cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4027
NGC 4027 (іншыя абазначэнні — ESO 572-37, VV 66, MCG -3-31-8, Arp 22, UGCA 260, 1SZ 109, IRAS11569-1859, 8ZW 158, PGC 37773) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) у сузор’і Воран.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога, а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Чаяпхум (правінцыя)
Чаяпхум (тайск. ชัยภูมิ) — правінцыя ў паўночна-ўсходняй частцы Тайланда. Адміністрацыйны цэнтр — горад Чаяпхум. Плошча правінцыі — 12 698 км², насельніцтва 2010 год — 1 137 357 чалавек (2019). На поўначы і ўсходзе мяжуе з правінцыяй Кханкэн, на поўдні — з правінцыямі Накхонратчасіма і Лапбуры, на захадзе — з правінцыяй Пхетчабун. Правінцыя падзяляецца на 16 ампхэ.
Усход правінцыі займае плато Карат, на захадзе працягваецца хрыбет Пхетчабун (з вышынямі да 1222 м). Асноўная рака — Чы.
На тэрыторыі правінцыі знаходзяцца 4 нацыянальныя паркі: Тат Тон, Саі Тонг, Па Хін Нгам і Фу Лаенха.
Карукіўскі раён
Карукіўскі раён (Корюківський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Карукіўка (Корюківка).
Гісторыя
Утвораны ў 1923 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 27362 чалавекі, плошча — 1424 км².
Да 17 ліпеня 2020 года тэрыторыя раёна складалася з 1 гарадскога, 1 пасялковага і 20 сельскіх саветаў. На тэрыторыі раёна размяшчаліся 1 горад раённага значэння, 1 пасёлак гарадскога тыпу, 3 пасёлкі сельскага тыпу і 74 вёскі.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна складаецца з 3 гарадскіх і 2 пасялковых грамад.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 3 гарады, 3 пасёлкі гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 148 вёсак.
Негнавічы
Не́гнавічы — рака ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Мужанка (басейн Дняпра). Даўжыня 5 км. Пачынаецца за 3 км на ўсход, вусце за 0,8 км на захад ад вёскі Малыя Негнавічы. Рэчышча каналізаванае.
IC 3765
IC 3765 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Чэхаславакія на зімовых Алімпійскіх гульнях 1992
Чэхаславакія брала ўдзел у Зімовых Алімпійскіх гульнях 1992 года ў Альбертвіле (Францыя) у шаснаццаты раз за сваю гісторыю, і заваявала тры бронзавыя медалі.
Аляксандра Мікалаеўна Пахмутава
Аляксандра Мікалаеўна Пахмутава (нар., Бекетаўка, Ніжне-Волжскі край, РСФСР, СССР, цяпер Валгаград, Расія) — савецкі і расійскі кампазітар, піяністка, аўтар больш за 400 песень, грамадскі дзеяч. Герой Сацыялістычнай Працы (1990), народная артыстка СССР (1984), лаўрэат двух Дзяржаўных прэмій СССР (1975, 1982), Дзяржаўнай прэміі РФ (2015) і прэміі Ленінскага камсамола (1966). Кавалер двух ордэнаў Леніна (1979, 1990) і ордэна Святога апостала Андрэя Першазванага (2019).
Жонка (з 1956) паэта Мікалая Мікалаевіча Дабранравава.
Манаграфія
Пры абароне навуковай ступені манаграфія можа быць прадстаўлена ў якасці дысертацыі.
У бібліятэчнай навуцы тэрмін «манаграфія» пазначае любую несерыйную публікацыю, якая складаецца з аднаго ці некалькіх тамоў (абмежаванай іх колькасці). Менавіта гэта адрознівае яе ад серыйных публікацый, такіх як газеты ці часопісы.
Літаратура
Антонова С. Г., Васильев В. И., Жарков И. А., Коланькова О. В., Ленский Б. В., Рябинина Н. З., Соловьев В. И. Гл 2. Научные издания // Редакторская подготовка изданий: Учебник / Под общ. ред. Антоновой С. Г., д.ф.н.. — М.: Издательство МГУП, 2002.
Аб’ёмная доля
Аб'ёмная доля (часам аб'ёмная частка) — беспамерная велічыня, роўная адносінам аб'ёму нейкага рэчыва ў сумесі да аб'ёму ўсёй сумесі. Пазначаецца літарай φ.
Ужываецца ў асноўным да газаў.
Сутнасць велічыні
Аб'ёмная доля вылічваецца па формуле: дзе:
Аб'ёмная доля ў хіміі
У хіміі велічыня выкарыстоўваецца ў асноўным для газаў, таму што аб'ёмная доля газавай сумесі пры нармальных умовах роўная яго малярнай канцэнтрацыі.
Прынята паказваць аб'ёмную долю ў працэнтах.
Вілючынск
Вілючынск (Вилючинск) — горад у Расіі, у складзе Елізаўскага раёна Камчацкага края. Насельніцтва 24,6 тыс. чал. (2005). З'яўляецца закрытым адміністрацыйна-тэрытарыяльным утварэннем па прычыне знаходжання ў ім базы ВМФ Расіі. Створаны 16 кастрычніка 1968 года. Размешчаны па берагах бухты Крашэнінікава Авачынскай губы на паўднёвым усходзе паўвострава Камчатка, за 70 км па аўтадарозе ад Петрапаўлаўска-Камчацкага. Блізкія гарады (адлегласць па карце): Елізава (26 км на поўнач), Петрапаўлаўск-Камчацкі (25 км на паўночны ўсход).
Прыморскі філіял Інстытута вулканалогіі і сейсмалогіі РАН.
Седрык Гібанс
Осцін Седрык Гібанс (Austin Cedric Gibbons,  — ) — амерыканскі арт-дырэктар, мастак-пастаноўшчык і архітэктар, дызайнер статуэткі «Оскар» — за свае працы атрымаў 11 гэтых узнагарод, за ўсю гісторыю кінематографа саступіўшы ў гэтым колькасці толькі Уолту Дыснею. Адзін з заснавальнікаў Акадэміі кінематаграфічных мастацтваў і навук.
Сіла Карыяліса
Сіла Карыялі́са — інерцыйны эфект, які на Зямлі абумоўлены яе вярчэннем вакол сваёй восі і праяўляецца ў тым, што ўсе целы, якія рухаюцца адносна зямной паверхні, у паўночным паўшар'і атрымліваюць паскарэнне ўправа, а ў паўднёвым — улева. Назва ад прозвішча французскага вучонага Г. Карыяліса, які сфармуляваў паняцце адноснага руху.
Сіла Карыяліса ўплывае на напрамак руху паветраных масы, марскіх цячэнняў, выклікае падмыў берагоў рэк.
Адхіляючая сіла вярчэння Зямлі
Адхіляючая сіла вярчэння Зямлі — прыватны выпадак сілы Карыяліса, адна з сіл інерцыі, наяўнасць якой дазваляе ўлічваць уплыў вярчэння Зямлі вакол сваёй восі на рух любога цела адносна зямной паверхні. Адхіляе целы, якія рухаюцца ўздоўж зямной паверхні, управа ў Паўночным паўшар’і, улева — у Паўднёвым. У выніку рэчышчы рэк паступова адхіляюцца, іх правыя берагі (у Паўночным паўшар’і) больш стромкія (размываюцца), чым левыя (закон Бэра).
Марат Сцяпанавіч Афанасьеў
Марат Сцяпанавіч Афанасьеў (, г. Шклоў —, г. Жлобін) — беларускі грамадскі актывіст, дэпутат Вярхоўнага савета 13 склікання, адзін з заснавальнікаў і кіраўнік мясцовай арганізацыі Аб’яднанай грамадзянскай партыі.
Біяграфія
У 1990—1991 быў старшынёй Жлобінскага гарсавета.
Ад АГП быў дэпутатам Вярхоўнага Савета 13 склікання, разагнанага ў 1996 годзе. Пасля ад АГП яго ж абіралі дэпутатам мясцовага савета ў Жлобіне.
Інстытут фізікі імя Б. І. Сцяпанава НАН Беларусі
Гісторыя інстытута
Інстытут быў створаны ў 1959 годзе ў выніку рэарганізацыі Інстытута фізікі і матэматыкі Акадэміі навук БССР. Першапачаткова інстытут насіў назву Інстытута фізікі АН БССР. Інстытут узначаліў Б. І. Сцяпанаў (у 1957-58 гг. — дырэктар Інстытута фізікі і матэматыкі АН БССР). У станаўленні інстытута бралі ўдзел такія вучоныя як М. А. Ельяшэвіч, гэтак жа, як і Сцяпанаў, запрошаны ў Мінск з ленінградскага Дзяржаўнага аптычнага інстытута, і беларускія фізікі М. А. Барысевіч, Ф. І. Фёдараў, А. Н. Сеўчанка.
Асноўнымі кірункамі даследаванняў у інстытуце спачатку сталі спектраскапія і люмінесцэнцыя складаных малекул, оптыка анізатропных і рассейвальных асяроддзяў, спектраскапія і дыягностыка нізкатэмпературнай плазмы і фізіка элементарных часціц. З адкрыццём у 1961 годзе лазераў галоўнымі кірункамі становяцца лазерная фізіка, нелінейная оптыка і лазерная спектраскапія.
Інстытут актыўна развіваўся. У 1960-я гады XX стагоддзя пры ім быў створаны канструктарска-тэхналагічны аддзел, пазней рэарганізаваны ў самастойную ўстанову Вопытнае канструктарскае бюро «Аксікон».
Са здабыццём у 1991 годзе Беларуссю незалежнасці інстытут змяніў сваю назву на Інстытут фізікі АН Беларусі. У гэты ж час адбываецца чарговая рэарганізацыя інстытута. У 1991 годзе на базе лабараторыі аптычных праблем інфарматыкі створаны Аддзел аптычных праблем інфарматыкі. У 1992 годзе на аснове дзесяці лабараторый Інстытута, якія спецыялізаваліся галоўным чынам у вобласці спектраскапіі і фізікі плазмы, быў створаны Інстытут малекулярнай і атамнай фізікі НАН Беларусі (ІМАФ АН Беларусі). У гэтым жа годзе магілёўскае аддзяленне інстытута было ператворана ў Інстытут прыкладной оптыкі НАН Беларусі. У 2004 годзе на правах лабараторыі ў склад Інстытута ўвайшоў Аддзел аптычных праблем інфарматыкі НАН Беларусі. Пазней, у 2007 годзе, ІМАФ быў расфарміраваны, а яго лабараторыі і аддзелы ўвайшлі ў склад Інстытута. У 2008 годзе да Інстытута далучаны лабараторыі і аддзелы расфарміраванага ў тым годзе Інстытута электронікі, рэарганізавана лабараторыя аптычных праблем інфарматыкі. У адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 31.10.2011 № 494 «Аб удасканаленні арганізацыйнай структуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі» ўвайшоў у склад новастворанага дзяржаўнага навукова-вытворчага аб’яднання «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка». З 1 студзеня 2016 ў адпаведнасці з Пастановай Бюро Прэзідыўма НАН Беларусі "Аб перадачы структурных падраздзяленняў Інстытута фізікі НАН Беларусі ў ДНВА «Оптыка, оптаэлектроніка і лазерная тэхніка» ад 16.02.2015 № 51 у склад Аб’яднання былі ўключаны 4 навуковыя лабараторыі Інстытута фізікі НАН Беларусі — радыёфатонікі, фотаэлектронікі, мікра- і нанасэнсорыкі, рабатызаваных сістэм . З 2017 уваходзіць у склад кластара «Мікра-, нана- і ЗВЧ-электроніка».
Навуковыя кірункі
Асноўнымі кірункамі навуковай дзейнасці інстытута з’яўляюцца :
Кулыкіўскі раён
Кулыкіўскі раён (Куликівський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Кулыкіўка (Куликівка).
Утвораны ў 1966 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 17375 чалавек, плошча — 944 км².
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 пасялковага і 16 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 пасёлак гарадскога тыпу і 24 сяла.
Луцкі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт
Луцкі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю IV ступеня акрэдытацыі са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаны ў горадзе Луцк.
Гісторыя
Гісторыя ўстановы пачалася ў 1966 г. з адкрыцця ў Луцку аддзялення агульнатэхнічнага факультэта Кіеўскага аўтамабільна-дарожнага інстытута. Ініцыятарам гэтай ідэі былі Мікалай Васільевіч Раманюк-былы дырэктар Луцкага аўтамабільнага завода, і Яўген Пятровіч Вериженко - рэктар КАДІ. Першы набор студэнтаў складаў 105 чалавек. Узначаліў аддзяленне Д.К. Канавалюк.
1 лістапада 1968 г. гэта аддзяленне ператвараюць у Луцкі агульнатэхнічны факультэт КАДІ, які ў ліпені 1971 г. падпарадкоўваюць Львоўскаму агульнаму інстытуту КАДІ.
Бурнае развіццё машына- і прыборабудавання, будаўніцтва ў Луцку патрабавалі кваліфікаваных спецыялістаў у гэтых галінах. Таму ў верасні 1975 г. установу рэарганізуюць у Луцкі філіял Львоўскага політэхнічнага інстытута, філіял налічваў тады два факультэты і чатыры кафедры, на якіх ажыццяўлялася падрыхтоўка інжынерна-тэхнічных кадраў па 12 спецыяльнасцях. Першым дырэктарам філіяла быў І.М. Харольскі. З 1977 па 2015 гг. вну практычна нязменна кіраваў прафесар Бажыдарчык Віктар Уладзіміравіч.
Паступова адбываўся якасны рост выкладчыцкага складу і навуковы патэнцыял установы, умацоўваліся яяе сувязі з вядучымі вну краіны, з вытворчасцю, ствараліся ўласныя навуковыя школы, расла матэрыяльна-тэхнічная база. Былі пабудаваныя новыя вучэбна-лабараторныя карпусы, інтэрнат, сталовая, спартыўна-аздараўленчы лагер.
1 красавіка 1991 г. на базе Луцкага філіяла Львоўскага політэхнічнага інстытута стварылі самастойнаю вышэйшаю навучальнаю ўстанову - Луцкі індустрыяльны інстытут, у склад якога ўвайшлі чатыры факультэта і 17 кафедраў. У 1997 г. Луцкі індустрыяльны інстытут ужо налічыў шэсць факультэтаў і 22 кафедры і рыхтаваў інжынерна-тэхнічныя кадры па 17 спецыяльнасцях. У 1991 г. тут адкрылі аспірантуру, і вну атрымаў права на прысуджэнне вучоных ступеняў кандыдатаў тэхнічных навук.
У 1997 г. інстытут атрымаў вышэйшы - чацвёрты узровень акрэдытацыі, статус універсітэта і новую назву - Луцкі дзяржаўны тэхнічны універсітэт. Гэта дае магчымасць самастойна вызначаць змест адукацыі і план прыёму абітурыентаў, з улікам рэгіянальных патрэбаў адкрываць новыя спецыяльнасці, ствараць у сваёй структуры адпаведныя навучальныя ўстановы, навуковыя ўстановы розных тыпаў, развіваць пошукавыя і фундаментальныя даследаванні, дзелавое, навуковае супрацоўніцтва з замежнымі вну, прысвойваць вучоныя ступені і званні.
Томас дэ Кейсер
Томас дэ Кейсер (Кейзер) (нідэрл. Thomas de Keyser; 1596,, Галандыя — 1667 або 7 чэрвеня 1667, , Галандыя) — галандскі мастак.
Біяграфія
Па дадзеных Нідэрландскага інстытута гісторыі мастацтваў, ён быў вучнем Карнэліса ван дэр Воарта. Знаходзіўся пад уплывам творчасці такіх майстроў, як Рэмбрант і Дзірк Халс. Працаваў у Амстэрдаме. Нараўне з Рэмбрантам, братамі Халс (Дзіркам і Франсам) і Барталамеўсам ван дэр Хелстам, з’яўляецца найбуйнейшым мастаком-партрэтыстам галандскай школы жывапісу.
У 1640-х гадах дэ Кейсер атрымаў вельмі мала заказаў і быў вымушаны шукаць прыбытак у іншым месцы. Ён валодаў базальтавым бізнэсам з 1640 па 1654 год, калі вярнуўся да жывапісу.
З 1662 года да сваёй смерці ў 1667 годзе ён кіраваў будаўніцтвам новай ратушы Амстэрдама, зараз Каралеўскага палаца. У палотнах дэ Кейсера злучаюцца выключная яснасць фарбаў і найтанчэйшае пачуццё колеру мастака з яго энергічнай рыскай і дакладнасцю малявальшчыка. У дадатак да партрэтаў ён таксама маляваў гістарычныя і міфалагічныя карціны.
Рэйксмюсеўм у Амстэрдаме валодае самай вялікай калекцыяй карцін дэ Кейзера. Яго працы можна таксама ўбачыць у Луўры ў Парыжы, у Метрапалітэн-музеі ў Нью-Ёрку, у Эрмітажы ў Санкт-Пецярбургу і ў Нацыянальнай галерэі ў Лондане.
Аскар Фёдаравіч Рэйн
Біяграфія
Роду Рэйнаў паходзіць з Цюрынгіі. 30 мая 1796 года ў сям’і духоўнай асобы Хрысціяна Рэйна нарадзіўся сын Карл Хрысціян, які ў 1819 годзе прыехаў у Расійскую імперыю, настаўнічаў, у 1821 годзе пераехаў у Рэвель і прыняў расійскае падданства. У 1834 годзе быў прызначаны генерал-суперінтэндантам Эстляндыі (Эстоніі), быў удастоены трох Ордэнаў св. Ганны, чым набыў права на патомнае дваранства.
У сям’і Карла Хрысціяна нарадзіўся сын Аскар. У 1849 годзе ён скончыў Галоўнае інжынернае вучылішча. Застаўся ў вучылішчы для працягу навучання. У 1851 скончыў Афіцэрскія класы вучылішча. Ваенны інжынер. Выпушчаны паручнікам у палявыя інжынеры. Пасля заканчэння вучылішча быў у 1854 годзе накіраваны ў Іркуцк у распараджэнне генерал-губернатара Усходняй Сібіры графа. Пасля доказу суднаходнасці Амура, быў здзейснены выпрабавальны сплаў, які ўзначальваўся самім Мураўёвым, у ім удзельнічаў і А. Ф. Рэйн, якому даручылі скласці праект умацавання вусця Амура. Пасля падпісання ў 1858 годзе А. Ф. Рэйн за ўдзел у далучэнні Амурскага края да Расіі быў узнагароджаны ордэнам св. Уладзіміра. З 1856 г. ваенны інжынер-капітан, з 1859 г. падпалкоўнік, з 1862 г. палкоўнік, з 1863 г. начальнік ваенных інжынераў Усходняй Сібіры. Звольніўся ў 1867 годзе ў адстаўку ў чыне генерал-маёра.
Пражываў у Санкт-Пецярбургу. Набыў ва ўласнасць 5-павярховы (Ліцейны пр. 24/27), дзе і жыў да рэвалюцыі са сваімі дзесяццю дзецьмі.
Валодаў маёнткам Бабінічы ў Горацкім павеце, дзе вялася ўзорная гаспадарка, меўся бульба-крухмальны завод, млын мукамольны з турбінай і крупадзёркай.
Сям’я
Меў дзесяць дзяцей.
Памяць
У 1858 годзе ў раёне рассялення Амурскага пешага батальёна, на беразе Амура заснавана станіца Рэйнава (Рейнова), названая ў гонар Аскара Рэйна, удзельніка першых амурскіх сплаваў.
Згаданы на адной з памятных дошак на ў Хабараўску, пастаўленым у 1891 г.
Лаліта (фільм, 1997)
«Лаліта» (Lolita) — мастацкі фільм 1997 года рэжысёра Эдрыяна Лайна, зняты па аднайменнаму раману Уладзіміра Набокава. Фільм атрымаў у цэлым станоўчыя ацэнкі крытыкаў, аднак выйшаў у абмежаваным пракаце.
Сюжэт
Фільм пабудаваны як паказанні падсуднага суду прысяжных.
У 1947 годзе еўрапейскі прафесар французскай мовы Гумберт Гумберт (Джэрэмі Айранс), які адчуў у 14-гадовым узросце шок ад страты сваёй каханай (якой таксама было 14 гадоў і якая памерла ў той жа год ад тыфу), пераязджае ў Новую Англію. Ён здымае пакой у доме удавы Шарлоты Гейз (Мелані Грыфіт) і яе 12-гадовай дачкі Лаліты (Дамінік Суэйн). З цягам часу ў Гумберта развіваюцца пачуцці да дзяўчынкі, аднак ён баіцца парушыць забарону на палавыя зносіны з непаўналетнімі. Лаліта (цалкам імя гучыць як Далорэс) заігрывае з Гумбертам, але паведамляе яму, што ў яго закаханая яе маці.
Неўзабаве гэта пацвярджаецца: Шарлота кажа Гумберту, што альбо ён ажэніцца з ёй, альбо пакіне яе дом. Гумберт вымушаны пагадзіцца: бо ён хоча быць бліжэй да Лаліты. Але гаворкі пра якое-небудзь каханне яго да Шарлоты не ідзе: ён таемна падмешвае ёй моцнадзейныя снатворныя, а сам вядзе дзённік, у якім адкрыта піша пра сувязь з Шарлотай, якая яму гідзіцца і якую ён трывае, думаючы пра Лаліту.
Аднойчы падчас знаходжання Лаліты ў летнім лагеры Шарлота чытае дзённік мужа ў яго адсутнасць. Калі ён прыходзіць, яна ўчыняе істэрыку, а ён спрабуе пераканаць яе, што гэта яго літаратурныя чарнавікі. Шарлота ў жудасным роспачы бяжыць з хаты, каб адправіць Лаліце ў лагер лісты, у якіх апісваецца жудасная праўда пра намеры Гумберта. Але яна гіне пад коламі аўтамабіля прама насупраць свайго дома.
Гумберт застаецца апекуном Далорэс. Ён едзе за ёй у лагер і пачынае доўгія аўтамабільныя раз’езды па краіне з мэтай забавы Лаліты. Гумберт спачатку ўсё ж не вырашаецца дакрануцца да яе. Але Далорэс сама выдатна здагадваецца пра ўсё і досыць хутка бярэ ініцыятыву ў свае рукі. Пры гэтым аказваецца, што Гумберт — зусім не першы яе мужчына. Так, яна распавядае яму аб сваёй блізкасці з хлопчыкам падчас адпачынку ў лагеры.
Калі Далорэс ляжыць у бальніцы з вострай інфекцыяй, гэты чалавек, прадставіўшыся яе дзядзькам і добра заплаціўшы, забірае яе і вязе нібыта на ранча да дзядулі. Так Лаліта раптоўна і надоўга знікае з жыцця Гумберта. Той б’е лекараў, якія адпусцілі Лаліту з «дзядзькам», потым дарэмна спрабуе адшукаць іх; вярнуўшыся дадому, п’е і шмат часу надае трэніроўкам з пісталетам.
Ён намышляе забойства Клэра Куілці. У выніку Гумберт расстрэльвае Куілці ў яго ўласным доме, прычым ахвяра памірае не адразу, а ўвесь дом і сам забойца аказваюцца ў крыві. Гумберт нават не клапоціцца пра тое, каб адмыцца ад крыві, а садзіцца ў свой аўтамабіль і бессэнсоўна едзе, пакуль яго пераследуюць паліцэйскія. Ён спыняецца толькі тады, калі трапляе ў атачэнне каровінага статка, і без супраціву здаецца.
У канцы восені 1950 года Гумберт памірае ад сардэчнага прыступу у турме, а Лаліта памірае праз некалькі тыдняў на Каляды пры родах.
У ролях
На ролю Лаліты запрашалі Наталі Портман, але акторка адмовілася. Галоўнай гераіні фільма Лаліце па сцэнары 12 гадоў, а акторцы Дамінік Суэйн на момант пачатку здымак было 15 гадоў.
NGC 4027A
NGC 4027A (іншыя абазначэнні — ESO 572-36, MCG -3-31-7, VV 66, ARP 22, PGC 37772) — галактыка ў сузор’і Воран.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога і быў дададзены пазней.
IC 3766
IC 3766 — галактыка тыпу C (кампактная галактыка) у сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Карпінонэ
Насельніцтва складае 1254 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 39 чал./км². Займае плошчу 32 км². Паштовы індэкс — 86093. Тэлефонны код — 0865.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Мужчыны, якія практыкуюць секс з мужчынамі
Мужчыны, якія практыкуюць секс з мужчынамі (МСМ) — тэрмін, які выкарыстоўваецца ў эпідэміялогіі, сацыялогіі, антрапалогіі і сексалогіі для абазначэння мужчын, які ўвесь час або перыядычна практыкуюць сексуальныя кантакты з іншымі мужчынамі. Пры гэтым сексуальная арыентацыя і сексуальная ідэнтычнасць не прымаюцца да ўвагі.
Гісторыя ўзнікнення тэрміна
Тэрмін «МСМ» з'явіўся ў пачатку 90-х гадоў XX стагоддзя і выкарыстоўваецца галоўным чынам у вобласці прафілактыкі інфекцый, якія перадаюцца палавым шляхам і ВІЧ-інфекцыі. Прыняццю тэрміна спрыяў пункт гледжання эпідэміёлагаў, паводле якога распаўсюджванне інфекцыйных захворванняў звязана з сексуальнымі паводзінамі чалавека, а не з яго сексуальнай ідэнтычнасцю і сексуальнымі перавагамі.
Пасля адкрыцця ВІЧ у розных краінах былі ўведзены апытальныя бланкі для выяўлення груп рызыкі пры правядзенні медыцынскіх даследаванняў і аналізаў пацыентаў. У першыя гады такія анкеты змяшчалі пытанне аб тым, ці з'яўляецца апытваны гомасексуалам. Паводле адказу, пацыенты падзяляліся на дзве групы па катэгорыях рызыкі — «гетэрасексуальная група» і «гомасексуальная група». З часам навукоўцам і медыкам стала зразумела, што не ўсе мужчыны, якія вызначаюць сябе як «геі» маюць сексуальныя кантакты з мужчынамі; у той жа час шматлікія мужчыны, якія маюць аднаполыя сексуальныя кантакты, не лічаць сябе геямі. Таму апытальнікі сталі ўтрымліваць пытанні аб наяўнасці ў апытваных «гомасексуальных кантактаў». Аднак, і пры такой пастаноўцы пытання многія мужчыны, якія маюць аднаполыя сексуальныя кантакты, адмаўлялі наяўнасць у іх «гомасексуальных кантактаў». Гэта асабліва тычылася мужчын, якія таксама мелі рэгулярныя сексуальныя кантакты з жанчынамі. Наступным крокам стала змена пытання, калі рэспандэнты апытваліся пра наяўнасць у іх «гомасексуальных ці бісексуальных кантактаў». Пры такім разглядзе пытання ўсё яшчэ заставалася катэгорыя мужчын, якія маюць аднаполыя сексуальныя кантакты, але лічаць сябе гетэрасексуаламі. Такім чынам, толькі ўвядзенне паняцця «МСМ» дазволіла аб'яднаць усіх мужчын, якія маюць аднаполыя сексуальныя кантакты, у адну групу.
Сацыялагічныя даследаванні і статыстыка
Многія мужчыны, якія ўступалі ў сексуальныя кантакты з мужчынамі, не лічаць сябе гомасексуаламі ці нават лічаць сябе абсалютна гетэрасексуальнымі, аргументуючы гэта тым, што ўступаюць у палавыя кантакты з мужчынамі толькі ў актыўнай ролі. Значная доля ўсіх МСМ ва ўсім свеце знаходзіцца ў гетэрасексуальным шлюбе ці ўступае ў сексуальныя кантакты таксама і з жанчынамі. Да МСМ адносяць таксама і трансвестытаў і транссексуалаў. Аднак яны складаюць толькі невялікі працэнт ад усіх МСМ.
Даследаванні, праведзеныя ў краінах Усходняй Еўропы (уключаючы краіны былога СССР), паказалі, што 60-70 % апытаных МСМ мелі толькі партнёраў мужчынскага полу; у 30-40 % МСМ былі як партнёры-мужчыны, так і партнёры-жанчыны.
Праведзеныя ў Аўстраліі ў 1992 годзе даследаванні паказалі, што сярод мужчын старэйшых за 50 гадоў, якія мелі за апошнія 5 гадоў аднаполы секс, 28,5 % апытаных пазіцыянуюць сябе як бісексуалы і 3,9 % як гетэрасексуалы.
Праведзенае ў 2004 годзе ў Беларусі даследаванне выявіла, што секс з жанчынамі маюць 49,2 % апытаных МСМ, пры гэтым 45,3 % апытаных маюць сем'і.
Група канадскіх даследчыкаў пад кіраўніцтвам Т. Маерса падзяляе ўсю сукупнасць мужчын, якія практыкуюць секс з мужчынамі, на наступныя групы:
Паводле статыстыкі, ад 6 % да 15 % мужчын ва Усходняй Еўропе, ад 3 % да 5 % мужчын у краінах Усходняй Азіі, ад 6 % да 12 % мужчын у Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі і ад 6 % да 20 % мужчын у краінах Лацінскай Амерыкі на працягу свайго жыцця калі-небудзь практыкавалі секс з іншымі мужчынамі. Прыкладна палова з гэтых мужчын мелі палавыя кантакты з іншым мужчынам летась; ад 40 % да 60 % гэтых мужчын займаліся неабароненым анальным сексам ці ўступалі ў камерцыйную палавую сувязь.
Прыблізная ацэнка колькасці МСМ у некаторых краінах на 2010 год:
Паводле вынікаў даследавання EMIS (Еўрапейскага Інтэрнэт-апытання для МСМ), якое адбылося ўлетку 2010 года, больш за 32 % мужчын, якія займаюцца сексам з мужчынамі, адмаўляюцца выкарыстоўваць для вызначэння сваёй сексуальнай ідэнтычнасці слова «гей» ці «гомасексуал». З іх 17 % лічаць сябе бісексуаламі.
Мужчыны, якія займаюцца прастытуцыяй
Мужчынская прастытуцыя заўсёды была больш арыентавана на кліентуру мужчынскага полу, а не жаночага. Яна распаўсюджана менш жаночай прастытуцыі, хоць і бярэ пачатак у глыбокай старажытнасці.
Большай частцы мужчын, якія прапануюць сексуальныя паслугі, — ад 18 да 26 гадоў (пры гэтым многія пачынаюць займацца прастытуцыяй ва ўзросце 15-16 гадоў), а асноўная маса кліентаў — мужчыны перадпенсійнага і пенсійнага ўзросту. Акрамя таго, да 60 % кліентаў, якія карыстаюцца паслугамі мужчын-прастытутаў — мужчыны, што завуць сябе гетэрасексуаламі, многія з іх знаходзяцца ў шлюбе і маюць дзяцей.
У сучаснай Заходняй Еўропе, значны працэнт мужчын-прастытутаў складаюць выхадцы з Усходняй Еўропы, напрыклад, большасць прастытутаў у Берліне з'яўляюцца выхадцамі з Румыніі. Многія з іх адпраўляюцца на заробкі, каб забяспечыць свае сем'і і дзяцей, аднак калі не знаходзяць працу, аказваюцца ўцягнутымі ў прастытуцыю. Іншай катэгорыяй прастытутаў з'яўляюцца маладыя хлопцы з непаспяховых сем'яў, а таксама дзеці з правінцыі, якія не маюць дастатковай адукацыі і лёгка робяцца ахвярай сутэнёраў, якія падсаджваюць іх на наркотыкі.
Аднаполы секс у пенітэцыярных установах
Секс у мужчынскіх пенітэцыярных установах з'яўляецца вострай праблемай. У той час, як зняволеныя ізаляваны па палавой прыкмеце і звычайна не маюць кантактаў з процілеглым полам, у большай ступені чым на свабодзе распаўсюджанне атрымліваюць розныя спосабы самазадавальнення і аднаполыя сексуальныя кантакты. Пры гэтым частыя выпадкі згвалтавання (у тым ліку і групавыя). У той жа час, прымус да секса ў турме мае не толькі і не столькі значэнне ў задавальненні сексуальных патрэбнасцяў, колькі ў зневажэнні ахвяры і ўсталявання над ёй кантролю.
Неабаронены секс у турмах з'яўляецца фактарам высокай рызыкі перадачы ВІЧ і іншых хвароб, якія перадаюцца палавым шляхам. Пры гэтым калі не выкарыстоўваецца змазка, а таксама, калі секс адбываецца па прымусе, як у выпадках згвалтавання, ступень рызыкі павялічваецца. Прэзерватывы ў турмах, як правіла, не даступныя.
Сексуальныя практыкі паміж мужчынамі
Сярод МСМ няма адзінай агульнапрынятай сексуальнай тэхнікі. Так, адны мужчыны аддаюць перавагу анальнаму сексу, іншыя — аральнаму. Аднак самай частай формай сексуальнага задавальнення ў МСМ з'яўляецца ўзаемная мастурбацыя і трэнне адзін аб аднаго, якія выступаюць у адрозненне ад разнаполых кантактаў не дадатковымі, а самастойнымі формамі сексуальнага задавальнення.
Анальнае пранікненне больш за ўсё нагадвае каітус, у той жа час гэта найбольш нязручная і працаёмкая сексуальная практыка, якая насуперак распаўсюджанаму меркаванню, не з'яўляецца самай распаўсюджанай сексуальнай практыкай сярод МСМ. Разам з тым пры анальным сексе з пранікненнем маецца найбольш высокая рызыка перадачы ВІЧ пасіўнаму партнёру, яна значна вышэйшая, чым пры вагінальным сексе. Для актыўнага партнёра таксама існуе рызыка інфіцыравання. Перадача ВІЧ пры неабароненых аральна-генітальных сексуальных кантактах таксама магчымая, хоць рызыка заражэння лічыцца невялікай.
Агульная карціна захворванняў МСМ
Спецыялісты адносяць мужчын, якія маюць сексуальныя кантакты з мужчынамі, да групы рызыкі. Паводле даных ЮНЭЙДС, верагоднасць ВІЧ-інфікаванні мужчын, якія практыкуюць аднаполы секс, прыкладна ў 20 раз перавышае аналагічны паказчык для агульнага насельніцтва. Паказчыкі ВІЧ-інфекцыі сярод людзей, якія змянілі сваю палавую прыналежнасць, вар'іруюцца ад 8 да 68 % у залежнасці ад краіны ці рэгіёна.
Прычыны павышанай рызыкі заражэння гэтай катэгорыі мужчын хваробамі, якія перадаюцца палавым шляхам:
Паводле праведзенага ў 2004 годзе ў Беларусі даследавання, найбольш распаўсюджаным захворваннем, якое перадаецца палавым шляхам сярод мужчын, якія практыкуюць аднаполы секс, з'яўляецца хламідыёз (20,0 %), найменшыя паказчыкі інфіцыраванасці займае сіфіліс (1,2 %). Спалучаных формаў ЗППШ у групе назірання не выяўлена. Варта таксама адзначыць, што сярод тэсціруемых МСМ не было зарэгістравана ніводнага станоўчага выніку тэсціравання на ВІЧ. Агульны ўзровень захворвання ЗППШ склаў 22,4 %.
Праведзенае ў Беларусі даследаванне выявіла таксама, што большасць апытаных МСМ (53,2 %) мелі больш за аднаго сексуальнага партнёра-мужчыну за апошні месяц. Заўсёды карыстаюцца прэзерватывам з выпадковым партнёрам 25,7 % рэспандэнтаў, часам — 62 %, ніколі — 12,3 %. Досвед ужывання ін'екцыйных наркотыкаў маюць 7,3 % рэспандэнтаў.
Статыстыка распаўсюджвання ВІЧ сярод МСМ
Паводле даных ЮНЭЙДС, ад 5 % да 10 % усіх ВІЧ-інфекцый у свеце абумоўлены палавымі кантактамі паміж мужчынамі.
Павел Рыгоравіч Чухрай
Павел Рыгоравіч Чухрай (Па́вел Григо́рьевич Чухра́й, нар. ) — савецкі і расійскі кінарэжысёр, сцэнарыст, акцёр, аператар, кіраўнік секцыі рэжысуры Расійскай Акадэміі кінематаграфічных мастацтваў, член праўлення кінастудыі «Масфільм», член Еўрапейскай Акадэміі кіно і тэлебачання. Народны артыст Расійскай Федэрацыі (2006), лаўрэат Прэміі Ленінскага камсамола.
Намінант на прэмію «Оскар» у катэгорыі «Лепшы фільм на замежнай мове», намінант на прэмію Асацыяцыі замежнай прэсы Галівуда «Залаты глобус» у катэгорыі «Лепшы фільм на замежнай мове», намінант на прэмію «Фелікс», намінант на прэмію «Гоя» у катэгорыі «Лепшы еўрапейскі фільм».
У верасні 2020 года падпісаў ліст у падтрымку акцый пратэсту ў Беларусі ў сувязі з фальсіфікацыяй прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 2020 года.
Сонечны сарас 151
Сонечны сарас 151 — серыя з 72 сонечных зацьменняў, якая пачалася 14 жніўня 1776 года і будзе працягвацца да 1 кастрычніка 3056 года. Сонечныя зацьменні аднаго сараса паўтараюцца з перыядычнасцю раз у 18 гадоў 11 дзён і 8 гадзін.
Шахцёрск (Сахалінская вобласць)
Шахцёрск (Шахтёрск) — пасёлак гарадскога тыпу (у 1947—2016 гадах горад) у Расіі, у складзе Углягорскага раёна Сахалінскай вобласці. Насельніцтва 10,4 тыс. чал. (2005). Размешчаны на заходнім убярэжжы Сахаліна, за 249 км ад Южна-Сахалінска, за 10 км ад Углягорска. Да 1947 горад меў назву Тора, быў перайменаваны падчас кампаніі па ліквідацыі японскіх назваў на Сахаліне.
Сіханака
Сіханака (малагас.: Sihanaka, літаральна «балотныя») — этнічная група малагасійцаў. Насяляюць рэгіён Мадагаскара вакол возера Алаўтра. Агульная колькасць (2022 г.) — 707 000 чалавек.
Паходзяць ад антайсака. Традыцыйныя заняткі: сельская гаспадарка (вырошчванне рысу) і лоў рыбы.
У побыце распаўсюджана адна з гаворак бецымісарака малагасійскай мовы.
Асноўныя веравызнанні — традыцыйны культ шанавання продкаў, шаманізм, хрысціянства, іслам.
Веніямін Уладзіміравіч Арзамасцаў
Веніямін Уладзіміравіч Арзамасцаў (, Хабараўскі край) — беларускі футбаліст і трэнер.
Клубная кар’ера
У Мінск пераехаў ў 1963 годзе са Смаленска і ў першым жа сваім сезоне адыграў ва ўсіх 38 гульнях, а каманда стала ўладальнікам бронзавых медалёў першынства СССР. У складзе клуба «Дынама» (Мінск) адыграў сем гадоў і за гэты час прыняў удзел у 228 матчах, у якіх вызначыўся дванаццаць разоў.
Пасля завяршэння футбольнай кар’еры стаў трэнерам. Першы час працаваў асістэнтам Эдуарда Малафеева і разам з камандай выйграў першынство Савецкага Саюза ў 1982 годзе. У наступным сезоне адправіўся ў алімпійскую зборную, дзе стаў галоўным трэнерам Дынама Мінск. Менавіта пад яго кіраўніцтвам каманда дэбютавала ў еўракубках і адразу дайшла да чвэрцьфіналу Кубка еўрапейскіх чэмпіёнаў, а праз год дынамаўцы зноў здолелі прабіцца ў чвэрцьфінал, але ўжо ў розыгрышы Кубка УЕФА. Таксама ў 1983 годзе мінскае «Дынама» заваявала бронзавыя медалі чэмпіянату СССР.
Палітычныя погляды
Падпісаў адкрыты ліст спартыўных дзеячаў краіны, якія выступаюць за дзеючую ўладу Беларусі пасля жорсткіх падаўленняў народных пратэстаў у 2020 годзе.
NGC 4029
NGC 4029 (іншыя абазначэнні — UGC 6990, MCG 1-31-8, ZWG 41.17, PGC 37816) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) у сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Сымон Раманчук
Сымон Раманчук (1916—1951(?)) — беларускі вайсковы і грамадскі дзеяч, педагог. Афіцэр БКА, дэсантнік беларускага батальёна «Дальвіц».
Біяграфія
Нарадзіўся ў 1916 г. у в. Баяры Слуцкага павета Мінскай губерні ў Расійскай імперыі (цяпер — Нясвіжскі раён Мінскай вобласці). У 1930-я гг. скончыў Нясвіжскую настаўніцкую семінарыю, паступіў у польскую школу падхарунжых.
У Другую сусветную вайну у верасні 1939 г. ваяваў супраць немцаў у складзе Войска Польскага. З 1940 г. знаходзіўся на тэрыторыі Беларусі, акупаванай саветамі і ў родных мясцінах хаваўся ад НКУС, ездзіў у Львоў. У часы нямецкай акупацыі працаваў у грамадзянскай адміністрацыі Нясвіжа. У сакавіку 1944 г. стаў старшым лейтэнантам Беларускай Краёвай Абароны, узначальваў персанальнае бюро пры Галоўным кіраўніцтве БКА. З 1944 знаходзіцца ў Германіі, далучаецца да беларускага батальёну «Дальвіц», у складзе якога ў 1945 годзе дэсантуецца на тэрыторыі Беларусі (па іншай версіі летам 1944-га не выязджаў з Беларусі).
У 1945 быў арыштаваны савецкімі карнымі органамі і зняволены ў мінскай турме МДБ. Паводле ўспамінаў афіцэра БКА Уладзіміра Сіўко, Сымон Раманчук у лютым 1946 г. няўдала прабаваў уцячы з турмы, пасля чаго быў страшна катаваны і прабаваў скончыць жыццё самагубствам: "«Ён і былы савецкі партызан Кавалёў, калі іх вялі ў лазню, аглушылі ахоўніка і пераскочылі праз сцяну. Ад пагоні ўцекачы схаваліся ў руінах, але сабакі знайшлі іх след. Р. з сябрам адбіваліся ад энкавэдыстаў цэглай і каменнем…»." Асуджаны на 10 гадоў савецкіх канцлагераў. Этапаваны ў Інцінскі (потым Мінеральны) канцлагер МДБ Архангельскай вобласці і Комі АССР (Інта) — спачатку знаходзіўся разам з крымінальнымі вязнямі, а потым быў далучаны да палітычных. У «Мінлагу» пазнаёміўся і сябраваў з Ларысай Геніюш, якая потым пра яго пісала ў сваёй «Споведзі»: "«Наш светлы герой, які ведаў адно толькі — сваю Радзіму і жыў толькі для яе і ёю»." У 1949 г. далучыўся да кіраўніцтва падпольнай шматнацыянальнай арганізацыі (беларусы, палякі і расейцы) у «Мінлагу», якая рыхтавала паўстанне вязняў. У 1950 г. у выніку здрады ўсё кіраўніцтва падполля было арыштаванае.
Паводле некаторых звестак Сымон Раманчук быў асуджаны і расстраляны на Інце 1951 годзе.
Альберт фон Келер
Альберт фон Келер (ням.: Albert von Keller;, Гайс, Швейцарыя — , , Веймарская рэспубліка) — нямецкі жывапісец.
Альберт фон Келер атрымаў мастацкую адукацыю ў Мюнхенскай акадэміі прыгожых мастацтваў пад кіраўніцтвам Франца фон Ленбаха і Артура фон Рамберга. Спачатку пісаў сцэны з жыцця сярэдняга і вышэйшага грамадства і партрэты; пасля пачаў браць для сваіх карцін гістарычныя, міфалагічныя, фантастычныя і іншыя тэмы. Яго галоўныя творы: «Уваскрашэнне дачкі Яіра» (у Мюнхенскай новай пінакатэцы), «Спячыя вядзьмаркі» (1888), «Рымская лазня», «Шапен за фартэпіяна», «Імператрыца Юстына ў Прэнесцінскім храме Юноны», «Перадача костак Дэлатур-д’Юверня», «Суд Парыса», «Пасля вячэры», партрэт жонкі мастака.
Пахаваны на Старых паўднёвых могілках у Мюнхене.
NGC 4030
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Аляксандр Пятровіч Воінаў
Алякса́ндр Пятро́віч Во́інаў (, Колпіна, Санкт-Пецярбургская губерня —, Мінск) — беларускі архітэктар. Член-карэспандэнт АН БССР (1953), правадзейны член Акадэміі будаўніцтва і архітэктуры СССР (1956—1964), член-карэспандэнт Акадэміі архітэктуры СССР (1950—1955). Прафесар (1951). Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1940), заслужаны будаўнік БССР (1962).
Біяграфія
Член КПСС з 1927 года. Скончыў Маскоўскі вышэйшы мастацка-тэхнічны інстытут у 1929 годзе. У 1930—1941 гг. працаваў у Мінску: начальнікам праектнага аддзела Белжылсаюза, загадчык сектара ў Беларускім філіяле Дзіпрагара РСФСР, дырэктар Белдзяржпраекта, кіраўнік архітэктурнай майстэрні. З 1943 г. начальнік Упраўлення па справах архітэктуры пры СНК БССР, з 1945 г. кіраўнік архітэктурнай майстэрні ў Белдзяржпраекце. З 1948 г. загадчык кафедры архітэктуры, з 1973 г. прафесар-кансультант Беларускага політэхнічнага інстытута.
Творы
Аўтар 23 конкурсных праектаў і 70 праектаў буйных архітэктурных збудаванняў. Асноўныя працы: павільён Першай Усебеларускай сельскагаспадарчай і прамысловай выстаўкі (1930), жылыя дамы па вул. Маскоўскай (1932), гасцініца «Беларусь» (1937); у аўтарскім калектыве: Палац піянераў і школьнікаў (1936), Беларускі інстытут фізкультуры (1939), будынкі ЦК КПБ (1939-47), абкама і гаркама КПБ (1957), тэатр юнага гледача (1952), аэравакзал (1956) у Мінску, жылыя дамы гарсавета і гасцініца «Дняпроўская» ў Магілёве (1940), будынак абкама КПБ і забудова пл. Леніна ў Маладзечне (1954—1956).
У аўтарскім калектыве ўдзельнічаў у стварэнні будынка Палаца Саветаў і помніка У. І. Леніну ў г. Маскве (не рэалізаваны).
Асноўныя працы прысвечаны тэорыі і практыцы архітэктуры. Мае больш 60 навуковых публікацый, у т.л. манаграфіі: «Архітэктура і горадабудаўніцтва Беларускай ССР» (Мінск, 1956), «Мінск: Паваенны досвед рэканструкцыі і развіцці» (Масква, 1966) — абедзве ў аўтарскім калектыве.
Дакументы творчай і службовай дзейнасці (праекты, артыкулы), біяграфічныя дакументы і фотаздымкі захоўваюцца ў БДАНТД, куды перададзены ўнучкай.
Сям’я
Меў сына Анатоля (1934—1995), які таксама працаваў архітэктарам.
IC 3767
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Углягорск
Углягорск (Углегорск, да 1946 — Эсутору) — горад у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Углягорскага раёна Сахалінскай вобласці. Насельніцтва 12,8 тыс. чал. (2005).
Горад размешчаны на пабярэжжы Сахаліна, за 359 км ад Южна-Сахалінска.
Вядучы
Вяду́чы — супрацоўнік СМІ (не абавязкова штатны), які працуе ў кадры (ТБ) ці эфіры (радыё) і персаніфікуе інфармацыю, якая падаецца.
Адно з шасці амплуа тэлежурналіста; астатнія пяць : рэпарцёр, інтэрв'юер, каментатар, аглядальнік, шоўмен. Ключавое значэнне ў гэтай прафесіі мае досвед (практыка), а не тэарэтычная падрыхтоўка. Для тэлевядучых істотным параметрам з’яўляецца знешнасць. Для вядучых радыёперадач — дыкцыя.
Мэнскі раён
Мэнскі раён (Менський район) — былая адміністрацыйная адзінка ў складзе Чарнігаўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Мэна (Мена).
Ліквідаваны 17 ліпеня 2020 года.
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 1 гарадскога, 2 пасялковых і 23 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 1 горад раённага значэння, 2 пасёлкі гарадскога тыпу, 4 пасёлкі сельскага тыпу і 49 сёлаў.
Кастэль-дэль-Джудзічэ
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сап’янік
Сап’янік — прозвішча.
Яўгенія Аляксееўна Сап’янік
Яўгенія Аляксееўна Сап’янік (нар., г. Мінск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1964 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. З 1964 года — архітэктар, кіраўнік групы архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў у Мінскпраекце.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскіх калектывах): праекты забудовы мікрараёнаў па вул. Адоеўскага (1965), Усход-2 (1966), Серабранка-1, −7 (1965—1975), Харкаўская-5 (1976), Масюкоўшчына-1, −2 (1978), па вул. Енісейскай (1979), Ангарскай (1980), Захад-3, −4, −5 (1979—1980), Вяснянка (1983—1987), квартал Солтыса-Ваўпшасава (1987), Уручча-4, −5, −6 (1986—1990, 2005), г.п. «Хмелеўка» (1992), Сухарава-2, −4, −5 (1997—2005), Лошыца-3 (2003—2005).
Член Саюза архітэктараў СССР з 1968 года.
Пражывае ў Мінску па вул. М. Багдановіча, 6.
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1985); дыпломам лаўрэата прэміі імя У. А. Караля Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь (2000).
Астраханскі раён
Астраханскі раён (Астрахан ауданы) — адміністрацыйная адзінка ў цэнтры Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр — сяло Астраханка. Астраханскі раён — адзін з найбуйнейшых у вобласці.
Вексілум
Вексілум (лат. Vexillum) — ваенны палявы штандар, сцяг старажытнарымскай маніпулы (ветэранаў, рэкрутаў і т. д.) ці атрада конніцы (турмы). Ён складаўся з чатырохвугольнага куска тканіны, які вісіць на перакладзіне дрэўка і часта змяшчаў нумар і назву часці, імя імператара і т. д. Яго насіў спецыяльны салдат-сцяганосец вексілярый. У палкаводца ў руках быў асобны вексілум чырвонага колеру.
Туркестан
Туркеста́н:
Ежы дэ Вірыён
Ежы дэ Вірыён (Jerzy de Virion;, маёнтак Пагрыжаў — , Аўшвіц) — землеўласнік.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду дэ Вірыёнаў герба «Ляліва». Сын Адама дэ Вірыёна (1870—1945) і Соф’і Гэлены Цэліны з Ромераў.
Гаспадар маёнтка Лішкі каля Гродна, які атрымаў у 1923 годзе ад свайго бацькі. Арганізаваў племянную жывёлагадоўлю, рыбныя ставы. Сябра праўлення Таварыства народных дамоў (Towarzystwo domów ludowych), з 1931 года сябра прэзідыума павятовай Рады Беспартыйнага блока супрацоўніцтва з урадам (ББСУ).
У 1937 годзе праходзіў па справе злоўжыванняў у мясцовым камітэце Касы зберажэнняў, аднак быў апраўданы. Пасля гэтага працаваў нейкі час адвакатам у Варшаве.
Удзельнік Вераснёўскай кампаніі 1939 года. Пазней у польскай канспірацыі. Арыштаваны немцамі і зняволены ў Аўшвіцы. Атрымаў нумар 3570. Быў адным з арганізатараў вайсковага руху супраціву. Загінуў у канцлагеры.
Сям’я
23 студзеня 1923 года ажаніўся з Соф’яй з Бажанец-Елавіцкіх, (1901—1991), дачкой Казіміра Бажанец-Елавіцкага. З ёй меў двух сыноў:
Сухі Бор
Назву Сухі́ Бор маюць:
IC 3768
IC 3768 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Гончыя Псы.
NGC 4031
NGC 4031 (іншыя абазначэнні — MCG 5-28-75, ZWG 157.82, ARAK 341, PGC 37855) — спіральная галактыка (Sb) у сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі новага агульнага каталога.
Богаяўленская царква (Сіманічы)
Богаяўленская царква — праваслаўная царква ў Сіманічах.
Размешчана па адрасу Гомельская вобл., в. Сіманічы, вул. Школьная 2.
Гісторыя
Першае ўспамінанне аб царкве Святой Параскевы ў Сіманічах адносіцца да 1740 года, калі віленскі біскуп Зяньковіч ахвяраваў царкве зямельны надзел. У 1806 царква згарэла. На месцы яе пабудавалі новую, якую асвяцілі толькі ў 1837 годзе, але як праваслаўную. Царква мела форму падоўжанага прамавугольніка з трыма глухімі купаламі. У 1840 годзе перабудавана званіца, а ў 1870 адрамантавалі разам з царквой.
Паводле «Апісання цэркваў і прыходаў Мінскай епархіі» 1879 года царква была драўляная, не абагравалася. Іканастас складаўся з 17 абразоў. Метрычныя кнігі захоўваліся з 1806 года. У званіцы мелася 2 кваны вагой каля 40 і 32 кг кожны.
У 1916 у вёсцы акрамя праваслаўных жылі 250 габрэяў, 250 католікоў і 58 баптыстаў.
Франц фон Ленбах
Франц Сераф Ленбах (з 1882 Франц фон Ленбах, ням. Franz Seraph Lenbach, Franz von Lenbach;, Шробенхаўзен — , ) — нямецкі жывапісец, адзін з ключавых прадстаўнікоў мюнхенскай школы.
Богаяўленская царква (Сіманічы)
Гісторыя
У 1943 царква разам з вёскай была спалена. У 1991 прыход адноўлены, пабудавана мураваная царква.
Франц фон Ленбах
Біяграфія
Ленбах атрымаў вядомасць дзякуючы сваім рэалістычным партрэтам, напрыклад «Партрэт Ота фон Бісмарка». Творы Ленбаха прадстаўлены ў Гарадской галерэі ў доме Ленбаха, Музеі Ленбаха ў Шробенхаўзене і Эрмітажы.
У 1853 годзе Ленбах быў прыняты ў Мюнхенскую акадэмію мастацтваў. У 1860 годзе яго запрасілі ў новую мастацкую школу ў Веймары, дзе ён выкладаў да 1862 г. Да канца XIX у. Ленбах становіцца вядучым персанажам у жыцці мастацкага Мюнхена, а кола сяброў-мастакоў Ленбаха, у які ўваходзілі Вільгельм Буш, Франц Дэфрэгер і Рудольф Эп, дамінаваў у культурным жыцці горада.
Прызнаны і запатрабаваны вышэйшымі коламі грамадства партрэтыст, Ленбах дасягнуў багацця. Ён мог сабе дазволіць наняць архітэктара Габрыэля фон Зайдля для пабудовы сваёй вялізнай вілы ў 1887—1891 гадах, якая атрымала цяпер назву «Ленбаххаўс». Віла ў эклектычным стылі на аснове італьянскага Рэнесансу разам з садам па сваіх памерах можа параўнацца з невялікім замкам.
У наш час у «Ленбаххаўсе» знаходзіцца Гарадская галерэя ў доме Ленбаха. Апроч карцін Ленбаха і іншых мастакоў XIX ст. у галерэі размешчана значная калекцыя твораў мастацкай групы «Сіні вершнік».
Шробенгаўзен
Шробенгаўзен (Schrobenhausen) — горад у Германіі, у зямлі Баварыя.
Падпарадкаваны адміністрацыйнай акрузе Верхняя Баварыя. Уваходзіць у склад раёна Нойбург-Шробенгаўзен. Насельніцтва — чалавекі (на 31 снежня 2010 года). Займае плошчу 75,31 км². Афіцыйны код — 09 1 85158.
Насельніцтва Нідэрландаў
Насельніцтва Нідэрландаў па адзнацы на ліпень 2005 складала каля 16.299.000 чалавек. Паводле перапісу, праведзенага у 2002, на той момант у Нідэрландах пражывала 16.150.511 чалавек. У спісе краін па колькасці жыхароў Нідэрланды займаюць 59 месца.
Пры плошчы тэрыторыі ў 41.526 км² Нідэрланды маюць шчыльнасць насельніцтва 395 чалавек на адзін квадратны кіламетр (або 484 чалавека на адзін квадратны кіламетр, калі ўлічыць, што 18,4 % тэрыторыі каралеўства займае вада). Такім чынам, Нідэрланды з'яўляюцца 15-й па шчыльнасці насельніцтва дзяржавай у свеце і самай густанаселенай краінай Еўропы. Шмат у чым дзякуючы гэтаму Нідэрланды з'яўляюцца адной з краін з найболей развітой транспартнай і інфармацыйнай інфраструктурай. Інтэрнэтам абхопленыя 66,2 % насельніцтва краіны — 7-ы паказчык у міры.
Паўлюкоўшчына
Назву Паўлюко́ўшчына маюць:
Уладзіслаў Мікалаевіч Волкаў
Уладзіслаў Мікалаевіч Волкаў (,  — ) — лётчык-касманаўт СССР, двойчы Герой Савецкага Саюза (22.10.1969 і 30.6.1971).