cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саламон Міхайлавіч Міхоэлс
Не раз наведваў Беларусь як акцёр і кансультант. З вялікім поспехам прайшлі гастролі ў Менску ў ліпені-жніўні 1923 г.; газета «Звезда» адзначала «яркі сакавіты талент Міхоэлса». Пастановай ЦВК БССР маскоўскаму тэатру ў 1923 г. было нададзена званне секцыі Беларускага акадэмічнага тэатра. На гэтай падставе 14 сакавіка 1927 г. кіраўнік ГосЕТа А. Граноўскі пісаў старшыні Савета народных камісараў БССР І. Адамовічу: «Артыст даручанага мне тэатра, заслужаны артыст С. М. Міхоэлс (Воўсі) адпрацаваў 8 гадоў, на працягу якіх ён карыстаўся адпачынкам 1 раз. Празмерная работа давяла С. М. Міхоэлса да стану амаль поўнай страты працаздольнасці... Беручы пад увагу выключныя заслугі тав. Міхоэлса перад савецкім тэатрам і ў прыватнасці перад Маскоўскім дзяржаўным яўрэйскім тэатрам — Акадэмічным тэатрам БССР, я хадайнічаю пра тое, каб т. Міхоэлс меў магчымасць паехаць лячыцца за мяжу на 2 месяцы з 15 мая па 15 ліпеня». Сам Міхоэлс звяртаўся ў народны камісарыят асветы БССР: «На працягу васьмі гадоў мне даводзілася працаваць па-за ўсялякімі нормамі з нагрузкай да 200 спектакляў і 300 рэпетыцый у сезон. У выніку такой працы я амаль зусім пазбавіўся голасу...». Пастановай Савета народных камісараў БССР ад 2 красавіка 1927 года Міхоэлсу на лячэнне за мяжой было асігнавана 1500 рублёў.
У кастрычніку 1927 г. С. Міхоэлс зноў выступаў у Менску ў спектаклях «Падарожжа Веніяміна Трэцяга», «Труадэк» і інш. На пачатку гастроляў ён даў інтэрв'ю газеце «Савецкая Беларусь», дзе апраўдваў зварот Маскоўскага дзяржаўнага яўрэйскага тэатра да «тэм сусветнай драматургіі».
С. Міхоэлс здымаўся ў фільме беларускай кінастудыі «Вяртанне Нейтана Бекера» (1932) у ролі бацькі галоўнага героя, быў кансультантам іншага беларускага фільма, «Шукальнікі шчасця» (1936).
Віталь Мікалаевіч Хромаў
Біяграфія
Член Беларускага саюза архітэктараў з 1981 года.
Творчасць
Асноўныя працы (усе ў Мінску): Траецкае прадмесце  — «Сувенірная крама», кафэ «Траецкае», «Дом прыроды», магазін «Кветкі», жылыя дамы № 28, 30, 32 (1980—1984, рэалізацыя 1983—1987; сааўтар А. Брэгман); рэканструкцыя помніка архітэктуры XIX ст. па вул. Камсамольскай, 5 (1999—2003, рэалізацыя 2003—2005; сааўтар І. Дорахава); рэканструкцыя помніка архітэктуры XVII—XX стст. на пл. Свабоды, 2, 8, 10, 10а (1997—1998, рэалізацыя 1999—2002; сааўтар Л. Іванова); Храм Праабражэння Гасподняга на пр. газеты «Праўда» (1997, рэалізацыя 1998—2003; сааўтар А. А. Дарэнскі); 56-кватэрны жылы дом па Разінскім завулку (2000—2002, рэалізацыя 2003—2004); адміністрацыйны будынак па вул. Няміга, 38 (1997—1998, рэалізацыя 1998—1999); адміністрацыйны будынак па вул. Няміга, 40 (2002—2003, рэалізацыя 2003—2005; сааўтар С. Іванова); рэканструкцыя ўніверсама «Рыга» па вул. Сурганава (2002—2006, рэалізацыя 2004—2008; сааўтар Н. Дарэнская); адміністрацыйны будынак з памяшканнямі грамадскага прызначэння па вул. Шафарнянскай (2003—2005, рэалізацыя 2005—2009; сааўтар С. Іванова).
Узнагароды
Узнагароды: дыплом СА БССР за праект кафэ «Траецкае» ў г Мінску на Рэспубліканскім аглядзе на лепшы праект (1984); грамата СА БССР за праект рэканструкцыі гімнастычнай залы і корпуса № 18 у Алімпійскім спорт-комплексе «Стайкі» на Рэспубліканскім аглядзе на лепшы праект (1985); Сярэбраны медаль ВДНГ СССР за распрацоўку праекта «Траецкае прадмесце» ў г. Мінску (1987); Ганаровая грамата Вярхоўнага Савета Беларусі ад 23 верасня 1992 за значны ўнёсак у развіццё беларускай нацыянальнай архітэктуры; грамата пераможца Рэспубліканскага агляду лепшых архітэктурных твораў года за праект «Мастацкі каледж» у г. Пінску (1993); дыплом СА РБ пераможца рэспубліканскага агляду-конкурсу за праект «Офіс ТПА „Форум“» па вул. Калектарнай у г. Мінску (1995); дыплом II ступені XIII Міжнароднага агляду-конкурсу (Масква) на лепшы праект года за праект адміністрацыйна-гандлёвага комплексу па вул. Няміга ў г. Мінску (2005).
NGC 6712
NGC 6712 (іншае абазначэнне — GCL 103) — шаравое скопішча ў сузор’і Шчыт. Знаходзіцца ў 23 тысячах светлавых гадоў ад Зямлі. Утрымвае парадку 1 мільёна зорак.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Сезар (прэмія, 2016)
41-я цырымонія прысуджэння прэміі «Сезар» адбылася 26 лютага 2016 года ў Парыжы.
Сарнагай
Сарнагай — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Новапакроўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 28 км на захад ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633859300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 225 чалавек (114 мужчын і 111 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 198 чалавек (100 мужчын і 98 жанчын).
Фіялка высокая
Фіялка высокая (Viola elatior) — кветкавая расліна з роду сямейства.
Апісанне
Шматгадовая кароткаапушаная травяністая расліна з прамастойным сцяблом вышынёй 15—50 см. Лісце трохвугольна прадаўгавата-ланцэтнае з вузкакрылатымі чаранкамі. Прылісткі вельмі буйныя, лістападобныя, ланцэтныя або яйкападобна-ланцэтныя. Кветкі на кветаножках, светла-сінія з зеленаватым шпорцам, белаватым зевам і цёмнымі палоскамі на пялёстках. Чашалісцікі ланцэтныя, вострыя. Плод — сухая каробачка.
Цвіце ў маі—чэрвені, пладаносіць у ліпені. Размнажэнне насеннае.
Распаўсюджанне
Пашырана ў Еўразіі: заходнія і цэнтральныя раёны Усходняй Еўропы, Крым, Каўказ, горныя раёны Сярэдняй Азіі, Заходняя Сібір. Лесастэпавы від. На тэрыторыі Беларусі знаходзіцца ў асобных лакалітэтах за паўночна-заходняй мяжой арэала.
Расце невялікімі групамі і адзінкавымі асобнікамі. Месцы росту: поймавыя дубравы і лугі, хмызняковыя зараснікі, ускрайкі мяшаных лясоў.
Выкарыстанне
Дэкаратыўная расліна.
Залаты чаравік
Прэмія «Залаты чаравік» (Golden Boot Awards) — амерыканская прэмія, якая спансіраваць і ўручалася з 1983 па 2007 год.
Гісторыя
У пачатку 1980-х гадоў акцёр задумаў прэмію «Залаты чаравік» як узнагароду для акцёраў, рэжысёраў, сцэнарыстаў, каскадзёраў і іншых членаў здымачнай пляцоўкі, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё жанру вестэрна ў тэлебачанні і кіно.. Спонсар прэміі быў Фонд кіно і тэлебачання. Штогадовая цырымонія ўзнагароджання праводзілася ў жніўні з 1983-2007 гадоў.
Першае ўручэнне прэміі адбылося ў 1983 годзе, а апошняе адбылося ў 2007 годзе, гэта была 25 цырымонія ўзнагароджання.
Бені-Суэйф (мухафаза)
Бені-Суэйф — мухафаза ў Арабскай Рэспубліцы Егіпет. Адміністрацыйны цэнтр — горад Бені-Суэйф. Размешчана ў цэнтры краіны, на поўдзень ад мухафазы Эль-Фаюм, на поўнач ад мухафазы Эль-Мінья і на захад ад мухафазы Чырвонае Мора, мухафаза Эль-Гіза мяжуе з Бені-Суэйфам на захадзе і паўночным усходзе.
Хабіб Абдулманапавіч Нурмагамедаў
Хабіб Абдулманапавіч Нурмагамедаў (ХIабиб Нурмухlамадов; нар., Сільдзі, Цумадзінскі раён, Дагестанская АССР, СССР) — расійскі баец змешаных баявых мастацтваў, які выступае пад эгідай UFC. Дзеючы чэмпіён UFC у лёгкай вазе. Займае восьмую пазіцыю ў спісе лепшых байцоў па версіі UFC.
Фіналіст чэмпіянату Расіі, уладальнік Кубка і чэмпіён Еўразіі па рукапашным баі, чэмпіён Расіі, двухразовы чэмпіён свету па баявым самба, чэмпіён Еўропы па панкратыёну, чэмпіён свету па грэплінгу па версіі NAGA Grappling. Ён прымаў удзел у некалькіх турнірах M-1 Global, а таксама ў спаборніцтвах пад эгідай іншых арганізацый.
Бені-Суэйф
Бені-Суэйф (араб.: بني سويف) — адміністрацыйны цэнтр мухафазы Бені-Суэйф у Егіпце. Бені-Суэйф — важны сельскагаспадарчы цэнтр, насельніцтва 172.032 жыхароў (2006). Са сярэднявечча вядомы вытворчасцю тканін, цяпер дзейнічаюць прадпрыемствы па перапрацоўцы бавоўны і вырабу дываноў. Таксама горад знакаміты алебастрам, які здабываюць у бліжэйшых пагорках. Бені-Суэйф размешчаны прыкладна ў 115 км на поўдзень ад Каіра. Недалёка ад горада размешчаны Піраміда ў Медуме і Фаюмскі аазіс.
NGC 6716
NGC 6716 (іншыя абазначэнні — OCL 46, ESO 592-SC5) — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Новая Шульба
Новая Шульба — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Навашульбінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 35 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633873100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 4130 чалавек (2053 мужчыны і 2077 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 3073 чалавекі (1484 мужчыны і 1589 жанчын).
Ясна
Я́сна, Язна — возера ў Беларусі, ва Ушацкім раёне Віцебскай вобласці ў басейне ракі Ушача, за 6 км на паўднёвы захад ад гарадскога пасёлка Ушачы, каля вёсак Пад’язна і Самоўка.
Плошча паверхні возера складае 0,73 км². Даўжыня 2,5 км, найбольшая шырыня 0,53 км. Найбольшая глыбіня 9,7 м. Даўжыня берагавой лініі 8,8 км. Аб’ём вады 3,19 млн м³. Плошча вадазбору 35,3 км².
Катлавіна возера выцягнутая з паўднёвага захаду на паўднёвы ўсход. Схілы катлавіны вышынёй 10—12 м, пад лесам, месцамі разараныя. На схілах абразійны ўступ. Берагавая лінія звілістая і ўтварае плёсы. Берагі вышынёй 0,3—0,6 м пясчаныя, параслі хмызняком. На паўднёвым захадзе берагі зліваюцца са схіламі катлавіны. Мелкаводная зона вузкая, пясчаная і глеістая, глыбакаводная сапрапелістая, мае некалькі ўпадзін. Найбольшыя глыбіні ў паўночна-ўсходнім плёсе. У паўднёва-заходнім плёсе востраў плошчай 1 га.
Возера эўтрофнае, праточнае. Упадае пратока з возера Белае і 4 ручаі, выцякае ручай у возера Малая Бароніца.
У возеры водзяцца лешч, акунь, шчупак, сом, язь і іншыя віды рыб.
Сапраўдныя пітоны
Сапраўдныя пітоны (Python) — род пітонаў, якія жывуць у Афрыцы і Азіі
Апісанне
Сапраўдныя пітоны — буйныя неядавітыя змеі даўжынёй ад 1,2 (каралеўскі пітон, ангольскі пітон) да 10-12 м (сеткавы пітон). Да роду адносяцца адны з самых буйных змей у свеце.
Распаўсюджаныя ў Афрыцы на поўдзень ад Сахары, у Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі.
Жывуць у тропіках і субтропіках, як правіла, у вільготных трапічных лясах, саванах. Часта пасяляюцца паблізу вадаёмаў, добра плаваюць і могуць падоўгу знаходзіцца ў вадзе. Нядрэнна лазаюць па дрэвах.
Сілкуюцца самымі разнастайнымі хрыбтовыя жывёламі: грызунамі, зайцамі, дробнымі капытнымі, малпамі, рознымі птушкамі, часам ядуць буйных яшчарак і невялікіх кракадзілаў.
Андрэй Аляксандравіч Радаман
Андрэй Аляксандравіч Радаман (нар. 2 студзеня 1971, Мінск) — беларускі, вывучае гісторыю права і дзяржаўнасці Вялікага Княства Літоўскага. Падпалкоўнік міліцыі ў запасе.
Біяграфія
Вучыўся на гістарычным факультэце Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага па спецыяльнасцях «гісторыя і правазнаўства», «гісторыя і сацыяльна-палітычныя дысцыпліны» (1988—1993). У перыяд студэнцтва летам 1990 г. у складзе будаўнічага студэнцкага атрада «Нашчадкі» прымаў удзел у археалагічных раскопках у Лоску Валожынскага раёна Мінскай вобласці пад кіраўніцтвам Г. М. Сагановіча і Ю. М. Бохана. З лістапада 1990 да мая 1991 года прыняў удзел у шэрагу арганізацыйна-дзейных гульняў і метадалагічных семінараў, арганізаваных Школай культурнай палітыкі пад кіраўніцтвам. У 1992 г. у складзе каманды МДПІ імя А. М. Горкага стаў пераможцам рэспубліканскай алімпіяды па педагогіцы і псіхалогіі сярод студэнтаў вышэйшых навучальных устаноў Рэспублікі Беларусь, якая праводзілася ў Віцебску. Пераддыпломную практыку праходзіў у СШ № 65 г. Мінска пад кіраўніцтвам Анатолія Васільевіча Ягорава. Абараніў дыпломную работу пра Статут ВКЛ 1588 года пад кіраўніцтвам к.юр.н. Леакадыі Мікалаеўны Малчадскай. Скончыў інстытут з адзнакай у 1993 г. па спецыяльнасці «гісторыя і сацыяльна-палітычныя дысцыпліны».
Пасля сканчэння інстытута працягваў навучанне ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці 07.00.02 — «Айчынная гісторыя» (1993—1995) пад кіраўніцтвам д.г.н. праф. Віталя Міхайлавіча Фаміна.
Працоўная дзейнасць
Працоўную дзейнасць распачаў у час навучання ў сярэдняй школе. З 30 чэрвеня па 5 жніўня 1986 года працаваў аператарам вылічальных машын на заводзе «Транзістар» вытворчага аб’яднання «Інтэграл». З верасня 1986 г. па май 1988 г. навучаўся ў вучэбна-вытворчым камбінаце Савецкага раёна г. Мінска. Праходзіў вытворчую практыку ў якасці слесара-зборшчыка радыёэлектроннай апаратуры і прыбораў на Мінскім вытворчым аб’яднанні ім. У. І. Леніна. У 1988 г. быў прысвоены I разрад па названай спецыяльнасці. У перыяд студэнцтва з мая па кастрычнік 1989 г., у маі-чэрвені 1990 г. і з мая па верасень 1991 г. працаваў завадатарам у «Артэку» (Гурзуф, Крым). Пасля сканчэння педагагічнага інстытута два гады па сумяшчальніцтве працаваў настаўнікам гісторыі і грамадазнаўства ў сярэдніх школах № 147, № 173 і № 42 г. Мінска. З 15 верасня 1995 года па жнівень 1998 года — выкладчык кафедры тэорыі права і гісторыі Акадэміі міліцыі Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь. У 1996—2016 гг. праходзіў службу ў органах унутраных спраў Рэспублікі Беларусь. Падпалкоўнік міліцыі запасу.
З 14 жніўня 1998 года — выкладчык, з 24 кастрычніка 2003 года па 14 кастрычніка 2016 года — старшы выкладчык кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права Акадэміі МУС Рэспублікі Беларусь. За час выкладання забяспечваў правядзенне ўсіх відаў навучальных заняткаў па тэорыі дзяржавы і права, беларусазнаўстве, гісторыі Беларусі, гісторыі дзяржавы і права славянскіх народаў, гісторыі палітычнай і прававой думкі Беларусі, гісторыі дзяржавы і права Беларусі, гісторыі дзяржавы і права замежных краін, гісторыі палітычных і прававых вучэнняў, гісторыі органаў унутраных спраў Беларусі. Суаўтар тыпавых вучэбных праграм і навучальных праграм па гісторыі дзяржавы і права Беларусі, гісторыі дзяржавы і права замежных краін. Падрыхтаваў у якасці навуковага кіраўніка да ўдзелу ў рэспубліканскіх конкурсах студэнцкіх навуковых работ 3 работы, дзве з якіх атрымалі дыпломы I катэгорыі (РК НДРС-2009, секцыя «Філасофія, сацыялогія, гісторыя. Гісторыя Беларусі і праблемы ўзаемадзеяння цывілізацый»; РК НДРС-2010, секцыя «Юрыспрудэнцыя. Паліталогія. Дзяржаўнае кіраванне»), адна — дыплом III катэгорыі (РК НДРС-2008 секцыя «Юрыспрудэнцыя. Паліталогія. Дзяржаўнае кіраванне»). З 2007 па 2016 гг. выкладаў тэму «Рэтраспектыўны аналіз праблемы гандлю людзьмі» ў Міжнародным вучэбным цэнтры падрыхтоўкі, павышэння кваліфікацыі, перападрыхтоўкі кадраў у сферы міграцыі і супрацьдзеяння гандлю людзьмі. З сакавіка 2000 г. па сакавік 2002 г. — навуковы супрацоўнік сектара гісторыі права і палітыка-прававой думкі Нацыянальнага навукова-асветнага цэнтра імя Францішка Скарыны (па сумяшчальніцтве). Выкладаў тэорыю і гісторыю дзяржавы і права ў шэрагу прыватных вышэйшых навучальных устаноў г. Мінска (па сумяшчальніцтве). З жніўня 2016 да студзеня 2017 года навуковы супрацоўнік кафедры гісторыі Беларусі старажытнага часу і сярэдніх вякоў гістарычнага факультэта БДУ (па сумяшчальніцтве).
З 20 студзеня 2017 г. па 31 сакавіка 2018 г. — навуковы супрацоўнік кафедры гісторыі Беларусі старажытнага часу і сярэдніх вякоў гістарычнага факультэта БДУ.
З 1 лістапада 2018 г. па 31 снежня 2020 г. — навуковы супрацоўнік аддзела генеалогіі, геральдыкі і нумізматыкі Інстытута гісторыі НАН Беларусі. Праз сваю грамадзянскую пазіцыю ў час пратэстаў супраць фальсіфікацыі вырабаў і гвалту з боку рэжыму Лукашэнкі 24 лістапада 2020 года атрымаў паведамленне адміністрацыі Інстытута гісторыі НАН Беларусі пра непрацягненне кантракта.
З 1 кастрычніка 2021 г. — дактарант факультэта гісторыі і міжнародных адносін Беластоцкага ўніверсітэта.
Марк (евангеліст)
Марк (Μάρκος, Marcus) — адзін з чатырох евангелістаў, епіскап александрыйскі.
Андрэй Аляксандравіч Радаман
Працоўная дзейнасць
Стажыроўкі:
Марк (евангеліст)
Паводле паходжання іудзей, паводле біблейскага падання, нарадзіўся ў Іерусаліме. Яго маці Марыя была гарачай паслядоўніцай Ісуса Хрыста, і яе дом служыў месцам сходак для яго прыхільнкаў. Тут Марк далучыўся да хрысціянскай абшчыны і першапачатковае імя Іаан замяніў на Марка. Яшчэ ў юнацтве прымаў удзел у месіянскай дзейнасці апосталаў Паўла і Варнавы. Належаў да 70 меншых апосталаў — вучняў Хрыста і з'яўляўся відавочцам некаторых падзей з евангельскай гісторыі.
Андрэй Аляксандравіч Радаман
Грамадзянская дзейнасць
Адзін з ініцыятараў грамадзянскай кампаніі ў абарону незалежнасці Беларусі «Свежы вецер» (2019—2020). У ноч з 12 на 13 жніўня 2020 года ў перыяд пратэстаў супраць вынікаў прэзідэнцкіх выбараў быў затрыманы супрацоўнікамі АМАП на прыпынку грамадскага транспарту на вул. Л. Бяды ў раёне ўніверсама «Рыга» і быў збіты ў Савецкім РУУС г. Мінска. Пратакол затрымання і пратакол адміністрацыйнага правапарушэння, якія былі складзеныя участковым інспектарам ГАМ Савецкага РУУС старшым лейтэнантам міліцыі Сяргеем Віктаравічам Нікіценкам, не падпісаў, паколькі лічыў іх сфальсіфікаванымі і не меў магчымасці прачытаць іх ноччу на пляцы РУУС без акуляраў. Утрымліваўся ў ІЧУ Мінгарвыканкама (1-ы завулак Акрэсціна 36), адкуль быў выпушчаны пад падпіску без суда ў 01:50 14 жніўня 2020 г. Адміністрацыйны працэс па яго справе прыпыняўся 7 кастрычніка і толькі 20 кастрычніка 2020 г. на падставе ч. 1 арт. 23.34 Кодэкса аб адміністрацыйных правапарушэннях (КоАП) Рэспублікі Беларусь суддзя Савецкага раёна г. Мінска Аляксандр Аляксандравіч Воўк пастанавіў падвергнуць А. Радамана адміністрацыйнаму спагнанню ў выглядзе штрафа на карысць дзяржавы ў памеры 10 базавых велічынь за ўдзел у несанкцыянаваным мітынгу, які адбыўся ў 01:30 13 жніўня 2020 г. па адрасе Лагойскі тракт, 37. На судзе А. Радаман адмаўляў сам факт здзяйснення ім супрацьпраўнага дзеяння. Старшы участковы інспектар аддзела аховы правапарадку і прафілактыкі міліцыі грамадскай бяспекі Савецкага РУУС г. Мінска маёр міліцыі Вадзім Уладзіміравіч Смолік, які фігураваў у матэрыялах адміністрацыйнай справы як сведка ўдзелу А. Радамана ў мітынгу на Лагойскім тракце, на пасяджэнне суда не з’явіўся ў сувязі з тым, што нёс сутачнае дзяжурства. 7 снежня 2020 г. скаргу на пастанову суда Савецкага раёна ад 20.10.2020 г. па яго справе разглядаў Мінскі гарадскі суд. Суддзя Анастасія Паўлаўна Папко пастанавіла пастанову суддзі суда Савецкага раёна г. Мінска ад 20.10.2020 г. у адносінах А. А. Радамана пакінуць без змены, а скаргу — без задавальнення.
Марк (евангеліст)
Будучы спадарожнікам апосталаў Паўла і Варнавы, вёў прапаведніцкую дзейнасць у Антыёхіі (Сірыя), а потым з Варнавай наведаў востраў Кіпр. Пасля стаў неразлучным спадарожнікам апостала Пятра, які ў сваім першым пасланні называе яго сваім духоўным сынам. Калі апостал Пётр знаходзіўся ў рымскім зняволенні, Марк служыў яму як верны і шчыры вучань. Аб ім пахвальна адзываецца і апостал Павел у сваіх пасланнях. Пасля пакутніцкай смерці Пятра і Паўла ў Рыме Марк пасяліўся ў егіпецкай Александрыі, дзе заснаваў хрысціянскую епархію і быў яе першым епіскапам. Там жа ён і памёр пакутніцкай смерцю.
Андрэй Аляксандравіч Радаман
Грамадзянская дзейнасць
Неаднаразова выказваўся ў СМІ пра сваю грамадзянскую пазіцыю.
Марк (евангеліст)
Хрысціянская царква прылічыла яго да святых і лічыць яго аўтарам аднаго з чатырох кананічных евангелляў (: Евангелле ад Марка).
Андрэй Аляксандравіч Радаман
Грамадзянская дзейнасць
Падпісаў Зварот беларускіх навукоўцаў супраць гвалту.
Навуковая дзейнасць
У спіс яго навуковых зацікаўленасцей уваходзяць: палітычная гісторыя ранняга Новага часу; гісторыя дзяржавы і права Вялікага княства Літоўскага, Рускага і Жамойцкага і Рэчы Паспалітай абодвух народаў (Каралеўства Польскага і ВКЛ); гісторыя мясцовага самакіравання ВКЛ і Беларусі, парламенцкіх інстытутаў і парламенцкага права; прасапаграфія, генеалогія і сфрагістыка палітычнай эліты ВКЛ XV—XVIII ст.; гісторыя праваахоўных органаў Беларусі.
З 2000 г. удзельнічаў у распрацоўцы шэрагу навуковых праектаў, прафінансаваных Беларускім рэспубліканскім фондам фундаментальных даследаванняў і Міністэрствам адукацыі Рэспублікі Беларусь, у тым ліку: Г 99-325 «Гістарычныя асновы развіцця інстытутаў парламентарызму ў Беларусі ў XVI—XVIII стст.» (2000—2002 гг., кіраўнік к.ю.н. Г. В. Дзербіна), Г 06М-212 «Пратэкцыянізм як форма сацыяльных і палітычных паводзін у Вялікім Княстве Літоўскім у XVI стагоддзі» (2006—2008 гг., кіраўнік к.г.н. У. А. Падалінскі), № Г12 МС-018 «Паслы ад ВКЛ на соймы Рэчы Паспалітай (1569—1793 гг.)​» (2012—2014 гг., конкурс «Навука МС [міжнароднае супрацоўніцтва]», кіраўнікі к.г.н. А. Мацук, праф. А. Рахуба, вядучыя арганізацыі — Інстытут гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларуси , Інстытут гісторыі ПАН). У 2009 г. у рамках выканання Дзяржаўнай комплекснай праграмы навуковых даследаванняў на 2006—2010 гг. «Гісторыя беларускай нацыі, дзяржаўнасці і культуры» (кіраўнік — д.г.н. акадэмік сакратар НАН Беларусі А. А. Каваленя), прыняў удзел у падрыхтоўцы і публікацыі выдання «Беларусь: Народ. Дзяржава. Час».
З 2009 г. з’яўляецца ўдзельнікам некалькіх міжнародных навукова-даследчых праектаў, якія былі рэалізаваны і рэалізуюцца пад кіраўніцтвам праф. (1950—2019), праф. Анджэя Рахубы i прафесара Беластоцкага ўніверсітэта Караля Лапатэцкага. Сярод іх праекты па выданні спісаў ураднікаў і саноўнікаў ВКЛ (Полацкае, Мсціслаўскае, Новагародскае (Навагрудскае) ваяводствы) (NPRH nr N N108 203536; NPRH nr 12H 11 0016 80; NPRH nr 11H 18 0370 86), парламентарыяў ВКЛ на соймах Рэчы Паспалітай (NPRH nr 11H 18 0130 87), а таксама навуковыя праекты па выданні актаў новагародскага (навагрудскага) i полацкага соймікаў (NPRH nr 0057/NPRH2/H11/81/2012; NPRH nr 11H 20 0318 88). Для рэалізацыі пастаўленых у рамках названых праектаў задач, працаваў у архівах і аддзелах рукапісаў бібліятэк Берліна, Дрэздэна, Варшавы, Вены, Вільні (Вільнюса), Вроцлава, Гданьска, Граца, Гродна, Кіева, Кракава, Курніка, Масквы, Мінска, Парыжа, Познані, Санкт-Пецярбургу, Стакгольма, Торуні і інш.
Прыняў непасрэдны ўдзел больш чым у 60 міжнародных і рэспубліканскіх навуковых канферэнцыях, сімпозіумах і кангрэсах, а таксама неаднаразова выступаў на пасяджэннях міжнародных круглых сталоў па гістарычнай і гісторыка-прававой праблематыцы ў Беларусі, Літве, Польшчы, Расіі, Украіне і Швецыі.
Сябра рэдакцыйных рад навуковых выданняў «Герольд Litherland» (Гродна-Мінск) і «Rocznik Lituanistyczny» (Варшава).
Аўтар больш за 80 навуковых работ, а таксама шэрагу артыкулаў у Беларускай энцыклапедыі, Энцыклапедыі гісторыі Беларусі, энцыклапедыі «Вялікае княства Літоўскае».
Сям’я
Жанаты з 17 ліпеня 1993 года. Мае двух сыноў.
Біярэсурсы
Біярэсурсы — колькасныя паказчыкі стану жывёльнага і расліннага свету, для ацэнкі якіх выкарыстоўваюцца паняцці біямаса, біяпрадукцыйнасць. Стан біярэсурсаў адлюстроўваецца ў дзяржаўным дакуменце — кадастр жывёльнага і расліннага свету. Ацэнка біялагічных рэсурсаў звычайна праводзіцца праз устаноўленыя таксы — кошт адной асобіны або кілаграма прадукцыі.
Мадонна з дзіцем (чатырма святымі і чатырма анёламі)
Мадонна з дзіцем, чатырма святымі і чатырма анёламі — карціна, створаная паміж 1368 і 1415 гадамі майстрам фларэнційскага ваўнянога цэху. Цяпер захоўваецца ў Эрмітажы.
Жам Гітэ
Жам Гітэ (James Guitet;,  — ) — французскі жывапісец, прадстаўнік лірычнага абстракцыянізму.
Веды, атрыманыя ў выніку паглыбленага вывучэння прыроды, дазволілі яму свабодна ствараць у сваіх абстрактных пейзажах жывапісныя канфігурацыі, якія нагадваюць тэкстуру мінералаў; такой з’яўляецца карціна «Смала на халсце» (1973, прыватная калекцыя, Парыж). Адрынуўшы кубізм, жывапіс набідаў і сацыялістычны рэалізм, Гітэ прыйшоў да «абстрактнага натуралізму».
Усевалад Якімюк
Усе́валад Ян Якімю́к (Wsiewołod Jan Jakimiuk; 5 студзеня 1902, Кажына — верасень 1991, Парыж, Францыя) — польскі авіяцыйны інжынер, канструктар самалётаў у PZL, De Havilland і Sud Aviation.
Маладосць
Усевалад Якімюк нарадзіўся ў сям’і праваслаўнага святара. У 1920 скончыў сярэднюю школу ў Вільні, у 1925 скончыў магістарскую праграму па матэматыцы ва ўніверсітэце імя Стэфана Баторыя, працаваў настаўнікам матэматыкі ў віленскіх гімназіях.
Пачатак кар’еры ў Польшчы
Пасля сканчэння навучання вярнуўся ў Польшчу і ў 1930 уладкаваўся на працу ў Дзяржаўнае авіяцыйнае аб’яднанне ў Варшаве ў калектыў інжынера Зыгмунта Пулаўскага. Спачатку ўдзельнічаў у праектаванні знішчальніка PZL P.11, а па смерці Пулаўскага пераняў кіраўніцтва над праектамі серыйных знішчальнікаў PZL P.7 і PZL P.11. У 1933 годзе на базе ранейшых канструкцый спраектаваў знішчальнік PZL P.24 у версіях P.24A, P.24B, P.24C (1936), P.24E (1937), P.24F, P.24G, P.24H (1937) і P.24J (1939), якія пастаўляліся ў Балгарыю, Турцыю, Румынію і Грэцыю.
У 1931—1932 кіраваў удасканаленнем знішчальнікаў PZL P.8/1 і P.8/11, на базе якіх стварыў PZL P.28. У 1935 разам з інжынерам Тадэвушам Бадуэнам дэ Куртэнэ запатэнтаваў механізм кіравання кулямётам пілота.
Праца над пасажырскім самалётам
У 1936 атрымаў заданне спраектаваць польскі пасажырскі самалёт для Польскіх авіяліній LOT, які б адпавядаў характарыстыкам амерыканскіх летакоў Douglas DC-2 і Lockheed L-10 Electra. Сканструяваны PZL.44 Wicher падняўся ў паветра ўжо 13 лістапада 1938, але, нягледзячы на станоўчыя вынікі выпрабавання ў PLL LOT не паступіў у масавую вытворчасць. У 1937 годзе новы праект Якімюка PZL P.50 Jastrząb перамог ва ўнутраным конкурсе на самалёт-знішчальнік. Прататып быў пратэставаны ў лютым 1939 і накіраваны ў серыйную вытворчасць, аднак да пачатку Другой сусветнай вайны ніводны асобнік не быў сабраны. Былі створаныя таксама іншыя аналагі Jastrzębia з рознымі рухавікамі (замест даволі слабога рухавіку Bristol Mercury VIII), а версія з шараговым рухавіком Hispano Suiza 12 атрымала назву PZL P.56 Kania.
Ваенны перыяд
У De Havilland of Canada увёў у вытворчасць двухматорны навучальны самалёт Avro Anson (сабраныя 352 асобнікі) з улікам мясцовых асаблівасцей, пасля сканструяваў драўляныя крылы для навучальнага NA-66 Harvard II і канструкцыю рухавіка Menasco для школьнага летаку DH.82 Tiger Moth. У 1942 распачаў вытворчасць знішчальніка-бамбардзіроўшчыка DH.98 Mosquito.
Паваенная Канада і Вялікабрытанія
У 1945 на заказ RAF разам з інжынерам Стампнёўскім сканструяваў школьны самалёт DHC-1 Chipmunk, першы палёт якога адбыўся 22 мая 1946 года. Гэта быў першы самалёт вытворчасці De Havilland з практычна цалкам металічнай канструкцыі. У 1946—1947 з’явіўся лятак для лакальных палётаў DHC-2 Beaver, апрабаваны 18 жніўня 1947 і праект шматмэтавага і лакальнага самалёту DHC-3 Otter, апрабаванага 21 снежня 1951.
У 1948 пераехаў у Англію, дзе пачаў працаваць у канструктарскім бюро Havilland ў Гэтфілдзе, дзе працаваў над рэактыўным знішчальнікам DH-112 Sea Venom, апрабаваным 27 сакавіка 1953.
Праца ў Францыі
У 1951 ізноў пераехаў у Францыю ў майстэрні SNCA-SE (Sud Est), дзе запраектаваў рэактыўны знішчальнік SE-5000 Baroudeur (апрабаваны 1 чэрвеня 1953, не трапіў у вытворчасць). Быў кансультантам пры праектаванні рэактыўнага пасажырскага летаку SE-210 Caravelle (апрабаваны 27 мая 1955).
Пасля аб’яднання французскіх вытворцаў у канцэрн Aérospatiale у 1962—1966 стаў адным з пяці камерцыйных дырэктараў пры будове звышгукавога французска-брытанскага самалёту Concorde (пратэставаны 2 лістапада 1969).
Апошнія гады жыцця
У 1966—1972 быў старшынёй French Aerospace Corporation — прадстаўніцтва Aerospatiale ў Паўночнай і Цэнтральнай Амерыцы. У 1972 выйшаў на пенсію, працягваў працаваць тэхнічна-эканамічным кансультантам у Aerospatiale.
Памёр у верасні 1991 года ў Парыжы, дзе і пахаваны.
Аліна Анатольеўна Корбут
Аліна Анатольеўна Корбут (нар., г. Бабруйск, Магілёўская вобласць) — беларускі спецыяліст у галіне тэорыі, методыкі і арганізацыі сацыяльна-культурнай дзейнасці. Кандыдат педагагічных навук (1997), дацэнт (2000).
Біяграфія
Скончыла Мінскі інстытут культуры (1993), Рэспубліканскі інстытут вышэйшай школы БДУ (спецыяльнасць «Псіхалогія», 2000).
Працавала ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў (з 1998, дацэнт кафедры педагогікі сацыякультурнай дзейнасці, з 2013 — дэкан факультэта завочнага навучання, з 2015 — першы прарэктар, у 2017—2020 гадах — рэктар).
Навуковыя інтарэсы: псіхакарэкцыйная педагогіка; гульнявая дзейнасць; гульнявая тэрапія; сацыяльная педагогіка; сацыякультурная дзейнасць у сферы вольнага часу.
Дашук
Дашу́к — беларускае і украінскае прозвішча.
Залессе (Тэвельскі сельсавет)
Зале́ссе (, Залесье) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Каралеўскі пітон
Каралеўскі пітон (Python regius) — неядавітая змяя з роду сапраўдных пітонаў, распаўсюджаная ў Афрыцы.
Адзін з самых дробных пітонаў, дасягае ў даўжыню 1,2 — 1,5 м. Сёння каралеўскі пітон для аматараў экзатычных хатніх жывёл — адна з самых папулярных змей.
Вера Уладзіміраўна Кляйнміхель
Ве́ра Уладзі́міраўна Кляйнмі́хель (у першым шлюбе, у другім шлюбе Шабека, Вера Владимировна Клейнмихель; 12 жніўня, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя — 3 снежня 1948, Парыж, Францыя) — фрэйліна імператарскага двара, графіня, княгіня. Памешчыца Гродзенскай і Курскай губерняў.
Біяграфія
Унучка міністра шляхоў зносін Расійскай імперыі П. А. Кляйнміхеля, дачка генерал-маёра.
У 1895 годзе на сваё 18-годдзе атрымала ў падарунак ад бацькі маёнтак у Пружане Гродзенскай губерні. Новая гаспадыня ў сядзібе не пражывала, перадаўшы кіраванне ёй аканому і наведваючыся час ад часу (у прыватнасці, мешкала тут улетку 1904—1907 гадоў). Валодала таксама фальваркам Шыдлоўшчына непадалёк ад Пружаны.
У 1900 годзе выйшла замуж за князя Дзмітрыя Іванавіча Джамбакурыяна-Арбеліяні, палкоўніка Кавалергардскага палка імператрыцы Марыі Фёдараўны. У 1909 годзе ў яе гонар названы сорт ружаў «Princesse Vera Orbelioni», выведзены французскім селекцыянерам Жазефам Шварцам. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі эмігравала ў Францыю, пружанскі маёнтак здала ў арэнду павятоваму староству. З Дзмітрыем Джамбакурыянам-Арбеліяні Вера Кляйнміхель мела дачку Галіну (нарадзілася 5 мая 1922 года), якую нарадзіла неўзабаве па смерці мужа.
Другім разам выйшла замуж за апошняга гарадзенскага губернатара В. М. Шабеку (1864—1943), свайго траюроднага брата. З ім мелі дачку Марыю.
Абставіны свайго дарэвалюцыйнага жыцця і эміграцыі занатоўвала ў мемуарах, выдадзеных у 2009 годзе разам з успамінамі яе маці Кацярыны (у дзявоцтве Мяшчэрскай) кнігай «У ценю царскай кароны». Памерла ў Парыжы 3 снежня 1948 года. Пахаваная на.
Чаросава
Чаросава:
BMW F10
F10 — гэта шостае пакаленне BMW «пятай» серыі, якое было прадстаўлена 23 лістапада 2009 і выпускаўся з 2010 па 2017 год. Варыянт з кузавам універсал (Touring) мае пазначэнне F11, а ліфтбэк — F07. Гэта пакаленне прыйшло на змену кузавам BMW E60/BMW E61.
BMW ActiveHybrid 5
Серыйная мадэль ActiveHybrid 5 была прадстаўлена ў верасні 2011 года. Аўтамабіль пабудаваны на базе 535i і мае бензінавы трохлітровы радны бі-турба рухавік (306 к.с., 400 Нм) і электраматор (55 к.с., 210 Нм). Агулам магутнасць сілавой устаноўкі складае 340 к.с., велічыня крутоўнага моманту дасягае 480 Нм. Цяга перадаецца на заднія колы праз васьміступеньчатую каробку перадач. Электраматор інтэграваны ў адзіны вузел з аўтаматычнай трансмісіяй і злучаны з рухавіком асобным счапленнем. Літый-іённы акумулятар, які складаецца з 96 ячэек, мае ёмістасць 1,35 кВт·г; размешчаны за заднімі сядзеннямі. На энергіі батарэй аўтамабіль можа праехаць каля 4-5 кіламетраў з хуткасцю не вышэй 35 км/г.
Аб'ём багажнага аддзялення з-за акумулятарнай батарэі скараціўся да 375 літраў (на 165 літраў менш, чым у звычайнага седана), а спінка задняй канапы не складваецца і не мае люка для рэчаў вялікай даўжыні.
Тэхнічныя асаблівасці
У параўнанні з папярэдняй мадэллю ў F10 унесена мноства ўдасканаленняў. У прыватнасці, у пярэдняй падвесцы цяпер прымяняюцца здвоеныя папярочныя рычагі (падобная канструкцыя выкарыстоўваюцца на BMW 7-й серыі), задняя падвеска шматрычагавая.
Юлія Вячаславаўна Крупенка
Біяграфічныя звесткі
Скончыла ў 2006 годзе факультэт эканомікі і менеджменту Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы па спецыяльнасці «Сусветная эканоміка і міжнародныя эканамічныя адносіны». У 2008 годзе там жа абараніла магістарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Фінансы, грашовае абарачэнне і крэдыт». У 2010-2014 гадах навучалася ў аспірантуры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Фінансы, грашовае абарачэнне і крэдыт».
BMW F10
Тэхнічныя асаблівасці
Дызельныя рухавікі прапануюцца ў чатырох разнавіднасцях — два 3-х літровых радных шасціцыліндравых матора N57 рознай магутнасці і двухлітровы радны чатырохцыліндравы рухавік N47 у двух мадыфікацыях. Каробкі перадач прапануюцца ў двух варыянтах — шасціступеньчатая механічная каробка альбо васьміступеньчатай аўтаматычнай ZF 8HP.
Дызайн
Экстэр’ер машыны быў распрацаваны Яцэкам Фроліхам. Аўтамабіль выкананы ў новым карпаратыўным стылі BMW — цяпер «пяцёрка» нагадвае сваім дызайнам BMW 7-й серыі ў кузаве F01/F02 або рэстайлінгавую BMW 3-й серыі. Знеше аўтамабіль стаў больш традыцыйна падобны на аўтамабілі BMW у параўнанні з E60. Таксама ў параўнанні з папярэднім пакаленнем кузаў F10 павялічыўся на 58 мм у даўжыню і на 14 мм у шырыню (што нядзіўна, улічваючы, што аўтамабіль пабудаваны на платформе BMW 7 серыі F01), але пры гэтым стаў на 18 мм ніжэй.
Юлія Вячаславаўна Крупенка
Біяграфічныя звесткі
23 студзеня 2019 года Прэзідыум Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь прысвоіў ёй навуковае званне дацэнта па спецыяльнасці «Эканоміка».
З 2006 года працуе ў Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Янкі Купалы, з 2009 года па цяперашні час на пасадзе дацэнта кафедры фінансаў і бухгалтарскага ўліку.
Навуковая дзейнасць
Асноўныя навуковыя даследаванні прысвечаны даследаванню рынку страхавых паслуг, фінансавай устойлівасці перастрахоўшчыкаў як фактару стабілізацыі рынку страхавых паслуг, праблемам і перспектывам развіцця перастрахавання жыцця, аналізу напрамкаў росту фінансавых рэсурсаў страхоўшчыка для павышэння яго канкурэнтаздольнасці, пытанням канкурэнтаздольнасці перастраховачнай арганізацыі ва ўмовах эканамічнай турбулентнасці, удасканалення інвестыцыйнай дзейнасці суб'ектаў страхавога рынку, рэгулявання нацыянальнай рэйтынгавай сістэмы ў кантэксце ўстойлівага развіцця эканомікі, аналізу фактараў канкурэнтаздольнасці страхавой арганізацыі ва ўмовах цыфравізацыі эканомікі, цыфравізацыі страхавога рынку як фактару павышэння яго канкурэнтаздольнасці і інш.
Мак-Грэгар
Мак-Грэгар — прозвішча.
Конар Мак-Грэгар
Конар Энтані Мак-Грэгар (Conor Anthony McGregor; нар. года,, Ірландыя) — ірландскі баец змешаных баявых мастацтваў, які выступаў таксама ў прафесійным боксе. Выступае пад эгідай «UFC» у лёгкай вагавай катэгорыі. Былы чэмпіён UFC у лёгкай вазе (2016—2018) і ў паўлёгкай вазе (2015—2016).
Па стане на лістапад 2016 года займае другі радок афіцыйнага рэйтынгу UFC сярод лепшых байцоў незалежна ад вагавай катэгорыі (англ. Pound-for-pound). Рэйтынг Sherdog ставіць Мак-Грэгара на першае месца ў паўлёгкая вазе і на восьмае ў спісе лепшых байцоў незалежна ад вагавай катэгорыі.
NGC 6717
NGC 6717 (іншыя абазначэнні — GCL 105, ESO 523-SC14) — шаравое скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Ківацічы
Ківа́цічы (, Киватичи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Бухейра (мухафаза)
Бухейра (Эль-Бухейра, г.зн. Возера) — мухафаза ў Арабскай Рэспубліцы Егіпет. Адміністрацыйны цэнтр - горад Даманхур. Размешчана на поўначы краіны, у заходняй частцы дэльты Ніла, на захад ад мухафаз Александрыя і Матрух і на ўсход ад рукава Ніла Рашыд.
Адукацыя
У мухафазе працуюць 6 факультэтаў, якія адносяцца да Александрыйскага універсітэту і Азхар, а таксама адзін інстытут з вышэйшай адукацыяй. 18 цэнтраў прафесійнай адукацыі. 1990 школ, з іх 1351 - у сельскай мясцовасці.
Яўген Рыгоравіч Цвінгель
Яўген Рыгоравіч Цвінгель (нар., г. Бабруйск) — беларускі архітэктар. Заслужаны архітэктар Беларусі.
Біяграфія
Скончыў у 1957 годзе Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. Працаваў тэхнікам-архітэктарам. Служыў у 1957—1969 гадах у Савецкай Арміі. Працаваў у Ваенпраекце, Мінскпраекце. З 1963 года — галоўны архітэктар Белдзіпрагандлю. У 1970 годзе скончыў Мінскі тэатральна-мастацкі інстытут.
Член Саюза архітэктараў з 1967 года. Пражываў у Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы: паказальная школа-крама прамгандлю (інтэр’еры) па вул. Маскоўскай (1969, з Л. І. Анікінай), сталовая завода імя Вавілава ў г. Мінску (1980), крама «Кадр» па Ленінскім праспекце (1980); гандлёва-грамадскі блок прадпрыемства КБДЭМ па Партызанскім праспекце, 2 к1 (1978); гандлёвы комплекс «Ударнік» (1989); універсам «Гродна» ў мікрараёне Захад-З (1983), па вул. Будзённага (1988), база Упраўлення рабочага забеспячэння з адміністрацыйным блокам па вуліцы Платонава (1983); ў Вілейцы (1976); камбінат грамадскага харчавання завода «Гарызонт» (1979, з В. М. Аладавым); рэканструкцыя акружнога Дома афіцэраў (1982, з Г. В. Сысоевым)  — усе у Мінску ; фабрыка паўфабрыкатаў і кулінарных вырабаў (1987), дом гандлю (2004) у г. Светлагорску; гандлёва-грамадскі цэнтр у Мінску (2000); амбулаторыя ў вёсцы Сноў (2006); гандлёвы дом у г. Мар’іна Горка (2008); бізнес-цэнтр у г. Мінску (1997).
Узнагароды
Узнагароджаны дыпломам I ступені СА СССР (1968) за распрацоўку інтэр’ераў у Мінску.
Ключыкі (Усходне-Казахстанская вобласць)
Ключыкі — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Навашульбінскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 39 км на паўднёвы ўсход ад раённага цэнтра, сяла Барадуліха. Код КАТА — 633873200.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 173 чалавекі (90 мужчын і 83 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 70 чалавек (40 мужчын і 30 жанчын).
Наталля Уладзіміраўна Карчэўская
Наталля Уладзіміраўна Карчэўская (нар., г. Мінск) — беларускі мастацтвазнавец, харэограф. Кандыдат мастацтвазнаўства (2006), дацэнт (2009).
Біяграфія
Скончала Беларускі ўніверсітэт культуры (спецыяльнасць «Харэаграфія», 1994).
Працавала ў Міністэрстве культуры Рэспублікі Беларусь (з 15 лістапада 2018 да 2020, першы намеснік міністра). Працуе ў Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў (1994—2018 і з 31 жніўня 2020, дацэнт кафедры харэаграфіі, дэкан факультэта традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва, першы прарэктар, з 2020 — в. а. рэктара, рэктар).
Навуковыя інтарэсы: тэорыя і гісторыя эстраднага танца; харэаграфічная адукацыя.
NGC 6718
NGC 6718 (іншыя абазначэнні — PGC 62688, ESO 104-29, FAIR 502, IRAS18566-6611) — спіральная галактыка з перамычкай (SBb) ў сузор’і Паўлін.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Аметыставы пітон
Аметыставы пітон (Morelia amethistina) — самая буйная змяя Аўстраліі.
Арэал
Жыве ў мангравых лясах і хмызняках Інданезіі, Папуа — Новай Гвінеі, Аўстраліі і Філіпін. Дробныя асобіны вядуць дрэвавы лад жыцця, а буйныя жывуць у асноўным на зямлі.
Апісанне
Цела змеі стройнае, з буйнымі шчыткамі на галаве. Звычайна карычневага або жаўтлява-карычневага колеру з няправільнай формы цёмнымі вуглаватымі плямамі на спіне. Даўжыня да 8,5 м, але звычайна да 5 м.
Медаль «За адзнаку ў папярэджанні і ліквідацыі надзвычайных сітуацый» (Беларусь)
Меда́ль «За адзна́ку ў папярэ́джанні і ліквіда́цыі надзвыча́йных сітуа́цый» — дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь. Заснавана 15 чэрвеня 2005 г.
Прадстаўленне да ўзнагароды і ўзнагароджванне
Медаль прысуджаецца:
Да ўзнагароджвання прадстаўляюцца асобы начальніцкага і радавога складу органаў і падраздзяленняў па надзвычайных сітуацыях, органаў унутраных спраў, ваеннаслужачыя, іншыя грамадзяне Рэспублікі Беларусь.
Нашэнне
Медаль «За адзнаку ў папярэджанні і ліквідацыі надзвычайных сітуацый» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў размяшчаецца пасля медаля «За адзнаку ў ахове дзяржаўнай граніцы».
Спакуса Хрыста
Спакуса Хрыста — падзея новазапаветняга апавядання, падрабязна выкладзена ў Евангеллі паводле Матфея, Марка і Лукі. Паводле гэтых тэкстаў, пасля хрышчэння, Ісус пасціўся сорак дзён і начэй у Іўдзейскай пустыні. На працягу гэтага часу, сатана з'явіўся Ісусу і паспрабаваў спакусіць Яго. Пасля таго, як Ісус вытрымаў кожную спакусу, сатана адышоў і анёлы прыйшлі і прынеслі харчаванне да Ісуса.
У Евангеллі паводле Марка падзея апісваецца вельмі коратка, аўтар адзначае толькі саму падзею. У Евангеллях паводле Матфея і Лукі апісваюцца спакусы шляхам пераліку дэталяў перамоў паміж Ісусам і сатаной.
Спакуса Хрыста была частым прадметам адлюстравання ў мастацтве і літаратуры.
Біблейскае апавяданне
Спакуса запісана ў Матф. 4: 1-11; Лук. 4:1-13. У апавяданнях Лукі і Матфея парадак трох спакусаў крыху адрозніваецца. Матфей, Лука і Марк даць зразумець, што Дух прывёў Ісуса ў пустыню. Марк не дае падрабязную інфармацыю, але ў Евангеллі паводле Матфея і Лукі д'ябал спакушае Ісуса, Які перад тым быў сорак дзён у пустыні для пасту. Пост традыцыйна прадвяшчаў вялікую духоўную барацьбу. Ілля і Майсей ў Старым Запавеце пасціліся таксама 40 дзён і начэй. Кожная спакуса адбываецца ў іншай абстаноўцы.
Спакуса хлебам
Спакуса зрабіць хлеб з камянёў адбываецца ў той жа абстаноўцы пустыні, дзе Ісус пасціўся. Лічыцца, што пустыня ўяўляла скалісты і бязлюдны раён паміж Іерусалімам і Іерыхонам, а гара Спакушэння традыцыйна лічыцца дакладным месцазнаходжаннем падзеі. Пустыня разглядаецца як месца па-за межамі грамадства і як дом дэманаў, такіх як Азазель (Левіт 16:10). Падчас спакусы сатана прапануе Хрысту зрабіць з камяня хлеб, каб падсілкавацца, акцэнтуючы ўвагу, што Той можа гэта зрабіць, калі Ён ёсць Божы Сын. Аднак Ісус адказаў: «Напісана: не хлебам адзіным будзе жывы чалавек, а ўсякім словам, якое зыходзіць з вуснаў Божых».
Спакуса ў храме
Потым сатана бярэ Ісуса ў святы горад і ставіць на крыле храма. Д'ябал прапануе Хрысту зрабіць цуд, каб звярнуць на Сябе ўвагу, аргументуючы словамі Пісання: "Калі Ты Сын Божы, кінься ўніз; бо напісана: «Анёлам Сваім накажа пра Цябе, і на руках панясуць Цябе, каб не спатыкнуўся Ты аб камень нагою Тваёю». " (Лк 4: 9-13 са спасылкай на Псалмы 91:12).
Большасць хрысціян лічаць, што святы горад безумоўна адносіцца да Іерусаліма і храма. У Евангеллі паводле Матфея гаворыцца пра «храм» 17 разоў, ніколі не дадаючы «ў Іерусаліме». Даследчыкі пералічваюць тры месцы ў Іерусалімскім храме, якія маглі адпавядаць гэтаму апісанню: на вяршыні галоўнай вежы храма (каля 50 метраў над зямлёй); на вяршыні перамычкі галоўнага ўваходу ў храм, найбольш бачным месцы; на вежы на паўднёва-ўсходнім куце знешняй сцены, якая глядзіць уніз у даліну Кедрон.
Яшчэ раз, Ісус падтрымаў сваю цэласнасць і адказаў, цытуючы Пісанне, кажучы: «Напісана яшчэ: „не спакушай Госпада Бога твайго“»(Матф. 4: 7 і Другі закон 6:16).
Спакуса на гары
Для канчатковага спакусы д'ябал бярэ Ісуса на высокае месца, дзе паказвае ўсё царства свету. Пасля гэтага ён прапануе прызнаць уладу Хрыста і пакланіцца. Сатана заяўляе сабе ўладаром свету і кажа: «Усё гэта Табе дам, калі ўпаўшы паклонішся мне».
Ісус зноў адказвае словамі Пісання: «адыдзі ад мяне, сатана; бо напісана: „Госпаду Богу твайму пакланяйся, і Яму аднаму служы“» (Матф. 4: 7 са спасылкай на Другі закон 10:20)
Пасля таго, як заканчэння спакусы, д'ябал пакідае Ісуса, прыходзяць анёлы і служаць Хрысту. Пасля сарака дзён і начэй без ежы, Ісусу была патрэбна ежа і як толькі спакусы спыніліся, Бог стрымаў Сваё абяцанне клапаціцца пра Ісуса.
Аўлакаген
Аўлакаген (ад грэч. áulax — разора і génos — нараджэнне) — глыбокі і вузкі грабен у падмурку старажытнай платформы, перакрыты платформенным чахлом. Уяўляе сабой старажытны рыфт, запоўнены асадкамі.
Тэрмін прапанаваны ў 1960 савецкім тэктаністам Мікалаем Сяргеевічам Шацкім і стаў агульнапрынятым ва ўсім свеце. Шацкі вызначыў аўлакаген як разоравую складаную структуру паміж двума аднолькавымі зонамі ў платформе.
Простыя аўлакагены ўяўляюць сабой глыбокія (з апусканнем падмурка часам да 5-10 км), вузкія (ад некалькіх дзясяткаў да першых сотняў км) і выцягнутыя ў даўжыню на сотні ці першыя тысячы км прагіны, абмежаваныя разломамі, якія доўга развіваюцца. Могуць перасякаць усю платформу (скразныя аўлакагены) або згасаць у яе межах. У выніку развіцця ператвараюцца альбо ва ўнутрыплатформавыя спадзістаскладкавыя зоны (напрыклад, Дацка-Польскі аўлакаген), альбо ў больш шырокія і спадзістыя западзіны — сінеклізы (напрыклад, Дняпроўска-Данецкі аўлакаген — ва Украінскую сінеклізу).
Унікальным аўлакагенам з'яўляецца Прыпяцкі прагін. Гэта шырокае паніжэнне зямной кары складанай будовы і генезісу. Асаблівасцю Прыпяцкага аўлакагена з'яўляецца тое, што большую яго частку на паверхні займае даліна ракі Прыпяць са шматлікімі прытокамі.
Нараўне з простымі аўлакагенамі існуюць складаныя, якія складаюцца не толькі з прагінаў — грабенаў, але і з узняццяў — горстаў (напрыклад, зона Вічыты Паўночна-Амерыканскай платформы). У аўлакагенах часам назіраюцца праявы базальтавага вулканізму і нярэдка назапашваюцца магутныя саляносныя тоўшчы.
Туры
Назву Туры́ маюць:
Кляшчы (Кобрынскі раён)
Кляшчы́ (, Клещи) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Тэвельскага сельсавета.
Лука (евангеліст)
Лука́, або Лука́ш (Λουκᾶς, Loukãs) — адзін з 70 меншых апосталаў — вучняў Ісуса Хрыста, адзін з чатырох евангелістаў.
Біблейскае паданне называе яго паплечнікам апостала Паўла. Лічыцца аўтарам кананічнага тэксту Евангелля (: Евангелле ад Лукі) і «Дзяянняў апостальскіх». Яго ўласнае імя сведчыць, што па паходжанню ён быў грэкам, які да свайго пераходу ў хрысціянства, будучы добра знаёмы з тагачасным становішчам іудзейскага насельніцтва, яго звычаямі і норавамі, прыняў іудзейскае веравызнанне, а пасля стаў адным з першых язычнікаў, прыняўшых вучэнне Хрыста.
Пасля пакутніцкай смерці Паўла ў Рыме Лука, па сцвярджэнню царкоўных гісторыкаў, усё сваё далейшае жыццё да 80-гадовага ўзросту прысвяціў місіянерскай дзейнасці, якая праходзіла ў Італіі, Далмацыі, Македоніі, Грэцыі і нават у Афрыцы. Паводле версіі, ён памёр уласнай смерцю, паводле другой, быў павешаны на аліўкавым дрэве ў Ахайі ў Грэцыі.
Паданні надзяляюць Луку дарам жывапісца, ён лічыцца аўтарам іконы Багародзіцы.
Патапенкава
Патапенкава — сяло ў Барадуліхінскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Навашульбінскай сельскай акругі. Код КАТА — 633873300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 146 чалавек (82 мужчыны і 64 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 49 чалавек (28 мужчын і 21 жанчына).
Рэйхлінава чытанне
Рэйхлінава чытанне, Рэйхлінава сістэма: сістэма чытання (вымаўлення) старажытнагрэчаскіх тэкстаў, заснаваная на грэчаскім вымаўленні эпохі 15—16 ст. Распаўсюджанню яе, асабліва ў Германіі, значна паспрыяў Ёган Рэйхлін (адсюль назва).
Аляксандр Віктаравіч Янчанка
Аляксандр Янчанка (нар., ) — беларускі футбаліст, нападнік гомельскага «Лакаматыва».