cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фрыдрых Шылер
Апошнія гады жыцця
Апошнія два-тры гады жыцця Шылера праходзяць у пастаяннай барацьбе з хваробай. Да канца жыцця драматург прымаў удзел у дзейнасці Веймарскага тэатра. Увосень 1803 года Гётэ і Шылер часта бывалі ў Ене, клапоцячыся аб паляпшэнні работы Енскага ўніверсітэта.
У сакавіку 1804 года Шылеру прыйшло запрашэнне ад старога сябра-акцёра, які быў дырэктарам Прускага нацыянальнага тэатра, прыехаць на некаторы час у Берлін. Драматург згадзіўся і прабыў там разам з сям'ёй два тыдні — з 1 па 21 мая 1804 года. Уплывовыя асобы гораду жадалі таго, каб драматург канчаткова перасяліўся ў Берлін, і, каб дамагчыся згода Шылера, яму былі прапанаваны тры тысячы талераў штогадовае субсідыі і пасада прафесара ў гарадскім універсітэце. Паэт сур'ёзна ўзважваў гэткую прапанову, але з-за рэзкага пагаршэння свайго здароўя быў вымушаны адмовіцца.
Увесну 1804 Шылер распачаў працу над новай драмай. Ён спыніўся на гісторыі пра Ілжэдзмітрыя, якую ён не здолеў скончыць. У 1815 годзе Хрысціян Готфрыд Кёрнер на выснове накідаў і запісаў, якія засталіся пасля смерці Шылера, склаў поўны план драмы пра Ілжэдзмітрыя і апублікаваў яго ў дадатках да фрагментаў, якія паэт паспеў напісаць. Для беларускага чытача няскончаная драма Шылера ўяўляе сабой асобую цікавасць у сувязі з тым, што адной з асоб, якая дзейнічае ў п'есе з'яўляецца дзеяч беларускай гісторыі канцлер Леў Сапега.
Увосень 1804 года здароўе паэта значна пагоршылася. Улетку ён суправаджаў цяжарную жонку ў Ену на лекарскую кансультацыю, там ён моцна прастудзіўся і вярнуўся ў Веймар вельмі хворым. У кароткіх прамежках паміж прыступамі Шылер працаваў над «Дзімітрыем», і нават абдумваў сюжэт для новай драмы «Смерць Фелістокла». Аднак агульнае нядужанне пачало ўзмацняцца і 9 мая 1805 года а шостай гадзіне вечара Шылер сканаў.
Пахаванні былі назначаны на нядзелю 12 мая. Цела Шылер паклалі ў дубовую труну, з 11 на 12 мая вынеслі на стары цвінтар царквы Св. Якаба і апусцілі ў прыцаркоўны склеп. Тут рэшткі нямецкага паэта захоўваліся да 1826 года, пакуль склеп пры царкве не ліквідавалі. З цяжкасцю атрымалася адшукаць сярод іншых дваццаці трох пахаваных чэрап Шылера. Гётэ апазнаў чэрап свайго сябра-нябожчыка і перанёс яго ў веймарскую бібліятэку. Пазней, рэшткі Фрыдрыха Шылера былі перанесены ў фамільны склеп веймарскіх герцагаў, у якім яны дагэтуль захоўваюцца ў простым саркафагу побач з саркафагам Гётэ.
Творчыя здабыткі
У ранніх драмах перыяду «Буры і націску» («Разбойнікі», паст. 1782; «Змова Фіеска ў Генуі», «Каварства і каханне», абедзве паст. 1784) выявіліся бунтарскія імкненні Шылера да свабоды, пратэст супраць тыраніі і дэспатызму. У філасофскай лірыцы (ода «Да радасці», вершы «Багі Грэцыі», «Песня пра звон» і інш.) і гістарычных п'есах (драматычная паэма «Дон Карлас», паст. 1787; трылогія «Валенштайн», паст. 1798—99; рамантычныя трагедыі «Марыя Сцюарт», паст. 1800; «Арлеанская дзева», паст. 1801; народная драма «Вільгельм Тэль», паст. 1804) Шылер развіваў ідэі Асветніцтва. Сусветна вядомыя яго балады: «Кубак», «Пальчатка», «Паліхратаў пярсцёнак», «Ібікавы журавы» (усе 1797).
Фрыдрых Шылер таксама аўтар прац па эстэтыцы: «Пра трагічнае ў мастацтве» (1792), «Пісьмы пра эстэтычнае выхаванне чалавека» (1795), «Пра этычную і драматычную паэзію» (1797); па гісторыі «Гісторыя Трыццацігадовай вайны» (1793) і інш.
Беларускія пераклады
Да паэзіі Шылера ў сваёй творчасці звярталіся такія дзеячы беларускай культуры, як Янка Лучына, Максім Багдановіч і Янка Купала. Сярод перакладчыкаў яго вершаў і балад на беларускую мову, акрамя Багдановіча — Юрка Гаўрук, Максім Лужанін, Уладзімір Клішэвіч, Ніна Мацяш і Васіль Сёмуха. Першы пераклад «Падступства і кахання» (пад назвай «Каварства і каханне») зрабіў Кузьма Чорны, «Вільгельма Тэля» пераклаў Алесь Дудар. «Разбойнікі» былі перакладзены на беларускую Піменам Панчанкам. Шылеравы п'есы на Беларусі ставіліся на рускай і польскай мовах пачынаючы з 1840—1850-х гадоў, пасля пастаноўкі адбываліся і на беларускай мове.
Варатынскі сельсавет
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Бабруйскага 1-га раёна Бабруйскай акругі БССР. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1296 чалавекі, з іх 86,2 % — беларусы, 12,1 % — рускія, 1,2 % — украінцы.
Янаш Ферэнчык
Я́наш Фе́рэнчык (János Ferencsik; 18 студзеня 1907, Будапешт — 12 чэрвеня 1984, Будапешт) — венгерскі дырыжор. Лаўрэат Прэміі імя Л. Кошута 1951, 1961.
Як дырыжору уласцівы тонкае пачуццё розных стыляў, дакладнасць перадачы дэталей аўтарскага тэксту. Адзін з першых выканаўцаў твораў сучасных венгерскіх кампазітараў.
Біяграфія
Ферэнчык атрымаў адукацыю ў будапешцкай Музычнай акадэміі Ферэнца Ліста, дзе, у прыватнасці, вывучаў кампазіцыю пад кіраўніцтвам Ласла Лайты. Кар'еру дырыжора пачаў у 1927 годзе як асістэнт у Будапешцкай дзяржаўнай оперы. Працаваў з такімі выдатнымі дырыжорамі, як Бруна Вальтэр і Вільгельм Фуртвенглер, у пачатку 1930-х гг. быў асістэнтам Артура Тасканіні пры працы на Байрайцкім фестывалі, што аказала ўплыў на творчы стыль самога Ферэнчыка.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны Ферэнчык у 1945—1952 гг. узначальваў Сімфанічны аркестр Венгерскага радыё, адначасова ў 1948—1950 гадах быў галоўным запрошаным дырыжорам Венскай дзяржаўнай оперы. Затым у 1957—1974 гг. Ферэнчык кіраваў Будапешцкай дзяржаўнай операй, з 1952 г. і да канца жыцця ўзначальваў Венгерскі дзяржаўны сімфанічны аркестр, а ў 1960—1967 гадах быў і кіраўніком Будапешцкага філарманічнага аркестра. У 1948 і 1950 дырыжыраваў спектаклямі ў Венскай дзяржаўнай оперы, у 1957 г. упершыню выступіў у Вялікабрытаніі, у 1962 г. у ЗША. Заслужаны (1952), затым Народны (1954) артыст Венгерскай Народнай Рэспублікі.
Бабоўскі сельсавет
Бабо́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Бабоўка.
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 9 жніўня 1962 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Стараруднянскага (4 населеныя пункты: вёскі Бабоўка, Баршчоўка, Даліна і Падлессе), Майскага (3 населеныя пункты: вёскі Асінаўка, Лугавая Вірня і Чорная Вірня) і Кіраўскага (вёска Піцераўка) сельсаветаў.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 8 населеных пунктаў.
Лявон Мамоніч
Лявон Мамоніч (? — пасля 1625 ) — кнігадрукар, пісьменнік, паэт-эпіграматыст.
Нарадзіўся ў сям’і Кузьмы Мамоніча — аднаго з заснавальнікаў віленскай друкарні Мамонічаў. 3 1601 па 1623 год выдаваў кнігі ўніяцкага і праваслаўнага кірункаў на старабеларускай, царкоўнаславянскай, польскай і лацінскай мовах. Пісаў да ix прадмовы і вершаваныя прысвячэнні.
Творчасць
На фарміраванне паэтычных здольнасцей Л. Мамоніча аказалі ўплыў эмблематычныя вершы А. Рымшы.
Змясціў вершы «На герб Лукаша Іванавіча Мамоніча» і «На герб яго міласці пан Сімяона Войны» ў «Псальмах Давіда-прарока» (1593) і «Евангеллі тлумачальным» (1595). Пазней стварыў два вершы-панегірыкі на герб Л. Сапегі — «На герб яго міласці пана Льва Сапегі» (1609) і «Эпікграму» (1617), якія размясціў у рэлігійных выданнях «Трыёдзь кветная» (1609) і «Служэбнік» (1617).
Усе эмблематычныя вершы напісаны ў адпаведнасці з тагачаснымі літаратурнымі канонамі. Ва ўступе-зачыне паэт, як правіла, разважае пра высакароднасць, якая, паводле яго азначэння, ёсць найвышэйшай дабрачыннасцю чалавечай душы. Услаўляючы Л. Сапегу, Л. Мамоніч падкрэсліваў, што менавіта высакароднасць, у спалучэнні з справядлівасцю, мужнасцю і патрыятызмам, узвышаюць чалавека, робяць яго патрэбным людзям і надаюць жыццю глыбокі сэнс.
У «эпікграмах» Л. Мамоніч звяртаў увагу на сімвалічнае значэнне «месяца» і «зорак». Захапляючыся дабрачыннымі справамі Сімяона Войны, ён імкнуўся падкрэсліць перавагі «зоркі» свайго патрона над «зоркамі» іншых родаў. У вершы «На герб Л. Сапегі» ўжываецца простае азначэнне «крыжа» як «знака пабажнасці». Але ўжо ў іншых «эпікграмах» Л. Мамоніча азначэнне «крыж» на фоне нябеснага ззяння, стварыў вельмі выразны мастацкі малюнак, заснаваны на кантрасце святла і цемры. У панегірыку на герб Л. Сапегі Л. Мамоніч таксама прывёў адметнае азначэнне «крыжа», асновай для якога паслужыла назіранне над крыжападобным цаўём меча. У гэтым спалучэнні «крыж» сімвалізаваў гатоўнасць уладальніка герба да барацьбы з ворагамі хрысціянскай царквы.
Пяру Л. Мамоніча належаць некалькі прадмоваў і прысвячэнняў, у якіх беларускі пісьменнік распрацаваў істотныя праблемы біблійнай герменеўтыкі. Асабліва значная ў гэтым сэнсе «Прадмова» Л. Мамоніча да выдадзенага ім Псалтыра, у якой пісьменнік не толькі падаў характарыстыкі Псалтыра айцамі царквы, але і сфармуляваў уласны погляд на гэты твор. Паводле яго меркавання, кніга псальмаў карысная ў шматлікіх аспектах — яна прапануе праведнае жыццё, сапраўдную мараль, высокія ідэалы. У заканчэнні гэтай «Прадмовы» Л. Мамоніч апублікаваў невялікі, але надзвычай каштоўны тлумачальны слоўнік біблейных тэрмінаў, што яскрава мведчыць пра ягонае глыбокае зацікаўленне праблемамі біблійнай філалогіі. .
Бой ля Занзібара (1914)
Бой ля Занзіба́ра адбыўся 20 верасня 1914 года паміж германскім крэйсерам «Кёнігсберг» і англійскім крэйсерам «Пегасус».
Англічане страцілі крэйсер «Пегасус», на якім з 234 чалавек экіпажа загінула 2 афіцэра і 32 матроса, і 59 чалавек было паранена. На берагу была разбурана радыёстанцыя і загінула 45 салдат англійскіх каланіяльных войскаў.
Гісторыя Кіпра
Старажытнасць
Гісторыя вострава пачынаецца з эпохі неаліту (паселішча Хірокітыя). Для эпохі халкаліту характэрны статуэткі з распасцёртымі рукамі (Памоскі ідал). У раннім бронзавым веку замест ранейшых круглых хат з’яўляецца новая архітэктура культуры Філія. Неўзабаве пасля гэтага востраў засялілі мінойцы, дзе яны здабывалі медзь і пакінулі помнікі кіпра-мінойскай пісьменнасці. Верагодна, пасля мінойскай катастрофы XV ст. да н.э. на Кіпры ўзнікла дзяржава Аласія, кіраўнік якога называўся ў XIV стагоддзі да н.э. братам фараона. У XIII стагоддзі да н.э. востраў захоплены хетамі і егіпцянамі. Неўзабаве пасля хетаў востраў захапіў адзін з народаў мора, умоўна названы «этэакіпрыётамі». Кіпра-мінойская пісьменнасць працягвае выкарыстоўвацца захопнікамі, пры гэтым відазмяняецца форма шэрагу знакаў, а таксама, верагодна, і мова надпісаў. Прачытаны (дзякуючы наяўнасці двухмоўных надпісаў) толькі найбольш познія помнікі этэакіпрскай мовы, якая граматычна мае падабенства з этрускай мовай. Прыкладна з VII — VI стст. да н.э. на Кіпры з’яўляюцца надпісы на грэчаскай мове, выкананыя мясцовай кіпрскай пісьменнасцю. Паралельна адбывалася фінікійская каланізацыя Кіпра. З’явіліся т. з. дзесяць гарадоў-дзяржаў Кіпра.
Найноўшы час
Агітацыя за аб’яднанне з Грэцыяй (гл. Энозіс) узмацнілася пасля Другой сусветнай вайны. Турэцкая меншасць рэзка працівілася, дайшло да сутыкненняў (1955—1956). У 1959 Вялікабрытанія, Грэцыя, Турцыя і лідары Кіпра ўхвалілі план утварэння незалежнай рэспублікі, з канстытуцыйнымі гарантыямі для турэцкай меншасці, сталым падзелам пасад на этнічнай аснове. Прэзідэнтам быў выбраны архіепіскап Макарыяс III, поўная незалежнасць абвешчана 16 жніўня 1960. Далейшыя канфлікты вымусілі ААН паслаць на Кіпр міратворчыя сілы (1964), іх мандат некалькі разоў працягваўся. Улада была захоплена Кіпрскай нацыянальнай гвардыяй, на чале з афіцэрамі з грэчаскай арміі (15 ліпеня 1974). 20 ліпеня 1974 на востраў высадзіліся турэцкія войскі, да 16 жніўня 1974 занялі да 40 % тэрыторыі востраву ў яго паўночна-усходняй частцы. Грэцыя мабілізавала свае войскі, але не ўмешвалася. 8 чэрвеня 1975 турэцкія кіпрыёты прагаласавалі за ўтварэнне асобнай Турэцкай Федэратыўнай Дзяржавы Кіпр. У 1976 былі выбраны прэзідэнт і парламент. Каля 200 тыс. грэкаў былі выселены з турэцкай часткі востраву. 15 лістапада 1983 была абвешчана незалежнасць Турэцкага Кіпру, пад назвай Турэцкая Рэспубліка Паўночнага Кіпру.
Сутачнае вярчэнне Зямлі
Сутачнае вярчэнне Зямлі — кручэнне Зямлі вакол сваёй восі з перыядам у адны зорныя суткі, непасрэдна назіранай праявай чаго з'яўляецца сутачнае вярчэнне нябеснай сферы. Вярчэнне Зямлі адбываецца з захаду на ўсход. Пры назіранні з Палярнай зоркі або паўночнага полюса экліптыкі вярчэнне Зямлі адбываецца супраць гадзіннай стрэлкі.
Лільскі каталіцкі ўніверсітэт
Лільскі каталіцкі ўніверсітэт (Université catholique de Lille) — французская прыватная вышэйшая навучальная ўстанова з сядзібай у горадзе Ліль.
Структура
Каталіцкі інстытут уключае ў сябе 6 факультэтаў:
Еўразійства
Еўразійства — ідэйна-палітычная і гісторыка-культурная канцэпцыя, якая адводзіць Расіі, як адмысловаму этнаграфічнаму свету, «сярэдняе» месца паміж Еўропай і Азіяй. Атрымала назву за шэраг асаблівых палажэнняў, звязаных з гісторыяй Еўразіі — унікальнага кантынента, узніклага на тэрыторыі «цэнтральнага» дамена Еўразійскага кантынента. Еўразійскі рух, які квітнеў у асяродках рускай эміграцыі ў 1920—1930-я гг., перажывае ў наш час як бы другое нараджэнне.
Вытокі еўразійства ляжаць у ідэях позніх славянафілаў, такіх як Канстанцін Лявонцеў, Мікалай Страхаў і Мікалай Данілеўскі. Так, Данілеўскі, супрацьпастаўляючы Расію і Еўропу, увёў паняцце «культурна-гістарычнага тыпу» — як тлумачэння адрознення паміж рускім і еўрапейцам, вылучаючы рамана-германскі і грэка-візантыйскі тыпы як супрацьстаялыя адзін аднаму і абумоўленыя ўсім ходам гістарычнага развіцця.
Пачатак еўразiйству паклаў зборнік артыкулаў М. С. Трубяцкога, П. М. Савіцкага, Г. У. Флароўскага і П. П. Суўчынскага «Сыход да Усходу» (Сафія, 1921). Аўтары зборніка, працягваючы традыцыю позніх славянафілаў, абвяшчалі Расію адмысловым культурна-гістарычным тыпам — «Еўразіяй», акцэнтуючы ўвагу на сувязі яе з азіяцка-цюркскім светам і супрацьпастаўляючы «Еўропе», гэта значыць Захаду. У палітычным дачыненні, гэта прывяло да прызнання заканамернасці Кастрычніцкай рэвалюцыі і Савецкай улады, як арганічнай праявы еўразійскай цывілізацыі (чаму спрыяла і пранікненне ў рух агентуры ГПУ, як Н. Н. Лангавой, С. Я. Эфрон і інш.). У пачатку 1930-х гадоў еўразiйства пайшло на змяншэнне. Па азначэнні Андрэаса Умланда, еўразійцы «падтрымлівалі антызаходнія, ізаляцыянісцкія, імперыялістычныя і iдэякратычныя аспекты ранняга савецкага рэжыму і бачылі ў ім частковую пераемнасць царскай імперыі».
Ідэі еўразiйства, практычна забытыя да другой паловы ХХ стагоддзі, былі шмат у чым уваскрэшаныя Львом Гумілёвым і атрымалі шырокае распаўсюджванне ў пачатку XXI стагоддзя. Гумілёў у шэрагу кніг — «Этнагенез і біясфера Землі», «Тысячагоддзе вакол Каспія» і «Ад Русі да Расіі» — выкарыстаючы еўразійскую канцэпцыю і дапаўняючы яе ўласнымі распрацоўкамі, фармулюе сваю канцэпцыю этнагенезу, якая прыводзіць яго да шэрагу высноў, сярод якіх найбольшую важнасць маюць наступныя:
Цяпер ёсць і канцэпцыя неаеўразійства, распрацаваная рускім філосафам Аляксандрам Дугіным, у якой сінтэзаваныя класічнае еўразiйства дваццатых гадоў, еўрапейскі традыцыяналізм, а таксама элементы новага левага і новага правага дыскурсаў.
Аляксандр Дугін у сваёй кнізе «Асновы геапалітыкі: Геапалітычная будучыня Расіі», якая значна ўплыла на расійскія эліты і ўласна на знешнюю палітыку Уладзіміра Пуціна, сцвярджаў, што Украіна павінна быць анексавана Расійскай Федэрацыяй, бо нібыта: ''«Украіна як дзяржава не мае геапалітычнага значэння, асаблівага культурнага імпарту або агульначалавечага значэння, геаграфічнай унікальнасці, этнічнай выключнасці, яе пэўныя тэрытарыяльныя амбіцыі ўяўляюць велізарную небяспеку для ўсёй Еўразіі і без рашэння праблемы „ўкраінскага пытання“, казаць аб кантынентальнай палітыцы наогул бессэнсоўна. Нельга дазволіць Украіне заставацца незалежнай, калі яна не будзе санітарнай мяжой, што таксама было б недапушчальна»'' , — што ўрэшце прывяло да расійска-ўкраінскай вайны.
Ятвеск (рака)
Ятве́ск — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Калонка (басейн Заходняга Буга). Даўжыня 10 км. Пачынаецца на ўсход ад хутара Ятвеск, вусце на поўдзень ад вёскі Якушоўка. Рэчышча каналізаванае.
Ятвеск (значэнні)
Назву Ятве́ск маюць:
XXXI з’езд КПБ
Трыццаць першы з'езд КПБ. Адбыўся 28 лістапада — 1 снежня 1990 г. у Мінску. Прысутнічалі 717 дэлегатаў ад 717 тысяч членаў і кандыдатаў у члены партыі (разам з вайсковымі арганізацыямі; 678 тысяч членаў і кандыдатаў у члены КПБ). Парадак дня:
Па рашэнні дэлегатаў у парадак дня дадаткова ўключаны пункт пра выбранне на з'ездзе прамым тайным галасаваннем усіх сакратароў ЦК КПБ. З'езд працаваў ва ўмовах, калі сістэмны крызіс, што ахапіў краіну, пачаў пераходзіць у крытычную фазу, за якой насталі дэзарганізацыя эканомікі, страта кантролю над грашовым абарачэннем, напаўненнем рынку таварамі і паслугамі, палітычны хаос, распад дзяржаўных структур. У прынятых з'ездам пастановах і рэзалюцыях абагульнены прапановы дэлегатаў, сфармуляваны бачанне КПБ сітуацыі, што склалася ў краіне ў ходзе перабудовы, а таксама меры, што намячалася ажыццявіць для стабілізацыі эканамічна і сацыяльна-палітычнага становішча. Усяго зацверджана 11 пастаноў і 11 рэзалюцый. Прыняты зварот да ўсіх камуністаў краіны мацаваць СССР. З'езд абраў 1-га і 2-га сакратароў, а таксама 4 сакратароў ЦК КПБ. На пленуме ЦК КПБ сфарміраваны Бюро ЦК КПБ з 24 членаў (уключала сакратароў абкомаў партыі), Сакратарыят ЦК КПБ з 6 членаў, 7 пастаянных камісій ЦК, зацверджана структура апарату.
Луіш Фігу
Луіш Філіпэ Мадэйра Каэйру Фігу (парт. Luís Filipe Madeira Caeiro Figo;, ) — партугальскі футбаліст. Гуляў на пазіцыі паўабаронцы. Першы капітан-замежнік у гісторыі клуба «Барселона».
NGC 2511
NGC 2511 (іншыя абазначэнні — MCG 2-21-8, MK 1207, ZWG 59.24, PGC 22549) — галактыка ў сузор’і Малы Пёс.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
IC 5117
IC 5117 — галактыка тыпу PN (планетарная туманнасць) ў сузор’і Лебедзь.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Помнік Адаму Міцкевічу (Мінск)
Гісторыя
З ініцыятывай усталяваць помнік у Мінску выступіла польская дыяспара. Як варыянт быў прапанаваны бюст паэта, выкананы яшчэ ў XIX стагоддзі. Аднак з-за таго, што работа была выканана ў выглядзе прысценнай скульптуры, гэта значыць з абрэзанай спіной, і насіла камерны характар, усталяваць яе на вуліцы было немагчыма. У адкрыцці помніка прымалі ўдзел дыпламаты і палітыкі Беларусі і Польшчы, у тым ліку тагачасны старшыня Савета Рэспублікі Генадзь Навіцкі і маршалак Сената Польшчы Лонгін Пастусяк, а таксама паслы абедзвюх краін.
Валянціна Аляксандраўна Спярантава
Біяграфія
Нарадзілася ў горадзе Зарайск Разанскай губерні. Вучылася ў гімназіі, потым у працоўнай школе. Паступіла ў Вышэйшыя мастацка-тэхнічныя майстэрні ў Маскве, але правучылася нядоўга. У 1925 годзе скончыла Дзяржаўны інстытут тэатральнага мастацтва і стала актрысай Першага Дзяржаўнага педагагічнага тэатра (пазней перайменаванага ў Маскоўскі тэатр юнага гледача). У час Вялікай Айчыннай вайны ў 1942—1944 гадах працавала ў франтавым тэатры Усерасійскага тэатральнага таварыства. З 1944 года — актрыса Цэнтральнага дзіцячага тэатра (цяпер Расійскі акадэмічны маладзёжны тэатр) ў Маскве. Выкладала ў тэатральным вучылішчы.
Творчасць
Упершыню выйшла на сцэну ў Зарайску ў аматарскім тэатры пад кіраўніцтвам вядомага скульптара Г. С. Галубкінай. З 1953 года здымалася ў кіно. Прымала ўдзел у агучванні мультфільмаў на студыі «Саюзмультфільм», у тэлевізійнай праграме «Добрай ночы, малыя!». Стварыла шэраг вобразаў на Усесаюзным радыё, у тым ліку травесці ў «Піянерскай зорцы».
Сярод выкананых роляў: Ягорка («Чорны яр» А. Афінагенава), Кукушкіна («Даходнае месца» А. Астроўскага), Бабуля («Зваротны адрас» А. Алексіна), Ліза («Гора ад розуму» А. Грыбаедава), Каробачка («Мёртвыя душы» М. В. Гогалая), бабуля Вера («Маладая гвардыя» А. Алексіна), Лена («Далёкі край» Я. Шварца).
Мвалі
Мвалі або Махелі — востраў у Індыйскім акіяне ў архіпелагу архіпелагу Каморскія астравы. Агульная плошча вострава каля 290 кв. км. Насельніцтва складае каля 38 000 чалавек (на 2006 г). Клімат трапічны, вільготны і гарачы.
Востраў Махелі ўтварае аднайменны аўтаномны рэгіён Саюза Каморскіх Астравоў. Яго сталіца і найбуйнейшы горад — Фамбоні.
Чарнаярскі раён
Адміністрацыйны цэнтр — сяло Чорны Яр.
Геаграфія
Чарнаярскі раён размешчаны ў паўночнай частцы Астраханскай вобласці. Яго плошча — 4,2 тыс. км², працягласць з поўначы на поўдзень на 140 км, і з захаду на ўсход на 50 км. Раён мяжуе на ўсходзе з Ахтубінскім раёнам, на поўдні з Енатаеўскім раёнам, на поўначы з Валгаградскай вобласцю, на захадзе — з Калмыкіяй.
Асноўная водная артэрыя раёна — рака Волга, ад якой праз канал Машынны напаўняецца мясцовае вадасховішча Крывая Лука.
Рудня (Лагойскі сельсавет)
Ру́дня — вёска ў Лагойскім раёне Мінскай вобласці, на рацэ Гайна, за 6 км на ўсход ад Лагойска. Уваходзіць у склад Лагойскага сельсавета.
Расійская імперыя
З 1795 года ў Барысаўскім павеце Мінскай губерні. Паводле рэвізіі ў вёсцы было 15 двароў і 116 жыхароў.
У 1800 годзе у вёсцы працаваў завод металічных вырабаў (даход 171 рубель 43 капейкі срэбрам), які належыў Тышкевічам. На заводзе вырабляліся жалезныя рэчы для ўнутраных патрэб і прадаваліся на мясцовым рынку.
Паводле рэвізіі 1811 года — вёска, 76 душ мужчынскага полу, у складзе маёнтка Лагойск, уласнасць графа І. Тышкевіча. У 1846 годзе — 15 двароў, 156 жыхароў, карчма (даход 400 тыс. срэбрам), належыць графу Канстанціну Тышкевічу. У 1870 годзе вёска, 62 рэвізскія душы мужчынскага полу, у Лагойскай воласці Барысаўскага павета Мінскай губерні, меўся хлебазапасны магазін. Вяскоўцы былі прыхаджанамі Лагойскага праваслаўнага прыхода Свята-Мікалаеўскай царквы. У 1886 годзе сяло, 19 двароў, 156 жыхароў, праваслаўная Свята-Георгіеўская царква на могілках. На пачатку ХХ ст. веска адносілася да Гасцілавіцкай сельскай грамады, у якую ў 1905 годзе ўваходзілі 13 гаспадарак, што мелі 201,9 дзесяцін зямлі. У 1909 годзе — 34 двары, 206 жыхароў, у 1917 годзе — 40 двароў, 243 жыхары.
Найноўшы час
З 20 жніўня 1924 года вёска ў Лагойскім сельсавеце і раёне Мінскай акругі. У 1930 годзе арганізаваны калгас "8 Сакавіка", працавала кузня. У 1941 годзе 32 двары, 160 жыхароў. У Вялікую Айчынную вайну гітлераўцы вывезлі ў Германію 3 жыхароў, 11 вяскоўцаў загінулі на фронце, 23 у партызанскай барацьбе. У 1969 годзе 40 двароў 126 жыхароў. У 2003 годзе 23 двары, 51 жыхар.
Свята-Георгіеўская царква
Свята-Георгіеўская царква была пабудавана ў XIX ст. Размяшчалася на могілках. Была прыпісана да Лагойскай Свята-Мікалаеўскай царквы. Помнік народнага драўлянага дойлідства. Царква была пабудавана прамавугольным зрубам на падмурку (4 х 3,5 х 2,5 сажня). Над гонтавым дахам узвышаўся купал, сцены чляніліся 3 вокнамі і аднымі дзвярамі. Над уваходным ганкам была ўстаноўлена 4-слуповая званіца. Ад царквы застаўся толькі каменны падмурак.
XXXIII з’езд КПБ
Трыццаць трэці з'езд КПБ (аднаўленчы). Адбыўся 2 лістапада 1996 г. у Мінску. Прысутнічалі 443 дэлегаты ад 1160 членаў партыі, якія выступілі ініцыятарамі аднаўлення КПБ як самастойнай партыі. Прынятая з'ездам рэзалюцыя адмяняла рашэнне XXXII з'езда КПБ аб уваходжанні КПБ у склад Партыі камуністаў беларускай, абвяшчала адноўленую Кампартыю Беларусі юрыдычнай і ідэйна-палітычнай пераемніцай КПСС – КПБ. Праграмная заява прынята ў якасці Часовай праграмы партыі да чарговага з'езда КПБ. Прыняты таксама Часовы статут КПБ. Прынцыпова новае ў ім – стварэнне Вышэйшага савета партыі (ВСП), які выбіраецца на з'ездзе з найбольш вопытных і аўтарытэтных камуністаў, «з'яўляецца гарантам адзінства КПБ і захавання статутных правоў членаў партыі». ВСП дадзена права распускаць ЦК КПБ і прызначаць датэрміновыя з'езды ў выпадку ўзнікнення рознагалоссяў у партыі, калі яны пагражаюць расколам. Свае функцыі ВСП ажыццяўляў без умяшання ў паўсядзённую работу ЦК і Цэнтральнай рэвізійнай камісіі. З'езд выбраў ВСП, ЦК КПБ, Цэнтральную рэвізійную камісію.
Медаль да тысячагоддзя Беларусі
Медаль да тысячагоддзя Беларусі — медаль, прысвечаны тысячагоддзю беларускай дзяржаўнасці. Дата палягае на першых летапісных звестках пра полацкага князя Рагвалода ды тураўскага князя Тура, датаваных 980 годам. Захоўваецца ў калекцыі БІНіМа. Медаль выраблены ў ЗША ў 1980 годзе.
Апісанне
У цэнтры круглай пласціны — традыцыйная Пагоня і лічбы 980 і 1980, а ўверсе і ўнізе надпіс «Тысячагодзьдзе Беларусі». На рэверсе выява старажытнага горада, над якім на стужцы слова «Рагнеда» і ніжэй «980».
JOSM
JOSM (Java-рэдактар ​​OpenStreetMap-карт) — рэдактар ​​OpenStreetMap-даных. Не патрабуе злучэння з інтэрнэтам падчас рэдагавання і падыходзіць для патрэб дасведчаных карыстальнікаў.
Па стане на 2016 год асноўная частка працы ў OpenStreetMap робіцца праз JOSM, каля 70 % змен у БД уносіцца з дапамогай гэтага праграмнага забеспячэння.
Праграма першапачаткова была распрацавана Імануілам Шольцам у канцы 2005 года.
Анатоль Станіслававіч Сербантовіч
Анатоль Станіслававіч Сербантовіч (, в. Ордаць,, Магілёўская вобласць — ) — беларускі паэт.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям'і настаўніка. Экстэрнам здаў экзамены за дзесяць класаў у Роска-Сялецкай сярэдняй школе (1960), паступіў на аддзяленне журналістыкі БДУ. Адначасна з вучобай (з 1963) і пасля сканчэння ўніверсітэта (1965) працаваў літсупрацоўнікам часопіса «Бярозка», з 1969 г. — газеты «Піянер Беларусі». Член СП БССР (з 1967).
Творчасць
Дэбютаваў у друку вершамі ў 1959 г. (газета «Магілёўская праўда»). Аўтар зборнікаў паэзіі «Азбука» (1966), «Міннае поле» (1968), «Пярсцёнак» (1971), «Жаваранак у зеніце» (1989).
Горны завулак (Мінск)
Горны завулак — завулак у Першамайскім раёне Мінска. Пачынаецца ад Чырваназоркавай вуліцы, ідзе на паўночны ўсход.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па завулку адсутнічае. Бліжэйшая станцыя метро — «Плошча Перамогі».
Гняздоўнік сапраўдны
Гняздо́ўнік сапраўдны, Гняздоўнік звычайны (Neóttia nídus-ávis) — шматгадовая травяністая расліна роду сямейства.
Пашырэнне і экалогія
Расліна пашырана на большай частцы тэрыторыі Еўропы, на Каўказе, у Заходняй Сібіры, Малой Азіі. Расце на лясным подсціле ў вільготных лясах. Размнажаецца насеннем і вегетатыўна (часткамі карэнішча). Сапратроф. Жывіцца за кошт грыба Rhizoctoria repens, з якім суіснуе ў сімбіёзе.
Лекавая расліна (проціглісны сродак).
IC 5118
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Брандэнбургс
Брандэнбургс (ад Brandenburg, brandebourg) — від зашпількі для адзення, доўгая падвойная пятля з гузікам-цурачкай (радзей са звычайнай гузікам). Такія зашпількі выконваюць адначасова і ўтылітарную, і дэкаратыўную функцыю.
Паходзяць з вугорскага нацыянальнага касцюма. Увайшлі ў моду ў XVII стагоддзі, атрымалі назву па імені герцага Брадэнбургскага, які любіў насіць вопратку з такімі зашпількамі. Брандэнбургсы выкарыстоўваліся ў ваеннай форме XVII—XIX стагоддзяў, у прыватнасці, на гусарскіх, даламанах і (адкуль і іх нямецкая назва Husarentressen). Цяпер такія зашпількі з’яўляюцца характэрнай дэталлю.
Пірэвіцкі сельсавет
Пірэ́віцкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі. Цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Пірэвічы.
Фамбоні
Фамбоні — трэці па колькасці жыхароў (каля 15 000) горад Каморскіх астравоў. Таксама з'яўляецца цэнтрам і самым вялікім горадам вострава Махелі.
Пірэвіцкі сельсавет
Утвораны 20 жніўня 1924 года ў складзе Жлобінскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Жлобінскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 11 лютага 1960 года ў склад сельсавета з Стараруднянскага сельсавета перададзена вёска Рудзенка. 1 снежня 1966 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Скяпнянскага сельсавета (6 населеных пунктаў: Баравуха, Малінаўка, Нясоеў Бор, Скепня, Сухі Востраў і Шчытнае).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 2040 чалавек, з іх 92,1 % — беларусы, 4,4 % — рускія, 2,4 % — украінцы.
XXXIV з’езд КПБ
Тры́ццаць чацвё́рты з’езд КПБ. Адбыўся 4 — 5 кастрычніка 1997 г. у Мінску. Прысутнічалі 522 дэлегаты ад 7110 членаў партыі (паводле звестак мандатнай камісіі, на з’езд абраны 581 дэлегат). Парадак дня:
Прынятая з’ездам Праграма КПБ акрэслівала стратэгічную мэту партыі — пабудову камуністычнага грамадства, бліжэйшыя мэты — аднаўленне СССР і пераарыентацыя грамадства на сацыялістычны шлях развіцця. Пацверджана, што КПБ стаіць на цвёрдых класавых пазіцыях, захоўвае вернасць марксізму-ленінізму. З’езд заклікаў да непрызнання Белавежскіх пагадненняў 1991 г., да аднаўлення СССР, супрацьдзеяння экспансіі Захаду і прасоўванню НАТА на Усход, умацавання саюзу Беларусі і РФ. Зацверджаны Статут КПБ, палажэнне Цэнтральнай рэвізійнай камісіі КПБ, прыняты рэзалюцыі «Аб 80-й гадавіне Вялікай Кастрычніцкай сацыялістычнай рэвалюцыі», «Рукі прэч ад У. І. Леніна!», звароты з’езда ў сувязі з 75-й гадавінай стварэння СССР, у падтрымку ахвяр палітычных рэпрэсій, да народаў Еўропы і ўсяго свету ў сувязі з пашырэннем блока НАТА і яго прасоўвання на Усход. З’езд выбраў Вышэйшы савет партыі, ЦК КПБ у складзе 14 членаў і 5 кандыдатаў у члены, Цэнтральную рэвізійную камісію.
Страсны тыдзень
Страсны тыдзень (таксама Вялікі Тыдзень і Святы тыдзень) — у хрысціянскім літургічным годзе — тыдзень перад Вялікаднем. Страсны тыдзень уключае ў сябе апошні тыдзень Вялікага пасту, а таксама Вербніцу, Вялікую сераду, Вялікі чацвер (Страсны чацвер), Страсную Пятніцу (Святая Пятніца), і Святую суботу, але не ўключае Вялікдзень, які лічыцца пачаткам новага літургічнага тыдня.
Вербніца
Вербніца святкуецца ў гонар трыўфальнага ўвахода Ісуса ў Іерусалім, падчас якога народ вітаў Хрыста пальмавым лісцем (і іншымі, напрыклад, аліўкавымі галінамі). Цэрымонія добраславення звычайна праводзіцца па-за царквой і ўключае ў сябе чытанне тэкстаў Евангелля пра тое, як Ісус пакорліва уехаў у Іерусалім на асле, якая нагадвала пераможную працэсію Давіда, і як людзі змяшчалі галіны на зямлю перад Ім. Адразу ж пасля гэтага святочнага ўваходу Ісуса ў Іерусалім, Ён пачынае Свой шлях да крыжа. Гэта суправаджаецца працэсіяй або ўрачыстым ўваходам ў царкву, калі яе ўдзельнікі трымаюць ў руках сваіх блаславёныя галінкі. Імша або багаслужэнне ўключае ў сябе чытанне пра Мукі Хрыстовы, апавяданне арышту, пакут і смерці Ісуса згодна апавяданняў аднаго з сінаптычных Евангелляў.
З Панядзелка па Сераду
У дні паміж Вербніцай і Святым чацвяргом вядомыя як Святы панядзелак, Святы аўторак і Святая серада. У Евангеллях пералічаны падзеі, якія адзначаюцца ў гэтыя дні:
Святы чацверг
У гэты дзень ладзіцца імша ў памяць аб Апошняй Вячэры Ісуса з дванаццаццю апосталамі, падчас якой была заснавана Эўхарыстыя і запаведзь братэрскай любові, што Ісус даў пасля мыцця ног Сваіх вучняў.
У гэты дзень могуць званіць усе званы царквы, у тым ліку алтарныя званы. У цэрквах адразу ж пасля пропаведзі святар робіць абрад абмывання ног нявызначанай колькасці людзей, звычайна дванаццаць, спасылаючыся на лік апосталаў.
NGC 2512
NGC 2512 (іншыя абазначэнні — UGC 4191, MCG 4-19-21, MK 384, ZWG 118.52, IRAS08001+2331, PGC 22596) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Рак.
Страсны тыдзень
Святая субота
У гэты дзень не праводзіцца імша. Святкаванне Вялікадня пачынаецца пасля заходу сонца. У Вялікую суботу Царква чакае ля Труны Гасподняй ў малітве і посце, молячыся пра Яго Пакуты і смерць, і Яго Сашэсце ў пекла, і ў чаканні Яго ўваскрэсення. Царква устрымліваецца ад імшы, толькі пасля ўрачыстай усяночнай, чакаючы ноччу Уваскрасення, калі прыйдзе час для велікоднай радасці.
NGC 2512
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Страсны тыдзень
Славянскія традыцыі
У народзе на працягу ўсяго тыдня ішла падрыхтоўка да галоўнага свята: мылі сталы, лаўкі, крамы, вокны, дзверы. Бялілі печ, а таксама і сцены. Выскаблівалі, вымывалі падлогу, вытрэсвалі палавікі, перемывалі посуд. З чацвярга да суботы ішла падрыхтоўка ля печы і ў двары: гаспадыні пяклі велікодныя кулічы, фарбавалі яйкі, запякалі мяса; мужчыны ставілі арэлі, нарыхтоўвалі дровы на час свята і інш. Сяляне стараліся быць нешматслоўнымі. Як і на працягу ўсяго паста, пазбягалі гучных вулічных спеваў, не было вулічных гульняў і карагодаў. Па павер’ях балгараў, за выкананнем традыцый сачылі самавілы. Лічылася, што страсны тыдзень быў часам разгулу нячыстай сілы. Згодна з славянскімі традыцыямі, перад Велікднём або пасля яго, продкі вяртаюцца на зямлю, дзе знаходзяцца на працягу некаторага часу.
На Палессі Страсны тыдзень таксама называўся Русальным.
Роберт Джэймс Фішэр
Ро́берт (Бо́бі) Джэймс Фі́шэр (Robert James "Bobby" Fischer;, , ЗША — , Рэйк’явік, Ісландыя), пахаваны на могілках у Сельфасе — адзін з самых яскравых і выбітных шахматыстаў сваёй эпохі, адзіннацаты чэмпіён свету па шахматах (1972—1975). Па версіі часопіса «Chess Informant» — лепшы шахматыст ХХ ст..
Сямён Іванавіч Гальшанскі
Сямён Іванавіч Гальшанскі, мянушка «Лю́ты» (каля 1370 — ) — сын Івана Гальшанскага, актыўны ўдзельнік барацьбы паміж Жыгімонтам і Свідрыгайлам за вялікае княжанне.
Біяграфія
Сын Івана Гальшанскага і Агрыпіны, дачкі вялікага князя смаленскага Святаслава Іванавіча.
Упершыню з'яўляецца ў двух дакументах 1387 і 1388 гадоў сярод паручыцеляў перад Ягайлам за пэўнага Алехну Дзмітрыевіча (як «князь Сямён Іванавіч»).
У 1401 годзе разам з бацькам і братам Андрэем прынялі прысягу на вернасць каралю Уладзіславу II Ягайле і Кароне з іншымі літоўскімі баярамі, панамі.
Каля 1420 года быў намеснікам вялікага князя літоўскага Вітаўта ў Вялікім Ноўгарадзе, пасля яго смерці актыўна ўдзельнічаў у барацьбе Жыгімонта і Свідрыгайлы за ўладу ў Вялікім княстве Літоўскім на баку першага.
27 верасня 1422 года падпісаў Мельнскі мір з Тэўтонскім ордэнам.
Уначы з 31 жніўня на 1 верасня 1432 года разам з Жыгімонтам Кейстутавічам, Алелькам Уладзіміравічам, Янам Гаштольдам і іншымі літоўска-рускімі вяльможамі здзейсніў замах на князя Свідрыгайлу Альгердавіча ў Ашмянах. Гэтая змова была зроблена на карысць Жыгімонта.
Верагодна, у жніўні 1433 трапіў у палон да Свідрыгайлы і пакараны смерцю — утоплены ў Заходняй Дзвіне ў Віцебску.
Сям’я
Жонку Сямёна Гальшанскага звалі Марыя. Меў з ёю 6 сыноў: Данілу (загінуў у бітве пад Вількамірам (1435) на баку Свідрыгайлы), Юрыя, Сямёна, Аляксандра, Андрэя, Глеба і дачку Ульяну (была жонкай Сямёна Раманавіча Кобрынскага).
Вішнёўскі сельсавет
Вішнё́ўскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Бабруйскага раёна Магілёўскай вобласці. Цэнтр — вёска Вішнёўка.
Гісторыя
Утвораны 20 жніўня 1924 года як Продзвінскі сельсавет у складзе Бабруйскага 1-га раёна Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Продзвіна. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Бабруйскага раёна Бабруйскай акругі БССР. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Бабруйскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Магілёўскай вобласці, з 20 верасня 1944 года — Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — Магілёўскай вобласці. 29 студзеня 1968 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Вішнёўка, сельсавет перайменаваны ў Вішнёўскі.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 1057 чалавек, з іх 69,6 % — беларусы, 26,8 % — рускія, 2,0 % — украінцы.
Даніял Кенжэтаевіч Ахметаў
Даніял Кенжэтаевіч Ахметаў (Даниал Кенжетайұлы Ахметов;, Паўладар, Паўладарская вобласць, Казахская ССР) — казахстанскі дзяржаўны дзеяч, прэм’ер-міністр Рэспублікі Казахстан з 13 чэрвеня 2003 года па 8 студзеня 2007 года, Міністр абароны (2007—2009 гг.), член Калегіі (міністр) па энергетыцы і інфраструктуры Еўразійскай эканамічнай камісіі (2011—2014 гг.), акім Усходне-Казахстанскай вобласці (з 2014 года), доктар эканамічных навук. Былы прэзідэнт Федэрацыі веласпорту Казахстана (пакінуў пасаду 28 кастрычніка 2009 года).
Вылячэнне пракажонага
Вылячэнне пракажонага — падзея новазапаветняга апавядання, адзін з цудаў Ісуса Хрыста.
Біблейскае апавяданне
Цуд запісаны ва ўсіх сінаптычных Евангеллях: Матфея 8:1-4, Марка 1:40-45 і Лукі 5:12-16.
Згодна Евангелляў, пасля таго як Ісус спусціўся з гары, вялікі натоўп народа рушыў ўслед за Ім. Тады адзін пракажоны чалавек падышоў да Хрыста, кланяючыся Яму, сказаў: "Госпадзе, калі хочаш, можаш мяне ачысціць». Ісус працягнуў руку і дакрануўся да чалавека. "Хачу, ачысціся", сказаў Ісус. Хворы тут жа выздаравеў ад праказы.
Другая Устаўная грамата
Другая Устаўная грамата да народаў Беларусі прынята Выканаўчым камітэтам Рады Усебеларускага з'езда ў Мінску 9 сакавіка 1918.
Гістарычны кантэкст
За тыдзень да гэтага паміж немцамі і бальшавікамі быў заключаны Брэсцкі мір. За немцамі заставалася паўночна-заходняя частка Беларусі, а бальшавікі мусілі атрымаць цэнтральную і ўсходнюю Беларусь. Апроч таго, немцы паабяцалі бальшавікам не прызнаваць ніякіх дзяржаў на акупаваных тэрыторыях, якія пасля 3 сакавіка 1918 г. абвясцілі пра сваю незалежнасць. Народны Сакратарыят і Выканаўчы камітэт Рады Усебеларускага з’езда нямецкія ўлады, што сядзелі ў Мінску, таксама не прызнавалі.
Змест
Тэкст Другой граматы складаўся з васьмі пунктаў.
У межах рассялення і лічэбнай перавагі беларускага народу абвешчана Беларуская Народная Рэспубліка. Часова заканадаўчую ўладу ў Беларускай Народнай Рэспубліцы брала на сябе Рада Усебеларускага З'езда, дапоўненая прадстаўнікамі нацыянальных меншасцяў Беларусі. Асноўныя законы Беларускай Народнай Рэспублікі пазней павінен быў зацвердзіць Устаноўчы Сойм Беларусі‚ скліканы на асновах агульнага і роўнага выбарчага права.
Абвешчаны правы і вольнасці грамадзян і народаў Беларускай Народнай Рэспублікі: вольнасць слова‚ друку‚ сходаў‚ забастовак‚ хаўрусаў; вольнасць сумлення‚ незачэпнасць асобы і памешкання; права народаў на нацыянальна-персанальную аўтаномію; роўнасць усіх моваў народаў Беларусі. Скасавана прыватная ўласнасць на зямлю, абвешчана аб перадачы зямлі бяз выкупу тым‚ хто на ёй працуе; лясы‚ азёры і нетры зямлі абвешчаны ўласнасцю БНР. Усталявана найбольшая працягласць рабочага дня ў 8 гадзін.
Асаблівасці друку
Сяргей Шупа ў сваёй кнізе «Падарожжа ў БНР» зазначае, што пры наборы Другой Устаўной Граматы ў друкарні Грынблата ўзнікла нечаканая праблема — у наборнай касе скончылася літара «а».
Вынікі
8 сакавіка Рада Усебеларускага з’езда была перайменаваная ў Раду БНР, 23 сакавіка ў яе склад была ўключана Віленская беларуская рада, а 25 сакавіка была прынята Трэцяя Устаўная грамата, якой абвяшчалася незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі.
Другая Устаўная грамата была выдадзена запознена. Брэсцкі мір быў ужо ратыфікаваны. Германія, выконваючы яго артыкулы, не магла прызнаць БНР. Акрамя таго, кіруючыя колы Германіі насцярожвалі палажэнні аб нацыяналізацыі зямлі, азёраў і лясоў. Незадаволеныя былі і многія дзеячы БНР, не вызначалася дакладна тэрыторыя Беларускай дзяржавы, нічога не гаварылася аб характары адносін Беларусі з іншымі дзяржавамі, у т.л. з Расіяй. Гэтыя пытанні былі вырашаны ў Трэцяй Устаўнай грамаце.
Ва ўмовах ваеннай акупацыі тэрыторыі Беларусі ажыццявіць выказаныя ў Другой Устаўнай грамаце намеры не ўдалося.
Трайнішкіс
Трайні́шкіс (Trainiškis) — вёска ў Ігналінскім раёне Уцянскага павета Літвы. Уваходзіць у склад Ігналінскай сянюніі. Размешчана ў Аўкштайцкім нацыянальным парку, каля аўтамабільнай дарогі, на паўднёва-ўсходнім беразе возера Балуошас. Насельніцтва 5 чал. (2001 г.). Ранейшая назва — Палункішкіс (Palunkiškis).
IC 5119
IC 5119 — галактыка тыпу Sa (спіральная галактыка) ў сузор’і Пегас.
Томаш Губачан
То́маш Гу́бачан (Tomáš Hubočan; нар., , Чэхаславакія) — славацкі футбаліст, абаронца кіпрскага клуба «Карміятыса» і былы ігрок нацыянальнай зборнай Славакіі.
Клубная кар’ера
Выступаў за клуб «Жыліна». Толькі з 2006 года стаў іграком асноўнага складу славацкай каманды. 11 лютага 2008 года падпісаў трохгадовы кантракт з санкт-пецябургскім "«Зенітам», сума трансферу склала 3,8 млн еўра. Томаш быў запатрабаваны «Зенітам» пасля таго як іншы славацкі ігрок Марцін Шкртэл з’ехаў у англійскі «Ліверпул». Акрамя расійскага клуба шэраг каманд з Германіі цікавіліся футбалістам. З цягам часу Губачан стаў адным з асноўных ігракоў клуба.
Пасля таго, як пазіцыю галоўнага трэнера «Зеніта» заняў партугальскі спецыяліст Андрэ Вілаш-Боаш, Губачан страціў месца ў асноўным складзе. 29 жніўня 2014 года футбаліст перайшоў у склад маскоўскага «Дынама».
У ліпені 2016 года, пасля вылету «Дынама» ў ФНЛ, стаў іграком марсельскага «Алімпіка». У верасні 2017 года на правах арэнды далучыўся да турэцкага «Трабзанспора». Па заканчэнні сезона 2017/18 вярнуўся ў Марсель, аднак у сезоне 2018/19 толькі двойчы згуляў за асноўную каманду ў Лізе 1, часцей выступаў за рэзервовую каманду ў чацвёртым дывізіёне. У чэрвені 2019 года пакінуў «Алімпік» у якасці свабонага агента.
У верасні 2019 года перайшоў у кіпрскі клуб «Амонія», а ў ліпені 2022 года стаў іграком «Карміятысы».
Міжнародная кар’ера
У складзе нацыянальнай зборнай Славакіі дэбютаваў 21 лістапада 2007 года ў матчы супраць зборнай Сан-Марына.
Дасягненні
«Жыліна»:
«Зеніт»:
«Амонія»:
Бамбардзіроўка Мадраса
Бамбардзіро́ўка Мадра́са германскім крэйсерам «Эмдэн» адбылася 22 верасня 1914 года. Гэта была адно з боесутыкненняў Першай сусветнай вайны на моры.
Нягледзячы на тое, што набег не нарабіў вялікага матэрыяльнага ўрону, ён меў велічэзнае маральнае значэнне. Прэстыжу Вялікабрытаніі сярод мясцовага насельніцтва быў нанесены сур'ёзны ўрон.
Лашанка (прыток Калонкі)
Лаша́нка — рака ў Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці, правы прыток ракі Калонка (басейн Нарава). Даўжыня 17,9 км. Пачынаецца на паўночны ўсход ад вёскі Агароднікі, вусце паміж вёскамі Вялікія Міхалкі і Малыя Міхалкі.
XIV з’езд КП(б)Б
Чатырнаццаты з'езд КП(б)Б. Адбыўся 23 — 29 студзеня 1932 г. у Мінску. Прысутнічалі 494 дэлегаты з рашаючым і 185 з дарадчым голасам ад 75 238 членаў і кандыдатаў у члены партыі [разам з вайсковымі арганізацыямі; 54 392 члена і кандыдатаў у члены КП(б)Б]. Парадак дня:
З'езд адзначыў паспяховае выкананне ў БССР заданняў 1-га пяцігадовага плана. Удзельная вага прамысловасці ў народнай гаспадарцы вырасла з 38,7% у 1929/30 да 50% у 1931 г.; створаны новыя галіны прамысловасці: сельскагаспадарчага машынабудавання, штучнага шоўку, будаўнічых матэрыялаў і інш. Аднак нездавальняючымі заставаліся якасныя паказчыкі развіцця эканомікі. За час ад XIII з'езда КП(б)Б (1930 г.) колькасць калгасаў павялічылася на 50%, іх пасяўныя плошчы — у 3 разы. Першачарговымі задачамі з'езд вызначыў барацьбу за якасць вытворчасці, са стратамі і расхлябанасцю, укараненне гаспадарчага разліку ў цэхі і брыгады, ліквідацыю абязлічкі, арганізацыйна-гаспадарчае ўмацаванне калгасаў. У ліку дасягненняў адзначаны ліквідацыя ў рэспубліцы непісьменнасці, пераход Беларусі адной з першых у СССР да ўсеагульнага навучання, расшырэнне сеткі вышэйшых і сярэдніх навучальных устаноў, рабфакаў, разгортванне навукова-даследчай дзейнасці. Поспехі ў нацыянальнай палітыцы і культурным будаўніцтве тлумачыліся разгромам пад кіраўніцтвам КП(б)Б «беларускага контррэвалюцыйнага нацыянал-дэмакратызму» і яго «агентуры» ў партыі — нацыянал-апартунізму. Ставілася задача яшчэ большага ўзмацнення барацьбы супраць скажэнняў ленінізму ў тэорыі і практыцы. З'езд ухваліў дырэктывы ЦК ВКП(б) па 2-м пяцігадовым плане развіцця народнай гаспадаркі СССР на 1933—1937 гг., даручыў ЦК КП(б)Б забяспечыць на іх аснове распрацоўку 2-га пяцігадовага плана развіцця народнай гаспадаркі і культуры БССР. З'езд выбраў ЦК КП(б)Б з 117 членаў і 56 кандыдатаў, Рэвізійную камісію КП(б)Б з 11 членаў, ЦКК КП(б)Б з 120 членаў.
Жанчына зверху
Класічны
Гэта самая вядомая і распаўсюджаная пазіцыя з гэтай серыі. Мужчына кладзецца на спіну, злегку сагнуўшы ногі ў каленях. Жанчына садзіцца верхам на мужчыну, увёўшы ў сябе член, абапіраецца на свае сагнутыя калені і пачынае рухацца выпростваючы і згінаючы іх. Жанчына можа рухацца як уверх-уніз, так ўзад і наперад (для гэтага мужчына павінен выпрастаць ногі). Яна таксама можа абапірацца аб сагнутыя ногі мужчыны, злёгку адкінуўшыся назад (гэта дасць магчымасць мужчыне лашчыць рукамі яе клітар). Альбо яна можа ўперціся рукамі ў грудзі мужчыны, паралельна лашчачы яго грудзі, мужчына ў гэты момант таксама можа надаць увагу грудзям жанчыны.
«Азіяцкая наезніца»
Мужчына кладзецца на спіну, жанчына садзіцца верхам на ніз яго жывата, увеўшы ў сябе член. Ногі яе сагнутыя ў каленях, яна абапіраецца на ступні і рухаецца прысядаючы і паднімаючыся над мужчынам. Яе рукі ўпіраюцца ў грудзі мужчыны. Пастава адрозніваецца ад папярэдняй тым, што жанчына абапіраецца не на калені, а на ступні. Пры гэтым фізічна непадрыхтаванай жанчыне можа быць даволі складана рухацца, таму мужчына павінен дапамагчы ёй у гэтым, прыўздымаючы яе знізу за сцягна. У гэтай позе актыўнасць мужчыны і жанчыны прыкладна роўная.
Перавернутая місіянерская
Гэтая пастава нагадвае ўсім вядомую місіянерскую пазіцыю, толькі зверху знаходзіцца не мужчына, а жанчына. Мужчына ляжыць на спіне, ссунуўшы ногі. Жанчына садзіцца верхам на ніз яго жывата, ўводзіць у сябе член мужчыны, даволі нізка нахіляецца над мужчынам (жываты партнёраў павінны датыкацца). Рукамі і каленямі яна абапіраецца на ложак па абодвум бакам партнера і пачынае рухацца ўзад-наперад. Мужчына можа лашчыць спіну жанчыны і яе сцягна. Гэтая пазіцыя аптымальная для таго, каб жанчына атрымала клітаральныя аргазм, таму што пры руху яна даволі інтэнсіўна трэцца аб жывот мужчыны.
Перавернутая наезніца
Гэтая поза адваротная позе «наезніца». Мужчына ляжыць на спіне, выпрастаўшы ногі. Жанчына садзіцца на калені верхам на ніз жывата мужчыны, павярнуўшыся спіной да яго твару, і ўводзіць у сябе пеніс. Рукамі яна абапіраецца аб ногі мужчыны і пачынае рухацца. Мужчына дапамагае жанчыне ў руху, паклаўшы рукі ей на ягадзіцы.
Перавернутая азіяцкая наезніца
Мужчына ляжыць на спіне, сагнуўшы ногі ў каленях. Яго партнерка апускаецца над ім на кукішкі, уводзіць член у сябе і садзіцца верхам. Рукамі яна абапіраецца аб калені мужчыны і пачынае рухацца — прыўставаць і зноў садзіцца.
Скяпнянскі сельсавет
Скяпня́нскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Жлобінскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Скепня.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 6 населеных пунктаў: Баравуха, Малінаўка, Нясоеў Бор, Скепня, Сухі Востраў і Шчытнае.
Віталь Аляксеевіч Малашка
Віталь Аляксеевіч Малашка (нар. ) — беларускі палітык, у 1990—1995 гадах адзін з членаў Апазіцыі БНФ у складзе Вярхоўнага Савета БССР 12-га склікання.
Біяграфія
Скончыў Мінскі радыётэхнічны інстытут. Быў вядучым інжынерам Навукова-даследчага інстытута сродкаў аўтаматызацыі (Мінск).
Удзельнічаў у распрацоўцы і прыняцці Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі, падрыхтоўцы законапраектаў да нечарговай сэсіі Вярхоўнага Савета 24-25 жніўня 1991 года, на якой была абвешчана незалежнасць Беларусі.
Сааўтар канцэпцыі пераходу Беларускай ССР на рыначную эканоміку (восень 1990 года), шэрагу законапраектаў.