cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дзмітрый Дзмітрыевіч Шастаковіч
Ацэнкі
Творчасць Дз. Шастаковіча паўплывала на аднаўленне нацыянальнага стылю ў беларускай музыцы 2-й пал. ХХ ст., на драматургію сімфоній Л. Абеліёвіча, Я. Глебава, Дз. Смольскага, опер С. Картэса. На аснове тэмы-манаграмы Дз. Шастаковіча створаны мемарыяльныя творы Дз. Смольнага, В. Войціка.
Сям’я
Першая жонка, Ніна Васільеўна (народж. Варзар; 1909—1954), была па прафесіі астрафізікам, вучылася ў Абрама Іофе. Яна адмовілася ад навуковай кар’еры і цалкам прысвяціла сябе сям’і.
Сын — Максім Дзмітрыевіч Шастаковіч (нар. 1938) — дырыжор, піяніст. Вучань А. В. Гаўка і Г. М. Раждзественскага.
Дулебы (значэнні)
Дулебы — гэта:
Ян Караль Мнішак
Ян Караль Мнішак (1716 — ) — дзяржаўны дзеяч Рэчы Паспалітай. Староста галіцкі, каронны лоўчы ў 1736—1742 гадах, падкаморы вялікі літоўскі з 1742 года; генерал-лейтэнант каронных войскаў. Трымаў шматлікія староствы.
Сям’я
Сын кракаўскага кашталяна Юзафа Мнішка і яго другой жонкі Канстанцыі Тарла. У 1741 ажаніўся з Кацярынай Замойскай, дачкой смаленскага ваяводы Міхала Здзіслава Замойскага.
Жэрэмі Нжытап
Клубная кар’ера
Прафесійную кар’еру пачынаў у 1995 годзе ў камандзе вышэйшай лігі камерунскага чэмпіянату «Расінг Бафусам».
У 1996 годзе склаў кантракт з камандай вышэйшай лігі чэмпіянату Парагвая «Сера Партэнья».
У 1997 годзе пераехаў у Турцыю, падпісаўшы кантракт з «Генчлербірлігі». Правёў у камандзе 2 сезоны.
З 1999 па 2003 год гуляў за мадрыдскі «Рэал». У складзе каманды станавіўся пераможцам Лігі Чэмпіёнаў у 2000 і 2002 гадах.
Сезон 2002—2003 гадоў, на правах арэнды, правёў у англійскім «Мідлсбра». Правёў выдатны сезон, адыграўшы 33 гульні і забіўшы 7 галоў.
У ліпені 2003 года за 6,9 млн фунтаў быў набыты клубам «Чэлсі». Правёў у камандзе 4 сезоны. У складзе каманды выйграваў:
Пры трэнеры Клаўдзіа Раньеры быў гульцом асноўнага складу. З прыходам Жазэ Маўрынью прыйшлося змагацца за месца ў складзе з Паўлу Ферэйра.
У ліпені 2007 года, на правах вольнага агента, падпісаў трохгадовы кантракт з клубам «Ньюкасл Юнайтэд».
Міжнародная кар’ера
За зборную Камеруна гуляў з 1996 года. Удзельнік Чэмпіянату свету 2002 года. У складзе зборнай стаў алімпійскім чэмпіёнам 2000 года. Выйграваў Кубак афрыканскіх нацый 2000 і 2002 гадоў. У 2008 годзе стаў срэбным прызёрам.
IC 2606
IC 2606 — галактыка тыпу S0-a (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
З’езд беларускіх нацыянальных арганізацый (1917)
Перадгісторыя
З’езд быў скліканы па ініцыятыве мінскага беларускага Нацыянальнага камітэта, на чале якога стаяў Раман Скірмунт, і прадстаўнікоў мінскага аддзела БСГ, на чале якога стаяў Аркадзь Смоліч. Скірмунт і Смоліч добра ведалі адзін аднаго, бо Скірмунт быў членам, а Смоліч — супрацоўнікам Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі. Яшчэ да з’езду буйныя маянткоўцы Эдвард Вайніловіч (старшыня Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі), князь Станіслаў Радзівіл і даўняя мецэнатка беларускамоўнага друку княгіня Магдалена Радзівіл ахвяравалі на патрэбы Рамана Скірмунта і будучага БНК (г. Мінск) значныя фінансавыя сродкі.
25 сакавіка 1917 г., напярэдадні з’езду, БСГ на сваёй канферэнцыі выступіла ў падтрымку Часовага ўрада Расіі, ухваліла ўвод у яго склад прадстаўніка расійскіх эсэраў (Аляксандра Керанскага ) і выступіла з патрабаваннем аўтаноміі Беларусі ў складзе федэратыўнай Расійскай рэспублікі. Да гэтага часу ідэю аўтаноміі Беларусі выказвалі і іншыя партыі і арганізацыі, у першую чаргу тыя, якія былі пад уплывам буржуазна-памешчыцкага «блоку» з ліку каталіцкіх маянткоўцаў і інтэлігенцыі. Пасля Лютаўскай рэвалюцыі (1917) і ўстанаўлення ўлады Часовага ўрада Расіі, на працягу сакавіка 1917 г. у Мінску Камітэт грамадскай бяспекі і мінская гарадская дума надавалі пэўную ўвагу беларускаму насельніцтву горада толькі тым, што друкавалі на беларускай мове загады і адозвы Часовага ўрада Расіі, але не аб’яўлялі аб жаданні стварэння аўтаноміі Беларусі.
Ход падзей
На з’ездзе ў Мінску 25-27 сакавіка (7-9 красавіка) 1917 г. прысутнічала каля 150 прадстаўнікоў розных беларускіх арганізацый і прадстаўнікоў грамадскасці Мінска: бежанскіх камітэтаў, камітэтаў дапамогі пацярпелым ад вайны, прадстаўнікі БСГ, Беларускай хрысціянскай дэмакратыі, Беларускай партыі народных сацыялістаў, Народнай дэмакратычнай партыі і дзеячы, якія не прадстаўлялі якой-небудзь канктрэтнай арганізацыі, прадстаўнікі Петраградскага і Мінскага Савета рабочых і салдацкіх дэпутатаў (адіны прадстаўнік — І. Кузьміцкі). Трэба адзначыць, што выбары дэлегатаў на з’езд не праводзіліся, а спецыяльныя запрашэнні на з’езд адпраўляў Аркадзь Смоліч.
Франц + Паліна
Сюжэт
Беларусь, 1943 год. У вёсцы Пятухі кватаруе нямецкі атрад СС. Малады салдат Франц закаханы ў беларуску Паліну. Але неўзабаве будзе адданы загад на знішчэнне ўсіх жыхароў вёскі…
З’езд беларускіх нацыянальных арганізацый (1917)
Ход падзей
Асноўная мэта з’езда — выпрацоўка ў новых гістарычных умовах поглядаў на будучы лёс і палітычны лад Беларусі.
Франц + Паліна
Цікавыя факты
Рускія старанна ўзнаўляюць мову беларускай вёскі, а расійская актрыса Святлана Іванова навучылася размаўляць па-беларуску лепей за многіх тутэйшых. .
З’езд беларускіх нацыянальных арганізацый (1917)
Ход падзей
Старшынёй з’езда быў абраны Казімір Кастравіцкі (Карусь Каганец), а намеснікамі — памочнік мінскага губернскага камісара (ад Часовага ўрада Расіі) рускі эсэр І. Метлін і юрыст Павел Аляксюк. У пачатку з’езда былі зачытаны прывітальныя прамовы дэлегатаў і тэлеграмы ад непрысутных прадстаўнікоў беларускага нацыянальна-дэмакратычнага руху, а таксама нацыянальных арганізацый Украіны і Літвы. Павел Аляксюк выступіў з прамовай аб мінулым і будучым Беларусі; з дэкларацыяй ад імя БСГ выступіў Аркадзь Смоліч; з дэкларацыяй ад імя Беларускай хрысціянскай дэмакратыі выступіў ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі — указваў, што беларускаму народу, каб быць моцным, трэба мець нацыянальную мову, школу, культуру і аўтаномію. Накіраванасць усіх выступленняў была прасякнута ідэяй грамадзянскага прымірэння ўсіх класаў і сацыяльных слаёў Беларусі.
Франц + Паліна
Цікавыя факты
Нямецкая і беларуская мовы дублююцца субтытрамі па-руску.
З’езд беларускіх нацыянальных арганізацый (1917)
Ход падзей
25 сакавіка з’езд абраў камісіі: арганізацыйная (узначаліў Павел Аляксюк), агітацына-палітычная (Алесь Бурбіс), фінансавая (Эдвард Будзька), школьная (Браніслаў Тарашкевіч), друку (Зміцер Жылуновіч), земская (Сталпоўскі), этнаграфічная (Міхаіл Кахановіч).
26 сакавіка адбыліся выступленні ад камісій. Аркадзь Смоліч (ад агітацыйнай камісіі) указаў на важнасць усведамлення беларускімі сялянамі гістарычнага моманту і важнасці арганізаванасці, акцэнтаваўшы на значнасць у гэтым працэсе ролі сельскіх настаўнікаў. Рэзалюцыя агітацыйнай камісіі адзначыла неабходнасць стварэння прапагандысцкіх арганізацый на вёсцы — у першую чаргу ўтварэння сялянскіх і настаўніцкіх суполак і саюзаў і правядзення іх з’ездаў, арганізацыі кааператываў. Ад адукацыйнай камісіі і друку Тарашкевіч і Жылуновіч афіцыйна выказаліся пра неабходнасць адкрыцця беларускага ўніверсітэта і іншых ВНУ, паступовы пераход пачатковых школ на родную мову навучання, стварэння падручнікаў на роднай мове (у тым ліку, па гісторыі края), адкрыцця курсаў беларускай мовы для падрыхтоўкі настаўнікаў, пашырэнне пазашкольнай асветы. Прынята рашэнне пра арганізацыю таварыства «Прасьвета» і выданне газеты.
Этнаграфічная камісія адзначыла, што ў склад Беларусі ўваходзяць Мінская, Гродзенская, Магілёўская, часткі Смаленскай і Чарнігаўскай губерній, стварала камісію для ўдакладнення яе межаў (Яўхім Карскі, Аляксандр Шахматаў, Мацвей Любаўскі, Мітрафан Доўнар-Запольскі). Асновай тэрыторыі аўтаномнай Беларусі вызначаліся пяць губерняў: Віленская, Гродзенская, Мінская, Віцебская і Магілёўская. Дэлегаты выказалі пратэст супраць уключэння ўсёй Віленскай губерні ў склад Літоўскай Рэспублікі. Камісія выказала пратэст на зварот дэпутацыі Літоўскага нацыянальнага камітэта да Часовага ўрада Расіі, у якім літоўскі камітэт выказаў жаданне ўстанавіць свой (а не беларускі) адміністрацыйны кантроль над той часткай Віленскай губерні, якая не была занята немцамі, а знаходзілася пад кантролем Часовага ўрада Расіі. Этнаграфічная камісія з’езда свой пратэст на літоўскія прэтэнзіі абапірала дадзенымі, што больш паловы Віленскай губерні складаюць беларусы.
Фінансавая камісія прапанавала стварыць аддзел для арганізацыі беларускага нацыянальнага банка. Эдвард Будзька праінфармаваў, што на патрэбы далейшай работы ў ствараемы нацыянальны фонд ужо ўнесена 2000 рублёў ад петраградскіх рабочых-беларусаў.
Аграрнае пытанне на з’ездзе не абмяркоўвалася. З вуснаў некаторых прадстаўнікоў БСГ (партыя адрадзілася з небыцця ў дзень пачатку работы з’езда) гучала патрабаванне аб радыкальным вырашэнні аграрнага пытання (скасавання прыватнай уласнасці на зямлю), але гэта не адлюстравалася ў выніковых рэзалюцыях з’езда.
З’езд падтрымаў рашэнне аб аўтаноміі Беларусі ў складзе Расійскай федэратыўнай рэспублікі. Гэта быў максімум, чаго можна было патрабаваць у тагачасных умовах ад Часовага ўрада Расіі, які кантраляваў тэрыторыю цэнтральнай і ўсходняй Беларусі (з Мінскам) і адкладваў пытанне аб дзяржаўным уладкванні Расіі да склікання Устаноўчага сходу Расіі, аднак неафіцыйна стаяў на прынцыпе «адзінай і недзялімай Расіі». Для перагавораў з Часовым урадам Расіі па пытанні аўтаноміі Беларусі ў складзе Расіі з’езд выбраў дэлегацыю ў складзе Рамана Скірмунта, Івана Краскоўскага, Эдварда Будзькі, Паўла Аляксюка, Міхаіла Кахановіча, Яўсея Канчара і Івана Касяка.
На апошнім пасяджэнні 27 сакавіка 1917 г. з’езд прыняў дэкларацыю аб падтрымцы Часовага ўрада Расіі, а таксама перадаваў выканаўчыя функцыі створанаму на з’езде Беларускаму Нацыянальнаму Камітэту (БНК), які павінен быў стаць цэнтральным кіраўнічым органам усяго беларускага нацыянальнага руху: арганізаваць Беларусь у кантакце з Часовым урадам Расіі, падрыхтаваць выбары ў Беларускую Краёвую Раду і агульнарасійскі Устаноўчы сход (восенню 1917 г.), прыступіць да распрацоўкі канстытуцыі Беларускага Краёвага Ураду. У склад БНК былі выбраны 18 членаў: 10 асоб ад БСГ, а астанія ад іншых партый і арганізацый: Раман Скірмунт, Павел Аляксюк, Усевалад Фальскі, Браніслаў Тарашкевіч, Лявон Заяц, Аркадзь Смоліч, Эдвард Будзька, Вінцэнт Гадлеўскі, Яўсей Канчар, Іван Краскоўскі, Алесь Бурбіс, Казімір Кастравіцкі, Бабарыкін, Фабіян Шантыр, Міхаіл Кахновіч, Вацлаў Іваноўскі, Лявон Дубейкаўскі, Зміцер Жылуновіч. Быў абраны і прэзідыум БНК: Раман Скірмунт (старшыня), Павел Аляксюк (намеснік старшыні), Усевалад Фальскі (намеснік старшыні), Лявон Заяц (скарбнік), Браніслаў Тарашкевіч (пісар-сакратар).
Такім чынам, з’езд стварыў новы палітычны орган — Беларускі Нацыянальны Камітэт, які прэтэндаваў на ўладу на той тэрыторыі Беларусі, якая знаходзілася пад кантролем Часовага ўрада Расіі і яго органаў у Мінскай, Віцебскай і Магілёўскай губернях. Большасць членаў БНК належалі да сацыялістычнай партыі БСГ, аднак кірунак дзейнасці з’езда і новастворанага БНК вызначала невялікая група палітыкаў (Раман Скірмунт, Павел Аляксюк і ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі), якая мела цесныя стасункі з лідарамі Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі і прытрымлівалася не сацыялістычных, а ліберальна-дэмакратычных поглядаў — блізкіх да поглядаў расійскіх лібералаў — «кадэтаў», якія пераважалі ў складзе Часовага ўрада Расіі. Расійскія канстытуцыйныя дэмакраты выступалі супраць сацыялістычных лозунгаў нацыяналізацыі зямлі і скасавання прыватнай уласнасці на зямлю, а лічылі патрэбным захаваць прыватную ўласнасць на зямлю і перадаць малазямельным сялянам толькі часткі зямель ад валоданняў буйных і сярэдніх зямельных уласнікаў — за грашовую кампенсацыю былым зямельным уласнікам па рынкавай цане.
БНК аб’явіў сваёй мэтай нацыянальна-культурнае і палітычнае адраджэнне беларускага народа і ў сваёй адозве да насельніцтва выказаў прарасійскую арыентацыю: «эканамічнае становішча і тыя мажлівасці, якія адкрыліся з рэвалюцыяй перад дэмакратычнай Расіяй, звязваюць нас з Расійскай Федэрацыйна-Дэмакратычнай Рэспублікай». З’езд выбраў і дэлегацыю (на чале са Скірмунтам) для перагавораў з Часовым урадам Расіі аб аўтаноміі Беларусі.
Курыльскае цячэнне
Курыльскае цячэнне, або Аясіа - халоднае паверхневае цячэнне на паўночным захадзе Ціхага акіяна, якое рухаецца з поўначы на поўдзень уздоўж усходніх берагоў Курыльскіх астравоў і вострава Хакайда.
Тэмпература вады зімой 0-5°С, летам 8-16°С. Скорасць 0,5-0,9 км/гадз. Каля 40° паўночнай шыраты пры сустрэчы з цячэннем Курасіа адбываецца інтэнсіўнае перамешванне паверхневых вод і іх заглыбленне, што дае пачатак Паўночна-Ціхаакіянскаму цячэнню.
Герцагства Саксонія
1. Да 1180 года — племянное герцагства (Stammesherzogtum Sachsen) паміж ніжнімі цячэннямі ракі Рэйн і Эльба (якое займала прыблізна тэрыторыю сучаснай зямлі Германіі Ніжняя Саксонія).
2. Алаідальныя ўладанні феадалаў, якія насілі з 1180 года тытул герцагаў Саксонскіх (на тэрыторыях, якія адносяцца да гістарычнай вобласці Верхняя Саксонія).
Узнікненне саксонскай дзяржаўнасці адносіцца да VII стагоддзя. Падчас зацяжных і кровапралітных войн землі саксаў былі заваяваны Карлам Вялікім, стаўшы часткай імперыі франкаў. Саксонія лічылася адным з найбольш значных племянных герцагстваў Усходне-Франкскага каралеўства (Германіі).
У 1180 годзе імператар Фрыдрых I Барбароса за непадпарадкаванне імператарскай уладзе пазбавіў магутнага саксонскага герцага Генрыха Льва тытула і ўладанняў. Гэта дата традыцыйна лічыцца канцом эпохі племянных герцагстваў. Большасць васалаў саксонскага герцага перайшлі ў непасрэднае падпарадкаванне імператару. Тытул герцага Саксоніі кардынальным чынам памяняў сваё значэнне, згубіўшы большасць сваіх уладных правоў. У выніку тытул атрымаў Бернхард, граф Ангальта з дому Асканіяў, які валодаў землямі на правым беразе Ніжняй і Сярэдняй Эльбы. Пры яго пераемніках каля 1272 года герцагства падзялілася на 2 герцагствы: Саксен-Вітэнберг і Саксен-Лаўэнбург.
Найбольш важным з іх было герцагства Саксен-Вітэнберг, якое пасля Залатой булы Карла IV 1356 года было ператворана ў курфюрства Саксонія. Заходняя Саксонія (Вестфалія) была далучана да архібіскупства Кёльнскага. Нашчадкі Генрыха Льва захавалі толькі вобласці Браўншвайга і Люнебурга (будучыня герцагства Браўншвайг-Люнебург).
Гл. таксама
Гісторыя Саксоніі
IC 2607
IC 2607 — галактыка тыпу SBab ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вацлаў II
Ва́цлав ІІ (Václav II.; 27 верасня 1271 — 21 чэрвеня 1305) — кароль Чэхіі (1283—1305) з дынастыі Пржэмысловічаў, а таксама князь кракаўскі (1290—1305), кароль Польшчы (1300—1305). Сын караля Багеміі Пржэмысла II Отакара і яго другой жонкі Кунігунды, праўнук Св. Міхаіла Чарнігаўскага, пра-праўнук караля Германіі Філіпа Швабскага.
Першым заснаваў збор законаў, якія тычыліся шахцёрскай справы. Правёў грашовую рэформу, пачаўшы чаканіць знакаміты пражскі грош. Спрабаваў заснаваць у Празе ўніверсітэт. У часы кіравання Вацлава ІІ Багемія была адной з найбуйнейшых і наймагутных дзяржаў Еўропы.
Раннія гады
У 1276 Рудольф I, Кароль Рымскі, абвясціў імперскую няміласць Отакару і аблажыў Вену. Гэта вымусіла Отакара ў лістападзе 1276 падпісаць пагадненне, паводле якога ён аддаў усе правы на Аўстрыю і межавыя княствы, захаваўшы за сабой толькі Багемію і Маравію. Сын Отакара, Вацлаў, павінен быў жаніцца на дачцы Рудольфа, Юдзіфе. Аднак, ужо праз год Отакар паспрабаваў адваяваць страчанае, і ў 1278 загінуў у бітве, Вацлаву незадоўга да гэтага споўнілася сем гадоў.
Паколькі Вацлаў быў малы, за яго кіраваў Атон V, маркграф Брандэнбурга, утрымліваючы яго ў якасці закладніка. Калі, Вацлаву споўнілася дванаццаць, у 1283, ён вярнуўся ў Багемію, да маці. Фактычная ўлада ў Чэхіі, тым часам засяродзілася ў руках мужа Кунегунды, чэшскага рыцара Завішы з Фалькенштэйна.
У студзені 1285, Вацлаў ажаніўся з Юдзіфай Габсбургскай, дачкой Рудольфа, з якой ён быў заручаны з 1276. У 1290 муж маці быў абезгалоўлены па сумніўных абвінавачваннях, і Вацлаў пачаў кіраваць самастойна.
Кароль Чэхіі і Польшчы
У 1291 Пшэмысл II, Вялікі Князь Польшчы, перадаў Кракаўскае княства Вацлаву. Кракаў асацыяваўся з вярхоўнай уладай у Польшчы, але Пшэмысл захаваў астатнія княствы і ў 1295 годзе каранаваўся як кароль Польшчы. Пасля смерці Пшэмысла ў 1296 годзе, Вацлаў стаў вярхоўным кіраўніком Польшчы і ў 1300 годзе быў каранаваны каралём ў горадзе Гнезна.
Срэбра Кутна-Горы
У 1298 у Кутна-Горы (Цэнтральная Багемія) было знойдзена срэбра. Вацлаў зрабіў здабычу срэбра каралеўскай манаполіяй, узяў пад поўны кантроль грашовую сістэму, пачаўшы чаканіць пражскі грош і забараніўшы абарот срэбра ў неманетным відзе. Кутна-Гора (Кутэнберг) стала адным з найбагацейшых еўрапейскіх радовішчаў срэбра: паміж 1300 і 1340 з шахты здабывалася па 20 тон срэбра штогод.
У 1300 Вацлаў апублікаваў новы каралеўскі кодэкс пра шахты (Ius regale montanorum). У гэтым афіцыйным дакуменце распісаны як адміністрацыйныя, так і тэхнічныя пастановы і ўмовы, неабходныя для горнай здабычы.
Карона Венгрыі і смерць
У 1301, памірае кароль Венгрыі Андраш III, блізкі сваяк Вацлава, і з яго смерцю перарываецца дынастыя Арпадаў па мужчынскай лініі. Вацлаў стаў адным з прэтэндэнтаў на трон, і атрымаў яго на карысць свайго маленькага сына ад часткі венгерскага дваранства. 27 жніўня 1301 гала, Вацлаў III быў каранаваны ў горадзе Секешфехервар, пад імем Ладзіслаў V (па-венгерску Ласла, але ў венгерскай гістарыяграфіі ён згадваецца проста як Венцэль).
Тым часам Венгрыя фактычна з’яўлялася некалькімі незалежнымі княствамі, якія вялі пастаянную палітычную барацьбу. Да 1303 года маладога Вацлава падтрымлівалі толькі ў сталіцы Будзе, і Вацлаву II прыйшлося забраць сына і венгерскую карону ў Прагу.
Вацлаў II памёр у 1305 годзе, рыхтуючы захоп Аўстрыі, ва ўзросце 34 гадоў, верагодна ад сухот. Яго спадчыннікам стаў сын, Вацлаў III, які стаў апошнім каралём з Пржэмысловічаў.
Кіраванне Вацлава II
Вацлаў II адзін з найбольш важных каралёў у гісторыі Чэхіі. Ён пабудаваў вялікую імперыю ад Балтыкі да Дуная. Ён здабыў для свайго роду тры каралеўскія кароны (Чэшскую, Венгерскую і Польскую). Вацлаў II стварыў вялікую армію, чаму спрыяла тое, што Чэхія была найбуйнейшым вытворцам срэбра ў Еўропе. Ён стварыў пражскі грош, які стаў еўрапейскай валютай на працягу стагоддзяў. Падчас яго кіравання адбылося значнае развіццё гарадоў і рамёстваў. Вацлаў планаваў заснаваць універсітэт.
Сіла і багацце Багемскага каралеўства выклікалі і павагу і варожасць еўрапейскіх каралеўскіх фамілій. Яго сын, Вацлаў III, не змог захаваць імперыю, і неўзабаве пасля смерці Вацлава II, яна пачала распадацца. Прыйшоў канец славутай эпосе ў гісторыі Багемскага каралеўства, калі на працягу стагоддзя каралеўская дынастыя Пржэмысловічаў здолела зрабіць Багемію моцнай палітычна і эканамічна.
Сям’я
Двойчы жанаты:
У 1285 у г.Хеб, ажаніўся з Юдзіфай Габсбургскай (1271—1297), дачкой Рудольфа I. Яна памерла нарадзіўшы 10 дзяцей:
У 1300 годзе ажаніўся з Эльжбетай Рыксай (1286—1335), дачкой караля Польшчы Пшэмысла II). Нарадзілася адно дзіця:
У Вацлава было шмат пазашлюбных дзяцей, адзін з якіх, Ян Волек, стаў біскупам оламаўцкім.
Вадзіслаў (гміна)
Вадзі́слаў (Wodzisław) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Енджэёўскага павета Свентакшыскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вадзіславе. Плошча гміны складае 176,89 км². Станам на 2010 год у гміне Вадзіслаў пражывалі 7 406 чалавек, шчыльнасць — 42 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 43 салецтвы.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 86 населеных пунктаў.
Сан-Джавані-Ліп’ёні
Сан-Джавані-Ліп'ёні (San Giovanni Lipioni) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру К'еці.
Насельніцтва складае 271 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 34 чал./км². Займае плошчу 8 км². Паштовы індэкс — 66050. Тэлефонны код — 0873.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Скрэб
Скрэб — зараснікі нізкарослых (1-2 м) вечназялёных ксерафітных кустоў, распаўсюджаных у стэпах і паўпустынях Аўстраліі. У скрэбе пераважаюць кустовыя эўкаліпты, акацыі, кусты з сямейства бабовых і міртавых. У самых засушлівых раёнах скрэб складаецца з кустовых эўкаліптаў. Скрэб з віду распаўсюджаны ў больш вільготнай (трапічнай) зоне.
Падобныя раслінныя супольнасці ў Афрыцы таксама называюцца скрэбамі.
Маякоўская (станцыя метро, Санкт-Пецярбург)
Маякоўская (Маяко́вская) — станцыя Неўска-Васілеастроўскай лініі Пецярбурскага метрапалітэна.
Энцэлад (спадарожнік Сатурна)
Энцэлад — шосты па памерах спадарожнік Сатурна. Быў адкрыты ў 1789 годзе ў ходзе назіранняў Уільяма Гершеля. Да таго, як два міжпланетныя зонды «Вояджэр» прайшлі паблізу Энцэлада ў пачатку 1980-х, пра яго было мала вядома, у прыватнасці, было вядома аб наяўнасці вадзянога лёду на яго паверхні. Дзякуючы назіранням з «Вояджэра» было ўстаноўлена, што дыяметр Энцэлада складае прыкладна 500 км (каля 0,1 ад дыяметра найбуйнейшага спадарожніка Сатурна Тытана) і што паверхня Энцэлада адлюстроўвае амаль усё сонечнае святло, якое трапляе на яго паверхню. «Вояджэр-1» выявіў, што Энцэлад рухаецца па арбіце ўнутры найбольш шчыльнай часткі безуважлівага кольца Е і абменьваецца з ім рэчывам; зыходзячы з гэтага, можна меркаваць, што кольца Е абавязана сваім паходжаннем Энцэладу. «Вояджэр-2» выявіў, што на паверхні невялікага спадарожніка прадстаўлены разнастайныя ландшафты: ад старога моцна кратаравага рэльефу, да маладога, на якім ўзрост некаторых участкаў не старэй за 100 млн. гадоў.
У 2005 годзе міжпланетны зонд «Касіні» некалькі разоў прайшоў паблізу Энцэлада, дзякуючы чаму былі атрыманыя больш падрабязныя звесткі аб паверхні спадарожніка.
Чарлз Падак
Чарлз Падак (Charley Paddock;  — ) — амерыканскі лёгкаатлет, які спецыялізаваўся ў бегу на кароткія дыстанцыі. На Алімпійскіх гульнях 1920 года выйграў дыстанцыю 100 метраў з вынікам 10,8 сек. і стаў пераможцам у складзе эстафеты 4 × 100 метраў з сусветным рэкордам; таксама выйграў сярэбраны медаль у бегу 200 метраў, паказаўшы час 22,0 сек.
Біяграфія
Нарадзіўся ў горадзе Гейнсвіле, штат Тэхас, у сям’і Чарлза і Лулу Падак. У юным узросце разам з сям’ёй пераязджае ў Пасадзіну, Каліфорнія. Займаўся лёгкай атлетыкай пачаў падчас вучобы ва Універсітэце Паўднёвай Каліфорніі.
У 1920 годзе ён паступіў на працу ў друкаванае выданне Pasadena Star-News, у якім стаў віцэ-прэзідэнтам. Крыху пазней ён ажаніўся з дачкой прэзідэнта друкаванага выдання Pasadena Star-News. Таксама пісаў кнігі і артыкулы. Служыў у марской пяхоце, капітан. Загінуў у авіякатастрофе над горадам Сітка падчас службы.
У 1976 годзе уключаны ў Залу славы лёгкай атлетыкі ЗША.
Попел II
Попел II (Папелек; памёр у 843) — апошні легендарны князь палян з дынастыі Папелідаў, сын Попелы I.
Дзяржаўнае аб'яднанне польскіх плямёнаў пачалі паляне, над якімі валадарыла княжацкая дынастыя Папелідаў (Попел), змененая потым Пястамі. Пяст («пясць» = франк. pedagogus, nutritor, бел. карміцель, дзядзька, дзедка; харв. дзед) лічыцца сынам Попела II, братам Попела III; за ім ішлі Земавіт (870—890), Лешак, Земамысл — першыя гістарычныя князі гнезненска-пазнаньскія.
Паводле іншай легенды, Попел ІІ быў зрынуты з прастола Земавітам, сынам земляроба Пяста, выгнаны за несправядлівасць і з'едзены мышамі.
Мадленская культура
Мадленская культура, культура Мадлен — найбольш позняя палеалітычная культура (15-8 тыс. г. да н.э.), якая змяніла салюстрэйскую і папярэднічала азільскай культуры ранняга мезаліту.
Выяўлена археолагам Г. дэ Мартылье ў 1860 годзе. Назва ад пячоры Мадлен на беразе ракі Везер (дэпартамент Дардонь, Францыя). Пашырана на тэрыторыі Францыі, Іспаніі, Швейцарыі, Германіі і мае шэраг мясцовых разнавіднасцей. У Мадлене пераважалі крамянёвыя разцы, праколкі, скрэблы, касцяныя гарпуны, наканечнікі коп’яў, дроцікі, кап’якідальнікі, жэзлы, іголкі, шылы і інш. Характэрнымі з’яўляюцца разныя выявы на рогу і косці, скульптура з рогу, косці, іклаў маманта, гравіраваныя, мона- і паліхромныя выявы на скляпеннях і сценах пячор. Насельніцтва займалася паляваннем, жыло ў пячорах і жытлах з касцей і шкур. Мадлен адносіцца да эпохі мацярынскага роду.
Тэрміны «Мадлен» і «мадленская эпоха» ўжываюцца і ў шырокім сэнсе для пазначэння заключнага этапу развіцця познапалеалітычнай культуры еўрапейскай прыледавіковай вобласці ад Францыі да Урала.
Ален Вудрынг
Ален Вудрынг ( — ) — амерыканскі лёгкаатлет, які спецыялізаваўся ў бегу на кароткія дыстанцыі. На Алімпійскіх гульнях 1920 года выйграў дыстанцыю 200 метраў з вынікам 22,0. Чэмпіён ЗША 1922 года ў бегу на 300 ярдаў.
Вучыўся ў Сірак’юскім універсітэце, падчас вучобы ў якім ён 3 разы станавіўся чэмпіёнам ЗША сярод студэнтаў у складзе эстафеты 4 × 400 метраў. Пасля завяршэння спартыўнай кар’еры працаваў у Spalding Company прадаўцом спартыўных тавараў.
Лонскія
Ло́нскія (, Лонские) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Ёдскага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска ў складзе гміны Ёды Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Карунскі скарб
«Карунскі скарб» (ці Lydian Hoard) — назва, дадзеная калекцыі з 363 артэфактаў Лідзіі, якія адносяцца да VII стагоддзя да нашай эры і знойдзеных у правінцыі Ушак (на захадзе Турцыі). Скарб стаў прадметам судовых разбораў паміж Турцыяй і нью-ёркскім музеем Метрапалітэн у перыяд паміж 1987 і 1993 гадамі. У выніку, калекцыя была вернутая Турцыі ў 1993 годзе — пасля таго, як музей прызнаў, што ў момант пакупкі ведаў аб тым, што прадметы былі скрадзеныя. Сёння ўсе прадметы выстаўлены ў Музеі археалогіі правінцыі Ушак.
Калекцыя зноў стала прадметам сенсацыйных навін у маі 2006 года, калі было выяўлена, што ключавы артэфакт скарба - залаты гіпакамп, выстаўлены ў музеі Ушака разам з усёй астатняй калекцыяй — з'яўляецца падробкай; арыгінал быў заменены копіяй, верагодна, недзе ў перыяд з сакавіка па жнівень 2005 года.
Яшчэ адным тэрмінам, які выкарыстоўваецца для абазначэння калекцыі, з'яўляецца «Скарбы Кроза». Хоць час стварэння артэфактаў блізкі да тэрмінаў праўлення Кроза, пытанне аб тым, ці варта іх лічыць непасрэдна звязанымі з легендарным каралём Лідзіі, застаецца на сённяшні дзень спрэчным. Легенда аб багацці Кроза была распаўсюджанай як у шэрагу азіяцкіх культур (у духе, падобнай да яго славы ў заходніх культурах); на ўсходзе ён згадваецца альбо як Кярун (арабская), альбо як Карун (турэцкая), пры гэтым міфічны памер яго багацця спараджае прыказкі.
Адкрыццё скарба і яго кантрабанда
Да скарбаў, выкрадзеных з магілы, пазней дадаліся далейшыя знаходкі, зробленыя тымі ж капальнікамі, у іншых курганах мясцовасці Топтепе на працягу 1966—1967 гадоў. Затым дадзеная калекцыя была кантрабандным шляхам вывезеная за межы Турцыі — па частках, праз Ізмір і Амстэрдам — і набытая музеем Метрапалітэн паміж 1967—1968 гадамі, які заплаціў за 200 прадметаў 1,2 мільёна долараў ЗША.
Судовы працэс
Намаганні цэлага шэрагу турэцкіх урадаў, накіраваныя на збор і вяртанне калекцыі, былі ініцыяваныя журналістам Азгенам Акарам. Акар выпадкова ўбачыў некаторыя экспанаты ў 1984 годзе, у каталогу музея Метрапалітэн, і паведаміў міністэрству культуры Турцыі аб іх відавочна незаконным паходжанні: адначасова, ён напісаў некалькі артыкулаў і ініцыяваў расследаванне па бюракратычным турэцкім каналам.
Пазней Азген Акар дзейнічаў у якасці «добраахвотнага пасланца» ўрада Турцыі ў рамках судовага разбору, які пачаўся ў Нью-Ёрку ў 1987 годзе і завяршыўся ў 1993 — адначасова з гэтым, ён быў прызначаны кансультантам па дадзеным пытанні ў самой Турцыі (у працы з ЮНІДРУА, якая тычыцца аховы гістарычнай, культурнай і рэлігійнай спадчыны). Імя Акара таксама з'яўляецца сёння сінонімам абазначэння людзей, занятых пошукамі іншай кантрабанднай калекцыі — пад назвай «Скарб Элмалі».
Музей Ушака
Відавочная патрэба ў музеі, годнага падобнай «калекцыі скарбаў», агучвалася з тых часоў, як артэфакты вярнуліся ў Турцыю. Пасля перадачы уладам краіны дзесяці іншых незаконна знойдзеных артэфактаў, а таксама шэрагу падобных знаходак быў назапашаны фонд для музея: ён, у агульнай складанасці, складаўся з 375 прадметаў. Але невялікі музей ва Ушаке, куды была часова змешчана калекцыя, першапачаткова планаваўся як музей дываноў і працаваў у жорсткіх умовах бюджэтных і кадравых абмежаванняў: ён не адказваў цалкам і патрабаванням па бяспецы. Сумневы ў прыдатнасці дадзенага месца толькі ўмацаваліся ў сувязі з падачай (у цяперашні час незавершаных) судовых іскаў супраць супрацоўнікаў музея — у сувязі з крадзяжом 2007 года. Былы дырэктар музея застаецца адзіным чалавекам, які ўсё яшчэ ўтрымліваецца пад вартай — з дзесяці першапачаткова абвінавачаных у рамках справы аб падмене гіпакампа.
Праклён скарбаў
Ва Ушаке і за яго межамі існуе легенда пра «праклен», звязаны са скарбам. Легенда абвяшчае, што сем чалавек, якія прымалі ўдзел у незаконных раскопках «памерлі гвалтоўнай смерцю або перажылі вялікія няшчасці».
Земавіт (князь палян)
Земавіт (Siemowit) — паўлегендарны князь палян, вядомы толькі з хронікі Гала Ананіма.
Біяграфія
Старэйшы сын стальмаха Пяста і Жапіхі (таксама вядомай як Рэпка), бацька князя Лешака. Земавіт быў абраны на княжанне вечам палян пасля таго, як яго бацька Пяст адмовіўся заняць месца князя Попела II, заедзенага па легендзе мышамі. Першым дакладна вядомым польскім князем з'яўляецца праўнук Земавіта Мешка.
Хроніка Гала Ананіма не ўтрымлівае падрабязнасцей пра жыццё Земавіта. Са слоў храніста, ён «мужнеў і з кожным днём выказваў сваю высакароднасць да такой ступені, што Цар цароў і Князь князёў [гэта значыць Бог] да ўсеагульнай радасці прызначыў яго князем Польшчы». Стаўшы князем, Земавіт, грэбуючы забавамі, праславіўся сваёй высакароднасцю і пашырыў межы княства больш, чым хто-небудзь да яго.
Традыцыйна імя князя вымаўляецца як Земавіт, у той час як лінгвістычныя даследаванні лічаць гэта імя вытворным ад славянскага слова «сям'я». Адпаведна імя князя больш правільна было б вымаўляць як Семавіт :
Гістарычнасць
У гістарыяграфіі існуе дыскусія наконтгістарычнасці Земавіта, Лешака і Земамысла. На карысць рэальнасці існавання Земавіта выказваліся Генрык Лаўмянскі, Герард Лабуда і Казімір Ясінскі. Супрць рэальнасці існавання Земавіта сведчаць археалагічныя даследаванні, паводле якіх актыўнае развіццё дзяржавы палян пачалося ў 20-я гады X стагоддзя, так што кіраванне Земавіта, Лешака і Земамысла павінна было быць вельмі кароткім. Некаторыя даследчыкі мяркуюць, што прыведзеныя ў Хроніцы імёны продкаў Мешка маюць сімвалічнае значэнне і маглі быць выдуманы храністам. Не выключана таксама, што ў апавяданні Гала выдумана толькі іх княжанне, у той час як імёны сапраўды з'яўляюцца імёнамі продкаў Мешка I.
Легкавы аўтамабіль
Легкавы аўтамабіль — аўтамабіль з колькасцю месцаў для сядзення не больш дзевяці, з месцам вадзіцеля ўключна, які па сваёй канструкцыі і абсталяванню прызначаны для перавозкі пасажыраў і іх багажу з забеспячэннем неабходнага камфорту і  бяспекі.
Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі
Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі — орган дзяржаўнай выканаўчай улады Кабінета Міністраў Расійскай імперыі, які ажыццяўляў адміністрацыйна-распарадчыя функцыі ў сферах дзяржаўнай бяспекі, грамадскай бяспекі, аховы правапарадку, кіраўніцтва мясцовымі органамі ўлады, барацьбы з злачыннасцю, аховы месцаў пазбаўлення волі, дазвольнай сістэмы, цэнзуры ў сродках масавай інфармацыі і кнігавыдання.
МУС Расійскай імперыі засяроджвала ў сваіх руках самыя разнастайныя задачы, як паліцыі бяспекі, так і паліцыі дабрабыту.
Будынак МУС Расіі
Будынак на набярэжнай Фантанкі узведзены ў 30-х гадах XIX стагоддзя па праекце выдатнага італьянскага архітэктара Карла Росі пры ўдзеле Язэпа Шарлемань, з’яўляецца складовай часткай ансамбляў плошчы Астроўскага з Александрынскім тэатрам, вуліцы Дойліда Росі і плошчы Ламаносава. З 1847 па 1917 года яго заняло Міністэрства ўнутраных спраў. З 1925 года ў будынку размясцілася друкарня «Леніздат».
Гісторыя і функцыі
Па думкі графа Сперанскага, міністэрства павінна было мець апеку аб прадукцыйных сілах краіны і быць цалкам чужым функцый паліцыі ахавальнай. Гэты характар МУС змяніўся з далучэннем да яго ў 1819 г. Міністэрства паліцыі.
Наступныя змены ў агульным выніку пашыралі кампетэнцыю МУС, хоць яна часткова звужвалась. Так, у 1826 г. «асаблівая канцылярыя» былога міністра паліцыі была выдзелена ў самастойную III аддзяленне Уласнай Е. И. В. канцылярыі; апеку аб дзяржаўным і народным гаспадарцы збольшага адышло ў падпарадкаванне Міністэрстваў фінансаў і дзяржаўных маёмасцяў. З іншага боку, у 1832 г. да міністэрства ўнутраных спраў далучана, у выглядзе дэпартамента, галоўнае ўпраўленне духоўных спраў замежных спавяданняў, у 1862 г. перададзена ў вядзенне МУС цэнзура, у 1865 г., пры пераўтварэнні Міністэрства шляхоў зносін, — справы будаўнічай паліцыі, у 1868 г. у яго склад увайшло скасаванае Міністэрства пошт і тэлеграфаў Расійскай імперыі, кіраванне якімі і раней, да 1830 г., таксама ўваходзіла ў склад МУС.
У 1880 г. былое трэцяе аддзяленне Уласнай Я. І. В. канцылярыі далучана да МУС і міністра даверана загадванне корпусам жандараў на правах шэфа жандараў. З 1843 г. МУС загадвае статыстычнай часткай, у 1861 г. пры ім утвораны асаблівы земскі аддзел; палажэнне 12 ліпеня 1889 г. аб земскіх участковых начальнікаў прадаставіла яму судовыя функцыі і судовага нагляду. Загадванне турэмнай часткай перададзена ў 1895 г. з МУС у Міністэрства юстыцыі. У 1880 г. было створана адмысловае Міністэрства, злучаушае у сабе гэтак разнастайныя часткі, як пошта і духоўныя справы замежных спавяданняў; але ўжо ў наступным годзе яно было скасавана, а яго справы вернутыя ў вядзенне МУС.
Асаблівае становішча МУС сярод іншых міністэрстваў абумоўліваецца не толькі шматлікасцю, разнастайнасцю і важнасцю яго функцый, але і тым акалічнасцю, што яно ведае перш за ўсё паліцыю, а прымусовае ажыццяўленне ўсіх наогул распараджэнняў ўрада, да якога б міністэрству яно ні ставілася, здзяйснялася, па агульнаму правілу, паліцыяй.
Структура міністэрства
Міністру ўнутраных спраў дадзены два таварыша, правы якіх вызначаліся спецыяльнымі пастановамі. У 1895 годзе ў склад МУС быў наступным: савет міністра, адукаваны на агульным падставе, але з некаторым адступленнем па справах земскага аддзела; галоўнае ўпраўленне пошт і тэлеграфаў; галоўнае ўпраўленне па справах друку, ведающее цэнзуру, а роўна якая мае нагляд за прамысловымі ўстановамі, якія адносяцца да друку, і за кніжнай гандлем; земскі аддзел, медыцынскія дэпартамент і савет, дарадчы ветэрынарны камітэт, ператвораны ў красавіку 1901 года ў Ветэрынарнае ўпраўленне МУС Расійскай імперыі, статыстычны савет і цэнтральны статыстычны камітэт, тэхнічна-будаўнічы камітэт, канцылярыя міністра і дэпартаменты агульных спраў, гаспадарчы, паліцыі і духоўных спраў замежных спавяданняў.
Савет міністра складалі кіраўнікі дэпартаментаў, спецыяльна прызначаныя імператарам чыноўнікі, а таксама кіраўнікі ўсіх, акрамя праваслаўнай, рэлігійных канфесій Расіі.
Дэпартамент агульных спраў канкураваў з канцылярыі міністра. Прадметы яго ведамства: справаводства па асабістаму складу МУС, частка інспектарскай; справы па дваранскім выбарах, па пытаннях аб правах стану, аб збудаванні помнікаў і аб адкрыцці для гэтага падпісак; загадванне архіўнай часткай усяго міністэрствы і інш.
Дэпартамент паліцыі засяроджваў у сабе галоўнае загадванне справамі агульнай паліцыі; яму падпарадкоўваліся ўсе паліцэйскія органы ў дзяржаве. У прыватнасці, у падпарадкаванні гэтага дэпартамента складаліся: справы аб раскольніках і наогул пра секты, якія ўзнікаюць у нетрах праваслаўнай царквы; справы аб дзяржаўных злачынствах; справы аб нядоімках, так як клопат аб спраўным паступленні падаткаў ўскладалася на агульную паліцыю; справы аб забеспячэнні замежнікаў відамі на пражыванне ў Расіі і пра высылку замежнікаў; справы па сцвярджэнні статутаў розных таварыстваў і клубаў і вырашэння публічных лекцый, чытанняў, выстаў і з'ездаў, і многае іншае. У той жа час, асноўнымі службамі гэтага дэпартамента з'яўляліся доказнай і ахоўныя аддзяленні.
Дэпартамент духоўных спраў замежных спавяданняў ведаў, у якасці цэнтральнага ўстанаўлення, справы каталіцкага веравызнанняў, армяна-грыгарыянскага і пратэстанцкіх, а таксама духоўныя справы мусульман, яўрэяў, караімаў і ламаістаў.
Друкаваны орган: Часопіс Міністэрства ўнутраных спраў.
Знакі адрознення і ўзнагароды
Большую частку сваёй гісторыі Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі не мела дзяржаўных узнагарод, прызначаных спецыяльна для яго супрацоўнікаў. У 1876 годзе імператарам Аляксандрам II была заснавана медаль «За беспарочную службу ў паліцыі», прызначаная для паліцэйскіх і пажарных. У 1887 годзе імператарам Аляксандрам III была заснавана медаль «За беспарочную службу ў турэмнай варце» — для чыноў турэмнага ведамства, да 1895 года, які знаходзіўся ў падпарадкаванні МУС.
Акрамя таго, за 115 гадоў існавання МУС Расійскай імперыі, чыны гэтага ведамства ўзнагароджваліся многімі іншымі дзяржаўнымі ўзнагародамі. Напрыклад, вышэйшай узнагародай Расійскай імперыі — ордэнам Андрэя Першазванага было ўзнагароджана 22 вышэйшых службовых асобы міністэрства, нешматлікія з іх атрымалі ўзнагароду непасрэдна за працу на паліцэйскім ніве. Да іх можна аднесці начальніка жандармерыі А. Х. Бенкендорфа, генерал-губернатара Масквы. Д. В. Галіцына, міністраў унутраных спраў Л. А. Пероўскага, с. С. Ланскога, Д. А. Талстога.
Спіс вуліц Заслаўя
У гэтым спісе прыведзены вуліцы, завулкі, плошчы, праспекты, праезды, тупікі, набярэжныя Заслаўя.
IC 2608
IC 2608 — галактыка тыпу S? (спіральная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Скапцы
Скапцы («ягняты Божыя», «белыя галубы») — паслядоўнікі містычнай секты хрысціян, якая ўзводзіць аперацыю аскаплення ў ступень богаспадобнай справы.
Гісторыя
Вядома, што некаторыя духоўныя асобы на Русі ў XII—XIII стагоддзях былі скапцамі. Па светапоглядзе секта блізкая да хлыстоў (хрыставераў). Як секта ў рэлігіязнаўчым разуменні паўстала ў XVIII стагоддзі, заснавальнікам лічыцца беглы прыгонны Кандрацій Селіванаў, які пакінуў секту хлыстоў «багародзіцы» Акуліны Іванаўны, расчараваўшыся ў сваіх ранейшых рэлігійных перакананнях.
У СССР секта скапцоў была забароненая. У 1929 годзе адбыўся гучны судовы працэс над сектай. А першы суд над сектай адбыўся ў 1772 годзе, калі судзілі цэлую абшчыну ў колькасці 246 чалавек. У цяперашні час невялікая колькасць скапцоў засталася ў некаторых раёнах Паўночнага Каўказа. Ад членаў гэтых сект патрабуецца адпраўленне пэўнага культу, захаванне аскетычнага ладу жыцця, але без аскаплення.
Эстанізацыя
Эстаніза́цыя — развіццё эстонскай мовы, культуры і ідэнтычнасці праз розныя адукацыйныя і іншыя дзяржаўныя праграмы; а таксама змяненне ўласных імёнаў з іншых моў на эстонскія імёны.
Прозвішчы
Да 1920 года каля 50% эстонскіх прозвішчаў мелі замежнае паходжанне. На пачатку 1930-х прэзідэнт Канстанцін Пятс прэзентаваў агульнанацыянальную праграму эстанізацыі прозвішчаў. За час гэта кампаніі тысячы эстонскіх грамадзян добраахвотна змянілі ўласныя прозвішчы.
Інтэграцыя
Палітыка інтэграцыі накіраваная на ўзмацненне эстонскай ідэнтычнасці сярод насельніцтва, развіццё агульных каштоўнасцей, пачуцця нацыянальнага гонару; з павагаю і ўспрыманнем культурных адрозненняў сярод жыхароў Эстоніі.
Адукацыя
14 сакавіка 2000 урад Эстоніі прыняў дзяржаўную праграму «Інтэграцыя ў эстонскім грамадстве 2000—2007». Галоўнымі аспектамі праграмы — лінгвістычна-камунікацыйны, легальна-палітычны і соцыа-эканамічны. Мэта падпраграм: вывучэнне эстонскай мовы моладзю і падлеткамі.
Фрэнсіс Фукуяма
Фукуяма Фрэнсіс Ёсіхіра (Yoshihiro Francis Fukuyama, нар. 27 кастрычніка 1952, ) — амерыканскі філосаф, палітычны эканаміст і пісьменнік японскага паходжання.
Біяграфія
У 1979—1980, 1983—1989 і 1995—1996 гадах працаваў супрацоўнікам дэпартамента палітычных навук у даследчым цэнтры Rand Corporation (Каліфорнія, ЗША). У 1981—1982 і 1989—1990 гадах з’яўляўся супрацоўнікам аддзела палітычнага планавання дзярждэпартамента ЗША, дзе спачатку спецыялізаваўся па Блізкім Усходзе, а затым па Еўропе. У 1981—1982 гадах таксама ўваходзіў у склад амерыканскай дэлегацыі на егіпецка-ізраільскіх перамовах па пытанні палестынскай аўтаноміі.
У сусветна вядомай кнізе «Канец гісторыі і апошні чалавек» (The End of History and the Last Man) Фукуяма сцвярджае, што распаўсюд у свеце ліберальнай дэмакратыі заходняга ўзору сведчыць пра апошнюю кропку сацыякультурнай эвалюцыі чалавецтва і фармаванне канчатковай формы ўрада, канец веку ідэалагічных супрацьстаянняў, глабальных рэвалюцый і войнаў, а разам з імі — канец мастацтва, філасофіі ды інш.
У цяперашні час працуе прафесарам Школы паглыбленых міжнародных даследаванняў (Paul H. Nitze School of Advanced International Studies) пры Універсітэце Джона Хопкінса, а таксама дырэктарам праграмы міжнароднага развіцця SAIS і старшынёй рэдакцыйнага савета часопіса «Амерыканскія інтарэсы».
Тулома
Туло́ма (Туло́ма ) — рака на Кольскім паўвостраве, у Кольскім раёне Мурманскай вобласці Расіі, упадае ў Баранцава мора.
Даўжыня ракі 64 км. Плошча вадазбору 21 500 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,3 м/км. Сярэдні расход вады 255 м³/с (228 м³/с у ніжнім б’ефе Ніжнетуломскай ГЭС і 241 м³/с бліжэй да вусця ). Аб’ём сцёку 7,606 км³/год. Рака бярэ пачатак з Натвозера. Упадае ў Кольскі заліў Баранцава мора. Жыўленне ракі пераважна снегавое. На рацэ шмат парогаў. Замярзае Тулома ў лістападзе — снежні, вызваляецца ад лёду ў маі.
На рацэ горад Кола, гарадскія пасёлкі Мурмашы і Верхнетуломскі, сяло Тулома, Верхнетуломская і Ніжнетуломская ГЭС з вадасховішчамі.
Секстант (значэнні)
Секстант:
Люткі
Люткі (Lestidae) — невялікае сямейства стракоз падатраду раўнакрылых.
Апісанне
Дробныя стракозы. Брушка (даўжыня 25—35 мм) тонкае, з 11 сегментаў, бронзава-зялёнае з металічным адценнем. Грудзі бура-зялёныя, бліскучыя. Галава адносна вялікая, рухомая, вочы несудакранальныя. Вусікі кароткія, шчацінкападобаыя. Ротавыя органы грызучыя. Пярэднія і заднія крылы аднольнавыя па форме і памерах (размах 18—26 мм), празрыстыя, з густым жылкаваннем.
Пашырэнне
Вядома звыш 150 відаў. Прадстаўнікі — касмапаліты. Сямейства падзяляецца на два падсямействы і. На Беларусі адзначаны:, , ,.
Асаблівасці біялогіі
Дарослыя насякомыя кормяцца двухкрылымі, лічынкі — дробнымі ракападобпымі і лічынкаыі воддых насякомых. Люткі — корм для рыб і птушак.
Лёт у маі — верасні. Ператварэнне няпоўнае. З дапамогай яйцаклада самкі адкладаюць яйцы ў падводныя часткі раслін (асакі, чароту, рагозу і нават на надводныя галіны дрэў і кустоў, праразаючы яйцакладам надрэз у кары), добра праграваемых сонцам зарослых вадаёмаў. Лічынкі маюць эачаткавыя крылы і 3 лісцепадобныя жабры. Цыкл развіцця аднагадовы. Зімуюць яйцы і дарослыя насякомыя (напр. лютка рыжая).
Літаратура
Пісаненка А. Д. Люткі //
Апскі край
Апскі край (Apes novads) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным усходзе Латвіі, у рэгіёне Відземе. Край складаецца з чатырох воласцяў і горада Апэ, які з’яўляецца цэнтрам краю. Насельніцтва на 1 студзеня 2011 года склала 3834 чалавек. Плошча краю займае 545,1 км².
Край быў утвораны 1 ліпеня 2009 года па заканчэнні латвійскай адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы. Край створаны з большай часткі Алуксненскага раёна, з астатняй частцы якога быў створаны Апскі край.
Міньцзян (прыток Янцзы)
Міньцзя́н (岷江) — рака ў Кітаі, у правінцыі Сычуань, левы прыток ракі Янцзы (басейн Усходне-Кітайскага мора).
Даўжыня ракі 793 км. Плошча вадазбору 134 800 км². Сярэдні расход вады больш за 3000 м³/с. Выток ракі знаходзіцца ў гарах Міньшань, дзе яна працякае ў глыбокай цясніне. Працякае па Сычуаньскай катлавіне. Каля горада Гуаньсянь рэчышча дзеліцца на рукавы, ніжэй населенага пункта Пэньшань рака зноў цячэ ў адным рэчышчы. Упадае ў Янцзы каля горада Ібінь. Паводкі на рацэ адбываюцца ў летні перыяд. Вада з ракі выкарыстоўваецца на арашэнне.
Суднаходная ад горада Лэшань, дробныя судны — ад горада Чэнду.
Сабор Святога Марціна (Браціслава)
Сабор Святога Марціна (Katedrála sv. Martina, Kathedrale des Heiligen Martin, Szent Márton-dóm або Koronázó templom) — найбуйнейшы гатычны храм Браціславы. Царква святога Марціна з'яўляецца кафедральным саборам архідыяцэзіі Браціславы.
Гісторыя
Пачатак будаўніцтва сабора адносіцца да XIII ст.. Сённяшні выгляд набыў у 1849 годзе.
З 1563 па 1830 гады ў саборы Святога Марціна праходзілі каранацыі імператараў Свяшчэннай Рымскай імперыі і Аўстра-Венгрыі ў якасці каралёў Венгрыі, у тым ліку Максіміліяна II (1563), Марыі Тэрэзіі (1741).
Цімафей Сяргеевіч Калачоў
Цімафей Калачоў (нар., ) — беларускі футбаліст (паўабаронца) і трэнер. Ігрок нацыянальнай зборнай Беларусі (2004—2016). Найлепшыя гады кар’еры правёў у расійскім клубе «Растоў». Футбаліст года Беларусі (2013, 2016).
Сабор Святога Марціна (Браціслава)
Гісторыя
Усярэдзіне характэрны скульптурная група Св. Марціна, выкананая Георгам Рафаэлем Донерам у стылі барока, сярэднявечныя гатычныя надмагіллі і каляровыя вітражы.
У катакомбах сабора знаходзяцца пахаванні бачных прадстаўнікоў духоўнага саслоўя і знакамітых дваранскіх родаў. У саборы знаходзіцца грабніца Ёзэфа Ігнаца Байзы, аўтара першага славацкага рамана.
Цімафей Сяргеевіч Калачоў
Клубная кар’ера
Пачынаў прафесійную кар’еру ў складзе магілёўскага «Дняпра-Трансмаша». У 2003 годзе перайшоў у салігорскі «Шахцёр». У складзе гарнякоў правёў выдатны сезон, быў прызнаны найлепшым іграком чэмпіянату Беларусі, пасля чаго пераехаў у чэмпіянат Украіны. Але, замацавацца ў данецкім «Шахцёры» не атрымалася, Цімафей выступаў пераважна за другую каманду данчан.
У сезоне 2005 выступаў у Першай лізе Расіі за «Хімкі», а на наступны сезон перабраўся ў клуб Прэм’ер-лігі «Растоў». Па выніках сезона 2007 «Растоў» страціў месца ў элітным дывізіёне, і Цімафей перайшоў у самарскія «Крылы Саветаў».
Завяршыў кар’еру ў маі 2019 года.
Міжнародная кар’ера
Выступаў у складзе моладзевай зборнай Беларусі на моладзевым чэмпіянаце Еўропы ў Германіі 2004.
З 2004 года трывала выступаў за нацыянальную зборную Беларусі. У снежні 2016 года, пасля няўдалага пачатку адбору на чэмпіянат свету 2018, абвясціў аб завяршэнні кар’еры ў зборнай.
Трэнерская кар’ера
У студзені 2020 года вярнуўся ў «Растоў», стаўшы трэнерам у дзіцяча-юнацкіх камандах клуба.