cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skinny Puppy
Іх гісторыя пачалася ў канадскім горадзе Ванкуверы, штат Брытанская Калумбія, улетку 1983 года. Менавіта тады са складу маладой мясцовай каманды Images in Vogue выйшлі два ўдзельніка: барабаншчык Кевін Кі (cEVIN Key; сапраўднае імя Kevin Crompton) і вакаліст Нівек Огр (Nivek Ogre; сапраўднае імя Kevin Ogilvie). У 1984 годзе з прадусарам Дэвидам Огілві (David «Rave» Ogilvie) была запісана касета «Back & Forth». З ім гурт працаваў над цэлым шэрагам спробавых запісаў, у тым ліку і над першым ЕР «Remission». Гэты міні-дыск быў апублікаваны на лэйбле Nettwerk, з якім Skinny Puppy падпісалі кантракт на выпуск двух альбомаў. ЕР «Remission» прыцягнуў да дуэта ўвагу брусельскага лэйбла Play It Again Sam Records, які ўзяўся за распаўсюджанне іх запісаў ў Еўропе. У 1985 годзе Skinny Puppy пашырыліся да трыа: да гурта далучыўся клавішнік і праграміст Вільгельм Шродар (Wilhelm Schroeder), ён жа Біл Ліб. У кастрычніку 1985 года разам з новым удзельнікам Skinny Puppy запісалі свой поўнафарматны дэбют «Bites». Улетку 1986 года Вільгельм Шродар вырашыў пакінуць гурт і заняцца сольнай кар'ерай. Яго месца заняў былы ўдзельнік Psyche Дуэйн Гётэл (Dwayne Goettel), які пасля аказаў значны ўнёсак і ў папаўненне рэпертуару Skinny Puppy. Ён прымаў удзел у запісе другога альбома «Mind: The Perpetual Intercourse», апублікаванага ў верасні 1986 года. Больш за ўсё аматараў знайшлося ў першага сінгла «Dig It», які фінішаваў у Тор 10 танцавальнага чарта часопіса «Rolling Stone».
Ужо ўвосень 1987 года выйшаў трэці лонг-плэй «Cleanse, Fold and Manipulate», пасля якога Skinny Puppy перарос статус культавага і андэграўнднага, што пацвердзіла хвалебная рэцэнзія на старонках аднаго з вядучых амерыканскіх часопісаў «People». Аглядальнік выдання, у прыватнасці, адзначаў: «Skinny Puppy ствараюць, па іх уласным вызначэнні, аўдыёскульптуру. Тое, што яны граюць, можна называць па-рознаму, напрыклад, вар'яцтвам. Дзіўныя хаатычныя гукі і далёкае рэха сутыкаюцца, рэзаніруюць і адскокваюць рыкашэтам, раз-пораз завязваюцца невыразныя дыялогі, быццам у пакой далятаюць гукі тэлевізара, што працуе ў суседнім нумары. Гэта нагадвае вандраванне па закавулках начнога кашмару».
Спіс аб’ектаў PGC (951001—952000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (951001—952000)
Тыфлінгі
Тыфлінгі (англ. tiefling) — у гульнях Dungeons&Dragons, а таксама ў літаратуры па іх матывах — фантастычная раса, якія ўтварылася праз скрыжаванне людзей і дэманаў. Часта іх называюць «адзначаныя планамі» — як і ўсе астатнія гібрыдныя расы, якія нарадзіліся ад суполення людзей і знешніх істот (багоў, дэманаў, духаў і інш). У спадчыну тыфлінгу перадаецца «злая» дэманічная кроў, яны носяць праклён дэманскай крыві, большасць з іх — цынічныя адзіноткі і бадзягі, але сустракаюцца і носьбіты добрага светапогляду, якія здолелі перасіліць сваю прыроду. Многія тыфлінгі адрозніваюцца прывабнасцю, дапоўненай, аднак, дэманічнымі рысамі — рожкамі на галаве, доўгімі хвастамі, чырвонай скурай. Людзі з большасці ставяцца да тыфлінгаў з падазронасцю і ксенафобіяй.
Тыфлінгі — нашчадкі шляхетных родаў імперыі Баэл Турат, якія ўступілі ў сувязі з дэманамі. Імперыя загінула ў войнах з Аркозіяй, а тыфлінгі сталі вандроўнікамі без пастаяннай радзімы. Тым не менш, яны лічаць Нэвэрвінтэр сваёй краінай, і многія гатовыя абараняць яе — не толькі дзеля таго, каб захаваць свой дом, але каб набыць давер у вачах мясцовага насельніцтва. Тыфлінгі могуць мець дзяцей ад сумесных шлюбаў з людзьмі, але нашчадкам дастанецца ў спадчыну той жа праклён дэманічнай крыві.
Турбінка
Ту́рбінка (, Турбинка) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Асавецкага сельсавета.
Выганічы
Назву Вы́ганічы маюць:
Трамлен
Трамле́н (Tromelin) — востраў у Індыйскім акіяне, частка Маскарэнскага архіпелага. Адначасова ўваходзіць у склад Французскіх Паўднёвых і Антарктычных тэрыторый і дзяржавы Маўрыкій, але фактычна кантралюецца Францыяй. На Трамлен прад'яўляюць правы Сейшэльскія Астравы.
Плошча - 0,8 км². На востраве працуе французская метэаралагічная станцыя.
Геаграфія і прырода
Востраў Трамлен знаходзіцца ў паўднёва-заходняй частцы Індыйскага акіяна ў 564 км на паўночны захад ад Рэюньёна, у 8851 км ад Парыжа, сталіцы Францыі. Даўжыня - 1,66 км. Найбольшая шырыня - 705 м. Мае каралавае паходжанне. Паверхня нізкая. Найвышэйшы пункт дасягае 7 м над узроўнем акіяна. Бераг пясчаны, у атачэнні кола каралавага рыфа. На востраве няма гаваняў, прыдатных для вялікіх суднаў, таму падыход з мора абмежаваны.
Клімат трапічны пасатны. Сярэдняя тэмпература на працягу года трымаецца каля 25°C — 30°C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў — 558,8 мм.
Большая частка сушы пакрыта хмызнякамі, сярод якіх дамінуе вечназялёная кветкавая расліна Heliotropium foertherianum. Трамлен прызнаны тэрыторыяй, важнай для рэдкіх марскіх птушак, якія спыняюцца на яго берагах. Дзякуючы ізаляванасці і мінімальнаму ўплыву чалавека востраў з'яўляецца натуральным біялагічным заказнікам.
Гісторыя
Французскія мараплаўцы адкрылі Трамлен у 1722 г. Першапачаткова ён зваўся Іль-дэ-Сабль. У 1761 г. каля яго берагоў пацярпеў крушэнне карабель "Утыль", які перавозіў рабоў з Мадагаскара на Маўрыкій. Каманда здолела выратавацца і вярнулася на самаробным грабным судне на Мадагаскар. Аднак на востраве засталіся 60 рабоў. Яны лічыліся загінулымі, паколькі не мелі сродкаў для выжывання. У 1776 г. французскі капітан Б. Трамлен, ад імя якога паходзіць сучасная назва вострава, на ваенным караблі "Дафін" здолеў з вялікімі цяжкасцям падысці блізка да рыфа і высадзіцца на бераг. На востраве яго каманда сустрэла 7 жанчын і маленькае немаўля — рэшткі тых рабоў, хто застаўся ў жывых. Яны былі эвакуяваны на Маўрыкій.
У XIX ст. востраў Трамлен быў фармальна далучаны да каланіяльных валоданняў Францыі і Вялікабрытаніі. У 1954 г. Вялікабрытанія дала дазвол французскаму ўраду на адкрыццё метэаралагічнай станцыі. У 1955 г. Францыя ўключыла востраў у склад Паўднёвых і Антарктычных тэрыторый. У 1959 г. урад Маўрыкія абвясціў, што лічыць Трамлен часткай сваіх валоданняў. Пасля набыцця незалежнасці Маўрыкія ў 1968 г. Трамлен фактычна ператварыўся ў спрэчную тэрыторыю. У 1976 г. правы на востраў таксама прад'явілі Сейшэльскія Астравы. У 2010 г. французскі і маўрыкійскі ўрады дасягнулі пагаднення аб сумесным кіраванні.
Сетумаа
Сетумаа (Setomaa, Setumaa) — гістарычная вобласць пасялення народа сету, у літаральным перакладзе «зямля сету». Падзелена адміністрацыйна на дзве часткі: адна частка знаходзяцца ў Эстоніі (у паветах Пылвамаа і Вырумаа), іншая знаходзіцца ў Пячорскім раёне Пскоўскай вобласці на тэрыторыі Расійскай Федэрацыі.
Паводле Тартускага мірнага дагавора паміж Эстоніяй і Савецкай Расіяй ад 2 лютага 1920 года, увесь Пячорскі край (заходняя частка Пскоўскага павета) адышоў да Эстоніі. З Сетумаа ўтварылі павет з назвай Петсерымаа (Пячорскі павет), павятовым цэнтрам сталі Пячоры (Petseri).
23 жніўня 1944 года была створана Пскоўская вобласць. 16 студзеня 1945 года аднабаковым указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета РСФСР у яе ўвайшоў Пячорскі раён, арганізаваны з 8 воласцей і г. Пячоры, якія ўваходзілі раней у склад Эстоніі. Мяжа паміж РСФСР і Эстонскай ССР падзяліла Сетумаа напалам.
Верхні Млынок
Ве́рхні Млыно́к (, Верхний Млынок) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барбароўскага сельсавета.
Джо Джогія
Джо Джогія (сапр. Шайлеш Джогія) (Shailesh Jogia; нар., Англія) — англійскі дыскваліфікаваны прафесійны гулец у снукер.
Хлодвіг IV
Хлодвіг IV (Clovis IV, Chlodowech IV;  — сакавік ) — кароль франкаў, кіраваў у 691 — 695, з дынастыі Меравінгаў. Сын Тэадорыха III і Храдэхільды (Клацільды). Імя Хлодвіг перакладаецца з франкскай як «Праслаўлены ў баях».
Біяграфія
Стаўленік маярдома Піпіна Герыстальскага. Стаў спадчыннікам бацькі ва ўсіх трох каралеўствах — Нейстрыі, Аўстразіі і Бургундыі — калі быў яшчэ дзіцем, ва ўзросце дзевяці гадоў. Хоць Хлодвіг IV называецца «каралём франкаў», ён, як адзін з т.зв. лянівых каралёў, у рэчаіснасці быў усяго толькі марыянеткай у руках Піпіна. Лічыўся каралём чатыры гады і памёр у сакавіку 695 года, ледзь дасягнуўшы сямнаццаці гадоў.
Лох-Лохі
Лох-Лохі (Loch Lochy, Loch Lochaidh) — прэснаводнае возера ў Шатландыі. Размешчана ў даліне Глен-Мор, вобласць Хайленд. Праз возера праходзіць Каледонскі канал.
Горная (Мазырскі раён)
Го́рная (, Горная) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барбароўскага сельсавета.
Да 30 ліпеня 1964 года вёска мела назву Капліца.
Царква Святой Тройцы (Храстоўле)
Свята-Троіцкая царква (Cerkev Svete Trojice) — храм у в. Храстоўле абшчыны, , Славенія.
Ёсць дзве гіпотэзы паходжання храма. Паводле першай, гэта раманская царква 12-га стагоддзя. Паводле другой, гэта прыклад істрыйскі варыянт ранняй венецыянскай архітэктуры эпохі Адраджэння 15-га стагоддзя. Царква стаіць за сцяной, якую мясцовыя жыхары пабудавалі, каб абараніць сябе ад у 16-м стагоддзі. Прыклады такіх абарончых збудаванняў знаходзяцца на ўсёй тэрыторыі рассялення славенцаў і называюцца «табар» (tabor).
Гісторыя
Царква і сцены былі пабудаваныя на голай скале і па гэтай прычыне не маюць глыбокіх падмуркаў. Царква пабудавана ў асноўным з каменя, як гэта характэрна для ўсёй прыбярэжнай вобласці. Камяні не былі цалкам пакрытыя ў вонкавы пласт тынкоўкі, і, такім чынам, можна ўбачыць, як была пабудавана царква. Можна бачыць, што верхняя частка шпілю царквы была перабудавана ў нейкі момант, хоць і не вядома прычына гэтага. Царква ўвянчаная пліткай з тоўстых пласцін. Гэта характэрна для старых дахаў ў Міжземнаморскім рэгіёне.
Царква мае абмежаваную колькасць вакон з-за мясцовых умоў надвор'я. Улетку пакой з маленькім акном быў абаронены ад сонца, а зімой ён быў абаронены ад. З-за маленькай колькасці вокнаў, унутры царквы, аднак, вельмі цёмна. У 1896 годзе была выбітая дзірка ў паўночнай сцяне, каб стварыць новае акно, але, на жаль, некаторыя фрэскі ў царкве былі разбураны ў той самы час.
Нягледзячы на адсутнасць вокнаў, царква, тым не менш раней была лепш асветлена, чым цяпер. Гэта вынік таго магутнага вонкавай сцяны, якая рабуе царквы большую частку свайго святла.
З-за сваёй вышыні, царква класіфікуецца як шматузроўневая царква. Царква ў Храстоўле адрозніваецца ад усіх іншых паломніцкіх цэркваў у тым, што яе званіца знаходзіцца на заходнім баку, і ў тым, што ўсе іншыя паломніцкія царквы маюць невялікія драўляныя вежы.
Царква 11,7 метраў у даўжыню і 6,05 метра ў шырыню і, такім чынам, гэта адна з самых маленькіх цэркваў у вобласці. Па велічыні яна нават не дасягае сярэдняй вясковай царквы.
З'яўленне ўсходняга ўваходу ў царкву, як мы яго ведаем сёння, датуецца прыкладна 1776 годам. Арыгінальны ўваход быў, верагодна, побач са званіцай.
Інтэр'ер
Царква была ўпрыгожаная гатычнымі фрэскамі, які скончыў сваю працу 13 ліпеня 1490 года. Некаторыя з выяў уключаюць у сябе літары глаголіцы. з гэтых фрэсак. Яны былі выяўленыя ў 1949 годзе пад тоўстым пластом тынкоўкі акадэмічным скульптарам.
Вонкавая сценка
Царква, верагодна, быў пабудаваны са сцяной, але яна была ўзмоцнена Леандрам Заротусам. Яе шырыня дасягае 8 метраў, а асноўным матэрыялам з'яўляецца вапняк. Цяжка вызначыць, калі менавіта была пабудавана сцяна, але мяркуецца, што яна была пабудавана прыкладна ў канцы 15-га стагоддзя, таму, безумоўна, пазней, чым сам храм. Сцяна акружае ўвесь будынак, і толькі званіца з яго крыжом выглядаць па-над ёю. Яна была пабудавана ў якасці ахоўнай меры супраць туркаў і мае форму няправільнага прамавугольніка. Маюцца дзве вежы па кутах. Адна стаіць на паўночным усходзе, іншая абараняе уваход з боку вёскі. Два памосты для лучнікаў могуць быць прызнаныя ў вежах; сцены, верагодна, у нейкі момант былі вышэй, таму магчыма размясціць тры шэрагі лучнікаў на іх. Быў таксама балкон над уязнымі варотамі, з якіх можна было абараніць царкву, кідаючы камяні або ліць кіпень на нападаючых.
Фенланд
Фенланд, Фенскія балоты (The Fens) — натуральна забалочаны рэгіён ва ўсходняй Англіі. Большасць балот было асушана некалькі стагоддзяў таму, мясцовасць уяўляе сабой размешчаную ніжэй за ўзровень мора раўніну (да −4 м над узроўнем мора), агульная плошча каля 3900 км². Каля паловы ўрадлівыя глебы.
Грампіянскія горы
Грампіянскія горы, Грампіяны — адзін з трох галоўных горных хрыбтоў Шатландыі, які займае паўднёва-ўсходнюю частку Паўночна-Шатландскага накагор'я. Грампіянскія горы — самыя высокія горы Вялікабрытаніі. У гарах знаходзяцца дзве найвышэйшыя вяршыні Вялікабрытаніі — Бен-Невіс (1344 метра) і Бен-Макдуі (1309 метраў). Горы складаюцца з граніту, гнейсу, сланцаў, мармуру і кварцыту. На паўночным захадзе аддзеленыя ад Паўночна-Заходняга нагор'я (англ. Northwest Highlands) вузкай далінай Глен-Мор з глыбокімі вузкімі азёрамі Лох-Нес, Лох-Лохі.
Гугаберт (граф палаца)
Гугаберт (Хугаберт, Гугабер; Hugobert; каля 645 — каля 698) — сенешаль караля Франкскай дзяржавы Хлодвіга IV (у 693 годзе), пфальцграф караля Хільдэберта III (з 697 года да смерці). Абодва гэтыя каралі былі стаўленікамі магутнага маярдома Піпіна Герыстальскага.
Жонка і дзеці
Яго жонкай, верагодна, была Ірміна д’Эран (памерла раней 710) ці яе сястра. Іх нашчадкі называліся Гугаберцідамі.
Гугаберт быў бацькам жонкі Піпіна Герыстальскага, каралевы Плектруды.
Акрамя таго, як верагодны муж Ірміны д’Эран, ён з’яўляўся бацькам:
Таксама Гугаберт, меркавана, з’яўляецца бацькам яшчэ дваіх дзяцей:
Красная Горка (Мазырскі раён)
Кра́сная Го́рка (, Красная Горка) — пасёлак у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барбароўскага сельсавета.
Бернарду Са-да-Бандэйра
Берна́рду Са-да-Бандэ́йра (Bernardo de Sá Nogueira de Figueiredo, marquês de Sá da Bandeira, //;, Сантарэн, — , Лісабон) — партугальскі дзяржаўны дзеяч, маркіз.
У 1820 годзе далучыўся да рэвалюцыянераў; у 1823 годзе выступіў абаронцам канстытуцыі і пасля трыўмфу абсалютызму вымушаны быў бегчы за мяжу.
Калі дон Педру дараваў хартыю, Са-да-Бандэйра вярнуўся ў Партугалію, дзе заняў пасаду марскога міністра. У 1836 годзе ён узначаліў паўстанне супраць герцага Сальданьі, з-за чаго быў пазбаўлены усіх пасад, але пасля ўсеагульнай амністыі адноўлены ў правах. Пазней некалькі разоў быў міністрам і два разы прэзідэнтам савета міністраў.
Жырмуны (значэнні)
Назву Жырмуны маюць:
Ніжні Млынок
Ні́жні Млыно́к (, Нижний Млынок) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барбароўскага сельсавета.
Даніэль Карвахаль
Даніэль Карвахаль (Daniel Carvajal; нар., , Іспанія) — іспанскі футбаліст, абаронца мадрыдскага «Рэала» і нацыянальнай зборнай Іспаніі.
Кар’ера
11 ліпеня 2012 года пасля няўдалай спробы зачапіцца за месца асноўнага іграка «Рэала», Карвахаль падпісаў кантракт на пяць гадоў з нямецкім клубам «Баер». Сума трансферу склала 5 млн еўра. У новым клубе адразу стаў асноўным іграком на правым флангу абароны нямецкай каманды. На працягу сезону адыграў за каманду з Леверкузена 32 матчы ў нацыянальным чэмпіянаце.
3 чэрвеня 2013 года стаў першым набыццём мадрыдскага «Рэала» ў летнім міжсезонні. Каралеўскі клуб выкупіў правы на свайго выхаванца, скарыстаўшыся опцыяй вярнуць іграка за фіксаваную плату, прапісанай у дамове, паводле якой Даніэль годам раней перайшоў у «Баер». Дэбютаваў у складзе мадрыдскага клуба 18 жніўня 2013 года ў пераможным матчы супраць «Рэал Бетыса» (2:1).
Дасягненні
«Рэал»:
Іспанія:
Красамай (ручай)
Даўжыня 4 км. Выцякае з возера Красамай за 3,7 км на паўночны захад, вусце за 1 км на поўнач ад вёскі Красамай.
Лаўрыха
Даўжыня ракі 21 км. Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,6 м/км. Плошча вадазбору 128 км². Пачынаецца з сеткі меліярацыйных каналаў прыкладна за 1,8 км на паўднёвы захад ад вёскі Слабодка Мядзельскага раёна. Упадае ў Галбіцу за 1,7 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Гліншчына Пастаўскага раёна. Рэчышча каналізаванае ў сярэднім цячэнні. Рака прымае сцёк з ручаёў і меліярацыйных каналаў.
У басейне ракі азёры Каменскае, Казлоўскае, Жуцінскае, Доўгае.
Веспасій
Веспасій (Vespasius) — легендарны князь Полацка (у сазе Палціскі), які згадваецца Саксонам Граматыкам у сувязі з паходам дацкага караля Фродзі І у Падзвінне.
Паводле легенды, выкладзенай Саксонам, Фрода пасля перамогі над Транонам падышоў да Полацка і зразумеў, што сілай узяць горад не атрымаецца. Тады Фрода пайшоў на хітрасць — распусціў пагалоску пра сваю смерць і нават арганізаваў свае пахаванне, сам пры гэтым таемна хаваўся з невялікай колькасцю давераных паплечнікаў. Веспасій, даведаўшыся пра ўяўную смерць Фрода, аслабіў пільнасць і абарону горада. Фрода выкарыстаў бесклапотнасць русаў, пранік у горад са сваімі людзьмі, забіў Веспасія падчас балю і гульняў, і авалодаў горадам.
Агалега
Агале́га — архіпелаг на захадзе Індыйскага акіяна. Уваходзіць у склад дзяржавы Маўрыкій. Плошча - 24 км². Насельніцтва (2011 г.) - 289 чал.
Геаграфія і прырода
Архіпелаг Агалега знаходзіцца ў 1079 км на поўнач ад Порт-Луі, сталіцы Маўрыкія. Складаецца з 2 астравоў каралавага паходжання — Паўночнага (15 км²) і Паўднёвага (9 км²). Даўжыня самага вялікага Паўночнага вострава складае 12,25 км, найбольшая шырыня — 1,74 км. Даўжыня Паўднёвага вострава — 6,64 км, найбольшая шырыня — 3,63 км.
Абодвы астравы нізкія, з пясчанай паверхняй. Найвышэйшы пункт — 4 м. Вапняковыя глебы добра ўсмктваюць вільгаць, таму сталых паверхневых вадацёкаў няма. Запасы прэснай вады назапашваюцца ў невялікіх падземных карставых пустэчах. Большая частка сушы пакрыта хмызнякамі і невысокімі дрэвамі. Фаўна прадстаўлена марскімі птушкамі, чарапахамі, крабамі, яшчаркамі.
Гісторыя
Архіпелаг Агалега быў адкрыты ў пачатку XVI стагоддзя партугальскімі мараплаўцамі. У канцы XVIII - XIX ст. наведваўся піратамі. У 1827 г. французскія прадпрымальнікі арганізавалі на ім плантацыі какосавай пальмы. Для працы на архіпелаг увозіліся рабы з Мадагаскара і Мадраса. Згодна мясцовым легендам, сярод іх была малагасійская прынцэса.
У 1835 г. рабства было фармальна адменена, аднак былыя рабы знаходзіліся ў залежным становішчы да 1846 г. Брытанскія ўлады таксама высаджвалі на астравах вязняў, вызваленых з рабагандлёвых караблёў, што працягвалі курсаваць паміж Афрыкай, Блізкім Усходам і Індыяй. У 1973 г. на Агалега апынулася некалькі сем'яў ілуа з архіпелага Чагас.
У 1968 г. архіпелаг Агалега ўвайшоў у склад незалежнай дзяржавы Маўрыкій. Тэрыторыя астравоў была перададзена ўрадам у манапольную эксплуатацыю дзяржаўнай кампаніі IDOC.
Інфраструктура
Архіпелаг Агалега населены крэоламі — нашчадкамі еўрапейцаў і чарнаскурых афрыканскіх рабоў. Яны размаўляюць на мясцовым крэольскім дыялекце французскай мовы.
Найбуйнейшае паселішча Вансак знаходзіцца на Паўночным востраве. Тут ёсць невялікі аэрапорт, школа, касцёл і шпіталь. На поўначы вострава пабудавана сучасная прыстань, якая можа прымаць гандлёвыя і пасажырскія судны сярэдніх памераў. Адміністрацыйны цэнтр месціцца ў паселішчы Сант-Рыта на Паўднёвым востраве.
Насельнікі архіпелага Агалега заняты пераважна рыбалоўствам і земляробствам. Абедзве гэтыя галіны накіраваны на ўнутранае спажыванне. Турызм пакуль не мае істотнага значэння з-за аддаленасці астравоў ад Маўрыкія і манаполіі на пасажырскія перавозкі. На архіпелаге Агалега амаль не распаўсюджаны грашовыя адносіны. Існуе ўсяго 2 крамы, у якіх расплочваюцца ваўчарамі мясцовай адміністрацыі. Адміністрацыйны бюджэт фарміруецца дзяржаўнай кампаніяй IDOC.
Палтэс
Палтэс — легендарны канунг, які, паводле, правіў Палтэск'юбаргам (Полацкам). Болей звестак пра яго не знойдзена.
Ордэн Герояў Нябеснай Сотні
О́рдэн Геро́яў Нябе́снай Со́тні (Орден Героїв Небесної Сотні) — дзяржаўная ўзнагарода Украіны для адзначэння асоб «за грамадзянскую мужнасць, патрыятызм, адстойванне канстытуцыйных асноваў дэмакратыі, правоў і свабод чалавека, актыўную дабрачынную, гуманістычную, грамадскую дзейнасць ва Украіне, самаадданае служэнне ўкраінскаму народу, выяўленыя пад час Рэвалюцыі годнасці (лістапад 2013 года — люты 2014 года), іншых падзей, звязаных з абаронай незалежнасці, суверэнітэту і тэрытарыяльнай цэласнасці Украіны».
Апісанне
Знак ордэна вырабляецца са серабра і мае форму прамога раўнабаковага крыжа з аднолькавымі асновамі на яго канцах (крыж-патэнт). Крыж пакрыты паўпразрыстай блакітнай эмаллю, са срэбнай аблямоўкай па перыметру. У цэнтры крыжа — выява нябёснага воіна ў даспехах з мячом і шчытом. Усе выявы рэльефныя. На адваротным баку ордэна размешчаны надпіс рэльефнымі літарамі «СВОБОДА ТА ГІДНІСТЬ» і выгравіраваны нумар знаку.
Памер крыжа паміж супрацьлеглымі канцамі — 36 мм. З дапамогай кальца з вушкам ордэн злучаецца з прамавугольнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай блакітнага колеру з жоўтай паласой пасярэдзіне. Шырыня стужкі — 28 мм, шырына паласы — 3 мм. Памеры калодкі: вышыня — 45 мм, шырыня — 28 мм.
Узнагароджанне
Ордэн зацверджаны законам Вярхоўнай Рады Украіны 1 ліпеня 2014 года. Статут і выгляд ордэна зацверджаны ўказам прэзідэнта Украіны Пятра Парашэнкі 3 лістапада 2014 года.
Адзінае пакуль узнагароджанне ордэнам адбылося 27 лістапада 2014 года. Усе асобы былі ўзнагароджаны пасмяротна.
Серджа Матарэла
Се́рджа Матарэ́ла (Sergio Mattarella; нар. г., Палерма, Сіцылія) — італьянскі юрыст і палітык, член шасці складаў ўрада Італіі ў 1987—1990 і 1998—2001 гадах, член Канстытуцыйнага суда Італіі (2011—2015), Прэзідэнт Італіі (з 2015).
Ён скончыў юрыдычны факультэт Рымскага універсітэта Ла Сапіенца, пазней выкладаў права ў Палермскім ўніверсітэце.
Пачаў палітычную дзейнасць у Хрысціянска-дэмакратычнай партыі. У 1983 годзе ён быў упершыню абраны ў Палаты дэпутатаў.
З 1987 па 1989 ён быў міністрам па сувязях з парламентам у ўрадах Джавані Горыа і Чырыака Дэ Міта. Праз год узначаліў Міністэрства адукацыі ў шостым ўрадзе Джуліа Андрэоці. У 1990–1992 ён займаў пасаду намесніка сакратара Нацыянальнага савета Хрысціянска-дэмакратычнай партыі, пазней у 1994 годзе ён узначальваў партыйную газету Il Popolo.
Належаў да партыі «Стакротка: Дэмакратыя — гэта свабода», а ў 2007 годзе далучыўся да Дэмакратычнай партыі. 5 кастрычніка 2011 года парламент прызначыў яго суддзёй Канстытуцыйнага суда.
Прэзідэнт Італіі з 3 лютага 2015 года, ён атрымаў сямігадовы мандат. Пераабраны на пасаду парламентам краіны 29 студзеня 2022 года.
Лох-Нес
Лох-Нес (Loch Ness, Loch Nis) — прэснаводнае возера ў Шатландыі, распасціраецца на 37 км на паўднёвы захад ад Інвернеса.
Лох-Нес — самы вялікі вадаём на працягу геалагічнага разлома Грэйт-Глен, які праходзіць з поўначы на поўдзень ад Інвернеса да Форт-Уільяма. Возера з'яўляецца часткай Каледонскага канала, які злучае заходняе і ўсходняе марскія ўзбярэжжы Шатландыі.
Лох-Нес займае другое месца па плошчы воднай паверхні сярод азёр Шатландыі: яна складае 65.4 км². Па аб'ёме вады яно займае першае месца. Максімальная глыбіня гэтага возера складае 230 м.
Перадавы (Мазырскі раён)
Перадавы́ (, Передовый) — пасёлак у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барбароўскага сельсавета.
Матэвуш Ліпскі
Матэвуш Ліпскі O.S.B.M. (Mateusz Lipski;,  — , ) — грэка-, а пасля рымска-каталіцкі дзеяч, біскуп.
Біяграфія
Уступіў у Ордэн базыльянаў, быў беларускім архідыяканам. Пасля смерці Бажымоўскага прызначаны Якубам Дадэркам насуперак волі Станіслава Богуша-Сестранцэвіча дапаможным біскупам мінскім. Намінаваны тытуларным біскупам Аўрэлёпальскім. 25 лютага 1831 г. прызначаны менскім біскупам. Час яго кіравання — час пачатку масавых рэпрэсій расійскага ўрада супраць каталіцкага касцёла, што было выклікана паўстаннем 1830—1831. Пахаваны ў Мінску ў Касцёле Узвышэння Святога Крыжа на Кальварыі пад алтаром з правага боку ад уваходу, дзе пастаўлены помнік з адпаведным надпісам: ''Mateusz Lipski Biskup dyecezyi Mińskiej ur. 21 Wrzesnia 1770 roku um 21 Listopada 1839 roku''.
Іжорская мова
Мова хутка знікае — паводле апошніх вынікаў перапісаў насельніцтва па Расіі іжорскую мову роднай лічылі толькі 123 чалавекі з прыкладна 500—1000 прадстаўнікоў народу іжора.
Уключана ў Атлас знікаючых моў паводле версіі ЮНЕСКА.
Гісторыя
Зараз носьбіты іжорскай мовы жывуць у некалькіх вёсках Кінгісепскага і часткова Ламаносаўскага раёнаў Ленінградскай вобласці. Раней носьбіты мовы жылі і ў іншых мясцінах Ламаносаўскага раёна і ў Гатчынскім раёне вобласці, а ў пачатку 19 ст. займалі амаль усю заходнюю палову сучаснай Ленінградскай вобласці.
Развіццё мовы цесна звязанае з іншымі прыбалтыйска-фінскімі мовамі — іжорская мова вельмі блізкая да паўднёвых гаворак фінскай мовы, таксама мова значна паўплывала на гаворкі фінаў, што пражываюць або пражывалі ў сучаснай Ленінградскай вобласці.
Пісьмовасць
Першая пісьмовасць для іжорскай мовы была створана ў 1932 годзе і базавалася на лацінскай аснове. Раней мова пісьмовасці не мела. У гэтыя часы вялося актыўнае ыданне літаратуры па-іжорску, а ў месцах кампактнага пражывання іжоры частка афіцыйнага дакументаабароту таксама вялося па-іжорску.
Версія іжорскага алфавіта 1932 года, распрацаваная групай В. І. Юнуса, праз некаторы час прызнана няўдалай спробай, бо ўжыванне ў школах паказала, што сойкінскі дыялект, абраны базавым пры распрацоўцы алфавіту, быў незразумелы дзецям — носьбітам ніжнялужскага дыялекту.
У 1936 годзе алфавіт рэфармаваны, а ў 1938 годзе іжорскамоўнае выдавецтва, іжорскамоўная адукацыя і іжорскія нацыянальныя сельсаветы былі скасаваны.
Дыялекты
У іжорскай мове выдзяляюцца 4 дыялекты, 2 з якіх ужо вымерлі і носьбітаў.
Піпініды
Піпініды (Pépinides, Pippinides, ад «Піпінаў») — франкская дынастыя.
Яе заснавальнікам лічыцца Арнульф Мецкі (пам. 641) — біскуп Меца.
Анзегізель Аўстразійскі (пам. паміж 657 і 679) — сын Арнульфа Мецкага — быў жанаты на Безе Андэнскай — дачцы Піпіна I з роду Піпінідаў. Такім чынам, Піпін II (Герыстальскі, Малады, Сярэдні, Тоўсты), сын Анзегізеля, быў унукам Піпіна I і нашчадкам двух родаў — Арнульфінгаў і Піпінідаў.
У Піпіна II была каханая — Альпаіда, ад якой нарадзіліся двое пазашлюбных сыноў:
Піпін II меў і жонку — Плектруду, — якая нарадзіла яму двух сыноў:
Плектруда была мачахай Карла Мартэла і Хільдэбранда Франкскага. Плектруда не любіла Карла, таму што лічыла, што той можа захапіць прастол у яе ўнукаў, аднаго з якіх, Тэадаальда (Тэўдальда), яна асабліва любіла. Плектруда загадала сваім войскам у 714 годзе кінуць Карла ў вязніцу, адкуль ён праз год збег. Пазней Карл Мартэл разбіў яе войскі і заняў Кёльн.
Карл здзейсніў мноства ўдалых паходаў супраць іншых германцаў, перамог армію Арабскага халіфата ў бітве пры Пуацье (732), атрымаў ад Папы Рымскага Рыгора III сан рымскага патрыцыя (ахоўніка Рыма).
У 737 годзе памёр законны кароль франкаў Тэадорых IV (Тэадорык, Тэадорых, Цьеры) з роду Меравінгаў, які быў узведзены на прастол у 721 годзе ў сямігадовым узросце. Тэадорых належаў, як і многія іншыя франкскія каралі гэтага часу, да ліку «лянівых каралёў». Тады ўжо даўно азначылася тэндэнцыя, калі ад імя каралёў кіравалі энергічныя маярдомы-Піпініды. Не быў выключэннем і Карл Мартэл. А пасля смерці караля Папа Рыгор III увогуле прапанаваў Карлу стаць каралём. Карл адмовіўся, аднак стаў кіраваць самастойна, не выбіраючы новага караля, і быў адзінаўладным кіраўніком франкскай дзяржавы чатыры гады, да канца жыцця, тытулуючыся «герцагам і князем франкаў». Рыгор III звяртаўся да яго ў лістах як да «віцэ-караля» ці «амаль караля».
Памёр Карл Мартэл 21 кастрычніка 741 года. Пахаваны ў абацтве Сен-Дэні.
Сыны Карла Мартэла — маярдомы Карламан і Піпін Кароткі (Піпін III) — абвясцілі ў 743 годзе каралём Хільдэрыка III. Хільдэрык III не прымаў удзелу ў дзяржаўных справах. Тым часам у 747 годзе Карламан здзяйсняе паломніцтва ў Рым да Папы Захарыя, а затым сыходзіць у манастыр і Піпін III становіцца аднаасобным маярдомам.
У 751 годзе са згоды Папы Стэфана III, пераемніка Захарыя, Хільдэрык быў зрынуты і разам са сваім сынам Тэадорыхам пастрыжаны ў манахі. Яны былі адпраўлены ў манастыр Сен-Бертэн (паводле іншых звестак — Хільдэрык — у Сент-Амер, а Тэадорых — у Сен-Вандэміль). У 755 годзе Хільдэрык памёр і быў названым «фальшывым каралём». Такім чынам, Хільдэрык III быў апошнім каралём роду Меравінгаў.
З 751 года да сваёй смерці ў 768 годзе каралём франкаў быў Піпін Кароткі.
Пачынаючы з яго сына — Карла Вялікага род сталі называць Каралінгамі (ад «Карл»). Да 987 года Франкскае каралеўства (Імперыю Карла Вялікага, Францыю) узначальвала гэта дынастыя.
Сустрэча Папы Рымскага Францыска і Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Кірыла
Сустрэча Папы Рымскага Францыска і патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Кірыла адбылася 12 лютага 2016 года ў аэрапорце Гаваны, сталіцы Кубы. Сустрэча такога ўзроўню стала першай за ўсю гісторыю рускай праваслаўнай і каталіцкай цэркваў, шэраг экспертаў і СМІ называюць яе гістарычнай.
Перадгісторыя
Раскол хрысціянскай царквы адбыўся ў 1054 годзе, пасля чаго канчаткова адбыўся яе падзел на Рымска-каталіцкую царкву на Захадзе з цэнтрам у Рыме і Праваслаўную — на Усходзе з цэнтрам у Канстанцінопалі. Падзел, выкліканы расколам, не пераадолены дагэтуль, нягледзячы на тое, што ў 1965 годзе ўзаемныя анафемы былі ўзаемна зняты на сустрэчы Папы Паўла VI і Усяленскага Патрыярха Афінагора I.
Руская праваслаўная царква, цяпер найбуйнейшая з Памесных праваслаўных цэркваў у свеце, дэ-факта аўтаномная ад Канстанцінопальскай з 1448 года. У 1589—1593 гадах Маскоўскія мітрапаліты атрымалі тытул патрыярхаў і фармальнае прызнанне аўтакефаліі ад усходніх патрыярхаў.
На Фларэнційскім саборы, які праходзіў з 1438 года, прысутнічалі Рымскі Папа Яўген IV і канстанцінопальскі патрыярх Іосіф II, а таксама прадстаяцель рускай царквы мітрапаліт Кіеўскі і ўсяе Русі Ісідар. Неўзабаве пасля сустрэчы Ісідар быў разжалаваны і ўзяты пад варту па загадзе Васіля II.
Асабістых сустрэч паміж главамі Рускай праваслаўнай царквы і Рымска-каталіцкай царквы раней не адбывалася. Падрыхтоўка да сустрэчы ў 2016 годзе ішла 20 гадоў. У 1996—1997 гадах вяліся перамовы пра арганізацыю сустрэчы патрыярха Алексія II і Папы Яна Паўла II, але яна не адбылася з-за наяўнасці праблем, па якіх бакам не ўдалося дасягнуць згоды. Перамовы пра магчымасць сустрэчы вяліся і з Папам Бенедыктам XVI да моманту яго сыходу ў адстаўку ў сакавіку 2013 года ; у 2006 годзе будучы патрыярх Кірыл у якасці старшыні знешніх царкоўных сувязяў Маскоўскага патрыярхата наведаў Рым, дзе сустрэўся з пантыфікам.
10 красавіка 2009 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка на сустрэчы з патрыярхам Кірылам у Маскве прапаноўваў сустрэчу Папы і Патрыярха ў Мінску. 8 мая намеснік старшыні Аддзела замежных царкоўных сувязяў Маскоўскага патрыярхата пратаіерэй Георгій Рабых у адказ на прапанову заявіў, што Рускай праваслаўнай царкве і Рымска-каталіцкай царкве не патрэбныя якія-небудзь пасярэднікі для вырашэння такіх пытанняў, у іх ёсць магчымасці для правядзення прамых узгадненняў па гэтай тэме.
У лістападзе 2014 года Папа Францыск, адказваючы на пытанне карэспандэнта ТАСС на борце самалёта пасля вяртання з паездкі ў Стамбул, дзе адбылася яго сустрэча з патрыярхам Канстанцінопальскім Варфаламеем I, заявіў, што гатовы сустрэцца з патрыярхам Кірылам у любым месцы і ў любы час.
Падрыхтоўка
Пра сустрэчу абодвума бакамі было абвешчана 5 лютага 2016 года, у гэты ж дзень было прынята канчатковае рашэнне правесці яе 12 лютага. Да гэтага моманту праходзілі рознага роду ўзгадненні, якія тычыліся даты, месца і зместу сустрэчы, у прыватнасці, прапанаванай да падпісання дэкларацыі, тэкст якой узгадняўся да позняга вечара 10 лютага і заняў 10 лістоў.
Сустрэча стала магчымай дзякуючы перакрыжаванню маршрутаў глаў цэркваў: патрыярх Кірыл прыляцеў у Гавану ў рамках турнэ па Лацінскай Амерыцы, Папа Рымскі Францыск зрабіў прыпынак у кубінскай сталіцы перад пачаткам пастырскага візіту ў Мексіку.
Для сустрэчы глаў цэркваў у аэрапорту Гаваны імя Хасэ Марці, які з'яўляецца галоўным міжнародным авіявузлом краіны, былі падрыхтаваны зала дзяржаўнага пратакола першага тэрмінала, а таксама прэс-зала.
Патрыярх Кірыл прыбыў у Гавану 11 лютага, Папа Рымскі Францыск — днём 12, незадоўга да пачатку сустрэчы.
Ход сустрэчы
Сустрэча пачалася ў 14:25 (UTC?5:00). Кірыл і Францыск, апранутыя ў звычайные аблачэнне, якое выкарыстоўваецца па-за набажэнствамі, пацалаваліся і разам сфатаграфаваліся, а затым размясціліся ў фатэлях, пастаўленых абапал ад драўлянага распяцця. Даволі хутка журналістаў папрасілі пакінуць залу. Як паведаміла італьянскае інфармацыйнае агенцтва агенцтва АНСА, першымі словамі Папы, звернутымі да патрыярха, былі «Нарэшце мы — браты», прадстаяцель РПЦ адказаў: «Цяпер усё лягчэй». «Відавочна, што гэта — божая воля», — сказаў Францыск.
Усяго сустрэча доўжылася больш за дзве гадзіны. Патрыярх і Папа абмеркавалі шэраг важных праблем, закрануўшы ганенні хрысціян на Блізкім Усходзе, ваенна-палітычнае супрацьстаянне і рэлігійны раскол ва Украіне, крызіс сям'і ў сучасным грамадстве. Таксама главы цэркваў гаварылі пра будучыню хрысціян, далейшае развіццё супрацоўніцтва РПЦ і каталіцкай царквы, магчымыя сумесныя праекты, у прыватнасці, пра абмен паломнікамі. Кірыл і Францыск гутарылі на родных мовах — рускай і іспанскай, пры дапамозе двух перакладчыкаў.
Таксама адбыўся абмен падарункамі: патрыярх падарыў Папе спіс Казанскай іконы Божай Маці і сваю кнігу «Свабода і адказнасць» на іспанскай мове, Францыск у сваю чаргу паднёс у дар Кірылу часціцу мошчаў свяціцеля Кірыла і чашу для прычасця.
Па выніках сустрэчы патрыярх і Папа ўрачыста падпісалі сумесную дэкларацыю, якая складаецца з 30 пунктаў.
Рэакцыя
Прадстаўнікі рэлігійнай супольнасці па ўсім свеце віталі сустрэчу глаў дзвюх цэркваў, адзначаючы яе важнасць і гістарычнае значэнне, прадстаўнікі каталіцкай і праваслаўнай цэркваў Расіі, Беларусі , Венгрыі , Канады , Польшчы , Сербіі , ЗША , краін Блізкага Усходу  і іншых дзяржаў.
Прэс-сакратар прэзідэнта Расіі Дзмітрый Пяскоў назваў сустрэчу Кірыла і Францыска ўзаемным крокам насустрач Расіі і Захаду.
Раман Лункін, вядучы навуковы супрацоўнік Інстытута Еўропы РАН, лічыць, што сустрэча, якая праходзіць на фоне блізкаўсходняга канфлікту, які суправаджаецца ганеннямі на хрысціян, ставіць мэтай вярнуць хрысціянства ў сусветную палітыку.
Беларускі палітолаг і гісторык рэлігіі Анатоль Сідарэвіч выказаў меркаванне, што гэта сустрэча можа паспрыяць візіту Папы Рымскага ў Беларусь, на які Руская праваслаўная царква дагэтуль не дае дазволу, патрабуючы ад Рыма адмовіцца ад празелітызму і уніі на сваёй «кананічнай тэрыторыі».
Прагрэс (Мазырскі раён)
Прагрэ́с (, Прогресс) — пасёлак у Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Барбароўскага сельсавета.
ФК Генгам
«Генгам» (Guingamp) — французскі футбольны клуб з горада Генгам. Заснаваны ў 1912 годзе. Двухразовы ўладальнік Кубка Францыі (2009, 2014). «Генгам» праводзіць свае хатнія матчы на стадыёне «Стад дзю Рудуру», які размяшчаецца ў межах горада. Прафесійны статус клуба з’яўляецца даволі нетыповым для камуны, дзе пражываюць толькі 7280 жыхароў. Пры гэтым клубны стадыён здольны змясціць больш за 18 тысяч гледачоў.
Клуб упершыню выйшаў у Лігу 1 (найвышэйшы дывізіён Францыі) у 1995 годзе. Пасля неаднаразова выбываў у ніжэйшыя дывізіёны, але ў 2013—2019 гадах зноў выступаў у Лізе 1. Акрамя перамогі ў Кубку Францыі, клуб таксама вядомы тым, што стаў клубам-«трамплінам» для такіх ігракоў як Дзідзье Драгба, Фларан Малуда, Фабрыс Абрыэль і Венсан Кандэла.
Антонаўка (Мазырскі раён)
Анто́наўка (, Антоновка) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Эніберг
Мыс Эніберг (Enniberg) — найвышэйшы вертыкальны скальны абрыў свету, самы паўночны пункт Фарэрскіх астравоў, размешчаны на востраве Віяй. Вышыня 754 метраў.
Бярозаўка (Мазырскі раён)
Бяро́заўка (, Берёзовка) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Францішак Янаўх
Франці́шак Янаўх (František Janouch, *, Ліса-над-Лабем, Чэхія) — чэшскі і шведскі ядзерны фізік, аўтар папулярных навуковых твораў. Доктар прыродных навук, кандыдат навук, доктар і прафесар двух украінскіх універсітэтаў. Заснавальнік і старшыня.
Біяграфія
Яшчэ падчас навучання ў сярэдняй школе ўступіў у 1948 годзе ў КПЧ.
Вышэйшую адукацыю атрымліваў у СССР, скончыў фізічны факультэт Ленінградскага ўніверсітэта. Пасля навучаўся ў аспірантуры, абараніў кандыдацкую дысертацыю ва ўніверсітэце імя Ламаносава ў Маскве.
Вярнуўшыся ў Чэхаславакію, быў загадчыкам аддзялення тэарэтычнай ядзернай фізікі Інстытуту ядзернай фізікі ў Ржэжы, старшынёй тамтэйшай арганізацыі КПЧ і дацэнтам матэматычна-фізічнага факультэта Карлавага ўніверсітэта ў Празе. Быў адным з заснавальнікам Еўрапейскага фізічнага таварыства і намеснікам яго выканаўчага сакратара.
У 1970 годзе па палітычных матывах быў звольнены з працы, і яму было забаронена выкладаць у Карлавым універсітэце. Пасля шматлікіх міжнародных пратэстаў атрымаў у 1974 дазвол на выезд за мяжу. Працаваў спярша ў інстытуце Нільса Бора ў Капенгагене, пасля прыняў прапанову Шведскай каралеўскай акадэміі навук стаць яе гасцюючым прафесарам. Пасля сканчэння прафесуры шведскія ўлады прапанавалі яму месца навуковага супрацоўніка ў Стакгольме. Чытаў лекцыі ў дзясятках універсітэтах краін Еўропы, ЗША і Азіі; у 1985 стаў прафесарам і сябрам рады навуковых радаў, а таксама пачаў выкладаць ва ўніверсітэце Гётэ ў Франкфурце.
У 1975 годзе быў пазбаўлены чэшскага грамадзянства, ад 1979 года грамадзянін Швецыі, у 1990 чэшскае грамадзянства яму вернутае.
У 1978 у Стакгольме стаў адным з сузаснавальнікаў Фонда Хартыі-77, якую ўзначальвае да цяперашняга часу.
У 1992 быў паслом Чэхаславакіі і кіраўніком чэшскай дэлегацыі на Хельсінкскай канферэнцыі. У 1996—2000 прадстаўляў Еўрапейскі Саюз у Кіеве як еўрапейскі намеснік кіраўніка праекту «Цэнтр навукі і тэхналогій ва Украіне».
У цяперашні час з'яўляецца старшынёй Фонда Хартыі-77, абраным сябрам сойму Акадэміі навук Чэхіі, сябрам навуковых радаў шэрагу інстытуцыяў. Выступае на публіцы, каментуе і публікуе, між іншага і папулярныя навуковыя артыкулы ў часопісе «Vesmír» (Сусвет). Апублікаваў каля сотні навуковых прац і некалькі сотняў навукова-папулярных і палемічных артыкулаў. Аўтар, суаўтар ці рэдактар некалькіх дзясяткаў кніг, апублікаваных у розных краінах.
Дачка Кацярына (*1964) — шведская пісьменніца, журналістка, жыве ў Стакгольме.
Парламенцкія выбары ў Латвіі (1995)
Выбары ў шосты Сейм Латвіі — другія выбары ў постсавецкі Шосты Сейм Латвіі, якія прайшлі 30 верасня і 1 кастрычніка 1995 года.
Саласпілс
Саласпілс (Salaspils) — горад у Латвіі, адміністрацыйны цэнтр Саласпілскага края. Размешчаны ў 18 км на паўднёвы ўсход ад Рыгі. Чыгуначная станцыя. Плошча 12 км². Насельніцтва — 18 тыс. жыхароў (2011).
Хаўер Эрнандэс Балькасар
Хаўер Эрнандэс Балькасар (Javier Hernández Balcázar; нар., Гвадалахара, Мексіка) — мексіканскі футбаліст, нападнік амерыканскага клуба «Лос-Анджэлес Гэлаксі» і нацыянальнай зборнай Мексікі, у якой рэгулярна ўдзельнічае на буйных міжнародных спаборніцтвах. Эрнандэс мае мянушку «Чычарыта» (Chicharito — гарошына), якая выкарыстоўваецца ў якасці надпісу на яго кашулі. З’яўляецца выхаванцам мексіканскага клуба «Гвадалахара».
Клубная
Эрнандэс пачаў выступаць за моладзевую каманду «Гвадалахары» ва ўзросце дзевяці гадоў. У 2006 годзе дэбютаваў за асноўную каманду «Гвадалахары» ў матчы Апертуры супраць клуба «Некакса». Пры ліку 3:0 ён выйшаў на замену Амару Брава на 87-й хвіліне матча, а ўжо праз пяць хвілін забіў чацвёрты гол сваёй каманды.
1 верасня 2014 года Эрнандэс перайшоў на правах арэнды ў мадрыдскі «Рэал», які атрымаў права выкупіць кантракт іграка ў канцы сезона. Дапамог «Рэалу» прайсці ў паўфінал Лігі чэмпіёнаў УЕФА, стаўшы аўтарам адзінага гола ў чвэрцьфінальным супрацьстаянні з «Атлетыка». У маі 2015 года вярнуўся ў «Манчэстэр Юнайтэд» пасля таго, як «Рэал» адмовіўся набыць нападніка.
Пачатак сезона 2015/16 правёў у складзе манчэстэрскага клуба, а 31 жніўня 2015 года афіцыйна стаў іграком нямецкага «Баера», падпісаўшы трохгадовы кантракт. У складзе «Баера» стаў асноўным нападнікам і ў сезонах 2015/16 і 2016/17 станавіўся найлепшым бамбардзірам каманды, таксама пяць разоў прызнавася іграком месяца ў Бундэслізе.
Васькаўка
Ва́ськаўка (, Васьковка) — вёска ў Мазырскім раёне Гомельскай вобласці. Уваходзіць у склад Каменскага сельсавета.
Хаўер Эрнандэс Балькасар
Клубная
У ліпені 2017 года вярнуўся ў Англію, падпісаўшы кантракт з «Вест Хэм Юнайтэд» тэрмінам на тры гады. Сума трансферу склала 16 млн фунтаў.
У верасні 2019 года перабраўся ў «Севілью», падпісаўшы трохагадовы кантракт. У студзені 2020 года перайшоў у «Лос-Анджэлес Гэлаксі» за 9+3 млн еўра, што стала трансферным рэкордам гэтага клуба.
Міжнародная
Эрнандэс дэбютаваў за зборную Мексікі 30 верасня 2009 года ў матчы супраць зборнай Калумбіі, у якім ён адзначыўся галявой перадачай. 24 лютага 2010 года ён забіў два галы ў браму зборнай Балівіі, а таксама адзначыўся галявой перадачай. Разам са зборнай Мексікі Чычарыта браў удзел у чэмпіянаце свету 2010, а таксама ў турніры Залатога кубка КАНКАКАФ і Кубку канфедэрацый 2013 года. Эрнандэс з’яўляецца найлепшым бамбардзірам зборнай Мексікі ўсіх часоў.
Клубныя
«Гвадалахара»
«Манчэстэр Юнайтэд»
«Рэал Мадрыд»
Міжнародныя
Мексіка
Франсішку ды Алмейда
Франсішку ды Алмейда (Francisco de Almeida; каля 1450—1 сакавіка 1510) — першы партугальскі віцэ-кароль Індыі. Разам з Албукерке ён заклаў падмурак Партугальскай каланіяльнай імперыі.
Амаль усё сваё жыццё Алмейда — сын першага графа Абрантыша і продак герцагаў Кадаваль — правёў у войнах з маўрамі. Пад уражаннем ад яго подзвігаў кароль Мануэл I у сакавіку 1505 г. заснаваў для яго тытул віцэ-караля Індыі і на чале флатыліі з 21 карабля накіраваў яго на заваяванне ўсходніх земляў, адкрытых экспедыцыямі Албукеркі, Кабрала і Васка да Гамы.
Абмінуўшы мыс Добрай Надзеі, Алмейда паспрабаваў замацавацца на ўсходнім узбярэжжы Афрыкі. Мамбаса і Занзібар падвергліся абстрэлу партугальскай артылерыі, а ў Кілве быў пабудаваны партугальскі форт. Будаўніцтва фартоў было разгорнута і ў іншых стратэгічна важных пунктах Індыйскага акіяна (Кананур, Анджадзіва). Сваёй рэзідэнцыяй віцэ-кароль абраў Кочын у Індыі.
Тым часам расла напружанасць у адносінах паміж Алмейдам і яго галоўным канкурэнтам, Албукеркі, паспяховыя дзеянні якога пераканалі караля паставіць яго на чале ўсіх партугальскіх калоній. Калі прыбыўшы з Еўропы ў Кочын Албукеркі абвясціў яму пра сваё новае прызначэнне, Алмейда пасадзіў яго пад варту да пацверджання свайго адхілення ад спраў.
У лістападзе 1509 г. Алмейда прызнаў абгрунтаванасць прэтэнзій Албукеркі і адправіўся дадому. Магелан, які служыў пад яго начальствам, застаўся ў Індыі. 1 сакавіка 1510 г. партугальцы прышвартаваліся для папаўнення запасаў вады ў бухце Сталовай гары (там, дзе цяпер стаіць Кейптаўн). Там на іх напалі гатэнтоты, і «вялікі дон Франсішку», які прымушаў трапятаць дзяржавы Усходу, паклаў галаву ў сутычцы з дзікунамі.
Пласціны «Піянера»
Пласціны «Піянера» Pioneer plaques - дзве ідэнтычныя пласціны з анадзіраванага алюмінія, прымацаваныя да касмічных апаратаў «Піянер-10» (запушчаны 2 сакавіка 1972) і «Піянер-11» (запушчаны 5 красавіка 1973) з сімвальнай інфармацыяй аб чалавеку, Зямлі і яе месцазнаходжанні, аўтар - Карл Саган з Карнэльскага ўніверсітэта, аўтар малюнка мужчыны і жанчыны - Лінда Саган, другая жонка Карла Сагана.
Клаўдзіа Бавю
Клаўдзіа Бавю (Claudio Beauvue; нап., Сен-Клод, Гвадэлупа) — французскі футбаліст гвадэлупскага паходжання, атакуючы паўабаронца іспанскага клуба «Дэпартыва» з Ла-Каруньі.
Пласціны «Піянера»
Апісанне выявы
На пласцінах знаходзяцца выявы мужчыны, жанчыны і карабля «Піянер» у адным масштабе. Злева ад іх знаходзіцца выява Сонца і прамянямі паказаны месцазнаходжанне і адлегласці да 14 бліжэйшых пульсараў і цэнтра Галактыкі. У якасці сістэмы злічэння прынята двайковая, у якасці сімвала адзінкі прынята вертыкальная рыска, у якасці сімвала нуля прыняты дэфіс.
Клаўдзіа Бавю
Кар’ера
Пачаў займацца футболам у Гвадэлупе, адкуль неўзабаве перабраўся ў еўрапейскую частку Францыі. У 2005 годзе стаў іграком «Нанта», дзе гуляў за другую каманду ў аматарскай лізе.
Пласціны «Піянера»
Апісанне выявы
Уверсе пласцінкі паказаныя два асноўных станы атама вадароду : даўжыня хвалі выпраменьвання якога (радыёлінія нейтральнага вадароду), роўная 21 см., прынятая ў якасці вымярэння памераў і адлегласцяў у гэтым паведамленні, лінія паміж атамамі орта- і паравадароду якая сімвалізуе 21 см. адзначана вертыкальнай рыскай (адзінкай), выявы цэнтральнай часткі касмічнага апарату, мужчыны, жанчыны і гэтая лінія дадзены ў адным масштабе. У правым баку малюнка паказаны лічбай 8 (8*21=168) сярэдні рост жанчыны. Меркавалася, што гіпатэтычныя адрасаты гэтых пасланняў знойдуць яго разам з «Піянерамі», якія самі па сабе з'яўляюцца складанымі тэхнічнымі прыладамі, дадуць інфармацыю аб дасягнутым навукова-тэхнічным узроўні зямлян, таму інфармацыя такога кшталту на «пласцінах Піянераў» не змяшчалася.
Клаўдзіа Бавю
Кар’ера
У 2006 годзе стаў іграком «Труа», але першы сезон таксама правёў у другой камандзе. У склад асноўнай каманды далучыўся ў 2007 годзе, аднак асноўным іграком стаў толькі ў сезоне 2008/09, паводле вынікаў якога каманда пакінула Лігу 2. Нягледзячы на гэта Бавю працягнуў быць лідарам каманды і вярнуў каманду ў другі дывізіён, дзе правёў з клубам яшчэ адзін сезон.
Апасля ігрок выступаў за «Шатару», спачатку на правах арэнды, а потым клуб поўнасцю выкупіў кантракт іграка. У 2013 на ўмовах арэнды прыяднаўся да «Бастыі». 18 ліпеня 2013 года перайшоў у склад клуба Лігі 1 «Генгама». У новай камандзе адразу стаў асноўным іграком і ў першым жа сезоне дапамог камандзе атрымаць перамогу ў Кубку Францыі, згуляўшы ў тым ліку і ў фінальным матчы.
Улетку 2015 года папоўніў склад ліёнскага «Алімпік», але ўжо ў студзені 2016 года перайшоў у клуб іспанскай Ла Лігі «Сельта». У жніўні 2017 года быў аддадзены ў арэнду «Леганесу» на адзін сезон. У жніўні 2018 года на правах арэнды далучыўся да «Кана», па заканчэнні сезона 2018/19 вярнуўся ў «Сельту», за якую, аднак, у сезоне 2019/20 не выхадзіў на поле.