cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чарнаморскі флот ВМФ СССР
Вялікая Айчынная вайна
За гады вайны Чарнаморскі флот (не ўлічваючы дзеянні ўваходзячых у яго склад флатылій) высадзіў 13 дэсантаў. Гераічнымі старонкамі ў гісторыі Чарнаморскага флоту сталі дэсанты ў раёне Паўднёвай Азерэйкі і Станічкі (у раёне Мысхака) у лютым 1943 года, абарона «Малой зямлі», Наварасійская дэсантная аперацыя 1943, Керчанска-Эльцігенская дэсантная аперацыя 1943.
Азоўская ваенная флатылія, якая знаходзілася ў складзе Чарнаморскага флоту, сваімі дзеяннямі па падтрымцы сухапутных войскаў удзельнічала ў вызваленні партоў Азоўскага мора. Караблі і часткі Чарнаморскага флоту ўдзельнічалі ў вызваленні Крыма, Мікалаева, Адэсы, у Яска-Кішынёўскай аперацыі 1944 года. Дунайская ваенная флатылія, уваходзіла ў склад Чарнаморскага флоту, прайшла з баямі ад нізавінаў Дуная да Вены.
Пасляваенныя гады
У пасляваенныя гады Чарнаморскі флот зведаў карэнную рэарганізацыю, папоўніўся новымі караблямі, іншым узбраеннем і ваеннай тэхнікай, рэактыўнай авіяцыяй. Караблі ЧФ удзельнічалі ў многіх працяглых марскіх і акіянскіх паходах, неслі баявую службу ў Міжземным моры і на Атлантыцы.
Распад СССР і падзел флоту
Праблема статусу Чарнаморскага флоту, паўстаўшы на міждзяржаўным узроўні ў канцы 1991 — пачатку 1992 гадоў, адразу ж прывяла да канфрантацыі і зацяжнога крызісу ў расійска-ўкраінскіх адносінах.
24 жніўня 1991 года, гэта значыць задоўга да афіцыйнага спынення існавання СССР, Украіна, на падставе прынятага Вярхоўным Саветам «Акту абвяшчэння незалежнасці», прыступіла да стварэння суверэннай незалежнай дзяржавы, гарантам бяспекі і тэрытарыяльнай цэласнасці якога павінны былі стаць уласныя ўзброеныя сілы. У адпаведнасці з пастановай Вярхоўнага Савета Украіны «Аб воінскіх фарміраваннях на Украіне», прынятым у той жа дзень, усе воінскія фарміраванні, дыслакаваныя на яе тэрыторыі, былі фармальна перападпарадкаваныя Вярхоўнаму Савету Украіны. У кастрычніку 1991 года Вярхоўны Савет Украіны прыняў рашэнне аб перападпарадкаванне Украіне Чарнаморскага флоту.
30 снежня 1991 года ў Мінску адбылася сустрэча кіраўнікоў дзяржаў СНД, у ходзе якой краіны — удзельніцы СНД падпісалі шэраг дакументаў па ваенных пытаннях, у адпаведнасці з якімі міністэрства абароны былога СССР падлягала ліквідацыі, а замест яго стваралася Галоўнае камандаванне Узброеных сіл СНД. Дзяржавы СНД атрымалі права ствараць уласныя ўзброеныя сілы на базе частак і падраздзяленняў УС СССР, якія дыслакаваліся на тэрыторыі гэтых дзяржаў, за выключэннем тых з іх, якія прызнаваліся «стратэгічнымі сіламі» і павінны былі застацца пад аб'яднаным камандаваннем СНД.
Нягледзячы на тое, што Чарнаморскі флот меў статус аператыўна-стратэгічнага аб'яднання, які мог быць рэалізаваны толькі пры захаванні адзінства ў яго структуры, палітычнае кіраўніцтва Украіны трактовало мінскія пагадненні па-іншаму і фактычна першапачаткова ўзяло курс на раздзел флоту. З гэтым не магло пагадзіцца кіраўніцтва Расіі, асабісты склад і камандаванне Чарнаморскага флоту і ў асноўным па-прарасійску настроенае насельніцтва Крыма і Севастопаля. Пачалося супрацьстаянне, якое доўжылася ў агульнай складанасці больш за пяць гадоў.
5 красавіка 1992 года прэзідэнт Украіны Леанід Краўчук падпісаў Указ «Аб пераходзе Чарнаморскага флоту ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Міністэрству абароны Украіны». 7 красавіка прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Барыс Ельцын выдаў Указ «Аб пераходзе пад юрысдыкцыю Расійскай Федэрацыі Чарнаморскага флоту». «Вайна ўказаў» завяршылася сустрэчай двух прэзідэнтаў у Дагамысе. Абодва прэзідэнта адмянілі свае ўказы, было падпісана пагадненне аб далейшым развіцці міждзяржаўных адносін, у якім паказвалася на неабходнасць працягу перамоўнага працэсу па стварэнні ВМФ Расіі і ВМС Украіны на базе Чарнаморскага флоту.
3 жніўня 1992 года адбыліся расійска-ўкраінскія перамовы на вышэйшым узроўні. Прэзідэнты Расіі і Украіны падпісалі пагадненне аб прынцыпах фарміравання ВМФ Расіі і ВМС Украіны на базе Чарнаморскага флоту былога СССР, згодна з якім Чарнаморскі флот становіцца Аб'яднаным флотам Расіі і Украіны з аб'яднаным камандаваннем, захоўваючым сімволіку і атрыбуты ўжо не існаваўшага СССР. Працэс падзелу флоту праходзіў даволі балюча — многія вайскоўцы і іх сем'і былі вымушаныя пакінуць Севастопаль і змяніць грамадзянства. Большую частку караблёў спісалі і прадалі на металалом, зачынілася шмат прадпрыемстваў, якія абслугоўвалі флот, тысячы севастопальцаў засталіся без працы, горад пагрузіўся ў жорсткі эканамічны крызіс. У той жа час нявызначаны статус флоту працягваў заставацца крыніцай трэнняў паміж дзвюма дзяржавамі. Адносіны вайскоўцаў украінскага і расійскага флатоў, як адзначаюць крыніцы, заставаліся вельмі напружанымі, даходзячы часам да фізічнага супрацьстаяння паміж імі. Сітуацыя, якая склалася ў 1993—1994-х гадах на паўвостраве знаходзілася на мяжы ўзбройнага канфлікту паміж Расіяй і Украінай.
Напружанасць удалося паступова знізіць падпісаннем двухбаковых пагадненняў паміж Расіяй і Украінай, на падставе якіх адбыўся раздзел Чарнаморскага флоту СССР з стварэннем Чарнаморскага флоту Расіі і ВМС Украіны з раздзельным базаваннем на тэрыторыі Украіны.
15 красавіка 1994 года ў Маскве прэзідэнты Расіі і Украіны Барыс Ельцын і Леанід Краўчук падпісалі Пагадненне аб паэтапным урэгуляванні праблемы Чарнаморскага флоту, у адпаведнасці з якім ВМС Украіны і Чарнаморскі флот РФ базіруюцца паасобна.
9 чэрвеня 1995 года прэзідэнты Расіі і Украіны Барыс Ельцын і Леанід Кучма падпісалі Пагадненне аб асобным базаванні расійскага Чарнаморскага флоту Расіі і Ваенна-марскіх сіл Украіны.
28 мая 1997 года кіраўнікі ўрадаў Расіі і Украіны падпісалі ў Кіеве тры пагадненні па Чарнаморскім флоце (ЧФ): 12 чэрвеня 1997 года на караблі расійскага Чарнаморскага флоту быў узняты гістарычны Андрэеўскі сцяг.
Працэс падзелу спадчыны былога Чырванасцяжнага Чарнаморскага флоту СССР і канчатковага фарміравання на яго базе Ваенна-марскіх сіл Украіны і Чарнаморскага флоту Расійскай Федэрацыі, у асноўным, завяршыўся да 2000 года. Да гэтага часу была таксама фармальна вырашаная праблема статусу Севастопаля як асноўнай ваенна-марской базы двух флатоў на Чорным моры.
Характэрны лёс савецкага авіяноснага крэйсера «Адмірал флота Савецкага Саюза Кузняцоў»: ён быў дабудаваны да 1989 года; у снежні 1991 года з прычыны свайго няпэўнага статусу прыбыў з Чорнага мора і далучыўся да расійскага Паўночнага флоту, у складзе якога застаецца па гэты дзень. Пры гэтым усе самалёты і лётчыкі засталіся на Украіне, паўторнае укамплектаванне адбылося толькі ў 1998 годзе. 4 лютага падводная лодка Б-177 з экіпажам Б-808 выйшла ў мора з афіцыйнай мэтай «вучэнні», але замест гэтага перайшла на Паўночны флот.
Будуючыся адначасова з «Адміралам Кузняцовым» авіяносны крэйсер «Вараг» (аднатыпны «Адміралу Кузняцову») да моманту распаду СССР знаходзіўся на 85-працэнтнай гатоўнасці і пазней быў прададзены Украінай Кітаю.
Паліандрыя
Паліандрыя (πολυανδρία літаральна «шматмужнасць») — від палігаміі, пры якой адна жанчына мае адначасова некалькіх мужоў.
Формы паліандрыі
Паліандрыя — даволі рэдкі від палігаміі. У чалавечых грамадствах ён звычайна сустракаецца ў некалькіх формах. Часцей за ўсё ў форме братэрскай або фратэрнальнай паліандрыі, калі некалькі братоў ладзяць шлюб з адной жанчынай. У рэдкіх выпадках за мужоў выступаюць іншыя сваякі (бацька і сыны, дзядзька і пляменнікі і г. д.). Звычайна мужчыны-сваякі вядуць да таго як узяць шлюб, адзіную гаспадарку ці рыхтуюцца прыняць адзіную спадчыну.
Радзей сустракаецца несваяцкая або нефратэрнальная паліандрыя. Пры гэтым жанчына сама выбірае сабе некалькіх афіцыйных ці неафіцыйных мужоў. У большасці выпадкаў, размова ідзе пра жанчын, якія маюць высокі статус. Аднак у некаторых грамадствах дапушчальна мець пастаянных сексуальных партнёраў, што жывуць у розных месцах, і жанчына іх наведвае па адным.
Паліандрыя ў традыцыйных грамадствах
У большасці еўрапейскіх грамадстваў паліандрыя была пад забаронай або лічылася выключэннем з правілаў. Часцей сустракалася неафіцыйная несваяцкая паліандрыя. Прычым, яна заўсёды выклікала адмоўнае стаўленне звонку, хаця ёсць адзінкавыя згадкі аб звычаі паліандрыі ў кельтаў і спартанцаў. Вельмі рэдкія згадкі аб паліандрычных сувязях таксама можна сустрэць у беларускім фальклоры і эпічных паданнях іншых народаў.
Аднак паліандрычныя шлюбы лічыліся нормай у тыбецкіх народаў, у Бутане, некаторых рэгіёнах Непала, Паўночнай і Паўднёвай Індыі. Акрамя таго, яны сустракаліся на поўдні сучаснага Кітая, у Нігерыі, тубыльцаў Канарскіх астравоў, арктычнага ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі і г. д.
У Тыбеце, Бутане і Паўночнай Індыі пераважала фратэрнальная паліандрыя. Звычайна, жаніўся старэйшы брат, а малодшыя далучаліся да яго сям’і. Жанчына і яе мужы вялі адзіную гаспадарку. Дзеці ад агульнага шлюбу прызнаваліся таксама агульнымі, але ў некаторых выпадках бацькам лічыўся толькі старэйшы муж або мужчына ведаў сваіх дзяцей. Прамежкавай формай быў шлюб, у які дапушчаўся мужчына звонку, але толькі ў выпадках, калі сям’я доўгі час не мела дзяцей.
У бушменаў Калахары некалькі часовых шлюбаў магла заключаць жанчына, якая ў сувязі з пэўнымі абставінамі, вандравала з месца на месца. Пры гэтым кожны муж аказваў ёй дапамогу, а таксама бараніў ад сваіх суродзічаў. Але пасля нараджэння дзіцяці яна была вымушана застацца з адным з мужоў, які станавіўся бацькам. Зноў пакінуць яго яна магла толькі пасля сталення дзіцяці.
Цікава, што ва ўсіх грамадствах, дзе паліандрыя лічылася нормай, нароўні з ёю існавала іншая форма палігаміі — палігінія. Паліандрычныя сем’і не былі цалкам пазбаўлены ад канфліктаў з-за рэўнасці і размеркавання маёмасці. Еўрапейскія інфарматары паведамлялі, што ў такіх грамадствах былі пашыраны дашлюбныя і пазашлюбныя дачыненні. Аднак, апошняе можна патлумачыць першапачаткова негатыўным стаўленнем інфарматараў да паліандрыі і іх імкненнем падкрэсліць яе распусту.
У сучасным Кітаі (у склад якога таксама ўваходзіць Тыбет), Бутане, Нігерыі і большасці паўночных штатаў Індыі паліандрыя забаронена законам. Там падобныя шлюбы, калі і маюць месца, то носяць нелегальны характар.
Паліандрыя ў жывёльным свеце
У жывёлін спараванне самкі адначасова з некалькімі партнёрамі — гэта адзін з відаў адаптацыйных паводзін да размнажэння. Вядомы такі стыль паводзін сярод некаторых відаў насякомых, птушак, сумчатых, тхароў і нават сярод малпаў Новага Свету. Ён дапамагае пазбягаць жорсткай канкурэнцыі паміж самцамі за самку, забяспечвае рэпрадукцыйны поспех, але таксама было заўважана, што ў гэтым выпадку зніжаецца эфектыўны памер папуляцыі.
Allium parhamii
Allium parhamii — від травяністых раслін сямейства.
Этымалогія
Відавым эпітэтам ушанавалі нябожчыка Саіда Пархама, іранскага ахоўніка прыроды ў правінцыі, якога забілі браканьеры 1 снежня 2010 года, калі ён выконваў свае службовыя абавязкі ў запаведнай зоне.
Біямарфалагічная характарыстыка
Падобны на па форме і афарбоўцы кветак, але адрозніваецца ад яго сваім шчыльным і шматкветкавым суквеццем, звычайна 2 лісткамі са значна больш шырокімі пласцінамі і вялікімі каробачкамі і насеннем. Па марфалагічных прыкметах новы від ставіцца да A. sect. Asteroprason.
Асяроддзе пражывання
Тыповая мясцовасць Allium parhamii (гара Сівак) размешчана на паўднёва-ўсходніх межах запаведнай тэрыторыі, якая ахоўваецца з 1973 года. Гэтая тэрыторыя з’яўляецца часткай біясфернага запаведніка, які ўнесены ў спіс ЮНЕСКА.
IC 320
IC 320 — галактыка тыпу SBab у сузор’і Персей.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Гарнастаевыя молі
Гарнастаевыя молі (Yponomeutidae) — сямейства молепадобных лускакрылых. У склад сямейства ўваходзяць каля 600 відаў.
Апісанне
Дробныя або сярэдняй велічыні матылі з размахам крылаў 6-28 мм. Галава ўкрыта воласападобнымі, густымі, часцей белымі лускавінкамі, прыціснутымі на лбе, накіраванымі наперад на цемені і адагнутымі ў выглядзе чубка на патыліцы. Вусікі ніткападобныя, крыху карацейшыя за пярэднія крылы, 2-і членік губных шчупікаў карацей 3-га. Афарбоўку некаторых матылёў — чорныя кропкі на снежна-белым фоне (адсюль назва сямейства). Крылы ланцэтападобна-авальныя, пераважна з кропкавым малюнкам. Яйцаклад практычна не выяўлены. Матылькі сядзяць у характэрнай позе: паралельна субстрату са шчыльна прыціснутымі вусікамі.
Вусені 1-га ўзросту часта мінуюць лісце і сцеблы кармавой расліны, затым харчуюцца адкрыта, утвараючы павуцінневыя гнёзды на галінках. Кукалкі размяшчаюцца ў адзіночных або злепленых пачкамі коканах у павуцінневых гнёздах. Зімуюць вусені 1-га ўзросту на кары кармавой расліны пад «шчытком», які ўтвараецца выдзяленнямі, якімі ён пакрывае яйцакладку.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаныя шырока, але большая частка — у тропіках. У Беларусі выяўлена 6 родаў, 14 відаў.
Сенькава
Сенькава — тапонім.
Гарнастаевыя молі
Распаўсюджанне і экалогія
Прадстаўнікі сямейства — фітафагі, шэраг відаў шкодзіць пладовым і лесапаркавым культурам. Вусені плятуць грамадскае павуцінне, на якім разам развіваюцца мноства вусеняў, і наносяць нязначную шкоду сельскай гаспадарцы, лесаводству і раслінаводству.
Койры (Камайскі сельсавет)
Ко́йры (, Койры) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Камайскага сельсавета.
Берлінскі кінафестываль 1967
17-ы Берлінскі міжнародны кінафестываль праходзіў з 23 чэрвеня па 4 ліпеня 1967 года ў Берліне. Старшынёй журы фестывалю быў прызначаны брытанскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар.
Філіпінская рэвалюцыя
Філіпінская рэвалюцыя 1896—1898 гадоў (Revolución Filipina) — узброены канфлікт на Філіпінах паміж іспанскімі каланіяльнымі ўладамі і паўстанцамі (у прыватнасці, арганізацыяй Катыпунан), у выніку якой Філіпіны сталі незалежнай рэспублікай (гл. першая Філіпінская Рэспубліка).
Перадумовы
У другой палове XIX стагоддзя на Філіпінах сталі з’яўляцца патрыятычныя рэвалюцыйныя арганізацыі, якія ставілі сваёй мэтай вызваленне Філіпін ад Іспаніі. У 1892 годзе Хасэ Рысаль заснаваў філіпінскую лігу, але пасля таго, як 6 ліпеня Рысаль быў арыштаваны іспанскімі ўладамі, ліга фактычна перастала дзейнічаць і раскалолася на два напрамкі — умераны і радыкальны (Андрэс Баніфасіа, Ладыслаа Дзіва, Тэадора Плата). 7 ліпеня 1892 года прыхільнікі Баніфасіа заснавалі Катыпунан (Вярхоўны і шаноўны саюз сыноў народа).
Пачатак паўстання
У жніўні 1896 года Катыпунан падняў антыкаланіяльнае паўстанне. Першая істотная бітва паміж паўсталымі і каланіяльнай арміяй адбылася ля горада Сан-Хасэ-дэль-Монтэ; спачатку прыхільнікі Катыпунана атрымалі перамогу, але неўзабаве пасля гэтага былі разгромленыя новымі часцямі арміі Іспаніі.
Хоць самы вядомы дзеяч вызвольнага руху Хасэ Рысаль добраахвотна адплыў на службу ў якасці ўрача на Кубу і публічна адмежаваўся ад паўстання як заўчаснага, іспанскія ўлады адаслалі яго назад у Манілу, дзе ваенны трыбунал прысудзіў яго да расстрэлу, прыведзенага ў выкананне 30 снежня 1896 года. Гэты суд лічылі фарсам нават многія з іспанцаў; у выніку, генерал-губернатар Рамон Бланка, які да некаторай ступені спачуваў Малялю, быў адхілены ад улады 13 снежня пад ціскам кансерватыўных сіл. На яго месца быў прызначаны Камілья дэ Палаўеха.
Адным з цэнтраў рэвалюцыі стала правінцыя Кавітэ, дзе сілы паўстанцаў узначаліў малады генерал Эміліа Агінальда, якому, у адрозненне ад Баніфасіа, удалося дамагчыся поспеху на поле бою. Неўзабаве кіраўніцтва паўстанцаў падзялілася на дзве групоўкі, адна з якіх патрабавала прызнаць лідарам Баніфасіа, а другая — Агінальда; раскол дайшоў да таго, што прыхільнікі Баніфасіа і Агінальда перасталі аказваць дапамогу адзін аднаму. 31 снежня 1896 года адбыўся сход, мэтай якога было пакласці канец спрэчцы аб лідарстве, але яно скончылася безвынікова. 22 сакавіка 1897 года на сходзе ў горадзе Тэхерас была абвешчаная незалежная Філіпінская Рэспубліка і адбыліся выбары ў рэвалюцыйны ўрад, якія пагоршылі канфлікт паміж двума фракцыямі. Прэзідэнтам быў абраны Агінальда; Баніфасіа, як відаць, упэўнены ва ўласнай перамозе, спачатку падтрымаў выбары, але пасля таго, як былі абвешчаныя вынікі, прызнаў іх несапраўднымі. Ён паспрабаваў стварыць свой уласны рэвалюцыйны ўрад, але пацярпеў паразу і быў арыштаваны прыхільнікамі Агінальда.
10 мая Баніфасіа і яго брат Пракопа Баніфасіа былі прысуджаныя ваенным саветам да смяротнага пакарання за мяцеж і зраду.
Біяк-на-Бата
Тым часам іспанскія войскі, якія атрымалі падмацавання, змаглі вярнуць пад свой кантроль частку Кавітэ; армія Агінальда адступіла на поўнач, да горада Біяк-на-Бата, дзе паўстала Рэспубліка Біяк-на-Бата; 1 лістапада была прынята канстытуцыя рэспублікі, заснаваная на першай канстытуцыі Кубы.
Новы іспанскі генерал-губернатар, Фернанда Прыма-дэ-Рывера, вырашыў пайсці на перамовы з Агінальда, у выніку якіх 14-15 снежня 1897 года быў падпісаны дагавор Біяк-на-Бата. Агінальда і 25 іншых лідараў рэвалюцыйнага ўрада атрымалі 400000 песа і абяцанні рэформ, у абмен на што яны спынілі барацьбу і былі высланы ў Ганконг. Асноўная частка рэвалюцыйнай арміі склала зброю (у абмен на што атрымала ад Іспаніі яшчэ 200 000 песа), але асобныя групоўкі паўстанцаў працягвалі супраціўляцца. Адзін з іх лідараў, генерал Франсіска Макабулас, сфармаваў Часовы ўрад — Цэнтральны Выканаўчы камітэт.
Умяшанне ЗША
Пасля пачатку іспана-амерыканскай вайны ЗША паспрабавалі выкарыстоўваць рэвалюцыйны рух на Філіпінах у сваю карысць. 1 мая 1898 года амерыканскі флот пад камандаваннем адмірала Джорджа Дзьюі прыбыў у Манілу, дзе сутыкнуўся з іспанскім флотам адмірала Патрысіа Мантоя; праз некалькі гадзін флот Мантоя быў знішчаны. Дзьюі накіраваў паслоў на перамовы з Агінальда, які пагадзіўся вярнуцца на Філіпіны і ўзначаліць рэвалюцыю. 17 мая Агінальда прыбыў у Кавітэ; неўзабаве пад кантролем паўстанцаў апынуўся ўвесь востраў Лусон, за выключэннем Манілы.
15 верасня у горадзе Малалас быў скліканы кангрэс (Устаноўчы сход), які выпрацаваў праект канстытуцыі новай рэспублікі, канчаткова прынятай 21 студзеня 1899 года. Яна атрымала назву «Малалаская Канстытуцыя». Рознагалоссі паміж Агінальда і Мабіні былі ліквідаваны і Мабіні атрымаў пасаду прэм’ер-міністра.
Згодна з указамі ад 20 мая і 18 чэрвеня 1898 года на Філіпінах прадпісвалася ў сціснутыя тэрміны рэарганізаваць сістэмы правінцыйнай і муніцыпальнай улады. Малаласкі Устаноўчы сход прыняў таксама важны закон аб прадастаўленні ўраду крэдытаў, каб збалансаваць вялікія выдаткі філіпінскай Рэспублікі.
Вязавец (Навадугінскі раён)
Вязавец (Вязовец) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Вялікі Болцік
Вялікі Болцік, Болачка  — невялікае возера ў Мядзельскім раёне Мінскай вобласці, за 31 км на паўночны захад ад горада Мядзел, за 1,6 км на паўночны ўсход ад вёскі Яцыны. Уваходзіць у Балдуцкую групу азёр, належыць да басейна ракі Страча.
Апісанне
Плошча паверхні 0,14 км². Даўжыня 0,74 км, найбольшая шырыня 0,23 км, сярэдняя — 0,19 км. Максімальная глыбіня 27 м, сярэдняя — 9,37 м. Даўжыня берагавой лініі 1,8 км. Аб'ём вады 1,31 млн м³.
Катлавіна лагчыннага тыпу. Паўночны і паўднёвы схілы стромкія, вышынёй да 25 м. Берагі нізкія, супясчаныя, пад лесам, на ўсходзе забалочаныя. Літараль вузкая, пясчана-глеістая. На дне возера маецца слой сапрапелю сярэдняй магутнасцю 3,1 м. Надводная расліннасць развіта слаба, дасягае шырыні 5 м. Упадае некалькі ручаёў, у тым ліку пратока з возера Малы Болцік. Сцёк па Болцікскаму ручаю ў раку Страча. Узровень вады ў возеры падняты плацінай млына, у выніку чаго была затоплена прыбярэжная паласа лесу. Непадалёк ад берага возера (каля 500 м) на рацэ знаходзіцца турысцкая стаянка.
Вада гідракарбанатна-кальцыевая, мінералізацыя — 2,66 г/л, pH=8,23.
Камчатка (рака)
Камча́тка, у верхнім цячэнні Азёрная Камчатка (Камча́тка, Озёрная Камчатка) — найбуйнейшая рака паўвострава Камчатка на Далёкім Усходзе Расіі.
Даўжыня ракі 758 км. Плошча вадазбору 55 900 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,58 м/км. Сярэдні расход вады 1030 м²/с. Выток ракі знаходзіцца ў паўднёвай частцы Сярэдзіннага хрыбта. Працякае па Цэнтральнакамчацкай нізіне. Упадае ў Камчацкі заліў Берынгава мора Ціхага акіяна. У верхнім цячэнні рака мае горны характар. Замярзае ў лістападзе, вызваляецца ад лёду ў красавіку — маі. На некаторых частках свайго рэчышча Камчатка прыдатная для суднаходства на адлегласці 486 км ад вусця.
У басейне ракі налічваецца 7707 рэк. Густата рачной сеткі 0,54 км/км². Сярод прытокаў Камчаткі: Падзь Папярэчная, Падзь Сярэдняя, Берш, Урылка, Кунч, Машыхінская, Правы Вызіт, Халмін, Таенская, Кавыча, Андрыянаўка (Левая Андрыянаўка), Амшарык, Вахвіна Левая, Кірганік, Вялікая Кіміціна (Кіміціна), Кіцільгіна, Урц, Шчапіна, Талбачык (Левы Талбачык), Студзёная, Крапіўная, Кахтун, Інакенцішка, Піндра, Палавінная, Кельмрак, Малая Хапіца, Вялікая Хапіца, Арлыч, Ільчынец, Гарбуша, Радуга і інш.
Сцяфан (Корзун)
Сцяфан, свецкае імя Ігар Пятровіч Корзун (, в. Карзуны, Чэрвеньскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі праваслаўны царкоўны дзеяч, архіепіскап Пінскі і Лунінецкі (1990—2022).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 сакавіка 1944 года ў в. Карзуны Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці ў сялянскай сям’і. У 1962 годзе скончыў сельскагаспадарчы тэхнікум. У 1963—66 служыў у Савецкай Арміі, затым працаваў аграномам. У 1975 годзе скончыў Маскоўскую духоўную семінарыю, у 1979 годзе — Маскоўскую духоўную акадэмію са ступенню кандыдата багаслоўя.
У 1978 годзе мітрапалітам Мінскім і Беларускім Антоніем пастрыжаны ў манаства. 18 лютага 1978 года рэктарам Маскоўскай духоўнай акадэміі Уладзімірам пасвечаны ў іерадыякана, а 6 лістапада — у іераманаха.
У 1981 годзе ўзведзены ў сан архімандрыта і прызначаны благачынным Свята-Успенскага Жыровіцкага манастыра. З 1987 года — намеснік Жыровіцкага манастыра, з 1989 года — рэктар Мінскай духоўнай семінарыі.
Пастановай Сінода Беларускага Экзархату ад 16 лютага 1990 года архімандрыту Сцяфану (Корзуну) вызначана быць епіскапам Пінскім і Лунінецкім. 4 сакавіка 1990 года хіратанісаны ва Успенскім саборы Жыровіцкага манастыра. 25 лютага 2000 года ўзведзены ў сан архіепіскапа.
Захапляўся творчасцю Якуба Коласа. Ініцыятар усталявання на званіцы Свята-Варварынскага сабора ў Пінску шыльды, якая нагадвае аб вянчанні Якуба Коласа з Марыяй Каменскай — з’явілася яна ў 2015 годзе.
Памёр 22 красавіка 2022 года.
Выгаляненты
Выгаляне́нты (, Выголененты) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Венера Вілендорфская
Венера Вілендорфская (Venus von Willendorf) — невялікая статуэтка жаночай фігуры, знойдзеная ў адным са старажытных пахаванняў каля мястэчка Вілендорф у Вахау, пасёлку камуны Агсбах, у Аўстрыі археолагам Ёзэфам Сцамбаці (Josef Szombathy) у 1908 годзе. У цяперашні час захоўваецца ў венскім Музеі прыродазнаўства.
Выгаляненты
Драўляная капліца пад тытулам Маці Божай Суцяшальніцы Засмучаных была пабудавана ў 1767 годзе на паўночнай ускраіне вёскі, на зямлі, якую ахвяравалі мясцовыя землеўладальнікі — паны Невяровічы і Абрамовічы. Адноўлена ў першай палове XIX ст. і прыпісана да вішнеўскай парафіі Свірскага дэканата. З 1864 да 1919 г., калі парафія не дзейнічала, капліца прыпісвалася да касцёла ў Нястанішках. У 1929 капліца паднаўлялася.
Венера Вілендорфская
Статуэтка вышынёй 11 см выразаная з аалітавага вапняка, які не сустракаецца ў гэтай мясцовасці (што сведчыць аб перамяшчэннях старажытных) і падфарбавана чырвонай охрай. Паводле ацэнкі 1990 года, фігурка выраблена прыкладна за 22-24 тысячы гадоў да нашай эры. Амаль нічога не вядома ні пра месца, ні аб метадзе вырабу, ні аб культурным прызначэнні гэтай статуэткі.
Выгаляненты
Гэта была характэрная для класі­цызму пабудова — прамавугольная ў плане з трохграннай алтарнай часткай, перакрытая двухсхільным дахам з вальмамі над алтаром, галоўны фасад вырашаны як чатырохкалонны порцік. У інтэр’еры, перакрытым плоскай падшыўной столлю, усталяваны драўляны алтар у выглядзе порціка з падвоенымі калонамі. У алтары змешчаны абраз Маці Божай Суцяшальніцы Засмучаных, які лічыцца цудадзейным. Абраз «апрануты» ў срэбныя з пазалотай шаты, вакол змешчаны шэраг вотаў. Над уваходам зроблены хоры.
У 1940—1954 гадах цэнтр Выгаляненцкага сельсавета, у 1954—1957 гадах у Сыраваткінскім сельсавеце, з 15 лістапада 1957 года ў Вішнеўскім сельсавеце.
Венера Вілендорфская
Першабытны скульптар ледзьве намячае канечнасці ў фігуры, абагульнена выяўляе галаву, але падкрэслівае, гіпертрафіруючы, жаночыя дзетародныя рысы — вялікія грудзі, масіўныя сцёгны. Выява вызначаецца цяжкаважкасцю, умоўнасцю форм і разам з тым своеасаблівай пластычнай выразнасцю.
Венера мае вельмі цікавую форму. Гэта выява аплыўшай тлушчам жанчыны з выразна выяўленымі лініямі, які падкрэсліваюць яе грудзі, пупок, палавыя органы і клубы, але якая не мае твару. На галаве добра бачны выразаныя валасы або галаўны ўбор. Падобны целасклад у каменным веку сведчыць аб доступе да вялікай колькасці ежы і, такім чынам, аб дастаткова высокім становішчы гэтай жанчыны. Магчыма, яна была кіраўніком роду або прамаці, бо ня варта забываць, што пазіравалі скульптару рэальныя жанчыны.
Па меркаванні іншых даследчыкаў, фігурка, магчыма, была ідал ам урадлівасці і магчыма выкарыстоўвалася вагінальна, як знак, які закліканы павялічыць дзетараджэння. За гэта сведчыць адсутнасць ног (статуэтка не павінна была стаяць па задуме аўтара), выразна выяўленыя грудзі і палавыя органы.
Мянушка «Венера» нарадзілася як жарт і прыліплі да выкапнёвых статуэтак жанчын каменнага веку, для якіх было характэрна адлюстраванне надзвычай тлустых матронаў. З'яўленне выяў жаночых фігур было абумоўлена існаваннем матрыярхату. Спецыялісты атаясамліваюць яе з Маці-Зямлёй — хтанічнай багіняй урадлівасці, якая пачыталася у даіндаеўропейскай Еўропе.
Сяргей Аляксандравіч Малевіч
Сяргей Аляксандравіч Малевіч (2 жніўня 1878, Мінская губерня — пасля 29 снежня 1918; Крыптанімы: С. Малевіч) — беларускі фалькларыст і мовазнавец.
Дзейнасць
Апублікаваў беларускія духоўныя вершы пра Лазара, са звесткамі з жыцця жабракоў-лірнікаў (1906), вершы запісаў ад Восіпа Адамацкага з вёскі Лоцвіны Слуцкага павета. Малевіч звярнуў увагу на два розныя элементы песеннай мовы: «характэрныя рысы чыстага тутэйшага вымаўлення» спалучаюцца з царкоўна-кніжнымі.
Аўтар падборкі матэрыялаў па беларускай мове і фальклоры «Белорусские народные песни», апублікаванай у зборніку Аддзялення рускай мовы і славеснасці ІАН (1907, Санкт-Пецярбург), якая змяшчае поўны цыкл народных песень і казку «Пан і мужык». Як навуковая праца публікацыя забяспечана фанетычным і марфалагічным нарысам мясцовага дыялекту «жывой беларускай гаворкі» і яе слоўнікам. Выданне падпісана крыптанімам «С. Малевіч». Матэрыялы для працы збіраў некалькі гадоў у Ланьскай воласці Слуцкага павета Мінскай губерні, у тым ліку сяле Малева за 10 км ад Нясвіжа і вёсках Альхоўка, Карцэвічы, Яськевічы і Гусакі, іх жыхароў называў «карэннымі аселымі беларусамі, якія даволі шчасліва захавалі да цяперашняга часу найгалоўнейшыя этнаграфічныя рысы», а Малева «нашай старой беларускай вёскай». На думку Малевіча, кансерватыўны земляробчы лад жыцця краю адыграў немалую ролю «ў доўгачасовым захаванні беларускага этнічнага тыпу» і спрыяў таму, што «беларуская вёска захавала ў сваёй памяці нямала твораў народна-паэтычнага духу». За некалькі гадоў да Малевіча, іншую падборку песень, але з такой самай назвай і ў тым самым выданні апублікаваў Аляксандр Разенфельд.
Сям’я
Дзед — Афанасій Малевіч, протадыякан кафедральнага Петра-Паўлаўскага сабора ў Мінску. Бацька — Аляксандр (1848-пасля 1918), скончыў Мінскую духоўную семінарыю (1871), з 1872 года настаўнік Чапліцкага народнага вучылішча Слуцкага павета, з 1877 года псаломшчык Чапліцкай Георгіеўскай царквы, з 1879 года служыў у Пярэжырскай Мікалаеўскай царкве Ігуменскага павета, з 1883 года служыў у іншай царкве. Маці — Надзея, памерла ва ўзросце 22 гадоў падчас родаў.
У шлюбе з Ганнай Аляксандраўнай Духоўскай (ахрышчанай яўрэйкай Ханнай Ашэраўнай), меў дачку Антаніну (нар. 27.2.1906) і сына Дыядора (1.9.1910).
Пэўны час беларускія літаратуразнаўцы, напрыклад Юрый Пацюпа, думалі, што пад крыптанімам «С. Малевіч» пісаў Севярын Малевіч — бацька мастака Казіміра Малевіча, аднак нядаўна Ігар Барынаў выявіў сапраўднага аўтара — Сяргея Малевіча. Таксама выказвалася думка, што і Севярын, і Сяргей Малевіч паходзяць з аднаго разгалінаванага роду, звязанага з сялом Малева, пэўных пацвярджэнняў гэтаму няма, але прынамсі мастацтвазнавец Сяргей Харэўскі выказаў гіпотэзу пра ролю Малева ў творчасці Казіміра Малевіча. Калі б было так, магчыма, этнаграфічная праца Сяргея Малевіча сведчыла б пра глыбокую сувязь гэтага роду з беларускай культурай.
RTL Television
RTL Television, скарочана RTL — найбуйны камерцыйны тэлеканал Германіі са штаб-кватэрай у Кёльне. Вяшчанне ажыццяўляецца праз кабель, спадарожнік і Інтэрнэт. Уваходзіць у склад RTL Group.
IC 321
IC 321 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Эрыдан.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Палацава-паркавы комплекс Рдултоўскіх (Сноў)
Палацава-паркавы комплекс Рдултоўскіх — помнік архітэктуры класіцызму ў Снове Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці. Мае рысы шматпланавай аб'ёмна-прасторавай сіметрычнай кампазіцыі, сам палац уяўляе сабой новы тып палацавых будынкаў з раскрытай франтальнай планіроўкай уздоўж адной папярочнай восі.
Гісторыя
Фарміраванне сядзібы, якая захавалася да нашага часу, вялося на раўнінным беразе р. Сноўка пры Казіміры Рдултоўскім (1785—1855), які стварыў тут рэзідэнцыю з зімовым садам, галерэяй, у Адахоўшчыне заснававаў суконную фабрыку.
Будынак датуецца 1827 г. і аўтарам праекта называецца архітэктар Б. Л. Тычэцкі. Аднак існуе факт знаходжання ў Сноўскім палацы ў 1764 г. караля Станіслава Панятоўскага. Але, верагодна, кароль наведваў малавядомы палац Яна Хрызастома Рдултоўскага (1735—1791), пабудаваны ў 1760 г., які, згодна з сямейнай хронікай, быў разбураны пад час Барскай канфедэрацыі.
З 1854 г. маёнтак Сноў і сноўскі палац (2672 дзесяцін зямлі і лесу) перайшоў у рукі рускага барона Густава Гарцінга (1819—1879), які парадніўся з мясцовымі каталіцкімі землеўласнікамі і па сутнасці асіміляваўся ў мясцовым асяроддзі. Пасля маёнтак перайшоў у рукі яго сына — барона Мікалая Гарцінга, а затым унука — барона Генрыка Гарцінга, які быў жанаты з Тэкляй Неміровіч-Шчыт і які валодаў палацам аж да 1939 г. (пачатку Другой сусветнай вайны).
Пасля рамонту каля 1925 г., барон Генрык Гарцінг прыстасаваў палац пад канцылярыю і жыллё польскага корпуса аховы граніцы. Палац выкарыстоўваўся і як казіно. Сам барон Генрык Гарцінг у тыя часы жыў побач у адной з гаспадарчых пабудоў маёнтка Сноў.
Архітэктура
Палац, пабудаваны ў 1827 годзе па праекце дойліда Б. Тычэцкага, размешчаны на адкрытым месцы ў звілістай рэчкі Сноўка.
Сядзіба размешчана на роўнай тэрасе, у плане мела форму прамавугольніка плошчай каля 37 га. Уключала партэр, пейзажны парк, ахоплены па перыметры алеяй, на якую выводзіць цэнтральная трохрадная алея з ясеняў і клёнаў. Да цэнтральнай параднай часткі з правага (паўднёвага) боку прымыкаў вялікі вадаём, з левага — пладовы сад з алеяй з ясеняў і ліп. Сістэма каналаў утварыла некалькі астравоў мудрагелістай формы, густа зарослых хмызняком і дрэвамі розных парод.
Галоўнае месца ў сіметрычна-восевай кампазіцыі адведзенае палацу. Працягласць палаца — каля 140 м. Каб пазбегнуць манатоннасці, увесь масіў збудавання рассечаны на асобныя выступаючыя і рознавысокія аб’ёмы. Цэнтральная частка палаца і фланкуючыя рызаліты — у два паверхі, бакавыя крылы аднапавярховыя.
Галоўны ўваход у палац вылучаны чатырохкалонным порцікам іанічнага ордара. Такі ж порцік, але з меншым выступам ад плоскасці муроў, збудаваны з боку парку. Праходзячы пад порцікамі, наведвальнікі трапляюць у вестыбюлі, злучаныя паміж сабою і асноўнымі памяшканнямі палаца — заламі, гасцінымі, кабінетамі, размешчанымі на першым паверсе.
Парадная зала ў плане прамавугольнай формы, плошча яго перавышае 100 кв. м. Шэсць высокіх вокнаў, якія выходзяць на абодва фасада палаца (па тры на кожны), забяспечваюць вялікую лёгкасць інтэр’еру і адкрываюць перспектыву ў бок парку і мястэчка. З аднаго боку залы ўладкованы алькоў, які займае вялікую частку сцяны. Глыбокі алькоў авальнага абрысу з нішамі для скульптур адгароджаны ад залы чатырма калонамі. Гэтым дасягаецца выразная прамавугольная форма плану залы.
Убранне інтэр’ера залы адрозніваецца сціпласцю. Столі і муры пазбаўленыя дэкарацыі. Толькі верхняя частка муроў залы нясе карніз. Упрыгожваннем, акрамя алькова, з’яўляецца вялікая кафляная печ, выкананая з вялікім майстэрствам.
У бакавых крылах і ў фланкуючых аб’ёмах палаца месцавлася галоўным чынам жыллё. Дойлідства крылаў прадстаўленае іанічным ордарам. Пры гэтым левае крыло палаца вырашанае адкрытай галерэяй — каланадай, а правае — каланадай, якая прылягае да фасаднага мура. Пабудова фланкуючых аб’ёмаў вельмі простая: у неглыбокіх і плоскіх нішах размешчаныя вокны з сандрыкамі, а ў верхняй частцы муроў — рэльеф расліннага арнаменту.
У дойлідстве палаца нічога лішняга, што б магло надаць яму знарочыстую параднасць. Прапарцыйнасць і вытанчанасць порцікаў з прыгожым малюнкам капітэляў, ажурныя рызаліты з шырокімі трохчастковымі вокнамі на два паверха, сціплыя дэкаратыўныя ўстаўкі ў аркавага завяршэння вокнаў надаюць фасадам палаца ладнасць і велічнасць. Да асаблівасцей палаца-сядзібы ў Снове можна аднесці вялікую адкрытасць кампазіцыі збудавання, выразнасць планавай і аб’ёмнай пабудовы, а таксама строгасць формаў дойлідства і прастату канструкцыйнага рашэння. У гэтым комплексе яскрава ўвасобленыя рысы класічнага дойлідства.
Гарадок (Навадугінскі раён)
Гарадок (Городо́к) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
NGC 571
NGC 571 (іншыя абазначэнні — UGC 1069, MCG 5-4-63, ZWG 502.98, PGC 5587) — галактыка ў сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шэршань (СТРК)
Шэршань — беларуска-ўкраінскі супрацьтанкавы ракетны комплекс (СТРК) трэцяга пакалення. Прызначаны для знішчэння бранятэхнікі, абароненых аб’ектаў (тыпу бункер, ДАК, ДЗАК) і нізкалятаючых малахуткасных мэтаў (верталётаў, БПЛА). З’яўляючыся лагічным развіццём украінска-беларускага супрацьтанкавага комплексу «Скіф», «Шэршань» пераўзыходзіць яго па шэрагу параметраў, а таксама рэалізуе інжынерныя рашэнні, унікальныя сярод канкурэнтаў. Прыняты на ўзбраенне УС Беларусі. Прапануецца на экспарт. У прыватнасці, у Нігерыі выкарыстоўваецца мадыфікацыя «Шэршань-Д».
Малы Бельт
Даўжыня праліва складае 50 кіламетраў, шырыня змяняецца ад 800 метраў да 28 кіламетраў, найменшая глыбіня на фарватары — 12 метраў, максімальная — 75 метраў.
Праз праліў перакінутыя два моста, якія завуцца Стары мост і Новы мост.
Гаражанскае
Гаражанскае (Горожанское) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Allium parnassicum
Распаўсюджанне
Эндэмік паўднёвай Грэцыі.
Англа-дацкая вайна
Англа-дацкая вайна 1807—1814 гадоў — вайна Вялікабрытаніі супраць Даніі. З'яўлялася часткай напалеонаўскіх войн.
У 1807 годзе Данія прыняла рашэнне далучыцца да кантынентальнай блакады. Імкнучыся прадухіліць гэта, Вялікабрытанія вырашыла здзейсніць прэвентыўны ўдар і накіравала свой флот да дацкіх берагоў. 16 жніўня 1807 года каля Капенгагена быў высаджаны дэсант. Дзеяннямі брытанскага флота і дэсанта сталіца Даніі была блакіравана. Пасля бязлітаснага артылерыйскага абстрэлу, 7 верасня гарнізон Капенгагена склаў зброю. Брытанцы захапілі ўвесь дацкі ваенны флот, але ўрад Даніі адмовіўся капітуліраваць і звярнулася за дапамогай да Францыі.
У канцы кастрычніка 1807 года быў складзены франка-дацкі ваенны саюз, і Данія афіцыйна далучылася да кантынентальнай блакады.
Толькі 4 лістапада 1807 года Англія афіцыйна абвясціла вайну Даніі. 7 лістапада вайну Англіі таксама абвясціла Расія, прымушаная да гэтага кроку ўмовамі Тыльзіцкага міру.
Рэальных ваенных дзеянняў паміж праціўнікамі не вялося. У 1808 годзе на баку Вялікабрытаніі ў вайну ўступіла Швецыя, але асноўныя падзеі разгарнуліся на ўсходзе, дзе падчас руска-шведскай вайны 1808—1809 гадоў шведы былі разгромлены рускімі войскамі.
Развязка вайны наступіла толькі ў 1814 годзе, калі павалілася напалеонаўская імперыя і Данія пазбавілася магутнага заступніка.
Па ўмовах Кільскага міру Данія прызнала сваю паразу і саступіла Швецыі Нарвегію, а Вялікабрытаніі — востраў Гельгаланд, захоплены брытанцамі яшчэ ў 1807 годзе. У цэлым англа-дацкая вайна адмоўна адбілася на эканамічным і палітычным становішчы Даніі.
Кэйдза Абуці
Біяграфія
Нарадзіўся 25 чэрвеня 1937 года ў пас. Наканодзё прэфектуры Гуму (Японія) ў сям’і палітычнага дзеяча, уладальніка ткацкай фабрыкі.
У лістападзе 1963 года ва ўзросце 26 гадоў быў абраны ў парламент ад Ліберальна-дэмакратычнай партыі (ЛДП) — самы малады член парламента Японіі. З гэтага моманту ён ні разу не прайграў выбары ў палату прадстаўнікоў ад сваёй прэфектуры Гуму. У 1970 годзе Абуці быў прызначаны намеснікам Міністра пошт і тэлекамунікацый Японіі. Затым ён таксама займаў пасады парламенцкага намесніка міністра будаўніцтва, намесніка начальніка Канцылярыі прэм’ер-міністра, выконваў функцыі спецыяльнага прадстаўніка прэм’ер-міністра ў шэрагу краін Паўднёва-Усходняй Азіі. У 1979 годзе Абуці атрымаў сваю першую пасаду: ён быў прызначаны начальнікам Канцылярыі прэм’ер-міністра і адначасова начальнікам Упраўлення развіцця Акінавы. У 1991 годзе ён быў абраны генеральным сакратаром ЛДП, а ў 1994 годзе стаў яе віцэ-старшынёй. У 1997 годзе Рутара Хасімота прызначыў яго на пасаду Міністра замежных спраў Японіі, дзе Абуці ўдзельнічаў у перамовах з Расіяй па пытанні аб прыналежнасці Курыльскіх астравоў, а таксама ў перамовах наконт аб’яднання дзвюх Карэй.
У ліпені 1998 года, пасля адстаўкі Хасімота, стаў лідарам ЛДП, а затым, рашэннем ніжняй палаты парламента, — Прэм’ер-міністрам Японіі. У новай пасадзе Абуці сфакусаваўся на двух задачах: падпісанні мірнай дамовы з Расіяй і аднаўленні японскай эканомікі. У верасні 1999 года ён быў ізноў абраны лідарам ЛДП, тым самым падоўжыўшы свой тэрмін знаходжання на пасадзе прэм’ер-міністра.
У пачатку красавіка 2000 года Абуці перанёс цяжкі інсульт і быў дастаўлены ў Такійскі шпіталь Дзюнтэндо. Увечары таго ж дня ён страціў прытомнасць. Нягледзячы на ​​ўсе высілкі урачоў, вывесці з комы яго не ўдалося.
Памёр 14 мая 2000 года ў Токіа.
Матрыкул
Матрыкул (matricula — спіс) — афіцыйны спіс якога-небудзь саслоўя, установы, унёскаў, даходаў і г.д. (напрыклад, студэнтаў універсітэта, шляхецкіх прозвішчаў ).
Гербавы матрыкул
Гербавы матрыкул Беларусі — гэта рэестр, у якім захоўваюцца выявы афіцыйных гербаў Рэспублікі Беларусь, дакументы пра іх прыняцце і рэгістрацыю. Існуе дадатак да матрыкула, у які мусяць дадавацца гістарычныя гербы, што ўжываліся на тэрыторыі Беларусі.
Матрыкул вядзецца з мэтай цэнтралізаванага дзяржаўнага ўліку гербаў, забеспячэння іх адпаведнасці геральдычным правілам і адзіным прынцыпам выкарыстання.
Свята-Пакроўская царква (Кіраўск)
Свята-Пакроўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Кіраўск Кіраўскага раёна Магілёўскай вобласці. Знаходзіцца каля шашы Магілёў — Бабруйск на вул. Гагарына, 22.
Гісторыя
Учынена ў 1995 годзе ў будынку XX ст.
Архітэктура
Вырашана ў стылізаваных формах старажытнарускага царкоўнага дойлідства. Над папярочным прамавугольным у плане прытворам узведзена 8-гранная шатровая званіца з цыбулепадобнай галоўкай, па вуглах такія ж «апостальскія» галоўкі. Да прытвора далучана прамавугольная ў плане малітоўная зала з бакавымі прыдзеламі. Пласкасныя фасады прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі. У паўавальнай арцы над прамавугольным уваходным праёмам фрэскавая размалёўка.
Народная Сацыялістычная Рэспубліка Албанія
Гісторыя
Абапіраючыся на палітычную, ваенную і эканамічную падтрымку СССР, албанскі камуністычны ўрад пад кіраўніцтвам Энвера Ходжы прыступіў да будаўніцтва сацыялізму ў адсталай аграрнай краіне. У 1949 годзе Албанія стала членам СЭВ, у 1955 годзе — Арганізацыі Варшаўскага дагавора.
Камуністычная партыя Албаніі была створана ў 1941 годзе пры падтрымцы Камінтэрна. Праціўнікі рэжыму падвяргаліся знішчэнню. Лідар партыі Энвер Ходжа на працягу доўгіх дзесяцігоддзяў то ствараў, то разрываў адносіны з Бялградам, Масквой і Пекінам. З Югаславіяй адносіны практычна ніколі не нармалізоўваліся і з часам перараслі ў адкрытую варожасць з-за аўтаномнага края Косава і намераў Ціта стварыць Балканскую Федэрацыю, у якую ўвайшла б Балгарыя, што Ходжа разглядаў як пагрозу суверэнітэту Албаніі.
На тры дзесяцігоддзі Албанія спынілася ў развіцці і практычна закрылася ад навакольнага свету — не толькі заходняга, але і камуністычнага, — закансерваваўшы ў сябе парадкі, атрыманыя ў спадчыну ад сталінскай камуністычнай сістэмы. У сярэдзіне 1970-х гадоў, пасля смерці Маа Цзэдуна і пачатку рэформаў Дэн Сяапіна, Ходжа абвясціў рэвізіянісцкім таксама і рэжым КНР. Такім чынам, ізаляцыя сталінісцкай Албаніі ў свеце стала абсалютнай.
Найноўшая гісторыя
У 1985 годзе, пасля смерці Энвера Ходжы, яго месца заняў Раміз Алія. Спачатку ён спрабаваў працягваць ранейшую палітыку, але ва Усходняй Еўропе да таго часу ўжо пачаліся змены, выкліканыя гарбачоўскай палітыкай — галоснасцю і перабудовай. Урад Албаніі апынуўся пад двайным ціскам з боку ЗША, еўрапейскіх дзяржаў і свайго ўласнага народа. Пасля таго, як быў расстраляны румынскі камуністычны лідар Нікалае Чаўшэску, Алія зразумеў, што ён можа апынуцца наступным, калі нічога не зробіць. Алія, апошнім у Еўропе, падпісаў Хельсінкскія пагадненні і абавязаўся выконваць правы чалавека, дазволіў палітычныя партыі, і хоць яго ўласная партыя перамагла на выбарах у 1991 годзе, усім стала ясна, што змены не спыніць. У 1992 годзе на ўсеагульных выбарах перамогу атрымала ўжо Дэмакратычная партыя Албаніі, якая набрала 62 % галасоў.
IC 322
IC 322 — галактыка тыпу D (карликова галактыка) у сузор’і Цялец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ліпнікі (Пастаўскі раён)
Лі́пнікі (, Липники) — вёска ў Беларусі, у Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Юнькаўскага сельсавета.
Гісторыя
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Шыркаўскага сельсавета.
Гарані (Смаргонскі раён)
Гара́ні (, Горани) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Павой агарожны
Павой агарожны (Calystegia sepium) — від шматгадовых травяністых раслін роду сямейства.
Назва
Павой агарожны, павітуха, бярозка, уюнок.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна з доўгім паўзучым галінастым карэнішчам. Сцеблы да 2-3 м даўжынёй, слабыя, кучаравыя, голыя. Лісце голае, чарашковае, шырокае, трохкутнае або трохкутна-яйкападобнае, ля аснавання сэрцападобнае або сэрцападобна-стрэлападобнае, завостранае або вострае.
Кветканосы даўжэй лісця; прыкветкі ланцэтныя, яйкападобныя або шырокаяйкападобныя, ля аснавання сэрцападобныя, на верхавіне вострыя, радзей тупыя або круглявыя, 1,5—2,5(3) см даўжынёй. Чашалісцікі некалькі карацей прыкветкаў, яйкападобныя або яйкападобна-ланцэтныя, вострыя. Вяночак (3,5)4-6 см даўжынёй, белы або светла-ружовы. Тычынкі значна карацей вяночка; ніткі іх у ніжняй частцы пашыраны і пасаджаны сасочкападобнымі валасінкамі.
Плод — каробачка, каля 1 см даўжынёй, круглявая, з кароткім вострым канцом.
Дзікае (Навадугінскі раён)
Дзікае (Дикое) — вёска ў Навадугінскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Дняпроўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
Дзеячы навукі і культуры Беларусі, рэпрэсаваныя пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года
Гэты спіс змяшчае дзеячаў навукі і культуры Беларусі, якія напярэдадні ці пасля прэзідэнцкіх выбараў 2020 года падвергліся пераследу за сваю палітычную пазіцыю; былі звольнены з працы, або вымушаны звольніцца самі, або звольніліся на знак салідарнасці з іншым рэпрэсаванымі; былі вымушаны пакінуць краіну або іншым чынам пацярпелі.
Сянькова
Сянько́ва (, Сеньково) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Сіроцінскага сельсавета.
Да 1 красавіка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пагарэліцкага сельсавета.
NGC 573
NGC 573 (іншыя абазначэнні — UGC 1078, ZWG 537.10, IRAS01278+4100, PGC 5638) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Рутара Хасімота
Рутара Хасімота ( — ) — японскі палітычны дзеяч, у перыяд з 11 студзеня 1996 г. па 30 ліпеня 1998 займаў пасаду Прэм’ер-міністра Японіі.
Біяграфія
Хасімота атрымаў вышэйшую адукацыю ў Універсітэце Кэё, дзе навучаўся на палітолага. У 1963 годзе стаў дэпутатам японскага парламента. У 1989 годзе ён стаў міністрам фінансаў, а ў 1994 заняў пост знешняга гандлю і прамысловасці. У верасні 1995 года быў абраны лідарам Ліберальна-дэмакратычнай партыі Японіі.
Хасімота узначальваў японскі ўрад у перыяд з 1996 па 1998 год. У галіне знешняй палітыкі ў гэты час была адзначана актывізацыя дыялогу з Расіяй. На перамовах з Барысам Ельцыным Хасімота заяўляў, што абодвум краінам неабходны мірны дагавор, але ў той жа час мірны дагавор не можа быць заключаны без рашэння праблемы межаў.
У 1998 годзе Хасімота сышоў у адстаўку, якая была выкліканая няўдалым выступам Ліберальна-дэмакратычнай партыі Японіі на выбарах у верхнюю палату парламента. На пасадзе прэм’ер-міністра яго змяніў Кэйдза Абуці. З 2000 па 2001 год Хасімота займаў пасаду дзяржаўнага міністра ў кабінеце Ёсіра Моры, вырашаючы пытанні адміністрацыйнай рэформы. Пасля адстаўкі Моры ў 2001 годзе, ён зноў балатаваўся на пасаду лідара ЛДП, але прайграў унутрыпартыйныя выбары Дзюн’іціра Каідзумі.