cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жамойцкая харугва
Гісторыя
Узнікненне герба Жамойцкага княства (староства) звязваюць са старажытным паданнем, што арыстакратычныя сям’я Урсінаў (ад ursus — мядзведзь або мядзведжы) перасялілася з Італіі ў Літву.
Згуртаванне беларусаў Канады
Згуртаванне беларусаў Канады — арганізацыя беларускай дыяспары Канады. Заснавана 28 лістапада 1948 у Таронта 14-ю беларусамі, ініцыятарам і кіраўніком гэтай групы быў Кастусь Акула.
Гісторыя
У сакавіку 1949 праз ЗБК было арганізавана святкавання Дня волі (25.3), а 28 мая 1949 у Таронта адбыўся 1-ы Агульны з'езд ЗБК, старшынёй Галоўнай управы ЗБК прызначаны Кастусь Акула. Былі заснаваныя аддзелы ЗБК у Таронта, Гамільтане, Лондане, Атаве, Садбуры і Манрэалі. На 4-м Агульным з'ездзе ЗБК (май 1952) большасць сяброў ЗБК выказала падтрымку Радзе і Ураду БНР і БАПЦ, меншая частка, якая выказвалася за апалітычнасць ЗБК, у выніку пакінула з'езд і заснавала Беларускае нацыянальнае аб'яднанне (БНА), а пры ім царкву Еўфрасінні Полацкай.
У 1951 пры ўніверсітэце Таронта дзякуючы ЗБК створаны лектарат беларусазнаўства (праіснаваў да 1953 года, калі яго лектар Вінцэнта Жук-Грышкевіча пераехаў у Мюнхен для працы ў беларускай рэдакцыі Радыё «Вызваленне» (цяпер Радыё «Свабода»). У 1952 праз ЗБК арганізаваная 1-я Сустрэча беларусаў Паўночнай Амерыкі, у тым жа годзе сябра ЗБК В. Жук-Грышкевіч рэпрэзентаваў беларусаў на «Пакс Романа», што адбываўся ў Таронта і Квебек-сіці. У 1953 годзе намаганнямі Вінцэнта Жук-Грышкевіча заснавана каса самапомачы — Belorussian (Toronto) Credit Union Ltd. Улетку 1954 ЗБК набыла дом на Дандас-стрыт, дзе БАПЦ адкрыла царкву Св. Кірылы Тураўскага. Але гэты дом мала адпавядаў патрэбам ЗБК, таму ў 1959 годзе быў прададзены (~10 млн. канадскіх дол.), і за сумесныя з БАПЦ грошы куплены будынак на Сант-Кларэнс авеню, 524, дзе быў створаны Беларускі рэлігійна-грамадскі цэнтр у Таронта. Пры старшыні ЗБК Антоне Маркевічу (2-я пал. 1950-х) ЗБК праз Таронтаўскае радыё арганізавала беларускія перадачы. ЗБК адзначаліся ўсе значныя для беларусаў і Беларусі святы і ўгодкі: Дзень беларускага друку, ладзіліся выстаўкі, імпрэзы і чытанні, у т.л. у супрацоўніцтве з іншымі беларускімі арганізацыямі Паўночнай Амерыкі, напрыклад з Беларускім інстытутам навукі і мастацтва ў Нью-Ёрку.
У студзені 1966 года заснаваны Каардынацыйны камітэт беларусаў Канады (ККБК), заснавальнікамі яго былі: Беларуская самапомач у Атаве, БНА, ЗБК, а ў 1967 далучыліся Беларускі інстытут навукі і мастацтва ў Канадзе і Саюз моладзі Канады, а ў 1980 годзе Згуртаванне беларусаў у правінцыі Квебек.
У 1967 В. Жук-Грышкевіч прыняў удзел у 2-й Канферэнцыі славян Канады, якая адбывалася пры ўніверсітэце Атавы, з дакладам "Беларусы і канадская статыстыка ў якім даводзіў, што беларусаў у Канадзе больш за 50 тысяч і яны мусяць быць адзначаны ў дзяржаўнай статыстыцы. Пасля гэтай канферэнцыі ў супрацоўніцтве з Беларускім інстытутам навукі і мастацтва ў Нью-Ёрку быў створаны Беларускі інстытут навукі і мастацтва ў Канадзе.
У сакавіку 1989 ЗБК праз ККБК арганізаваная 1-я Канферэнцыя прадстаўнікоў беларускага грамадства Канады, а таксама Канадскага фонду дапамогі ахвярам Чарнобыля ў Беларусі (арганізатар і старшыня Фонду — Івонка Сурвіла). На ўгодкі Чарнобыльскай катастрофы ў красавіку 1990 канадскія ўкраінцы арганізавалі масавую жалобную дэманстрацыю, узяць удзел у якой запрасілі і ККБК, ў часе дэманстрацыі старшыня ККБК выступіў з дакладам «Aftermath of Chernobyl in Belarus».
У 1991 ККБК арганізаваў 2-ю Канферэнцыю прадстаўнікоў беларускай абшчыны Канады, атрымаў на яе, як і на папярэднюю дзяржаўны грант. У 1993 годзе ЗБК, як сябра ЗБС «Бацькаўшчына», пад кіраўніцтвам Міколы Ганька арганізавала групавую паездку ў Мінск на 1-ы З'езд беларусаў свету. На гэтым З'ездзе выступалі з прывітальнымі прамовамі Старшыні ЗБК і ККБК, яны былі абраныя ў Вялікую раду ЗБС «Бацькаўшчына». У маі 1995 на 2-м Кангрэсе міжнароднай асацыяцыі беларусістаў у Мінску як дэлегат прыняла ўдзел Раіса Жук-Грышкевіч з дакладам «Роля беларускай эміграцыі ў Канадзе». У 1996 ЗБК дала даклад на іншую канферэнцыю ў Мінску, арганізаваную ЗБС «Бацькаўшчына» — «Культура беларускага замежжа — Канада».
Прастытуцыя
Прастытуцыя (Prostitutio — апаганенне, абняслаўленне ) — продаж свайго цела з мэтай атрымання ўзнагароджання, матэрыяльных выгод.
Паслугі
Прастытуткі могуць падаваць наступныя паслугі: эратычны масаж, вагінальны секс, анальны секс, аральны секс, стрыптыз, «цацкі» (мастурбацыя), лесбі-шоу, эскорт-паслугі, групавы секс, фістынг, рымінг, трамплінг, «залаты дождж», копра, ролевыя гульні, БДСМ і інш.
Некаторыя прастытуткі практыкуюць абмежаванне па мінімальным узросце (гл. «Узрост сексуальнай згоды») і фейс-кантроль.
Мужчынская прастытуцыя
Прастытуцыя традыцыйна лічыцца з'явай асабліва жаночай, як і род, да якога належыць слова «прастытутка». Тым часам ужо са старажытнасці існавалі мужчыны, якія фактычна выконвалі тую ж ролю.
Таксама прастытуткі-мужчыны часам працуюць сумесна з жанчынамі-прастытуткамі, пазіцыянуючы сябе як «сямейныя пары». Яны наймаюцца кліентамі для гетэрасексуальнага групавога сексу ці свінга.
Стэфан Шчанецкі
Стэфан Шчанецкі (Stefan Sczaniecki; 1655 — 1736) — польскі езуіт.
Біяграфія
Уступіў у ордэн езуітаў 15 лістапада 1673 года; пасля навіцыяту ў Кракаве скончыў настаўніцкую семінарыю ў Любліне (1675-1676). Затым вывучаў філасофію ў Калішы (1676-1679). Настаўніцкую практыку праходзіў у Познані (1679-1680) і Любліне (1680-1681). Вывучаў тэалогію ў Познані (1681-1685).
Выкладаў філасофію ў школах свайго ордэна, быў пракуратарам сваёй правінцыі ў Рыме.
Напісаў, акрамя мноства пропаведзяў і панегірыкаў: «Fragmenta philosophiae universae» (ч. I, Каліш, 1694; ч. II, Люблін, 1716); «Professio circa puerorum in virtute, sapientia et policia institutionem etc.» (Каліш, 1715); «Szczera prawda przeciw obł udnemu fa ł szowi, to jest prosta z pisma ś wi ę tego odpowied ź katolicka na wykr ę tne, osobliwie karola Drelnikarta z tego ż pisma zarzuty dys sydenckie» (Познань, 1719) і іншыя.
Уладзімір Андрэевіч Паўлаў
Біяграфія
Нарадзіўся ў вёсцы Замошша (Любанскі раён, Мінская вобласць, Беларусь) у сялянскай сям’і. У 1954 годзе скончыў сярэднюю школу ў вёсцы Дарасіно, працаваў ў раённай газеце «Кліч Радзімы» ў Любані. У 1954—1957 радах праходзіў службу ў Савецкай Арміі. У 1962 годзе скончыў аддзяленне журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Адначасова з вучобай працаваў на Беларускім радыё. У 1962—1967 гадах працаваў загадчыкам аддзела і адказным сакратаром у газеце «Чырвоная Змена», у 1967—1971 гадах — адказным сакратаром кінабюлетэня «На экранах Беларусі», у 1971—1972 гадах — кансультантам Саюза пісьменнікаў БССР. 3 1972 па 1986 гады У. Паўлаў працаваў ў выдавецтве «Мастацкая літаратура», потым — у апараце Саюза пісьменнікаў (з 1990 года на пасадзе намесніка старшыні). Супрацоўнічаў з часопісам «Вясёлка».
Творчасць
Друкавацца пачаў у 1954 годзе. Асноўныя тэмы творчасці У. А. Паўлава — памяць ваеннага дзяцінства, праца, вернасць, каханне, гераізм народа ў Вялікую Айчынную вайну, роздум над надзённымі праблемамі часу. Выдаў зборнікі паэзіі «Узлётная паласа» (1960), «Далягляд» (1964), «Светацені» (1967), «Начная балада» (1971), «Сонца купаецца» (1976), «Сляза на вейцы» (1982), «Гадавое кальцо» (1986), «Што было на Беларусі» (1994) і інш., зборнікі аповесцей і апавяданняў «Годы нашы — птушкі» (1970), «Ад агню і мяча» (1973); кнігі для дзяцей «Пажарніца» (1968), «Чуж-чужаніца» (1979), «Радзімкі» (1989), «Колькі гусей убачыў Яўсей» (1994), «Хто знае — адгадае» (1997). Таксама выступаў як перакладчык. Выйшлі ў свет на беларускай мове раманы «Чужая дачка» Я. Фельдэака, «Момант ісціны» («У жніўні сорак чацвёртага…») У. Багамолава, паасобныя творы рускіх, украінскіх, літоўскіх, грузінскіх, балгарскіх і іншых паэтаў (кніга перакладаў «Поціск рукі», 1991).
Узнагароды і ўшанаванне памяці
Камітэтам ушанавання У. А. Паўлаў узнагароджаны Кубкам «Спадчыны» з выявай Герба «Пагоня» (25.03.1998). Таксама занесены ў Кнігу гонару «Рупліўцы твае, Беларусь». Летам 2010 года ў вёсцы Замошша Любанскага раёна адбылося свята паэзіі «Словам слаўлю свой куток», прысвечанае юбілею пісьменніка. У 1997 годзе аповесць «Пад схіленым дрэвам» адзначана літаратурнай прэміяй імя Івана Мележа.
IC 2355
IC 2355 — галактыка тыпу *2 (падвойная зорка) ў сузор’і Рак.
Шэмуд (гміна)
Шэ́муд (Szemud) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вэйхероўскага павета Паморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Шэмудзе. Плошча гміны складае 176,57 км². Станам на 2014 год у гміне Шэмуд пражывалі 16 406 чалавек, шчыльнасць — 92,9 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 22 салецтвы.
Вал (Гомель)
Вал — колішняя мясцовасць у Гомелі.
Беларускай савецкай прэсай канца 1920-х гадоў падаваўся як своеасаблівы сімвал «старога Гомеля» — «захудалага гарадка», што супрацьпастаўляўся Гомелю новаму — цэнтру прамысловасці, «адной з магутных баз будаўніцтва сацыялізму». Быў забудаваны ардынарнымі драўлянымі дамамі. Дакладнае знаходжанне застаецца невядомым. Нельга выключаць сувязь назвы з даўнейшымі абарончымі ўмацаваннямі часоў старосцінскага Гомеля або народным пераасэнсаваннем адметнасцей рэльефу мясцовасці.
Пётр Андрэевіч Горскі
Пётр Андрэевіч Горскі (, в. Валок, Харкаўская губерня — ?) — беларускі ўрач. Доктар медыцыны (1910).
Скончыў ў Пецярбургу ў 1898 годзе.
Працаваў ваенным урачом у Бабруйску.
Навуковая дзейнасць
Даследаваў санітарны стан Бабруйска, фізічнае развіццё, здароўе насельніцтва Бабруйскага павета. Сфармуляваў прапановы аб паляпшэнні санітарнага стану, развіцця медыцынскай дапамогі і ўвядзенні санітарнага надзору ў Бабруйску.
Сцяг Бахрэйна
Сцяг уяўляе сабой палатно чырвонага колеру з белай вертыкальнай паласой ля дрэўка, з правага боку абмежаванай зігзагам. Прапорцыя 3:5.
Пётр Андрэевіч Горскі
Сям’я
Сын Пятра Горскага,, стаў вядомым расійскім мастаком.
Сцяг Бахрэйна
Першапачаткова сцяг Бахрэйна быў чырвоны, як напамін пра колеры мусульманскай секты Харыджытаў. У 1820 годзе, калі было дасягнута пагадненне з Вялікабрытаніяй, на сцягу з'явілася белая вертыкальная паласа каля дрэўка, якая сімвалізуе перамір'е. У 1933 годзе, для таго, каб сцяг можна было адрозніць ад падобных на яго сцягоў рэгіёна, уводзіцца белая паласа, абмежаваная зігзагам. На сушы выкарыстоўваецца як дзяржаўны, грамадзянскі і ваенны сцяг, на моры — як грамадзянскі і ваенны сцяг.
Таншапагы
Таншапагы — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Акжарскай сельскай акругі. Код КАТА — 434635200.
Сцяг Бахрэйна
З 2002 года сцяг стаў адлюстроўвацца з пяццю белымі трохвугольнікамі, якія сімвалізуюць пяць слупоў ісламу.
Таншапагы
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 28 чалавек (15 мужчын і 13 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 62 чалавекі (34 мужчыны і 28 жанчын).
Хертагенбас
Хертагенбас  — горад і абшчына ў Нідэрландах, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Паўночны Брабант, порт на канале Зёйд-Вілемсварт. 137 777 жыхароў (2008). Хертагенбас размешчаны на поўдні Нідэрландаў, прыблізна за 80 км на паўднёвы ўсход ад Амстэрдама. Агульная плошча — 91,26 км². Горад знаходзіцца ў балоцістай мясцовасці пры зліцці рэк Аа і Домел на 6-7 м ніжэй за ўзровень мора. Хертагенбас — буйны чыгуначны вузел краіны.
Бамбергскі ўніверсітэт
Бамбергскі ўніверсітэт або афіцыйна Бамбергскі ўніверсітэт Ота і Фрыдрыха (Otto-Friedrich-Universität Bamberg) — нямецкая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Бамберг.
Агульная характарыстыка
Універсітэт у асноўным размешчаны ў гістарычных будынках у Старым горадзе Бамберга. Да іх адносяцца ў тым ліку былы езуіцкі калегіум і былая пажарная станцыя. Асноўнымі напрамкамі навучання і даследаванняў універсітэта з'яўляюцца гуманітарныя, культуралагічныя, сацыяльныя і эканамічныя навукі, а таксама прыкладная інфарматыка. Навучальная ўстанова была заснавана ў 1647 годзе князем-біскупам Мельхіёрам Ота Войтам фон Зальцбургам пад назвай "Academia Bambergensis". Акадэмія ў наступныя стагоддзі, асабліва дзякуючы намаганням князя-біскупа Фрыдрыха Карла фон Шэнбарна, атрымала статус поўнага ўніверсітэта з тэалагічным, філасофскім, юрыдычным і медыцынскім факультэтамі.
Італія ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі
Каралеўства Італія і Трэці Рэйх былі асноўнымі саюзнікамі іспанскіх нацыяналістаў у грамадзянскай вайне 1936—1939 гадоў. Краіны не толькі матэрыяльна дапамагалі паўстанцам, але і накіравалі ў зону баявых дзеянняў воінскія часці. Італьянскія вайскоўцы, як саюзныя нямецкія і варожыя савецкія, што дапамагалі рэспубліканскаму боку, афіцыйна называліся добраахвотнікамі, бо ўдзел дзяржавы ў канфлікце быў таемным.
Перадумовы ўдзелу
У 1931 годзе да ўлады ў Іспаніі прыйшлі антыманархічныя сілы, перамогшы на муніцыпальных выбарах у буйных гарадах краіны. Каралю Альфонсу XIII прыйшлося эміграваць. Іспанія была абвешчана рэспублікай. Новы ўрад, які прадстаўляў ліберал-сацыялістаў, правёў серыю рэформаў, што выклікалі напружанне ў грамадстве і рост радыкалізму. У 1936 годзе былі праведзены парламенцкія выбары. Перамогу на іх атрымаў «Народны фронт». Ён аб’ядноўваў сацыялістаў, камуністаў, анархістаў і левых лібералаў.
На гэтым фоне адбывалася нарастанне гвалту ў краіне, тэрактаў і сутыкненняў паміж правымі і левымі радыкаламі.
Для Італіі Пірэнейскі паўвостраў з’яўляўся надзвычай важным рэгіёнам — узмацненне ўплыву ў Заходнім Міжземнамор’і дазваляла як стварыць непасрэдную пагрозу брытанскаму Гібралтару, праз які Вялікабрытанія кантралявала выхад у Атлантыку, так і аказваць ціск на Францыю. Яшчэ ў сакавіку 1934 года ў Рыме быў заключаны дагавор паміж італьянскім лідарам Беніта Мусаліні і прыхільнікамі іспанскай манархіі, згодна з якім дучэ абяцаў садзейнічанне ў звяржэнні рэспубліканскага ўрада як зброяй, так і грашыма.
Італьянскае кіраўніцтва меркавала, што за кошт інтэрвенцыі ў Іспаніі адбудзецца паляпшэння ўнутранага палітычнага клімату. Раней гэта планавалася здзейсніць вайной супраць Абісініі (Эфіопіі), але афрыканскія падзеі не паўплывалі на ўзмацненне італьянскіх фашыстаў.
Італьянская акупацыя Мальёркі
За некаторы час да поўнага ўмяшання Італіі ў грамадзянскую вайну ў Іспанію была паслана дыверсійная група пад камандаваннем лідара чорнакашульнікаў Арканавальда Банакорсі, якая высадзілася на востраве Маёрка і захапіла яго. Банакорсі быў прызначаны праконсулам Балеарскіх астравоў. Ён абвясціў Маёрку бестэрміновым валоданнем Італіі. Банакорсі быў ініцыятарам жорсткага тэрору, у выніку якога было расстраляна больш за 3 000 чалавек (большая частка — камуністы), уключаючы ўсіх зняволеных. Захапіўшы Пальму-дэ-Маёрку, ён перайменаваў галоўную вуліцу ў Via Roma (Рымская вуліца) і ўсталяваў на ёй помнікі Рымскага арла. Пазней за сваю дзейнасць на востраве быў узнагароджаны медалямі. Мальёрка стала авіябазай для італьянскіх ВПС, якія здзяйснялі налёты на прыбярэжныя гарады мацерыковай Іспаніі, кантраляваныя войскамі рэспубліканцаў.
Легіянерская авіяцыя
28 ліпеня 1936 года, пасля франкісцкага бунту, у Іспанскае Марока прыбылі першыя італьянскія і германскія транспартныя самалёты, а ў пачатку жніўня ў іспанскія тэрытарыяльныя воды ўвайшлі ваенныя караблі гэтых дзяржаў.
Перад гэтым нацыяналісты звярнуліся да італьянскага консула ў Танжэры і італьянскага ваеннага аташэ маёра Лукардзі з просьбай да Беніта Мусаліні даць больш за два дзясяткі транспартных самалётаў, знішчальнікі для іх прыкрыцця, а таксама транспартныя караблі. Першапачаткова, нягледзячы на спачуванне да паўстанцаў, Мусаліні не хацеў адпраўляць самалёты на дапамогу, але перадумаў. 27 ліпеня ён загадаў ВПС адправіць 12 транспартных самалётаў Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello з італьянскімі экіпажамі.
Паколькі Італія афіцыйна не ўдзельнічала ў грамадзянскай вайне ў Іспаніі, на ўсіх самалётах былі прыбраны знакі ВПС Італіі, а экіпажы атрымалі падробленыя іспанскія дакументы на выпадак, калі ім давядзецца здзейсніць вымушаную пасадку па шляху іх руху. Самалёты аказвалі садзейнічанне па перакідцы франкістаў на мацерыковую Іспанію (паветраны мост праз Гібралтар). Паступова колькасць італьянскай авіяцыі расла. Мусаліні адпраўляў туды ўжо і бамбардзіроўшчыкі, і знішчальнікі. На італьянскія самалёты, як і ў выпадку з нямецкім легіёнам «Кондар», наносіліся апазнавальныя знакі Ejército del Aire ВПС франкістаў.
Мусаліні адпраўляў у Іспанію найноўшыя на той час тыпы італьянскіх самалётаў. Першапачаткова гэта былі транспартныя Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello. Для іх суправаджэння і абароны ў паветры ўжываліся знішчальнікі Fiat CR.32. У Іспаніі былі апрабаваны найноўшыя італьянскія штурмавікі Breda Ba.65. Як толькі ў Італіі з’яўляліся новыя тыпы ваенных самалётаў, яны тут жа адпраўляліся на вайну, дзе прама ў баявых умовах праходзілі практычныя выпрабаванні. Да 1939 года італьянскі кантынгент меў у сваім распараджэнні Fiat BR.20 Cicogna, Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero, Fiat CR.32, Fiat G. 50, IMAM Ro.37 і Caproni Ca.310, усяго больш за 720 самалётаў.
Італьянскі экспедыцыйны корпус
Па савецкіх звестак, на пачатак сакавіка 1937 года корпус уключаў :
Ваенна-тэхнічная дапамога
Са снежня 1936 па красавік 1939 года ў Іспанію было пастаўлена 3 400 кулямётаў, 1 400 мінамётаў, 1 800 гармат, 6 800 машын, 160 танкаў і 760 самалётаў. Агульны кошт ваеннай дапамогі склаў ад 6 да 8,5 млн лір.
Італьянцы на баку рэспубліканцаў
27 кастрычніка 1936 года сфарміраваны Гарыбальдзійскі батальён, які складаўся з італьянскіх, албанскіх і іспанскіх добраахвотнікаў. Падраздзяленне ўвайшло ў склад XII інтэрнацыянальнай брыгады імя Джузэпэ Гарыбальдзі. Баявое хрышчэнне батальён атрымаў 13 лістапада 1936 года на ўзгорку Лос-Анджэлеса падчас абароны Мадрыда. Затым ён ваяваў у раёнах Мадрыдскага ўніверсітэта Камплутэнсэ, Карунскай дарогі і ракі Харама. Злучэнне адыграла вялікую ролю ў бітве на Эбра.
Наступствы
Замежная інтэрвенцыя, у тым ліку італьянская, змяніла суадносіны сіл паміж праціўнікамі і прыхільнікамі Іспанскай Рэспублікі і стала вызначальным фактарам ваеннай перавагі франкістаў. Італія сур’ёзна ўгразла ў Іспаніі, адправіўшы туды значныя ваенныя сілы і рэсурсы, што не дазволіла ёй процідзейнічаць нямецкаму захопу Аўстрыі і ўмацаванню пазіцый Берліна ў Цэнтральнай Еўропе, Прыдунайскай зоне і краінах Балканскага паўвострава. Ускладненні шмат у чым прадвызначылі рашэнне Мусаліні не ўвязвацца ў верасні 1939 года ў Другую сусветную вайну. Новыя тэрыторыі і ваенныя базы па выніках іспанскіх падзей Італіі не дасталіся, а новыя ўлады пасля адмовіліся ад удзелу ў канфлікце на баку краін Восі. Італьянскаму кіраўніцтву таксама не атрымалася дасягнуць паляпшэння ўнутранай палітычнай сітуацыі.
Ганаровыя грамадзяне Гродна
Ганаровы грамадзянін горада Гродна — званне, якое прысвойваецца асобам за вялікі ўклад у развіццё Гродна, павышэнне яго аўтарытэту, за здзяйсненне мужных учынкаў на карысць горада.
Помнік АМАПу (Віцебск)
Помнік Атраду міліцыі асобнага прызначэння (АМАП) — памятны знак, усталяваны 16 лістапада 2018 года ў Віцебску.
На помніку ўсталяваны беркут і шыльда з дэвізам «Законнасць, гонар, адвага». Аўтарам кампазіцыі з выявай арла-беркута — сімвала Атрада міліцыі асаблівага прызначэння — стаў віцебскі скульптар Сяргей Сотнікаў.
Памятны знак з’явіўся напярэдадні 30-годдзя спецпадраздзялення міліцыі, якое адзначаецца 22 лістапада. Яго ўстанавілі на ўскраіне горада — каля дома № 2 на Старабабінавіцкім тракце, дзе базуецца Віцебскі абласны АМАП.
Жыццё Пі (фільм)
«Жыццё Пі» (Life of Pi) — прыгодніцкая драма рэжысёра Энга Лі ў фармаце 3D. Стужка знята па аднайменным рамане Яна Мартэла, апублікаваным у 2001 годзе. Галоўную ролю ў фільме выканаў індыйскі акцёр-пачатковец Сурадж Шарма.
IC 2356
IC 2356 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Рурмонд
Рурмонд (Roermond) — горад і абшчына ў нідэрландскай правінцыі Лімбург, на рацэ Маас, пры ўпадзенні ў яе ракі Рур. Горад атрымаў права ў 1231 годзе, у 1441 годзе ён стаў членам Ганзы. 45 159 жыхароў (2004).
Памятныя мясціны
Каталіцкі сабор XIV стагоддзя, мюнстэр XIII стагоддзя. Значныя шарсцяныя і баваўняныя фабрыкі, фарбавальні папяровая фабрыкі. Скульптурныя майстэрні.
Сезон 2011 ЖФК Бабруйчанка
У 2011 годзе жаночы футбольны клуб «Бабруйчанка» з Бабруйска прымаў удзел у двух афіцыйных турнірах на рэспубліканскім узроўні:
Кастэльнуова-дзі-Конца
Кастельнуова-дзі-Конца (Castelnuovo di Conza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Кампанія, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Салерна.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Nicola.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Копцевічы (Чашніцкі раён)
Ко́пцевічы (, Коптевичи) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Гісторыя
Вядомы прынамсі з 1552 года, калі згадваюцца Рэвізіяй як «людзі Копцеўскія» «над ракой Улай» сярод уладанняў полацкага Іаана-Прадцечанскага манастыра. З маскоўскай пісцовай кнігі Полацкага павета 1563 года вядома, што гэтыя «людзі» былі часткай манастырскіх уладанняў з цэнтрам у сяльцы Іванаўскім.
Рэвізоры ў 1580 годзе адзначалі, што раней гэтыя "людзі" давалі на манастыр кожны 4 сноп з усяго збожжа і палову мёду з усіх борцяў, але на час рэвізіі ўсе "разышліся прэч", што пэўна было наступствам Лівонскай вайны (1558—1583). Станам на 1580 год манастырскае ўладанне трымаў кашталян смаленскі "ку Дзісне".
Да 16 кастрычніка 1989 года вёска ўваходзіла ў склад Іванскага сельсавета.
Плаванне
Плаванне — метад руху чалавека і жывёл у вадзе, які не падразумевае кантакт з дном. Плаванне з'яўляецца спосабам руху, забаўкай і адпачынкам, а таксама відам спорта.
Спартовае плаванне
Спартыўнае плаванне — від спорту, у якім мэтай з'яўляецца як мага хутчэйшае пакрыццё вызначанай адлегласці, не парушаючы пры гэтым тэхнікі спосабу плавання, які выкарыстоўваецца. Спартыўнае плаванне пачало набіраць папулярнасць яшчэ ў XIX ст. У цяперашні час спартыўнае плаванне з'яўляецца алімпійскім відам спорту.
Спосабы спартовага плавання (стылі плавання)
На спаборніцтвах у басейне гэтыя спосабы спартыўнага плавання адрозніваюцца друг ад друга таксама правіламі старту і тэхнікай павароту пры дасягненні сценкі басейна.
Свята-Троіцкая царква (Вялікая Сваротва)
Свята-Троіцкая царква — праваслаўны храм у Беларусі на ўскраіне вёскі Вялікая Сваротва (Баранавіцкі раён, пры выездзе на вёсу Моўчадзь), помнік архітэктуры класіцызму XIX ст. Адзіная ў сучаснай Беларусі царква трохвугольнай у плане формы.
Гісторыя
Першая драўляная царка ўзведзена ў XVIII стагоддзі. Новы храм з бутавага каменю і цэглы пабудаваны ў 1823 годзе на сродкі памешчыка Назабытоўскага. У 1886 годзе пастаўлена царкоўнапрыходская школа. Адрэстаўравана ў пачатку XXI стагоддзя. Перад храмам пастаўлена мураваная арачная брама.
2 жніўня 2016 года Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь царкве нададзены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці Беларусі рэспубліканскага значэння.
Архітэктура
Царква ўяўляе сабой цэнтрычнае 3-вугольнае ў плане двухяруснае збудаванне з шатровым верхам і макаўкай. Вуглы вылучаны калонамі і руставанымі лапаткамі, восі граняў па ярусах — арачнымі аконнымі праёмамі з глыбокім адхіламі ў сценах (таўшчыня 1 м). Унутры зала перакрытая плоскай столлю. У 1868 годзе ўстаноўлены іканастас светла-блакітнай афарбоўкі на 13 абразоў.
Стаіцызм
Стаіцызм — філасофская школа, заснаваная каля 300 да н.э. ў часы ранняга элінізму ў Афінах, якая захавала ўплыў да канца антычнага свету.
Гісторыя
Сваё імя школа атрымала па назве порціка Стаа Пайкілэ (грэч. στοά ποικίλη, літар. «Размаляваны порцік»), дзе заснавальнік стаіцызму, Зянон з Кітыёна, упершыню самастойна выступіў у якасці настаўніка. Да таго стоікамі ў Афінах называлі супольнасць паэтаў, якія збіраліся ў Стаа Пайкілэ за сто гадоў да з'яўлення там Зянона і яго вучняў і аднадумцаў.
У гісторыі стаіцызму адрозніваюць тры галоўныя этапы: Старажытная (Старэйшая) Стоя (канец IV стагоддзя да н.э. — сярэдзіна II стагоддзя да н.э.), Сярэдняя (II—I стагоддзя да н.э.), Новая (I—III стагоддзя н.э.).
Старажытная Стоя характарызуецца жорсткасцю, рытарызмам этычнага вучэння. Найбольш вядомымі ў наш час з прадстаўнікоў Старажытнай Стоі з'яўляюцца Зянон з Кітыёна, Клеанф і Хрысіп і іх вучні Арыстон з Кеаса, Герыл Карфагенскі, Эратасфен Кірэнскі і інш.
Сярэдняя Стоя (Баэт, Панетый, Пасідоній) характарызуецца памякчэннем вучэння стоікаў і выкарыстаннем метадаў Платона і Арыстоцеля.
Позняя Стоя (рымскі стаіцызм; Сенека, Эпіктэт, Марк Аўрэлій, Мусоній Руф і інш.) характарызуецца тэндэнцыяй да сакралізацыі.
Некаторыя даследчыкі вылучаюць чацвёрты перыяд у развіцці стаіцызму, да якога адносяць эклектычных платонікаў і піфагарэйцаў І — ІІ ст. н.э., а таксама Філона Александрыйскага.
Філасофская сістэма
Філасофская сістэма стаіцызму складаецца з трох частак: фізікі (натурфіласофіі), этыкі і логікі.
У аснове натурфіласофіі стаіцызму — вучэнне Арыстоцеля пра матэрыю і форму, адноўлены і значна перагледжаны касмалагізм Геракліта. Натурфіласофскія погляды стоікаў адрозніваюцца тэалагічнай, правідэнцыяльнай, фаталістычнай арыентаванасцю і эклектычнасцю. На іх думку, сусвет уяўляе сабой адушаўлёнае сферычнае цела, а першаасновай усяго існага з'яўляецца агонь («пнеўма», «дух», «дыханне»), іманентная ўласцівасць якога Логас. Паводле стоікаў, сусвет стварае і кіруе ім Першаагонь (Бог-Логас). Стоікі прызнавалі існаванне сусветнага плана і ўсеагульнай мэтазгоднасці; лічылі, што свет развіваецца цыклічна. Стаіцызм прызнае ўсеагульную цялеснасць, у т.л. Бога і душы. Душа чалавека разглядалася стоікамі як частка сусветнай душы, якая са смерцю пакідае цела.
У цэнтры стаіцызму — этычнае вучэнне. Дабрадзейнасць, паводле стоікаў, — гэта жыццё ў адпаведнасці з законамі прыроды, Логасу, але толькі мудрацы бяруць прыклад з прыроды з яе «бясстраснасцю». Галоўную задачу філасофіі стоікі бачылі ў выпрацоўцы ў людзях «бясстраснасці» (стану, калі адсутнічаюць афекты) і маральнага абавязку. Лёс у стаіцызме разглядаецца як дадзенасць, непахісны факт, які пашыраецца і на чалавека, і на ўвесь космас, а свабода — як добраахвотнае падпарадкаванне чалавека знешнім абставінам.
Стоікі ўпершыню ўвялі тэрмін «логіка», пад якім разумелі навуку аб славесным выказванні. Логіка ў стаіцызме падзяляецца на рыторыку і дыялектыку, якая складаецца з вучэнняў пра гукі мовы (паэтыка, тэорыя музыкі і граматыка) і пра значэнне, сэнсавы бок мовы.
Вучэнне стаіцызму паўплывала на неаплатанізм і хрысціянскую філасофію. Этычныя погляды стоікаў развіваліся ў XVII—XVIII ст.
Хелдэр
Хелдэр (Den Helder) — абшчына і горад у Нідэрландах, у правінцыі Паўночная Галандыя. У горадзе знаходзіцца самы паўночны пункт кантынентальнай Паўночнай Галандыі. З Хелдэра ажыццяўляюцца паромныя перавозкі на востраў Тэксел. 58 370 жыхароў (2006).
Мокавічы
Мо́кавічы (, Моковичи) — вёска ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Празямлянскага сельсавета.
Кроль (плаванне)
Кроль — стыль плавання на жываце, у якім левая і правая часткі цела здзяйсняюць грабкі напераменку. Кожная рука здзяйсняе шырокі грабок уздоўж цела плывуна, падчас чаго ногі, у сваю чаргу, таксама напераменку паднімаюцца і апускаюцца. Чалавек, які плыве, знаходзіцца ў вадзе і толькі перыядычна падчас грабка паварочваецца, каб зрабіць удых. Кроль лічыцца найболей хуткім спосабам плавання.
Малынскі раён
Малынскі раён (Малинський район) — адміністрацыйная адзінка ў складзе Жытомірскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр — Малын (Малин).
Утвораны ў 1938 годзе. Насельніцтва раёна на года складае 19249 чалавек, плошча — 1406 км².
Актабэ (Кызылардзінская вобласць)
Актабэ — сяло ў Кармакшынскім раёне Кызылардзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Актабінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 38 км на поўдзень ад раённага цэнтра пасёлка Жасалы. Код КАТА — 434637100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 2066 чалавек (1087 мужчын і 979 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 2214 чалавек (1154 мужчыны і 1060 жанчын).
Малынскі раён
Адміністрацыйны падзел
Тэрыторыя раёна адміністрацыйна складаецца з 2 пасялковых і 25 сельскіх саветаў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі раёна размешчаны 2 пасёлкі гарадскога тыпу і 101 сяло.
Урацысціс
Урацысціс (Urocystis) — род грыбоў сямейства. Назва ўпершыню была апублікаваная ў 1870 годзе.
Апісанне
Хламідаспоры шарападобныя, эліпсоідныя або вуглаватыя, з гладкай, рэдка з бутрыстай абалонкай, цёмнаафарбаваныя, адзіночныя або ўтвараюць клубочкі (па 2—3 споры), пакрыты стэрыльнымі сфыферычнымі клеткамі. Перыферычныя клеткі шарападобныя, авальныя або з загнутымі канцамі, з гладкай абалонкай, светлаафарбаваныя, запоўненыя паветрам. Прарастае хламідаспора міцэліем або базідыяй, на верхавінцы якой размешчаны базідыяспоры. У цыкле развіцця адзначана канідыяльнае споранашэнне.
Класіфікацыя
Род Urocystis налічвае 242 віды:
Сцяг Емена
Нацыянальны сцяг Емена быў прыняты 22 мая, 1990, у дзень аб'яднання Паўночнага Емена і Паўднёвага Емена. Чырвоны, белы і чорныя колеры класічныя пан-арабісцкія, яны таксама прысутнічаюць на сцягах такіх краін, як Егіпет, Сірыя, Ірак.
Гісторыя сімволікі Емена
Да таго, як Емен стаў адзіным, ён быў падзельны на Паўночны Емен, і Паўднёвы Емен. Паўночны выкарыстоўваў сцяг злева, (сцяг Каралеўства Емен), з 1927 па 1965, затым Паўночны Емен стаў рэспублікай — Еменская Арабская Рэспубліка. ЕАР выкарыстоўваў сцяг пасярэдзіне. Народная Дэмакратычная Рэспубліка Емен выкарыстоўвала правы сцяг.
IC 2357
IC 2357 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Рак.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Нікалае Чаўшэску
Нікалае Чаўшэску (Nicolae Ceauşescu, 26 студзеня 1918, Скарнічэшці, жудзец Олт — 25 снежня 1989, Тыргавіштэ, Дымбавіца, ) — румынскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, генеральны сакратар ЦК Румынскай камуністычнай партыі (РКП) з 1965. Прэзідэнт СРР ў 1974—1989 гадах. Зрынуты ў выніку Румынскай рэвалюцыі 1989 года.
Вылучаўся сваёй адносна нейтральнай знешняй палітыкай: трымаўся аўтаноміі ўнутры сацыялістычнага блоку краін (не байкатаваў алімпіяду ў Лос-Анджэлесе у 1984, устрымаўся ад уводу войскаў у Чэхаславакію ў 1968), але імкнуўся захоўваць добрыя адносіны з СССР. Добрыя стасункі з Заходняй Еўропай дазвалялі яму атрымліваць буйныя крэдыты, якія ў значнай ступені забяспечылі эканамічны рост ў 1960-1970-я гады. Між тым унутры краіны праводзіў усё болей жорсткую, аўтарытарную палітыку, паступова насаджваючы культ сваёй асобы. Але рост запазычанасці прымусіў Чаўшэску пагадзіцца на рэжым жорсткай эканоміі і зніжэнне ўзроўню жыцця насельніцтва. Гэты і шэраг іншых фактараў (у тым ліку крызіс сацыялістычнага лагеру, зніжэнне цэн на нафту) прывялі да антыкамуністычнай рэвалюцыі, у час якой узброеныя сілы забілі каля 50 мужчын, жанчын і дзяцей, звяржэння і расстрэлу Нікалае Чаўшэску.
Непасрэднай падставай дзеля Румынскай рэвалюцыі 1989 года, якая зрынула рэжым Чаўшэску, сталі хваляванні румынскіх венграў у Тымішаары. У час рэвалюцыі Чаўшэску здолеў збегчы на верталёце са сталіцы, але ў выніку быў схоплены румынскім войскам і, разам са сваёй жонкай Еленай паўстаў перад трыбуналам. Трыбунал абвінаваціў Чаўшэску ў злачынствах супраць дзяржавы, генацыдзе ўласнага народа, адкрыцці таемных рахункаў у замежных банках і падрыве нацыянальнай эканомікі.
Растраляны разам з жонкай 25 снежня 1989 года па прысудзе трыбунала, праз некалькі месяцаў пасля судовага пасяджэння. Уся маёмасць была канфіскавана. Смерць Чаўшэску адзначыла канец ланцужка антыкамуністычных рэвалюцый, якія адбыліся ў 1989 годзе ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе.
Раннія гады
У адзінаццацігадовым узросце Чаўшэску пераехаў у Бухарэст, дзе спачатку жыў са сваёй старэйшай сястрой, Нікулінай Русеску. У сталіцы працаваў на адным з заводаў і пачаў вучыцца шавецкаму рамяству, уладкаваўшыся вучнем да шаўца. У гэты перыяд Чаўшэску меў даволі сціплы прыбытак, што прымусіла яго заняцца дробным крадзяжом.
Партыйная дзейнасць у каралеўскай Румыніі (1933—1944)
У 15 гадоў уладкаваўся падмайстрам у невялічкую шавецкую майстэрню Аляксандра Сандулеску, актыўнага члена Румынскай камуністычнай партрыі (РКП), якая ў той час знаходзілася на нелегальным становішчы. Менавіта ён прывабіў Чаўшэску да дзейнасці ў працоўным руху ў 1933 годзе. Нікалае ўступіў у Камуністычны саюз моладзі (КСМ) Румыніі. Тады ж ён упершыню апынуўся ў турме; пазней ён неаднаразова трапляў у розныя турмы Румыніі. Быў арыштаваны ў 1934 годзе, у час забастоўкі чыгуначнікаў : яго арыштавалі за збор подпісаў пад петыцыяй супраць суда над забастоўшчыкамі. У той час за ім замацавалася рэпутацыя актыўнага прапагандысцкага працаўніка, камуніста і антыфашыста. Чаўшэску правёў у зняволенні 2 гады, адбываючы ў тым ліку тэрмін у тым ліку ў катаржнай турме дзеля палітычных вязняў «Дафтана», вядомай сваімі цяжкімі ўмовамі, дзе пазнаёміўся з многімі вядомымі функцыянерамі кампартыі (у прыватнасці, з Георгэ Геаргіу-Дэжам), Ківу Стойкам, Эмілем Бондараш, Аляксандру Магіарош. У «Дафтане» Чаўшэску займаецца вывучэннем тэорыі марксізму пад кіраўніцтвам Геаргіу-Дэжа, пазней Геаргіу-Дэж узяў маладога камуніста пад свой патранаж. У час зняволення ён, як і многія камуністы, спазнаў катаванні з боку супрацоўнікаў турмы; у рэшце рэшт гэта прывяло да таго, што ён пачаў заікацца. Генерал-апазіцыянер Штэфан Косцял пазней выказваўся пра маладога Чаўшэску : «Чаўшэску быў абмежаваным камуністам-энтузіастам, які сам верыў у бязглуздзіцу, якую прапаведваў. Гэта выглядала досыць дзіўна, таму большасць вязняў пазбягалі яго».
У сярэдзіне 1930-х гадоў Чаўшэску наведаў з партыйнымі заданнямі многія гарады Румыніі — Бухарэст, Краёва, Кымпулунг-Мусчэл, Рымніку-Вылчэ. У час гэтых візітаў яго не аднойчы арыштоўвалі.
У 1936 годзе ўступіў у РКП. На гэты момант яго постаць стала добра вядомай румынскай каралеўскай тайнай паліцыі «Сігуранцы»: у асабістай справе «Сігуранцы» Чаўшэску названы «небяспечным камуністычным агітатарам» і «распаўсюднікам камуністычных і антыфашысцкіх агітацыйных матэрыялаў». 6 ліпеня 1936 года суд горада Брашова па дадзеных абвінавачваннях прысудзіў Чаўшэску да турэмнага зняволення тэрмінам на 2 гады, а таксама дадаткова на год і 6 месяцаў зняволення і 1 год прымусовага пражывання ў Скарнічэшці за непавагу да суда. Пераважную частку тэрміну Чаўшэску праводзіць у турме «Дафтана». Пасля выхаду з турмы ў 1939 годзе, у час ваеннага параду, ён знаёміцца з маладой камуністкай-падпольшчыцай Еленай Пятрэску , якая нарадзілася ў 1939 годзе ў сям’і фермера і пачала сваю працоўную дзейнасць на тэкстыльнай фабрыцы. Пазней, у 1946 годзе, Елена і Нікалае пабраліся афіцыйным шлюбам; Елена Чаўшэску і ў будучыні аказвала значны ўплыў на палітычнае жыццё Румыніі.
У 1940 годзе Чаўшэску зноў арыштаваны і асуджаны за «змову супраць грамадскага парадку». Усю вайну ён правёў у турмах і концлагерах, такіх як «Жылава» (1940), «Карансебеш» (1942), «Вэкэрэшць» (1943). У 1943 годзе яго пераводзяць у канцлагер «Тыргу-Жыу», дзе ў той час знаходзіцца Георгэ Геаргіу-Дэж.
Лічэбнік
Асаблівасці лічэбнікаў розных моў Еўропы
У рускай і беларускай мовах лічэбнікі «адзін» і «два» маюць катэгорыю роду (напр., один-одна-одно, два-две; адзін-адна-адно, два-дзве). Лічэбнік «адзін» можа таксама ставіцца ў множны лік. Лічэбнікі рускай і беларускай, як і іншых славянскіх моў, змяняюцца па склонах. Катэгорыю роду маюць таксама лічэбнікі нямецкай і французскай моў, але гэтага няма ў англійскай мове. Лічэбнікі англійскай мовы, якія перадаюць лічбы парадкаў 100, 1000, 1000000 і г.д. могуць ставіцца ў множны лік толькі пры перадачы няпэўнай колькасці чагосьці : thousands of cars — тысячы аўтамабіляў, але five thousand cars — пяць тысяч аўтамабіляў.
Шэпятова (гміна)
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 48 населеных пунктаў.
Лічэбнік
Асаблівасці лічэбнікаў розных моў Еўропы
Па-рознаму ў розных мовах Еўропы выражаюцца адны і тыя ж лікі. У англійскай мове лікі, якія ідуць паміж 1000 і 10000 могуць разглядацца як сотні: 1500 можа разглядацца і як тысяча пяцьсот (one thousand five hundred), і як пятнаццаць соцень (fifteen hundred). Нешта падобнае існуе, але практычна не выкарыстоўваецца ў сучаснай французскай мове. Інтэрпрэтацыя 2000 як «дваццаці соцень» у сучаснай англійскай мове можа быць наступнай: двухтысячны год, восем гадзін вечара (дваццаць гадзін роўна), дзве тысячы (долараў, рублёў і г.д.)
У сучасных беларускай, рускай і французскай мовах складаныя нумары — тэлефонаў, банкаўскіх рахункаў і нават кабінетаў — чытаюцца парнымі лічбамі: 5678 — «пяцьдзясят шэсць-семдзесят восем». У англійскай мове такія лічбы чытаюцца паасобку: 5678 — «пяць-шэсць-сем-восем».
У сучаснай французскай мове не выкарыстоўваюцца спецыяльныя словы для абазначэння лікаў ад 70 да 90. Так, лічба 70 перадаецца лічэбнікам soixante-dix альбо «шэсцьдзясят дзесяць» (існуюць таксама і рэдкія варыянты septantaine і septante ), 71 — soixante-onze альбо «шэсцьдзясят адзінаццаць», 80 — quatre-vingt ці, літаральна, «чатыры на дваццаць» (існуюць, але практычна не ўжываюцца дыялектызмы octante і huitante ). Лік 90 перадаецца як quatre-vingt-dix ці «чатыры на дваццаць дзесяць» (у Бельгіі і Швейцарыі таксама існуе варыянт nonante ), а 95 па-французску будзе quatre-vingt-quinze («чатыры на дваццаць пятнаццаць»).
У многіх мовах Еўропы, у тым ліку беларускай, рускай, французскай і нямецкай лік 1000 000 000 перадаецца словам «мільярд». Аднак у англійскай мове гэта лічба перадаецца словам billion.
Нікалае Чаўшэску
Партыйная і дзяржаўная дзейнасць у сацыялістычнай Румыніі (1944—1965)
Пад канец вайны, у 1944—1945 гадах — сакратар ЦК Камуністычнага саюза моладзі. У 1945 годзе Румынія была занята савецкімі войскамі, ёй быў навязаны прасавецкі, сацыялістычны лад. Кар’ера Чаўшэску, нядаўняга падпольшчыка-камуніста, пайшла ўверх. У канцы 1940-х — сакратар абласнога камітэта партыі спачатку ў Добруджы, потым у Алтэніі. У 1948—1950 — міністр сельскай гаспадаркі, у 1950 — намеснік міністра нацыянальнай абароны ў званні генерал-маёра, у 1951 — старшыня палітычнага ведамства ва ўзброеных сілах, у 1952 — член ЦК кампартыі. Падтрымліваў сакратара партыі Г. Геаргіу-Дэжа ў барацьбе за ўладу з «масквічкай» А. Паўкер, якую ў 1952 годзе пазбавілі партыйных паўнамоцтваў («масквічы» — партыйныя лідары, якія ў час вайны знаходзіліся на тэрыторыі СССР). У 1954 годзе Чаўшэску быў абраны сакратаром ЦК кампартыі, а ў 1955 — членам Палітбюро.
У 1961 годзе з’явіўся румынскі варыянт «нацыянальнага камунізму», які ўключаў у асноўным супраціў палітычнаму курсу М. С. Хрушчова на эканамічную інтэграцыю.
Кіраванне (1965—1989)
Вёў палітыку адносна нейтральнай краіны, маючы актыўныя стасункі і з краінамі сацыялістычнага лагеру, і з дэмакратычнымі дзяржавамі Захаду. Яго ўнутраная палітыка спачатку была адносна ліберальнай, пашырылася свабода прэсы. Але ў другой палове кіравання рэжым рабіўся ўсё болей аўтарытарным, ствараўся культ асобы Чаўшэску. У 1971 годзе, пасля візітаў Нікалае і Алены Чаўшэску ў краіны Азіі (у прыватнасці, у КНДР і Кітай), Чаўшэску выступае на пасяджэнні Выканаўчага камітэта ЦК з «Ліпеньскімі тэзісамі», выкананне якіх прыводзіць да ўсталявання культу асобы кіраўніка СРР, узмацнення таталітарнага рэжыму.
25 снежня 1989 года расстраляны разам з жонкай Аленай Чаўшэску па прыгаворы трыбунала, праз некалькі гадзін пасля суда; уся яго маёмасць была канфіскавана. Смерць Чаўшэску адзначыла заканчэнне шэрагу антыкамуністычных рэвалюцый, якія адбыліся ў 1989 годзе ва Усходняй Еўропе. Спешны паказальны працэс і мёртвыя Чаўшэску былі запісаны на відэа і жудасныя кадры адразу паказалі тэлеканалы ў многіх заходніх краінах.
Канола
Канола (Canadian Oil, Low Acid «канадскі алей паніжанай кіслотнасці») — сельскагаспадарчая культура, канадскія гатункі і свірэпіцы, насенне якіх характарызуюцца паніжаным утрыманнем эрукавай кіслаты і.
Канолай таксама называюць харчовы алей, які атрымліваецца з насення гэтай культуры, з нізкім утрыманнем эрукавай кіслаты. З звычайнага рапсу са стандартным зместам эрукавай кіслаты атрымліваюць рапсавы алей.
Плошчы пад канолай ў Канадзе няўхільна павялічваюцца, што абумоўлена высокім попытам на біяпаліва. Вытворчасць канолы ў Канадзе ў 2011 годзе дасягнула 6,7 млн тон.
Алей канолы багаты двума тлустымі кіслотамі, якія чалавечы арганізм не можа вырабляць. Альфа-ліналенавая кіслата (ALA) /, якая з’яўляецца незаменнай амега-3 тлустай кіслатой.
Гісторыя
Даўней сыры рапсавы алей, які валодае выяўленым гарчычным густам і таму малапрыдатны ў ежу, выкарыстоўваўся для асвятлення, а затым, з распаўсюджваннем паравых машын, атрымаў шырокае ўжыванне ў якасці змазачных, паколькі добра прыставаць да металічных дэталяў і не змываўся з іх вадой і парай. Падчас Першай сусветнай вайны пастаўкі рапсавага алею з Кітая і Індыі былі такімі цяжкімі, і для папаўнення яго недахопу ўрад Брытанскай Імперыі павялічыў пасевы рапсу ў Канадзе. Пасля вайны, у сувязі з аднаўленнем азіяцкіх паставак і агульным падзеннем цікавасці да паравых машынаў, патрэба ў рапсавым алеі рэзка знізілася, і канадскія фермеры былі вымушаныя шукаць новыя шляхі выкарыстання алею. Рынак харчовых прадуктаў не праявіў да яго асаблівай цікавасці з-за непрыемнага густу, захоўваецца нават пасля рафінавання, і, акрамя таго, з’явіліся даследаванні, якія паказваюць на тое, што эрукавая кіслата, якая змяшчаецца ў ім у значных колькасцях, шкодна ўплывае на сэрца і сасуды. Жоўта-зялёны колер алею, які ўзнікае з-за вялікага ўтрымання ў ім хларафілу, таксама не выклікаў энтузіязму ў пакупнікоў.
Па ўказаных прычынах намаганні вытворцаў апынуліся накіраваныя на выснову гатункаў рапсу, насенне якіх ўтрымлівалі б мінімальная колькасць эрукавай кіслаты і хларафіла, а таксама не мелі ярка-выяўленага густу. Гэтыя спробы ўвянчаліся поспехам да канца 70-х гадоў, і ў 1978 годзе ўрад Канады афіцыйна зарэгістраваў гандлёвую марку Canola. У 1986 годзе крытэрыі гандлёвай маркі Canola былі змененыя такім чынам, што гэтая назва можа прымяняцца толькі да рапсу, алей якога змяшчае менш за 2 % эрукавай кіслаты і цвёрды астатак насення змяшчае глюказаналату не больш за 30 мікрамоль на грам.
Ігар Паўлавіч Каўрыга
Ігар Паўлавіч Каўрыга (нар., ) — беларускі вучоны, кандыдат тэхнічных навук (1991), прафесар (1999). Палкоўнік, намеснік начальніка кафедры радыётэхнікі Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь.
Біяграфія
У 1983 годзе скончыў Мінскае вышэйшае інжынернае зенітна-ракетнае вучылішча супрацьпаветранай абароны. У 1983—1987 гадах служыў у вайсковых падраздзяленнях. З 1993 года — выкладчык Мінскага вышэйшага ваеннага інжынернага вучылішча, з 1995 года — Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь.
Навуковая дзейнасць
Сярод апублікаванага:
Роўненскі сельсавет
Ро́ўненскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай акругі. Цэнтр — маёнтак Роўнае.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Сіроцінскага раёна Віцебскай акругі БССР. 12 кастрычніка 1929 года скасаваны.
Спорт
Спорт, спорта (sport, скарачэнне ад першапачатковага disport — «гульня», «забаўка») — арганізаваная па вызначаным правілам дзейнасць людзей, якая складаецца ў супастаўленні іх фізічных і інтэлектуальных здольнасцей, а таксама падрыхтоўцы да гэтай дзейнасці і міжасобасныя адносіны, што ўзнікаюць у яе працэсе.
Звычайна спорт уяўляе сабой спецыфічны род фізічнай або інтэлектуальнай актыўнасці, якая здзяйсняецца з мэтай спаборніцтва, а таксама паляпшэння здароўя, атрымання маральнага і матэрыяльнага задавальнення, імкнення да дасканаласці і славы, паляпшэнне навыкаў.
Гісторыя
Шматлікія прыклады пячорнага мастацтва, адкрытыя на сённяшні дзень, утрымоўваюць выявы рытуальных цырыманіяльных сцэн. Нягледзячы на тое, што дзеянні, якія захаваны на гэтых выявах, нельга аднесці выключна да сучаснага паняцця аб спорце, усё жа можна зрабіць выснову, што ўжо тады існавалі заняткі і рытуалы, якія нагадваюць спартыўную дзейнасць. Прычым гэтыя выявы, змешчаныя ва Францыі, Афрыцы і Аўстраліі, былі зробленыя 30 000 гадоў назад.
Існуюць прадметы і будынкі, якія гавораць аб тым, што на тэрыторыі Кітая існавала дзейнасць, якая падыходзіць пад сучаснае азначэнне спорту, ужо за 4000 гадоў да нашай эры. Як відаць, гімнастыка была папулярным відам спорту ў старажытным Кітаі. Выявы і прадметы ў магільнях фараонаў таксама кажуць аб тым, што розныя віды спартыўнай актыўнасці былі развіты ўжо некалькі тысячагоддзяў назад, сярод іх можна адзначыць плаванне і рыбалку. На тэрыторыі Старажытнай Персіі ўзялі свой пачатак такія віды спорту як пола і змаганні конных рыцараў на дзідах.
У Старажытнай Грэцыі ўжо існавала вялікая разнастайнасць відаў спорту. Найбольшае развіццё атрымалі розныя віда барацьбы, бег, кіданне дыску і змаганне на калясніцах. Судзячы па гэтым спісе, ваенная культура і ваеннае мастацтва мелі прамыя адносіны да спорту ў Старажытнай Грэцыі (і не толькі тамака). Тамака жа кожныя чатыры гады праводзіліся Алімпійскія гульні — у маленькай вёсцы на Пелапанесе пад назвай Алімпія.
З часоў Старажытнай Грэцыі і па сённяшні дзень гісторыя спорту лёгка прасочваецца. З часам спорт станавіўся ўсё больш арганізаваным і рэгуляваным. З'яўляліся і фарміраваліся ўсе новыя віды і падвіды спорту, удакладнялася кіраўніцтва, спорт набываў традыцыі і прыхільнікаў.
Індустрыяльная рэвалюцыя і масавая вытворчасць прывялі да таго, што ў вялікай колькасці людзей стаў з'яўляцца вольны час, што прывяло да масавасці спорту — больш людзей жадала і магло зрабіць спорт часткай свайго жыцця, займаючыся спортам напроста або прысвячаючы свой вольны час назіранням за спартыўнымі змаганнямі. Гэтыя тэндэнцыі атрымалі яшчэ большае развіццё з з'яўленнем СМІ і глабальных камунікацый. Спорт стаў прафесійным, што яшчэ больш павялічыла яго папулярнасць.
Спартыўныя паводзіны
Спартыўныя паводзіны з'яўляецца імкненнем да сумленнай гульні fair play, ветлівасці да таварышчаў па камандзе і праціўнікаў, добрых этычных паводзінаў і ласкавасць пры перамозе або паразе. Спартыўныя паводзіны з'яўляецца імкненнем да маральнага задавальнення ад удзелу ў спаборніцтвах, бо згодна са словамі заснавальніка сучаснага алімпійскага руху П'ера дэ Кубертэна, галоўным павінна быць не перамога, а ўдзел.
Зман
Асноўнымі прынцыпамі спорту з'яўляецца тое, што вынік не павінен быць прадвызначаным да пачатку спаборніцтваў і што ўсе ўдзельнікі спаборніцтваў павінны мець роўныя магчымасці да перамогі. Дзеля забеспячэння гэтых слупавых правілаў сумленнай гульні існуюць правілы, аднак удзельнікі могуць парушыць гэтыя правілы дзеля атрымання перавагі над супернікамі.
Адным з самых вядомых спосабаў несумленнай гульні ў спорце з'яўляецца гульня ў букмекерскіх канторах, калі спартсмены могуць свядома забяспечыць паводле дамоўленасці неабходны вынік дзеля атрымання пераможных грошаў у букмекераў. Акрамя таго, спартсмены ці спартыўныя функцыянеры могуць праз хабар арбітру ці суддзі забяспечыць неабходны зыход спартыўнага спаборніцтва.