cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Партулак агародны
Батанічнае апісанне
Аднагадовая травяністая расліна. Сцябло даўжынёй да 35—40 см, голае, сакаўное, мясістае, галінастае ад асновы, амаль сцелецца. Лісце простае, суцэльнае, мясістае, сядзячае, чаргаванае, звужанае да асновы. Ніжняе лісце сядзячае, верхняе — амаль супраціўнае. Кветкі дробныя, жоўтага колеру, па 2—3 у пазухах разгалінаванняў сцябла. Плод — каробачка яйцападобнай або амаль круглай формы.
Распаўсюджанне і экалогія
Еўраазіяцкі від. Трапляецца на палях, пясчаных берагах вадаёмаў, узлесках і палянах, камяністых россыпах, засмечаных месцах, уздоўж дарог, як пустазелле на пасевах. Святлолюбівая расліна. Мезафіт і эўтроф. Вырошчваецца ў культуры.
Хімічны склад
Маладое лісце мае 2,2 % азоцістых рэчываў, 2,1 % безазоцістых экстрактыўных рэчываў, 0,4 % алею; багатае вітамінамі А і С.
У культуры
Партулак малапатрабавальны да глебавых умоў. Размнажаецца насеннем. Сеюць у прагрэтую глебу радамі з міжрадкоўямі 45 см, на глыбіню 0,5—1 см. Усходы прарэджваюць на адлегласць 12—15 см. Пры ўборцы расліну зразаюць амаль цалкам.
Значэнне і выкарыстанне
Маладое сакавітае лісце і парасткі партулаку спажываюць у салатах і супах. Яны ўзбуджаюць апетыт, праганяюць смагу, павышаюць тонус, іх рэкамендуюць пры захворваннях печані. Зеляніну марынуюць і выкарыстоўваюць як прыправу для мясных страў. Для сяўбы прыдатныя сарты Зялёны, Жоўты і Залаціста-жоўты.
Францішак Шлянцоўскі
Біяграфія
Творчае жыццё звязана з Чэхіяй, Польшчай, Беларуссю.
У 1770—1785 гадах выступаў у Празе, Варшаве, дзе набыў рэпутацыю «першага танцоўшчыка гратэску», Вене, Англіі.
З 1785 ці 1788 года (да 1792 года) саліст і балетмайстар Слонімскага тэатра Агінскага, педагог Слонімскай балетнай школы, што абумовіла росквіт харэаграфічнага мастацтва мясцовай трупы.
Зімой 1790—1791 года Шлянцоўскі выступаў са слонімскім ансамблем у Дубне (Украіна) ва ўласных балетах.
У 1792—1808 гадах (з перапынкамі) працаваў у Варшаве. Балетмайстар у трупе Ф. Г. Ле Ду, у 1806 годзе стварыў новы ансамбль у Нацыянальным тэатры і паставіў з ім балеты «Кракаўцы і горцы», «Балет жней», «Балет млынароў» і інш.
У 1808 годзе пераехаў са сваім калектывам у г. Плоцк (Польшча), з 1811 года — настаўнік танцаў.
Мангуельфа-Тэзіда
Мангуельфа-Тэзіда (Monguelfo-Tesido) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 2659 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 46 км². Паштовы індэкс — 39035. Тэлефонны код — 0474.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Рышард Крыніцкі
Рышард Крыніцкі (Ryszard Krynicki; ) — польскі паэт, перакладчык і выдавец, адзін з прадстаўнікоў літаратурнай групы «Новая хваля» (Nowa Fala), што існавала ў 1968—1976 гадах. Перакладае на польскую нямецкую паэзію.
Біяграфія
Дэбютаваў Крыніцкі ў 1968 годзе зборнікам паэзіі «Шал пагоні, шал уцёкаў» (Pęd pogoni, pęd ucieczki). У 1970-х гадах быў звязаны з апазіцыяй, таму ў 1976—1980 гадах трапіў пад цэнзуру. Аўтар зборнікаў паэзіі «Акт нараджэння» (Akt urodzenia, 1969), «Калі ў нейкім краі» (Jeżeli w jakimś kraju, 1982), «Уратаванне з нябыту» (Ocalenie z nicości, 1983), «Вершы, галасы» (Wiersze, głosy, 1985), «Магнетычны пункт» (Magnetyczny punkt, 1996), «Не зашкодзіць» (Nie szkodzi, 2002), «Камень, шэрань» (Kamień, szron, 2005) і інш. Лаўрэат прэміі фонду імя Касцельскіх і прэміі польскага ПЭН-клуба. У 2008 годзе атрымаў прэмію Kamień на люблінскім фестывалі «Горад Паэзіі».
Рагінскі сельсавет
Рагі́нскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2011 года вёска) Рагінь.
Вадзенне
Вадзенне (Увядзенне, Вадзенне, Уводзіны) — прысвятак у народным календары славян, які святкуецца. Звязаны з хрысціянскім святкаваннем Увядзення ў храм Прасвятой Уладаркі нашай Багародзіцы і Прыснадзевы Марыі. Бяздзетныя бацькі Іаакім і Ганна паабяцалі, што, у выпадку нараджэння ў іх дзіцяці, прысвецяць яго на служэнне Богу. І вось у гэты дзень трохгадовая атраковіца пры запаленых свечках падымаецца па пятнаццаці прыступках храма і яе першасвятар уводзіць у Святая Святых. Для хрысціян гэтае свята — сімвал увядзення грэшнага свету ў храм, без якога ён загіне, пачатак уратавання.
Рагінскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 27 кастрычніка 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Буда-Кашалёўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Забалоцкага сельсавета. У 1964 годзе ў склад Халоцкага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Доўгі, Забалоцце, Кучынск, Мікольск, Новае Забалоцце і Усход). 18 студзеня 1965 года з часткі сельсавета (12 населеных пунктаў: Баркі, Вясёлы Курган, Вясёлы Пахар, Доўгі, Забалоцце, Засценны, Кучынск, Мікольск, Новае Забалоцце, Новая Харошаўка, Усход і Харошаўка) зноў утвораны Забалоцкі сельсавет. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Рагінскага сельсавета 10 населеных пунктаў. 26 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Мікалаеўскага сельсавета перададзена вёска Аляксандраўка.
Вадзенне
У народнай традыцыі назва звязваецца са словам «вядзенне» («водзяцца ваўкі» ), казалі: «Увядзенне, што свят навядзе», «На Увядзенне бывала лядзенне» , «Увядзенне прыйшло — зіму прывяло». На Рэчыцкім Палессі мяркуюць, што гэта свята — у памяць пакут Святой Варвары («вадзілі Варвару»): «Як святую Варвару погань мучыла, што перш вадзіла па сялу на повадзе да й біла; затым етае свята завецца „Вадзенне“».
Рагінскі сельсавет
Гісторыя
У склад Рагінскага сельсавета да 1929 года ўваходзіў пасёлак Культурны (у наш час не існуе).
Вадзенне
У некаторых рэгіёнах лічыцца адным з дзявочых свят, калі «дзяўчаты збіраліся на ігрышча і куміліся» (Рагачоўскі раён), а вечарам варажылі: «Святое Увядзенне, вядзі мяне туды, ідзі мне жыць».
Рагінскі сельсавет
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1512 чалавек, з іх 93,5 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 1,1 % — украінцы.
Вадзенне
У сербаў і чарнагорцаў існуюць забароны на дакрананне да вострых прадметаў, каб ваўкі зімою не нападалі на жывёлу.
Дварэц (Камянецкі раён)
Дварэ́ц (, Дворец) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Аперацыя «Работнік ранча»
Аперацыя «Работнік ранча» (Ranch Hand) — даўгачасная аперацыя ўзброеных сіл ЗША падчас вайны ў В’етнаме, накіраваная на знішчэнне расліннасці ў Паўднёвым В’етнаме і Лаосе.
Мэтай распылення было знішчэнне расліннасці джунгляў, што палягчала выяўленне падраздзяленняў паўночнав’етнамскай арміі і партызан НФВПВ. Гэта адзін з самых вядомых выпадкаў прымянення тактыкі «выпаленай зямлі» і выкарыстання хімічнай (экалагічнай) зброі ў гісторыі чалавецтва.
Фотаздымкі распылення з самалётаў хімікатаў абышлі сусветныя СМІ. Каментуючы гэтыя навіны, прадстаўнікі ВПС ЗША заявілі, што хімікаты, якія распыляюцца, забяспечваюць павелічэнне ў два разы бачнасці з паветра таго, што адбываецца на зямлі скрозь лясны гушчар на працягу некалькіх тыдняў пасля распылення і ападу лістоты, пры гэтым камандаванне ВПС настойвала на тым, што яны «бясшкодныя для людзей і жывёльнага свету».
Правядзенне
У жніўні 1961 года прэзідэнт ЗША Д. Кенэдзі санкцыянаваў прымяненне хімікатаў для знішчэння расліннасці ў Паўднёвым В’етнаме. Першапачаткова ў эксперыментальных мэтах паўднёвав’етнамская авіяцыя пад кіраўніцтвам амерыканскіх ваенных ужыла распыленне дэфаліянтаў над невялікімі ляснымі масівамі ў раёне Сайгона (цяпер Хашымін). У 1963 годзе апрацоўцы дэфаліянтамі падвергнулася больш шырокая плошча на паўвостраве Камаі (цяперашняя тэрыторыя правінцыі Камаі). Атрымаўшы паспяховыя вынікі, амерыканскае камандаванне пачало масіраванае прымяненне дэфаліянтаў.
Для знішчэння расліннасці ўжываліся дэфаліянты, якія распыляліся з самалётаў C-123, верталётаў і з зямлі. Мэтай распылення было знішчэнне расліннасці джунгляў, што палягчала выяўленне падраздзяленняў паўночнав’етнамскай арміі і партызан. Акрамя таго, дэфаліянты выкарыстоўваліся для знішчэння пасеваў у раёнах, цалкам кантраляваных праціўнікам, пазбаўляючы яго тым самым значнай часткі пражытка.
Непасрэдна аперацыя «Ranch Hand» была пачата ў студзені 1962-га і працягвалася да 1971-га. Ужываліся хімічныя агенты, якія насілі назвы ружовы, зялёны, пурпурны, блакітны, аранжавы (назвы адбыліся ад колеру маркіроўкі кантэйнераў з хімікатамі). Найбольшую вядомасць атрымаў аранжавы агент (Агент «Оранж»), які апынуўся таксічным для чалавечага арганізма. Акрамя таго, распыленне адбывалася і над Лаосам, дзе пралягала асноўная частка «сцежкі Ха Шы Міна».
У рамках аперацыі «Ranch Hand» хімічнаму ўздзеянню падвергліся ўсе раёны Паўднёвага В’етнама, многія раёны Лаоса і Камбоджы. Акрамя лясных масіваў апрацоўваліся палі, сады і каўчукавыя плантацыі. З 1965 года дэфаліянты распыляліся над палямі Лаоса (асабліва ў яго паўднёвай і ўсходняй частках), з 1967 года — у паўночнай частцы дэмілітарызаванай зоны. У снежні 1971 года прэзідэнт Рычард Ніксан аддаў загад аб спыненні масавага прымянення гербіцыдаў, аднак іх прымяненне дазвалялася ўдалечыні ад амерыканскіх ваенных аб’ектаў і буйных населеных пунктаў.
Амерыканскія войскі пераважна выкарыстоўвалі чатыры гербіцыдные рэцэптуры: пурпуравую, аранжавую, белую і блакітную. Іх асноўнымі кампанентамі з’яўляліся: 2,4-дыхлорфенаксіуксусная кіслата, 2,4,5-трыхлорфенаксіуксусная кіслата, пікларам і какадзілавая (дыметыларсінавая) кіслата. Найбольш актыўна ўжывалася аранжавая рэцэптура (супраць лясоў) і блакітная (супраць пасеваў рысу і іншых сельскагаспадарчых культур). Для лепшага распылення хімікатаў да іх дадаецца газа або дызельнае паліва.
Наступствы
За час вайны армія ЗША распыліла на тэрыторыі Паўднёвага В’етнама 72 млн літраў «агента оранж» для знішчэння лясоў, у тым ліку 44 млн літраў, якія змяшчаюць 2,3,7,8-тэтрахлордыбензыдыаксін. Дыяксін з’яўляецца ўстойлівым рэчывам, трапляючы ў арганізм чалавека з вадой і ежай, ён выклікае розныя захворванні печані і крыві, масавыя прыроджаныя ўродства нованароджаных і парушэнні нармальнага праходжання цяжарнасці. Пасля прымянення амерыканскімі ваеннымі хімікатаў ўжо пасля вайны загінула некалькі дзесяткаў тысяч чалавек. Усяго ў В’етнаме налічваецца каля 4,8 мільёна ахвяр распылення дэфаліянтаў, у тым ліку тры мільёны непасрэдна пацярпелых.
Яшчэ ў ходзе вайны прымяненне дэфаліянтаў падвяргалася крытыцы; пасля высветлілася, што аранжавы агент прывёў да цяжкіх захворванняў у вялікай колькасці амерыканскіх і паўднёвав’етнамскіх салдат, а таксама мясцовага насельніцтва. У цяперашні час жыхары многіх раёнаў на поўдні В’етнама працягваюць выпрабоўваць на сабе наступствы аперацыі «Ranch Hand».
Маштабнае ўжыванне амерыканскімі войскамі хімікатаў прывяло да цяжкіх наступстваў. Практычна цалкам былі знішчаны мангравыя лясы (500 тыс. га), знішчана 60% (каля 1 млн га) джунгляў і 30% (больш за 100 тыс га) раўнінных лясоў. З 1960 года ўраджайнасць каўчукавых плантацый знізілася на 75%. Амерыканскія войскі знішчылі ад 40 да 100% пасеваў бананаў, рыса, салодкай бульбы, папаі, памідораў, 70% какосавых плантацый, 60% гевеі, 110 тыс га плантацый казуарыны.
У выніку прымянення хімікатаў сур’ёзна змяніўся экалагічны баланс В’етнама. У пацярпелых раёнах з 150 відаў птушак засталося 18, адбылося амаль поўнае знікненне земнаводных і насякомых, скарацілася колькасць рыб у рэках і адбылося змяненне іх складу. Быў парушаны мікрабіялагічны склад глебы, атручаны расліны. Рэзка скарацілася колькасць відаў драўняна-хмызняковых парод вільготнага трапічнага лесу: засталіся адзінкавыя віды дрэў і некалькі відаў калючых траў, не прыдатных ў корм скаціне.
Змены ў фауне В’етнама пацягнулі выцясненне аднаго віду чорных пацукоў іншымі відамі, якія з’яўляюцца разносчыкамі чумы ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі. У краявідным складзе кляшчоў з’явіліся кляшчы-разносчыкі небяспечных хвароб. Падобныя змены адбыліся ў відавым складзе камароў: замест бясшкодных камароў-эндэмікаў з’явіліся камары-разносчыкі малярыі.
NGC 6290
NGC 6290 (іншыя абазначэнні — UGC 10665, MCG 10-24-88, ZWG 299.43, ARAK 513, PGC 59428) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Скарабагатаўшчына
Скарабага́таўшчына (, Скоробогатовщина) — вёска ў Дзяржынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Путчынскага сельсавета.
Галіна Рыгораўна Крук
Галіна Рыгораўна Крук (нар. ; Львоў) — украінская паэтэса і перакладчыца.
Біяграфія
Паводле адукацыі — філолаг-медыевіст, абараніла дысертацыю на тэму «Украінскае нізавое барока: паэтыка стылю і жанру» (2001). Аўтар паэтычных зборнікаў «Вандроўка ў пошуках дому» («Мандри у пошуках дому», 1997), «Сляды на пяску» («Сліди на піску», 1997), («Обличчя поза світлиною», 2005). Удзельнічала ў шматлікіх міжнародных фестывалях і творчых праектах.
Перакладалася на англійскую, рускую, польскую і харвацкую мовы. Сябра Асацыяцыі ўкраінскіх пісьменнікаў. Жыве і працуе ў Львове.
Эрнст Буш (генерал-фельдмаршал)
Эрнст Буш (Ernst Busch;, — , Олдэршот, Хэмпшыр) — нямецкі военачальнік, генерал-фельдмаршал (1943) вермахта, камандуючы групамі армій у часы Другой сусветнай вайны.
Саланцы
Саланцы фарміруюцца ва ўмовах непрамыўнога воднага рэжыму або пры рассаленні саланчакоў, пераважна разам з іншымі глебамі. Саланцам уласцівы вязкасць і набраканне ў вільготным стане, вялікае ўшчыльненне і цвёрдасць у сухім стане, слупкаватая, прызматычная ці глыбістая структура іліювіяльнага гарызонту, малая водапранікальнасць, высокая рухомасць калоідаў. У верхнім гарызонце маецца 0,5—8 % гумусу.
Малаўрадлівыя, пакрытыя саланцовай расліннасцю глебы. Выкарыстанне сланцоў у гаспадарчых мэтах патрабуе прамыўкі, гіпсавання і ўнясення арганічных угнаенняў.
Пры пераўвільгатненні і рассаленні з саланцоў утвараюцца соладзі.
Малдоўскі тэхнічны ўніверсітэт
Малдоўскі тэхнічны ўніверсітэт — вышэйшая тэхнічная навучальная ўстанова Рэспублікі Малдова, акрэдытаваная дзяржавай.
Універсітэт заснаваны ў 1964 годзе. Выточная назва — Кішынёўскі політэхнічны інстытут імя Лазо. У першы навучальны год на 5 факультэтах (Механічным, Будаўнічым, Тэхналагічным, Электратэхнічным, Эканамічным) ва ўніверсітэце навучаліся 5140 студэнтаў.
Навучанне ва ўніверсітэце вядзецца на румынскай. Існуюць таксама групы, якім выкладаюць на адной з замежных моў (французскай, англійскай).
Садавіна
Садавіна — кулінарнае паняцце — сакавіты, звычайна ядомы, плод дрэва або хмызняку. Разнавіднасцю садавіны з’яўляюцца таксама некаторыя ягады.
На думку батанікаў, кожны плод, разам з насеннем, — садавіна. Іх можна падзяліць на тры віды:
Мантан’я (Італія)
Мантан'я (Montagna) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Насельніцтва складае 1482 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 82 чал./км². Займае плошчу 18 км². Паштовы індэкс — 39040. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Ваўкавыскі дзяржаўны аграрны каледж
Ваўкавыскі дзяржаўны аграрны каледж (ВДАК) — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў г. Ваўкавыск. Размешчаны па адрасе вул. Перамогі, 52.
Прастрэл шыракалісты
Прастрэл шыракалісты, Сон раскрыты, Сон-трава, Сон звычайны (Anemone patens, Pulsatilla patens ці Pulsatilla latifolia ) — від кветкавых раслін з роду Кураслеп, сямейства.
Паводле The Plant List на 2013 год, від адносіцца да роду кураслеп, адпаведна мае назву: Anemone patens L..
Ваўкавыскі дзяржаўны аграрны каледж
Гісторыя
У 2002 годзе тэхнікум ператвораны ў Ваўкавыскі дзяржаўны аграрны каледж. За перыяд існавання ўстановай адукацыі падрыхтавана 13354 спецыялістаў аграрна-прамысловага комплексу.
У 1953—1962 гадах пасаду дырэктара займаў Іван Георгіевіч Арэстаў.
Прастрэл шыракалісты
Назва
Сон раскрыты, друмель, сон, сон-трава, сончык , булдоўнік, казінае масла, курчаннік, пралеска, саксоннік.
Батанічнае апісанне
Каранёвае лісце на доўгіх, не густа валасістых хвосціках, у абрысе круглява-сэрцападобныя, дланепадобна-трохрассечаныя з ромбавымі глыбока-двух-трохраздзельнымі сегментамі і з клінаватымі, дзвюх-чатырохнадрэзанымі ці зубчастымі дзелькамі з вострымі, часта некалькі выгнутымі лопасцямі, у маладосці, асабліва ўнізе валасістымі, якія пазней робяцца голымі, з’яўляюцца пасля цвіцення і адміраюць восенню.
Сцеблы стромкія, апранутыя густымі, адтапыранымі, мяккімі валасінкамі.
Плодзікі даўгаватыя, як і слупкі моцна валасістыя.
Арэал
Паўночная Еўропа: Фінляндыя (поўдзень), Швецыя (усход); Цэнтральная Еўропа: Чэхія, Германія, Венгрыя, Польшча, Славакія; Паўднёвая Еўропа: Румынія; тэрыторыя былога СССР: Беларусь, Эстонія, Латвія, Літва, Еўрапейская частка Расіі, Украіна, Казахстан, Заходняя Сібір, Усходняя Сібір (поўдзень), Далёкі Усход; Азія: Кітай, Манголія; Паўночная Амерыка: Канада (захад Паўночна-Заходняй Тэрыторыі, Юкан, захад Антарыа, Альберта, Брытанская Калумбія, Манітоба, Саскачэван), ЗША (поўнач Ілінойса, Аёва, Мінесота, Небраска, Паўночная Дакота, Паўднёвая Дакота, Вісконсін, Каларада, Айдаха, Мантана, Вашынгтон, Ваёмінг, Нью-Мехіка, Тэхас, поўнач Юты.
Расце на дзярнова-падзолістай глебе ў хваёвых, хваёва-дубовых, хваёва-бярозавых лясах верасовага, бруснічнага, арляковага, імшыстага і травянога тыпаў, на верасовых пустках, баравінных схілах і ў хмызняках.
На Палессі і ў лесастэпе Украіны сустракаецца ў хваёвых і мяшаных лясах.
Хімічны склад
У свежай траве змяшчаецца протаанеманін, у сухой — біцыклічны лактан (анеманін), сапаніны.
Прымяненне
Вельмі дэкаратыўная расліна як пры цвіценні, так і ў пладах. Культывуецца ў кветніках (разам з іншымі відамі прастрэлу). Расліна мае лекавыя і фарбавальныя ўласцівасці.
Прэпараты расліны ўжываюць як заспакаяльны і снатворны сродак.
У народнай медыцыне сон-трава ўжываецца ад многіх хвароб. Водны экстракт травы прастрэлу аказвае моцнае бактэрыцыднае і фунгіцыднае дзеянне і выкарыстоўваецца вонкава для найхуткага гаення ран і пры грыбковых захворваннях скуры. Адвар травы п’юць у малых дозах пры кашлю і жаночых захворваннях. Настойка травы на гарэлцы ўжываецца ў якасці расцірання пры рэўматызме. Свежую траву вараць у рускай печцы без вады і сокам, які выдзяляецца, лечаць апёкі.
Ахова
Занесены ў Чырвоныя кнігі Беларусі, Казахстана, Латвіі, Літвы, , Эстоніі, вялікага ліку суб’ектаў Расійскай Федэрацыі, шэрагу абласцей Украіны.
Ва Украіне ахоўваюць у «», Нацыянальных прыродных парках «», «»,  «», «Днястроўскі каньён», шматлікіх заказніках і помніках прыроды.
Святлана Самуілаўна Фабрыкант
Святлана Самуілаўна Фабрыкант (нар. г., ) — украінская журналістка і тэлевядучая, народны дэпутат Вярхоўнай Рады Украіны VII склікання. Прайшла ў Вярхоўную Раду па спісе Партыі рэгіёнаў. Нумар 25 у спісе.
Журналіст, тэлевізійная вядучая, грамадскі дзеяч, былы гулец каманды Вышэйшай лігі КВЗ «Адэскія джэнтльмены», двойчы чэмпіён Клуба. На дадзены момант займае пасаду кіраўніка абласнога штаба партыі Моцная Украіна.
У 1984 годзе скончыла адэскую сярэднюю школу № 24 і паступіла ў Адэскі дзяржаўны ўніверсітэт ім. Мечнікава, аднак універсітэт так і не скончыла. Прымала актыўную ролю ў жыцці ВНУ. З 1986 года стала адным з членаў каманды КВЗ АДУ "Адэскія джэнтльмены". Каманда станавілася двойчы чэмпіёнам Савецкага Саюза па КВЗ, у сезонах 1986/1987 і 1990.
У 2009 годзе стала кіраўніком Адэскай абласной арганізацыі партыі "Моцная Украіна". Адэскае аддзяленне партыі прыняло рашэнне не вылучаць Святлану Фабрыкант кандыдатам у гарадскога галавы Адэсы на мясцовых выбарах, якія павінныя змагацца 31 кастрычніка 2010 года, а падтрымаць адзінага кандыдата ад апазіцыі цяперашняму гарадскому кіраўніку Аляксея Кастусёва. У сваю чаргу Кастусёў заявіў, што ў выпадку яго абрання гарадскім галавой Адэсы Святлана Фабрыкант будзе прызначаная сакратаром Адэскай гарадской рады.
Гродзенскія корчмы
Гродзенскія корчмы — колішнія корчмы ў Гродне.
Гісторыя
Корчмы «Галеча», «Выгода» і «Раскоша» пабудаваны ў 1770-я гады абапал галоўнай магістралі Гарадніцы (арх. Ю. Мёзер, Д. Сака). «Галеча» і «Выгода» знесеныя ў канцы XIX ст., «Раскоша» знішчаная пад час рэканструкцыі вул. Ажэшкі.
Галеча
Карчма «Галеча» складалася з кампактнага двухпавярховага мураванага будынка гатэля і выцягнутай прамавугольнай у плане драўлянай стайні з цагляным каркасам, якая прылягала да дваровага фасада гатэля. Будынкі былі накрытыя высокімі двухсхільнымі дахамі. Уваход у гатэль вылучаўся цэнтральным рызалітам з фігурным франтонам.
Раскоша
Карчма «Раскоша» мела сіметрычную кампазіцыю, складалася з трох аднапавярховых квадратных у плане аб'ёмаў, якія прылягалі адзін да аднаго вугламі і ўтваралі паўадкрыты двор. У цэнтральным аб'ёме размяшчаўся гатэль, у бакавых — стайні. Фасад гатэля быў аздоблены плоскімі лапаткамі і завяршаўся лучковым атыкавым франтонам, які закрываў тарэц двухсхільнага даху з мансардай. Стайні былі накрытыя пакатымі чатырохсхільнымі дахамі, сцены аздоблены руставанымі лапаткамі.
Выгода
Карчма «Выгода» складалася з кампактнага двухпавярховага накрытага дахоўкай мураванага будынка гатэля з балконамі на ўзроўні другога паверху і прамавугольнай у плане гаспадарчай прыбудовы, у якой размяшчаліся стайня, кладавыя і вялікая саладоўня.
Вярховічы
Вярхо́вічы (, Верховичи) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета. У вёсцы 230 гаспадарак (2005), 531 жыхар (2010).
Вярховічы размешчаны за 29 км на паўночны захад ад Каменца, за 57 км на поўнач ад Брэста, за 12 км ад чыгуначнай станцыі Высока-Літоўск (лінія Брэст — Беласток). Праз вёску праходзіць аўтадарога рэспубліканскага значэння Брэст — Каменец — Камянюкі.
Гісторыя
Упершыню згаданы ў 1559 годзе ў «Рэвізіі пушч і пераходаў звярыных у Вялікім Княстве Літоўскім», дзе змяшчаецца апісанне межаў вярховіцкага ўладання паноў Копацяў. У другой палове XVI ст. двор у Берасцейскім павеце ВКЛ. У 1567 годзе маёнтак, з якога Васіль Копаць выстаўляў коней для войска. У 1577 годзе шляхецкае ўладанне, 151 гаспадарка. У 1582 — двор, уласнасць Войны. Каля Вярховічаў у час Невядомай вайны ў 1655 годзе маскоўскія войскі разграмілі гетмана польнага Паўла Сапегу, пасля чаго аблажылі Каменец.
У 1795 годзе ў выніку Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у складзе Расійскай імперыі. У другой палове XIX ст. мястэчка, цэнтр Вярховіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні. Аднайменны маёнтак належаў памешчыкам Ротам. У 1878 годзе Іван Рот арганізаваў у маёнтку ферму па развядзенні буйной рагатай жывёлы, якая на выстаўках неаднаразова адзначалася медалямі. Перасяленцы з Валыні і перасяленцы-яўрэі, якія з'явіліся ў Вярховічах цягам XVII—XVIII стагоддзяў пабудавалі карчму і гандлёвыя рады.
У 1885 годзе мястэчка, 84 жыхары, валасное праўленне, праваслаўная царква (1818), малітоўны дом, піваварны завод, 12 крам, ветраны млын, за 1 вярсту ад мястэчка знаходзіўся вінакурны завод. У склад воласці ўваходзілі 22 паселішчы (724 двары, 5922 жыхары). У 1890 годзе ў маёнтку І.Рота 1023 дзесяціны зямлі, у мястэчку 99 дзесяцінаў зямлі. У 1897 годзе паводле перапісу ў мястэчку 23 двары, 384 жыхары, 2 царквы, хлебазапасны магазін, яўрэйскі малітоўны дом, урачэбны прыёмны пакой, валасное праўленне, народнае вучылішча, 2 абутковыя, кравецкая, фарбавальная, сталярная майстэрні, 5 дробных крам, карчма, кожны аўторак праводзіліся базары, 7 разоў у год — кірмашы; у маёнтку 5 двароў, 53 жыхары, вінакурны завод, ветраны млын; у фальварку 4 двары, 53 жыхары, кузня. У канцы XIX ст. царкоўнаму прыходу належала 99 дзесяцінаў зямлі, 691 двор, да яго адносілася 3098 прыхаджан мужчынскага і 2855 жаночага полу.
У 1905 годзе 248 жыхароў, у народным вучылішчы 106 навучэнцаў. У выніку Польска-савецкай вайны па Рыжскай мірнага дагавора з 1921 года ў складзе Польшчы, цэнтр Вярховіцкай гміны Брэсцкага павета Палескага ваяводства. У 1923 годзе мястэчку 45 двароў, 223 жыхары; у фальварку 1 двор, 18 жыхароў.
У выніку Пакту Молатава — Рыбентропа з 1939 года ў складзе Брэсцкай вобласці БССР. У 1940 годзе вёска, цэнтр сельсавета Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці, 50 двароў, 275 жыхароў, 7-гадовая школа, паштовае аддзяленне, сельпо, бальніца, аптэка. У былым маёнтку (20 двароў, 100 жыхароў) быў арганізаваны калгас «Парыжская камуна». Цягам 2-ой сусветнай вайны вёска акупавана нямецкімі войскамі з 22.06.1941 да 27.07.1944. Вызвалена воінамі 65-й арміі. На франтах загінулі 4 жыхары вёскі.
У 1960 годзе вёсцы 623 жыхары. З 1962 года ў Камянецкім раёне. У 1970 годзе 773 жыхары, у калгасе «Расія».
Інфраструктура
Дзейнічаюць сярэдняя школа, бібліятэка, аддзяленне сувязі, Дом культуры, 2 бальніцы, амбулаторыя, аптэка, крама, камбінат бытавога абслугоўвання, крухмальны завод.
Інтэрнацыянал
Назву Інтэрнацыяна́л маюць:
NGC 6291
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Доўбізна
До́ўбізна (, Долбизна) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Драсён земнаводны
Драсён земнаводны, Вадзяная грэчка , Гарэц, Уцэўнік  , Вуцёўнік (Persicaria amphibia) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Батанічнае апісанне
Існуюць 2 разнавіднасці — наземная і водная. Наземная форма мае амаль прамастойнае сцябло, апушанае ў верхняй частцы і шурпатае лісце на кароткіх чаранках. Водная форма мае голае або апушанае плывучае сцябло і бліскучае голае лісце на доўгіх чаранках.
Арэал і экалогія
Від з’яўляецца родным для большай частцы Паўночнай Амерыкі і Еўразіі. Расце па берагах вадаёмаў, на вільготных лугах, нізінных балотах. Цвіце ў чэрвені—верасні. Святлолюбівая расліна.
Выкарыстанне
Розныя часткі гэтай расліны выкарыстоўваліся амерыканскімі індзейцамі ў якасці лекавых сродкаў, а часам і ў якасці ежы. Дубільная расліна.
Заходні Саян
Заходні Саян — горная сістэма працягласцю 650 км у паўднёвай частцы Сібіры. Абмяжоўваецца з захаду Шапшальскім хрыбтом Усходняга Алтая і Абаканскім хрыбтом Кузнецкага Алатау. Цягнецца ў шыротным кірунку паласой, паступова звужаецца з 200 да 80 км, ад вярхоўяў ракі Абакан да стыку з хрыбтамі Усходняга Саяна ў вярхоўях рэк Казыра, Уда і Кіжы-Хем. З поўначы да Заходняга Саян прымыкае Мінусінская катлавіна, а з поўдня - Тувінская катлавіна.
Цім Скарэнка
Біяграфія
Скончыў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Рухавікі ўнутранага згарання». Да 2009 года працаваў на Мінскім аўтамабільным заводзе інжынерам-выпрабавальнікам аўтамабільнай акустыкі, у 2009 годзе пераехаў у Маскву, стаў рэдактарам у часопісе «Што новага ў навуцы і тэхніцы». У канцы таго ж года перайшоў у «Папулярную механіку». З 2018 года працуе ў «Лабараторыі Касперскага».
Проза
Літаратурай пачаў займацца ў 2004 годзе. У 2007 годзе ўвайшоў у шорт-ліст незалежнай літаратурнай прэміі «Дэбют». Першая публікацыя – апавяданне «Ціхія гульні» ў альманаху “Поўдзень. XXI стагоддзе» (№ 9’2008). Першы сольны апублікаваны твор – раман «Ода абсалютнай жорсткасці» (М.: Факультэт, 2010). Другі раман Ціма Скарэнкi, «Сад Іераніма Босха» (2011), увайшоў у лонг-лісты прэмій «Вялікая кніга» і «Нацыянальны бэстсэлер» i атрымаў шэраг жанравых узнагарод, у тым ліку «Бронзавы слімак» Барыса Стругацкага. На сёння апублікавана 45 апавяданняў (у перыёдыцы і сольным зборніку) і 7 раманаў.
Аўтарская песня і паэзія
З 1998 года піша песні і выконвае іх пад гітару, з'яўляецца лаўрэатам і дыпламантам шэрагу фестываляў аўтарскай песні і паэтычных конкурсаў. Доўгі час быў у клубе аўтарскай песні Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У розны час станавіўся лаўрэатам і дыпламантам фестываляў аўтарскай песні «Славутыч» (Славутыч, Украіна), «Ліцадзейства старога горада» и «Лістапад» (абодва — Віцебск, Беларусь), «Булат» (Сумы, Украіна), «Унікальны аўтар» (Санкт-Пецярбург, Расія) і іншых. Запісаў шэсць студыйных альбомаў у жанры аўтарскай песні. У якасці паэта публікуецца часцей за ўсё ва ўласным блогу. Першая «папяровая» публікацыя вершаў – альманах «Панядзелак» (М.: Эксма, 2006). У 2011 годзе ў Германіі выйшаў зборнік вершаў «Псы Гасподнія» (Зіндэльфінген: stella.ru, 2011. ISBN 978-3-941953-35-2). З 2003 года выступае з канцэртамі – і як аўтар-выканаўца, і з чытаннем вершаў. Выступаў у Менску, Маскве, Санкт-Пецярбургу, Казані, Ніжнім Ноўгарадзе, Віцебску, Наваполацку, Палтаве і гэтак далей.
Журналістыка і папулярызацыя навукі
З 2009 па 2018 год працаваў у сферы журналістыкі — спачатку ў часопісе «Што новага ў навуцы і тэхніцы», затым — у «Папулярнай механіцы». Супрацоўнічае ў якасці калумніста з часопісам «Свет фантастыкі». Апублікаваў больш за 400 артыкулаў у часопісах «Папулярная механіка», «Свет фантастыкі», «Што новага ў навуцы і тэхніцы», «Maxim», «Tatler», «Cosmopolitan», «Веснік паветраплавання», «SportFacilities», «Тэхніка — моладзі» і іншых. З 2015 па 2018 год працаваў галоўным рэдактарам інтэрнэт-партала popmech.ru.
З 2014 года займаецца папулярызацыяй навукі, чытае лекцыі на тэхнічныя тэмы ў розных гарадах. Выпусціў шэраг навукова папулярных кніг. Кніга «Вынайдзена ў Расіі: гісторыя рускай вынаходніцкай думкі ад Пятра I да Мікалая II» трапіла ў шорт-ліст прэміі «Асветнік» 2017 года, а кніга «Вынайдзена ў СССР. Гісторыя вынаходніцкай думкі з 1917 па 1991 год» — у лонг-ліст прэміі «Асветнік» 2019 года.
Узнагароды і прэміі
Лаўрэат літаратурных прэмій (проза) «Срэбная страла» (2010, 2012), «Еўракон» (2011), «Бронзавы слімак» (2011), «Бронзавы кадуцей» (2011), «Бягучая па хвалях» за лепшы жаночы вобраз у фантастычным творы (2011 – за вобраз Маі ў рамане «Законы прыкладной эўтаназіі»), «Вандроўнік» (2012), «Бронзавы Раскон» (2012), «Дні фантастыкі ў Кіеве» (2011), «Facultet» (2009) і іншых. Лаўрэат Літаратурнай прэміі імя Аляксандра Бяляева 2015 года за цыкл нарысаў «Займальныя навуковыя доследы і майстар-класы», апублікаваны ў часопісе «Папулярная механіка».
Лаўрэат паэтычных прэмій «Скрыжаванне» (2009), «Ілля-Прэмія» (2009), «Літаратурная Вена» (2010) , прэміі імя В. Бешанкоўскай (2010/11) ды іншых.
Лаўрэат XLI Усерасійскага фестывалю аўтарскай песні імя Валерыя Грушына.
Аўдыёкніжкі
Апавяданні «Каталог Кілінсбі», «Сцэна для Джона Доу» , «Прыгнёт добрага чалавека» і «Спадар Адзінота» «агучаныя» ў рамках падкастаў праекта «Мадэль для зборкі».
Таксама ў фармаце аўдыёкніжак афіцыйна выйшлі:
Дыскаграфія
Цім Скарэнка запісаў шэсць музычных альбомаў у жанры аўтарскай песні на студыях «Сібірскі тракт» (Казань), «Ça va» (Масква) і «Сакрэтнай студыі» (Масква).
Увядзенне ў храм Прасвятой Багародзіцы
Увядзенне ў храм Прасвятой Багародзiцы (Εἴσοδος τῆς ῾Υπεραγίας Θεοτόκου ἐν τῷ Ναῷ, Praesentatio S. Mariae in templo) — хрысціянскае свята, заснаванае на позніх апокрыфах аб тым, што бацькі Божай Маці Святы Іаакім і Святая Ганна, выконваючы зарок прысвяціць свайго дзіця Богу, у трохгадовым узросце прывялі сваю дачку Марыю ў Іерусалімскі храм, пры якім яна жыла да сваіх заручын з праведным Іосіфам.
У праваслаўі належыць да ліку дванадзесятых свят. Іерусалімская, Руская, Грузінская, Сербская праваслаўныя цэрквы, а таксама Украінская грэкакаталіцкая царква (у межах Украіны), стараверы і некаторыя іншыя святкуюць Увядзенне па юліянскім календары (у XX—XXI стагоддзях 21 лістапада па юліянскім календары адпавядае 4 снежня па грыгарыянскім).
У Рымска-Каталіцкай царкве ў наш час гэты дзень мае статус (ранг) памяці і адзначаецца 21 лістапада па грыгарыянскім календары; у Копцкай царкве — 29 лістапада.
Апісанне падзеі
Пра падзеі, якія паслужылі асновай для свята, паведамляюць апокрыфы: «Протаевангелле Якава» (другая палова II стагоддзя) і лацінскае «Евангелле псеўда-Матфея» (IX стагоддзе). Гэтыя крыніцы адрозніваюцца ў дэталях.
Ёсць таксама пазнейшае апавяданне аб Увядзенні, якое вельмі коратка пераказвае Протаевангелле Якава, у Міналогіі Васілія II (канец X стагоддзя). Пачынаючы з IX стагоддзя з'яўляецца шэраг сачыненняў хрысціянскіх аўтараў, якія апавядаюць пра гэту падзею. Гэта сачыненні Георгія Нікамедыйскага, Феафілакта Балгарскага, сачыненне невядомага аўтара (у розных рукапісах падпісанае рознымі імёнамі: Андрэй Крыцкі, Георгій Нікамедыйскі, Яўфімій патрыярх Тырнаўскі), сачыненне, падпісанае імем Германа архіепіскапа Канстанцінопальскага, сачыненне, падпісанае імем Тарасія архіепіскапа Канстанцінопальскага, а таксама сачыненне невядомага, аўтара, уключанае ў Вялікі Сінаксар. Названыя сачыненні былі да сярэдзіны XVI стагоддзя, не толькі перакладзены на славянскую мову, але і сабраны ў адной кнізе. Яны ўнесены мітрапалітам Макарыем у Вялікія Мінеі Чэцці. Акрамя таго, дзве аміліі на Увядзенне напісаў Грыгорый Палама. Паводле звестак крыніц, калі перад зачаццем Багародзіцы яе маці Святой Ганне з'явіўся анёл і абвясціў, што яна народзіць дзіця, то Ганна дала зарок: «Калі я нараджу дзіцё мужчынскага ці жаночага полу, аддам яго ў дар Богу майму, і яно будзе служыць Яму ўсё сваё жыццё».
Калі Марыя дасягнула трохгодовага, бацькі вырашылі выканаць дадзены імі раней зарок, прысвяціць Яе Богу, і накіраваліся ў Іерусалімскі храм: У Храме Марыю сустрэў першасвятар (праваслаўнае паданне лічыць, што гэта быў Захарыя, бацька Іаана Прадцечы) са мноствам святароў. Бацькі паставілі Марыю на першую прыступку лесвіцы, якая вяла да ўваходу ў Храм. Нягледзячы на Свой узрост, Марыя лёгка пераадолела стромкія прыступкі храма. Па адмысловым адкрыцці, першасвятар увёў яе, як адушаўлёны ківот Божы, у Святая Святых, куды меў права ўваходзіць толькі першасвятар аднойчы ў год на вялікае свята Ачышчэння — гэтым была паказана Яе адмысловая роля ў лёсе чалавецтва. Усе прысутныя ў храме былі здзіўлены незвычайнай падзеяй. Маці Божая, сама не ведаючы таго, з самага свайго нараджэння атрымлівае ласку ў вачах Творцы свету. Ёй наканавана стаць той, хто народзіць Збаўцу ўсяго чалавецтва ад граху, смерці, праклёну. І гэты момант увядзення з'яўляецца прадвесцем гэтай вялікай справы.
Паводле Протаевангелля Якава, у Храме Марыя знаходзілася да дванаццаці гадоў, калі па ўказанні анёла святар Захарыя арганізаваў агляд жаніхоў, на якім па посаху, які цудоўна расквітнеў, мужам Марыі быў абраны ўдавец Іосіф.
У вышэйпералічаных хрысціянскіх аўтараў паведамляюцца падрабязнасці жыцця Дзевы Марыі: Марыя жыве ў самым Храме, у Святая Святых, і тут ёй ежу і пітво з нябёсаў, да канца яе знаходжання ў Храме, прыносіць арханёл Гаўрыіл; калі Дзеве Марыі споўнілася 12 гадоў арханёл Гаўрыіл прыносіць Дабравешчанне Марыі, і Дзева Багародзіца пакідае Храм. Гэта апісанне пераказана ў грэчаскіх тэкстах Мінеі, якія перакладзены на царкоўна-славянскую мову і па якіх дагэтуль праводзяцца набажэнствы ў грэчаскіх і праваслаўных цэрквах.
Апакрыфічнае сачыненне «Евангелле Псеўда-Матфея» паведамляе, што «ў час знаходжання Прачыстай Дзевы ў Іерусалімскім храме яна выхоўвалася да 14 гадоў сярод набожных дзеў, у памяшканні па-за Храмам, старанна чытала Свяшчэннае Пісанне, займалася рукадзеллем і ўвесь час малілася і расла ў любові да Бога». «Евангелле Псеўда-Матфея» паведамляе, што Марыя з раніцы да трэцяй гадзіны дня праводзіла час у малітве, затым да дзявятай гадзіны займалася рукадзеллем, а потым ізноў малілася, пакуль ёй не з'яўляўся анёл з ежай.
Еранім Стрыдонскі, згадваючы наведванне Марыі анёлам, аднак паказвае: «Калі б хто спытаў мяне: як праводзіла часы юнацтва Прасвятая Дзева, я б адказаў яму: гэта вядома Самаму Богу і Арханёлу Гаўрыілу, неадступнаму ахоўніку Яе».
Усталяванне святкавання
Увядзенне ў храм найбольш позняе дванадзесятае свята. Некаторыя даследчыкі звязваюць яго з'яўленне з узвядзеннем Юстыніянам новай Багародзічнай царквы ў Іерусаліме ў 543 годзе. Але гэта версія з'яўляецца толькі гіпотэзай, якая не мае ніякіх дакументальных пацвярджэнняў.
Праваслаўная царква
Свята паказаны ў некаторых каляндарах VIII стагоддзя, але кароткае яго апісанне сведчыць пра адсутнасць асаблівай урачыстасці яго адзначэння. Першыя гаміліі, прысвечаныя гэтаму святу былі прыпісваюцца канстанцінопальскаму патрыярху Герману († 733), пазнейшыя гаміліі напісаны патрыярхам Тарасіем († 806).
Шырокае распаўсюджванне свята атрымала толькі з IX стагоддзя, стыхіры на літыі, якога напісаны Георгіем Нікамедыйскім, з'яўляюцца і два каноны свята: Георгія Нікамедыйскага і Васілія Пагарыёта, архібіскупа Кесарыйскага. Аднак да XIV стагоддзя не ўваходзіла ў лік дванадзесятых. Пра гэта сведчаць указанні Феадора Прадрома (XII стагоддзе) і Нікіфара Каліста (XIV стагоддзе). Пры гэтым паводле студыйскага і іерусалімскаа Тыпіконаў XI—XIV стагоддзяў увядзенне Багародзіцы ў Храм адзначалася амаль гэтак жа ўрачыста, як і іншыя дванадзесятыя святы. Але ўсё ж нават у Тыпіконах XVII стагоддзя шэраг асаблівасцей службы Увядзення паказваюць, што статус гэтага свята саступае статусу іншых дванадзесятых свят.
Хрысціянскія храмы, асвячоныя ў гонар гэтага свята, называюцца Увядзенскімі.
Каталіцкая царква
На Захадзе свята было вядомы з IX стагоддзя ў Сіцыліі, дзе пражывала шмат праваслаўных грэкаў. У XI стагоддзі нарманы, якія захапілі востраў, прынеслі гэта свята ў Англію. Шырокае распаўсюджанне ў Еўропе свята Увядзення атрымала толькі ў другой палове XIV стагоддзя. У 1340 годзе ў адказ на зварот Філіпа дэ Мезьера, канцлера іерусалімскага караля, увесці гэта свята ў Каталіцкай царкве па прыкладзе грэкаў Папа Грыгорый XI дазволіў правядзенне службы Увядзення толькі ў якасці вотыўнай.
У Францыі свята атрымала распаўсюджанне ў XV стагоддзі дзякуючы каралю Карлу V, які ў XIV стагоддзі загадаў праводзіць службу Увядзення ў сваёй прыдворнай капліцы ў Парыжы. У агульны каляндар Рымска-каталіцкай царквы свята Увядзення ўключыў Папа Сікст V у 1585 годзе.
Іканаграфія
Цэнтрам кампазіцыі ўвядзення Багародзіцы ў храм з'яўляецца фігура Марыі, якая малюецца значна меншай за іншыя фігуры, але пры гэтым яна апранута ў мафорый, які з'яўляецца традыцыйным адзеннем замужніх жанчын. Побач з Марыяй малююцца яе бацькі, якія прывялі яе ў храм. За імі можа малявацца працэсія дзеў, якія суправаджалі Марыю па дарозе з Назарэта ў Іерусалім. У храме, якія сімвалічна адлюстроўваецца якківорый, Дзеву Марыю сустракае святар Захарыя. Трохгадовая Марыя звычайна паводзіць сябе як маленькая разважлівая жанчына — упэўнена пераадольвае 15 вялікіх прыступак лесвіцы, не абарочваючыся назад і выклікаючы захопленае здзіўленне першасвятара, які радасна працягвае да яе рукі. Ступеней 15 — як і псалмоў, якія называюцца ўзыходнымі, іх прамаўлялі паломнікі, якія падымаліся ў храм.
Паводле апакрыфічнага апавядання малюецца лесвіца, па якой трохгадовая Марыя самастойна ўвайшла ў Храм. Дадаткова можа прысутнічаць выява Марыі, якую корміць анёл у храме. На іконах гэта кампазіцыя малюецца асобна.
У Ермініі Дзіянісія Фурнааграфіёта прыводзяцца наступныя ўказанні па напісанні ікон, прысвечаных гэтаму святу:
У глыбіні храма ў дзвярах з трыма прыступкамі стаіць прарок Захарыя ў іерэйскім аблачэнні, працягнуўшы рукі да прасвятой Марыі, якая, быўшы трох гадоў, узыходзіць па прыступках, працягнуўшы адну ручку да Захарыі, а ў іншай трымаючы свечку. За Ёю Іаакім і Ганна глядзяць адзін на аднаго і паказваюць на Яе, а побач з імі стаяць дзяўчыны са свечкамі. У адной святліцы храма пад прыгожым навесам сядзіць Прасвятая і прымае хлеб ад арханёла Гаўрыіла, які, падаючы Ёй гэту ежу, бласлаўляе Яе.
Маргарыта Віталеўна Шол
Маргарыта Вітальеўна Шол (Маргарита Віталіївна Шол; нар. года,, Данецкая вобласць) — украінскі палітык. Народны дэпутат Украіны IX склікання.
Біяграфія
Скончыла эканамічны факультэт Прыазаўскага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта. Шол працавала бухгалтарам у МКВ «Украінскі інстытут сталёвых канструкцый імя В. Шыманоўскага».
Давераная асоба кандыдата ў Прэзідэнты Украіны Уладзіміра Зяленскага на выбарах 2019 года.
Кандыдат у народныя дэпутаты ад партыі «Слуга народа» на парламенцкіх выбарах 2019 года, № 107 у спісе. На час выбараў: часова не працуе, беспартыйная. Член Камітэта Вярхоўнай Рады па пытаннях аграрнай і зямельнай палітыкі, старшыня падкамітэта па пытаннях развіцця базавых галін у аграпрамысловым комплексе.
Намеснік сустаршыні групы па міжпарламенцкіх сувязях з Латвійскай Рэспублікай.
Валянцін Васілевіч Холад
Валянцін Васілевіч Холад (нар., вёска Пятровічы, , Мінская вобласць) — Герой Савецкага Саюза (1982), контр-адмірал (1988).
Налес
Налес (Nalles) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бальцана.
Валянцін Васілевіч Холад
Скончыў Першае вышэйшае ваенна-марское вучылішча падводнага плавання (1958), Ваенна-марскую акадэмію імя М. Г. Кузняцова (1988). У 1958-92 гг. на падводных лодках Паўночнага флоту: камандзір групы, старшы памочнік камандзіра лодкі. камандзір атамнага падводнага крэйсера, намеснік камандзіра злучэння падводных лодак. Капітан 1-га рангу Холад вызначыўся ў працяглым выпрабавальным перахдзе пад ільдамі Арктыкі.
Налес
Насельніцтва складае 1634 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 136 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 39010. Тэлефонны код — 0471.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Губіцкі сельсавет
Гу́біцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Губічы.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Буда-Кашалёўскага раёна Бабруйскай акругі БССР. З 27 кастрычніка 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Буда-Кашалёўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Губіцкага сельсавета 11 населеных пунктаў. 1 снежня 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Старабудскага сельсавета (13 населеных пунктаў: Асавок, Баец, Барок, Васход, Даліна, Елянец, Лявады, Недайка, Падчыстае, Салаўёў, Старая Буда, Светлы, Ясмень). 22 сакавіка 2018 года скасаваны пасёлак Салаўёў.
У склад Губіцкага сельсавета ўваходзілі ў наш час не існыя: да 1930 года пасёлак Дубенск, да 1964 года пасёлак Падлессе (да 1929 года меў назву Пяціхатка).
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (10 населеных пунктаў) — 772 чалавекі, з іх 93,1 % — беларусы, 4,7 % — рускія, 1,8 % — украінцы.
NGC 6292
NGC 6292 (іншыя абазначэнні — UGC 10684, MCG 10-24-93, ZWG 299.47, IRAS17024+6106, PGC 59498) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ісоп
Ісоп (Hyssopus) — род кветкавых раслін сямейства ясноткавых.
Батанічнае апісанне
Шматгадовыя травяністыя ці паўкустовыя расліны вышынёю да 70 см. Сцябло галінастае, 4-граністае. Лісце лінейна-ланцэтнае, суцэльнакрайняе. Кветкі пераважна сінія, радзей ружовыя, белыя, сабраныя ў аднабаковыя коласападобныя суквецці. Плод — арэшак.
Арэал
Выдзяляецца каля 15 відаў. Пашыраны ў Паўднёвай Еўропе, Паўночнай Афрыцы, Азіі; На Беларусі вырошчваюць.
Казімірава (Камянецкі раён)
Казімі́рава (, Казимирово) — вёска ў Камянецкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Вярховіцкага сельсавета.
Новая Ёлча
Размяшчэнне
У 41 км на паўднёвы ўсход ад Брагіна, 2 км ад чыгуначнай станцыі Ёлча (на лініі Оўруч — Палтава), 170 км ад Гомеля.
Транспартная сетка
Побач аўтадарога Камарын — Брагін.
Планоўка складаецца з прасталінейнай вуліцы, арыентаванай з паўднёвага захаду на паўночны ўсход, да якой з поўначы пад прамым кутом далучаецца прасталінейная вуліца, якая перасякаецца чыгункай. Працуе чыгуначная станцыя Ёлча. Рух прыгарадных паяздоў у напрамку Чарнігава.
Забудова драўлянымі хатамі сядзібнага тыпу.
Гісторыя
Вядомая з XIX стагоддзя як вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскай губерні У 1850 годзе валоданне Празора. У 1885 годзе ў сядзібе Ёлча дзейнічалі бровар, патачны завод і паравы млын. Цэнтр Ёлчанскай воласці, у склад якой у 1890 годзе ўваходзіла 36 населеных пунктаў. У 1897 годзе функцыянавалі народная вучэльня, хлебазапасны магазін, крама, карчма.
У склад Новаялчанскага сельсавета ў 1962 годзе ўваходзіла ў наш час не існая вёска Прудовіца.
Вера Цімафееўна Шалудчанка
Вера Цімафееўна Шалудчанка (Віра Тимофіївна Шелудченко; нар., , Чудніўскі раён, Жытомірская вобласць, УССР) — гарадскі кіраўнік горада Жытомір у перыяд з 9 красавіка 2006 года па 9 лістапада 2010 года.
Біяграфія
Нарадзілася 23 мая 1952 года ў горадзе Чудніве Жытомірскай вобласці.
У 1969 годзе скончыла Чудноўскую сярэднюю школу з адзнакай. У гэты ж год паступіла на хіміка-тэхналагічны факультэт Кіеўскага інстытута лёгкай прамысловасці. У 1974 годзе скончыла навучанне ў гэтым універсітэт і атрымала кваліфікацыю «інжынер хімік-тэхнолаг».
Пасля заканчэння ўніверсітэта ў 1974 годзе ўладкавалася на працу на завод «Хімвалакно» (г. Жытомір). Працавала начальнікам змены, начальнікам цэха, намеснікам начальніка вытворчасці Жытомірскага завода «Хімвалакно». На гэтай пасадзе яна Шалудчанка заставалася да 1995 года.
У 1995 годзе яна стала галоўным інжынерам кампаніі СП «Жытомір-Полісакс» (Жытомірскі завод хімічнага валакна), праз чатыры гады стала дырэктарам кампаніі. У гэтай пасадзе працавала аж да абрання гарадскім кіраўніком Жытоміра ў 2006 годзе.
З 9 красавіка 2006 года па 9 лістапада 2010 года — гарадскі кіраўнік горада Жытоміра.
Антон Дзмітрыевіч Абрамовіч
Антон Абрамовіч (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца.
Клубная кар’ера
Выхаванец барысаўскага БАТЭ, у 2015 годзе выступаў за клуб у Юніёрскай лізе УЕФА, з 2016 года пачаў прыцягвацца да дубля, дзе замацаваўся на наступны год. У 2019 годзе разам з БАТЭ выйграў першынство дублёраў, таксама стаў прыцягвацца да кубкавых матчаў асноўнай каманды. Дэбютаваў за асноўны склад БАТЭ 26 чэрвеня 2019 года ў матчы Кубка Беларусі супраць рэчыцкага «Спадарожніка» (5:2), калі выйшаў на замену ў другім тайме.