cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катастрофа L-410 пад Мянзелінскам
Рэакцыя
Старшыня Кітая Сі Цзіньпін і прэзідэнт Казахстана Касым-Жамарт Такаеў  накіравалі прэзідэнту Расіі Уладзіміру Пуціну тэлеграму са спачуваннямі з нагоды катастрофы. У гэты час прэзідэнт Татарстана Рустам Мініханаў даручыў падрыхтаваць прапановы па аказанні дапамогі сем’ям загінуўшых і пацярпелым пры крушэнні і вылецеў на месца катастрофы. Улады рэспублікі таксама падпісалі пастанову аб выплатах памерам 1 мільён рублёў — сем’ям загінулых у катастрофе, 400 тысяч рублёў — пацярпелым.
Святаслаў Мікалаевіч Шнітко
Біяграфія
У 1992 годзе скончыў факультэт кіруючага медыцынскага складу Ваенна-медыцынскай акадэміі імя С. М. Кірава (г. Санкт-Пецярбург) па спецыяльнасці «Арганізацыя хірургічнай дапамогі». З 1992 па 1995 год праходзіў службу на пасадзе старшага ардынатара аддзялення таракальнай хірургіі 432 Галоўнага ваеннага клінічнага шпіталя Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, г. Мінск.
Калібр
Калібр гладкаствольнай зброі
Калібр гладкаствольнай зброі звычайна пазначаецца па старой брытанскай сістэме. Лічба, якая пазначае калібр ствала, паказвае колькі круглых куль можна адліць для гэтага ствала з аднаго фунта (456,3 г) свінцу. Адпаведна, чым большая лічба, якая абазначае калібр, тым меншы дыяметр канала ствала.
Катастрофа L-410 пад Мянзелінскам
Рэакцыя
Самалёт Superjet 100 МНС Расіі вылецеў у Набярэжныя Чаўны для транспарціроўкі пацярпелых у Маскву. На борце знаходзіўся першы намеснік міністра Расійскай Федэрацыі па справах грамадзянскай абароны Аляксандр Чупрыян.
Навасёлкі (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
Падарожнік і этнограф П. Шпілеўскі, наведаўшы гэты населены пункт у сярэдзіне XIX ст., пісаў, што гэта прыгожае сяло, што «яно ляжыць на даволі ўзвышаным беразе ракі Цітаўкі, абмываючай сяло на ўс. даўжыню яго …». Аб паходжанні назвы пасялення П. Шпілеўскі пісаў, што назва Навасёлкі дадзена таму, што як яму расказвалі старажылы, на другім беразе ракі Цітаўкі было некалі старое сяло
Калібр
Калібр гладкаствольнай зброі
Найбольш распаўсюджаны ў наш час калібр баявой і паляўнічай гладкаствольнай зброі — 12 калібр.
Калібр наразной зброі
Калібр наразной зброі вымяраецца паміж палямі нарэзаў (краіны былога СССР) ці паміж дном нарэзаў (НАТА). Пазначаецца або ў міліметрах (метрычная сістэма, найбольш распаўсюджана), або ў долях цалі (брытанская сістэма, выкарыстоўваецца ў асноўным у Вялікабрытаніі і ЗША).
Навасёлкі (Пухавіцкі раён)
Пад уладай Расійскай імперыі
У сярэдзіне XIX ст. тут працаваў шпіталь для бедных, які заснавалі і ўтрымлівалі на свае сродкі Ратынскіх. Дзейнічала уніяцкая царква. Пры шпіталі працавала школа. Насельніцтва займалася ў асноўным земляробствам і жывёлагадоўляй, а таксама пчалярным, сталярным, колавым, рыбалоўным, рагожным промысламі. Некаторыя жыхары нават рабілі музычныя інструменты. Існаваў дробны гандаль.
У 1863 годзе адкрыта народнае вучылішча. У 1979 годзе праваслаўны прыход налічваў 2,6 тыс. вернікаў.
На 1886 годзе дзейнічалі валасное праўленне, праваслаўная царква, народнае вучылішча, крама, адбываўся штомесячна адбываўся таржок. За 3 км ад сяла знаходзіліся вадзяны млын і заезны двор. У 1886 г. у навасёлкаўскім народным вучылішчы было 89 вучняў, з іх 15 дзяўчынак. Настаўніцай працавала Алена Ямшчыкова, яе памочніцай Ларыса Латоцкая. У 1900 г. у народным вучылішчы было 132 вучні.
Найноўшы час
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў кайзераўскай Германіі.
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвешчана часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. З 1 студзеня 1919 года ў адпаведнасці з пастановай І з’езда КП(б) Беларусі вёска ўвайшла ў склад БССР.
Праваслаўная Аўтаномная Мітраполія Заходняй Еўропы і Амерыкі
Праваслаўная Аўтаномная Мітраполія Заходняй Еўропы і Амерыкі, некананічная праваслаўная юрысдыкцыя, якая была ўтворана ў 1990 годзе, калі Каталіцкая Праваслаўная царква Партугаліі прыняла рашэнне аб далучэнні да кананічнай Польскай праваслаўнай царквы. Нязгодная з гэтым частка Сіноду стварае сваю юрысдыкцыю, працягвая знаходзіцца ў зносінах з Украінскай праваслаўнай царквой ЗША і Рассейвання. У 1993—1997 знаходзілася пад амафорам УПЦ Кіеўскага патрыярхата.
Навасёлкі (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
У жніўні 1919 — ліпені 1920 вёска знаходзілася пад польскай уладай.
Праваслаўная Аўтаномная Мітраполія Заходняй Еўропы і Амерыкі
Зараз Сінод царквы складаецца з 8 епіскапаў (3 з якіх уваходзяць у Правінцыйны сінод Амерыкі), налічваецца 15 прыходаў у Еўропе і 17 у ЗША. Прадстаяцель з моманта заснавання — Еўлогій (Хесслер) з тытулам «архіепіскап Міланскі і Аквілейскі».
Навасёлкі (Пухавіцкі раён)
Найноўшы час
З 20.08.1924 г. цэнтр сельсавета.
На пачатку 1930-ых гг. створаны калгас "Авангард", працавала сталярная майстэрня і кузня.
У 1932 г. да Навасёлак была далучана в. Бярозаўка.
З 1938 года вёска Навасёлкі.
У 1940 г. да Навасёлак быў далучаны пас. Падлессе (да 1940 г. пасёлак меў назву Сарачынава).
Пад час Другой сусветнай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да 4 ліпеня 1944 г. акупіравана нямецкімі войскамі.
У 1976 г. да Навасёлак была далучана в. Над Лессе.
Святаслаў Мікалаевіч Шнітко
Біяграфія
З 1995 па 2000 год — намеснік начальніка кафедры ваенна-палявой хірургіі — дацэнт ваенна-медыцынскага факультэта Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута, г. Мінск. З 2000 па 2003 год — намеснік начальніка факультэта па вучэбнай і навуковай рабоце — начальнік навучальнага аддзела — прафесар ваенна-медыцынскага факультэта дзяржаўнай вядучай вышэйшай навучальнай установы «Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт», г. Мінск. З 2003 года па цяперашні час — начальнік ваенна-медыцынскага факультэта ва УА «Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт».
Навуковая дзейнасць
З’яўляецца аўтарам і суаўтарам больш за 450 навуковых і навукова-метадычных работ.
З’яўляецца аўтарам патэнта Рэспублікі Беларусь на вынаходніцтва і 23 рацыяналізатарскія прапановы.
З’яўляецца галоўным рэдактарам часопіса «Ваенная медыцына».
Правадзейны член Акадэміі ваенных навук Расійскай Федэрацыі.
З’яўляецца членам Навукова-метадычнага савета Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, старшынёй Рэспубліканскай вучэбна-метадычнай камісіі па ваенна-медыцынскіх дысцыплінах, старшынёй Савета ваенна-медыцынскага факультэта, членам саветаў Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, па абароне дысертацый Д 03.18. Экспертнай Рады ДКНТ.
Секвоядэндран
Секвоядэндран (Sequoiadendron) — род дрэў сямейства кіпарысавыя (Cupressaceae), адзіны сучасны від — секвоядэндран гіганцкі (Sequoiadendron giganteum), таксама называюць велінгтонія, гіганцкая секвоя, вялікае дрэва, мамантавае дрэва.
Назву від атрымаў з-за аграмадных памераў і знешняга падабенства яго вялізных віслых галін з біўнямі маманта. Гэты від быў шырока распаўсюджаны ў паўночным паўшар'і ў канцы крэйдавага перыяду і ў трэцічным перыядзе, зараз захавалася толькі каля 30 гаёў, якія знаходзяцца на заходнім схіле Сьера-Невада ў Каліфорніі на вышыні 1500—2000 м над узроўнем мора. Менавіта cеквоядэндраны (а не секвоі) можна ўбачыць у нацыянальным парку Секвоя. Культывуецца ў парках і садах Сярэдняй Еўропы і на поўдні Еўразіі. Некаторыя гіганцкія экзэмпляры маюць уласныя імёны.
Вечназялёныя хваёвыя дрэвы. Жывуць да 2,5 тыс. (паводле іншых звестах, да 3—4 тыс.) гадоў. Ствол прамы, стройны, вышынёю да 100 м, дыяметрам да 10 м, у старых дрэў свабодны ад галін амаль да палавіны. Крона густая, канічная або акруглая. Ігліца размешчана спіральна, шышкі даўжынёй 5—7,5 см.
Дэкаратыўныя расліны.
Рау
Рау — прозвішча.
Шарль Марыс дэ Талейран-Перыгор
Шарль Марыс дэ Талейран-Перыгор (Charles Maurice de Talleyrand-Périgord;  — ) — французскі палітык і дыпламат, які займаў пасаду міністра замежных спраў пры трох рэжымах, пачынаючы з Дырэкторыі і канчаючы ўрадам Луі-Філіпа. Вядомы майстар палітычнай інтрыгі. Бискуп Ацёнскі (з 2 лістапада 1788 г па 13 красавіка 1791). Імя «Талейран» зрабілася ледзь не намінальным для пазначэння хітрасці, спрыту і беспрынцыповасці.
Стары парадак
Талейран нарадзіўся 2 лютага 1754 г. у Парыжы, у шляхетнай, але небагатай арыстакратычнай сям’і Шарля Даніэля дэ Талейран-Перыгор (1734—1788). Продкі будучага дыпламата паходзілі ад Адальберта Перыгорскага, васала Гуга Капета. Дзядзька Талейрана, Аляксандр Анжалік дэ Талейран-Перыгор, быў у свой час архібіскупам Рэймскім, затым кардыналам і архібіскупам Парыжскім. Найшчасныя гады дзяцінства, па ўспамінах, Талейран правёў у сядзібе сваёй прабабкі, графіні Рашэшуар-Мантэмар, унучкі Кальбер.
Меркавана, траўма нагі перашкодзіла хлопчыку паступіць на вайсковую службу. Бацькі вырашылі скіраваць сына на царкоўную сцяжыну, верагодна, у надзеі зрабіць яго біскупам і захаваць пад уплывам сям’і Талейранаў біскупства Ацён. Шарль Марыс паступіў у калегію д’Аркур у Парыжы, затым вучыўся ў семінарыі Сен-Сюльпіс (1770—1773) і ў Сарбоне. Атрымаў ступень ліцэнцыята па тэалогіі. У 1779 г. Талейран быў пасвечаны ў святары.
У 1780 годзе Талейран становіцца Генеральным агентам Галіканскай (французскай) царквы пры двары. На працягу пяці гадоў ён сумесна з Раймонам дэ Буажэлонам, архібіскупам Ахенскім, ведаў маёмасцю і фінансамі Галіканскай царквы. У 1788 г. Талейран стаў біскупам Ацёнскім.
Міхась Явар
Міхась Явар, сапр. Міхаіл Андрэевіч Карась (, в. Мінявічы, цяпер Мастоўскі раён — ) — беларускі, удзельнік нацыянальнага руху ў Заходняй Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Меў толькі тры класы адукацыі. У час Першай сусветнай вайны з 1915 года з сям’ёй быў у бежанстве. У Беларусь сям’я Міхася Карася вернулася ў 1921 годзе. Па дарозе дадому сям’я была абрабавана бальшавікамі, а потым польскімі памежнікамі.
Пісаў вершы, разам з сябрамі арганізоўваў вечары з пастаноўкамі п’ес, песнямі і танцамі, спяваў сам. Свае пастановы моладзь ставіла ў Мінявічах і суседніх вёсках. Яны гралі спектаклі паводле п’ес Янкі Купалы, Леапольда Родзевіча, Каруся Каганца. Перад пачаткам пастаноў Міхась Явара чытаў са сцэны паэтычныя радкі.
У 1920-я гады быў сябрам БСРГ. За ўдзел у нацыянальна-вызваленчым і культурным руху пераследаваўся польскімі ўладамі.
Міхась Явар быў закаханы ў аднавяскоўку Анісю Мікулу, якая жыла ў суседняй хаце. З-за таго, што Явар быў хворы на сухоты, дзяўчына адмовілася пабрацца з ім шлюбам. Супраць шлюба былі супраць і бацькі дзяўчыны, якія лічылі, што дачка хутка можа стаць удавою.
З-за гэтага 24 чэрвеня 1933 года Міхась Явар стрэліў сабе ў сэрца з рэвальвера. Гэта адбылося на беразе Нёмана. Куля не патрапіла ў сэрца, таму Явара адвезлі ў гродзенскі шпіталь. Ён адмовіўся прымаць ксяндза і праваслаўнага святара. 27 чэрвеня 1933 года Міхась Явар памёр. Паэта пахавалі на могілках у суседняй ад Мінявічаў вёсцы Падбараны.
Творчасць
Сябрам Міхася Явара быў паэт Міхась Васілёк. Магчыма, што менавіта ён натхніў Явара пісаць вершы.
Друкавацца Міхась Явар пачаў за год да сваёй смерці. Першы верш — «Ружы і салавей» надрукавалі ў віленскім часопісе «Шлях моладзі» ў 1932 годзе. Акрамя гэтага, вершы Явара друкавалі ў іншых выданнях Заходняй Беларусі, а таксама віленскіх «Беларуская газета» і «Летапіс Таварыства беларускай школы». Некаторыя вершы распаўсюджваліся вусна і ў рукапісах.
Міхаіл Іванавіч Бруснёў
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і кубанскага казака (харунжага).
Вучыўся ў Санкт-Пецярбургскім Тэхналагічным інстытуце, дзе заняўся прапагандай марксісцкіх ідэй. У 1889 годзе стварыў групу, якая аб’яднала студэнтаў-марксістаў Тэхналагічнага, Ляснога, Горнага інстытутаў і Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта (група Бруснёва). У 1891 годзе заарганізаваў першае ў Расійскай імперыі святкаванне 1 мая. У тым жа годзе пасля заканчэння інстытуту пераехаў у Маскву і ўладкаваўся працаваць ў Маскоўска-Брэсцкіх чыгуначных майстэрнях.
Група наладзіла сувязь з рэвалюцыйнымі гурткамі многіх гарадоў, у тым ліку Гродна і Вільні. Актыўным дзеячам групы быў ураджэнец Ліды М. В. Алюшкевіч, які пасля арышту Бруснёва ў 1892 годзе зрабіўся адным з яе кіраўнікоў. Група мела цесныя сувязі з «Гуртком моладзі польска-літоўскай, беларускай і маларускай», які складаўся са студэнтаў Пецярбургскага тэхналагічнага інстытута. Праз яе кіраўніка А. Гурыновіча рабіла захады, каб набыць выданні групы «Вызваленне працы» (запрасіла больш за 880 асобнікаў кніг 230 назваў на рускай, польскай і беларускай мовах).
У красавіку 1892 года быў арыштаваны і пасля 4 гадоў турэмнага зняволення адпраўлены ў ссылку ў Якуцкую вобласць у Верхаянск. Застаючыся ў ссылцы, удзельнічаў у працы Расійскай палярнай экспедыцыі пад кіраўніцтвам Эдуарда Толя (1901—1903). 9 лютага 1901 года ён выехаў у Казачае, а адтуль на Новасібірскія астравы дзеля метэаралагічных назіранняў. Склаў карту вострава Новая Сібір. У 1903 годзе капітан шхуны «Зара» Фёдар Мацісан назваў у яго гонар востраў у бухце Ціксі. 14 студзеня 1904 году вярнуўся ў Верхаянск і адтуль выехаў у Пецярбург, дзе далучыўся да сацыял-дэмакратычнай групы «Саюз інжынераў». У 1907 году быў у ліку выбаршчыкаў ў Дзяржаўную Думу ад «левага блоку».
У 1968 годзе на вострава Бруснёва ў памяць аб ім быў узведзены помнік.
Вуліца Іосіфа Жыновіча (Мінск)
Вуліца Іосіфа Жыновіча — вуліца ў Мінску, у мікрараёне Дамброўка.
IC 4531
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вуліца Іосіфа Жыновіча (Мінск)
Названая ў адпаведнасці з рашэннем Мінгарсавета ад 29 чэрвеня 2007 у гонар Іосіфа Жыновіча (1907—1974) — беларускага кампазітара і педагога, народнага артыста СССР і БССР, прафесара.
Ракіўшчына
Ракіўшчына (Ра́ківщина) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Куціна (Смаленская вобласць)
Куціна (Кутино) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Рэнца Піяна
Рэнца Піяна (Renzo Piano; нар., , Каралеўства Італія) — італьянскі архітэктар, які разам з Рычардам Роджэрсам стварыў стыль хай-тэк. Цэнтральны твор — Цэнтр Пампіду ў Парыжы (1971—1977). На працягу шматлікіх гадоў супрацоўнічаў з інжынерам Пітэрам Райсам. У 1980-я распрацоўваў маштабныя праекты рэканструкцыі прамысловых зон Парыжа, Мілана і Турына. Спраектаваў Культурны цэнтр імя Жан-Мары Тжыбау ў Нумеа (Новая Каледонія). Узначальваў праектаванне міжнароднага аэрапорта Кансай у Осацы (1994) і гіганцкага Музычнага парку ў Рыме (2002), у 1997 годзе пабудаваў будынак для амстэрдамскага музея NEMO. У 1995 годзе быў ганараваны Імператарскай прэміі, праз тры гады — Прытцкераўскай прэміі.
Тартакі
Тартакі́ (, Тартаки) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Ляснянскага сельсавета. Размешчана за 26 км на паўднёвы захад ад Баранавіч, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Лясная на лініі Баранавічы—Брэст, на шашы Баранавічы—Гродна/пад'езды да граніцы Рэспублікі Польшча (Брузгі, Бераставіца).
Гісторыя
Узнікненне сучаснай вёскі звязана з лесараспрацоўкамі. Спачатку тут існавала лесапільня, вакол якой было пабудавана паселішча. У 1798 годзе Тартакі належалі магнатам Сапегам, з 1854 года дзяржаўная ўласнасць.
У першай пал. XIX ст. працавалі карчма, лесапільня, жалезаплавільны і спіртавы заводы. У 1854 годзе вёска, 10 дамоў. У 1867 годзе пабудаваны новы млын (дзейнічаў да 1963) і сукнавальня, якая праіснавала да Першай сусветнай вайны. У 1892 годзе 14 двароў. Паводле перапісу 1897 года ў Навамышскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, дзейнічалі папяровая фабрыка.
З 1921 года ў складзе Польшчы, вёска Навамышскай гміны Навагрудскага ваяводства. З 1939 года ў БССР. З 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім раёне Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёне.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 9 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінула 6 вяскоўцаў.
Збігнеў Рау
Збігнеў Уладзімеж Рау (Zbigniew Włodzimierz Rau; нар., , ПНР) — польскі палітычны і дзяржаўны дзеяч, міністр замежных спраў Рэспублікі Польшча. Дзеючы старшыня Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе (АБСЕ).
Біяграфія
У 1977 годзе скончыў юрыдычны факультэт Лодзінскага ўніверсітэта. З 1981 года быў стыпендыятам і выкладчыкам ва ўніверсітэтах Германіі, Нідэрландаў, Вялікабрытаніі, ЗША і Аўстраліі. У 1982 годзе атрымаў ступень доктара права, у 1996 годзе — хабілітаванага доктара.
У 2005 годзе атрымаў вучонае званне прафесара юрыдычных навук і ўзначаліў кафедру палітыка-прававых дактрын Лодзінскага ўніверсітэта.
У 2005 годзе ўваходзіў у Камітэт падтрымкі Леха Качыньскага на прэзідэнцкіх выбарах. У тым жа годзе на парламенцкіх выбарах быў абраны сенатарам ад партыі «Права і справядлівасць». З 2006 па 2008 гады прадстаўляў польскі парламент у Парламенцкай асамблеі Савета Еўропы.
8 снежня 2015 года ўзначаліў Лодзьскае ваяводства. 11 лістапада 2019 года быў абраны дэпутатам Сейма і завяршыў працу ў якасці ваяводы. У сейме быў прызначаны старшынёй камісіі па замежных справах. У 2020 годзе стаў старшынёй дэлегацыі польскага парламента ў Парламенцкай асамблеі Рады Еўропы.
26 жніўня 2020 года Збігнеў Рау прызначаны міністрам замежных спраў Рэспублікі Польшча.
Залакоць
Залакоць (Зало́коть) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Віталь Піліпавіч Уладзіміраў
Віталь Піліпавіч Уладзіміраў (, Аршанскі раён — ) — адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на тэрыторыі Віцебскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
З 1941 года ў Чырвонай Арміі. Са снежня 1941 года ўдзельнік Асвейскага камуністычнага падполля. У партызанах з мая 1942: камандзір групы, палітрук, з ліпені 1942 года камісар Асвейскай партызанскай брыгады імя М. В. Фрунзе, адначасова член Асвейскага падпольнага РК КП(б)Б.
Загінуў у баі. Пахаваны ў вёсцы Ардоўск Аршанскага раёна.
Кедр
Усяго ў родзе пяць таксонаў, колькасць відаў — ад двух да чатырох.
Часцей за ўсё згадваюць два віды:
Сыркіўшчына
Сыркіўшчына (Сиркі́вщина) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Украінская Аўтакефальная Праваслаўная Царква (кананічная)
Украінская Аўтакефальная Праваслаўная Царква (кананічная) — некананічная праваслаўная юрысдыкцыя, якую стварыў у 2004 годзе свяшчэннік Алег Кулік. У 2002 годзе ён перайшоў ў арганізацыю «Украінская Аўтакефальная Праваслаўная Царква Саборнапраўная - Паўночнай і Паўднёвай Амерык», дзе быў узведзены ў епіскапы для Украіны з імем Маісей. У 2004 годзе абвясціў аб выбранні сабе мітрапалітам, утварыўшы, такім чынам новую юрысдыкцыю і ўзяўшы тытул Мітрапаліт Кіева і Украіны. 18 чэрвеня 2005 года прыняў тытул «Патрыярх Кіеўскі і ўсяе Русі-Украіны».
Да Маісея прерайшлі каля 15 прыходаў са свяшчэннікамі са складу Кіеўскага патрыярхата ў Фастаўскім раёне Кіеўскай вобласці, а таксама мноства іншых «незалежных» і іншых епіскапаў — з калумбіі, Эквадора, група епіскапаў, якая называла сабе УАПЦ у дыяспары і інш. Маісей пачаў праводзіць малазразумелыя рэформы, у выніку чаго яго юрысдыкцыю пакінулі некалькі епіскапаў, якія ўтварылі Украінскую Аўтаномную Праваслаўную царкву ў Амерыцы, куда перайшо яшчэ некалькі епіскапаў і святароў. Пасля гэтага становішча царквы стабілізавалася. Дзяржаўнай орэгістрацыі не мае.
Залужаны (Драгобыцкі раён)
Залужаны (Залужа́ни) — вёска ў Драгобыцкім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Пека Хаавіста
Пека Олаві Хаавіста (Pekka Olavi Haavisto; нар., ) — фінскі дзяржаўны палітычны дзеяч. Міністр замежных спраў з 6 чэрвеня 2019 года.
Старшыня партыі «Зялёны саюз» (1993—1995 і 2018—2019), старшыня «Еўрапейскай партыі Зялёных» (2000—2006). Міністр навакольнага асяроддзя і развіцця Фінляндыі (1995—1999), міністр па пытаннях развіцця Фінляндыі (2013—2014). Кандыдат на выбарах прэзідэнта Фінляндыі 2012 (выйшаў у другі тур, набраўшы больш за мільён галасоў) і 2018 гадоў.
NGC 1889
NGC 1889 (іншыя абазначэнні — MCG -2-14-14, ARP 123, PGC 17196) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Заяц.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4532
IC 4532 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Лапаты (Смаленская вобласць)
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Вялікая Валахва
Вялі́кая Валахва́ (, Великая Волохва) — вёска ў Баранавіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Малахавецкага сельсавета. Размешчана за 7 км на поўдзень ад Баранавіч, на р. Мышанка (прыток р. Шчара). Насельніцтва 127 жыхароў, 54 гаспадаркі (2005).
Тамале (Гана)
Тамале — адміністрацыйны цэнтр у паўночным рэгіёне Ганы з насельніцтвам у 360 579 чалавек (2007), пераважна мусульман. Знаходзіцца ў 600 км да поўначы ад Акры. Трэці па велічыні горад у краіне (пасля сталіцы Акра і Кумасі).
Уяўляе сабой кангламерат вёсак, у якім адначасова можна знайсці і традыцыйныя мазанкі, і сучасныя будынкі. У той час як большасць дамоў пакрыта гафрыраваным жалезам, прыстойная колькасць пабудоў мае дах з дзірвана. Да многіх кварталаў мазанак падведзена электразабеспячэнне і ТБ антэна. У горадзе размешчана прадстаўніцтва Універсітэта па Даследаванню Праблем Развіцця (англ.: The University for Development Studies).
Вялікая Валахва
Гісторыя
Паводле перапісу 1897 годзе ў Ястрамбельскай воласці Навагрудскага павета Мінскай губерні, працаваў хлебазапасны магазін.
З 1921 года ў складзе Польшчы, у Ястрамбельскай гміне Баранавіцкага павета Навагрудскага ваяводства.
З 1939 года ў складзе БССР, з 15 студзеня 1940 года ў Навамышскім, з 8 красавіка 1957 года ў Баранавіцкім раёнах Баранавіцкай, з 8 студзеня 1954 года Брэсцкай абласцей. З 12 кастрычніка 1940 года да 16 ліпеня 1954 года цэнтр Валахоўскага сельсавета.
У Вялікую Айчынную вайну з канца чэрвеня 1941 года да 8 ліпеня 1944 года вёска акупіравана нямецка-фашысцкімі захопнікамі. На франтах вайны загінуў 31 зямляк.
Інфраструктура
Працуе магазін.
Антайсака
Антайсака (малагас. Antaisaka, літаральна «людзі даліны») — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць частку ўсходу Мадагаскара. Агульная колькасць — 1 802 000 чал.
Гісторыя
Як этнічная група, антайсака склаліся ў сярэднявеччы ў выніку кантактаў малагасійцаў усходняга ўзбярэжжа Мадагаскара з вонкавым светам. Яны першымі авалодалі майстэрствам апрацоўкі жалеза і дзякуючы выкарыстанню дзідаў з жалезнымі навершамі заваявалі значную частку вострава. Іх нашчадкамі лічацца заходнія сакалава, антаймуру, сіханака і інш.
Ужо да прыходу еўрапейцаў адзіная дзяржава антайсака распалася. У XIX ст. яны лічыліся грознымі ваярамі. Але ў выніку ваенных параз былі далучаны да Каралеўства Мадагаскар.
Асаблівасці культуры
Галоўныя заняткі антайсака — сельская гаспадарка і рамяство. Паколькі мужчыны прытрымліваюцца забароны фады на працу на рысавых палетках, гэтую культуру вырошчваюць жанчыны. Мужчыны апрацоўваюць насаджэнні садавіны і кавы. Рамяство пераважна звязана са здабычай і апрацоўкай жалеза.
Жытлы драўляныя, каркаснага тыпу будуюцца на палях. Хаціны маюць дзве дзверы. Адна з’яўляецца звычайным уваходам. Другую на ўсходнім баку ладзяць для вымання нябожчыкаў. Вядомы таксама сямейныя драўляныя пабудовы-магільні кібуры. У іх хаваюць загадзя высушаныя целы (пахаванні адразу пасля смерці забаронены).
Для антайсака характэрныя замкнёныя шлюбы ўнутры абшчыны. Мяркуецца, што гэта традыцыя паходзіць з часоў сярэднявечча, калі кавалі імкнуліся абмежаваць наяўнасць сваякоў сярод іншых груп, каб не даць магчымасці даведацца аб сакрэтах апрацоўкі жалеза. Распаўсюджана палігамія, але мужчына звычайна бярэ ў шлюб сясцёр з адной сям’і.
Размаўляюць на дыялекце малагасійскай мовы.
Большасць антайсака прытрымліваецца традыцыйных рэлігійных вераванняў. Таксама распаўсюджаны хрысціянства (28 %) і іслам (6 %).
Сямібратава
Адлегласць ад Сямібратава да Растова — 16 км, да Яраслаўля — 37 км, да Масквы — 218 км. Галоўным чынам пасёлак забудаваны пяціпавярховымі дамамі, мае выразную гарадскую планіроўку, акружаны зялёным кольцам кааператыўных садоў.
Слабада-Навасэлыцка
Слабада-Навасэлыцка (Слобода-Новоселицька) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Палатка
Пала́тка — часовае жыллё з тканіны, зборна-разборная канструкцыя, якая хутка ўсталёўваецца і прызначаная для абароны ад неспрыяльнага надвор'я і часовага размяшчэння і пражывання людзей, правядзення работ, гаспадарчых патрэб, а таксама складавання розных матэрыялаў, маёмасці і апаратуры ў палявых умовах. Шырока ўжываецца для арганізацыі часовых паселішчаў турыстамі, вандроўнікамі, узброенымі сіламі, а таксама прадстаўнікамі мабільных прафесій — глебазнаўцамі, археолагамі, геолагамі, чабанамі і т. п. Некаторыя палаткі могуць таксама выкарыстоўвацца ў якасці адзежы (гл. плашч-палатка).
У літаратуры сустракаюцца словазлучэнні палатачны гарадок і палатачны лагер, якія азначаюць размяшчэнне некалькіх (мноства) палатак у адным месцы, для тых ці іншых мэт.
Тыпы палатак паводле выкарыстання
Штурмавыя палаткі выкарыстоўваюцца ў складаных горных паходах і працяглых узыходжаннях. Сярэдняй вагі, трывалыя, умерана аб'ёмныя, збіраюцца хутка. Калі добра зроблена — вытрымае любое надвор'е. За кошт адшпільваемых сетак рознай шчыльнасці лёгка рэгулюецца мікраклімат. Калі тканіна добрая — прыкметна выграваецца дыханнем нават аднаго чалавека.
Штурмавыя ультралёгкія палаткі выкарыстоўваюцца для так званага «альпійскага» стылю ўзыходжанняў, пры невялікай працягласці маршруту. Асноўныя характарыстыкі штурмавых палатак — вага і памеры. Вельмі лёгкія, вельмі трывалыя, вельмі маленькія, збіраюцца хутка. Жыць доўга ў іх цяжка, бо нават сесці праблематычна.
Экспедыцыйныя палаткі — падобныя на штурмавыя, але разлічаны на выкарыстанне пры меней экстрэмальным надвор'і. Звычайна няма снежных спадніц, тканіна прасцей, звычайна трохі большы аб'ём у тым жа класе. Добры варыянт для лясных начлегаў у сярэдняй паласе.
Трекінгавыя палаткі — падобныя на экспедыцыйныя, але яшчэ прасцей, бо не разлічаны на вятры і сур'ёзную непагадзь. Бяруцца для начлегаў на абсталяваных стаянках уздоўж сцяжыны.
Палаткі для базавага лагера — для «гімалайскага» стылю ўзыходжанняў, калі па ходзе ўзыходжання ставяцца базавыя лагеры. Палатка для базавага лагера разлічана на тое, каб доўга прастаяць на адным месцы пры любым надвор'і, таму яна павінна быць ветраўстойлівая, яе канструкцыя — досыць трывалай, каб вытрымліваць ціск ветра і снега. Аб'ём яе досыць вялікі, каб яна магла змясціць у сябе некалькі чалавек.
Кемпінгавыя палаткі — павышанай камфортнасці, што ў першую чаргу адбіваецца на яго памерах (высокія, прасторныя) і вазе (звычайна гэта вельмі цяжкія палаткі, якія немагчыма несці на сабе працяглы час, таму яны выкарыстоўваюцца ў вандраваннях з транспартнымі сродкамі). Відавочны мінус — з-за вялікага аб'ёму і сярэдняй якасці тканіны дрэнна выграваюцца дыханнем, у халодныя ночы можа быць вельмі холадна. Відавочны плюс — вялікая вышыня. Маюць сэнс, калі доўга (хоць бы 3-4 дні) жыць на адным месцы.
Пляжныя палаткі — невялікія палаткі для нядоўгага адпачынку, пераважна ў спякотную пару без дажджоў. Маюць усяго адну камеру, як правіла, не вельмі тоўстую, у сувязі з чым паветра ў ёй не так моцна награваецца днём, як у іншых палатках. Гэта самыя недарагія, і як правіла, самыя недаўгавечныя палаткі. Не разлічаны на дождж, добра прапускаюць вільгаць.
Тыпы палатак паводле канструкцыі
Палаткі складаюцца з каркаса і тэнта.
Каркас
Бескаркасныя (стойкавыя) палаткі замацоўваюцца на адцяжках паміж дрэвамі (у лясной зоне), або на адной (тып «шацёр») ці некалькіх стойках.
Каркас палатак тыпу «паўсфера» ўяўляе сабою некалькі перасякальных дуг (ад 2 да 6), што ўтвараюць паўсферу. Плюсы — вялікая ветраўстойлівасць, не патрабуе калкоў для ўсталёўкі (у горах пажадана замацаванне штармавых адцяжак). Мінусы — вялікая вага.
Дугі палаткі робяць з Алюмініевыя дугі даволі трывалыя і лёгкія, але каштуюць даражэй, таму іх выкарыстоўваюць галоўным чынам у штурмавых і экспедыцыйных палатках, дзе вага палаткі мае вялікае значэнне. Дугі з фібергласа маюць аптымальнае спалучэнне трываласці і кошту. Стальныя дугі звычайна выкарыстоўваюцца ў кемпінгавых палатках, якія разлічаны на вялікую колькасць чалавек і маюць вялікі каркас.
Каркас палатак тыпу «паўбочка» ўяўляе сабою некалькі паралельна пастаўленых дуг (ад 2 да 5). Асноўныя плюсы — адна вялікая вышыня на ўсёй даўжыні. Мінус — меншая ветраўстойлівасць, чым у паўсферы.
Тэнт
Пераважная большасць сучасных палатак мае двухслойную канструкцыю. Хованка ў дадзеным выпадку ўяўляе сабою як бы дзве палаткі: унутраную і вонкавую. Унутраная — лёгкая, са сценкамі з «дыхаючай» тканіны. Вонкавая — непрамакальная. Паміж двума гэтымі слаямі пакінуты прамежак каля 10 см. Вільгаць, якая выдзяляецца пры дыханні чалавека, свабодна праходзіць скрозь першы слой і кандэнсуецца на вонкавым тэнце, сцякаючы ў выглядзе кропель на зямлю і не закранаючы сухіх рэчаў усярэдзіне палаткі. Плюсы — сухасць рэчаў і лепшая цеплаізаляцыя. Мінус — трохі большая вага. Тэнт не павінен дакранацца з унутраным палаткі, каб не намакаць у гэтым месцы.
Матэрыялы для вырабу палатак
У наш час, для вырабу палатак выкарыстоўваюцца наступныя віды матэрыялаў:
Карал Ванек
Ка́рал Ва́нек (Karel Vaněk);, Шварцкастэлец, Аўстра-Венгрыя — , , Чэхаславакія) — чэшскі пісьменнік, фельетаніст, журналіст. Аўтар рамана «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка ў расійскім палоне» (Osudy dobrého vojáka Švejka v ruském zajetí, 1923).
Біяграфія
Карал Ванек нарадзіўся ў 1887 годзе ў горадзе Чэрны Костэлец (Шварцкастэлец), што месціцца за 30 кіламетраў ад Прагі, у сям’і колавага майстра Ёзефа Ванека, пяты сын з сямі дзяцей.
У часе Першай сусветнай вайны быў на расійскім фронце, пасля трапіў у палон. Па вяртанні на радзіму працаваў у перыядычным друку, апублікаваў шэраг кароткіх апавяданняў і эсэ.
Па смерці Яраслава Гашака на просьбу выдаўца скончыў чацвёртую частку рамана «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка», а пасля напісаў пятую і шостую часткі — пра лёс Швейка ў расійскім палоне.
Памёр у 1933 годзе ў Празе ад сухотаў.
«Прыгоды ўдалага ваякі Швейка ў расійскім палоне»
Ванек напісаў раман на падставе ўласнага цяжкога досведу. У раздзеле «На працы» ён прызнаецца чытачу: «Я быў таксама ў Расіі і жыў у палоне ў так званай палоннай працоўнай роце…» Кніга дае магчымасць паглядзець на Расію тых гадоў, на падзеі ў свеце з новага пункту гледжання — вачыма аўстрыйскага ваеннапалоннага. Значная частка рамана прысвечаная падзеям на тэрыторыі Беларусі, куды Швейка перавезлі для працы на абарону. У кнізе згаданыя прыгоды палонных у Віцебску, Маладзечне, Будславе і іншых мястэчках і вёсках Беларусі.
У 1931—1932 гадах у беларускім перакладзе выдадзена эпапея «Прыгоды ўдалага ваякі Швейка» (у 6 т.) аўтарства Яраслава Гашака і Карала Ванека. 1-ы том перакладаў Міхась Зарэцкі (1931), 2-і — Кандрат Крапіва, 3-і — Максім Лужанін, 4-ы — Лукаш Калюга (1932), 5-ы — Тодар Кляшторны са Змітраком Астапенкам, 6-ы — Кузьма Чорны.
Красныя Ткачы
Красныя Ткачы (Кра́сные Ткачи́) — пасёлак (у 1927—2019 гадах — пасёлак гарадскога тыпу) у Яраслаўскім раёне Яраслаўскай вобласці Расіі.
У межах арганізацыі мясцовага самакіравання ўваходзіць у Карабіхскае сельскае паселішча; у межах адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання ўключаецца ў Карабіхскую сельскую акругу. Размешчаны на правым беразе ракі Котарасль, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Казьмадзям’янск (на лініі Яраслаўль — Масква), на старой Маскоўскай дарозе, за 18 км на поўдзень ад Яраслаўля.
Нямецкі ўніверсітэт адміністрацыйных навук у Шпаеры
Нямецкі ўніверсітэт адміністрацыйных навук у Шпаеры (Deutsche Universität für Verwaltungswissenschaften Speyer) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Шпаер.
Агульная характарыстыка
Універсітэт быў заснаваны ў 1947 годзе французскімі акупацыйнымі ўладамі як Дзяржаўная акадэмія адміністрацыйных навук. У 1950 годзе закон, прыняты ўрадам федэральнай зямлі Рэйнланд-Пфальц, пацвердзіў яго статус як дзяржаўнай самакіруемай ВНУ. У выніку спецыяльнага пагаднення ў 1952 годзе ўрад ФРГ і ўрады федэральных земляў узялі на сябе сумесную адказнасць за ўніверсітэт. Пасля аб’яднання Германіі да гэтага пагаднення далучыліся таксама землі Брандэнбург, Мекленбург-Пярэдняя Памеранія, Саксонія, Саксонія-Ангальт і Цюрынгія. У снежні 1997 года ўніверсітэт атрымаў сваю цяперашнюю назву.
Праца ўніверсітэта ахоплівае тры шырокія напрамкі дзейнасці ў галіне адміністрацыйных навук: паслядыпломную адукацыю, навучанне без адрыву ад працы і навуковыя даследаванні. Гэта ўключае ў сябе падрыхтоўку будучых старшых дзяржаўных служачых (аднагадовы курс або магістарскія праграмы), навучанне без адрыву ад працы для старшых дзяржаўных служачых і даследаванні прававых, эканамічных і сацыяльных праблем міжнароднага, нацыянальнага і мясцовага кіравання і самакіравання. Універсітэт ўпаўнаважаны прысуджаць доктарскія ступені і прадастаўляць правы на прафесарскую пасаду.
ВА ўстанове існуе 18 кафедраў, якія ахопліваюць публічнае права, адміністрацыйныя навукі і эканоміку, а таксама сучасную і найноўшую гісторыю, сацыялогію і паліталогію. Акрамя таго, старшыя дзяржаўныя служачыя, суддзі і кіраўнікі прадпрыемстваў, якія чытаюць лекцыі няпоўны працоўны дзень, выкладаюць прыкладное адміністраванне. Гэтая цесная сувязь паміж тэарэтычнай навукай аб кіраванні і яе практычным прымяненнем не толькі апынулася надзвычай карыснай для выкладання, але і паслужыла стымулам для шматлікіх даследчых праектаў.
Пётр Ціханавіч Петрыкаў
Пётр Ціханавіч Пе́трыкаў (, в. Мікалаеўка, цяпер Добрушскі раён, Гомельская вобласць — ) — беларускі гісторык. Член-карэспандэнт НАНБ (1977). Доктар гістарычных навук (1973), прафесар (1978). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
Скончыў БДУ (1956), працаваў у сярэдняй школе гарадскім пасёлку Шацілкі (зараз горад Светлагорск) Парыцкага (зараз Светлагорскі) раёна Гомельскай вобласці.
Першы намеснік галоўнага рэдактара выдавецтва «Беларуская Энцыклапедыя» (з 1996—1999).
Узнагароджаны медалямі. Дзяржаўная прэмія Украінскай ССР 1984 г. за ўдзел у падрыхтоўцы і выданні прац па гістарычных сувязях беларускага і ўкраінскага народаў.
Член КПСС, сакратар партыйнага камітэта АН БССР.
У 1961 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, у 1972 — доктарскую.
Асноўныя навуковыя працы прысвечаны гісторыі нацыянальна-дзяржаўнага будаўніцтва ў БССР, дзейнасці рэўкомаў у грамадзянскай вайне, рабоце Саветаў народных дэпутатаў, арганізацыі аховы здароўя, гісторыі навукі і гістарыяграфіі Беларусі. Кіраўнік аўтарскага калектыву, галоўны рэдактар і адзін з аўтараў «Гісторыі Беларускай ССР» у 5 тамах (1972—1975), «Гісторыі рабочага класа БССР» у 4 тамах (1984—1987), «Нарысаў гісторыі навукі і культуры Беларусі IX-пач. XX стст.» (1996). Адзін з аўтараў і рэдактараў выданняў: «Гісторыя Беларускай ССР» у 5 тамах (т. 5, 1975), «Акадэмія навук Беларускай ССР» (1979), «Нацыянальная акадэмія навук Беларусі. Персанальны склад (1928—1999)» (1998), «Дасягненняў гістарычнай навукі ў БССР за 60 гадоў» (1979).
Аўтар больш за 160 навуковых прац (амаль усе напісаны на рускай мове).
IC 4533
IC 4533 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Валапас.
Лясны (Смаленская вобласць)
Лясны (Лесной) — пасёлак у Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Баркоўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 4533
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Герб Багушэўска
Герб Багушэўска — геральдычны сімвал гарадскога пасёлка Багушэўска Сенненскага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
Герб ухвалены рашэннем Сенненскага раённага Савета дэпутатаў ад 1 красавіка 2008 года № 47. Аўтар герба М. М. Елінская, мастак В. А. Ляхор.
Зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 чэрвеня 2009 года № 277 і зарэгістраваны ў Дзяржаўным геральдычным рэгістры 4 чэрвеня 2009 года № Б-161 і № Б-162.
Апісанне
Герб уяўляе сабой іспанскі шчыт, які мае перакулена-вілападобнае дзяленне. У правым залатым полі — выява чорнага збана, у левым зялёным — шасці залатых манет.
Збан або пасудзіна — ёмістасць для захоўвання розных вадкасцяў, у міжнароднай сімволіцы з’яўляецца знакам дастатку, завершанасці. Збан — неабходны прадмет любой хатняй гаспадаркі і абавязковы атрыбут бровара, карчмы, гасцініцы. У прапанаваным гербе збан мае характэрную для гэтага рэгіёна форму. Ён змешчаны ў найбольш ганаровай, правай геральдычнай частцы шчыта.
Хмель і яго плады — аснова для вырабу піва, у дзейнасці півавара — крыніца прыбытку. Шышачка хмелю ў левым полі шчыта збалансавана дапаўняе збан і гарманіруе з ім па форме і памеру.
Мэта любой камерцыйнай дзейнасці (і ў XIX стагоддзі, і ў нашы дні) — атрыманне прыбытку, рост даходаў, росквіт населенага пункта — можа быць адлюстравана сімвалічнай выявай грошай. Тры залатыя кругі (у геральдыцы яны называюцца безанты) сімвалізуюць манеты.
Гары (герцаг Сасекскі)
Прынц Генры, герцаг Сасекскі (Prince Henry, Duke of Sussex, поўнае імя Генры (Генрых) Чарлз (Карл) Альберт Дэвід (Давід) Маўнтбетэн-Віндзар, Henry Charles Albert David Mountbatten-Windsor; 15 верасня 1984, Падынгтан, Лондан) — малодшы сын караля Вялікабрытаніі Карла ІІІ і яго першай жонкі прынцэсы Дыяны, унук каралевы Вялікабрытаніі Елізаветы II. З ранняга дзяцінства вядомы пад сямейным імем Гары, якое ўжываецца нават у афіцыйных крыніцах. Станам на жнівень 2022 года шосты ў чарзе спадчыннікаў стальца Злучанага каралеўства.
Слабада-Шаламкіўска
Слабада-Шаламкіўска (Слобода-Шоломківська) — вёска ў Оўруцкім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Оўруцкай гарадской абшчыны.
Гары (герцаг Сасекскі)
Біяграфія
Прынц Гары нарадзіўся 15 верасня 1984 года ў бальніцы Святой Марыі ў Падынгтане, цэнтральным раёне Лондана. 21 снежня 1984 года быў ахрышчаны архібіскупам Кентэрберыйскім у капліцы Святога Георгія ў Віндзары, дзе атрымаў імя Генры Чарлз Альберт Дэвід Віндзар.
Спачатку Гары наведваў дзіцячы садок місіс Майнарс, у верасні 1987 года адправіўся ў школу Уэзербі ў Лондане, а з 1992 года стаў вучнем школы Ладграў у Беркшыры, дзе правучыўся наступныя пяць гадоў. 31 жніўня 1997 года, калі яму было 12 гадоў, у аўтакатастрофе ў Парыжы загінула яго маці прынцэса Дыяна. На пахаванні маці браты ішлі за яе труною.
Сям’я
27 лістапада 2017 года стала вядома пра заручыны прынца Гары з амерыканскай актрысай Меган Маркл, рамантычныя адносіны з якой пачаліся ў чэрвені 2016 года. Вяселле адбылося 19 мая 2018 года ў капліцы Святога Георгія ў Віндзорскім замку. 6 мая 2019 года ў прынца Гары і Меган Маркл нарадзіўся сын, якога назвалі Арчы Гарысан Маўнтбетэн-Віндзар. 4 чэрвеня 2021 года нарадзілася дачка Лілібет Дыяна Маўнтбетэн-Віндзар.
Тытулы і звароты
Хоць у яго тытулаванні ёсць словы «прынц» (як прэфікс перад імем) і «Уэльскі» (His Royal Highness Prince Henry Charles Albert David of Wales), ён, роўна як і яго брат, не з’яўляецца ўладальнікам тытула «прынц Уэльскі»: тытул належыць выключна непасрэднаму спадчынніку брытанскага стальца, у гэтым выпадку — яго бацьку Чарлзу. У дзень вяселля з Меган Маркл прынцу Гары нададзены тытул герцага Сасекскага, графа Дамбартана і барона Кілкіла.
Асабісты герб і ўзнагароды
Як члену каралеўскай сям’і, на васямнаццацігоддзе яму быў падараваны асабісты герб, аснаваны на гербе манарха Злучанага Каралеўства.
Tube.by
Tube.by — першы беларускі відэахостынг, які быў адкрыты ў фармаце beta-версіі ў 2007 годзе. Станам на 16 сакавіка 2007 года сервіс меў ролікаў у 18 катэгорыях. Тэхнічныя абмежаванні для запампоўвання відэа былі ўсталяваны ў 100 МБ на ролік. На сайце існаваў пошукавы рухавічок, сістэма тэгінга, магчымасць ствараць групы сяброў і спампоўваць арыгінал у фармаце 3gp. Адміністрацыя адсочвала праблемы з капірайтам і выдаляла матэрыялы па запыце праваўладальніка. Фізічна сервер быў размешчаны ў датацэнтры РУП «Белтэлекам». Па дадзеных даследаванняў лабараторый «НОВАК» у 2008 годзе відэарэсурсам карысталіся 2,7% карыстальнікаў беларускага сегменту Інтэрнэт.
NGC 1890
NGC 1890 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC87) — рассеянае скопішча ў сузор’і Сталовая Гара.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Філіп Джонсан
Філіп Джонсан (Philip Johnson; 8 ліпеня 1906 — 25 студзеня 2005) — заснавальнік і вядучы прадстаўнік «інтэрнацыянальнага стылю» у амерыканскай архітэктуры сярэдзіны XX стагоддзя. Лаўрэат першай Прытцкераўскай прэміі (1979).
Біяграфія
Джонсан вывучаў гісторыю і філасофію ў Гарвардзе, але ў 1928 г. увесь ход яго жыцця змяніла сустрэча з Людвігам Місам ван дэр Роэ. Па вяртанні з паездкі па Еўропе Джонсан першым пазнаёміў амерыканцаў з тэарэтычнымі пабудовамі Міса, Гропіуса і Ле Карбюзье — архітэктараў, для абазначэння стылявой прыналежнасці якіх Джонсан пры складанні каталога Музея сучаснага мастацтва ў 1932 г. увёў у абарот тэрмін «інтэрнацыянальны стыль».
Стаўшы на чале архітэктурнага падраздзялення Музея сучаснага мастацтва, Джонсан спрыяў прапагандзе архітэктурнага мадэрнізму ў Амерыцы, напісаў грунтоўную манаграфію пра Міс ван дэр Роэ і пераканаў яго перабрацца ў ЗША. На тэрыторыі сваёй сядзібы ў штаце Канектыкут ён ператварыў у жыццё ідэі архітэктурнага мінімалізму, якія належылі Місу, пры праектаванні «Шклянога дому» (1949). З гэтага часу ён пачаў працаваць як архітэктар-практык, стварыўшы разам з Місам такі яскравы ўзор «інтэрнацыянальнага стылю», як небаскроб Сігрэм-білдынг у Нью-Ёрку (1956).
Па меры падзення папулярнасці «інтэрнацыянальнага стылю» ў 1960-я гг. Джонсан адаптаваўся да новых павеваў. У яго праектах з’яўляюцца выгнутыя лініі і алюзіі да гістарычных архітэктурных стыляў, уласцівыя постмадэрну. У 1968 г. разам з Джонам Берджы заснаваў уласнае архітэктурнае бюро. Сумесныя праекты Джонсана і Берджы шматлікія — гэта і будынак карпарацыі «Соні» ў Нью-Ёрку (1984), і Уільямс-Таўэр у Х’юстане (1983), і Ліпстык-білдынг на Манхэтэне (1986), і Вароты Еўропы ў Мадрыдзе (1996).
Альтэрнатыўны сінод Балгарскай праваслаўнай царквы
Альтэрнатыўны сінод Балгарскай праваслаўнай царквы (Алтернативен синод) - раскольніцкая праваслаўная юрысдыкцыя ў Балгарыі. Утворана пасля падзення камуністычнага рэжыму пад уплывам партыі "Саюз дэмакратычных сіл", якая ў пачатку 1990-х была вядучай палітычнай сілай у краіне.
Частка епіскапаў і іерэяў заявіла, што балгарскі патрыярх Максім - агент КДБ і кіраваць царквой не можа. У 1992 годзе яны ажыццявілі спробу зрынуць Максіма, але поспехаў гэтая спроба не мела. Таму апазіцыйныя епіскапы выйшлі з Сінода БПЦ і ўтварылі ўласны альтэрнатыўны Сінод. Гэты сінод карыстаўшы шырокай падтрымкай ўладаў таго часу, якія зарэгістрыравалі гэты Сінод як адзіную Балгарскую праваслаўную царкву. 4 ліпеня 1996 альтэрнатыўны Сінод выбрал Патрыярхам старэйшага па пастаўленню епіскапа БПЦ Пімена.
Пасля пройгрышаў Саюза дэмакратычных сіл на парламенцкіх і прэзідэнскіх выбарах, падтрымка альтэрнатыўшчыкаў з боку ўлады вельмі скарацілася. У 1998 годзе пры дапамозе Канстанцінопальскага патрыярхата быў праведзены аб'яднаўчы сабор, на якім Пімен склаў з сабе паўнамоцтвы патрыярха і вярнуўся ў БПЦ. З ім вярнулася большая частка епіскапата.
Не перайшэдшыя ў кананічную царкву альтэрнатыўшчыкі абралі новага лідара - мітрапаліта Сафійскага Інакенція. У 2004 годзе па рашэнню суда паліцыя сілай выдварыла альтэрнатыўшчыкаў амаль з усіх храмаў. У 2005 годе раскол значна аслаб: з 50-60 свяшчэннікаў з пакаяннем у БПЦ вярнуліся 40-45, таксама вярнуліся і двое епіскапаў, некалькіх клірыкаў стварылі самастойныя юрысдыкцыі.
На пачатак 2009 года альтэрнатыўны Сінод кантраляваў 12 прыходаў, аб'яднаных у тры епархіі. У 2010 годзе з сіноду вылучылася яшчэ адна раскольніцкая юрысдыкцыя.
Аляксандр Пятровіч Ігнаценка
Аляксандр Пятровіч Ігнаценка (, в. Студзянец,, БССР — 24 мая 1998, Мінск) — беларускі гісторык. Доктар гістарычных навук (1978), прафесар (1980).
Давід Гільберт
Давід Гільберт (David Hilbert; — ) — выдатны нямецкі матэматык-універсал, унёс значны ўклад у развіццё многіх галін матэматыкі. У 1910-1920-я гады (пасля смерці Анры Пуанкарэ) быў прызнаным сусветным лідарам матэматыкаў. Гільберт распрацаваў шырокі спектр фундаментальных ідэй у многіх галінах матэматыкі, у тым ліку тэорыю інварыянтаў і аксіяматыку эўклідавай геаметрыі. Ён сфармуляваў тэорыю гільбертавых прастор, адну з асноў сучаснага функцыянальнага аналізу.
Аляксандр Пятровіч Ігнаценка
Біяграфія
Скончыў гістарычны факультэт БДУ (1955), аспірантуру (1958). У 1963 абараніў кандыдацкую дысертацыю. Выкладчык, намеснік дэкана завочнага і гістарычнага факультэтаў (1966—1978), загадчык кафедры гісторыі Беларусі (1990—1994), прафесар БДУ.
Давід Гільберт
Біяграфія
У 1880 годзе закончыў гімназію Вільгельма (Wilhelm Gymnasium). Далей, у тым жа годзе, Гільберт паступіў у Кёнігсбергскі ўніверсітэт, дзе пасябраваў з Германам Мінкоўскім і Адольфам Гурвіцам. Разам яны часта здзяйснялі доўгія «матэматычныя прагулкі», дзе актыўна абмяркоўвалі рашэнне навуковых праблем; пазней Гільберт узаконіў такія прагулкі як неад'емную частку навучання сваіх студэнтаў.
У 1885 годзе Гільберт абараніў дысертацыю па тэорыі інварыянтаў, навуковым кіраўніком якой быў Ліндэман, а ў наступным годзе стаў прафесарам матэматыкі ў Кёнігсбергу. У бліжэйшыя некалькі гадоў фундаментальныя адкрыцці Гільберта ў тэорыі інварыянтаў вылучылі яго ў першыя рады еўрапейскіх матэматыкаў.
У 1892 годзе ажаніўся з Кетэ Ераш (Käthe Jerosch, 1864—1945). У наступным годзе нарадзіўся іх адзіны сын, Франц (1893—1969), які аказаўся псіхічнахворым.
У 1895 годзе па запрашэнні Фелікса Клейна Гільберт пераходзіць у Гётынгенскі ўніверсітэт і займае кафедру, якую ў свой час займалі Гаус і Рыман. На гэтай пасадзе ён заставаўся 35 гадоў, фактычна да канца жыцця.