cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даменіка Гірландая
Біяграфія
Талент Гірландая выявіўся ў фрэсках капліцы Сасеты ў царкве Санта-Трыніта ў Фларэнцыі, якія паказваюць падзеі з жыцця св. Францыска. Вылучаецца фрэска, якая паказвае смерць св. Францыска. Урачыстае размяшчэнне цэлага, строгасць асобных фігур, мужны выраз спачувальнага ўдзелу на тварах і дасканаласць тэхнічнага выканання — усе гэтыя якасці ставяць гэты твор высока. У выявах на дысках своеасаблівая манера Даменіка Гірландая не так прыкметная; пры тым у іх непрыемна дзівіць вока пэўная стракатасць і перавага ярка-чырвонага колеру. Сярод гэтых карцін сустракаюцца выдатныя, як, напрыклад, «Пакланенне вешчуноў» у царкве фларэнтыйскага выхавальнага дома (agli Innocenti). Дзве Мадонны яго работы знаходзяцца ў фларэнтыйскай Акадэміі. Адна з карцін, пазначаная 1485 годам, «Пакланенне пастыраў» з паганскім саркафагам, які замянае яслі. «Наведванне св. Панны» знаходзіцца ў Луўры. «Мадонна» у ззянні з чатырма святымі, у Берлінскім музеі.
Каралеўскі сельсавет
Карале́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзісенскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Каралеўскія.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзісенскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Завуццеўскага сельсавета.
Спіс аб’ектаў PGC (1905001—1906000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1905001—1906000)
Веніямін Львовіч Фабрыкант
Веніямін Львовіч Фабрыкант (, Орша — ) — вучоны-энергетык, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Латвійскай ССР, доктар тэхнічных навук, прафесар.
Біяграфія
Пасля заканчэння ў 1936 годзе Маскоўскага энергетычнага інстытута працаваў у Мосэнерга, затым у інстытуце «Цеплаэлектрапраект». У 1941 годзе у складзе дывізіі маскоўскіх працоўных удзельнічаў у абароне Масквы.
Больш за 50 гадоў была звязана з даследаваннямі ў галіне рэлейнай абароны і аўтаматыкі энергасістэм. У 1941 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю, а ў 1959 годзе — доктарскую. У 1950 годзе за стварэнне эфектыўнай рэлейнай абароны для высокавольтных ліній электраперадач яму ў складзе калектыву навукоўцаў і інжынераў была прысуджана Дзяржаўная прэмія СССР.
У 1960 годзе быў запрошаны на працу ў Рыжскі палітэхнічны інстытут, дзе за кароткі тэрмін стварыў школу інжынераў і навуковых работнікаў у галіне аўтаматыкі энергасістэм.
Навуковая дзейнасць
Зрабіў неацэнны ўклад у тэорыю і практыку рэлейнай абароны энергасістэм. Вынікі яго даследаванняў адлюстраваны больш чым у 100 публікацыях, у тым ліку ў 15 кнігах.
З’яўляецца аўтарам 30 вынаходстваў, ім падрыхтавана 25 кандыдатаў тэхнічных навук. З’яўляючыся членам метадычнага Савета па энергетыцы Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі СССР, аказваў дапамогу шматлікім ВНУ краіны ў пастаноўцы спецыяльных дысцыплін па электраэнергетычных спецыяльнасцях.
За перыяд з 1968 года па 1981 год у выдавецтве «Вышэйшая школа» выпусцілі падрыхтаваныя ім сем навучальных дапаможнікаў і адзін падручнік па дысцыпліне «Элементы аўтаматычных прылад». Ім распрацавана методыка найбольш эфектыўнага навучання студэнтаў, якая складаецца ў непарыўным спалучэнні вывучэння тэарэтычных пытанняў з рашэннем практычных задач.
Больш за 20 гадоў працаваў над паэмай «Фёдар Соеў», якую называюць «роднай сястрой» Яўгена Анегіна. У 2000 годзе Фелікс Кац выдаў паэму асобнай кніжкай. Праз два гады ўбачыла свет навуковая і філасофская публіцыстыка В. Фабрыканта — пад назвай «Другі пачатак». А яшчэ праз год выйшаў зборнік вершаў «Крокі гісторыі».
Балгарыя ў Другой сусветнай вайне
Першапачаткова, Балгарскае царства ў Другой сусветнай вайне было саюзнікам нацысцкай Германіі і 1 сакавіка 1941 года яно далучылася да Траістага пакта. 6 красавіка 1941 года балгарскія войскі ў саюзе з Германіяй, Італіяй і Венгрыяй прынялі ўдзел у агрэсіі супраць Югаславіі і Грэцыі (гл. Уварванне ў Югаславію і Другое ўварванне ў Грэцыю ). Пасля гэтай аперацыі да Балгарыі былі далучаны Усходняя Сербія, большая частка Македоніі і ўзбярэжжа Эгейскага мора. 13 снежня 1941 года, Балгарыя аб'явіла вайну ЗША і Вялікабрытаніі, аднак не разарвала дыпламатычныя адносіны з СССР і, як следства, не ўдзельнічала ў вайне супраць Савецкага Саюза. Савецкія войскі падышлі да межаў Балгарыі да восені 1944 гады, і 5 верасня 1944 гады СССР абвясціў вайну Балгарыі.
Калі ў верасні 1944 года пасля капітуляцыі Каралеўства Румынія, тэатр ваенных дзеянняў перамясціўся ў Балгарыю - 9 верасня 1944 года ў краіне адбыўся дзяржаўны пераварот. Шэраг дзеячаў прагерманскага рэжыму, уключаючы князя Кірыла (брат памерлага цара Барыса III і рэгент малалетняга цара Сімяона II), былога прэм'ер-міністра Багдана Філава і інш. былі арыштаваны (пасля інтэрнаваны ў СССР, а па вяртанні ў Балгарыю былі прысуджаны Народным Судом ), і да ўлады прыйшоў урад Айчыннага фронту на чале з Кімонам Георгіевым. Урад Георгіева абвясціў вайну Германіі, і царская балгарская армія прыняла ўдзел у баях з нямецкімі войскамі. Пасля вайны на падставе вынікаў рэферэндуму 1946 года была абвешчана Народная Рэспубліка Балгарыя.
Хельсінкскі ўніверсітэт
Хельсінкскі ўніверсітэт (Helsingin yliopisto, Helsingfors universitet, Universitas Helsingiensis) — самы стары і буйны ўніверсітэт Фінляндыі. Заснаваны ў горадзе Турку ў 1640 годзе як Каралеўская акадэмія ў Турку. Ва ўніверсітэце навучаецца каля 38 000 студэнтаў (у тым ліку 5500 аспірантаў).
З 1 жніўня 2005 універсітэт у адпаведнасці з еўрапейскім стандартам Балонскага працэсу прапануе навучанне на бакалаўраў, магістраў і доктарскіх ступеняў. Універсітэт з'яўляецца членам LERU, Unica (універсітэты ў сталіцах Еўропы).
Канцлер універсітэта з 2008 года — Ілька Нійнілуота.
Універсітэт уваходзіць у асацыяцыю ўніверсітэтаў Еўропы Утрэхцкую сетку.
Гісторыя
Заснаваны ў горадзе Турку ў 1640 годзе як Каралеўская акадэмія ў Турку.
Пасля пажару 1827 года рашэннем імператара Мікалая I пераведзены з Турку ў Гельсінгфорс і атрымаў назву Аляксандраўскага, у гонар яго брата імператара Аляксандра I.
У 1944 годзе некаторыя будынкі ўніверсітэта былі знішчаны савецкай бамбардзіроўкай.
Парычы
Па́рычы (, Паричи) — гарадскі пасёлак у Светлагорскім раёне Гомельскай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Парыцкага сельсавета. Насельніцтва 1 816 чал. (2017).
Гісторыя
Вядомыя з 1639 года як сяло, цэнтр дзяржаўнага «двара» (маёнтка) у Бабруйскім старостве Рэчыцкага павета Менскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага, Рэч Паспалітая (Parycze). Паводле вопісу 1684 года — цэнтр войтаўства ў тым самым старостве.
З 1793 года, пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай — у Расійскай імперыі, цэнтр воласці Бабруйскага павета Мінскай губерні (у 1795—1796 гадах называлася Мінскім намесніцтвам). З 5 красавіка 1797 года з’яўляліся ўладаннем адмірала П. І. Пушчына і яго нашчадкаў. Дзейнічаў храм, які ў 1798 года быў пераведзены з грэка-каталіцтва ў праваслаўе. У 1800 годзе ў мястэчку Парычы — 111 сялян і 18 шляхціцаў.
Шынкевіч
Шынкевіч — беларускае прозвішча.
Парычы
Гісторыя
У 1819 годзе замест ранейшага храма быў пабудаваны новы, асвечаны ў імя Святога Духа (метрычныя кнігі захоўваліся з 1801 года); у 1863 годзе ўзведзена таксама царква ў імя Св. роўнаапостальнай Марыі Магдаліны пры Парыцкім жаночым вучылішчы духоўнага ведамства (будынкі не захаваліся).
З 25 сакавіка 1918 года Парычы — у абвешчанай Беларускай Народнай Рэспубліцы; з 1 студзеня 1919 года — у Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспубліцы, з 27 лютага 1919 года — у Літоўска-Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспубліцы. З 31 ліпеня 1920 года — зноў у адноўленай БССР, якая ўваходзіла з 30 снежня 1922 года да 26 снежня 1991 года ў СССР, з 19 верасня 1991 года — Рэспубліка Беларусь.
У 1921 годзе Мінская губерня была скасавана, а яе паветы (у тым ліку Бабруйскі) сталі ўваходзіць непасрэдна ў БССР. 20 жніўня 1924 года воласці (у тым ліку Парыцкая) і паветы скасаваны. З 24 ліпеня 1924 года мястэчка Парычы — цэнтр утворанага раёна, які ўваходзіць у Бабруйскую акругу (існавала да 26 ліпеня 1930 года), а затым: з 20 лютага 1938 года — у Палескую, з 20 красавіка 1944 года — у Бабруйскую, з 8 студзеня 1954 года — у Гомельскую вобласць.
У 1925 годзе большую частку жыхароў складалі яўрэі (у 1926 годзе — 71,4 %). Працавалі 2 паравыя млыны, электрастанцыя, тэлефонная станцыя, 7-гадовая школа. У 1929 годзе арганізаваны калгас «Кастрычнік», працавалі маслазавод (з 1932 года), друкарня, паравы млын, лесапільня, металаапрацоўчая, трыкатажная (у 1932 годзе — 36 рабочых), кравецкая, шавецкая і мэблевая (у 1932 годзе — 5, смалярня, крухмальны завод, гамарня, прамкамбінат. Выдавалася раённая газета (з 1932 года). У 1932 годзе адкрылася першая ў Беларусі транспартная авіялінія Мінск — Глуск — Парычы — Мазыр, мястэчка стала прымаць транспартныя самалёты.
Сезон 2021/2022 ЖБК «Цмокі-Мінск»
У сезоне 2021/2022 жаночага баскетбольнага клуба Цмокі-Мінск прымаў удзел:
Парычы
Гісторыя
27 верасня 1938 года мястэчкі як тып населеных пунктаў былі скасаваны; м. Парычы ператворана ў гарадскі пасёлак.
У час Другой сусветнай вайны 26 чэрвеня 1941 года створаны знішчальны батальён (камандзір М. І. Траян), які 28 чэрвеня 1941 года знішчыў групу дыверсантаў, якія спрабавалі спаліць мост праз Бярэзіну. У пачатку ліпеня 1941 года нямецкія войскі захапілі Парычы, але мясцовы і Рэчыцкі знішчальныя атрады разам з падраздзяленнямі Чырвонай Арміі 12 ліпеня 1941 года выбілі захопнікаў і ўтрымлівалі пасёлак да канца ліпеня. Яўрэяў пасёлка сагналі ў гета, якое існавала 2 месяца і 18 кастрычніка 1941 года ўсіх забілі — 1700 чалавек. Дзейнічала патрыятычнае падполле (кіраўнік І. І. Еўдакімаў). З верасня 1943 года па ліпень 1944 года ля пасёлка партызанскай брыгадай № 99 імя Гуляева пад камандаваннем У. К. Якавенкі вялася партызанская вайна. Райцэнтр Парычы быў вызвалены 26 чэрвеня 1944 года часткамі 105-га стралковага корпуса (75-й гвардзейскай стралковай дывізіяй) пры падтрымцы 17-й танкавай брыгады 1-га танкавага корпуса і Дняпроўскай ваеннай флатыліі з удзелам партызан. У баях за вызваленне Парычаў і навакольных вёсак загінулі ў 1943—1944 гадах 877 савецкіх салдат, у іх ліку Герой Савецкага Саюза Н. А. Лявухін (пахаваны ў брацкай магіле, у скверы на беразе Бярэзіны).
9 чэрвеня 1960 года цэнтр раёна перанесены ў гарадскі пасёлак Шацілкі; 29 ліпеня 1961 года гарадскі пасёлак Шацілкі пераўтвораны ў горад Светлагорск, Парыцкі раён перайменаваны ў Светлагорскі.
Геаграфія
Знаходзіцца на раўніне Гомельскае Палессе, сярэдняя тэмпература паветра студзеня −6,6 °C, ліпеня 18,4 °C, ападкаў 602 мм/год. Прыстань і паромная пераправа на р. Бярэзіна (басейн Дняпра). За 33 км ад г. Светлагорска, 31 км ад чыгуначнай станцыі Светлагорск на лініі Жлобін — Калінкавічы; на аўтамабільнай дарозе Бабруйск — Калінкавічы.
Рэлігія
Дзейнічае праваслаўны храм у імя Святой міраносіцы роўнаапостальнай Марыі Магдаліны (вул. Кастрычніцкая, 1).
Калуска-д’Ада
Калуска-д'Ада (Calusco d'Adda) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Fedele.
Візантыйская Албанія
У 395 годзе Рымская імперыя была канчаткова падзелена, і тэрыторыя сучаснай Албаніі стала часткай Візантыйскай імперыі.
Tatneft
«Tatneft» («Татнефть», «Татнафта») — расійскае адкрытае акцыянернае таварыства па перапрацоўцы нафты і прыроднага газу. Штаб-кватэра знаходзіцца ў Альмецьеўску (рэспубліка Татарстан).
Візантыйская Албанія
Антычнасць
Пасля таго, як рэгіён захапіў рымляне ў 168 годзе да нашай эры, ён стаў часткай правінцыі Македонія. Цэнтральная частка сучаснай Албаніі пазней была аддзялена як Epirus nova (« Новы Эпір »), у той час як паўднёвая засталася пад эпірскім ветам, а паўночныя часткі належалі Прэвалітане.
Уварванне варвараў
У першыя дзесяцігоддзі пад уладай Візантыі (да 461 г.) Эпір зведаў спусташэнне набегаў вестготаў, гунаў і остготаў. У 4 стагоддзі варварскія плямёны пачалі паляваць на Рымскую імперыю. Першымі прыбылі германскія готы і азіяцкія гуны, якія ўварваліся ў сярэдзіне стагоддзя; авары напалі ў 570 г.; і славянскія сербы і харваты захапілі рэгіён у пачатку 7 ст. Прыкладна праз пяцьдзесят гадоў булгары заваявалі большую частку Балканскага паўвострава і пашырылі сваю тэрыторыю на нізіны цяперашняй цэнтральнай Албаніі. Увогуле захопнікі знішчылі або аслабілі рымскія і візантыйскія культурныя цэнтры на землях, якія стануць Албаніяй.
Міхаіл Міхайлавіч Волкаў
Міхаіл Міхайлавіч Волкаў (, в. Гарбачэва,, Віцебская вобласць) — беларускі палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Tatneft
Дзейнасць
«Татнафта» мае разгалінаваную сетку АЗС у Расіі і Украіне, а таксама некалькі аўтазаправак у Беларусі.
Візантыйская Албанія
Панаванне Візантыі і канфлікты з заходнімі дзяржавамі
Пазней, у пачатку 9-га стагоддзя, візантыйскі ўрад заснаваў тэму Дырахіюм, заснаваны ў аднайменным горадзе і ахопліваючы большую частку ўзбярэжжа, у той час як унутраная частка засталася пад кантролем славян, а пазней і балгараў. Поўны кантроль Візантыі над сучаснай Албаніяй быў усталяваны толькі пасля заваявання Візантыяй Балгарыі ў пачатку 11 стагоддзя.
У сваёй « Гісторыі », напісанай у 1079—1080 гадах, візантыйскі гісторык Міхаіл Аталіят называе Альбанаў удзельнікамі паўстання супраць Канстанцінопаля ў 1043 годзе, а арбанітаў — падданымі герцага Дырахіўма. Аднак спрэчна, ці адносіцца гэта да албанцаў у этнічным сэнсе. Аднак пазнейшая згадка пра албанцаў з тых жа Аталіятаў адносна ўдзелу албанцаў у паўстанні ў 1078 г. бясспрэчная. У гэты момант яны ўжо цалкам хрысціянізаваныя. У канцы 11-га і 12-га стагоддзяў рэгіён адыграў вырашальную ролю ў візантыйска-нармандскіх войнах ; Дырахіўм быў самай заходняй канчаткай Via Egnatia, асноўнага сухапутнага шляху да Канстанцінопаля, і быў адной з галоўных мэтаў нарманаў (пар. Бітва пры Дырахіўме (1081) ). Да канца 12-га стагоддзя, калі візантыйская цэнтральная ўлада аслабла, а паўстанні і рэгіянальны сецэсіянізм сталі больш распаўсюджанымі, рэгіён Арбанон стаў аўтаномным княствам, якім кіравалі ўласныя спадчынныя князі.
Міхаіл Міхайлавіч Волкаў
Біяграфія
Нарадзіўся 23 верасня 1963 года ў в. Гарбачэва Расонскага раёна Віцебскай вобласці.
Візантыйская Албанія
Панаванне Візантыі і канфлікты з заходнімі дзяржавамі
Пасля чацвёртага крыжовага паходу рэгіён перайшоў пад кантроль Эпірскага дэспатату, але яго кантроль ніколі не быў цвёрдым. У гэты час пачаў моцна адчувацца сербскі ўплыў, а таксама ўплыў Венецыі, а затым і Сіцылійскага каралеўства, паколькі абедзве дзяржавы спрабавалі атрымаць кантроль над прыбярэжнай Албаніяй для сваіх мэтаў.
Міхаіл Міхайлавіч Волкаў
Біяграфія
Скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, вучоны аграном. Кандыдат сельскагаспадарчых навук, дацэнт.
Візантыйская Албанія
Панаванне Візантыі і канфлікты з заходнімі дзяржавамі
Новая адміністрацыйная сістэма тэм, або ваенных правінцый, створаная Візантыйскай імперыяй, спрыяла канчатковаму ўздыму феадалізму ў Албаніі, бо салдаты-сяляне, якія служылі ваенным панам, станавіліся прыгоннымі ў іх памешчыцкіх уладаннях. Сярод вядучых родаў албанскай феадальнай знаці былі Тапіі, Бальшы, Шпаты, Музакі, Араніці, Дукаджыны, Кастрыёты. Першыя трое з іх сталі кіраўнікамі княстваў, якія былі практычна незалежнымі ад Візантыі.
У 1258 годзе сіцылійцы авалодалі востравам Корфу і албанскім узбярэжжам ад Дырахіюма да Валоны і Бутротума і аж да Берата. Гэты апорны пункт, рэфармаваны ў 1272 годзе ў « Каралеўства Албанія », быў прызначаны дынамічным сіцылійскім кіраўніком Карлам Анжуйскім, каб стаць стартавай пляцоўкай для сухапутнага ўварвання ў Візантыйскую імперыю. Аднак візантыйцам удалося аднавіць большую частку Албаніі да 1274 года, пакінуўшы ў руках Карла толькі Валона і Дырахіум. Нарэшце, калі Карл распачаў сваё доўгатэрміновае наступленне, яно было спынена падчас аблогі Берата ў 1280–1281 гадах. Албанія заставалася ў значнай ступені часткай Візантыйскай імперыі да Візантыйскай грамадзянскай вайны 1341–1347 гадоў, калі неўзабаве яна трапіла ў рукі сербскага кіраўніка Стэфана Душана.
Міхаіл Міхайлавіч Волкаў
Біяграфія
Працаваў галоўным аграномам, намеснікам старшыні калгаса «Іскра» Шумілінскага раёна Віцебскай вобласці; намеснікам старшыні калгаса імя Ф.Энгельса Шумілінскага раёна.
З 1992 года працаваў ва ўстанове адукацыі «Беларуская дзяржаўная сельскагаспадарчая акадэмія» асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам, загадчыкам кафедры захоўвання і перапрацоўкі прадукцыі раслінаводства, дэканам агранамічнага факультэта.
У 2012—2016 гадах дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь V склікання.
Асабістае жыццё
Жанаты, мае сына.
Каралеўская гвардыя Нарвегіі
Каралеўская гвардыя Нарвегіі (Hans Majestet Kongens Garde (HMKG)) або "Яго Вялікасць гвардыя караля" — батальён арміі Нарвегіі, які падпарадкоўваецца (дакументальна) асабіста каралю Харальду V.
Гісторыя
З абвяшчэннем незалежнасці Нарвегіі ў 1905 годзе гэтая частка стала асабістай аховай караля Хокана VII. Неўзабаве каралеўская гвардыя Нарвегіі была павялічана да памеру батальёна. Батальён вызначыўся падчас Другой сусветнай вайны, перашкодзіў захапіць каралеўскую сям'ю і членаў кабінета салдатамі Вермахта 10 красавіка 1940. Пазней гвардзейцы з поспехам змагаліся ў цэнтральнай Нарвегіі, атрымаўшы ад немцаў за лютасць і цёмны колер уніформы мянушку "Чорныя д'яблы". Базуецца ў Осла ў казармах Nordre Huseby gård.
Вятка (рака)
Вя́тка (Вятка) — рака ў Расіі, самы буйны правы прыток ракі Кама.
Даўжыня ракі 1314 км, плошча вадазборнага басейна 129 тыс. км².
Пачынаецца на Верхнякамскім узвышшы на поўначы Удмурціі, упадае ў Каму ў 17 км ніжэй горада Мамадыш. Для Вяткі характэрныя рэзкія змены кірунку цячэння (з поўначы на паўднёвы захад, а затым на паўднёвы ўсход) і вялікая звілістасць на ўсім працягу. Вятка — тыпова раўнінная рака, бягучая большай часткай у шырокай даліне са спадзістымі схіламі. У нізоўях пашыраныя і звужаныя ўчасткі даліны чаргуюцца праз 1—5 км. Шмат перакатаў.
Жыўленне галоўным чынам снегавое. Сярэдні гадавы расход вады 890 м³/сяк. Замярзае ў першай палове лістапада, ускрываецца ў другой палове красавіка. Найболей буйныя прытокі: справа — Кобра, Летка, Вялікая, Малома, Піжма; злева — Чапца, Быстрыца, Воя, Кільмезь.
NGC 5806
NGC 5806 (іншыя абазначэнні — UGC 9645, MCG 0-38-14, ZWG 20.41, IRAS14574+0205, PGC 53578) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вальдэмар Паўляк
Вальдэмар Паўляк (Waldemar Pawlak; нар. 5 верасня 1959 года) — польскі палітык, прэм'ер-міністр Польшчы ў 1992 і 1993–1995 гадах.
Актывіст Польскай сялянскай партыі, прэзідэнт гэтай партыі ў 1991–1997 і 2005–2012 гадах. Дэпутат Сейму бесперапынна ў 1989-2015, з 1992 года прэзідэнт Галоўнага праўлення Добраахвотнага пажарнага саюза, у 2007-2012 гадах віцэ-прэм'ер і міністр эканомікі ва ўрадзе Дональда Туска. Кандыдат на пасаду прэзідэнта Польшчы ў 1995 і 2010 гадах.
Лясныя пажары ў Грэцыі (2023)
17 ліпеня 2023 года Грэцыю ахапілі шматлікія лясныя пажары. У выніку бедства адзін чалавек загінуў і 20 пацярпелі. Па ўсёй краіне назіралася больш за 80 ачагоў. Паводле сіноптыкаў, лясныя пажары былі выкліканы анамальнай гарачынёй. Урад Грэцыі стварыў групу па каардынацыі барацьбы з бедствам.
Пажары
Пажары назіраліся ў 27 км ад Афін. Ачагі ля горада былі паспяхова ліквідаваны, аднак полымя паспела знішчыць некалькі будынкаў. Усяго ва Усходняй Атыцы спалена 3500 га. У Беотыі пацярпела яшчэ больш тэрыторыі — 11 708 га.
Найбольш складаная сітуацыя мела месца на востраве Родас. На 18 ліпеня з небяспечнага рэгіёна эвакуявалі каля 2000 чалавек, у тым ліку турыстаў. Да 23 ліпеня з Родаса вывезлі 19 000 чалавек, спалена 30 000 га. Мясцовая пажарная служба заявіла, што для выратавання людзей і тушэння задзейнічаны 10 пажарных самалётаў, восем пажарных верталётаў, больш за 260 пажарных, 49 пажарных машын і сотні добраахвотнікаў.
У той жа дзень масавая эвакуацыя насельніцтва пачалася і на востраве Керкіра. Пазней паведамлялася пра вываз насельніцтва з Эўбеі.
25 ліпеня ў раёне горада Карыстас на востраве Эўбея пры тушэнні пажару разбіўся самалёт Canadair, загінулі два лётчыка. Улады абвясцілі трохдзённую жалобу.
У раёне Фесаліі лясны пажар, які ўспыхнуў 26 ліпеня, перакінуўся на склад боепрыпасаў ВПС, выклікаўшы выбух. Насельніцтва ў радыусе трох кіламетраў эвакуявана.
Дапамога
У якасці дапамогі ў краіну накіраваны ратавальнікі і спецтэхніка ад ЕС, Вялікабрытаніі , Егіпта , Францыі , Італіі , Іарданіі , Мальты і іншых. Да Расіі за дапамогай Грэцыя не звярталася.
Праблемы
Дзейнасць пажарных служб пры барацьбе з прыродным бедствам выявіла шэраг праблем.
Так, газета «Naftemporiki» пісала пра няспраўнае абсталяванне. Як паведамляла выданне «I Avgi», аварыйна-выратавальныя службы сутыкнуліся з вострым недахопам кадраў (на ліпень 2023 года 4 500 вакансій і пасад заставаліся вакантнымі), 85% пажарных машын застарэлі. Меўся таксама дэфіцыт маладых спецыялістаў; большая частка ратавальнікаў старэйшая за 45 гадоў.
WWF паказвала на адсутнасць Нацыянальнага плана па прадухіленні пажараў і абыходжання з расліннымі адходамі, а таксама на адсутнасць догляду за лясамі з-за скарачэння сельскагаспадарчай дзейнасці і работнікаў лясніцтваў. Муніцыпалітэты, які нясуць абавязак па расчыстцы галля, не падтрымлівалі лясы ў належным стане з-за недахопу сродкаў.
Наталля Віктараўна Веракундава
Наталля Віктараўна Веракундава (Верекундова Наталія Вікторівна,, Паўлаўск, Расія — , ) — украінская балерына і педагог. Заслужаны артыст Украінскай ССР (1953).
Біяграфія
У 1926 годзе Наталля Веракундава скончыла Ленінградскае харэаграфічнае вучылішча імя А. Ваганавай.
У 1926—1927, 1934—1949 гадах працавала ў Кіеўскім (1949—1982, педагог-рэпетытар), у 1927—1934 гадах — Адэскім тэатрах оперы і балета.
У 1934—1968 гадах — выкладчык Кіеўскага харэаграфічнага вучылішча. Сярод вучняў — Лідзія Герасімчук, Яўгенія Яршова, Алена Патапава, Раіса Хілько, Элеанора Сцябляк.
Творчасць
Сярод партый Веракундавай — Эфі («Ферэндзі» ), Медора («Карсар» А. Адана), Адэта-Адылія («Лебядзінае возера» П. Чайкоўскага), Раймонда (аднаактны балет А. Глазунова), Эсмеральда (аднаактовы балет Ц. Пуні), Жанна («Полымя Парыжа» Б. Асаф’ева), Карманёла (аднаактовы балет ), Сільвестра («Горад з Тасканы» ), Прымадонна («Залаты век» Дз. Шастаковіча) і іншыя.
Гулецкі
Гулецкі — беларускае прозвішча.
Мядзведжае вуха
Мядзведжае вуха — шматзначны тэрмін.
Марцыян Храптовіч
Марцыян Міхайлавіч Храптовіч (, в. Шчорсы, Новагародскі павет — ) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў з магнацкага роду Храптовічаў герба «Адравонж». Сын Міхала.
Стараста вярбельскі.
Сям’я
У шлюбе з Рэгінай з Войнаў (пам. 1792) меў дзяцей:
Міраслаў-Віктар Карлавіч Астрамецкі
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут у 1967 годзе. З 1967 г. — мастак, старшы мастак, вядучы мастак у Белкааппраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: інтэр’еры гандлёвых цэнтраў у Стоўбцах (1980), Івянцы (1983), Ждановічах (1987), кааператыўнага інстытута ў Гомелі (1985), крамы «Дары прыроды» ў Мінску (1986).
International Championship (снукер)
Турнір праходзіць на працягу тыдня на перасячэнні кастрычніку і лістапада, а фінал гуляецца на працягу двух гульнявых сесій у апошнюю нядзелю.
Фармат International Championship уключае ў сябе адзін кваліфікацыйны раўнд (з 2013 года), які праходзіць на працягу трох дзён (да 2016 года кваліфікацыя праходзіла чатыры дні) прыкладна за месяц да асноўнай стадыі і ў якім гуляюць 128 удзельнікаў (64 матчы). Пераможцы аўтаматычна трапляюць у асноўную стадыю, дзе да іх далучыюцца чацвёра ўладальнікаў уайлдкард (у 2012 годзе было 8 уладальнікаў уайлдкард), якія гуляюць у папярэднім раўндзе супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю. Пасля гэтага, 64 снукерысты гуляюць на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу.
Джад Трамп выйграў першы розыгрыш у 2012 годзе, а ў 2013 — Дзін Цзюньхуэй стаў першым і пакуль адзіным кітайскім гульцом, які выйграў тытул International Championship на радзіме. Пераможцам розыгрышу 2014 года стаў Рыкі Уолдэн, а ў 2015 годзе тытул выйграў чатырохразовы чэмпіён свету Джон Хігінс з Шатландыі. Дзеючым чэмпіёнам турніру з'яўляецца Марк Сэлбі, які перамог на турніры ў 2016 годзе і абараніў тытул у 2017 годзе.
Статыстыка ўсіх удзельнікаў International Championship
Без уліку вынікаў International Championship 2017.
Яўгенія Мікалаеўна Яршова
Яўгенія Мікалаеўна Яршова (Єршова Євгенія Миколаївна,, , цяпер Чаркаская вобласць, УССР — , , Украіна) — украінская савецкая артыстка балета. Народны артыст Украінскай ССР (1960).
Біяграфія
Вучылася ў Кіеўскім харэаграфічным вучылішчы (клас Наталлі Веракундавай).
З 1944 па 1965 год працавала ў Кіеўскім тэатры оперы і балета.
Творчасць
Сярод вядомых і ярка увасобленых на опернай сцэне партый Яўгеніі Яршовай — Расціслава («Расціслава» ), Маўка («» ), Лілея («Лілея» К. Данькевіча), а таксама галоўныя партыі ў балетах П. Чайкоўскага, А. Глазунова і інш.
Бруханаў
Бруханаў — прозвішча.
Тур’я (прыток Сар’янкі)
Тур’я — рака ў Верхнядзвінскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Сар’янка (басейн Дзвіны).
Даўжыня ракі 7,2 км. Пачынаецца за, 2,5 км на захад ад в. Муквяціца, вусце за 3,5 км на паўночны захад ад возера Вознава. Цячэ па лясістай мясцовасці.
Пазацэнзурны пэрыядычны друк Беларусі (1971—1990)
Пазацэнзурны пэрыядычны друк Беларусі (1971—1990) — каталог выданняў беларускага самвыдату з 1971 па 1990 год. Укладзены Юрасем Лаўрыкам і Ларысай Андросік. Кнігу таксама дапамагалі падрыхтоўваць Алег Дзярновіч, Вацлаў Арэшка, Уладзімір Арлоў, Валер Булгакаў, Міхаіл Баразна, Гальяш Патаповіч. Выдадзены ў Мінску ў 1998 годзе тыражом 500 экзэмпляраў.
Змест
Асновай каталога паслужыў збор Юрася Лаўрыка. У ім захоўваецца шмат пазацэнзурных газетаў і часопісаў, якія сістэматызавала Ларыса Андросік. Каталог уключае ў сябе ўсе пазацэнзурныя беларускія выданні, якія былі выяўленыя на 1998 год. Выданні беларускага самвыдату класіфікаваны ў кнізе па загалоўку, звесткам пра рэдакцыю, году выдання, месцу выхаду, фармату, тыражу, інфармацыі пра спосаб выдання, характарыстыцы як самога выдання, так і яго асобных нумароў. Каталог характарызуе перыёдыкі як нацыянал-дэмакратычныя, рэлігійныя, правінцыйныя, літаратурныя выданні. Пэўная ўвага даецца і заходнепалескім перыёдыкам, а таксама сатырычным выданням і «жоўтай прэсе». У кнізе прадстаўлены і выданні, якія выйшлі па-за межамі Беларусі.
Водгукі
У рэцэнзіі, апублікаванай у часопісе «Беларускі гістарычны агляд», адзначаецца, што кніга падзяляе выданні на тыя, якія выйшлі ў 1971—1987 гадах і тыя, якія выйшлі ў 1988—1990 гадах. Большая колькасць выданняў 1988—1990 гадоў у параўнанні з перыёдыкамі папярэдніх гадоў тлумачыцца лібералізацыяй грамадскага жыцця ў Савецкім Саюзе.
Сяргей Шыдлоўскі ў рэцэнзіі адзначае, што выданне разбурыла яшчэ адзін міф аб тым, што гісторыя беларускага друку, вольнага ад улады, нібыта скончылася ў 1917 годзе.
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2014
Жаночы Кубак Беларусі па футболе 2014 — 23-ы розыгрыш Жаночы Кубак Беларусі.
Рэйчал Тэрыёт
Рэйчал Тэрыёт (Theriot Rachel; нар. ) — амерыканская баскетбалістка.
Антропаў
Антропаў — прозвішча.
Рэйчал Тэрыёт
Кар’ера
Адвучылася ў каледжы «Небраска», дзе лічылася адной з самых перспектыўных баскетбалістак у амерыканскай студэнцкай лізе NCAA. У верасні 2016 года падпісала кантракт жаночай камандай з мінска «Цмокі-Мінск».
Бурая гніль каранёў
Бурая гніль каранёў  — грыбковае захворванне буракоў і морквы, выкліканае грыбам.
Апісанне
Трапляецца на ўчастках з высокім узроўнем грунтавых водаў, лішкава ўвільготненых, і на глебах, схільных да забалочвання. Карані загніваюць з хваставой часткі. Пашкоджаныя тканкі бурэюць, трэскаюцца і пакрываюцца бурай грыбніцай. Лісце завядае. Псеўдасклероцыі і міцэлій грыба могуць захоўвацца некалькі гадоў.
Шашуолей
Шашуо́лей (Šešuoliai, традыцыйная беларуская назва — Шашолі) — мястэчка ва Укмяргскім раёне Вільнюскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Шашуолейскай сянюніі. Размешчана за 16 км на паўднёвы ўсход ад Укмярге. Насельніцтва на 2011 год — 138 чалавек.
Вялікае Княства Літоўскае
Першы пісьмовы ўпамін пра Шашолі датуецца 1334 годам. У 1385 годзе яны ўвайшлі ў склад Віленскага павета Віленскага ваяводства.
У 1567 годзе Шашолі сталі мястэчкам, тут збудавалі касцёл.
Пад уладай Расійскай імперыі
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 годзе Шашолі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце Віленскай губерні.
Каля 1890 года ў Шашолях было 22 будынкі.
Найноўшы час
Па польска-літоўскіх баях і падпісанні пагаднення паміж міжваеннай Польскай Рэспублікай і Літвой у 1919 годзе Шашолі апынуліся ў складзе Літвы. У часы Другой сусветнай вайны з чэрвеня 1941 да 1944 года мястэчка знаходзілася пад акупацыяй Трэцяга Рэйха.
NGC 5807
NGC 5807 (іншыя абазначэнні — MCG 11-18-16, MK 832, ZWG 318.9, PGC 53373) — галактыка ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Іван Сцяпанавіч Асаёнак
Іван Сцяпанавіч Асаёнак (нар., в. Сяменькавічы, Барысаўскі раён, Мінская вобласць) — беларускі ўрач, арганізатар аховы здароўя, спецыяліст у галіне сацыяльнай гігіены. Доктар медыцынскіх навук (1992), прафесар (1995).
Біяграфія
Скончыў Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут (1963). Працаваў у Забашэвіцкай участковай бальніцы Барысаўскага раёна (1963—1965, галоўны ўрач); Беларускім НДІ гематалогіі і пералівання крыві (1965—1969, урач); Камітэце дзяржаўнай бяспекі пры Савеце Міністраў БССР (1969—1972, начальнік медыцынскай службы); Інстытуце фізіялогіі АН БССР (1972—1974, навуковы супрацоўнік); Цэнтральным навукова-даследчым інстытуце працы, Беларускі філіял (1974—1983); Беларускім дзяржаўным інстытуце удасканалення ўрачоў (1987—1994; з 1987 — загадчык кафедры медыцыны катастроф, з 1992 — загадчык аддзела комплексных праблем кіравання ўмовамі і аховай працы); Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі (1983—1986 і з 1994, загадчык кафедры вытворчай і экалагічнай бяспекі). Навуковыя інтарэсы: вывучэнне ўздзеяння на здароўе чалавека навакольнага асяроддзя; распрацоўка метадалогіі прагназавання ацэнкі здароўя насельніцтва Беларусі; прафесійныя і экалагічныя рызыкі на патэнцыйна небяспечных прамысловых аб’ектах, прагназаванне небяспек і кіраванне рызыкамі.
Узнагароды
Медаль «За воинскую доблесть» і інш.
Кастыкі
Касты́кі (, Костыки) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Людвіноўскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскага павета, гміны Касцяневічы.
Празелітызм
Празеліты́зм (ад празеліт, з proselytus «звернуты», ад προσήλυτος «звернуты, які знайшоў сваё месца»): Адсюль — празеліт часцей азначае новазвернутыя.
Празелітызм ухваляецца не ва ўсіх рэлігіях (рэлігійных плынях).
Новамакрэцкі сельсавет
Новамакрэ́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Брагінскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Новы Макрэц.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Брагінскага раёна. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Малейкаўскага сельсавета.
SkinHate
SkinHate — украінскі гурт, які грае ў стылях хардкор ды нью-мэтал, паходжаньнем з места Арджанікідзэ, Днепрапятроўскай вобласці. Хлопцы — першапраходцы ўкраінскай альтэрнатыўнай сцэны: гурт існуе з 1996 года.
Гісторыя
Першы альбом «Війна в головах» (бел. «Вайна ў галавах») хлопцы запісалі ўласнымі сіламі яшчэ ў 1996 годзе і тады ён меў адну назву з гуртам, але студыя Moon Records, якая зацікавілася маладым ВІА, змяніла назву альбома на сапраўдную і выдала яго ў 1998 годзе. Ў гэтым ж годзе пачынаецца канцэртная дзейнасьць у Кіеве. Стыль выканання — хардкор з жорсткім рэп-вакалам, ў тэкстах прысутнічае ненарматыўная лексіка. «Фішка» альбома — сэмплы з розных амерыканскіх фільмаў з расейскаю агучкаю, якія ёсць эпіграфамі да песень.
Гурт гастралюе ва Украіне, выступаючы ў невялікіх клюбах, акрамя таго выступаў у Беларусі ў Гомелі, дзе знайшоў сваіх прыхільнікаў.
Ў 2002 годзе лэйблам «Moon Records» быў выдадзены альбом «Квиток до раю» (бел. «Квіток да раю»), тэксты якога набылі яшчэ большай нянавісьці да людзкіх парокаў.
Ў 2004 годзе гурт вырашыў зміксаваць песні з папярэдніх альбомаў, таму быў выдадзены пакуль што адзіны альбом міксаў «Hatemix».
Ў сакавіку 2007 году з-за разыходжанняў зь іншымі ўдзельнікамі гурту яго часова пакінуў цяпер ўжо балы вакаліст Ж. К., які вярнуўся ў 2008 годзе і пасьпеў згуляць з ім шмат канцэртаў.
Ў красавіку 2010 году пасля другага сыходу вакаліста Ж. К. гурт зрабіў новы сінгл «ZDATEN» са Зьміцерам Кусьцікавым на вакале, які зараз можна праслухаць у Інтэрнэце. Гэты самотнік пераканаў шмат фанаў гурту, што Skinhate здольны й далей працаваць без свайго мінулага вакаліста.
Дзіванна звычайная
Дзіва́нна звыча́йная (Verbascum thapsus) — двухгадовая травяністая расліна, від рода  сямейства.
Назва
Дзіванна звычайная, дзяванна, каўтунічнік, панна-дзяванна, дзевана, дзівана, дзівана белая, дзівана касматая, касмак, лісяк, трава касматая, шальнік , дзівена , мядзве́джае ву́ха.
Батанічнае апісанне
Двухлетнік вышынёй 50—150 см, з моцным сцяблом, укрытым попельпа-белым лямцавым апушэннем. Лісце падоўжана-эліпсоіднае, крыламі сыходзіць па сцябле. Цвіце ў чэрвені — верасні. Кветкі светла-жоўтыя, у густой коласападобнай гронцы.
Распаўсюджанне і экалогія
Дзіванна звычайны распаўсюджаны амаль паўсюль у свеце. Прыродны арэал — Макаранезія, Еўразія. Занесены і натуралізаваўся ў Аўстраліі і Новай Зеландыі, у Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы.
На тэрыторыі былога СССР распаўсюджаны ў Беларусі, Украіне, Прыбалтыцы, еўрапейскай частцы Расіі, на Каўказе і Алтаі, у Усходняй Сібіры, а таксама ў Сярэдняй Азіі.
Расце на схілах, пясчаных мясцінах, на лясных палянах, сярод хмызняку.
Значэнне і выкарыстанне
Як лекавая расліна вядома з Сярэднявечча. Шырока выкарыстоўваецца ў народнай медыцыне.
Дзіванна звычайны — добры пылканос. Пылок з дзіванны пчолы збіраюць у вялікай колькасці і часам цалкам забіваюць ёю соты.
Яўген Якаўлевіч Савіцкі
Яўген Якаўлевіч Савіцкі (11 (24) снежня 1910 — 6 красавіка 1990) — савецкі ваенны лётчык і военачальнік. Ас-знішчальнік Вялікай Айчыннай вайны. Двойчы Герой Савецкага Саюза (1944, 1945). Маршал авіяцыі (1961). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1978). Заслужаны ваенны лётчык СССР (1965). Кандыдат у члены ЦК КПСС (1961—1966). Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 6-га склікання.
Камерата-Карнела
Камерата-Карнела (Camerata Cornello) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Бергама.
Насельніцтва складае 646 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 54 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 24010. Тэлефонны код — 0345.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Maria Assunta.
Кафедральны сабор Хельсінкі
Кафедральны сабор Хельсінкі (Helsingin tuomiokirkko, Helsingfors domkyrka) — галоўная царква Хельсінкскай епархіі Евангелічна-лютэранскай царквы Фінляндыі і хатняя царква абшчыны вернікаў сабора. Знаходзіцца ў Хельсінкі ў раёне Круунунхака на Сенацкай плошчы.
Будаўніцтва сабора вялося па праекце Карла Людвіга Энгеля ў 1830—1852 гадах, паралельна з будаўніцтвам у Пецярбургу Ісакіеўскага сабора, з якім Мікалаеўскі мае шмат агульнага.
Храм быў урачыста адкрыты 15 лютага 1852 года. Сабор прысвечаны Святому Мікалаю  — нябеснаму заступніку імператара Мікалая I, які тады валадарыў, і атрымаў назву '''царква Св. Мікалая''' (Nikolainkirkko).
Пасля таго як у 1917 годзе Фінляндыя стала незалежнай, храм атрымаў назву Суўркірка (Suurkirkko, Вялікая царква).
У 1959 годзе была ўтворана Хельсінкская дыяцэзія, пасля чаго храм стаў звацца Хельсінкскім саборам (Helsingin tuomiokirkko).
Штогод 6 снежня, у Дзень незалежнасці Фінляндыі, апоўдні ў саборы праходзіць экуменічнае набажэнства з удзелам прэзідэнта рэспублікі і членаў Дзяржаўнага савета.
Скрутак
Скрутак — доўгі ліст пісчага матэрыялу (папіруса, пергамента ці паперы), які змотваюць для захавання ў рулон. На такім лісце пісалі папярок яго даўжыні.
NGC 5808
NGC 5808 (іншыя абазначэнні — NGC 5819, UGC 9609, ZWG 337.23, IRAS14540+7319, PGC 53251) — галактыка ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект занесены ў новы агульны каталог некалькі разоў, з абазначэннямі NGC 5808, NGC 5819.
Федэрацыя прафсаюзаў Украіны
Федэрацыя прафсаюзаў Украіны (: ФПУ) — украінскае аб'яднанне прафсаюзаў. Пасля абвяшчэння незалежнасці Украіны 6 кастрычніка 1990 года была створана Федэрацыя незалежных прафсаюзаў Украіны, якая стала пераемнікам Украінскага рэспубліканскага саюза прафсаюзаў. Дэкларацыю аб заснаванні Федэрацыі падпісалі 25 рэспубліканскіх прафсаюзаў і 24 рэгіянальныя прафсаюзы. У лістападзе 1992 года адбыўся другі з'езд Федэрацыі, на якой было прынята рашэнне аб перайменаванні арганізацыі ў Федэрацыю прафсаюзаў Украіны.
У склад Федэрацыі ўваходзіць 4,8 мільёнаў сябраў, 44 усеўкраінскіх прафсаюза і 25 прафаб'яднанняў. Федэрацыя прафсаюзаў Украіны з'яўляецца членам Міжнароднай канфедэрацыі прафсаюзаў і супрацоўнічае з Міжнароднай арганізацыяй працы.
Наталля Леанідаўна Ластачкіна
Наталля Леанідаўна Ластачкіна (нар., Магілёў, Беларусь) — беларуская футбалістка, паўабаронца (футбол). Выступала за зборную Беларусі. Майстрам спорту па футзале і футболе. Замужам за Аляксандрам Ластачкінам.
Вуліца Будзённага (Магілёў)
Вуліца Будзённага (улица Будённого) — вуліца ў Ленінскім раёне Магілёва, у гістарычным цэнтры горада.
Наталля Леанідаўна Ластачкіна
Клубная кар’ера
У 13 гадоў пачала займацца ў секцыі, дзе адразу трапіла ў каманду «Надзея». Ужо ў 14 гадоў пачала браць удзел у розных спаборніцтвах. Першы трэнер Іван Антонавіч Туркоў. Гуляла ў футзалу за Надзея-ДЮСШАР-7 (Магілёў), Педуніверсітэт (Мінск), Бабруйчанка (Бабруйск).
Вуліца Будзённага (Магілёў)
Гісторыя
Адна з найстарэйшых вуліц горада, пачала фарміравацца ў XVII ст. Першапачаткова насіла назву Шклоўскі завулак. У XIX ст. перайменавана расійскімі ўладамі ў Сувораўскую вуліцу, у гонар расійскага палкаводца, які камандаваў здушэннем паўстання Касцюшкі. У 1922 годзе названа ў гонар савецкага военачальніка С. М. Будзённага. Сучаснае аблічча вуліцы пачало складваецца ў пачатку 1930-х гадоў. У 1931—1937 гадах пабудаваны шэраг жылых дамоў. У 1950-я гады ў выніку рэканструкцыі цэнтральнай часткі горада вуліца забудавана 3-, 4-павярховымі жылымі дамамі. Частка вуліцы ад вул. Першамайскай да вуліцы Ленінскай пасля рэканструкцыі Камсамольскага сквера стала пешаходнай.
Размяшчэнне
Арыентавана з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход. Да скрыжавання з вуліцай Ленінскай пешаходная, завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Піянерскай.
Наталля Леанідаўна Ластачкіна
Клубная кар’ера
Пасля завяршэння кар’еры футбаліста працуе ў інструктарам-метадыстам у ДЮСШ «Дняпро».
Аляхновіч
Аляхновіч — беларускае прозвішча.
Наталля Леанідаўна Ластачкіна
Літаратура
Всё о футболе. — 2003. — 18 июня (№ 23 (218)). — С. 13.
Аляксандр Мікалаевіч Шынкевіч
Аляксандр Мікалаевіч Шынкевіч (, Орша) — беларускі краязнавец.
Біяграфія
Працуе мантажнікам радыёапаратуры, рэгуліроўшчыкам радыёэлектроннай апаратуры на заводзе «Чырвоны Кастрычнік» у г. Барані. 3 юнацкіх гадоў захапіўся фатаграфіяй, здымаў памятныя мясціны Аршаншчыны. Свядома займацца краязнаўчымі пошукамі пачаў з 1980-х гадоў. Падрыхтаваў рукапіс «Остатки древних поселений на Оршанщине» (1984, не выдадзены). Комплексна даследуе Аршаншчыну. Аддае перавагу вывучэнню помнікаў гісторыі, культуры і прыроды. На працягу 30 гадоў праводзіць пошук, вывучэнне, картаграфаванне, фотафіксаванне, складанне апісанняў аб’ектаў мінуўшчыны. Склаў карты помнікаў даўніны Оршы і ваколіц. У апошні час актыўна вывучае культавыя камяні і палеанталогію Аршаншчыны. Сабраў палеанталагічную калекцыю (каля 1000 адзінак), калекцыі замалёвак і здымкаў культавых камянёў, каменных крыжоў і надмагільных збудаванняў. Асабіста выявіў шэраг гарадзішчаў, паселішчаў, курганоў, каменных крыжоў.
Прымаў актыўны ўдзел у стварэнні Аршанскага клуба гісторыі і старажытнасцяў «Повязь». Адзін з арганізатараў правядзення фотавыстаў, прысвечаных помнікам гісторыі і культуры Оршы.
Аўтар кнігі «Аршанская даўніна» (1992). Напісаў некалькі артыкулаў, прысвечаных Аршаншчыне для энцыклапедый. Падрыхтаваў : буклет пра Аршанскі Куцеінскі манастыр (1988), брашуры «Аршаншчына старажытная» (1991), «Куцеінская лаўра. Старонкі гісторыі» (1992), «Орша: погляд у мінулае» (1992), «Аршаншчына ў адлюстраваннях» (1994) і інш.
Прымаў удзел у стварэнні кнігі «Памяць» Оршы і Аршанскага раёна. У электроннай форме падрыхтаваў працу «Оршанщина: природа и старина».
Збірае фальклорную спадчыну рэгіёна. Актыўна супрацоўнічае з навучальнымі ўстановамі Оршы і Барані.
47-я партызанская брыгада «Перамога»
47-я партызанская брыгада «Перамога» — партызанская брыгада, створаная ў чэрвені 1942 года як 47-ы партызанскі атрад «Перамога» і накіравана ў нямецкі тыл. У жніўні 1942 года прыбыла ў Горацкі раён, у кастрычніку 1942 перадыслацыравана ў Прапойскі, потым у Краснапольскі раёны, дзейнічала у групе партызанскіх атрадаў М. М. Іванова, з сакавіка 1943 года самастойна, са жніўня ў Краснапольскай ваеннай акруге. 1 кастрычніка 1943 атрад (554 партызаны) злучылася з Чырвонай Арміяй. Пасля злучэння БШПР вызначыў атрад з сакавіка 1943 года як брыгаду.
Гісторыя
Партызаны наносілі асноўныя ўдары па камунікацыях Горкі — Крычаў, Крычаў — Клімавічы, Жлобін — Гомель. У жніўні — верасні 1942 года падарвалі 6 эшалонаў, знішчылі аўтамашын. У жніўні 1943 года падарвалі больш за 480 рэек. У верасні 1943 года ўзаемадзейнічалі з часцямі Чырвонай Арміі, якія наступалі. 1 кастрычніка 1943 года разам з часцямі Чырвонай Арміі перарэзалі адыход праціўніку за раку Сож.
Анатоль Уладзіміравіч Фядзюшын
Анатоль Уладзіміравіч Фядзю́шын (,  —, ) — вучоны ў галіне заалогіі, арніталогіі, паразіталогіі, аховы прыроды і паляўнічай гаспадаркі. Доктар біялагічных навук (1938), прафесар (1927). Заслужаны дзеяч навукі РСФСР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Слуцк (сучасны раённы цэнтр у Мінскай вобласці Беларусі). У 1909 годзе скончыў Слуцкую гімназію, у 1913 — фізіка-матэматычнае аддзяленне Маскоўскага ўніверсітэта. Працаваў выкладчыкам у Пінскім рэальным вучылішчы. У 1916 годзе быў у эвакуацыі, потым служыў у арміі. У 1920 годзе працаваў на педагагічных курсах і інструктарам у школе. У 1921—1933 гг. А. У. Фядзюшын у Беларускім дзяржаўным універсітэце — выкладчык, прафесар. Адначасова ў 1922—1928 гг. кіраваў сектарам заалогіі і заалагічным музеем Інбелкульта, у 1924—1932 гг. чытаў лекцыі ў Беларускім інстытуце сельскай і лясной гаспадаркі.
З 1933 г. У. А. Фядзюшын у Омску. Працаваў на пасадзе загадчыка кафедры заалогіі і дарвінізму ў Омскім сельскагаспадарчым інстытуце. У 1948—1950 гг. абіраўся сапраўдным членам Усесаюзнага геаграфічнага таварыства і Усесаюзнага таварыства гельмінтолагаў пры Акадэміі навук СССР, з 1960 года — член камісіі па ахове прыроды пры Сібірскім аддзяленні Акадэміі навук СССР.
Памёр У. А. Фядзюшын 10 сакавіка 1972 г. у Омску.
Навуковая дзейнасць
Навуковую дзейнасць У. А. Фядзюшын пачаў у час вучобы ў Маскоўскім універсітэце. Займаўся вывучэннем птушак Беларусі. У 1912 годзе ў «Арніталагічным весніку» быў надрукаваны яго артыкул «О некоторых птицах Минской губернии». У 1921—1929 гг. праводзіў заалагічныя экспедыцыі на тэрыторыі БССР, займаўся вывучэннем ландшафтна-фаўністычных комплексаў асноўных птушак і звяроў. Па даручэнню Дзяржплана БССР займаўся высвятленнем запасу і распаўсюджання паляўніча-прамысловых жывёл. Па ініцыятыве вучонага быў распрацаваны праект Бярэзінскага паляўнічага запаведніка. Прадстаўляў БССР на I Усерасійскім (у 1929 годзе) I Усесаюзным (у 1933 годзе) з’ездах па ахове прыроды. На працягу шэрага гадоў У. А. Фядзюшын быў намеснікам старшыні Дзяржаўнага камітэта па справах аховы прыроды пры Савеце Народных камісараў БССР, членам рэдакцыйнай калегіі часопіса з «Паляўнічы Беларусі», супрацоўнічаў з краязнаўчым часопісам «Наш край».
У час працы ў Омску А. У. Фядзюшын зрабіў значны ўнёсак у вывучэнне Барабінскіх азёр у якасці кармавой базы птушкагадоўлі, распрацаваў метад барацьбы з Омскай гемарагічнай ліхаманкай і трансмісійнымі захворваннямі.
У сваіх экспедыцыях У. А. Фядзюшын займаўся таксама вывучэннем грызуноў, птушак, земнаводных, насякомых і іншых жывёл, збіраў калекцыйныя матэрыялы, якія перадаваў Заалагічным музеям Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і Інбелкульта.
Узнагароды
Узнагароджаны шэрагам дзяржаўных узнагарод і Ганаровых грамат.
Дом Маліна
Дом Ма́ліна — трохпавярховы будынак у Мінску па вуліцы Валадарскага, 9, пабудаваны ў 1912 годзе з цэглы. Частка гістарычнай забудовы колішняй Захар’еўскай вуліцы.
Гісторыя
З 19 сакавіка 1918 года Народны сакратарыят БНР арандаваў пакоі на 3-м паверсе. 24 сакавіка 1918 года ў кабінеце старшыні Народнага сакратарыята Язэпа Варонкі пачалося пасяджэнне Рады БНР, якое закончылася 25 сакавіка прыняццем Трэцяй Устаўной граматы, якая абвясціла Беларусь вольнай і незалежнай дзяржавай. У пачатку красавіка ў памяшканні Народнага Сакратарыята адкрыліся курсы беларусазнаўства. 17 жніўня 1918 года Народны сакратарыят пераехаў у Юбілейны дом.