cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ханс Крысціян Андэрсен
Дзяцінства
Ханс Хрысціян Андэрсен нарадзіўся 2 красавіка 1805 года ў Одэнсэ на востраве Фюн. Бацька Андэрсена, Ханс Андэрсен (1782-1816), быў бедным шаўцом, маці Ганна Мары Андэрсдатэр (1775-1833), была прачкай з беднай сям'і, ёй прыходзілася ў дзяцінстве прасіць міласціну, была пахавана на могілках для бедных. У Даніі існуе легенда аб каралеўскім паходжанні Андэрсена, бо ў ранняй біяграфіі Андэрсен пісаў, што ў дзяцінстве гуляў з прынцам Фрытсам, пасля - каралём Фрэдэрыкам VII, і ў яго не было сяброў сярод вулічных хлопчыкаў - толькі прынц. Дружба Андэрсена з прынцам Фрытсам, згодна з фантазіяй Андэрсена, працягвалася і ў дарослым узросце, да самай смерці апошняга. Пасля смерці Фрытса, за выключэннем сваякоў, адзін толькі Андэрсен быў дапушчаны да труны нябожчыка. Прычынай гэтай фантазіі з'явіліся апавяданні бацькі хлопчыка, што ён сваяк караля. З дзяцінства будучы пісьменнік выяўляў схільнасць да мараў і творчасці, часта ладзіў імправізаваныя хатнія спектаклі, якія выклікалі смех і кепікі дзяцей. У 1816 г. бацька Андэрсена памёр, і хлопчыку прыйшлося працаваць. Ён быў чаляднікам спачатку ў ткача, затым у краўца. Потым Андэрсен працаваў на цыгарэтнай фабрыцы. У раннім дзяцінстве Ханс Хрысціян быў замкнёным дзіцем з вялікімі блакітнымі вачыма, які сядзеў у куце і гуляў у сваю любімую гульню - лялечны тэатр. Лялечным тэатрам Андэрсен захапляўся і пазней.
Ён рос вельмі вытанчаным нервовым дзіцем, эмацыйным і чулліым. У той час фізічныя пакаранні дзяцей у школах былі звычайнай справай, таму хлопчык баяўся хадзіць у школу, і яго маці аддала яго ў яўрэйскую школу, дзе фізічныя пакаранні ў дачыненні да дзяцей былі забаронены. Адсюль назаўсёды захавалася сувязь Андэрсена з яўрэйскім народам і веданне яго традыцый і культуры, ён напісаў некалькі казак і апавяданняў на яўрэйскія тэмы.
Творчасць
У 1829 г. апублікаваны Андэрсенам фантастычнае апавяданне «Пешае падарожжа ад канала Холмен да ўсходняга ўскрайку Амагер» прынёс пісьменніку вядомасць. Мала было напісана да 1833 года, калі Андэрсен атрымаў ад караля грашовую дапамогу, якая дазволіла яму ажыццявіць першае ў жыцці замежнае падарожжа. Пачынаючы з гэтага часу, Андэрсен піша вялікую колькасць літаратурных твораў, у тым ліку ў 1835 годзе - праслаўленыя «Казкі». У 1840-х гадах Андэрсен паспрабаваў вярнуцца на падмосткі, але без асаблівага поспеху. У той жа час ён пацвердзіў свой талент, выдаўшы зборнік «Кніга з малюнкамі без малюнкаў». Слава яго «Казак» расла, 2-і выпуск «Казак» быў пачаты ў 1838 годзе, а 3-і - у 1845 годзе. Да гэтага моманту ён быў ужо вядомым пісьменнікам, шырока вядомым у Еўропе. У чэрвені 1847 ён упершыню прыехаў у Англію і быў удастоены трыўмфальнай сустрэчы. У другой палове 1840-х і ў наступныя гады Андэрсен працягваў публікаваць раманы, п'есы, дарэмна спрабуючы праславіцца як драматург і раманіст. У той жа час ён пагарджаў сваімі казкамі, якія прынеслі яму заслужаную славу. Тым не менш ён працягваў пісаць усё новыя і новыя казкі. Апошняя казка была напісана Андэрсенам на Каляды 1872 года. У 1872 годзе Андэрсен упаў з ложка, моцна ўдарыўся і больш ужо не адышоў ад траўмаў, хоць пражыў яшчэ тры гады. Ён памёр 4 жніўня 1875 года і пахаваны на могілках Асістэнс («Assistens») у Капенгагене.
Памяць
Памяць аб Андэрсене ўвекавечаная шэрагам скульптур і іншых выбітных мясцін: у Капенгагене ў гонар Андэрсена ўсталявана статуя Русалачкі. Статуя казачніка таксама ёсць у Нью-Ёрку і Браціславе. У Любліне існуе лялечны тэатр імя Андэрсена.
У горадзе Сасновы Бор Ленінградскай вобласці існуе дзіцячы забаўляльны комплекс Андэрсенград, названы ў гонар казачніка. Таксама забаўляльны парк, асноўнай тэмай якога з’яўляюцца казкі Андэрсена, ёсць і ў Шанхаі.
А таксама:
Пасаж (Санкт-Пецярбург)
Пасаж — адзін з найстарэйшых і найбуйнейшых гандлёвых дамоў у Санкт-Пецярбургу. Паштовы адрас — Неўскі праспект, дом № 48. Будынак універмага пабудаваны ў 1846—1848 гадах, адкрыты 9 мая 1848 года. Архітэктарам выступіў Р. А. Жалязевіч па замове тагачаснага ўладальніка зямельнага ўчастка графа Якава Іванавіча Эсэн-Стэнбак-Фермара. На першым паверсе будынка размяшчаліся склады, на другім — гандлёвыя памяшканні, на трэцім — кватэры.
У 1879 годзе ў частцы памяшканняў «Пасаж» размясціўся адзіны замежны банк, дапушчаны да працы ў Расіі, французскі «Crédit Lyonnais».
У размешчанай з боку Італьянскай вуліцы канцэртнай зале ладзіліся публічныя навукова-асветніцкія лекцыі, праходзілі вечары Літаратурнага фонду. Тут выступалі Тургенеў, Някрасаў, Дастаеўскі, Чарнышэўскі, Шаўчэнка.
Капліца (Гарадзея)
Архітэктура
Вырашана кампактным квадратным у плане аб'ёмам пад двухсхільным дахам з вальмай над алтарнай сцяной. Фасады прарэзаны арачнымі аконнымі і дзвярнымі праёмамі, вулучанымі атынкаванымі ліштвамі на фоне паліхромнай бутавай муроўкі сцен.
Пасаж (Санкт-Пецярбург)
У 1899—1901 гадах будынак па волі яго новай уладальніцы княгіні Н. А. Барацінскай быў перабудаваны архітэктарам С. С. Казловым. Будынак стаў чатырохпавярховым, да галоўнага фасада быў прыбудаваны ўваходных двухкалонны порцік. У рэканструяваным будынку размяшчалася шэсцьдзесят чатыры гандлёвыя залы агульнай плошчай больш за 5000 м².
У 1941 годзе «Пасаж» быў закрыты на кансервацыю і быў зноў адкрыты ў лютым 1947 года.
У 1961 годзе ў «Пасажы» адкрыўся першы ў СССР універмаг для жанчын.
Віктар Лебедзеў
Віктар Лебедзеў:
Беларускі рабочы клуб
Беларускі рабочы клуб — культурна-асветніцкая суполка, якая існавала ў 1920 годзе ў Мінску на Юраўскай вул., 19 і прапагандавала тэатральнае мастацтва. Пры клубе існавала драматычная, музычная і харавая секцыі, бібліятэка і курсы беларусазнаўства. Рэжысёрамі драматычнай секцыі былі Фларыян Ждановіч, Уладзіслаў Галубок і Васіль Сташэўскі. Перыядычна працаваў таксама ў 1921, у кастрычніку 1922 і некаторы час у 1923 годзе.
Першая пастаноўка клуба, «Раскіданае гняздо» Я. Купалы, адбылася 1 красавіка 1920 года на вечары, прысвечаным паэту. Далей ішлі: «Суд» і «За мураванай сцяной» Ул. Галубка, «Міхалка» Далецкіх і інш.
Беларускі рабочы клуб быў часовай асноўнай базай для Трупы беларускіх артыстаў пад загадам Уладзіслава Галубка, якая пачала тут сваю дзейнасць 10 чэрвеня 1920 года прэм'ерай спектакля «Суд», пра які Уладзіслаў Галубок пазней пісаў:
Рэнуар
Рэнуа́р — французскае прозвішча
IC 5178
IC 5178 — галактыка тыпу SB+C? ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Катрына Лехіс
Катрына Лехіс (Katrina Lehis; нар., Хаапсалу, Ляэнемаа) — эстонская фехтавальшчыца-шпажыстка, алімпійская чэмпіёнка, чэмпіёнка Еўропы, прызёрка чэмпіянатаў Еўропы і Еўрапейскіх гульняў.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1994 годзе ў Хаапсалу, фехтаваннем занялася з 2004 года. У 2014 годзе стала чэмпіёнкай свету сярод юніёраў.
У 2015 годзе стала ўладальніцай срэбных медалёў чэмпіянату Еўропы і Еўрапейскіх гульняў.
У 2018 годзе Катрына стала першай у гісторыі Эстоніі чэмпіёнкай Еўропы ў асабістай шпазе, перамогшы ў фінале больш вопытную суайчынніцу — Крысціну Кууск.
NGC 2571
NGC 2571 (іншыя абазначэнні — OCL 701, ESO 431-SC5) — рассеянае скопішча ў сузор’і Карма.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Віленская мастацкая школа
Віленская мастацкая школа — у мастацтвазнаўстве ўмоўная назва мастацкіх кафедраў Віленскага ўніверсітэта: рысунка і жывапісу (з 1797), скульптуры (з 1803), гравюры (з 1805). Кафедры зачынены з універсітэтам у 1832 годзе.
Сярод выкладчыкаў жывапісу і рысунка Ф. Смуглевіч (1797—1807) і Я. Рустем (1798—1831), скульптуры — К. Ельскі (з 1811), гравюры — Дж. Сандэрс (1810—1819).
Складзеная Ф. Смуглевічам першая праграма школы ўключала тры этапы навучання: капіраванне ўзораў класічнага мастацтва, заснаванага на «ідэальнай» прапорцыі мадэлі; рысунак з гіпсавых фігур; рысунак з жывой мадэлі (уведзена Я. Рустэмам у 1815).
Кафедры давалі мастацкую падрыхтоўку, неабходную для паступлення ў акадэміі мастацтваў. У 1820—1822 гг. у школе вучыліся 45 жывапісцаў і 16 скульптараў. На віленскай выстаўцы 1820 года было паказана 136 прац.
Выхаванцы школы В. Ваньковіч, Ян Дамель, Ю. Аляшкевіч, К. Русецкі, А. Шэмеш, К. Бахматовіч, К. Кукевіч, М. Кулеша, Н. Орда, І. Хруцкі, П. Ётэйка зрабілі значны ўнёсак у беларускую, рускую, літоўскую і польскую культуры. Традыцыі школа былі развіты і паглыблены мастакамі другой паловы XIX стагоддзя.
Міхась Мірановіч
Біяграфія
Скончыў Вялікадолецкую сярэднюю школу (1965). Пасля службы ў Савецкай Арміі, скончыў Львоўскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Івана Франко (1973), атрымаў дыплом радыёфізіка. Працаваў лабарантам, выкладчыкам, інжынерам-канструктарам, інспектарам дзяржнагляду за стандартамі і якасцю, начальнікам аддзела кадраў. Цяпер жыве ў Віцебску, працуе вядучым інжынерам на адным з прадпрыемстваў горада.
Жанаты. Мае дваіх дзяцей, унучку.
Творчасць
Дэбютаваў у друку ў 1972 годзе (газета «Літаратура і мастацтва»). Выступае ў жанры сатыры і гумару. Найбольш вядомыя яго вершаваныя гумарыстычныя карацелькі-фрашкі. Піша літаратурныя пародыі. Першая кніжка — зборнік вершаванага гумару «Міранізмы» — выйшла ў 2002 годзе. Аўтар трох кніжак для дзяцей. Адзін з аўтараў калектыўных зборнікаў «Агледзіны», «Дзень паэзіі 2005», «П’яныя каровы», «Тутэйшы шляхціц», «Ад ніў прыдзвінскіх», трох апошніх выпускаў альманаха «Дзвіна».
Аўтар больш за 1,5 тысячы літаратурных публікацый у саюзнай, рэспубліканскай, абласной перыёдыцы. Друкаваўся ў часопісах «Крокодил», «Перець», «Чаян», «Вожык», «Полымя», «Алеся», «Родная прырода», газетах «Літаратурная Беларусь», «Літаратура і мастацтва», «Звязда», «Советская Белоруссия», «Рэспубліка», «Народная газета», «Знамя юности», «Чырвоная змена», «Віцебскі рабочы», «Народнае слова», «Віцьбічы».
Перакладае з украінскай: П. Глазавога, А. Вішню, С. Руданскага, А. Каламійца, В. Івашчанку, з польскай: С. Лема, А. Пацямкоўскага, В. Брудзінскага, украінскі і польскі народны гумар. Пераклаў на беларускую мову камедыю М. Старыцкага «За дзвюма зайцамі» і драму І. Масляніцынай «Крыж Еўфрасінні», якія пастаўлены на сцэне Нацыянальнага Акадэмічнага тэатра імя Якуба Коласа.
Анатоль Аляксандравіч Сівак
Анатоль Алякса́ндравіч Сіва́к (нар., в. Завайць, , Гомельская вобласць) — дзяржаўны дзеяч Рэспублікі Беларусь, міністр транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь (2012—2018), намеснік прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь з 3 верасня 2020 года.
Біяграфія
Скончыў Беларускі інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту (1986). Па заканчэнні ВНУ працаваў будаўнічым майстрам будаўніча-мантажнага цягніка № 391 на станцыі Брэст ГП «Дарбудмантажтрэст» Беларускай чыгункі, затым галоўным інжынерам будаўнічага ўпраўлення № 2 на станцыі Асіповічы. У перыяд з 1987 па 1989 гг. Анатоль Аляксандравіч — начальнік будаўніча-мантажнага цягніка № 761 на станцыі Магілёў, з 1989 па 2001 гг. узначальваў будаўніча-мантажны цягнік № 367 на станцыі Мінск РУП «Дарбудмантажтрэст» Беларускай чыгункі. У 2001—2002 гг. — галоўны інжынер будаўніча-мантажнага рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Дарбудмантажтрэст» Беларускай чыгункі.
У 2002—2006 гг. працаваў намеснікам начальніка Беларускай чыгункі. У 2006—2009 гг. — памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь — галоўны інспектар па г. Мінску; Аляксандр Лукашэнка высока ацаніў яго дзейнасць на гэтым пасадзе. Скончыў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне вытворчасцю». З 2009 па 31 ліпеня 2012 гг. начальнік Беларускай чыгункі.
31 ліпеня 2012 г. Прэзідэнт А. Лукашэнка прызначыў Анатоля Аляксандравіча на пасаду міністра транспарту і камунікацый.
16 кастрычніка 2015 года пастановай Савета Міністраў № 870 у складзе Урада склаў свае паўнамоцтвы перад нававыбраным Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. , а 17 снежня 2015 года ўказам Прэзідэнта № 500 зноў зацверджаны на пасадзе міністра
3 верасня 2020 года прызначаны намеснікам прэм’ер-міністра Беларусі, змяніўшы на гэтай пасадзе Уладзіміра Кухарава. 17 верасня 2020 года прызначаны ўпаўнаважаным прадстаўніком Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у Магілёўскай вобласці.
17 снежня 2020 года яго ўнёс у свой санкцыйны спіс Еўрасаюз, 18 лютага 2021 года — Вялікабрытанія , 22 сакавіка 2021 года — Швейцарыя. 26 студзеня 2021 года да гэтага пакета санкцый ЕС далучыліся Албанія, Ісландыя, Ліхтэнштэйн, Нарвегія, Паўночная Македонія, Чарнагорыя.
Каркем
Каркем — сяло ў Егіндыкольскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Алакольскай сельскай акругі. Код КАТА — 114435200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 278 чалавекі (139 мужчын і 139 жанчын). Паводле звестак перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 204 чалавекі (105 мужчын і 99 жанчын).
Чарнобыльская АЭС
'''Чарнобыльская атамная электрастанцыя імя У. І. Леніна, ЧАЭС''' — спыненая атамная электрастанцыя, сумна вядомая ў сувязі з аварыяй, якая адбылася 26 красавіка 1986 года.
Афіцыйная сучасная назва Дзяржаўнае спецыялізаванае прадпрыемства Чарнобыльская атамная электрастанцыя (ДСП Чарнобыльская АЭС). Станцыя знаходзіцца ў падначаленні МНС Украіны, у 2005 годзе Генеральным дырэктарам прызначаны Грамоткін Ігар Іванавіч.
Геаграфія
Чарнобыльская АЭС размешчана ва ўсходняй частцы Палесся на поўначы Украіны ў 11 км ад мяжы з Беларуссю, на беразе ракі Прыпяць, якая ўпадае ў Дняпро. Да захаду ад трохкіламетровай санітарна-ахоўнай зоны АЭС размяшчаецца пакінуты горад Прыпяць, у 15 км на паўднёвы ўсход ад станцыі знаходзіцца былы раённы цэнтр — пакінуты горад Чарнобыль, у 110 км да поўдня — горад Кіеў.
Аварыя
Аварыя, якая адбылася ў ноч на 26 красавіка 1986 на чацвёртым энергаблоку Чарнобыльскай атамнай станцыі, стала найвялікшай тэхнагеннай катастрофай у гісторыі чалавецтва.
Гранд-тур
Гранд Тур (Grand Tour) — самы прэстыжны від спаборніцтваў у шашэйным веласпорце, перамога на ім цэніцца больш, чым поспех на любой іншай гонцы (уключаючы чэмпіянат свету і Алімпійскія гульні).
Гранд Тур уяўляе сабой трехтыднёвую шматдзёнку, якая складаецца з 21 этапа розных профіляў і двух дзён адпачынку. Акрамя генеральнай класіфікацыі, разыгрываюцца горны, спрынтарскі і камандны залікі, а таксама некаторыя іншыя, спецыфічныя для дадзенай канкрэтнай гонкі. Вырашальнымі для агульнага заліку становяцца «каралеўскія» горныя этапы і гонкі з раздзельным стартам, для фінальнай перамогі спартсмен таксама павінен валодаць добрай аднаўляльнасцю на працягу ўсіх трох тыдняў гонкі.
Калі Гранд Тур скончваецца групавым этапам, ён становіцца «этапам сяброўства». На такім этапе веласіпедысты больш часу маюць зносіны паміж сабой і вядуць гонку ў спакойным рытме. Барацьба разгортваецца толькі на апошніх колах па горадзе, калі разыгрываецца спрынтарскі фініш. Адрывы на «этапах сяброўства» перамагаюць не часта.
Гранд Тураў ўсяго тры, усе яны праводзяцца ў сярэдзіне сезону па дарогах Францыі, Італіі і Іспаніі: Рэкардсменам па колькасці перамог у Гранд Турах з'яўляецца прославенный бельгіец Эдзі Меркс, які па 5 разоў перамагаў на Тур дэ Франс і Джыра д'Італія і 1 раз на Вуэльте. 10 перамог на рахунку француза Бернара Іна (5 у Францыі, 3-у Італіі і 2 у Іспаніі). Пры гэтым ні аднаго велогонщику ў гісторыі не ўдалося выйграць усе 3 Гранд Тура ў адным сезоне, а за кар'еру гэта ўдавалася шасцярым: акрамя ўжо названых Меркса і Іна, гэта італьянцы Фелічэ Джымондзі, Вінчэнца Нібалі, француз Жак Анкеціль і іспанец Альберта Кантадор.
Па колькасці перамог на асобных этапах Гранд Тура таксама лідзіруе Эдзі Меркс, які выйграў 64 этапу (34 на Тур дэ Франс, 24 на Джыра д'Італія і 6 на Вуэльте). На 7 перамог адстае ад яго знакаміты італьянскі спрынтар Марыё Чыпаліні. Траім гоншчыкам за ўсю гісторыю ўдалося выйграць хаця б па адным кожнага этапу Гранд Тура на працягу аднаго сезону. Гэта іспанец Мігель Паблет (1956), італьянцы П'ерына Бафі (1958) і Алясандра Пятакі (2003).
Музей Геці
Музей Геці (J. Paul Getty Museum) — самы буйны мастацкі музей у Каліфорніі.
Гісторыя музея
Са снежня 1997 года музей размешчаны ў Лос-Анджэлесе, у сучасным будынку Цэнтра Геці, будаўніцтва якога каштавала 1,2 млрд долараў (арх. Рычард Меер). Музейныя калекцыі антычнага перыяду экспануюцца на Віле Геці ў Малібу (пабудавана па ўзоры Вілы папірусаў у Геркулануме). Уваход у музей бясплатны.
Музей быў заснаваны нафтавым магнатам Дж. Полам Геці (1892—1976), які быў да часу смерці самым багатым чалавекам свету. Пакінутая ім на патрэбы музея шматмільярдная маёмасць зрабіла музей Геці самым заможным набытчыкам твораў «старых майстроў» і антычнай скульптуры на прэстыжных аўкцыёнах Лондана і Нью-Ёрка.
Кіраўніцтва музея настолькі заўзята прынялося за скупку палотнаў вялікіх мастакоў, што на працягу 1980-х гг. іх вінавацілі ў стварэнні штучнага ажыятажу на рынку твораў мастацтва, які прывёў да залімітавага ўзлёту коштаў. У 2006 г. Цэнтр Геці апынуўся замяшаным у скандале, звязаным з кантрабандным вывазам антычных старажытнасцяў з Італіі і Грэцыі (такіх, як бронзавы «Атлет з Фано»). Італьянскі ўрад запатрабаваў у музея вярнуць усе каштоўнасці, вывезеныя з краіны незаконным шляхам.
Кашубія
Кашубія (таксама Кашубы;, Кашубшчына; Kaszëbë; Kaszuby ; Kaschubien; Cassubia) — заходнеславянская этнічная тэрыторыя кашубаў на паўночным захадзе Польшчы. Галоўная грамадская арганізацыя кашубаў Кашубска-Паморскае аб'яднанне называе неафіцыйнай сталіцай Кашубіі горад Гданьск. У некаторых энцыклапедычных выданнях кашубскай сталіцай названы гарады Вейхерава або Картузы.
Гісторыя
Пад 1238 годам згадваецца князь Багуслаў як «герцаг Кашубіі» (dux Cassubie); пазней прускія каралі менаваліся Herzog von Kassuben, т.б. Кашубія была герцагствам. Рэфармацыя пранікла ў заходнюю частку Памор’я яшчэ ў 1534 годзе, а ўсходняя частка заставалася пераважна каталіцкай. У 1637 годзе выгас род князёў шчэцінскіх і кароль польскі Уладзіслаў IV злучыў у сваіх руках усе кашубскай зямлі, але ўжо ў 1657 годзе саступіў частку іх у васальнае валоданне Брандэнбургу, а пры першым і другім раздзелах Рэчы Паспалітай і ўсе астатнія кашубскай землі адышлі Прусіі. Яшчэ тады, калі яны належалі Польшчы, тут адбывалася нямецкая каланізацыя, побач з якой ішла і германізацыя насельніцтва. З часу далучэння ўсіх кашубскіх зямель да Прусіі германізацыя атрымала афіцыйную санкцыю; прускі ўрад прымаў рашучыя меры супраць славянскай гаворкі, дзейнічаючы, галоўным чынам, пры дапамозе царквы (пратэстанцкай) і школы.
ISO-кантэйнер
ISO-кантэйнер — стандартызаваная шматабаротная тара, прызначаная для перавозкі грузаў аўтамабільным, чыгуначным, марскім і паветраным транспартам і прыстасаваная для механізаванай перагрузкі з аднаго транспартнага сродку на іншае. Можа быць выкананы з розных матэрыялаў і мець разнастайныя формы. На транспарце найбольшае ўжыванне атрымалі так званыя універсальныя кантэйнеры.
У фармаце кантэйнераў часта робяць грувасткае абсталяванне (напрыклад, чылеры для лядовых каткоў), а таксама невялікія цыстэрны (так званыя танк-кантэйнеры).
Паходжанне
Папулярызацыя кантэйнераў адбылася пасля Другой сусветнай вайны, калі ЗША выкарысталі спачатку драўляныя, а затым сталёвыя кантэйнеры Container Express (скарочана ConEx) памерам 6x6x6 футаў. ConEx шырока выкарыстоўваліся для перавозкі ваенных грузаў, асабліва падчас Карэйскай вайны, аднак інтэрмадальнага не выкарыстоўвалася. Амерыканскі прадпрымальнік Малькальм Маклін (англ. Malcom McLean) і інжынер Keith Tantlinger распрацавалі сістэму сучасных інтэрмадальнага кантэйнераў у 1950-я гады.
Інтэрмадальнага (intermodal) у дадзеным кантэксце мае на ўвазе магчымасць змены рэжыму (mode) транспарціроўкі (суда, чыгуначны транспарт і аўтатранспарт) без неабходнасці ажыццяўляць разгрузку/пагрузку змесціва кантэйнера.
Першая перавозка кантэйнерамі была ажыццёўлена ў красавіку 1956 года. Гэтыя эксперыменты апынуліся настолькі ўдалымі, што іх пазней назвалі пачаткам кантэйнерны рэвалюцыі.
Стандарты ISO на кантэйнеры з'явіліся ў 1968-1970 гады. Вонкавыя памеры і максімальную грузападымальнасць ISO-кантэйнераў спецыфікуе стандарт ISO 668.
У 1972 годзе з'явілася пагадненне «The International Convention for Safe Containers», якое запатрабавала ад кантэйнераў, якія выкарыстоўваюцца на міжнародных перавозках, наяўнасці «CSC-Plate».
Вымярэнне кантэйнерных грузапатокаў
Twenty-foot Equivalent Unit — адзінка вымярэння, роўная аб'ёму, які займае стандартны 20-футавы кантэйнер. Выкарыстоўваецца ў падліку ёмістасці кантэйнеравозаў або месца захоўвання кантэйнераў.
Fourty-foot Equivalent Unit — адзінка вымярэння, роўная аб'ёму, які займае стандартны 40-футавы кантэйнер. Адзін 40-футавы кантэйнер FEU роўны двум 20-футавым TEU.
Кантэйнер-цыстэрна (танк-кантэйнер)
Кантэйнер-цыстэрна (20-футавых танк-кантэйнер) — мультымадальная транспартная адзінка, прызначаная для перавозкі вадкіх хімічных і харчовых прадуктаў, а таксама звадкаваных газаў трыма відамі транспарту: марскім (рачным), чыгуначным і аўтадарожным.
Перавозка ў танк-кантэйнерах ажыццяўляецца па тэхналогіі «ад дзвярэй да дзвярэй» без прамежкавага пераліву прадукту пры змене выгляду транспарту, што забяспечвае павышаную бяспеку перавозкі і захаванасць які перавозіцца грузу.
Выкарыстанне кантэйнераў-цыстэрнаў дазваляе аптымізаваць лагістычныя аперацыі па перавозках вадкіх хімічных і харчовых грузаў, а таксама звадкаваных газаў за кошт больш нізкай кошту чыгуначнага тарыфу па параўнанні з перавозкай у вагонах-цыстэрнах. Дадатковым перавагай з'яўляецца магчымасць хуткай перавалкі кантэйнераў-цыстэрнаў з аднаго віду транспарту на іншы, выключаючы перагрузку прадукцыі на наліўных тэрміналах.
Асноўныя вытворцы хімічных і харчовых танк-кантэйнераў — CIMC (Кітай), Van Hool (Бельгія), Welfy Oddy (ПАР), Уралхиммаш (Расія), Уралкриомаш (Расія) і інш. У асноўным танк-кантэйнеры вырабляюцца ў Кітаі. Сусветны лідар CIMC вырабляе амаль 60 % сусветнага вытворчасці.
Амаль усе танк-кантэйнеры зроблены на базе 20-футавай кантэйнернай рамы. Кантэйнеры-цыстэрны на базе 30-футавай рамы амаль не вырабляюцца. 40-футавыя танк-кантэйнеры вырабляюцца рэдка, звычайна прымяняюцца для звадкаваных газаў (LPG, LNG).
Асноўныя тыпапамеры танк-кантэйнераў:
Для класіфікацыі раней выкарыстоўвалася старая сістэма (IMO-1, IMO-0, IMO-2, газавыя IMO-5). Згодна Portable Tank Instruction выкарыстоўваецца сістэма Т-кодаў ад T1 да T75.
Асноўнае выкананне танк-кантэйнераў:
Сертыфікацыю танк-кантэйнераў ажыццяўляюць класіфікацыйныя ўстановы: Бюро Верытас (Bureau Veritas), Рэгістр Лойда (Lloyd's Register), DNV, SGS або аналагічныя, а таксама Расейскі марскі рэгістр суднаходства.
Правілы бяспечнай эксплуатацыі падрабязна выкладзены ў «Safe Handling of Tank Containers» Міжнароднай Арганізацыі Танк-Кантэйнераў ITCO.
Таварыства аматараў навук
Таварыства аматараў навук (Навуковае таварыства, Навучальнае таварыства) — адно з першых тайных таварыстваў на Беларусі, створана ў 1819 г. у Свіслацкай гімназіі. У стварэнні вялікую арганізацыйную і ідэйную ролю адыграў выдавец «Dekada Polska» В. Гельтман, які пазней быў актыўным дзеячом паўстання 1830—1831 гг., ён распрацаваў праект статута ад 7 студзеня 1820 г. (складаўся з 7 раздзелаў, 30 параграфаў). Першым старшынёй таварыства быў Дыянісій Шлаеўскі. Сакратар Р. Вашчыловіч. Члены таварыства (вядома 15 членаў) падзяляліся на на кандыдатаў, правадзейных членаў, членаў-карэспандэнтаў, ганаровых членаў.
Мэта
Мэтай таварыства заключалася ў тым, каб «сумеснымі сваімі працамі ўдасканальваць айчынную мову і памнажаць творы польскага красамоўя».
Дзейнасць
Паводле сацыяльнага паходжання члены таварыства былі прадстаўнікамі незаможнага духавенства, збяднелай шляхты, дробных чыноўнікаў. Члены таварыства падтрымлівалі ідэю адраджэння Рэчы Паспалітай у межах 1772 г. Характарам дзейнасці Таварыства аматараў навук не адрознівалася ад падобных арганізацый у Польшчы і беларуска-літоўскіх губернях. Навучэнцы гімназіі наладжвалі тайныя сходы, на якіх абмяркоўвалі свае літаратурныя творы. У іх творах, вершаваных і празаічных, у прамовах выяўляліся, як засведчана ў матэрыялах следства, «патрыятычныя думкі ў польскім духу, успаміны пра славутых дзеячаў былой Польшчы, заклік наследаваць іх дзеля славы айчыны і ўгаворы, каб у таварыстве захаваць адзінства, роўнасць і (дзеля канспірацыі) паслухмянасць начальству вучылішча». Пасля заканчэння гімназіі (6-га класа) амаль усе члены Таварыства аматараў навук сталі членамі так званага Маральнага таварыства.
Ёсць меркаванне, што таварыства існавала да арышту В. Гельтмана ў 1821 г.
Lifelover
Lifelover — шведскі музычны гурт, заснаваны ў 2005 годзе і выконваючы дэпрэсіўна-суіцыдальны блэк-метал з моцным ухілам у бок псіхадэлічнага року. Распалася ў верасні 2011 года пасля смерці аднаго са сваіх заснавальнікаў.
Гісторыя
Калектыў быў заснаваны ў Стакгольме ў 2005 годзе двума музыкантамі, якія схаваліся пад псеўданімамі і B. У чэрвені таго ж года гурт зрабіў свой першы дэмазапіс, а праз некаторы час пачаў працу над дэбютным альбомам.
У 2007 годзе быў выдадзены другі альбом гурта, названы Erotik, а склад калектыву папоўніўся новымі ўдзельнікамі — бас-гітарыстам Fix і бубначом S.. Пасля некаторых змен у складзе Lifelover далі свой першы канцэрт у Стакгольме 28 верасня 2008 гады. Гэты выступ папярэднічаў выхад трэцяга студыйнага альбома гурта, які атрымаў назву Konkurs; яго рэліз адбыўся ў кастрычніку таго ж года на лэйбле Avantgarde Music. На гэтых альбомах гучанне Lifelover стала больш эксперыментальным: кампазіцыі зрабіліся менш агрэсіўнымі, скрымінг адышоў на задні план, саступіўшы месца пераважна чыстаму вакалу. Самі ўдзельнікі гурта ахарактарызавалі стыль гэтых дыскаў як «дэпрэсіўны рок».
У 2009 годзе музыкі запісалі MCD Dekadens і ўпершыню выступілі за мяжой, даўшы канцэрты ў Германіі, Нарвегіі і Нідэрландах. 14 лютага 2011 года выйшаў іх чацвёрты альбом Sjukdom, які прыцягнуў да сябе значную ўвагу музычных крытыкаў і атрымаў пераважна станоўчыя водгукі. Крыху пазней да калектыву далучыўся новы ўдзельнік — ударнік, які выступае пад псеўданімам Kral.
11 верасня 2011 года ўдзельнікі гурта паведамілі на афіцыйнай старонцы калектыву ў сетцы Facebook, што адзін з заснавальнікаў Lifelover, Юнас Бергквіст, вядомы як B., памёр (верагодна, ад перадазіроўкі бензадыазепінаў), у выніку чаго гурт афіцыйна спыніў сваё існаванне. 17 верасня ў Вільні адбыўся развітальны канцэрт Lifelover, прысвечаны памяці B.
Стыль, вытокі, уплыў
Творчасць Lifelover вельмі эксперыментальна і спалучае рысы дэпрэсіўна-суіцыдальнага блэк-метала з асобнымі элементамі, характэрнымі для іншых метал-жанраў. У кампазіцыях выкарыстоўваюцца рознага роду сэмплы, якія ствараюць уражанне нейкага «вар'яцтва», а таксама балючы, «вар'ят» вакал. Апошні альбом калектыва Sjukdom адрознівае вяртанне да цяжкага і агрэсіўнага гучання. Тэматыка тэкстаў, напісаных на шведскай і англійскай мовах, звязана пераважна з дэпрэсіяй, дваістымі эмоцыямі і самаразбурэннем асобы.
Назва групы
Назва Lifelover адбылося ад таго, калі Юнас «B» Бергквіст быў названы «жыццялюбам» чалавекам, якога ён ненавідзеў. Ён назваў гурт «Lifelover», маючы на ўвазе, што людзі могуць «называць нас як заўгодна». Былы бубнач Джоэл «Non» Мальмэн дадаў да гэтага — «Мы ўсе з'яўляемся аматарамі жыцця ў нашым уласным сэнсе; нашага ўласнага светаадчування».
Першая навуковая гісторыя вайны 1812 года
«Першая навуковая гісторыя вайны 1812 года» — кніга расійскага публіцыста Яўгена Панасенкава, напісаная ў духу гістарычнага рэвізіянізму, выдадзеная АСТ у 2017 годзе, перавыдадзена гэтым жа выдавецтвам у 2018 і 2020 гадах.
Змест
Кніга падзелена на тры часткі:
Кніга складаецца з 23 раздзелаў:
Кніга выйшла ў аўтарскім выданні, што было адзначана выдавецтвам, а Э. М. Панасенкаў арганізаваў рэкламную кампанію сваёй кнігі ў сацыяльных сетках і даў некалькі інтэрв'ю розным СМІ.
Выданне
Кніга перавыдавалася 2 разы з дапаўненнямі:
Апошняе выданне мае цвёрдую вокладку, афсетную паперу, фармат: 170 × 242 мм, вага: 1,53 кг.
Агульны наклад 34 000 асобнікаў (2017-2020).
Водгукі і крытыка
У 2018 годзе кнігу пачалі абмяркоўваць, ацэньваць і рэцэнзаваць сярод крытычных рэцэнзій:
Беларускі трэці дзяржаўны тэатр
Беларускі трэці дзяржаўны тэатр — тэатральная група пад кіраўніцтвам Уладзіслава Галубка (з 1931 — Канстанціна Саннікава), якая была створана ў Мінску і дэбютавала 10 жніўня 1920 года пастаноўкай камедыі «Суд» паводле сцэнарыя заснавальніка тэатра.
Факультэт народных інструментаў БДАМ
Гісторыя
У 1949 годзе была арганізавана кафедра народных інструментаў, якую ўзначаліў выдатны цымбаліст-віртуоз, заснавальнік беларускай прафесійнай цымбальнай школы, мастацкі кіраўнік і дырыжор Дзяржаўнага народнага аркестра БССР Іосіф Іосіфавіч Жыновіч, якому пазней прысвоілі ганаровае званне Народны артыст. На педагагічную работу на кафедры былі запрошаны адораныя выпускнікі: Георгій Іванавіч Жыхараў (балалайка, домра), Эльфрыда Мікалаеўна Азарэвіч (баян), Самуіл Львовіч Ратнер (дырыжыраванне). Пасля І. І. Жыновіча кафедрай кіравалі такія вядомыя музыканты, як дацэнт Г. І. Жыхараў і заслужаны дзеяч культуры БССР, прафесар Міхаіл Рыгоравіч Солапаў (баян). У канцы 1960-х гадоў быў адкрыты клас акардэона, у 1977 годзе — гітары, у 2005 годзе — мандаліны.
Беларускі трэці дзяржаўны тэатр
У розныя часы меў назвы: «Трупа беларускіх артыстаў пад загадам Галубка» (Трупа Галубка), з 1924 — «Другая беларуская дзяржаўная трупа», з 1926 — «Беларускі дзяржаўны вандроўны тэатр», з 1932 — «Беларускі трэці дзяржаўны тэатр» (БДТ-3) з базай у Гомелі.
Гісторыя
Першапачаткова калектыў працаваў пры Беларускім рабочым клубе і іграў спектаклі для гледачоў ускраін Мінску. Пазней выступаў таксама ў менскіх клубах імя Леніна, Луначарскага, Дзям'яна Беднага, «Камуна» і ў «Беларускай хатцы».
Першымі акцёрамі трупы былі члены сям'і Уладзіслава Галубка — жонка Ядвіга Аляксандраўна, іх сын, дочкі Багуся, Міла і Люся, а таксама іншыя выканаўцы пераважна маладога пакалення: Андрэй Блажэвіч (Вангін) Б. Бусел (Райзман), Міхась Васілёк (Грынблат), Н. Клачко, І. Крыцкі, Л. Скжындзіеўская, Ю. Фляйто. Працаваць акцёрамі актыўна ішлі і беларускія пісьменнікі — Міхась Чарот, Васіль Сташэўскі, Алесь Дудар, Ілары Барашка. Іншыя акцёр: Антон Антонавіч Згіроўскі.
Распачаўшы працу ў сталіцы, Трупа беларускіх артыстаў выправілася ў падарожжы па Беларусі, такім чынам, стаўшы аб'язным тэатрам. Артысты не мелі ўласнага транспарту, таму часта на выпадковых павозках ці санях, а часта і пешшу пераходзілі паміж беларускімі мястэчкамі.
Адна з актрыс тэатра Таццяна Шашалевіч успамінала:
Папулярнасць тэатру шырылася вельмі інтэнсіўна, аднак у канцы 1920-х ідэалагічныя органы СССР пачалі звужаць кола яго дзейнасці, абвінавачваючы кіраўніцтва ў абмежаваным, нацыяналістычным рэпертуары і нізкім, прымітыўным узроўні яго сцэнічнага ўвасаблення. У пачатку 1930-х гг. Уладзіслава Галубка адхілілі ад мастацкага кіраўніцтва тэатру. У канцы 1931 года яго мастацкім кіраўніком быў прызначаны Канстанцін Саннікаў — дзед беларускага грамадскага дзеяча і кандыдата ў прэзідэнты Беларусі на прэзідэнцкіх выбарах 2010 года Андрэя Саннікава. За Галубком пакінулі адміністрацыйна-гаспадарчую працу і працу акцёра. У 1934 годзе для павышэння кваліфікацыі калектыў быў накіраваны на 3-месячныя курсы ў Маскву, дзе выкладалі сістэму Станіслаўскага, знаёмілі з дасягненнямі расійскага і замежнага тэатраў. Тэатр Галубка жа пачалі пераводзіць у іншы кірунак — бытавы рэалістычна-псіхалагічны, у рэчышчы якога працавала абсалютная большасць сцэнічных калектываў таго часу.
З гэтага часу ў тэатральным рэпертуары пачалі пераважаць сучасныя савецкія творы, якія ставіліся на многіх тагачасных сцэнах: «Ярасць» Я. Янкоўскага, «Мой сябар» М. Пагодзіна, «Энтузіясты» Е. Серабракова і Е. Тарвід, «Дыктатура» і «Дзяўчаты нашай краіны» І. Мікітэнкі , «Суд» У. Кіршона, «Чужое дзіця» В. Шкваркіна, «Гадзіншчык і курыца» І. Качаргі і інш. Большасць спектакляў былі заідэалягізаваная, галоўная ўвага звярталася на паказ энтузіязму савецкіх людзей і іх барацьбу з шпіёнамі, дыверсантамі і «ворагамі народа». У 1936 годзе ставілася і класіка: расійская — «Даходнае месца» Аляксандра Астроўскага і «Пушкінскі спектакль» паводле твораў Аляксандра Пушкіна, замежная — «Падступства і каханне» Фрыдрыха Шылера.
У 1930-я гады адбылася кардынальная змена ўсяго творчага кірунку тэатра. Значна павысілася пастановачная культура спектакляў, іх прафесійны ўзровень, але без уліку народных традыцый і асаблівасцей калектыву. У выніку тэатр шмат у чым быў знівеліраваны, страціў сваю нацыянальную самабытнасць і непаўторнасць.
Пасля арышту Уладзіслава Галубка і яго расстрэлу 28 верасня 1937 года, найбольш імаверна, у Курапатах, тэатр расфарміравалі. Акцёры пачалі ўладкоўвацца ў іншыя калектывы, а некаторыя ўвогуле сыйшлі з сцэны.
Рэпертуар
У першыя гады працы рэпертуар тэатра фарміраваўся найбольш з п'ес Уладзіслава Галубка, які напісаў каля сарака альбо больш за сорак драматычных твораў, галоўным чынам меладрамы і бытавыя камедыі, якія ўзнімалі праблемы сацыяльнай няроўнасці і маралі: «За мураванай сцяной», «Бязвінная кроў», «Апошняе спатканне», «Бязродны», «Завяўшыя кветкі», «Дарагія госці», «Культурная цешча», «Патэнтаваны кум» і інш.
Таксама ставіліся творы Вінцэнта Дунін-Марцінкевіча «Пінская шляхта», Янкі Купалы «Паўлінка», Каруся Каганца «Модны шляхцюк», Леапольда Родзевіча «Збянтэжаны Саўка» і «У кавалёвай хаце», Міхася Чарота «Слуцкая варона» і «Мікітаў лапаць» і найбольш Францішка Аляхновіча — «Птушка шчасця», «Чорт і баба», «Манька», «Цені», «Страхі жыцця», «Калісь», «Бутрым Няміра» і «Лес шуміць» паводле аповесці У. Караленкі.
Акрамя беларускіх драматычных твораў трупай ставіліся і папулярныя на Беларусі творы замежых аўтараў: Антона Чэхава «Сватанне», Марка Крапіўніцкага «Пашыліся ў дурні» і «Па рэвізіі», Элізы Ажэшкі «Рысь» паводле апавядання «У зімовы вечар».
Рудакі (паэт)
Рудакі Абу Абдалах (Абуль Хасан) Джафар (каля 858, паселішча Панджрудак, цяпер Пенджыкент, Сагдыйская вобласць — 941) — таджыкскі і персідскі паэт; заснавальнік паэзіі на мове фарсі.
Біяграфія
Паводле падання, быў аслеплены. Атрымаў схаластычную адукацыю, ведаў арабскую мову. Праславіўся як спявак і музыкант-рапсод, магчыма, і як аўтар. Больш за 40 гадоў узначальваў плеяду паэтаў пры двары правіцеляў Бухары. Перад смерцю зазнаў ганенне, памёр у галечы.
Пераклады
На беларускую мову асобныя вершы Рудакі пераклаў Сяргей Грахоўскі.
IC 5179
IC 5179 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Раманіўка (Цярнопальскі раён)
Раманіўка (Романівка) — вёска ў Цярнопальскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны. Знаходзіцца на берагах рэк Качава і Дзюрава, у цэнтры раёна.
Шамот
Шамот (chamotte) — абпаленая (да спякання) вогнетрывалая гліна або каалін. Ступень спякання шамоту характарызуецца водапаглынаннем, якое складае ад 2-3 % да 8-10 %, для нізкавыпаленага шамоту — 20 %. Атрымліваюць шамот абпальваннем (пераважна пры тэмпературы 1300—1500 °C) у барабанных, шахтавых або іншых печах зыходнай сыравіны ў выглядзе натуральных кавалкаў або штучна вырабленых брыкетаў.
Пасля драбнення шамот выкарыстоўваюць у вытворчасці вогнетрывалых матэрыялаў як кампанент для памяншэння пластычнасці і ўсаджвання шамотных мас і як запаўняльнік для цеплатрывалых бетонаў. Шамотныя вогнеўпорныя матэрыялы (высокагліназёмныя і іншыя) выкарыстоўваюць для мураваных сцен і скляпенняў печаў, імі абмуроўваюць топкі, коміны і да таго падобнае.
Носаўка (рака)
Но́саўка — рака ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Іслач (басейн Нёмана). Даўжыня 5,4 км. Пачынаецца на захад ад вёскі Бурнейкі, упадае ў Іслач за 1 км на на поўнач ад вёскі Белакорац. Рэчышча на працягу 3,5 км перад вусцем каналізаванае. У нізоўі прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Спіс універсітэтаў штата Паўночная Караліна
У штаце Паўночная Караліна (ЗША) дзейнічаюць дзяржаўныя і прыватныя ўніверсітэты.
Орхус
Орхус, Аархус (дацк. Århus) — другі па велічыні (239865 — 2009, з прыгарадамі 661000 — 2009) горад Даніі. Знаходзіцца на ўсходзе паўвострава Ютландыя, на беразе заліва Орхус-Буг. Адміністрацыйны цэнтр камуны Орхус. Другі па значнасці порт Даніі.
Гарады-пабрацімы
Ніжэй прадстаўлены спіс гарадоў-пабрацімаў Орхуса :
Гарады-партнёры
У іх лік уваходзяць :
NGC 2572
NGC 2572 (іншыя абазначэнні — UGC 4355, MCG 3-22-4, ZWG 89.7, ARAK 161, PGC 23441) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Рак.
Уніслаў (Куяўска-Паморскае ваяводства)
Уніслаў (Unisław) — вёска ў Польшчы. Уваходзіць у склад Хэлмінскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства, сядзіба вясковай гміны Уніслаў. Насельніцтва 3,7 тыс. чалавек.
Гісторыя
У 1902 годзе ва Уніславе з’явілася чыгуначная станцыя са спалучэннем з Хэлмнам, а праз некалькі гадоў з Торунем, Хэлмжай і Быдгашчам.
У 1935 годзе архітэктар Ян Касоўскі распрацаваў праект разбудовы мясцовага цукровага завода.
У 1975—1998 гадах уваходзіла ў Таруньскае ваяводства.
Спорт
У вёсцы ёсць два стыдыёна, спартыўная зала і тры спартыўных клуба:
Паўночна-Заходні дзяржаўны завочны тэхнічны ўніверсітэт
Паўночна-Заходні дзяржаўны завочны тэхнічны ўніверсітэт (Северо-Западный государственный заочный технический университет (СЗТУ)) — у мінулым тэхнічная ВНУ Санкт-Пецярбурга, галоўным чынам арыентаваная на падрыхтоўку спецыялістаў без адрыву ад вытворчасці (вячэрняя і завочная формы навучання, хоць мелася і дзённая форма). Таксама ўніверсітэт вёў падрыхтоўку па праграмах сярэдняй прафесійнай адукацыі. Універсітэт быў размешчаны ў Санкт-Пецярбургу, на Мільённай вуліцы, д. 5, побач з Мармуровым палацам. У 2011 годзе скасаваны ў форме далучэння да Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага горнага ўніверсітэта.
Гісторыя
ВНУ вядзе сваю гісторыю ад Цэнтральнай галіновай завочнай механічнай ВТНУ, заснаванай у 1930 годзе. У 1957 годзе ВНУ была ператворана ў Паўночна-Заходні завочны політэхнічны інстытут (ПнЗПІ), а ў 2000 годзе атрымаў статус універсітэта і сваю цяперашную назву.
16 верасня 2011 года загадам № 2305 Мінадукнавукі далучаны да Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага горнага ўніверсітэта
Горынь (гурт)
«Горынь» — беларускі спеўны гурт.
Гісторыя
Гурт «вырас» у 2008 годзе з агульных спеўных заняткаў пры РМГА «Студэнцкае этнаграфічнае таварыства». Рэпертуар гурта папаўняецца падчас этнаграфічных экспедыцый (іх Таварыства са дня свайго заснавання зладзіла ўжо больш за 20). Вандруючы па Беларусі дзяўчаты імкнуцца вывучаць спеўную традыцыю напасрэдна ад яе носьбітаў. Таму і ў выкананні прытрымліваюцца прынцыпу спяваць без апрацовак, зберагаючы асаблівасці мовы, імкнуцца найбольш дакладна пераняць манеру спеву пэўнага рэгіёну. Рэпертуар гурта складаюць песні з розных рэгіёнаў Беларусі: Палесся, цэнтральнай і паўночнай Беларусі. Адраджаючы старажытныя святы, вывучаючы спрадвечныя рамёствы, спявачкі спрабуюць па-свойму вырашыць праблему пераемнасці і існавання традыцыйнай культуры ў гарадскім асяродку.
Пра назву
«Горынню» на тэрыторыі Беларусі звалі чырвоныя баваўняныя ніткі для вышывання, якія прадавалі ў канцы ХІХ – пачатку ХХ стагоддзя па беларускіх вёсках цыганы і габрэі. Назва нітак паходзіць ад нямецкага слова «garn», што значыць «пража».
Да падай, Божа, ключы...
Песні веснавога цыклу. Распачынае альбом стрэчаньская песня. Ёсць таксама гукальныя, велікодныя, русальныя, юраўскія ды проста спевы, прымеркаваныя да вясны.
Змест
Кадзуй Атані
— японскі падарожнік-даследчык, арганізатар і спонсар экспедыцый у Цэнтральную Азію. У еўрапейскай літаратуры вядомы з тытулам «граф Атані», паколькі быў выхадцам з родавай шляхты, у японскай літаратуры таксама як 22 настаяцель.
Экспедыцыі Атані
У 1902—1910 гадах Кадзуй Атані арганізаваў і фінансаваў тры значныя экспедыцыі ў Цэнтральную Азію, толькі ў першай з якіх (1902—1904) ён удзельнічаў асабіста. Асноўны раён даследаванняў уключаў аазісы Сіньцзяна. Адгалінаванні маршрутаў ўключалі таксама Казахстан, Непал, Індыю і Расію. Самым значным дасягненнем лічыцца археалагічнае даследаванне старажытнага горада Субашы у пустыні Такла-Макан.
Казуй Атані вымушаны быў спыніць асабісты ўдзел у экспедыцыях у сувязі са спадчыным абавязкам настаяцеля ў 1903 годзе, атрымаўшы вестку пра смерць свайго бацькі, Атані Касона.
Дзейнасць у Японіі
У якасці настаяцеля ён працягваў арганізацыю экспедыцый, а таксама здзейсніў мадэрнізацыю будыйскай школы ў Кіёта.
Выдаткі на экспедыцыі пацягнулі за сабой даўгі, і ў выніку ўзніклага фінансавага скандалу ў 1914 годзе ён вымушаны быў адрачыся ад пасады настаяцеля, перадаўшы яго свайму пляменніку Касё Атані, які стаў 23-м настаяцелем.
Гады Другой сусветнай вайны
У перыяд вайны Кадзуй Атані быў дарадцам на акупаваных Японіяй тэрыторыях Кітая (Маньчжоу-го) і пабываў у савецкім палоне (1945—1947).
Праз некалькі гадоў пасля вайны ён памёр ад раку страўніка.
Ацэнка дзейнасці
Кодзуй Атан складаўся членам Каралеўскага геаграфічнага таварыства. Разведкі Брытанскай і Расійскай імперый у сувязі з уцягнутасцю рэгіёна яго даследаванняў у прытрымліваліся думкі, што археалагічная накіраванасць экспедыцый графа Атані — не больш чым прыкрыццё для шпіянажу.
Значная па аб’ёме і важная для навукі археалагічная «калекцыя Атані» цяпер падзелена паміж музеямі ў Японіі (Кіёта і Токіа), а таксама ў Кітаі і Карэі. Дзённікі і фатаграфіі, зробленыя экспедыцыямі, а таксама іх батанічныя калекцыі захоўваюцца ва у Японіі.
Кадзуй Атані таксама пакінуў шэраг даследаванняў, прысвечаных Кітаю і Маньчжурыі.
Ступкы (Цярнопальскі раён)
Ступкыі (Ступки) — вёска ў Цярнопальскім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
Баляслаў III
Баляслаў III — імя некалькіх манархаў Еўропы:
Спаса-Праабражэнская царква (Гарадзея)
Спаса-Праабражэнская царква — праваслаўны храм у гарадскім пасёлку Гарадзея Нясвіжскага раёна Мінскай вобласці.
Гісторыя
Размешчана ў 1 км на поўначы ад пасёлка, каля шашы Нясвіж — Мір. Пабудавана ў 1808 (ці 1869) г. , абкладзена чырвонай цэглай у канцы XX ст.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Прамавугольны ў плане аб'ём пад высокім двухсхільным дахам з вальмамі над 2-граннай апсідай, завершанай цыбулепадобнай галоўкай. Да фасада далучаны прытвор, завершаны васьміграннай шатровай званіцай. Фасады расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі.
Побач з царквой пастаўлена мураваная чатырохгранная шатровая званіца, адкрытая арачнымі прасветамі і завершаная макаўкай.
Здэнек Мілер
Здэ́нек Мі́лер (Zdeněk Miler;, Кладна, Чэхаславакія — , Нова Вес пад Плешы , Чэхія) — чэшскі рэжысёр і аніматар. Найбольш вядомы як аўтар серыі дзіцячых мультфільмаў пра «Кратка́».
Біяграфія
Скончыў Нацыянальную мастацкую школу ў Празе, з 1938 працягнуў навучанне ў Вышэйшай школе прыкладнога мастацтва. У сувязі з пачаткам вайны навучанне перарвалася, і ў 1941 року пачаў творчую дзейнасць пачаў у злінскай студыі анімацыі «Baťa».
Пасля вайны скончыў навучанне ў Вышэйшай школе і ў 1945 перайшоў ў пражскую студыю «Bratři v triku» Іржы Трэнкі. Распрацаваў для студыі лагатып — тры кучаравыя хлопчыкі ў цяльняшках. Першай яго самастойнай працай стала анімаваная стужка «Пра мільянера, які скраў сонца» паводле твора Іржы Волькера.
У 50-я мэтанакіравана заняўся стварэннем кніжак-размалёвак і ілюстрацый для дзіцячых кніг. У супрацоўніцтве з выдавецтвам «Albatros» праілюстраваў каля 40 кніг. У 1999 атрымаў ад гэтага выдавецтва ўзнагароду «Залатая палітра» за 5 мільёнаў выдадзеных кніг з яго ілюстрацыямі, а праз два гады і ўзнагароду за доўгатэрміновую працу над кнігамі для дзетак.
У пяцідзясятыя гады малады рэжысёр атрымаў заданне стварыць адукацыйную стужку пра тое, як вырабляюць палатно. Прапанаваны сцэнарый (які прадугледжваў апісанне станкоў, тэхналогіі і да т.п.) ён адрынуў і напісаў свой, паводле якога цягам усяго мультфільма дзетак будзе суправаджаць нейкі сімпатычны звярок, якога тыя будуць слухаць. Праца над першай серыяй «Кратка», які прынясе Здэнеку Мілеру сусветную вядомасць, цягнулася два гады. «Як краток прыдбаў нагавіцы» — адзіная серыя мультфільма, у якой звяры размаўлялі; ва ўсіх астатніх, якіх налічваецца больш за шэсцьдзесят, Краток і яго сябры — мышка, вожык, жабка, зайчаня — выказвалі свае эмоцыі толькі з дапамогай гукаў. Гэта было зроблена для таго, каб мультфільмы былі зразумелыя дзецям у любой краіне свету. Агучылі герояў першых мультфільмаў дзеці Здэнека — Кацярына і Барбара.
Апошнія гады жыцця Мілер правёў у доме састарэлых места Нова Вес пад Плешы непадалёк ад Прагі, дзе і памёр 30 лістапада 2011.
«Краток»
Нізка анімацыйных фільмаў пра Кратка.
«Цвыркун»
Нізка анімацыйных фільмаў пра цвыркуна.
Бібліяграфія
Праілюстраваў наступныя кнігі:
Палессе (цягнік)
«Палессе» (Полесье, ) — начны пасажырскі фірмовы пасажырскі цягнік №372/371 міждзяржаўнае злучэнне Магілёў — Львоў. Даўжыня маршруту складае — 900 км.
Гісторыя
26 мая 2013 г. цягнік курсіраваў да Магілёва. 13 снежня 2015 г. цягнік быў скарочаны да Львова.
У 2018 г. брыгада № 372/371 заняла другое месца.
З 2 чэрвеня па 1 кастрычніка 2018 г. цягнік курсіраваў да станцыі Трускавец. 13 і 26 сакавіка 2019 года цягнік курсіраваў без прыпынку на станцыі Гарынь у сувязі з рамонтам моста праз Гарынь.
З 4 па 6 чэрвеня 2019 г. цягнік не курсіраваў з-за рамонтных работ на лініі Сарны — Нэмовычы. З 15 сакавіка 2021 года, у сувязі з працягам пандэміі COVID-19, цягнік быў часова скарочаны да станцыі Гарыні і нумар быў зменены на № 692/691.
Інфармацыя пра курс
Цягнік ходзіць штодня. Маршрут спыняецца на 19 прамежкавых станцыях.
Бадакы
Бадакы (Бодаки) — вёска ў Крэмэнэцкім раёне Цярнопальскай вобласці Украіны.
IC 5180
IC 5180 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Яшчарка.
Жоўцевыя пігменты
Жо́ўцевыя пігменты, таксама біліны — азоцістыя прадукты распаду гемаглабіну і іншых гемазмяшчальных рэчываў, якія ўваходзць у склад жоўці і надаюць ёй характэрную афарбоўку.
Пры некаторых відах паталогіі (гепатыт, гемалітычная хвароба нованароджаных і інш.) назапашваюцца ў асобных тканках і органах, служаць іх дыягнастычнай прыкметай.
Esanthelphusa
Esanthelphusa — род крабаў сямейства Gecarcinucidae.
Раней ставіўся да роду Somanniathelphusa, аднак быў вылучаны ў 1994 годзе ў асобны род з 11 відамі.