cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сябры (гурт)
Бягучы склад ансамбля
Па стане на 2017 год у ансамбль уваходзяць :
Дыскаграфія
Калектыў выпусціў 8 вінілавых пласцінак-гігантаў і шэраг міні-пласцінак:
Выпушчана шэраг кампакт-дыскаў, большасць з якіх прадстаўляюць сабой зборнікі і кампіляцыі.
Дзмітрый Барысавіч Кабалеўскі
Дзмітрый Барысавіч Кабалеўскі (Дми́трий Бори́сович Кабале́вский; —) — савецкі кампазітар, дырыжор, піяніст, педагог, публіцыст, грамадскі дзеяч. Акадэмік АПН СССР (1971). Герой Сацыялістычнай Працы (1974). Народны артыст СССР (1963). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1972), трох Сталінскіх прэмій (1946, 1949, 1951), Дзяржаўнай прэміі СССР (1980) і Дзяржаўнай прэміі РСФСР імя Глінкі (1966).
Біяграфія
Скончыў Маскоўскую кансерваторыю па класу кампазіцыі ў ў 1929 годзе і па класу фартэпіяна ў А. Гальдэнвейзера ў 1930 годзе. У 1932—1980 гадах выкладаў у кансерваторыі, з 1939 — прафесар.
Пачынаючы з 1945 года неаднаразова быў за мяжой: Аўстрыя, Аўстралія, Англія, Бельгія, Балгарыя, Венгрыя, ГДР, Канада, Кітай, Мексіка, Польшча, Румынія, ЗША, Фінляндыя, Францыя, Германія, Чэхаславакія, Швецыя, Швейцарыя, Японія.
Творчасць
Музыка Кабалеўскага адметная аптымізмам, жыццесцвярджальным пафасам.
Зрабіў значны ўклад у музыку для дзяцей і юнацтва, у развіццё музычнага тэатра.
Prodoxidae
Prodoxidae — сямейства матылькоў, падатрада Glossata.
Апісанне
Невялікія матылі з размахам крылаў 7-27 мм. Лоб у прыціснутых, патыліцf ў адлеглых лускавінка[. Вочкі адсутнічаюць. Складаныя вочы невялікія. Вусікі не пераўзыходзяць даўжыню пярэдняга крыла, ніткападобныя, часта з густым апушэннем. Хабаток, акрамя Lampronia, доўгі. Сківічныя шчупікі 4-5-членікавыя, губныя шчупікі рудыментарныя. Крылы падоўжаныя, з кароткімі махрамі. Жылкаванне гетэраномнае, генералізаванае, з поўным наборам жылак Пярэднія крылы цьмяныя, цёмныя, без металічных тонаў ў афарбоўцы.
Вусень з груднымі нагамі альбо рухальнымі мазалямі. Брушныя ногі моцна рэдукаваны альбо адсутнічаюць. Развіваюцца ў суквеццях і насенных капсулах, альбо прабурваюць хады пад карой, у сцеблах і парастках розных драўняна-хмызняковых і травяністых раслін, пераважна Agavoideae, ружакветных і каменяломнікавых. Вусені большасці відаў праходзяць увесь жыццёвы цыкл ў тканінах раслін і не будуюць пераносных чэхлікаў. Некаторыя віды шкодзяць садовым хмызнякам.
Арэал
Галарктыка і Паўднёвая Амерыка. у Расіі каля 25 відаў. У Беларусі 2 віды - шкоднікі садоў і лісцевых лясоў: — вусені ў кветаложах, потым у парастках маліны і куманікі,  — вусені на парэчках і агрэсце ў лісцевых і пладовых пупышках.
Сістэматыка
Каля 80 відаў.
Фазавы пераход
Фазавы пераход (фазавае ператварэнне) у тэрмадынаміцы — пераход рэчыва з адной тэрмадынамічнай фазы ў іншую пры змене знешніх умоў. З пункту гледжання руху сістэмы па фазавай дыяграме пры змене яе інтэнсіўных параметраў (тэмпературы, ціску і т. п.), фазавы пераход адбываецца, калі сістэма перасякае лінію, якая падзяляе дзве фазы. Паколькі розныя тэрмадынамічныя фазы апісваюцца рознымі ўраўненнямі стану, заўсёды можна знайсці велічыню, якая скачкападобна змяняецца пры фазавым пераходзе.
Паколькі падзел на тэрмадынамічныя фазы - больш дробная класіфікацыя станаў, чым падзел па агрэгатны стан рэчыва, гэта далёка не кожны фазавы пераход суправаджаецца зменай агрэгатнага стану. Аднак любая змена агрэгатнага стану ёсць фазавы пераход.
Найбольш часта разглядаюцца фазавыя пераходы пры змене тэмпературы, але пры пастаянным ціску (як правіла роўным 1 атмасферы). Менавіта таму часта ўжываюць тэрміны «кропка» (а не лінія) фазавага пераходу, тэмпература плаўлення і г. д. Зразумела, фазавы пераход можа адбывацца і пры змене ціску, і пры пастаянных тэмпературы і ціску, але і пры змене канцэнтрацыі кампанентаў (напрыклад, з'яўленне крышталікаў солі ў растворы, які дасягнуў насычэння).
Класіфікацыя фазавых пераходаў
Пры фазавым пераходзе першага роду скачкападобна змяняюцца самыя галоўныя, першасныя экстэнсіўныя параметры: удзельны аб'ём, колькасць назапашанай унутранай энергіі, канцэнтрацыя кампанентаў і т. п. Падкрэслім: маецца на ўвазе скачкападобная змена гэтых велічынь пры змене тэмпературы, ціску і т. п., а не скачкападобная змена ў часе (наконт апошняга гл. ніжэй раздзел Дынаміка фазавых пераходаў).
Найбольш распаўсюджаныя прыклады фазавых пераходаў першага роду:
Пры фазавым пераходзе другога роду шчыльнасць і ўнутраная энергія не мяняюцца, так што няўзброеным вокам такі фазавы пераход можа быць непрыкметны. Скачок жа адчуваюць іх вытворныя па тэмпературы і ціску: цеплаёмістасць, каэфіцыент цеплавога пашырэння, розныя ўспрымальнасці і г. д.
Фазавыя пераходы другога роду адбываюцца ў тых выпадках, калі змяняецца сіметрыя будовы рэчыва (сіметрыя можа цалкам знікнуць ці панізіцца). Апісанне фазавага пераходу другога роду як следства змены сіметрыі даецца тэорыяй Ландау. У цяперашні час прынята казаць не аб змене сіметрыі, але аб з'яўленні ў кропцы пераходу параметру парадку, роўнага нулю ў менш упарадкаванай фазе і які змяняецца ад нуля (у кропцы пераходу) да ненулявога значэння ў больш упарадкаванай фазе.
Найбольш распаўсюджаныя прыклады фазавых пераходаў другога роду:
Сучасная фізіка даследуе таксама сістэмы, якія валодаюць фазавымі пераходамі трэцяга або больш высокага роду.
Дынаміка фазавых пераходаў
У выніку, на працягу гэтага часу кропка на фазавай дыяграме, якая апісвае сістэму, «замірае» (г.зн. ціск і тэмпература застаюцца пастаяннымі) да поўнага завяршэння працэсу.
Стральба ў Хайленд-Парку
4 ліпеня 2022 года ў Хайленд-Парку, прыгарадзе Чыкага, адбылася стральба падчас парада ў гонар Дня незалежнасці ЗША. У выніку нападу загінулі сем чалавек, у тым ліку грамадзянін Мексікі. На дадзены момант праходзіць праверку грамадзянства яшчэ адной ахвяры, якая меркавана была з Расіі.
Кантэкст
У 2022 годзе арганізацыя Gun Violence Archive зафіксавала 308-м перастрэлак за 185 дзён у ЗША. Як удакладніла арганізацыя, у 2021 годзе ў краіне мелі месца 693 масавых расстрэла. І гэтая лічба толькі павялічвалася ў апошнія гады. У 2020 годзе іх было 611 у параўнанні з 417 у 2019 годзе. Паводле сайта архіва гвалту з ужываннем агнястрэльнай зброі, які ўключае звесткі пра самагубствы, у краіне агулам назіраўся рост гвалту з ужываннем агнястрэльнай зброі: з пачатку года было забіта больш за 22 тысячы чалавек.
25 чэрвеня ў ЗША, за два тыдні да трагедыі, падпісаны закон аб узмацненні жорсткасці кантролю за абаротам зброі. У сувязі з частымі выпадкамі масавых расстрэлаў было неабходна перагледзець існуючыя стандарты ў процівагу другой папраўцы амерыканскай Канстытуцыі. Яна гарантуе права грамадзянам ЗША на захоўванне і нашэнне зброі. Пры гэтым у апошні час у краіне назіралася тэндэнцыя на страту кантролю над зброевымі патокамі: па дадзеных Федэральнага бюро расследаванняў, толькі за 2021 год паказчык па інцыдэнтах са стральбой адзначыўся прыростам на 52,5%.
Як адзначала агенцтва BBC у сувязі са здарэннем на Дзень незалежнасці ў Хайленд-Парку :
Аднак расстрэл у Хайленд-Парку быў не адзіным у той перыяд. Паводле інфармацыі Gun Violence Archive, за святочныя выхадныя з 2 да 5 ліпеня на тэрыторыі Злучаных Штатаў зафіксавана 414 інцыдэнтаў са стральбой. Ахвярамі атак сталі 198 чалавек, з якіх 12 — дзеці і падлеткі. Таксама 542 чалавекі атрымалі раненні і траўмы рознай ступені цяжкасці.
Напад
У 10 гадзін раніцы ў Хайленд-Парку быў прызначаны парад. Праз дзесяць —пятнаццаць хвілін пасля яго пачатку пачуліся стрэлы. Мясцовыя ўлады пазначылі пачатку стральбы на 10:14 па цэнтральным часе. Атака зафіксавана ў раёне Цэнтральнай авеню і 2-й вуліцы ў цэнтры горада.
Налётчык вёў агонь з даху камерцыйнага будынка. Відавочцы чулі ад 20 да 50 стрэлаў. Людзі не адразу зразумелі, што чуюць стральбу, вырашыўшы, што пачаўся феерверк, які сапраўды быў запланаваны ў праграме мерапрыемства. Неўзабаве мэр Нэнсі Ротэрынг заявіла, што парад адменены, і прапанавала прысутным пакінуць небяспечную зону. Чыноўнікі заклікалі людзей у цэнтры горада схавацца на месцы. Стральба прымусіла сотні ўдзельнікаў парада ў паніцы бегчы, спрабуючы знайсці прытулак. Пры гэтым працягвала гуляць святочная музыка. На вуліцы засталіся кінутыя рэчы, садовыя крэслы, фургоны, ровары, недаедзеная ежа і кепкі.
Першапачаткова паведамлялася, што ў злачынца могуць быць закладнікі. Аднак мясцовыя ўлады гэта абверглі.
Налётчык
Увечары таго ж дня пасля шматгадзінных пошукаў у Хайленд-Парку і яго ваколіцах быў узяты пад варту 21-гадовы ўраджэнец Італіі Роберт Крыма, які падазраўся ў ажыццяўленні нападу. Начальнік паліцыі Лу Джогмен сказаў, што паліцыянт спыніў яго аўтамабіль у васьмі кіламетрах ад месца стральбы. За некалькі гадзін да гэтага паліцыя апублікавала фатаграфію мужчыны і выяву яго серабрыстай Honda Fit, і папярэдзіла грамадскасць, што ён узброены і небяспечны.
Аднак праваахоўнікі некаторы час не спяшаліся называць Крыма падазраваным. Яму таксама не вылучылі афіцыйных абвінавачванняў. Потым пракурор акругі Лэйк Каўнці Эрык Райнхарт заявіў, што маладому чалавеку прад’яўлена абвінавачванне ў забойстве па сямі пунктах.
Сям’я Крыма характарызавалася як шчасная. Паводле звестак выдання ABC News, бацька затрыманага, Боб, — мясцовы прадпрымальнік, уладальнік гастранома. Ён таксама беспаспяхова балатаваўся на пасаду мэра Хайленд-Парку ў 2019 годзе, называючы сябе «чалавекам для народа».
Са слоў былых аднакласнікаў, у школе ён быў спакойным і замкнёным, але прыемным ў зносінах. У дарослых узросце стралок стаў музыкам-аматарам, які называў сябе «Прабудзі рэпера». Пасты Крыма ў сацсетках часта ўтрымліваюць сцэны гвалту, звязаныя са зброяй і стральбой. У адным яго відэа на YouTube, апублікаваным за восем месяцаў да здарэння, былі аніміраваныя кадры, на якіх чалавек расстрэльваў іншых людзей. CNN адзначала, што ў апошнія некалькі гадоў у Крыма ўжо былі праблемы з органамі. Як заяўляў яго сваяк, у верасні 2019 года ён пагражаў «усіх забіць». У яго была калекцыя нажоў, якую пасля канфіскавала паліцыя. Ужо пасля вераснёўскага інцыдэнту Крыма на законных падставах набыў пяць адзінак агнястрэльнай зброі.
Для абароны абвінавачанага наняты адвакат Томас Дуркін. Іншы, Стыў Грынберг, быў найманы для прадстаўлення інтарэсаў бацькоў Крыма. Адвакат апублікаваў заяву ў Twitter ад імя бацькоў падазраванага.
Ахвяры
Каранер акругі Лэйк Джэніфер Банек сказала, што пяцёра загінулых, былі дарослымі, пры гэтым яна не мела інфармацыяй аб шостай ахвяры, якая была дастаўлена ў бальніцу і там памерла. Адзін з забітых быў грамадзянінам Мексікі, раненні атрымалі яшчэ двое мексіканцаў. Неўзабаве з’явілася інфармацыя, што сярод загінулых была Ірына Макарці, якая, як мяркуецца, мела грамадзянства Расіі. Расійская пасольства ў Вашынгтоне пачало высвятленне дадзенага факту.
Медыцынскі цэнтр North Shore University прыняў 26 пацярпелых. Ва ўсіх, як распавёў доктар Брыга Темпл, акрамя аднаго, былі агнястрэльныя раненні. Узрост параненых — ад 8 да 85 гадоў. Па словах Темпл, чацвёра ці пяцёра пацыентаў — гэта дзеці. 19 з іх прайшлі лячэнне і былі выпісаны. Астатніх перавялі ў іншыя лячэбныя ўстановы, а двое пацыентаў у стабільным стане засталіся ў бальніцы Хайленд-Парк.
Па словах прадстаўніка бальніцы Норт Шор-Хайленд-парк Джыма Энтані, у агульнай складанасці раненні атрымалі 31 чалавек. Пераважная большасць было дастаўлена з агнястрэльнымі раненнямі, астатнія людзі атрымалі траўмы падчас панікі і цісканіны на парадзе.
Пазней, па ўдакладненых дадзеных уладаў акругі, колькасць параненых ацэнена ў 39 чалавек.
У другой палове дня 5 ліпеня ўлады паведамілі пра 47 пацярпелых. У той жа час у шпіталі памёр адзін з параненых. Такім чынам, колькасць ахвяр дасягнула 7 загінулых і 46 пацярпелых. Забітымі апынуліся 64-гадова, Кэтрын Гольдштэйн, 35-гадовая Ірына Макарці, 37-гадовы Кевін Макарці, 63-гадовая Жаклін Сандхейм, 88-гадовы Стывен Штраўс і 78-гадовы Нікалас Таледа-Сарагоса з Мексікі. Імя сёмай ахвяры, памерлай да раніцы 5-га чысла, не называлася. Пазней высветлілася, што гэтым чалавекам быў 37-гадовы Кевін Макарці, муж Ірыны Макарці. Сямейная пара прыйшла на парад разам са сваім двухгадовым сынам Эйдэнам. Дзіцяці знайшлі пад целам бацькі, які да апошняга закрываў яго ад агню.
Рэакцыя
Запланаваныя ўрачыстасці больш чым у 10 камунах ля Хайленд-Парку былі адменены.
Шырокую вядомасць атрымала гісторыя двухгадовага Эйдэна Макарці, які пазбавіўся падчас гэтых падзей абодвух бацькоў. Валанцёры пачалі збор сродкаў для дапамогі дзіцяці. Да 5-га чысла ўнеслі больш за $ 2 млн.
З нагоды трагедыі мэр горада Нэнсі Ротэрынг сказала наступнае :
У сваю чаргу губернатар штата Ілінойс Джэй Роберт Прытцкер заявіў на прэс-канферэнцыі : Прэзідэнт ЗША Джо Байдэн паабяцаў працягваць змагацца з узброеным гвалтам. Адзначаецца, што кіраўнік дзяржавы і ягоная жонка Джыл Байдэн «шакаваны пазбаўленым сэнсу гвалтам з ужываннем агнястрэльнай зброі». Прэзідэнт прапанаваў мясцовым уладам садзейнічанне з боку федэральных органаў у сувязі са стральбой.
Топаль (ракетны комплекс)
РТ-2ПМ «Топаль» (індэкс ГРАУ комплексу/ракеты — 15П158/15Ж58, па дамове СНУ — РС-12М, у класіфікацыі НАТА — SS-25 «Sickle», у перакладзе — «Серп») — савецкі/расійскі рухомы грунтавы ракетны комплекс стратэгічнага прызначэння з трохступеністай цвёрдапаліўной міжкантынентальнай балістычнай ракетай 15Ж58.
Распрацоўка
Распрацоўка стратэгічнага мабільнага комплексу з трохступенчатым міжкантынентальнай балістычнай ракетай, прыдатнай для размяшчэння на самаходным аўтамабільным шасі (на базе МБР 15Ж58 на цвёрдым сумесевай паліве масай 45 т з манаблочнай ядзернай боегалоўкай масай 1 т) была пачатая 19 ліпеня 1977 года ў Маскоўскім інстытуце цеплатэхнікі пад кіраўніцтвам галоўнага канструктара Аляксандра Надзірадзэ ў 1975 годзе. Пасля яго смерці, работа была працягнута Барысам Лагуцінам. Рухомую пускавую ўстаноўку на колавым шасі распрацавала ЦКБ «Тытан« пры Валгаградскім заводзе «Барыкады».
Ракета
Ракета 15Ж58 выканана па схеме з трыма маршавымі прыступкамі. Для забеспячэння высокай энергамасавай дасканаласці і павелічэння далёкасці стральбы ва ўсіх маршевых прыступках было ўжыта новае, распрацаванае ў Люберецкай НВА «Саюз», больш дасканалае смесевая паліва падвышанай шчыльнасці з удзельным імпульсам, павялічаным на некалькі адзінак у параўнанні з напаўняльнікамі раней створаных рухавікоў.
На ўсіх трох ступенях устаноўлены ЦПРР з адным нерухомым соплам. На вонкавай паверхні хваставога адсека першай прыступкі размяшчаліся раскладныя паваротныя кратаваныя аэрадынамічныя рулі (4 шт.), якія выкарыстоўваюцца для кіравання палётам сумесна з газаструйнымі рулямі і 4 кратаваных аэрадынамічных стабілізатара. Другая ступень канструктыўна складаецца са злучальнага адсека і маршавага ЦПРР. Трэцяя ступень мае амаль такую ж канструкцыю, але ў яе склад дадаткова ўваходзіць пераходны адсек, да якога мацуецца галаўная частка.
Пускавая ўстаноўка
У працэсе эксплуатацыі ракета знаходзіцца ў транспартна-пускавым кантэйнеры, устаноўленым на мабільнай пускавой ўстаноўцы. Яна змантаваная на базе семиосного шасі вялікагрузнага аўтамабіля МАЗ. Старт ракеты вырабляецца з вертыкальнага становішча з дапамогай парахавога акумулятара ціску (ПАЦ), размешчанага ў транспартна-пускавым кантэйнеры (ТПК).
Пускавая ўстаноўка распрацавана ў Валгаградскім ЦКБ «Тытан» пад кіраўніцтвам Валяр’яна Собалева і Віктара Шурыгіна.
У якасці шасі пускавы ўстаноўкі мабільнага комплексу выкарыстоўваўся сямівосевы МАЗ-7912 (15У128.1), пазней – МАЗ-7917 (15У168) колавай формулы 14х12 (завод «Барыкады» ў Валгаградзе). Гэтая машына Мінскага аўтазавода абсталявана дызелем магутнасцю 710 к.с. Яраслаўскага маторнага завода. Галоўны канструктар ракетавоза Уладзімір Цвялеў. На машыне размяшчаўся герметызаваны транспартна-пускавы кантэйнер дыяметрам 2 м і даўжынёй 22 м. Маса пускавы ўстаноўкі з ракетай складала каля 100 тон. Нягледзячы на гэта, комплекс меў добрую рухомасць і праходнасць.
Тараса-Грыгарыўка (Апосталаўскі раён)
Тараса-Грыгарыўка (Тарасо-Григорівка) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Завулак Фабрыцыуса (Мінск)
Завулак Фабрыцыуса — завулак у Маскоўскім раёне Мінска.
Гістарычная даведка
Да 1926 года — Дзяменцьеўская вуліца, з 1926 па 1977 — вуліца Дзяржынскага, у 1977 годзе ў сувязі са з’яўленнем у горадзе праспекта Дзяржынскага вуліца пераназвана ў завулак Фабрыцыуса (які знаходзіцца побач з вуліцай Фабрыцыуса). Першапачаткова пралягала ад Маскоўскай да Грушаўскай вуліцы, перасякаючы чыгунку Мінск—Брэст. Пасля будаўніцтва дэпо Мінскага метрапалітэна апынулася разрэзанай на дзве ізаляваныя часткі — ад Маскоўскай да вуліцы Фабрыцыуса (150 м, з боку Маскоўскай — тупік) і ад чыгункі да Грушаўскай вуліцы (230 м).
Прадпрыемствы і арганізацыі
Будынкі на завулак выходзяць бакавымі фасадамі, нумары будынкаў лічацца па іншых вуліцах.
Спіс аб’ектаў PGC (1873001—1874000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1873001—1874000)
Уладзімір Максімавіч Скарынкін
Уладзімір Максімавіч Скарынкін (, г. ) — беларускі паэт і перакладчык.
Біяграфічныя звесткі
Скончыў Рыжскі інстытут інжынераў грамадзянскай авіяцыі (1961). З 1961 года працаваў у Мінскім аэрапорце, з 1970 г. у Беларускім упраўленні грамадзянскай авіяцыі, у 1982—1987 і 1992—1999 гадах у Саюзе беларускіх пісьменнікаў.
Творчасць
Друкуецца з 1955. Першы зборнік вершаў «Буслы над аэрадромам» (1969). Аўтар вянка санетаў «Вачэй тваіх паляны» (1980), паэм «Дарога ў неба» (1970), «Насустрач веку» (1971), «Сляпы дождж» (1974), «Высокае сонца» (1976), «Узнясенне» (1983), «Астральны знак Скарыны» (1986). Асноўныя тэмы яго твораў — маленства, апаленае вайной, любоў да роднай зямлі, яе гісторыі, роздум над складанымі праблемамі сучаснасці, пытанні духоўнасці.
Піша для дзяцей (кнігі вершаў, скорагаворак і казак «Канікулярная ангіна», 1991; «Падарожжа ў Крайшарад», 1997; фантастычна-прыгодніцкія апавяданні «У карэце па белым свеце», 2000).
На беларускую мову пераклаў зборнікі вершаў М. Рубцова «Рускі агеньчык» (1986), М. Вінграноўскага «Украінскі прэлюд» (1999), паэму Дантэ «Боская камедыя» (1997), паэмы Дж. Байрана, «Дон Жуан» і «Прароцтва Дантэ» (2004).
Трыпуцкай
Трыпу́цкай (Tripuckai) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Рымшэўскай сянюніі. Размешчана за 5 км ад Рымшэ. Насельніцтва 9 чал. (2001 г.).
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе Браслаўскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Усць-Кам’янка
Усць-Кам’янка (Усть-Кам'янка) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Кастэльнуова-Дон-Боска
Насельніцтва складае 3189 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 142 чал./км². Займае плошчу 22 км². Паштовы індэкс — 14022. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Мазурка (Валожынскі раён)
Мазу́рка (, Мазурка) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Валожынскага сельсавета.
Да 1976 года вёска ўваходзіла ў склад Белакорацкага сельсавета.
Лаўпгайм
Лаўпгайм (Laupheim, Laoba) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг. Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Біберах. Насельніцтва — 19 796 чалавек (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 61,78 км². Афіцыйны код — 08 4 26 070.
Гістарычна быў адміністрацыйным цэнтрам Рамахгау. Горад падзяляецца на 5 гарадскіх раёнаў.
Якуцкая Вікіпедыя
Яку́цкая Вікіпе́дыя, або Саха́ Вікіпе́дыя (Сахалыы Бикипиэдьийэ) — раздзел Вікіпедыі на якуцкай мове. Раздзел закладзены 26 траўня 2008 года. Станам на 1 2023 года змяшчае  NaN артыкулs, займае -е месца сярод моўных раздзелаў Вікіпедыі паводле колькасці артыкулаў.
NGC 4875
NGC 4875 (іншыя абазначэнні — ZWG 160.232, DRCG 27-104, PGC 44640) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Цыблскі край
Цыблскі край (Ciblas novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на ўсходзе Латвіі ў вобласці Латгалія. Край складаецца з пяці валасцей, цэнтрам края з'яўляецца сяло Блонці.
Паводле ацэнкі на 1 студзеня 2015 года насельніцтва края складае 2707 пастаянных жыхароў, на 1 студзеня 2010 года — 3329 чалавек. Плошча края — 509,4 км².
Менеджмент
Менеджмент (management — кіраванне, загадванне, арганізацыя) — сукупнасць прынцыпаў, метадаў, сродкаў і формаў кіравання вытворчасцю ва ўмовах рыначнай эканомікі.
Сучасны менеджмент узнік у пачатку XX ст. у ЗША. Яго сутнасцю з'яўляецца пошук аптымальных рашэнняў і распрацоўка эфектыўных метадаў рэалізацыі прадукцыі. Правільнае і своечасова прынятае рашэнне з'яўляецца вызначальным фактарам выжывання прадпрыемстваў ва ўмовах канкурэнтнай барацьбы. Важнае значэнне маюць нестандартныя, творчыя рашэнні.
Аб'ектамі кіравання на фірме з'яўляюцца тры кампаненты: матэрыяльна-рэчавы (прадукцыя, абсталяванне і інш.), інфармацыйны (дакументы, праекты, праграмы і інш.) і чалавечы — асабовы. Менавіта з гэтага пачынаецца комплекснае кіраванне якасцю — сучасная форма менеджменту. У яе аснове ляжаць наступныя прынцыпы: ясная стратэгія фірмы і свабода пошуку ў яе межах; інтэграцыя асабістых інтарэсаў і мэт даследаванняў; стварэнне пэўнай сістэмы (фармальнай і нефармальнай) збору спецыялізаванай інфармацыі знешніх сувязей, абмену персаналам і ўнутры, і паміж фірмамі, актыўнага пошуку новых ідэй; сістэма матывацыі, заснаваная на задаволенасці працай, на яе адпаведнасці асабістым інтарэсам, прэстыжы і грамадскай ацэнцы руху па службе (адміністрацыйнай і прафесіянальнай), матэрыяльным стымуляванні, якое залежыць ад канчатковых вынікаў дзейнасці.
Менеджмент грунтуецца на комплексе сацыяльных навук і ўключае 6 асноўных комплексаў мерапрыемстваў: вызначэнне мэты, задачы, спосабаў дасягнення мэт; навучанне і падрыхтоўка кадраў; рэалізацыя кіраўніцкіх рашэнняў; праверка вынікаў іх выканання; карэкціроўка кіруючых уздзеянняў.
Для сучаснага менеджменту характэрны дэцэнтралізацыя, сканцэнтраванне адказнасці на ніжэйшых узроўнях кіравання і найперш на рабочых месцах, таму што змены спажывецкага попыту, ускладненне вытворчасці, павышэнне кошту абсталявання, узмацненне канкурэнтнай барацьбы пастаянна змяняюць умовы гаспадарання, патрабуюць павышэння кампетэнтнасці і ініцыятыўнасці работніка. Механізм стымулявання накіраваны на вынаходніцтва, а санкцыі за няўдачы пры павышанай рызыцы мінімізаваныя.
Краснаярская ГЭС
Краснаярская ГЭС — гідраэлектрастанцыя на Енісеі ў дваццаці сямі кіламетрах вышэй па цячэнні ад Краснаярска, паблізу горада Дзіўнагорск Краснаярскага краю. Па стане на студзень 2016 года з'яўляецца 10-й па магутнасці сярод дзеючых гідраэлектрастанцый у свеце і другой па магутнасці (пасля Саяна-Шушанскай) сярод дзеючых расійскіх гідраэлектрастанцый. Уваходзіць у Енісейскі каскад ГЭС. У комплекс ГЭС уваходзіць, у прыватнасці, адзіны ў Расіі суднапод'ёмнік. Краснаярская ГЭС спраектаваная інстытутам Ленгідрапраект.
Будаўніцтва ГЭС пачалося ў 1956 годзе, скончылася ў 1972 годзе. Першы блок Краснаярскай ГЭС быў пушчаны 3 лістапада 1967 года.
Абляпіха крушынападобная
Абляпі́ха крушынападо́бная (Elaeagnus rhamnoides) — двудомны куст або дрэва, біялагічны від роду  сямейства. Распаўсюджана ва ўмераным клімаце Еўразіі.
Каштоўная лекавая і дэкаратыўная расліна. У якасці гаючай расліны абляпіха выкарыстоўвалася са старажытных часоў. Згадкі пра абляпіху можна сустрэць у працах старажытнагрэчаскіх навукоўцаў і пісьменнікаў.
Назва
У сучаснай наменклатуры абляпіха крушынападобная носіць назву Elaeagnus rhamnoides.
Батанічнае апісанне
Мнагаствольны лістападны куст, радзей дрэва, вышыня якога дасягае звычайна 1-3 м, а часам 3-6 м, да 15 м.
Парасткі
Маладыя парасткі серабрыстыя, апушаныя ; шматгадовыя — пакрытыя цёмна-бурай, амаль чорнай маршчыністай карой. Скарочаныя парасткі са шматлікімі доўгімі калючкамі 2-7 см даўжынёй. Парасткі рознага ўзросту ствараюць круглявую, пірамідальную або разгалістую крону.
Каранёвая сістэма
Каранёвая сістэма абляпіхі развіваецца блізка да паверхні, не глыбей 40 см, распаўсюджваючыся на шырокай плошчы. Яе складаюць шкілетныя, паўшкілетныя, слабагалінаваныя карані, на якіх утвараюцца клубеньчыкі, што змяшчаюць азотфіксуючыя бактэрыі, з дапамогай якіх абляпіха засвойвае атмасферны азот.
Лісце
Лісце чарговае, простае, лінейнае ці лінейна-ланцэтападобнае, без прылісткаў, зверху цёмна-зялёнае або шаравата-зялёнае, знізу жаўтлява-бела-серабрыстае, з характэрнымі падгарнутымі краямі. На верхавіне тупаватае, радзей злёгку завостранае, сядзіць збліжана. Даўжыня 2-8 см, шырыня да 1 см.
Кветкі
Абляпіха — двухдомная расліна, на адных кустах вырастаюць жаночыя кветкі, з якіх утвараюцца плады, на іншых — мужчынскія, пылок якіх апыляе з дапамогай ветру жаночыя кветкі. Кветкі правільныя, з простым кубкападобным калякветнікам; тычынкавыя кветкі знаходзяцца на вельмі кароткіх сцеблах, сабраны ў кароткія суквецці — каласы, яны дробныя, з глыбокадвухраздзельным жаўтаватым калякветнікам і чатырма тычынкамі, пялёсткаў не ўтвараюць; песцікавыя кветкі размешчаны ў пазухах галінак і калючак, на вельмі кароткіх кветаножках, яны зеленаватыя, малапрыкметныя, з трыбчастым двухлопасцевым калякветнікам. Песцік адзін, завязь верхняя.
Формула кветкі: 12px і 15px.
Плады
Плады авальныя або круглыя гладкія касцянкі, 7-8 мм даўжынёй, жаўтлява-залацістага, чырвонага або аранжавага колеру, з адной костачкай, бліскучыя, сакавітыя, са своеасаблівым смакам і пахам, якія нагадваюць пах ананаса. Яны сядзяць густа, нібыта абляпляючы сцябло. Костачка даўгавата-яйкападобная, цёмна-карычневая, часам амаль чорная, бліскучая, да 5 мм даўжынёй.
Цвіце абляпіха ў красавіку — маі, да распускання лісця або адначасова з ім. Плады спеюць у жніўні — верасні. Яны густа пакрываюць галінку, як бы абляпляюць яе, адкуль і назва. Плады трымаюцца на галінах да сярэдзіны вясны. Плоданашэнне абляпіхі пачынаецца на 3-4 год пасля пасадкі, у сярэднім адзін куст дае 10-12 кг пладоў.
У культуры размнажаецца стратыфікаваным насеннем, каранёвым параснікам, тронкамі.
Распаўсюджанне і экалогія
У дзікім стане распаўсюджана на ўсёй тэрыторыі Еўропы, на Каўказе, у Заходняй і Сярэдняй Азіі (Цянь-Шань, Паміра-Алай, Джунгарскі Алатау, Тарбагатай, Саурскі хрыбет), ва Усходніх Саянах, Манголіі, Кітаі, заходзіць у трапічныя раёны Пакістана і Індыі.
На Беларусі інтрадукавана ў канцы ХІХ стагоддзя, трапляецца ў садах, парках, прысадах уздоўж дарог.
Расліна атрымала шырокае распаўсюджанне на тэрыторыі Расіі. Расце ў еўрапейскай частцы, на Паўночным Каўказе, у Заходняй і Усходняй Сібіры, на Алтаі, у паўночных абласцях Казахстана, сустракаецца ў Калінінградскай вобласці.
У натуральным стане ва Украіне расце ў дэльце Дуная (Адэская вобласць), ствараючы на пясчаных пагорках густыя зараснікі. Культывуецца па ўсёй Украіне ў полеахоўных палосах, у ахоўных насаджэннях уздоўж дарог, у садах і парках. Уваходзіць у лік куставых парод для групавых пасадак пры азеляненні населеных пунктаў.
У натуральных умовах звычайна прымеркавана да поймаў рэк і берагоў азёраў, як прымешка да вярбова-таполевых пойменных лясоў. Разводзіцца ў садах і парках як дэкаратыўная расліна.
Абляпіха — святлалюбная з першага года жыцця і марозаўстойлівая расліна, здольна пераносіць маразы да 45 градусаў і ніжэй. У пладаносных дрэў адбываецца штогадовае засыханне ніжніх галін і галінак, што прыводзіць да самаразрэджання кроны дрэва і зрушэння пладаноснай зоны на перыферыі.
Абляпіха аддае перавагу друзлым глебам, з багатым утрыманнем арганічных рэчываў і фосфару. Прыродныя месцы распаўсюджвання адрозніваюцца высокай сухасцю паветра, хоць яе каранёвая сістэма аддае перавагу ўвільготненым месцам распаўсюджвання, характэрным для далін рэк і марскога ўзбярэжжа. Абляпіха здольная пераносіць залішняе пераўвільгатненне і нават працяглыя перыяды затаплення. Асабліва добра яна расце на участках з высокім узроўнем грунтавых вод і праточным увільгатненнем. За кошт каранёвых парасткаў-зародкаў утварае шырокія зараснікі.
Прыродныя зараслі абляпіхі памяншаюцца.
Шкоднікі і хваробы
Вялікія страты ўраджаяў абляпіхі крушынападобнай у культуры наносіць, якая пашкоджвае вялікую частку пладоў на кожнай пашкоджанай расліне. Лісце пашкоджваецца грыбамі-ўзбуджальнікамі вертыцылёзнага вілту (завядання) і  і параўнальна нядаўна выяўленай.
Збор і перапрацоўка
У якасці лекавай сыравіны выкарыстоўваюць плод свежы (Fructus Hippophaes rhamnoides recens). Збіраюць плады ў перыяд іх паспявання па дасягненні імі поўнай тэхнічнай спеласці, калі яны набываюць уласцівыя пладам гэтай расліны памер і жоўта-аранжавую або аранжавую афарбоўку, пругкія і пры зборы не расціскаюцца. Такія плады назапасілі найбольшую колькасць алею і іншых біялагічна актыўных рэчываў. Лепш збіраць плады, калі на іх няма вады, паколькі ў такім выпадку яны менш пэцкаюцца.
Абляпіху збіраюць шляхам «сашморгвання» галін, выскубання, стрэсвання, рэзкай пладаносных галін з дапамогай розных прыстасаванняў. Плады выскубаюць рукамі індывідуальна па ягадцы адразу пасля даспявання пладоў і да таго часу, пакуль яны не пачалі пераспяваць. Сашморгванне праводзяць драцянымі пінцэтамі з загнутымі канцамі. Пры гэтым згінаюць галінку і заціснутымі канцамі пінцэта некалькі разоў праводзяць па ёй з розных бакоў, абчэсваючы плады ў зручную тару. Радзей плады збіраюць шляхам абтрасання з раслін пладоў пасля замаразкаў, рассцілаючы пад кустамі тканіну і страсаючы мёрзлыя плады. Таксама часам пладаносную галінку згінаюць над тарай і «бітай» б’юць па галінцы, пры гэтым плады цалкам абсыпаюцца. З дапамогай тканіны, замацаванай на двух жэрдзях, збіраюць абляпіху з зараснікаў па берагах рэк і ручаёў. Збор пладоў лепш весці ў ранішнія і вячэрнія гадзіны, калі тэмпература паветра самая нізкая.
Пры зборы пладоў абломваецца шмат галінак з генератыўных пупышкамі, на ствалах з’яўляюцца драпіны, на якіх увесну пасяляюцца шкоднікі і хваробы. Таму нават у малазаснежаных раёнах з устойлівым зніжэннем тэмпературы ў апошні час пачалі адмаўляцца ад зімовага збору пладоў.
Плады аддзяляюць ад галінак, сартуюць і ссыпаюць у тару. Прадукцыйнасць збору 20 і больш вёдраў на чалавека ў дзень. Абляпіха высокаўраджайная расліна, з аднаго куста можна сабраць да 4,5 кг пладоў, а з 1 га культурных зараснікаў — каля 2 т. Замарожаныя і ачышчаныя ад прымешак плады пакуюць у ільняныя мяшкі не больш за 70 кг нета і адпраўляюць на завод.
Плады ў замарожаным стане захоўваюць вітаміны 6 месяцаў.
Кару збіраюць ранняй вясной; лісце — на працягу вегетацыйнага перыяду.
Хімічны склад
Плады абляпіхі адносяць да полівітамінавых. Яны ўтрымліваюць правітамін А (да 10, 9 мг%) і вітаміны (B1, B2, B3, B6, C (да 450 мг%), E, К і інш.). Плады ўтрымліваюць 3-6 % цукроў (глюкоза і фруктоза), арганічныя кіслоты (да 2,5 %) — яблычную, вінную і інш., дубільныя рэчывы, жоўты фарбавальны пігмент, кверцэцін, тлусты алей (9 % у мякаці, 12 % у костачках). У лісці і кары знойдзеныя алкалоід гіпафаін (да 0,4 %), аскарбінавая кіслата і да 10 розных дубільных рэчываў, у кары — да 3 % тлустага алею іншага складу, чым у пладах і насенні.
У сартавой абляпісе змяшчаецца больш цукроў, чым у пладах дзікарослай, таму птушкі хутчэй аб’ядаюць культурныя дрэвы.
У пладах назапашваецца тлусты алей, які складаецца з трыацылгліцэрынаў з насычанымі і ненасычанымі тлустымі кіслотамі, сярод апошніх пераважаюць монаненасычаныя (пальмітаалеінавая, алеінавая) кіслоты; пекцінавыя рэчывы, арганічныя кіслоты, дубільныя рэчывы, флаваноіды, нікацінавая і фоліевая кіслоты, макра- і мікраэлементы (бор, жалеза, цынк, медзь, марганец, калій, кальцый), цукры і некаторыя віды раслінных антыбіётыкаў.
У культуры
Абляпіха крушынападобная разводзіцца дзеля пладоў, вядзецца яе селекцыя і выведзена мноства сартоў, якія вырошчваюцца ў прамысловых маштабах, прычым у Расіі галоўным чынам — у Сібіры, дзе па дадзеных пад яе пасадкамі занята больш за 5 тысяч га.
Марозаўстойлівасць абляпіхі дазваляе вырошчваць яе ў паўночных раёнах. Пасля таго як былі ўсталяваныя гаючыя ўласцівасці пладоў і масла абляпіхі, яе сталі культываваць як каштоўную вітамінавую расліну і пачалі вырошчваць на прысядзібных участках і на прамысловых плантацыях.
Размнажэнне
Добра размнажаецца тронкамі. Для гэтага іх у пачатку вегетацыі наразаюць даўжынёй 40 см. У выкапаны роў (шырыня — 10, глыбіня — 30 см), засыпаны сумессю рачнога пяску і гумусаванай глебы (1: 1), тронкі закопваюць у 3 см адзін ад аднаго, пакідаючы зверху дзве пупышкі (у першыя гады абляпіха дае стрыжневы корань і мала разрастаецца). Верхні зрэз чаранкоў змазваюць садовым варам. Для лепшага ўкаранення тронкі зацяняюць і часта паліваюць. Можна размножваць абляпіху насеннем і адводкамі. Для захоўвання ў нашчадства гаспадарча каштоўных прыкмет і ўласцівасцяў выкарыстоўваюць вегетатыўны спосаб размнажэння.
Асаблівасці вырошчвання
На плантацыях абляпіхі, якія ўступілі ў фазу плоданашэння, плоданасіць да 40 % дрэў. Таму для павышэння ўраджайнасці неабходна замяніць мужчынскія асобіны на жаночыя. У прыватнасці, на ўчастку варта пакінуць не больш за 15 % мужчынскіх асобін.
Падрыхтоўку глебы варта пачынаць за год да пасадкі па сістэме чорнага пара. Глеба павінна мець друзлую структуру. У першыя 3-4 гады плантацыі абляпіхі патрабуюць стараннага дагляду, паколькі расліны гінуць пры зацяненні высокімі травамі і сельскагаспадарчымі культурамі, а таксама пры моцным задзярненні.
Адзін са шляхоў інтэнсіфікацыі і павышэння вытворчасці пладоў абляпіхі — увядзенне яе нізкарослых высокапрадуктыўных папуляцый і сартоў, устойлівых да неспрыяльных экалагічных фактараў. Нізкарослыя кусты дазваляюць важка павялічыць вытворчасць пладоў з адзінкі плошчы, павысіць прадукцыйнасць працы на абразанні і фарміраванні кроны, у асаблівасці — на зборы ўраджаю і па доглядзе за раслінамі.
Значэнне і прымяненне
Вырошчваецца як харчовая, вітамінавая, пылканосная, лекавая, таніданосная, фарбавальная, дэкаратыўная, фітамеліяратыўная і касметычная расліна. Меданос. Плады з’яўляюцца полівітаміннай сыравінай.
У кулінарыі
Плады маюць вялікае харчовае значэнне, яны духмяныя, на смак падобныя на плады ананаса, ялкавыя, пасля першых замаразкаў губляюць горыч і набываюць прыемны кіслявы смак. Іх выкарыстоўваюць сырымі і для разнастайнай перапрацоўкі. Дзякуючы надзвычай высокім смакавым і харчовым уласцівасцям, плады ядуць у свежым выглядзе, выкарыстоўваюць для вырабу абляпіхавага соку з пахам ананаса, варэння, кісялёў, пасцілы, жэле, мармелада, начынкі для цукерак, розных тыпаў пладовага віна і так далей. Таксама плады ўжываюць у ежу ў кансерваваным выглядзе ў якасці рэзка-араматычнай і рэзка-смакавай дадаткі. Фруктова-ягаднае абляпіхавае віно мае залаціста-жоўтую афарбоўку і характэрны бляск, тонкі ананасавы водар.
Сок выкарыстоўваецца для атрымання і араматызацыі віна, прахаладжальных напояў, налівак, настоек; свежыя плады пасля падмарожвання некалькі губляюць горыч і выкарыстоўваюцца для падрыхтоўкі кісялёў, настоек і жэле.
У мякаці пладоў абляпіхі ўтрымліваюцца тлушч і араматычны алей (да 9 %), цукру (да 2,5 %), яблычная і лімонная кіслоты (да 4 %), дубільныя і пекцінавыя рэчывы.
Алей, які змяшчаецца ў пладах абляпіхі, надае моцны, прыемны, непаўторны водар, павышае смакавыя ўласцівасці і ставіць абляпіху на асаблівае месца сярод фруктова-ягадных раслін. Плады абляпіхі — прыродныя полівітамінныя канцэнтраты. У іх ёсць правітамін А (да 8 мг%), вітаміны С (200—350 мг%), Е (28 мг%), В1, В2 (0,12 мг%), РР, фоліевая кіслата.
У лясной і садовай гаспадарцы і ланшафтным дызайне
Абляпіху можна культываваць і як дэкаратыўную расліну з прыгожым, аліўкава-зялёным зверху і серабрыстым знізу лісцем і шматлікім яркім пладам, якія доўга трымаюцца на кустах. Прыдатная для стварэння жывых агароджаў. Прыгожая ў выглядзе штамбавых дрэўцаў на газонах.
З-за магутнай каранёвай сістэмы абляпіха выкарыстоўваецца для замацавання схілаў, яраў, адхонаў і выманняў чыгунак, шашы і каналаў, для ўмацавання пяшчаных глебаў і прафілактыкі апоўзняў.
Непераборлівасць абляпіхі да глебавых умоў, засухаўстойлівасць, здольнасць размнажацца каранёвымі атожылкамі ставяць яе ў шэраг каштоўных фітамеліярацыйных раслін. У полеахоўных палосах прыцягвае птушак.
Прымяненне ў навуковай медыцыне
Лісце абляпіхі назапашвае дубільныя рэчывы, якія з’яўляюцца дзеючым пачаткам лекавага сродку — гіпараміну, што валодае супрацвіруснай актыўнасцю. Атрыманы з лісця абляпіхі гіпарамін у форме таблетак для рассмоктвання прымяняецца як лячэбна-прафілактычны сродак пры грыпе (А і В), а таксама пры лячэнні іншых вострых рэспіраторных вірусных інфекцый.
Абляпіхавы алей, які атрымліваюць з пладоў, дзейнічае як эпітэлізавальны, гранулявальны сродак, ён валодае раназажыўляльнымі і болесуцішальнымі ўласцівасцямі, яго ўжываюць у гінекалагічнай практыцы для лячэння апёкаў, абмаражэнняў, экзэм, ран і язваў, якія доўга не загойваюцца, як вонкавых, так і язваў страўніка і дванаццаціперснай кішкі, а таксама для памяншэння рэгенератыўных змяненняў слізістай абалонкі стрававода з прычыны прамянёвай тэрапіі пухлін і прамянёвых паражэнняў арганізма. Алей ужываюць для лячэння псарыязу, хваробы Дар’е, язвавай ваўчанкі, расколін, некаторых хвароб вачэй, вуха, горла, як вітамінны сродак пры гіпа- і авітамінозах, у прыватнасці пры цынзе, у гінекалагічнай практыцы пры кальпіце, эндацэрвіцытах і эрозіях шыйкі маткі, пры некаторых хваробах вачэй. Эфектыўна таксама прымяненне алею пры эразійна-язвавых практытах, эразійна-язвавых сфінктарытах, расколінах ануса, катаральных і атрафічных практытах, унутраным гемароі ў хворых хранічным энтэракалітам.
Абляпіхавы алей ужываюць пры гаймарыце, у пасляаперацыйным перыядзе пасля танзілэктаміі, пры хранічным танзіліце, пры лячэнні пульпіта і перыядантыта. Ён уваходзіць у склад камбінаванага аэразольнага прэпарата «Олеазоль», у які таксама ўваходзяць левамецытын, анестэзін, борная кіслата і напаўняльнікі. Ужываюць як сродак, што паскарае гаенне ран, пры апёках, інфіцыраваных ранах, трафічных язвах, пры экзэмах і дэрматозах са свербам. Акрамя гэтага выпускаюцца прэпараты «Гипозоль» і «Облекол».
Насенне ўжываюць як лёгкае слабільнае. Вонкава плады і алей абляпіхі выкарыстоўваюць пры сыпах, экзэмах, для лячэння ран і пры жаночых хваробах.
Плады з лісцем выкарыстоўваюць для лячэння рэўматызму і хвароб страўніка.
Прымяненне ў народнай медыцыне
Вельмі шырока плады і лісце абляпіхі выкарыстоўваліся ва ўсходняй (тыбецкай і старажытнамангольскай) медыцыне. У Расіі плады і лісце абляпіхі таксама здаўна выкарыстоўваліся ў народнай медыцыне.
У народнай медыцыне алей выкарыстоўваецца ўнутр пры авітамінозах (цынзе, курынай слепаце), язвавай хваробе страўніка і дванаццаціперснай кішкі. Лісце ў Сярэдняй Азіі ўжываюць вонкава пры рэўматызме.
Іншае
У ветэрынарыі галінкі абляпіхі ўжываюць для паскарэння росту воўны у авечак і для надання ёй бляску.
Высушаны жом пладоў выкарыстоўваюць для атрымання (шляхам экстракцыі сланечнікавым алеем ) абляпіхавага алею, які ўжываецца ў медыцыне.
Лісце абляпіхі змяшчае 10 % дубільных рэчываў, таму яго разам з іголкамі можна ўжываць для дублення скур і афарбоўкі. Пладамі ў мінулым фарбавалі тканіны і воўны ў жоўты колер, з маладых парасткаў і лісця атрымлівалі чорную фарбу.
Ветраапыляльная расліна, у яе кветках практычна адсутнічае нектар. Так званы ў побыце «абляпіхавы мёд» уяўляе з сябе сіроп з ягад абляпіхі. Абляпіха — выдатны пылканос, дае шмат высока пажыўнага пылка ў летні перыяд.
Уплыў на культуру
У 1980 годзе ў СССР была выпушчаная серыя з пяці марак з выявай раслін, на марцы наміналам 10 кап. была абляпіха крушынападобная.
Таксама выява абляпіхі крушынападобнай была змешчана на паштовых марках Фінляндыі ў 1991 годзе і Украіны ў 2013 годзе.
Чэрвона Калона
Чэрвона Калона (Червона Колона) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Музей Пікаса (Барселона)
Музей Пікаса ў Барселоне (Museu Picasso) — мастацкі музей у сталіцы Каталоніі, у калекцыі захоўваюцца пераважна раннія працы Пабла Пікаса, створаныя ў перыяд з 1895 па 1904 год. Сярод больш позніх работ вылучаецца серыя «Мяніны» (Las Meninas, 1957), варыяцыі па матывах аднайменнай карціны Веласкеса. Музей, створаны на аснове падоранай гораду буйной мастацкай калекцыі сакратара і сябра Пабла Пікаса Хаймэ Сабартэса, адкрыўся для наведвальнікаў у 1963 годзе. Музей Пікаса размяшчаецца ў старадаўнім гарадскім палацы XV стагоддзя — палацы Берэнгера д’Агілара (Palacio de Berenguer d'Aguilar) і славіцца старадаўнімі ўнутранымі дварочкамі.
Надзея Іванаўна Прышчэп
Надзея Іванаўна Прышчэп (нар. ) — беларуская мадэльерка і выкладчыца. Член Беларускага саюза дызайнераў. Дацэнт Інстытута сучасных ведаў імя А. М. Шырокава. Выкладчыца ФСК БДУ.
Біяграфія
У 1975 скончыла Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут як мастачка па касцюму. З 1975 па 1996 год працавала ў Беларускім рэспубліканскім Доме мадэляў.
Распрацоўвала калекцыі мадэляў для швейных прамысловых прадпрыемстваў Беларусі: Полацкай швейнай фабрыкі, Гродзенскай швейнай фабрыкі, Бабруйскай швейнай фабрыкі, а яшчэ для фабрык мастацкіх вырабаў Магілёва, Бабруйска, Віцебска, Гомеля і інш.
З 1985 года працуе ў групе перспектыўнага мадэлявання Беларускага цэнтра моды.
Аўтар сцэнаграфіі і касцюмаў для тэатральных спектакляў: «Камедыя» (сцэнарыст і рэжысёр У. В. Рудаў, Беларускі Дзяржаўны Маладзёжны Тэатр, Альтэрнатыўны тэатр, Мінск); «Царства зямное» (па п’есе Т. Уільямса, Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя М. Горкага, Мінск).
Па замове Белтэлерадыёкампаніі распрацаваны касцюмы і візуальны імідж заслужанай артысткі Рэспублікі Беларусь Алены Спірыдовіч, якая вядзе Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску».
З 1996 па 2000 год выкладала ў Мінскім дзяржаўным тэхналагічным каледжы.
З 1997 па 2018 год была дацэнтам Інстытута сучасных ведаў імя А. М. Шырокава. Выкладала дысцыпліны — «асновы кампазіцыі і касцюма», «дызайн-праектаванне касцюма» і інш.
Эксперт Міжнароднага конкурсу «Асамблея Моды» (Масква — Лондан — Парыж — Берлін).
Спасылкі
https://bsu.by/by/employee/69450-d/infarmatsyya
https://nastgaz.by/stylyovae-slova-bdu/
https://fsc.bsu.by/ru/prishhep-nadezhda-ivanovna/
http://isz.minsk.by/history/kafedry/mk.html
Чэрвоны Цік
Чэрвоны Цік (Червоний Тік) — вёска ў Апосталаўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны.
Палац Нацый
Палац Нацый (Palais des Nations) — комплекс будынкаў, пабудаваны ў перыяд паміж 1929 і 1938 гадамі, у парку Арыяна, у Жэневе, Швейцарыя. Палац Нацый выкарыстоўваўся ў якасці штаб-кватэры Лігі Нацый да 1946 года. З 1966 года ў Палацы размяшчаецца Еўрапейскае аддзяленне ААН у Жэневе — другая найважнейшая рэзідэнцыя ААН у свеце пасля Нью-Ёрка.
Філіп I Філадэльф
Філіп I Філадэльф (Φίλιππος Α' Φιλάδελφος) — цар часткі Сірыі (у 95 да н.э.—83 да н.э.) з дынастыі Селеўкідаў. Сын Антыёха VIII Грыпа.
Прыняў дыядэму ў 95 годзе да н.э. разам са сваім братам (магчыма, блізнём) Антыёхам XI Філадэльфам пасля перамогі Антыёха X Эўсебеса над старэйшым братам Філіпа Селеўкам VI Эпіфанам.
Пасля гэтага ўзнікла варожасць паміж Філіпам і яго малодшым братам Дэметрыем III Эўкерам, які кіраваў у Дамаску. Філіп вытрымаў некалькі нападаў Дэметрыя III, і ў 92 годзе да н.э. яму атрымалася ўсталяваць сваю ўладу ў Антыёхіі.
Пазней Дэметрый III быў захоплены парфянскім царом Мітрыдатам II, закліканым на дапамогу Філіпам, і памёр у няволі, а яго малодшы брат Антыёх XII Дыяніс абвясціў сябе царом у Дамаску. Падчас паходу Антыёха XII супраць набатэеў Філіп захапіў Дамаск.
Яго кіраванне скончылася ў 83 годзе да н.э., калі армянскі цар Тыгран II Вялікі далучыў частку тэрыторыі Селеўкідаў (або незадоўга да гэтага). З гэтага моманту ён знік з гістарычнай сцэны. Пазней рымскія ўлады адчаканілі манеты з яго партрэтам.
Асакараўка
Асакараўка — пасёлак у Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Асакараўскай пасялковай адміністрацыі. Код КАТА — 355630100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва пасёлка складала 8080 чалавек (3719 мужчын і 4361 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у пасёлку пражывалі 8046 чалавек (3793 мужчыны і 4253 жанчыны).
Унутраная энергія
Уну́траная эне́ргія — энергія, якую мае цела ў стане з нулявой механічнай энергіяй.
Наяўнасць унутранай энергіі вынікае са здольнасці цела здзяйсняць работу, не змяняючы пры гэтым сваёй механічнай энергіі. Напрыклад, газ, расшыраючыся, выконвае работу
Гэтая работа можа прывесці да змянення (павелічэння) механічнай энергіі цела, на якое аказваецца ціск. Па закону захавання энергіі, энергія газу пры гэтым змяншаецца на такую ж велічыню. Але, паколькі механічны стан газу не змяніўся, то работа выконваецца за кошт унутранай энергіі газу:
У агульным выпадку, змяненне унутранай энергіі тэрмадынамічный сістэмы роўнае рабоце, якую выконвае сістэма, і цеплыні, якая перадаецца сістэма:
У ізахорным працэсе (V = const)
У адыябатным працэсе (Q = 0)
Такім чынам, унутраную энергію можна вызначцыь як функцыю стану тэрмадынамічнай сістэмы, якая колькасна роўная рабоце, якую трэба здзейсніць над сістэмай (у адыябатным працэсе), каб перавесці яе ў гэты стан са стану з нулявой унутранай энергіяй:
Складнікамі ўнутранай энергіі цела з'яўляюцца: