cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Міхаіл Леанідавіч Лазінскі
Міхаіл Леанідавіч Лазінскі (8 [20] ліпеня 1886,, Санкт-Пецярбургская губерня, Расійская імперыя — , , СССР) — рускі і савецкі паэт-акмеіст, перакладчык, адзін са стваральнікаў савецкай школы паэтычнага перакладу.
Біяграфія
Міхаіл Лазінскі нарадзіўся 8 (20) ліпеня 1886 года ў Гатчыне (цяпер Ленінградскай вобласці) у сям’і прысяжнага паверанага і бібліяфіла Л. Я. Лазінскага. Скончыў 1-ю пецярбургскую класічную гімназію з залатым медалём. Слухаў лекцыі ў Берлінскім універсітэце. Затым вучыўся ў Пецярбургскім універсітэце. У 1909 годзе атрымаў дыплом юрыста, а затым пяць гадоў займаўся на гісторыка-філалагічным факультэце.
Быў блізкі да паэтаў «срэбнага стагоддзя», у прыватнасці да акмеістаў, сябраваў з В. Э. Мандэльштамам, Г. А. Ахматавай і быў бліжэйшым сябрам М. С. Гумілёва. У 1912 годзе Лазінскі арганізаваў выдавецтва «Гіпербарэйцы», дзе друкаваліся акмеісты, і ўваходзіў у створаны Гумілёвым «Цэх паэтаў».
У 1913—1917 гады — рэдактар ​​часопіса «Апалон». У 1914 годзе пачаў працаваць у Публічнай бібліятэцы бібліятэкарам і кансультантам (праца ў бібліятэцы працягвалася да 1937 года).
У 1916 годзе апублікаваў зборнік вершаў «Горная крыніца» (перавыдадзены ў 1922 годзе). Быў жанаты з Таццянай Барысаўнай Шапіравай (1885—1955), дачкой ваеннага ўрача і дзеяча Чырвонага крыжа Б. М. Шапірава. Іх дачка выйшла замуж за сына А. М. Талстога Мікіту.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі Максім Горкі прыцягнуў Лазінскага да працы ў выдавецтве «Сусветная літаратура», дзе той займаўся перакладам і рэдактурай.
У 1921 годзе затрымліваўся па справе М. С. Гумілёва, знаходзіўся два тыдні пад арыштам ў 1927 годзе са службоўцамі Публічнай бібліятэкі. 20 сакавіка 1932 года арыштаваны і Пастановай Калегіі АГПУ ад 17 чэрвеня 1932 года асуджаны па арт. 58-10 КК РСФСР (антысавецкая агітацыя і прапаганда) на 3 гады пазбаўлення волі ўмоўна. Рэабілітаваны ў 1989 годзе.
Лазінскі шмат працаваў над перакладамі заходняй класікі, асабліва захапляўся паэзіяй буйной формы, драматургіяй, перакладаў таксама і прозу. У яго перакладзе ў СССР выйшлі творы такіх класікаў, як Уільям Шэкспір, Рычард Шэрыдан, П’ер Карнель, Жан Батыст Мальер, Лопэ дэ Вега, Мігель Сервантэс, Карла Гоцы, Праспер Мерымэ, Рамен Ралан. Галоўнай яго працай стаў пераклад «Боскай камедыі» Дантэ Аліг’еры. Перакладаў Лазінскі і ўсходніх паэтаў, такіх як Фірдаўсі, Саят-Нова, грузінскага паэта-рамантыка Мікалая Бараташвілі.
Лазінскі памёр 31 студзеня 1955 года ў Ленінградзе. Пахаваны на Літаратарскіх мастках Волкаўскіх могілак. Надмагілле (архітэктар: В. С. Васількоўскі) створана ў 1981 годзе.
Сакалоўскі сельсавет (Жабінкаўскі раён)
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя ўвайшла ў склад новаўтворанага Сакскага сельсавета.
Лудуш
Лудуш (Luduș) — горад у Румыніі, уваходзіць у склад жудзеца Мурэш. Знаходзіцца за 44 км на паўднёвы захад ад адміністрацыйнага цэнтра жудзеца Тыргу-Мурэш. Насельніцтва — (2007).
Кампілья-Чэрва
Насельніцтва складае 173 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 16 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 13060. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы San Bernardo.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Сакалоўскі сельсавет
Назву Сакало́ўскі сельсавет маюць:
Мукачэва
Мукачэва ці Мукачава (Мукачево, Munkács, Mukačevo, Munkatsch, , Muncaci, Mukaczewo) — горад абласнога падначалення ў Закарпацкай вобласці Украіны, адміністрацыйны цэнтр Мукачэўскага раёна, важны прамысловы і культурны цэнтр, размешчаны на рацэ Латорыца. Насельніцтва — 82 000 чал. (2011). Асноўнымі нацыянальнымі групамі ў горадзе з’яўляюцца ўкраінцы, венгры, рускія.
Горад вядомы шматлікімі архітэктурнымі славутасцямі, сярод якіх найбольш вядомы замак Паланак.
Нацыянальны ўніверсітэт Узбекістана
Першапачаткова ўніверсітэт быў створаны як мусульманская вышэйшая навучальная ўстанова пад назвай Туркестанскі народны ўніверсітэт. У 1919 годзе Туркестанскаму народнаму ўніверсітэту быў прысвоены статус дзяржаўнага. З 1923 па 1960 год ён функцыянаваў пад назвай Сярэднеазіяцкі дзяржаўны ўніверсітэт, а з 1960 года па 2000 год называўся Ташкенцкім дзяржаўным універсітэтам. У 2000 годзе прэзідэнт Узбекістана Іслам Карымаў прысвоіў Ташкенцкаму дзяржаўнаму ўніверсітэту статус нацыянальнага, і ўніверсітэт стаў насіць назву Нацыянальны ўніверсітэт Узбекістана.
Дывак Арыгі
Ды́вак Окат Ары́гі (Divock Okoth Origi; нар., , Бельгія) — бельгійскі футбаліст кенійскага паходжання, нападнік італьянскага клуба «Мілан» і нацыянальнай зборнай Бельгіі.
Кар’ера
Выхаванец юнацкіх каманд «Генка» і «Ліля».
У асноўным складзе «Ліля» Арыгі дэбютаваў 2 лютага 2013 года ў хатнім матчы супраць «Труа», выйшаўшы на замену на 69 хвіліне замест Роні Радлена, і забіў гол, які прынёс гаспадарам нічыю 1:1.
Дасягненні
«Ліверпул»
IC 3913
IC 3913 — галактыка тыпу Sc (кампактная спіральная галактыка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне парашковай металургіі
Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне парашковай металургіі — профільная навуковая арганізацыя ў галіне парашковай металургіі, ўваходзіць у склад Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Гісторыя
Псатановай Савета Міністраў БССР № 52 ад 13 лютага 1980 на базе Навукова-даследчага інстытута парашковай металургіі было створана Беларускае рэспубліканскае навукова-вытворчае аб’яднанне парашковай металургіі пры Савеце Міністраў БССР. У 1996 пераўтворана ў Беларускі навукова-вытворчы канцэрн парашковай металургіі. З 2002 — у складзе НАН Беларусі, з 2006 — Дзяржаўнае навукова-вытворчае аб’яднанне парашковай металургіі (Пастанова Прэзідыума НАНБ № 79 ад 24.11.2006 ).
Бархаткоў
Бархаткоў — прозвішча.
Харкавічы
Ха́ркавічы (, Харковичи) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 13 студзеня 1984 года вёска ўваходзіла ў склад Бешанковіцкага сельсавета.
Бальбіна Свіціч-Відацкая
Бальбіна Свіціч-Відацкая (31 сакавіка 1901, Магілёў — 28 ліпеня 1972, Ольштын) — польская скульптар і паэтэса.
Біяграфія
Нарадзілася ў сям’і Нікадэма і Марыі, народжанай Канарскай. У чатыры гады яна засталася сіратой, далей выхоўвалася дзядзькам Уладзіславам Канарскім, які жыў у Варонежы, а пазней доктарам Юзафам Віткоўскім — уладальнікам маёнтка Барысава на Палессі. У 1924 годзе скончыла і пачала вучыцца ў Акадэміі прыгожых мастацтваў у Кракаве, якую скончыла ў 1929 годзе як вучаніца выдатнага скульптара і кракаўскага медальера.
Пасля яе заканчэння была настаўніцай мастацтва ў ў Кобрыне. На выстаўцы ў Пінску ў 1935 годзе атрымала залаты медаль. Яе знакамітую скульптуру «Палешучка з дзіцем» набылі і падарылі маршалу Юзафу Пілсудскаму на дзень яго імянін. Выстаўляла свае работы таксама ў Брэсце, Кобрыне і Варшаве. Атрымала дзяржаўную стыпендыю для падарожжа ў Італію.
Пасля 1945 года пасялілася ў Памераніі. Узначальвала аддзел культуры ў Выжыску, потым пераехала ў Брадніцу. Нядоўга прабыла ва Улацлаўку. Таксама нядоўга жыла ў Гіжыцку (1952). У 1954 годзе пасялілася ў Ольштыне, дзе правяла рэшту жыцця.
Мастацкія дасягненні
Яна з’яўляецца аўтарам каля 1000 скульптур. Некалькі з іх знаходзяцца ў Ольштыне. Усяго мела каля 70 персанальных і калектыўных выставак у Польшчы і за мяжой (пасля 1945 года неаднаразова ў Ольштыне, Быдгашчы, а таксама ў Бялградзе, Маскве, Калінінградзе). Яе скульптуры захоўваюцца ў музеях Варшавы, Ольштына, Брэста, Негоціне (былая Югаславія).
Напісала больш за 1000 вершаў, афарызмаў, эпіграм і. Толькі невялікая частка друкавалася ў друку і анталогіях. Уласнай калекцыі ў яе не было. Яна ўдзельнічала ў дзейнасці Таварыства выяўленчых мастакоў і Таварыства аматараў Ольштына, сузаснавальніцай якіх была.
Возера (Уздзенскі раён)
Во́зера (, Озеро) — аграгарадок (да 2008 г. вёска) ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Азерскага сельсавета.
Чыстыя пруды (станцыя метро)
«Чыстыя пруды» — станцыя Сакольніцкай лініі Маскоўскага метрапалітэна. Размешчана паміж станцыямі «Красныя вароты» і «Лубянка». Знаходзіцца на тэрыторыі Басманнага раёна Цэнтральнай адміністрацыйнай акругі Масквы. З'яўляецца аб'ектам культурнай спадчыны народаў Расіі рэгіянальнага значэння.
Возера (Уздзенскі раён)
Знаходзіцца за 35 км да паўночнага ўсходу ад Узды, за 29 км ад Мінска.
Чыстыя пруды (станцыя метро)
Гісторыя і паходжанне назвы
Станцыя адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская». Спачатку станцыя была двухсводчатай, ля выхадаў размяшчаліся толькі дзве кароткія аванзалы для пераходу паміж шляхамі. У 1971 годзе была зроблена рэканструкцыя ў сувязі з збудаваннем перасадкі на станцыю «Тургенеўская» Калужска-Рыжскай лініі (адкрылася 5 студзеня 1972 года), падчас якой была раскрыта цэнтральная зала.
Возера (Уздзенскі раён)
Гісторыя
У часы Вялікай Айчыннай вайны пад нямецкай акупацыяй. З сакавіка 1942 года да чэрвеня 1943 года дзейнічала група падпольшчыкаў.
Чыстыя пруды (станцыя метро)
Гісторыя і паходжанне назвы
У час Вялікай Айчыннай вайны на станцыі знаходзіліся аддзелы Генеральнага штаба і СПА краіны. У 1947 годзе на станцыі ўпершыню ў Маскоўскім метрапалітэне былі ўсталяваны люмінесцэнтныя лямпы.
13 студзеня 2008 года станцыя злучана пераходам са станцыяй «Срэценскі бульвар» Люблінска-Дзмітраўскай лініі.
Праектная назва — «Мясніцкая брама» — паходзіла ад назвы плошчы, пад якой знаходзіцца станцыя. З моманту адкрыцця і да 5 лістапада 1990 года станцыя звалася «Кіраўская» у памяць аб Сяргеі Міронавічы Кіраве (1886—1934) — дзяржаўным і партыйным дзеячы СССР.
5 лістапада 1990 года станцыя атрымала назву «Чыстыя пруды» па Чыстапруднаму бульвару, да якога вядуць яе выхады.
Юзаф Кашыц
Юзаф Кашыц (Józef Kaszyc;, в. Жоўкіна, цяпер Пінскі раён, Брэсцкая вобласць — , ) — удзельнік паўстання 1830—1831 гадоў.
Біяграфія
Паходзіў з заможнага шляхетнага роду Кашыцаў герба «Радван». Нарадзіўся 25 лістапада 1795 г. у маёнтку Жоўкіна Пінскага павета Мінскай губерні ў сям’і Міхала Кашыца і Ружы з Кеневічаў. У сям’і быў яшчэ сын Ян. У дзіцячыя гады сям’я пераехала ў Навагрудскі павет. Вучыўся ў дамініканскай школе ў Навагрудку. У 1811 паступіў на матэматычны факультэт Віленскага ўніверсітэта. На баку французаў, у складзе 17-га ўланскага палка, удзельнічаў у вайне 1812 года. У 1812—1815 у эміграцыі, з 1815 асеў у Навагрудскім павеце. У 1830 абраны навагрудскім маршалкам.
Падчас паўстання 1830—1831 гадоў, арганізатар выступленняў у Навагрудскім і Слонімскім паветах. У сваім маёнтку Ятра стварыў асобны атрад, які ў ліпені 1831 налічваў каля 1 тыс. чалавек. 22 чэрвеня 1831 выдаў адозву. Меў шмат сутычак з расійскімі войскамі, нападаў на мястэчка Дзятлава, захапіў мястэчка Беліцу. Атрад Ю. Кашыца 22.7.1831 увайшоў у Навагрудак, раззброіў інвалідную каманду, захапіў астрог і вызваліў арыштантаў. Паўстанцы пашкодзілі частку спраў ніжняга земскага суда, паліцыі і ратушы, канфіскавалі правіянт з запаснага магазіна. Сярод тых хто далучыўся да паўстанцаў у Навагрудку быў і Францішак Міцкевіч, прызначаны часовым кіраўніком горада. Пасля аб’яднання з корпусам Г. Дэмбінскага атрад Ю. Кашыца перайшоў на тэрыторыю Польшчы. Прызнаны расійскім урадам дзяржаўным злачынцам 1-й катэгорыі.
Пасля падаўлення паўстання Я. Кашыц эмігрыраваў у Францыю. У Расіі яго аднеслі да першага разраду злачынцаў, а маёнтак канфіскавалі. У эміграцыі ён зблізіўся з А. Чартарыйскім, сябраваў з А. Міцкевічам. Уваходзіў у склад Літоўскага камітэта, Таварыства літоўскіх і рускіх зямель, гісторыка-літаратурнага таварыства. Потым адышоў ад актыўнай палітычнай дзейнасці.
Памёр рэвалюцыянер года ў Ніцы, пахаваны на парыжскім Манмартры.
Сям’я
26 студзеня 1821 г. ажаніўся з Соф’яй з Раецкіх (дачкой былога камандзіра палка, дзе служыў), з якой меў дзяцей :
Лача
Ла́ча, Лачэ (Ла́ча, Лаче ) — прэснаводнае возера на поўдні Архангельскай вобласці Расіі, у Каргапальскім раёне, за 3 км ад горада Каргапаль.
Плошча паверхні 334 км². Даўжыня 32,5 км, найбольшая шырыня 13,9 км. Найбольшая глыбіня 5,4 м, сярэдняя — 1,6 м. Аб’ём вады ў возеры 0,54 км³. Плошча вадазбору 12 600 км². Ваганні ўзроўню вады складаюць ад 0,8 да 2,7 м.
Катлавіна возера выцягнутая ў напрамку з поўначы на поўдзень. Берагавая лінія слаба звілістая. Заходнія берагі возера нізкія і забалочаныя, усходнія больш высокія і сухія. Берагі пясчаныя, месцамі з валунамі і галькай. Паўднёвая частка возера больш глыбокая. Дно высцілае іл, месцамі пясок. Возера значна зарастае ў прыбярэжнай зоне. Замярзае Лача ў канцы кастрычніка, вызваляецца ад лёду да канца красавіка.
У паўночнай частцы з возера выцякае рака Анега. Упадаюць рэкі Кінема, Коўжа, Свідзь, Лёкшма, Ухта, Ціхманьга, Карма, Пеценьга і інш. Паўднёва-заходнюю частку акваторыі возера займае Лачскі дзяржаўны прыродны біялагічны заказнік.
Юрбаркас
Юрбаркас (Jurbarkas) — горад у заходняй Літве на рацэ Нёман, адміністрацыйны цэнтр Юрбаркаскага раёна Таўрагскага павета. Насельніцтва — каля 13,8 тыс. чалавек. Горад адносіцца да этнаграфічнага рэгіёна Жамойць.
Гісторыя
Першыя ўспаміны аб паселішчы адносяцца да 1259 года як аб крыжацкім замку Георгенбург. Замак знаходзіўся прыкладна за 3 км на захад ад сучаснага горада, на ўзвышшы Біспілукаі. Крыжакі пакінулі замак толькі пасля Грунвальдскай бітвы ў 1410 годзе, і ён перайшоў пад уладу Вялікага Княства Літоўскага, стаўшы памежным паселішчам з мытнай заставай.
У 1611 годзе Юрбаркас атрымаў ад вялікага князя Жыгімонта Вазы магдэбургскае права. У 1795 годзе, пасля падзелаў Рэчы Паспалітай Юрбаркас трапіў у склад Расійскай імперыі і быў уключаны ў склад Ковенскай губерні (1795—1915 гады). У складзе Расіі Юрбаркас належаў фаварыту царыцы Кацярыны — Платону Зубаву, які прадаў горад ураду ў 1840 годзе. У 1846 годзе расійскі імператар Мікалай I падараваў Юрбаркас князю Іларыёну Васільчыкаву. Горад развіваўся разам з ростам гандлёвага абароту на Нёмане, але пасля пракладкі чыгуначных ліній прыйшоў у заняпад. У 1831 годзе, падчас паўстання 1830—1831 гадоў, горад быў часова заняты войскам паўстанцаў.
У 1909 годзе ў Юрбаркасе была тэлеграфная станцыя, прыстань, мытная застава і аптэка. Большасць насельніцтва горада складалі яўрэі.
Пасля 1920 года Юрбаркас быў у складзе Літоўскай Рэспублікі, насельніцтва налічвала 4 409 чалавек (з якіх 2 350 былі яўрэямі). Пасля 1940 года Юрбаркас увайшоў у склад СССР.
У час Другой сусветнай вайны большасць насельніцтва Юрбаркаса — яўрэі — была знішчана нацыстамі і літоўскімі калабрыцыяністамі, таксама загінулі сотні літоўцаў, у тым ліку скульптар Вінцас Грыбас.
З 1950 года Юрбаркас стаў раённым цэнтрам. З 1990 года ў складзе Літоўскай Рэспублікі.
Паралелаграм
Прыкметы паралелаграма
Чатырохвугольнік ABCD з'яўляецца паралелаграмам, калі выконваецца адна з наступных умоў:
Плошча
Плошчу паралелаграма можна знайсці па наступных формулах:
Кандэла (П’емонт)
Кандэла (Candelo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 7994 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 520 чал./км². Займае плошчу 15 км². Паштовы індэкс — 13878. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
Жасыл
Жасыл — сяло ў Бурабайскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад аульнай акругі Атамекен. Код КАТА — 117055400.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 523 чалавекі (258 мужчын і 265 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 459 чалавек (250 мужчын і 209 жанчын).
NGC 1851
NGC 1851 (іншыя абазначэнні — GCL 9, ESO 305-SC16) — шаравое скопішча ў сузор’і Голуб.
Ігнацій Лаёла
Ігна́цій Лаё́ла (Ігна́сіа Лаё́ла) (Ignacio de Loyola, Ignatius de Loyola), поўнае імя І́ньіга Ло́пес-дэ-Рака́льдэ (Íñigo López de Recalde) ( — ) — каталіцкі святы, іспанскі шляхціч, баск з паходжання, вайсковец і святар, заснавальнік Таварыства Ісуса.
Вуліца Агарова (Кіеў)
Вуліца Агарова (Вулиця Огарьова) — вуліца ў Святошынскім раёне горада Кіева, мясцовасці Авіягарадок, Святошын.
Гісторыя
Вуліца паўстала ў сярэдзіне XX стагоддзя пад назвай 857-я Новая. Сучасная назва ў гонар рускага паэта і публіцыста Мікалая Агарова - з 1955 года.
IC 3914
IC 3914 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Гончыя Псы.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Галіноўская
Галіноўская — жаночая форма прозвішча Галіноўскі.
Янавіль
Янаві́ль (, Яновиль) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Дыервіла сядзячалістая
Батанічнае апісанне
Гэта кампактны, лістападны куст, які, як правіла, расце да 1-1.5 метраў, размнажаецца праз каранёвы параснік у зонах ад 4 да 8. Від устойлівы да засухі, расце на сонечных месцах ці ў паўцяні і лепей за ўсё выглядае ў лясных садах.
Арэал і экалогія
Сустракаецца ў гарах  і ў паўднёвай частцы Апалачаў. Сустракаецца на абрывах, уздоўж схілаў, ручаёў і межаў лясных масіваў. Від лічыцца пад пагрозай у Тэнесі.
Жудасны промах
«Жудасны промах» (A Frightful Blunder) — амерыканскі чорна-белы нямы драматычны кароткаметражны фільм 1913 года рэжысёра. Прэм’ера адбылася 17 красавіка 1913 года.
Вытворчасць
Фільм створаны амерыканскай кінакампаніяй.
Мікалай Пятровіч Ліхачоў
Акадэмік Акадэміі навук СССР (01.08.1925, член-карэспандэнт з 01.12.1901; выключаны 02.02.1931, адноўлены пасмяротна 05.04.1968).
Гарадзішча (Уздзенскі раён)
Гарадзі́шча (, Городище) — вёска ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці. Уваходзіць у склад Дзешчанскага сельсавета.
Да 30 кастрычніка 2009 года вёска ўваходзіла ў склад Азерскага сельсавета.
Альбрэхт фон Галер
Альбрэхт фон Галер (Albrecht von Haller, 16 кастрычніка 1708-12 снежня 1777) — швейцарскі анатам, фізіёлаг, прыродазнавец і паэт.
Серыйны завод «Антонаў»
Серыйны завод «Антонаў» (Серійний завод «Антонов») — дзяржаўнае прадпрыемства авіяцыйнай прамысловасці Украіны, размешчанае ў г. Кіеве.
У дадзены момант далучаны да АНТК імя А. К. Антонава і перайменаваны ў Філіял Дзяржаўнага прадпрыемства АНТК імя А. К. Антонава — серыйны завод «Антонаў» (скарочана: Серыйны завод «Антонаў»).
NGC 1857
NGC 1857 (іншае абазначэнне — OCL 428) — рассеянае скопішча ў сузор’і Вознік.
Беларускі прафсаюз работнікаў будаўніцтва і прамысловасці будаўнічых матэрыялаў
Беларускі прафсаюз работнікаў будаўніцтва і прамысловасці будаўнічых матэрыялаў — беларускі прафесійны саюз, член Федэрацыі прафсаюзаў Беларусі.
Першая спроба стварэння прафсаюза будаўнікоў на тэрыторыі Беларусі была зроблена ў Гомелі ў 1904 годзе. У 1907 годзе прафсаюзы будаўнікоў былі арганізаваны ў Мінску, Слоніме і Пінску.
У БССР будаўнікі былі аб’яднаны ў прафсаюз будаўнічых работнікаў БССР. У 1931 году прафсаюз будаўнічых работнікаў бы падзелены на тры розных прафсаюза: работнікаў прамысловага і камунальна-жыллёвага будаўніцтва, работнікаў чыгуначнага, партовага і дарожнага будаўніцтва і работнікаў цэментава-керамічнай прамысловасці. У 1957 усе тры прафсаюзы былі зноў аб’яднаны ў Беларускі прафсаюз работнікаў будаўніцтва і прамысловасці будаўнічых матэрыялаў. 5 верасня 1990 года прафсаюз правёў з’езд, на якім прыняў статут і аддзяліўся ад УЦСПС.
Мсціслаўскі раённы выканаўчы камітэт
Мсціслаўскі раённы выканаўчы камітэт — выканаўчы і распарадчы орган мясцовага кіравання базавага тэрытарыяльнага ўзроўню на тэрыторыі Мсціслаўскага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі. Падсправаздачны і падкантрольны Прэзідэнту Рэспублікі Беларусь і Магілёўскаму аблвыканкаму, падсправаздачны таксама Мсціслаўскаму раённаму Савету дэпутатаў па пытаннях, аднесеных да яго кампетэнцыі. Агульнае кіраўніцтва дзейнасцю райвыканкама ажыццяўляе Старшыня выканкама. Выканаўчы камітэт размешчаны ў цэнтры горада Мсціслава, у будынку па вул. Калініна, 21.
Луб’я
Луб’я (Лу́бья; у межах Санкт-Пецярбурга — Лупа) — левы прыток Охты, упадае ў яе за 8 км ад вусця. Даўжыня ракі — 26 км. Шырыня водаахоўнай зоны — 100 метраў. Выток каля возера Вялікае ва Усевалажскім раёне. Шырыня ў межань 5—18 м, глыбіня 0,4—1 м, у палаводдзі — да 3 м; плошча басейна 173 км². Сярэдні расход вады ля вусця 1,6 м³/с. Амаль па ўсім русле цячэ праз населеныя пункты: Мельнічныя Руч’і, Усевалажск, Кавалёва. На Луб’і 6 аўтадарожных і некалькі чыгуначных мастоў і плаціна былой ГЭС.
Каражар (Бурабайскі раён)
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 451 чалавек (229 мужчын і 222 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 404 чалавекі (198 мужчын і 206 жанчын).
Серыя A
Серыя A (Serie A) — найвышэйшы футбольны дывізіён у Італіі. Афіцыйная назва турніру Serie A TIM – ад назвы галоўнага спонсара лігі, кампаніі Telecom Italia Mobile. З сезона 2004/05 у Серыі A гуляюць 20 каманд, якія разыгрываюць штогод па 38 сустрэч.
IC 3915
IC 3915 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Валасы Веранікі.
Серыя A
Гісторыя
Серыя A ў сваім цяперашнім фармаце стартавала ў 1929 годзе. З 1898 па 1929 гады спаборніцтва праходзіла па групах, падзеленых па рэгіянальным прынцыпе.
Чэмпіёны
Тлустым вылучаны клубы, якія ў цяперашні час гуляюць ў найвышэйшым дывізіёне.
IC 3915
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Вячаслаў Лявонцьевіч Вярэніч
Вячасла́ў Ляво́нцьевіч Вярэ́ніч (12 сакавіка 1924, Рухча, Столінскі раён, Брэсцкая вобласць, БССР, СССР — 27 жніўня 1999, Мінск, Беларусь) — беларускі мовазнаўца, паланіст, славіст. Кандыдат філалагічных навук.
Бацька — Лявонцій Якаўлевіч Вярэніч. Маці — Аляксандра Рыгораўна Шпакоўская. Вярэнічы і Шпакоўскія належалі да родаў праваслаўнай пінскай шляхты. Жонка — Галіна Іванаўна Вярэніч. Сыны Сяргей і Вадзім.
Адукацыя
Скончыў рухчынскую пачатковую школу, плотніцкую сямігадовую школу і Пінскую гімназію (1939). Шасцімесячныя настаўніцкія курсы. Скончыў завочна Пінскае педвучылішча (1944—1946), Пінскі настаўніцкі інстытут (1948–1952) і Мінскі педагагічны інстытут імя А. М. Горкага (1953—1956). З 28 студзеня 1957 года ў аспірантуры Інстытута мовазнаўства АН БССР. Вучыўся ў аспірантуры Інстытута славяназнаўства АН СССР у 1958—1961 гадах.
Праца
З жніўня 1940 да ліпеня 1941 года працаваў загадчыкам і настаўнікам пачатковай школы на х. Магільна Столінскага раёна. З верасня па лістапад 1941 года — настаўнік пачатковай школы ў Ворсіне на Століншчыне. Дырэктар глінкаўскай сямігадовай школы (1949—1953). Інспектар столінскага аддзела народнай адукацыі ў 1953–1955 гадах. Загадчык столінскім аддзелам народнай адукацыі (1955—1957). З 28 снежня 1961 да 31 мая 1995 года працаваў на кафедры агульнага і славянскага мовазнаўства Інстытута мовазнаўства імя Якуба Коласа Акадэміі Навук БССР (пазней Нацыянальнай Акадэміі Навук Беларусі).
Паланістыка
У 1967 годзе стварыў даследчыцкую групу па вывучэнні польскіх гаворак на тэрыторыі СССР. Вынікам яе працы стаў зборнік «Польскія гаворкі ў СССР» (у 2-х частках). 27 чэрвеня 1975 года абараніў дысертацыю на тэму «Праблемы інтэрферэнцыі ў астраўных гаворках. На матэрыяле мазурскай гаворкі на Палессі і Ніжняй Сілезіі». Аўтар звыш 120 публікацій.
Рэгіянальныя даследаванні
У 1965 годзе пазнаёміўся з даследчыкам Заходняга Палесся дыялектолагам Фёдарам Клімчуком. З землякамі даследчык размаўляў выключна на роднай заходнепалескай гаворцы. У 1999 годзе стаў адным з ініцыятараў стварэння Заходнепалескага навукова-краязнаўчага таварыства «Загароддзе».
У 1960 годзе стварыў анамастычную праграму і пачаў даследаванні ў Столінскім і Пінскім раёнах. Збор матэрыялаў вёўся да 1985 года. Агулам было даследавана 140 населеных пунктаў. 19 верасня 1997 года на семінары, прысвечаным фотавыставе «Палессе, якога не ведаем», прачытаў даклад «Прозвішчы жыхароў Століншчыны». 6 студзеня 1997 года выступаў на пасяджэнні таварыства «Загароддзе» з дакладам «Этнаграфічнае даследаванне Палесся ў XIX—ХХ стст.». У 1999 годзе сабраныя матэрыялы разам з уводнымі артыкуламі памерам у 40 аўтарскіх аркушаў былі ўпарадкаваныя Фёдарам Клімчуком і надрукаваныя ў кнізе «Вярэніч В. Л., Палескі архіў».
Дзень перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне
Дзень перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне (День перемоги над нацизмом у Другій світовій війні) — дзяржаўнае свята і выхадны дзень Украіны, які адзначаўся 9 мая.
Гэты памятны дзень прыйшоў на змену савецкаму Дню Перамогі. 8 мая 2023 года Уладзімір Зяленскі падпісаў указ, згодна з якім 9 мая ва Украіне адзначаюць Дзень Еўропы,  і ўнёс у Вярхоўную раду законапраект Аб устанаўленні 8 мая — Дня памяці і перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 1939 – 1945 гадоў у якасці выхаднога дня замест Дня Перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 8 мая.
29 мая 2023 года Вярхоўная Рада зрабіла Дзень памяці і перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 1939-1945 гадоў 8 мая дзяржаўным святам, адмяніўшы Дзень Перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 9 мая. 12 чэрвеня 2023 года прэзідэнт Украіны Уладзімір Зяленскі падпісаў гэты закон.
Перадгісторыя свята
24 сакавіка 2015 года Прэзідэнт Украіны Пятро Парашэнка сваім указам № 169 «Аб мерапрыемствах па святкаванні ў 2015 годзе 70-й гадавіны Перамогі над нацызм у Еўропе і 70-й гадавіны заканчэння Другой сусветнай вайны» пастанавіў, што 8 і 9 мая будуць праходзіць мерапрыемствы, прысвечаныя 70-й гадавіне Перамогі. На думку Парашэнкі, ягоны ўказ аб святкаванні 8 траўня і 9 траўня 70-й гадавіны Перамогі над нацызмам у Еўропе, Дня памяці і прымірэння, а таксама Дня Перамогі мае на мэце аб'яднаць краіну.
9 красавіка 2015 года законапраект № 2539 «Аб увекавечанні Перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне 1939-1945 гадоў» быў прыняты Вярхоўнай Радай Украіны у рамках галасавання па пакеце законапраектаў аб дэкамунізацыі ; уступіў у сілу 21 мая таго ж года.
Адрозненні ад Дня Перамогі
Прынятым пакетам законапраектаў аб дэкамунізацыі быў адменены Закон Украіны «Аб увекавечванні перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гадоў». У адпаведнасці са змяненнем заканадаўства новае свята адзначаецца без выкарыстання савецкай сімволікі і тэрміна «Вялікая Айчынная вайна». За выкарыстанне савецкай сімволікі з 2015 года пагражае крымінальная адказнасць. Таксама новы характар святкавання мае на ўвазе перанос акцэнту з гісторыі ваенных дзеянняў на гісторыі канкрэтных людзей, а затым на адмову ад святкавання на карысць шанавання.
Згодна Украінскаму інстытуту нацыянальнай памяці, новы сэнс святкавання Дня памяці і прымірэння і Дня Перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне :
Сімволіка
Афіцыйным сімвалам святкавання Дня Перамогі над нацызмам у Другой сусветнай вайне, як і Дня памяці і прымірэння, з'яўляецца кветка чырвонага маку — агульнапрыняты міжнародны сімвал ахвяр усіх ваенных і грамадзянскіх узброеных канфліктаў, пачынаючы з Першай сусветнай вайны. На Украіне выкарыстоўваецца ва ўласнай стылізацыі, распрацаванай харкаўскі дызайнерам Сяргеем Мишакиным. Лозунг абодвух памятных дзён «1939-1945. Ніколі зноў».
Капрыле
Капрыле (Caprile) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне П’емонт, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Б'ела.
Насельніцтва складае 210 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 19 чал./км². Займае плошчу 11 км². Паштовы індэкс — 13864. Тэлефонны код — 015.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
NGC 1872
NGC 1872 (іншае абазначэнне — ESO 56-SC83) — рассеянае скопішча ў сузор’і Залатая Рыба.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Супрасль (рака)
Супрасль (Supraśl) — рака ў Польшчы, правы прыток Нарава. Даўжынія 102 км.
Назва
Назва ракі балцка-яцвяжскага паходжання. адпачатны выгляд якой засведчаны ў 1437 г. як «Spransla» (у лісце Міхаіла Жыгімонтавіча, сына Жыгімонта Кейстутавіча, дзе ён надае тыкоцінскаму войту Пятру з Гумава пушчу «Хорашч»). Адпачатна ўяўляла сабой злучэнне кораня Spran(d)- і пашыральніка -sl-.
Гэты пашыральнік таксама ў назве ракі (Nereśl), што ўпадае ў Нараў крыху ніжэй за вусце Супраслі, так жа сама справа. Ён ужываўся і ў літоўскім слова- і назваўтварэнні: puvė̃slis «гнілушка», тапонім Degėslos, а таксама ў імяўтварэнні, на што паказвае меркавана яцвяжскі антрапонім «Юхно Нареслевичъ» (< *Nareslis) з перапісу ваўкавыскіх баяраў 1528 г.
Корань Spran(d)- звязаны з літоўскім spręsti (spren(d)sti) «уціскаць; выцягваць; крочыць вялікімі крокамі», sprandyti «цягнуць, расцягваць». Семантыка назвы звязаная з хуткаплыннасцю ракі.
Подых балот
«Подых балот» — беларускі кароткаметражны дакументальны фільм, зняты рэжысёрам Ігарам Чышчэнем у 2014 годзе.
Змест
Фільм распавядае пра лёс балот, якія трапілі ў «чорны» спіс прызначаных для асушэння і іх жыхароў, якія падзяліліся сваімі гісторыямі жыцця на балоце. Фільм знаёміць з незвычайным прыродным асяроддзем балот, якія захоўваюць ваду, змякчаюць клімат, з’яўляюцца прытулкам не толькі для мноства відаў птушак і звяроў, але і старадаўніх легенд. Разам з тым, у фільме закранаецца праблема змены экасістэмы балотаў, звязаная з працэсам торфаздабычы. Гледачы змогуць пачуць апавяданні мясцовых жыхароў пра тое, як памяняўся іх звыклы лад жыцця і родныя мясціны з-за асушэння тарфянікаў.
Кронверкскі праспект
Кронверкскі праспект — магістраль у Петраградскім раёне Санкт-Пецярбурга ад Троіцкай плошчы і вуліцы Куйбышава да Мытнінскай набярэжнай, паўколам агінае Кронверк Петрапаўлаўскай крэпасці і Аляксандраўскі парк.
Рух па праспекце аднабаковы, у напрамку ад вуліцы Куйбышава да Мытнінскай набярэжнай.
Паблізу пачатку праспекта, ля яго скрыжавання з Каменнаастроўскім праспектам, знаходзіцца станцыя метро «Горкаўская». У межах пешаходнай даступнасці ад канцавога ўчастка Кронверкскага праспекта знаходзіцца станцыя метро «Спартыўная».
У абодвух напрамках па праспекце ходзяць трамваі № 6, 40.
У 2011 годзе праведзены капітальны рамонт дарожнага пакрыцця з заменай трамвайных рэек і арганізацыяй пешаходных пераходаў.
Ганна Шаркунова
Ганна Шаркунова (нар. 14 кастрычніка 1984, Бабруйск) — беларуская поп-спявачка.
Біяграфія
Нарадзілася 14 кастрычніка 1984 года ў Бабруйску. Скончыла сярэднюю школу № 15 горада Пінска ў 2002 годзе. Скончыла музычную школу г. Пінска па класе фартэпіяна, у 2007 годзе Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт па спецыяльнасці «Музычнае мастацтва і сацыяльная педагогіка».
Сын Максім нарадзіўся 14 чэрвеня 2017 года.
Жыве ў Мінску.
Творчы шлях
2005 год — удзел у музычным праекце «Зорны дыліжанс» (тэлеканал СТБ). Пачатак супрацоўніцтва з прадюсарам Уладзімірам Кубышкіным
2006 год — перамога ў туры тэлеконкурса «Песня года» (АНТ) з песняй «Сердце красавицы» (муз. У. Пензіна, сл. У. Кубышкіна).
2007 год — узнагарода беларускага MTV у намінацыі «Найлепшая поп-выканаўца».
2008 год — сумесны тур па гарадах Беларусі з Георгіем Калдуном. Удзел у рэкламных кампаніях страхавой кампаніі «B&B Insurance» і маркі «Citroen» у Беларусі Удзел у паўфінале нацыянальнага адбора на конкурс песні «Еўрабачанне» з песняй «Мы будем первые»). Узнагарода сеткі магазінаў «Містэрыя гуку» па выніках продажаў CD.
2009 год — выхад дэбютнага альбому «Сердце красавицы» (2009, прадзюсар Уладзімір Кубышкін)
2010 год — удзел у конкурсе «Песні мора» (Україна)
2010—2011 гады — канцэртны тур па гарадах Беларусі (разам з Германам)
Май 2015 года — сольны канцэрт у Палацы рэспублікі (Мінск) у гонар 10-годдзя творчай дзейнасці.
Дыскаграфія
«Сердце красавицы» (2008, прадзюсар — Уладзімір Кубышкін):
«Я сильная» (2015, прадзюсар — Уладзімір Кубышкін):
Яцукі (Шумілінскі раён)
Яцукі́ (, Яцуки) — вёска ў Шумілінскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Каўлякоўскага сельсавета.
Да 16 верасня 1957 года вёска ўваходзіла ў склад Навікоўскага сельсавета, да 13 студзеня 1984 года — у склад Бешанковіцкага сельсавета.
Гігантамахія
Гігантамахія - у грэчаскай міфалогіі вайна багоў з гігантамі.
Калі алімпійскія багі на чале з Зеўсам разграмілі тытанаў і пасадзілі іх у чорную бездань Тартару, Гея (маці-зямля) раззлавалася з-за такога абыходжання з яе дзецьмі. Ад кропель крыві Урана (неба) яна нарадзіла ў сваіх нетрах гігантаў. У зямлі з'явіліся расколіны, і адтуль пацягнулася атрутныя выпарэнні - подых гігантаў. Бог сонца Геліяс пакрыўся смугою і стаў нагадваць вялікае здзіўленае вока, што ззяе ў небе. У тумане, якія абвалок усю зямлю, гіганты выклядалі яшчэ вялізней і жудасней. У кожнага з іх замест ног было 2 змяі. Гіганты вырывалі з зямлі скалы і кідалі на вяршыню гары Алімп, дзе жылі багі. Вада адразу запаўняла ўтвораныя паглыбленні, ад чаго ўзніклі новыя правілы і азёры. Адзін гігант вырваў зямную вось, каб выкарыстаць яе, як дубец. Востраў Дэлас, на якім яна была замацавана, паплыў па моры, быццам ліст расліны. Асцерагаючыся, што гіганты сплюшчаць зямлю, багі распачалі бітву. Зеўс і іншыя алімпійцы кідалі ў веліканаў маланкі, але не маглі затрымаць ворага, які ішоў на штурм неба, бо было прадказана, што толькі з дапамогай смяротнага чалавека багі здолеюць адбіць навалу. Тады Зеўс накіраваў багіню Афіну за Гераклам. Даведаўшыся пра гэта, Гея пачала шукаць цудоўную расліну, якая выратвала б яе дзяцей. Аднак Зеўс паспеў наслаць змрок і знішчыць гэтую расліну. Прыбыўшы на месца бітвы, Геракл знішчыў мноства гігантаў. Іншыя загінулі ад маланак Зеўса. Мойры забілі бронзавымі паліцамі гігантаў Агрыя і Фаанта. Але канчатковую паразу ворагам прынёс бог Дыяніс, які з'явіўся на чале войска сатыраў, якія сядзелі на аслах. Яны паднялі такі шум, што на гігантаў найшоў дзікі страх, яны кінуліся на ўцёкі і былі цалкам знішчаны багамі.
У аснове міфу аб гігантамахіі ляжыць ідэя аб супрацьстаянні прыроднага хаосу і парадку, які ўвасаблялі багі алімпійцы. Перамога над ворагам судзейнічала далейшаму ўпарадкаванню сусвету. Пасля паразы гігантаў Гея нарадзіла ад Тартару новую пачвару - Тыфона - якую таксама накіравала на Алімп.
Бульвар Акадэміка Вярнадскага
Бульвар Акадэміка Вярнадскага (Бульвар Академіка Вернадського) — бульвар ў Святошынскім раёне горада Кіева, мясцовасці Акадэмгарадок, Святошын.
Гісторыя
У пачатку бульвара ў 1981 годзе быў адкрыты помнік У. І. Вярнадскаму. У канцы бульвара размешчаны выхады станцыі метро «Акадэмгарадок».
Мае ўсе прыкметы бульвара - на ўсёй працягласці пасярэдзіне маецца бульварная зона.
Касцёл Святога Сымона і Святой Алены
Касцё́л Свято́га Сымо́на і Свято́й Але́ны (таксама вядомы як Чырво́ны касцё́л) — каталіцкі парафіяльны касцёл у неараманскім стылі ў Мінску, пабудаваны ў 1905—1910 гг. на грошы Эдварда Адамавіча Вайніловіча (1847—1928), вядомага гаспадарчага і палітычнага дзеяча Расійскай імперыі і Беларусі, віцэ-старшыні (а з 1907 г. і старшыні) Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі, у памяць аб яго заўчасна памерлых дзецях — Сямёну (Сымону) і Алене Вайніловічах. Касцёл знаходзіцца на плошчы Незалежнасці ў непасрэднай блізкасці ад Дома ўрада і з’яўляецца адным з сімвалаў Мінска. Ён атрымаў у народзе неафіцыйную назву «Чырвоны касцёл» з-за колеру дахоўкі і цэглы, з якой быў пабудаваны, і з’яўляецца вялікай святыняй, помнікам культуры і гісторыі, які абараняецца законам Рэспублікі Беларусь. Пры касцёле пахаваны сам фундатар Эдвард Адамавіч Вайніловіч.
Перадгісторыя
Перад падзеламі Рэчы Паспалітай Мінск быў адным з буйнейшых каталіцкіх цэнтраў у краіне : у горадзе налічвалася 11 каталіцкіх касцёлаў і кляштараў (а ў межах Мінска пачатку XX ст., улічваючы Фарны касцёл на Траецкай гары, касцёл Святога Роха на Залатой Горцы і касцёл Узвышэння Святога Крыжа на Кальварыі, — 14), 4 уніяцкія царквы і 3 кляштары і толькі 1 праваслаўны манастыр. Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай і ўваходжання літоўска-беларускіх зямель у склад Расійскай імперыі ў 1798 г. была заснавана Мінская каталіцкая дыяцэзія (1798—1869), а былы касцёл езуітаў ператвораны ў кафедральны Марыінскі касцёл. На працягу XIX ст. большая частка каталіцкіх храмаў была зачынена, а пасля падаўлення паўстання 1863—1864 гадоў расійская ўлада яшчэ болей узмацніла палітыку русіфікацыі, адкрыцця праваслаўных цэркваў, закрыцця каталіцкіх касцёлаў і барацьбы з любымі праявамі «польскай» і польскамоўнай культуры ў «заходніх губернях» імперыі. Так, у 1869 г. была ліквідавана Мінская каталіцкая дыяцэзія, а ў горадзе застаўся толькі адзін вялікі каталіцкі Мінскай дыяцэзіі кафедральны Марыінскі касцёл, які пасля ліквідацыі панізіў свой статус і стаў толькі парафіяльным. Па-за межамі горада (на Залатагорскіх могілках) знаходзіўся толькі невялікі мураваны касцёл Святой Тройцы. Яшчэ адзін каталіцкі храм, а дакладней капліца, стаяў на Кальварыйскіх могілках, што знаходзіліся на адлегласці некалькіх кіламетраў ад Мінска.
На працягу стагоддзя колькасць жыхароў горада толькі ўзрастала. У 1897 г. у Мінску мелася болей за 90 тысяч жыхароў самых розных канфесій. Для значнай колькасці каталіцкіх вернікаў у горадзе па-ранейшаму меўся толькі адзін вялікі каталіцкі касцёл, які не мог у святочныя дні прыняць усіх жадаючых, шмат з якіх нават у люты мароз і завіруху займалі падчас набажэнстваў увесь пляц перад касцёлам аж да самага дома губернатара. Неабходнасць другога касцёла ў горадзе, спецыяльна ў кірунку да Брэсцкага вакзала, у якім горад пачаў бурна пашырацца, была відавочнай не толькі для духоўных і гарадскіх улад, але і для высокага кіраўніцтва «Паўночна-Заходняга краю», неахвотна пазіраючага на праявы каталіцкай набожнасці.
Каталіцкія вернікі ўзнялі пытанне аб дазволе расійскіх улад на будаўніцтва яшчэ аднаго касцёла. 20 чэрвеня 1897 г. у Мінскую гарадскую думу звярнуліся Ф. Віткоўскі, Ян Філіповіч-Дубовік, Ігнат Віткевіч з просьбай, у якой было запісана, што мінскі губернатар (1886—1902) : ''«<…> заявіў нам, просьбітам, што для таго, каб хадайніцтва аб пабудове ў Мінску рымска-каталіцкага касцёла магло мець поспех, неабходна пашукаць месца для будаўніцтва і скласці план і каштарыс<…> Азнаёміўшыся як з гарадскімі, так і прыватнымі пляцамі, мы прышлі да пераканання, што адзінае прыдатнае месца для будаўніцтва касцёла — гэта пусты пляц гарадской зямлі, які знаходзіцца на рагу Пецярбургскай і Каломенскай вуліц і заняты пад гарадскі дрывяны склад. А таму маем гонар пакорна прасіць гарадскую думу ўвесь названы пляц аддаць пад будаўніцтва рымска-каталіцкага касцёла»''. 25 жніўня 1897 г. Мінская гарадская дума прыняла пастанову: «Аддаць камітэту па будаўніцтве пляц зямлі, на якім знаходзіцца дрывяны склад, у арэнду тэрмінам на 99 год па 4 капейкі за квадратную сажань». Копія гэтай пастановы была накіравана мінскім губернатарам князем Трубяцкім у Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі ў Санкт-Пецярбург. Міністэрскія чыноўнікі, спасылаючыся на тое, што рашэнне пра будаўніцтва новага касцёла не было ўзгоднена з кіраўніцтвам Мінскай праваслаўнай епархіі і не атрымала падтрымкі ў самім міністэрстве, адпісалі, што: «пастанова гарадской думы аб здачы ў арэнду зямлі пад рымска-каталіцкую царкву не можа быць прыведзена ў выкананне». Адначасова мінскі губернатар Трубяцкі ў сваім лісце ад 8 студзеня 1898 г. запатрабаваў ад гарадской думы, каб яна анулявала свой дазвол. На некалькі год справу аб будаўніцтве новай каталіцкай святыні давялося спыніць.
У тым жа 1897 г. у прыватным жыцці Эдварда Вайніловіча (1847—1928), сярэднезаможнага ўласніка маёнтка Савічы ў Слуцкім павеце Мінскай губерні Расійскай імперыі, аўтарытэтнага доўгачасовага віцэ-старшыні (1888—1907) Мінскага таварыства сельскай гаспадаркі і вядомай асобы ў Мінскай губерні і ўсіх «заходніх губернях», здарылася трагедыя — ад скарлаціны памёр яго дванаццацігадовы сын Сямён (Сымон). Гэтая смерць вельмі моцна ўдарыла па Эдвардзе Вайніловічу і яго жонцы Алімпіі, у якіх засталася толькі адна дачка Алена (Гелена-Бянігна). Пазней у сваім тастаменце Эдвард Вайніловіч запісаў, што толькі вера была той сілай, якая дазволіла перажыць гора: ''«Правіца Божая павісла нада мною, я стаў звяном, вырваным з ланцуга, але гэтая ж Правіца Божая падняла мяне. Бог напоўніў мяне сілай, каб я не ўпаў. Бог збярог мне дачку, добрыя якасці характару і розум якой былі мне відавочным знакам Божай міласэрнасці над маёй галавой; яны не дазвалялі мне ўпасці ў апатыю і сумненне»''.
У 1903 г. у Мінскую гарадскую думу была ў чарговы раз накіравана заява ад прадстаўнікоў парафіян кафедральнага касцёла і камітэта па будаўніцтве касцёла. Пад лістом, у якім даказвалася патрэба будаўніцтва новай святыні, было сабрана болей за 2 тысяч подпісаў жыхароў Мінска, сярод якіх былі вядомыя і паважаныя ў горадзе людзі. У заяве было напісана, што: ''«у выпадку дазволу будаўніцтва касцёла міністэрствам унутраных спраў горад прапануе даць пад будаўніцтва пляц і дапусціць нас, просьбітаў, да здымкі планаў гарадскога ўчастка пры хадайніцтве аб дазволе будаўніцтва новага касцёла ў горадзе Мінску. Разам з тым, мы ў інтарэсах станоўчага вырашэння мяркуемага хадайніцтва пакорна просім думу знайсці магчымым, акрамя ўжо прызначанага пляца (былы дрывяны склад), назваць яшчэ адзін прыдатны для будаўніцтва пляц на той выпадак, калі будаўніцтва касцёла на першым пляцы прызнана будзе па якой-небудзь прычыне нязручным»''. Мінская гарадская дума на сваім пасяджэнні 27 кастрычніка 1903 г. прыняла пастанову: «у выпадку дазволу адпаведнай уладай будаўніцтва ў горадзе Мінску другога рымска-каталіцкага касцёла адвесці пад будаўніцтва касцёла патрэбны для таго ўчастак гарадской зямлі на месцы былога дрывянога склада (рог Каломенскай і Пецярбургскай вуліц) альбо на рагу Захар’еўскай і Трубнай вуліц, зважаючы на тое, які з гэтых участкаў будзе болей прыдатны для будаўніцтва касцёла».
Неўзабаве было сабрана болей за 2000 подпісаў пад лістом, у якім грунтоўна даказвалася неабходнасць будаўніцтва ў горадзе новай каталіцкай святыні. Але патрэбны былі фундатары, бо ініцыятыва грамадскага камітэта па будаўніцтве касцёла магла хутка скончыцца проста з-за недахопу сродкаў на будоўлю.
Трагедыя Эдварда Вайніловіча і яго ініцыятыва пабудовы касцёла
І ў гэты час сям’ю Эдварда і Алімпіі Вайніловічаў напаткала яшчэ адна трагедыя: у тым жа 1903 г., не дажыўшы аднаго дня да свайго 19-годдзя, памерла і іх дачка Гелена (Алена) ад запалення лёгкіх. Гэта было апошняе дзіця ў сям’і Эдварда і Алімпіі Вайніловічаў. Пад канец жыцця, калі трагічныя адчуванні перацярпеліся, пра свой роздум і пакорнасць Божай волі Эдвард Вайніловіч напісаў у сваім тастаменце: ''«Вялікі, Моцны, Магутны Пан Анёлаў, моцнае плячо Яго ўдары дзеліць паводле сваёй меры, а потым падымае чалавека, каб ён іх пераносіў і не ўпаў, а вытрымаў аж да канца, каб перамагла справядлівасць. З калісьці моцнага дрэва майго роду ападаў лісток за лістком, і я застаўся толькі як адна галінка, асуджаны на паміранне, нібы апаленае громам дрэва, якое ўжо ніякая вясна не ажывіць. Так хацеў Бог»''.
Сына Сымона звалі ў гонар апостала Сымона, а дачку — як святую Алену, маці рымскага імператара Канстанціна, які зрабіў хрысціянства царквой. Жадаючы захаваць памяць аб сваіх дзецях, Эдвард Вайніловіч вырашыў пабудаваць касцёл у гонар Святога Сымона і Святой Алены, якія былі святымі заступнікамі яго дзяцей: ''«Пасля ўдараў, што па волі Усявышняга былі нанесеныя мне, я вырашыў зрабіць упрашальную ахвяру, пабудаваўшы святыню дзеля закліку заступнікаў сваіх памерлых дзяцей, Святога Сымона і Святой Алены, і выбраў для гэтага Мінск — горад, у якім я зрабіў найбольшую частку маёй грамадскай працы і ў якім будаўніцтва другой святыні было найбольш патрэбна. Пры тым хацеў, каб Мінск меў святыню, якая б мела пэўную своеасаблівасць на фоне рознакаляровых купалаў новых форм, і я меркаваў, што не можа быць, каб у натоўпе молячыхся на новым месцы і за мяне і за маіх памерлых, апошніх нашчадкаў старога мясцовага роду, не сказаў бы словы малітвы „Анёл Гасподні“»''.
З гэтай прычыны ў 1904 г. Эдвард Вайніловіч (1847—1928) звярнуўся са сваёй прапановай да грамадскага камітэта па будаўніцтве, што калі гарадская ўлада выдзеліць пляц пад забудову, то за ўласны кошт узвядзе святыню, але з умовай, што касцёл будзе з назвай указаных патронаў (Святога Сымона і Святой Алены) і ніхто не будзе ўмешвацца ў выбар архітэктурнага стылю храма і ў сам працэс яго будаўніцтва. Горад і камітэт, натуральна, вельмі ахвотна згадзіліся на прапанову Вайніловіча.
Была выбрана дэлегацыя, з якой Вайніловіч паехаў у Санкт-Пецярбург і асабіста падаў просьбу да міністра ўнутраных спраў (1904—1905) Расійскай імперыі князя Пятра Дзмітрыевіча Святаполк-Мірскага (1857—1914), які яшчэ нядаўна быў віленскім генерал-губернатарам (1902—1904) і праславіўся ліберальнымі поглядамі. Міністр, хоць і быў праваслаўны, але памятаў, што яго дзед князь Ян Францавіч-Ксаверавіч Святаполк-Мірскі (1788—1868) быў каталіком, паслом Царства Польскага ў Расіі, а сам род паходзіць з Браслаўскага павета. Акрамя таго, расійскі імператар Мікалай II спецыяльна паставіў Мірскага на гэтую пасаду, каб праводзіць ліберальную ўнутраную палітыку, што было вырашальным. Таму ў Мінску чакалі даволі хуткі дазвол на будаўніцтва касцёла.
Архітэктурная стылёвая задумка
Эдвард Вайніловіч вырашыў пабудаваць касцёл у гонар Святога Сымона і Святой Алены ў раманскім стылі, бо, як сам адзначыў у мемуарах, у часы росквіту раманскага стылю ў Еўропе хрысціянства яшчэ не было падзелена на каталіцтва і праваслаўе: ''«Пачаў знаёміцца з узорамі і разнастайнымі архітэктанічнымі канцэпцыямі. Я не жадаў спыняцца на гатычным стылі, па-першае, таму, што ён стаў вельмі распаўсюджаны на той час пры будаўніцтве каталіцкіх святынь у Расіі, па-другое, таму, што ён вельмі адрозніваўся ад стылю праваслаўных храмаў, якія існавалі ў нашым краі, і гэтым як бы падкрэсліваў падзел па веравызнанні класаў нашага грамадства, бо пераважная частка сялянства была праваслаўная, а землеўласнікі — каталікамі, і я спыніўся на раманскім стылі, росквіт якога прыпадае на час, калі ўсходняя Царква існавала ў еднасці з Рымам»''. У гэтым праявілася вялікая талерантнасць Вайніловіча да розных канфесій і імкненне да еднасці грамадства, а не падзелу яго на варагуючыя лагеры.