cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каменка (прыток Заходняй Дзвіны)
Камёнка (Каменка) — рака ў Мёрскім раёне Віцебскай вобласці, левы прыток ракі Заходняя Дзвіна. Даўжыня 5,8 км. Пачынаецца за 1 км на паўднёвы ўсход ад страчанай вёскі Латышкова, на тэрыторыі Узмёнскага сельсавета, вусце за 0,7 км на паўночны ўсход ад вёскі Лявонпаль.
У пасляваенны час на рэчцы зроблены запруды.
Кулон (адзінка вымярэння)
Куло́н (пазначэнне: Кл, C) — адзінка вымярэння электрычнага зарада і колькасці электрычнасці ў сістэме СІ.
Кулон роўны колькасці электрычнасці, якая праходзіць праз папярочные сячэнне правадніка пры сіле току 1 А за час 1 с.
Адзінка названая ў гонар французскага фізіка і інжынера Шарля Кулона.
Кратныя і дзельныя адзінкі
Дзесятковыя кратныя і дзельныя адзінкі ўтвораюць з дапамогай стандартных прыставак СІ.
Цячэнне мыса Іголкавага
Цячэнне мыса Іголкавага, Агульясава цячэнне або цячэнне Агульяс - цёплае паверхневае цячэнне ў Індыйскім акіяне, каля паўднёва-усходніх берагоў Афрыкі. Утвараецца пры сутоках вод Мазамбікскага і Мадагаскарскага цячэнняў, накіравана на поўдзень.
Скорасць мяняецца ад 0,7 да 3 км/гадз у залежнасці ад пары года. Тэмпература вады ад 16 да 27°С. Салёнасць 35,5%.
Каля 38° паўднёвай шыраты сустракаецца з халодным цячэннем Заходніх Вятроў і пераходзіць у глыбіню акіяна.
Холм (Забор’еўскае сельскае паселішча)
Холм (Холм) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Усце Гарліцке (гміна)
У́сце Гарлі́цке (Uście Gorlickie) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Гарліцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Усці Гарліцке. Плошча гміны складае 287,41 км². Станам на 2004 год у гміне Усце Гарліцке пражывалі 6241 чалавек, шчыльнасць — 21,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 19 салецтваў.
Каралева (Шаркаўшчынскі раён)
Карале́ва (, Королево) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах вёска, пазней засценак у складзе гміны Германавічы, з 1929 года ў складзе гміны Галубічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Унцыя
У́нцыя (uncia) — назва некалькіх адзінак вымярэння масы, а таксама двух мер аб’ёму вадкіх цел і адной адзінкі вымярэння сілы ў англійскай сістэме мер і ў рускай сістэме мер.
Заходне-Грэнландскае цячэнне
Заходне-Грэнландскае цячэнне - цёплае паверхневае цячэнне ў марах Лабрадор, Бафіна і праліве Дэвіса; працяг цячэння Ірмінгера. Праходзіць з поўдня на поўнач уздоўж паўднёва-заходніх і заходніх берагоў Грэнландыі.
Скорасць 0,9 км/гадз. Тэмпература вады 0-2°С. Салёнасць 33,5%.
Страхавы поліс
Страхавы поліс (insurance policy, police, polizza — распіска, квітанцыя) — як правіла, імянны дакумент, які пацвярджае афармленне дагавора страхавання, выданы страхавой кампаніяй (страхоўшчыкам) страхавальніку (застрахаванаму). Ён таксама змяшчае ўказанне на суб’ектаў страхавых адносін і істотныя ўмовы дагавора страхавання, напрыклад, від, аб’ект, пачатак і канец дзеяння страхавання, памер страхавой сумы, звесткі аб страхоўшчыку, страхавальніку і іншыя ўмовы. Поліс выдаецца страхавальніку пасля афармлення дагавора і аплаты страхавой прэміі. У полісе таксама павінна змяшчацца спасылка на дзейсныя правілы страхавання. Да каштоўных папер страхавы поліс не адносіцца.
Апісанне
Страхавы поліс звычайна павінен утрымоўваць:
Па асобных відах страхавання дзейнічаюць тыпавыя формы полісаў (напрыклад, формы поліса па абавязковым страхаванні грамадзянскай адказнасці ўладальнікаў транспартных сродкаў і па абавязковым медыцынскім страхаванні).
Пры страхаванні грузаў нароўні з полісам, якія дзейнічаюць на адну партыю груза, могуць ужывацца генеральныя полісы, па якім страхуюцца розныя партыі аднатыпных грузаў. У таксаваным полісе загадзя паказваецца ацэнка кошту застрахаванай маёмасці.
Сацыял-дэмакратычная партыя Народнай Згоды
Сацыял-дэмакратычная партыя Народнай згоды (СДПНЗ) — палітычная партыя Рэспублікі Беларусь сацыял-дэмакратычнага кірунку. Лічыць сябе правапераемніцай Партыі народнай згоды (ПНЗ). У партыі няма інтэрнэт сайта. Партыя безумоўна падтрымлівае і ўхваляе палітыку Аляксандра Лукашэнкі.
Адрас партыі паводле звестак ЦВК 220050, г. Мінск, вул. К. Маркса, 10.
Мэты
Партыя заявіла аб сваёй прыхільнасці сацыяльна рыначнай эканоміцы па формуле: «рынак — наколькі магчыма, дзяржаўнае рэгуляванне — наколькі неабходна». Такая мадэль мае на мэце адсячэнне найбольш негатыўных рыс рыначнай эканомікі.
Гісторыя
15 студзеня 1999 Цэнтральны выканаўчы камітэт СДПНЗ зацвердзіў папярэднія спісы кандыдатаў у дэпутаты мясцовых Саветаў. Леанід Сечка паведаміў, што цэнтрвыканкам СДПНЗ падтрымаў прапанову Гомельскай гарадской арганізацыі аб правядзенні ў 1999 годзе перарэгістрацыі членаў партыі. Дадзенае рашэнне матывуецца «значным ростам шэрагаў СДПНЗ», бо, па словах старшыні, у партыі налічвалася каля 4 тысяч чалавек.
У чэрвені 2001 партыя разглядала кандыдатуры Аляксандра Лукашэнкі і лідара Федэрацыі прафсаюзаў беларускай (ФПБ) Уладзіміра Ганчарыка ў якасці магчымых кандыдатаў для падтрымкі на прэзідэнцкіх выбарах. Партыя таксама разглядала кандыдатуру апошняга, як ў якасці адзінага кандыдата ад сацыял-дэмакратычных сілаў Беларусі.
Пры расследаванні карэспандэнта Тэлеграфа ў 2012 г. высветлілася, што ў Палацы шахмат і шашак па вуліцы Карла Маркса, 10, дзе павінен знаходзіцца офіс СДПНЗ, ніколі пра гэтую партыі не чулі. Па словах вахцёра, у будынку размешчаны толькі офіс газеты «Спартыўная панарама». Характэрна, што сайт Мінюста Рэспублікі Беларусь не падае ніякага тэлефона партыі. Гл.: Куда пропали белорусские партии?//Тelegraf.by.
На выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў 2018 г. ад партыі былі абраны 11 прадстаўнікоў.
На парламенцкіх выбарах 2019 г. партыя не вылучала кандыдатаў па партыйных спісах, а 1 прадстаўнік партыі вылучаўся праз збор подпісаў.
Яськы
Яськы (Я́ськи) — вёска ў Біляіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2507
IC 2507 — галактыка тыпу IBm (змяшаная няправільная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Насос.
Зборная ЗША па хакеі з шайбай
Зборная ЗША па хакеі з шайбай — прадстаўляе Злучаныя Штаты Амерыкі на міжнародных турнірах па хакеі з шайбай. Базуецца ў горадзе Эн Арбар. Займае 6 месца ў рэйтынгу ІІХФ (2013 года).
Зборная двойчы перамагала на Алімпійскіх гульнях, а таксама выйграла Кубак свету 1996. Апошняе дасягненне на чэмпіянатах свету — бронзавы медаль у 2013 годзе. На Кубку свету 2004 хакеісты ЗША не змаглі абараніць тытул, прайграўшы камандзе Фінляндыі ў паўфінале.
Самым вядомым поспехам зборнай ЗША стаў «Цуд на лёдзе» на Алімпіядзе 1980 у Лэйк-Плэсідзе, калі паўночнаамерыканская каманда выйграла ў абсалютнага фаварыта — зборнай Савецкага Саюза на шляху да золата.
У 90-х амерыканскі хакей меў шмат выбітных хакеістаў, у іх ліку знакамітыя гульцы НХЛ Брэт Хал, Пэт Лафантэн, Крыс Чэліяс, Філ Хаўслі, Майк Рыхтэр, Браян Ліч, Джэрэмі Ронік, Кіт Ткачук.
На Алімпіядзе 2006 зборная ЗША, укамплектаваная ў асноўным ветэранамі (сярэдні ўзрост каманды звыш 31 года), у тым ліку 44-гадовым Чэліясам, заняла толькі 8 месца, саступіўшы ў чвэрцьфінале зборнай Фінляндыі.
Гарган
Гарган ( — «Зямля Ваўка») — горад у Іране, адміністрацыйны цэнтр правінцыі Галестан. Гарган знаходзіцца на поўначы краіны, у 30 км на ўсход ад узбярэжжа Каспійскага мора і прыблізна ў 400 км на ўсход ад Тэгерана. У 150 км на ўсход ад Гаргана размешчаны Нацыянальны парк Галестан. У горадзе знаходзіцца некалькі ўніверсітэтаў, у верасні 2005 года быў адкрыты аэрапорт. Праз Гарган праходзіць чыгунка Казахстан-Туркменістан-Іран.
Хамякі (Смаленская вобласць)
Хамякі (Хомяки) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Аляксей Фёдаравіч Данукалаў
Аляксей Фёдаравіч Данукалаў (, в. Новарасляеўка, Дзергачоўскі раён, Саратаўская вобласць —, в.Вялікія Дольцы, Ушацкі раён) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, 15 жніўня 1944 года прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна..
Біяграфія
У 1936 годзе скончыў Балашоўскі тэхнікум механізацыі сельскай гаспадаркі. У 1936—1937 гадах працаваў у Омскай МТС на пасаде механіка.
У кастрычніку 1937 года прызваны ў Рабоча-сялянскую Чырвоную армію. Служыў да лютага 1938 года байцом, у лютым прызначаны намеснікам палітрука. З 1940 года — член КПСС.
У 1941 годзе скончыў Іркуцкае ваеннае вучылішча.
У Айчынную вайну на фронце з 1941 года, палітрук танкавага батальёна. Удзельнік абарончых баёў за Лепель, Оршу, Смаленск. У 1941 годзе трапіў у акружэнне.
У жніўні 1941 года арганізаваў партызанскі атрад «Радзіма», які дзейнічаў на тэрыторыі Смаленскай і Віцебскай абласцей. У красавіку 1942 года атрад рэарганізаваны ў партызанскую брыгаду «Аляксей», камандзірам якой стаў Аляксей Данукалаў.
Загінуў 27 красавіка 1944 года ў баі. Пахаваны на могілках ў Лепелі.
Памяць
У Лепелі, Віцебску, Лёзна і Ушачах яго іменем названы вуліцы.
Бюст Аляксея Фёдаравіча ўсталяваны ў пасёлку гарадскога тыпу Дзергачы Саратаўскай вобласці і ў вёсцы Кавалі Лёзненскага раёна.
У вёсцы Кавалі створаны мемарыяльны музей Данукалава.
Чэмпіянат свету па футболе 2026
Чэмпіянат свету па футболе 2026 — 23-і чэмпіянат свету па футболе пад эгідай ФІФА, фінальны турнір якога пройдзе ў 2026 годзе ў ЗША, Канадзе і Мексіцы.
Спіс аб’ектаў PGC (1733001—1734000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1733001—1734000)
Дасліднэ (Біляіўскі раён)
Дасліднэ (Дослідне) — пасёлак у Біляіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Дзівінскі сельсавет
Дзі́вінскі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці Беларусі. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок (да 2009 года вёска) Дзівін.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзівінскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Чэмерскага і Ягмінаўскага сельсаветаў. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Кобрынскага раёна. 21 студзеня 1961 года ў склад сельсавета з Павіццеўскага сельсавета перададзены вёскі Лелікава і Замосце. У 1970 годзе скасавана вёска Замосце (злілася з вёскай Лелікава). У 1973 годзе ў склад сельсавета з Кіселявецкага сельсавета перададзены вёскі Руховічы і Хабовічы. На 1 студзеня 1974 года ў складзе сельсавета 5 населеных пунктаў. 26 чэрвеня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Восаўскага сельсавета (населеныя пункты Барысаўка, Воса, Клятышча, Пералессе).
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года (7 населеных пунктаў) — 5494 чалавекі, з іх 88,8 % — беларусы, 7,9 % — украінцы.
Славяне
У цяперашні час славяне расселеныя на шырокай тэрыторыі Цэнтральнай, Паўднёвай і Усходняй Еўропы і далей на ўсход — аж да Далёкага Усходу Расіі. Славянская меншасць маецца таксама ў дзяржавах Заходняй Еўропы, Амерыкі, Закаўказзя і Сярэдняй Азіі. Агульная колькасць славян — 250—300 млн чалавек, з іх каля паловы — рускія (137 млн).
Заходне-Аўстралійскае цячэнне
Заходне-Аўстралійскае цячэнне - халоднае цячэнне Індыйскага акіяна каля заходніх берагоў Аўстраліі; паўночнае адгалінаванне цячэння Заходніх Вятроў. Накіравана з поўдня на поўнач.
Скорасць летам 0,9-1,8 км/гадз, зімой запавольваецца. Тэмпература вады ў лютым ад 19°С на поўдні да 26°С на поўначы, у жніўні адпаведна ад 15 да 21°С. Салёнасць 35,5-35,7‰. У тропіках Паўднёвага паўшар'я зліваецца з Паўднёвым Пасатным цячэннем.
Казвін
Казвін — горад на поўначы Ірана, адміністрацыйны цэнтр і найбуйнейшы горад астана Казвін. Насельніцтва — 331 тыс.чалавек. Важны цэнтр тэкстыльнай прамысловасці — вытворчасць бавоўны, шоўку, скуры. У прыгарадах Казвіна размешчана найбуйнейшая ў Іране электрастанцыя. Чыгуначная станцыя на лініі Тэгеран — Тэбрыз.
Хабовіцкі сельсавет
Хабо́віцкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Кобрынскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Хабовічы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дзівінскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. З 8 жніўня 1959 года ў складзе Кобрынскага раёна. 30 кастрычніка 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Кіселявецкага сельсавета.
Набэрэжнэ (Біляіўскі раён)
Набэрэжнэ (Набережне) — пасёлак у Біляіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
IC 2508
IC 2508 — галактыка тыпу E (эліптычная галактыка) ў сузор’і Малы Леў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Масавыя беспарадкі ў Душанбэ (1990)
Канфлікт у Душанбэ — масавыя хваляванні, што адбыліся ў Душанбэ ў лютым 1990 года, распачатыя на міжнацыянальнай глебе. Фактычна яны сталі прэлюдыяй да грамадзянскай вайны, распачатай праз 2 гады.
Перадгісторыя
Перадгісторыяй канфлікту сталі масавыя армянскія пагромы ў Баку. Некалькі армянскіх сем'яў, усяго 39 чалавек, з Баку беглі да сваіх сваякоў у Душанбэ. Неўзабаве па горадзе шырыліся правакацыйныя чуткі, што 2500—5000 армян, уцекачоў з Азербайджана, пераселены ў Душанбэ і ім размяркоўваюцца кватэры ў новабудоўлях масіву «Зераўшан», у той жа час у сталіцы быў моцны дэфіцыт жытла. Пры гэтым кватэры ім не вылучаліся і пытанне пра гэта нават не стаяла, а праз некаторы час з пачатку мітынгаў яны пакінулі рэспубліку.
Эндэль Пусэп
Эндэль Пусэп (Endel Puusepp; 1 мая 1909, Енісейская губерня, Расійская імперыя — 18 студзеня, , Эстонія) — савецкі лётчык і дзяржаўны дзеяч, палкоўнік, Герой Савецкага Саюза.
Масавыя беспарадкі ў Душанбэ (1990)
Ход падзей
Пасля шырання чутак 11 лютага каля будынка ЦК КП Таджыкістана сабраліся больш 4 тысяч чалавек. Тыя некалькі сем'яў армян, якія прыехалі ў Душанбэ, заявіўшы, што не хочуць быць прычынай бед таджыкскага народа, пакінулі рэспубліку. Ужо на наступны дзень выкрыкі ў натоўпе «Далоў армян!» змяніліся патрабаваннямі «Далоў Махкамава!» (першы сакратар ЦК КП Таджыкістана). Дэманстранты прарваліся ў будынак і падпалілі яго. Да вечара ў адказ на адкрыццё агню міліцыяй халастымі патронамі пачаліся падпалы ларкоў, пагромы крам.
Эндэль Пусэп
10 жніўня 1941 года Пусэп пад камандаваннем Міхаіла Вадап’янава здзейсніў першы баявы вылет, паспяхова падвергнуўшы бамбардзіроўцы Берлін. Пры вяртанні на базу самалёт Вадап’янава, у якім Пусэп быў другім пілотам, пашкодзілі варожыя зеніткі: з прабітага бензабака пацякло паліва. М. В. Вадап’янаў здзейсніў вымушаную пасадку ў захопленай немцамі Эстоніі. Э. Пусэп упершыню апынуўся на радзіме продкаў. Пакінуўшы пашкоджаны самалёт, экіпаж сустрэў перапалоханага хлопчыка-пастуха; дзякуючы Пусэпу, які не забыўся на эстонскую мову, лётчыкі змаглі даведацца ў яго дарогу да лініі фронту і вярнуліся да сваіх, пазбегнуўшы палону. Да красавіка 1942 года Эндэль Пусэп здзейсніў 30 начных баявых вылетаў, нанёсшы бомбавыя ўдары па Берліне, Данцыгу і Кёнігсбергу.
Масавыя беспарадкі ў Душанбэ (1990)
Ход падзей
13 лютага ў Душанбэ спынілі працу гарадскі, міжгародны і чыгуначны транспарт, інстытуты і школы, дзіцячыя сады, амаль усе крамы і прадпрыемствы, банкі, тэлефонная сувязь і пошта, перасталі выходзіць газеты.
Эндэль Пусэп
У маі 1942 года Пусэп даставіў савецкую дэлегацыю на чале з В. М. Молатавым для перамоваў спачатку ў Вялікабрытанію, а затым у ЗША (прызначаны асноўным пілотам Сяргей Асямаў разбіўся ў Англіі 30 красавіка 1942 года пры выкананні мясцовага пералёту). 19 мая 1942 года цяжкі 4-маторны бамбардзіроўшчык Пе-8 (штурманы: капітаны А. П. Штэпенка і С. М. Раманаў, другі пілот В. М. Абухаў) узяў курс на Вялікабрытанію і далей праз Ісландыю і Канаду — у Вашынгтон.
Экіпаж Пусэпа асабіста прымалі Уінстан Чэрчыль і Франклін Рузвельт. Пасля паспяховага завяршэння перамоваў і вяртання ў СССР Пусэпу было прысвоена 20 чэрвеня 1942 года званне Героя Савецкага Саюза «за адвагу і геройства, праяўленыя пры выкананні задання Урада па ажыццяўленні далёкага адказнага пералёту».
Ян Абрагімавіч Крычынскі
Ян Абрагімавіч Крычынскі (? — каля 1650) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Масавыя беспарадкі ў Душанбэ (1990)
Ход падзей
Для навядзення парадку ў горад давялося перакінуць каля 5000 вайскоўцаў Мінабароны і МУС з загадам адкрываць агонь на паразу, была ўведзеная каменданцкая гадзіна.
Ян Абрагімавіч Крычынскі
Біяграфія
Паходзіў татарскага княжацкага роду Крычынскіх герба «Радван» зменены. Сын Абрагіма Асанавіча Кадышэвіча.
Масавыя беспарадкі ў Душанбэ (1990)
Ход падзей
У выніку хваляванняў былі забіты 25 чалавек і 565 паранены.
Думкі
У газеце «Чарогі Руз» было апублікавана інтэрв'ю супрацоўніка КДБ Таджыкістана Абдула Назарава, які сцвярджаў, што хваляванні былі справакаваны КДБ Таджыкістана для дыскрэдытацыі антыкамуністычнага руху ў рэспубліцы.
Першы прэзідэнт Таджыкістана Кахар Махкамаў у інтэрв'ю персідскай службе «Бі-бі-сі», кажучы пра прычыны адбытых хваляванняў у Душанбэ, заявіў, што да гэтых падзей «датычныя і некаторыя кіраўнікі КДБ — як у Душанбэ, так і ў Маскве».
У замежнай літаратуры фігуруе лічба 25 забітых, з іх 16 таджыкі, 5 рускіх, 2 узбекі, татарын і азербайджанец, а з ліку параненых 56 % пацярпелых і 41 % цяжка пацярпелых — этнічныя рускія.
У лютаўскія дні 1990 года, адзначаецца ў журналісцкім расследаванні газеты «Дайджэст Прэс», ваенная перавысілі свае паўнамоцтвы пры выкарыстанні агнястрэльнай зброі і баявой тэхнікі. Тым не менш, ніводзін вайсковец не быў прыцягнуты да крымінальнай адказнасці. Разам з тым у цэнтральным друку было апублікавана больш двух дзясяткаў артыкулаў, у якіх таджыкаў вінавацілі ў рускіх пагромах
Усцімаў (гміна)
Усці́маў (Uścimów) — вясковая гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Любартоўскага павета Люблінскага ваяводства. Сядзіба размешчана ва Усцімаве. Плошча гміны складае 108,61 км². Станам на 2004 год у гміне Усцімаў пражывалі 3379 чалавек, шчыльнасць — 31,1 чал./км².
Біенале
Біена́ле (Biennale, паходзіць да лацінскіх слоў bis — двойчы і аnnus — год) — мастацкая выстаўка, кінафестываль ці музычны конкурс, якія праходзяць кожныя два гады.
Старэйшае біенале — выстаўка сучаснага мастацтва ў Венецыі (з 1895). Праводзяць Біенале: сучаснага мастацтва (з 1951) і архітэктуры (з 1957) у Сан-Паўлу, жывапісу ў Токіа (з 1951), мастацтва ў Александрыі (з 1955), «маладых» у Парыжы (з 1959), экслібрыса ў Мальбарку (з 1965), плаката ў Варшаве (з 1966), прыкладной графікі ў Брно (з 1966) і інш.
Захар Беркут (фільм, 2019)
«Захар Беркут» (Захар Беркут) — сумесная ўкраінска-амерыканская стужка 2019 года, яе слоган — «У волі мая сутнасць». Фільм пра гісторыю баявога супрацьстаянне ў 1241 годзе падчас мангольскага нашэсця. Суполка паляўнічых з Карпат абараняе мясцовыя паселішчы ад мангольскага хана, які жадае іх знішчыць.
Сцэнарый да «Захара Беркута» напісаны на аснове аднайменнай аповесці ўкраінскага класіка Івана Франко. Саўндтрэк да фільма стваралі яшчэ адны класікі, толькі сучасныя — украінскі гурт «Океан Ельзи».
Мікалай Казлоў
Мікалай Казлоў:
Глыбаў (археалагічныя помнікі)
Глы́баў — археалагічныя помнікі: гарадзішча мілаградскай культуры і 2 курганныя могільнікі дрыгавічоў каля аграгарадка Глыбаў (Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць, Беларусь).
На гарадзішчы выяўлены рэшткі 2-х жытлаў і 2 гаспадарчых ям, каменныя прылады працы, рэшткі ляпной керамікі.
На курганных могільніках пахавальны абрад — трупапалажэнне ў ямах пад насыпам. Знойдзены рэшткі ганчарнага посуду, бронзавыя ўпрыгожанні.
Ду
Ду:
Тампа
Тампа (анг. Tampa) — трэці па памеры горад штата Фларыда, адміністрацыйны цэнтр акругі Хілсбара, які знаходзіцца на захадзе паўвострава, на ўзбярэжжы заліва Tampa Bay. Насельніцтва на 2010 г. — 335709. Мяжуе з гарадамі Сент-Пітэрсберг і Кліруотэр. Лічыцца адным з самых хуткарослых гарадоў Фларыды.
Нава Каваліўка (пасёлак)
Нава Каваліўка (Нава Каваліўка) — пасёлак у Біляіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Элмер Бернстайн
Элмер Бернстайн (Elmer Bernstein,  — ) — амерыканскі кампазітар, які пісаў музыку для кіно, кампазітар-песеннік і дырыжор.
Музычная фільмаграфія Э. Бернстайна ўключае ў сябе такія вядомыя фільмы, як «Оскар», «Мая левая нага», «Паляўнічыя за прывідамі», «Забіць перасмешніка», «Цудоўная сямёрка», «Эпоха нявіннасці», «Дзікі, дзікі Вест», «Уваскрашаючы мерцвякоў», «Вялікія ўцёкі» і мноства іншых.
За сваю 50-гадовую кар’еру ў кіно Бернстайн намінаваўся на «Оскара» 14 разоў, хоць узнагароджаны толькі аднойчы — за музыку да фільма-мюзікла «Вельмі сучасная Мілі» (1967, у катэгорыі «Найлепшая арыгінальная музыка»). Быў дружны з нью-ёркскім кампазітарам і дырыжорам Леанардам Бернстайнам.
Інаполіс
Інаполіс (Иннопо́лис, Иннополис) — горад у Верхнеўслонскім раёне Рэспублікі Татарстан, горад-спадарожнік Казані, які ўваходзіць у яе агламерацыю. У ім размешчаны Універсітэт Інаполіс і асобая эканамічная зона «Інаполіс». З’яўляецца адным з трох навукаградаў у Расійскай Федэрацыі (разам з падмаскоўным цэнтрам Сколкава і новасібірскім Кальцовым), створаных для развіцця інфармацыйных тэхналогій і інавацыйных высокіх тэхналогій.
Інаполіс знаходзіцца за 40 кіламетраў ад Казані на правым схіле Куйбышаўскага вадасховішча, насупраць Свіяжска.
Летнія Алімпійскія гульні 2032
Летнія Алімпійскія гульні 2032 года (афіцыйна — Гульні XXXV Алімпіяды) — чарговыя Алімпійскія гульні, якія плануецца правесці з 23 ліпеня па 8 жніўня 2032 года ў Брысбене.
Віла-Санта-Лучыя-дэль-Абруццы
Віла-Санта-Лучыя-дэль-Абруццы (Villa Santa Lucia degli Abruzzi) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Абруца, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Л'Аквіла.
Насельніцтва складае 174 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 6 чал./км². Займае плошчу 28 км². Паштовы індэкс — 67020. Тэлефонны код — 0862.
Заступнікам населенага пункта лічыцца Святая Люцыя.
Дэмаграфія
Дынаміка насельніцтва:
IC 2509
IC 2509 — галактыка тыпу * (зорка) ў сузор’і Секстант.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Павел Ігнатавіч Канопліч
Павел Ігнатавіч Канопліч (, в. Замошша, Буйнавіцкая воласць, Мазырскі павет, Мінская губерня — ) — работнік сельскай гаспадаркі (звеннявы маханізаванага звяна), Герой Сацыялістычнай Працы (1966). Дэпутат Вярхоўнага Савета БССР 6-га склікання (1963—1967).
Біяграфія
Нарадзіўся 31 студзеня 1912 года ў сялянскай сям’і. З 1935 года працаваў у калгасе «Перамога». З восені 1936 года праходзіў навучанне на курсах трактарыстаў пры Лельчыцкай машынна-трактарнай станцыі (МТС). Праз год стаў трактарыстам гэтай МТС.
Прымаў удзел у савецка-фінляндскай вайне 1939—1940 гадах, быў паранены і пасля лячэння дэмабілізаваны. Да пачатку Вялікай Айчыннай вайны працаваў трактарыстам. З пачаткам вайны быў вымушаны застацца на акупіраванай тэрыторыі. Вясной 1943 года разам з некалькімі аднавяскоўцамі стаў партызанам. З восені 1943 года — баец Лельчыцкай партызанскай брыгады. У пачатку 1944 года разам з перадавымі часткамі Чырвонай Арміі вызваляў вёскі Замошша, Астражанка і Сіманавічы Лельчыцкага раёна, стаў чырвонаармейцам і быў накіраваны на фронт.
Вясной 1944 года падчас вызвалення Петрыкаўскага раёна атрымаў найцяжэйшыя раненні абедзвюх ног. Знаходзіўся на лячэнні ў ваенным шпіталі ў Гомелі, затым у бальніцах. Перанёс некалькі цяжкіх аперацый, у тым ліку ампутацыю абедзвюх ступняў. Атрымаў інваліднасць 1-й групы і пасля завяршэння лячэння ў снежні 1945 года быў дэмабілізаваны.
Без ступняў абедзвюх ног асвоіў кіраванне трактарам і вясной 1950 года быў дапушчаны да самастойнай працы на новым трактары маркі СХТЗ-НАТІ. Праз год стаў лепшым механізатарам раёна, а яго імя было занесена на Дошку гонару Лельчыцкай МТС.
Пасля скасавання сістэмы МТС у 1958 годзе перайшоў на працу ў саўгас «Буйнавічы», прымаў актыўны ўдзел ва ўкараненні комплекснай механізацыі. У пачатку 1963 года стаў ініцыятарам пераходу на звеннявую сістэму арганізацыі працы для вырошчвання кукурузы і цукровых буракоў.
Прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці рэспублікі: з’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1963—1967), мясцовых Саветаў дэпутатаў працоўных. Пражываў у роднай вёсцы. Разам з жонкай выгадаваў семярых дзяцей.
У 1968 годзе выйшаў на адпачынак па стане здароўя. Памёр у 1983 годзе.
Памяць
Імя Героя было прысвоена Замошскай сярэдняй школе. Пра яго жыццёвы шлях і працоўны подзвіг распавядаецца ў кнізе беларускага пісьменніка Уладзіміра Правасуда «Палескі Марэсьеў». Яму прысвечаны дакументальны фільм «Жыве на Палессі чалавек».
Навуковы атэізм
Навуковы атэізм — сістэма поглядаў, якая разглядае пытанне існавання багоў і іншых звышнатуральных істот, з'яў і сіл як навуковую гіпотэзу. Інакш кажучы, гэта навуковы скептыцызм у дачыненні да звышнатуральнага (у тым ліку багоў). Навуковы атэізм падвяргае крытычнаму аналізу рэлігію і прадугледжвае яе філасофскую, натуральна-навуковую і гістарычную безгрунтоўнасць з матэрыялістычнага пункту гледжання. Вобласці, у якіх «навуковы атэізм» разглядае рэлігійныя погляды, ўключаюць у сябе натуральнанавуковую крытыку, якая абгрунтоўвае несумяшчальнасць рэлігійнага погляду на свет з навуковымі ўяўленнямі ў такіх пытаньнях як, напрыклад, паходжанне жыцця і чалавека, філасофскую крытыку, накіраваную на дыскрэдытацыю рэлігійнага светапогляду, а таксама гістарычную крытыку, якая тлумачыць паходжанне і развіццё рэлігій як натуральны сацыяльны працэс.
У краінах Заходняй Еўропы
Паняцце «навуковы атэізм» ўжывалася па меншай меры з пачатку XIX стагоддзя.
У СССР і краінах усходняй Еўропы
Тэрмін «навуковы атэізм» атрымаў шырокае распаўсюджванне ў СССР з 1954 года, калі ён быў выкарыстаны ў пастановах ЦК КПСС «Аб буйных недахопах у навукова-атэістычнай прапагандзе і мерах яе паляпшэння» і «Аб памылках у правядзенні навукова-атэістычнай прапаганды сярод насельніцтва» (сам тэрмін выкарыстоўваўся і раней ). У 1959 годзе курс «Асновы навуковага атэізму» быў уведзены ў праграмы вну СССР. У СССР у 1964—1991 гадах існаваў Інстытут навуковага атэізму.
У 1990-х гадах кафедры навуковага атэізму вну былі пераўтвораны ў кафедры рэлігіязнаўства.
«Новы атэізм»
«Новы атэізм» — грамадскі рух, які ўзнік у пачатку XXI стагоддзя на Захадзе, члены якога з навуковых пазіцый крытыкуюць рэлігію і сцвержанні вернікаў аб існаванні звышнатуральных істот, з'яў і сіл. Прыхільнікі новага атэізму сцвярджаюць, што сучасныя дасягненні навукі патрабуюць менш прымірэнчых адносінаў да рэлігіі, забабонаў і рэлігійнага фанатызму, чым гэта традыцыйна распаўсюджана ў заходнім секулярызме. У адрозненне ад многіх іншых навукоўцаў, якія лічаць навуку індыферэнтнай у адносінах да звышнатуральнаму або нават няздольнай да яго даследавання, новыя атэісты прапануюць лічыць існаванне звышнатуральнага рэальнай навуковай гіпотэзай, якая павінна быць даследавана навуковымі метадамі.
Рух звязана з імёнамі такіх аўтараў, як Рычард Докінз, Дэніэл Дэнэт, Сэм Харыс, Крыстафер Хітчэнс і Віктар Стэнджэр. Гэта рух разам з іншымі атэістычнымі плынямі як прыхільнікамі, так і крытыкамі часта характарызуецца як «навуковы атэізм».
Метадалогія навуковага атэізму
Згодна з вызначэнні навукі, яна не можа ні даказаць, ні абвергнуць звышнатуральныя з'явы і багоў, паколькі не займаецца такімі пытаннямі. Аднак некаторыя сцвярджэнні, якія вынікаюць з рэлігійных уяўленняў, могуць быць верыфікаваны навуковымі метадамі (напрыклад, прадстаўлення аб будове Сусвету, паходжанню жыцця, і, у прыватнасці, чалавека, гістарычныя звесткі, якія змяшчаюцца ў рэлігійных тэкстах і інш.).
Прыхільнікі навуковага атэізму сцвярджаюць, што ён заснаваны на поспехах навукі, у сваіх даследаваннях існавання/адсутнасці багоў абапіраецца на атрыманыя ёю вынікі і выкарыстоўвае навуковы метад для абвяржэння некаторых рэлігійных сцвярджэнняў.
Некаторыя аргументы навуковага атэізму
Дадзеныя натуральных навук супярэчаць уяўленням аб паходжанні і будове свету, прынятым у большасці рэлігій. Так, напрыклад, узрост Зямлі, вылічаны крэацыяністамі на аснове Бібліі (менш за 10000 гадоў), не адпавядае навуковым дадзеным (каля 4,6 млрд гадоў). Найважнейшай асновай навуковай аргументацыі атэізму з'яўляецца эвалюцыйнае вучэнне, якое не патрабуе наяўнасці якога-небудзь «вышэйшага розуму» для тлумачэння ўзнікнення і развіцця жыцця на Зямлі. Важнае значэнне мае таксама тлумачэнне псіхічных з'яў выключна на аснове фізіялогіі без прыцягнення звышнатуральных паняццяў, такіх, напрыклад, як душа. Дадзеныя гістарычных навук і рэлігіязнаўства раскрываюць эвалюцыйную гісторыю рэлігій і паказваюць на тое, што іх святыя тэксты створаны людзьмі і мяняліся на працягу гісторыі народаў, якія спавядалі гэтыя рэлігіі.
Крапіўнікі (Шаркаўшчынскі раён)
Крапі́ўнікі (, Крапивники) — вёска ў Шаркаўшчынскім раёне Віцебскай вобласці. Уваходзіць у склад Германавіцкага сельсавета.
Гісторыя
У 1921—1945 гадах фальварак у складзе гміны Германавічы Дзісенскага павета Віленскага ваяводства Польскай Рэспублікі.
Лелікаўскі сельсавет
Ле́лікаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Дзівінскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Лелікаў.
Рудольфаў мост
Рудольфаў мост (Рудольфава лаўка, Rudolfova lávka) — незахаваны вісячы мост праз Влтаву ў Празе. Пабудаваны ў 1868—1869 гадах, ішоў з Кларава на процілеглы бераг. Пазней, як і Рудальфінум, атрымаў сваю назву ў гонар кронпрынца Рудольфа, да гэтага зваўся Жэлезна лаўка (Železná lávka — Жалезны мост) або Ржэтазава лаўка (řetězová lávka — ланцужны мост).
Мост, за выключэннем дробных рамонтаў, быў адкрытым да 1914 года. Потым замест яго быў збудаваны новы мост архіеводы Францішка Фердынанда д’Эстэ, пазней названы мостам Манеса.
Ад моста застаўся толькі невялікі домік для збору платы на левым беразе (адрас č. p. 554). У наш час яго займае грамадская арганізацыя Gemini, там праходзіць праца з дзецьмі і моладдзю. Таксама пра існаванне моста нагадвае назва вуліцы «У жэлезне лаўкі» таксама на левым беразе.
Каменка (прыток Проні)
Ка́менка — рака ў Чавускім раёне Магілёўскай вобласці, левы прыток ракі Проня (басейн Дняпра).
Даўжыня ракі 10,5 км. Плошча вадазбору 96 км². Сярэдні нахіл воднай паверхні 5 м/км. Пачынаецца з невялікай сажалкі на заходняй ускраіне вёскі Рабяткі, вусце за 1 км на ўсход ад вёскі Старасёлы. Рэчышча каналізаванае на ўсім працягу. Каменка прымае сцёк з ручаёў і меліярацыйных каналаў. На паўднёва-заходняй ускраіне вёскі Прылессе плаціна і сажалка.
Каля ракі вёскі Рабяткі, Прылессе, Каменка.
Рэйчэл Мак-Адамс
Рэйчэл Энн Мак-Адамс (Rachel Anne McAdams; нар., Лондан, Антарыа, Канада) — канадская кінаактрыса. У 2002 годзе сыграла ў фільме «Ідэальны пірог», за ролю ў якім была намінаваная на ўзнагароду Genie Award (найпрэстыжейшая канадская кінапрэмія). Першай яе значнай роляй была роля ў фільме «Кепскія дзяўчынкі» (2004), дзе яна выканала ролю Рэджыны Джордж. Затым яна знялася ў фільме паводле аднайменнага рамана Нікаласа Спаркса «Дзённік памяці» (2004) і ў камедыі «Няпрошаныя госці» (2005). У 2009 годзе яна сыграла Ірэн Адлер у фільме Гая Рычы «Шэрлак Холмс». У 2010 годзе выйшла камедыя «Добрай раніцы» з Рэйчэл Мак-Адамс у галоўнай ролі.
Мікалай Іванавіч Лапата
Мікалай Іванавіч Лапата (, Крэмінна, зараз Луганская вобласць, Украіна —, Масква) — Герой Савецкага Саюза (1944). Палкоўнік, кандыдат ваенных навук, дацэнт.
Біяграфія
Пры прарыве абароны праціўніка каля в. Сіроціна артылерыйскі дывізіён пад камандаваннем гвардыі капітана М. І. Лапаты знішчыў 19 кулямётаў, 2 мінамётныя і зенітную батарэі, 2 БТР, 7 аўтамашын з ваенным грузам. Пераправіўшыся праз Заходнюю Дзвіну, карэкціраваў агонь дывізіёна, у выніку чаго было знішчана амаль 2 батальёны нямецкай пяхоты і створаны ўмовы для фарсіравання ракі.
Лапікавае шыццё
Лапікавае шыццё, лапікавая тэхніка, лапікавая мазаіка, тэкстыльная мазаіка (таксама пэчварк, ад patchwork — «выраб з лапікаў») — від, у якім па прынцыпе мазаікі сшываецца суцэльны выраб з кавалачкаў тканіны (лапікаў). У працэсе працы ствараецца палатно з новым каляровым рашэннем, узорам, часам фактурай. Сучасныя майстры выконваюць таксама ў тэхніцы лапікавага шыцця аб’ёмна-прасторавыя кампазіцыі. Усе швы сшывання ў лапікавым палатне знаходзяцца на яго споднім боку.
Гісторыя
Зборка палатна з лапікаў, аплікацыя з тканіны, здаўна існавалі незалежна адно ад аднаго ў многіх народаў свету. Імаверна, усюды, дзе чалавек працаваў з тканінай, узнікала неабходнасць выкарыстоўваць абрэзкі і выпады крою, і лапікавае шыццё з’яўлялася ў тым ці іншым выглядзе. Вядомы егіпецкі арнамент, створаны з кавалачкаў скуры газеляў каля 980 года да н. э., у адным з музеяў Токіа экспануецца пашыты прыкладна ў той жа час касцюм з упрыгажэннямі з лапікаў. У 1920 годзе ў Пячоры тысячы Будаў быў знойдзены дыван, сабраны прыблізна ў X стагоддзі з мноства кавалачкаў вопраткі паломнікаў.
Англія
У XVI стагоддзі ў Англію пачалі паступаць маляўнічыя тканіны разнастайных узораў з індыйскай бавоўны. Коўдра дэкараванае вышыўкай або набіванкай, лічылася модным упрыгажэннем хатняга інтэр’еру. Шыццё з лапікаў з’явілася ў выніку дэфіцыту паркалю, які ўзнік з-за забароны продажу ў Англіі індыйскіх тканін ў 1712 годзе. Такім чынам урад меў намер захаваць мясцовыя мануфактуры, на якіх вырабляліся шарсцяныя і шаўковыя тканіны. Паркаль трапляў у Англію кантрабандным шляхамі і яго кошт рэзка вырас. Абрэзкі, што засталіся пасля крою адзення з паркалю, не выкідалі, а выкарыстоўвалі для стварэння іншых вырабаў. Буйнымі фрагментамі дэкараваліся шарсцяныя альбо ільняныя тканіны ў тэхніцы аплікацыі. Самыя дробныя лапікі сшываліся адзін з адным, утвараючы адзінае палатно.
Усходняя Еўропа
На Русі здаўна былі распаўсюджаны беражлівыя адносіны да тканіны, як вырабленай дома (да XVIII стагоддзя ў асноўным выкарыстоўвалася даматканае палатно), так і купленай. «Дамастрой» змяшчае падрабязныя інструкцыі крою адзення, сартавання і захавання абрэзкаў і папраўкі гатовага адзення. Вядома, што ў XVII стагоддзі ў асяроддзі старавераў выкарыстоўваліся лапікавыя кілімкі, званыя «падручнікамі». Малюнак гэтых кілімкоў сімвалічна адлюстроўваў.
Шыццё з лапікаў атрымала шырокае распаўсюджванне ў другой палове XIX стагоддзя са з’яўленнем у продажы замежнага паркалю. У адрозненне ад даматканых палотнаў, шырыня якіх была каля 40 см, тканіны фабрычнай вытворчасці мелі шырыню 75-80 см, і пры раскроі з іх адзення ўтваралася вялікая колькасць абрэзкаў. Аплікацыя з’явілася пазней: паколькі англійскія паркалі ў Расіі каштавалі дорага, лічылася недарэчным закрываць адну тканіну іншай. Свайго піка лапікавае шыццё дасягнула ў канцы стагоддзя, калі была наладжана вытворчасць танных баваўняных набіваных тканін і з’явіліся швейныя машыны. У асноўным рэчы (большай часткай лапікавыя коўдры), якія ствараюцца ў сялянскім асяроддзі, неслі выключна практычную функцыю — абаранялі ад холаду. На іх выраб ішлі пераважна лапікі ношанага адзення, яны былі няправільнай формы і злучаліся выпадковым чынам. Аднак паралельна існавала традыцыя шыцця коўдраў да вяселля і нараджэння дзіцяці. Гэтыя вырабы злучалі ў сабе функцыі ўтылітарную і дэкаратыўную. Форма лапіка (палоска, квадрат, трохвугольнік) вызначалася формай выпаду, які ўтварыўся пры раскроі прамога рускага касцюма. У канцы XIX-пачатку XX стагоддзя лапікавае шыццё ў народным касцюме замяняла складаныя ў выкананні карункі, вышыўкі, тканыя элементы. У прыёмы зборкі палатна, каляровае рашэнне вырабаў заўсёды прыўносіліся мастацкія перавагі мясцовых жыхароў. Былі створаны арыгінальныя тэхнікі аб’ёмнага лапікавага шыцця «ляпакамі» (або «ляпачыха»: неапрацаваныя рознакаляровыя палоскі, нашытыя на аснову, назва каргапальских вясельных коўдраў, вытканых з невялікіх лапікаў), «вугалкамі» (тканіна згортвалася вуглом і нашывалася на аснову), «махрамі», «ружанамі» («круглякі» або за межамі Расіі — «ё-ё» — квадратныя альбо круглыя лапікі сцягваліся па фастрызе, выкананай па акружнасці, атрыманыя аб’ёмныя дэталі нашываліся на аснову ў адзін пласт або накладваліся адна на адну). Нароўні з кілімкамі з вугалкоў былі распаўсюджаныя кілімкі з шнуроў-касічак, сплеценых са скручанай тканіны, якія выкладваліся па крузе і сшываліся.
Для традыцыйнага рускага лапікавага шыцця характэрная ручная зборка без выкарыстання асновы, злучэнне лапікаў нахлёстам, выкарыстанне розных па памеры дэталяў.
У пачатку XX стагоддзя лапікавае шыццё разам з калажам прыцягнула ўвагу мастакоў-авангардыстаў і футурыстаў, якія займаліся пошукам новых сродкаў выражэння. Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі гэты від шыцця не ўвайшоў у пералік падтрыманых дзяржавай відаў дэкаратыўна-прыкладных мастацтваў. Пазней лапікавае шыццё стала прыкметай галечы, напамінам пра перыяды войнаў і разрухі, перажытых Савецкай краінай. Цікавасць да гэтага віду дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва адрадзіўся ў 1990-х гадах, тады ж пачалося і яго вывучэнне. Яно стала не толькі распаўсюджаным хобі, але і самастойным жанрам дэкаратыўнага мастацтва.
У Расіі кожныя два гады (з 1997 года) праходзіць фестываль «Лапікавая мазаіка Расіі», дзе дэманструюцца творы майстроў. Таксама ў Суздалі праводзіцца Міжнародны фестываль лапікавага шыцця «Душа Расіі».
Ва Украіне з 1997 года праводзіцца Усеўкраінскі фестываль лапікавага шыцця.
Народны клуб аматараў шыцця з лапікаў «Рошва» працуе ў Полацкім раённым Цэнтры рамёстваў і нацыянальных культур.
Каўказ
У Азербайджане існуе старадаўняя тэхніка лапікавага шыцця —.
Нажніцы
Для раскрою тканіны выкарыстоўваюцца нажніцы з вострымі доўгімі канцамі, для распорвання швоў — маленькія нажніцы. Таксама тканіна можа разразацца разаком-колцам на спецыяльнай падкладцы (дыванку) з разметкай.
Шпількі і іголкі
Пры шыцці на машыне без фастрыгавання выкарыстоўваюцца аднастрыжневыя шпількі. Найбольш падыходзяць для гэтай мэты вельмі тонкія гнуткія шпількі з вушкам у выглядзе пятлі. Іншыя віды шпілек (з пластыкавымі шарыкамі замест завесы, англійскія шпількі) зручныя пры канчатковай зборцы вырабу.
Лінейка
Універсальная лінейка з нанесенымі лініямі, памерамі і адзнакамі для выканання розных вуглоў дае магчымасць зрабіць раскрой тканіны без папярэдне нарыхтаваных шаблонаў.
Падрыхтоўка
Найбольш шырока прымяняюцца ў лапікавым шыцці баваўняныя тканіны. Яны лёгкія ў кроі, не слізгаюць пры шыццё, трымаюць закладзеныя ўручную зморшчыны і з’яўляюцца ідэальным матэрыялам для пачаткоўцаў. Недахопы баваўняных тканін — лінька і ўсаджванне пры мыцці. Лён лёгкі ў шыцці, менш садзіцца, трывалы, гэта папулярны матэрыял для падшэвак або фону. Ільняныя тканіны моцна камячацца і іх цяжка прасаваць. Шоўк, дзякуючы сваёй далікатнай фактуры, натуральнаму бляску, яркасці фарбаў глядзіцца ў вырабах вельмі выйгрышна. Аднак ён дае моцнае ўсаджванне пры мыцці і ўздзеянні высокіх тэмператур, складаны ў раскроі і шыцці, краі зрэзаў абсыпаюцца. Рэдка ў зборцы ласкутнага палатна выкарыстоўваецца шарсцяная тканіна, якая, тым не менш, валодае шэрагам добрых якасцяў: гіграскапічная, цёплая тканіна падыходзіць для вырабу пакрывалаў, падушак, адзення. Краі тоўстых ваўняных тканін не абсыпаюцца, вырабы з воўны выдатна трымаюць форму. Кавалачкі воўны можна злучаць ўсутыч пры дапамозе машыннага шва «зігзаг». Штучныя і смесавыя тканіны выглядаюць прыбрана, яны не камячацца і выдатна сціраюцца, аднак здольныя назапашваць вільгаць. Віскозныя тканіны складаныя ў шыццё: з-за рухомай структуры палатно слізгае, да таго ж моцна камечыцца і дае ўсаджванне пры мыцці, віскозу абавязкова трэба. Цікава глядзяцца ў вырабах тканіны (бавоўна, шоўк, лён), распісаныя або афарбаваныя ўручную.
Калі выраб мяркуецца выкарыстоўваць у побыце, неабходна вырабіць тканіны — намачыць (вымыць без выкарыстання мыйных сродкаў), а затым высушыць і адгладзіць. Калі ж шыццё будзе выраблена толькі з новай тканіны і яго мяркуецца захоўваць у месцы, абароненым ад пылу (напрыклад, пад шклом), декаціроўку можна не рабіць, захаваўшы фабрычнае насычэнне і першапачатковую яркасць фарбаў. Перад працай, каб пазбегнуць перакосу тканін, зразаюцца ўсе кромкі. Не рэкамендуецца ірваць тканіну, гэта прывядзе да распускання краёў ужо ў гатовым вырабе, паколькі ўнутраныя швы пры лапікавымі шыцці не абкідваюцца.
Раскрой
Залогам поспеху ў зборцы лапікавага палатна з’яўляецца высокая дакладнасць крою. Раскрой вядзецца пры дапамозе шаблонаў, якія прадстаўляюць сабой найпростыя геаметрычныя фігуры, з кардона з намечанымі лініямі абрэза і шва або празрыстага пластыка: яны дазваляюць бачыць малюнак. У продажы бываюць металічныя шаблоны для лапікавага шыцця з прарэзамі для разметкі лініі сшываня. На швы дадаецца ад 5 мм (баваўняныя тканіны) да 1 і больш сантыметра (тканіны, якія лёгка абсыпаюцца). Пры раскладцы шаблонаў на тканіне ўлічваецца кірунак долевай ніткі. У чатырохкутных дэталяў долевая павінна супадаць з адным з бакоў, у трыкутнікаў, шасцікутнікаў — быць перпендыкулярнай аснаванню.
Зборка палатна
Зборка палатна ў лапікавым шыцці праходзіць ад дробных дэталяў да буйнейшых. Пры паслядоўным сшыванні дэталяў ствараюцца блокі ўзораў, з якіх і сшываецца выраб. Лапікавае шыццё можна збіраць уручную або на машынцы. Для ручной зборкі на споднім боку тканіны з дапамогай шаблону пазначаецца дэталь, дзве дэталі, складзеныя правымі бакамі з сумяшчэннем ліній разметкі, фастрыгуюцца або сколваюцца шпількамі і сшываюцца дробным фастрыгавальным швом. Нітка акуратна замацоўваецца ў пачатку і канцы лініі шва. Пры сшыванні шва на швейнай машыне пасля таго, як прашытыя дзве дэталі, без абрэзу ніткі, пераходзяць да злучэння наступных пар дэталяў (так званае шыццё «сцяжком», «ланцужком»). Калі шыццё скончана, ніткі атрыманага ланцужка разразаюцца. Яшчэ адзін від зборкі — ручны, з выкарыстаннем тканіны, нацягнутай на кардонны шаблон, ужываецца для блокаў тыпу «Бабулін сад». На нарыхтоўкі з кардона (пры зборцы «Бабулінага саду» выкарыстоўваюцца шасцікутнікі) нацягваюцца і змацоўваюцца некалькімі шыўкамі лапікі, выкраеныя з улікам прыпуску на швы. Нарыхтоўкі з тканінай складваюцца правыми бакамі ўнутр і сшываюцца ўручную патаемным швом.
Пры зборцы «Вітраж» фрагменты лапікавага палатна прышываюцца ўсутыч, швы маскіруюцца тасьмой, стужкай, вузкімі палосамі тканіны. У класічным варыянце гэтай зборкі контуры фігур апраўляюцца матэрыялам, кантрасным ў адносінах да асноўнага малюнку.
Audi F103
Audi F103 — серыя легкавых аўтамабіляў, якая ўключала ў сябе некалькі мадэляў, якія пазначаліся па магутнасці рухавіка, выяўленай у конскіх сілах, — Audi 60, Audi 72, Audi 75, Audi 80 і Audi 90. Першы пасляваенны аўтамабіль пад маркай Audi.
Серыя F103 грунтавалася на базе аўтамабіля DKW F102. Каб падкрэсліць пераход ад двухтактных рухавікоў да чатырохтактных, марка DKW была скасаваная ў карысць Audi.
У 1972 годзе кампанія Audi NSU Auto Union AG спыняе выпуск серыі F103, і пачынае вытворчасць абсалютна новай мадэлі Audi 80. З 1965 па 1972 год было выпушчана 416.852 аўтамабіля.
Гісторыя
Аўтамабіль быў прадстаўлены ў 1965 годзе спачатку пад простым пазначэннем мадэлі «Audi». З пашырэннем мадэльнага шэрагу розныя мадэлі сталі пазначацца Audi 60, Audi 72, Audi 75, Audi 80 і Audi Super 90 у залежнасці ад магутнасці рухавіка.
З мая 1966 года стала даступна версія Variant з кузавам універсал.
Першапачаткова аўтамабль меў заднія ліхтары і элементы аздаблення ад DKW F102, якія пазней былі змененыя, каб надаць мадэлі больш візуальных адрозненняў.
У 1970 годзе мадэльны шэраг зведаў мадэрнізацыю. З верасня 1970 года аўтамабілі атрымалі заднія ліхтары ў стылі Audi 100. Гарлавіна паліўнага бака знікла пад вечкам у крыле.
Канструкцыя
F103 былі працягам развіцця DKW F102. Маторны адсек павялічыўся ў памерах для новага 4-цыліндравага рухавіка. Пярэдняя і задняя часткі падвергнуліся касметычным зменам. Для еўрапейскага рынка Audi F103 абсталёўваліся моднымі ў той час прастакутнымі фарамі, у той час, як F102 меў фары круглай формы.
Audi F103 прапаноўваліся з кузавамі 2 і 4-дзвярны седан, прапаноўваўся таксама кузаў 3-дзвярны ўніверсал (за выключэннем Audi Super 90).
Audi Variant меў задняе сядзенне, якое магло складвацца і ўтварала плоскі ўчастак пагрузкі памерам 1,9 квадратных метра. Таксама ў "трэцім радзе" маглі быць усталяваныя дадатковыя дзіцячыя сядзенні.
Аўтамабілі серыі F103 абсталёўваліся выключна чатырохтактнымі, падоўжна размешчанымі рухавікамі аб'ёмам ад 1496 куб.см. да 1760 куб.см. магутнасцю ад 55 к. с. пры 4750 аб/хв да 90 к.с. пры 5300 аб/хв. Рухавікі з’яўляліся сумеснай распрацоўкай кампаніі Daimler-Benz (якая валодала Auto Union з 1959 па 1964 год) і Volkswagen. Яны атрымалі назву Mitteldruckmotor (рухавік з сярэднім ціскам) з-за іх незвычайна высокай ступені сціску, якая знаходзіцца пасярэдзіне паміж бензінавымі і дызельнымі маторамі. Радыятар быў размешчаны ў баку ад рухавіка.
Аўтамабілі мелі 4-ступеністую механічную трансмісію.
Пярэднія тормазы — дыскавыя, заднія — барабанныя.
Продажы
У сярэдзіне 1960-х гадоў Audi F103 з’яўлялася адной з самых паспяховых серый Auto Union. Вытворчасць мадэляў F103 складала 40 тыс. машын штогод. Да ліпеня 1967 выпушчана 100 000 аўтамабіляў.
За час вытворчасці выпушчана 416.853 машыны з іх: седаны — 386.361, універсалы Variant — 27.492.
Віталь Калеснікаў
Віталь Калеснікаў:
Чарамшан
Чарамшан (Черемша́н, Чирмешән) — сяло, адміністрацыйны цэнтр Чарамшанскага раёна Рэспублікі Татарстан. Размешчана на поўдні Татарстана, каля адміністрацыйнай мяжы з Самарскай вобласцю, на месцы ўпадзення ракі Яўрка ў Вялікі Чарамшан, за 26 км на поўнач ад чыгуначнай станцыі Шэнтала.
Шашуты
Шашуты (Шашуты) — вёска ў Дзямідаўскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Забор’еўскага сельскага паселішча.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была пад нямецкай акупацыяй з кастрычніка 1941 года, вызвалена ў 1943 годзе.
Абрагім Асанавіч Кадышэвіч
Абрагім Асанавіч Кадышэвіч (? — каля 1617) — ураднік Вялікага Княства Літоўскага.
Сям'я
Быў жанаты з хрысціянкай, шляхцянкай Ягенкай (Нетай) Карчэўскай, меў 6 сыноў. Прозвішча Крычынскія канчаткова прынялі яго ўнукі.
Разсэлэнэць
Разсэлэнэць (Розсе́ленець) — пасёлак у Біляіўскім раёне Адэскай вобласці Украіны.
Езд
Езд — адзін з найбольш старажытных гарадоў Ірана і цэнтр аднайменнага астана. Насельніцтва горада складае каля 505 тысяч чалавек (ў 1963 — 63,5 тыс. чал., у 1949 — 56 тыс. чал.). Пабудаваны пераважна з гліняных дамоў горад знаходзіцца ў аазісе і існуе з III тысячагоддзя да н. э. Знаходзіцца прыкладна ў 250 км на ўсход ад г. Ісфахан.
Вадавіцы (гміна)
Вадаві́цы (Wadowice) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Вадавіцкага павета Малапольскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вадавіцах. Плошча гміны складае 113 км². Станам на 2012 год у гміне Вадавіцы пражывалі 37988 чалавек, шчыльнасць — 336,2 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 16 салецтваў.