cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Андрэй Васілевіч Дынько
Узнагароды
Узнагароджаны медалём 100 гадоў БНР Рады Беларускай Народнай Рэспублікі.
Сям’я
Жанаты з Наталляй Дынько, мае сыноў Якуба і Васіля, ды дачку Усцінню (Юстыну).
Манцюты
Манцю́ты (, Мантюты) — вёска ў Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Быценскага сельсавета.
Чырвоным па Белым
«Чырвоным па Белым» (ЧпБ, Čyrvonym pa Biełуm, ČpB) — беларускі рэп-гурт.
Гісторыя
Гурт з'явіўся на свет у канцы 2004 году. Тады, заснавальнік Кроў і бітмэйкер Slavko запісалі свой першы альбом «Актуальная Тэматыка», які, нягледзячы на сваю не вельмі высокую якасць у плане гуку (усе аперацыі па запісу праводзіліся ў звычайнай кватэры на звычайным камп'ютары), з'явіўся сапраўдным прарывам у беларускай музыцы, дзякуючы вельмі моцным тэкстам. Запіс распаўсюджваўся толькі праз Інтэрнэт.
Гурт ад самага пачатку быў вельмі таямнічы. Хлопцы нічога пра сябе не распавядалі. На здымках нельга было ўбачыць іх твараў. Кроў выступаў толькі і выключна ў масцы, а спаткацца з імі ў жыцці мяжавала з цудам. Ніхто не ведаў хто яны і адкуль. Таямнічасць станавілася зразумелай пасля знаёмства з творчасцю беларускіх рэпераў. Моцныя, вельмі шчырыя палітычна-сацыяльныя тэксты давалі зразумець неабыякавасць удзельнікаў да сітуацыі ў краіне, але таксама паказвалі іх вялікую любоў да Бацькаўшчыны.
Вынікі працы Чырвоным па Белым можна паслухаць на першых дзвюх альбомах: «Актуальная Тэматыка» і «Вулічныя Байцы». Жорсткія, цвёрдыя, прамалінейныя тэксты зрабілі праект папулярным. Па статыстыцы сайту, дзе былі першыя іх запісы і інтэрнэт-альбомы, слухачоў налічвалася каля 42.000. Гэта не ўлічваючы таго, што большасць з іх рабіла копіі і раздавала сваім знаёмым.
Музыкі адразу ўзяліся за працу над другім альбомам – «Вулічныя Байцы». На гэтым альбоме можна заўважыць вялікі крок уперад. Біты, якія таксама рабіў Slavko, адрознівалісь цікавым гучаннем, большай разнастайнасцю і прадуманым зместам. Тэксты сталі цікавейшымі, неслі глыбейшы пераказ, мелі не банальныя рыфмы і адначасова чаплялі за душу. Бачна таксама тэхнічнае паляпшэнне вакалу. Кроў паправіў флоў, чытка зрабілася больш прыемнай для вушэй. Гук таксама стаў лепшым, таму што запіс адбываўся на студыі.
На нейкі час перад пачаткам працы над «Вулічнымі Байцамі» да ЧпБ далучыўся яшчэ адзін удзельнік – Палкоўнік. Магчыма, што менавіта яго ўдзел у праекце меў уплыў на паляпшэнне якасці альбому.
Для шматлікіх прыхільнікаў іх творчасці студыйны трэк «Не Жадаю», які зміксаваў польскі бітмэйкер Młody Grzech на студыі ў Варшаве, стаў насамрэч гімнам Свабоды.
Перад выхадам чацвёртага альбома «Крывавы Сакавік» (2007) шэрагі гурта папоўніліся новымі ўдзельнікамі. Далучыліся маладыя выканаўцы з Беларусі: Realize, Zeman, Jaycop і вядомы DJ з Польшчы.
Жазэ Сократыш
Жазэ́ Со́кратыш Карва́лью Пі́нту ды Со́за (José Sócrates Carvalho Pinto de Sousa; ) — партугальскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, 13-ы прэм’ер-міністр Партугаліі з 12 сакавіка 2005 г. па 23 сакавіка 2011 года.
Член Сацыялістычнай партыі Партугаліі з 1981 года. Пачаў кар’еру як інжынер у гарадскім савеце горада Кавільян. Член муніцыпальнага сходу Кавільяна ў 1989—1996. Упершыню абраны ў парламент у 1987. Афіцыйны прадстаўнік сацыялістаў па пытаннях аховы навакольнага асяроддзя ў 1991—1995.
Статс-сакратар па ахове навакольнага асяроддзя ў 1995—1997. Міністр моладзі і спорту ў 1997—1999. Дамогся абрання кандыдатуры Партугаліі як месца правядзення Чэмпіянату Еўропы па футболу ў 2004. Міністр аховы навакольнага асяроддзя ў 1999—2002.
Ашмянскі дэканат
Ашмянскі дэканат — дэканат Гродзенскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Медальён з выявамі Маці Божай Бялыніцкай і прарока Ільі
Медальён з выявамі Маці Божай Бялыніцкай і прарока Ільі — каталіцкі двухбаковы медальён з выявамі Маці Божай Бялыніцкай і прарока Ільі. Прадстаўлены ў экспазіцыі залы «Матэрыяльная культура» музея «Замкавы комплекс „Мір“».
Гісторыя
У XVIII—XIX стст. медальёны з выявай святых карысталіся папулярнасцю ў шляхты на тэтыторыі Беларусі. Іх насілі на шыі, каб здабыць Божую ласку ды індульгенцыі. Мяркуецца, што медальён быў выраблены ў Бялыніцкім кляштары, які стаў у XVIII ст. месцам паломніцтва ды пышных рэлігійных урачыстасцей, перш за ўсё на святкаванне іконы Бялыніцкай Божай Маці і прарока Ільі.
Апісанне
Прарок Ілья на медальёне адлюстраваны ў мантыі, з мячом, на вастрыі якога гарыць полымя-маланка. Па краі адпаведным чынам размешчаны пачатковыя літары лацінскіх слоў, якія раскрываюць значэнне самога медальёна: «S ELIAS PR OF D CAR» («Святы Ілья-прарок, ордэн брацтва кармелітаў»).
На другім баку медальёна — выява Бялыніцкай Божай Маці. Выява належыць да тыпу Адзігітрыі: Маці Божая прадстаўлена па пояс, франтальна, галава злёгку павернута да Немаўляці; левай рукой яна падтрымлівае Дзіця, у правай — падоўжаны дэкаратыўны скіпетр. Галава Дзіцяці — ва ўзорыстай каралеўскай кароне; правая рука — бласлаўляе, у левай — дзяржава. Лацінскі надпіс «OV BIALYNIC BEN XIV CAD» на медальёне кажа пра урачыстую каранацыю абраза вянкамі, заказанымі Агінскім ды Сапегамі і асвечанымі ў Рыме папам Бенедыктам XIV.
Патрысія Аркет
Патры́сія Аркет (Patricia Arquette; нар. ) — амерыканская актрыса. Уладальніца прэмій «Оскар», BAFTA, дзвюх прэмій «Эмі» і трох «Залатых глобусаў».
Аркет дэбютавала ў кіно з роляй Крысцін Паркер у фільме жахаў «Кашмар на вуліцы Вязаў 3: Воіны сну» (1987), услед за якой рушылі ўслед ролі ў такіх фільмах, як «Сапраўднае каханне» (1993), «Эд Вуд» (1994), «Не абуджайце спячага сабаку» (1996), «Шаша ў нікуды» (1997), «Краіна ўзгоркаў і далін» (1998), «Уваскрашаючы мерцвякоў» (1999) і «Клад» (2003). За сваю ролю ў драме «Малалецтва» (2014), здымкі якой праходзілі з 2002 па 2014 гады, Аркет атрымала прызнанне крытыкаў і была ўдастоена прэмій «Оскар», BAFTA, «Выбар крытыкаў», «Залаты глобус», «Незалежны дух» і Гільдыі кінаакцёраў ЗША за найлепшую жаночую ролю другога плана.
На тэлебачанні Аркет вядомая па галоўнай ролі медыума Элісан Дзюбуа ў фантастычнай драме «Медыум» (2005—2011), якая прынесла ёй прэмію «Эмі», а таксама намінацыі на «Залаты глобус» і прэмію Гільдыі кінаакцёраў ЗША. Аркет таксама з’явілася з роляй Эйверы Раян у франшызе «CSI», выканаўшы ролю ў серыяле «C.S.I.: Кіберпрастора» (2015—2016). Яна выканала ролю Джойс Мітчэл у міні-серыяле «Уцёкі з турмы Данемора» (2018), за працу ў якім атрымала прэміі «Залаты глобус» і Гільдыі кінаакцёраў ЗША, і Дзі Дзі Бланчард у міні-серыяле «Прытворства» (2019), які прынёс ёй прэмію «Эмі» за найлепшую жаночую ролю другога плана ў міні-серыяле або фільме і трэцюю статуэтку «Залаты глобус».
Рэвалюцыйны камуністычны саюз моладзі
Рэвалюцыйны камуністычны саюз моладзі (бальшавікоў) — РКСМ(б) — камуністычная арганізацыя, якая аб’ядноўвае моладзь у змаганні за скіданне капіталізму, усталяванне дыктатуры пралетарыята і пабудову бяскласавага камуністычнага грамадства. РКСМ(б) кіруецца тэорыяй марксізму-ленінізму.
Паводле праграмных дакументаў арганізацыі, у ёй аб’яднаная моладзь, якую не задавальняе цяперашні стан краіны і якая гатовая прапанаваць і рэалізаваць адзіную разумную альтэрнатыву — сацыялізм.
Гісторыя РКСМ(б)
Узнікненне РКСМ(б) злучана з ідэйнымі і тактычнымі рознагалоссямі, якія ўзніклі ў Расійскім камуністычным саюзе моладзі (РКСМ). Да 1996 года ў РКСМ вылучылася група камсамольцаў, якія палічылі, што дзеянні РКСМ накіраваны на ўпісванне арганізацыі ў капіталістычную палітычную сістэму, на адмову ад рэвалюцыйных формаў пераходу да сацыялізму. Камсамольцы, не якія пагадзіліся з такой лініяй развіцця Расійскага Камсамола заявілі пра стварэнне новай арганізацыі — Рэвалюцыйнага камуністычнага саюза моладзі — РКСМ(б). Галоўным ініцыятарам стварэння РКСМ(б) выступіў сакратар ЦК РКСМ па ідэалогіі Павел Былевскiй.
Устаноўчы з’езд РКСМ(б) адбыўся 5-6 ліпеня 1997 гады ў Пермі. Найважным яго вынікам стала арыентацыя камсамола на Расійскую камуністычную працоўную партыю.
Цэлі і функцыі РКСМ(б)
РКСМ(б) паднімае моладзь на практычную барацьбу па рэвалюцыйнай абароне класавых інтарэсаў, сацыяльных і палітычных правоў якая працуе моладзі ў буржуазным грамадстве. Арганізуе ўдзел маладых працоўных, студэнтаў у падрыхтоўцы камуністычнай рэвалюцыі і ажыццяўленні камунізму.
Рэвалюцыйны Камсамол:
Арганізацыя
Рэвалюцыйны камсамол з’яўляецца адзінай арганізацыяй, злучанай свядомай дысцыплінай, аднолькава абавязковай для ўсіх членаў камсамола. Паводле праграмных дакументаў арганізацыі, Рэвалюцыйны камуністычны саюз моладзі моцны сваёй згуртаванасцю, адзінствам волі, адзінствам дзеянняў, несумяшчальных з адступленнем ад Праграмнай заявы і Статуту, з парушэннем дысцыпліны, з фракцыйнымі групоўкамі. РКСМ(б) патрабуе ад сваіх членаў актыўнай і самаадданай працы па ажыццяўленні праграмных становішчаў і Статуту камсамола, выкананню ўсіх рашэнняў РКСМ(б) і яго кіраўнічых органаў, забеспячэнню адзінства шэрагаў камсамола і ўмацаванню братэрскіх, інтэрнацыянальных адносін з пралетарамі ўсіх краін свету. Рэвалюцыйны камуністычны саюз моладзі — РКСМ(б) з’яўляецца неад’емнай часткай сусветнага камуністычнага руху.
Дзейнасць
Адметнай рысай РКСМ(б) у сучасным левым руху з’яўляецца адмысловая ўвага, нададзенае арганізацыяй пытанням развіцця марксісцкай тэорыі, працы ў асяроддзі маладой інтэлігенцыі, прапагандзе ідэй навуковага сацыялізму з выкарыстаннем новых інфармацыйных тэхналогій. Значная частка членаў РКСМ(б) з’яўляецца IT-адмыслоўцамі.
Высілкамі членаў РКСМ(б) створана адна з найбуйных электронных бібліятэк марксісцкай літаратуры. Рэгулярна праводзяцца адкрытыя семінары, прысвечаныя як пытанням практыкі і тэорыі марксізму, так і IT-тэхналогіямі, напрыклад выдавецкай справе і крыптаграфіі.
Членамі арганізацыі напісаны шэраг прац у вобласці сучаснай марксісцкай тэорыі, прысвечаных, у прыватнасці, такім пытанням, як аналіз сучаснай расійскай рыначнай гаспадаркі, роля НДВКП у здыманні таварнага характару вытворчасці, праблемы палітычнай эканоміі, сацыялізму і інш. Вядуцца працы па перакладзе на рускую мову прац сучасных марксісцкіх даследчыкаў.
Камсамольскі друк
Цэнтральным друкаваным органам РКСМ(б) з’яўляецца газета «Бумбараш-2017». Перыядычнасць выпуску прыблізна 1 раз у 1-2 месяца. Большасць публікацый і матэрыялаў, змяшчаных у газету, пішуцца маладымі аўтарамі.
РКСМ(б) выдае таксама тэарэтычны часопіс «Рэвалюцыя», які распаўсюджваецца галоўным чынам сярод камсамольцаў і спачуваючых.
Перыядычна выпускаецца камсамольскі лісток «Дэтанатар», які ўяўляе сабой двухбаковую ўлётку. Кожны яго выпуск прысвячаецца вызначанай тэме.
Ваенна-спартыўныя лагеры
З 2003 гады добрай традыцыяй стала правядзенне штогадовых усерасійскіх лагераў РКСМ(б). У адрозненне ад іншых лагераў, якія маюць характар турыстычных кемпінгаў, лагеры РКСМ(б) носяць падкрэслена цвёрды характар. У такіх лагерах камсамольцы і спачуваючыя праходзяць першасную ваенна-спартыўную падрыхтоўку, развіваюцца фізічна, атрымліваюць навыкі арыентавання на мясцовасці, стрэльбы, барацьбы, паводзін пры затрыманні, выжыванні ў экстрэмальных умовах і шматлікае іншае. Характэрнай асаблівасцю з’яўляецца спалучэнне ваенна-спартыўнай падрыхтоўкі з тэарэтычнай, якая ўключае правядзенне палявых ідэалагічных семінараў, а таксама абмен досведам паміж рознымі рэгіянальнымі камсамольскімі арганізацыямі.
Полувоены характар лагера мяркуе належны ўзровень дысцыпліны. Патэнцыйныя ўдзельнікі праходзяць досыць строгае фільтраванне; члены іншых арганізацый і спачуваючыя могуць патрапіць у лагер толькі пры наяўнасці адпаведных рэкамендацый і санкцыі Арганізацыйнага аддзела. Сярод удзельнікаў лагера ўводзіцца беспярэчны «сухі закон»; ужыванне алкаголю караецца выгнаннем. Адлучкі з лагера санкцыянуюцца кашталянам, які мае паўнамоцтвы аднаасобнага кіраўніцтва. На адпаведным узроўні забяспечваецца і кругласутачная ахова лагера.
Апроч летніх лагераў перыядычна праводзяцца зімовыя лагеры, накіраваныя на ідэалагічную падрыхтоўку і абмен досведам.
Па ініцыятыве асобных тэрытарыяльных арганізацый праводзяцца рэгіянальныя спартыўныя лагеры і паходы. У 2006 годзе на падобны сумесны лагер СКМ і РКСМ(б) у Ніжагародскай вобласці быў здзейснены налёт АМАПа, які скончыўся арыштам шматлікіх яго ўдзельнікаў.
Працоўны рух
Адной з асноўных задач існавання РКСМ(б), пастаўленых яшчэ Устаноўчым з’ездам камсамола, з’яўляецца арганізацыя і ўсялякая падтрымка класавай барацьбы пралетарыята. На сённяшні дзень РКСМ(б) з’яўляецца адной з нешматлікіх левых моладзевых арганізацый Расіі, мэтанакіравана і рэгулярна якія ўзаемадзейнічаюць з працоўным рухам і кіроўных актыўную прапаганду класавай барацьбы і камуністычных ідэй у асяроддзі пралетарыята.
Асноўнай формай падтрымкі працоўнага руху з’яўляюцца арганізацыя пікетаў з раздачай улётак і распаўсюдам прэсы РКСМ(б) і РКПП-РПК у прахадных заводаў, фабрыкаў і іншых прадпрыемстваў. Нароўні з гэтым агітацыйная праца праводзіцца непасрэдна ў тых працоўных калектывах, дзе складаюцца самі камсамольцы. У мэтах пашырэння ўплыву партыі ў асяроддзі пралетарыята РКСМ(б) арганізуе падтрымку ўсіх формаў барацьбы працоўных за паляпшэнне ўмоў працы, падвышэнне зарплаты і г. д.; праводзіць кампаніі салідарнасці ў падтрымку тых працоўных і іх незалежных класавых прафсаюзаў, якія паспяхова адстойваюць і абараняюць правы сваіх таварышаў у сутычцы з капіталам. З найбольш свежых прыкладаў такога роду дзейнасці варта адзначыць першым чынам кампанію салідарнасці з працоўнымі заводу «Форд» у горадзе Усеволжск (Ленінградская вобласць Расіі), а таксама падтрымку страйку чыгуначнікаў і іх незалежнага прафсаюзу РПЛБЧ (Расійскі прафсаюз лакаматыўных брыгад чыгуначнікаў).
Узаемадзеянне з баявымі прафсаюзамі, падтрымка іх барацьбы нярэдка прыводзяць да таго, што найбольш актыўныя і свядомыя працоўныя і прафсаюзныя актывісты ўступаюць у камсамол ці ў партыю. Маюцца некалькі выпадкаў, калі падобная дзейнасць сканчалася нават стварэннем партыйных вочак РКПП-РПК на прадпрыемствах.
Формай падтрымкі працоўнага руху нароўні з лістовачнымі пікетамі явяются таксама навочная агітацыя пасродкам роспісу сцен зблізку заводаў і прадпрыемстваў. Асноўнымі лозунгамі для надпісаў тут як правіла з’яўляюцца: «Улада працоўным!», «Змагайся за свае правы», «Страйк — тваё права» і г. д. З усіх выглядаў дзейнасці гэты з’яўляецца найбольш небяспечным у сілу сваёй супрацьзаконнасці. Так, увосень 2007 г. нашумелы выпадак адбыўся ў Пензе, калі за надпіс «Працоўныя, не будзьце быдлам — паднімайцеся на барацьбу» быў арыштаваны і прысуджаны да 120 гадзінам прымусовых прац мясцовы камсамолец.
Барацьба супраць рэлігіі
Рэвалюцыйны Камсамол з’яўляецца адной з нешматлікіх сучасных камуністычных арганізацый Расіі не проста на словах, а на справе вядучай мэтанакіраваную антырэлігійную прапаганду, як адно з найважных сродкаў на шляхі абуджэння класавай свядомасці працаўнікоў Расіі.
Так, калі напачатку XXI стагоддзі Руская праваслаўная царква пачала прапіхваць ідэю ўкаранення ў школы ўрокаў закона божага пад выглядам «Асноў праваслаўнай культуры», Рэвкамсамол адным з першых выступіў супраць гэтага новаўвядзення. Які адбыўся 3 студзеня 2003 г. у Маскве пленум ЦК РКСМ(б) абвясціў пра правядзенне грамадскай кампаніі «Прэч папоў са школ». Адмысловую актыўнасць кампанія набыла ў Маскоўскім рэгіёне. Першапачаткова акцыя праходзіла ў агітацыйна-прапагандысцкім ключы: быў выпушчаны антырэлігійны спецвыпуск камсамольскага лістка «Дэтанатар», шэраг антырэлігійных публікацый у камсамольскай газеце «Бумбараш» і моладзевай старонцы газеты «Думка», выпуск самаклейных антырэлігійных стыкераў, пачата распрацоўка навучальнага курсу «Навуковы атэізм». Пасля паспяховага завяршэння агітацыйна-прапагандысцкага этапу кампаніі было прынята рашэнне пра правядзенне вулічных акцый. У Маскве антырэлігійнымі лозунгамі было размалёвана само Міністэрства адукацыі РФ. Актывісты РКСМ(б) Арцём Буслаев і Віктар Бурянкоў, якія рэалізавалі кампанію ў падмаскоўным горадзе Нагінску ў маі 2003 года, былі схоплены і пад надуманай падставай утрымліваліся ўладамі 10 сутак, пасля чаго супраць іх было ўзбуджана крымінальная справа.
У 2006 годзе па ініцыятыве маскоўскіх камсамольцаў быў выпушчаны першы нумар антырэлігійнага часопіса «Бязбожнік».
У 2008 годзе РКСМ(б) усталяваў дружалюбныя сувязі з адноўленым Саюзам Ваяўнічых Бязбожнікаў РФ. У ліпені таго ж гады камсамольцы падтрымалі ініцыяваную СВБ РФ агітацыйную кампанію па выкрыцці святой выявы Мікалая II, прымеркаваную да 90-годдзю растрэлу грамадзян Раманавых.
IC 4995
IC 4995 — галактыка тыпу S0 (спіральная галактыка) ў сузор’і Тэлескоп.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Стружскі сельсавет
Стру́жскі сельсавет — сельсавет у складзе Столінскага раёна Брэсцкай вобласці, Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Струга.
Гісторыя
Сельсавет створаны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Столінскага раёна Пінскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года ў Брэсцкай вобласці. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 7 населеных пунктаў.
Насельніцтва
Паводле перапісу 2009 года насельніцтва сельсавета складае 3457 чалавек, з іх 97,5 % — беларусы.
Міхась Ларчанка
Міхась Ларчанка (Міхаіл Рыгоравіч Ларчанка;, в. Хварасцяны, Быхаўскі павет, Магілёўская губерня — , Мінск) — беларускі літаратуразнавец,. Доктар філалагічных навук, прафесар. Заслужаны дзеяч навукі Беларускай ССР (1977).
Біяграфія
Вучыўся ў Княжыцкай школе сялянскай моладзі, у Магілёўскім беларускім педагагічным тэхнікуме. У 1929 г. паступіў на літаратурна-лінгвістычнае аддзяленне педагагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (у 1931 г. педфак пераўтвораны ў Вышэйшы педагагічны інстытут). Скончыў яго датэрмінова (1932). З 1935 г., пасля заканчэння аспірантуры пры АН БССР, — супрацоўнік Інстытута літаратуры і мастацтва. У час Вялікай Айчыннай вайны ўдзельнічаў у баях на Бранскім фронце, улетку 1942 г. быў цяжка паранены. З 1943 г. — загадчык кафедры і дэкан філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1952—1955 гг. — дактарант Інстытута сусветнай літаратуры АН СССР, у 1955—1971 гг. — зноў загадчык кафедры беларускай літаратуры і адначасова (да 1957) дэкан філалагічнага факультэта БДУ.
Навуковая дзейнасць
Як крытык і літаратуразнавец выступаў з 1932 г. Выйшлі манаграфіі «На шляхах да рэалізму» (1958), «Па шляху рэалізму» (1959), «Сувязі беларускай літаратуры з літаратурамі суседніх славянскіх народаў у другой палове XIX ст.» (1958), «Жывая спадчына» (1977), зборнікі літаратуразнаўчых прац «Славянская супольнасць» (1963), «Яднанне братніх літаратур» (1974), «Літаратурнае пабрацімства славян» (1984), а таксама брашуры «Творчасць М.Багдановіча» (1949), «А. М. Горкі і беларуская літаратура» (1951), «Гогалеўскія традыцыі ў беларускай літаратуры» (1952).
Складальнік хрэстаматыі для сярэдняй школы «Беларуская літаратура» (1945), адзін з аўтараў дапаможнікаў для ВНУ «Нарысы па гісторыі беларускай літаратуры» (1956), «Беларуская вуснапаэтычная творчасць» (1966), «Старажытная беларуская літаратура» (1968), «Беларуская народна-паэтычная творчасць» (1979).
NGC 2407
NGC 2407 (іншыя абазначэнні — UGC 3896, MCG 3-20-1, ZWG 86.42, ZWG 87.3, NPM1G +18.0162, PGC 21220) — галактыка ў сузор’і Блізняты.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лютэніца
Лютэніца (љутеница, лютеница, лутеница) — соус з гародніны ў балгарскай, македонскай і сербскай кухні.
Лютэніца магчыма трохі вастрэй, чым іншы папулярны соус айвар. Тым не менш, розныя рэгіёны і краіны маюць істотна розныя інтэрпрэтацыі гэтых соусаў. Традыцыйная балгарская лютэніца менш вострая, чым айвар.
У Балгарыі лютэніцу захоўваюць у банках і часта выкарыстоўваюць у якасці спрэда для тоста і хлеба. Таксама яе ўжываюць са шматлікімі мяснымі стравамі, тэфтэлямі і кебапчэ.
Ацяшава
Ацяшава (Атя́шево; Отяжвеле) — пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Ацяшаўскага раёна Мардовіі. Уваходзіць у Ацяшаўскае гарадское паселішча. Чыгуначная станцыя на лініі Красны Вузел — Канаш. Насельніцтва — 6046 чал. (2021). Размешчаны за 74 км (па прамой) і 81 км (па аўтадарозе) ад Саранска, з якім злучаны аўтадарогай 89К-06 Саранск — Ардатаў і ўчасткам Горкаўскай чыгункі.
Сярэдняя тэмпература студзеня −11,6 °C, ліпеня 19,2° С.
Генадзь Шутаў
Генадзь Шутаў:
Левановіч
Левановіч — беларускае прозвішча.
Свята-Іаана-Багаслоўская царква (Дэмбрава)
Свята-Іаана-Багаслоўская царква — драўляны праваслаўны храм у аграгарадку Дэмбрава Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці.
Гісторыя
Храм пабудавалі ў 1930-х гадах у вёсцы Завалкі. У 1962 годзе памёр пробашч парафіі протаіерэй Вікенцій Ненартовіч і царква была закрыта. Да 1991 года будынак выкарыстоўваўся мясцовым калгасам як збожжасховішча.
Насельніцтва Латвіі
У канцы 2010-х у Латвіі пражывае каля 2 млн чалавек, гэта больш за Эстонію, але менш за Літву.
Этнічны склад
Латвія — шматнацыянальная дзяржава з перавагай тытульнай нацыі. Дадзеныя аб нацыянальным складзе ўзятыя з апошняга перапісу (2011): з дзвюхмільённага насельніцтва краіны 62,1 % складаюць латышы, 26,9 % — рускія, 3,3 % — беларусы, 2,2 % — украінцы, 2,2 — палякі, 1,2 % — літоўцы, 2,1 % — іншыя этнічныя групы (сярод іх эстонцы, немцы, лівы, яўрэі). Для параўнання: перапіс 1935 года зафіксаваў долю латышоў, роўную 76,9 %, а рускіх — 8,8 %; да Другой Сусветнай вайны вялікую этнічную меншасць складалі прыбалтыйскія немцы, амаль цалкам прымусова рэпатрыяваныя ў Германію ў 1939-1941. Пасля вайны адбываўся магутны прыток працоўных мігрантаў з іншых рэспублік СССР, у асноўным славян, і апошні савецкі перапіс (1989) адзначыў долю латышоў у 52,05 %, а рускіх — 33,96 %, у час незалежнасці рост удзельнай вагі тытульнай нацыі суправаджаецца змяншэннем долі астатніх меншасцяў. Латышы абсалютна пераважаюць у сельскай мясцовасці, у вялікіх гарадах (Рыга, Даўгаўпілс) іх доля меншая за сукупную долю прадстаўнікоў іншых нацый.
Неграмадзяне
У Латвіі дагэтуль здараюцца канфлікты вакол рускай меншасці, прадстаўнікі якой часта адмаўляюцца атрымліваць латышскае грамадзянства па ўстаноўленай працэдуры, якая прадугледжвае іспыт па латышскай мове, а латышскія ўлады парушаюць правы рускіх на навучанне на роднай мове. Прыкладна палова рускамоўных мае статус неграмадзян і пазбаўлены права голасу на выбарах і іншых правоў і свабод. На 2015 год 12,2% насельніцтва краіны не маюць ніякага грамадзянства.
Рэлігійны склад
Паводле некаторых дадзеных, Латвія адносіцца да самых нерэлігійных краін свету. Каля 64 % насельніцтва не атаясамлівае сябе ні з якой рэлігіяй. Лютэранства, традыцыйную веру латышоў, спавядае каля 19 % насельніцтва (паводле іншых дадзеных — 34,2 %), яшчэ 15-17 % адносяць сябе да праваслаўных, гэта ў асноўным рускамоўнае насельніцтва. Палякі і літоўцы, а таксама частка латгальскіх латышоў — каталікі (па некаторых дадзеных — да 20 %).
Размяшчэнне і рассяленне
Насельніцтва размешчана па тэрыторыі краіны даволі раўнамерна пры сярэдняй шчыльнасці каля 30 чалавек на кв.км. У 2018 крыху больш за дзве траціны латышоў (68,1 %) пражывалі ў гарадах. Буйнейшы горад Латвіі і ўсёй Прыбалтыкі — Рыга (637 тыс. у 2018). Наступныя буйныя гарады на парадак меншыя за сталіцу: Даўгаўпілс, 93 тыс.; Ліепая, 76 тыс; Елгава, 59 тыс.; Юрмала, 50 тыс.
Свята-Крыжаўзвіжанская царква (Забелле)
Свята-Крыжаўзвіжанская царква — праваслаўны храм у в. Забелле Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці.
Гісторыя
На могілках. Пабудавана ў 20 ст. з дрэва. Прыпісная да Раства-Багародзіцкага сабора г. Глыбокае.
Архітэктура
Твор народнага дойлідства. Вырашана прамавугольным у плане зрубам пад вальмавым дахам, завершаным па цэнтры шатром з макаўкай. Да фасада далучаны прамавугольны ў плане прытвор пад двухсхільным дахам і бакавым уваходам. Фасады рытмічна расчлянёны прамавугольнымі аконнымі праёмамі ў простых ліштвах.
Дніпроўская акадэмія музыкі
Дніпроўская акадэмія музыкі — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова мастацкага профілю, якая знаходзіцца ў Дніпры.
Джайсалмер
Гісторыя
Заснаваны ў 1156 г. як сталіца раджпутскай дынастыі Равал. Названы ў гонар заснавальніка, раджы Равала Джайсала. У 1294 г. падчас аблогі дэлійскім султанам Аладзінам 24 тысячы жанчын-жыхароў Джайсалмера скончылі жыццё самагубствам, а 3800 мужчын загінулі пры абароне. Падобныя падзеі ў гісторыі Джайсалмера паўтараліся некалькі разоў, калі абаронцы бачылі сваю паразу. У XVII — XVIII стст. горад знаходзіўся ў залежнасці ад маголаў і маратхаў. У 1818 г. падпарадкаваны Брытанскай Ост-Індскай кампаніяй. З 1947 г. у складзе незалежнай Індыі.
Дніпроўская акадэмія музыкі
Да 2020(?) года Днепрапятроўская акадэмія музыкі імя Міхаіла Глінкі.
Джайсалмер
Эканоміка
Асноўныя галіны эканомікі — вытворчасць будаўнічых матэрыялаў, дэкаратыўнага каменю, зробленых уручную тканін, скураных вырабаў. Каля Джайсалмера здабываюць нафту, газ, соль. Важную ролю ў развіцці горада традыцыйна адыгрывае турызм.
Дніпроўская акадэмія музыкі
Гісторыя
У чэрвені 1898 года Галоўная дырэкцыя Імператарскага Рускага Музычнага Таварыства пры непасрэднай падтрымцы Кацярынаслаўскага губернатара Пятра Святаполк-Мірскага дазволіла адкрыць Кацярынаслаўскае аддзяленне Імператарскага Рускага Музычнага Таварыства з музычнымі класамі пры ім, што і стала пачаткам Кацярынаслаўскай музычнай вучэльні. У 1919 годзе на базе вучэльні была створана кансерваторыя. 21 снежня 1948 года, у сувязі са святкаваннем 50-годдзя вучэльні, Савет Міністраў УССР прыняў пастанову аб прысваенні вучэльні імя рускага кампазітара Міхаіла Глінкі. Сёння акадэмія з'яўляецца ў камунальнай ўласнасці і падпараткоўваецца Днепрапятроўскаму абластному савету.
Спіс жонак губернатараў Магілёўскай губерні
Гэта няпоўны спіс жонак губернатараў Магілёўскай губерні.
Губернатарская жонка не мела афіцыйнай службовай пасады, але звычайна прымала дастаткова актыўны самастойны ўдзел у грамадскім жыцці і ўплывала на розныя яго аспекты. Яна задавала моду, займалася дабрачыннасцю, узначальвала гурткі, камітэты і іншыя грамадскія аб’яднанні гарадскіх жанчын.
1150-я
Падзеі
У 1152 годзе памёр кароль Германіі Конрад III, так і не атрымаўшы тытула імператара. Новым каралём Германіі абралі Фрыдрыха Гогенштаўфена, пазней вядомага як Барбароса («Рыжабароды»). Фрыдрых пайшоў паходам у Італію і ў 1155 годзе прымусіў Папу Рымскага Адрыяна IV каранаваць сябе імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі. У далейшым адносіны са святым прастолам у яго не склаліся. Калі Адрыян IV памёр і кардыналы абралі новым папам Аляксандра III, ён падтрымаў альтэрнатыўную кандыдатуру Віктара IV. Да канца дзесяцігоддзя Барбароса вёў вайну ў Італіі супраць гарадоў-рэспублік, спрабуючы падпарадкаваць іх імперыі.
Пал Эрдзёш
Пал Эрдзёш (Erdős Pál;,  — , ) — венгерскі матэматык, адзін з найбольш прадуктыўных матэматыкаў XX стагоддзя. Працаваў у самых розных галінах сучаснай матэматыкі: камбінаторыка, тэорыя графаў, тэорыя лікаў, матэматычны аналіз, тэорыя набліжэнняў, тэорыя мностваў і тэорыя імавернасцей. Лаўрэат мноства матэматычных узнагарод, у тым ліку прэміі Вольфа (1983/1984). Заснавальнік прэміі Эрдзёша.
Кобрынскі раённы выканаўчы камітэт
Кобрынскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Брэсцкаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Кобрынскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Кобрына, у будынку на пл. Леніна, 3.
Манаун
Манау́н (မာန်အောင်ကျွန်း), раней вядомы як Чэдуба (Cheduba Island) — востраў у Бенгальскім заліве каля ўзбярэжжа дзяржавы М’янма. Плошча - 523 км². Насельніцтва (1983 г.) - 63 761 чал.
Геаграфія
Востраў Манаун месціцца ў 30 км на захад ад кантынентальнага ўзбярэжжа М'янмы, у 330 км на паўночны захад ад Янгона. Даўжыня з паўночнага захаду на паўднёвы усход — 33,69 км. Найбольшая шырыня — 23,2 км.
Для пейзажаў вострава Манаун характэрны пагоркі. Найвышэйшы пункт — 205 м. Маюцца малыя малыя вулканічныя конусы, якія адрозніваюцца пэўнай актыўнасцю, запасы нафты і прыроднага газу. У канцы XVIII ст. на востраве здарыўся моцны землятрус, што суправаджаўся цунамі і значнымі чалавечымі ахвярамі. Частку вострава займаюць лясы і хмызнякі.
Клімат трапічны вільготны, вызначаны ўздзеяннем сезонных мусонаў. Найбольш спякотныя месяцы — сакавік і красавік. Перыяд мусонаў цягнецца з чэрвеня да жніўня.
Гісторыя
У старажытнасці востраў з'яўляўся важным гандлёвым пунктам паміж Бенгаліяй і Паўднёва-Усходняй Азіяй. У 1780-я гг. заваяваны Бірмай. У 1824 г. заняты Брытанскай Ост-Індскай кампаніяй. Афіцыйна далучаны да яе валоданняў у 1826 г. З 1948 г. у складзе незалежнай М'янмы.
Эканоміка
Традыцыйныя гаспадарчыя заняткі — жывёлагадоўля і земляробства. З канца XX ст. развіваецца турызм.
Бітва за Мараві
Бітва за Мараві — узброены канфлікт у горадзе Мараві, правінцыя Паўднёвы Ланаа, паміж філіпінскім урадам і ісламісцкімі ўзброенымі групоўкамі Маутэ (падраздзяленне ІДІЛ) і «Абу Саяф», які пачаўся 23 мая 2017 года.
Педру Сантана Лопіш
Пе́дру Міге́л ды Санта́на Ло́піш (парт. Pedro Miguel de Santana Lopes,, ) — партугальскі палітык-сацыял-дэмакрат, прэм’ер-міністр Партугаліі з 29 чэрвеня 2004 да 12 сакавіка 2005.
Бітва за Мараві
Перадгісторыя
Паводле афіцыйнай версіі, сутыкненні пачаліся, калі ўрадавыя войскі пачалі аперацыю ў горадзе з мэтай захапіць Існілона Хапілона — лідара «Абу Саяф», пасля атрымання інфармацыі, што ён знаходзіцца ў Мараві, дзе, магчыма, праходзіла яго сустрэча з баевікамі Маутэ. Сілы Хапілона адкрылі агонь па арміі і паліцыянтам, пазней да іх далучыліся баевікі групоўкі «Маутэ», якія, магчыма, нясуць адказнасць за тэракт у Даваа ў 2016 годзе.
Педру Сантана Лопіш
Сантана Лопіш скончыў Лісабонскі ўніверсітэт і ўжо ў 1976 уступіў у ПСДП, у шэрагах якой пачаў палітычную кар’еру, стаўшы ў 1979 сакратаром прэм’ер-міністра Франсішку Са Карнейру, а ў 1986 — намеснікам дзяржаўнага сакратара ва ўрадзе Анібала Каваку Сілву. У 1987—1990 ён быў дэпутатам Еўрапейскага парламента, узначальваючы спіс ПСДП на выбарах туды, у 1995—1997 — прэзідэнтам футбольнага клуба Спортынг, у 1998—2001 — мэрам Фігейра-да-Фош (гэта быў адзіны выпадак, калі Сантана Лопіш знаходзіўся на пасадзе ўвесь адведзены тэрмін), а ў 2002—2004 — мэрам Лісабона. Таксама ён працаваў палітычным і спартыўным каментатарам у газетах і на тэлебачанні.
Бітва за Мараві
Перадгісторыя
Групоўка Маутэ напала на ваенную базу Рана і на некалькі будынкаў у горадзе, уключаючы гарадскую галерэю, Універсітэт Мінданаа, бальніцу і гарадскую турму. Таксама баевікі захапілі галоўную вуліцу і падпалілі царкву Святой Марыі, сярэднюю школу і каледж Дансалан.
Напад на горад
Перастрэлкі паміж урадавымі войскамі і баевікамі пачаліся прыкладна ў 14:00 23 мая 2017 года. Першае сутыкненне адбылося ў раёне Башак Малутлут, калі Хапілон выклікаў баевікоў Маутэ. Апошнія занялі бальніцу Амаі-Пакпак і загадалі ўсім супрацоўнікам пакінуць яе. Баевікі замянілі тагальскі сцяг на чорны сцяг, які выкарыстоўваецца Ісламскай дзяржавай.
103-я брыгада філіпінскай арміі, дыслакаваная ў лагеры Рана, была атакаваная больш чым пяццюстамі баевікамі групоўкі Маутэ. Шэраг баевікоў, што былі на вуліцах Мараві, дасталі сцягі ІДІЛ.
Горад быў заблакаваны; баевікі Маутэ падпалілі некалькі будынкаў і дамоў, некалькі дзясяткаў ісламістаў занялі мэрыю горада, з двух турмаў былі вызваленыя 107 зняволеных. З-за баёў былі пашкоджаны лініі электраперадач. Дарогі ў Мараві былі заблакаваныя як з боку ўрадавых сілаў, так і з боку радыкалаў.
Па некаторых даных, баевікі Маутэ выкрадалі мірных жыхароў; у прыватнасці, групоўка скрала святара і некалькі прыхаджан, запатрабаваўшы ад урадавых войскаў спыніць наступленне.
Аперацыя ўрадавых сіл
Пасля пачатку баёў прэзідэнт Філіпін Радрыга Дутэртэ абвясціў 23 мая ў 22:00 у Мінданаа ваеннае становішча. Згодна з Канстытуцыяй 1987 г., ваеннае становішча павінна доўжыцца 60 дзён. Апроч іншага, Дутэртэ вырашыў скараціць свой візыт у Расію, дзе, у ліку іншага, планаваў выступіць з лекцыяй у сценах МГІМА.
Віцэ-прэзідэнт краіны Лені Рабрэда заклікала да адзінства, у той час як урадавыя войскі працягвалі ўдзельнічаць у перастрэлцы з мясцовай тэрарыстычнай групоўкай у Мараві.
24 мая прыбыло падмацаванне ўрадавых войскаў, ваенныя аднавілі кантроль над бальніцай Амаі Пакпак. 120 мірных жыхароў былі выкарыстаны ў якасці жывога шчыта групоўкай «Маўтэ» для таго, каб пакінуць бальніцу. Філіпінскія ваенныя адбілі мэрыю і Універсітэт Мінданаа.
25 мая адбыліся баі ў раёне Паўднёвага Ланаа. Баевікі «Маутэ» і «Абу Саяф» былі заўважаныя на асноўных дарогах горада і мастах. Філіпінскія ваенныя пачалі бамбардзіроўку трох вёсак, дзе былі заўважаныя рэшткі групоўкі. На наступны дзень 26 баевікоў «Маутэ» былі забітыя; па паведамленнях тэрарыстаў, у баях таксама было забіта 39 ваеннаслужачых філіпінскай арміі.
29 верасня ўзброеныя сілы Філіпін завяршылі аперацыю па зачыстцы ад тэрарыстаў ключавога раёна горада Мараві. У ходзе аперацыі была таксама вызвалена ад радыкалаў мячэць Бата, якая стала ключавым месцам абароны баевікоў тэрарыстычнай арганізацыі «Маутэ».
Замежныя баевікі
25 мая паступіла паведамленне, што два малайзійскіх тэрарыста, якія былі з Існілонам Хапілонам у Мараві з мэтай стварэння ісламскай дзяржавы ў Паўднёва-Усходняй Азіі, былі ў ліку баевікоў, забітых таго ж дня. Некаторыя крыніцы таксама паведамілі, што ў выніку гарадскіх перастрэлак былі забітыя саудаўскія арабы і інданезійцы, звязаныя з Ісламскай дзяржавай.
На прэс-брыфінгу ў Даваа, брыгадны генерал Рэсцітута Падылья пацвердзіў, што ў ліку радыкалаў, якія ўдзельнічалі ў гарадскіх баях, былі грамадзяне замежных дзяржаў; шэсць з дванаццаці забітых у апошняй перастрэлцы баевікоў — замежнікі. Падылья паведаміў аб малайзійцах, інданезійцах, сінгапурцах і асобах неўсталяванай нацыянальнасці, якія ваявалі на баку ісламістаў.
Рэакцыя
Рэакцыя на ўвядзенне ваеннага становішча ў сацыяльных сетках была неадназначная: некаторыя жыхары выказалі занепакоенасць увядзеннем надзвычайнага становішча. На фоне паведамленняў аб захопе «Маутэ» грамадскіх і прыватных устаноў у Мараві, з’явіліся пасты з хэштэгам #PrayForMarawi (з англ. маліся за Мараві). Многія філіпінскія тэлевядучыя выказалі падтрымку урадавым войскам у барацьбе супраць тэрарыстычнай групоўкі «Маутэ» ў Мінданаа.
Тагальскі цэнтр ісламу і дэмакратыі асудзіў дзеянні баевікоў і заявіў, што гэтыя дзеянні супярэчаць вучэнню ісламу. Мусульманская група адзначыла, што баі пачаліся ў той час, калі мусульмане рыхтаваліся да Рамадану, што толькі пацвярджае супярэчнасць іх рэлігіі.
Найлепшае 2004—2005
«Найлепшае 2004—2005» — зборнік песень гурта «Чырвоным па Белым», выдадзены ў 2006 годзе.
Апісанне
На зборніку сабраныя найлепшыя і амаль усе трэкі ЧпБ, якія былі запісаны ў 2004—2005 гадах. Паводле інфармацыі беларускай музычнай інтэрнэт-крамы knihi.net альбом займае ў ёй 2 месца па продажах.
Кадошкіна
Кадошкіна (Кадо́шкино) — рабочы пасёлак, адміністрацыйны цэнтр Кадошкінскага раёна Мардовіі. Размешчаны за 53 км (па прамой) і 77 км (па аўтадарозе) ад Саранска.
IC 4996
IC 4996 — галактыка тыпу I3p ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Францішак Дунін-Раецкі
Францішак Дунін-Раецкі (Franciszek Dunin-Rajecki; каля 1780 — ?) — дзяржаўны службовец.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дунін-Раецкіх герба «Лебедзь».
У 1817 годзе Францішак Раецкі пабудаваў у Райцы, на дамінуючым пагорку насупраць сядзібы, капліцу-пахавальню роду Раецкіх (цяпер царква). У памяць пра сына Атона, які памёр ва ўзросце 17 гадоў, паставіў у Райцы каменны слуп з выявай герба «Лебедзь».
Пахаваны ў крыпце радавой капліцы-пахавальні.
Радавы маёнтак Райца перайшоў у спадчыну да старэйшай дачкі Людвікі, якая прынесла яго Верашчакам.
Сям’я
У шлюбе з Барбарай з Мержаеўскіх (нар. каля 1780) меў дзяцей:
Бераставіцкі дэканат
Бераставіці дэканат — дэканат Гродзенскай дыяцэзіі Рымска-каталіцкага касцёлу Беларусі.
Бітва за Дамаск (2012—2018)
Бітва за Дамаск — эпізод грамадзянскай вайны ў Сірыі, падчас якога ў 2012 годзе разгарнуліся баявыя дзеянні паміж урадавымі сіламі і ўзброенай апазіцыяй за кантроль над сталіцай Сірыі Дамаскам.
Папярэднія падзеі
Напярэдадні баявых дзеянняў Дамаск патрэсла серыя тэрактаў: ​​23 снежня 2011 года, 6 студзеня 2012 года , 17 мая 2012 года.
Сілы бакоў
Колькасць баевікоў, якія прымалі ўдзел у летнім наступленні на Дамаск, ацэньваецца ў 300 чалавек. Паўстанцы былі аб’яднаны ў розныя групоўкі: Свабодная армія Сірыі, Фронт ан-Нусра, «Джэйш аль-Іслам», «Ліва аль-Іслам», ІД (з 2015 года).
Урадавыя сілы прадставіла элітная 4-я танкавая дывізія на чале з малодшым братам прэзідэнта Махер Асадам.
Бітва
15 ліпеня 2012 года пачаліся баі ў Дамаску. Па словах прадстаўнікоў сірыйскай апазіцыі, войскі пры падтрымцы БТРаў увайшлі ў прыгарады для таго, каб выгнаць адтуль паўстанцаў. Да 16 ліпеня сутыкненні распаўсюдзіліся на розныя раёны Дамаска — Тадхамон, Джабар і Кфар Суса. Урадавымі войскамі была прыменена цяжкая бранятэхніка і авіяцыя. 17 ліпеня баявыя дзеянні перамясціліся ў цэнтральныя раёны горада, баі вяліся на вуліцы Багдад — цэнтральнай вуліцы горада. 19 ліпеня сутычкі пачаліся ў дамаскім квартале Іхлас, у якім размяшчаўся будынак савета міністраў Сірыі. Акрамя комплексу ўрадавых будынкаў, у тым жа раёне знаходзіліся карпусы Дамаскага ўніверсітэта. 22 ліпеня ўрадавыя сілы ачысцілі ад баевікоў раёны Барзех і Мезех.
3 жніўня ўрадавыя войскі пачалі новае наступленне на баевікоў апазіцыі ў Дамаску. 4 жніўня сірыйская армія цалкам вызваліла Дамаск. Апошняй апорай мяцежнікаў быў раён Тадамун. 24 жніўня сірыйская армія выбіла паўстанцаў з паўднёва-заходняга прыгарада Дэрая.
14 снежня на паўднёвых ускраінах Дамаска мелі месца сутыкненні з паўстанцамі. У канцы 2012 года Свабодная армія Сірыі пры падтрымцы палесцінцаў заняла лагер Ярмук, якіх неўзабаве замянілі баевікі з Фронту ан-Нусра.
У 2014 годзе баевікі і ўрадавыя сілы вялі пазіцыйныя баі. Паўстанцы («Джэбхат-ан-Нусра», «Джэйш аль-Іслам») на гэты момант кантралявалі аазіс Гута і раён Джабар.
16 лістапада вяліся баі за верталётную базу ў раёне Марш А-Султан. У правінцыі Дамаск ВПС Сірыі нанеслі ўдары па пазіцыях і тэхніцы ССА.
5 снежня баевікі абстралялі з мінамётаў хрысціянскі квартал Баб-Тума ў гістарычнай часткі Дамаска. Чатыры мірных жыхара атрымалі раненні.
14 снежня сірыйская армія вярнула кантроль над авіябазу Мардж-аль-Султан.
15 снежня баевікі розных антыўрадавых груповак, якія дзейнічалі ва ўсходнім прыгарадзе Дамаска Усходняя Гута, заявілі аб стварэнні аб’яднання «Новы аператыўны пункт».
20 снежня ізраільскія ВПС нанеслі авіяўдар па пазіцыях ліванскага шыіцкага руху Хезбала ва ўсходнім прыгарадзе Дамаска. У выніку авіяўдару загінуў адзін з лідараў Хезбалы Самір Кунтар.
25 снежня ва Усходняй Гуце ў выніку авіяўдару сірыйскіх ВПС быў знішчаны верхавод тэрарыстычнай арганізацыі «Джейш аль-Іслам» Захран Алуш. У гэты ж дзень баевікі ІД пачалі здаваць зброю ўрадавым войскам Сірыі ў раёне палесцінскага лагера «Ярмук» у паўднёвым прыгарадзе Дамаска. Станам на 25 снежня 2015 года ўрадавыя войскі Сірыі працягвалі звужаць кальцо акружэння бандфармаванняў пад Дамаскам на напрамках Нашабія, Нула, Дума, Зібдын. 26 снежня ўрадавыя сілы Сірыі знішчылі ў правінцыі Дамаск лідара паўстанцаў з «Фронту рэвалюцыянераў Сірыі» Ліда Мухамад аль Масаальма.
Па стане на 11 студзеня 2016 года ўрадавыя войскі Сірыі працягвалі наступленне ў прыгарадах Дамаска. Вялася зачыстка кварталаў Усходняй Гуты. Найбольшае прасоўванне сірыйскай арміі адзначалася ў напрамках Блалія, Нашабія і Хаўш-Харабу.
9 снежня 2017 года ўрадавая армія ўзяла пад агнявы кантроль горад Мугр Аль-Мір на паўднёвым захадзе ад Дамаска.
25 снежня 2017 года баевікі ў раёне горада Бейт Джын на паўднёвым захадзе ад Дамаска капітулявалі.
2 студзеня 2018 года ўрадавыя войскі САР паставілі дзяржаўныя сцягі на стратэгічнай вышыні Тулюл аль-Хумуру ў знак паспяховага завяршэння баявой аперацыі супраць апазіцыянераў у заходняй частцы паўднёва-заходняга прыгарада Дамаска.
6 студзеня 2018 года на паўночным усходзе сталіцы каля населенага пункта Хараста зноў разгортваліся жорсткія баі паміж урадавымі сіламі і атрадамі фарміраванняў «Тахрыр Аш-Шам» і «Ахрар Аш-Шам».
8 студзеня 2018 года ўрадавыя войскі Сірыі занялі акружаную баевікамі тэрыторыю вайсковай базы бранятэхнікі ў горадзе Хараста ва ўсходнім прыгарадзе Дамаска.
26 студзеня 2018 года на паўночным усходзе Дамаска не спыняліся сутыкненні паміж ісламісцкімі групоўкамі і часткамі Сірыйскай арабскай арміі (САА).
1 лютага 2018 года пад абстрэл трапіў раён Дамаска Эш-Эль-Вурур. У выніку гэтай атакі загінула каля 9 чалавек, яшчэ каля 15 атрымалі раненні рознай ступені цяжкасці.
12 лютага 2018 года баевікі 20 разоў абстралялі Дамаск.
18 лютага ўрадавымі сіламі была пачата Аперацыя «Дамаская Сталь».
14 красавіка Усходняя Гута вызвалена ад апазіцыі.
Новыя падмацаванні Сірыйскай арабскай арміі (САА) працягвалі прыбываць у паўднёвыя раёны Дамаска ў рамках падрыхтоўкі да наступлення на радыкалаў «Ісламскай дзяржавы», якія базаваліся ў раёне лагера «Ярмук» (раёны Ярмук, Аль-Хаджар Аль-Асвад і Аль-Кадам).
19 красавіка байцам «Ісламскай дзяржавы» быў перададзены ўльтыматум сірыйскага ўрада. У выпадку, калі баевікі не пагодзяцца прыняць умовы перамір’я на працягу сутак, САА і яе саюзнікі пачнуць поўнамаштабны наступленне ў дадзеным раёне.
20 красавіка пасля таго як паўстанцы «Ісламскага дзяржавы» на поўдзень ад Дамаска адмовіліся прыняць умовы сірыйскіх уладаў, сірыйскія войскі аднавілі баявыя дзеянні пад прыкрыццём ПКС РФ. Узброеныя сутычкі адзначаліся ў раёнах Аль-Кадам, Ат-Тадамун і Хаджар Аль-Асвад, а таксама ў лагера бежанцаў «Ярмук».
22 красавіка ў ходзе аперацыі Сірыйскай арабскай арміі па вызваленні паўднёвай ўскраіны Дамаска ад атрадаў «Ісламскай дзяржавы» ўрадавым войскам атрымалася ўсталяваць кантроль над мікрараёнам Аль-Джура.
24 красавіка Сірыйская арабская армія працягнула баі супраць «Ісламскай дзяржавы» на паўднёвай ўскраіне Дамаска — у раёнах Аль-Хаджар Аль-Асвад, Шэйх Зазі, Ярмук. У выніку амаль бесперапыннага агнявога ўздзеяння сірыйскіх войскаў па аб’ектах праціўніка групоўка страціла каля 150 баевікоў забітымі і параненымі.
25 красавіка авіяцыя і артылерыя САА працягвалі нанесла ўдары па сілам «Ісламскай дзяржавы» ў раёне Ярмук.
29 красавіка сірыйскія ўрадавыя войскі, узяўшы пад кантроль раёны Кадам і Аль-Маданія на поўдзень ад Дамаска, працягнулі наступленне на пазіцыі баевікоў «Ісламскай дзяржавы», якія яшчэ ўтрымлівалі раёны Ярмук, Шэйх-Зазі і Хаджар аль-Асвад. У ходзе баёў загінуў генерал Акела Алі Захір, які ваяваў на баку сірыйскага ўрада ў складзе «Арміі вызвалення Палесціны». Акрамя яе, у штурме Ярмука ўдзельнічалі і іншыя палесцінскія фарміраванні: «Ліва аль-Кудс», «Фатх аль-інтыфады», «Кават аль-Джаліль» і «Народны фронт па вызваленні Палестынскай генерал-камандавання (PFLP-GC)». Урадавыя войскі пад прыкрыццём расійскай авіяцыі выбілі радыкальных ісламістаў з тэрыторыі фермы Казія. Раней САА вызваліла ад ІДІЛ кварталы Аль-Асалі і Аль-Джура і раён Аль-Кадам.
1 мая першыя аўтобусы з баевікамі з раёна Ярмука выехалі ў кірунку Ідліб у адпаведнасці з умовамі мірнага пагаднення з ўрадам САР.
2 мая ў ходзе баёў у раёне на поўдзень ад Дамаска ўрадавым войскам удалося ўзяць пад кантроль раёны Аль-Алаф і Аль-Басель на паўночны захад ад Хаджар Аль-Асвада.
3 мая ў выніку жорсткіх баёў паміж урадавымі сіламі і атрадамі «Ісламскай дзяржавы» анклаў групоўкі на поўдзень ад Дамаска быў рассечён на дзве часткі — Паўднёвы Ярмук і Хаджар-аль-Асвад.
5 мая пасля таго як паўднёвая частка раёна Хаджар Аль-Асвад перайшла пад кантроль Сірыйскай арабскай арміі, войскі прыступілі да зачыстцы яго паўночнай часткі.
11 мая падраздзяленні САА працягвалі штурм апошніх рубяжоў абароны баевікоў у лагеры Ярмук на поўдні Дамаска.
19 мая ІД губляе пазіцыі ў Хаджар аль-Асвада.
20 мая баевікі групоўкі «Ісламская дзяржава» пагадзіліся пакінуць паўднёвы Дамаск. Паведамлялася, што напярэдадні было заключана пагадненне аб тым, што мяцежнікі пакінуць пазіцыі ў лагеры Ярмук і Хаджар Аль-Асвада і будуць перавезены ў Бадыю ва ўсходняй частцы Сірыі. Адначасна дзесяткі аўтобусаў прыбылі ў Ярмук для перавозкі баевікоў. Сірыйскія ўлады аднавілі кантроль над усходнімі кварталамі раёна.
23 мая Сірыйская армія ўзяла Дамаск пад поўны кантроль.
Стэфана дэла Бела
Стэфана дэла Бела (іт. Stefano della Bella,,  — , там жа) — фларэнтыйскі малявальшчык-арнаменталіст і гравёр эпохі маньерызму і барока. Зрэдку займаўся жывапісам. Яго «капрычы» ў афорце параўноўваюць з працамі Жака Кало (гравюры якога ён часта капіраваў), а партрэты і пейзажы лічаць прадвесціць стыль ракако. У Францыі вядомы пад імёнамі Эцьен дэла Бель (іт. Etienne della Belle, або Лабель (фр. La Belle — «Прыгажунчык»).
Быцень (Івацэвіцкі раён)
Бы́цень (, Бытень) — аграгарадок у Івацэвіцкім раёне Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр Быценскага сельсавета. Насельніцтва 1911 чал. (2014). Знаходзіцца за 28 км на паўночны ўсход ад Івацэвічаў, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Даманава; на аўтамабільнай дарозе Івацэвічы — Слонім.
Часам сустракаецца форма назвы Бытэнь.