cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ваенны пераварот у Гвінеі (2021)
Ход падзей
Пазней у сетцы распаўсюдзіліся фатаграфіі, на якіх прэзідэнта Гвінеі Альфа Кандэ выводзяць з будынка, затым было апублікавана відэа, на якім прэзідэнт утрымліваецца вайскоўцамі. Мяцежнікі заявілі, што прэзідэнту нічога не пагражае, акрамя таго, яму прадастаўлены доступ да лекараў.
Палкоўнік Мамады Думбуя ў звароце на дзяржаўным тэлеканале RTG (фр. Radio Télévision Guinéenne) абвясціў аб роспуску парламента, адмене канстытуцыі і закрыцці паветраных і сухапутных межаў краіны як мінімум на тыдзень.
Паступалі паведамленні аб тым, што гвінейцы выйшлі на вуліцы і масава віталі пераварот. Як меркавалася, пераварот быў справакаваны спробай урада звольніць высокапастаўленага супрацоўніка спецназа.
Мяцежнікі абвясцілі аб каменданцкім часе з 19:00 5 верасня на ўсёй тэрыторыі дзяржавы. Увечары 5 верасня мяцежнікі заявілі аб поўным кантролі над Канакры і ўзброенымі сіламі.
6 верасня межы дзяржавы былі адкрыты.
1 кастрычніка 2021 года Мамады Думбуя прынёс прысягу ў якасці часовага прэзідэнта.
Наступствы
З-за перавароту быў адкладзены адборачны матч чэмпіянату свету па футболе 2022 паміж Гвінеяй і Марока, запланаваны на 6 верасня. Зборная Марока была эвакуіравана ў аэрапорт.
Каля 20 % алюмінія, вырабляемага з баксітаў, здабываецца ў Гвінеі. Пераварот прывёў да павышэння цаны на алюміній, які падняўся да рэкордных значэнняў — $ 2 761 за тону.
Маскоўскі футбольны клуб «Лакаматыў» паведаміў пра знаходжанне ў Гвінеі свайго нападніка Франсуа Камано, які не мог пакінуць дзяржаву з-за закрытых межаў, і прыкладанні ўсіх намаганняў для яго вяртання.
Рускі мост
Рускі мост (Русский мост) — вантавы мост з самым доўгім у свеце пралётам, пабудаваны ва Уладзівастоку праз праліў Басфор Усходні, злучае паўвостраў Назімава з мысам Навасільскага на востраве Рускім.
Будаўніцтва моста пачалося 3 верасня 2008 года ў рамках праграмы падрыхтоўкі горада да правядзення саміту АТЭС у 2012 годзе. Другі па вышыні мост у свеце, вышыня складае 324 метра. Мае самы вялікі ў свеце пралёт сярод вантавых мастоў, даўжынёй 1104 метра.
Міністр транспарту Расіі Ігар Лявіцін ахарактарызаваў мост на востраў Рускі як самы ўнікальны і складаны аб’ект не толькі ў рамках падрыхтоўкі да саміту АТЭС, але і ва ўсёй практыцы мостабудавання ў Расіі і ў свеце.
Мост намаляваны на новай расійскай купюры наміналам 2000 расійскіх рублёў, выпушчанай Банкам Расіі 12 кастрычніка 2017 года.
IC 1789
IC 1789 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Хавіз Мухамед Саід
Хаві́з Муха́мед Саі́д (Hafiz Muhammad Saeed) — заснавальнік LeT, цяпер амір яе палітычнага крыла JuD.
Біяграфія
Быў выкладчыкам ісламу ў Тэхналагічным універсітэце Лахора ў Пакістане. У пачатку 1980-х наведаў Саудаўскую Аравію для навучання і знаёмства з саудаўскімі шэйхамі, якія прымалі ўдзел у «джыхадзе» ў Афганістане. Натхнёны іх ідэямі, Хавіз і яго калега прафесар Зафар Ікбал прынялі ўдзел у падтрымцы руху маджахедаў у Афганістане. Там жа сустрэлі тых, хто стаў іх паплечнікамі ў будучыні. У 1987 годзе Хавіз Саід з некалькімі мусульманамі-салафітамі заснаваў «Марказ Дауат-уль-Іршад». У 1990 годзе гэтая арганізацыя спарадзіла LeT, якая атрымоўвала падтрымку ад ІСІ. На яго быў накладзены хатні арышт пасля выбухаў на чыгунцы ў Мумбаі ў ліпені 2000 года, які быў зняты Вышэйшым судом Лахора ў жніўні таго жа года. Праўда, у той жа дзень яго зноў арыштавалі і вызвалілі ў кастрычніку 2007 г. У снежні 2008 гады пасля новага нападу на Мумбаі яго ізноў змясцілі пад хатні арышт. Жанаты.
Апраксімацыя
Апраксімацыя (ад trans approximare — набліжацца) — набліжанае, недакладнае выражэнне тых, альбо іншых даных, невядомага праз вядомае.
Катэгорыя апраксімацыі прысутнічае ў беларускім мовазнаўстве для абазначэння рэзультату адсутнасці ў беларускай мове адзінай сістэмы  транслітарацыі для замежных слоў.
Зялёныя Дубы
Зялёныя Дубы́ (, Зелёные Дубы) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 15 кастрычніка 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Пярэвалачненскага сельсавета, да 10 кастрычніка 2013 года — у склад Азярэцкага сельсавета.
Раматова
Рамато́ва (, Роматово)  — прыпыначны пункт Брэсцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Размешчаны паміж вёскамі Старое Раматова і Новае Раматова; на лініі Хаціслаў — Брэст-Цэнтральны, паміж прыпыначным пунктам Пажэжын і станцыяй Закруцін.
Робсан
Робсан — прозвішча, тапонім.
Цэнтральны аймак
Туве (таксама Цэнтральны аймак; Төв аймаг) — аймак у Манголіі.
Агульныя звесткі
Аймак быў утвораны ў 1931 годзе. Яго плошча складае 74 042 км². Колькасць насельніцтва — 83 838 чалавек (2008 год). Шчыльнасць насельніцтва — 1,13 чал./км². У адміністрацыйным дачыненні аймак дзеліцца на 27 самонаў. Адміністрацыйным цэнтрам з’яўляецца горад Зуунмад. Пасярод Цэнтральнага аймакаў знаходзяцца 3 анклава — сталіца Манголіі Улан-Батар і падначаленыя ёй тэрыторыі.
Геаграфія
Цэнтральны аймак размешчаны адпаведна ў цэнтральнай Манголіі. На поўначы ад яго ляжыць Селенгінскі аймак, на ўсходзе — Хэнтэйскі, на поўдні — Сярэднегабійскі, на паўднёвым захадзе — Увэр-Хангайскі, на захадзе — Булганскі. На паўночным усходзе ляжыць заходняя частка Хэнтэйских гор, адгор’і якіх ахопліваюць Улан-Батар. На захадзе і поўдні аймака распасціраюцца пагорыстыя стэпе. Найбуйнейшая рака аймака — Туул.
Клімат
Клімат рэзка кантынентальны, сярэдняя тэмпература студзеня −25 град цэльсія, сярэдняя тэмпература ліпеня +20 град. У сярэднім за год выпадае 300 мм ападкаў.
Флора і фаўна
У аймаку растуць хвоі, вярбы, абляпіхі, розныя ягады і грыбы. Водзяцца ваўкі, лісы, зайцы, мядзведзі, манулы, алені, вавёркі, ласі, кабаны і тарбаганы.
Карысныя выкапні
Аймак багаты каменным вуглём, малібдэнам, алюмініям.
Нацыянальныя паркі
У Хэнтэйскіх гарах знаходзіцца нацыянальны парк Гархі-Тэрэлж, заснаваны ў 1993 годзе. Цікавы ўнікальнымі горнымі фармацыямі, разнастайным раслінным і жывёльным светам. У размешчаным на адлегласці 120 кіламетраў на паўднёвы захад ад Улан-Батара нацыянальным парку Хустайн-Нуруу з 1993 года праводзіцца паспяховая работа па аднаўленні папуляцыі каней Пржэвальскага. На поўдзень ад сталіцы знаходзіцца створаны яшчэ ў сацыялістычнай Манголіі нацыянальны парк Богд-Хан-Уул. Тут размешчаны заснаваны ў 1733 годзе будыйскі манастыр Манджушры-хійд і свяшчэнная гара Богд-Хан-Ул.
Ота Вейнінгер
Біяграфія
Нарадзіўся ў багатай яўрэйскай сям’і. У 1898 годзе паступіў на філасофскі факультэт Венскага ўніверсітэта, які з адзнакай скончыў, абараніў доктарскую дысертацыю на тэму бісексуальнасць. Пасля абароны дысертацыі прыняў хрысціянства.
Смерць
Ота Вейнінгер дэманстратыўна пакончыў з сабой у гасцінічным нумары, у якім памёр Бетховен. Магчымымі прычынамі самагубства сучаснікі называлі «канфлікт паміж прапаведуемым ім аскетызмам і ўласнай пачуццёвасцю». З іншага боку, самагубства Вейнінгера нярэдка адносяць да так званых выпадкаў суіцыду з-за комплексу культурнай непаўнавартаснасці.
Творчасць
Асноўнай працай Вейнінгера была кніга «Пол і характар. Прынцыповае даследаванне» (1902), хоць былі і іншыя, апублікаваныя ўжо пасля яго смерці — «Аб апошніх рэчах» (1904, апублікаваў яго сябар Морыц Рапапорт), «Каханне і жанчына» (1917). Пасля першай сусветнай вайны Артурам Герберам былі таксама апублікаваныя нататкі і лісты Вейнінгера.
Ягор’ева (Смаленская вобласць)
Ягор’ева (Егорьево) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Аляксандр Аляксандравіч Нячаеў
Аляксандр Нячаеў (нар., ) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Мінск».
Клубная кар’ера
Выхаванец брэсцкай СДЮШАР-5, з 2010 года пачаў выступаць за дубль мясцовага «Дынама». З цягам часу замацаваўся ў дублі, стаў прыцягвацца да асноўнай каманды, аднак так і не згуляў за яе. У пачатку 2015 года быў аддадзены ў арэнду ў «Кобрын», аднак у ліпені таго ж года вярнуўся ў «Дынама». 1 жніўня 2015 года дэбютаваў за «Дынама» ў матчы Кубка Беларусі супраць «Бярозы-2010» (2:3), правёўшы на полі ўсе 90 хвілін. Да канца сезона працягваў гуляць за дубль. У пачатку 2016 года пакінуў брэсцкі клуб.
У сакавіку 2017 года стаў іграком «Ліды», дзе замацаваўся ў стартавым складзе. Пакінуў лідскі клуб у студзені 2018 года і ў хуткім часе далучыўся да брэсцкага «Руха». Стаў асноўным брамнікам каманды, прайшоў з ёй шлях ад Другой да Вышэйшай лігі. У сезоне 2020 чаргаваўся ў складзе з Раманам Сцяпанавым, а ў 2021 годзе быў другім брамнікам пасля Паўла Паўлючэнкі, згуляў у адным матчы чэмпіянату і двух матчах Кубка Беларусі.
У студзені 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў «Рух» і падпісаў кантракт на 1,5 гады з азербайджанскім клубам «Сабах». Быў рэзервовым брамнікам, згуляў толькі ў адным матчы ў Кубку Азербайджана. У студзені 2023 года пакінуў «Сабах».
У лютым 2023 года стаў іграком «Мінска».
Міжнародная кар’ера
У 2014 годзе прыцягваўся да моладзевай зборнай Беларусі ў якасці рэзервовага брамніка. Згуляў за зборную ў двух матчах (13 жніўня з Малдовай і 4 верасня з Ліхтэнштэйнам), выходзячы на замены.
Малкіня Гурна (гміна)
Малкі́ня Гу́рна (Małkinia Górna) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Астроўскага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Малкіні Гурне. Плошча гміны складае 134,08 км². Станам на 2009 год у гміне Малкіня Гурна пражывалі 12 400 чалавек, шчыльнасць — 91,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 25 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 27 населеных пунктаў.
Валокі (Барысаўскі раён)
Вало́кі (, Волоки) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета.
Мёсінген
Мёсінген (Mössingen) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Бадэн-Вюртэмберг.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Цюбінген. Уваходзіць у склад раёна Цюбінген. Насельніцтва складае 20085 чалавек (на 31 снежня 2006 года). Займае плошчу 50,05 км². Афіцыйны код — 08 4 16 025.
Горад падзяляецца на 6 гарадскіх раёнаў.
IC 1790
IC 1790 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральна галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Бітва на Ведрашы (1500)
Маскоўскае войска разграміла літоўскае, што і прадвызначыла вынік гэтай вайны.
Сілы бакоў падаюцца звычайна як «па 40 тыс. з кожнага боку», страты войска ВКЛ у такім выпадку падаюцца як 8 тыс.ч. Існуе іншая ацэнка: да 10 тыс. з боку ВКЛ, і «больш за гэтую лічбу, але аніяк не 40 тыс.» з боку Масквы.
Перад бітвай
Напярэдадні бітвы людзі Астрожскага ўзялі «языка», збеглага ў Маскву дзяка Багдана Сапегі — Германа. Герман паведаміў, што маскоўскае войска стаіць каля Дарагабужа і яно значна большае за літоўскае, і параіў Астрожскаму не пачынаць бітвы і адступіць. Але гетман не паверыў Герману, загадаў таго павесіць, і павёў войска наперад.
Бітва
Войска ВКЛ пасля 6-гадзіннага бою з асноўнымі маскоўскімі сіламі пачало адступаць да сваіх перапраў праз Тросну, потым павярнулася наўцёкі. Аднак пераправы былі яшчэ ў час бітвы знішчаныя маскоўскім атрадам, які таемна выйшаў да іх. Гэта прычынілася паніцы і вынішчэнню ўцекачоў. Адзначаецца малая колькасць войска ВКЛ, якая здолела ўратавацца з поля бітвы. Гетман Астрожскі з многімі князямі і воінамі трапіў у палон. У выніку бітвы ВКЛ страціла лепшае войска і апынулася ў цяжкім ваенна-палітычным становішчы.
Дзікуша
Дзікуша (Falcipennis falcipennis) — адна з рэдкіх і малавывучаных птушак сямейства цецеруковыя. Знаходзіцца на мяжы знішчэння. Занесеная ў Чырвоную кнігу МСАП, Чырвоную кнігу РФ.
Асаблівасць дзікушы ў тым, што яна зусім не баіцца чалавека, і гэта паставіла від на мяжу поўнага знішчэння.
Арэал
Жыве ў Амурскай вобласці, горна-таёжных участках Сіхотэ-Аліня і на востраве Сахалін.
Апісанне
Сілкуецца ігліцай, насеннем моху, лісцем брусніцы і ягадамі, часам — насякомымі. Крыху буйнейшая за рабчыка, важыць 380—780 г. Афарбоўка бурая, чорная і белая. У самцоў канцавіны вонкавых махавых пёраў звужаныя.
Жыве як на схілах гор і сопках, так і на вышыні 1600 метраў над узроўнем мора. Лётае рэдка. Дзікушы палігамны, і самец-такун спарваецца на сваім участку з любой самка. Самка будуе гняздо ў зацішным месцы, сярод густога моху ці ў зарасніках багуна. У кладцы 7-15 яек. Насіжванне 23-25 ​​дзён.
Закі-ур-Рэхман Лахві
Закі-ур-Рэхман Лахві (Zaki ur Rehman Lakhvi) - адзін з заснавальнікаў LeT. Быў вярхоўным камандуючым аперацыямі арганізацыі ў Кашміры і ўдзельнікам Генеральнай Рады LeT.
Лахві нарадзіўся ў Акары ў Пакістане. Лічыцца, што ён кіраваў ваеннымі аперацыямі ў Чачні, Босніі, Іраку і ў Паўднёваўсходняй Азіі. У 1999 годзе на трохдзённым з'ездзе ў Мірідцэ, 30 км ад Лахора, ён заявіў: "Пасля таго, як Пакістан вывеў войскі з Кагрыля і падпісаў дамовы ў Вашынгтоне, важна ўмацоўваць маральны дух людзей у Кашміры…Місія федаінаў складалася ў тым, каб падаць Індыі ўрок, у той час як яны святкуюць перамогу пасля Кагрыла". Тады ён сказаў, што наступнай мэтай будзе Нью-Дэлі.
У 2006 годзе ён папрасіў дазвол на падрыхтоўку членаў LeT у якасці "жывых" бомбаў. Індыйскія спецслужбы абвінавацілі яго ў тым, што ён быў арганізатарам выбухаў на чыгуначнай сетцы ў Мумбаі ў 2006 годзе, пад час якіх былі забіты больш 200 чалавек і паранены 700. Быў арыштаваны пасля нападу на Мумбаі як галоўны арганізатар (яго назваў захоплены жывым баявік).
Уладзімір Максімавіч Цыркуноў
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1979). Пацаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1979, педыятрычны факультэт, кафедра інфекцыйных хвароб, прафесар, у 1990—2016 — загадчык кафедры), адначасова ў 1993—2004 — кіраўніком Рэспубліканскага гепаталагічнага цэнтра (Гродна), галоўным гепатолагам Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Навуковыя інтарэсы: патагенез, клініка, дыягностыка і лячэнне інфекцыйных хвароб і хвароб печані рознага паходжання; клінічная імуналогія, фармакалогія, марфалогія; антысептыкі; выпрабаванні лекавых сродкаў; арганізацыя аховы здароўя; урачэбная этыка.
Узнагароды
Званне «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь» (2017), медаль Францыска Скарыны (2010) і інш.
Пластмасы
Пластмасы (пластычныя масы, таксама — пластыкі) — арганічныя матэрыялы, асновай якіх з’яўляюцца сінтэтычныя або прыродныя вялікамалекульныя злучэння (палімеры). Выключна шырокае прымяненне атрымалі пластмасы на аснове сінтэтычных палімераў. Пластмасы фармуюць пры павышанай тэмпературы, у той час калі яны маюць высокую пластычнасць. Сыравінай для атрымання палімераў з’яўляецца нафта, прыродны газ, каменны вугаль, сланцы.
Елісеенкі (Дарагабужскі раён)
Елісеенкі (Елисе́енки) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Беларускі вакзал (фільм)
«Беларускі вакзал» — савецкі мастацкі фільм 1970 года рэжысёра Андрэя Смірнова. Прэм’ера адбылася 30 красавіка 1971 года.
Сюжэт
1965 год. Былыя аднапалчане расталіся на Беларускім вакзале ўлетку 1945 гады. Апошні раз яны збіраліся разам у дзень нараджэння свайго былога камандзіра Валянціна Мацвеева, 27 верасня 1946 года (акуратыст Дубінскі памятае дакладную дату, а Ваня Прыходзька — толькі, што «спірту было навалам, а жэрці — адна бульбачка ў мундзіры»). І вось зараз, праз дваццаць з лішнім гадоў, яны сустрэліся зноў, каб праводзіць Мацвеева ў апошні шлях. Цяжкія сцэны пахавання, скамечаныя з-за нервовага зрыву ўдавы памінкі не даюць ім дастойна ўспомніць франтавога таварыша.
І вось чацвёра сяброў — цяпер дырэктар аднаго маскоўскага завода, галоўны бухгалтар іншага, журналіст з Калінінграда і просты слесар камунальных сетак, — пастаянна адцягваючыся на свае службовыя і жыццёвыя праблемы, калясяць па Маскве ў пошуках месца, дзе можна было б спакойна пасядзець і пагаварыць. Апыняючыся ў розных сітуацыях, героі фільма ўспамінаюць аб баявым братэрстве і ўзаемавыручцы, выяўляюць глыбінныя рысы характару і, нягледзячы на ​​мінулыя гады, па-ранейшаму дакладныя франтавому сяброўству. Маральным арыенцірам для іх працягвае служыць выяву іх нябожчыка камандзіра, нябачна прысутны ў карціне.
У фінале фільма яны збіраюцца ў доме іх былой батальённай санітаркі. Здзіўленая весткай аб смерці Мацвеева, яна знаходзіць у сабе сілы праспяваць іх любімую песню — пра іх родную вайсковую часць, «непрамакальны» 10-м асобным дэсантным батальёне 1-га Беларускага фронту.
Песня
У фільме гучыць песня «Нам нужна одна победа» ў выкананні Ніны Ургант.
Энрыке Лістэр
Энрыке Лістэр Фархан (ісп/галіс. Enrique Líster Forján; 21 красавіка 1907 — 8 снежня 1994) — камандзір «пятага палка», 1-й змешанай брыгады, 11-й дывізіі Народнай арміі падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі. Доўгі час быў важнай фігурай у Камуністычнай партыі Іспаніі і палітычным жыцці Іспаніі ў цэлым.
Біяграфія
Нарадзіўся ў галісійскай сям’і, служыў салдатам у Іспанскай каралеўскай арміі. Быў рабочым-муляром, юныя гады правёў на Кубе, а вярнуўшыся ў Іспаніі, далучыўся да рэвалюцыйнага руху. У 1925 годзе ўступіў у КПІ і неўзабаве быў вымушаны зноў пакінуць краіну — аж да 1931 года, калі манархія ў Іспаніі была ліквідавана. Паспеў паўдзельнічаць у паўстанні супраць дыктатара Херарда Мачада на Кубе.
У 1932 годзе зноў пакінуў Іспанію і жыў у Маскве, дзе працаваў на будаўніцтве маскоўскага метро і вучыўся з 1932 па 1935 год у Акадэміі Фрунзэ.
У 1935 годзе вярнуўся ў Іспанію і стаў працаваць ва Узброеных Сілах Рэспублікі па заданні Камуністычнай партыі Іспаніі. З пачаткам грамадзянскай вайны апынуўся адным з самых падрыхтаваных ваенных спецыялістаў у КПІ. Яму было даручана фарміраванне народнага апалчэння. Удзельнічаў у бітвах пры Хараме, Гвадалахары, Тэруэле, Эбра.
Пасля падзення Другой Іспанскай Рэспублікі жыў у іміграцыі ў Маскве. У гады Вялікай Айчыннай вайны змагаўся ў шэрагах Чырвонай Арміі пад імем Лісіцына Эдуарда Эдуардавіча, удзельнік зняцця блакады Ленінграда ў студзені 1944 года. 22 лютага 1944 года прысвоена званне генерал-маёра Чырвонай Арміі.
Пасля 1946 года жыў у Югаславіі. Адзіны ў XX стагоддзі чалавек, што стаў генералам трох армій — іспанскай (рэспубліканскай), савецкай, югаслаўскай.
Быў у ліку іспанамоўных кансультантаў, якія дапамагалі арганізаваць Камітэты абароны рэвалюцыі пасля Кубінскай рэвалюцыі.
У 1977 годзе вярнуўся ў Іспанію. У 1973 годзе з аднадумцамі пакінуў КПІ з-за нязгоды з еўракамуністычнай лініяй большасці партыі. Ён назваў здрадай тое, што КПІ асудзіла ўвод савецкіх войскаў у Чэхаславакію ў 1968 годзе, і стварыў Іспанскую камуністычную рабочую партыю. Генеральны сакратар ІКРП у 1973—86 гг. У 1986 годзе вярнуўся ў КПІ.
Алег Генрыхавіч Хораў
Алег Генрыхавіч Хораў (нар., г. Гродна) — беларускі ўрач-отарыналарынголаг. Доктар медыцынскіх навук (2002), прафесар (2005). Член Міжнароднага таварыства аўдыёлагаў, Беларускага таварыства отарыналарынголагаў. Кіраўнік (з 1998) навуковай школы «Аталогія».
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (спецыяльнасць «Лячэбная справа», 1983). Працаваў у Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1985, педыятрычны факультэт, кафедра отарыналарынгалогіі, прафесар, з 1999 — загадчык кафедры). Навуковыя інтарэсы: хірургічная паталогія сярэдняга вуха; аудыялогія; ЛОР-анкалогія; танзілярная праблема.
Узнагароды
Ганаровая грамата Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2005), нагрудны знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» (2008).
Лунная
Лу́нная (, Лунная) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
Мансумана-Тэрмэ
Мансумана-Тэрмэ (Monsummano Terme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Таскана, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Пістоя.
Насельніцтва складае 20670 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 631 чал./км². Займае плошчу 33 км². Паштовы індэкс — 51015. Тэлефонны код — 0572.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Уільям Батлер Ейтс
Уільям Батлер Ейтс (William Butler Yeats) (13 чэрвеня 1865 — 28 студзеня 1939) — ірландскі англамоўны пісьменнік, паэт, драматург. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры (1923).
Катангскі раён
Катангскі раён (Катангский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у Іркуцкай вобласці Расіі.
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Ербагачон.
Бхараты
Бха́раты — героі старажытнаіндыйскага эпаса «Махабхарата»; індыйскае племя, якое рэальна існавала ў 2-м — пачатку 1-га тысячагоддзя да н.э. Па імені бхаратаў утворана канстытуцыйная назва Рэспублікі Індыя — Бхарат.
Ян Эрнеставіч Рудзутак
Ян Эрнеставіч Рудзутак (латыш. Jānis Rudzutaks; 3 [15] жніўня 1887, хутар Цаўні, Курстшская воласць, Гольдынгенскі павет, Курляндская губерня, Расійская імперыя, цяпер Латвія —, ) — рэвалюцыянер, савецкі дзяржаўны, партыйны і прафсаюзны дзеяч.
Член ЦВК СССР 1-7 скліканняў, член ЦК ВКП (б) (1920—1937), член Палітбюро ЦК ВКП (б) (23.07.1926-04.02.1932), кандыдат у члены Палітбюро ЦК ВКП (б) (26.04.1923 −23.07.1926 і 10.02.1934-26.05.1937), член Аргбюро ЦК ВКП (б) (08.08.1921-03.04.1922 і 26.04.1923-02.06.1924), кандыдат у члены Аргбюро (06.03-08.08.1921 і 03.04.1922-26.04.1923), сакратар ЦК ВКП (б) (26.04.1923-02.02.1924).
Мягкоў
Мягкоў — прозвішча.
IC 1791
IC 1791 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Авен.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Святлана Аляксандраўна Горваль
Святлана Аляксандраўна Горваль (, Валожын, Мінская вобласць) — беларускі камерсант, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання.
Біяграфія
Нарадзілася 25 жніўня 1986 года ў г. Валожыне Мінскай вобласці.
Скончыла Гродзенскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Я. Купалы па спецыяльнасці «Камерцыйная дзейнасць».
Працавала спецыялістам аддзела рознічнага гандлю, начальнікам аддзела рознічнага гандлю ў ААТ "Гандлёвы дом «Нёман» г. Гродна; намеснікам дырэктара, дырэктарам ААТ «Віцебскі ўнівермаг».
Выбіралася дэпутатам Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў 28-га склікання.
Дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 7 склікання, член Пастаяннай камісіі па эканамічнай палітыцы.
Сям’я
Замужам, мае дачку.
Карова
Каро́ва (самка падвіду Bos taurus taurus — Свойскі бык) — парнакапытная жывёла, разводзіцца для атрымання малака і ялавічыны.
Рапнянская
Рапня́нская (, Ропнянская)  — станцыя Віцебскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана ў вёсцы Станцыя Рапнянская, за 1,7 км на паўночны захад ад вёскі Ропна; на лініі Полацк — Бігосава, паміж станцыяй Полацк і станцыяй Баравуха.
Карова
Вылучаюць мясныя, мяса-малочныя і малочныя пароды кароў. З’яўляецца падвідам віда свойскага быка. У свеце налічваецца каля 1,3 млрд асоб буйной рагатай жывёлы, пераважна — кароў. Найбольшае пагалоўе налічваецца ў Індыі (каля 400 млн), Бразіліі і Кітаі (па 150 млн).
Іванаўскае (Дарагабужскі раён)
Іванаўскае (Ивановское) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Малогашч (гміна)
Мало́гашч (Małogoszcz) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Енджэёўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Малогашчы. Плошча гміны складае 146,05 км². Станам на 2010 год у гміне Малогашч пражывалі 11 728 чалавек, шчыльнасць — 80 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 47 населеных пунктаў.
Акцябрскі сельсавет (Лагойскі раён)
Акця́брскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2010 г. вёска) Акцябр. Размешчаны ў цэнтры раёна.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Хатаевіцкі сельсавет у складзе Плешчаніцкага раёна Барысаўскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Хатаевічы. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года ў Плешчаніцкім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. У 1929 годзе вёска Хатаевічы перайменавана ў Акцябр, сельсавет перайменаваны ў Акцябрскі. З 25 снежня 1962 года ў складзе Лагойскага раёна. 28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Зарэчанскага сельсавета (15 населеных пунктаў: вёскі Гаравец, Глыбачаны, Дунаі, Замошша, Зарэчча, Канюхі, Кацялі, Ляда, Палосы, Пасадзец, Пушча, Рэпішча, Селішча, Скарады і Франуліна).
Мікалай Іванавіч Багалюбаў
Мікалай Іванавіч Багалюбаў (Никола́й Ива́нович Боголю́бов;  — ) — савецкі акцёр тэатра, кіно і дубляжу, народны артыст РСФСР (1945). Лаўрэат шасці Сталінскіх прэмій (1941, 1942, 1946, 1947, 1949, 1950). Член ВКП (б) з 1950 года.
Біяграфія
Нарадзіўся 10 (22) кастрычніка 1899 года ў вёсцы Іванаўскае (цяпер Ліпецкая вобласць). Вучыўся ў студыі пры Разанскім драматычным тэатры. У 1920 годзе быў прызваны ў армію; выступаў у самадзейным Чырвонаармейскім калектыве. Пасля дэмабілізацыі зноў працаваў у Разані. На тэатральнай сцэне выканаў ролі: Бессяменаў (Мяшчане), Клешч і Сацін (На дне), Дорн (Чайка).
У 1922 годзе пераехаў у Маскву. У 1926 годзе скончыў студыю ГЭКТЕМАС — студыю пры Тэатры РСФСР (пасля Тэатр імя Ус. Меерхольда). Быў акцёрам гэтага тэатра з 1923 года. У 1929 годзе выканаў ролю гераічнага важака партызанскіх атрадаў Чуба (п’еса Камандарм-2). У 1938—1958 гадах — акцёр МХАТ імя М. Горкага. Аўтар п’есы «Нябачны фронт» («Будзьце пільныя»).
У 1931 года здымаўся ў кіно. На працягу больш чым 30 гадоў неаднаразова гуляў у кіно К. Я. Варашылава. Сын — артыст Ю. М. Багалюбаў.
Пахаваны ў Маскве на Кунцаўскіх могілках.
Каробка
Каробка — прозвішча, тапонім.
Дом прыродазнаўчага таварыства (Гданьск)
Дом прыродазнаўчага таварыства (Dom Towarzystwa Przyrodniczego) — гістарычны будынак у Гданьску на тэрыторыі Галоўнага горада, у 1846-1936 гадах сядзіба прыродазнаўчага таварыства, з 1958 года сядзіба археалагічнага музея.
Гісторыя
Камяніца ў стылі маньерызму (таксама вядомага як паўночнае ці галандскае Адраджэнне) знаходзіцца па адрасе вул. Марыяцкая 26, побач з Марыяцкай брамай, з бакавым фасадам на баку Доўгай набярэжнай. Будынак быў пабудаваны ў 1597-1599 гадах для купца Ганса Кёпэ, верагодна, паводле праекта Антонія ван Обергена.
Вельмі высокі (30 м да грэбня) парадны фасад атрымаў даволі стрыманае мураванае аздабленне са сціплым парталам. Верх упрыгожаны характэрным для маньерызму арнаментам з перасякаючыхся прамых і круглых палос. Бакавы фасад узбагачаны шматпавярховым эркерам, завершаным падвойным франтонам. Ліставы дах хвалістай формы паўтарае лініі франтонаў пярэдняга і тыльнага фасадаў. Да параднага фасада была прыбудавана 36-метровая вежа (уключаючы шпіль), увянчаная прыгожым купалам з ліхтаром.
Гісторыя камяніцы ў XVII-XVIII стагоддзях не вельмі вядомая. Верагодна, будынак сумяшчаў функцыі жылога і складскага характару, у якім асобныя пакоі здаваліся ў арэнду. Згодна з запісамі, сабранымі ў ХІХ стагоддзі, тут таксама размяшчаліся кватэры і майстэрні шавецкай гільдыі. У 1846 годзе камяніца была набыта Таварыствам прыродазнаўчых навук, якое размясціла ў яго інтэр'ерах залы для пасяджэнняў, навукова-даследчыя лабараторыі, невялікі музей і бібліятэку. У 1866 годзе на вежы размясцілі астранамічную абсерваторыю - тады з яе знік шлем, заменены на купал. У высокім склепе быў рэстаран.
У 1945 годзе будынак быў сур'ёзна пашкоджаны, але парадны фасад і вежа захаваліся. Ён быў перабудаваны ў 1956-1958 гадах для размяшчэння археалагічнага музея. На вежы быў адноўлены шлем у форме да 1866 года. Сёння вежа функцыянуе як аглядальная пляцоўка, адкрытая для наведвання. З вяршыні адкрываецца панарама гістарычнага цэнтра Гданьска.
Міхайлаўшчына (Талачынскі раён)
Міха́йлаўшчына (, Михайловщина) — вёска ў Талачынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Талачынскага сельсавета.
Да 10 кастрычніка 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Азярэцкага сельсавета.
IC 1792
IC 1792 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вароўскага (Барысаўскі раён)
Варо́ўскага (, Воровского) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Мсціжскага сельсавета.
Амяльное
Амяльно́е (, Омельное) — былы пасёлак у Неглюбскім сельсавеце Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
У выніку катастрофы на Чарнобыльскай АЭС і радыяцыйнага забруджання жыхары (44 сям’і) пераселеныя ў 1992 годзе ў чыстыя месцы.
Гісторыя
Заснаваны ў пачатку XX стагоддзя як хутар. У 1926 годзе ў Старазакрускім сельсавеце Веткаўскага раёна Гомельскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас. Падчас Вялікай Айчыннай вайны 7 жыхароў загінулі на фронце. У 1969 годзе ўваходзіў у склад калгасу «40 гадоў Кастрычніка» (цэнтр — вёска Старое Закружжа).
Размяшчэнне
За 22 км на паўночны ўсход ад Веткі, 44 км ад Гомеля.
Гідраграфія
На поўдні і захадзе меліярацыйныя каналы.
Транспартная сетка
Аўтадарога, якая звязвае пасёлак з Веткай. Планіроўка складаецца з доўгай, просталінейнай, амаль мерыдыянальнай вуліцы. Забудова двухбаковая, драўляная, сядзібнага тыпу.
Івоніна (Дарагабужскі раён)
Івоніна (Ивонино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Раўль
Ра́ўль (Raoul) — самы вялікі востраў архіпелага Кермадэк. Належыць Новай Зеландыі. Агульная плошча — 29,38 км². Сталага насельніцтва няма.
Гісторыя
Лічыцца, што да прыбыцця еўрапейцаў палінезійцы двойчы прадпрымалі спробы каланізацыі вострава Раўль — каля X — XI стст. і ў XIV ст. Але па невыяўленым прычынам яны пакідалі свае паселішчы.
30 чэрвеня 1788 г. востраў быў адкрыты брытанскімі мараплаўцамі. Ён быў даследаваны і нанесены на карту французскай экспедыцыяй 1793 г., якая шукала Жана-Франсуа дэ Лаперуза. Менавіта французы надалі востраву сучасную назву. Канчаткова яна прыжылася толькі ў 1939 г. Дагэтуль выкарыстоўвалася яшчэ адна назва — востраў Нядзелі (Sunday Island).
З 1810 г. востраў наведвалі кітабоі, аднак паселішчаў тут не стваралі. Ж. С. Дзюмон-Дзюрвіль засведчыў у 1827 г., што ён не заселены.
У 1837—1854 гг. на захадзе вострава Раўль існавала невялікая еўрапейска-палінезійская калонія, жыхары якой гандлявалі з кітабоямі і займаліся сельскай гаспадаркай. Але землетрасенні і небяспека вывяржэння вулкана прымусіла пасяленцаў пакінуць гэтае месца. У 1870—1872 гг. прадпрымалася яшчэ адна спроба каланізацыі, але і яна пацярпела няўдачу з-за вулканічнай дзейнасці. У канцы 1872 г. пасля чарговага вывяржэння на востраве пасялілася сям’я брытанца Томаса Бела, якая займалася садоўніцтвам і разводзіла авечак.
У 1886 г. Вялікабрытанія абвясціла аб анексіі астравоў Кермадэк. У 1887 г. яны былі перададзены пад кіраванне ўрада Новай Зеландыі. 16 жніўня 1887 г. сюды прыбыла першая новазеландская экспедыцыя, у склад якой уваходзілі чыноўнікі і вучоныя. У 1889 г. быў зацверджаны план засялення вострава Раўль, які прадугледжваў бязвыплатную перадачу 250 га зямлі для апрацоўкі. У тым жа годзе былі дастаўленыя 20 пасяленцаў. Але ў наступным годзе ўсе яны вярнуліся ў Новую Зеландыю.
У 1911 г. пасля страшэннага тайфуна сям’я Белаў пакінула Раўль. Пад час I Сусветнай вайны іх садам і жывёламі карысталіся нямецкія маракі з ваеннага карабля «Вульф», якія стварылі часовую патаемную базу на востраве.
У 1920-ыя гг. на Раўле яшчэ двойчы арганізоўваліся пасяленні. У 1938 г. урад Новай Зеландыі пабудаваў радыё і метэаралагічную станцыі, і ў 1939 г. перадаў кантроль над тэрыторыяй службе грамадзянскай авіяцыі. 21 лістапада 1964 г. чарговае вывяржэнне вымусіла эвакуіраваць насельніцтва.
У 1990 г. востраў Раўль і іншыя астравы Кермадэк былі абвешчаны запаведнікам.
Геаграфія
Востраў знаходзіцца ў 1100 км на поўнач ад Новай Зеландыі.
Сфарміраваны ў выніку вулканічнай дзейнасці, якая пачалася як мінімум 2100 гадоў таму і працягваецца ў нашы дні. Налічваецца 2 актыўныя кальдэры. Каля заходняга ўзбярэжжа знаходзіцца вялікая падводная кальдэра. Апошнія моцныя вывяржэнні адбыліся ў 1964—1965 гг. Найвышэйшы пункт, пік Маўмаўкаі, дасягае 516 м
Клімат субтрапічны вільготны. Сярэдняя тэмпература ліпеня 13,7° — 19,1° C. Сярэдняя тэмпература студзеня 19,7° — 25° C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 1558 мм. Сухі сезон цягнецца з кастрычніка да лютага.
Прырода
Востраў пакрыты трапічным лесам. Вылучаюцца эндэмічныя расліны Metrosideros kermadecensis і Rhopalostylis cheesemanii .
Фаўна прадстаўлена марскімі птушкамі і папугаямі. Палінезійцы прывезлі на востраў пацукоў, а еўрапейскія пасяленцы — свінняў, авечак, катоў. У 2001—2002 гг. адбылося ачышчэнне вострава ад інтрадуцыраваных відаў.
Чароўная флейта
Чароўная флейта:
Маламіцы (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 7 населеных пунктаў.
Абу Зубайда
Зейн аль-Абідзін Мухамад Хусейн (زين العابدين محمد حسين; нар. 12 сакавіка 1971 ), больш вядомы як Абу Зубайда (أبو زبيدة) — саудаўска-палесцінскі вязень сакрэтных турмаў ЦРУ, затрыманы па падазрэнні ў тэрарыстычнай дзейнасці.
Паланенне мужчыны адбылося ў сакавіку 2002 года ў Пакістане. Улады ЗША меркавалі, што Абу Зубайда быў высокапастаўленым членам Аль-Каіды. Наступны час ён знаходзіўся пад вартай на таемных аб’ектах ЦРУ, у тым ліку ў Польшчы. Потым пераведзены ў турму Гуантанама.
У зняволенні вязень пацярпеў ад прымянення «пашыраных метадаў допыту», г. зн. катаванняў. Сярод злоўжыванняў былі катаванне вадой (83 выпадка ), прымусовае агаленне, пазбаўленне сну, заключэнне ў маленькія цёмныя скрыні, пазбаўленне цвёрдай ежы, стрэсавыя палажэнні і збіццё. У 2005 годзе супрацоўнікі амерыканскіх спецслужбаў знішчылі відэазапісы допытаў з Абу Зубайдай.
Бяларуцкі сельсавет
Бяла́руцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лагойскага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Алекшыцы. Размешчаны на паўднёвым захадзе раёна.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Астрашыцка-Гарадоцкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Беларучча. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Астрашыцка-Гарадоцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года ў Лагойскім раёне. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Прудзішчанскага сельсавета. 24 мая 1960 года ў склад новаўтворанага Лагазінскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў: Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Рэбрышча, Селішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка. 28 ліпеня 1966 года ў склад сельсавета з Лагазінскага сельсавета вернуты 6 населеных пунктаў: Альхавец, Закрынічча, Прудзішча, Сухая Гара, Сямкова і Тукалаўка. 5 сакавіка 1981 года вёска Беларучча перайменавана ў Бяларучы. Пазней цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Алекшыцы. Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 959 чалавек, з іх 92,2 % — беларусы, 5,5 % — рускія, 0,9 % — украінцы.
Сельгаспрадпрыемствы:
Ахрымаўцы
Ахры́маўцы (, Ахримовцы) — вёска ў Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Скідзельскага сельсавета.
Гісторыя
Назва ад імя Ахрым (Яфрэм). Упершыню згадваецца ў 1559 у актах валочнай памеры як вёска Гродзенскай эканоміі Скідальскай воласці каля ракі Скідалянкі. У 1559 у вёсцы 11 двароў, згадваюцца жыхары: Шчасны Валянціч, Мікалай і Пётр Станючыцы, Мікалай Бабрыковіч з дзецьмі, Міхал Бабрыковіч з дзецьмі, Ждан Панасовіч і Мацей Ільковіч, Шанц Дробышовіч, Стах Печукевіч і Пётр Крэчывец, Пётр Соўка і Багдан Ярылавіч — асочнікі, Стах і Міклаш Яцэвічы, Янка Яцэвіч з дзецьмі. Вёска штогадова сплочвала ў скарб 560 літоўскіх грошаў штогод за зямлю, 120 літоўскіх грошаў за рыбалоўства (невады), 31 грош за авёс.
Шчарбініна (Смаленская вобласць)
Шчарбініна (Щербинино) — вёска ў Дарагабужскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Міхайлаўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
IC 1793
IC 1793 — галактыка тыпу Sab (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рось (станцыя)
Ро́сь (, Рось)  — станцыя Баранавіцкага аддзялення Беларускай чыгункі ў Ваўкавыскім раёне Гродзенскай вобласці. Размешчана ў гарадскім пасёлку Рось.
Валеўка
Ва́леўка (, Валевка) — аграгарадок у Навагрудскім раёне Гродзенскай вобласці, на рацэ Нёўда, каля возера Свіцязь. Адміністрацыйны цэнтр Валеўскага сельсавета. Месціцца за 16 км на поўдзень ад Навагрудка, за 29 км ад чыгуначнай станцыі Наваельня; на скрыжаванні аўтамабільных дарог Навагрудак — Баранавічы і Наваельня — Карэлічы.
Гісторыя
Упершыню згадваецца пад 1602 годам у «Гістарычных запісках» Фёдара Еўлашэўскага. Уваходзіла ў склад Новагародскага павета Новагародскага ваяводства.
У XVII ст. Валеўка перайшла да роду Курчоў. У 1685 годзе ваявода берасцейскі Стэфан Курч заснаваў тут касцёл і кляштар дамініканцаў. Пазней Валеўка ва ўладанні Незабытоўскіх, якія пабудавалі грэка-каталіцкую Петрапаўлаўскую царкву. Пры Незабытоўскіх паселішчу нададзены статус мястэчка.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Валеўка апынулася ў складзе Расійскай імперыі, у Райчанскай воласці Наваградскага павета. Станам на 1798 год тут было 20 двароў. У 1830 годзе расійскія ўлады канфіскавалі мястэчка. На 1886 год — 10 двароў, царкоўнапрыходская школа.
Згодна з Рыжскім мірным дагаворам (1921) Валеўка апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Навагрудскім павеце. У 1939 годзе мястэчка ўвайшло ў склад БССР, дзе 15 студзеня 1940 года зрабілася цэнтрам Валеўскага раёна, з 25 лістапада 1940 года — сельсавета Карэліцкага раёна. 3 1955 года пры сярэдняй школе дзейнічае краязнаўчы музей. Станам на 1970 год у вёсцы было 139 двароў, на 1992 год — 990 двароў.
Інфраструктура
У Валеўцы працуюць 2 школы, бальніца, дом культуры, пошта.
Гелавані
Гелавані — прозвішча.
Архіпаэта
Архіпаэта (Archipoeta), часам таксама Архіпаэта Кёльнскі (каля 1130 — каля 1165) — лацінамоўны нямецкі паэт. Разам з Гуга Прымасам — адзін з найвыдатнейшых прадстаўнікоў гальярдскай, альбо ваганцкай, паэзіі. Прыдворны Райнальда фон Даселя, біскупа-электа Кёльнскага і набліжанага Фрыдрыха Барбаросы.
Найвядомейшы верш Архіпаэты — «Споведзь», якая ўвайшла ў Carmina Burana. Гэта жартаўлівы зварот да патрона, у якім аўтар прызнаецца ў захапленні дзяўчатамі, любові да віна і цвёрдым намеры памерці ў карчме.
Infosys
Infosys Technologies Limited — кампанія, якая займаецца распрацоўкай складанага праграмнага забеспячэння для электроннай камерцыі і тэлекамунікацыйных кампаній. Таксама прадастаўляе комплекснае кансультаванне па пытаннях праграмнага забеспячэння. Заснаваная ў 1981 годзе, да 2008 года вырасла ў міжнародную арганізацыю, якая налічвае больш за 100 000 супрацоўнікаў, з гадавым абаротам у 4,1 млрд долараў ЗША. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Бангалоры (Індыя).
DeadMarsh
«DeadMarsh» — беларускі метал-гурт з Мінска, заснаваны ў 1998 годзе.
Гісторыя
Датай заснавання гурта лічыцца 8 студзеня 1998 года, калі да гурта далучыўся Аляксей Гладыш, які ў той час граў у гурце Vicious Crusade. Гурт пачаў граць песні вядомых трэш-метал выканаўцаў (такіх як Metallica, Slayer, Sepultura ды іншых).
20 ліпеня 1999 года ў клубе «Альтэрнатыва» гурт праводзіць свой першы канцэрт.
У пачатку 2001 года зноў змена гітарыстаў — замест Аляксея Буміна прыходзіць Аляксей Шталенкаў, у студыі якога DeadMarsh выдае дэма-альбом . Пазней, песня «Wheels & Fire» («Колы і агонь») з’явіцца ў зборніку Hard Life Heavy Music I.
У 2001 годзе DeadMarsh удзельнічаў у фестывалях «Рок-кола» (дзе перамог у намінацыях «лепшы гурт», «лепшы гітарыст» і «лепшы барабаншчык»), «Рок-апоўнач» (які праходзіў у рамках фэстываля «Славянскі базар» у Віцебску), «Рок супраць наркотыкаў» і «Рок немаўля».
У пачатку 2002 года гурт запісвае кавер «Люстэрка ночы» на песню Metallica «Enter Sandman», які быў выдадзены на зборніку Hardcoreманія: чаду!. Летам гурт удзельнічае ў фэстывалі беларускай музыкі «Басовішча 2002». У час падрыхтоўкі да фестываля, з гурта сыходзіць Аляксей Шталенкаў, а на яго месца вяртаецца Аляксей Бумін.
У 2003 годзе гурт DeadMarsh пачынае працаваць над беларускамоўным альбомам Грані, які выходзіць 2 верасня на студыі X-Noise Factory. Крыху раней, кампазіцыя «Апошні жах Няміга» выдаецца на зборніку Hard Life Heavy Music II. Таксама гурт запісвае кліп на песню «De la musique avant toute chose…».
2008 год адзначаецца выданнем новага англамоўнага альбома «To the Sky». У гэтым жа годзе з архіўных відэа на заглаўную песню альбома быў зманціраваны настальгічны відэакліп. Неўзабаве гурт пакідаюць ударнік Аляксей Гладыш (яго месца займае Сяргей Зварыка) і бас-гітарыст Павел Корань (замяняецца Дзмітрыем Ангелавым). Але галоўным ударам стаў сыход вакаліста Віталя Барушкі. Восенню гэтага года, пасля шэрагу праслухоўванняў, да DeadMarsh далучаецца вакаліст Аляксандр Кныш.
У 2012 годзе музыканты анансуюць выданне новага альбома, запісанага цалкам на англійскай мове. Аднак ужо ў ліпені 2013 года гурт абвясціў пра свой распад.
Апошні вакаліст DeadMarsh Аляксандр Кныш у 2016 годзе выпусціў зборнік старых кампазіцый гурта «Буду Верыць», якія перазапісаў са сваім вакалам (на бэк-вакале — Пётр Ялфімаў). У зборнік увайшлі песні на англійскай і беларускай мовах.
Хлебніцкая брама
Хлебніцкая брама (Brama Chlebnicka) — сярэднявечная гарадская брама ў Гданьску. Знаходзіцца на Доўгай набярэжнай.
Гісторыя
У цяперашнім гатычным выглядзе яна датуецца XV ​​стагоддзям, і гэта старэйшая з трох захаваўшыхся познегатычных гарадскіх брам - на гэта паказвае не толькі архітэктурная форма, але і герб Гданьска, размешчаны над праездам з боку ракі Матлава - два сярэбраныя крыжы на шчыце ў чырвоным полі, але яшчэ без кароны, дададзенай у 1457 годзе. У сваю чаргу з боку Галоўнага горада над праходам размешчаны знак, які ў цяперашні час часцей за ўсё трактуецца як лілея - герб князёў Гданьскага Памор'я з дынастыі Сабеславічаў. Брама пабудавана на плане выцягнутага прамавугольніка з планам прыкладна 25,5 × 7,5 метраў, замыкаючы перспектыву аднайменнай вуліцы. Сцены завершаны прафіляваным цагляным карнізам. Увесь будынак накрыты двухсхільным дахам з каньком, які ідзе паралельна рацэ. Над праходамі — ступеньчатыя франтоны. З боку ракі брама мела дзве васьмігранныя вежы, з якіх захавалася толькі паўночная. З усіх брам Хлебніцкая брама перажыла канец Другой сусветнай вайны ў найлепшым стане (згарэлі па перыметры сцены, дах і ўнутранае ўбранне) і дагэтуль мае той жа выгляд, што і на старых фотаздымках.
Рухавік унутранага згарання
Рухавік унутранага згараньня (скарочана РУЗ) або тронкавы рухавік (ад фр. tronc — ствол) — тып рухавіка, цеплавой машыны, у якой хімічная энергія паліва (звычайна прымяняецца вадкае альбо газападобнае вуглевадароднае паліва), якое згарае ў рабочай зоне, пераўтвараецца ў механічную работу. Рухавік унутранага згарання ёсць прыстасаваннем, у якім хімічная энергія паліва пераўтвараецца ў карысную механічную працу. Першыя працы рухавіка ўнутранага згарання былі ​​створаны Эцьенам Ленуарам.
Тэрмін рухавік унутранага згарання як правіла, ставіцца да рухавіка, у якім згаранне з перапынкамі, як то чатырохтактнымі і двухтактнымі поршневымі рухавікамі, а таксама да шасцітактнага поршневага рухавіка Ванкеля і ротарнага рухавіка. Другі клас рухавікоў унутранага згарання выкарыстоўваць бесперапыннае гарэнне: газавыя турбіны, рэактыўныя рухавікі і большасць ракетных рухавікоў, кожны з якіх з'яўляюцца рухавіком унутранага згарання паводле таго ж прынцыпу.
Рухавік унутранага згарання даволі моцна адрозніваецца ад рухавіка знешняга згарання, як то паравых рухавікоў або рухавіка Стырлінга, у якіх энергія падаецца працоўнай вадкасцю, якая не змешваецца з забруджанымі прадуктамі гарэння. Працоўнымі вадкасцямі могуць быць паветра, гарачая вада, вада пад ціскам ці нават вадкі натрый, які награваюць у нейкім катле.
Вялікая колькасць розных канструкцыяў для рухавіка ўнутранага згарання былі распрацаваны і пабудаваны з рознымі моцнымі і слабымі бакамі. Рухавікі ўнутранага згарання выкарыстоўваюцца ў якасці крыніцы сілкавання для аўтамабіляў, самалётаў і суднаў.
Эрарый (казна)
Галоўным прызначэннем эрарыя было захоўванне дзяржаўных фінансаў (у золаце, срэбры і медзі) і бягучыя аперацыі з імі. Таксама ў эрарыі захоўваліся дакументы аб дзяржаўных даўгах і абавязацельствах, падатковыя дакументы, дамовы арэнды, фінансавая справаздачнасць магістратаў, вопісы палёў, пісьмовыя клятвы, рашэнні народных сходаў і.
Міхаіл Георгіевіч Гелавані
Міхаіл Георгіевіч Гелавані (1892/1893 — ) — савецкі акцёр тэатра і кіно, рэжысёр тэатра, кінарэжысёр. Народны артыст СССР (1950). Лаўрэат чатырох Сталінскіх прэмій (1941, 1942, 1947, 1950).
Біяграфія
У юнацкім узросце валодаў выдатным барытонам і спяваў у царкоўным хоры. Сцэнічную дзейнасць пачаў у грузінскім тэатры Баку ў 1912 годзе. Затым граў у тэатрах Батумі (1913—1914 і з 1916), Кутаісі (1914—1915). У 1919—1920 гадах вучыўся ў драматычнай студыі пад кіраўніцтвам Г. Джабадары ў Тыфлісе (цяпер Тбілісі). У 1921—1922 і ў 1936—1939 гадах — акцёр Тбіліскага тэатра імя Шата Руставелі. У тэатры займаўся рэжысурай, ставіў спектаклі. Упершыню сыграў ролю І. В. Сталіна ў тэатры ў 1937 г. («З іскры …» Ш. Дадыяні).
З 1924 года — акцёр, з другой палове 1920-х гадоў — таксама і рэжысёр трэста АТ «Дзяржкінпрам Грузіі» (цяпер «Грузія-фільм»), у 1927 годзе — рэжысёр-пастаноўшчык кінастудыі «Арменкино» (цяпер «Арменфільм»).
У 1942—1948 гадах — акцёр МХАТа, у 1954—1956 — Тэатра-студыі кінаакцёра (абодва ў Маскве).
Рэжысёр Георгій Данелія сцвярджаў, што Міхаіл Георгіевіч граў Сталіна шмат разоў, але ні разу асабіста яго не бачыў. Ведаючы, што Міхаіл Чыяўрэлі часта сустракаецца са Сталіным, ён прасіў яго аб сустрэчы з генералісімусам. Але, у выніку розыгрышу Чыяўрэлі, Гелавані трапіў у далікатную сітуацыю і пасля гэтага яму не давяралі ролі Сталіна.