cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Суд Фрунзенскага раёна г. Мінска
Суд складаецца з суддзяў, у тым ліку старшыні суда, якія прызначаюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь. Суддзі прызначаюцца на пасаду тэрмінам на пяць гадоў і могуць быць прызначаны на новы тэрмін ці бестэрмінова. Верхні ўзрост знаходжання на дзяржаўнай службе суддзяў — 65 гадоў.
Вышэйстаячым судом з’яўляецца Мінскі гарадскі суд.
Рольф Штайнер
Рольф Франц Хайнц Штайнер (Rolf Franz Heinz Steiner; нар. 3 студзеня 1933) — былы нямецкі найміт, удзельнік некалькіх ваенных канфліктаў.
Ранняе жыццё
Нарадзіўся ў сям’і лётчыка Першай сусветнай вайны, які служыў у эскадрыльі Манфрэда фон Рыхтгофена. Дзяцінства прайшло ў Трэцім Рэйху. Распаўсюджаны міф, что падчас Другой сусветнай Штайнер уступіў у Гітлерюгенд, але яму на момант падзення нацысцкай улады не было 14 гадоў. Аднак хлопчык, адпаведна ўзросту, быў членам дзіцячай арганізацыі «Юнгфольк».
У 17 гадоў Штайнер пачаў ваенную кар’еру ў Французскім замежным легіёне. Залічаны ў 1-ы парашутны полк. У складзе фарміравання змагаўся ў Індакітаі і Алжыры, даслужыўшыся да сяржанта. У 1959 годзе звольнены з-за сухоты.
На «грамадзянцы» ўступіў ва ўльтраправую групоўку і стаў камандзірам аднаго з сектараў падпольнай арганізацыі. За сувязь з баевікамі трапіў у турму. Пасля зняволення адкрыў невялікае кафэ ў Парыжы. Мірнае жыццё не вельмі спадабалася Штайнеру, таму ён вырашыў стаць наймітам.
Наёмніцтва
Сваю найміцкую кар’еру немец пачаў у Біяфры і нават прыняў грамадзянства дзяржавы. У краіну ён першапачаткова прыбыў як ваенны кансультант. Пасля першых сваіх поспехаў пад Энугу ў студзені 1968 года найміт атрымаў званне маёра. Пад яго кіраўніцтвам спачатку дзейнічала група камандас, пазней — 4-я дэсантная брыгада.
Пасля Біяфры ваенны авантурыст на некаторы час жыў у Швейцарыі. Між тым яму паступалі прапановы з іншымі наёмніцкімі місіямі, але ён адмаўляўся. Аднак пазней далучыўся да сепаратыстаў Паўдневага Судана. У чэрвені 1969 года ён прыбыў у «гарачую кропку» ў якасці эмісара дабрачыннай каталіцкай арганізацыі. Штайнер спрабаваў пасродкам гуманітарнай дапамогі аказаць падтрымку баевікам. Пазней на немца звярнулі ўвагу кіраўнікі паўстанцаў, і той заняўся ваеннай падрыхтоўкай сепаратыстаў
У кастрычніку 1970 года ён вырашыў, што яго місія ў Судане скончана і пара вяртацца ў Еўропу. Аднак ва Угандзе найміта арыштавалі і перадалі суданцам. У жніўні 1971 года хартумскі суд вынес Штайнеру смяротны прысуд. Пасля смяротнае пакаранне замянілі на 20-гадовае турэмнае зняволенне. Пасля трох з паловай гадоў пры дапамозе ўрада ФРГ Штайнера вызвалілі.
Пасля Афрыкі
У 1976 годзе ў прэсе з’явіліся чуткі, что Штайнер змагаецца ў Ліване, аднак выданне Die Zeit абвергла гэта.
У 1982 годзе ўступіў у судовыя цяжбы з заходнегерманскім урадам, паколькі ўлады патрабавалі выплаціць выдаткі за вываз з Судана. Штайнер сцвярджаў, што яго сілай прымусілі трапіць на тэрыторыю ФРГ супраць яго волі.
Станам на 2013 год жыў у родным Мюнхене, часта наведваў піўныя і па-ранейшаму захоўваў, як пісалі журналісты, «ваяўнічы настрой».
Сям’я
З першай жонкай ажаніўся ў 1963 годзе і пражываў у Ніцы. З другой жыў у рэгіёне.
Погляды
Штайнер ніколі не лічыў сябе наймітам і сцвярджаў у мемуарах, што не атрымліваў ніякіх грошаў, акрамя выдаткаў на падраздзяленні. У адным з інтэрв’ю ён заявіў: Многія журналісты лічылі яго за гэта ідэалістам.
Ганна Васільеўна Татарынава
Ганна Васільеўна Татарынава (нар., Брэст, Беларусь) — беларуская футбалістка. Выступала за зборную Беларусі. Майстар спорту Беларусі (1994), майстар спорту Украіны (2002).
Гвадалквівір
Гвадалквівір — рака на поўдні Іспаніі.
Даўжыня ракі 560 км, плошча вадазбору 57 тыс. км². Бярэ пачатак на поўначы Андалускіх гор. Па выхадзе з гор на Андалускую нізіну даліна ракі пашыраецца; шырыня рэчышча паміж гарадамі Кордава і Севілья 150—200 м. Ніжэй Севільі Гвадалквівір працякае па плоскай берагавой нізіне, дзеліцца на рукавы. Перад упадзеннем у Кадыскі заліў Атлантычнага акіяна рака зноў збірае свае воды ў адно рэчышча, затым утварае эстуарый шырынёй да 7 км. Асноўныя прытокі: Малая Гвадыяна, Хеніль (левыя), Гуадалімар, Уэльва (правыя). Жыўленне пераважна дажджавое. Найбольшая воднасць у лютым — сакавіку. Сярэдні расход вады 164 м³/сек.
Ваданоска
Вадано́ска, Генка  — рака ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сушанка (басейн Бярэзіны).
Даўжыня ракі 10 км. Плошча вадазбору 54 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,2 ‰. Пачынаецца за 4 км у напрамку на поўнач ад пасёлка Лясны, вусце за 2 км на поўдзень ад вёскі Усакіна. Вадазбор у межах Цэнтральнабярэзінскай раўніны. У вадазборы і па берагах пераважае забалочаны лес. У вярхоўі — балота Астравы-Дулебы (урочышча Вялікае Дулебскае).
Катранская пушча
Пераважаюць верасовыя бары на водна-ледавіковых і старажытнаалювіяльных пясках, якія чаргуюцца з вярховымі сфагнавымі хвойнікамі (асабліва на поўначы і поўдні пушчы) і цягнуцца вузкай паласой уздоўж Котры. Паралельна хваёвым лясам — забалочанае паніжэнне, занятае карэннымі асаковымі бярэзнікамі і чорнаалешнікамі, сярод іх сустракаюцца прыбалотныя чарнічныя ельнікі і вытворныя бярэзнікі. На невялікіх участках з перагнойна-глеевымі добра дрэніраванымі глебамі размешчаны ясянёвыя лясы, пераважна крапіўныя і папарацевыя.
Ланды (дэпартамент)
Ланды (фр. Landes) — дэпартамент на паўднёвым захадзе Францыі, адзін з дэпартаментаў рэгіёна Аквітанія. Парадкавы нумар 40. Адміністрацыйны цэнтр — Мон-дэ-Марсан. Насельніцтва 327,3 тыс. чалавек (68-е месца сярод дэпартаментаў, дадзеныя 1999 г.).
Ланды — адзін з першых 83 дэпартаментаў, утвораных падчас Вялікай французскай рэвалюцыі ў сакавіку 1790 г. Паўстаў на тэрыторыі былых правінцый Гіень і Гасконь.
Плошча тэрыторыі 9243 км² — па гэтым паказчыку Ланды займаюць другое месца сярод кантынентальных дэпартаментаў краіны. У Ландах размешчаны адзін з самых буйных у Францыі лясных масіваў, які займае каля 67% тэрыторыі дэпартамента. Уваходзіць у склад аднайменнай прыроднай вобласці.
Архідыяцэзіяльная вышэйшая духоўная семінарыя ў Беластоку
Архідыяцэзіяльная вышэйшая духоўная семінарыя ў Беластоку (Archidiecezjalne Wyższe Seminarium Duchowne w Białymstoku) — польская рэлігійная вышэйшая навучальная ўстанова Рымска-каталіцкага касцёла, якая знаходзіцца ў Беластоку.
Гісторыя
Семінарыя была заснавана 11 студзеня 1582 года ў Вільні арцыбіскупам Юрыем Радзівілам. На працягу наступных двух стагоддзяў семінарыя размяшчалася ў біскупскім палацы. Далейшае развіццё семінарыі адбылося, калі яна была перададзена ў апеку манахам з Кангрэгацыі Святога Вінцэнта дэ Поля. У 1774 годзе пры арцыбіскупе Ігнаце Якубе Масальскім семінарыя пераехала ва ўласнае памяшканне ў былым будынку езуіцкага навіцыята пры царкве святога Ігнація Лаёлы. Падчас праўлення арцыбіскупа Непамуцэна Касакоўскага семінарыя перамясцілася ў былы кармеліцкі манастыр пры царкве Святога Юрыя. У гэтым месцы семінарыя праіснавала да 1945 года. З 1925 года семінарыя была філіялам тэалагічнага факультэта Універсітэта Стэфана Баторыя.
Пасля таго, як савецкім кіраўніцтвам Вільня была перададзена Літве, 20 лютага 1945 года арцыбіскуп Рамуальд Ялблжыкоўскі прыняў рашэнне перамясціць семінарыю ў Беласток. Пасля пераводу семінарыі ў Польшчу вучэбная частка семінарыі да 1981 года размяшчалася ў розных будынках. У 1981 годзе быў пабудаваны новы будынак для семінарыі. У 1991 годзе Ватыкан заснаваў Беластоцкую дыяцэзію, і семінарыя набыла дыяцэзіяльны статус. Беластоцкая семінарыя характарызуецца місіянерскай скіраванасцю. У канцы XX стагоддзя ў Беластоцкую семінарыю накіроўваліся на навучанне студэнты з Беларусі, дзе ў той час не існавала ўласнай каталіцкай семінарыі.
Арава (Львоўская вобласць)
Арава (Оря́ва) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5286
NGC 5286 (іншыя абазначэнні — GCL 26, ESO 220-SC38) — шаравое скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валянціна Іванаўна Кумпель
Валянціна Кумпель (нар. ) — беларуская гандбалістка. Варатар клуба «Гомель» і зборнай Беларусі па гандболе.
Стары Ракаў
Стары́ Ра́каў (, Старый Раков) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Вышэйшая школа фізічнага выхавання і турызму ў Беластоку
Вышэйшая школа фізічнага выхавання і турызму ў Беластоку (Wyższa Szkoła Wychowania Fizycznego i Turystyki w Białymstoku) — былая польская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова спартыўна-педагагічнага профілю, якая знаходзілася ў Беластоку.
Агульная характарыстыка
Вышэйшая школа фізічнага выхавання і турызму ў Беластоку (да верасня 2008 года - у Супраслі) паўстала ў выніку пераўтварэння існуючага Педагагічнага каледжа фізічнай культуры імя Зігмунда Шэлеста ў Супраслі ў 2001 годзе. Вучэльня мае права прысвойваць ступень прафесійнага ліцэнцыята, а з 2005 года - магістра.
У 2022 годзе далучана да Вышэйшай школы фінансаў і кіравання ў Беластоку.
Алімпійскія гульні
Алімпійскія гульні — найбуйнейшыя міжнародныя комплексныя спартыўныя спаборніцтвы сучаснасці, якія праводзяцца кожныя чатыры гады.
Традыцыя, якая існавала ў Старажытнай Грэцыі, была адноўленая ў канцы 19 стагоддзя французскім грамадскім дзеячом П’ерам дэ Кубертэнам. Алімпійскія гульні, вядомыя таксама як Летнія Алімпійскія гульні, праводзіліся, пачынаючы з 1896 года, за выключэннем гадоў, што прыйшліся на сусветныя войны. У 1924 годзе былі заснаваныя Зімовыя Алімпійскія гульні, якія першапачаткова праводзіліся ў той жа год, што і летнія. Пачынаючы з 1994 года, час правядзення зімовых гульняў ссунуты на два гады адносна часу правядзення летніх гульняў.
Гісторыя
Першыя Алімпійскія гульні былі праведзены ў 776 годзе да н.э. у Алімпіі на паўвостраве Пелапанесе, з таго часу адбываліся там адзін раз у чатыры гады і працягваліся пяць дзён у канця чэрвеня – пачатку ліпеня. На час правядзення Алімпійскіх гульняў у Старажытнай Грэцыі заключаўся «свяшчэнны мір» і спыняліся любыя ваенныя дзеянні паміж рознымі полісамі.
Да ўдзелу ў гульнях дапускаліся толькі свабодныя грэкі, якія прадстаўлялі ўсе полісы. У іх праграму ўваходзілі розныя віды спорту: пентатлон (які ўключаў бег, барацьбу, кіданне дыска і кап'я, скачкі ў даўжыню), бег розных тыпаў, барацьба, кулачны бой, конныя спаборніцтвы (на калясніцах). Пераможца Алімпійскіх гульняў – алімпіёнік – меў вялікую пашану і сацыяльныя прывілеі (вызваленне ад падаткаў, пажыццёвая пенсія, пастаянныя найлепшыя месцы ў тэатры і на святах); у яго гонар складаліся гімны. Тройчы чэмпіён гульняў замаўляў у знакамітага скульптара сваю статую, якую ставілі ў свяшчэнным гаі каля галоўнай святыні Алімпіі і ўсёй Грэцыі – храма Зеўса.
У 394 годзе Алімпійскія гульні былі забаронены рымскім імператарам Феадосіем як паганскія забавы, якія з’яўляюцца «несумяшчальнымі з хрысціянствам».
Орыў
Орыў (О́рів) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пален
Пален (Pollein) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 1451 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 97 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0165.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Георгій Перамаганосец.
Дом № 1 БДУ
Дом № 1 — будынак у цэнтры Мінска, размешчаны па адрасе Чырвонаармейская вуліца, 6. У наш час у будынку размяшчаюцца гістарычны факультэт і выдавецкі цэнтр БДУ.
Гімназія Фальковіча
Будынак пабудаваны ў 1863—1867 гг. як дом купца Сакера і яго сям’і. На зямельным участку месцілася некалькі аб’ектаў: двухпавярховы дом, які злучаўся з аднапавярховым флігелем (стаяў перпендыкулярна адносна дома і на пачатак XX стагоддзя ўжо меў тры паверхі), драўляны аднапавярховы дом і сарай. У галоўным будынку, пасля дазволу апякуна Віленскай навучальнай акругі, які быў дадзены ў студзені 1906 г., размясцілася прыватная з правамі ўрадавай мужчынская гімназія С. П. Зубакіна і К. В.Фальковіча. У гады Першай сусветнай вайны тут знаходзіўся вайсковы лазарэт.
Дом № 1
А. А. Яноўскі піша, што менавіта ў гэтым «Доме» вырашаліся ўсе галоўныя пытанні ўніверсітэцкага будаўніцтва, сюды прыязджалі першыя прафесары, каб быць прынятымі на працу. Тут не раз бываў Старшыня ЦВК БССР А. Р. Чарвякоў, тут жа чытаў свае лекцыі В. Г. Кнорын. З 1921 г. у Доме № 1 праходзілі пасяджэнні навуковых колаў, дзейнічалі навуковыя таварыствы «Гісторыі і старажытнасцяў», «Навуковае таварыства БДУ», праводзіліся публічныя навуковыя чытанні, адбываліся сустрэчы студэнцтва з Купалам і Коласам.
У 1930-я гады ў былой гімназіі ўжо размяшчаўся Камуністычны інстытут журналістыкі БССР імя С. М. Кірава.
Пасляваенны будынак
Будынкі моцна пацярпелі на пачатку Вялікай Айчыннай вайны — ад іх засталіся толькі сцены. Пасля вайны, паводле плана архітэктара А. Я. Кудравіцкага, двухпавярховы дом чакаў знос — на ягоным месцы ўзводзіўся чатырохпавярховы будынак, а трохпавярховы флігель павінны былі адрамантаваць і аб’яднаць з новым корпусам. Такі абноўлены комплекс планавалі перадаць Інстытуту замежных моў, аднак сітуацыя змянілася і ў 1951 г. гэтае месца перайшло да Міністэрства гандлю. Праз 2 гады было прынятае рашэнне аб размяшчэнні тут тэхнікума савецкага гандлю і школы гандлёва-кулінарнага вучнёўства. У новым будынку павінны былі асталявацца лабараторыі хіміі, фізікі, мікрабіялогіі, тэхналогіі прыгатавання ежы, а таксама шэраг навучальных аўдыторый.
Праектныя работы выконваліся ў Белдзяржпраекце ў некалькі стадый. Спачатку ў 1953 г. было распрацавана праектнае заданне тэхнікума гандлю. Над праектным заданнем працавалі архітэктары майстэрні Г. Заборскага: аўтар праекта Я. Шапіра, галоўны інжынер М. Кантор, у праектаванні прымалі ўдзел таксама Сіманенка, Міхайлоўскі, Белавусаў. Згодна з архітэктурна-планіровачным заданнем, зацверджаным галоўным архітэктарам г. Мінска 17.06.1953 г., будынак праектаваўся чатырохпавярховы, дваровая захаваўшаяся частка каробкі заставалася трохпавярховай. Такім чынам, крыло будынка былой гімназіі, якое выходзіла фасадам на вул. Чырвонаармейскую і Кірава, планавалася разабраць і на яго месцы ўзвесці новае чатырохпавярховае, дваровае крыло захоўвалася. На падставе праектнага задання ў тым жа 1953 г. быў распрацаваны тэхнічны праект. Затым у 1953—1957 гг. быў распрацаваны рабочы праект, паводле якога вяліся будаўнічыя работы.
Для размяшчэння тэхнікума былі падрыхтаваны спецыяльныя кабінеты, хімічная, мікрабіялагічная, тэхналагічная лабараторыі, бібліятэка і фізкультурная зала, аднак малады рэктар БДУ Антон Сеўчанка дамогся, каб будынак аддалі ўніверсітэту. У гэтым, так званым «гуманітарным» корпусе знаходзіліся гістарычны, філалагічны і юрыдычны факультэты БДУ. Пасля 1961 года застаўся толькі філалагічны факультэт. З 1992 года гэта будынак гістарычнага факультэта БДУ.
Архітэктура
Будынак былой гімназіі Фальковіча быў двухпавярховым, на дваровым фасадзе з цэнтральным і бакавым (правым) рызалітамі. З левага боку ў двары да асноўнага аб’ёма прымыкала двухпавярховае крыло.
Першы праект прадугледжваў узвядзенне новага будынка. Як паказана на генплане ўчастка, праектаваўся складаны ў плане новы будынак блізкі да літары Г, корпус па вул. Чырвонаармейскай чатырохпавярховы, з левага боку да яго прымыкала захаванае трохпавярховае крыло, арыентаванае ў двор. Першапачаткова па праектным заданні фасад па вул. Чырвонаармейскай вырашаўся асіметрычна. Галоўны ўваход быў змешчаны ўправа, афармляўся прафіляваным парталам з карнізам на кранштэйнах. Вуглавая частка будынка з галоўным уваходам была завершана трохпавярховым франтонам. Фасадная плоскасць падзялялася прафіляванымі цягамі паміж 1-м і 2-м, 2-м і 3-м паверхамі, завяршалася прафіляваным карнізам з дэнтыкуламі. Сцяна 1-2-га паверхаў апрацоўвалася рустам, 3-4-га паверхаў дэкарыравалася пілястрамі стылізаванага карынфскага ордара. Прамавугольныя аконныя праёмы аздабляліся на 1-2-м паверхах рустоўкай, паміж 3-м і 4-м паверхамі філёнгамі. З боку вул. Чырвонаармейскай быў запраектаваны арачны праезд у двор. Прадугледжвалася галоўныя фасады патынкаваць тэразітавай тынкоўкай, дваровыя — звычайнай тынкоўкай з пафарбоўкай. Паводле праектнага задання, унутраныя сцены і столі прадугледжвалася апрацаваць тынкоўкай і пафарбаваць у светлыя колеры, у аўдыторыях пакласці паркетныя падлогі, у вестыбюлі мазаічныя. У канструктыўнай частцы да праектнага задання рэкамендавалася падмуркі і сцены падвала зрабіць бутавыя, верхніх паверхаў са шматдзірчатай цэглы. Перакрыцці над усімі паверхамі запраектаваны незгараемыя — жалезабетонныя і жалезакерамзітныя, за выключэннем актавай і спартыўнай залы, дзе перакрыцці запраектаваны па драўляных трохвугольных фермах. Па праектным заданні плошча забудовы 4-х павярховай часткі складала 914,0 м², 3-х павярховай — 516,40 м², будаўнічы аб’ём адпаведна 14700 м³ і 6635 м³, рабочая плошча — 2394 м² і 786 м².
У аснову наступнага рабочага праекта былі пакладзены раней распрацаваныя праектнае заданне і тэхнічны праект, у якія ўнесены пэўныя карэкціроўкі. Галоўнаму фасаду надавалася сіметрычная кампазіцыя. У цэнтры запраектаваны галоўны ўваход, аформлены парталам. Цэнтральная частка вылучана трохвугольным франтонам, дэкарыраваным па перыметры карнізам з фрызам і дэнтыкуламі. У тымпане франтона размешчана савецкая сімволіка (не рэалізавана). Вокны верхніх паверхаў аб’яднаны па вышыні арачным абрамленнем. Міжаконныя прасценкі ўпрыгожаны ляпнінай. Сучасны выгляд будынка сведчыць, што ён узведзены ў адпаведнасці з праектам. Не выключана, што пад час будаўніцтва былі выкарыстаны фрагменты сцен папярэдняга будынка.
ФК Асасуна
«Асасу́на» (Club Atlético Osasuna) — іспанскі футбольны клуб з горада Памплона, што размяшчаецца ў аўтаномнай супольнасці Навара. У перакладзе з баскскай мовы назва клуба азначае «здароўе». Заснаваны ў 1920 годзе. Найвышэйшыя дасягненні — чацвёртае месца ў Ла Лізе (1991 і 2006). Хатнія гульні праводзіць на стадыёне «Эль-Садар», які здольны ўмясціць 18 761 чалавека.
Гісторыя
Заснаваны ў 1920 годзе клуб «Асасуна» ўпершыню выйшаў у Сегунду ў 1932 годзе, а праз тры гады быў класіфікаваны ў Ла Лігу. Скончыўшы сезон 1984/85 на шостым месцы ў чэмпіянаце, клуб атрымаў права на ўдзел у Кубку УЕФА, адкуль выбыў у другім крузе.
Наступны ўзлёт каманды прыйшоўся на сезон 1990/91, калі «Асасуна» заняла чацвёртае месца ў чэмпіянаце і заваявала права на ўдзел у кубку УЕФА, дзе дайшла да трэцяга кругу. Аднак па выніках сезона 1993/94 клуб пакінуў Ла Лігу і правёў шэсць сезонаў у Сегундзе. У сезоне 2004/05 клуб дайшоў да фіналу Кубка Іспаніі, дзе саступіў «Бетысу».
У сезоне 2005/06 каманда фінішавала чацвёртай у чэмпіянаце, такім чынам, паўтарыўшы сваё найвышэйшае дасягненне ў чэмпіянаце Іспаніі, і атрымала права прыняць удзел у Лізе чэмпіёнаў, стартаваўшы з трэцяга класіфікацыйнага раўнда. Аднак прабіцца ў групавы этап не атрымалася, і клуб быў вымушаны здавольвацца ўдзелам у Кубку УЕФА, пяты раз у сваёй гісторыі. Стартаваўшы з групавога этапу, клуб выйшаў у плэй-оф, дзе дайшоў да паўфіналу, у якім саступіў будучаму пераможцу — «Севільі».
Пасля гэтых поспехаў клуб размяшчаецца ў ніжняй частцы табліцы і ў асноўным вядзе барацьбу за выжыванне. У сезоне 2008/09 клуб здолеў пазбегнуць вылету з Лігі толькі ў апошнім туры, знаходзячыся на 18 месцы ў табліцы і прымаючы дома «Рэал Мадрыд». На працягу матча памплонцы саступалі з лікам 0:1, але ўсё ж такі перамаглі з канчатковым лікам 2:1.
Бруцола
Бруцола (Bruzolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Біятлон на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 — эстафета (мужчыны)
Мужчынская эстафета 4×7,5 км у біятлоне на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года прайшла 22 лютага. У спаборніцтвах прынялі ўдзел 19 зборных. Месцам правядзення гонкі стаў лыжна-біятлонны комплекс Лаура. Спаборніцтвы пачаліся ў 18:30 па мясцовым часе (UTC+4). Дзеючымі чэмпіёнамі ў данай дысцыпліне з'яўляліся біятланісты Нарвегіі. Перамогу ў гонцы атрымала зборная Расіі.
Бруцола
Насельніцтва складае 1336 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 111 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 10050. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Giovanni apostolo ed evangelista.
Араўчык
Араўчык (Оря́вчик) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
NGC 5287
NGC 5287 (іншыя абазначэнні — MCG 5-32-79, PGC 48741) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Phoenix rupicola
Phoenix rupicola — від дрэў роду сямейства.
Назва
Відавы эпітэт паходзіць ад rupicola — жыхар горных парод.
Апісанне
Пальма мае адзіночны ствол да 8 метраў даўжынёй і 20 см таўшчынёй, лісце звычайна растуць толькі на самой верхавіне. Лісце даўжынёй 2,5-3 метра, маюць 35-сантыметровыя лісточкі, пёрыста размешчаныя на хвосціках з шыпамі. Шыпы значна менш і меншы лікам, чым у іншых відаў гэтага роду. Плады — даўгаватая касцянка жоўта-аранжавага колеру даўжынёй да 2 см, якая змяшчае адно вялікае семя.
Арэал
Расце ў горных лясах Індыі і Бутана на вышыні ад 300 да 1200 метраў, як правіла, на скалах і горных схілах. Знаходзіцца пад пагрозай страты месцаў пражывання.
Стывен Крэйн
Стывен Крэйн (Stephen Crane;, Ньюарк, Нью-Джэрсі, ЗША — , Бадэнвайлер, Германія) — амерыканскі паэт, празаік і журналіст, прадстаўнік імпрэсіянізму, заснавальнік верлібра ў амерыканскай паэзіі. Аказаў вялікі ўплыў на англамоўную культуру.
Беларускія пераклады
Паасобныя паэтычныя творы С. Крэйна на беларускую пераклала Ю. Цімафеева.
Царква Ісландыі
Царква Ісландыі (Þjóðkirkjan) — лютэранская абшчына Ісландыі, да якой належыць большасць жыхароў вострава. Узначальваецца біскупам, чыя рэзідэнцыя размяшчаецца ў Рэйк’явіку. Царква мае 295 прыходаў і 112 пастараў, якія акармляюць 245 тысяч чалавек вернікаў (з іх толькі 10 % наведваюць храмы штомесяц).
Гісторыя
Гісторыю царквы можна падзяліць на тры перыяды: пранікненне хрысціянства (1000), Рэфармацыя (1540—1550) і з'яўленне асобнай ад дацкай мітраполіі ісландскай царквы.
У Сярэднявеччы Ісландыя была падзелана на два біскупствы. Першым біскупам у Скалхольце быў Іслейвур Гісурарсан, а ў Хоўларе — Ён Огмюндсан. Заступнікам Ісландыі лічыцца Святы Торлак.
Арганізацыйная структура
Вышэйшы орган — царкоўны збор (kirkjuþing), выканаўчы орган — царкоўны савет (kirkjuráð), вышэйшая службовая асоба — біскуп Ісландыі (biskup Íslands). Царква падзяляецца на пастараты (prófastsdæmi), на чале з пастарамі (prófastur) пастараты на прыходы (sókn), якія кіруюцца прыхадскімі камітэтамі (sóknarnefnd) на чале з прэсвітарамі (prestur).
Валоўка
Вало́ўка, Валова, Валуйка — рака ў Беларусі, у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці, левы прыток ракі Нёман.
Даўжыня ракі 39 кіламетраў. Плошча вадазбору 253 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 1,7 м³/с. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,7 ‰.
Пачынаецца каля паўднёвай ускраіны горада Навагрудак, упадае ў Нёман за 1 кіламетр на ўсход ад гарадскога пасёлка Любча. Асноўны прыток рака Оса. Вадазбор у межах Навагрудскага ўзвышша. Даліна выразная, трапецападобная, у нізкай плыні зліваецца з далінай Нёмана. Яе шырыня 0,4—1,5  км, у ніжнім цячэнні — да 2,5  км. Абалона вузкая, двухбаковая, нізінная. Рэчышча звілістае, на працягу 5 кіламетраў каналізаванае (ад вёскі Баярская да вёскі Асташына).
Рака выкарыстоўваецца ў якасці водапрыёмніка меліярацыйных сістэм.
Сезон 2015/2016 ЖБК «Полацк»
У сезоне 2015/2016 жаночы баскетбольны клуб Полацк прымаў удзел:
Апісанне
Каманда дэбютаваў пад канец студзеня 2016 года ў Вышэйшай лізе Беларусі па баскетболе. Клуб правёў 14 матчаў (3 Перамогі/ 11 Паражэнні). Лідарамі па выніковасці і падборам з’яўляецца Ганна Хацкевіч (ачкоў за гульню — 15.1, падбораў — 15.5). Лепшы гулец у камандзе па рэзультатных перадачах — Марына Крывіцкая (перадач за гульню — 2.9).
Вэрхня Ражанка
Вэрхня Ражанка (Ве́рхня Рожа́нка) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Іспанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016
Іспанія на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года была прадстаўлена ў 25-ці відах спорту.
Анастасія Сяргееўна Лобач
Анастасія Лобач (нар., Мінск, БССР, СССР) — беларуская гандбалістка. Лінейны клуба «Бухарэст» (Румынія) і зборнай Беларусі па гандболе.
NGC 5288
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Храналогія Тыграйскага канфлікту
У лістападзе 2020 года ў рэгіёне Тыграй на поўначы Эфіопіі ўспыхнуў узброены канфлікт паміж мясцовай партыяй Народны фронт вызвалення Тыграя на чале з Дэбрэцыанам Гебрэмікаэлем і федэральным урадам прэм’ер-міністра Абія Ахмеда Алі. Напярэдадні вайны Дэбрэцыан правёў усеагульныя рэгіянальныя выбары ў Савет прадстаўнікоў Тыграя. Аднак яны не былі санкцыянаваны цэнтральным урадам, які адмяніў выбарчую кампанію ў сувязі з пандэміяй COVID-19. Гэтыя падзеі сталі падставай да пачатку ваенных дзеянняў. У канфлікт у той ці іншай ступені былі ўцягнуты суседнія Эрытрэя, якая падтрымала цэнтральныя ўлады і ўварвалася ў Тыграй, і Судан, якога Эфіопія абвінавачвала ў супрацоўніцтве з НФВТ, што прывяло да ўзброеных сутыкненняў на мяжы дзвюх краін.
Лістапад
etsion/leader-of-tigray-forces-says-they-will-continue-fighting-ethiopian-government-idUKKBN2880S9 Tigray leader says about fighting with ethiopian government].
Гвадыяна
Гвадыяна (Guadiana, Guadiana, نهر يانة Wadi Ana, Anas) — рака ў Іспаніі і Партугаліі.
Вольга Сяргееўна Худзенка
Вольга Сяргееўна Худзенка (нар., Хойнікі) — беларуская вяслярка-байдарачніца, выступае за зборную Беларусі з 2011 года. Трохразовы прызёр летніх Алімпійскіх гульняў у байдарцы-чацвёрцы (2012, 2016, 2020). Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Вольга Худзенка нарадзілася 12 мая 1992 года ў горадзе Хойнікі, Гомельская вобласць. Актыўна займацца веславаннем пачала ва ўзросце чатырнаццаці гадоў у спецыялізаванай дзіцяча-юнацкай школе алімпійскага рэзерву ў Мазыры, праходзіла падрыхтоўку пад кіраўніцтвам трэнера Міхаіла Аземшы, пазней трэніравалася ў старэйшага трэнера жаночай зборнай Генадзя Галіцкага. На спаборніцтвах прадстаўляе Гомельскую вобласць. Першага сур’ёзнага поспеху дамаглася ў 2011 годзе, калі пераможна дэбютавала на Кубку свету, выйграла бронзавы медаль на чэмпіянаце свету ў венгерскім Сегедзе (з чатырохмясцовай байдаркай на дыстанцыі 500 метраў), а таксама заваявала золата і бронзу на чэмпіянаце Еўропы ў Бялградзе (з чацвёркай на 500 метраў і двойкай на 200 метраў).
У 2012 годзе Худзенка выйграла тры сярэбраныя медалі на першынстве Еўропы ў харвацкім Заграбе і дзякуючы чарадзе ўдалых выступленняў ганаравалася правы абараняць гонар краіны на летніх Алімпійскіх гульнях у Лондане. Удзельнічала ў заплывах на 500 метраў двухмесных і чатырохмясцовых байдарак, у першым выпадку ў пары з Марынай Палтаран вымушана была здавольвацца суцяшальным фіналам «Б» і ў канчатковым выніку размясцілася на дзявятай пазіцыі, тады як другім разам з Палтаран, Ірынай Памелавай і Надзеяй Папок дабралася да фінальнай стадыі і заваявала бронзу. «Мы доўга ішлі да гэтага медаля, многае перажылі. Але імкнуліся, стараліся, біліся да канца, хоць, прызнаюся, не асабліва разлічвалі падняцца на пастамент». Па выніках сезона ўдастоена ганаровага звання «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь». Пасля Алімпіяды спартсменка засталася ў асноўным складзе беларускай нацыянальнай каманды і брала ўдзел у найбуйнейшых міжнародных спаборніцтвах. Так, у 2013 годзе яна пабывала на чэмпіянаце свету ў нямецкім Дуйсбургу, дзе з чацвёркай стала бронзавай прызёркай у паўкіламятровай гонцы, а затым паўтарыла гэта дасягненне на еўрапейскім першынстве ў партугальскім Мантымор-у-Велью. Апроч гэтага, трыўмфальна выступіла на летняй Універсіядзе ў Казані, прывезла адтуль тры залатыя медалі, выйграныя ў трох розных дысцыплінах.
На Алімпійскіх гульнях 2016 года выйграла бронзавы медаль у чацверцы разам з Марынай Літвінчук, Надзеяй Ляпешка і Маргарытай Махневай.
Жыве і трэніруецца ў горадзе Мазыры. Вучылася на факультэце фізічнай культуры Мазырскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя І. П. Шамякіна.
Помнік Адаму Міцкевічу
Помнік Адаму Міцкевічу — скульптурная кампазіцыя, прысвечаная паэту Адаму Міцкевічу.
Вольга Сяргееўна Худзенка
Узнагароды і званні
Узнагароджана ордэнам Айчыны III ступені (2022), ордэнам Пашаны (2016) , медалём «За працоўныя заслугі» (2019). Удастоена ганаровага звання «Заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь».
Пакеха
Пакеха (маоры: Pākehā) — назва, якая была ўтворана карэнным насельніцтвам маоры для першых еўрапейскіх перасяленцаў у Новай Зеландыі. Этымалагічна слова паходзіць з мовы маоры і ўваходзіць ў сучасную новазеландскую англійскую мову як неад'емная лескічная адзінка. Ужываецца распаўсюджана і па сённяшні дзень, але інтэрпрэтуецца ў Новай Зеландыі па-рознаму. У залежнасці ад пункту гледжання пры выкарыстанні паняцця гаворка ідзе аб новазеландцах з выключна брытанскім паходжаннем, з пераважна еўрапейскім паходжаннем альбо аб той частцы насельніцтва Новай Зеландыі, хто не з'яўляецца маоры альбо палінэзійцам. Некаторыя новазеландцы ўспрымаюць слова ў негатыўным, непрыемным адценні.
Дакладныя этымалагічныя звесткі слова канчаткова не высветлены. Верагодней за ўсё, пакеха паходзіць ад Pākehakeha альбо Pakepakehā, паняцці якімі маоры называлі містычных, беласкурых і плаваючых па моры істот. Адметна таксама і тое, што да з'яўлення еўрапейцаў паняцця, якім бы называлі сябе маоры, не існавала. Абодва словы ўзніклі толькі пасля ўсталявання ўзаемаадносін тубыльцаў з еўрапейцамі.
Вэрхнячка (вёска)
Вэрхнячка (Верхня́чка) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Людвік Вольнік
Людвік Вольнік (Ludwik Wolnik,, Слесін — пасля 1941) — польскі ўрадовец, інжынэр. Бурмістар Баранавічаў і Наваградку.
Біяграфія
Скончыў аддзяленне мэханікі Палітэхнікума ў Кётане. З пачаткам Першай сусветнай вайны прызваны ў нямецкае войска і ў 1914 годзе трапіў у расійскі палон. Высланы на Урал, пасля працаваў на будоўлі фабрык у Маскве. У 1916—1918 гадах выконваў абавязкі віцэ-дырэктара фабрыкі Густава Пелкі ў Маскве. У Маскве заснаваў таварыства «Stowarzyszenie Wielkopolan», дзе працаваў сакратаром.
Пасля вяртання ў Польшчу, працаваў у міністэрстве. Ваяваў дабраахвотнікам у польска-бальшавіцкай вайне 1920 года.
Пасля дэмабілізацыі застаўся ў Баранавічах. З ліпеня 1934 года абраны бурмістрам Баранавічаў.
У 1937 годзе абраны бурмістрам павятовага Наваградку. Удзельнічаў у Камітэце святкавання «Дзён Міцкевіча», дзякуючы яго намаганням 3 чэрвеня 1931 года і адбылося насыпанне кургана Адаму Міцкевіча каля Наваградзкага замка.
Пасля далучэньня Заходняй Беларусі да БССР арыштаваны НКУС БССР 29 верасня 1939 года. Асуджаны 4 верасня 1940 года па 74 УК БССР на 8 год. Знаходзіўся ў Суслаўскім працоўнапапраўчым лягэры. Вызвалены 2 верасня 1941 года ў сувязі са стварэннем польскага войска Андэрса.
Рэабілітаваны пракуратурай Брэсцкай вобласці ў 31 ліпеня 1989 года.
Помнік Тарасу Шаўчэнку
Помнік Тарасу Шаўчэнку — скульптурная кампазіцыя, прысвечаная ўкраінскаму пісьменніку Тарасу Шаўчэнку.
Галавэцка (Сколіўскі раён)
Галавэцка (Головецько) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Бурыяска
Бурыяска (Buriasco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1405 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 100 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 10060. Тэлефонны код — 0121.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Архангел Міхаіл.
Панбозэ
Панбозэ (Pontboset) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 186 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Grato.
NGC 5289
NGC 5289 (іншыя абазначэнні — UGC 8699, MCG 7-28-58, ZWG 218.42, IRAS13430+4145, PGC 48749) — спіральная галактыка з перамычкай (SBab) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Стражаўшчына
Стра́жаўшчына (, Стражевщина) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Грабавэць (Сколіўскі раён)
Грабавэць (Грабове́ць) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Salvia castanea
Salvia castanea — від роду сямейства.
Анастасія Аляксандраўна Мазго
Анастасія Аляксандраўна Мазго (нар. ) — беларуская гандбалістка. Майстар спорту Беларусі. Левы паўсярэдні клуба «БНТУ-БелАЗ» і зборнай Беларусі па гандболе.
Salvia castanea
Батанічнае апісанне
Гэта шматгадовая травяністая расліна была выяўлена ў даліне Юньнань у Кітаі ў 1904 годзе калекцыянерам раслін Джорджам Форэстам. Акрамя таго, яна расце ў Непале, Бутане і Тыбеце на вышыні 1800-4100 метраў. Salvia castanea дасягае 1 метра ў вышыню ў дзікай прыродзе і 35-70 см пры вырошчванні ў Еўропе і ЗША.
Валынка (прыток Заходняй Дзвіны)
Валы́нка — рака ў Гарадоцкім і Віцебскім раёнах Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Заходняя Дзвіна.
Salvia castanea
Таксанамія
Від Salvia castanea уваходзіць у род падсямейства  сямейства  парадку.
Значэнне і выкарыстанне
Выкарыстоўваецца як дэкаратыўная расліна.
Валынка (прыток Заходняй Дзвіны)
Даўжыня ракі 20 км, з іх 11 км на тэрыторыі Віцебскага раёна. Плошча вадазбору 78 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 ‰. Пачынаецца ў лясным масіве Астраўскае лецішча за 6 км на паўночны захад ад вёскі Нізкія Гарадоцкага раёна. Упадае ў Заходнюю Дзвіну каля вёскі Пруднікі Віцебскага раёна.
Харкаўская дзяржаўная акадэмія культуры
Харкаўская дзяржаўная акадэмія культуры (Харківська державна академія культури) — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, размешчаная ў Харкаве.
Купальнік горны
Купальнік горны ці Буквіца (Arnica montana) — від шматгадовых травяністых раслін сямейства Астравыя.
Назвы
Купальнік горны, арнік, буквіца, гарнік, касцян, лясны цітун, пералёт, тур, чамярыца , баравы гваздзік, заячча капуста.
Распаўсюджанне і экалогія
Расце на тэрыторыі Еўропы.
Расце ў хваёвых борах і ў хваёва-бярозавых лясах, на лясных лугах і палянах, узлесках, сярод хмызнякоў, на прасеках і мурожных лугах, часам на забалочаных лугах. У гарах паднімаецца да альпійскага пояса. Аддае перавагу пясчаным кіслым глебам з сярэдняй вільготнасцю.
Уключаны ў Чырвоную кнігу Беларусі.
Батанічнае апісанне
Карэнішча паўзучае, гарызантальна разгалінаванае, даўжынёй да 15 см, дыяметрам каля 1 см, са шматлікімі ніткападобнымі каранямі, звонку карычневае.
Сцябло прамастаячае, уверсе часта разгалінаванае, вышынёй 15-80 см, пакрытае простымі і жалезістым валасінкамі, асабліва густымі ў верхняй частцы.
Прыкаранёвыя лісты разеткі шырокія, авальныя або даўгавата-авальныя, тупаватыя, з выбітнымі бакавымі жылкамі, зверху з валасінкамі, коратка звужаныя ў хвосцік або амаль сядзячыя. Сцябловыя — парныя, супраціўныя, даўжынёй 15-17 см, шырынёй да 4-5 см, даўгаватыя або ланцэтападобныя, рэдка даўгавата-авальныя (ніжняя пара), у верхняй палове сцябла, асабліва на галінах, з адным-некалькімі чарговымі, лінейнымі, завостранымі лістамі.
Цвіце ў чэрвені — жніўні (у высакагор'ях ліпені — верасні). Плады спеюць у ліпені — верасні.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная, лекавая, меданосная і харчовая расліна.
Грэбэніў
Грэбэніў (Гребені́в) — вёска ў Сколіўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Засуха ў Еўропе (2023)
У 2023 годзе ў Еўропе на фоне анамальнай гарачыні пачалася засуха.
Засушлівая зіма абмежавала папаўненне грунтавых вод, вычарпаных у выніку засухі 2022 года, ад чаго моцна пацярпела сельская гаспадарка.
Дэпартамент Усходнія Пірэнеі на поўдні Францыі афіцыйна пацвердзіў факт засухі 10 мая. На возеры Гарда ўзровень вады быў на 70 см ніжэйшы за сярэдні. У італьянскіх Альпах, як паведамляецца, выпала на 63% менш снегу, чым звычайна. У выніку дэфіцыту вады скарацілася вытворчасць рысу, а каналы ў Венецыі высахлі. У Каталоніі вадасховішча Сау было загружана на 9 працэнтаў ад агульнай магутнасці. Лагуна Фуэнтэ дэ П’едра перасохла ўпершыню за 20 гадоў.
Па даных South West Water, у Дэваншыры і Корнуале (Вялікабрытанія) назіраліся самыя сухія ўмовы за амаль 90 гадоў.
Бурола
Бурола (Burolo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 1349 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 270 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi Pietro apostolo.
Смех
Смех — адна з рэакцый чалавека на смешнае, альбо на казытанне, смех ўключаюе ў сябе міжвольныя рухі мускулаў твару і цела, спецыфічныя гукі і змены ў рытме дыхання. У некаторых выпадках смех можа быць рэакцыяй на нервовае напружанне (нервовы смех) або быць прыкметай псіхічнага разладу.
Багдан-Ігар Васілевіч Антоніч
Багдан-Ігар Васілевіч Антоніч, ва ўкраінскім маўленні Антоныч (Богда́н-І́гор Васи́льович Анто́нич, Bohdan Ihor Antonycz,, Навіца, Аўстра-Венгрыя зараз Малапольскае ваяводства, Польшча — , Львоў) — украінскі паэт, празаік, перакладчык, літаратуразнаўца.
Біяграфія
Нарадзіўся Багдан-Ігар Антоніч 5 кастрычніка 1909 года ў сяле Новіца Гарліцкага павета на Лэмкаўшчыне (цяпер Польшча) у сям’і святара Васіля. Перад нараджэннем адзінага сына сям’я змяніла прозвішча Кіт на Антоніч.
На працягу 1920—1928 гадоў навучаўся ў каралеўскай гімназіі гуманітарнага тыпу імя Каралевы Сафіі ў Сянку, дзе прачытаў у польскім перакладзе ўсіх нобелеўскіх лаўрэатаў.
У 1928 годзе Антоніч паступае ў Львоўскі ўніверсітэт імя Яна Казіміра, дзе вывучае польскую філалогію на філасофскім факультэце.
Першыя свае ўкраінскія вершы Антоніч напісаў у коле львоўскага студэнцтва.
У Львове паэт пачаў актыўна ўлівацца ў грамадска-палітычнае жыццё сталіцы Заходняй Украіны, стаў сябрам гуртка студэнтаў-украіністаў пры Навуковай секцыі Таварыства прыхільнікаў асветы, пачаў заўзята вывучаць нюансы ўкраінскай мовы, цікавячыся не толькі слоўнікамі і падручнікамі, але і творамі паэтаў Савецкай Украіны.
Першы свой верш Антоніч надрукаваў у 1931 годзе ў часопісе «Вогні». Пасля гэтага яго творы з’яўляліся ў шматлікіх перыядычных выданнях. У тым жа 1931 годзе выходзіць першы зборнік паэта «Вітанне жыцця» («Привітання життя»), які і прыцягнуў увагу львоўскай літаратурнай грамадскасці да Антоніча.
Адначасова паэт працаваў над кнігай рэлігійнай паэзіі «Вялікая гармонія» («Велика гармонія»).
У гэты ж час, нягледзячы на актыўную паэтычную дзейнасць, а таксама цяжкі працэс засваення літаратурнай мовы, паэт усё ж знаходзіць час на працу і ў іншых жанрах літаратуры і публіцыстыкі. Ён выступаў з дакладамі пра ўкраінскую і замежную літаратуру, займаўся перакладамі, пісаў рэцэнзіі на старонках прэсы пад псеўданімам Заіл, спрачаўся пра палітычныя і грамадскія справы, друкаваў сатырычныя фельетоны і пародыі, у часопісе «Дажбог» вёў літаратурную хроніку.
Заканчэнне ўніверсітэта ў Антоніча супала з выхадам яго другога зборніка паэзіі «Тры пярсцёнкі» («Три перстені»). Гэтая кніга вывела Антоніча ў першыя шэрагі заходнеўкраінскіх пісьменнікаў. У ёй былі ўжо ўсе мастацкія рысы, філасофскія разгалінаванні, бліскучыя моўныя знаходкі яго паэзіі. Некаторыя крытыкі лічылі «Тры пярсцёнкі» найлепшым зборнікам паэзіі Антоніча, а нехта нават трактаваў паэта як аўтара адной кнігі.
Пасля заканчэння універсітэта ў 1933 годзе Антоніч заняўся літаратурнай дзейнасцю, з якой і жыў.
За перыяд з 1934 па 1937 гады Антоніч напісаў яшчэ тры кнігі, але толькі адна з іх, «Кніга Льва» («Книга Лева»), выйшла пры яго жыцці — у 1936 годзе. Дзве іншыя — «Зялёнае евангелле» («Зелена євангелія») і «Ратацыі» («Ротації») — пасмяротныя выданні, датаваныя 1938 годам.
Памёр 6 ліпеня 1937 года на дваццаць восьмым годзе жыцця. Запаленне сляпой кішкі прывяло да вельмі цяжкага запалення лёгкіх, якое дактары перамаглі. Але ліхаманкі і доўгага напружання не вытрымала слабое сэрца. Пахаваны ў Львове на Яніўскіх могілках.
Творчасць
Лірыка Антоніча (зборнікі «Вітанне жыцця», 1931; «Тры пярсцёнкі», 1934; «Кніга Льва», 1936; «Зялёнае Евангелле» і «Ратацыі», 1938) адметная філасафічнасцю, своеасаблівым касмічна-планетарным светаўспрыманнем, манументальнай вобразнасцю, арыгінальнай метрыкай і метафарычнасцю.
Беларускія пераклады
На беларускую мову вершы пераклалі Мікола Аляхновіч, Алена Пятровіч , Кацярына Маціеўская, Марыя Мартысевіч , Эдуард Акулін, Рыгор Барадулін, Генадзь Бураўкін, Сяргей Законнікаў, Васіль Зуёнак, Сяргей Панізнік, Вячаслаў Рагойша , Вера Бурлак, Георгій Ліхтаровіч.
Рамана Гвардзіні
Рамана Гвардзіні (Romano Guardini;, — , ) — нямецкі філосаф і каталіцкі багаслоў італьянскага паходжання.
Біяграфія
У 1886 сям'я перасялілася ў Майнц. Вучыўся хіміі, затым эканоміцы, выбраў багаслоўе. Вывучаў тэалогію ў Фрайбургу. Прыняў святарскі сан у 1910 годзе, абараніў магістрскую дысертацыю па тэалогіі Банавентуры (1915 г.). Лідар руху каталіцкай моладзі, уплывовы грамадска-рэлігійны дзеяч эпохі. Прыват-дацэнт у Боне (1921), ардынарны прафесар філасофіі рэлігіі ў Берліне (1923). Быў адхілены нацыстамі ад выкладання, пазбаўлены прафесарскага звання (1939). Вярнуўся ва ўніверсітэт у 1945 годзе, выкладаў у Цюбінгене (1946) і ў Мюнхене (1949), выйшаў у адстаўку ў 1962. Да канца дзён прымаў актыўны ўдзел у жыцці царквы.
Бадэнвайлер
Бадэнвайлер (ням. Badenweiler) — камуна ў Германіі, у зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Акрам аль-Каабі
Шэйх Акрам аль-Каабі (أكرم الكعبي; нар. 17 ліпеня 1977 ) — лідар іракскай групоўкі «Харакат Ан-Нуджаба».
Біяграфія
Нарадзіўся ў шыіцкай сям’і. Пад кіраўніцтвам аяталы Мухамада Садык ас-Садра вывучаў шарыяцкія навукі ў Наджафе, быў імамам горада Мусаіб. Незадоўга да амерыканскага ўварвання знаходзіўся ў турме асаблівага прызначэння як праціўнік рэжыму Садама Хусейна.
З пачаткам акупацыі Ірака далучыўся да «Арміі Махдзі». Вельмі хутка ён атрымаў пасаду камандзіра аднаго з атрадаў у Наджафе. Каабі кіраваў нападамі на іракскія і кааліцыйныя сілы. У ліпені 2006-га перайшоў у групоўку «Асаіб Ахль аль-Хак» і быў прызначаны намеснікам кіраўніка арганізацыі.
Санкцыі ЗША
16 верасня 2008 года Міністэрства фінансаў ЗША унесла Акрама аль-Каабі ў спіс асабліва пазначаных глабальных тэрарыстаў (Specially Designated Global Terrorist, SDGT). 5 сакавіка 2019-га Дзяржаўны дэпартамент ЗША на падставе Указа №13224 ад 2001 года прысвоіў яму той жа статус.
Адносіны з Іранам
Яшчэ падчас сваёй дзейнасці ў «Арміі Махдзі» Каабі атрымаў фінансаванне з боку Ірана, стаўшы адным з галоўных аператыўнікаў спецпадраздзялення «Кудс» КВIР у Іраку. Дзякуючы гэтым сувязям ён прайшоў курсы ваеннай навукі і стратэгічнага кіравання.
Залізнычнэ
Залізнычнэ (Залізничне) - тапонім ва Украіне.
NGC 5290
NGC 5290 (іншыя абазначэнні — UGC 8700, MCG 7-28-61, ZWG 218.43, IRAS13432+4157, PGC 48767) — спіральная галактыка (Sbc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Валынка (прыток Начы)
Валы́нка — рака ў Беларусі, у Полацкім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Нача (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі 6,5 км. Выцякае з возера Саланец, вусце за 1 км на паўднёвы захад ад вёскі Завалынка. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Ібан
Паходжанне
Ібан — нашчадкі аўстранезійцаў, якія перасяліліся на Калімантан каля 4 — 3 тысяч гадоў таму. Генетычна і моўна яны блізкія да іншых аўстранезійскіх народаў Малайскага архіпелага. Першапачаткова яны фарміраваліся як моўна-культурная супольнасць у вярхоўях ракі Капуас, адкуль у другой палове XVII ст. пачалі перасяляцца на тэрыторыю сучаснага Саравака. Назва марскія даякі была дадзена ім Джэймсам Брукам, паколькі яны часцяком рабілі напады на лодках. Назва ібан з'явілася ў пачатку XX ст. у брытанскіх каланіяльных дакументах. Яе этымалогія не вядома. Самі ібан доўгі час называлі сябе па найменню рэк, уздоўж якіх сяліліся. Ібан была прынята імі ў якасці саманазвы толькі пасля II Сусветнай вайны.
Культура
Асноўным гаспадарчым заняткам ібан здаўна было падсечнае земляробства. Яны вырошчалі некалькі сартоў рысу, а таксама клубневыя расліны, бананы, гарбузовыя і г. д. Калі навакольныя глебы гублялі ўрадлівасць, абшчыннікі шукалі новае месца для заснавання паселішча. З пункту гледжання эканомікі, жывёлагадоўля мела другараднае значэнне. Ібан трымалі свінняў, курэй і буйвалаў. Аднак свойскія жывёлы і яйкі складалі важную частку ахвярапрынашэнняў. Абавязковы характар мелі збіральніцтва і рыбалоўства. Рыба — асноўная крыніца жывёльных пратэінаў. Ібан выпрацавалі дастаткова складаныя формы рыбалкі, падчас якой карысталіся пасткамі, сеткамі і дзідамі. Распаўсюджана жаночае ткацтва на самаробных станках з задняй папружкай.
У мінулым ібан жылі ў каркасных «доўгіх дамах». Кожны такі дом умяшчаў усіх жыхароў паселішча, але для кожнай нуклеарнай сям'і знутры вылучаўся свой закуток білік. Цэнтральнае месца ў «доўгім доме» займалі сем'і заснавальнікаў. Сярод ібан не было сацыяльнай роўнасці. Вылучаўся вышэйшы пласт раджа берані, простых абшчыннікаў менсія сарыбу і рабоў улун. З ліку раджа берані высоўваліся вясковыя правадыры туай рума. Вышэй за іх стаялі рэгіянальныя правадыры пэнгулу і галоўны правадыр тэмэнгонг. Фармальна ўся абшчына валодала навакольнымі тэрыторыямі, аднак сем'і самі клапаціліся пра рашчыстку палеткаў ад лесу, а таму лічыліся іх уладальнікамі. З пачатку XX ст. распаўсюдзілася прыватная маёмасць на зямлю. Некаторыя сучасныя сем'і аддаюць перавагу жыццю ў асобных хацінах.
Ібан звычайна не бяруць шлюб у сваім паселішчы. Часам пошукі мужа або жонкі скончваюцца ў аддаленых паселішчах. Дзякуючы гэтаму ібан стварылі разгалінаваную сістэму сваяцтва, якая ў адсутнасці адзінай сацыяльна-палітычнай арганізацыі гуртавала народ. Шлюбу папярэднічае дамова паміж бацькамі маладых. Пасля шлюбу існуе роўны шанц, што муж пераселіцца ў сям'ю жонкі, або жонка — у сям'ю мужа. Адлік сваяцтва вядзецца адначасова па мужчынскай і жаночай лініях. Важную ролю ў сям'і адыгрываюць дзядулі і бабулі, якія клапацяцца пра малых дзяцей, калі бацькі на працы. Хлопцы-падлеткі традыцыйна зыходзяць у працяглую вандроўку на некалькі месяцаў або нават гадоў, каб здабыць трафеі. У мінулым юнакі стваралі атрады, што займаліся пірацтвам або паляваннем за галавамі ворагаў. Толькі пасля вяртання яны могуць лічыцца мужчынамі. Дзеці маюць роўныя правы на спадчыну. Аднак тыя, хто назаўсёды пакідае свой родны дом, абмяжоўваецца невялікай часткай рухомай маёмасці.
Ібан — выдатныя ткачы і рэзчыкі. Народны фальклор уключае некалькі змястоўных эпічных паданняў, шмат песень. Іх складальнікамі былі прафесійныя спевакі лемамбанг, што часцяком належылі да раджа берані.
Мова
Родная мова ібан належыць да малайска-палінезійскай групы аўстранезійскіх моў, вельмі блізкая да малайскіх дыялектаў Калімантана. Запісы робяцца часцей лацінскімі літарамі, радзей — пісьмом дунгінг, распрацаваным ў мінулым стагоддзі ібанскім настаўнікам Дунгінгам Анакам Гунгу. Мова ібан выкладаецца ў школах, выкарыстоўваецца ў літаратуры і СМІ.