cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Эрвін Шродзінгер
Сувязь з матрычнай механікай
Значэнне хвалевай механікі Шродзінгера была адразу ж асазнаная навуковай супольнасцю, і ўжо ў першыя месяцы пасля з’яўлення асноватворных работ у розных універсітэтах Еўропы і Амерыкі разгарнулася дзейнасць па вывучэнню і ўжыванню новай тэорыі да розных прыватных задач. Прапагандзе ідэй хвалевай механікі спрыялі выступу Шродзінгера на пасяджэннях Нямецкага фізічнага таварыства ў Берліне і Мюнхене летам 1926 года, а таксама шырокае турнэ па Амерыцы, распачатую ім у снежні 1926 — красавіку 1927 года. У ходзе гэтай паездкі ён прачытаў 57 лекцый у розных навуковых установах ЗША.
Інтэрпрэтацыя хвалевай функцыі
Неўзабаве пасля з’яўлення фундаментальных артыкулаў Шродзінгера выкладзены ў іх зручны і паслядоўны фармалізм пачаў шырока выкарыстоўвацца для вырашэння самых разнастайных задач квантавай тэорыі. Аднак сам фармалізм у той час яшчэ не быў дастаткова ясны. Адным з галоўных пытанняў, пастаўленых асноватворнай працай Шродзінгера, было пытанне аб тым, што ж вагаецца ў атаме, гэта значыць праблема сэнсу і уласцівасцей хвалевай функцыі. У першай частцы свайго артыкула ён меркаваў яе рэчаіснай, адназначнай і ўсюды двойчы дыферэнцыруемай функцыяй, аднак у апошняй частцы дапусціў для яе магчымасць комплексных значэнняў. Пры гэтым квадрат модуля гэтай функцыі ён тлумачыў як меру размеркавання шчыльнасці электрычнага зараду ў. Вучоны лічыў, што цяпер часціцы можна наглядна прадстаўляць як хвалевыя пакеты, належным чынам складзеныя з набору уласных функцый, і, такім чынам, цалкам адмовіцца ад карпускулярных уяўленняў. Немагчымасць такога тлумачэння стала ясная вельмі хутка: у агульным выпадку хвалевыя пакеты непазбежна расплываюцца, што знаходзіцца ў супярэчнасці з відавочна карпускулярнымі паводзінамі часціц у эксперыментах па. Рашэнне праблемы было дадзена Максам Борнам, які прапанаваў.
Для Шродзінгера такая статыстычная інтэрпрэтацыя, якая супярэчыла яго паданням аб рэальных квантавамеханічным хвалям, была абсалютна непрымальнай, бо пакідала ў сіле квантавыя скокі і іншыя элементы перапыннасці, ад якіх ён хацеў пазбавіцца. Найбольш ярка непрыманне навукоўцам новай трактоўкі яго вынікаў выявілася ў дыскусіях з Нільсам Борам, якія мелі месца ў кастрычніку 1926 года падчас наведвання Шродзінгерам Капенгагена. Вернер Гейзенберг, сведка гэтых падзей, пасля пісаў:
Такая інтэрпрэтацыя, у аснову якой ляглі борнаўская імавернасная трактоўка хвалевай функцыі, прынцып нявызначанасці Гейзенберга і Бора, была сфармуляваная ў 1927 годзе і атрымала вядомасць пад назвай капенгагенскай інтэрпрэтацыі. Аднак Шродзінгер так і не змог яе прыняць і да канца жыцця адстойваў неабходнасць навочнага прадстаўлення хвалевай механікі. Зрэшты, паводле вынікаў візіту ў Капенгаген ён адзначаў, што, нягледзячы на ​​ўсе навуковыя рознагалоссі, «узаемаадносіны з Борам [з якім ён не быў знаёмы раней] і асабліва з Гейзенбергам… былі абсалютна, бясхмарна сяброўскімі і сардэчнымі».
Прымяненні квантавай механікі
Пасля завяршэння фармалізму хвалевай механікі Шродзінгер змог атрымаць з яго дапамогай шэраг важных вынікаў прыватнага характару. Ужо да канца 1926 года ён выкарыстаў сваю методыку для навочнага апісання эфекту Комптана, а таксама распачаў спробу аб’яднання квантавай механікі і электрадынамікі. Адштурхваючыся ад ўраўнення Клейна — Гордана, Шродзінгер атрымаў выраз для і адпаведны закон захавання для аб’яднаных хваль матэрыі і электрамагнітных хваль. Аднак гэтыя вынікі, як і зыходнае ўраўненне, апынуліся непрыдатныя да электрона, так як не давалі магчымасці ўлічыць яго спін (гэта пазней было зроблена Полем Дзіракам, якія атрымалі сваё знакамітае ўраўненне). Толькі шмат гадоў праз стала ясна, што атрыманыя Шродзінгерам вынікі справядлівыя для часціц з нулявым спінам, напрыклад, мезонаў. У 1930 годзе ён атрымаў абагульнены выраз суадносін нявызначанасцей Гейзенберга для любой пары фізічных велічынь (назіраных). У тым жа годзе ён упершыню праінтэгрыраваў ураўненне Дзірака для свабоднага электрона, прыйшоўшы да высновы аб тым, што яго рух апісваецца сумай прамалінейнага раўнамернага руху і высокачастотнага дрыжальнага руху () малой амплітуды. Гэта з’ява тлумачыцца інтэрферэнцыі частак адпаведных электронных хвалевага пакета, якія адносяцца да станоўчым і адмоўным энергія. У 1940—1941 гадах Шродзінгер дэталёва распрацаваў у рамках хвалевай механікі (гэта значыць ) метад фактарызацыі для вырашэння задач на ўласныя значэнні. Сутнасць гэтага падыходу складаецца ў прадстаўленні сістэмы ў выглядзе творы двух аператараў.
Крытыка капенгагенскай інтэрпрэтацыі
Да крытыкі розных аспектаў капенгагенскай інтэрпрэтацыі Шродзінгер не раз вяртаўся з канца 1920-х гадоў, абмяркоўваў гэтыя праблемы з Эйнштэйнам, з якім яны былі ў той час калегамі па Берлінскім універсітэце. Іх зносіны на гэтую тэму працягнуліся ў наступныя гады з дапамогай перапіскі, якая актывізавалася ў 1935 годзе пасля выхаду знакамітай артыкула (ЭПР) аб непаўнаце квантавай механікі. У адным з лістоў Эйнштэйну (ад 19 жніўня 1935 года), а таксама ў артыкуле, адасланым 12 жніўня ў часопіс «Naturwissenschaften», быў упершыню прадстаўлены разумовы эксперымент, які атрымаў вядомасць як парадокс «ката Шродзінгера». Сутнасць гэтага парадоксу, згодна з Шродзінгерам, складалася ў тым, што нявызначанасць на атамным узроўні здольная прывесці да нявызначанасці ў макраскапічным маштабе («сумесь» жывога і мёртвага ката). Гэта не адпавядае патрабаванню вызначанасці станаў макрааб’ектаў незалежна ад іх назірання і, такім чынам, «перашкаджае нам прыняць такім наіўным чынам „мадэль размытасці“ [гэта значыць стандартную інтэрпрэтацыю квантавай механікі] ў якасці карціны рэальнасці». Эйнштэйн бачыў у гэтым ўяўным эксперыменце ўказанне на тое, што хвалевая функцыя мае дачыненне да апісання статыстычнага ансамбля сістэм, а не асобнай мікрасістэмы. Шродзінгер не згаджаўся, лічачы хвалевую функцыю такой, што мае непасрэднае дачыненне да рэальнасці, а не да яе статыстычнага апісання. У тым жа артыкуле ён падвергнуў аналізу і іншыя аспекты квантавай тэорыі (напрыклад, праблему вымярэння) і прыйшоў да высновы, што квантавая механіка «пакуль усяго толькі зручны трук, які, аднак, набыў… надзвычай вялікі ўплыў на нашы фундаментальныя погляды на прыроду». Далейшыя разважанні над ЭПР-парадоксам прывялі Шродзінгера да складанай праблемы (Verschränkung, Entanglement). Яму ўдалося даказаць агульную матэматычную тэарэму, што пасля падзелу сістэмы на часткі іх агульная хвалевая функцыя не з’яўляецца простым здабыткам функцый асобных падсістэм. На думку Шродзінгера, такія паводзіны квантавых сістэм з’яўляецца істотным недахопам тэорыі і падставай для яе паляпшэння. Хоць аргументы Эйнштэйна і Шродзінгера не змаглі пахіснуць пазіцыі прыхільнікаў стандартнай інтэрпрэтацыі квантавай механікі, прадстаўленых перш за ўсё Борам і Гейзенбергам, яны стымулявалі высвятленне некаторых прынцыпова важных яе аспектаў і нават прывялі да абмеркавання філасофскай праблемы фізічнай рэальнасці.
Электрамагнетызм і агульная тэорыя адноснасці
Шродзінгер пазнаёміўся з працамі Эйнштэйна па агульнай тэорыі адноснасці (АТА) у Італіі, на беразе Трыесцкага заліва, дзе размяшчалася яго воінская часць падчас Першай сусветнай вайны. Ён дэталёва разабраўся ў матэматычным фармалізме (тэнзарнае злічэнне) і фізічным сэнсе новай тэорыі і ўжо ў 1918 годзе апублікаваў дзве невялікія працы з уласнымі вынікамі, у прыватнасці прыняўшы ўдзел у дыскусіі пра энергію гравітацыйнага поля ў рамках АТА. Вучоны вярнуўся да агульнарэлятывісцкай тэматыцы толькі ў пачатку 1930-х гадоў, калі зрабіў спробу разгледзець паводзіны хваль матэрыі ў скрыўленым прасторы-часу. Найбольш плённы для Шродзінгера перыяд заняткаў пытаннямі гравітацыі прыйшоўся на час працы ў Дубліне. У прыватнасці, ён атрымаў шэраг канкрэтных вынікаў у рамках касмалагічную, у тым ліку паказаў на працэсы нараджэння рэчыва ў такой мадэлі Сусвету, што пашыраецца. У 1950-я гады ён напісаў дзве кнігі па пытаннях АТА і касмалогіі — «Прасторава-часовая структура» (1950) і «Сусвет, што пашыраецца» (1956).
Іншым кірункам працы Шродзінгера былі спробы стварэння адзінай тэорыі поля шляхам аб’яднання тэорыі гравітацыі і электрадынамікі. Гэтай дзейнасці непасрэдна папярэднічала, пачынаючы з 1935 года, вывучэнне аўстрыйскім навукоўцам магчымасці нелінейнага абагульнення ўраўненняў Максвела. Мэтай гэтага абагульнення, упершыню распачатага (1912), а затым Максам Борнам і Леапольдам Інфельдам (1934), было абмежаванне велічыні электрамагнітнага поля на малых адлегласцях, што павінна было забяспечыць канечнае значэнне ўласнай энергіі зараджаных часціц. Электрычны зарад у рамках такога падыходу трактуецца як ўнутраная ўласцівасць электрамагнітнага поля. З 1943 года Шродзінгер працягнуў спробы Вейля, Эйнштэйна і Артура Эдынгтана вывесці адзінае палявое ўраўненне з шляхам правільнага выбару выгляду лагранжыяна ў рамках афіннай геаметрыі. Абмяжоўваючыся, як і яго папярэднікі, чыста класічным разглядам, Шродзінгер прапанаваў увесці трэцяе поле, якое павінна было скампенсаваць цяжкасці аб’яднання прыцягнення і электрамагнетызму, прадстаўленага ў форме Борна — Інфельда. Гэтае трэцяе поле ён звязваў з ядзернымі сіламі, пераносчыкам якіх у той час лічыліся гіпатэтычныя мезоны. У прыватнасці, увядзенне ў тэорыю трэцяга поля дазваляла захаваць яе. У 1947 годзе Шродзінгер распачаў іншую спробу аб’яднаць электрамагнітнае і гравітацыйнае палі, падабраўшы новую форму лагранжыяна і вывеўшы новыя палявыя ўраўненні. Гэтыя ўраўненні ўтрымлівалі сувязь паміж электрамагнетызмам і цягай, якая, па думцы навукоўца, магла быць адказная за генерацыю магнітных палёў масамі, што верцяцца, напрыклад, Сонцам або Зямлёй. Праблема, аднак, складалася ў тым, што ўраўненні не дазвалялі вярнуцца да чыстага электрамагнітнага поля пры «выключэнні» прыцягнення. Нягледзячы на ​​вялікія намаганні, шматлікія праблемы, якія стаялі перад тэорыяй, так і не ўдалося вырашыць. Шродзінгер, як і Эйнштэйн, ці не атрымаў поспех у стварэнні адзінай тэорыі поля шляхам геаметрызацыі класічных палёў і да сярэдзіны 1950-х гадоў адышоў ад гэтай дзейнасці. Паводле слоў Ота Хітмайра (Otto Hittmair), аднаго з дублінскіх супрацоўнікаў Шродзінгера, «вялікія надзеі змяніліся выразным расчараваннем у гэты перыяд жыцця вялікага навукоўца».
«Што такое жыццё?»
Стварэнне квантавай механікі дазволіла закласці надзейныя тэарэтычныя асновы хіміі, з дапамогай якіх было атрымана сучаснае тлумачэнне прыроды хімічнай сувязі. Развіццё хіміі, у сваю чаргу, аказала глыбокі ўплыў на фарміраванне малекулярнай біялогіі. Знакаміты навуковец Лайнус Полінг пісаў у сувязі з гэтым :
На мой погляд, будзе справядліва сказаць, што Шродзінгер, сфармуляваўшы сваё хвалевае ўраўненне, нясе асноўную адказнасць за сучасную біялогію.
Непасрэдны ўклад Шродзінгера ў біялогію звязаны з яго кнігай «Што такое жыццё?» (1944), заснаванай на лекцыях, якія былі прачытаныя ў дублінскім ў лютым 1943 года. Гэтыя лекцыі і кніга былі створаны пад уражаннем ад артыкула, Карла Цымера і Макса Дэльбрука, апублікаванага ў 1935 годзе і перададзенага Шродзінгеру Паўлем Эвальдам у пачатку 1940-х гадоў. Гэты артыкул прысвечаны вывучэнню генетычных мутацый, якія ўзнікаюць пад дзеяннем рэнтгенаўскага і гама-выпраменьванняў і для тлумачэння якіх аўтарамі была развіта тэорыя мішэней. Хоць у той час яшчэ не была вядомая прырода генаў спадчыннасці, погляд на праблему мутагенеза з пункту гледжання атамнай фізікі дазволіў выявіць некаторыя агульныя заканамернасці гэтага працэсу. Праца Цімафеева — Цымера — Дэльбрука была пакладзена Шродзінгерам у аснову яго кнігі, якая прыцягнула шырокую ўвагу маладых фізікаў. Некаторыя з іх (напрыклад, Марыс Уілкінс) пад яе уплывам вырашылі заняцца малекулярнай біялогіяй.
Першыя некалькі раздзелаў кнігі «Што такое жыццё?» прысвечаныя агляду звестак пра механізмы спадчыннасці і мутацыі, у тым ліку ідэй Цімафеева, Цымера і Дэльбрука. Апошнія два раздзелы ўтрымліваюць уласныя думкі Шродзінгера аб прыродзе жыцця. У адной з іх аўтар увёў канцэпцыю (магчыма, узыходзячую яшчэ да Больцмана), якую жывыя арганізмы павінны атрымліваць з навакольнага свету, каб скампенсаваць рост энтрапіі, вядучы іх да тэрмадынамічнай раўнавагі і, такім чынам, смерці. У гэтым, паводле Шродзінгера, складаецца адно з галоўных адрозненняў жыцця ад нежывой прыроды. На думку Полінга, прадстаўленне аб адмоўнай энтрапіі, сфармуляванае ў працы Шродзінгера без належнай строгасці і выразнасці, практычна нічога не дадае да нашага разумення феномена жыцця. неўзабаве пасля выхаду кнігі паказаў, што свабодная энергія павінна гуляць значна большую ролю для арганізмаў, чым энтрапія. У наступных выданнях Шродзінгер улічыў гэтую заўвагу, адзначыўшы важнасць свабоднай энергіі, аднак усё ж пакінуў развагі пра энтрапіі ў гэтым, паводле выразу нобелеўскага лаўрэата Макса Перуца, «раздзеле, што ўводзіць у зман» без змены.
У апошняй чале Шродзінгер вярнуўся да сваёй думкі, якая праходзіць праз усю кнігу і складаецца ў тым, што механізм функцыянавання жывых арганізмаў (іх дакладная ўзнаўляльнасць) не ўзгадняецца з законамі статыстычнай тэрмадынамікі (выпадковасць на малекулярным узроўні). На думку Шродзінгера, адкрыцці генетыкі дазваляюць заключыць, што ў ёй няма месца імавернасным законам, якім павінна падпарадкоўвацца паводзіны асобных малекул; вывучэнне жывой матэрыі, такім чынам, можа прывесці да нейкіх новым некласічным (але пры гэтым дэтэрмінісцкім) законам прыроды. Для вырашэння гэтай праблемы Шродзінгер звярнуўся да сваёй знакамітай гіпотэзе аб гене, як аперыядычным аднамерным крышталі, узыходзячай да працы Дэльбрука (апошні пісаў пра палімеры). Магчыма, менавіта малекулярны аперыядычны крышталь, у якім запісана «праграма жыцця», дазваляе пазбегнуць цяжкасцей, звязаных з цеплавым рухам і статыстычнай бязладзіцай. Аднак як паказала далейшае развіццё малекулярнай біялогіі, для развіцця гэтай галіне веды было дастаткова ўжо існуючых законаў фізікі і хіміі: цяжкасці, пра якія разважаў Шродзінгер, вырашаюцца пры дапамозе прынцыпу камплементарнасці і ферментатыўнага каталізу, які дазваляе напрацоўваць вялікія колькасці таго ці іншага рэчыва. Прызнаючы ролю кнігі «Што такое жыццё?» ў справе папулярызацыі ідэй генетыкі, Макс Перуц, аднак, прыйшоў да наступнай высновы :
''…уважлівае вывучэнне яго [Шродзінгера] кнігі і звязанай літаратуры паказала мне, што тое, што было правільным у яго кнізе, не было арыгінальным, а большая частка арыгінальнага, як было вядома яшчэ да моманту напісання кнігі, не была правільнай. Больш за тое, кніга ігнаруе некаторыя вырашальныя адкрыцці, якія былі апублікаваныя перад тым, як яна адправілася ў друк.''
Філасофскія погляды
У 1960 годзе Шродзінгер успамінаў пра час пасля заканчэння Першай сусветнай вайны:
Толькі пасля прыезду ў Дублін ён змог надаць філасофскім пытанням дастаткова ўвагі. З-пад яго пяра выйшаў шэраг прац не толькі па, але і агульнафіласофскага характару — «Навука і гуманізм» (1952), «Прырода і грэкі» (1954), «Розум і матэрыя» (1958) і «Мой погляд на свет», сачыненне, закончаны ім незадоўга да смерці. Асаблівая ўвага Шродзінгер надаваў антычнай філасофіі, якая прыцягвала яго сваім адзінствам і тым значэннем, якое яна магла згуляць для вырашэння праблем сучаснасці. У сувязі з гэтым ён пісаў:
Тыфліскі павет
Тыфліскі павет (Тифлисский уезд) — адміністрацыйная адзінка ў Тыфліскай губерні Расійскай імперыі і Грузінскай ССР. Павятовы горад — Тыфліс.
Эрвін Шродзінгер
Філасофскія погляды
У сваіх працах, звяртаючыся таксама да спадчыны і, Шродзінгер спрабаваў з адзіных пазіцый зірнуць на навуку і рэлігію, чалавечае грамадства і праблемы этыкі; праблема адзінства ўяўляла адзін з асноўных матываў яго філасофскай творчасці. У працах, якія можна аднесці да філасофіі навукі, ён паказваў на цесную сувязь навукі з развіццём грамадства і культуры ў цэлым, абмяркоўваў праблемы тэорыі пазнання, удзельнічаў у дыскусіях па праблеме прычыннасці і мадыфікацыі гэтага паняцця ў святле новай фізікі. Абмеркаванню і аналізу канкрэтных аспектаў філасофскіх поглядаў Шродзінгера па розных пытаннях прысвечаны шэраг кніг і зборнікаў артыкулаў. Хоць Карл Попер называў яго ідэалістам, у сваіх працах Шродзінгер паслядоўна адстойваў магчымасць аб’ектыўнага вывучэння прыроды :
Тыфліскі павет
Гісторыя
Тыфліскі павет у складзе Грузінскай губерні быў утвораны ў 1801 годзе ў выніку далучэння Картлі-Кахецкага царства да Расіі. У 1840 годзе павет — у складзе Грузіна-Імерэцінскай губерні, з 1846 года — у Тыфліскай губерні. У 1880 годзе з часткі Тыфліскага павета вылучаны Барчалінскі павет.
У 1918 годзе павет разам з Тыфліскай губерняй увайшоў у склад Грузінскай Дэмакратычнай Рэспублікі. У 1929 годзе скасаваны з перадачай тэрыторыі ў Тыфліскую акругу.
Насельніцтва
Па выніках першага ўсеагульнага перапісу 1897 года насельніцтва павета склала 234 632 жыхары (137 849 мужчын, 96 783 жанчыны), пісьменных — 90 333 чал. ці 38,5 %. У павятовым горадзе Тыфліс — 159 590 чал.
Нацыянальны склад
Нацыянальны склад паводле перапісу 1897 года :
Адміністрацыйны падзел
У 1913 годзе ў склад павета ўваходзіла 50 сельскіх праўленняў.
Кінтэкс
«Кінтэкс» — балгарскае дзяржаўнае прадпрыемства, заснаванае ў 1966 годзе для збыту айчыннай зброі за мяжу.
На 2020 год прадпрыемства пастаўляла абаронным ведамствам краін Азіі, Афрыкі і Лацінскай Амерыкі: агнястрэльную зброю і боепрыпасы да яе, а таксама запчасткі да танкаў і бронетранспарцёраў, верталётаў і самалётаў. Спадарожна «Кінтэкс» прадаваў трэнажоры да зброі, прылады сачэння, радыёлакацыі і сувязі.
Вырабы
На 2020 год «Кінтэкс» пастаўляў за мяжу 9 відаў агнястрэльнай зброі:
Таксама прадавалі 15 відаў боепрыпасаў:
Урэшце «Кінтэкс» прадаваў:
Гісторыя
У 1966 годзе ўрад Балгарыі заснаваў прадпрыемства «Кінтэкс» для продажу мясцовага ўзбраення за мяжу. Пераважнымі пакупнікамі сталі абаронныя ведамствы краін Азіі, Афрыкі і Лацінскай Амерыкі. 30 сакавіка 1992 года прадпрыемства пераўтварылі ў таварыства з абмежаванай адказнасцю.
Dynastes granti
Dynastes granti — жук з роду Dynastes сямейства пласцінавусыя.
Апісанне
Даўжыня цела ў сярэднім дасягае 58-65 мм, максімальная даўжыня злоўленага самца складала 85 мм. Афарбоўка — ад шэрай да бледна-жоўтай. Галава чорная. Надкрылле з цёмнымі плямамі, колькасць, памер, форма і размяшчэнне якіх моцна вагаецца. На галаве самца знаходзіцца вялікі рог, накіраваны наперад, з некалькімі зубцамі. На перадаспінцы знаходзіцца другі вялікі рог, накіраваны наперад і крыху выгнуты ўніз. Ніжні бок кончыка гэтага рога пакрыты густымі рудымі або руда-бурымі валасінкамі. Самка без рагоў, з больш масіўным брушкам.
Блох
Блох — прозвішча.
IC 1492
IC 1492 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) у сузор’і Рыбы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Synanthedon vespiformis
Synanthedon vespiformis — від молей сямейства . Насяляе ў Палеарктычнай эказоне.
Апісанне
Размах крылаў 18-20 мм. Лёт імага з красавіка па верасень у залежнасці ад месцазнаходжання.
Лічынкі харчуюцца на  і асобных відах з родаў ,  і .
Блэк
Блэк (Black) — англамоўнае прызвішча.
Расна (Сенненскі раён)
Ра́сна (, Рясно) — вёска ў Беларусі, у Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Да 2004 года цэнтр Раснянскага сельсавета.
Геаграфія
Знаходзіцца за 21 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад горада Сянно, за 77 км ад Віцебска, за 1,5 км ад чыгуначнага прыпыначнага пункта Камарова.
Бойл
Бойл — прозвішча.
Бу-Рэгрэг
Бу-Рэгрэг (أبو رقراق) — рака за захадзе Марока, якая нясе воды ў Атлантычны акіян у раёне сталічнай агламерацыі — паміж гарадамі Рабат і Сале.
Троіца (альбом)
«Троіца» — першы альбом этна-трыа Троіца, выдадзены ў 1998 годзе на нідэрландскім лэйбле PAN Records. У 2004-м альбом быў перавыдадзены беларускім лэйблам BMA Group.
Касцявыя рыбы
Касцявыя рыбы (Osteichthyes) — клас водных пазваночных.
Падзяляецца на 2 падкласы: прамянёвапёрыя (Actinopterygii) і лопасцевапёрыя (Sarcopterygii), 11 надатрадаў, 38 атрадаў, каля 20 тыс. відаў. З'явіліся ў канцы сілуру (каля 410 млн. гадоў назад). У сучаснай іхтыяфауне прэсных і марскіх вадаёмаў складаюць больш за 96 % відаў, на Беларусі 58 відаў.
Дыханне шчэлепнае, зрэдку лёгачнае (у дваякадыхальных). Развіты плавальны пузыр. Апладненне вонкавае, зрэдку ўнугранае.
Серпакрылыя молі
Апісанне
Матылькі ў спакойным стане сядзяць паралельна субстрату з выцягнутымі наперад вусікамі. Вусені верацёнападобныя, спачатку жывуць у мінах, затым адкрыта на лісці, аплецены шаўкавінкамі. Шэраг відаў пашкоджвае сельскагаспадарчыя культуры. Акукляюцца ў сеткаватым кокане. У Расіі і сумежных краінах 11 родаў і 70 відаў.
IC 1493
IC 1493 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Пегас.
Самароўка
Самаро́ўка, Самаранка — рака ў Беларусі, у Іванаўскім раёне Брэсцкай вобласці, левы прыток ракі Няслуха (басейн Прыпяці).
Даўжыня ракі 17,8 км. Плошча вадазбору 74 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,9 ‰. Пачынаецца за 1 км на ўсход ад вёскі Шчакоцк, вусце каля вёскі Рудск. Рэчышча каналізаванае. На рацэ горад Іванава.
Расходна
Расхо́дна (, Расходно) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Калбаскова (гміна)
Калбаско́ва (Kołbaskowo) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Паліцкага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Калбаскове. Плошча гміны складае 105,46 км². Станам на 2015 год у гміне Калбаскова пражывалі 11 436 чалавек, шчыльнасць — 108 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 17 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 22 населеныя пункты.
Вісарыён Міхайлавіч Саянаў
Вісарыён Міхайлавіч Саянаў (Виссарион Михайлович Сая́нов; 3(16).6.1903 —, ) — рускі савецкі пісьменнік.
Біяграфія
У 1922-25 гадах вучыўся ў Ленінградскім універсітэце. Выступіў ў 1923 годзе як паэт. Першы зборнік вершаў — «Фартовыя гады» (1926). Героіка Грамадзянскай вайны, атмасфера новага побыту выказаліся ў зборніках «Камсамольскія вершы» (1928), «Сучаснікі» (1929), «Залатая Алёкма» (1934). Вялікае месца ў творчасці Саянава займалі фальклорныя матывы (цыкл «Лукамор’е», 1939; аповесці «Вярба», 1939, «Белавежская аповесць», 1943). У аповесцях «Сяброўка верная мая» (1930), «Востраў Мадагаскар» (1933), «Дзве ракі» (1936) распрацоўваў тэму сацыялістычнага будаўніцтва. У перыяд Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 быў у войску, працаваў карэспандэнтам франтавых газет, напісаў кнігі «У баях за Ленінград» (1943), «Нюрнбергскі дзённік» (1948). Раманы «Неба і зямля» (кнігі 1-4, 1935-54, Сталінская прэмія, 1949), «Лена» (кнігі 1-2, 1953—1955), «Краіна родная» (кнігі 1-2, 1953—1956), вершаваны раман «Колабава» (1955) узнаўляюць сацыяльна-гістарычную панараму дарэвалюцыйнай Расіі і станаўлення сацыялістычнага грамадства. Саянаў — аўтар літаратуразнаўчых работ «Сучасныя літаратурныя групоўкі» (1928), «Ад класікаў да сучаснасці» (1929) і інш. Узнагароджаны 4 ордэнамі, а таксама медалямі.
Будынак пазямельнага банка (Гродна)
Будынак пазямельнага банка — будынак у Гродне, размешчаны па вуліцы Леніна, 9. Пабудаваны ў 1913 г. паводле праекта архітэктара Б. П. Астравумава.
Архітэктура
Г-падобны ў плане будынак займае вуглавое становішча, мае традыцыйную для стылю мадэрн ускладнёную і дынамічна развітую аб'ёмна-прасторавую кампазіцыю. Надае будынку незвычайны сілуэт высокі светла-чырвоны купал над галоўным уваходам, які нібы лунае над зелянінаю, у якой патанае навакольная невысокая забудова, і завяршае перспектыву сучасных вуліц Леніна і Карбышава.
Пры ўзвядзенні будынка выкарыстаны новыя на той час прагрэсіўныя будаўнічыя матэрыялы. Міжпаверхавыя перакрыцці, лесвічныя прыступкі і падаконныя пліты зроблены з жалезабетону. Сталярку рабілі з лепшых парод дубу. Будынак двухпавярховы з сутарэннямі, складаны ў плане, накрыты двухсхільным дахам. Цэнтральная вуглавая частка вырашана ў выглядзе рызаліта, завершанага высокім парапетам і высокім шатровым дахам. Фасады бакавых крылаў на першым паверсе прарэзаны лучковымі аконнымі праёмамі ў ліштвах з замковым каменем і падаконнымі філёнгамі, на другім паверсе — прамавугольныя аконныя праёмы ў фігурных ліштвах і аздоблены падаконнымі філёнгамі з ляпным дэкорам. Фасад па вул. Леніна акцэнтаваны ў цэнтры эркерам і бакавым рызалітам. На фасадзе па вул. Карбышава сіметрычна размешчаны два скругленыя эркеры з балконамі. Архітэктурныя дэталі вылучаны белым колерам на фоне вохрыстых сцен. Да тарцовых фасадаў прымыкаюць суседнія пазнейшыя будынкі.
Першапачатковая планіроўка калідорная, цяпер зменена. У цокалі размяшчаліся архіў, памяшканні санітарна-тэхнічнай службы, сховішча. На першым паверсе былі вестыбюль, службовыя пакоі, на другім — зала аперацыйная і пасяджэнняў, кватэры адміністратара банка, кур'ера і інш. Па-мастацку выкананы металічныя агароджы ўнутранай лесвіцы і балконаў, казырок над галоўным уваходам.
Кэмпбел (востраў)
Кэмпбел (Campbell), таксама Іхупуку (Ihupuku) — востраў на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна, самы вялікі ў групе астравоў з той жа назвай. Уваходзіць у склад Новай Зеландыі. Агульная плошча — 112,68 км². Сталага насельніцтва няма.
Адкрыты ў 1810 г. аўстралійскімі паляўнічымі на ластаногіх. З 1954 г. мае запаведны статус. У 1998 г. разам з іншымі новазеландскімі субантарктычнымі тэрыторыямі трапіў ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Мае вулканічнае паходжанне. Рэльеф гарысты. Найвышэйшая кропка гара Хоні (564 м) знаходзіцца на паўднёва-заходняй ускраіне. Шмат рэк і ручаёў.
Клімат субантарктычны вільготны. Сярэдняя тэмпература студзеня 7,1 — 12,1° C, ліпеня 3 — 6,9° C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў 1329 мм.
Багатая флора, сярод якой асабліва вылучаюцца зараснікі гіганцкай травы. Фаўна прадстаўлена пераважна марскімі птушкамі і ластаногімі.
Кэмпбел (астравы)
Астравы Кэмпбел (Campbell Islands) — архіпелаг на паўднёвым захадзе Ціхага акіяна. Уваходзіць у склад Новай Зеландыі. Агульная плошча — 113,31 км². Сталага насельніцтва няма.
Гісторыя
Астравы адкрыты ў 1810 г. аўстралійскімі паляўнічымі на ластаногіх і названы ў гонар суднаўладальніка іх карабля. Да 1830-ых гг. на востраве Кэмпбел спыняліся зверабоі і кітабоі, якія пабудавалі лагер Кука, рэшткі якога можна ўбачыць і ў нашы дні.
Навуковыя даследаванні пачаліся з 1840 г. У 1874 г. Кэмпбел наведала французская навуковая экспедыцыя.
У 1895—1931 гг. на астравах вялася сельскагаспадарчая дзейнасць. Тут утрымлівалі вялікі статак авечак. Аднак эканамічная дэпрэсія прывяла да праблем з транспартам і зрабіла жывёлагадоўлю стратнай.
У 1954 г. астравы Кэмпбел былі абвешчаны запаведнікам, а ў 1998 г. разам з іншымі новазеландскімі субантарктычнымі тэрыторыямі трапілі ў спіс сусветнай спадчыны ЮНЕСКА.
Геаграфія
Астравы Кэмпбел знаходзяцца прыкладна за 700 км на поўдзень ад Новай Зеландыі. Маюць вулканічнае паходжанне. Большую плошчу займае самы вялікі востраў Кэмпбел — 112,68 км². Астатнія астравы ўяўляюць сабою паднятыя з вады скалы і каменна-пясчаныя выспы. Рэльеф асноўнага вострава гарысты. Найвышэйшая кропка — гара Хоні (569 м). Шмат рэк і ручаёў.
Клімат субантарктычны вільготны. Сярэдняя тэмпература студзеня 7,1 — 12,1 °C, ліпеня 3 — 6,9 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў 1329 мм. З-за высокай вільготнасці захоўваецца сталае пахмурнае надвор'е. Горныя вяршыні зацягнуты смугой.
Прырода
Астравы Кэмпбел славяцца багаццем флоры. Налічваецца прыкладна 128 сасудзістых раслін мясцовага паходжання і яшчэ каля 50 завезеных чалавекам. Асабліва вылучаюцца зараснікі гіганцкай травы.
Першародная фаўна прадстаўлена пераважна марскімі птушкамі. На скалах ахвотна селяцца буравеснікападобныя і пінгвіны. З-за нашэсця пацукоў практычна вымерлі мясцовыя качкі. Аднак некаторая колькасць гэтых птушак захавалася на іншых субантарктычных астравах. У 2004 г. яны былі інтрадуцыраваны зноў. Пляжы — месца размнажэння ластаногіх.
У выніку чалавечай дзейнасці на астравах з’явіліся пацукі, здзічэлыя каты, сабакі, авечкі, каровы, якія распладзіліся і наносілі незлічоныя страты карэнным відам. Аднак з 1970-ых гг. вялася праца па іх выдаленню. У 1987 г. былі канчаткова знішчаны каровы, у 1991 — авечкі, у 2001 г. — пацукі.
Бол
Бол — прозвішча.
Ігар Васільевіч Курчатаў
Ігар Васільевіч Курчатаў (, Сімскі Завод, Уфімская губерня, Расійская імперыя —, Масква, СССР) — савецкі фізік, «бацька» савецкай атамнай бомбы. Тройчы Герой Сацыялістычнай Працы (1949, 1951, 1954). Акадэмік АН СССР (1943) и АН Узбекскай ССР (1959), доктар фізіка-матэматычных навук (1933), професар (1935). Заснавальнік і першы дырэктар Інстытута атамнай энергетыкі (1943—1960). Кіраўнік праекта Цар-бомба (1954—1961). Галоўны навуковы кіраўнік атамнай праблемы ў СССР, адзін з заснавальнікаў выкарыстання ядзернай энергіі у мірных мэтах. Лаўрэат Ленінскай прэміі і чатырох Сталінскіх прэмій. Ганаровы грамадзянін СССР.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і ганаровага грамадзяніна горада Сім, выпускніка Уфімскага землямернага вучылішча Васіля Аляксеевіча Курчатава (1869—1941), які працаваў памочнікам ляснічага па леса- і землеўпарадкаванню ў Сімскай горна-завадской дачы, а пазней — каморнікам-землеўпарадчыкам ў Сімбірскай і Таўрычаскай губернях. Маці — Марыя Васільеўна Курчатава(1875—1942) — працавала да замужжа настаўніцай у Ўфімскім Златаўстоўскім Мікольскім вучылішчы. Дзед Курчатава па бацькоўскай лініі Аляксей Канстанцінавіч, сын прыгоннага родам з Падмаскоўя, — скарбнік Сімскага жалезаробчага завода.
Пасля 1908 сям’я пераехала ў Сімбірск, дзе бацька служыў у землеўпарадкавальнай камісіі, а Ігар ў 1911 годзе паступіў у казённую мужчынскую гімназію. У 1912 яны перабраліся ў Сімферопаль. Сям’я бедавала, таму Ігар адначасова з вучобай у Сімферопальскай мужчынскай казённай гімназіі скончыў вячэрнюю рамесную школу, атрымаў спецыяльнасць слесара і працаваў на невялікім механічным заводзе. Улетку ён працаваў у землеўпарадкавальных экспедыцыях.
Па ўсіх прадметах меліся выдатныя адзнакі. Аднак залатога медаля Ігар Курчатаў не атрымаў: ва ўмовах вайны ўлады перасталі іх выдаваць. У верасні 1920 года І. В. Курчатаў паступіў у Таўрычны ўніверсітэт на фізіка-матэматычны факультэт. Да лета 1923 г., нягледзячы на голад і патрэбу, ён датэрмінова і з выдатнымі поспехамі скончыў універсітэт. Улетку падпрацоўваў то на будаўніцтве чыгункі, то вартаўніком, то выхавальнікам. Паступіў на 3 курс караблебудаўнічага факультэта Петраградскага політэхнічнага інстытута.
Улетку 1924 гады працаваў у гідраметэаралагічным цэнтры ў Феадосіі. У Паўлоўскай магнітна-метэаралагічнай абсерваторыі пад кіраўніцтвам прафесара В.Абаленскага выканаў першую навуковую працу. Пасьля адлічэння з Петраградскага палітэха ў лістападзе паступіў асістэнтам на кафедру фізікі Азербайджанскага політэхнічнага інстытута ў Баку.
У 1925 годзе па рэкамэндацыі прафесара С. Н. Вусатага, з якім Курчатаў працаваў у Баку, стаў навуковым супрацоўнікам у Фізіка-тэхнічным інстытуце ў Ленінградзе пад кіраўніцтвам акадэміка А. Ф. Іофе.
3 лютага 1927 года ажаніўся з Марынай Дзмітрыеўнай Сінельнікавай — сястрой свайго калегі і прыяцеля Кірылы Сінельнікава, з якім ён быў знаёмы яшчэ з часоў працы ў Баку. Пачаў весці выкладчыцкую дзейнасць як сверхштатный дацэнт ЛФТИ.
З 1 кастрычніка 1930 года загадчык фізічным аддзелам Ленінградскага фізіка-тэхнічнага інстытута.
Сваю навуковую дзейнасць Курчатаў пачаў з вывучэння уласцівасцей дыэлектрыкаў, у тым ліку і нядаўна адкрытай фізічнай з’явы — сегнетаэлектрычнасці.
Адным з першых (ў 1932 годзе) у СССР прыступіў да вывучэння фізікі атамнага ядра. У гэты час І. В. Курчатаў быў супрацоўнікам фізічнага аддзела Радыевага інстытута, под кіраўніцтвам В. Г. Хлопина, і адначасова ўзначаліў лабараторыю па вывучэнні атамнага ядра, створаную ў ЛФТИ па ініцыятыве А. Ф. Іофе. У 1932 годзе Г. А. Гамова (у далейшым які эміграваў у ЗША) і Л. В. Мысоўскі прадставілі да разгляду Навукоўцам саветам інстытута праект новага прыбора, і пасля яго зацвярджэння, пад кіраўніцтвам і пры непасрэдным удзеле Г. А. Гамова (на пачатковым этапе), І. В. Курчатава і Л. В. Мысовская, створаны першы ў Еўропе цыклатрон (запушчаны ў 1937 г.); менавіта на гэтай ўстаноўцы пачаў свае даследаванні І. В. Курчатаў. У 1936 года І. В. Курчатава, Б. В. Курчатава, Л. І. Русиновым і Л. В. Мысоўскім ў Радыевым інстытуце была адкрыта з’ява ізамерыі штучна створаных ядраў.
У 1933 годзе прафесар И.Курчатаў узначаліў аргкамітэт першай Усесаюзнай канферэнцыі па атамнаму ядру, якая сабрала ў Ленінградзе вядучых савецкіх і замежных навукоўцаў. У 1937 быў зацверджаны на пасадзе завкафедры эксперыментальнай фізікі ЛФТИ, у 1938 вылучаны ў правадзейныя члены Акадэміі навук СССР. У 1939 абраны дэпутатам Ленінградскага гарадскога Савета па 158 акрузе.
З 1942 працаваў у Казані, затым Маскве. 29 верасня 1943 года абраны сапраўдным членам АН СССР.
У 1948 года Курчатаў ўступіў у ВКП (б). Дэлегат XX з’езда КПСС.
Курчатава лічаць родапачынальнікам савецкага атамнага праекта, ён вёў яго з самага старту 28 верасня 1942 года да ўласнай смерці.
У перыяд 1943-1945-х гадоў работы вяліся ў рамках Лабараторыі № 2 АН СССР і насілі выключна даследчы характар. Курыраваў работы асабіста І. В. Сталін, бягучымі пытаннямі займаўся наркам хімічнай прамысловасці М. Г. Пярвухін.
Пад кіраўніцтвам Курчатава была распрацавана таксама першая ў свеце вадародная бомба РДС-6с магутнасцю 400 кт, падарваная 12 жніўня 1953 года.
Пазней менавіта Курчатаўскі калектыў распрацаваў тэрмаядзерную бомбу АН602 (Цар-бомба) рэкорднай магутнасці 52 000 кт.
Паралельна з рашэннем ваеннай праблемы узначальваў рашэнне задачы па мірным выкарыстанні атамнай энергіі. Вынікам работ калектыву стала распрацоўка, будаўніцтва і запуск 26 чэрвеня 1954 года Обнінскай АЭС. Яна стала першай у свеце атамнай электрастанцыяй.
У лютым 1960 года Курчатаў прыехаў у санаторый Барвіха, наведаць свайго сябра акадэміка Ю. Б. Харытона. Прысеўшы на лавачку, яны загаварылі, раптам узнікла паўза, і калі Харытон паглядзеў на Курчатава, той быў ужо мёртвы. Смерць наступіла з-за эмбаліі сэрца тромбам.
Пасля смерці 7 лютага 1960 гады цела вучонага было крэміравана, прах змешчаны ў урне ў Крамлёўскай сцяны на Краснай плошчы ў Маскве.
Кіраўнік праектаў
Пры яго ўдзеле быў створаны першы ў Еўропе цыклатрон (1937). Пад яго кіраўніцтвам быў збудаваны першы ў Маскве цыклатрон (1944), першы ў Еўропе атамны рэактар (1946), створана першая савецкая атамная бомба (РДС-1, 1949), першая ў свеце тэрмаядзерная бомба (РДС-6с, 1953), першая ў свеце прамысловая атамная электрастанцыя (Обнінск АЭС, 1954), першы ў свеце атамны рэактар для падводных лодак (1958), і атамных ледаколаў (атамны ледакол «Ленін», 1959), найбуйнейшая ўстаноўка для правядзення даследаванняў па ажыццяўленні рэгуляваных тэрмаядзерных рэакцый (1958).
Dynastes neptunus
Dynastes neptunus — жук з роду Dynastes сямейства пласцінавусыя. Адзін з самых буйных жукоў на Зямлі. Лацінская назва ўзыходзіць да Нептуна — у старажытнарымскай міфалогіі бог мора.
Апісанне
Даўжыня цела самца 50 — 158 мм, самкі 40 — 73 мм. Афарбоўка — ад бліскучай цалкам чорнай да цёмна-бурай.
На галаве самца знаходзіцца вялікі рог з некалькімі зубцамі, накіраваны наперад. На пярэднеспінцы знаходзіцца другі вялікі рог, накіраваны наперад і моцна выгнуты ўніз у форме дугі. Ніжні бок кончыка гэтага рога пакрыты густымі рудымі, руда-бурымі валасінкамі. Ніжэй гэтага рогазнаходзяцца яшчэ два кароткія прамыя рогі, накіраваныя наперад, па адным з кожнага боку. Самка без рагоў, матавая, чорнага колеру, надкрылле глыжастае.
Хаджалы-кедабекская культура
Хаджалы-кедабекская культура — археалагічная культура Усходняга і Цэнтральнага Закаўказзя эпохі познай бронзы і ранняга жалеза (XIII—VII стст. да н.э.). Назва дадзена па першых знаходках помнікаў у сёл Хаджалы і Кедабек у Азербайджане.
Характарыстыкі
Асноўныя заняткі насельніцтва — земляробства і гавядніцтва. Вывучана галоўным чынам па пахаваннях. Металічныя вырабы пададзены бронзавымі мячамі, нажамі. Знойдзены кромлехі, менгіры, цыклапічныя збудаванні. Назва сваё бярэ па першых знаходках помнікаў у сёл Хаджалы і Кедабек у Азербайджанская ССР.
Ходжалы-кедабекская культура складаецца з грунтовых магіл, курганоў з пахаваннямі ў скурчаным, выцягнутым і сядзячым становішчы. У магілах знойдзены бронзавыя вырабы: мячы, сякеры, булавы, стрэлы, вілы, наканечнікі копій, катлы і збаны, цуглі, пасавыя наборы, упрыгожаныя паляўнічымі і міфалагічнымі сцэнамі. Сустрэты размаітыя каралі са шкла, сердаліку і косткі, каменныя пасудзіны і шмат гліняных, розных формаў, чорна-глянцаваных з разьбяным арнаментам. На позным этапе развіцця з'яўляюцца жалезныя вырабы — дзіды, нажы, кінжалы і інш. Адкрыты селішчы, у тым ліку ўмацаваныя. Плямёны Хаджалы-Кедабекскай культуры займаліся земляробствам і гавядніцтвам, у іх была развіта металургія. Падтрымваліся сувязі з суседнімі плямёнамі.
У адным з курганоў у Хаджалы археолагам Э. Рослерам была знойдзена агатавая. пацерка з імем асірыйскага цара Адад-нірары II. Трохрадковы асірыйскі надпіс на пацерцы прачытаў І. І. Мешчанінаў супольна з В. В. Струвэ і У. К. Шылейка. Пры гэтым Мешчанінаў адзначыў, што знаходка «адкрывае шырокія перспектывы ўбок высвятлення характару самай культуры Закаўказзя і высвятлення стасункаў яе з найстаражытнейшымі цэнтрамі Двухрэчча і Месапатаміі». Цяпер гэта пацерка экспануецца ў Дзяржаўным Эрмітажы.
Ravon R4
Ravon R4 — кампактны чатырохдзверны седан маркі Ravon, узбекская лакалізацыя мадэлі Chevrolet Cobalt. Дэбют адбыўся ў жніўні 2016 года.
Цырымонія адкрыцця Еўрапейскіх гульняў 2019
Цырымонія адкрыцця Еўрапейскіх гульняў 2019 адбылася на стадыёне «Дынама» ў Мінску 21 чэрвеня 2019 года. Удзельнікамі сталі каля чалавек: спартсмены, прадстаўнікі каманд краін-удзельніц, валанцёры, госці на трыбунах. Трансляцыю глядзелі некалькі мільёнаў тэлегледачоў.
Цырымонія
Генеральным прадзюсарам цырымоніі выступіў расійскі кампазітар, рэжысёры-пастаноўшчыкі – Аляксандр Вавілаў і.
Ганаровымі гасцямі цырымоніі былі кіраўнікі дзяржаў і ўрадаў, афіцыйныя дэлегацыі. З відэавіншаваннем да ўдзельнікаў і гасцей II Еўрапейскіх гульняў звярнуўся Генеральны сакратар ААН Антоніу Гутэрыш. Ён заклікаў «выкарыстоўваць спорт, каб пабудаваць мірную, квітнеючую, устойлівую будучыню, да якой мы ўсе імкнёмся».
Удзел у шоу адкрыцця гульняў прынялі больш як 500 артыстаў, музычнае суправаджэнне ўвесь вечар забяспечваў Прэзідэнцкі аркестр Беларусі. Хэдлайнерамі сталі зоркі сусветнай сцэны. На «Дынама» выступілі ўладальнік узнагароды «Лепшы азіяцкі спявак», а таксама народная артыстка Расіі Ганна Нятрэбка і драматычны тэнар.
Трохгадзінная праграма адкрыцця стала гідам па гісторыі, культуры і духоўных традыцыях Беларусі. Цырымонія складалася з некалькіх частак. Галоўнай аб’яднальнай тэмай стала легенда аб папараць-кветцы. Пасля ўрачыстага падняцця дзяржаўнага сцяга і выканання гімна Беларусі цырымонію адкрыў эпізод «Купалле» – аб самабытнасці, ідэнтычнасці і гасціннасці беларусаў.
Далей пачалася самая масавая частка – парад спартсменаў: дэлегацыі ўсіх 50 краін-удзельніц у алфавітным парадку прайшлі перад трыбунамі. Завяршыла парад беларуская дэлегацыя. Сцяганосцам зборнай Беларусі на цырымоніі адкрыцця стаў экс-першая ракетка свету па настoльным тэнісе Уладзімір Самсoнаў.
Пасля прадстаўлення краін і гімна II Еўрапейскіх гульняў – песні «Winners» у выкананні беларускага спевака Кірыла Гуды – пачалося тэатралізаванае шоу «Калі цвіце папараць» у пяці эпізодах.
Першы расказаў пра легенды і паданні старажытнай Беларусі, міфічных герояў Лесуна, Цмока, Вужынага караля, Ваўкалака. Другі нагадаў пра багатую культурную і духоўную спадчыну краіны: пра знакамітых гістарычных асоб, такіх як Усяслаў Чарадзей, Еўфрасіння Полацкая, Вітаўт, Мікалай Хрыстафор Радзівіл Сіротка, Францыск Скарына, Леў Сапега, Сімяон Полацкі, Казімір Семяновіч, вялікі здабытак беларусаў – кнігі, помнікі архітэктуры, унікальныя артэфакты. Трэці эпізод стаў прысвячэннем выдатным беларускім дзеячам XX стагоддзя, сярод якіх Янка Купала, Якуб Колас, Соф’я Кавалеўская, Марк Шагал, Лявон Бакст, Павел Сухой, Жарэс Алфёраў, Уладзімір Мулявін, Валянцін Елізар’еў. Эпізод пад назвай «Памяць» нагадаў аб традыцыі беларускіх ручнікоў, якія зберагалі ад бед і хвароб, расказаў пра трагічную старонку ў гісторыі краіны – Другую сусветную вайну. Пяты эпізод, сімвалам якога стала Белавежская пушча – зрабіў акцэнт на тэме экалогіі і аховы навакольнага асяроддзя. У фінале тэатралізаванага шоу на трыбунах «Дынама» з’явілася постаць вялізнага зубра.
Элементам цырымоніі адкрыцця стала тэхналогія, дзякуючы якой гледачы на экранах тэлевізараў, а госці стадыёна – на смартфонах з дапамогай спецыяльнага дадатка бачылі эфектную карцінку – буслоў, якія ляталі над трыбунамі, уяўных зуброў, якія праскакалі непасрэдна над чашай стадыёна, ззянне квітнеючай папараць-кветкі.
Знакамітыя спартсмены – чатырохразовая алімпійская чэмпіёнка Алена Бялова, алімпійскі чэмпіён па дзюдо Ігар Макараў, трэнер па фрыстайле і чэмпіён СССР у скачках на батуце Мікалай Казека, алімпійскі чэмпіён па фехтаванні Аляксандр Раманькоў, алімпійская чэмпіёнка па фрыстайле Ала Цупер, алімпійская чэмпіёнка па лёгкай атлетыцы Яніна Карольчык – пранеслі па арэне «Дынама» сцяг Еўрапейскіх алімпійскіх камітэтаў. Калі ён быў узняты побач са сцягам Беларусі, прагучалі тры клятвы – атлетаў, суддзяў і трэнераў: ад імя ўсіх удзельнікаў іх агучылі Васіліса Марзалюк, Артур Фандо і Вольга Уласава.
Звяртаючыся да спартсменаў, прэзідэнт Еўрапейскіх алімпійскіх камітэтаў заклікаў спаборнічаць у адпаведнасці з духам спартыўнага майстэрства і сумленнай гульні, даказваць сваю перавагу на мяжы чалавечых здольнасцей, але сапернічаць у адпаведнасці з прынцыпамі чыстага спорту. Янез Качыянчыч на беларускай мове падзякаваў краіне за гасціннасць, а таксама адзначыў, што Еўрапейскія гульні сталі самай значнай спартыўнай падзеяй у гісторыі Беларусі. Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка аб’яўвіў II Еўрапейскія гульні адкрытымі.
Кульмінацыяй шоу стала завяршэнне эстафеты «Полымя міру». Фінальныя метры на стадыёне «Дынама» прабеглі з факеламі сямёра беларускіх спартсменаў і разам запалілі агонь у «Чашы папараць-кветкі».
Acrolepia
Acrolepia — род молей сямейства Acrolepiidae.
Віды
У род уключаюць наступныя віды:
Мыш
Мыш — рака ў Пінскім і Іванаўскім раёнах Брэсцкай вобласці, правы прыток ракі Ясельда. Даўжыня 9,4 км. Плошча вадазбору 54 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,73 ‰. Пачынаецца за 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі Малы Халажын, вусце за 0,5 км на поўнач ад вёскі Рудка. Рэчышча каналізаванае.
IC 1494
IC 1494 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
1-ы Інжынерны мост
Першы Інжынерны мост (былы Летні мост) — аўтадарожны рамны мост цераз раку Мойку ў Цэнтральным раёне Санкт-Пецярбурга, які злучае востраў Летні сад і Спаскі востраў. Аб’ект культурнай спадчыны Расіі федэральнага значэння.
З’яўляецца працягам заходняй (няцотнай) набярэжнай Фантанкі паміж Міхайлаўскім замкам і Летнім садам у вытоку Мойкі. Утварае ансамбль з размешчаным побач Панцеляймонаўскім мостам цераз Фантанку. Побач з мостам знаходзіцца помнік Чыжыку-Пыжыку. Ніжэй па цячэнні знаходзіцца 1-ы Садовы мост. Бліжэйшая станцыя метрапалітэна — «Гасціны двор».
Кавалі (Нарачанскі сельсавет)
Кавалі (Ковали, Kowale) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Нарачанскага сельсавета.
Гісторыя
У пачатку ХІХ стагоддзя - вёска, у Завілейскім павеце, 16 двароў, 49 мужчынскіх душ.
Колбель (гміна)
Ко́лбель (Kołbiel) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Атвоцкага павета Мазавецкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Колбелі. Плошча гміны складае 106,5 км². Станам на 2012 год у гміне Колбель пражывалі 8111 чалавек, шчыльнасць — 76,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 29 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 31 населены пункт.
Кавалі (Нарачанскі сельсавет)
Гісторыя
1938 год - вёска, у Войстамскай вясковай гміне, 47 двароў, 272 жыхары.
Да 16 снежня 1982 года вёска ўваходзіла ў склад Рускасельскага сельсавета.
2003 год - вёска, 63 двары, 145 жыхароў; ФАП, бібліятэка, клуб, паштовае аддзяленне, крама.
Беларуская асацыяцыя рэсурсных цэнтраў
Беларуская асацыяцыя рэсурсных цэнтраў (БАРЦ) — беларускі грамадскі аб'яднаўчы цэнтр рэгіянальных рэсурсных цэнтраў, якая існавала ў 1998—2004 гадах.
БАРЦ была створана ў 1998 годзе на базе рэсурсных цэнтраў у рэгіёнах: гродзенскае грамадскае аб'яднанне «Ратуша», гомельскае абласное грамадскае аб'яднанне «Грамадзянскія ініцыятывы», Агенцтва рэгіянальнага развіцця «Варута» (Баранавічы), брэсцкі цэнтр падтрымкі грамадскіх ініцыятыў «Вежа». Да 2003 года БАРЦ аб'дноўвала каля 60 грамадскіх арганізацый па ўсёй краіне.
У 2001 годзе ёй было першы раз адмоўлена ў дзяржаўнай рэгістрацыі, а ў 2003 годзе — другі. Рэсурсныя цэнтры ў рэгіёнах абкладаліся штрафамі, маёмасць падлягала канфіскацыі. Узмацненне ціску на арганізацыі-члены асацыяцыі прыпадала на перыяд электаральных кампаній, што прывяло да ціску і выцясненне з прававога поля БАРЦ.
Глушэнне
Глушэ́нне (radio jamming) — радыёабарона, радыёзаслон, радыёвайна, глушэнне радыёсігналаў. Па сутнасці, гэта тое самае радыёвяшчанне, толькі што замест звычайных тэкставых, музычных або нейкіх яшчэ праграм у эфір высылаецца спецыяльны сігнал, які ўтвараецца прыстасаваннем пад назвай «генератар замінальнага дзеяння», што генеруе гул і трэск. Акрамя шуму ўжываюцца таксама галасы («мовападобны сігнал») і нават музыка. Падрыхтаваны сігнал перадаецца на той частаты, дзе працуе радыёстанцыя, якую трэба заглушыць.
У 1970-х у СССР глушыліся толькі самыя небяспечныя ідэалагічныя ворагі — «Радыё Свабода» на розных мовах народаў СССР, а таксама рускамоўныя праграмы «Голасу Ізраілю», «Радыё Пекін», «Радыё Тырана». Глушылася таксама бальшыня праграм «Радыё Свабодная Еўропа», якое вяшчала на краіны сацыялістычнага лагера. Рэзкая змена сітуацыі настала пасля ўвядзення абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў у Афганістан. Ад 1980 года Савецкі Саюз распачаў глушэнне расійскіх праграм трох гігантаў замежнага радыёвяшчання — радыёстанцыяў «Голас Амерыкі», «Бі-Бі-Сі» і «Нямецкая хваля». Глушэнне Радыё «Свабода» і іншых станцый было спыненае ў 1988 годзе.
Розмыслава
Ро́змыслава (, Розмыслово) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Нямойтаўскага сельсавета.
Касцёл і кляштар дамініканцаў (Халопенічы)
Касцёл і кляштар дамініканцаў — колішні рымска-каталіцкі комплекс, размешчаны ў цэнтры г. п. Халопенічы Крупскага раёна.