cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сярэбраны кодэкс
Codex Argenteus («Сярэбраная кніга»), ці Сярэбраны кодэкс — рукапіс VI стагоддзя, які змяшчаў выкананы ў IV стагоддзі біскупам пераклад Бібліі на гоцкую мову. З 336 арыгінальных аркушаў захавалася 188, уключаючы шпаерскі фрагмент, выяўлены ў 1970 годзе. Частка рукапісу знаходзіцца ў пастаяннай экспазіцыі бібліятэкі ў Упсале (Швецыя).
У 2011 годзе ЮНЕСКА ўключыла рукапіс у рэестр «Памяць свету».
Гісторыя
У той перыяд, калі Вульфіла працаваў над перакладам Бібліі, плямёны, якія цяпер лічацца гоцкімі, былі намінальнымі арыянамі, то-бок датычна асобы і прыроды Хрыста яны прытрымліваліся вучэння. Верагодна, «Сярэбраная Біблія» была напісана для остгоцкага караля Тэадорыха Вялікага альбо пры яго двары ў Равене, альбо ў даліне ракі По, альбо ў Брэшыі. Гэта была ўражальная кніга, напісаная залатым і сярэбраным чарнілам на высокаякасным тонкім пурпурным пергаменце з дэкаратыўна ўмацаванымі каштоўнымі камянямі. Пасля смерці Тэадорыха ў 526 годзе Сярэбраная Біблія не ўпамінаецца ў інвентарах ці кніжных спісах на працягу тысячагоддзя.
У XVI стагоддзі частка «Codex Argenteus» (187 з 336 арыгінальных пергаментных аркушаў) была выяўлена ў былым бенедыкцінскім (каля Эсэна ў Рэйнскай вобласці), адным з найбагацейшых у Свяшчэннай Рымскай імперыі. Яна была перавезена ў бібліятэку імператара Рудольфа II ў Празе. Пасля 1648 годзе кодэкс як ваенны трафей трапіў у Стакгольм, у бібліятэку каралевы Крысціны. Пасля яе пераходу ў каталіцтва і адмаўлення ад прастола кніга ў 1654 была перавезена ў Нідэрланды разам з уласнасцю яе былога бібліятэкара. У 1660-я гады граф Магнус Габрыэль Дэлагардзі выкупіў яе для Упсальскага ўніверсітэта, у бібліятэцы якога кодэкс захоўваецца і цяпер.
Пра тое, куды знік кодэкс між VI і XVI стагоддзямі, а таксама пра лёс рэшты рукапісу, нічога невядома. Апошні, 336-ы аркуш быў выяўлены ў кастрычніку 1970 годзе ў Шпаеры (Германія), пры рэстаўрацыі капліцы.
Вуліца Васняцова (Мінск)
Вуліца Васняцова — вуліца ў Заводскім раёне Мінска, названая ў гонар Віктара Міхайлавіча Васняцова, рускага жывапісца і архітэктара, майстра гістарычнага і фальклорнага жывапісу.
Гісторыя
Да пачатку 1950-х гадоў на месцы вуліцы былі палі, пусткі. У забудове пераважае прыватны сектар, які сфармаваўся ў 1950-я гады ў наваколлях былой вёскі Будзілава. Пачатковы ўчастак забудаваны 5-павярховымі будынкамі 1962-1970 гадоў і некалькімі 9-павярховымі будынкамі, у 2000-2002 гадах пабудавана некалькі 8-павярховых жылых дамоў, у 2015 годзе на месцы некалькіх знесеных індывідуальных будынкаў пабудаваны 19-павярховы жылы дом.
Размяшчэнне
Вуліца пачынаецца ад аднаго з галоўных і буйных праспектаў горада Партызанскага праспекта і заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Юнацкай. Нумарацыя будынкаў — ад Партызанскага праспекта. Вуліца Васняцова перасякаецца з вуліцамі Народнай, Яна Райніса, Пляханава, Тухачэўскага, Айвазоўскага, Куляшова, а таксама 1-ым і 2-ім завулкамі Васняцова, завулкам Сурыкава, 1-м Юнацкім завулкам. На вуліцы ёсць некалькі паваротаў: на пачатковым участку вуліца арыентавана на паўднёвы захад, затым — на поўдзень і паўднёвы ўсход. Большая частка вуліцы праходзіць паралельна Сляпянскай воднай сістэме.
Грамадскі транспарт
Рух грамадскага транспарту непасрэдна па вуліцы адсутнічае, але на Партызанскім праспекце і вуліцы Пляханава ёсць прыпынкі «Васняцова», на якіх спыняецца шэраг аўтобусных, тралейбусных і трамвайных маршрутаў. Паблізу размешчана станцыя «Партызанская» Мінскага метрапалітэна.
Цікавыя факты
Частка суседніх вуліц таксама названа ў гонар мастакоў : Айвазоўскага, Грэкава, Сурыкава.
Камароўка Падляска (гміна)
Камаро́ўка Падля́ска (Komarówka Podlaska) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Радзыньскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Камароўцы Падляскай. Плошча гміны складае 137,56 км². Станам на 2004 год у гміне Камароўка Падляска пражывалі 4763 чалавекі, шчыльнасць — 34,6 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 13 салецтваў.
IC 1422
IC 1422 — галактыка тыпу S (спіральная галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вазапісец Прымата
Вазапісец Прымата (Primato Painter, Primato-Maler) — ананімны грэчаскі вазапісец, які працаваў у чырвонафігурнай тэхніцы. Вядучы луканійскі вазапісец трэцяй чвэрці 4 стагоддзя да н. э., ідэнтыфікаваны Артурам Дэйлам Трэндалам. Характэрным для вазапісца Прымата і вазапісцаў так званай Групы Прымата быў паказ жаночых твараў у профіль і, як правіла, левага боку твару.
Дональд Джэймс Крэм
Дональд Джэймс Крэм, таксама Крам (, Чэстэр (Вермонт), ЗША —, Палм Дэзерт (штат Каліфорнія), ЗША) — амерыканскі хімік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі (1987), якую ён падзяліў з Чарльзам Педэрсенам і Жан-Мары Ленам) «за распрацоўку і прымяненне малекул са структурна-спецыфічнымі ўзаемадзеяннямі з высокай селектыўнасцю». Вядомы па правіле Крэма, мадэлі, якая прадказвае вынік нуклеафільнай атакі карбанільнай групы. Разам з Ленам і Педэрсенам заснаваў т.зв. хімію комплексу «госць-гаспадар», вобласць супрамалекулярнай хіміі.
Ляды (Старадарожскі раён)
Ляды́ (, Ляды) — вёска ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дражнаўскага сельсавета.
У 1940—1954 гадах вёска ў складзе Залужскага сельсавета.
1-ы завулак Васняцова (Мінск)
1-ы завулак Васняцова — завулак у Заводскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Сурыкава, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Васняцова. Скрыжаванняў з іншымі вуліцамі няма. Ідзе паралельна вуліцы Пляханава. З’яўляецца двухпалоснай дарогай з двухбаковым рухам.
Новалукомль (станцыя)
Новалуко́мль (, Новолукомль)  — станцыя Мінскага аддзялення Беларускай чыгункі ў Чашніцкім раёне Віцебскай вобласці. Размешчана за 2,6 км на поўнач ад горада Новалукомль.
Бітва за Атлантыку (1914—1918)
Бі́тва за Атла́нтыку (Першая бітва за Атлантыку, у адрозненне ад кампаніі ў рамках Другой сусветнай вайны) — ваенная кампанія Першай сусветнай вайны, барацьба Вялікабрытаніі і яе саюзнікаў з Германіяй за камунікацыі і панаванне ў Атлантычным акіяне і прылеглых да яго марах. Асноўнай мэтай Германіі было парушэнне атлантычных камунікацый Вялікабрытаніі і ўстаноўка яе марской блакады. Асноўнай мэтай Вялікабрытаніі была абарона камунікацый і ўстаноўка марской блакады Германіі.
Харвацкая дэмакратычная садружнасць
Харвацкая дэмакратычная садружнасць (Hrvatska demokratska zajednica, HDZ) — палітычная партыя правацэнтрысцкага толку. З 2003 года па 2011 год у кааліцыі з малымі партыямі ўваходзіла ва Урад Харватыі. Член Еўрапейскай народнай партыі.
Кароткая гісторыя і дзейнасць
ХДС было заснавана 17 чэрвеня 1989 года прыхільнікамі поўнай незалежнасці Харватыі ад СФРЮ. З гэтай праграмай партыя перамагла на першых дэмакратычных выбарах у 1990 годзе і стала кіруючай у Сацыялістычнай Рэспубліцы Харватыя. Узначаліў партыю Франья Туджман. Пад кіраўніцтвам ХДС, у 1991 годзе, Харватыя абвясціла незалежнасць, якая была прызнана міжнароднай супольнасцю (канчатковы суверэнітэт Харватыі быў усталяваны пасля завяршэння вайны ў 1995 годзе).
Пасля выбараў у ХДС пачаліся спрэчкі паміж прыхільнікамі нацыяналістычнай лініі і ўмераным крылом, якое мела намер ператварыць ХДС у дэмакратычную партыю. Апошняе, якое кіравалася Іва Санадэрам, узяло верх у нутрапартыйнай барацьбе, пасля чаго прывяло ХДС да перамогі на парламенцкіх выбарах у 2003 годзе.
Пасля нечаканага абвяшчэння Санадэрам пра свой сыход у адстаўку з пасад старшыні партыі і прэм’ер-міністра Харватыі з 4 ліпеня 2009 года ХДС узначальвае Ядранка Косар. На выбарах 2011 года ў Парламент Харватыі партыі ўдалося атрымаць 45 з 151 месца.
ХДС у Босніі і Герцагавіне
У Босніі і Герцагавіне існуюць дзве аналагічныя партыі — Харвацкая дэмакратычная садружнасць Босніі і Герцагавіны (заснавана 18 жніўня 1990 года ў Сараеве, лідар — Драган Човіч) і Харвацкая дэмакратычная садружнасць 1990 (заснавана 16 красавіка 2006 года ў Мостары, лідар — Божа Любіч), якая адкалолася ад яе.
Кенэдзі
Кенэдзі (Kennedy) — прозвішча.
Слабодка (Барысаўскі раён)
Слабо́дка (, Слободка) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Забашавіцкага сельсавета.
Аднаполы шлюб
Аднаполы шлюб (таксама сустракаюцца варыянты: гей-шлюб , лесбі-шлюб ) — саюз паміж асобамі аднаго полу, прызнаны заканадаўствам асобнай краіны як «шлюб».
Па стане на 2018 год, аднаполы шлюб прызнаны законам у 23 краінах свету, а менавіта ў Аргенціне, Аўстраліі, Аўстрыі, Бельгіі, Бразіліі, Германіі, Даніі, ЗША, Ісландыі, Іспаніі, Ірландыі, Калумбіі, Канадзе, Люксембурзе, Мальце, Нідэрландах, Новай Зеландыі, Нарвегіі, ПАР, Партугаліі, Уругваі, Фінляндыі, Францыі, Швецыі. Рэгістрацыя аднаполых шлюбаў на рэгіянальным узроўні праводзіцца ў дзвюх краінах свету: Вялікабрытаніі і Мексіцы. Акрамя таго, Арменія, Ізраіль і Эстонія прызнаюць шлюбы аднаполых параў, зарэгістраваныя ў іншых краінах. Аднаполыя шлюбы таксама павінны ў хуткім часе стаць прызнанымі ў Тайвані і Коста-Рыцы.
Упершыню аднаполыя шлюбы былі ўведзены ў 2001 годзе ў Нідэрландах. Варта адрозніваць аднаполы шлюб ад розных формаў аднаполых грамадзянскіх саюзаў, якія ўяўляюць сабой асобны інстытут права і часцяком маюць значныя абмежаванні ў параўнанні са шлюбам. У той жа час аднаполыя шлюбы маюць на ўвазе доступ аднаполых пар да таго ж самага прававога інстытуту шлюбу, які маюць і разнаполыя пары. Пры гэтым вядомы выпадкі, калі на аднаполыя шлюбы таксама накладваюцца некаторыя ўмовы, якія абмяжоўваюць правы аднаполых мужоў у параўнанні з разнаполымі.
Факт рэгістрацыі шлюбу замацоўвае за парай розныя спецыфічныя правы: права на сумесную маёмасць, права на аліменты, правы на спадчыну, сацыяльнае і медыцынскае страхаванне, ільготные падаткаабкладанне і крэдытаванне, права на імя, права не сведчыць у судзе супраць мужа або жонкі, права выступаць даверанай асобай ад імя мужа або жонкі ў выпадку яго недзеяздольнасці па стане здароўя, права на распараджэнне целам мужа або жонкі ў выпадку смерці, права на сумеснае бацькоўства і выхаванне прыёмных дзяцей і іншыя правы, якіх пазбаўлены незарэгістраваныя пары.
Пазіцыя прыхільнікаў і праціўнікаў аднаполых шлюбаў
Прыхільнікі аднаполага шлюбу заяўляюць, што рэгістрацыя шлюбу ёсць юрыдычнае дзеянне, незалежнае ад рэлігійнай нормы (у большасці сучасных дзяржаў юрыдычнае і царкоўнае афармленне шлюбных адносін адбываюцца паасобна), і што закон павінен ісці за грамадскімі зменамі, якія прыводзяць да ліквідацыі нераўнапраўя паміж людзьмі, — як гэта і адбываецца на працягу апошніх стагоддзяў, калі паступова адмяняліся што забароны на рэгістрацыю шлюбаў (напрыклад, паміж парай, якія належаць да розных сацыяльных слаёў, канфесій ці рам), якія існавалі раней. Тым больш, калі дзяржава па канстытуцыі з’яўляецца свецкай. Паводле меркавання прыхільнікаў, аргументы супраць аднаполых саюзаў, якія спасылаюцца на традыцыі і рэлігійныя нормы, варта тлумачыць як ціск на свецкую дзяржаву ці выбарчае ўжыванне закона.
Праціўнікі аднаполых шлюбаў лічаць, што прызнанне дзяржавай і рэгістрацыя аднаполага шлюбу змяняе прынцыпы грамадзянскага заканадаўства, у якім замяняюцца словы «муж» і «жонка», «бацька» і «маці» на бясполыя і агульныя тэрміны («муж 1» і «муж 2», «бацька 1» і «бацька 2»). Таксама яны сцвярджаюць, што пры гэтым касуюцца палавыя асаблівасці і пераглядаецца прынцып ідэнтычнасці чалавека: палавога адрознення і роднаснай сувязі, якая базуецца на ім, даючы пачатак новай форме сувязі — «сацыяльнай», якая не залежыць ад рэальнасці чалавечай прыроды і грунтуецца не на палавой прыналежнасці, а на стылі жыцця і сексуальных перавагах.
Выкарыстанне тэрміналогіі
З пункту гледжання антрапалогіі, вельмі цяжка абагульніць значэнне слова «шлюб», прымаючы да ўвагі адрозненні, характэрныя для розных краін і народаў. Так, у навуковай працы Эдварда Вестэрмака «The History of Human Marriage» (1922) шлюб вызначаецца як саюз аднаго ці некалькіх мужчын з адной ці некалькімі жанчынамі, які прызнаны законам і спараджае пэўныя правы і абавязкі ўдзельнікаў. Гэта вызначэнне не ўключала прызнаныя грамадствам аднаполыя адносіны, адзначаныя больш чым ў 30 афрыканскіх народнасцей.
У лексікаграфіі значэнне слоў можа змяняцца па меры развіцця сітуацыі. Такім чынам, за апошнія 10 гадоў у англамоўным свеце ў найбольш аўтарытэтных слоўніках у вызначэнні слова «шлюб» знікла дыферэнцыяцыя па полу або быў дададзены артыкул пра аднаполыя саюзы. У оксфардскім слоўніку англійскай мовы паняцце «аднаполы шлюб» з’явілася ў 2000 годзе.
У прэсе, настроенай негатыўна ў стаўленні да аднаполых шлюбаў, слова «шлюб» («marriage») у дачыненні да іх бярэцца ў двукоссі. У ЗША большасць сродкаў масавай інфармацыі адышлі ад гэтай практыкі.
Агенцтва Associated Press рэкамендуе выкарыстоўваць слова «шлюб» для геяў і лесбіянак і дапушчае форму «гей-шлюб» толькі ў загалоўках, без злучка і двукоссяў, у той жа час перасцерагаючы ад выкарыстання гэтай структуры, з прычыны таго, што яна стварае адчуванне прававой няроўнасці аднаполых шлюбаў у адносінах да разнаполых.
У 2012 годзе слоўнік Каралеўскай акадэміі іспанскай мовы папоўніўся новым значэннем слова «шлюб», а менавіта: саюз двух людзей аднаго полу ў некаторых краінах і тэрыторыях.
Рэгістрацыя шлюбаў на рэгіянальным узроўні
У некаторых дзяржавах пытанне аб аднаполых шлюбах можа вырашацца на рэгіянальным узроўні. Так, аднаполыя пары могуць рэгістраваць шлюб у наступных частках краін:
Вялікабрытанія
Прызнанне аднаполых шлюбаў
У некаторых краінах ці рэгіёнах аднаполыя шлюбы не рэгіструюцца, аднак прызнаюцца аднаполыя шлюбы, заключаныя ў іншых краінах ці рэгіёнах:
Рэгістрацыя іншых формаў аднаполых саюзаў
Юрыдычна больш абмежаваныя рэгістремыя аднаполыя саюзы (грамадзянскія партнёрствы ці грамадзянскія саюзы) узаконены ў шматлікіх краінах Еўропы (Вялікабрытанія, Ірландыя, Андора, Германія, Грэнландыя, Фінляндыя, Люксембург, Чэхія, Славенія, Венгрыя, Швейцарыя, Аўстрыя, Ліхтэнштэйн). У Харватыі, Ізраілі, Калумбіі і Эквадоры прызнаюцца аднаполыя саюзы дэ-факта. Акрамя таго, розныя формы аднаполых саюзаў прызнаюцца рэгіянальна паўсюдна ў Аўстраліі і ў некаторых рэгіёнах ЗША, Бразіліі, Мексікі і Венесуэлы.
Самай першай у свеце аднаполай парай, якая ўзаконіла ў свае адносіны, сталі датчане Аксель і Эйгіл Аксгілы. Гэта здарылася 1 кастрычніка 1989 года ў дзень уступлення ў сілу закона Даніі аб аднаполых саюзах.
Аднаполыя шлюбы ў Беларусі
Усе гэтыя абставіны пазначаны ў 17—19 артыкулах Кодэкса. Пры гэтым, у артыкулах не пазначана нічога пра аднаполым шлюбе. Але ёсць артыкул 12, па якой шлюб — гэта добраахвотны саюз паміж мужчынам і жанчынай. Па сучаснаму беларускаму заканадаўству (237 артыкул), дакумент у якім заключаны аднаполы шлюб з’яўляецца неправільна аформленым.
Першым фактычным аднаполым шлюбам можна лічыць шлюб Ядвігі Свалкоўскай і Яніны Бамблевіч 27 ліпеня 1927 года ў віленскім касцёле св. Яна. Атрымалася так, што Яніна Бамблевіч выдавала сябе за Юзафа Вароніча. Ейнаю мэтаю было браць шлюб з заможнымі жанчынамі, атрымліваць іх грошы і пасля ануляваць шлюб. Праз некаторы час аферыстку арыштавалі ды перадалі віленскай паліцыі.
У савецкія часы абяраць аднаполы шлюб было немагчыма, бо гэта супярэчыла Канстытуцыі СССР.
Падчас стварэння Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь у праектах працоўнай камісіі было меркаванне даць паняцце шлюбу, як «добраахвотнага саюза паміж двума грамадзянамі», але перамагло паняцце «добраахвотны саюз паміж мужчынам і жанчынай». З прыняццем апошняга тлумачэння, рэгістрацыя аднаполых шлюбаў ці іх прызнанне супярэчыць асноўнаму закону Рэспублікі — Канстытуцыі.
Харэс (вазапісец)
Харэс (Χάρης) —старажытнагрэчаскі вазапісец, які працаваў у Карынфе ў другой чвэрці VI ст. да н. э.
Ён вядомы дзякуючы свайму подпісу на познекарынфскай піксідзе, месца знаходкі якой не захавалася. На пасудзіне, якая захоўваецца ў цяперашні час у Луўры, у тэхніцы сілуэтаў намаляваныя коннікі з міфа аб Траянскай вайне.
2-і завулак Васняцова (Мінск)
2-і завулак Васняцова — завулак у Заводскім раёне Мінска. Назву атрымаў у гонар аднайменнай вуліцы, што знаходзіцца побач.
Размяшчэнне
Пачынаецца ад скрыжавання з вуліцай Сурыкава, заканчваецца скрыжаваннем з вуліцай Васняцова. Скрыжаванняў з іншымі вуліцамі няма. Ідзе паралельна вуліцы Пляханава. З’яўляецца двухпалоснай дарогай з двухбаковым рухам.
Портка
По́ртка, Пе́ртка — рака ў Старадарожскім раёне Мінскай вобласці, левы прыток ракі Нешчанка. Даўжыня 10 км. Пачынаецца за 1,9 км на паўднёвы ўсход ад вёскі Рубежы, вусце за 3 км на ўсход ад вёскі Вярхуціна. Рэчышча на ўсім працягу каналізаванае.
Крэматорый
Крэматорый — печ для спальвання (крэмацыі) нябожчыкаў, а таксама будынак, дзе знаходзіцца такая печ. Першы крэматорый быў адкрыты ў Мілане ў 1876 годзе, у Мінску — у 1986 (гл.Мінскі крэматорый).
Працэс крэмацыі
Працэс крэмацыі ўяўляе сабой гарэнне цела памерлага за кошт патокаў газу высокіх тэмператур (870—980 ° C), якія падаюцца ў камеру крэмацыйных печаў. Для эфектыўнай дэзінтэграцыі ў сучасных печах ўкаранёны шэраг мадыфікацый (адна з іх складаецца ў падачы большай часткі полымя на тулава, якое складае асноўную масу цела). У якасці паліва для печаў ў цяперашні час выкарыстоўваецца газ (прыродны або прапан), радзей электрычнасць. Да 1960-х гг. актыўна выкарыстоўваўся каменны вугаль або кокс.
Каманьча (гміна)
Кама́ньча (Komańcza) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Саноцкага павета Падкарпацкага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Каманьчы. Плошча гміны складае 455,18 км². Станам на 2011 год у гміне Каманьча пражывалі 5080 чалавек, шчыльнасць — 11,3 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 14 салецтваў.
Населеныя пункты
На тэрыторыі гміны размешчаны 30 населеных пунктаў.
IC 1423
IC 1423 — галактыка тыпу SBb (кампактная выцягнутая галактыка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Honda Civic
Honda Civic — кампактны аўтамабіль японскай карпарацыі Honda. З 1972 года прадстаўлена 11 пакаленняў.
Восьмае пакаленне (2005—2011)
Civic восьмага пакалення выпускаўся з 2005 па 2011 год. Хэтчбэкі выпускаліся толькі ў Вялікабрытаніі. Седаны — у Японіі, ЗША, Канадзе, Турцыі і інш., пры гэтым версіі для розных рынкаў маглі стылістычна адрознівацца.
Хэтчбэкі абсталёўваліся бензінавымі рухавікамі 1,4 (82 к.с.) і 1,8 (140 к.с.), а таксама дызельнымі 2,2 i-CTDi (140 к.с.). На версіі Type R ставілі 2,0-літровы матор. Для седана была таксама даступная гібрыдная ўстаноўка. Асноўным з’яўляецца бензінавы 1,3-літровы рухавік, у той час як электраматор выкарыстоўваецца ў якасці дапаможнага, рэжыму руху толькі на электрацязе ў такога гібрыда няма.
Каробкі перадач: механічная або адзін з трох варыянтаў аўтаматызаванай трансмісіі: варыятар у гібрыда, робат альбо класічны аўтамат у астатніх версій.
Падвеска: спераду ва ўсіх версій Civic усталяваныя стойкі McPherson. Ззаду ў седанаў і купэ ўжытая двухрычажная падвеска, у хэтчбэкаў — бэлька.
Ходараўка (Сенненскі раён)
Хо́дараўка (, Ходоровка) — вёска ў Сенненскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Машканскага сельсавета.
Да 20 мая 1960 года вёска ўваходзіла ў склад Застадольскага сельсавета, да 8 красавіка 2004 года — у склад Обальскага сельсавета.
Крыж Завішы
Апісанне
Залаты двухбаковы крыж вышынёй 70 см з філігранню, выраблены ў Візантыі напачатку XIII стагоддзя. Убудаваны медальён з золата з перагародчатай эмаллю (Візантыя, XI ст.).
Адносіцца да дзесяці найрэдкім і найбольш каштоўных рэліквій у свеце і цяпер уключаны ў спіс нацыянальных помнікаў культуры. Да канца 1949 года рэліквія з'яўлялася ўласнасцю цыстэрцыянскага кляштара ў Вышабродзе (зараз раён Чэскі-Крумлаў Паўднёвачэшскага края Чэшскай Рэспублікі).
Гісторыя
У 1270 годзе быў вывезены з Венгрыі каралевай Ганнай Венгерскай, якая бегла да двара караля Чэхіі (Багеміі) Пржэмысла Отакара II і сваёй дачкі Кунгуты (Кунігунды) Расціслаўны і забрала з сабой частка каралеўскай скарбніцы, у тым ліку карону Святога Іштвана і дадзены крыж.
Пасля смерці Кунгуты ўладальнікам крыжа стаў яе другі муж, рыцар, неафіцыйны чэшскі віцэ-кароль Завіша з Фалькенштэйна, які нібы дараваў крыж вышабродскаму цыстэрцыянскаму кляштару.
На працягу стагоддзяў крыж з’яўляўся асноўным багаццем кляштара ў Вышабродзе. Гэты цудоўны аб’ект авеяны шматлікімі гістарычнымі таямніцамі і гіпотэзамі. У 1938 годзе быў перададзены ў сховішча каранацыйных рэгалій сабора Святога Віта на Пражскім Градзе.
У наш час Крыж Завішы — трэці з самых каштоўных помнікаў сярэднявечнага ювелірнага мастацтва ў Чэхіі (пасля каранацыйных рэгалій і рэлікварыя з мошчамі святога Маўра).
Цянь Вэйчан
Цянь Вэйчан (9.10.1912, Усі, Цзянсу — 30.07.2010, Шанхай) — кітайскі навуковец, «піянер Новага Кітая» ў галіне фізікі, механікі і прыкладной матэматыкі. Акадэмік Кітайскай АН (1954, у канцы жыцця — найстарэйшы), замежны член Польскай АН (1956). Лаўрэат Нацыянальнай навуковай прэміі КНР (1956).
Складаўся ў партыі Дэмакратычная ліга Кітая (ДЛК), намеснік старшыні яе ЦК, ганаровы старшыня. Дэпутат УСНП. Намеснік старшыні УК НПКСК 6 (кааптаваны), 7-9 скліканняў, член Пасткама УК НПКСК 5 склікання.
Біяграфія
Па нацыянальнасці хань. Скончыў Універсітэт Цынхуа (1935). У 1941 годзе атрымаў ступень магістра прыкладной матэматыкі ва Універсітэце Таронта і ў наступным 1942 годзе там жа атрымаў ступень доктара філасофіі. Затым працаваў у Лабараторыі рэактыўнага руху Калтэха.
У 1946 годзе вярнуўся ў Кітай, прафесарстваваў ва ўніверсітэце Цынхуа, Пекінскім і Яньцзынскім універсітэтах.
З’яўляўся дырэктарам Інстытута прыкладной матэматыкі і механікі кітайскай АН, галоўным рэдактарам часопіса «Прыкладная матэматыка і механіка» на англійскай мове.
Ганаровы рэктар і прафесар больш за дзесяці кітайскіх ВНУ.
Крэміраваны.
Леві Вудберы
Леві Вудберы (Levi Woodbury;, Фрэнсістаўн, Нью-Гэмпшыр — , Портсмут, Нью-Гэмпшыр) — амерыканскі юрыст і дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Вудберы скончыў юрыдычны факультэт Дартмуцкага каледжа ў 1809 годзе, у 1812 годзе заняўся юрыдычнай практыкай. З 1816 па 1823 год быў суддзёй Вярхоўнага суда Нью-Гэмпшыр, а з 1823 па 1824 гады займаў пасаду губернатара штата. У 1825 годзе Вудберы быў абраны ў заканадаўчы сход штата, атрымаў пасаду спікера. З 1825 па 1831 год быў членам Сената ЗША, ў 1831 годзе заняў пасаду міністра ваенна-марскіх сіл у кабінеце прэзідэнта Эндру Джэксана, у 1834 годзе быў прызначаны міністрам фінансаў і працаваў на гэтай пасадзе да 1841 года. З 1841 па 1845 год Вудберы зноў быў членам Сената, у 1846 годзе быў абраны суддзёй Вярхоўнага суда ЗША.
Бітва ў Гельгаландскай бухце
Бі́тва ў Гельгала́ндскай бу́хце (Battle of Heligoland Bight) — марскі бой Першай сусветнай вайны, які адбыўся 28 жніўня 1914 года. Германскія караблі, якія ахоўвалі Гельгаландскую бухту, сустрэліся ў тым бою з некалькімі брытанскімі злучэннямі, якія уключалі ў сябе, у тым ліку і лінейныя крэйсеры.
Адліў перашкодзіў германскім лінкарам і лінейным крэйсерам выйсці з Вільгельмсхафена на дапамогу сваім лёгкім сілам — брытанцы з іх лінейнымі крэйсерамі атрымалі велічэзную перавагу. У ходзе бою былі патоплены германскія лёгкія крэйсеры «Кёльн», «Майнц», «Арыядне» і мінаносец «V 187». Агульныя страты Германіі склалі больш за тысячу чалавек забітымі, параненымі і палоннымі. Брытанскі флот не страціў ніводнага карабля, хоць лёгкі крэйсер «Арацьюза» і эсмінец «Лорэл» атрымалі настолькі моцныя пашкоджанні, што не змаглі самастойна вярнуцца дадому і былі ўзятыя на буксір. Страты брытанскіх экіпажаў склалі 32 чалавекі забітымі і 55 параненымі.
Гёкчэада
Гёкчэада (Gökçeada), у мінулым І́мбрас (Ίμβρος, İmroz) — востраў на поўначы Эгейскага мора. Уваходзіць у склад Турцыі. Агульная плошча - 289 км². Насельніцтва (2014 г.) - 8 644 чал.
Геаграфія
Гёкчэада — найбуйнейшы востраў Турцыі. Ён займае плошчу 289 км². Знаходзіцца ў Эгейскім моры ў 17,57 км на паўночны захад ад праліва Дарданэлы, у 25 км на поўдзень ад грэчаскага вострава Самафракія, 21 км на паўночны ўсход ад вострава Лемнас, у 268 км на паўднёвы захад ад Стамбула. Даўжыня з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — 28 км, найбольшая шырыня — 13,64 км.
Востраў Гёкчэада сфарміраваўся ў выніку вулканічнай дзейнасці. 77% яго паверхні займаюць горы. Найвышэйшая гара Дарук дасягае 673 м. Найбольш распаўсюджаныя мінералы — вапнякі і граніты. На ўзбярэжжы захаваліся старажытныя геалагічныя фармацыі. Значную частку берага займаюць пясчаныя пляжы. Востраў знаходзіцца ў зоне сталых землятрусаў.
Клімат мяккі міжземнаморскі. Найбольш спякотны месяц — ліпень, калі сярэдняя тэмпература трымаецца каля +28°C. Сярэдняя тэмпература студзеня дасягае +8°C. Узімку магчымы снегапады. 99 дзён у годзе дажджлівыя.
Прырода
75% паверхні вострава Гёкчэада выкарыстоўваецца для сельскай гаспадаркі. Астатнюю тэрыторыю займаюць прыбярэжныя выдмы, скалы, лугі і лясы. Большасць лясоў месціцца на поўначы. Тут растуць дуб, хвоя, ядловец, масліна, ажына, дзікая груша. Востраў насяляюць 17 відаў сысуноў і 143 віды птушак. У марскіх водах каля вострава, азёрах і лагунах сустракаюцца лешч, стаўрыда, галавень, скумбрыевыя, марскі акунь, карп. На паўночным беразе спыняецца міжземнаморскі цюлень. Для аховы прыроды арганізаваны марскі парк.
Сталкер
«Сталкер» — фантастычны фільм, зняты на кінастудыі « Масфільм» у СССР у 1979 г. па матывах аповесці «Пікнік на ўзбоччы» Аркадзя і Барыса Стругацкіх. Фільм атрымаў спецыяльную прэмію экуменічнага журы, прэміі ІНТЭРФІЛЬМ і ОСІК на XXXIII МКФ у Канах ў 1980 г.
Гёкчэада
Гісторыя
Першая пісьмовая ўзгадка пра Імбрас належыць Гамеру. У класічны перыяд гісторыі Старажытнай Грэцыі, востраў быў каланізаваны афінянамі і, згодна Фукідыду, адыгрываў важную ролю ў Пелапанескіх войнах. У пазнейшы час уваходзіў у склад македонскіх дзяржаў, Старажытнага Рыма і Візантыі. У 767 г. быў разрабаваны славянамі.
У 1456 г. далучаны да Асманскай імперыі. Большую частку насельніцтва складалі праваслаўныя грэкі, якія карысталіся значнымі прывілегіямі ў гандлі і свабодай вераспавядання. У 1912 - 1923 гг. акупаваны Грэцыяй. Згодна Лазанскаму мірнаму дагавору перададзены Турцыі. У выніку грэка-турэцкага абмену насельніцтвам частка мясцовых жыхароў перасялілася ў Грэцыю.
Сталкер
Сюжэт
У Зоне адбываюцца таямнічыя з'явы. Галоўны герой фільма, Сталкер, водзіць людзей у Зону і назад (за што прасядзеў 5 гадоў у турме). Людзі імкнуцца патрапіць у «Пакой», месца ў Зоне, дзе выконваюцца любыя чалавечыя жаданні.
Фільм пачынаецца чорна-белым у хаце ў Сталкера. У яго жонка і дачка інвалід з паралізаванымі нагамі, якую клічуць Малпа. Жонка эмацыйна адгаворвае мужа хадзіць у Зону, просіць не пакідаць яе зноў. Аднак ён усё роўна пакідае дом. Далей Сталкер ідзе ў кафэ, дзе сустракае сваіх новых кліентаў, Прафесара і Пісьменніка (іх імёны не называюцца). Галоўныя героі ідуць у Зону, прабіраючыся скрозь ваенны патруль на пазадарожніку, затым паглыбляюцца ў Зону на мотадрэзіне. Падарожныя рухаюцца марудліва. Камера плаўна варта за імі. Вельмі высокі эфект прысутнасці. Па меры набліжэння да Зоне фільм становіцца каляровым.
Гёкчэада
Гісторыя
Сітуацыя для грэчаскага насельніцтва вострава пагоршылася пасля 1960 г. з-за абвастрэння грэка-турэцкіх праблем вакол Кіпра. У 1964 г. грэчаскія школы на Імбрасе былі зачынены, канфіскоўваліся землі. Пад ціскам палітыкі турэцкіх уладаў, грэкі зноў пачалі пакідаць востраў. У 1970 г. ён афіцыйна пераіменаваны ў Гёкчэада. Турэцкі ўрад распрацаваў праграму прыцягнення перасяленцаў з Анатоліі. З сярэдзіны 1970-х гг. колькасць турэцкага насельніцтва пераважае грэчаскае. У наш час на востраве налічваецца некалькі сотняў этнічных грэкаў, і больш за 10 тысяч грэкаў-імбрасцаў жывуць у Грэцыі і іншых краінах свету.
Інфраструктура
Востраў Гёкчэада складае асобны раён у складзе турэцкай правінцыі Чанакале. Адміністрацыйным цэнтрам з'яўляецца горад Гёкчэада. Востраў злучаны з мацерыком паромнай пераправай. Працуе аэрапорт. Галоўныя галіны эканомікі — турызм і сельская гаспадарка. Гёкчэада славіцца вытворчасцю арганічных прадуктаў.
Сталкер
Сюжэт
Зона поўная анамалій. Сталкер выкарыстоўвае гайкі з прывязанымі кавалачкамі бінта для іх вызначэння. Сталкер патрабуе слухацца яго пры праходжанні. Па меры прасоўвання да Пакоя, Прафесар і Пісьменнік разважаюць аб сваім жыцці і чаго яны хочуць ад Пакоя. Пісьменнік вырашае, што Прафесар ідзе за Нобелеўскай прэміяй, але сам Пісьменнік так і не можа толкам зразумець сваіх жаданняў.
Пераадолеўшы ўсе пасткі, героі дабіраюцца да Пакоя. Аказваецца, што Прафесар пранёс з сабой партатыўную 20 кілатоны атамную бомбу. Ён хоча пазбавіць чалавецтва ад пагрозы ажыццяўлення ў жыццё небяспечных падсвядомых жаданняў. Сталкер спрабуе адабраць бомбу, але ўмешваецца Пісьменнік і ўвесь час адштурхоўвае Сталкера ад Прафесара. У рэшце рэшт Сталкер пераконвае кіраваных, што знішчаць Пакой нельга, бо ў людзей павінна быць месца, дзе яны могуць марыць, і Прафесар абясшкоджвае і выкідвае бомбу. Героі не наважваюцца ўвайсці ў Пакой. Пераначаваўшы, яны сыходзяць назад.
Пасля вяртання становіцца зразумела, што паход у Зону змяніў іх, нягледзячы на недасягнутую мэту.
Сталкер кажа жонцы, што ніхто не верыць у магчымасці Пакоя, і вырашае не вадзіць людзей у Зону.
Здымачная група
Аўтары сцэнарыя: браты Стругацкія; Андрэй Таркоўскі (у тытрах фільма — Зубкоў) Рэжысёр: Андрэй Таркоўскі Аператар: Аляксандр Княжынскі Мастак-пастаноўшчык: Андрэй Таркоўскі Мастак-дэкаратар: Рашыд Сафіулін Кампазітар: Эдуард Арцем'еў Гукарэжысёр: Уладзімір Шарун Мантаж: Людміла Фейгінава Дырэктар фільма: Аляксандра Дзямідава Дырэктар фільма: Вілі Геллер Асістэнт Тарковского: Марыя Чугунова Дублёр замяняе Сталкера: Алег Фёдараў
Лдзаа
Лдзаа (Лӡаа, ლიძავა) — буйнае сяло ў Гаграўскім раёне часткова прызнанай Рэспублікі Абхазія, знаходзіцца на чарнаморскім узбярэжжы паміж горадам Піцунда і мяжой Гудауцкага раёна.
Лдзаа — досыць папулярны курорт, у сяле ёсць добраўпарадкаваны пляж, парк з летнім кінатэатрам пад адкрытым небам і некалькі кафэ. Некаторыя з мясцовых жыхароў здаюць пакоі і дамы турыстам. Большасць адпачывальнікаў прыязджае з Расіі.
Насельніцтва
Нацыянальны склад сяла па перапісе насельніцтва 2011 г.
Красные Звёзды
1993
11 ліпеня 1993 года — дзень заснавання гурта. У тым жа годзе запісаныя альбомы «Трагедия Моей Жизни» і «Всё это Стёб».
1994
Група перайменаваная ў «Красные Звёзды». У гэтым жа годзе запісаныя альбомы «Режим», «Исход», а таксама «Остопизденение».
1996
Альбомы «Смершевы песенки», «Кругозор» і «Эпоха лжепатриотизма».
1998
Абвешчана аб роспуску групы.
2009—2010
У чэрвені 2009 Уладзімір Селіванаў, Яўген Бялоў і Аляксандр Фок абвясцілі аб аднаўленні дзейнасці групы. Пасля ўз'яднання запісаны і выпушчаны альбом «Играй в того, кто играет в тебя, играя того, кто играет тебя». Арцемій Троіцкі напісаў пра яго так: «Калі ўжо яны сябры Летава і фанаты Placebo, скажу так – альбом "Красных Звёзд" мне спадабаўся больш, чым любы альбом "Гражданской обороны" або любы альбом ансамбля Браяна Молка, які наогул у апошні час неяк вельмі садзьмуўся» (Арцемій Троіцкі (Расія): асабісты топ-10 беларускіх альбомаў за 2009 год).
Акрамя таго, упершыню выдадзены на CD альбом 1996 года «Смершевы песенки».
У канцы 2009 — пачатку 2010 года праведзены шэраг канцэртаў у Мінску, Санкт-Пецярбургу, Маскве, Кіеве, Яраслаўлі — як акустычных, так і электрычных ў складзе: Уладзімір Селіванаў — вакал, Яўген Бялоў — гітара, Антон Арлоў («Чатыры») — гітара, Андрэй Баравік («Чатыры») — бас-гітара. Група выдае новы альбом — «Скользящие Сквозь Времена» і рыхтуе да выхаду ў свет другую частку дылогіі «Мир Миллиарда Радуг». Да канца 2010 года да групы далучыўся Дзяніс Юбко (бас-гітара), замяніўшы Андрэя Баравіка.
2011
У групу канчаткова вяртаецца ударнік яе першага складу — Аляксандр Фок. На студыі «Беларусьфільма» па тэхналогіі live records запісваецца альбом «ЖІВОЙ», якому папярэднічае інтэрнэт-сінгл «Плёнки». Выходзіць другая частка дылогіі «Мир Миллиарда Радуг» — альбом «Май в сентябре». Працягваецца канцэртная дзейнасць.
2012
У 2012 годзе быў выпушчаны альбом «Жівой», запісаны на кінастудыі Беларусьфільм. Група выступіла на серыі канцэртаў у Маскве, Санкт-Пецярбургу, Сібіры і на Урале. 13 снежня 2012 года ў эфіры Нашага Радыё адбылася прэзентацыя новага альбома «Свобода 2012», які даступны для бясплатнай запампоўкі.
2014
Некалькі лакальных тураў па РФ, дзесяць буйных канцэртаў у Маскве. Выданне «За пределами понедельников» (Містэрыя гуку, РФ), ратацыі на Нашым Радыё. Тры месяцы ўдзелу ў «Чартова Дюжина» (Наша Радыё) з песняй «Перекрёсток» («За пределами понедельников»). Выдадзеная пласцінка атрымала масу станоўчых рэцэнзій, у тым ліку 4 зоркі ад аўтарытэтнага музычнага выдання, альбом «За пределами понедельников» увайшоў у дзесятку лепшых альбомаў рускага року за 2014 год па версіі партала km.ru.
2015
Публікацыя сінгла «Плнй Пздц» да альбома «Русская Смерть» і аднайменнае відэа. Менавіта з гэтага моманту музыкі аддаюць перавагу больш кароткаму напісанню назвы групы — #КЗ.
На канцэртах 19 чэрвеня ў Маскве і 20 чэрвеня ў Санкт-Пецярбургу было абвешчана, што гурт спыняе сваё існаванне.
Рылейка
Рыле́йка, Дваранінавіцкі канал  — рака ў Кіраўскім раёне Магілёўскай вобласці Беларусі, правы прыток ракі Ала (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 11 км. Плошча вадазбору 90 км². Пачынаецца за 1,2 км у напрамку на паўночны ўсход ад вёскі Гарохава (Бабруйскі раён). Упалае ў Алу за 1,2 км у напрамку на паўднёвы ўсход ад вёскі Старыя Дваранінавічы Кіраўскага раёна. Рэчышча каналізаванае. Рака прымае сцёк з меліярацыйных каналаў.
Шаво Ададжан
Шаво Ададжан (Շավո Օդադջյան; 22 красавіка 1974, Ерэван, Армянская ССР; поўнае імя Шаварш Ададжан) — амерыканскі музыкант армянскага паходжання, басіст амерыканскага рок-гурта System of a Down, а таксама хіп-хоп групы Achozen.
Раннія гады
У юнацкасці Шаво займаўся скейтбордынгам і слухаў панк-рок і хэві-метал; сярод яго любых выканаўцаў значацца Pink Angel, Dead Kennedys, Kiss і Black Sabbath.
Зусім маладым Ададжан пераехаў у Лос-Анджэлес, Каліфорнія, дзе асноўную ролю ў яго выхаванні гуляла яго бабуля, пасля смерці якой (паводле словаў самога Шаво) ён страціў веру, і перастаў маліцца перад сном, як раней. Ён наведваў пачатковую школу імя Алекса Пілібаса ў Лос-Анджэлесе, армянскую прыходскую школу, разам з будучымі калегамі па гурце Даронам Малакянам і Сержам Танкянам, хоць яны не былі знаёмыя падчас навучання з-за розніцы ва ўзросце.
Кар’ера
Працуючы ў банку, Шаво пачаў кіраваць групай SOAD з Малакянам і Танкянам у 1994 годзе пасля таго, як сустрэў іх у гуказапіснай студыі. У 1995 годзе Шаво стаў сталым басістам групы. Пазней яны пераназвалі сябе ў «System of a Down», пасля таго як Дарон Малакян напісаў верш «Victims of The Down».
Ададжан — папулярны дыджэй у Лос-Анджэлесе, ён браў удзел у такіх падзеях, як «Rock/DJ Explosion» 2 сакавіка 2001 года ў The Roxy, Галівуд, і працаваў з Танкянам над SerArt, пабочным праектам спевака, запісаным разам з армянскім музыкантам Арто Тунджбаяджанам. Шаво вядомы пад імем «DJ Tactic». Ён таксама з’яўляецца выканаўчым прадзюсарам гурта Onesidezero.
Кіно
Вызначаючы сябе як «вельмі якая візуалізуе персону», ён быў рэжысёрам многіх кліпаў System of a Down («Aerials», «Toxicity», «Question!», і «Hypnotize») і Taproot, ствараючы сюррэалістычную атмасферу і выкарыстоўваючы інавацыйныя метады кіназдымкі. У 1993 годзе зняўся ў кліпе «Big Gun» групы AC/DC, дзе апынуўся ў натоўпе побач з Арнольдам Шварцэнэгерам.
Сабор Святога Пятра
Сабор Святога Пятра (Basilica di San Pietro; Базіліка Святога Пятра) — каталіцкі сабор, які з'яўляецца самай буйной пабудовай Ватыкана і да апошняга часу лічыўся самай вялікай хрысціянскай царквой у свеце. Агульная вышыня сабора складае 136 м. Ніжні ўзровень — Ватыканскія гроты.
Гісторыя
Калісьці на тым месцы, дзе цяпер стаіць сабор св. Пятра, размяшчаліся сады цырка Нерона (ад яго застаўся абеліск з Геліопаля, які да гэтага дня стаіць на плошчы Св. Пятра). Першая базіліка была пабудавана ў 326 годзе, у праўленне першага хрысціянскага імператара Канстанціна. Алтар сабора быў размешчаны над магілай, якая з другога стагоддзя лічылася пахаваннем св. Пятра, які прыняў у 66 годзе мучаніцкую смерць у цырку Нерона. У другім саборы ў 800 годзе Папа Леў III каранаваў Карла імператарам Захаду.
У XV стагоддзі базіліка, якая існавала ўжо адзінаццаць стагоддзяў, пагражала абрынуцца, і пры Мікалаі V яе пачалі пашыраць і перабудоўваць. Кардынальна вырашыў гэтае пытанне Юлій II, Папа Рымскі, які загадаў пабудаваць на месцы старажытнай базілікі вялізны новы сабор, які павінен быў засланіць як язычніцкія храмы, так і існаваўшыя хрысціянскія цэрквы, спрыяючы тым самым ўмацаванню папскай дзяржавы і распаўсюджванню ўплыву каталіцызму.
Амаль усе вялікія архітэктары Італіі па чарзе ўдзельнічалі ў праектаванні і будаўніцтве сабора св. Пятра. У 1506 годзе быў зацверджаны праект архітэктара Даната Брамантэ, у адпаведнасці з якім пачалі ўзводзіць цэнтрычнае збудаванне ў форме грэчаскага крыжа (з роўнымі бакамі). Пасля смерці Брамантэ будаўніцтва ўзначаліў Рафаэль Санці, які вярнуўся да традыцыйнай формы лацінскага крыжа (з падоўжанай чацвёртым бокам), затым Бальдасарэ Перуцы, які спыніўся на цэнтрычным збудаванні, і Антоніа да Сангала, які выбраў базілікальную форму.
Але на гэтым гісторыя не закончылася. У пачатку XVII ст. па ўказанні Паўла V архітэктар Карла Мадэрна падоўжыў усходнюю галіну крыжа — прыбудаваў да цэнтрычнага будынка трохнефную базілікальную частку, вярнуўшыся такім чынам да формы лацінскага крыжа, і пабудаваў фасад. У выніку купал аказаўся закрыты фасадам, страціў сваё дамінуючае значэнне і ўспрымаецца толькі здалёк, з віа дэла Канчыліяцыёнэ.
Фасад
Вышыня фасада, пабудаванага архітэктарам Мадэрна, 45 м, шырыня — 115 м Атык фасада ўвенчваюць велічэзныя, вышынёй 5,65 м, статуі Хрыста, Іаана Хрысціцеля і адзінаццаці апосталаў (акрамя апостала Пятра). З порціка пяць парталаў вядуць у сабор. Створкі дзвярэй цэнтральнага партала выкананы ў сярэдзіне XV ст. і паходзяць са старой базілікі. Насупраць гэтага партала, над уваходам у порцік, знаходзіцца праслаўленая мазаіка Джота канца XIII ст. «Навічэла». Рэльефы крайняга левага партала — «Брамы смерці» — створаны ў 1949—1964 гг. вялікім скульптарам Джакома Манцу. Вельмі выразна выява Папы Яна XXIII.
Інтэр'ер
Усярэдзіне сабор паражае і гармоніяй прапорцый, і сваімі велізарнымі памерамі, і багаццем афармлення — тут маса статуй, алтароў, надмагілляў, мноства выдатных твораў мастацтва.
Луіш I
Луіш I (D. Luís I; 31 кастрычніка 1838, Лісабон, Партугалія — 19 кастрычніка 1889, Кашкайш, Партугалія) — кароль Партугаліі з 11 лістапада 1861. Сын Марыі II і Фернанду II. Належаў да дому Саксен-Кобург-Гота, афіцыйна лічачыся прадстаўніком дынастыі Браганса.
Луіш I уступіў на трон пасля смерці свайго брата Педру V. Валадаранне Луіша было адзначана правядзеннем шэрагу ліберальных рэформ унутры краіны і адменай рабства ў калоніях. Партугалія пры ім зрабіла прыкметныя поспехі ў эканамічным развіцці. Таксама былі пашыраны каланіяльныя ўладанні ў Афрыцы.
Вэрбова (Білацэркаўскі раён)
Вэрбова (Вербо́ва) — вёска ў Білацэркаўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Узынскай гарадской абшчыны.
Луіш I
Луіш быў адукаваным чалавекам і пісаў вершы на роднай мове, але не меў ніякіх іншых талентаў, якія дазвалялі б праславіцца на палітычнай ніве, дзе ён апынуўся пасля смерці яго двух старэйшых братоў, Педру V і Фернанду.
Палітыка
Ва ўнутранай палітыцы кіраванне Луіша I было адзначана неарыгінальнай і неэфектыўнай зменай пераходных урадаў, сфарміраваных у розны час ліберальна настроенымі прагрэсістамі і — кансерватыўна — рэгенератарамі, якім кароль спрыяў. На гады кіравання Луіша прыйшоўся адзін з перыядаў унутранай стагнацыі ў Партугаліі, калі каралеўства ў найбольшай ступені адставала ад іншых заходнееўрапейскіх дзяржаў Еўропы ў палітычнай, эканамічнай, тэхналагічнай сферах.
Каланіяльная палітыка ў перыяд кіравання Луіша была адзначана замацаваннем за Партугаліяй заліва Дэлагоа ў 1875 годзе, а таксама стратай Партугаліяй сухапутнай мяжы паміж Анголай і Мазамбікам у сувязі з пачаткам актыўнай дзейнасці бельгійцаў у Конга.
Сям’я
У 1862 годзе ажаніўся з Марыя-Піяй (1847—1911) — дачкой італьянскага караля Віктара Эмануіла II. Ад гэтага шлюбу нарадзіліся:
Памяць
У гонар караля названы мост Понтэ-дэ-Дон-Луіш праз раку Дору ў Партугаліі. Злучае гарады Порту і Віла-Нова-ды-Гая.
Цай Цзікунь
Цай Цзікунь (25 верасня 1912 — 21 сакавіка 2004) — тайваньскі дырыжор, кампазітар і музычны педагог.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сям’і з тайваньскага горада Чжанхуа, якая дала некалькі пакаленняў вучоных і адміністратараў, але ў канцы 1890-х гг., у сувязі з акупацыяй Тайваня Японіяй, перабралася ў кантынентальны Кітай і абгрунтавалася на землях Цюаньчжоускай управы. Скончыў Цзімэйскі ўніверсітэт ў Сямыне (1932), некаторы час кіраваў там жа ваенным аркестрам. Затым вучыўся ў Такійскай школе музыкі, вывучаючы кампазіцыю ў Масаа Акі і дырыжыраванне ў ; прыватным чынам браў урокі таксама ў дырыжора, які працаваў у Японіі. У 1936 годзе з сачыненнем для аркестра «Агні рыбацкіх лодак на рацэ Сюньцзян» выйграў у Токіа кампазітарскі конкурс, апярэдзіўшы многіх больш знакамітых удзельнікаў. У японскі перыяд эпізадычна выступаў як дырыжор з.
Вярнуўшыся ў Кітай у 1937 годзе, прыняў удзел у кітайска-японскай вайне як дырыжор ваеннага аркестра, напісаў шэраг песень патрыятычнага зместу. У 1940 годзе арганізаваў і ўзначаліў музычнае вучылішча правінцыі Фуцзянь. У тым жа годзе ажаніўся са спявачкай Е Бааі (1915—1974).
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны губернатар правінцыі Фуцзянь Чэнь І заняў важныя адміністрацыйныя пасады на Тайвані, ён запрасіў Цай Цзікуня з сабой, прысвоіўшы яму званне генерал-маёра і даручыўшы стварэнне першага на Тайвані сімфанічнага аркестра; 1 снежня 1945 года пад кіраўніцтвам Цай Цзікуня быў заснаваны сімфанічны аркестр Тайваньскага гарнізоннага камандавання (цяпер Нацыянальны Тайваньскі сімфанічны аркестр). У склад калектыву ўваходзілі, акрамя ўласна аркестра, духавы аркестр і хор, у агульнай складанасці каля 200 музыкаў. Акрамя кіраўніцтва аркестрам Цай Цзікунь выкладаў у новаствораным аддзяленні музыкі настаўніцкага інстытута правінцыі Тайвань (цяпер Нацыянальны тайваньскі нармальны ўніверсітэт), а таксама заснаваў музычны часопіс, які выходзіў шэсць разоў на год.
З 1949 года шмат гадоў жыў і працаваў на Філіпінах як дыпламат. Выступаў як дырыжор з Манільскім канцэртным аркестрам.
Сон-трава (альбом)
«Сон-трава» — чацвёрты альбом этна-трыа Троіца, які выйшаў у 2008 годзе на лэйбле West Records.
Падарэссе
Падарэ́ссе (, Подоресье) — аграгарадок у Старадарожскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Дражнаўскага сельсавета.
Геаграфія
Аграгарадок знаходзіцца на рацэ Арэса.
IC 1424
IC 1424 — галактыка тыпу * (зорка) у сузор’і Пегас.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Смолле
Смо́лле (, Смолье) — вёска ў Барысаўскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Глівінскага сельсавета.
Да 28 мая 2013 года вёска ўваходзіла ў склад Забашавіцкага сельсавета.
Парыцкі раён
Па́рыцкі раё́н — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў БССР у 1924 — 1961 гадах. Цэнтр — гарадскі пасёлак Парычы (да 1960 года), гарадскі пасёлак Шацілкі (у 1960—1961 гадах).
Гісторыя
Раён утвораны 17 ліпеня 1924 года ў складзе Бабруйскай акругі БССР. Цэнтр — мястэчка Парычы. 20 жніўня 1924 года падзелены на 14 сельсаветаў: Дабравольшчынскі, Дуброўскі, Каралёва-Слабадскі, Коўчыцкі, Любанскі, Парыцкі, Ракшынскі, Раманішчаўскі (Раманішчанскі), Сцяпскі, Чыркавіцкі, Чэрнінскі, Шацілкаўскі, Шчадрынскі, Якімава-Слабадскі. 21 жніўня 1925 года ўтвораны Гарохавішчанскі (Гарохавіцкі) і Пратасаўскі сельсаветы. 24 верасня 1926 года Шчадрынскі сельсавет рэарганізаваны ў нацыянальны яўрэйскі сельсавет, замест Парыцкага сельсавета ўтвораны Казлоўскі сельсавет. У 1928 годзе скасаваны Якімава-Слабадскі сельсавет. Пасля скасавання акруговага падзелу 26 ліпеня 1930 года раён у прамым падпарадкаванні БССР. 8 ліпеня 1931 года да раёна далучаны Валосавіцкі, Кабыльшчынскі, Ламавіцкі, Людвінаўскі сельсаветы скасаванага Азарыцкага раёна, 25 ліпеня 1931 года — Давыдаўскі нацыянальны яўрэйскі сельсавет былога Азарыцкага раёна. 5 снежня 1931 года ўтвораны Малінаўскі нацыянальны польскі сельсавет. 3 лістапада 1934 года Давыдаўскі нацыянальны яўрэйскі сельсавет рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. 12 лютага 1935 года Валосавіцкі, Давыдаўскі, Кабыльшчынскі, Ламавіцкі, Людзвінаўскі сельсаветы перададзены новаўтворанаму Даманавіцкаму раёну. 5 красавіка 1935 года да раёна далучаны Баравікоўскі сельсавет Рэчыцкага раёна. 15 ліпеня 1935 года вёска Шчадрын аднесена да катэгорыі мястэчак. 14 мая 1936 года скасаваны Малінаўскі нацыянальны польскі сельсавет. У 1937 годзе Шчадрынскі нацыянальны яўрэйскі сельсавет рэарганізаваны ў беларускі сельсавет. З 20 лютага 1938 года раён у складзе Палескай вобласці. 27 верасня 1938 года Парычы атрымалі статус гарадскога пасёлка, статус Шчадрына паніжаны да вёскі. 5 сакавіка 1939 года Шчадрынскі сельсавет разбуйнены на Шчадрынскі і Кіцінскі сельсаветы. 28 чэрвеня 1939 года з Парыцкага раёна ў склад новаўтворанага Акцябрскага раёна перададзены Гарохавішчанскі (Гарохавіцкі), Любанскі, Пратасаўскі і Раманішчаўскі (Раманішчанскі) сельсаветы. З 20 верасня 1944 года раён у складзе Бабруйскай вобласці, з 8 студзеня 1954 года — у складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года скасаваны Дабравольшчынскі, Дуброўскі, Каралёваслабадскі, Кіцінскі, Коўчыцкі, Ракшынскі, Сцяпскі сельсаветы, утвораны Дворышчанскі і Краснаўскі сельсаветы. 30 снежня 1956 года вёска Шацілкі атрымала статус гарадскога пасёлка. 20 студзеня 1960 года да раёна далучаны Асташкавіцкі, Давыдаўскі, Палескі сельсаветы і рабочы пасёлак Сасновы Бор скасаванага Даманавіцкага раёна. 10 сакавіка 1960 года скасаваны Шацілкаўскі сельсавет. 9 чэрвеня 1960 года цэнтр раёна перанесены ў гарадскі пасёлак Шацілкі. 29 ліпеня 1961 года пасёлак Шацілкі перайменаваны ў горад Светлагорск, а Парыцкі раён — у Светлагорскі раён.
Набег на Ярмут
Набе́г на Я́рмут (Raid on Yarmouth) — марская аперацыя, праведзеная Флотам адкрытага мора ў Паўночным моры 3 лістапада 1914 года з мэтай атакі брытанскага ўзбярэжжа і пастаноўкі паблізу яго міннай загароджы.
Максімільен Люс
Максімільен Люс (Maximilien Luce,,  — , там жа) — французскі мастак-неаімпрэсіяніст.
Пётр Пятровіч Качура
Пётр Качура  — беларускі футбаліст (нападнік) і трэнер. Выступаў за нацыянальную зборную Беларусі (1994—2002).
Максімільен Люс
Біяграфія і творчасць
Максімільен Люс вучыўся на афартыста, пазней вучыўся ў майстэрні Вольнай парыжскай школы мастакоў Académie Suisse і ў Эжэна Фромана. Па палітычных поглядах — анархіст. Разам з Люсьенам Пісаро, сынам мастака Каміля Пісаро ён заснаваў у Ланьі мастацкую групу Groupe de Lagny, паставіўшы сваёй задачай развіццё тэорыі колеру Жоржа Сёра і яго тэхнікі падзелу колеру. Люс таксама высока цаніў творчасць Каміля Каро. Акрамя пейзажаў, у яго творчасці з 1887 года з'яўляюцца партрэты.