cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Будызм
Медытацыя
Медытацыя — працэс самапаглыблення з мэтай самадасканалення, пры якім істота застаецца сам-насам са сваёю свядомасцю. Мэтай медытацыі з’яўляецца дасягненне стану адсутнасці думак альбо стану розуму, «які нагадвае прастору» (стану пустаты), Вызваленне з Кола Перанараджэнняў, дасягненне спакою, знішчэнне (цярпення), развіццё мудрасці, дасягненне Асвятлення, стану Нірваны, атрыманне непасрэдных ведаў, паляпшэнне здароўя і такім чынам прадаўжэнне працягласці жыцця з мэтай дапамагчы іншым істотам вызваліцца з цярпення і г. д.
Карма
Карма альбо карман з Санскрыту कर्म (Палі: kamma) з’яўляецца асноўным і вельмі важным паняццем Навукі Абуджанага. Даслоўна гэта слова азначае «дзеянне» альбо «чын»; што-кольвек нехта робіць, гаворыць альбо думае паўстае карма. У Будыйскім значэнні не азначае выніку, які акрэсліваецца як плён (Санскрыт, Палі: vipaka), эфекту альбо прызначэння. Правіла прычыны і наступства называецца ў мове Палі kamma-vipaka (дзеянне-плён) і гаворыць, што кожны ўчынак мае свае наступствы — добрыя ўчынкі вяртаюцца ў выглядзе шчасця, злыя ўчынкі — у выглядзе цярпення.
Карма з’яўляецца рухавіком, які прыводзіць у рух кола цыкла некантраліруемага перанараджэння. Карме падлягаюць усе неасветленыя істоты.
Словы Абуджанага з Сутры Аздобы Махаяны аб дзеянні негатыўнай кармы:
Словы Абуджанага з Дхамапады аб дзеянні негатыўнай і станоўчай кармы:
Як паўстае карма?
У выпадку наяўнасці ўсіх чатырох элементаў кармічнае наступства з’яўляецца наймацнейшым і вынік чыну будзе найбольш інтэнсіўны. Напрыклад: кіроўца, які ненаўмысна выклікаў аварыю і зраніў пешага: (1) быў свядомы, што машына з’яўляецца небяспечным сродкам перамяшчэння і можа выклікаць аварыю і цярпенне іншых, (2) не хацеў яго скрыўдзіць, (3) аднак гэта зрабіў, (4) зусім не быў з таго задаволены. У гэтым выпадку пакінуты кармічны след у розуме няўдалага кіроўцы будзе толькі частковы.
Елызавэтградка
Елызавэтградка (Єлизаветградка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Алэксандрыўскім раёне Кіраваградскай вобласці Украіны. Паселішча пад назвай «Мыхайліўка» заснавана казакамі і сялянамі-ўцекачамі ў 1730-1740-я гг. У 1830 г. сяло перайменавалі на Елызавэтградку — па назве размешчанага тут Елісаветградскага палка.
Будызм
Будыйскія ўказанні
Указанні — у Будызме азначаюць збор парадаў альбо рэкамендацый для неасветленых асоб, якія дазваляюць ім пазбегнуць негатыўнай кармы. У розных Будысцкіх традыцыях фармулююцца ў крыху розных формах, тым не меней іх змест застаецца нязменны. Найчасьцей замест слова «наказ» альбо «запаведзь» ужываецца менавіта слова «ўказанне», паколькі маюць яны характар дабравольнага абавязання. Буда казаў, што добра іх прытрымлівацца, аднак нікому не могуць быць навязаныя.
Першая Будыйская Запаведзь
Абавязуюся прытрымлівацца запаведзі, устрымлівацца ад адбірання жыя.
У адрозненні ад рэлігіяў, дзе запаведзь «не забівай» адносіцца толькі да чалавека, Будыйская запаведзь мае на ўвазе кожную істоту, якая мае цела, кожнае стварэнне, якое здольна адчуваць. Словы Буды з Дхамапады:
Пяць Указанняў
Прытрымліванне прынамсі Пяці Указанняў, а таксама прыняе прыстанішча ў Трох Каштоўнасцях адрознівае вучня Буды ад небудыста.
Погляд на Будызм
Шляхетная Васмёркавая Сцежка дае магчымасць разглядаць Будызм як тры фундаментальныя практыкі:
Класіфікаванне Будызму як рэлігіі з’яўляецца памылкай, паколькі Навука Абуджанага не грунтуецца на веры ў кагокольвек альбо штокольвек, у тым ліку не грунтуецца на веры ў кіруючага светам Бога. Буда заўсёды адзначаў, што навучае аб «цярпенні і канцы цярпення», а ягоя навукі павінны мець перадусім практычнае прымяненне і служыць вызваленню з цярпення. Добра адлюстроўвае стаўленне Буды да рэлігіяў прыповесць «Ці існуе Бог?», а таксама наступныя словы Абуджанага:
Гары Кэхіл
Гары Джэймс Кэхіл (Gary James Cahill; нар., Дронфілд, Англія) — англійскі футбаліст, абаронца. Ігрок нацыянальнай зборнай Англіі (2010—2018). У асноўным гуляў на пазіцыі цэнтральнага абаронцы, але дзякуючы сваёй хуткасці і гульнявой тэхніцы мог выкарыстоўвацца на пазіцыях крайняга абаронцы і апорнага паўабаронцы.
Клубная кар’ера
Кэхіл пачаў сваю гульнявую кар’еру ў акадэміі «Дронфілда», які выступаў у мясцовай лігі Дэрбішыра. У 2000 годзе ён далучыўся да акадэміі «Астан Вілы», дзе і працягнуў сваё развіццё. У сезоне 2004/05, яшчэ не маючы гульнявой практыцы ў «Астан Віле», ён на правах арэнды перайшоў у «Бернлі», дзе па заканчэнні сезона быў прызнаны лепшым іграком клуба. Добрая гульня ў арэндзе дала яму права дэбютаваць за асноўны склад «Астан Вілы». У 2007 годзе ён на правах трохмесячнай арэнды перайшоў у клуб роднага горада «Шэфілд Юнайтэд». 30 студзеня 2008 года Гары падпісаў кантракт з клубам «Болтан Уондэрэрс», сума трансферу склала 5 млн фунтаў стэрлінгаў. У гэтым клубе Кэхіл паказваў добрыя вынікі і прабыў там пяць сезонаў. За гэты час ён стаў трывалым іграком асновы і віцэ-капітанам клуба, а таксама дэбютаваў у складзе нацыянальнай кманды.
30 снежня 2011 года галоўны трэнер «рысакоў» Оўэн Койл пацвердзіў, што «Чэлсі» ўзгадніў кошт трансферу футбаліста ў зімовае трансфернае акно 2012 года. З 2016 года часам выконваў функцыі капітана каманды, а з 2017 года, пасля зыходу Джона Тэры, стаў капітанам «Чэлсі» на трывалай аснове. Па заканчэнні кантракта ў чэрвені 2019 года пакінуў лонданскі клуб.
У жніўні 2019 года стаў іграком «Крыстал Пэлас». Гуляў у клубе да канца сезона 2020/21. У жніўні 2021 года далучыўся да «Борнмута», разам з якім па выніках сезона 2021/22 выйшаў у Прэм’ер-лігу, пасля чаго пакінуў клуб.
У лістападзе 2022 года абвясціў аб завяршэнні прафесійнай кар’еры.
Міжнародная кар’ера
Кэхіл быў адным з ліку ігракоў запрошаных Сцюартам Пірсам ў свой першы склад моладзевай зборнай Англіі, пасля прызначэння яго на пасаду галоўнага трэнера. На першую гульню, 6 лютага 2007 года, супраць моладзевай зборнай Іспаніі, Гары не трапіў у стартавы склад. Ён дэбютаваў за моладзевую зборную на «Уэмблі», выйшаўшы ў цэнтры абароны разам з Энтанам Фердынандам.
4 чэрвеня 2009 года Кэхіл быў упершыню выкліканы ў асноўную зборную Англіі на матч супраць зборнай Казахстана, бо Рыа Фердынанд атрымаў траўму, але дэбюту яму давялося чакаць больш за год. Дэбютаваў за асноўную зборную краіны 3 верасня 2010 года, выйшаўшы на змену Майклу Доўсану ў матчы супраць зборнай Балгарыі на «Уэмблі».
Стыль гульні
Кэхіл вядомы сваімі тэхнічнымі магчымасцямі, хуткасцю, добра гуляе ў паветры і мае выдатны галавы нюх. Галоўны трэнер «Чэлсі» Андрэ Вілаш-Боаш выказаўся пра Кэхіла: «Я лічу, што яго тэхніка з’яўляецца цудоўнай, а яго хуткасць проста мяне ўздрыгвае».
Дасягненні
«Чэлсі»:
Маршалак вялікі літоўскі
Маршалак вялікі літоўскі (да Люблінскай уніі 1569 маршалак земскі літоўскі) — адна з цэнтральных пасад у Вялікім Княстве Літоўскім. Кіраваў дваром вялікага князя, прымаў замежных паслоў, найвышэйшых урадоўцаў дзяржавы, назіраў за этыкетам, загадваў прыдворнай стражай і каралеўскай гвардыяй, сачыў за бяспекай манарха, прызначаў дваранаў. Фактычна выконваў функцыі сучаснага міністра ўнутраных спраў.
Пасада ўтварылася ў час праўлення вялікага князя Ягайлы, відаць, у 1398.
У Рэчы Паспалітай фармальна лічыўся роўны маршалку вялікаму кароннаму і выконваў такія самыя абавязкі ў Вялікім Княстве Літоўскім. Аднак у іерархіі саступаў кароннаму маршалку. Мог выконваць абавязкі кароннага маршалка ў яго адсутнасць. Пасля Люблінскай уніі (1569) засядаў у Сенаце.
Шанхай Мастэрс 2007 (снукер)
Шанхай Мастэрс 2007 (Shanghai Masters 2007) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 6 па 12 жніўня 2007 года на шанхайскай гранд-сцэне, у Шанхаі, Кітай. Турнір стаў першым розыгрышам Шанхай Мастэрс, які стаў праходзіць штогод. Прызавы фонд турніру склаў £250,000, з якіх £48,000 атрымаў пераможца.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру склаў £250,000. Пераможца турніру атрымаў £48,000.
Аляксей Максімавіч Каледзін
Аляксе́й Максі́мавіч Кале́дзін (Алексей Максимович Каледин; 24 кастрычніка года, станіца Усць-Хапёрская,, Расійская імперыя — 29 студзеня 1918, Новачаркаск) — рускі военачальнік, генерал ад кавалерыі, дзеяч Белага руху.
Шанхай Мастэрс 2007 (снукер)
Рэйтынгавыя ачкі
Шанхай Мастэрс 2007 меў такое ж размеркаванне рэйтынгавых ачкоў, як і на іншых турнірах у сезоне, акрамя трох найбуйнейшых (Гран-пры, чэмпіянат Вялікабрытаніі і чэмпіянат свету). Пераможца турніру атрымаў 5000 рэйтынгавых ачкоў. Пры гэтым за перамогі на Гран-пры, чэмпіянаце Вялікабрытаніі і чэмпіянаце свету снукерысты атрымлівалі 6250, 7500 і 10000 адпаведна.
Уайлдкард раўнд
Восем кітайскіх аматараў атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Ян Цынцянь, Цаа Кайшэн, Цаа Сіньлун, Цзінь Лун, Лю Чуан, Ах Булацзян, Сяа Гадун і Юй Дэлу. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць васьмярых гульцоў з самымі нізкімі нумарамі пасеву, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Скота Мак-Кензі, Сцюарта Пэтмана, Фергала О'Браена, Эдрыяна Ганэла, Дамініка Дэйла, Тоні Драгі, Майкла Джаджа і Майка Дана.
Фінал
Для абодвух фіналістаў, Дамініка Дэйла і Раяна Дэя, Шанхай Мастэрс стаў першым турнірам у сезоне 2007/2008.
Для Дэйла фінал Шанхай Мастэрс стаў другім рэйтынгавым фіналам у кар'еры. Да гэтага ён перамог у сваім адзіным фінале на Гран-пры 1997 года Джона Хігінса з лікам 9:6. У прафесійнай кар'еры Раяна Дэя гэты фінал таксама стаў другім на рэйтынгавых турнірах: у фінале кубка Мальты 2007 года ён саступіў Шону Мёрфі з лікам 4:9.
Уілард Фрэнк Лібі
Уілард Фрэнк Лібі (Willard Frank Libby;, , штат Каларада — ) — амерыканскі фізіка-хімік. Нобелеўская прэмія па хіміі (1960).
Біяграфія
Атрымаў ступені бакалаўра (1931) і доктара хіміі (1933) у Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі; там жа выкладаў хімію (1933-1945). У 1945-1959 гадах працаваў у інстытуце ядзерных даследаванняў і Чыкагскім універсітэце. З 1959 прафесар хіміі Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Лос-Анджэлесе.
Мацкі (Лашанскі сельсавет)
Мацкі́ (, Мацки) — вёска ў Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лашанскага сельсавета.
Аляксандр Сяргеевіч Даргамыжскі
Аляксандр Сяргеевіч Даргамы́жскі (, с. Троіцкае, цяпер Тульская вобласць, Расія — ) — рускі кампазітар; адзін з заснавальнікаў рускай класічнай музычнай школы (разам з М. Глінкам). Атрымаў рознабаковую (у т. л. музычную) хатнюю адукацыю.
Творчасць
Паслядоўнік М. Глінкі, самабытна развіваў яго традыцыі. Верны аснощным прынцыпам народнасці, нацыянальнай характэрнасці музыкі, Даргамыжскі праклаў новыя шляхі ў рускім музычным мастацтве, абнавіў прыёмы і сродкі музычнай выразнасці.
Яго найбольш вядомы твор — опера «Русалка» (1856) знаменавала нараджэнне новага жанру — народна-бытавой псіхалагічнай музычнай драмы. На аснове меладызаванага рэчытатыву, блізкага да жывых інтанацый гаворкі, стварыў тып рэчытатыўнай оперы («» на тэкст А. С. Пушкіна; скончана Ц. Кюі і М. Рымскім-Корсакавым, 1872). Даргамыжскі ўпершыню ўвасобіў у музыцы тэму сацыяльнай няроўнасці, узбагаціў жанры вакальнай лірыкі: рамансы «Я вас любіў», «Вяселле», «Начны зефір», «I сумна, і нудна», песня «Млынар», драматычная песня «Стары капрал», сатырычна-камічныя песні «Чарвяк», «Тытулярны саветнік». 3 іншых твораў: опера «Эсмеральда» (1847), опера-балет «Трыумф Вакха» (1848); для аркестра: жарт-фантазія «Баба-яга, або 3 Волгі nach Riga» (1862), «Маларасійскі казачок» (1864), «Чухонская фантазія» (1867).
Даргамыжскі акрэсліў новыя шляхі ў оперным і камерна-вакальных жанрах, якія вядуць да творчасці М. Мусаргскага, П. Чайкоўскага і інш. рускіх кампазітараў.
Раймандс Паўлс
Раймандс Паўлс (Raimonds Pauls; нар., Рыга) — латышскі кампазітар, піяніст, дырыжор, дзяржаўны дзеяч. Народны артыст Латвіі (1976). Народны артыст СССР (1985). Ганаровы член Латвійскай АН.
Біяграфія
Скончыў Латвійскую кансерваторыю па класе фартэпіяна (1958; кампазіцыі вучыўся ў Я. Іванова, 1962—65), у 1979—83 выкладаў у гэтай кансерваторыі. Лаўрэат 1-га Усесаюзнага конкурсу маладых кампазітараў (1961). 3 1964 мастацкі кіраўнік Рыжскага эстраднага аркесгра, з 1972 вакальна-інсгрументальных ансамбляў «Мода», «Рэмікс», дзіцячага «Зязюлька». 3 1982 галоўны рэдактар музычных перадач і кіраўнік джаз-аркестра Латвійскага радыё, старшыня Дзяржаўнага камітэта Латвіі па культуры. 3 1988 міністр культуры Латвіі, з 1993 саветнік прэзідэнта Латвіі па пытаннях культуры і мастацтва. У 1998—2000 старшыня Новай партыі. Балаціраваўся на пасаду прэзідэнта ў 1999 годзе.
Аўтар 6 мюзіклаў, у т.л. «Сястра Кэры», «Шэрлак Холмс» (паст. абодва 1979), «Лясны лебедзь» (1995), зінгашпіля «Вялікая ўдача» (паст. 1977), 4 балетаў, у т.л. «Кубінскія мелодыі» (паст. 1963), балетных мініяцюр, эстраднай музыкі і папулярных песень (больш як 350), джазавых кампазіцый, адметных пераўтварэннем інтанацый латышскага фальклору, музыкі для тэатра і кіно, апрацовак народных песень і інш. Асаблівую вядомасць кампазітару прынеслі песні «Лісце жоўтае», «Мільён пунсовых руж», «Без мяне» і інш. Прэзідэнт акцыянернага таварыства «Музычны цэнтр «Вернісаж».
Прэміі і ўзнагароды
Дзяржаўная прэмія Латвіі (1977).
Іпаліт Віктаравіч Савіцкі
Іпалі́т Ві́ктаравіч Саві́цкі (Ипполит Викторович Савицкий; 31 студзеня 1863 года, горад Севастопаль Таўрычаскай губерні, Расійская імперыя — 9 кастрычніка 1941 года, Парыж, Францыя) — генерал-лейтэнант Рускай арміі, удзельнік Белага руху ў Расіі падчас Грамадзянскай вайны ў Расіі. Камандуючы Туркестанскай арміяй.
Чэмпіянат свету па снукеры 2017
Турнір
Чэмпіянат свету 2017 года стаў 83-м чэмпіянатам свету па снукеры, які штогод праходзіў з 1927 года з перапынкамі з 1941 па 1945 гады і з 1958 па 1963 гады. Турнір з'яўляецца адным з трох турніраў Трайной снукернай кароны (разам з чэмпіянатам Вялікабрытаніі і Мастэрс), а таксама самым прэстыжным і самым высокааплатным з усіх снукерных спаборніцтваў. З самога заснавання чэмпіянат свету праходзіў у розных гарадах Англіі, а таксама на востраве Джэрсі (1957), у Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы (1965) і ў Аўстраліі (1971, 1975). З 1977 года сусветнае першынства праходзіць на арэне тэатру Крусібл у Шэфілдзе.
Чэмпіянат свету 2017 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся 19-м і апошнім рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
Матчы асноўнай стадыі турніру (31 паядынак) гуляліся на двух сталах арэны тэатру Крусібл, а кваліфікацыя спаборніцтва праходзіла ў міжнародным спартыўным цэнтры «Ponds Forge» у Шэфілдзе, Англія і скончылася за некалькі дзён да пачатку чэмпіянату свету.
Прыазоўскэ
Прыазоўскэ (Приазо́вське) — пасёлак гарадскога тыпу ў Прыазоўскім раёне Запарожскай вобласці Украіны. Паселішча размешчана на аўтамагістралі Растоў — Адэса за 25 км ад Мелітопаля і за 20 км ад узбярэжжа Азоўскага мора ў стэпавай прыроднай зоне.
Чэмпіянат свету па снукеры 2017
Прызавыя грошы
Кампанія Betfred у сёмы раз і ў трэці раз запар спансіравала чэмпіянат свету па снукеры. Прызавы фонд турніру ўзрос у параўнанні з мінулым годам на £249,900 і склаў £1,750,000 (найвышэйшы прызавы фонд на чэмпіянаце свету з 2003 года). Таксама на £45,000 больш у параўнанні з чэмпіянатам свету 2016 атрымаў пераможца турніру — £375,000, якія сталі новым рэкордным першым прызам асобнага турніру ў гісторыі снукера.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады.
Фармат турніру
На чэмпіянаце свету 2017 прынялі ўдзел 144 гульцы, з якіх 128 — удзельнікі мэйн-тура і 16 — аматары. 128 удзельнікаў — гульцы з нумарамі пасеву з 17 па 144 пачалі турнір з першага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне (64 гульні), які праходзіў за 10 дзён да асноўнай стадыі. Пасля гэтага пераможцы гулялі паміж сабой у другім раўндзе (32 гульні) і ў заключным трэцім (16 гульняў). Пры гэтым пасеў чэмпіянату прадвызначаў немагчымасць сустрэчы гульцоў з нумарамі пасеву з 17 па 80 раней за другі кваліфікацыйны раўнд, гульцоў з нумарамі пасеву з 17 па 48 раней за трэці раўнд, а снукерысты з нумарамі пасеву з 17 па 32 увогуле не маглі патрапіць адзін на аднаго ў кваліфікацыі. Кваліфікацыя чэмпіянату свету ў чацвёрты раз запар праходзіла ў міжнародным спартыўным цэнтры «Ponds Forge» у Шэфілдзе, Англія. Такім чынам, у асноўную стадыю спаборніцтва свету выйшлі 16 гульцоў, якія далучыліся да 16 снукерыстаў з нумарамі пасеву з 1 па 16.
16 пераможцаў трэцяга кваліфікацыйнага раўнда і 16 гульцоў, якія трапілі на чэмпіянат без кваліфікацыі, гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/16 фіналу, дзе члены дзвюх гэтых груп гулялі паміж сабой. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу чэмпіянату свету. Пяць раўндаў асноўнай стадыі праходзілі на працягу семнаццаці дзён на самай вядомай снукернай арэне ў свеце ў тэатры Крусібл у Шэфілдзе, Англія.
Соценныя брэйкі
У 111 матчах кваліфікацыі да чэмпіянату свету гульцы аформілі 84 соценныя серыі, што на 48 сэнчуры менш, чым у 112 матчах у 2016 годзе.
Лідарам па колькасці соценных серый стаў Гэры Уілсан, які зрабіў 8 сэнчуры-брэйкаў, у тым ліку максімальны, і ўпершыню ў кар'еры прайшоў кваліфікацыю. За серыю ў 147 ачкоў, які Уілсан выканаў у першым матчы кваліфікацыі супраць Джоша Буало, 31-гадовы англічанін атрымаў £1000 фунтаў у якасці прыза за найвышэйшы брэйк кваліфікацыі і яшчэ £1000 у якасці пераходнага прыза за максімальную серыю. Гэты максімальны брэйк стаў 131-м у гісторыі снукера, 13-м у сезоне і 3-м у кваліфікацыях да чэмпіянату свету, а таксама 2-м у кар'еры Уілсана.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2017 прымалі ўдзел 16 гульцоў, якія мелі найвышэйшыя нумары пасеву, а таксама 16 снукерыстаў, якія перамаглі ў матчах трэцяга кваліфікацыйнага раўнда.
41-гадовы Роні О’Саліван прымаў удзел у 25-й асноўнай стадыі чэмпіянату свету запар, не прапусціўшы ніводнага турніру са свайго дэбютнага розыгрышу 1993 года. 46-гадовы Пітэр Эбдан гуляў на 24-м чэмпіянаце свету, прапусціўшы розыгрышы 2014 і 2015 года пасля свайго дэбютнага турніру ў 1992 годзе. У 23-і раз запар у Крусібле гуляў 41-гадовы Джон Хігінс, які дэбютаваў у 1995 годзе.
У 2017 годзе ў Крусібл патрапілі 5 дэбютантаў: Чжоу Юэлун (37), Дэвід Грэйс (51), Гэры Уілсан (59), Янь Бінтаа (63) і Напон Саенхам (72).
З усіх удзельнікаў максімальную колькасць чэмпіёнскіх тытулаў меў Роні О’Саліван (5 тытулаў: 2001, 2004, 2008, 2012, 2013) і ў выпадку чарговай перамогі мог зраўняцца са Стывам Дэвісам, які выйграў 6 чэмпіянатаў свету. Апроч О'Салівана чэмпіёнамі свету станавіліся яшчэ сем удзельнікаў турніру: Джон Хігінс (4 тытулы: 1998, 2007, 2009, 2011), Марк Сэлбі (2 тытулы: 2014, 2016), Сцюарт Бінэм (2015), Ніл Робертсан (2010), Грэм Дот (2006), Шон Мёрфі (2005) і Пітэр Эбдан (2002).
Самым узроставым удзельнікам асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2017 года стаў 46-гадовы Пітэр Эбдан. Роры Мак-Лаўду падчас турніру таксама было 46 гадоў, а Фергалу О'Браену — 45. Самым маладым гульцом, які патрапіў на сусветнае спаборніцтва, стаў 17-гадовы Янь Бінтаа. Кітаец, якому на момант пачатку чэмпіянату было 17 гадоў і 2 месяцы, стаў другім самым маладым снукерыстам у гісторыі Крусібла і быў блізкі да рэкорднага дасягнення Лукі Брэсэля, які дэбютаваў на чэмпіянаце свету ў 2012 годзе ва ўзросце 17 гадоў і 45 дзён. Чжоу Юэлуну падчас спаборніцтва было 19 гадоў, а Луку Брэсэлю — 22.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх чэмпіянатах свету.
Катыроўкі букмекераў
15 красавіка, у дзень пачатку чэмпіянату свету, але да пачатку першага матча афіцыйны спонсар турніру кампанія Betfred выставіла наступныя каэфіцыэнты на перамогу ўдзельнікаў ва ўсім чэмпіянаце.
Расклад і кошт квіткоў
Чэмпіянат свету 2017 года пройдзе на працягу 17 дзён (з суботы 15 красавіка па панядзелак 1 мая) за двума сталамі (паўфіналы і фінал пройдуць за адным сталом) на арэне тэатру Крусібл у Шэфілдзе, Англія. Кожны дзень на чэмпіянаце будзе праходзіць па тры ці дзве гульнявыя сесіі. Кошт квіткоў на матчы спаборніцтва залежыць ад стадыі турніру, сесіі (чым пазней пачынаецца сесія, тым даражэй каштуюць квіткі), дня тыдня (часам у выходныя дні квіткі каштуюць даражэй). На матчы першага раунда квіткі каштуюць ад £20 да £35, на матчы другога раунда — ад £25 да £35, на чвэрцьфіналы — ад £35 да £45, на паўфіналы — ад £45 да £55, на фінальны паядынак — ад £65 да £80.
Брэйкі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага гульца.
Змены ў рэйтынгу
У табліцы прадстаўлены змены ў сусветным рэйтынгу ў рамках топ-64 пад дзеяннем вынікаў чэмпіянату свету.
Тамара Барысаўна Варфаламеева
Тамара Барысаўна Варфаламе́ева (, в. Малое Сцяпанава, Касалапаўскі раён, Рэспубліка Марый Эл) — беларускі этнамузыколаг. Кандыдат мастацтвазнаўства (1983).
Біяграфія
Скончыла ў 1970 годзе Беларускую кансерваторыю. З 1981 года ў Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі.
Члены Беларускага саюза кампазітараў ‎з 1981 года.
Навуковая дзейнасць
Даследуе гісторыю, тэорыю і эстэтыку беларускага музычнага фальклору, яго сістэмную тыпалогію і арэальныя стылявыя характарыстыкі, палеагеаграфію і этнамузычную дыялекталогію. У сферы практычнай фалькларыстыкі выступае па пытаннях экалогіі традыцыйнай культуры.
Лівонскі ордэн
Лівонскі ордэн, ці Інфлянцкі ордэн (Fratres miliciae Christi de Livonia, Bruder der Ritterschaft Christi von Livland) — каталіцкая дзяржава і ваенная арганізацыя рыцараў ва Усходняй Прыбалтыцы на латышскіх і эстонскіх землях (Інфлянтах) у XIII — XVI стст.
Ордэн мечаносцаў
Створаны (як Ордэн мечаносцаў) у 1202 годзе ў вусці ракі Дзвіна біскупам Альбертам фон Буксгёўдэнам і цыстэрцыянскім абатам. Першапачаткова ордэн называўся Браты рыцарства Хрыстовага (Fratres militae Christi). Афіцыйнай яго мэтай была абвешчана абарона заснаванага ў Інфлянтах лацінскага касцёла і пашырэнне хрысціянства сярод ліваў, латгалаў і эстаў.
У 1205 годзе Папа Рымскі Інакенцій III зацвердзіў ордэн і надаў яму статут на ўзор ордэна храмоўнікаў (тампліераў). Паводле гэтага статута, члены ордэна падзяляліся на братоў-рыцараў, братоў-святароў і братоў-службовых. Браты-рыцары насілі белыя плашчы з выявай чырвонага мяча і крыжа над ім, меч над крыжам быў і на ордэнскай пячатцы (адсюль пашыраная ў сярэдневякоўі назва рыцараў — крыжакі).
Пасля паражэння Ордэна мечаносцаў у 1236 годзе ў Саўлескай бітве, 12 мая 1237 года Папа Рымскі Грыгорый IX далучыў ордэн да Тэўтонскага.
Лівонская вайна і заняпад ордэна
У 1421 годзе быў падпісаны гандлёвы дагавор Ноўгарада з Лівонскім ордэнам. Мір аказаўся нетрывалым, і ў 1444 годзе ўспыхнула вайна Лівоніі з Ноўгарадам і Псковам, якая доўжылася да 1448.
У 1492 годзе для барацьбы з Лівоніяй каля нямецкай крэпасці Нарвы быў заснаваны Івангорад.
У 1500 годзе быў складзена антымаскоўскі дагавор паміж ВКЛ і Лівонскім ордэнам. У час вайны 1501—1503 гг., у 1501 годзе ордэн быў разгромлены рускімі войскамі пры Гельмедзе (каля Дэрпта).
У 1557 годзе Іван IV узяў курс на абвастрэнне адносін з ордэнам — ён адмовіў лівонскім паслам у прыёме. Ордэн быў разгромлены і ліквідаваны ў Лівонскай вайне рускімі войскамі ў 1561.
Апошні гросмайстар Готхард Кетлер, не бачачы сродкаў да захавання незалежнасці Ордэна, па Віленскім дагаворы прыняў (1561) тытул герцага і тым самым спыніў існаванне Ордэна.
Навінка (Мінскі раён)
Наві́нка (, Новинка) — пасёлак у Мінскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Лашанскага сельсавета.
Віктар Максімавіч Чарнабаеў
Віктар Максімавіч Чарнаба́еў (, Новарасійск, РСФСР — ) — беларускі спявак (бас). Народны артыст Беларускай ССР (1964).
Біяграфія
Нарадзіўся 16 мая 1930 года ў Новарасійску.
З 1950 года працаваў у Ансамблі песні і танца Маскоўскай ваеннай акругі. У 1958—2011 гадах — саліст Нацыянальнага акадэмічнага тэатра оперы Беларусі.
Памёр 15 лістапада 2021 года.
Творчасць
Валодаў моцным голасам мяккага тэмбру. Стварыў разнапланавыя вострахарактарныя вобразы. У операх беларускіх кампазітараў выканаў партыі: Даніла («Алеся» Я. Цікоцкага), Гадлеўскі («Яснае світанне» А. Туранкова), Тарас («Калючая ружа» Ю. Семянякі), Пісьмавадзіцель, Паліцэйскі («Джардана Бруна», «Візіт дамы» С. Картэса), Начальнік штаба («Сцежкаю жыцця» Г. Вагнера). Найбольш значныя партыі: Мефістофель («Фаўст» Ш. Гуно), Млынар («Русалка» А. Даргамыжскага), цар Дадон («» М. Рымскага-Корсакава), Дон Базіліо, Дон Бартала («Севільскі цырульнік» Дж. Расіні), Дон Паскуале («» Г. Даніцэці), Уберта («» Дж. Б. Пергалезі), Галіцкі («Князь Ігар» А. Барадзіна), Лепарэла («Дон Жуан» В. А. Моцарта). Сярод інш. работ: Мендоза, Кутузаў («Заручыны ў манастыры», «Вайна і мір» С. Пракоф’ева), Сусанін («Іван Сусанін» М. Глінкі), Філіп II, Рамфіс («Дон Карлас», «Аіда» Дж. Вердзі), Агамемнан («» С. Танеева), Фрол Баеў («» Ц. Хрэннікава), Гарэлаў («Брэсцкая крэпасць» ), Хаванскі, Варлаам («», «Барыс Гадуноў» М. Мусаргскага). Зняўся ў тэлеоперы «Ранак» Вагнера, тэлеварыянце оперы «У пушчах Палесся» А. Багатырова.
Пэтрыкіўка
Пэтрыкіўка (Петриківка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Пэтрыкіўскім раёне Днепрапятроўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр.
Паселішча вядома сваім народным мастацтвам - Пэтрыкіўскім роспісам.
План Даўэса
План Даўэса — план забеспячэння выплаты рэпарацый Германіяй, устаноўлены для яе дзяржавамі пераможцамі (ЗША, Вялікабрытанія, Францыя пасля Першай сусветнай вайны). Распрацаваны ў 1923—1924 гадах міжнародным камітэтам экспертаў на чале з Ч. Даўэсам (адсюль назва). Зацверджаны 16 жніўня 1924 года на спецыяльнай канферэнцыі ў Лондане. Прадугледжваў выдаткаванне Германіі пазыкі ў памеры 200 млн долараў (у т.л. 100 млн банкамі ЗША) для стабілізацыі яе валюты (маркі), устанаўленне кантролю саюзных дзяржаў над германскім дзяржаўным бюджэтам, грашовым абарачэннем, крэдытам і чыгункамі, вызначыў памеры плацяжоў Германіяй у першыя 5 гадоў па 1—1,75 млрд марак у год, потым па 2,5 млрд марак у год. Прыняцце плана Даўэса садзейнічала паскарэнню вываду французскіх і бельгійскіх войск з Рура пасля Рурскага канфлікту ў 1923—1924 гадах, павелічэнню замежных інвестыцый у эканоміку Германіі і, як вынік, аднаўленню германскага эканамічнага патэнцыялу. У 1930 годзе заменены планам Юнга.
Вацлавас Даўнарас
Вацлавас Даўнарас (літ. Vaclovas Daunoras;, , Літва — , , Літва) — літоўскі оперны спявак (бас), педагог, народны артыст СССР (1986).
Біяграфія
Нарадзіўся 1 лютага 1937 года ў Жагарэ. У 1954—1958 гадах выступаў у Дзяржаўным ансамблі песні і танца Літоўскай ССР (пазней — «Летува») пад кіраваннем Ё. Швядаса. У 1962 годзе скончыў Літоўскую кансерваторыю (цяпер Літоўская акадэмія музыкі і тэатра) (Вільнюс) у З. Паўлаўскаса.
У 1960—1971, 1973—1975 і з 1980 года — саліст Літоўскага тэатра оперы і балета (Вільнюс). У 1971—1973 гадах — саліст Дзяржаўнай філармоніі Літоўскай ССР, у 1975—1976 — Каўнаскага музычнага тэатра.
Выступаў у канцэртах, выконваў вакальна-сімфанічныя творы (у тым ліку Рэквіем Дж. Вердзі).
У 1966—1968 гадах стажыраваўся ў тэатры «Ла Скала» (Мілан, Італія), удзельнічаў у спектаклях, дзе сярод іншых спяваў разам Лучана Павароці, які пачынаў кар’еру (партыі Мантэронэ ў оперы «Рыгалета» Дж. Вердзі і Вярхоўны жрэц ў оперы «Ідаменей, цар Крыцкі» В. А. Моцарта). Выступаў з канцэртамі ў Турыне, Венецыі, Балонні, Рыме, Фларэнцыі, Неапалі.
Гастраляваў за мяжой (Расія — Крамлёўскі палац з’ездаў (1962), Вялікі тэатр (1969, 1986), Санкт-Пецярбургская дзяржаўная філармонія імя Д. Д. Шастаковіча (1968), Ленінградскі тэатр оперы і балета імя С. М. Кірава (1976), Балгарыя — Оперны тэатр Русэ (1970), Оперны тэатр Бургаса (1974), Оперны тэатр Варны (1973), Польшча, Чэхаславакія, Германія (1991, 1992), Усходні Берлін (1974, 1975), Швецыя — Оперны тэатр Мальмё (1975), Італія — ​​Каса-дэль-Попала (Турын, 1967), Пікала Скала (Мілан, 1968), 1975), Францыя — Тэатр Капітолія (Тулуза, 1972), Нідэрланды (1992 г., 1993), Бельгія, Вялікабрытанія — Альберт-хол (1967), Румынія, Фінляндыя, ЗША — Х’юстан Гранд Опера, Карнегі-хол (Нью-Ёрк, 1970, 1979), Well Hall (Нью-Ёрк, 1992), Браян (1992), Чыкагскі сімфанічны канцэртны зала (1970), канцэртная зала Сімфанічнага цэнтра Меерсон ў Даласе (1996), Канада, Егіпет).
З 1968 года выкладаў у Літоўскай кансерваторыі (з 1976 — дацэнт, з 1983 — прафесар, з 1985 — загадчык кафедры сольнага спеваў). Сярод вядомых вучняў — Ёланта Чурылайтэ.
Ве
Ве (стар.-ісл. Vé) — скандынаўскі бог, адзін з трох братоў-багоў (Вілі, Ве і Одзін), якія стварылі Мідгард, свет людзей. Ве часта разглядаецца як адна з выяў Одзіна. Аднак, у «Перабранцы Локі» і «Сазе пра Інглінгаў» паказваецца, што Вілі і Ве кіравалі ў адсутнасць Одзіна дзяржавай і спалі з яго жонкай Фрыг.
Паходжанне бога Ве
Буры спарадзіў Бора, у якога было тры сыны: Одзін, Вілі і Ве.
Дзеянні
Одзін з братамі забілі Іміра, і з яго цела стварылі свет. Плоць Іміра стала зямлёй, кроў-морам, косці — гарамі, чэрап — небам, валасы — лесам, а вейкі — сценамі Мідгарда.
Сыны Бора паднялі зямлю, зладзілі на ёй Мідгард, а затым ажывілі драўляныя статуі людзей, засяліўшы імі сваё царства.
У міфе гаворыцца, што спачатку людзі былі нежывыя і не мелі лёсу. Ажывілі іх багі, але далі лёс людзям норны.
Багі зладзілі нябесны звод і вызначылі ролі Сонца і Месяца, упарадкаваўшы рух гэтых свяцілаў і, такім чынам, усталяваўшы змену сутак і месяцаў.
На гэтым этапе ўладкавання свету багі, да таго ж, утаймоўваюць змея Ёрмунганда, ваўка Фенрыра і гаспадыню царства мёртвых Хель.
Плошча крыжакоў
Плошча крыжакоў (Кржыжаўніцкая, Křižovnické náměstí) — плошча ў Празе, размешчананая на старамесцкім (правым) беразе Влтавы, недалёка ад Карлавага моста на. Адна з самых маленькіх плошчаў у Празе, але пры гэтым з'яўляецца адным з самых наведвальных месцаў сталіцы. У Сярэднявеччы тут працякаў рукаў Влтавы, які аддзяляў Крыжацкі востраў, з якога ў 19 стагоддзі была перакінута скляпеністыя арка на старамесцкі бераг, што павялічыла паверхню плошчы каля маставой вежы. Востраў, а таксама плошча, названы ў гонар кляштара Ордэна крыжакоў з чырвонай зоркай на паўночным баку плошчы, які таксама займае частку вострава.
Гісторыя
У 1231 годзе Святая Анежка Пржэмыслаўна заснавала пры касцёле Святога Гаштала шпіталь, які даваў прытулак бяздомным і даглядаў састарэлых і хворых людзей. Праз некалькі гадоў яна звярнулася да Папы Рыгора IX з просьбай прысвоіць гэтаму пражскаму шпіталю статус самастойнага ордэна. Папа выканаў просьбу Анежкі, і да чырвонага крыжа, які сімвалізаваў дабрачыннасць, дадалася шасціканцовая зорка такога ж колеру. І ордэн гаспітальераў стаў звацца Ордэнам крыжакоў чырвонай зоркі. Ордэн быў адзіным чэшскім царкоўным ордэнам, які ўзнік у перыяд крыжовых паходаў.
Сучаснае аблічча плошча набыла ў 1848 годзе, калі яна была прадоўжана за кошт таго, што былі закрыты захаваныя аркі Юдыціна моста, «Барадач» быў перанесены на сваё цяперашняе месца на набярэжную сцяну, адкрыты помніку каралю Карлу IV.
Апісанне
Усходні бок, фарміруе фасад, які з'яўляецца часткай пражскага Клеменцінума. Уздоўж усходняга боку ідзе важны транспартны маршрут — трамвайная лінія ўздоўж набярэжнай і моцна загружаная аўтамабільная дарога.
Сярод іншых славутасцей плошчы вылучаюцца Старамесцкая маставая вежа і неагатычны помнік Карлу IV, створаны паводле мадэлі дрэздэнскага скульптара Эрнста Хэнеля.
Помнік адліты нюрнбергскім ліцейшчыкам Якабам Даніэлем Бургшмітам і павінны быў быць адкрыты ў 1848 годзе да 500-годдзя з дня заснавання Карлавага ўніверсітэта. З-за студэнцкіх хваляванняў падчас Славянскага кангрэса адкрыццё было адкладзена аж да студзеня 1851 года.
Пры ўваходзе на мост стаяў вартаўнічы двухпавярховы домік для ахоўнікаў моста, калі ён быў часткай гарадскіх умацаванняў, ён адлюстраваны на адной з гравюр Дзітзлера, прысвечанай каранацыйнаму шэсцю Марыі Тэрэзіі.
Амангельды
Амангельды:
Рэал (грошы)
Рэал — грашовая адзінка ў сярэднявечнай Іспаніі і Партугаліі. З 1690 года — таксама грашовая адзінка Бразіліі (гл. Бразільскі рэал).
Габрава
Габрава (Габрово)  — горад у цэнтральнай Балгарыі, паблізу геаграфічнага цэнтра краіны. Адміністрацыйны цэнтр Габраўскай вобласці і найбуйнейшы населены пункт абшчыны Габрава. Размешчаны на паўночным схіле хрыбта Стара Планіна, ля Шыпкінскага перавала, на абодвух берагах ракі Янтра. Насельніцтва горада — 58,4 тыс. чалавек (2012).
Гісторыя
У эпоху асманскага ўварвання на тэрыторыю Балканскага паўвострава колькасць жыхароў Габрава рэзка павялічваецца дзякуючы струменю перасяленцаў з былой сталіцы і іншых захопленых крэпасцяў. У 1860 годзе Габрава атрымлівае статус горада.
У Габрава ёсць некалькі помнікаў рускім салдатам і афіцэрам, якія ваявалі пры Абароне Шыпкі і памерлі ў горадзе ад ран і хвароб.
Пасля вызвалення Балгарыі (1878) Габрава развіваўся як прамысловы цэнтр і нават атрымаў мянушку «балгарскі Манчэстэр». Цяпер у горадзе развіты лёгкая прамысловасць і машынабудаванне.
У 1900 годзе ў Габрава нарадзіўся Пётр Стэфанаў Русеў — бацька першай жанчыны-прэзідэнта Бразіліі Дзілмы Русеф.
Насельніцтва
Ніжэй прадстаўлена дынаміка колькасці насельніцтва горада:
Гарады-пабрацімы
Гарады-пабрацімы Габрава :
Золачыў (Харкаўская вобласць)
Золачыў (Золочів) — пасёлак гарадскога тыпу ў Золачыўскім раёне Харкаўскай вобласці Украіны, раённы цэнтр. Чыгуначная станцыя на лініі Харкаў — Бранск.
Золачыў
Золачыў (Золочів) — тапонім ва Украіне.
Даяхатын
Даяхатын (Daýahatyn) — сярэднявечны караван-сарай, разваліны якога знаходзяцца за 170 км ад горада Туркменабад у Туркменістане. Помнік архітэктуры XI—XII стагоддзяў.
Размяшчаўся на левым беразе ракі Амудар’і на старой дарозе, якая вядзе з Амуля (цяпер Туркменабад) у Харэзм. Крэпасць уяўляе сабой прамавугольны ў плане збудаванне з бакамі 112×125 м, па баках якога калісьці стаялі вежы. Уваход размешчаны з усходняга боку. Унутры збудавання знаходзіцца квадратнае будынак караван-сарая памерам 53×53 м з вялікім дваром, акружаным тэрасамі. Будынак складзены з сырцовай цэглы на гліняным растворы і абліцаваныя ўнутры і звонку абпаленай цэглай.
Летняе
Летняе — возера ў Полацкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, за 39 км на паўночны ўсход ад горада Полацк, за 7,5 км на поўдзень ад вёскі Труды, у басейне ракі Обаль.
Плошча паверхні 0,03 км². Даўжыня 0,38 км, найбольшая шырыня 0,13 км. Даўжыня берагавой лініі 0,85 км.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 7 м, пад лесам і хмызняком. Упадае ручай з возера Глыбокае, выцякае ручай Жукаўская канава ў возера Красамай.
Яўген Іванавіч Дашкоў
Яўген Іванавіч Дашкоў (нар., г. ) — рускі і беларускі акцёр. Заслужаны артыст БССР (1976).
Біяграфія
Працаваў у тэатрах Казані, Свярдлоўска, Бранскім дзяржаўным тэатры драмы (1961-1967), з 1967 г. у Гомельскім абласным драматычным тэатры.
Член Беларускага саюза тэатральных дзеячаў з 1962 года.
Творчасць
Выканаўца героіка-рамантычных, характэрных і лірычных роляў. Творчая манера адрозніваецца спалучэннем мяккага лірызму з адчуваннем драматызму чалавечага лёсу. Сярод роляў нацыянальнай, класічнай і сучаснай драматургіі ў Гомельскім драматычным тэатры, дзе найбольш ярка раскрыўся талент Дашкова: Васіль («Таблетку пад язык» А. Макаёнка), Томаш («Экзамен на восень» І. Шамякіна), Башлыкоў («Подых навальніцы» І. Мележа), князь Уладзімір («Гара і слава» А. Петрашкевіча), Павел («Грэшнае каханне» А. Дзялендзіка) і многія іншыя.
Стрэшна
Стрэшна — гідронім:
Браслаўскае раённае аб’яднанне музеяў
Гісторыя
Адкрыты для наведвальнікаў у кастрычніку 1988 года. Дырэктары: В.С.Кейзер (1985-86 гг), затым Г.С.Падалян. У 1989 гозе музей выступіў ініцыятарам стварэння Дома рамёстваў, у музейных памяшканнях пачалі працаваць гурткі па ткацтве, салома- і лозапляценні, глінянай пластыцы. У 1996 годзе Дом рамёстваў рэарганізаваны ў Музей рамёстваў (цяпер Музей традыцыйнай культуры). На базе двух музеяў створана Браслаўскае музейнае аб'яднанне, якое ў 2001 годзе атрымала статус юрыдычнай асобы з назвай «Навукова-даследчая ўстанова культуры «Браслаўскае раённае аб'яднанне музеяў». Уключае гісторыка-краязнаўчы музей і Музей традыцыйнай культуры.
Фонды і экспанаты
У археалагічным аддзеле гісторыка-краязнаўчага музея дэманструюцца прылады працы эпохі неаліту, бронзавага веку, матэрыялы даследаванняў гарадзішчаў жалезнага веку, курганных могільнікаў, паселішчаў перыяду Полацкага княства, у тым ліку комплекс жаночых упрыгожанняў 11 ст. з курганнага могільніка Укля, крыжыкі-энкалпіёны, полая падвеска-конік, косці жывёл з выявамі з гарадзішча Маскавічы (12 — 13 ст.), скандынаўская фібула 9 ст., ляпны гаршчок 10 ст. з Браслава, прасліцы 11 — 13 ст. з Дрысвят, кафля і зброя з замка ў Іказні, кафля, посуд і манеты з сярэдневяковай Друі. Адлюстраваны гісторыя Браслаўшчыны часоў Вялікага княства Літоўскага і Рэчы Паспалітай, падзеі вайны 1812 г., паўстання 1863-64 гг. Экспануюцца матэрыялы пачатку 20 ст., перыяду ўваходжання Заходняй Беларусі ў склад Польшчы. Этнаграфічны матэрыял прадстаўлены комплексам «Куток сялянскай хаты канца 19 — пачатку 20 ст.», вырабамі ткацтва, ганчарства, кавальства, разьбярства, пляцення, народнымі музычнымі інструментамі. У зале «Вялікая Айчынная вайна на Браслаўшчыне» зберагаюцца дакументы пра дзейнасць падпольных антыфашысцкіх арганізацый, партызанскіх атрадаў і брыгад, пра вызваленне краю ад нацысцкіх захопнікаў. Асобныя экспазіцыі прысвечаны краязнаўцам Браслаўскага раёна, ураджэнцу Браслаўшчыны мастаку П.Сергіевічу, медыку С.Нарбуту.
Музей традыцыйнай культуры
Музей традыцыйнай культуры размешчаны ў адрэстаўрыраваным будынку млына пачатку 20 ст. і шэрагу новапабудаваных памяшканняў. У пастаяннай экспазіцыі адлюстраваны важнейшыя кірункі рамёстваў рэгіёна. Інтэр’ер асноўнага будынка падзелены на 3 узроўні, якія аб'яднаны каскадамі лесвіц і агульным аб'ёмам, аздобленым балюстрадамі і каванай жырандолей. Стэнды з экспанатамі побач з майстэрнямі, інтэр'ер якіх дапаўняюць асноўныя экспазіцыі.
Комплекс, прысвечаны пляценню, змяшчае старажытныя прылады для пляцення, знойдзеныя пры археалагічных раскопках, этнаграфічныя рэчы (кублы, гарцы, сумкі), а таксама вырабы сучасных майстроў пляцення П.К.Карэніка, І.С.Краўчонка, І.І.Дварэцкага, К.В.Лук'янца, М.Б.Чэркаса. Экспазіцыя «Разьбярства Браслаўшчыны» прадстаўлена работамі П.І.Зяляўскага, К.Б.Лапкоўскага, І.І.Шпаковіча. У ткацкай майстэрні побач з кроснамі і прыладамі, звязанымі з апрацоўкай лёну, воўны, экспануюцца разнастайныя вырабы ткачых Браслаўшчыны: посцілкі, ручнікі, дарожкі, паясы (аўтары А.І.Чапулёнак, Г.Я.Супровіч, Э.К.Друсь), а таксама адноўленыя спецыялістамі музея комплексы жаночага адзення 12 — 13 і 19 — пачатку 20 ст. Майстэрня рукадзелля аздоблена калекцыямі распісных велікодных яек, выцінанак, вырабамі ў тэхніцы рэшткавага шыцця. У асобным памяшканні знаходзіцца ганчарная майстэрня. На стэндах прадстаўлены старажытная кераміка (аскепкі вырабаў жалезнага веку, рытуальныя гаршкі 11 — 12 ст.), кафля і посуд 16 — 17 ст., калекцыя керамікі пачатку 20 ст., матэрыялы пра ганчарку Н.А.Кузьмінову.
Экспазіцыйна-гасцінічны комплекс «Заезны двор»
З 2003 г. дзейнічае экспазіцыйна-гасцінічны комплекс «Заезны двор». У яго склад уваходзяць 7 пакояў для гасцей і экспазіцыя, якая адлюстроўвае гісторыю корчмаў і заезных двароў Браслаўшчыны на аснове гістарычных матэрыялаў і фотаздымкаў.
Дзейнасць
Музейнае аб'яднанне арганізуе выстаўкі, дэманстрацыі працы народных майстроў на фестывалях і святах. Штогод праводзіцца «Свята рамёстваў». У класах-майстэрнях праходзіць навучанне па шэрагу традыцыйных рамёстваў. Дзейнічае клуб народных майстроў і мастакоў «Ля возера». З 1989 г. праводзяцца навукова-краязнаўчыя канферэнцыі «Браслаўскія чытанні» (адбылося 7 канферэнцый, выдадзены 5 зборнікаў).
Генадзь Ільіч Мурамцаў
Гена́дзь Ільі́ч Му́рамцаў (,  —, ) — беларускі , педагог.
Джордж Веа
Джо́рдж Ве́а (George Weah; поўнае імя — Джордж Манэ Опанг Аўсман Веа, George Manneh Oppong Ousman Weah;, ) — ліберыйскі палітык і былы футбаліст, нападнік. Ігрок зборнай Ліберыі.
Адзін з самых вядомых афрыканскіх футбалістаў. У 1995 годзе ён быў прызнаны іграком года па версіі ФІФА, лепшым футбалістам Еўропы («Залаты мяч») і лепшым афрыканскім футбалістам года. Пасля завяршэння футбольнай кар’еры заняўся гуманітарнай і палітычнай дзейнасцю. У 2017 абраны на пост прэзідэнта Ліберыі.
Генадзь Ільіч Мурамцаў
Біяграфія
Жыў ў Мінску з 1936 года. У гады Вялікай Айчыннай вайны разам з бацькамі жыў у Маскве, Куйбышаве, Горкім, Каўрове; вярнуліся ў Мінск у жніўні 1944 года. Першапачатковую мастацкую адукацыю адтрымаў у студыі Мінскага Дома піянераў пад кіраўніцтвам Сяргея Каткова ў 1939, потым у студыі Дома афіцэраў, далей у Доме народнай творчасці ў Мікалая Тарасікава. Вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы (1947—1952) у Андрэя Бембеля, Інстытуце жывапісу, скульптуры і архітэктуры імя Ільі Рэпіна Акадэміі мастацтваў СССР (Ленінград, 1952—1958) у Міхаіла Керзіна, Васіля Сакалова, Ігара Крастоўскага, Генадзя Епіфанава. Дыплом — жаночая фігура «Ураджай». Выкладаў у Мінскім мастацкім вучылішчы (1958—1961), Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў з 1961 (дацэнт з 1977).
Член Саюза мастакоў БССР з 1961 (секцыі скульптуры).
ФК Андэрлехт
Клуб быў заснаваны ў 1908 годзе і ўпершыню дасягнуў самага высокага ўзроўню бельгійскага футболу ў сезоне 1921/22. «Андэрлехт» з’яўляецца сталым удзельнікам бельгійскай лігі з сезону 1935/36. Клуб атрымаў першую перамогу ў чэмпіянаце пасля Другой сусветнай вайны ў сезоне 1946/47. З тых часоў каманда ніколі не зніжалася ніжэй за шостае месца.
Джордж Веа
Палітычная кар’ера
Пасля завяршэння футбольнай кар’еры Веа заняўся гуманітарнай і палітычнай дзейнасцю, і ў 2005 годзе балатаваўся на пост прэзідэнта Ліберыі. Перамогшы ў першым туры галасавання з 28 % галасоў, у другім туры ён прайграў 67-гадовай Элен Джонсан-Серліф, якая стала першай у гісторыі Афрыкі жанчынай-прэзідэнтам.
У першым туры прэзідэнцкіх выбараў, што праходзіў 10 кастрычніка 2017 года, Веа набраў 38,4% галасоў і апярэдзіў Джозэфа Бакая, які на працягу апошніх 12 гадоў займаў пасаду віцэ-прэзідэнта, Затым у другім туры выбараў 26 снежня Джордж Веа быў абраны прэзідэнтам Ліберыі.
ФК Андэрлехт
«Андэрлехт» доўгі час праводзіў свае хатнія матчы на стадыёне Астрыд-парк у муніцыпалітэце Андэрлехт з 1917 года. У цяперашні час іх стадыён, Констант Вандэн Сток, быў упершыню адчынены ў 1983 годзе. Асноўнымі колерамі клуба з’яўляюцца фіялетавы і белы. Клуб мае сталых супернікаў, як «Бругэ», «Стандард» і «Брусель».
Гісторыя
Клуб быў заснаваны пад назвай «Sporting Club Anderlechtois» 27 мая 1908 года тузінам аматараў футбола ў кавярні «Канкордыя», якая размешчана на вуліцы д’Амаль у муніцыпалітэце Андэрлехт. Аднак, свой першы матч у гісторыі клуб адзначыў паразаў з буйным лікам 11:8 угульне супраць каманды Інстытута Сен-Жоржа. Клуб далучыўся да бельгійскай футбольнай сістэмы ў сезоне 1909/10, пачаўшы выступы з самага нізкага дывізіёна. У сезоне 1912/13 «Андэрлехт» атрымаў прасоўванне ў наступную лігу. Пасля першага ж сезону ўсе чэмпіянаты Бельгіі былі прыпынены ў сувязі з пачаткам Першай сусветнай вайны, і зноў аднавіліся ў сезоне 1919/20. З ростам папулярнасці клуб пераехаў на большую пляцоўку, гэта значыць на новы стадыён у Астрыд-парку ў 1917 годзе, тады вядомы як Меір Парк. Клуб пераменаваў стадыён у гонар свайго першага буйнога апекуна, прамыслоўца Эміля Версэ. Паводле вынікаў сезону 1920/21 «Андэрлехт» быў павышаны да першага дывізіёна ў першы раз у сваёй гісторыі. На працягу 14 сезонаў клуб чатыры разы вылятаў з вышэйшай лігі і зноў туды трапляў, атрымаўшы ў тыя часы свайго старэйшага канкурэнта — «Брусель». У 1933 годзе, праз 25 гадоў пасля свайго стварэння клуб змяніў сваю назву на сучасную «Royal Sporting Club Anderlechtois». Разам з прасоўваннем у вышэйшую лігу Бельгіі ў 1935 годзе «Андэрлехт» і па сённяшні дзень ніколі не вылятаў у ніжэйшыя лігі.
Бразільскі рэал
Рэал (real, знак: R$, код ISO 4217: BRL, множны лік: reis (да 1942), reais (з 1994)) — грашовая адзінка Бразіліі.
Рэйс (фактычна злічальнай адзінкай было 1000 рэйсаў - мільрэйс) ужываўся з 1690 па 1942 г. (заменены на крузейра у суадносінах 1 крузейра = 1000 рэалаў). Разменная манета - сентава.
У 1967 г. уведзены "новы крузейра", роўны 1000 старых.
1837 год у гісторыі астраноміі
1837 год быў адзначаны шэрагам падзей у астраноміі.
Бразільскі рэал
У 1990 г. 1000 крузада змянялі на 1 "новы крузада".
Генадзь Ільіч Мурамцаў
Творчасць
Партрэтныя вобразы Генадзя Мурамцава адрозніваюцца своеасаблівай лаканічнай аўтарскай манерай. Сярод створанай галерэі персанажаў вядомыя пісьменнікі, паэты, мастакі Беларусі (Максім Багдановіч, Аркадзь Куляшоў, Васіль Быкаў, Заір Азгур, Міхаіл Керзін, Вітольд Бялыніцкі-Біруля, Алеся Паслядовіч і іншыя).
Бразільскі рэал
З 1 ліпеня 1994 г. ізноў выкарыстоўваўся рэал.
Чхота-Нагпур
Плато Чхота-Нагпур падзяляецца на тры ўзгор'і — Ранчы, Хазарыбагх, Кадарма. Найвышэйшы пункт — гара Парэнатх (1350 м) на ўзгор'і Ранчы. Першапачаткова сфарміравалася ў час існавання кантынента Гандвана як частка Дэканскага пласкагор'я, ад якога адасобілася пасля мелавога перыяда ў выніку пашырэння рачных далін. Плато складаецца пераважна з гранітаў і асадкавых парод.
Плато Чхота-Нагпур славіцца сваімі мінеральнымі багаццямі. Тут здабываюць 74% усяго індыйскага вугалю, а таксама такія карысныя выкапні, як жалеза, лушчак, азбест, медзь, марганец, каалін, розныя гліны, даламіт і г. д. Значная частка мясцовасці пакрыта шырокалісцевымі лясамі, населенымі тыграмі, сланамі, гарнамі, мядзведзямі і іншымі рэдкімі жывёламі. Для аховы прыроды створана 15 ахоўваемых тэрыторый.
Да пачатку XX ст. у лясах Чхота-Нагпур жылі пераважна прадстаўнікі племянных супольнасцяў мунда, санталаў, бірхор, хо, курмі, курух. У нашы дні гэта развіты прамысловы рэгіён.
Генадзь Ільіч Мурамцаў
Творчасць
­­Вядомы як скульптар-манументаліст, аўтар помнікаў Канстанціну Заслонаву з рэльефнай паўфігурай Героя на бетонным блоку (на скрыжаванні дарог Мінск — Масква і Орша — Віцебск) і камсамольцам-падпольшчыкам пасёлка Асінторф Дубровенскага раёна, савецкім салдатам — вызваліцелям Полацка і маршалу Васілю Сакалоўскаму ў Гродне. Ён — аўтар і апошняга ў Беларусі помніка У. І. Леніну на цэнтральнай плошчы г. Оршы (1987).
Стварыў шматлікія мемарыяльныя дошкі, сярод якіх памятныя дошкі ў гонар Андрэя Бембеля на цяперашнім будынку Беларускага саюза мастакоў, дзе калісьці жыў і працаваў мэтр скульптуры, і — Пятру Машэраву на будынку Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта яго імя, дошкі ў памяць пісьменніка Івана Мележа і кампазітара Мікалая Чуркіна.