cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2014
Кваліфікацыйныя матчы
Пасеў гульцоў на Адкрыты чэмпіянат Кітая 2014 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 3 лютага 2014 года (пасля German Masters 2014). Першы нумар пасеву атрымаў дзеючы чэмпіён турніру — Ніл Робертсан (які быў таксама першым нумарам рэйтынгу). Чэмпіён свету, Роні О’Саліван, які павінен быў атрымаць другі нумар на турніры, адмовіўся ад удзелу ў першынстве.
Соценныя серыі
У кваліфікацыйным раўндзе было выканана 22 соценныя серыі. Тры гульца зрабілі па два сэнчуры — Дуэйн Джонс (141 і 137), Раян Дэй (126 і 123) і Альфрэд Бёрдэн (122 і 109). Акрамя таго, Дуэйн Джонс аформіў вышэйшы брэйк раўнда у матчы супраць Джо Пэры — 141 ачко.
Эфіопская Каталіцкая Царква
Гісторыя
У XVII стагоддзі актывізаваліся спробы заключэння уніі, галоўную ролю пры гэтым адыгралі езуіты, якія прыбылі ў Эфіопію. Спробы ўвянчаліся поспехам у 1622 годзе, калі імператар Сісіній заключыў з Рымам дагавор, паводле якога Эфіопская праваслаўная царква ўваходзіла ў літургічныя зносіны з Рымам, становячыся, такім чынам, адной з усходнекаталіцкіх цэркваў. Папа Рыгор XV прызначыў для царквы патрыярха — партугальца Альфонса Мендэша.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2014
Соценныя серыі
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Кітая прынялі ўдзел 64 удзельнікі, якія выйгралі матчы кваліфікацыйнага раўнда, а таксама 4 уладальнікі ўалдкард. Тры гульцы з першых шаснаццаці сеяных не патрапілі на турнір: Марк Дэвіс (13), Роберт Мілкінс (14) і Джо Пэры (15).
Эфіопская Каталіцкая Царква
Гісторыя
Наступная спроба ўсталяваць сувязі паміж лацінскай і эфіопскай цэрквамі была прадпрынятая толькі ў 1839 годзе, калі ў краіне пачалі працаваць місіі лазарыстаў і капуцынаў, у 1849 годзе быў арганізаваны апостальскі вікарыят. Першым апостальскім вікарыем Эфіопіі стаў святы Юстын дэ Якобіс, лазарыст, які здолеў часткова пераадолець варожае стаўленне мясцовага насельніцтва да каталікоў сваёй дабрачыннай дзейнасцю і цвёрдай падтрымкай эфіопскага абраду. Канчатковы дазвол на свабодную дзейнасць каталікоў у краіне быў атрыманы толькі ў 1889 годзе. У гэты ж перыяд пад кантроль італьянцаў перайшла Эрытрэя, дзе рэзка актывізавалася каталіцкая місія, у выніку чаго колькасць каталікоў эфіопскага абраду вырасла.
Пасля заканчэння другой сусветнай вайны Эрытрэя была далучана да Эфіопіі. У 1961 годзе былі заснаваны пастаянныя структуры Эфіопскай каталіцкай царквы. Была створана мітраполія ў Адыс-Абебе і суфраганныя дыяцэзіі ў Асмэры і Ады-Граце. У 1993 годзе Эрытрэя зноў стала незалежнай, пасля чаго былі заснаваны яшчэ дзве дыяцэзіі ў гэтай краіне. У 2015 годзе чатыры дыяцэзіі, якія размешчаны на тэрыторыі Эрытрэі, былі вылучаны ў асобную мітраполію, утварыўшы, такім чынам, новую Эрытрэйскую царкву.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2014
Удзельнікі
Трохразовы пераможца турніру, Марк Уільямс з Уэльса прыняў удзел у пятнаццатым (з пятнаццаці) розыгрышы адкрытага чэмпіянату Кітая, абнавіўшы такім чынам свой рэкордны паказчык.
У асноўнай стадыі турніру ўдзельнічаў адзін аматар, які прайшоў кваліфікацыйны раўнд: Дуэйн Джонс з Уэльса, які перайграў Джо Пэры ў кваліфікацыі (5:2). Апроч таго, на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2014 было яшчэ чацвёра кітайскіх аматараў, якія атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў: Чжаа Сіньтун, які ўжо атрымліваў такі ​​ж прывілей у 2013 годзе, а таксама навічкі турніру Чэнь Цзыфан, Юань Сыцзюнь і Янь Бінтаа.
Эфіопская Каталіцкая Царква
Структура
Паводле даных Annuario Pontificio за 2014 год колькасць прыхільнікаў царквы складала 206 067 чалавек. Царква налічвае 8 біскупаў, 238 прыходаў, 721 святара, каля 2 400 манахаў
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2014
Удзельнікі
Павелічэнне колькасці ўдзельнікаў выклікала таксама вялікую колькасць дэбютантаў турніру. У 2014 годзе на адкрытым чэмпіянаце Кітая ўдзельнічала 23 дэбютанты: Майкл Уайт (32), Марк Джойс (38), Мэцью Сэлт (55), Адыт’я Мехта (61), Панкай Адвані (62), Цепчая Ун-Нух (67), Лука Брэсэль (68), Майкл Уослі (75), Сэм Бэйрд (76), Крэйг Стэдмэн (80), Дэвід Грэйс (84), Гэры Уілсан (85), Мартын О'Донэл (86), Дэвід Морыс (87), Кірэн Уілсан (88), Джэймі О’Ніл (91), Сцюарт Кэрынгтан (93), Джон Эстлі (94), Хамад Міа (101), Дуэйн Джонс, Чэнь Цзыфань, Юань Сыцзюнь і Янь Бінтаа.
Эфіопская Каталіцкая Царква
Структура
Літургія вядзецца, як і ў Эфіопскай праваслаўнай царквы, на мове геэз.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2014
Удзельнікі
З усіх удзельнікаў турніру васьмёра ўжо перамагалі на гэтым спаборніцтве раней: Марк Уільямс станавіўся чэмпіёнам тры разы (2002, 2006, 2010), Пітэр Эбдан — 2 разы (2009, 2012), а Джон Хігінс (1999), Дзін Цзюньхуэй (2005), Грэм Дот (2007), Стывен Магуайр (2008), Джад Трамп (2011) і Ніл Робертсан (2013) перамагалі па адным разе.
Самым узроставым удзельнікам адкрытага чэмпіянату Кітая стаў 51-гадовы Джымі Уайт. Тоні Дрэгу і Найджэлу Бонду падчас турніру было па 48 гадоў, а Дэйву Харальду — 47.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх адкрытых чэмпіянатах Кітая.
Рэферы
Матчы асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Кітая 2014 абслугоўвала 17 рэферы, з якіх толькі Тэры Камільеры і Леа Скальян былі вопытнымі прафесійнымі суддзямі. Астатнія 15 рэферы былі прадстаўнікамі Кітая.
Уайлдкард раўнд
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Чэнь Цзыфань, Юань Сыцзюнь, Янь Біньтаа і Чжаа Сіньтун. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Юя Дэлу, Лукі Брэсэля, Джона Эстлі і Сэма Бэйрда.
Фінал
Ніл Робертсан, лідар сусветнага рэйтынгу, выйшаў у чацвёрты рэйтынгавы фінал у сезоне 2013/2014, выйграўшы два з трох папярэдніх: Усі Класік і чэмпіянат Вялікабрытаніі. У фінале адкрытага чэмпіянату Аўстраліі 2013 ён саступіў Марка Фу з Ганконга з лікам 6:9. Апроч таго, ён прайграў у рашаючым паядынку першага этапу еўратура Джону Хігінсу (1:4). Для Дзіна Дзюньхуэя гэты фінал стаў шостым фіналам рэйтынгавага ўзроўню ў сезоне. Ён выйграў ужо чатыры турніры, Шанхай Мастэрс, адкрыты чэмпіянат Індыі, International Championship і German Masters, і ў выпадку пятай перамогі ён мог паўтарыць рэкорд Стывена Хендры, які выйграў 5 рэйтынгавых спаборніцтваў у сезоне 1990/1991. У апошнім фінальным паядынку, на адкрытым чэмпіянаце Уэльса, ён прайграў Роні О’Салівану з лікам 3:9. Як і супернік, Дзін аднойчы ў сезоне быў у фінале міні-рэйтынгавага турніру і пацярпеў паражэнне: у фінале пятага этапу еўрапейскага туру ён прайграў Марку Алену (1:4).
Дзін Дзюньхуэй у трэці раз выйшаў у фінал адкрытага чэмпіянату Кітая. У 2005 годзе ён атрымаў уайлдкард і выйграў на турніры, адолеўшы ў фінальным паядынку Стывена Хендры (9:5). У фінале розыгрышу 2010 года ён саступіў у фінальным матчы Марку Уільямсу з лікам 6:10. Ніл Робертсан да гэтага аднойчы выходзіў у фінал турніру і з'яўляўся яго дзеючым чэмпіёнам, атрымаўшы перамогу ў 2013 годзе: у фінале ён перайграў Марка Сэлбі з лікам 10:6. І Дзін і Робертсан былі адзінымі прадстаўнікамі сваіх краін, якім удавалася выйсці ў фінал гэтага турніру.
Да гэтага першынства гульцы двойчы перасякаліся ў рашаючым паядынках на рэйтынгавых турнірах, атрымаўшы па адной перамоге: у фінале Гран-пры 2009 года Робертсан перамог суперніка з лікам 9:4, а ў Гранд-фінале PTC 2013 кітайскі снукерыст выйграў у фінальным матчы з лікам 4:3.
Для Дзіна Дзюньхуэя фінал адкрытага чэмпіянату Кітая 2014 стаў чатырнаццатым рэйтынгавым фіналам у кар'еры, з якіх да гэтага ён прайграў тры, выйграўшы дзесяць тытулаў. У прафесійнай кар'еры Ніла Робертсана гэты фінал таксама стаў чатырнаццатым вырашальным матчам рэйтынгавага ўзроўню. Да гэтага, ён атрымаў перамогу на дзевяці рэйтынгавых турнірах і чатыры разы саступаў у фіналах.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Нягледзячы на тое, што колькасць матчаў у асноўнай стадыі турніру павялічылася амаль у 2 разы (з 38 да 62) на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2014 было зроблена толькі 23 соценныя серыі, што на восем сэнчуры менш, чым у 2013 годзе. Колькасць серый, большых за 50 ачкоў, да канца турніру дасягнула 231 брэйка.
Лідарамі па колькасці паўсоценных брэйкаў, выкананых у рамках турніру, сталі фіналісты — Дзін Дзюньхуэй і Ніл Робертсан, якія зрабілі 41 серыю «50+» на дваіх (24 і 17 адпаведна). Апроч таго, Дзін стаў адзіным гульцом, які зрабіў тры соценныя серыі, з якіх дзве ён аформіў у фінальным матчы. Найвышэйшую серыю на турніры, 142 балы, аформіў Сяа Гадун у матчы першага раўнда супраць Хамада Міа, за што атрымаў дадатковы прыз, які складаў 2000£.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Статыстыка турніру
Дзін Дзюньхуэй выйграў на адкрытым чэмпіянаце Кітая ў другі раз, зраўняўшыся па колькасці перамог з Роні О’Саліванам і Пітэрам Эбданам. Тры разы турнір выйграваў толькі Марк Уільямс.
Дзін выйграў свой шаснаццаты прафесійны і адзінаццаты рэйтынгавы тытул у кар'еры, а таксама пяты — у сезоне 2013/2014. Такім чынам, ён паўтарыў рэкорд Стывена Хендры, які выйграў пяць рэйтынгавых спаборніцтваў у сезоне 1990/1991.
Выйграўшы на адкрытым чэмпіянаце Кітая, Дзін Дзюньхуэй абышоў па колькасці рэйтынгавых перамог Джымі Уайта і ўвайшоў у шасцёрку гульцоў, якія выйгралі больш за 10 тытулаў рэйтынгавага тыпу, Стывен Хендры (36), Стыў Дэвіс (28), Роні О’Саліван (26), Джон Хігінс (25) і Марк Уільямс (18).
Сітуацыя да турніру
Апошні рэйтынг перад адкрытым чэмпіянатам Кітая 2014 быў сфармаваны паводле вынікаў апошняга рэйтынгавага турніру — Гранд-фінала PTC 2014. Па ім была праведзена жараб'ёўка на галоўны турнір сезона - чэмпіянат свету, такім чынам, адкрыты чэмпіянат Кітая ўжо не ўплываў на расстаноўку сіл удзельнікаў пры фарміраванні сеткі сусветнага першынства. Першая тройка, Ніл Робертсан, Марк Сэлбі і Дзін Дзюньхуэй, заставалася нязменнай ужо на працягу пяці месяцаў (з 4 лістапада 2013 года), адарваўшыся ад бліжэйшага пераследніка, Бары Хокінса, больш чым на 10000 балаў. За Бары ішлі следам Сцюарт Бінэм (адставанне ад Хокінса - 1180 ачкоў) і Джад Трамп (адставанне ад Бінэма - 680 ачкоў). Марка Фу з Ганконга, які здолеў увайсці ў топ-7 да жараб'ёўкі чэмпіянату свету, адставаў ад Трампа на 1890 ачкоў. За ім размясціўся Шон Мёрфі з адставаннем у 490 балаў. Мёрфі і Фу мелі добрую магчымасць выкарыстаць адкрыты чэмпіянат Кітая, каб абагнаць або наблізіцца да сваіх бліжэйшых супернікаў, бо англічанін саступіў на турніры 2012 года ў першым матчы, а Марка наогул не прайшоў кваліфікацыю на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2012 года. За імі ішлі шатландцы Стывен Магуайр (адставанне ад Мёрфі - 5220 ачкоў) і Джон Хігінс (адставанне ад Магуайра - 685 ачкоў). Хігінс таксама мог разлічваць на ўздым у рэйтынгу паводле вынікаў турніру, бо Стывен, фіналіст чэмпіянату ў 2012 годзе, за некалькі дзён да матчаў першага раўнда зняўся з турніру і, адпаведна, страціў больш за 4000 ачкоў паводле вынікаў першынства. За шатландскімі гульцамі размясціліся Рыкі Уолдэн (адставанне ад Хігінса - больш за 3000 ачкоў) і Марк Дэвіс (адставанне ад Уолдэна - 295 ачкоў), аднак Марк саступіў у кваліфікацыі да турніру і забяспечыў сабе страту 245 балаў. Замыкалі топ-15 сусветнага рэйтынгу, якія забяспечылі сабе трапленне на чэмпіянат свету без кваліфікацыйных матчаў, Алістэр Картэр (адставанне ад Дэвіса - 440 ачкоў), Марк Ален (адставанне ад Картэра - 395 ачкоў) і Джо Пэры (адставанне ад Алена - 640 ачкоў). Марк Ален меў нядрэнныя шанцы абагнаць па меншай меры двух бліжэйшых супернікаў, бо ў 2012 годзе вылецеў у першым крузе ў той час, як Картэр дайшоў да чвэрцьфінальнай стадыі. Шаснаццатае месца займаў Роберт Мілкінс з адставаннем ад Пэры больш чым у 1000 балаў. Пераможца адкрытага чэмпіянату Кітая 2012, Пітэр Эбдан, які займаў 24 месца ў рэйтынгу і знаходзіўся ў дрэннай форме ў апошні час, мог упершыню з 1993 года апынуцца за межамі топ-32, бо губляў 7000 балаў пасля чэмпіянату. Дзеючы чэмпіён свету, Роні О’Саліван, які не прыехаў на турнір і забяспечыў сабе страту 3500 рэйтынгавых ачкоў, таксама паставіў пад пытанне сваё знаходжанне сярод 32 лепшых снукерыстаў.
Сітуацыя пасля турніру
Паколькі рэйтынг уключае ў сябе ачкі, набраныя гульцамі за два гады, пасля турніру снукерысты, атрымаўшы ачкі за адкрыты чэмпіянат Кітая 2014, страцілі ачкі, набраныя імі ў рамках адкрытага чэмпіяната Кітая 2012.
Пераможца турніру, Дзін Дзюньхуэй, пасля пяцімесячнага знаходжання на трэцяй пазіцыі абышоў Марка Сэлбі і ўпершыню ў сваёй кар'еры падняўся на другое месца ў сусветным рэйтынгу. Адрыў Дзіна ад англічаніна пасля адкрытага чэмпіянату Кітая склаў больш за 800 балаў. Дзякуючы выхаду ў 1/8 фіналу, Шон Мёрфі падняўся на тры радкі і заняў пятае месца ў рэйтынгу, абышоўшы Сцюарта Бінэма на 20 ачкоў, Марка Фу — на 35 ачкоў і Джада Трампа, які апусціўся на восьмую пазіцыю, — на 840 ачкоў. Фіналіст турніру 2012 года, Стывен Магуайр, які не прыехаў на чэмпіянат, страціў больш за 4000 ачкоў і ўпаў на чатыры радкі, заняўшы трынаццатую пазіцыю. Гэта пацягнула за сабой уздым Джона Хігінса на дзевятае месца, Рыкі Уолдэна — на дзесятае месца і паўфіналіста адкрытага чэмпіянату Кітая, Алістера Картэра, — на адзінаццатае месца. Чвэрцьфіналіст турніру Марк Кінг падняўся на 23-е месца. Пераможца адкрытага чэмпіянату Кітая 2012, Пітэр Эбдан, які выйшаў у 1/8 фіналу, упаў на 6 радкоў, але здолеў захаваць месца ў топ-32 сусветнага рэйтынгу, замацаваўшыся на 30-м месцы. А пяціразовы і дзеючы чэмпіён свету Роні О’Саліван упершыню з 1994 года вылецеў з топ-32, таксама апусціўшыся на 6 пазіцый. 56-гадовы Стыў Дэвіс, які праводзіў у мэйн-туры 36-ы сезон, прайграўшы ў кваліфікацыі, вылецеў з топ-64 і апусціўся на 68 месца ў грашовым рэйтынгу, што пакідала яму мала шанцаў на тое, каб застацца на наступны сезон сярод прафесіяналаў. У сваю чаргу, другі ўзроставы гулец мэйн-тура Джымі Уайт, які знаходзіўся ў падобнай сітуацыі, дзякуючы выхаду ў 1/8 фіналу, умацаваўся на 61-й пазіцыі ў ачковым і 60-й пазіцыі ў грашовым рэйтынгу.
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Кітая 2014.
Аляксандр Уладзіміравіч Бацішчаў
Аляксандр Бацішчаў (нар., Рубіжнэ, Луганская вобласць) — украінскі футбаліст, паўабаронца беларускага клуба «Тарпеда-БелАЗ» з Жодзіна.
Клубная кар’ера
Пачынаў кар’еру ў юнацкай камандзе алчэўскай «Сталі», а ў 16 гадоў перабраўся ў Луганск, стаўшы іграком мясцовай «Зары». У дэбютным сезоне 2009/10 у дублі «Зары» згуляў 29 матчаў, большасць з якіх — без замен, стаў капітанам моладзевага складу луганчан. У міжсезонне прыцягваўся да трэніровак у асноўным складзе, але неўзабаве адправіўся ў стан данецкага «Шахцёра», дзе правёў некалькі таварыскіх матчаў за дубль «гарнякоў». Сезон 2010/2011 правёў у Данецку на правах арэнды. З гарнякамі станавіўся пераможцам моладзевага першынства Украіны.
Улетку 2011 года вярнуўся ў «Зару». Пачынаў сезон у дублі, але ў канцы года згуляў тры матчы ў Прэм’ер-лізе. Дэбют адбыўся 20 лістапада таго ж года ў гульні супраць «Металіста». Бацішчаў адгуляў без замены ўсе 90 хвілін матча і зарабіў жоўтую картку. З наступнага года гуляў толькі ў дублі.
У 2013 годзе быў аддадзены ў арэнду спачатку ў «Сумы», а потым — у алчэўскую «Сталь».
У ліпені 2014 разам з суайчыннікам Аляксандрам Волкавым стаў іграком бабруйскай «Белшыны». У складзе бабруйскага клуба замацаваўся ў аснове, стаў выступаць на пазіцыі апорнага паўабаронцы. У студзені 2015 года падоўжыў кантракт з бабруйчанамі, у сезоне 2015 заставаўся асноўным апорным паўабаронцам «шыннікаў».
У лютым 2016 года прыбыў на прагляд у мікашэвіцкі «Граніт», але не падышоў гэтаму клубу. Неўзабаве далучыўся да «Крумкачоў», з якімі ў сакавіку падпісаў кантракт. У складзе сталічнага клуба замацаваўся ў якасці асноўнага цэнтральнага паўабаронцы. У студзені 2017 года праходзіў прагляд у данецкім «Алімпіку», аднак кіраўніцтва ўкраінскага клуба адмовілася ад трансфера іграка, і той застаўся ў «Крумкачах». Прапусціўшы першыя матчы сезона 2017, пасля з’яўляння на полі Бацішчаў забіваў у трох матчах запар. У чэрвені 2017 года адправіўся на прагляд у «Актабэ», аднак у выніку вярнуўся ў Мінск.
У ліпені 2019 года разарваў пагадненне з «Тарпеда» і далучыўся да магілёўскага «Дняпра». У складзе магілёўскай каманды таксама замацаваўся ў стартавым складзе, але не здолеў выратаваць яе ад вылету з Вышэйшай лігі.
У студзені 2020 года вярнуўся ў «Гомель». У якасці трывалага іграка асновы дапамог камандзе па выніках сезона 2020 вярнуцца ў Вышэйшую лігу, а па выніках сезона 2021 заняць чацвёртае месца ў чэмпіянаце Беларусі. У студзені 2022 года пакінуў гомельскі клуб.
У сакавіку 2022 года падпісаў кантракт з казахстанскім клубам «Ардабасы» з Шымкента. У студзені 2023 года зноў апынуўся ў Беларусі, далучыўшыся да жодзінскага «Тарпеда-БелАЗ».
Аўтарская песня
Аўтарская песня, або бардаўская музыка — песенны жанр, які ўзнік у сярэдзіне XX стагоддзя ў розных краінах. Яго адметнымі асаблівасцямі з'яўляюцца сумяшчэнне ў адной асобе аўтара музыкі, тэксту і выканаўцы, гітарнае суправаджэнне, прыярытэт значнасці тэксту перад музыкай.
Арцём Андрэевіч Башлакоў
Арцём Андрэевіч Башлакоў (нар. ) — беларускі фрыстайліст. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Сярэбраны прызёр зімовай Універсіяды 2017 года ў Алматы ў акрабатыцы.
Абрам Мацвеевіч Роам
Біяграфія
У 1914—1917 гадах вучыўся ў Петраградскім псіханеўралагічным інстытуце, у 1917—1922 гадах — на медыцынскім факультэце Саратаўскага ўніверсітэта. Паралельна працаваў у аддзеле мастацтваў выкладчыкам і рэктарам Вышэйшых майстэрняў тэатральнага мастацтва, займаўся тэатральнай рэжысурай. З 1923 года быў рэжысёрам Тэатра Рэвалюцыі (разам з У. Э. Меерхольдам паставіў п'есу А. М. Файкова «Возера Люль», прэм'ера адбылася 8 лістапада 1923 года), рэжысёрам і педагогам Вышэйшай педагагічнай школы УЦВК ў Маскве. У 1925—1934 гадах — педагог УДІКа (дацэнт), адначасова з 1924 года працаваў у якасці рэжысёра на кінастудыях «Дзяржкіно», «Савкіно», «Саюзкіно». У 1935 годзе, пасля фільма «Строгі юнак», які выклікаў незадаволенасць савецкага кіраўніцтва, Абрам Роам быў пазбаўлены ўсіх пастоў і ўзнагарод. У 1954 годзе, пасля смерці Сталіна, быў рэабілітаваны і прызначаны на пасаду рэжысёра кінастудыі «Масфільм».
Джофры Баратэан
Кароль Джофры Бара́тэан (Joffrey Baratheon) — персанаж з цыклу «Песня Лёду і Агню» амерыканскага пісьменніка-фантаста Джорджа Марціна, кароль Вестэраса, старэйшае дзіця, народжанае ў шлюбе Роберта Баратэана і Серсеі Ланістэр, брат Мірцэлы і Томена.
Знешнасць і характар
Высокі, зялёнавокі, светлавалосы, добра складзены з капрызной складкай поўных вуснаў юнак атрымаў у спадчыну найгоршыя рысы характару маці, роднага бацькі і дзеда, валодаў благім характарам, быў капрызным , славалюбівы, маладушны, неміласэрны, хлуслівы , акрамя гэтага, выяўлены садыст.
Паходжанне
Сапраўдным бацькам усіх дзяцей, народжаных Серсеяй, быў яе брат Джэймэ Ланістэр, хоць усе дзеці, у тым ліку і Джофры, лічылі сваім бацькам караля Роберта Баратэана. На працягу сагі складаецца ўражанне, што благое выхаванне Джофры і яго абсалютная непадрыхтаванасць да кіравання дзяржавай звязаны з наплявальніцкім стаўленнем да яго яго бацькі Роберта Баратэана і пастаяннымі саступкамі маці.
Джон Арэн, правіца Караля Роберта Баратэана, звярнуў увагу на тое, што ўсе дзеці, народжаныя Серсеяй, успадкавалі ад яе зялёныя вочы і светлыя валасы, у той час як усе бастарды караля нараджаліся чарнавалосымі і сінявокімі, зрэшты, як гэта заўсёды здаралася ў родзе Баратэанаў, мяркуючы па даследаваннях Джона Арэна.
Гульня прастолаў
Калі кароль са сваім дваром адправіліся ў Вінтэрфел, каб прапанаваць пасаду правіцы Эдарду Старку, было вырашана заключыць саюз паміж дамамі: адбыліся змовіны паміж Джофры Баратэанам і Сансай Старк.
Калі Джофры пачуў, што яго бацька, Роберт, лічыць міласэрным забіць Брана Старка, які зваліўся з даху, але па-ранейшаму жывога, прынц купіў наёмнага забойцу, каб здзейсніць «акт міласэрнасці», як ён думаў. Аднак замах сарваўся, і пазней падазрэнне пала на Тырыяна Ланістэра і вылілася ў канфлікт паміж дзвюма Вялікімі дамамі, Старкамі і Ланістэрамі.
На зваротным шляху ў Каралеўскую Гавань, Джофры і Санса забаўляліся верхавой яздой, калі заспелі Ар'ю Старк, якая гуляла з цацачнымі мячамі разам са сваім сябрам прастачынай Мікам. Джофры, які да таго ж быў тады п'яны выклікаў Міку на паядынак, але Ар'я, абараняючы Міку, напала на прынца і стукнула яго драўляны мячом. Раз'юшыўшыся, ён напаў на Ар'ю з сапраўднай зброяй у руках і пагнаў яе па лесе, пакуль на яго не напала Німерыя і не ўкусіла за руку. Апынуўшыся каля маці, Джофры сказаў ёй, што Ар'я і Міка напалі на яго, і білі дубінкамі, а потым спусцілі на яго ваўка. У канчатковым выніку, Ар'я прагнала Німерыю, каб выратаваць ёй жыццё, а Лэдзі, лютавоўк Сансы, быў пакараны смерцю Эдардам Старкам, як таго пажадаў кароль Роберт Баратэан.
Пасля гэтага Джофры не бачыўся з Сансай аж да Турніру Правіцы; тады ён быў ветлівы, і Санса неадкладна прабачыла яго.
Адшукваючы забойцаў Джона Арэна, Эдард Старк зразумеў, што дзеці Серсеі былі бастардамі, народжанымі ў інцэсце. Абараняючы сваіх дзяцей, Серсея арганізавала забойства Роберта. На божай пасцелі кароль напісаў завяшчанне, паводле якога апекуном яго дзяцей і часовым кіраўніком Вестэраса станавіўся Эдард Старк, аднак Серсея парвала завяшчанне, і Старк быў арыштаваны як здраднік.
Джофры быў каранаваны як Джофры I Баратэан. Эдарда Старка прывялі на суд, і хоць Джофры абяцаў Сансе быць літасцівым да яе бацькі, сваім указам як караля ён прысудзіў экс-правіцу да пакарання смерцю шляхам адсячэння галавы, і прымусіў сваю нявесту глядзець на гэта. Гэты неабдуманы загад, аддадзены супраць волі маці і ўсяго савета, паслужыў дадатковым штуршком да грамадзянскай вайны, якая ўвайшла ў гісторыю як Вайна Пяці Каралёў.
Бітва каралёў
Непрадказальны і жорсткі Джофры, якім было цяжка кіраваць, здабыў нянавісць у свайго народа. Так, ён загадаў разагнаць жабракоў, якія прыйшлі да брамы Чырвонай Крэпасці прасіць ежы, а падчас праводзін Мірцэлы ў Дорн ледзь не быў забіты раз'юшаным натоўпам.
Пакуль прызначаны Правіцай Тайвін Ланістэр ваяваў з войскамі Роба Старка, у дапамогу маладому каралю як часовы Правіца прыбыў яго дзядзька Тырыян Ланістэр. Тырыян не меў асаблівай любові да жорсткага пляменніка і спыняў кожны раз па магчымасці здзекаванні, якія цярпела ад свайго жаніха Санса. Так, пасля перамогі Роба пры Окскрасе, недалёка ад Уцёса Кастэрлі, Джофры загадаў збіць Сансу, пакуль не ўмяшаўся Тырыян. Акрамя таго, Джофры загадаў сіру Мерыну біць Сансу кожны раз, калі яна выклікае ў караля раздражненне, а аднойчы загадаў распрануць яе, але Тырыян забараніў яму рабіць гэта, і Джофры больш не спрабаваў паўтарыць загад, хоць і заявіў, што Санса ў любым выпадку падзеліць з ім, Джофры, ложа.
Падчас аблогі Каралеўскай Гавані Джофры ўзяў камандаванне над трыма катапультамі, але маці вярнула яго ў замак, які ён не пакінуў да канца бою. Калі дзякуючы ўмяшанню Мейса Тырэла войскі Станіса Баратэана былі разбіты, было вырашана заключыць шлюб паміж Джофры і Маргеры Тырэл, у той час як заручыны з Сансай былі разарваны, паколькі «нядобра каралю жаніцца на дачцы і сястры здраднікаў».
Бура мячоў
Падчас вясельнага банкету, Джофры быў атручаны ядам. Падазрэнне ўпала на Тырыяна і яго маладую жонку Сансу, хоць пазней Мезенец у гутарцы з Сансай назваў сябе і Алену Тырэл. Таксама ёсць версія, што да забойства (атручвання) Джофры прыклалі руку Безаблічныя, бо Мезенец мае сувязі з Браавасам.
Галіен
Публій Ліцыній Эгнацій Галіен Аўгуст (лац. Publius Licinius Valerianus Egnatius Gallienus Augustus, 218—268 гг) — старажытны рымскі палітычны дзеяч, імператар-суўладца (253—260 гг), аднаасобны імператар (260—268 гг).
Ранняе жыццё
Нарадзіўся каля 218 г. (па іншых звестках — каля 213), у сям’і шляхетнага рымляніна Публія Ліцынія Валерыяна, будучага рымскага імператара, і Эгнацыі Марыяніны — дачкі легата Камяністай Аравіі — Эгнацыя Віктара Марыяніна. Галіен нарадзіўся, хутчэй за ўсё, у Этрурыі, у юнацтве атрымаў добрую адукацыю.
Імператар-суўладца
У 253 г. войска абвясціла імператарам Публія Ліцынія Валерыяна — бацьку Галіена. У Рыме салдаты забілі Эміліяна, а Галіена, які знаходзіўся ў сталіцы, Сенат абвясціў Цэзарам. Прыбыўшы ў Рым, Валерыян падняў свайго сына да рангу Аўгуста, вярнуўшыся, такім чынам, да двайнога суўладдзя, якое ўсталявалі Марк Аўрэлій і Луцый Вер. На працягу ўсяго суўладдзя Галіен выконваў важную ролю.
У 254 г. прыйшло паведамленне пра буйныя хваляванні сярод германскіх плямён, Галіен накіраваўся на рэйнскую мяжу. Паводле тэксту манет, якія адчаканілі ў першыя тры гады яго кіравання, ён здабыў некалькі перамог: як бачна, у яго атрымалася стрымліваць германскіх варвараў на адлегласці ад Рэйна, а тыя, што здолелі яго перайсці, пацярпелі паразу. У гэты ж перыяд Галіен умацаваў шэраг рымскіх крэпасцей на левым беразе ракі і заснаваў новы манетны двор у Аўгусце Тревіраў. З’яўленне тытула «Вялікі Дакскі» можа сведчыць аб паспяховым змаганні з карпамі, якія ўварваліся ў Дакію. Але магчыма, што Галіен перабольшваў свой поспех, бо ў той перыяд кантроль Рыма над Дакіяй быў значна аслаблены.
Заклапочаны тым, каб заснаваць і захаваць дынастыю, стары Валерыян дараваў свайму ўнуку, — старэйшаму сыну Галіена, — Валерыяну Малодшаму, тытул Цэзара. Але праз два гады малады Цэзар памёр, быў афіцыйна абагаўлены, а на яго месца прасунулі яго брата Саланіна. Прыкладна ў 256—257 гг. Валерыян і Галіен, пад ціскам навалы варварскіх народаў адначасова на еўрапейскія і азіяцкія межы, падзялілі паміж сабой Рымскую Імперыю па тэрытарыяльнаму прынцыпу. Валерыяну дастаўся Усход, а Галіену — Захад. Галіен, такім чынам, стаў фактычна самастойным кіраўніком: на манетах чаканілася яго выява «з уласным войскам». Галіен апынуўся ў цяжкім становішчы: германскія плямёны аб’ядналіся і пачалі наступ па ўсёй мяжы. Найбольшую небяспеку ўяўлялі плямёны франкаў. Першапачаткова гэта была народнасць, якая складалася са шматлікіх дробных плямён. Неўпарадкаваныя міграцыі ў раёне ніжняй Эльбы прывялі да іх паступовага перасялення да рэйнскай мяжы. Перыядычна здзейсніваючы навалы сіламі да 30 тысяч чалавек, яны прарвалі рымскую абарону, спустошылі Галію і Іспанію, разбурылі іспанскую сталіцу Таракон, дайшлі да Тынгітаны і ўзбярэжжа Паўночнай Афрыкі.
Адначасова алеманы — іншы моцны саюз плямёнаў — час ад часу нападалі на памежныя крэпасці Рэцыі, а ў 258 г. уварваліся ў Італію праз Брэнераў перавал. Галіен, які у той час знаходзіўся ў Галіі, накіраваўся туды, і, хутчэй за ўсё, нанес ім паразу ў бітве ля Медаліана, дзе каля 259 г. заснаваў манетны двор. Галіен таксама спрабаваў спыніць германскія набегі неваенным шляхам. У ліку іншага ён дазволіў байгемскім маркаманам утварыць сваю дзяржаву (альбо пашырыць тую, якая ўжо існавала) да поўдня ад іх родных краёў, на рымскім беразе Данувія. Сам Галіен, як паведамляюць, ажаніўся другім шлюбам з дачкой іх правадыра. Прыкладна ў той жа час на Дзесяцінныя палі, старэгічна значны рэгіён паміж Рэйнам і верхнім Данувіем, напалі свевы — іншае германскае племя. У выніку рымская імперыя страціла Дзесяцінныя палі назаўсёды.
Адзінаасобны імператар
Наступны год, 260, быў самым цяжкім у рымскай гісторыі па колькасці бедстваў. Бацька Галіена, імператар Валерыян, быў разбіты іранскім вайскаводам Шапурам і памёр у палоне. Галіен, які ў выніку стаў адзінаасобным імператарам, не стаў ратаваць бацьку. Пасля вайскаводы-інтрыганы здзесніваюць шэраг спробаў узурпіраваць уладу, абвяшчаючы сябе імператарамі ў розных правінцыях. Некаторыя краніцы называюць гэты перыяд «Эпохай трыццаці імператараў», аднак яны істотна перабольшваюць сапраўднае становішча. Прыкладна ў 260 г. змяняюць адзін аднага два узурпатары, якія абвясцілі сябе імператарамі ў дунавійскай правінцыі. Спачатку Інгенуй, намеснік Паноніі, быў падтрыманы войскамі, што расквартыраваліся ў Мезіі, і абвясціў сябе прэтэндэнтам на вярхоўную ўладу. Але Галіен з дапамогай вайскавода Манія Ацылія Аўрэола разбіў узурпатара. Той паспрабаваў бегчы, але быў схоплены і пакараны смерцю. Аднак войска не скончыла бунтаваць і абвясціла імператарам Рэгаліана, намесніка Верхняй Паноніі. Апошні выпусціў манеты (проста перабіўшы старыя) са сваім імем і імем сваёй жонкі Сульпіцыі Дріанцылы, якая належыла да шляхетнага сенатарскага роду. Але праз некалькі тыдняў Галіен разграміў і гэтага бунтара і ў 262 г. заснаваў у Сісцыі новы манетны двор (пасля разгрому сармацкіх раксаланаў, якія ўварваліся ў Верхнюю Панонію). Спаняючы набегі германскіх плямён, Галіен даверыў уладу на Рэйне свайму вайскаводу Пастуму, а свайго сына і спадчынніка Саланіна Цэзара пакінуў у Агрыпінавай калоніі пад наглядам прэфекта прэтарыянцаў Сільвана. Але Постум паспрачаўся з Сільванам і накіраваў свае войскі на горад. У час аблогі горада Саланіна Цэзара дэманстратыўна абвясцілі Аўгустам і суўладцам бацькі, аб чым гаворыць адзіная захаваная залатая манета. Аднак гарнізон горада быў вымушаны здацца, малады Саланін разам з Сільванам былі пакараныя смерцю. Войска абвясціла Постума імператарам, яму падпарадкаваліся ўсе заходнія правінцыі. А Галіен, у той час цяжка паранены, не здолей аказаць гэтаму значны супраціў.
У той жа перыяд персы спустошвалі усходнія правінцыі, якія засталіся безабароннымі пасля паразы і паланення імператара Валерыяна. Персы спрабавалі захапіць Тарс, Антыяхію і гарады Месапатаміі. Кесарыя ў Клападокіі, сустрэла іх мужным супрацівам, але была ўзята ў дапамогаю здраднікаў. Макрыян, вайскавод квартырмейстэрскай службы на Ўсходзе, паспрабаваў арганізаваць рэшткі рымскага войска каля Самасаты. Яго падтрымаў вайскавод Каліста з мянушкай Баліста (назва старажытнага кідальнага арудыя), які нечакана напаў на іранскага камандзіра Шапура каля Карыяка, раўбіў ушчэнт і прымусіў адступіць за раку Еўфрат. Пасля гэтага поспеха Макрыян, які ў той час быў вельмі стары, прымусіў сваіх сыноў Макрыяна Малодшага і Квіета абвясціць сябе суўладцамі. Апошніх прызналі Сірыя, Егіпет і Малая Азія. Бацька пакінуў Квіета ў Сірыі, а сам разам з Макрыянам Малодшым накіраваўся на Балканы, падганяныя славалюбівымі планамі. Але там іх разбіў і пакараў смерцю Даміцыян, падначалены Аўрэола, вайскавода Галіена. Сам Галіен паставіў на чале рымскага войска на Усходзе Адэната — магутнага спадчынніка пальмірскага кіраўніка. Адэнат напаў на бунтара Квіета ў Эмесе, дзе той загінуў ад рук жыхароў горада.
У 262—267 гг. Адэнат здзесніў шэраг паспяховых паходаў на Персію, адваяваў у яе значную частку Міжрэчча (хаця і не здолей далучыць яго сталіцу — Ктэсіфон) і, хутчэй за ўсё, падпарадкаваў таксама Арменію. Галіен дараваў пераможцу тытул імператара. Той сапраўды тэрмінова прадухіліў распад і страту ўсходніх правінцый, пакінуў іх пад фармальным кіраўніцтвам Рыма, хаця на самой справе быў адзінаасобным кіраўнікоў таго рэгіёна. Тым не менш у 267 г. Адэнат і яго старэйшы сын былі забітыя, і на трон узыйшла яго ўдава Зенобія. Галіен не пагадзіўся з гэтым і вырашыў пакласці канец незалежнасці Пальмірскага царства, але ваенны паход на чале з Геракліанам не прынес поспехаў.
Між тым Усход апынуўся пад пагрозай гоцкай навалы. Готы дамовіліся з маракамі з ліку герулаў, якія незадоўга да таго пасяліліся на беразе Меатыйскага возера, і ў 267—268 гг. сабралі ва ўтоцэ Дняпра вялізарную колькасць людзей і караблёў. Моцны флот спустошыў многія гарады Грэцыі і Малой Азіі. Гісторык Дэксіп прымаў удзел у абароне Афін, якая аказалася паспяховай. Готы былі разбітыя, калі вярталіся на радзіму праз Балканы. Хутчэй за ўсё, гэтую аперацыю ўзначальваў сам Галіен, але шматлікія крытыкі пазней прыпісвалі гэтую перамогу яго пераемніку Клаўдзію ІІ. Войскі готаў былі расцягнутыя, рымская конніца напала на іх нечакана. Бітва лічыцца самай крывавай у рымскай гісторыі: знішчана было ад 30 000 да 50 000 готаў. Калі правадыр герулаў здаўся, Галіен у мэтах улагоджвання зноў дараваў яму консульскія рэгаліі. Вынікам гэтай перамогі стаў пералом: наперакор усім гістарычным заканамернасцям германскія плямёны былі адкінутыя далей ад рымскай мяжы, а знікненне Рымскай Імперыі было адкладзена на значны тэрмін.
Вайсковая рэформа
Нягледзячы на ўзрушэнні, а па сутнасці з-за іх Галіен знаходзіў час дзеля рэарганізацыі войска. Рымляне ўжо даўно выкарыстоўвалі нетыповых дзеля класічнага войска конных лучнікаў і капейшчыкаў; ужо болей за 100 гадоў існавала невялікія конныя атрады з закутымі ў паспехі конямі. Але ў апошні час цяжкая кавалерыя персаў і некаторых паўночных плямён (асабіста сарматаў) паказала сваю магутную сілу, і з’явілася разуменне, што дадзены род войск імперыі патрабуе значнага павялічэння колькасці. Прыкладна ў 264—268 гг. (альбо трохі раней) Галіен стварыў буйное фарміраванне цяжкай кавалерыі.
Беспаспяховая грашовая рэформа
Дзеля папаўнення казны Галіен загадаў чаканіць больш манет: вес залатых грошэй дзеля гэтага значна паменшыўся, а срэбраныя цяпер рабіліся з бронзы і толькі зверху іх пакрываў танюсеньскі слой срэбра, які хутка сціраўся. Гэта прывяло да маштабнай інфляцыі і народных бедстваў з-за таго, што рамеснікі і гандляры адмаўляліся прымаць грошы, якія цяпер, па сутнасці, не каштавалі нічога.
Рысы характару
Папулярны сярод салдат, Галіен, тым не менш, значна адрозніваўся ад іншых «салдацкіх імператараў». Манеты з яго выявай паказваюць не лысага грамілу, а разважлівага чалавека. Вядома, што ён быў аматарам усяго грэчаскага, любіў антычную філасофію, літаратуру, мастацтва. Прыхільнік язычніцкай духоўнасці, ён, тым не менш, спыніў пераследванні хрысціян, якія праводзіз яго бацька Валерыян.
Барсукі (Кармянскі раён)
Барсукі́ (, Барсуки) — аграгарадок у Кармянскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца за 5 км у напрамку на захад ад гарадскога пасёлка Карма, за 86 км ад Гомеля, за 48 км ад чыгуначнай станцыі Рагачоў, на аўтамабільнай дарозе.
Тураўлянка
Тураўля́нка, Туроўля — рака ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, левы прыток Заходняй Дзвіны. Даўжыня ракі 10 км. Выцякае з возера Туроўля за 1,5 км у напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Пуканаўка 2-я, упадае ў Заходнюю Дзвіну каля вёскі Гарадзішча. Вадазбор у межах Полацкай нізіны. Плошча вадазбору каля 1000 км², азёрнасць 9 % (у т.л. Ушацкая група азёр ). Рака прымае сцёк з ручаёў.
Каля ракі населеныя пункты Пуканаўка 1-я, Пуканаўка 2-я, Туроўля і Гарадзішча.
Васіль Іванавіч Шарапаў
Васі́ль Іва́навіч Шара́паў (, Красноўка Сенненскага павета Магілёўскай губерні, Расійская імперыя — ) — беларускі савецкі дзяржаўны дзеяч, старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта (1955—1968).
Біяграфія
Нарадзіўся 25 жніўня 1916 года ў вёсцы Красноўка Сенненскага павета Магілёўскай губерні (цяпер — Крупскі раён Мінскай вобласці).
Працаваў памочнікам машыніста, машыністам. З 1937 года — у арміі, удзельнік і інвалід (страціў нагу ў баі пад Оршай) Вялікай Айчыннай вайны.
З 1944 года — на партыйнай рабоце. У 1952—1955 гадах — першы сакратар Сталінскага райкама КПБ горада Мінска. Са студзеня 1955 года па студзень 1968 года ўзначальваў Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт. 1968 — 1972 — першы сакратар Мінскага гарадскога камітэта КПБ. У 1972 — 1989 гадах — Міністр будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог БССР.
29 чэрвеня 2016 года В. І. Шарапаву прысвоена званне Ганаровага грамадзяніна Мінска.
Памёр 5 сакавіка 2017 года.
Баяніцкае
Баяні́цкае — возера ў Любанскім раёне Мінскай вобласці Беларусі, за 20 км на паўднёвы ўсход ад горада Любань, за 1,6 км на поўнач ад вёскі Сосны, у басейне ракі Арэса.
Плошча паверхні каля 0,58 км², даўжыня каля 0,88 км, найбольшая шырыня каля 0,7 км. Даўжыня берагавой лініі 2,5 км. Катлавіна возера нязначна выцягнутая ў напрамку з захаду на ўсход. Берагі пясчаныя, нізкія, параслі хмызняком і рэдкалессем, месцамі лесам. Злучана каналам з размешчанай наўкол сеткай меліярацыйных каналаў і далей праз Цахмінскі канал з ракой Арэса. Зарастае істотна.
Гібс
Гібс — англійскае прозвішча.
Бялёў (Кармянскі раён)
Бялёў (, Белёв) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельсавета.
Навасёлкі (Кармянскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельсавета.
Берніцыя
Берніцыя — каралеўства англаў, заснаванае ў VI стагоддзі. Перыядычна аб'ядноўвалася з. Канчаткова ўз'ядналася пад канец VII стагоддзя. Як вынік утварылася каралеўства Нартумбрыя.
= Літаратура =
Марына Артураўна Зуева
Марына Артураўна Зуева (нар., Мінск, Беларусь) — беларуская канькабежка. Майстар спорту Беларусі міжнароднага класа.
Дасягненні
Чэмпіёнка зімовай Універсіяды 2017 года ў Алматы на дыстанцыях 3000 м і 5000 м.
Рэвут
Рэ́вут (, Реут) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельсавета.
Сырская Буда
Сы́рская Бу́да (, Сырская Буда) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельсавета.
Сцяг Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі
Сцяг Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі — гарызантальна выцягнутае (3:5) прамавугольнае палотнішча, якое складаецца з трох палос роўнай шырыні: чорнай наверсе, чырвонай у сярэдзіне і залатой унізе, з гербам ГДР у цэнтры. З моманту ўтварэння ГДР у 1949 годзе да 1959 года, сцяг ГДР выглядаў гэтак жа, як і сцяг ФРГ. Герб быў распрацаваны ў 1955 годзе і дададзены да сцяга ГДР толькі ў 1959 годзе. У такім выглядзе сцяг выкарыстоўваўся як нацыянальны сцяг ГДР да 1990 года.
На гербе намаляваны молат, які сімвалізуе рабочы клас, цыркуль, які сімвалізуе працоўную інтэлігенцыю, і вянок з каласоў пшаніцы, які сімвалізуе сялянства.
Дэманстрацыя гэтага сцяга супярэчыла канстытуцыі ў ФРГ і ў Заходнім Берліне, аднак у 1969 годзе ўрад ФРГ змяніў гэту палітыку.
З чэрвеня па кастрычнік 1990 года, калі адбылося аб’яднанне Германіі, у якасці нацыянальнага сцяга ГДР выкарыстоўваўся сучасны сцяг Германіі.
У наш час сцяг ГДР выкарыстоўваюць заўзятары некаторых футбольных клубаў з усходняй Германіі, дэманструючы яго падчас матчаў на стадыёнах. У сувязі з тым, што заходнегерманскія заўзятары нярэдка вельмі адмоўна рэагуюць на гэту практыку, на некаторых стадыёнах дэманстрацыя сцяга ГДР забаронена.
Іншыя сцягі
год
Тарахаўка
Тара́хаўка (, Тараховка) — вёска ў Кармянскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барсукоўскага сельсавета.
Гальтэрн-ам-Зэе
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Мюнстэр. Уваходзіць у склад раёна Рэклінггаўзен. Насельніцтва складае 37 763 чалавека (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 158,34 км². Афіцыйны код — 05 5 62 016.
Горад падзелены на 8 гарадскіх раёнаў.
Вядомы дзякуючы масаваму паломніцтву да цудатворнага абраза Св. Ганны ў паломніцкую царкву Анаберг.
Джозая Уілард Гібс
Джозая Уілард Гібс  (Josiah Willard Gibbs;, Нью-Хэйвен, Канектыкут, ЗША — ) — амерыканскі фізік-тэарэтык, адзін са стваральнікаў тэрмадынамікі і статыстычнай механікі. Член Нацыянальнай АН ЗША, член Лонданскага каралеўскага таварыства.
Біяграфія
Скончыў Ельскі ўніверсітэт у 1863 годзе, дзе працаваў з 1869 года.
Франконія
Франконія — першапачаткова землі, якія былі занятыя франкамі. Пасля падзелу Франкскай імперыі згодна Вердэнскага дагавору 843 года — ядро Усходне-Франкскага каралеўства. У далейшым — адно з пяці асноўных племянных герцагстваў Германіі. Адсюль паходзіў першы германскі кароль Конрад I (911—918). У 939 г. юрыдычна знішчана Атонам I. Назву Франконія захавала ўсходняя частка былога герцагства. У XII ст. тытул герцагаў Франконіі атрымалі біскупы Вюрцбурга.
Джозая Уілард Гібс
Біяграфія
У працы «Асноўныя прынцыпы статыстычнай механікі, выкладзеныя са спецыяльным прымяненнем да рацыянальнага абгрунтавання тэрмадынамікі» завяршыў стварэнне класічнай статыстычнай фізікі (1902).
Мюльгайм-на-Руры
Мюльгайм-ан-дэр-Рур (Mülheim an der Ruhr, Mölm) — горад у Германіі, у зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія.
Насельніцтва — 168,3 тыс. жыхароў (2009); у 2000 г. — 173,9 тысяч.
Эканоміка
У горадзе працуюць вытворчасці кампаній Siemens AG (паравыя турбіны), Turck (датчыкі і сістэмы прамысловай аўтаматызацыі). Таксама тут размешчана штаб-кватэра буйнога гандлёвага холдынгу Tengelmann Group.
Сцягі зямель Германіі
Федэратыўная Рэспубліка Германія складаецца з 16-ці земляў: Бадэн-Вюртэмберг, Баварыя, Берлін, Брандэнбург, Брэмен, Гамбург, Гесэн, Мекленбург-Пярэдняя Памеранія, Ніжняя Саксонія, Паўночны Рэйн-Вестфалія, Рэйнланд-Пфальц, Саар, Саксонія, Саксонія-Анхальт, Шлезвіг-Гольштэйн і Цюрынгія, кожная з якіх мае свой сцяг.
Найда (возера)
Найда́ — возера ў Беларусі, у Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 15 км на паўднёвы ўсход ад горада Жыткавічы, каля вёскі Найда, у басейне ракі Прыпяць.
Плошча паверхні 0,21 км², даўжыня 0,58 км, найбольшая шырыня 0,5 км. Даўжыня берагавой лініі 1,68 км. Схілы катлавіны вышынёй 2—5 м, спадзістыя, пясчаныя, разараныя, на поўначы ўчасткамі пад хмызняком. Дно сапрапелістае, каля берагоў пясчанае.
На поўначы ў возера ўпадае Смолавіцкі канал, па якому ажыццяўляецца сцёк з вялікай сеткі меліярацыйных каналаў, на поўдні возера злучана з Найда-Бялёўскім каналам. На захад ад возера знаходзіцца вялікі масіў асушаных балот.
Гютэрсла
Гю́тэрсла (Gütersloh) — горад у Германіі, раённы цэнтр, размешчаны ў зямлі Паўночны Рэйн — Вестфалія.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Дэтмальд. Уваходзіць у склад раёна Гютэрсла. Насельніцтва складае 96 404 чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 111,99 км². Афіцыйны код — 05 7 54 008.
Горад падзяляецца на 12 гарадскіх раёнаў.
У горадзе размешчаны штаб-кватэры і вытворчасці вядомых кампаній, у тым ліку Miele & Cie. KG
Lesbians and Gays Support the Miners
Lesbians and Gays Support the Miners (LGSM; «Лесбіянкі і геі ў падтрымку шахцёраў») — аб'яднанне геяў і лесбіянак, накіраванае на падтрымку брытанскіх шахцёраў, якія баставалі падчас іх забастоўкі ў 1984—1985 гадах. Існавала адзінаццаць груп па Вялікабрытаніі, найбуйнейшай з якіх была лонданская.
Гісторыя
Урад Тэтчэр секвестраваў сродкі Нацыянальнага саюза гарнякоў (National Union of Mineworkers, NUM), што азначала для людзей, якія падтрымлівалі іх, бессэнсоўнасць пераліку ім сродкаў. Замест гэтага групы падтрымкі па ўсёй Вялікабрытаніі павінны былі наладжваць непасрэдныя кантакты з рознымі шахцёрскімі супольнасцямі ў Англіі, Шатландыі і Уэльсе. Аб'яднанне «Lesbians and Gays Support the Miners» было створана членам Камуністычнай партыі Вялікабрытаніі і ЛГБТ-актывістам і яго сябрам Майклам (Майкам) Джэксанам пасля таго, як яны збіралі ахвяраванні шахцёрам на  1984 года. Лонданская група LGSM, якая збірала сродкі ў розных раёнах Лондана, уключаючы кнігарню (якая служыла іх штаб-кватэрай і месцам рэгулярных сходаў), наладзіла кантакты з групамі гарнякоў у,  і. У лістападзе 1984 ад LGSM адшчапілася асобная група «Лесбіянкі супраць закрыцця шахт».
Група падавала дапамогу шахтам у Паўднёвым Уэльсе, таму што яе члены лічылі, што прэзідэнт NUM несправядліва непрапарцыйна размяркоўваў ахвяраванні на карысць больш баявых калектываў шахт у Кенце і Ёркшыры.
Да таго часу, як было сабрана прыкладна 20 000 фунтаў стэрлінгаў для сем'яў, якія баставалі, адбыліся ўзаемныя візіты. Найбуйнейшым мерапрыемствам для збору ахвяраванняў стаў канцэрт «Pits and Perverts» («Шахты і вычварэнцы»), які быў арганізаваны групай у і на якім выступаў гурт Bronski Beat. Назва канцэрту была ўзята з загалоўка таблоіднай газеты The Sun, задуманага як абразлівы.
Хаўрусніцтва, якое ўзнікла паміж ЛГБТ і рабочым рухам, стала важным паваротным пунктам у барацьбе за правы ЛГБТ у Вялікабрытаніі. Групы шахцёраў пачалі падтрымліваць, ухваляць і ўдзельнічаць у розных прайдах па ўсёй Вялікабрытаніі; на канферэнцыі Лейбарысцкай партыі Вялікабрытаніі ў Борнмуце ў 1985 годзе ўпершыню была прынята рэзалюцыя аб падтрымцы партыяй правоў ЛГБТ, у значнай ступені дзякуючы галасам Нацыянальнага саюза гарнякоў; групы шахцёраў былі аднымі з самых актыўных прыхільнікаў ЛГБТ-супольнасці ў кампаніі 1988 года супраць артыкула 28.
Архіў працы лонданскай групы захаваны ў ў Манчэстэры (Англія). Ён складаецца з пратаколаў штотыднёвых пасяджэнняў, карэспандэнцыі, выразак з прэсы, публікацый, эмаляваных значкоў, фатаграфій і банараў.
Альянс лонданскай групы з валійскай шахцёрскай вёскай адлюстраваны ў фільме «Гонар», знятым у 2014 годзе. Эштана, главу кампаніі, сыграў Бен Шнетцэр.
Яраслаў Міхайлавіч Яроцкі
Яраслаў Яроцкі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца клуба «Слуцк».
Клубная кар’ера
Выхаванец гродзенскай СДЮШАР-6, у юнацкім узросце апынуўся ў складзе мінскага «Дынама». У сезоне 2012 выступаў за дубль дынамаўцаў, згуляў у 26 матчах. У сезоне 2013 стаў з’яўляцца ў асноўнай камандзе. Дэбют у Вышэйшай лізе адбыўся 15 верасня 2013 года ў матчы з «Гомелем» (3:1), калі Яраслаў выйшаў на замену ў канцы матча. У другім сваім матчы за аснову, 26 кастрычніка таго ж года зноў супраць «Гомеля», таксама выйшаў у канцы матча і адзначыўся голам, усталяваўшы тым самым канчатковы лік 4:1.
У сезоне 2014 пераважна гуляў за дубль. Чатыры разы з’яўляўся на полі ў асноўнай камандзе дынамаўцаў у Вышэйшай лізе, акрамя таго, двойчы выхадзіў на замену ў матчах групавога этапу Лігі Еўропы.
У сезоне 2015 ужо часцей стаў з’яўляцца ў асноўнай камандзе, некалькі разоў выхадзіў на поле ў стартавым складзе. У ліпені 2016 года быў аддадзены ў арэнду ў гродзенскі «Нёман», дзе стаў часцей з’яўляцца ў аснове. Па заканчэнні сезона 2016 вярнуўся ў «Дынама», але ў студзені 2017 года зноў далучыўся да «Нёмана». У ліпені 2017 года быў адазваны з арэнды ў асноўную каманду дынамаўцаў. У другой палове сезона 2017 у складзе «Дынама» пераважна выхадзіў на замену.
Са студзеня 2019 года трэніраваўся з «Мінскам» і ў лютым падпісаў з ім кантракт. Гуляў пераважна ў стартавым складзе каманды, часам выхадзіў на замену. У студзені 2022 года стаў іграком «Віцебска», аднак не здолеў замацавацца ў аснове. У ліпені 2022 года па пагадненні бакоў пакінуў віцебскі клуб і неўзабаве перайшоў у «Слуцк». У снежні 2022 года слуцкі клуб, аднак у студзені 2023 года вярнуўся і падпісаў новы кантракт са «Слуцкам»