cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Інжыр
Культурныя аспекты
«Gular ka phool» (Кветка фігі) — гэта калекцыя паэзіі, напісаная на хіндзі Раджывам Кумарам Трыгарці.
Існуе таксама паэма на тэлугу, напісаная, ў якой гаворыцца: «Medi pandu chuda melimayyi undunu, potta vippi chuda purugulundunu», што азначае: «Плод смакоўніцы выглядае прывабным, але як толькі вы зазірнеце глыбей, то ўбачыце там казурак [маюцца на ўвазе ]». Фраза з’яўляецца сінонімам выразу «Не судзіце пра кнігу па яе вокладцы».
Гарадзішча (вадасховішча)
Вадасховішча створана ў 1982 годзе ў мэтах арашэння, рыбагадоўлі і забеспячэння вадой навакольных населеных пунктаў. Плошча паверхні вадасховішча 0,39 км². Даўжыня 3 км, найбольшая шырыня 0,28 км. Найбольшая глыбіня 9 м. Аб'ём вады 1,19 млн м³. Берагі вадасховішча слаба парэзаныя, правы бераг месцамі стромкі.
Княства
Кня́ства — феадальнае дзяржаўнае ўтварэнне, тэрыторыя ўладанняў князя, найбольш тыповае для перыяду феадальнай раздробненасці.
Ва Усходняй Еўропе першыя княствы ўзніклі не пазней за X стагоддзе (гл. Полацкая і Кіеўская дзяржавы). У XII стагоддзі з Кіеўскай дзяржавы вылучыўся шэраг зямель-княстваў, якія ў сваю чаргу драбніліся на воласці-княствы паміж прадстаўнікамі княжацкага роду Рурыкавічаў, яго асобных галін (гл. удзельнае княства). У раннефеадальны перыяд паняцце «княства» не ўжывалася, крыніцы фіксуюць толькі «землі» і «воласці». Называліся княствы па стольных гарадах — Смаленская зямля, Чарнігаўская зямля, Разанская зямля, Суздальская зямля і інш. У познесярэднявечны перыяд найбуйнейшыя княствы зваліся «вялікімі» (Вялікае Княства Літоўскае; гл. вялікі князь).
У Заходняй Еўропе таксама былі княствы (Fürstentum, Principauté і інш.) з часоў феадальнай раздробненасці, у Германіі так званыя тэрытарыяльныя княствы існавалі да яе аб’яднання і ўтварэння Германскай імперыі (1871). Некаторыя княствы захаваліся да найноўшага часу (Ліхтэнштэйн, Манака, Себорга).
У рэгіёне Персідскага заліва арабскія княствы (эміраты) захаваліся да цяперашняга часу. У Індыі туземныя княствы існавалі да 1950 года.
Сербская аўтаномная вобласць Краіна
Се́рбская аўтано́мная во́бласць Кра́іна (Srpska autonomna oblast Krajina / Српска аутономна област Крајина) або САВ Краіна — самаабвешчаны сербскі аўтаномны край (вобласць) у Харватыі. Існавала між 1990 і 1991, і ў далейшым была ўключаная ў Рэспубліку Сербская Краіна.
16 сакавіка 1991 года сербскае нацыянальнае веча абвясціла незалежнасць Краіны ад Харватыі. 12 мая 1991 года быў праведзены рэферэндум, на якім больш за 99 адсотак грамадзян, якія галасавалі, падтрымалі аб’яднанне з Сербіяй.
Гісторыя
У кастрычніку 1990 САВ Кнінская Краіна ахоплівала Супольнасці Муніцыпалітэтаў Паўночнай Далмацыі і Лікі. Асацыяцыя Аўтаномных сербскіх муніцыпалітэтаў неўзабаве пачала ствараць свае ўласныя інстытуты кіравання, уключаючы Сербскую нацыянальную раду — мясцовы парламент.
Спачатку чакалася, што Франьё Туджман зробіць Харватыю нацыянальнай дзяржавай ў рамках Югаславіі пасля дэмакратычных рэформ і дэцэнтралізацыі. Калі чаканні не адбыліся, яны жадалі быць незалежным ад Харватыі і заставацца ў рамках міні-Югаславіі, якая прапануецца ў рамках ініцыятывы Бялграда.
28 лютага 1991, было афіцыйна абвешчаная САВ Краіна. Рэспубліка абвясціла, што яна плануе адлучыцца ад Харватыі, калі Харватыя выйдзе са складу Югаславіі.
Сербскі нацыянальны савет 16 сакавіка 1991 абвясціў Краіну незалежнай ад Харватыі, але ў межах СФРЮ. Некаторыя лідары заяўлялі, што Краіна павінна быць часткай Сербіі. 12 мая 1991 года быў праведзены рэферэндум, на якім больш за 99 адсотак грамадзян, якія галасавалі, падтрымалі аб’яднанне з Сербіяй. Краіна была прызнана незалежнай ад Харватыі, але ў межах СФРЮ. Планавалася далучэнне да Сербіі.
19 снежня 1991, за ініцыатывай Мілана Бабіча (прэзідэнт САВ Краіна), Луіса Далі (прафесар антрапалогіі і віцэ-прэзідэнт САВ Краіна) і Горана Хаджыча (прэзідэнта САВ Усходняя Славонія, Бараня і Заходні Срэм) абвясцілі аб аб’яднанні адпаведных САВ у Рэспубліку Сербская Краіна. У лютым 1992, рэспубліка абвясціла сваю незалежнасць.
Маршал
Ма́ршал (Marschall) — воінскае званне (ці чын) вышэйшага генеральскага саставу ў арміях шэрагу дзяржаў. У некаторых дзяржавах (Расійская імперыя, Вялікабрытанія, Германія, Аўстрыя, Індыя) адпаведны чын завецца (зваўся) фельдмаршал (генерал-фельдмаршал). Асаблівым адрозненнем маршала ў некаторых краінах з'яўляецца маршальскае жазло.
Гэтае слова мае карані ў старажытнай нямецкай мове, дзе камбінацыя слоў marh «конь» і scalc «слуга» азначалі спачатку конюха. У Францыі гэтае слова першапачаткова азначала вартаўнік коней, або конюх (maréchal і дагэтуль азначае каваля падкоў). Пазней, калі пасада маршала станавілася больш значнай, яны станавіліся членамі каралеўскіх двароў Еўропы. У некаторых краінах гэта званне стала выкарыстоўвацца для абазначэння вышэйшых ваенных тытулаў. Да галоўнага военачальніка тытул маршала быў упершыню ўжыты Тэўтонскім ордэнам; адсюль пайшла назва  фельдмаршала, першапачаткова для палкоўнікаў кавалерыі.
Варта таксама звярнуць увагу, што ў часы Рэчы Паспалітай Абодвух Народаў і  Вялікага Княства Літоўскага ўжываліся назвы гетман польны і гетман каронны. Такім чынам тытула маршал, які сустракаецца ў Заходняй Еўропе ў тыя часы, ва Усходняй адпавядаў тытул гетман (таксама нямецкага паходжання, ад ням. Hauptmann — правадыр, военачальнік). Назва гетман доўгі час выкарыстоўвалася для абазначэння вярхоўнага камандуючага такой ваенна-дзяржаўнай структуры, як Войска Запарожскага Нізовага (Запарожская Сеч) аж да яго роспуску ў 1770-х гадах Кацярынай II. Менавіта ў гэты час вядучую ролю ў арміі Расійскай імперыі пачынаюць адыгрываць людзі нямецкага і заходнееўрапейскага паходжання, што ў прыватнасці адбілася на структуры арміі і назвах вышэйшага каманднага саставу.
Вялікая вуліца
Вялі́кая ву́ліца — урбанонім, вуліца з такой назвай звычайна мела статус цэнтральнай.
Сербская аўтаномная вобласць Заходняя Славонія
Се́рбская аўтано́мная во́бласць Захо́дняя Славо́нія (SAO Zapadna Slavonija або САВ Заходняя Славонія — самаабвешчаны сербскі аўтаномны край (вобласць) у Харватыі. Была створана 12 жніўня 1991 . 5 студзеня 1992 ўвайшла ў склад Рэспублікі Сербская Краіна.
Гісторыя
Неўзабаве пасля абвяшчэння САВ Заходняя Славонія, у гэтым рэгіёне адбыліся сутыкненні паміж атрадамі харвацкіх спецвойскаў і сербамі, якія пражываюць у гэтым раёне. Летам 1991 года Харватыя накіравала ў Заходнюю Славонію некалькі сфармаваных армейскіх брыгадаў, а ў верасні яны атакавалі казармы Югаслаўскай Народнай Арміі. Затым армія разгарнула наступленне на Заходнюю Славонію і да кастрычніка здолела заняць Акучаны, Ясэновац і частку Пакраца, дзе большасць насельніцтва складалі сербы. Пры гэтым гэтыя гарады пакінула мноства харватаў. 31 кастрычніка 1991 харвацкія войскі пачалі дзве аперацыі, Аткос 10 — захоп Белагоры і Оркан 91 — захоп Дарувара і большасць сербаў пакінулі занятыя харватамі тэрыторыі. Славонскі праваслаўны цэнтр у Пакраце быў знішчаны. Пры гэтым вайсковыя злачынствы былі здзейсненыя з абодвух бакоў.
Даруварскае пагадненне
18 лютага 1993 харвацкія і мясцовыя сербскія лідары падпісалі Даруварскае пагадненне. Пагадненне трымалася ў таямніцы і было накіраванае на нармалізацыю жыцця для мясцовых жыхароў на лініі фронта. Але Кнінскі ўрад даведаўся пра ўгоду і арыштаваў сербаў-падпісантаў.
Заходняя Славонія была занятая харвацкай арміяй ў маі 1995 р., пры гэтым загінула мноства цывільных сербаў, астатнія (ад 15 да 18 тысячаў) былі вымушаныя ратавацца ўцёкамі. У адплату за гэта Мілан Мартыч ажыццявіў ракетны абстрэл Загрэба.
Джос
Джос — горад у Нігерыя. Адміністрацыйны цэнтр штата Плато.
Горад размешчаны ў цэнтральнай частцы Нігерыі, на плато Джос. Заснаваны ў пачатку XIX стагоддзя. Насельніцтва ў 1981 годзе складала каля 100 тыс. чалавек.
Эканоміка і культура
Горад Джос з’яўляецца чыгуначным вузлом і горназдабываючым цэнтрам краіны. Дзейнічаюць дрэваапрацоўчыя прадпрыемствы, універсітэт, заснаваны ў 1952 годзе Джоскі музей, музей Інстытута афрыканскіх даследаванняў (заснаваны ў 1957 годзе), заапарк.
Каменны Барок
Каме́нны Баро́к (, Каменный Борок) — вёска ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці, на аўтадарозе Беразіно-Клічаў. За 22 кіламетры на паўднёвы ўсход ад г.Беразіно, 123 кіламетры ад Мінска, 30 кіламетраў ад чыгуначнай станцыі Нясета. Уваходзіць у склад Капланецкага сельсавета.
Да 21 снежня 2007 года вёска ўваходзіла ў склад Каменнаборскага сельсавета.
Сьюзан Вулдрыдж
Сьюзан Вулдрыдж (Susan Wooldridge; 31 ліпеня 1950,, Лондан, Англія, Вялікабрытанія ) — англійская акцёрка і пісьменніца, уладальніца прэміі «BAFTA» (1988).
Біяграфія
Сьюзан Вулдрыдж нарадзілася 31 ліпеня 1950 года ў, Лондан, Англія, Вялікабрытанія. Яна з'яўляецца дачкой актрысы і кампазітара. Яе брат —, англійскі тэатральны рэжысёр, прадзюсар і пісьменнік.
У ліпені 2009 года ў Злучаным Каралеўстве Вялікабрытаніі быў апублікаваны яе першы раман «Схаваны танец».
Асабістае жыццё
Яна жыве ў грамадзянскім шлюбе з англійскім акцёрам і сцэнарыстам Эндзі дэ ла Турам.
Сербская аўтаномная вобласць Усходняя Славонія, Баранья і Заходні Срэм
Аўтаномная вобласць была абвешчаная 25 чэрвеня, а 26 чэрвеня яе першым прэзідэнтам стаў Горан Хаджыч. 26 студзеня 1992 ўвайшла ў склад Рэспублікі Сербская Краіна. Выйшла з Рэспублікі Сербская Краіна ў выніку атакі харвацкіх войскаў падчас аперацыі «Бура» 4 жнівеня — 7 жнівеня 1995.
Насельніцтва гэтага раёна было этнічна змешаным. Перад вайной было 192 163 жыхароў, з іх 90 454 (47 %) харватаў, 61 492 (32 %) сербаў і 40 217 (21 %) прадстаўнікоў іншых народаў (венгры, цыганы, немцы, русіны, славакі і г. д.).
Зігфрыд Шведскі
Зігфрыд Шведскі — каталіцкі святы, ушанаваны ў Швецыі (дзень памяці 15 лютага).
Біяграфія
Паводле некаторых звестак, у 995 годзе Зігфрыд быў манахам у Заходняй Англіі. Прыбыў у Нарвегію разам з правадыром вікінгаў Олафам I, пасля чаго місіянернічаў у Швецыі. У 1008 годзе каля Упсалы хрысціў караля Олафа. Калі Зігфрыд вярнуўся ў роднай Varend, ён убачыў драўлянае вядро, якое плавала па возеры і ў якім знаходзіліся адсечаныя галовы яго сваякоў. Іх рэліквіі захоўваюцца ў саборы Векшо. Пазней, ратуючыся ад супраціўлення сялян, ён бег на Готланд. На Готландзе Зігфрыд заснаваў першае шведскае біскупства ў Сакара. У 1030 годзе наведаў Брэмен.
Шанаванне
Святы Зігфрыд памёр 15 лютага (год невядомы) і быў пахаваны ў паўднёвай Швецыі. Мошчы Святога Зігфрыда былі знішчаны ў XVI стагоддзі падчас шведскай Рэфармацыі. Зігфрыд Шведскі быў адным з самых ушанаваных заступнікаў Швецыі, яго таксама шанавалі ў Даніі і Нарвегіі.
Іканаграфія
Часцей за ўсё мастакі-іканапісцы малявалі яго ў адзенні біскупа, які багаслаўляе мора з палубы карабля (побач з д'ябламі, якія пагражаюць).
Этымалогія імя
На старажытнанямецкай мове імя святога азначае sigu (перамога) і fridu (абарона ад узброенай сілы, мір): «пераможны абаронца».
Паштовая станцыя (Крычаў)
Паштовая станцыя — будынак у Крычаве, размешчаны па адрасе вул. Ленінская, 76. Помнік грамадзянскай архітэктуры сярэдзіны XIX ст. у стылі неаготыкі. Абслугоўвала дарогу Варшава — Брэст — Масква.
Станцыя — комплекс будынкаў, размешчаных вакол прамавугольнага ў плане панадворку. Галоўны будынак мураваны, прамавугольны ў плане, аднапавярховы, з дваровай і пазнейшай тарцовай прыбудовамі. Павернуты галоўным фасадам да дарогі, яго цэнтральная частка і вуглы вылучаныя пілястрамі з гатычнымі арачнымі нішамі. Прамавугольныя вокны ў ліштвах з прафіляванымі сандрыкамі ў выглядзе стральчатых арак. Планіроўка будынку сіметрычная. Сцены памяшканняў апяразаныя прафіляванымі карнізамі.
У будынках станцыі размешчана база дарожна-эксплуатацыйнай службы.
Вялікі пенітэнцыярый
Вялікі пенітэнцыярый, таксама Вярхоўны пенітэнцыярый (Poenitentiarius major) — глава Апостальскай пенітэнцыярыі, аднаго з трох царкоўных трыбуналаў Рымска-каталіцкай царквы.
Першыя згадкі пра гэту пасаду адносяцца да XII стагоддзя. У пантыфікат Ганорыя III зацвердзілася назва «пенітэнцыярый», пазней пашыраная да «вялікі пенітэнцыярый». Апостальская канстытуцыя Pastor Bonus (1988) зацвердзіла дзеючы спіс паўнамоцтваў вялікага пенітэнцыярыя.
Вялікі пенітэнцыярый з'яўляецца адной з некалькіх вышэйшых службовых асоб пры Святым Прастоле, якія захоўваюць сваю пасаду ў перыяд Sede Vacante, паміж смерцю аднаго Папы Рымскага і абраннем наступнага.
Іншымі такімі службовымі асобамі з'яўляюцца дэкан Калегіі кардыналаў, кардынал-камерленга і генеральны вікарый Рыма.
Вялікі пенітэнцыярый — тытулярны архібіскуп і — часта, але не заўсёды — кардынал.
Адной з функцый Вялікага пенітэнцыярыя з'яўляецца спавядаць і сабораваць паміраючага Папу Рымскага.
Касцёл Перамянення Гасподняга (Крэва)
Касцёл Перамянення Гасподняга — рымска-каталіцкі храм у в. Крэва (Смаргонскі раён, Гродзенскай вобл.). Размяшчаецца ў цэнтры вёскі.
Гісторыя
Гісторыя касцёлу ў Крэва сягае ў XIII ст. Касцёл шмат разоў разбуралі, і кожны раз ён адбудоўваўся. У 1626 годзе храм аднаўляў Гаштольд. У 1704 годзе Закрэўскі фундаваў касцёлу 2 алтары і ахвяраваў фальваркі Закрэўшчына і Таншчызна.
У 1868 годзе храм перароблены пад праваслаўную царкву. Старажытны барочны касцёл канчаткова быў зруйнаваны падчас Першай сусветнай вайны, калі праз Крэва праходзіла лінія фронту.
Пабудаваны ў 1934—1936 гадах з дрэва касцёл на месцы ранейшага храма (паводле праекта 1932 года архітэктара Пятра Стаброўскага, разам з Норбскім, пад кіраўніцтвам ксяндза Ч. Кардэля) у 1961 годзе касцёл быў зачынены і прыстасаваны пад бальніцу. Пры гэтым ад сакральнай архітэктуры захаваўся толькі крыжасты план святыні, у астатнім усё было зменена — зніклі вежы, разабраны дах і надбудаваны другі паверх. З алтарнай пліты зрабілі ўваходны прыступак. У 2003 годзе будынак разабраны.
У 1997 годзе на яго месцы ўзвялі мураваны касцёл пад тытулам Перамянення Пана. Гэта велічны дзвюхвежавы зальны храм у стылі неабарока з сакрыстыяй у прамавугольнай апсідзе, які сваімі дзвюма вежамі ў нечым апелюе да архітэктуры ранейшага касцёлу. За касцёлам захаваліся драўляныя будынкі былога плябаннага комплексу.
Рэзніцкая вуліца
Рэ́зніцкая ву́ліца — урбанонім, які ўтварыўся ад прафесійнай прыналежнасці жыхароў вуліцы — рэзнікаў.
Ла-Ла Лэнд
«Ла-Ла Лэнд» (La La Land) — амерыканскі драматычны фільм-мюзікл, зняты Дэм’енам Шазэлам. У галоўных ролях — Раян Гослінг і Эма Стоўн. Атрымаў высокую ацэнку крытыкаў і лічыцца адным з найлепшых фільмаў 2016 года.
Сюжэт фільма расказвае пра закаханых, пачынаючую актрысу і музыканта з Лос-Анджэлеса. Назва фільма не толькі адносіцца да горада Лос-Анджэлеса, але і з’яўляецца ідыяматычным выразам, што азначае «ўцёкі ад жорсткай рэальнасці ў краіну мрояў і фантазій».
Шазэл напісаў сцэнарый фільма ў 2010 годзе, але на той момант ніводная студыя не была гатова інвеставаць у мюзікл з-за таго, што рэжысёр адмаўляўся ўносіць змены ў сюжэт. Пасля поспеху кінастужкі Шазэла «Апантанасць» кінастудыя пагадзілася фінансаваць фільм. Прэм’ера фільма «Ла-Ла Лэнд» адбылася 31 жніўня 2016 года на 73-м Венецыянскім кінафестывалі, а ў амерыканскі кінапракат фільм выйшаў 9 снежня таго ж года. Пры бюджэце ў 30 мільёнаў долараў у сусветным пракаце фільм сабраў больш за 445 мільёнаў долараў.
Крытыкі высока ацанілі сцэнарый і рэжысуру Шазэла, ігру Гослінга і Стоўн, а таксама саўндтрэк фільма, напісаны кампазітарам. Фільм здабыў перамогу ў сямі намінацыях на 74-й цырымоніі прэміі «», а таксама атрымаў 11 намінацый на прэмію, у 5 з якіх перамог. «Ла-Ла Лэнд» таксама быў высунуты ў 14 намінацыях на 89-й цырымоніі ўручэння ўзнагарод «Оскар», далучыўшыся да рэкордных па колькасці намінацый фільмаў «» і «Тытанік».
Сюжэт
Себасцьян угаворвае Біла, уладальніка рэстарана, ізноў узяць яго на працу ў якасці піяніста. Той згаджаецца, але забараняе музыканту выконваць джаз. Іграючы простыя варыяцыі калядных песень, Себасцьян бачыць, што госці ўстановы не слухаюць яго, і пачынае імправізаваць. Ён выконвае дзіўнае сола. Мія, якая праходзіць каля ўстановы, слухае яго («Mia and Sebastian’s Theme»). Уражаная прыгажосцю музыкі, Мія заходзіць у рэстаран і бачыць, як Себасцьяна звальняюць за невыкананне ўказання Біла. Мія спрабуе пахваліць сыходзячага Себасцьяна, аднак той чапляе яе плячом і праходзіць міма.
Праз месяц Мія прыходзіць на іншую вечарынку і зноў сустракае там Себасцьяна, які іграе на піяніна ў поп-кавер гурце 1980-х гадоў. Яна гарэзліва дражніць яго, папрасіўшы музыкантаў сыграць (вельмі простая клавішная партыя, якую Себасцьян дакладна расцэньвае як насмешку). Пасля вечарынкі яны разам шпацыруюць, наракаючы на кампанію адзін аднаго, нягледзячы на відавочную «хімію» паміж імі («A Lovely Night»).
Неўзабаве Себасцьян наведвае Мію ў кавярні, дзе яна працуе. Падчас свайго перапынку Мія праводзіць Себасцьяна па тэрыторыі кінастудыі і тлумачыць, што абрала такое месца працы з-за сваёй прагі стаць актрысай. Себасцьян у сваю чаргу дзеліцца са спадарожніцай сваёй любоўю да джазу, распавядае, што марыць адкрыць уласны клуб і запрашае Мію на джазавы канцэрт. Пасля канцэрту ў клубе Себасцьян кідае фразу «I got the bullets», якая з’яўляецца адсылкай да фільма «Бунтар без прычыны» («»). Мія збянтэжана ўсміхаецца, і ён разумее, што яна не бачыла гэтага фільма. Себасцьян запрашае Мію ў кіно ў наступны панядзелак. Але ў вечар спаткання да Міі прыходзіць яе бойфрэнд Грэг, з якім у яе вячэра ў рэстаране. Мія неахвотна ідзе на падвойнае спатканне з Грэгам і яго братам. Яна пачувае сябе вельмі няўтульна. Раптам пачынае іграць мелодыя, якую раней выканаў Себасцьян у рэстаране Біла. Мія бачыць у гэтым знак і, выбачыўшыся перад Грэгам, збягае ў кінатэатр, дзе знаходзіць Себасцьяна, калі фільм толькі пачынаецца. Калі яны збіраюцца пацалавацца, фільм раптоўна абрываецца, і абодва збянтэжана адхіляюцца. Мія і Себасцьян наведваюць, дзе зачаравана танчаць адзін з адным («Planetarium»).
Пасля некалькіх няўдалых кастынгаў Мія вырашае напісаць свой уласны сцэнарый па прапанове Себасцьяна. Себасцьян уладкаваўся на працу піяністам у джазавым бары («Summer Montage»). Ён сустракае былога аднакласніка Кіта, які прапануе пастаянную крыніцу даходу. Себасцьян згаджаецца, паколькі жадае назбіраць грошай на свой уласны джаз-клуб, хоць і трывожыцца, паколькі разумее, што гурт больш арыентаваны на поп-стыль. Мія наведвае адзін з іх канцэртаў і разумее («Start a Fire»), што Себасцьян ніколі не зможа атрымліваць задавальненне ад ігры ў такім гурце. Замест таго, каб падтрымаць каханага, Мія лаецца з ім, паколькі ён (паводле яе меркавання) здрадзіў сваёй мары. Себасцьян папракае Мію, што менавіта гэтага (заробку) яна і хацела ад яго. Ён таксама крытыкуе яе за тое, што падабаўся ёй, толькі калі не меў поспеху. Мія пакідае яго.
Праходзіць пяць гадоў, Мія — паспяховая актрыса, замужам за іншым мужчынам, ад якога ў яе ёсць дачка. Аднойчы ўвечар яе муж заўважае джазавы бар і прапануе зайсці. Мія, убачыўшы прыдуманы ёю лагатып «Seb’s» (У Себа), разумее, што гэта клуб Себасцьяна. Ён пазнае яе ў натоўпе і пачынае іграць «іх» песню. Пакуль ён іграе, гледачам паказваюць, як бы ўсё магло скласціся, калі б Себасцьян не нагрубіяніў Міі ў той самы першы вечар іх знаёмства, калі б яны дагэтуль былі разам («Epilogue»). Песня заканчваецца, Мія сядзіць побач з мужам. Перад адыходам Мія з Себасцьянам абменьваюцца доўгімі позіркамі, поўнымі суму, а затым яны ўсміхаюцца адзін аднаму.
Пачатак вытворчасці
Былы барабаншчык, Дэм’ен Шазэл мае схільнасць да фільмаў пра музыку. Ён напісаў сцэнарый фільма «Ла-Ла Лэнд» у 2010 годзе, калі, паводле яго думкі, кінаіндустрыя здавалася недасягальнай для яго. Яго ідэя палягала ў тым, каб «узяць стары мюзікл, але пакласці ў яго аснову сапраўднае жыццё, дзе ўсё не заўжды добра складваецца» і аддаць гонар творчым людзям, якія адпраўляюцца ў Лос-Анджэлес у пагоні за марай. Ён задумаў фільм, калі быў студэнтам Гарвардскага ўніверсітэта, разам са сваім аднакласнікам Джасцінам Гурвіцам. Удвух яны раскрылі гэту тэму ў выпускной працы, малабюджэтным мюзікле пра бостанскага джазавага музыканта «Guy and Madeline on a Park Bench». Шазэл зняў яго ў стылі гарадскіх сімфанічных фільмаў 1920-х гадоў, як «Манхата» (1921) і «Чалавек з кінаапаратам» (1929), каб аддаць даніну павагі гарадам. Пасля выпуску ў 2010 годзе абодва пераехалі ў Лос-Анджэлес і працягнулі пісаць сцэнарый, але зрабілі некалькі невялікіх змен. Так месцам дзеяння замест Бостана стаў Лос-Анджэлес"Лос-Анджэлес больш, чым любы іншы амерыканскі горад, хавае сваю гісторыю, часам грэбуе ёй. Але магчыма, гэта яшчэ і магічная яго асаблівасць, бо гэта горад, што як цыбуліна адкрываецца паступова, калі вы выдаткуеце час на яго вывучэнне." Замест таго, каб параўнаць Лос-Анджэлес з чарамі Парыжа ці Сан-Францыска, ён засяродзіўся на адметных якасцях горада: трафіку, нязграбнасці і небе. Стыль і тон фільма былі натхнёныя карцінамі Жака Дэмі і, асабліва апошнім, які быў больш танцавальным і арыентаваным на джаз. Фільм напоўнены візуальнымі адсылкамі да такой галівудскай класікі, як, і. Ён падобны ў развіцці персанажаў і тэмы з папярэднім фільмам Шазэла, «Апантанасцю». Шазэл сказаў, што «яны абодва пра змаганне быць артыстам і замірэнне вашых летуценняў з патрэбай быць чалавекам. „Ла-Ла Лэнд“ толькі нашмат менш жорсткі ў гэтым»․ Ён казаў, што абодва фільмы адлюстроўваюць яго ўласны досвед у якасці рэжысёра, які пракладае сабе шлях па кар’ерных усходах Галівуда. «Ла-Ла Лэнд» у прыватнасці быў натхнёны яго досведам пераезду з Усходняга ўзбярэжжа з перакананнямі, што Лос-Анджэлес складаецца «ўсяго толькі з палос і аўтастрад».
Шазэл не мог знайсці прадзюсараў для свайго фільма многія гады, бо ніводная студыя не хацела фінансаваць арыгінальны сучасны фільм без вядомых песень. Таксама гэта быў джазавы мюзікл, што The Hollywood Reporter называла «вымерлым жанрам». Паводле думкі Шазэла гэта адбывалася з-за невядомасці яго і Гурвіца, што рабіла праект у вачах фінансістаў сумнеўным. Першых прадзюсараў Шазэл знайшоў праз сяброў, якія пазнаёмілі яго з Фрэдам Бергерам і Джорданам Хоравіцам. З двума прадзюсарамі на борце сцэнарый адправіўся ў з меркаваным бюджэтам у мільён долараў. Аднак студыя запатрабавала змяніць сцэнарый. У прыватнасці джазавы піяніст павінен быў стаць рок-музыкантам, складаная пачатковая сцэна — перароблена, а фінал зменены на хэпі-энд. Шазэл адмовіўся ад рэалізацыі і рушыў далей.
Пазней Шазэл напісаў «Апантанасць» з прасцейшай канцэпцыяй для продажу і меншымі рызыкамі. Пасля таго, як фільм быў добра прыняты крытыкамі на прэм’ерным паказе ў 2014 годзе, Шазэл працягнуў прасоўваць «Ла-Ла Лэнд». Годам пазней, калі «Апантанасць» атрымала пяць намінацый на «Оскар», у тым ліку за «Найлепшы фільм», і атрымала 50 мільёнаў долараў у сусветным пракаце пры бюджэце ў 3,3 мільёна, Шазэл са сваім праектам сталі цікавымі для студый.
Праз пяць гадоў пасля напісання сцэнарыя Summit Entertainment і Black Label Media супольна з прадзюсарам Маркам Платам пагадзіліся інвеставаць у «Ла-Ла Лэнд». Яны былі ўражаны водгукамі крытыкаў і камерцыйным поспехам «Апантанасці». Патрык Ваксбергер з Lionsgate, што раней працаваў над франшызай «», пераканаў Шазэла павялічыць бюджэт фільма, бо якасныя мюзіклы не павінны быць таннымі.
Кастынг
Эма Стоўн іграе Мію, якая імкнецца стаць актрысай і працуе ў кавярні на Warner Bros. Лос-Анджэлеса. Яна падае́ латэ паміж праслухоўваннямі. Стоўн любіць мюзіклы з 8 гадоў, калі яна ўпершыню ўбачыла «'» і сказала, што «ўрывацца ў песню было маёй сапраўднай марай», і што яе любімым фільмам з’яўляецца рамантычная камедыя Чарлі Чапліна «'». Яна вывучала пом-танцы ў дзяцінстве і год займалася балетам. Стоўн пераехала ў Галівуд са сваёй маці ў 15 гадоў, каб працягнуць сваю кар’еру, і першы год увесь час змагалася за праслухоўванні. Але калі прыходзіла, ёй часта адмаўлялі пасля таго, як яна пачынала спяваць ці гаварыла толькі адзін радок. Стоўн дадала ў яе вобраз сёе-тое са свайго досведу, і гэта ўвайшло ў фільм.
Яна сустрэла Шазэла ў 2014 годзе падчас свайго брадвейскага дэбюту ў «». Шазэл і Гурвіц убачылі яе выступленне ноччу, калі актрыса была прастуджана. Яна сустрэлася з Шазэлам у Нью-Ёрку, дзе рэжысёр выказаў сваё бачанне фільма. Пасля свайго выступу ў «Кабарэ» Стоўн мела больш упэўненасці ў сабе і была гатова даць рады фільму. Рыхтуючыся да ролі, Стоўн глядзела фільмы-мюзіклы, што натхнілі Шазэла, у тым ліку «Шэрбурскія парасоны» і фільмы з Фрэдам Астэрам і Джынджэр Роджэрс. Яна прыняла прапанову з-за моцнай захопленасці Шазэлам сваім праектам.
Раян Гослінг іграе Себасцьяна, джазавага піяніста, які зарабляе на жыццё ігрой у кактэйльных барах і марыць адкрыць свой клуб. Як і Стоўн, Гослінг прыўнёс свой досвед акцёра ў фільм. Адзін з выпадкаў быў выкарыстаны для эпізоду з Міяй. Гослінг іграў эмацыйную сцэну са слязьмі на вачах для праслухоўвання, тым часам як кастынг-дырэктар узяў тэлефон, каб абмеркаваць абед. Шазэл сустрэўся з Гослінгам у бары каля яго дома ў Галівуд Хілс перад пачаткам здымак апошняга ў «».
Шазэл паклікаў Стоўн і Гослінга ў праект адразу, як студыя купіла фільм. Ён казаў, што яны «найбліжэй з сучасных акцёраў да старой пары Галівуда», падобныя на Спенсера Трэйсі і Кэтрын Хепбёрн, Фрэда Астэра і Джынджэр Роджэрс, і. Для Гослінга і Стоўн гэта быў трэці супольны фільм пасля «'» і «'». Шазэл пытаў у іх абодвух пра няўдалыя праслухоўванні. Абодва акцёры навучыліся спяваць і танцаваць для шасці песень фільма.
Астатнія акцёры — Дж. К. Сіманс, Саноя Мідзуна, Джэсіка Рот, Калі Эрнандэс, Фін Уітрак, Розмары ДэВіт, Джон Леджэнд, Джэйсан Фукс, Мігэн Фэй      — далучыліся ў ліпені і жніўні 2015 года. Леджэнд іграе Кіта, паспяховага мэйнстрымавага джазавага выканаўцу і лідара гурта «The Messengers», да якога далучыўся Себасцьян.
Харэографам фільма была Мэндзі Мур. Рэпетыцыі адбываліся ў вытворчым офісе ў вёсцы Этуотэр, Лос-Анджэлес на працягу трох-чатырох месяцаў, пачынаючы з мая 2015 года. Гослінг практыкаваўся ў ігры на піяніна ў адным пакоі, Стоўн працавала з Мур у іншым, а дызайнер касцюмаў Мэры Зофрыс мела свой куток. Гослінг, які не меў належнага досведу, павінен быў навучыцца іграць на піяніна. Мур падкрэслівала, што ключавой была праца над эмоцыямі чым над тэхнікай, пра што расказвала Стоўн. Каб дапамагчы свайму акцёрскаму складу і здымачнай групе настроіцца на патрэбны лад, Шазэл праводзіў штопятніцу вечарам паказы класічных фільмаў, якія натхнілі яго, у тым ліку «Шэрбурскія парасоны», «Спяваючыя пад дажджом», «'» і «'».
Здымкі
Ад пачатку Шазэл хацеў, каб музычныя нумары фільма былі зняты «з галавы да пят» і адным дублем, як працы 1930-х гадоў Фрэда Астэра і Джынджэр Роджэрс. Таксама ён хацеў зрабіць фільм шырокаэкранным у фармаце як мюзіклы 1950-х гадоў накшталт «Заўсёды добрае надвор’е». У выніку фільм быў зняты на цэлулоідную плёнку (не ў лічбавым фармаце) на камеру Panavision у шырокаэкранным фармаце, але не ў сапраўдным CinemaScope, бо гэта тэхналогія больш не з’яўляецца даступнай.
Шазэл хацеў зрабіць Лос-Анджэлес асноўным месцам дзеяння свайго фільма, каментуючы, што «ёсць нешта вельмі паэтычнае ў гэтым горадзе, пра які я думаю, горадзе, які будуецца людзьмі з нерэальнымі марамі і людзьмі, што паставілі на кон усё». Здымкі фільма афіцыйна стартавалі ў горадзе 10 жніўня 2015 года і праходзілі ў больш чым 60 месцах Лос-Анджэлеса, улучаючы трамвай «Лёт анёлаў» у цэнтры горада, дамы на Галівудскіх узгорках, мост Каларада-стрыт, тэатр Рыяльта ў Паўднёвай Пасадыне, студыю Warner Bros., рынак Grand Central Market, кафэ Lighthouse і вежы Уотс, у якіх здымалі некалькі сцэн адным дублем. Здымкі доўжыліся 40 дзён і скончыліся ў сярэдзіне верасня 2015 года.
Пачатковая сцэна была знята першай на перакрытай частцы аўтабана на трасе Лос-Анджэлеса, што злучае 105 і 110 аўтастрады, якія вядуць у цэнтр горада. Яе здымалі на працягу двух дзён з удзелам больш чым сотні танцораў. У гэтай сцэне Шазэл хацеў даць зразумець, наколькі вялікі горад. Сцэна планавалася на першым узроўні шашы, пакуль рэжысёр не вырашыў здымаць злучэнне 105—110 у 30 метрах над зямлёй. Мастак-пастаноўшчык Дэвід Уоска казаў: «Я думаў, што нехта зваліцца і загіне». Шазэл параўнаў сцэну з дарогай з жоўтай цэглы, што вяла ў Смарагдавы горад у.
Для здымак «старога Лос-Анджэлеса» Шазэл знайшоў месцы, якія былі ў руінах ці разбураны. Адным з такіх месцаў быў трамвай «Лёт анёлаў», пабудаваны ў 1901 годзе. Фунікулёр быў закрыты ў 2013 годзе пасля аварыі. Былі распачаты спробы рамонту і паўторнага адкрыцця чыгункі, але безвынікова. Тым не менш здымачная група змагла атрымаць дазвол на яе выкарыстанне на працягу дня. Мія працуе ў кафэ на студыі Warner Bros., якая, паводле меркавання Шазэла, з’яўляецца «помнікам» Галівуда. Мастак-пастаноўшчык Уоска стварыў мноства падробленых старых плакатаў. Шазэл час ад часу ствараў назвы для іх, аднойчы выкарыстаўшы назву сваёй першай карціны «Guy and Madeline on a Park Bench» для постара.
Шасціхвілінная сцэна «A Lovely Night» павінна была быць знята падчас кароткага моманту «чароўнай гадзіны» на заходзе. Калі Раян Гослінг і Эма Стоўн нарэшце скончылі, актрыса ўспамінала, як «усе проста выбухнулі». Паколькі Гослінг і Стоўн не былі прафесійнымі танцорамі, яны здзейснілі шэраг памылак, асабліва падчас працяглых бесперапынных музычных нумароў, знятых адным кадрам. Тым не менш Шазэл спачуваў ім, разумеючы іх нястачу досведу і не зважаючы на іх памылкі. Пакуль здымаўся першы танец Себасцьяна і Міі, Стоўн спатыкнулася за спінку лавы, але працягнула працаваць паводле сцэнарыя.
Сцэна спрэчкі падчас рамантычнай вячэры, якую герой Гослінга згатаваў для Міі, была адной са сцэн, пераробленых больш за любыя іншыя. Гослінг і Стоўн таксама дапамаглі стварыць дыялог у сцэне, каб зрабіць яго адной з найболей рэалістычных сцэн у фільме, напоўненым фантастычнымі элементамі.
Шазэл правёў амаль год за мантажом фільма з мантажорам Томам Кросам, бо яны былі зацікаўлены ў першую чаргу слушным тонам карціны.
Саўндтрэк
La La Land: Original Motion Picture Soundtrack — саўндтрэк да фільма «Ла-Ла Лэнд». Альбом быў выпушчаны 9 снежня 2016 года на лэйбле. Пласцінка дэбютавала з другой пазіцыі ў амерыканскім чарце ' і з першай у брытанскім чарце '.
Песні і партытура да фільма былі напісаны амерыканскім кампазітарам і аднакласнікам Шазэла па Гарвардскім універсітэце — Джасцінам Гурвіцам, які таксама напісаў музыку да двух папярэдніх фільмаў Шазэла. Тэксты песень былі напісаны аўтарскім дуэтам, членамі якога з’яўляюцца Бендж Пасік і , за выняткам тэксту песні «Start a Fire», напісанага Джонам Леджэндам, Гурвіцам, Марыусам Дэ Урысам і Анжэлікам Сінеллю. На 89-й цырымоніі ўручэння ўзнагарод прэміі «Оскар», альбом атрымаў узнагароду ў намінацыі «», а песня «City of Stars» здабыла перамогу ў намінацыі «».
Выхад на DVD і Blu-ray
12 сакавіка 2017 года, кінакампанія анансавала даты выхаду фільма «Ла-Ла Лэнд» на Digital HD і  11 красавіка 2017 года, а таксама на Ultra HD Blu-Ray і DVD 25 красавіка таго ж года.
Рэакцыя крытыкаў
з Rolling Stone назваў «Ла-Ла Лэнд» сваім фаварытам у 2016 годзе. Пітэр Брэдшоу з The Guardian прысудзіў фільму пяць з пяці зорак, апісаўшы яго як «заліты сонцам музычны шэдэўр». Том Кэрыці з Sight & Sound заявіў, што «Шазэл выбудаваў рэдкую рэч, геніяльную рамантычную камедыю, а таксама рапсодыю ў сінім, чырвоным, жоўтым і зялёным колерах». Дыяна Дабровска з Cinema Scope напісала, што «„Ла-Ла Лэнд“ можа быць як свет, пра які мы марым, але ён разумее жорсткасць, што можа выйсці з гэтых летуценняў; ён зняты ў фармаце CinemaScope, і ўжо ён лічыцца інтымным шэдэўрам».
Грым
Грым (ад grimer — падмалёўваць твар) — мастацтва змяняць вонкавы выгляд акцёра, пераважна яго твар, з дапамогай грыміравальных фарбаў, пластычных і валасяных наклеек, парыка, прычоскі і інш.; адзін са сродкаў стварэння акцёрскага вобраза. Характар грыму ў тэатры і кіно залежыць ад мастацкіх асаблівасцей твора, рэжысёрскай канцэпцыі, задумы акцёра і стылю афармлення спектакля.
У кіно мастацтва грыму мае спецыфіку: улічваюцца ўмовы аператарскай тэхнікі, асаблівасці кінаплёнкі, характар асвятлення. Буйны план на экране асабліва ў каляровым кіно патрабуе крапатлівай работы грымёра-мастака.
У цырку грым як адзін са сродкаў стварэння акцёрскага вобраза выкарыстоўваецца прадстаўнікамі жанру клаунады.
Гісторыя
Гісторыя грыму ў тэатры узыходзіць да старажытных народных абрадаў і гульняў, якія вымагалі ад удзельнікаў вонкавага пераўвасаблення. Народныя акцёры Сярэднявечча — скамарохі, жанглёры і інш. — размалёўвалі твар сажай, сокам раслін. У XV—XVI стст. удзельнікі прадстаўленняў карысталіся фантастычнымі маскамі і прымітыўна-рэалістычным грымам. Тэатр класіцызму XVII—XVIII стст. стварыў ідэалізаваны, абагульнены грым. Развіццё рэалізму ў рускім тэатры XIX ст. садзейнічала росквіту мастацтва грыму, стварэнню грыму-партрэта; грым стаў адным з істотных кампанентаў рэжысёрскай задумы спектакля. З таго часу існуе прафесія мастака-грымёра.
Беларусь
У беларускім тэатры развіццё грымёрскага мастацтва звязана з імёнамі буйных акцёраў, якія непасрэдна удзельнічалі ў стварэнні грыму (Г. Глебаў, Б. Платонаў, С. Бірыла, У. Крыловіч, П. Малчанаў, A. Кістаў, А. Ільінскі). Значны уклад у станаўленне мастацтва грыму зрабілі беларускія мастакі-грымёры С. Школьнікаў, Р. Волкаў, А. Буднік, В. Навіцкая, С. Пінхасік, B. Міронава, Л. Звездачотава і інш.
У беларускім кіно і на тэлебачанні развіццю мастацтва грыму садзейнічалі грымёры Р. Храпуцкі, У. Дзяменцьеў, У. Белавусаў, А. Чартовіч і інш.
Blanus
Blanus — род паўзуноў сямейства, які ўключае 5 відаў.
Прадстаўнікі роду валодаюць шэрагам прымітыўных рыс і даволі моцна адрозніваюцца ад іншых прадстаўнікоў сямейства, таму некаторымі даследчыкамі вылучаюцца ва ўласнае сямейства.
Спіс аб’ектаў PGC (2064001—2065000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2064001—2065000)
Барэйкі
Назву Барэйкі маюць:
Путунхуа
Путунхуа (кіт. трад.  普通話, практ.  普通话 , піньінь : Pǔtōnghuà) — афіцыйная мова ў Кітайскай Народнай Рэспубліцы і ў Сінгапуры. Дадзенае паняцце адносіцца перш за ўсе да вуснай, вымаўленчай нормы. Пісьмовы стандарт называецца байхуа.
Фанетыка і лексіка путунхуа заснавана на вымаўленчай норме пекінскага дыялекту, які належыць паўночнай групе дыялектаў кітайскай мовы. Граматыка путунхуа адпавядае нормам, замацаваным у літаратурных творах на сучаснай кітайскай мове (байхуа), якія таксама найбольш блізкія да паўночных дыялектаў.
Назвы
На Тайвані афіцыйная мова называецца гоюй (кіт. традыцый.  國語, практ.  国语 , піньінь : guóyǔ , літаральна: «дзяржаўная мова» ; гэта ж назва выкарыстоўваецца для путунхуа ў гутарковай мовы ў Ганконгу і Макао), у Сінгапуры і Малайзіі — хуаюй (кіт.  традыцый.  標準華語 , практ.  标准华语 , піньінь : biāozhǔn huáyǔ ,   літаральна: «стандартая кітайская мова, стандартная мова кітайцаў» ). Паміж гэтымі варыянтамі есць вельмі нязначныя фанетычныя і лексічныя адрозненні, усе яны практычна цалкам узаемназразумелыя, і іх назвы часта выкарыстоўваюцца як сінонімы.
У літаратуры заходніх краін путунхуа звычайна называюць Mandarin («мандарынская»), аднак у заходнім навуковым асяроддзі гэтым тэрмінам прынята пазначаць усю паўночную дыялектную групу. Для большай дакладнасці на Захадзе выкарыстоўваюць тэрмін Standard Mandarin, які адпавядае сукупнасці ўсіх вышэйзгаданых норм — путунхуа, гоюй і хуаюй. Калька з гэтага назвы — «мандарын», «мандарынская» або «мандарынская гаворка кітайскай мовы» — не ўжываецца расійскай акадэмічнай і экспертнай супольнасцю, аднак зрэдку сустракаецца ў некаторых СМІ. Напрыклад: «[БіБіСі спыняе] радыёвяшчанне на украінскай, азербайджанскай, турэцкай, в'етнамскай і кітайскай (мандарын) мовах».
Сфера ўжывання
Ранняя неафіцыйная вусная форма зносін (гуаньхуа) на паўночнакітайскай аснове, як мяркуецца, пачала фарміравацца з пераносу ў 1266 годзе кітайскай сталіцы на месца сучаснага Пекіна (тады называўся Чжунду, затым Даду) перад пачаткам дынастыі Юань. З пачатку XX стагоддзя афіцыйны стандарт, які атрымаў у 1909 назва «гоюй» (ад японскага тэрміна «кокуго» 'дзяржаўная мова') і ў КНР пазней пераназваны ў путунхуа, стаў уключаць не толькі пісьмовую, але таксама і вусную норму.
Для вызначэння ступені валодання путунхуа з 1994 г. у КНР быў уведзены Экзамен на ўзровень валодання путунхуа (кіт. практ.  普通话水平测试, піньінь : pǔtōnghuà shuǐpíng cèshì (PSC)), які хутка набыў папулярнасць па меры ўсе нарастаючай урбанізацыі Кітая. Існуе некалькі ўзроўняў валодання путунхуа, якія прысвойваюцца пасля праходжання іспыту: Тым не менш многія кітайцы здольныя ў той ці іншай ступені разумець путунхуа, нават не будучы ў стане на ёй гаварыць.
Дуглас Рэйнер Хартры
Дуглас Рэйнер Хартры (Douglas Rayner Hartree,, Кембрыдж — , Кембрыдж) — англійскі фізік-тэарэтык і матэматык. Член Лонданскага каралеўскага таварыства (1932).
Путунхуа
Фанетыка і фаналогія
У путунхуа ў залежнасці ад характару змены частаты асноўнага галасавога тону ў часе адрозніваюць 4 тоны: 1-ы (роўны), 2-й (узыходзячы), 3-й (сыходна-узыходзячы) і 4-й (сыходны) тоны. Тон выступае як адзін з асноўных распазнавальных гукавых сродкаў, якія дазваляюць адрозніваць лексічныя значэнні. Прыклады: 失 shī 'губляць' — 十 shí 'дзесяць' — 史 shǐ 'гісторыя' — 事 shì 'справа'; 媽 mā 'маці' — 麻 má 'каноплі' — 马 mǎ 'конь' — 马 mà 'лаяць'<span class="mw-ref" id="cxcite_ref-.D0.A1.D0.BE.D1.84.D1.80.D0.BE.D0.BD.D0.BE.D0.B2.E2.80.941979.E2.80.94.E2.80.9424_9-0" rel="dc:references" contenteditable="false" data-sourceid="cite_ref-.D0.A1.D0.BE.D1.84.D1.80.D0.BE.D0.BD.D0.BE.D0.B2.E2.80.941979.E2.80.94.E2.80.9424_9-0">.
Статыстычныя даследаванні паказалі, што функцыянальная «нагрузка» тонаў у путунхуа прыкладна такая ж высокая, як і ў галосных.
Для путунхуа характэрныя камбінаторныя пераўтварэнні тонаў, якія адбываюцца ў ходзе словаўтварэння пры спалучэнні складоў з пэўным тонам: тоны могуць змяняцца або нейтралізавацца. Такія пераўтварэнні могуць насіць як рэгулярны, так і нерэгулярны характар. Так, склад 一 yī 'адзін' у ізаляваным становішчы вымаўляецца пад 1-м тонам, але ў словазлучэнні перад складамі 1-га, 2-га або 3-га тоны ен вымаўляецца пад 4-м тонам (напрыклад, 一 yī + 年 nián пераходзіць у yìnián), а перад складам 4-га тоны — пад 2-м (напрыклад, 一 yī + 定] dìng пераходзіць у yídìng)<span class="mw-ref" id="cite_ref-.D0.A1.D0.BE.D1.84.D1.80.D0.BE.D0.BD.D0.BE.D0.B2.E2.80.941979.E2.80.94.E2.80.9425_12-0" rel="dc:references" contenteditable="false">.
Марфалогія
Калі ў старажытнакітайскай мове словы ў пераважнай большасці былі аднаскладовымі, то ў путунхуа, згодна з падліках кітайскіх лінгвістаў, шматскладовыя словы дамінуюць над аднаскладовымі (75,4 % і 24,6 % адпаведна); пры гэтым каля 85 % шматскладовых слоў складаюцца з двух складоў, так што двухмарфемная форма слова дамінуе. Аднаскладовае слова (званае таксама простым словам) уяўляе сабой першасную лексічную адзінку і мае ў сваім складзе толькі адну марфему. Асноўным спосабам словаўтварэння з'яўляецца словаскладанне (напрыклад, 屏 píng 'засланяць' + 風 fēng 'вецер' дае 屏風 píngfēng 'шырма, экран'); разам з ім распаўсюджаны афіксацыя (адносна нешматлікія афіксы маюць аглюцінаціўны характар) і канверсія. Частка ўзыходзячых к старажытнакітайскай мове аднаскладовых слоў ужываецца толькі ў якасці кампанент шматскладовых слоў <span class="mw-ref" id="cite_ref-.D0.93.D0.BE.D1.80.D0.B5.D0.BB.D0.BE.D0.B2.E2.80.941989.E2.80.94.E2.80.9419.E2.80.9421.2C_33_13-0" rel="dc:references" contenteditable="false">.
Словазмяненне ў путунхуа развіта слаба і прадстаўлена ў асноўным дзеяслоўнымі відавымі суфіксамі. Назоўнікі і асабістыя займеннікі маюць форму калектыўнай множнасці, утвараецца пры дапамозе суфікса 们 men, але для назоўнікаў гэтая форма мае абмежаванае ўжыванне (можа прымяняцца для назоўнікаў, якія абазначаюць людзей, радзей — жывел і птушак)<span class="mw-ref" id="cite_ref-.D0.93.D0.BE.D1.80.D0.B5.D0.BB.D0.BE.D0.B2.E2.80.941989.E2.80.94.E2.80.9421.E2.80.9422.2C_35.E2.80.9436_14-0" rel="dc:references" contenteditable="false">.
Сярод знамянальных часцін мовы ў путунхуа вылучаюць назоўнік, прыметнік, лічэбнік, займеннік, дзеяслоў і прыслоўе; сярод службовых слоў — прыназоўнікі, паслялогі, злучнікі, часціцы, класіфікатары, паказчыкі членаў сказа, нейтралізатары прэдыкатыўнасці. Асабліва разглядаюць спецыяльныя лексічныя элементы і мадальныя словы. Дадзеная класіфікацыя не з'яўляецца цалкам агульнапрынятай, і паміж прадстаўнікамі розных лінгвістычных традыцый поўнай згоды няма<span class="mw-ref" id="cite_ref-.D0.93.D0.BE.D1.80.D0.B5.D0.BB.D0.BE.D0.B2.E2.80.941989.E2.80.94.E2.80.9431.2C_70.2C_90.E2.80.9492_15-0" rel="dc:references" contenteditable="false">.
Лукуга
Гідралогія
Лукуга мае вялікую цікавасць для гідролагаў, бо аб’ём вады, якую рака нясе з возера, значна змяняецца час ад часу. Рачны сцёк з’яўляецца самым вялікім у траўні і найменшым у лістападзе, адпавядаючы сезонным ваганням ўзроўню вады ў возеры. Рака вельмі адчувальная да доўгатэрміновых зменаў клімату. З 1965 года сцёк мае тэндэнцыю да павелічэння, хоць поўны адток ракі Конга ў гэты ж перыяд часу памяншаецца.
Рэзніцкая вуліца (Магілёў)
Рэ́зніцкая вуліца — колішняя вуліца ў Магілёве, якая знаходзілася ў Лупалаўскім прадмесці. Назва паходзіць ад прафесійнай прыналежнасці жыхароў вуліцы — рэзнікаў.
Арыентавана з захаду на ўсход. З’яўлялася працягам Васільеўскай вуліцы, пачаналася ад Старачарнігаўскай вуліцы, перасякала Надзеждзінскую вуліцу, заканчвалася скрыжаваннем з вуліцай Алейны вал, пераходзячы ў 1-ю Слабадскую вуліцу. Пасля вайны траса вуліцы забудавана. Пачатак вуліцы адпавядае скрыжаванню сучасных вуліц Чыгрынава і Шыршова.
Данькі
Назву Данькі маюць:
Палац Пацёмкіна (Крычаў)
Гісторыя
У 1772 годзе адбыўся першы падзел Рэчы Паспалітай, па якім ўвайшло ў склад Расійскай імперыі. Першы час ім кіраваў ранейшы ўладальнік Ежы Мнішак, але з-за яго адмовы прысягнуць на вернасць Кацярыне II, гэтая ўласнасць у 1775 годзе была канфіскаваная на карысць дзяржавы. Пазней у 1776 годзе імператрыца падарыла гэтыя ўладанні свайму Рыгору Пацёмкіну.
Будаўніцтва палаца вялося ў Крычаве ў 1778—1787 гадах. Праект выканаў аўтар Таўрыйскага палаца ў Пецярбургу Іван Староў. Будынак у плане мае выгляд манаграмы «П» і «Е» (ініцыялы графа і імператрыцы). Побач быў разбіты сядзібны парк (цяпер захаваліся толькі асобныя дрэвы).
Кацярына II прыбыла ў Крычаў у разгар сцюжы 19 студзеня 1787 года падчас. У палацы яна «абрала абедаць і начаваць. На двары перад палацам Пацёмкіна, дзе знаходзілася гасударыня, гарэла цудоўная ілюмінацыя да самага світанку». На наступны дзень раніцай імператрыца паехала далей у Чэрыкаў.
У канцы XVIII стагоддзя Пацёмкін альбо прадаў альбо прайграў у карты свае крычаўскія ўладанні шляхцічу Яну Галынскаму. Падчас гарадскога пажару ў 1840-я гады палац моцна пацярпеў і быў адноўлены з некаторымі зменамі. Крыху пазней Стэфан Галынскі вырашыў перарабіць палац пад сучасную архітэктурную моду. Над вокнамі другога паверха былі вылеплены спічастыя сандрыкі (не захаваліся). Цэнтральны уваход, які раней упрыгожваў 4-калонны порцік з балконам, стаў упрыгожаны псеўдагатычным рызалітам з гранёнымі пілонамі, а таксама вуглавымі пілонамі, якія завяршаліся зубцамі і нагадвалі вежы. Пазней была пабудавана брама, стылізаваная пад каменныя егіпецкія піраміды.
У 1917 годзе ўсе каштоўнасці былі савецкай уладай. У будынку была адкрыта школа, у якой вучыліся многія вядомыя пасля крычаўляне — двойчы Герой Савецкага Саюза генерал арміі Іосіф Гусакоўскі, перакладчык і літаратуразнавец, лаўрэат Сталінскай прэміі трэцяй ступені Яўген Мазалькоў, міністр замежных спраў Беларускай ССР Кузьма Кісялёў і іншыя.
У 1980-х гадах пачаліся работы па рэстаўрацыі палаца, але з-за недахопу фінансавання помнік быў закансерваваны амаль на 20 гадоў. У 2003 годзе будынак быў уключаны ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей. Рэстаўрацыя была завершана ў 2008 годзе, у палац перамясціліся Крычаўскі раённы краязнаўчы музей і ЗАГС.
Волься
Во́лься — возера ў Пастаўскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, у басейне ракі Мядзелка, за 8 кіламетраў на захад ад горада Паставы, каля вёскі Волься Вялікая.
Палац Пацёмкіна (Крычаў)
Архітэктура
Мураваны П-падобны ў плане двухпавярховы будынак, накрыты пакатым двухсхільным дахам. Кампазіцыйны цэнтр абодвух паверхаў — вялікія круглыя залы, якія выступаюць з асноўнага аб'ёму будынку ў бок панадворку. Галоўны фасад мае рысы несапраўднай готыкі: цэнтр вылучаны рызалітам, раскрапаваным гранёнымі пілонамі, кутнія пілоны завершаныя зубцамі і нагадваюць вежы, вокны стральчатай формы, што надае палацу строгасць і манументальнасць.
Астатнія фасады расчлянёныя пілястрамі, вокны на першым паверсе прамавугольныя, на другім — паўцыркульныя.
Волься
Плошча паверхні 0,25 км², даўжыня 840 м (0,58 км), найбольшая шырыня 390 м (0,32 км). Найбольшая глыбіня 2,5 м, сярэдняя 1,3 м. Даўжыня берагавой лініі 2,6 км. Плошча вадазбору 43,2 км². Аб’ём вады ў возеры 0,43 млн м³. Мінералізацыя вады да 290 мг/л. Празрыстасць да 1,4 м.
Сіўцы
Назву Сіўцы маюць:
Волься
Катлавіна возера рэшткавага тыпу, выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 3—4 м, на поўдні і паўднёвым усходзе 5—7 м, разараныя, месцамі пад лугамі. Берагавая лінія слабазвілістая, у паўночна-заходняй і паўднёва-ўсходняй частках утварае залівы. Берагі нізкія, месцамі сплавінныя. Шырыня сплавіны да 15 м. Вакол возера тарфяністая і забалочаная пойма шырынёй 50—150 м. Дно возера плоскае, з невялікім паглыбленнем у сярэдзіне, укрытае гумусам і ажалезненай глінай. Глыбіні да 2 м займаюць каля 72 % плошчы возера. Возера эўтрофнае з прыкметамі дыстрафіравання. Расліннасць уздоўж берагоў утварае паласу шырынёй 5—250 м і распаўсюджваецца да глыбіні 1,4 м. Упадаюць 2 ручаі, у т.л. ручай Вінгра, які ўпадае ў Мядзелку пад назвай Альшанка.
Каваленка
Каваленка — украінскае і беларускае прозвішча.
Палац Пацёмкіна (Крычаў)
Інтэр'ер
Першапачатковая анфіладная планіроўка змененая ў 1950-я гады.
Усяго налічвалася больш за 60 прасторных пакояў. На першым паверсе па цэнтральнай восі знаходзілася парадная група памяшканняў — вестыбюль з лесвіцай і авальная зала. Памяшканні былі багата аздоблены ляпнымі ўпрыгожваннямі, мелі ўнікальныя парадныя лесвіцы і сістэму рэдкіх мармуровых камінаў аздобленых кафляй.
Парк і гаспадарчыя пабудовы
Перад палацам быў пейзажны парк (збярогся часткова), за палацам — П-падобны ў плане будынак стайні, фасады якой былі аздобленыя аркатурай і пладовы сад.
Нацыянальны цэнтр навуковых даследаванняў «Дэмакрыт»
Нацыянальны цэнтр навуковых даследаванняў «Дэмакрыт», або НЦНД «Дэмакрыт» — найбуйнейшы даследчы цэнтр Грэцыі, у якім працуюць больш за 1000 навукоўцаў, інжынераў, тэхнікаў. Гэта міждысцыплінарны навукова-даследчы цэнтр, які спецыялізуецца на нанатэхналогіях, энергетыцы, ахове навакольнага асяроддзя, фізіцы элементарных часціц і ядзернай фізіцы, інфарматыцы і тэлекамунікацый.