cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yucca filamentosa
Апісанне
Плод — сухая круглявая каробачка памерам 4-5 × 2 см. Насенне чорнага колеру, насеніны тонкія, 6 мм у дыяметры.
Распаўсюджанне і экалогія
Арэал віду ахоплівае ўсход і паўднёвы ўсход ЗША ад штатаў Мэрыленд і Нью-Гэмпшыр на поўначы, штата Фларыда на поўдні і да штатаў Тэнэсі, Місісіпі (Небраска, Тэхас ) на захадзе.
Расце на сухіх, пясчаных глебах уздоўж ўзбярэжжа або камяністых месцапражываннях, на палях, уздоўж абочын дарог і ў іншых адкрытых месцах.
Кветкі з'яўляюцца ў канцы вясны, пачатку лета. Святлолюбівы ксерафіт і мезатроф.
У прыродзе кветкі апыляюцца і падобнымі відамі з роду  і  з сямейства ). Самкі юкавых молей скочваюць пылок у шарык, які пераносяць ноччу ў іншую кветку. Патрапіўшы ў іншую кветку, самка спачатку адкладае яйкі ў завязь, пасля чаго мэтанакіравана змяшчае камяк пылка на ўспрымальную паверхню лычыка песціка. Лічынкі молей харчуюцца насеннем, якое развіваецца, паколькі лічынкі сталеюць перш, чым з'ядуць усё насенне, то ад 60 да 80 % насення захоўвае ўсходжасць. Калі ў плодзе развіваецца занадта шмат лічынак молей, расліна скідае плады. У Еўропе расліна не плоданасіць з-за адсутнасці юкавай молі, атрыманне пладоў магчыма пры штучным апыленні.
Размнажэнне: насеннем, каранёвымі атожылкамі, сцябловымі і каранёвымі тронкамі. Пасеў насення вырабляюць радкамі або ў роскід, у лёгкую пясчаную зямлю з засыпаннем пяском або лёгкай зямлёй на глыбіню 1-2 см.
Значэнне і прымяненне
У ЗША валокны гэтай расліны па гэты дзень дадаюць да бавоўны пры вытворчасці джынсаў — гэта павышае ўстойлівасць джынсаў да зносу. Таксама валокны выкарыстоўваюць пры вытворчасці лінных вяровак і паперы.
У якасці дэкаратыўнай расліны вырошчваецца ва ўсіх частках света. Расліна здольная расці і зімаваць у Падмаскоўі і сярэдняй паласе Расіі. У сярэдняй паласе Расіі не рэкамендуецца пакідаць расліну без зімовага ўкрыцця. Маладыя расліны асабліва адчувальныя да лішку вільгаці зімой. Зона марозаўстойлівасці USDA: 5-10
Прымяненне ў народнай медыцыне
Індзейскія плямёны выкарыстоўвалі расліну ў медыцыне, рабілі вяроўкі, з каранёў рабілі мыла. Мазь са здробненых каранёў выкарыстоўвалася для лячэння расцяжэнняў і ран на скуры.
Міграцыя Лесэпса
У больш шырокім кантэксце, тэрмін "міграцыя Лесэпса" ўжываецца для апісання любой міграцыі жывёл праз штучныя збудаванні, г. зн. тыя, якія б не адбыліся ў выпадкуа дсутнасці  штучнага збудавання.
Інтэр (тэлеканал)
Інтэр (укр. Інтер) — украінскі тэлеканал. Пачаў вяшчанне ў 1996 годзе.
Гісторыя
Тэлеканал пачаў вяшчанне 20 кастрычніка 1996 года. З моманту заснавання «Інтэра» генеральным дырэктарам быў Аляксандр Зінчанка, які стаў пасля ганаровымі прэзідэнтам тэлеканала. 23 кастрычніка 2001 года «Інтэр» атрымаў ліцэнзію на права эфірна вяшчання і трансляцыі телетекста па ўсёй тэрыторыі Украіны тэрмінам да ліпеня 2015 года. З 30 снежня 2002 года праграмы канала можна глядзець кругласутачна.
Пакрыццё
Тэлеканал распаўсюджвае вяшчанне праз наземныя эфірныя і кабельныя сеткі краіны. Агульнае тэхнічнае пакрыццё «Інтэра» — 99,7 % тэрыторыі Украіны.
Рэйтынг
Па выніках 2014 тэлеканал «Інтэр» лідзіраваў па паказчыках тэлеглядзення за найбольш масавымі мэтавымі аўдыторыямі.
Па выніках 2014 доля тэлеканала «Інтэр» склала: • па аўдыторыі 18+ — 12,58 %; • па камерцыйнай 18-54 — 8,77 %.
MyHeritage
MyHeritage з’яўляецца сямейна-арыентаванай сацыяльнай сеткай і генеалагічным сайтам. Гэта дазваляе ўдзельнікам ствараць уласныя сямейныя вэб-сайты, абменьвацца фатаграфіямі і відэа, арганізоўваць сямейныя святы, ствараць радавыя дрэвы і шукаць продкаў. З больш за 71 мільёнамі карыстальнікаў, MyHeritage з’яўляецца адным з найбуйнейшых сайтаў у галіне сацыяльных сетак і генеалогіі.
Варыянты версій
Family Tree Builder — cамая папулярная ў свеце праграма для даследавання сямейнай гісторыі з бясплатнымі абнаўленнямі. Версія прэміум утрымоўвае пашыраныя опцыі.
Smart Matches™ — аўтаматычны пошук для Вашага сямейнага дрэва супадзенняў з мільярдамі профіляў у іншых сямейных дрэвах па ўсім свеце. Адкрыйце для сябе невядомых сваякоў, звяжыцеся з уладальнікамі іншых сямейных дрэў, пацвярджайце і захоўвайце супадзенні.
Пошук дрэў — доступ да запісаў мільярдаў профіляў сямейных дрэў.
Instant Discoveries™ — магчымасць дадаваць да Вашага сямейнага дрэва ўсяго адным клікам цэлыя галіны з нашай Сусветнай калекцыі мільярдаў сямейных профіляў і гістарычных справаздач.
SuperSearch™ — пошукавы механізм з больш за 6,9 мільярдамі гістарычных справаздач і профіляў сямейных дрэў. Складаецца з запісаў пра нараджэнне, шлюб і смерць з 48 краін і самы вялікі ў свеце гістарычны архіў газет.
Record Matches — аўтаматычныя адпаведнасці з мільярдамі гістарычных справаздач дапамогуць Вам выняць новую інфармацыю, пашырыць і папоўніць сваё сямейнае дрэва і захаваць аблічбаваныя арыгіналы дакументаў. Record Matches — гэта прылада пошуку гістарычных запісаў пра людзей у вашым сямейным дрэве.
Record Detective™ — аўтаматычна пашырайце дакументальныя архівы ад аднаго гістарычнага запісу да іншых падобных запісаў і роднасных сувязяў.
Прыкладанні
MyHeritage App — мабільнае дастасаванне для прагляду і рэдагавання свайго дрэва.
Family Tree Builder — cамая папулярная ў свеце праграма для даследавання сямейнай гісторыі з бясплатнымі абнаўленнямі. Версія прэміум утрымоўвае пашыраныя опцыі.
Храналогія — дазваляе стварыць альбом з храналогіяй сям’і ці чалавека з усімі падзеямі і фатаграфіямі.
Кніга жыцця- гэта храналагічны агляд датаваных фота чалавека і яго сем’і.
Міхаіл Васілевіч Коржык
Міхаіл Васілевіч Коржык (нар., Бабруйск, Магілёўская вобласць) — беларускі фізік, спецыяліст у галіне оптыкі, фізікі атамнага ядра і элементарных часціц. Доктар фізіка-матэматычных навук (2005).
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: матэрыялы для дэтэктараў іанізуючых выпраменьванняў; фізіка высокіх энергій.
Рудня-Замыславыцка
Рудня-Замыславыцка (Рудня-Замисловицька) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Канада ў Першай сусветнай вайне
Канада ўступіла ў Першую сусветную вайну 5 жніўня 1914 года, калі генерал-губернатар Канады прынц Артур пацвердзіў стан вайны паміж Германскай імперыяй і Канадай. Канада, як частка Брытанскай імперыі, прыняла ўдзел у вайне на баку Антанты. З сямімільённага насельніцтва краіны<sup class="reference" id="_ref-a">[~1]. за час вайны каля 630 000 канадцаў служылі ў арміі краіны. Канадскія войскі змагаліся з нямецкімі войскамі і зарэкамендавалі сябе як адны з найбольш баяздольных злучэнняў саюзных войскаў на Заходнім фронце. Прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі Лойд Джордж называў канадскія падраздзялення «ўдарнымі войскамі». Пасля вайны Канада атрымала права голасу на Парыжскай мірнай канферэнцыі, а таксама канчаткова набыла статус незалежнай краіны. Разам з гэтым на працягу вайны назіраліся вострыя ўнутрыпалітычныя крызісы ў краіне.
Ньюфаўндленд, будучы самастойным дамініёнам і не з'яўляючыся часткай Канады, таксама прыняў удзел у Першай сусветнай вайне. Для ўдзелу ў баявых дзеяннях быў сфармаваны Каралеўскі Ньюфаўндлендскі полк.
Уступленне ў вайну і мабілізацыя
4 жніўня 1914 года Вялікабрытанія абвясціла вайну Германіі, паколькі германскія войскі ўварваліся на тэрыторыю нейтральнай Бельгіі. На наступны дзень усе дамініёны Вялікабрытаніі пацвердзілі свой удзел у вайне супраць Германіі на баку Вялікабрытаніі. Канадскаму ўраду на чале з прэм'ер-міністрам Робертам Бордэнам было даручана сфармаваць канадскае ваеннае камандаванне для ўдзелу ў вайне.
У мірны час канадская армія налічвала ў сваіх шэрагах усяго каля 3000 ваеннаслужачых. З пачаткам вайны ўрад Канады абвясціў у краіне мабілізацыю. На працягу двух месяцаў у шэрагі канадскіх узброеных сіл было прызвана каля 32 000 салдат і афіцэраў. Акрамя мужчын у армію было прызвана і 3000 канадскіх жанчын, якія таксама адправіліся на фронт у якасці медсясцёр, кухараў і г. д. Часта прадстаўнікі экватарыяльнай расы падвяргаліся дыскрымінацыі. 50 канадскіх неграў, якія выказалі жаданне адправіцца на фронт добраахвотнікамі, на зборным пункце атрымалі адмову :
Гэтая вайна не для вас хлопцы, гэта вайна белых людзей.
Тым не менш, некаторыя асобныя падраздзяленні з неграў былі сфармаваныя. Таксама ў узброеныя сілы набіралі карэнных жыхароў Канады. Усяго ў шэрагі канадскай арміі было прызвана каля 3500 карэнных канадцаў.
Эканоміка краіны дазваляла забяспечыць армію толькі на кампанію ў некалькі месяцаў. Меркавалася, што вайна не будзе мець працяглы характар і скончыцца да канца 1914 года. Адразу ж пасля першага набору добраахвотнікаў у краіне пачаўся недахоп абмундзіравання і ўзбраення. Паколькі прамысловасць Канады была яшчэ недастаткова развіта, частка прамысловага абсталявання прыходзілася ўвозіць з ЗША.
Фарміраванне Канадскага экспедыцыйнага корпуса
Першая канадская дывізія ў складзе 33 000 салдат і афіцэраў была адпраўлена ў 1914 годзе ў Англію на караблях праз Атлантычны акіян. Пасля прыбыцця ў Англію канадскія падраздзяленні праз некалькі месяцаў былі накіраваныя на Заходні фронт для ўдзелу ў баявых дзеяннях супраць германскіх войскаў.
У верасні 1915 года ў Еўропу прыбыла другая канадская дывізія. З першай, якая прыбыла ў 1914 годзе, і другой канадскіх дывізій быў сфармаваны Канадскі экспедыцыйны корпус. У снежні 1915 года на фронт прыбыла трэцяя канадская дывізія, якая таксама ўвайшла ў склад корпуса. Чацвёртая дывізія прыбыла ў Францыю з Канады ў жніўні 1916 года. Акрамя гэтых падраздзяленняў канадскае камандаванне прыняло рашэнне аб стварэнні пятай дывізіі. Аднак фарміраванне гэтай дывізіі не было завершана, а яе асабовы склад быў пераведзены на папаўненне наяўных канадскіх войскаў.
На заключным этапе вайны канадскія вайсковыя фарміраванні, разам з аўстралійскімі дывізіямі, лічыліся найбольш баяздольнымі злучэннямі саюзных войскаў на Заходнім фронце.
Бітва пры Неў-Шапель
Першым боем канадскіх войскаў стала аперацыя пры Неў-Шапель. Брытанскае камандаванне планавала сіламі двух вайсковых карпусоў прарваць нямецкую абарону ў гэтай вескі. Канадскія войскі актыўнага ўдзелу ў прарыве не прымалі, асноўную ролю ў наступе згулялі злучэння Індыйскага корпуса і 4-га армейскага корпуса.
7 сакавіка 1915 года канадская артылерыя правяла кароткую 35-хвілінную артылерыйскую падрыхтоўку, пасля чаго брытанскія войскі перайшлі ў наступ і захапілі веску Неў-Шапель і першую лінію нямецкіх акопаў. Аднак наступныя атакі англічан поспехаў не прынеслі. Немцы да гэтага часу падцягнулі рэзервы і ўпарта абараняліся. Адной з галоўнай прычын няўдачы наступу камандуючы 1-й англійскай арміі генэрал Фрэнч назваў слабую артылерыйскую падрыхтоўку канадцаў. Абстрэл аказаўся занадта кароткім і слабым, каб здушыць ўмацавання нямецкай абароны. За час баеў пры Неў-Шапель брытанцы страцілі каля 13 000 забітымі і параненымі.
Вінцэнт Рэут
Вінцэнт (Вінцэнты) Рэут, Вікенцій Уладзіслававіч Рэут, таксама вядомы як Газдава-Рэут (Wincenty Reutt Gozdawa; каля 1812 — пасля 1883) — фалькларыст, паэт і пісьменнік, прадстаўнік рамантызму.
Канада ў Першай сусветнай вайне
Другая бітва пры Іпры
У красавіку 1915 года падраздзяленні 1-й канадскай дывізіі былі накіраваны на важны ўчастак абароны саюзных войскаў — Іпрскі выступ. Лінія абароны саюзных войскаў у Фландрыі мела вялікае значэнне для ваюючых бакоў, таму ў канцы красавіка германскае камандаванне распрацавала план наступлення з мэтай ліквідацыі Іпрскага выступу і захопу горада Іпр. Для правядзення аперацыі немцы планавалі прымяніць у вялікіх колькасцях атрутныя рэчывы. 22 красавіка пасля магутнай артылерыйскай падрыхтоўкі на пазіцыі 5-га англійскай корпуса было выпушчана 180 000 кг хлору. Жаўтлява-зяленае воблака газу нагнала акопы французскіх і англійскіх войскаў. Салдаты, не забяспечаныя сродкамі абароны ад газу, задыхаліся і паміралі. Астатнія, бачачы гэта, у страху пакідалі свае пазіцыі і адступалі.
Толькі часткі 1-й канадскай дывізіі ўтрымлівалі свае пазіцыі, паколькі ім удалося нейтралізаваць дзеянне газу, наклаўшы на твар павязкі, прасякнутыя мачой. 24 красавіка германскае камандаванне распачало супраць канадцаў новую атаку, у выніку разлютаваных баеў каля 6000 салдат канадскай дывізіі былі выведзены са строю (гэта значыць, кожны трэці). Загінулымі канадскія войскі страцілі да 2000 чалавек.
Вінцэнт Рэут
Біяграфія
Пасля паўстання 1863—1864 гг. быў арыштаваны па справе Евы Камёнкі, абвінавачваўся ў нелаяльнасці і бунтарстве. Абвінавачванняў не прызнаў, паказваў, што ў час паўстання быў у Полацку і цяжка хварэў, паліцыя не здолела даказаць яго удзел. Хочучы спачатку адсудзіць В. Рэута да высылкі, затым да штрафу, урэшце, з-за адсутнасці ў яго грошай, вызвалілі пад нагляд паліцыі, пад якім ён заставаўся да 1869 г. Пры гэтым многія сваякі В. Рэўта ўдзельнічалі ў паўстанні.
Канада ў Першай сусветнай вайне
Другая бітва пры Іпры
У сувязі з гэтым у абароне саюзных войскаў утварыўся разрыў у 3,5 км. Аднак неўзабаве англійскае і французскае камандаванне ў спешным парадку падцягнулі да небяспечнага ўчастку дадатковыя рэзервы. Завязаліся сустрэчныя баі, немцам у наступныя дні ўдалося пашырыць прарыў. Аднак эфект раптоўнасці быў згублены, англійскія і французскія салдаты ўжо былі забяспечаны найпростымі сродкамі абароны.
Вінцэнт Рэут
Біяграфія
З перапіскі В. Рэута з І. Легатовічам стала вядома пра сустрэчы у 1839 г. беларускіх літаратараў у Санкт-Пецярбургу, Я. Баршчэўскага, Р. Падбярэскага і іншых, з Тарасам Шаўчэнкам.
Канада ў Першай сусветнай вайне
Бітва на Соме
Канадскія войскі актыўна ўдзельнічалі ў найважнейшай для саюзнікаў аперацыі на Соме. Наступленне на Соме было запланавана з мэтай адцягнення нямецкіх войскаў і паслаблення ціску на французскую крэпасць Вердэн. Аднак страты англійскіх войскаў пры Соме перавысілі страты французаў пад Вердэнам: пры Соме было забіта, паранена і патрапіла ў палон 419 654 салдат брытанскай арміі.
Канадскія войскі ваявалі на Соме з ліпеня па лістапад. У бітве на Соме ўдзельнічала 4-я канадская дывізія, якая прыбыла да таго часу на Заходні фронт. На канадскія войскі, была ўскладзена задача захапіць веску Курсялет. 15 верасня 1916 года канадскія войскі пры падтрымцы іншых частак брытанскай арміі і танкаў пачалі наступ на пазіцыі германцаў на захад ад вескі. Пры дапамозе танкаў наступаўшым удалося захапіць веску.
Вінцэнт Рэут
Творчасць
Літаратурнай дзейнасцю займаўся з 1840-х гадоў. Супрацоўнічаў з пецярбургскімі альманахамі «Rocznik Literacki» (рэдактар Р. Падбярэскі) і «Niezabudka» (рэдактар Я. Баршчэўскі), з віленскім альманахам «Rubon» (рэдактар К. Буйніцкі). Найбольш значны твор В. Рэута — вершаваная аповесць «Жонка», апублікавана ў 2-м томе «Rocznik Literacki» (1844).
Канада ў Першай сусветнай вайне
Бітва на Соме
Канадскія войскі ваявалі на Соме да сярэдзіны лістапада, калі падраздзяленні 4-й канадскай дывізіі былі перакінутыя ў раен Вімі. У баях на Соме канадскія войскі страцілі 24 029 чалавек забітымі, параненымі і палоннымі. Канадскія падраздзяленні адыгралі важную ролю ў баявых дзеяннях на Соме. Прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі Лойд Джордж адзначаў ролю канадскіх войскаў на Соме :
Бітва пры Вімі
У аперацыях брытанскіх войскаў актыўную ролю павінны былі згуляць канадскія падраздзяленні. Упершыню за час вайны ўсе чатыры канадскія дывізіі павінны былі дзейнічаць у адным раёне. Канадскі корпус (камандуючы Джуліян Бінг) ва ўзаемадзеянні з часткамі англійскай арміі і танкамі павінен быў прарваць нямецкую абарону ў хрыбта Вімі і захапіць яго. Гэтая аперацыя канадскіх войскаў была часткай агульнага наступу брытанскай арміі на Заходнім фронце. 9 красавіка 1917 года канадскія войскі пачалі наступ пасля артылерыйскай падрыхтоўкі. 1-я, 2-я і 3-я канадскія дывізіі даволі легка авалодалі першай лініяй нямецкіх акопаў. Толькі 4-я дывізія сутыкнулася з жорсткім супрацівам.
Канадскім дывізіям спадарожнічаў поспех. Умела узаемадзейнічаючы з артылерыяй, канадцы да 12 красавіка цалкам захапілі раен Вімі. Да канца дня 12 красавіка бітва завяршылася. Канадцы страцілі 3598 забітымі і 7004 параненымі. Германскія войскі панеслі адчувальныя страты, страціўшы толькі палоннымі каля 4000 чалавек. Германскія войскі не спрабавалі вярнуць сабе захопленыя пазіцыі, і хрыбет Вімі застаўся пад кантролем саюзных войскаў да канца вайны.
Перамога пры Вімі стала адной з галоўных перамог канадскай зброі ў гісторыі. Дзейнічаючы самастойна, канадскія войскі цалкам выканалі пастаўленую задачу.
Бітва пры Пашэндэйле
Першая атака пачалася 26 кастрычніка, пачаўшыяся баі прынеслі поспех наступаўшым. Аднак у наступныя дні з-за контрудараў нямецкіх войскаў канадскія часткі былі вымушаныя адступіць. Другая атака пачалася 30 кастрычніка з мэтай захапіць тыя пазіцыі, якія не ўдалося ўзяць пад кантроль у папярэдняй атацы. Добрае надвор'е і матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне апошняй атакі прынеслі свае вынікі. У ходзе разлютаваных баеў з 3 па 6 лістапада нямецкія войскі былі вымушаныя адступіць, а канадскім падраздзяленням удалося захапіць веску Пашэндэйль. Пасля гэтага аперацыя пад Пашэндэйлем была завершана. За 16 дзён баёў страты канадскай арміі склалі 15 654 чалавек забітымі, параненымі і палоннымі. З іх каля 4000 чалавек былі забітыя.
Стодзённае наступленне
У ходзе апошніх аперацый вайны канадскія войскі згулялі велізарную ролю ў канчатковым поспеху войскаў Антанты. Першай наступальнай аперацыяй, у якой удзельнічаў Канадскі корпус, была Ам'енская аперацыя. 8 жніўня 1918 года канадскія войскі сумесна з французскімі, англійскімі, новазеландскімі і аўстралійскімі войскамі прарвалі нямецкую абарону ў Ам'ене і цалкам выканалі пастаўленую задачу. Германская армія пацярпела цяжкае паражэнне. Пасля паспяховых дзеянняў у Ам'ене канадскія падраздзяленні былі перакінутыя да горада Арас.
З 26 жніўня па 2 верасня канадскі корпус правеў шэраг вострых нападаў на пазіцыі немцаў у канала дзю-Нор. 27 верасня канадскія войскі прарвалі лінію Гіндэнбурга на ўчастку гэтага канала і дасягнулі горада Камбрэ. У далейшым канадскія войскі, пераследуючы адыходзячых немцаў, дасягнулі Монса. У ходзе аперацый апошняга перыяду вайны канадскія войскі страцілі 46 000 забітымі, параненымі і палоннымі. Апошні канадскі салдат Джордж Лоўрэнс Прайс быў забіты за некалькі хвілін да пачатку дзеяння перамір'я 11 лістапада 1918 года. Ен лічыцца апошнім салдатам, загінулым у Першай сусветнай вайне.
Палітычны крызіс 1917 года
Супрацьстаянне паміж франкамоўнымі і англамоўнымі канадцамі дасягнула свайго апагею падчас Першай сусветнай вайны. Франкаканадцы не лічылі патрэбным ваяваць за англійскія інтарэсы. Паколькі канадская армія была добраахвотнай, а страты на фронце раслі, прэм'ер-міністр Канады Роберт Бордэн прапанаваў у 1917 годзе ўвесці ўсеагульную вайсковую павіннасць. Супраць гэтага закона выступілі франкаканадцы на чале з Лар'е. У выніку на парламенцкіх выбарах партыя Бордэна атрымала 153 месцы, а лібералы Лар'е ўсяго 82 месца. Аднак франкамоўны Квебек падтрымаў Лар'е (тут партыя Бордэна атрымала ўсяго толькі 3 месцы). Гэтыя супярэчнасці паміж франкаканадцамі і англаканадцамі перараслі ў буйную ўнутраную праблему Канады.
Знешні гандаль
У ходзе Першай сусветнай вайны Канада значна павялічыла экспарт. Да вайны галоўнымі пастаўшчыкамі хлеба ў Англію былі ЗША, Канада, Аўстралія і Расія. Аднак пасля закрыцця Турцыяй праліваў Расія спыніла пастаўкі. Дзеянні нямецкага флоту скарацілі ўвоз пшаніцы з Аўстраліі і Індыі, пасля чаго Канада стала галоўным пастаўшчыком прадуктаў харчавання ў Вялікабрытанію.
Акрамя прадуктаў харчавання Канада займалася пастаўкай у саюзныя еўрапейскія краіны ўзбраення, тэхнікі і іншых сродкаў. Так за гады вайны Канада пастаўляла гусенічныя машыны, самалеты, выбуховыя рэчывы, паравозы, рухавікі ўнутранага згарання і іншае. Першая сусветная вайна паскорыла развіцце галін прамысловасці. Бурна развіваліся хімічная прамысловасць, горна-металургічная прамысловасць (павялічылася выплаўленне нікеля), цэлюлозна-папяровая і іншыя. Напрыклад, у 1915—1916 гадах Канадская лакаматыўная кампанія паставіла ў Расію вялікую партыю лакаматываў.
Найбольшую выгаду Першая сусветная вайна прынесла не еўрапейскім краінам: ЗША, Японіі і Канадзе, якія былі асноўнымі пастаўшчыкамі для еўрапейскіх ваюючых краін.
Вынікі вайны
У Першай сусветнай вайне канадскія войскі страцілі каля 56 639 чалавек загінуўшымі, 149 732 чалавекі параненымі і 3729 чалавек палоннымі [~2]. Першая сусветная вайна мела найважнейшая значэнне для Канады. Канада канчаткова атрымала статус незалежнай краіны і месца на Парыжскай мірнай канферэнцыі. Знаходзячыся ў лагеры пераможцаў, Канада атрымала значныя выгады для сябе. У ваеннай прамысловасці было занята 350 000 жыхароў краіны, на канадскіх заводах было выраблена больш за 66 мільенаў бомбаў, эканоміка краіны была ажыўлёная. Былі створаны новыя працоўныя месцы, узраслі экспарт і інвестыцыі ў краіну. Частка канадскага грамадства згуртавалася дзеля перамогі, і, нягледзячы на палітычны крызіс 1917 года, вайна спрыяла росту нацыянальнай самасвядомасці. У той жа час раскол паміж франкамоўнымі і англамоўнымі канадцамі узмацніўся.
Акрамя станоўчых момантаў вайна прынесла ў Канаду і шмат адмоўнага. Узраслі мытныя тарыфы. Так, яшчэ ў 1914 годзе ў краіне быў уведзены закон аб мерах ваеннага часу. Закон уводзіў цэнзуру, дазваляў дэпартацыі і арышты. 8579 грамадзян Аўстра-Венгрыі, якая была праціўніцай Канады ў вайне, былі заключаны ў турмы. Урад нацыяналізаваў усе чыгункі краіны акрамя Ціхаакіянскай. Да канца вайны агульная сума дзяржаўнага доўгу ўзрасла з 544 мільенаў долараў (1914 год) да 2,5 мільярдаў долараў (1919 год).
Акрамя гэтага, палітычны крызіс 1917 года абвастрыў супрацьстаянне франкаканадцаў і англаканадцаў. Франкамоўны Квебек практычна аднагалосна прагаласаваў супраць палітыкі прызыву, якую падтрымалі англамоўныя рэгіёны краіны. Квебек на доўгія гады ператварыўся ў цэнтр сепаратызму. Першая сусветная вайна для Канады мае важнае значэнне, і спрэчкі аб тым, якую ролю вайна згуляла для Канады, не цішэюць да гэтага часу.
Вайна і канадскае грамадства
У пачатку XX стагоддзя большасць англаканадцаў не мелі дастатковага ўзроўню нацыянальнай самасвядомасці і адчувалі сябе англічанамі. Канаду яны ўяўлялі як частку адзінай Брытанскай імперыі. У той жа час большасць франкаканадцаў не ідэнтыфікавалі сябе з Брытанскай імперыяй. Напрыклад, франкаканадцы актыўна пратэставалі супраць удзелу канадскіх войскаў у вайне ў Паўдневай Афрыцы ў пачатку стагоддзя.
Канада, да 1914 года паступова рухалася да поўнай незалежнасці. Так, яшчэ ў 1909 годзе ў Канадзе быў створаны дэпартамент замежных спраў. Аднак канадскае знешнепалітычнае ведамства цесна супрацоўнічала з брытанскімі дыпламатамі, а канадская знешняя палітыка працякала ў рэчышчы брытанскай знешняй палітыкі. Пасля Першай сусветнай вайны з 1919 года канадскія дыпламаты праводзілі незалежную знешнюю палітыку. Паступовы рух Канады да незалежнасці пачаўся на пачатку XX стагоддзя, а Першая сусветная вайна прыкметна паскорыла гэты працэс.
Таксама вайна спрыяла фарміраванню нацыянальнай самасвядомасці канадцаў. Як сцвярджаюць многія гісторыкі, пасля вайны многія англаканадцы ўжо адчувалі сябе не англічанамі, а менавіта канадцамі. Перамогі на палях бітваў сталі фарміраваць канадскі нацыяналізм, а перамогу ля Вімі некаторыя канадцы называлі «Нараджэннем нацыі». Тым не менш, існуе пункт гледжання, што Першая сусветная вайна, наадварот, зацвердзіла свядомасць англаканадцаў ў тым, што яны з'яўляюцца часткай Брытанскай імперыі.
У выніку Першая сусветная вайна мела важнейшыя наступствы для Канады. Магчыма, унутрыпалітычныя наступствы былі больш важныя, чым знешнепалітычныя.
Памяць аб вайне
Пасля заканчэння вайны і расфарміравання Канадскага корпуса ў 1919 годзе першыя ветэраны баявых дзеянняў сталі вяртацца ў Канаду. У іх гонар ладзіліся розныя ўрачыстыя мерапрыемствы і ўшанаванні, былі арганізаваны ветэранскія арганізацыі. У Канадзе, як і ва ўсіх краінах былой Брытанскай імперыі, 11 лістапада з'яўляецца святочным днем. У гэты дзень адзначаецца Дзень памяці. Праходзяць урачыстыя мерапрыемствы, парады. 11 лістапада ў 11 гадзін раніцы ў Канадзе спыняюцца звыклыя дзеянні і ўсе змаўкаюць на дзве хвіліны. Гэтая традыцыя з'явілася ў 1919 годзе. Галоўныя ўрачыстасці праходзяць ля Нацыянальнага ваеннага мемарыяла ў Атаве. Таксама сімвалам свята з'яўляецца пунсовы мак, які сімвалізуе памяць аб тых канадцах, якія загінулі ў крывавых бітвах ва Фландрыі.
У Францыі і Бельгіі маецца дзевяць мемарыялаў, прысвечаных канадскім салдатам. На месцах найважнейшых бітваў канадскіх войскаў узведзены мемарыяльныя комплексы. Напрыклад, у Вімі, дзе праходзілі кровапралітныя баі паміж канадскімі і нямецкімі войскамі, існуе Канадскі нацыянальны мемарыял Вімі. Пяць мемарыяльных комплексаў знаходзяцца ў Францыі, чатыры ў Бельгіі. У Бельгіі, напрыклад, маецца мемарыял Пашэндэйль.
Апошні канадскі ветэран Першай сусветнай вайны Джон Бэбкок 1900 года нараджэння памер у лютым 2010 года. У баявых дзеяннях Бэбкок не ўдзельнічаў, аднак пасля смерці ветэрана прэм'ер-міністр Канады Стывен Харпер адзначыў :
Літаратура
На англійскай мове: На рускай мове:
Смала
Смала — зборная назва аморфных рэчываў, адносна цвёрдых пры нармальных умовах і размягчальных або, якія страчваюць форму пры награванні. Сярод іх як складаныя па хімічным складзе арганічныя рэчывы, напрыклад, прыродныя смолы - рэчывы, якія выдзяляюцца раслінамі пры нармальным фізіялагічным абмене, так і адносна хімічна простыя злучэння рпор (смала ПВХ). Прыродныя смолы ўжываюць у мылаварстве, для праклейвання паперы, у медыцыне, у парфумерыі.
NGC 2184
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Apolemichthys
Apolemichthys — гэта род марскіх рыб сямейства Pomacanthidae.
Сяргей Аляксеевіч Зярноў
Сяргей Аляксеевіч Зярноў (Сергей Алексеевич Зернов; 29 мая [10 чэрвеня] 1871,  —, ) — рускі і савецкі заолаг, гідрабіёлаг і грамадскі дзеяч, акадэмік Акадэміі навук СССР (1931). Заснавальнік гідрабіялогіі ў Расіі, стваральнік яе экалагічнага напрамку.
У 1895 годзе скончыў Маскоўскі ўніверсітэт. У 1902—1914 гадах кіраваў Севастопальскай Біястанцыяй АН. У 1914 годзе арганізаваў першую кафедру гідрабіялогіі ў Маскоўскім сельскагаспадарчым інстытуце (цяпер Маскоўская сельскагаспадарчая акадэмія імя К. А. Ціміразева), у 1924 годзе — у МДУ. У 1931—1942 гадах дырэктар Заалагічнага інстытута АН СССР.
У 1892—1901 гадах апублікаваў першыя працы па планктону; у 1913 годзе выйшла манаграфія «Да пытання аб вывучэнні жыцця Чорнага мора», у якой падрабязна апісаны яго фаўна і біяцэнозы, заканамернасці іх размеркавання. У паўночна-заходняй частцы мора Зярноў адкрыў зараслі філафоры (марскія чырвоныя водарасці), што дазволіла арганізаваць прамысловую здабычу ёду. У 1934 годзе апублікаваў «Агульную гідрабіялогію» (перавыдадзеная ў 1949) — першы арыгінальны ўніверсітэцкі курс.
Узнагароджаны ордэнам Леніна.
Яраслаў Качыньскі
Яраслаў Аляксандр Качыньскі (Jarosław Aleksander Kaczyński; нар. 18 чэрвеня 1949, Варшава) — польскі дзяржаўны дзеяч, прэм'ер-міністр Польшчы 14 ліпеня 2006 — 16 лістапада 2007.
Чарлз Леанард Вулі
Чарлз Леанард Вулі (Charles Leonard Woolley;,  — , ) — англійскі археолаг.
Яраслаў Качыньскі
Скончыў юрыдычны факультэт Варшаўскага універсітэта. У 1980-я удзельнічаў у дзейнасці незалежнага прафсаюза «Салідарнасць», у 1989-1991 рэдагаваў яго цэнтральную газету Tygodnik Solidarność. Качыньскі разам з братам быў адным з заснавальнікаў кансерватыўнай партыі «Права і справядлівасць». На парламенцкіх выбарах 2005 года «Права і справядлівасць» разам з іншымі правымі партыямі атрымала большасць галасоў, і прадстаўнік партыі Казімеж Марцінкевіч стаў прэм'ер-міністрам. 14 ліпеня 2006 на пасаду прэм'ер-міністра быў зацверджаны Яраслаў Качыньскі. Адначасова прэзідэнтам Польшчы быў яго брат Лех Качыньскі.
Чарлз Леанард Вулі
У 1907—1912 гг. удзельнічаў у раскопках у Нубіі, у 1912—1914 гг. і ў 1919 годзе — у раскопках Кархеміша на Еўфраце. У 1921—1922 гг. кіраваў раскопкамі ў Тэль-эль-Амарне (Эль-Амарна). У 1922—1934 гг. кіраваў працамі англа-амерыканскай археалагічнай экспедыцыі ва Уры, дзе былі адкрыты архіў храмавай гаспадаркі (28 ст. да н.э.), Царскія грабніцы I дынастыі Ура, шэраг храмаў, архіў царскай гаспадаркі III дынастыі Ура і шматлікія надпісы. Раскопкі ў Уры дазволілі аднавіць агульныя рысы гісторыі гэтага горада-дзяржавы. У 1936—1939 і 1946—1949 гг. Вулі вёў раскопкі Алалаха ў Турцыі.
IC 4749
IC 4749 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Яраслаў Качыньскі
Яраслаў адышоў у адстаўку пасля таго, як на парламенцкіх выбарах 2007 года перамагла «Грамадзянская платформа» Дональда Туска.
Спіс авіябаз Беларусі
Спіс авіябаз Беларусі — спіс авіяцыйных баз ваеннага прызначэння на тэрыторыі Беларусі.
IC 4749
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Joy Division
Joy Division — англійскі рок-гурт, створаны ў 1976 годзе ў горадзе Солфард, Манчэстэр. Першапачатковая назва: Warsaw. Склад гурта: Ен Кёртыс (вакал, гітара), Бэрнард Самнэр (гітара, клавішы), Пітэр Хук (бас-гітара, бэк-вакал), Стэфан Морыс (барабаны).
Гурт хутка адышоў ад панк-року і пачаў распрацоўваць свой стыль і гук, які зрабіў Joy Division аднымі з піянераў пост-панк руху канца 1970-х гадоў. Іх першы міні-альбом «An Ideal for Living» (Ідэальна для жыцця) прыцягнуў увагу тэлебачання Манчэстэра. Першы альбом «Unknown Pleasures» (Невядомыя задавальненні) быў запісаны ў 1979 годзе і атрымаў добрыя водгукі брытанскіх музычных крытыкаў. Нягледзячы на ўзрастаючы поспех гурта, вакаліст Ен Кёртыс знаходзіўся ў дэпрэсіі ў сувязі з разводам і захворваннем эпілепсіяй. Кёртысу рабілася ўсё цяжэй выступаць на канцэртах, часта падчас выступаў пачыналіся сутаргі.
Напярэдадні першага амерыканскага турнэ гурта ў маі 1980 Кёртыс скончыў жыццё самагубствам. Пасмяротна выпушчаны другі альбом Joy Division «Closer» (Бліжэй), а сінгл «Love Will Tear Us Apart» (Каханне ірве нас на кавалкі) заняў самую высокую пазіцыю ў чартах з усіх песень гурта. Пасля смерці Кёртыса, астатнія члены заснавалі гурт «New Order», які дасягнуў камерцыйнага поспеху.
Лаакоан і яго сыны
«Лаакóан і яго сыны» — скульптурная група ў ватыканскім музеі Пія-Клімента, якая адлюстроўвае смяротную барацьбу Лаакоана і яго сыноў са змеямі.
Скульптура працы Агесандра Радоскага і яго сыноў Палідора і Афінадора з'яўляецца мармуровай копіяй другой паловы I стагоддзя да н.э. Арыгінал быў выкананы ў бронзе ў 200 годзе да н.э. у Пергаме і не захаваўся.
Рымская копія знойдзена 14 студзеня 1506 года Фелісам дэ Фрэдзісам у вінаградніках Эсквіліна, пад зямлёй на месцы Залатога дому Нерона. Папа Юлій II, даведаўшыся пра знаходку, адразу ж паслаў за ёй архітэктара Джуліяна да Сангала і скульптара Мікеланджэла Буанароці. Сангала пацвердзіў дакладнасць працы са словамі: «Гэта Лаакоан, якога згадвае Пліній». Ужо ў сакавіку 1506 года скульптурную групу перадалі Папе, які ўсталяваў яе ў ватыканскім Бельведэры.
У кампазіцыі расказваецца аб страшнай смерці, што напаткала траянскага жраца і яго сыноў па загаду Афіны за спробу засцерагчы траянцаў ад увядзення ў горад драўлянага каня. Твор вызначаецца празмернай тэатральнасцю, сухасцю пластычнага і тэхнічнага вырашэння.
«Лаакоан» паслужыў прадметам для эстэтычнага трактата Лесінга «Лаакоан, або Пра межы жывапісу і паэзіі».
Рудня-Пэрганска
Рудня-Пэрганска (Рудня-Перганська) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Эмблема Саудаўскай Аравіі
Дзяржаўная эмблема Саудаўскай Аравіі ўяўляе сабой два мяча і пальму. Пальма сімвалізуе галоўнае дрэва Саудаўскай Аравіі. Мячы сімвалізуюць два роды, якія заснавалі сучасную Саудаўскую Аравію: род ібн-Сауд і род аль-Вахаб.
Меч таксама размешчаны на сцягу Саудаўскай Аравіі.
Яўлашава (Пензенская вобласць)
Геаграфія
Пасёлак размешчаны за 12 км на ўсход ад Кузнецка, у вярхоўях ракі Труёў.
У пасёлку знаходзіцца чыгуначная станцыя Яўлашава на лініі паўднёвага напрамка Транссібірскай магістралі, а каля пасёлка праходзіць федэральная аўтамабільная дарога М5 «Урал».
Гісторыя
Заснаваны ў канцы XVII стагоддзя на землях дзікага поля, перададзеных 29 ліпеня 1693 года ў Саранскім павеце страпчаму Аляксею Сямёнавічу Фёдараву і двараніну Пятру Цімафеевічу Яўлашаву «ва ўрочышчах ад вусця рэчкі Сараскула па правы бок зямлі Васіля Смолкава з таварышамі, уверх па абодва бакі рэчкі Труёўкі і Труёўскіх вяршыняў». Пётр Яўлашаў да 1713 года пасяліў на гэтых землях сялян і тым самым паклаў пачатак населенаму пункту; у тым жа годзе асвечана пабудаваная на сродкі гэтага памешчыка царква ў імя Архангела Міхаіла.
З 1957 года — пасёлак гарадскога тыпу.
Васілёк
Васілёк, або валошка (Centaurea) — род травяністых раслін сямейства.
Паходжанне назвы
Лацінская назва роду паходзіць ад імя міфічнай істоты кентаўра Хірона, які лічыўся адным з лепшых лекараў. Па іншай версіі, гэтая назва, якая было ў карыстанні яшчэ пры Гіпакраце, ўтворана ад κεντέω — калоць і  — бык і азначае «які коле быкоў».
Паколькі з пункту гледжання Міжнароднага кодэкса батанічнай наменклатуры назвы раслін, апублікаваныя да 1 мая 1753 года, не лічацца сапраўды апублікаванымі, Ліней фармальна з’яўляецца аўтарам гэтай назвы і навуковая назва роду запісваецца як.
Апісанне
Сцяблы прамастойныя, прыўзнятыя або ляжачыя, зрэдку сцябла зусім няма, ёсць формы тыпу «перакаці-поле». Лісце чаргаванае, суцэльнае або перыста-рассечанае. Кветкі рознага колеру, у кошыках. Сярэдзінныя кветкі трубчастыя або трубчаста-лейкападобныя, двухполыя, краявыя — лейкападобныя. Кошыкі мала- або шматкветныя, адзіночныя ці па некалькі ва канцах парасткаў. Абгортка кветкавых кошыкаў (важная сістэматычная прыкмета) ад шарападобнай да кароткацыліндрычнай, з шматлініх чарапіцападобна размешчаных лісцікаў, на канцы якіх калючкі ці прыдаткі. Ложа кошыкаў са шчацінкамі. Плод — часцей апушаная, з чубком сямянка.
Арэал і біялогія
Вядома сотні відаў, пашыраных у Еўразіі, Паўночнай Афрыцы і Паўночнай Амерыцы, Аўстраліі (1 від).
Большасць відаў гэтага роду мае паўднёва-еўрапейскае паходжанне, сустракаецца амаль усюды ў Еўропе сярод пасеваў, асабліва ў жыце. У Беларусі 11 відаў:, , , , , , , , , ,. Растуць у лясах, на лугах, у хмызняках, пасевах, на пясчаных мясцінах, пустках і ўздоўж дарог. Цвітуць у чэрвені-верасні.
Значэнне і ўжыванне
У медыцыне выкарыстоўваецца, яго кветкі валодаюць мачагонным дзеяннем, прымяняюцца пры ацёках, звязаных з хваробамі нырак.
Васількі выкарыстоўваюцца ў касметыцы.
Класіфікацыя
Налічваецца 350—500 відаў васілька. Некаторыя з іх:
<div class="references-small" style="-moz-column-count:2; column-count:2; -webkit-column-count:2; font-size:12px;">
Сімволіка
З 1968 года васілёк сіні з’яўляецца нацыянальнай кветкай Эстоніі.
Ялі
Ялі — папуаскі народ, насельнікі заходняй часткі Новай Гвінеі. Пражываюць на тэрыторыі дзяржавы Інданезія. Адрозніваюцца ад суседзяў малым ростам (сярэдні рост мужчыны не перавышае 150 см). Падзяляюцца на 2 моўныя групы - нінія і ангурук. Прычым, кожная мова мае мноства гутарковых дыялектаў.
Агульная колькасць - 33 тыс.
Культура
Ялі насяляюць ізаляваную горную мясцовасць ва ўсходняй частцы Новай Гвінеі. Сталыя кантакты з цывілізацыяй пачаліся толькі з 1961 г. Асноўныя заняткі - ручное земляробства, паляванне, збіральніцтва. Ялі трымаюць сабак і свінняў. Апошнія выконваюць важныя функцыі ў рэлігійных вераваннях і ў сацыяльным жыцці.
Вёскі будуюць на горных вяршынях у прыдатных для абароны месцах. Кантакты паміж вёскамі не маюць сталага характару, часта суправаджаюцца ваеннымі дзеяннямі. Жытлы драўляныя круглявай формы з дахам, крытым лісцем.
Мужчыны і жанчыны апранаюць кароткія спадніцы з травы і гнуткіх галінак. Жаночая спадніца складаецца з 4 розных пластоў, кожны з якіх дадаецца з пераходам да пэўнага ўзросту. Калі спадніца налічвае ўсе 4 пласты, то яе гаспадыня лічыцца дарослай і можа браць шлюб. Дарослыя мужчыны таксама апранаюць доўгія навершы на пенісы.
Канібалізм
У адрозненні ад асмат, ялі не практыкуюць паляванне за галавамі, аднак канібалізм да нядаўняга часу быў шырока распаўсюджанай з'явай. Жыхары адной вёскі часта нападалі на жыхароў іншай толькі для захопу палонных і забойства іх на мяса. Сама назва "ялі" была дадзена суседнімі народамі і значыць "людаед".
Абсалютны нуль тэмпературы
Абсалютны нуль служыць пачаткам адліку абсалютнай тэмпературнай шкалы, напрыклад, шкалы Кельвіна. Па шкале Цэльсія абсалютнаму нулю адпавядае тэмпература −273,15 °C.
З трэцяга пачатка тэрмадынамікі выцякае, што абсалютны нуль тэмпературы дасягнуць немагчыма.
З’явы, назіраемыя блізка ад абсалютнага нуля
Пры тэмпературах, блізкіх да абсалютнага нуля на макраскапічным узроўні могуць назірацца чыста квантавыя эфекты, такія як:
Нерыб
Не́рыб — возера ў Крупскім раёне Мінскай вобласці Беларусі ў басейне ракі Брусята (басейн Бярэзіны), за 22 км у напрамку на поўдзень ад горада Крупкі, за 1,4 км на ўсход ад вёскі Узнаж, за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Захараўка.
Плошча паверхні возера 0,3 км². Даўжыня 0,93 км, найбольшая шырыня 0,47 (0,45 ) км, даўжыня берагавой лініі 2,33 (2,41 ) км. Найбольшая глыбіня 6 м, сярэдняя 2,92 м. Аб’ём вады ў возеры 0,88 млн м³. Плошча вадазбору 31,2 км²
Катлавіна возера рэшткавага тыпу і знаходзіцца ў забалочанай мясцовасці. Схілы катлавіны невыразныя. Вакол возера забалочаная пойма шырынёй да 50 м. Берагі нізкія, тарфяністыя, забалочаныя. Мелкаводдзе шырокае, ілістае. Дно высцілае сапрапель.
З возера выцякае рака Брусята.
Міхаіл Рыгоравіч Зямцоў
Міхаіл Рыгоравіч Зямцоў (Михаи́л Григо́рьевич Земцо́в;,  — восень , ) — рускі архітэктар, прадстаўнік ранняга барока. Вучыўся ў мастацкай школе пры друкарні Аружэйнай палаты ў Маскве. У 1709 годзе прыехаў у Санкт-Пецярбург і першы час працаваў пад кіраўніцтвам Даменіка Трэзіні. З начальнік 1720-х гг. прымаў удзел у ажыццяўленні планіроўкі Летняга саду ў Пецярбургу (у т. л. пабудаваў «Залу для слаўных урачыстасцяў», 1725, разабраны ў 1731), у стварэнні палацава-паркавага ансамбля ў Пецяргофе, палаца і парку Кадрыёрг у Таліне (1718-25). Іншыя працы: Італьянскі дом на Фантанцы (1726-28, не захаваўся), царква Сімяона і Ганны (скончана ў 1734), Анічкаў палац (1741-50, сумесна з Г. Д. Дзмітрыевым; пазней перабудаваны) — у Пецярбургу. З 1737 — адзін з кіраўнікоў Камісіі аб санкт-пецярбургскім будаўніцтве; сумесна з І. К. Корабавым скончыў (1741) працу па складанні рускага архітэктурна-будаўнічага кодэкса, распачатую П. М. Яропкіным.
Туранкоў
Туранкоў — прозвішча.
Марыя Базілідэс
Марыя Базілідэс, або Башылідэш (Basilides Mária;, , Венгрыя — ) - венгерская спявачка (кантральта).
Скончыла ў 1911 годзе Музычную акадэмію імя Ф. Ліста ў Будапешце. Салістка Народнай оперы (Будапешт), з 1915 — Венгерскага дзяржаўнага опернага тэатра.
Сярод партый: Арфей («» К. Мантэвердзі), Кармэн («Кармэн» Ж. Бізэ), Даліла («» К. Сен-Санса), Ірадыяда («». Р. Штрауса), кантральтавыя партыі ў операх Р. Вагнера. Выконвала сола ў араторыях І. С. Баха, Г. Ф. Гендэля, рэквіеме В. А. Моцарта.
Вульф
Вульф (Wulf, Wulff, Woolf) — нямецкае, англа-саксонскае прозвішча і яўрэйскае прозвішча.
NGC 2185
NGC 2185 (іншае абазначэнне — LBN 997) — адбівальная туманнасць у сузор’і Аднарог.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сулюс
Сульс (ثلثثلث‎‎ — літар. траціна) — разнавіднасць стылю арабскай каліграфіі з круглявымі і пераплеценымі формамі літар, часцей выкарыстоўваецца для загалоўкаў, чым для напісання асноўнага тэксту. У XI стагоддзі сулюс выцесніў распаўсюджанае да таго куфічнае пісьмо.
Рудня-Хочынска
Рудня-Хочынска (Рудня-Хочинська) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Грамабоі (фільм)
«Грамабоі» (англ. Thunderbolts) — будучы амерыканскі супергеройскі фільм, заснаваны на аднайменнай камандзе Marvel Comics. Вытворчасцю зоймецца кампанія Marvel Studios, а распаўсюджваннем — Walt Disney Studios Motion Pictures. З'яўляецца 37-й па ліку стужкай у медыяфраншызе «Кінематаграфічны сусвет Marvel» (КСМ).
Фільм выйдзе ў пракат 26 ліпеня 2024 года.
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Свіслач)
Свята-Раства-Багародзіцкая царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Свіслач Гродзенскай вобласці. Знаходзіцца на вул. Каліноўскага, 2.
Гісторыя
26 ліпеня 2013 года, указам архіепіскапа Арцемія на пасаду святара прыходу храма быў прызначаны іерэй Сергій Тарасевіч.
Трыцаўка
Тры́цаўка — рака ў Беларусі, у Дзятлаўскім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Шчара (басейн Нёмана).
Свята-Раства-Багародзіцкая царква (Свіслач)
Гісторыя
22 чэрвеня 2019 года храм асвяціў арцыпіскуп Арцемій.
Пры храме дзейнічае нядзельная школа.
Трыцаўка
Даўжыня ракі складае 15 км. Плошча вадазбору 64 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 3,2 м/км. Выток Трыцаўкі знаходзіцца за 1,5 км у напрамку на ўсход ад вёскі Малдавічы. Упадае ў Шчару ў напрамку на паўднёвы захад ад вёскі Гарадкі. Вадазбор у межах Верхнянёманскай нізіны.
Абышчэ
Абышчэ (Оби́ще) — вёска ў Алэўскім раёне Жытомірскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Алэўскай гарадской абшчыны.
Канстытуцыя СССР
Канстытуцыя СССР — асноўны закон Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік, якіх было тры: 1924, 1936 і 1977 гадоў.
Канстытуцыя СССР 1924 года
Першая канстытуцыя была зацверджана Другім з’ездам Саветаў СССР у студзені 1924 года. Дзяржаўны лад на базе савецкай улады і дыктатуры пралетарыяту, замацаваны ў Канстытуцыі 1924 гады, адлюстроўваў шматнацыянальны характар Савецкага Саюза. Прыняцце Канстытуцыі спрыяла прызнанню СССР замежнымі дзяржавамі. Па меры неабходнасці ў тэкст Канстытуцыі ўносіліся змены і дапаўненні.
Дагавор аб утварэнні СССР
Дамова ў рэдакцыі Канстытуцыі 1924 года ўключаў 11 частак:
Асноўныя палажэнні Канстытуцыі 1924
Першая саюзная Канстытуцыя дала вычарпальны пералік прадметаў вядзення. Па Канстытуцыі да выключнага ведання Саюза былі аднесены:
Зацвярджэнне і змяненне асноў Канстытуцыі знаходзіліся ў выключнай кампетэнцыі З’езду Саветаў СССР. За саюзнай рэспублікай захоўвалася права выхаду з СССР, тэрыторыя магла быць зменена толькі з яе згоды. Усталёўвалася адзінае саюзнае грамадзянства. Вярхоўным органам СССР аб’яўляўся З'езд Саветаў СССР, выбіраўся ад гарадскіх Саветаў і ад губернскіх з’ездаў Саветаў. Пры гэтым усталёўвалася сістэма непрамых выбараў дэлегатаў з’езду. У перыяд паміж з’ездамі вярхоўным органам улады быў Цэнтральны Выканаўчы Камітэт (ЦВК) СССР, які складаўся з Саюзнага савета (які абіраўся з’ездам з прадстаўнікоў рэспублік прапарцыйна насельніцтву) і Савета нацыянальнасцей (складзенага з прадстаўнікоў саюзных і аўтаномных рэспублік). У прамежках паміж сесіямі ЦВК СССР вышэйшым заканадаўчым органам быў Прэзідыум ЦВК СССР (выбіраўся на сумесным пасяджэнні палат), які мог прыпыняць дзеянне пастаноў з’ездаў саветаў саюзных рэспублік і адмяняць пастановы СНК СССР, Наркаматаў СССР, ЦВК і СНК саюзных рэспублік. ЦВК СССР фарміраваў вышэйшы выканаўчы і распарадчы орган — Савет народных камісараў СССР, у які ўваходзіў старшыня СНК, яго намеснікі і дзесяць наркамаў. Змена статусу саюзных рэспублік у працэсе стварэння СССР выявілася ў тым, што яны сталі часткай федэратыўнага саюза і траплялі ў падпарадкаванне яго органаў улады і кіравання. Юрысдыкцыя рэспубліканскіх органаў стала распаўсюджвацца на тыя сферы і пытанні, якія не складалі выключную кампетэнцыю Саюза. Інтарэсы рэспублік былі прадстаўлены ў структурах саюзных органаў (Прэзідыум ЦВК СССР, Савет нацыянальнасцей) іх прадстаўнікамі. Па Канстытуцыі цэнтр атрымліваў значныя паўнамоцтвы для кантролю перыферыі. Канстытуцыя ставіла мэтай стварэнне новай палітычнай культуры — «пралетарскай па змесце і нацыянальнай па форме», і ўяўляла сабой кампраміс паміж камуністычнымі планамі ўсеагульнага аб’яднання і нацыянальнымі традыцыямі.
Канстытуцыя СССР 1936 года
Другая канстытуцыя была прынятая VIII ўсесаюзным надзвычайным з’ездам Саветаў 5 снежня 1936, і дзейнічала да 1977 года. Неафіцыйныя назвы: «Сталінская канстытуцыя», радзей — «Канстытуцыя перамоглага сацыялізму».
У Канстытуцыю неаднаразова ўносіліся змены (усяго — 53).
Структура Канстытуцыі 1936
Структура Канстытуцыі СССР 1936 г.:
Змест
Канстытуцыя абвясціла, што сацыялізм у СССР перамог і ў асноўным пабудаваны. Гэта азначала, што знішчана прыватная ўласнасць на сродкі вытворчасці і эксплуататарскай класы (і такім чынам пралетарыят больш не існуе, г.зн. дыктатура пралетарыяту — пройдзены этап), перамаглі сацыялістычныя вытворчыя адносіны. Эканамічнай асновай абвяшчалася планавая сацыялістычная сістэма гаспадаркі, якая абапіраецца на сацыялістычную ўласнасць у двух яе формах — дзяржаўную і калгасна-кааператыўную.
Упершыню ў гісторыі Савецкай дзяржавы Канстытуцыя 1936 года ўсім грамадзянам давала роўныя правы:
Абвяшчаліся недатыкальнасць асобы і таямніца перапіскі. Зямля, яе нетры, воды, лясы, заводы, фабрыкі, шахты, руднікі, чыгуначны, водны, наземны і паветраны транспарт, банкі, сродкі сувязі аб’яўляліся ўсенародным набыткам; зямля, якую займаюць калгасы, перадавалася ім у вечнае карыстанне.
Вышэйшай заканадаўчай уладай у краіне аб’яўляўся двухпалатны Вярхоўны Савет СССР, а ў перапынках паміж яго сесіямі — Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР. У канстытуцыі адсутнічала пасада аднаасобнага прэзідэнта краіны, а функцыі «калектыўнага прэзідэнта» ўскладаліся на Прэзідыум Вярхоўнага Савета; прадугледжвалася роўнасць палат Вярхоўнага Савета і яго права ствараць следчыя і рэвізійныя камісіі па любым пытанні; замацоўвалася адказнасць дэпутатаў перад выбаршчыкамі і права адклікаць тых, хто не апраўдвае аказаны ім давер. Урад краіны захоўваў сваю назву — Савет Народных Камісараў СССР, але ў 1946 годзе ён быў ператвораны ў Савет Міністраў СССР. Урад з’яўляўся вышэйшым выканаўчым органам, падсправаздачным Вярхоўнаму Савету і яго Прэзідыуму.
Канстытуцыя СССР 1977 года
Трэцяя канстытуцыя была прынятая 7 кастрычніка 1977 года Вярхоўным Саветам СССР. Яна замацавала аднапартыйную палітычную сістэму (артыкул 6) і ўвайшла ў гісторыю як «канстытуцыя развітога сацыялізму».
Структура Канстытуцыі 1977
Канстытуцыя ўтрымлівала 9 раздзелаў, 21 частку і 174 артыкула.