cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тама Санкара
Прэзідэнцтва
У 1984, праз год пасля прыходу да ўлады Санкара, краіна адмовілася ад каланіяльнай назвы «Верхняя Вольта», якая была замененая на «Буркіна-Фасо». У перакладзе з мовы племені мосі «Буркіна» азначае «сумленныя людзі», а слова «фасо» з мовы племені дыула — «зямля продкаў», што разам гучыць як «краіна сумленных людзей». Была прынята таксама новая сімволіка Буркіна-Фасо, у тым ліку сцяг (чырвона-зялёны, з залатой зоркай) і герб, у распрацоўцы якіх прымаў удзел сам прэзідэнт.
«Бедны прэзідэнт»
Найважнейшым для прасоўвання рэвалюцыі Тама Санкара, які быў харызматычным лідарам, лічыў асабісты прыклад. Прэзідэнт жыў на заробак армейскага капітана, які складаў $450 у месяц, а прэзідэнцкі аклад у $2000 пералічваў у сіроцкі фонд (пасля ліквідацыі і забойства Санкара аказалася, што яго асабістая маёмасць складалася са старога аўтамабіля «Пежо», набытага яшчэ да прыходу да ўлады, халадзільніка са зламаным маразільнікам, трох гітар і чатырох ровараў). Адным з першых новаўвядзенняў яго ўрада стала абнародаванне даходаў і рахункаў усіх дзяржслужбоўцаў.
Рэформы
Сярод задач, пастаўленых Санкара — ліквідацыя голаду, стварэнне сістэмы бясплатнай адукацыі і аховы здароўя, барацьба з эпідэміямі і карупцыяй, лесааднаўленне ва ўмовах наступлення пустыні (у гады яго прэзідэнцтва было высаджана 10000000 дрэваў, што спыніла распаўсюджванне Сахары на поўдзень). Найбольшай кампаніяй стала вакцынацыя ад інфекцыйных захворванняў 2500000 дзяцей у час «Бітвы за здароўе», праведзенай з дапамогай кубінскіх валанцёраў (была ахопленая не толькі ўся тэрыторыя Буркіна-Фасо, але і памежныя ўчасткі суседніх краін). Як вынік, паказчыкі дзіцячай смяротнасці, якія да гэтага былі самымі высокімі ў свеце (280 смерцяў на 1000 нованароджаных), знізіліся да 145 на 1000. У заслугу Санкара таксама ставяць праграмы па будаўніцтве жылля, спісанне пазык дробным арандатарам, адмена падушнага падатку, «кампанію Альфа» па навучанні пісьменнасці дзевяццю мясцовымі мовамі, праграму развіцця дарожнай інфраструктуры, барацьбу з «рачной слепатой» і іншымі мясцовымі хваробамі.
Адным з першых рашэнняў рэвалюцыйнай улады стала пазбаўленне племянных правадыроў прывілеяў і маёмасці, адмена выплаты ім даніны і абавязковай працы з боку сялян. Падчас аграрнай рэформы надзелы, якія належалі феадальным землеўладальнікам, былі пераразмеркаваны на карысць сялян, якія іх апрацоўвалі. У выніку, за тры гады ўраджайнасць пшаніцы ўзрасла з 1700 да 3800 кілаграмаў на гектар, што дазволіла краіне выйсці на самазабеспячэнне харчаваннем. Замест архаічнай мадэлі племянной улады паводле кубінскага прыкладу былі створаныя Камітэты абароны рэвалюцыі — масавыя арганізацыі, у рамках якіх ажыццяўлялася ўзбраенне народа. Разам з камітэтам абароны рэвалюцыі, усеўладдзе арміі, якое ўзмацнілася ў Верхняй Вольце ў часы ваенных пераваротаў, было абмежаванае таксама народным апалчэннем SERNAPO (Service National et Populaire). Цэнтральная армейская крама, дзе афіцэрам прадаваліся дэфіцытныя тавары па нізкіх коштах, была рэарганізавана ў першы ў краіне дзяржаўны супермаркет, адкрыты для ўсіх.
Санкара абвяшчаў справу рэвалюцыі неад’емнай ад пытання вызвалення жанчын. У склад яго ўрада ўваходзіла значная колькасць жанчын, што раней было беспрэцэдэнтным для Заходняй Афрыкі. Жанчыны ў Буркіна-Фасо былі нарэшце зраўняны ў правах з мужчынамі і атрымалі доступ да адукацыі. Санкара заахвочваў жанчын ўступаць у шэрагі ўзброеных сіл і стварыў жаночы гвардзейскі атрад на матацыклах. Для забеспячэння правоў жанчын былі забаронены варварскі звычай абразання жаночых геніталій, прымусовыя шлюбы і шматжонства. У першы год рэвалюцыі быў адзначаны «дзень салідарнасці», калі мужчынам было загадана рыхтаваць абед і ісці гандляваць на рынак, каб адчуць усю цяжкасць жаночага лёсу. У Буркіна-Фасо пачалося распаўсюджванне сродкаў кантрацэпцыі, а ўрад Санкара стаў першым у Афрыцы, хто афіцыйна прызнаў эпідэмію СНІДу, лічачы яе сур’ёзнай пагрозай для афрыканскіх народаў.
Знешняя палітыка
Санкара заставаўся рэзкім крытыкам «гуманітарнай дапамогі» ад заходніх дзяржаў і міжнародных эканамічных арганізацый неаліберальнага напрамку, разглядаючы яе як форму неакаланіялізму (пра што, у прыватнасці, казаў у прамове перад Генеральнай Асамблеяй ААН). Яшчэ з часоў свайго прэм’ерства ён быў актыўным прыхільнікам Руху недалучэння.
У канца 1985 года абвастрыліся супярэчнасці з Малі вакол багатай карыснымі выкапнямі Агашэрскай паласы. Калі ўрад Буркіна-Фасо арганізаваў перапіс насельніцтва, а перапіснікі памылкова зайшлі ў лагеры племя фульбэ на тэрыторыі Малі, малійскія ўлады скарысталася гэтай нагодай, каб прывесці свае ўзброеныя сілы ў стан поўнай баявой гатоўнасці 25 снежня, у дзень святкавання каталікамі Раства. Пачалася Агашэрская («Калядная») вайна. Вайна працягвалася пяць дзён і забрала жыцці ад 100 да 300 чалавек (большасць з якіх былі грамадзянскімі жыхарамі Буркіна-Фасо, забітымі малійскай авіяцыяй падчас бамбардзіроўкі рынку горада Уахігуя). Малійцы здолелі выбіць сілы Буркіна-Фасо з некалькіх вёсак. Дзве спробы Лівіі і Нігерыі арганізаваць спыненні агню праваліліся, аднак 30 снежня пры пасярэдніцтве прэзідэнта Кот-д’Івуара Фелікса Уфуэ-Буаньі баявыя дзеянні ўсё ж завяршыліся.
Энергічная дзейнасць Санкара выклікала негатыўную рэакцыю суседніх рэжымаў (пазней Кампаарэ ставіў сваяму забітаму папярэдніку ў віну пагаршэнне адносін з імі). Канферэнцыя кіраўнікоў краін-суседзяў Буркіна-Фасо, якая прайшла пад патранатам Францыі ў верасні 1986 года ў сталіцы Кот д’Івуара Ямусукра, запатрабавала ад прэзідэнта-рэвалюцыянера згортвання сацыяльных ініцыятыў. Адначасова былая метраполія — ​​Францыя — рыхтавала глебу для ваеннага перавароту, выкарыстоўваючы людзей з бліжэйшага акружэння Санкара.
Забойства
Санкара быў забіты 15 кастрычніка 1987 г. падчас дзяржаўнага перавароту, арганізаванага яго сябрам і паплечнікам, міністрам юстыцыі Блезам Кампаарэ. Целы Санкара і дванаццаці бліжэйшых памочнікаў, забітых падчас дзяржаўнага перавароту, былі закапаны ў безназоўнай магіле, а жонка і двое дзяцей забітага прэзідэнта ўцяклі з краіны. Шэраг камітэтаў абароны рэвалюцыі працягвалі аказваць узброены супраціў арміі на працягу некалькіх дзён пасля забойства прэзідэнта.
Першым рашэннем Блэза Кампаарэ як новага прэзідэнта стала купля персанальнага «Боінга». Затым Кампарэ адмяніў ажыццёўленыя Санкара працэсы нацыяналізацыі, аднавіў значныя заробкі чыноўнікам і адмяніў падаткі на мэдыцыну, уведзеныя падчас рэвалюцыі. Пасля выбараў 1991 года, у якіх прынялі ўдзел толькі 7 % выбаршчыкаў, Буркіна-Фасо атрымала пад гарантыі Францыі крэдыт ад МВФ на суму $ 67.000.000.
Санкара — аўтар вершаў і прозы, стваральнік дзяржаўнага гімна краіны. За тыдзень да забойства ён, выступаючы на ​​мітынгу, прысвечаным 20-й гадавіне забойства яго куміра Эрнэста Чэ Гевары, прамовіў фразу, якая стала яго эпітафіяй: «Рэвалюцыянераў можна забіць, ідэі — ніколі».
NGC 5878
NGC 5878 (іншыя абазначэнні — MCG -2-39-6, UGCA 403, IRAS15109-1405, PGC 54364) — спіральная галактыка (Sb) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Барыс Усеваладавіч (князь гарадзенскі)
Барыс Усеваладавіч, Барыс Усеваладкавіч (пасля 1116 — пасля 1151) — князь гарадзенскі.
Сын князя Усевалада Гарадзенскага і Агаф’і (дачкі Уладзіміра Манамаха). Гарадзенскае княства атрымаў у спадчыну ад бацькі. У 1144 г. удзельнічаў у паходзе кіеўскага князя Усевалада Ольгавіча супраць галіцкага князя Уладзіміра Валадаравіча. Падтрымаў князя Ізяслава Мсціславіча ў яго барацьбе з Юрыем Далгарукім за кіеўскі велікакняжацкі сталец. У 1150 г. разам з Ізяславам хадзіў пад Дарагабуж, у 1151 г. войска Барыса Усеваладавіча ўдзельнічала ў аблозе Кіева, пасля ўзяцця якога гнала князя Юрыя да Белгарада. Памёр пасля 1151 г., за ім гарадзенскі сталец пераняў брат Глеб Усеваладавіч.
Лысянка
Лысянка (Ли́сянка) — пасёлак гарадскога тыпу ў Лысянскім раёне Чаркаскай вобласці Украіны. Раённы цэнтр.
Упершыню Лысянка згадваецца ў дакументах за 1593 г. Менавіта ў тым годзе мястэчка з навакольнымі сёламі і землямі кароль Жыгімонт III падарыў шляхцічу Валенцію Чармінскаму. Па адной з версій менавіта тут нарадзіўся бацька Багдана Хмяльніцкага Міхаіл Хмяльніцкі.
Аляксандраўск (Пермскі край)
Аляксандраўск (Александровск) — горад (з 1951 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Аляксандраўскага раёна Пермскага краю. Насельніцтва 15,3 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1783 годзе.
Горад размешчаны на заходнім схіле Сярэдняга Урала, на рацэ Лытва (басейн Камы), за 185 км на паўночны ўсход ад Пермі.
Аляксандраўск
Аляксандраўск — тапонім.
Галавень
Галавень (Leuciscus cephalus) таксама Галавань — прэснаводная рыба з сямейства Карпавых, роду яльцоў.
Апісанне
Дасягае ў даўжыню 80 см, вага да 8 кг. Масіўная галава крыху прыплюснутая зверху, лоб шырокі, луска дастаткова буйная. На бакавой лініі 44-46 луска; ёсць 8-11 кароткіх і вельмі грубых тычынак. Харчуецца паветранымі насякомымі, маладымі ракамі, рыбамі, жабкамі.
Распаўсюджванне
Шырока распаўсюджаны ў Еўропе і Малой Азіі. На паўночным усходзе Еўропы арэал галаўня абмежаваны Паўночнай Дзвіной; у Малой Азіі — водамі Еўфрату. Кубань, Церак, Куру і іншыя рэкі Каўказа насяляе блізкі від — каўказскі галавень.
Галоўным чынам жыве ў рэках, радзей — у азёрах.
Размнажэнне
Нераст галаўня адбываецца пры тэмпературы вады 12-17 °C пераважна ў паўднёвых раёнах Еўропы — у красавіку, у паўночных — у траўні-чэрвені, недалёка ад месцаў рассялення. Пладавітасць галаўня ад 9,7 да 200 тысяч ікрынак. Палавой сталасці дасягаюць пад канец 2-3 года жыцця, пры вазе 100—200 г.
Харчаванне
Сілкуецца галавень самай рознай ежай, і яго ў гэтым дачыненні можна аднесці да разраду ўсяедных рыб. Ежай яму служаць: казуркі, чарвякі, малюскі, ракі, жабы, ікра і маляўкі рыб, а таксама ўсё, што трапляе ў ваду з нашага стала: нават плады вішні і чаромхі, якія зваліліся ў ваду, ён падбірае. Буйны галавень — вельмі пражэрлівы драпежнік, ён не толькі есць у вялікай колькасці келб і верхаводак, але і хапае ўсё, што апынецца ў вадзе, аж да мышэй.
Месцы пражывання
Аддае перавагу ўчасткам з хуткай і мернай плынню. У стаялых вадаёмах, у тым ліку ў вадасховішчах не сустракаецца, сыходзячы з іх у прытокі. Любіць трымацца на водмелях з пясчаным, камяністым ці проста няроўным дном, часта сустракаецца і ў вірах на мяжы хуткай і зваротнай плыняў, у вусцях хуткіх рэк. Упадабанымі месцамі галаўня з'яўляюцца ўчасткі з навіслымі кустамі і кручамі, але асабліва густы падводны каражнік.
Промысел
Галавень з'яўляецца аб'ектам аматарскага і спартовага рыбалоўства. Ловяць галаўня паплавочнай, правадочнай, доннай вудамі, спінінгам, нахлыстам, а таксама выкарыстоўваецца лоўля перацягам.
У якасці прынады выкарыстоўваюцца казуркі, такія як конік, хрушч і яго лічынка. Добрай прынадай для галаўня з'яўляюцца: цеста, чарвякі, маляўкі-сяголеткі, конікі, сухія і мокрыя мушкі, а пры лоўлі спінінгам — невялікія воблеры і вярчальныя блёсны.
Алег Ахрэм
Алег Ахрэм (нар., Гродна) — беларускі валейбаліст і трэнер. Быў капітанам зборнай Беларусі.
Кар’ера
C 2009 гады ён гуляе ў Польшчы і ў 2011 годзе прыняў польскае грамадзянства.
У 2020 годзе абвясціў аб завяршэнне кар’еры.
Жэтэкшы
Жэтэкшы — былое сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстан і скасаваны адміністрацыйны цэнтр і адзіны населены пункт Жэтэкшынскай сельскай акругі. Код КАТА — 556039100. 12 красавіка 2013 года сяло скасавана, а тэрыторыя плошчай 2111,0 га далучана да складу горада Паўладара.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1503 чалавекі (722 мужчыны і 781 жанчына). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 1732 чалавекі (843 мужчыны і 889 жанчын).
The Athletic
The Athletic — спартыўны вэб-сайт і аднайменны мабільны дадатак, якія працуюць па падпісцы. Інтэрнэт-выданне прапануе асвятленне спартыўных падзей з рынкаў ЗША, Канады і Вялікабрытаніі без рэкламы.
Асноўныя напрамкі асвятлення: футбол, баскетбол, бейсбол, амерыканскі футбол і хакей.
Гісторыя
The Athletic быў заснаваны Алексам Матэрам і Адамам Хансманам, былымі супрацоўнікамі фітнес-кампаніі падпісачнага тыпу Strava, з місіяй «больш разумнага асвятлення для адданых фанатаў». Кампанія была створана як альтэрнатыва працуючым па мадэлям рэкламнага даходу СМІ, якія адчуваюць праблемы. У сваім аперыраванні The Athletic разлічвае на даход з падпісак, а не на рэкламу. Матэр і Хансман лічылі, што фанаты спорту захочуць плаціць за добрыя рэпартажы і артыкулы, просты мабільны дадатак без рэкламы. У свой час шэраг газет спрабавалі выкарыстоўваць мадэль платнага доступу да сваіх матэрыялаў, але агульнае ўяўленне сітуацыі ў індустрыі зводзілася да таго, што доступ да інфармацыі, размешчанай у сетцы Інтэрнэт, павінен быць бясплатным.
Як частка летніх 2016 года ўкладанняў венчурнага фонду Y Combinator сайт першапачаткова запусціўся на рынку Чыкага ў студзені 2016 года, у той час як Джон Грынберг прыняў на сябе абавязкі галоўнага рэдактара ў кампаніі Сахад’ю Шарма, які ўзяў на сябе асвятленне Чыкага Кабс, і Скота Паўэрса, які сфакусаваўся на жыцці Чыкага Блэкхокс. Грынберг і Паўэрс ужо мелі досвед працы ў падраздзяленні ESPN Chicago, у той час як Шарма пакінуў штат сайту Baseball Prospectus дзеля The Athletic.
Пашырэнне
У кастрычніку 2016 года The Athletic пашырыў сваё асвятленне за кошт рынку Таронта, прапанаваў асвятленне Таронта Мейпл Ліфс, Таронта Рэптарс, Таронта Блю Джейс. The Athletic наймае Джэймса Мірта ў якасці галоўнага рэдактара таронцкага аддзялення. Мірт, які пакінуў працу ў The Globe and Mail, мог пахваліцца дэкадай з лішнім у спартыўнай журналістыцы.
У жніўні 2017 года сайт стаў асвятляць сан-францыскі рэгіён, наняў дасведчаных аўтараў з Mercury News: Ціма Кавакамі ў якасці галоўнага рэдактара і Маркуса Томпсана як калумніста. The Athletic таксама пашырыў і нацыянальную прысутнасць за кошт прыёму на працу шэрагу новых аўтараў, у тым ліку ветэрана бейсбольнай журналістыкі Кена Розэнталя, адразу пасля таго як канал Fox Sports вызваліў увесь свой пішучы штат,  а таксама прыметных журналістаў у галіне студэнцкага спорту: баскетбольнага аглядальніка Сета Дэвіса і яго амерыканскага футбольнага калегі Сцюарта Мандэля. Апошні ўзначаліў нацыянальнае падраздзяленне студэнцкага амерыканскага футбола The All-American у канцы жніўня.
The Athletic пашыраецца на рынкі Філадэльфіі, Мінесоты, Пітсбурга, Сэнт-Луіса і раней незасвоеныя рынкі Канады ў верасні 2017 года, што даводзіць партфоліа да 15 канадскіх і амерыканскіх гарадоў з прафесійнымі спартыўнымі камандамі. Узбуйненне сеткі ў першую чаргу закранула асвятленне хакею, чаго прыхільнікам якога не хапала.
У лютым 2018 года The Athletic анансаваў пашырэнне за кошт новых гарадоў: Нью-Ёрка, Даласа, Цынцынаці — і пачаў асвятленне х’юстанскага, лос-анджэлескага, сан-дыегскага і канзас-сіці бейсбола. Сайт таксама абвясціў аб пашырэнні нацыянальнага асвятлення MLB з залучэннем Джэйсана Старка, Джыма Боўдэна, Эна Сарыса і рэдактара Эмы Спан.
Партал анансуе пачатак поўнага асвятлення рынкаў Дэнвера і Бостана пачынаючы з красавіка 2018 года. У Дэнверы The Athletic наняў шэраг рэпарцёраў з The Denver Post. Бостанскае ядро было створана прыпісанымі да каманд журналістамі, якія раней працавалі ў The Boston Globe, Boston Herald і на партале Springfield Republican MassLive. У рамках кампаніі па пашырэнню асвятлення амерыканскага студэнцкага футбола The Athletic прымае ў штат аўтараў, замацаваных за найбольш буйнымі каледжамі Алабамы, Джорджыі і Тэнесі.
У маі 2018 года сайт пашырае партфоліа за кошт асвятлення футбола ў ЗША і за мяжой. У чэрвені 2018 года The Athletic прымнажае асвятленне рынку Лон-Анджэлеса, плюс умацоўвае прысутнасць у Бафала і Нью-Ёрку за кошт найму шэрагу рэпарцёраў, разлічаных The Buffalo News у тым жа месяцы.
The Athletic працягнуў засваенне новых рынкаў у ліпені 2018 года за кошт Атланты на чале з былым аўтарам AJC Дэвідам О’Браенам, Балтымара і Вісконсіна. У дадатак да гэтага сайт наняў 19 аўтараў для пашырэння асвятлення найбольш значных каманд студэнцкага амерыканскага футбола каледжаў-членаў NCAA.
У жніўні 2018 года The Athletic пачынае асвятленне фэнтэзі-спорту і працягвае пашыраць прысутнасць у ЗША за кошт акругі Калумбія, Караліны (Шарлат і наваколлі), Нэшвіла, Індыяны, Маямі і Новага Арлеана. Акрамя таго, сайт паведамляе аб пашырэнні асвятлення NBA за кошт прыцягнення рэпарцёра Шэмса Чараніі і NFL за кошт Джэя Глэйзера.
З прыцягненнем у штат аўтараў з Джэксанвіла, Х’юстана, Аклахомы, Арэгона і Лас-Вегаса The Athletic завяршае фарміраванне ячэек на месцах кватаравання ўсіх без выключэння каманд NHL і NFL да верасня 2018 года. Мэмфіс становіцца 47-м мясцовым рынкам, які асвятляецца The Athletic у кастрычніку 2018 года, што закальцоўвае ўтварэнне сеткі аўтараў для ўсіх каманд NBA.
У лістападзе 2018 года The Athletic падпісвае траіх выканаўчых прадусараў, лаўрэатаў узнагарод Emmy і Peabody Award: Армена Кетэяна, Алана Б. Голдберга і Віктара Франка, за плячыма якіх стаяў досвед працы ў вядучых вяшчальніках і выданнях, такіх як ABC, CBS, NBC і Sports Illustrated.
У маі 2019 года The Athletic анансуе пачатак асвятлення маторных відаў спорту, у тым ліку за кошт прыцягнення журналіста-ветэрана Джэфа Глука. У той час як NASCAR будзе дамінантай напрамку, The Athletic прапануе сёе-тое і іншым аматарам аўтаспорту, пачаў асвятленне буйных гонак, такіх як Indianapolis 500.
У жніўні 2019 года The Athletic адкрывае велікабрытанскі вэб-сайт, які прапануе асвятленне футбола з мясцовых і міжнародных турніраў. Для гэтых мэтаў былі наняты «аўтары сусветнага ўзроўню», у тым ліку Майкл Кокс, Рафаэль Хонігштайн, Олівер Кэй, Давід Арнштэйн і Даніэль Тэйлар.
Фінансаванне
The Athletic сабраў у агульнай складанасці $67.7 мільёна за пяць раўндаў эмісіі каштоўных папер. Самы першы значны ўклад быў атрыманы ад фонду Courtside Ventures, які даў $ 2.3 мільёна ў якасці пасяўнога фінансавання ў студзені 2017 года. У ліпені 2017 года кампанія атрымала яшчэ $5.4 мільёна ў рамках першапачатковага этапу фінансавання ад Courtside Ventures. У сакавіку 2018 года кампанія анансавала атрыманне інвестыцыі ў $20 мільёнаў ад групы Evolution Media. Матэр паведаміў, што гэтыя грошы будуць укладзены ў пашырэнне асвятлення за кошт новых гарадоў і павелічэння колькасці штатных супрацоўнікаў, якіх на той час налічвалася 120. The Athletic атрымлівае дадатковыя $40 мільёнаў у роўных долях ад фондаў Founders Fund і Bedrock Capital у рамках трэцяга раўнда фінансавання ў кастрычніку 2018 года. Грошы пойдуць на інвестыцыі ў рост падраздзяленняў, арыентаваных на працу з аўдыторыяй і дадзенымі, падпіскамі, падкасты і відэа, а таксама рэдакцыйны штат.
Рэдактары, аўтары, аналітыкі і пастаянныя супрацоўнікі па відах спорту
Футбол:
Бейсбол:
Баскетбол:
Бокс:
Гольф:
Хакей:
Змешаныя баявыя мастацтва:
Маторныя віды спорту:
NGC 5879
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
120-я партызанская брыгада
120-я партызанская брыгада — дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Бярэзінскага, Бялыніцкага і Клічаўскага раёнаў. у ліпені 1942 года на базе ініцыятыўнай групы, вылучанай 345-ым партызанскім атрадам быў створаны 120-ы партызанскі атрад, які быў спецатрадам пры Бярэзінскім падпольным РК КП(б)Б, уваходзіў у 3-ю Бярэзінскую брыгаду, а з ліпеня 1943 года стаў асобным атрадам Бярэзінскай ВАГ. 2 ліпеня 1944 года атрад (632 партызаны) злучыўся з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў атрад са жніўня 1943 года як брыгаду ў складзе 4 атрадаў.
Ігар Навумік
Ігар Навумік (нар. ) — беларускі гандбаліст, вуглавы.
Кар’ера
Улетку 2018 года перайшоў з гродзенскага «Кронана» ў магілёўскі клуб «Машэка», за які гуля да канца сезона 2018/19.
Паэзія (фільм)
«Паэзія» (Poetry) — беларускі незалежны кароткаметражны мастацкі фільм, зняты ў 2015 годзе рэжысёрам Мікітам Лаўрэцкім.
Сюжэт
Былая пара (хлопец і дзяўчына) пішуць вершы і адчуваюць невытлумачальную сінхроннасць у Інтэрнэце.
Сан-Паала-д’Аргон
Сан-Паала-д'Аргон (San Paolo d'Argon) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 5309 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1033 чал./км². Займае плошчу 5 км². Паштовы індэкс — 24060. Тэлефонны код — 035.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Mauro abate.
Палацца Альтэмпс
Палацца Альтэмпс (Palazzo Altemps) — арыстакратычная рэзідэнцыя з дзеллю тэатрам, капэлай і вежай-бельведэрам у некалькіх кроках на поўнач ад п'яцца Навона ў Рыме. Выбудавана ў 1570-я гг. для аўстрыйскага кардынала Альтэмпса па праекце Марціна Лонгі.
У палацца ацалелі некаторыя пакоі дому Джыралама Рыярыа, які для яго выбудаваў Мелоца да Фарлі. У адным з пакояў яшчэ цэлая фрэска, якая адлюстроўвае шлюб Рыярыа з «тыгрыцай Раманьі».
З 1997 г. гэта адзін з асноўных будынкаў Нацыянальнага музея Рыма, дзе змяшчаюцца калекцыі антычнай скульптуры сямействаў Людавізі, Банкампаньі і Матэі (уключаючы такія шэдэўры, як «Арэс Людавізі» і «Самагубства гала»).
Сапармурат Ніязаў
Сапармура́т Атаевіч Нія́заў, Туркменбашы («Бацька туркменскага народа», Saparmyrat Ataýewiç Nyýazow;, сяло Кіпчак, Ашхабадская вобласць — , ) — кіраўнік Туркменістана з 1985 па 2006 (у 1985—91 — першы сакратар ЦК КП Туркменіі, з 1990 — прэзідэнт), маршал (2002).
Біяграфія
Нарадзіўся 19 лютага 1940 года ў с. Кіпчак Ашхабадскай вобласці.
У 1967 годзе скончыў Ленінградскі політэхнічны інстытут. У 1959—65 гадах — на прафсаюзнай рабоце. З 1970 года — інструктар, намеснік загадчыка аддзела ЦК Камуністычнай партыі Туркменістана (КПТ). З 1980 года — першы сакратар Ашгабацкага гаркома КПТ, з 1984 года — інструктар аддзела арганізацыйна-партыйнай работы ЦК КПСС. У 1985 ггода — старшыня Савета Міністраў Туркменскай ССР. У 1985—91 гадах — першы сакратар ЦК КПТ. У студзені—лістападзе 1990 года — старшыня Вярхоўнага Савета, з кастрычніка 1990 года — прэзідэнт Туркменскай ССР. З лістапада 1991 года — Прэзідэнт Рэспублікі Туркменістан, з чэрвеня 1992 года адначасова і кіраўнік Кабінета міністраў. Старшыня Дэмакратычнай партыі Туркменістана. У 1993 годзе парламент Туркменістана прысвоіў яму найменне Туркменбашы (Бацька туркменскага народа), а 28 снежня 1999 года прыняў закон, які даў паўнамоцтвы знаходзіцца на пасадзе прэзідэнта краіны без абмежавання тэрміну.
Памёр 21 снежня 2006 года ў Ашгабаце на пасадзе прэзідэнта краіны ва ўзросце 66 гадоў. Пахаваны ў мячэці Туркменбашы Рухы.
Авель Саламонавіч Фрыд
Авель Саламонавіч Фрыд (, пасёлак Рудзенск, Пухавіцкі раён — Мінск) — ваенны урач-тэрапеўт, генерал-маёр.
Біяграфія
У 1920 годзе скончыў медыцынскі факультэт Данскога ўніверсітэта, быў прызваны на службу ў Працоўна-сялянскую Чырвоную армію. Браў удзел у баях Грамадзянскай вайны.
У гады Вялікай Айчыннай вайны Фрыд узначальваў санітарныя аддзелы спачатку 27-а войска, потым 4-а ўдарнага войска. З сакавіка 1943 года Фрыд служыў начальнікам Упраўлення РЭП-110 паслядоўна Прыволжскай, Арлоўскай і зноў Прыволжскай вайсковых акруг.
Пасля сканчэння вайны Фрыд працягнуў службу ў Савецкай Арміі, займаў пасаду начальніка Акруговай вайскова-медыцынскай камісіі Беларускай ваеннай акругі.
Зыгмунт Чаховіч
Зыгмунт Баніфацый Рох Бярнардавіч Чаховіч, Чаховіч-Ляхавіцкі (, в. Сурвілішкі Дзісненскага пав. Віленскай губ., цяпер, Віцебская вобласць — ), адзін з кіраўнікоў паўстання 1863—1864, бібліяфіл. Паводле іншых звестак, Зыгмунт Чаховіч паходзіў са Свянцянскага павету, з маёнтка Краснова.
Біяграфія
Радавод Чаховічаў пачынаецца з XVI стагоддзя, з часоў Жыгімонта III.
У 1851 годзе скончыў Віленскі шляхецкі інстытут, з адзнакай скончыў Пецярбургскі ўніверсітэт на камеральным аддзяленні.
На павятовым сойміку ў Свянцянах у1861 годзе землеўласнікі аднагалосна прынялі праект заснавання публічнай бібліятэкі. Зыгмунт Чаховіч ахвяруе 150 кніг з мэтай, каб пасля прачытання змяніць іх на іншыя.
У 1862—1863 — член Віленскага Камітэта Руху, пасля яго ліквідацыі — займае пасаду сакратара ў «Аддзеле кіраўнікоў правінцыямі Літвы». Прыхільнік жорсткай лініі К. Каліноўскага. Зыгмунт Чаховіч не верыў ні ў які кі­рунак або ў заснаваную на праграме працу; пакідаў гэта на волю сляпога выпадку :Мы ў маленькай лодачцы пасярод вялікай буры, — розныя элементы не прыйдуць да згоды.
Пасля вызвалення жыў у маёнтку Малыя Бясяды (Вілейскі пав. Віленскай губ., цяпер Лагойскі р-н Мінскай вобл.), бо радавое гняздо Сурвілішкі царскія ўлады перадалі генералу Маўрысу. У Малых Бяседах Зыгмунт Чаховіч стварыў вялікую бібліятэку. З Чаховічам пазнаёміўся малады Янка Купала, сям’я якога ў 1895—1904 жыла непадалёку ў фальварку Селішча. У доме Чаховіча Купала ўпершыню пазнаёміўся з нелегальнай літаратурай (прысвечанай польскаму вызвольнаму руху), гутарыў з ім пра паўстанне 1863—1864, карыстаўся яго багатай бібліятэкай. Пра сустрэчы з Чаховічам паэт пісаў у аўтабіяграфіях. Па словах Якуба Гейштара, які добра ведаў Зыгмунта, Чаховіч быў «высакародны, узнёслы, але пры гэтым непаслядоўны і без цвёрдых перакананняў, лёгка даваў сабой кіраваць». Як пісаў Купала, Чаховіч быў «идеалист и мечтатель».
Памёр. Пахаваны на старых могілках у Радашковічах (магіла не адшуканая).
Сям’я
У шлюбе з Анэляй з Арамовічаў (24 красавіка 1841 — 21 сакавіка 1902) меў сыноў:
Жонка таксама пахаваная на каталіцкіх могілках у Радашковічах, захаваўся надмагільны помнік са скульптурнай выявай Дзевы Марыі.
Поль Анры Бенжамен д’Этурнель дэ Канстан
Поль Анры Бенжамен д’Этурнель дэ Канстан (22 лістапада 1852 — 15 мая 1924) — французскі дыпламат і грамадскі дзеяч.
Лаўрэат Нобелеўскай прэміі міру (1909), уручанай яму за заключэнне дагавораў аб арбітражы паміж Францыяй і суседнімі краінамі. У тым жа годзе разам з ім Прэмію атрымаў Агюст Беернарт, Бельгія.
Кар’ера
Французскі дыпламат, змагар за мір, пацыфіст. Прысвяціў усё сваё жыццё дыпламатычнай службе ў розных краінах і дзейнасці па ўстанаўленню мірнага суседства дзяржаў Еўропы. Удзельнічаў у некалькіх міжнародных канферэнцыях, у тым ліку ў 1899 годзе ў канферэнцыі па абмежаванні ўзбраенняў. У 1918 быў адным з галоўных распрацоўшчыкаў і адэптаў ідэі і праекта Лігі Нацый.
Валерый Іванавіч Карніцкі
Валерый Карніцкі (нар., ) — беларускі футбаліст, паўабаронца стаўбцоўскага «Кронана».
Старэйшы брат Валерыя, Аляксандр, таксама з’яўляецца футбалістам.
Клубная кар’ера
У 2010 годзе выступаў у Другой лізе за клуб «Вігвам» са Смалявічаў. Пазней гуляў за міні-футбольны «Дынама-БНТУ», за стаўбцоўскі «Нёман» у чэмпіянаце Мінскай вобласці. У сакавіку 2014 года далучыўся да клуба «Баранавічы», з якім выйграў Другую лігу. Пачатак сезона 2015 прапусціў з-за траўмы, з чэрвеня вярнуў месца ў асноўным складзе каманды.
У лютым 2016 года адправіўся на прагляд у брэсцкае «Дынама», і ў сакавіку падпісаў кантракт. 2 красавіка 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы супраць БАТЭ (1:4) на пазіцыі цэнтральнага паўабаронцы. У ліпені 2016 года быў аддадзены ў арэнду «Белшыне», дзе спачатку не гуляў з-за траўмы, а з верасня пачаў праходзіць у асноўны склад.
У лютым 2017 года далучыўся да клуба «Смалявічы-СТІ». Дапамог смалявічцам выйсці ў Вышэйшую лігу па выніках сезона 2017, аднак па заканчэнні сезона пакінуў каманду.
У лютым 2018 года быў на праглядзе ў мазырскай «Славіі», але беспаспяхова. У выніку пачаў сезон 2018 у складзе «Нёмана-Агра» ў Другой лізе.
У пачатку 2019 года далучыўся да дзяржынскага «Арсенала», разам з якім выйграў Другую лігу. У снежні 2019 года падпісаў новы двухгадовы кантракт з клубам. Пакінуў «Арсенал» у ліпені 2021 года.
Цвітковэ
Цвітковэ (Цвіткове) — пасёлак гарадскога тыпу ў Гарадышчынскім раёне Чаркаскай вобласці Украіны. Вузлавая чыгуначная станцыя Адэскай чыгункі.
Станцыя і паселішча названы па прозвішчы памешчыка, які валодаў навакольнымі землямі — Мітрафана Цвіткова. Вядома, што чыгунка Знаменка — Фастаў праз Цвітковэ была здадзена ў эксплуатацыю ў 1876 г. У тым жа годзе пабудаваныя памяшканні станцыі, невялікая дэпо і чатыры жылыя дамы.
Нацыянальная галерэя сучаснага мастацтва (Нью-Дэлі)
Нацыянальная галерэя сучаснага мастацтва — галерэя ў Нью-Дэлі, Індыя. Заснавана ў 1993 годзе. Яе з’яўленне называюць удалым стартам у фарміраванні калекцый сучасных індыйскіх таленавітых, але часта малавядомых мастакоў. Галерэя дэманструе цікавую і пазнавальную карціну развіцця індыйскага мастацтва XX стагоддзя. Сучаснае мастацтва Індыі прадстаўлена з усіх рэгіёнаў краіны. У зборы галерэі ёсць таксама рэдкія творы жывапісу XIX стагоддзя.
У музеі на высокім узроўні вядзецца даследчая работа, актыўна выкарыстоўваюцца новыя метады і прыёмы экспазіцыйнай дзейнасці. Ад іншых мастацкіх музеяў Нацыянальная галерэя сучаснага мастацтва адрозніваецца тым, што стратэгія яе развіцця скіравана на раскрыццё новых маладых талентаў з розных рэгіёнаў краіны. Галерэя рэгулярна праводзіць часовыя выстаўкі, займаецца выдавецкай дзейнасцю. У ёй вядзецца работа па стварэнні цэнтра вывучэння індыйскага мастацтва і дакументацыйнага цэнтра, мэта якіх — дапамагаць мастацтвазнаўцам, студэнтам і школьнікам у навуковых даследаваннях і адукацыйным працэсе.
Кагатная гніль каранёў
Кагатная гніль  — захворванне (буракі, морква), якая выяўляецца ў з’яўленні белай або шаравата-попельнай цвілі, выкліканай грыбом  у комплексе з іншымі мікраарганізмамі. Кагатная гніль звычайна ўзнікае пры масавым захоўванні караняплодаў у кагатах (накрытых наземных кучах), капцах, склепах. Хутчэй паражаюцца пашкоджаныя, а таксама звялыя карняплоды.
У развіцці хваробы могуць прымаць удзел грыбкі, спадарожныя :
NGC 5880
NGC 5880 (іншыя абазначэнні — MCG -2-39-12, NPM1G -14.0561, PGC 54427) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Шалі.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Уладзіслаў Шылюк
Уладзіслаў Шылюк (нар. ) — беларускі гандбаліст. вуглавы.
Галіна Казарноўская
Галіна Васільеўна Казарноўская (нар. ) — дацэнт, кандыдат тэхнічных навук, загадчык кафедры Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага універсітэта.
Біяграфія
Нарадзілася ў Віцебску. У 1970 годзе скончыла Маскоўскі тэкстыльны інстытут і ў 1973 аспірантуру. З 1974 па 1977 працавала ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце штучнага валакна малодшым навуковым супрацоўнікам. З 1977 працуе ў Віцебскім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце на факультэце дызайну, кафедра дызайну і моды. З 1985 — 2017 загадчык кафедры, і ў 1993—2002 дэкан факультэта, у цяперашні час прафесар кафедры. Навуковыя інтарэсы: мастацкае афармленне тэкстыльных матэрыялаў з выкарыстаннем сучасных інфармацыйных тэхналогій, адраджэнне тэхналогіі вытворчасці слуцкіх паясоў на сучасным ткацкім абсталяванні.
Навуковая дзейнасць
Кіраўнік навуковай школы «Тэхналогія і праектаванне складаных структур тканін». Пад кірауніцтвам Г. В. Казарноўскай абаронены чатыры кандыдацкия дысертацыі. З´яўляеца кірауніком па вывучэнні і распрацоўцы тэхналогіі вырабу аналагаў слуцкіх паясоў, а таксама па вывучэнні і падбору сыравіны і тэхналагічнага абсталявання для іх вытворчасці. Выкананая праца легла ў аснову Дзяржаўнай праграмы «Адраджэнне тэхналогій і традыцый вырабу слуцкіх паясоў і развіцця вытворчасці нацыянальнай сувенірнай прадукцыі „Слуцкія паясы“ на 2012—2015 гады», зацверджанай Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 22 лістапада 2012 года № 1069. Сувыканаўцам праграмы з’яўляецца Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь. У адпаведнасці з праграмай УА «Віцебскі дзяржаўны тэхналагічны ўніверсітэт» выконвае навукова-даследчую работу «Распрацоўка асартыменту аналагаў, копій, мастацкіх стылізацый слуцкіх паясоў, што выпрацоўваюцца на сучасным ткацкім абсталяванні». Пад кіраўніцтвам Казарноўскай Г. В. у 2013 годзе ў межах вышэйпазначанай Дзяржаўнай праграмы распрацавана і ўкаранена тэхналогія вырабу аналагаў слуцкіх паясоў на сучасным ткацкім абсталяванні. Першыя слуцкія паясы з шоўкавых, залатых і сярэбраных нітак выраблены па гэтай тэхналогіі на Рэспубліканскім унітарным прадпрыемстве «Слуцкія паясы». За азначаны перыяд разпрацавана каля пятнадцаті копій слуцкіх паясоў, арыгіналы якіх знаходзяцца ў музеях Рэспублікі Беларусь. Першы рэканструяваны слуцкі пояс уручаны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнка і захоўваецца ў Палацы Незалежнасці. У 2017 годзе навукова-даследчая работа «Тэхналогія вырабаў слуцкіх паясоў і развіцце вытворчасці нацыянальнай сувенірнай прадукцыі» атрымала прызнанне на рэспубліканскім конкурсе, прысвечаным Году навукі ў намінацыі «Лепшая навуковая работа у галіне прыкладных даследаванняў». Манаграфія «Рэканструкцыя слуцкіх паясоў на сучасным абсталяванні» узнагароджана дыпломам другой ступені на конкурсе навуковых і вучэбных выданняў «Навуковая вертыкаль» у наминацыі «Лепшая навуковая публікацыя 2016/17» у секцыі «Мастацтвазнауства і дызайн» (Санкт- Пецярбург). Казарноўскай Г. В. мае больш за 400 навукова-метадычных работ, у тым ліку 3 манаграфіі, 6 патэнтаў, працягвае працавать у галўне вытворчасці сучасных тканін новых структур
Узнагароды
Значок «Выдатнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» 1995, мядаль «За працоўныя заслугі» 2014, грамата Усесаюзнага хімычнага аб’яднання імя Д. І. Мендэлеева, ганаровыя граматы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь 2006, 2007, 2012, 2015, Ганаровая грамата канцэрна «Беллегпрам» 2015, Ганаровыя граматы Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта 2004, 2014, Ганаровая грамата ВАК Рэспублікі Беларусь 2016, Прэмія Спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльная падтрымцы здольных навучэнцаў і студэнтаў 2009, 2016, Падзяка старшыні Віцебскага абласнога выканаучага камітэта 2009, Сярэбраны медаль ВДНГ СССР 1988, 1991.
Зноскі
«Віцьбічы», № 117, 2012 г. («Тайна слуцкіх поясов раскрыта»); «Народная газета» 13.03.2012 («В Беларуси будет возрождено производство слуцких поясов») «Советская Беларусь» 26.09.2012 («Слуцкие пояса: три воплощения») «СОЮЗ. Беларусь — Россия» № 8 27.02.2014 («Поклонись в пояс») «11.09.2014 („Слуцкие пояса на вес золота“) „Віцьбічы“, № 2(59), 2014 („Слуцкіе паясы: другое нараджэнне“); „Настаўніцкая газета“ 25 сакавіка 2014 („Me fecit Slucicae“, або Стагоддзі, знітаваныя ва узоры»); «Витебские вести» № 35,2014 («Слуцкие пояса возрождают в Витебске»); «Советская Беларусь» № 38 (24421) 2014 («Поклонись в пояс»); «Советская Беларусь» 03.05.2014 («Слуцкие пояса. Возрождение»); «Союз. Белорусь-Россия» № 8, 2014 («Поклонись в пояс»); «Весці ВДТУ» № 31 2012 («Слуцкія паясы… Узраджэнне»); «Весці ВДТУ» № 35 2014 («Сваязующая нить творчества»)
Сан-Ларэнца-фуоры-ле-Мура
Базіліка Святога Лаўрэнція за гарадской сцяной (San Lorenzo fuori le Mura; Сан-Ларэнца-фуоры-ле-Мура) — адна з сямі паломніцкіх цэркваў Рыма, пабудаваная ў 580-я гг. на месцы пахавання святога Лаўрэнція. У XIII стагоддзі Папа Ганорый III прыбудаваў да старажытнага больш маштабны раманскі храм. З 1374 па 1847 гады ў Сан-Ларэнца знаходзілася кафедра лацінскіх патрыярхаў Іерусаліма. Фасад базілікі быў разбураны падчас саюзніцкіх бамбардзіровак Рыма ў ліпені 1943 г.; аднаўленчыя працы працягваліся да 1949 г. У склепе захаваліся выключныя раннехрысціянскія саркафагі. Вакол храма распасціраюцца адносна сучасныя могілкі Кампа Верана.
Плоскэ (Шацкі раён)
Плоскэ (Пло́ске) — вёска ў Шацкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шацкай пасялковай абшчыны.
Кагальнае
Кагальнае возера — возера ў горадзе Глыбокае. Адносіцца да басейна ракі Бярозаўка. Плошча — 0,15 км². Даўжыня — 0,62 км, шырыня — 0,38 км, даўжыня берагавой лініі — 1,68 км. Максімальная глыбіня — 5 м, сярэдняя — 2,86 м. Аб’ём вады ў возеры — 0,44 млн м³. Берагі пясчаныя, часткова занятыя будынкамі. Дно каля берага пясчанае, далей глейкае. На ўсходзе ўпадаюць ручаі з азёр Бяглец і Крывое. На поўначы вцякае ручай у возера Вялікае. Возера насяляюць акунь звычайны, плотка, лешч, шчупак, лінь і г. д.
У мінулым звалася Глыбокае, на яго берагах узнік горад. Сучасная назва возера паходзіць ад яўрэйскага слова «кагал» (яўрэйская грамада).
На Кагальным возеры традыцыйна праводзяцца святы і народныя гулянні на Купалле з «хадою па вадзе», вогнішчамі, гульбішчамі і канцэртамі.
Вілыця
Вілыця (Ві́лиця) — вёска ў Шацкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шацкай пасялковай абшчыны.
Сан-Пелегрына-Тэрмэ
Сан-Пелегрына-Тэрмэ (San Pellegrino Terme) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 4927 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 216 чал./км². Займае плошчу 23 км². Паштовы індэкс — 24016. Тэлефонны код — 0345.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Pellegrino.
ФК Газавік Віцебск
«Газавік» — беларускі аматарскі футбольны клуб з Віцебска. У цяперашні час выступае ў Другой лізе чэмпіянату Беларусі.
Гісторыя
Клуб быў заснаваны ў 2002 годзе, выступаў у чэмпіянаце Віцебскай вобласці. У 2020 годзе стаў чэмпіёнам вобласці, а ў 2009, 2011, 2014 і 2020 гадах — уладальнікам Кубка Віцебскай вобласці.
У 2021 годзе ў выніку аб’яднання Другой лігі з чэмпіянатамі абласцей «Газавік» далучыўся да Другой лігі, дзе атрымаў упэўненую перамогу ў Віцебскім дывізіёне і другі раз запар стаў чэмпіёнам вобласці. У плэй-оф жа віцебская каманда па выніку дзвюх сустрэч саступіла «Асіповічам» (1:1, 1:2) і выбыла з далейшай барацьбы.
Зангар
Зангар — сяло ў Паўладарскім раёне Паўладарскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Зангарскай сельскай акругі. Код КАТА — 556043100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 744 чалавекі (371 мужчына і 373 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 529 чалавек (270 мужчын і 259 жанчын).
Рэчкі (Крывасельскі сельсавет)
Рэ́чкі (, Речки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Крывасельскага сельсавета.
У 1940—1995 гадах цэнтр Рэчкаўскага сельсавета. Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Куранецкага сельсавета.
NGC 5881
NGC 5881 (іншыя абазначэнні — IC 1100, UGC 9729, MCG 11-18-25, ZWG 318.14, IRAS15053+6310, PGC 53920) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чэмпіянат Польшчы па валейболе
Чэмпіянат Польшчы па валейболе — найвышэйшая польская нацыянальная прафесійная ліга па валейболе. Першы розыгрыш адбыўся ў сезоне 1929 года.
Алег Луня
Алег Луня (нар. ) — беларускі гандбаліст. Разыгрывальнік гродзенскага клуба «Кронан».
Газель-доркас
Газель-доркас (Gazella dorcas) — невялікая газель, важыць усяго 20 кг. Яе арэал ахоплівае Паўночную Афрыку, Ізраіль, Ліван, Іарданію, Сірыю, Ірак, захад Саудаўскай Аравіі і Емен.
Іосіф Пятровіч Сакалоўскі
Іосіф Пятровіч Сакалоўскі (18 красавіка 1912, вёска Баравіно, Бярэзінскі раён — 18 чэрвеня 1982) — адзін з кіраўнікоў партыйнага падполля і партызанскага руху ў Магілёўскай вобласці.
Газель-доркас
Газель-доркас жыве ў пустыні і, дзякуючы сваёй афарбоўцы пясчанага колеру, ідэальна замаскіраваная. Ніжні бок цела ў яе белы, бакі злёгку чырванаватыя. Яна можа наогул нічога не піць, бо ўсю патрэбнасць у вадкасці яна ў стане пакрываць за кошт расы на раслінах, якімі яна сілкуецца, а таксама за кошт вадазапаслівых раслін, якія растуць у пустыні.
Іосіф Пятровіч Сакалоўскі
Біяграфія
З 1934 года на журналісцкай, савецкай і камсамольскай рабоце, з 1939 года загадчык аддзела Бярэзінскага РК КП(б)Б. Член КПСС з 1939 года. З чэрвеня 1941 года на Заходнім фронце, удзельнік абароны Магілёва. У партызанах з мая 1942 года, з верасня камісар атрада, у жніўні 1943 — красавіку 1944 гадоў 120-й партызанскай брыгады, адначасова ў ліпені 1942 — красавіку 1944 сакратар Бярэзінскага падпольнага РК КП(б)Б, у ліпені 1943 — красавіку 1944 кіраўнік Бярэзінская ваенна-аператыўнай групы, у красавіку 1943 — красавіку 1944 член Магілёўскага падпольнага абкама КП(б)Б. З 1944 года загадчык аддзела Магілёўскага абкама, 1-ы сакратар Дрыбінскага, Мсціслаўскага, Круглянскага РК КПБ, у 1958—68 гадах на журналісцкай рабоце ў Клімавічах. У 1953 годзе скончыў Рэспубліканскую партыйную школу пры ЦК КПБ. Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР у 1947—59 гадах.
Газель-доркас
Этымалогія
Доркас з'яўляецца грэчаскім словам, якое значыь газель. Уласна слова газель паходзіць ад арабскага ghazal.
Гаіўка (Шацкі раён)
Гаіўка (Гаївка) — вёска ў Шацкім раёне Валынскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Шацкай пасялковай абшчыны.
Зваротная геадэзічная задача
Пры вядомых каардынатах кропак і  неабходна знайсці даўжыню S_{AB} і кірунак лініі АВ: румб r_{AB}  і  дырэкцыйны вугал \alpha_{AB} (выява).
Зваротная геадэзічная задача рашаецца наступным чынам. Спачатку вылічаюцца прырашчэнні каардынат:
Велічыню вугла r_{AB} вылічым з адносінаў:
Па знаках прырашчэнняў каардынат вылічаюць чвэрць, у якой размяшчаецца румб, і яго назву. Выкарыстоўваючы залежнасць паміж дырэкцыйнымі кутамі і румбамі, знаходзім \alpha_{AB}. Залежнасць паміж дырэкцыйнымі вугламі і румбамі вызначаецца для чвэрцяў па наступных формулах:
I чвэрць (ПнУ): r = \alpha
II чвэрць (ПдУ):
III чвэрць (ПдЗ):
IV чвэрць (ПнЗ):
Для кантролю адлегласць S_{AB} двойчы вылічаюць па формулах:
Віталь Крывіцкі
Віталь Крывіцкі (, Адэса, Украіна) — дапаможны біскуп Кіеўска-Жытомірскай дыяцэзіі. Біскупам Туланы
Біяграфія
У 1987 годзе пачаў падпольную фармацыю ў родным горадзе пад кіраўніцтвам салезіяніна кс. Тадэвуша Хоппе, уступіўшы ў 1990 годзе ў салезіянскую супольнасць святога Яна Боско. Пасля вучобы ў Кракаўскай духоўнай семінарыі 24 мая 1997 года прыняў святарскае пасвячэнне.
Пастырскае служэнне спачатку здзяйсняў як парафіяльны вікарый у Адэсе (1997—2004). З 2004 года да 2012 года ўзначальваў парафію і салезіянскую супольнасць у Карастышыве на Жытоміршчыне. Далей, на працягу двух гадоў, святар служыў у Пэрэмышлянах на Львоўшчыне, а ў 2014 годзе быў прызначаны пробашчам парафіі святога Пятра ў Адэсе.
Кіеўска-Жытомірская дыяцэзія стала вакантнай пасля нечаканага адыходу ў вечнасць яе папярэдняга ардынарыя арцыбіскупа Пятра Мальчука, што памёр 27 мая 2016 года. 30 красавіка 2017 года, у Ватыкане паведамілі пра тое, што Папа Францішак прызначыў кс. Віталія Крывіцкага біскупам Кіеўска-Жытомірскай дыяцэзіі ва Украіне.
Аса (горад)
Аса (Оса) — горад (з 1737 года) у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Асінскага раёна Пермскага краю. Насельніцтва 23,0 тыс. чалавек (2008). Заснаваны ў 1591 годзе. Горад размешчаны на сярэдняй Каме, на беразе Воткінскага вадасховішча пры ўпадзенні ракі Тулвы, за 141 км на паўднёвы захад ад Пермі.
Машынабудаўнічы завод, прадстпыемства харчовай і лясной і дрэваапрацоўчай прамысловасці.
Эдуард Міхайлавіч Шпілеўскі
Эдуа́рд Міха́йлавіч Шпіле́ўскі (нар., в. Скобраўка, Пухавіцкі раён, Мінская вобласць) — беларускі навуковец-фізік, матэрыялазнавец, педагог, адзін з піянераў фулерэнавага матэрыялазнаўства. Кандыдат фізіка-матэматычных навук (1974), дацэнт. Ганаровы прафесар Мангольскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Анхель Фернандэс Артымэ
Анхель Фернандэс Артымэ (, Луанцо-Гозон Астурыя, Іспанія) — ксёндз, генеральны настаяцель салезіянаў. Доктар пастаральнай тэалогіі, мае ступень ліцэнцыята ў галіне філасофіі і педагогікі.
Эдуард Міхайлавіч Шпілеўскі
Біяграфія
У 1956 годзе скончыў Мар’інагорскую СШ № 1.
Анхель Фернандэс Артымэ
Біяграфія
Першыя законныя шлюбы склаў 3 верасня 1978 года, вечныя шлюбы — 17 чэрвеня 1984 года у Сант’яга-дэ-Кампастэла.
Эдуард Міхайлавіч Шпілеўскі
Біяграфія
У 1962 годзе скончыў фізічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзе застаўся працаваць выкладчыкам. Дэкан фізічнага факультэта БДУ (1979—1986).
Зебра Грэві
Зебра Грэві (Equus grevyi) або пустынная зебра — від млекакормячых сямейства коневых (Equidae). Атрымала сваю назву ў гонар французскага прэзідэнта Жуля Грэві, якому ў 1880-х быў падораны адзін асобнік гэтай жывёлы урадам Абісініі.
Эдуард Міхайлавіч Шпілеўскі
Навуковая дзейнасць
Вобласць навуковых зацікаўленасцяў: фізіка цвёрдага цела, матэрыялазнаўства, фізіка тонкіх плёнак, дыфузія, фулерэны, кампазіцыйныя матэрыялы, гісторыя фізікі.
Зебра Грэві
Знешнасць
Вага дарослай зебры Грэві складае ад 350 да 430 кг пры даўжыні цела каля 3 м і даўжыні хваста 50 гл Рост у карку складае каля 1,40 м. Зебра Грэві з'яўляецца не толькі самай буйной зебрай, але і, за выключэннем адамашненных жывёл, самым буйным прадстаўніком сямейства конскіх.
Анхель Фернандэс Артымэ
Біяграфія
Прэзбітэрскае пасвячэнне атрымаў 4 ліпеня 1987 года ў Леонэ. У 2000 годзе быў абраны інспектарам Леонскай Інспекторыі на шэсць гадоў. Належыў да камітэта, які падрыхтаваў 26-ю Генеральную Капітулу. У 2009 годзе быў прызначаны інспектарам Паўднёвай Аргенціны.
23 снежня 2013 года быў прызначаны настаяцелем новай Інспекторыі ў Іспаніі, але не змог заняць гэтую пасаду, паколькі 25 сакавіка 2014 года на 27-ай Генеральнай Капітуле быў абраны Генеральным настаяцелем салезіянскай сям’і.
На 28-ай Генеральнай Капітуле салезіянаў быў пераабраны на пасаду Генеральнага настаяцеля (2020—2026).
Міжнародная федэрацыя настольнага тэніса
Гісторыя фундаменту
Міжнародная федэрацыя настольнага тэніса была створана у студзені 1926 года дзевяццю членамі-заснавальнікамі: Аўстрыяй, Чэхаславакіяй, Даніяй, Англіяй, Германіяй, Венгрыяй, Індыяй, Швецыяй і Уэльсам. Першы чэмпіянат свету быў у снежні таго ж гаду ў Лондане.
У ліку ініцыятараў стварэнні федэрацыі быў Айвар Мантэгю. Ён жа стаў першым прэзідэнтам федэрацыі на тэрмін больш за 40 гадоў.
З 1996 года ITTF праводзіць штогадовую серыю міжнародных спаборніцтваў «ITTF World Tour».
У пачатку 2000-х гадоў ITTF змяніла некаторыя правілы тэніса для павышэння жыццяздольнасці гульні і зручнасцi паказвання па тэлебачанню. Пасля Алімпіяды ў Сіднэі мячы дыяметрам 38 мм былі на 40-міліметровыя, што паменшыла скорасць іх палёту. З 2001 года рахунак у сетах стаў весціся да 11 ачкоў замест 21-го, як гэтае было раней, а гульцы падаюць пачаргова па 2 падачы замест 5-ці.
У 2014 году ITTF анансавала змену цэлулоіднага мяча на новы пластыкавы мяч дыяметрам 40+ мм.
На пачатак 2017 года ў федэрацыі складаюць 226 краін-удзельнікаў. Штаб-кватэра федэрацыі знаходзіць у Лазане, Швейцарыя.
Структура
ITTF падзеленая на шэсць кантынентальных федэрацый.
Эдуард Міхайлавіч Шпілеўскі
Навуковая дзейнасць
Аўтар 290 навуковых прац і метадычных дапаможнікаў. Ім падрыхтаваны 5 кандыдатаў навук.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны».
Парэчкі чырвоныя
Парэ́чкі чырвоныя (Ribes rubrum) — маленькі лістападны хмызняк, від раслін роду сямейства.