoniaceae і некаторымі родамі сямейства жабнікавыя, належаць да так званых «марскіх траў», якія нагадваюць па знешнім выглядзе хутчэй водарасці, чым кветкавыя расліны.
Роды
Па інфармацыі базы дадзеных The Plant List (на ліпень 2016) сямейства уключае 5 родаў і 16 відаў :
Марыя Гжэгажэўская
Мары́я Гжэгажэ́ўская (Maria Grzegorzewska; 18 красавіка 1888 — 7 мая 1967) — польская асветніца, якая папулярызавала ў Польшчы рух спецыяльнай педагогікі. Нарадзілася ў сям’і з Жамойці, і праз сваіх бацькоў падвергнулася моцнаму ўплыву гуманітарызма. Пасля наведвання падпольных школ, каб атрымаць адукацыю па-польску, яна працягнула адукацыю ў Ягелонскім універсітэце ў Кракаве, а ў 1913 годзе далучылася да сваёй зямлячкі Юзэфы Ятэйкі ў Бруселі, каб навучацца на Міжнародным педалагічным факультэце. Калі навучанне ў Бельгіі перапынілася праз Першую сусветную вайну, Гжэгажэўская накіравалася ў Парыж, дзе атрымала ступень доктара навук у Сарбоне ў 1916 годзе.
Пасля стварэння Другой польскай рэспублікі ў 1918 годзе Гжэгажэўская вярнулася ў Польшчу, маючы намер стварыць праграмы, якія б адпавядалі патрэбам дзяцей-інвалідаў, і правесці адукацыйныя рэформы дзеля паляпшэння іх жыцця. У 1919 годзе яна пачала працаваць у Міністэрстве рэлігійных спраў і народнай адукацыі, стварыўшы ўстановы догляду за дзецьмі-інвалідамі, школы спецыяльнай педагогікі і навучальныя праграмы для настаўнікаў. Выкарыстоўваючы ўласную метадалогію, яна распрацавала навучальны план, які ў 1922 годзе быў рэалізаваны ў Дзяржаўным інстытуце спецыяльнай педагогікі. Дзяячка кіравала гэтым інстытутам ад яго заснавання па сваю смерць.
Падчас Другой сусветнай вайны Гжэгажэўская працавала медыцынскай сястрой, актыўна ўдзельнічала ў польскім руху супраціву і выкладала ў Варшаве. Далучылася да Жэготы і аказвала дапамогу яўрэям. У 1957—1960 гадах працавала штатным прафесарам Варшаўскага ўніверсітэта. Яе праца ў галіне навукі і польскай сістэмы адукацыі была адзначана шматлікімі ўзнагародамі і адзнакамі.
1900 год у гісторыі астраноміі
1900 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Касцёл Святога Казіміра (Уселюб)
Касцёл Святога Казіміра — рымска-каталіцкі храм у аграгарадку Уселюб Навагрудскага раёна Гродзенскай вобласці Беларусі. Знаходзіцца на паўднёва-ўсходняй ускраіне вёскі, каля парку. Быў бадай што першым гатычным мураваным храмам у Вялікім Княстве Літоўскім, збудаваным не вялікім князем ці кімсьці з яго родных, а набліжаным да Вітаўта феадалам.
Храм некалькі разоў на працягу сваёй гісторыі змяняў назву. У 1642 годзе ён быў асвечаны ў імя Святога Казіміра, затым перыядычна змяняў імя, у сувязі з чым у некаторых крыніцах называецца таксама «Касцёлам Узвіжання Святога Крыжа» і «Касцёлам Святога Яна Хрысціцеля». У 1991 годзе храм быў пераасвечаны пасля рэканструкцыі пад імем Святога Казіміра і цяпер афіцыйна называецца менавіта так.
З’яўляецца ў сваёй аўтэнтычнай аснове найбольш раннім узорам готыкі з вядомых на тэрыторыі Беларусі помнікаў мураванага каталіцкага храмабудаўніцтва.
Гісторыя
Упершыню Уселюб згаданы ў 1422 годзе на пячатцы Ян Няміры, канюшага Вітаўта Вялікага. Каталіцкі храм у гатычным стылі быў, верагодна, пабудаваны або самім Янам Нямірам, або яго сынам Андрэем. Першае пісьмовае сведчанне пра існаванне парафіі датуецца 1489 годам, сярод сведкаў аднаго дакумента згаданы ўселюбскі плябан Багуслаў. Гэтую дату часам можна сустрэць у літаратуры як дату заснавання касцёла.
Так ці інакш, каменны касцёл быў пабудаваны тут у першай палове XV ст. і асвечаны пад тытулам св. Яна Хрысціцеля. Першапачатковы выгляд святыня не захавала, але хутчэй за ўсё гэта быў прамавугольны залавы бязвежавы храм з пяціграннай апсідай, арыентаванай на ўсход, з адной сакрыстыяй з паўночнага боку. Сцены былі выкладзены з вонкавай цэглы ў тэхніцы гатычнай муроўкі і ўмацаваны контрфорсамі. Інтэр’ер перакрывалі зорчатыя скляпенні, якія абапіраліся на слуп у цэнтры малітоўнай залы. У тоўшчы сцен паўднёва-заходняга кута была зроблена лесвіца на хоры (і далей на паддашак), якія да канца XVIII ст. былі драўлянымі, а потым мураванымі. У сярэдзіне XVI ст. тагачасны ўладальнік Уселюба полацкі ваявода Станіслаў Давойна зафундаваў бакавыя алтары — Найсвяцейшай Тройцы (1543) і св. Юрыя (1545), утварыўшы пры іх альтарыі.
У 1642 годзе храм быў вернуты каталікам і асвечаны ў імя Святога Казіміра. Пасля гэтага архітэктура зведала яшчэ шэраг змен — вузкія спічастыя гатычныя вокны былі пашыраны, алтарная частка была выраўнавана па вышыні з асноўным аб’ёмам будынка.
У 1710-я гады да галоўнага ўвахода дабудавалі крухту, на дзвярах якой быў намаляваны св. Міхал Арханёл. Адноўлены касцёл 1 лістапада 1788 года пад тытулам Святога Казіміра, патрона ВКЛ, асвяціў канонік інфляндскі і смаленскі кс. Тадэвуш Лаппа.
У XVIII ст. касцёл уяўляў сабой ужо атынкаваную звонку і ўнутры святыню з цаглянай падлогай і сутарэннямі пад ёй. Малітоўная зала была перакрыта плоскай драўлянай столлю, прэзбітэрый і сакрыстыя захоўвалі старажытныя скляпенні. Святыня была накрыта гонтай. Над высокім дахам узвышалася вежачка-сігнатурка. Галоўны ўваход бязвежавага фасада быў пазначаны крухтай. Інтэр’ер святыні ўпрыгожвалі тры алтары, створаныя па фундацыі Антонія Навасельскага, кашталяна навагрудскага: галоўны — Укрыжавання, левы — тытульны св. Казіміра (з абразом Маці Божай, які быў адзначаны 22 вотамі), правы — св. Яна Хрысціцеля. Трошкі пазней пры сцяне быў усталяваны чацвёрты алтар, прысвечаны св. Антонію. Пад касцёлам знаходзілася крыпта. Побач з касцёлам, насупраць брамы, стаяла драўляная званіца з трыма званамі: «вялікім, сярэднім і малым». Драўляная плябанія была пабудавана ў 1804 годзе.
Касцёл ізноў рэканструяваўся ў 1790—1810 гадах. Галоўны фасад набыў сучасны неагатычны выгляд. Над прытворам узнеслася стромкая двух’ярусная (васьмярык на чацверыку) шатровая вежа-званіца. Бакавыя схілы фасада завяршаліся востраканцовымі пінаклямі. Верагодна, у той час была дабудавана і паўднёвая сакрыстыя. Хоры над уваходам абапіраліся на дзве «дарычныя» калоны, там быў усталяваны арган на 10 галасоў.
У 1897 годзе да галоўнага фасада храма прыбудавалі трох’ярусную вежу-званіцу, якая, нягледзячы на тое, што амаль на 500 гадоў маладзейшая за асноўную частку, цалкам гарманічна спалучаецца з ёй.
У 1930 годзе касцёл св. Казіміра рэканструявалі на сродкі графа О’Рурка, дах быў пакрыты бляхай. Касцёльны ўчастак быў абнесены бутавай агароджай з трохпралётнай уваходнай брамай перад фронтам касцёла. Злева ад святыні стаяла драўляная васьмігранная барокавая званіца.
У гады панавання савецкай улады старажытны касцёл быў зачынены (парафія была знята з рэгістрацыі ў 1960 годзе) і з часам ператварыўся ў руіны. Узор сапраўднай готыкі не быў нават залічаны да помнікаў гісторыі і культуры Беларусі.
У 1980-я гады былі праведзены архітэктурныя і археалагічныя даследаванні помніка. У 1986 годзе ў будынку адбыўся моцны пажар. З 1988 па 1991 год ішла рэстаўрацыя. Паўторнае асвячэнне храма ў імя Святога Казіміра адбылося 14 верасня 1991 года.
У 2003 годзе былі нанова створаны алтары касцёла, якія прысвячаліся: галоўны — Укрыжаванню, левы бакавы — Маці Божай, правы — св. Казіміру. Перад уваходам у касцёл у 2002 годзе была зроблена каплічка-грот з фігурай Маці Божай Лурдскай, перад якой кленчыць св. Бернадэта. Агароджа з буту падноўлена, уваходная брама ў выглядзе чатырох слупкоў цяпер знаходзіцца па баку вуліцы.
Архітэктура
Сёння пад шматлікімі напластаваннямі цяжка ўбачыць гатычную даўніну ўселюбскага касцёла, але пра яго старажытнасць сведчыць будаўнічая тэхніка. Падмурак пабудовы заглыблены на 2 м адносна тагачаснага ўзроўню зямлі, яго ніжнія і сярэднія рады выкладзены з буйных валуноў насуха, у верхняй частцы звязаны вапнава-пясчанай росчынай і ўстаўкамі з цэглы. Сцены змураваны з гладкай цэглы ў тэхніцы лусковай муроўкі з гатычнай перавязкай. Поласці ўнутры сцен запоўнены дробным бутам і росчынай. Месцамі бессістэмна выкарыстана перапаленая цэгла і цагліны з сеткавым арнаментам на гранях, што адлюстроўвае пошукі новых дэкаратыўных сродкаў.
Набліжаны да квадрата ў плане асноўны аб’ём (23,5 х 13 м) накрыты 2-схільным дахам з заломам, што ўступам пераходзіць у пластычнае пакрыццё гранёнай апсіды (надбудавана на мяжы XVI—XVII ст.).
Першы касцёл пачатку XV ст. меў выразна гатычныя рысы, пра што кажуць г. зв. «гатычная сістэма муроўкі», буйнапамерная цэгла, сам план помніка, а таксама наяўнасць у мінулым нервюрных і зорчатых скляпенняў. Роўніца заходняга франтона паводле інвентарных апісанняў да пабудовы вежы завяршалася трохвугольным франтонам, галоўным элементам якога быў відарыс крыжа выкладзенага з цэглы-жалезняка. Унутры памяшканні асвятляліся праз стральчатыя вокны. З бакоў заходні фасад умацоўвалі два магутныя вуглавыя контрфорсы. Ёсць звесткі пра існаванне з аднаго боку фасаду вежы, якая абвалілася яшчэ ў XVII ст. У суадносінах прасторы і масы сцен, характары пакрыцця, гранёных формах алтарнай часткі касцёла разам з рысамі «цаглянай готыкі» відавочны ўплыў традыцый мясцовага драўлянага дойлідства.
Паводле найстарэйшых інвентароў касцёл меў белечнае перакрыццё без унутраных апор. Але мяркуецца пра наяўнасць у першапачатковым варыянце апорнага слупа ў цэнтры каталікона, на які абапіраліся пяты крыжовых скляпенняў, і падмурак якога быў вынайдзены ў час археалагічных раскопаў. Такім чынам, першапачаткова ўселюбскі касцёл меў нескладаную аднаслупавую структуру, распаўсюджаную ў тагачасным каталіцкім храмабудаўніцтве Паўночнай Еўропы.
Капліца-пахавальня
Па-за касцёлам у 1837 годзе (дата на фундаменце — 1839) апошні ўладальнік мястэчка Юзаф О’Рурк пабудаваў капліцу-пахавальню. Гэта цагляны і атынкаваны будынак у стылі класіцызм, галоўны фасад пазначаны чатырохкалонным порцікам.
Паштальён (верш)
«Паштальён» (Pocztylion) — дэбютны верш Уладзіслава Сыракомлі. Адносіцца да жанру гутаркі, які надалей паэт актыўна развіваў.
Твор быў апублікаваны ў віленскім часопісе «Athenaeum» (Т. 6, 1844) Язэпа Крашэўскага. Верш меў падзагаловак «народная гутарка» (gawęda gminna), быў падпісаны крыптанімам NN. У публікацыі адзначана, што верш напісаны ў красавіку, але, паводле Уладзіміра Мархеля, — у траўні. У 1853 г. твор увайшоў у зборнік «Гутаркі і дробныя вершы» (Gawędy i rymy ulotne Władysława Syrokomli).
Прататып
Гэты верш заснаваны на гісторыі з жыцця старога селяніна, пачутай пісьменнікам у адзін кірмашовы дзень у мірскай карчме. У маладыя гады гэты селянін служыў фурманам на пошце ў Міры. У вёсцы, непадалёку ад тых мясцін, жыла яго каханая. Неяк сярод ночы, у лютую мяцеліцу, разбудзіў яго пісар і загадаў спешна везці лісты. Дарогаю пачулася фурману, што ў полі нехта, заблудзіўшыся, кліча на дапамогу, просіць паратунку. Ён памкнуўся на голас, але перадумаў, хацеў хутчэй справіцца з заданнем. Вяртаючыся назад, паштальён убачыў каля дарогі замёрзлую на марозе дзяўчыну. Жах і адчай ахапіў яго, калі, падышоўшы бліжэй, пазнаў у незнаёмай сваю каханую. Паэта так уразіла, што ён у тую ж ноч запісаў гэта вершам.
Рэдакцыі
Першапачаткова ў вершы былі радкі, дзе тлумачылася, што паштальён мусіў спяшацца, інакш бы атрымаў пакаранне нагайкай. Пазней гэтае чатырохрадкоўе апускалася.
Пераклады
У 1868 г. Леанід Трэфалеў вольна пераклаў верш Сыракомлі на рускую мову, дзякуючы чаму верш стаў надзвычайна папулярнай песняй у Расіі. У 1879 г. ў Маскве выйшаў зборнік выбраных твораў песняра ў перакладзе на рускую, дзе быў змешчаны і новы пераклад пад назвай «Почтарь» паэта Ліядора Пальміна.
На ўкраінскую мову перакладаў Міхайла Старыцкі, упершыню апублікаваў у зборніку «З даўняга сшытка. Песні і думы» (З давнього зшитку. Пісні і думи) 1881 г. У 2014 г. з’явіўся аматарскі пераклад Валерыя Якаўчука.
Упершыню на беларускую мову верш пераклаў Янка Лучына і апублікаваў у №19 «Мінскага лістка» 1890 года («Ямшчык»). Гэты пераклад увайшоў у пасмяротны зборнік Лучыны «Вязанка» (1903). Пазней верш перакладаў Максім Лужанін.
У культуры
Уладзімір Уродніч напісаў карціну «Калі я на пошце служыў ямшчыком» (1999).
Ісламская рэвалюцыя ў Іране
Ісламская рэвалюцыя ( — Enghelâb-e eslâmi), Рэвалюцыя 1357 года (паводле іранскага календара) — ланцуг падзей у Іране ў студзені 1978 - лютым 1979 гадоў, вынікам якіх стала звяржэнне шаха Махамеда Рэза Пехлеві, звяржэнне манархіі і ўсталяванне новай адміністрацыі, якую ўзначаліў аятала Хамейні.
Уласна датай пачатку рэвалюцыі ў Іране прынята лічыць 8 студзеня 1978 г., калі першая буйная антыўрадавая дэманстрацыя ў Куме была падаўленая з неабгрунтаванай жорсткасцю. На працягу ўсяго 1978 года ў розных гарадах Ірана прадстаўнікі ісламскага духавенства арганізоўвалі дэманстрацыі, іх рашуча разганяла шахская гвардыя. Да канца года рэвалюцыянеры перайшлі да тактыкі эканамічных стачак і страйкаў, што цалкам паралізавала эканоміку. Будучы больш не ў сілах утрымліваць уладу ў сваіх руках, шах перадаў уладу прэм'ер-міністру з ліку ўмераных апазіцыянераў і збег з краіны.
1 лютага 1979 у Іран вярнуўся гнаны аятала Хамейні, які ўзяў уладу ў свае рукі. Было прызначаны новы пераходны ўрад. У сакавіку быў праведзены рэферэндум аб новым палітычным ладзе, і 1 красавіка 1979 Іран быў аб'яўлены першай Ісламскай рэспублікай.
Ісламская рэвалюцыя ў Іране стала адной з ключавых падзей XX стагоддзя і мела велізарнае гістарычнае значэнне для ўсяго свету. Усталяванне трывалай ісламскай улады ў багатым вуглевадародамі Іране паставіла пад сумнеў нефармальнае лідарства суніцкай Саудаўскай Аравіі ў мусульманскім свеце.
Юбілейная плошча
Юбілейная плошча:
NGC 1264
NGC 1264 (іншыя абазначэнні — UGC 2643, MCG 7-7-50, PGC 12270) — галактыка ў сузор’і Персей.
1921 год у гісторыі музыкі
1921 год быў адзначаны шэрагам музычных падзей.
Судзілоўскі
Судзілоўскі - прозвішча.
Рэйхстаг (Свяшчэнная Рымская імперыя)
Рейхстаг (Reichstag — «дзяржаўны сход») — вышэйшы закона-дарадчы орган Свяшчэннай Рымскай імперыі. Папярэднікам рэйхстага ў якасці інстытута, які прадстаўляе інтарэсы палітычнай эліты імперыі, з'яўляўся гофтаг — надворны савет пры імператары, які ўзнік у XII стагоддзі. У рамках правядзення «імперскай рэформы» у 1495 годзе было дасягнута пагадненне паміж імператарам Максіміліянам I і вышэйшымі саслоўямі імперыі аб заснаванні рэйхстага як вышэйшага прадстаўнічага органа імперскіх саслоўяў з заканадаўчымі і судовымі функцыямі. Вестфальскім мірным дагаворам 1648 года паўнамоцтвы рэйхстага былі істотна пашыраны, у выніку чаго ён ператварыўся ў вярхоўны заканадаўчы орган улады і цэнтральны элемент усёй канстытуцыйна-прававой сістэмы Свяшчэннай Рымскай імперыі. З 1663 года рэйхстаг набыў пастаянны характар і да падзення імперыі ў 1806 годзе засядаў у Рэгенсбургу.
Структура
Рэйхстаг складаўся з трох калегій:
Жураўлёўка (Акмолінская вобласць)
Жураўлёўка — сяло ў Буландынскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Жураўлёўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 83 км на поўдзень ад цэнтра горада Макінска. Код КАТА — 114039100.
Рэйхстаг (Свяшчэнная Рымская імперыя)
Парадак працы
Скліканне рэйхстага здзяйсняў імператар па ўзгадненню з курфюрстамі. Кола пытанняў, якія выносіліся на абмеркаванне рэйхстага, вызначаў імператар аднаасобна. Абмеркаванне і прыняцце рашэння ажыццяўлялася асобна па калегіях большасцю галасоў, прычым Савету курфюрстаў і Савету імперскіх князёў належаў вырашальны голас. Галасаванне было тайным. Рашэнне лічылася прынятым, калі яго аднагалосна падтрымалі ўсе тры калегіі і імператар. З 1663 г. рэйхстаг ператварыўся ў стала дзеючы орган, які засядаў у Рэгенсбургу.
Жураўлёўка (Акмолінская вобласць)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1371 чалавекі (658 мужчын і 713 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1009 чалавекі (478 мужчын і 531 жанчына).
Рэйхстаг (Свяшчэнная Рымская імперыя)
Кампетэнцыя
У кампетэнцыі рэйхстага знаходзіліся выданне агульнаімперскіх законаў, абвяшчэнне вайны і заключэнне міру, утварэнне і скасаванне імперскіх органаў кіравання і суда, скліканне і роспуск імперскай арміі, зацвярджэнне падаткаў і эканамічная палітыка, пытанні земскага міру і суіснавання розных рэлігійных канфесій. Пасля Вестфальскага міру рэлігійныя пытанні былі вынесены ў кампетэнцыю імперскай дэлегацыі па справах веры, якую на парытэтнай аснове фарміравалі прадстаўнікі каталіцкіх і пратэстанцкіх імперскіх саслоўяў, што выключыла магчымасць зрыву рэйхстага з-за канфесійнага супрацьстаяння.
Рэйхстаг меў ролю вярхоўнага органа саслоўнага прадстаўніцтва ў імперыі, быў адным з найважнейшых сувязных элементаў імперскай сістэмы і каналам вырашэння ўнутраных канфліктаў і супярэчнасцей. Рэйхстаг таксама выконваў функцыі абмежавання імператарскай улады, а пасля Вестфальскага міру, які замацаваў статус рэйхстага як вышэйшага заканадаўчага органа імперыі, стаў цэнтрам інтэграцыйных працэсаў і апорным пунктам усёй імперскай канструкцыі.
Спіс рэйхстагаў
Пералік рэйхстагаў Свяшчэннай Рымскай імперыі з 1495 года. Пра больш раннія імперскія соймы гл.: Гофтаг.
IC 4061-1
IC 4061-1 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Гончыя Псы.
Статэрый
Статэрыйскі перыяд (σταθερός — «устойлівы») — заключны геалагічны перыяд палеапратэразойскай эры, які доўжыўся 1800—1600 мільёнаў гадоў таму (хранаметрычная датыроўка, якая не базуецца на стратыграфіі).
IC 4061-1
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Статэрый
На працягу статэрыя сфарміраваліся ядзерныя жывыя арганізмы.
Перыяд характарызуецца з'яўленнем новых платформ і канчатковай кратанізацыяй паясоў. Фарміруецца суперкантынент Калумбія.
Аразірый
Аразірыйскі перыяд (ὀροσειρά — «горны ланцуг») - трэці геалагічны перыяд палеапратэразойскай эры, працягваўся 2050-1800 мільёнаў гадоў таму (хранаметрычная датыроўка, а не базуецца на стратыграфіі).
Другая палова перыяду адзначана інтэнсіўным гораўтварэннем практычна на ўсіх кантынентах. Верагодна, на працягу аразірыя атмасфера Зямлі стала акісляльнай (багатай кіслародам), дзякуючы фотасінтэзіруючай дзейнасці цыянабактэрый.
У аразірыі Зямля зведала два найбуйнейшых з вядомых астэроідных удараў. У пачатку перыяду, 2023 млн гадоў таму, сутыкненне з буйным астэроідам прывяло да утварэння астраблемы Врэдэфорт. Бліжэй да канца перыяду новы ўдар прывёў да утварэння медна-нікелевага руднага басейна ў Садберы.
A Ліга Літвы
А Ліга (A lyga) — найвышэйшы дывізіён чэмпіянату прафесійных футбольных клубаў Літвы. Праводзіцца з 1922 года, у перыяд з 1945 па 1989 гады наймацнейшыя клубы Літоўскай ССР — «Жальгірыс» (Вільнюс), «Атлантас» (Клайпеда) і «Інкарас» (Каўнас) — удзельнічалі ў чэмпіянаце СССР.
У 1991 годзе была адроджана Федэрацыя футбола Літвы, стаў праводзіцца нацыянальны чэмпіянат. Да 1999 года чэмпіянат праводзіўся па сістэме «восень — вясна» у 2 круга, з 1999 года чэмпіянат праводзіцца па сістэме «вясна — восень» у 4 круга, 2020 – 6.
Грон
Грон (Hron) — другая па даўжыні рака Славакіі, левы прыток Дуная.
На берагах Грона размешчаны гарады Брэзна, Ж’яр-над-Гронам, Жарнавіца, Нова Баня, Тлмачэ, Левіцы, Жэльезаўцы, Коларава. Галоўныя прытокі — Парыж, Сікеніца і Слаціна.
У межах басейна Грона знаходзяцца горныя масівы Втачнік і Шцьяўніцкія горы.
Пячатка епіскапа Дыянісія
Пячатка епіскапа Дыянісія — віслая імянная пячатка полацкага епіскапа Дыянісія (пам. у 1183 годзе), знойдзеная ў 1954 годзе ў Ноўгарадзе.
Апісанне
На адным боку пячаткі выява Маці Божай Аранты — традыцыйная эмблема царквы. Але калі на пячатцы аднаго з папярэднікаў Дыянісія, полацкага епіскапа Міны, дамінавала выява тэзаіменнага святога Міны, то на пячатцы Дыянісія — выява Багародзіцы, што, верагодна, сведчыць пра павышэнне палітычнага статусу епіскапа ў Полацку. На іншым боку грэчаскі надпіс «SjragiV Duonisiou episkopou Pulotzhskou», г.зн. «Пячатка Дыянісія, епіскапа Полацка».
Сан-Тадэа
Сан-Тадэа (Сан-Кінцін; San Tadeo, San Quintín) — ледавік у паўднёвай частцы Андаў, на тэрыторыі Чылі.
Даўжыня ледавіка складае 57 км, шырыня — 8 км. Сан-Тадэа сцякае на захадзе з Паўночнага Патагонскага ледавіковага плато да забалочанай нізіны перашыйка Офкі і заліва Пеньяс Ціхага акіяна.
Борджэ Мілад
Бордж-я Мілад (перс. برج میلاد - Borj-e Milâd, «Нараджэнне») - самы высокі будынак у Іране. Вежа размешчана ў горадзе Тэгеран. Вышыня вежы ад аснавання да канца шпіля антэны - 435 метраў. «Галава» вежы ўяўляе сабой вялікую капсулу з 12 паверхамі, дах якой размяшчаецца на вышыні 315 метраў. Ніжэй размешчаны лесвіцы і ліфты.
Воіслаў Д. Дэвіч
'''Войіслаў Д. Дэвіч''' (Војислав Д. Девић) нар. ў Новы-Садзе, у 1952 г.) — даследчык, тэарэтык і практык прасторавага планавання, горадабудаўніцтва, архітэктуры, абароны архітэктурнай спадчыны, экалогіі, футуралогіі, картаграфіі і геапраектаў.
Зубароўка (Вяземскі раён)
Зубароўка або Зубараўка (Зубаревка) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.
Воіслаў Д. Дэвіч
Біяграфія і кар’ера
Дэвіч скончыў Архітэктурны факультэт у Бялградзе ў 1977 годзе (кафедра для гарадскога планавання. Ён спецыялізаваўся на горадабудаўніцтве ў Парыжскім універсітэце VIII у Сэн-Дэні ў 1982/3 г.
Зубароўка (Вяземскі раён)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Воіслаў Д. Дэвіч
Біяграфія і кар’ера
З 1979 па 1994 год працаваў у Інстытуце урбаністыкі горада Новы-Сад, дзе з 1992 па 1994 гг. таксама быў сябрам Рады кіраўніцтва. Член гарадской камісіі Новы-Саду па пытаннях гарадскога планавання на 1990—1992 і 2001—2003 гады. У 2001—2002 гг. працаваў у Выканаўчым савеце АК Ваяводзіна ў Сакратарыяце эканомікі, у Сектары горадабудаўніцтва і будаўніцтва. З 2013 па 2016 год быў членам Савета па урбаністыцы, камерцыйным памяшканням і жыллёвых пытаннях Савета горада Новы-Сад.
З 1992 года Дэвіч быў сакратаром Славенскага інстытута ў Новы-Садзе; з 2005 г. саветнік Геаграфічнага інстытута імя Ёвана Цвийича Сербскай акадэміі навук і мастацтваў; з 2008 года дырэктар па Стратэгіі Праекта, а з 2011 года кіраўнік фонду Матыца Міра. У 1995 годзе ён быў абраны прафесарам і акадэмікам Міжнароднай славянскай акадэміі навук, адукацыі і мастацтваў у Маскве.
Абаронца плошчаў, могілак і цэркваў Новы-Саду, а таксама прадстаўнік агульнай архітэктурнай спадчыны Ваяводзіны и цивилизационного наследия сербского Дунайского региона
Удзельнік каля трыццаці прафесійных і навуковых сімпозіумаў сербскага, югаслаўскага, еўрапейскага і сусветнага ўзроўню з аўтарскімі дакладамі. Сааўтар і аўтар некалькіх дзесяткаў гарадскіх планаў і праектаў. Аўтар вялікай колькасці артыкулаў у прафесійнай і штодзённай прэсе.
Дэвіч з’яўляецца членам Таварыства архітэктараў Новы-Саду, Асацыяцыі мастакоў-прыкладнікоў і дызайнераў Ваяводзіны, Асацыяцыі Урбаністаў Сербіі, Славенскага інстытута ў Новы-Садзе, Еўрапейскага інстытута старажытнаславянскіх даследаванняў у Лондане і Міжнароднай славенскай акадэміі навук, адукацыі, культуры і мастацтва ў Маскве.
Змагар за экалогію і стваральнік ідэй «біяполіса» — мадэлі здаровага, гарманічнага і жаданага горада, «Алімпіяполіса» — збалансаванага горада негвалтоўнага свету, «мудраполіса» — Воціўная горада з талерантнымі перашкодамі, стратэгіі выжывання гарадоў у XXI стагоддзі, Фрушка-Горы як трэцяй Сьвятой Гары і «аскетаполіса» — стратэгіі самаабмежавання горада.
З’яўляецца аўтарам канцэптуальных мірных праектаў «Сусьветныя Конакі» каля сьвятыні Марыі Снежнай ў Тэкіі; «Сербаалбанаполіс» — горада прымірэння сербаў і албанцаў; «Срб-Бош-Хрт» — Палаца прымірэння праваслаўных сербаў, ісламскіх баснійцаў і рымска-каталіцкіх харватаў ў Сараеве; «Японія поліс» — у раёне сярэдняга Дуная; «Цэнпантранс» — Цэнтра панарманіческай трансфармацыі чалавека і свету (найбуйнейшы праект, які Сербія выставіла на Сусветнай выстаўцы ЭКСПА 2010 у Шанхай ў сербскім павільёне і яго ўбачылі больш за 3,5 мільёнаў наведвальнікаў); «Агульнаеўрапейская міратворчасць на Дунаі; Бео-Бер-Мос = Бялград-Берлін-Масква», горад прымірэння немцаў і рускіх у сербскім раёне Дуная; «Еўраазіяцкі цэнтр» ў сербскім Дунайскім рэгіёне; «Прага, горад прымірэння вялікіх сіл»; «Новы-Сад-Новы Свет-Новае Дабро» і іншыя.
Персанальныя выстаўкі
Ён таксама ўдзельнік дзясяткаў калектыўных выставак.
Калімій
Калімійскі перыяд (Calymmian period, ад κάλυμμα — «покрыва») — першы геалагічны перыяд мезапратэразойскай эры, які доўжыўся 1600—1400 мільёнаў гадоў таму (хранаметрычная датыроўка, а не базуецца на стратыграфіі).
Перыяд характарызуецца пашырэннем існуючых асадкавых чахлоў і з’яўленнем новых кантынентальных пліт у выніку адкладання асадкаў на новых кратонах.
У ходзе калімія каля 1500 мільёнаў гадоў таму распаўся суперкантынент Калумбія.
Францыск Скарына і яго час
«Францыск Скарына і яго час» — другая на Беларусі персанальная энцыклапедыя, якая асвятляе асноўныя моманты жыцця і дзейнасці беларускага першадрукара і асветніка Францыска Скарыны. Выдадзена на беларускай мове ў 1988 годзе ў Мінску выдавецтвам «Беларуская Савецкая Энцыклапедыя». Энцыклапедыя змяшчае 728 артыкулаў, прысвечаных скарынінскім выданням, папярэднікам і сучаснікам першадрукара, развіццю яго асветніцкіх традыцый, адлюстроўванню вобраза Скарыны ў літаратуры і мастацтве, сацыяльна-палітычным умовам на Беларусі ў XV—XVI ст. Выданне багата ілюстравана тэкстамі і гравюрамі з выданняў Скарыны.
Каменная Гора (Смаленская вобласць)
Каменная Гора (Каменная Гора) — вёска ў Вяземскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Навасельскага сельскага паселішча.