cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мастэрс 2013 (снукер)
Ніл Робертсан — Шон Мёрфі
На сёмы гульнявы дзень у першым паўфінальным матчы Мастэрс 2013 сышліся леташнія фіналісты аўстраліец Ніл Робертсан і англічанін Шон Мёрфі, якія займалі пятае і чацвёртае месцы ў сусветным рэйтынгу адпаведна. Да гэтага 30-гадовыя спартсмены гулялі паміж сабой у 20 матчах, і 11 разоў мацней быў Робертсан, уключаючы фінальны паядынак Мастэрс 2012 года, дзе Ніл перамог з лікам 10:6. Пры гэтым, на матчах рэйтынгавага ўзроўню Шон перайграваў апанента 5 разоў з 8-мі, уключаючы паўфінальную гульню чэмпіянату свету 2009 (17:14) і чвэрцьфінал чэмпіянату Вялікабрытаніі 2010 (9:7), але ў дзвюх сустрэчах, якія адбыліся ў першай палове сезона 2012/2013, у рамках прэм'ер-лігі і ў паўфінальным паядынку International Championship 2012 перамогу атрымліваў аўтралійскі снукерыст — 4:2 і 9:5 адпаведна. Паводле вынікаў двух першых матчаў на турніры Робертсан меў цудоўны працэнт агульнай выніковасці, 92%, і добры працэнт паспяховых дальніх удараў, 74%, супраць паказчыкаў 88% і 52% у Шона Мёрфі адпаведна. Апроч таго, Ніл выканаў чатыры соценныя серыі, найвышэйшая з якіх была 111 ачкоў, а англічанін толькі адну — 130 балаў у першым матчы супраць Уолдэна. Аднак, Шон меў лепшы паказчык у паспяховых адыгрышах паводле вынікаў двух першых раўндаў — 80% супраць 68% аўстралійскага іграка.
Марк Сэлбі — Грэм Дот
Праціўнік Ніла Робертсана па фіналу вызначаўся ў матчы вячэрняй сесіі сёмага гульнявога дня паміж Маркам Сэлбі, лідарам сусветнага рэйтынгу і пераможцам першага турніру Трайной кароны ў сезоне, і 12-м сеяным спаборніцтва Грэмам Дотам, які ўпершыню дайшоў да паўфіналу Мастэрс. Снукерысты 14 разоў перасякаліся паміж сабой раней, і 10 разоў перамогу атрымліваў Сэлбі, уключаючы абодва матчы ў сезоне 2012/2013: на чэмпіянаце свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі (6:3) і ў фінале адкрытага чэмпіянату Мюнхена за тыдзень да Мастэрс (4:3). На рэйтынгавым узроўні англічанін перамагаў Дота чатыры разы з сямі паядынкаў, уключаючы тры апошнія рэйтынгавыя матчы, а таксама гульню другога раўнда чэмпіянату свету 2009 года (13:10). У сваю чаргу Грэм Дот быў мацней за праціўніка ў паўфінале чэмпіянату свету 2010 года (17:14), калі выйшаў у свой трэці фінал найбуйнейшага снукернага спаборніцтва. Паводле вынікаў двух першых матчаў на турніры апаненты мелі амаль роўныя паказчыкі агульнай выніковасці і паспяховых дальніх удараў з невялікай перавагай Марка Сэлбі ў абодвух крытэрыях — 88% сураць 86% і 56% супраць 53% адпаведна. Аднак Грэм быў больш паспяховым пры адыгрышах, меўшы 83% паспяховых абарончых удараў супраць 73% у Сэлбі. У чвэрцьфінальным матчы супраць Трампа шатландзец зрабіў сваю першую і адзіную на Мастэрс 2013 соценную серыю; Сэлбі не выканаў ніводнага сэнчуры-брэйка ў першых двух паядынках першынства.
Марк дапускаў памылкі ў пачатку паядынку, у той час як яго апанент гуляў трапна, выканаўшы два выніковыя падыходы, а пры ліку 18:0 паставіў выдатны снукер за руды шар, які стаяў побач з левай дальняй лузай, атрымаўшы 4 штрафныя ачкі пасля памылкі англічаніна і пазіцыю для атакі, якая дазволіла яму правесці серыю ў 29 балаў і зрабіць лік у першым фрэйме 51:0. Пасля гэтага 29-гадовы Сэлбі паставіў выдатны снукер за жоўты шар, вымусіўшы праціўніка пакінуць чырвоныя шары на гульні пасля выхаду, і павёў зваротную атаку, выканаўшы выдатную серыю ў 54 балы і зачысціўшы стол да апошняга шара, але агаломшыў гледачоў памылкай пры гульне простага чорнага шара саз сваёй пазнакі і аддаў партыю, пакінуўшы шар каля лузы. Пасля першага ўдару Грэма ў другім фрэйме біток упаў у лузу, а таксама на гульне застаўся чырвоны шар для пачатку атакі, што дазволіла лідару сусветнага рэйтынгу аформіць серыю ў 79 ачкоў, пакінуўшы чатыры чырвоных на стале, і зраўняў лік — 1:1. У пачатку трэцяй партыі шатландскі снукерыст выканаў цудоўны дабл у сярэднюю лузу, які дазволіў яму пачаць атаку, і аформіў першы сэнчуры ў матчы, 111 ачкоў, зачысціўшы стол да апошняга сіняга шара. Пасля адыгрышаў і некалькіх няўдалых спроб пачаць атаку ў пачатку чацвёртага фрэйма Марк Сэлбі спрабаваў забіць шар у сярэднюю лузу, але памыліўся і даў магчымасць пачаць атаку апаненту, які правёў яшчэ адзін пераможны брэйк, 75 ачкоў, пакінуўшы толькі два чырвоных на стале, і павялічыў адрыў у паядынку да дзвюх партый — 3:1. Пры ліку 1:8 у пачатку пятага фрэйма Дот, паказчык выніковасці якога перавышаў 90%, паставіў выдатны снукер за сіні шар, які стаяў каля правай дальняй лузы і атрымаў 4 штрафныя балы пасля памылкі апанента, а таксама пазіцыю для атакі, якая дазволіла яму набраць 24 ачкі. а пазней пры ліку 29:9 ён зноў атрымаў чырвоны шар на гульне пасля няўдалага адыгрыша праціўніка і павялічыў адрыў у партыі да 42 балаў пры 6 чырвоных на стале. Пры ліку 51:9 35-гадовы шатландзец выканаў шыкоўную рэзку, забіўшы дальні чырвоны ў бліжні левы вугал, але біток заляцеў у дальнюю левую лузу, пасля чаго пераможца чэмпіянату Вялікабрытаніі атрымаў 4 бала і дальнім ударам з сектара D пачаў атаку, набраўшы 20 ачкоў і пакінуўшы два чырвоныя на стале. Грэм дапускаў памылкі пры адыгрышах і аддаў праціўніку апошнія чырвоныя шары, пасля якіх Марк не забіваў каляровыя, а, калі ён памыліўся пры гульне рудога шара, чэмпіён свету 2006 года атрымаў магчымасць забіць апошні жоўты і набраў 9 балаў за жоўты, зялёны і руды шары, пакінуўшы на стале 18 ачкоў пры ліку 60:35 на сваю карысць. Сэлбі ўдалося паставіць апаненту снукер на трох шарах і атрымаць 5 штрафных ачкоў, пасля чаго ён забіў сіні, але не здолеў паставіць снукер на ружовым, бо перадапошні каляровы шар дастаўся Грэму Доту, які забіў яго дальнім ударам і пакінуў за сабой пяты фрэйм, які доўжыўся больш за 35 хвілін.
Ніл Робертсан — Марк Сэлбі
20 студзеня ў Аляксандра-палацы прайшоў фінальны матч турніру Мастэрс паміж леташнім пераможцам турніру аўстралійцам Нілам Робертсанам і двухразовым чэмпіёнам Маркам Сэлбі з Англіі. На коне гэтага матчу да 10 перамог быў прыз у £175,000. Гульня складалася з двух сесій. Снукерысты да гэтага 11 разоў гулялі паміж сабой, аднойчы згуляўшы ўнічыю, і ў 8 выпадках перамогу атрымліваў Сэлбі, уключаючы перамогі ў дзвюх адзіных рэйтынгавых гульнях: на адкрытым чэмпіянаце Уэльса ў 2006 (5:3) і ў чвэрцьфінале чэмпіянату Вялікабрытаніі 2012 (6:4), які быў апошняй сустрэчай спартсменаў. Робертсан толькі два разы быў мацней за Сэлбі, уключаючы адзін з двух паядынкаў у сезоне 2012/2013: у рамках прэм'ер-лігі аўстралійскі снукерыст перайграў апанента з лікам 5:1. Выйшаўшы ў фінальны паядынак турніру ў другі раз запар, Ніл меў магчымасць стаць чацвёртым гульцом у гісторыі, які здолеў абараніць тытул Мастэрс, пасля Кліфа Торбурна (1985—1986), Стывена Хендры (1989—1993) і Пола Хантэра (2001—2002). У сваю чаргу Марк Сэлбі, пераможца розыгрышаў 2008 і 2010 гадоў, мог стаць шостым снукерыстам у гісторыі пасля Кліфа Торбурна, Стывена Хендры, Стыва Дэвіса, Пола Хантэра і Роні О’Салівана, якія больш за два разы выйгравалі Мастэрс. Англічанін не прайграў ніводнага афіцыйнага матча з сярэдзіны лістапада, калі саступіў Джэку Лісоўскі на турніры серыі PTC у Балгарыі. Робертсан меў лепшыя за апанента паказчыкі выніковасці і дальніх удараў паводле вынікаў першых трох матчаў — 92% і 72% адпаведна супраць 87% і 53% у Марка Сэлбі, а таксама выканаў 6 соценных серый на шляху да фіналу у той час, як найвышэйшым брэйкам Марка на турніры заставалася серыя ў 86 балаў. У сваю чаргу снукерыст з Англіі меў лепшы працэнт паспяховых адыгрышаў — 76% супраць 70% у праціўніка.
Вячэрняя сесія
Апошні фрэйм фінальнага матча Мастэрс 2013 (Ніл Робертсан - Марк Сэлбі)
Фінал
Ніл Робертсан выйшаў у чацвёрты фінал у сезоне 2012/2013. Да гэтага ён атрымаў перамогі на запрашальным General Cup і міні-рэйтынгавым турніры PTC у Гдыні, а ў лістападзе дайшоў да фіналу буйнога рэйтынгавага спаборніцтва ў Кітаі, International Championship, але саступіў Джаду Трампу ў вырашальным матчы з лікам 8:10. Для Марка Сэлбі гэты фінал стаў пятым у сезоне. Ён тры разы даходзіў да фінальных паядынкаў турніраў серыі PTC, перамогшы на двух з іх , а таксама атрымаў тытул першага турніру Трайной кароны, чэмпіянату Вялікабрытаніі, дзе адолеў у фінале Шона Мёрфі з лікам 10:6.
Аўстраліец у другі раз запар і ў кар'еры дайшоў да фіналу лонданскага запрашальнага спаборніцтва і меў магчымасць стаць чацвёртым снукерыстам у гісторыі, які абараніў тытул Мастэрс. У 2012 годзе ён стаў першым снукерыстам з Аўстраліі, які дайшоў да фінальнага паядынку на Мастэрс, і перайграў у фінале Шона Мёрфі з лікам 10:6. Сэлбі, які ў шосты раз удзельнічаў на турніры, у чацвёрты раз дайшоў да фіналу. У 2008 годзе ён дэбютаваў на Мастэрс і разграміў у фінале Стывена Лі з лікам 10:3, пасля чаго дайшоў да фіналу розыгрыша 2009 года, але саступіў Роні О’Салівану — 8:10. У 2010 годзе ён у трэці раз запар выйшаў у фінал Мастэрс, дзе ўзяў рэванш у О'Салівана з лікам 10:9, адыграўшыся пасля адставання 6:9.
Для Робертсана фінал Мастэрс стаў пятнаццатым фіналам на прафесйіных турнірах у кар'еры. Да гэтага ён выйграў 12 прафесійных тытулаў і толькі два разы саступаў у вырашальных падянках. У прафесійнай кар'еры Марка Сэлбі гэты фінал стаў 23-м, з якіх да гэтага ён выйграў 10 тытулаў, 12 разоў саступіўшы ў фінальных паядынках турніраў.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
У 15 матчах Мастэрс 2013 года ігракі аформілі 20 соценных серый, што на адну сотню менш, чым у 2012 годзе. Колькасць серый, большых за 50 ачкоў, дасягнула 94 брэйкаў, што ў сярэднім азначае больш за 6 паўсоценных серый у матчы.
Лідарам па колькасці соценных і паўсоценных брэйкаў стаў фіналіст турніру Ніл Робертсан, які аформіў 18 серый «50+», уключаючы 6 сэнчуры, у чатырох паядынках. Пераможца Мастэрс, Марк Сэлбі, аформіў 14 серый за 50 ачкоў, але толькі адна з іх была соценнай. Прыз за найвышэйшы брэйк, зроблены на Мастэрс, роўны £8000, атрымаў Марк Ален з Паўночнай Ірландыі, які аформіў серыю ў 138 балаў у чвэрцьфінальным матчы супраць Ніла Робертсана.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаныя ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Статыстыка турніру
Марк Сэлбі перамог на Мастэрс у трэці раз у кар'еры пасля турніраў 2008 і 2010 гадоў і стаў шостым снукерыстам у гісторыі, якія перамагалі Мастэрс больш за два разы, пасля Кліфа Торбурна, Стывена Хендры, Стыва Дэвіса, Пола Хантэра і Роні О’Салівана.
Англічанін стаў першым снукерыстам, які выйграў два турніры Трайной кароны запар, з сезона 2002/2003, калі Марк Уільямс атрымаў перамогу на ўсіх турнірах Трайной снукернай кароны.
Перамогшы на Мастэрс 2013, Марк выйграў свой чацвёрты тытул на турнірах Трайной кароны, абышоўшы па іх колькасці Тэры Грыфітса, Дуга Маўнджоя, Пола Хантэра і Дзіна Цзюньхуэя, і зраўняўся з Джонам Спэнсэрам і Кліфам Торбурнам. Больш за чатыры тытулы Трайной кароны выйгравалі толькі Стывен Хендры (18), Стыў Дэвіс (15), Джо Дэвіс (15), Роні О’Саліван (12), Джон Хігінс (9), Джон Палмэн (8), Фрэд Дэвіс (8), Рэй Рыярдан (7), Марк Уільямс (6) і Алекс Хігінс (5).
Батанічны сад
Батані́чны сад — навукова-даследчая, навучальна-дапаможная і культурна-асветная ўстанова, у якой культывуюцца, акліматызуюцца і вывучаюцца расліны мясцовай і іншаземнай флоры, прапагандуюцца батанічныя веды. Уключаюць калекцыі раслін адкрытага грунту (дэндрарыі, альпінарыі, участкі сістэматыкі, экспазіцыі лекавых, харчовых, дэкаратыўных і інш. раслін) і аранжарэі. Размяшчэнне раслін пераважна па геаграфічным і сістэматычным прынцыпе, радзей па экалагічным і інш. Асноўная даследчая задача — пошук новых карысных раслін, іх выпрабаванне і ўвядзенне у культуру, у т.л. для стварэння зялёных насаджэнняў і іншых відаў гаспадарчай дзейнасці; захаванне генафонду расліннага свету. Адначасова батанічныя сады з'яўляюцца аб'ектамі рэкрэацыі. Адрозніваюць батанічны сад дзяржаўнага і мясцовага значэння.
Папярэднікі батанічных садоў — манастырскія сады (у Заходняй Еўропе з 4 ст.), аптэкарскія агароды. Першыя батанічныя сады заснаваны ў Італіі (Салерна, 1309; Венецыя, 1333), потым у Германіі (Берлін, 1647), Францыі (Парыж, 1635), Швецыі (Упсала,. 1655), Вялікабрытаніі (Эдынбург) пераважна для развядзення лекавых раслін. У эпоху вялікіх геаграфічных адкрыццяў батанічныя сады пачалі актыўна займацца выпрабаваннямі прывезеных раслін: праз Б.с. ў К'ю (Вялікабрытанія) ішло размеркаванне па трапічных раёнах кавы, гевеі, хіннага дрэва; праз Б.с. Францыі распаўсюджваліся віды айланту, сафоры, туі, гінкга. У 18—19 ст. Б.с. ў Калькуце (Індыя), Богары (Інданезія) адыгралі значную ролю ў інтрадукцыі трапічных раслін у розныя равны. У Расіі папярэднікамі Б.с. былі «аптэкарскія агароды» ў Маскве (1706, цяпер.(1714, цяпер Б.с. Бат. ін-та Рас. АН). У 19 ст. Б.с. існавалі пераважна пры ун-тах (Вільня і Тарту, 1803; Харкаў, 1804, Масква і Казань, 1806; Кіеў, 1835; Адэса, 1865; Томск, 1880, і інш), лясных і с.-г. ін-тах. Нікіцкі батанічны сад (Крым, 1812), Сухумскі (1840) і Батумскі (1912) Б.с. сталі цэнтрамі інтрадукцыі суб- трапічных раслін.
На Беларусі аднымі з першых былі Гродзенскі батанічны сад (18 ст.) і дыдактычны батанічны сад пры Шчучынскім кляштары (заснаваны садаводам С.Юндзілам). Працуюць Вялікалятчанскі батанічны сад, Батанічныя сады пры ВНУ і АН Беларусі: Батанічны сад Віцебскага педагагічнага універсітэта, Цэнтральны батанічны сад АН Беларусі, Батанічны сад БДУ, Батанічны сад Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага універсітэта, Батанічны сад Беларускай сельскагаспадарчай акадэміі.
Адкрыты чэмпіянат Уэльса па снукеры 2015
Адкрыты чэмпіянат Уэльса 2015 (Welsh Open 2015, таксама вядомы як BetVictor Welsh Open 2015 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 16 па 22 лютага 2015 года на Матарпойнт Арэне ў Кардыфе, Уэльс. Турнір стаў 24-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Уэльса, які праводзіцца штогод з 1992 году. Кампанія «BetVictor» стала спонсарам адкрытага чэмпіянату Уэльса ў трэці раз запар. Прызавы фонд турніру склаў £, з якіх £ атрымаў пераможца.
Пераможцам турніру стаў Джон Хігінс, які перайграў на свяім шляху да тытула Майкла Лэслі (4:1), Алекса Борга (4:0), Ляна Вэньбо (4:0), Майкла Джорджыу (4:2), суайчынніка Стывена Магуайра ў чвэрцьфінале (5:1), Луку Брэсэля ў паўфінальным матчы (6:4) і Бэна Вуластана ў фінальным паядынку (9:3). Такім чынам, 39-гадовы шатландзец выйграў свой 26-ы рэйтынгавы тытул у кар’еры, а таксама першы прафесійны турнір з чэрвеня 2013 года (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Балгарыі) і першы рэйтынгавы — з верасня 2012 года (пасля перамогі на Шанхай Мастэрс). Апроч таго, гэтая перамога паспрыяла ўздыму Хігінса ў рэйтынгу з 14-й на 12-ю пазіцыю.
Прызавыя грошы
У 2015 годзе спонсарам турніру адкрытага чэмпіянату Уэльса ў трэці раз запар стала букмекерская кампанія BetVictor. Прызавы фонд турніру не змяніўся ў параўнанні з 2014 годам і склаў £300,000. Таксама на тым жа ўзроўні, што і год таму застаўся першы прыз чэмпіянату — £60,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Ход турніру
Зняўся: Джон Сатан
Першы дзень (16 лютага)
Выбылі: Аляксандр Урсенбахер (112),  Лю Хаацян (74),  Крыс Норбэры (102),  Эндру Норман (91),  Танават Тырапонгпайбун (117),  Стывен Холуарт (111),  Крэйг Стэдмэн (86),  Майкл Холт (23),  Джэк Лісоўскі (40),  Алан Тэйлар (108),  Дамінік Дэйл (29),  Чжоу Юэлун (85),  Віні Калабрэзэ (88),  Джоэль Уолкер (83),  Джо Свэйл (67),  Эдэн Шараў,  Эндру Пэджэт (82),  Джымі Уайт (61),  Олівер Лайнс (81),  Джэймс Кэхіл (76),  Лу Чэньвэй (107),  Ян Бэрнс (79),  Чжан Аньда (105),  Ян Гловер (109),  Фрэйзер Патрык (75),  Дэвід Гілберт (32),  Джэймс Уотана (116),  Джо О'Конар,  Эліат Слесар (99),  Дэвід Грэйс (103),  Лі Пэйдж (101),  Сяа Гадун (20),  Альфрэд Бёрдэн (58),  Шон Мёрфі (11),  Роры Мак-Лаўд (51),  Лі Хан (65),  Цаа Юйпэн (63),  Марк Дэвіс (19),  Кен Доэрці (38),  Дэчават Пумджаенг (41),  Юй Дэлу (52),  Энтані Мак-Гіл (30),  Дэвід Морыс (54),  Марк Джойс (39),  Марк Кінг (35),  Джон Эстлі (78),  Бары Пінчэс (92)
Другі дзень (17 лютага)
Выбылі: Дуэйн Джонс,  Зак Сурэці (106),  Курт Мэфлін (33),  Робі Уільямс (57),  Майкл Лэслі (113),  Напон Саенхам (69),  Цаа Сіньлун (104),  Эндру Хігінсан (37),  Фергал О’Браен (28),  Дэніэл Уэлс,  Джэймі Бёрнэт (45),  Роберт Мілкінс (16),  Алекс Дэйвіс (77),  Рос М’юр (100),  Энтані Хэмілтан (49),  Пітэр Лайнс (59),  Сідні Уілсан,  Кірэн Уілсан (60),  Джэймі Рыс Кларк,  Тор Чуан Леонг (119),  Тоні Драга (90),  Лу Нін (114),  Найджэл Бонд (56),  Джэк Джонс (110),  Дзін Цзюньхуэй (3),  Сцюарт Кэрынгтан (68),  Том Форд (43),  Мічэл Ман (95),  Хамад Міа (87),  Майк Дан (48),  Ігар Фігейрэда (93),  Скот Дональдсан (84),  Джэрард Грын (44),  Крыс Уэйкелін (72),  Алекс Борг (98),  Ахмед Саіф (118),  Дэйв Харальд (70),  Ліам Хайфілд (80),  Робін Хал (71),  Цянь Пэнфэй (97),  Маркус Кэмбэл (50),  Крыс Мелінг (89),  Род Лоўлер (34),  Лі Уолкер (115),  Цяпчая Ун-Нух (62),  Бары Хокінс (5),  Раян Дэй (22),  Джымі Робертсан (46)
Трэці дзень (18 лютага)
Выбылі: Джо Пэры (14),  Мэцью Сэлт (42),  Марк Ален (6),  Роні О’Саліван (1),  Грэм Дот (17),  Мартын Гоўлд (27),  Джэймі Коўп (55),  Пітэр Эбдан (31),  Лян Вэньбо (25),  Олівер Браўн,  Адыт’я Мехта (53),  Джэймі Джонс (106),  Майкл Уайт (26),  Эшлі Карці,  Сэм Бэйрд (73),  Майкл Уослі (94)
Чацвёрты дзень (19 лютага)
Выбылі: Майкл Джорджыу (96),  Марк Сэлбі (2),  Джад Трамп (7),  Алістэр Картэр (13),  Мэцью Стывенс (21),  Алан Мак-Манус (24),  Ніл Робертсан (4),  Сцюарт Бінэм (8)
Шосты дзень (21 лютага)
Выбылі: Лука Брэсэль (66),  Марк Уільямс (18)
Сёмы дзень (22 лютага)
Выбыў: Бэн Вуластан (36)
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў адкрытага чэмпіянату Уэльса 2015.
Дзмітрый Антонавіч Палітыка
Дзмітрый Антонавіч Палітыка (, в. Гарывец, Лепельскі павет, Віцебская губерня, цяпер Чашніцкі раён, Віцебская вобласць —, Мінск) — беларускі савецкі крытык і літаратуразнаўца.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 мая 1915 года ў сялянскай сям’і. Атрымаў пачатковую адукацыю на вёсцы, скончыў сямігодку ў Чашніках, затым вучыўся ў Мінскім і Лепельскім педагагічных тэхнікумах (1930—1932). Настаўнічаў у пачатковай школе ў в. Копцевічы. У 1935 годзе скончыў літаратурны факультэт Магілёўскага педінстытута, дзе працаваў у літаратурным кабінеце. Выкладаў у Полацкім педвучылішчы. У 1936—1937 служыў у Чырвонай Арміі, атрымаў спецыяльнасць авіятэхніка. У 1937—1941 і 1944—1945 гг. выкладаў рускую літаратуру ў педтэхнікуме і педінстытуце г. Магілёва.
У гады вайны быў залічаны ў рэзерв як авіяцыйны спецыяліст, знаходзіўся ў эвакуацыі у Башкірскай АССР (працаваў дырэктарам школы, загадчыкам райана). У 1950 г. скончыў Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК УКП(б), абараніў кандыдацкую дысертацыю «А. И. Гончаров и литературная борьба 1860-х гг.». З 1950 года загадваў кафедрай рускай і беларускай мовы і літаратуры (пазней кафедрай літаратуры і журналістыкі) Рэспубліканскай Вышэйшай партыйнай школы пры ЦК КП Беларусі. Член Саюза пісьменнікаў СССР. У другой палове 1950-х быў кіраўніком секцыі крытыкі Саюза пісьменнікаў Беларусі. У 1960 годзе цяжка захварэў (абвастрэнне сухотаў, на якія пачаў пакутаваць у час эвакуацыі), але працягваў працу да канца жыцця.
Памёр 18 красавіка 1965 года. Пахаваны ў Мінску на Усходніх могілках. Барэльеф на надмагільным помніку работы С. І. Селіханава.
Творчасць
Дэбютаваў вершамі ў 1932 годзе. З 1946 года выступаў як крытык і літаратуразнаўца. Выйшлі даследаванні: «О значении советской литературы в коммунистическом воспитании трудящихся» (1952), «Великий русский писатель-сатирик М. Е. Салтыков-Щедрин» (1955), «Беларуская пасляваенная проза» (1958); «Роман И. А. Гончарова „Обрыв“» (1962); Манаграфія «Янка Купала-перакладчык» (1959, другое, дапоўненае выданне 1986) — адно з першых у беларускім літаратуразнаўстве даследаванняў па праблеме паэтычнага перакладу. У зборнік «Сляды часу» (1967) увайшлі лепшыя літаратурна-крытычныя артыкулы Д. А. Палітыкі.
Архіў Д. А. Палітыкі (у складзе якога, сярод іншага, багатая карэспандэнцыя з буйнымі рускімі літаратуразнаўцамі і ) захоўваецца у Беларускім дзяржаўным архіве-музеі літаратуры і мастацтва, ф. 167.
Міхаіл Міхайлавіч Жызнеўскі
Міхаі́л Жызне́ўскі (1988, Гомель — 2014, Кіеў) — кавалер ордэна Героя Нябеснай сотні, пазаштатны карэспандэнт украінскай газеты «Саборная Кіеўшчына» (Соборна Київщина), грамадзянін Беларусі. Раніцай 22 студзеня 2014 года ў бяззбройным стане быў забіты стрэлам паляўнічай кулі ў сэрца на вуліцы Грушэўскага ў Кіеве падчас Еўрамайдана. Герой Украіны.
Біяграфія
Маленства правёў у вёсцы маці Сцяг Працы (Гомельскі раён). Год навучаўся ў ваенным класе сярэдняй школы № 15 Гомеля. Займаўся каратэ ў спартыўным комплексе. Наведваў царкву, дзе насіў харугву за святаром. Пасля 10-га класа паступіў у прафесійнае вучылішча на газаэлектразваршчыка. У рыцарскім клубе вучыўся вырабляць даспехі.
У 2005 г. 17-гадовым юнаком з’ехаў разам з клубным кіраўніком ва Украіну, дзе жыў у горадзе Біла Цэрква (Кіеўская вобласць). Браў удзел у казацкім грамадскім аб’яднанні «Украінская народная самаабарона» (УНСА), што ёсць падраздзяленнем партыі «Украінская нацыянальная асамблея» (УНА). Ва УНСА яго ведалі пад імем Аляксей і мянушкай «Локі».
У снежні 2013 г. прыехаў з Білай Цэрквы ў Кіеў на заданне рэдакцыі газеты «Саборная Кіеўшчына» ў якасці няштатнага карэспандэнта.
Ушанаванне памяці
24 студзеня 2014 г. вершы, прысвечаныя Міхаілу Жызнеўскаму, напісалі Эдуард Акулін і Алесь Кіркевіч, 29 студзеня — Міхась Скобла.
26 студзеня 2014 г. у кіеўскім Свята-Міхайлаўскім саборы УПЦ КП прайшло адпяванне, развітанне і жалобная працэсія з удзелам некалькіх тысяч украінцаў, у тым ліку лідараў апазіцыйных фракцый у Вярхоўным Савеце Украіны (Віталь Клічко, Алег Цягнібок і Арсеній Яцанюк). З прычыны жалобы на плошчы Незалежнасці адмянілі штонядзельнае Народнае веча.
Увечары 28 студзеня яго пахавалі ў в. Сцяг Працы (Гомельскі раён, Беларусь). Адпяванне правёў праваслаўны святар Леанід Акаловіч. Перад пахаваннем труну накрылі бела-чырвона-белым сцягам.
26 лістапада 2014 г. у Кіеве на вуліцы Грушэўскага адкрылі помнік у гонар Міхаіла Жызнеўскага. 27 лістапада прэзідэнт Украіны Пётр Парашэнка ўзгародзіў яго ордэнам Героя Нябеснай сотні, які асабіста перадаў яго бацькам падчас прыёму ў сваёй сталічнай рэзідэнцыі.
Імя і фотаздымак Міхаіла Жызнеўскага ўсталяваныя на помніку беларусам, якія загінулі за Украіну. Помнік знаходзіцца на Беларускай вуліцы ў Кіеве, адкрыты 28 сакавіка 2016 года.
Ляхава (Шумілінскі раён)
Ля́хава (, Ляхово) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Наваселле (Аршанскі раён)
Навасе́лле (, Новоселье) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Да 1972 года вёска ўваходзіла ў склад Ліпкаўскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Першамайскага сельсавета.
Свяцілавічы
Назву Свяці́лавічы маюць:
Абд аль-Керым
Абд аль-Керым (1881 або 1882 — ) — палітычны і дзяржаўны дзеяч Марока.
Атрымаў багаслоўскую адукацыю. За заклікі да вызваленчай барацьбы ў 1915 зняволены. У 1921 узначаліў вызвольную барацьбу рыфскіх плямёнаў супраць іспанских, з 1925 французских каланізатараў. Прэзідэнт (эмір) Рыфскай рэспублікі ў 1921—26. У 1926 захоплены французамі і сасланы на в-аў Рэюньён. У 1947 атрымаў дазвол на выезд у Францыю пры ўмове, што не будзе эаймацца палітвчнай дзейнасцю. Уцёк і пасяліўся ў Каіры, дзе ўзначаліў (1948—56) Камітэт вызвалення Арабскага Магрыба.
Мазурына (Лаўжанскі сельсавет)
Мазу́рына (, Мазурино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Unguiculariella
Unguiculariella  — манатыпны род грыбоў сямейства, які ўключае адзін від — Unguiculariella bhutanica.
Прадстаўнікі віду Unguiculariella bhutanica сустракаюцца на гніючых парэштках пакрытанасенных раслін.
Старая Касба ў Алжыры
Касба (قصبة) — крэпасць у старой частцы горада Алжыра. З'яўляецца аб'ектам са спісу Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Словам касба называюць крэпасці ў населеных пунктах Паўночнай Афрыкі.
Гісторыя
Касба была пабудавана на руінах старажытнага фінікійскага горада Ікасіум. Гэта быў горад сярэдніх памераў, пабудаваны на ўзгорке. Горад быў падзелены на две часткі: верхнюю і ніжнюю.
Падчас алжырскай барацьбы за незалежнасць (1954—1962) у Касбе знаходзіўся цэнтр Фронту нацыянальнага асвабаджэння (ФНА). Для супрацьдзеяння барацьбітам за незалежнасць Алжыра французы былі вымушаны засяродзіць свае сілы на Касбе.
У 1992 г. Касба была ўключана ў спіс культурнай спадчыны ЮНЭСКА.
Сучасны стан
У жніўні 2008 года інфармацыйнае агенцтва Рэйтэр паведаміла аб тым, што Касба знаходзіцца ў запушчаным стане і асобныя часткі крэпасці знаходзяцца пад пагрозай разбурэння. Праблема абцяжарваецца яшчэ і тым, што дадзены раён перанаселены і патрабуе рассялення жыхароў. Колькасць людзей, якія пражываюць у Касбе вагаецца ад 40 000 да 70 000 чалавек.
Баса
Ба́са — шматзначны тэрмін:
Malus bhutanica
Malus bhutanica — від невысокіх кустоў або дрэў роду сямейства.
Арэал віду ўключае Бутан, а таксама тэрыторыю Кітая — Тыбецкая аўтаномная акруга і правінцыі Ганьсу, Шэньсі і Сычуань.
Апісанне
Кветкі сметанкова-белыя, злёгку духмяныя, распускаюцца ў маі. Плады грушападобнай формы, чырвонага або жоўтага колеру. Лісце сярэдняй велічыні, летам зялёнае, а ўвосень прыемных адценняў. Вышыня — ад 3 да 4 метраў. Крона — ад 3 да 4 метраў.
Сістэматыка
Упершыню апісаны як. У 1994 годзе Джэймсам Фіпсам (James Bird Phipps) былі апублікаваныя вынікі даследавання, на падставе якіх ён зрабіў выснову, што Pyrus bhutanica — той жа від, што і, і, адпаведна гэтаму, увёў новую назву Malus bhutanica (новая камбінацыя, comb. nov.). Такі погляд на гэты таксон, аднак, не з’яўляецца агульнапрызнаным: у базе дадзеных The Plant List назва мае статус unresolved name, то ёсць адносна яе нельга адназначна сказаць, ці варта яе выкарыстоўваць як назву самастойнага віду альбо варта звесці яго ў сінаніміку іншых таксонаў, у той час як назва  з’яўляецца прызнанай (статус accepted name).
Leotiomycetes
Leotiomycetes — клас аскаміцэтавых грыбоў.
Апісанне
Многія віды выклікаюць сур'ёзныя захворванні раслін. Большасць Leotiomycetes прарошчваць свой ​​аск у склад пладовае цела (рэдка cleistothecia). Аск цыліндрычны, без карэньчыкаў. Споры з'яўляюцца гіялінамі, бываюць рознай формы і выпускаюцца праз цыркуляр апікальных пор.
Сасноўка (Аршанскі раён)
Сасно́ўка (, Сосновка) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Навасёлкі (Аршанскі раён)
Навасёлкі (, Новосёлки) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Да 16 верасня 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Баранскага сельсавета, да 22 студзеня 1963 года знаходзілася ў адміністрацыйным падпарадкаванні Баранскага пассавета , да 1972 года ўваходзіла ў склад Першамайскага сельсавета.
Грэвена
Грэвена:
Пульсэткі
Пульсэ́ткі (адз. л. — пульсэтка) — пальчаткі без пальцаў, якія ўтрымліваюцца на руках з дапамогай перемычак між пальцаў або за кошт пластычных уласцівасцей матэрыялу, з якога яны выраблены. Пульсэткі дазваляюць засцерагаць рукі ад холаду, але не замінаюць руху пальцаў. Пульсэткі маюць прымяненне у спартовых дысцыплінах, дзе важна хватка ўтрымліваць спартовую прыладу рукамі (напрыклад, веласпорт).
Гісторыя
У сучасны момант пульсэткамі карыстаюцца як жанчыны, так і мужчыны, але ў пераважнай ступені гэта хутчэй аксэсуар жаночай вопраткі. Жаночыя пульсэткі могуць упрыгожвацца размаітымі ўзорамі.
Віды пульсэтак
У некаторых мадэлях матэрыял можа крыху прыкрываць пальцы, у іншых мадэлях матэрыял закрывае толькі далонь і тыльны бок рукі. Пульсэткі таксама могуць закрываць не толькі далонь, але і частку рукі, узнімаючыся болей ці меней высока. Існуюць розныя віды пульсэтак: Варта адзначыць, што арыгінальныя пульсэткі не маюць фалангаў. Але ў сучаснасці маюцца камбінаваныя мадэлі, якія спалучаюць у сабе рысы пульсэтак і класічных пальчатак: доўгія пальчаткі з абрэзанымі фалангамі і прышпіленай рукавіцай. Таму, імаверна, ужыванне тэрміна «пульсэтка» справядліва і для такіх гібрыдаў.
Жан-Жак Дэсалін
Жан-Жак Дэсалін (фр. Jean-Jacques Dessalines; 20 верасня 1758, Гвінея — 17 кастрычніка 1806, Порт-о-Прэнс, Гаіці) — лідар гаіцянскай рэвалюцыі і першы кіраўнік незалежнай Гаіці. Першапачаткова генерал-губернатар, Дэсалін пазней абвясціў сябе імператарам Жакам I (1804—1806). Лічыцца заснавальнікам Гаіці
Хрышчоны пад імем Жак, спачатку насіў прозвішча свайго першага гаспадара Дзюкло, чыім рабом ён быў, затым быў набыты крэолам па прозвішчы Дэсалін, які прысвоіў яму сваё прозвішча. Дэсалін служыў афіцэрам у французскай арміі, калі калонія супрацьстаяла Іспаніі і Вялікабрытаніі. Пазней стаў камандзірам у паўстанні супраць Францыі. Як асноўны ваенны камандзір першапачатковага лідара рэвалюцыі Тусена-Луверцюра, ён правёў шмат паспяховых кампаній, уключаючы бітву за Крыт-а-П'ярро.
Пасля здрады і захопу Тусена Луверцюра ў 1802 годзе, Дэсалін стаў лідарам рэвалюцыі. Ён перамог французскую армію ў бітве пры форце Верц'ер ў 1803 годзе, апошняй бітве рэвалюцыі. Аб'явіўшы Гаіці незалежнай дзяржавай ў 1804 годзе, Дэсалін быў абраны саветам генералаў заняць пасаду генерал-губернатара. Ён загадаў расправу над белым гаіцянскім насельніцтвам, у выніку чаго у перыяд з лютага па красавік 1804 года загінулі паміж 3000 і 5000 людзей. У верасні 1804 года ён абвясціў сябе імператарам і правіў да 1806 года, калі быў забіты ў выніку змовы.
Селішча (Вусценскі сельсавет)
Се́лішча (, Селище) — вёска ў Аршанскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Вусценскага сельсавета.
Абд ар-Рахман II
Абд ар-Рахман II, Абдарахман II ( — ) — эмір Кардоўскага эмірата (822—852).
Праўнук Абдарахмана I. Спрыяў развіццю навук і мастацтва, выдаткоўваў вялікія сродкі на будаўніцтва палацаў і мячэцяў, што прывяло да ўзмацнення падатковага прыгнёту. Вызначаўся верацярпімасцю. Устанавіў дыпламатычныя і гандлёвыя адносіны з Візантыяй.
Metro: Last Light
Metro 2033: Last Light (бел. Метро 2033: Прамень надзеі) — камп’ютарная гульня ў жанры 3D шутар ад першай асобыб, сіквэл гульні Metro 2033. Афіцыйная дата рэлізу ў свеце 13 мая 2013 года. У Беларусі і краінах СНД 17 мая.
Сіквел распрацоўваўся на трох асноўных кіруючых прынцыпах: першы — гэта захаваць атмасферу жаху першай частцы, другі — разнастаіць набор зброі, трэці — удасканаліць тэхналогіі Metro 2033. Распрацоўшчыкі з 4А Games таксама ўлічылі некаторыя пажаданні гульцоў і паабяцалі на гэты раз выправіць некаторыя памылкі, падправіць штучны інтэлект і стэлс элементы.
Аналы (Тацыт)
Аналы (Annales, Ab excessu divi Augusti — Ад канчыны боскага Аўгуста) рымскага гісторыка і сенатара Тацыта — гісторыя Рымскай імперыі ад праўлення Тыберыя да Нерона (14-68 гады нашай эры). Летапіс з'яўляецца важнай крыніцай для сучаснага разумення гісторыі Рымскай імперыі ў першым стагоддзі. Аналы — апошняя праца Тацыта, і сучасныя гісторыкі лічаць яе найвялікшай пісьмовай формай, а некаторыя гісторыкі нават «вянком Тацыта», якая ўяўляе сабой «вяршыню рымскай гістарыяграфіі».
Metro: Last Light
Першапачаткова выдаўцам гульні павінен выступаць THQ, як і Metro 2033. Але з-за банкруцтва кампаніі гульню выдавала кампанія Deep Silver.
Аналы (Тацыт)
Тацытаўская Гісторыя і Аналы разам складаюць каля трыццаці кніг; хоць некаторыя навукоўцы разыходзяцца ў меркаванні колькі кніг прыходзіцца да кожнай з іх, традыцыйна чатырнаццаць адносяцца да Гісторыі і шаснаццаць да Аналаў. З 30 кніг, на якія спасылаецца Еранім захавалася каля паловы.
Metro: Last Light
Гісторыя распрацоўкі
Распрацоўшчыкі абяцалі захаваць усе лепшае, што было ў Metro 2033, і выправіць некаторыя недахопы. Абяцалі гэтак жа прасунуць і аптымізацыю графічнага рухавічка. У гульні стаў даступны паўнавартасны сеткавы рэжым.
Аналы (Тацыт)
Сучасныя навукоўцы лічаць, што Тацыт, як рымскі сенатар, меў доступ да Acta Senatus — запісаў рымскага сената, ўто забяспечыла надзейную аснову для яго прац. Хоць Тацыт называе частку сваіх прац «мае аналы», назву твора Аналы, якая выкарыстоўваюцца сёння, не была вызначана самім Тацытам, але ўтварылася з структуры кнігі.
Змест твора
Тацыт задакументаваў рымскую імперскую сістэму праўлення, якая паўстала пасля бітвы пры Акцыі, якая адбылася ў верасні 31 года да нашай эры. Тым не менш, Тацыт вырашыў пачынаць са смерці Аўгуста ў 14 г. н.э., і яго замяшчэнні Тыберыям.
Як і ў Гісторыі, Тацыт падтрымлівае свой тэзіс пра неабходнасці прынцыпата. Ён зноў кажа, што хоць Аўгусті даў гарантыя міру ў дзяржаве пасля некалькіх гадоў грамадзянскай вайны, але з іншага боку, ён паказвае цёмны бок жыцця эпохі цэзараў. Гісторыя імперыі таксама з’яўляецца гісторыяй заходу палітычнай волі сенацкай арыстакратыі, якую ён убачыў у маральным заняпадзе, карумпаванай, і ў рабскіх адносінах да імператара. Падчас кіравання Нерона былі шырока распаўсюджаныя літаратурныя творы на карысць самагубнай Exitus illustrium virorum («Канец славутых мужчын»). Зноў жа, як і ў яго ж Агриколе, Тацыт выступае супраць тых, хто абраў марнае пакутніцтва праз дарэмнае самагубства.
Metro: Last Light
Гісторыя распрацоўкі
На спецыяльнай канферэнцыі для інвестараў THQ на канец 2011 фінансавага года, генеральны дырэктар кампаніі Браян Фарэл (Brian Farrell) паведаміў і афіцыйна пацвердзіў што працяг шутэра Metro 2033 пад назвай Metro: Last Light. Паводле атрыманай інфармацыі IGN, гульня будзе «прамым працягам» арыгінальнай гульні Metro 2033: Fear The Future. Сюжэт Metro: Last Light будзе развівацца праз 1 год пасля арыгінальных падзей гульні Metro 2033, дзе людзі, выжылыя пасля ядзерных падзей па-ранейшаму жывуць у адноснай бяспекі на станцыях маскоўскага метро, у той час як на паверхні пануе атрутны паветра і мутанты. І зноў нам яшчэ раз трэба будзе гуляць за Арцёма. І што самае важнае, кампанія THQ афіцыйна пацвердзіла шматкарыстальніцкі рэжым, які на гэты раз будзе і ў сіквеле.
Гомес
Гомес (Gómez); Гоміс (Gomes) — іспанскае, бразільскае прозвішча.
Марынкіна
Мары́нкіна (, Маринкино) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Лаўжанскага сельсавета.
Да 25 снежня 1962 года вёска ўваходзіла ў склад Лаўжанскага сельсавета Шумілінскага раёна, з 25 па 27 снежня 1962 года — у Віцебскім раёне, 27 снежня 1962 года ўключана ў склад Дабейскага сельсавета Віцебскага раёна , з 12 верасня 1966 года — у складзе Лаўжанскага сельсавета.
Metro: Last Light
Перадгісторыя
З таго дня, як Арцем, як навёў ракеты і знішчыў вулей «Чорных», прайшло каля года, і на паверхні наступіла вясна. Атрад «Спарта» пераехаў у Д6. Хан, употай прабраўшыся туды і апынуўшыся побач з Арцёмам, паведамляе яму, што здолеў усе-такі выявіць яшчэ аднаго Чорнага, яшчэ дзіцяня, і, мяркуючы, што дзеянні Арцема глыбока памылковыя, заклікае Арцема выратаваць таго. Але ў Мельніка на гэты конт свае меркаванне — ен арыштоўвае Хана, не верачы яму, адпраўляе разам з Арцемам сваю дачку Ганну і загадвае ім знішчыць «Чорнага». Калі ім атрымоўваецца выявіць яго, той выклікае ў Арцема галюцынацыі (успаміны) — на гадзіну, якой дастаткова, каб абодвух выявілі і ўзялі ў палон салдаты Рэйха. Ганна ж не паспявае выратаваць Арцема ад нацыстаў.
Рэйх
У палоне Арцем прыходзіць у сябе. Афіцэр Рэйха забівае грамадзяніна Ганзы, так як даўжыня яго чэрапа не адпавядае нормам Рэйха. Пасля кароткага допыту гіне яшчэ адзін палонны, разведчык Чырвонай Лініі. Другі разведчык абяцае ўсе расказаць і, калі афіцэр і рэйхавец прыступаюць да допыту Арцёма, ускоквае і забівае салдата, а затым афіцэра нажом. Пасля дапамогшый вызваліцца Арцему, палонны, які прадставіўся яму Паўлам Марозавым, камандзірам разведгрупы чырвоных, аддае Арцему нож, а сам падбірае Калаш. Пасля гэтага яны разам здзяйсняюць ўцекі. Ім атрымоўваецца знішчыць частку варты і ўцячы, адначасова вызваліўшы вязняў і даведаўшыся, што Чорнага прадалі гандляру з Ганзы. Выбраўшыся на жылую станцыю Рэйха, Павел і Арцем трапляюць на выступ Фюрэра. Павел страляе ў столь і, у якая паднялася мітусні, уцякае з Арцемам на мотодрэзіне. Збегшы, Павел зноў трапляе ў палон, пасля чаго Арцем адпраўляецца на яго пошукі. Ен сустракае Паўла ў камеры. Павел просіць Арцема выратаваць яго, абяцаючы дапамагчы Арцему вярнуцца да сваіх, пасля чаго палоннага забіраюць для выканання прысуду — пакарання смерцю праз павешанне. Арцем прабіраецца праз падсобныя памяшканні рэйхаўцэў і выцягвае Марозава з пятлі. Уцекачы прабіраюцца праз катакомбы, населеныя мутырываўшымі павукамі і выбіраюцца на паверхню.
Паверхня
Знайшоўшы сабе супрацьгазы, Арцем і Павел выходзяць на паверхню. Прайшоўшы праз падземны пераход і счакаўшы пакуль прабягуць варты, яны накіроўваюцца да самалета. Адкрыўшы дзверы і, зайшоўшы ўнутр, героі бачаць галюцынацыі, а дайшоўшы да кабіны, губляюць прытомнасць і як бы перажываюць падзенне самалета разам з экіпажам. Ачнуўшыся, Арцем прыводзіць у пачуцце Паўла і апранае на яго процівагаз, пасля чаго яны працягваюць шлях да «Тэатральнай». Цемра набліжаецца, пачынаецца дождж. Па шляху Арцема хапае дэман, але Павел ратуе яго. Ля ўваходу на станцыю на рэйнджара і выведніка нападаюць варты. Адстрэльваючыся, Павел і Арцём чакаюць, калі адкрыюць уваход на станцыю. Марозаў зноў ратуе Арцема, уташчыў яго на станцыю, а ахова гермаворот, узброеная агнямётамі, знішчае праследвацеляў.
Чырвоная Лінія
На Тэатральнай Павел адлучаетцца на гадзіну, а потым вяртаецца да Арцему і прапануе яму адзначыць тое, што яны засталіся жывыя. Але Павел падмешвае штосьці у напой Арцема, з-за чаго ен губляе прытомнасць. Марозаў, які апынуўся маерам, здае яго начальству. Павел дастаўляе Арцема на ваенны агляд (на якім Арцем даведаецца, што Лясніцкі дабраўся разам з вірусам да Чырвонай Лініі) і перадае генералу Корбуту. У перамоўнай ачуняўшага палоннага Корбут дапытвае аб Чорных, але ў допыт ўмешваецца генеральны сакратар ЦК КПМ Максім Масквін і збівае дапытваемага, каб навучыць свайго сына Леаніда «працы з людзьмі». Пасля допыту Корбут робіць Арцему ін’екцыю «сыроваткі праўды», якая выклікае ў яго бачанне. Калі Арцем прыходзіць у прытомнасць, яго вызваляе Леанід Масквін, не падзяляе погляды бацькі. Падчас уцекаў Арцем пазнае аб планах Масквіна і Корбута захапіць усе метро. Корбут с’цвярджае, што знайшоў спосаб зрабіць усе бяскроўна. Прабіраючыся праз прылеглыя да станцыі «Плошча Рэвалюцыі» памяшкання, Арцем бачыць падрыхтаванасць Чырвонай арміі (дысцыпліна, экіпіроўка, наяўнасць якаснага бронецягніка). Выбраўшыся з тэрыторыі чырвоных, Арцем трапляе ў новае жылле свайго знаемага — Каваля Андрэя. Ен аддае Арцему матарызаваную дрезіну, названую стваральнікамі Рэгінай.
Бандыты
Пераследуючы Паўла з Ляснцкім, на Рэгіна Арцем даязджае да затопленага тунэля, адначасна дапамагаючы бежанцам з Кузнецкага Моста адбіцца ад бандытаў. Дабраўшыся да затопленага тунэля, Арцем адбіваецца ад ўпіраў і сплывае разам з рыбаком Федарам, які вяртаецца на «Траццякоўскую» (званай Венецыяй з-за затаплення большай частцы станцыі). Па шляху на станцыю, Федар і Арцем ўзрываюць якія пераследвалі іх лодку крэветак. На станцыі Арцем даведаецца, што на яе ўжо прыбылі камуністы і што знаходзяцца цяпер яны ў бардэлі. Зайшоўшы туды і падслухаўшы іх размову, ен даведаецца аб падрыхтоўцы эксперыменце. Пасля гэтага Марозаў адпраўляецца на сустрэчу з Кіслым на склад, поўны бандытаў. Прабраўшыся праз склад і абясшкодзіў бандытаў, Арцем застае Паўла знянацку. Прыставіўшы нож да яе горла, Арцем даведаецца, што Чорны знаходзіцца на «Кастрычніцкай», але які ўварваўся ў той жа момант Сямен дазваляе камуністу збегчы. Атрымаўшы ад Сямена за зачыстку склада касцюм хімабароны, Арцем падымаецца на паверхню і адпраўляецца да царквы (Храма Хрыста Збавіцеля) — аванпосту Ордэна — каб перадаць сваім звесткі пра Паўла і эксперыменце.
Балота
Арцем наведвае які ўпаў самалет і старую бензозаправку, дзе знаходзіць невялікую каністру з палівам. Злучэнне каністру да матору, Арцем ўключае паром, на якім дабіраецца да іншай частцы балота. Отбившись ад ласторогих і вартай, Арцем прабіраецца ў гандлевы цэнтр. З другога паверха ен спускаецца па памосту на невялікую сухую палянку пасярод балота, побач з якой стаіць царква. Калі Арцем збіраецца прайсці па бервяне да рэйнджары, яму заступае шлях гіганцкая крэветка. Членам Ордэна атрымоўваецца знішчыць мутанта. Арцем ўваходзіць у царкву, дзе яго сустракае Ганна. Рэйнджары збіраюцца ісці праз царкоўныя катакомбы, але дзверы ў царкву выбухае атрад Лесницкого. Арцема прыдушвае дзвярыма і ен губляе прытомнасць. Забіўшы спартанцаў, Лесницкий бярэ Ганну ў палон для перамоваў з Полісам і сыходзіць са сваімі людзьмі праз катакомбы на «Кастрычніцкую».
Кастрычніцкая
Калі Арцем прыходзіць на «Кастрычніцкую», ен забівае двух чырвоных і даведаецца, што чырвоныя заразілі «Кастрычніцкую»-радыяльную вірусам і накіравалі туды свае атрады для падаўлення эпідэміі, ад які памірае жыхара станцыі. Прабраўшыся праз падпаленую станцыю (чырвоныя спальвалі заражаныя рэчы), Арцем выратоўвае Ганну, але Лесницкий зноў хаваецца. Пазбаўленыя цэлых процігазаў, Ганна і Арцем дабіраюцца да «Кастрычніцкай»-кальцавой, дзе іх сустракаюць Хан і салдаты Ганзы, якія адпраўляюць іх у каранцін. У чаканні дактароў Арцем і Ганна займаюцца любоўю. Якія прыйшлі дактары не знаходзяць у іх слядоў заражэння, але Ані яшчэ трэба вылечыць рану, так што Арцем адзін пакідае карантынную зону. Прайшоўшы зону каранціну Ганзы, Арцем зноў сустракаецца з Ханам, які дзеліцца з ім апошнімі вестак з Поліса. Пасля Арцем і Хан адпраўляюцца да Рацэ Лесу, каб знайсці Чорнага.
Пагоня
Арцем і Хан сыходзяць з «Кастрычніцкай» праз закінуты межлинейный тунэль. Дабраўшыся да містычнай Ракі Лесу, Арцем і Хан знаходзяць адказы на пытанні, якія цікавяць іх пытанні і аказваюцца ў патрэбны час і ў патрэбным месцы, каб паспець перахапіць цягнік з Чорным. Хан кажа Арцему скакаць на цягнік, а сам едзе следам на мотодрезине. Арцем забівае чырвоных і дабіраецца да чорнага, але Ульман, нічога не ведаючы аб планах Арцема і Хана, выбухае цягнік. У гэты час Чорны паказвае Арцему, што той памыляўся, дазволіўшы разбурыць гарадзішча Чорных ў 2033-м годзе, і губляе прытомнасць. Арцем выносіць яго на паверхню.
Шлях у Поліс
Арцем адпраўляецца разам з чорным у паход па паверхні, падчас якога чорны дапамагае Арцему сваімі тэлепатычных здольнасцямі, дастае яму карысныя рэчы і спрабуе спасцігнуць свет людзей. Прайшоўшы пераправу праз Маскву-раку па мосце, Арцем трапляе ў дэпо, дзе зноў перасякаецца з Лесницким. Чорны адкрывае Арцему ўспаміны Лесницкого, адкуль яны даведаюцца аб планах Корбута. Дабраўшыся да Чырвонай плошчы, Арцем трапляе ў зладжаную Паўлам засаду, але адбіваецца і ў выніку сур’езна яго раніць. Чорны адкрывае Арцему ўспаміны Паўла. Вырашыўшы лес Марозава, Арцем працягвае свой шлях і трапляе ў Аляксандраўскі сад. Там ен сустракае мядзведзіцу, якая нападае на яго, прыняўшы за пагрозу сваім знаемае. Але з-за нападаў стажу і куль Арцема мядзведзіца губляе сілы для барацьбы са стажами, ад зграі якіх Арцем можа яе выратаваць. Пасля гэтага ен і Чорны дабіраюцца да Поліса, дзе іх сустракаюць Хан і Мельнік.
Перамовы
Чорны паказвае Арцему і Хану, што за адной з зачыненых дзвярэй. Д-6 спяць чорныя — дзіцяня не апошні з іх. Мельнік абяцае адкрыць дзверы, калі ад чорнага будзе якая-небудзь карысць. У Полісе, Хан, Арцем і Чорны, які прыняў форму дзіцяці ў плашчы, пранікаюць ва ўспаміны генеральнага сакратара Чырвонай Лініі Масквіна, які выступае ў гэты час з запэўненнямі аб міры і дружбе, з-за чаго ен услых гаворыць, што сам атруціў ўласнага брата і заняў яго месца. Але тут жа генеральны сакратар пачынае апраўдвацца, раскрываючы план па захопу Д-6 і ўсяго метро Корбута (з-за наводкі якога Масквін і пайшоў на забойства і які маніпулюе ім з-за гэтага усе гэта час). Лідарам найбуйнейшых фарміраванняў метро адкрываецца падступны, але ў той жа час геніяльны план чырвоных. Усе бачаць, што Масквін толькі пешка ў гульні «шэрага кардынала» Чэслава Корбут
Апошні бой
Яшчэ да перамоў Мельнік аддаў загад аб поўнай мабілізацыі Д-6, што дазваляе ўмацаваць бункер да нападу. У Д-6 Арцем, Хан, Мельнік, Ульман і байцы ордэна «Спарты» прымаюць апошні бой у Д-6. Пасля перастрэлкі і знішчэння танка, тыя, што засталіся ў жывых спартанцы абараняюць апошні рубеж абароны ад цяжкай пяхоты чырвоных. Мельнік паведамляе Арцему, Ульману, Хану і спартанцамі што комплекс замініраваны і ў выпадку захопу комплексу дастаткова павярнуць рубільнік. Раптам на платформу ўлятае браняпоезд чырвоных і Арцем, адкінутай магутным штуршком, губляе прытомнасць. Ачуўшыся, ен бачыць, што Мельніку адарвала нагу, а вакол чырвоныя. Падыходзіць Корбут і пераможна азірае искалеченного Мельніка. Искалеченный палкоўнік кажа Арцему, што час прыйшоў. Пакуль ні аб чым не догадывающийся Корбут не спяшаючыся падыходзіць да Арцему, той падпаўзае да пульта і кладзе руку на рубільнік.
Канцоўкі
У Metro: Last Light есць дзве канцоўкі, якія залежаць ад вашых дзеянняў. У гульні прысутнічае схаваны параметр маралі, ад вашых дзеянняў ен будзе расці або зніжацца. Калі вы жадаеце дамагчыся пэўнай канцоўкі, выконвайце парадаў.
Стандартная (добрая) канцоўка
Арцема спыняе маленькі чорны. Чорныя знішчаюць Корбута і спецпадраздзяленні Чырвонай Арміі. Ульман загінуў, як і большасць спартанцаў, Мельнік выжыў і зараз адраджае ахову Поліса з крэсла-каталка, а Хан проста знік. Чорныя сышлі, але абяцалі вярнуцца.
Альтэрнатыўная (дрэнная) канцоўка
Арцем выбухае Д-6. Корбут і спецпадраздзяленні Чырвонай Арміі гінуць разам з пакінутымі ў жывых спартанцамі. Пасля выбуху паказваюць Ганну, якая распавядае сыну пра подзвіг бацькі. Таксама яна кажа, што чорныя сышлі, але сказалі, што вернуцца.
Зброя
У параўнанні з першай часткай, зброю зведала змены. Валюта ў выглядзе даваенных патронаў 5,45×39 мм засталася ранейшай, аднак цяпер пры трапленні ў ворага яны дзейнічаюць як запальныя. Дадаліся новыя патроны — 7,62×54 мм R і 12,7×108 мм. Дадалася магчымасць цюнінгу — цяпер ва ўсіх шапіках зброі можна яго палепшыць, напрыклад, на аўтамат можна паставіць лазерны мэтапаказальнік, прыцэл і мадыфікацыю ствала. Ніжэй пералічваецца ўсе зброю, даступнае ў гэтай гульні:
Акрамя таго, у гульні есць зброя:
Акратыры (Сантарыні)
Акратыры — назва раскопак на месцы паселішча бронзавага веку на грэчаскім востраве Сантарыні, якое адносіцца да Мінойскай цывілізацыі з-за выкарыстання крыцкага іерагліфічнага пісьма A і значнага падабенства ў артэфактах і стылях фрэсак. Назва раскопкам дадзены па пазве сучаснай вёскі, размешчанай на ўзгорку непадалёк. Арыгінальная назва антычнага паселішча невядомая. Яно было пахавана пад слоем попелу пасля вывяржэння вулкана каля 1500 года да н.э., у выніку чаго яно дзіўна добра захавалася. Паводле меркавання спецыялістаў, перш чым горад засыпала вулканічным попелам, адбылося моцнае землетрасенне, у сувязі з чым жыхары паспелі своечасова пакінуць свае дамы.