cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рэвалюцыя 1905—1907 гадоў у Расіі
Такім чынам, сацыяльнае напружанне, якое выклікала Першую рускую рэвалюцыю, не было цалкам вырашана, што вызначыла перадумовы для наступнага рэвалюцыйнага выступу 1917 года.
Уладзіслаў Юр’евіч Суркоў
Уладзісла́ў Ю́р’евіч Сурко́ў (Владислав Юрьевич Сурков; нарадзіўся 21 верасня 1964 году, вёска Сонцава, Ліпецкая вобласць, Расія) — расійскі дзяржаўны дзеяч, аўтар канцэпцыі «суверэннай дэмакратыі». Памочнік прэзідэнта Расійскай Федэрацыі (з 20 верасня 2013 г.). Раней намеснік старшыні Урада Расійскай Федэрацыі — кіраўнік апарата Урада Расійскай Федэрацыі (2012—2013).
Паходжанне
Першыя пяць гадоў свайго жыцця Уладзіслаў Суркоў пражыў у Чачэна-Інгушскай АССР. У 1959 годзе яго будучая маці, выпускніца Тамбоўскага педагагічнага інстытута Зоя Антонаўна Суркова (1936 г.н.) па размеркаванні была накіравана на працу школьным настаўнікам у сяло Дуба-Юрт Чачэна-Інгушскай АССР. У школе яна пазнаёмілася з настаўнікам малодшых клясаў Юрыем (пры нараджэнні — Андарбекам) Данілбекавічам Дудаевым (1942 г.н.), за якога выйшла замуж і 21 верасня 1964 г. у іх нарадзіўся сын.
Адукацыя
Вучыўся ў Маскоўскім інстытуце сталі і сплаваў (МІСіС) у 1982—1983 гадах і тры гады — у Маскоўскім інстытуце культуры на факультэце рэжысуры масавых тэатралізаваных прадстаўленняў, але не скончыў гэтыя ВНУ. У канцы 1990-х гадоў скончыў Міжнародны ўніверсітэт у Маскве, магістр эканамічных навук. Уладальнік прафесійнага сертыфіката ў галіне сувязяў з грамадскасцю РАСО. Валодае англійскай мовай.
Асабістае жыццё
Першая жонка — Юлія Пятроўна Вішнеўская (прозвішча па першым мужу), у дзявоцтве Лукаянава (нар. 24 снежня 1966 года), стваральніца Музея ўнікальных лялек у Маскве, пражывае ў Лондане. Другая жонка — Наталля Васільеўна Дубавіцкая (нар. 15 снежня 1973), намеснік генеральнага дырэктара па сувязях з грамадскасцю ААТ «Група прамысловых прадпрыемстваў РКП». Да 1998 году працавала асабістым пісарам Суркова. У 1998—2006 гг. — кіраўнік фірмы «Майстэрня вытанчаных рашэнняў 21-га стагоддзя», якая спецыялізуецца на дызайне інтэр’ераў. Па афіцыйных дадзеных, за 2010 год зарабіла 85 200 000 рублёў, за 2011-ы — 125,2. Дзеці: Арцём Суркоў (1987) — сын Юліі Вішнеўскай ад першага шлюбу, быў усыноўленым Сурковым ў маленстве; у другім шлюбе ў Суркова нарадзілася трое дзяцей: Раман (2002 г.), Марыя (2004 г.) і Цімур (2010 г.).
Дзяржаўная дзейнасць
У 1983—1985 гадах служыў у Савецкім войску, у адной з артылерыйскіх частак Паўднёвай групы войскаў у Венгрыі. У 2000-я гады міністр абароны Расіі Сяргей Іваноў распавёў, што Суркоў праходзіў тэрміновую службу ў спецназе Галоўнага разведвальнага ўпраўлення. Дадзены факт пацвердзіў таксама бацька Суркова.
У 1987 годзе ўзначаліў рэкламны аддзел кіраванага Міхаілам Хадаркоўскім Цэнтра міжгаліновых навукова-тэхнічных праграмаў Фонду моладзевай ініцыятывы пры Фрунзенскім райкаме ВЛКСМ г. Масквы. Спачатку працаваў там у якасці целаахоўніка Хадаркоўскага.
У 1988 годзе ўзначальваў агенцтва рынкавых камунікацый «Метапрэс».
У 1992 годзе — прэзідэнт, віцэ-прэзідэнт Расійскай асацыяцыі рэкламадаўцаў.
У 1996—1997 гадах — намеснік кіраўніка, кіраўнік Дэпартаманта па сувязях з грамадскасцю ЗАТ «Распрам»; першы намеснік старшыні Савета камерцыйнага інавацыйнага банка «Альфа-Банк», з уладальнікам якога Міхаілам Фрыдманам ён сябраваў з часу сумеснага пражывання ў інтэрнаце МІСіС.
У 1998—1999 гадах — першы намеснік генеральнага дырэктара, дырэктар па сувязях з грамадскасцю ААТ «Грамадскае расійскае тэлебачанне».
У 1999 годзе — памочнік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі.
Са жніўня 1999 года — намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі. Лічыцца адным са стваральнікаў і ідэолагаў партыі «Адзіная Расія». У інтэрв’ю агенцтву Інтэрфакс 27 снежня 2011 г. пры адстаўцы з пасады намесніка кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Расіі Суркоў сцвярджаў, што: "Я быў у ліку тых, хто дапамагаў прэзідэнту Ельцыну ажыццявіць мірны пераход улады. У ліку тых, хто дапамагаў прэзідэнту Пуціну стабілізаваць палітычную сістэму. ". Першым творам Суркова СМІ называлі перадвыбарчы блок «Адзінства», створаны ў 1999 годзе ў якасці процігі блоку Яўгена Прымакова і Юрыя Лужкова «Айчына — Уся Расія». Яго праектамі былі таксама стварэнне выбарчага блока «Радзіма» (2003) і «партыі ўлады» «Адзіная Расія» (2003), а таксама другой «партыі ўлады» — «Справядлівая Расія: Радзіма / Пенсіянеры / Жыццё» (2006). Адзін з натхняльнікаў праектаў «Ідучыя разам» (2000) і руху «Нашы» (2005).
У 2003 годзе заявіў аб магчымым прадастаўленні Чачэнскай рэспубліцы «аўтаноміі» у складзе Расіі.
З сакавіка 2004 года — намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі — памочнік Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі.
У жніўні 2004 года ўвайшоў у Савет дырэктараў ААТ «АК Транснафтапрадукт», у верасні таго ж года — абраны старшынёй савета дырэктараў кампаніі.
З 15 мая 2008 года — першы намеснік кіраўніка адміністрацыі Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі.
3 1 снежня 2009 прызначаны кіраўніком рабочай групы «па распрацоўцы праекта стварэння тэрытарыяльна адасобленага комплексу для развіцця даследаванняў і распрацовак і камерцыялізацыі іх вынікаў».
У чэрвені 2010 года ўвайшоў у склад Апякунскага савета Фонду «СКОЛКАВА».
З 2010 году — сябра апякунскага савета Фонду «СКОЛКАВА».
21 мая 2012 года прызначаны намеснікам старшыні Урада Расійскай Федэрацыі — кіраўніком апарата Урада Расійскай Федэрацыі.
9 чэрвеня 2012 прызначаны кіраўніком Урадавай камісіі па развіцці тэлерадыёвяшчання.
У чэрвені 2012 Суркову даручана курыраваць сродкі масавай інфармацыі, юстыцыю, узаемадзеянне з судамі і пракуратурай, статыстыку.
З 12 жніўня 2012 года па 9 верасня 2013 года — старшыня Камісіі па пытаннях рэлігійных аб’яднанняў пры ўрадзе РФ. Выступіў супраць праекта закона, які забараняе дзяржслужачым валодаць нерухомасцю за мяжой.
1 мая 2013 года, выступаючы з лекцыяй у Лонданскай школе эканомікі, сцвярджаў, што следчыя СК Расіі, нягледзячы на ўзбуджаную крымінальную справу, не валодаюць доказамі аб крадзяжах у інавацыйным цэнтры Сколкава. Гэты выступ, які некаторыя аглядальнікі расцанілі як ціск на следства, выкліка канфлікт са Следчым камітэтам Расійскай Федэрацыі.
7 мая 2013 года прэзідэнт Расійскай Федэрацыі крытыкаваў работу ўрада, які, па ацэнцы Пуціна, не выканаў яго даручэння нават на траціну. Рэагуючы на крытыку, Суркоў пярэчыў кіраўніку дзяржавы па шэрагу пытанняў і пры тэлекамерах спрачаўся з Пуціным. Некаторыя аналітыкі палічылі менавіта сварку з Пуціным прычынай звальнення Суркова на наступны дзень.
8 мая 2013 года звольнены Пуціным з пасады намесніка старшыні Урада Расійскай Федэрацыі — з фармуліроўкай «па ўласным жаданні». Адстаўку Суркова ацанілі як «выбітны палітычны розум Крамля», заходні друк успрыняў як удар па пазіцыях прэм’ер-міністра Дз. Мядзведзева, члены кабінета якога па меры нарастання няўдач у эканоміцы і пратэстных настрояў выбываюць з вялікай палітыкі адзін за адным.
З 20 верасня 2013 года — памочнік прэзідэнта Расійскай Федэрацыі. Займаецца пытаннямі ўзаемаадносін з Абхазіяй і Паўднёвай Асеціяй.
У маі 2014 года ў якасці памочніка прэзідэнта РФ выяжджаў у Абхазію і спрабаваў урэгуляваць ўнутрыпалітычны крызіс у Абхазіі.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Вяляцічы)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — праваслаўны храм у вёсцы Вяляцічы Пінскага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудавана з дрэва ў 1826 г. па фундацыі ўладальніка маёнтка ў Вяляцічах пінскага павятовага маршалка Адама Тамашавіча Скірмунта.
NGC 6154
NGC 6154 (іншыя абазначэнні — UGC 10382, MCG 8-30-12, ZWG 251.16, PGC 58095) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Дзешкаўцы
Назву Дзе́шкаўцы маюць:
Венскі міжнародны цэнтр
Венскі міжнародны цэнтр ці проста «Горад ААН»  — комплекс будынкаў, дзе размешчаныя шматлікія арганізацыі ААН у Вене. З'яўляецца трэцяй рэзідэнцыяй ААН ў свеце, пасля Нью-Ёрка і Жэневы.
Комплекс будынкаў быў спраектаваны архітэктарам Ёханам Штаберам і пабудаваны ў 1973-1979 гадах. Міжнародны цэнтр размешчаны ў Донаўштадце, на левым беразе Дуная.Ідэя яго стварэння была прапанаваная прэм'ер-міністрам Бруна Крайскім.
Комплекс складаецца з шасці вежаў у форме літары Y, якія атачаюць цэнтральны канферэнц-будынак. Агульная плошча складае, а самая высокая вежа налічвае 28 паверхаў (120 м). Тут працуюць каля 5000 чалавек.
Антон Лойка
Антон Лойка (1746?, Слуцк — ?) — танцоўшчык і балетмайстар.
Біяграфія
Па паходжанні беларус.
З 1756 года вучыўся ў Слуцкай балетнай школе Г. Ф. Радзівіла (у А. Пуціні і Л. М. Дзюпрэ), быў салістам мясцовай трупы.
З 1760 года працаваў у прыдворным тэатры Радзівілаў у Нясвіжы (з 1779 года — педагог балетнай школы і балетмайстар).
У 1780 годзе пасланы К. С. Радзівілам у Італію (Рым, Венецыя) і Аўстрыю (Вена) закупіць ноты балетаў і азнаёміцца з балетным мастацтвам іх тэатраў. Пасля вяртання вядучы балетмайстар Нясвіжскай балетнай школы (упамінаецца ў дакументах за 1782—1787 гады).
Разам з Г. Петынеці рыхтаваў пастаноўку балетаў «Арфей у пекле» на лібрэта Ф.Каселі і «Пігмаліён» на сюжэт «Метамарфозаў» Авідыя (1784), «Рустыка» (як мяркуюць, аўтарскае паўтарэнне «Балета сельскага», пастаўленага Петынеці ў Гродзенскім тэатры Тызенгаўза ў 1778 годзе) і «Турэцкі балет».
Працаваў у Нясвіжы з дачкой-балерынай да роспуску балета ў 1790 годзе.
Журэкадыр
Журэкадыр — сяло ва Абайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Кундыздзінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 52 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Карааул. Код КАТА — 633243100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1856 чалавек (925 мужчын і 931 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1539 чалавек (785 мужчын і 754 жанчыны).
Венера Урбінская
«Венера Урбінская» — адзін з самых вядомых твораў вялікага італьянскага мастака Тыцыяна.
Гісторыя стварэння
Яна была напісана на замову герцага Урбінскага Гвідабальда II дэла Роверэ. Магчыма, прататыпам Венеры Урбінскай паслужыла юная нявеста Гвідабальда Джулія Варана. Па іншай версіі мадэллю для карціны паслужыла каханая Тыцыяна, якую ён адлюстраваў па меншай меры на трох палотнах. Выказвалася таксама меркаванне, што на карціне магла быць намаляваная маці Гвідабальда, Элеанора Ганзага, што грунтуецца на пэўным падабенстве паміж партрэтам Элеаноры працы Тыцыяна і «аголенай жанчынай», а акрамя таго на абодвух палотнах намаляваны адзін і той жа адпачываючы абаранкам сабачка.
9 сакавіка 1538 г. Гвідабальда адправіў у Венецыю да пасла свайго бацькі кур’ера з загадам прывезці 2 палатна, замоўленых ім у Тыцыяна. Кур’ер не павінен вяртацца без палотнаў, хоць бы яму і давялося чакаць два месяцы. Гаворка ішла аб партрэце самога Гвідабальда II дэла Роверэ і la donna nuda, аголенай жанчыны.
Апісанне
На пярэднім плане карціны ў раскошных інтэр’ерах палаца ляжыць маладая голая жанчына, якую атаясамліваюць з багіняй Венерай. На ёй толькі некалькі упрыгожванняў — пярсцёнак, бранзалет і завушніцы. Адкрыты позірк жанчыны накіраваны акурат на гледача. У правай руцэ Венера трымае кветкі, яе левая рука прыкрывае ўлонне, утвараючы цэнтр кампазіцыі карціны. У ног Венеры спіць маленькі сабачка. На заднім плане карціны справа намаляваныя дзве служанкі, занятыя куфрам з нарадамі.
Ёсць дзве супярэчлівыя інтэрпрэтацыі тыцыянаўскай аголенай прыгажуні. Паводле адной карціна сімвалізуе повязі шлюбу. Куфар з уборамі на заднім плане пры гэтым разглядаецца як пасаг дзяўчыны. Іншыя даследчыкі лічаць, што «Венера Урбінская» — партрэт куртызанкі, якая фактычна прапануе сябе гледачу. Хутчэй за ўсё, Тыцыян хацеў распавесці ў сваёй карціне пра сексуальнасць ў шлюбе, злучыў хвалюючую эротыку з цнотамі шлюбу і найперш вернасцю, якую ўвасабляе намаляваны на карціне сабачка.
Ідэал жаночай прыгажосці
У Тыцыяна жанчына трымае ў руцэ ружы, якія лічыліся сімвалам Венеры. Хто б ні была жанчына: Венера або donna nuda, яе цела адлюстроўвае ідэал прыгажосці і з’яўляецца эратычным сімвалам эпохі высокага Адраджэння. Высокі лоб, які лічыўся сімвалам прыгажосці ў Сярэднявеччы, дзеля якога жанчыны вышчыпвалі валасы на ілбе, больш не быў ідэалам. Цяпер валасы апраўляюць твар, змякчаючы яго рысы. Улюбёным колерам валасоў стаў не цёмны, як у большасці італьянак ад прыроды, а светлы. Амаль ва ўсіх міфалагічных фігур, намаляваных мастакамі італьянскага Рэнесансу, былі светлыя валасы. Грудзі лічыліся прыгожымі, калі яны былі маленькімі, круглымі і пругкімі.
Жывот жанчыны Тыцыян намаляваў крыху акругленым. На гатычных палотнах жываты ў жанчын малявалі як правіла больш выпуклымі. У эпоху Рэнесансу жывапісцы адмовіліся ад падобнай практыкі і шукалі больш натуральныя формы. Тым не менш жывот ўсё роўна лічыўся цэнтрам жаночага цела, знакам нараджэння і працягу роду.
Уніяцтва
Уніяцтва, або вуніяцтва (ад unio — саюз, аб’яднанне) — хрысціянская плынь, заснаваная на царкоўнай уніі розных хрысціянскіх цэркваў з рымска-каталіцкай на ўмовах прызнання першымі вяршэнства Папы Рымскага і каталіцкай дагматыкі пры захаванні традыцый рэлігійнага культу і выкарыстання традыцыйна сакральнай ці народнай мовы ў богаслужэнні.
Уніяцкія цэрквы
Да ўніяцкіх адносяцца цэрквы грэчаскага (былыя праваслаўныя), армянскага, копцкага (у Егіпце), мараніцкага (у Ліване і Сірыі) і іншых абрадаў.
''Гл. таксама:'' Беларуская Грэка-Каталіцкая Царква.
У Рэчы Паспалітай
У Рэчы Паспалітай уніяцтва ўзнікла пасля заключэння Берасцейскай царкоўнай уніі (1596). Яшчэ ў 1577 годзе рэктар полацкага калегіума Пётр Скарга выдаў кнігу «Аб адзінстве царквы Божай», дзе прапанаваў план уніі каталіцкай і праваслаўнай цэркваў. Уніяцкая царква мусіла падпарадкоўвацца Папе Рымскаму, але захоўваліся ранейшыя праваслаўныя абрады. У 1595 г. Папа Рымскі Клімент ІІ аб’явіў унію, а праз год на Берасцейскім царкоўным саборы яна была зацверджана. Пад канец 18 ст. каля трох чвэрцяў насельніцтва Беларусі было ўніятамі.
У Рэспубліцы Беларусь
У Рэспубліцы Беларусь дзейнічае Беларуская Грэка-Каталіцкая Царква — уніяцкая царква, якая па сваёй сутнасці (разам з Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквой) з’яўляецца пераемніцай уніяцкай царквы Рэчы Паспалітай. Колькасць вернікаў ацэньваецца інтэрвалам паміж 3000 і 30 000 чалавек.
Другая грамадзянская вайна ў Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы
Другая грамадзянская вайна ў Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы — шматбаковы ўзброены канфлікт у Цэнтральнаафрыканскай Рэспубліцы (ЦАР), які пачаўся ў 2012 годзе. Асноўнымі ўдзельнікамі баявых дзеянняў з’яўляюцца ўрадавыя войскі, хрысціянскія і мусульманскія апалчэння.
Гвідабальда II дэла Роверэ
Гвідабальда II дэла Роверэ (Guidobaldo II Della Rovere, 2 красавіка 1514, Урбіна - 28 верасня 1574) — герцаг Урбіна.
Біяграфія
У 1547 году Джулія Варана памерла. У 1548 Гвідабальда II ўступае ў шлюб другі раз - з Віторыяй Фарнезэ, дачкой герцага Пармскага П'ера-Луіджы II Фарнезэ. У гэтай сям'і нарадзіўся спадчыннік Гвідабальда, Франчэска Марыя II дэла Роверэ, а таксама дзве дачкі:
Анатомія
Анато́мія (ад ἀνα- — ізноў, зверху і — «рэжу», «рублю») — зборная група раздзелаў біялогіі, якія займаюцца вывучэннем структуры арганізмаў ці іх частак на ўзроўні вышэй за клеткавы. Для філагенетычна блізкіх відаў арганізмаў прадэманстравана падабенства на ўзроўні анатамічнай пабудовы.
Паўночная вобласць (1936—1937)
Паўночная вобласць (Северная область) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе РСФСР з 5 снежня 1936 года па 23 верасня 1937 года. Адміністрацыйны цэнтр — горад Архангельск.
Гісторыя
Утворана паводле артыкула 22 Канстытуцыі СССР прынятай VIII надзвычайным з’ездам Саветаў СССР 5 снежня 1936 года, на тэрыторыі скасаванага Паўночнага края, разам з Комі АССР.
Адміністрацыйна вобласць была падзелена на 54 раёны, у тым ліку тры раёны Ненецкай нацыянальнай акругі — Канінска-Ціманскі раён, Ненецкі раён, Ніжне-Пячорскі раён.
23 верасня 1937 года пастановай ЦВК СССР «Аб падзеле Паўночнай вобласці на Валагодскую і Архангельскую вобласці» вобласць была скасавана. 15 студзеня 1938 года Вярхоўны Савет СССР зацвердзіў стварэнне Валагодскай і Архангельскай абласцей.
У складзе ўтваранай Валагодскай вобласці былі вылучаны горад Волагда і 23 раёны: Чобсарскі, Гразавецкі, Кубіна-Азёрскі, Сокальскі раён, Біракоўскі, Тоцемскі, Сямжанскі, Верхаважскі, Тарнагскі, Усць-Кубінскі, Вяліка-Усцюгскі, Междурэчанскі, Нюксенскі, Расляцінскі, Лядзенгскі, Лежскі, Хараўскі, Важагодскі, Кічменгска-Гарадзецкі, Нікольскі, Усць-Аляксееўскі, Павінскі, Вохамскі.
У склад стваранай Архангельскай вобласці былі перададзены горад Архангельск, Ненецкая нацыянальная акруга, Верхнятоемскі раён, Емецкі раён, Конашскі раён, Халмагорскі раён і астатнія раёны Паўночнай вобласці.
Дрыццона
Дрыццона (Drizzona) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Насельніцтва складае 537(2007 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 50 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 26034. Тэлефонны код — 0375.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 6155
NGC 6155 (іншыя абазначэнні — UGC 10385, MCG 8-30-13, ZWG 251.18, IRAS16247+4828, PGC 58115) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Геркулес.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Герб Мастоў
Герб Мастоў — адзін з сімвалаў горада Масты Мастоўскага раёна. Герб і сцяг зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад г. № 455. Аўтар герба М. М. Ялінская, мастак В. А. Ляхор.
Апісанне
Герб уяўляе сабой перасечаны варажскі шчыт, у верхнім чырвоным полі якога намаляваны залаты мост, у ніжнім блакітным — плыт з шасці бярвёнаў сярэбранага колеру.
Мост сімвалізуе шматлікасць гэтых пабудоў у рэгіёне. А плыт паказвае на даўнюю спецыялізацыю мясцовых жыхароў, якія здаўна нарыхтоўвалі і сплаўлялі лес па Нёмане ў Гродна і далей — Коўна, Кралявец і Мемель.
Новы Макрэц
Но́вы Макрэ́ц (, Новый Мокрец) — вёска ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Малейкаўскага сельсавета.
Размяшчэнне
У 9 км на ўсход ад Брагіна, 37 км ад чыгуначнай станцыі Хойнікі (на галінцы Васілевічы — Хойнікі ад лініі Калінкавічы — Гомель), 120 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Брагін — Лоеў.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой з захаду далучаюцца 2 кароткія прасталінейныя вуліцы. Жылыя хаты драўляныя сядзібнага тыпу.
Гісторыя
З 8 снежня 1926 года па 30 снежня 1927 года цэнтр Новамакрэцкага сельсавета Лоеўскога, з 4 жніўня 1929 года Брагінскага раёнаў Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 года Гомельскай акруг.
Лес-Гай
Лес-Гай (, Лес-Гай) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзяржынскага сельсавета.
Медэу (сяло)
Медэу — сяло ва Абайскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Медэўскай сельскай акругі. Код КАТА — 633245100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 681 чалавек (362 мужчыны і 319 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 494 чалавекі (258 мужчын і 236 жанчын).
Ватыканскія гроты
У 1939 годзе Святы Пасад дазволіў правесці археалагічныя раскопкі ў крыпце Ватыканскай базілікі. Быў знойдзены велізарны мармуровы каўчэг, усярэдзіне якога знаходзіўся невялікі надмагільны помнік у выглядзе маленькай каплічкі з нішай. Аказалася, што гэта першы помнік, усталяваны ў II ст. на месцы пахавання св. Пятра.
Мошчы св. Пятра былі знойдзеныя двума метрамі вышэй за ўзровень першапачатковай магілы.
Знайсці і знішчыць
Знайсці і знішчыць (Search and destroy або Seek and destroy) — наступальная стратэгія, распрацаваная ў сярэдзіне 1960-х гадоў у пачатку В’етнамскай вайны галоўнакамандуючым амерыканскімі сіламі Уільямам Уэстморлендам.
Сутнасць стратэгіі заключалася ў тым, што атрад амерыканскай арміі павінен быў, накіраваўшыся ў кантраляваны праціўнікам раён, выявіць месцазнаходжанне буйных варожых сіл. Пасля першага агнявога кантакту перакідваліся дадатковыя падраздзяленні, блакавалі магчымыя шляхі адступлення праціўніка, у той час як выяўленыя сілы знішчаліся з ужываннем авіяцыі і артылерыі. У многіх выпадках падраздзяленне, якое ажыццяўляла першапачатковы пошук (звычайна ўзвод або рота), выяўляла праціўніка толькі патрапіўшы ў яго засаду і нясучы страты. Яшчэ часцей агнявога кантакту не адбывалася, паколькі варожых сіл проста не аказваўся ў раёне пошуку.
Стратэгія была прынята амерыканскім камандаваннем летам 1965 года. Яе прымяненне было абумоўлена спецыфікай прыродных умоў В’етнама (джунглі і горы), якія абцяжарвалі выяўленне буйных падраздзяленняў НФВПВ і паўночнав’етнамскай арміі, а таксама недахопам людскіх рэсурсаў: як адзначаў міністр абароны ЗША Роберт Макнамара, з прыкладна 500 тыс. амерыканскіх вайскоўцаў у Паўднёвым В’етнаме (на канец 1967 года) толькі 70 тыс. маглі быць адначасова задзейнічаны ў наступальных аперацыях ; астатнія знаходзіліся ў дапаможных падраздзяленнях або былі задзейнічаны на ахове аб’ектаў.
Тыповымі прыкладамі выкарыстання стратэгіі «знайсці і знішчыць» з’яўляюцца бітвы ў даліне Я-Дранг (1965) і за вышыню «Гамбургер» (1969).
Венеты
Венеты — назва шэрагу еўрапейскіх народаў, якія існавалі ў 1 тысячагоддзі да н. э. — 1 тысячагоддзі н. э.
Свіслацкі раён
Свіслацкі раён — раён у складзе Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на паўднёвым захадзе Гродзенскай вобласці. Утвораны 15 студзеня 1940 года. Плошча раёна — 1,4 тыс.км². Насельніцтва — 15 тыс. чалавек. Цэнтр раёна — горад Свіслач. У складзе раёна гарадскі пасёлак Поразава, 152 сельскія населеныя пункты, 7 сельсаветаў.
Гісторыя
Свіслацкі раён утвораны 15 студзеня 1940 года ў складзе Беластоцкай вобласці БССР. 12 кастрычніка 1940 года падзелены на 16 сельсаветаў: Агародніцкі, Вейкаўскі, Велікасельскі, Грынкоўскі, Грыцавіцкі, Дабравольскі, Кватарскі, Лукаўскі, Мастаўлянскі, Нязбодзіцкі, Палонкаўскі, Свіслацкі, Стараляўкоўскі, Шымкаўскі, Юшкаўскі, Ялоўскі. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці. 16 жніўня 1945 года Вейкаўскі, Лукаўскі, Мастаўлянскі, Стараляўкоўскі, Шымкаўскі, Юшкаўскі сельсаветы перададзены ПНР. У 1945 годзе ўтвораны Ціхавольскі сельсавет. 8 чэрвеня 1950 года Ялоўскі сельсавет перайменаваны ў Стоцкі. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Агародніцкі, Стокскі і Ціхавольскі сельсаветы. 20 студзеня 1960 года да раёна далучаны гарадскі пасёлак Поразаў, Крапіўніцкі, Кукліцкі, Лаўрынавіцкі, Міхайлаўскі, Навадворскі, Падароскі сельсаветы скасаванага Поразаўскага раёна. 13 лютага 1960 года Грыцавіцкі і Кватарскі сельсаветы перададзены Бераставіцкаму раёну. 12 кастрычніка 1960 года скасаваны Велікасельскі сельсавет. 2 снежня 1961 года скасаваны Грынкоўскі, Крапіўніцкі, Кукліцкі і Лаўрынавіцкі сельсаветы, утвораны Ханявіцкі сельсавет, Палонскі сельсавет перайменаваны ў Вердаміцкі. 25 снежня 1962 года Падароскі сельсавет перададзены Ваўкавыскаму раёну, далучаны Алекшыцкі, Глебавіцкі, Данілкаўскі, Жукевіцкі, Ёдзіцкі, Кватарскі, Макаравецкі, Малабераставіцкі, Цецяроўскі, Эйсмантаўскі сельсаветы скасаванага Бераставіцкага раёна. 23 сакавіка 1964 года скасаваны Жукевіцкі сельсавет. 30 ліпеня 1966 года Алекшыцкі, Глебавіцкі, Данілкаўскі, Ёдзіцкі, Кватарскі, Макаравецкі, Малабераставіцкі, Цецяроўскі, Эйсмантаўскі сельсаветы перададзены зноў утворанаму Бераставіцкаму раёну. 18 верасня 1967 года Міхайлаўскі сельсавет перайменаваны ў Гарнастаевіцкі, які 14 лютага 1977 года скасаваны. 14 снежня 2000 года гарадскі пасёлак Свіслач атрымаў статус горада раённага падпарадкавання.
Прырода
Рэльеф — узгорыста-раўнінны. Большую частку раёна займае Прыбужская раўніна, на паўднёвым усходзе — Ваўкавыскае ўзвышша. Пераважае вышыня 180—200 метраў над узроўнем мора. Самы высокі пункт раёна — 242 метры.
Сярэдняя тэмпература студзеня −5 °C, чэрвеня +18 °C. Ападкаў выпадае 585 мм у год. Вегетацыйны перыяд — 199 сутак.
Самыя вялікія рэкі раёна — Нараў, Рось, Свіслач, Зальвянка, Бернікі. Пераважаюць хваёвыя лясы, яны займаюць 49 % тэрыторыі раёна. На тэрыторыі раёна размешчана практычна палавіна Нацыянальнага парку Белавежская пушча, частка гідралагічнага заказніка Дзікае.
Гаспадарка
Пад сельскагаспадарчыя ўгоддзі занята 40,9 % тэрыторыі. Глебы дзярнова-падзолістыя (68,3 %), дзярнова-падзолістыя забалочаныя (14,5 %). Асноўныя галіны сельскай гаспадаркі — мяса-малочная жывёлагадоўля са значным развіццём ільнаводства, вырошчваюць збожжавыя і кармавыя культуры, бульбу.
Прадпрыемствы харчовай і дрэваапрацоўчай прамысловасці.
Па тэрыторыі раёна праходзіць чыгуначная лінія Гайнаўка (Рэспубліка Польшча) — Свіслач — Ваўкавыск. Свіслач злучана аўтамабільнымі дарогамі з Гроднам, Поразавам, Ваўкавыскам.
Славутасці
Раён увайшоў у склад еўрарэгіёна «Белавежская пушча». Распрацаваны два турыстычныя маршруты: Свіслач — Ятвеск — Якушоўка — Нязбодзічы — Раманаўцы — Дабраволя — Жаркаўшчына — Ціхаволя — Нямержа; Свіслач — Вердамічы — Поразава — Грынявічы — Новы Двор.
Паўднёвую частку раёна займае Нацыянальны парк Белавежская пушча.
Расціслаў Усяславіч
Біяграфія
На думку большасці даследчыкаў, Расціслаў адзін з малодшых сыноў полацкага князя Усяслава Брачыславіча, імаверна, пяты паводле старшынства. Упершыню, і адзіны раз у ранніх крыніцах, Расціслаў згаданы ў пераліку полацкіх князёў сасланых у Візантыю. Больш ніякіх ранніх звестак пра Расціслава і яго ўдзел не захавалася. Памёр, імаверна, у Візантыі.
Расціслаў Рагвалодавіч
Паводле «Рускай геральдыкі» Аляксандра Лакіера, Расціслаў Усяславіч меў сыноў Маўкольда і Давіла, якіх вільняне запрасілі з Візантыі на княжанне, і ад іх, быццам, паходзіць род вялікіх князёў літоўскіх. Паданне пра гэта змешчана ў Васкрасенскім летапісе (сярэдзіны XVI ст.), але там згадваецца Расціслаў Рагвалодавіч, невядомы з ранніх крыніц. Ёсць думка, што паданне пра Расціслава Рагвалодавіча і яго сыноў як продкаў Гедзімінавічаў створана ў Маскоўскай дзяржаве да часоў вялікага князя Івана IV для абгрунтавання спадчынай Рурыкавічаў тэрытарыяльных дамаганняў да ВКЛ. «Въ лето 6637 (1129) прииде на Полоцкие Князи на Рогволодовичи Князь Великий Мстиславъ Володимировичь Мономашь и Полтескъ взялъ, а Рогволодовичи за бежали въ Царьградъ. Литва въ ту пору дань даяше Княземъ Полоцкимъ, а владома своими Гетманы, а городы Литовские тогда, иже суть ныне за Кролемъ, обладаны Князьями Киевскими, иные Черниговскими, иные Смоленскими, иные Полоцкими, и оттоле Вильня приложишася дань даяти Королю Угорскому за страхование Великаго Князя Мстислава Володимировича; и Вильняне взяша себе изъ Царяграда Князя Полоцку Ростислава Рогволодовича детей Давила Князя, да брата его Молковца Князя; и той на Вильне первой Князь Давилъ, братъ Молковцевъ большой. А дети ево Видъ, егожъ люди волкомъ звали; да Ердень Князь. А Ерденевъ сынъ крестился, былъ Владыка во Твери, которой на Петра Чудотворца волнение учинилъ; звали его Андреемъ; писалъ на Чудотворца лживыя словеса. А у Молковца Князя сынъ Миндовгъ.» Няма адзінай думкі, чым у тэксце ёсць Рагвалодавіч — родавым празванне або імем па бацьку. Першае імаверней, бо як і ў «Аповесці мінулых часоў» на пачатку гадавога артыкула Рагвалодавічамі названы род полацкіх князёў агулам, у Васкрасенскім летапісе нават двойчы. Таму згаданага Расціслава Рагвалодавіча прапануюць атаясняць з Расціславам Усяславічам, адзіным вядомым з крыніц Расціславам сярод Ізяславічаў Полацкіх (Рагвалодавічаў) на час іх высылкі ў Візантыю (1129). Калі Рагвалодавіч — імя па бацьку, паўстае пытанне хто яго бацька. Ёсць меркаванне, што тоеснасць Расціслава Рагвалодавіча Васкрасенскага летапісу з Расціславам Усяславічам храналагічна немагчымая. Таму асобныя даследчыкі прапануюць лічыць за яго бацьку Рагвалода-Васіля Барысавіча, а некаторыя Рагвалода Усяславіча, хаця існаванне апошняга прызнаецца ўсё болей сумнеўным.
На аснове Васкрасенскага летапісу «Радство вялікіх князёў Літоўскіх» дае такую генеалогію: «У великого князя Володимера Святославича другои сынъ Изяславъ, у Изяслава сынъ Брячиславъ, у Брячислава сынъ Всеславъ, у Всеслава сынъ Борисъ, у Бориса сынъ Рагволодъ, у Рагволода сынъ Ростиславъ, у Ростислава сынъ Давилъ, у Давила сынъ Видъ… у Вида сынъ Троенъ, у Троена сынъ Виденъ, у Витеня сынъ Гедиманъ…».
Прыклад «канструявання» ёсць і ў паведамленні пра высылку полацкіх князёў у Візантыю, у т.л. у іх пераліку. Публікацыя Васкрасенскага летапісу дае гэтае месца з праўкамі Мікалая Карамзіна, а ў арыгінале было: «пославъ по Кривския Князи, по Давыда, и по Ростислава, и Святослава, и по Рогволодовича два, и по Ростислава и по Василия и по Ивана» , — т.б. названы прынамсі два Расціславы, мабыць, на меўся на ўвазе і трэці — адзін з двух Рагвалодавічаў. У Іпацеўскім летапісе пра высылку полацкіх князёў паведамляецца ў двух месцах, пад 1130 годам, дзе названы высланыя Давыд, Расціслаў і Святаслаў, і пад 1139 годам, дзе гаворыцца пра высылку ўсіх Рагвалодавічаў і вяртанне двух княжычаў Рагавалодавічаў. Такім чынам, гэта месца Васкрасенскага летапісу не ўнікальнае, а «сканструявана» з двух артыкулаў Іпацеўскага летапісу з патраеннем іх інфармацыі. У Візантыю быў сасланы адзіны Расціслаў — Расціслаў Усяславіч; княжычамі, якія вярнуліся ў 1139 годзе, як вынікае з пазнейшых падзей, маглі быць Рагвалод-Васіль і, напэўна, яго брат Іван.
На думку яшчэ Васіля Данілевіча і многіх следам, у т.л. Эдуарда Загарульскага, у 1128—1130 гадах Рагвалод-Васіль быў вельмі малады, бо палачане «поемъше» яго ішлі да вялікага князя Мсціслава, дарослы не выступаў бы аб’ектам іх дзеянняў. Пра тое ж сведчыць актыўная дзейнасць Рагвалода-Васіля ў 1150-1160-я гады і жыццё яшчэ ў 1170-я гады. Наўрад ці да высылкі ён быў жанаты і меў дзяцей, пра шлюб паведамляецца толькі пад 1144 годам, ужо па вяртанні. Нават дапусціўшы наяўнасць дзяцей у Рагвалода-Васіля ў 1130 годзе, да 1139 года яны былі б малалетнія і вярнуліся б з Візантыі разам з бацькам. Такім чынам, ні дзеці, ні ўнукі Рагвалода-Васіля ў Візантыі не былі. Пагатоў неймавернай выглядае пасылка ў Візантыю па ўнукаў, калі іх дзед княжыў у Полацку або Друцку.
Расціслаў Усяславіч нарадзіўся ў 1060-1070-я гады, адпаведна, у 1130 годзе яму было каля 60-ці гадоў. Пэўна ён мог мець дзяцей і ўнукаў, сасланых разам з ім у Візантыю. Дзеці Расцілава Усяславіча на час ссылкі маглі быць як дарослымі, так і малымі. Старэйшы з братоў Усяславічаў — Барыс, меў у 1128 годзе вельмі маладога сына Рагвалода-Васіля і маладзейшую за яго дачку Звяніславу, якія жылі яшчэ ў 1170-х. Другі Усяславіч — Глеб, меў сына Валадара, які жыў яшчэ ў канцы 1170-х. Чацвёрты Усяславіч — Давыд, меў сына, які толькі ажаніўся перад 1128 годам, а іншыя сыны былі маладзейшыя. Дзеці наймаладзейшага Усяславіча — Святаслава, актыўна дзейнічалі ў канцы 1160-х гадоў і мелі тым часам малалетніх дзяцей. Адпаведна дзеці Расціслава Усяславіча пры розных акалічнасцях маглі жыць яшчэ ў 1180-1190-х гадах і, тэарэтычна, па іх маглі паслаць у Візантыю.
Удзел
У свой час, Адам Кіркор пісаў, што Расціслаў Рагвалодавіч з 1070-х гадоў быў князем у Вільні, то-бок атрымаў ад бацькі ва ўдзел Віленскае княства, але крыніцу звестак не пазначыў. Напэўна, Кіркор так асэнсаваў звесткі Васкрасенскага летапісу, а дату вызначыў самастойна, бо ў «Жывапіснай Расіі» ён выводзіць генеалогію Гедзімінавічаў ад Расціслава Рагвалодавіча, якога называе сынам Рагвалода-Васіля Барысавіча. Звесткі гэтыя неймаверныя, бо ў 1070-я гады Рагвалод-Васіль яшчэ не нарадзіўся. Таксама і Расціслаў Усяславіч, калі ўжо жыў 1070-я гады, то быў немаўлём. Са спасылкай на Кіркора, тое ж падаў Мікола Ермаловіч у артыкуле «Віленская княства» Энцыклапедыі гісторыі Беларусі.
На думку Лявонція Вайтовіча, князь Расціслаў атрымаў ад бацькі ва ўдзел Лукомль, што яшчэ болей гіпатэтычна, бо не згадваецца і познімі крыніцамі нават ускосна.
Нашчадкі
Калі дзеці Расціслава Усяслава, у т.л. меркаваныя Давіл і Маўкольд, жылі яшчэ ў 1180—1190 гады, то жыццё яго маладзейшых унукаў у сярэдзіне XIII ст. тэарэтычна магчымае. У кожным разе, нельга выключаць, што познія летапісы прыпісваюць імёны праўнукаў і прапраўнукаў Усяслава Полацкага яго ўнукам, збіўшыся ў ліку пакаленняў. Надзейных жа звестак пра нашчадкаў Расціслава Усяславіча цяпер няма.
Ёсць думка, што нейкая генеалогія полацкіх Рагвалодавічаў была адной з крыніц пры стварэнні падання пра Палемона, як пачынальніка дынастыі літоўскіх князёў, толькі імёны князёў змянілі.
NGC 6156
NGC 6156 (іншыя абазначэнні — ESO 137-33, FAIR 329, IRAS16304-6030, PGC 58536) — спіральная галактыка з перамычкай (SBc) ў сузор’і Паўднёвы Трыкутнік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лятучы ўніверсітэт (Польшча)
Лятучы ўніверсітэт (Uniwersytet Latający) — польскія падпольныя адукацыйныя ініцыятывы, якія дзейнічалі: за часам Расійскай імперыі ў 1885—1905 гадах — у Варшаве, а потым адноўленым чынам у перыяд 1977—1981 гадоў — у Польскай Народнай Рэспубліцы.
Мэтай стварэння гэтай і падобных інстытуцый было прадстаўленне польскай моладзі магчымасці атрымоўваць адукацыю ў рамках нацыянальнай навуковай традыцыі, непадкантрольную ідэалагічным устаноўкам дзеючых уладаў. У XIX стагоддзі такога кшталту ініцыятывы адыгралі важную ролю ў нацыянальным памкненні супрацьстаяць палітыцы германізацыі і русіфікацыі пазбаўленай сваёй дзяржаўнасці Польшчы, якую здзяйснялі германскія і расійскія ўлады. За часам камуністычнай Польскай Народнай Рэспубліцы Лятучы ўніверсітэт даваў магчымасць атрымоўваць адукацыю па-за дзяржаўнай цэнзурай і кантролем.
Перадумовы для ўзнікнення
Пасля Напалеонаўскіх войн польскія землі яшчэ цягам стагоддя былі падзелены паміж і знаходзіліся пад уладай трох суседніх дзяржаў: Расійскай імперыі, Каралеўства Прусія (з 1871 года — Германскай імперыі) і Аўстрыйскай імперыі (з 1867 года — Аўстра-Венгерскай імперыі). Становішча палякаў на тэрыторыях, падкантрольных Расіі і Прусіі, паступова пагаршалася — у прыватнасці, у расійскай частцы першапачаткова ўмераная нацыянальная палітыка была перагледжана пасля адбыўшыхся паўстанняў, накіраваных на звяржэнне расійскага панавання: Лістападаўскага паўстання (1830—1831) і Студзеньскага паўстання (1863—1864). У выніку паразаў гэтых паўстанняў нацыянальная аўтаномія, існаваўшая ў выглядзе Царства Польскага ў складзе Расійскай імперыі, спачатку была абмежавана (1831), а пасля канчаткова скасавана (1865).
У становішчы ўзмацнення палітыкі германізацыі і русіфікацыі для палякаў стала больш складаным атрымоўваць польскую адукацыю ўніверсітэцкага ўзроўню. Акрамя таго, як і амаль паўсюль у тагачаснай Еўропе, у Расійскай імперыі існавалі вялікія абмежаванні ў атрыманні вышэйшай адукацыі для жанчын, а магчымасць выкладання або даследавання ў пэўных сферах (такіх, напрыклад, як польская мова, каталіцызм і гісторыя Польшчы) вагалася ад цяжкага да падзабароннага.
У адказ на такую палітыку і натхнёныя рухам, пачынаючы з 1882 года, у прыватных дамах Варшавы пачалі праводзіцца тайныя адукацыйныя курсы. Спачатку гэта была серыя заканспіраваных курсаў для жанчын, дзе сярод першых выкладчыкаў былі: Юзаф Сямашка, Станіслаў Норблін, і.
Стварэнне Лятучага ўніверсітэта
У 1885 годзе, дзякуючы намаганням адной з слухачак курсаў Ядвігі Шчавінскай (таксама вядомая як Зоф'я Шчавінская ), разрозненныя адукацыйныя групы былі аб'яднаныя ў адзіны, нефармальны, нелегальны і тайны ўніверсітэт, даступны для абодвух палоў, які атрымаў назву «Лятучы ўніверсітэт» — праз тое, што курсы былі раскіданы па ўсім горадзе і часта мянялі сваё месцазнаходжанне, каб прадухіліць выкрыццё расійскімі ўладамі месцаў правядзення заняткаў і арышт выкладчыкаў і студэнтаў. Плата, якая збіралася са слухачоў (у памеры 2—4 рублёў), выкарыстоўвалася дзеля ўзнагароджання выкладчыкаў, а таксама стварэння тайнай бібліятэкі. Навучальная праграма Лятучага ўніверсітэта была разлічана на 5—6 гадоў па 8—11 гадзін заняткаў цягам тыдня і была падзелена на чатыры асноўныя дысцыплінарныя блокі: грамадскія навукі, педагогіка, філалогія і гісторыя, натуральныя навукі.
Сярод выкладчыкаў універсітэта былі найлепшыя на той час польскія навукоўцы : гісторыкі — і Тадэвуш Корзан, літаратуразнаўцы —, ,  і , філосафы —  і , сацыёлаг — , біёлаг —.
За двадцать гадоў існавання ўніверсітэта ў яго курсах узялі ўдзел каля 5000 жанчын і тысячы мужчын. У ліку найбольш вядомых слухачоў універсітэта — будучая лаўрэат Нобелеўскай прэміі Марыя Складоўская-Кюры ; сярод іншых знакамітых студэнтаў — Зоф’я Налкоўская і Януш Корчак.
Таварыства навуковых курсаў і Польскі вольны ўніверсітэт
Каля 1905—1906 года Лятучы ўніверсітэт атрымаў магчымасць распачаць легальную дзейнасць і быў пераўтвораны ў Таварыства навуковых курсаў (Towarzystwo Kursów Naukowych). Так сталася шмат у чым дзякуючы таму, што ўлады краін, якія ў свой час падзялілі паміж сабой Польшчу, у чаканні непазбежнай вайны паміж сабой пачалі дамагацца лаяльнасці палякаў.
Каля 1918—1919 года, калі Польшча аднавіла сваю незалежнасць як Другая Рэч Паспалітая, Таварыства навуковых курсаў было пераўтворана ў прыватны ўніверсітэт — (Wolna Wszechnica Polska). У 1927 годзе ў Лодзі быў адкрыты філіял гэтага ўніверсітэта.
Падчас Другой сусветнай вайны
Падчас Другой сусветнай вайны, калі Польшча апынулася пад акупацыяй нацысцкай Германіі і палякам было забаранена наведваць курсы ўніверсітэцкага ўзроўню, многія выкладчыкі выкарыстоўвалі досвед колішняга Лятучага ўніверсітэта пры арганізацыі сістэмы падпольнага выкладання для польскай моладзі.
За часам Польскай Народнай Рэспублікі
Пасля Другой сусветнай вайны так і не ўзнавіў сваю дзейнасць у Варшаве і фармальна спыніў сваё існаванне ў 1952 годзе, пры гэтым яго філіял у Лодзі паслужыў асновай для ўтварэння ў 1945 годзе Лодзінскага ўніверсітэта.
У часы камуністычнага панавання ў Польскай Народнай Рэспубліцы, калі вучэбная праграма стала выкарыстоўвацца ў якасці палітычнага інструмента і шмат што з польскай гісторыі было падвергнута цэнзураванню ў спробе «сцерці» ўзгадванні пра польска-расійскія канфлікты (у прыватнасці, пра такія падзеі, як Польска-савецкая вайна, Катынскі растрэл, Бітва пад Прагай і г. д.), традыцыя падпольнага Лятучага ўніверсітэта была адроджана ізноў: спачатку — у выглядзе Таварыства Польскага вольнага ўніверсітэта (Towarzystwo Wolnej Wszechnicy Polskiej), якое пачало дзейнасць у Варшаве ў 1957 годзе, а двума дзесяцігоддзямі пазней — у выглядзе адукацыйных ініцыятыў, атрымаўшых гістарычныя назвы: Лятучы ўніверсітэт (1977) і (1978), дзейнасць якіх была падтрымана польскімі дысідэнтамі: , , , , , , Тадэвушам Мазавецкім,.
Шмат хто з удзельнікаў гэтых падпольных інстытуцый пацярпелі ў выніку пераследу з боку польскай міліцыі, мелі месца інцыдэнтамі, такія як калі бачнага дысідэнта скінулі ўніз з лесвіцы або калі з падачы міліцыі злачынцамі была абрабавана яго кватэра. Нягледзячы на ціск, падпольныя адукацыйныя курсы працягвалі сваю дзейнасць ажно да ўвядзення ваеннага становішча ў Польшчы ў 1981 годзе, мэтай чаго хоць і было задушэнне руху «Салідарнасць», але гэта таксама спыніла і дзейнасць падпольнай адукацыі.
Пасля мірнай перамогі «Салідарнасці» па выніках парламенцкіх выбараў 1989 года, мэты, якія ставіліся ў дзейнасці ў тым ліку і другога Лятучага ўніверсітэта (вызваленне польскай адукацыі ад кантролю і цэнзуры камуністычнай партыі), былі ўрэшце дасягнуты.
Какбай (Абайскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2254 чалавекі (1135 мужчын і 1119 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1954 чалавекі (993 мужчыны і 961 жанчына).
Жарт
Жарт — фраза або параграф з гумарыстычным зместам. Можа быць у форме невялікага апавядання або пытання. Жарты могуць выкарыстоўваць іронію, сарказм, каламбур або іншыя падобныя сродкі.
Практычны жарт (ці розыгрыш) адрозніваецца ад гутарковага тым, што асноўнай мэтай з'яўляюцца фізічныя дзеянні (напрыклад, падсыпаць соль у цукарніцу).
Мэта
Звычайна жарты служаць для забавы сяброў або гледачоў. Пры гэтым асноўнай мэтай аўтара жарта ёсць смех аўдыторыі, у адваротным выпадку прынята лічыць жарт няўдалым.
NGC 6157
NGC 6157 (іншыя абазначэнні — MCG 9-27-39, ZWG 276.18, NPM1G +55.0256, PGC 58101) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Элеанора Ганзага
Біяграфія
Старэйшая дачка Франчэска Ганзага, маркграфа Мантуі, і Ізабелы д’Эстэ. У верасні 1509 выйшла замуж за Франчэска Марыя дэла Роверэ, герцага Урбінскага і пляменніка папы Юлія II. У 1516 пераемнік Юлія, Леў X, захапіў Урбіна, і княжацкая пара была вымушана бегчы да бацькоў Элеаноры. Назад яны вярнуліся праз пяць гадоў, калі, скарыстаўшыся смерцю папы, Франчэска Марыя вярнуў свае ўладанні.
Фіеска
Фіеска (Fiesco) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Крэмона.
Гумар
Гумар (ад лац. humor)— інтэлектуальная здольнасць падмячаць у з'явах іх камічныя бакі. Пачуццё гумару звязана з уменнем суб'екта выяўляць супярэчнасці ў навакольным свеце.
Элеанора Ганзага
Біяграфія
Дзеці Элеаноры:
Фіеска
Насельніцтва складае 861 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 108 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 26010. Тэлефонны код — 0374.
Кралэвэць
Краляве́ц ці Кралэвэць (Кролевець) — горад у Сумскай вобласці Украіны. Плошча 31,54 км². Насельніцтва 23 667 чал. (1 студзеня 2012).
Элеанора Ганзага
Біяграфія
Вядомы партрэт герцагіні, напісаны Тыцыянам каля 1537. Акрамя гэтага Элеанору Ганзага называюць магчымай мадэллю вялікага венецыянца для карцін Дзяўчына ў футравай накідцы і La bella, а таксама прататыпам «Венеры Урбінскай».
Гумар
У шырокім сэнсе — усё, што можа выклікаць смех ці ўсмешку.
Фіеска
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Procopio di Cesarea di Palestina.
Гумар
Этымалогія
Слова гумар мае лацінскія карані. У антычнай медыцыне стан чалавека апісваўся суадносінамі чатырох вадкасцей — крыві, лімфы, жоўтай і чорнай жоўці — якія яны звалі «гумар» (гл.: гумаральны). Суадносіны і гармонія гэтых вадкасцей вызначалі здароўе і самаадчуванне чалавека.
Віды гумару
Існуюць розныя формы гумару: іронія, аксюмаран ці гульня слоў, пародыя, сатыра, анекдот, жарт, каламбур і гэтак далей. Асаблівы від гумару ўяўляе сабой чорны гумар.
Нароўні з тэкставай формай, гумар можа быць таксама прадстаўлены ў графічным выглядзе — карыкатура, шарж і інш.
Псіхалогія гумару
Пачуццё гумару — здольнасць суб'екта разумець гумар. Яно надае суб'екту ўпэўненасці ў сабе і аптымізм. У крайніх выпадках выклікае пачуццё перавагі і ўлады над аб'ектам зневажэння.
Свята-Мікалаеўская царква (Вярховічы)
Свята-Мікалаеўская царква — праваслаўны храм у вёсцы Вярховічы Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Знаходзіцца ў цэнтры вёскі. Пабудавана ў пачатку 19 ст. з дрэва як касцёл, які 1866 — 1868 гг. прыстасаваны пад царкву.
Архітэктура
Помнік архітэктуры класіцызму. Вырашана працяглым прамавугольным зрубам, завершаным шматграннай паўкруглай апсідай. Над галоўным фасадам узвышаецца чацверыковая шатровая вежа-званіца. На вальмавым даху над алтарнай часткай — лёгкі слуповы ліхтар з шатровым верхам. Галоўны ўваход аформлены 4-калонным порцікам. Гарызантальна ашаляваныя сцены рытмічна расчлянёны лучковымі аконнымі праёмамі.
Інтэр'ер
Плоская столь малітоўнай залы пераходзіць у зоркавае скляпенне над апсідай, над уваходам — хоры.
Гарэлецкі сельсавет
Гарэ́лецкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — вёска Гарэлец.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Шацкага раёна Мінскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Гарэлец. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Пухавіцкага раёна Мінскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Пухавіцкім раёне БССР. З 12 лютага па 12 сакавіка 1935 года ў складзе Рудзенскага раёна. Пасля ўвядзення абласнога падзелу 20 лютага 1938 года ў Рудзенскім раёне Мінскай вобласці. У 1939 годзе цэнтр сельсавета перанесены ў пасёлак імя Янкі Купалы. Пад час Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 года да ліпеня 1944 года тэрыторыя сельсавета акупіравана нямецкімі войскамі. 16 ліпеня 1954 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Гарэлец. 29 чэрвеня 2006 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Навасёлкаўскага сельсавета.
Станам на 1 студзеня 1947 года сельсавет уключаў 9 населеных пунктаў. На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 7 населеных пунктаў: Гарэлец, Ліпнікі, Ліпск, Пцічанская, Пясчанка, Ржышча і Янка Купала.
Эрызіфе
Эрызіфе (Erysiphe)  — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1805 годзе.
Жыццёвы цыкл
Развіццё грыбоў пачынаецца з выкідам з. Трапляючы на расліну, яны прарастаюць, утвараючы, якія пранікаюць у тканкі раслін. Міцэлій развіваецца на яе паверхні першапачаткова ў выглядзе белага павуціння, якое пазней становіцца карычневым. На грыбніцы развіваюцца ланцужкі, якія пераносяцца паветрам і выклікаюць новыя інфекцыі. У летні перыяд утвараецца некалькі пакаленняў канідый. У другой палове лета пачынаецца сумчатая стадыя  — аскаспоры ў сумках пры клейстатэцыях. Іх фарміраванню папярэднічае палавы працэс.
Шкода сельскай гаспадарцы
Прадстаўнікі роду выклікаюць раслін. і пашкоджваюць расліны сямейства гарбузовых, асабліва агуркі. Грыбы гэтага роду наносяць вялікую шкоду раслінам у цяпліцах. У натуральных умовах часта зімуе на разетках шматгадовых раслін (трыпутнік, дзьмухавец, лопух).
Віды
База даных па Species Fungorum па стане на 4 лістапада 2019 года ўключае 415 відаў роду Erysiphe (падрабязней гл. Віды роду Эрызіфе).
Пельтыгера гарызантальная
Пельтыгера гарызантальная (Peltigera horizontalis) — від грыбоў рода Пельтыгера сямейства Пельтыгеравыя.