cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гладыятар (фільм, 2000)
Сюжэт
У 180 годзе іспанска-рымскі генерал Максім Дэцым Мерыдый (Расел Кроу) мае намер вярнуцца дадому пасля таго, як ён прывядзе рымскае войска да перамогі супраць германскіх плямёнаў каля Віндабоны. Імператар Марк Аўрэлій (Рычард Гарыс) кажа Максіму, што яго ўласны сын Камод (Хаакін Фенікс) непрыдатны да кіравання і што ён хоча, каб Максім змяніў яго на пасадзе рэгента, каб дапамагчы выратаваць Рым ад карупцыі і аднавіць Рымскую рэспубліку. Пачуўшы гэта, Камод забівае свайго бацьку.
Камод абвяшчае сябе новым імператарам і просіць Максіма быць лаяльнасці да яго, але Максім адмаўляецца. Максіма арыштоўвае гвардыя, але ён забівае сваіх выкрадальнікаў, хаця і не без траўмаў. Ён едзе дадому недалёка ад Трухілья, дзе знаходзіць свой дом разбураным, а сям’ю забітай. Максім хавае жонку і сына, а потым падае ад атрыманых раненняў. Яго знаходзяць рабы, якія вязуць яго ў правінцыі Маўрэтанія Цэзарэйская, дзе яго прадаюць у рабства чалавеку Проксыма (Олівер Рыд), які займаецца падрыхтоўкаў гладыятараў.
Максім, хаця і неахвотна, змагаецца на мясцовых турнірах і сябруе з двума іншымі гладыятарамі, як Джубай (Джымон Хансу), нумідыйцам, і Гагенам (Ральф Мёлер), немцам. Ваенныя навыкі дапамагаюць яму перамагаць у матчах і атрымаць прызнанне ў іншых гладыятараў і натоўпу. Праксім раскрывае, што калісьці ён таксама быў гладыятарам, вызваленым Маркам Аўрэліем, і раіць Максіму, што ён павінен заваяваць натоўп, каб заваяваць сваю свабоду. Калі Камод арганізоўвае 150 дзён гульняў, Проксым бярэ сваіх гладыятараў на бой у Калізеі.
Выкарыстоўваючы закрыты шалом Максім дэбютуе ў гладыятарскіх баях у Калізеі як карфагенянін у рэканструкцыі бітвы пры Заме. Нечакана Максім прыводзіць свой бок да перамогі, і Камод заходзіць у Калізей, каб павіншаваць гладыятараў. Ён загадвае Максіму, як правадыру гладыятарскай групы, назваць сваё імя, і Максім раскрывае сваё рэальнае імя і абвяшчае помсту. Камод хутка ўцякае разам са сваімі ахоўнікамі.
Наступны бой Максіма праходзіць супраць легендарнага непераможнага гладыятара па імені Тыгр Галійскі (Свен-Уле Торсен). Камод дамовіўся, каб падчас дуэлі на Максіма было выпушчана некалькі тыграў, аднак Максім перамагае Тыгра. Камод загадвае Максіму забіць Тыгра, але Максім шкадуе яго жыццё, за што натоўп абвяшчае гладыятара Максімам Міласэрным. Раззлаваны такім зыходам, Камод здзекуецца з Максімам пра смерць яго сям’і, але Максім паварочваецца і адыходзіць, пакідаючы час помствы на больш позні час.
Саўндтрэк
Музычнае суправаджэнне да фільма «Гладыятар» напісалі Ганс Цымер і Ліза Джэрард.
Крытыка
На агрэгатары аглядаў Rotten Tomatoes фільм мае рэйтынг ухвалення 77% на аснове 199 аглядаў, з сярэднім рэйтынгам 7,32/10. На думку крытыкаў, Рыдлі Скот і выдатны акцёрскі склад паспяхова перадалі напружанасць рымскіх гладыятарскіх баёў, а таксама наспяваючую палітычную інтрыгу. У фільме Metacritic, які прысвойвае нармалізаваны рэйтынг, фільм мае 67 балаў з 100 балаў, заснаваны на 46 крытычных водгуках, што сведчыць пра ў цэлым станоўчыя водгукі. Аўдыторыя, апытаная CinemaScore, паставіла фільму сярэдні бал А паводле шкалы ад А да F.
Савецкая Армія
Савецкая армія (СА) — афіцыйнае найменне асноўнага фарміравання Узброеных Сіл СССР (акрамя ВМФ, пагранічных і ўнутраных войскаў). Да лютага 1946 года называлася Рабоча-сялянская Чырвоная армія (РККА, Чырвоная армія).
Ваенная дактрына
Ваенная дактрына Савецкай арміі УС СССР была вызначана як абарончая, зыходзіла з мірнай палітыкі Савецкага Саюза, і вызначала задачы па падрыхтоўцы Узброеных Сіл і краіны ў цэлым да барацьбы з агрэсарам. У савецкіх ваенных дактрынах прадугледжваўся толькі зваротны ядзерны ўдар.
Пачынаючы са школы, на абавязковым для ўсіх прадмеце выкладання ПВП (Пачатковая ваенная падрыхтоўка), усе грамадзяне СССР навучаліся страявой падрыхтоўцы, прыёмам разведкі і абароны ад ЗМЗ (зброі масавага знішчэння — ядзернай і хімічнай), азнаямленню са структурай і відамі Узброеных Сіл СССР, абыходжаннем са стралковай зброяй (разборка-зборка на час і чыстка аўтамата Калашнікава), азнаямленню з тактыка-тэхнічнымі характарыстыкамі стралковай зброі, асновамі Грамадзянскай абароны.
Воінскія званні
У пачатку свайго існавання Чырвоная армія адмовілася ад выкарыстання прафесійных афіцэраў, лічачы іх спадчынай царскага рэжыму. Кіраваць часткамі Чырвонай арміі былі прызначаныя «камандзіры» (чырвоныя камандзіры). У войску былі адмененыя пагоны і воінскія званні. Для адрознення асабістага складу па старшынстве выкарыстоўваліся выключна назвы пасад, напрыклад, камдзіў (камандзір дывізіі), камкор (камандзір корпуса) і г. д.
22 верасня 1935 года ЦВК і СНК СССР уводзяць для ўсіх ваеннаслужачых персанальныя воінскія званні. Пераход да іх ажыццявіўся толькі ў восені. У снежні 1935 года ўводзяцца знакі адрознення па званнях. Для адрознення званнях з 1935 па 1943 гады выкарыстоўваліся пятліцы. У 1940 годзе ў Чырвонай арміі ўводзяцца генеральскія званні. Ініцыятарам дадзенага новаўвядзення стаў К. Я. Варашылаў. У войску з'явілася званне Маршала, а генеральскія званні былі ўведзеныя замест званняў «камбрыг», «камдзіў», «камкор» і «камандарм». У 1943 годзе ў арміі ўводзяцца пагоны і ўводзіцца ў абарачэнне найменне «афіцэр».
Выхаваўчая праца
У Савецкай арміі акрамя камандзіраў за выхаваўчую працу асабістага складу адказвалі намеснікі камандзіра па палітычнай частцы (нампаліты), пазней — намеснікі па выхаваўчай працы. Для правядзення заняткаў па выхаваўчай працы, самападрыхтоўкі і адпачынку вайскоўцаў у вольны час у кожнай казарме абсталявалі Ленінскія пакоі, пазней пераназваныя ў пакоі адпачынку.
Альфвенаўскія хвалі
Альфвенаўскія хвалі — папярочныя магнітагідрадынамічныя плазменныя хвалі, якія распаўсюджваюцца ўздоўж сілавых ліній магнітнага поля. Выклікаюцца нізкачастотнымі электрамагнітнымі хвалямі ў плазме, якія распаўсюджваюцца ўздоўж пастаяннага магнітнага поля. Пры гэтым плазма таксама прыходзіць у рух за кошт энергіі электрамагнітнага поля, што прыводзіць да шматразовага паніжэння хуткасці распаўсюджвання хвалі. Названы ў гонар шведскага астрафізіка Х. Альфвена, які прадказаў у 1942 годзе іх існаванне. Хуткасць распаўсюджвання такіх хваль даецца формулай:
Адыгрываюць важную ролю ў іанасферах Зямлі, Сонца і іншых астранамічных аб'ектаў.
Ваегошча
Ваегошча (Воєго́ща) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Кубак Дэвіса
Кубак Дэвіса (Davis Cup) — найбуйнейшыя міжнародныя камандныя спаборніцтвы ў мужчынскім тэнісе. Праводзяцца штогод з 1900 года, з 1979 года — пад эгідай Міжнароднай тэніснай федэрацыі. Каманды тэнісістаў з розных краін гуляюць матчы паміж сабой з выбываннем з турніру каманды, якая прайграла.
Шчаўе кучаравае
Шчаўе кучаравае (Rumex crispus) — травяністая расліна, від роду сямейства.
Кусама
Кусама (Kuusamo) — гарадская абшчына на паўночным усходзе Фінляндыі. Адна з двух абшчын раёна Койлісмаа правінцыі Паўночная Астработнія (ляні Оўлу). Насельніцтва абшчыны — 17 003 чал., з іх дзве траціны жыве ў самім горадзе Кусама, які займае толькі невялікую частку тэрыторыі муніцыпалітэта. Кусама — буйны цэнтр зімовых відаў спорту.
Шчаўе кучаравае
Расце як пустазелле на лугах і ўскраінах палёў, па берагах рэк, ручаёў, канаў, каля дарог, каля жылля.
Назва
Шчаўе кучаравае, шчавель конскі, конскі шчавель.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая расліна.
Корань стрыжневы, доўгі; буры, на зломе жоўты.
Сцябло прамое, вышынёй 50-120 см, пакрыта баразёнкамі, голае, чырванаватага колеру.
Лісце ланцэтнае, вострае, па краях кучаравае, даўжынёй 15-20 см. Ніжняе лісце тупое або злёгку сэрцападобнае.
Кветкі абодваполыя, дробныя, чырвонага ці зялёнага колеру, сабраны ў доўгую (да 60 см), вузкую, густую мяцёлку. Цвіце ў чэрвені — ліпені.
Хімічны склад
Карані ўтрымліваюць антрагліказіды, хрызафанавую і брасідынавую кіслоты, дубільныя рэчывы (4-11 %), смолы, жалеза, шчаўева-кальцыевую соль, вітамін K.
Значэнне і прымяненне
Карані валодаюць звязальным, супрацьгліставымі, супрацьзапаленчым і ранагаючым дзеяннем.
Моцная каранёвая сістэма, лёгка рэгенерыруючая пры разразанні на часткі, робіць расліну пустазеллем, якое вельмі цяжка звесці.
Вельфы
Вельфы (Welfen) — адна з найстарэйшых еўрапейскіх дынастый франкскага паходжання, прадстаўнікі якой займалі прастолы мноства еўрапейскіх дзяржаў, у прыватнасці розных германскіх і італьянскіх княстваў, а таксама Расіі (1740—1741) і Вялікабрытаніі (1714—1901).
Гісторыя роду
Першая дынастыя Вельфаў, таксама вядомая як Старэйшыя Вельфы (Die alteren Welfen), была франкскага паходжання. Паводле сямейнай легенды паходжанне роду ўзводзілася да Эдэкона, гунскага ці скіфскага правадыра часоў Атылы (каля 450 года), бацькі Адаакра. Аднак першыя дакументальныя згадкі пра яго адносяцца да VIII стагоддзя, калі Рутард (Ruthard) пасля 746 года набыў уладанні ў раёне Мааса і Мозеля. У сярэдзіне VIII стагоддзя Вельфы набылі ўладанні ў Верхняй Швабіі, у Вайнгартэне (Альтдорф).
Дакладна дрэва роду прасочваецца толькі пачынаючы з Вельфа I (778—825), па імі якога род і атрымаў сваю назву. Паводле адной версіі ён быў сынам Рутарда, па іншай — графа Ізембарда. Вельф I быў графам у Аргенгау, сеньёрам Альтдорфа і Равенсбурга. Яму ў 819 годзе ўдалося выдаць сваю дачку Юдыт за імператара Людовіка Набожнага, што паслужыла адпраўным пунктам ва ўзвышэнні роду. Пазней яшчэ адна яго дачка, Эма, выйшла замуж за сына імператара Людовіка ад першага шлюбу — Людовіка Нямецкага.
Двое сыноў Вельфа I значна ўмацавалі пазіцыі роду. Старэйшы, Рудольф I (пам. 866), пасля шлюбу сястры атрымаў абацтвы Жум’еж і Сен-Рык’е, другі, Конрад I Стары, атрымаў у спадчыну радавыя ўладанні ў Аргенгау. Яны падзялілі лёс сястры падчас паўстання сыноў Людовіка Набожнага — у 830 годзе яны былі гвалтоўна пастрыжаны па загадзе Лотара I, старэйшага сына імператара Людовіка, і адпраўлены ў манастыр у Пуацье. Але ў 834 годзе яны вярнулі сваё становішча. Пазней Рудольф ад пляменніка, караля Заходне-Франкскага каралеўства Карла II Лысага атрымаў некалькі графстваў — Панцье, Санс, Труа. З сыноў Рудольфа I Конрад Чорны быў графам Парыжа і Санса, Рудольф II — графам у Тургау і Цюрыхгау, а таксама маркграфам Рэцыі.
Конрад I пасля смерці імператара Людовіка Набожнага стаў саветнікам караля Усходне-Франкскага каралеўства Людовіка II Нямецкага. Пры гэтым ён 830-х — 840-х гадах атрымаў шэраг уладанняў у Верхняй Швабіі. У 839 годзе Конрад згадваецца як граф у Аргенгау і Альпгау, а ў 844 годзе — як граф Лінцгау. Аднак з яго чатырох сыноў двое, Конрад II і Гуга Абат у 859 годзе перайшлі на службу да свайго стрыечнага брата — караля Заходне-Франкскага каралеўства Карла II Лысага, ад якога атрымалі ўладанні наўзамен страчаных. Гуга Абат валодаў некалькімі буйнымі абацтвамі, а пасля гібелі ў 866 годзе Роберта Моцнага стаў маркізам Нейстрыі, удала адбіваў набегі нарманаў. Пасля смерці Карла Лысага ў 877 годзе Гуга разам з канцлерам Газленам і архібіскупам Рэймса Гінкмарам быў адной з самых уплывовых фігур пры каралеўскім двары. Ён быў галоўным саветнікам караля Людовіка II, а затым і яго сыноў Людовіка III і Карламана.
Швабская галіна
Родапачынальнікам гэтай галіны быў Вельф II (пам. да 876), граф у Лінцгау 842/850, граф у Альпгау 852/858. Ён традыцыйна лічыцца адным з сыноў Конрада I Старога, аднак ён мог быць і сынам Рудольфа I. Генеалогія яго нашчадкаў вядомая толькі па двух дакументах — «Генеалогіі Вельфаў» (Genealogia Welforum), напісанай у 1125/1126 годзе, і «Вайнгартэнскай гісторыі Вельфаў» (Historia Welforum Weingartensis), створанай крыху пазней — у 1160-х гадах. Яны мелі ўладанні ў Швабіі і Баварыі.
З гэтай галіны вядомы Конрад Канстанцкі (пам. 26 лістапада 975), біскуп Канстанца з 934 па 975 гг. Яго пляменнік Рудольф II ажаніўся з дачкой герцага Швабіі Конрада I. Сын Рудольфа, Вельф II (пам. 10 сакавіка 1030), быў графам Альтдорфа, Норытала і Інтала. Сын жа Вельфа II, Вельф III (пам. 13 лістапада 1055), быў у 1047 годзе прызначаны імператарам Генрыхам III герцагам Карынтыі і маркграфам Вероны. Вельф III памёр бяздзетным, завяшчаўшы свае ўладанні маці, Іміцы (пам. 21 жніўня каля 1055), дачцы Фрыдрыха Люксембургскага, графа Мозельгау, якая стала абатысай манастыра Вайнгартэн у Альтдорфе, радавога манастыра Вельфаў. Іміца ж перадала гэтыя ўладанні Вельфу IV, сыну яе дачкі Кунгунды, якая выйшла замуж за маркграфа Лігурыі Альберта Аца II д'Эстэ. Вельф IV стаў родапачынальнікам другой дынастыі Вельфаў, якая існуе і ў наш час.
Генеалогія
Рутард, граф у Аргенгау; жонка: Ірменгільда
Бургундская галіна Старэйшых Вельфаў
Конрад II (пам. каля 881), граф Асера 859—864, маркграф Верхняй Бургундыі з 864; жонка: Вальдрада, магчыма дачка Ламберта, графа Вормсгау. Дзеці:
Гісторыя роду
Другая дынастыя Вельфаў з’яўляецца галіной італьянскага дому Эстэ. Маркграф Лігурыі Альберта Аца II д'Эстэ ажаніўся з Кунігундай, дачкой Вельфа II. Іх сын, Вельф IV, і стаў родапачынальнікам дынастыі. Ад імя гэтага дому Вельфаў паходзіць назва сярэдневяковай палітычнай плыні, якая супрацьстаяла дамаганням імператараў на ўладу ў Італіі — гвельфаў.
Вельф IV (каля 1030/1040 — 9 лістапада 1101) у 1055 годзе атрымаў у спадчыну ўсе швабскія і баварскія ўладанні свайго дзядзькі, Вельфа III. У 1070 годзе ён атрымаў ад імператара Генрыха IV тытул герцага Баварыі. Падчас барацьбы імператара Генрыха IV з Папамі за інвестытуру Вельф IV быў пазбаўлены ўладанняў, аднак у выніку імператар быў вымушаны заключыць з Вельфам мір і вярнуць яму Баварыю.
Старэйшы сын Вельфа IV, Вельф V (пам. 1124), які стаў спадчыннікам пад імем Вельф II Баварыю пасля смерці бацькі, быў жанаты са знакамітай маркграфіняй Мацільдай Тасканскай, суперніцай імператара Генрыха IV. Ён дзяцей не пакінуў, таму пасля яго смерці Баварыя перайшла да малодшага брата — Генрыха IX Чорнага (пам. 1126). Ён быў жанаты са старэйшай дачкой Магнуса Білунга, герцага Саксоніі. Пасля смерці цесця ў 1106 годзе ён далучыў частку саксонскіх зямель, аднак тытула герцага Саксоніі не атрымаў — імператар Генрых V, асцерагаючыся ўзмацнення Вельфаў, перадаў тытул Лотару Суплінбургскаму. Аднак спадчыннік Генрыха Чорнага, Генрых Горды (пам. 1139), ажаніўся са спадчынніцай Лотара, які стаў у 1125 годзе кіраўніком імперыі, дзякуючы гэтаму атрымаў шматлікія ўладанні на поўначы Германіі, якія раней належалі родам графаў Суплінбурга, Браўншвайга (Брунанам) і Нортгайма. Генрых Горды падтрымліваў цесця ў яго барацьбе супраць герцагаў Швабіі з дому Гогенштаўфенаў, якія таксама прэтэндавалі на імператарскі прастол.
Незадоўга да смерці Лотар II прысвоіў Генрыху тытул герцага Саксоніі і перадаў каралеўскія рэгаліі. Калі Лотар памёр 4 снежня 1137 года, Генрых Горды як яго зяць і, несумнеўна, найбольш магутны з князёў Германіі быў галоўным прэтэндэнтам на каралеўскую карону. Аднак каралём 7 сакавіка 1138 года быў выбраны былы антыкароль Конрад III, герцаг Франконіі. Генрых Горды перадаў Конраду каралеўскія рэгаліі, але адмовіўся падпарадкуецца яго патрабаванню адмовіцца ад аднаго з двух герцагстваў. Пасля няўдалай спробы дасягнуць пагаднення, кароль пазбавіў Генрыха абодвух герцагстваў. Саксонія была перададзена маркграфу Паўночнай маркі Альбрэхту Мядзведзю, сыну малодшай дачкі герцага Саксоніі Магнуса, а Баварыя — маркграфу Аўстрыі Леапольду IV Бабенбергу. Генрых Горды хутка атрымаў перамогу над Альбрэхтам у Саксоніі і збіраўся ўварвацца ў Баварыю, але раптам памёр у 1139 годзе. Спадчыннік Генрыха Гордага, Генрых Леў, у 1142 годзе здолеў атрымаць Саксонію, а ў 1156 годзе новы імператар, Фрыдрых I Барбароса, перадаў яму і Баварыю, але без Аўстрыі, узведзенай у статус герцагства. У выніку наступных паходаў на ўсход пачынаючы з 1160 года Генрых Леў захапіў амаль усю тэрыторыю бодрычаў і стаў уладальнікам велізарнай тэрыторыі на ўсход ад Эльбы. Аднак узмацненне Генрыха Льва выклікала рэзкі канфлікт паміж ім і імператарам Фрыдрыхам I Барбаросай. Калі Генрых Леў адмовіўся ад удзелу ў паходзе імператара ў Італію, Фрыдрых арганізаваў у 1180 годзе над ім судовы працэс. У выніку Генрых Леў пазбавіўся большасці сваіх уладанняў, у яго руках засталіся толькі Браўншвайг і Люнебург.
З сыноў Генрыха Льва Генрых V (пам. 1227) пасродкам шлюбу атрымаў Рэйнскае пфальцграфства. Аднак адзіны сын Генрыха V, Генрых VI, які атрымаў у спадчыну пфальцграфства пасля смерці маці, памёр раней за бацьку і дзяцей не пакінуў, а пфальцграфства перайшло да дому Вітэльсбахаў. Малодшы сын Генрыха Льва, Атон IV Браўншвайгскі (пам. 1218), змагаўся з Гогенштаўфенамі за тытул імператара і ў выніку займеў у гэтым — пасля гібелі яго праціўніка Філіпа Швабскага ён у 1209 годзе быў каранаваны імператарскай каронай. Аднак ён не стрымаў дадзены Папе абяцанняў і заявіў прэтэнзію на вярхоўныя правы над Італіяй, Папа Інакенцій III у лістападзе 1210 года адлучыў яго ад царквы і ў 1212 годзе прызнаў законным германскім каралём Германіі Фрыдрыха II Гогенштаўфена. Пасля гэтага ад Атона аддзялілася ўся паўднёвая Германія. Разбіты французскім каралём Філіпам II пры Бувіне (27 ліпеня 1214 года), Атон павінен быў саступіць праціўніку. Ён з’ехаў у свае спадчынныя землі і адтуль ваяваў яшчэ з дацкім каралём Вальдэмарам і архібіскупам Магдэбургскім. Дзяцей ён не пакінуў.
Нашчадства пакінуў малодшы з сыноў Генрыха Льва — Вільгельм (1184—1213), які меў адзінага сына Атона Дзіцё (1204—1252), які атрымаў былое алаідыяльнае ўладанне сваёй сям’і (ва ўсходняй частцы Ніжняй Саксоніі і ў паўночнай частцы Саксоніі-Анхальт) ад імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыха II 21 жніўня 1235 года ў якасці імперскага лена пад назвай герцагства Браўншвайг-Люнебург. Ён стаў родапачынальнікам так званага Браўншвайгскага дому. У 1267—1269 гады землі былі падзелены паміж яго сынамі, якія сталі родапачынальнікамі некалькіх ліній роду.
З XIV стагоддзя значэнне дому Вельфаў у нямецкіх справах змяншаецца, род раздрабніўся на некалькі ліній, шэраг з якіх хутка згаслі. Да XVI стагоддзя ў іх руках застаецца толькі герцагства Браўншвайг-Люнебургскае. З гэтай галіны паходзіла Сафія-Шарлота Браўншвайг-Вольфенбютэльская — маці Пятра II і Антон Ульрых Браўншвайгскі — бацька імператара Івана VI Антонавіча.
У 1692 годзе Эрнст I у выніку аб’яднання ўладанняў некалькіх галін Люнебургскай лініі Вельфаў стаў курфюрстам Гановерскім, а сын яго Георг I узышоў на англійскі прастол. Гэта галіна атрымала назву Гановерскай дынастыі. Апошняй прадстаўніцай дому Вельфаў на англійскім прастоле была каралева Вікторыя, якая таксама прыняла тытул імператрыцы Індыі.
Пасля смерці братоў Георга IV і Вільгельма IV, якія кіравалі абодвума каралеўствамі, брытанскі прастол заняла каралева Вікторыя, дачка Эдуарда, герцага Кенцкага, які памёр у 1820 годзе. На гановерскі прастол у 1837 годзе паводле салічнага закона ўзышоў дзядзька Вікторыі, герцаг Камберлендскі:
∞Фрыдэрыка Мекленбург-Стрэліцкая (1778—1841) ∞Марыя Саксен-Альтэнбургская (1818—1907) ∞Тыра Дацкая (1853—1933) ∞Вікторыя Луіза Пруская ∞ Артруда Шлезвіг-Гольштэйн-Зондэрбург-Глюксбургская (1925—1980) ∞(1) Шанталь Хачулі ∞(2) прынцэса Манака Караліна
Вельфы, галіна дому Эстэ
Альберта Аца II д’Эстэ (каля 996—1097), маркграф Лігурыі; 1-я жонка: з каля 1035 Кунігунда (каля 1020 — 31 сакавіка да 1055), дачка Вельфа II, графа Альтдорфа, Норытала і Інтала, і Іміцы, дочкі Фрыдрыха Люксембургскага, графа Мозельгау; 2-я жонка: з каля 1049/1050 Герсенда дзю Мэн, дачка Герберта I, графа Мэна.
Браўншвайгскі дом
Атон I Дзіцё (1204 — 9 чэрвеня 1252), герцаг Браўншвайг-Люнебурга з 1235; жонка: з 1228 Мацільда Брандэнбургская (каля 1206/1215 — 10 чэрвеня 1261), дачка маркграфа Брандэнбурга Альбрэхта II і Мацільды фон Ленсберг. Дзеці:
Старэйшы Люнебургскі дом
Ёган I (каля 1242 — 13 снежня 1277), герцаг Браўншвайг-Люнебурга з 1252, герцаг Браўншвайг-Люнебурга ў Люнебургу з 1267; жонка: 1265 Ліўтгарда Гальштэйнская (пам. пасля 28 лютага 1289), дачка графа Герхарда I Гальштэйнскага
Старэйшы Браўншвайгскі дом, галіна герцагаў Браўншвайг-Гётынгена
Альбрэхт II (каля 1268 — 22 верасня 1318), герцаг Браўншвайг-Гётынгена з 1291; жонка: 10 студзеня 1284 Рыкса фон Верле (пам. пасля 2 кастрычніка 1312), дачка Генрыха I фон Верле-Гюстраў
Старэйшы Браўншвайгскі дом, галіна герцагаў Браўншвайг-Вольфенбютэля
Вільгельм I (каля 1270 — 20 верасня 1292), герцаг Браўншвайг-Вольфенбютэля з 1291
NGC 4986
NGC 4986 (іншыя абазначэнні — UGC 8221, MCG 6-29-44, ZWG 189.27, PGC 45538) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Валыця (Камінь-Кашырскі раён)
Валыця (Воли́ця) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Хювінкя
Хювінкя, Хювінкяа (Hyvinkää) — горад у Фінляндыі ў правінцыі Усіма, знаходзіцца за 50 км ад Хельсінкі. Атрымаў статус горада ў 1960 годзе. Належыць да ляні Паўднёвая Фінляндыя. Насельніцтва — 44 306 чалавек (2007).
Підгірнэ (Прыморскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Прыморскім раёне Запарожскай вобласці Украіны.
Антон Шэдлер
Антон Шэдлер (Antoni Schedler Antonius Schedler; 24 чэрвеня 1742, Лінц — 6 верасня 1794, Полацк ) — езуіцкі святар і педагог.
Біяграфія
Уступіў у Таварыства Ісуса 28 кастрычніка 1760 г. у Трэнчыне. Вывучаў тэалогію ў Грацы (1766—1770). Прапаведнік эрцгерцагіні Аўстрыйскай Марыі Ганны (сястры Іосіфа ІІ Габсбурга) у Клагенфурце.
У 1785 г. пераехаў на Беларусь. Прафесар нямецкай мовы (1785—1786, 1788—1794), памочнік магістра навіцыяту (1787—1790) і прэфект бібліятэкі (1791—1794) у Полацкім езуіцкім калегіуме. Выступаў з казаннямі для нямецкамоўных вернікаў у полацкім касцёле Св. Стэфана.
Пераклаў з нямецкай мовы на лаціну, адаптаваў да навучальных патрэб і выдаў (верагодна, у 2-х частках) працу Ёзэфа Пергмаера (Joseph Pergmayer) ''Collectio meditationum pro octiduana recollectione in exerciti. Sancti P. N. Ignatii. Ad usum scholasticorum Soc. Jesu.'' (Полацк, 1793 (2-е выданне выйшла без пазначэння году ў час існавання Полацкай езуіцкай акадэміі) і 1794).
Кампазіцыя (літаратуразнаўства)
Кампазі́цыя (componere — складаць) — абумоўленая зместам будова паэтычнага твора. Часам адрозніваюць знешнюю будову, або архітэктоніку, і ўнутраную будову, або ўласна кампазіцыю. Да архітэктонікі ў такім разе адносяць сістэму страфічнай арганізацыі верша, да ўласна кампазіцыі — характар раскрыцця зместу, размяшчэнне слоўна-вобразнага матэрыялу ўнутры архітэктанічных форм. Аднак такое дзяленне кампазіцыі даволі фармальнае, паколькі ў паэтычным творы ўсе элементы формы і зместу цесна ўзаемазвязаныя і ўзаемаабумоўленыя. Таму разгляд кампазіцыі павінен ахопліваць і строфіку (у страфічных творах), спалучэнне вершаваных радкоў, строф у асобныя часткі, раздзелы, і логіку раскрыцця паэтычнага зместу ўнутры гэтых строф, частак, раздзелаў. Пры гэтым вызначальным з’яўляецца прынцып кампазіцыйнай цэласнасці паэтычнага твора. Характар кампазіцыі твора залежыць ад яго зместу, ад светапогляду мастака, яго творчага метаду, а таксама ад літаратурнага жанру, у які ўвасабляецца жыццёвы матэрыял.
Іван Іванавіч Канус
Іва́н Іва́навіч Ка́нус (, в. Рыбалава,, Гродзенская вобласць) — беларускі анестэзіёлаг-рэаніматолаг, доктар медыцынскіх навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь (2009).
Біяграфія
У 1949 годзе скончыў 7 класаў Дзятлаўскай сярэдняй школы, паступіў у Баранавіцкую фельчарска-акушэрскую школу, якую скончыў у 1953 годзе і быў прызваны на тэрміновую службу ў Ваенна-марскі флот СССР. Службу праходзіў на караблях Балтыйскага і Паўночнага флатоў на пасадзе фельчара. Дэмабілізаваны ў 1957 годзе, працаваў да 1958 года фельчарам Дзятлаўскай цэнтральнай раённай бальніцы. З 1958 па 1964 год — вучоба ў Гродзенскім медыцынскім інстытуце. Атрымаўшы дыплом урача-лячэбніка, накіраваны ў Беларускі навукова-даследчы інстытут анкалогіі і медыцынскай радыялогіі. У перыяд вучобы ў Гродзенскім інстытуце працаваў анестэзіёлагам У 1-й гарадской клінічнай бальніцы горада Гродна.
З жніўня 1964 года па май 1982 года працаваў урачом анестэзіёлагам-рэаніматолагам НДІ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі. Абараніў у 1978 годзе кандыдацкую дысертацыю на тэму «Цячэнне наркозу і пасляаперацыйнага перыяду ў хворых на рак шыйкі маткі пры хірургічным і камбінаваным лячэнні».
З 1982 года працаваў на кафедры анестэзіялогіі і рэаніматалогіі БелДІУУ на пасадзе асістэнта, а з 1990 года па 2004 год — загадчыкам кафедры. У 1990 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму. «Інтэграцыя і дыферэнцыяцыя інтэнсіўнай тэрапіі хворых з вострай нырачнай недастатковасцю рознай этыялогіі». У 1991 годзе прысвоена званне прафесара.
Навуковая дзейнасць
Асноўны напрамак навуковай дзейнасці — анестэзіялагічнае забеспячэнне і інтэнсіўная тэрапія неадкладных і крытычных станаў.
Узнагароды і званні
Узнагароджаны ордэнам Францыска Скарыны, медалём «Ветэран працы», нагрудным знакам «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь», ганаровым званнем «Заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь», ганаровымі граматамі, стыпендыяй Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Ганаровы акадэмік Беларускай медыцынскай акадэміі паслядыпломнай адукацыі.
Боска-Марэнга
Боска-Марэнга (Bosco Marengo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 2521 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 56 чал./км². Займае плошчу 45 км². Паштовы індэкс — 15062. Тэлефонны код — 0131.
Малая Дайноўка
Мала́я Дайно́ўка (, Малая Дайновка) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Гародзькаўскага сельсавета.
Боска-Марэнга
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Пій V (Папа Рымскі).
Малая Дайноўка
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Забрэзскага сельсавета.
Шэвіна (возера, Віцебскі раён)
Шэ́віна — возера ў Віцебскім раёне ў басейне ракі Шэвінка (упадае пад назвай Заро́наўка) на захад ад Віцебска.
Плошча паверхні возера 0,37 км², даўжыня 1,2 км, шырыня 0,48 км. Плошча вадазбору 296 км². Найбольшая глыбіня 4,5 м. Катлавіна возера Шэвіна тэрмакарставага тыпу. Схілы катлавіны маюць вышыню ад 2 да 17 метраў. Даўжыня берагавой лініі складае 3,36 км. Берагавая лінія ўтварае залівы. Дно адносна плоскае, да глыбіні ў 0,5—0,8 м пясчанае.
Возера эўтрофнае, праточнае. Зарастае да глыбіні 1,8—2,5 м.
Каля возера знаходзіцца вёска Шэвіна, санаторый «Лётцы».
Царква Святой Ганны (Корк)
Царква Святой Ганны  (Church of St Anne) — каталіцкі храм у Корку, Ірландыя.
Гісторыя
Царква пабудавана ў XVIII стагоддзі на месцы старога разбуранага храма. Тут захоўваецца невялікая экспазіцыя выданняў Бібліі XVII стагоддзя.
Сучасная пабудова знакамітая самымі вялікімі вежавымі гадзіннікамі ў Корку, а таксама сваімі 8 званамі і высокай званіцай, якая з'яўляецца добрай назіральнай пляцоўкай. Турысты могуць падняцца на званіцу і стукнуць у званы за асобную плату.
Заслужаны артыст Казахскай ССР
Заслужаны артыст Казахскай ССР — ганаровае званне, прысвойвалася Прэзідыумам Вярхоўнага Савета Казахскай ССР і з’яўлялася адной з формаў прызнання дзяржавай і грамадствам заслуг выдатных дзеячаў мастацтва, якія праславіліся ў справе развіцця тэатра, музыкі, кіно, цырка і г. д. Прысвойвалася рэжысёрам, кампазітарам, дырыжорам, канцэртмайстэрам, мастацкім кіраўнікам музычных, харавых, танцавальных і іншых калектываў, іншым творчым работнікам, музыкам-выканаўцам за высокае майстэрства і садзейнічанне развіццю мастацтва.
Наступнай ступенню прызнання было прысваенне звання «Народны артыст Казахскай ССР», затым «Народны артыст СССР».
З распадам Савецкага Саюза ў Казахстане званне «Заслужаны артыст Казахскай ССР» было заменена званнем «Заслужаны артыст Казахстана», пры гэтым, улічваючы заслугі грамадзян Рэспублікі Казахстан, узнагароджаных дзяржаўнымі ўзнагародамі былых СССР і Казахскай ССР, за імі захаваліся правы і абавязкі, прадугледжаныя заканадаўствам былых СССР і Казахскай ССР аб узнагародах.
Наталля Сяргееўна Мінкіна
Наталля Сяргееўна Мінкіна (нар. ) — расійская футбалістка і футбольны трэнер.
Клубная кар’ера
Пасля сканчэння ігравой кар’еры працавала дзіцячым трэнерам у Растоўскай вобласці, потым — асістэнтам трэнера беларускага клуба «Зоркая-БДУ» (Мінск). У 2017—2018 гадах была галоўным трэнерам мінскага клуба, пад яе кіраўніцтвам каманда стала срэбным (2017) і бронзавым (2018) прызёрам чэмпіянату Беларусі, фіналістам нацыянальнага Кубка (2017) і ўладальнікам Суперкубка (2017).
О
О, о (назва: [о]) — літара ўсіх славянскіх кірылічных алфавітаў (15-я ў балгарскай, 16-я ў рускай і беларускай, 18-я ў сербскай, 19-я ў македонскай і ўкраінскай); выкарыстоўваецца таксама ў алфавітах некаторых неславянскіх моў. У стара- і царкоўнаславянскай азбуках носіць назву «онъ» (што абазначае не толькі «ён», але і «той»). У старажытнай кірыліцы з’яўляецца 16-й па ліку, выглядае як мае лікавае значэнне 70. У глаголіцы па ліку 17-я, мае выгляд і лікавае значэнне 80. Паходзіць ад грэцкай літары амікрон (Ο, ο), якая ў сваю чаргу паходзіць ад фінікійскай літары аін; для глагалічнага варыянту ёсць версіі, якія злучаюць яго з семіцкімі літарамі аін ці ваў.
Асананс
Асана́нс (assonance — сугучнасць) — прадвызначанае пэўнымі мастацкімі задачамі паўтарэнне ў вершаванай мове аднолькавых або падобных галосных гукаў. Як і алітэрацыя, асананс дапамагае падкрэсліць асобныя словы, узмацніць інтанацыйна-гукавую выразнасць верша, надаць яму асаблівую мілагучнасць.
Варакомлэ
Варакомлэ (Вороко́мле) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Підгірнэ (Сарокынскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Сарокынскім раёне Луганскай вобласці Украіны.
З 2014 года вёска знаходзіцца на непадкантрольнай тэрыторыі ўкраінскага ўрада, з-за акупацыі тэрарыстаў.
Іван Браніслававіч Кардаш
Іван Браніслававіч Кардаш (, в. Захарычы, Заслаўскі раён, Мінская вобласць — ) — беларускі гігіеніст, арганізатар аховы здароўя, кандыдат медыцынскіх навук, прафесар. Заслужаны ўрач БССР (1964).
Біяграфія
Скончыў Мінскі медрабфак ў 1936 г., Мінскі медыцынскі інстытут (5 курсаў) і Свярдлоўскі медыцынскі інстытут у 1942 годзе. Служыў у Арміі малодшым урачом палка ў 1941 г., урачом раённай бальніцы Наркама Аховы здароўя РСФСР, 1941 г. Пасля завяршэння вучобы ў Свярдлоўскам медыцынскім інстытуце (1942) быў начальнікам медыцынскай службы партызанскай брыгады імя Кутузава, працаваў у Беларускім штабе партызанскага руху, 1942—1943 гг. Выконваў абавязкі старэйшага дзяржсанінспектара Віцебскай вобласці, 1942—1949 гг. працаваў асістэнтам кафедры мікрабіялогіі Віцебскага медыцынскага інстытута, 1947—1949 гг., намеснікам міністра аховы здароўя, 1949—1974. Абіраўся загадчыкам кафедры гігіены БелДІУУ ў 1970—1991 гг.
У 1968 г. прысвоена ступень кандыдата медыцынскіх навук, у 1976 г. вучонае званне прафесара па кафедры гігіены.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя напрамкі навуковай дзейнасці ахопліваюць праблемы эпідэміялогіі, арганізацыі аховы здароўя, санітарна-эпідэміялагічнай справы; апублікавана 67 навуковых прац.
Узнагароджаны ордэнамі «Знак Пашаны» (1944), Чырвонага Сцяга (1945), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1961, 1966), Кастрычніцкай Рэвалюцыі і медалямі, Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР.
Баявая ўскалось (часопіс)
«Баява́я Ўскало́сь» — беларускі літаратурны ілюстраваны часопіс, які выдаваў на эміграцыі Сяргей Хмара як Ворган Літаратурнай Сустані «Баявая Ўскалось». Часопіс выказваўся за адзінства беларускай культуры, незалежна ад месца пражывання ейных творцаў, друкаваў творы беларускіх пісьменнікаў, якія жылі на эміграцыі, у БССР і на Беласточчыне, заходнебеларускую рэвалюцыйную паэзію, хроніку, кнігапіс і інш. Абапіраўся на ідэйную традыцыю Беларускай сялянска-работніцкай грамады.
Гісторыя
Часопіс выдаваўся ў ліпені 1949 — лютым 1950 у Заходняй Германіі, у 1954—81 у Канадзе (Таронта) на беларускай мове.
У часопісе Сяргей Хмара часта друкаваў польскіх беларусаў: Віктара Шведа, Уладзіміра Гайдука, Сакрата Яновіча, Петруся Макаля, Алеся Барскага і іншых аўтараў. З пісьменнікаў-эмігрантаў у часопісе сустракаліся: Анатоль Самотны, Міхась Кавыль , Язэп Таўпека , Васіль Вір і іншыя.
Нумары
Усяго было выдадзена 18 нумароў, ніжэй паказаныя гады выпуску некаторых нумароў:
Баброўка (прыток Заходняй Бярэзіны)
Бабро́ўка — рака ў Беларусі, у Смаргонскім раёне Гродзенскай вобласці і Валожынскім раёне Мінскай вобласці, правы прыток ракі Заходняя Бярэзіна (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 6 км. Пачынаецца каля вёскі Крыўск Смаргонскага раёна, упадае ў Бярэзіну ў напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Лістапады Валожынскага раёна. На ўсім працягу каналізаваная, прымае сцёк з сеткі меліярацыйных каналаў.
Зевядзей
Зеведзей быў рыбаком. Хоць ён некалькі разоў згадваецца ў Евангеллях, толькі раз ён на самай справе з'яўляецца ў Матф. 4: 21-22 і Марк. 1:20, калі яго пакінулі два яго сыны ў лодцы, пасля таго як Ісус заклікаў Якава і Яна. Марк адзначае, што ў Зеведзея былі наёмныя работнікі. Зеведзей жыў у або каля Віфсаіды.
Гарадок (Камінь-Кашырскі раён)
Гарадок (Городо́к) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Адам Фішэр (дырыжор)
Адам Фішэр (венг. Fischer Ádám; нар., ) — венгерскі дырыжор.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Будапешце ў яўрэйскай сям’і — сын дырыжора Шандора Фішэра, брат дырыжора Івана Фішэра. З дзіцячых гадоў спяваў у хоры хлопчыкаў Будапешцкай оперы. Вучыўся кампазіцыі і ігры на фартэпіяна ў Будапешце, затым вывучаў дырыжыраванне ў Вене пад кіраўніцтвам Ханса Свароўскі. У 1973 годзе падзяліў з Лотарам Заграшэкам першае месца на конкурсе дырыжораў імя Гвіда Кантэлі ў Італіі.
З 1973 года супрацоўнічае з Венскай дзяржаўнай операй. Дырыжуе таксама ў іншых вядучых оперных тэатрах свету.
У 1987 годзе Адам Фішэр стварыў Аўстра-венгерскі Гайдн-аркестр і заснаваў Гайднаўскі фестываль у Айзенштаце. З 1998 года — галоўны дырыжор Дацкага нацыянальнага камернага аркестра. З 2004 г. працуе таксама ў Сімфанічным аркестры Венгерскага радыё, адказваючы, у прыватнасці, за заснаваны аркестрам у 2006 годзе Будапешцкі Вагнераўскі фестываль.
У канцы 2010 склаў з сябе паўнамоцтвы музычнага дырэктара Венгерскага дзяржаўнага опернага тэатра ў знак непрымання ідэалагічнай цэнзуры з боку дзяржавы, рэпрэсіўных законаў супраць свабоды слова, прынятых урадам Віктара Орбана. Яго пратэст падтрымалі ў 2011 Андраш Шыф, Міклаш Янча і іншыя вядомыя дзеячы мастацтва Венгрыі.
Лаўрэат прэміі Вольфа ў галіне мастацтва (2018).
Касколь (Церсаканская сельская акруга)
Касколь — сяло ва Улытаускім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Церсаканскай сельскай акругі. Код КАТА — 356079200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 107 чалавек (57 мужчын і 50 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 85 чалавек (47 мужчын і 38 жанчын).
Бітва пад Ласасінам
Бі́тва пад Ласасі́нам — бітва паўстання 1863 года, якая адбылася ля вёскі Ласасін Слонімскага павета Гродзенскай губерні (цяпер у Пружанскім раёне Брэсцкай вобласці).
Гісторыя
рускія дагналі аддзел пружанскага шляхціца Фелікса Улодка «Шчаснага» і ўзялі яго ў атачэнне. Пры спробе вырвацца паўстанцы страцілі 40 чалавек забітымі, аднак Валерый Антоній Урублеўскі з часткаю аддзелу здолеў вырвацца з акружэння. Пасля бою казакі налічылі на адным левым флангу 127 забітых, у палон быў узяты беластоцкі памешчык Рафал Карыцкі.
Памяць
Першы драўляны крыж на месцы пахавання загінуўшых паставілі мясцовыя жыхары. У 1928 за польскім часам мясцовыя ўлады замянілі яго гранітным помнікам з надпісам: «Prochom 40 powstanców polskich poległych w 1863 r. w walkach z najezdzcą. Mieszkańcy powiatu» (Праху 40 паўстанцаў, загінуўшым у 1863 годзе ў бітвах з акупантамі. Жыхары павета).
З прыходам савецкай улады помнік быў узарваны. У 1989 годзе адноўлены мясцовымі краязнаўцамі з дапамогай пружанскіх прадпрыемстваў.
Помнік занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Літоўская ваенная акадэмія генерала Ёнаса Жамайціса
Літоўская ваенная акадэмія генерала Ёнаса Жамайціса (Generolo Jono Žemaičio Lietuvos karo akademija) — літоўская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, створаная для падрыхтоўкі афіцэраў, ваенных спецыялістаў і спецыялістаў па нацыянальнай бяспецы, якая знаходзіцца ў Вільнюсе.
Агульная характарыстыка
16 чэрвеня 1992 года ўрад Літоўскай Рэспублікі прыняў пастанову «Аб стварэнні Нацыянальнай акадэміі абароны», у адпаведнасці з якой была створана Нацыянальная вышэйшая школа абароны. 30 жніўня 1992 года па распараджэнні міністра нацыянальнай абароны Літоўскай Рэспублікі Нацыянальнай вышэйшай школе абароны быў уручаны ўласны сцяг і адбылася першая ўрачыстая працэсія. 18 студзеня 1994 года рашэннем Сейма Літоўскай Рэспублікі Нацыянальная вышэйшая школа абароны была рэарганізавана ў Літоўскую ваенную акадэмію. 20 ліпеня 1994 года Літоўская ваенная акадэмія ажыццявіла першы выпуск афіцэраў, а першым выпускнікам было прысвоена званне лейтэнанта.
20 лістапада 1998 года акадэмія атрымала імя партызанскага генерала Ёнаса Жамайціса. З 1 верасня 2000 года ў акадэмію таксама прымаюць дзяўчат. З 2002 года ў Літоўскай ваеннай акадэміі арганізавана магістратура. У 2003 годзе акадэмічныя даследаванні і ваенная падрыхтоўка падзяляюцца ў адпаведнасці з праграмай развіцця акадэміі. З 2012 года акадэмія сумесна з Універсітэтам Вітаўта Вялікага, Каўнаскім тэхналагічным універсітэтам і Клайпедскім універсітэтам пачалі рэалізоўваць дактарантуру ў галіне паліталогіі.
Анастасій IV
Анастасій IV (Anastasius PP. IV, у міру Карада дэла Субарра, Corrado della Subarra; не пазней 1073 года —  ) — Папа Рымскі з 8 ліпеня 1153 па 3 снежня 1154 года.
Біяграфія
Карада дэла Субарра паходзіў з рымскай арыстакратычнай сям’і Дэметры. Каля 1114 года ён быў узведзены Папам Пасхаліям II у сан кардынала-святара з тытулам Санта-Пуденциана. Каля 1128 года Ганорый II зрабіў Карада кардыналам-біскупам Сабіны. У 1130 годзе, калі адначасова на папскі трон прэтэндавалі Інакенцій II і Анаклет II, Карада рашуча прыняў бок Інакенція II, а пасля ўцёкаў апошняга ў Францыю застаўся яго вікарыем у Італіі. Пасля смерці Яўгена III Карада дэла Субарра, да гэтага моманту найстарэйшы з кардыналаў па ўзросце і дэкан калегіі кардыналаў, быў абраны на папскі пасад і прыняў імя Анастасія IV.
Пантыфікат 70-гадовага Анастасія IV працягваўся ўсяго толькі адзін год. Па большасці канфліктных пытанняў тата аддаваў перавагу саступаць: Вільяму Йоркскім, пытанне пра законнасць прысвячэння якога расцягнуўся на трынаццаць гадоў і займаў розум чатырох пантыфікаў, быў высланы палій; спрэчка з Фрыдрыхам Барбаросай аб прызначэнні магдэбургскага біскупа ўрэгуляваны. Рымскі сенат пад уплывам Арнольда Брешианского фактычна захапіў уладу ў горадзе, пазбавіўшы Анастасія IV усякага палітычнага ўплыву пры поўным абыякавасці з боку таты.
Пры гэтым Анастасій паклапаціўся пра сваю пасмяротнай славе. Па яго ўказанні моцы роўнаапостальнай Алены былі перанесены ў сціплую раку ў Санта-Марыя-ін-Арачэлі, а які вызваліўся пры гэтым антычны Парфіравай саркафаг тата падрыхтаваў для ўласнага спачынку. 3 снежня 1154 года Анастасія IV памёр і быў пахаваны ў гэтым труне там, у крыпце сабора святога Пятра.
NGC 4987
NGC 4987 (іншыя абазначэнні — UGC 8216, MCG 9-22-15, ZWG 271.13, PGC 45502) — эліптычная галактыка (E) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Гімназія № 36 (Мінск)
Гімназія № 36 — сярэдняя навучальная ўстанова ў Цэнтральным раёне Мінска.
Мінуўшчына
1 верасня 1984 года была адкрытая школа № 166. У тым жа годзе хутка ў школы з’явілася бібліятэка. Першы выпуск вучняў адбыўся ў 1986 годзе.
З 1997 года па 2007 год школа стала Республіканскай інавацыйнай пляцоўкай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусі: школа ўдзельнічала ў эксперыменце ўсталявання 12-гадовай мадэлі агульнаадукацыйнай сярэдняй школы і ва ўсталяванні 10-бальнай сістэмы адзнакі вучняў.
У 2001 годзе адбылася эксперыментальная праверка комплекснага выкарыстання інфармацыйных тэхналогій у арганізацыі навучальнага працэсу і кіраўніцкай дзейнасці.
У 2003 годзе ў школе прайшоў семінар-практыкум для кіраўнікоў адміністрацый горада Мінска «Комплексная інфарматызацыя сістэмы адукацыі Цэнтральнага раёна».
1 верасня 2011 года школа № 166 у выніку атэстацыі і акрэдытацыі атрымлівае статус гімназіі.
4 снежня 2015 года ў гімназіі прайшла дабрачынная акцыя «Спорт для ўсіх» або таксама «Спартсмены — дзецям».
Бібліятэка
Гімназісцкая бібліятэка існуе з 1984 года. Станам на 2020 год, агульны фонд бібліятэкі складае больш за 42 702 паасобнікаў, З іх навучальны фонд — 24 472 паасобнікі, Фонд літаратуры — 18 230 паасобнікаў. Бібліятэка штогод атрымлівае больш за 45 перыядычных выданняў, у тым ліку 18 моладзевых.
Вучнёўскія гурткі
1990—1991 гадах нараджаецца фальклорны ансамбль «Весялухi» пад кіраўніцтвам настаўніц Тамары Станіславаўны Макарэвіч, Наталлі Маркаўны Макарэвіч, Наталлі Міхайлаўны Каляды. Гурток удзельнічаў і перамагаў у тэлеконкурсах «Запрашаем на вячоркi», «Спадчына». У 1992 годзе ансамбль «Весялухi» стаў дыпламантам фальклорнага фестывалю ў Італіі.
1995—1996 гадах ствараецца ансамбль «Эўрыдыка» пад кіраўніцтвам І. А. Рукавіцынай.
2000—2001 гадах у школе з’явіляецца новая традыцыя — вясенні фестываль, агляд дзіцячай і юнацкай творчасці «Белая Русь».
З 2012 года дзейнічае тутэйшы клуб «Што? Дзе? Калі?».
Підгірнэ (Білгарад-Дністроўскі раён)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Білгарад-Дністроўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Рэлігійная філасофія
Рэлігійная філасофія — агульны тэрмін для апісання разнастайных філасофскіх даследаванняў, у якіх любая выбраная праблема распрацоўваецца з улікам сувязі існага з Вышэйшай рэальнасцю. Рэлігійная філасофія (у адрозненне ад філасофіі рэлігіі) заўсёды кантэкстуальна адносіцца да вызначанай рэлігійнай сістэмы, існуе будыйская, хрысціянская, ісламская і г. д. філасофія.
Сабор Святога Фінбара
Сабор Святога Фінбара (Ardeaglais Naomh Fionnbarra) — кафедральны сабор Царквы Ірландыі, размешчаны ў горадзе Корк.
На месцы сабора яшчэ з VII стагоддзя знаходзіліся культавыя збудаванні. Сярэднявечны будынак сабора быў разбураны ў 1690 годзе падчас вайны паміж Вільгельмам III і Якавам II. На яго месцы ў 1735 годзе была збудавана невялікая царква ў неакласічным стылі побач з захаванай старой званіцай. У 1865 годзе збудаванні былі дэмантаваны і пачалося будаўніцтва новага сабора ў неагатычным стылі, прысвечанага святому заступніку горада Святому Фінбару.
У наш час сабор з'яўляецца рэзідэнцыяй біскупа Коркскага, Клойнскага і Роскарберыйскага Дублінскай мітраполіі.
Прэмія імя Францішка Аляхновіча
Прэмія імя Францішка Аляхновіча — літаратурная прэмія, заснаваная Беларускім ПЭН-цэнтрам сумесна з «Радыё Свабода» ў 2013 годзе.
Яе прысвяцілі драматургу і рэжысёру Францішку Аляхновічу (1883–1944), аўтару кнігі «У капцюрох ГПУ». Уручаецца за найлепшы твор на беларускай і рускай мовах любога жанру, напісаны ў зняволенні. Прымаюцца да разгляду працы як апублікаваныя, так і ў выглядзе рукапісаў.
Уручаецца не штогод. Новыя лаўрэаты прэміі былі названыя 15 лістапада 2021 года на фоне рэпрэсій звязаных з масавымі пратэстамі ў Беларусі пасля леташніх прэзідэнцкіх выбараў.
Лаўрэаты
У розныя гады прэміяй імя Францішка Аляхновіча былі ўганараваныя:
Грудкы
Грудкы (Грудки́) — вёска ў Камінь-Кашырскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Цімкавіцкі народны тэатр
Цімкавіцкі народны тэатр — адзіны сельскі тэатр Беларусі, адзін з найстарэйшых тэатраў Мінскай вобласці. Тэатр знаходзіцца ў в. Цімкавічы Капыльскага раёна.
Гісторыя
Сваю дзейнасць ён пачаў з драматычнага гуртка, які ў снежні 1917 года паставіў свой ​​першы спектакль па п’есе М. Гогаля «».
У першым складзе гуртка ўдзельнічаў будучы вядомы пісьменнік Кузьма Чорны).
З 1939 года арганізатарам і нязменным кіраўніком стала заслужаная настаўніца БССР Зінаіда Іосіфаўна Раманенка.
24 мая 1967 года калектыву было прысвоена найменне «народны» аматарскі калектыў (спектакль «Ганка» У. Галубка). Калектыў быў лаўрэатам Першага Усесаюзнага фестывалю самадзейнай мастацкай творчасці (1975—1977 гг.), дыпламантам рэспубліканскага агляду аматарскага тэатральнага мастацтва (1982 г.).
Рэпертуар
У тэатры шырокая рэпертуарная палітра. У ёй — п’есы беларускіх, рускіх і ўкраінскіх драматургаў («Ірынка» К. Чорнага, «Партызаны» К. Крапівы, «Прымакі» Я. Купалы, «Ляцяць гусі» А. Сафронава, «Адалень трава», «Назар Стадоля» Т. Шаўчэнкі.
Пры тэатры была створана дзіцячая студыя.
Вялікі поспех у гледачоў мела прэм’ера спектакля па п’есе Івана Шамякіна «Дзеці аднаго дома», на якой прысутнічаў сам аўтар. З 1972 па 1976 гады былі пастаўлены спектаклі: «Мы вясёлыя рабяты» Ю. Томіна, «Пунсовенькая кветачка» Л. Брасевіча, «Гаўрош Брэсцкай крэпасці» А. Махнача, «Прыгоды Нязнайкі».
У 2006 годзе пад кіраўніцтвам рэжысёра А. Голубева і памочніка рэжысёра С. Лазоўскай тэатр працаваў над пастаноўкай спектакля па п’есе Аляксея Вінакура «Олд і сада-маза». 25 мая 2008 года тэатр з поспехам пацвярдзіў званне «народны» самадзейны калектыў.
У пачатку красавіка 2010 года тэатр пачаў працаваць над пастаноўкай спектакля па п’есе А. Дударава «Не пакідай мяне» і 4 лютага 2011 года ажыццёўлены яго паказ на сцэне Цімкавіцкага сельскага Дома культуры.
Народны артыст Украінскай ССР
Прысвойвалася, як правіла, не раней чым праз пяць гадоў пасля прысваення ганаровага звання «Заслужаны артыст Украінскай ССР» ці «Заслужаны дзеяч мастацтваў Украінскай ССР». Наступнай ступенню прызнання было прысваенне звання «Народны артыст СССР».
З распадам Савецкага Саюза ва Украіне званне «Народны артыст Украінскай ССР» было заменена званнем «Народны артыст Украіны», пры гэтым за званнем захаваліся правы і абавязкі, прадугледжаныя заканадаўствам былых СССР і Украінскай ССР аб узнагародах.
Підгірнэ (Новатарутынскі сельсавет)
Підгірнэ (Підгі́рне) — вёска ў Тарутынскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Бозіа
Бозіа (Bosio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Алесандрыя.
Насельніцтва складае 1190 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 18 чал./км². Займае плошчу 67 км². Паштовы індэкс — 15060. Тэлефонны код — 0143.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Bernardo di Chiaravalle.
Варкаус
Варкаус (Varkaus) — прамысловы горад і муніцыпалітэт на ўсходзе цэнтральнай часткі Фінляндыі, у правінцыі Паўночнае Сава. Плошча муніцыпалітэта — 524,55 км², з якой 138,47 км² займае водная паверхня. Насельніцтва муніцыпалітэта па дадзеных на 2014 год складала 23 569 чалавек.
Cnephasia communana
Cnephasia communana — від молі з сямейства ліставёртак. Сустракаецца ў Еўропе.
Апісанне
Размах крылаў складае 18-22 мм. Лёт імага з мая па ліпень. Існуе адно пакаленне ў год.
Лічынкі сілкуюцца на розных травяністых раслінах, у тым ліку на, , відах родаў , і.