cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мікіта Сяргеевіч Хрушчоў
Мікіта Сярге́евіч Хрушчоў (, Калінаўка, Курская губерня —, Масква) — савецкі дзяржаўны і палітычны дзеяч, Першы сакратар ЦК КПСС (1953—1964), Старшыня Савета Міністраў СССР (1958—1964). Герой Савецкага Саюза, Тройчы Герой Сацыялістычнай Працы.
Біяграфічныя звесткі
3 1909 слесар на заводах і шахтах Данбаса. Член Камуністычнай партыі з 1918 года. Удзельнік грамадзянскай вайны. З пачатку 1920-х гадоў на кіроўнай партыйнай рабоце ва Украіне (у 1924 удзельнік трацкісцкай апазіцыі). Вучыўся ў Прамысловай акадэміі (Масква, 1929—30).
З 1931 — у Маскве; з 1935 1-ы сакратар Маскоўскіх гарадскога і абласнога камітэтаў партыі. У 1938 — сакавіку 1947 і снежні 1947—49 1-ы сакратар ЦК кампартыі Украіны, адначасова ў 1944—47 старшыня СНК (з 1946 Савет Міністраў) Украіны. Член ЦК ВКП(б)/КПСС (1934—66), Палітбюро (Прэзідыума) ЦК (1939—64). Меў дачыненне да палітычных рэпрэсій у Маскве і ва Украіне.
У 2-ю сусветную вайну член ваеннага саветаў шэрагу франтоў. Генерал-лейтэнант (1943).
3 1949 сакратар ЦК і 1-ы сакратар Маскоўскага камітэта ВКП(б).
З верасня 1953 1-ы сакратар ЦК КПСС, адначасова з 1958 года старшыня Савета Міністраў СССР. Вынікам незадаволенасці партыйнага і дзяржаўнага апарату палітыкай і валюнтарысцкім стылем кіраўніцтва М. Xрушчова стала яго вызваленне («па стане здароўя») ад усіх пасад на кастрычніцкім пленуме ЦК КПСС у 1964 годзе.
Аўтар мемуараў.
На чале партыйнага і дзяржаўнага апарату
М. Хрушчоў быў адным з ініцыятараў рэабілітацыі ахвяр палітычных рэпрэсій 1930 — пач. 1950-х гадоў; на XX (1956) і XXII (1961) з’ездах КПСС выступіў з рэзкай крытыкай культу асобы і дзейнасці І. Сталіна. Імкнуўся мадэрнізаваць партыйна-дзяржаўную сістэму, абмежаваць прывілеі партыйнага і дзяржаўнага апарату, палепшыць матэрыяльнае становішча насельніцтва, зрабіць савецкае грамадства больш адкрытым. У перыяд яго знаходжання на вышэйшых дзяржаўных і партыйных пасадах вялося масавае асваенне цалінных і абложных зямель (1954—60), будаўніцтва добраўпарадкаванага жылля для працоўных, пачалося асваенне космасу (1957).
Друць
Друць — рака ў Віцебскай, Магілёўскай і Гомельскай абласцях Беларусі, правы прыток Дняпра.
Даўжыня ракі 295 км. Плошча вадазбору 5020 км². Сярэднегадавы расход вады ў вусці 31,6 м³/с. Агульнае падзенне ракі 105,2 м. Сярэдні нахіл воднай паверхні 0,4 ‰.
Назва
Назва Друць старабалцкага паходжання.
Мурманская вобласць
Мурманская вобласць — суб'ект Расійскай Федэрацыі, размешчаны на паўночным захадзе Расіі. Утворана 20 мая 1938 года. Плошча 144,9 тыс. км². Насельніцтва — 872,8 тыс. чалавек (2005). Шчыльнасць насельніцтва: 6,0 чал./км², удзельная вага гарадскога насельніцтва: 91,5 %. Адміністрацыйны цэнтр вобласці — горад Мурманск. Нацыянальны склад: рускія 85,2%, украінцы 6,4%, беларусы 2,3%, татары 0,9%, саамы і карэлы па 0,2%, фіны 0,05%.
Друць
Назва
Гідранімічная аснова *dru-t- паходзіць ад індаеўрапейскага *dreu- / *dru- «бегчы, імкнуцца», ад якога вытворнае і *droṷus «плынь». У стараеўрапейскай гідраніміі вядомыя аднакарэнныя рачныя назвы і з асновай Drut-, і з асновай Drav-.
З балцкай лексікі гэты корань і яго вытворныя з цягам часу зніклі, выціснутыя іншымі каранямі, і засталіся толькі ў гідраніміі. Найбольш паказальнае стараіндыйскае drutáḥ (< drutas) «бег». Таго ж паходжання балцкія гідронімы Dreverna, Drawanta, Drawing.
Мурманская вобласць
Буйнейшыя гарады: Мурманск, Апатыты, Севераморск, Манчагорск. Падзяляецца на 14 гарадскіх акруг і 5 муніцыпальных раёнаў.
Геаграфія
Вобласць размешчана на паўночным захадзе Еўрапейскай часткі Расіі, займае Кольскі паўвостраў з прылеглымі да яго ўчасткамі мацерыка. Абмываецца Баранцавым і Белым морамі. Клімат умерана халодны, змякчальны ўплыў аказвае цёплае Нардкапскае цячэнне. Баранцава мора не замярзае на паўднёвым захадзе на працягу ўсяго года. Зіма доўгая, але не суровая; сярэдняя тэмпература студзеня ад — 8 да — 13 °C. Асаблівасць Мурманскай вобласці — наяўнасць палярнага дня і палярнай ночы (для шыраты 68 ° палярны дзень працягваецца з 27 мая да 18 чэрвеня, палярная ноч — з 10 снежня да 8 студзеня). Лета кароткае і прахалоднае; сярэдняя тэмпература ліпеня ад 8 да 14 °C. Сярэднегадавая колькасць ападкаў ад 350 да 1000 мм (у горных раёнах). Працягласць вегетацыйнага перыяду 80-130 сут.
Рачная сетка густая. Рэкі належаць басейнам Баранцава (р.Паз) і Белага мораў, адрозніваюцца парогамі, багатыя гідраэнергіяй.
Друць
Назва
Назву Друць можна прыблізна перадаць як «Плыткая (рака)».
Ад таго ж кораня *dru- назва ракі Друя (*dru-j-). Ад роднаснага яму *droṷus назвы Адроў, Сухадроўка.
Мурманская вобласць
Геаграфія
Глебы пераважна падзолістыя, балотныя і тундравыя. Паўночная частка вобласці занятая тундрай (20 % плошчы), на поўдзень размешчана лесатундра. Больш за 30 % тэрыторыі занята лясамі (перважна хвоя, елка, бяроза). Да 37 % плошчы вобласці знаходзіцца пад балотамі.
Друць
Назва
У басейне Друці балцкія назвы маюць рэкі Няропля, Домса, Рэкта. Адразу справа ад цячэння Друці — рэкі з балцкімі назвамі Клява, Пліса, Можа, Ала, Дабасна.
Асноўныя прытокі
Справа: Аслік, Малыш, Вядзерка, Даўжанка, Вепрынка, Белая, Дабрыца, Каменка. Злева: Крывая, Няропля, Вабіч, Арлянка, Балонаўка, Грэза, Узбінка.
На рацэ
Гарады: Талачын, Круглае, Бялынічы, Рагачоў. Вёскі: Друцк. Вадасховішчы: Талачынскае, Чыгірынскае, Цяцёрынскае. Зоны адпачынку: Чыгірынка, Маліна, Друць, Лужкі.
У 1948 годзе на рацэ Друць была пабудавана і пушчана ў эксплуатацыю малая гідраэлектрастанцыя калгаса «Перамога» Ляснянскага сельсавета, на цяперашні момант не існуе.
Гідраграфія
Пачынаецца за 1 км на захад ад вёскі Раздольная Талачынскага раёна, вусце на паўднёвай ускраіне Рагачова. Агульная даўжыня рачной сістэмы Друці складае 2000 км, густата рачной сеткі — 0,39 км/км³. Вадазбор у вярхоўі — ў межах Аршанскага ўзвышша, на астатнім працягу — ва ўсходняй частцы Цэнтральнабярэзінскай раўніны. Суднаходная ніжэй плаціны Чыгірынскага вадасховішча (за 84 км ад вусця) у паўнаводны перыяд.
Асаблівасці рэжыму — вельмі выразнае веснавое разводдзе, на якое прыпадае 54 % гадавога сцёку. Веснавы пад’ём узроўню вады інтэнсіўны (7—10 сутак), найвышэйшы ўзровень разводдзя ў пачатку красавіка, сярэдняя вышыня над межанню 2,5—2,8 м. Веснавы ледаход доўжыцца каля 3 сутак. Рака прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Даліна Друці да ўпадзення ракі Крывая невыразная, ніжэй трапецападобная, шырынёй 1,5—2,5 км. Схілы парэзаныя, вышыня іх 8—30 м, да гарадскога пасёлка Бялынічы адкрытыя і пад ворывам, ніжэй па цячэнні пераважна пад лесам. Левы схіл больш спадзісты, правы ўмерана стромкі, нярэдка абрывісты. Пойма пераважна двухбаковая (на асобных участках у нізоўі левабярэжная, у верхнім цячэнні часткова затопленая Цяцёрынскім, у ніжнім — Чыгірынскім вадасховішчамі), адкрытая, лугавая. Паверхня поймы ў прырэчышчавай частцы роўная, месцамі ўзгорыстая, перасечаная старыцамі, асушальнымі канавамі, лагчынамі.
Рэчышча каналізаванае на 2 участках у вярхоўі: ад вёскі Навасёлкі да горада Талачын (7 км) і ад пункта за 0,4 км ніжэй моста на аўтамабільнай дарозе Мінск—Масква да аграгарадка Друцк (8,6 км). На астатнім працягу моцна-звілістае, свабодна меандруе, ніжэй упадзення ракі Вабіч разгалінаванае на пратокі і рукавы з шматлікімі старыцамі і залівамі. Шырыня ракі ў межань у вярхоўі 10—20 м, ніжэй — 30—50 м. Берагі пераважна стромкія, месцамі абрывістыя, вышынёй 1—2,5 м (на лукавінах 3—5 м), у вусцевай частцы спадзістыя, вышынёй да 1 м.
Анабіёз
Анабіё́з (от ἀνᾰ- — прыстаўка са значэннем паўторнасці + βίωσις, βίωσεως — жыццё) — стан арганізма, пры якім жыццёвыя працэсы (абмены рэчываў і інш.) часова спыняюцца або настолькі запавольваюцца, што адсутнічаюць усе бачныя прыкметы жыцця. З'яўляецца эвалюцыйна выпрацаваным фізіялагічным прыстасаваннем арганізмаў да ўздзеяння адмоўных фактараў асяроддзя (нізкія або высокія тэмпературы, адсутнасць вільгаці, корму і інш.). Пры спрыяльных умовах нармальныя функцыі жыццёвых працэсаў аднаўляюцца.
Назіраецца ў мікраарганізмаў (спораўтваральныя бактэрыі, мікраскапічныя грыбы), раслін і жывёл. Уваходзіць у нармальны многіх арганізмаў (насенне, споры, цысты). Беспазваночныя (гідры, чэрві, некаторыя ракападобныя, насякомыя, малюскі) і пазваночныя (земнаводныя і паўзуны) пры анабіёзе здольны страчваць да 3/4 вады з тканак.
З'яву анабіёзу выкарыстоўваюць пры прыгатаванні сухіх жывых вакцын, кансерваванні донарскай крыві і тканак для трансплантацыі, спермы жывёл і інш.
Лабанаўка
Лабанаўка — тапонім.
Багдан Раманавіч Друцкі-Любецкі
Багдан Раманавіч Друцкі-Любецкі (каля 1500 — ) — князь, землеўласнік у Вялікім Княстве Літоўскім.
Паўлу Сержыу
Па́ўлу Се́ржыу Сілве́стры ду Насіме́нту (Paulo Sérgio Silvestre do Nascimento;, ), больш вядомы як Паўлу Сержыу — футбаліст зборнай каманды Бразіліі. Нападнік. Чэмпіён свету 1994.
Багдан Раманавіч Друцкі-Любецкі
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын Рамана.
Быў жанаты з Соф’яй Давойнаўнай, што дазволіла яго сыну Янушу (каля 1530—1558) атрымаць частку спадчыны згаслага роду Давойнаў — маёнтак Лунін у Пінскім павеце, валодаў таксама Відунічамі і Койтавам.
Чыконіа
Чыконіа (Ciconio) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 260 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Хрысціцель.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
К’юзаніка
Насельніцтва складае 607 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 44 чал./км². Займае плошчу 14 км². Паштовы індэкс — 18027. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santo Stefano.
Лявон Іванавіч Дзейка
Лявон Іванавіч Дзейка (  — ) — беларускі палітык, і грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання. Інжынер-электронік, адзін з заснавальнікаў Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада).
Біяграфія
Працаваў інжынерам-электронікам на Клецкім механічым заводзе, першапачаткова член КПСС, потым у Апазіцыі БНФ «Адраджэнне». Абраны дэпутатам ад Клецкай выбарчай акругі № 62.
Памёр 15 лютага 2021 года.
Жан Батыст Габрыэль Дасэ
Жан Батыст Габрыэль Дасэ (Jean Dausset,, г.Тулуза, Францыя — , Пальма-дэ-Малёрка, Іспанія) — французскі імунолаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1980 годзе разам з Б.Бенасерафам і Дж. Д.Снелам за адкрыццё галоўнага комплексу гістасумяшчальнасці, групы генаў, якія адказваюць за распазнанне чужародных рэчываў і развіццё імуннага адказу.
Біяграфія
Жан Дасэ нарадзіўся 19 кастрычніка 1916 года ў Тулузе, Францыя. Ён быў малодшым з чатырох дзяцей Анры Дасэ і Элізабэт Дасэ (у дзявоцтве Рэнард). Яго бацька паходзіў з Пірэнэяў і быў доктарам па прафесіі, а маці была хатняй гаспадыняй з Латарынгіі. Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны сям’я Дасэ пераехала ў Біярыц, дзе Жан правёў большую частку свайго дзяцінства. Яго бацька быў галоўным урачом у шпіталі Баён. Дасэ атрымаў хатнюю адукацыю. Ва ўзросце 11 гадоў, Дасэ і яго сям’я пераехала ў Парыж. Ён пачаў сваю фармальную адукацыю ў ліцэі Мішэль ва ўзросце 15 гадоў. Пасля атрымання ступені бакалаўра ў галіне матэматыкі, бацька пераканаў Жана, каб ён вывучаў медыцыну ва ўніверсітэце Парыжа. Абодва бацькі Дасэ памерлі, калі Жану было 19 гадоў.
Калі пачалася Другая сусветная вайна, Дасэ быў прызваны ў французскую армію, і яго на адзін год адправілі ў Паўночную Італію. Пасля вяртання ў Парыж у 1940 годзе Дасэ шмат займаўся, каб здаць экзамен па медыцынскай практыцы. Пасля здачы экзамену Дасэ далучыўся да руху «Змагарная Францыя» ў Паўночнай Афрыцы ў якасці работніка хуткай дапамогі. Першапачаткова ён быў размешчаны ў Марока, але пазней быў адпраўлены ў Туніс. Зацікаўленасць да гематалогіі ў Дасэ з’явілася, калі ён выконваў шматлікія пераліванні крыві параненым салдатам. У 1944 годзе Дасэ вярнуўся ў Парыж, дзе ён працаваў у мясцовым цэнтры пералівання крыві пры шпіталі святога Антонія.
Скончыў Парыжскі ўніверсітэт ў 1945 годзе. З 1946 года дырэктар лабараторыі Французскага нацыянальнага цэнтра пералівання крыві, з 1948 года ў Гарвардскім, з 1958 года ў Парыжскім універсітэтах, з 1968 года дырэктар Французскага нацыянальнага інстытута навуковых даследаванняў.
Першыя работы ў Францыі па трансплантацыі.
Тваравы дыск
У арніталогіі, тваравы дыск – гэта складкі скуры разам з размешчаным канцэнтрычнымі радамі вакол дзюбы жорсткім пер'ем. Тваравы дыск маецца на твары пераважна ў соў. Пер'е дыску рухомае і дазваляе рэгуляваць шырыню вушных шчылін з мэтай аптымальнага ўспрымання гукавых хваль.
Жан Батыст Габрыэль Дасэ
Біяграфія
У 1978 годзе атрымаў прэмію Вольфа па медыцыне.
Тваравы дыск
Па форме тваравы дыск уяўляе сабой парабалу, якая збірае гукавыя хвалі і накіроўвае іх у вуха. Гэтыя ўтварэнні павышаюць адчувальнасць успрымання гукаў у соў, дазваляючы вызначыць месцазнаходжанне ахвяры па гукам з-пад снега, травы або расліннага покрыва.
Жан Батыст Габрыэль Дасэ
Біяграфія
Аўтар навуковых прац па імунагематалогіі, выявіў новую сістэму лейкацытарных антыгенаў, даследаваў іх ролю ў транспланталогіі.
Тваравы дыск
У іншых відаў птушак, напрыклад у лунёў, маюцца менш выяўленыя тваравыя дыскі. У лунёў тэрмін тваравы дыск азначае пер'е вакол шыі, якое ўздымаецца ў адказ на гукі і, па сутнасці, павялічваючы тваравы дыск лунь паляпшае слых.
Жан Батыст Габрыэль Дасэ
Біяграфія
Член Французскай акадэміі навук і медыцыны, Бельгійскай каралеўскай акадэміі медыцыны, ганаровы член Амерыканскай акадэміі навук і мастацтваў.
Тваравы дыск
Лепш выражаны тваравы дыск ў сіпухі, тады як у савы барадатай ён мае найбольшыя памеры сярод птушак – да 110 мм.
Жан Батыст Габрыэль Дасэ
Біяграфія
Жан Дасэ памёр 6 чэрвеня 2009 года ў горадзе Пальма ў Іспаніі, дзе жыў на працягу апошніх двух гадоў.
Міністэрства фінансаў БССР
Міністэ́рства фіна́нсаў Белару́скай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Народнага камісарыята фінансаў БССР.
Мілаўка
Мілаўка:
Лукавец
Лукавец — тапонім.
Астроўскае (Кастрамская вобласць)
Астроўскае (Остро́вское) — пасёлак у Расіі, адміністрацыйны цэнтр Астроўскага раёна Кастрамской вобласці. Пасёлак размешчаны за 80 км на ўсход ад абласнога цэнтра Кастрамы на рацэ Мера (прыток Волгі). Упершыню згадваецца ў XIII стагоддзі як сяло Сямёнаўскае, затым Сямёнаўскае-Лапатнае (у сувязі з народным промыслам — пляценнем лапцей), затым сяло зноў атрымала імя Сямёнаўскае. У перыяд з 1900 па 1916 гады ў Сямёнаўскім жыў і працаваў мастак Б. М. Кустодзіеў.
У 1956 годзе было перайменавана ў Астроўскае ў гонар А. М. Астроўскага, які жыў у сядзібе Шчалыкава, размешчанай у Астроўскім раёне.
NGC 5344
NGC 5344 (іншыя абазначэнні — ZWG 336.26, NPM1G +74.0102, PGC 49085) — спіральная галактыка (S) ў сузор’і Малая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Акіхіро Нісімура
(西村 昭宏; нар. ) — японскі футбаліст. У 1980—1988 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Смаленская абласная філармонія
Смаленская абласная філармонія (Смоленская областная филармония) — філармонія ў горадзе Смаленск. Асноўная дзейнасць філармоніі звязана з арганізацыяй і правядзеннем канцэртаў, Усерасійскага і міжнародных фестываляў, конкурсаў, шмат з якіх сталі традыцыйнымі. Штогадовы Усерасійскі музычны фестываль імя М. І. Глінкі, прысвечаны Дню нараджэння кампазітара, праводзіцца з 1957 года.
Гісторыя
Заснавана ў 1939 годзе пастановай Смаленскага аблвыканкама № 1087 ад 16 мая.
З красавіка 1988 года філармонія размяшчаецца ў будынку былога Дваранскага сходу, пабудаваным ў 1825 годзе па праекце архітэктараў М. Н. Слепнева і А. І. Мельнікава.
Адамполе
Адампо́ле (, Адамполе) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
К’юзавекія
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Biagio vescovo e martire.
Пячэрск
Пячэрск:
Сельфас
Сельфас (Selfoss) — горад у Ісландыі.
Геаграфія
Горад Сельфас знаходзіцца ў паўднёвай частцы Ісландыі, непадалёк ад пабярэжжа Атлантычнага акіяна, у абшчыне Арборг рэгіёна Судурланд. Найбольш буйны горад як абшчыны Арборг, так і ўсёй Паўднёвай Ісландыі. Ляжыць на рацэ Ёльфуса, на кальцавой аўтатрасе № 1, што злучае сталіцу краіны Рэйк’явік з усходнімі рэгіёнамі Ісландыі, паміж гарадкамі Кверагердзі і Хела. Насельніцтва горада складае 6.253 чалавек (на 2007 год).
У снежні 2008 года на сельфоскіх могілках быў пахаваны чэмпіён свету па шахматах Бобі Фішэр.
Радзькаўка
Радзькаўка:
Сезон 2014/2015 «Гарызонта» Мінск
У сезоне 2014—2015 жаночага баскетбольнага клуба Гарызонт з Мінска прымаў удзел:
Дон Жуан (Байран)
«Дон Жуан» (Don Juan) — сатырычная паэма, напісаная Джорджам Горданам Байранам на аснове легенды пра Дон Жуана, якую Байран перайначыў, паказваючы Жуана не ў вобразе бабніка, а ў якасці асобы, якая лёгка спакушаецца жанчынамі. Сучасныя крытыкі лічаць гэты твор найлепшым байранавым шэдэўрам. Пісьменнік скончыў 16 песняў (кантонаў), пакінуўшы незавершуную сямнаццатую незадоўга да сваёй смерці ў 1824 годзе. Байран сцвярджаў, што падчас напісання паэмы ён не меў аніякае думкі наконт падзей, якія мусяць адбыцца ў наступных частках.
Калі першыя дзве кантоны былі ананімна апублікаваныя ў 1819 годзе, паэма была раскрытыкавана за свой амаральны змест, хоць разам з тым мела ашаламляючы поспех.
Песня Першая
Дон Жуан жыве ў Севільі разам з бацькам Хасэ і яго маці, Доннай Інес, адукаванай і начытанай жанчынай. Хасэ і Донна Інес знаходзяцца ў вельмі нешчаслівым шлюбе. Разгульнае жыццё Хасэ вымушае Інес падазраваць яго ў здрадзе, і ў выніку, падаць на развод, але заўчасная смерць Хасэ, спраўджаная пакутамі ад падкопаў жонкавых халопаў не дазволіла аформіць развод канчаткова. Пасля смерці мужа, Інес дае Жуану класічную адукацыю, каб абараніць яго ад непажаданых ведаў. Пасля, Інес заводзіць раман з пяцідзесяцігадовым Дон Альфонса, мужам 23-гадовай Джулі. Джулі ўлюбляецца ў 16-гадовага Жуана. Дон Альфонса, падазраваючы сваю жонку ў нявернасці, адной ноччу ўрываецца ў яе спальню з мэтай адшукаць яе палюбоўніка. Аднак у яе ложку знаходзіць толькі Антонію, яе пакаёўку. Слугі Дона Альфонса абшукваюць пакой на наяўнасць мужчыны, але, не знойдучы якога, выслухваюць поўную пагарды прамову абуранай Джулі. Дон Жуан здолеў схавацца ў самым ложку, дзе прабыў падчас ператрусу, і схавацца ў шафу з адзежай. Тым не менш, Альфонса вяртаецца ў пакой за прабачэннем і выпадкова знаходзіць мужчынскія сапагі, тым самым раптоўна выяўляючы Жуана. Пасля гэткай знаходкі Дон Альфонса бяжыць па шпагу, але не паспеўшы вярнуцца атрымлівае ад Жуана кулаком у твар. Пачынаецца бойка, у выніку якой Дон Жуан уцякае з дому, а Дон Альфонса застаецца з разбітым носам. Пасля гэтай падзеі адбываецца гучны развод паміж Альфонса і Джулі, якая неўзабаве адсылаецца ў кляштар. Донна Інес плануе адправіць сына ў марскую вандроўку, каб паглядзець свет. У другой Песні ён выправіцца ў падарожжа да Кадыса.
Песня Другая
Другая песня апісвае як Жуан адпраўляецца ў падарожжа да Кадыса разам са слугамі і яго настаўнікам Педрыла. Жуан яшчэ закаханы ў Джулію. Пасля прыступу марской хваробы неспадзяваны шторм паглынае карабель. Карабельная каманда ратуецца ў доўгай лодцы, але хутка пакутуе ад недахопу ежы. Тады яны вырашаюць кінуць жэрабя, каб выбраць таго, хто мусіць быць зьедзены. Пасля таго, як зьелі жуанаву сабаку, Педрыла апынуўся другім па чарзе на з'ядзенне. Жуан не можа пераадолець сябе і сілкавацца сваім настаўнікам. Неўзабаве, тыя хто зьелі Педрыла звар'яцелі і хутка памерлі. Дон Жуан апынаецца адзіным з выжылых, даплыўшы да зямлі ў Кікладах у Эгейскім моры. Гайдэ і яе служанка Зоя знаходзяць Жуана на беразе мора і клапоцяцца аб ім у калябярэжнай пячоры. Жуан і Гайдэ адказваюць адзін аднаму ўзаемным каханнем, нягледзчы на тое, што Жуан не разумее грэчаскай мовы, як і Гайдэ іспанскай, бацька якой з'яўляецца «рыбаком», які зарабляе грошы на продажы захопленых рабоў.
Песня Трэцяя
3-я Песня ўяўляе сабой адступленне ад асноўнай тэмы апавяданню, у якой Байран кпіць са сваіх сучаснікаў Уільяма Уордсварта, Роберта Саўці і Сэмюэля Тэйлара Колрыджа. Таксама гэтая канцона змяшчае асобную частку, прысвечаную Грэцыі, напісаную пад іншай нумерацыяй і вершаваным памерам, якая адлюстроўвае байранавы погляды на рабскую залежнасць Грэцыі ад Асманскай імперыі.
Песня Чацвёртая
Гайдэ і Жуан прачынаюцца і заўважаюць прыезд бацькі Гайдэ Ламбро. Жуан ускоквае і бярэ са сцяны шаблю, пагражаючы ёю стараму пірату. Той, у сваю чаргу, настаўляе на Жуана пісталет, але Гайдэ нечакана засланяе сабою свайго каханка. Бацька апускае зброю, але неўзабаве кліча падначаленых яму карсараў, якія схопліваюць і кідаюць параненага дон Жуана ў трум карабля. Ад перажытага адчаю і хвалявання пра стан свайго каханага Гайдэ губляе прытомнасць і падае на бацькавы рукі. Пасля вяртання прытомнасці яна не можа заснуць дваннацаць содняў, чахнучы да моманту сваёй смерці. Гайдэ загінае разам з ненарадзіўшымся дзіцяці ў яе ўлонні.
Жуана разам з іншымі рабаўнікамі адправілі на продаж у Стамбул.
Песня Пятая
Жуан на рынку рабоў. Ён гутарыць з Брытам (англ. Englishman), распавядаючы пра сваё згубленае каханне. Больш дасведчаны Джон адказвае, што ён быў вымушаны ўцячы ад сваёй трэцяй па ліку жонцы. Чорны еўнух-негр Баба́ пакупае Жуана і Джона і вядзе іх да султанавага палаца. Ён праводзіць іх ва ўнутраны пакой, дзе прымушае дон Жуана апрануцца ў жаночае адзенне і ў выпадку адмаўлення пагражае лягчаннем. Зрэшты, Жуана прыводзяць у султанавы пакой на сустрэчу з султаншай Гульбеяй, 26-гадовай красуняй, султанавай чацвёртай жонкай. Поўны ўпартага гонару Жуан адмаўляецца цалаваць яе ступню і, нарэшце, пагаджаецца на пацалунак у руку. Яна заўважыла Жуана яшчэ на аўкцыёне і загадала Баба патаемна яго для яе купіць, нягледзчы на рызыку выкрыцця з боку султана. Яна жадае, каб ён яе «кахаў» і падае яму на грудзі. Але Жуан дагэтуль не жадае здраджваць Гайдэ і адмаўляе з пагардай заляцанні султаншы, кажучы «кахаць сябе не прымушай арла / які не можа развінуць крыла!». Разьюшаная неспадзяванай адмова Жуана, яна плануе яго абезгаловіць, але замест гэтага кідаецца ў слёзы. У гэты момант у пакой урываецца Баба з навіной аб прыездзе султана: «Бо Сонца неўзабаве зойдзе ў дзверы / Каб асляпіць вас бляскам залатым / І я — прамень, да Вас пасланы Ім». Султан прыбывае ў суправаджэнні сваіх наложніцаў і еўнухаў (яму 59 год і ён мае 1500 каханак). Аглядваючыся навокал, ён заўважае прывабную жанчыну-хрысціянку (Жуана), выказваючы шкадаванне, што звычайная хрысціянка выглядае гэтак прывабна.
Песня Шостая
Султан адасобліваецца з Гульбеяй. Жуана, дагэтуль апранутага ў жаночае адзенне, прыводзяць у перапоўнены гарэм. Яго просяць падзяліць ложак з прывабнай і маладой 17-гадовай Дуду, якая кліча яго Жуаннай. У яе было «Штось ад Венеры спячай (што б / бяссонніцу прынесці тым, хто скоса / Убачыў бы яе высокі лоб)», яна была «Задумлівай, прасветленай была / І надта ўжо меланхалічнай паннай». Яна дае Жуанне сціплы пацалунак і распранаецца. У 3:00 ночы, калі ўсе наложніцы ў гарэме спяць, Дуду знянацку пачала лямантаваць і ўсхваляванай паднялася з ложку, пакуль Жуанна яшчэ храпчучы спала. Наложніцы пытаюць прычыну яе ляманту, і яна тлумачыць гэта дзіўным сном. У ім яна была ў дуброве, як Дантэ, дзе на адным з дрэваў на недасяжнай вышыні вісеў залаты яблык накшталт забароненага плода, які ўчэпіста трымаўся за свой сук і неўзабаве спакусліва ўпаў далоўку. Пасля таго, як Дуду нахілілася да яблыка, з яго вылецела пчала і ўджгунла яе ў сэрца. Пасля яе тлумачэнняў, матрона гарэма вырашай пакласці Джуанну на ноч з іншай наложніцай, але Дуду ўмольвае пакінуць яе ў яе ложку, хавючы твар у Джуаннавыя грудзі.
Ранкам султана просіць Баба распавесці, якім чынам Дон Жуан правёў ноч. Ён распавядае, як той застаўся ў гарэме, увішна абыходзячы дэталі пра Дуду і яе сон, але не вытрымаўшы позірку Гульбеі, паведамляе ёй усё ў дэталях. Даведаўшыся ад еўнуха пра падзеі мінулае ночы, Гульбея загадвае скінуць Жуана і Дуду ў мяшку ў воду. Баба адказвае, што забойства Жуана не вылечыць яе ад таго, што яе цвеліць. Султана загадвай прывесці ў свой пакой Дуду і Жуана.
Песня Сёмая
Жуан і Джон уцяклі з гарэму з дзвюма жанчынамі і з'яўляюцца падчас аблогі Ізмаіла (гістарычна 1790) — турэцкай фартыфікацыі ля вусця Дуная. Фельдмаршал Аляксандр Сувораў, афіцэр расійскага войска, рыхтуецца кінуць апошнія высілкі на абложаную крэпасць. Яму было загадана Рыгорам Пацёмкіным, галоўнакамандуючым расійскага войска, любым коштам узяць Ізмаіл. Джон Джонсан трапляе да Суворава (з якім ён дагэтуль бачыўся ў бітве пад Відзінам) і прадстаўляе свайго член Жуана — абодва яны гатовыя ўступіць у бойку супраць «паганскіх» туркаў. Сувораў незадаволены дзвюма жанчынамі, якіх яны прывялі, але Джон і Жуан паведамляюць, што яны дапамаглі ім зладзіць уцёкі. Сувораў пагаджаецца пакінуць іх у лазарэце.
Песня Восьмая
Жуан і Джон няўрымсліва і адважна далучаюцца да аблогі Ізмаіла. Перайшоўшы праз гарадскі вал яны кідаюцца ў бойку. Узяцце Ізмаіла каштавала туркам 40 000 згубленых, сярод якіх былі таксама жанчыны (часам згвалчаныя) і дзеці. Жуан выратоўвае 10-гадовую мусульманскую дзяўчыну Леілу ад двух крыважэрных казакаў, якія мерыліся яе забіць, і без ваганняў вырашае ўзяць яе пад сваё апякунства.
Песня Дзявятая
Апрануты ў ваенны мундзір, Жуан прыцягвае да сябе ўвагу двара і самой імператрыцы Кацярыны, якую прываблівае прыгажосць маладога юнака. Жуан становіцца адным з яе фаварытаў. Яму ліслівіць увага гэтакай царскае асобы. Жуан працягвае пяшчотна клапаціцца аб Леіле.
Песня Дзясятая
Жуан пачынае хварэць з-за халоднага расійскага клімату. Клапоцячыся аб ім, расійская імператрыца Кацярына адсылае яго ў паўднёвую Англію з больш цёплым надвор'ем. Мэтай яго прыбыцця ў Англію з'яўляецца нібыта спецыяльная дыпламатычная місія з неакрэсленым задачамі па абмеркаванню ўмоў пэўнага дагавора, але яго прыезд уяўляе сабой нічога больш, як бенефіцыю з боку Кацярыны, якая паклапаціўшыся аб здароўі Жуана, забяспечыла яго грошамі і дарагімі падарункамі.
Песня Адзінаццатая
Жуан прыбывае ў Англію і, шпацыруючы па вуліцах Лондана, разважае аб велічы Вялікабрытаніі як абаронцы свабод, пакуль яго не прыпыняе вулічны рабаўнік, які, запугваючы Жуана, патрабуе ад яго грошай. Жуан нечакана страляе ў злодзея, але, будучы чалавекам высокага сумлення, неўзабаве шкадуе аб сваёй паспешнасці і спрабуе аказаць паміраючаму рабаўніку якую-небудзь дапамогу. Тым не менш, злодзей памірае на вуліцы, прамармытаўшы свае апошнія словы.
Пазней Жуан прыбывае да англійскага двара, дзе, як звычайна, ловіць на сабе захопленыя позіркі, часам не бяз зайдрасці з боку некаторых састарэлых пераў.
Песня Сямнаццатая
Апошняй песні, якую Байран не здолеў скончыць, уласціва адсутнасць вызначанай лініі апавяданню і згадкаў галоўнага героя п'есы. Гэтая кантона з'яўляецца адказам на пярэчанні літаратурных крытыкаў. У сваю абарону Байран пералічвае шматлікіх выбітных людзей, якіх спачатку лічылі аўтсайдэрамі і рэвалюцыянерамі, ўключаючы Марціна Лютэра і Галілея.
Песня сканчваецца напачатку ўзнаўлення асноўнага апавяданню шаснаццатай песні, у якой Дон Жуан апынуўся «ў становішчы пікантным».
Чынтана
Чынтана (Cintano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 260 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 61 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 10080. Тэлефонны код — 0124.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Іаан Прадцеча.
Лука Пачолі
Пачолі нарадзіўся каля 1445 у італьянскім мястэчку Сан-Сеполькра ў правінцыі Арэца. У дзяцінстве ён дапамагаў у справаводстве купцу Фолька дэ Бельфольчы, вучыўся ў майстэрні П'еро дэла Франчэска. У 1470 уступіў у брацтва манахаў-францысканцаў.
У 1494 публікуе сваю працу па матэматыцы пад назвай «Сума арыфметыкі, геаметрыі, дробаў, прапорцый і прапарцыйнасці» (Summa di arithmetica, geometrica, proportione et proportionalita). Адзін з раздзелаў, які завецца «Трактат аб вылічэннях і запісах» (Tractatus de computis et scripturis), утрымлівае фармулёўкі асноўных прынцыпаў сучаснага бухгалтэрскага ўліку (падвойны запіс, дэбет, крэдыт, баланс і т.п.).
NGC 5345
NGC 5345 (іншыя абазначэнні — UGC 8820, MCG 0-35-26, ZWG 17.94, NPM1G -01.0393, IRAS13516-0111, PGC 49415) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Лука Пачолі
У 1497 па запрашэнні Ладавіка Сфорца прыязджае ў Мілан, дзе знаёміцца з Леанарда да Вінчы.
У 1509 выпускае трактат «Аб боскай прапорцыі», у якім, м.інш., развіў тэорыю да Вінчы аб пабудове гарманічнага шрыфту. Літары Пачыолі будаваліся ў квадраце з праведзенымі дыяганалямі і з упісанай акружынай; таўшчыня асноўнага штрыха кожнай літары была роўнай 1/10 вышыні квадрата, а злучальны штрых быў у два разы танчэйшы за асноўны. Абавязковай умовай выканання шрыфту была дакладнасць будовы і руплівасць вырысоўвання кожнага элементу літары (так, усе акруглыя элементы — абавязкова цыркульныя). Шрыфт Пачыолі строга тэхнічны і прыгожы, але да пэўнай ступені аднастайны і манатонны.
Ахтала
Ахтала́ (Ախթալա) — горад у Арменіі, у марзе Лары.
Мэрам горада з'яўляецца Айказ Хачыкян.
Насельніцтва
Дынаміка насельніцтва паказана ў табліцы.
Мікалай Аляксандравіч Ліхадзед
Мікалай Аляксандравіч Ліхадзед (н., горад Спаск-Дальні, , РСФСР) — беларускі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук (1996, Метады пабудовы паралельных алгарытмаў для рэалізацыі на сісталічных працэсарах).
Біяграфія
Скончыў БДУ (1978). Працуе ў Інстытуце матэматыкі НАН Беларусі. Навуковыя працы па паралельных вылічальных працэсах. Распрацаваў тэорыю пабудовы пераўтварэння і адлюстравання паралельных формаў вылічальных алгарытмаў для рэалізацый на сісталічных матрычных працэсарах.
Тытус Дымек
Ты́тус Ды́мек (Tytus Dymek;, , Расійская імперыя — , , ПНР) — польскі.
Біяграфія
Тытус нарадзіўся 2 студзеня 1899 года ў Клецку ў сям'і рамесніка Караля Дымека і Алены Памадоўской. Пасля заканчэння школы юнак пачаў працаваць у ліцейным цэху ў горадзе Крывы Рог.
У 1921 годзе пасля пераезду на пастаяннае месца жыхарства ў Польшчу больш за дзесяць гадоў займаў пасаду хіміка-лабаранта.
З 1932 года навучаўся ў ў Варшаве, пры якім існаваў свой эксперыментальны тэатр. Спачатку Тытус знаходзіўся ў ім у ролі слухача, а пазней стаў выступаць на сцэне. У 1934 годзе акцёр дэбютаваў у сталічным тэатры Comoedia, у якім працаваў пад кіраўніцтвам рэжысёра Эўгеніюша Парэды ў сезоне 1934—1935 гг. У прыватнасці, 29 лістапада 1934 г. Тытус Дымек сыграў у пастаноўцы «Ірад». Працуючы ў тэатры Рэдуты асабліва запомніўся роляй пана Твардоўскага ў спектаклі «Кракаўскі кашальковы невад». У 1938—1939 гадах з'яўляўся кіраўніком студыі акцёрскага майстэрства для моладзі пры Інстытуце «Рэдута», якая насіла назву «Акоп».
Падчас Другой сусветнай вайны ў баявых дзеяннях не ўдзельнічаў, займаючы пасаду клерка ў Падатковай палаце. Пасля заканчэння вайны Тытус Дымек зноў вярнуўся на сцэну. Яго прынялі ў трупу, дзе ён больш за дваццаць гадоў іграў у эпізадычных ролях. Быў задзейнічаны амаль у пяці дзясятках спектакляў, сярод якіх «Гамлет», «», «Пенелопа», «Кароль і акцёр».
У 1951 годзе польскі рэжысёр запрасіў Тытуса сыграць у ваеннай драме «» эпізадычную ролю сляпога музыканта. Фільм двойчы — у 1954 і 1965 гадах намінаваўся на «Залатую пальмавую галіну».
Акцёр завяршыў тэатральную кар'еру ў 1968 годзе, ва ўзросце 69 гадоў. Тытус Дымек сканаў 23 лістапада 1970 г. у Варшаве.
Сіваі
Сіваі — тапонім.
Чаропка
Чаропка — беларускае прозвішча.
Стары Стан
Стары Стан — тапонім.
Александрова (Валожынскі раён)
Александро́ва (, Александрово) — вёска ў Валожынскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дорскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
Сатосі Тэдзука
(手塚 聡; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1980—1988 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Рыгор Іванавіч Друцкі-Любецкі
Біяграфія
Паходзіў з княжацкага роду Друцкіх-Любецкіх герба «Друцк». Сын князя Івана Раманавіча (пам. 1567) і княжны Алены Солтанаўны Сакольскай (яе 2-і муж Васіль Цяпінскі, з якім была ў шлюбе ў 1580 г.). Меў братоў Івана (пам. паміж 1581—1586 гг.), Васіля, сясцёр — Багдану (муж — суддзя гродскі луцкі Астафі Малінскі), Марыну (муж — Пётр Кубліцкі), Аўдоццю (муж — Гермаген Сялява).
Урадаў не займаў. Паводле падзелу з братам Васілём ад 09.02.1586 (актыкаваны 19.02.1586 у луцкім гродскім судзе), атрымаў валынскія валоданні роду — чацвёртую частку ў замку, мястэчку і прадмесці Любча, двары Залесцы і Козін (з аднайменнымі сёламі), сёлы Рудка, Стаў, Падолаўка Луцкага павета, пляц у г. Луцку. Яшчэ ў 1583 г. распачаўся яго шматгадовы судовы працэс з сястрой Аўдоццяй, якая з прычыны неатрымання пасагу прэтэндавала на 4-ю частку відзеніцкіх і валынскіх валоданняў роду. Справа скончылася пасля смерці Рыгора дэкрэтам аршанскага земскага суда ад 11.10.1595, які стаў на бок Аўдоцці і прысудзіў ёй долю ў маёнтках у Аршанскім павеце. Паколькі відзеніцкія маёнткі належалі ў 1595 г. сям’і Рыгора, то, можна меркаваць, што іх ранейшы ўладальнік яго брат Васіль памёр да гэтага часу.
Сям’я
Быў у шлюбе з Марынай (Марушай) Фёдараўнай Рудзецкай (пам. паміж 11.10.1595 і 08.01.1602), дачкой чашніка валынскага. З ёй меў дзяцей:
Гурыстая
Гу́рыстая, Бронніца, Бронка — рака ў Мазырскім і Лельчыцкім раёнах Гомельскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Убарць (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 15 км. Плошча вадазбору 87 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 1,7 м/км. Пачынаецца за 5,5 км на ўсход ад вёскі Зарубанае, цячэ па раўніне Мазырскае Палессе і нізіне Прыпяцкае Палессе па лясістай мясцовасці. Асноўныя прытокі — ручай Вінчугараў (справа) і рака Запалічная (злева). Упадае ў Убарць за 2 км вышэй ад вёскі Убарцкая Рудня.
Чынцана
Чынцана (Cinzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 391 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 65 чал./км². Займае плошчу 6 км². Паштовы індэкс — 10090. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Рох.
Аксум
Аксум (ኣኽሱም, አክሱም ) — горад на поўначы Эфіопіі. Яго насельніцтва складае 56500 жыхароў (2010) і ён вызначаецца як гарадская варэда (акруга).
Ян Валынец Дзяконскі
Ян Валынец Дзяконскі — вялікалітоўскі шляхціч.
Біяграфія
Паходзіў са шляхецкага роду Дзяконскіх герба «Кораб», меў прыдомак Валынец. Ян Валынец быў сынам вендэнскага стольніка Станіслава Дзяконскага і ўнукам каралеўскага канюшага Яна Дзяконскага. Атрымаў у спадчыну маёнткі Кватэры і Чапліцы.
Севярын Урускі сцвярджаў, што Ян быў бельскім чашнікам. Але, згодна з даследаваннямі сучасных польскіх вучоных, з XVII стагоддзя да 1790 года не згадваецца бельскі чашнік з прозвішчам Дзяконскі. Больш таго, на тэрыторыі Бельскага, Дарагічынскага, Бранскага, Мельніцкага паветаў Падляшша не было ніводнага ўрадніка з прозвішчам Дзяконскі.
Сям’я
Ад Яна пайшла асобная галіна роду. У яго было чатыры дачкі і тры сыны: Антоні, Юзаф і Ануфрый.
Дачка Яна Марыяна пайшла за замуж за ваўкавыскага чашніка Калантая, Яганна — за паручыка войск літоўскіх Булгака, Тэрэза стала жонкай бельскага мечніка Якуба Дрангоўскага, Францішка — пяцігорскага харунжага войск літоўскіх Адамовіча.
NGC 5346
NGC 5346 (іншыя абазначэнні — UGC 8804, MCG 7-29-7, ZWG 219.14, KUG 1350+398, PGC 49322) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Чыпрэса
Чыпрэса (Cipressa) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 1325 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 139 чал./км². Займае плошчу 10 км². Паштовы індэкс — 18017. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Сіена
Сіе́на (Siena) — горад у Італіі, у рэгіёне Таскана, адміністрацыйны цэнтр аднаіменнай правінцыі.
Гісторыя
Першыя пісьмовыя крыніцы аб горадзе адносяцца ад 70 г. У XIII—XVI ст. склалася Сіенская школа жывапісу.
Культура
У найноўшы час асноўнае будаўніцтва вялося ў Сіене за межамі сярэднявечных сцен горада. Дзякуючы гэтаму ў Сіене лепш, чым у іншых буйных цэнтрах Тасканы, захаваўся сярэднявечны горад з вузкімі вулачкамі, забудаванымі старадаўнімі палацца. Цэнтрам жыцця Сіенскай рэспублікі служыла шырокая П'яца дэль Кампа — плошча ў форме ракавіны. Двойчы ў год на плошчы разыгрываецца маляўнічае сярэднявечнае прадстаўленне — Паліа.
На плошчу выходзіць выбудаваная ў 1297—1310 гг. ратуша (Palazzo Pubblico) з фрэскамі Амброджа Ларэнцэці і «Маэстай» Сімонэ Марціні. Да ратушы прылягае сімвал магутнасці і незалежнасці сярэднявечнай Сіены — грацыёзная 102-мятровая вежа (Торэ-дэль-Манджа), збудаваная ў 1338-48 гг. З процілеглага боку плошчы можна бачыць Фантан Радасці (Fonte Gaia), які спраектаваў у 1419 г. Якопа дэла Кверча.
Сіенскі сабор (Дуома) — агульнапрызнаны эталон італьянскай готыкі; у крыпце — баптыстэрый са скульптурнымі працамі дэла Кверча, Данатэла і Ларэнца Гіберці. Да сабора прылягае заснаваная ў 1495 г. будучым Папам Піем III бібліятэка Пікаламіні з фрэскамі Пінтурык'ё. «Маэста» Дуча перанесена ў дзеючы пры саборы музей.
Кіётака Мацуі
(松井 清隆; нар. ) — японскі футбаліст. У 1984—1988 гадах выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Планкен
Планкен (ням. Planken) — абшчына ў Ліхтэнштэйне.
Насельніцтва — 366 чал. Афіцыйны код — 7006.
Рыхеза Дацкая
Рыхеза Дацкая (Richeza af Danmark, Rikissa av Danmark; 1182, Рынгстэд, Зеландыя — 8 мая 1220, Рынгстэд, Зеландыя) — дацкая прынцэса з дынастыі Эстрыдсенаў, дачка Вальдэмара I Вялікага, караля Даніі; жонка караля Швецыі Эрыка X.
Біяграфія
Рыхеза Дацкая нарадзілася ў 1190 годзе. Яна была дачкой караля Вальдэмара I Дацкага і князёўны Сафіі Менскай. Рыхеза атрымала імя ў гонар бабулі па матчынай лініі, каралевы Рыхезы Польскай.
У 1210 годзе кароль Эрык X Шведскі, які зрынуў свайго папярэдніка караля Сверкера II Шведскага, жадаючы добрасуседскіх адносін з Даніяй, ў якой традыцыйна падтрымлівалі дынастыю Сверкераў супраць дынастыі Эрыксанаў, ажаніўся з Рыхезай Дацкай, сястрой караля Вальдэмара II Дацкага.
Пры жыцці мужа, каралева нарадзіла выключна дачок, і толькі пасля яго смерці ў 1216 годзе, былая ў той час цяжарнай, ўдава каралева нарадзіла адзінага сына, будучага караля Эрыка XI Шведскага. Новы кароль Юхан I Шведскі з дынастыі Сверкераў выгнаў са Швецыі членаў дынастыі Эрыксанаў. Разам з дзецьмі, Рыхеза Дацкая вярнулася на радзіму, дзе памерла ў 1220 годзе, не дажыўшы ні да ўсшэсця яе сына на пасад Швецыі ў 1222 годзе, ні да вяселляў сваіх дачок.
Сям’я
У сям’і Рыхезы дацкай і Эрыка X шведскага нарадзіліся чатыры дачкі і адзін сын.
Батуркі
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Сугваздаўскага сельсавета.
NGC 5347
NGC 5347 (іншыя абазначэнні — UGC 8805, MCG 6-31-7, ZWG 191.7, KUG 1351+337A, IRAS13510+3344, PGC 49342) — спіральная галактыка з перамычкай (SBab) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Спіс аб’ектаў PGC (1892001—1893000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1892001—1893000)
Гарналыжны спорт на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014
Спаборніцтвы па гарналыжнаму спорту на зімовых Алімпійскіх гульнях 2014 года ў Сочы пройшлі з 9 па 22 лютага ў Гарналыжным цэнтры «Роза Хутар», размешчаным каля Чырвонай Паляны. Было разгуляна 10 камплектаў узнагарод. Праграма спаборніцтваў у параўнанні з Гульнямі 2010 года ў Ванкуверы не змянілася.
Расклад
Расклад усіх 10 спаборніцтваў паводле афіцыйнага сайта :
Час МСК (UTC+4).
Агульны залік
(Тлустым вылучана самая вялікая колькасць медаляў у сваёй катэгорыі)
Кваліфікацыя
Квота МАК утрымлівае 350 даступных месцаў для спартсменаў, каб удзельнічаць у Гульнях. Кожны Нацыянальны алімпійскі камітэт можа быць прадстаўлены максімум 22 спартсменамі — максімальна па 14 мужчын і жанчын. Існуе два кваліфікацыйныя стандарты: стандарт А і стандарт B.
Таццяна Цырулёва
Таццяна Цырулёва, па нараджэнні Сінькевіч (нар., Бабруйск, Беларусь) — прафесійная беларуская баскетбалістка. Выступала за зборную Беларусі.
Біяграфія
У 2017 годзе не падоўжылі кантракта ў мінскім «Гарызонце».
У 2019 годзе скончыла кар’еру баскетбалісткі і стала дзіцячым трэнерам у клубе «Цмокi-Мiнск». У 2021 годзе была галоўным трэнерам жаночай зборнай Беларусі U-15.
Выступала за зборную U-18 (2006—2008) і U-20 (2008).
Чырые
Чырые (Cirié) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Турын.
Насельніцтва складае 18808 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 1 106,4 чал./км². Займае плошчу 17 км². Паштовы індэкс — 10073. Тэлефонны код — 011.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Ciriaco.
Зашчэсленскі сельсавет
Зашчэ́сленскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Пліскага раёна Маладзечанскай вобласці. Цэнтр — вёска Зашчэслі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Пліскага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Маладзечанскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Ясевіцкага сельсавета.
Набуё Фудзісіро
(藤代 伸世; нар. ) — былы японскі футбаліст. У 1988 годзе выступаў за нацыянальную зборную Японіі.
Карачаева-Чаркесія
Размешчаны ў перадгор’ях паўночнай часткі Вялікага Каўказа. Рэспубліка мяжуе на захадзе з Краснадарскім краем, на поўначы са Стаўрапольскім краем, на ўсходзе — з Кабардына-Балкарскай рэспублікай, на поўдні ўздоўж Галоўнага Каўказскага хрыбта — з Абхазіяй і Грузіяй. Уключае Карачай, Чаркесію, Абазінію і тэрыторыі, населеныя казакамі і нагайцамі. Адміністрацыйны цэнтр — горад Чаркеск.
Геаграфія і прырода
Буйнейшая частка (каля 80 %) Карачаева-Чаркескай Рэспублікі размешчана ў горнай мясцовасці. У межах рэспублікі вылучаюцца 3 зоны: перадгорная раўніна, перадгор’і і горы Каўказа. На поўначы цягнуцца Перадавыя хрыбты Вялікага Каўказа, на поўдні — Вадараздзельны і Бакавы, іх вышыня дасягае 4000 м. Да ўзбярэжжа Чорнага мора вядуць Марухскі і Клухорскі перавалы. На мяжы з Кабардзіна-Балкарыяй размешчаная гара Эльбрус, самая высокая вяршыня Каўказа.
Нетры багатыя прыроднымі выкапнямі: каменны вугаль, граніт, мармур, розныя руды і гліны. У вялікіх запасах — лячэбныя мінеральныя воды, прысутнічаюць мноства тэрмальных крыніц. Карачаева-Чаркесія размешчана ў зоне горных стэпаў і шыракалістых лясоў. У лясах і высакагор’і захавалася багатая флора і фаўна. На тэрыторыі рэспублікі знаходзяцца Тэбердзінскі запаведнік і частка Каўказскага запаведніка.
Насельніцтва
Карачаева-Чаркесія з’яўляецца шматнацыянальнай рэспублікай: на яе тэрыторыі пражываюць прадстаўнікі больш 80 нацыянальнасцей. Агульная колькасць насельніцтва складае 434,5 тыс. чал. (2005). Шчыльнасць насельніцтва — 30,8 чал./км², удзельная вага гарадскога насельніцтва — 44,1 %.
Нацыянальны склад: карачаеўцы (38,5 %), рускія (33,6 %), чаркесы (11,3 %), абазіны (7,4 %), нагайцы (3,4 %).
Адміністрацыйны падзел
Рэспубліка падзеленая на 10 раёнаў; налічваецца 144 населеных пункта, з іх — 4 буйных горада (Чаркеск, Карачаеўск, Усць-Джэгута і Тэберда). Раёны:
Чывецца
Чывецца (Civezza) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Лігурыя, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Імперыя.
Насельніцтва складае 594 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 155 чал./км². Займае плошчу 4 км². Паштовы індэкс — 18017. Тэлефонны код — 0183.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Марк.
NGC 5348
NGC 5348 (іншыя абазначэнні — UGC 8821, MCG 1-35-51, ZWG 45.137, PGC 49411) — спіральная галактыка з перамычкай (SBbc) ў сузор’і Дзева.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Міністэрства юстыцыі БССР
Міністэ́рства юсты́цыі Беларускай ССР было ўтворана ў 1946 годзе на базе Народнага камісарыята юстыцыі БССР. У 1960 годзе было скасавана і яго функцыі выконвалі Вярхоўны Суд БССР і Юрыдычная калегія пры Савеце Міністраў БССР.
З 1970 года — саюзна-рэспубліканскае Міністэрства юстыцыі БССР.
Гісторыя
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 26 сакавіка 1946 года Народны камісарыят юстыцыі БССР быў ператвораны ў Міністэрства юстыцыі БССР.
У ліпені 1953 года была зацверджана новая структура і штаты Міністэрства юстыцыі БССР. Акрамя раней існуючых структурных падраздзяленняў міністэрства, у яго склад увайшло Упраўленне папраўча-працоўных лагераў і калоній (на саюзным бюджэце) і Дзяржарбітражы (на правах упраўлення). Да органаў, непасрэдна падначаленых Міністэрству юстыцыі, былі аднесены дванаццаць упраўленняў Міністэрства юстыцыі БССР пры абласных Саветах дэпутатаў працоўных, такое ж колькасць абласных судоў і калегій адвакатаў, пастаянна дзеючыя 3-месячныя курсы па перападрыхтоўцы судовых выканаўцаў і сакратароў народных судоў, Навукова-даследчая крыміналістычная лабараторыя.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 20 лютага 1960 года Мiнiстэрства юстыцыі было скасавана. Яго функцыі па кіраўніцтву раённымі (гарадскімі) народнымі і абласнымі судамі, дзяржаўнымі натарыяльнымі канторамі, а таксама па вядзенню судовай статыстыкі былі ўскладзеныя на Вярхоўны Суд БССР.
Савет Міністраў Беларускай ССР пастановай ад 9 сакавіка 1960 года №116 утварыў Юрыдычную камісію пры Савеце Міністраў Беларускай ССР. На Юрыдычную камісію ўскладаўся абавязак па выданні Збору законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў БССР, а таксама па падрыхтоўцы да выдання кодэксаў БССР. У красавіку 1963 года на Юрыдычную камісію было ўскладзена метадычнае кіраўніцтва органамі ЗАГС на тэрыторыі Беларускай ССР.
Пастановай ЦК КПБ і Савета Міністраў БССР ад 17 верасня 1970 года №290 «Аб мерах па паляпшэнню работы судовых і пракурорскіх органаў» было прызнана мэтазгодным стварэнне саюзна-рэспубліканскага Міністэрства юстыцыі БССР, аддзелаў юстыцыі ў абласцях і скасаванне Юрыдычнай камісіі пры Савеце Міністраў БССР.
Аштарак
Аштара́к (Աշտարակ) — горад у Арменіі, адміністрацыйны цэнтр марза Арагацотн.
Геаграфія
Знаходзіцца на правым, высокім беразе ракі Касах за 20 км на паўночны захад ад Ерэвана. Размешчаны на скрыжаванні дарог, што злучаюць тры найбуйнейшыя гарады краіны — Ерэван, Гюмры і Ванадзор.
За 2 км паўночна-ўсходней за Аштарак знаходзіцца навуковы гарадок Гітаван. Аштарак мае дамову пра супрацоўніцтва з горадам Понт-Сен-Мары (Францыя).
Шацілаўка
Шацілаўка — тапонім.
Трызен
Трызен (ням. Triesen) — абшчына ў княстве Ліхтэнштэйн.
Насельніцтва — 4643 чал. Афіцыйны код — 7002.
Сяргей Пятровіч Папкоў (нар. 1940)
'''
Сяргей Пятровіч Папкоў (, г. Новая Ляля, Свярдлоўская вобласць) — беларускі палітык, і грамадскі дзеяч, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання. Член Беларускага Народнага Фронту «Адраджэнне».