cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свята-Пакроўская царква (Сянно)
Архітэктура
Над прытворам узнімаўся другі барабан у форме чацверыка са схіленымі вугламі, з чатырма аконнымі праёмамі, шатровым завяршэннем і галоўкай-цыбулінай. Тут знаходзілася званіца, афарбаваная ў блакітны колер, з зялёнымі купаламі. Тэрыторыя царквы была абсаджана ліпамі ў два рады і абнесена драўлянай агароджай.
Куру (хвароба)
Апісанне
Хвароба распаўсюджвалася праз рытуальны канібалізм. З выкараненнем канібалізму куру практычна знікла. Аднак, усё яшчэ з'яўляюцца асобныя выпадкі, таму што інкубацыйны перыяд можа доўжыцца больш за 30 гадоў.
Куру - найбольш тыповы прыклад трансмісіўных прыёнавых захворванняў чалавека - губкападобных энцэфалапатый. Менавіта пры вывучэнні куру сфармавалася канцэпцыя трансмісіўных спангіяформных энцэфалапатый чалавека.
За адкрыццё інфекцыйнага характару хваробы куру Карлтан Гайдузек быў уганараваны ў 1976 годзе Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне. Грошы прэміі ён ахвяраваў племю фарэ.
Імунітэт
У 2009 годзе амерыканскія вучоныя зрабілі нечаканае адкрыццё: некаторыя члены племені фарэ маюць прыроджаны імунітэт да куру дзякуючы новаму палімарфізму гена PRNP, які з'явіўся ў іх у параўнальна нядаўнім часе. Вынікі сваіх даследаванняў яны апублікавалі ў «Новаанглійскім медыцынскім часопісе» («The New England Journal of Medicine »).
Вузкінь
Вузкі́нь — возера ў Жыткавіцкім раёне Гомельскай вобласці, за 12,5 км на поўдзень ад горада Жыткавічы, за 0,7 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Боркі, на левабярэжнай пойме ракі Прыпяць.
Возера старычнае. Плошча паверхні 0,13 км². Даўжыня 2,23 км, найбольшая шырыня 0,15 км. Найбольшая глыбіня 3,2 м. Даўжыня берагавой лініі 4,85 км. Аб'ём вады 0,19 млн м³.
Схілы катлавіны вышынёй 1,5—2 м, пад лугам. Берагі нізкія, затарфаваныя.
I з’езд беларусаў свету
Першы з’езд беларусаў свету. Адбыўся 8—10 ліпеня 1993 г. у Мінску ў будынку Тэатра оперы і балета. Прысутнічала 996 дэлегатаў ад беларускіх арганізацый з Беларусі і беларускіх суполак з замежжа. Арганізаваны Згуртаваннем беларусаў свету «Бацькаўшчына».
Ход падзей
З’езд меў мэтай аб'яднанне беларусаў свету і арганізацыйнае афармленне сусветнай беларускай супольнасці як новай грамадскай структуры на карысць нацыянальнага адраджэння і будаўніцтва самастойнай беларускай дзяржавы. Ён прыняў Дэкларацыю аб прынцыпах дзяржаўнага будаўніцтва Беларусі, звароты да беларускага народа, замежных беларусаў да сваіх суайчыннікаў на Бацькаўшчыне, да парламента і ўрада Беларусі, да Вярхоўнага Савета Беларусі аб устанаўленні мемарыяльнай дошкі на будынку, дзе была абвешчана Беларуская Народная Рэспубліка, заяву па вайсковым пытанні, рэзалюцыю аб падтрымцы дзейнасці ЗБС «Бацькаўшчына», аб дзейнасці беларускай рэдакцыі радыё «Свабода», пастанову аб Радзе прадпрымальнікаў беларускай дыяспары.
Далей з'езд працаваў як кангрэс ЗБС «Бацькаўшчына», на якім выбраны новы кіраўнічы орган — Вялікая рада з прадстаўнікоў беларускіх арганізацый Беларусі і замежжа (97 чал.), а таксама прэзідэнт ЗБС (Радзім Гарэцкі) і старшыня Рады (Ганна Сурмач). У адпаведнасці з праграмай з'езда праведзены сустрэчы яго ўдзельнікаў з грамадскасцю Беларусі, Купалле на Стаўбцоўшчыне і ў в. Баркалабава (Быхаўскі раён), Нарачанскі форум для дзяцей і моладзі, выстаўка твораў мастацтва з Беларусі і замежжа.
Ягіднэ (Турыйскі раён)
Ягіднэ (Я́гідне) — вёска ў Турыйскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Аваднеўскай вясковай абшчыны.
Павел VI
Павел VI (Giovanni Battista Montini), Папа Рымскі ( — ).
Біяграфія
Працягнуў і завершыў (1965) працу Другога Ватыканскага сабору. Скараціў абавязковы для ўсіх католікаў еўхарыстычны пост з трох гадзінаў да адной. Ухваліў стварэнне сталага дыяканату для свецкіх асоб. Увёў новыя правілы ў царкоўны год і новы літургічны каляндар. Увёў дапушчэнні, якія палягчаюць утварэнне між-канфесійных шлюбаў.
Першы Папа за некалькі стагоддзяў, які быў у замежных падарожжах. У 1964 наведаў Святую Зямлю, Індыю. 4.10.1965 выступаў на форуме ААН у Нью-Ёрку. Быў у Турцыі, Калумбіі, Швейцарыі. У 1969 наведаў Афрыку (Уганда), у 1970 — Азію, Аўстралію, Акіянію. Быў з пілігрымствам у Фаціме, пацвердзіў сапраўднасць яўленняў.
Правёў серыю сустрэч з канстанцінопальскім патрыярхам Афінагорам, вынікам сустрэч стала адкліканне абедзвюмя цэрквамі ўзаемных экскамунікацый (1965).
Беларуская рэвалюцыйная арганізацыя
Беларуская рэвалюцыйная арганізацыя (БРА) — нелегальная рэвалюцынна-дэмакратычная арганізацыя нацыянальна-вызваленчага характару ў Заходняй Беларусі ў 1922—1923. Вылучылася ў пачатку 1922 з левага крыла Беларускай партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў і ў ліпені 1922 аформілася ў самастойную арганізацыю.
У шэрагу дакументаў называлася Беларуская рэвалюцыйная партыя, Беларуская камуністычная партыя. Тэрытарыяльныя арганізацыі БРА існавалі ў Вільні, Навагрудку, Пружанах, Баранавічах, Слоніме, Нясвіжы, Нова-Свянцянску, Лідзе, Валожыне, Свіслачы, Ваўкавыску і аб'ядноўвалі каля 300 чл. (1923). Мела некалькі соцень спачуваючых, арганізаваных у групы. У ЦК БРА уваходзілі П. Корчык (І. К. Лагіновіч), А. У. Канчэўскі, Л. І. Родзевіч (А. Сталевіч), A. Р. Капуцкі. Друкаваны орган — газета «Наш сцяг».
БРА стаяла на пазіцыях класавай барацьбы, падтрымлівала дыктатуру пралетарыяту, выступала за канфіскацыю памешчыцкай зямлі, сацыяльнае і нацыянальнае вызваленне працоўных, уз'яднанне Заходняй Беларусі з БССР. Мела ўплыў на сялян, лесарубаў, рабочых лесапільных заводаў, рэвалюцыйна настроеную беларускую інтэлігенцыю, якая ў свой час актыўна ўдзельнічала ў Кастрычніцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайне. На палітычнае аблічча БРА вялікі ўплыў рабілі поспехі ў гаспадарчым і культурным развіцці Савецкай Беларусі. 3 самага пачатку сваёй дзейнасці БРА наладзіла цесную сувязь з камуністамі Вільні, знаходзілася ў пастаянным кантакце з ЦК Камуністычнай рабочай партыі Польшчы  (КПРП). Сваёй праграмы не мела, цалкам прытрымлівалася рашэнняў II з'езда КПРП (1923).
Кіраўнікі і члены БРА прымалі актыўны ўдзел у перадвыбарчай кампаніі ў польскі сейм у 1922, вялі агітацыю за кандыдатаў у дэпутаты ад Кампартыі, праводзілі сходы і мітынгі, перакладалі на беларускую мову і распаўсюджвалі выбарчую літаратуру. БРА арганізавала 15 мясцовых выбарчых камітэтаў, якія пасля выбараў сталі выконваць функцыі сакратарыята Беларускага пасольскага клуба ў сейме. Пасля ўтварэння ў кастрычніку 1923 Камуністычнай партыі Заходняй Беларусі (КПЗБ) кантакты паміж ЦК БРА і ЦК КПЗБ узмацніліся. У канцы 1923 адбыўся шэраг сустрэч і сумесных пасяджэнняў членаў ЦК КПЗБ С. Т. Мілера, С. А. Дубовіка і сакратара Віленскага акруговага камітэта КПЗБ А. Буксгорна з кіраўнікамі БРА П. Корчыкам, Канчэўскім, Родзевічам, на якіх абмяркоўвалася палітыка Кампартыі і адносіны да яе БРА. Ад ЦК КПРП у гэтых сустрэчах удзельнічаў С. А. Мертэнс.
Вітрувіянскі чалавек
Вітрувіянскі чалавек — знакаміты малюнак з тлумачальнымі надпісамі, выкананы Леанарда да Вінчы каля 1490, (1487—1492). На ім выяўлена фігура аголенага мужчыны ў дзвюх накладзеных адна на адну пазіцыях: з разведзенымі ў бакі рукамі і нагамі, ўпісаная ў акружнасць, і з разведзенымі рукамі і зведзенымі разам нагамі, упісаная ў квадрат. Малюнак і тлумачэнні да яго часам называюць кананічнымі прапорцыямі. Малюнак з'яўляецца адначасова навуковай працай і творам мастацтва.
Створаны для вызначэння прапорцый (мужчынскага) чалавечага цела, як яно апісана ў трактатах антычнага рымскага архітэктара Вітрувія.
Малюнак выкарыстоўваецца як неяўны сімвал унутранай сіметрыі чалавечага цела і ўвогуле ўсяго Сусвету.
Кадзусі Кімура
(木村 和司; нар. ) — японскі футбаліст. У 1979—1986 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Такліноўскі сельсавет
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Брагінскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Шкуратоўскага сельсавета.
NGC 5264
NGC 5264 (іншыя абазначэнні — ESO 445-12, MCG -5-32-66, UGCA 370, DDO 242, AM 1383-293, PGC 48467) — галактыка ў сузор’і Гідра.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Багдан Сапега
Імя Багдан мела некалькі прадстаўнікоў роду Сапегаў.
* Багдан Паўлавіч Сапега (каля 1530 — 1593) — ваявода менскі.
Падзаконны акт
Іерархія падзаконных актаў адпавядае іерархічнай структуры дзяржаўнага апарату.
Барданекія
Барданекія (Bardonecchia) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 3117 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 24 чал./км². Займае плошчу 132 км². Паштовы індэкс — 10052. Тэлефонны код — 0122.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Ippolito di Roma.
І з’езд ваенных і рабочых дэпутатаў армій і тылу Заходняга фронту
Першы з'езд ваенных і рабочых дэпутатаў армій і тылу Заходняга фронту. Адбыўся 7—17 красавіка(20—30 красавіка) 1917 г. у Мінску ў будынку гарадскога тэатра. Прысутнічала 850 дэлегатаў з рашаючым і 350 з дарадчым голасам ад вайсковыых часцей фронту і рабочых арганізацый Мінскай, Магілёўскай, Віцебскай і Смаленскай губерняў.
Парадак дня:
З'езд прыняў рэзалюцыі за працяг вайны, падтрымку знешняй палітыкі Часовага ўрада. Зацвердзіў праект статута выбарных салдацкіх аорганізацый, выбраў Франтавы камітэт Заходняга фронту. Садзейнічаў арганізацыі салдацкіх мас, далучэнню іх да палітычнай дзейнасці.
Альба (аблачэнне)
А́льба (alba — белая) — доўгае (на ўвесь рост чалавека) белае, аперазанае вяроўкай, літургічнае адзенне клірыкаў рымска-каталіцкай, лютэранскай, англіканскай і многіх метадысцкіх цэркваў. Альбу носяць усе духоўныя асобы, пераважна ў час Святой Імшы. Яна абазначае чысціню сэрца і туніку Ісуса Хрыста, за якую жаўнеры кідалі жэрабя падчас Укрыжавання Яго. Таму альба — гэта не проста святочнае адзенне, гэта сімвал тунікі Хрыста, Яго пакутаў і смерці. Альба бярэ пачатак ад свецкага адзення з такой жа назвай, выкарыстоўвалася падчас богаслужэння са старажытных часоў, аднак статус літургічнага адзення набыла толькі ў пачатку IX ст.
Венецыянскі кінафестываль 1961
22-і Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 20 жніўня па 3 верасня 1961 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра Алена Рэнэ.
Сукала
Сукала — прылада для намотвання нітак, таксама беларускае прозвішча.
Амбукіў
Амбукіў (Амбу́ків) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Ян Друцкі-Сакалінскі
Ян Друцкі-Сакалінскі (? — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
З княжацкага роду Друцкіх-Сакалінскіх герба «Друцк». Сын Андрыяша Друцкага-Сакалінскага.
Марма
Марма (саманазва: မရမာ) — тыбета-бірманскі народ на паўночным усходзе Паўднёвай Азіі. Жывуць у Бангладэш і Індыі. Агульная колькасць (2022 г.) — 292 000 чалавек.
Ян Друцкі-Сакалінскі
Біяграфія
Дваранін і сакратар вялікага князя літоўскага, пісар вялікі літоўскі з 1608 года, рэферэндар вялікі літоўскі ў 1630 годзе. Вызначыўся падчас удзелу у Вялікім пасольстве ў Маскву 1608—1609 гадоў, потым у паходзе ў Расію 1611—1613 гадоў падчас вайны Рэчы Паспалітай з Расіяй 1609—1618 гадоў. У 1613 годзе атрымаў староствы Даўгоўскае і Пералайскае, пазней Мсціслаўскае, Радамскае і Старадубскае.
Марма
Паходжанне
Марма лічаць, што паходзяць з Магадхі, таму іх доўгі час называлі магха. Назва марма была прапанавана інтэлектуальнымі коламі у другой палове 1940-х гг. і замацавалася ў другой палове XX ст. Яна з’яўляеццая вытворнай ад наймення краіны М’янма.
Ян Друцкі-Сакалінскі
Біяграфія
У канцы жыцця набыў у стрыечнага пляменніка Стафана Караля маёнтак Камень-Астроўна, які пазней прададзены яго дачкой Элеанорай (жонкай М. А. Хлявіцкага) іншаму родзічу — Крыштофу Міхаілу Друцкаму-Сакалінскаму (нашчадку Міхаіла Васілевіча). У 1631 годзе Элеанора разам з мужам прадалі Льву Сапегу Сянно і Бешанковічы.
Марма
Паходжанне
Большасць навукоўцаў разглядалі марма як перасяленцаў XV — XVI стст. з Аракана, калі адбывалася экспансія дзяржавы Мраук-У у Бенгалію. Аднак генетычныя даследаванні пачатку XXI ст. паказалі, што паходжанне марма мае болей складаны характар. Яны сфарміраваліся ў выніку шматразовых міграцый тыбета-бірманцаў на захад, пры гэтым уключылі прадстаўнікоў карэннага насельніцтва і выхадцаў з асноўнай часткі Індыі.
Асаблівасці культуры
Марма насяляюць землі пераважна паміж Чытагонгам і Кокс-Базарам. Асноўны занятак — ляднае земляробства. Вырошчваюць рыс і гародніну. Дадаткова займаюцца збіральніцтвам у прылеглых лясных масівах. Жанчыны вырабляюць тканіны, плятуць кашы. Каля 20% дарослых марма вымушаны наймацца на працу на плантацыі, прадпрыемствы лясной прамысловасці, працуюць у гарадах грузўчыкамі і прыбіральшчыкамі.
Асноўную ежу складае вараны рыс з вострымі падлівамі, што робяць з рыбы і гародніны, радзей — з мяса і гародніны. Папулярна падліва з крыветак, якія засыпаюць соллю і закрываюць у шкляным посудзе. Гародніну таксама ядуць сырой або варанай без спецый. Распаўсюджаныя напоі: хатняе рысавае віно і гарбата. Амаль усе мужчыны паляць цыгарэты і гуляюць у карты.
Народная вопратка ўключае саронг тхамі і камізэльку ангі. У сваіх вёсках ходзяць басанож. Кухонныя прылады вырабляюць з драўніны. Асабліва распаўсюджаны посуд з бамбуку. Традыцыйныя хаціны каркаснага тыпу ўзводзяць на ўзнятых бамбукавых платформах мачанг. Звычайна хаціны адна- або двухпакаёвыя. Сцены пераважна плеценыя. Пад платформай трымаюць хатняе начынне, ткацкія станкі, курэй і г. д.
Марма Бангладэш падзяляюцца на 2 рэгіянальныя групы. Кожная з іх мае свайго правадыра раджы. Яму падпарадкоўваюцца старасты вёсак або цэлых раёнаў. Але традыцыйная сістэма кіравання абмежавана зборам абшчынных узносаў і судовымі справамі. Прычым, старасты і правадыры разглядаюць толькі адміністрацыйныя справы. Сур'ёзныя крымінальныя ўчынкі знаходзяцца пад дзяржаўнай юрысдыкцыяй. Сем'і пераважна малыя нуклеарныя. Палігамія не забаронена, але не распаўсюджана. Дзіцячыя шлюбы не практыкуюцца. Мужчыны і жанчыны маюць права на развод.
Народныя музычныя інструменты: барабан, металічны звон і драўляная флейта. Пахаванні важных асоб суправаджаюцца танцам з кіямі вакол труны. Святочныя танцы суправаджаюць штогадовы фестываль збору ўзносаў. Звычайна ён арганізуецца пасля збору ўраджая. Чальцы вясковых абшчын таксама збіраюцца разам на святы лабрай у гонар поўнага месяца, папулярны будысцкія святы.
Мова
Марма размаўляюць на дыялекце араканскай мовы, які часам успрымаюць як асобную мову. У школах адукацыя пераважна на бенгальскай. Спробы стварыць школьную адукацыю на араканскай мове пакуль церпяць няўдачы з-за недахопу сродкаў.
Рэлігія
Марма спавядаюць будызм напрамку тхеравада. Звычайна, у буйных вёсках ёсць кляштар, дзе стала знаходзіцца святар і манахі з ліку вясковых юнакоў. Паслушніцтва працягваецца некалькі гадоў, пакуль юнак атрымоўвае адукацыю. Кляштары існуюць дзякуючы абшчынным узносам і штодзённай міласціны вернікаў у выглядзе харчу, радзей — тканін для вопраткі. Марма надзвычай прымхлівы, вераць у духаў прыроды і памерлых, хаця не прыносяць ім ахвяры.
Галоўная сінагога (Глыбокае)
Галоўная сінагога — колішняя сінагога ў Глыбокім Віцебскай вобласці. Размяшчалася па Докшыцкай (Савецкай) вуліцы.
Гісторыя
У мястэчку ў 1766 г. пражывала 755 яўрэяў. У канцы XIX ст. тут налічвалася 6 сінагог. Будаўніцтва Галоўнай сінагогі, як і звычайна для мястэчка, мела даўнюю гісторыю. У 1742 г. віленскі біскуп М. Зяньковіч выдае мясцовай яўрэйскай абшчыне дазвол на будаўніцтва сінагогі на месцы знішчанай пажарам з умоваю, каб апошняя не была падобнай на касцёл (без вежаў, з невысокім дахам). Вядома, што збудаваная паводле гэтага дазволу сінагога неаднаразова перабудоўвалася і аднаўлялася.
Адносілася да даволі рэдкага пераходнага тыпу сінагог драўляна-мураванай канструкцыі. Як правіла, такімі былі тыя, што ўключалі мураваныя рэшткі папярэдняга будынку. Калі дапусціць меркаванне, што пры будаўніцтве былі выкарыстаны рэшткі мураванай сінагогі XVIII ст., то ўсё роўна трэба прызнаць, што апошнія даволі гарманічна ўвайшлі ў архітэктуру новага будынку.
Сінагога знішчана ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Архітэктура
Размяшчалася ў шэрагу вулічнай забудовы, на схіле рэльефу. Мураваным быў першы паверх. Прычым муры былі выкананы ў характэрным для XVII—XVIII ст. стылі: з шырокімі вуглавымі і прасценачнымі пілястрамі, вокнамі ў глыбокіх нішах, высокім арачным праёмам дзвярэй. Карніз з боку вуліцы пераходзіў у шырокі застрэшак, нібыта падводзячы рысы на мяжы мураванай і драўлянай частак будынка. Драўляны ярус сінагогі складаў прыкладна адну трэць усёй вышыні сцен (драўлянай і мураванай частак сумарна), выкананы быў з брусоў, злучаных у чысты (нямецкі) вугал, без астатку і налічваў усяго восем вянкоў. 3 боку вуліцы ў ім мелася тры звычайных памераў акны. Галоўнае ўражанне ў збудаванні ствараў высокі, стромкі двух’ярусны дах. Верхні ярус, які складаў прыкладна трэць агульнай вышыні даху, меў карнізны паясок, у ніжнім ярусе меліся слыхавыя вокны. Кантраст выбеленай тынкоўкі і пацямнелай драўніны стваралі своеасаблівы каларыт, а карнізы сцен дахаў, а таксама пілястры надавалі формам будынка выразную рытмічнасць. Перад галоўным уваходам мелася драўляная агароджа з дошак і брамка паміж мураванымі, пабеленымі вушакамі. На здымку 1920-х гг. бачна таксама прыбудаванае з левага боку памяшканне з дошак, над аднасхільным дахам, абаграваемае печкай, пра што сведчыць цагляны комін.
Пагадненне Вайтангі
Пагадненне Вайтангі (the Treaty of Waitangi, Te Tiriti o Waitangi) было падпісана 6 лютага 1840 года пры Вайтангі ў "Бухце астравоў" Новай Зеландыі паміж Аб'яднаным Каралеўствам і прадстаўнічымі правадырамі маары. Паміж брытанскімі прадстаўнікамі і кіраўнікамі саюзу аб'яднаных плямён Новай Зеландыі была дасягнута дамова па каланіяльным статусе краіны і гарантыях адмысловых правоў маары ў яе межах. Сёння 6 лютага з'яўляецца нацыянальным святам Новай Зеландыі.
Па "пагадненні", як яго звычайна называюць новазеландцы, Новая Зеландыя набывала статус брытанскай калоніі. Падпісанне пагаднення лічыцца пачаткам гісторыі сучаснай Новай Зеландыі. Маоры адмаўляліся ад свайго права на набыццё незалежнасці, атрымліваючы за гэта статус брытанскіх грамадзян. Акрамя гэтага, за маоры захоўвалася права на зямлю і іншую ўласную маёмасць.
Цяжкасці з дакладным перакладам тэксту пагаднення пры падпісанні пазней неаднойчы выклікалі кантраверсійныя трактаванні асобных пунктаў дакумента. Так, у выніку дзейнасці заснаванага ў 1975 годзе Трыбунала Вайтангі маары здолелі патлумачыць некаторыя пункты пагаднення на сваю карысць.
Вікторыя Сяргееўна Булітка
Вікторыя Сяргееўна Булітка (Вікторія Сергіївна Булітко; нар., Запарожжа, УССР) — украінская актрыса тэлебачання, кіно і тэатра, спявачка.
Біяграфія
Нарадзілася 25 студзеня 1983 года ў Запарожжы ў сям’і педагогаў.
Скончыла фізіка-матэматычны клас школы № 23 г. Запарожжа.
У 2000 годзе скончыла тэатральнае аддзяленне факультэта сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі Запарожскага нацыянальнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Актрыса тэатра і кіно». Педагогі — заслужаная артыстка Украіны Л. І. Фрыган, заслужаны дзеяч мастацтваў Украіны Г. В. Фортус.
З 2001 па 2008 год працавала ў Запарожскім абласным акадэмічным тэатры юнага гледача.
У 2008 годзе пераехала ў Кіеў і пачала актыўна здымацца ў тэле- і кінапраектах.
З 2015 года працуе ў «Дызэль Студыі». Здымаецца ў праектах студыі такіх як: «Дызель-шоу», скетч-шоу «На траіх», серыял «Выжыць любой цаной» і «Дызель-ноч». У 2019 годзе ўдзельнічала ў шоу «Танцы з зоркамі» на тэлеканале 1+1.
Драматычныя ролі
У Тэатры на Падоле з мастацкім кіраўніком Віталём Малахавым Вікторыя праяўляецца ў драматычным амплуа. У 2010 годзе быў пастаўлены спектакль «Мінулым летам у Чулімску» Аляксандра Вампілава, дзе Булітка грала галоўную ролю і выконвала ўласныя песні. За гэтую ролю Вікторыя атрымала прэмію «Кіеўская пектораль» (2012) у дзвюх намінацыях: «Лепшая жаночая роля», «Лепшая музычная канцэпцыя спектакля». У 2015 годзе крытыкі таксама высока ацанілі яе гульню ў ролі Веранікі ў п’есе Віктара Розава «Вечна жывыя».
Гумар
Пасля заканчэння ўніверсітэта Вікторыя з калегай Вольгай Кіяшка стварылі дуэт «Халва», выступалі ў гарадскіх СТЭМ-фестывалях, удзельнічалі ў Кубку гарадскога галавы, ездзілі на іншыя КВЗ-фестывалі. Дуэт тройчы перамагаў на ялцінскім фестывалі «Залаты трусік» (2005, 2006, 2007).
У 2007 годзе Вікторыя ўдзельнічала ў шоу «Апошні комік» на тэлеканале ICTV. У 2010 годзе Вікторыя і Вольга ўдзельнічалі ў скетч-шоў «Красуні» Новага канала.
У 2011 годзе Вікторыя была запрошана як спяваючая актрыса ў каманду КВЗ «Дзяўчаты з Жытоміра». На юбілейным фестывалі «Галаслівы КіВін-2011» у Юрмале каманда была ўзнагароджана «Вялікім КіВінам у цёмным». Там адбыўся першы музычны дуэт з Марынай Паплаўскай, дзе яны выканалі песню «Зона, Шэнгенская зона», пасля чаго працягнулі творчасць у «Дызель-студыі».
Ворчын
Ворчын (Во́рчин) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Ісім
Ісім (Issime) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Вале-д’Аоста.
Насельніцтва складае 404 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 12 чал./км². Займае плошчу 35 км². Паштовы індэкс — 11020. Тэлефонны код — 0125.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Giacomo.
Сінема Перпетум Мобіле (кінафестываль)
«Cinema Perpetuum Mobile» (Сінема Перпетуум Мобіле) — міжнародны фестываль кароткаметражнага кіно, які праходзіць у Мінску.
Уяўляе сабой некамерцыйнае культурнае мерапрыемства. Пачаў праводзіцца з 2012 і 2013 гадоў.
Гісторыя
Са слоў заснавальнікаў свята, «Перпетуум Мобіле» задумваўся як фестываль-кааперацыя незалежных кінематаграфістаў Беларусі і краін СНД, у выніку ён развіўся ў міжнарожны фестываль кароткаметражнага кіно.
СПМ 2012
Першы фестываль прайшоў у студзені 2012 года ў Мінску на 8 пляцоўках. У фестывалі прынялі удзел 197 стваральнікаў фільмаў з 35 краін свету.
СПМ 2014
У красавіку 2014 адбудзецца Трэці штогадовы фестываль Cinema Perpetuum Mobile. Паказы пройдуць не толькі ў Мінску, але адначасова ў іншых абласных цэнтрах, і буйных гарадах Беларусі. Мерапрыемствы адбудуцца таксама за межамі краіны, ў якасці партнёрскага супрацоўніцтва з беларускімі культурнымі суполкамі і іншымі кінафестывалямі.
Сталіна Азімаўна Азаматава
Сталіна Азімаўна Азаматава (, Сталінабад, Таджыкская ССР —, ) — таджыкская артыстка балета і кіно. Балетмайстар. Заслужаная артыстка Таджыкскай ССР (1968). Народная артыстка Таджыкістана (2005).
Біяграфія
Выпускніца Ленінградскага харэаграфічнага вучылішча ім. А. Я. Ваганавай (1958) (цяпер Акадэмія рускага балета імя А. Я. Ваганавай). Вучаніца педагогаў М. В. Баярчыкавай і Н. А. Жалязновай. Пасля заканчэння вучылішча з 1958 года выступала на сцэне Таджыкскага акадэмічнага тэатра оперы і балета ім. С. Айні — салістка, затым балетмайстар.
Выконвала вядучыя партыі ў розных балетах.
З 1963 года — выкладчык танца ў Душанбінскай харэаграфічнай школе. У 1977 годзе скончыла факультэт рэжысуры балета ГІТІСа (педагогі А. А. Лапауры і Л. М. Таланкіна).
Фільмаграфія
З 1959 г. здымалася ў кіно. Сталіна Азаматава знялася ў больш як 20 кінакарцінах. У 32 гады сышла з кіно, цалкам прысвяціўшы сябе балету.
Кажаны
Кажаны (Microchiroptera) — падатрад рукакрылых, які аб’ядноўвае большую частку відаў гэтага атрада. Адрозніваюць 20 сямействаў, больш за 800 відаў.
Апісанне
Даўжыня цела да 14 см. Пярэднія канечнасці ў выглядзе скурыстых крылаў. Зубы дробныя, вострыя. Зрок развіты слаба. Арыентуюцца ў прасторы з дапамогай рэхалакацыі. Гетэратэрмныя (у перыяд спакою тэмпература цела залежыць ад тэмпературы асяроддзя). Ва ўмовах умеранага і халоднага клімату зімой упадаюць у спячку, некаторыя мігрыруюць.
Пашырэнне
Пашыраны пераважна ў тропіках і субтропіках; на Беларусі 15 відаў, найбольш пашыраны вячэрніца рыжая, начніца вадзяная, начніца вусатая, вушан звычайны, нетапыр-карлік і кажан двухколерны. Селяцца ў пячорах, дуплах дрэў, на гарышчах. Утвараюць калоніі.
Асаблівасці біялогіі
Большасць насякомаедныя. Нараджаюць 1—2 дзіцяняці. Жывуць 15—20 гадоў.
Аляксандр Васільевіч Сукала
Алякса́ндр Васі́льевіч Сука́ла (, г., Гомельская вобласць — ) — беларускі вучоны ў галіне педыятрыі, дзіцячай нефралогіі і экапаталогіі, імуналогіі дзіцячага ўзросту. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2014; член-карэспандэнт з 2009), доктар медыцынскіх навук (1995), прафесар (1996).
Біяграфія
Скончыў з адзнакай Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1975). У 1975—1978 гадах — урач-інтэрн, ардынатар 2-й Дзіцячай клінічнай бальніцы горада Мінска. З 1981 года — у Мінскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 2001 — Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт), з 1988 — дэкан, з 1994 — загадчык 1-й кафедры дзіцячых хвароб, адначасова ў 1998—2001 гадах — прарэктар па вучэбнай і выхаваўчай рабоце, ў 2012—2019  — намеснік Старшыні Прэзідыума НАН Беларусі.
Навуковая дзейнасць
Навуковыя працы прысвечаны вывучэнню прычын і распрацоўцы спосабаў прафілактыкі рэцыдываў нефратычнага сіндрому ў дзяцей, клінічнаму і эксперыментальнаму даследаванням неспрыяльных знешнеасяроддзевых уздзеянняў (цэзію-137 і нітрытаў) на ўзнікненне, цячэнне і канец гламеруланефрытаў у дзяцей Беларусі ў постчарнобыльскі перыяд. Устанавіў факты змянення цячэння і ўчашчэння неспрыяльных зыходаў гламеруланефрытаў (развіццё хранічнай нырачнай недастатковасці) пры ўздзеянні цэзію-137, нітрытаў і іх спалучэнняў, якія леглі ў аснову аднаго з раздзелаў сучаснай нефралогіі — экалагічнай нефралогіі дзіцячага ўзросту. Устанавіў новыя маркёры прагназавання зыходаў першасных і другасных гламеруланефрытаў, прапанаваў метады аптымізацыі тэрапіі вострай і хранічнай нырачнай недастатковасці, уключаючы трансплантацыю нырак. Распрацаваў і ўкараніў у клінічную практыку пратаколы супрацьрэцыдыўнай тэрапіі гламеруланефрытаў, што дазволіла мінімізаваць адмоўныя ўздзеянні патагенетычнага глюкакортыкастэроіднага і цытастатычнага лячэння гламеруланефрытаў. Укараненне ў лячэбны працэс высокатэхналагічных спосабаў нырачна-заменнай тэрапіі дазволіла знізіць смяротнасць дзяцей ад вострай нырачнай недастатковасці з 35 % практычна да нуля. У галіне эндакрыннай паталогіі ў педыятрыі распрацаваў алгарытмы абследавання, прафілактыкі і лячэння дзяцей з залішняй масай цела.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны медалём «За працоўныя заслугі» (2007), ордэнам Свяціцеля Кірыла Тураўскага ІІ ступені (2011), ордэнам Ефрасінні Полацкай (2012), падзякай Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2021). Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2002). Выдатнік аховы здароўя СССР (1978), выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь (2012).
NGC 5265
NGC 5265 (іншыя абазначэнні — MCG 6-30-68, ZWG 190.40, KUG 1337+371, IRAS13379+3706, PGC 48354) — галактыка ў сузор’і Гончыя Псы.
Томас Эдвард Лоўрэнс
Томас Эдвард Лоўрэнс, больш вядомы як '''Т. Э. Лоўрэнс, альбо Палкоўнік Лоўрэнс, альбо Лоўрэнс Аравійскі''' (Thomas Edward Lawrence, Lawrence of Arabia;, вёска Трэмадок — , Клаўд Хілс) — брытанскі афіцэр і пісьменнік, які адыграў вялікую ролю ў Вялікім арабскім паўстанні 1916—1918 гг.. Лоўрэнс лічыцца ваенным героем як у Вялікабрытаніі, так і ў шэрагу арабскіх краін Блізкага Усхода.
МАЗ-241
МАЗ-241 — прыгарадны аўтобус сярэдняга класа вытворчасці МАЗ з 2010 года.
Войска Тэўтонскага ордэна
войска Тэўтонскага ордэна, ваенная арганізацыя пад кіраўніцтвам Тэўтонскага ордэна. Існаванне яе было тоесным з існаваннем Ордэна, які сам утвараў яе вайсковае ядро.
Структурна складалася з раду кантынгентаў розных спосабаў камплектавання. Так, у перыяд Вялікай вайны (1409—1411) у войска Ордэна ўваходзілі: уласна члены Ордэну, браты-рыцары і паўбраты-службовыя; апалчэнне свецкіх васалаў Ордэна; атрады, выстаўленыя прускімі епіскапамі і гарадамі; найміты з-за мяжы; рыцары-"госці"; войскі саюзнікаў Ордэна.
Ва ўласнасці Ордэна меліся ўласны флот і сістэма ўмацаваных замкаў.
Кадравае войска
Аснову войска Ордэна і ўсю яго камандную структуру складалі браты-рыцары. Гэта былі добра падрыхтаваныя прафесійныя воіны, прытым адзначаецца высокі ўзровень іх каманднай падрыхтоўкі.
Коіці Хасіратані
(柱谷 幸一; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1981—1986 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Войска Тэўтонскага ордэна
Кадравае войска
Рэшту кадравага войска складалі паўбраты або службовыя браты, колькасць якіх устанаўлялася да 8 на кожнага брата-рыцара. Яны таксама былі членамі Ордэна, але не складалі зарокаў, і не маглі займаць кіраўнічыя пасады. Гэта былі пераважна людзі невысакароднага паходжання, мяшчане, і іншыя свабодныя людзі, у тым ліку і мясцовыя жыхары Тэўтонскай дзяржавы — прусы і палякі. У мірны час яны складалі гарнізоны замкаў і ніжэйшую адміністрацыю Ордэна, у час вайны — паступалі пад каманду братоў-рыцараў.
Венецыянскі кінафестываль 1960
21-ы Венецыянскі кінафестываль праходзіў з 24 жніўня па 7 верасня 1960 года. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатога льва — атрымаў фільм «» рэжысёра.
Войска Тэўтонскага ордэна
Кадравае войска
Узровень баявой падрыхтоўкі кадравых войскаў Ордэна, служба якіх была пажыццёвай, быў вельмі высокім, у тым ліку ў маштабе тагачаснай Еўропы. Таксама, існаванне кадравай арганізацыі давала Ордэну значную перавагу ў часе пры разгортванні ў пачатку ваенных дзеянняў.
Паводле звестак, якія часам лічацца няпоўнымі, у 1398 войска Ордэна налічвала 426 братоў-рыцараў і каля 3200 службовых. Колькасць кадравага войска ў 1410 дакладна невядомая, але прынята лічыць, што братоў было больш за 800, і, адпаведна, больш за 6500 службовых, аб'яднаных у канвенты. : Войскі Еўропы 15 стагоддзя.
Земская служба
Значнай часткай уласна Ордэнскіх войскаў было феадальнае апалчэнне, збіранае на васальных землях Ордэна. Гэтаму абавязку падлягалі свецкія рыцары нямецкага, польскага і прускага паходжанняў, недваране — солтысы і старасты, і наогул усе, хто валодаў зямлёй у ордэнскіх землях. Такое апалчэнне збіралася ў выпадку пачатку значных ваенных дзеянняў, і, напрыклад, у пач. 15 ст. магло складаць да 1/3 ўсяго ордэнскага войска.
Важнай адметнасцю апалчэння была немень у ім вялікіх атрадаў буйных феадалаў, якія складалі аснову іншых феадальных войскаў таго часу. Гэта тлумачылася неменню ва ўладаннях Ордэна вялікіх свецкіх зямельных уладанняў, і спрычынялася да большай структурнай аднароднасці і ўмацавання дысцыпліны. Навата служба двараніна на чале кап'я з некалькіх воінаў (Rossdienst) была рэдкай, а большасць свецкіх рыцараў служыла на чале аднаго-двух чалавек (Plattendienst). Дробныя польскія дваране і прускія вольныя людзі почасту служылі аднаасобна.
Усе свецкія воіны зводзіліся паводле тэрытарыяльнай прыкметы ў коп'і ад камандаваннем найбольш аўтарытэтных з іх асяродка. У сваю чаргу такія атрады, таксама паводле тэрытарыяльнай прыкметы, уключаліся ў склад ордэнскіх харугваў, якімі камандавалі комтуры. Такім чынам, свецкія рыцары былі заўсёды пад камандай братоў-рыцараў.
Мяркуецца, што не-нямецкая частка ордэнскага войска (найперш, польская, з Хелмінскай зямлі і з Памор'я) была цалкам надзейнай, нягледзячы на сваю нацыянальную прыналежнасць, і пэўны паварот у яе настроях здарыўся толькі пасля Грунвальдскай бітвы, а масавы пераход свецкага рыцарства, і не толькі польскага, у анты-ордэнскую апазіцыю, адбыўся ўжо ў часы Трынаццацігаловай вайны (1454—1466), і быў абумоўлены, найперш, палітычнымі і сацыяльнымі прычынамі. Тое ж тычылася і лаяльнасці прускіх аднадворцаў.
Біскупскія войскі
Чатыры прускія біскупствы на землях Ордэна неслі абавязак у выпадку вайны сваім коштам выстаўляць атрады са сваіх падданых, пад камандай уласных войтаў. Склад такіх атрадаў быў аднолькавым са складам атрадаў свецкага апалчэння — земская служба і найміты. З той прычыны, што падданыя біскупстваў не лічыліся непасрэднымі падданымі Ордэна, у склад гэтых атрадаў не ўваходзілі тэўтонцы.
Войскі гарадоў
Буйныя гарады Прусіі выстаўлялі сваім коштам атрады, складзеныя пераважна з прадстаўнікоў цэхаў і гільдый, арганізацыя і забеспячэнне былі такім ж, як і наогул у гарадах Ганзы. Аснову такіх атрадаў складала не пяхота, а конніца ў рыцарскім узбраенні — канстафлеры. Кіраваліся атрады ратманамі або капітанамі, прызначанымі гарадскімі ўладамі.
Баявая здольнасць такіх атрадаў лічыцца параўнальна высокай. У гарадах Ганзы ўсе здольныя насіць зброю мяшчане абавязкова праходзілі ваенную падрыхтоўку, існавалі г.зв. стралковыя таварыствы. Былі вядомыя многія імёны праслаўленых воінаў з ліку гарадскіх атрадаў. Як і ў выпадку земскай службы, надзейнасць гарадскіх атрадаў пагоршылася пасля Грунвальда.
Колькасць ацэньваецца каля 2 тыс.ч. у 1398, каля 1,5 тыс.ч. у 1410.
Найміты
Багацце Ордэна дазваляла яму мець, пры патрэбе, і моцнае найманае войска. Толькі ў 1409 на задаткі найманым атрадам былі выдаткаваныя 30 тысяч грыўняў (: Кошты Еўропы 15 стагоддзя), а пасля Грунвальда Ордэн уратаваўся ад поўнага разгрому як павелічэннем выплат сваім наймітам, што дапамагло захаваць іх вернасць, так і хуткім вербаваннем новых найманых сіл за мяжой.
Адметнасцю найму воінскіх атрадаў Тэўтонскім ордэнам было найманне не кожнага салдата паасобку, і не цэлай арміі адразу, а паасобных атрадаў-рот, колькасцю ад некалькіх дзесяткаў да тысячы з гакам салдатаў. Роты дзяліліся на 3-асабовыя коп'і, якія былі адзінкамі выключна фінансавага характару — плата выдавалася на кап'ё цалкам. Плата наймітаў Ордэна ў 1409 складала 11 грыўняў на кап'ё за месяц, з восені 1410, пасля Грунвальда — 12.
Адметна, што кантракты з асобнымі найміцкімі ротамі ў Ордэне ўкладаліся не ад асобы вялікага магістра, а з паасобнымі комтурамі, такім чынам, найміты фармальна служылі не Ордэну цалкам, а паасобным канвентам.
Роты наймітаў уваходзілі ў харугвы адпаведных комтурстваў, або памяшчаліся гарнізонамі ў замках, і выкарыстоўваліся камандаваннем нароўні з ордэнскім войскам, без тактычных асаблівасцей. Адметнасцю складу найманых Ордэнам войскаў была вялікая перавага конных стралкоў-арбалетнікаў.
Асноўнымі землямі паходжання наймітаў у тэўтонскім войску былі Германія, Сілезія, Чэхія; пасля Грунвальда комтуры вербавалі салдатаў сярод балтыйскіх карсараў — "віталійскіх братоў".
Наогул, найміты былі вельмі баяздольным і надзейным кантынгентам, і ў далейшым ходзе 15 ст. арміі Ордэна часта складалася цалкам з найманых, а не з ордэнскіх войскаў. Аднак, у Трынаццацігадовай вайне надзейнасць найманых войскаў выявілася нізкай, нярэдкімі сталіся выпадкі здачы найманых гарнізонаў без бою.
Колькасць у 1410 — 5,7 тыс.ч.
Рыцары-госці
Рыцары-госці (Gastritter) былі тымі еўрапейскімі рыцарамі, якія ўдзельнічалі ў прускіх і літоўскіх войнах Тэўтонскага ордэна дзеля выканання "хрысціянскага абавязку змагання з паганцамі" (Heidekampf). Асноўнымі формамі ўдзелу былі паўночныя крыжовыя паходы і "паходы на Літву". Рыцары пры гэтым не былі на службе ў Ордэна, а лічыліся менавіта яго гасцямі, даючы, аднак, абяцанне пражыць у Прусіі год і хоць адзін раз паўдзельнічаць у "паходзе на паганцаў".
Адметнасцю паўночных, "балтыйскіх" крыжаносцаў была амаль поўная немень сярод іх не-дваранаў. Рыцары, як ім наказвала традыцыя, прыбывалі ў госці да Ордэна не аднаасобна, а з почтам, часта шматлікім. Многія з рыцараў неаднаразова ўдзельнічалі ў прускіх войнах, і наогул, вайна ў Прусіі лічылася сярод тагачаснага еўрапейскага рыцарства роўнай вайне з туркамі на поўдні.
Лічыцца, што рыцары-госці былі самай баяздольнай часткай тэўтонскага войска, пасля самых братоў-рыцараў.
Колькасць гасцей была рознай у залежнасці ад гістарычнага перыяду. Свайго піку ўдзел еўрапейскіх рыцараў у "прускай вайне" дасягнуў у 1340-я—1370-я гады, пасля хрышчэння Літвы і Крэўскай уніі іх колькасць пайшла на спад. Пасля Грунвальда прыток рыцараў-гасцей практычна спыніўся. У 1410 у тэўтонскім войску было не менш за 150 гасцей, і іх харугва Святога Георгія была адной з самых шматлікіх.
Яблонская
Ябло́нская — жаночая форма прозвішча Яблонскі.
Ткачонак
Ткачонак — беларускае прозвішча.
Баронэ-Канавезэ
Баронэ-Канавезэ (Barone Canavese) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 582 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 146 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10010. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Assunzione di Maria.
Майсей Цярэнцьевіч Лазнуха
Майсей Цярэнцьевіч Лазнуха (1883—1919) — удзельнік рэвалюцыйнага руху, адзін з кіраўнікоў партызанскага руху на Беларусі ў гады грамадзянскай вайны і замежнай інтэрвенцыі.
Член Палескага рэўкома, адзін з найбольш актыўных удзельнікаў Палескага паўстання.
Біяграфія
Вызвалены пасля Лютаўскай рэвалюцыі. Па заданні бальшавікоў накіраваны ў г. Сумы, а ў кастрычніку 1917 года — у Петраград. Удзельнічаў у штурме Зімняга палаца.
У 1917 годзе, пасля захопа ўлады бальшавікамі, вярнуўся на радзіму, абраны старшынёй Столінскага валаснога выканкома. У час акупацыі Століншчыны войскамі кайзераўскай Германіі, затым Польшчы ўзначаліў партызанскую барацьбу супраць захопнікаў.
Схоплены польскімі інтэрвентамі ў жніўні 1919 года. Расстраляны пасля жорсткіх катаванняў разам з яго памочнікам бальшавіком С. П. Тарайдайчыкам.
Пахаваны ў роднай вёсцы, на магіле ў 1966 годзе пастаўлены абеліск.
Ушанаванне
Імем М. Ц. Лазнухі названа вуліца ў в. Беражное. У Столінскім краязнаўчым музеі яму прысвечаны адзін з раздзелаў экспазіцыі.
Дарныцкэ
Дарныцкэ (Да́рницьке) — вёска ў Уладзімір-Валынскім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Устылугскай гарадской абшчыны.
Мацавічы (Валожынскі раён)
Ма́цавічы (, Мацевичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета. Знаходзіцца за 50 км на ўсход ад Валожына, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Радашковічы на лініі Мінск — Маладзечна, за 59 км ад Мінска. 12 гаспадарак, 16 жыхароў (2008).
Геаграфія
Транспартныя сувязі па мясцовай дарозе праз вёскі Ракаў, Кучкуны і далей па шашы / Мінск — Вільнюс.
Планіровачна складаецца з прамалінейнай вуліцы шыротнай арыентацыі, забудаванай двухбакова, няшчыльна, драўлянымі дамамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядома ў Вялікім Княстве Літоўскім з XVIII стагоддзя. У 1779 годзе сяло, 19 двароў, у Менскім ваяводстве. З 1793 года ў Расійскай імперыі. У 1794 годзе 126 жыхароў, карчма, уладанне М. К. Агінскага. У 1858 годзе 45 жыхароў мужчынскага полу, у Стараракаўскім сельскім таварыстве Мінскага павета, уласнасць княгіні Друцкай-Любецкай. Паводле перапісу 1897 года 22 двары, 153 жыхары, у Заслаўскай воласці таго ж павета. У 1908 годзе 25 двароў. З 1921 года пад уладай Польшчы. У 1921 годзе 24 двары. З лістапада 1939 года ў БССР. З 12 кастрычніка 1940 года ў Гіравіцкім сельсавеце Радашковіцкага раёна Вілейскай вобласці. У Вялікую Айчынную вайну з 25 чэрвеня 1941 года да 4 ліпеня 1944 года акупіравана нацыстамі. На франтах загінулі 8 вяскоўцаў. З 20 верасня 1944 года ў Радашковіцкім раёне Маладзечанскай вобласці. 18 студзеня 1949 года арганізаваны калгас імя Шверніка, які абслугоўвала Залеская МТС. З 20 студзеня 1960 года ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. З 26 жніўня 1961 года ў Ракаўскім сельсавеце. З 1963 года ў складзе саўгаса «Залескі» (цэнтр — в. Новы Двор). У 1994 годзе 20 гаспадарак.
Пагоня (газета, 1920)
«Пагоня» — газета на беларускай мове. Выходзіла з 29 ліпеня па 31 снежня 1920 года як орган Міністэрства беларускіх спраў урада Літвы ў Вільні i Коўне. За час існавання выйшла 18 нумароў. Газета пісала пра падзеі ў Беларусі, на літоўска-польскім фронце, ва Усходняй Еўропе. Трымалася ідэі літоўска-беларускага супрацоўніцтва. Рэдакцыя размяшчалася ў Коўне па вул. Міцкевіча, 13а
Міжрэчча (Валожынскі раён)
Міжрэ́чча (, Мижречье) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Ракаўскага сельсавета.
Бярозаўка (прыток Улы)
Даўжыня 6 км. Пачынаецца за 2,5 км на поўнач ад вёскі Экімань, вусце за 0,4 км на паўднёвы захад ад вёскі Малое Жэжліна. Працякае праз возера Хоціна. Ручаямі злучана з азёрамі Люкшына і Рыбанец.
Гарадскія муры (Быдгашч)
Гісторыя
У 1346 годзе Казімір Вялікіі загадаў узвесці гарадскія умацавання і пабудаваць замак. Мураваныя сцены пачалі будаваць у першай палове XV стагоддзя, а першыя секцыі, якія прымыкаюць да гарадскіх брам, былі пабудаваны ў сярэдзіне XV стагоддзя. Да 1475 года самая апошняя частка сцяны была ўзведзена каля Познаньскай брамы. У 1484 года кароль Казімір Ягелончык надаў Быдгашчу права на правядзенне некалькіх кірмашоў, прыбытак ад якіх накіроўваўся на далейшае будаўніцтва абарончых сцен.
Сістэма абароны была амаль цалкам разбурана падчас «Шведскага патопу» (1655—1658). Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай ў 1772 годзе, новыя прускія ўлады вырашылі аднавіць сцены Быдгашча ў 1780 годзе, але не для абарончых мэтаў, а для прадухілення дэзерцірства салдат з новага гарнізона і барацьбы з кантрабандыстамі.
У наступным стагоддзі сцены сталі выконваць ролю агароджы і да яе прыбудавалі элементы нясучых жылых будынкаў. Аднак большасць з іх была разабрана яшчэ да сярэдзіны XIX стагоддзя. Да нашых дзён захаваліся два невялікія фрагменты, на плошчы паміж вул. Пад Бланкамі і Ягелонскімі Валамі і ў дварах жылых дамоў.
Палата прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі
Палата прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь — ніжняя палата парламента Беларусі, утворанага па выніках зменаў і дапаўненняў у Канстытуцыю Беларусі, якія былі прынятыя на рэферэндуме ў лістападзе 1996.
Склад Палаты прадстаўнікоў — 110 дэпутатаў. Абранне дэпутатаў ажыццяўляецца на аснове ўсеагульнага, вольнага, роўнага, прамога выбарчага права пры таемным галасаванні. У 1996 дэпутаты Палаты прадстаўнікоў былі прызначаны Прэзідэнтам з часткі дэпутатаў Вярхоўнага савета XIII склікання. З 2000 года фарміраванне дэпутацкага корпусу адбываецца на аснове выбараў па мажарытарнай сістэме.
Выбары
Выбары новага складу палаты прызначаюцца не пазней за чатыры месяцы і праводзяцца не пазней за 30 дзён да канчатка паўнамоцтваў палаты дзейснага склікання.
Пазачарговыя выбары палаты праводзяць на працягу трох месяцаў са дня датэрміновага спынення яе паўнамоцтваў.
Разам з тым, 68 дэпутатаў, або 61,8 % складу Палаты, з’яўляюцца сябрамі РГА «Белая Русь», якая перыядычна дапускае магчымасць трансфармавання ў палітычную партыю.
Крытэрыі для вылучэння кандыдатур
Дэпутатам Палаты прадстаўнікоў можа быць грамадзянін Рэспублікі Беларусь, які дасягнуў 21-гадовага ўзросту.
Адна і тое ж асоба не можа адначасова з’яўляцца членам двух палат Парламента. Дэпутат Палаты прадстаўнікоў не можа быць дэпутатам мясцовага Савета дэпутатаў. Не дапускаецца сумяшчэнне абавязкаў дэпутата Палаты прадстаўнікоў з адначасовым заняццем пасады Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь альбо суддзі.
Тэрміны паўнамоцтваў
Тэрмін паўнамоцтваў — чатыры гады. Паўнамоцтвы могуць быць падоўжаныя на падставе закона толькі ў выпадку вайны.
Паўнамоцтвы Палаты прадстаўнікоў могуць быць таксама датэрмінова спыненыя на падставе заключэння Канстытуцыйнага Суда ў выпадку сістэматычнага або грубага парушэння палатамі Парламента Канстытуцыі.
Палата не можа быць распушчаная ў перыяд надзвычайнага або ваеннага становішча, у апошнія шэсць месяцаў паўнамоцтваў Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, у перыяд рашэння пытання аб датэрміновым вызваленні або зрушэнні Прэзідэнта з пасады Рэспублікі Беларусь.
Не дапускаецца роспуск палаты на працягу года са дня яго першага пасяджэння.
Сесіі
Першую пасля выбараў сесію склікае Цэнтральная камісія па выбарах і правядзенню рэспубліканскіх рэферэндумаў і пачынае сваю працу не пазней чым праз 30 дзён пасля выбараў. Адлік трыццацідзённага тэрміна для склікання і пачаткі працы першай сесіі Палаты прадстаўнікоў ажыццяўляецца са дня другога тура галасавання па выбарах яе новага складу. Калі другі тур галасавання па выбарах у Палату прадстаўнікоў не праводзяць, адлік трыццацідзённага тэрміна ажыццяўляецца са дня правядзення першага тура агульных выбараў у Рэспубліцы Беларусь.
Палата збіраецца на дзве чарговыя сесіі ў год.
Першая сесія адчыняецца 2 кастрычніка; яе працягласць не можа быць больш васьмідзесяці дзён.
Другая сесія адчыняецца 2 красавіка; яе працягласць не можа быць больш дзевяноста дзён.
Палата прадстаўнікоў у выпадку адмысловай неабходнасці склікаюць пазачарговую сесію па ініцыятыве Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, а таксама па патрабаванні большасці не менш двух трацін галасоў ад поўнага складу палаты па вызначанай позве дня.
Пазачарговыя сесіі склікаюць указамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Структура
Палата прадстаўнікоў абірае з свайго складу Старшыню Палаты прадстаўнікоў і яго намесніка.
Старшыня Палаты прадстаўнікоў і яго намеснік вядуць пасяджэнні і ведаюць унутраным распарадкам палат.
Палата прадстаўнікоў з свайго складу абірае пастаянныя камісіі і іншыя органы для вядзення законапраектнай працы, папярэдняга разгляду і падрыхтоўкі пытанняў, якія адносяцца да вядзення палат.
Паўнамоцтвы Палаты прадстаўнікоў
Палата прадстаўнікоў:
Палата прадстаўнікоў можа прымаць рашэнні па іншых пытаннях, калі гэта прадугледжана Канстытуцыяй.
Недатыкальнасць
Дэпутаты Палаты прадстаўнікоў карыстаюцца недатыкальнасцю пры выразе сваіх меркаванняў і ажыццяўленні сваіх паўнамоцтваў. Гэта не адносіцца да абвінавачвання іх у паклёпе і абразе.
На працягу тэрміна сваіх паўнамоцтваў дэпутаты Палаты прадстаўнікоў могуць быць арыштаваныя, іншай выявай пазбаўленыя асабістай волі толькі з папярэдняй згоды якая адпавядае палаты, за выключэннем здзяйснення дзяржаўнай здрады або іншага цяжкага злачынства, а таксама затрыманні на месцы здзяйснення злачынства.