cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лунцік
Выпуск 3
295. Марожанае
296. Чужаземец
297. Пагулялі
Выпуск 4
303. Пясочны замак
304. Нявыхаваныя рыбы
305. Калі рак на гары свісне
306. Арэлі-лодачкі
308. Кавалеры
309. Спазніўся
310. Лепей пастукацца
Выпуск 5
311. Шукальнікі скарбаў
312. Хатнія справы
313. Падводная пячора
314. Рэклама
315. Мужчынская справа
316. Схованка
317. Адважныя вандроўцы
319. Спрачаемся
320. Тарапыжка
321. Сапраўдны сябар
Выпуск 1
323. Сапраўдная каманда
324. Сумленная гульня
325. Выхавальнікі
326. Салодкая вата
327. Конкурс чытальнікаў
328. Карціна
329. Агрэст
330. Талент
331. Адважны герой
332. Бывай, Кузя!
333. Скульптура
Выпуск 2
334. Мастакі
335. Знаходка
336. Кампот
337. Чырвоны нос
338. Вецер
339. Клоўн
340. Акварыум
341. Звышздольнасці
342. Нашэсце
343. Падарунак на дзень народзінаў
344. Крэкс-Пэкс
345. Яшчэ лепш
Выпуск 3
346. Спектакль
347. Улюбёная лялька
349. Розыгрыш
350. Сумленне
351. Добры чараўнік
353. Лучнік
354. Дагуляўся
355. Газета
356. Вясёлая ўборка
357. Збан
Выпуск 4
358. Расфарбоўка
359. Прынцэса
360. Землятрус
361. Мелодыя
362. Заданне
363. Найстарэйшы
364. Праверка
365. Першае заданне
366. Папрасілі прабачэння
367. Дзень гусеніц
368. Мост
Выпуск 5
371. Капітан
372. Ролікі
373. Хітрая шафка
374. Таемнае таварыства
375. Маленькі, ды ўдаленькі
376. Востраў
377. Чыя паляна?
378. Даспехі
379. Падарунак для матылька
380. Новы сябар
381. Піражкі
Бонусныя серыі
382. Балет
384. Камізэлька
385. Целаахоўнік
386. Сышчыкі
387. Кемлівасць
388. Сюрпрыз для Бабы Капы
389. Сакрэт перамогі
Выпуск 1
390. Салёны чай
391. Перчык
392. Крадзенае сонейка
393. На ўсялякі выпадак
394. Прыгожая Клава
395. Клоўны
397. Гіганцкая малпа
398. Зорны дождж
399. Лістапад
400. Вясёлкавыя камяні
401. Паклікаць слана ў госці
402. Прызнанне таленту
403. Касмічныя падарожнікі
404. Кожнаму планета
405. 33 жучкі
Выпуск 2
406. Чужы куфар
407. Творчы падыход
408. Кампанія для Клавы
409. Лішні час
410. Сапраўднае марское дно
411. Памятныя рэчы
413. Траважуйка
414. Марскія насельнікі
415. Кніга рэкордаў
416. Лясная полька
417. Самі справімся
418. Кавун
419. Кропелька
420. Добрае выхаванне
Выпуск 3
421. Археолагі
422. Куміры
423. Магутны Кузя
425. Сышчык
426. Матылі бываюць рознымі
428. Майстры добрых спраў
429. Зачараваная прынцэса
430. Чужынцы
431. Бабай
432. Рэдкае красаванне
433. Акцёрышча
434. Фотарэпарцёр
435. Мультыплікатары
Бонусныя серыі
436. Цяжка ў вучэнні!
437. Таемны памочнік
438. Прагноз надвор’я
439. Краіна цацак
Мікалай Аляксандравіч Турко
Мікалай Аляксандравіч Турко (, Трашчычы — ) — беларускі медык і арганізатар аховы здароўя. Заслужаны ўрач БССР (1970). Ганаровы грамадзянін Свіслачы.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2008/2009
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2008/2009 — 17-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
549
549 — невысакосны год, пачаўся ў пятніцу. 549 год нашай эры, 549 год 1 тысячагоддзя, 49 год VI стагоддзя, 9 год 5-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 10 год 540-х гадоў.
Мікалай Васілевіч Абабурка
Мікалай Васілевіч Абабу́рка (нар., Морач, Клецкі раён, Мінская вобласць (былая Баранавіцкая) — беларускі мовазнавец. Доктар філалагічных навук (2001), прафесар (1993)
Біяграфія
Скончыў у 1966 годзе філалагічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «беларуская мова, руская мова і літаратура», у 1969 годзе аспірантуру БДУ (пры кафедры беларускай мовы) па спец. «беларуская мова». Стажыраваўся ў 1985 годзе ў Інстытуце мовазнаўства імя Я. Коласа АН БССР.
Кандыдат філал. навук (1971), кандыдацкая дысертацыя «Дыялектная лексіка ў беларускай савецкай прозе» (навук. кіраўнік — доктар філал. навук праф. М. А. Жыдовіч) абаронена ў БДУ. Працаваў настаўнікам беларускай мовы і літаратуры, рускай мовы і літаратуры, нямецкай мовы Грабянецкай СШ Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці (1969—1970), метадыстам Навукова-метадычнага кабінета Міністэрства сярэдняй і спецыяльнай адукацыі БССР (1970). Старшы выкладчык (1970—1976), дацэнт (1976—1996), прафесар (1996), загадчык (1973—1983) кафедры беларускай мовы МДУ імя А. А. Куляшова.
Узнагароджаны Граматай Вярхоўнага Савета БССР (1983).
Навуковая дзейнасць
Навукова-даследчая спецыялізацыя — сучасная беларуская мова (лексікалогія), беларуская дыялекталогія (лексіка), гісторыя беларускай літаратурнай мовы, лінгвістыка тэксту (мова беларускай мастацкай літаратуры), стылістыка (мастацкага тэксту) і культура беларускай мовы, методыка выкладання беларускай мовы, параўнальная граматыка (беларускай і рускай моў), праблемы перакладу (з рускай на беларускую мову), гісторыя мовазнаўства (беларускага) і інш.
Свята-Пакроўская царква (Паручын)
Царква ў знаходзіцца на ўсходняй ускраіне вёскі, на могілках. Помнік народнага дойлідства мяжы 18 — 19 стагоддзяў з дрэва.
Гісторыя
Згодна з апісаннем Мінскай епархіі 1864 года ў сяле Паручын знаходзілася Свята-Пакроўская, шостага класа драўляная царква, пабудаваная ў 1783 годзе каталіцкім слонімскім свяшчэннікам Якавам Кабылінскім.
У апісанні цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі 1879 года — царква ў сяле Паручын драўляная, пабудаваная ў 1783 годзе на каменным падмурку. У плане вырашана падоўжаным крыжам, завершана адным глухім купалам над гонтавым дахам. Інтэр’ер храма асвечаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, мае адзін уваход. Столь падшыта дошкамі, сцены пабеленыя, пол у алтарнай частцы зроблены з дошак, у царкве — з цэглы. Іканастас быў пафарбаваны ў перламутравы колер, складаўся з 9 абразоў, размешчаных у 1 рад. На званіцы было тры званы. У сяле Ясенец знаходзілася прыпісная Свята-Мікалаеўская царква, з мясцовашанаваным абразам Божай Маці.
Настаяцелем храма быў свяшчэннік Сафроній Гаховіч, рукапаложаны ў 1844 годзе. Пры царкве было заснавана царкоўна-прыходскае папячыцельства, працавалі дзве школы.
Памятныя кніжкі Мінскай губерніі захавалі нам імёны яшчэ некаторых настаяцеляў Свята-Пакроўскай царквы вёскі Паручын: Іосіф Квяткоўскі (1889—1902), Сяргей Радакоўскі (1905—1908), Пётр Тамашэўскі (1910—1914) (даты пададзены па гадах выхаду Памятных кніжак Мінскай губерніі).
У склад прыходу ўваходзілі вёскі Мікулічы, Трасейкі, Паручын, Крывое, Боўцічы, Душкаўцы, Канюшоўшчына, Мастытычы, Раманы, Саланікі, Ціневічы, Насейкі, Белы Луг, Ясянец, Пруды, Кутаўшчына, Калцявы, Грачыхі, Елізараўшчына, Быткоўшчына, Гарбатовічы, Кіневічы, Скробава.
Архітэктура
Адназрубны будынак пад двухсхільным дахам з прытворам і пяціграннай апсідай, па баках якой дзве рызніцы. Фасад вырашаны плоскім прамавугольным у плане двух'ярусным прытворам-званіцай, завершаным макаўкай. Гарызантальна ашаляваныя бакавыя фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў плоскіх ліштвах і брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Інтэр'ер
У інтэр’еры апсіда вылучана іканастасам. Над уваходам галерэя хораў на двух слупах. Сцены расчлянёны брусамі-сцяжкамі. Абраз «Маці Божая з дзіцем» (канец 18 ст.), Евангелле 18 ст. Перад храмам пастаўлена чатырохслупавая званіца пад двухсхільным пакрыццём.
Вярхоўны Народны Сход
Вярхоўны Народны Сход (최고인민회의) — вышэйшы заканадаўчы і прадстаўнічы орган Паўночнай Карэі. Складаецца з 687 членаў, якія выбіраюцца кожныя 5 гадоў на безальтэрнатыўнай аснове. З’езды праводзяцца двойчы ў год па некалькі дзён. Заканадаўчыя функцыі ў перыяд паміж з’ездамі выконваюцца Прэзідыумам Народнага Сходу, які выбіраецца яго членамі. Старшыня Прэзідыума фармальна з’яўляецца кіраўніком дзяржавы.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Гервяты)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы ў Гервятах — рымска-каталіцкі храм. Належыць да астравецкага дэканату Гродзенскай дыяцэзіі. Пабудаваны ў 1899—1903 гадах у неагатычным стылі. Помнік архітэктуры, уключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь. Адзін з самых высокіх касцёлаў Беларусі.
Гісторыя
Мясцовая парафія створаная ў 1526 годзе, тады ж быў пабудаваны невялікі драўляны храм.
У 1899—1903 годзе на яго месцы архітэктарам Вацлавам Міхневічам па праекце віленскага губернскага архітэктара А. У. Полазава быў узведзены велічны каменны храм. Вышыня званіцы — 61 метр, Гервяцкі касцёл уваходзіць у тройку самых высокіх храмаў Беларусі і з'яўляецца адным з самых лепшых узораў неагатычнага стылю ў краіне.
Архітэктура
Касцёл Святой Тройцы — характэрны прыклад неагатычнага стылю.
Пабудова ўяўляе сабой трохнефную аднавежавую базіліку з трансептам у заходняй частцы накрытую двухсхільным крыжовым дахам з чырвонай дахоўкі, сяродкрыжжа якога завершанае металічнай вежачкай, а грэбень — керамічнымі трыліснікамі. З усходу да галоўнага нефу прыбудаваная высокая двух'ярусная вежа-званіца, завершаная шпілем, яе бакавыя грані ў чацверыковым ніжнім ярусе аздобленыя аркатурай і нішамі, верхні васьмерыковы ярус з чатырох бакоў фланкіраваны дэкаратыўнымі пілонамі, астатнія расчлянёныя высокімі стральчатымі спаранымі вокнамі.
Ідэнтычна вырашаныя алтарны фасад і тарцы трансепта маюць чатырох'ярусную кампазіцыю з вылучэннем павышанай цэнтральнай часткі, завершанай гатычным атыкам з трыма вежачкамі, фланкіраваным двума контрфорсамі з аркбутанамі, якія злучаюць атык з контрфорсамі. Галоўны уваход афармляе перспектыўны партал, завершаны вімпергам і «ружай». Унутры нефы перакрытыя крыжовымі нервюрнымі скляпеннямі на стральчатых падпружных арках. Калоны маюць складаную прафіліроўку і нагадваюць гурты калон старажытных гатычных сабораў. У алтары зберагліся фрагменты каляровых вітражоў.
Перад храмам стаяць некалькі драўляных крыжоў з багатай разьбой, што характэрна для літоўскіх храмаў. Вакол храма разбіты ландшафтны парк з рэдкімі дэкаратыўнымі раслінамі і фігурамі апосталаў.
Храм называюць «маленькай Швейцарыяй» і «беларускім Нотр-Дамам». У адпаведнасці з шэрагам апытанняў, ён прызнаны самым прыгожым касцёлам Беларусі.
550
550 — невысакосны год, пачаўся ў суботу. 550 год нашай эры, 550 год 1 тысячагоддзя, 50 год VI стагоддзя, 10 год 5-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 1 год 550-х гадоў.
Аляксандр Фёдаравіч Мяснікоў
Алякса́ндр Фё́даравіч Мясніко́ў (сапр. Мяснікян; — ) — адзін з кіраўнікоў падзей Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 г. у Мінску, савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі ўніверсітэт (1911). З верасня 1917 г. да мая 1918 г. старшыня Паўночна-Заходняга абласнога камітэта РКП(б). З лістапада 1917 г. галоўнакамандуючы Заходнім фронтам, са снежня выконваючы абавязкі Вярхоўнага галоўнакамандуючага, са студзеня 1918 г. старшыня Аблвыканкамзаха. Пры пачатку германскай інтэрвенцыі ў лютым 1918 года не змог арганізаваць абарону Мінска, у выніку чаго горад быў здадзены германскім войскам без супраціўлення. Спробы арганізаваць партызанскую барацьбу таксама былі беспаспяховыя. У канцы красавіка — пачатку мая 1918 года прыязджаў у Тамбоў, дзе з некалькімі адказнымі працаўнікамі Заходняй вобласці выступаў на мітынгах, зборах з лекцыямі і дакладамі. З'яжджаючы, пакінуў сваю сям'ю пад апеку Фёдара Дзмітрыевіча Макеева. Дзякуючы яму, жонка А. Мяснікова была прызначана загадчыцай мясцовым дзіцячым домам. У студзені—лютым 1919 г. член Часовага рабоча-сялянскага ўрада Беларусі, старшыня ЦБ КП(б)Б. У лютым 1919 г. Старшыня ЦВК БССР, намеснік старшыні СНК БССР і народны камісар па ваенных справах. Член ЦБ КП(б)Б у 1919 г., член Прэзідыума ЦК КП(б) Літбел у сакавіку 1919 — верасні 1920 гг. Летам 1920 года начальнік палітупраўлення Заходняга фронту.
Аўтар артыкулаў па пытаннях марксісцкай тэорыі, гісторыі рэвалюцыйнага руху, армянскай літаратуры.
Загінуў у авіяцыйнай катастрофе.
Ушанаванне памяці
У Мінску ў 1932 годзе імем А. Ф. Мяснікова названы вагонарамонтны завод, на тэрыторыі якога ў яго гонар усталяваны помнік. Яго імя носіць таксама адна з плошчаў у цэнтры Мінска і прылеглая да яе вуліца.
Зарэчаны
Зарэ́чаны (, Заречаны) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Іван Сцяпанавіч Сяргей
Іван Сцяпанавіч Сяргей (? — ) — генерал-маёр міліцыі, былы кіраўнік Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
У 1986 годзе скончыў Мінскую Вышэйшую школу МУС СССР, а працоўную кар’еру пачаў у Шчучынскім РАУС з пасады ўчастковага інспекцыі па справах непаўналетніх, дайшоўшы да пасады начальніка РАУС. Далей узначальваў Упраўленні ўнутраных спраў Магілёўскай і Мінскай абласцей.
У 2008 годзе стаў начальнікам Акадэміі МУС.
У канцы 2009 года пайшоў у адстаўку, а ў хуткім часе быў запрошаны на працу ў «Беларусбанк», спачатку ў якасці памочніка старшыні праўлення, у пачатку 2011 года стаў дырэктарам дэпартамента бяспекі.
Падапхаі (Угранскі раён)
Падапхаі (Подопхаи) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
Трумпічы
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы, пазней у складзе гміны Варапаева Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
З 1939 года ў БССР.
Да 18 снежня 2009 года належала да Белькаўскага сельсавета.
Піліп Мацвеевіч Караткевіч
Піліп Мацвеевіч Караткевіч (,  — ) — беларускі палітычны дзеяч.
Біяграфія
Скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю ў 1901 годзе, настаўнічаў. На 1-м Усерасійскім з’ездзе сялянскіх дэпутатаў (май 1917, Петраград) увайшоў у групу «14-ці беспартыйных» з Беларусі на чале з М. В. Фрунзэ, абраны членам Выканкама Усерасійскага Савета сялянскіх дэпутатаў. У 1917 годзе старшыня выканкама Бабруйскага павета Савета сялянскіх дэпутатаў, намеснік старшыні Беларускага абласнога камітэта пры Усерасійскім Савеце сялянскіх дэпутатаў, узначальваў (з В. Селіванавым) Беларускі аддзел Наркамнаца. Дэлегат Усебеларускага з’езда 1917 года. У 1918 і 1919 гадах арыштоўваўся нямецкімі і польскімі ўладамі. З 1920 года на педагагічнай рабоце.
Фіка
Фіка (fika) — шведская традыцыя рабіць перапынак у працы, каб выпіць кавы, звычайна з ласункамі. Такі перапынак шведы ладзяць кожныя дзве гадзіны, і доўжыцца ён не больш за 15 хвілін.
У шведскай мове слова fika з'яўляецца як назоўнікам, які азначае сам перапынак, так і дзеясловам, які апісвае яго выкананне. Фіка часта праводзіцца ў коле сяброў, калег або сям'і. Да кавы часам падаюць розныя ласункі, напрыклад, печыва або плюшкі.
У 2007 годзе жыхары горада Кальмар устанавілі рэкорд, сабраўшы самую вялікую зарэгістраваную фіку, у якой прынялі ўдзел 2620 чалавек. Для таго, каб пабіць гэты рэкорд, скандынаўскі вытворца кавы Gevalia зладзіў падобныя мерапрыемствы ў 2009 годзе ў дзесяці гарадах. Новым рэкардсменам стаў Эстэрсунд, у якім на фіку прыйшлі 3563 жыхароў і гасцей горада.
Старшы палкоўнік
Маецца ва ўзброеных сілах КНР (大校), КНДР (тэчва, 대좌), В’етнама (Đại tá), Аргенціны і Марока. Званне стаіць вышэй за палкоўніка, але ніжэй за генерал-маёра. Старшы палкоўнік у НВАК мае размешчаныя падоўжна ў шэраг чатыры зоркі на пагоне з двума прасветамі. У старшага палкоўніка Карэйскай Народнай Арміі чатыры вялікіх зоркі размешчаны як у сучаснага расійскага капітана, але на пагоне з двума прасветамі, а ў старшага палкоўніка В’етнамскай Народнай Арміі тыя ж чатыры зоркі размешчаны чатырохвугольнікам над двума палоскамі на пятліцы.
Адпавядае рангу брыгадзір Брытанскай арміі і брыгаднаму генералу арміі ЗША.
Знакі адрознення
Ніжэй прадстаўлены знакі адрознення ў выглядзе пагонаў і пятліц:
Афінская школа прыгожых мастацтваў
Афінская школа прыгожых мастацтваў (Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Афінах.
Гісторыя
Школа была заснавана ў 1837 годзе як факультэт політэхнічнага ўніверсітэта. У 1910 годзе ён стаў незалежным універсітэтам. У 1992 годзе школа пераехала ў новы цэнтр па адрасе вул. Пірэя, 256 (былая ткацкая фабрыка 1950-х гадоў, адбудаваная спецыяльна для ўніверсітэта). Школа мае два аддзяленні: тэорыі вольных мастацтваў і гісторыі мастацтваў.
Ірэна Целеш-Бурчык
Ірэна Целеш-Бурчык (нар., в. Падрось, Ваўкавыскі раён, БССР) — актрыса тэатра.
Біяграфія
У 1958 годзе скончыла Дзяржаўны педагагічны ліцэй у Гданьску. У 1966 годзе здала акцёрскі іспыт. Дэбютавала на сцэне ў Гданьску ў ролі Кіркі ў «Адысеі» Гамера. Працавала ў тэатрах Гданьска, Грудзёндза, з 1975 года працуе ў тэатры імя Стэфана Ярача ў Ольштыне. Гуляла ў пастаноўках па п’есах Уільяма Шэкспіра, у тым ліку Лэдзі Макбет і Гекату ў «Макбет», герцагіню ёркскую ў «Рычардзе III» і каралеву Гертруду ў «Гамлеце». Гуляла Вольгу ў «Трох сёстрах» па А. Чэхаву.
Здымалася ў тэлесерыялах «Дом над стаўком» і «Каханне над стаўком».
У 1959—1981 гадах з’яўлялася членам Польскай аб’яднанай рабочай партыі. У 1970-х гадах была членам гарадской рады ў Грудзендзы. У 1980 годзе з’яўлялася адным з заснавальнікаў Альштынскай структуры «Салідарнасць», была ў ліку іншых дэлегатам Нацыянальнага Кангрэсу «Салідарнасці». Пасля ўвядзення ваеннага становішча працягвае апазіцыйную дзейнасць, займаючыся распаўсюджваннем выданняў самвыдату і арганізацыі дапамогі інтэрнаваных. У 1984 годзе па палітычных матывах была звольненая з тэатра, у бліжэйшыя пяць гадоў яна працавала прадаўцом адзення на рынку, працаўніцай у сельскай гаспадарцы.
У канцы 1980-х гадоў узначальвала Камітэт па культуры пры Грамадзянскім камітэце. Пазней была членам Ліберальна-дэмакратычнага Кангрэсу. На мясцовых выбарах у 2010 годзе ішла ў спісе Грамадзянскай платформы і атрымала мандат дэпутата Вармінска-Мазурскага сейміка. У 1989 годзе вярнулася ў тэатр. Аўтар фельетонаў у «Альштыняку».
Распуцце
Распу́цце (, Распутье) — вёска ў Пухавіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Навапольскага сельсавета. Месціцца за 45,5 км на паўночны захад ад Мар’інай Горкі, 58,5 км ад Мінска, 20,5 км ад чыгуначнай станцыі Рудзенск на лініі Мінск — Асіповічы.
Назва
Названая паводле мясцовасці, дзе размешчана паселішча.
Геаграфія
Месціцца над балоцістымі ўрочышчамі Камароўшчына і Каты. Альтэрнатыўная назва ў канцы XIX ст. — Забалоцце.
Гісторыя
Да сялянскай рэформы 1861 года належала да дамена Дудзічы Ельскіх, а ад 1857 года да дамена Замосце Аляксандра Ельскага. Акрамя земляробства сяляне займаліся бондарствам, сталярствам, вырабам драўлянага посуду, гандлявалі вырабамі на кірмашах у Дудзічах.
Вёска ў Дудзіцкай воласці Ігуменскага павета Мінскай губерні. Распуцце разам з суседнім Церабелем складала адно вясковае староства.
У Першую сусветную вайну ў лютым — снежні 1918 года была пад акупацыяй войскаў Германскай імперыі.
У 1921 годзе адкрытая працоўная школа 1-й ступні, у якой ў 1922 годзе было 30 вучняў.
У Другую сусветную вайну з канца чэрвеня 1941 года да пачатку ліпеня 1944 года акупаваная нацысцкай Германіяй. У ваколіцах вёскі дзейнічала савецкая партызанская брыгада «Беларусь». У 1943 годзе нямецкія войскі спалілі вёску, забілі 1 жыхара. Пасля вайны вёска адноўленая.
У 1960 годзе мела статус пасёлка.
Ірландская рэспубліканская армія
Ірландская рэспубліканская армія, ІРА (Óglaigh na hÉireann, Irish Republican Army) — ірландская сепаратысцкая арганізацыя, мэтай якой з'яўляецца дасягненне незалежнасці Паўночнай Ірландыі ад Злучанага Каралеўства, у тым ліку — і галоўным чынам — уз'яднанне Паўночнай Ірландыі (часткі Ольстэра) з Рэспублікай Ірландыя.
ІРА ў сваёй дзейнасці абапіраецца на падтрымку часткі каталіцкага насельніцтва Паўночнай Ірландыі. Асноўнымі сваімі праціўнікамі лічыць прыхільнікаў захавання правінцыі ў складзе Злучанага Каралеўства.
Супрацьстаіць як брытанскім сілавым структурам, так і пратэстанцкім ваенізаваным групіроўкам (гл. «лаялізм Ольстэра»).
551
551 — невысакосны год, пачаўся ў нядзелю. 551 год нашай эры, 551 год 1 тысячагоддзя, 51 год VI стагоддзя, 1 год 6-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 2 год 550-х гадоў.
Свята-Пакроўская царква (Буховічы)
Царква ў гонар Пакрова Прасвятой Багародзіцы — праваслаўны храм у аграгарадку Буховічах Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці.
Занесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэспубліканскага значэння.
Гісторыя
Знаходзіцца на паўночна-ўсходняй ускраіне вёскі. Пабудавана ў 1674 годзе з цэглы і дрэва манахамі-дамініканцамі як касцёл Успення Найсвяцейшай Дзевы Марыі па фундацыі Пухальскіх. У 1832 годзе касцёл перададзены праваслаўным. Перабудоўваўся ў 1862 і 1870 гадах падрадчыкам Сідароўскім па даручэнні мітрапаліта Літоўскага і Віленскага, у 1877 годзе — архітэктарамі Мсціславам Барташэўскім і Канстанцінам Увядзенскім.
24 чэрвеня 1881 года царква асвечана пасля чарговага капітальнага рамонту.
Архітэктура
Помнік архітэктуры барока. У 1889 годзе да прамавугольнага ў плане будынка пад вальмавым дахам прыбудавана трох’ярусная званіца (верхні ярус — драўляны шатровы васьмярык), адноўлены дах і надбудавана вежа з цыбулепадобным купалам над апсідай. Гэта прыўнесла ў архітэктуру барочнага храма рысы рэтраспектыўна-рускага стылю. Трохчасткавую кампазіцыю храма складаюць прамавугольныя ў плане асноўны аб’ём і апсіда з рызніцай, накрытыя вальмавымі дахамі. Вуглы храма ўмацаваны контрафорсамі. Уваход фланкіруюць 2 магутныя пілоны з паўкруглымі нішамі-конхамі.
Кастусь Мардар’евіч Гадыцкі-Цвірка
Кастусь Мардар’евіч Гадыцкі-Цвірка (, Мінск — пасля 1931; Псеўданім: Габрыэль Эмга) — беларускі педагог, публіцыст.
Біяграфія
Скончыў Мінскую класічную гімназію (1898), у 1903 — фізіка-матэматычнае аддзяленне Маскоўскага ўніверсітэта. У 1903—1923 выкладчык Слуцкай гімназіі, Дзвінскага і Мінскага рэальных вучылішчаў, Мінскага настаўніцкага інстытута (з 1920 Мінскі інстытут народнай адукацыі), Мінскіх педагагічнага і політэхнічнага тэхнікумаў, рабфака БДУ.
Удзельнік 1-га Усебеларускага з’езда (снежань 1917, Мінск). У чэрвені 1918 член камісіі БНР па арганізацыі Беларускага ўніверсітэта; у кастрычніку 1918 увайшоў у Беларускі вучыцельскі саюз.
У канцы сакавіка 1919 года К. Цвірка-Гадыцкі з’яўляецца ў Варшаве, дзе складае на імя польскага прэм’ер-міністра І. Падарэўскага адозву з рэзалюцыяй нібыта праведзенага Беларускага краёвага з’езда, у якой сцвярджалася, што «існаванне самастойнай Беларускай дзяржавы немагчыма», таму Беларусь «у сваіх этнаграфічных межах» павінна была ўвайсці ў «сціслы звязак з Польскай Рэччу Паспалітай». Калі звесткі пра гэта дайшлі да Гародні, В. Захарка ў ноце ад імя Рады міністраў БНР апратэставаў заяву «беларускай» дэлегацыі. Калі ж К. Цвірка-Гадыцкі зноў з’явіўся ў горадзе, на загад К. Езавітава ён быў арыштаваны і адпраўлены ў мясцовую турму. Улічваючы палітычны рэзананс, польскі камісар у Гародні С. Іваноўскі, які і з’яўляўся арганізатарам адпраўкі дэлегацыі ў Варшаву, атрымаў ад Генеральнага штаба загад выпусціць К. Цвірку-Гадыцкага на волю. Калі вязня пад вартай эскадрона беларускіх гусар везлі з турмы на чыгуначны вакзал, на іх напаў атрад «Польскай арганізацыі вайсковай». Завязалася кароткая перастрэлка, падчас якой быў забіты адзін з нападнікаў. Аднак адбіць К. Цвірку-Гадыцкага не атрымалася.
Друкаваўся ў 1919 у мінскай газеце «Звон». У 1920 ад Інстытута народнай адукацыі абраны ў склад Мінскай камісіі па ўтварэнні БДУ. Выкладаў у БДУ. Удзельнічаў у падрыхтоўцы выдання «Беларускай навуковай тэрміналогіі» («Элементарная матэматыка», 1922; «Слоўнік матэматычнай тэрміналогіі», 1927).
У снежні 1931 па абвінавачанні ў нацыянал-дэмакратызме выключаны з БДУ. Далейшы лёс невядомы.
Палац культуры і спорту чыгуначнікаў (Мінск)
Палац культуры і спорту чыгуначнікаў — будынак у Мінску, размешчаны па вуліцы Чкалава, 7. Пабудаваны ў 1978 годзе па праекце архітэктара Л. Анікінай, інжынера І. Петрашкевіча і мастака Л. Вязнікава як Палац культуры і спорту чыгуначнікаў імя Ільіча раённага камітэта прафсаюза чыгуначнікаў Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі. Палац — твор архітэктуры, у якім увасобіліся прагрэсіўныя архітэктурна-мастацкія і планіровачна-функцыянальныя якасці.
Па словах З. Літвінавай, адной з аўтарак энкаўстыкі «Мая Радзіма», праца не спадабалася мастаку Міхаілу Савіцкаму, які тады быў старшынёй камісіі, што прымала мастацкія манументальныя працы, і ён сказаў заказчыку яе не прымаць. Аўтаркі паскрадзіліся ў прэзідыум Саюза мастакоў СССР, чыя камісія запатрабавала ад Савіцкага выбачыцца перад мастачкамі. У 2019 годзе, у час рэканструкцыі палаца, энкаўстыка была зашытая гіпсакардонам.
Архітэктура
Будынак аднесены ў глыбіню квартала, фарміруе плошчу, добраўпарадкаваную фантанамі, басейнамі, газонамі і кветнікамі. Уяўляе сабой прамавугольнае ў плане двухпавярховае збудаванне, над якім з тыльнага боку ўзвышаецца кубападобны аб’ём сцэнічнай каробкі, апрацаваны рытмам вертыкальных панеляў. Фасады вылучаюцца строгасцю і лаканічнасцю архітэктурных форм. Аб’ёмы глядзельнай залы і адміністрацыйна-гуртковых памяшканняў скампанаваны вакол унутранага дворыка. Галоўны фасад вырашаны адзінай прамавугольнай, выцягнутай па фронту плоскасцю з суцэльным зашкленнем і рытмам вузкіх пілонаў. 1-ы паверх аддзелены ад верхняга бетоннай агароджай балкона. Галоўны ўваход размешчаны асіметрычна і вылучаны выступаючым аб’ёмам з увагнутым казырком над ім. Плоскасці бакавых фасадаў маюць прамавугольныя ўчасткі зашклення з рытмам вертыкальных рэбраў. Да будынка з паўднёвага боку далучаны аб’ём плавальнага басейна.
Відовішчная (глядзельная на 900 месцаў, кіна-лектарская на 300 месцаў і танцавальная залы, музей гісторыі чыгуначнага транспарту БССР), гурткова-клубная (бібліятэка, рэпетыцыйныя залы, дыскатэка, кулуары-выстаўкі) і спартыўная (вялікая спартыўная зала, плавальны басейн з вышкай для скачкоў, трэніровачныя залы) і інш. часткі функцыянальна ізаляваны. Кампазіцыйным ядром з’яўляецца глядзельная зала. Пластычнасць форм, густа-малінавы колер крэслаў, залацістая дэкаратыўная тынкоўка сцен і партала сцэны надаюць ёй урачысты характар. Асноўнае двухсветлавое фае звязана з вестыбюлем шырокай беламармуровай лесвіцай, расчлянёна мармуровымі калонамі. Выразнасць апрацоўкі інтэр’ера дасягнута выкарыстаннем сучасных цёплых па танах аддзелачных матэрыялаў: бурштынавага фільзіту, светла-ружовага ракушачніка і белага мармуру, а таксама новых відаў дэкаратыўнай тынкоўкі. У фае размешчаны роспіс «Мая Радзіма» ў тэхніцы энкаўстыкі (мастачкі З. Літвінава і С. Каткова). Парадныя памяшканні асвятляюць арыгінальныя па форме і выкананню вялізныя люстры шклозавода «Нёман».
NGC 155
NGC 155 (іншыя абазначэнні — MCG −2-2-55, NPM1G −11.0022, PGC 2076) — лінзападобная галактыка (S0) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сялібка (Угранскі раён)
Сялібка (Селибка) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупаваная гітлераўскімі войскамі ў кастрычніку 1941 года, вызвалена ў сакавіку 1943 года.
У 2004—2017 гадах у складзе Захар’еўскага сельскага паселішча.
Пацешны палац
Пацешны палац (Потешный дворец, палаты Міласлаўскага) — палацавая пабудова Маскоўскага Крамля, размешчана каля заходняй крамлёўскай сцяны паміж Каменданцкай і Траецкай вежамі на Палацавай вуліцы. Будынак быў пабудаваны ў 1651 годзе як жылыя палаты баярына Ільі Данілавіча Міласлаўскага — цесця цара Аляксея Міхайлавіча, з'яўляецца адзіным захаваным у Крамлі ўзорам баярскага хорама.
Гісторыя
Будынак будаваўся як жылыя палаты баярына Ільі Данілавіча Міласлаўскага на тэрыторыі, якую з канца XVI стагоддзі займалі розныя гаспадарчыя пабудовы царскага двара, і было скончана да 1651 годзе.
Пасля смерці Міласлаўскага сядзіба ў 1669 годзе перайшла ў царскую казну, пасля чаго палаты злучылі спачатку драўлянымі, а затым каменнымі пераходамі з Царскім палацам. У 1672 годзе ў палатах для царскай сям'і сталі ладзіліся пацехі — першыя ў Расіі тэатральныя прадстаўленні, у выніку чаго палаты сталі называцца Пацешным палацам. З 1679 года, калі тут пасяліліся члены царскай сям'і, палац быў пашыраны і часткова перабудаваны.
Будаўніцтва Пацешнага палаца стала наступным, пасля Церамнога, этапам развіцця каменнага жылля, які атрымаў неўзабаве шырокае распаўсюджанне ў Маскве. Папавярховае чляненне фасадаў з белакаменным разьбяным дэкорам, блізкае да анфіладнага размяшчэнне жылых памяшканняў родняць яго з Церамным палацам. Адметнай асаблівасцю аб'ёмна-планіровачнай структуры палаца з'яўляецца размяшчэнне дамавой царквы Хвалы Багародзіцы, упісанай у аб'ём будынка. Яна ўзвышаецца над сярэдняй часткай усходняга фасада. Магутныя кранштэйны, якія імітуюць машыкулі, выступаюць на ўзроўні параднага паверху, нясуць алтар царквы, што дапамагло пазбегнуць некананічнага размяшчэння алтарнай часткі храма над жылымі пакоямі. Плоскі дах з вісячым садам з заходняга боку служыла паперцю.
Пры Пятры I у палацы размясцілі Паліцэйскі прыказ, а ў 1806 годзе будынак прыстасавалі пад жыллё і канцылярыі камендант Масквы. Перабудова палаца па праекце архітэктара Івана Яготава прадугледжвала ператварэнне ўсходняга фасада, які выходзіць на новаствораную Палацавую вуліцу, у галоўны. З гэтай мэтай для сіметрыі было прыбудавана паўночнае крыло, а фасад і інтэр'еры ўпрыгожаны моднымі псеўдагатычнымі дэталямі. Дамавая царква пры гэтым была ліквідавана і з яе зняты купалы.
У 1874—1875 гадах архітэктар Мікалай Шохін зрабіў спробу часткова вярнуць збудаванню старадаўні выгляд, але гэта была толькі стылізацыя, якая адлюстроўвала ўяўленні архітэктара.
Апісанне
Вузкі ўчастак паміж крапасной сцяной і гаспадарчай забудовай царскай рэзідэнцыі вызначыў планіровачнае рашэнне сядзібы Міласлаўскага. У цэнтры ўчастку размясціўся сам будынак, з поўдня і поўначы адпаведна парадны і гаспадарчы двары. Амаль квадратнае ў плане збудаванне мела ў сярэдзіне арачны праход, які злучаў абедзве тэрыторыі. Парадны ганак, які выходзіў на паўднёвы двор, замыкаў прыбудову, пастаўленую Г|літарай Г да асноўнага аб'ёма палат.
Нані Георгіеўна Брэгвадзэ
Нані Георгіеўна Брэгвадзэ (ნანი გიორგის ასული ბრეგვაძე; нар. ) — грузінская спявачка, піяністка, педагог, народная артыстка СССР (1983).
Біяграфія
Нані Брэгвадзэ нарадзілася 21 ліпеня 1936 года (па іншых крыніцах — у 1938 годзе) у Тбілісі. Імя Нані атрымала ў гонар гераіні фільма «Залатая даліна».
Вырасла ў музычнай сям’і. Адна з цётак выдатна спявала рамансы. Маленькай дзяўчынкай, ва ўзросце шасці гадоў, Нані ўжо спявала пад гітару «Веснічку», «Не з’яжджай ты, мой галубок», «Караван», іншыя старадаўнія рускія песні і рамансы.
Скончыла музычную школу, потым музычны тэхнікум. З 1956 года — у самадзейным эстрадным аркестры Грузінскага політэхнічнага інстытута. У 1957 годзе стала лаўрэатам 6-га Сусветнага фестывалю моладзі і студэнтаў у Маскве, выканаўшы песню Г. Бзванелі на вершы І. Грышашвілі «Патушыла я свечку».
У 1957 годзе разам з аркестрам ДПІ Нані Брэгвадзэ выступіла ў Маскве на сцэне тэатра Савецкай Арміі.
У 1963 годзе скончыла Тбіліскую дзяржаўную кансерваторыю імя В. Сараджышвілі па класе фартэпіяна Гаянэ Мачутадзэ. Спецыяльнай вакальнай адукацыі не атрымала. Будучы яшчэ студэнткай, пачала спяваць у Тбіліскім дзяржаўным эстрадным аркестры «Рэра» пад кіраўніцтвам К. Пеўзнера Грузінскай дзяржаўнай філармоніі (1959—1964).
У 1964 годзе гастралявала з Маскоўскім мюзік-холам у Парыжы. Тады ўпершыню выступіла ў сусветна вядомай зале «Алімпія». Пасля гастроляў яе запрасілі ў вакальна-інструментальны ансамбль «Арэра», у якім яна прапрацавала салісткай 15 гадоў, пабываўшы больш чым у 80 краінах.
У 1966 годзе да ансамбля далучыўся Вахтанг Кікабідзэ (ударныя інструменты, вакал), які стаў блізкім сябрам спявачкі.
Прыняла ўдзел у фестывалі «Залаты шлягер 2006» у Магілёве.
У час расійска-грузінскай вайны 2008 года адмяніла юбілейныя канцэрты ў Расіі.
Вышэйшая школа педагагічнай і тэхналагічнай адукацыі
Вышэйшая школа педагагічнай і тэхналагічнай адукацыі (Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у Афінах.
Гісторыя
Адразу пасля Другой сусветнай вайны ўрад Грэцыі ўсвядоміў неабходнасць надаць асаблівую ўвагу прафесійнай падрыхтоўцы па некалькіх традыцыйных і новых тэхнічных спецыяльнасцях. Гэта азначала распрацоўку і планаванне сістэмы тэхнічнай і прафесійнай адукацыі як у дзяржаўным, так і ў прыватным сектары. Такая інстытуцыяналізацыя цягнула за сабой сістэматычную падрыхтоўку настаўнікаў тэхнічных і прафесійна-тэхнічных прадметаў, і менавіта з гэтай мэтай была заснавана Вышэйшая школа педагагічнай і тэхналагічнай адукацыі законам ад 1959 года.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны інстытут культуры
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны інстытут культуры — вышэйшая навучальная ўстанова па падрыхтоўцы і павышэнні кваліфікацыі спецыялістаў у сферы культуры і мастацтва.
У інстытуце ажыццяўляецца прыём на асноўныя адукацыйныя праграмы бакалаўрыяту, магістратуры і на спецыялітэту. Навучанне студэнтаў вядзецца на 6 факультэтах:
У аспірантуры і дактарантуры СПбДзІК вядзецца падрыхтоўка навукова-педагагічных кадраў, працуюць дысертацыйныя саветы. Акрамя таго, у інстытуце дзейнічаюць цэнтр бесперапыннай адукацыі і павышэння кваліфікацыі творчых і кіраўніцкіх кадраў у сферы культуры і лінгвістычны адукацыйны цэнтр.
553
553 — невысакосны год, пачаўся ў сераду. 553 год нашай эры, 553 год 1 тысячагоддзя, 53 год VI стагоддзя, 3 год 6-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 4 год 550-х гадоў.
Харальная сінагога (Слуцк)
Харальная сінагога — сінагога, якая існавала ў Слуцку ў 1880—1944 гадах.
Гісторыя
Першыя згадкі пра яўрэяў у Слуцку адносяцца да другой паловы XVI стагоддзя. У пачатку ХVIII стагоддзя была афіцыйна заснавана слуцкая абшчына.
Размяшчалася на сыходжанні вуліц Віленскай і Садовай.
Пасля рэвалюцыі сінагога была закрыта. Будынак сінагогі пераабсталявалі пад кінатэатр «Радзіма». Фільмы тут ішлі як пры Савецкай уладзе, так і пасля акупацыі горада немцамі. У 1944 годзе будынак быў разбураны адступаючымі з горада нямецкімі войскамі
Архітэктура
Уяўляла прамавугольны ў плане аб’ём, пакрыты двухсхільным дахам з прычолкам. Сцены будынка праразалі выцягнутыя ўгору арачныя аконныя праёмы. Вонкавым элементам дэкору з’яўляўся выразны па малюнку карнізны пояс, у ламаную лінію якога ўключаліся надваконныя сандрыкі. Уваход быў з боку вуліцы Садовай. Інтэр’ер дзяліўся на асноўную частку, вестыбюль і размешчаныя сіметрычна па баках яго два дадатковыя памяшканні.
Каланая
Калана́я (, Колоная) — вёска ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Нязбодзіцкага сельсавета.
Нэлі Васілеўна Караткевіч
Нэлі Васілеўна Караткевіч (нар., , РСФСР) — беларуская актрыса. Заслужаная артыстка БССР (1977).
Біяграфія
Скончыла тэатральную студыю Бранскага абласнога драматычнага тэатра ў 1961 годзе, Ленінградскі інстытут культуры ў 1981 годзе. Працавала ў тэатрах Гомеля ў 1966—1967 гадах, Магілёва ў 1970—1975 гадах, Гродна ў 1975—1981 гадах, Бранска, Ноўгарада. У 1985—1986 гадах у Дзяржаўным маладзёжным тэатры Беларусі.
Выканаўца лірыка-драматычных і характарных роляў. Створаныя ёй вобразы вызначаюцца ўнутранай псіхалагічнасцю і знешняй выразнасцю. Сярод роляў: у Магілёўскім абласным драматычным тэатры — Паўлінка («Паўлінка» Янкі Купалы), Зубрыч («Трывога» Алеся Петрашкевіча), Іванская ("Аперацыя «Мнагажэнец» Анатоля Дзялендзіка), Нора («Лялечны дом» Генрыка Ібсена) і інш.
Семянкова (Угранскі раён)
Семянкова (Семенково) — вёска ва Угранскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Усходскага сельскага паселішча.
Жовін
Жо́він — старычнае возера ў Клічаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Бярэзіна (басейн Дняпра).
Назва
Назва Жовін балцкага паходжання.
Гідранімічныя аналагі — літоўскія гідронімы Žuvìnė (рака і возера), Žuvinta (рака), Žuvintas (возера).
Ад літоўскага žuvis «рыба», žuvinis, žuvinas «рыбны», латышскага zuvs «рыба».
На ўсходзе старабалцкай тэрыторыі таго ж паходжання мяркуюцца назвы дзесенскай ракі Жавінка, сожскай ракі Жавуніца. Фанетычна блізкі корань Жэв- у назвах рэк Жэведзь (Жоведзь), Жэведзь (Жэвеліха), Жэвень, якія непасрэдна блізкія да Жавінкі ў басейне Дзясны і маюць вядомыя ў балцкай гідраніміі пашыральнікі -d-, -n-, -l-.
Варыянтны да «рыбнага» кораня Žuv- корань Žuk- у назве верхняволжскай ракі Жукопа (< *Žuk-apė «Рыбная рака»), у тапоніме Жукойні (> Žuk-ain-) на Павіллі. Ад таго ж балцкага žuv- «рыба», якое дало і прускае *zukas (> suckis), літоўскае žūklys «рыбак», žūklė «рыбалка». Далей да індаеўрапейскага *ğheu- «рыба».
Пашыральнік -in- у балцкіх гідронімах на ўсходзе Жодзень (возера на Падзвінні), Чэусен (Чэусень) на Верхнім Павоччы.
Назва возера Жовін значыць «Рыбнае (возера)».
Гідраграфія
Возера знаходзіцца прыкладна за 2 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Ігнацоўка Кіраўскага раёна і прыкладна за 3,6 км на паўночны захад ад вусця ракі Ольса. Плошча паверхні 0,16 км². Злучаецца пратокамі з двума азёрамі і ў паўночнай частцы каналам з ракой Бярэзіна. Катлавіна возера старычнага тыпу.
У возеры водзяцца шчупак звычайны, лешч, гусцяра, карась і іншыя віды рыб.
Пантэонскі ўніверсітэт сацыяльных і палітычных навук
Пантэонскі ўніверсітэт сацыяльных і палітычных навук (Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών) — грэчаская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Афінах.
Гісторыя
Першапачаткова універсітэт быў заснаваны як Афінская школа палітычных навук "Пантэон" у 1927 годзе. Гэта адзін з трох старэйшых універсітэтаў палітычнай адукацыі ў Еўропе. Сярод выкладчыкаў універсітэта быў першы прэзідэнт Трэцяй Грэчаскай Рэспублікі Міхаіл Стасінопулас.
554
554 — невысакосны год, пачаўся ў чацвер. 554 год нашай эры, 554 год 1 тысячагоддзя, 54 год VI стагоддзя, 4 год 6-га дзесяцігоддзя VI стагоддзя, 5 год 550-х гадоў.
Чандыгарх
Чандыгарх (Chandigarh), саюзная тэрыторыя Індыі, якая служыць сталіцай двум індыйскім штатам — Пенджабу і Хар'яне. Плошча — каля 114 км². Насельніцтва — 900 тыс. чалавек (2001).
«Чандыгарх» літаральна азначае «Форт Чанды» і знамянуе даўнейшую наяўнасць тут старажытнага храма індуісцкай багіні Чанды. Сучасны Чандыгарх — сусветна вяджомы сваёй планіроўкай і архітэктурай, гэта першы ад пачатку спланаваны горад Індыі. Тут увасобілі свае праекты Ле Карбюзье, Мэцью Навіцкі, Альберт Майер і П'ер Жанерэ. Паводле даследванняў Міністэрства гарадскога развіцця (2010), Чандыгарх — самы чысты горад краіны.
Геаграфія
Чандыгарх размяшчаецца ў паўночнай Індыі, ля падножжа Гімалаяў. Клімат субтрапічны, вільготны. Сезонны рытм: вельмі гарачае лета, мяккая зіма.
Большая частка Чандыгарха пакрытая баньянавымі і эўкаліптавымі плантацыямі, а таксама разнастайнымі фруктовымі дрэвамі. Алені, папугаі, паўліны насяляюць лясы ў наваколлі горада. Мноства пералётных птушак з Сібіры і Японіі гняздзяцца тут узімку.
Эканоміка
Чандыгарх займае першае месца сярод усіх штатаў і саюзных тэрыторый Індыі па ўзроўню даходаў на душу насельніцтва: 99 тыс. рупій у бягучых цэнах (2006—2007). Большасць працоўных месцаў прадастаўлена ўрадавымі ўстановамі. Горад мае развітую гандлёвую і фінансавую інфраструктуру. Апошнім часам імкліва развіваецца ІТ-індустрыя.
Добра развітая транспартная інфраструктура, у тым ліку сітэма грамадскага транспарту. Разам з тым, у Чатысгарху зарэгістраваная найбольшая колькасць машын на душу насельніцтва.
Існуюць планы будаўніцтва міжнароднага аэрапорта і метрапалітэна.
Архітэктура
Планіраванне горадабудаўніцтва разгортвалася па двух этапах: першапачаткова будаваўся горад на 150 тысяч жыхароў з наступным яго павелічэннем да 500 тысяч.
У плане горад быў размечаны прамавугольнай сеткай з сектарамі 800 на 1200 м. У кожным сектары былі свае рынак, культавае збудаванне, школа і г.д. — усе ў 10-хвіліннай дасягальнасці. Горад цалкам быў акружаны зялёным поясам, што па задуме архітэктараў павінна было прадухіліць утварэнне прыгарадаў і распаўзанне горада (urban sprawl).
Чандыгарх мае два гарады-спадарожнікі — Панчкула і Мохалі, разам яны ўтвараюць т. зв. Чандыгарх трысіці.
Леў Іосіфавіч Петражыцкі
Леў Іосіфавіч Петражыцкі (Leon Petrażycki;, маёнтак Калантаёва, Віцебская губерня-) — польскі і расійскі прававед і сацыёлаг, адзін з найбуйнейшых прадстаўнікоў псіхалагічнай школы права.
Біяграфія
Скончыў юрыдычны факультэт Кіеўскага універсітэта і семінарыю, заснаваную ў Берліне з мэтай падрыхтоўкі прафесараў рымскага права для Расіі. Доктар юрыдычных навук з 1857. У 1898-1918 кіраваў кафедрай энцыклапедыі і філасофіі права ў Пецярбургскім універсітэце. Актыўна ўдзельнічаў у акадэмічным саюзе і партыі Народнай свабоды; быў дэпутатам 1-й Дзяржаўнай думы і за падпісанне Выбаргскай адозвы быў прыгавораны да трох месяцаў турэмнага зняволення. 3 1918 года узначальваў кафедру сацыялогіі Варшаўскага ўніверсітэта. Памёр у Варшаве.
У сваіх творах па тэорыі і філасофіі права Петражыцкі падзяляў права на інтуітыўнае і пазітыўнае. Да апошняга ён адносіў права, якое пануе ў гэты час у грамадстве, а частку яго, што прызнаецца дзяржавай, называў афіцыйным правам. Замест падзелу на прыватнае і публічнае права Петражыцкі прапанаваў адрозніваць сацыяльна-службовае права, або права цэнтралізацыі, звязанае з уяўленнем пра грамадскае служэнне, і права дэцэнтралізацыі, свабоднае ад ідэі сацыяльнага служэння. Адсюль вынікала асаблівае значэнне той звычайнай палітыкі права, якая заклікана ачысціць псіхалогію людзей ад антысацыяльных схільнасцей і накіроўваць іх паводзіны ў бок агульнага дабра. Менавіта палітыка права можа весці чалавецтва ў тым кірунку, куды яно рухаецца бессвядома, эмпірычна. Паводле Петражыцкага, дзяржава, як і ўсе іншыя грамадскія адносіны, служыць праву, г. зн. агульнаму дабру, забяспечвае ажыццяўленне пэўнай сістэмы прававых норм і змяняецца ў адпаведнасці з яе патрэбнасцямі.
Allium dumetorum
Allium dumetorum — від травяністых раслін сямейства, эндэмік Ізраіля.
Распаўсюджанне
Від лічыцца эндэмічным для Ізраіля, дзе ён запісаны з гары Кармель, блізу.
Знойдзены ў міжземнаморскім кустарніку.
Пагрозы і ахова
Від трапляецца толькі ў ахоўнай зоне. Вядомыя месцы блізкія да гарадскіх раёнаў.
Бенард Ігнер
Бенард Ігнер (18 студзеня 1945 — 14 жніўня 2017) — амерыканскі джазавы спявак, музыкант, кампазітар і прадзюсар.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Х’юстане, штат Тэхас. Навучыўся граць на многіх інструментах, у тым ліку фартэпіяна, гітары і саксафоне. Быў спеваком у Галівудзе. У 1974 годзе удзельнічаў у запісе альбома «Body Heat», які выпусціў Куінсі Джонс. Там ён выканаў сваю знакамітую песню «Everything Must Change». Пазней яе спявалі Рэндзі Кроўфард, Барбра Стрэйзанд, Пэгі Лі, Джордж Бенсон, Ніна Сімонэ, Нэнсі Уілсан, Джудзі Колінз, Джун Крысці, Жан Карно і іншыя.
NGC 156
NGC 156 — падвойная зорка у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Бранскі абласны тэатр драмы імя А. К. Талстога
'''Бранскі абласны тэатр драмы імя А. К. Талстога''' (Брянский областной театр драмы имени А. К. Толстого) — драматычны тэатр у горадзе Бранску, найстарэйшы тэатр Бранскай вобласці, заснаваны ў 1926 годзе.
Гісторыя
Адкрыццё Бранскага драматычнага тэатра (дзяржтэатра) адбылося 7 лістапада 1926 года і было прымеркавана да 9-й гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі. Пасля ўрачыстага сходу быў паказаны спектакль па п’есе Мікалая Лернера: «Мікалай I» («Дзекабрысты»). Гэтым жа спектаклем 14 лістапада быў адкрыты і першы тэатральны сезон.
Комплекс будынкаў «Дома Саветаў» і «Дома з’ездаў», пабудаваны па праекце маскоўскага архітэктара-канструктывістаў Аляксандра Грынберга, быў адкрыты вясной 1926 года, а 29 ліпеня Бранскім губернскім выканкамам была выдадзена пастанова: «Аб выкарыстанні будынка Дома з’ездаў у перыяд паміж з’ездамі пад тэатр».
Першая трупа тэатра, якая складалася з 25 артыстаў і 12 чалавек тэхперсанала, знаходзілася пад кіраўніцтвам Кашырына М. І. і галоўнага рэжысёра Чыркіна В. А.
Тузбіца
Ту́збіца (, Тузбица) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1939 гадах вёска ў складзе гміны Паставы, пазней у складзе гміны Варапаева Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.