cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кучар
Кучар — прозвішча.
Бутлар
Бутлар (Buttlar) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 1393 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 21,27 км². Афіцыйны код — 16 0 63 011.
Камуна падзяляецца на 4 сельскія акругі.
Каласіўка (Оўруцкі раён)
Каласіўка (Колосі́вка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Давыд Святаславіч (князь віцебскі)
Давыд Святаславіч (пачатак XII ст. — пасля 1169) — князь з Ізяславічаў Полацкіх.
Малодшы сын князя Святаслава Усяславіча. Згадваецца «Жыціем Еўфрасінні» як удзельнік паломніцтва (паміж 1162—1169) сваёй сястры Ефрасінні (Прадславы) у Палесціну. Напэўна, у Полацкай зямлі трымаў нейкі удзелаў, магчыма, пад канец жыцця і Віцебскі.
Нашчадкі з крыніц пэўна не вядомы.
IC 4514
IC 4514 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Валапас.
Гарадкіўка (Драгобыцкі раён)
Гарадкіўка (Городкі́вка) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4514
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Атурэчванне
Атурэчванне (Türkleştirme) — працэсс асіміляцыі нецюркскіх народаў шляхам распаўсюджвання сярод іх цюркскай самасвядомасці і (раней) ісламскай веры.
Першая дзяржава — Сельджукідаў узнікла ў сяр. XI ст. у выніку экспансіі цюркаў-агузаў (сельджукаў) пад кіраўніцтвам дынастыі Сельджукідаў. Сельджукі аб’ядналі расколаты палітычны ландшафт ўсходняга ісламскага свету і адыгралі галоўную ролю ў першым і другім крыжовых паходах. Моцна персавізаваныя (а паздней і арабіізаваныя) у культуры і мове, сельджукі таксама адыгралі важную ролю ў развіцці цюрка-персідскай культуры, нават экспартуючы персідскую культуру ў астатнюю Анатолію. Рассяленне цюркскіх плямёнаў у паўночна-заходніх перыферыйных частках імперыі з ваенна-стратэгічнай мэтай аховы ад нападаў суседніх дзяржаў прывяло да паступовай цюркізацыі гэтых тэрыторый. Перашапачаткова ў склад дзяржавы ўвайшлі Заходні Іран, Азербайджан і Ірак. Да канца XI ст. былі заваяваныя Арменія, Малая Азія, Сірыя, Палесціна.
Асманская імперыя
Са з’яўленнем імперыі, у склад якой уваходзілі шматлікія хрысціянскія народы, з’явілася ўнікальная з’ява пад назвай devşirme, альбо «падатак крывей». Хлопчыкі ў дзяцінстве забіраліся з сямей і аддаваліся ў ісламскія сем’і, дзе вывучалі асмансую мову і ісламскія звычаі. Пазней яны выхоўваліся ў лагерах, дзе з іх рабілі ваяроў янычар (yeniçeri), якія былі адданыя асабіста султану. Пасля сканчэння службы янычары маглі займацца грамадскімі справамі, заводзіць сем’і, займаць дзяржаўныя пасады, гандляваць.
Палітычны крызіс і Першая сусветная вайна прывялі да масавага генацыду хрысціянскіх народаў, якія пражывалі на тэрыторыі Асманскай імперыі. Здараліся выпадкі, калі прадстаўнікі пераследуемых народаў прымусова адмаўляліся ад сваей рэлігіі і ідэнтычнасці.
Турэцкая рэспубліка
Першы прэзідэнт Мустафа Кемаль неаднаразова падкрэсліваў, што збіраецца будаваць нацыянальную дзяржаву. Часткова гэтаму спрыяла тое, што землі, населеныя іншымі народамі ў Асманскай імперыі, атрымалі незалежнасць. Прынятая ў 1924 годзе Канстытуцыя прадугледжвала тое, што ўсе грамадзяне Турцыі — туркі. Гэтае слова з непрываблівай назвы простых людзей у Асманскай імперыі робіцца прэстыжным маркерам лаяльнасці да дзяржавы.
Ігар Піліпавіч Хадановіч
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і настаўніка. У 1957 г. паступіў на аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1962 г., пад канец вучобы, быў залічаны на працу ў рэдакцыю газеты «Чырвоная змена». З 1963 г. працаваў у Мінскім абкаме камсамола, у 1964—1966 гг. — у газеце «Літаратура і мастацтва». Загінуў ад бандыцкага нападу.
Казімір Лышчынскі
Казімір Лышчынскі (, маёнтак Лышчыцы, Берасцейскае ваяводства ВКЛ — ) — мысліцель-атэіст, педагог і грамадскі дзеяч Рэчы Паспалітай.
Біяграфія
Вучыўся ў Берасцейскім езуіцкім калегіуме, скончыў Віленскую акадэмію. Прымаў удзел у маскоўскай, шведскай, турэцкай ваенных кампаніях. У 1658 уступіў у ордэн езуітаў у Кракаве, адначасова вучыўся ў Кракаве, потым у Калішы ў 4-гадовай студыі, якая рыхтавала выкладчыкаў. Выкладаў у Львове, Берасці. Працаваў настаўнікам, меў юрыдычную практыку, працуя падсудкам брэсцкага земскага суда. У 1666 выйшаў з ордэна езуітаў, ажаніўся, пераехаў у свой родавы маёнтак Лышчыцы (на Берасцейшчыне). Займаўся юрыдычнай практыкай, неаднойчы выбіраўся паслом ад шляхты Берасцейскага ваяводства на соймы ў Варшаве. Удзельнічаў таксама ў трыбунальскім судзе, быў пісарам каралеўскага суда, карыстаўся аўтарытэтам сярод шляхты. Шмат судовых спраў правёў на карысць мяшчан і шляхты, якія судзіліся з езуітамі за захопленыя землі, даўгі і інш. У сваім маёнтку адкрыў школу, вучыў дзяцей шляхты і сялян пісьму, лічэнню, выкладаў мовы і асновы навук.
Глыбока вывучаў філасофію, гісторыю, прыродазнаўства. У выніку роздумаў пра чалавека і яго боскі пачатак, Лышчынскі прыйшоў да высновы пра неіснаванне Бога, пра што пісаў у сваім трактаце, які так і назваў — «Аб неіснаванні Бога». Рукапіс кнігі выкраў агент езуітаў Ян Бжоска.
У 1687 г. царкоўны суд зняволіў Лышчынскага і прызнаў рашэнне: за цяжкае злачынства — атэізм — спаліць яго жывога на вогнішчы. Па ўласнай просьбе асуджанага кара была заменена на адсячэнне галавы. 30 сакавіка 1689 г. на плошчы Старога Мяста ў Варшаве згодна прысуду соймавага суда Рэчы Паспалітай Казімір Лышчынскі быў абезгалоўлены і спалены на вогнішчы.
Светапогляд
Яго атэістычныя ідэі, заснаваныя на матэрыялістычных уяўленнях пра навакольны свет, складаюць цэлую сістэму. Паслядоўна адмаўляючы ўсе рэлігійныя ідэі, ён абгрунтавана і лагічна даказваў неіснаванне Бога, прапаведаваў сістэму ідэй, свабодную ад тэалагічных уяўленняў. Лышчынскі ўпершыню ўжыў тэрмін «атэісты». Ён прызнаваў вечнае існаванне бясконцай прыроды, якая развіваецца па сваіх законах без умяшання Бога, даў навуковае тлумачэнне сутнасці Бога.
Артур Гёргеі
Артур Гёргеі (Artúr Görgei;,  — , Вішэград) — венгерскі ваенны кіраўнік, адзін з найвыбітнейшых военачальнікаў венгерскага рэвалюцыйнага войска.
Тадэвуш Голуй
Тадэвуш Голуй (Tadeusz Hołuj;, Кракаў — ) — польскі пісьменнік.
Артур Гёргеі
Біяграфія
Артур Гёргеі нарадзіўся ў высакароднай венгерскай пратэстанцкай сям’і, якая паходзіла з сасаў. У 19 гадоў паступіў на службу аховы венгерскіх дваран у Вене. Службу сумяшчаў з навучаннем ва ўніверсітэце. Пасля смерці бацькі ў 1845 годзе пакінуў службу ў арміі і паступіў у Пражскі ўніверсітэт вывучаць хімію. Пасля вучобы вярнуўся ў радавы маёнтак. У маладосці Гёргеі быў таленавітым хімікам, а яго працы ў галіне хіміі былі прызнаны многімі вядомымі венгерскімі і еўрапейскімі хімікамі.
Пасля пачатку Венгерскай рэвалюцыі змагаўся на баку венгерскага ўрада. Паступіў у армію ў чыне капітана, але неўзабаве ўзначаліў усю нацыянальную гвардыю на поўнач ад Цісы, паспяхова дзейнічаючы супраць харвацкіх войскаў у гэтым рэгіёне.
З’яўляецца правадыром пераможнай вясновай кампаніі, якая вызваліла амаль усю заходнюю частку Венгрыі ад аўстрыйскага валадарства. 4 мая 1849 года Артур Гёргеі аблажыў і захапіў сталіцу Венгрыі. Праз свае ваенныя поспехі быў узнагароджаны ўрадам Венгрыі, атрымаўшы пасаду ваеннага міністру. У апошнія дні рэвалюцыі быў прызначаны венгерскім дыктатарам, што азначала, што ён атрымаў у свае рукі ўсе ваенныя і палітычныя сілы краіны.
Тадэвуш Голуй
Першыя зборнікі вершаў выйшлі ў 30-я гг. У 1942-45 знаходзіўся ў нацысцкім канцлагеры Асвенцым. Перажыванні вязня апісаў у зборніку «Вершы з лагера» (1946), п’есе «Дом пад Асвенцымам» (1948), рамане «Канец нашага свету» (1962). Напісаў гістарычную эпапею аб нацыянальна-вызваленчым руху ў Польшчы 20-40-х гг. 19 ст. «Каралеўства без зямлі» (т. 1-4, 1954-56, перапрацаванае выданне 1960). У 50-60-я гг. пісаў аповесці і апавяданні. Дзяржаўная прэмія ПНР (1966).
Артур Гёргеі
Біяграфія
Адносіны і канфлікты Гёргеі з Лаяшам Кошутам, галоўным палітыкам і прэзідэнтам-губернатарам рэвалюцыйнай Венгрыі, паўплывалі на ход вайны за незалежнасць і яго ваенную кар’еру, а таксама на паслярэвалюцыйнае жыццё да самай смерці. Падчас сваіх паходаў узімку і ўлетку 1848—1849 гадоў ён уступіў у канфлікт з Кошутам праз адрозныя меркаванні наконт ваенных рухаў і праз тое, што Гёргеі адмовіў Дэкларацыі венгерскай незалежнасці, архітэктарам якой быў Кошут.
Пасля ўмяшання ў вайну Расіі сітуацыя на франтах бітваў рэзка памянялася. Ён не здолеў супрацьстаяць колькаснаму і тэхналагічнаму войску аўстрыйцаў і рускіх, быў вымушаны 13 жніўня 1849 года спыніць рэвалюцыю, здаўшыся ў палон генералу Рыдыгеру з экспедыцыйнага корпуса князя Паскевіча.
Пасля свайго вызвалення Артур Гёргеі больш не адыгрываў ніякай ролі ў палітычным жыцці Венгрыі. Пасля некалькіх гадоў цяжкасцей, калі ён без поспеху паспрабаваў знайсці прыдатную працу, пасяліўся дзякуючы брату Іштвану Гёргеі ў Вышаградзе, дзе правёў апошнія дзесяцігоддзі свайго жыцця.
У 1885 годзе часткай яго сяброў была прадпрынятая спроба рэабілітаваць яго ў вачах венгерскага грамадства. Да таго часу Гёргеі жыў у пустэльніцтве, падвяргаецца насмешкам і здзекаванням. Пасля яго ваенныя заслугі і важная роля, якую ён згуляў у час рэвалюцыі, былі прызнаны яго суайчыннікамі.
Андрэй Мікалаевіч Ярмоленка
Андрэй Мікала́евіч Ярмо́ленка (Андрій Миколайович Ярмоленко; нар., Ленінград, СССР) — украінскі футбаліст, нападнік кіеўскага «Дынама» і нацыянальнай зборнай Украіны. Па колькасці забітых мячоў за зборную Украіны саступае толькі Андрэю Шаўчэнку.
Грушыў (Драгобыцкі раён)
Грушыў (Грушів) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Марапі
Мара́пі (Gunung Marapi) — дзеючы стратавулкан у Інданезіі, на востраве Суматра, на паўночным захадзе хрыбта Барысан.
Гута (Драгобыцкі раён)
Гута (Гу́та) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Марапі
Вышыня вулкана 2891 м. Вяршыню вулкана ўтвараюць некалькі кратараў у межах кальдэры. Складзены з андэзітаў і базальтаў. З канца XVIII стагоддзя зарэгістравана больш за 50 вывяржэнняў.
IC 4515
IC 4515 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вядомыя асобы Хойнікаў
Вядомыя ўраджэнцы Хойнікаў:
Копціўшчына
Копціўшчына (Ко́птівщина) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
NGC 1873
NGC 1873 (іншае абазначэнне — ESO 85-SC54) — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Радашковіцкі замак
Радашковіцкі замак — драўляны замак, які існаваў у XVI стагоддзі ў горадзе Радашковічы, цяпер у Маладзечанскім раёне Мінскай вобласці. Цяпер замчышча часткова разбурана і занята сучаснай забудовай.
Упершыню згадваецца ў гарадскім інвентары за 1549 год, калі вялікі князь літоўскі і кароль Польшчы Жыгімонт II Аўгуст правёў «списанье и выведанье замков, дворов и волостей», у т. л. «замку Радашковского».
Апісанне
Замак размяшчаўся паміж двума ставамі, на зробленым на рацэ Гуйка і Вязынка «капцы сыпаным» і меў форму няправільнага чатырохкутніка.
Вежа-брама
Вада абкружала замак з усіх бакоў і праход да замкавай вежы-брамы рэгуляваўся мостам. Вежа мела памеры 8,52×21,3 м і была рубленая з вялікага бруса вышынёй у 4 паверхі: першы яе паверх складалі вароты, другі — святліца з паліванай печчу і дзвюма сталамі, на трэцім размяшчалася гармата — «дельцо железное семи пядей, куля якобы гусиное яйцо, в ложы чорной на козлох деревяных». На 2-і паверх вёў «усход», праз які траплялі ў прыстасаваныя для абароны «сени». Дах вежы быў абіты белым жалезам.
Другая вежа
Леваруч ад вежы-брамы, на адлегласці 20 сажняў, стаяла другая, 3-павярховая вежа. Першы яе паверх займаў свіран, другі — капліца, трэці — «дело железное полдевяти пяди, куля большая, нижни кулак, в ложы чорном железом окованом, на кожле деревяном». Вежа мела форму квадрата, мела памеры 10,65×10,65 м і злучалася з вежай-брамай сцяной з дванаццаці гародняў (даўжыня адной гародні — 3,55 м).
Трэцяя вежа
На адлегласці 40 сажняў ад 2-й вежы ў куце замка стаяла рубленая з бярвёнаў 3-я вежа, звязаная 19 гароднямі з 2-й вежай і 11 гароднямі з 4-й круглай вежай.
Чацвёртая вежа
Апошняя вежа замка злучалася 28-сажнёвай сцяной (13 гародняў) з уваходнай вежай-брамай.
Іншыя пабудовы
Сярод іншага ў замку была яшчэ адна вежа, не злучаная з замкавымі сценамі, якая размяшчалася асобна на падворку і мела 4 паверхі, 3 з якіх выкарыстоўваліся для гаспадарчых, а 4-ы — для абарончых патрэб.
Баявыя завяршэнні гародняў і «всих хором» замка мелі наверсе «бланки» — баявыя пляцоўкі, пярэднія сценкі якіх былі з бярвён. Звернутыя ў бок става гэтыя сценкі былі «дошками переные» (загароджаны дошкамі).
Перад замкам былі размешчаны арсенал, 2 млыны, сядзібны дом, лазня, бровар і інш. гаспадарчыя пабудовы. У час «Попісу» замак быў яшчэ «добрага будованья, не гнилого».
Арсенал
Сярод узбраення замка ў інвентары згадваюцца «на тых обланках дельце железное пол 8 пяди в нем, куля с курачое яйцо, на деревяном козле, ложе железом окованое, смолою облито, нижли ложе попсовалосе», «гаковниц великих 3 по 9 пядей, с формами и со всими приправами, коротшых (гакаўніц) 5 по 5 пядей... кули большие зо всими приправами... ку обороне, кий старосвецкий, ручниц 7 зо всими приправами, а 10 гаркабузов...». Былі такса-ма запасы свінцу («2 камени»), пораху («бочечка одна малая, у другой дежечце ручничного пороху 20 фунтов. особливе теж у лукне 50 фунтов...») і інш.
Ласла Кёвер
Ласла Кёвер (Kövér László;, Папа) — венгерскі палітычны дзеяч, спікер Нацыянальны сход Венгрыі. Член-заснавальнік партыі Фідэс (з 1988 года).
Біяграфія
Быў актыўным удзельнікам дыскусіі за круглым сталом з апазіцыяй у 1989 годзе. Член парламента з 1990 года. Узначальваў сваю палітычную групу на Нацыянальным сходзе; узначальваў Камітэт па Нацыянальнай бяспецы на працягу двух тэрмінаў. У 2000—2001 гадах — старшыня партыі.
У 1996—2009 гадах быў сябрам Рады венгерскай Асацыяцыі Грамадзянскага Супрацоўніцтва. Член Рады венгерскай Асацыяцыі Міжнароднага Дзіцячага Абслугоўвання Бяспекі з 1990 года, быў яго прэзідэнтам з 1994 года. Займаў пасаду міністра без партфелю, якія адказваюць за Грамадзянскія спецслужбы, ва ўрадзе Віктара Орбана (1998—2000).
22 ліпеня 2010 года быў абраны спікерам Нацыянальнага сходу Венгрыі; заступіў на пасаду 6 жніўня 2010 года, змяніўшы свайго папярэдніка Пала Шміта, абранага прэзідэнтам Венгрыі.
З 2 красавіка па 10 мая 2012 года, пасля сыходу ў адстаўку Пала Шміта, быў выканаўцам абавязкаў прэзідэнта Венгрыі.
Карэніўка (Оўруцкі раён)
Карэніўка (Корені́вка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Кельцкі крыж
Ёсць шмат прыкладаў выявы крыжа з кругам. Звычайна іх завуць «сонечнымі крыжамі». З 1980-х гадоў кельцкі крыж таксама ўжываюць як сімвал неанацызму і нацыянал-сацыялістычных скінхэдаў.
Какосавая пальма
Какосавая пальма (Cocos nucifera) — расліна з сямейства пальмавых. Расце ў Афрыцы, Амерыцы, Акіяніі і Азіі, як правіла, каля трапічных пляжаў.
Апісанне
Дасягае вышыні 30 м, мае пёрыстае лісце даўжынёй ад 4 да 6 м. Ствол голы і гладкі. Плады — пірэнарыі, іх называюць какосавымі арэхамі, дасягаюць 8 кг вагой, утрымліваюць адно семя. Сярэдняя частка насення запоўнена вадкасцю, т. зв. какосавым малаком. Поласць акружана слоем да 2 см таўшчынёй, цвёрдым эндаспермам пад назвай копра. Міжплоднік пранізаны шматлікімі валокнамі.
Гаспадарчае выкарыстанне
Вырошчваецца, як гаспадарчая культура ў шэрагу краін. Большасць у Паўднёва-усходняй Азіі, таксама маюцца шырокія плантацыі ў Карыбскім басейне, у прыватнасці на Ямайцы і на паўвостраве Юкатан у Мексіцы.
Ствалы выкарыстоўваюць як будаўнічы і сталярны матэрыял, лісты — як дахавы матэрыял, а валакно лістоў ідзе на выраб вяровак, какосавае валакно выкарыстоўваюць на цыноўкі, шчоткі і іншыя вырабы. З копры атрымліваюць алей, жмыхі, а з цвёрдага дзеравяністага ўнутрыплодніка вырабляюць розныя рэчы (гузікі і інш.). Вельмі маладыя лісты ўжываюць у ежу як агародніну. З соку, які атрымліваюць пры зразанні маладых суквеццяў, пасля браджэння атрымліваюць віно, а пасля выпарвання — цукар, сіроп.
Геліягабал
Марк Аўрэлій Антанін Геліягаба́л ці Элагаба́л (Marcus Aurelius Antoninus Heliogabalus; 204 — ) — рымскі імператар з дынастыі Севераў, які кіраваў з 8 чэрвеня 218 па 11 сакавіка 222 года.
Паходжанне
Антанін Геліягабал па бацьку належаў да сірыйскага арыстакратычнага роду Варыеў і ад нараджэння называўся Басіянам Варыем Авітам. Яго прадзед, дзед і бацька, сенатар Секст Варый Марцэл, былі жрацамі фінікійскага бога сонца Элагабала, які лічыўся заступнікам горада Эмесы. З матчынага ж боку Басіян быў у сваяцтве з імператарскай сям'ёй: яго бабка, Юлія Меса, была роднай сястрой Юліі Домны, жонкі імператара Септымія Севера і маці імператара Каракалы. Але, магчыма, сувязь Геліягабала з родам Севераў была больш блізкай: маці будучага імператара, Юлія Саэмія, у юнацкасці была ў любоўнай сувязі з Каракалай, і казалі, што сын яе нарадзіўся менавіта ад малодшага Севера, а не ад законнага мужа (Лампрыдый: «Антанін Геліягабал»).
Пасля гібелі Каракалы, калі на прастол уступіў Макрын, Саэмія з маці і сястрой, Юліяй Мамеяй, пасяліліся ў Эмесе. Тут сын Саэміі быў пасвечаны ў галоўныя жрацы Элагабала. Пад імем гэтага бога (дзе «эл» — семіцкае «бог» — з-за памылковай этымалогіі часта замянялася на грэчаскае «геліяс» — сонца) стаў вядомы і сам імператар, хоць афіцыйна не насіў такога імя.
Кіраванне
Прыгожы хлопчык у пышным жрэцкім адзенні падабаўся сірыйскім легіёнам, і дзякуючы золату і інтрыгам бабкі ён быў імі абвешчаны імператарам пад імем Цэзар Марк Аўрэлій Антанін Аўгуст у чатырнаццацігадовым узросце. Пасля перамогі над военачальнікам Макрына Юліянам, а затым і над самім Макрынам Геліягабал накіраваўся ў Рым. Па дарозе да сталіцы ён ужо праявіў сваё самаўладства — вынік выхавання ў духу ўсходняга дэспатызму: не чакаючы сенацкага рашэння, ён прыняў тытулы Pius Felix Proconsul tribunicia potestate.
Афіцыйнай рымскай рэлігіі быў нанесены моцны ўдар увядзеннем культу сірыйскага сонечнага бога, у гонар якога быў выбудаваны храм на Палаціне. Тут былі сабраны самыя свяшчэнныя для рымлян прадметы: паладыум, анцыліі (шчыты Саліяў), агонь Весты, якім зараз прыйшлося адступіць на другі план перад выявай чорнага каменя, які абазначаў сонечнага бога. Тут імператар, які зваў сябе sacerdos amplissimus dei invicti Solis Elagabali, кожны дзень здзяйсняў набажэнства ў сірыйскім касцюме, з падведзенымі вачамі і бровамі, з набеленымі і нарумяненымі шчокамі, у прысутнасці ўсіх службовых асоб Рыма. У канцы імператар выконваў свяшчэнны танец пад акампанемент інструментаў і спеў хора дзяўчын, якія суправаджалі гімны аргіястычнымі рухамі цела і вярчэннем вакол алтароў. Не здавольваючыся звычайнымі рэлігійнымі цырымоніямі, Геліягабал уладкаваў урачысты шлюб свайго бога з прывезенай з Карфагена багіняй Таніт.
Асабістае жыццё
Асабістае жыццё імператара была напоўнена распустай: ён хваліўся, што ніводная прадажная жанчына не мела столькі палюбоўнікаў, колькі ён. З палюбоўнікаў Геліягабала рымскія гісторыкі асобна адзначаюць Гіерокла і Зотыка, якія аказвалі на яго моцны ўплыў. Тым не менш самым страшным аспектам кіравання Геліягабала былі чалавечыя ахвяры, якія прыносілі па ўсёй Італіі.
Смерць
Вар'яцтвы юнага імператара прымусілі Юлію Месу задумацца аб перадачы прастола іншаму ўнуку, Алексіяну Басіяну, сыну Юліі Мамеі, які дзякуючы грэка-рымскаму выхаванню і высокаму ўзроўню адукаванасці быў поўнай супрацьлегласцю Геліягабала. Намаганнямі Юліі Месы Басіян стаў цэзарам і суправіцелем пад імем Аляксандр Север. Калі Геліягабал паспрабаваў ліквідаваць стрыечнага брата, салдаты паднялі мяцеж супраць імператара і забілі яго разам з маці. Труп Геліягабала выкінулі ў Тыбр (адна крыніца дадае, што перад гэтым яго кідалі ў Вялікую Клааку), забараніўшы каму-небудзь яшчэ прымаць імя Антанін, якое ён зганьбіў. Яго рэлігійныя дэкрэты былі адменены, а чорны камень бога Элагабала вернуты ў Эмесу.
Як заўсёды ў выпадках афіцыйнага асуджэння і damnatio memoriae, крыніцы, якія дайшлі да нас, стракацяць разнастайнымі абвінавачваннямі ў адрас Геліягабала. Ёсць падставы лічыць, што многія з іх перабольшаны, асабліва тыя, што змяшчаюцца ў Historia Augusta, позняй кнізе, напісанай у канцы IV стагоддзя і багатай на выдумкі аўтара (аўтараў); Шмат у чым пераказвае такія ж апавяданні пра Калігулу, Нерона і іншых «дрэнных імператараў». Большага даверу заслугоўваюць сачыненні сучаснікаў Геліягабала — Дыяна Касія і Герадыяна.
Вобраз у мастацтве
У XIX і XX стагоддзях Геліягабал выклікаў вялікую цікавасць у дзеячаў мастацтва. Са звязаных з ім твораў найбольш вядомыя раман Антанена Арто, зборнік вершаў Стэфана Георгэ і «Шэсць літанняў Геліягабалу» Джона Зорна.
Даніэле Бавэ
Даніэле Бавэ (Daniel Bovet; 23 сакавіка 1907, Флёр’е, кантон Нёўшатэль — 8 красавіка 1992, Рым) — італьянскі фармаколаг швейцарскага паходжання. Эсперантыст з нараджэння.
Замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства (1962), Французскай акадэміі навук (1964).
Біяграфія
Скончыў медыцынскі факультэт Жэнеўскага універсітэта ў 1929 годзе. У 1929—1947 гадах — асістэнт Інстытута Пастэра ў Парыжы. У 1947—1964 гадах узначальваў аддзел хіміятэрапіі ў Вышэйшым інстытуце здароўя ў Рыме. У 1964—1971 гадах — прафесар фармакалогіі ў італьянскім Універсітэце Сасары. З 1971 года — прафесар Рымскага універсітэта.
Асноўныя працы
Асноўныя працы прысвечаны вывучэнню залежнасці паміж хімічнай будовай і фармакалагічным дзеяннем рэчываў. Адным з першых раскрыў механізмы антыбактэрыйнага дзеяння сульфаніламідных прэпаратаў. Устанавіў заканамернасці будоўлі курарэпадобных і процігістамінных злучэнняў, якія вызначаюць іх дзеянне.
Міхай Бабіч
Біяграфія
Бабіч нарадзіўся ў яўрэйскай сям'і. З 1901 па 1905 год ён вучыўся ў Будапешцкім універсітэце па спецыяльнасці настаўніка. Некаторы час ён працаваў настаўнікам у школах гарадоў Бая, Сегеда, Будапешта і Фагараша. З 1908 года ён стаў займацца літаратурай. У 1916 годзе ён стаў адным з рэдактараў венгерскага літаратурнага часопіса «Захад» (венг. Nyugat).
Творчасць
Яго першы зборнік быў выдадзены ў 1908 годзе, і ён зваўся «Лісце з вянка Ірысіна». Пазней ён выпусціў зборнікі «Рэчытатыў» (1916), «Востраў і мора» (1925) і «У гонцы з гадамі» (1928).
Бабіч таксама пераклаў на венгерскую мову творы «Боская камедыя» Дантэ Аліг’еры, «Бура» Уільяма Шэкспіра і некалькі твораў, напісаных на латыні.
У некаторых сваіх творах Бабіч выступае супраць войнаў і імперыялізму. І ў сваім лепшым творы «Кніга Іоны», напісаная ім незадоўга да смерці ён пратэставаў супраць фашызму.
NGC 1874
NGC 1874 (іншае абазначэнне — ESO 56-EN84) — эмісійная туманнасць з рассеяным скопішчам у сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ятвезь (Баранавіцкі раён)
Я́твезь (, Ятвезь) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Крошынскага сельсавета. Размешчана за 24 км на ўсход ад Баранавіч, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Пагарэльцы на лініі Баранавічы—Мінск.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц вядомы з XVI ст., шляхецкая ўласнасць. У першай палове 1880-х г. у Чэрніхаўскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні. Паводле перапісу 1897 годзе дзейнічаў хлебазапасны магазін, кузня, карчма, 4 ветраныя млыны.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Чэрніхаўскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Гарадзішчанскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 25 снежня 1962 года ў Баранавіцкім раёне.
Карчыўка (Оўруцкі раён)
Карчыўка (Корчі́вка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Дэрэжычы
Дэрэжычы (Дере́жичі) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Дорндорф (Вера)
Камуна падзяляецца на 3 сельскія акругі.
IC 4516
IC 4516 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Марк Залманавіч Фрэйдзін
Марк Залманавіч Фрэйдзін (нар., Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі эканаміст, заслужаны эканаміст БССР, кандыдат эканамічных навук, прафесар.
Біяграфія
Скончыў сярэднюю школу № 2 г. Горкі з сярэбраным медалём (1951), эканамічны факультэт Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі з адзнакай (1955). З 1956 г. працаваў старшынёй раённай планавай камісіі Горацкага райвыканкама. У 1960—1961 гг. вучыўся ў аспірантуры кафедры арганізацыі сельскагаспадарчай вытворчасці БСГА. З 1962 г. працаваў начальнікам планава-фінансавага аддзела Горацкага тэрытарыяльнага вытворчага калгасна-саўгаснага кіравання і пераведзены ў завочную аспірантуру. У 1966 г. М. З. Фрэйздін абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Унутрыраённая спецыялізацыя сельскагаспадарчых прадпрыемстваў (на прыкладзе калгасаў і саўгасаў Горацкага раёна Магілёўскай вобласці БССР)». У 1966 г. пераходзіць на працу ў БСГА і абіраецца на пасаду старэйшага выкладчыка кафедры арганізацыі і планавання вытворчасці ў калгасах і саўгасах. У 1969 г. зацверджаны ў вучоным званні дацэнта.
У верасня 1971 г. М. З. Фрэйдзін абіраецца на пасаду загадчыка кафедры кіравання. Ім упершыню ў рэспубліцы распрацаваны курс «Кіраванне сельскагаспадарчым вытворчасцю з асновамі менеджменту». Са снежня 1988 г. ён узначальвае зноў створаную кафедру эканамічных адносін і кіравання ў АПК, якая ў 1993 г. была пераўтворана ў кафедру аграбізнесу. У 1990 г. яму прысвоена званне «Заслужаны эканаміст БССР», у 1997 г. — вучонае званне прафесара. У 1997 г. абраны членам-карэспандэнтам Беларускай інжынернай акадэміі, а ў 1999 г. — акадэмікам.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя даследаванні прысвечаны распрацоўцы тэорыі і практыкі адаптацыі сельскагаспадарчых прадпрыемстваў да рынкавых умоў у пераходны перыяд, станаўленню і развіццю аграбізнесу шляхам распрацоўкі мадэляў арганізацыйна-прававых формаў гаспадарання буйнатаварных рынкавых структур.
Аўтар і сааўтар 172 навуковых і вучэбна-метадычных прац, публікацыі на англійскай і польскай мовах. На кафедры аграбізнесу пад кіраўніцтвам М. З. Фрэйздіна створана навуковая школа, якая атрымала прызнанне не толькі ў рэспубліцы, але і за мяжой. Суіскальнікамі кафедры былі 3 грамадзяніна Польшчы, якія паспяхова абаранілі 2 доктарскія і 1 кандыдацкую дысертацыі. Пад кіраўніцтвам М. З. Фрэйздіна кафедра супрацоўнічае з Цэнтрам аграрнай эканомікі Інстытута эканомікі НАН Беларусі, Акадэміяй менеджменту і аграбізнесу Нечарназёмнай зоны Расійскай Федэрацыі (Санкт-Пецярбург), кафедры кансультавання ў аграбізнесе (Польшча), кафедры аграбізнесу Вармінска-Мазурскага ўніверсітэта ў Ольштыне (Польшча).
Сям’я
Стрыечны брат мастака Якава Сімкіна.
Слабажанка
Слабажа́нка (, Слобожанка) (да 30 ліпеня 1964 года Кня́жыца ) — вёска ў Хойніцкім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Алексіцкага сельсавета.
Знаходзіцца за 19 кіламетраў на захад ад горада Хойнікі і 24 кіламетры ад чыгуначнай станцыі Хойнікі, за 121 кіламетр ад Гомеля, на аўтадарозе.
У 1926—1927 гадах цэнтр Княжыцкага сельсавета.
Дабрыўляны (Драгобыцкі раён)
Дабрыўляны (Добрівля́ни) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Краснасілка (Оўруцкі раён)
Краснасілка (Красносі́лка) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Лукішкы
Лукішкы (Лукі́шки) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Сезон 2018 ФК Шахцёр Салігорск
У 2018 годзе футбольны клуб «Шахцёр» з Салігорска прымаў удзел у чатырох афіцыйных турнірах:
Ігракі
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
1 Футбаліст пакінуў «Шахцёр» (яго нумар можа быць перададзены іншаму іграку)
Прыйшлі ў клуб
1 З арэнды
Пакінулі клуб
1 З арэнды 2 У арэнду 3 Раней — у «Тарпеда-БелАЗ» у арэндзе 4 У арэнду, раней — у «Баранавічах» у арэндзе 5 Раней — у «Гомелі» ў арэндзе 6 Раней — у «Смаргоні» ў арэндзе
1 Раней — у «Баранавічах» у арэндзе 2 У арэнду
Галынкі
Галынкі — пасёлак гарадскога тыпу ў Руднянскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Галынкаўскага гарадскога паселішча. Насельніцтва: 3784 жыхароў у 2006 годзе, 3679 жыхароў у 2010 годзе, 3508 жыхароў у 2012 годзе. Чыгуначная станцыя на лініі Рыга — Арол за 45 км на захад ад Смаленска. Утвораны ў 1963 годзе ў сувязі з распрацоўкай радовішча торфу.
Дабрагосціў
Дабрагосціў (Доброго́стів) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4517
IC 4517 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лінія Гіндэнбурга
Лінія Гіндэнбурга — працяглая сістэма абарончых збудаванняў на паўночным усходзе Францыі падчас Першай сусветнай вайны. Лінія была пабудавана немцамі зімой 1916—1917. Яна працягнулася на 160 км ад Ланса (каля Араса) да ракі Эна каля Суасона.
Рашэнне пра будаўніцтва абарончай лініі прынялі Паўль фон Гіндэнбург і Эрых Людэндорф падчас бітвы на Соме.
Будаўніцтва лініі дазволіла, выпрастаўшы лінію фронту, скараціць яго даўжыню на 50 км, у выніку вызвалілася 13 дывізій для вырашэння іншых задач.
На лініі Гіндэнбурга былі збудаваныя бетонныя бункеры і кулямётныя агнявыя кропкі, працягнуты калючы дрот у некалькі радоў, абсталяваны тунелі, траншэі і бліндажы для пяхоты.
Лінія падзялялася на 5 частак, названых у гонар герояў германскага эпасу (пералічаныя з поўначы на поўдзень): Пазіцыя «Зігфрыд» лічылася самай моцнай.
Адступленне на лінію Гіндэнбурга пачалося ў лютым 1917 года з прымяненнем тактыкі «выпаленай зямлі». Нямецкае камандаванне думала, што новая лінія абароны непрыступная, аднак ужо ў ходзе бітвы пры Камбрэ ў 1917 годзе брытанскія войскі пры падтрымцы танкаў прарвалі абарону, а ў час бітвы за лінію Гіндэнбурга (Стодзённае наступленне) ў 1918 годзе яна была пераадоленая.
Баньяруанда
Баньяруа́нда, руан́да (саманазва Abanyarwanda) — афрыканскі народ, асноўнае насельніцтва дзяржавы Руанда. У выніку эміграцыі або палітычнага бегства значныя па колькасці абшчыны склаліся ў суседніх краінах. Агульная колькасць (2020 г.) — 14 665 000 чалавек.
Паходжанне
Тва з’яўляюцца нашчадкамі найбольш старажытнага пігмейскага насельніцтва Цэнтральнай Афрыкі. У выніку з’яўлення новых хваляў мігрантаў у раён Вялікіх азёр яны былі вымушаны прыстасоўвацца да новых умоў, прынялі мову банту, займаліся паляваннем і абменам прадуктаў лясной на прадукты сельскай гаспадаркі, спецыялізаваліся на вырабе керамікі. У першай палове XX ст. яны насялялі землі вакол азёр Эдвард і Ківу. Стварэнне на гэтых землях нацыянальных паркаў прывяло да перамяшчэння часткі супольнасці за межы звыклай тэрыторыі, немагчымасці займацца традыцыйнымі заняткамі. У нашы дні тва з’яўляюцца адносна невялікай дыскімінуемай групай без асобных правоў.
Гісторыя
У XVI — XVII стст. род тутсі Н’ігін’я заснаваў манархічную дзяржаву Руанду і пачаў заваяванне зямель суседніх родаў і дробных дзяржаўных утварэнняў. У пэўны перыяд манархам Руанды падпарадкоўваліся суседнія тэрыторыі Танзаніі і Конга. Яны стварылі сістэму кіравання ігікінгі, якая ператварала роды жывёлагадоўцаў у кліентаў кіруючай дынастыі, а навакольнае земляробчае насельніцтва ставіла ў залежнае становішча ад уладальнікаў статкаў. Жывёлагадоўцы звычайна адносіліся да тутсі, а залежныя земляробы — да хуту. Валадар Кігелі IV Рвабугіры (1840—1895 гг.) пераразмеркаваў зямельныя валоданні і канчаткова замацаваў сацыяльны падзел паміж тутсі і хуту.
У 1885 г. Руанда была далучана да нямецкіх каланіяльных валоданняў ва Усходняй Афрыцы. Хаця каланіяльныя чыноўнікі ўмешваліся ва ўнутранае кіраванне і суд, увялі падушны падатак як для хуту, так і тутсі, яны захавалі манархічны лад і спрыялі першынству тутсі. Межы Руанды былі вызначаны дагаворамі Германіі з Бельгіяй і Бугандай, якія не ўлічвалі рэчаіснае рассяленне баньяруанда, а таму частка гэтага народа апынулася па-за ўладай свайго валадара. Акрамя таго адбывалася эміграцыя хуту і тутсі ў іншыя рэгіёны па палітычных і эканамічных прычынах. Так, у 1910—1911 гг. на поўначы Руанды адбылося антыкаланіяльнае паўстанне, задушанае тутсі з дапамогай нямецкіх чыноўнікаў. Яно выклікала бегства баньяруанда на тэрыторыю суседніх Конга і Уганды. Другой важнай прычынай была эпізаотыя буйной рагатай жывёлы, якая руйнавала эканамічны дабрабыт тутсі і вымушала іх шукаць працу на радовішчах на захадзе ад Руанды. Хваля эмігрантаў канца XIX — пачатку XX ст. складалася пераважна з тутсі. Іх нашчадкі, што сяліліся ў іншых краінах, але працягвалі захоўваць родную мову і культуру, атрымалі назву баньямуленгэ.
У 1916 г. Руанда была акупавана бельгійскімі ваеннымі сіламі і згодна мандату Лігі Нацый перададзена пад кіраванне гэтай дзяржавы. Фармальна хуту і тутсі былі абвешчаны роўнымі перад законам. Бельгійскія ўлады спрыялі распаўсюджанню новых сельскагаспадарчых культур, што павінны былі падвысіць харчорвую бяспеку земляробаў. Апошняе стала прычынай таго, што бяднейшыя тутсі станавіліся земляробамі падобна хуту. Пераход ад жывёлагадоўлі да земляробства або комплекснай гаспадаркі быў асабліва характэрны падчас голаду II Сусветнай вайны. Разам з гэтым, праз касцёл і адукацыйныя ўстановы распаўсюджвалася тэорыя, заснаваная на расісцкіх поглядах, быццам бы тутсі мелі біялагічную перавагу перад хуту і тва, тутсі часцей атрымоўвалі пасады ў каланіяльнай адміністрацыі, былі ўведзены пашпарты, у якіх фіксавалася паходжанне ад хуту і тутсі. Пазней гэта стала прычынай абвінавачванняў з боку часткі палітыкаў і даследчыкаў другой паловы XX ст., быццам бы падзел на хуту і тутсі быў штучна ўтвораны каланіялістамі. Працягвалася рабочая эміграцыя баньяруанда ў больш эканамічна развітыя рэгіёны бельгійскага Конга.
Пасля II Сусветнай вайны была адменена залежнасць сялян (хуту і бедных тутсі) ад уладальнікаў зямлі (пераважна тутсі), сельгагаспадарчыя ўгоддзі падзелены паміж прадстаўнікамі дзвюх найбуйнейшых груп. Аднак у другой палове 1950-х гг. адносіны паміж імі пагоршыліся. У 1959 г. навіна пра забойства палітыка-хуту ад рук тутсі прывяла да распраў з тутсі ў адказў. Было забіта болей за 20 тысяч чалавек, манарх і тысячы яго прыхільнікаў збеглі з краіны. У 1962 г. Руанда была абвешчана на рэферэндуме незалежнай рэспублікай. Новы ўрад фарміраваўся пераважна з хуту. Да 1973 г. дзейнічалі квоты, якія абмяжоўвалі магчымасць тутсі займаць месцы ў адукацыйных установах і органах кіравання. У 1978—1993 гг. у Руандзе існавала аўтарытарная сістэма. Хаця яна была аднолькава ненапулярнай сярод хуту і тутсі, дзяржава часам абмяжоўвала сацыяльныя магчымасці тутсі, каб атрымаць падтрымку ад хуту.
Пасля абвяшчэння незалежнасці суседніх краін Афрыкі эмігранты-баньяруанда і іх нашчадкі, што жылі там, апынуліся ў розных умовах. Напрыклад, ва Угандзе большасць з іх атрымала грамадзянства, і баньяруанда нават былі ўзгаданы ў Канстытуцыі як адно з плямён гэтай дзяржавы. У Заіры закон 1981 г. пазбаўляў грамадзянства ўсіх, чые продкі не жылі на яго тэрыторыі да 1885 г. У памежных правінцыях, дзе сяліліся бежанцы з Руанды, часцяком узнікалі разлады з мясцовымі народамі. Тым не меней, у абедзвюх дзяржавах баньяруанда актыўна ўдзельнічалі ў палітыцы, у тым ліку ва ўзброеных канфліктах. У 1990 г. бежанцы-тутсі ва Угандзе пры падтрымцы афіцэраў-баньяруанда ўгандыйскай арміі стварылі Патрыятычны Фронт Руанды і выступілі супраць дыктатуры на радзіме.
У 1993 г. улады Руанды былі вымушаны заключыць у Арушы пагадненне з паўстанцамі і стварыць кааліцыйны ўрад, дзе пасаду прэм’ер-міністра ўпершыню за многія гады атрымаў прадстаўнік тутсі. Аднак у 1994 г. напружанасць у адносінах паміж буйнейшымі групамі насельніцтва прывяла да масавага генацыду тутсі. Загінула таксама каля 30 % тва. У 1996 г. армія Руанды урывалася ў суседнія раёны ДРК, адкуль прымусова вяртала бежанцаў. Ваеннае супрацьстаянне паміж арміяй ДРК і сіламі ААН з аднаго боку і ўзброенымі баньяруанда з другога працягвалася да 2012 г. Гэта спарадзіла недавер да бежанцаў і мясцовых абшчын баньяруанда сярод грамадскіх супольнасцей суседніх дзяржаў. У выніку ў 2013 г. Танзанія прымусова выселіла ўсіх бежанцаў са сваёй тэрыторыі, нават тых, хто нарадзіўся ўжо ў Танзаніі і ніколі не быў у Руандзе. Спрэчкі вакол тоеснасці баньяруанда вядуцца ва Угандзе.
Іван Станіслававіч Цішкевіч
Біяграфія
Скончыў Мінскі юрыдычны інстытут (1948; аспірантура, 1951). Працаваў у Мінскім юрыдычным інстытуце (1949—1954, старшы выкладчык кафедры крымінальнага права), Беларускім дзяржаўным універсітэце (з 1954, юрыдычны факультэт, прафесар кафедры крымінальнага права, у 1963—1988 — загадчык кафедры).
Навуковыя інтарэсы: крымінальнае права; праблемы крымінальна-прававой аховы асабістай уласнасці грамадзян і сацыялістычнай уласнасці.
Узнагароды
Званне «Заслужаны юрыст Беларускай ССР» (1971) і інш.
NGC 1875
NGC 1875 (іншыя абазначэнні — MCG 1-14-31, ZWG 421.39, ARP 327, VV 169, HCG 34A, PGC 17171) — галактыка ў сузор’і Арыён.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мала Фосня
Мала Фосня (Мала́ Фосня) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Бярозаўка (Баранавіцкі раён)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ляснянскага сельсавета. Размешчана за 20 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст. Насельніцтва 52 жыхары, 32 гаспадаркі (2005).
Гісторыя
У 1909 годзе хутар у Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Навамышскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей.
У Вялікую Айчынную вайну з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі.
Доўгэ (Драгобыцкі раён, Даўжанскі сельсавет)
Доўгэ (Довге) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Слабадское возера (возера, Вілейскі раён)
Плошча паверхі 0,86 км². Даўжыня 1,5 км, найбольшая шырыня 0,77 км. Даўжыня берагавой лініі 3,75 км. Найбольшая глыбіня 11 м. Аб’ём вады 4,33 млн м³. Плошча вадазбору 6,14 км².
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 1—4 м, параслі лесам, часткова разараныя. Берагі нізкія, пад хмызняком, месцамі забалочаныя, на паўночным захадзе вышынёй 0,3—0,4 м, абразійныя, тарфяністыя. Пойма шырынёй да 20 м, забалочаная, пакрытая хмызняком. У прыбярэжнай зоне дно пясчанае, глыбей выслана сапрапелем. Шырыня паласы прыбярэжнай надводнай расліннасці 30—50 м, пашырана да глыбіні 1—1,5 м. На паўночным захадзе выцякае ручай у Нарачанку.
У возеры водзяцца шчупак, лешч, плотка, гусцяра, лінь, карась і іншыя віды рыб.
Саламон Арон Берсан
Біяграфія
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку, скончыў Гарадскі каледж Нью-Ёрка ў 1938 годзе. У 1939 годзе атрымаў ступень магістра ў Нью-Ёркскім універсітэце, а ў 1945 годзе стаў доктарам медыцыны ў медыцынскай школе таго ж універсітэта. Пасля інтэрнатуры ў Бостане і двух гадоў у арміі вярнуўся ў Нью-Ёрк і працаваў у Бронксе ў шпіталі пры кіраванні справамі ветэранаў.
Пачаў сваю навуковую кар'еру ў 1950 годзе, калі стаў працаваць у Радыеізатопным аддзеле шпіталя і супрацоўнічаць з Разалін Сасмэн Ялаў. Іх раннія працы ў лабараторыі датычыліся метабалізму ёду і чалавечага сыраватачнага альбуміна. Пазней яны сталі займацца інсулінам, вымярэнні якога ў крыві былі тады ўскладнены. Яны распрацавалі метад радыеімуналагічнага аналізу, які даў добрыя вынікі, і апублікавалі працы ў 1960 годзе.
Пасля паспяховай распрацоўкі РІА для інсуліну Берсан і Ялаў распрацавалі аналагічныя методыкі для іншых гармонаў — карцікатрапін, гастрын, паратырэоідны гармон і гармон росту, і ў выніку гэтага зрабілі важныя адкрыцці ў фізіялогіі гэтых гармонаў.
Берсан, як правіла, разам з Ялаў, атрымліваў шматлікія прэміі і ўзнагароды за сваю працу.
У 1972 годзе ён быў абраны ў Нацыянальную акадэмію навук ЗША, але ў той жа месяц памёр ад шырокага інфаркту міякарда ў Атлантыка-Сіці, дзе ўдзельнічаў у сходзе Федэрацыі амерыканскіх навуковых таварыстваў эксперыментальнай біялогіі. У 1975 годзе Ялаў і Берсан (пасмяротна) атрымалі прэмію за навуковыя дасягненні ад Амерыканскай медыцынскай асацыяцыі. У 1977 годзе Ялаў ужо адна атрымала Нобелеўскую прэмію за іх сумесную працу ў сувязі з тым, што гэтая прэмія не ўручаецца пасмяротна.
Jefferson Airplane
«Jefferson Airplane» («Джэферсан Эрплейн») — амерыканскі рок-гурт з Сан-Францыска, піянер псіхадэлічнага року, культавая група эпохі хіпі.
У 1960-я гады «Jefferson Airplane» быў адным з самых запатрабаваных і высокааплатных рок-гуртоў у свеце. Ён адзначыўся выступамі на трох вядомых амерыканскіх рок-фэстах 1960-х гадоў: (1967), Вудстак (1969) і  (1969). Акрамя таго, гурт стаў хэдлайнерам першага.
Альбом 1967 года Surrealistic Pillow прынёс гурту міжнароднае прызнанне. Дзве кампазіцыі з альбома («Somebody to Love» і «White Rabbit») сталі міжнароднымі хітамі і увайшлі ў спіс «».
Гурт некалькі разоў адраджаўся пад імём «Jefferson Starship», а затым проста «Starship». «Jefferson Airplane» быў уведзены ў ў 1996 годзе.
Удзельнікі
Арыгінальны перыяд
Адраджэнне
Мала Хайча
Мала Хайча (Мала́ Хайча) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Доўгэ (Даўжанска-Горскі сельсавет)
Доўгэ (Довге) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
IC 4518-1
IC 4518-1 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Воўк.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герстунген
Герстунген (Gerstungen) — камуна ў Германіі, у зямлі Цюрынгія. Уваходзіць у склад раёна Вартбург. Насельніцтва — 6033 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Плошча — 75,51 км². Афіцыйны код — 16 0 63 097.
Камуна падзяляецца на 7 сельскіх акруг.
Германскі імператар
Германскі імператар (Deutscher Kaiser) — быў главой дзяржавы і ўрада Германскай імперыі, пачынаючы з узыходжання на трон Вільгельма I 18 студзеня 1871 г., і сканчаючы адрачэннем ад кароны Вільгельма II 9 лістапада 1918 г. падчас апошніх дзён Першай сусветнай вайны. Імператарам мог стаць толькі прускі кароль.
NGC 1876
NGC 1876 — рассеянае скопішча з эмісійнай туманнасцю ў сузор’і Залатая Рыба.
Рыска
Такія коткі маюць трохкаляровую афарбоўку поўсцi, але гэта не мае дачынення да пароды. Існуюць пароды котак, стандарты якіх дапускаюць рыскавую афарбоўку: мэнкс, мэйн-кун, амерыканская кароткавоўная котка, брытанская кароткавоўная котка, неўская маскарадная котка, персідская котка, японскі бабтэйл, курыльскі бабтэйл, экзатычная котка і турэцкі ван.
Гэтую афарбоўку даволі часта называюць проста трохкаляровай (Tricolour), а па стандарце — «рыска» (Tortoiseshell-and-white). У рысак асноўным колерам з’яўляецца белы. Рыскі могуць мець малюнак тэбі на каляровых плямах.
З-за генетычнай сувязі колеру поўсці і храмасомы, якая вызначае пол, у пераважнай большасці выпадкаў рыскамі бываюць коткі, а не каты. Каты сустракаюцца вельмі рэдка і маюць дзве X-храмасомы (анэўплаідыя).
Долішні Лужок
Долішні Лужок (До́лішній Лужо́к) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Малы Кабылын
Малы Кабылын (Ма́лий Кобилин) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Алесь Пушкін
Але́сь Пу́шкін (6 жніўня 1965, в. Бобр, Крупскі раён, Мінская вобласць — 11 ліпеня 2023, Гродна, Турма № 1) — беларускі мастак, жывапісец-нонканфарміст, тэатральны мастак, перформер, акцыяніст, арт-куратар, рэстаўратар, палітвязень. Загінуў у зняволенні.
Раннія гады
Нарадзіўся 6 жніўня 1965 года ў вёсцы Бобр Крупскага раёна Мінскай вобласці. Бацька — Мікалай Іванавіч Пушкін. Маці — Ганна Іпалітаўна Пушкіна (дзявочае проз­вішча — Сільмановіч). Прыкладна з шасці гадоў пачаў маляваць. Вучыўся ў мясцовай школе.
У 1978 годзе паступіў у Рэспубліканскую школу-інтэрнат па музыцы і выяўленчым мастацтве імя Івана Ахрэмчыка. Вучыўся ў Пятра Шарыпы да 1983 года, затым паступіў на курс манументальна-дэкаратыўнага мастацтва Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута.
Паводле поглядаў пацыфіст. У 1984 годзе прызваны ў Савецкую Армію, служыў у Афганістане. У войску вёў дзённік на беларускай мове, апісваючы праўду, пакуль яго не прачытаў і не выдаў саслужбовец-беларус. Дзённік Пушкіна быў прызнаны антысавецкім. У 1986 годзе дэмабілізаваўся і працягнуў вучобу.
Грамадская дзейнасць
Акрамя актыўнай выставачнай дзейнасці, распачатай у часы перабудовы, Алесь Пушкін браў актыўны ўдзел у руху беларускага нацыянальнага адраджэння. Гэта быў час узнікнення ў Беларусі такіх моладзевых гісторыка-культурных арганізацый, як «Талака», якая займалася рэстаўрацыяй помнікаў, асветніцкай дзейнасцю, якая тычыцца адраджэння беларускай мовы і нацыянальнай сімволікі. У 1988 годзе, на 4-м курсе інстытута, Алесь Пушкін арганізаваў першы гурток Беларускага Народнага Фронту.
У 1988 годзе ўдзельнічаў у студэнцкім руху. У прыватнасці, браў актыўны ўдзел у падрыхтоўцы мітынгу памінання продкаў «Дзяды» ў Мінску 30 кастрычніка 1988 года, з-за чаго 28 кастрычніка быў арыштаваны на пяць сутак, але неўзабаве прыгавор быў зменены. 25 сакавіка 1989 года, падчас святкавання 71-й гадавіны з дня абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі, Алесь Пушкін ажыццявіў першы ў Беларусі маніфест сац-арту: напісаныя ім 12 плакатаў, супярэчных дзяржаўнай ідэалогіі, планавалася пранесці па галоўным праспекце Мінска да плошчы перад Домам урада. На адным з плакатаў быў намаляваны дзяржаўны сцяг БССР узору 1951 года і надпіс «Хопіць сацыялістычнай, адродзім народную Беларусь!». Калоне ўдалося прайсці толькі ад Тэатральнага інстытута да Дома друку, дзе мастак быў арыштаваны ў ліку астатніх 130 чалавек. Пушкіна асудзілі на 2 гады зняволення ўмоўна з пяцігадовым выпрабавальным тэрмінам. У той час ён заяўляў «Мару пра Беларусь без жыдоў і камуністаў», што было рэзка негатыўна ўспрынята значнай часткай яўрэяў Беларусі. Пазней мастак казаў, што марыць пра Беларусь з жыдамі і камуністамі.
Перыяд незалежнасці Беларусі
Па заканчэнні інстытута атрымаў размеркаванне на працу ў віцебскім мастацкім камбінаце. Займаўся творчасцю, займеў уласную майстэрню, у 1993 годзе адкрыў прыватную галерэю «У Пушкіна». Займаўся рэстаўрацыяй і роспісам храмаў. З 1997 года жыў на радзіме ў вёсцы Бобр. Уваходзіў у партыю БНФ (1998—2005).
У 1999 годзе Алесь быў асуджаны на 2 гады пазбаўлення волі ўмоўна за акцыю-перформанс «Падарунак прэзідэнту». 21 ліпеня 1999 года, калі скончыўся канстытуцыйны тэрмін праўлення першага прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі, Пушкін прыкаціў да пад’езду прэзідэнцкай адміністрацыі ў цэнтры Мінска пафарбаваную ў чырвоны колер тачку гною, на якім ляжалі дэнамінаваныя беларускія грошы і шыльда з падзякай Лукашэнку за працу. Быў адразу затрыманы, не назваў сваё імя, прадставіўся «чалавекам з народу», але праз некалькі гадзін супрацоўнікі міліцыі самі апазналі яго. Пушкіна выпусцілі з аддзялення міліцыі пад падпіску аб нявыездзе.