cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Касцёл Святога Юзафа Абручніка і кляштар дамініканцаў (Орша)
Архітэктура
Трохнефавая 2-вежавая (вежы разабраны ў 1870) базіліка. Фасад быў падзелены на 3 часткі, размежаваныя глыбокімі прамавугольнымі нішамі з лучковымі аконнымі праёмамі. Фасад завершаны прамавугольным 2-ярусным атыкам, раней меў трохвугольны франтон, які пераходзіў да плоскасці фасада бакавымі акруглымі прасценкамі. У цэнтры атыка авальная люкарна. Першапачаткова пластыку фасада ўзбагачалі вуглавыя калоны, пілястры, тонка прафіляваныя карнізныя паясы, дэкаратыўныя вазы. У інтэр'еры храма меліся партрэты фундатара кляштара Друцкага-Сакалінскага і яго жонкі.
Помнік Францыску Скарыну (Прага)
У вобразе Ф. Скарыны спалучаюцца яго характарыстыкі і як канкрэтнага чалавека, і як сімвала беларускай культуры. У адной руцэ — пяро, у другой — пражская Біблія, разгорнутая на тытульным лісце. Постаць урачыстая і адначасова спакойная, у напружаным позірку спалучыліся інтэлектуальнасць вучонага-асветніка і цвёрдасць, перакананасць грамадскага дзеяча і патрыёта. Дэмакратычнасць і чалавечнасць вобраза прачытваецца ў жывых рысах твару, падкрэслены нізкім для такога помніка (вышыня скульптуры 2,3 м) пастаментам, натуральнасцю позы і характарам лепкі — абагульненасцю і выразнасцю прапрацоўкі дэталяў. Дастаткова камерныя памеры помніка адпавядаюць характару архітэктурнага асяроддзя.
Перапіс насельніцтва Беларусі (2019)
Перапіс насельніцтва Беларусі 2019 года — трэці агульнадзяржаўны перапіс насельніцтва ў незалежнай Беларусі, які адбыўся з 4 па 30 кастрычніка 2019 года. Напярэдадні Беларускі статыстычны камітэт распачаў высылаць на мабільныя тэлефоны грамадзянаў SMS-паведамленні пра тэрміны перапісу. Перапісны ліст складаецца з 49 пытанняў. Нацыянальнымі актывістамі распачата акцыя па прапагандзе сярод насельніцтва краіны беларускай мовы ў пытаннях 12 і 13 перапіснога ліста, як сродка ўплыву на далейшую палітыку дзяржавы.
Правядзенне
Прыняць удзел у перапісе ўпершыню стала магчыма наступнымі спосабамі:
Праграма перапісу
Пералік пытанняў, па якіх адбываецца збор персанальных звестак у дачыненні грамадзянаў Беларусі, зацверджаны Саветам Міністраў Рэспублікі Беларусь :
У дачыненні асоб, якія часова пражываюць у Беларусі
У дачыненні асоб, якія часова пражываюць у Рэспубліцы Беларусь, праграма была іншай:
Вынікі
20 лютага 2020 года Нацыянальны статыстычны камітэт расказаў пра першыя вынікі перапісу насельніцтва 2019 года. Як паказваюць лічбы, у краіне жыве чалавек, больш жанчын (53,8%). У сталіцы жыве чалавек. У Брэсцкай вобласці жыве больш за чалавек, у Віцебскай — больш за, у Гомельскай — больш за , у Гродзенскай — больш за , у Магілёўскай — больш за. Больш за ўсё жыхароў зафіксавана ў Мінскай вобласці — больш за.
Расіцавыя
Расіцавыя (Droseráceae) — сямейства двухдольных раслін, якое ўваходзіць у парадак гваздзікакветныя, якое ўключае ў сябе 3 роды існуючых насякомаедных раслін.
Біялагічнае апісанне
Расіцавыя — шматгадовыя карэнішчавыя балотныя або водныя травяністыя расліны, часам паўкусты, якія валодаюць характэрнымі прыстасаваннямі для лоўлі насякомых.
Лісце расіцавых чарговае, простае, суцэльнае, звычайна сабрана ў разеткі і, як правіла, пасаджаны разнастайнымі залозістымі валасінкамі, шчаціністымі вырастамі і адчувальнымі шчацінкамі.
Кветкі актынаморфныя, двухполыя, сабраны ў простыя верхакветныясуквецці.
Плод — каробачка.
Канстытуцыйны крызіс у Перу (2019)
Канстытуцыйны крызіс у Перу (2019) — канфлікт паміж выканаўчай і заканадаўчай галінамі ўлады Перу, які прывёў да роспуску кантраляванага апазіцыяй парламента і фактычнаму двоеўладдзя ў краіне. Кожны з бакоў канфлікту абвінавачваў сваіх апанентаў у парушэнні нацыянальнага заканадаўства.
Нагодай для крызісу паслужыў канфлікт вакол прызначэння аднаго з суддзяў Канстытуцыйнага суда. Прэзідэнт Віскара запатрабаваў ад парламента адмовіцца ад прызначэння на гэтую пасаду спрэчнага кандыдата, пагражаючы ў адваротным выпадку распусціць Кангрэс.
Тым часам кіраўнік урада Перу Сальвадор дэль Солар вынес на галасаванне парламента пытанне аб даверы ўраду, аднак дэпутаты адклалі разгляд гэтага пытання, заняўшыся замест гэтага назначэннямі ў Канстытуцыйны суд. У сувязі з гэтым Прэзідэнт Перу Марцін Віскара 30 верасня 2019 года распусціў Кангрэс Перу і прызначыў новага старшыню ўрада. Ім стаў былы міністр юстыцыі Вісэнтэ Себайос.
У сваю чаргу, распушчаны прэзідэнтам парламент прызнаў Марціна Віскару часова недзеяздольным і адхіліў яго ад улады, прызначыўшы часова выконваючым абавязкі прэзідэнта віцэ-прэзідэнта, былога старшыні Савета міністраў Мерседэс Араас.
Канфлікт паміж прэзідэнтам і заканадаўчай уладай Перу прывёў да шматтысячным маніфестацыі ў падтрымку прэзідэнта Марціна Віскары, якія прайшлі ў многіх гарадах краіна. Паводле звестак інфармацыйнага агенцтва Andina, камандаванне ўзброеных сіл і кіраўніцтва паліцыі Перу заявілі, што працягнуць падпарадкоўвацца Віскары.
1 кастрычніка Араас абвясціла аб сваёй адстаўцы, а Віскара выдаў указ аб датэрміновых парламенцкіх выбарах на 26 студзеня 2020 года.
Перадгісторыя
Прэзідэнцкая і заканадаўчая галіны ўлады Перу знаходзіліся ў канфлікце з пачатку тэрміну паўнамоцтваў былога прэзідэнта Педра Пабла Кучынскі, які атрымаў ў 2016 годзе перамогу над лідарам партыі «Народная сіла» (Fuerza Popular) Кейка Фухіморы, дачкой былога прэзідэнта Перу Альберта Фухіморы, які адбывае 25-гадовы тэрмін па абвінавачванні ў карупцыі і іншых цяжкіх злачынствах. 15 верасня 2017 года Кангрэс прагаласаваў за недавер прэм’ер-міністру і кабінету, што прывяло да поўнай змены ўрада і прызначэнні новага прэм’ер-міністра.
Кучынскі пакінуў свой пост у сакавіку 2018 гады пасля скандалу, звязанага з купляй галасоў выбаршчыкаў. Яго змяніў першы віцэ-прэзідэнт Марцін Віскара.
Віскара зрабіў сваім галоўным прыярытэтам барацьбу з карупцыяй. Ён прапанаваў правесці канстытуцыйны рэферэндум з мэтай увядзення забароны на прыватнае фінансаванне палітычных кампаній, забароны на перавыбранне дэпутатаў і фарміравання другой палаты ў парламенце.
Тым часам у кастрычніку 2018 года па абвінавачванні ў адмыванні грошай і карупцыі, звязанай са скандалам вакол кангламерату Odebrecht, была арыштаваная сама Кейка Фухіморы. Яе прыхільнікі займалі большасць месцаў у Кангрэсе Перу і знаходзіліся ў апазіцыі да Віскары. Пасля арышту Фухіморы ў Кангрэс быў унесены законапраект, які меў мэтай перашкодзіць ажыццяўленню ў жыццё прапаноў Віскары аб двухпалатным парламенце і забароне на перавыбранне дэпутатаў. У канчатковым выніку перуанцы на рэферэндуме ў снежня 2018 года адобрылі прапановы Віскары.
Закон аб недаверы
Па Канстытуцыі Перу выканаўчая ўлада можа распусціць Кангрэс пасля паўторнага галасавання аб недаверы. Першае галасаванне аб недаверы прайшло ў верасні 2017 года. 29 мая 2019 года Віскара ініцыяваў канстытуцыйны працэс, у выніку якога Кангрэс мог быць распушчаны, калі б ён адхіліў прапановы прэзідэнта, накіраваныя супраць карупцыі.
27 верасня 2019 года прэзідэнт прапанаваў Кангрэсу правесці галасаванне аб недаверы. Віскара і Міжамерыканская камісія па правах чалавека раскрытыкавалі Кангрэс за тое, што парламентарыі заблакавалі прапанову аб правядзенні ўсеагульных выбараў, замест гэтага заняўшыся сцвярджэннем кандыдатур у Канстытуцыйны суд Перу без глыбокага абмеркавання асобы кандыдатаў. Віскара імкнуўся рэфармаваць працэс вылучэння кандыдатур у Канстытуцыйны суд, і пытанне аб адабрэнні або неадабрэнні яго прапановы ў Кангрэсе магло разглядацца як «выраз даверу да яго адміністрацыі».
Прызначэнне ў Канстытуцыйны суд
Ёсць здагадкі, што многія з кандыдатаў у Канстытуцыйны суд, прызначаных Кангрэсам, датычныя да карупцыі. Віскара прапанаваў змяніць працэдуру выбару суддзяў Канстытуцыйнага суда на больш «празрыстую». 30 верасня Кангрэс, ігнаруючы гэтую прапановы, прызначыў членам Канстытуцыйнага суда Перу стрыечнага брата Пэдра Алахеі, прэзідэнта Кангрэса, якому, хутчэй за ўсё, трэба было б вырашаць спрэчкі паміж Кангрэсам і прэзідэнтам.
Роспуск Кангрэса
Віскара заявіў, што ўхваленне Кангрэсам кандыдатур суддзяў Канстытуцыйнага суда насуперак яго прапановах  уяўляе сабой другі акт недаверу яго ўраду, што дае яму права распусціць Кангрэс, што ён і зрабіў вечарам 30 верасня, прызначыўшы датэрміновыя парламенцкія выбары на 26 студзеня 2020 года. Выступіўшы пасля гэтага з тэлезваротам да народу, прэзідэнт заявіў, што жадае рэфармаваць працэс намінацыі суддзяў, аднак з парламентам, паводле яго слоў, дамовіцца немагчыма.
Спроба зрушэння прэзідэнта
Уначы 30 верасня перуанца сабраліся перад Заканадаўчым палацам Перу, каб выказаць пратэст супраць дзеянняў Кангрэсу і запатрабаваць зрушэння заканадаўцаў, у той час як кіраўнікі ўзброеных сіл Перу сустрэліся з Віскарай, абвясціўшы, што працягваюць прызнаваць яго прэзідэнтам Перу і кіраўніком узброеных сіл.
Адстаўка Араас
Вечарам 1 кастрычніка Мерсэдэс Араас падала ў адстаўку і заклікала да правядзення парламенцкіх выбараў.
Указ аб правядзенні парламенцкіх выбараў
У названы дзень былі праведзены парламенцкія выбары, на якіх перамагла права-цэнтрысцкая партыя «Народнае дзеянне».
Грамадскае меркаванне
Крысціна Армарыя з Асашыэйтэд Прэс пісала: «Роспуск Кангрэса ўкінуў Перу ў самы глыбокі канстытуцыйны крызіс за амаль тры дзесяцігоддзі, і гэта таксама можа стаць пачаткам апошняй змрочнай кіраўніка для самай вядомай палітычнай дынастыі краіны. Калі ў 1992 годзе заканадаўчы орган быў у апошні раз распушчаны, у прэзідэнцкім палацы знаходзіўся аўтарытарны лідар Альберта Фухіморы, што дыктаваў свае ўмовы. 27 гадамі пазней мы бачым, як з Кангрэсу выганяюць партыю, якую ўзначальвае яго любімая старэйшая дачка». Апытанні грамадзкай думкі, праведзеныя Інстытутам перуанскіх даследаванняў (IEP), паказалі, што 84% рэспандэнтаў ўхвалілі рашэнне Віскары аб роспуску Кангрэса. Аналагічнае апытанне, праведзены перуанскіх CPI, паказаў, што роспуск Кангрэса падтрымлівалі 89,5% рэспандэнтаў.
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Смальяны)
Касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі і кляштар дамініканцаў — помнік архітэктуры позняга барока, знаходзіцца ў цэнтры вёскі Смальяны (Аршанскі раён, Віцебская вобласць).
Гісторыя
Дамініканскі кляштар пры касцёле ў Смальянах быў заснаваны 20 сакавіка 1680 г. на сродкі ўладальніка мястэчка князя Гераніма Сангушкі. Комплекс кляштарных пабудоў першапачаткова быў драўляны.
Пасля смерці ў 1729 г. сваёй жонкі Марыі Ганны Любамірскай князь Павел Кароль Сангушка пабудаваў у Смальянах для ксяндзоў-дамініканцаў новы драўляны касцёл, а ў 1734 г. — драўляны кляштар.
Мураваны касцёл быў узведзены ў 1786 г. коштам князя Гераніма Сангушкі, сына Паўла Караля. Мураваны кляштар пачаў узводзіцца адначасова з касцёлам, аднак будаўніцтва яго было скончана толькі на пачатку XIX ст.
Да 1832 г. у кляштарным будынку жылі манахі-дамініканцы, тут жа размяшчалася і невялікая парафіяльная школа. У 1832 г. кляштар быў ліквідаваны. Касцёл быў пераўтвораны ў парафіяльны, у кляштарным будынку размясцілася плябанія. У 1837 г. у ёй быў зроблены новы гонтавы дах. У жніўні 1853 г. у Смальянах здарыўся пажар, у якім пашкоджаны кляштарныя пабудовы. На плябаніі агнём быў знішчаны дах, адноўлены ў 1854 г.
К канцу XIX ст. будынкі былога кляштара прыйшлі ў заняпад. У 1898 г. на прыватныя ахвяраванні пабудовы плябаніі былі капітальна адрамантаваны. У наступным годзе пад кіраўніцтвам архітэктара ўмацавалі падмуркі касцёла і ўпрыгожылі яго інтэр'еры. У 1903 г. на двары плябаніі былі пабудаваны новыя вазоўня і лядоўня.
У 1920-я гг. касцёл у Смальянах быў закрыты, у памяшканнях былога кляштара размяшчалася польская школа. У 1930-я гг. кляштарны будынак перададзены машынна-трактарнай станцыі і да 1989 г. выкарыстоўваўся ў гаспадарчых мэтах, што прывяло да фактычнага яго знішчэння. Цяпер у занядбаным стане.
Архітэктура
Трохнефавая 2-вежавая базіліка з трансептам і паўкруглай апсідай з бакавымі сакрысціямі. Двух'ярусная 3-восевая кампазіцыя галоўнага фасада падкрэслена пілястрамі, якія разбіваюць яго на 3 злёгку ўвагнутыя паверхні. Двух'ярусныя бакавыя вежы аб'ядноўваюцца на ўзроўні карнізнай цягі фігурным франтонам. Трансепт вылучаны толькі на ўзроўні 2-га яруса, у 1-м ярусе ён выкананы ў адным аб'ёме з бакавымі капэламі, якія пераходзяць у 1-ярусныя сакрысціі. Крылы трансепта таксама завершаны фігурнымі франтонамі. Унутры цэнтральны неф перакрыты цыліндрычнымі скляпеннямі на распалубках, абапёртымі на пілоны складанага сячэння. Дэкаратыўнае афармленне інтэр'ера і алтароў не захаваліся.
Мураваны аднапавярховы кляштарны будынак калідорнага тыпу размешчаны паралельна паўночнаму фасаду касцёла. Калідор перакрыты цыліндрычным скляпеннем, абапал яго келлі і гаспадарчыя памяшканні.
Harmonia axyridis
Harmonia axyridis — від азіяцкіх божых каровак, які распаўсюдзіўся таксама ў Еўропе і Паўночнай Амерыцы.
Апісанне
Афарбоўка пярэднеспінкі і надкрылаў вельмі варыятыўная, панцыр можа быць жоўты або чорны з плямкамі рознага колеру колькасцю ад 2 да 19.
Пашырэнне
У наш час належыць да небяспечных інвазійных арганізмаў Еўропы, што звязана з надзвычай высокай хуткасцю яе рассялення і істотным уплывам на структуру згуртаванняў абарыгенных відаў насякомых. Фарміраванне стабільных папуляцый адбылося ва Украіне. На тэрыторыі Беларусі Harmonia axyridis лакальна рэгістравалася на захадзе Беларускага Палесся, а таксама ў Панямонні з 2013–2014 гадоў.
Асаблівасці біялогіі
Вельмі пражэрлівая. Самка адкладае яйцы на раслінах недалёка ад калоній тлей, так яна забяспечвае патомства запасам ежы. Праз 1-2 тыдні з яец выходзяць лічынкі. Лічынкавая стадыя працягваецца звычайна 5-6 тыдняў. Затым лічынка акукліваецца. Прыкладна цераз тыдзень з кукалкі з'яўляецца дарослая асобіна.
Ідолта (аграгарадок)
Геаграфія
Паселішча знаходзіцца за 15 кіламетраў на паўночны захад ад Мёраў, за 205 кіламетраў ад Віцебска. Уваходзіць у склад Павяцкага сельсавета. Цягнецца ўздоўж заходняга берага возера Ідолта.
Гісторыя
Да 27 сакавіка 1959 года Ідолта знаходзілася ў складзе Павяцкага сельсавета, да 18 сакавіка 1963 года — у адміністрацыйным падпарадкаванні Друйскага пассавета.
Віцебскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву
Віцебскае дзяржаўнае вучылішча алімпійскага рэзерву — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова для падрыхтоўкі трэнераў-выкладчыкаў па розных відах спорту. Створана ў 1989 годзе ў Віцебску на базе школы-інтэрната спартыўнага профілю.
Прымае асоб з 7-га класа агульнаадукацыйнай школы. Пасля заканчэння курса сярэдняй школы на падставе конкурсных экзаменаў і спартыўных вынікаў асобныя вучні залічваюцца на 1-ы курс вучылішча. Тэрмін навучання па спецыяльнасці «трэнер-выкладчык» 2 гады.
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Ідолта)
Касцёл Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Дзевы Марыі — каталіцкі храм у вёсцы Ідолта Мёрскага раёна, Віцебская вобласць. Пабудаваны ў з белай цэглы ў стылі мадэрн.
Гісторыя
Касцёл пабудавалі ў Ідолце ў першай палове XX стагоддзя, аднак абраз святога Ісідара і 14 стацый Крыжовага шляху адносяцца да сярэдзіны XIX стагоддзя.
Архітэктура
Уяўляе сабой прамавугольны ў плане аб’ём з паўкруглай апсідай і 2 сакрысціямі. Да галоўнага фасада асіметрычна прыбудавана квадратная ў плане вежа. Да яе прымыкае арачная галерэя. Фасады падзелены на 2 ярусы. У муроўцы ніжняга яруса выкарыстаны камень-валун, верхняга — белая цэгла. Спалучэнне гэтых матэрыялаў надае будынку фактурную і каляровую выразнасць.
Унутраная прастора падзелена на 3 нефы 2 аркадамі, прасветы якіх адпавядаюць паўцыркульным аконным праёмам.
Абраз святога Ісідара і 14 стацый Крыжовага шляху датуюцца сярэдзінай XIX ст.
Баас
Партыя арабскага сацыялістычнага адраджэння (حزب البعث العربي الاشتراكي), коратка называецца Баас (адраджэнне, уваскрашэнне) — палітычная партыя, заснаваная ў Сірыі Мішэлем Афлякам, Салахам ад-Дзін Бітарам і Закі Арсузі ў 1947 годзе. Ідэалогія партыі — баасізм, якая ўяўляе сабой сінтэз арабскага сацыялізму і панарабізму.
Партыя мела ўплыў у многіх арабскіх краінах. У 1963 годзе баасісты змаглі захапіць уладу ў Іраку ў выніку ваеннага перавароту, аднак іх рэжым быў скінуты праз некалькі месяцаў. У тым жа годзе баасісты ўзялі ўладу ў Сірыі ў ходзе рэвалюцыі 8 сакавіка, якая паклала пачатак працягламу праўленню партыі ў гэтай краіне.
Чэрвеньскае благачынне
Чэрвеньскае благачынне, Чэрвеньская благачынная акруга — акруга ў Барысаўскай епархіі Беларускай праваслаўнай царквы. Аб’ядноўвае прыходы Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці.
Благачынныя настаяцелі
Протаіерэй Віктар Карніловіч.
Грэнадзіны (акруга)
Грэнадзіны — адна з шасці акруг (адзінка адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу) дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Тэрыторыя складаецца з астравоў архіпелага Грэнадзіны. Адміністрацыйны цэнтр — Порт-Элізабет (на в. Бекві).
Смальянскі замак
Апісанне
Здзірванелая прамавугольная ў плане пляцоўка замка (100 х 200 м) толькі на 40—60 см узвышаецца над балоцістай поймай. Магчыма, у 17—18 ст. замак быў абкружаны штучным вадаёмам. Гэта пацвярджаецца яго размяшчэннем у балоцістай нізіне і адсутнасцю валоў і асабліва бастыёнаў. Прыкладна ў цэнтры прамавугольніка на невысокім узгорку знаходзяцца руіны (да 20 м вышынёй) пяціграннага вежавага выступу. Яго замкнуты аб'ём ствараецца сцяной 2—3-павярховага корпуса (магчыма, галоўнага будынка замка). 3 вежы быў выхад ва ўнутраны двор замка, абмежаваны трохпавярховымі карпусамі з квадратнымі вежамі па вуглах, высунутымі за лінію сцен, і ўязной брамай.
Муроўка замка па тыпу найбольш блізкая да так званай галандскай. У муроўцы трапляюцца сярэдніх памераў камяні, падчас па некалькі ў рад. Таўшчыня сцен ад 120 да 170 см. Памеры цэглы 8 х 13 х 29 см.
Уцалелыя дэталі вонкавага дэкору — ляпны картуш і абрамленні аконных праёмаў — пераклікаюцца з узорамі дэкору і архітэктуры 1-й палавіны 16 ст. Захаваліся таксама фрагменты інтэр'ера — сляды вітай лесвіцы, якая ішла па ўнутраным перыметры вежы, вялікая колькасць рознага памеру ніш па ўнутранай паверхні той жа вежы, арачны пераход з галоўнага корпуса ў вежу, дэталі камінаў. Замак быў афарбаваны ў белы колер. У пачатку 17 ст. сцены памяшканняў размаляваны фрэскамі. Замак быў адным з буйнейшых палацава-замкавых ансамбляў на тэрыторыі Беларусі ў пачатку 17 ст.
Акваторыя
Варта адрозніваць:
У склад акваторыі порта ўваходзяць водныя падыходы да яго, рэйд і ўнутраная гавань ці басейны, у межах якіх размешчаны прычальныя збудаванні і адбываецца разгрузка і пагрузка суднаў.
Акваторыі портаў служаць:
Грэнадзіны
Грэнадзіны (Grenadines) — астравы ў складзе архіпелага Малыя Антыльскія астравы, размешчаныя паміж астравамі Сент-Вінсент і Грэнада. Усяго налічваецца больш за 600 астравоў, скал і выспаў, якія ўваходзяць у склад дзяржаў Сент-Вінсент і Грэнадзіны і Грэнада. Агульная плошча — 86 км². Насельніцтва — 16100 чал.
Найбуйнейшы в. Карыёка (34 км²). Многія астравы ў атачэнні цудоўных пляжаў, акружаныя каралавымі рыфамі. У прыбярэжных водах вядзецца рыбная лоўля. Галоўная галіна эканомікі — абслугоўванне турыстаў.
Спіс аб’ектаў PGC (2533001—2534000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2533001—2534000)
Ідолта (возера)
Ідо́лта — возера ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, у басейне ракі Вята, за 11 кіламетраў на паўночны захад ад горада Мёры.
Плошча паверхні 0,58 км². Даўжыня 1,7 кіламетраў, найбольшая шырыня 630 метраў, найбольшая глыбіня 13,1 м, даўжыня берагавой лініі 5,4 км. Плошча вадазбору 13,2 км².
Катлавіна возера падпруднага тыпу, выцягнутая з поўначы на поўдзень. Схілы катлавіны вышынёй 15-20 метраў, параслі лесам, на ўсходзе 2-5 метраў, разараныя, пад хмызняком, на захадзе невыразныя. Берагі нізкія, пясчаныя, пад хмызняком, на ўсходзе і паўночным захадзе сплавінныя. Мелкаводдзе да 2 метраў пясчанае, ніжэй глеістае. Возера эўтрофнае, слабапраточнае. Упадаюць 2 ручаі, на поўдні выцякае ручай у раку Вята. Шырыня палосы прыбярэжнай расліннасці 10—100 м.
У возеры водзяцца шчупак, акунь, плотка, лінь, верхаводка.
Каля возера вёскі Ідолта, Мілашова.
Помнік Францыску Скарыну (Калінінград)
Помнік Францыску Скарыну — помнік у Калінінградзе, Расія. Прысвечаны беларускаму першадрукару і асветніку Францыску Скарыну, які працаваў у гэтым горадзе (тады Кёнігсбергу) пры двары прускага герцага Альбрэхта. Устаноўлены ў 2004 годзе на тэрыторыі Балтыйскага федэральнага ўніверсітэта імя Імануіла Канта па ініцыятыве нацыянальнага таварыства «Калінінградскае зямляцтва беларусаў». Аўтарам помніка з’яўляецца скульптар А. Арцімовіч. У помніку Скарыну выкарыстаны амаль жанравы матыў — гуманіст, вандроўнік, які ў час падарожжа прысеў на камень. Аўтар дабіваецца псіхалагічна паглыбленага, па-філасофску напоўненага, ёмістага прачытання вобразу. У адрозненні ад іншых помнікаў, прысвечаных Ф. Скарыну, гэты скульптурны твор не кананічны, дэманструе смелую аўтарскую не традыцыйную трактоўку вобраза
Порт-Элізабет (Сент-Вінсент і Грэнадзіны)
Порт-Элізабет — горад на востраве Бекві, які належыць Сент-Вінсенту і Грэнадзінам. З'яўляецца адміністрацыйны цэнтрам акругі Грэнадзіны. Размешчаны па берагах заліва Адміралці-Бей на ўсходнім узбярэжжы вострава. Характарызуецца развітай турыстычнай індустрыяй.
Смальяны
Смалья́ны (, Смольяны) — аграгарадок у Аршанскім раёне Віцебскай вобласці Беларусі, на рацэ Дзярноўцы. Адміністрацыйны цэнтр Смальянскага сельсавета.
Знаходзяцца за 20 км на паўночны захад ад Оршы, за 6 км ад чыгуначнай станцыі Смальяны, за 200 м на поўдзень ад аўтамабільнай дарогі (Орша — Лепель). Насельніцтва на 2009 год — 593 чалавекі.
Назва
На думку краязнаўца А. Шынкевіча, тапонім «Смальяны» ўтварыўся ад слова «смала», якую тут некалі гналі ў мясцовых смалакурнях. Тым часам гісторык А. Мяцельскі лічыць, што назва паселішча мае сувязь з яго размяшчэннем на мяжы Полацкага і Смаленскага княстваў.
Гісторыя
Смальяны — даўняе мястэчка гістарычнай Аршаншчыны, да нашага часу тут захаваліся руіны замка князёў Сангушкаў Белы Ковель.
Першы пісьмовы ўспамін пра Смальяны як маёнтак у Аршанскім намесніцтве, уладанне князя С. Бельскага, датуецца 1484 годам. У выніку адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы (1565—1566) мястэчка ўвайшла ў склад Аршанскага павета Віцебскага ваяводства.
У розныя часы Смальяны знаходзіліся ў валоданні князеў, Астрожскіх, Сангушкаў і іншых. Да 1626 года князь С. Сангушка-Ковельскі збудаваў тут мураваны замак, які пацярпеў ад ваенных дзеянняў у часе Трынаццігадовай і Вялікай Паўночнай войнаў. Аднак сапраўдны заняпад замка пачаўся ў канцы XVIII стагоддзя, а ў сярэдзіне XIX стагоддзя пасля Паўстання 1830—1831 гадоў новы гаспадар паселішча калежскі асэсар Васіль Сямёнаў прадаў збудаванне на цэглу.
Статус мястэчка Смальяны мелі з 1678 года. У 1680 годзе тут збудавалі мураваны касцёл Найсвяцейшай Дзевы Марыі ордэна дамініканцаў, а ў 1742 годзе — драўляную ратушу і важніцу.
У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) Смальяны апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, дзе зрабіліся цэнтрам воласці Аршанскага павета. У 1792 годзе тут збудавалі драўляную Спаса-Праабражэнскую, а ў 1864 годзе — мураваную Аляксееўскую цэрквы.
У Вайну 1812 года 13—14 лістапада пад Смальянамі адбылася паміж расійскімі і французскімі войскамі. У 1877 годзе мястэчка наведаў мастак Н. Орда, які замаляваў магілу Тамаша Зана.
На 1880 год у Смальянах было 252 будынкі, 55 крамаў, 4 царквы, касцёл, 4 малітоўныя дамы, сінагога. У 1900 годзе адкрылася сельскагаспадарчая школа. У пачатку XX стагоддзя існавалі гарбарны і цагельны заводы, бальніца, аптэка, народная чытальня, пошта, вадасховішча з дамбай і шлюзамі, дзе гадавалі карпаў.
У 1895—1914 дзейнічала Смальянская спіртаачышчальная фабрыка. Мела паравыя машыны. У 1895 выдаткавана 31 тыс. пудоў жыта, 46 тыс. пудоў ячменю, 11 293 тыс. пудоў бульбы. У 1913 працавала 55 рабочых, выраблена 3 млн градусаў спірту.
У час Вялікай Айчыннай вайны ў Смальянах існавала, вязні якога былі растраляныя 5 кастрычніка 1942 года. Загінула 560—610 яўрэеў (паводле іншых звестак — 800 ). Выратаваўся толькі Каган Навум, які пасля ўступіў у партызанскі атрад.
Станам на 1999 тут было 537 гаспадарак. У наш час у Смальянах дзейнічае толькі драўляная праваслаўная Спаса-Праабражэнская царква 2-й паловы XVIII стагоддзя.
У 2011 годзе ў склад аграгарадка ўвайшла вёска Агранамічная.
Свята-Мікалаеўская царква (Чэрвень)
Свята-Мікалаеўская царква — мураваны праваслаўны храм у горадзе Чэрвені Мінскай вобласці.
Гісторыя
Будаўніцтва храма пачалося ў 1993 годзе па багаслаўленні Высокаправялебнейшага Мітрапаліта Філарэта. Асноўныя будаўнічыя працы былі скончаны ў 2003 годзе. 28 снежня 2003 года адбылося асвячэнне храма Высокаправялебнейшым Мітрапалітам Філарэтам Патрыяршым Экзархам усяе Беларусі.
Архітэктура
Знаходзіцца на вуліцы Мякоўскага, 2. Вырашана 4-часткавай падоўжна-восевай кампазіцыяй: прытвор-званіца, кароткая трапезная, кубападобная малітоўная зала, паўкруглая апсіда з бакавымі рызніцамі. У сілуэце пануюць 5-купалле 2-яруснай малітоўнай залы і шацёр над 8-гранным ярусам званіцы, макаўка над канічным дахам апсіды. Фасады расчлянёны арачнымі аконнымі праёмамі, крапаваны лапаткамі. Уваход вырашаны 2-слуповым арачным рундуком пад 2-схільным пакрыццём.
Віцебскі школьны тэатр
Віцебскі школьны тэатр — тэатр, існаваў у 1671—1766 гг. у Віцебску пры езуіцкім калегіуме. Вядома пра выкананне ў канцы 17 ст. пасійнай лацінскай драмы «Два браты, святыя Канцый і Канцыян» (1693 г., з алегарычна-міфалагічным балетам, хорам і інтэрлюдыямі) і польскай драмы «Містычнае прычасце вяселля Генсерыка і Трызімунда» (з польска-беларускімі інтэрмедыямі, змешчаны ў т. зв. «Аршанскім кодэксе»).
У 18 ст. ставіліся: панегірычная драма «Каштоўны камень у дзюбе крумкача Гасеўскіх, які ўпрыгожвае дзедаў пярсцёнак Корвінаў» (1737 г.), прысвечаная гербу віцебскіх магнатаў і 50-годдзю існавання калегіума, польскія трагедыі «Ар-таксар» Я.Кушаля  (1765)  і  «Сеннахерыб»
Міхельсон
Міхельсон — прозвішча.
Карыёка
Карыёка, або Карыяку (Carriacou) — востраў у складзе архіпелага Грэнадзіны (Малыя Антыльскія астравы), размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Карыбскага мора, на паўночны ўсход ад Грэнады. Уваходзіць у склад дзяржавы Грэнада.
Першы па велічыні востраў з Грэнадзінаў. Плошча 34 км², на востраве пражывае 6063 чалавек (2001 г.). Хілсбара — самае буйное паселішча на Карыёка. Клімат трапічны, пасатны. Востраў акружаны рыфамі. Асноўная крыніца прыбытку — абслугоўванне турыстаў.
Маналіт (прадпрыемства)
ААТ «ВЗРД „Маналіт“» (ранейшая назва: Віцебскае вытворчае аб’яднанне «Маналіт») — прадпрыемства электроннай прамысловасці Віцебска, спецыялізуецца на вытворчасці кандэнсатараў і тэрмарэзістараў. Дырэктар: Акіф Джафар аглы Гасымаў, папярэднік — Мікалай Міхайлавіч Дуброўскі. Больш 800 рабочых.
Гісторыя
Рашэнне аб пачатку будаўніцтва завода было прынята ў 1953 годзе. Актыўнае яго будаўніцтва пачалося на забалочаным ускрайку Маркаўшчыны ў 1955 годзе. Праз 27 месяцаў вырас першы вытворчы корпус завода, а 28 лютага 1958 года ўжо была адгружана і здадзена спажыўцам першая партыя прадукцыі. Гэта дата і лічыцца днём нараджэння завода.
Спачатку завод спецыялізаваўся на выпуску толькі керамічных вырабаў. Ён быў першым прадпрыемствам такога профілю не толькі ў Віцебску, а і ў рэспубліцы.
У 1972 годзе завод ужо быў высока механізаваным прадпрыемствам — быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга.
У 1977 годзе аб’яднанню было прысуджана званне «Віцебскае вытворчае аб’яднанне „Маналіт“ імя 60-годзя Вялікага Кастрычніка».
27 траўня 2023 года Украіна ўвяла санкцыі супраць прадпрыемства.
Сённяшняе прадпрыемства
На сённяшні дзень рэспубліканскае ўнітарнае навукова-вытворчае прадпрыемства «Маналіт» — вядучы вытворца маналітных керамічных кандэнсатараў.
Асноўная прадукцыя: шматслойныя і аднаслойныя керамічныя і плёначныя кандэнсатары, вырабы з п’езакерамікі і іншыя п’езавырабы, пазістары, шматслойныя індуктыўнасці на керамічнай падложцы для паверхневага мантажу, складанае тэхналагічнае абсталяванне, сістэмы электроннага запальвання, устройствы цеплавой аховы электрарухавікоў, мікрафоны, бытавыя пыласосы і іншыя тавары шырокага ўжытку. На вытворчым аб’яднанні дзейнічае навукова-даследчы інстытут электроннай тэхнікі.
Лохавыя
Лохавыя (Elaeagnáceae) — сямейства раслін парадку Ружакветныя. Жыццёвая форма — фанерафіты: дрэвы і кусты.
Адметныя асаблівасці — пакрытае лускавінкамі або валасінкамі лісце і парасткі, з-за чаго ўся расліна здаецца серабрыста-зялёнай; наяўнасць каранёвых клубянькоў з азотфіксуючымі бактэрыямі, дзякуючы чаму лохавыя могуць расці на вельмі бедных глебах.
Батанічнае апісанне
Парасткі часта з калючкамі.
Лісце чарговае або супратыўнае, на кароткіх хвосціках, суцэльнае і цэльнакрайняе, вечназялёнае або ападае.
Кветкі пазухавыя, адзінкавыя, у нешматкветкавых пучках або ў кароткіх гронках. У лоха кветкі двухполыя або палігамныя (двухполыя і мужчынскія), у астатніх родаў — двухдомныя, вельмі рэдка — двухполыя. Калякветнік прадстаўлены толькі чашачкай, якая ў двухполых і жаночых кветак больш ці менш трубчастая, а ў мужчынскіх кветак кубкападобная або амаль плоская.
Кветкі лоха і прадстаўнікоў роду апыляюцца насякомымі, у абляпіхі — ветраапыляльныя.
Плод — арэшак, зняволены ў мясістую трубку чашачку, якая засталася і разраслася.
Распаўсюджанне пладоў адбываецца птушкамі і сысунамі.
Распаўсюджанне і экалогія
Распаўсюджаны ў зоне ўмеранага клімату, галоўным чынам, у Заходняй Еўропе, Малой, Цэнтральнай і Паўднёва-Усходняй Азіі, на Далёкім Усходзе і ў Паўночнай Амерыцы, значна радзей — у субтропіках і тропіках. Некаторыя віды сустракаюцца ва ўсходняй частцы Аўстраліі і на астравах Зондскага архіпелага.
Роды
Сямейства ўключае тры роды:
Род, які раней ўключаўся ў сямейства Лохавыя, цяпер лічыцца толькі сінонімам роду.
Акрамя таго, сямейству перш належаў і род.
Прымяненне
Плады многіх відаў сямейства ядомыя і выкарыстоўваюцца ў ежу.
Павойнічкавыя
Павойнічкавыя (Elatinaceae) — сямейства кветкавых раслін парадку Вербакветныя.
Сент-Вінсент
Сент-Вінсент (Saint Vincent) — вулканічны востраў у Карыбскім моры ў складзе Наветраных астравоў (архіпелаг Малыя Антыльскія астравы). Самая вялікая частка дзяржавы Сент-Вінсент і Грэнадзіны. Размяшчаецца паміж астравамі Сент-Люсія (аддзелены пралівам Сент-Вінсент) і Бекві. Плошча 344 км².
Павойнічкавыя
Распаўсюджанне
Павойнічкі распаўсюджаныя па ўсім свеце, ад трапічных да ўмераных шырот, але найбольшай разнастайнасці дасягаюць менавіта ва ўмеранай зоне. расце ва ўмеранай зоне і тропіках Еўразіі і Афрыкі, адзін ці два віды выяўленыя ў Амерыцы. Цэнтрам біялагічнай разнастайнасці роду Bergia з’яўляюцца тропікі Старога Свету, тут жа найбольшай разнастайнасці дасягае ўсё сямейства. Ні адзін род не знойдзены ў арктычных экасістэмах.
Сент-Вінсент
Асноўную частку в. Сент-Вінсент займаюць горы, пакрытыя лясамі. Вышэйшы пункт вострава — вулкан Суфрыер (1234 м). Клімат трапічны, пасатны, вільготны; максімальная колькасць ападкаў у маі-лістападзе. Часта бываюць моцныя ўраганы.
Павойнічкавыя
Батанічнае апісанне
Прадстаўнікі першага роду (павойнічак) галоўным чынам з’яўляюцца воднымі травамі, а другога — паўкустарнікамі і кустамі.
Сент-Вінсент
Насельніцтва 116 тысяч чалавек (2001); галоўным чынам негры (нашчадкі рабоў) 66 %, мулаты 19 %, уключаючы чорных карыбаў (гарыфы — ад змешвання неграў і індзейцаў карыбаў); еўрапейцы (англічане, партугальцы) 3,5 %; індыйцы 5,4 %, індзейцы 2 %. Афіц. мова — англійская; гутарковы — дыялект англійскай. Сярод вернікаў пераважаюць пратэстанты.
Галоўны горад і порт — Кінгстаўн. Маецца аэрапорт.
Павойнічкавыя
Гаспадарчае значэнне і прымяненне
, і  часта вырошчваюць у акварыумах.
Роды
Па інфармацыі базы даных The Plant List (на ліпень 2016) сямейства ўключае 2 роды і 57 відаў :
Віцебскі балет Піёна
Віцебскі балет Піёна — трупа, якая працавала ў 1845—47 гг. у Віцебску, створана балетмайстрам М. Піёнам.
Будынак
Да адкрыцця мясцовага тэатра балет выступаў у губернатарскім палацы, парку «Тывалі», будынку гарадской гімназіі.
23 снежня 1845 года адкрыўся ўласны будынак тэатру, створаны паводле праекта архітэктара М. Чарвінскага.
Тэатр меў паўкруглую форму залы. Гэтую форму стварала задняя драўляная сцяна ложаў. Столь над залай была плоская і апіралася на драўляныя бэлькі.
Трупа
У асноўным складзе трупы былі браты У. і А. Рыёны, муж і жонка Кос, Царова, Я. Чаховіч, а таксама кардэбалет з прыгонных сялян, адпушчаных у горад, і некалькіх запрошаных артыстаў.
Суправаджаў спектаклі мясцовы аркестр пад кіраўніцтвам скрыпача-віртуоза Г. П. Ягемана (Ягнова).
Рэпертуар
Сучаснікі адзначалі высокі ўзровень спектакляў, лепшыя з якіх вылучаліся сапраўдным адзінствам харэаграфіі і музычнай драматургіі.
У рэпертуары пастаўленыя ім балеты: «Вяселле ў Айцове» К. Курпінскага і Ю. Дамсэ, «Дзве статуі» Ю. Эльснера, «» і, «Чарадзейная флейта, або Танцоўшчыкі паняволі» Маковеца, «Антыкварыус, або Баль у касцюмах», «Мімілья, або Штарыйцы», «Заручыны», «Тэатраманія, або Свавольствы кахання». Усе гэтыя балеты былі па сутнасці традыцыйнымі дывертысментамі з простым сюжэтам, у якія ўводзіліся народныя танцы, куплеты, «жывыя карціны», класічныя па і інш.
Спіс аб’ектаў PGC (2534001—2535000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (2534001—2535000)
Праваслаўнае беларускае дэмакратычнае аб’яднанне
Праваслаўнае беларускае дэмакратычнае аб’яднанне (ПБДА) — рэлігійна-грамадская арганізацыя ў Заходняй Беларусі. Існавала з красавіка 1927 г. да 2-й паловы 1930-х гаодў. У склад яго кіраўніцтва (знаходзілася ў Вільні) уваходзілі В. Багдановіч, А. Назарэўскі, А. Коўш, Л. Голад і інш. Друкаваны орган — часопіс «Праваслаўная Беларусь».
Мэты і задачы
Абя’днанне ставіла за мэту абарону рэлігійных, палітычных, культурна-нацыянальных, эканамічных і юрыдычных правоў заходнебеларускага насельніцтва. ВЫступала за выкарыстанне беларускай мовы ў праваслаўных богаслужэннях і ўсіх сферах грамадскага жыцця, змагалася з праявамі нацыянальнай, рэлігійнай і інш. дыскрымінацыі беларусаў у Польшчы. Вырашэнне эканамічных праблем заходнебеларускай вёскі бачыла ў справядлівым падаткаабкладанні, развіцці разнастайных форм кааперацыі, надзяленні зямлёй бяднейшых пластоў. Актыўна выступала супраць польскага абшарніцтва ў Заходняй Беларусі падтрымлівала патрабаванні рабочых аб увядзенні 8-гадзіннага рабочага дня, устанўленні справядлівай сістэмы зарплат і пенсій, забароне дзіцячай працы і інш.
Дзейнасць
У складзе Беларускага цэнтральнага выбарчага камітэта і Блока нацыяналньых меншасцей ПБДА удзельнічала ў выбарчай кампаніі у польскі сейм і сенат (сакавік 1928 г.). Дзейнасць ПБДА падвяргалася нападкам з боку польскіх арганізацый нацыяналістычнага кірунку і праваслаўна-манархічных колаў расійскай эміграцыі.
Касцёл Узнясення Найсвяцейшай Дзевы Марыі (Мёры)
Касцёл Узнясення Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Святога Іасафата Кунцэвіча, біскупа і мучаніка — каталіцкі храм у горадзе Мёры, помнік неагатычнага стылю. Пабудаваны з чырвонай цэглы ў 1907 г. Знаходзіцца на ўсходнім беразе Мёрскага возера ў паўднёвай частцы горада. Аб'ект Дзяржаўнага спісу гістарычна-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Гісторыя
Паводле некаторых звестак, першы касцёл у Мёрах з'явіўся яшчэ ў XVI ст. З 1728 у мястэчку дзейнічаеў кляштар канонікаў рэгулярных.
Новы касцёл збудавалі ў 1907 з цэглы на месцы драўлянай капліцы. Пасля Другой сусветнай вайны ў 1951 святыню прыстасавалі пад склад збожжа, але аддалі вернікам ужо ў 1956.
З 1985 года тут служыць ксёндз Уладас Пятрайціс. Ад пачатку дзейнасці ён арганізаваў рамонтныя работы: былі заменены вокны, праведзена рэстаўрацыя алтароў, устаноўлена сістэма ўзмацнення гуку. На ахвяраванні вернікаў у 1994 годзе ўстаноўлены помнік Ненароджанаму дзіцяці, а ў 1998 — манументальная скульптура Маці Божай Ратавальніцы тонучых. На новых могілках пабудавана капліца.
У канцы 1980-х гадоў праводзяцца працэсіі на ўрачыстасць Божага Цела вакол касцёла, для дзяцей, якія рыхтаваліся да сакраманту споведзі, спецыяльныя заняткі. Крыху пазней ксёндз Уладас Пятрайціс стварае нядзельную школу. Літовец па паходжанні, ён вывучыў беларускую і рускую мовы, каб на іх праводзіць Святую імшу. У красавіку 1991 г. запрасіў у касцёл Беларускую дзяржаўную капэлу імя Р. Шырмы, сабраныя грошы ахвяраваны на апаратуру для раённай бальніцы. Арганізоўваў паездкі на сустрэчу з Папам Рымскім Янам Паўлам ІІ, паломніцтвы ў святыя мясціны. Упершыню пешая пілігрымка пад яго кіраўніцтвам рушыла ў Будслаў у 1992 годзе. Для моладзі арганізаваў фестываль «Мы хочам Бога», у ім прымалі ўдзел вернікі з розных парафій Беларусі і Польшчы. У канцы 1995 года ў Міёрскі касцёл прывезены камень з Іерусаліма, ён пакладзены ў спецыяльную нішу ва ўнутранай бакавой сцяне святыні.
Ксёндз Уладас Пятрайціс быў пахаваны 15 мая 2012 года ля касцёла.
Архітэктура
Трохнефавы двухвежавы храм з пяціграннай алтарнай часткай, да якой з паўднёвага боку далучана сакрысція.
Фасады будынка з высокім цокалем рытмічна расчлянёны ступеньчатымі контрфорсамі і стральчатымі аконнымі праёмамі. Вось сіметрыі галоўнага фасада падкрэслена ўваходным парталам і акном-ружай. Трох'ярусныя вежы завершаны высокімі шпілямі, умацаваны ступеньчатымі контрфорсамі, раскрапаваны вузкімі нішамі. Вежа-ліхтар завяршае цэнтральны шчыт. Нефы перакрыты стральчатымі скляпеннямі.
Абразы «Маці Божая Ружанцовая» і «Юзаф з дзіцем» (пачатак XIX ст.), «Маці Божая Чэнстахоўская» (1878), драўляная скульптура «Укрыжаванне» (XIX ст.).
Каля касцёла помнік ненароджанаму дзіцяці (скульптар Аляксандр Дранец).
Лычакіўскія могілкі
Лычакіўскія могілкі — мемарыяльныя могілкі ў Львове, якія маюць статус дзяржаўнага гісторыка-культурнага музея-запаведніка.
На 86 палях агульнай плошчай 40 га тут размешчаны больш за 300 тыс. пахаванняў (у прыватнасці звыш 2000 склепаў), на магілах устаноўлена каля 500 скульптур. Адкрыты ў 1786 г., адны з найстарэйшых існуючых камунальных могілак Еўропы і адны з найпрэстыжнейшых ва Украіне.
Галоўны ўваход — з вуліцы Мечнікава 33 у канцы вул. Пякарскай у мясцовасці Лычакіў.
Гісторыя
Існуюць з 1786 г. — пасля таго, як аўстрыйскія ўлады забаранілі хаваць людзей на старых могілках, размешчаных тады ў горадзе вакол храмаў. З тых часоў былі аднымі з 4 могілкаў Львова (астатнія тры даўно не існуюць) і прызначаліся для цэнтра горада і IV акругі (сучаснага Лычакіўскага раёна) Львова. На могілках хавалі ў асноўным заможных і выбітных жыхароў горада, хоць яшчэ ў пачатку XVI ст. гэтую мясцовасць выкарыстоўвалі для пахаванняў абяздоленых. Нацыянальнасьць пахаваных была рознай, аб чым сведчаць надпісы на помніках на розных мовах: лаціне, польскай, нямецкай, галандскай, румынскай, грэцкай і інш. А найстаражытнейшы надпіс кірыліцай ёсць на магіле ўкраінскага вучонага, гісторыка і этнографа Дзяніса Зубрыцкага (1777—1862).
Могілкі пачыналіся з участкаў, якія зараз займаюць палі 6, 7, 9, 10, 14. Найстаражытнейшыя магільныя пліты Лычакава адносяцца да 1787 і 1797 гг. У 1790, 1804 і 1808 гг. адбылося значнае пашырэнне плошчы могілак за кошт куплі прылеглых зямельных участкаў у прыватных уладальнікаў. Наступнае пашырэнне могілак адбылося ў 1856 г. Тады універсітэцкі батанік Карл Баўэр разам з кіраўніком могілак добраўпарадкавалі тэрыторыю. Былі спланаваныя алеі і дарожкі, могілкам надалі характары паркавай зоны.
У адпаведнасці з аўстрыйскім заканадаўствам, магілы, за якімі ніхто не даглядаў і за якія не заплачана на працягу 25 гадоў, можна было параўноўваць з зямлёй, а на іх месцы дазваляліся новыя пахаванні. На Лычакіўскіх могілках была ўсталяваная камнедрабілка для драбнення старых помнікаў. Атрыманы такім чынам матэрыял выкарыстоўваўся для падмуркаў каменнай агароджы могілак і для пасыпкі дарожак. З-за гэтага 300-гадовых надмагільных пліт на Лычакаве захавалася не так ужо і шмат, хіба што пліта з армянскім надпісам і датай «1675» і яшчэ некалькі. У 1875—1876 гг. скульптары Леапольд Шымзэр і Юзэф Шыдлоўскі выразалі са старых надмагілляў каменныя неагатычныя вароты па праекце архітэктара Юліуша Гохбергера. На варотах умантаваны барэльеф, які паказвае Ісуса Хрыста, працы Эміля Шрэдля. У тыя ж часы склалася традыцыя, па якой на полі № 1 хавалі выбітных грамадзян горада. На астатніх палях на свабодных участках хавалі і простых людзей.
У міжваенны перыяд новыя помнікі станавіліся кожны раз больш тыповымі. У аздабленні значна паменшылася роля скульптуры. Тэндэнцыю не ўдалося пераадолець нават пасля стварэння ў 1922 г. камісіі, якую ўзначальваў Ігнат Дрэкслер і Вітольд Далінскі, якая кантралявала мастацкі ўзровень помнікаў. Тады ж, у 1920-х гг., Дрэкслер распрацаваў праект пашырэння могілак і паляпшэння планавання.
У канцы кастрычніка 1939 г. распаўсюджваліся чуткі аб падрыхтоўцы паўстання супраць савецкай акупацыі. У пошуках зброі, НКВВ праводзіў ператрусы склепаў Лычакіўскіх і Яніўскіх могілак. Падчас Другой сусветнай вайны могілкі былі ў занядбаным стане. Частку надмагілляў па розных прычынах знішчылі. Пасля вайны на могілках пачалі будаваць стандартныя надмагіллі, вырабленыя камбінатам пахавальнага абслугоўвання. Праз непрадуманую працэдуру прызначэння месцаў пад новыя пахаванні, адсутнасць належнага дагляду за магіламі людзей, сем’і якіх з’ехалі ў Польшчу, недахоп сродкаў на ахову могілкі зведалі значных пашкоджань і разбурэнняў, пацярпела шмат помнікаў і надмагілляў высокай мастацкай каштоўнасці. Праз гэта ўжо ад сярэдзіны 1970-х гг. грамадскасць Львова, прадстаўнікі творчай інтэлігенцыі, Украінскае таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры, СМІ неаднаразова звярталіся да ўладных структур з патрабаваннем надання могілкам статусу запаведніка, аховы і рэстаўрацыі яго мастацкай спадчыны. У 1975 г. было прынята рашэнне аб спыненні пахаванняў. Выключэнне робіцца толькі для асабліва вядомых асоб, сем’яў, якія маюць уласныя склепы, а таксама, у асобных выпадках дапускаюцца падпахаванні ў існуючыя магілы сваякоў пасля 25-гадовага тэрміну пахавання.
10 ліпеня 1990 г. пастановай Львоўскага гарадскога савета тэрыторыя Лычакіўскіх могілак была абвешчана гісторыка-культурным запаведнікам мясцовага значэння. У 1991 г. у яго склад уключаны могілкі Пагорка Славы. У 2001 г. пры музеі створаны навуковы аддзел, які займаецца вывучэннем і папулярызацыяй пытанняў, звязаных з могілкамі.
Пратэсты ў Эквадоры (2019)
Пратэсты ў Эквадоры у 2019 годзе — серыя пратэстаў і беспарадкаў супраць адмены субсідый на паліва і мер жорсткай эканоміі, прынятых прэзідэнтам Эквадора Леніным Марэна і яго адміністрацыяй.
Перадгісторыя
Прэзідэнт Эквадора Ленін Марэна абраны ў 2017 годзе дзякуючы абяцанню свайго альянсу Паіс трымацца левай эканамічнай палітыцы былога прэзідэнта Рафаэля Карэа, якая прадугледжвала змены ў Эквадоры па выніках Грамадзянскай рэвалюцыі. Карэа распрацаваў маштабныя праграмы сацыяльнага забеспячэння, здолеў скараціць маштабы беднасці і павысіць сярэдні ўзровень жыцця. У той час Марэна лічыўся захавальнікам ідэй сацыялізму ў XXI стагоддзі ў краіне. Тым не менш, пасля абрання на пасаду Марэна змяніў пазіцыі Альянсу PAIS на больш правыя, у працэсе «дэ-Correaization» адмяніў многае з палітыкі Карэа, адмовіўся ад альтэрглабалісцкага альянсу ALBA на карысць больш цесных сувязяў з ЗША і праводзіў неаліберальную эканамічную палітыку, чужую як для былога прэзідэнта Карэа, так для значнай часткі прыхільнікаў уласнай партыі. Эканамічная палітыка Марэна стала вельмі непапулярнай сярод грамадзян Эквадора, што прывяло да падзення яго рэйтынгаў падтрымкі з 70% у 2017 годзе да менш за 30% у 2019 годзе. Гэта прывяло да рашэння Марэна пра адмену паліўных субсідый, якія да гэтага моманту забяспечвалі даступны бензін і дызельнае паліва для грамадзян Эквадора. Некаторыя пласты эквадорскага грамадства прыйшлі ў лютасць, што выклікала пачатак пратэстнага руху.
Пратэсты
Пратэсты пачаліся 3 кастрычніка 2019 года, калі кіроўцы таксі, аўтобусаў і грузавікоў выйшлі ў знак пратэсту супраць запланаванай адмены паліўнай субсідыі. Неўзабаве да пратэстаў далучыліся групы карэнных народаў, а таксама студэнты ўніверсітэтаў і прафсаюзы. Пратэстоўцы абвясцілі пра свой намер правесці бестэрміновую ўсеагульную забастоўку да адмены ўрадам свайго рашэння пра скасаванне субсідыі.
4 кастрычніка прэзідэнт Марэна абвясціў надзвычайнае становішча. Пратэсты нанеслі шкоду транспартнай сетцы краіны, бо ўсе асноўныя дарогі і масты былі перакрыты ў сталіцы Кіта.
Неўзабаве Ленін Марэна катэгарычна адмовіўся абмяркоўваць патэнцыйную адмену скасавання субсідыі, заявіўшы, што «не будзе весці перамовы са злачынцамі», што выклікала сутыкненні паміж Нацыянальнай паліцыяй Эквадора і пратэстоўцамі, якія спрабавалі ўварвацца ў Палац Карандэлет ў Кіта.
8 кастрычніка прэзідэнт Марэна заявіў, што яго ўрад пераехаў ў прыбярэжны горад Гуаякіль пасля захопу антыўрадавымі дэманстрантамі Кіта, у тым ліку палаца Карандэлет. У той жа дзень прэзідэнт Марэна абвінаваціў свайго папярэдніка Рафаэля Карэа ў арганізацыі дзяржаўнага перавароту з дапамогай венесуэльскага лідара Нікаласа Мадуры. У сваю чаргу Карэа гэтыя абвінавачванні адпрэчыў. Пазней, у той жа дзень, венесуэльскія ўлады спынілі здабычу нафты на нафтавым радовішчы Сачала, дзе здабывалася 10% нафты краіны пасля яго заняцця пратэстоўцамі. Дэманстранты таксама захапілі рэтрансляцыйны антэны, што вымусіла дзяржаўнае тэлебачанне і радыё адключыцца ў некаторых частках краіны. Пратэстоўцы-прадстаўнікі карэнных народаў заблакавалі большасць асноўных дарог Эквадора, цалкам перарэзалі транспартныя маршруты ў Куэнку. Былы прэзідэнт Рафаэль Карэа заявіў, што прэзідэнт Марэна «скончыўся», і заклікаў да датэрміновых выбараў.
9 кастрычніка дэманстранты здолелі ненадоўга ўварвацца ў Нацыянальны сход Эквадора і акупаваць яго, а затым былі выгнаныя паліцыяй з выкарыстаннем слёзацечнага газу. Жорсткія сутыкненні ўспыхнулі паміж дэманстрантамі і паліцэйскімі сіламі, бо пратэсты працягвалі распаўсюджвацца. Марэна заявіў, што адмаўляецца ад адстаўкі пры любых абставінах і ўвёў каменданцкі час ва ўсёй краіне.