cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
International Championship 2015 (снукер)
Удзельнікі
Аматар Чжаа Сіньтун, які прымаў удзел ва ўсіх папярэдніх розыгрышах International Championship у якасці ўладальніка ўайлдкард, патрапіў на турнір праз кваліфікацыю, перайграўшы ў папярэднім раўндзе Сцюарта Кэрынгтана з лікам 6:0. Яшчэ два аматары, Алекс Таўбман і Сэм Крэйгі, павінны былі гуляць у адкладзеных кваліфікацыйных матчах на асноўнай рэне супраць Ляна Вэньбо і Дзіна Цзюньхуэя адпаведна. Апроч таго, чатыры кітайскія аматары атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў турніру: Ван Юйчэнь, які атрымліваў уайлдкард у 2012 годзе, Лінь Шуай, які меў гэты прывілей у розыгрышы 2013 года, а таксама навічкі турніру Фан Сюнмань і Чэнь Цзыфань.
Жуніяр Баяну
Райму́нду Ферэ́йра Ра́мус Жу́ніяр (Raimundo Ferreira Ramos Júnior;, Фейра-ды-Сантана), больш вядомы як Жу́ніяр Бая́ну (Júnior Baiano) — былы бразільскі футбаліст, цэнтральны абаронца.
International Championship 2015 (снукер)
Удзельнікі
У 2015 годзе на International Championship патрапілі 18 дэбютантаў: Майкл Холт (26), Лука Брэсэль (41), Том Форд (53), Джэймі Коўп (81), Лі Уолкер (82), Шон О'Саліван (89), Стывен Холуарт (90), Мартын О'Донэл (91), Крыс Уэйклін (94), Дэніэл Уэлс (99), Сандэрсан Лэм (102), Рос М'юр (107), Дарыл Хіл (108), Майкл Уайлд, Алекс Таўбман, Сэм Крэйгі, Фан Сюнмань і Чэнь Цзыфань.
Жуніяр Баяну
Кар’ера
Жуніяр Баяну пачаў сваю кар’еру ў клубе «Фламенгу». 11 снежня 1988 года ён дэбютаваў у аснове клуба ў матчы з «Бангу». У наступным сезоне ён правёў за клуб 11 матчаў, з якіх 1 у афіцыйнай гульні. У тым жа годзе абаронца выйграў у складзе каманды Кубак Бразіліі. Праз год Жуніяр змог заваяваць месца ў стартавым складзе «Менгу». З ім клуб выйграў трафей Рыа, чэмпіянат штата Рыа-дэ-Жанэйра і чэмпіянат Бразіліі. У 1994 годзе Баяну перайшоў у «Сан-Паўлу», з якім выйграў Кубак КАНМЕБОЛ і Рэкопу Паўднёвай Амерыкі.
У 1995 годзе Жуніяр Баяну перайшоў у нямецкі клуб «Вердэр», за які правёў 32 матчы і забіў 2 галы. На наступны год ён вярнуўся ў «Фламенгу». Там ён знаходзіўся два сезоны, згуляўшы ў 99 матчах і забіўшы 11 галоў. Затым абаронца выступаў у «Палмейрасе», які купіў канцэрн Parmalat, з якім выйграў Кубак Меркасур, а затым Кубак Лібертадорэс. У 2000 годзе ён перайшоў у «Васка да Гама», з якім выйграў чэмпіянат краіны, Кубак Меркасур і Кубак Гуанабара.
International Championship 2015 (снукер)
Удзельнікі
З удзельнікаў першынства 2015 года Дзін Цзюньхуэй і Рыкі Уолдэн станавіліся пераможцамі International Championship у 2013 і 2014 гадах адпаведна. Абодва атрымалі месцы ў адкладзеных кваліфікацыйных матчах, аўтаматычна прайшоўшы ў асноўную стадыю.
Жуніяр Баяну
Кар’ера
У 2001 годзе Жуніяр Баяну стаў іграком кітайскага «Шанхай Шэньхуа», але правёў там мала часу. Бразілец на наступны год вярнуўся на радзіму, стаўшы іграком «Інтэрнасьянала». З гэтым клубам ён выйграў чэмпіянат штата Рыу-Гранды-ду-Сул. У 2004 годзе Баяну ў трэці раз стаў іграком «Фламенгу», ізноў перамагаючы з клубам: абаронца адсвяткаваў перамогу ў Кубку Гуанабара і чэмпіянаце штата. У той жа час ён выклікаўся ў суд для дачы сведчанняў у справе аб незаконным абароце наркотыкаў.
Затым ён гуляў за «Амерыку», «Бразільенсі», «Волта-Рэдонду» і амерыканскі клуб «Маямі», дзе завяршыў кар’еру ў 2009 годзе.
Міжнародная кар’ера
У складзе зборнай Бразіліі Жуніяр дэбютаваў 10 жніўня 1997 года ў таварыскім матчы з камандай Паўднёвай Карэі (2:1). У тым жа годзе ён выйграў з нацыянальнай камандай Кубак канфедэрацый. У наступным годзе Баяну з Бразіліяй паехаў на чэмпіянат свету, дзе бразільцы дайшлі да фіналу, прайграўшы ў вырашальным матчы Францыі. Гэта гульня стала апошняй для Жуніяра ў футболцы зборнай Бразіліі.
International Championship 2015 (снукер)
Удзельнікі
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх турнірах International Championship.
Рэферы
Матчы асноўнай стадыі International Championship 2015 абслугоўвалі 20 рэферы, з якіх 17 былі кітайскімі.
Першы дзень (25 кастрычніка)
Выбылі: Майкл Уайлд,  Фан Сюнмань,  Чэнь Цзыфань,  Майк Дан (43),  Рос М'юр (107),  Ян Бэрнс (70),  Крыс Уэйклін (94),  Лінь Шуай,  Марк Джойс (44),  Шон О'Саліван (89),  Рыкі Уолдэн (1),  Дарыл Хіл (108),  Мартын Гоўлд (24),  Алекс Таўбман,  Джо Свэйл (59),  Адыт'я Мехта (51),  Стывен Холуарт (90),  Мэцью Стывенс (33),  Джэймі Бёрнэт (42),  Том Форд (53),  Джэймі Коўп (81),  Сэм Крэйгі,  Дэчават Пумджаенг (48),  Род Лоўлер (34)
Другі дзень (26 кастрычніка)
Выбылі: Кен Доэрці (46),  Чжаа Сіньтун,  Ван Юйчэнь,  Цаа Юйпэн (63),  Мартын О'Донэл (91),  Эндру Хігінсан (50),  Напон Саенхам,  Мэцью Сэлт (25),  Дэніэл Уэлс (99),  Лука Брэсэль (41),  Сцюарт Бінэм (2),  Курт Мэфлін (38),  Крэйг Стэдмэн (66),  Алістэр Картэр (27),  Сяа Гадун (31),  Робі Уільямс (49)
Трэці дзень (27 кастрычніка)
Выбылі: Сандэрсан Лэм (102),  Джэймі Джонс (30),  Марк Уільямс (13),  Майкл Холт (26),  Кайрэн Уілсан (21),  Энтані Мак-Гіл (23),  Лян Вэньбо (20),  Лі Уолкер (82),  Джэк Лісоўскі (52),  Фергал О'Браен (28),  Дамінік Дэйл (36),  Бары Хокінс (8),  Юй Дэлу (56),  Пітэр Эбдан (29),  Дзін Цзюньхуэй (4),  Олівер Лайнс (68)
Чацвёрты дзень (28 кастрычніка)
Выбылі: Шон Мёрфі (6),  Грэм Дот (16),  Чжоу Юэлун (67),  Бен Вуластан (32),  Цянь Пэнфэй (69),  Джымі Робертсан (45),  Майкл Уайт (15),  Раян Дэй (19)
Пяты дзень (29 кастрычніка)
Выбылі: Марк Ален (10),  Марка Фу (12),  Джо Пэры (9),  Ніл Робертсан (5)
{| class="wikitable" style="font-size: 85%; margin: 1em auto 1em auto;" 🇭🇰 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿
{| class="wikitable" style="font-size: 85%; margin: 1em auto 1em auto;" 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 🇦🇺
Сёмы дзень (31 кастрычніка)
Выбыў: Марк Сэлбі (3)
Восьмы дзень (1 лістапада)
Выбыў: Дэвід Гілберт (40)
Уайлдкард раўнд
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Фан Сюнмань, Чэнь Цзыфань, Ван Юйчэнь і Лінь Шуай. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 апошніх сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Дэніэла Уэлса, Кена Доэрці, Адыт'ю Мехту і Напона Саенхама.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Леанід Паўлавіч Гуляка
Біяграфія
У 1973—1977 гадах працаваў старшым інспектарам, памочнікам Міністра культуры БССР.
У 1977—1992 гг. — у Апараце Кабінета міністраў БССР і Рэспублікі Беларусь.
У 1992—1994 гг. — намеснік Міністра культуры Рэспублікі Беларусь.
У 1994—2000 гг. працаваў у Апараце Савета міністраў Рэспублікі Беларусь: загадчык сакратарыята намесніка прэм’ер-міністра, начальнік упраўлення адукацыі, навукі, культуры, аховы здароўя і сацыяльнай абароны, начальнік упраўлення сацыяльна-культурнай палітыкі. З 21 снежня 2000 года па 22 снежня 2005 года — Міністр культуры Рэспублікі Беларусь.
З 29 снежня 2005 года — старшыня Камітэта па справах рэлігій і нацыянальнасцей пры Савеце Міністраў Беларусі, з 27 кастрычніка 2006 г. Упаўнаважаны па справах рэлігій і нацыянальнасцей.
22 студзеня 2015 года раскрытыкаваў ксяндзоў-замежнікаў за тое, што яны займаюцца палітыкай :
Калі пасля масавых фальсіфікацый на прэзідэнцкіх выбарах 2020 года, жорсткага разгону акцый пратэстаў, збіцця і катаванняў затрыманых пратэстоўцаў, главе каталікоў Беларусі, мітрапаліту Тадэвушу Кандрусевічу, які асуджаў гэтыя дзеянні ўладаў, 31 жніўня 2020 года было адмоўлена ва ўездзе ў краіну, хоць ён з’яўляецца грамадзянінам Беларусі, апарат Упаўнаважанага ў справах рэлігій і нацыянальнасцей адмовіўся каментаваць сітуацыю, спаслаўшыся на тое, што сам упаўнаважаны Леанід Гуляка на бальнічным. Паводле словаў Генеральнага вікарыя біскупа Юрыя Касабуцкага, які узяў кіраванне Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіяй пры адсутнасці архібіскупа, 31 жніўня адбылося пасяджэнне Кансультацыйнай міжканфесійнай рады ў Апараце ўпаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей. На яго былі запрошаныя прадстаўнікі ўсіх рэлігійных аб’яднанняў, акрамя каталіцкага Касцёла. Касабуцкі таксама адзначыў, што пасля пасяджэння з каталіцкімі іерархамі звязаліся прадстаўнікі іншых канфесій і падзяліліся, беларускіх католікаў там «літаральна палівалі брудам».
Завячэльскі сельсавет
Завячэ́льскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Завячэлле.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. 24 верасня 1926 года са складу сельсавета вылучаны Вацлавоўскі нацыянальны латышскі сельсавет. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. 5 ліпеня 1938 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Вацлавоўскага нацыянальнага латышскага сельсавета. З 20 верасня 1944 года сельсавет ва Ушацкім раёне Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Мосарскага сельсавета.
Прысухае
Прысу́хае — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 18 км на захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,8 км на захад ад вёскі Чамярычына, у басейне ракі Альзініца.
Сезар Сампаю
Кар’ера
Сезар Сампаю — адзін з нешматлікіх ігракоў, якія гуляў за 4 галоўныя клубы са штата Сан-Паўлу («Сантус», «Палмейрас», «Карынтыянс» і «Сан-Паўлу») і адзін з найлепшых ігракоў у гісторыі «Палмейраса».
Ён выйграў Залаты мяч двойчы, у 1990 і 1993 гадах, і паехаў на Кубак Амерыкі, але не патрапіў на чэмпіянат свету ні ў 1990, ні ў 1994.
Прысухае
Плошча паверхні 0,02 км². Даўжыня 0,17 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Даўжыня берагавой лініі 0,47 км.
Вакол возера забалочаны луг.
Сезар Сампаю
Кар’ера
Пазней, ён у 1997 годзе выйграў Кубак Амерыкі і Кубак канфедэрацый, і гуляў за зборную на Чэмпіянаце свету, дзе ён забіў 3 мячы. Ён забіў першы гол чэмпіянату, на 4-й хвіліне матчу-адкрыцця зборных Бразіліі і Шатландыі. Ён таксама зрабіў дубль у матчы супраць чылійцаў у 1/8 турніра.
Хрысціяна Нюслайн-Фольхард
Хрысціяна Нюслайн-Фольхард (Christiane Nüsslein-Volhard, нар., г. Магдэбург, Германія) — нямецкі вучоны ў галіне генетыкі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1995 год разам з Э. Вішаўсам і Э. Льюісам «за адкрыцці, якія тычацца генетычнага кантролю на ранняй стадыі эмбрыянальнага развіцця».
Біяграфія
Скончыла ўніверсітэт Гётэ ў 1964 годзе ў г. Франкфурце-на-Майне і Цюбінгенскі ўніверсітэт у 1968 годзе. З 1969 года ў Інстытуце Макса Планка (г. Цюбінген).
Аўтар навуковых прац па даследаванні генетычных механізмаў рэгуляцыі ранняга эмбрыянальнага развіцця.
Доктар філасофіі (1973).
Жарскі сельсавет (Ушацкі раён)
Жа́рскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Ушацкага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — вёска Жары.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 10 мая 1958 года ў склад сельсавета з Мосарскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты (Вацлавова і Завыдрына). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна. 18 сакавіка 1963 года да сельсавета далучана частка скасаванага Старынкаўскага сельсавета (13 населеных пунктаў: Бугаі, Гарадзец I, Гарадзец II, Гута, Журкі, Зарубаўшчына, Ільюшына, Лежні, Наваселле, Пранікі, Сержаны, Старынка і Чарнаручча). З 30 ліпеня 1966 года сельсавет у складзе адноўленага Ушацкага раёна. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Жарскага сельсавета 31 населены пункт.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1372 чалавекі, з іх 91,5 % — беларусы, 7,1 % — рускія, 1,0 % — украінцы.
Эдвард Льюіс
Эдвард Льюіс (Edward B. Lewis,, г. Уілкс-Барэ, штат Пенсільванія, ЗША — , Пасадэна, штат Каліфорнія, ЗША) — амерыканскі вучоны ў галіне генетыкі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1995 годзе разам з Э. Вішаўсам і Х. Нюслайн-Фольхард «за адкрыцці, якія тычацца генетычнага кантролю на ранняй стадыі эмбрыянальнага развіцця».
Біяграфія
Льюіс нарадзіўся ў горадзе Уілкс-Барэ, штат Пенсільванія, у сям'і Лауры (народжанай Хістэд) і Эдварда Б. Льюіса. У 1939 годзе ў г. Мінеапаліс скончыў Мінесоцкі ўніверсітэт і атрымаў ступень бакалаўра ў галіне біялагічнай статыстыкі. Падчас Другой сусветнай вайны служыў у якасці метэаролага ў ВПС ЗША. З 1947 года прафесар Кембрыджскага ўніверсітэта (Вялікабрытанія). З 1948 года ў Каліфарнійскім тэхналагічным інстытуце (прафесар біялогіі з 1956 года).
Аўтар навуковых прац па вывучэнні (на дразафіле) генетычных механізмаў рэгуляцыі ранняга эмбрыянальнага развіцця.
Доктар філасофіі (1942).
Член Амерыканскай Нацыянальнай АН, Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук. Замежны член Лонданскага каралеўскага таварыства.
Арар
Ара́р (ὀράριον, ад orare — маліцца, або os — вусны; таксама ад ωρα — час ) — дэталь аблачэння дыякана і іпадыякана ў Праваслаўнай і Уніяцкай Цэрквах— доўгая вузкая стужка. Дыякан носіць арар на левым плячы, пры гэтым адзін канец спускаецца на грудзі, другі на спіну. Архідыякан і протадыякан носяць двайны арар — два арары, з якіх адзін ускладаецца як у дыякана, а другі ад левага пляча да правага сцягна і злучаецца канцамі. Іпадыякан ускладае арар крыжападобна.
Край (Расія)
Расійская Федэрацыя складаецца з 85 суб'ектаў, 9 з іх называюцца краямі.
У наш час юрыдычнае адрозненне паміж краем і вобласцю адсутнічае. У Савецкім Саюзе (у адпаведнасці з Канстытуцыяй СССР 1977 г., гл. 11) такое адрозненне існавала: аўтаномная вобласць магла ўваходзіць у склад саюзнай рэспублікі або края, але не вобласці. Цікава, што практычна ўсе краі (выключаючы Пермскі і Стаўрапольскі) мяжуюць з іншымі дзяржавамі, іншымі краямі ці з морам.
Краі ў 1830—1910-я
Назва «край» як адміністрацыйнай адзінкі пачынае з'яўляцца дзесьці ў гэты перыяд. Аднак, тады тэрмін «край» часцей за ўсё насіў неафіцыйны характар, выступаючы сінонімам якіх-небудзь афіцыйных адміністрацыйных адзінак, або ж носячы нефармальны характар. Назвы сустракаемых краёў — тэрыторый Расійскай імперыі (тлустым шрыфтам вылучаны больш-менш афіцыйныя назвы):
Пасля I Сусветныя вайны, Рэвалюцыі 1917 года, грамадзянскай вайны і стварэння СССР пералічаныя тэрыторыі былі або страчаны, або ператвораны ў саюзныя рэспублікі або аўтаномныя рэспублікі ў складзе саюзных рэспублік.
Краі ў 1920—1930-я
Пасля заканчэння Грамадзянскай вайны і ўтварэння СССР, на тэрыторыі РСФСР пачалося ўзбуйненне рэгіёнаў, былыя губерні аб'ядноўваліся ў вобласці і краі.
У гэты перыяд былі ўтвораны (у храналагічным парадку):
Краі ў 1930—1990-я
У гэты перыяд адбывалася актыўная карэктыроўка сеткі рэгіёнаў, агульнай тэндэнцыяй якой з'яўлялася іх разбуйненне.
Так, ад Паўночна-Каўказскага края аддзяліўся Азова-Чарнаморскі край, пазней падзелены на Краснадарскі край і Растоўскую вобласць. Ад «новага» Паўночна-Каўказскага края пазней аддзяліліся амаль усе сучасныя паўночна-каўказскія рэспублікі, а астатняя частка края спачатку была пераназвана ў Арджанікідзеўскі край, а пазней атрымала сучасную назву Стаўрапольскі.
Сібірскі край спачатку быў падзелены на Заходне- і Усходне-Сібірскі краі, пазней з частак раней утвораных краёў быў створаны трэці — Краснаярскі. Пасля з астатняй часткі Заходне-Сібірскага края ўтвораны Новасібірская вобласць і Алтайскі край, а астатні Усходне-Сібірскі край ператвораны ў вобласць, якая пазней таксама была падзелена на драбнейшыя вобласці.
Далёкаўсходні край быў падзелены на Прыморскі і Хабараўскі краі. Тэрыторыя Прыморскага края засталася практычна ў ранейшых межах, а ад Хабараўскага края паслядоўна адышлі Сахалінская, Амурская, Магаданская і, нарэшце, Камчацкая вобласці.
Ніжняволжскі край спачатку быў падзелены на Саратаўскі і Сталінградскі краі, а з часткі Горкаўскага края ўтвораны Кіраўскі край. 5 снежня 1936 года Горкаўскі, Кіраўскі, Куйбышаўскі, Саратаўскі, Паўночны і Сталінградскі краі былі ператвораны ў адпаведныя вобласці шляхам вылучэння з іх складу рэспублік.
У пачатку 1960-х гадоў, апроч РСФСР, на тэрыторыі Казахскай ССР таксама былі ўтвораны тры краі: Цалінны, Заходне-Казахстанскі і Паўднёва-Казахстанскі. Аднак праіснавалі яны нядоўга і да канца 1965 года былі ліквідаваны.
15 снежня 1990 года, у адпаведнасці з «Законам аб зменах і дадатках Канстытуцыі РСФСР» са складаў краёў былі выведзены аўтаномныя вобласці: з Краснадарскага — Адыгейская АВ, са Стаўрапольскага — Карачаева-Чаркеская АВ, з Краснаярскага — Хакаская АВ, з Алтайскага — Горна-Алтайская АВ і з Хабараўскага — Яўрэйская АВ; Прыморскі край не меў у сваім складзе аўтаномных абласцей, таму яго тэрыторыя засталася нязменнай.
У 1993 годзе раўнапраўнымі суб'ектамі РФ сталі Таймырская (Даўгана-Ненецкая) і Эвенкійская аўтаномныя акругі, якія ўваходзілі ў склад Краснаярскага края, аднак намінальна яны працягвалі ў яго ўваходзіць.
Колькасць краёў у Расіі заставалася ранейшай аж да 2005 года.
Узбуйненне рэгіёнаў і ўтварэнне новых краёў
Новы Пермскі край утвораны 1 снежня 2005 на падставе Федэральнага канстытуцыйнага закона ад 25 сакавіка 2004 № 1-ФКЗ у выніку зліцця Пермскай вобласці з Комі-Пярмяцкай аўтаномнай акругай.
Краснаярскі край у якасці новага суб'екта РФ утвораны 1 студзеня 2007 на падставе Федэральнага канстытуцыйнага закона ад 14 кастрычніка 2005 № 6-ФКЗ у выніку зліцця Краснаярскія краі з Таймырскай (Даўгана-Ненецкай) і Эвенкійскай аўтаномнымі акругамі.
Новы Камчацкі край утвораны 1 ліпеня 2007 на падставе Федэральнага канстытуцыйнага закона ад 12 ліпеня 2006 № 2-ФКЗ у выніку зліцця Камчацкай вобласці з Каракскай аўтаномнай акругай.
Новы Забайкальскі край утвораны 1 сакавіка 2008 на падставе Федэральнага канстытуцыйнага закона ад 21 ліпеня 2007 № 5-ФКЗ у выніку зліцця Чыцінскай вобласці з Агінскай Бурацкай аўтаномнай акругай.
У апошні час у Расіі ёсць тэндэнцыя да ўзбуйнення рэгіёнаў, напрыклад з вобласці і аўтаномнай акругі часцей за ўсё ўтвораецца адзіны край.
Лірычны герой
Ліры́чны геро́й — умоўны тэрмін, якім абазначаюць вобраз, што ўзнікае ў свядомасці чытача ў выніку знаёмства з лірычнай творчасцю таго ці іншага паэта. Лірык выяўляе ў вершах свае думкі і пачуцці, настрой і перажыванні, свае адносіны да з'яў і падзей навакольнай рэчаіснасці. Але формы гэтага выяўлення могуць быць розныя, падчас нечаканыя. Таму вобраз лірычнага героя нельга просталінейна атаясамліваць з асобай паэта, перажыванні лірычнага героя — з пачуццямі і думкамі аўтара. Разам з тым нельга лічыць, што паміж асобай паэта і яго лірычным героем значная розніца. Суадносіны паміж імі — гэта, кажучы некалькі спрошчана, суадносіны прататыпа і мастацкага вобраза-персанажа, які ствараецца, як і вобраз лірычнага героя, з дапамогай адбору жыццёвага матэрыялу, мастацкага вымыслу, тыпізацыі. Лірычны герой раскрывае тыповыя перажыванні ў тыповых абставінах. Менавіта таму ў лірычнай творчасці асабліва вялікае значэнне набываюць грамадзянская пазіцыя, палітычны кругагляд, адукацыйны і культурны ўзровень, маральны воблік пісьменніка.
Генрых Зіноўевіч Ёфэ
Генрых Зіноўевіч Ёфэ (нар. 27 сакавіка 1928 года, Масква) — савецкі і расійскі. Доктар гістарычных навук, прафесар.
Пасадэна (Каліфорнія)
Пасадэна, таксама Пасадына (Pasadena ) — каліфарнійскі горад у акрузе Лос-Анджэлес, прыгарад Лос-Анджэлеса, размешчанага за 19 км на паўночны ўсход. Галоўны цэнтр даліны Сан-Габрыэль, размешчанай ля падножжа аднайменнага горнага кража побач з нацыянальным лесам Анджэлес.
Гісторыя
У 1771 годзе Пасадэна ўваходзіла ў склад зямель каталіцкай місіі архангела Гаўрыіла, якая дала назву даліне і гарам. У 1834 г. мексіканскі губернатар вылучыў частку місіі пад назвай ранча «Сан-Паскуаль» у карыстанне адстаўнога афіцэра Хуана Марынэ.
Паселішча заснаваў у 1874 Томас Эліёт з Індыяны. Назва горада ў перакладзе з мовы аджыбвэ азначае «вянок даліны». Пасёлак ператварыўся з цытрусавых плантацый у папулярны зімовы курорт пасля пабудовы чыгункі на Санта-Фэ.
Навука і адукацыя
Пасадэна — адзін з галоўных адукацыйных цэнтраў ціхаакіянскага ўзбярэжжа: тут размешчаны Каліфарнійскі тэхналагічны інстытут. Паблізу горада дзейнічае навукова-даследчая лабараторыя НАСА — Лабараторыя рэактыўнага руху. Развіта вытворчасць высокадакладнага абсталявання, якое выкарыстоўваецца ў электроніцы і авіяцыі.
Акрамя ўніверсітэта, у Пасадэне дзейнічаюць тры каледжы — Pasadena City College (1924), Pacific Oaks College (1945) і Art Center College of Design (1930).
Галіна Аляксандраўна Трушнікава
Галіна Аляксандраўна Трушнікава (нар., Смаленск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла Маскоўскі архітэктурны інстытут у 1956 годзе. Працавала ў Белдзяржпраекце, з 1967 года — асістэнт, старшы выкладчык кафедраў архітэктуры, горадабудаўніцтва Беларускага політэхнічнага інстытута.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1960 года. Пражывала ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: праект планіроўкі і забудовы кварталаў № 9 і 10 у Паўночным пасёлку ў Мінску (1957), ПДП мікрараёна Мір-1 у Магілёве (1965), генплан горада (1963), ПДП Паўночнага жылога раёна (1964) у Пінску; у аўтарскім калектыве: ПДП 1-й чаргі будаўніцтва Ленінскага праспекта (1959) у Мінску, ПДП жылых раёнаў і праект забудовы мікрараёна № 1 у Светлагорску (1962), ПДП Цэнтральнага раёна Брэста (1968).
Аўтар публікацый, метадычных прац.
Узнагароды
1—2-я прэміі за праект забудовы мікрараёна Усход (1963), 2-я прэмія за праект эксперыментальнага раёна па праспекце Машэрава (1978) у Мінску.
Таласакратыя
Таласакра́тыя (θαλασσοκρατία, літаральна "марская ўлада") — палітычная ўлада, дасягнутая галоўным чынам дзякуючы кантролю над марскімі шляхамі.
Гімн Індыі
Гімн Індыі — Джанаганамана (бенг.: জন গণ মন}, «Душа народа») быў напісаны Рабіндранатам Тагорам. Джанаганамана ўпершыню была выкананая ў 1911 годзе, а ў 1950 годзе яна была афіцыйна прынята ў якасці дзяржаўнага гімна Індыі. Афіцыйнае выкананне гімна Індыі займае 52 секунды. Часам гімн выконваецца ў скарочаным варыянце, які складаецца толькі з першага і апошняга радкоў; выкананне гэтага скарочанага варыянту займае каля 20 секунд.
Разам з «Джанаганаманай» выкарыстоўваецца таксама верш «Вандзе Матар» (бенг.:বন্দে মাতরম্‌, «Кланяюся табе, Маці!»), напісаны бенгальскім пісьменнікам Банкімчандрай Чотападдхаем ў 1881 годзе і пакладзенае на музыку спачатку Джадунатхам Бхаттачар'яй, а потым Рабіндранатам Тагорам, які мае статус «нацыянальнай песні». За мяжой Індыю прадстаўляе «Джанаганамана», а ў самой Індыі «Джанаганамана» і «Вандзе Матар» лічацца раўнапраўнымі.
Пераклад
Слава табе, уладару дум усіх народаў, Вяршыцелю лёсу Індыі, Натхняльнаму сэрца Пенджаба, Сінда, Гуджарата і Махараштры, Краіны дравідаў, Арысы і Бенгаліі, Тваё імя рэхам грыміць у гарах Віндх’я і ў Гімалаях, Зліваецца яно з музыкай Ямуны і Ганга, Падхапляюць яго хвалі Індыйскага акіяна, Просячы твайго дабраславення і славячы цябе, Слава табе, які накіроўвае на шчасце ўсе народы, Вяршыцелю лёсу Індыі! Слава, слава, слава!
Яфім Мікіціч Раманенка
Біяграфія
З сям’і селяніна. Навучаўся ў духоўнай семінарыі Магілёва. Член ВКП(б) з 1919 года. У гады Грамадзянскай вайны ваяваў на Заходнім фронце. У перыяд змагання з басмачамі баў камісарам 98-га стралковага палка Туркменскага фронта. Пасля Грамадзянскай вайны працаваў выкладчыкам аб’яднанай беларускай ваеннай школы.
У 1932 годзе скончыў Планава-эканамічны інстытут і на працягу двух гадоў працаваў у Дзяржплане БССР. У 1934—1941 гады працаваў старэйшым выкладчыкам палітэканоміі і дэканам планавага факультэта БДІНГ.
У гады Вялікай Айчыннай вайны працаваў настаўнікам гісторыі ў адной з школ Саратаўскай вобласці, лектарам ЦК КПБ. У 1944—1949 гады дырэктар БДІНГ. Затым 10 гадоў займаўся выкладчыцкай працай (старэйшы выкладчык, загадчык кафедры) у інстытуце. У 1959 сышоў на пенсію, працягваючы працаваць выкладчыкам кафедры палітэканоміі.
Аляксандр Вульфавіч Тылевіч
Аляксандр Вульфавіч Тылевіч (, Мінск — ) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1965 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, у 1971 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1971 года — архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў у Мінскпраекце, з 1984 года — мастак у Мінскім мастацка-вытворчым камбінаце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1976 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): ПДП цэнтра Мінска (1971—1974), падземныя пераходы па праспекце Машэрава (1974), «Белая дача» па вуліцы Казінца (1976), будынак гаркама КПБ (1979), станцыя метрапалітэна «Плошча Леніна» (1984), НВА «Цэнтр» (1987) у Мінску, архітэктурна-мастацкае афармленне інтэр’ераў Дома творчасці пісьменнікаў «Іслач» (1987).
Паўстанне Бар-Кохбы
Паўстанне Бар-Кохбы — выступленне іўдзеяў (132—135) супраць рымскага панавання пры імператары Адрыяне. Паўстанне ўзначаліў Шымон, які назваў сябе Бар-Кохбам (сынам зоркі). Паўстанне было спробай аднаўлення яўрэйскай дзяржаўнасці. Часам называецца таксама Трэцяй іўдзейска-рымскай вайной.
Пчальнік
Пчальні́к, пасека — месца, дзе размешчаны вуллі з меданоснымі пчоламі, падсобныя пабудовы і інвентар. Буйныя фермы і спецыялізаваныя гаспадаркі прамысловага тыпу складаюцца з некалькіх пчальнікоў. Пчальнікі бываюць стацыянарнымі і перасоўнымі. Пчальнікі размяшчаюць каля масіваў меданосных раслін, на ахаваных ад ветру сухіх месцах.
Паўстанне Бар-Кохбы
Падзеі
Непасрэднай прычынай для пачатку паўстання магло стаць рашэнне імператара Адрыяна ў 129 годзе аб узвядзенні на месцы разбуранага Іерусалімскага храма святыні Юпітэра Капіталійскага ці забарона пад страхам смерці яўрэям праводзіць абразанне, якое рымляне разглядалі формай самакалецтва накшталт кастрацыі.
Паўстанне ўзначаліў Шымон Бар-Кохба, якога яўрэі лічылі Месіяй, што адновіць незалежнасць Ізраіля. У выніку бітваў паўстанцы вызвалілі ўсю тэрыторыю правінцыі з Іерусалімам і руінамі Святыні, на якіх былі адноўлены ахвярапрынашэнні. Цэнтрам паўстання стала крэпасць Бетар, агулам было вызвалена каля 50 крэпасцей і 1000 гарадоў і вёсак. За адмову выракчыся веры і прызнаць месіяй Шымона Бар-Кохбу паўстанцы пераследавалі і забівалі хрысціян.
Паўстанне Бар-Кохбы было задушана рымскім палкаводцам Юліем Северам, адкліканым з Брытаніі. У 135 годзе яго войска ўвайшло ў Іўдзею. Летам паў Іерусалім, апошняй кропкай супраціўлення заставалася крэпасць Бетар на паўднёвы захад ад Іерусаліма, дзе размяшчаўся Сінедрыён і сам Бар-Кохба. Амаль усе абаронцы разам з правадыром былі забіты, рэшта прададзена ў рабства.
Вынікі
Агулам у Іўдзеі загінулі 580 000 яўрэяў, разбураны 50 крэпасцей і 985 гарадоў і вёсак, на Храмавай гары пастаўлена святыня Юпітэра і статуя Адрыяна. Іерусалім быў перайменаваны ў Калонію Элію Капіталіну, а Іўдзея — у Сірыю Палесцінскую. Іўдаізм быў забаронены.
Старынкаўскі сельсавет (Лепельскі раён)
Стары́нкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лепельскага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Старынка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Гарадзецкі сельсавет у складзе Ушацкага раёна Полацкай акругі БССР. Цэнтр — вёска Гарадзец. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ва Ушацкім раёне БССР, з 21 чэрвеня 1935 года — Лепельскай акругі, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Віцебскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Старынка, сельсавет перайменаваны ў Старынкаўскі. 20 мая 1960 года ў склад сельсавета з Кубліцкага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Галадушша, Гамылёва, Забалацце, Лажаншчына, Пад’язна, Самоўка і Слабодка). З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Лепельскага раёна. 18 сакавіка 1963 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кубліцкага (10 населеных пунктаў: Гамылёва, Забалацце, Ідута, Клапы, Лажаншчына, Пад’язна, Самоўка, Слабодка, Судзілавічы I і Судзілавічы II) і Жарскага (13 населеных пунктаў: Бугаі, Гарадзец I, Гарадзец II, Гута, Журкі, Зарубаўшчына, Ільюшына, Лежні, Наваселле, Пранікі, Сержаны, Старынка і Чарнаручча) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 23 населеныя пункты.
Спіс аб’ектаў PGC (2056001—2057000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2056001—2057000)
Пусцёнак
Пусцё́нак — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 18 км на захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 0,8 км на паўночны захад ад вёскі Лісічына, у басейне ракі Альзініца.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,09 км, найбольшая шырыня 0,05 км. Даўжыня берагавой лініі 0,2 км.
Знаходзіцца сярод забалочанага лесу.
Ганкель
Ганкель — прозвішча.
Мутул
Мутул (mutulus) — плоскі нахільны выступ пад выноснай плітой карніза ў дарычным ордары, прататыпам якога былі, відаць, кроквы двухсхільнага даху ў старажытнагрэчаскай драўлянай архітэктуры.
Залатая Гара
Залатая гара — у беларускім фальклоры і міфалогіі узвышша ў цэнтры сусвету. На яго вяршыні размяшчалася нябеснае царства, а ўнутры гары жылі насельнікі ніжэйшага свету.
У валачобных песнях
Вяршыня Залатой гары ўвасабляе неба, лакацыю нябесных свяціл і вышэйшага боства, намёкі на што ёсць у валачобных песнях:
Залата гара, А на той гарэ Церамок стаіць, А ў тым церамку Тры ваконечкі. Адно ваконца — Яснае сонца, Другое ваконца — Дробныя звёзды, Трэцяе ваконца — Ясны месяц…
У канцы сяла стаяла гара… А на той гарэ — шаўкова трава, А ў той траве галубы гудуць, Галубы гудуць — цэркаў будуюць З трыма вярхамі, з чатырма вокнамі. Першае ваконца — яснае сонца, Другое ваконца — ясны месячык, А трэцяе ваконца — ясна зорка. У чацвёрта ваконца салавей уляцеў, Салавей уляцеў, на прастоле сеў…"
«Да сярод двара высока гара, А на той гарэ прастол стаіць, А на том прастоле сам бог сядзіць…»
Матыў гары ў казачным фальклоры
У казцы «Маці і сын» герой павінны дасягнуць Сіняўскай гары, каб прынесці адтуль жывую ваду. Пасля ён павінны дабрацца да Вогненнай гары, каб забіць бабу, што дыхала агнём на сто вёрст. У казцы «Залатое пяро» ля «высокай гары» знаходзяцца дзве студні — з жывой вадой і з гаючай. Вартуюць іх тры вядзьмаркі. Прычым дасягае гэтай гары не сам герой: ён прымушае ляцець туды крумкача. Відаць, гэтым падкрэсліваецца сакральнасць гары, недасягальнасць дзеля прастога смяротнага. У казцы «Іван Знайдзён» Кашчэй жыве ў Шкляных гарах, дарогі да якіх не ведае ніхто — нават звяры і птушкі. Прычым узлезці на іх герой змог только дзякуючы жалезных пазногцям, якія выкаваў дзеля яго каваль. Гэта нагадвае адно з народных уяўленняў аб Раі: быццам Рай размешчаны на гары, гладкай, быццам яйка. Каб узлезці на яе пасля смерці, трэба ўсё жыццё не выкідваць абстрыжаныя пазногці, а збіраць іх у мяшочак. Пасля смерці яны быццам зноў прырастуць да пальцаў. Гэта ў сваю чаргу збліжае вобраз Шкляной гары Кашчэя з міфічнай сусветнай гарой. У іншых сюжэтах Кашчэй (ці галоўны антаганіст) жыве ўнутры Крышталёвай гары, куды галоўны герой павінны трапіць, как вызваліць дзяўчыну. У адной казцы Змей хаваецца ўнутры жалезнай гары, якую разламвае памочнік героя — асілак Ламізялеза («зялеза» — жалеза) — і дапамагае перамагчы змея. Вегодна, тут прасочваецца інтэрпрэтацыя барацьбы хтанічнага (зямнога) бога — не выключна, што Вялеса, — з іншым боствам, якое ўвасабляла вышэйшы свет, неба. Магчыма, у гэтых казках захавалася рэха касмаганічнага міфа, дзе Пярун атакуе маланкамі камень, у выніку чаго узнікае зямля. Наяўнасць у казцы дзяўчыны, якую трэба выратаваць, наводзіць на думку, што прычынай спрэчкі двух багоў напярэдадні стварэння сусвету магло паслужыць нейкае жаночае боства.
Камень і дрэва ў народных замовах
Некаторыя замовы звязваюць вобраз «камня», «гары» з дрэвам:
З камнем ці гарой у замовах часта звязваюцца хтанічныя ці нябесныя істоты:
Моманты выпадковай велічыні
Момант выпадковай велічыні́ — лікавая характарыстыка размеркавання дадзенай выпадковай велічыні. Гэты тэрмін выкарыстоўваецца як ў механіцы, так і ў статыстыцы, і колькасна характарызуе форму мноства кропак. Матэматычная канцэпцыя вельмі блізка суадносіцца з канцэпцыяй моманту ў фізіцы.
∞
) адназначна вызначае і характарызуе размеркаванне.
Вызначэнні
Калі ёсць выпадковая велічыня, вызначаная на нейкім імавернаснымі прасторы, то: калі матэматычнае чаканне ў правай частцы гэтай роўнасці вызначана;
Пралетарскі інтэрнацыяналізм
Пралетарскі інтэрнацыяналізм — марксісцкая канцэпцыя інтэрнацыяналізму, якая падкрэслівае адзінства інтарэсаў рабочых класаў розных краін. Паводле гэтай канцэпцыі, прыгнечаныя класы (пралетарыі) падобныя ў сваіх задачах, якія складаюцца ў неабходнасці звяржэння эксплуататараў (напрыклад, знакаміты лозунг «Маніфеста камуністычнай партыі» «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!»). Класікі марксізму падкрэслівалі, што міжнацыянальныя праблемы адыходзяць на другі план у параўнанні з класавымі задачамі сусветнага пралетарыята. У прыватнасці, Ленін скептычна адносіўся да так званага патрыятызму, радуючыся паражэнню царскага ўрада ў першай сусветнай вайне і заклікаючы да ператварэння вайны імперыялістычнай у вайну грамадзянскую. Канцэпцыі пралетарскага інтэрнацыяналізму і дружбы паміж народамі ляглі ў аснову СССР — саюза раўнапраўных рэспублік.
Вялікі Сібірскі Ледзяны паход
Вялікі Сібірскі Ледзяны паход — прынятая ў Белым руху назва адступлення Усходняга фронту войскі адмірала Калчака на ўсход узімку 1920 года. Падчас аперацыі ў цяжкіх умовах сібірскай зімы быў здзейснены бяспрыкладны па працягласці, амаль 2000-кіламятровы конна-пешы пераход ад Барнаула і Нованікалаеўска да Чыты.
Вадавое
Вадаво́е — возера ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці, за 17 км на захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, за 1 км на паўночны захад ад вёскі Чамярычына, у басейне ракі Альзініца.
Плошча паверхні 0,01 км². Даўжыня 0,1 км, найбольшая шырыня 0,075 км. Даўжыня берагавой лініі 0,27 км.
Знаходзіцца сярод лесу.
Тымакратыя
Тымакратыя (τῑμοκρᾰτία, ад, «кошт, гонар» і κράτος, "улада, сіла») — форма праўлення, пры якой дзяржаўная ўлада знаходзіцца ў прывілеяванай меншасці, якая валодае высокім маёмасным цэнзам. З'яўляецца адной з формаў алігархіі.
Тэрмін «тымакратыя» сустракаецца ў Платона («Дзяржава», VIII, 545) і Арыстоцеля («Этыка», VIII, XII). Таксама згадваецца ў працах Ксенафонта.
Паводле Платона, які выклаў ідэі Сакрата, тымакратыя — улада славалюбаў, якія, як правіла, належаць да класа ваенных, з'яўляецца адмоўнай формай праўлення, разам з алігархіяй, дэмакратыяй і тыраніяй. Тымакратыя паводле Платона мае тэндэнцыю пераходу ў алігархію па меры назапашвання багацця кіруючым класам.
Паводле Арыстоцеля, тымакратыя - станоўчая форма ўлады, якая мае тэндэнцыю пераходу ў адмоўную форму - дэмакратыю.
Прыкладам тымакратыі лічыцца дзяржаўны лад у Афінах, які ўсталяваўся ў VI стагоддзі да нашай эры ў выніку рэформаў Салона, і ў Рыме - пасля рэформаў, якія прыпісваюцца Сервію Тулію.
Пупок дабрародны
Пупок дабрародны, валовае вочка (Chamaemelum nobile) — шматгадовая травяністая расліна; від роду сямейства , тыпавы від гэтага роду. Лекавая расліна.
Батанічнае апісанне
Моцна пахкая расліна.
Сцеблы 10-30 см вышынёй, прамыя або ўзыходзячыя, разгалінаваныя.
Лісце сідзячае, с двойчы- ці тройчы-перыстарассечанымі даўгаватымі або лінейна-даўгаватымі прылісткамі 1—6 см даўжынёй и 4—15 мм шырынёй.
Кошыкі адзінкавыя, абгорткі 3-6 мм у вышыню, 6-12 мм у дыяметры, язычковыя кветкі белага колеру, трубчастыя — жоўтыя.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Разводзіцца як лекавая і дэкаратыўная расліна. Лекавае дзеянне расліны аналагічна такому ў аптэчнага рамонка.
Мае дэкаратыўныя махрыстыя формы.
Лекавыя ўласцівасці
Уласцівасці: бактэрыцыднае, заспакаяльнае, жоўцегоннае, супрацьзапаленчае, супрацьспазматычнае, болесуцішальнае.
Касметычнае дзеянне
У крэмах для рук змякчае скуру, загойвае расколіны. Карысны пры куперозе. Прыбірае мяшкі пад вачыма, выдаляе азызласць з твару.
Псіха-эмацыянальнае дзеянне
Эфектыўны сродак пры бессані (асабліва ў спалучэнні з лавандай). Нават у невялікіх канцэнтрацыях валодае заспакаяльным дзеяннем, здымае спазмы і курчы, дапамагае пры шоку (масаж у вобласці сонечнага спляцення).
Таксанамія
Від уваходзіць род семейства  порядка.
Сінонімы
Доўгі час таксанамічных становішча віду заставалася няўстойлівым, розныя аўтары ўключалі таксон у розныя роды, гэтая сітуацыя стала адной з прычын утварэння шырокай сінанімікі :
Расійскі ўрад (1919)
Расійскі ўрад (Урад Дзяржавы Расійскай, Омскі ўрад, таксама вядомае як Урад Калчака, Калчакаўскі ўрад) — орган дзяржаўнай улады, утвораны ў выніку падзей 18 лістапада 1918 года у Омску. Кіраўніком ўрада быў Вярхоўны кіраўнік адмірал Аляксандр Васільевіч Калчак.
Шляхам жыцця (зборнік)
«Шляхам жыцця» — трэці зборнік вершаў Янкі Купалы, ўпершыню выдадзены ў 1913 годзе ў Санкт-Пецярбургу ў выдавецтве «Загляне сонца і ў наша аконца». Першы тыраж зборніку склаў 3 тысячы асобнікаў. Купала прысвяціў зборнік доктару Аляксандру Ярэмічу, які выдаў кнігу Купалы за свае ўласныя сродкі.
Апісанне
У зборнік увайшлі больш за 200 вершаў, напісаных пераважна ў 1910—1913 гадах, шэраг перакладаў і некаторыя вершы з папярэдніх зборнікаў Купалы «Жалейка» і «Гусляр». Зборнік складаецца з сямі асобных раздзелаў:
І. «Бацькаўшчына» (вершы «Песня мая», «З кутка жаданняў», «Маладая Беларусь», «Песня сонцу», «Выйдзі…» і інш.)
III. «Для Яе» (вобраз жанчыны ў вершах раздзелу экзальтаваны («Абнімі…», «З зорак усходніх, заходніх, з бліскучай»), апраменены надзвычайнай замілаванасцю («Ты прыйдзі…»), фалькларызаваны («Русалка», «Ястраб»))
ІV. «Наша вёска» (цыклы вершаў «Аб мужыцкай долі», «З песень беззямельнага» і інш.)
V. «Сваім і чужым» (пераважна публіцыстычны раздзел, вершы «Гэй, капайце, далакопы…», «Ворагам Беларушчыны», «З мінуўшых дзён» і інш.)
VI. «Байкі і аповесці» (пераважна эпічны раздзел, паэмы «Курган», «На куццю», драматычная паэма «На папасе», верш «На Дзяды», урывак з індыйскай кнігі «Магабгарата» «Паляўнічы і пара галубкоў» і інш.)
VII. «Пераклады з польскай» (пераклады твораў А. Міцкевіча, М. Канапніцкай, Ул. Сыракомлі і інш.).
Адметнасць і значэнне зборніку
Зборнік лічыцца этапным у творчасці Купалы і ў беларускай літаратуры пачатку ХХ стагодзддзя. Творы зборніку падсумоўвалі здабыткі Купалы на ніве нацыянальнай паэзіі, сцвярджалі ў ёй прынцыпы народнасці і высокага мастацтва і праз тое праграмавалі шляхі развіцця нацыянальнай паэзіі і ўвогуле ўсяе беларускай літаратуры. Зборнік стаў паэтычным гімнам Маладой Беларусі і перадавых сіл нацыянальнага грамадска-палітычнага руху пачатку ХХ стагодзддзя. Філасофскай заглыбленасцю, шырока распрацаванымі матывамі больш інтымнага плану зборнік знаходзіцца каля вытокаў беларускай нацыянальнай філасофскай і любоўнай лірыкі. Зборнік стаў узорным, класічным па багацці сваіх мастацкіх формаў, культуры верша, замацаванні ў нацыянальнай паэзіі як асацыятыўна-рамантычнага стылю, так і класічна-анталагічнага, народна-песеннага.
У зборніку выявіўся якасны новы ўзьлёт Купалы-лірыка. У параўнанні са зборнікам «Жалейка» тэма сялянскага жыцця з пераважнай і стрыжнявой — пры тым жа яе вычарпальным вырашэнні — стала ўпоравень з іншымі, нагэтулькі ж значнымі тэмамі. Узвышаўся гэты зборнік і над зборнікам «Гусляр», з яго крыху гіпертрафіраванай фальклорнай стылізацыяй, абстрактнымі рамантычнымі пошукамі маральных ідэалаў, т.зв. «сусветнаю тугой». Для зборніку «Шляхам жыцця» ўласцівыя маштабнасць лірычных і эпічных вобразаў, паказ жыцця як гістарычнага руху народу з часоў мінулых праз сучаснае ў будучыню, з вітаннем яе, прыспешваннем і набліжэннем.
Асноўным лірычным героям кнігі — паперадзе сумарнага і індывідуалізаванага вобраза мужыка — становіцца рамантычны вобраз песняра-змагара, прарока светлай будучыні народу. Выдатнае мастацкае адкрыццё Купалы — гістарызм «Шляхам жыцця». З усведамлення славы і няславы, гераічнай велічы і трагедыйнасці гістарычнага мінулага лірычны герой зборніку вырастаў у фігуру незвычайнага маштабу, якая ўмяшчала ў сабе вялікую сілу аўтарскіх перажыванняў, выказаных па-мастацку раскавана, з бліскучай паэтычнай віртуознасцю.
Крытычныя водгукі
Першым і найбольш вядомым водгукам на трэці зборнік Купалы стаў артыкул Антона Луцкевіча ў «Нашай Ніве». Крытык акцэнтуе ўвагу на ўсеабдымнасці паказу народнага жыцця ў кнізе Я. Купалы, на добрую тэхніку пісьма, калі «у пекных, зычных, шчыра і з размахам напісаных вершах адбіваецца жыццё нашага народа». А.Луцкевіч заўважае:
Гай Юлій Север
Гай Ю́лій Севе́р (Gaius Iulius Severus) — рымскі палітычны дзеяч сярэдзіны II стагоддзя.
Север вёў сваё паходжанне ад галацкага роду, які валадарыў у Анкіры і атрымаў рымскае грамадзянства і радавое імя Юлій ў часы кіравання імператара Актавіяна Аўгуста. Яго бацькам быў консул-суфект каля 138 года Гай Юлій Север.
Кар’еру Север пачаў ваенным трыбунам IV Скіфскага легіёна, затым быў кандыдатам імператара на пасаду квестара, пазней прызначаны народным трыбунам. У 145 годзе ён стаў гарадскім прэтарам. З каля 147 года да каля 150 года Север знаходзілася на пасадзе легата XXX Пераможнага Ульпіева легіёна. Відаць, у 151—154 гадах ён быў куратарам Апіевай дарогі. У 155 годзе Север займаў пасаду ардынарнага консула. Яго калегам быў Марк Юній Руфін Сабініян. Паміж 155 і 162 годам Север быў легатам прапрэтарам правінцыі Сірыя Палесцінская.
Вядома, што Север уваходзіў у склад калегіі квіндэцэмвіраў свяшчэннадзействаў.
Камунальнік Гродна
Камунальнік — беларускі валейбольны клуб з горада Гродна.
Гісторыя
У сакавіку 2014 года адбылася рэарганізацыя клуба, шляхам далучэння «Камунальніка» да валейбольнага клуба «Нёман» («Нёман» быў арганізаваны ў 1993 годзе).
Дасягненні
Чэмпіянат Беларусі па валейболе
S/2003 J 15
S/2003 J 15 — натуральны спадарожнік Юпітэра.
Адкрыццё
S/2003 J 15 быў знойдзены 6 лютага 2003 г групай астраномаў з Гавайскага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам Скота Шэпарда. Спадарожнік пакуль не атрымаў афіцыйнай назвы.
Арбіта
S/2003 J 15 здзяйсняе поўны абарот вакол Юпітэра на адлегласці ў сярэднім 22.627.000 км за 689 дзён, 18 гадзін і 29 хвілін. Арбіта мае эксцэнтрысітэт 0,1910. Нахіл рэтраграднай арбіты супраць плоскасці Лапласа 146,5 °. Належыць да групы Ананке.
Фізічныя характарыстыкі
Дыяметр S/2003 J 15 складае ў сярэднім каля 2 км. Шчыльнасць ацэньваецца 2,6 г/см³. Верагодна складаецца з сілікатных парод. Вельмі цёмная паверхня мае альбеда 0,04. Зорная велічыня +23,5 m
Касач жоўты
Каса́ч жоўты , Вужачкі (Iris pseudacorus) — шматгадовая кветкавая прыбярэжная травяністая расліна роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Буйная шматгадовая травяністая расліна вышынёй 75—150 см, радзей да 180 см.
Карэнішча галінастае, тоўстае (да 2 см у дыяметры), паўзучае.
Сцябло шчыльнае, у верхняй частцы галінастае.
Лісце зялёнае, мечападобнае, шырокалінейнае (10—20 мм шырынёй) з ясна прыкметнай сярэдняй жылкай.
Буйныя кветкі сабраны пучкамі па 3—8 на разгалінаваным сцябле; кветканосы доўгія і тоўстыя. Вонкавыя долі калякветніка адхіленыя дадолу, пласцінка іх яйкападобная, пры падставе адразу звужаная ў кароткі кіпцік, светла-жоўтая, пасярэдзіне з аранжавай плямай і пурпурнымі жылкамі; унутраныя долі калякветніка маленькія, лінейныя, карацей і вузей слупка; ніткі тычынак крэмавага колеру.
Распаўсюджанне і экалогія
Асноўны арэал ўключае ў сябе Афрыку (Алжыр, Марока, Мадэйру і Канарскія астравы), усю Еўропу (акрамя паўночных раёнаў), Заходнюю Азію і Закаўказзе. Распаўсюджаны ў еўрапейскай часткі Расіі (за выключэннем паўночнатайговых і арктычных раёнаў ), Заходняй Сібіры, перадгор’ях Каўказа.
Да пачатку XXI стагоддзя натуралізаваўся амаль паўсюдна.
Расце па балотах, сырым берагах рэк і азёр, на абводненых багністых лугах, дзе часам ўтварае зараснікі.
Раслінная сыравіна
У карэнішчах змяшчаецца (0,1—0,3 %), самой каштоўнай часткай якога з’яўляецца кетон ірон, які надае алею пах фіялак. Акрамя ірона, арамат эфірнаму алею надаюць сляды, , і інш. У склад алею ўваходзяць таксама кіслоты:, бензойная, ундэцылавая, трыдэцылавая, іх метылавыя эфіры, бензойны, , нанілавы і воцатны альдэгіды, фурфурол, сляды фенолe, кетон з мятным пахам. Акрамя эфірнага алею, у карэнішчах знойдзены ізафлавонавы гліказід ірыдзін, крухмал (57 %), (9,6 %), дубільныя рэчывы, арганічныя кіслоты, слізь, смалістыя рэчывы. У лісці змяшчаецца аскарбінавая кіслата (0,23 %), амінакіслоты.
Найбольш багатыя эфірным алеем карэнішчы касача жоўтага, сабранага вясной. У гэты перыяд ўтрыманне ірону ў іх дасягае 42 %.
Збор сыравіны
Карэнішчы збіраюць восенню ці ранняй вясной, іх выкопваюць рыдлёўкай, прамываюць у халоднай вадзе, абразаюць рэшткі надземных частак і карані. Сушаць на гарышчы або пад падстрэшкам.
Значэнне і прымяненне
Свежавыкапаныя карэнішчы маюць травяністы пах, і толькі пры павольнай сушцы з’яўляецца прыемны фіялкавы водар, таму яго называюць «фіялкавым коранем» (які прымяняюць у кандытарскай вытворчасці, а таксама ў якасці араматычнай сыравіны для лікёраў, вінаў і іншых напояў).
Эфірны алей касача жоўтага шырока выкарыстоўваецца ў парфумерыі.
Касач жоўты валодае адхарквальным дзеяннем, паляпшае смак лекаў. Спіртова-водны экстракт карэнішча ў развядзенні 1:300 тармозіць развіццё сухотнай палачкі. Карэнішчы ўваходзяць у склад груднога збору, які выкарыстоўваецца ўнутр у выглядзе адвару, вонкава — у выглядзе прысыпак; уваходзяць у склад зубных парашкоў, прысыпак, пудраў, пластыраў.
У народнай медыцыне касач жоўты выкарыстоўвалі рэдка пры пнеўманіі, ангінах, ацёках, а таксама для лячэння інфіцыраваных ран, язваў, свіршчаў і для выдалення вяснушак. Водны адвар яго п’юць пры катары страўніка, сполаху.
Касач жоўты здаўна шырока выкарыстоўваецца ў пасадках, аблямоўваюць вадаёмы; ва ўмовах культуры можа расці і ў месцах з вельмі умераным увільгатненнем. Расліна вельмі дэкаратыўная дзякуючы вялікім прыгожым кветкам.
Таксанамія
Від Касач жоўты ўваходзіць род сямейства  парадку.