cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кот свойскі
Пароды свойскіх катоў
Разнастайнасць парод свойскага ката — вынік шматгадовай селекцыі і, у меншай ступені, выпадковых генетычных мутацый. Напрыклад, экзатычны кот на пачатковых этапах фарміравання пароды быў створаны ў выніку скрыжавання даўгашэрснай персідскай і брытанскай кароткашэрснай пароды, а такія пароды, як бясхвосты мэнкс або каратканогі манчкін, з’яўляюцца вынікам генетычных мутацый. Пароды так званых «голых катоў», такіх як канадскі сфінкс, данскі сфінкс, петэрболд, таксама з’явіліся ў выніку генетычных мутацый, замацаваных гадамі селекцыі. Па статыстыцы, бясшэрсныя кацяняты нараджаюцца адзін раз у некалькі гадоў. Напрыклад, сучасная папуляцыя канадскіх сфінксаў паходзіць ад кацянят беспрытульнай кошкі, якія з’явіліся ў 1976 г. Данскі сфінкс бярэ пачатак ад кошкі Варвары, знойдзенай на вуліцы ў Растове-на-Доне. У адрозненне ад канадскага сфінкса, механізм унаследавання бясшэрснасці ў данскога сфінкса дамінантны. Пры стварэнні бясшэрснай украінскай ляўконіі выкарыстоўваліся каты наступных парод: данскі сфінкс, петэрболд, арыентальная, скоціш-фолд, персідская. Некаторыя пароды катоў, такія як тайская ці ангорская, лічацца натуральнымі ці першабытнымі пародамі свойскага ката, бо былі выведзены на аснове катоў ізаляваных папуляцый з раёнаў іх паходжання.
Ёсць таксама пароды катоў, якія характарызуюцца пэўнай мутацыяй генаў. Так, напрыклад, для парод дэван рэкс, корніш рэкс і селкірк рэкс характэрна кучаравая поўсць, для парод мэнкс, японскі бабтэйл, курыльскі бабтэйл і карэльскі бабтэйл — кароткі хвост у форме пампона. Шатландскі віславухі кот мае вушы, загнутыя к пераду і ўніз. А амерыканскі кёрл адрозніваецца тым, што ў яго вушы загнуты к заду.
Некаторыя гібрыдныя пароды (як бенгальскі кот ці хаусі), якія з’яўляюцца гібрыдамі свойскага і дробных дзікіх катоў, з’явіліся ў выніку спаравання свойскага ката з асобінай аднаго з дзікіх відаў. Гібрыды свойскага ката адрозніваюцца тым, што каты, якія з’яўляюцца гібрыдамі першых 3-5 пакаленняў, не маюць нашчадкаў. Парода бенгальскі кот выведзена шляхам скрыжавання дзікага бенгальскага ката і свойскага. Парода свойскіх катоў савана з’яўляецца вынікам скрыжавання сервала і свойскага ката.
Феліналагічныя арганізацыі
Асноўнымі феліналагічнымі арганізацыямі, што складаюць спісы парод катоў, праводзяць міжнародныя выстаўкі і займаюцца вывядзеннем новых парод, з’яўляюцца:
Асяроддзе жыцця
Асяроддзем жыцця ката, як свойскай жывёлы, з’яўляецца жыллё чалавека. У залежнасці ад умоў утрымання, абраных для ката гаспадаром, каты падзяляюцца на тых, якія ніколі не пакідаюць жыллё чалавека, і тых, якія маюць доступ за межы дома.
У паўночных шыротах свойскія каты любяць спаць, грэючыся пад косамі сонца, прытым пачынаюць адчуваць дыскамфорт, калі тэмпература паверхні скуры дасягае 52 °C. Разам з тым свойскія каты дрэнна пераносяць пастаянную спякоту, а цалкам белыя каты і каты з белымі вушамі схільныя да анкалагічных хвароб у большай ступені, чым іх цямнейшыя браты, таму ім небяспечна доўга быць на сонцы.
Каты добра пачуваюцца ў умераным клімаце, але не ўва ўсіх умовах — дрэнна пераносяць туман, дождж і снег. Большасць катоў не любяць купання ў вадзе, за выняткам катоў некаторых парод і папуляцый (напрыклад, ванскія каты і курыльскія бабтэйлы, бенгальскія каты). Аднак цяглічны апарат ката робіць яго добрым плыўцом, а ўмее плаваць кожны кот, нават які ўпершыню патрапіў у ваду, бо палажэнне і рухі ката пры плаванні тыя, што і пры хадзе. Многія кацяняты любяць гуляць са струменьчыкамі вады, што цячэ з-пад крана, але нават ванскія каты, што любяць плаваць, робяць гэта ў плыткіх месцах і ў цёплай чыстай вадзе, хоць вядомыя выпадкі, калі ваны плавалі ў ванне ці ў невялікім басейне.
Паўторна здзічэлыя каты
Свойскія каты могуць існаваць у гарадской экасістэме без непасрэднага ўдзелу чалавека. Ва ўмовах горада бадзяжныя каты часта ўтвараюць цэлыя калоніі, у якіх патомства выхоўваецца разам. Вельмі часты спосаб — жыццё ў нейкай хованцы, непадалёк ад крыніцы ежы. У гарадах Беларусі каты часта ўладкоўваюцца ў падвалах дамоў. Кату цяжка выжываць у гарадскіх умовах, бо бадзяжныя каты сутыкаюцца з нястачай ежы і бялку; асаблівую пагрозу для іх уяўляюць сабакі. Ва ўмовах горада кот рэдка аддаляецца ад асноўнага месца рассялення далей, чым на 200 метраў. Тым не менш, у многіх гарадах існуюць вялікія каціныя калоніі: у ліку найбуйнейшых — калонія ў рымскім Калізеі. На японскім востраве Тасіра, дзе да нашых дзён захавалася не менш 10 цэркваў, прысвечаных катам, і 51 статуя катоў, а здзічэлых катоў больш як мясцовых жыхароў.
У наш час у Еўропе, Аўстраліі і ЗША існуюць праграмы па рэгуляванні колькасці паўторна здзічэлых катоў метадам адлову, стэрылізацыі, вакцынацыі і наступнага вяртання ў асяроддзе жыцця. Так, у ЗША існуе мноства арганізацый і добраахвотнікаў, якія адлоўліваюць паўторна здзічэлых катоў, стэрылізуюць ці пакладаюць іх, прышчапляюць ад панлейкапеніі і шаленства, апрацоўваюць сродкамі ад паразітаў. Перад тым, як вярнуць жывёлу назад на вуліцу, ветэрынары падразаюць ёй кончык вуха ці робяць іншую пазнаку, каб не лавіць яе зноў. Так вызначаецца колькасць кацінай калоніі; катоў, якія жывуць у ёй рэгулярна кормяць.
Асабліва праблематычнае выжыванне на вуліцах гарадоў для пародзістых катоў, якія ніколі не былі на вуліцы. Каты, якія ніколі не выходзілі за межы чалавечага жытла, не маюць навыкаў паводзін у гэтых незнаёмых для іх умовах.
Пасля вынішчэння валачашчых катоў у гарадах назіраецца рэзкі ўзрост папуляцый пацукоў і мышэй. У Кіеве камісія мэрыі па пытаннях ЖКГ падтрымала петыцыю пра прызнанне валачашчых катоў часткай гарадской экасістэмы і іх абарону.
Старажытны Егіпет
Рэнтгенаўскія даследаванні некаторых мумій паказалі, што ў жывёл была зламана шыя. Існуюць тэорыі пра тое, што каты прыносіліся ў ахвяру багіні Баст, аднак гэтая здагадка не даказана. Культ Баст захоўваўся ў Старажытным Егіпце аж да яго забароны ў 390 годзе. Ёсць здагадка, што спачатку культ бога Беса быў звязаны з шанаваннем ката, які лічыўся абаронцам дома ад мышэй. Чырвоны кот шанаваўся старажытнымі егіпцянамі як персаніфікацыя вярхоўнага бога Ра. У 17-й частцы збору сакральных тэкстаў, «Кнігі мёртвых», бог сонца Ра выступае як «вялікі кот», які кожную ноч ваюе са змеем Апопам, увасабленнем сіл зла, цемры і хаосу, і на досвітку перамагае яго. Аднак не кожны чырвоны кот лічыўся святым. Для гэтай ролі жрацы храмаў адмыслова адбіралі катоў па радзе характэрных прыкмет. Лічылася, што душа бога ўсялялася ў звязаную з ім жывёлу, а пасля яго смерці перасялялася ў іншую жывёлу з адпаведнымі прыкметамі. Менавіта гэтым катам былі асаблівыя ўшанаванні, да іх былі прыстаўлены жрацы, жрыцы і слугі. Пасля смерці іх хавалі ў вялікіх каменных ці драўляных саркафагах, у якія змяшчалі ўпрыгожванні, амулеты і іншыя багатыя падарункі.
Поліэн прывёў анекдот пра тое, што персы здабылі Пелузій  — егіпецкі горад-крэпасць — з-за пакланення старажытных егіпцян перад святымі катамі, авечкамі, ібісамі і сабакамі, калі ў 525 годзе да н.э. персідскі цар Камбіс II атакаваў войскі фараона Псаметыха III. Персы змясцілі гэтых жывёл перад сваім войскам у выглядзе жывога шчыта, таму егіпцяне, каб не прычыніць шкоду гэтым святым жывёлам, не сталі абстрэльваць з лукаў персідскае войска. Бітва завяршылася поўным разгромам егіпцян.
Старажытны Рым
Лічыцца, што рымляне даведаліся пра катоў ад егіпцян, аднак каты заставаліся ў Старажытным Рыме даволі рэдкай свойскай жывёлай і шанаваліся перш за ўсё як лаўцы мышэй. Пазней рымляне пашырылі катоў па ўсёй Еўропе. Але магчыма, што яшчэ да з’яўлення Рымскай імперыі каты ўжо былі вядомыя ў Еўропе. Ёсць некаторыя сведчанні таго, што на Брытанскіх астравах каты жылі яшчэ ў канцы жалезнага веку, магчыма, яны былі дастаўлены туды на караблях старажытных мараходаў.
Сярэднія вякі
У вікінгаў кот быў святой жывёлай і ўвасабленнем багіні кахання і ўрадлівасці Фрэі. У Малодшай Эдзе Сноры Стурлусана Фрэя вандруе на калясніцы, запрэжанай двума катамі.
У сярэднявечнай Еўропе стаўленне да катоў было розным. У каталіцкіх краінах Еўропы кот лічыўся спадарожнікам ведзьмаў і ўвасабленнем нячыстай сілы. У Англіі катоў лічылі спадарожнікамі каралевы фей Маб. Таму катоў (асабліва чорных) жыўцом спальвалі на вогнішчах ці скідвалі са званіц. Знішчэнне катоў у Сярэднія вякі ўскосна выклікала эпідэміі чумы, бо вынішчаць пацукоў і іншых грызуноў-пераносчыкаў чумы ўжо амаль не было каму. У праваслаўных краінах Еўропы стаўленне да катоў было практычна процілеглым. Кот — адзіная жывёла, якая можа наведваць праваслаўны храм (апроч алтарнай часткі).
Каты ў культуры
У забабонах, вядомых і сёння, каты лічацца захавальнікамі хатняга ачага і ўтульнасці. На ўходзінах прынята першым упускаць у дом ката. З-за здольнасці катоў прызямляцца на лапы пры падзенні лічыцца, што яны маюць асабліае «шостае пачуццё», і што ў іх дзевяць жыццяў. У большасці славянскіх краін існуюць забабоны пра тое, што чорныя каты звестуны няшчасцяў, асабліва, калі каму такі кот перабяжыць дарогу. Чэхі ж лічаць, што кот, які перабег дарогу справа налева, наадварот, прадвеснік удачы.
Вобразы катоў часта перадавалі ў выглядзе статуэтак і малюнкаў з часоў Старажытнага Егіпта. Найболей вядомыя мастакі, у чыёй творчасці часта сустракаюцца выявы катоў: Франц Марк, Генрыета Ронер-Кніп і Луіс Уэйн (вядомы сваімі малюнкамі чалавекападобных катоў). У геральдыцы кот — знак незалежнасці і малюецца ў профіль і анфас. Ён называецца напалоханым (effarouché), калі паўзе, і сціснутым (herissoné), калі спіна і хвост падняты вышэй галавы.
Літаратура і кінематограф
Каты часта бываюць персанажамі літаратурных твораў. Казку «Кот, які гуляў сам сабою» напісаў Рэдзьярд Кіплінг і на беларускую мову пераклаў Міхась Багун, вершы «Каток» Адам Гурыновіч, апавяданні «Кот Знайдзён» Леаніла Чарняўская-Гарэцкая, «Шэрык» Альбін Стаповіч…
Вядомы «Чорны кот» Эдгара По, «Кот у ботах» Шарля Перо, «Каты-Ваяўнікі» Эрын Хантар, Кот-Крываножка з казкі Джані Радары «Джэльсаміна ў Краіне хлусаў», «Развагі пра жыццё ката Мура» Эрнста Гофмана, «Каралеўская аналостанка» Э. Сетана-Томпсана, «Шамайка» Юрыя Коваля. У казцы Люіса Кэрала «Алісіны прыгоды ў дзівоснай краіне» ёсць Чэшырскі Кот. У творах армянскіх пісьменнікаў часта сустракаюцца згадкі і апісанні ванскіх катоў. У знакамітага кітайскага пісьменніка Лаа Шэ ёсць раман «Запіскі пра каціны горад» — сатырычны памфлет на рэаліі Кітая першай траціны XX ст.
Мультыплікацыя
У мультыплікацыі каты і коткі часта бываюць галоўнымі героямі, напрыклад, «Кот Леапольд», «Трое з Прастаквашына» (кот Матроскін), «Кацяня па імі Гаў», «Том і Джэры», «Кацяня з вуліцы Лізюкова», «Пастка для катоў», «Кот Фелікс», «Чарцяня з пухнатым хвастом» і, пра якога зняты мультсерыялы, а таксама поўнаметражныя анімацыйныя і мастацкія фільмы. У 2008 годзе ў Інтэрнэце быў выпушчаны мультсерыял «Кот Саймана», створаны англійскім аніматарам Сайманам Тофілдам, а таксама кнігі на яго аснове.
Персанажы анімэ часта малююцца ў выглядзе паўкатоў-паўлюдзей. Іх называюць «нэко» (, літар. «кот») ці нэкомімі (у перакладзе «каціныя вушы»).
.xxx
.xxx — агульны дамен верхняга ўзроўню, прапанаваны кампаніяй ICM Registry для парнаграфічных сайтаў і порнаіндустрыі.
На думку старшыні кампаніі ICM Registry Сцюарта Лоўлі, увод дамена «гэта выдатная навіна для тых, хто хоча скарыстацца дарослым кантэнтам або адфільтраваць яго».
Запуск гэтага дамена быў адхілены 10 мая 2006 года на пасяджэнні савета дырэктараў ICANN 9-ю галасамі супраць 5-ці.
Але 12 сакавіка 2010 года на ICANN канферэнцыі ў Найробі зноў паднялося пытанне аб стварэнні гэтай даменнай зоны. Аднак прыняцце канчатковага рашэння па гэтым спрэчнаму пытанню было адкладзенае як мінімум на 70 дзён.
25 чэрвеня 2010 года на ICANN канферэнцыі ў Брусэлі было адобрана стварэнне даменнай зоны .xxx. Усяго ў ICM паступілі папярэднія заяўкі на рэгістрацыю 200000 даменных імёнаў у гэтай зоне.
Этапы запуску
Sunrise A — 7 верасня 2011, працягласць 30 дзён. Толькі для ўдзельнікаў індустрыі для дарослых — для ўладальнікаў сайтаў і гандлёвых марак.
Sunrise B — 7 верасня 2011, працягласць 30 дзён. Толькі для ўладальнікаў сайтаў і гандлёвых марак, якія не з’яўляюцца удзельнікам індустрыі для дарослых, і жадаючых назаўсёды забараніць да рэгістрацыі ў зоне xxx сваё імя. Забарона вырабляецца раз і назаўсёды з дапамогай аднаразовага плацяжу.
Landrush — 24 кастрычніка 2011, працягласць 10 дзён. Толькі для ўдзельнікаў індустрыі для дарослых. Канкурэнтныя заяўкі будуць разыграны на аўкцыёне.
Адкрыты запуск — 6 снежня 2011 года. «Першы прыйшоў, першы атрымаў».
Каралеўская акадэмія Галісіі
Каралеўская акадэмія Галісіі (Real Academia Gallega, Real Academia Galega) — навуковая ўстанова, якая займаецца вывучэннем галісійскай культуры і, у прыватнасці, галісійскай мовы. Яна станаўлівае для мовы ўласныя правілы граматыкі, арфаграфіі і лексікі, адначасова абароняючы яе, а таксама стымулюе заахвочванне мовы. Акрамя таго яна вырашае, каму будзе прысвечаны чарговы. Яе членамі з'яўляюцца людзі, якія маюць моцны ўплыў у свеце галісійкай культуры, уключаючы мову. Яе прэзідэнтам з 23 студзеня 2010 з'яўляецца.
Silent Storm (песня)
«Silent Storm» (Ціхі шторм) — песня ў выкананні нарвежскага спевака Карла Эспена, з якой ён прадстаўляў Нарвегію на конкурсе песні «Еўрабачанне 2014».
Песня была выбрана 15 сакавіка 2014 года шляхам на нацыянальнага адбору, што дазволіла Карлу прадставіць сваю краіну на міжнародным конкурсе песні «Еўрабачанне 2014», які прайшоў у Капенгагене, Данія.
Wolf Gang
«Wolf Gang» — брытанскі рок-гурт, заснаваны ў 2009 годзе Максам МакЭлігатам. З'яўляючыся лід-вакалістам і аўтарам усіх песень, МакЭлігат спрабаваў іграць з рознымі музыкантамі і ў канцы 2009 года спыніўся на цяперашнім складзе гурта:
Першы і пакуль адзіны альбом Wolf Gang Suego Faults быў выпушчаны ў ліпені 2011 года.
Гісторыя і дэбютны альбом
Да сваёй музычнай кар'еры МакЭлігат вучыўся ў Лонданскай школе эканомікі і палітычных навук, дзе ён вывучаў сацыяльную антрапалогію. Прыняўшы рашэнне ўзяць год адпачынку, каб паспрабаваць сябе ў музыцы, МакЭлігат запісаў альбом Suego Faults, самастойна выканаўшы ўсе інструментальныя і вакальныя партыі. Ён валодае навыкам ігры на фартэпіяна, яго першым музычным інструменце, а таксама на гітары, ударных, клавішных, трубе, глокеншпілі і некаторых іншых інструментах. Трэкі з альбома былі скампанаваны МакЭлігатам і Дэйвам Фрыдманам, прадзюсарам такіх гутоў, як The Flaming Lips, MGMT і Mercury Rev.
У 2012 годзе Wolf Gang апынуліся на 96 месцы ў рэйтынгу GQ «100 Best Things In The World».
Выступленні
Пасля сумесных тураў з Florence and the Machine, шведскай Miike Snow і канадскай Metric Wolf Gang адправіліся ў тур па Вялікабрытаніі, які ўключаў у сябе выступленне ў лонданскім White Heat Club. У верасні 2010 года гурт адправіўся ў свой першы замежны тур, які ўключае выступленне на Parklife Festival у Аўстраліі.
У лютым 2011 года Wolf Gang выступілі ў падтрымку The Naked and Famous на прэміі NME Awards і рушылі ўслед за гэтым музычным калектывам у наступны тур па Вялікабрытаніі і па Германіі. Wolf Gang таксама выступілі ў падтрымку індзі-рок гурта Editors 26 сакавіка 2011 года ў Royal Albert Hall у рамках музычнага фестывалю Teenage Cancer Trust. А ў чэрвені таго ж года Wolf Gang падтрымалі The Killers адным са сваіх самых буйных выступленняў на музычным фестывалі Hard Rock Calling, традыцыйна праходзілым у Лонданскім Гайд-парку.
У 2011 годзе група бярэ ўдзел у Arthur’s Day Music Festival у Дубліне. Выступалі разам з Aloe Blacc, Ed Sheeran і Sissor Sisters у Дублінскім Olimpia Theatre. Wolf Gang таксама выступалі на такіх фестывалях, як Rock en Seine, Lowlands (A Campingflight to Lowlands Paradise), V Festival, Glastonbury, T in the Park, Bestival, Pukkelpop і London Calling. (Амстэрдам, лістапад 2011 года). У кастрычніку 2011 года гурт выступае ў якасці хэдлайнера на NME Radar Tour. У снежні 2011 года гурт пачаў еўрапейскі тур.
У красавіку 2012 года Wolf Gang удзельнічалі ў фестывалі «Каачэла» у Палм-Спрынгсе. Wolf Gang таксама мелі гонар выступіць на разаграванні ў Coldplay у рамках амерыканскага тура ў падтрымку альбома Mylo Xyloto улетку 2012 года. Паўночнаамерыканскі тур гурта адкрыўся выступленнем 1 кастрычніка ў Лос-Анджэлесе і завяршыўся выступленнем 9 лістапада ў Осціне
Таксама з 28 лістапада па 4 снежня плануецца сумесны з гуртам Keane тур па Вялікабрытаніі, у якім Wolf Gang будзе выступаць у якасці групы на разаграванні.
Радыёратацыі
Сінгл Lions in Cages упершыню прагучаў 10 кастрычніка 2010 года на BBC Radio 1’s Zane Lowe.
Макс МакЭлігат таксама з'яўляўся ў поп-віктарыне Ніка Грымшау на BBC Radio 1 і асабіста ўдзельнічаў у агляднай праграме BBC Radio 1.
Гурт таксама атрымала ратацыі на такіх брытанскіх радыёстанцыях як Absolute Radio, XFM, BBC 6 Music, BBC Radio 2 і BBC Radio 1.
Lions in Cages і Dancing with the Devil былі дададзены ў BBC Radio 1 B List у 2011 годзе, дзе трансляваліся радыёвядучымі Фірнам Котанам, Грэгам Джэймсам , Скотам Мілсам і Крысам Мойлсам.
Lions in Cages выступае ў якасці саўндтрэка да рэкламы General Motors у ЗША, якая на працягу 2012 года транслявалася па тэлебачанні, а таксама двойчы выкарыстоўвалася ў папулярным тэлевізійным серыяле Пляткарка. Аднайменны трэк з альбома Suego Faults гучыць у фінальнай сцэне апошняга эпізоду серыяла.
Модныя супрацоўніцтва
Гурт меў супрацоўніцтва з шэрагам модных дамоў, найбольш прыкметнае з якіх — здымка акустычнай версіі песні Back to Back пры падтрымцы Burberry, пасля якой, у верасні 2011 года, Wolf Gang была запрошана на Fashion Night Out для акустычнага выступлення. У чэрвені 2011 яны ўдзельнічалі ў канцэрце Summer Live Эмпорыа Армані ў якасці падтрымкі рэпера Plan B. Не так даўно гурт прадставіў адну з калекцый адзежы амерыканскага дызайнера Тома Браўна для Harrods.
Дыскаграфія
Дэбютны альбом Wolf Gang быў запісаны выключна Максам МакЭлігатам сумесна з прадзюсарам Дэйвам Фрыдманам. Альбом быў анансаваны ў ліпені 2011 года. Па стане на ліпень 2011 года, гурт усё яшчэ ў працэсе працы над другім, яшчэ безназоўным альбомам.
Эрціль (горад)
Эрціль (Эртиль) — горад (з 1963 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Эрцільскага раёна Варонежскай вобласці. Насельніцтва 12,4 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1897 годзе.
Размешчаны на рацэ Эрціль (басейн Дона), за 112 км ад Варонежа, за 10 км ад мяжы з Тамбоўскай вобласцю.
Цукровы завод, механічны завод, вопытна-механічны завод, камбінат малочных прадуктаў, лесамеліярацыйная станцыя, завод алеяў.
Валатаўское
Валатаўское — штучнае возера ў Цэнтральным раёне Гомеля. Самае вялікае возера ў так званым Валатаўскім каскадзе азёр. Плошча — прыблізна 0,3 км². Знаходзіцца між жылымі масівамі Прудок, Валатава, Клёнкаўскі, Старая Валатава, Мельнікаў Луг і возерам Бурае Балота. Узнікла ў 1970-я гг. ў выніку асушэння вялікага балота (прасціралася між Прудком і Старой Валатавой) і кар’ерных работ па здабачы пяску для стварэння гідранамыўнай падушкі пад будаўніцтва будучых навакольных мікрараёнаў. Не блытаць з гістарычным Валатаўскім (Волатаўскім) возерам, вядомым сёння як пратока Валатава.
Станам на 2022 г. часткова ўпарадкаванае. На ўсходнім беразе размяшчаецца праваслаўны Спаса-Праабражэнскі храм. На паўднёва-ўсходнім — зона адпачынку з пляжам і спартыўнымі пляцоўкамі. Паўднёвы бераг аблюбаваны жыхарамі прылегалага мікрараёна для ладжання пікнікоў. Возера з’яўляецца адным з улюбёных месцаў для аматараў рыбнай лоўлі (у тым ліку, зімовай парой). Перыядычна выкарыстоўваецца для спаборніцтваў па водна-маторным спорце.
Касем Сулеймані
Касем Сулейманi ( — ) — іранскі ваенны дзеяч, генерал-маёр і камандзір спецпадраздзялення «эль-Кудс» у складзе Корпуса Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР), прызначанага для правядзення спецаперацый за межамі Ірана. Атрад пад яго кіраўніцтвам аказваў ваенную падтрымку групоўкам ХАМАС і Хезбала ў Палесціне і Ліване, а таксама сыграў важную ролю ў фарміраванні палітычнай сітуацыі ў Іраку пасля вываду адтуль амерыканскіх войск. Пачынаючы з 2012 года Сулеймані меркавана дапамог ураду Башара Асада пераламаць ход грамадзянскай вайны ў Сірыі і адбіць стратэгічныя гарады і тэрыторыі. Ён таксама ўдзельнічаў у аказанні дапамогі ўраду Ірака ў барацьбе супраць тэрарыстаў «Ісламскай дзяржавы» (2014—2015). 3 студзеня 2020 быў забіты ў Багдадзе ў выніку авіяўдару ВПС ЗША.
Раннія гады
Касем Сулейманi нарадзіўся ў 1957 годзе ў беднай сялянскай сям’і ў горнай вёсцы Канат-е Малек акругі Рабор іранскай паўднёва-ўсходняй правінцыі Керман. Яго бацька, які атрымаў зямельны надзел па шахскай рэформе, быў абцяжараны істотным крэдытам у 100 туманаў. Таму скончыўшы толькі пяць класаў пачатковай школы, 13-гадовы Касем са сваім сваяком адправіліся на заробкі ў правінцыйны цэнтр Керман, дзе змаглі ўладкавацца як рознарабочыя на будаўнічай пляцоўцы школы на вуліцы хаджу, на ўскраіне горада. Па словах Сулейманi, ім плацілі па два туману ў дзень. Пасля выплаты крэдыту Касем уладкаваўся ў мясцовы водаачышчальны дэпартамент, дзе праз некаторы час стаў памочнікам інжынера.
Малады Сулейманi падтрымаў ідэі ісламскай рэвалюцыі 1979 года і з першых яе дзён запісаўся ў Корпус Вартавых Ісламскай рэвалюцыі (КВІР), які пасля ператварыўся ў элітнае падраздзяленне, што падпарадкоўвалася асабіста вярхоўнаму кіраўніку Ірана Алі Хаменеі. Прайшоўшы 45-дзённыя курсы, арганізаваныя для новых байцоў, Касем стаў выконваць неваенныя задачы. Яму было даручана забеспячэнне бесперабойнага водазабеспячэння правінцыі Керман.
У 1980-м годзе атрымаў першы ваенны вопыт падчас падаўлення КВІР курдскага сепаратызму, хоць ключавой ролі ў гэтай аперацыі не гуляў.
Далейшая служба
У 1999 годзе пасля падаўлення студэнцкіх хваляванняў у Тэгеране ён быў адным з 24 афіцэраў КВІР, якія напісалі ліст прэзідэнту Махамаду Хатамі, выказаўшы сваю заклапочанасць тым, што адбылося і незадаволенасць тым, што да падаўлення выступленняў была прыцягнута армія.
У 1990-х гадах камандаваў часцямі КВІР на паўднёвым усходзе Ірана, у горадзе Керман. Праз гэты рэгіён ўздоўж межаў Афганістана пралягаў наркатрафік да Турцыі і далей у Еўропу. Але ваенны вопыт Сулейманi дапамог яму наладзіць паспяховую барацьбу з наркагандлем.
У 2000 годзе быў прызначаны камандуючы сіламі спецыяльнага прызначэння КВІР — брыгадай «эль-Кудс» («Ерусалім»).
Лічыўся адным з магчымых пераемнікаў на пасаду камандуючага КВІР, калі ў 2007 годзе генерал Ях’я Рахім Сафаві пакінуў свой пост.
У 2008 годзе ўзначаліў групу іранскіх следчых, якія павінны былі высветліць абставіны гібелі старэйшага члена і начальніка спецслужбаў ліванскай шыіцкай арганізацыі «Хезбала» Імада Фаіза Мугнія.
24 лістапада 2015 года стаў арганізатарам і кіраўніком пошукава-выратавальнай аперацыі па пошуку і эвакуацыі Канстанціна Мурахціна, расійскага пілота збітага Су-24М.
Санкцыі
Яго імя ўключана ў так званы «чорны спіс» ААН з 15 высокапастаўленых ваенных і палітычных дзеячаў Ірана, якія падазраваліся ў датычнасьці да распрацоўкі ядзернай і ракетнай праграм Ірана.
Ацэнкі
У Іране Сулейманi лічыцца нацыянальным героем, пра якога здымаюць фільмы, пішуць песні і да г.д. Сярод палітыкаў Сулеймані лічыўся выбітным стратэгам і арганізатарам спецыяльных аперацый, а таксама стваральнікам шырокай агентурнай сеткі на Блізкім Усходзе з апорай на шыіцкія абшчыны. На думку Джона Магуайра, Сулейманi з’яўляўся найбольш уплывовай і магутнай фігурай у рэгіёне, нягледзячы на ​​тое, што «ніхто нічога пра яго не чуў».
Смерць
3 студзеня 2020 года быў забіты ў выніку авіяўдару ВПС ЗША. Смерць Сулейманi пацвердзілі тэлеканалу PressTV у Корпусе вартавых ісламскай рэвалюцыі. Па заяве Пентагона, спецаперацыя па знішчэнні генерала была праведзена па асабістым распараджэнні прэзідэнта ЗША Дональда Трампа, пры гэтым Кангрэс не быў апавешчаны загадзя аб нанясенні ўдару. Газета The New York Times паведаміла, што аўтамабіль Сулейманi быў знішчаны ракетамі, запушчанымі з беспілотніка.
Фінікійскае пісьмо
Фінікійскае пісьмо — адна з першых зафіксаваных у гісторыі чалавецтва сістэм фанетычнага пісьма. З'явілася каля XV стагоддзя да н. э. і стала родапачынальніцай ўсіх сучасных алфавітных і многіх іншых сістэм пісьма.
Выкарыстоўвала кансанантны прынцып, г.зн. для запісу слоў выкарыстоўваліся толькі зычныя гукі, а значэнне галосных пакідалася на разуменне чытача. Тэкст запісваўся справа налева.
Гісторыя
Першапачаткова жыхары Фінікіі карысталіся клінапісным пісьмом, якое яны перанялі ў народаў Месапатаміі. Але клінапіс быў даволі складаным і таму нязручным для вядзення гандлёвых запісаў і разлікаў. Фінікійцы прыдумалі больш простую сістэму пісьма. У ёй кожны значок быў літарай і абазначаў асобны зычны гук, а не слова. Такіх значкоў, або літар, было 22. Літары расстаўляліся ў пэўным парадку, у выніку чаго атрымаўся алфавіт.
Фінікійскае пісьмо з'яўляецца адным з першых алфавітных пісьменстваў у свеце. Практычна ўсе алфавітныя пісьменнасці свету (за выключэннем японскай каны і карэйскага пісьма) маюць карані менавіта ў фінікійскім пісьме. Іншыя пісьменствы, якія маюць алфавітную структуру — старажытнаперсідскі клінапіс і мераіцкае пісьмо, не прыжыліся.
Леанід Васілевіч Кукраш
Леанід Васілевіч Ку́краш (нар., в. Рачэнь, Любанскі раён, Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне раслінаводства і селекцыі. Акадэмік Акадэміі аграрных навук Беларусі (1996—2002, член-карэспандэнт з 1992), акадэмік НАН Беларусі (2003), доктар сельскагаспадарчых навук (1985), прафесар (2000). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (1999).
Біяграфія
Скончыў у 1960 годзе БСГА. 3 1972 у Беларускім НДІ земляробства і кармоў (з 1984 загадчык аддзела, з 1987 намеснік дырэктара), з 1994 галоўны саветнік упраўлення АПК Савета Міністраў Беларусі. У 2003—2008 гг. — загадчык сектара навукі Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. З 2008 г. дарадца па вытворчасці Міністра сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
Асноўныя працы
Навуковыя працы па павышэнні прадукцыйнасці зернебабовых культур. Вывеў (у сааўтарстве) сарты гароху Белус і Агат, яравой вікі Наталі, яравога трыцікале Інэса.
Гаравыя
Назву Гаравы́я маюць:
Касцёл і шпіталь сясцёр міласэрнасці (Мінск)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і шпіталь сясцёр міласэрнасці — колішні рымска-каталіцкі сакральны комплекс у Мінску, узведзены ў 1-й палове XIX ст. (недабудаваны, значна перабудаваны ў 1953 годзе). Знаходзіцца на Траецкай Гары. Цяпер у будынках комплексу размяшчана Сувораўскае ваеннае вучылішча (вул. М. Багдановіча, 29).
У шэрагу публікацый сустракаецца атаясненне касцёла і шпіталя сясцёр міласэрнасці (дачок міласэрнасці, шарытак, вінцэнтынак) на Траецкай Гары з кляштарам марыявітак, які на праўдзе знаходзіўся на Францысканскай вуліцы (цяпер вул. Леніна).
Гісторыя
Па пажары 14 жніўня 1809 года, калі згарэў фарны Траецкі касцёл, біскуп мінскі Якуб Дадэрка паспрабаваў заснаваць на Траецкай Гары новую святыню. На заказ Мінскага дабрачыннага таварыства архітэктар Міхал Чахоўскі распрацаваў праект пабудовы на рыначнай Траецкай плошчы комплексу касцёла і шпіталя сясцёр міласэрнасці (дачок міласэрнасці, шарытак, вінцэнтынак). Ужо 30 жніўня 1810 года біскуп Дадэрка ўрачыста асвяціў пачатак будаўніцтва і падмуркі новага касцёла Найсвяцейшай Дзевы Марыі. Пры комплексе дзейнічаў шпіталь, у якім манашкі ордэна Святога Вінцэнта даглядалі сірот, старых і жабракоў.
Але комплекс узвялі толькі часткова. У 1840-я гады недабудаваныя касцёл і шпіталь Мінскае таварыства дабрачыннасці было вымушана прадаць Маскоўскаму патрыярхату пад духоўную семінарыю, якая размясцілася там у 1854 годзе.
За савецкім часам у будынках колішняй Духоўнай семінарыі працавалі Мінскія пяхотныя курсы, якія ў 1924 годзе пераўтвораны ў Аб'яднаную беларускую ваенную школу — сярэднюю ваенную навучальную ўстанову з беларускай мовай навучання.
Па 2-й сусветнай вайне ў колішнім сакральным комплексе размясцілася Сувораўскае ваеннае вучылішча. У 1953 годзе старыя будынкі значна перабудавалі.
Архітэктура
Ад пачатку дамінантай комплексу быў вялікі мураваны касцёл у стылі ампір. Да яго з двух бакоў прымыкалі шпітальныя карпусы.
Пры перабудове ў 1953 годзе на касцёле і будынку шпіталя надбудавалі два паверхі, комплекс набыў рысы савецкага неакласіцызму.
Адольф Міхайлавіч Янушкевіч
Адольф Міхайлавіч Янушкевіч альбо Адольф Міхал Валяр'ян Юліян Янушкевіч (,  —, маёнтак Дзягільня Мінскага пав. Мінскай губ., цяпер в. Дзягільна, Дзяржынскі раён, Мінская вобласць) — беларускі і польскі паэт, падарожнік, пісьменнік. Пісаў на польскай мове.
Біяграфія
Брат Яўстафія Янушкевіча. Вучыўся ў дамініканскай школе ў Нясвіжы. У 1823 г. скончыў філалагічны факультэт Віленскага ўніверсітэта. Быў членам Таварыства блакітных, блізкага да філарэтаў. У студэнцкія гады пісаў па-польску вершы ў сентыментальнай стылістыцы (дума «Мелітон і Эвеліна», 1821). У 1823—1826 г. жыў у Камянцы-Падольскім, быў дэпутатам цывільнай палаты ў Галоўным судзе. Шмат падарожнічаў па Еўропе; сустракаўся з А. Міцкевічам, Ю. Славацкім, І. Гётэ. Адам Міцкевіч выкарыстаў асобу А. Янушкевіча ў паэме «Дзяды» ў якасці прататыпа героя Адольфа.
Вярнуўся на радзіму ў 1830 годзе, удзельнічаў у паўстанні 1830—1831 г., адзін з кіраўнікоў паўстанцкага легіёна.
Арыштаваны ў сакавіку 1831 года. У 1832 годзе сасланы ў Сібір. У ссылцы А. Янушкевіч пасябраваў з рускім пісьменнікам Аляксандрам Адоеўскім, які прысвяціў яму свае вершы. Пераклаў «Гісторыю заваявання Англіі нарманамі» А. Цьеры. Падарожнічаў па Сібіры, Казахстане, Кіргізіі.
Вярнуўся ў Беларусь у 1856 годзе, пасяліўся ў родавым маёнтку Дзягільня, дзе жыла яго маці. Памёр ад сухотаў года. Пахаваны на фамільных могілках у маёнтку.
Творчасць
Пісаў на польскай мове. У студэнцкія гады ствараў сентыментальныя вершы (дума «Мелітон і Эвеліна», 1821), у ссылцы перакладаў «Гісторыю заваявання Англіі нарманамі» А.Т'ера. Яго падарожныя нататкі сабраў брат Яўстафій, апублікаваў Ф. Вратноўскі пад назвай «Жыццё Адольфа Янушкевіча і яго лісты з кіргізскіх стэпаў» (Парыж. 1861. Кн. 1—2). У дзённікавых запісах і лістах раскрыўся як таленавіты апавядальнік, даследчык. Паказаў побыт казахаў, іх духоўную культуру.
Памяць
А. М. Янушкевіч быў прататыпам рэвалюцыянера Адольфа ў паэме А. Міцкевіча «Дзяды».
У Астане, Алма-Аце і Усць-Каменагорску імем Адольфа Янушкевіча названы вуліцы, у Семеі — вуліца Паўднёвая-Янушкевіча.
Палоннэ
Палоннэ (Полонне) — горад у Хмяльніцкай вобласці Украіны. Чыгуначная станцыя на лініі Шэпэціўка — Бярдзічаў. Адзін з самых старажытных гарадоў Украіны.
Гісторыя
Для абароны ад качэўнікаў на натуральным ўзвышшы быў узведзены замак з землянымі валамі, драўляным частаколам. Лаўрэнцьеўскі летапіс паведамляе, што ў 1169 г. полаўцы падышлі да Палоннага і захапілі шмат людзей і жывёлы з навакольных вёсак, але крэпасць не ўзялі. Горад, відавочна, быў разбураны мангола-татарамі ў 1240 г.
У XIII ст. у Палоннэ існаваў праваслаўны манастыр. На працягу стагоддзяў горад быў вядомы сваімі рамеснікамі. У пагадненні ад 1366 г. польскага караля Казіміра III з князем Любартам Палоннэ згадваецца сярод «каменных» гарадоў. У 1494 г. горад быў перададзены князю Канстанціну Астрожскаму. У 1510 г. на месцы ўмацаванага пасаду князь Астрожскі будуе новую крэпасць. У 1569 г. горадам завалодаў шляхціц Альбрэхт Ласкі, наступнага 1570 г. ён перадаў горад каралю.
У горадзе захаваліся гістарычныя помнікі старажытнасці: тэрыторыя абарончай крэпасці XII ст., земляныя валы, рэшткі замка на гістарычнай Татарскай вуліцы і інш.
Стывен Дэвіс
Стывен Дэвіс (Steven Davis; нар. 1 студзеня 1985, Баліміна, Паўночная Ірландыя) — паўночнаірландскі футбаліст, паўабаронца шатландскага клуба «Рэйнджэрс» і нацыянальнай зборнай Паўночнай Ірландыі.
Клубная кар’ера
Дэвіс уступіў у шэрагі свайго любімага клуба дзяцінства «Рэйнджэрс» з горада Глазга ў студзені 2008 года на правах арэнды. Да гэтага выступаў за англійскія «Астан Вілу» і «Фулхэм». Падчас тэрміну сваёй арэнды Дэвіс згуляў 26 разоў і забіў адзін гол у браму «Вердэра» ў Кубку УЕФА.
Дэвіс аформіў паўнавартасную здзелку з «Рэйнджэрс», і першы поўны сезон на «Айбракс» прынёс яму задавальненне. Ён быў прызнаны аднаклубнікамі найлепшым іграком года. 6 ліпеня 2012 года Дэвіс перайшоў у клуб англійскай Прэм’ер-лігі «Саўтгемптан», падпісаўшы кантракт на 3 гады.
Брэтань
Брэта́нь (Bretagne, Breizh; ) — рэгіён на паўночным захадзе Францыі, займае большую частку аднайменнай гістарычнай вобласці. Размешчаны на паўночным захадзе краіны, на аднайменным паўвостраве, які абмываецца з поўначы Ла-Маншам, а з поўдня Біскайскім залівам. Адміністрацыйны цэнтр рэгіёна — горад Рэн.
Геаграфія
Брэтань з’яўляецца часткай Армарыканскага масіву, што надае ёй прыродную цэласнасць. Масіў гэты мае, у асноўным, раўнінны характар, яго сярэдняя вышыня над узроўнем мора не перавышае 104 метры. Гэта найбольш старажытны рэгіён з усіх, якія складаюць зараз тэрыторыю Францыі: яго гісторыя пачалася яшчэ да палеазойскай эры.
Большая частка Брэтані месціцца на аднайменным паўвостраве. Атлантычны акіян абмывае 4/5 яго перыметра, а берагавая лінія складае 3000 км вельмі разнастайных па рэльефу берагоў. Дзякуючы ўплыву акіяна, у Брэтані адносна мяккія зімы (27 марозных дзён у годзе ў Сен-Брые) і ўмераная спякота летам. Вясна пачынаецца вельмі рана, з пачатку сакавіка, аднак доўжыцца вельмі доўга, так як пацяпленне нарастае вельмі марудна. Гэта найбольш прыгожы час года, калі зацвітаюць жаўтазель і ўлекс. Ападкаў не вельмі багата (Роскаў: 760 мм), за выключэннем узвышшаў, дзе яны перавышаюць 1 000 мм. Яны выпадаюць, галоўным чынам, у сезон халадоў. Вятры, жорсткія на берагах, хутка смякчаюцца ва ўнутранай частцы паўвострава лясамі.
У склад Брэтані таксама ўваходзяць астравы Уэсан, Мален, Уа, Геклен, Груа, Іль-дэ-Ба, Іль-дэ-Брэа, Бэль і інш.
Брэтань — самая заходняя частка метрапольнай Францыі, на яе тэрыторыі знаходзяцца самыя заходнія пункты метраполіі — востраў Уэсан, архіпелаг Мален і мыс Пуэнт-дэ-Карсан (кантынентальная).
Прырода
Лясы спрадвеку пакрывалі Арморыку, але ў наш час, з-за сельскагаспадарчых і прамысловых патрэб, лясы парадзелі — аднак, па-ранейшаму, складаюць большую частку ландшафту Брэтані. Адзін з такіх лясоў (Браселіанд) увайшоў у легенды.
Сімволіка
Брэтонскі сцяг — «Gwenn ha du» (у даслоўным перакладзе з брэтонскай мовы — «белы і чорны») быў створаны ў 1923 годзе Морванам Маршалам. Чатыры белыя паласы прадстаўляюць брыцкія рэгіёны і біскупствы — Леон (Leon), Трэгор (Tregor), Карнуай (Cornouaill) і Ванскі рэгіён (Vannetais). Пяць чорных палос сімвалізуюць рэгіёны і епархіі, дзе размаўляюць на гала: Рэн (Rennes), Нант (Nantes), Дол (Dol), Малуін (Malouin) і Пент’еўр (Penthievre). Гарнастай быў узяты з герцагскага сцяга. Сукупнасць утварае эмблему, рэалізаваную з захаваннем геральдычных традыцый, а менавіта: сцяг ясны, бачны і пазнавальны здалёку, выразны і поўны.
Нацыянальны гімн: Bro gozh ma zadoù (Старажытная зямля маіх бацькоў).
Дэвіз: Лепш смерць, чым ганьба.
Эмблема: уцёснік.
Святы апякун: Святы Іў / Sant Erwann / St.Yves Helori. Свята — 19 мая.
Сярэднявечча
На працягу Сярэднявечча Брэтань лавіравала паміж Францыяй і Англіяй. У 1532 годзе яна ўваходзіць у склад Францыі.
Новы і найноўшы час
У 1963 годзе створаны Фронт вызвалення Брэтані, які пачаў барацьбу за незалежнасць. У 1964 годзе створана палітычная партыя «Дэмакратычны Брэтонскі Саюз», якая выступае за аўтаномію Брэтані.
Славутасці
Адна з самых незвычайных славутасцей Брэтані — гэта менгіры ў пасяленні Карнак, якіх налічваецца каля 3000. Іх з’яўленне адносяць да 6-3 тысячагоддзя да н. э., і аб іх значэнні вядома вельмі мала.
Цікавыя факты
Брэтонцы лічацца найлепшымі ў краіне маракамі і рыбаловамі. Важны промысел Брэтані — развядзенне вустрыц і ядомых ракавінак у штучных басейнах — «вустрычных парках».
Артак (Акмолінская вобласць)
Артак — сяло ў Зерэндзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Артакскай сельскай акругі. Код КАТА — 115652100.
.tel
.tel — агульны дамен верхняга ўзроўню, які выкарыстоўваецца для захоўвання і кіравання персанальнымі і карпаратыўнымі кантактамі. Паводле задумы спонсараў дамена, ён будзе з’яўляцца зонай захоўвання кантактнай інфармацыі, кіраваць якой змогуць самі карыстальнікі. Дамен.tel адрозніваецца ад іншых даменаў верхняга ўзроўню тым, што прывязвае імёны даменаў да кантактнай інфармацыі, якая захоўваецца непасрэдна ў DNS, што дазваляе прыватным асобам і прадпрыемствам выкарыстоўваць DNS для захоўвання і кіравання дадзенымі. Пры ўводзе даменнага імя ў адрасны радок браўзера, адпраўляецца запыт у DNS. Адказ DNS не змяшчае IP-адрасы, як у выпадку з іншымі даменамі. Замест гэтага DNS вяртае кантактныя дадзеныя і ключавыя словы, размешчаныя непасрэдна на старонцы сайта. У DNS для захавання названых уладальнікам дадзеных прадугледжана тры тыпу запісаў: NAPTR, TXT і LOC. Першая дазваляе захоўваць кантактную інфармацыю (тэлефон, факс, e-mail, лагін у Skype і ін.), а другая і трэцяя прызначаныя для публікацыі кароткіх тэкстаў і ўказанні месцазнаходжання, адпаведна.
Пры гэтым дадзеныя NAPTR строга структураваныя — карыстальнік можа задаць прыярытэт іх адлюстравання. Такім чынам, уладальнік дамена ў зоне TEL мае права самастойна вызначаць парадак, у якім паказаная ім кантактная інфармацыя будзе выводзіцца на экран таго ці іншага прыладу. Напрыклад, нумар тэлефона можа быць першым у спісе публікуемых дадзеных, а можа адлюстроўвацца ўслед за адрасам электроннай пошты. Запісы фармату TXT створаны для ўказанні імёнаў, пасад, назваў кампаній і арганізацый, паштовых адрасоў, а таксама ключавых слоў, якія выкарыстоўваюцца пры індэксацыі даменнага імя ў зоне TEL пошукавымі сістэмамі.
Перавагі дамена TEL у параўнанні з іншымі
Адрас на новым дамене зарэгістравалі сабе ўжо шматлікія буйныя карпарацыі: google.tel, apple.tel і гэтак далей.
NGC 3521
NGC 3521 (іншыя абазначэнні — UGC 6150, MCG 0-28-30, ZWG 10.74, KARA 461, PGC 33550) — галактыка ў сузор’і Леў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Адлегласць от NGC 3521 до Земли около 40 миллионов световых лет.
Георгій Вікенцьевіч Кулага
Георгій Вікенцьевіч Кула́га (, в. Блячына,, Мінская вобласць — ) — беларускі вучоны-рэўматолаг. Доктар медыцынскіх навук (1977), прафесар (1978).
Скончыў у 1952 годзе Мінскі медыцынскі інстытут. У 1961—1986 загадчык кафедры Гродзенскага медыцынскага інстытута.
Навуковыя працы па лячэнні рэўматызму, сасудзістай паталогіі.
Жак Дэмі
Жак Дэмі (фр. Jacques Demy; 5 чэрвеня 1931, Паншато, Луара Атлантычная, Францыя - 27 кастрычніка 1990, Парыж, Іль-дэ-Франс, Францыя) — французскі кінарэжысёр, прадстаўнік «Новай хвалі».
Біяграфія
Нарадзіўся ў правінцыйным гарадку на атлантычным узбярэжжы, што пасля знайшло адлюстраванне ў многіх яго фільмах.
Дэмі вядомы як аўтар музычных фільмаў. Найбольш вядомыя тры яго ранніх карціны — поўнаметражны дэбют «Лола» (1961) з Анук Эме у галоўнай ролі, «Заліў анёлаў» (1963) з Жанай Мора і «Шэрбурскія парасоны» (1964) з Катрын Дэнёў. Усе тры фільмы былі музычнымі. Некаторыя з песень, напісаных кампазітарам Мішэлем Легранам, сталі шырока вядомыя. Самым паспяховым фільмам з гэтых трох сталі «Шэрбурскія парасоны». Першы каляровы фільм Дэмі (да гэтага рэжысёр працаваў з аператарам Раулем Кутарам, які здымаў на чорна-белую плёнку) прынёс яму «Залатую пальмавую галіну» Канскага кінафестывалю і чатыры намінацыі на «Оскар».
У 1969 годзе Дэмі паставіў у ЗША свой першы англамоўны фільм — «Атэлье мадэляў», а следам за гэтым, зноў у Францыі, — «Асліную шкуру» па казцы Шарля Перо. У далейшым Дэмі працаваў як у Францыі, так і ў ЗША, але яго пазнейшыя фільмы не мелі такога ж поспеху, як раннія стужкі.
Кулага (страва)
Кула́га — у беларусаў каша з жытняй або пшанічнай мукі і соладу. Варылі таксама з ягад, дадавалі муку, мёд, цукар. Пашырана пераважна на Палессі.
Дар’енскі заліў
Дар’енскі заліў (Golfo del Darién) — заліў у паўднёва-заходняй частцы Карыбскага мора, размешчаны ля берагоў Панамы і Калумбіі. Удаецца ў сушу на 165 км, яго вузкая паўднёвая частка выдзяляецца ў заліў Ураба, размешчаны паміж Карыбана-Поінт і мысам Цібурон. На беразе заліва Ураба размешчаны калумбійскі партовы горад Турба.
Глыбіня Дар’енскага заліва ў адкрытай частцы перавышае 2000 м. Сярэдняя гадавая тэмпература вады складае 26 °C, салёнасць — больш за 36 ‰. Прылівы няправільныя, паўсутачныя, вышынёй 0,6 м. На паўднёвым беразе заліва размяшчаецца дэльта ракі Атрата. Паўднёва-заходні бераг заліва заняты так званым Дар’енскім прабелам — адзіным няскончаным участкам Панамерыканскай шашы.
VIII ваенная акруга
VIII ваенная акруга (VIII Región Militar, Capitanía General de Galicia) — гістарычная адміністрацыйная адзінка ў Іспаніі з ваеннага пункту гледжання ў дачыненні да размеркавання чалавечых і матэрыяльных рэсурсаў на абарону.
Тэрыторыя
Ваенная акруга ўключала чатыры галісійскія правінцыі: Ла-Карунья, Луга, Арэнсэ і Пантэведра.
Ледавік Фокса
Ледавік Фокса (Fox Glacier; Te Moeka o Tuawe) — ледавік у Нацыянальным парку Вэстленд на Паўднёвым востраве Новай Зеландыі.
Назву атрымаў у 1872 годзе ў гонар тагачаснага прэм’ер-міністра Вільяма Фокса ў час яго візіту. На працягу прыкладна 100 год ледавік паступова адступаў, пачынаючы з 1985 года кожны дзень спаўзае на 40 сантыметраў. Як і яго сусед, ледавік Франса-Іосіфа, ледавік Фокса бярэ свой пачатак у Новазеландскіх Альпах (Паўднёвыя Альпы). Выцякае праз раку Фокс у мора. Ледавік лёгкадасягальны для турыстаў праз пасёлак Фокс Гласіер.
Лучайкаўскі сельсавет (Глыбоцкі раён)
Луча́йкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Лучайка.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Глыбоцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Залескага сельсавета.
Афіцыйна-дзелавы стыль
Афіцы́йна-дзелавы́ стыль (таксама афіцы́йна-справавы́ стыль) — адзін з функцыянальных стыляў літаратурнай мовы, які абслугоўвае сферу афіцыйна-дзелавых пісьмовых зносін. Вылучаюцца тры падстылі: канцылярска-дзелавы, дыпламатычны і юрыдычны, на аснове якіх ствараюцца заканадаўчыя акты, дакументы міжнароднага права і дыпламатыі, пастановы, загады, інструкцыі, статуты, вядзецца службовая перапіска і інш.
Асноўныя рысы стылю: жанравая, кампазіцыйная і моўная стандартызаванасць; лагічнасць, акрэсленасць і дакладнасць; разгорнутасць зместу і багацце сродкаў перадачы інфармацыі; ускладненасць сінтаксісу, пашыранасць залежных канструкцый, рубрыкацый і пераліку; высокая частотнасць аддзеяслоўных назоўнікаў, вытворных прыназоўнікаў і злучнікаў; насычанасць спецыяльнай і абстрактнай лексікай і фразеалогіяй; адсутнасць суб'ектыўнай эмацыянальна-экспрэсіўнай афарбоўкі і вобразнага (пераноснага) ужывання слоў.
Апісанне
У афіцыйных дакументах выклад ідзе ў стылі прадпісання, канстатацыі, сцверджання. Прадпісальны характар дакументаў выяўляецца ў сістэме моўных сродкаў.
Шырока ўжываюцца дзеясловы ў неазначальнай форме: ''Павысіць эфектыўнасць мер па ахове прыроды. Шырэй укараняць малаадходныя і безадходныя тэхналагічныя працэсы. Развіваць камбінаваныя вытворчасці...''
Часта пры інфінітыве ўжываюцца словы неабходна, трэба, абавязаны, забараняецца мець права і інш.: ''Грамадзяне маюць права свабодна знаходзіцца ў лясах, збіраць дзікарослыя плады, арэхі, грыбы, ягады, і да т. п.''
Прадпісальнае значэнне заканадаўчых тэкстаў часта перадаецца дзеясловамі цяперашняга часу: Участковая выбарчая камісія: 1) складае спісы выбаршчыкаў па ўчастку; 2) праводзіць азнаямленне выбаршчыкаў са спісам выбаршчыкаў, прымае і разглядае заявы аб няправільнасцях і спісе...
У бальшыні дакументаў прававыя нормы, прадпісанні падаюцца не як выказаныя канкрэтным размоўцам, аўтарам, а ідуць ад асобы абагульненай, ад імя дзяржавы. Гэта значыць, афіцыйна-дзелавому стылю ўласцівы неасабовы характар выказвання.
Дакладнасць заканадаўчага тэксту, якая не дапускае іншага вытлумачэння, забяспечваецца ўжываннем спецыяльных тэрмінаў (заяўнік, адказчык, кватэранаймальнік, абвінавачаны, пратакол, даведка, парадак дня, пастанова, рэзалюцыя), а таксама адназначных і нявобразных нетэрміналагічных слоў.
Афіцыйна-дзелавы стыль адметны вялікай колькасцю стандартных сродкаў — канцылярскіх штампаў. Штампы — гэта ўстойлівыя звароты, якія паўтараюцца пры апісанні аднолькавых сітуацый, абазначэнні пашыраных паняццяў: дагаворныя бакі, даводжу да ведама, прыцягнуць да адказнасці, перадаць у адпаведныя інстанцыі, узяць на кантроль, за справаздачны перыяд і інш.
МіГ-21
МіГ-21 (аб’ект Е-5, самалёт І-500, па кадыфікацыі НАТА: Fishbed — «Пласт, багаты скамянелымі рэшткамі рыб» ) — савецкі шматмэтавы знішчальнік, распрацаваны ВКБ Мікаяна і Гурэвіча у сярэдзіне 1950-х гадоў. МіГ-21 стаў першым самалётам КБ МіГ з трохвугольным крылом.
Самы распаўсюджаны звышгукавы баявы самалёт у свеце.
Выпускаўся серыйна ў СССР з 1959 па 1985 год, а таксама ў Чэхаславакіі, Індыі і Кітаі. Ужываўся ў многіх узброеных канфліктах. Дзякуючы масавасці вытворчасці, адрозніваўся вельмі нізкім сабекоштам: МіГ-21МФ, прыкладам, каштаваў танней, чым БМП-1.
Усяго ў СССР, Чэхаславакіі і Індыі было выпушчана 11 496 МІГ-21. Чэхаславацкая копія МІГ-21 выраблялася пад назвай S-106. Кітайская копія МІГ-21 выпускалася пад назвай J-7 (для НВАК), а яе экспартная версія F7 працягвае выпускацца і ў наш час .Па стане на 2012 год у Кітаі было выпушчана каля 2500 J-7/F-7.
Распрацоўка
МІГ-21 з’яўляецца першым савецкім рэактыўным знішчальнікам другога пакалення, што мае на ўвазе выкарыстанне ракет як асноўнага ўзбраення і хуткасці каля M=2. Цяга рухавіка першых МіГ-21 была нават менш сумарнай цягі дзвюх РД-9 на МІГ-19, але за кошт ужывання шмат рэжымнага паветразаборніка змяняльнага ўваходнага перасеку з цэнтральным целам атрымалася падняць максімальную хуткасць самалёта больш чым на 700 км/г.
На першай мадыфікацыі (МіГ-21Ф), як і на МіГ-19, асноўнай зброяй былі 2 гарматы калібру 30 мм і някіраваныя ракеты, але ўжо наступныя мадыфікацыі маглі несці кіраваныя ракеты класа «паветра-паветра».
МІГ-21 быў лёгкім, манеўраным самалётам, што вельмі дапамагло яму ў змаганні з амерыканскім F-4 «Фантом» II у В’етнамскай вайне. Бо амерыканскія ракеты «AIM-9 Sidewinder» і «AIM-7 Sparrow» былі яшчэ недасканалыя, савецкаму знішчальніку было няцяжка здзейсніць манеўр ухілення і ашукаць ракету.
Вынік гэтых бітваў паўплываў на далейшыя пагляды амерыканскіх ВПС на знішчальнікі: стала ясна, што гібрыд штурмавіка і знішчальніка не з’яўляецца ідэальным развязкам, і што блізкія манеўраныя баі зусім не зыйшлі ў мінулае.