cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Піскы (Гарохіўскі раён)
Піскы (Піски́) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Апівардка
Апівардка — рака ў Браслаўскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне Заходняй Дзвіны.
Даўжыня 8,5 км. Выцякае з возера Апіварда, цячэ па мяжы з Літвой, упадае ў возера Дрысвяты з поўдня. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае (ніжняе цячэнне – былое рэчышча ракі Дрысвята).
Шуловічы
Шуло́вічы (, Шуловичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Востраў мёртвых (карціна)
«Востраў мёртвых» (Die Toteninsel) — самая вядомая карціна швейцарскага мастака-сімваліста Арнольда Бёкліна (1827—1901). У перыяд 1880—1886 гадоў Беклін стварыў пяць варыянтаў карціны. Шосты варыянт напісаў у 1901 годзе.
Раднікоўскае (Карагандзінская вобласць)
Раднікоўскае — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Раднікоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 355673100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 846 чалавек (412 мужчын і 434 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 768 чалавек (378 мужчын і 390 жанчын).
Пётр I Карагеоргіевіч
Пётр Першы Карагеоргіевіч (Петар I Карађорђевић, Petar I Karađorđević, 11 ліпеня 1844 — 16 жніўня 1921) — першы сербскі кароль з дынастыі Карагеоргіевічаў (з 1903); у 1918 стаў першым каралём Югаславіі (звалася тады Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў).
Пасерана-Мармарыта
Пасерана-Мармарыта (Passerano Marmorito) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Насельніцтва складае 439 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 36 чал./км². Займае плошчу 12 км². Паштовы індэкс — 14020. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santi San Pietro apostolo.
Баварскае барока
Баварскае барока (Bayerischer Barock) — мастацкі стыль, разнавіднасць барока, які ўзнік у Італіі і шырока распаўсюджаны ў Баварыі. Адзначаецца празмерным багаццем дэкаратыўных дэталяў, патэтычнасцю, дынамічнасцю кампазіцыі, складанымі канструкцыямі. Больш за ўсё гэты стыль прадстаўлены ў сакральнай архітэктуры.
Перыяд баварскага барока працягваўся прыкладна з 1600 па 1770 год, а цэрквы ў стылі баварскага барока таксама былі пабудаваныя пазней у сельскай мясцовасці Баварыі.
У Баварыі таксама шматлікія ўзоры несакральнай архітэктуры ў стылі баварскага барока. Палац Німфенбург у Мюнхене з’яўляецца адным з самых прыгожых барочных палацаў у свеце дзякуючы сваёй унікальнай кампазіцыі будынка і парка. Да іншых прыкладаў несакральнай архітэктуры адносяцца і.
Валерый Станіслававіч Леванеўскі
Вале́рый Станісла́вавіч Леване́ўскі (15 жніўня 1963 г., Гродна) — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, былы палітычны зняволены. Прызнаны «Міжнароднай Амністыяй» вязнем сумлення.
Біяграфія
Нарадзіўся 15 жніўня 1963 г. у горадзе Гродна ў шматдзетнай сям’і. У 1979 г. — кандыдат у майстры спорту па боксе. У 1980 годдзе пачаў працоўны шлях з працы слесарам механічных майстэрняў. У 1981—1983 гг. — служба ў СА, выдатнік Савецкай і Балгарскай Арміі.
Скончыў з адзнакай ПТВ-49 хімікаў (Гродна, 1985), чатыры курсы Беларускага інстытута народнай гаспадаркі.
1985—1991 гг. — рэгуліроўшчык радыёапаратуры, слесар кантрольна-вымяральных прыбораў і аўтаматыкі, інжынер на прадпрыемствах г. Гродна.
1991 г. — зарэгістраваны індывідуальным прадпрымальнікам. Кіраваў Гродзенскім абласным грамадскім аб’яднаннем па абароне правоў падаткаплацельшчыкаў, спажыўцоў і аўтааматараў, Гродзенскім Інфармацыйна-прававым цэнтрам, Гродзенскім цэнтрам па абароне правоў спажыўцоў.
З 1996 года ўзначальвае страйкавы камітэт прадпрымальнікаў Рэспублікі Беларусь. Арганізатар масавых акцый пратэсту прадпрымальнікаў у Рэспубліцы Беларусь, за што прыцягваўся да арыштаў, штрафных санкцый і судовым пераследам. Заснавальнік і галоўны рэдактар рэспубліканскага бюлетэню «Прадпрымальнік». Неаднаразова прымаў удзел у выбарах у якасці кандыдата ў дэпутаты мясцовых і рэспубліканскіх органаў заканадаўчай улады. Ва ўсіх выпадках адмоўлена ў рэгістрацыі па палітычных матывах.
Быў сябрам Аб’яднанай грамадзянскай партыі (1998—2000), сябрам яе палітрады.
У 2001 годзе вылучаўся кандыдатам у прэзідэнты Рэспублікі Беларусь. Зняў сваю кандыдатуру з-за змен у працэсе выбараў заканадаўства (Дэкрэт № 20 2001 )
2004—2006 гг. — адбываў пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму, c канфіскацыяй маёмасці, па арт. 368, ч. 2 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (абраза прэзідэнта Рэспублікі Беларусь). Цалкам адбыў двухгадовы тэрмін зняволення і вызваліўся 15-га мая 2006 года.
Крымінальная справа
прыйдзі і скажы, што ты супраць, каб за твой кошт «хто-та» ездзіў у Аўстрыю адпачываць, катацца на лыжах, жыць у сваё задавальненне
Паколькі было вядома, што прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка праводзіў адпачынак у Аўстрыі пракуратура Беларусі пасля расцаніла гэта як публічную абразу прэзідэнта
1 мая 2004 года Леванеўскі меў намер прыняць удзел у санкцыянаванай уладамі дэманстрацыі ў Гродна, але раніцай Валерый быў затрыманы на выхадзе з дому, дзе ён пражывае. Супрацоўнікі міліцыі даставілі яго ў мясцовае аддзяленне міліцыі, і, забраўшы грошы і пашпарт, змясцілі ў ізалятар часовага ўтрымання. У той жа дзень раніцай былі затрыманыя дзеці Леванеўскага, якіх праз некалькі гадзін выпусцілі з аддзялення міліцыі.
3 мая 2004 года на 15 сутак арышту быў асуджаны Валерый Леванеўскі. У парушэнне закона судзілі не ў судзе, а ў камеры ізалятара часовага ўтрымання (ІЧУ). На 13 сутак арышту быў асуджаны сын Леванеўскага — Уладзімір
7 мая 2004 года супрацоўнікі КДБ і АМАПа выламаны ўваходныя дзверы, уварваліся ў кватэру В. Леванеўскага. Ператрус доўжыўся шэсць гадзін. У кватэры была канфіскавана ўся аргтэхніка, шмат дакументаў, каштоўныя рэчы. . Супрацоўнікі КДБ прымушалі непаўнагадовую дачку Леванеўскага даваць паказанні супраць свайго бацькі. . У гэты і наступныя дні супрацоўнікі КДБ і міліцыі праводзілі ператрусы ў сваякоў Леванеўскага, а таксама ў офісах грамадскіх арганізацый, якія на думку спецслужбаў маглі быць датычныя да справы «Абраза прэзідэнта».
14 мая 2004 года — за дзень да заканчэння 15 сутак арышту, Леванеўскаму падаўжаюць на 3 дні тэрмін затрымання.
18 мая 2004 года — Леванеўскаму было прад'яўленае абвінавачванне па арт. 368 (ч. 2) Крымінальнага кодэкса Беларусі — «Публічная абраза прэзідэнта РБ здзейснены асобай, якая раней была судзіма за абразу або паклёп альбо злучэнне з абвінавачваннем у здзяйсненні цяжкага ці асабліва цяжкага злачынства». Валерый з ІЧУ быў змешчаны ў СІЗА на 2 месяцы.
4 чэрвеня 2004 года — упершыню з моманту арышту (1 мая 2004 года) В. Леванеўскага дазволілі сустрэцца з жонкай у СІЗА. .
12 ліпеня 2004 года — Леванеўскаму падаўжаюць арышт яшчэ на месяц.
21 ліпеня 2004 года — жонка Леванеўскага звярнулася да прэзідэнта Беларусі А. Лукашэнка з скаргамі на ўмовы ўтрымання мужа ў СІЗА.
21 ліпеня 2004 года — супраць сына Уладзіміра ўзбуджаная крымінальная справа па ст.342 КК Беларусі — «арганізацыя несанкцыянаванага мітынгу» (тэрмін арышту — да 3 гадоў).
27 ліпеня 2004 года — Леванеўскі спыніў галадоўку.
1 жніўня 2004 года — Сяргей Шнураў («Ленінград») і Аляксандр Васільеў («Сплін») выступілі ў абарону Леванеўскага.
16 жніўня 2004 года суд падоўжыў Леванеўскаму тэрмін заключэння пад вартай яшчэ на 1 месяц.
16 верасня 2004 года Еўрапейскі Парламент заклікае беларускія ўлады неадкладна вызваліць Валерыя Леванеўскага і ўсіх іншых палітычных праціўнікаў рэжыму.
Сям'я
Жанаты, чацвёра дзяцей.
Вельё Торміс
Вельё То́рміс (Veljo Tormis; нар., с. Куусалу, павет Хар’ю, паблізу Таліна — ) — выбітны эстонскі кампазітар і фалькларыст. Народны артыст СССР (1987), лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР (1974).
Біяграфія
Нарадзіўся 7 жніўня 1930 года ў с. Куусалу, павет Хар’ю, паблізу Таліна. Бацька Вельё Торміса служыў арганістам у вясковай царкве ў Вігала на Захадзе Эстоніі. Дзякуючы гэтаму Вельё рана пачаў іграць на аргане, падбіраў харалы. У 1942 годзе Торміс пачаў вучыцца ў арганіста Аўгуста Топмана, годам пазней паступіў у яго ж арганны клас у Талінскай кансерваторыі. Пазней ваенныя дзеянні на тэрыторыі Эстоніі і хвароба на некаторы час перапынілі яго навучанне, працягнуў навучанне ў пасляваенныя гады ў арганным класе Эдгара Аро, які ў 1948 годзе быў зачынены ў сувязі з недарэчнасцю выкладання гульні на царкоўным інструменце ў савецкай ВНУ.
Творчасць
Першыя творы Торміса, пераважна харавыя, пачалі з'яўляцца ў 1947—1948 гадах. У 1949 годзе ён зноў паступіў у кансерваторыю, зараз ужо ў клас кампазіцыі Вілема Капа. У 1951—1956 гадах вучыўся ў Маскоўскай кансерваторыі па класе кампазіцыі ў В. Шабаліна, важнае значэнне для Торміса мелі таксама заняткі аркестроўкай у Юрыя Фартунатава, якому ён пазней прысвяціў вядомы цыкл «Восеньскія краявіды» (1964). Па вяртанні ў Эстонію Вельё Торміс выкладаў спачатку ў музычным вучылішчы, затым у 1962—1966 гадах у Талінскай кансерваторыі. У далейшым цалкам прысвяціў сябе кампазіцыі. Член Саюза кампазітараў Эстонскай ССР з 1956 года.
Палюхнэ
Палюхнэ (Полю́хне) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Бечунай
Бечу́най (Bėčiūnai), традыцыйная беларуская назва — Бяцюны  — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Адміністрацыйны цэнтр сянюнайціі.
Лонг-Бранч
Лонг-Бранч (Long Branch) — курортны горад на ўсходнім узбярэжжы ЗША, штат Нью-Джэрсі. Належыць акрузе Манмут. Насельніцтва — 31 тысяча чалавек (2010 год). Размешчаны на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяна, у раёне, вядомым як Узбярэжжа Нью-Джэрсі, на поўдзень ад Нью-Ёрка, у зоне марскога клімату, з мяккай зімой (сярэдняя тэмпература студзеня каля 0 °C) і цёплым летам (сярэдняя тэмпература ліпеня каля 23 °C); гадавая норма ападкаў — каля 1000 мм.
Бярозавая Гара
Назву Бяро́завая Гара́ маюць:
Аляксандр Аляксеевіч Барысаў
Аляксандр Аляксеевіч Барысаў (, в. Ерына, Падольскі павет, Маскоўская губерня, Расійская імперыя — ?) — педагог, рэктар Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута (1961—1969). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
Біяграфія
У 1937 годзе скончыў Маскоўскае вышэйшае тэхнічнае вучылішча імя Баўмана з прысваеннем кваліфікацыі інжынер-механік. У 1937—1938 гадах працаваў старэйшым інжынерам-механікам на будаўніцтве канала «Масква — Волга». З 1938 па 1941 год працаваў інструктарам МК УКП(б).
Лапаіўка
Лапаіўка (Лапаї́вка) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Аляксандр Аляксеевіч Барысаў
Біяграфія
З 1946 па 1947 год працаваў намеснікам начальніка аддзела кадраў навучальных устаноў Міністэрства будаўнічых і дарожных машын СССР у Маскве. З 1947 па 1961 год працаваў дырэктарам Магілёўскага машынабудаўнічага тэхнікума. З 1961 па 1969 год займаў пасаду рэктара Магілёўскага машынабудаўнічага інстытута, а з 1962 па 1969 год таксама працаваў загадчыкам кафедры «Начартальная геаметрыя і рысаванне».
Януш Куртыка
Я́нуш Курты́ка (Janusz Kurtyka;, Кракаў — 10 красавіка 2010, пад Смаленскам) — польскі гісторык, кіраўнік Інстытута нацыянальнай памяці (2005—2010). Доктар габілітаваны гістарычных навук (2000).
Біяграфія
Скончыў гістарычна-філасофскі факультэт Ягелонскага ўніверсітэта. Дзейнічаў у Незалежным згуртаванні студэнтаў і Салідарнасці, быў выкладчыкам у вышэйшых школах. Цікавіўся генеалогіяй, гісторыяй Сярэднявечча. Апублікаваў больш за 140 навуковых прац і артыкулаў.
29 снежня 2005 года быў абраны кіраўніком Інстытута нацыянальнай памяці — установы, якая займаецца дакументаваннем злачынстваў камуністычнай сістэмы ў Польшчы. 7 красавіка 2009 года ўзнагароджаны Крыжам камандорскім з зоркай ордэна Адраджэння Польшчы.
Загінуў 10 красавіка 2010 года ў авіякатастрофе пад Смаленскам.
16 красавіка 2010 года пасмертна ўзнагароджаны Крыжам вялікім ордэна Адраджэння Польшчы.
Арджуна
Арджуна (अर्जुन, arjuna, «белы, светлы») — герой старажытнаіндыйскана эпасу «Махабхарата». Таксама часам называецца «Дхананджая», «Гудакеша», «Пхальгуна» і інш. На сцягу Арджуны — малпа.
Трэці з братоў Пандаваў, сын царыцы Кунці і Індры. Фактычны ваенны лідар Пандаваў. Вучань настаўніка Дроны.
Пустамыты (Гарохіўскі раён)
Пустамыты (Пустоми́ти) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Апіта (рака)
Апі́та — рака ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Гаўя (басейн Нёмана).
Даўжыня ракі 23 км. Плошча вадазбору 133 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 ‰. Пачынаецца каля вёскі Кракуны, упадае ў Гаўю на ўсходзе ад аграгарадка Ліпнішкі. На працягу 5 км каналізаваная (ад вытоку да вёскі Меліхі). На рацэ каля вёсак Кузмічы і Ліпнішкі сажалкі.
Міра Лукша
Міра (Міраслава Янаўна) Лу́кша (нар., , Польшча) — беларуская пісьменніца.
Творчасць
Дэбютавала на старонках «Нівы» ў 1973 годзе. У кнігах прозы «Дзікі птах верабей» (1992), «Выспа» (1994) і паэзіі «Замова» (1993), «Ёсць» (1994) — філасофскі роздум над лёсам беларускай вёскі, пра яе сучасныя праблемы і хваляванні, сакавітая народная мова. Выдала кнігі паэзіі «Замова» (1993), «Ёсць» (1994), «Wiersze tutejsze» (2003), «Жывінкі з глыбінкі» (2009), «Пад знакам Скарпіёна» (2011), «Biały stok» (2012) і «Падарункі» (2014) і кнігі прозы «Дзікі птах верабей» (1992), «Выспа» (1994), «Бабскія гісторыі» (2001), «Дзяўчынка і хмарка» (2006), «Гісторыі з белага свету» (2008), «Życie pozagrobowe i inne» (2013).
NGC 4930
NGC 4930 (іншыя абазначэнні — ESO 323-74, MCG -7-27-29, DCL 481, IRAS13012-4108, PGC 45155) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Цэнтаўр.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лыпныкы (Пустамыціўскі раён)
Лыпныкы (Ли́пники) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Марыя Васільеўна Філончык
Марыя Васільеўна Філончык (нар., Бабруйск, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Майстар спорту Рэспублікі Беларусь па баскетблу. Выступала за зборную Беларусі.
Біяграфія
У 12 гадоў яе запрасілі ў гродненскі гарадскі РВАР. Праз некалькі гадоў дэбютавала за мясцовую «Алімпію».
Выступала ў U-16 (2006—2008), U-18 (2007—2009) і U-20 (2009—2012). У 2016 годзе дэбютавала за зборную Беларусі.
Грэнобльска-Альпійскі ўніверсітэт
Грэнобльска-Альпійскі ўніверсітэт (Université Grenoble-Alpes) — французская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам універсітэта з сядзібай у горадзе Грэнобль.
Хадж Шэрыф
«Хадж Шэрыф» (Hadj Cheriff) — амерыканскі кароткаметражны нямы фільм 1894 года рэжысёраў Уільяма Кенэдзі Дыксана і Уільяма Хейза з Хаджы Шэрыфам у галоўнай ролі, зняты ў лабараторыях Томаса Эдысана ў Нью-Джэрсі.
Стэнафагі
Стэнафа́гі (ад στενός — «вузкі, абмежаваны» і  — «есці, пажыраць») — жывыя арганізмы, якія жывяцца адным відам корму (манафагі) ці нешматлікімі відамі корму, блізкімі па складу (алігафагі).
Стэнафагія звязана з анатамічнымі, фізіялагічнымі і біяхімічнымі адаптацыямі (напрыклад асаблівай будовай стрававальнай сістэмы, асаблівым наборам ферментаў у арганізме), якія забяспечваюць здабыванне і пераварванне пэўнага тыпу ежы. Характэрна, напрыклад, спецыфічная будова стрававальнай сістэмы жвачных жывёл або яе адсутнасць у эндапаразітаў. Ступень стэнафагіі можа мяняцца з узростам (дарослыя асобіны спажываюць больш разнастайны корм, чым маладняк). Спецыялізацыя жыўлення садзейнічае аслабленню канкурэнцыі паміж рознымі відамі, а пры памяншэнні кармавой базы іх колькасць можа зніжацца. Звычайна шмат стэнафагаў у багатых відамі біяцэнозах (напрыклад, у трапічных лясах), дзе існуе моцная канкурэнцыя паміж відамі.
Сярод стэнафагаў шмат беспазваночных жывёл. Напрыклад, многія клапы, матылі, перапончатакрылыя харчуюцца сокам, нектарам, пылком абмежаваных відаў раслін; каларадскі жук — пераважна на бульбе; яблыневыя пладажэркі — пераважна на яблыні і грэцкім арэху. Сярод пазваночных стэнафагі трапляюцца радзей. Напрыклад, рыбы сінец і сігі кормяцца пераважна планктонам, сазан і лешч — заабентасам. Сярод птушак магчыма адзначыць чаратовак, якія харчуюцца пераважна аўсянікамі і камарамі-хіранамідамі; крыжадзюбаў, якія харчуюцца насеннем хваёвых дрэў і мае прыстасаваную для гэтага дзюбу; скапу, якая харчуецца рыбай. Сярод млекакормячых стэнафагамі з’яўляюцца кажаны (харчуюцца пераважна начнымі насякомымі), гіены, у якіх зубы прыстасаваны для здрабнення костак. Манафагі часта выкарыстоўваюць у ежу рэчывы, недаступныя іншым відам (скура, поўсць, пёры, воск і інш.), для чаго ў іх выпрацоўваюцца асаблівыя стрававальныя ферменты.
Стэнафагі проціпастаўляюцца эўрыфагам.
Мікалай Акімавіч Пісканоўскі
Мікалай Акімавіч Пісканоўскі (13 мая 1887 ― 10 красавіка 1935) ― протаіерэй, свяшчэннамучанік, святы РПЦЗ.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Кобрынскім павеце ў в. Збірагі (сучасны Брэсцкі раён) у сям’і пратаірэя Акіма Пісканоўскага і яго жонкі Марыі Кадлубоўскай. У 1901 годзе скончыў семінарыю, пасля чаго служыў псаломшчыкам у стрыгаўскай Сімяонаўскай царкве нездалёк Кобрына. Пазней пабраўся шлюбам з Клаўдзіяй Катовіч — дачкой святара з Страдзічаў.
Пенанга
Насельніцтва складае 547 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 58 чал./км². Займае плошчу 9 км². Паштовы індэкс — 14030. Тэлефонны код — 0141.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Grato di Aosta.
Мікалай Акімавіч Пісканоўскі
Біяграфія
У 1918 годзе шпіталь у Адэсе быў ліквідаваны. Мікалай стаў святаром ва ўкраіскім сяле Паўлыш. Тут жа 12 лістапада 1918 года ў яго нарадзіўся сын Мікалай.
Юкавічы
Ю́кавічы (, Юковичи) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Мікалай Акімавіч Пісканоўскі
Біяграфія
У пачатку 1920-х бандытамі быў забіты святар з сяла Іванаўка і Мікалай заняў яго месца. Пасля трапіў у храм горада Варонежа. Там жа ў 1928 годзе яго і арыштавалі чэкісты, адправіўшы ў Салавецкі лагер. У тым месцы лёс пазнаёміў яго з Дзмітрыем Ліхачовым, які пазней згадваў Мікалая ў сваіх успамінах. У маі 1931 года тэрмін яго зняволення скончыўся, але яшчэ 5 месяцаў Мікалай заставаўся ў канцлагеры на прымусовых працах. 12 кастрычніка 1931 года ён быў адпраўлены этапам на лесапавал недалёка ад Архангельска. Пазней, у сувязі з слабым здароўем яму дазволілі пераехаць непасрэдна ў Архангельск. Але хутка пачалася новая хваля рэпрэсій. У верасні 1934 чэкісты зноў дабраліся і да Мікалая. 10 красавіка 1935 года ён памёр ад пнеўманіі.
Пахаваны ў Архангельску. Захаваць магілу дапамог Дзмітрый Ліхачоў.
Рускай Зарубежнай Праваслаўнай Царквой на саборы 14 лістапада 1981 года Мікалай Пісканоўскі быў прылічаны да ліку святых.
Ян Бажымоўскі
Ян Бажымоўскі (Jan Borzymowski;  — ) — дзеяч кальвінісцкай царквы Вялікага Княства Літоўскага.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Бажымоўскіх герба «Бяліна». Нарадзіўся ў сям’і Адама, які перасяліўся ў ВКЛ з Польшчы.
Вучыўся ў школе пры кальвінскім зборы ў Шыдлаве Расейнскага павета, з 1628 года ў Слуцкай гімназіі. 3 1631 катэхіст пры Кейданскім зборы. У 1636—1638 гадах вучыўся ў Лейдэне і (Галандыя). Пасля вяртання міністр і прапаведнік збору ў Новым Месце. У 1653 годзе ўзначаліў Жамойцкі дыстрыкт кальвінісцкай царквы, адначасова у 1665 годзе — Віленскі. Актыўна ўдзельнічаў у сінодах 1650—1672 гадоў.
Уводзіў у кальвінісцкае богаслужэнне літоўскую мову, забяспечваў зборы літоўскімі канцыяналамі і малітоўнікамі. Перакладаў на літоўскую мову рэлігійныя песні і фрагменты катэхізіса, пачаў перакладаць Біблію (рукапіс загінуў каля 1681 у Біржах). Яго арыгінальныя творы і пераклады сабраны ў выданні «Кніга набажэнства хрысціянскага ў гонар адзінай Святой Тройцы» («Kniga Nabożnistes Krigscioniszkos Ant Garbos Diewny Traycey Szwentoy Wienatijam», Кейданы, 1653, накладам Я. Радзівіла).
Карасу (Асакараўскі раён)
Карасу — сяло ў Асакараўскім раёне Карагандзінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Раднікоўскай сельскай акругі. Код КАТА — 355673200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 220 чалавек (106 мужчын і 114 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 126 чалавек (74 мужчыны і 52 жанчыны).
Мікалай Паўлавіч Пацееў
Мікалай Паўлавіч Пацееў (16 мая 1919 — 27 верасня 1972) — савецкі афіцэр, танкіст, Герой Савецкага Саюза (1945).
У верасні 1944 года камандзір танкавай роты Т-34 117-й танкавай брыгады 1-га танкавага корпуса 6-й гвардзейскай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту лейтэнант Н. П. Пацееў арганізаваў абарону і спыніў наступленне вермахта на захадзе ад горада Мітава (цяпер Елгава) і ў раёне горада Добэлэ, адбіўшы за чацвёра сутак 28 нападаў і знішчыўшы 37 танкаў праціўніка.
Біяграфія
Нарадзіўся 16 мая 1919 года ў горадзе Рагачоў (цяпер — Гомельскай вобласці) у сям'і рабочага. Рускі. Скончыў Ленінградскі машынабудаўнічы тэхнікум. Працаваў на Ленінградскім трубным заводзе.
У Чырвонай Арміі з 1939 года. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з чэрвеня 1941 года. У 1943 годзе скончыў Камышынскае танкавае вучылішча. Ваяваў на Паўднёвым, Паўднёва-Заходнім, Сталінградскім, Бранскім, 1-м Прыбалтыйскім і 3-м Беларускім франтах. Член ВКП(б)/КПСС з 1944 года.
Камандзір танкавай роты 117-й танкавай брыгады (1-ы танкавы корпус, 6-я гвардзейская армія, 1-й Прыбалтыйскі фронт) лейтэнант Н. П. Пацееў асабліва вызначыўся ў баях за вызваленне Латвіі ў перыяд з 17 па 21 верасня 1944 года на захадзе ад горада Мітава (цяпер Елгава) і ў раёне горада Добэлэ.
17 верасня 1944 года даручаная М. П. Пацееву рота танкаў Т-34 заняла абарону і спыніла наступ ворага, адбіўшы за чацвёра сутак 28 варожых нападаў, і знішчыўшы 37 танкаў праціўніка.
Экіпаж танка лейтэнанта Пацеева у гэтых бязлітасных баях знішчыў 9 танкаў ворага.
У баях з 13 студзеня 1945 года танкавая рота здзейсніла рэйд у тыл праціўніка, разграміўшы калону бронетэхнікі і захапіўшы населены пункт Грос Скайсгірэн (цяпер пасёлак Бальшакова Слаўскага раёна Калінінградскай вобласці), заняты ворагам. Танкісты запісалі на свой рахунак 5 танкаў, 4 самаходныя гарматы, 40 аўтамашын. З іх ліку, экіпаж старшага лейтэнанта Н. П. Пацеева знішчыў 3 танкі, 2 самаходныя прылады, а таксама два бронетранспарцёры. Паводле ацэнкі камандзіра 1-га танкавага батальёна капітана Машніна, «т. Пацееў... паказаў сябе выключна смелым, адважным, мужным і валявым афіцэрам.» Узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга (22 лютага 1945).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года «за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм», старэйшаму лейтэнанту Потееву Мікалаю Паўлавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна (№ 104646) і медалі «Залатая Зорка» (№ 6872).
Пасля вайны старшы лейтэнант Н. П. Пацееў — у запасе. Жыў у горадзе Лунінец Брэсцкай вобласці, працаваў дырэктарам райбыткамбіната.
У 1949 годзе зноў прызваны ў армію. У 1951 годзе скончыў Вышэйшую афіцэрскую школу самаходнай артылерыі. З 1970 года падпалкоўнік Н. П. Пацееў — у адстаўцы.
Жыў у Мінску. Памёр 27 верасня 1972 года. Пахаваны на Усходніх могілках у Мінску.
Памяць
У горадзе Рагачоў Гомельскай вобласці на Алеі Герояў у Піянерскім парку ўсталяваны памятны знак М. П. Пацееву.
Сям'я
Сын — (1952-2016) — былы палкоўнік, узначальваў 4-й (амерыканскі) аддзел Кіраўніцтва «З» (нелегальная разведка), у 2010 годзе збег у ЗША і выдаў. У 2011 годзе расейскім судом прызнаны вінаватым у дзяржаўнай здрадзе і дэзерцірстве.
Нямецкая мова ў кубе
Нямецкая мова ў кубе (Deutsch hoch drei, Немецкий в кубе) — фестываль нямецкай мовы, які адбыўся ў центры Масквы 13 — 14 верасня 2014 года. З правядзення гэтага фестывалю распачаўся Год нямецкай мовы і літаратуры ў Расіі 2014 — 2015 гадоў, які праводзіўся з ўдзелам маскоўскага Інстытута імя Гётэ і ўключаў багата розных культурных мерапрыемстваў.
Месцам фестывалю стал сад «Эрмітаж» (рус). На працягу 2 дзён адбыліся больш за 40 падзеяў. Усяго ў фестывалі бралі ўдзел паводле звестак арганізатараў каля 18 тысяч чалавек.
Галоўныя мэты
Паводле афіцыйнай інфармацыі, мэта фестывалю — паказаць людзям, наколькі цікава нямецкая мова і наколькі багатая сучасная нямецкая літаратура. Паведамленне Гётэ-Інстытута паказвае, што гэта мерапрыемства — найважнейшае ў бягучым годзе. Імя фестывалю адзначае, что эфектыўна пазнаваць мову адначасна можна з розных бакоў.
Здзіслаў Вінніцкі
Здзі́слаў Юліян Вінні́цкі (Zdzisław Julian Winnicki; нар. у 1949 г.) — польскі гісторык, юрыст і палітолаг, прафесар, выкладчык Уроцлаўскага ўніверсітэта.
Біяграфія
У 1985 годзе абараніў ва Уроцлаўскім універсітэце доктарскую працу ў галіне юрыдычных навук пад назвай «Рэгенцкая рада Польскага Каралеўства і яе органы (1917—1918)» (Rada Regencyjna Królestwa Polskiego i jej organy (1917–1918)). У 2003 годзе ў тым жа ўніверсітэце атрымаў габілітацыю за працу «Сучасная беларуская дактрына і гістарыяграфія (на 1989 год) Польшчы і польскасці» (Współczesna doktryna i historiografia białoruska (po roku 1989) wobec Polski i polskości). Спецыялізуецца ў гісторыі палітычнай думкі, гісторыі ідэі, польскай народнай меншасці на Усходзе, гісторыі польскай дзяржавы і права. Апублікаваў вялікую колькасць прац і навуковых артыкулаў, прысвечаных Усходнім Крэсам і Беларусі. 19 снежня 2014 года прызначаны прафесарам грамадскіх навук.
Імператарскі ваенна-паветраны флот Расійскай імперыі
Імператарскі ваенна-паветраны флот — ваенна-паветраныя сілы Расійскай імперыі, якія існавалі ў 1910—1917 гадах.
Нягледзячы на сваю кароткую гісторыю, імператарскі Ваенна-паветраны флот хутка стаў адным з лепшых паветраных флатоў свету і згуляў значную ролю ў развіцці рускай і сусветнай авіяцыі. У 1904 годзе Жукоўскі стварыў першы аэрадынамічны інстытут у Кашыне пад Масквой.
1905—1912 гады былі перыядам рэформ у рускай арміі, якія праводзіліся пасля паражэння Расіі ў руска-японскай вайне, што выявіла сур'ёзныя недахопы ў цэнтральным кіраванні, арганізацыі, сістэме камплектавання, баявой падрыхтоўцы і тэхнічным абсталяванні арміі. У 1910 годзе, у другі перыяд Ваенных рэформ (1909—1912) быў створаны Імператарскі ваенна-паветраны флот.
Рускі ВПФ падзяляўся на авіяатрады па 6-10 самалётаў, якія аб'ядноўваліся ў авіягрупы. Усяго было некалькі такіх авіягруп.
У 1913 г. Сікорскі пабудаваў першы чатырохрухавіковы біплан Рускі віцязь і свой знакаміты бамбардзіроўшчык Ілля Мурамец. У Пецярбургу здзейсніў першы палёт першы ў свеце 4-маторны самалёт «Рускі Віцязь» (агульная маса каля 5 000 кг), пабудаваны на Руска-Балтыйскім заводзе па праекце авіяканструктара І. І. Сікорскага. На яго базе неўзабаве быў створаны больш дасканалы паветраны гігант «Ілля Муромец», які выкарыстоўваўся падчас першай сусветнай вайны.
У 1914 г. рускія авіятары здзейснілі першыя арктычныя палёты ў пошуках зніклай экспедыцыі Георгія Сядова. На момант пачатку першай сусветнай вайны Расія мела самы вялікі паветраны флот у свеце (263 самалёта). Спачатку самалёты выкарыстоўваліся толькі для выведкі і карэктыроўкі артылерыйскага агню, але хутка пачаліся першыя паветраныя баі. Да кастрычніка 1917 года Расія мела 700 самалётаў, значна саступаючы па гэтым паказчыку іншым ваюючым краінам.
Легендарны пілот Пётр Несцераў здзейсніў першы паветраны таран. У канцы 1916 года Сікорскі пабудаваў унікальны чатырохрухавіковы бамбардыроўшчык-біплан «Аляксандр Неўскі», але ён не быў запушчаны ў серыйную вытворчасць з-за падзей, якія адбыліся до і пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі, і эміграцыі Сікорскага ў ЗША у 1919 годзе.
Ангары гідрапланаў Імператарскага ваенна-паветранага флоту ў Рэвельскай гавані (зараз Талін) былі першым такім будынкам у свеце.
Гісторыя імператарскага ваенна-паветранага флоту скончылася ў 1917 годзе, калі рэвалюцыя прывяла да развалу войска і авіяцыйнай прамысловасці. Большасць першых рускіх пілотаў загінулі ў грамадзянскай вайне або эмігравалі з Расіі.
Рачын (Гарохіўскі раён)
Рачын (Ра́чин) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Зуйкішке (Ігналінскі раён)
Зу́йкішке (Zuikiškė) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана за 4 км на паўднёвы ўсход ад Ігналіны, каля азёр Веліс і Велікшціс. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.).
Гетман
Гетман — галоўны начальнік над узброенымі сіламі дзяржавы ў ВКЛ, Малдаўскім княстве, Польшчы, Чэхіі і Украіне.
Вялікае княства Літоўскае
У ВКЛ тытул вядомы з канца 15 ст., аднак поўнае вызначэнне яго функцый і юрыдычнае афармленне гетманства як дзяржаўнай пасады звязана з менскай ухвалай Жыгімонта I Старога за 1507. Вялікі князь як непасрэдны кіраўнік дзяржавы і войска прызначаў замест сябе гетмана, надзеленага дыктатарскімі паўнамоцтвамі: ён мог караць падначаленых за парушэнне дысцыпліны, гвалт над насельніцтвам і г. д. Правы гетмана канчаткова ўнармавала «Вайсковая ўстава» 1511 і ўхвала сойма 1516. Існавалі пасады гетмана найвышэйшага (17-18 ст. ён называўся вялікім) і палявога. Паводле статутаў ВКЛ іх маглі займаць толькі падданыя ВКЛ. У час Лівонскай вайны 1558—1583 пасада гетмана найвышэйшага стала пажыццёвай. Атрымаўшы дадатковыя абавязкі, гетман займаў функцыі ваеннага міністра: ён мусіў камплектаваць узброеныя сілы, распараджацца сярэбшчынай, назіраць за станам памежных замкаў і інш., з 17 ст. гэтыя задачы сталі галоўнымі абавязкамі. Ствараць войска, весці перамовы гетман мог толькі на падставе лістоў вялікага князя. Поўная гетманская ўлада, уключаючы права суда і смяротнага пакарання, распаўсюджвалася толькі на войска, непасрэдна падпарадкаванае гетману.
Чэхія
У Чэхіі ў перыяд гусіцкіх войн гетманам зваўся кіраўнік войска табарытаў. Першым гетманам стаў у 1420 Ян Жыжка. Паводле адміністрацыйнай рэформы 2000, Чэхія дзеліцца на края, кіраўніком кожнага края з’яўляецца гетман.
Малдаўскае княства
У Малдаўскім княстве гетман быў другой фігурай, пасля ваяводы, якая камандавала войскам. Акрамя таго ён мог таксама выконваць функцыі бурмістра і мечніка. Назва ўзята з Рэчы Паспалітай.
Украіна
У канцы 16 ст., камандуючыя Запарожскіх казакоў зваліся атаманамі або гетманамі. У 1572 гетман з’яўляўся кіраўніком рэестравага казацкага войска. Ад 1648 (пачатак паўстання Багдана Хмяльніцкага), гетман быў главой усёй Украінскай дзяржавы, хоць яны былі абраныя, украінскі гетман меў вельмі шырокія паўнамоцтвы і дзейнічаў як глава казацкай дзяржавы. Пасля падпісання Андрускага пагаднення, адна частка Украіны адыходзіла да Расіі, другая да Польшчы. У Расійскай Імперыі, пасада гетмана была адменена Кацярынай II ў 1764. Апошнім гетманам Украіны быў Кірыл Разумоўскі (1728—1803), які правіў у 1751—1764 г. Пасада была адноўлена на Украіне пад час рэвалюцыі 1917—1920, аднак на доўга не замацавалася.
Кале
Кале́ (Calais ) — горад у Францыі, порт у праліве Па-дэ-Кале, найбуйнейшы па колькасці насельніцтва горад дэпартамента Па-дэ-Кале. Кале з’яўляецца найбліжэйшым да Англіі населеным пунктам Францыі, адлегласць па прамой да Англіі складае 34 кіламетры. Паміж Кале і англійскім Дуўрам курсіруе паром, з 1994 годзе адкрыта рух па чыгуначным тунэлі ад прыгарада Кале Какеля да англійскага Фолкстана.
Насельніцтва — 74 336 тыс. жыхароў (2009).
Гісторыя
У XIII стагоддзі Кале быў пераўтвораны графам Булонскім з рыбацкай вёсачкі ў буйную прыбярэжную крэпасць. Пасля перамогі пры Крэсі (1346) англійскі кароль Эдуард III не мог узяць Кале на працягу цэлага года. Падзеі аблогі ўвекавечаны ў помніку грамадзянам Кале, які стварыў па замове горада Радэн. Англічане працягвалі валодаць горадам да 1558 года, калі ў Марыі Цюдор яго адваяваў герцаг Гіз. Гэта была апошняя тэрыторыя Англіі ў кантынентальнай Еўропе. Канчаткова Кале за Францыяй замацаваў Ката-Камбрэзійскі мір.
Эканоміка
Кале з’яўляецца найбуйнейшым транспартным вузлом на поўначы Францыі. Па паромнай лініі паміж Кале і англійскім Дуўрам перавозіцца асноўны паток тавараў паміж дзвюма краінамі. Пасля адкрыцця ў 1994 годзе чыгуначнага тунэля абарот паромных перавозак скараціўся, у выніку чаго адна з дзвюх кампаній- аператараў паромаў — SeaFrance — разарылася і ў наш час знаходзіцца ў стадыі ліквідацыі. З іншага боку, дзякуючы адкрыццю тунэля, пасажырапаток праз Кале рэзка ўзрос. У наш час ён складае больш за 10 мільёнаў чалавек у год.
Машынабудаванне, хімічная, харчовая прамысловасць. Старадаўняя вытворчасць карунак, цюлю, гафту.
Структура занятасці насельніцтва:
Дэмаграфія
Дынаміка колькасці насельніцтва, чал.
Палітыка
Адміністрацыю Кале з 2008 года ўзначальвае член партыі Саюз за народны рух, сенатар Наташа Бушар. На муніцыпальных выбарах 2008 года ўзначалены ёю правы блок атрымаў перамогу ў 2-м туры, атрымаўшы 54,02 % галасоў, перапыніўшы 37-гадовае кіраванне камуністаў у Кале.
Бярозкаўскі сельсавет
Назву Бяро́зкаўскі сельсавет маюць:
Дынаміка (значэнні)
Дынаміка — шматзначны тэрмін:
Ардзяжанка
Ардзяжанка — рака ў Лёзненскім і Віцебскім раёнах Беларусі, левы прыток ракі Сухадроўка (басейн Заходняй Дзвіны).
Ржышчыў (вёска)
Ржышчыў (Ржи́щів) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Раві Варма
Раджа Раві Варма (29 красавіка 1848, Кіліманур, Керала, Брытанская Індыя - 2 кастрычніка 1906, Кіліманур, Керала) — індыйскі мастак, аўтар мноства твораў, у тым ліку на тэмы індыйскага эпасу "Махабхарата" і "Рамаяна".
Бярозна
Назву Бярозна маюць:
Плейнфілд (Нью-Джэрсі)
Плейнфілд (Plainfield) — горад у акрузе Юніён, Нью-Джэрсі, ЗША. Насельніцтва — 49 808 чалавек (перапіс 2010 года). Жыхары Плейнфілда называюць яго «Горадам Каралевы» (The Queen City). Заснаваны ў 1684 годзе квакерамі, пераўтвораны ў пасёлак 5 красавіка 1847 года з часткі пасёлка Вэстфілд (Westfield). Статус горада з 1869 года.
Лёпы
Лёпы (Льо́пи) — вёска ў Пустамыціўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны.
Сэргііўка (Гарохіўскі раён)
Сэргііўка (Се́ргіївка) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Лысынычы (вёска)
Лысынычы (Ли́синичі) — вёска ў Львоўскім раёне Львоўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Львоўскай аб’яднанай тэрытарыяльнай грамады і падпарадкоўваецца Львоўскаму гарадскому савету, частка Львоўскай агламерацыі.
Грудзінаўка
Грудзі́наўка (, Грудиновка) — аграгарадок у Быхаўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Следзюкоўскага сельсавета. Знаходзіцца за 27 км у напрамку на паўночны ўсход ад горада Быхава, за 40 км ад Магілёва.
Гісторыя
У 1813—1837 гадах у вёсцы працавала Грудзінаўская суконная мануфактура.
Да 2013 года Грудзінаўка была цэнтрам Грудзінаўскага сельсавета.
Баварскі дыялект
Усяго ў Баварыі больш за 60 розных дыялектаў, але афіцыйнай мовай з'яўляецца нямецкая. Усе баварскія дыялекты падзяляюцца на тры вялікія моўныя групы, а менавіта:
Лімоннік
Лімоннік (Schisandra) — род кветкавых раслін сямейства лімоннікавых.
Лістападныя ліяны даўжынёю да 15 м. Лісце простае, эліпсоіднае, пры расціранні мае пах лімона (адсюль назва). Кветкі звычайна аднаполыя, духмяныя. Плод — сакаўная шматлістоўка ў выглядзе гронкі з ягадападобных 1—2-насенных плодзікаў, ядомы.
Выдзяляецца каля 25 відаў. Пашыраны ў Паўднёва-Усходняй і Усходняй Азіі. На Беларусі інтрадукаваны лімоннік кітайскі.
Дэкаратыўныя, лекавыя і пладовыя расліны. Плод мае ў сабе арганічныя кіслоты, вітаміны, цукар, эфірны алей.
Авакада
Авакада, або Персея амерыканская (Persea americana) — від вечназялёных пладовых раслін з роду Персея сямейства Лаўровыя, тыпавы від гэтага роду; важная пладовая культура. Плады расліны таксама маюць назву авакада; іх мякаць багатая вітамінамі і важнымі мінеральнымі рэчывамі.
Назва
Англійская агульнаўжывальная назва расліны і пладоў — alligator pear («алігатаравая груша»).
Біялагічнае апісанне
Авакада — хуткарослае дрэва, дасягае ў вышыню 18 м;. Ствол звычайна прамы, моцна галінуецца.
Лісце эліптычнае, даўжынёй да 20 см. Ападае круглы год.
Кветкі несамавітыя, дробныя, зеленаватыя, двухполыя, знаходзяцца ў пазухах лісця.
Плод грушападобны, авальны або шарападобны, даўжынёй 5-10 см, важыць 0,05-1,8 кг. Скурка плоду жорсткая, у няспелых пладоў — цёмна-зялёная, праз некаторы час пасля паспявання чарнее. Мякаць спелага плоду зялёнага ці жоўта-зялёнага колеру, алеістая, утрымлівае шмат тлушчу. У цэнтры плоду знаходзіцца буйное насенне.
Гісторыя культывавання
Культываванне авакада пачалося на тэрыторыі Мексікі ў 3 тысячагоддзі да н. э. Ацтэкі называлі яго ауакатль («лясны алей»). Доўгі час лічылася, што адтуль авакада ўжо ў якасці акультуранай расліны трапіла ў Паўднёвую Амерыку. Аднак раскопкі кургана Уака-Прыета на поўначы Перу выявілі плод авакада, датаваны 15 тысячагоддзем да н. э. Верагодна, што на захадзе Паўднёвай Амерыкі культываванне пачалося незалежна ад Мексікі.
У 1553 годзе авакада (у форме «агуакатэ») упершыню згадваецца ў літаратуры — у кнізе «Хроніка Перу» Педра Сьеса дэ Леона.
Прамысловае культываванне
Авакада вырошчваюць у многіх трапічных і субтрапічных раёнах (ЗША, Бразілія, Афрыка, Ізраіль). Ураджай: 150—200 кг пладоў з дрэва. Існуе звыш 400 сартоў авакада. У Еўропе авакада можна купіць на працягу ўсяго года, галоўным пастаўшчыком у Еўропу з’яўляецца Ізраіль.
Авакада як пакаёвая расліна
Для прарастання насенне авакада ўтыкаюць у зямлю шырокім ніжнім бокам на глыбіню не больш 2-3 см (папярэдне перад пасадкай у зямлю з насення рэкамендуецца выдаліць абалонку).
Можна прарошчваць насенне авакада іншым — «адкрытым» — спосабам. Для гэтага ў вынятага з плоду насення (пры гэтым спосабе прарастання абалонка не выдаляецца) па акружнасці на ўзроўні сярэдзіны акуратна прасвідроўваюць тры маленькія дзірачкі (пад вуглом 120 градусаў), у якія ўстаўляюцца тры запалкі. Гэтыя запалкі служаць апорамі, за якія плод падвешваецца ў шклянку з вадой; узровень вады трэба пастаянна падтрымліваць пад насеннем. Неўзабаве з’явяцца карані, і калі іх будзе дастаткова, насенне можна пасадзіць у гаршчок. Можна таксама пакласці насенне ў вільготную вату і ўвесь час змочваць яе. Калі насенне падзеліцца на дзве часткі — можна саджаць у гаршчок. Праз адзін-два тыдні з’явіцца праростак.
Насенне няспелых пладоў авакада не прарасце.
Агратэхніка
Расліны патрабуюць сонечнага месцазнаходжання, абароны ад моцных вятроў. Глеба для вырошчвання авакада павінна быць урадлівай, вельмі добра дрэнажаванай. Падчас плоданашэння патрабуецца багацце вільгаці. Авакада не пераносіць ні маразоў, ні засухі.
Хоць расліны здольныя да самаапылення, добры ўраджай магчымы толькі пры крыжаваным апыленні.
У пакаёвых умовах авакада круглы год утрымліваюць у светлым месцы (улетку — у цёплым, зімой — у прахалодным), паліваюць умерана.
З дэкаратыўнай пункту гледжання дрэвы авакада нярэдка выглядаюць неахайна з-за таго, што ўвесь час губляюць лісце.
Выкарыстанне ў кулінарыі
Плады авакада нярэдка паступаюць у продаж шчыльнымі і цвёрдымі. Мякаць недаспелых пладоў даволі шчыльная, па кансістэнцыі і густу падобная на недаспелую грушу або гарбуз.
П’еа
П'еа (Piea) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Асці.
Авакада
Выкарыстанне ў кулінарыі
Мякаць спелых пладоў мае далікатную кансістэнцыю, па гусце аддалена нагадвае сумесь сметанковага масла з пюрэ з зеляніны; часам адчуваецца арэхавы прысмак або прысмак, які нагадвае жывіцу іглічных.
Адна з самых папулярных страў з авакада — мексіканская закуска гуакамоле, якая складаецца, галоўным чынам, з пюрыраванай мякаці авакада з дадаваннем солі, лаймавага соку, часам прыправаў, гародніны.
Харчовая каштоўнасць пладоў (на 100 г мякаці)
Таксічнасць
Лісце і костачка авакада ўтрымліваюць таксічныя рэчывы, небяспечныя як для жывёл, так і для чалавека; гэтыя таксічныя рэчывы могуць выклікаць праблемы з стрававальнай сістэмай і алергічную рэакцыю.
NGC 4931
NGC 4931 (іншыя абазначэнні — UGC 8154, MCG 5-31-114, ZWG 160.118, DRCG 27-164, PGC 45055) — лінзападобная галактыка (S0) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Рыжская школа бізнесу
Рыжская школа бізнесу (Rīgas Biznesa skola) — латвійская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова, якая знаходзіцца ў Рызе і ўваходзіць у структуру Рыжскага тэхнічнага ўніверсітэта.
NGC 4931
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Хакенсак (Нью-Джэрсі)
Хакенсак (Hackensack) — горад у акрузе Берген (штат Нью-Джэрсі, ЗША). Насельніцтва — чалавек (перапіс 2010 года). Цэнтр акругі Берген. Па даных Бюро перапісу насельніцтва ЗША агульная плошча Хакенсака — 11,256 км², з якіх 10,826 км² займае суша і 0,43 км² — вада. Плошча водных рэсурсаў складае 3,8 % ад усёй яго плошчы.
Ню (мастацтва)
Ню (nu — аголены ) — мастацкі жанр у скульптуры, жывапісе, фатаграфіі і кінематографе, які паказвае прыгажосць аголенага чалавечага цела.
Прыгоды Панаса і Тараса
«Прыгоды Панаса і Тараса» — гумарыстычная аповесць Вацлава Ластоўскага. Упершыню выйшла ў Пінску ў 1912 годзе пад псеўданімам Арцём Музыка.
19-30 кастрычніка 2015 года ў межах праграмы «Радыёсерыял» на Першым Нацыянальным канале беларускага радыё аповесць прагучала ў выкананні заслужанай артысткі Беларусі Алены Сідаравай.
Сюжэт
«Нядзеляю ў аднэй з вёсак Піншчыны Панас і Тарас, седзячы на прызбе, гутарылі аб тым, як дзе жывуць людзі і аб іхніх звычаях і парадках», і вырашылі праехацца, каб паглядзець уласнымі вачыма на жыццё суседзяў — «мазуроў».
Рыжская школа бізнесу
Агульная характарыстыка
Школа мае каля 1 тысячы выпускнікоў праграм MBA, большасць з якіх займаюць кіруючыя пасады ў Латвіі і за мяжой. Вучэльня - адзіная школа ў краінах Балтыі, якая прапануе праграмы MBA ў паўночнаамерыканскім стылі як у галіне выкладання, так і ў структуры курса, якая змяшчае інтэнсіўныя тэматычныя даследаванні, працу ў групах і актыўны ўдзел у навучанні на працягу як мінімум двух гадоў.
Сільцэ (Гарохіўскі раён)
Сільцэ (Сільце́) — вёска ў Гарохіўскім раёне Валынскай вобласці Украіны.
Янішкі (Валожынскі раён)
Я́нішкі (, Янишки) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Вішнеўскага сельсавета.
Ардзянка
Ардзянка, Сваятыцкі ручай — рака ў Нясвіжскім і Клецкім раёнах Мінскай вобласці і Ляхавіцкім раёне Брэсцкай вобласці, левы прыток ракі Ведзьма. Даўжыня 14 км. Пачынаецца каля вёскі Арда Клецкага раёна, упадае ў Ведзьму ніжэй вёскі Сваятычы. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае. Каля вёсак Грыцкевічы і Сваятычы на рацэ створаны сажалкі.
Жалёйі (Ігналінскі раён)
Жалё́йі (Žalioji) — хутар у Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Казіцішкіскай сянюніі. Размешчана за 1 км ад Губавы. Насельніцтва 10 чал. (2001 г.).
Рада Вялікага Княства Літоўскага
Рада Вялікага Княства Літоўскага (таксама Паны-Рада) — найвышэйшы орган дзяржаўнай улады Вялікага Княства Літоўскага ў XV — першай палове XVI стагоддзя.
Стварэнне
Узнікла як дапаможны орган пры вялікім князю, у XV стагоддзі набыла большую самастойнасць. Несупынна дзейнічала як выканаўча-распарадчы, заканадаўчы, кантрольны і судовы орган. Была кампетэнтна ў справе абрання вялікага князя, абароне дзяржавы, міжнародных спраў, выданні законаў, разглядзе найважнейшых судовых спраў.
У сваёй дзейнасці мусіла была ўлічваць унутрыпалітычнае і вонкавае становішча дзяржавы, гэта вымушала дзейнічаць асабліва асцярожна і даволі часта склікаць агульнадзяржаўныя соймы, каб заручыцца падтрымкай усёй шляхты. Найважнейшыя дзяржаўныя справы Рада вырашала сумесна з вялікім князем, а пры яго адсутнасці, што здаралася вельмі часта, — самастойна. Праўнае становішча рады замацавалася ў прывілеях 1492 і 1506 гадоў, у Статуце 1588 года яе паўнамоцтвы і парадак іх ажыццяўлення не атрымалі дастатковага замацавання і вызначаліся звычаямі.
Склад
У Раду ўваходзілі:
Цэнтральны камітэт КПСС
Цэнтральны камітэт Камуністычнай партыі Савецкага Саюза (да вясны 1917: ЦК РСДРП; 1917—1918 ЦК РСДРП(б); 1918—1925 ЦК РКП(б); 1925—1952 ЦК УКП(б)) — вышэйшы партыйны орган у прамежках паміж з’ездамі партыі. Найбольшы па колькасці склад ЦК КПСС (412 членаў) быў абраны на XXVIII з’ездзе КПСС (1990).
У. І. Ленін і іншыя заснавальнікі партыі (РСДРП) першапачаткова закладвалі прынцыпы ўнутранай дэмакратыі — у партыі ніколі не было пасады Старшыні партыі, Старшыні ЦК, Старшыні Прэзідыума. Першапачаткова часцяком Сакратар ЦК нават не ўваходзіць у склад Палітбюро ЦК. Сакратар ЦК меў першапачаткова тэхнічную ролю. У Палітбюро ўсе члены былі ў сутнасці членамі Савета Роўных.
Да 29 жніўня 1991 года КПСС мела манапольныя правы на палітычную ўладу. Гэта права было замацавана канстытуцыйна: у артыкуле 126 Канстытуцыі 1936 года камуністычная партыя абвяшчалася «кіраўнічым ядром» дзяржаўных і грамадскіх арганізацый, а ў артыкуле 6 Канстытуцыі СССР 1977 года КПСС была абвешчана кіраўнічай і накіравальнай сілай савецкага грамадства ў цэлым.
«Узброеная марксісцка-ленінскім вучэннем, Камуністычная партыя вызначае генеральную перспектыву развіцця грамадства, лінію ўнутранай і знешняй палітыкі СССР, кіруе вялікай стваральнай дзейнасцю савецкага народа, надае планамерны навукова абгрунтаваны характар яго барацьбе за перамогу камунізму».
Пасля правалу Жнівеньскага путчу, 29 жніўня 1991 года Вярхоўны Савет СССР сваёй пастановай, прыпыніў дзейнасць КПСС. 6 лістапада 1991 года Прэзідэнт РСФСР (Расіі) Б. Н. Ельцын сваім указам забараніў дзейнасць КП РСФСР на тэрыторыі Расіі, маёмасць партыі была канфіскавана на карысць новых улад.
Паштовы адрас:
Більдзюгі
Назву Більдзюгі маюць:
18-я партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ
'''18-я партызанская брыгада імя М. В. Фрунзэ''' — партызанская брыгада, створаная ў верасні 1942 года на базе атрадаў імя Фрунзэ (арганізаваны ў жніўні 1942 года) і імя Дзяржынскага (арганізаваны ў верасні 1942 года). Дзейнічала на акупіраванай тэрыторыі Дзяржынскага, Заслаўскага, Івянецкага, Клецкага, Ганцавіцкага раёнаў. У снежні 1943 — студзені 1944 гадоў брыгада зрабіла рэйд з Івянецкага раёна ў Клецкі і ўвайшла ў склад Баранавіцкага партызанскага злучэння паўднёвай зоны. 3 ліпеня 1944 года брыгада (735 партызан, 5 атрадаў) злучылася з Чырвонай Арміяй.