cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спрынца Львоўна Рохкінд
Біяграфія
У 1934 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю па мове яўрэйскай рэвалюцыйнай і публіцыстычнай літаратуры канца 1880-х — пачатку 1890-х гадоў.
З 1933 года працавала ў Інстытуце мовы і літаратуры. У званні дацэнта выкладала агульнае мовазнаўства на літаратурным факультэце і факультэце замежных моў Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута. 11 лістапада 1938 года Вышэйшая атэстацыйная камісія СССР зацвердзіла яе ў навуковым званні дацэнта.
У лістападзе 1944 года вярнулася на працу ў Мінскі педінстытут у званні дацэнта кафедры рускай мовы, а са снежня пачала выконваць абавязкі намесніка загадчыка кафедры. Праз два гады стала загадчыкам кафедры рускай мовы. У 1949 годзе пераведзена на пасаду дацэнта кафедры рускай мовы.
Навуковая дзейнасць
За гады навукова-педагагічнай дзейнасці апублікавала работы па актуальных праблемах беларускага мовазнаўства: «Да вывучэння словаўтварэння беларускай мовы» (1955), «З гісторыі лексікі беларускай мовы» (1955), «Аддзеяслоўныя назоўнікі ў сучаснай беларускай мове» (1961).
У 1939 годзе ў суаўтарстве з К. І. Гурскім, Ц. П. Ломцевым, Г. З. Шклярам, С. І. Рысінай апублікавала падручнік «Сінтаксіс беларускай мовы».
Сумесна са Г. З. Шклярам стварыла першы ў Савецкім Саюзе «Яўрэйска-рускі слоўнік» (1940).
З’яўляецца аўтарам раздзела «Словаўтварэнне» падручніка «Курс сучаснай беларускай мовы (фанетыка, марфалогія, лексіка)» (1940).
Мемуарыстыка
У 1995 годзе ў часопісе «Di pen» (выдаваўся на мове ідыш у Вялікабрытаніі) выйшлі мемуары С. Рохкінд «Тры гарады ў маім жыцці» пра міжваенны перыяд, у 1998 г. апублікаваныя ў перакладзе на рускую мову.
У 1996—1998 гадах С. Рохкінд напісала па-руску ўспаміны пра горад свайго дзяцінства і юнацтва — Талачын, упершыню апублікаваныя неўзабаве пасля яе смерці на сайце «Беларускага зямляцтва ў Ізраілі».
Ігар Леанідавіч Невар
Ігар Леанідавіч Невар (нар., Пінск Брэсцкай вобласці) — беларускі ўрыч і палітык.
Біяграфія
Скончыў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі.
Працаваў галоўным урачом Рыдзігераўскай сельскай урачэбнай амбулаторыі Лунінецкага раёна, загадчыкам аддзялення медыцынскай рэабілітацыі, намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскай экспертызе і рэабілітацыі, галоўным урачом установы аховы здароўя «Лунінецкая цэнтральная раённая бальніца».
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Палм-Спрынгс
Палм-Спрынгс (Palm Springs) — горад у акрузе Рыверсайд, штат Каліфорнія, ЗША. Адзін з дзевяці гарадоў у даліне Каачэлья. Знаходзіцца прыкладна за 89 км на ўсход ад Сан-Бернардына, за 172 км на ўсход ад Лос-Анжэлеса, за 198 км на паўночны ўсход ад Сан-Дыега і за 431 км на захад ад Фінікса (штат Арызона).
Паручайнік шыракалісты
Паруча́йнік шыракалісты (Síum latifólium) — кветкавая  расліна; від роду  сямейства. Тыпавы від роду.
Народныя назвы расліны талюха, ці польный кмен.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая карэнішчавая расліна, якая можа дасягаць да 1,5 м у вышыню. Мае пустацелае галінастае паласатае сцябло.
Ніжняе лісце (звычайна пагружанае ў ваду) двойчыперыстае з ніткападобнымі долямі, верхняе — проста перыстае з 2—6 парамі даўгаватых лісточкаў з зубчастымі краямі.
Цвіце ў ліпені і жніўні. Кветкі белыя, у складаных парасоніках. Плод — віслаплоднік.
Распаўсюджанне
Паручайнік шыракалісты расце ад Еўропы да Сібіры ў тарфяных ямах і па краях канаў, зарослых чаротам, на вільготных і забалочаных лугах, нізінных балотах, па берагах вадаёмаў і ў вадзе. Святлолюбівая расліна, гіграфіт, гідрафіт, мезатроф.
Ахоўваецца ў большасці рэгіёнаў Францыі і Швейцарыі.
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
Дае меданосным пчолам нектар. Усе часткі расліны ядавітыя. Эфірны алей з кветак і пладоў выкарыстоўваецца ў парфумерыі.
Калодзязнэ (Бэрэзніўскі раён)
Калодзязнэ (Коло́дязне) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Малы Мяжнік
Малы́ Мяжні́к (, Малый Межник) — вёска ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Уваходзіць у склад Александрыйскага сельсавета.
Рачуны
Рачу́ны (, Рачуны) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
Седэльяна
Седэльяна (Sedegliano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Фрыўлі-Венецыя-Джулія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Удзінэ.
Насельніцтва складае 3843 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 77 чал./км². Займае плошчу 50 км². Паштовы індэкс — 33039. Тэлефонны код — 0432.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sant'Antonio abate.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Глінскія (Полацкі раён)
Глі́нскія (, Глинские) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Нацкага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Бабыніцкага сельсавета.
Радослаў Сікорскі
Радо́слаў То́маш Сіко́рскі (Radosław Tomasz Sikorski;, Быдгашч, Польшча) — польскі палітык.
У розныя гады займаў пасады міністра абароны і міністра замежных справаў Польшчы, быў спікерам Сейма, дэпутатам і сенатарам. З 2010 года намеснік старшыні кіруючай партыі «Грамадзянская платформа».
IC 698
IC 698 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
NGC 3664
NGC 3664 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Ільва. Бачная зорная велічыня: 12,8. Бачны размер: 2,0' × 1,9'. Прамое ўзыходжанне: 11 гадз. 24м 24,4 сек. Схіленне: +03°19'35".
Старарускі раён
Старарускі раён (Старорусский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Старая Руса.
Геаграфія
Плошча — 3 111,36 км². Асноўныя рэкі — Палісць, Парусся, Тулебля, Псіжа, Перахода і інш. На паўднёвым захадзе мяжуе з Поддарскім раёнам, на захадзе — з Валатоўскім раёнам, на ўсходзе з Парфінскім раёнам, на паўночным захадзе з Шымскім раёнам, на паўднёвым усходзе з Дзямянскім і Мароўскім раёнамі.
Курганы (Бэрэзніўскі раён)
Курганы (Курга́ни) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Бешанковіцкае благачынне
Бешанковіцкае благачынне, Бешанковіцкая благачынная акруга — акруга ў Віцебскай і Аршанскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Іерэй Мікалай Кісель.
NGC 3673
NGC 3673 — галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Гідры. Бачная зорная велічыня: 11,5. Бачны размер: 3,7' × 2,4'. Прамое ўзыходжанне: 11 гадз. 25 мін. 12,7 сек. Схіленне: -26°44'12".
Канскі кінафестываль 2012
65-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 16 па 27 мая 2012 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «Каханне» рэжысёра Міхаэля Ханэке.
Лінчын
Лінчын (Лі́нчин) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Кузьмынці (Гайсынскі раён)
Кузьмынці (Ку́зьминці) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Холмскі раён (Наўгародская вобласць)
Холмскі раён (Холмский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
Адміністрацыйны цэнтр — горад Холм.
Геаграфія
Самы паўднёвы раён у Наўгародскай вобласці. На поўначы раён мяжуе з Поддарскім, на ўсходзе — з Мароўскім раёнамі Наўгародскай вобласці, на поўдні — з Таропецкім і Андрэапальскім раёнамі Цвярской вобласці, на паўднёвым захадзе — з Лакнянскім і Бяжаніцкім раёнамі Пскоўскай вобласці.
Плошча раёна — 2178,69 км².
Асноўныя рэкі — Ловаць, Кунья.
Цвікау
Цвікау (ням. Zwickau) — горад зямельнага падпарадкавання на ўсходзе Германіі, у зямлі Саксонія. Насельніцтва 97,2 тыс. чалавек (2006).
У горадзе нарадзіўся нямецкі кампазітар і піяніст Роберт Шуман.
Снігяны
Снігя́ны (, Снигяны) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
У 1954—1959 гадах цэнтр Снігянскага сельсавета.
Сцяг Слаўгарада
Сцяг Слаўгарада — адзін з афіцыйных сімвалаў горада Слаўгарад і Слаўгарадскага раёна. Сцяг і герб зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 студзеня 2005 г. № 1.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча з суадносінамі бакоў 1:2, на якім размешчаны тры гарызантальныя паласы: роўныя верхняя і ніжняя палосы блакітнага колеру, пасярэдзіне паласа жоўтага колеру, якая складае 1/4 шырыні палотнішча сцяга.
Дэвід Пейн
Дэвід Пейн (David Payne, 1843—1894) — шатландскі мастак-пейзажыст.
Пейн нарадзіўся ў Анане ў старым графстве Дамфрысшыр. Ён быў сынам масона, навучаўся ў Акадэміі Анан (разам з мастаком Уільямам Эвартам Локхартам). Да таго, як стаць мастаком, ён зарабляў сабе на жыццё малярнымі працамі. У 1869 годзе Пейн пераехаў у Дэрбі, у 1880-х было зроблена некалькі запісаў аб яго пражыванні ў розных месцах графства Дэрбішыр.
Пейн стаў мастаком, які маляваў вясковыя пейзажы і трамплей. Ён выстаўляўся ў Каралеўскім згуртаванні мастакоў Бірмінгема (RBSA), Нотынгемскім музеі і мастацкай галерэі, і быў членам Каралеўскай шатландскай акадэміі (RSA). Ён лічыцца адным з лепшых мастакоў Бірмінгема XIX стагоддзя. У 1891 годзе каралева Вікторыя наведала Дэрбі для таго, каб закласці камень бальніцы Лондан Роад (London Road Community Hospital) і прысвяціць у рыцары Альфрэда Хаслама. Сцэна на рыначнай плошчы з сотнямі людзей, салдат, коней і сцягоў была замалявана Пэйнам ; гэтая карціна выстаўлена ў Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
Пэйн быў жанаты, у яго было 14 дзяцей. Ён памёр у Шэфілдзе ў 1894 годзе.
Ян Станкевіч
Ян (Янка) Станкевіч (, в., Ашмянскі павет — ; Псеўданімы: Брачыслаў Скарыніч, Пётра з Арлянт, Янучёнак, Гжацкі) — беларускі мовазнаўца, гісторык, палітычны дзеяч. Доктар славянскай гісторыі і філалогіі (1926).
Біяграфія
У 1909 скончыў Ашмянскае гарадское вучылішча. Вучыўся ў Віленскай каталіцкай духоўнай семінарыі. Працаваў у газеце «Наша ніва».
У 1914 годзе ў час Першай сусветнай вайны мабілізаваны ў расійскую армію. У 1917 на Румынскім фронце трапіў у аўстрыйскі палон. Пасля вызвалення вярнуўся ў Вільню. Удзельнік з’езда беларускіх нацыянальных арганізацый у Мінску (сакавік 1917), з’езда настаўнікаў Мінскай губерні (май 1917). З снежня 1917 у Вільні, удзельнік стварэння Беларускага навуковага таварыства, у студзені 1918 абраны ў склад Віленскай беларускай рады, удзельнічаў у сесіі Рады БНР у Мінску (24-25.3.1918). У лістападзе 1918 кааптаваны ў склад Літоўскай Тарыбы. Пасля прыходу ў Вільню Чырвонай Арміі працаваў у літаратурна-выдавецкім аддзеле Наркамасветы Літоўска-Беларускай ССР, загадваў беларускім выдавецтвам «Веда». У час польска-савецкай вайны 1919—1920 гадоў член Цэнтральнай беларускай рады Віленшчыны і Гродзеншчыны, прэзідыума Беларускай цэнтральнай школьнай рады.
Скончыў Віленскую беларускую гімназію (1921), Карлаў універсітэт у Празе (1926). Доктар славянскай філалогіі і гісторыі (1926). Працаваў выкладчыкам беларускай мовы ў Варшаўскім універсітэце (1928—1932) і Універсітэце Стэфана Баторыя ў Вільні (1927—1940). Друкаваўся ў часопісе «Крывіч», заходнебеларускіх выданнях.
Я. Станкевіч быў паслом Сейму Польшчы (1928—1930). Як палітык з’яўляўся прыхільнікам польска-беларускага збліжэння, за што яго не раз крытыкавалі беларускія групоўкі.
У 1940 Янка Станкевіч выехаў у Варшаву, дзе далучыўся да дзейнасці Беларускага камітэта. Я. Станкевіч супрацоўнічаў з В. Іваноўскім, наладзіў кантакты з польскім антыфашысцкім падполлем, стварыў канспірацыйную групу пад назвай Партыя беларускіх нацыяналістаў (ПБН). Стратэгічнай мэтай гэтай дзейнасці з’яўлялася адбудова беларускай дзяржаўнасці ў апоры на Польшчу.
З восені 1941 Я. Станкевіч жыў у Менску, куды перамясціўся і ЦК ПБН, нядоўга працаваў у школьным аддзеле Мінскай управы. Станкевіч быў членам Беларускай народнай самапомачы, Беларускай незалежніцкай партыі, навуковага аддзела Беларускай цэнтральнай рады, адным з заснавальнікаў Беларускага навуковага таварыства. Выкладаў гісторыю Беларусі ў падафіцэрскай школе паліцыі ў Мінску. Прымаў удзел у Другім Усебеларускім кангрэсе.
З 1944 Я. Станкевіч апынуўся на эміграцыі. У Германіі ён аднавіў дзейнасць Беларускага навуковага таварыства. З 1949 Я. Станкевіч жыў у ЗША, удзельнічаў у працы Беларуска-амерыканскага задзіночання, Беларуска-амерыканскага звязу, выдаваў часопіс «Веда», «Незалежнік», супрацоўнічаў з Беларускім інстытутам навукі і мастацтва і яго выданнем «Запісы», часопісам «Сяўбіт», газетай «Бацькаўшчына» (Мюнхен), «Беларус» (Нью-Ёрк) і інш. Заснавальнік (разам са С. Станкевічам) Вялікалітоўскага фонду імя Л. Сапегі.
Навуковая дзейнасць
Я. Станкевіч аўтар прац па беларускай гісторыі, гістарыяграфіі, мовазнаўстве («Месца беларускага языка сярод іншых славянскіх языкоў і час яго ўзнікнення», 1930; «Час узнікнення беларускага і ўкраінскага народаў», 1931; «Крыўя-Беларусь у мінуласці», 1942; «Этнаграфічная і гістарычная тэрыторыі і граніцы Беларусі», 1953, на беларускай і англійскай мовах; «3 гісторыі Беларусі»,1958; Mova rukapisu Al Kitab. Kryvickaha muzeju Jvana Łuckieviča u Vilni. Čaść 1. Fonetyka, New York, 1954; «Нарысы з гісторыі Вялікалітвы-Беларусі», 1978). Беларусь называў Крывіяй (зыходзячы з «крывіцкай» канцэпцыі этнагенезу беларусаў) ці Вялікалітвой. Транслітарыраваў кітаб 1-й паловы 18 ст.(Кітаб Івана Луцкевіча). Падрыхтаваў «Беларуска-расійскі (Вялікалітоўска-расійскі) слоўнік» (выд. ў 1990).
Малынск
Малынск (Мали́нськ) — вёска ў Бэрэзніўскім раёне Ровенскай вобласці Украіны.
Глыбачка (Полацкі раён)
Глы́бачка (, Глыбочка) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Куна (Гайсынскі раён)
Куна (Куна́) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Спорт у Грэцыі
Грэцыя з'яўляецца радзімай старажытных Алімпійскіх гульняў, першыя дакладна вядомыя з якіх былі праведзены ў 776 да н.э. у Алімпіі, а таксама два разы прымала сучасныя Алімпійскія гульні — першыя Летнія Алімпійскія гульні 1896 года і Летнія Алімпійскія гульні 2004 года. Падчас параду нацый на Алімпійскіх гульнях Грэцыя заўсёды выходзіць першая ў якасці нацыі-заснавальніцы старажытнага папярэдніка сучасных Алімпійскіх гульняў. Грэцыя з'яўляецца адной з чатырох краін, якія спаборнічалі на ўсіх летніх Алімпійскіх гульнях з самога заснавання. У агульнай колькасці прадстаўнікі краіны выйгралі 110 алімпійскіх медалёў (30 залатых, 42 сярэбраных і 38 бронзавых), а ў 1896 годзе Грэцыя заняла другое месца паводле медальнага заліку сярод усіх зборных, выйграўшы 10 залатых медалёў. Нацыянальны алімпійскі камітэт Грэцыі быў створаны ў 1894 годзе і прызнаны Міжнародным алімпійскім камітэтам (МАК) ў 1895 годзе, а першым прэзідэнтам МАК стаў грэчаскі прадпрымальнік Дзяметрыас Вікелас.
Самымі папулярнымі відамі спорту ў Грэцыі з'яўляюцца футбол і баскетбол. Баскетбол набыў папулярнасць у Грэцыі пасля атрымання клубам АЕК Кубка ўладальнікаў кубкаў 1968 года. Другую хвалю ўздыму выклікалі перамогі нацыянальнай зборнай на чэмпіянаце Еўропы па баскетболе 1987 і асабліва 2005 года, а ў 2006 годзе Грэцыя дайшла да фіналу чэмпіянату свету. Грэчаскія баскетбольныя клубы з'яўляюцца самымі паспяховымі ў Еўропе за апошнія 25 гадоў, выйграўшы 9 тытулаў Еўралігі з 1988 года, калі быў створаны сучасны фармат турніру з фіналам чатырох. Самыя паспяховыя клубы грэчаскага чэмпіянату — Панатынаікос (34 перамогі), Арыс (10 перамог), Алімпіякас (10 перамог), АЕК (8 перамог) і Панялініас (6 перамог).
Падобным чынам адбыўся і ўздым футбола пасля перамогі зборнай Грэцыі на чэмпіянаце Еўропы па футболе ў 2004 годзе. Гэта падзея была названа адной з самых вялікіх нечаканасцяў у сучаснай гісторыі спорту. Самымі паспяховымі футбольнымі клубамі Грэчаскай суперлігі, галоўнай футбольнай лігі ў краіне, з'яўляюцца Алімпіякос (41 перамога), Панатынаікос (20 перамог) і АЕК (11 перамог).
У апошнія дзесяцігоддзі ў Грэцыі таксама набралі папулярнасць валейбол, воднае пола, па якім жаночая зборная Грэцыі выйграла чэмпіянат свету ў 2011 годзе і з'яўляецца адной з найлепшых у свеце, і лёгкая атлетыка. Нацыянальныя зборныя годна прадстаўляюць Грэцыю на міжнародных спаборніцтвах па цяжкай атлетыцы, гімнастыцы, парусным спорце, веславанні на байдарках і каноэ, скачках у ваду, плаванні, акадэмічным веславанні, барацьбе, веласпорце, боксе, стралковым спорце, тэнісе, стральбе з лука, трыятлоне. Пэўную папулярнасць маюць рэгбі, крыкет, гольф і конны спорт. У 1952 годзе было заснавана Ралі Грэцыі, якое ў 1973 стала этапам Чэмпіянату свету па ралі і сёння лічыцца адным з самых складаных, самых старых і прэстыжных спаборніцтваў па ралі ў свеце. З 1972 года штогод адбываецца Афінскі класічны марафон, ганараваны «залатым статусам» Міжнароднай асацыяцыі лёгкаатлетычных федэрацый.
NGC 3684
NGC 3684 – галактыка каталога NGC, знаходзіцца ў Сузор’і Ільва. Бачная зорная велічыня: 11,5. Бачны размер: 3,1' × 2,1'. Прамое ўзыходжанне: 11 гадз. 27 мін. 11,1 сек. Схіленне: +17°01'51".
IC 699
IC 699 — галактыка тыпу Sb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Манькава
У 1624 годзе ў складзе Старасельскай воласці ва ўласнасці ў Льва Сапегі.
Кінематограф Грэцыі
Хоць грэчаскае кіно ўкаранілася ў пачатку 1900-х гадоў, першыя сталыя фільмы з'явіліся толькі ў 1920-х гадах пасля Грэка-турэцкай вайны. Фільмы гэтага перыяду, напрыклад «Марыя Пентагіятыса» (1929) Ахілеяса Мадраса, з'ўляліся эмацыйнымі меладрамамі з багаццем фальклорных элементаў. Лента «Дафніс і Хлоя» (1931) Арэстыса Ласкаса, была адной з першых грэчаскіх фільмаў, паказаных за мяжой, і першым еўрапейскім фільмам, які ўтрымліваў вуаерыстычную сцэну з аголенымі акцёрамі. Падчас рэжыму Метаксаса (1936–1941) і акупацыі краінамі Восі грэчаскі кінематограф быў вымушаны пераехаць за мяжу.
Пасля грамадзянскай вайны грэчаскае кіно перажыло адраджэнне. У гэты перыяд натхнёныя італьянскім неарэалізмам рэжысёры, такія як Грыгорыс Грыгорыу і Стэліяс Татасопулас, здымалі фільмы не на здымачнай пляцоўцы, а ў рэальнай абстаноўцы з удзелам непрафесійных акцёраў. У 1950-х і 1960-х гадах грэчаскі кінематограф перажываў залаты век, які пачаўся з фільма «Стэла» («Στέλλα», 1955) Міхаліса Какаяніса, які быў паказаны ў Канах. Лента «Ніколі ў нядзелю» («Ποτέ Την Κυριακή», 1960) была намінаваная на пяць прэмій Оскар, а актрыса Меліна Меркуры, якая згуляла галоўную ролю ў фільме, атрымала прыз Канскага кінафестывалю за найлепшую жаночую ролю. «Грэк Зорба» («Αλέξης Ζορμπάς», 1964) Какаяніса выйграў тры прэміі Оскар.
Палітыка цэнзуры рэжыма палкоўнікаў, які быў усталяваны ў 1967 годзе, а таксама рост замежнай канкурэнцыі прывялі да заняпаду ў грэчаскім кіно. Аднак пасля аднаўлення дэмакратыі ў сярэдзіне 1970-х гадоў кінаіндустрыя Грэцыі зноў расквітнела разам з самым вядомым кінарэжысёрам краіны Тэадорасам Ангелопуласам, чые фільмы атрымалі шмат міжнародных узнагарод. Тым не менш, у 1980-х гадах грэчаскі кінематограф змясціўся ў бок арт-хаўса, што прывяло да зніжэння аўдыторыі. У 1990-х гадах маладыя кінематаграфісты краіны пачалі эксперыментаваць з іканаграфічнымі матывамі. Нягледзячы на цяжкасці фінансавання, якія з'явіліся ў выніку фінансавага крызісу канца 2000-х гадоў, грэчаскія ленты «Клык» («Κυνόδοντας», 2009) Ёргаса Лантымаса і «Атэнберг» (2010) Атыны Цангары атрымалі міжнароднае прызнанне.
Сталіца (гандлёвы цэнтр)
«Сталі́ца» — гандлёвы цэнтр у цэнтры Мінска, размешчаны пад плошчай Незалежнасці.
Гісторыя
Генпраектыроўшчыкам стаў «Мінскпраект», праект распрацаваны архітэктарамі Міхаілам Гаўхфельдам, Вячаславам Данілавым, Віктарам Нікіціным, Аляксандрам Чадовічам. «Мінскметрапаект» займаўся жалезабетоннымі канструкцыямі і мацаваннем катлавана, «Мінскінжпраект» — інжынернымі сеткамі і дарогамі. Генпадрадчыкам па будаўніцтве выступіў «Мінскпрамбуд».
Іван Рыгоравіч Рабкавец
Іван Рыгоравіч Рабкавец (нар., Лунінец Брэсцкай вобласці) — беларускі палітык.
Сталіца (гандлёвы цэнтр)
Гісторыя
У першую чаргу былі ўзведзены два новыя падземныя пешаходныя пераходы з аб’ектамі абслугоўвання, зменена траса праспекта Незалежнасці, добраўпарадкавана частка тэрыторыі, якая прылягае да будынкаў Мінгарвыканкама і БДУ, заменены інжынерныя камунікацыі. У 2004 годзе раскапаны катлаван глыбінёй да 20 м. Гандлёвы цэнтр прыняты ў эксплуатацыю 31 снежня 2006 г.
Іван Рыгоравіч Рабкавец
Біяграфія
Скончыў Палескі дзяржаўны ўніверсітэт (эканаміст-менеджар), Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь (спецыяліст у галіне дзяржаўнага кіравання).
Працаваў майстрам, старшынёй прафсаюзнага камітэта, начальнікам аўтарамонтных майстэрняў, галоўным інжынерам, дырэктарам адкрытага акцыянернага таварыства «Пінскі аўтобусны парк».
Сталіца (гандлёвы цэнтр)
Апісанне
Усе паверхі звязаны паміж сабой эскалатарамі, пасажырскімі, панарамнымі і грузавымі ліфтамі. Загрузка тавараў і вываз смецця ажыццяўляюцца па спецыяльным падземным праездзе, размешчанаму пад паркінгам. Падземная вуліца ў тры паверхі, асноўны кампазіцыйны і функцыянальны стрыжань, размешчана ўздоўж плошчы Незалежнасці. Яна асветлена сонечным святлом праз купалы зенітных ліхтароў, якія выходзяць на плошчу. На скрыжаванні пешаходных патокаў, адзін з якіх ідзе уздоўж плошчы па падземнай вуліцы, другі папярок плошчы ад станцыі метро Плошча Леніна да вуліцы Няміга размешчаны цэнтральны атрыум гандлёвага цэнтра, пад купалам якога праходзяць канцэрты, прэзентацыі, дэгустацыі і іншыя святочныя мерапрыемствы з прыцягненнем папулярных беларускіх выканаўцаў, выступленні аркестраў, ансамбляў і творчых калектываў. На балконах вакол цэнтральнай залы размяшчаюцца вынасныя столікі кафэ і рэстаранаў.
Узнагароды
За рэканструкцыю плошчы Незалежнасці і праект гандлёвага цэнтра «Сталіца» творчы калектыў узнагароджаны Ганаровым дыпломам Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь і Беларускага саюза будаўнікоў у намінацыі «Лепшы аб’ект 2006 года». Архітэктары таксама былі ўзнагароджаны залатым медалём і гран-пры Міжнароднай асацыяцыі саюзаў архітэктараў у намінацыі «Лепшая пабудова года» на тэрыторыі краін СНД.
Іван Рыгоравіч Рабкавец
Біяграфія
У жніўні 2018 года быў прызначаны намеснікам міністра транспарту і камунікацый Беларусі, а ў лістападзе таго жа года стаў старшынёй Пінскага гарвыканкама. Пры гэтым захоўваў паўнамоцтвы дэпутата Палаты прадстаўнікоў да заканчэння тэрміну (лістапад 2019 года).
Альбрэхт Станіслаў Радзівіл
Альбрэхт Станіслаў Радзівіл (мянушка Абаронца Правоў;  — ) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай, пісьменнік, гісторык. Літоўскі магнат, князь, прадстаўнік роду Радзівілаў; падканцлер і канцлер вялікі літоўскі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Алыцы Валынскага ваяводства. Сын Станіслава Радзівіла.
У 1598—1605 вучыўся ў Віленскай акадэміі, пасля ў Вюрцбургу, з 1609 у Лёвене, да 1616 вандраваў па Нідэрландах, Францыі, Італіі, Швейцарыі.
Пасол на сеймы 1613 і 1619, дзе прызначаны падканцлерам ВКЛ. 3 канцлерам Л. Сапегам заключыў пагадненне, што адзін з іх абавязкова будзе знаходзіцца пры каралю Жыгімонце III для пільнавання інтарэсаў ВКЛ. На сейме 1623 прызначаны канцлерам ВКЛ. У знешняй палітыцы падтрымліваў планы Жыгімонта III авалодаць шведскім тронам (гл. Вайна Рэчы Паспалітай са Швецыяй, 1600-1629). Каб зменшыць пагрозу з боку Асманскай імперыі і крымскіх татараў, выступаў за саюз з Габарам Бетленам і аўстрыйскімі Габсбургамі. У 1632 падтрымаў абранне на пасад Рэчы Паспалітай Уладзіслава IV, але як шчыры католік выступаў супраць легалізацыі пры гэтым правоў пратэстантаў і праваслаўных. У 1646 выступіў супраць планаў караля распачаць вайну супраць Асманскай імперыі. У 1648 падтрымаў абранне на пасад Яна II Казіміра. Адной з прычын казацкага паўстання ва Украіне лічыў «сілу нашых злых учынкаў і ўціск бедных», выступаў за рашучую барацьбу з Б. Хмяльніцкім. Падчас вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—67 і Паўночнай зайны 1655—60 выехаў у Прусію, у 1656 прымаў удзел у перагаворах з Даніяй і Галандыяй у Гданьску, дзе і памёр (бяздзетным).
Меў вялікія зямельныя ўладанні на Валыні (Алыка і інш.), Беларусі — Нягневічы, Налібакі (дзе ў 1636 годзе фундаваў касцёл ), маёнткі ў Літве і Польшчы. Трымаў шматлікія дзяржаўныя ўладанні, у т.л. Барысаўскае (з 1629), Пінскае (з 1631), Геранёнскае (з 1644) староствы, быў адміністратарам Кобрынскай і Шавельскай эканомій. Заснаваў Пінскі езуіцкі калегіум. Быў заснавальнікам касцёла ў Алыцы.
Аўтар і перакладчык каталіцкіх рэлігійных твораў. На лацінскай мове напісаў «Кароткі выклад падзей у Польскім каралеўстве ў час панавання Жыгімонта III, Уладзіслава IV і Яна Казіміра» (часткова апублікаваны ў польскім перакладзе Э. Катлубаем у 1848) і падрабязны «Дзённік» за 1632—56 — каштоўную крыніцу па ўнутранай і знешняй палітыцы Рэчы Паспалітай (упершыню апублікаваны ў польскім перакладзе Э. Рачынскім у 1839).
Літаратурная творчасць
Агульная структура яго твора, які ахоплівае перыяд з 1632 па 1656 гады і азагалоўлены «Успаміны пра падзеі ў Польшчы», — дзённікавая, хоць паведамленні, пададзеныя пад асобнымі днямі, звязваліся і сэнсам, і логікай выкладання з іншымі апавяданнямі, што знаходзіліся на значнай «часавай адлегласці» ад іх.
Разгубленасць з прычыны страты цэласнасці рэнесансавага светапогляду кампенсуецца ў А.-С. Радзівіла спадзяваннем на Бога, крайняй рэлігійнай расчуленасцю. Пісьменніка пераследуюць думкі пра немінучае пакаранне за ўсё зробленае і нязробленае ў жыцці, бо дазнацца на самай справе, да чаго вядуць тыя або іншыя ўчынкі, на гэтым свеце немагчыма.
У кантэксце барочнай філасофіі трэба разглядаць апісанне дыпламатычнай місіі князя А. М. Львова ў Варшаву — самы ўдалы ў мастацкім плане эпізод ва «Успамінах». Паводзіны, знешні выгляд, звычаі гасцей не толькі ажыўляюць апавяданне, але і ператвараюць этыкетныя цырымоніі ў фарс. У якасці прыёмаў эстэтызацыі выкарыстоўваюцца сэнсавыя неадпаведнасці, гратэскна-парадыйныя «абразкі» (напрыклад, паводзіны маскоўцаў у тэатры), а таксама штучная стылёвая ўпрыгожанасць, складаныя тропы, гіпербалізацыя, ужыванне квяцістых рытарычных выразаў.
А.-С. Радзівіл вельмі тонка адчувае змястоўнасць самога жыццёвага матэрыялу і таму ў лаканічных, амаль дзелавых запісах перадае драматычную насычанасць жорсткіх закулісных схватак у каралеўскім палацы, сутыкненняў розных груповак, інтарэсаў, нацыянальнасцей. Рэалістычнасць і наўмысная ўскладненасць, хуткая змена падзей і пачуццяў, пагоня за ўсё новымі і новымі калізіямі, фактамі, сенсацыямі вымушаюць аўтара раз-пораз змяняць тэму, характар аповеду, пераходзіць ад лакальных інфармацыйных запісаў да разгорнутых мастацкіх аповесцяў.
Пісьменніку ўдалося намаляваць у сваім творы своеасаблівую панараму супярэчлівага і зменлівага гістарычнага жыцця за амаль чвэрць стагоддзя. Натуральна, што вобраз героя-аўтара не мог быць выяўлены ў гэтай панараме суцэльна і адназначна. Нярэдка жывога чалавека падмяняе ў творы магнацкая «поза», «статыстам» якой выступае Радзівіл Справядлівы. Аднак «поза» далёка не вычэрпвае ўвесь змест яго вобраза. 3 аднаго боку, ён сапраўдны патрыст і добры католік, з іншага, чалавек скупы і хцівы; адначасна імпульсіўны і разважлівы, шчыры і падманшчык, карыслівы і шчодры, філосаф і блазан; ён змяняе «маскі» ў залежнасці ад сітуацыі, настрою, жадання, выпадку. Калі раней аўтабіяграфічная літаратура толькі падыходзіла да адлюстравання складанасцей у характары героя, то ўзбагачэнне вобразнага свету коштам вы-карыстання барочнай паэтыкі і паглыбленне самааналізу ва «Успамінах» А.-С. Радзівіла зрабіла такі паказ магчымым і эстэтычна апраўданым.
Абдул Сатар Эдхі
Абдул Сатар Эдхі (, Бантва, Гуджарат, Брытанская Індыя —, ) — адзін з самых актыўных філантропаў у Пакістане. Кіраўнік Фонду Эдхі, які базуецца ў Пакістане з філіяламі па ўсім свеце.
Ёрг Хайдэр
Ёрг Хайдэр (Jörg Haider, 26 студзеня 1950, Бад-Гойзерн, Верхняя Аўстрыя — 11 кастрычніка 2008, Ламбіхль, Кетманнсдорф, Аўстрыя) — праварадыкальны аўстрыйскі палітык, нацыяналіст, шматгадовы лідар Аўстрыйскай партыі свабоды, у 2005 заснавальнік палітычнай партыі Альянс за будучыню Аўстрыі, у 1989—1991 і з 1999 да смерці ў 2008 — абраны губернатар Карынтыі.
Дзядно (возера)
Дзядно (або Дзедна) — старычнае возера ў Цэнтральным раёне Гомеля. Плошча — 0,028 км², даўжыня — 0,37 км, шырыня — 0,144 км. Адасоблена дамбай ад затокі ракі Сож. Выкарыстоўваецца для збору ліўневых каналізацый.
Гісторыя
Упершыню згадваецца ў «Рэестры рэвізіі гаспадарскай Гомельскай воласці» 1560 г. як «Дѣдно озеро» сярод арыенціраў зямельных меж, вызначаных для сяла Ваўковічы. Згодна з «Генеральным планам Беліцкага павета» 1784 г., дзе называлася возерам-жэрлам («оз: жерло Дедно»), уяўляла сабой прадаўгаваты рукаў Сожа, куды ўпадала рэчка Дзеўка. На апошнюю назва Дзядно пашырылася ў ХІХ ст. Такая ж назва замацавалася і за адным з гомельскіх яроў.
У 1884 г. у форме «Дзядное» («Дѣдное») характарызавалася як вадаём з рыбным промыслам. У возеры вадзіліся шчупак, акунь, судак, плотка, ёрш. Гадавая здабыча рыбы ў ім тады складала 75 пудоў.
На планах Гомеля 1910 і 1913 г. вадаём фігуруе як возера Дзед («оз. Дѣдъ») і Дзядно («оз. Дѣдно») адпаведна. Магчыма, што ў сувязі з будаўніцтвам гомельскага рачнога порта (1930-я гг.), іншымі ўплывамі дзейнасці чалавека і прыроднымі фактарамі абшар возера неаднаразова змяняўся. Асобна яно не было пазначана ні на савецкім 1930-х гг., ні на нямецкім 1943 г. планах Гомеля.
Кунка
Кунка (Ку́нка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Шымскі раён
Шымскі раён (Шимский раён) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — рабочы пасёлак Шымск.
Геаграфія
Плошча — 1836,76 км². На поўдні раён мяжуе з Салецкім і Валатоўскім раёнамі, на захадзе з Пскоўскай вобласцю, на паўночным захадзе з Ленінградскай вобласцю, а на поўначы — з Бацецкім і Наўгародскім раёнамі.
Раён размяшчаецца на беразе возера Ільмень, па яго тэрыторыі працякаюць рэкі — Шалонь, Мшага, Кіба.
Кушчынці
Кушчынці (Кущинці́) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Канскі кінафестываль 2011
64-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 11 па 22 мая 2011 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «Дрэва жыцця» рэжысёра Тэрэнса Маліка.
Старая Рудня (Смаргонскі раён)
Стара́я Ру́дня (, Старая Рудня) — вёска ў Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці. Уваходзіць у склад Сольскага сельсавета.
IC 700
IC 700 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) у сузор'і Леў.
Гэты аб'ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Сак’евэ
Насельніцтва складае 950 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 66 км². Паштовы індэкс — 33020. Тэлефонны код — 0433.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Annunciazione.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Гуры (Полацкі раён)
Гу́ры (, Гуры) — вёска ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ветрынскага сельсавета.
Вулічны гандаль
Вулічны гандаль — форма неперыядычнага рознічнага гандлю, якая прадугледжвае продаж пэўных тавараў на адкрытых месцах, уздоўж дарог, на плошчах або ў пешаходных зонах. Да вулічнага гандлю можна дадаць разносчыкаў з таварамі, якія працуюць у парках, на стадыёнах, канцэртных пляцоўках, вулічных святах і фестывалях, спартыўных мерапрыемствах і таму падобнае.
Гісторыя
Гістарычна вулічны гандаль меў вялікае значэнне. Ва ўмовах, калі рынкі былі рэдкімі, а кірмашы праводзіліся нерэгулярна, спрыялі размеркаванню тавараў сярод насельніцтва і задавальненню попыту на тавары першай неабходнасці і прадукты харчавання.
Вулічныя гандляры былі вядомыя ў сярэднявечны перыяд. Аднак колькасць вулічных гандляроў, якія працуюць у гарадах, прыкметна павялічылася з XVII стагоддзя. Напрыклад, у Лондане яны пачалі запаўняць вуліцы на працягу дзесяцігоддзяў пасля Вялікага пажару, калі буйная праграма перабудовы прывяла да знікнення асноўнага рынку Лондана — ў 1773 годзе. Выцясненне адкрытага рынку прымусіла вялікую колькасць вулічных гандляроў і вандроўных гандляроў запоўніць прагал у размеркаванні прадуктаў харчавання, забяспечыўшы танную прадукцыю ў невялікіх колькасцях рабочым, якія са свайго боку працавалі доўгія гадзіны на цяжкіх працах, што не пакідала ім часу наведваць рынкі, размешчаныя ўдалечыні ад цэнтра горада. Гэта прывяло да значнага павелічэння нефармальнага і нерэгуляванага гандлю, які ажыццяўлялі вулічныя разносчыкі. У пачатку XVIII стагоддзя пасля прамысловай рэвалюцыі колькасць вулічных гандляроў зноў павялічылася, паколькі шмат якія рабочыя з розных месцаў шукалі працу ў вялікіх гарадскіх цэнтрах. Па меры павелічэння колькасці гарадоў павялічылася і колькасць вулічных гандляроў. На працягу XVIII і XIX стагоддзяў вуліцы Лондана запоўніліся разносчыкамі, стымулюючы інтэнсіўную канкурэнцыю паміж імі. Каб вылучыцца сярод натоўпу, вулічныя гандляры пачалі складаць характэрныя, меладычныя заклікі. Прыблізна ў гэты ж час гэтыя кур’еры і вулічныя разносчыкі самых розных тавараў запоўнілі вуліцы іншых еўрапейскіх гарадоў, уключаючы Парыж, Балонню і Кёльн.
Да сучаснага вулічнага гандлю часам адносяць не толькі непасрэдна гандляроў-пешаходаў, якія часта выкарыстоўваюць у якасці свайго абсталявання спецыяльныя, кошыкі ці скрыні, але і ганляроў, што выкарыстоўваюць тэхніку ад веласіпедаў і вазкоў да грузавікоў, абсталяваных не толькі для продажу, але і для вытворчасці тавару, напрыклад, машыны хуткага харчавання, дзе гатуюць бліны з начыннем ці хот-догі. Нават калі гэта няпроста адрозніць ад продажу ў шапіках, грузавікі з марожаным, стэнды з садавінай і гароднінай вітрыны-лядоўні з напоямі і стравамі хуткага харчавання могуць быць таксама аднесеныя да вулічнага гандлю.
Апісанне
Для пэўнай прадукцыі існуюць спецыяльныя правілы. Напрыклад, у многіх краінах санітарныя правілы патрабуюць абсталяванне пунктаў продажу некаторых прадуктаў абавязковымі лядоўнямі, а часам яшчэ і рукамыйнікамі для прадаўца і да таго падобнае.
Вулічны гандаль можа прывесці да павелічэння выкарыстання зямлі і, такім чынам, узнікнуць пытанні і праблемы альбо арганізацыі грамадскага парадку. З меркаванняў традыцый, эстэтыкі і гарадскога планавання ён ацэньваецца па-рознаму, а ўзровень яго развіцця вагаецца ў залежнасці ад краіны ці нават ад населенага пункта ў межах адной краіны.
Кампетэнтныя органы могуць забараніць вулічны гандаль у пэўных раёнах. Сюды ўваходзяць масты і пуцеправоды альбо паркі і зялёныя зоны. Продаж перад школамі, храмамі і бальніцамі таксама можа быць забаронены.
У культуры
Акрамя гэтага, вулічныя гандляры складалі ўлёткі, у якіх яны абгрунтоўвалі сваю ўласную палітычную ідэнтычнасць у песнях.
Гісторыкі сцвярджаюць, што гарадскія заклікі далёка не раздражнялі, хутчэй, яны былі найважнейшай формай перадачы важнай інфармацыі да сучаснага перыяду масавых камунікацый. Вулічныя крыкі сталі знікаць з сярэдзіны XX стагоддзя калі пастаянныя рынкі выціснулі неафіцыйны і выязны вулічны гандаль.
У XXI стагоддзі для прыцягнення пакупнікоў вулічны гандаль шырока прымяняе сучасныя спосабы маркетынгу, у тым ліку, , і рэкламу ў сацыяльных сетках, выкарыстоўваюцца візуальныя і аўдыяльныя спосабы захопу часткі публічнай прасторы і ўвагі людзей.
Сцяг Касцюковічаў
Сцяг Касцюковічаў — адзін з афіцыйных сімвалаў горада Касцюковічы і Касцюковіцкага раёна. Сцяг і герб Касцюковічаў зацверджаны Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 студзеня 2005 г. № 1.
Апісанне
Сцяг уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча чырвонага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, у цэнты якога намалявана гербавая эмблема – два залатых перакрыжаваных жытніх коласа, якія суправаджаюцца ўверсе залатым гарлачом, унізе – сярэбранай падковай.
Чудаўскі раён
Чудаўскі раён (Чу́довский район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Наўгародскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Чудава.
Геаграфія
Плошча тэрыторыі — 2331,8 км². Раён размешчаны на поўначы Наўгародскай вобласці. На поўначы і паўночным захадзе раён мяжуе з Кірышскім і Тосненскім раёнам Ленінградскай вобласці, на поўдні — з Наўгародскім, а на паўднёвым усходзе — з Малавішэрскім раёнам Наўгародскай вобласці.
Асноўныя рэкі — Волхаў (75 км) і яго прытокі Палісць (49 км), Керасць (65 км), Аскуя (114 км), Пчоўжа (157 км), Цігада (143 км). У межах раёна суднаходны толькі Волхаў.
У раёне 16 азёр агульнай плошчай 112 га. Найбуйнейшыя — Хоціна (плошча 150 га), Падаролле (118 га), Астроўскае (81 га).
Шахід Афрыдзі
Шахід Афрыдзі (нар. г., Хайбер) — пакістанскі ігрок у крыкет, былы капітан нацыянальнай зборнай па крыкеце. Пуштун па нацыянальнасці.
Біяграфія
У перыяд паміж 1996 і 2012 гадамі Афрыдзі правёў звыш 334 інтэрнацыянальных сустрэч за пакістанскую нацыянальную зборную па крыкеце. Яго дэбют адбыўся 2 кастрычніка 1996 года ў матчы супраць Кеніі.
Шахід Афрыдзі вядомы дзякуючы сваёй агрэсіўнай манерай гульні, яму належыць рэкорд па самай хуткай падачы, а таксама ён з’яўляецца другім па выніковасці іграком у крыкет у свеце.
У траўні 2011 года ён быў зняты з пасады капітана нацыянальнай зборнай, у знак пратэсту Шахід Афрыдзі абвясціў пра свой сыход са спорту. У кастрычніку 2011 года ён змяніў сваё рашэнне і працягнуў выступаць на клубным узроўні. Афрыдзі ўдзельнічае ў акцыях ЮНІСЕФ па барацьбе з поліяміэлітам у Зоне Плямён і Вазірыстане.
Геаграфія Туніса
Геаграфічнае становішча
Па плошчы Туніс — самая маленькая краіна Магрыба. На поўначы і ўсходзе абмываецца Міжземным морам, узбярэжжа моцна зрэзанае, маюцца тры вялікіх залівы: заліў Туніс, заліў Хамамет і Габес (Малы Сідр). У Тунісе знаходзіцца мыс Бен-Сека — самы паўночны пункт Афрыкі. На захадзе і паўднёвым захадзе Туніс мяжуе з Алжырам (965 км), на паўднёвым усходзе — з Лівіяй (459 км).
Тэрыторыя Туніса размяшчаецца ў часавым поясе пад назвай Цэнтральнаеўрапейскі час (CET) (UTC+1). На летні час Туніс не пераходзіць.
Прырода
На поўначы рэльеф пераважна горны — з Алжыра заходзяць адрогі ўжо невысокіх тут гор Атлас, мясцовая назва — Дарсал. Тут знаходзіцца самы высокі пункт Туніса — гара Джэбель-Шамбі (1544 м). На поўнач ад Дарсала ляжыць Тэль — край узгоркаў, і нізкагор’яў; на поўдзень — дэпрэсія, занятая шотамі — саланчакамі, буйнейшы з якіх — Шот-эль-Джэрыд. Тут жа знаходзіцца самы нізкі пункт Туніса — Шот-эль-Гарса (17 м ніжэй узроўня мора). Уздоўж усходняга ўзбярэжжа цягнецца раўніна Сахель, На поўдні бягуць узгоркі Гафса вышынёй да 500 м.
Клімат Туніса — субтрапічны міжземнаморскі на поўначы і ўздоўж узбярэжжа, на поўдні і ва ўнутраных раёнах — трапічны пустынны. Сярэднія тэмпературы студзеня +10 °C на поўначы і +21 °C на поўдні, ліпеня +26 °C на поўначы і +33 °C на поўдні. Ападкаў за год выпадае ад 100 мм на поўдні да 1500 мм у горных раёнах, некаторыя пустынныя вобласці наогул не атрымліваюць ападкаў на працягу шматлікіх гадоў запар. Для Туніса характэрны зімовы максімум ападкаў. У пустынных раёнах уначы нярэдкія замаразкі нават увесну і ўвосень, хоць днём тэмпература ў гэты перыяд можа дасягаць +25…+27 °C. Лепшы час для наведвання краіны — верасень-лістапад і сакавік-чэрвень.
Рачная сетка развітая слаба. Буйнейшая рака, а таксама адзіная рака, што не перасыхае — Меджэрда, працякае ў вобласці Тэль. Пачынаецца Меджэрда ў гарах Алжыра і ўпадае ў Туніскі заліў. Найбольш паўнаводная яна ў зімовы перыяд. Усе астатнія рэкі — часовыя вадацёкі (вадзі). Азёры або лагуннага тыпу, або шоты.
Ладыжынскі Хутары
Ладыжынскі Хутары (Ладижинські Хутори́) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Міхал Юзаф Масальскі
Міхал Юзаф Масальскі (каля 1700 — ) — дзяржаўны і ваенны дзеяч Вялікага Княства Літоўскага. Пісар вялікі літоўскі (з 1726), ваявода мсціслаўскі (з 1737), кашталян троцкі (з 1742) і віленскі (з 1744), гетман польны (1744—1762) і вялікі літоўскі (з 1762).
Біяграфія
З княжацкага роду Масальскіх гербу ўласнага, сын Яна, старосты гарадзенскага, і Ганны з Валовічаў.
Навучаўся ў Віленскім універсітэце. Займаў некалькі дзяржаўных пасадаў, у тым ліку гарадзенскага судовага старосты (1726). З 1718 бесперапынна ўдзельнічаў у соймах. Выступаў як прыхільнік каралеўскага двара і прыдворнай партыі Чартарыйскіх.
У часы бескаралеўя па смерці Аўгуста Моцнага абіраўся маршалкам канвакацыйнага сойма (1733). Падтрымліваў абранне Станіслава Ляшчынскага, аднак у 1736 вызнаў каралём Аўгуста Саса.
У 1741 пры падтрымцы Сапегаў атрымаў урад маршалка Вярхоўнага Трыбунала, дзе бараніў іх правы ў спрэчках з Радзівіламі.
Як прыхільнік партыі Чартарыйскіх падтрымліваў іх праекты рэформ. У 1764 сфарміраваў у Вялікім Княстве Літоўскім генеральную канфедэрацыю, якая з дапамогай расійскіх войскаў абрала каралём Станіслава Аўгуста Панятоўскага.
Прыняцце канвакацыйным соймам пастановы аб стварэнні Вайсковай камісіі Вялікага Княства Літоўскага, якая абмяжоўвала правы гетманаў, прычынілася да разрыву з Чартарыйскімі. У пазнейшы час дрэнна ставіўся да новага караля і вялікага князя, імкнуўся стварыць моцную групоўку Масальскіх, а таксама вярнуць ранейшыя правы гетманам.
Самуэль Рэйнер
Самуэль Рэйнер (Samuel Rayner, 1843—1894) — брытанскі мастак-пейзажыст, вядомы сваімі карцінамі з выявай будынкаў і інтэр'ераў, уключаючы манастыры, цэрквы і старыя асабнякі. У 15 гадоў яго ўпершыню прынялі на выставу Каралеўскай акадэміі мастацтваў з выявай кляштара Мальмсберы. Яго жонка Эн, народжаная Мансер, (з якой ён уцёк у 1823 годзе) была гравёрам (яна была старэйшая за яго на чатыры гады і ўжо была вядомая як мастачка), а ўсе шэсць дзяцей (сын і пяць дачок: Луіза, Эн («Nancy», Нэнсі), Маргарэт, Роза, Францыс і Рычард) таксама сталі прафесійнымі мастакамі.
Біяграфія
Самуэль нарадзіўся ў Кольнбруку месца ў Букінгемшыры. Пазней яго сям'я пераехала ў Мэрылебан у Лондане, дзе ён, верагодна, вучыўся ў свайго дзеда. У 15 гадоў ён быў рысавальшчыкам у антыквара Джона Брытана (John Britton). Яго аднакурснікам у Акадэміі быў Джордж Катэрмол (George Cattermole).
Дом Рэйнераў у Матлак Бат, дзе ў 1830-я нарадзіліся Луіза, Уільям і Роза, быў музеем.
Замалёўка выставы ў Дэрбі аўтарства Рэйнера, зробленая ў 1839 годзе, паказвае раннія гады Музея і мастацкай галерэі Дэрбі. На замалёўцы бачная адна з карцін Джозефа Райта, «Рамэа і Джульета: сцэна ў грабніцы».
Луіза Райнэр — самае вядомае дзіця Самуіла і Ганны. Нэнсі Рейнер была першай з дзяцей, прызнанай у якасці мастака, але яна памерла ад сухотаў ва ўзросце 28 гадоў.
Самуіл быў абраны супрацоўнікам Таварыства мастакоў-акварэлістаў (Society of Painters in Water Colours) у 1845 годзе, але быў выключаны з таварыства ў 1851 годзе пасля фінансавага скандалу. Некаторыя з яго прац можна ўбачыць у Музеі і мастацкай галерэі Дэрбі.
Таццяна Аляксандраўна Старынская
Таццяна Аляксандраўна Старынская (нар., в. Загорцы Лепельскага раёна Віцебскай вобласці) — беларускі настаўнік і палітык.
Біяграфія
Скончыла Віцебскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя С. М. Кірава (настаўнік біялогіі і хіміі), Рэспубліканскі інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі Міністэрства працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь, спецыяліст па кіраванні персаналам.
Працавала старшай піянерважатай Каменскай сярэдняй школы Лепельскага раёна Віцебскай вобласці, майстрам вытворчага навучання ПТВ-147 (Віцебскі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж), архівістам 1-й катэгорыі, вядучым архівістам, загадчыкам аддзела камплектавання, намеснікам дырэктара, дырэктарам Дзяржаўнага архіва Віцебскай вобласці, дырэктарам дзяржаўнай установы «Тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Першамайскага раёна г. Віцебска».
Выбіралася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 6-га склікання.
Узнагароды
Узнагароджана юбілейным медалём «70 гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», ганаровымі граматамі Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта, Віцебскага абласнога Савета дэпутатаў, камітэта па працы, занятасцi i сацыяльнай абароне Віцебскага аблвыканкама. Мае падзяку Міністра працы і сацыяльнай абароны Рэспублікі Беларусь, занесена на Дошку гонару адміністрацыі Першамайскага раёна г. Віцебска.
Пінская і Лунінецкая епархія
<ul>''Гэты артыкул прысвечаны Пінскай і Лунінецкай епархіі РПЦ. Пра каталіцкую епархію з цэнтрам у Пінску глядзіце ў артыкуле Пінская дыяцэзія</ul>
Гісторыя
3 канца X — пачатаку XI стагоддзя тэрыторыя епархіі ўваходзіла ў склад Тураўскай праваслаўнай епархіі ў падпарадкаванні Кіеўскай мітраполіі. У 1241 годзе кафедра перанесена ў Пінск, што лічыцца пачаткам дзейнасці Пінскай праваслаўнай епархіі. У XIV стагоддзя епархія тройчы знаходзілася ў юрысдыкцыі Галіцкай мітраполіі, пасля яе скасавання — зноў y Кіеўскай. У 1595—1795 пінскай кафедрай валодалі уніяты, аднак y 1620—1632 гадах Пінская праваслаўная епархія адраджалася і існавала адначасова з уніяцкай. У 1795—1839 гадах уніяцкія прыходы епархіі аб’ядналіся з праваслаўнай царквой і іх тэрыторыя была ўключана ў склад Мінскай праваслаўнай епархіі.
У 1920 епархія адноўлена, y 1922—1939 знаходзілася ў складзе Польскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы.
У 1941 на пінскую кафедру быў прызначаны епіскап Маскоўскага патрыярхату, аднак з-за ваеных дзеянняў ён не змог кіраваць епархіяй. У 1942—1944 епархія знаходзілася ў падпарадкаванні Украінскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы; y 1944 вернута ў юрысдыкдыю Маскоўскага патрыярхату.
У 1839—1840 і 1980—1990 гадах тытул «епіскап пінскі» насілі вікарыі Мінскай епархіі. У 1990 дзейнасць Пінскай праваслаўнай епархіі адноўлена ў складзе Беларускай праваслаўнай царквы, яе тэрыторыя ахоплівае 8 адміністрацыйных раёнаў Брэсцкай вобласці: Пінскі, Баранавіцкі, Ганцавіцкі, Іванаўскі, Івацэвіцкі, Луні нецкі, Ляхавіцкі, Столінскі.
Станам на канец 1999 года ў епархіі 147 прыходаў, 34 капліцы, 128 святароў, 5 дыяканаў, Пінскі Варварынскі манастыр (адноўлены з 1993).
Архірэі
Пінская епархія
Мар’яніўка (Гайсынскі раён)
Мар’яніўка (Мар'я́нівка) — вёска ў Гайсынскім раёне Вінніцкай вобласці Украіны.
Піянерскі рух
Піянерскі рух — зборная назва дзіцячых камуністычных арганізацый, якія існуюць у розных краінах. Першая піянерская арганізацыя была створана ў СССР у 1922 годзе.
Ларс Альфорс
Ларс Валяр'ян Альфорс (Lars Valerian Ahlfors,  — ) — фінскі і амерыканскі матэматык.
Нарадзіўся ў 1907 годзе ў Хельсінкі. З 1924 па 1928 навучаўся ў Хельсінкскім універсітэце, дзе з 1933 па 1936 год займаў пасаду ад'юнкт-прафесара. У 1936 разам з Джэсі Дугласам Альфорс стаў адным з першых двух матэматыкаў, узнагароджаных Філдсаўскай прэміяй.