cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ноам Хомскі
Пагляд на крытыку навуковай культуры
Фактычна, сама ідэя «навукі белых мужчын», баюся, напамінае мне «яўрэйскую фізіку». Магчыма, гэта яшчэ адзін мой недахоп, але калі я чытаю навуковую працу, я не магу сказаць, ці з’яўляецца ці аўтар белым і мужчына ён. Гэта ж справядліва ў дачыненні абмеркавання працы ў класе, у офісе ці дзе-небудзь яшчэ. Я моцна сумняюся, што нябелыя, немужчынскага полу студэнты, сябры і калегі, з якімі я працаваў, былі б моцна ўражаны дактрынай, згодна якой іх мысленне і разуменне адрозніваецца ад «навукі белых мужчын» з-за іх «культуры ці полу і расы». Падазраю, што «здзіўленне» будзе занадта мяккім словам для іх рэакцыі.
Палітычныя пагляды
Хомскі з’яўляецца адной з самых вядомых фігур левага крыла амерыканскай палітыкі. Ён характарызуе сябе ў традыцыях анархізму (лібертарнага сацыялізму), палітычнай філасофіі, якую ён коратка тлумачыць як адмаўленне ўсіх формаў іерархіі і іх выкараненне, калі яны не апраўданы. Хомскі асабліва блізкі да анарха-сіндыкалізму. У адрозненне ад многіх анархістаў, Хомскі не заўсёды выступае супраць выбарчай сістэмы; ён нават падтрымваў некаторых кандыдатаў. Ён вызначае сябе як «fellow traveler» («спадарожнік») анархісцкай традыцыі, па кантрасце з «чыстым» анархістам. Гэтым ён тлумачыць сваю гатовасць часам супрацоўнічаць з дзяржавай.
Хомскі таксама лічыць сябе сіяністам, хоць ён адзначае, што яго вызначэнне сіянізму ў наш час большасцю разглядаецца як антысіянізм. Ён сцвярджае, што такое разыходжанне ў думках выклікана зрухам (з 1940-х) у значэнні слова «сіянізм». У інтэрв’ю «C-Span Book TV» ён заявіў:
У цэлым, Хомскі не прыхільнік палітычных званняў і катэгорый, і аддае перавагу, каб яго пагляды казалі самі за сябе. Яго палітычная актыўнасць складаецца, галоўным чынам, у напісанні часопісных артыкулаў і кніг, а таксама ў публічных выступах. Сёння ён адзін з самых вядомых левых дзеячаў, асабліва сярод навукоўцаў і студэнтаў універсітэтаў. Хомскі часта падарожнічае па ЗША, Еўропе і іншым краінам.
Хомскі пра тэрарызм
У адказ на аб’яву ЗША «вайны з тэрарызмам» у 1980-х і 2000-х гадах, Хомскі сцвярджае, што асноўнымі крыніцамі міжнароднага тэрарызму з’яўляюцца вядучыя сусветныя дзяржавы, прыкладам ЗША. Ён скарыстае вызначэнне тэрарызму, што выкарыстоўваецца ў кіраўніцтвах войска ЗША, апісвальнага тэрарызм як «наўмыснае выкарыстанне гвалту ці пагрозы гвалту для дасягнення палітычных ці рэлігійных ідэалагічных мэт праз запалохванне ці прымус». Таму, ён лічыць тэрарызм аб’ектыўным апісаннем вызначаных дзеянняў, без уліку матываў. Хомскі адзначае:
Беспадстаўнае забойства невінаватых грамадзянскіх асоб — гэта тэрарызм, а не вайна з тэрарызмам. («9-11», з. 76)
Цытата з нагоды эфектыўнасці тэрарызму:
Першае, фактам з’яўляецца то, што тэрарызм працуе. Ён не церпіць няздачу. Ён працуе. Гвалт звычайна спрацоўвае. Гэта сусветная гісторыя. Другое, гэта сур’ёзная аналітычная памылка, казаць, як гэта агульнапрынята, што тэрарызм — зброя слабых. Як і іншыя сродкі гвалту, гэта перадусім зброя моцных, фактычна ў пераважнай большасці выпадкаў. Ён разглядаецца як зброю слабых, таму што моцныя таксама кантралююць сістэму дактрын, і іх тэрор не лічыцца тэрорам. Гэта практычна ўніверсальнае. Я не магу спамянуць гістарычнага контрпрыкладу, нават горшыя масавыя забойцы глядзелі на свет такім чынам. Прыкладам, вазьміце нацыстаў. Яны не праводзілі палітыку тэрору ў акупаванай Еўропе. Яны баранілі мясцовае насельніцтва ад тэрарызму партызан. І як у астатніх рухах супрацівы, там быў тэрарызм. Нацысты ўжыццяўлялі палітыку контртэрарызму.
Крытыка палітыкі ЗША
Хомскі з’яўляецца паслядоўным крытыкам урадаў ЗША і іх палітыкі. Ён паказвае дзве прычыны сваёй асаблівай увагі да ЗША. Першае, гэта яго краіна і яго ўрад, таму праца па вывучэнні і крытыцы менавіта іх будзе мець большы эфект. Другое, ЗША з’яўляюцца адзінай на бягучай момант звышдзяржавай, і таму вядуць агрэсіўную палітыку, як і ўсе звышдзяржавы. Зрэшты, Хомскі бегла крытыкаваў і сапернікаў ЗША, такіх, як Савецкі Саюз.
Хомскі ўвесь час акцэнтуе ўвагу на сваёй тэорыі, згодна якой вялікая частка амерыканскай вонкавай палітыкі грунтуецца на «пагрозе добрага прыкладу» (што ён лічыць іншай назвай тэорыі даміно). «Пагроза добрага прыкладу» палягае ў тым, што якая-небудзь краіна магла б паспяхова развівацца па-за сферай уплыву ЗША, такім чынам падаючы яшчэ адну працоўную мадэль для іншых краін, у тым ліку тых, у якіх ЗША моцна зацікаўлены эканамічна. Гэта, па цверджанні Хомскага, неаднаразова падахвочвала ЗША да інтэрвенцыі для прыгнечання «незалежнага развіцця, нягледзячы на ідэалогію» нават у рэгіёнах свету, дзе ў ЗША няма значных эканамічных, ці злучаных з нацыянальнай бяспекай, інтарэсаў. У адной са сваіх найболей вядомых прац «Чаго сапраўды хоча Дзядзька Сэм» Хомскі скарыстаў менавіта гэту тэорыю для тлумачэння ўварванняў ЗША ў Гватэмалу, Лаос, Нікарагуа і Грэнаду.
Хомскі лічыць, што палітыка ЗША часоў «Халоднай вайны» тлумачылася не толькі антысавецкай паранояй, але ў большай меры жаданнем захаваць ідэалагічнае і эканамічнае дамінаванне ў свеце. Як ён напісаў у «Дзядзьку Сэму»: «Чаго ЗША сапраўды хочуць, так гэта стабільнасці, што азначае бяспеку для верхавіны грамадства і буйных замежных прадпрыемстваў».
Хоць Хомскі крытыкуе вонкавую палітыку ЗША амаль ва ўсіх яе праявах, у многіх сваіх кнігах і інтэрв’ю ён выяўляў захапленне воляй слова, якой карыстаюцца амерыканцы. Нават іншыя заходнія дэмакратыі, такія як Францыя ці Канада, не гэтак ліберальныя ў гэтым пытанні, і Хомскі не выпускае магчымасць крытыкаваць іх за гэта, як, прыкладам, у справе Форысана. Тым не менш, многія крытыкі Хомскага разглядаюць яго дачыненне да вонкавай палітыкі ЗША як атаку на каштоўнасці, на якіх заснавана амерыканскае грамадства, мабыць, выпускаючы з выгляду яго дачыненне да волі слова.
Пагляды на сацыялізм
Хомскі з’яўляецца непрымірымым апазіцыянерам да (яго словамі) «карпарацыйна-дзяржаўнаму капіталізму», практыкаванаму ЗША і іх саюзнікамі. Ён — прыхільнік анархічных (лібертарна-сацыялістычных) ідэй Міхаіла Бакуніна, якія патрабуюць эканамічнай свабоды, а таксама «кантролю за вытворчасцю самімі працаўнікамі, а не ўладальнікамі і кіраўнікамі, якія стаяць над імі і кантралююць усе развязкі». Хомскі заве гэта «сапраўдным сацыялізмам» і лічыць сацыялізм у духу СССР падобным (у тэрмінах «таталітарнага кантролю») на капіталізм у духу ЗША, сцвярджаючы, што абедзве сістэмы грунтуюцца на розных тыпах і роўнях кантролю, а не на арганізацыі і эфектыўнасці. У абарону гэтай тэзы ён часам адзначае, што філасофія навуковага кіравання Ф. У. Тэйлара з’явілася арганізацыйным базісам як для савецкай індустрыялізацыі, так і для карпарацыйнай Амерыкі
Хомскі адзначае, што заўвагі Бакуніна пра таталітарную дзяржаву з’явіліся прадказаннем будучага савецкага «казармавага сацыялізму». Ён паўтарае словы Бакуніна: «…праз год … рэвалюцыя стане горш, чым сам цар», апелюючы да той ідэі, што тыранічная савецкая дзяржава з’явілася натуральным вынікам бальшавіцкай ідэалогіі дзяржаўнага кантролю. Хомскі вызначае савецкі камунізм як «ілжывы сацыялізм» і сцвярджае, што, насуперак агульнай думцы, распад СССР вынікае разглядаць як «маленькую перамогу сацыялізму», а не капіталізму.
У кнізе «For Reasons of State» Хомскі бароніць ідэю пра тое, што заміж капіталістычнай сістэмы, у якой людзі — «рабыні зарплаты», і заміж аўтарытарнай сістэмы, у якой развязкі прымаюцца цэнтралізавана, грамадства можа функцыянаваць без аплатнай працы. Ён кажа, што людзі павінны быць вольныя выконваць тую працу, якую самі выбралі. Тады яны змогуць паступаць у адпаведнасці са сваімі жаданнямі, а вольна абраная праца будзе і «ўзнагародай самай па сабе» і «сацыяльна карыснай». Грамадства існавала б у стане мірнай анархіі, без дзяржавы ці іншых кіраўніцкіх інстытутаў. Праца, якая прынцыпова непрыемная ўсім, калі такая знойдзецца, размяркоўвалася б паміж усімі членамі грамадства.
Жылытау
Жылытау — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Калгуцінскай сельскай акругі. Код КАТА — 635249500.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 118 чалавек (63 мужчыны і 55 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражываў 61 чалавек (37 мужчын і 24 жанчыны).
Балахта
Балахта (Балахта) — пасёлак гарадскога тыпу (рабочы пасёлак), адміністрацыйны цэнтр Балахцінскага раёна Краснаярскага края Расіі.
Таксама з'яўляецца адміністрацыйным цэнтрам муніцыпальнага ўтварэння «Пасёлак Балахта».
Міхась Круталевіч
Міха́сь (Міхаіл) Міха́йлавіч Крутале́віч (нар. 15 жніўня 1956, в. Каранец Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці) — беларускі вучоны і выкладчык. Кандыдат філалагічных навук.
Біяграфія
Нарадзіўся ў сялянскай сям’і. Ад 1973 да 1974 года працаваў выкладчыкам фізічнай культуры ў васьмігадовай школе.
У 1974 годзе паступіў на філалагічны факультэт БДУ, у 1979 годзе скончыў яго. Потым вучыўся ў аспірантуры на філалагічным факультэце БДУ (скончыў у 1982 годзе). У 1982 годзе пачаў працаваць на пасадзе асістэнта кафедры агульнага рускага мовазнаўства Мінскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя А. М. Горкага (цяпер Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка). Ад 1983 да 1985 года служыў ва ўзброеных сілах СССР, камандзір дэсантна-штурмавога ўзвода. Пасля працаваў старэйшым выкладчыкам і, нарэшце, дацэнтам. У 1987 годзе абараніў дысертацыю на атрыманне навуковай ступені кандыдата філалагічных навук па спецыяльнасці «Мовы народаў СССР». Тэма тычылася гістарычнага іменнага словаўтварэння. Навуковы кіраўнік Леў Шакун. У 1991 годзе прызначаны намеснікам дэкана факультэта беларускай філалогіі і культуры БДПУ імя Максіма Танка, адначасова працаваў дацэнтам. У 1996 годзе стаў дэканам факультэта народнай культуры БДПУ імя Максіма Танка. У 2009 годзе факультэт быў рэарганізаваны і Міхась Міхайлавіч заняў пасаду дэкана толькі што створанага факультэта фізічнага выхавання БДПУ імя Максіма Танка.
У 2016—2017 гадах працаваў намеснікам дэкана факультэта аздараўленчай фізічнай культуры і турызму БДУФК. Ад 2017 года загадчык кафедры фізічнага выхавання МДЭІ імя А. Д. Сахарава БДУ.
Навукова-метадычныя працы
Аўтар больш за 80 навукова-метадычных прац. Удзельнічаў у стварэнні першага ў Беларусі «Словаўтваральнага слоўніка беларускай мовы» (2000), «Школьнага словаўтваральнага слоўніка беларускай мовы» (2011), вучэбных дапаможнікаў і падручнікаў па беларускай мове для 10 і 11 класаў агульнаадукацыйных школ (1999, 2000, 2004). Суаўтар эксперыментальных падручнікаў для 11 і 12 класаў агульнаадукацыйнах школ з 12-гадовым навучаннем (2004, 2005). Суаўтар падручнікаў па беларускай мове (прафесійная лексіка), стараславянскай мове і фізічным выхаванні. Таксама займаўся словаўтварэннем рускай мовы (суаўтар школьнага дапаможніка па словаўтварэнні рускай мовы).
Арганізацыйная праца
Адзін з арганізатараў міжнародных і рэспубліканскіх канферэнцый, прысвечаных мастацтву, адукацыі, культуры, спорту і турызму, здароўю студэнцкай моладзі (1998—2000, 2002, 2004, 2006, 2008, 2011, 2013). Член Выканаўчага камітэта Беларускай асацыяцыі студэнцкага спорту, сябар Прэзідыума Беларускай алімпійскай акадэміі.
Спіс аб’ектаў PGC (1994001—1995000)
Гэта спіс аб'ектаў Спіс аб'ектаў PGC (1994001—1995000)
Варнавіна (Ніжагародская вобласць)
Варнавіна (Варна́вино) — пасёлак гарадскога тыпу ў Ніжагародскай вобласці Расіі. Адміністрацыйны цэнтр Варнавінскага раёна, у складзе якога ўяўляе сабой адміністрацыйна-тэрытарыяльнае ўтварэнне (рабочы пасёлак) і аднайменнае муніцыпальнае ўтварэнне рабочы пасёлак Варнавіна са статусам гарадскога паселішча як адзіны яго населены пункт. Пасёлак размешчаны за 165 км на поўнач ад Ніжняга Ноўгарада, прыстань на рацэ Вятлуга. Бліжэйшая чыгуначная станцыя Вятлужская Горкаўскай чыгункі знаходзіцца за 41 км ад Варнавіна.
Monster Hunter 3
Monster Hunter 3 — трэцяя частка кансольнай франшызы «Monster Hunter», распрацаваная кампаніяй «Capcom» і выпушчаная для «Wii» у Японіі 1 жніўня 2009 года. «Monster Hunter 3» была выпушчана 20 красавіка 2010 года ў Паўночнай Амерыцы, 23 красавіка ў Еўропе і 29 красавіка ў Аўстраліі.
Захарына (Смаленскі раён)
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 18 км на поўнач ад Смаленска, за 12 км на поўнач ад аўтадарогі. За 21 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск на лініі Масква — Мінск.
Шаткі
Шаткі (Шатки́) — рабочы пасёлак (з 1976) у Ніжагародскай вобласці Расіі, адміністрацыйны цэнтр Шаткоўскага раёна.
Насельніцтва — 8561 чал. (2020).
Размешчаны за 150 км на поўдзень ад Ніжняга Ноўгарада на рацэ Цёша, чыгунцы Ніжні Ноўгарад — Пенза (вузлавая станцыя, адкуль пачынаецца лінія на Первамайск) і шашы Р158 Ніжні Ноўгарад — Саранск — Саратаў. Статус пасёлка гарадскога тыпу прысвоены 7 сакавіка 1962 года.
Адкрыты чэмпіянат Кітая па снукеры 2015
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2015 (China Open 2015, таксама вядомы як BAIC Motor China Open 2015 — ад назвы спонсара) — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 30 сакавіка па 5 красавіка 2015 года ў спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта, у горадзе Пекін, Кітай. Турнір стаў 16-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Кітая, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай «China International» і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. Прызавы фонд турніру склаў £, з якіх £ атрымаў пераможца.
Турнір уключаў у сябе адзін кваліфікацыйны раўнд, які праходзіў на працягу двух дзён з 14 па 15 лютага 2015 года (за паўтара месяцы да асноўнай стадыі) і ў якім гулялі 128 удзельнікаў (64 матчы). Пераможцы аўтаматычна траплялі ў асноўную стадыю, дзе да іх далучыліся чацвёра ўладальнікаў уайлдкард, якія гулялі ў папярэднім раўндзе супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю. Пасля гэтага, 64 снукерыста гулялі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. У першых раўндах (да паядынкаў 1/8 фіналу) на арэне выкарыстоўвалася 6 гульнявых сталоў.
Турнір
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2015 стаў 16-м розыгрышам турніру, які быў заснаваны ў 1997 годзе пад назвай China International і з 1999 года стаў рэйтынгавым спаборніцтвам. З 2005 года чэмпіянат штогод праходзіць у Пекіне, а з 2006 года — у спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта ў раёне Хайдзянь.
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2015 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера (World Professional Billiards and Snooker Association) і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся дзясятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2014/2015.
Матчы турніру гуляліся за шасцю сталамі ў спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта.
Прызавыя грошы
Прызавы фонд турніру не змяніўся ў параўнанні з мінулым годам і склаў £478,000. Прызавыя пераможцы таксама засталіся на тым жа ўзроўні, што і год таму, — £85,000.
Згодна з грашовай рэйтынгавай сістэмай, якая прыняла статус афіцыйнай з сезона 2014/2015, прызавыя грошы сталі эквівалентнымі рэйтынгавым ачкам. Такім чынам, рэйтынг снукерыста стаў адлюстроўваць суму прызавых грошай, якія ён зарабіў на рэйтынгавых турнірах за апошнія два гады. Аднак, у адрозненні ад падліку ачкоў у сезонах 2012/2013 і 2013/2014, калі снукерыст, які прайграваў у першым жа матчы на турніры, атрымліваў у рэйтынг колькасць ачкоў у два разы меншую за колькасць прызавых грошай, з сезона 2014/2015 снукерыст, які прайгравае ў сваім першым матчы, увогуле не атрымлівае рэйтынгавых ачкоў.
Фармат турніру
На адкрытым чэмпіянаце Кітая 2015 прыняло ўдзел 132 гульца, з якіх 113 — удзельнікі мэйн-тура і 19 — аматары (4 — уладальнікі ўайлдкард). 128 гульцоў — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу двух дзён з 14 па 15 лютага 2015 года (за паўтара месяцы да асноўнай стадыі) на арэне Метрадром у Барнслі, Англія. Першыя 64 сеяныя снукерысты гулялі супраць астатніх удзельнікаў. Такім чынам, у асноўную стадыю выйшла 64 гульцы. Чацвёра ўладальнікаў уайлдкард далучыліся да іх і гулялі ў папярэднім уайлдкард раўндзе супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыю.
Такім чынам, 60 пераможцаў кваліфікацыйнага этапа, а таксама 4 пераможцы матчаў уалдкард раўнда гулялі ў асноўнай стадыі на выбыванне, пачынаючы з 1/32 фіналу. Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-32 раней за 1/16 фіналу, гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу адкрытага чэмпіянату Кітая. Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд) праходзілі на працягу сямі дзён (гульні уайлдкард раўнда і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні) у спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта.
Кваліфікацыйныя матчы
Пасеў гульцоў на Адкрыты чэмпіянат Кітая 2015 быў утвораны паводле афiцыйнага рэйтынгу на 9 лютага 2015 года (пасля German Masters 2015). Першы нумар пасеву атрымаў дзеючы чэмпіён турніру — Дзін Цзюньхуэй (які займаў трэцяе месца ў рэйтынгу). Чэмпіён свету Марк Сэлбі, які быў лідарам рэйтынгу, атрымаў другі нумар пасеву.
Соценныя серыі
У 64 матчах кваліфікацыйнай стадыі адкрытага чэмпіянату Кітая 2015 было выканана 23 соценныя серыі. Дэчават Пумджаенг і Лян Вэньбо аформілі па два сэнчуры ў сваіх паядынках. 16-ы сеяны турніру Роберт Мілкінс у паядынку супраць Сцюарта Кэрынгтана зрабіў брэйк у 134 балы, які стаў найвышэйшым на стадыі кваліфікацыі.
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя брэйкі кожнага гульца.
Удзельнікі
У асноўнай стадыі адкрытага чэмпіянату Кітая прынялі ўдзел 64 удзельнікі, якія выйгралі матчы кваліфікацыйнага раўнда, а таксама 4 уладальнікі ўалдкард. Толькі адзін гулец з першых шаснаццаці сеяных не патрапіў на турнір — Марк Ален (10).
Трохразовы пераможца турніру, Марк Уільямс з Уэльса прыняў удзел у шаснаццатым (з шаснаццаці) розыгрышы адкрытага чэмпіянату Кітая, абнавіўшы такім чынам свой рэкордны паказчык.
У асноўнай стадыі турніру удзельнічалі тры аматары, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Джо О'Конар перайграў Бэна Вуластана ў кваліфікацыі (5:2), Дэніэл Уэлс быў мацней за Робі Уільямса (5:3), а Эшлі Карці перамог Джымі Уайта (5:4). Апроч таго, на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2015 было яшчэ чацвёра кітайскіх аматараў, якія атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў: Чжаа Сіньтун, які ўжо атрымліваў такі ​​ж прывілей у 2013 і 2014 гадах, Янь Бінтаа і Юань Сыцзюнь, якія таксама гулялі на леташнім спаборніцтве, і навічок турніру Чжан Юн.
У 2015 годзе на адкрытым чэмпіянаце Кітая ўдзельнічалі 11 дэбютантаў: Дэвід Гілберт (33), Робін Хал (69), Алекс Дэйвіс (76), Ліам Хайфілд (80), Эліат Слесар (93), Зак Сурэці (102), Майкл Лэслі (108), Джо О'Конар, Дэніэл Уэлс, Эшлі Карці і Чжан Юн.
З усіх удзельнікаў турніру дзевяць ужо перамагалі на гэтым спаборніцтве раней: Марк Уільямс станавіўся чэмпіёнам тры разы (2002, 2006, 2010), Роні О’Саліван (1999, 2000), Пітэр Эбдан (2009, 2012) і Дзін Цзюньхуэй (2005, 2014) — па 2 разы, а Джон Хігінс (1999), Грэм Дот (2007), Стывен Магуайр (2008), Джад Трамп (2011) і Ніл Робертсан (2013) перамагалі па адным разе.
Самым узроставым удзельнікам адкрытага чэмпіянату Кітая стаў 49-гадовы Найджэл Бонд. Джо Свэйлу, Кену Доэрці і Пітэру Лайнсу падчас турніру было па 45 гадоў, а Пітэру Эбдану і Алану Мак-Манусу — па 44.
Ніжэй прадстаўлена табліца, якая дэманструе статыстыку выступленняў удзельнікаў спаборніцтва на ўсіх папярэдніх адкрытых чэмпіянатах Кітая.
Уайлдкард раўнд
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўалдкард ад арганізатараў турніру: Чжаа Сіньтун, Янь Біньтаа, Юань Сыцзюнь і Чжан Юн. Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 ніжэйшых сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Алекса Дэйвіса, Робіна Хала, Пітэра Лайнса і Чжоу Юэлуна.
Серыі, вышэйшыя за 50 ачкоў
Ніжэй прадстаўлены ўдзельнікі, упарадкаваныя па іх найвышэйшай серыі на турніры. Насупраць пералічаны ўсе соценныя і паўсоценныя брэйкі кожнага іграка.
Скорасць
Ско́расць, або ху́ткасць — фізічная велічыня, якая паказвае, наколькі скора змяняецца палажэнне (радыус-вектар) матэрыяльнага пункта ў прасторы.
Сярэдняя і імгненная скорасць
Сярэдняя скорасць матэрыяльнага пункта на некаторым адрэзку часу Δt ёсць дзеллю перамяшчэння, зробленага ім за гэты час, на працягласць гэтага адрэзку:
Сярэдняя скорасць — гэта вектар, аднанапраўлены з вектарам перамяшчэння.
Імгне́нная ско́расць матэрыяльнага пункта ў некаторы момант часу — гэта граніца яго сярэдняй скорасці пры. Імгненную скорасць можна вызначыць як вытворную радыус-вектара па часе:
Вектар імгненнай скорасці матэрыяльнага пункта накіраваны ўздоўж прамой, датычнай да траекторыі яго руху.
Праекцыі скорасці ў дэкартавай сістэме каардынат
У прамавугольнай дэкартавай сістэме каардынат
У той жа час,, таму
Радыяльная і трансверсійная скорасць
Калі запісаць радыус-вектар як, то (у двухмернай сістэме каардынат):
,
дзе \theta — вугал між радыус-вектарам і оссю абсцыс; \hat n — орт нармалі да радыус-вектара.
Такім чынам,
дзе  — радыяльная скорасць,  — трансверсійная скорасць.
Велічыня радыяльнай скорасці паказвае скорасць змянення велічыні радыус-вектара, а па кірунку радыяльная скорасць супадае з ім; у той жа час радыяльная скорасць з'яўляецца праекцыяй вектара скорасці на напрамак радыус-вектара.
Трансверсійная скорасць паказвае скорасць змянення напрамку радыус-вектара; па кірунку яна перпендыкулярная яму.
Лінейная і вуглавая скорасць
Увогуле, тэрмінам «скорасць» можа называцца вытворная па часе ад той ці іншай велічыні.
Вымярэнне скорасці
Адзінкай вымярэння скорасці ў сістэме СІ ёсць метр за секунду (м/с). 1 м/с адпавядае скорасці, пры якой за 1 секунду цела пройдзе адлегласць 1 метр.
У штодзённым жыцці скорасць часцей вымяраюць у кіламетрах за гадзіну. У навігацыі традыцыйнай мерай скорасці з'яўляецца вузел (марская міля за гадзіну).
Скорасць можна вымяраць як простым, так і ўскосным шляхам. Просты спосаб: вымераць адлегласць, якую праходзіць цела, і адрэзак часу, за які гэтае перамяшчэнне зроблена, а потым знайсці іх дзель.
Ускосны шлях палягае ў вымярэнні велічынь, якія залежаць ад скорасці руху. Напрыклад, дзеянне прылад для вымярэння скорасці марскіх і паветраных суднаў засноўваецца на вымярэнні напору воднага (паветранага) патоку.
Новікаўскі сельсавет
Но́вікаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Новікі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Сапоцкінскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці, з 10 сакавіка 1959 года ў Гродзенскім раёне. 1 верасня 1959 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Сапоцкінскага пассавета.
Жмііўка
Жміе́ўка ці Жмііўка (Жмії́вка) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Жмііўскага сельсавета.
Куйган (Куршымскі раён)
Куйган — сяло ў Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Куйганскай сельскай акругі. Код КАТА — 635255100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 1081 чалавек (527 мужчын і 554 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 749 чалавек (367 мужчын і 382 жанчыны).
Зыкаліна
Зыкаліна (Зыколино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стабенскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 81 жыхар (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 11 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 3 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Калодня. За 13 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск-Сартавальны на лініі Масква — Мінск.
Вэрхалісся (Іванкіўскі раён)
Верхале́ссе ці Вэрхалі́сся (Верхолі́сся) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Жмііўскага сельсавета.
Царква Оўра
— рымска-каталіцкі храм у японскім горадзе Нагасакі, таксама вядомая як царква 26 японскіх мучанікаў.
Царква Оўра з'яўляецца адным з двух збудаванняў у заходнім стылі, якія ўнесены ў спіс Нацыянальных скарбаў Японіі. У той жа час яна з'яўляецца самай старой дзеючай хрысціянскай царквой у краіне.
Гісторыя
Знешні выгляд і ўбранне царквы былі прапанаваны французскім святаром Луі Фурэ. Будавалася Оўра мясцовым архітэктарам па імі Каяма Хідэносін. У цэлым будаўніцтва было завершана ў снежні 1864 года. Цяперашні выгляд, які спалучае рысы гатычнага стылю і барока, храм набыў пасля рэканструкцыі ў 1879 годзе. Першапачаткова ён быў строга гатычным.
Пярэдняя частка царквы Оўра выходзіць на ўзгорак Нісідзака, дзе ў 1597 годзе былі раскрыжаваны 26 хрысціян-японцаў. Характэрнымі асаблівасцямі царквы з'яўляюцца яе драўляныя канструкцыі, вокны з каляровага шкла і насценны роспіс «Пакутніцтва 26 святых». Белая мармуровая статуя Маці Божай каля ўваходу ў храм пастаўлена ў памяць пра японскіх хрысціян, якія загінулі пры прыгнечанні паўстання ў Сімабары ў 1637—1638 гадах.
17 сакавіка 1865 года да французскага святара Бернара Пеціжана, які служыў у царкве Оўра, прыйшла група сялян з раёна Уракамі з весткай пра тое, што яны — хрысціяне, нашчадкі першых хрысціян Японіі, якія тайна захавалі сваю веру на працягу стагоддзяў нягледзячы на рэлігійныя праследаванні. У хуткім часе ў Нагасакі памкнуліся дзясяткі тысяч тайных хрысціян-японцаў. Даведаўшыся пра гэту дзіўную падзею, Папа Рымскі Пій IX назваў яго «цудам Усходу». У памяць пра гэта ў дворыку ніжэй царквы Оўра быў усталяваны бронзавы барэльеф.
Царква Оўра была прызнана нацыянальным скарбам Японіі ў 1933 годзе і зноў 31 сакавіка 1953 года паводле Закона аб абароне культурных каштоўнасцей 1951 года. Да 2009 года гэта быў адзіны будынак у еўрапейскім архітэктурным стылі ў спісе нацыянальных скарбаў. У 2009 годзе ў гэты спіс увайшоў, пабудаваны ў на мяжы XIX-XX стагоддзяў у стылі неабарока.
Мосарскі сельсавет (Глыбоцкі раён)
Мо́сарскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. Цэнтр — вёска Мосар.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Дунілавіцкага раёна Вілейскай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Полацкай вобласці. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 года ў складзе Глыбоцкага раёна Віцебскай вобласці. 20 мая 1960 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Удзелаўскага сельсавета.
Заруддзя (Іванкіўскі раён)
Зару́ддзе ці Зару́ддзя (Зару́ддя) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Адміністрацыйны цэнтр Заруддзянскага сельсавета.
Вёска адносiцца да 4-й зоны ўзмоцненага Радыеэкалагічныя кантролю.
Матэўс Мерыян (старэйшы)
Матэўс Мерыян Старэйшы (Matthäus Merian der Ältere;  — ) — швейцарскі гравёр.
Біяграфія
Вучыўся ў Д. Мэйера ў Цюрыху. Аўтар вялікай колькасці гравюр — пейзажаў, бітваў, сцэн палявання і партрэтаў. Вядомы выдавец гістарычных і геаграфічных прац, аформленых афортамі яго работы, у т.л. Біблія, «Готфрыдава хроніка», «Theatrum Europeum», «Тапаграфія» Цэйлера (1610—1688; 30 т. in folio, змяшчае віды найважных гарадоў Еўропы) і інш.
Івахава (Смаленскі раён)
Івахава (Ивахово) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Стабенскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 5 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 9 км на паўночны ўсход ад Смаленска, за 2 км на поўнач ад аўтадарогі, на беразе ракі Калодня. За 11 км на поўдзень ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя Смаленск-Сартавальны на лініі Масква — Мінск.
Гісторыя
25 сакавіка 1918 года згодна з Трэцяй Устаўной граматай вёска абвяшчалася часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 года згодна з пастановай I з’езда КП(б) Беларусі яна ўвайшла ў склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала вёску разам з іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР.
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Кайнар (Куршымскі раён)
Кайнар — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куйганскай сельскай акругі. Код КАТА — 635255200.
Юп Хайнкес
Ёзэф (Юп) Хайнкес (Josef (Jupp) Heynckes; нар. ) — нямецкі футбаліст, нападнік. Чэмпіён свету 1974 у складзе нацыянальнай зборнай ФРГ. Пасля завяршэння кар’еры стаў трэнерам.
Грыбко
Грыбко — прозвішча.
Італьянская акупацыя Албаніі
З 1939 па 1943 год Албанія была акупавана Італіяй і ўяўляла сабой італьянскі пратэктарат, афіцыйна - Албанскае каралеўства (Mbretnija Shqiptare, Regno albanese). Кіраўніком дзяржавы лічыўся італьянскі кароль Віктар Эмануіл III, а рэальна Албанія кіравалася італьянскімі губернатарамі. Далучэнне Албаніі было часткай плана па стварэнні Вялікай Італіі.
Гісторыя
Італія акупавала Албанію 7 красавіка 1939 года, за пяць месяцаў да пачатку Другой сусветнай вайны. Італьянскія войскі сустрэлі ўзброены супраціў албанскай арміі, але тая не змагла нічога супрацьпаставіць суперніку. 9 красавіка 1939 кароль Албаніі Ахмет Зогу збег у Грэцыю. Албанія была саюзнікам Італіі з 1925 года, аднак Беніта Мусаліні, спрабуючы ўслед за пашырэннем Германіі (далучэнне Аўстрыі і Чэхаславакіі) стварыць уласную імперыю, прыняў рашэнне аб далучэнні Албаніі. Апошняя перастала існаваць як незалежная дзяржава і атрымала статус італьянскага пратэктарата, аналагічна пратэктарату Багеміі і Маравіі у складзе Германіі. Албанія была аўтаномнай тэрыторыяй у складзе Італіі, якая з часам павінна была быць каланізавана і італьянізавана. 16 красавіка каралём Албаніі фармальна стаў італьянскі кароль Віктар Эмануіл III. Рэальнае кіраванне ажыццяўлялі італьянскі губернатар і Албанскі грамадзянскі ўрад. Албанская армія стала часткай італьянскай.
Італьянскія фашысты лічылі Албанію гістарычнай часткай Італіі, так як спачатку яна ўваходзіла ў Рымскую імперыю, а затым Албанскае ўзбярэжжа (уключаючы Дураццо) было часткай Венецыянскай рэспублікі (Албанія Венета). Акрамя таго, Албанія займала важнае стратэгічнае становішча на Балканах. У 1940 Італія выкарыстала Албанію для ўварвання з яе тэрыторыі ў Грэцыю. Італія падтрымлівала албанскіх нацыяналістаў, якія ставілі мэтай непрыязнасць да яе суперніка - Югаславіі - населеных часткова албанцамі Косава і Вардарскай Македоніі.
Прэм'ер-міністрам албанскага каралеўства быў Шэфкет Верладжы, які ўступіў на пасаду яшчэ 12 красавіка 1939 і тым самым фармальна на працягу чатырох дзён выконваў абавязкі кіраўніка дзяржавы. У яго абавязкі ўваходзіла паўсядзённае кіраванне пратэктаратам. 3 снежня 1941 Шэфкет Верладжы сышоў у адстаўку, і яго змяніў прадстаўнік фашысцкай партыі Албаніі, які заставаўся на сваёй пасадзе да 19 студзеня 1943.
У перыяд акупацыі Італія цалкам кантралявала знешнюю палітыку, знешні гандаль і прыродныя рэсурсы Албаніі. Так, манаполіяй на выкарыстанне албанскай нафты валодала італьянская дзяржаўная нафтавая кампанія Agip. Марыянетачныя Албанская фашысцкая партыя стала кіруючай. Грамадзяне Італіі атрымалі права сяліцца ў Албаніі ў якасці каланістаў, каб у далейшым ператварыць краіну ў неад'емную частку Італіі.
У канцы кастрычніка 1940 пачалася італа-грэчаская вайна. Албанія іграла ў ёй важную ролю, бо менавіта з яе тэрыторыі італьянскія сухапутныя войскі ўварваліся ў Грэцыю. У планы Мусаліні ўваходзіла заваёва ўзбярэжжа ўсяго ўсходняга Міжземнамор'я. Аднак неўзабаве пасля пачатку вайны грэчаскія войскі перайшлі ў контрнаступленне і заваявалі істотную частку Албаніі. У красавіку 1941 Грэцыя капітулявала перад нямецкімі войскамі, і захопленыя ёй тэрыторыі вярнуліся пад пратэктарат Італіі. Больш за тое, частка тэрыторыі Грэцыі была аддадзена ў падпарадкаванне Італіі. У красавіку 1941 года нямецкія войскі захапілі таксама Югаславію, і вялікія тэрыторыі, населеныя албанцамі і якія ўваходзілі ў склад каралеўства Югаславія, былі перададзеныя Італіі.
У верасні 1943 года італьянская армія капітулявала, і Італія выйшла з Другой сусветнай вайны. Пасля гэтага Албанія была акупаваная Германіяй, пасля чаго ўся краіна хутка апынулася ахоплена партызанскімі дзеяннямі.
Брайцаў
Брайцаў — прозвішча.
Выбітныя носьбіты
Браты Брайцавы:
Вальса брудная
Вальса брудная (Valsa sordida) — від грыбоў сямейства.
Анаморфам з’яўляецца.
Арэал
Сустракаецца ў Афрыцы, Аўстраліі, Еўропе, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы.
Апісанне
Строма шыракаконусападобная, дыяметрам да 3 мм. Перытэцыі (па 4-20) з адтулінамі, размешчаны хаатычна або па крузе.
Значэнне
Фітапатаген, выклікае адміранне дробных галінак і галінак шыракалістых дрэў, звычайна таполі.
Молі зубатыя
Молі зубатыя, Зубатыя першасныя молі (Micropterigidae) — сямейства вельмі дробных лускакрылых, што выдзяляюцца ў манатыпны падатрад матылькоў Zeugloptera.
Апісанне
Дробныя матылі з размахам крылаў 4-15 мм. Галава ў грубых лускавінках, якія тырчаць. Вочкі развітыя. Складаныя вочы адносна невялікія. Вусікі кароткія, не перавышаюць 3/4 даўжыні пярэдніх крылаў, ніткападобныя. Ротавы апарат спецыялізаваны, грызучага тыпу. Сілкуюцца кветкавым пылком. Мандзібулы моцна склератызаваны, асіметрычныя, сучлененыя з галаўнога капсулай двума мышчалкамі кожная. Сківічныя шчупікі адносна доўгія, 5-членнікавыя. Губныя шчупікі кароткія, 2-3-членікавыя. Галёнкі сярэдніх ног без шпор. Крылы адносна шырокія, авальныя, з кароткімі махрамі. Заднія крылы ў палёце не счэплены з пярэднімі, прыкметна адстаюць ад іх. Малюнак пярэдніх крылаў як правіла, з металічным адлівам — у родзе Micropterix утвораны залатымі альбо серабрыстымі перавязямі і плямамі на медна-карычневым альбо бронзавым фоне. Радзей крылы з аднатоннай афарбоўкай. Вусені з 8 парамі брушных ног. Кукалка свабодная.
Хэншань
Хэншань (кіт. 恒山, 恆山, hengshan), таксама Паўночныя горы, горы на тэрыторыі Паўночнага Кітаю.
Даўжыня горнага ланцуга складае 150 кіламетраў. Горы Хэншань цягнуцца праз паўднёвы захад правінцыі Шаньсі. Самая высокая вяршыня Сюаньвуфэн (2017 m).
Mount Hengshan
Valonia ventricosa
Valonia ventricosa — від зялёных водарасцяў з сямейства. Сустракаецца па ўсім свеце ў трапічных і субтрапічных абласцях. Гэта адзін з самых вялікіх аднаклетачных (цэнацытных) арганізмаў.
Апісанне
Як правіла, расце адзінкава і толькі зрэдку — у групах, якія з’яўляюцца ў прыліўных зонах трапічных і субтрапічных зон, такіх як Карыбскія астравы, на поўнач да Фларыды, на поўдзень да Бразіліі і ў Інда-Ціхаакіянскім рэгіёне. Часта жыве ў каралавых адкладах. Сустракаецца на глыбіні да 80 м.
Аднаклетачны шмат’ядравы арганізм, які па форме можа вар’іраваць ад сферычнага да авальнага, колер ад травяніста-зялёнага да цёмна-зялёнага. У вадзе можа здавацца срэбным, і нават чарнаватым. Інтэнсіўнасць колеру вызначаецца колькасцю хларапластаў у клетцы. Паверхня водарасці люстрана-бліскучая, як шкло. Талам складаецца з тонкапластовай трывалай шмат’ядравай клеткі, дыяметр якой вагаецца ад 1 да 4 см, але можа часам дасягаць 5,1 см. Бурбалка прымацавана да субстрату рызоідамі. Дзеліцца сегрэгацыйным клеткавым дзяленнем, калі шмат’ядравая бацькоўская клетка спараджае даччыныя. Індывідуальныя рызоіды фармуюць новую бурбалку і адлучаюцца ад бацькоўскага арганізма.
Фізіялогія
Адной з цікавых фізіялагічных асаблівасцяў водарасці з’яўляецца адсутнасць у яе мембране водных капілярных пор. Вада праходзіць у клетку пры дапамозе звычайнай дыфузіі.
Клаўдзія Хруцкая
Клаўдзія Хруцкая — мастачка.
Біяграфія
Паходзіла з роду Бянбноўскіх (Ксаверый Бянбноўскі — капітан паўстанцкай арміі Тадэвуша Касцюшкі). Маёнтак роду знаходзіўся побач з радавым гняздом Хруцкіх — Захарнічамі (на Полаччыне). Мастацкую адукацыю Клаўдзія Хруцкая атрымала ў Расіі. Пабралася шлюбам з суседам, Іванам Хруцкім, унукам мастака Івана Хруцкага. У 1923 годзе ў іх нарадзілася дачка Ганна.
Жыццё ў Польшчы
Сям’я Хруцкіх перабралася ў Слонім. У Слоніме Клаўдзія настаўнічала, займалася сям’ёй, малявала. Па нядзелях сям’я выпраўлялася да касцёла бернардзінак на імшу, якую правіў па-польску (па-беларуску было забаронена) ксёндз Адам Станкевіч. «Пры Польшчы яна выкладала беларускую мову ў Слонімскай настаўніцкай семінарыі… Думаю, што дзякуючы Хруцкай бібліятэка семінарыі займела, як на той час, багаты беларускі збор, з якога я шчодра браў веды, калі стаў свядомым беларусам» (З ліста Барыса Данілюка да журналіста і краязнаўцы Сяргея Чыгрына).У сярэдзіне траўня 1933 года ў Вільні была адчынена гадавая справаздачная выстава Таварыства Незалежных мастакоў і скульптараў. У традыцыйным фэсце мастацтва, апрача дзейных сябраў аб’яднання, бралі ўдзел госці з Кракава, Львова, Варшавы. У той год Клаўдзія Хруцкая, у Каталозе выставы, які зберагаецца ў Фондзе рэдкай кнігі Бібліятэкі АН Літоўскай Рэспублікі, была азначана ў якасці кандыдата. У 1935 годзе яна фігуруе ўжо як сябраТаварыства Незалежных мастакоў і скульптараў.
Нямецкая акупацыя
Сітуацыя змянілася ад лета 1941 года. Працавалі выдавецтвы, сустракалі сваіх гасцей абноўленыя музейныя экспазіцыі, адчыняліся беларускія пачатковыя і сярэднетэхнічныя школы і настаўніцкія семінарыі. Прыкладаліся намаганні да адкрыцця мастацкіх навучальных установаў у Баранавічах (куратар А. Шымановіч), Слоніме (куратар С. Грудкоўскі). Навучанне ратавала ад прымусовых прац у Германіі, але ініцыятывы гэтыя не былі рэалізаваныя ў поўным фармаце. Мастакоўскае кола прафесіяналаў і аматараў у Слоніме разам з некалькімі бежанцамі са Смаленшчыны налічвала 15 чалавек. Творчасць большасці з іх тым ці іншым чынам была прадстаўлена ў экспазіцыі мясцовага музея, у тым ліку і працы Клаўдзіі Хруцкай (партрэты Н. Арсенневай, С. Хмары — пастэль). Агульнагарадская выстава адчынілася 5 сакавіка 1944 года з ініцыятывы Слонімскага аддзела Беларускага культурнага згуртавання. У ёй удзельнічалі: К. Хруцкая, А. Бенікаў, С. Грудкоўскі, Любанскі, В. Калюцік-Сташэўская, Н. Жыткевіч, Паўленка, Ф. Засадскі і 13-гадовы мастак В. Філіповіч. За пару першых дзён яе наведала больш за 1000 чалавек. 25 сакавіка 1944 года. «Слонімская газета» (№ 17) надрукавала вялікі агляд выставы, больш за палову якога было прысвечана Клаўдзіі Хруцкай.
Клаўдзія Хруцкая — майстар партрэтнага жанру. У аглядзе выставы «Слонімская газета» піша: «Добрае ўражанне робіць партрэт дачкі з косамі. Адчуваецца ў ім мацярынскае цяпло, ёсць і той вонкавы эстэтызм, які сустракаецца на партрэтах „добрых старых часоў“ мастацтва і такі рэдкі ў наш час грубай неразборлівасці рэалізму… Хочацца адзначыць асобна партрэт „Чырвоны каптурок“ (таксама партрэт дачкі). Колькі ж у ім добрай артыстычнай эфектоўнасці, маладой жыццесцвярджальнасці, якое маляўнічае багацце тонаў ды эфектных рэфлексаў у гэтай невялічкай сімфоніі чырвані і маладога твару».
«Партрэт Наталлі Арсенневай», што экспанаваўся ў складзе выставы, і месца захавання якога зараз невядома, быў вельмі станоўча адзначаны рэцэнзентам-сучаснікам. Сп. Клаўдзія ведала і адчувала творы Арсенневай, сустракалася з летуценна-трагічнай паэткай, калі спадарыня Наталля прыязджала ў Слонім (разам з трупай мінскага тэатра). Мяркуем, што калярова-каларыстычная гама партрэта была блізкай слоўнаму жывапісу Арсенневай.
Удзельнічала Клаўдзія Хруцкая і ў другой гарадской выставе сямі слонімскіх мастакоў, вернісаж якой адбыўся 14 траўня 1944 года. Але набліжаўся фронт. Сям’ю Хруцкіх немцы адправілі на прымусовую працу ў Судзеты.
Сільванавецкі сельсавет
Сільванаве́цкі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці. Цэнтр — вёска Сільванаўцы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Сапоцкінскага раёна Беластоцкай вобласці БССР. З 20 верасня 1944 года ў складзе Гродзенскай вобласці, з 10 сакавіка 1959 года ў Гродзенскім раёне. 1 верасня 1959 года скасаваны, вёскі Белае Болта, Белічаны, Войтаўцы, Ленькі, Монькаўцы, Плоскаўцы, Плябанскія, Сільванаўцы і хутар Міхайлава перададзены ў склад Лойкаўскага сельсавета, вёскі Каўняны, Кодзеўцы і Шынкаўцы перададзены ў склад Сапоцкінскага пассавета.
Калынавэ (Іванкіўскі раён)
Калінава ці Калынавэ (Калинове) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Заруддзянскага сельсавета.
Уільям Дэп’ю
Уільям Яўген Дэп’ю (William Eugene DePuy; 1 кастрычніка 1919 — 9 верасня 1992) — генерал Арміі ЗША, першы камандуючы навучальным і дактрынальным камандаваннем, удзельнік Другой сусветнай і В’етнамскай войнаў. Вядомы як адзін з галоўных архітэктараў перабудовы дактрыны амерыканскай арміі пасля вайны ў В’етнаме.
Дзяніс Урад
Дзяніс Урад  — афіцэр Генеральнага штабу Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, палітычны зняволены.
Біяграфія
Нарадзіўся ў Расонах. У 2014 годзе скончыў факультэт сувязі і аўтаматызаваных сістэм кіравання Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь.
Паводле стану год меў чын капітана, служыў сувязістам у Генеральным штабе Узброеных сіл Рэспублікі Беларусь.
Арыштаваны 15 сакавіка 2021 года пасля таго як 14 сакавіка, паводле інфармацыі СМІ, сфатаграфаваў і адправіў тэлеграм-каналу «Нехта» сакрэтны ліст ад міністра ўнутраных спраў Івана Кубракова міністру абароны Віктару Хрэніну, у якім Кубракоў незаконна прасіў напярэдадні Дня Волі прыцягнуць 3725 вайскоўцаў для аховы аб’ектаў у Мінску. Удзел вайскоўцаў у ахове аб’ектаў дазволіў бы сканцэнтраваць сілы МУС на супрацьстаянні пратэстам. Утрымліваўся ў СІЗА КДБ («Амерыканцы»).
29 красавіка прызнаны палітычным зняволеным з боку беларускіх праваабаронцаў.
31 сакавіка 2021 года кадры з допыту Урада былі паказаныя ў прапагандысцкім фільме «Манкурты» на падкантрольным рэжыму Лукашэнкі тэлеканале «АНТ».
14 мая 2021 года пакараны 18 гадамі зняволення паводле ч. 2 арт. 356 КК («Здрада дзяржаве, учыненая асобай, на якую распаўсюджваецца статус вайскоўца»). Вырак вынес суддзя Аляксандр Лупіновіч пасля разгляду справы ў закрытым рэжыме.
30 чэрвеня 2021 года шэфства над палітычным зняволеным узяў Енс Гаер, дэпутат Еўрапейскага парламента.
Сям’я
Жонка — Ірына Урад, мае сына.
Карабулак (Куршымскі раён)
Карабулак — аул у Куршымскім раёне Усходне-Казахстанскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Куйганскай сельскай акругі. Код КАТА — 635255300.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва аула складала 196 чалавек (102 мужчыны і 94 жанчыны). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у ауле пражываў 131 чалавек (69 мужчын і 62 жанчыны).
Ірына Леанідаўна Грыбко
Ірына Леанідаўна Грыбко (нар., г. Мінск) — беларускі гісторык, педагог.
Біяграфія
Нарадзілася ў 1964 годзе ў Мінску. Беларуска. Пасля паспяховага заканчэння ў 1988 годзе гістарычнага факультэта Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага ўніверсітэта працавала выкладчыцай кафедры гуманітарных дысцыплін Мінскага радыётэхнічнага інстытута. З 1996 года, пасля заканчэння аспірантуры БДУ — выкладчыца, затым старэйшы выкладчык кафедры гісторыі Беларусі новага і найноўшага часу гістарычнага факультэта БДУ, з лістапада 2009 г. — на кафедры гісторыі Беларусі старажытнага часу і сярэднявечча. Скончыла ў 2010 годзе Рэспубліканскі інстытут вышэйшай школы па спецыяльнасці «Культуралогія».
Навуковая дзейнасць
Даследуе пытанні культуры, сацыяльнай і палітычнай гісторыі Беларусі XIX — пачала XX стагоддзя, гісторыю грамадскіх арганізацый і інстытутаў самакіравання. Мае больш за 70 навуковых прац.
Узнагароды
Узнагароджана Прэміяй Спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь (2006), дыпломамі Камітэта па адукацыі Мінгарвыканкама (2009, 2010), Падзякай рэктара Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (2014).
Места (Брэст)
Места — цэнтральная частка, вакольны горад гістарычнага Берасця (цяпер Брэст). Мела авальную ў плане канфігурацыю і складалася з цэнтральнай часткі, умацаванай абарончай сцяной, і перыферыйнай, умацаванай валам. Асновай планіроўкі цэнтральнай часткі горада была паўавальная рынкавая плошча, якая злучалася мостам цераз Мухавец з замкам. На плошчы размяшчаліся ратуша з крамамі, друкарня, саляны склад, васкабойня, 23 двары гараджан. Планіровачны каркас горада стварала сістэма радыяльных вуліц, якія пачыналіся ад плошчы і перасякаліся паўкальцовымі вуліцамі
Перыферыйная частка Места мела 20 невялікіх вуліц, на якіх знаходзіліся 401 мяшчанская сядзіба, тры касцёлы (адзін з кляштарам, другі з багадзельняй, трэці — прыходскі варварынскі), Уваскрэсенская і Варварынская цэрквы.
У 1830-1840-я гады Места было знішчана пры будаўніцтве Брэсцкай крэпасці, а горад быў перанесены на дзве з паловай вярсты на ўсход.
Дрожжына (Смаленскі раён)
Дрожжына (Дрожжино) — вёска ў Смаленскім раёне Смаленскай вобласці Расіі. Уваходзіць у склад Талашкінскага сельскага паселішча. Насельніцтва — 18 жыхароў (2007).
Геаграфія
Размешчана ў заходняй частцы вобласці за 11 км на паўднёвы ўсход ад Смаленска, за 2 км на ўсход ад аўтадарогі Арол — Віцебск. За 5 км на паўночны ўсход ад вёскі знаходзіцца чыгуначная станцыя на лініі Смаленск — Рослаўль.
Гісторыя
У гады Вялікай Айчыннай вайны вёска была акупавана нямецкімі войскамі ў ліпені 1941 года, вызвалена ў верасні 1943 года.
Сход Паўночнай Македоніі
Сход Рэспублікі Паўночная Македонія (Собрание на Република Северна Македонија) — прадстаўнічы орган і носьбіт заканадаўчай улады (парламент) Паўночнай Македоніі.
Асавэць (Іванкіўскі раён)
Асаве́ц ці Асавэ́ць (Осове́ць) — вёска ў Іванкіўскім раёне Кіеўскай вобласці Украіны. Уваходзіць у склад Заруддзянскага сельсавета.
HIP 14810 d
HIP 14810 d — экзапланета на адлегласці каля 165 светлавых гадоў ад Зямлі ў сузор’і Авена. Мае масу 0,57 масы Юпітэра. Вялікая паўвось арбіты планеты складае 1,89 а.а. Арбіта планеты эксцэнтрычная.
Трыбуна тэкстыльшчыка
«Трыбуна тэкстыльшчыка» — газета ў Оршы. Выдаецца з 1934 года. Заснавальнікі: адміністрацыя РУПТП «Аршанскі льнокамбінат». Газета распаўсюджваецца задарма.
Гісторыя
Газета заснавана ў кастрычніку 1934 года і мела назву «Трыбуна стаханаўца». Пасля 1955 года з № 19 выходзіла пад загалоўкам: «Трыбуна наватара». 3 1984 года да 1985 год супрацоўніцай рэдакцыі была беларуская пісьменніца Марыя Філіповіч.
У 1992 годзе газета зменіла назву на «Трыбуна тэкстыльшчыка».
Краснакаменск (Курагінскі раён)
Краснакаменск (Краснокаменск) — пасёлак гарадскога тыпу ў Курагінскім раёне Краснаярскага края Расіі. Уваходзіць у муніцыпальнае ўтварэнне са статусам гарадскога паселішча пасёлак Краснакаменск як яго адміністрацыйны цэнтр.