cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Персанажы Legacy of Kain
Рахаб
Імя «Рахаб» ('шумны', 'грукатлівы') узыходзіць да старажытнага іўдаісцкага фальклору, дзе так зваўся міфічны марскі дэман цемры і хаосу, які параўноўваўся з Левіафанам і Ціаматам.
Турэль
Турэль (Turel) — адмоўны персанаж упершыню паказаный у Soul Reaver у якасці лідара клана Турэлім (Turelim), другі з сыноў Каіна па старшынству пасля Разіеля. Турэль паяўляецца ў некаторых гульнях серыі, агучваецца Рычардам Дойлам у Soul Reaver 2 і Грэгам Бергэрам у Legacy of Kain: Defiance.
Турэль ўпершыню паяўляецца ў пачатковай інтэрмедыі ў Soul Reaver, як адзін з лейтэнантаў Каіна (разам з Дума), якія выконвалі казнь Разіеля. Яго з'яўленне ў Soul Reaver не павінна было абмежавацца відэаролікам. На працягу распрацоўкі гульні, Турэль павінен быў быць босам, як і ўсе астатнія лейтэнанты, але з-за недахопа часу распрацоўшчыкі пакінулі толькі згадкі пра яго (як напрыклад саркафаг з яго імем у Склепу Сарафан).
У Soul Reaver 2 Турэль з'яўялецца ў чалавечым вобразе воіна-святара. Выбітны член ордэна вампіразабойцаў, Турэль прысутнічае пры забойстве Янаса Одрана. Разіель, у вобразе здані, пад канец гульні знаходзіць яго і забівае, забяспечваючы цела, якое Каін узніме ў якасці вампіра праз тысячу год.
У Defiance, у эру Blood Omen, Разіель сустракае мутаванага Турэля. У глыбіні катакомбаў Авернуса ён натыкаецца на дзіўную цырымонію. Людзі ў масках, кіраваныя Мартаніўсам, імпэтна ўшаноўваюць бога Хаш'ак'гік'а. З бакоў глыбокай ямы веруючыя Сінабіты ўхвалялі свайго бога, прапаноўвая крывавыя ахвярапрынашэнні, каб супакоіць яго і адхіліць ад сябе яго гнеў. Калі Мартаніўс распусціў гэтае мерапрыемства, зацікаўлены Разіель падышоў бліжэй. Ён неасцярожна нахіліўся, каб паглядзець на дно ямы, але 'бог' выпадкова яго атакаваў. Разіель упаў у яму і сутыкнуўся з Хаш'ак'гік'ам твар у твар.
Хаш'ак'гік пазнаў Разіеля спачатку па паху, а пасля па голасу. Ён згадаў, як яго кідалі ў Бездань і лёс іншых лейтэнантаў Каіна — ён чуў што Разіель зрабіў з імі. Выпадкова Разіель усвядоміў, што гэтым монстрам насамрэч з'яўляецца Турэль, агідны і мутаваны, як і ўсе яго браты ў Soul Reaver. Мінулы кат Разіеля распавёў, як ён быў захопелны і апантаны Хілдэнамі ў гэтай яме, якія выкарыстоўвалі яго голас, каб камандаваць сваімі паслядоўнікамі. Праз Турэля, Хілдэны мовілі Разіелю аб тым, што ён мусіць атрымаць перамогу ў барацьбе з Старажытным Чэмпіёнам вампіраў. Яны мелі на ўвазе Каіна.
Зяфон
Зяфон (Zephon) — адмоўны персанаж прадстаўлены ў Soul Reaver, у якім ён з'яўляецца босам і агучваецца Тоні Джэем. Ён з'яўляецца пятым і найслабейшым лейтэнантам Каіна пасля Мелкіі.
Калі Разіель вярнуўся з Бездані, ён прагнуў адпомсціць свайму былому братэрству. Пасля сутыкнення з Каінам у Свяцілішчы Кланаў, Разіель звяртае сваю ўвагу на Зяфона, і пасля, пранікае ў Маўклівы Сабор (the Silenced Cathedral) — крэпасць клана Зефанім — пачыная прабірацца наверх. Дабраўшыся да самага высокага памяшкання, Разіель убачыў, што стагоддзі мутацыі моцна змянілі выгляд Зяфона. Эвалюцыя зрабіла яго найбуйнейшым вампірам сярод іншых лейтэнантаў у Soul Reaver. Ён паўстаў перад Разіелем на тонкіх высокіх канечнасцях прадстаўляя сабой істоту, вельмі падобную на насякомае. Зяфон канстатаваў, што на працягу гадоў сабор ператварыўся ў частку яго цела, якое займала ўсю плошчу памяшкання недазваляючы яму выбрацца. Але яго гэта не хвалялвала. Каб выжыць, свабода дзеянняў была Зяфону не патрэбная — на ўзроўнях ніжэй, было дастаткова людзей, ахінаных у павуцінне дзеля таго, каб сілкавацца. Разіель выкарыстаў агнямёт загінулага забойцы вампіраў каб знішчыць Зяфона. Паглынаючы яго душу Разіель атрымаў здольнасць узбірацца на пэўныя пакрыцці. Пазней у Soul Reaver, ён даведаўся, што Зяфон, як і ён, быў Інквізітарам Сарафан.
У Soul Reaver 2 Разіель бачыць фрэску з Зяфонам, якая сведчыць, што пры жыцці ён быў чырвонавалосым. Калі Разіель адправіўся назад у часе, каб сустрэцца з Янасам, за 500 год да падзей Blood Omen, ён убачыў жывога Зяфона. Ён быў аднім з пяці Інквізітараў Сарафан, якія ўварваліся ў прыстанак Янаса Одрана забіўшы яго. Разіель пераследвае іх наўпрост да Крэпасці Сарафан і забівае іх сваіх клінком. Зяфон загінае разам з Мелкіяй ва ўнутраным двары крэпасці. Яго цела было захаронена ў магільным склепу Сарафан, дзе праз тысячу год было ўваскрэшана Каінам.
Імя «Зяфон» (צפון літ. "схаваны"), у кнізе Еноха, носіць анёл, пасланы арханёлам Габрыелем разам з Ітурыелем, каб адшукаць месца Д'ябла пасля яго падзення. У паэме Джона Мільтана «Згублены Рай», Зяфон з'яўляецца херувімам і вартавым на шляху ў Рай.
Янас Одран
Янас Одран (Janos Audron) упершыню згадваецца ў Blood Omen: Legacy of Kain у якасці носьбіта Сэрцы Цемры, вырванага з яго грудзі, якое і пасля смерці легендарнага вампіра працягвае біцца. У Soul Reaver 2, Янас прадстаўлены паўнавартасным персанажам, які павінен быць знойдзены Разіелям да яго забойства Інквізітарамі Сарафан. Калі Разіель яго знаходзіць, Янас паведамляе яму, што ён з'яўеляецца таемным дзясятым ахоўнікам Калонаў; ахоўнікам і захавальнікам Выкрадальніка Душ. . Пераследваемы людзьмі, як першапачынальнік расы вампіраў, Янас быў выслежаны і забіты пяццю Інквізітарамі Сарафан.
Таксама, Янас паяўляецца ў Blood Omen 2, негледзячы, што падзей гульні адбываюцца пасля яго смерці. Упершыню Каін сустракае яго ў форме монстра, у якога ён пераўтварыўся пасля доўгатэрміновага насычэння машыны суднага дня Хілдэнаў сваёю кроўю. Пасля таго, як Каін разбурвае механізм машыны, Янас вяртаецца да сваёй звычайнай формы і дапамагае Каіну і Ворадару ў барацьбе з Хілдэн. У апошняй бітве, Лорд Сарафан кідае Янаса ў Нексус партал, вароты, якія забараняюць уваход Хілдэн у Насгот. Далейшы лёс Янаса Одрана невядомы.
У Defiance, Разіель вяртае Сэрца Цемры ў цела Янаса, вяртаючы яго да жыцця. Апрытомнены вампір тэлепартуе Разіеля ў Цытадэль Старажытных. Праз некаторы час пасля яго ажыўлення, малады Каін робіць сваё лёсатворчае рашэнне і Калоны падаюць. З гэтага часу Лорд Хілдэн становіцца здольным кантраляваць цела Янаса, з дапамога якога, ён перамагае Разіеля, прымусіўшы яго ўцякаць у спектральны мір. Наступныя паедзі апісаны ў Blood Omen 2, дзе Янас з'яўялецца інструмантам у планах Хілдэн па дамінаванню ў Насгоце
Фаўстус
Фаўстус (Faustus) — адмоўны персанаж у Blood Omen 2. Ён быў аднім з вампіраў-здраднікаў, якія працавалі на Сарафан.
Фаўстус пераследвае Каіна ад Трушчобаў, забівая шпіёна, у якога Каін пытаў пра шлях да Логава Кантрабандыстаў. Пазней, спачатку не пазнаўшы, Каін убачыў Фаўстуса ў размове з Майстаром Рунаў (Glyphwright). Толькі праз некаторы час, калі Каін увайшоў у новае памяшканне, ён пачуў Фаўстуса, які звярнуўся да яго з гаўбца ўверсе. Як толькі ён ступіў у святло, Каін пазнаў яго.
Фаўстус і Каін сутыкнуліся ў барацьбе. Пасля непрацяглай рукапашнай стычкі, Фаўстус пераносіць бітву ў наступнае памяшканне. Ён выкарыстоўвае свой Цёмны Дар — доўгі скачок — каб застацца па-за зонай дасягення Каіна. Стоячы ўверсе на аднім з чатырох горанаў, ён кідае агнявыя бомбы і прыгае на наступны горан, кожны раз калі Каін прыбліжаўся да таго, на якім ён стаяў. У адказ, каб схаваць сябе, Каін выкарыстоўвае Туман, які дазваляе яму цягнуць за рычагі, ахапляючы Фаўстуса полымем. Заблытаны вампір вымушаны спрыгнуць з горанаў. Так паўтараецца некалькі разоў, пакуль Фаўстус не адступае на дах. Ён адчыняе яго, каб рассеіць у памяшканні туман Каіна.
Фаўстус змяняе сваю стратэгію. На некаторы час ён пачынае бегаць уздоўж дахавых бэлек, пакуль зноў не спрыгвае на землю, рыхтуючыся да хуткай атакі. Гэта была кепская ідэя; пакуль Каін працягваў рухацца, Фаўстусу было складана выбраць вугал атакі, і замест таго, каб параніць Каіна, ён заўжды прамахваўся. Пасля падзенняў аб падлогу, Фаўстус на некаторы час становіцца нерухомым і не здольным абарніць сябе ад кіпцюроў Каіна.
Імя «Фаўстус» носіць галоўны герой драмы «Трагічная гісторыя доктара Фаўстуса» англійскага драматурга эпохі Адраджэння, першапачынальніка ўніверсітэцкай драмы Крыстафера Марлоў. У яго творы, доктар Фаўстус з-за прагі ведаў і імкнення валодаць сусветам пагаджаецца прадаць Люцыферу душу. У кантэксце Blood Omen 2, Лорд Сарафан з'яўляецца Люцыферам Фаўстуса.
Маркус
Маркус (Marcus) — адмоўны персанаж у Blood Omen 2. Ён быў аднім з вампіраў-здраднікаў, якія працавалі на Сарафан.
Маркус лічыў, што Каін разглядаў яго сілы, як персанальную пагрозу. Ён быў упэўнены ў сваіх здольнасцях і надзвычайна ганарыўся сваім Цёмным Дарам — авалодваць розумам людзей. Ён спрабаваў выкарыстаць гэты дар на Каіне, але нічога не атрымалася. Тым не менш, ён здолеў зазірнуць яму ў думкі, з якіх ён даведаўся пра Біскупа Мерыдыяна.
Зараз Каіну трэба было абавязкова знайсці Біскупа першым, але Маркусу пашэнціла больш. Ён выкарыстоўваў свой Цёмны Дар, каб прымусіць людзей у сабору змагацца супраць Каіна. Калі вампір адшукаў Біскупа, той ужо быў пад кантролем Маркуса.
Себасцьян
Себасцьян (Sebastian) — адмоўны персанаж у Blood Omen 2. Ён быў аднім з вампіраў-здраднікаў, якія працавалі на Сарафан.
Пакуль Каін шукаў Свяцілішча ў Ніжнім горадзе, ён натыкнуўся на невялічкі ўнутраны двор, які быў усеяны разарванымі на часткі людскімі трупамі. Адказны за забойствы вампір пазнаў Каіна, калі забіваў апошняга жывога чалавека. Ён ведаў яго, у той момант як Каін не быў здольны прыпомніць нават сустрэчу з ім.
Вампір адразу паказаў сваё адмоўнае стаўленне да Каіна і паведаміў, што ў яго няма часу каб з ім разбірацца. Каін пачынае пераследваць вампіра і той прыпыняееца, каб працягнуць іхнюю размову. Каін спытаў ці працуе ён на Сарафан, але вампір, не згадзіўшыся з ім, сказаў, што ён не працуе ні на каго акрамя сябе. Каін сустрэнецца з ім зноў у Індустрыяльным Квартале.
Ума паведамляе Ворадару пра Злучальны Камень, артэфакт, які яна бачыла ў Індустрыяльным Квартале да таго, як была схопленая Сарафан. Каін адпраўляецца на галоўную фабрыку, каб украсці яго. Калі Каін прабіраецца скрозь квартал, Ворадар паведамляе яму аб тым, што побач існуе яшчэ адзін вампір. Непасрэдна ў самім фабрычным комплексу Каін убачыў вампіра, які даваў загады сваім падначаленым і інфармаваў іх аб прыходзе Каіна.
Зрэшты Каін дасягае памяшкання дзе захоўваецца Злучальны Камень. Там ён сустракае вампіра, які ўжо чакае яго. У змрочным святле пакоя Каін яго пазнае. Гэта быў Себасцьян, адзін з кіраўнікоў разбітай арміі Каіна. Незадаволены службай на свайго валадара, Себасцьян здрадзіў Каіну, арганізаваўшы засаду, якая каштавала Каіну паразы ў бітве.
Каін і Себасцьян сустрэліся ў рукапашнай сутычцы. У памяшканні знаходзіліся паравыя ўсталёўкі, якія выструменьвалі абапальваючую пару. Каін папытаўся пхнуць Себасцьяна на іх, але той заўжды адпрыгваў на сцену, пакідаючы сябе па-за зонай дасягнення Каіна. Пасля таго, як Себасцьян усвядоміў магчымасць сваёй паразы, ён імкнецца знішчыць Злучальны Камень. Каін кідае яго ў адзін з струмянёў гарачай пары, не дазваляючы Себасцьяну здзейсніць сваю задачу. Пасля канчатковай перамогі Каін выпівае кроў свайго суперніка, атрымліваючы яго Цёмны Дар.
Прадказальніца
Прадказальніца (The Seer) — дапаможны персанаж, які паяўляецца толькі ў Blood Omen 2.
Перад сваёй смерцю Себасцьян распавёў Каіну пра Устройства. Калі Каін вярнуўся назад у Свяцілішча, каб больш пра яго даведацца, Ворадар параіў яму наведаць Прадказальніцу. Прадказальніца жыла ў каньёнах звонку Мерыдыяна. На шляху да яе прыстанку, Каін сустрэў параненага чалавека, які назваў яе 'вядзьмаркай'.
Сустрэўшы яе, Каін здзіўляецца незвычайнай знешнасці Прадказальніцы, якая была не падобная на ніводнага вампіра, які-кольвек трапляўся Каіну. Калі ён спытаў яе, што яна за істота, Прадказальніца адышла ад дакладнага адказу, спасылаючыся на недахоп часу. Яна паведаміла Каіну, што Устройства было закладзена і схавана пад зямлёй яшчэ ў старажытныя часы. Напачатку, яна сумнявалася ў здольнасці Каіна яго знішчыць, але пасля яго гнеўнага адказу, нарэшце, вырашыла дапамагчы. Іхняя сустрэча была перапыненая войскамі Лорда Сарафан, якім быў даны загад спаліць дом Прадказальніцы. У спешцы, яна прапаноўвае Каіну выпіць крыху яе крыві. Зрэшты Каін атрымлівае свой наступны Цёмны Дар — здольнасць да тэлекінезу.
Як толькі полымя ахапіла яе прыстанак, Прадказальніца тэлепартавала Каіна наўпрост да Устройства. Яна адмовілася пайсці з ім разам, тлумачачы гэта тым, што яе чакае іншы лёс. Выратавалася яна ці не, дагэтуль застаецца невядома.
Печкі
Пе́чкі (, Печки) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Велікарыцкага сельсавета.
NGC 7040
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Джон Малкавіч
Джон Гэвін Малкавіч (John Gavin Malkovich; нар. ) — амерыканскі акцёр, рэжысёр і прадзюсар. Лаўрэат прэміі «Эмі», а таксама намінант на «Оскар», «Тоні» і «Залаты глобус». Сярод вядомых акцёрскіх работ Малкавіча фільмы «Месцы ў сэрцы» (1984), «Палі смерці» (1984), «Імперыя сонца» (1987), «Небяспечныя сувязі» (1988), «Пра мышэй і людзей» (1992), «На лініі агню» (1993), «Быць Джонам Малкавічам» (1999), «Чэмпіён» (2010), «Птушыны кораб» (2018), «Аксамітная бензапіла» (2019) і іншыя.
Пілява
Пілява (Pilawa) — горад у Польшчы, за 55 км на паўднёвы ўсход ад цэнтра Варшавы. Уваходзіць у склад Гарвалінскага павета Мазавецкага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Пілява. Займае плошчу 6,62 км². Насельніцтва 4,5 тыс. чалавек (на 2018).
Уілард Бойл
Уілард Бойл (Willard Boyle, - ) — амерыканскі фізік канадскага паходжання, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2009). Падзяліў палову прэміі з Джорджам Смітам «за распрацоўку аптычных паўправадніковых сенсараў - ПЗС-матрыц». Другую палову атрымаў Чарлз Каа.
Дайыр
Дайыр — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Даіраўскай сельскай акругі. Код КАТА — 634647100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1989 чалавек (1053 мужчыны і 936 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 1951 чалавек (1015 мужчын і 936 жанчын).
Піратэхніка
Піратэ́хніка (πῦρ — агонь, жар; ад  — мастацтва, майстэрства, уменне) — галіна тэхнікі, звязаная з тэхналогіямі падрыхтоўкі гаручых саставаў і спальвання іх для атрымання пэўнага сігналу ці эфекту; падрадзяляецца на ваенную (такія як сігнальныя ракетніцы, святлошумавыя спецсродкі, дымавыя шашкі), спецыялізаваную (кіназдымачныя спецэфекты, грамадзянскія сігнальныя сродкі, піраболты, чыгуначныя петарды) і забаўляльную (галоўным чынам феерверкавыя вырабы — петарды, бенгальскія свечкі, хлопаўкі, ракеты, фантаны, салюты). Да піратэхнікі таксама адносяцца такія вырабы як запалкі і спецыяльныя пірапатроны для падушак бяспекі.
Састаў піратэхнічных сумесяў
Зыходныя кампаненты: акісляльнік, гаручае рэчыва, цэментатары і флегматызатары.
Акісляльнікі — рэчывы, якія могуць аддаваць кісларод пры павышанай тэмпературы: хлараты, перхлараты, нітраты, сульфаты, перманганаты, храматы, перакісы і вокіслы металаў.
Гаручыя рэчывы — рэчывы, якія здольныя пры пэўных умовах акісляцца кіслародам паветра, ці кіслародам, аддадзеным акісляльнікам. Неарганічныя — металічныя стружкі(Al, Mg, Zr, Si, Fe, Sb, Zn, і сплавы Al-Mg, Al-Si і г.д.), сера, вугаль, фосфар, сярністы фосфар, сульфіды. Арганічныя — драўняныя стружкі, смолы (ідытол, бакеліт, шэлак, каніфоль, гуміарабік, салі каніфолі), алеі (пакост, рыцына), вуглевадароды (нафталін, антрацэн, вазелін, парафін, горны воск ці азакерыт, нафта, газа), вугляводы (вінаградны, трысняговы цукар, крухмал, дэкстрын, цэлюлоза).
Для стварэння розных колераў свячэння піраэлементаў ужываюцца солі розных металаў (барыю — зялёны, стронцыю — чырвоны, натрыю — жоўты, медзі — сіні, кальцыю — аранжавы). Асноўным разрыўным складнікам з'яўляецца порах. Карпусы вырабаў вырабляюцца з лёгкіх матэрыялаў, якія не даюць небяспечных асколкаў — кардона, пластыка.
Ягор Ігаравіч Пятрэнка
Ягор Ігаравіч Пятрэнка (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
На Чэмпіянаце Беларусі па плаванні 2013 года заняў 5-е месца на дыстанцыі 100 м брасам.
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2014 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Бронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі 2016 года ў эстафеце 4 × 100 м вольным стылем і ў камбінаванай эстафеце 4 × 100 мікст.
Гуандун
Гуандун — правінцыя на поўдні Кітайскай Народнай Рэспублікі. Гуандун знаходзіцца на поўдзень ад гор Наньлін на ўзбярэжжы Паўднёва-Кітайскага мора і мяжуе са спецыяльнымі адміністрацыйнымі раёнамі Ганконг (Сянган) і Макао, а таксама з правінцыямі Гуансі, Хунань, Цзянсу, Фуцзянь і Хайнань. Адміністрацыйны цэнтр правінцыі — горад Гуанчжоў. Гісторыя, культура і мова (дыялект) правінцыі Гуандун даволі моцна адрозніваюцца ад іншых раёнаў краіны (гл. кантонскі дыялект). За апошнія гады Гуандун стаў адной з найбольш эканамічна развітых правінцый Кітая.
Садавічы
Са́давічы (, Садовичи) — вёска ў Беларусі, у Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 32 км у напрамку на поўдзень ад горада Капыль, за 147 км ад Мінска, за 23 км ад чыгуначнай станцыі Цімкавічы. Каля вёскі працякае рака Волка.
Гуандун
Геаграфія
У рэльефе — чаргаванне гор вышынёй да 1922 м і нізінных раўнін. На нізінах сярэдняя тэмпература студзеня ад 8 °C да 16 °C, ліпеня — 26—28 °C. Ападкаў 1200—2000 мм за год. Густая сетка рэк. Радовішчы каменнага вугалю, руд вальфраму, марганцу, сурмы. Апрацоўваецца каля 50 % тэрыторыі.
NGC 7041
NGC 7041 (іншыя абазначэнні — PGC 66463, ESO 235-82, AM 2113-483) — галактыка ў сузор’і Індзеец.
Гуандун
Сельская гаспадарка
Штогод збіраюць 2—3 ураджаі. Асноўная культура — рыс (каля 70 % плошчаў), а таксама цукровы трыснёг, алейныя (арахіс, соя, кунжут, камелія, тунг, трапічныя эфіраносы), пладовыя культуры, джут, рамі, сізаль і інш. Шаўкаводства. Рыбалоўства і рыбагадоўля. Жывёлагадоўля (цяглавая буйная рагатая жывёла, свінні). Птушкагадоўля.
NGC 7041
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Патуліцы (Куяўска-Паморскае ваяводства)
Патуліцы (Potulice) — вёска ў Польшчы. Уваходзіць у склад Накельскага павета Куяўска-Паморскага ваяводства. У 1975—1998 гадах уваходзіла ў Быдгашчскае ваяводства.
Астрашыцкагарадоцкі сельсавет
Астрашыцкагарадо́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Мінскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок Астрашыцкі Гарадок.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Астрашыцка-Гарадоцкага раёна Мінскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Астрашыцка-Гарадоцкім раёне БССР. З 18 студзеня 1931 года сельсавет у межах гарадской рысы горада Мінска, з 26 мая 1935 года ў складзе Мінскага раёна БССР, з 20 лютага 1938 года — Мінскай вобласці. 9 жніўня 1979 года ў склад новаўтворанага Бараўлянскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты: вёскі Курганы, Лескаўка і пасёлак Вопытны.
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 5730 чалавек, з іх 86,5 % — беларусы, 9,7 % — рускія, 1,9 % — украінцы.
Джордж Сміт (хімік)
Джордж Пірсан Сміт (George Pearson Smith; нар., Норуалк, Канектыкут, ЗША)  — амерыканскі лекар, біёлаг і лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі. З’яўляецца заслужаным прафесарам біялагічных навук ва Універсітэце Місуры ў Калумбіі, штат Місуры, ЗША.
Кар’ера
Атрымаў ступень бакалаўра мастацтва па біялогіі ў Хаверфордскім каледжы, быў настаўнікам сярэдняй школы і лабарантам на працягу года, атрымаў ступені доктара медыцыны і доктара філасофіі ў галіне бактэрыялогіі і імуналогіі ў Гарвардскім універсітэце. Вучыўся ў аспірантуры ва Універсітэце Вісконсіна (з будучым лаўрэатам Нобелеўскай прэміі Оліверам Сміцісам), перш чым пераехаць у Калумбію, штат Місуры, і далучыцца да выкладчыкаў Універсітэта Місуры ў 1975 годзе. Ён правёў 1983—1984 навучальны год ва Універсітэце Дзюка разам з Робертам Вэбстэрам, дзе ён пачаў працу, якая прывяла да прысуджэння яму Нобелеўскай прэміі.
Найбольш вядомы за распрацоўку фагавага дысплея, тэхніка, пры якой пэўная паслядоўнасць бялку штучна ўстаўляецца ў ген бялку абалонкі бактэрыяфага, у выніку чаго бялок выяўляецца на вонкавым баку бактэрыяфага. Сміт упершыню апісаў гэтую тэхніку ў 1985 годзе, калі адлюстраваў пептыды на ніткападобных фагах шляхам зліцця пептыда з генам III ніткападобных фагаў. За гэтую працу ён быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміяй па хіміі ў 2018 годзе, падзяліўшы сваю прэмію з Грэгам Уінтэрам і Фрэнсіс Арнольд.
Праваабарончая дзейнасць
Сміт выступае за роўныя правы для палестынцаў і ізраільскіх яўрэяў на іх агульнай радзіме, а таксама моцны прыхільнік руху за байкот, пазбаўленне капіталу і санкцыі. На тэму рэлігіі цытуюцца словы Сміта: «Я не рэлігійны і не яўрэй па паходжанні. Але мая жонка яўрэйка, а нашы сыны прайшлі бар-міцву, і я вельмі цікаўлюся яўрэйскай культурай і палітыкай».
Макота Кабаясі
Макота Кабаясі (яп. 小林 诚, нар., Нагоя, Японія) — японскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2008). Суаўтар артыкула пра парушэнні CP-сіметрыі. Артыкул «CP Violation in the Renormalizable Theory of Weak Interaction» (1973), напісаны сумесна з Тасіхідэ Маскава, на 2007 год займае трэцяе месца па частаце цытавання сярод артыкулаў па фізіцы высокіх энергій. У гэтай працы была ўведзена матрыца Кабібо — Кабаясі — Маскава, якая вызначае параметры змешвання кваркаў. Гіпотэза, выказаная ў артыкуле, пастулявала існаванне трэцяга пакалення кваркаў, якое было эксперыментальна пацверджана праз 4 гады з адкрыццём b-кварка.
Біяграфія
Кабаясі нарадзіўся ў горадзе Нагоя. Скончыў Нагойскі ўніверсітэт, абараніў у ім доктарскую дысертацыю ў сакавіку 1972. З 1972 працаваў у Кіоцкім універсітэце, з 1979 — у Нацыянальнай лабараторыі фізікі высокіх энергій. З 2003 — дырэктар Інстытута даследаванняў часціц і ядра (падраздзяленне KEK — Даследчай арганізацыі паскаральнікаў высокіх энергій, Цукуба). З чэрвеня 2006 на пенсіі (прафесар КЕКа у адстаўцы). Лаўрэат шматлікіх нацыянальных і міжнародных прэмій. Макота Кабаясі двойчы жанаты і мае двух дзяцей. У 1975 годзе ён ажаніўся з Саціка Энамота, а ў 1977 годзе ў іх нарадзіўся сын Дзюн'іціра. Пасля смерці жонкі Кабаясі ажаніўся паўторна ў 1990 годзе, з Эміка Накаяме.
Прэміі і ўзнагароды
Кабаясі атрымаў у 1985 годзе прэмію Сакураі, у 2008 годзе ўзнагароджаны Ордэнам Культуры і стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі па фізіцы.
Жамбыл (Зайсанскі раён)
Жамбыл — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Даіраўскай сельскай акругі. Код КАТА — 634647200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 558 чалавек (277 мужчын і 281 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 459 чалавек (242 мужчыны і 217 жанчын).
Каміль Гуткоўскі
Каміль Гуткоўскі (Kamil Gutkowski, нар., г. Радам, Польшча) — польскі валейбаліст.
Кар’ера
Выхаванец «Чарні» з Радама. Гуляў у другой і перай лізе, а таксама ў «Плюслізе» у колерах «Чарні Радам».
Дар’я Дзмітрыеўна Рудэнка
Дар'я Дзмітрыеўна Рудэнка (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Пераможца Спартакіяды Беларусі сярод ДЮСШ 2013 года на дыстанцыі 200 м вольным стылем.
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2014 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Срэбраная прызёрка Кубка Беларусі 2015 года на дыстанцыі 400 м вольным стылем.
NGC 7041A
NGC 7041A (іншыя абазначэнні — PGC 66519, ESO 235-84, IRAS21144-4836) — спіральная галактыка з перамычкай (SBd) ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Старына (Капыльскі раён)
Старына́ (, Старина) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Віктар Васілевіч Ягадніцкі
Біяграфія
Скончыў у 1961 годзе Беларускі політэхнічны інстытут. Галоўны архітэктар г. Джэзказган (Казахстан; 1961—1966), галоўны архітэктар праектаў, галоўны архітэктар майстэрні Закарпацкага філіяла Дзіпраграда г. Ужгарад (1966—1971), кіраўнік групы ў інстытуце «Мінскпраект» (1971—1974), з 1974 года начальнік Упраўлення па будаўніцтве і архітэктуры Віцебскага аблвыканкама.
Пасля працаваў галоўным спецыялістам па архітэктуры ў інстытутах «Віцебскграмадзянпраект», «Віцебсксельбудпраект», выкладаў у Віцебскім дзяржаўным тэхнічным каледжы.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1966 года. Старшыня Віцебскай абласной арганізацыі Саюза архітэктараў БССР. Член КПСС з 1975 года. Пражывае ў г. Віцебск.
Творчасць
Асноўныя работы: рэстаран «Верхавіна» ў Кіеве (1967), гасцініца «Дружба» (1971), музей народнага дойлідства ў г. Ужгарад (1969), аўтавакзал «Усходні» у Мінску (1982, у сааўтарстве), у Глыбокім (1979, у сааўтарстве з І. Панамаровым, Р. Махмутавым ), помнік Віцебскія «вароты» (1977, з У. І. Чарняўскім), Помнік вызваліцелям у Оршы (1978) , Музей партызанскай славы ў пас. Ушачы Віцебскай вобласці (1983), піянерскі лагер у Шумілінскім раёне (1980), помнік А. С. Пушкіну (1989, І. Казак) , помнік дзецям Шмырова (Бацька Мінай) у г.п. Сураж (1984), помнік Ефрасінні Полацкай у дворыку БДУ (1999, скульптар Ігар Голубеў).
Узнагароды
Узнагароджаны сярэбраным медалём ВДНГ СССР (1978).
Аколіца (Мінскі раён)
Ако́ліца (, Околица, раней Халяўшчына, Аколіца Халяўшчына) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Астрашыцкагарадоцкага сельсавета.
Размешчана на перакрыжаванні шашы і.
Назва
Назва Аколіца Халяўшчына паходзіць ад прозвішча ўладальнікаў вескі Халеваў. Пасля рэвалюцыі назва скарацілася да вёска Аколіца.
Кірыл Аляксандравіч Рэгін
Кірыл Аляксандравіч Рэгін (нар. ) — беларускі плывец. Майстар спорту Беларусі.
Дасягненні
Срэбраны прызёр Першынства Беларусі 2014 года на дыстанцыі 200 м на спіне.
Какжыра (Зайсанскі раён)
Какжыра — аул у Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Даіраўскай сельскай акругі. Код КАТА — 634647300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 565 чалавек (286 мужчын і 279 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражывалі 507 чалавек (253 мужчыны і 254 жанчыны).
Магаён
Культура магаён (Mogollon culture, La cultura Mogollón) — археалагічная культура Паўночнай Амерыкі. Існавала ў III — XV стст. н. э. на тэрыторыі паўднёвага захаду ЗША і паўночнага захаду Мексікі. Лічыцца адной з 3 «вялікіх» культур паўднёвага захаду Паўночнай Амерыкі поруч з культурамі анасазі і хахокам.
Культура магаён была вылучана ў 1936 г. амерыканскім археолагам Э. Хоры на аснове яго папярэдніх даследаванняў і названа па найменню горнага хрыбта ў Нью-Мексіка.
Паходжанне
У нашы дні абмяркоўваюцца 2 асноўныя погляды на генезіс культуры магаён. Першы заснаваны на меркаванні, што яе носьбіты былі прамымі нашчадкамі людзей архаічнага перыяду і паступова сфарміравалі земляробчую гаспадарку дзякуючы дыфузнаму ўплыву з Месаамерыкі. Другі погляд скіраваны на магчымую міграцыю земляробаў з Месаамерыкі ў 4 тысячагоддзі да н. э. Большасць сучасных даследчыкаў лічаць, што папярэдніцай магаён з'яўлялася культура кочыс, таму дыскусіі аб генезісе перанесены на яе.
Не меней спрэчнае пытанне — этнічны склад насельніцтва магаён. Высоўваецца думка, што прамымі нашчадкамі прадстаўнікоў культуры могуць быць сучасныя індзейцы хопі і зуні. Але часцей абмяркоўваецца гіпотэза пра тое, што носьбіты магаён былі ў выніку асіміляваны пуэбла і апачы.
Храналогія
Традыцыйна даследчыкі абапіраюцца на перыядызацыю гісторыі магаён, прапанаваную ў 1955 г. амерыканскім археолагам Дж. Уітам на аснове вывучэння керамікі ў розных месцах раскопак:
У апошнія дзесяцігоддзі таксама выкарыстоўваецца храналогія адпаведна развіццю архітэктуры:
Гісторыя
Да перыяду ранніх ямных жытлаў вобласць, якую займае магаён, была населена вандроўнымі плямёнамі, якія займаліся пераважна паляваннем і збіральніцтвам. Аднак яны былі знаёмы з сезонным ручным земляробствам на поймавых глебах. З III ст. адбылася інтэнсіфікацыя земляробства. Магаёнцы вырошчвалі кукурузу, фасолю, гарбузы, сланечнік, бавоўнік. Да VI ст. пераважалі малыя паселішчы з прымітыўнымі ямнымі пабудовамі, калі яміна накрывалася каркасным драўляным дахам.
З сярэдзіны VI ст. людзі пачалі перамяшчацца ў большыя па памерах вёскі, што будаваліся на ўзвышшах паабапал рэк. Усярэдзіне вёскі ўзводзілася вялікая ямная пабудова. Мяркуюць, яна мела сакральны характар або з'яўлялася абшчыннай адрынай. У гэты перыяд адбываецца першасны росквіт мясцовай керамікі.
Пасля 1000 г. асноўным тыпам паселішча сталі пуэбла. Іх будавалі на землях, прыдатных для сельскай гаспадаркі. У XII — XIII стст. магаёнцы таксама стваралі скальныя паселішчы са складанымі архітэктурнымі формамі. Яны з'яўляліся адначасова рэлігійнымі цэнтрамі і крэпасцямі. Апошнія сталі важнымі, паколькі ў рэгіёне з'явіліся чужыя мабільныя групы паляўнічых, хутчэй за ўсё атабаскі, продкі апачы.
У першай палове XV ст. адбыўся крызіс і заняпад культуры магаён. Яны маглі быць выкліканы засухай, якая пачалася з XIV ст., перанаселенасцю і экалагічнымі праблемамі, ваеннымі рэйдамі паляўнічых.
NGC 7041B
NGC 7041B (іншае абазначэнне — PGC 129672) — галактыка ў сузор’і Індзеец.
Гэты аб’ект не ўваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога» і быў дададзены пазней.
Страхіні
Страхі́ні (, Страхини) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Міраславас
Мірасла́вас (Miroslavas, традыцыйная беларуская назва — Міраслаў) — вёска ў Алітускім раёне Алітускага павета Літвы. Цэнтр Міраславаскай сянюніі. Размешчана за 12 км на захад ад Алітуса. Насельніцтва на 2011 год — 382 чалавекі.
Вялікае Княства Літоўскае
Упершыню Міраслаў упамінаецца ў XVII ст. У гэты час ён уваходзіў у склад Троцкага павета Троцкага ваяводства.
У XVIII ст. Міраслаў атрымаў статус мястэчка. У 1719 годзе тут збудавалі драўляны касцёл.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Міраслаў апынуўся ў складзе Прусіі, у 1807 годзе згодна з Тыльзіцкім мірным дагаворам — у складзе Расійскай імперыі, у Сейненскім павеце Сувалкаўскай губерні.
Ліга нацый УЕФА
Ліга нацый УЕФА (UEFA Nations League) — двухгадовае міжнароднае футбольнае спаборніцтва еўрапейскіх мужчынскіх нацыянальных зборных, заснаванае ў 2018 годзе.
У першым сезоне ўсе ўдзельнікі падзеленыя на чатыры групы, пераможцы якіх згулялі ў «матчы чатырох», а таксама аўтаматычна трапілі ў фінальную частку чэмпіянату Еўропы 2020.
Міраславас
Найноўшы час
Пасля польска-літоўскіх баёў і падпісання пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Міраслаў апынуўся ў складзе Літвы. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
Ліга нацый УЕФА
Гісторыя
27 сакавіка 2014 года на XXXVIII чарговым кангрэсе УЕФА ў Астане прапанова стварэння Лігі нацый была адзінагалосна падтрымана ўсімі 54 краінамі-членамі УЕФА.
Фармат
У першым сезоне турніру 55 нацыянальных зборных УЕФА (дадалося Косава) падзяляліся на чатыры лігі (дывізіёны)  : 12 каманд у лізе A, 12 каманд у лізе B, 15 каманд у лізе C і 16 каманд у лізе D. Кожная з ліг падзяляецца на чатыры групы (па тры ці чатыры каманды), унутры якой гуляюць па кругавой сістэме дома і ў гасцях.
Пераможцы чатырох груп найвышэйшага дывізіёна — Ліга A — гуляюць у фінале Лігі нацый з двума паўфіналамі і фіналам.
Ліга нацый УЕФА 2018/19 дазваляла таксама кваліфікавацца на Чэмпіянат Еўропы па футболе. Акрамя «фіналу чатырох» у Лізе A, праводзіліся яшчэ чатыры плэй-оф у падобным фармаце. Пераможца кожнай з груп выходзіла ў паўфінал. Калі пераможцам з’яўлялася ўжо адна з кваліфікаваных зборных, яе месца займала наступная паводле рэйтынгу. Калі ва ўсёй лізе заставалася меней за чатыры некваліфікаваныя зборныя, месцы ў плэй-оф гэтай лігі даставаліся камандзе з ніжэйшай лігі. Паміж імі размяркоўваліся 4 пуцёўкі на ЧЕ (з 24 агулам).
Пачынаючы з другога сезона колькасць каманд у лігах была змененая: у лізе A, лізе B і лізе C стала па 16 каманд, у лізе D засталіся 7 каманд і 2 групы.
Кожны сезон Лігі гуляецца ў верасні — лістападзе няцотнага года (групавы этап) і сканчацца ў наступным годзе (фінал чатырох Лігі A).
Шылікты (Зайсанскі раён)
Шылікты — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Шылікцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 634649100.
Ліга чэмпіёнаў
Ліга чэмпіёнаў — назва для серыі спартыўных спаборніцтваў (звычайна міжнародных). Найчасцей пад назвай Ліга чэмпіёнаў маюць наўвазе Лігу чэмпіёнаў УЕФА — футбольны турнір сярод лепшых еўрапейскіх мужчынскіх камандаў.
Цельшаўскія павятовыя маршалкі
Спіс маршалкаў дваранства Цельшаўскага павета.
NGC 7042
NGC 7042 (іншыя абазначэнні — PGC 66378, UGC 11702, MCG 2-54-13, ZWG 426.23, KCPG 555A, IRAS21113+1321) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Генрых I Фландрскі
Генрых I Фландрскі (Henri de Flandre, Henri de Hainaut; каля 1174 — ) — імператар Лацінскай імперыі з 1206 года. Трэці сын Бадуэна (Балдуіна) V, графа Эно, і Маргарыты I, графіні Фландрыі.
Біяграфія
Удзельнічаў у Чацвёртым крыжовым паходзе і ў 1206 годзе атрымаў у спадчыну ад свайго брата Балдуіна I прастол Лацінскай імперыі. Вылучаўся розумам і адвагай.
Паспяхова ваяваў з балгарамі і з нікейскім імператарам Феадорам Ласкарысам пакуль не заключыў з апошнім мірны дагавор.
Ажаніўся з дачкой Баніфацыя Манферацкага. Як мяркуюць, памёр ад яду.
Іаланда дэ Куртэнэ
Іаланда дэ Куртэнэ (1197—1233, Эстэргам) — кансорт-каралева Венгрыі, другая жонка караля Андраша II. Іаланда была дачкой графа П’ера II дэ Куртэнэ і яго другой жонкі, Іаланды дэ Эно, сястры Балдуіна I Фландрскага і Генрыха I Фландрскага, імператараў Лацінскай імперыі.
Алёна Аляксандраўна Саладухіна
Алёна Аляксандраўна Саладухіна (нар. ) — беларуская плыўчыха. Майстар спорту Беларусі.
Іаланда дэ Куртэнэ
Біяграфія
Яе шлюб з каралём Андрашам II адбыўся ў лютым 1215 года ў Секешфехервары. Вянчаў іх архібіскуп Ян Эстэргам. Тым не менш, біскуп Роберт Веспрэм накіраваў скаргу Папе Інакенцію III, таму што шлюб каралёў у Венгрыі традыцыйна быў прывілеем яго архідыяцэзіі. Папа паслаў легата ў Венгрыю для таго, каб расследаваць скаргу і пацвердзіў прывілеі Архідыяцэзіі Веспрэма. Пасля смерці свайго дзядзькі 11 ліпеня 1216 года, яе муж плануе дамагчыся імператарскай кароны, але бароны Лацінскай імперыі абвясцілі імператарам яе бацьку. Іаланда падтрымлівала добрыя адносіны з дзецьмі мужа ад першага шлюбу. Памерла раней за мужа. Яна была пахавана ў цыстэрцыянскім абацтве Ігрыш.
Сям’я і дзеці
Шлюб у лютым 1215 года з каралём Венгрыі Андрашам II.
Алёна Аляксандраўна Саладухіна
Дасягненні
Пераможца Спартакіяды Беларусі сярод ДЮСШ 2014 года на дыстанцыі 100 м вольным стылем.
Пераможца Алімпійскіх дзён моладзі Беларусі 2015 года на дыстанцыі 50 м вольным стылем.
Спіс аб’ектаў PGC (1951001—1952000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1951001—1952000)
Асацыяцыя добраахвотных пажарных дружын Польскай Рэспублікі
Асацыяцыя добраахвотных пажарных дружын Польскай Рэспублікі (Związek Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej) — польская самакіруючая асацыяцыя, якая аб’ядноўвае і іншых юрыдычных асоб, якія прадстаўляюць іх інтарэсы і прасоўваюць рэалізацыю статутных мэтаў. Злучэнне з’яўляецца працягам слаўных традыцый пажаратушэння, якія выказваюцца ў бескарыслівай дапамозе людзям і служэнню радзіме.
Асацыяцыя выконвае задачы грамадскай супрацьпажарнай абароны, падтрымлівае розныя формы культурна-асветнай працы, спрыяе папулярызацыі гісторыі руху, развівае мастацкія і спартыўныя мерапрыемствы ў Добраахвотных пажарных дружынах. Была створана 28 снежня 1956 года. Працуе на падставе закона «Аб грамадскіх аб’яднаннях» ад 7 красавіка 1989 года, закона «Пра супрацьпажарную абарону» ад 24 жніўня 1991 года і ўласнага статута.
Талмачава (Капыльскі раён)
Талма́чава (, Толмачево) — вёска ў Капыльскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Бучацінскага сельсавета.
Да 8 жніўня 1959 года вёска ўваходзіла ў склад Чырвонаслабодскага пассавета Чырвонаслабодскага раёна, да 1 снежня 1959 года знаходзілася ў падпарадкаванні Капыльскага раёна, з 1 снежня 1959 года ў складзе Смоліцкага сельсавета Капыльскага раёна , з 24 мая 1960 года ў Бучацінскім сельсавеце.
Арлянка (Маларыцкі раён)
Арля́нка (, Орлянка) — вёска ў Маларыцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гвозніцкага сельсавета.
Засценкі
Назву Засце́нкі маюць:
NGC 7043
NGC 7043 (іншыя абазначэнні — PGC 66385, UGC 11704, MCG 2-54-14, ZWG 426.24, KCPG 555B) — спіральная галактыка з перамычкай (SBa) ў сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Жалшы
Жалшы — сяло ў Зайсанскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Шылікцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 634649200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 767 чалавек (396 мужчын і 371 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 707 чалавек (340 мужчын і 367 жанчын).
Сабор Святога Кірылы Тураўскага
Кафедральны Сабор Святога Кірылы Тураўскага — праваслаўны мураваны храм Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы ў Нью-Ёрку.
Гісторыя
Будынак царквы быў закладзены ў 1850 годзе. Цягам гадоў ён пераходзіў ад адной канфесіі да іншай, але заўсёды заставаўся хрысціянскім храмам.
Праваслаўная парафія ў Брукліне была арганізаваная ў 1950 годзе ўцекачамі з Беларусі, якія ў канцы 1940-х гадоў згодна з пастановай Кангрэса прыехалі ў Злучаныя Штаты і пасяліліся ў Нью-Ёрку і ягоных ваколіцах. Першым часам Божыя Літургіі адбываліся ў арандаванай залі па вуліцы Ашворд, што ў знаходзіцца ў раёне заходняга Нью-Ёрка ў Брукліне. У 1951 годзе, пасля прыезду епіскапа Васіля, была дасягнутая дамоўленасць з парафіяй Святое Тройцы Карпата-Рускай праваслаўнай царквы. Там пачалі спраўляцца сумесныя Божыя Службы, якія адбываліся да 1956 года. У 1956 годзе, пасля смерці настаяцеля парафіі Святое Тройцы, парафія вымушаны была зноўку здымаць часовыя памяшканьні. Разам з тым быў актывізаваны збор сродкаў і пошук шляхаў набыцця ўласнага будынка.
У 1957 годзе быў знойдзены і набыты будынак сучаснай катэдры, і 3 лістапада тут адбылася першая служба.
26 сакавіка 2022 года каля будынку царквы адбылося ўрачыстае адкрыццё бюстаў вялікім беларускім дзеячам — Тадэвушу Касцюшку і Кастусю Каліноўскаму. Аўтар бюстаў — скульптар Гэнік Лойка.
Рой Глаўбер
Рой Глаўбер (Roy Jay Glauber, нар., Нью-Ёрк, ЗША) — амерыканскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2005) годзе «за ўклад у квантавую тэорыю аптычнай кагерэнтнасці». У цяперашні час — прафесар фізікі ў Гарвардскім універсітэце.
Біяграфія
Глаубер скончыў у Нью-Ёрку Навуковую школу Бронкса — знакамітую дзяржаўную спецшколу. З 1941 г. вучыўся ў Гарвардскім універсітэце ў Кембрыджы (ЗША). З другога курсу ўдзельнічаў у манхэтэнскім праекце, дзе займаўся разлікам крытычнай масы бомбы. Гэта сведчыць аб яго здольнасцях, бо ў той час яму было ўсяго 16 гадоў. Пасля двух гадоў удзелу ў праекце працягнуў навучанне, атрымаў ступень бакалаўра (1946) і доктарскую ступень (1949) ў Гарвардскім універсітэце. З 1976 года працуе прафесарам у Гарвардзе. У розныя гады працаваў часова ў ЦЕРНе, універсітэце Лейдэна і Калеж дэ Франс у Парыжы.
Працы
Даследаванні ў галіне квантавай оптыкі. Распрацаваў матэматычнае апісанне кагерэнтнага выпраменьвання. Увёў паняцце сціснутае святло. Таксама займаўся сутыкненнямі высокаэнергетычных часціц і адронаў. У 2005 годзе атрымаў палову Нобелеўскай прэміі па фізіцы. Іншая палова прысуджана Джону Холу і Тэадору Хэншу. З'яўляецца захавальнікам веніка ў камітэце шнобелеўскай прэміі. Абавязаны падмятаць папяровыя самалёцікі пасля працэдуры ўручэння.
Федэрыка Феліні
Федэры́ка Фелі́ні (Federico Fellini; 20 студзеня 1920 — 31 кастрычніка 1993) — выбітны італьянскі рэжысёр. Уладальнік пяці прэмій «Оскар» і «Залатой пальмавай галіны» Канскага кінафэстываля.
Раннія гады
Федэрыка Феліні нарадзіўся 20 студзеня 1920 года ў Рыміні. Яго бацькі, Урбана Феліні (1894—1956) і Іда Барбіані (1896—1984), пажаніліся ў 1918 годзе ў Рыме, пасля чаго пераехалі ў Рыміні, дзе бацька стаў працаваць каміваяжорам. У сям’і Федэрыка было яшчэ двое дзяцей: Рыкарда (1921—1991) і Марыя Мадалена (1929—2002).
Федэрыка рос хваравітым дзіцём. У дзяцінстве Феліні любіў уладкоўваць уяўленні: вырабляў маскі, размалёўваў лялек, шыў касцюмы. Вялікае ўражанне на яго вырабіў цырк, які прыехаў на гастролі.
Адукацыю Федэрыка атрымаў класічную, скончыўшы манастырскую школу ў Фаа. У 1937 годзе ён пераехаў ва Фларэнцыю, дзе вучыўся на рэпарцёра, падзарабляючы карыкатурыстам у фірме «Феба» свайго прыяцеля Дэмаса Баніні. У 1938 годзе Феліні прыехаў у Рым. Жыў недалёка ад вакзала, у мэбляваных пакоях, суседнічаючы з гандлярамі-кітайцамі, зладзеямі і прастытуткамі. За сваю худнечу Федэрыка атрымаў мянушку «Гандзі». У гэты час ён зарабляў на жыццё малюнкамі для газет і часопісаў, пісаў тэксты для вар’етэ, рэкламы і невялікіх радыёпастановак.
З 1938 па 1942 год Феліні публікуецца ў знакамітым гумарыстычным часопісе «Марк Аўрэлій», вядомым сваім антыфашызмам. Каля сямісот яго твораў убачылі свет, перш чым яму прапанавалі пісаць сцэнарыі.
Ваенныя гады
Каб ухіліцца ад службы ў войску, Федэрыка даводзілася сімуляваць хваробы.
У 1943 годзе на адным рымскім радыё гучалі пацешныя перадачы пра жыццё закаханых — Чыка і Паліны, напісаныя Федэрыка Феліні. Неўзабаве яму прапанавалі паказаць гэтыя гісторыі на экране, і Феліні ўзяў на сябе пастаноўку. Адной з выканаўцаў была чароўная Джульета Мазіна. Яна і стала адзінай жонкай Федэрыка Феліні. Ён зваў яе сваёй галоўнай крыніцай натхнення.
Праз некалькі тыдняў пасля вяселля Джульета зацяжарыла, але з-за выпадковага падзення ў яе здарыўся выкідак. У сакавіку 1945 года ў Феліні нарадзіўся сын, які быў названы ў гонар бацькі. Але маленькі Федэрыка быў вельмі слабым і праз два тыдні пасля нараджэння памёр. Больш дзяцей у сям’і Феліні не было.
Творчыя гады
Калі ў Рым увайшлі саюзныя войскі, Феліні са сваім сябрам гандлявалі ў невялікай крамцы шаржамі на пераможцаў. Аднойчы да іх зайшоў Раберта Раселіні. Ён збіраўся зняць кароткаметражку пра дона Маразіні — рымскага святара, расстралянага немцамі. Феліні пашырыў тэму і разам з Серджа Амідэі і Раберта Раселіні напісаў сцэнарый да фільма «Рым, адкрыты горад». Поспех быў грандыёзны. Фільм паклаў пачатак неарэалізму. Федэрыка стаў вядомым сцэнарыстам. Феліні напісаў яшчэ некалькі сцэнараў, прыкладам, да фільма Раберта Раселіні «Пайза». Таксама Феліні здымаецца ў 1948 годзе ў Раселіні ў стужцы «Любоў».
У 1950 годзе Федэрыка ставіць свой першы фільм разам з Альберта Латуада пад назвай «Агні вар’етэ». Феліні напісаў сцэнарый для новага фільма «Белы шэйх» (1952), рэжысёрам якога павінен быў стаць Антаніёні, але той адмовіўся здымаць па такім сцэнарыі. Таму Феліні зняў фільм сам. Поспеху гэты фільм не меў, але наступныя два — «Сынкі-пестункі» і «Любоў у горадзе» (абодва — 1953 года) былі прыняты публікай і крытыкамі цяплей. «Сынкі-пестункі» атрымаў прэмію «Срэбны леў» на Венецыянскім кінафестывалі 1953 года і быў намінаваны на прэмію «Оскар» за найлепшы арыгінальны сцэнарый.
Дарога
Яшчэ ў 1949 годзе Федэрыка Феліні напісаў сцэнар да фільма «Дарога», але ніяк не мог знайсці сродкі для здымак. Нарэшце, калі прадзюсар быў знойдзены, Феліні пачынае працу, з канца 1953 года да вясны 1954 года, прытым большую частку часу ён здымаў на прыродзе. У галоўных ролях Федэрыка зняў сваю жонку Джульету Мазіну і актора Энтані Куіна. Пасля працы над гэтым фільмам у Федэрыка Феліні здарыўся псіхічны надлом, як сам рэжысёр пазней зваў «Чарнобыль душы». Ва ўзнагароду за ўсе пакуты — поўны і безумоўны поспех фільма. Больш пяцідзесяці ўзнагарод, у ліку якіх «Срэбны леў» на Венецыянскім кінафестывалі і прэмія «Оскар» 1957 года за найлепшы замежны фільм. Дзіўны па сіле і таленавітасці твор італьянскага рэжысёра азначаў адыход ад рэалізму ўбок сімвалічнай прыпавесці; з’яўляецца безумоўным кінематаграфічным шэдэўрам і сёння. Фільм меў камерцыйны поспех, што дазволіла мужам Феліні купіць сабе добрую кватэру ў Паролі, фешэнэбельным зялёным раёне Рыма.
Ночы Кабірыі
Пасля менш вядомай стужкі «Махляры» (1955) Феліні стварае яшчэ адзін шэдэўр — «Ночы Кабірыі» (1957).
У жаласнай дабрыні і трагічнай даверлівасці гераіні фільма (яе іграла Джульета Мазіна) Феліні шукаў нейкі містычны сэнс вечнага змагання Дабра і Зла.
Салодкае жыццё
Вяршыняй творчасці Федэрыка Феліні стаў фільм 1960 года «Салодкае жыццё». Яго вынікае разглядаць як філасофскую прыпавесць пра італьянскае грамадства, што хвалюецца «эканамічнае дзіва» пасля некалькіх гадоў галечы. Лічаць, што Феліні, перадусім, хацеў паказаць, як бестурботнае, пустое, бессэнсоўнае жыццё, у якім пануюць адзінота, адчужэнне, раз’яднанне людзей. Сам Феліні не згаджаўся з тым, як трактавалі назву яго фільма. Рэжысёр меў на ўвазе, што жыццё складаецца з чароўных імгненняў, якія хочацца піць, як салодкае віно. Але многія ўспрынялі фільм як выклік грамадству. Хіба можна аддавацца празмернасцям, калі вакол гэтулькі беднякоў? Але Феліні спрабаваў вытлумачыць, што саладосць жыцця даступная кожнаму, трэба проста ўмець яе распазнаць.
У Ватыкане да карціны паставіліся негатыўна, адменнае абурэнне выклікала сцэна са стрыптызам. Газета L’Osservatore Romano пераназвала фільм у «Агіднае жыццё» і змяшчала адзін за адным разгромныя артыкулы, патрабуючы яго забараніць, а кожнага, хто яго паглядзіць, адлучваць ад царквы.
5 лютага 1960 года на прэм’еру ў Капітэль дэ Мілан адзін з гледачоў плюнуў рэжысёру ў твар. Сцвярджаюць, што ў той вечар ён і Мастраяні ледзь уніклі лінчавання. Героя Марчэла звалі п’яніцай, распуснікам, дармаедам… Нехта прапанаваў фільм спаліць, а Феліні пазбавіць італьянскага грамадзянства. Аднак поспех «Салодкага жыцця» ў дэмакратычных пластоў Італіі і за мяжой прымусіў апанентаў замоўкнуць. Вельмі хутка «Салодкае жыццё» назвалі знакам вялікай эпохі ў італьянскім кіно.
Карціна атрымала «Залатую пальмавую галіну» на кінафестывалі ў Канах і зрабіла значны ўплыў на кінематаграфістаў усяго свету. У гэтым фільме цудоўную акторскую гульню паказаў Марчэла Мастраяні, пасля чаго ў яго з Федэрыка складаецца на ўсё жыццё сяброўства і супрацу. «Марчэла і я — гэта адно цэлае», — сцвярджаў Феліні.
Бакача-70
У 1962 годзе выйшаў фільм адразу чатырох рэжысёраў — «Бакача-70». Спрабуючы ўзнавіць дух «Дэкамерона», кожны аўтар зняў навелу, якая з’яўляецца скончаным фільмам у фільме.
Восем з паловай
Наступная, шмат у чым аўтабіяграфічная карціна «Восем з паловай» (1963) атрымала мноства прэмій, у тым ліку «Оскар» за найлепшы замежны фільм і Галоўны прыз на міжнародным кінафестывалі ў Маскве, дзякуючы якому Феліні першым разам наведалі Савецкі Саюз.