cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ніуэ (народ)
Гісторыя
У 1774 г. Ніуэ быў адкрыты Джэймсам Кукам, якога тут сустрэлі непрыязна, і ён назваў яго востравам Дзікуноў. З 1830 г. сярод тубыльцаў пачалі працу брытанскія місіянеры. Пад іх уплывам астравіцяне двойчы звярталіся да манархаў Вялікабрытаніі з просьбай аб усталяванні пратэктарата. Ён быў прадстаўлены толькі ў 1900 г. У 1901 г. Вялікабрытанія перадала свае паўнамоцтвы Новай Зеландыі.
Добраахвотнікі з Ніуэ ўдзельнічалі ў дзвюх сусветных войнах у складзе новазеландскіх фарміраванняў. Пасля II Сусветнай вайны пачала развівацца эміграцыя, галоўным чынам у Новую Зеландыю. У 1950 г. была ўведзена абавязковая бясплатная сярэдняя адукацыя. Гэта спрыяла гуртаванню моту і тафіці ў адзіную нацыю.
У 1974 г. Ніуэ атрымаў статус дзяржавы, вольна асацыяванай з Новай Зеландыяй.
Асаблівасці традыцыйнай культуры
Ніуэ — каралавы востраў з вельмі тонкім пластом урадлівай глебы і адсутнасцю сталых крыніц пітной вады. Ізаляванасць вострава ад знешняга свету доўгі час падтрымлівалася самімі астравіцянамі, якія тлумачылі гэта сваёй асцярогай эпідэмічных захворванняў. Пасля ўсталявання кантактаў з еўрапейцамі, колькасць памерлых ад воспы, якая з'яўлялася галоўнай праблемай усёй Акіяніі ў XIX ст., была сапраўды невысокай. Але адваротным бокам ізаляцыянізму быў недахоп сыравінных рэсурсаў, нават звычайных ракавін і камянёў для вырабу прылад працы.
Асноўным заняткам ніуэ здаўна з'яўляліся земляробства і рыбалоўства. Жывёлагадоўля (трымалі свінняў і сабак), збіральніцтва і паляванне на пацукоў, кажаноў і здзічэлых свінняў мелі другарадны характар.
Галоўнымі сельскагаспадарчымі культурамі раней былі бананы, тара і какосавая пальма. У пач. XX ст. новазеландскія ўлады спрыялі распаўсюджванню бавоўны, але падзенне коштаў на сусветным рынку вымусіла ніуэ адмовіцца ад вырошчвання гэтай культуры. Яе месца занялі розныя віды садавіны. Мясцовае насельніцтва таксама развівае пчалярства. Распаўсюджаныя традыцыйныя рамёствы - выраб зброі і пляценне. У пач. ХХ ст. плеценыя саламяныя капелюшы з'яўляліся прадметам экспарту.
Улада такітакі ў пашыранай сям'і з'яўляецца безумоўнай і перадаецца па спадчыне старэйшаму сыну. Да сяр. XX ст. ніуэ жылі разам ў вялікіх хацінах, крытых пальмавым лісцем, але пасля разбуральных цыклонаў пачалі будаўніцтва сучасных дамоў. У сучаснасці кожная пашыраная сям'я мае некалькі жытлаў, дзе могуць сяліцца нуклеарныя сем'і, але якія будуюцца ў адным месцы.
Некалькі пашыраных сем'яў складаюць вясковую абшчыну. Раней яны былі дастаткова ізаляванымі, бо юнакі шукалі нявест у межах сваёй вёскі. У нашы дні налічваецца каля 13 вёсак і вялікае паселішча Алофі.
Да прыходу еўрапейцаў розныя сем'і мелі розны статус. Вылучаліся сем'і правадыроў матаохі ікі, статус якіх перадаваўся па спадчыне, і матаохі тоа, якія дасягалі свайго становішча падчас вайны. З іх ліку выбіралі вярхоўных правадыроў. Місіянеры спрыялі стварэнню ў 1840 г. адзінага астраўнога савета фона і ў 1876 г. - выбранню адзінага "караля" Матаіа Туітога. Пасля яго смерці быў выбраны новы "кароль" Фатааікі.
Рэлігія
Традыцыйная рэлігія ніуэ засноўвалася на веры ў шматлікіх багоў і духаў аіту. Важным быў культ продкаў. Але ў XIX ст. ніуэ прынялі хрысціянства.
Мова
Родная мова ніуэ належыць да палінезійскай групы. З XIX ст. распаўсюджана пісьмовасць на аснове лацінкі. У 1927 - 1974 гг. выкладанне ў школах вялося выключна на англійскай мове, што не спрыяла развіццю роднай мовы ніуэ. Нават у наш час яе выкарыстанне вельмі абмежавана.
NGC 2629
NGC 2629 (іншыя абазначэнні — UGC 4569, MCG 12-9-10, ZWG 331.62, ZWG 332.9, PGC 24682) — галактыка ў сузор’і Вялікая Мядзведзіца.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Навасёлаўка (Шартандзінскі раён)
Новоселовка — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Адміністрацыйны цэнтр Навасёлаўскай сельскай акругі. Знаходзіцца прыкладна за 45 км на ўсход ад цэнтра пасёлка Шартанды. Код КАТА — 116845100.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 988 чалавек (488 мужчын і 500 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 860 чалавек (414 мужчын і 446 жанчын).
Церска-Кумскі канал
Це́рска-Ку́мскі канал (Те́рско-Ку́мский канал) — арашальна-абвадняльны канал у Расіі на Паўночным Каўказе, у Стаўрапольскім краі і Паўночнай Асеціі.
Канал адкрыты ў 1960 годзе і падае ваду з ракі Церак у раку Кума. Даўжыня канала 150,3 км. Прапускная здольнасць каля 200 м³/с. Пачынаецца каля станіцы Паўладольская, пралягае па міжрэччу Кумы і Церака і сканчаецца каля Левакумскай плаціны. На канале 39 гідратэхнічных збудаванняў. Рэканструяваны ў 2007–2015 гадах.
Стаўскі сельсавет
Ста́ўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Ставы.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Воўчынскага сельсавета.
Абсалют (філасофія)
Абсалют ці абсалютнае (absolutus — безумоўны) — адноснасць, якая вылучае сувязь паміж паняццем (канцэптам) і яго непасрэдным значэннем. Такі канцэпт, у адноснасці да такога значэння, нейкай існасці, разглядаецца як абсалютны.
Абсалютнае супрацьпастаўляецца адноснаму, або рэлятыўнаму, — умоўнаму, якое залежыць ад тых або іншых умоў, мінучаму, часаваму. Старажытна-грэчаскай філасофіяй абсалютнае тлумачылася як бок дасканаласці, завершанасці, самадастатковасці і выяўлялася паняццямі «па прыродзе», «само па сабе», «у чыстым выглядзе»; яму супрацьпастаўлялася адноснае як залежнасць ад іншага або што адносіцца да іншага.
Асабліва шырока тэрмін «абсалютнае» выкарыстоўваўся ў сярэднявечнай філасофіі, прычым у розных сэнсах. Пад абсалютным разумелася, у прыватнасці: вольнае ад матэрыяльных умоў, ад выпадковасці; прыкладнасць да ўсякага быцця; неабумоўленае; не звязанае з нейкімі чыннікамі; вольнае ад разумовых абмежаванняў.
У сучаснай філасофіі шматзначнасць абсалютнага захавалася. Абсалютнае можа азначаць дасканалае, завершанае, універсальнае, неабумоўленае, вольнае ад абмежаванняў, а таксама невымоўнае, не здольнае быць прадметам думкі, строгае, літаральнае, безумоўнае, якое не з’яўляецца сімвалічным або метафарычным. Напрыклад, «абсалютная ісціна», «абсалютная прастора», «абсалютнае Эга», «абсалютная неабумоўленасць» і г.д.
Супрацьлегласцю абсалютнасці з’яўляецца адноснасць.
Сялявічы
Назву Сяля́вічы маюць:
IC 5240
IC 5240 — галактыка тыпу SBa (кампактная выцягнутая галактыка) ў сузор’і Журавель.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Малахавецкі сельсавет
Малахаве́цкі сельсавет — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Адміністрацыйны цэнтр — аграгарадок Мірны.
Гісторыя
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Навамышскага раёна Баранавіцкай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Малахоўцы. З 8 студзеня 1954 года ў складзе Брэсцкай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Валахоўскага сельсавета. З 8 красавіка 1957 года сельсавет у складзе Баранавіцкага раёна. У 1964 годзе ў склад сельсавета з Уцёскага сельсавета перададзена вёска Млынок. На 1 студзеня 1974 года ў складзе Малахавецкага сельсавета было 13 населеных пунктаў. У 1975 годзе на тэрыторыі сельсавета ўзніклі вёска Прыгарадная і пасёлак Светлы. 16 сакавіка 1987 года цэнтр сельсавета быў перанесены ў пасёлак Мірны. 9 ліпеня 2012 года вёска Узногі была перададзеная ў склад Баранавічаў. 26 чэрвеня 2013 года ў склад сельсавета былі перададзеныя ўсе населеныя пункты — Багушы, Кадычыцы, Навасады, Рагозніца, Уцёс — ліквідаванага Уцёскага сельсавета.
Насельніцтва
Насельніцтва сельсавета паводле перапісу 2009 года — 3337 чалавек, з іх 89,9 % — беларусы, 6,2 % — рускія, 2,0 % — палякі, 1,1 % — украінцы.
Мядзінінкай
Мядзінінкай (Medininkai), традыцыйная беларуская назва — Ме́днікі — вёска ў Літве, цэнтр сянюніі Вільнюскага раёна Вільнюскага павета. Насельніцтва 508 чал. (2001). Знаходзіцца за 26 км ад Вільні, за 2 ад граніцы з Беларуссю; на аўтамабільнай дарозе Вільня — Мінск.
Меднікі — даўняе мястэчка гістарычнай Віленшчыны. Да нашага часу тут захаваліся руіны замка вялікіх князёў літоўскіх.
Назва
На думку беларускага географа Вадзіма Жучкевіча, тапонім «Меднікі» мае звязкі з медным рамяством, пашыраным сярод першых насельнікаў мясціны.
Гісторыя
Гісторыя мястэчка мае непарыўныя звязкі з замкам вялікіх князёў, збудаваным, паводле найбольш пашыранага меркавання, у 1-й пал. XIV ст. (полюсныя версіі — кан. XIII ст. і па 1380).
Бітва пад Меднікамі (1320) паміж войскамі Тэўтонскага ордэна і Вялікага Княства Літоўскага скончылася перамогай ВКЛ, з нямецкага боку загінулі усе 40 братоў-рыцараў і іх дапаможны кантынгент.
Меднікі здаўна належалі да ўладанняў вялікага князя Альгерда, тут неаднойчы спынялася яго жонка цвярская княжна Ульяна. Медніцкі замак фіксуецца ў «Спісе рускіх гарадоў далёкіх і блізкіх» апошняй чвэрці XIV ст. У гэты час ён быў аб'ектам нападаў крыжакоў. У 1385 вялікі магістр Конрад фон Ротэнштэйн дэманстратыўна зладзіў пад мурамі крэпасці рыцарскі турнір, але пра ўзяцце замка не паведамляецца. У 1402 Свідрыгайла навёў на Меднікі нямецкіх саюзнікаў, які спалілі драўляныя ўмацаванні замка і прадмесці.
У XV — сярэдзіне XVI стагоддзях у Медніцкім замку знаходзілася рэзідэнцыя намесніка вялікіх князёў. Тут любіў спыняцца вялікі князь Казімір. Пад 1517 С. Герберштэйн прыгадвае замак як пакінуты. Цягам XVII ст. замкавыя муры выкарыстоўваліся як агароджа для сядзібы і саду.
У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Меднікі апынуліся ў складзе Расійскай імперыі, у Віленскім павеце. У кан. XIX — пач. XX стагоддзяў у мястэчку было 34 двары. У Першую сусветную вайну нямецкія салдаты разабралі частку заходняга мура Медніцкага замка.
У 1920 Меднікі апынуліся ў складзе Сярэдняй Літвы, у 1922 — у складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, у Віленскім павеце Віленскага ваяводства.
У 1939 Меднікі ўвайшлі ў БССР, аднак 1—2 кастрычніка 1940 Масква перадала мястэчка Літоўскай ССР.
31 ліпеня 1991 года, у перыяд распаду СССР, група байцоў рыжскага АМАПа напала на мытны пост Мядзінінкай. У выніку гэтага інцыдэнту 7 літоўскіх афіцэраў былі забіты.
Нацыянальны музей Ваенна-паветраных сіл ЗША
Нацыянальны музей Ваенна-паветраных сіл ЗША (National Museum of the United States Air Force) — музей, створаны для захавання і адлюстраванні гісторыі ВПС ЗША. Адзін з найстарэйшых і найбуйнейшых авіякасмічных музеяў свету.
Музей размешчаны на авіябазе ВПС ЗША Райт-Патэрсан (штат Агая) і існуе з 1923 года. У ім прадстаўлены звыш 400 лятальных апаратаў. Уваход свабодны. Штогод музей наведвае больш 1 млн чалавек.
Оскар I
Оскар I (Oscar I, пры нараджэнні Жазеф-Оскар Бернадот, Joseph Oscar Bernadotte, 1799—1859) — другі з дому Бернадотаў кароль Швецыі і Нарвегіі (з 1844).
Сын генерала Жана Бернадота (пасля напалеонаўскага маршала, а затым караля Швецыі Карла XIV Юхана) і яго жонкі Дэзірэ Клары, былой нявесты Напалеона Банапарта (пасля каралевы Дэзідэрыі). Атрымаў незвычайнае для Францыі імя Оскар на хвалі сентыменталісцкай моды на скандынаўскія імёны; пра тое, што бацьку Оскара, а значыць, і яму самому, наканавана заняць трон двух скандынаўскіх каралеўстваў, Бернадоты не падазравалі.
Лепта ўдавы
І хоць удава ахвяруе толькі дзве невялікія манеты, у той час як багатыя людзі ахвяруюць значна большыя сумы грошай, Ісус тлумачыць Сваім вучням, што малыя ахвяры бедных значаць для Бога значна больш, чым вялікія, але прапарцыйна меншыя ахвяраванні багатых.
Эпізод увайшоў у паўсядзённае жыццё. Выраз "унесці сваю лепту" азначае ахвяраваць штосьці, што хоць і здаецца маленькім, але вельмі значнае для ўсяго мерапрыемства.
Куб (фільм, 2021)
«Куб» — японскі навукова-фантастычны хорар 2021 года, пастаўлены рэжысёрам Ясухіка Сімідзу па сцэнарыі. Фільм з’яўляецца рэмэйкам аднайменнага канадскага фільма 1997 года. Прэм’ера фільма ў Японіі запланавана на 22 кастрычніка 2021 года.
Оскар I
У 1811 пасля абрання бацькі спадчыннікам шведскага прастола 12-гадовы Оскар прыбыў у Швецыю і, у адрозненне ад бацькоў, добра авалодаў шведскай мовай. Яшчэ пры жыцці бацькі іграў прыкметную палітычную ролю (з-за хвароб караля і моўнага бар’ера паміж ім і міністрамі); быў віцэ-каралём Нарвегіі. Да моманту ўзыходжання на прастол (1844) быў вельмі папулярны. Імкнуўся падкрэсліваць раўнапраўе шведскага і нарвежскага каралеўстваў. У 1844 быў уведзены сумесны шведска-нарвежскі сцяг (так званая «селядцовая салата»), а ў 1847 быў зацверджаны нарвежскі Ордэн Святога Олафа.
Лепта ўдавы
Біблейскае апавяданне
Выпадак здарыўся падчас наведвання Іерусалімскага храма. Згодна Евангелля ад Лукі:
Оскар I
Сям’я
Меў ад шлюбу з Жазэфінай Лейхтэнбергскай, дачкі Яўгенія Багарнэ і ўнучкі імператрыцы Жазэфіны дзяцей:
Лепта ўдавы
Біблейскае апавяданне
''І глянуўшы, Ён убачыў багатых, што клалі дары свае ў скарбонку; убачыў таксама і бедную ўдаву, якая паклала туды дзве лепты, і сказаў: праўду кажу вам, што гэтая бедная ўдава больш за ўсіх паклала; бо ўсе тыя ад лішку свайго паклалі Богу, а яна ад нястачы сваёй паклала ўвесь пражытак свой, які мела.''
Оскар I
Сям’я
а таксама меў трох пазашлюбных дзяцей, якія іранічна зваліся «прынцамі Лапландыі»:
Лепта ўдавы
Біблейскае апавяданне
З нагоды надыходзячых святаў у Іерусаліме было шмат пілігрымаў, многія рабілі шчодрыя ахвяраванні. Тым не менш, Ісус звярнуў увагу на ахвяру беднай удавы, якая паклала ў скарбонку толькі дзве лепты, што ў параўнанні з іншымі ахвярамі амаль нічога не значыла. Ісус падкрэсліў, што для Бога важна не памер сумы ахвяравання, а тыя матывы, якімі кіраваўся чалавек, калі рабіў ахвяраванне. Паколькі ўдава аддала ўсё, што ў яе было, усё сваё дзённае харчаванне, то яе ахвяраванне ў вачах Бога значна большае, чым ахвяры багатых, якія ў прапарцыйных адносінах амаль нічым і не ахвяравалі.
Царква ў імя святой роўнаапостальнай княгіні Вольгі (Гродна)
Царква ў імя святой роўнаапостальнай княгіні Вольгі — мураваны праваслаўны храм у горадзе Гродна. Знаходзіцца за Пакроўскім кафедральным саборам на вул. Ажэшкі, 23.
Архітэктура
Архітэктарам з’яўляецца Віктар Якаўлевіч Глухаў. Храм вырашаны цэнтрычным крыжовым аб’ёмам, завершаным у цэнтры шатром з цыбулепадобным купалам на высокім барабане-чацверыку. Кампазіцыя галоўнага фасада пабудавана на рытмічным нарастанні 2-гранных шчыпцоў прытвора, крылаў асноўнага аб’ёму і граняў барабана. Плоскасныя сцены і паўкруглая прарэзаны арачнымі аконнымі праёмамі. Уваход вырашаны арачным перспектыўным парталам. Высокі цокаль, прарэзаны прамавугольнымі аконнымі праёмамі, якія асвятляюць ніжнюю царкву, асобныя ўваходы ў цокаль арганізаваны праз бакавыя сходы. Уваход у рызніцу арганізаваны праз высокую тэрасу каля апсіды.
Кашмау
Кашмау — гэта галаўны ўбор башкірскага нацыянальнага касцюма. Кашмау насілі замужнія жанчыны. Ён уяўляў сабой шапачку з адтулінай на верхавіне з нешырокай стужкай-хвастом, якая спускаецца на спіну. Стужка павінна была цалкам прыкрываць валасы жанчыны. Гэты галаўны ўбор упрыгожваўся манеткамі, падвескамі, караламі і рознымі пацеркамі. Кашмау мог быць чырвонага, ружовага або карычневага колеру.
Кашмау быў асабліва папулярны ў XIX стагоддзі на поўдні і паўднёвым захадзе Башкірыі. У XX стагоддзі ён лічыўся святочным галаўным уборам і яго маглі насіць жанчыны з заможных сем'яў.
Кашмау часта выкарыстоўваецца ў касцюмах фальклорных калектываў і з'яўляецца сімвалам башкірскага адзення.
Прызначэнне і асаблівасці нацыянальнага галаўнога ўбору досыць падрабязна апісаны ў этнаграфічнай літаратуры.
NGC 2633
NGC 2633 (іншыя абазначэнні — UGC 4574, IRAS08425+7416, MCG 12-9-13, ZWG 331.63, VV 519, ZWG 332.10, Arp 80, KCPG 169, ZWG 350.5, PGC 24723) — галактыка ў сузор’і Жырафа.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога», а таксама ўключаны ў атлас пекулярных галактык.
Казімір Уладзіслаў Сапега
Казімір Уладзіслаў Сапега ( — ) — вялікалітоўскі дзяржаўны дзеяч.
Біяграфія
Падчас выбараў караля Рэчы Паспалітай падтрымаў Аўгуста II Моцнага.
Бацька Яна Фрыдэрыка.
Эры
Эры:
Маці Тэрэза
Маці Тэрэза, свецкае імя Агнэс Гонджа Баяджыў (,  —, ) — каталіцкая манахіня, якая вяла ў Індыі гуманітарную дзейнасць. Заснавальніца каталіцкага ордэна Міласэрнасці, лаўрэатка Нобелеўскай прэміі міру (1979). З 2003 года прылічана да блаславёных. 4 верасня 2016 года была кананізавана (прылічана да ліку святых).
Біяграфія
Нарадзілася 26 жніўня 1910 года ў македонскім горадзе Скоп’е ў сям’і албанцаў.
У васямнаццаць гадоў яна з’ехала ў Ірландыю, дзе ўступіла ў манаскі ордэн «Ірландскія сёстры Ларэта». У 1931 годзе прыняла пострыг і ўзяла імя Тэрэза ў гонар кананізаванай у 1927 годзе манашкі-кармеліткі Тэрэзы з Лізье, вядомай сваёй дабрынёй і міласэрнасцю.
Неўзабаве ордэн накіраваў яе ў Калькуту, дзе каля 20 гадоў яна выкладала ў жаночай школе святой Марыі. 10 верасня 1946 года яна атрымала дазвол ад кіраўніцтва ордэна дапамагаць бедным і бяздольным Калькуты, а ў 1948 годзе заснавала там манаскую кангрэгацыю «Сёстры місіянеркі Любові», дзейнасць якой была накіравана на стварэнне школ, прытулкаў, бальніц для бедных і цяжкахворых людзей, незалежна ад іх нацыянальнасці і веравызнання.
З 1965 года дзейнасць манаскай кангрэгацыі, заснаванай Маці Тэрэзай, пераступіла мяжы Індыі, яна займела 400 аддзяленняў у 111 краінах свету і 700 дамоў міласэрнасці ў 120 краінах. Яе місіі, як правіла, дзейнічаюць у раёнах стыхійных бедстваў і эканамічна праблемных рэгіёнах.
У 1973 годзе маці Тэрэза была ўдастоена толькі што заснаванай Тэмплтонаўскай прэміі за прагрэс у рэлігіі — Тэрэза стала яе першым лаўрэатам.
У 1979 годзе маці Тэрэзе была прысуджана Нобелеўская прэмія міру «За дзейнасць у дапамогу спрагненаму чалавеку».
Памерла ў 1997 годзе ва ўзросце 87 гадоў. У кастрычніку 2003 года беатыфікавана (прылічаная да ліку блажэнных) Каталіцкай Царквой. 4 верасня 2016 года маці Тэрэза Калькутская была прылічана да ліку святых Рымскай каталіцкай царквы.
Ян Ротан
Ян Філіп Ротан (Jan Philipp Roothaan, 23 лістапада 1785 года, Амстэрдам — 8 мая 1853 года, Рым) — генерал Таварыства Ісуса (Ордэна езуітаў), дваццаць першы па ліку галава ордэна і трэці пасля яго аднаўлення ў 1814 годзе.
Раннія гады
Ян Ротан нарадзіўся 23 лістапада 1785 года ў Амстэрдаме. Яго продкі паходзілі з Франкфурта, і пасля пераезду ў Галандыю (1740) перайшлі ў каталіцтва з кальвінізма. У шаснаццацігадовым узросце Ян, малодшы з трох сыноў у сям’і, скончыў у родным гарадзе гімназію і паступіў у вышэйшую школу Athenaeum Illustre, дзе на працягу чатырох гадоў пад кіраўніцтвам прафесара Давіда Якаба ван Ленэпа вывучаў класічныя мовы і літаратуру.
Збліжэнне з езуітамі і пераезд у Расійскую імперыю
Будучы служкам у амстэрдамскім касцёле Дэ Крайтберг, Ротан знаёміцца з былымі езуітамі. Калі ён выказаў жаданне далучыцца да езуіцкага ордэна, яны параілі яму адправіцца ў колішнія землі Вялікага Княства Літоўскага, якія ў выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772) апынуліся пад уладай расійскай кароны. На гэтай тэрыторыі новыя ўлады не абвясцілі папскую булу аб роспуску Таварыства Ісуса (Dominus ac Redemptor), выданую ў 1773 годзе. Арганізацыя не толькі не спыніла свайго існавання, але намаганнямі мясцовых езуітаў, цэнтрам якіх становіцца Полацк, адыгрывае прыкметную ролю ў справах рэлігіі, адукацыі, навукі і культуры. У 1801 годзе папа Пій VII санкцыянаў яе дзейнасць у межах Расійскай імперыі.
У 1804 годзе Ротан пакідае радзіму і пераязджае ў Расійскую імперыю, дзе 14 чэрвеня быў прыняты ў шэрагі Таварыства Ісуса. Пасля сканчэння навіцыяту ў Дынабургу ў 1806 годзе. У 1806—1809 гадах — выкладчык Дынабургскага езуіцкага калегіума. Пасля Ротан пераязджае ў Полацк, дзе вывучае філасофію і тэалогію ў Полацкім езуіцкім калегіуме і Полацкай езуіцкай акадэміі (1809—1813) і быў асвечаны на ксяндза (27 студзеня 1812). У 1813—1816 гадах — выкладаў рыторыку і паэтыку ў Пушы (Латгалія) і Аршанскім езуіцкім калегіуме (1816—1818, адначасова кіраваў настаўніцкай семінарыяй), місіянерам у Кадзіне і Кулікове(1818—1819), прапаведнікам ў Оршы.
Барацьба з тэрарызмам на Паўночным Каўказе (2009—2017)
19 снежня 2017 года дырэктар ФСБ Аляксандр Бортнікаў афіцыйна заявіў аб канчатковым разгроме тэрарыстычнага падполля на Паўночным Каўказе.
Дварэц (Лунінецкі раён)
Дварэ́ц (, Дворец) — аграгарадок у Лунінецкім раёне Брэсцкай вобласці. Цэнтр Дварэцкага сельсавета.
Барацьба з тэрарызмам на Паўночным Каўказе (2009—2017)
Перадгісторыя
У 2000-я гады ісламісты стварылі ў шэрагу рэспублік Паўночнага Каўказа ўзброенае падполле з мясцовых жыхароў. Яно імкнулася навязаць грамадству свае ўяўленні аб нормах паводзін. На сайтах падпольных арганізацый публікаваліся пагрозы смерцю ў адрас дырэктараў школ і настаўнікаў за «антыісламскую прапаганду і дзеянні»: забарона нашэння хіджаба ў школе, размяшчэнне хлопчыкаў і дзяўчынак за адной партай і іншае. Рэгулярна прадстаўнікі афіцыйнага ісламскага духавенства ў Дагестане, Інгушэціі і Кабардзіна-Балкарыі станавіліся аб’ектамі нападу з боку баевікоў. Некаторыя сацыяльныя пласты насельніцтва (варажбіткі, прадпрымальнікі, якія гандлююць спіртам, жанчыны лёгкіх паводзінаў) пакутавалі ад сістэматычных нападаў з боку ісламістаў (перш за ўсё ў Інгушэціі і Дагестане).
Ян Ротан
ХХІ Генеральная кангрэгацыя і абранне генералам Таварыства Ісуса
Ротану не прыйшлося чакаць новай высокай прыступкі ў езуіцкай іерархіі. Пасля канчыны ў студзені 1829 года генерала ордена Луіджы Фортыса была склікана Генеральная кангрэгацыя Таварыства Ісуса, якая 9 ліпеня і абрала Яна Ротана новым галавой арганізацыі.
Дварэц (Лунінецкі раён)
Гісторыя
Першая пісьмовая згадка — 1558 год.
Ян Ротан
Дзейнасць на пасадзе генерала
Галоўнай заслугай Ротана на пасадзе генерала Таварыства Ісуса стала аднаўленне шэрагу важных правіл і традыцый езуітаў, што існавалі да 1773 года штогадовыя пасланні, строгія і дакладна вызначыныя правілы допуска да обетам в ордене і г.д.
Барацьба з тэрарызмам на Паўночным Каўказе (2009—2017)
Перадгісторыя
Калі праваахоўным органам патрабавалася раскрыць ўчыненыя злачынствы тэрарыстычнага характару, то яны ў першую чаргу «адпрацоўвалі» спісы ісламскіх фундаменталістаў (салафітаў), якіх, па азначэнні, успрымалі як падазроных. Менавіта прадстаўнікі гэтай групы ў першую чаргу траплялі ў аператыўную распрацоўку супрацоўнікаў праваахоўных органаў. У выніку найважнейшай заахвочвальнай прычынай сыходу салафітаў у падполле з’яўлялася жаданне адпомсціць праваахоўным органам.
Па ацэнцы Таварыства «Мемарыял» з восені 2008 года ў Інгушэціі і з вясны 2010 года ў Дагестане выявілася тэндэнцыя пошуку новага курсу, які абапіраўся на дыялог улады з грамадствам, строгае захаванне законнасці пры правядзенні контртэрарыстычных аперацый і барацьбу з карупцыяй. Аднак падполле кампраметавала гэты курс, актывізуючы сваю тэрарыстычную дзейнасць, а супрацоўнікі праваахоўных органаў працягвалі незаконныя дзеянні. Мірнае насельніцтва пакутавала ад дзеянняў як тых, так і іншых.
Ян Ротан
Дзейнасць на пасадзе генерала
На чале з Ротанам орден поступова аднаўлўся, адчыняліся новыя навучальныя ўстановы, паляпшаўся інтэлектуальны і духоўны стан яго членаў. Агульны лік езуітаў за час кіраўніцтва Ротана узрос з 2137 да 5209 чалавек, а колькасць езуіцкіх калегіумаў — з 55 да 100. Езуіты аднавілі сваю місіянерскую дзейнасць у Амерыцы, Афрыцы і Азіі. У 1850 годзе упершыню ўбачыў свет часопіс La Civiltà Catolica. Былі перавыданы Духоўныя практыкаванні св. Ігнація Лаёлы, якія Ротан нанова пераклаў на больш зразумелую лаціну і напісаў да іх прадмовы і каментары.
Барацьба з тэрарызмам на Паўночным Каўказе (2009—2017)
Пачатак
З 00:00 16 красавіка 2009 года на тэрыторыі Чачні рэжым контртэрарыстычнай аперацыі афіцыйна быў адменены, што лічыцца заканчэннем Другой чачэнскай вайны. Нягледзячы на ​​афіцыйную адмену контртэрарыстычнай аперацыі, становішча ў рэгіёне спакайней не стала. Баевікі, якія вялі партызанскую вайну, актывізаваліся, пачасціліся выпадкі тэрарыстычных актаў. Пачынаючы з восені 2009 быў праведзены шэраг буйных спецаперацый па ліквідацыі бандфармаванняў і лідараў ісламістаў. У адказ была здзейснена серыя тэрактаў, у тым ліку, упершыню за доўгі час, у Маскве.
Ян Ротан
Дзейнасць на пасадзе генерала
Пад час Рэвалюцыі 1848—1849 гадоў быў вымушаны часова пакінуць Рым, і вярнуўся ў горад толькі пасля яе падаўлення. Вымушанае выгнанне ён выкарыстаў для таго, каб наведаць братоў-езуітаў у Бельгіі, Нідэрландах, Англіі і Ірландыі. Памёр Ян Ротан 8 мая 1853 года. Яго пераемнікам быў абраны бельгіец Петэр Ян Бекс.
Барацьба з тэрарызмам на Паўночным Каўказе (2009—2017)
Пачатак
Баявыя сутыкненні, тэракты і паліцэйскія аперацыі адбываліся не толькі на тэрыторыі Чачні, але і на тэрыторыі Інгушэціі, Дагестана, і Кабардзіна-Балкарыі. На асобных тэрыторыях неаднаразова часова ўводзіўся рэжым контртэрарыстычнай аперацыі.
Пачынаючы з 15 мая 2009 года расійскія сілавыя структуры ўзмацнілі аперацыі супраць атрадаў баевікоў у горных раёнах Інгушэціі, Чачні і Дагестана, што выклікала актывізацыю тэрарыстычнай дзейнасці з боку баевікоў. Да ўдзелу ў контртэрарыстычных аперацыях перыядычна прыцягвалася артылерыя і авіяцыя.
Палітык Віктар Алксніс лічыў, што абвастрэнне можа перарасці ў «трэцюю чачэнскую вайну».
У верасні 2009 года кіраўнік МУС РФ Рашыд Нургаліеў заявіў што за 2009 год на Паўночным Каўказе было нейтралізаваны больш за 700 баевікоў. Кіраўнік ФСБ Аляксандр Бортнікаў заявіў, што на Паўночным Каўказе ў 2009 годзе затрыманыя амаль 800 баевікоў і іх памагатых.
Развіццё падзей
Як адзначаецца ў тэматычным дакладзе амерыканскіх ваенных даследчыкаў (2012), «Паўночны Каўказ знаходзіцца ў глыбокім хваравітым стане». У дакладзе рэзюмуецца: «Паўночны Каўказ больш не з’яўляецца сцэнай буйнамаштабных ваенных дзеянняў, якія сканцэнтраваныя ў Чачні, як гэта было ў 1994—1996 гг. і ў 1999—2002 гг. Замест гэтага, супраціў перайшоў у паўстанцкую дзейнасць, ад нізкага да сярэдняга ўзроўню. Антыўрадавая барацьба ахопліла ўвесь рэгіён».
Агульнае зніжэнне колькасці ахвяр канфлікту ў 2013—2014 гадах прайшло адначасова з эскалацыяй канфлікту ў Сірыі і адтокам часткі радыкальна настроенай моладзі ў гэтую краіну.
18 сакавіка 2014 года сайт «Каўказ Цэнтр» афіцыйна паведаміў аб смерці аміра Імарата Каўказа Доку Умарава. Новым кіраўніком арганізацыі быў абраны Алясхаб Кебекаў.
Да канца 2014 года Нацыянальны антытэрарыстычны камітэт паведамляў аб практычна поўнай ліквідацыі тэрарыстычнага падполля.
Барацьба з ІДІЛ
У той жа час шоў працэс прысягі часткі баевікоў «Ісламскай дзяржаве». Са снежня 2014 года прысягу прыносілі асобныя лідары падполля. 21 чэрвеня 2015 года на сэрвісе YouTube з’явілася паведамленне аб тым, што баевікі чатырох вілаятаў «Імарата Каўказ» прысягнулі лідару ІД, якая, у сваю чаргу, прыняла гэтую клятву ў вернасці і заявіла аб стварэнні свайго аддзялення ў рэгіёне.
Стаўшы супернікам ІД у барацьбе за прыхільнасць узброенага падполля «Імарат Каўказ» прыкметна знізіў актыўнасць — апошняя буйная атака, за якую ўзяла адказнасць арганізацыя, была праведзена баевікамі ў снежні 2014 года.
У канцы мая дасведчаныя крыніцы паведамілі, што новым лідарам «Імарата Каўказ» стаў шарыяцкі суддзя баевікоў і лідар падполля ў Дагестане Магамед Сулейманаў. Аднак ён прабыў лідарам «Імарата» усяго 1,5 месяца і быў забіты ў жніўні таго ж года.
Адсутнасць інфармацыі аб абранні лідара і суперніцтва з «Ісламскай дзяржавай» дазвалялі казаць пра паслабленне «Імарата Каўказ» і, магчыма, спыненні яго існавання як адзінага цэлага.
У 2017 годзе, па словах кіраўніка Дагестана Рамазана Абдулатыпава, «усё дыверсійна-тэрарыстычныя групы, якія дзейнічалі ў Дагестане, ліквідаваныя». Акрамя таго, аналагічныя заявы ў свой час былі зробленыя кіраўніком Інгушэціі Юнус-бекам Еўкурава, а таксама МУС Кабардзіна-Балкарыі.
Вэнгажына (гміна)
Вэнгажы́на (Węgorzyno) — вяскова-гарадская гміна ў Польшчы, уваходзіць у склад Лабэзскага павета Заходнепаморскага ваяводства. Сядзіба размешчана ў Вэнгажыне. Плошча гміны складае 256,19 км². Станам на 2016 год у гміне Вэнгажына пражывалі 7105 чалавек, шчыльнасць — 27,7 чал./км². Адміністрацыйна падзелена на 18 салецтваў.
Епіскапы Беластоцка-Гданьскай епархіі
Епіскапы Беластоцка-Гданьскія — кіраўнікі Беластоцка-Гданьскай епархіі Польскай аўтакефальнай праваслаўнай царквы:
Бераніка II
Мела тытул «Сястра і жонка цара», і, як і Пталамей III, атрымлівала боскае ўшаноўванне пры жыцці. Пасля смерці Пталамея III (221 да н.э.) спрабавала захапіць уладу і валадарыць разам з сынам, Пталамеем IV, але той вымусіў яе выйсці з палітычнага жыцця.
Вядомыя выявы Беранікі на манетах, і мармуровая галава, валасы якой некалі былі пакрытыя золатам.
Валасы Веранікі
Аднойчы, калі Пталамей III выправіўся на вайну, Бераніка прысвяціла багам прадзь сваіх валасоў, якія былі славута залацістымі. Але валасы таямніча зніклі з храму. Калімах у адным з вершаў сцвярджаў, што валасы Беранікі трапілі на неба; тое самае цвердзіў і астраном Конан. Захавалася 21 зваротка гэтага падання, а таксама яго пераклад, зроблены Катулам.
Дом па вуліцы Леванеўскага, 5
Дом па вуліцы Леванеўскага, 5 — будынак у гістарычным цэнтры Брэста.
Гісторыя
Асабняк пабудаваны ў 1930-я гады з цэглы. У будынку размешчана Брэсцкае абласное ўпраўленне Дэпартамента аховы Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Архітэктура
Аднатыпны з домам № 9. Будынкі № 3, 5, 7, 9, 11 ствараюць своеасаблівы сіметрычны ансамбль — характэрны прыклад тыпавой секцыйнай і асабняковай забудовы гэтага раёна.
Аднапавярховы прамавугольны ў плане будынак з высокім мансардавым дахам. Цэнтральны ўваход размешчаны ў глыбокай лоджыі з трохпралётнай аркадай на 2 калонках. Сіметрыя пластычнага даху з боку галоўнага (паўднёва-ўсходняга) фасада падкрэслена 3 люкарнамі. Вуглавыя нішы і шырокія лапаткі ў прасценках паміж прамавугольнымі вокнамі надаюць фасадам пластычнасць. У калідорнай планіроўцы будынка вызначаецца цэнтральны вестыбюль з лесвіцай на мансардавы паверх.
Першамайскае (Шартандзінскі раён)
Першамайскае — сяло ў Шартандзінскім раёне Акмолінскай вобласці Казахстана. Уваходзіць у склад Навасёлаўскай сельскай акругі. Код КАТА — 116845105.
Насельніцтва
У 1999 годзе насельніцтва сяла складала 106 чалавек (56 мужчын і 50 жанчын). Паводле дадзеных перапісу 2009 года, у сяле пражывалі 17 чалавек (10 мужчын і 7 жанчын).
Навасёлкаўскі сельсавет (Высокаўскі раён)
Навасё́лкаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цэнтр — вёска Навасёлкі.
Утвораны 12 кастрычніка 1940 года ў складзе Высокаўскага раёна Брэсцкай вобласці БССР. 16 ліпеня 1954 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Воўчынскага сельсавета.
Леапольд фон Ранке
Леапольд фон Ра́нке (Leopold von Ranke;, Віэ — , Берлін) — нямецкі гісторык, заснавальнік класічнай нямецкай гістарычнай школы.
Біяграфія
Леапольд фон Ранке нарадзіўся ў сям'і Готліба Ізраэля фон Ранке, юрыста з Віэ. З дзяцінства цікавіўся старажытнагрэчаскай і лацінскай мовамі. Выхоўваўся ў лютэранскіх традыцыях.
У 1814 г. стаў студэнтам Лейпцыгскага ўніверсітэта, дзе вывучаў філалагічны падыход да антыказнаўства і тэалогію. Пасля заканчэння ўніверсітэта пераехаў у Франкфурт-на-Одэры для выкладання класічных дысцыплін у мясцовай гімназіі.
У 1824 г. свет убачыла першая гістарычная праца Л. фон Ранке «Гісторыя раманскіх і германскіх народаў з 1494 г. да 1514 г». Напісаная на аснове вялікай колькасці крыніц з пункту гледжання крытычнага падыходу, яна зрабіла яго імя вядомым. У 1825 г. Л. фон Ранке быў запрошаны для працы ў Берлінскі ўніверсітэт, дзе займаў пасаду прафесара гісторыі амаль 50 гадоў.
У 1832 — 1836 гг. рэдактаваў часопіс «Historische-Politische Zeitschrift».
У 1841 г. быў прызначаны каралеўскім гістарыёграфам Прускай дзяржавы. Публікаваў працы па гісторыі Германіі, Аўстра-Венгрыі, Італіі, Сербіі, Вялікабрытаніі.
Пасля выхаду на пенсію ў 1880 г. распачаў напісанне працы па сусветнай гісторыі, але паспеў завершыць яе толькі да XII ст. Яго вучні і памочнікі давялі апісанне да 1453 г. Дапамога патрабавалася Л. фон Ранке, паколькі ў апошнія гады жыцця ён амаль страціў зрок, але працягваў даследаванні і дыктоўку гістарычных сачыненняў.
Быў жанаты на Кларысе Грэйвс, брытанскай падданай ірландскага паходжання, меў 4 сыны.
Навуковыя погляды
Леапольд фон Ранке разглядаў гісторыю як навуку і быў прыхільнікам ідэй гістарызму. Ранкеанскі гістарызм (historismus) абапіраўся на погляды, якія раней выказваліся Фрыдрыхам Шлеермахерам і Фрыдрыхам фон Савіньі, што ў сваю чаргу працягвалі традыцыю, закладзеную Гердэрам.
Асновай для спасціжэння гісторыі Леапольд фон Ранке лічыў гістарычны факт, які ўсталёўваўся праз даследаванне гістарычнай крыніцы. Такой крыніцай мог быць дакумент, створаны ў даследуемую эпоху, і праца гісторыка, напісаная пазней. Аднак пры наяўнасці дзвюх такіх крыніц даследчык павінен аддаць перавагу першай. Леапольд фон Ранке развіваў «крытычны метад» даследавання крыніц, першасна распрацаваны Нібурам. Яго перавагі ён паказаў ужо на прыкладзе сваёй першай працы «Гісторыя раманскіх і германскіх народаў з 1494 г. да 1514 г.», для якой апублікаваў спецыяльны крыніцазнаўчы дадатак. У ім апісваліся знешнія абставіны знаходкі, захавання і публікацыі крыніцы. Далей ішла ўнутраная крытыка тэксту, заснаваная з большага на філалагічных метадах. Але ўнутраная крытыка гістарыяграфічных крыніц таксама ўтрымоўвала заўвагі, што дэманстравалі давер даследчыка да іх аўтараў. Так, Леапольд фон Ранке не падзяляў поглядаў тых гісторыкаў, што імкнуліся судзіць мінулае. У прадмове да працы ён абяцаў не рабіць гэтага, а паказваць «як сапраўды адбылося» (wie es eigentlich gewesen). Такім чынам, апісанне фактаў павінна быць бесстароннім, не залежыць ад унутраных матываў даследчыка.
У далейшых працах Леапольд фон Ранке амаль адмовіўся ад звароту да прац іншых гісторыкаў і абапіраўся на першасныя крыніцы. Для гэтага ён збіраў і ўважліва вывучаў архіўныя матэрыялы. Важную ролю адыграла вывучэнне ім архіву дыпламатычных матэрыялаў Венецыянскай рэспублікі. Некаторыя з іх былі выкарыстаны для напісання гісторыі Рымскіх Пап. Паколькі Леапольд фон Ранке не быў каталіком, яму забаранялася працаваць непасрэдна ў папскіх архівах. Для збору і аналізу новых архіўных матэрыялаў ён прыцягваў сваіх вучняў.
Леапольд фон Ранке лічыў, што кожная гістарычная эпоха адрозніваецца ад іншых, але не падзяляў думку пра тое, што набліжаныя да яго часу эпохі вышэй за болей старажытныя. Ён крытыкаваў філасофію гісторыі Гегеля за ігнараванне ролі чалавечай дзейнасці і наяўнасці вядучых ідэй. Ён адвяргаў тэорыю гістарычнага развіцця з-за таго, што тая будавалася на абстрагаванні ад канкрэтных фактаў. Кожная гістарычная падзея выглядала для яго непаўторнай. Тым не меней, у працы па сусветнай гісторыі Леапольд фон Ранке вылучаў пэўныя тэндэнцыі, характэрныя для той ці іншай гістарычнай эпохі.
Упершыню ўвёў у навуковы зварот паняцце «Контррэфармацыя».
Педагогіка
Леапольд фон Ранке — выхавальнік плеяды таленавітых нямецкіх гісторыкаў, вядомых як «ранкеанцы», заснавальнік асобнай гістарычнай школы. Яе асновай стаў даследчыцкі семінар, арганізаваны ў Берлінскім універсітэце ў 1834 г. Семінарскі спосаб навучання шырока практыкаваўся ў нямецкіх універсітэтах з XVIII ст., і пры жыцці Леапольда фон Ранке набыў амаль абавязковы характар. Звычайныя семінары складаліся з практыкаванняў, якія выкладчыкі давалі студэнтам. Леапольд фон Ранке не быў прыхільнікам такога падыхода. Ён сцвярджаў, што студэнтаў трэба падзяляць на 2 групы. Асноўная група мела патрэбу толькі ў наведванні лекцый. Меншая складалася з тых, хто адчуваў унутраную патрэбу ў даследчыцкай дзейнасці. Менавіта яна і ўдзельнічала ў семінарах. Замест практыкаванняў ён скаардынаваў намаганні вучняў для даследавання пэўнага перыяду гісторыі (прыкладна стагоддзе пасля 919 г.), садзейнічаў публікацыі найбольш заўважных студэнцкіх прац у зборніках.
Адміністрацыйны падзел Турцыі
Турцыя падзяляецца на 81 іл (правінцыю). Кожны іл, у сваю чаргу, падзяляецца на раёны (ільчэ), усяго па стане на 2007 налічваецца 923 раёны. Адміністрацыйны цэнтр іла размешчаны ў яго цэнтральным раёне (merkez ilçe). Многія раёны дзеляцца на паветы (буджакі). Неафіцыйна, ў статыстычных мэтах ілы згрупіраваныя ў 7 рэгіёнаў:
Палітычнае кіраванне ілам ажыццяўляе прызначаны ўрадам губернатар (валі). Рэзідэнцыя губернатара называецца вілает, адкуль паходзіў ранейшы тэрмін абазначэння самой правінцыі. Гаспадарчае кіраванне ўскладзена на кіраўніка муніцыпалітэта (büyükşehir belediyesi başkanı).
Урупскі раён
Урупскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка і муніцыпальнае ўтварэнне (муніцыпальны раён) у складзе Карачаева-Чаркескай Рэспублікі Расійскай Федэрацыі. Адміністрацыйны цэнтр — станіца Праградная.
Геаграфія
Урупскі раён размешчаны ў паўднёва-заходняй частцы рэспублікі. Агульная плошча тэрыторыі раёна — 2782 км².
Мяжуе з землямі Зелянчукскага раёна на ўсходзе, а таксама з раёнамі Краснадарскага края: Мастоўскім на захадзе, Лабінскім і Атрадненскім на поўначы. На поўдні мяжуе з часткова прызнанай Рэспублікай Абхазія.
Тэрыторыя раёна размешчана ў горнай частцы рэспублікі. У наяўнасці вялікія ваганні вышынь паміж хрыбтамі і рачнымі далінамі. Клімат раёна абумоўлены уплывам гор, з тыпова горным тэмпературным рэжымам (халаднаватае лета, параўнальна цёплая зіма). Раён знаходзіцца ў горнай сельскагаспадарчай зоне.
Dead by Sunrise
Dead by Sunrise — сольны праект вакаліста рок-гурта Linkin Park Чэстэра Бэнінгтана, заснаваны ў 2005 годзе. У гурце таксама ўдзельнічаюць Амір Дэрак, Раян Шак, Брандан Белскі, Эліяс Андра, Энтані Валкіч. Іх дэбютны альбом Out of Ashes выйшаў 13 кастрычніка 2009 года. У Японіі выйшаў раней — 30 верасня таго ж года.
Гісторыя
Ідэяй стварэння сольнага праекта Чэстэр загарэўся ў 2006 годзе. Адпаведна, пасля выхаду 3-га студыйнага альбома Linkin Park Minutes to Midnight Чэстэр пачаў пошук запісвальнай кампаніі. Ён вырашыў заснаваць гурт і паклікаў свайго сябра Раяна Шака. Першапачатковая назва гурта была Snow White Tan. У інтэрв’ю Бэнінгтан сказаў, што не думаў аб назве гурта, таму што яны лічылі яе «сходам» або «вечарынкай».
10 мая 2008 года Dead By Sunrise выканалі 3 песні («Walking In Circles», «Morning After» і «My Suffering») у гонар 13-га дня нараджэння Тату-Салона Чэстара Бэнінгтана.
Нягледзячы на раннія выступленне гурта, афіцыйны дзень нараджэння гурта 9 ліпеня 2009 года. Менавіта тады кампанія «Warner Brothers» апублікавала афіцыйны прэс рэліз.
Сант’яга Калатрава
Заказы
У 1983 годзе Калатрава атрымаў першы вялікі заказ: праектаванне чыгуначнага вакзала ў прыгарадзе Цюрыха. У 1986 годзе спраектаваў мост «9 кастрычніка» ў Валенсіі, што паклала пачатак цэлай серыі праектаў мастоў па ўсім свеце. У 1989 годзе адкрыў студыю ў Парыжы, працуючы над праектаваннем чыгуначнага вакзала Ліёнскага аэрапорта. У 1991 годзе адкрыў яшчэ адзін офіс, у родным горадзе — Валенсіі. Рэалізаваў вялікую колькасць праектаў, міжнароднае прызнанне Калатравы выйшла за межы Еўропы і дасягнула Амерыкі. Адным з першых амерыканскіх праектаў стала рэканструкцыя Музея мастацтваў у Мілуокі.
Чэрпае натхненне ў прыродзе, яго працы жывыя, цэласныя і рухомыя, за гэта яго параўноўваюць з вялікім Антоніа Гаўдзі. Яркім прыкладам сінтэзу жалеза, бетону, арганічных формаў і чалавечага генія служыць жылы будынак у Мальмё (Швецыя) пад назвай «Павернутае тулава». У 2005 годзе на архітэктурнай выставе ў Канах гэта тварэнне Калатравы атрымала прыз за лепшы жылы будынак у свеце. Яго правобразам стала скульптура самога архітэктара, якая ўяўляе сабой фігуру чалавека, які рыхтуецца да кідання дыска. Тэма чалавечага цела прысутнічае ў шматлікіх працах Калатравы. Праект чыгуначнага вакзала ў Люцэрне суправаджаецца эскізам ляжалачага выгнутага жаночага цела, а эскізам вежы для алімпійскага агню ў Барселоне быў малюнак чалавека, што стаіць на каленах і трымае ў сагнутых руках чашку.
Яшчэ адным выдатным тварэннем Калатравы з’яўляецца Алімпійскі комплекс у Афінах, пабудаваны для Алімпіяды 2004 года ў Грэцыі. Дзівіць сваёй веліччу і арыгінальнасцю яго нядаўна адкрыты Планетарый у Валенсіі. У апошні час Калатрава шмат працуе ў ЗША і асабліва ў Нью-Ёрку.
Асабістае жыццё
Асабістае жыццё Калатравы публіцы невядомае. Нягледзячы на сусветную славу, Калатраву ніколі не ўбачыш на экране тэлевізара, не проста адшукаць у Сеціве яго фатаграфіі. Іспанцы не пазнаюць яго пры сустрэчы, напрыклад, у метро. У Калатравы няма вадзіцельскіх правоў, таму ён часта карыстаецца грамадскім транспартам. Размаўляе, апроч іспанскай, на 5 мовах (англійскай, французскай, нямецкай, італьянскай, шведскай), яго жонка — шведка, сам Калатрава з’яўляецца прыкладам «грамадзяніна свету».
IC 5241
IC 5241 — галактыка тыпу SBc ў сузор’і Вадаліў.
Гэты аб’ект знаходзіцца ў арыгінальнай рэдакцыі індэкснага каталога.
Ліепая
Лі́епая (Liepāja, па-беларуску: Лібава, па-нямецку: Libau) — горад у Латвіі, на ўзбярэжжы Балтыйскага мора. . Трэці паводле велічыні горад Латвіі і найбольшы ў Курляндыі. Насельніцтва — 75 000 чалавек (2011). Значны незамярзальны порт, вядомы ў Латвіі як «горада, дзе нараджаецца вецер» з-за пастаяннага марскога брызу.
Геаграфія
Ліепая ляжыць на ўзбярэжжы Балтыйскага мора ў паўднёва-заходняй частцы Латвіі, каля самага заходняга пункту краіны. Гандлёвы канал, які злучае Балтыйскае мора з Ліепайскім возерам, падзяляе горада на паўднёвую і паўночную часткі, альбо Стары горад (Vecliepāja) і Новы горад (Jaunliepāja) адпаведна. Цэнтр горада знаходзіцца ў паўднёвай частцы якая, хоць завецца старэйшай, болей развітая. Тут размешчаная большасць адміністрацыйных і культурных устаноў, а таксама месцы адпачынку.
На поўначы горад даходзіць да канала Караста (Karostas kanāls). Аднайменная мясцовасць цяпер увайшла ў склад Ліепаі. Найбліжэйші горад — Гробіня — знаходзіцца за 10 км у кірунку Рыгі. Адлегласці да іншых значных гарадоў: 110 км на поўнач да Клайпеды, 115 км на поўнач да Вэнтспілса, 100 км на ўсход да Салдуса, 200 км на ўсход да Рыгі.
Гісторыя
Ліепая была заснавана як гандлёвая калонія на месцы куршскага рыбацкага паселішча на рацэ Ліве ў 1253 годзе. У XV стагоддзі тут праходзіў гандлёвы шлях з Амстэрдама ў Маскву, але да 1520 года рака стала вельмі плыткай для мараходства, і развіццё Лівы спынілася.
У 1560 г. Готхард Кетлер аддаў Лібаў у арэнду прускаму герцагу Альберту за 50 000 гульдэнаў. Толькі ў 1609 годзе пасля шлюбу Сафіі Гогенцолерн з Вільгельмам Кетлерам тэрыторыя вярнулася да Прускага герцагства.
У 1625 г. горад атрымаў Магдэбургскае права ад князя Фрыдрыха Кетлера Курляндскага (пацверджанае ў 1626 г. каралём Рэчы Паспалітай Жыгімонтам Вазам). У 1649 годзе ў «Historia Lettica» ўпершыню згадана назва Ліепая.
У 1697—1703 гадах быў прарыты канал да мора і пабудаваны порт. У 1701 годзе, у час Вялікай Паўночнай вайны, Ліепая была заваявана Карлам XII, аднак у канцы вайны вярнулася пад уладу Рэчы Паспалітай. У 1710 годзе ад эпідэміі чумы памерла амаль траціна жыхароў.
Разам з усёй Курляндыяй Ліепая ў 1795 г. трапляе ў склад Расіі, дзе ўвайшла ў склад Курляндскай губерні.
У 1861—1868 быў рэалізаваны праект па рэканструкцыі Лібаўскага порта, пабудаваны маяк і хвалярэзы. У 1877—1882 гадах выходзіла першая лібаўская латышскамоўная газета. У 1871 годзе адкрыта Лібава-Кашадарская чыгунка, у 1876 — Лібава-Роменская. Горад стаў значным портам Расійскай імперыі, да 1900 года праз яго праходзіла 7 % экспарту.
Па загадзе Аляксандра III вакол Лібавы была пабудавана крэпасць, а ў пачатку XX стагоддзя на паўночнай ускраіне размяшчалася ваенная база. Дзеля ваенных мэтаў быў вырыты асобны порт. Тут пачала дзейнічаць першая ў Расіі трэніравальная каманда па кіраванні падводнымі лодкамі. Усё гэта паўплывала на скачок колькасці жыхароў, якая за 60 гадоў павялічылася ад 10 да 100 тысяч чалавек.
У 1940 годзе Латвія была далучана СССР. У 1941 годзе Ліепая стала адным з першых гарадоў, захопленых з пачаткам аперацыі «Барбароса». Нацысты разам з латышскімі калабарацыяністамі знішчалі яўрэяў, якіх жа вайны тут пражывала каля 7000. Да канца вайны дажылі не больш за 30 з іх. У час вайны была разбурана большасць будынкаў і прадпрыемствы. 9 мая 1945 года Ліепая занята Чырвонай арміяй.
У 1977 годзе Ліепая ўзнагароджаная ордэнам Кастрычніцкай рэвалюцыі за гераічную абарону супраць нацысцкай Германіі ў 1941 годзе. З хуткім ростам насельніцтва была заснаваныя 5 новых мікрараёнаў з стандартнымі панэльнымі жалезабетоннымі павярховікамі.
Пасля вяртання незалежнасці Латвіі порт Ліепаі быў адкрыты зноў, апошнія расійскія ваенныя з'ехалі ў 1994 годзе.
Эканоміка
Горад мае два порты, гандлёвы і ваенны (Караста). За савецкім часам Ліепая была важным ваенна-марскім апорным пунктам. Перад Другой сусветнай вайной порт быў для горада варотамі ў свет.
Сёння частка Ліепаі мае характар асобай эканамічнай зоны. Міжнародны аэрапорт Ліепая — адзін з трох міжнародных аэрапортаў Латвіі.
Асноўная прамысловасць — сталевырабнік «Liepājas Metalurgs» і вытворчасць бялізны.
Пантэон (значэнні)
Пантэо́н (Πάνθειον, «(храм) усім багам») — група багоў, якія належаць да нейкай адной рэлігіі ці міфалогіі, таксама храм ці святы будынак, прысвечанае ўсім багам якой-небудзь рэлігіі. Пантэон — агульная назва для месца пахавання вядомых людзей, напрыклад Пантэон у Парыжы.
Тры вядомыя будынкі носяць гэту назву:
Царква ў гонар Сабора Усіх Беларускіх Святых (Гродна)
Царква ў гонар Сабора Усіх Беларускіх Святых — мураваны праваслаўны храм у горадзе Гродна. Знаходзіцца на праспекце Я.Купалы, 90.
Гісторыя
У 1994 годзе па блаславенні мітрапаліта Філарэта была зарэгістравана грамада. У 1999 годзе быў ўсталяваны крыж на месцы будучага будаўніцтва храма. У снежні 2000 года на месцы будаўніцтва храма быў усталяваны чыгуначны вагон.
Архітэктура
Інстытут Гроднаграмадзянпраект выканаў дакументацыю па будаўніцтве храма, царкоўнага дома, трансфарматарнай падстанцыі і кацельні. Аўтарам і галоўным архітэктарам храма стала Ніна Сяргееўна Емяльянава, галоўным інжынерам праекта — Уладзімір Рыгоравіч Дзем’янчук.
Экстраліга 2011/2012
Экстраліга 2011/2012 (33-і жаночы чэмпіянат Польшчы па футболе) — чэмпіянат Польшчы па футболе сярод польскіх жаночых каманд у сезоне 2011/2012.
Міхаіл Іванавіч Быкоўскі
Міхаіл Іванавіч Быкоўскі (1919 — 1944) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір стралковага батальёна 467-га стралковага палка 81-й стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту, капітан, Герой Савецкага Саюза (1944).