cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ордэн «За заслугі» (Балгарыя)
Апісанне
Існуюць тры эмісіі па дзве разнастайнасці ў кожнай. Знакі ордэна кожнай з эмісій вырабляліся са срэбра і ўяўляюцьсабой круглы медальён, абрамлены лаўровым вянком, дыяметрам 34 мм. На пярэднім боку изображён вобраз царствующего манарха, а на адваротным боку — каранованы балгарскі леў на нямецкім гатычным шчыце. Па бакам шчыта — лаўровыя галіны і надпіс: «За заслуга». Медальён накладзены на скрыжованыя мячы. Пры розных эмісіях сустракаюцца адрозненні ў таўшчыні шрыфту, шырыні вянка і форме шчыта.
Знакі ордэна
I-я Батэнбергаўская эмісія
II-я Фердынандаўская эмісія
III-я Барысаўская эмісія
Іван Русеў
Іван Атанасаў Русеў (Иван Атанасов Русев; 15 лістапада 1872, Шумен — 1 лютага 1945, Сафія) — генерал-маёр, міністр унутраных спраў Балгарыі (1923—1926 гг.).
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Касцёл Святога Аляксея — мураваны каталіцкі храм у аграгарадку Сяльцы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці, помнік архітэктуры неагатычнага стылю. Размешчаны ў цэнтры паселішча, на былой гандлёвай плошчы. Аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння.
Гісторыя
Каталіцкі прыход у Сяльцы вядомы з 1471 года, на той час тут існаваў драўляны касцёл Святога Лаўрэнція. У 1519 годзе Бона Сфорца пабудавала і абсталявала ў мястэчку новы храм.
Іван Русеў
Дзяржаўны і палітычны дзеяч
У 1920—1921 гг. быў галоўным дырэктарам Працоўнай павіннасці пры ўрадзе Аляксандра Стамбалійскага. Уваходзіў у склад Ваеннага хаўрусу і палітычнай арганізацыі «Народная змова», быў адным з асноўных удзельнікаў дзяржаўнага перавароту 9 чэрвеня 1923 г., у выніку якога быў зрынуты ўрад Стамбалійскага. У новым урадзе Аляксандра Цанкава стаў міністрам унутраных спраў (з 9 чэрвеня 1923 г. па 4 студзеня 1926 г.), быў адным з кіраўнікоў рэпрэсій урада проці Балгарскага земляробскага народнага хаўрусу (БЗНХ) пасля перавароту 1923 г. і задушэння Вераснёвага паўстання ў тым ж годзе, а таксама супраць іншых левых сіл.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Гісторыя
Станам на 1744 год, парафія адносілася да Шарашоўскага дэканата, у 1797 годзе знаходзілася ў складзе Пружанскага дэканата Луцка-Берасцейскай дыяцэзіі, налічвала 1634 вернікаў.
Іван Русеў
Дзяржаўны і палітычны дзеяч
Затым з’яўляўся сябрам палітычнай арганізацыі Дэмакратычная змова, а ў 1932—1934 гг. — узначаленага Цанкавым Народна-сацыяльнага руху. Дэпутат 21-га (1923—1927 гг.), 22-га (1927—1931 гг.), 23-га (1931—1934 гг.) і 25-га (1940—1944 гг.) Звычайнага народнага сходу.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Гісторыя
У 1860 годзе прыход храма складаў 1998 католікаў. Пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў расійскія ўлады зачынілі касцёл і перавялі прыхаджан у праваслаўе, тагачасны ксёндз Байкоўскі ў сувязі з «палітычнай нядобранадзейнасцю» быў высланы ў Пермскую губерню. Неўзабаве стары будынак храма знеслі і ўзвялі на яго месцы праваслаўную Успенскую царкву. На той час нешматлікая каталіцкая грамада праводзіла набажэнствы ў могілкавай капліцы Святога Лаўрэнція.
Іван Русеў
Дзяржаўны і палітычны дзеяч
Пасля звяржэння царскага урада ў Балгарыі ў верасні 1944 г. быў арыштаваны. У 1945 годзе Народным судом прысуджаны да смяротнага пакарання па абвінавачанню ў кіраўніцтве рэпрэсіямі супраць апазіцыі ў 20-х гадах і расстраляны. 26 жніўня 1996 года прыгавор быў скасаваны вырашэннем Вярхоўнага суда Балгарыі № 243.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Гісторыя
Доўгі час вернікі не маглі атрымаць дазвол на будаўніцтва новага храма і ў выніку звярнуліся да Мікалая II, які ўхваліў прапанову. Праект, распрацаваны архітэктарам Вільгельмам Срокам, быў зацверджаны 16 лютага 1906 года Іванам Плотнікавым.
Іван Русеў
Працы
Аўтар навуковых прац па ваеннай тэорыі і гісторыі Балканскіх войн і Першай сусветнай вайны, а таксама кнігі «Грамадскія і палітычныя думкі» (1941 г.). Поўны спіс:
Частка свету
[[Выява:Maailmajaod pd.png|thumb|Часткі свету, вылучаныя колерамі:
Аўстралія і Акіянія — фіялетавым;
Азія — аранжавым;
Амерыка — зялёным;
Антарктыда — блакітным;
Афрыка — жоўтым;
Еўропа — чырвоным.]] Часткі свету — найбольш глабальныя геаграфічныя рэгіёны, да якіх належаць мацерыкі ці іх значныя часткі разам з прылеглымі астравамі. Звычайна вылучаюць шэсць частак свету:
Існуе розніца паміж паняццямі «мацярык» і «частка свету». Падзяленне на мацерыкі выкананае па прыкмеце аддаленасці воднай прасторай ад іншых мацерыкоў, а часткі свету — паняцце хутчэй гісторыка-культурнае. Так, кантынент (мацярык) Еўразія складаецца з дзвюх частак свету — Еўропы і Азіі. А частка свету Амерыка размяшчаецца на двух мацерыках — Паўднёвая Амерыка і Паўночная Амерыка. Да таго ж, часткі свету ўключаюць у сябе і аднесеныя да іх астравы, таму, хоць і няма такога мацерыка Акіянія, адпаведныя астравы ўваходзяць у частку свету Аўстралія і Акіянія.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Гісторыя
Узвядзенне пачалося ў 1908 годзе і вялося на сродкі вернікаў і ахвяраванні мясцовых шляхціцаў. Газета «Наша ніва» ў 1912 годзе паведамляла пра касцёл наступнае: «У самым мястэчку Сяльцы есць дзьве царквы (адна новая і адна старая, уніяцкая) і будуецца цяпер пекны касцёл у стылю готыка - раманскім; ...Будуе гэты касцёл малады ксёндз, Р., шчыры беларус». Будаўніцтва скончылася ў тым жа годзе, новы храм быў асвячоны ў гонар царэвіча Аляксея — сына Мікалая II.
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Паўночнай Амерыкі
Паўночная Амерыка — мацярык, які разам з Паўднёвай Амерыкай складае частку свету Амерыка. У Паўночнай Амерыцы размешчана 23 дзяржавы і 20 залежных тэрыторый.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Гісторыя
У 2007 годзе будынак быў занесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь як аб’ект гісторыка-культурнай спадчыны рэгіянальнага значэння. На могілках захавалася колішняя прыпісаная да касцёла капліца, перад касцёлам — брама, вырашаная трохпралётнай спічастай аркадай уваходу. Сталага пробашча ў прыходзе няма.
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Паўночнай Амерыкі
Дзесяць дзяржаў Паўночнай Амерыкі знаходзяцца ў кантынентальнай частцы, астатнія трынаццаць належаць да астраўных дзяржаў.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Архітэктура
Знаходзіцца ў цэнтры мястэчка, на былой кірмашовай плошчы. Помнік архітэктуры неаготыкі. Уяўляе з сабе трохнефавую базіліку сіметрычна-восевай кампазіцыі. У сілуэце будынка дамінуе трох’ярусная шатровая вежа-званіца (васьмярык на двух чацверыках) цяжкіх прысадзістых прапорцый. Нізкія бакавыя прыдзелы, накрытыя аднасхільнымі дахамі, кампазіцыйна аб’ядноўваюць званіцу з асноўным аб’ёмам пад вільчыкавым дахам, завершаным над алтарнай часткай плоскай сігнатуркай.
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Паўночнай Амерыкі
Найбуйнейшай краінай Паўночнай Амерыкі з'яўляецца Канада, самай маленькай па плошчы — Грэнада. Па насельніцтве сярод краін лідыруюць Злучаныя Штаты Амерыкі, якія таксама займаюць першае месца ў свеце па ВУП.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Архітэктура
Ярусы званіцы па восі сіметрыі прарэзаны стральчатымі ўваходным парталам і акном-ружай над ім, акном-трыфорыумам на другім ярусе і арачным прасветам наверсе. Раўнамерны рытм бакавых фасадаў ствараецца ствараецца стральчатымі вокнамі-біфорыумамі і двухступеньчатымі контрфорсамі ў прасценках. Пяцігранная апсіда фланкіравана нізкімі сакрысціямі з асобнымі ўваходамі.
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Паўночнай Амерыкі
Ніжэй прыведзены алфавітны спіс краін Паўночнай Амерыкі з указаннем іх сталіц, афіцыйных моў, валют, плошчы, насельніцтва і ВУП (азначаны значэнні за 2008 год), а таксама выявамі іх сцягоў і становішча на карце.
Касцёл Святога Аляксея (Сялец)
Архітэктура
Нягледзячы на багацце запазычаных з сярэднявечнай готыкі архітэктурных форм — контрфорсаў, спічастых ніш і праёмаў, вокнаў-руж — манументальны будынак не здабыў вертыкальную накіраванасць.
Прастора інтэр’ера расчлянёна на тры нефы дзвюма парамі магутных слупоў. Нефы перакрыты крыжовымі скляпеннямі на падпружных арках. Над нартэксам хоры, злучаныя лесвіцкай з бакавым прыдзелам.
Аўстралійская пліта
Інда-Аўстралійская пліта — літасферная пліта, складаецца з кантынента Аўстраліі, і акіяна вакол яго, распасціраецца на паўночным захадзе да Індыйскага субкантынента і прылеглых вод.
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы (Бяроза)
Касцёл Найсвяцейшай Тройцы — мураваны каталіцкі храм у горадзе Бярозе Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
Пабудаваны ў 1998 годзе з цэглы паводле праекта архітэктара Л. Каспяровіча. Асвячоны 7 чэрвеня кардыналам Казімірам Свёнтакам. Побач з храмам знаходзіцца дом святароў-палатынаў.
Архітэктура
Храм выкананы паводле канона трохнефавай двухвежавай базілікі ў стылі стылізаванага рэнесансу. Стрыманую дынаміку архітэктурнай кампазіцыі галоўнага фасада ствараюць фланкіруючыя шатровыя вежы (два васьмерыкі на чацверыку), якія аб’яднаны завершанай двухгранным шчытом цэнтральнай фасаднай плоскасцю з вялікай арачнай нішай увахода. Над ім у тымпане шчыта ў арачнай нішы абраз. Архітэктурны рытм атынкаваных плоскасных фасадаў ствараюць арачныя праёмы, між’ярусныя прафіляваныя карнізы, плоскія лапаткі.
Астраўная дзяржава
Астраўная дзяржава — дзяржава, размешчаная на адным ці некалькіх астравах і не звязаная ніводным сваім рэгіёнам з мацерыком. Па гэтых крытэрыях астраўныя дзяржавы адрозніваюцца ад прыбярэжных дзяржаў ці дзяржаў, якія не маюць выхаду да мора (бо, на цяперашні час, няма астраўных дзяржаў, якія не маюць выхаду да мора). У наш час сярод 194 незалежных дзяржаў свету 47 з'яўляюцца астраўнымі. Аўстралія хоць і лічыцца не востравам, а кантынентам, аднак размешчаная на ім дзяржава не мае сухапутных меж, што характэрна для астраўных дзяржаў.
Дзяржавы са сталіцай у астраўной частцы
У дзвюх дзяржаў, якія адносяцца да мацерыковым, сталіцы размешчаны на астравах: Данія, Экватарыяльная Гвінея. У мінулым да такіх дзяржаў адносіліся таксама Каралеўства Сіцылія ці Сардзінскае каралеўства.
Шэрлак Холмс і доктар Ватсан
«Шэрлак Холмс і доктар Ватсан» (Шерлок Холмс и доктор Ватсон) — першая частка савецкай серыі тэлефільмаў па матывах апавяданняў Артура Конан Дойла пра Шэрлака Холмса, якая выйшла на экраны ў 1980 годзе.
Макатэа
Макатэа:
Спіс аб’ектаў PGC (2508001—2509000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2508001—2509000)
Каралавы востраў
Каралавы востраў — востраў, які ўзнік у выніку жыццядзейнасці рыфабудуючых арганізмаў у акіянах і морах трапічнага пояса. Каралавы востраў у выглядзе суцэльнага ці разарванага кольца завуць атолам. Большасць каралавых астравоў размешчана ў Ціхім Акіяне.
Студэнцкая (станцыя метро, Новасібірск)
«Студэнцкая» (Студенческая) — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Знаходзіцца паміж станцыямі «Рачны вакзал» і «Плошча Маркса». Размяшчаецца ў Ленінскім раёне Новасібірска на праспекце Карла Маркса, у сярэдняй яго частцы. Уведзена ў эксплуатацыю 28 снежня 1985 года (адкрыта для пасажыраў 7 студзеня 1986 года) у складзе 1-га пускавога ўчастка першай чаргі з пяці станцый.
Гагарынская (станцыя метро, Новасібірск)
«Гагарынская» (Гагаринская) — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 2 красавіка 1992 года.
Зямля Саннікава (фільм)
«Зямля Саннікава» (Земля Санникова) — савецкі мастацкі поўнаметражны каляровы прыгодніцкі фільм, зняты ў 1972-1973 гадах на кінастудыі «Масфільм» па матывам аднайменнага рамана Уладзіміра Абручова рэжысёрамі Альбертам Мкртчанам і Леанідам Паповым. У 1974 годзе яго паглядзелі больш за 41 мільён гледачоў.
Гагарынская (станцыя метро, Новасібірск)
Архітэктура
Сцены абліцаваныя гранітам і мармурам са ўстаўкамі з нержавейнай сталі. На станцыі маюцца калоны, пакрытыя шліфаванымі лістамі з нержавейнай сталі. Столь над платформай афарбавана ў сіні колер, на ёй падвешаная прасторавая канструкцыя з труб, у якую ўманціраваны кропкавыя свяцільні з мэтай стварэння «ілюзіі касмічнай прасторы».
Зямля Саннікава (фільм)
Сюжэт
Пачатак XX стагоддзя. Ссыльны пасяленец Аляксандр Пятровіч Ільін угаворвае залатапрамыслоўца Трыфана Сцяпанавіча Пярфільева, прыіск якога збяднеў, падрыхтаваць экспедыцыю на пошукі Зямлі Саннікава — легендарнай цёплай зямлі дзесьці за Палярным кругам. Пярфільеў, які спадзяецца, што гэтая зямля багатая на золата, згаджаецца.
У ролях
Planned
Рачны вакзал (станцыя метро, Новасібірск)
«Рачны вакзал» (Речной вокзал) — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 28 снежня 1985 года (для пасажыраў — 7 студзеня 1986 года) у складзе першага пускавога ўчастка «Чырвоны праспект» — «Студэнцкая».
Таццяна Фёдараўна Косціч
Таццяна Фёдараўна Косціч (нар., г. Хабараўск, РСФСР) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1975 годзе БПІ, у 1998 годзе Міжнародную летнюю школу Нясвіжскай Акадэміі.
У 1975—1990 гадах архітэктар, старэйшы архітэктар інстытута «Мінскпраект», у 1990—2001 гадах кіраўнік групы, начальнік аддзела Беларускага рэстаўрацыйна-праектнага інстытута, у 2001—2012 гадах начальнік аддзела у «Праектрэстаўрацыі», начальнік праектнага філіяла «Белрэстаўрацыя».
Творчасць
Асноўныя працы: рэканструкцыя Цэнтральнага дзіцячага парку імя М. Горкага ў Мінску (1998—1999, будаўніцтва 2002—2003; навуковы кіраўнік Т. Ф. Косціч, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, гісторык У. М. Дзянісаў, архітэктары Т. Ф. Косціч, Полех, Б. С. Косціч); праект рэстаўрацыі парку былой сядзібы М. Агінскага ў в. Залессе Смаргонскага раёна (1993; навуковы кіраўнік Л. Іванова, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, дэндролаг Л. А. Дайнэка); эскізны праект рэстаўрацыі парку ў г. Высокае Камянецкага раёна (1999; навуковы кіраўнік Т. Ф. Косціч, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, архітэктары Т. Ф. Косціч, Полех); эскізнае рашэнне добраўпарадкавання палацава-паркавага ансамбля ў г. Нароўля Гомельскай вобласці (2007; навуковы кіраўнік У. І. Мелех, гісторыкі С. Ф. Адамовіч, В. Р. Кукуня, архітэктары Косціч Т. Ф., Полех); праект рэгенерацыі тэрыторыі сядзібна-паркавага комплексу «Фальварак Багуслаўскі» ў г. Гомелі (2007; навуковы кіраўнік У. І. Мелех, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня); рэканструкцыя і добраўпарадкаванне вул. К. Маркса ад вул. Я. Купалы да вул. Свярдлова; рэканструкцыя добраўпарадкавання перад Домам афіцэраў (2003—2008, будаўніцтва ў 2007—2009, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, архітэктары Косціч Т. Ф., Полех); рэканструкцыя парку палацава-паркавага комплексу ў в. Свяцк Гродзенскай вобласці (2011; навуковы кіраўнік Л. Іванова, мастацтвазнавец В. Р. Кукуня, архітэктары Т. Ф. Косціч,  Полех).
Узнагароды
Узнагароджана Ганаровай граматай інстытута «Мінскпраект» (1988), граматай Міністэрства культуры (2011).
Азёры Анабар
Анабар — група невялікіх азёр на поўначы вострава Науру ў акругах Анабар і Іюў. Плошча воднай паверхні найбуйнейшага з іх — каля 10 тыс. м². У ім штучна разводзіцца рыба.
Плошча Маркса (станцыя метро)
«Плошча Маркса» (Площадь Маркса) — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. З’яўляецца восьмай на Ленінскай лініі і ў сістэме Новасібірскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыяй «Студэнцкая» і запраектаванай «Плошча Станіслаўскага».
Знаходзіцца ў Ленінскім раёне Новасібірска, у цэнтры найбуйнейшага на левым беразе горада вузла наземнага транспарту, пад плошчай Карла Маркса. Адкрыта для пасажыраў 28 ліпеня 1991 года.
Тон Сейбрандс
Тон «Тоні» Сейбрандс (Ton "Teunis" Sijbrands; нар. 15 снежня 1949, Амстэрдам) — шашачны гросмайстар з Нідэрландаў, двухразовы чэмпіён свету па міжнародных шашках (1972, 1973), чатырохразовы чэмпіён Еўропы (1967-1969, 1971) і шасціразовы чэмпіён Нідэрландаў (1967, 1969, 1970, 1971, 1973 і 1988). Уладальнік вышэйшай рэйтынгу ФМЖД на 1 студзеня 2010 года. Уладальнік сусветнага рэкорду па колькасці партый, згуляных на сеансе адначасовай гульні ў шашкі ўсляпую: 28 партый (17 = 8-3).
Науру (востраў)
Востраў Науру знаходзіцца за 42 км на поўдзень ад экватара. Найбліжэйшы востраў Банаба размяшчаецца за 291 км на ўсход ад Науру і адносіцца да рэспублікі Кірыбаці. У 1968 годзе востраў абвешчаны незалежнай дзяржавай, якая з’яўляецца самай маленькай незалежнай рэспублікай на Зямлі.
Бука
Бука (Buka) — востраў пераважна каралавага паходжання ў Ціхім акіяне, у архіпелагу Саламонавы астравы. Уваходзіць у склад Папуа — Новай Гвінеі. Населены папуасамі. Адкрыты 25 жніўня 1767 Філіпам Картэрэтам.
Востраў быў месцам бітваў паміж аўстралійскімі, амерыканскімі і японскімі войскамі падчас Другой сусветнай вайны.
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Паўднёвай Амерыкі
Паўднёвая Амерыка — мацярык, які разам з Паўночнай Амерыкай складае частка свету Амерыка.
У Паўднёвай Амерыцы размешчана 12 дзяржаў і 3 залежныя тэрыторыі. Пры гэтым толькі дзве дзяржавы з'яўляюцца нутракантынентальнымі, а дзве залежныя тэрыторыі — астраўнымі. Найбуйнейшая краіна Паўднёвай Амерыкі — Бразілія, самая маленькая па плошчы — Сурынам.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Узда, 1798)
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа — колішні каталіцкі храм у г. Узда Мінскай вобласці. Знаходзіцца на Чырвонай плошчы, у паўднёвай частцы горада.
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Паўднёвай Амерыкі
Дзяржавы
Алфавітны спіс краін Паўднёвай Амерыкі з указаннем іх сталіц, афіцыйных моў, валют, плошчы, насельніцтва і ВУП (азначаны значэнні за 2008 год), а таксама выявамі іх сцягоў і становішча на карце.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Узда, 1798)
Гісторыя
Пабудаваны ў 1798 годзе з дрэва генералам Казімірам Завішам, уладальнікам мястэчка.
Седатыўныя сродкі
Седатыўныя сродкі, або псіхалептыкі (sedativo - заспакаенне) — хімічна разнастайная група лекавых рэчываў расліннага і сінтэтычнага паходжання, якія выклікаюць заспакаенне або памяншэнне эмацыйнага напружання без снатворнага эфекту (адначасова палягчаюць наступ натуральнага сну і паглыбляюць яго).
У параўнанні з сучаснымі транквілізатарамі, асабліва бензадыазепінамі, седатыўныя сродкі аказваюць менш выражаны заспакаяльны і антыфабічны эфект, не выклікаюць міярэлаксацыю і атаксію. Аднак добрая пераноснасць, адсутнасць сур'ёзных пабочных эфектаў дазваляюць карыстацца імі ў паўсядзённым амбулаторнай практыцы, асабліва пры лячэнні хворых пажылога і старога ўзросту.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Узда, 1798)
Гісторыя
У школе пры касцёле вучыўся беларускі паэт Томаш Зан, блізкі сябар Адама Міцкевіча. У касцёле хрысцілі Ануфрыя Луцэвіча, дзеда Янкі Купалы, а потым, у 1843 годзе, яго бацьку Дамініка Луцэвіча.
Седатыўныя сродкі
Часцей за ўсё ў якасці седатыўных выкарыстоўваюць сродкі расліннага паходжання: прэпараты валяр'яны, сардэчніка, мяты. Шырока выкарыстоўваюць браміды.
Акрамя таго, у якасці седатыўных сродкаў выкарыстоўваюць некаторыя снатворныя сродкі ў невялікіх дозах (напрыклад, барбітураты). Доўгае ўжыванне снатворных ў якасці седатыўных не рэкамендуецца.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа (Узда, 1798)
Гісторыя
У 1930-я гады касцёл забраны пад клуб, з канца 1950-х гадоў будынак выкарыстоўваўся як раённы цэнтр культуры.
У пачатку 2000 годзе за касцёлам быў пабудаваны новы касцёл Узвышэння Святога Крыжа.
У 2019 годзе на таргах будынак быў прададзены мясцоваму жыхару за 27 тысяч беларускіх рублёў. Цягам двух бліжэйшых гадоў новы ўладальнік мусіць правесці рэканструкцыю касцёла з захаваннем знешняга аблічча і гісторыка-стылістычных асаблівасцяў будынка.
Архітэктура
Двухпавярховы помнік архітэктурнага класіцызму. У пачатку XX стагоддзя прыбудавана мураваная апсіда ў неагатычным стылі. Храм акружаны мураванай агароджай з брамай.
Акцябрская (станцыя метро, Новасібірск)
«Акцябрская» (Октябрьская) — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 28 снежня 1985 года (для пасажыраў — 7 студзеня 1986 года) у складзе першага пускавога ўчастка «Чырвоны праспект» — «Студэнцкая».
Архітэктура
Капітэлі станцыйных калон намаляваны ў выглядзе паходняў. Такім чынам у афармленні станцыі павінен перадавацца вобраз рэвалюцыйнай Сібіры. Сцены станцыі гуляюць ролю фону і абліцаваныя чырвона-шэрым светлым мармурам. Падлога аздоблена гранітам. Мастацкае афармленне станцыі выканана У. П. Грачовым, а ў якасці станцыйнага пано быў прапанаваны манументальны рэльеф, выкананы з бронзы (афармленне платформенных выхадаў з вестыбюляў, лесвічнага і эскалатарнага).
Плошча Леніна (станцыя метро, Новасібірск)
Архітэктура
Станцыйныя сцены аздоблены светлым мармурам, а падлога выкладзена гранітам. Над пасадачнай платформай маюцца два мармуровыя каляровыя пано. Яны размешчаны на кантавых сценах. Дызайн сцен закліканы адлюстраваць «веліч краіны і рэвалюцыйнае мінулае горада». Афармленне сцен было выканана мастакамі з Ленінграда.
Красны праспект (станцыя метро)
«Красны праспект» (Красный проспект) — станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 28 снежня 1985 года (для пасажыраў — 7 студзеня 1986 года) у складзе першага пускавога ўчастка «Чырвоны праспект» — «Студэнцкая».
Архітэктура
Сцены, падлога і столь абліцаваныя мармурам светлага і цёмна-чырвонага колеру. Пуцявыя сцены аздоблены цёмна-чырвоным мармурам «Бураўшчына» (Іркуцкая вобласць), які выкарыстоўваўся ў аздабленні станцый Маскоўскага і Харкаўскага метрапалітэнаў.
Заяльцоўская (станцыя метро)
«Заяльцоўская» (Заельцовская) — канцавая станцыя Ленінскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Адкрыта 2 красавіка 1992 года
Архітэктура
Станцыйныя сцены, згодна з праектам, абапіраюцца на цёмна-чырвоны гранітны цокаль і выкананы ўвагнутымі. Гэтая невялікая ўвагнутасць сцен, паводле задумы, павінна надаць сценам выгляд адзінства са столевымі перакрыццямі. Сцены станцыі абліцаваныя белым мармурам «Каелга», а падлога - чырвона-бардовым гранітам.
Падняты атол
Найбольш тыповыя прадстаўнікі паднятых атолаў — Науру, Ніуэ і шэраг астравоў у архіпелагу Астравы Сяброўства (у тым ліку Тангатапу і Вавау). Таксама да гэтай групы могуць быць аднесены Рэнел, Бука, Уэйк, Джонстан, Банаба і Хендэрсан.
Падняты атол таксама вядомы пад назвай макатэа (ад палінезійскага makatea «вапняк»).
Сібірская (станцыя метро)
«Сібірская» (Сибирская) — станцыя Дзяржынскай лініі Новасібірскага метрапалітэна. Размешчана ў Цэнтральным раёне Новасібірска, у раёне скрыжавання вуліцы Гогаля з вуліцай Мічурына. Самая глыбокая станцыя Новасібірскага метрапалітэна.
Адкрыта ў складзе першага пускавога ўчастка Дзяржынскай лініі 31 снежня 1987 года, разам са станцыяй «Плошча Гарына-Міхайлоўскага».
Джарвіс
Джа́рвіс (Jarvis Island) — каралавы востраў у цэнтральнай частцы Ціхага акіяна, знаходзіцца паміж Гаваямі і астравамі Кука. Агульная плошча вострава складае 4,5 км². Джарвіс быў адкрыты брытанцамі ў 1821 годзе, а ў 1858 годзе быў анексаваны Злучанымі Штатамі. Востраў таксама вядомы пад назвай Бункер (Bunker Island).
Геаграфія
На востраве няма партоў ці прыстаняў, існуе толькі некалькі невялікіх заліваў, прыдатных да падыходу караблёў. У цэнтры Джарвіса знаходзіцца лагуна, дзе на працягу дваццаці гадоў у ХІХ стагоддзі вялася здабыча гуана.
Клімат вострава трапічны, спякотны з высокай дзённай тэмпературай. Ночы значна халаднейшыя. Глеба вострава пераважна пясчаная, паверхня ўздымаецца над морам на 7 метраў над узроўнем мора. Вакол вострава знаходзяцца каралавыя рыфы.
Знаходзячыся ў 35 км на поўдзень ад экватара, Джарвіс не мае крыніцаў пітной вады. Большая частка флоры была знішчана здабытчыкамі гуана. Сустракаюцца толькі невялікія кавалкі травы.
Гісторыя
Востраў адкрыты еўрапейцамі 21 жніўня 1821 года брытанскім караблём Eliza Francis, які належаў Эдварду Томасу і Вільяму Джарвісу, і кіраваўся капітанам Браўнам. У сакавіку 1857 года востраў далучаны да ЗША згодна з Guano Islands Act, і фармальна анексаваны 27 лютага 1858 года. Некаторы час тут вялася здабыча гуана амерыканскімі кампаніямі.
Цырк (фільм, 1936)
«Цырк» (Цирк) — савецкі камедыйны музычны мастацкі фільм, пастаўлены ў 1936 годзе рэжысёрам Рыгорам Аляксандравым па сцэнары, заснаваным на п’есе Ільі Ільфа, Яўгена Пятрова і Валянціна Катаева «Пад купалам цырка» для Маскоўскага мюзік-хола. Аўтары п’есы прыбралі свае імёны з тытраў з-за нязгоды з рэжысёрскай трактоўкай.
Сюжэт
Дзеянне адбываецца ў СССР у 1930-я гады. Амерыканскі цыркавы атракцыён «Палёт на месяц» прыязджае на гастролі ў СССР. Зорка нумара Мэрыян Дыксан карыстаецца велізарным поспехам у савецкіх гледачоў. Але, ведаючы факты яе асабістага жыцця, стваральнік нумару немец Франц фон Кнэйшыц шантажуе і эксплуатуе яе.
Трактарысты
«Трактарысты» (Трактористы) — савецкі музычны мастацкі фільм 1939 года, пастаўлены Іванам Пыр’евым на кінастудыі «Масфільм».
Гэта музычная камедыя набыла шырокую папулярнасць, а песні «Тры танкісты» і «Марш савецкіх танкістаў», якія прагучалі ў фільме, сталі народнымі хітамі.
Сюжэт
1938 год. Дэмабілізаваны старшына Клім Ярко вяртаецца з Далёкага Усходу. У вагоне-рэстаране ён з двума сябрамі-танкістамі п’е піва і хваліць родную Украіну. Клім паказвае сябрам газету «Правда» з фатаграфіяй сваёй зямлячкі Мар’яны Бажан — брыгадзіра жаночай трактарнай брыгады, кавалера ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга. «Да яе паеду!» — смеючыся, кажа Клім.
Спіс дзяржаў і залежных тэрыторый Акіяніі
Акіянія — геаграфічны, часта геапалітычны рэгіён свету, які складаецца пераважна з сотняў невялікіх астравоў і атолаў у цэнтральнай і заходняй частках Ціхага акіяна.
Дзяржавы і залежныя тэрыторыі
Таксама да Акіяніі належаць:
Іван Мікалаевіч Кравец
Іван Мікалаевіч Кравец (нар., в. Снітава, Іванаўскі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Член Саюза архітэктараў з 1980 года (членскі білет № 487). Пражывае ў Мазыры.
Творчасць
Асноўныя працы: прафілакторый трэста № 6 (1977), комплекс інтэрнатаў па вул. Пралетарскай і 44-кватэрны жылы дом на плошчы У. І. Леніна з прыбудаванымі блокамі абслугоўвання (1982), будынак Новаапостальскай царквы па вул. Ульянаўскай (1996, пабудавана ў 1998; дыплом агляду-конкурсу нацыянальнага фестывалю архітэктуры Мінск-2000); будынак Прамбудбанка па вул. Ленінскай (1995, пабудаваны ў 1998); музейны комплекс на Замкавай Гары (2000, пабудаваны ў 2001); будынак Фонду сацыяльнай абароны насельніцтва (1999, пабудаваны ў 2001) — усе ў Мазыры.
Асноўныя працы:
Спіс аб’ектаў PGC (1091001—1092000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1091001—1092000)
Аляксандр Яўгенавіч Катовіч
Аляксандр Яўгенавіч Катовіч (нар., г. Брэст) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1977 годзе Брэсцкі інжынерна-будаўнічы інстытут па спецыяльнасці «Архітэктура». У 1979—1980 гадах працаваў архітэктарам у інстытуце «Брэстпраект», у 1980—1995 — кіраўнік групы архітэктараў, з 1995 года галоўны архітэктар праектаў.
Член Саюза архітэктараў Рэспублікі Беларусь.
Творчасць
Найбольш значныя працы: Палац водных відаў спорту з абласным дыспансерам спартыўнай медыцыны, мадэрнізацыя абласной радзільні, хірургічны корпус абласнога анкалагічнага дыспансера, комплекс жылых дамоў у ВМР-5 — усе ў Брэсце, лячэбныя карпусы цэнтральных раённых бальніц у Брэсце, Іванаве, Століне; палац водных відаў спорту з гасцініцай на 140 месцаў у Баранавічах (праект), хірургічны корпус на 260 коек Брэсцкай абласной бальніцы (праект) і інш.
Узнагароды
Узнагароджаны граматамі Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта (1995, 2007), граматай Брэсцкага абласнога савета дэпутатаў (1999), Ганаровай граматай Міністэрства архітэктуры і будаўніцтва РБ (2005).
Вясна (фільм)
Сюжэт
Рэжысёр Аркадзь Громаў для свайго будучага фільма вырашае бліжэй пазнаёміцца з жыццём навукоўцаў — - як яму спачатку здаецца, «пустэльнікаў», якія адракліся ад усяго зямнога, — і з гэтай мэтай прыходзіць у інстытут сонца. Актрыса Вера Шатрова, як блізнюк, падобная на прататып сваёй гераіні-вучонай Інстытута Ірыны Нікіцінай. Веру Шатрову сцвярджаюць на ролю вучонай; але яна служыць у тэатры аперэты і яе не адпускаюць здымацца ў кіно, прапанаваўшы пачаць рэпеціраваць галоўную ролю.
У ролях
Planned
Ігар Уладзіміравіч Ільінскі
Ігар Уладзіміравіч Ільінскі (Игорь Владимирович Ильинский) — савецкі акцёр, рэжысёр тэатра і кіно, майстар мастацкага слова (чытальнік). Герой Сацыялістычнай Працы (1974). Народны артыст СССР (1949). Лаўрэат Ленінскай прэміі (1980) і трох Сталінскіх прэмій першай ступені (1941, 1942, 1951).
Крынічнік вясенні
Крынічнік вясенні (Veronica verna) — травяністая расліна, від роду сямейства, распаўсюджаны ў Марока, Еўропе, Цэнтральнай Азіі.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Марока, Еўропе, Цэнтральнай Азіі.
Ва Украіне від расце на палях, сухіх лугах, камяністых схілах — амаль на ўсёй тэрыторыі, але ў Закарпацці (Рахіўскі раён, с. ), рэдкі; адсутнічае ў высакагор’і Карпат. Пустазелле.
Седлавы камень занарацкі
Седлавы камень занарацкі — геалагічны помнік прыроды рэспубліканскага значэння. Знаходзіцца за 100 метраў на паўднёвы ўсход ад аг. Занарач Мядзельскага раёна Мінскай вобласці, каля шашы Брусы-Нарач.
Апісанне
Ружова-шэры дробназярністы граніт з крышталямі палявога шпату. Даўжыня 4 метры, шырыня 3,2 метры, вышыня 1 метр, у абводзе 11,5 метраў, аб’ём бачнай часткі 13 м³, маса 30 тон. Прынесены ледавіком каля 20—15 тысяч гадоў назад са Скандынавіі.
На верхняй пляцоўцы каменя захаваліся 8 штучных паўсферычных паглыбленняў дыяметрам 3—4 см, глыбіня 1,5—2 см, якія былі зробленыя чалавекам 2-2,5 тысяч гадоў назад. Меў культавае значэнне.
Спіс аб’ектаў PGC (2510001—2511000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2510001—2511000)
Залаты ключык (фільм, 1939)
«Залаты ключык» (Золотой ключик) — мастацкі фільм, створаны па матывах аднайменнай п'есы Аляксея Талстога ў 1939 годзе.
Сюжэт
Бураціна і яго сябры адкрываюць залатым ключыкам запаветныя дзверы, дабіраюцца да чароўнай кнігі і на які сышоў з яе старонак паветраным караблі адпраўляюцца разам з савецкімі палярнікамі ў краіну, дзе «ўсе дзеці вучацца ў школах, і хвалебна жывуць старыя».
У ролях
Planned
Прывітанне, Масква!
Сюжэт
На аглядзе мастацкай самадзейнасці навучэнец рамеснага вучылішча спявае песню пра Маскву, акампануючы сабе гульнёй на баяне. Які належаў калісьці кадраваму рабочаму, які загінуў падчас дэманстрацыі 1905 года, інструмент пабываў у многіх руках, перш чым трапіў да хлопцаў. Гісторыю гэтага музычнага інструмента распавядае дырэктар вучылішча…
У ролях
Planned
Святло над Расіяй
«Святло над Расіяй» (Свет над Россией) — савецкі мастацкі гісторыка-рэвалюцыйны, прапагандысцкі фільм, зняты ў 1947 годзе рэжысёрам Сяргеем Юткевічам на кінастудыі «Масфільм».
Фільм не выйшаў у пракат.
Сюжэт
Кінастужка пабудавана на ўспамінах удзельніка Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі матроса Аляксандра Рыбакова, які ахоўваў У. І. Леніна і ваяваў з фашыстамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
Ключавая тэма фільма «Святло над Расіяй» — увасабленне ў жыццё плана электрыфікацыі ўсёй краіны, здзейсненага ў Расіі пад кіраўніцтвам бальшавіцкай партыі У. І.Леніна і І. В. Сталіна ў 1920-1930-я гады.
У ролях
Planned
Галіна Рыгораўна Качаткова
Галіна Рыгораўна Качаткова (Аляксеева; нар., г. Ташкент, Узбекістан)  — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыла ў 1962 годзе архітэктурнае аддзяленне будаўнічага факультэта Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі Г. У. Заборскі, В. М. Волчак, Н. Я. Трахтэнберг, Н. М. Макляцова). Узнагароджана дыпломам 1-й ступені ВДНГ БССР за распрацоўку праекта Куставога вылічальнага цэнтра Дзяржбанка СССР у г. Магілёве.
У 1962—1965 гадах працавала архітэктарам, пасля старэйшым архітэктарам у інстытуце «Белпрампраект»; у 1965—1968 гадах у Праектна-канструктарскім бюро Мінсельбуда БССР, канструктар 1-й катэгорыі, кіраўнік групы аддзела тэхнічнай эстэтыкі; Мангольская Народная Рэспубліка г. (1969); галоўны архітэктар праекта ў праектнай майстэрні; у 1970 годзе галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Белкамунпраект», у 1971—1985 гадах — у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект»; у 1985—1995 гадах мастак, галоўны мастак Магілёўскага камбіната «Мастацтва» БСМ.
Творчасць
Аўтар праектаў асноўных будынкаў і збудаванняў: вылічальны цэнтр Дзяржбанка СССР у г. Магілёве (1980); лячэбны корпус гарадской бальніцы ў г. Магілёве (1975); 72-кватэрны жылы дом зав. Юбілейны (1975); 70-кватэрны жылы дом вул. Сурганава (1982); педагагічны інстытут вул. Касманаўтаў (1984) — усе ў Магілёве; стаматалагічная паліклініка г. Крычаў (1977); інтэр’еры Дома Савета Абкама КПБ; інтэр’еры Кансерваторыі — усе ў Магілёве.
Сям'я
Была ў шлюбе з архітэктарам Канстанцінам Аляксеевым.
Спіс аб’ектаў PGC (2511001—2512000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2511001—2512000)
Пітэр Рэткліф
Пітэр Рэткліф (Peter John Ratcliffe; нар., Моркам, Англія) — брытанскі навуковец-медык і малекулярны біёлаг, спецыяліст па ўспрыманні кіслароду і ў асаблівасці па гіпаксіі. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (2019). Дырэктар оксфардскага Target Discovery Institute (TDI) і там жа член Ludwig Institute for Cancer Research, таксама дырэктар па клінічных даследаваннях Francis Crick Institute; член Лонданскага каралеўскага таварыства і АМН Вялікабрытаніі (абодвух — з 2002). Рыцар-бакалаўр (2014).
Грэг Семенза
Грэг Леанард Семенза (Gregg Leonard Semenza, нар., Куінс, Нью-Ёрк) — амерыканскі вучоны-медык, педыятр і генетык.
Біяграфія
Найбольш вядомы як першаадкрывальнік бялку HIF1A (у 1995 годзе). Прафесар Універсітэта Джонса Хопкінса, член Нацыянальных Акадэміі навук (2008) і Медыцынскай акадэміі (2012) ЗША. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (2019).
Уільям Кэлін
Біяграфія
Скончыў універсітэт Дзьюка і там жа атрымаў ступень доктара медыцыны, прайшоў тэрапеўтычную падрыхтоўку ў шпіталі Джонса Хопкінса.
З 1998 года даследчык Медыцынскага інстытута Говарда Х’юза. Член Амерыканскага таварыства клінічных расследванняў і Акадэміі Амерыканскай асацыяцыі даследаванняў рака (2014). Член рэдкалегіі Molecular and Cellular Biology і інш.
Гарошак зараснікавы
Гарошак зараснікавы (Vicia dumetorum) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Еўропе.
Біштынак
Біштынак (Bisztynek, Bischofstein) — горад у Польшчы ў рэгіёне Вармія. Уваходзіць у склад Барташыцкага павета Вармінска-Мазурскага ваяводства, сядзіба вяскова-гарадской гміны Біштынак. Займае плошчу 2,16 км². Насельніцтва 2417 чалавек (на 2018).
Гарошак зараснікавы
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе: Данія, Швецыя, Аўстрыя, Чэхія, Славакія, Германія, Венгрыя, Польшча, Швейцарыя, Беларусь, Літва, Малдова, Украіна, Балгарыя, былая Югаславія, Грэцыя, Італія, Румынія, Францыя.
Біштынак
Гісторыя
Біштынак быў заснаваны спачатку як вёска ў 1346 годзе на месцы былога паселішча прусаў пад называй Strowangen. Нямецкімі каланістамі вёска была названая Schöneflys (Прыгожая рака). Біштынак атрымаў гарадскія правы 30 красавіка 1385 года. Горад быў цалкам разбураны падчас польска-тэўтонскай вайны, яшчэ раз у 1454—1466 гадах падчас Трынаццацігадовай вайны і ў 1479 годзе. У 1735 годзе Біштынек занялі літоўскія войскі, якія выступалі за Станіслава Ляшчынскага. На горад былі накладзеныя высокія кантрыбуцыі. У 1772 годзе Біштынак перайшоў пад уладу Прусіі.
Гарошак зараснікавы
Распаўсюджанне
Ва Украіне расце ў лясах і хмызняках — у лясной зоне і лесастэпе.
Біштынак
Гісторыя
Горад быў заняты Савецкай Арміяй 31 студзеня 1945 года, найбольшыя матэрыяльныя страты ён панёс зімой 1945 года (разбурэнні дасягалі 40 % жылых дамоў і 80 % грамадскіх будынкаў). Горад напалову страціў гістарычную забудову, у тым ліку самыя каштоўныя дамы вакол Рынка. У выніку Патсдамскай канферэнцыі горад быў перададзены Польшчы, а яго нямецкамоўнае насельніцтва было перамешчана на захад. Цяперашняя назва была зацверджана 12 лістапада 1946 года.
Касцёл Святога Якуба (Цудзенішкі)
Касцёл Святога Якуба — мураваны каталіцкі храм у в. Цудзенішкі Ашмянскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Касцёл пад тытулам св. апостала Якуба заснаваны ў пачатку XVII ст. У 1628 годзе на сродкі пана Аляксандра Клоцкага было скончана аздабленне мураванай святыні.
Да ХIХ стагоддзя Цудзенішская парафія ўваходзіла ў склад Віленскага, потым — Ашмянскага дэканата. Пры касцёле дзейнічала парафіяльная школа, будынак якой быў знішчаны пажарам у 1798 годзе.
У 1866 годзе, на хвалі рэпрэсій пасля разгрому паўстання К. Каліноўскага, касцёл быў зачынены.
У 1920-я гады святыня зноў стала каталіцкай, у 1929 годзе быў распрацаваны праект рэканструкцыі касцёла (праект знаходзіцца ў архіве парафіі), аднак да рэалізацыі справа не дайшла. У той час у парафіі было каля 2500 вернікаў, капліц не было.
Архітэктура
Гэта быў зальны храм у стылі рэнесанс з падоўжанай паўкруглай апсідай і адзінай сакрыстыяй пры ёй. Столь у зале плоская падшыўная, над прэзбітэрыем знаходзіцца цыліндрычнае скляпенне з конхай, упрыгожанае паліхромнымі размалёўкамі. У інтэр’еры 3 алтары: галоўны — св. Якуба, левы бакавы — св. Юзафа, правы — Маці Божай Вастрабрамскай.
Пасля паўстання 1863—1864 гадоў перададзены ў праваслаўнае ведамства. Пры пераабсталяванні пад царкву да галоўнага фасада была дабудавана вежа-званіца ў рэтраспектыўна-рускім стылі.
Спіс аб’ектаў PGC (2512001—2513000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2512001—2513000)
Касцёл Святога Іосіфа (Ляхавічы)
Касцёл Святога Іосіфа — дзеючы рымска-каталіцкі храм у горадзе Ляхавічы Брэсцкай вобласці.
Гісторыя
У другой палове стагоддзя будынак касцёла быў прыстасаваны і рэканструяваны пад паліклініку.
4 верасня 2019 года біскуп Пінскі Антоній Дзям’янка нанава здзейсніў асвячэнне касцёла, благаславіў абраз Святой Сям’і і крыж на фасадзе.
Архітэктура
Помнік архітэктуры неаготыкі. Манументальнае збудаванне вырашана па тыпу трохнефавай аднавежавай базілікі з паўкруглай апсідай. Гатычную вертыкальную накіраванасць архітэктурнай кампазіцыі надавалі высокая шатровая званіца (васьмярык на чацверыку) на фасадзе і перспектыўны ўваходны стральчаты партал з акном-ружай над ім. Вертыкальны рытм стваралі ступеньчатыя контрфорсы з вежачкамі-фіяламі і «крабамі» ў завяршэнні ступеньчатых контрфорсаў, высокія вузкія стральчатыя нішы і аконныя праёмы, аркатурныя паясы. Бакавыя працяглыя фасады рытмічна чляніліся высокімі стральчатымі аконнымі праёмамі і ступеньчатымі контрфорсамі ў прасценках.
Унутраная прастора храма размяжоўвалася на тры нефы гранёнымі слупамі, перакрывалася стральчатымі скляпеннямі. У інтэр’еры меўся неагатычны амбон.
Гарошак гарохападобны
Гарошак гарохападобны (Vicia pisiformis) — від кветкавых раслін сямейства.
Назва
Гарошак гарохападобны, гарошак, гарошнік , воўчы гарох, дзікі гарох.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў большай частцы Еўропы і на захадзе Сібіры.
Ва Украіне расце ў лісцяных лясах, на ўзлесках, у зарасніках кустоў на ўсёй тэрыторыі, у стэпе радзей.
Барвінак
Барвінак:
Гарошак чынападобны
Гарошак чынападобны (Vicia lathyroides) — від раслін сямейства, распаўсюджаны ў Паўночнай Афрыцы, заходняй Азіі і Еўропе, у тым ліку Украіне.
Апісанне
Аднагадовая непавойная травяністая расліна, 10-20 см даўжынёй. Лісточкі на верхнім лісці лінейна-ланцэтныя, 8-15 мм даўжынёй і 2 мм шырынёй, на ніжнім лісці яйкападобныя, 3-5 мм шырынёй; прылісткі дробныя, 3-5 мм шырынёй і 7-8 мм даўжынёй; насенне да 2 мм у дыяметры.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў Еўропе (уся, акрамя Ісландыі), Азіі (Кіпр, Іран, Ірак, Ізраіль, Іарданія, Ліван, Сірыя, Турцыя, Арменія, Азербайджан, Грузія) і Паўночнай Афрыцы (Алжыр, Марока); натуралізаваўся ў некаторых іншых частках свету.
Ва Украіне расце на сухіх адкрытых схілах, у хмызняках і ядлаўцовых лясах — у стэпе і горным Крыме.
Касцёл Апекі Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Дайлідкі)
Касцёл Апекі Найсвяцейшай Дзевы Марыі — драўляны каталіцкі храм у в. Дайлідкі Астравецкага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Парафія створана ў палове XVIII ст. Сённяшні касцёл пабудаваны на землях паноў Лашкевічаў, ахвярадаўцамі былі Уладзімір і Гэлена Лашкевічы з маёнтку Даўкшышкі, пан Качан з маёнтку Новы Двор, пан Гутаровіч з маёнтку Юзуліна і іншыя. 17 чэрвеня 1927 года парафіяне ўзялі доўгатэрміновую пазыку на 1 960 злотых. Лес для будаўніцтва касцёла быў выдзелены ў Доржы пад Іўем.
На будаўніцтва пайшло 15 680 злотых. Храм, які атрымаў тытул Апекі Найсвяцейшай Панны Марыі, 13 кастрычніка 1929 года асвяціў арцыбіскуп Рамуальд Ялбжыкоўскі.
20 красавіка 1990 года біскуп Тадэвуш Кандрусевіч нанова асвяціў касцёл. На ўрачыстасці прысутнічаў і біскуп Аляксандр Кашкевіч.
19 лістапада 2002 года дэкрэтам біскупа Аляксандра Кашкевіча парафія стала называцца Дайлідскай і ў яе склад увайшлі Дайлідкі, Даўкшышкі, станцыя Ашмяны з прылеглымі вёскамі. Пробашчам быў прызначаны ксёндз Алег Шпень.
Архітэктура
Касцёл з’яўляецца прыкладам нацыянальнага архітэктурнага мадэрна.
У лістападзе 1991 года ў касцёле пабудаваны тры алтары: Апекі Найсвяцейшай Панны Марыі, святой Тэрэсы і святога Юзафа.
Вялікі Камень (Смалявіцкі раён)
Вялі́кі Ка́мень (, Великий Камень) — вёска ў Смалявіцкім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Драчкаўскага сельсавета.
Да 10 лютага 1977 года вёска ўваходзіла ў склад Пятровіцкага сельсавета.
Гарошак лясны
Гарошак лясны, Злучы гарох  (Vicia sylvatica) — від кветкавых раслін роду  сямейства.
Апісанне
Шматгадовая павойная травяністая расліна 50—200 см даўжынёй. Прылісткі са шматлікімі бахромками 4—6 мм даўжынёй; лісце з 8—10 пар лісточкаў 8—11 мм даўжынёй. Суквецце складаецца 8—25 дробных кветак. Вяночак белы, з фіялетавымі жылкамі; бабы чорныя.
Распаўсюджанне
Распаўсюджаны ў большай частцы Еўропы і ўмераных зонах Азіі (у Сібіры). Ценевынослівая расліна, мезафіт і мезатроф.
На тэрыторыі Украіны расце ў цяністых лясах і хмызняках — у лясной зоне і лесастэпе.
Ахоўваецца на тэрыторыі Уладзімірскай вобласці Расіі.
Новы Гулівер
«Новы Гулівер» (Новый Гулливер) — савецкая дзіцячая мультыплікацыйна-гульнявая сатырычная камедыя, пастаўленая рэжысёрам Аляксандра Птушко па матывах першай частцы тэтралогіі Джонатана Свіфта і знятая ім у 1935 годзе.
Фока — на ўсе рукі дока
Фока — на ўсе рукі дока (Фока — на все руки дока) — савецкі маляваны мультыплікацыйны фільм, выпушчаны студыяй «Саюзмультфільм» у 1972 годзе.
Новы Гулівер
Сюжэт
Як найлепшы юны асводавец «Артэка», савецкі піянер Пеця Канстанцінаў атрымлівае ва ўзнагароду любімую кнігу — «Падарожжы Гулівера» Джонатана Свіфта. Разам з іншымі піянерамі, сваімі рукамі адрамантавалі ветразную лодку «Артэк», ён адпраўляецца на шпацыр да найбліжэйшых ад піянерскага лагера астравоў Адалары. Там на адпачынку хлопцы просяць важатага прачытаць ім услых Пеціну кнігу. Падчас чытання Пеця непрыкметна для сябе засынае і ў сне трапляе ў свет, апісаны ў кнізе.
У ролях
Planned
Спіс краін паводле шчыльнасці насельніцтва
Гэты артыкул утрымлівае табліцу дзяржаў, адсартаваную паводле іх шчыльнасці насельніцтва ў парадку змяншэння.
У спісе і ў даных, прадстаўленых у ім, не ўлічваюцца параметры залежных тэрыторый. Варта таксама памятаць, што ў спісе азначаны сярэднестатыстычныя даныя, у той час як у шматлікіх краінах шчыльнасць насельніцтва вельмі нераўнамерная. У Егіпце, да прыкладу, большасць насельніцтва жыве ўздоўж рэчышча Ніла, у той час як велізарныя тэрыторыі ўдалечыні ад Ніла не заселены наогул. У Канадзе 3/4 насельніцтва жыве на адлегласці не большай за 160 км ад паўднёвай мяжы, у той час як велізарныя паўночныя тэрыторыі амаль не заселены. А ў Бангладэш, адной з самых густанаселеных дзяржаў, усяго толькі 2 горада з насельніцтвам больш 1 мільён чалавек.
Васіліса Прыгожая (фільм, 1939)
«Васіліса Прыгожая» (Василиса Прекрасная) — савецкі поўнаметражны чорна-белы мастацкі фільм-казка, пастаўлены на студыі «Союздетфильм» у 1939 годзе рэжысёрам Аляксандрам Роу.
Сейлавічы
Се́йлавічы (, Сейловичи) — аграгарадок у Нясвіжскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Тур’і, адміністрацыйны цэнтр аднайменнага сельсавета. Знаходзіцца за 12 кіламетраў на паўночны ўсход ад Нясвіжа, у 17 кіламетрах ад чыгуначнай станцыі Гарадзея, на аўтамабільнай дарозе Нясвіж — Бузуны. Насельніцтва на 2009 год — 613 чалавек.
Гісторыя
Згодна з мясцовым паданнем, вёску заснаваў князь Радзівіл, які аднойчы заблукаў сюды падчас палявання. Мясцовасць яму вельмі спадабалася, але ён не мог зразумець, чаму такая зямля дагэтуль не заселена і таму загадаў, паказваючы на поле і рэчку: «Тут сей, а тут лаві». Людзі, якія пасяліліся на гэтым месцы, займаліся земляробствам і лоўляй рыбай у рацэ Тур’і, такім чынам і паселішча атрымала назву ад дзеясловаў сеяць і лавіць. На думку Станіслава Судніка, назва вёскі паходзіць ад слова селавічы, што азначае «жыхары сяла». Паводле В. А. Жучкевіча, тапонім утварыўся ад прозвішча Сейлавіч.
Па пісьмовых крынціах упершыню згадваецца ў 1586 годзе, калі князь Мікалай Крыштаф Радзівіл Сіротка перадаў Нясвіжскай плябаніі 8 валок зямлі, што знаходзіліся паміж «валок Сейлаўскіх». У 1722 годзе Сейлавічы значацца як засценак Нясвіжскай ардынацыі, які Ганна Кацярына Радзівіл аддала шляхце на леннае ўладанне. У 1793 годзе — вёска і засценак Сейлавічы фальварка Ганусаўшчызна, з 1796 года ў Слуцкім павеце, уладанне Радзівілаў. На той час у вёсцы была карчма.
У XIX стагоддзі існавалі аднайменныя вёска і засценак Сейлавічы. Станам на 1852 год, у засценку налічвалася 28 валок зямлі, у 1876 годзе — 1110 дзесяцін зямлі, уладанне Радзівілаў. Па выніках перапісу 1897 года, у вёсцы Сейлавічы працавалі хлебазапасны магазін і 2 ветраныя млыны, у засценку дзейнічала царква. Мясцовасць знаходзілася ў Гавязнянскай воласці.
У сакавіку 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай Сейлавічы ўвайшлі ў склад Беларускай Народнай Рэспублікі. Па выніках Рыжскай мірнай дамовы ў 1921—39 гадах Сейлавічы знаходзіліся ў складзе Польшчы, у Гавязнянскай гміне Нясвіжскага павета. Па прычыне таго, што вёска размяшчалася каля савецка-польскай мяжы, у 1924—1939 гадах у ёй размяшчаўся штаб роты Корпуса аховы памежжа «Сейлавічы». 17 верасня 1939 года ў выніку пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь вёска апынулася ўвайшла ў склад БССР. Непрацяглы час з 4 снежня 1939 года да 15 студзеня 1940 года яна працягвала ўваходзіць у Нясвіжскі павет, з 15 студзеня 1940 года ўвайшла ў Нясвіжскі раён Баранавіцкай вобласці. 12 кастрычніка 1940 года Сейлавічы сталі цэнтрам аднайменнага сельсавета. На той час у паселішчы былі 1 маторны і 4 ветраныя млыны (прыватныя), няпоўная сярэдняя школа, хата-чытальня, бальніца.
Падчас Другой сусветнай вайны, 7—8 верасня 1943 года ў Сейлавічах адбыўся бой партызанскага атрада імя Шчорса (камандзір А. І. Колчанка) па разгроме нацысцкага гарнізона (каля 100 жаўнераў). Гарнізон, умацаваны сістэмай дзотаў, бункераў, лініямі траншэй з некалькімі радамі калючага дроту і замініраванымі ўчасткамі абароны, перашкаджаў перадыслакацыі і баявым рэйдам партызанскіх фарміраванняў у Заходняй Беларусі. Увечары 7 верасня, калі савецкая разведка паведаміла, што 60 нямецкіх салдатаў гарнізона накіраваліся ў Гарадзею, партызанскі атрад у складзе 350 байцоў, узброеных 15 ручнымі кулямётамі, 25 аўтаматамі і 45-мм гарматай, скрытна падыйшоў да гарнізона, атакаваў і да гадзіны ночы знішчыў яго. Партызаны захапілі нямецкую зброю, боепрыпасы і без страт адыйшлі.