cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рудольф Вірхаў
Біяграфія
У 1880—93 член Рэйхстага, адзін з заснавальнікаў і лідэраў нямецкай буржуазна-ліберальнай прагрэсіўнай партыі (1861, з 1884 — Партыя свабодамысных).
Самбук
Самбук — прозвішча
Перароўскі сельсавет
Пераро́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жыткавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Перароў.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Тураўскага раёна Мазырскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Тураўскім раёне БССР. З 21 чэрвеня 1935 года ў Тураўскім раёне Мазырскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Палескай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Гомельскай вобласці. Пасля скасавання Тураўскага раёна 17 красавіка 1962 года ўвайшоў у склад Жыткавіцкага раёна. 27 снежня 2022 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Азяранскага сельсавета.
Склад
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 4 населеныя пункты: вёскі Перароў, Перароўскі Млынок, Хлупін і Хлупінская Буда.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складала 673 чалавекі, з іх 98,5 % — беларусы. Станам на 1 студзеня 2022 года — 473 чалавекі.
Узноснае
Узно́снае (, Узносное) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Младзешын (гміна)
Младзе́шын (Młodzieszyn) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Сахачэўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Младзешыне. Плошча гміны складае 117,07 км². Станам на 2004 год у гміне Младзешын пражывалі 5532 чалавекі, шчыльнасць — 47,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 21 салецтваў.
IC 1893
IC 1893 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Козел пра футбол
«Козел пра футбол» (Козел про футбол) — беларуская тэлевізійная праграма пра футбол, якая выходзіла ў эфіры тэлеканала «Беларусь 5». Аўтарам і нязменнай вядучай была. Першы выпуск праграмы з’явіўся ў сакавіку 2013 года ў сетцы Інтэрнэт, апошні — 5 сакавіка 2020 года на канале «Беларусь 5».
Гісторыя
Да з’яўлення на тэлебачанні Крысціна Козел працавала карэспандэнтам у газеце «Усё аб футболе».
Неўзабаве перадача паралельна з’явілася на «Беларусь 5», што зрабіла яе ўнікальнай у сваім родзе – раней у Беларусі праграмы не пераходзілі з сеціва ў тэлеэфiр. На працягу ўсіх сезонаў Козел заставалася нязменнай вядучай і аўтарам праекта. Фірмовай фішкай «Козел пра футбол» стала падморгванне вядучай у канцы кожнага выпуску. Каб павялічыць аўдыторыю, Крысціна раз у год выпускала для прыхільнікаў беларускага футбола каляндар, у якім прысутнiчалі яе эратычныя фотаздымкі і футбольная атрыбутыка. Першы каляндар выйшаў у пачатку 2014 года.
Апошнім разам перадача «Козел пра футбол» выйшла ў эфір «Беларусь 5» 5 сакавіка 2020 года. Выпуск быў прысвечаны перамозе брэсцкага «Дынама» ў Суперкубку краіны.
Зялёныя Шляхі - Greenways
Зялёныя Шляхі - Greenways — шматфункцыянальныя маршруты для перамяшчэння па іх на транспартных сродках без матораў.
Такія маршруты праходзяць уздоўж прыродных калідораў, гістарычных гандлёвых шляхоў, рэк і чыгунак і каардынуюцца мясцовымі супольнасцямі з мэтай падахвочвання да ўстойлівага развіцця і прапаганды здаровага ладу жыцця. Зялёныя шляхі з'яўляюцца асновай для рэалізацыі мясцовых ініцыятыў сацыяльнага характару і праектаў, звязаных з аховай прыроды і ландшафтаў, захаваннем культурнай спадчыны, экалагічным турызмам і транспартам, які не забруджвае навакольнае асяроддзе. Такія маршруты ў роўнай ступені адказваюць патрэбнасцям і мясцовых жыхароў, і падарожнікаў, уносячы ў той жа час уклад у ажыўленне лакальнай эканомікі.
Маршруты, прызначаныя для перамяшчэння турыстаў выключна транспартнымі сродкамі без матораў, якія створаныя і развіваюцца такім чынам, каб аб'ядноўваць і захоўваць баланс паміж станам навакольнага асяроддзя і жыццёвым узроўнем насельніцтва ў рэгіёне. Такія маршруты павінны адначасова адпавядаць і экалагічным фактарам, і забяспечваць нерызыкоўнасць перамяшчэння для турыстаў з рознымі фізічнымі магчымасцямі.
Зялёны Шлях — Greenways — гэта пазначаная на мясцовасці траса, у якой ёсць свая назва (з выкарыстаннем слова «зялёны маршрут» або «greenway»), лагатып і дэвіз/тэматыка маршруту. Інфармацыя аб маршруце распаўсюджваецца ў выглядзе буклетаў, карт, даведнікаў; у маршруту ёсць свой вэб-сайт і інфармацыйная сістэма ўздоўж усёй трасы (шчыты, інфармацыйныя пункты і г.д.). Маршрут адпавядае асноўным патрабаванням захавання бяспекі, асабліва ў адносінах веласіпедыстаў і пешых турыстаў. Ён развіваецца і кіруецца асноўным каардынатарам (арганізацыя, установа, тэрытарыяльны орган самакіравання і т.п.) са згоды і пры ўзаемадзеянні з іншымі партнёрамі ў рэгіёне. Маршрут з'яўляецца складовай часткай ужо існуючых або тых, якія распрацоўваюцца дзеля стратэгіі і планаў развіцця турызму і транспартнай сістэмы, упісваецца ў камунікацыйную і турыстычную сетку рэгіёна і асобных сельскіх рад, і звязаны з сістэмай грамадскага транспарту.
Джамахірыя (дзяржаўны лад)
Джамахіры́я (جماهيرية) — форма грамадскага і дзяржаўнага лада, адрозная ад манархіі і рэспублікі, выкладзеная ў Трэцяй сусветнай тэорыі Муамара Кадафі, у першай частцы Зялёнай кнігі.
Слова «джамахірыя» — неалагізм, створаны шляхам замены ў корані слова «джумхурыя» (рэспубліка) адзіночнага ліку «джумхур» (народ) на множны лік «джамахір» (масы).
Перадгісторыя
У 1969 годзе лівійскі кароль Ідрыс I быў скінуты ў выніку ваеннага перавароту, узначаленага палкоўнікам Муамарам Кадафі. Ён скасаваў каралеўства, на змену якому прыйшла арабская рэспубліка.
У 1975 годзе Кадафі апублікаваў сваю працу «Зялёная кніга», дзе дэталёва выклаў сутнасць джамахірыі.
Характарыстыка
Па Кадафі, джамахірыя ёсць найвышэйшая форма дэмакратыі, пры якой улада напрамую належыць народу, ажыццяўляецца прамое народаўладдзе. Дзяржава падзяляецца на мноства камун, якія ўяўляюць сабой самакіравальныя міні-дзяржавы ў дзяржаве, што валодаюць усёй паўнатой улады ў сваёй акрузе, уключаючы размеркаванне бюджэтных сродкаў. Кіраванне камунай ажыццяўляецца першасным народным кангрэсам. У яго ўваходзяць усе члены (жыхары) камуны. Грамадзяне могуць выказаць сваю прапанову на пасяджэнні, удзельнічаць у прыняцці рашэнняў і рэалізацыі ўлады. На кожным першасным народным кангрэсе абіраюцца прадстаўнікі ў гарадскія народныя камітэты (выканаўчыя органы, члены якіх аўтаматычна становяцца дэлегатамі народных кангрэсаў правінцый) і Усеагульны Народны Кангрэс. Ён, будучы вышэйшым заканадаўчым органам, мае права ўносіць у свой парадак дня толькі пытанні, узважаныя пярвічнымі народнымі кангрэсамі. УНК упаўнаважаны абіраць свой пастаянны орган — Генеральны сакратарыят, фарміраваць Вышэйшы Народны Камітэт (урад).
Рэалізацыя
2 сакавіка 1977 года на надзвычайнай сесіі Усеагульнага народнага кангрэса (УНК) ў горадзе Себха Лівійская Арабская Рэспубліка была ператворана ў Сацыялістычную Народную Лівійскую Арабскую Джамахірыю (пазней дададзена «Вялікая»). Прававая сфера краіны была часткова ісламізаваная, што стала следствам уплыву розных тэорый ісламскага сацыялізму. Так, яшчэ ў 1972 годзе ў краіне былі ўведзены такія нормы шарыяту як закят, забарона на ліхвярства і пакаранне ў выглядзе ампутацыі рукі ці ногі за разбой або крадзеж. У той жа час Каран абвешчаны «законам грамадства».
Адначасова створаны так званы «рэвалюцыйны сектар» з мэтай «падзелу рэвалюцыі і дзяржавы», які меў задачу «падахвочваць» органы сектара джамахірыі да «ажыццяўлення народаўладдзя» і «падымаць агульны ўзровень свядомасці і адданасці рэвалюцыйным ідэалам». У адрозненне ад народных кангрэсаў, «рэвалюцыйны сектар» быў прадстаўлены невыбарнымі асобамі, прызначанымі зверху. «Рэвалюцыйныя камітэты» («рэўкамы») у асобных населеных пунктах, воінскіх часцях, навучальных установах і г.д. кантралявалі адпаведныя мясцовыя органы сектара джамахірыі, маючы, у тым ліку, карныя функцыі і ўласныя паўваенныя фармаванні («шок-групы» рэўкамаў, «гвардыя джамахірыі», «войскі адпору»). Акрамя іншых задач, рэўкама займаліся таксама назіраннем за грамадскім меркаваннем і наглядам, да чаго было прыцягнута ад 10 да 20% насельніцтва Лівіі. Рэўкамы на месцах, у сваю чаргу, падпарадкоўваліся свайму Цэнтральнаму камітэту, кіраваным «рэвалюцыйным кіраўніцтвам» на чале з лідарам рэвалюцыі Муамарам Кадафі. Такім чынам, хоць фармальна ўлада ў краіне і належала народу, а ніякага кіраўніка дзяржавы не існавала, рэальная ўлада належала нявыбарным рэўкамам, а сам Муамар Кадафі, хоць яго становішча ў дзяржаве і напаўафіцыйна, фактычна меў у руках абсалютную ўладу. Як «лідар рэвалюцыі» ён нікім не абіраўся і нікому не быў падсправаздачны. У цэлым ключавую ролю ў дзяржаве гуляла менавіта «рэвалюцыйнае кіраўніцтва».
Выбары ва ўсеагульны народны кангрэс былі таксама падкантрольны рэўкамам; акрамя таго, УНК не меў права заканадаўчай ініцыятывы і быў абавязаны толькі абмяркоўваць прапановы, вылучаныя ніжэйстаячымі народнымі кангрэсамі пад кантролем рэўкамаў. Акрамя таго, лідар рэвалюцыі меў права накласці вета на рашэнні УНК. Усеагульны народны кангрэс быў упаўнаважаны фармаваць Найвышэйшы народны камітэт (урад) таксама толькі па прадстаўленні «рэвалюцыйнага кіраўніцтва».
Хоць у Лівіі і былі забаронены любыя палітычныя партыі, у рэальнасці «рэвалюцыйны сектар» гуляў ролю цалкам аналагічную ролі кіруючай партыі ў аднапартыйных сістэмах.
У 1988 Усеагульным народным кангрэсам была прынята Вялікая зялёная хартыя правоў чалавека эры Джамахірыі.
Адным з пазнейшых эксперыментаў стаў прыняты з 1988 курс на замену рэгулярнай арміі і паліцыі на «ўзброены народ» і «народную міліцыю». У 1989 годзе адменены раней існыя воінскія званні, у 1990 годзе ўтворана добраахвотніцкая «Гвардыя Джамахірыі». Аднак гэтыя эксперыменты на практыцы выліліся толькі ў стварэнне паралельных звычайнай арміі сілавых структур.
У 2011 годзе падчас грамадзянскай вайны ў Лівіі быў забіты Муамар Кадафі, а строй джамахірыі зрушаны на рэспубліку.
Аміндыўскія астравы
Амінды́ўскія астравы (Amindivi Islands), група астравоў у Аравійскім моры, на захадзе ад Малабарскага ўзбярэжжа паўвострава Індастан на поўнач ад Лакадыўскіх астравоў. Скдадаецца з атолаў і трох рыфаў. Галоўны востраў групы — Аміні. Плошча 9,26 км². Насельніцтва 19 тыс. чал. (2001). Належаць Індыі, уваходзяць у склад астраўной саюзнай тэрыторыі Лакшадвіп. Клімат субэкватарыяльны, мусонны.
Казімір Пуласкі
Казімір Пуласкі (, г. Варшава —, г. Савана, штат Джорджыя, ЗША) — удзельнік барацьбы за свабоду двух народаў — польскага і амерыканскага, адзін з кіраўнікоў і маршалак Барскай канфедэрацыі, генерал кантынентальнай арміі ў час вайны за незалежнасць ЗША, «бацька амерыканскай кавалерыі».
Памяць
Як нацыянальнаму герою ЗША яму пастаўлены помнікі ў Вашынгтоне, Саванне, Вест-Пойнце.
Кагарлык
Кагарлык (Кагарлик) — горад у Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Кагарлыцкага раёна. Плошча 21 км². Насельніцтва 13 544 чал. (01.01.2019).
Сярдзечнік
Сярдзечнік
Генадзь Аркадзевіч Космач
Генадзь Аркадзевіч Космач ( — ) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук, прафесар. Першы муж А. М. Космач. Сфера навуковых інтарэсаў — найноўшая гісторыя Германіі, гісторыя міжнародных адносін, палітычная біяграфія В.Кубэ, гісторыя СССР 1930-х гг. і метадалогія гістарычнай навукі. Выкладаў метадалогію гісторыі і гісторыю ўсходніх цывілізацый. Cааўтар падручнікаў і вучэбных дапаможнікаў па сусветнай гісторыі для вучняў 9, 10 і 11 класаў устаноў Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
Нарадзіўся 7 ліпеня 1953 года ў вёсцы Талуі Маладзечанскага раёна Мінскай вобласці. У 1976 годзе скончыў гістарычны факультэт БДУ. З 1979 года працаваў на гістарычным факультэце БДПУ імя Максіма Танка. У 1979 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме «Барацьба Камуністычнай партыі Аўстрыі супраць рэакцыі і фашызму ў 1924—1929 гг.». У 1990 годзе абараніў доктарскую дысертацыю па тэме «Працоўны клас у палітыцы кіруючых буржуазных партый Германіі ў 1924—1929 гг.». З 1993 года — загадчык кафедры ўсеагульнай гісторыі. У 1994 г. у сааўтарстве з жонкай выдаў кнігу «Трагедыя куміраў рэвалюцыі » дзе былі апісаны палітычныя біяграфіі М. І. Бухарына, А. І. Рыкава і Л. Д. Троцкага. З 2004 года — загадчык кафедры новай і найноўшай гісторыі. З 2015 г. — прафесар кафедры ўсеагульнай гісторыі і методыкі выкладання гісторыі. Памёр у 2016 г.
Бюро ЦК КПБ для кіраўніцтва прамысловасцю і будаўніцтвам
Бюро́ Цэнтра́льнага Камітэ́та Камуністы́чнай па́ртыі Белару́сі для кіраўні́цтва прамысло́васцю і будаўні́цтвам — кіруючы галіновы орган Кампартыі Беларусі, створана пленумам ЦК КПБ згодна з пастановай лістападаўскага (1962) Пленума ЦК КПСС.
Пчэльнік
Пчэ́льнік (, Пчельник) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Вялікая ўкраінская энцыклапедыя
Гістарычная даведка
Ідэя ВУЭ выспявала сярод украінскай акадэмічнай інтэлігенцыі з 1990-х гадоў. На ўзроўні Нацыянальнай акадэміі навук Украіны гэтая ідэя ўпершыню была агучана 6 красавіка 2001 г. у дакладзе І. Дзюбы. Рашэнне аб падрыхтоўцы універсальнай энцыклапедыі было прынята на пасяджэнні Прэзідыума Нацыянальнай акадэміі навук Украіны 29 лістапада 2012 года. Указам Прэзідэнта Украіны № 1 ад 2 студзеня 2013 г. прынята рашэнне аб падрыхтоўцы шматтомнай «Вялікай украінскай энцыклапедыі» ў папяровай (друкаванай) і электроннай версіях.
Праца над стварэннем «Вялікай украінскай энцыклапедыі» пачалася ў 2013 годзе з падрыхтоўкі Слоўніка (спіс лозунгаў — будучых артыкулаў). 13 снежня 2018 г. адбылася прэзентацыя партала е-ВУЭ (https://vue.gov.ua/).
Характарыстыка энцыклапедыі
Канцэпцыя «Вялікай украінскай энцыклапедыі» заключаецца ў адлюстраванні сучаснай навуковай карціны свету, гісторыі чалавечай цывілізацыі і ўкладу ў яе ўкраінскага народа. Прыкладная колькасць лозунгаў (артыкулаў) — каля 100 тысяч.
Большасць артыкулаў ВУЭ з'яўляюцца аўтарскімі, напісанымі вядучымі спецыялістамі Украіны - супрацоўнікамі інстытутаў Нацыянальнай акадэміі навук Украіны, выкладчыкамі ВНУ, спецыялістамі ў галінах народнай гаспадаркі.
Аб'ём тэксту артыкулаў VUE складае 2000–8000 знакаў. У энцыклапедычным артыкуле e-VUE тэкставы матэрыял класіфікаваны і складаецца ў асноўным з падрабязных мультымедыйных гісторый, у якіх тэкст, фатаграфіі, інфаграфіка, малюнкі, малюнкі, схемы, карты, аўдыя- і відэаролікі з'яўляюцца ўзаемадапаўняльнымі сродкамі апавядання.
Па стане на 2022 год: выдадзены першы том Вялікай украінскай энцыклапедыі (А-Акц), другі том (Акц–Аор), трэці том (Апа–Аят).
Літаратуры
•	Киридон А. Велика українська енциклопедія як національний проект: поступ ініціації // Наукові засади та теоретико-методологічні принципи створення сучасних енциклопедій: колективна монографія / За ред. д.і.н., проф. Киридон А. М. – К.: Державна наукова установа «Енциклопедичне видавництво», 2015. – С. 7–14.
Максім Андрэевіч Дробыш
Максім Дробыш (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Віцебск».
Клубная кар’ера
Выхаванец клуба «Віцебск», з 2018 года пачаў выступаць за дубль. У 2019 годзе стаў прыцягвацца да асноўнай каманды. Дэбютаваў за «Віцебск» 26 чэрвеня 2019 года ў матчы Кубка Беларусі супраць «Слоніма-2017» (3:1), выйшаўшы на замену ў другім тайме. У Вышэйшай лізе ўпершыню згуляў 1 снежня 2019 года ў матчы апошняга тура супраць мазырскай «Славіі» (0:2), калі выйшаў на замену ў канцы сустрэчы. У 2020—2022 гадах працягваў выступаць за дубль, аднак стаў часцей прыцягвацца да асноўнай каманды, дзе звычайна выхадзіў на замену або заставаўся на лаўцы запасных.
У 2023 годзе застаўся ў камандзе пасля таго, як яна выбыла ў Першую лігу. У чэрвені 2023 года падоўжыў кантракт з віцебскім клубам.
Міжнародная кар’ера
У кастрычніку 2017 года быў у складзе юнацкай зборнай Беларусі (да 17 гадоў) на кваліфікацыйным раўндзе чэмпіянату Еўропы, аднак на полі не з’яўляўся.
26 сакавіка 2021 года дэбютаваў у моладзевай зборнай Беларусі, калі выйшаў на замену ў другім тайме таварыскага матча супраць Арменіі (2:1).
Гваздзік травянка
Гваздзік травянка (Dianthus deltoides) — від кветкавых раслін сямейства.
Назва
Гваздзік травянка, сардэчнік, сярдзечнік, іскра, некерко , іскаркі, палявыя слёзкі , махрэ.
Апісанне
Шматгадовая шызаватая або зялёная травяністая расліна. Мае тонкае паўзучае карэнішча, якое ўтварае дзярнінкі з кветканосных і бясплодных парасткаў. Сцябло ўзыходзячае, з кароткім шурпатым апушэннем, 10—40 см вышынёй. Лісце супраціўнае, па краях і сярэдняй жылцы пакрыта жорсткім апушэннем, тупое; ніжняе — падоўжана лапаткападобнае, верхняе — лінейнае. Кветкі правільныя, двухполыя, адзінкавыя, радзей — па дзве — тры, 5-пялёсткавыя. Пялёсткі зубчастыя, чырвоныя, з кольцам пурпуровых плям. Плод — каробачка. Цвіце ў чэрвені — верасні. Утварае натуральныя гібрыды з.
Распаўсюджанне
Натуральна гваздзік травянка расце на лугах Еўропы і Заходняй Азіі. Расце па ўсёй тэрыторыі Украіны ў змешаных лясах, на лугах, лясных палянах і ўзлесках. Як садовая расліна вырошчваецца па ўсім свеце. Інтрадукаваны ў Паўночнай Амерыцы.
Іван Андрэевіч Крылоў
Іван Андрэевіч Крылоў (2 (13) лютага 1769 года, Масква — 9 (21) лістапада 1844 года, Санкт-Пецярбург) — рускі паэт, байкапісец, перакладчык, пісьменнік. Сапраўдны член Імператарскай Расійскай акадэміі (1811), ардынарны акадэмік Імператарскай Акадэміі навук па Аддзяленню Рускай мовы і славеснасці (1841).
У маладосці Крылоў быў вядомы перш за ўсё як пісьменнік-сатырык, выдавец сатырычнага часопіса «Пошта духаў» і парадыйнай трагікамедыі «Трумф», якая хадзіла ў спісах і высмейвала Паўла I. Крылоў з’яўляецца аўтарам больш за 200 баек з 1809 па 1843 г., яны выйшлі ў свет у дзевяці частках і перавыдаваліся вельмі вялікімі па тых часах тыражамі. У 1842 годзе яго творы выйшлі ў нямецкім перакладзе. Сюжэты многіх баек ўзыходзяць да твораў Эзопа і Лафантэна, хоць нямала і арыгінальных сюжэтаў.
Дзіцячы парк (Магілёў)
Дзіцячы парк — парк у Магілёве, размешчаны на левым беразе Дняпра, уздоўж праспекта Пушкіна. Закладзены ў 1976 годзе. Плошча складае 3,8 га (1987), плошча азелянення 1,2 га. Высаджана каля 200 дрэў. Растуць ліпа драбналістая, клён вастралісты, бяроза пухнатая, розныя віды кустоў. У 1982 годзе распачаты працы па добраўпарадкаванні парку (арх. К. Аляксееў, Л. Баліцкая, Э. Юшка). Добраўпарадкавана 1-я і 2-я чэргі, вялося (1988) будаўніцтва 3-й чаргі ўздоўж пр. Пушкіна (ад Палаца культуры да моста цераз р. Дняпро) і добраўпарадкаванне поймавай тэрыторыі з арганізацыяй гідрапарка. Працуюць гульнявыя атракцыёны, у савецкія часы — дзіцячае кафэ «Сонейка». У парку размешчаны Палац культуры вобласці.
IC 1894
IC 1894 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Метадысцкая царква (Быдгашч)
Метадысцкая царква (Kościół Ewangelicko-Metodystyczny w Bydgoszczy) — мураваная пратэстанцкая царква ў г. Быдгашч, Польшча.
Гісторыя
Будынак царквы быў пабудаваны ў 1883 годзе і да 1945 года належыў баптыстам. У 1946 годзе гарадскія ўлады аддалі храм метадысцкай царкве, якая была заснавана ў 1935 годзе і не мела свайго будынка.
Восем прынцыпаў Юн
Восем прынцыпаў іерогліфа Юн (кіт. 永字八法, піньінь Yǒngzì Bā Fǎ, яп. 永字八法/えいじはっぽう, эйдзі хапо: кар. 영자팔법/永字八法, ёнджапальбор) — восем найпрасцейшых рыс стылю кайшу, якія разам утвараюць іерогліф 永, «вечнасць». Лічыцца, што пастаянная практыка напісання гэтага іерогліфа дапамагае дасягнуць прыгажосці ў каліграфіі шляхам асваення пэўных прыёмаў руху пэндзля. Кожны з васьмі элементаў магчыма пераўтварыць у ключы, якія складаюць іншыя іерогліфы.
Гісторыя
Восем прынцыпаў паходзяць з ранейшай сістэмы «Сямі элементаў» (七勢, qī shì), якія былі створаны каліграфкай Вэй Шо (衛鑠, Wèi Shuò) з дынастыі Цзінь. Вучэнне было працягнута паэтам дынастыі Тан Лю Цзун’юанем у працы «Пахвала васьмі прынцыпам юн» (永字八法頌, yǒngzìbāfǎ sòng).
Спіс кіраўнікоў Карынтыі
Герцагства Карынтыя з'яўлялася адным з тэрытарыяльных княстваў Свяшчэннай Рымскай імперыі ў 976—1806 гадах. Яго папярэднікамі былі славянскае княства Карантанія (VII—IX стст.) і Карантанская марка ў складзе імперыі Каралінгаў (IX—X стст.). Герцагства Карынтыя захоўвала незалежнасць да 1269 года, пасля чаго перайшло пад кіраванне спачатку каралёў Чэхіі, а затым графаў Ціроля. У 1335 годзе Карынтыя была далучана да аўстрыйскіх уладанняў Габсбургаў і пазней складала адну з каронных зямель Аўстрыйскай манархіі.
Млынары (гміна)
Млына́ры (Młynary) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Эльблёнгскага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Млынарах. Плошча гміны складае 157,09 км². Станам на 2004 год у гміне Млынары пражывалі 4594 чалавекі, шчыльнасць — 29,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 29 населеных пунктаў.
Спіс кіраўнікоў Карынтыі
Карынтыя пад уладай Габсбургаў (з 1335 г.)
У 1619 г. Карынтыя была аб'яднана з астатнімі тэрыторыямі Габсбургаў. Пра далейшых кіраўнікоў Карынтыі гл. Спіс кіраўнікоў Аўстрыі.
Алег Васілевіч Свірыдаў
Алег Васілевіч Свіры́даў (Олег Васильевич Свиридов; нар. ) — вучоны ў галіне біяарганічнай хіміі, доктар хімічных навук (1994).
Біяграфія
Нарадзіўся ў сяле Варон-Лазоўка (Хлевенскі раён Ліпецкай вобласці Расіі). У 1972 годзе скончыў Варонежскі дзяржаўны ўніверсітэт. Кандыдацкую дысертацыю абараніў у 1980 годзе. З 1974 года працуе ў Інстытуце біяарганічнай хіміі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. У 2000 годзе ўзначаліў лабараторыю хіміі бялковых гармонаў.
Навуковая дзейнасць
Аўтар навуковых прац па даследаванні фізіка-хімічных уласцівасцей і біялагічных функцый гармоназвязваючых глікапратэінаў плазмы крыві і тканак чалавека, распрацоўцы імунадыягнастычных сродкаў і гарманальных лекавых прэпаратаў. Аўтар шэрагу патэнтаў.
Сфрод апублікаванага:
Узнагароды
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР 1988 года.
Экамузей
Экамузей — сетка блізкаразмешчаных аб'ектаў, якія ўяўляюць сабой "жывую" калекцыю, што дэманструе прыродныя і культурныя багацці рэгіёна і служыць крыніцай дадатковага прыбытку для мясцовых жыхароў.
Экамузеі ў краінах Еўропы
Тэрмін "экамузей" упершыню быў уведзены ў Францыі Хуга дэ Варынам (Hugues de Varine) у 1971, а першыя ініцыятывы, якія атрымалі статут экамузеяў, з'явіліся ў Ле Крэўсот (Le Creusot) у 1974 і ў Гранд Ланд (Grande Lande) у 1975. Краіна, дзе досыць рана развіўся рух экамузеяў, - Швецыя, у якой з'явіліся значныя па маштабе, рэгіянальныя прадпрыемствы. У Польшчы яны развіваюцца, напрыклад, у Дольным Шлёнску, Усходніх Карпатах і інш.
У Сеціве
Адмысловая старонка на greenways.by
Вік’ё
Вік'ё (Vicchio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Фларэнцыя.
Насельніцтва складае 8124 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 59 чал./км². Займае плошчу 138 км². Паштовы індэкс — 50039. Тэлефонны код — 055.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святы Ян Хрысціцель.
Дэні Сасу-Нгесо
Дэні Сасу-Нгесо (Denis Sassou Nguesso; нар. ) — кангалезскі ваенны, палітычны і дзяржаўны дзеяч, у 1979—1992 і з 1997 года — Прэзідэнт Рэспублікі. Адзін з заснавальнікаў КПТ. У перыяд першага прэзідэнцтва узначальваў марксісцка-ленінскі рэжым НРК. У 1990—1991 ініцыяваў рэформы, адхілены ад улады па выніках выбараў 1992 года. Вярнуўся да ўлады ў выніку грамадзянскай вайны і ангольскай інтэрвенцыі.
У кастрычніку 2021 года Дэні Сасу-Нгесо згаданы ў скандале з "Дакументамі Пандоры". Па дадзеных міжнароднага кансорцыума журналістаў, адразу пасля вяртання да ўлады Дэні Сасу-Нгесо, у 1998 годзе на яго імя зарэгістравана кампанія Inter African Investment на Брытанскіх Віргінскіх астравах, афшорнай зоне ў Карыбскім басейне. Дэні Сасу-Нгесо адмаўляе дакументы.
Гарывадскі сельсавет
Гары́вадскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Рэчыцкага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Гарывада.
Луіс дэ Камоэнс
Луіс дэ Камоэнс, або Луіш Ваш дэ Камойнш (Luís Vaz de Camões; каля 1524 — 10 чэрвеня 1580) — партугальскі паэт XVI ст. Аўтар паэмы «Лузіяды».
Беларускія пераклады
Паасобныя вершы на беларускую мову пераклалі Якуб Лапатка, Лявон Баршчэўскі.
IC 1895
IC 1895 — галактыка тыпу SB0-a (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Печ.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Шэпетава
Шэ́петава (, Шепетово) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Серкавіцкага сельсавета.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Анэлінскага сельсавета, да 29 снежня 1961 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Гісторыя
Згадваецца ў 1642 годзе як вёска ў Аршанскім павеце Вялікага Княства Літоўскага.
Калегіяльны касцёл
Калегіяльны касцёл або Калегіята (kolegiata, kollegiatstift, collégiale, collegiate church) — каталіцкі касцёл, які не мае статусу кафедральнага сабора і не належыць ні да якога кляштара ці манаскага ордэна, але пры якім існуе капітула канонікаў, якую не варта блытаць з абшчынай манаскага ордэна, а інтэрнат канонікаў - з манастыром.
Канонікі ў калегіяце жывуць і служаць Богу супольна. У адрозненне ад манахаў яны валодаюць прыватнай уласнасцю (у тым ліку нерухомасцю), атрымліваюць рэнту ад даходаў сваёй царквы (кіруюць царкоўнай уласнасцю разам), не даюць урачыстых абяцанняў (акрамя цэлібату для канонікаў, высвечаных у дыяканы) і вольныя ў любы момант пакінуць абшчыну.
Пасля рэформаў Другога Ватыканскага сабора высвячэнне каноніка ў сан святара ўжо абавязковае. Паколькі канонікі не належаць ніякаму афіцыйнаму манаскаму ордэну, яны не носяць спецыфічных ордэнскіх убораў.
Калегіяльныя цэрквы сустракаюцца таксама ў англіканстве, як напрыклад, Калегіяльная царква св. Пятра ў Вэстмінстэры, больш вядомая як Вэстмінстэрскае абацтва, капліца Святога Георгія ў Віндзарскім замку і інш.
Ігар Віктаравіч Красноў
Ігар Віктаравіч Красноў (нар. 24 снежня 1975, Архангельск, РСФСР, СССР) — расійскі дзяржаўны дзеяч, юрыст. Генеральны пракурор Расійскай Федэрацыі з 22 студзеня 2020 году. Член Савета Бяспекі Расійскай Федэрацыі з 3 лютага 2020 года. Член Савета пры Прэзідэнце Расійскай Федэрацыі па супрацьдзеянні карупцыі з 13 лютага 2020 года. Сапраўдны дзяржаўны саветнік юстыцыі (2020).
Намеснік Старшыні Следчага камітэта Расійскай Федэрацыі (30 красавіка 2016 — 22 студзеня 2020).
Ціхаў
Ціхаў — прозвішча.
Максім Аляксандравіч Знак
Максі́м Алякса́ндравіч Знак (нар. 4 верасня 1981, Мінск) — беларускі юрыст, адвакат і палітык, сябра прэзідыума Каардынацыйнай рады. Палітычны зняволены, вязень сумлення.
Біяграфія
У 2004 годзе скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, пасля гэтага скончыў аспірантуру. У 2007 годзе заснаваў юрыдычную фірму «ЮрЗнак». У 2009 годзе абараніў навуковую дысертацыю на тэму «Дыспазітыўнасць дагаворнай адказнасці ў грамадзянскім праве», яму была нададзеная навуковая ступень кандыдата юрыдычных навук.
У 2013—2015 гадах вучыўся ў Бізнес-школе ІПМ. У варшаўскім Універсітэце Казьмінскага (Польшча) атрымаў ступень магістра бізнес-адміністравання. З 2011 года дацэнт юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзе вядзе курс «Гаспадарчае права» ў МВА Інстытута бізнесу БДУ.
Палітычная дзейнасць
У часе прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года стаў юрыстам у штабе кандыдата Віктара Бабарыкі. 14 ліпеня 2020 года ЦВК Беларусі адмовіла Віктару Бабарыку ў рэгістрацыі, Максім Знак падаў скаргу на адмову ў рэгістрацыі кандыдата, аднак Вярхоўны суд адмовіў у скарзе.
Пасля выбараў і пачатку масавых пратэстаў, 15 жніўня пачалося фармаванне Каардынацыйнай Рады па арганізацыі працэсу пераадолення палітычнага крызісу, дзе Максім Знак разам з Вольгай Кавальковай прымаў заяўкі на ўступленне, а 18 жніўня ўвайшоў у асноўны склад Рады. 19 жніўня на першым пасяджэнні Каардынацыйнай рады быў абраны ў яе прэзідыум, куды агулам увайшло 7 чалавек.
20 жніўня быў выкліканы ў Следчы камітэт Беларусі для допыту ў рамках крымінальнай справы, узбуджанай супраць Каардынацыйнай рады. 26 жніўня суправаджаў Святлану Алексіевіч на допыце ў Следчым камітэце, яна адмовілася даваць паказанні і была адпушчаная. 31 жніўня абвясціў, што Каардынацыйная рада гатовая да дыялогу з прадстаўнікамі ўлады Аляксандра Лукашэнкі, у тым ліку наконт канстытуцыйнай рэформы.
Уначы 8 верасня Знак перастаў выходзіць на сувязь, пасля чаго, 9 верасня ягоны адвакат Дзмітрый Лаеўскі заявіў, што Знака паўторна выклікалі на допыт у Следчы камітэт. У той жа дзень стала вядома, што Знак стаў фігурантам крымінальнай справы пра магчымы «захоп улады» ў Беларусі, яго абвінавацілі ў «публічных закліках да захопу ўлады альбо сілавой змены канстытуцыйнага ладу краіны». Знак быў узяты пад варту, яму было прад’яўленае абвінавачанне паводле ч. 3 арт. 361 КК Беларусі (заклікі да дзеянняў, накіраваных на прычыненне шкоды нацыянальнай бяспецы).
10 верасня 2020 года сумеснай заявай дванаццаці арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр, быў прызнаны палітычным зняволеным. 11 верасня 2020 года «Amnesty International» прызнала Знака вязнем сумлення. 14 верасня 2020 года шэфства над палітвязнем узяў Сяргей Лагадзінскі, дэпутат Еўрапейскага парламента.
Судовае разбіральніцтва пачалося 4 жніўня 2021 года. Крымінальная справа разглядалася ў закрытым судовым пасяджэнні, публічна была абвешчана толькі рэзалютыўная частка прысуду. 6 верасня Мінскі абласны суд прызнаў Максіма Знака вінаватым у здзяйсненні злачынстваў, прадугледжаных ч. 1 арт. 357, ч.3 арт. 361, ч.1 арт. 361-1 Крымінальнага кодэкса і прысудзіў да 10 гадоў пазбаўлення волі. Гаворка ідзе, у прыватнасці, аб змове з мэтай захопу дзяржаўнай улады неканстытуцыйным шляхам, стварэнні экстрэмісцкага фарміравання і кіраванні такім фарміраваннем, публічных закліках да захопу дзяржаўнай улады.
Пераяслаў
Перая́слаў ці Пэрэя́слаў (Переяслав) — горад у Кіеўскай вобласці Украіны. У 1943—2019 гадах горад меў назву Пераяслаў-Хмяльніцкі. Адміністрацыйны цэнтр Пераяслаў-Хмяльніцкага раёна. Плошча 32 км². Насельніцтва 27 923 чал. (1 студзеня 2012).
Максім Аляксандравіч Знак
Палітычная дзейнасць
У канцы 2021 года этапіраваны ў папраўчую калонію №3 (Віцьба).
Прэміі і ўзнагароды
Прэмія за ўнёсак у абарону правоў чалавека (2021)
У ліку чатырох беларускіх юрыстаў уганараваны прэміяй «За абарону правоў чалавека-2021» Рады адвакатаў і юрыдычных супольнасцей Еўропы
Адзін з лаўрэатаў французска-нямецкай прэміі ў галіне правоў чалавека 2022 года.
Літаратурная дзейнасць
Лаўрэат прэміі імя Францішка Аляхновіча (2021) за цыкл турэмных вершаў.
У 2022 выйшла кніга «Зекамерон» на рускай, беларускай і немяцкай мовах. У 2023 годзе чакаецца выхад на англійскай і шведскай мовах.
Лаўрэат English PEN Translates award 2023.
Сям’я
Жонка — Надзея Знак, адвакатка. Сын Алесь.
Мельхіёр Завіша
Мельхіёр (Мельхер) Кезгайла Завіша (? — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага. Кашталян віцебскі (1588—1592).
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Завішаў герба «Лебедзь».
Джо Фрэйзер
Джо Фрэйзер (англ.: Joe Frazier; нар. 12 студзеня 1944, Бьюфорт, штат Паўднёвая Караліна, ЗША-) — амерыканскі баксёр-прафесіянал, які выступаў у цяжкай вагавой катэгорыі. Алімпійскі чэмпіён 1964 года. Чэмпіён свету ў цяжкай (версія WBC, 1970—1973; версія WBA, 1970—1973) вагавой катэгорыі.
Мельхіёр Завіша
Біяграфія
Маршалак гаспадарскі ў 1578 годзе. Прыдворны Яго Каралеўскай Вялікасці.
Перайшоў у кальвінізм, а ў Шыдлаве пабудаваў капліцу для сваіх аднаверцаў.
Млынажы (гміна)
Млына́жы (Młynarze) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Макоўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Млынажах. Плошча гміны складае 75,04 км². Станам на 2004 год у гміне Млынажы пражывалі 1770 чалавек, шчыльнасць — 23,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 15 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 17 населеных пунктаў.
Аб’яднаная беларуская вайсковая школа
Аб’яднаная беларуская вайсковая школа імя ЦВК БССР (АБВШ) — сярэдняя вайсковая навучальная ўстанова («нармальная вайсковая школа» ) РСЧА УС СССР у Мінску ў 1921—1941 гадах для падрыхтоўкі камандных і начальнікаў кадраў.
Гісторыя
5 лютага 1921 года па загадзе Рэўваенсавета Рэспублікі ў Менску былі арганізаваны кароткатэрміновыя 81-я пяхотныя курсы каманднага складу. Размяшчаліся ў будынку былой Менскай духоўнай семінарыі.
У гэтым жа годзе навучальная ўстанова была двойчы перайменаваная: спачатку ў курсы Саўнаркама БССР, а затым, перайшоўшы ў ваеннае ведамства (Наркамат абароны) — Менскія пяхотныя курсы РСЧА.
9 кастрычніка 1924 года на базе гэтых курсаў была арганізавана 7-я Аб’яднаная вайсковая школа імя ЦВК БССР з трохгадовым тэрмінам навучання.
Назва «Аб’яднаная» адлюстроўвала спецыфіку навучання: на трох аддзяленнях рыхтаваліся кадравыя камандзіры для родаў войскаў РСЧА: кавалерыі, артылерыі, пяхоты. У пералік ваенных дысцыплін уваходзілі: тапаграфія, гісторыя Грамадзянскай вайны, ваеннае мастацтва, тактыка, агнявая падрыхтоўка, інжынерная справа. Тактыка пяхоты і кавалерыі (курсанты спасцігалі джыгітоўку і прыёмы язды) вывучалася ў іх з улікам прымянення артылерыйскага агню. Амаль трэць вучэбнага часу адводзілася на агульнаадукацыйныя прадметы. На працягу вучобы курсанты праходзілі стажыроўку: на другім курсе — на пасадзе камандзіра аддзялення, на трэцім — камандзіра ўзвода.
Вайсковая школа ўяўляла сабой адзін батальён трох- ці чатырохротнага складу. Першачарговай задачай АВШ імя ЦВК БССР была падрыхтоўка камандзіраў для 2-й Беларускай стралковай дывізіі Заходняй ваеннай акругі (з кастрычніка 1926 года — Беларуская ваенная акруга).
У лютым 1931 года ў гонар 50-годдзя наркама па ваенных і марскіх справах, старшыні Рэўваенсавета СССР (РВС) К. Я. Варашылава курсанты школы здзейснілі лыжны марш Мінск—Масква. З 6 па 21 лютага 1931 дзесяць курсантаў, здзейсніўшы 800-кіламетровы забег, даставілі К. Я. Варашылаву «Рапарт аб дасягненнях і недахопах» АБВШ і асабіста павіншавалі наркама ў Маскве.
У лютым 1931 года таксама адзначалася і дзесяцігоддзе Аб’яднанай Беларускай ваеннай школы. АБВШ была ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. Ва ўказе, падпісаным старшынёй ЦВК БССР Аляксандрам Чарвяковым, гаварылася: «Адзначаючы выдатныя заслугі Аб’яднанай Беларускай ваеннай школы імя ЦВК БССР у справе падрыхтоўкі чырвоных камандзіраў, Прэзідыум ЦВК пастанаўляе: Узнагародзіць Аб’яднаную Беларускую ваенную школу ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга». Начальнік школы І. І. Васілевіч і яго памочнікі атрымалі з рук сакратара ЦВК А. І. Хацкевіча імянную зброю.
16 сакавіка 1937 года школа была пераўтворана ў Менскае ваеннае пяхотнае вучылішча імя М. І. Калініна.
28 сакавіка 1941 года загадам НКА СССР № 0127 перафарміравана ў '''Мінскае Чырвонасцяжнае танкавае вучылішча імя М. І. Калініна''',
3 ліпеня 1941 года, на падставе дырэктывы ГШ ЧА № 638/орг, было перадыслацыравана ў горад Ульянаўск і пераіменавана ў 2-е Ульянаўскае Чырвонасцяжнае танкавае вучылішча імя М. І. Калініна. Расфарміравана ў 1947 годзе.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны 21 мая 1952 года ў горадзе Мінску было адкрыта Сувораўскае ваеннае вучылішча, якое размяшчаецца ў будынку былой школы.
Вядомыя выпускнікі
За гады існавання ў вучылішчы было падрыхтавана каля 3,5 тысяч камандзіраў Чырвонай Арміі.
Ганна Швайба
Ганна Швайба (нар. 14 сакавіка 2000 —) — беларуская мастацкая гімнастка.
Юніоры
Ганна Швайба была ў складзе беларускай юніёрскай групы, якая выступала на і заваявала сярэбраны медаль у групавым мнагабор’і і золата ў 5 мячах.
Светлая Рошча
Све́тлая Ро́шча (, Светлая Роща) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Прыгараднага сельсавета.
Да 17 жніўня 1963 года вёска ўваходзіла ў склад Бытчанскага сельсавета.
IC 1896
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Анаіс Нін
Анаіс Нін (Anaïs Nin, поўнае імя Анхель Анаіс Хуана Анталіна Раса Эдэльміра Нін-і-Кульмель, Angela Anais Juana Antolina Rosa Edelmira Nin y Culmell;, Нэі-сюр-Сен — , Лос-Анджэлес) — амерыканская і французская пісьменніца, вядомая сваімі эратычнымі раманамі і дзённікам, які яна вяла больш за 60 гадоў.
Раман Дэльта Венеры
У 1977 годзе ўпершыню быў апублікаваны раман Анаіс Нін «Дэльта Венеры» (анг. Delta of Venus і ім. Das Delta der Venus), напісаны пісьменніцай яшчэ ў 40-х гадах XX стагоддзя. Гэты раман быў экранізаваны — у 1995 годзе Залман Кінг зняў фільм «Дэльта Венеры».
Забайкальскі фронт
Забайка́льскі фронт (скарочаныя назвы Заб. Ф, Забфронт) (15 верасня 1941 — 9 кастрычніка 1945) — фронт РСЧА падчас Другой сусветнай вайны. Колькасць Забайкальскага фронту на пачатак вайны складала звыш 600 тыс. чалавек.
Гісторыя
Забайкальскі фронт утвораны 15 верасня 1941 года на базе Забайкальскай ваеннай акругі.
У жніўні 1945 войскі фронту прынялі ўдзел у стратэгічнай Маньчжурскай аперацыі на хінгана-мукдэнскім накірунку. Спачатку яны пераадолелі бязводныя стэпы Унутранай Манголіі і прыгранічны ўмацаваны раён на калганскім, даланорскім, салуньскім і хайларскім напрамках. Затым, узаемадзейнічаючы з Мангольскай народна-рэвалюцыйнай арміяй разграмілі японскія войскі (44-я і 30-я арміі 3-га фронту, частка сіл 4-й асобнай арміі Квантунскай арміі, Суйюаньская вайсковая група). Пераадолелі хрыбет Вялікі Хінган і 19 жніўня выйшлі на мяжу Чжанцзякоу (Калган), Чэндэ (Жэхэ), Чыфэн, Шэньян (Мукдзен), Чанчунь і Цыцыкар. Пасля спынення японскай арміяй супраціву войскі фронту займаліся раззбраеннем і прыёмам капітуліруючых войскаў праціўніка.
Дыхастыліс Мікелі
Дыхастыліс Мікелі (Cyperus michelianus) — від раслін сямейства.
Забайкальскі фронт
Гісторыя
9 кастрычніка 1945 года Забайкальскі фронт быў расфарміраваны. Палявое ўпраўленне фронту рэарганізавана ў ўпраўленне Забайкальска-Амурскай ваеннай акругі, з уключэннем у яго арміі Забайкальскага фронту. Мангольскія злучэнні і часці конна-механізаванай групы вярнуліся ў склад войскаў Мангольскай Народнай Рэспублікі.
Дыхастыліс Мікелі
Распаўсюджанне і экалогія
Сустракаецца па ўсёй Палеарктыцы, большасці краін Афрыкі, ахопліваючы Маўрыкій і Мадагаскар і праз усходнюю і паўднёва-ўсходнюю Азію да Аўстраліі. Расце на алювіяльных рачных узбярэжжах на гліне і пяску, па краях сажалак, канаў і рысавых палёў.
Забайкальскі фронт
Склад
Першапачаткова: У наступным уваходзілі: У перыяд Вялікай Айчыннай вайны Забайкальскі фронт накіраваў на савецка-германскі фронт 16 дывізій (11 стралковых, кавалерыйскую, тры танкавыя, мотастралковую) і дзве брыгады (стралковую і артылерыйскую). Усяго — каля 300 тыс. чалавек, больш за 2 тыс. гармат і мінамётаў, звыш 1,4 тыс. танкаў.
Дыхастыліс Мікелі
Батанічнае апісанне
Аднагадовая, травяністая расліна. Карані кудзелістыя. Сцеблы (0,3) 1,5-6,7 (10,6) см, адзіночныя або ў пучках, прамыя. Лісце (0,9) 2,5-5,3 (8,5) см × 0,6-2,2 мм, даўжыня, як правіла, крыху больш, чым у сцябла. Сямянкі 1-1,5 × 0,2-0,4 мм, даўгавата-эліптычныя, саламяна-жоўтыя, калі маладыя, цёмна-карычневыя — пазней.
Забайкальскі фронт
Камандаванне
Камандуючыя войскамі: Члены Ваеннага савета: Начальнікі штаба:
Бюро ЦК КПБ для кіраўніцтва сельскай гаспадаркай
Бюро́ Цэнтра́льнага Камітэ́та Камуністы́чнай па́ртыі Белару́сі для кіраўні́цтва се́льскай гаспада́ркай — кіруючы галіновы орган Кампартыі Беларусі, створана 18 снежня 1962 года пленумам ЦК КПБ згодна з пастановай лістападаўскага (1962) Пленума ЦК КПСС.
Старшыня — сакратар ЦК КПБ Фёдар Анісімавіч Сурганаў.
Існавала да 24 лістапада 1964 года.
Трыяда Вірхава
Трыяда
Трыяда ўключае тры кампанента:
Юбілейны медаль «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.»
Юбіле́йны меда́ль «Тры́ццаць гадо́ў Перамо́гі ў Вялі́кай Айчы́ннай вайне́ 1941-1945 гг.» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 25 красавіка 1975 года ў азнаменаванне 30-годдзя Перамогі над фашысцкай Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг. Аўтарамі малюнка медаля былі мастакі В. А. Ермакоў і В. П. Зайцаў (абодва — аверс), а таксама А. Г. Мірашнічэнка (рэверс).
Палажэнне аб медалю
Юбілейным медалём «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» узнагароджваюцца: Асобам, згаданым у першым пункце, уручаецца медаль з надпісам на адваротным боку «УЧАСТНИКУ ВОЙНЫ», а асобам, згаданым у другім пункце — з надпісам «УЧАСТНИКУ ТРУДОВОГО ФРОНТА».
Узнагароджанне юбілейным медалём «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» распаўсюджана на працаўнікоў тылу, удастоеных у гады вайны ордэнаў або медалёў СССР за працоўныя заслугі або ўзнагароджаных медалямі: Юбілейны медаль «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца пасля медаля «Дваццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.».
Па стану на 1 студзеня 1995 года юбілейным медалем «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» узнагароджана прыблізна 14 259 560 чалавек.
Апісанне медаля
Медаль «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» круглы, памерам 36 мм у дыяметры, вырабляецца з латуні.
На адным боку медаля на фоне святочных агнёў салюту ў гонар Перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне размешчана рэльефная выява скульптуры А. В. Вучэціча «Радзіма-Маці» з помніка-ансамбля героям Сталінградскай бітвы. Злева ад скульптуры на лаўровай галіне, апускаючайся ўніз, намаляваныя пяціканцовая зорка і дата «1945—1975».
На адваротным боку медаля размешчаны: у верхняй частцы па акружнасці надпіс «УЧАСТНИКУ ВОЙНЫ» або «УЧАСТНИКУ ТРУДОВОГО ФРОНТА», у сярэдзіне — надпіс «ХХХ гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», у ніжняй частцы — рэльефная выява сярпа і молата на стужцы. На медалях, адчаканеных для ўзнагароджання замежных грамадзян, надпісы на рэверсе медаля — «УЧАСТНИКУ ВОЙНЫ» або «УЧАСТНИКУ ТРУДОВОГО ФРОНТА» адсутнічаюць.
Края медаля абрамлены борцікам. Выявы і надпісы на медалі выпуклыя.
Медаль пры дапамозе вушка і кальца злучаецца з пяцікутнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм, з падоўжнымі чаргуючыміся палоскамі чорнага і аранжавага колераў шырынёй па 3 мм кожная, чырвонай — шырынёй 10 мм, зялёнай і чырвонай — па 3 мм кожная. Краю стужкі акантаваны вузкімі аранжавымі палоскамі.
Павел Караль Сангушка
Павел Караль Сангушка (1680 — 14 красавіка 1750) — дзяржаўны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Сын Гераніма Сангушкі і Канстанцыі Сапегі, дачкі вялікага літоўскага гетмана Паўла Яна Сапегі.
Біяграфія
Стольнік ВКЛ у 1708—1709 (прызначаны Станіславам Ляшчынскім), палкоўнік гвардыі ВКЛ (1711), падскарбі дворны ў 1711—1713, маршалак дворны ў 1713—1734 і вялікі з 1734.
Сяргей Ільіч Аўсіевіч
Сяргей Ільіч Аўсіе́віч (, в. Ягадка, Бярэзінскі раён) — Герой Сацыялістычнай Працы (1974). Заслужаны работнік прамысловасці БССР (1973). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Павел Караль Сангушка
Біяграфія
Прыхільнік Аўгуста II. Пасля яго смерці (1733) быў сярод прэтэндэнтаў на трон Рэчы Паспалітай (меў падтрымку Расіі), пасля падтрымаў абранне Аўгуста III. Валодаў Смалянамі, Палоннай, Гаўрылкавам і Янавам у Віцебскім ваяводстве, Дабраўлянамі і Смаргонню ў Віленскім ваяводстве, палацамі ў Гародні і Дабраўлянах, маёнткамі на Украіне, у Польшчы і Славакіі.
Сям’я
Быў тройчы жанаты. Першы раз ажаніўся 18 лютага 1706 з удавой свайго брата Казіміра Браніславай Пянёнжак, якая памерла ў наступным годзе. Другі раз ажаніўся з князёўнай Марыянай Любамірскай (1693—1729), праз гэты шлюб атрымаў Астрожскую ардынацыю на Украіне. Ад другога шлюбу меў сына Януша Аляксандра. Трэцяй яго жонкай 17 красавіка 1735 года стала Барбара Дунін (1718—1791). Меў з ёй дзяцей:
Сяргей Ільіч Аўсіевіч
З 1951 года працаваў наладчыкам, з 1962 года токарам-аператарам такарных аўтаматаў, з 1976 года наладчыкам такарных аўтаматаў на 11 Дзяржаўным падшыпнікавым заводзе ў г. Мінск. Званне Героя прысвоена за паспяховае выкананне вытворчых планаў і сацыялістычных абавязацельстваў за 1973.
З пекла ў пекла
«З пекла ў пекла» (Из ада в ад) — беларуска-нямецкі мастацкі фільм, зняты рэжысёрам у 1996 на кінастудыі «Беларусьфільм» сумесна з «CCC Filmkunst». Вылучаўся ад Беларусі ў намінацыю «Лепшы фільм на замежнай мове» прэміі амерыканскай Акадэміі кінематаграфічных мастацтваў і навук, але ў выніку не патрапіў у «».
Сюжэт
1941 год. Польскае мястэчка Кельцы займаюць немцы… Галоўная гераіня перад адпраўкай у канцлагер аддае сваю дачку польскай сям’і, у якой нядаўна памёрла дзіця. Вайна прайшла, былая зняволеная вяртаецца ў родны горад і хоча вярнуць сваю дачку. Але дзяўчына вырасла, не ведаючы, хто яе сапраўдныя бацькі. Унутраныя супярэчнасці і глыбокія душэўныя перажыванні ставяць герояў у жорсткую сітуацыю выбару.
Галоўнае ўпраўленне ўнутраных спраў Мінскага гарвыканкама
Галоўнае ўпраўленне ўнутраных спраў Мінскага гарвыканкама (ГУУС Мінгарвыканкама) — галоўная ў Мінску, якая займаецца праваахоўнымі органамі, расследаваннямі ў горадзе. У Мінску найбольшая колькасць сілавікоў сярод рэспублік постсавецкай прасторы. Акрамя таго, гэта адна з самых актыўных сілаў міліцыі ў Беларусі, паколькі Мінск ёсць цэнтрам шматлікіх акцый пратэсту і арыштаў.
Санкцыі
31 жніўня 2020 года тагачасны кіраўнік ГУУС Мінскага гарвыканкама Іван Кубракоў быў уключаны ў спіс асобаў, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву. 2 кастрычніка 2020 года Іван Кубракоў быў уключаны ў Чорны спіс Еўрасаюза. Акрамя таго, Кубракова ў свае санкцыйныя спісы ўключылі Канада, Вялікабрытанія , Швейцарыя. Таксама 2 кастрычніка 2020 года ён быў уключаны у санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.
23 снежня 2020 года Галоўнае ўпраўленне ўнутраных спраў Мінскага гарвыканкама за было ўключана ў санкцыйны спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША.