cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сандомеж
Гісторыя
На працягу XIII стагоддзя гораду быў нанесена сур’ёзная шкода падчас татарскіх набегаў (1241, 1259 і 1287 гады), драўляныя пабудовы горада былі цалкам знішчаны. У 1260 у Сандомежы татарамі разам з 48 таварышамі быў закатаваны Садок Блажэнны. У 1286 годзе Сандомеж стараннямі Лешэка Чорнага, які пасля стаў князем Сандамежскім, атрымаў Магдэбургскае права.
Пасля ўз’яднання польскіх земляў у XIV стагоддзі ранейшае княства стала называцца Сандамежскім ваяводствам, аб’яднаўшы шырокія землі паўднёва-усходняй Польшчы. У той час Сандомеж, які налічваў каля 3 тыс. жыхароў, быў адным з найбольш буйных гарадоў краіны. У сярэдзіне XIV стагоддзя Сандомеж быў спалены літоўцамі, пасля чаго быў перабудаваны ў гады кіравання караля Казіміра III. Сённяшняя планіроўка горада засталася практычна нязменнай з таго часу.
Трыста гадоў, якія рушылі ўслед, да сярэдзіны XVII стагоддзя, сталі для Сандомежа перыядам росквіту: менавіта тады былі выбудаваны найбольш характэрныя гістарычныя пабудовы. Спакойныя часы скончыліся калі ў 1655 годзе горад быў захоплены шведамі («шведскі патоп»), якія падарвалі замак і нанеслі істотныя страты іншым будынкам. У наступныя сто гадоў эканоміка Рэчы Паспалітыя стагнавала, што не магло не адбіцца на развіцці горада. Вялікі пажар у 1757 годзе і першы падзел Польшчы ў 1772 годзе, у выніку якога Сандомеж апынуўся на тэрыторыі Аўстрыі, яшчэ больш зменшыла яго статус.
У 1809 горад пацярпеў падчас бітваў паміж войскамі Аўстрыі і Варшаўскага герцагства ў рамках Напалеонаўскіх войн. Пасля 1815 Сандомеж, які налічваў тады 2640 жыхароў, у складзе Царствы Польскага ўвайшоў у склад Расійскай імперыі.
У чарговы раз горад падвергся разбурэнню падчас Першай сусветнай вайны, пасля заканчэння яе зноў увойдучы ў склад незалежнай Польшчы. У 1930-х горад увайшоў у праект развіцця Цэнтральнага індустрыяльнага рэгіёна краіны, дзякуючы чаму пачаў хутка расці. Меркавалася, што да 1940-х гадоў Сандомеж ператворыцца ў сталіцу ваяводства з насельніцтвам у 120 тыс. чалавек.
Эканоміка
Прыбыткі гарадскога бюджэту ў 2010 годзе склалі 187,66 млн злотых (у 2009 годзе — 69,13 млн), выдаткі — 174,26 млн злотых (78,24 млн), дэфіцыт бюджэту — 13,4 млн злотых (у 2009 годзе — 9,12 млн).
Асноўныя прадпрыемствы горада — гуты кампаніі Pilkington па выпуску аўтамабільнага і флоат-шкла.
Славутасці
У Сандомежы бярэ пачатак Малапольскі шлях Святога Якава.
Джон Куч Адамс
Джон Куч Адамс (John Couch Adams; 5 чэрвеня 1819 — 21 студзеня 1892) — брытанскі матэматык і астраном.
Прэзідэнт Лонданскага астранамічнага таварыства, дырэктар Кембрыджскай астранаміснай абсерваторыі (з 1861). Член Лонданскага каралеўскага таварыства, замежны член-карэспандэнт Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук.
Працы па нябеснай механіцы (асноўная з іх — тэарэтычнае вызначэнне векавога паскарэння Месяца). На аснове матэматычнага аналізу няправільнасцяў у руху планеты Уран незалежна ад У. Левер’е ў 1845 адкрыў планету Нептун.
Прапанаваў рознасны метад лікавага інтэгравання звычайных дыферэнцыяльных ураўненняў першага парадку.
Аляксей Аляксандравіч
Вялікі князь Аляксей Аляксандравіч (Великий князь Алексе́й Алекса́ндрович; 2 (14) студзеня 1850, Санкт-Пецярбург — 1 (14) лістапада 1908 года, Парыж) — чацвёрты сын імператара Аляксандра II і імператрыцы Марыі Аляксандраўны; расійскі военачальнік. Член Дзяржаўнага савета (з 1 студзеня 1881); генерал-адмірал (15 мая 1883); адмірал (1 студзеня 1888); генерал-ад’ютант (19 лютага 1880).
IC 3173
IC 3173 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Дзева.
Мурасакі Сікібу
Мурасакі Сікібу (紫 式 部, ? — ?) — выбітная японская паэтэса і пісьменніца перыяду Хэйан, аўтар рамана «Аповесць пра Гэндзі», «Дзённіка Мурасакі Сікібу», захаваўся таксама яе асабісты зборнік вершаў.
Біяграфія
Асабістае імя пісьменніцы (як і іншых жанчын перыяду Хэйан) нам невядома; «Мурасакі Сікібу» — мянушка, складзеная з імя адной з галоўных гераінь рамана «Гэндзі-манагатары», умілаванай прынца Гэндзі, і пасады бацькі пісьменніцы «сікібу-но дзё». Бацька Мурасакі, Фудзівара Тамэтокі, належаў да паўночнай галіны роду Фудзівара. Ён быў вядомым вучоным і паэтам, як і многія яго сваякі (напрыклад, Фудзівара Канэсукэ, адзін з 36 несмяротных). Маці Мурасакі — дачка Фудзівара Тамэнобу. І маці, і бацька належалі да сярэдняй чыноўніцкай арыстакратыі.
У 998 г. Мурасакі выйшла замуж за Фудзівара Набутака. У 999 г. у іх нарадзілася дачка, Кэнсі, у будучыні — паэтэса, вядомая пад імем Дайн-но Самісю. У 1001 г. Фудзівара Набутака сканаў, і Мурасакі апынулася ў складаным матэрыяльным становішчы. У 1005 г. яна была вымушаная пайсці на службу да імператрыцы Сёсі, дачкі Фудзівара Міцінага. Адначасова з Мурасакі на службу ў палац паступілі і іншыя вядомыя паэтэсы: Акадзомэ Эмон, Ідзумі Сікібу. Гэта быў бліскучы двор, пры якім часта праводзіліся паэтычныя турніры. «Дзённік» Мурасаки Сікібу адносіцца да жанру дзуйхіцу — успаміны пра тое, што хвалявала яе, у асноўным арганізаваныя ў храналагічным парадку. Але ў «Дзённіку» ёсць і пасажы, якія не паддаюцца часовай атрыбуцыі, — развагі пра людзей, якія атачаюць Мурасакі, успаміны дзяцінства. У цэлым «Дзённік» ахоплівае перыяд з 1008 па 1010 г. У «Дзённіку» Мурасакі згадваецца Сэй-сёнагон.
Лічыцца, што яе магіла знаходзіцца з заходняга боку ад магілы паэта Оно Такамура, каля ракі Харыкава, паўночней сучаснага Кіёта. У храмах Эндзёдзі, Ісіяма Хонган-дзі, Дайтокудзі стаяць прысвечаныя Мурасакі Сікібу ступы для прынашэнняў.
У гонар Мурасакі Сікібу названы кратар на Меркурыі.
Аляксандр Канстанцінавіч Гарбацэвіч
Аляксандр Канстанцінавіч Гарбацэвіч (нар., Мінск) — беларускі фізік-тэарэтык. Доктар фізіка-матэматычных навук (1991), доктар прыродазнаўства (Германія, 1980), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Енскі ўніверсітэт імя Ф. Шылера (Германія, 1976), Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт (аспірантура, 1980; дактарантура, 1986).
Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (фізічны факультэт, кафедра тэарэтычнай фізікі і астрафізікі, прафесар).
Навуковыя інтарэсы: агульная тэорыя адноснасці; квантавая механіка ў скрыўленых прасторы-часе; 5-мерная праектыўная тэорыя поля.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Міністэрства асветы БССР (1982), Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2003).
Мыроніўскі раён
Мыроніўскі раён (Миронівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Мыроніўка (Миронівка).
Гісторыя
Утвораны 7 сакавіка 1923 года. Насельніцтва раёна на года складае 34887 чалавек, плошча — 904 км².
Скасаваны 17 ліпеня 2020 года пасля завяршэння адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння і 45 сёлаў.
Сяргей Анатольевіч Хахомаў
Сяргей Анатольевіч Хахомаў (нар. , Гомель) — беларускі фізік. Доктар фізіка-матэматычных навук (2018), дацэнт (2000). Член Беларускага фізічнага таварыства (1999), Міжнароднага радыётэхнічнага саюза (International Union of Radio Science, 2000).
Кшатрыі
Згодна гімну X.XC Рыгведы пры ахвярапрынашэнні першачалавека Пурушы багі зрабілі з яго вуснаў брахманаў, з рук — кшатрыяў (або раджаў), са сцёгнаў — вайш'яў, з ног — шудраў. Такім чынам, кшатрыі з'яўляліся другой па значнасці варнай пасля брахманаў. У законах Ману высакародны статус кшатрыяў падкрэсліваўся не толькі сацыяльнымі прывілегіямі ў параўнанні з вайш'ямі і шудрамі, але таксама такімі атрыбутамі, як калясніца і коні. У індуізме кшатрыяў прылічаюць да двіджа (літаральна «двойчы народжаных»), паколькі яны абавязаны прайсці абрад ініцыяцыі пры пераходзе ў дарослы стан.
Сяргей Анатольевіч Хахомаў
Біяграфія
Скончыў Гомельскі дзяржаўны універсітэт (1984—1991)
Кшатрыі
Традыцыйна касты кшатрыяў фарміраваліся на поўначы Індыйскага субкантынента, дзе ў старажытнасці адбывалася рассяленне індаарыяў. У іншых мясцінах, куды індуісцкія вераванні прыйшлі пазней, грамадства звычайна падзялялася на варны брахманаў і шудраў. Прыкладам таму з'яўляецца поўдзень Індыі. Выхадцы з гэтага рэгіёна набылі статус кшатрыяў у позні перыяд. Так, вялікі вайскаводзец Шываджы толькі пасля другой спробы здолеў у 1674 г. дамагчыся ад брахманаў прызнання маратхаў кшатрыямі. Каста ваніяраў з Тамілнада замацавала высакародны статус толькі ў каланіяльны перыяд і да сёй пары з'яўляецца адзінай з варны кшатрыяў у сваім штаце.
Сяргей Анатольевіч Хахомаў
Біяграфія
Працуе ў Гомельскім дзяржаўным універсітэце імя Ф. Скарыны (з 1995, фізічны факультэт, у 1997—2003 — намеснік дэкана факультэта, 2003—2009 — дырэктар цэнтра тэсціравання, адначасова загадчык кафедры оптыкі, 2009—2010 — дэкан факультэта; з 2010 — прарэктар па вучэбнай рабоце, з верасня 2014 — першы прарэктар, з чэрвеня 2016 — рэктар).
Навуковыя інтарэсы: акустыка крышталяў; электрадынаміка штучных анізатропных структур.
Узнагароды
Грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2014), Ганаровая грамата Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь (2017) і інш.
Саўлюс Сандзяцкіс
Саўлюс Сандзяцкіс (Saulius Sondeckis; 11 кастрычніка 1928, Шаўляй — 3 лютага 2016) — літоўскі скрыпач, дырыжор, педагог. Народны артыст СССР (1980).
Супрацоўніцтва са спецслужбамі
Літоўскі цэнтр па даследаванні генацыда і супраціва жыхароў Літвы апублікаваў дакументы, у якіх гаворыцца, што Саўлюс Сандзяцкіс з 1962 па 1982 гг. супрацоўнічаў з КДБ СССР, і працаваў пад псеўданімам «Салютас». КДБ цікавіў яго бацька Яцкус Сандзяцкіс, які эміграваў у ЗША. У 1968 г. была арганізавана сустрэча сына і бацькі ў Канадзе з мэтай каб сын паўплываў на бацьку, каб той адмовіўся ад антысавецкай дзейнасці і прыехаў у савецкую Літву, дзе яго можна было адсочваць і выкарыстоўваць больш актыўна.
Тулье
Насельніцтва складае 5279 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 663 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 73058. Тэлефонны код — 0833.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Annunciazione.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Харыспора
Харыспо́ра (Chorispora) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Аднагадовыя і шматгадовыя травяністыя апушаныя расліны. Лісце чаргаванае, простае. Кветкі жоўтага, ліловага або пурпуровага колеру. Пялёсткаў 4. Плод — стручок.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліны распаўсюджаны на тэрыторыі Еўропы, Заходняй і Цэнтральнай Азіі.
Віды
Род налічвае больш за 10 відаў. Паводле сайта The Plant List — 13 відаў:
IC 3174
IC 3174 — галактыка тыпу Sab   R  ў сузор’і Дзева.
Натаніэль Готарн
Ната́ніэль Го́тарн (анг.: Nathaniel Hawthorne, нар. 4 ліпеня 1804, Салем - 19 мая 1864, Плімут) — адзін з самых выбітных амерыканскіх літаратараў ХІХ стагоддзя.
Скіраваная на рэлігію творчасць Готарна апісвае праблематыку першароднага граха, жыцця людзей які перамагаюць канфлікты віны і прабачэння. Некаторыя даследчыкі гавораць пра існаванне «комплексу граху». Сам Готарн тлумачыць сваю творчасць, а асабліва зацікаўленасць маральнымі дылемамі, патрэбай кампенсацыі сумнай вядомасці Салему і прыняцце адказнасці за злачынствы здзейсненыя пурытанскім насельніцтвам горада, якое ў канцы XVI стагоддзя правяло некалькі «судоў над ведзьмамі». Натаніэль Гортан, разам з Эдгарам Аланам По, да нашых дзён лічацца самымі лепшымі знаўцамі цёмных бакоў чалавечай псіхікі ў амерыканскай літаратуры.
Біяграфія
Натаніэль Готарн нарадзіўся 4 ліпеня 1804 года ў Салеме, штат Масачусетс, дзе ў наш час знаходзіцца прысвечаны яму музей. Яго прадзядуля, Джон Готарн, браў удзел у вядомым працэсе над ведзьмамі ў XVII стагоддзі, што стала ганьбай роду Готарнаў. Гэты факт аказаў значны ўплыў на будучыню пісьменніка, а таксама жыццё ў пурытанскім асяроддзі Новай Англіі, у якой ён выхоўваўся і якую вінаваціў у сваёй літаратурнай дзейнасці. Готарн тлумачыў сваю творчасць, а асабліва канцэнтрацыю ў ёй маральнымі дылемамі, адказнасьцю за зло, якое здзейсніў яго продак.
У дзяцінстве (1808 год), Натаніэль страціў свайго бацьку, капітана карабля, які памёр ад жоўтай ліхаманкі. Хлопчык вельмі рана даведаўся што такое адзінота, усе дні ён праводзіў у падарожжах па навакольных лясах у далечыні ад людзей. Літаратурныя даследчыкі лічаць, што менавіта ў гэты час абудзілася схільнасць Готарна да самааналізу.
У 1821 – 1824 г.г. Натаніэль вучыўся ў Коледжы Боўдойн, дзе пазнаёміўся з вядомым у будучыні паэтам Генры Уадсуортам Лонгфэла і будучым прэзідэнтам ЗША Франклінам Пірсам. Пасля сканчэння вучобы, Готарн вырашыў заняцца літаратурнай дзейнасцю. Гэты перыяд яго жыцця не вельмі вядомы, але вядома, што ён пасяліўся ў доме свайго дзядзькі ў Салеме, які называў «сваім гняздом», выбіраючы поўнасцю ізаляванае жыццё. У 1828 годзе быў напісаны першы раман «Fanshaw», які аказаўся няўдалым, а ў 1937 годзе былі апублікаваны яго першыя творы пад назвай «Twice told Stories».
У 1838 годзе Натаніэль пазнаёміўся з мастачкай Сафі Пібадзі, з якой, праз некаторы час, ажаніўся. Шукаючы для сябе і Сафі месца для жыцця, пісьменнік, разам з жонкай пераехаў у 1841 годзе ў утапічную камуну трансідэнталістаў у Брук Фарм. У гэты перыяд, у 1852 годзе, была апублікавана яго аповесць «The Blithdale Romance». У гэтым жа годзе Готарн, разам з Сафі, пераехаў у нованабыты дом. Хутка у Готарна нарадзілася трое дзяцей: Юні, Джуліяна і Розі. У 1841 годзе быў апублікаваны зборнік дзіцячых апавяданняў «Grandfathers Chair», а ў наступным годзе Готарн выдаў свае лепшыя творы на гістарычныя і звышнатуральныя тэмы ў зборніку «Old Farm Stories». У 1850 годзе быў апублікаваны яго першы раман «The Scarlet letter», які прынёс пісьменніку вядомасць і стаў бэстсэлерам.
У 1853 – 1857 г.г. Готарн атрымаў пасаду консула ЗША ў Ліверпулі, Англія. У гэты час ён заняўся публіцыстыкай, яго фельетоны былі сабраны і апублікаваны ў 1863 годзе пад назвай «Our Old Home». У 1857 годзе, разам з сям’ёй Готарн пераехаў у Італію, дзе жыў у Рыме і Фларэнцыі. Тут была напісана яго апошняя аповесць «The Мarble faun».
Пасля вяртання ў ЗША ў 1860 годзе, лісты Готарна сведчаць пра расчараванне яго ўласнай літаратурнай дзейнасцю. Пісьменнік стаў пісаць значна меней, а на ўласным надмагіллі загадаў напісаць «What meaning?» (Які азначае?). Акрамя гэтага, рак страўніка не дазволіў яму скончыць свае чатыры аповесці.
Пісьменнік памёр 19 мая 1864 года ў Плімуце, Нью Гемпшыр, пад час свайго падарожжа ў Уайт Маўнтынс, якое ён здзяйсняў разам з Франклінам Пірсам. Готарн быў пахаваны ў родным Масачусетсы.
Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2016
Чэмпіянат свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі 2016 (Six-red World Championship 2016, таксама вядомы як SangSom 6-red World Championship 2016 — ад назвы спонсара) — турнір па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі, які праходзіў з 5 па 10 верасня 2016 года ў Канферэнцыйнага цэнтра Бангкока ў Бангкоку, Тайланд. Турнір стаў восьмым розыгрышам чэмпіянату свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі, які быў заснаваны ў 2008 годзе. Кампанія SangSom спансавала ўсе восем розыгрышаў гэтага турніру. Прызавы фонд турніру склаў ฿8,000,000, з якіх ฿2,500,000 атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Дзін Цзюньхуэй з Кітая, які выйшаў з групы з чацвёртага месца, перайграўшы толькі аматараў Файтуна Фанбуна (5:1) і Раяна Томерсана (5:1) і саступіўшы Панкаю Адвані (4:5), Роберту Мілкінсу (3:5) і Дамініку Дэйлу (0:5), пасля чаго адолеў Марка Дэвіса (6:4), Раяна Дэя (6:3), свайго суайчынніка Ляна Вэньбо ў чвэрцьфінале (7:2), Панкая Адвані ў паўфінальным матчы (7:4), а таксама Сцюарта Бінэма ў фінальным паядынку (8:7).
Прызавыя грошы
Кампанія SangSom у восьмы раз спансіравала турнір. Прызавы фонд турніру склаў ฿8,000,000, што на момант заканчэння спаборніцтва адпавядала прыкладна $230,000. Пераможца спаборніцтва атрымаў ฿2,500,000.
Антон Сяргеевіч Лукашын
Антон Лукашын (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік.
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскай ДЮСШ «Белкард», з 2012 года пачаў выступаць за дубль «Нёмана», дзе на наступны год замацаваўся ў складзе. У другой палове 2014 года стаў прыцягваца да асноўнай каманды гродзенцаў, дэбютаваў у Вышэйшай лізе 2 лістапада 2014 года ў матчы супраць «Мінска» (1:2), выйшаўшы на замену ў другім тайме.
У лютым 2018 года далучыўся да мікашэвіцкага «Граніта». З 8 галамі стаў найлепшым бамбардзірам каманды ў сезоне 2018. У студзені 2019 года, вярнуўшыся з арэнды ў Гродна, пачаў падрыхтоўку да новага сезона з «Нёманам». У пачатковую заяўку каманды на сезон не трапіў, аднак 1 чэрвеня 2019 года згуляў за дубль «Нёмана» ў матчы супраць мазырскай «Славіі», пазней трывала прыцягваўся да гульняў дубля.
У ліпені 2019 года на правах арэнды перайшоў у «Ліду», дзе часцей выхадзіў на замену. У пачатку 2020 года трэніраваўся з дублем «Нёмана», а ў лютым далучыўся да мікашэвіцкага «Граніта». Аднак, у красавіку з-за фінансавых пытанняў пакінуў каманду і стаў іграком рэчыцкага «Спадарожніка», якому дапамог перамагчы ў Першай лізе. У снежні 2020 года пакінуў рэчыцкі клуб.
Цэрэус
Цэ́рэус (Cereus) — род кветкавых раслін сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя дрэвападобныя або кустападобныя расліны, часам сцелюцца. Дасягаюць 20 метраў у вышыню і да 40 см у дыяметры. Сцябло рабрыстае, галінастае каля асновы, з калючкамі. Кветкі часцей за ўсё маюць белы колер, адзіночныя, раскрываюцца ноччу. Плод падобны на ягаду.
Распаўсюджанне і экалогія
Расліны роду паходзяць з Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыкі. Пашыраны ў саваннах, камяністых пустынях, на марскіх узбярэжжах.
Віды
Род налічвае больш за 40 відаў (48 відаў ). Некаторыя з іх:
Сікхізм
Сікхізм (ад пендж. ਸਿੱਖੀ, «сікхӣ», «паслядоўнік, вучань») — монатэістычная рэлігія, заснаваная ў 16 стагоддзі ў паўночна-заходняй частцы Індастана гуру (духоўным настаўнікам) Нанакам, які жыў з 1469 па 1539 гады. Галоўным святы пісаннем сікхаў з’яўляецца Гуру Грантх Сахіб. Сікхізм узнік на сутыку ісламу і індуізму, але з’яўляецца самастойнай рэлігійна-філасофскай канструкцыяй. Гэтай рэлігіяй успрымаюцца індуісцкія канцэпцыі кармы і перараджэння, але адпрэчваецца каставая сістэма. Сыкхі вераць, што Бог з’яўляецца адзінай рэальнасцю і духоўнае вызваленне можа дасягацца шляхам здаволення яго праз сардэчны спеў, паўтор святога імені, медытацыю і служэнне. Цэнтральнай з’яўляецца канцэпцыя Халса, абранай расы святых воінаў, як і гэтак званае пяць «К»: канга (грэбень), какч (кароткія шырокія штаны), кірпань (меч), кара (стальны бранзалет), кес (неабрэзаныя валасы і барада).
На сёння сікхізм налічвае каля 30 млн паслядоўнікаў, з якіх 83 % пражывае ў Індыі, 76 % індыйскіх сікхаў жывуць у Пенджабе, таксама вернікі пражываюць у Пакістане. Колькасць вернікаў штогод павялічваецца. Шырока прадстаўлены ў дзяржаўным апараце і ўзброеных сілах Індыі (наступствы адпаведнай палітыкі брытанскай каланіяльнай адміністрацыі).
Архангел Міхаіл (скульптура з Шарашова)
Архангел Міхаіл — драўляная скульптура, створаная ў 1470—1480 гадах. Захоўваецца ў зборы Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі ў Мінску. Памер скульптуры — 104×42×34 см.
Выяўлена 18-й экспедыцыяй Дзяржаўнага мастацкага музея БССР у 1970 г. у Троіцкім касцёле (1848) гарадскога пасёлка Шарашова Брэсцкай вобласці.
Рэстаўрыравана ў Спецыяльных навуковых рэстаўрацыйных вытворчых майстэрнях Міністэрства культуры БССР П. Р. Журбеем у 1973—1980 гадах.
Як паведаміў старажыл Шарашова Аляксандр Аляксандравіч Белабродскі, у 1932—1939 гг. у Шарашоўскі касцёл прывезлі скульптуры з касцёла Святой Троіцы ў Бяроза-Картузскім манастыры. Скульптура, напэўна, з’яўлялася завяршэннем алтара, што мае месца ў бакавым алтары касцёла ў сяле Воўпа Гродзенскай вобласці. З Шарашова ў 1930-я гг. П. А. Сергеевічам і 6-й, 18-й экспедыцыямі музея ў 1963 і 1970 гг. было вывезена ўсяго 47 твораў XV—XIX стст.
Уджэнта
Уджэнта (Ugento) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Насельніцтва складае 12037 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 123 чал./км². Займае плошчу 98 км². Паштовы індэкс — 73059. Тэлефонны код — 0833.
Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь
Структура і апарат
Маецца шэраг падпарадкаваных дзяржаўных арганізацый.
Уджэнта
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Vincenzo di Saragozza.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Леанора Авіская
Леанора Авіская, таксама Леанора ду Візэу (парт. Leonor de Avis, 2 мая 1458 — 17 лістапада 1525, Лісабон) — каралева Партугаліі з 1481 па 1495, з Авіскай дынастыі.
Леанора была дачкой Фернандуша Партугальскага, герцага Візэу, сына караля Партугаліі Дуартэ I. Маці яе, Беатрыз, была партугальскай прынцэсай, унучкай караля Жуана I. У 1481 годзе Леанора выходзіць замуж за караля Жуана II. Такім чынам, муж Леаноры быў па бацькавай лініі яе стрыечным братам, а па матчынай — траюрадным.
Уладзімір Анатолевіч Маслоўскі
Уладзімір Маслоўскі (нар. ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Маладзечна».
Клубная кар’ера
Выхаванец мінскага РЦАР-БДУ, у 2019 годзе пачаў выступаць за дубль «Энергетык-БДУ», а ў жніўні таго ж года адправіўся ў арэнду ў «Смаргонь», дзе стаў пераважна выхадзіць на замену. У пачатку 2020 года перайшоў у «Смаргонь» на трывалай аснове, замацаваўся ў стартавым складзе каманды. 13 сакавіка 2021 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме сустрэчы з «Энергетыкам-БДУ» (0:3). У далешым працягваў часам выхадзіць на замену.
Грамадзянская навука
Грамадзянская навука (Citizen science) і грамадзянін-навуковец — канцэпцыя правядзення навуковых даследаванняў з прыцягненнем шырокага круга добраахвотнікаў, шматлікія з якіх могуць быць аматарамі, гэта значыць не мець папярэдняй навуковай адукацыі і падрыхтоўкі па спецыяльнасці.
Выкарыстанне грамадзян-навукоўцаў часта дазваляе навукоўцам больш паспяхова дамагацца іх мэтаў, чым было б магчыма без іх удзелу. Акрамя таго, гэтыя праекты накіраваны на заахвочванне грамадскага ўдзелу ў даследаваннях, а таксама ў навуцы ў цэлым. Некаторыя праграмы распрацаваны спецыяльна для школьнікаў, спалучаючы навуковыя і адукацыйныя мэты. Таксама грамадзянская навука з’яўляецца адным з падыходаў да нефармальнай навуковай адукацыі. Грамадзянская навука часта выкарыстоўваецца як форма адукацыі і прапаганды (то бок папулярызацыя навукі), каб садзейнічаць разуменню грамадскасцю навукі. У апошнія гады, аднак, гэтыя праекты становяцца ўсё больш сканцэнтраваны на выгадах для навуковых даследаванняў. Сучасная грамадзянская навука адрозніваецца ад яе гістарычных форм у першую чаргу даступнасцю і маштабам удзелу грамадскасці; развіццё тэхналогіі называецца ў якасці адной з асноўных рухаючых сіл нядаўняга выбухнога росту грамадзянскай навукі.
Выкрайка
Выкрайка — дэталь будучага вырабу, выкананая з паперы, калькі, тканіны, скуры ці іншых матэрыялаў. Найбольш часта слова «выкрайка» выкарыстоўваецца ў швейнай справе, а ў іншых галінах — «лякала» і «шаблон».
На сучасных вытворчасцях выкарыстоўваюць праграмы для машын, якія дазваляюць вырабляць крой матэрыялаў па выкрайках, закладзеных у праграмным забеспячэнні, і дазваляюць змяняць асноўныя выкрайкі у адпаведнасці са зменамі ўводных дадзеных.
Швачкі-аматары будуюць выкрайкі самастойна, выкарыстоўваючы методыкі пабудовы базавых выкраек.
Вясенняя вуліца (Мінск)
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Ватуціна, заканчваецца скрыжаваннем з Севастопальскай вуліцай. Мяжуе з Севастопальскім паркам. Таксама перасякаецца з вуліцай Чайкоўскага. Ідзе паралельна вуліцам Караленкі і Светлай.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае. Бліжэйшая станцыя метро — «Маскоўская».
Цікавыя факты
Летняя, Асенняя і Зімняя вуліцы знаходзяцца на паўднёвым ўсходзе горада ў мікрараёне Паўночны пасёлак Заводскага раёна. Вясенняя ж вуліца знаходзіцца на паўночным ўсходзе.
Спалета
Спале́та (Spoleto) — горад у Італіі ў правінцыі Перуджа, за 95 км на поўнач ад Рыма. Адзін з самых старажытных гарадоў Умбрыі. Размешчаны ў заходніх перадгор’ях Умбра-Маркскіх Апенін, на рацэ Мароджа. Вузел аўтамабільных дарог, чыгуначная станцыя. Найбліжэйшы міжнародны аэрапорт — у г. Перуджа (за 45 км на поўнач).
Гісторыя
Заснаваны ў 241 да н.э. як рымская калонія Спалецый (Spoletium) на месцы старажытнага паселішча умбраў. Калонія паспяхова супрацьстаяла нападу Ганібала. З IV стагоддзя нашай эры цэнтр біскупства. Знаходжанне на Фламініевай дарозе спрыяла росту значэння Спалета, асабліва у час Гоцкіх войнаў. У 545 годзе разбураны Тотылам, пасля горад аднавіў Нарсес.
Пасля заваявання лангабардамі з 570 года цэнтр герцагства Спалета. З 774 года пад намінальнай уладай караля франкаў. З XI стагоддзя герцагі спалецкія знаходзіліся ў васальнай залежнасці ад імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі. У 1155 годзе спалены Фрыдрыхам I Барбаросам. З XIII стагоддзя канчаткова ў складзе Папскай вобласці. Да 1354 года жыхары горада вагаліся паміж партыямі гвельфаў і гібелінаў.
Падчас напалеонаўскіх войнаў з 1809 года цэнтр Тразіменскага дэпартамента Французскай імперыі. Паводле рашэнняў Венскага кангрэса 1814—1815 гадоў вернуты ў склад папскіх уладанняў. 17 верасня 1860 года заняты п’емонцкімі войскамі, увайшоў у склад Сардзінскага каралеўства. З 1861 года ў Італьянскім каралеўстве.
Славутасці
Ад антычнасці дайшлі фрагменты гарадскіх умацаванняў (VI—I стст. да н.э.), мост (I ст. н.э.),  (23 н.э.) на месцы форума, рымскі дом, фрагменты амфітэатра (абодва — I ст. н.э.) і інш. Раннехрысціянская (IV—V стст., дапаўненні VIII ст.), уключана ў спіс Сусветнай спадчыны ў складзе.
Культура
Сярод навуковых устаноў — Акадэмія Спалета (1477; сучасная назва з 1901), Італьянскі цэнтр даследаванняў Высокага Сярэднявечча (1952), Лабараторыя навук пра Зямлю (1987), Інстытут прафесійна-тэхнічнай адукацыі (1998), Гарадская бібліятэка «Джазуэ Кардучы» (1861), Аддзел дзяржаўных архіваў (1950).
Музеі: Пінакатэка (1867), археалагічны музей (1985), музей тэкстылю і касцюма (1988), мастацкі музей «Карандэнтэ» (2000; былая Гарадская галерэя сучаснага мастацтва), Нацыянальны музей герцагства Спалета (2007), былая чыгунка Сполета — Норча (2011), епархіяльны музей.
Штогадовыя міжнародныя: «Фестываль двух светаў» (мастацтваў; з 1958; з 2011 штаб-кватэра — у Доме-музеі Дж. К. Меноці), тыдзень танца (у Спалета з 2003) і фестываль мастацтваў «Маці Умбрыя» (у пасёлку Бацана).
Эканоміка
Аснова гарадской эканомікі — турыстычны бізнес, галоўным чынам культурна-пазнавальны і падзейны. У Спалета штогод праходзяць міжнародны гастранамічны фестываль «Еўрапейскія зоркі густу» (з 2004) і міжнародная выстаўка вінаў (з 2005). Прадпрыемствы лёгкай (выпуск тканін, у т.л. абівачная; вышытых вырабаў і інш.), харчовай (аліўкавы алей — кампаніі «Monini», «Costa D’Oro», «Coricelli» і інш.; віны і інш.) прамысловасці і машынабудавання (абсталяванне для водазаборных і газавых свідравін); размяшчаюцца ў індустрыяльных зонах «Santo Chiodo» (на захад ад Спалета), «Madonna di Lugo» і «San Giacomo» (абедзве — на паўночны ўсход ад Спалета). Вырошчванне дэкаратыўных садовых раслін і кветак.
Белка і Стрэлка. Зорныя сабакі
'''«Белка і Стрэлка. Зорныя сабакі»''' — першы расійскі поўнаметражны камп'ютарны анімацыйны фільм з магчымасцю прагляду ў фармаце 3D. Рэжысёры: Святаслаў Ушакоў і Іна Еўланнікава. Прэм'ера на кінаэкранах Расіі адбылася 18 сакавіка 2010 года. Фільм заснаваны на рэальных падзеях і прымеркаваны да 50-годдзя палёта беспародных сабак Белкі і Стрэлкі на савецкім касмічным караблі «Спутнік-5».
Фільм зняты пры падтрымцы Міністэрствы культуры Расійскай Федэрацыі і Федэральнага касмічнага агенцтва «Раскосмас». Праект — стварэнне камп'ютарнага мультфільма, сюжэт якога цесна звязаны з рэальнымі гістарычнымі падзеямі, рэалізаваны ў Расіі ўпершыню. Вытворчасць карціны ажыццявілі кінастудыя «Цэнтр нацыянальнага фільма» сумесна з ТАА «ЦНФ-Аніма» (у цяперашні час перайменаваная ў «КіноАціс» ). Мультфільм разлічаны на дзіцячую аўдыторыю і мае некаторыя неадпаведнасці з гістарычнымі дадзенымі. Узроставых абмежаванняў няма.
Зубаўскі сельсавет
Зу́баўскі сельсаве́т — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2008 года вёска) Зубава.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Копыскага раёна Аршанскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Копыскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Аршанскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Зубаўскага сельсавета 8 населеных пунктаў. 10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Якаўлевіцкага сельсавета (10 населеных пунктаў: Засценкі, Казловічы 1, Казловічы 2, Лешча, Люціны, Лямна, Магераўка, Раманоўка, вёска Якаўлевічы, пасёлак Якаўлевічы). 18 сакавіка 2014 года вёска Лешча перайменавана ў Малую Лешчу.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета (7 населеных пунктаў) — 762 чалавекі, з іх 92,8 % — беларусы, 4,5 % — рускія, 1,6 % — азербайджанцы, 0,7 % — украінцы.
Натолін (станцыя метро)
Натолін (Natolin) — станцыя лініі М1 Варшаўскага метрапалітэна.
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 16 снежня 1983 г.
Аднапавярховая двухнефавая станцыя з адным радам слупоў пасярэдзіне платформы. Шырыня платформы 10 м, даўжыня 120 м.
IC 3175
IC 3175 — галактыка тыпу Sab   R  ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Спіс дэпутатаў Ашмянскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання
Спіс дэпутатаў Ашмянскага раённага Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Спіс аб’ектаў PGC (844001—845000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (844001—845000)
Коты (прэфектура)
— прэфектура Японіі, знаходзіцца ў рэгіёне Сікоку на востраве Сікоку. Адміністрацыйны цэнтр прэфектуры — горад Коты.
Гісторыя
Першапачаткова гэта была правінцыя Тоса. У перыяд Сэнгоку кантралявалася рознымі кланамі. Самураі з Тосы ў канцы перыяду Эда актыўна ўдзельнічалі ў звяржэнні сёгуната Такугава. Цяперашнюю назву прэфектура атрымала ў 1871 годзе, а межы — у 1880 годзе.
Геаграфія
Прэфектура мяжуе на паўночным усходзе з прэфектурай Такусіма, на поўдні з прэфектурай Эхімэ. Тэрыторыя прэфектуры галоўным чынам гарыстая, але маюцца некалькі невялікіх раўнінных зон уздоўж рэк.
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел
У прэфектуры Коты размешчана 11 гарадоў і 6 паветаў (17 пасёлкаў і 6 сёлаў).
Гарады
Спіс гарадоў прэфектуры:
Сімволіка
Эмблема прэфектуры была абрана 15 красавіка 1953 года. Сцяг прэфектуры афіцыйна не зацвярджаўся, але ў яго якасці звычайна выкарыстоўваюць белую эмблему на фоне колеру бардо. Маскотам прэфектуры стаў Курасіо-кун, названы па цёплым марскім цячэнні Курасіо.
Кветка прэфектуры абралі 22 сакавіка 1954, ім стала васкоўніца чырвоная. Дрэвам 12 верасня 1966 абралі крыптамерыю, птушкай — піта-німфу (10 мая 1964), а рыбай — паласатага тунца (21 чэрвеня 1988).
Імелін (станцыя метро)
Імелін (Imielin) — станцыя лініі М1 Варшаўскага метрапалітэна.
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 16 снежня 1983 г.
Аднапавярховая двухнефавая станцыя з адным радам слупоў пасярэдзіне платформы. Шырыня платформы 10 м, даўжыня 120 м.
Дэмасцэна
Дэмасцэна (demoscene) — кіберкультура, якая зарадзілася ў канцы 1970-х гадоў разам з распаўсюджваннем першых хатніх камп’ютараў. Гэта кірунак камп’ютарнага мастацтва, галоўнай асаблівасцю якога з’яўляецца выбудоўванне сюжэтнага відэашэрагу, які ствараецца ў рэальным часе камп’ютарам, па прынцыпе працы камп’ютарных гульняў. Такім чынам, дэма з’яўляецца сімбіёзам праграмавання і мастацтва. Разнавіднасцямі дэмасцэны з’яўляюцца трэкерная музыка, піксельная графіка, ASCII art, ANSI art.
Уджана-ла-К’еза
Уджана-ла-К'еза (Uggiano la Chiesa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Апулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Лечэ.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Абухіўскі раён
Абухаўскі раён, або Абухіўскі раён (Обухівський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Абухіў (Обухів).
Гісторыя
Утвораны 15 снежня 1966 года. Насельніцтва раёна на года складае 35868 чалавек, плошча — 773 км².
17 ліпеня 2020 года ў выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы раён быў узбуйнены. Да ўзбуйнення тэрыторыя раёна адміністрацыйна складалася з 2 гарадскіх, 1 пасялковага і 22 сельскіх саветаў, у якіх было 1 пасёлак і 43 вёсак.
Духоўная семінарыя Геворгян
Духоўная семінарыя Геворгян (Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարան), ён жа Геворгянская семінарыя (Գևրգյան Ճեմարան) — вышэйшая навучальная ўстанова (семінарыя) Армянскай Апостальскай Царквы, заснаваная Каталікосам Геворгам IV у 1874 годзе. Яна размешчана ў горадзе Вагаршапат у комплексе Эчміядзінскага манастыра, Арменія.
Геворгянская семінарыя лічыцца найстарэйшым універсітэтам сучаснай Арменіі.
Гісторыя
Падчас свайго кіравання Каталікос Геворг IV (1866—1884) заклікаў стварыць багаслоўскую школу пры Эчміядзінскім манастыры для задавальнення адукацыйных патрэб духавенства. Улетку 1872 года ён звярнуўся да архімандрытаў Геворга Сурэняна, Вахана Бастаняна, Вахрама Манкуні і Арыстакеса Седракіяна для садзейнічання аднаўленню гістарычнай школы. Было вырашана адкрыць новую семінарыю.
ХІХ стагоддзе
18 мая 1869 года на паўночнай пляцоўцы Эчміядзінскага манастыра быў закладзены краевугольны камень Геворгянскай семінарыі. Камень-падмурак быў усталяваны Каталікосам Геворгам IV. Падчас урачыстасці прысутнічаў пісьменнік Газарос Агаян. «25 мая мы сталі сведкамі шчаслівых падзей, адной з якіх стала другая гадавіна пасвячэння Каталікоса, а другой — заснаванне семінарыі» (Арарат, Вагаршапат, 1869). Семінарыя будавалася ў 1869—1874 гады. У гэты ж час Армянская царква вяла перамовы з царскім урадам адносна адкрыцця школы. 28 верасня 1874 года будынак семінарыі быў гатовы. Праз некалькі дзён, 5 кастрычніка 1874 года, афіцэр Каўказскай камісіі Гульковіч паведаміў архімандрыту Бастаняну, што цар зацвердзіў статут семінарыі і яму дазволена адкрыць яе. Сваю місію семінарыя пачала пасля пераадолення шматлікіх цяжкасцей.
Першыя выпуск семінарыі адбыўся ў 1885-86 навучальным годзе. Для ўдасканалення выкладання царкоўных прадметаў Каталікос Маркар I (1885—1891) запрасіў епіскапа Малахая Арманіяна выкладаць у семінарыі. Яго кіраўніцтва дапамагло ўзмацніць ролю царкоўных прадметаў; акрамя таго, на працягу аднаго года епіскап Армян набраў у семінарыю студэнтаў, якія былі гатовыя вывучаць старажытную Армянскую Царкву. Вядомымі тагачаснікамі таго пакалення былі Каталікос Геворг V (1911—1930), архімандрыт Комітас, Карэкін I з Вялікага дома Кілікіі і біскуп Карапет Мкртчан. Геворгянская семінарыя была адзінай акадэмічнай установай, дзе выкладалі навуку пра адукацыю, псіхалогію, логіку і філасофію, з мэтай падрыхтаваць асноўную групу кваліфікаваных і падрыхтаваных выкладчыкаў. Распрацоўка і ўкараненне адукацыйных навук у семінарыі былі заснаваны намаганнямі С. Мандзікяна, Н. Карамяна, А. Олтэцыяна, Г. Эдыліяна і А. Шаваршыяна. Вялікі акцэнт таксама быў нададзены гісторыі армянскага народа, літаратуры, бібліяграфіі, этнаграфіі, музыцы, архітэктуры, мастацтву і г.д.
На змену першаму пакаленню педагогаў прыйшлі новыя калегі. У семінарыю запрасілі выкладаць Манука Абегіяна, архіепіскапа Карэкіна Аўсепянца, біскупа Карапета Мкртчана, Камітаса і іншых.
Таксама семінарыі была пастаўлена задача па падрыхтоўцы настаўнікаў да свецкіх школ. 16 верасня 1888 года Каталікос Макар I (1885—1891) дадаў да статута семінарыі дадатак, які пацвердзіў мэту навучальнай установы па падрыхтоўцы армянскага духавенства. За першыя 43 гады існавання семінарыя падрыхтавала 43 клірыка/выкладчыка, якія ў сваю чаргу забяспечвалі адукацыю для тысяч студэнтаў. У той час як семінарыя была заснавана як духоўная школа, сапраўдныя перавагі школы мелі больш свецкі характар, бо выпускнікі стварылі важную адукацыйную і культурную спадчыну ў 19-20 стагоддзях.
Пачатак XX стагоддзя
Заснаванне семінарыі супала з перыядам узнікнення армянскай культуры і павелічэннем інтэлектуалаў. Аднак у той час царскі ўрад праводзіў палітыку закрыцця мясцовых царкоўна-прыходскіх школ. Вытрымаўшы гэты няпросты перыяд, семінарыя змагла захаваць сваё існаванне да 1917 года і з’яўлялася сілай, якая аб’ядноўвала армянскія школы і культуру. Семінарыя сабрала армянскіх юнакоў з усяго свету; яна навучыла іх і адправіла назад дамоў, чакаючы, што яны адкрыюць школы ў Арменіі і перададуць тое, чаму навучыліся самі.
На працягу першых 43 гадоў семінарыя выконвала сваю місію з высокім узроўнем адказнасці перад Армянскай Царквой, надзяляючы яе доблесным легіёнам духавенства, а таксама заслужанымі армянолагамі, філолагамі, гісторыкамі, музыкантамі, выкладчыкамі і патрыятычна настроенымі грамадскімі дзеячамі. Сярод вядомых выпускнікоў Каталікос Геворг Vl Харэкчыян, Каракін I Оўсепіянц (Каталікос Вялікага Дома Кілікія), біскуп Карапетаў Тэр-Мкртчан, Рубен Тэр-Мінасян, Камітас, Эрванд Тэр-Мінасян, аршака Тэр-Мікаэлян, Манука Абегян, Нікагахай Адонц, Сцяпан Малхасіянц, Аветык Ісаакян, Аксель Бакунца, Лявон Шанціла і шмат іншых годных настаўнікаў і святароў.
У часы генацыду армян Эчміядзінскі манастыр быў запоўнены вялікай колькасцю бежанцаў. З-за трагічнай сітуацыі, з якой сутыкнулася армянская нацыя, Каталікос Геворг V і дырэктар біскуп Карэкін Аўсепянц вырашылі часова закрыць семінарыю ў снежні 1917 года з вялікай надзеяй, што яна зноў адкрыецца ў наступным годзе.
Толькі ў 1921 годзе пачаліся намаганні па адчыненні семінарыі. Каталікос Геворг V Сурэнянц (1911—1930), Каталікос Харэн l Мурадбекян (1932—1938) і архіепіскап Карэкін Аўсеп’янц зрабілі важныя крокі па аднаўленні школы. Гэтыя намаганні былі канчаткова рэалізаваны дзякуючы паслядоўнай дзейнасці Каталікоса Геворга VI Харэкяна (1941—1954).
У 1925 годзе тагачасны архіепіскап Харэн Мурадбекян (які быў прадстаўніком Каталікоса) атрымаў паведамленне, што Савет Народнага камісарыята вынес рэзалюцыю, якая дазваляе аднавіць працу семінарыі. Навіна дайшла да ўсіх армянскіх епархій, і віншаванні з фінансавай дапамогай былі накіраваны Каталікосу Геворгу V Аднак гэтая пастанова не была рэалізавана.
28 чэрвеня 1928 года Каталікос Геворг V звярнуўся да прэзідэнта Савета Народнага камісарыята Саака Тэр-Габрыеляна з просьбай аднавіць працу семінарыі. Быў выдзелены будынак, але ўрад канфіскаваў яго з указаннем часовай неабходнасці. Ён ніколі не быў вернуты царкве і на цяперашні час з’яўляецца Дзяржаўным цэнтральным архівам Рэспублікі Арменія. Калі быў пасвечаны Каталікос Харэн I, адной з яго надзённых задач стала пытанне аб аднаўленні семінарыі. У сваім першым дэкрэце ад 20 лютага 1933 года ён заявіў, што «… у гэтыя разважлівыя і асцярожныя часы неабходна палепшыць цяжкае фінансавае становішча, захаваць і ўзбагаціць аб’яднанае братэрства, служыць дзецям царквы і прапагандаваць праўду жыцця ў сярэдняй рэлігійнай школе, якая сёння закрыта з-за вайны і цяжкіх умоў».
Армянская дыяспара паспрыяла паспяховаму адкрыццю семінарыі. Прадстаяцель Армянскай Царквы ў Амерыцы, архіепіскап Тырэйр Тэр-Аўханесян, пачуўшы пра семінарыю, перадаў Каталікосу Харэну I сваё жаданне аплаціць выдаткі на трох студэнтаў. Пасля асвячэння ў 1941 годзе Каталікосам усіх армян Геворгам VI неадкладна выдаў свой першы ўказ, адзначыўшы важнасць аднаўлення працы семінарыі.
1945 аднаўленне працы
1 лістапада 1945 года, пасля закрыцця на 38 гадоў, дзверы Геворгянскай духоўнай семінарыі былі зноў адчынены для маладых армян, каб стаць святарамі ў Армянскай Апостальскай Царкве. Аднак часы былі цяжкія. Камуністычны ўрад зачыніў больш за 300 цэркваў. 1 лістапада 1945 года адбылося адкрыццё Духоўнай семінарыі. На ўрачыстай цырымоніі прысутнічалі вядомыя навукоўцы і былыя выпускнікі, сярод якіх Св. Ісаакян і шмат іншых. Па словах відавочцаў, вочы Каталікоса Геворга VI цяклі са слязамі шчасця падчас прамовы. Заняткі пачаліся 2 лістапада 1945 года.
6 верасня 1945 года згодна з указам і ратыфікацыяй Вышэйшага духоўнага савета пасаду дырэктара семінарыі атрымаў вопытны педагог і спецыяліст па англійскай мове Мінас Мінасян.
Семінарыя выйшла на новы этап сваёй гісторыі з новымі вучнямі і новымі выкладчыкамі. Адкрыццё было адзначана з вялікай урачыстасцю і хараством. Нядаўна адкрытая Геворгянская духоўная семінарыя складалася з кваліфікаваных выкладчыцкіх кадраў і студэнтаў, якія былі руплівымі і прыстойнымі. Сам Католікос Геворг VI сачыў за поспехамі навучэнцаў у навучанні, якасцю ежы і адзення, а таксама за іншымі паўсядзённымі абставінамі студэнтаў. У 1951 годзе здзейснілася мара Каталікоса Геворга VI пажынаць плён семінарскай дзейнасці, калі семінарыя мела першых выпускнікоў. Дзевяць студэнтаў прайшлі шэсць курсаў семінарыі, большасць з якіх атрымалі выдатныя і добрыя адзнакі.
Бягучы стан
Сур’ёзная перабудова Геворгянскай семінарыі адбылася ў 1999 годзе, калі Карэкін II, Вярхоўны Патрыярх і Каталікос усіх армян, узышоў на трон святога Грыгорыя Асветніка. Каталікос Карэкін прапанаваў павялічыць колькасць студэнтаў, адначасова павялічыўшы абавязкі адміністрацыйнага і педагагічнага персаналу.
Пад наглядам і непасрэдным удзелам каталікоса навучальная праграма семінарыі зведала фундаментальныя змены. У семінарыю былі запрошаны выкладаць выкладчыкі, кандыдаты і дактары навук, якія прысвяцілі сваё жыццё выхаванню армянскай моладзі і развіццю навук.
У 2001—2002 гадах Геворгянская духоўная семінарыя набыла статус Вышэйшай рэлігійнай установы (духоўны ўніверсітэт). Пасля агляду рэарганізацыі і ўдасканаленай праграмы навучання Міністэрства адукацыі Рэспублікі Арменія надало семінарыі статус Рэлігійнага універсітэта. У 2002 годзе былі зроблены буйныя намаганні па рэканструкцыі за кошт ахвяраванняў Геворга і Сірварда Аўнаняна з ЗША. Кожны пакой семінарыі быў адноўлены, а канструкцыйная цэласнасць будынка палепшана. Новыя класы выкарыстоўваліся, пачынаючы з 2003—2004 навучальнага года.
Структура
Навуковая рада з’яўляецца кіруючым органам семінарыі. Савет узначальвае Каталікос усіх армян. Камітэт па выхаваўчых метадах семінарыі выконвае кансультацыйную ролю. Члены камітэта выбіраюцца шляхам ініцыявання навуковай рады, зацверджанай Каталікосам. У лістападзе 2015 года быў створаны камітэт па культуры семінарыі.
У цяперашні час семінарыя мае наступныя кафедры:
Семінарыя прапануе прграмы бакалаўрыяту, магістратуры і аспірантуры ў вышэйзгаданых галінах.
Сінагога (Гродна)
Сінагога ў Гродна — драўляная сінагога ў Гродне была пабудавана каля 1750 года і была спаленая немцамі падчас Другой сусветнай вайны. Яе даўжыня складала 28,5 метраў, шырыня 19 метраў, а вышыня 12,5 метраў. У паўночнай і паўднёвай частцы першага паверха і галерэі была зоны, прызначаныя для жанчын. Сцены былі багата аздоблены біблейскімі вершамі і малітвамі. У прыватнасці, была багата ўпрыгожана столь. Прытрымліваючыся прыкладу шляхецкіх сядзіб XVII стагоддзя сінагога мела алькеж.
Павел Янавіч Яленскі
Павел Янавіч Яленскі (Paweł Jeleński; 1776—1842) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Яленскіх герба «Корчак». Сын Яна Яленскага, пісара гродскага смаленскага і старасты мазырскага.
У 1804 годзе — харунжы мазырскі. Пазней суддзя 2-га дэпартамента галоўнага суда Мінскай губерні. У 1820 — памешчык. Спадчыннік маёнтка Лудзяневічы, валодаў маёнткам Капаткевічы (у 1821 г. 557 душ), мабыць, у Мазырскім павеце (у казначэйства яго ішлі падаткі).
Сябра масонскай ложы «Паўночная паходня» ў Мінску, масон 3-й ст. у 1820 годзе.
Сям’я
У шлюбе з Б. Лянкевіч меў дзяцей:
IC 3176
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стаклосы (станцыя метро)
Стаклосы (Stokłosy) — станцыя лініі М1 Варшаўскага метрапалітэна.
Апісанне
Назва станцыі прысвоена пастановай рады Варшавы 16 снежня 1983 г.
Аднапавярховая двухнефавая станцыя з адным радам слупоў пасярэдзіне платформы. Шырыня платформы 10 м, даўжыня 120 м.
Мая Мількавіч
Мая Мількавіч (Маја Миљковић; нар., г. Лескавац) — сербская баскетбалістка. Выступала за зборную Сербіі.
Кар’ера
У ліпені 2022 года падпісала кантракт з быдгашчскім баскетбольным клубам «Баскет-25».
Ян Яленскі
Ян Яленскі (? — ) — дзяржаўны службовец.
Эскадраны мінаносец Pistolet
Эскадраны мінаносец Pistolet — адзін з 20 эсмінцаў тыпу Arquebuse, пабудаваных для французскага флоту ў першым дзесяцігоддзі XX стагоддзя.
Ян Яленскі
Сям’я
Дзеці:
Акадэмізм
Акадэмізм (académisme) — кірунак у еўрапейскім жывапісе XVII—XIX стагоддзяў. Акадэмізм вырас на прытрымліванні вонкавых форм класічнага мастацтва. Паслядоўнікі характарызавалі гэты стыль як развагу над формай мастацтва старажытнага антычнага свету і Адраджэння.
Акадэмізм дапамагаў кампаноўцы аб'ектаў у мастацкім утварэнні, увасабляў у сабе традыцыі антычнага мастацтва, у якіх ідэалізаваны выява натуры, кампенсуючы пры гэтым норму прыгажосці.
Да прадстаўнікоў акадэмізму адносяць Жана Энгра, Аляксандра Кабанеля, Вільяма Бугеро ў Францыі і Фёдара Бруні, Аляксандра Іванава, Карла Брулова ў Расіі.
Паняцце акадэмізму ў наш час атрымала дадатковае значэнне і стала выкарыстоўвацца для апісання прац мастакоў, якія маюць сістэматычную адукацыю ў вобласці візуальных мастацтваў і класічныя навыкі стварэння твораў высокага тэхнічнага ўзроўня. Тэрмін «акадэмізм» цяпер часта адносіцца да апісання будовы кампазіцыі і тэхнікі выканання, а не да сюжэту мастацкага твора. У шырокім сэнсе панятак тлумачыцца і як любая кананізацыя, ператварэнне ў бясспрэчную норму ідэалаў мастацтва папярэдніх гістарычных эпох.
У апошнія гады ў заходняй Еўропе і ЗША ўзрасла цікавасць да акадэмічнага жывапісу XIX стагоддзя і да яе развіцця ў XX стагоддзі.
Пятля (адзенне)
Пятля — адтуліна на вопратцы, у якую ўваходзіць гузік пры зашпільванні. Была вынайдзеная ў XIII стагоддзі ў Германіі.
Віды петляў
Пятліца — абмятаны прарэз або нашыўная пятля на верхняй вопратцы, лацкане пінжака або капелюшы.
Першапачаткова выкарыстоўвалася для зашпільвання бартоў (напрыклад, пінжака), затым гузік з іншага боку прышываць перасталі, а ў пятліцу пачалі ўстаўляць кветкі на святы і іншыя ўпрыгожванні або знакі адрознення. У цяперашні час, у асноўным, выкарыстоўваецца для нашэння бутаньеркі на вяселлі.
IC 3177
IC 3177 — галактыка тыпу NF (у працэсе падцверджання) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Эрнэст Медына
Эрнэст Лу Медына (Ernest Lou Medina; 27 жніўня 1936 — 8 мая 2018) — капітан арміі ЗША, удзельнік В’етнамскай вайны. Камандаваў ротай С («Чарлі») 1-га батальёна 20-га пяхотнага палка. У 1971 годзе паўстаў перад ваенным трыбуналам па справе аб бойні ў Сангмі, але быў апраўданы.