cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ігар Міхайлавіч Мальцаў
Клубная
У лютым 2016 года прыбыў на прагляд у мазырскую «Славію» і ў неўзабаве падпісаў кантракт. Стаў асноўным левым абаронцам мазырскага клуба. Па заканчэнні сезону 2016 стала вядома, што Мальцаў пакідае «Славію» і завяршае кар’еру.
Міжнародная
Гуляў за моладзевую зборную Беларусі.
Аперацыя «Raus aus Khartum» (2023)
Аперацыя «Raus aus Khartum» (з «прэч з Хартума») — аперацыя ўрада Германіі па эвакуацыі суайчыннікаў з Судана. Вываз нямецкіх грамадзян пачаўся на фоне сутыкненняў паміж прыхільнікамі генералаў Абдэля аль-Бурхана і Махамеда Дагала.
Перадгісторыя
Баявыя дзеянні ў Судане ўспыхнулі 15 красавіка 2023 года, спачатку ахапіўшы сталіцу, а хутка і розныя іншыя часткі краіны. Сам канфлікт стаў следствам барацьбы за ўладу, а таксама няўдалай спробы інтэграцыі Сіл аператыўнай падтрымкі ў шэрагі арміі.
Правядзенне
Напярэдадні эвакуацыі Бундэсвер накіраваў на Блізкі Усход і ў Паўночную Афрыку некалькі самалётаў і каля 1000 вайскоўцаў  і.
Вываз планаваўся 19 красавіка (першую партыю эвакуяваных павінны былі складаць 150 чалавек), але з-за баёў гэта зрабіць не ўдалося. Толькі 23 красавіка ў Судан здолелі прыбыць чатыры нямецкія самалёты. Эвакуацыя праводзілася з аэдромаў Вадзі-Саідна і Амдурман у Іарданію. Акрамя таго, праз Порт-Судан арганізаваны вываз па моры, для чаго выкарыстоўваўся карабель.
25 красавіка аперацыя была завершана. Усяго здзейснена 8 рэйсаў, вывезена 740 чалавек, уключаючы 200 грамадзян ФРГ. Астатнія — прадстаўнікі 30 іншых краін, у тым ліку 90 канадцаў, 40 галандцаў і каля 30 іарданцаў.
Наталля Іванаўна Кобрынская
Ната́лля Іва́наўна Ко́брынская (Наталія Іванівна Кобринська; 8 чэрвеня 1855, в. Белелуя, Сняцінскі павет, Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі, Аўстрыйская імперыя — 20 студзеня 1920, Балэхіў, Далінскі павет, Польшча) — украінская пісьменніца, выдавец, феміністка, арганізатар жаночага руху ва Украіне.
Біяграфія
Наталля Кобрынская нарадзілася ў сям’і грэка-каталіцкага святара. Бацька пісьменніцы святар Іван Азаркевіч (1826—1903) — дэпутат Галіцкага сойму і аўстрыйскага парламенту (рэйхсрату), грамадскі дзеяч, пісаў вершы. Маці — Акунеўская Тэафілія (прадстаўніца старажытнаўкраінскага роду Акунеўскіх). Стрыечнай сястрой Наталлі была ўрач, феміністка і грамадская дзяячка Сафія Акунеўская.
Памерла 22 студзеня 1920 года ў Балэхіве ад тыфу.
Фемінісцкая дзейнасць
Наталля Кобрынская стаяла ля вытокаў украінскага фемінізму.
У 1883 годзе з’явілася апавяданне «Шумінська» (пазней названае «Дух часу»), а праз год — аповесць «Задля кусника хліба». Тады Наталля Кобрынская зразумела, што мэтай яе жыцця з’яўляецца рэалізацыя фемінісцкіх ідэй праз літаратурныя творы. Іван Франко неаднаразова падкрэсліваў, што яе публіцыстычныя творы не могуць служыць развіццю жаночага духу так эфектыўна, як яе мастацкія творы.
У 1884 годзе ў Станіслававе выступіла з ініцыятывай заснавання першай украінскай жаночай арганізацыі «Товариство руських жінок».
У чэрвені 1887 года Наталля Кобрынская і Алена Пчолка падрыхтавалі і выдалі альманах «Першы вянок» — анталогію жаночай творчасці, якую збіралі і выдавалі жанчыны. «Першы вянок» заклаў асновы для развіцця жаночых часопісаў, якія рэдагавалі і выдавалі ўдзельніцы такіх гурткоў. На старонках альманаху публікаваліся фемінісцкія артыкулы Кобрынскай: «Про рух жіночий в новійших часах», «Руське жіноцтво в Галичині в наших часах», «Замужня жінка середньої верстви», «Про первісну ціль Товариства руських жінок в Станіславові». Наталля Кобрынская вяла актыўную грамадскую дзейнасць, арганізоўвала збор подпісаў за правы жанчын на навучанне ва ўніверсітэтах і гімназіях. На Галіцкі сойм быў вынесены шэраг яе патрабаванняў і прапаноў аб абароне правоў сялянаў.
З 1893 па 1896 год Наталля Кобрынская займалася выдавецкай справай. У яе выдавецтве «Жіноча справа» выходзяць тры кнігі альманаху «Наша доля».
Творчасць
Друкавацца пачала ў 1883 годзе. Асноўныя зборнікі апавяданняў: «Ядзя і Катруся» (1890), «Дух часу» (1898), «Казки» (1904). У творчасці галоўную ўвагу прысвяціла трагічнаму лёсу жанчыны, яе залежнасці. У мастацкіх і публіцыстычных тэкстах яна адлюстроўвала два супрацьлеглыя светы — збяднелую галіцкую вёску і багатую шляхту («Ядзя і Катруся»), апісвала абуджэнне ўкраінскай нацыянальнай свядомасці («Виборець»), народныя звычаі і павер’і («Рожа», «Чортище»), падзеі і жахі Першай сусветнай вайны («Полишений», «Свічка горить», «Каліка», «На цвинтарі»).
Беларуская сацыял-дэмакратычная работніцкая група
Беларуская сацыял-дэмакратычная работніцкая група (БСДРГ) — палітычная арганізацыя, якая дзейнічала ў 1915 – 1918 г. на тэрыторыі Беларусі, акупіраванай германскімі войскамі ў 1-ю сусветную вайну.
Утварылася ў выніку разыходжанняў па пытаннях тактыкі і нацыянал-дзяржаўнага будаўніцтва паміж дзеячамі Беларускай сацыялістычнай грамады (БСГ). Частка з іх, марксісты (А. Луцкевіч, І. Луцкевіч, А. Пашкевіч (Цётка) і інш.) заснавалі БСДРГ. Група рабіла стаўку на работу ў масах, арганізоўвала прафсаюзы, кааператывы і іншыя арганізацыі, мела ў іх сваіх прадстаўнікоў. Удзельнічала ў стварэнні Беларускага народнага камітэта ў Вільні, на чале якога стаяў А. Луцкевіч. У нацыянальна-дзяржаўным пытанні БСДРГ выказвалася за Канфедэрацыю Вялікага княства Літоўскага і ўваходзіла ў яе раду. Першапачаткова БСДРГ стаяла на пазіцыі, каб у склад канфедэрацыі ўвайшлі ўсе акупіраваныя беларускія і літоўскія землі. Пасля ўтварэння Літоўскай Тарыбы, якая заявіла пра жаданне адрадзіць асобна літоўскую дзяржаву і ўключыць у яе склад таксама тэрыторыю ўсёй Віленскай і частку Гродзенскай губерняў, БСДРГ амаль цалкам прыняла пастулаты Сувязі незалежнасці і непадзельнасці Беларусі і ў верасні 1917 г. выказалася за стварэнне Беларуска-Літоўскай дзяржавы з аўтаномнымі Беларуссю і Літвой, за ўключэнне ў гэту дзяржаву ўсіх беларускіх зямель, за прызнанне раўнапраўя ўсіх народаў у ёй, забеспячэне «ўрадавага» статуса мясцовым мовам і школьнае навучанне на роднай мове.
Пасля абвяшчэння ў снежні 1917 г. Літоўскай рэспублікі група стала на незалежніцкія пазіцыі. Група брала ўдзел у канферэнцыі беларускіх паргый і арганізацый (25—27 студзеня 1918), на якой была ўтворана Віленская беларуская рада на чале з A. Луцкевічам. Падтрымала стварэнне Беларускай Народнай Рэспублікі. 18 сакавіка 1918 І. і А. Луцкевічы былі кааптаваны ў Раду БНР, 23 сакавіка яны прапанавалі абвясціць незалежнасць БНР. Пасля 3-га расколу БСГ (красавік 1918 г.) БСДРГ аб'ядналася з марксістамі, якія пакінулі БСГ, і ўтварыла з імі Беларускую сацыял-дэмакратычную партыю.
Аклахома-Сіці
Аклахома-Сіці (Oklahoma City) — найбуйнейшы горад і сталіца штата Аклахома, адміністрацыйны цэнтр акругі Аклахома. Насельніцтва 541.500 жыхароў (2005), метраполіі — больш за 1,2 млн.
IC 169
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Краснае Сяло (Слуцкі раён)
Кра́снае Сяло́ (, Красное Село) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Рэканж-сюр-Мес
Рэканж-сюр-Мес (люксемб. Reckeng op der Mess, фр. Reckange-sur-Mess) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Люксембург. Камуна Рэканж-сюр-Мес з'яўляецца часткай кантона Эш-сюр-Альзет. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 1984 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 713 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 20,42 км ² (па займаемай плошчы 54-е месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 368 м. (86 месца з 116 камун), найменшая 282 м. (93 месца з 116 камун).
Чарэмушнікі Падзісенныя
Чарэ́мушнікі Падзісе́нныя (, Черемушники Подисенные) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Курапольскага сельсавета, да 26 верасня 2002 года — у склад Юнькаўскага сельсавета.
Жан Поль
Жану Полю належыць знакаміты выраз сусветны смутак (Weltschmerz).
NGC 425
NGC 425 (іншыя абазначэнні — UGC 758, MCG 6-3-23, ZWG 520.26, IRAS01102+3830, PGC 4379) — галактыка ў сузор’і Андрамеда.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Шаганы
Шаганы (Шагани) — возера-ліман у Адэскай вобласці Украіны.
Ад Чорнага мора аддзелена пясчана-ракушачнікавым перасыпам шырынёй ад 80 да 310 м, вышынёй ад 1,4-2,5 да 3,5 м. Злучана з ліманам Алібей пратокай шырынёй 1,9 км, сувязь з морам перыядычная, цераз прарывы ў перасыпе.
Утварылася ў выніку трансгрэсіі марскіх вод у лагчыну тэктанічнага паходжання і нізоўі балак. Даўжыня па восі 11,5 км, шырыня ад 2,2 да 9,3 км. Глыбіня да 2 м.
Берагі характарызуюцца чаргаваннем абразійна-абвальных і акумулятыўных форм рэльефу, назіраецца другаснае расчляненне. Дно ўкрыта цёмна-шэрым супясчаным мулам з лінзамі пяскоў, маюцца лекавыя гразі (тоўшча да 1,2 м). На берагах мінеральныя крыніцы.
Салёнасць змяняецца па сезонах ад 14 да 30-35 ‰ і больш.
Водзяцца бычкі і кефаль.
IC 170
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Беларуснафта
Беларуснафта — беларускае дзяржаўнае нафтагазаздабыўное прадпрыемства, заснаванае ў 1966 годзе. У 1997—2007 гадах штогод здабывала 1,8 млн тон нафты. Мае замежныя прадстаўніцтвы ў Венесуэле (Каракас; з 2006 г. ), Польшчы (Варшава) і Украіне (Чарнігаў; з 2010 г. ). У 2011 г. валодала 484 аўтазаправачнымі станцыямі (АЗС; больш як 60 % ад агульнай колькасці ў краіне ), праз якія на беларускім рынку збывалася звыш 75 % паліва. З 7 чэрвеня 2001 г. пасаду кіраўніка займае Аляксандр Ляхаў.
Дачынныя прадпрыемствы
Акрамя газаперапрацоўчага завода ў Рэчыцы, навукова-даследніцкага інстытута нафты, 6 абласных і 2 сталічныя дачынныя прадпрыемствы пастаўкі нафтапрадуктаў, мае наступны шэраг падпарадкаваных прадпрыемстваў: «Беларуснафта-Асобіна» (Камунар, Буда-Кашалёўскі раён, Гомельская вобласць), «Беларуснафта-Сібір» (горад Губкінскі, Ямала-Ненецкая аўтаномная акруга, Уральская федэральная акруга, Расія; з 2007 г. ), «Ліданафтапрадукт» (Гродзенская вобласць), «Пухавічынафтапрадукт» (Мар’іна Горка, Мінская вобласць), «Сейсматэхніка».
У 2013 годзе «Беларуснафта» набыла НК «Янгпур» за $ 112 млн. «Янгпур» мае 6 радовішчаў (на 5 вядзецца распрацоўка) у Ямала-Ненецкай аўтаномнай акрузе Расіі. Рэалізацыя нафты вядзецца праз сістэму «Транснафты». Аб’емы здабычы нафты ў кампаніі невялікія. Напрыклад, летась «Янгпур» здабыў 206 тыс. т, а ў 2018 годзе — 193 тыс. т.
Айчынная здабыча
У верасні 2016 года ўпершыню ў гісторыі нафтавай прамысловасці Беларусі на Рэчыцкім радовішчы пачалася прамысловая здабыча нафты са сланцавых парод. Дзякуючы новым тэхналогіям цяпер праз новую свідравіну здабываюць 20 тон нафты ў суткі. А агульная колькасць можа скласці да 700 тысяч тон, што адпавядае 3 % таго аб’ёму нафты, які Беларусь штогод імпартуе з Расіі.
Венесуэла
15 лютага 2007 года пачалося бурэнне першай свідравіны на падставе вывучэння нафтазапасаў геолагамі прадпрыемства ў вадазборы ракі Арынока (316 млрд барэляў, большасць у блоку Хунін-1 з 4 блокаў ). 28 сакавіка пацвердзілася наяўнасць нафты ў блоку Хунін-1. Адбылося падпісанне Статуту сумеснага з урадавай Венесуэльскай нафтавай карпарацыяй (ВНК) сейсмаразведачнага прадпрыемства «Сісміка Белавенесаляна» (горад Матурын, штат Манагас). Доля беларускага боку склала 40 %. У чэрвені пачалася зборка 5 вібрацыйных крыніц СВ-30/120М. На 14 лістапада прабурылі 2 свідравіны. Пры канцы месяца «Сісміка БелаВенесаляна» прайшло рэгістрацыю. 9 снежня адбылося заснаванне сумеснага з ВНК нафтаздабыўнога прадпрыемства «Петралера БелаВенесаляна» (радовішча Гуара, штат Ансаатэгі), у якім доля беларускага боку склала 40 %. СП атрымала радовішчы Гуара Эстэ і Лагамедыя. Да канца года прабурылі 3 свідравіны.
У студзені 2008 г. пачалася нафтаздабыча. На 1 красавіка г. на 2 СП працавала звыш 50 беларускіх супрацоўнікаў. Дагэтуль скончылася вывучэнне трох дадатковых радовішчаў на пляцоўцы Баяка ў поясе Арынока, у цэнтральнай частцы Венесуэлы. 27 чэрвеня штодзённая нафтаздабыча дасягнула 5 тыс. барэляў. За 2008 год нафтаздабыча перавысіла 680 тыс. тон.
За 1-е паўгоддзе 2009 г. здабыча склала 240 тыс. т. 2 ліпеня 2009 г. СП «Петралера БелаВенесаляна» перадалі тры новыя нафтарадовішчы. Тады ж адбылося падпісанне пагаднення аб супрацоўніцтве з кампаніяй «Інтэвеп» (Венесуэльскі інстытут нафтавых тэхналогій; горад Лос Тэкес, штат Міранда). 4 жніўня «Беларуснафта» прыпыніла распрацоўку Хунін-1. На 8 верасня «Петралера БелаВенесаляна» здабыла першы млн. т. нафты.
На 12 сакавіка 2010 г. «Петралера БелаВенесаляна» здабыла 1,5 млн т. нафты і больш як 450 млн кубічных метраў спадарожнага газу. У валоданні СП знаходзілся 175 дзейных свідравінаў, у тым ліку 4 фантанныя. 16 сакавіка штодзённая нафтаздабыча дасягнула 14 тыс. барэляў. 17 сакавіка СП атрымала ў распрацоўку 6 газарадовішчаў ва Усходне-Венесуэльскім басейне. На 22 сакавіка чысты прыбытак «Беларуснафты» за 3 гады працы ў Венесуэле склаў 105 млн $. У 1-ым паўгоддзі «Беларуснафта» паставіла 240 тыс. т. венесуэльскай нафты на Мазырскі нафтаперапрацоўчы завод (Гомельская вобласць). 20 верасня «Сісміка БелаВенесаляна» скончыла абследаванне радовішча Мантэкаль і прыступіла да трохмернай сейсмаразведкі Петраседэнья. 16 кастрычніка адбылося падпісанне Статуту сумеснага з ВНК прадпрыемства «Сервісіа БелаВенесаляна» для бурэння і рамонту свідравінаў. За 2010 г. СП здабыла 750 тыс. т. нафты і 515 млн куб. м. спадарожнага газу. За 2008—2010 гг. здабыча перавысіла 2 млн т. нафты. У 2010 г. 2 беларускія брыгады выканалі 44 падземныя і капітальныя рамонты свідравін, што забяспечыла дадатковую здабычу 21,6 тыс. т. нафты.
Іран
29 сакавіка 2011 г. Дзяржаўны дэпартамент ЗША ўвёў супраць «Беларуснафты» за нафтараспрацоўку ў Іране 4 забароны на:
16 жніўня прадпрыемства спыніла здабычу ў краіне, а Дзярждэп ЗША вырашыў спыніць дзеянне санкцый.
5 лютага 2013 г. на прэс-канферэнцыі ў Мінску іранскі пасол у Беларусі Махамад Рэза Сабуры паведаміў, што рэалізацыя праекта па здабычы Беларуссю нафты на радовішчы Джафэйр поўнасцю спынена.
Эквадор
Намеснік генеральнага дырэктара па геалогіі Пётр Поўжык паведаміў, што прадпрыемства пачало здабычу нафты ў Эквадоры на радовішчы «Армадыльё» (блок 55). У ходзе рэалізацыі праекта выкананы геалагічныя даследаванні на аснове даных сейсмаразведкі, спраектаваны і пабудаваны інжынерныя камунікацыі. «На аснове даных, атрыманых у выніку апрацоўкі сейсмічнай здымкі 3D, спецыялісты „Беларуснафты“ рэкамендавалі да бурэння тры свідравіны».
Санкцыі
2 снежня 2021 года кампанія ўвайшла ў чорны спіс Еўрасаюза. 20 снежня «Беларуснафту» ў свой санкцыйны спіс уключыла Швейцарыя. 22 снежня да адпаведнага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Сербія, Чарнагорыя. У кастрычніку 2022 года да санкцый супраць Беларуснафты далучылася Украіна.
Яруцічы (Слонімскі раён)
Яру́цічы (, Ярутичи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Новадзевяткавіцкага сельсавета.
Дэ-Мойн
Дэ-Мойн (Des Moines, ад фр. Des Moines — «[горад] манахаў») — горад у ЗША ў цэнтральнай частцы штата Аёва, пры сутоцы р. Ракун у раку Дэ-Мойн. Сталіца штата (з 1857), адміністрацыйны цэнтр акругі Полк. 198,6 тыс. жыхароў (2000), з прыгарадамі — 456 тыс. жыхароў — найбуйнейшы горад штата.
Сусветны смутак
Сусветны смутак (Weltschmerz, вэльтшмэрц; у тым жа сэнсе ўжывалася фр. mal du siècle — хвароба стагоддзя) — тэрмін, які ўведзены нямецкім пісьменнікам Жанам Полем і азначае пачуцці, што перажывае нейкая асоба, якая зразумела, што фізічная рэальнасць ніколі не зможа задаволіць патрэбнасці розуму гэтай асобы. Гэты від песімістычнага погляду шырока распаўсюджаны ў творчасці аўтараў, якія працавалі ў стылі рамантызму, такіх як лорд Байран, Джакама Леапардзі, Франсуа-Рэнэ дэ Шатабрыян, Альфрэд дэ Мюсэ, і Генрых Гейнэ.
Ленькі (Вясейскі сельсавет)
Ле́нькі (, Леньки) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Чашуны
Чашуны́ (, Чешуны) — вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Паставы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства.
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
SWPS Сацыяльна-гуманітарны ўніверсітэт
SWPS Сацыяльна-гуманітарны ўніверсітэт (SWPS Uniwersytet Humanistycznospołeczny) — польская недзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта і з сядзібай у Варшаве.
Агульная характарыстыка
Навучанне ажыццяўляе па 35 кірунках на першай, другой і трэцяй ступені вышэйшай адукацыі на 8 факультэтах, у тым ліку 4 у іншых гарадах - ва Уроцлаве, Познані, Сопаце і Катавіцах. Універсітэт мае права надання вучоных ступеняў доктара філасофіі у галіне юрыдычных навук, сацыялагічных навук, псіхалогіі, літаратуразнаўства і навук аб культуры і рэлігіі, а таксама вучоных ступеняў доктара хабілітаванага ў галіне юрыдычных навук, псіхалогіі і навук аб культуры і рэлігіі. У 2015 годзе вучэльня атрымала статус універсітэта. Да ліпеня 2019 года ўніверсітэт надаў 300 доктарскіх ступеняў, 74 ступені доктара хабілітаванага і завяршыў 8 спраў аб прысваенні звання прафесара.
Заснавальнікамі універсітэта былі супрацоўнікі Інстытута псіхалогіі Польскай акадэміі навук - прафесар Анджэй Эліяш, прафесар Збігнеў Петрасіньскі і прафесар Януш Рэйкоўскі. Да 2015 года вучэльня мела назву Вышэйшай школы сацыяльнай псіхалогіі (Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej, SWPS), на згадку аб чым гэтая абрэвіятура захавана ў сучаснай назве ўніверсітэта.
Храпаўлянка
Храпаўля́нка — рака ў Беларусі, у Віцебскім раёне Віцебскай вобласці, правы прыток ракі Лужаснянка (басейн Заходняй Дзвіны).
Даўжыня ракі складае 12 км. Плошча вадазбору 224 км². Бярэ пачатак у возеры Бутыкі (Бутыко, Бу́тыка ) каля вёскі Канавалава і ўпадае ў Лужаснянку за 2 км на паўночны ўсход ад вёскі Храпавічы. Вадазбор у межах Гарадоцкага ўзвышша. Рэчышча звілістае. У басейне ракі азёры Амшэна, Бараўско́е і Глісна.
Асноўны прыток — рака Шасцёнка (Шэ́сценка ).
Васьміногі
Васьміногі (Octōpoda ад стар.-грэч. Ὀκτώ «восем» і стар.-грэч. Πούς «нага») — атрад галаваногіх малюскаў. Васьміногаў і зрэдку ўсіх буйных галаваногіх малюскаў называюць спрутамі.
Анатомія і фізіялогія
Даўжыня тулава 1—60 см, са шчупальцамі («рукамі») — да 3—6 м (зрэдку да 9,6 м), маса да 50—100 кг (зрэдку да 270 кг). Цела авальнае, мяккае, мяшэчкападрбнае, галава слаба адасоблена ад тулава. 8 «рук» часта аб'яднаны паміж сабой тонкай перапонкай з прысоскамі.
Ротавая адтуліна знаходзіцца ў месцы, дзе сыходзяцца яго шчупальцы, а анальная — адкрываецца пад мантыяй. Мантыя нагадвае зморшчыны скураны мяшок. Рот васьмінога забяспечаны дзвюма магутнымі сківіцамі, падобнымі да дзюбы папугая.
IC 171
IC 171 — галактыка тыпу E-S0 (еліптична спіральна галактыка) у сузор’і Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Іван Іванавіч Архангельскі
Іван Іванавіч Архангельскі (1832—1888) — рускі ваенны ўрач, доктар медыцыны, сапраўдны стацкі саветнік.
Біяграфія
Паходзіў з духоўнага звання. Першапачатковую адукацыю атрымаў у (вып. 1854). Паступіў студэнтам у, адкуль быў выпушчаны ў 1859 годзе ўрачом, з залатым медалём, і прыкамандзіраваны да 2-га Санкт-Пецярбургскага ваенна-сухапутнага шпіталя. За дысертацыю «Аб каўстычных сродках пры хваробах маткі» (СПб., 1862), 27 кастрычніка 1862 года І. І. Архангельскі атрымаў ступень доктара медыцыны і, у 1863 годзе, са званнем акушэра, быў прызначаны ў Варшаўскі павятовы ваенны шпіталь малодшым ардынатарам. У тым жа годзе ён быў пераведзены малодшым ардынатарам ў, а ў 1864 годзе быў прызначаны старшым лекарам 32-й артылерыйскай брыгады.
У 1865 годзе І. І. Архангельскі быў звольнены ад ваеннай службы і заняў пасаду старэйшага лекара віленскай бальніцы; але ў 1866 годзе ён вярнуўся ў ваеннае ведамства і паступіў галоўным урачом Мінскі ваенны шпіталь. Служачы ў Мінску, Архангельскі быў таксама з 1868 года ўрачом Мінскай духоўнай семінарыі і, да выхаду ў адстаўку з ваеннай службы ў 1881 годзе, прачытаў у Мінску шэсць публічных лекцый па грамадскай гігіене і дыетэтыцы, выдадзеных затым асобнай кнігай. З 1883 года сапраўдны стацкі саветнік. Працягваў служыць урачом у Мінскай семінарыі, а ў 1885 годзе быў прызначаны галоўным урачом Дынабургскага ваеннага шпіталя.
Супрацоўнічаў у розных медыцынскіх часопісах, змяшчаючы артыкулы спецыяльнага характару.
Памёр года. Пахаваны на Вялікаохцінскіх могілках.
Намітка
На́мітка, намётка, таксама павойнік  — старажытны традыцыйны жаночы галаўны ўбор усходніх славян, які насілі замужнія жанчыны ў Беларусі, Літве, паўднёвых абласцях і Украіне. Намітка — абавязковы элемент жаночага нацыянальнага касцюма беларусаў і ўкраінцаў. Уяўляе сабой паласу з вельмі тонкага белага кужэльнага льнянога палатна, радзей — канаплянай або шаўковай тканіны, шырынёй 30-70 сантыметраў і даўжынёй ад трох да пяці метраў, якая пэўным чынам завязваецца вакол галавы паверх каптура ці.
Рэміх
Рэміх (люксемб. Réimech, фр. Remich) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Рэміх з'яўляецца часткай кантона Рэміх. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 3153 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 1435 хатніх гаспадарак. Займае плошчу 10,63 км ² (па займаемай плошчы 104 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 302 м. (110 месца з 116 камун), найменшая 142 м. (7 месца з 116 камун).
Намітка
Гісторыя
У княжую эпоху жанчыны накрывалі галаву тканінай — прастакутным кавалкам палатна памерам 2 м на 40-50 см белага або пурпурнага колеру з упрыгожанымі канцамі. Існавала два спосабы звязвання ўбруса: яго накідвалі на галаву, пакідаючы шыю свабоднай або абмотвалі вакол шыі пад падбародкам. У Іпацьеўскім летапісе таксама згадваецца падобны галаўны ўбор — павойнік. Першы спосаб нашэння выкарыстоўваўся на Бойкаўшчыне яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя.
У XVI—XVIII стагоддзях жанчыны таксама насілі абрус. Але пачынаючы з XV—XVI стагоддзяў на мініяцюрах пачынаюць з’яўляцца жанчыны ў намітках. У пісьмовых крыніцах тэрмін «наміткі» згадваецца пад 1565 годам у Львоўскай гарадской кнізе, а таксама ў «актавай кнізе Жытомірскага гарадскога ўрада XVI ст.». У Лохвіцкай ратушнай кнізе другой паловы XVII ст. з’яўляюцца тэрміны «намётка» і «перамётка». Але самай распаўсюджанай назвай гэтага галаўнога ўбору ў той час быў «». Намёткі і серпанок адрозніваліся матэрыялам. Намёткі выраблялася са звычайнага палатна, серпанок — з вельмі тонкай.
У XVIII стагоддзі было наладжана прамысловая вытворчасць серпанкоў на фабрыках.
У XIX стагоддзі намёткі была вядомая па ўсёй тэрыторыіБеларусі і Украіны. У гэты час яе ткалі з лепшых гатункаў лёну ў хатніх умовах тонкімі, як марля. У пачатку XX стагоддзя наміткі яшчэ сустракаліся ў побыце месцамі па вёсках. У перадваенныя гады пераміткі насілі ў заходніх абласцях Украіны, а ў Карпатах і на Валыні яны затрымаліся і да другой паловы ХХ стагоддзя, але шырокага ўжывання ўжо не мелі і паступова сышлі з выкарыстання зусім.
Назвы
У розных рэгіёнах наміткі называлі па-рознаму. На Валыні намітку называлі «плат», на ўкраінскім Палессі — «завивало», на Лемкаўшчыне — «рубок», на Букавіне — «рушник»; на Валынскім Палессі — «намітець»; на Гуцульшчыне, усходзе Закарпацця, захадзе Букавіны, поўдні Заходняга Падолля — «перемітка»; Букавіне і Усходнім Падоллі — «рантух»; на Заходнім Палессі — «серпанок», на Чарнігаўскім Палессі — «зав’язка»; на Усходнім Падоллі — «нафрама», рускія звалі падобны галаўны ўбор убрус, полотенце, ширинка, подширье, фата, гомылька.
Тканіна
Тканіна для наміткі ткалася спецыяльная. Ніткі вутка не прыбіваліся шчыльна адна да адной, таму гатовае палатно нагадвала марлю. У якасці матэрыяла на Беларусі часцей за ўсё бралі лён, радзей каноплю, у Кіеўскай вобласці наміткі рабілі з белага шоўку.
Завязванне
У залежнасці ад мясцовасці існавала каля 30 розных спосабаў завязвання намітак. Пад намітку жанчыны апраналі чапец, які мог быць сатканы з грубых нітак хатняга прадзення, а мог быць сшыты з пакупных палотнаў і упрыгожаны залатой вышыўкай у залежнасці ад дастатку сям’i. Часам на галаву клалі выразаныя з дрэва падложкі для таго, каб форма наміткі была больш выразнай і прыгожай. У якасці падложкі маглі выкарыстаць таксама валік з кудзелі, абшыты палатном, на які накручвалі валасы ці подвачку — абруч з лазы або ясеня шырынёй у далонь і памерам у абхоп галавы. Палотнішча абмотвалася вакол галавы, спускаючы канцы на плечы і спіну.
Намітка закрывала лоб і шыю, прыцягваючы ўвагу да вачэй і надаючы ім асаблівае ззянне, таму нават немаладыя жанчыны выглядалі больш прыгожымі. Звісаючыя канцы наміткі падкрэслівалі паставу.
Часцей за ўсё адзін канец наміткі праходзіў пад барадой і драпіраваўся над плячом, а другі спадаў на спіну. Часам абодва канцы завязваліся ззаду, напрыклад, у магілёўскім строі, над ілбом ці па баках, напрыклад, у Капыльска-Клецкім строі.
Аздабленне намітак
Наміткі ўпрыгожваліся складанай вышыўкай, часта з сімвалічнымі традыцыйнымі ўзорамі ці арнаментам. Вышыўка размяшчалася па краю і на канцах наміткі. Выкарыстоўваліся таксама каклюшныя карункі ці мохрыкі (у пухавіцкім, маларыцкім і кобрынскім строях) і узорнае ткацтва.
Святочныя наміткі ўпрыгожвалі зелянінай, букетамі штучных і жывых кветак, папяровым веерам, як у ляхавіцкім строі, пер’ем, як у кобрынскім строі, каробачкай з двума «рожкамі» з пукоў фарбаванага пер’я, як у касцюме свацці ў маларыцкім строі.
На Заходнім Палессі наміткі былі пераважна палатняныя, толькі ў сяле Дубровіцкага раёна Ровенскай вобласці выраблялі тонкае кісейнае палатно. Аздаблялі канцы прастакутнымі палосамі вышыўкі ці ткацтва, а таксама часта чало — вузкую палоску, якая пры вывязванні аказвалася над тварам. Чало не абавязкова знаходзілася пасярод намёткі, а магло быць размешчана бліжэй да аднаго з бакоў. Гэта залежала ад плануемага спосабу завязвання. Таксама, з прычыны таго, што пры завязванні намётка складалася ў некалькі разоў, частка яе паверхні заставалася ўтоенай, так палескія жанчыны мелі магчымасць рабіць некалькі варыянтаў узораў на канцах і два розных чала, якія аказваліся бачны па чарзе ў залежнасці ад жадання ўладальніцы. Дэкарыраванне ажыццяўлялі пераборным ткацтвам чырвонай ніткай або вышыўкай заваліканнем чырвоным з украпваннем чорнага (сіняга) або выразаннем («рыззю») з даданнем прамой і верхаплуту белым (ці з даданнем чырвонага і сіняга).
і гуцульскія пераміткі былі палатнянымі і ўпрыгожаны на канцах пераборным ткацтвам з сусальнымі срэбнымі і залатымі кветкамі, таксама мелі пэндзлікі.
Абрадавае значэнне
Па народных вераваннях намітка мела значэнне абярэга, яе адсутнасць магла прывесці да псуты ў гаспадарцы. Таму жанчыны ад вяселля і да смерці ўбіралі покрыва кожны раз, выходзячы з хаты.
Першапачаткова намітку насілі і ў будні, і ў святы, але пасля з-за дастаткова вялікай складанасці завязвання яна стала ўборам для асаблівага выпадку: свята, кірмашу, якога-небудзь абраду, напрыклад, вяселля, яе таксама апраналі ў царкву.
Часцей за ўсё жанчына ўпершыню апранала намітку на ўласнае вяселле. На Палессі маладой пасля вянчання ў царкве надзявалі намітку, і яна насіла яе цэлы дзень. Па прыезду нявесты, у хаце жаніха свёкар здымаў намітку і сяброўкі расчэсвалі нявесце валасы, закручвалі іх на тканку і надзявалі чапец і хустку. Шлюбавая намітка захоўвалася ўсё жыццё і ўкладывалася ў труну жанчыны.
Арганізацыя ісламскага супрацоўніцтва
Арганізацыя ісламскага супрацоўніцтва (АІС; Organisation of Islamic Cooperation, منظمة المؤتمر الإسلامي, Organisation de la coopération islamique) — міжнародная арганізацыя ісламскіх краін. Створана ў 1969 з мэтай забеспячэння ісламскай салідарнасці ў палітычнай, эканамічнай і сацыяльнай сферах, барацьбы супраць каланіялізму, неакаланіялізму і расізму. Членамі арганізацыі з'яўляюцца 57 дзяржаў. Штаб-кватэра ў горадзе Джыда (Саудаўская Аравія). Афіцыйныя мовы — арабская, англійская і французская. Да 28 чэрвеня 2011 насіла назву Арганізацыя ісламскай канферэнцыі.
(385446) Манвэ
15 красавіка 2014 года аб’екту прысвоена імя Манвэ — у гонар аднаго з уладароў у легендарыуме Дж. Р. Р. Толкіна.
NGC 426
NGC 426 (іншыя абазначэнні — UGC 760, MCG 0-4-35, ZWG 385.26, NPM1G −00.0041, PGC 4363) — эліптычная галактыка (E) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гуцянскі нацыянальны польскі сельсавет
Гуця́нскі нацыянальны польскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Заслаўскага раёна БССР. Цэнтр — вёска Гута.
Утвораны 9 сакавіка 1932 года падчас ліквідацыі Бардынскага сельсавета ў складзе Заслаўскага раёна БССР. 14 мая 1936 года скасаваны, тэрыторыя сельсавета ўвашла ў склад новаўтворанага Навадворскага сельсавета.
Stop Online Piracy Act
Stop Online Piracy Act (SOPA ці H.R. 3261) — законапраект, унесены ў Палату Прадстаўнікоў у ЗША 26 кастрычніка 2011 года Ламарам Смітам (Lamar S. Smith) і групай з 12 суаўтараў. Законапраект пашырае магчымасці амерыканскіх праваахоўных органаў і праваўладальнікаў у барацьбе з нелегальным кантэнтам у Інтэрнэце, гандлем інтэлектуальнай уласнасцю, абароненай аўтарскім правам, і кантрафактам.
IC 172
IC 172 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Allium leucosphaerum
Allium leucosphaerum — від травяністых раслін сямейства ; распаўсюджаны ў Афганістане, Іране, Таджыкістане, Туркменістане.
Апісанне
Травяністая шматгадовая расліна, якая дае 4-6 лісткоў даўжынёй 20-40 см і адну ці дзве квітнеючыя сцяблінкі вышынёй 25-60 см ад падземнай цыбуліны таўшчынёй 7-10 мм.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Афганістане, Іране, Таджыкістане, Туркменістане. Насяляе пясчаныя пустыні і стракатыя фармацыі ў перадгор’ях.
Выкарыстанне
Расліна, верагодна, збіраецца з дзікай прыроды для мясцовага выкарыстання ў якасці ежы.
Ліпнікі (Слуцкі раён)
Ліпнікі́ (, Липники) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Сядзіба Вольскіх (Жалезніца)
Гісторыя
Старадаўняя сядзіба. Паводле пісьмовых крыніц, Жалезніца вядома з 1471 года як маёнтак у складзе Вялікага Княства Літоўскага. Належаў Кежгайлам, Хадкевічам, Камароўскім, Кашыцам, пазней — Завішам.
У другой палове XIX стагоддзя Жалезніца была набыта Вольскімі. У пачатку XX стагоддзя маёнтак па невядомых прычынах быў здадзены ў арэнду Равінскаму. Сам Вольскі з сям’ёй з’ехаў у Польшчу.
Адсутнасць гаспадара стала прычынай заняпаду маёнтка, разбурэнні будоў. У 1911—1912 гадах землі маёнтка былі перададзены ў Мінскі банк, які пасля падзяліў іх на некалькі ўчасткаў, што здаваліся ў арэнду з выплатай у 55 гадоў. У час Першай сусветнай вайны праз Жалезніцу прайшла вузкакалейная чыгунка ад вёскі Міцкавічы.
Архітэктура
Сядзібна-паркавы ансамбль у Жалезніцы знаходзіцца на берагах ракі Мышанкі і складаецца з трох адасобленых частак.
Аснову ансамбля складае сядзіба, размешчаная на левым беразе Мышанкі, на поўдзень ад аўтадарогі Пастарынне — Катмінаўцы. У цэнтры сядзібы размяшчаўся сядзібны дом (не захаваўся). На месцы сядзібы ў пасляваенны час існавала школа (закрыта). З колішніх збудаванняў сядзібы засталіся рэшткі дваровай сыраварні канца XIX стагоддзя.
Побач з дваром існаваў касцёл, пазней перабудаваны пад праваслаўную царкву, якая была знішчана ў час Другой сусветнай вайны.
На поўнач ад аўтадарогі размяшчаецца парк плошчай 7 га. У яго аснове — чатыры паляны, утвораныя таполяй белай (серабрыстай), ліпай буйналістай, клёнам чырвоным, клёнам вастралістым, клёнам ясенялістым, вярбой белай, вярбой ломкай. Цэнтральная паляна аформлена двума кустарнікавымі баскетамі спірэі.
На адной з палян выяўлены падмурак пабудовы, складзенай з бутавага каменю.
На правым беразе ракі Мышанкі, на ўзвышшы размяшчаюцца руіны капліцы-пахавальні ў стылі неакласіцызму. Вакол капліцы знаходзяцца невялікія могілкі (самае старое з захаваных пахаванняў датавана 1911 годам). Яе будынак квадратны ў плане, з элементамі класіцызму. Уваход вылучаны порцікам на чатырох масіўных калонах, які завершаны трохвугольным шчытком. Унутры капліцы існавала некалькі скляпоў, якія былі разрабаваны яшчэ ў сярэдзіне XX стагоддзя. Да капліца-пахавальні вядзе алея з белых таполяў.
Ганалулу
Ганалулу (Honolulu, Honolulu)  — горад на востраве Ааху Гавайскага архіпелага, сталіца штата Гаваі, адміністрацыйны цэнтр акругі Ганалулу. У перакладзе з гавайскай мовы honolulu значыць «самотная бухта».
У прыгарадзе Ганалулу знаходзіцца асноўная база Ваенна-марскіх сіл ЗША ў цэнтральнай частцы Ціхага акіяна — Пёрл-Харбар.
Герцагства Афінскае
Герцагства Афінскае — дзяржава крыжакоў, створаная на тэрыторыі сучаснай Грэцыі, у выніку Чацвёртага крыжовага паходу. Праіснавала з 1204 г. па 1458 год.
Гісторыя
Заснавальнікам графства быў бургундскі рыцар Атон да Ла Рош.
Афіны былі спачатку васалам каралеўства Фесалонікі, з 1224 г. — Ахейскага княства. Толькі ў 1260 годзе, кіраўнікі Афін атрымалі герцагскі тытул.
У 1387 годзе Афіны захапіў кіраўнік Карынфа Нерыа Ачаюолі.
У 1456 годзе герцагства было заваяванае Асманскай імперыяй і ў 1458 годзе перастала існаваць. Апошні герцаг Франка загінуў.
Капліца-пахавальня Вольскіх
Капліца-пахавальня Вольскіх — каталіцкая капліца ў Жалезніцы Баранавіцкага раёна. Размешчана на ўсходняй ускраіне вёскі, на каталіцкіх могілках. Пабудавана ў першай палове XIX ст. з цэглы як родавая пахавальня роду Вольскіх. Захавалася ў паўзруйнаваным стане.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Кампактная прамавугольная ў плане пабудова пад двухсхільным дахам. Фасад вырашаны чатырохкалонным порцікам з трохвугольным франтонам (не захаваўся), сцены крапаваны пілястрамі. Зала перакрыта цыліндрычным скляпеннем, асвятляецца 2 бакавымі прамавугольнымі аконнымі праёмамі з сандрыкамі. У інтэр’еры алтар у выглядзе 6-пілястравага ампірнага порціка з трохвугольным франтонам і ляпнымі гірляндамі. Пад капліцай сутарэнне пад цыліндрычным скляпеннем з 2 ярусамі арачных нішаў для пахаванняў (разрабаваныя і разбураныя).
Шацёр
Шацёр — часовая лёгкая пабудова з тканін, скур ці галін, разнавіднасць палаткі. Звычайна збудоўвацца ў форме конуса. Спрадвеку шатры выкарыстоўвалі ўсходнія качавыя народы. Слова «шацёр» запазычана з цюркскіх моў (Çadır: палатка) і ўзыходзіць да.
Шылаватае
Шылава́тае (, Шиловатое) — былая вёска ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіла ў склад Курапольскага сельсавета.
Гісторыя
Да 2002 года ўваходзіла ў склад Юнькаўскага сельсавета.
Ліквідавана 20 чэрвеня 2008 года.
Кра
Кра (тайск. กิ่ว กระ) — перашыек, які злучае паўвостраў Малака з азіяцкім кантынентам. На захадзе абмываецца Андаманскім морам, на ўсходзе - Сіямскім залівам. У найбольш вузкім месцы паміж гарадамі Кра-Буры і Чумпхон адлегласць паміж узбярэжжамі складае ўсяго 44 км. Вышыня — да 200 м. У палітычных адносінах, вялікая частка перашыйка належыць Тайланду, на захад і поўнач найбольш вузкай паласы размешчана М’янма. Перашыек названы па горадзе Кра-Буры, цэнтру акругі Кра-Буры ў правінцыі Ранонг.
Вінер
Вінер — прозвішча
Роспарт
Роспарт (люксемб. Rousport, фр. Rosport) — камуна ў Люксембургу, размяшчаецца ў акрузе Грэвенмахер. Камуна Роспарт з'яўляецца часткай кантона Эхтэрнах. У камуне знаходзіцца аднайменны населены пункт.
Насельніцтва складае 2000 чалавек (на 2008 год), у камуне размяшчаюцца 698 хатніх гаспадарак [1]. Займае плошчу 23,80 км ² (па займаемай плошчы 36 месца з 116 камун). Найвышэйшая кропка камуны над узроўнем мора складае 311 м. (109 месца з 116 камун), найменшая 256 м. (67 месца з 116 камун).
Пратэсты супраць SOPA і PIPA (18 студзеня 2012)
У знак пратэсту супраць законапраекта «Stop Online Piracy Act» (SOPA), які абмяркоўваецца ў Кангрэсе ЗША раздзел Вікіпедыі на англійскай мове 18 студзеня 2012 года быў адключаны на 24 гадзіны.
Прычыны
Па меркаванні заснавальніка Вікіпедыі Джымі Уэйлса, закон, які збіраюцца прыняць улады ЗША, паставіць пад пагрозу будучыня і свабоду ўсяго інтэрнэту.
Забастоўку падтрымалі шэраг найбуйнейшых IT-кампаній, у тым ліку Google, Twitter, Mozilla, Facebook, eBay, Лабараторыя Касперскага.
Іншыя моўныя раздзелы падтрымалі забастоўку публікацыяй інфармацыйных банараў. Паведамленне пра пратэст на старонках англійскай Вікіпедыі бачылі больш 162 мільёна чалавек.
Наступствы
Забастоўка англійскай Вікіпедыі шырока асвятлялася ў прэсе такімі кампаніямі як: ABC Australia, CBC, BBC, der Spiegel, Le Figaro, Le Monde, Libération,  Fox News, The Guardian, Menafn, News Limited, Sky News, The Age, The Hindu, The New York Times, The Washington Post, The Wall Street Journal і The Times of India.
IC 173
IC 173 — галактыка тыпу SBbc (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Кіт.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Першамайскі сельсавет (Хоцімскі раён)
Першама́йскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Хоцімскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Будачка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Шаладонаўскі сельсавет у складзе Хоцімскага раёна Калінінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Шаладонаўка. 21 жніўня 1925 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Кацярынполле, сельсавет перайменаваны ў Кацярынпольскі сельсавет. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Магілёўскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Хоцімскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года сельсавет у Касцюковіцкім раёне БССР, з 12 лютага 1935 года — у складзе адноўленага Хоцімскага раёна БССР. У 1935 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Разальмоў, сельсавет перайменаваны ў Першамайскі. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці. 19 студзеня 1960 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Будачка. 11 сакавіка 1960 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад Трасцінскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Будачка, Жукаўка, Кацярынполле, Міхайлоўка, Новааляксееўскі, Разальмоў і Ранняя Зорка) і ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Хоцімскага пассавета (5 населеных пунктаў: Васілёўка, Васілёўскі, Дружба, Лазоўка і Шаладонаўка).
Сезон 2016 ЖФК Зорка-БДУ
У 2016 годзе жаночы футбольны клуб «Зорка-БДУ» з горада Мінску прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Эскадроны смерці
Мэты і склад
Мэтамі эскадронаў смерці звычайна з’яўляюцца асобы, якія ўяўляюць небяспеку або з’яўляюцца непажаданымі. Гэта могуць быць палітычныя, рэлігійныя і прафсаюзныя лідары, журналісты, злачынцы, бяздомныя і беспрытульныя.
У якасці эскадронаў смерці звычайна выступаюць разнастайныя ваенізаваныя арганізацыі, спецпадраздзяленні арміі і паліцыі або звычайныя найміты. Члены эскадронаў смерці, як правіла, імкнуцца схаваць сваю сувязь з праваахоўнымі органамі.
Еўропа
У Еўропе эскадроны смерці паўсталі ў Іспаніі ў часы дыктатуры Франка дзеля змагання з левай апазіцыяй і басцкімі сепаратыстамі, у тым ліку членамі ЭТА. Такія групы найчасцей выступалі пад назвай «Іспанскі баскійскі батальён», «Байцы караля Хрыста» або «Апостальскі антыкамуністычны саюз». Па прыходзе да ўлады сацыялістаў паўстала новае фарміраванне пад назвай «Grupos Antiterroristas de Liberación» (Антытэрарыстычныя групы вызвалення).
NGC 427
NGC 427 (іншыя абазначэнні — ESO 412-14, MCG −5-4-7, PGC 4333) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) у сузор’і Скульптар.
(378214) Саўран
378214 Саўран (378214 Sauron; 2007 AP11) — астэроід галоўнага поясу, адкрыты 14 студзеня 2007 года астраномамі і.
4 верасня 2016 года аб’екту прысвоена імя Саўран — у гонар персанажа фэнтэзійнага рамана Дж. Р. Р. Толкіна «Уладар Пярсцёнкаў». Паводле рамана Саўран стварыў Адзіны Пярсцёнак, каб кіраваць Пярсцёнкамі Улады і такім чынам падпарадкаваць усе свабодныя народы Міжзем’я. Астэроід перасякае арбіту Марса, і ў адпаведнасці з гэтым быў названы імем ваяўнічага персанажа.
Зоркаўскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — сярэдняя школа
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Зоркаўскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — сярэдняя школа» — установа сярэдняй адукацыі ў в. Вецярэвічы 2 Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Да Другой сусветнай вайны і да 1953 года навучанне дзяцей праводзілася ў хатах дзяцей, якія з'яўляліся вучнямі школы.
У 1953 годзе была пабудавана Зорьковская пачатковая школа. Настаўніцай працавала Савойтан Марыя Пятроўна.
У 1963 годзе на базе Зорькаўскага сельскага клуба быў адкрыты пяты клас няпоўнай васьмігадовай школы. У 1968/1969 навучальным годзе Зорькаўская васьмігадовая школа была пераназваная ў Зорькаўскую сярэднюю школу.
Сучасны будынак школы быў адкрыта 20 кастрычніка 1979 годзе.
Навадворскі сельсавет (Заслаўскі раён)
Утвораны 14 мая 1936 года ў складзе Заслаўскага раёна БССР шляхам аб’яднання скасаваных Гуцянскага і Навадворшчынскага нацыянальных польскіх сельсаветаў у адзін беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года ў складзе Мінскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Гаранскага сельсавета.
Азарычы (Слонімскі раён)
Аза́рычы (, Азаричи) — вёска ў Слонімскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Паўлаўскага сельсавета.
Да 30 жніўня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Піронімскага сельсавета.
IC 174
IC 174 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Bloop
Bloop (завыванне, роў) — нізкачастотны гук, некалькі разоў зафіксаваны Нацыянальным кіраваннем акіянічных і атмасферных даследаванняў (NOAA) летам 1997 года. Па афіцыйных заявах NOAA, крыніца гуку невядома
Крыніца гуку павінна размяшчацца прыкладна па геаграфічных каардынатах -50°N, -100°W (на паўднёвым захадзе ад Паўднёвай Амерыкі). Агульны характар ​​гуку дазваляе меркаваць, што ён выдадзены жывой істотай, але такая істота навуцы невядома. Мяркуючы па пройдзенай гукам адлегласці, гэта істота павінна быць вялізнага памеру, значна больш сіняга кіта.
Калі адкінуць здагадку аб існаванні ў Ціхім акіяне невядомага навуцы віду гіганцкіх істот, застаецца дзве версіі: альбо гук выраблены вялікай колькасцю істот адначасова, альбо ў гэтым рэгіёне кароткачасова склаліся унікальныя акустычныя ўмовы, спрыяльныя для звышдалёкага распаўсюджвання гуку. У якасці найбольш дакладнай i верагоднай, але афіцыйна не пацвярджаемай версіі, гэты гук мог быць выраблены вялікай колькасцю гіганцкіх кальмараў.
Лошыца (Слуцкі раён)
Ло́шыца (, Лошица) — вёска ў Слуцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вясейскага сельсавета.
Bloop
Даволі цікава, што каардынаты крыніцы гуку знаходзяцца недалёка ад таго месца -47.15°N, -126.71667°W, якое Говард Лаўкрафт паказаў для падводнага горада Р'льех, у якім спіць Ктулху.
Аднак, палічыўшы інфармацыю не занадта важнай, падрабязнае вывучэнне з глыбінным апусканнем вырабляць не сталі.
Сучаснае навуковае тлумачэнне
Паводле інфармацыі, атрыманай Нацыянальным кіраваннем акіянічных і атмасферных даследаванняў ЗША, гэта гук гіганцкага айсберга, што трэскаецца.
Аляксандр Сяргеевіч Сяднёў
Аляксандр Сяднёў (нар., ) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час з’яўляецца галоўным трэнерам казахстанскага клуба «Ардабасы» з Шымкента.
Клубная кар’ера
Выхаванец магілёўскага футбола, гуляў у розных беларускіх клубах і ў Расіі. Двойчы быў чэмпіёнам Беларусі і пераможцам Кубка Беларусі ў складзе МПКЦ і «Белшыны». Апошнія гады правёў у складзе наваполацкага «Нафтана».
Трэнерская кар’ера
У 2005 годзе завяршыў кар’еру футбаліста і ўзначаліў новаствораны магілёўскі «Савіт». Вывеў гэты клуб спачатку ў Першую, а потым і ў Вышэйшую лігу. Пасля таго як «Савіт» спыніў існаванне, у 2009 годзе быў запрошаны ў «Белшыну», якая намагалася вярнуцца ў Вышэйшую лігу. Узначаліўшы бабруйскі клуб, Сяднёў выканаў пастаўленую мэту, атрымаўшы ўпэўненую перамогу ў Першай лізе.
У Вышэйшай лізе «Белшына» разглядалася як адзін з аўтсайдэраў, але клуб здолеў заняць 6 месца ў сезоне 2010 і 5 месца ў сезоне 2011, у чым была вялікая заслуга галоўнага трэнера. У 2011 годзе быў запрошаны ў мінскае «Дынама» і з 1 снежня афіцыйна ўзначаліў гэты клуб. У ліпені 2012 года быў адпраўлены ў адстаўку з-за незадавальняючых вынікаў (аб адстаўцы было абвешчана дыктарам стадыёна адразу пасля матча з «Нёманам»). Хутка пасля гэтага, 23 ліпеня, вярнуўся на пасаду галоўнага трэнера «Белшыны».
Выдатна правёў з «Белшынай» сезон 2015, калі, нягледзячы на фінансавыя праблемы і не самы моцны склад, каманда здолела заняць высокае 4-е месца ў чэмпіянаце. Па заканчэнні сезону Сяднёў абвясціў, што пакідае бабруйскі клуб.
У студзені 2016 года ўзначаліў магілёўскі «Дняпро», які па выніках сезона 2016 вывеў у Вышэйшую лігу. Па заканчэнні сезона 2017 пакінуў магілёўскі клуб.
Дзмітрый Віктаравіч Турлін
Дзмітрый Турлін (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе трэнерам у бабруйскай «Белшыне».
Аляксандр Сяргеевіч Сяднёў
Трэнерская кар’ера
У лютым 2018 года ўвайшоў у трэнерскі штаб казахстанскага клуба «Актабэ», дзе стаў трэнерам па фізпадрыхтоўцы, а ў студзені 2019 года заняў пасаду галоўнага трэнера. З-за фінансавых праблем «Актабэ» ў сезоне 2019 выступаў моладзевым складам, таксама з каманды былі зняты 12 ачкоў, у выніку «Актабэ» заняў апошні 12-ы радок і выбыў у Першую лігу.
Дзмітрый Віктаравіч Турлін
Клубная кар’ера
Выхаванец бабруйскага футбола, з перапынкамі гуляў за «Белшыну». У 2009 годзе з магілёўскім «Дняпром» атрымаў бронзавы медаль чэмпіянату 2009, а на наступны год паспяхова гуляў у Лізе Еўропы. У студзені 2011 года вярнуўся у бабруйскі клуб.
Аляксандр Сяргеевіч Сяднёў
Трэнерская кар’ера
У снежні 2019 года ўзначаліў брэсцкі «Рух», які выйшаў у Вышэйшую лігу. Пакінуў каманду ў снежні 2020 года.
Дзмітрый Віктаравіч Турлін
Клубная кар’ера
У лютым 2013 года падпісаў кантракт з «Гарадзеяй». У жніўні 2013 года пакінуў «Гарадзею» і ў хуткім часе далучыўся да светлагорскага «Хіміка».
Аляксандр Сяргеевіч Сяднёў
Трэнерская кар’ера
У студзені 2021 года стаў галоўным трэнерам казахстанскага «Ардабасы». У сезоне 2021 прывёў каманду да пятага месца ў Прэм’ер-лізе. У лютым 2022 года, нягледзячы на інфармацыю пра фінансавыя праблемы клуба, падоўжыў кантракт з «Ардабасы».
Мае ліцэнзію УЕФА катэгорыі «Pro».
Дзмітрый Віктаравіч Турлін
Клубная кар’ера
У складзе «Хіміка» трывала гуляў у аснове. У ліпені 2014 года чарговы раз стаў іграком «Белшыны» і неўзабаве замацаваўся на пазіцыі правага паўабаронцы. У сезоне 2015 стаў пераважна выхадзіць на замену, часам выкарыстоўваўся на пазіцыі нападніка.