cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Валянцін Акудовіч
Біяграфія
У 1991—1999 працаваў у штотыднёвіку «Культура» (рэдактар аддзела, першы намеснік галоўнага рэдактара). Затым (1999—2000) быў рэдактарам аддзела філасофіі і замежнай літаратуры часопіса «Крыніца» і нейкі час штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва». Па-за службай у дзяржаўных установах з'яўляўся намеснікам галоўнага рэдактара філасофскага часопіса «Фрагменты», выкладаў у Беларускім калегіуме (з 2001 — куратар аддзялення філасофіі і літаратуры). Рэдактар філасофскага часопіса «Перекрёстки» (2004—2007) і куратар літаратурна-філасофскага часопіса «Паміж».
Бібліяграфія
Аўтар філасофскіх і літаратурна-мастацкіх кніг «Мяне няма. Роздумы на руінах чалавека» (1998), «Разбурыць Парыж» (2004), «Дыялогі з Богам» (2006), «Код адсутнасці. Асновы беларускай ментальнасці» (2007), «Кніга пра нішто» (2012), “Прачнуцца ранкам у сваёй краіне” (2015). Асобныя тэксты друкаваліся ў ЗША, Польшчы, Расіі, Чэхіі, Македоніі, Сербіі, Украіне, Літве, Башкірыі, Манголіі Кніга «Дыялогі з Богам» перакладзеная на польскую мову (2008), а кніга “Код адсутнасці. Асновы беларускай ментальнасці” на літоўскую, рускую і нямецкую мовы.
Разам з Алесем Анціпенка ўклаў “Анталёгію сучаснага беларускага мыслення” (2003) і кнігу “Невядомая Беларусь” (2008).
«Код адсутнасці. Асновы беларускай ментальнасці»
«Код адсутнасці. Асновы беларускай ментальнасці» — гістарычны нарыс беларускага, які быў упершыню апублікаваны ў 2007 годзе ў мінскім выдавецтве Логвінаў на беларускай мове. . Асновай тэксту стаў цыкл лекцый аб беларускім менталітэце, які быў прачытаны аўтарам у Беларускім Калегіюме у Мінску.
Галоўная тэма манаграфіі — пытанне аб беларускай ідэнтычнасці ў гістарычнай перспектыве. У кнізе аўтар разглядае праблемы функцыянальнасці беларускага этнанацыяналізму, якой спецыфікай яўляецца стратыфікацыя на некалькі культурных нішаў і адсутнасць фактару кансалідацыі грамадства. Згодна з філосафам, менавіта гэтыя асаблівасці з'яўляюцца сімптомам незвычайнага ў еўрапейскім кантэксце прабегу пабудовы беларускай нацыі а таксама асновай нацыянальнай самасвядомасці, якая з'яўляецца невыразная да цяперашнага часу.
Прычыны вышэй згаданай з'явы філосаф бачыць не толькі ў пастаянна неспрыяльных умовах геапалітычных ў рэгіёне суправаджаючых фарміраванні і распаўсюджванні беларускай нацыянальнай ідэі, але таксама ў сучасным дэфіцыце асноўнага і універсальнага пагаднення аб сутнасці беларускай ідэнтычнасці а таксама ў адносінах да канону нацыянальна-гістарычных міфаў. У якасці асноўнага фактару, які ўплывае на гэты дэфіцыт, аўтар разглядае дамінуючую ролю Расіі ў фарміраванні сацыяльных і культурных рэалій ў Беларусі. Тым не менш, Акудовіч адмяжоўваецца ад аднабаковай ацэнкі ролі Расіі у гісторыі крышталізацыі ідэі беларускасці, якая папулярная сярод праціўнікаў русіфікацыі. На яго думку гэта ў Расійскай Імперыі, а не ў Вялікім Княстве Літоўскім стварыліся перадумовы для пазнейшых працэсаў пабудовы нацый, узнікшы ў цені русіфікацыі і паланізацыі."«Калі б ВКЛ — пры ўсіх магчымых гістарычных трансфармацыях,— не страціла дзяржаўнасці да нашага часу, дык, напэўна, сёння мы б не мелі знаку ні сучаснай беларускай нацыі, ні беларускай мовы […].»"Філосаф заклікае адмовіцца ад існуючых да нашаго часу — бясплодных на яго думку — пробаў пераазначэння беларускай ідэнтычнасці і гістарычнай памяці па ўзоры цэнтральнаеўрапейскіх этнічных нацыяналізмаў маналітнага характару. На яго думку, патрэбна станоўчае стаўленне да гісторыі Беларусі і да працэсаў пабудовы беларускай нацыі sui generis замест шырока распаўсюджанай ацэнкі іх як «няўдалых». Тэлеалагічнай здагадку неабходнасці развіцця беларускай ідэнтычнасці спосабам характэрным для большасці еўрапейскіх народаў аўтар разглядае ў якасці памылкі і прапануе замяніць яе на свядомае паважанне гетэрагеннага характару беларускай культуры."«Беларусь ніколі не будзе толькі беларускай, але і ніколі яна не будзе толькі расейскай ці польскай […].»"Нягледзячы пракламацый уласнага ўдзелу у развіцці і жыццяздольнасці беларускай мовы і культуры, ў сваёй кнізе Акудовіч заклікае да цвярозага падыходу у адносінах да пытанняў нацыянальнай ідэнтычнасці а таксама разгляд ідэі беларускай дзяржавы у кантэксце грамадства палітычнага, а не этнічнага.
Да гэтага часу (2016) кніга была перакладзеная на рускай і нямецкай мовах. У 2006 годзе кніжка атрымала літаратурную прэмію «Гліняны Вялес». Усёабдымны агляд апублікаваны на старонках гістарычнага партала «H-Soz-Kult».
Чатырохвугольнік
Чатырохвугольнік — плоская фігура, якая складаецца з чатырох пунктаў (вяршынь) і чатырох адрэзкаў (старон), якія паслядоўна іх злучаюць. Пры гэтым ніякія тры з дадзеных пунктаў не павінны ляжаць на адной прамой, а адрэзкі, якія іх злучаюць, не павінны перасякацца.
Вяршыні чатырохвугольніка называюцца суседнімі, калі яны з'яўляюцца канцамі адной з яго старон, несуседнія вяршыні называюцца процілеглымі. Адрэзкі, які злучаюць процілеглыя вяршыні чатырохвугольніка, называюцца дыяганалямі. На рысунку 1 адрэзкі AC і BD — дыяганалі чатырохвугольніка ABCD.
Стораны чатырохвугольніка, якія выходзяць з адной вяршыні, называюцца суседнімі старанамі. Стораны, якія не маюць агульнага канца, называюцца процілеглымі старанамі. У чатырохвугольніку на рысунку 1 процілеглымі старанамі з'яўляюцца стораны AB і CD, BC і AD.
Бая (Венгрыя)
Ба́я (Baja) — горад на поўдні Венгрыі, размешчаны на левым беразе Дуная. Бая — другі па велічыні горад медзье Бач-Кішкун, пасля сталіцы — Кечкемета. Насельніцтва — жыхароў (2005). Бая знаходзіцца за 150 км на поўдзень ад Будапешта і за 108 км на паўднёвы захад ад Кечкемета. Горад стаіць на левым беразе Дуная, які падзяляе тут два вялікія рэгіёны — Альфёльд і Паўднёва-Задунайскі край. Таксама ў горадзе працякае рака Шугавіца. У Баі сканчаюцца дзве аўтадарогі — магістраль Будапешт — Шольт — Бая, якая ідзе ўздоўж Дуная, і дарога Сегед — Бая, якая ідзе з усходу на захад. У горадзе таксама ёсць чыгуначная станцыя і рачны порт.
Чатырохвугольнік
Віды чатырохвугольнікаў
Існуюць выпуклы і нявыпуклыя чатырохвугольнікі.
Чатырохвугольнік з'яўляецца выпуклым, калі для кожнай з яго старон ён размешчаны па адзін бок ад прамой, атрыманай працягам гэтай стараны.
На рысунку 1 ABCD — выпуклы чатырохвугольнік, а на рысунку 2 чатырохвугольнік ABCD нявыпуклы.
Таксама вылучаюць:
Герб Калінкавічаў
Герб Калінкавічаў — афіцыйны геральдычны сімвал горада Калінкавічы Гомельскай вобласці. Герб зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 78.
Апісанне
Іспанскі шчыт рассечаны срэбным завостраным да нізу слупом, правая частка поля блакітнага колеру, левая — чырвонага.
Герб зацверджаны рашэннем Калінкавіцкага раённага Савета дэпутатаў ад 27 снежня 2001 года № 86. Аўтар герба і мастак Р. С. Жаўняркевіч.
Дзмітрый Васільевіч Дзятко
Доктар філалагічных навук (2023), прафесар (2023).
Біяграфія
Скончыў Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (БДПУ) у 2003 годзе. Спецыяліст у галіне беларускай мовы і літаратуры, сусветнай і айчыннай культуры. Выпускнік аспірантуры БДПУ (у форме саіскальніцтва, 2007) і дактарантуры БДПУ (2021).
Тэма кандыдацкай дысертацыі: «Фарміраванне і склад беларускай матэматычнай тэрміналогіі» (абаронена ў 2007 г. у Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа НАН Беларусі). Тэма доктарскай дысертацыі: «Беларуская лінгвістычная тэрмінаграфія: генезіс, структура, тыпалогія» (абаронена ў 2022 г. у Інстытуце мовазнаўства імя Якуба Коласа Цэнтра даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры НАН Беларусі).
Заснавальнік тэорыі беларускай лінгвістычнай тэрмінаграфіі.
Педагагічная праца
З 2003 года працуе ў Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя Максіма Танка. З 2009 г. да 2018 г. — загадчык кафедры беларускага мовазнаўства. З 2018 г. — загадчык кафедры мовазнаўства і лінгвадыдактыкі. Выкладае дысцыпліны «Агульнае мовазнаўства», «Уводзіны ў мовазнаўства», «Беларускае мовазнаўства», «Гісторыя лінгвістыкі», «Стараславянская мова», «Гісторыя беларускай мовы», «Метадалогія лінгвістычных вучэнняў», «Асновы лінгвістычных даследаванняў» і інш. У 2009 г. прысвоена вучонае званне дацэнта, у 2023 г. — прафесара.
Стажыраваўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце (Беларусь), Інстытуце лінгвістычных даследаванняў РАН (Расія), Універсітэце імя Канстанціна Філосафа (Славакія), [https://www.vsu.by Віцебскім дзяржаўным універсітэце імя П. М. Машэрава] (Віцебск) і іншых.
Навуковыя інтарэсы
Спецыяліст у галіне беларускай лексікаграфіі і тэрмінаграфіі, тэрміназнаўства, гісторыі мовазнаўства, сучаснай беларускай літаратурнай мовы. Распрацаваў новы інтэрдысцыплінарны напрамак – тэорыю сістэмнай арганізацыі і параметрызацыі беларускай лінг­ві­стыч­най тэрмінасферы, прапанаваў і абгрунтаваў канцэпцыю вывучэння і апі­сан­ня беларускага металінгвістычнага канты­ну­ума.
Аўтар больш за 330 навуковых публікацый.
Расія на конкурсе песні Еўрабачанне 2019
Расія будзе ўдзельнічаць у 2019 годзе ў конкурсе песні Еўрабачанне ў 22-і раз, — краіну будзе прадстаўляць Сяргей Лазараў з песняй «Scream», выступіўшы ў другім паўфінале.
Перадгісторыя
Да 2019 года Расія прымала ўдзел у конкурсе Еўрабачанне дваццать адзін раз з моманту дэбюта ў 1994 годзе. Расія была пераможцам конкурсу адзін раз у 2008 годзе з песняй «Believe» ў выкананні Дзімы Білана. Найменш паспяховым рэзультатам было 17-ае месца, якое Расія дасягла ў 1995 годзе з песняй «Колыбельная для вулкана» ў выкананні Філіпа Кіркорава. Пасля ўвядзення паўфіналаў конкурсу ў 2004 годзе, Расія кожны раз, акрамя 2018 года, праходзіла ў фінал. У 2016 годзе Расія заняла трэцяе месца ў конкурсе «Еўрабачанне» з песняй «You Are the Only One» (Адзіная) ў выкананні Сяргея Лазарава, пры гэтым выйграўшы еўрапейскае тэлегаласаванне.
У 2019 годзе расійскі нацыяральны вяшчальнік УДТРК будзе трансляваць мерапрыемства ў Расіі. Пачынаючы з 2008 года, расійскае асвятленне конкурсу чаргуецца паміж дзвумя вяшчальнікамі: «Першы канал» і УДТРК. Спачатку, паводле кантракта, «Першы канал» маў трансляваць конкурс у 2017 годзе, а УДТРК у 2018 годзе, але з прычыны падзей 2017 года, калі Юліі Самойлавай быў забаронены ўезд ва Украіну, УДТРК саступіў права трансляцыі Еўрабачання-2018 «Першаму каналу». Такім чынам, чарговасць права трансляцыі была выкананая, але ссунутая на адзін год.
На Еўрабачанні
Паводле правіл «Еўрабачання» краіны «вялікай пяцёркі» (Германія, Вялікабрытанія, Іспанія, Італія, Францыя) і краіна-гаспадарка конкурсу (Ізраіль) праходзяць адразу ў фінал, астатнія ўдзельнічаюць у паўфіналах. Размеркаванне на паўфіналы адбылося 28 студзеня 2019 года ў Тэль-Авіве, дзе 36 краін былі размеркаваныя на 2 паўфіналы.
Паўфінал
Расія прыме ўдзел у другім паўфінале 16 мая 2019 года.
Галасаванне
Расія галасавала як у другім паўфінале, так і ў фінале. На працягу кожнага шоу кожная краіна прысуджвала два сеты балаў ад 1-8, 10 і 12: адзін сет — ад журы, другі — ад тэлегледачоў.
Паасобныя вынікі галасавання
У гэтым годзе ад Расіі галасавалі наступныя 5 членаў журы:
Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч
Арнольд Фёдаравіч Смеяно́віч (, Бранск —, Мінск ) — беларускі нейрахірург. Акадэмік НАН Беларусі (2009), доктар медыцынскіх навук (1981), прафесар (1993). Правёў больш за 10 тысяч аперацый. Яго называлі вядучым нейрахірургам Беларусі.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і вайскоўца — ўраджэнца Пухавіцкага раёна, які загінуў у гады Вялікай Айчыннай вайны. Дзяцінства і юнацтва Арнольд Смеяновіч правёў у вёсцы Пухавічы з маці Галінай Лукінічнай.
Скончыў Пухавіцкую сярэднюю школу (1955) і лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута (1960). У 1960—1963 гадах працаваў урачом Дрыбінскай бальніцы. У 1963—1975 гадах — урач-нейрахірург Мінскай абласной клінічнай бальніцы.
Пад кіраўніцтвам прафесара Я. І. Злотніка праводзіў спачатку простыя, потым больш складаныя аперацыі і адначасова займаўся навуковай дзейнасцю. У 1971 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Параўнальная ацэнка метадаў вызначэння калатэральнага кровазвароту ў паўшар’і мозгу пры пальцавай аклюзіі соннай артэрыі».
У 1975 годзе стаў старшым навуковым супрацоўнікам Беларускага навукова-даследчага інстытута неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі. Распрацоўваў методыку па выдаленні неўрыномы (дабраякаснай пухліны) слыхавога нерва. Праведзеныя даследаванні ляглі ў аснову доктарскай дысертацыі «Мікранейрахірургія неўрынам слыхавога нерва» (1981).
У 1989 годзе ўзначаліў нейрахірургічны аддзел НДІ неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі (з 2006 года — Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр неўралогіі і нейрахірургіі Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь), дзе працаваў да самай смерці. У 1998—2005 гадах — дырэктар інстытута.
У 2004 годзе выбраны членам-карэспандэнтам, у 2009 годзе — акадэмікам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Правадзейны член (акадэмік) Беларускай медыцынскай акадэміі (1996). Дэлегат чацвёртага Усебеларускага народнага сходу (2010).
Армен Аганян
Армен Аганян (Արմեն Օհանյան, нар. Соф’я Эмануілаўна Пірбудагян Սոֆյա Էմանուելի Փիրբուդաղյան, 1887, Шэмаха, Расійская імперыя — 1976, Мексіка) — армянская танцорка, актрыса, пісьменніца, перакладніца, літаратуразнавец.
Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч
Біяграфія
Быў старшынёй Беларускага навукова-медыцынскага таварыства нейрахірургаў, членам рэдкалегіі беларускіх і замежных часопісаў («Здравоохранение», «Медицинская панорама», «Медицинские новости», «Вопросы нейрохирургии», «Нейрохирургия»), ганаровым членам Асацыяцыі нейрахірургаў Расіі (2005) і іншых замежных таварыстваў па нейрахірургіі. У 2003 годзе пад яго кіраўніцтвам быў арганізаваны і праведзены першы Рэспубліканскі з’езд неўрапатолагаў і нейрахірургаў Беларусі.
Уваходзіў у склад падкамітэта па прысуджэнні Дзяржаўных прэмій Рэспублікі Беларусь, экспертнага савета пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь па абароне дысертацый.
Армен Аганян
Біяграфія
Пераехаўшы ў Персію, яна стала заснавальніцай першага персідскага тэатра еўрапейскага тыпу. У 1910 годзе ў Тэгеране на персідскай мове была прадстаўлена камедыя Гогаля «Рэвізор» у пастаноўцы Аганян. Сама выканала ролю Марыі Антонаўны.
Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч
Біяграфія
Арнольд Смеяновіч сябраваў з многімі пісьменнікамі, мастакамі, быў добра знаёмы з народным паэтам Беларусі Рыгорам Барадуліным. Ён аўтар прадмоў да кніг казахскага пісьменніка ў перакладзе на беларускую мову, кнігі Алеся Карлюкевіча «Сцежкамі Ігуменшчыны».
Быў жанаты. Жонка — Тамара Іванаўна, таксама лекар. Сын — Віталь Смеяновіч, нейрахірург, кандыдат медыцынскіх навук; дачка — стаматолаг.
Армен Аганян
Біяграфія
Асталяваўшыся ў Парыжы, Аганян прысвяціла сябе літаратуры, выдала аўтабіяграфічныя кнігі на французскай мове. Першая з іх — «Шэмаханская танцорка» з прадмовай Анатоля Франса (1918), якая была перакладзена на англійскую, нямецкую, іспанскую, шведскую, фінскую, іўрыт. Пазней Аганян выдала кнігі «У кіпцюрах цывілізацыі» (1921), «У адной шостай частцы свету» (нататкі з яе вандравання ў СССР, 1928), «Саліст яго вялікасці» (1929) і «Смех спакусніцы змеяў» (1931).
Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч
Біяграфія
Памёр 2 студзеня 2021 года ад каранавіруснай інфекцыі COVID-19. Пахаваны 5 студзеня 2021 года на малой радзіме ў Пухавічах.
Армен Аганян
Біяграфія
Эксцэнтрычная артыстка была ў любоўных адносінах з уплывовымі прадстаўнікамі парыжскай эліты, сярод якіх былі пісьменнік і палітычны дзеяч Марыс Берас, мастак Эміль Бернар (стварыў яе партрэт і напісаў пра яе кнігу «Персідская танцорка»), празаік Андрэ Жэрмен, пісьменніца Наталі Барні і інш.
Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч
Навуковая дзейнасць
Аўтар больш за 450 навуковых прац, 10 манаграфій, 18 метадычных рэкамендацый, 25 вынаходніцтваў і патэнтаў. Пад яго рэдакцыяй выдадзены 6 зборнікаў навуковых прац «Актуальныя праблемы неўралогіі і нейрахірургіі», абаронены 19 кандыдацкіх і 4 доктарскія дысертацыі.
Армен Аганян
Біяграфія
У 1927 годзе Аганян выйшла замуж за мексіканскага дыпламата-камуніста Македоніа Герса, пазней яны асталяваліся ў Мексіцы. Аганян уступіла ў Мексіканскую камуністычную партыю. Перакладала з рускай на іспанскую, пісала манаграфіі на іспанскай пра рускую, савецкую і мексіканскую літаратуру, у тым ліку «Леў Талстой (1828—1910): жыццё, эпоха, творы» (Мадрыд, 1934), «Шлях Горкага — наш» (Мехіка, 1935), «Марксісцкі аналіз іспанскай літаратуры» (Мехіка, 1937), «Шчаслівая Арменія» (Мехіка, 1946), «Мексіка і культура» (Мехіка, 1967) і інш. Больш усіх сярод сваіх твораў яна шанавала паэму «Мара выгнанца», напісаную на армянскай мове.
Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч
Навуковая дзейнасць
Асноўныя напрамкі навуковай дзейнасці — хірургія сасудзістай паталогіі галаўнога мозгу, нейраанкалогія, хірургія кампрэсіўных форм астэахандрозу пазваночніка, рэканструктыўная хірургія пашкоджанняў плечавога спляцення. Упершыню ў СССР распрацаваў і ўкараніў мікрахірургічную тэхналогію татальнага выдалення неўрыном пераддзвернасмоўжыкава нерва і шэраг новых методык лячэння неўралагічных разладаў, звязаных з гэтым захворваннем.
Армен Аганян
Біяграфія
У 1958 годзе Аганян разам з мужам наведала Савецкі Саюз, была таксама ў Арменіі і частка свайго архіва падарыла ерэванскаму Музею літаратуры і мастацтва.
Арнольд Фёдаравіч Смеяновіч
Навуковая дзейнасць
Пад кіраўніцтвам А. Ф. Смеяновіча распрацоўваліся метады дыягностыкі і мікрахірургічнага лячэння грыж паяснічных міжпазванковых дыскаў і паяснічнага стэнозу, нервовай і мышачнай пластыкі для аднаўлення функцый верхняй канечнасці пры пашкоджанні плечавога спляцення, лячэння абсцэсаў галаўнога мозга і інш.
Аўтар методыкі комплекснага хірургічнага аднаўлення функцыі верхняй канечнасці пры пашкоджаннях плечавога спляцення, якая не мае аналагаў у сусветнай практыцы і ўключае ў сябе цэлы шэраг новых рэканструктыўнай хірургічных умяшанняў. Распрацаваў праблемы лячэння гліяльных пухлін галаўнога мозгу, што дазволіла амаль удвая павялічыць працягласць жыцця гэтай катэгорыі хворых. Праводзіў комплекснае даследаванне па праблеме дыягностыкі і хірургічнага лячэння сасудзістых заган развіцця вертэбрабазілярнай сістэмы (артэрыяльных анеўрызмаў). Распрацаваў і ўкараніў у практыку цэлы шэраг арыгінальных методык, якія маюць прыярытэтнае значэнне ў лячэнні нейраанкалагічных хворых.
Памяць
Акадэміку А. Ф. Смеяновічу прысвечаны паэтычныя і публіцыстычныя творы Міколы Мятліцкага, Раісы Баравіковай, Алеся Марціновіча, Вольгі Савасцюк, Уладзіміра Ліпскага і іншых літаратараў.
Прытча аб двух даўжніках
Прытча аб двух даўжніках - адна з прытчаў Ісуса Хрыста. З'яўляецца ў новазапаветным апавяданні толькі ў Евангеллі ад Лукі 7: 36-50. Ісус выкарыстоўвае гісторыю пра двух даўжнікоў каб растлумачыць, што жанчына любіць яго больш, чым гаспадар дома, у якім яны знаходзіліся, таму што ёй былі дараваныя больш вялікія грахі. Гэтая прытча была расказана пасля памазання Хрыста, апісанае ў Евангеллі ад Яна 12:1-8.
Прытча вельмі падобная на прытчу пра недаравальным слузе, дзе кароль даруе свайму слузе вялізны доўг, але той, у сваю чаргу, не даруе значна меньшы доўг іншаму слузе.
Біблейскае апавяданне
Прытча сказаў у адказ на нявыказаную рэакцыю на гаспадара дома, куды прыйшоў Ісус, па імені Сымон (якога атаясамліваюць з Сымонам пракажоным):
''Нехта з фарысэяў прасіў Яго паесці з ім ежы; і Ён, увайшоўшы ў дом фарысея, узлёг. І вось, жанчына з таго горада, якая была грэшніца, даведаўшыся, што Ён узляжыць у доме ў фарысея, прынесла алавастравы посуд з мірам; і, стаўшы ззаду каля ног Ягоных і плачучы, пачала абліваць ногі Ягоныя слязмі і абціраць валасамі галавы сваёй, і цалавала ногі Яму, і мазала мірам. Бачачы гэта, фарысей, які запрасіў Яго, сказаў сам сабе: калі б Ён быў прарок, дык ведаў бы, хто і якая жанчына дакранаецца да Яго, бо яна грэшніца.''
У адказ на невыказанае пытанне Сымона Ісус расказвае прытчу:
''Звярнуўшыся да яго, Ісус сказаў: Сымоне! Я маю нешта сказаць табе. Ён кажа: скажы, Настаўнік. Ісус сказаў: у аднаго пазыкоўца было два даўжнікі: адзін вінен быў пяцьсот дынараў, а другі пяцьдзясят; але як што яны ня мелі чым заплаціць, ён дараваў абодвум. Дык скажы, каторы з іх болей палюбіць яго? Сымон адказаў: думаю, той, каму больш даравана. Ён сказаў яму: правільна ты разважыў. І абярнуўшыся да жанчыны, сказаў Сымону: ці бачыш ты гэтую жанчыну? Я прыйшоў у дом твой, і ты вады Мне на ногі не даў: а яна слязьмі абліла Мне ногі і валасамі галавы свае абцерла. Ты цалавання Мне не даў; а яна, з той хвіліны, як Я прыйшоў, не перастае цалаваць Мне ногі. Ты галавы Мне алеем не памазаў; а яна мірам намасціла Мне ногі. А таму кажу табе: даруюцца грахі ёй многія за тое, што яна палюбіла многа: а каму мала даруецца, той мала любіць.''
Тлумачэнне
Прытча не выкрывае ўсіх фарысеяў, але, хутчэй, з'яўляецца спробай навучыць Сымона, каб той убачыў жанчыну, як яе бачыў Ісус. Па мерках таго часу, Сымон фарысей сапраўды быў дрэнны гаспадар: прынамсі, ён павінен быў забяспечыць вадой гасцей так, каб Ісус мог абмыць пыльныя ногі, а пацалунак быў звычайным прывітаннем.
Згодна кантэксту мяркуецца, што жанчына збыла вядомай прастытуткай, хоць гэтая выснова з'яўляецца спрэчнай. Калі яна была прастытуткай, то яе прысутнасць апаганьвала рытуальную чысціню фарысея. Згодна традыцыі лічыцца, што гэтая жанчына была Марыя Магдаліна. Хутчэй за ўсё, прабачэнне жанчыны было дадзена Ісусам на папярэдняй сустрэчы.
Дынарый, пра які згадваецца ў прытчы, быў звычайнай дзённай платай працаўніку.
Георгій Данілавіч Светашаў
Біяграфія
Скончыў у 1953 годзе Алма-Ацінскую кансерваторыю. З 1952 года ў ансамблях пагранвойск, з 1958 года саліст Ансамбля песні і танца БВА, у 1981—1987 гадах артыст Дзяржаўнай акадэмічнай харавой капэлы Беларусі імя Р. Шырмы.
Творчасць
Валодае голасам цёплага тэмбру, выкананне вылучаецца шчырасцю і лірызмам. У рэпертуары песні беларускіх і расійскіх кампазітараў ваенна-патрыятычнай тэматыкі, беларускія і іншыя народныя песні, рамансы, арыі з опер.
Іван Ягоравіч Марчанка
Іван Ягоравіч Марчанка (, Людкоў, Быхаўскі раён, Магілёўская вобласць — ) — беларускі гісторык. Член-карэспандэнт АН Беларусі (1980). Доктар гістарычных навук (1969), прафесар (1980).
Біяграфія
Скончыў у 1941 годзе Слаўгарадскую СШ. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны. Скончыў у 1950 годзе Мінскі педагагічны інстытут, у 1954 годзе аспірантуру пры ім. У 1945—1951 гадах працаваў на партыйнай рабоце. З 1954 года ў Інстытуце гісторыі АН БССР працаваў навуковым супрацоўнікам, вучоным сакратаром, з 1962 года загадчык сектарам, загадчык аддзелам, адначасова ў 1962—1968 і 1975—1981 гадах намеснік дырэктара па навуковай рабоце. З 1993 года галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі НАН Беларусі.
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі (1942, 1945), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1976), Айчыннай вайны I ступені (1985), медалямі.
Канстанцін Мікалаевіч Лаўраненка
Канстанцін Мікалаевіч Лаўраненка (Константин Николаевич Лавроненко), (нар. 20 красавіка 1961) — расійскі акцёр тэатра і кіно, заслужаны артыст Расіі (2009). Найбольш вядомы па сваіх ролях у карцінах кінарэжысёра Андрэя Звягінцава.
Біяграфія
Канстанцін Лаўраненка нарадзіўся 20 красавіка 1961 г. ў Растове-на-Доне. Скончыў акцёрскі факультэт Растоўскага вучылішча мастацтваў. У 1979—1981 гадах праходзіў службу ў арміі, дзе трапіў у ансамбль песні і танца Паўночна-Каўказскай ваеннай акругі. У ансамблі ён спачатку спяваў, потым замяніў папярэдняга канферансье, прычым сам прыдумляў свае рэпрызы. У 1981—1985 гадах Лаўраненка вучыўся ў школе-студыі МХАТ (на курсе Васіля Пятровіча Маркава). Працаваў у тэатрах «Сатырыкон», «Майстэрні Кліма».
Дэбют Канстанціна Лаўраненка ў кінематографе адбыўся яшчэ ў 1985 годзе. Аднак сваёй першай галоўнай кінаролі акцёру прыйшлося чакаць яшчэ амаль 20 гадоў. Пачынаючы рэжысёр Андрэй Звягінцаў заўважыў Лаўраненка ў адным з тэатральных спектакляў, дзе той гуляў, і запрасіў акцёра ў свой фільм «Вяртанне» (2003). Карціну чакаў фенаменальны поспех — галоўны прыз Венецыянскага кінафестывалю «Залаты леў» і пракат у 70 краінах свету, дзякуючы чаму Лаўраненка набыў міжнародную вядомасць. Творчы тандэм са Звягінцавым не распаўся, акцёр і рэжысёр зноў сустрэліся на здымачнай пляцоўцы стужкі «Выгнанне» (2007). Фільм прадстаўляў Расію ў конкурсе 60-га Канскага кінафестывалю, па выніках якога Лаўраненка заваяваў прыз за лепшае выкананне мужчынскай ролі.
Пятніцкая царква (Чарнігаў)
Пятніцкая (Св. Параскевы) царква ў Чарнігаве — праваслаўны храм (УПЦ КП: Чарнігаўская епархія), размешчаны ў абласным горадзе Чарнігаве.
Ад іншых цэркваў Чарнігава адрознівалася завершаным аздабленнем фасада ўсімі відамі архітэктурнай арнаментыкі і кампазіцыяй скляпенняў пад барабанам.
Гісторыя
Пабудавана ў канцы 12 — пачатку 13 ст. на чарнігаўскім пасадзе каля рынку; чатырохслупная, трохнефная, аднакупальная, у агульнай масе квадратная. Вядома, што ў той час на гістарычную арэну выходзілі старажытнарускія гарады, у іх бурна развіваліся рамесніцтва і гандаль, складаліся рамеснай-гандлёвыя карпарацыі, гэта значыць адбываўся той сацыяльна-эканамічны працэс, які абумовіў развіццё ў Еўропе гатычнага архітэктурнага стылю.
Была адрэстаўравана ў 1670 і 1690-х гг. на сродкі чарнігаўскага палкоўніка В. Дуніна-Баркоўскага. Пасля рэстаўрацыі яна набывае выгляд сямікупальнага храма з барочнымі франтонамі, на ўсходнім з якіх знаходзіўся герб гетмана Івана Мазепы. Высокі купал, шматлікая ляпная аздоба, дасканалыя прапорцыі царквы — усе гэтыя рысы, несумненна, давалі падставу аднесці збудаванне да стылю ўкраінскага барока XVII—XVIII стст. Незвычайнай была толькі яе цэнтрысцкая ступенчатая кампазіцыя. Даследчыкі сцвярджалі, што пад барочным адзеннем схаваліся формы старажытнарускага будынка.
У 17-18 стст. пры царкве дзейнічаў жаночы манастыр, які згарэў 1750 годзе. У 1820-х гг. пабудавана двух’ярусная званіца (архітэктар А. Карташэўскі).
У 1943 годзе царква разбурана савецкай бомбай. У студзені 1943 г. у Чарнігаў прыехаў выдатны савецкі даследчык старажытнарускага дойлідства П. Д. Бараноўскі. Даследаванні помніка далі нечаканыя вынікі. Царква зусім не была падобная на вядомыя старажытнарускія збудаванні. Усё сведчыла, што гэта помнік новага архітэктурнага стылю, які сфарміраваўся на Русі ў канцы XII ст., у часы «Слова пра паход Ігараў». Адрэстаўравана 1962 годзе па праекце Пятра Дзмітрыевіча Бараноўскага, у некалькі змененым стылі, па падабенству з расійскімі цэрквамі (у прыватнасці, купал), таксама была разабрана званіца. На працягу 10 гадоў П. Д. Бараноўскі старанна рэстаўраваў Пятніцкую царкву, дзякуючы чаму атрымалася з вялікай дакладнасцю аднавіць усе формы збудавання, адной з славутасцей старажытнарускай архітэктуры. Наступныя даследаванні адкрылі шмат іншых збудаванняў гэтага архітэктурнага стылю.
Архітэктура
Прыбраная Пятніцкая царква стаіць у цэнтры старажытнага ўкраінскага горада Чарнігава за гарадскім тэатрам, пасярод жывапіснага сквера, дзе калісьці быў чарнігаўскі рынак.
Царква невялікая па памерах (16 X 11,5 м у плане), з чатырма васьміграннымі слупамі ўнутры, трыма апсідамі, высокім купалам, выключна стройная па прапорцыях, з незвычайна вытанчанай і гарманічнай кампазіцыяй. У адрозненне ад статычных форм збудаванняў папярэдніх часоў кампазіцыя Пятніцкай царквы з’яўляецца дынамічнай, яе сцены імкліва нарастаюць уверх трыма радамі арак над асноўным аб’ёмам. Вертыкальнасць збудавання падкрэсліваецца прафіляванымі пілястрамі. Вертыкальныя і крывалінейныя элементы, якія дамінуюць у кампазіцыі, ураўнаважваюцца гарызантальнымі ярусамі акон другога паверха, паясамі дэкаратыўных ніш рознай формы і маштабу, меандравым фрызам, які нагадвае архітэктуру XI ст., сеткаватым арнаментам на апсідах. Вертыкальныя прафіляваныя пілястры на розных вышынях завяршаюцца кароткімі, але энергічнымі рыскамі карнізаў. Ружовы колер сцен спалучаецца з белымі атынкаванымі палямі дэкаратыўных ніш і рознакаляровымі арнаментамі на парталах.
Унутры царква нагадвае вежу. Мастацкі эфект фрэскавага роспісу ўзмацняецца рознакаляровай падлогай з жоўтай, зялёнай і цёмна-вішнёвай паліванай кафлі. У адрозненне ад Кіеўскай Сафіі, дзе кампазіцыйная тэма развіта ў цэлую сімфонію, у Пятніцкай царквы ўсё пабудавана на адной, так бы мовіць, мелодыі. Гэта — радасная песня пра прыгажосць, дзе інжынерны геній будаўніка спалучаўся з паэзіяй народнай творчасці. Пятніцкую царква ў Чарнігаве часам называюць «Словам пра паход Ігараў» у архітэктуры. І сапраўды, славутасць старажытнарускай архітэктуры з’яўляецца не толькі сучасніцай геніяльнай паэмы, але і блізкай да «Слова» па характары сваёй паэтыкі, па дасканаласці формы, па народным духу і ідэйнай скіраванасці.
Беразвечча
Беразвечча — паўночна-ўсходняя частка горада Глыбокае ў Віцебскай вобласці Беларусі.
Знаходзіцца паміж азёрамі Вялікае, Плужнае і Мушкацкае.
Гісторыя
У 1637 годзе староста мсціслаўскі Юзаф Корсак, заснаваў на месцы праваслаўнага манастыра кляштар базыльян.
У 1756—1767 гадах на месцы драўлянага кляштара па праекце Іагана Глаўбіца пабудаваны мураваны касцёл і кляштарны комплекс у стылі барока. Манастыр і царква былі пабудаваны на паўночным беразе возера Вялікае. Пры манастыры працавала шасцікласная школа. Пасля роспуску Ордэна базыльян кляштар і касцёл у 1839 годзе перайшлі да праваслаўнай царквы.
Паводле Рыжскага мірнага дагавора (1921) у складзе Польшчы, Глыбоцкі павет Віленскага ваяводства. У Беразвеччы, у былым кляштары, размяшчаўся асноўны гарнізон батальёна Беразвецкага КАП. У гэты перыяд у вёсцы пабудаваны два дамы ў закапанскім стылі. Паселішча было ў юрысдыкцыі земскага суда ў Глыбокім і земскага суда ў Вільні. Пошта знаходзілася ў Падсвіллі.
Падчас паходу Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь, занята 18 верасня 1939 года. З 1939 года ў складзе БССР. У будынку былога кляштара створана следчая турма НКУС. У чэрвені 1941 года, пасля пачатку нямецка-савецкай вайны, НКУС знішчыў вязняў у Беразвеччы.
У 1949 годзе польскія вайсковыя могілкі жаўнераў 19-га Валынскага кавалерыйскага палка, загінулых ў польска-савецкай вайне, зруйнаваны, на іх месцы пабудаваны жылыя дамы для супрацоўнікаў турмы. Ацалелыя фрагменты надмагільных пліт выкарыстаны для стварэння лапідарыя, размешчанага побач з магіламі польскіх жаўнераў на Копцаўскіх могілках. У 1970 годзе разбурана базыліянская царква, унікальны помнік віленскага барока. Будынак кляштара да цяперашняга часу выкарыстоўваецца як турма.
З верасня 2004 года дзейнічае жаночы праваслаўны манастыр св. Архангела Міхаіла.
Насельніцтва
Вернікі належалі да рымска-каталіцкай Глыбоцкай парафіі і праваслаўнага Галубіцкага прыходу.
1941
Пасля ўварвання Трэцяга Рэйху ў СССР, НКУС заняўся ліквідацыяй турмы (гл. Турэмныя расстрэлы НКУС, 1941). Некалькі сотняў чалавек ліквідавалі ў манастыры, а астатніх некалькі тысяч павялі паходнай калонай (па дванаццаць чалавек у шэраг, даўжыня калоны каля 1500 м) у кірунку Полацк — Віцебск. Пасля выхаду Чырвонай Арміі з Беразвечча сяляне дабраліся да турмы, целы забітых ляжалі ў пустых ямах за кляштарам. Калона вязняў (без ежы і пітва) пакідала целы на «сцежцы смерці». Вязні былі ліквідаваны за Дзвіной каля калгаса Таклінава (цяпер вёска Мікалаева, каля Уллы) 25 або 26 чэрвеня 1941 года. Пасля налёту нямецкага самалёта калона палонных на дарозе была абстраляна з кулямётаў.
Акрамя таго, савецкія ўлады знішчылі ў Беразвеччы больш за 4700 мясцовых жыхароў.
Нямецкая акупацыя
З верасня 1941 г. кляштар выкарыстоўваўся немцамі. Гэта было месца расстрэлаў рускіх, беларусаў, палякаў, яўрэяў, італьянцаў і прадстаўнікоў іншых нацыянальнасцей. Зняволеных катавалі ў манастыры і ў Барэцкім лесе на заходнім беразе Вялікага возера. У лесе ёсць дагледжаныя могілкі. Злева ад увахода — на каменнай пліце — надпіс на беларускай мове — ''«Пахаваны целы больш за 27 тысяч ваеннапалонных Беразвецкага лагера смерці і каля 200 італьянскіх салдат, расстраляных нямецка-фашысцкімі акупантамі ў 1941—1944 гг. тут».'' На галоўнай алеі 27 камянёў — кожны з іх сімвалізуе тысячу забітых.
Расстраляны 4 ліпеня 1942 г.:
Паводле ацэнак гісторыкаў, на могілках пахавана каля 30 тысяч яўрэяў, у тым ліку ахвяры НКУС у 1939—1941 гадах і пасля 1944 года.
Спіс народжаных у 2016 годзе
У гэтым спісе прадстаўлены спіс персон, якія нарадзіліся ў 2016 годзе.
Дэльтоід
Дэльтоід — чатырохвугольнік, які мае дзве пары бакоў аднолькавай даўжыні. У адрозненне ад паралелаграма, роўнымі з'яўляюцца не процілеглыя, а дзве пары сумежных бакоў. Дэльтоід мае форму, падобную на паветранага змея.
Барыс Рыгоравіч Колкер
Барыс Рыгоравіч Колкер (, Ціраспаль Малдаўскай ССР) — савецкі эсперантолаг, выкладчык моў і перакладчык. Аўтар некалькіх падручнікаў мовы эсперанта розных узроўняў.
З 1993 пражывае ў Кліўлендзе, штат Агая, ЗША.
У 1962 года скончыў Кішынёўскі дзяржаўны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Руская мова, літаратура і французская мова». У 1985 годзе абараніў у Інстытуце мовазнаўства АН СССР кандыдацкую дысертацыю па агульным мовазнаўстве на тэму эсперанта (гл. ніжэй).
Далучыўся да эсперанта ў 1957. Аўтар трох падручнікаў эсперанта для розных узроўняў, артыкулаў па інтэрлінгвістыцы і рэцэнзій. Член Акадэміі эсперанта. Ганаровы член Сусветнай асацыяцыі эсперантыстаў (Universala Esperanto Asocio, UEA). Адзін з рэдактараў часопіса на эсперанта «Монато». На працягу двух дзесяцігоддзяў вёў у Расіі масавыя завочныя курсы эсперанта, якія скончыла амаль 900 чалавек. У наш час вядзе ў інтэрнэце павышаныя курсы (Internacia Perfektiga Koresponda Kurso, IPKK).
У розныя часы Барыс Колкер быў сузаснавальнікам і адным з кіраўнікоў Савецкага моладзевага руху эсперантыстаў (Sovetia Esperantista Junulara Movado, SEJM), Уфімскага клуба эсперанта, Асацыяцыі Савецкіх Эсперантыстаў (Asocio de Sovetiaj Esperantistoj, ASE), Саюза эсперантыстаў савецкіх рэспублік (Sovetrespublikara Esperantista Unio, SEU), Расійскага саюза эсперантыстаў (Rusia Esperantista Unio, REU), упаўнаважаным па пытаннях навучання эсперанта ў СССР і Расіі, членам камітэта Сусветнай моладзевай арганізацыі эсперантыстаў (Tutmonda Esperantista Junulara Organizo, TEJO), членам камітэта і галоўным упаўнаважаным у СССР (cefdelegito) Сусветнай асацыяцыі эсперантыстаў (Universala Esperanto Asocio, UEA), членам Асацыяцыі пісьменнікаў на мове эсперанта (Esperantlingva Verkista Asocio, EVA). Выступаў з дакладамі на шматлікіх Сусветных кангрэсах эсперантыстаў (пачынаючы з 48-га кангрэса ў 1963 у Сафіі), каардынаваў тэму 85-га Кангрэса ў Тэль-Авіве ў 2000.
Кандыдацкая дысертацыя
Уклад рускай мовы ў фарміраванне і развіццё эсперанта. Масква: Акадэмія Навук СССР, Інстытут мовазнаўства, 1985. — 23 с. Аўтарэферат дысертацыі
Слоўнік
[http://katalogo.uea.org/katalogo.php?inf=4536 ''Эсперанта-рускі слоўнік: прыбл. 3000 слоў.''] — Масква: Импэто, 1993. — 53 с. ISBN 5-7161-0002-3.
Аршова
Аршова (Orşova) — горад у Румыніі, уваходзіць у склад жудзеца Мехедынцы. Размешчаны на рацэ Дунай пры ўпадзенні ў яго ракі Чэрна, у цясніне Жалезныя вароты. У II—III стагоддзях н. э. у гэтым раёне існаваў старажытнарымскі лагер Дзьерна, разбураны падчас вялікага перасялення народаў. Пасля стварэння каскада ГЭС на Дунаі, тут узнікла вадасховішча Жалезныя Вароты, і стары горад быў ім затоплены ў 1970 годзе. Насельніцтва было перамешчана на больш высокія тэрасы ракі ў 1966—1971 гадах у спецыяльна збудаваныя мікрараёны, якія таксама паглынулі вёскі Жупальнік, Туфар і Карамнік.
Бялградская вуліца (Мінск)
Бялградская вуліца — вуліца ў мікрараёне Мінск-Свет Кастрычніцкага раёна Мінска на тэрыторыі старога аэрапорта. Названа ў гонар г. Бялград рашэннем Мінгарсавета ад 20 сакавіка 2019 г. Звязвае паміж сабой вуліцы Кіжаватава і Аэрадромную, якія апаясваюць квартал Мінск-Свет.
Аляксей Фёдаравіч Зубаў
Аляксей Фёдаравіч Зубаў (1682—1751) — гравёр чорнай манерай і разцом, малодшы брат гравёра Івана Зубава.
Вучыўся ў Маскве пры Аружэйнай палаце (1689—1705). З 1711 года працаваў у гравіравальнай майстэрні Пецярбургскай друкарні. Найбольш значнымі з’яўляюцца архітэктурныя пейзажы Пецярбурга — каштоўная крыніца для вывучэння аблічча Санкт-Пецярбурга ў пятроўскую эпоху: «Вастльеўскі востраў» (1714), «Панарама Пецярбурга» (1716) і інш. Гістарычнай даставернасцю вызначаюцца таксама партрэты, выявы феерверкаў, баталій, сцэны прыдворнага жыцця.
NGC 2165
NGC 2165 — рассеянае скопішча ў сузор’і Вознік.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 4739
IC 4739 — галактыка тыпу Sbc (кампактная выцягнутая спіральная галактыка) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
ФК Црвена Звезда
«Црвена Звезда» (Црвена звезда) — сербскі футбольны клуб з горада Бялград. Заснаваны ў 1945 годзе. 19-разовы чэмпіён Югаславіі, 5-разовы чэмпіён Сербіі і Чарнагорыі, 9-разовы чэмпіён Сербіі. 12-разовы ўладальнік Кубка Югаславіі, 9-разовы ўладальнік Кубка Сербіі і Чарнагорыі, шасціразовы ўладальнік Кубка Сербіі. Уладальнік Кубка чэмпіёнаў (1991).
Склад
Станам на ліпень 2023 года.
Эвальд Вольні
Марцін Эвальд Вольні (, Берлін —, Мюнхен) — нямецкі аграном, глебазнавец, фізік, адзін з заснавальнікаў навуковай аграноміі.
Біяграфія
Скончыў сельскагаспадарчую акадэмію ў Проскау (Сілезія). З 1870 г. выкладчык Лейпцыгскага ўніверсітэта. З 1872 года прафесар Мюнхенскай вышэйшай тэхнічнай школы, дзе загадваў вопытным полем і сельскагаспадарчай лабараторыяй. Надаючы вялікае значэнне ўплыву фізічных уласцівасцяў глебы на ўрадлівасць, Вольні зрабіў шматлікія даследаванні тэмпературы глебы, яе вільготнасці, агрэгатнага стану, капілярных з'яў у глебе. Вывучыў змены фізічнага стану глебаў пад уплывам апрацоўкі, палявых раслін, даследаваў арганічныя рэчывы глебы, яе механічны склад і структуру, уздзеянне клімату на глебу і ўраджайнасць сельскагаспадарчых раслін. Вольні даказаў сувязь паміж дынамікай фізічных уласцівасцяў глебы і яе урадлівасцю. У гэтым заключаецца асаблівая каштоўнасць работ Вольні, бо ў той час у навукова-агранамічных колах панавалі тэарэтычныя палажэнні Юстуса Лібіха, згодна з якімі урадлівасць глебы ставілася выключна ў залежнасць ад хімічных працэсаў, якія адбываюцца ў той ці іншай глебе. Вольні — адзін са стваральнікаў агранамічны фізікі. У 1878—1890 гг. выдаваў часопіс «Forschungen auf dem Gebiete der Agrikulturphysik».
Станка Враз
Станка Враз (Stanko Vraz, Stanco Vraz;, Цэравац — , ) — славенскі і харвацкі паэт, перакладчык і крытык.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Вучыўся ў Грацкім універсітэце. Яскравы дзеяч ілірызму, прадстаўнік рамантызму і заснавальнік прагрэсіўнай харвацкай крытыкі. У 1842-50 выдаваў (сумесна з Л. Вукацінавічам і Д. Ракавацам) часопіс «Кола» («Kolo»). Враз прапагандаваў ідэі нацыянальнага адраджэння, неабходнасць нацыянальна-самабытнага развіцця літаратуры на агульнанароднай мове. Аўтар зборнікаў інтымнай і грамадзянскай лірыкі: «Джулабіі» (1840), «Галасы з Жаравінскай дубровы» (1841), «Гуслі і тамбура» (1845), перакладаў заходнееўрапейскіх і славянскіх паэтаў. Склаў зборнік «Ілірыйскія народныя песні…» (1839).
Сцяг Калінкавічаў
Сцяг Калінкавічаў — афіцыйны геральдычны сімвал горада Калінкавічы Гомельскай вобласці. Сцяг зарэгістраваны ў Гербавым матрыкуле Рэспублікі Беларусь  года № 78.
Апісанне
Прамавугольнае палотнішча светла-блакітнага колеру з суадносінамі бакоў 1:2, на адным боку якога злева — выява герба горада Калінкавічы.
Сцяг зацверджаны рашэннем Калінкавіцкага раённага Савета дэпутатаў ад 27 снежня 2001 года № 86. Аўтар герба і мастак Р. С. Жаўняркевіч.
Густаў Баўэр
Гу́стаў Ба́ўэр (Gustav Adolf Bauer,, — , ) — нямецкі палітык, сацыял-дэмакрат. З 21 чэрвеня 1919 па 26 сакавіка 1920 года — рэйхсканцлер Веймарскай рэспублікі (да 14 жніўня 1919 года — прэм’ер-міністр).
Візантыйскі абрад
Візанты́йскі абра́д (чын), або Грэ́часкі абра́д (чын) — адзін з усходніх літургічных абрадаў, які выкарыстоўваецца ў Праваслаўных і Грэка-Каталіцкіх Цэрквах, а таксама, хаця і вельмі рэдка, у рэлігійных арганізацыях, якія не могуць быць аднесеныя ні да праваслаўя, ні да каталіцтва. Развіццё абраду пачалося ў IV стагоддзі ў Канстанцінопале, і зараз гэта самы распаўсюджаны абрад у згаданых Цэрквах (пасля рымскага). Спачатку ў якасці літургічнай мовы ў візантыйскім абрадзе выкарыстоўвалася грэчаская мова, але пасля распаўсюджвання абраду на тэрыторыі пражывання славянскіх народаў, а таксама дзякуючы дзейнасці Кірыла і Мяфодзія, адначасова з грэчаскай стала выкарыстоўвацца царкоўнаславянская мова. Пасля Другога Ватыканскага Сабору (XXI Сусветны Сабор у Каталіцкай Царкве) у візантыйскім абрадзе актыўна пачалі выкарыстоўвацца нацыянальныя мовы.
У візантыйскім абрадзе больш строгі пост, чым у рымскім: у звычайны час пост не толькі ў пятніцу, але і ў сераду. У розных традыцыях і Цэрквах пост захоўваецца па-рознаму: дзесьці забараняецца толькі мяса, а дзесьці забараняецца ўся ежа жывёльнага паходжання. Таксама ёсць чатыры посных перыяды: Вялікі, Пятроў, Успенскі і Філіпаў пост. На сённяшні дзень, у візантыйскім абрадзе практыкуюцца Літургіі Яна Залатавуснага, Васіля Вялікага, Апостала Якава і Раней асвячаных Дароў.
Гісторыя
Першапачаткова на ўсходзе былі дзве асноўныя традыцыі: антыяхійская ў Сірыі і александрыйская ў Егіпце. Шмат літургістаў лічаць, што ў першыя стагоддзі з антыяхійскай традыцыі выдзелілася сіра-азійская група, а ў IV стагоддзі сфарміраваўся асаблівы абрад, сучасную варыяцыю якога называюць візантыйскім, ці грэчаскім.
Грэка-каталіцкі архімандрыт Роберт Тафт у сваёй працы «''Візантыйскі царкоўны абрад. Кароткі нарыс''» вылучае пяць асноўных перыядаў у гісторыі абраду:
Далейшыя рэформы абраду пасля падзей, якія апісаў айцец Роберт Тафт, былі не такімі значнымі, але ўсё жа трэба звярнуць увагу на тое, што абрады развіваліся і далей, асабліва ў XIX-XX стст., калі пачалі з’яўляцца новыя дзяржавы, якія атрымлівалі свае ўласныя Цэрквы. Напрыклад, ва Украінскай Грэка-Каталіцкай Царкве абрад адрозніваецца ад Рускай Грэка-Каталіцкай Царквы, дзе абрад такі ж самы, як і ў Рускай Праваслаўнай Царкве.
У сярэдзіне XVII ст. на тэрыторыі сучаснай Расіі падчас рэформаў Нікана абрад быў падведзены да таго варыянту, што ў той момант існаваў на тэрыторыі сучаснай Грэцыі. Перадгісторыяй сітуацыі было тое, што, з прычыны канфлікту Праваслаўных Цэркваў у Расіі і Грэцыі, Расія пайшла ў ізаляцыю ад астатняга візантыйскага рэлігійнага свету. Менавіта таму да рэформаў Нікана візантыйскі абрад у Расіі выглядаў гэтак жа, як у Грэцыі некалькі стагоддзяў раней. Прыхільнікі старой рускай формы візантыйскага абраду захаваліся і сёння — гэта, так званыя, стараабрадцы, ці стараверы.
Адначасова рэформы адбываліся і ў межах Грэка-Каталіцкіх Цэркваў: напрыклад, у 1720 годзе нашчадкі Берасцейскай Царкоўнай Уніі правялі Замойскі Сінод, які ўніфікаваў грэка-каталіцкія богаслужэнні на тэрыторыі Рэчы Паспалітай.
Боская Літургія
Візантыйскі абрад налічвае чатыры варыянты Боскай Літургіі:
Сутачнае кола (гадзіны)
Сутачнае богаслужэбнае кола ў візантыйскім абрадзе складаецца з некалькіх частак, якія служацца ў асаблівы час, але сучасная практыка не прытрымліваецца абавязковага выканання гэтых правіл. Так, у Рускай Праваслаўнай Царкве Ютрань ідзе адразу пасля Вячэрні, увечары.
Чын Хрышчэння
У звычайнай сітуацыі Таінства Хрышчэння выконваецца праз трохразовае пагружэнне з галавой у купель з асвячонай вадой — у Імя Айца, і Сына, і Святога Духа. У некаторых выпадках дазваляецца Хрышчэнне абліваннем, калі так прынята ў мясцовай традыцыі. Распарадчыкам Таінства з'яўляецца епіскап ці прэсвітар. Каб атрымаць Таінства Хрышчэння, чалавек дарослы павінен прайсці адпаведную падрыхтоўку — катэхізацыю. У выпадку з немаўлятамі і малымі дзецьмі катэхізуюцца бацькі і хросныя бацькі. У пачатку чыну Хрышчэння кандыдат ці хросныя бацькі павінны тры разы адмовіца ад сатаны і прачытаць Сімвал Веры. Пасля святар прамаўляе Вялікую Літанію, благаслаўляе ваду, потым робіць ялеапамазанне вады і кандыдата, а падчас 31 (32 у іншай сістэме нумарацыі) псалма робіць апусканне чалавека ў ваду. Потым на ўжо ахрышчаную асобу апранаецца нацельны крыж і белае адзенне. Калі чын Таінства здзяйсняе епіскап, або прэсвітар, які атрымаў на гэта дазвол епіскапа (у пераважнай большасці выпадкаў так і бывае), адразу жа адбываецца пераход да Таінства Мірапамазання, пасля чаго праводзіцца трохразовы абыход купелі с новаахрышчаным чалавекам і хроснымі бацькамі. Чытаецца Апостал (Рым. 6:3-11) і Евангелле (Мц. 28:16-20). Што адметна, за апошнія 1500 гадоў форма Таінства Хрышчэння ў візантыйскім абрадзе практычна ніяк не змянілася, аб чым сведчыць Святы Кірыл Іерусалімскі ў творы «Размовы аб Таінстве Хрышчэння».
У надзвычайнай сітуацыі, напрыклад, калі ёсць пагроза смерці, здзяйсняць Таінства Хрышчэння над іншым чалавекам можа любая асобы. Для гэта трэба паліць любую частку цела чалавека, над якім чыніцца Хрышчэнне, вадой (любой, нават з лужы) і прамовіць: «Хрышчу цябе ў Імя Айца, і Сына, і Святога Духа». Калі ахрышчаны выжыве, ён павінен атрымаць Таінства Мірапамазання, бо ў візантыйскім абрадзе, у адрозненні ад рымскага, гэта Таінства атрымліваецца адразу жа пасля Хрышчэння.
Чын Мірапамазання
Таінства Мірапамазання выконвае ці прэсвітар, ці епіскап. Распарадчык Таінства чытае малітву пра дараванне людзям дароў Святога Духа, а пасля рытуальна мажа мірам крыжападобна лоб, вочы, ноздры, вусны, грудзі, вушы, рукі і ногі. У звычайных сітуацыях у візантыйскім абрадзе Таінства Мірапамазання здзяйсняецца адразу жа пасля Таінства Хрышчэння, прычым гэта практыка захоўваецца і ў грэка-каталікоў, і ў праваслаўных. Што адметна, нават у межах Каталіцкай Царквы сакраменталагічнае вымярэнне Мірапамазання адрозніваецца ў візантыйскім і рымскім абрадах: і там, і там чалавек атрымлівае дары Святога Духа, але ў рымскім абрадзе да гэтага дадаецца яшчэ і сацыяльна значны акт публічнага і свядомага вызнання каталіцкай веры (менавіта па гэтай прычыне Мірапамазанне ў рымскім абрадзе праводзіцца толькі ў свядомым узросце) — у візантыйскім жа абрадзе дэкларацыйны аспект у гэтага Таінства адсутнічае ўвогуле (як у Грэка-Каталіцкіх, так і ў Праваслаўных Цэрквах).
Чын Мірапамазання можа праводзіцца і асобна ад Хрышчэння, але такія сітуацыі не зусім звычайныя. Гэта робіцца тады, калі Хрышчэнне было здзейснена не епіскапам або прэсвітарам, які меў бы ад епіскапа дазвол на правядзенне чыну Таінства Мірапамазання. Таксама Мірапамазанне праводзіцца над тымі хрысціянамі, якія далучаюцца да Праваслаўных ці Грэка-Каталіцкіх Цэркваў з канфесій, якія ўвогуле не маюць Таінства Мірапамазання (з пунтку гледжання праваслаўнай і каталіцкай сакраменталогіі).