cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дом па вуліцы Леніна, 20 (Пінск)
Архітэктура
Двухпавярховы будынак асіметрычнай кампазіцыі з нерэгулярным планам, абумоўленым горадабудаўнічай сітуацыяй. Накрыты ламаным дахам з люкарнамі і мансардамі. На вуліцу Леніна арыентаваны карацейшым тарцовым фасадам. Вуглавая частка скошана і акцэнтавана ажурным балкончыкам паліганальнай формы, вылучана колерам. У кампазіцыі фасадаў выкарыстана свабодная рытмічная групоўка вокнаў. Дэкаратыўнае рашэнне грунтуецца на каляровым спалучэнні плоскасцей, абрамленняў вокнаў, плоскіх ніш, гарызантальных цяг, дэкаратыўных акцэнтаў у выглядзе каваных агародж балконаў.
Станіслаў Шырокі
Станіслаў Шырокі (, в. Чапялі, Сакольскі павет Гродзенскай губерні, Расійская імперыя — ) — каталіцкі святар заходняга абраду, магістр тэалогіі, удзельнік беларускага хрысціянскага руху.
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1881 г. на Сакольшчыне ў сялянскай сям’і Міхаіла Шырокага. Вучыўся ў Сакольскім павятовым вучылішчы. З кастрычніка 1901 г. — клерык Віленскай духоўнай каталіцкай семінарыі. Пасвячоны ў святары ў 1905 годзе. У 1909—1912 — адміністратар у парафіі ў Ружанах. Выказаў жаданне вучыцца за свой кошт у Мітрапалітальнай каталіцкай духоўнай акадэміі ў Пецярбургу. У час вучобы далучыўся да дзейнасці беларускага гуртка студэнтаў. Удзельнік I з’езда беларускіх каталіцкіх святароў у Мінску (24-25.5.1917). Сябра саюза ксяндзоў-беларусаў. З 1917 годзе — пробашч у Парафіянаве. Выступаў за беларусізацыю нацыянальна-рэлігійнага жыцця сярод католікаў-беларусаў. 27.12.1919 абраны ў раду прасінадальных суддзяў пры біскупскай курыі Віленскай дыяцэзіі. З 1924 выконваў святарскія абавязкі ў Янаве Сакольскага павета. З 1933 служыў пробашчам у Крынках і адначасова кіраваў Бераставіцкім дэканатам. У 1935 г. пераведзены ў Кузніцу. Быў сталым падпісчыкам беларускага каталіцкага выдання «Chryścijanskaja Dumka». Памёр у 1956 годзе.
Галівудская алея славы
Галівудская алея славы (Hollywood Walk of Fame) — тратуар па Галівудскім бульвары і Вайн-стрыт у Галівудзе, у які ўкладзена больш 2500 пяціканцовых зорак з імёнамі знакамітасцей, унеслымі, паводле Гандлёвай палаты Галівуду, вялікі ўклад у індустрыю забаў.
Першая зорка, закладзеная 9 лютага 1960 года, належыць Джаану Вудварду, а Холі Беры, 4 красавіка 2007 года, стала 2333 яе ўладальніцай.
Алея славы працягнулася з усходу на захад па Галівудскім бульвары ад Гаўэр-стрыт да Ла Бры авеню, і з поўначы на поўдзень па Вайн-стрыт паміж Юка-стрыт і Сансет бульвар.
У залежнасці ад таго, каму ўручаюцца зоркі, яны дзеляцца на шэсць катэгорый, якія адрозневаюцца эмблемай:
Лапухова (возера)
Лапухо́ва — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці, за 10 км паўночны ўсход ад горада Паставы, за 0,5 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Кадукі, у басейне ракі Галбіца.
Плошча паверхні 0,09 км². Даўжыня 0,45 км, найбольшая шырыня 0,22 км. Даўжыня берагавой лініі 1,15 км.
Размешчана сярод балота, парослага хмызняком. Схілы катлавіны невыразныя. Выцякае ручай у раку Паловіца. Істотна зарастае.
Крэва
Крэ́ва (, Крево) — аграгарадок у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Крэўскага сельсавета.
Колішні горад у Вялікім Княстве Літоўскім.
Назва
Тапонім «Крэ́ва» ўтварыўся ад назвы племянной супольнасці крывічоў.
Гісторыя
У 1382 годзе па загаду Ягайлы ў Крэўскім замку забілі Кейстута, бацьку Вітаўта. 14 жніўня 1385 г. тут адбылося падпісанне Крэўскай уніі. У 1387 годзе Ягайла заснаваў у Крэве адну з першых у Літве каталіцкіх парафій. У 1391 годзе загінуў апошні князь крэўскі Вігунд. У 1413 г. мясцовасць увайшла ў склад Віленскага ваяводства.
З сярядзіны XV да 1-й паловы XVI стст. Крэва было сталіцай павета. Станам на 1551 год яно плаціла ў велікакняжацкі скарб мінімальную суму падаткаў — 5 коп грошаў.
7 красавіка 1559 г. вялікі князь Жыгімонт Аўгуст надаў Крэву Магдэбургскае права, да канца XVIII ст. ужываўся герб: «у блакітным полі залаты паўмесяц, паміж рагамі якога срэбная зорка» (герб «Ляліва»). Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мястэчка ўвайшло ў склад Ашмянскага павета. З 1636 года пры касцёле працавалі школа і бальніца.
У Трынаццацігадовую вайну маскоўскія захопнікі спусташалі Крэва двойчы (у 1655 і 1659 гг.). Цягам XVIII ст. у мястэчку дзейнічалі 6 уніяцкіх цэркваў і 1 касцёл. Паводле інвентару (1789), існавалі рынак (52 дамы, 2 карчмы), вуліцы Зарэцкая (56 дамоў), Пяскоўская (9 дамоў), Татарская (13 дамоў), Багданаўская (56 дамоў), Барунская (5 дамоў). У канцы XVIII ст. мястэчка карысталася пячаткай з гербам Ляліва.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Крэва апынулася ў складзе Расійскай імперыі. У XIX — 1-й палове XX стст. паселішча было адным з найбуйнейшых цэнтраў вытворчасці керамікі. Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстання ў 1866 годзе расійскія ўлады гвалтоўна перарабілі мясцовы касцёл у царкву Маскоўскага патрыярхату. Паводле вынікаў перапісу (1897) у Крэве было 217 двароў, 2 царквы, сінагога, вучэльня, школа, 2 крамы, рэгулярна праводзілася 5 кірмашоў. У 1898 г. мястэчка наведаў мастак Фердынанд Рушчыц, які напісаў карціну «Крэва».
У Першую сусветную вайну каля Крэва праходзілася лінія фронту. 21 ліпеня 1917 г. у ходзе артылерыйскай атакі на нямецкія пазіцыі войскі Расійскай імперыі ўшчэнт разбурылі муры замка і касцёла.
У 1920 г. Крэва апынулася ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 г. — міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Ашмянскім павеце Віленскага ваяводства. У 1929 г. беларускі мастак Язэп Драздовіч стварыў серыю малюнкаў мястэчка. Цягам 1929 — 1930-х гг. праводзілася ўмацаванне муроў замка.
У 1939 г. Крэва ўвайшло ў БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 г. зрабілася цэнтрам сельсавета Смаргонскага раёна. У 1998 годзе з мэтай спрыяння захаванню і адраджэнню Крэўскага замка ўтварыўся міжнародны фонд «Крэва».
Інфраструктура
У Крэве працуюць сярэдняя школа, дашкольная ўстанова, бальніца, аптэка, клуб, бібліятэка.
Турызм
Праз Крэва праходзяць турыстычныя маршруты «Легенды Вялікага Княства Літоўскага», «Дойлідства Налібоцкага краю».
Zone of Alienation: The Beginning
Zone of Alienation: The Beginning - некамерцыйная гульня для мабільных прыладiв на платформе J2ME, шутар ад трэцяй асобы з элементамі CRPG.
Канцэпцыя гульні
Ідэя Zone of Alienation: The Beginning цалкам грунтуецца на серыі гульняў ад GSC Game World - S.T.A.L.K.E.R. і фактычна з'яўляецца фанацкім портам, але з даданнем новага кантэнту і сюжэту.
Алена Пятроўна Каляснёва
Алена Пятроўна Каляснёва (нар., г. Горкі, Магілёўская вобласць) — беларускі эканаміст, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Працавала эканамістам Віцебскага вытворчага аб'яднання «Маналіт»; асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры маркетынгу і права, дэканам факультэта бізнесу і права, прарэктарам па вучэбнай рабоце (завочным навучанні) установы адукацыі «Беларуская дзяржаўная ордэнаў Кастрычніцкай Рэвалюцыі і Працоўнага Чырвонага Сцяга сельскагаспадарчая акадэмія».
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджана ганаровымі граматамі Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь, граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Wargaming.net
Wargaming.net — кампанія-распрацоўшчык камп’ютарных гульняў у жанры стратэгій. Кампанія была заснавана ў 1998 годзе. Штаб-кватэра кампаніі знаходзіцца ў Лондане, Вялікабрытанія. Цэнтр распрацовак кампаніі знаходзіцца ў Мінску, Беларусь.
У 2007 годзе Wargaming.net аб'ядналася са студыяй-распрацоўшчыкам Arise,. На гэты момант штат супрацоўнікаў Wargaming.net налічвае каля 250 чалавек. У 2012 годзе штат павялічыўся да 900 супрацоўнікаў, па ўсім свеце, 400 з якіх працуюць у Мінску. У чэрвені 2012 года кампанія Wargaming анансавала новы сэрвіс, які ўключае ў сябе гульні ваеннай MMO-серыі: World of Tanks (Свет танкаў), World of Warplanes (Свет баявых самалётаў) і World of Battleships (Свет баявых караблёў). Сэрвіс Wargaming.net стане цэнтрам новай ММО-сусвету з адзінай кропкай уваходу — парталам www.wargaming.net. Са стартам гульнявога сэрвісу і абноўленага сайта кампаніі гульцы атрымаюць Wargaming.net ID, які прадстаўляе адначасовы доступ да ўсіх праектаў і сэрвісаў кампаніі, а таксама магчымасць OpenID-аўтэнтыфікацыі на партнёрскіх і фан-рэсурсах. На дадзены момант гульнявыя серверы кампаніі падзеленыя па рэгіянальнай прыкмеце, г.зн. гулец з амерыканскім або расійскім акаўнтам не можа гуляць на серверы іншага рэгіёна (global play).
Гісторыя
У 2000 годзе выйшла першая гульня кампаніі — DBA Online.
У 2003 годзе выйшла гульня Massive Assault, якая ўмацавала пазіцыі распрацоўшчыка на рынку камп’ютарных гульняў і вырасла ў паўнацэнную медыяфраншызу.
Затым у 2004—2006 гадах выпускаліся яе працягі. У 2007 годзе выйшла гульня Galactic Assault: Prisoner of Power.
У 2007 годзе Wargaming.net аб'ядналася са студыяй-распрацоўшчыкам Arise, і ў выніку сумеснай працы выйшла гульня Аперацыя «Баграціён».
У 2010 годзе Wargaming.net выпусціла free-to-play MMO World of Tanks, якая заваявала пасля мноства ўзнагарод і стала асноўным праектам кампаніі.
На чэрвень 2012 штат супрацоўнікаў Wargaming.net налічвае каля 900 чалавек па ўсім свеце і з іх каля 400 чалавек у Мінску.
У чэрвені 2012 года кампанія Wargaming.net анансавала новы сэрвіс, які ўключае ў сябе гульні ваеннай MMO-серыі: World of Tanks, World of Warplanes і World of Warships. Сэрвіс Wargaming.net стане цэнтрам новай ММО-сусвету з адзінай кропкай уваходу — парталам www.wargaming.net. Са стартам гульнявога сэрвісу і абноўленага сайта кампаніі гульцы атрымаюць Wargaming.net ID, які прадстаўляе адначасовы доступ да ўсіх праектах і сэрвісаў кампаніі, а таксама магчымасць OpenID-аўтэнтыфікацыі на партнёрскіх і фан-рэсурсах.
7 жніўня 2012 было абвешчана, што кампанія Wargaming.net набыла за 45 мільёнаў долараў кампанію BigWorld Pty Ltd, Сідней, Аўстралія.
29 студзеня 2013 было абвешчана, што Wargaming.net набыла за 20 мільёнаў долараў кампанію Day 1 Studios, Чыкага, ЗША.
Адам Дзмітрыевіч Кавалька
Адам Дзмітрыевіч Кавалька (нар., в. Гарадная, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Біяграфія
Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў-землеўпарадчыкаў па спецыяльнасці «Землеўпарадкаванне»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
Працоўную дзейнасць пачаў тэхнікам-землеўпарадчыкам Гродзенскага філіяла рэспубліканскага праектнага інстытута па землеўпарадкаванню «Белдзіпразем». Служыў у радах Узброеных Сіл. Працаваў тэхнікам-землеўпарадчыкам, старшым тэхнікам-землеўпарадчыкам, інжынерам-землеўпарадчыкам Гродзенскага філіяла рэспубліканскага праектнага інстытута па землеўпарадкаванні «Белдзіпразем»; вядучым землеўпарадчыкам, галоўным інжынерам па землеўпарадкаванні Мастоўскага раённага аграпрамысловага аб'яднання Гродзенскай вобласці; загадчыкам аддзела па зямельнай рэформе і землеўпарадкаванні, начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, першым намеснікам старшыні – начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Мастоўскага райвыканкама; старшынёй Астравецкага райвыканкама.
Мае два падзячныя пісьмы Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, падзячнае пісьмо Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта.
З 2016 года дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь VI склікання.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам Пашаны, юбілейнымі медалямі «90 год Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь», «65 год вызвалення Рэспублікі Беларусь ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў», «65 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне», Ганаровай граматай Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, дзвюма ганаровымі граматамі Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта, Ганаровай граматай Упаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей, граматай Пасольства Рэспублікі Беларусь у Літоўскай Рэспубліцы, Ганаровым дыпломам Гродзенскага абласнога аддзялення Беларускага фонду міру, юбілейным знакам «Федэрацыя прафсаюзаў Беларусі: 100 гадоў прафсаюзнаму руху».
15 жніўня 2018 года рашэннем № 31 Астравецкага раённага Савета дэпутатаў было прысвоена званне «Ганаровы грамадзянін Астравецкага раёна».
Асабістае жыццё
Жанаты, мае дваіх дзяцей.
Х’ю Лоры
Джэймс Х’ю Кэлам Лоры (James Hugh Calum Laurie, года, Оксфард, Вялікабрытанія) — англійскі акцёр, комік, музыкант,, , , пісьменнік і. Ён упершыню стаў вядомы як адзін з вядучых шоу Фрая і Лоры, разам са сваім сябрам Стывенам Фраем, з якім ён далучыўся да акцёрскага складу ў серыялах «Чорная гадзюка» і «Джыўс і Вустэр», дзе здымаліся з 1987 да 1999 гады. З 2004 года Х’ю гуляе ролю доктара Грэгары Хауса, за якую атрымаў два «Залатых глобуса», две ўзнагароды Гільдыі акцёраў ЗША і некалькі намінацый на прэмію «Эмі».
Лоры таксама ўдзельнічаў у фільмах, як то «Розум і пачуцці» (1995), дыснееўскім «101 далматынец» (1996), «Злодеі» (1997), «Палёт Фенікса» (2004), «Монстры супраць прышэльцаў» (2009) і фільмах «Сцюарт Літл».
Па стане на жнівень 2010 года Лоры з’яўляецца самым высокааплатным акцёрам у драматычным серыяле на амерыканскім тэлебачанні. Ён быў уключаны ў Кнігу рэкордаў Гінэса 2011 годзе як самы высокааплатны акцёр тэлевізійнай драмы, зарабляючы 700 тысяч долараў ЗША за здымку ў адным эпізодзе серыяла, і як самы папулярны чалавек на тэлебачанні.
Свята-Успенская царква (Васільчыцы)
Свята-Успенская царква — праваслаўны храм у в. Васільчыцы (Капыльскі раён). Размешчана ў цэнтры вёскі. Помнік народнага дойлідства.
Пабудавана ў 2-й палавіне 19 ст. з дрэва. З 1990-х гг. зноў дзейнічае.
Архітэктура
Невялікі вясковы храм фарміруюць пастаўленыя на бутавы падмурак квадратны прытвор з васьміграннай шатровай званіцай, прамавугольныя зрубы малітоўнай залы і апсіда з бакавымі рызніцамі. Асноўны аб'ём і апсіда пры дапамозе трохвугольных застрэшкаў накрыты агульным вальмавым гонтавым дахам, у цэнтры завершаны галоўкай на васьмігранным барабане. Макаўка завяршае гранёны шацёр 8-граннай званіцы. Гарызантальна ашаляваныя сцены прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах і ўмацаваны брусамі-сцяжкамі ў прасценках.
Nimrod
«Nimrod» лічыцца другім у гісторыі камп’ютарам, створаным непасрэдна для забаў.
У першую чаргу «Nimrod» быў распрацаваны для дэманстрацыі прынцыпаў аўтаматычных лічбавых камп’ютараў, і на выстаўцы любы ахвочы мог набыць інфармацыйны, які распавядае аб камп’ютарах, гісторыі тэхнікі, гульні і аб тым, як «Nimrod» гуляе ў нім.
Паўднёвы рэгіён (Камерун)
Паўднёвы рэгіён (Région du Sud) — адзін з дзесяці рэгіёнаў Камеруна, які размяшчаецца ў паўднёвай частцы краіны, мяжуе з Экватарыяльнай Гвінеяй, Габонам і Рэспублікай Конга. На захадзе ад рэгіёна месціцца Біяфрскі заліў. Адміністрацыйны цэнтр — Эбалова. Плошча — 47 191 км², насельніцтва складае 633 082 чалавек (на 2007 год).
IC 5096
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Capitol Records
Capitol Records — буйны гуказапісвальны лэйбл ЗША.
Быў заснаваны ў 1942 годзе. У 1955 годзе набыты брытанскай гуказапісвальнай кампаніяй EMI. У 2001 годзе EMI аб’яднала Capitol Records з лэйблам Priority Records.
Стэнлі Фішэр
Стэнлі Фішэр (Stanley Fischer; нар., Паўночная Радэзія) — амерыкана-ізраільскі і міжнародны эканаміст, старшыня Цэнтральнага банка Ізраіля (2005—2013), віцэ-старшыня Федэральнай рэзервовай сістэмы ЗША (2014—2017).
Біяграфія
Нарадзіўся 15 кастрычніка 1943 года ў Паўночнай Радэзіі ў сям’і яўрэяў — ураджэнцаў Латвіі і Літвы. Калі яму было 13 гадоў, сям’я пераехала ў Паўднёвую Радэзію, дзе ён стаў актывістам моладзевага сіянісцкага руху «Ха-Бонім Дрор». У 1960 годзе Стэнлі Фішэр прыехаў у Ізраіль па моладзевай праграме для вывучэння іўрыта ў кібуцы Мааган-Міхаэль.
Бакалаўр і магістр Лонданскай школы эканомікі; доктар філасофіі Масачусецкага тэхналагічнага інстытута (1969).
Выкладаў у Чыкагскім універсітэце і Масачусецкім тэхналагічным інстытуце. Лаўрэат прэміі Б. Хармса (2002). Уваходзіць у рэдакцыйную калегію Journal of Monetary Economics.
Займаў пасаду шэф-эканаміста Сусветнага банка з 1988 па 1990 гады. У 1994—2001 гадах быў першым намеснікам кіраўніка Міжнароднага валютнага фонду. У 2002—2005 гадах працаваў у Citigroup, стаў яе віцэ-прэзідэнтам.
З 1 мая 2005 года па 30 чэрвеня 2013 года ўзначальваў Банк Ізраіля. За час працы на гэтай пасадзе Фішэр тройчы прызнаваўся найлепшым кіраўніком цэнтрабанка ў свеце па версіі часопіса Global Finance і яшчэ адзін раз — па версіі часопіса Euromoney.
Жанаты, трое дзяцей.
Гісторыя Вялікабрытаніі
Актам аб уніі 1707 года Англія і Шатландыя зліліся ў Каралеўства Вялікабрытанія (Kingdom of Great Britain), з агульным заканадаўчым сходам. У 1801 Вялікабрытанія пераўтварылася ў Злучанае Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі, якое ўтварылася ў выніку аб’яднання Вялікабрытаніі з Ірландыяй. У 1922 шэсць ірландскіх правінцый аддзяліліся і ўтварылі незалежную дзяржаву Ірландыя, і ў 1927 Злучанае Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі пераўтварылася ў сучаснае Злучанае Каралеўства Вялікабрытаніі і Паўночнай Ірландыі.
Першабытная гісторыя
Засяленне Брытанскіх астравоў людзьмі сучаснага тыпу (краманьёнцамі) пачалося каля 30 000 гадоў назад і адбывалася хвалямі. Лічыцца, што ў канцы дагістарычнага перыяду насельніцтва належала пераважна да культуры астраўных кельтаў (брытаў на востраве Брытанія і гэлаў на востраве Ірландыя).
Старажытнасць
Рымскае заваяванне Брытаніі пачалося ў 43 годзе да н. э. і правяло да 400-гадовага рымскага кіравання амаль на ўсім востраве (акрамя Шатландыі). Пасля заняпаду Рымскай Імперыі амаль увесь востраў (акрамя Шатландыі і Уэльса) занялі англы, саксы і юты — плямёны германскай моўна-культурнай групы. Яны асіміляваліся з кельтамі.
Сярэдневякоўе
У 1066 годзе нармандцы ўварваліся ў Англію на чале з герцагам Вільгельмам, падпарадкавалі сабе ўсю краіну, а затым Уэльс, а пазней і пераважную частку Ірландыі. Яны прынеслі на астравы феадалізм паўночна-французскага ўзору і нарманда-французскую культуру.
Наступныя каралі Англіі няўдала спрабавалі анексаваць Шатландыю. Вольналюбівая Шатландыя сцякала крывёю, але захоўвала сваю незалежнасць. Наследаванне значных французскіх тэрыторый і прэтэнзіі на французскі трон бясконца ўцягвалі англійскіх манархаў у канфлікты з Францыяй, найбольш значным з якіх стала Стагадовая вайна.
Новы час (да 1707 года)
У 1536 годзе парламент Англіі у аднабаковым парадку анексаваў Уэльс, а Ірландыя з 1542 года апынулася ў асабовай уніі з Англійскай каронай. На тэрыторыях, якія пазней сталі Паўночнай Ірландыяй, землі каталіцкага гэльскага дваранства былі канфіскаваныя і перайшлі да пратэстанцкіх каланістаў з Англіі і Шатландыі.
У XVI стагоддзі ў краінах, якія сёння складаюць Вялікабрытанію, адбыліся працэсы Рэфармацыі, што прывяло да ўтварэння пратэстанцкіх дзяржаўных рэлігій у кожнай з іх, у прыватнасці, у Англіі (Рэфармацыя ў Англіі) і Шатландыі (Рэфармацыя ў Шатландыі). У 1603 годзе каралеўствы Англіі, Шатландыі і Ірландыі былі аб’яднаныя ў парадку асабовай уніі, калі кароль Шатландыі Якаў VI атрымаў у спадчыну кароны Англіі і Ірландыі і перавёў свой двор з Эдынбурга ў Лондан. Тым не менш, кожная краіна захавала сваю палітычную ідэнтычнасць і свае палітычныя інстытуты.
У сярэдзіне XVII стагоддзя ўсе тры каралеўствы былі ўцягнутыя ў серыю ваенных канфліктаў (уключаючы грамадзянскую вайну), якія прывялі да звяржэння манархіі ў 1649 годзе і кароткатэрміновага ўсталявання ўнітарнай Англійскай рэспублікі. Хаця манархія была адноўлена ў 1660 годзе, у выніку Славутай рэвалюцыі 1688 года стала зразумелым, што, у адрозненне ад астатняй Еўропы, абсалютная манархія не мае будучыні. Палітычнае ўладкаванне склалася на базе канстытуцыйнай манархіі і парламенцкай сістэмы. У гэты перыяд, асабліва ў Англіі, развіццё флоту прывяло да ператварэння краіны ў магутную марскую дзяржаву і каланіяльную імперыю.
Пасля Акта аб Уніі (1707—1921)
У XVIII стагоддзі краіна выконвала важную ролю ў развіцці перадавых ідэй парламентарызму, а таксама зрабіла ўнёсак у літаратуру, мастацтва і навуку. Прамысловая рэвалюцыя, якая пачалася ў Брытаніі, змяніла краіну, забяспечыла рост Брытанскай Імперыі і паскорыла каланіяльнае развіццё, уключаючы гандаль рабамі (хаця пасля прыняцця Акта аб Гандлі Рабамі ў 1807 годзе Злучанае Каралеўства заняла галоўную ролю ў барацьбе з ім). Брытанія была ў першую чаргу засяроджана на калоніях у Паўночнай Амерыцы. Пасля іх страты ў выніку вайны за незалежнасць ЗША, імперскія амбіцыі былі накіраваныя ў іншыя рэгіёны планеты, у прыватнасці на Аўстралію, Індыю і Афрыку.
У 1800 годзе парламенты Вялікабрытаніі і Ірландыі прынялі Акт аб уніі, аб’яднаўшы два каралеўствы і стварыўшы Злучанае каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі, якое з’явілася 1 студзеня 1801 года.
Пасля паразы Францыі ў рэвалюцыйных і напалеонаўскіх войнах (1792—1815) Вялікабрытанія аказалася галоўнай марской і эканамічнай дзяржавай у свеце (з Лонданам — найбуйнейшым горадам на планеце прыкладна ў 1830-х па 1930-я гады) і заставалася звышдзяржавай прыкладна да сярэдзіны XX стагоддзя. Не маючы канкурэнцыі на моры, Брытанія прыняла на сябе ролю сусветнага арбітра, становішча, пазней вядомае як «Pax Britannica». Гэта быў таксама перыяд хуткага эканамічнага, каланіяльнага, прамысловага росту. Англія метафарычна звала сябе «майстэрняй свету». Брытанская Імперыя далучыла да сябе Індыю, Аўстралію і Новую Зеландыю, стварыла цэлы ланцужок калоній у Афрыцы (Егіпет, землі сучасных Судана, Кеніі, Танзаніі, Батсваны, ПАР), заняла іншыя тэрыторыі па ўсім свеце. Апрэч фармальнага кантролю над калоніямі, дамінаванне Брытаніі ў сусветным гандлі азначала і фактычны эканамічны кантроль над многімі краінамі, такімі як Кітай, Аргенціна, Тайланд.
Брытанія, разам з Расіяй, Францыяй і ЗША (з 1917 года), была адной з краін, якія вялі барацьбу супраць Германскай імперыі і яе саюзнікаў у Першай сусветнай вайне (1914—1918). У Брытаніі было мабілізавана каля 5 мільёнаў людзей, якіх сабралі па ўсёй імперыі і з некаторых рэгіёнаў Еўропы. Нацыя атрымала каля 2,5 мільёнаў параненых і скончыла вайну з вялізным суверэнным доўгам. Пасля вайны Вялікабрытанія атрымала мандат Лігі нацый на былыя германскія і асманскія калоніі, дзякуючы чаму разраслася да найвялікшых памераў, пакрыўшы адну пятую частку сушы, дзе жыло каля чвэрці сусветнага насельніцтва. Аднак рост ірландскага нацыяналізму і спрэчкі ўнутры Ірландыі адносна умоў Гамруля прывялі да фактычнага падзелення вострава ў 1921 годзе на незалежную Ірландскую вольную дзяржаву і Паўночную Ірландыю, якая засталася ў складзе Вялікабрытаніі.
Пачатак XX стагоддзя
У Першай сусветнай вайне на баку Саюзных дзяржаў (гл. Антанта). Гл. таксама: Ірландскае паўстанне 1916.
Пасля 1-й сусветнай вайны ўзмацніліся рухі за незалежнасць у калоніях. Ірландыя абвясціла незалежанасць (1921), але Паўночная Ірландыя засталася ў Аб’яднаным каралеўстве.
Другая сусветная вайна
Брытанія, разам з Францыяй і сваімі калоніямі, абвясціла вайну Германіі 3 верасня 1939 года, што ператварала ранейшы польска-германскі канфлікт у глабальную вайну; была адным з трох галоўных саюзнікаў у Другой сусветнай вайне супраць краін «восі». Пасля паразы сваіх еўрапейскіх саюзнікаў Вялікабрытанія працягвала барацьбу з Германіяй, у прыватнасці, у Бітве за Брытанію і Бітве за Атлынтыку. У час вайны і пасля перамогі над Трэцім Рэйхам Злучанае каралеўства было адной з трох дзяржаў, якія ўдзельнічалі ў серыі канферэнцый па пасляваенным ўладкаванні свету: Тэгеранская канферэнцыя (1943), Ялцінская канферэнцыя (люты, 1945), Патсдамская канферэнцыя (лета 1945). Вайна пакінула краіну ў цяжкім фінансавым становішчы і з вялікім доўгам перад ЗША, якія з 1948 года пачалі праграму па дапамозе Еўропе, вядомую як план Маршала. Брытанія выплаціла апошнюю суму ваеннага доўгу ЗША толькі ў 2006 годзе.
Пасляваенны час
Пасля Другой сусветнай вайны страціла ролю лідара сярод вялікіх дзяржаў. Ва ўнутранай палітыцы ўзмацніўся ўплыў лейбарыстаў.
У 1949 годзе Злучанае Каралеўства стала адным з заснавальнікаў НАТА і з таго часу з’яўляецца галоўным еўрапейскім стратэгічным саюзнікам ЗША. У 1982 годзе Вялікабрытанія перамагла Аргенціну ў Фалклендскай вайне, што аднавіла ваенны аўтарытэт колішняй «уладаркі мораў». У 1973 годзе Вялікабрытанія ўступіла ў ЕС.
Тунэль пад дном Ла-Маншу злучыў Вялікабрытанію з кантынентам (6.5.1994).
Незадаволенасць міграцыйнай палітыкай арганізацыі і іншыя непаразуменні прывялі да рэферэндуму. 23 чэрвеня 2016 года адбыўся рэферэндум адносна членства Вялікабрытаніі ў Еўрапейскім Саюзе, на якім 51,9 % выбаршчыкаў выказалі жаданне пакінуць ЕС. Пасля гэтага прэм’ер-міністр Дэвід Кэмеран сышоў у адстаўку, а новым кіраўніком урада стала Тэрэза Мэй, якая запусціла працэс «брэксіту». У чэрвені 2017 года прайшлі датэрміновыя выбары, у выніку якіх Мэй захавала за сабой пасаду. Аднак з-за праблем з «брэксітам» яна таксама сышла ў адстаўку ў маі 2019. А ў ліпені новым лідарам кансерватыўнай партыі быў абраны Борыс Джонсан, які таксама заняў пасаду прэм’ер-міністра. Пазачарговыя парламенцкія выбары ў Вялікабрытаніі ў снежні 2019 завяршыліся перамогай кансерватараў. 31 студзеня 2020 Вялікабрытанія афіцыйна выйшла з Еўрапейскага Саюза.
Адыс-Абеба
Ады́с-Абе́ба (አዲስ አበባ) — горад у Эфіопіі, сталіца краіны і Афрыканскага саюза. З насельніцтвам 3 627 934 жыхароў (на 2009 г.) з'яўляецца буйнейшым у свеце горадам, які знаходзіцца ў краіне, якая не мае выхаду да мора. Мае статус асобнага рэгіёна Эфіопіі. Заснаваны ў 1886 годзе імператарам Менелікам II па просьбе яго жонкі — імператрыцы Таіту.
Стубла (балота)
Сту́бла — балота пераважна нізіннага тыпу на тэрыторыі Івацэвіцкага, Бярозаўскага і Пружанскага раёнаў Брэсцкай вобласці Беларусі. Кадастравы нумар 112.
Адыс-Абеба
Адыс-Абебу часта называюць «сталіцай Афрыкі» або «Парыжам Афрыкі» ў сувязі з яго гістарычным, палітычным і дыпламатычным значэннем для кантынента.
Стубла (балота)
Балота знаходзіцца на вадазборы ракі Жыгулянка. Яго плошча складае 7800 га, у межах прамысловага пакладу 4800 га. Глыбіня торфу да 3,8 м, сярэдняя — 1,6 м. Запасы торфу складаюць 14 млн тон. Балота часткова асушана. Выкарыстоўваецца пад сенажаці і ў якасці сыравіннай базы торфапрадпрыемства «Бярозаўскае». На неасушаных участках балота мяшаныя лясы і пераважна асаковае травяное покрыва.
Адыс-Абеба
Адыс-Абеба — гэта адна з самых высакагорных сталіц у свеце. Самы ніжні пункт горада — 2326 м, размешчаны на поўдні горада, дзе знаходзіцца аэрапорт Бале. Самы высокі пункт — гара Энтота з вышынёй 3000 м, знаходзіцца на поўначы горада.
Канвергентная эвалюцыя
Канвергентная эвалюцыя (ад con — разам і — збліжацца) — эвалюцыйны працэс, пры якім узнікае падабенства паміж арганізмамі розных сістэматычных груп, якія пражываюць у падобных умовах, гэта значыць адносяцца да адной экалагічнай гільдыі.
Прычыны
Асноўнай прычынай канвергентнай эвалюцыі лічыцца падабенства экалагічных ніш тых ці іншых арганізмаў.
Адыс-Абеба
Дэмаграфія
Дынаміка росту колькасці насельініцтва Адыс-Абебы:
Ніягара
Ніягара (англ. Niagara River) — рака ў Паўночнай Амерыцы, якая злучае паміж сабой возера Эры і Антарыа і якая аддзяляе амерыканскі штат Нью-Ёрк ад канадскай правінцыі Антарыа. Даўжыня каля 56 км, плошча басейна 665 тыс. км ².
Адыс-Абеба
Урад
З 2003 года да мая 2005 года мэрам горада быў Аркэбэ Акубай. 31 мая 2005 года ён быў названы «Афрыканскім мэрам 2005». Тады ж ён перадаў паўнамоцтвы новаму мэру — Берхану Нега. Сёння мэрам горада з'яўляецца Берхану Дэрэса.
Ніягара
Сярэдні расход вады — 5,9 тыс. м ³/сек, ваганні расходу ад 2,8 тыс. м ³/сек да 7,7 тыс. м ³/сек. На рацэ Ніягарскі вадаспад.
Канвергентная эвалюцыя
Прычыны
Яшчэ адным прыкладам канвергентнага падабенства з'яўляецца фарміраванне жорсткага цяжкага шкілета з ахоўнай функцыяй ў розных групах сядзячых жывёл. Такія шкілеты характэрныя для губак (Porifera),  кнідарый (Cnidaria),  каралаў (Anthozoa) і  абалоннікаў (Urochordata).
Адыс-Абеба
Адукацыя
Універсітэт Адыс-Абебы быў заснаваны ў 1950 годзе і першапачаткова меў назву «Універсітэцкі каледж Адыс-Абебы». У 1962 годзе ён быў перайменаваны ва Універсітэт Адыс-Абебы. Тут знаходзяцца 6 універсітэцкіх гарадкоў і 1 кампус знаходзіцца ў горадзе Дэбрэ-Зэйт. Таксама ў шматлікіх гарадах Эфіопіі размешчаны філіялы гэтага ўніверсітэта.
Канвергентная эвалюцыя
Прычыны
Часам тэрмін «канвергентная эвалюцыя» ужываецца і да культурнай эвалюцыі, і азначае эвалюцыю, пры якой падобныя культурныя прыкметы развіліся ў падобных прыродных умовах рознымі народамі з рознымі спадчыннымі культурамі.
Заходні рэгіён (Камерун)
Заходні рэгіён (Région de l’Ouest) — адзін з дзесяці рэгіёнаў Камеруна, які размяшчаецца ў цэнтральна-заходняй частцы краіны. Адміністрацыйны цэнтр — Бафусам. Плошча — 13 892 км², насельніцтва складае 2 269 136 чалавек (на 2007 год).
NGC 2494
NGC 2494 (іншыя абазначэнні — IC 487, UGC 4141, MCG 0-21-1, ZWG 3.2, IRAS07565-0030, PGC 22377) — галактыка ў сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аснова (ткацтва)
Аснова  — падоўжная (вертыкальная) сістэма напрамку паралельных адна адной у тканіне, якія размяшчаюцца ўздоўж абодвух беражкоў тканіны. Разам з сістэмай утка́ ўтварае. Асноўныя ніткі таксама могуць называцца далявымі ніткамі.
Апісанне
У працэсе ткацтва ніткі асновы падвяргаюцца шматразоваму нацяжэнню, выгібу і трэнню. Прычым сіла іх нацяжэння пераменная (найбольшая велічыня яе адпавядае моманту прыбою ўточыны, а найменшая — моманту поўнага закрыцця зева). Таму ніткі асновы павінны валодаць неабходнай трываласцю, пругкасцю, эластычнасцю і ўстойлівасцю да ўздзеянняў трэннем. Да нітак утка гэтыя патрабаванні не абавязковыя.
У некаторых выпадках, галоўным чынам пры вырабе цяжкіх тэхнічных тканін, а таксама для падачы ворсавай асновы ў ткацтве ворсавых тканін (напрыклад, велюр, плюш, «Шпігель» і т. п.) выкарыстоўваецца падача асновы на станок са шпулярніка, на які ўсталёўваюцца непасрэдна бабіны з пражай.
Асновай таксама называецца адна з сістэм нітак, якая прысутнічае пры вырабе папярочна-вязанага трыкатажу. Падрыхтоўка і знешні выгляд трыкатажнай асновы шмат у чым аналагічныя ткацкім асновам.
Характарыстыкамі асновы з’яўляюцца наступныя паказчыкі:
Пры вырабе тканін складанай структуры (дзвюх- і больш слойных, ворсавых, стракататканых) на ткацкі станок можа падавацца не 1, а 2 і больш асновы. У выпадку выкарыстання двух асноў ніжняя называецца карэннай, а верхняя — прыціскной.
Афтопік
Апісанне
Напрыклад, калі абмяркоўваюцца інжэктарныя рухавікі, не трэба спрабаваць выказваць меркаванне з нагоды нядаўняга футбольнага матча або сукенкі з апошняй калекцыі.
Байкадам
Байкадам — тапонім.
30 лютага
30 лютага — каляндарная дата. Паводле Грыгарыянскага календара у лютым 28 дзён (у высакосным годзе — 29), але 3 разы ў лютым было 30 дзён (два з іх — як верагодна).
30 лютага 1712 года ў Швецыі
У 1699 годзе ў Шведскім каралеўстве, куды уваходзіла і Фінляндыя, вырашылі перайсці з Юліянскага календара на Грыгарыянскі. Але шведы не сталі ссоўваць каляндар на 11 накапіўшыхся да таго часу дзён, а вырашылі рабіць пераход паступова, прапускаючы высакосныя гады на працягу 40 гадоў, т.б. усе гэтыя гады пасля 28 лютага павінна было ісці 1 сакавіка і кожныя 4 гады яны б на адзін дзень набліжаліся да грыгарыянскага календара. Такім чынам, 1700 год быў невысакосным у Швецыі. Але, нягледзячы на прыняты план, 1704 і 1708 гады былі высакоснымі. З-за гэтага на працягу 11 гадоў шведскі каляндар апярэджваў на адзін дзень юліянскі каляндар і адставаў на дзесяць дзён ад грыгарыянскага. У 1711 годзе кароль Карл XII вырашыў адмовіцца ад рэформы і вярнуцца да юліянскага календара. Дзеля гэтага ў 1712 годзе да лютага дадалі два дні і, такім чынам, у Швецыі ў 1712 годзе было 30 лютага. Канечна Швецыя перайшла на Грыгарыянскі каляндар у 1753 годзе звычайным для ўсіх краін чынам — дзень, які ішоў за 17 лютага, аб’явілі 1 сакавіка.
30 лютага ў 1930 і 1931 гадах у СССР
У 1929 годзе ў СССР прапаноўвалася ўвесці савецкі рэвалюцыйны каляндар, дзе кожны тыдзень меў бы пяць дзён (пяцідзёнкі) і кожны месяц працягваўся б 30 дзён ці роўна 6 тыдняў. Пакінутыя 5 ці 6 дзён рабіліся б «бязмесячнымі канікуламі».
Многія крыніцы сцвярджаюць, што прапанову прынялі, і ў СССР у двух гадах было 30-га лютага. Але на праўдзе прынялі толькі прапанову ўвядзення пяцідзёнак пры захаванні традыцыйных тыдняў.
У Старажытным Рыме
Навуковец XIII ст. Сакрабоска сцвярджаў, што люты ў Юліянскім календары меў 30 дзён з 44 да н.э. да 8 года н.э., калі імператар Аўгуст скараціў люты на адзін дзень, каб дадаць яго да жніўня (месяца, які ў Рымскай імперыі быў названы ў яго гонар), бо месяц названы ў гонар яго папярэдніка Юлія Цэзара меў на адзін дзень болей. Але няма ніякіх гістарычных доказаў, што гэта было менавіта так, і ёсць верагоднасць, што гэта міф, хаця і вельмі стары.
30 лютага 3328 года
Паводле розных СМІ, калі да 3328 года будзе існаваць чалавецтва і Грыгарыянскі каляндар, то за 3328 гадоў новай эры набярэцца памылка ў адзін дзень і можа быць прынята рашэнне зрабіць ў гэтым высакосным годзе 367 дзён. Верагодна, (паводле сучасных метадаў падліку, калі дні да іншых месяцаў не дадаюцца), гэта будзе зноў 30 лютага.
Пудзелі
Пудзелі (Pudel, ад puddeln — плюхацца ў вадзе) — група пакаёва-службовых старажытных парод сабак. Каля 15 парод, пашыраны ва ўсіх краінах свету. Выкарыстоўваліся ў паляванні на вадаплаўных птушак (адсюль назва), для збору труфеляў.
30 лютага
30 лютага 3328 года
Паводле іншых дадзеных, памылка, якая набярэцца за 4000 гадоў, дадатная, гэта значыць, дзень трэба забіраць, а не дадаваць.
Калі прыняць працягласць трапічнага года роўнай 365,24219 сутак, то дадатная памылка памерам у адзін дзень набярэцца за 3225,806 гадоў. Калі прапускаць высакосны год у кожным 3200-м годзе, то памылка стане адмоўнай (у сярэднім −0,2160 секунд у год) і адзін раз за 400000 гадоў можа з’явіцца неабходнасць у 30-м лютага. Але малаверагодна, што за такі вялікі прамежак часу працягласць трапічнага года застанецца нязменнай.
Рэпер (геадэзія)
Рэ́пер (repère — метка, знак, зыходны пункт) — знак, які замацоўвае пэўны пункт зямной паверхні з вядомай абсалютнай вышынёй. Вышыня вызначаецца нівеліраваннем адносна зыходнай паверхні.
На рэперах замацоўваецца металічны дыск дыяметрам 5 см (марка) з нумарам і пазначэннем ведамства.
Фундаментальныя рэперы
Уяўляюць сабой жалезабетонныя пілоны, закладзеныя ў грунт на адлегласці 50—80 км на нівелірных лініях 1-га класа, на найбольш адказных нівелірных лініях 2-га класа і каля найважнейшых марскіх вадамерных пунктаў.
Радавыя рэперы
Існуюць грунтавыя і сценавыя. Закладваюцца на адлегласці 5—7 км на нівелірных лініях усіх класаў.
Хасэ Эрнеста Соса
Хасэ Эрнеста Соса (José Ernesto Sosa; нар., Каркаранья, Аргенціна) — аргенцінскі футбаліст, паўабаронца клуба «Эстудыянтэс». Ігрок нацыянальнай зборнай Аргенціны (2005—2013).
Клубная кар’ера
Соса гуляў за аргенцінскі клуб «Эстудыянтэс» паміж 2002 і 2007 гадамі. У сезоне 2005/06 Хасэ паказваў шыкоўную гульню і дапамог клубу атрымаць перамогу ў чэмпіянаце Аргенціны, а трэнер клуба Дыега Сімеонэ раіў яму перайсці ў рымскі «Лацыа», але насуперак усяму 24 лютага 2007 года ігрок перайшоў у мюнхенскую «Баварыю». «Эстудыянтэс» атрымаў 6 млн еўра плюс 10 % ад сумы любога будучага продажу іграка. Соса застаўся з «Эстудыянтэсам» на заключную частку турніру Клаўсуры 2007 года.
1 студзеня 2014 года далучыўся да складу «Атлетыка» ў шасцімесячную арэнду. Разам з камандай паспрыяў перамозе мадрыдскага клуба ў чэмпіянаце Іспаніі. 31 жніўня 2014 года ігрок быў аддадзены ў арэнду турэцкаму клубу «Бешыкташ» і пазней выкуплены.
У жніўні 2016 года перайшоў у «Мілан». Улетку 2017 года «Мілан» узмацніўся новымі ігракамі, у выніку Соса страціў месца ў складзе. У верасні 2017 года быў аддадзены ў арэнду турэцкаму «Трабзанспору». У студзені 2018 года «Трабзанспор» актывіраваў опцыю выкупа паўабаронцы за 3,4 млн еўра.
У жніўні 2020 года ў якасці свабоднага агента папоўніў склад «Фенербахчэ». Пакінуў клуб па заканчэнні сезона 2021/22. У жніўні 2022 года далучыўся да «Эстудыянтэса», дзе пачынаў кар’еру.
Міжнародная кар’ера
28 лютага 2007 года Соса быў выкліканы галоўным трэнерам зборнай Аргенціны Альфіа Басіле ў склад нацыянальнай каманды. Соса потым пра гэты момант казаў, што «ніколі не забудзецца на гэты аўторак», які супаў з пераходам Хасэ ў мюнхенскую «Баварыю». Дэбютаваў за зборную 9 сакавіка 2007 года ў таварыскім матчы супраць зборнай Мексікі.
Клубныя
«Эстудыянтэс»:
«Баварыя»:
«Атлетыка»:
«Бешыкташ»:
«Мілан»:
Міжнародныя
Аргенціна:
Хэйсукэ Хіранака
Хэйсукэ Хіранака (広中平祐; нар., пас. Юу павета Куга, прэфектура Ямагуці, у цяперашні час г. Івакуні) — японскі і амерыканскі матэматык, лаўрэат Філдсаўскай прэміі (1970).
Караазек
Караазек:
Хэйсукэ Хіранака
Біяграфія
Хэйсукэ Хіранака нарадзіўся ў невялікім пасёлку ў прэфектуры Ямагуці. У сям’і было 15 дзяцей.
Хіранака зацікавіўся матэматыкай пасля таго, як у яго школе прачытаў лекцыю прафесар матэматыкі з Хірасімскага ўніверсітэта, аднак у першы раз яму не ўдалося здаць уступныя іспыты, і праз год ён паступіў у Кіёцкі ўніверсітэт. У 1957 годзе па запрашэнні Оскара Зарыскага перайшоў у Гарвардскі ўніверсітэт. Неўзабаве пасля гэтага ён пазнаёміўся з Аляксандрам Гратэндыкам, які правёў 1958—1959 год у Гарвардзе, і на яго запрашэнне пераехаў у Парыж і правёў год у Інстытуце вышэйшых навуковых даследаванняў. У 1960 годзе пад кіраўніцтвам Зарыскага абараніў дысертацыю на ступень PhD.
У 1975 годзе Хіранака вярнуўся ў Японію і быў прызначаны прафесарам Даследчага інстытута матэматычных навук Кіёцкага ўніверсітэта, у 1983—1985 гадах быў яго дырэктарам. Ён быў абраны членам Японскай акадэміі навук (1976), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1969), Французскай (1981) і Расійскай (1994) акадэмій навук.
Дом па вуліцы Леніна, 22 (Пінск)
Пабудаваны ў пачатку XX стагоддзя з цэглы. Выкарыстоўваецца прадпрыемствам грамадскага харчавання.
Архітэктура
Ушчыльную прылягае да дома № 20 і ўтварае з ім адзіную архітэктурную кампазіцыю. Двухпавярховы прамавугольны ў плане будынак звернуты да вул. Леніна тарцовым фасадам і накрыты высокім двухсхільным дахам з люкарнамі. Паверхі падзелены гарызантальнай цягай. Падкрэслена строгі рытм вокнаў парушаецца асіметрычным размяшчэннем уваходу і вялікім акном над ім.
Джэймс Бісет Прат
Джэймс Бісет Прат (James Bissett Pratt;, Элмайра, штат Нью-Ёрк, ЗША — ) — амерыканскі філосаф, гісторык рэлігіі і педагог. Адзін з заснавальнікаў крытычнага рэалізму.
Біяграфія
У 1898 г. скончыў Уільямс коледж. Пасля вучыўся ў Берлінскім і ў Гарвардскім універсітэтах. У 1905 г. атрымаў ступень доктара пад навуковым кіраўніцтвам Уільяма Джэймса. Пасля вярнуўся ва Уільямс, дзе выкладаў і займаўся навуковай працай.
Геаграфія Малдовы
Малдова знаходзіцца ва Усходняй Еўропе і не мае прамога выхаду да мора, што даволі тыпова для еўрапейскіх дзяржаў такіх памераў. Пры гэтым краіна геаграфічна належыць да прычарнаморскага рэгіёну. Рэкі Днестр (непасрэдна) і Прут (праз Дунай) звязваюць краіну з Чорным морам. У Малдовы ёсць невялічкі выхад непасрэдна да Дунаю (працягласць берагавой лініі — 600 м).
Малдова займае большую частку міжрэчча Днястра і Прута а таксама вузкую паласу левабярэжжа Днястра ў яго сярэднім і ніжнім цячэнні. На захадзе мяжуе з Румыніяй, усе 450 км мяжы праходзяць па рацэ Прут. На ўсход ад Малдовы ляжыць Украіна. Даволі значны паўночны адрэзак 940-кіламетровай мяжы з ёй прыходзіцца на Днестр. Тэрыторыя Малдовы на ўсход ад Днястра — непрызнанае Прыднястроўе, якое займае 12,3% ад плошчы краіны.
Малдова ляжыць у другім часавым поясе.
Рэльеф
Малдова размешчана на крайнім паўднёвым захадзе Усходне-Еўрапейскай раўніны. Паверхня большай часткі Малдовы прадстаўляе сабой узгорыстую раўніну, раздзеленую рачнымі далінамі. Яе заходняя найвышэйшая частка вядомая пад назвай Кодры. На поўначы тэрыторыя ўздымаецца ў выглядзе вапняковай грады Толтры. Сярэдняя вышыня краіны над узроўнем мора — 147 м, максімальная — 429,5 м (гара Баланешты ў Кодрах). Паўднёва-ўсходняя Малдова — аднастайна плоская нізіна.
Карысныя выкапні
Карысныя выкапні на якія Малдова не вельмі багатая, прадстаўлены пераважна будаўнічымі матэрыяламі: вапнякі, гіпс, гліны, шкляны пясок, гравій. Маюцца невялікія радовішчы нафты і газу.
Клімат
Клімат умерана кантынентальны. Зіма мяккая, кароткая, лета цёплае, працяглае. Сярэдняя тэмпература студзеня −4 °C, ліпеня 21 °C. Абсалютны мінімум −36 °C, максімум 42 °C. Сярэдняя гадавая колькасць ападкаў вагаецца ў межах 380—550 мм, памяншаючыся з поўначы на поўдзень, дзе адчуваецца дэфіцыт вільгаці. Асабліва нізкая забяспечаннасць ападкамі ў летні перыяд. Частыя засухі, якія шкодзяць сельскай гаспадарцы. Тым не менш, Малдова валодае выдатнымі агракліматычнымі рэсурсамі.
Рэкі
Буйнейшыя рэкі краіны — памежныя Прут і Днестр, што цякуць у глыбокіх далінах, на некаторых участках утвараючы каньёны. Большая частка краіны адносіцца да басейна Днястра, яго буйнейшыя правыя прытокі: Рэут, Ікель. Многія прытокі Днястра і Прута ў засушлівы летні перыяд перасыхаюць у нізоўях. Малдове належыць каля паўкіламетра берага Дуная з вёскай Джурджулешты — адзіным дунайскім портам краіны. Рака Ялпуг цячэ на поўдзень і ўпадае ў адзін з дунайскіх ліманаў.
Краявіды
Паўночная частка Малдовы належыць да лесастэпавай зоны, цэнтральная і паўднёвая — да стэпавай. Глебы пераважна чарназёмныя (75 %). Большая частка тэрыторыі Малдовы ўзараная. Карэнная стэпавая расліннасць захавалася толькі на невялікіх участках. Лясы займаюць 6 % тэрыторыі, захаваліся яны пераважна ў Кодрах. Лясное покрыва схілаў прадстаўленае пераважна грабамі і дубамі. Сустракаюцца таксама спадарожныя пароды — ліпа, ясень, клён, бук, рабіна, дзікая груша, дзікая чарэшня, кізіл.
Ахова прыроды
У Малдове створана некалькі прыродных запаведнікаў: Кодры, Плаюл Фагулуй, Ягорлык; і нацыянальны парк Архей.
Прыродныя раёны:
IC 5097
IC 5097 — галактыка тыпу *4 (група зорак) ў сузор’і Малы Конь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Падзеі ў Мінску 19—21 лютага 1918 года
Гістарычны кантэкст
Пасля перамогі савецкай улады ў чэрвені 1917 года была ўтворана Заходняя вобласць з цэнтрам у Мінску. У снежні 1917 года створаны Аблвыканкамзах — вышэйшы заканадаўчы (паміж з’ездамі Саветаў) орган савецкай улады на Заходнім фронце і ў Заходняй вобласці пад кіраўніцтвам Аляксандра Мяснікова. Для каардынацыі дзейнасці і вырашэння найбольш важных пытанняў як выканаўчы орган існаваў Савет народных камісараў Заходняй вобласці і фронту. Сярод людзей, якія прычыніліся да стварэння гэтых структур, не было мясцовага цывільнага насельніцтва, а ў кіраўніцтве — ніводнага беларуса. Адначасова ў горадзе ўтвараліся і дзейнічалі іншыя палітычныя і нацыянальныя рухі, якія імкнуліся да набыцця ўлады — перадусім беларускія і польскія.
У снежні 1917 года ў Мінску адбыўся Першы Усебеларускі з’езд, у часе якога прадстаўнікі беларускіх арганізацый збіраліся прыняць рашэнні наконт будучыні края. Нягледзячы на легальнасць з пункту гледжання бальшавіцкіх уладаў, з’езд быў разагнаны войскамі, падпарадкаванымі Аблвыканкамзаху. Аднак ён паспеў прыняць, між іншым, рашэнне наконт стварэння беларускіх вайсковых атрадаў з дапамогай Цэнтральнай беларускай вайсковай рады (ЦБВР) пад кіраўніцтвам Канстанціна Езавітава. Была сфарміравана таксама Рада Усебеларускага з’езду, якая абвясціла сябе выканаўчым органам і прымала права рэпрэзентацыі беларускага руху. Радзе падпарадкоўваўся шэраг беларускіх арганізацый, у тым ліку ЦБВР. Аднак яна не мела рэальнай улады і дзейнічала ў апазіцыі да Аблвыканкамзаха, што трымаў пад кантролем Мінск. Разгарэўся канфлікт. На мяжы студзеня-лютага 1918 года ЦБВР была распушчана бальшавікамі, а яе кіраўніцтва арыштаванае.
Паралельна з беларускімі ў Мінску развіваліся арганізацыі і структуры, звязаныя з польскім рухам. У маі 1917 была створана Польская рада Мінскай зямлі (ПРМЗ), якая згуртавала шматлікія польскія арганізацыі Міншчыны і мела задачу выконваць ролю органа самакіравання польскай супольнасці. Спачатку Рада падтрымлівала нацыянальныя імкненні беларусаў, выказвалася за аўтаномную Беларусь у складзе дэмакратычнай Расійскай рэспублікі, патрабуючы адначасова гарантыі для правоў польскай меншасці. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі прызнала бальшавікоў галоўнай пагрозай і, не бачачы шанцаў для стварэння незалежнай беларускай дзяржавы, пачала выказвацца за ўлучэнне Міншчыны ў склад Польшчы. Адначасова тут дзейнічалі польскія атрады і арганізацыі ваеннага характару. Летам 1917 года быў створаны І Польскі корпус, які на пераломе 1917 і 1918 гадоў налічваў у Беларусі да 50 тысяч салдат. У Мінску ад кастрычніка 1917 да студзеня 1918 года працавала створаная жыхарамі мілітарная Польская грамадзянская стража. Пасля раззбраення яе бальшавікамі ПРМЗ вырашыла працягваць навучанне яе ўдзельнікаў у падполлі. У горадзе дзейнічала таксама Польская ваенная арганізацыя (ПВА).
Эвакуацыя бальшавікоў
Пасля таго, як навіна пра пачатак нямецкага наступу дайшла да бальшавікоў, яны пачалі прымаць захады да абароны ў Мінску. Выканаўчы камітэт Савета народных камісараў Заходняй вобласці і фронту, які меў уладу ў горадзе, заявіў, што будзе бараніць і ахоўваць цэласць і бяспеку народнай улады. Бальшавіцкія войскі былі, аднак, здэмаралізаваныя праз дэмабілізацыю і пацыфісцкую агітацыю, а іх кіраўнікі не былі здольныя змяніць сітуацыю. У такіх умовах на пасяджэнні ў ноч з 18 на 19 лютага Савет народных камісараў прыняў пастанову не даваць адпор і эвакуіравацца ў Смаленск. Асаблівыя цяжкасці з уцёкам мелі бальшавіцкія камісары, якіх яшчэ каля поўдня мінскія чыгуначнікі вырашылі не выпускаць з горада.
Уцёкі бальшавікоў нагадалі жыхарам Мінска вяртанне царскай арміі ў 1915 годзе, што асабліва палохала ваенных бежанцаў. З другога боку баяліся бальшавіцкіх атрадаў, якія, ідучы на ўсход, палілі і рабавалі населеныя пункты, што знаходзіліся на іх шляху (так здарылася між іншым з Койданавам). З’явілася плётка, быццам бы да горада набліжаюцца галодныя, дзікія і бязладныя групы бальшавіцкіх салдат, пераможаных І Польскім корпусам пад Асіповічамі. Асаблівыя асцярогі выказвалі палякі, якія жылі ў Мінску, перакананыя, што бальшавікі разглядаюць іх як патэнцыйных ворагаў. Баяліся помсты з іх боку за паразу ў барацьбе з І Польскім корпусам. У ноч з 18 на 19 лютага польскія выведнікі здабылі патрабаванне кіраўніка Заходняга фронту Аляксандра Мяснікяна, які заклікаў да змагання з праціўнікамі рэвалюцыйнай улады. 19 лютага кіраўнік мінскага гарнізону Лысакоў выдаў сваё апошняе патрабаванне, якое заклікала да канчатковай расправы з палякамі.