cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Край (арганізацыя)
Гісторыя
«Край» ад самага пачатку выдаваў ўлёткі, брашуры, газеты. Некаторая літаратура толькі для ўнутранага карыстання, некаторая распаўсюджваецца досыць шырока. Выданні «Краю» выходзяць і ў правінцыі. Асабліва моцныя пазіцыі арганізацыі былі на Палессі, Міншчыне, Віцебшчыне, Гарадзеншчыне. «Край» ад пачатку змагаўся з РНА. Свае «подзвігі» арганізацыя не афішыявала ў апазіцыйных газетах. Арганізацыя правяла некалькі гучных акцый. Напрыклад, усталяванне крыжа слуцкім паўстанцам у Вызне 27 лістапада 1999 года, калі на некалькі гадзін «Край» апанаваў гэтае мястэчка. Краёўцы ўдзельнічалі ў многіх акцыях апазіцыі ў Мінску, арганізавана знаходзячыся на дэманстрацыях, каб у патрэбны момант абараніць безабаронных людзей ад міліцыі ці АМАП.
16 студзеня 1999 года ў Гродне адбылася сустрэча ўдзельнікаў беларускага нацыянальна-вызвольнага руху 1940-50 гадоў з прадстаўнікамі патрыятычных моладзевых арганізацый. Чынны ўдзел у падрыхтоўцы сустрэчы таксама прынялі хлопцы са спартова-патрыятычнай арганізацыі «Край». Пачалася імпрэза гімнам «Мы выйдзем шчыльнымі радамі», які спяваў гарадзенскі хор «Бацькаўшчына». Пад словы гімна, краёўцы ўнеслі ў залу бел-чырвона-белы сцяг. Ветэраны беларускага вызвольнага руху са слязамі на вачах спявалі гімн разам з хорам.
З пачатку 2000 года арганізацыя выдае газету «Голас Краю». Пра яе пачалі пісаць зарэгістраваныя незалежныя газеты кшталту «Нашай Нівы». Сярод брашур, выдадзеных «Краем», ёсць і такія: «Абэцэда беларускага нацыяналізму», «Чаму беларус абавязаны быць нацыяналістам», «Нацыяналізм у сьвеце» ды іншыя.
Так самая моцная арганізацыя беларускіх нацыяналістаў перастала існаваць практычна ў адзін момант. Як вышэй адзначалася глыбокая канспірацыя спрычынілася да таго, што пры знікненні кіраўніцтва шэраговыя актывісты расцярушыліся па ўсёй Беларусі.
Апошні раз у прэсе прозвішчы былых кіраўнікоў «Краю» Вадзіма Кабанчука і Анатоля Міхнаўца ўсплылі падчас прэзідэнскіх выбараў у 2010 годзе. Яны ўваходзілі ў каманду Віталя Рымашэўскага і прымалі ў яго кампаніі актыўны ўдзел. Але сябе пазіцыянавалі як прыватных асоб і ніяк не ўзгадвалі пра сваю дзейнасць у арганізацыі «Край».
Астрэя
Астрэя — старажытны горад на Беларусі, які ўпамінаецца ў «Спісе гарадоў рускіх далёкіх і блізкіх» (кан. 14 — пач. 15 ст.). Археолаг В. В. Сядоў атаясамлівае Астрэю з г. п. Астрына Шчучынскага р-на Гродзенскай вобл., за 1,5 км на паўднёвы-усход ад якога ёсць гарадзішча Кульбачына 11 — 14 ст.
Мар’яніўка (Авідзіяпольскі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кубак Польшчы па баскетболе 2021/2022
Кубак Польшчы па баскетболе 2021/2022 — 58-ы кубак Польшчы па баскетболе.
Казеозны некроз
Казеозны некроз (ад caseosus — «тварожысты» і νέκρωσις — «змярцвенне») — апісанне формы смерці біялагічных тканак, разнавіднасці каагуляцыйнага, вылучаны ў асаблівую групу з-за свайго знешняга выгляду. Мёртвая тканка выглядае як мяккая, белая бялковая тварожыстай кансістэнцыі некратычная маса.
Прычыны
Часта казеозный некроз звязваюць з туберкулёзам. Таксама ён можа выклікацца сіфілісам або пэўнымі грыбкамі: звычайна з'яўленне можа быць звязана з,  і.
З’яўленне
Пры казеозным некрозе не захоўваецца гісталагічная архітэктура. Пры даследаванні пад мікраскопам з  гэта характарызуецца з пазбаўленымі клетак ружовымі зонамі некрозу, акружанымі  запаленчым працэсам.
Калі прыкаранёвы лімфатычны вузел, напрыклад, інфіцыраваных на туберкулёз, і ўсё ідзе да казеознага некрозу, то масава можа пачаць выяўляцца змена колеру скуры ад сырнага жаўтлява-карычневага да белага, па прычыне чаго гэты выгляд некрозу часта малююць як камбінацыю абодвух відаў —  і некрозу.
Тым не менш, у лёгкіх, больш звычайны казеозны некроз з грануляваным жаўтлява-карычневым адценнем паверхні. Разбурэнне тканак настолькі шырокае, што існуе шэраг абласцей з пустэчамі (таксама вядомых як кістозныя прасторы).
Герб Івянца
У верхняй, найбольш пачэснай частцы сучаснага гарадскога герба адлюстравана графская залатая карона з характэрнымі для геральдыкі асаблівасцямі — залатая, з дзевяццю жамчужынамі. Ніжэй кароны размяшчаецца леў, прысутнасць якога сімвалізуе сувязь з родам графаў Салагубаў.
Аўтар герба А. А. Шпунт.
Гісторыя
Паводле пісьмовых крыніц, Івянец вядомы з 2-й палавіны XV ст. У 1522 годзе ён упамінаецца як мястэчка Менскага павета Вялікага Княства Літоўскага. З 1470 года Івянцом валодалі графы Салагубы, дзякуючы якім у пачатку XVIII в. паселішча стала цэнтрам графства. Графскі род валодаў радавым гербам «Праўдзіч»: у блакітным полі выходзіць са сцяны леў, павернуты ўлева. У пярэдніх лапах ён трымае жалезны круг ці шар. Б. Папроцкі, польскі гісторык і геральдыст (1543—1614), піша, што герб гэты быў прынесены ў Польшчу з Германіі ў XIV ст.
Графскі герб стаў асновай для стварэння сучаснага гарадскога. Іменна асновай, бо ў адрозненне ад радавога гарадскі мае свае асаблівасці. Так, у гербе Салагубаў леў «выходзіць» і павернуты ўлева. У гербе горада — «узнікае» і павернуты ўправа. «Узнікаючы» леў малюецца як верхняя частка ўздыбленага льва па пояс з пярэднімі лапамі і з верхняй часткай хваста. У адрозненне ад «вырастаючага» льва (гл. герб Воранава) ці «ўздыбленага» (гл. гербы Слоніма, Ліды, Парыч), леў «узнікаючы» ў івянецкім гербе не дакранаецца сваім ніжнім краем да якой-небудзь фігуры, размешчанай ніжэй. Іменна таму гэты леў размешчаны ў цэнтры поля.
NGC 5603B
NGC 5603B (іншыя абазначэнні — UGC 9216, MCG 7-30-7, ZWG 220.10, PGC 51372) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Валапас.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Упраўленне савецкай маёмасцю ў Аўстрыі
Упраўленне савецкай маёмасцю ў Аўстрыі ці УСМА (УСИА, Управление советским имуществом в Австрии) было ўтворана ў савецкай зоне акупацыі Аўстрыі ў 1946 годзе і дзейнічала да вываду войск СССР з Аўстрыі ў 1955 годзе. УСМА дзейнічала як дэ-факта дзяржаўная карпарацыя і кантралявала больш за 400 экпрапрыяваных аўстрыйскіх фабрык, транспартных і гандлёвых кампаній. Актывы УСІА ўключалі раней незалежныя аўстрыйскія кампаніі (ÖAF), заводы, якія калісьці належалі нямецкім карпарацыям (AEG), і былыя прадпрыемствы СС (DEST). На сваім піку ў 1951 годзе ў кангламераце працавала каля 60 тысяч чалавек або 10% аўстрыйскіх індустрыяльных працоўных. УСІА была вызвалена ад аўстрыйскіх тарыфаў, ігнаравала падаткаабкладанне і магла гандляваць з Усходняй Еўропай, нягледзячы на жалезную заслону і заходнія гандлёвыя эмбарга. Экстарытарыяльная карапарацыя спрабавала быць самадастатковай і была вельмі слаба інтэграванай з астатняй часткай аўстрыйскай эканомікі.
Машага-Прыма
Машага-Прыма (Masciago Primo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 279 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 279 чал./км². Займае плошчу 1 км². Паштовы індэкс — 21030. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Астроўна (Бешанковіцкі раён)
Астро́ўна (, Островно) — аграгарадок (былая вёска) у Бешанковіцкім раёне Віцебскай вобласці на беразе возера Астроўна. Уваходзіць у склад Астровенскага сельсавета.
Гісторыя
Прыкладна ў 1520-я ваявода віцебскі Іван Сапега заснаваў Астровенскі замак. Гэтыя землі належалі да маёнтку Палонна ў складзе Віцебскага павета і засталіся яму і брату Янушу ў спадчыну ад маці, князёўны Фядоры Друцкай-Сакалінскай. Першы пісьмовы ўспамін пра Астроўну як спадчыну дзяцей І. Сапегі датуецца 1546, калі яго ўдава атрымала велікакняжацкі дазвол заснаваць каля замка мястэчка. Пазней маёнткам валодалі сын Іван (сын Івана) і Міхал (сын Януша) Сапегі. У 1591 Астроўна перайшла да Рыгора, сына І. Сапегі. Цягам 1600—1633 гэтым абшарам валодаў адзіны сын Рыгора, Аляксандр Дажбог Сапега. Адначасна частка Астроўна належала ўнукам Януша, Мікалаю і Льву Сапегам, потым сыну Мікалая, Фёдару.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Астроўна апынулася ў складзе Расійскай імперыі, дзе зрабілася цэнтрам воласці Сенненскага павета Магілёўскай губерні. На кан. XVIII ст. у мястэчку было 19 двароў, на галоўнай плошчы стаяла ратуша. У гэты час тут рэгулярна з 15 жніўня да 1 верасня праводзіўся кірмаш.
У пачатку Вайны 1812 года ў ваколіцах Астроўна адбылася бітва паміж французскім авангардам Ж. Мюрата і часткай сіл I Заходняй арміі М. Б. Барклая дэ Толі, у выніку якой мястэчка было разбурана. Станам на 1888 у мястэчку было 70 дамоў, у пач. XX ст. — 126 дамоў.
1 студзеня 1919 згодна з пастановай I з'езду КП(б) Беларусі Астроўна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 Астроўну вярнулі ў склад БССР, дзе яна зрабілася цэнтрам сельсавета. Станам на 1969 у вёсцы было 264 двары, на 1990 — 535, на 1994 — 554. У 2005 Астроўна атрымала афіцыйны статус аграгарадку.
Інфраструктура
У Астроўна працуюць сярэдняя школа, бальніца, дом культуры, бібліятэка, пошта.
Мыкалаіўка (Авідзіяпольскі раён)
Мыкалаіўка (Микола́ївка) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Атвержычы (археалагічныя помнікі)
Атвержычы — бескурганны могільнік і 2 селішчы зарубінецкай культуры, курганны могільнік X—XI стст. каля вёскі Атвержычы Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Даследавалі ў 1950 — 1960-я г. Ю. У. Кухарэнка і К. В. Каспарава. На бескурганным могільніку ўскрыта 97 пахаванняў з трупаспаленнем у авальных або круглых ямах (I ст. да н.э. — I ст. н.э.). Знойдзена шмат ляпнога посуду, металічныя фібулы, буйныя шпількі, трапецападобныя падвескі, бранзалеты, скураны пояс, упрыгожаны бронзавымі пласцінамі і бляшкамі, і іншае. На адным з селішчаў раскапана паўзямлянка памерам 4,8 на 3 метры, заглыбленая ў зямлю на 0,7 метраў, з рэшткамі глінабітнай печы дыяметрам 0,65 метраў.
Якша
Я́кша (, Якша) — вёска ў Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Бродніцкага сельсавета.
Геаграфія
Каля вёскі маецца яловы лес, за межамі арэалу елкі.
Пётр з Дусбурга
Пётр з Дусбурга, Пётр з Дуйсбурга, Пётр Дзюзбург (сярэдзіна 13 ст. — пасля 1330) — брат-святар і храніст Тэўтонскага ордэна.
Дакладных звестак пра жыццё Пятра няма. Радзімай храніста працяглы час лічылі горад Дуйсбург (Duisburg) на Рэйне. Але польская даследчыца М. Палякуўна выказала здагадку, што ён быў выхадцам з галандскага горада Дусбурга, які знаходзіўся на тэрыторыі ордэнскага балея Утрэхт, які належаў Тэўтонскаму ордэну яшчэ ў першай палове XIII ст.. Цяпер абедзве гэтыя версіі суіснуюць паралельна.
Асноўны твор — «Chronicon Terrae Prussiae», даведзены да 1326 года з дадаткамі да 1330 года. Хроніка захавалася толькі ў спісах XV ст., у ёй змешчана ваенная гісторыя Ордэна ў Прусіі, апісаныя прусы і іх паганскія культы. Застаецца нявызначаным месца напісання «Хронікі…» і месцы знаходжання аўтара. Паводле асноўных версій гэта маглі быць Рагніт, Кёнігсберг або Марыенбург (на апошні паказвае прысвячэнне «Хронікі…» Вялікаму Магістру Ордэна)
Першая Цвярская-Ямская вуліца
Першая Цвярская-Ямская вуліца — вуліца ў Цэнтральнай адміністрацыйнай акрузе горада Масквы на тэрыторыі раёна «Цвярскі». Вуліца пачынаецца ад Трыўмфальнай плошчы і ідзе да плошчы Цвярская Застава.
Гісторыя
Цвярская ямская слабада займала вялікую прастору з абодвух бакоў ад Цвярской дарогі, фурманы (ямщики) забяспечвалі перавозку пошты, пасажыраў і грузаў спачатку па тракце Масква-Цвер, потым Масква-Санкт-Пецярбург. Слабада захоўвала свой ​​характар ​​да другой паловы XIX стагоддзя, але пасля будаўніцтва ў 1870 Смаленскага (цяпер Беларускага) вакзала пачалася актыўная забудова Цвярской-Ямской вуліцы. У 1872 годзе па ёй пусцілі конку, а ў пачатку XX стагоддзя — трамвай.
У 1932 году Першая Цвярская-Ямская вуліца была аб’яднаная з Цвярской пад агульнай назвай — вуліца Горкага ў гонар пісьменніка А. М. Горкага. У 1990 годзе вуліцы вярнулі гістарычную назву.
Ігар Яўгенавіч Войніч
І́гар Яўге́навіч Во́йніч (нар. 1965) — беларускі музыкант, разам з Алесем Кішкіным, Змітром Сідаровічам і Валянцінам Агеевым заснавальнік гурта «Камэлот».
Біяграфія і творчасць
Па адукацыі — філолаг. У 2002 годзе абараніў дысертацыю па тэме «Творчасць Сільвестра Косава ў літаратурным працэсе на Беларусі 30-х гг. XVII ст.». Кандыдат філалагічных навук. Граў на гітары, бас-гітары, клавішных інструментах, а часам сядаў за віяланчэль. Напісаў музыку некалькіх сумесных з іншымі ўдзельнікамі гурта песень, што выйшлі на першым CD, а «Песню Вартавога ратніка» аднаасобна — і музыку, і тэкст. Асноўная роля Войніча ў першым і другім складзе гурта палягала на сачыненні аранжыровак. Пасля творчых разыходжанняў паміж Басаем і Змітром Сідаровічам у 1996 годзе Войніч прыняў бок Басая. Некалькі наступных гадоў Войніч і Басай, набраўшы ў гурт новых музыкантаў, пад назвай «Камелот» далі некалькі дзясяткаў канцэртаў, нават запісалі на дэма новую праграму выключна з песень Войніча. З’ездзілі з канцэртамі ў Польшчу і Данію. Войніч выкладаў польскую літаратуру на філалагічным факультэце БДУ. У 2002 годзе Войнічу не падоўжылі кантракт працы ва ўніверсітэце. Адной з прычын была гістарычная і, адпаведна, палітычная ангажаванасць гурта. «Камелот» канчаткова быў пазбаўлены рэпетыцыйнай базы і перастаў увогуле выступаць.
У 2007 годзе Сідаровічам разам з Войнічам рабілася спроба аднавіць калектыў. Але апошні ў канцы года, згодна з паведамленнямі польскай прэсы, выехаў у Польшчу. Працаваў няштатным аператарам тэлеканала «Белсат».
Флавіа Б’ёнда
Флавіа Б'ёнда (Flavius BlondusFlavius Blondus; Фарлі, 1392 (або 1388) — Рым, 4 чэрвеня 1463) — вялікі італьянскі гуманіст, гісторык. Упершыню вылучыў Сярэднія стагоддзі як асаблівы перыяд гісторыі, у 1453 годзе ім быў уведзены тэрмін «Сярэднія стагоддзі» (medium aevummedium aevum). Ён быў адным з першых гісторыкаў, які выкарыстаў падзел з трыма перыядамі гісторыі (Старажытны, Сярэднявечны, Сучасны) і вядомы як адзін з першых археолагаў і медыявістаў.
Самая вялікая праца Флавіа — Historiarum ab Inclinatione Romanorum Imperii («Дэкады гісторыі, пачынаючы ад заняпаду Рымскай імперыі»; Венецыя, 1483) — гісторыя Еўропы ў трыццаці двух кнігах, ад рабавання Рыма ў 410 годзе вестготамі да сучаснай яму Італіі (1442).
Маладзіжнэ (Авідзіяпольскі раён)
Маладзіжнэ (Молоді́жне) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Выбары ў Барысаўскі раённы Савет дэпутатаў (2014)
Выбары ў Барысаўскі раённы Савет дэпутатаў 2014 года з’яўляюцца часткай выбараў у мясцовыя Савет дэпутатаў, якія адбыліся ў Беларусі 23 сакавіка. На 31 з 34 выбарчых акруг выбары былі безальтэрнатыўнымі.
Алесь Кішкін
Алесь Кішкін — беларускі музыкант, адзін з заснавальнікаў гурта «Камэлот» (разам з Ігарам Войнічам, Змітром Сідаровічам і Валікам Агеевым). Граў на сола-гітары, разнастайных духавых інструментах (дудкі, флейты, кларнет), а таксама на экзатычных, кшталту кокле (іх чуваць у песні «Дуда, Лютня ды Бубен»). Скончыў журналісцкі факультэт БДУ. Напісаў музыку да найбольш рамантычных песень гурта. Пасля запісу першага альбома гурта і сваркі Сідаровіча з Басаем заявіў, што граць разам адказваецца. Усе гэтыя гады трымаў сваё слова, нягледзячы на многія прапановы іншых удзельнікаў гурта сыграць разам ці зрабіць які-небудзь музычны праект.
Ленінградскі праспект
Ленінградскі праспект — праспект, адна з найважнейшых транспартных магістраляў у Маскве, размешчана ў Паўночным адміністрацыйнай акрузе. Самая шырокая вуліца ў Маскве (да 120 м).
Праспект пачынаецца як працяг 1-й Цвярскі-Ямской вуліцы, каля Беларускага вакзала. Далей праспект ідзе на паўночны захад і сканчаецца пасля скрыжавання з вуліцамі Алабяна і Балтыйскай, ля вышыннага будынка інстытута «Гідрапраект», дзе гэта магістраль падзяляецца на Ленінградскую шашу і Валакаламскую шашу.
Грамадскі транспарт
У 1933 году па цяперашнім праспекце прайшла першая ў СССР тралейбусная лінія.
У 1938 годзе пад праспектам прайшла Замаскварэцкая лінія метро са станцыямі Дынама, Аэрапорт і Сокал.
У 1901 годзе па цяперашнім праспекце пракладзеная трамвайная лінія ад Беларускага вакзала да Пятроўскага парку.
Безракетны касмічны запуск
Безракетны касмічны запуск (Non-rocket spacelaunchNon-rocket spacelaunch, NRS) — касмічны запуск, або спосаб вывядзення на арбіту, пры якім некаторая або ўся неабходная хуткасць і вышыня дасягаецца без дапамогі традыцыйных ракет, якія запускаюцца з зямной паверхні. Прапанавана мноства альтэрнатыў ракетам. У некаторых сістэмах, такіх як ракетныя санкі і паветраны старт, ракета ўдзельнічае ў дасягненні арбіты, але ўключаецца пасля дасягнення іншым спосабам пэўнай пачатковай вышыні або хуткасці.
У кошце касмічных праектаў транспарціроўка на арбіту складае значную частку бюджэту; калі яе атрымаецца зрабіць больш эфектыўнай, агульны кошт касмічнага палёту моцна паменшыцца. Па стане на 2016 год кошт запуску кілаграма карыснай нагрузкі з Зямлі на нізкую апорную арбіту знаходзіцца ў межах ад 10 да 25 тысяч $, але некаторыя краіны субсідзіруюць запускі на сумы каля 4000 $.
Паколькі тэарэтычна магчымы мінімальная кошт энергіі менш на парадак, магчыма значнае зніжэнне кошту. Для асваення касмічнай прасторы, што значыць даследавання і каланізацыі космасу, патрабуюцца нашмат больш танныя метады запуску, а таксама спосаб прадухілення нанясення сур’ёзнай шкоды атмасферы з боку тысяч, а магчыма і мільёнаў запускаў. Іншай выгадай можа стаць рост бяспекі і надзейнасці запускаў, што, у дадатак да меншага кошту, дапаможа адпраўляць радыёактыўныя адходы ў космас. Паколькі неабходна пераадолець гравітацыйны бар’ер Зямлі, транспартныя сродкі павінны выкарыстоўваць неракетные метады стварэння рухаючай сілы, напрыклад, іонны рухавік, які мае вялікую эфектыўнасць рухаючага рэчывы (удзельны імпульс) і большы патэнцыйны максімум хуткасці, чым звычайныя ракеты, але сам не можа быць запушчаны ў космас.
Статычныя структуры
У дадзеным кантэксце пад тэрмінам «статычныя» разумеецца, што канструктыўная частка сістэмы не мае рухомых частак. Структура як цэлае, часта якой знаходзіцца на арбіце, рухаецца на высокіх хуткасцях, але часткі сістэмы не рухаюцца адносна іншых прылеглых частак.
Кампрэсійныя структуры
Кампрэсійныя структуры для безракетнага касмічнага запуску — гэта прапановы па выкарыстанні доўгіх і вельмі моцных структур, падобных антэнным мачтам на расцяжках альбо штучных гор, па якіх можа быць падняты груз.
Касмічная вежа
Касмічная вежа — будынак, які б дасягнуў знешняга космасу. Каб пазбегнуць неабходнасці ў транспартным сродку, запускаемым з першай касмічнай хуткасцю, вежа павінна ўзвышацца над мяжой космасу (вышэй адзнакі 100 км — Лінія Кармана), але і вежа значна меншай вышыні магла б знізіць лабавы супраціў у атмасферы пры ўздыме. Спадарожнікі могуць часова вярцецца па эліптычных арбітах, якія апускаюцца да 135 км і ніжэй, але скажэнне арбіты, якое выклікаецца ўваходам у шчыльныя слаі атмасферы, будзе вельмі хуткім, калі толькі пазней вышыня не будзе тэрмінова адноўлена да сотняў кіламетраў. Калі вежа, размешчаная на экватары, будзе даходзіць да геасінхроннай арбіты на вышыні прыкладна 36 000 км, аб’екты, выпушчаныя на такой вышыні, могуць затым паляцець з мінімальнымі выдаткамі энергіі і будуць знаходзіцца на кругавой арбіце. Аднак вежу такой экстрэмальнай вышыні немагчыма зрабіць з матэрыялаў, якія існуюць у дадзены момант на Зямлі. Акрамя таго, усё больш зніжаючыюся спадарожнікі рана ці позна сутыкнуцца з такой вежай (так як плоскасць арбіты любога спадарожніка абавязкова праходзіць праз цэнтр Зямлі і такім чынам перасякае плоскасць экватара). Накід структуры, якая дасягае геасінхроннай арбіты, упершыню быў прапанаваны Канстанцінам Цыялкоўскім, які прапанаваў кампрэсійную структуру, або «Вежу Цыялкоўскага».
Аўгустдор
Аўгустдор — залатая манета Рэчы Паспалітай, якая чаканілася пры Аўгусце ІІІ у 1753—1756 гг., 1758 г. Адпавядала 5 талерам (каратная проба 23,5, лігатурная маса 5,96 грам). Прататыпамі аўгустдора былі пістоль Іспаніі, луідор Францыі, фрыдрыхсдор Прусіі. У 1753—1756 гг. чаканіліся таксама фракцыі ў ½ і 2 аўгустодор.
NGC 5604
NGC 5604 (іншыя абазначэнні — MCG 0-37-3, ZWG 19.16, IRAS14221-0259, PGC 51471) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Марыя Аўксенцьеўна Прымачэнка
Марыя Аўксенцьеўна Прымачэнка (Марія Оксентіївна Примаченко;, в. Балотня, Кіеўская губерня — , Балотня, Кіеўская вобласць, Украіна) — украінская мастачка. Народная мастачка УССР (1988). Прадстаўніца «народнага прымітыва» («наіўнага мастацтва»). Нацыянальная легенда Украіны (2022).
Біяграфія
Нарадзілася 30 снежня 1908 (12 студзеня 1909) года ў вёсцы Балотня Кіеўскай губерні (цяпер — Вышгарадскі раён Кіеўскай вобласці Украіны), дзе і правяла ўсё жыццё. Бацька, Аўксенцій Рыгоравіч, быў цесляром-віртуозам, майстраваў дваровыя агароджы. Маці, Праскоўя Васільеўна, была прызнанай майстрыцай вышывання (сама Марыя Аўксенцьеўна апраналася ва ўласнаручна вышытыя кашулі).
Дзяцінства Марыі было азмрочана страшнай хваробай — поліяміэлітам. Гэта зрабіла яе не па-дзіцячы сур’ёзнай і назіральнай, абвастрыла слых і зрок. Марыя Аўксенцьеўна годна і адважна перанесла ўсе жыццёвыя нягоды, у тым ліку і гібель мужа на фронце. А сын, Фёдар Васільевіч Прымачэнка (1941—2008), быў яе вучнем і з’яўляўся народным мастаком Украіны.
«Пачыналася ўсё гэта так, — успамінала мастачка. — Неяк каля хаты, ля рэчкі, на прыбраным кветкамі лузе пасвіла я гусей. На пяску малявала ўсякія кветкі, убачаныя мной. А потым заўважыла сіняватую гліну. Набрала яе ў падол і размалявала нашу хату…». Кожны прыходзіў паглядзець на гэта дзівоцтва, зробленае рукамі дзяўчынкі. Хвалілі. Суседзі прасілі ўпрыгожыць і іх дамы.
Талент Прымачэнка адкрыла кіяўлянка Таццяна Флору (у 1960—1970-х гадах творчасць Прымачэнка шырока папулярызавалася журналістам Г. А. Мястэчкіным). У 1936 годзе Марыю Аўксенцьеўну запрасілі ў эксперыментальныя майстэрні пры Кіеўскім музеі ўкраінскага мастацтва. Яе творчасць стала больш разнастайнай — Марыя малявала, вышывала, захапілася керамікай. У Дзяржаўным музеі ўкраінскага народнага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва захоўваюцца яе керамічныя збаны і стравы гэтага перыяду. Акім Герасіменка, прызнаны майстар украінскай керамікі, ахвотна перадаваў Прымачэнка вырабленыя ім вырабы розных формаў, а яна распісвала іх выявамі рудых лісічак, страшных звяроў, блакітных малпаў, што крочылі па сцеблах клубніцы, ці пакрытых кветкамі зялёных кракадзілаў.
За гады натхнёнай працы класік сучаснага ўкраінскага народнага жывапісу Марыя Прымачэнка стварыла больш за 500 мастацкіх работ. Акрамя таго, яна стварыла ўласны накірунак, сваю школу-студыю арыгінальнага дэкаратыўнага пісання, у якую прыцягвала таленавітых дзяцей з роднай Балотні. Марыю Прымачэнку ўзнагародзілі званнем заслужанай дзяячкі мастацтваў УССР, а ў 1988 годзе — званнем народнай мастачкі УССР.
Памерла 18 жніўня 1997 года ў вёсцы Балотня, дзе і пахаваная.
Творчасць
Крыніцамі натхнення ў насценным хатнім жывапісе, арнаментальным і песенным багацці для мастачкі сталі матчыныя калыханкі. Творчасць Прымачэнка ўвабрала ў сябе разнастайную школу народнай творчасці, шматвяковую культуру народа: ад сотаў у выглядзе фантастычных жывёл, вясельных вырабаў з цеста, якімі яна славілася ў вёсцы, да старажытных тканін, дываноў, вышыўкі, стукачоў.
Страчаныя творы
Падчас расійскага ўварвання ва Украіну 27 лютага 2022 года ў райцэнтры Іванкіў Кіеўскай вобласці згарэў гісторыка-краязнаўчы музей, дзе захоўвалася каля двух з паловай дзясяткаў твораў Марыі Прымачэнкі. Некаторыя карціны, якія захоўвалісч ў музеі, былі захаваны. Іх часова зберагаюць мясцовыя жыхары.
Сталь Остраў Велькапольскі
«Сталь» (Stal Ostrów Wielkopolski) — польскі прафесійны баскетбольны клуб з горада Остраў Велькапольскі. Клуб быў створаны ў 1947 годзе. У вышэйшай лізе дэбютаваў у 1998 годзе.
Дасягненні
Чэмпіянат Польшчы:
Кубак Польшчы:
Суперкубак Польшчы:
Кубак ФІБА Еўропы:
Надлыманскэ
Надлыманскэ (Надли́манське) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Марыя Крысціна Аўстрыйская
Марыя Крысціна Дэзірэ Генрыета Феліцытас Раньера фон Габсбург-Латарынгская (Maria Christina Désirée Henriette Felicitas Rainiera von Habsburg-Lothringen; нар. 21 ліпеня 1858, Жыдлаховіцэ, Аўстрыйская імперыя — 6 лютага 1929, Мадрыд, Каралеўства Іспанія) — каралева-кансорт Іспаніі, другая жонка караля Іспаніі Альфонса XII, пасля яго смерці — рэгент Іспаніі да нараджэння свайго сына Альфонса XIII, а затым падчас яго маленства (з 1885 па 1902 гады).
Біяграфія
Нарадзілася ў замку Грос-Зеелавіц каля Брно ў Маравіі ў сям’і эрцгерцага Карла Фердынанда эрцгерцагіні Лізаветы. Па бацьку прыходзілася ўнучкай Карлу Людвігу Аўстрыйскаму, герцагу Цешэнскаму і Генрыеце Насаў-Вейльбургскай. У сям’і яе звалі Крысці.
29 лістапада 1879 года ў базыліцы Аточа ў Мадрыдзе адбылося вянчанне Марыі Крысціны з каралём Іспаніі Альфонсам XII. У іх было трое дзяцей.
Каралева-ўдава і рэгент
Калі кароль памёр ад туберкулёзу 25 лістапада 1885 года, каралева была цяжарная трэцім дзіцем. Спадкаванне кароны залежыла ад полу гэтага дзіцяці — калі б на свет з’явілася трэцяя дачка, на трон ўзышла б старэйшая, — трон быў абвешчаны вакантным да родаў, а каралева стала рэгентшай. 17 мая 1886 года нарадзіўся сын — Альфонс XIII. Да таго, як яму ў 1902 годзе споўнілася 16 гадоў, Марыя Крысціна працягвала выконваць рэгенцкія абавязкі.
У 1929 годзе яна памерла ў каралеўскім палацы ў Мадрыдзе і пахавана ў Эскарыяле.
Мільштэтэр-Зэ
Мільштэ́тэр-Зэ (Millstätter See) — возера ў Аўстрыі. Знаходзіцца ў Карынтыі. Займае плошчу каля 19 км². Максімальная глыбіня складае 142 метры. З’яўляецца адным з найбуйнейшых азёр гэтай федэральнай зямлі. Возера з’яўляецца папулярным турыстычным аб’ектам. Тэмпература вады на паверхні можа дасягаць 25 °C летам.
Мезенцана
Мезенцана (Mesenzana) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Насельніцтва складае 1231 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 308 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 21030. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Stranded Deep
Stranded Deep (бел. «выкінуты глыбока») — камп’ютарная гульня выжывання ад першай асобы, у адкрытым свеце, якая для Windows, Linux і Mac OS X распрацавана і апублікавана аўстралійскай незалежнай камандай распрацоўшчыкаў Beam Team Games. Гэта была першая відэагульня кампаніі. Stranded Deep варта з гісторыяй персанажа, які перажыў авіякатастрофу на палёце над Ціхім акіянам. Гульня была часткова заснавана на культавым фільме "Выгнаннік" (англ. Cast Away) 2000 года.
Гульня
Дзеянне гульні Stranded Deep адбываецца ў Ціхім акіяне, у моры Д'ябла. Гулец кіруе адзіным выжылым з пацярпелага крушэння самалёта; персанаж павінен самастойна шукаць рэсурсы для выжывання, даследаваць свет і пазбягаць небяспек, напрыклад нападаў акул і атрутных змей. У пачатку гульні персанаж аказваецца ў адкрытым моры сярод акул і павінен дабрацца да бяспечнага незаселенага вострава, дзе можа майстраваць прымітыўныя інструменты з камянёў і палак, шукаць ядомыя расліны, лавіць крабаў і рыбу. Свет гульні, у тым ліку востравы, драбы пабітых караблёў, якія знаходзяцца як на паверхні, так і пад вадой, і іншыя характэрныя месцы генеруюцца працэдурным чынам.
Паўднёвыя Вапняковыя Альпы
Выцягнутыя з захаду на ўсход на поўдні ад Цэнтральных Усходніх Альпаў.
Сехам Сергева
Сехам Сергева (سهام سرقيوة, нар. каля 1963) — лівійскі псіхолаг, якая ў 2014 годзе была выбрана дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Лівіі. 17 ліпеня 2019 г. была выкрадзена прыхільнікамі фельдмаршала Халіфы Хафтара з Лівійскай нацыянальнай арміі. Місія падтрымкі ААН у Лівіі выказала глыбокую заклапочанасць тым, што адбылося, а таксама заявіла, што «стаўленне да пазбаўлення жанчын права голасу ў працэсе прыняцця рашэнняў не павінна быць памяркоўным». Па стане на 17 кастрычніка 2019 года месцазнаходжанне Сергевы заставалася невядомым, вынікі расследавання яе выкрадання не апублікаваныя.
Біяграфія
Сергева — псіхолаг са ступенню ў галіне клінічнай псіхалогіі, якую яна атрымала за абароненую ў 1998 годзе ў Каралеўскім каледжы Лондана. Да канца 2000-х гадоў жыла ў Лондане, працавала псіхолагам, а таксама займалася даследаваннямі ў лякарні імя Гая.
За некаторы час да пачатку Арабскай вясны вярнулася ў Лівію, прымала ўдзел у пратэстах супраць урада Кадафі.
У 2011 годзе Сергева расследавала выкарыстанне сексуальнага гвалту ў якасці зброі падчас грамадзянскай вайны ў Лівіі. Ёй удалося сабраць дакументальныя пацверджання 300 згвалтаванняў, а ўсяго, паводле ацэнак Сергевы, на той момант было згвалтавана каля 6 тысяч жанчын. Сергева заяўляла, што Муамар Кадафі асабіста згвалціў пяць жанчын, якія працавалі яго ўласнымі целаахоўнікамі, а затым падарыў іх высокапастаўленым чыноўнікам у якасці сексуальных цацак. Таксама Сергеве атрымалася ўсталяваць, што лаяльным Кадафі войскам раздавалі віягру і прэзерватывы, каб яны больш ахвотна займаліся сексуальным гвалтам у мяцежных рэгіёнах. Падчас свайго расследавання Сергева наведвала лагера бежанцаў на мяжы з Тунісам і Егіптам, сярод бежанцаў яна распаўсюдзіла апытальнікі, і атрымала каля 50 тысяч адказаў. Абсалютна ва ўсіх выпадках у якасці гвалтаўнікоў былі названы прыхільнікі Кадафі. У асобных выпадках ахвяры падвяргаліся групавым згвалтаванняўм іх трымалі ў палоне некалькі дзён, а колькасць гвалтаўнікоў даходзіла да 15. Усе свае матэрыялы, сабраныя ў ходзе расследавання, Сергева перадала Міжнароднаму крымінальнай суду па Лівіі.
У 2014 годзе Сергева была выбрана членам Палаты прадстаўнікоў, яна атрымала 5883 галасы.
Выкраданне
16 ліпеня 2019 года, за дзень выкрадання, Сергева дала інтэрв’ю, у якім крытыкавала прадпрынятае войскамі Хафтара наступленне на Трыпалі, якое было пачата напярэдадні Лівійскай нацыянальнай канферэнцыі, мэтай чаго было пераадоленне крызісу ў краіне. Таксама яна заявіла, што Лівіі неабходна сфармаваць урад нацыянальнага адзінства, у склад якога павінны ўвайсці «Браты-мусульмане».
17 ліпеня ў дом Сергевы ўварваліся 25—30 узброеных людзей у масках (яны былі байцамі 106-й брыгады Лівійская нацыянальная армія, падпарадкавальнай Халіфе Хафтару ). Нападнікаў узначальваў сын Хафтара Халід. У раёне, дзе пражывала Сергева, была адключана электрычнасць, таксама да таго і яго наваколлях было падагнана мноства вайсковых машын, каб перашкодзіць уцёкам або прыбыцці паліцыі. Мужу Сергевы ваенныя стрэлілі ў ногі, а 14-гадовага сына збілі. Яны абодва былі шпіталізаваны, доступ наведвальнікаў да іх быў абмежаваны. Палата, у якой яны знаходзіліся, была ўзятая пад ахову.
3 жніўня Номан Бенотман былы член Лівійскай ісламскай баявой групы, які пражывае ў Вялікабрытаніі, заявіў, што Сергева была забітая ў дзень яе выкрадання.
Палата Прадстаўнікоў выпусціла заяву, у якім абвясціла Хафтара «маральна і законна» адказным за захоп Сергевы, а таксама «разбурэнне яе жыцця». Місія ААН у Лівіі 18 ліпеня заявіла, што «выкрадання, незаконныя арышты і ўтрыманні людзей з-за іх палітычных поглядаў ці сімпатый наносяць сур’ёзны ўдар вяршэнству закона і з’яўляюцца відавочнымі парушэннямі міжнароднага гуманітарнага права, а таксама правоў чалавека», а «стаўленне да пазбаўлення жанчын права голасу ў працэсе прыняцця рашэнняў не павінна быць памяркоўным».
4 верасня кіраўнік Місіі ААН у Лівіі Гасан Саламе заклікаў «улады на ўсходзе» расследаваць выкраданне Сергевы і апублікаваць вынікі.
Гарбаха
Гарба́ха (, Горбаха) — аграгарадок у Беларусі, у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарбахскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 16 км у напрамку на паўднёвы захад ад горада Іванава, за 156 км ад Брэста, за 11 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Снітава.
Цісайдскі ўніверсітэт
Цісайдскі ўніверсітэт (Teesside University) — брытанская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Мідлсбра.
Агульная характарыстыка
З моманту свайго ўтварэння ў якасці тэхнічнага каледжа ў 1930 годзе ўніверсітэт быў размешчаны ў Паўночным Ёркшыры ў Англіі на паўднёвым беразе ракі Ціс. Галоўны ўваход ва ўніверсітэт знаходзіцца на месцы старога будынка каледжа перад вежай з гадзіннікам.
Універсітэт адкрыў свой кампус ў былой сярэдняй школе ў раёне Істбарна ў Дарлінгтане. Новы кампус коштам 13 мільёнаў фунтаў стэрлінгаў адкрыўся ў 2011 годзе ў Цэнтральным парку.
Універсітэт для пражывання студэнтаў прапануе шэраг кіруемых рэзідэнцый (залы, дамы і кватэры). Дадатковыя месцы даступныя праз схему жылля пад кіраваннем універсітэта (уласнасць, якая належыць прыватным арэндадаўцам, але кіруецца універсітэтам).
Кадэцкі корпус (Варшава)
Рыцарская школа (Szkoła Rycerska) ці Акадэмія Шляхецкага Корпусу Кадэтаў Яго Каралеўскай Вялікасці Рэчы Паспалітай (Akademia Szlachecka Korpusu Kadetów Jego Królewskiej Mości i Rzeczypospolitej) — першая дзяржаўная школа ў Рэчы Паспалітай. Была заснавана 5 сакавіка 1765 года каралём Станіславам Аўгустам Панятоўскім. Кадэцкі корпус быў зачынены ў 1794 годзе пасля падаўлення антырасійскага паўстання, на чале якога быў адзін з першых выпускнікоў школы Тадэвуш Касцюшка.
Смятанічы
Назву Смятанічы маюць:
Вядомыя асобы Алматы
Вядомыя ўраджэнцы Алматы:
Наваградкіўка
Наваградкіўка (Новогра́дківка) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Кольнік коласападобны
Кольнік коласападобны (Phyteuma spicatum) — кветкавая травяністая расліна з роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна вышынёй 50—60 (да 100) см, з тоўстым мясістым коранем. Сцябло голае, крыху баразнаватае, пустое ў сярэдзіне. Прыкаранёвае і ніжняе сцябловае лісце з доўгімі чаранкамі, верхняе сядзячае. Кветкі жаўтавата-белага колеру, у густых коласападобных суквеццях. Плод — шарападобная каробачка. Цвіце ў чэрвені—ліпені.
NGC 5606
NGC 5606 (іншыя абазначэнні — OCL 922, ESO 134-SC3) — рассеянае скопішча ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Парламенцкія выбары на Фарэрскіх астравах (1928)
На выбарах Партыя самакіравання атрымала большасць мандатаў — 11. Партыя саюза, нягледзячы на тое, што набрала большасць галасоў, атрымала 10 мандатаў. На выбарах упершыню прыняла ўдзел Сацыял-дэмакратычная партыя, якая атрымала 2 мандата.
Цна (Асіпавіцкі сельсавет)
Цна (, Цна) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Асіпавіцкага сельсавета.
Назва
Назва паселішча паходзіць ад назвы ракі Цна. Гэты гідронім балцкага паходжання.
Чарлз Джэймс Фолджэр
Чарлз Джэймс Фолджэр (Charles James Folger;  — ) — амерыканскі палітык, юрыст, 34-ы міністр фінансаў ЗША.
Біяграфія
Чарлз Фолджэр нарадзіўся 16 красавіка 1818 года на востраве Нантакет, штат Масачусетс. У 1839 годзе скончыў юрыдычны факультэт каледжа Хобарта і Уільяма Сміта. З 1851 па 1855 год працаваў суддзёй у раённым судзе. Затым да 1862 года займаўся юрыдычнай практыкай. У тым жа годзе Чарлз Фолджэр становіцца членам Сената ЗША.
У 1882 годзе Фолджэр высунуў сваю кандыдатуру на пасаду губернатара Нью-Ёрка, але прайграў Гроверу Кліўленду. Памёр Чарлз Фолджэр 4 верасня 1884 года ў сваім доме на Мэйн-Стрыт у Жэневе, штат Нью-Ёрк.
Вілсан Піяца
Ві́лсан Аліве́йра да Сі́лва Пія́ца (Wilson Oliveira da Silva Piazza; нар., Рыбейран-дас-Невіс, Бразілія) — бразільскі футбаліст, паўабаронца. Чэмпіён свету 1970 у складзе нацыянальнай зборнай Бразіліі.
Латэнтны туберкулёз
Латэнтны туберкулёз — стан здароўя чалавека, калі ён інфікаваны мікабактэрыяй туберкулёзу, але не хворы актыўнай формай туберкулёзу. У хворага назіраецца станоўчая скурная туберкулінавая проба, але не выяўляецца змяненняў у лёгкіх, характэрных для актыўнага туберкулёзнага працэсу. Пацыенты з латэнтным туберкулёзам не заразныя. Асноўная рызыка ў тым, што прыкладна 10 % такіх пацыентаў захворваюць актыўнай формай туберкулёзу на больш познім этапе жыцця. Выяўленне і лячэнне людзей з латэнтным туберкулёзам з’яўляецца важнай часткай кантролю распаўсюджання гэтага захворвання.
Востраў Прынца Эдуарда
Востраў Прынца Эдуарда (анг. Prince Edward Island фр. Île-du-Prince-Édouard, PEI) — правінцыя на ўсходзе Канады, адна з так званых Прыморскіх правінцый краіны.
Сталіца - Шарлоттаўн. Насельніцтва - 138 тыс. чалавек (2004).
Геаграфія
Востраў, часта званы «садовай правінцыяй», размешчаны ў заліве Св. Лаўрэнція, на ўсход ад Нью-Брансуіка і на поўнач ад Новай Шатландыі. З мацерыковай тэрыторыяй востраў злучаны мостам.
Гісторыя
У XVII стагоддзі востраў пад назвай «востраў Сен-Жан» стаў часткай французскай калоніі Акадзія. У 1758 годзе тэрыторыю ў выніку Сямігадовай вайны захапілі англічане.
Эканоміка
Асновай эканомікі правінцыі з'яўляюцца сельская гаспадарка, рыбалоўства і турызм.
Уладзімір Сцяпанавіч Макарэнка
Уладзімір Сцяпанавіч Макарэ́нка (нар. ) — вучоны ў галіне паталагічнай фізіялогіі, доктар медыцынскіх навук (1978), прафесар (1981).
Біяграфія
Нарадзіўся ў Віцебску. У 1952 годзе скончыў Віцебскі медыцынскі інстытут, у 1955 годзе — аспірантуру пры Мінскім медыцынскім інстытуце. У 1956 годзе пад кіраўніцтвам прафесара Ф. А. Яхімовіча абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Отклонения в явлении инактивации ацетилхолина кровью и ее сывороткой при разных степенях кровопотери (экспериментальное исследование)». З 1955 года ў Віцебскім медыцынскім інстытуце: асістэнт кафедры паталагічнай фізіялогіі, з 1962 года — выконваючы абавязкі дацэнта, з 1965 года — дацэнт. Адначасова з 1955 года на пасадах намесніка дэкана, дэкана лячэбнага факультэта. У 1965—1970 гадах займаў пасаду прарэктара па вучэбнай рабоце. У 1977 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Функциональное состояние и компенсаторные возможности почек после острой почечной ишемии». У 1969—1996 гадах — загадчык кафедры паталагічнай фізіялогіі.
Навуковая і грамадская дзейнасць
Асноўныя навуковыя працы па пытаннях паталагічнай фізіялогіі нырак і печані. Пад кіраўніцтвам У. С. Макарэнкі абаронены 6 кандыдацкіх дысертацый. Аўтар больш за 100 навуковых прац.
Сярод апублікаванага:
Быў старшынёй Віцебскага навуковага таварыства патафізіёлагаў, членам праўлення Рэспубліканскага навуковага таварыства патафізіёлагаў. З 1965 па 1970 год быў членам Кастрычніцкага раённага камітэта КПБ горада Віцебска.
Аперацыя «Ы» і іншыя прыгоды Шурыка
Апера́цыя «Ы» і і́ншыя прыго́ды Шу́рыка (Операция «Ы» и другие приключения Шурика) — савецкі камедыйны мастацкі фільм 1965 года рэжысёра Леаніда Гайдая. Складаецца з трох частак: «Напарнік», «Насланнё» і «Аперацыя „Ы“». Карціна была лідарам кінапракату ў СССР у 1965 годзе. Яе паглядзелі 69,6 мільёна гледачоў.
У 1965 годзе на фестывалі караткаметражных фільмаў у Кракаве навеле «Насланнё» быў прысуджаны галоўны прыз «Срэбны цмок Вавеля».
Напарнік
У фінале бітвы Шурык праводзіць з Федзяй «тлумачальную работу» — лупцуе яго віцінай, прамаўляючы фразу, якая зрабілася крылатай: «Трэба, Федзя… Трэба!». На наступны дзень Федзя гатовы адправіцца на любую іншую працу, але на яго прызначаны персанальны нарад на ўсё 15 содняў — ізноў да Шурыка. Ледзь убачыўшы Шурыка, Федзя губляе прытомнасць.
Насланнё
У політэхнічным інстытуце ідзе экзаменацыйная сесія. У апошнія гадзіны перад экзаменам Шурык ліхаманкава чытае канспект лекцый у руках незнаёмай студэнткі, «на аўтапілоце» ідучы за ёй усюды, нават ёй да хаты. Звярнуць увагу адзін на аднаго і наогул на штосьці вакол у маладых людзей няма часу.
Пасля экзамена Шурыка знаёмяць з Лідай — той самай студэнткай, і паміж імі тут жа ўзнікае сімпатыя. Апынуўшыся ў гасцях у Ліды, Шурык раптам разумее, што многае яму тут, у чужой кватэры, знаёма. Ліда і Шурык праводзяць навуковы эксперымент на прадмет выяўлення ў Шурыка парапсіхалагічных здольнасцей. Эксперымент заканчваецца далікатным пацалункам.
Аперацыя «Ы»
Загадчык гандлёвай базай, які часта крадзе, наймае трох жулікаў — Баязліўца, Байбуса і Відалага, каб тыя інсцэнавалі крадзеж з узломам і тым самым выратавалі яго ад рэвізіі. Старанна арганізаваная і адрэпетаваная аперацыя зрываецца праз неспадзяваную выпадковасць: у фатальную ноч на ахову сацыялістычнай уласнасці заступае не бабуля, а яе кватарант — Шурык.
Трыўмфальная плошча (Масква)
Трыўмфальная плошча — плошча ў Маскве паміж Вялікай Садовай, 1-й і 2-й Брэсцкімі, 1-й Цвярской-Ямской вуліцамі, Аружэйным завулкам, Садовай-Трыўмфальнай і Цвярской вуліцамі.
Раён плошчы да канца XVI ст. уяўляў сабой палі, па якіх ішла Цвярская дарога (на Цвер і далей на Ноўгарад). У часы пры Фёдары Іаанавічы (у 1592-93 гадах) былі пабудаваныя сцены земляногп горада, Цвярскія вароты якога знаходзіліся на месцы плошчы. З вонкавага боку сцяны была Цвярская-Ямская слабада, г.зн. слабада фурманаў, якія абслугоўвалі Цвярскую дарогу; з унутранага боку жылі варатнікі - вартаўнікі брамы Крамля, Кітай-горада і Белага горада. У XVII ст. частка двароў на захад ад Цвярской вуліцы была выцесненая стральцамі, а пасля ліквідацыі стральцоў у канцы таго ж стагоддзя перайшла ў рукі купцоў.
У 1958 годзе ў цэнтры плошчы быў устаноўлены помнік Уладзіміру Маякоўскаму працы Кібальнікава. У 1960 годзе пад плошчай па лініі Садовага кольца пракладзены транспартны тунэль. У 1974 годзе знесены будынак тэатра «Сучаснік» (былы «Альказар»).
Андора на конкурсе песні Еўрабачанне
Андора ўдзельнічала на Еўрабачанні 6 разоў: з 2004 па 2009 год. Пры гэтым Андора з’яўляецца адзінай краінай, якая ніколі не ўдзельнічала ў фінале конкурсу. Найлепшым вынікам для дзяржавы стала 12 месца ў паўфінале ў 2007 годзе. Тады краіну прадстаўляў гурт Anonymous. Найгоршы вынік краіна атрымала за год да гэтага, у 2006-ым, калі краіну прадстаўляла спявачка Джэні, яна заняла апошняе, 23-е месца ў паўфінале. У 2010 годзе краіна адмовілася ад удзелу ў конкурсе з-за недастатку фінансавання, і з тае пары больш не вярталася на конкурс, хаця рабіла спробу ў 2012 годзе.
За 6 гадоў удзелу Андора не набрала ні аднаго бала ў фінале (бо не ўдзельнічала), а ў паўфінале набрала 157 балаў.
Гісторыя галасавання
Станам на год гісторыя галасавання Андоры выглядае наступным чынам:
Пэтрадалынскэ
Пэтрадалынскэ (Петродоли́нське) — вёска ў Авідзіяпольскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Велізарый
Велізарый, Велісарый Βελισάριος (каля 505, Фракія — ), вядомы візантыйскі палкаводзец армянскага паходжання, паплечнік імператара Юстыніяна I.
Пій IX
Пій IX (Giovanni Maria Mastai-Ferretti;  — ) — Папа Рымскі (з 16 чэрвеня 1846 года), блаславёны.
Біяграфія
Абвясціў догму Беззаганнага Зачацця Дзевы Марыі (8 снежня 1854). Устанавіў свята Найсвяцейшага Сэрца Ісуса (1856). Склікаў Першы Ватыканскі сабор (XX Агульны сабор, 1869), на якім была абвешчана догма непамыльнасці Папы, які прамаўляе ад імя царквы і «ex cathedra». Аддаў свет пад апеку Найсвяцейшага сэрца Ісуса (16 чэрвеня 1875).
Абвешчаны багаслаўлёным (2000).
Найдаўжэйшы пантыфікат у гісторыі каталіцкай царквы (на 2006).
Застарынне (гарадзішча)
Застарынне — гарадзішча каля вёскі Застарынне Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці.
Апісанне
Пляцоўка амаль круглай формы, памерам 40×41 м, узвышаецца над наваколлем на 9 м. Валы і равы адсутнічаюць. Выявіў і абследаваў у 1959 годзе Л. В. Аляксееў, абследаваў у 1981 годзе Э. М. Зайкоўскі. У культурным пласце каля 1 м знойдзены фрагменты грубаляпной гладкасценнай керамікі жалезнага веку і косці жывёл. Матэрыялы абследавання захоўваюцца ў Інстытуце гісторыі АН БССР.
Пенніца альховая
Пенніца альховая (Aphrophora alni) — від пенніц.
Распаўсюджанне
Палеарктыка: Еўропа, Паўночная і Малая Азія, Паўночная Афрыка.
Зарубскі сельсавет
Зару́бскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дубровенскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Зарубы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Слатаўшчынскі сельсавет у складзе Ляднянскага раёна Аршанскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Слатаўшчына. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года сельсавет у Ляднянскім раёне БССР. З 8 ліпеня 1931 года ў складзе Дубровенскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Віцебскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Зарубы. 16 верасня 1957 года ў склад сельсавета Баброўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Барсукі, Бяскі, Гуракі і Пецькі). 16 верасня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Расткоўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Казьяны, Калінаўка, Лаўкі, Ліцвінава, Міхалінава, Расткова і Русаны), сельсавет перайменаваны ў Зарубскі. З 25 снежня 1962 года сельсавет у складзе Аршанскага раёна. 17 ліпеня 1964 года ў склад сельсавета з Валяўкоўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты (Гарэлькі, Калатоўкі і Трыбаны). З 6 студзеня 1965 года сельсавет у складзе адноўленага Дубровенскага раёна. 9 ліпеня 1965 года ў склад сельсавета з Валяўкоўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты (Жалезкава, Іскозы, Мамонькі і Мікіціна). На 1 студзеня 1974 года ў складзе Зарубскага сельсавета 26 населеных пунктаў.
8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Баеўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Асташкавічы, Баева, Ірвяніца, Казлы, Лапыроўшчына, Панізоўе і Рудашкова), са складу сельсавета ў склад Валяўкоўскага сельсавета перададзены 7 сельскіх населеных пунктаў у межах камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства імя Чарняхоўскага (Гарэлькі, Казьяны, Калінаўка, Лаўкі, Міхалінава, Расткова і Русаны). 10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кляноўскага сельсавета (10 населеных пунктаў: аграгарадкі Ляхаўка і Чырына, вёскі Быстрыёўка, Гладкія, Жарнеўка, Кляны, Кулакоўшчына, Пячонкі, Хаетчына і Цыбульскія).
Мантэгрына-Вальтравалья
Мантэгрына-Вальтравалья (Montegrino Valtravaglia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Варэзэ.
Зарубскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (19 населеных пунктаў) — 841 чалавек, з іх 93,0 % — беларусы, 5,8 % — рускія, 0,5 % — украінцы, 0,5 % — азербайджанцы.
Мантэгрына-Вальтравалья
Насельніцтва складае 1178 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 118 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 21010. Тэлефонны код — 0332.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Карма (Кармянскі раён)
Карма  — гарадскі пасёлак у Гомельскай вобласці Беларусі, цэнтр Кармянскага раёна, на р. Сож пры ўпадзенні ў яе р. Кармянка. За 110 км ад Гомеля, 55 км ад чыгуначнай станцыі Рагачоў на лініі Магілёў—Жлобін, аўтадарогамі злучаная з Чачэрскам і з аўтадарогамі Бабруйск—Крычаў і Гомель—Магілёў. Насельніцтва 7 583 чал. (2017).
Назва
Літоўскія гідранімічныя аналагі — рачныя назвы Karmė, Kermėžys. Таксама на Павоччы рака з балцкай назвай Кармянка (< Карма). Гэтыя гідронімы звязаныя з літ. kermėti "нарастаць; абрастаць", už-kermėti "зарастаць". Назва ракі звязаная з яе зарастаннем рачнымі раслінамі.