cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клуб пякельнага полымя
Клуб пякельнага полымя (The Hellfire Club) у англійскай гістарыяграфіі — некалькі закрытых таварыстваў вальнадумцаў з ліберальных колаў арыстакратыі Англіі і Ірландыі, якія таемна збіраліся ў розных кутках Вялікабрытаніі на працягу XVIII стагоддзя. Дэвізам гэтых гурткоў была раблезіянская фраза «Рабі што хочаш» (Fais ce que tu voudras). Дадзены лозунг быў выгравіраваны на ўваходных дзвярах Клуба пякельнага полымя, заснаваным у 1746 году. Дзейнасць клубаў не афішавалася, таму іх заняткі і склад удзельнікаў уяўляюць добрую глебу для спекуляцый. Філасофія жыцця членаў клуба дзякуючы іх дэвізу асацыюецца як з Франсуа Рабле і яго творам «Гарганцюа і Пантагруэль » і Тэлемскім абацтвам, так і з пазнейшымі філасофскімі і тэалагічнымі пошукамі Алістэра Кроўлі.
П’ер Сег’е
П'ер Сег'е (Pierre Séguier;,  — , Сен-Жэрменскі палац, непадалёк ад Парыжа) — адзіны герцаг дэ Вільмор — канцлер Францыі (з перапынкамі ў 1650—1651 і 1652—1656 гадах), член Французскай акадэміі (крэсла № 1 [1635-1643]).
Горб (значэнні)
Горб — шматзначны тэрмін:
Урацыл
Урацы́л, 2, 4-дыоксіпірымідзін — пірымідзінавая аснова, уваходзячая ў склад рыбануклеінавых кіслот і нуклеатыдаў. Упершыню вызначаны ў 1900 годзе.
Крышталічнае рэчыва белага колеру. Малярная маса 112,08676 г/моль. Тэмпература плаўлення каля 320 °C. Плавіцца з раскладаннем. Раствараецца ў вадзе.
NGC 6526
NGC 6526 (іншае абазначэнне — ESO 521-*N18) — эмісійная туманнасць со звездой ў сузор’і Стралец.
Анатоль Рыгоравіч Горб
Анатоль Рыгоравіч Горб (, Новасібірск) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў у 1970 годзе Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працаваў у Белдзяржпраекце старшым архітэктарам, з 1975 года — кіраўніком групы і брыгады архітэктараў у Белкамунпраекце, з 1977 года — кіраўнік брыгады, галоўны архітэктар праектаў у Белдзяржпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1974 года. Пражывае ў Мінску.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): забудова набярэжнай К. Лібкнехта ў Мазыры (1973), генплан навуковага цэнтра ў Мінску (1975), комплекс скурна-венералагічнага і супрацьтуберкулёзнага дыспансера ў Брэсце (1983, 1985), серыя жылых дамоў і блок-секцый для малых і гістарычных гарадоў Беларусі (1984, з Л. В. Маскалевічам), санаторый у курорце «Рагачоў» (1987, з С. С. Івановым).
Узнагароды
Узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны» (1985), дыпломам II ступені на Усесаюзным аглядзе-конкурсе дыпломных праектаў архітэктурнай спецыяльнасці (1970), 1-я прэмія (медаль і дыплом) за лепшы праект года СА СССР (1984), 1-я прэмія на Усесаюзным конкурсе за забудову комплексу ўніверсітэта ва Ульянаўску (1986, у аўтарскім калектыве).
Раёны Літвы
Спіс раёнаў Літвы, адсартаваны ў алфавітным парадку паводле беларускай назвы:
Дубіны (Кобрынскі раён)
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Аніскавіцкага сельсавета.
Anime News Network
Anime News Network (англ. «Сетка навін анімэ», скарочана ANN) — англамоўны вэб-сайт, прысвечаны анімэ-індустрыі. На ім публікуюцца навіны анімэ, мангі, папулярнай японскай музыкі і нататкі, звязаныя з культурай отаку ў Паўночнай Амерыцы і Японіі, а таксама — зрэдку — у астатніх частках свету. На сайце размяшчаюцца аглядныя артыкулы, дзейнічае вэб-форум і энцыклапедыя, якая змяшчае вялікую колькасць інфармацыі пра анімэ і мангу ад японскіх і англійскіх вытворцаў, пра незразумелыя тэрміны, саўндтрэкі, даступныя кароткія апісанні сюжэту і карыстальніцкі рэйтынг.
Гісторыя
Сайт был заснаваны Джасцінам Сэвакісам (англ. Justin Sevakis) у ліпені 1998 года. У мае 2000 г. да каманды далучыўся бягучы галоўны рэдактар Крыстафер МакДональд (англ. Christopher Macdonald), які замяніў мінулага рэдактара Айзэка Александэр (англ. Isaac Alexander). 7 верасня 2004 года амерыканскі тэлеканал Sci Fi Channel назваў Anime News Network сайтом тыдня. Па стане на люты 2008 года, ANN займае другі радок у рейтынгу 25-ці лепшых сайтаў паводле версіі Active Anime. Акрамя таго, сайт ўдзельнічае ў выданні часопіса Protoculture Addicts.
Лыжныя гонкі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018
Лыжныя гонкі на зімовых Алімпійскіх гульнях 2018 прайшлі 10 – 25 лютага 2018 г. у Цэнтры Альпензія (Пхёнчхан, Паўднёвая Карэя). Былі разыграны 12 камплектаў медаляў.
Каляндар
Мясцовы час (UTC+9).
Знакі паштовай аплаты Украіны (2012)
Знакі паштовай аплаты Украіны (2012) — пералік (каталог) знакаў паштовай аплаты (паштовых марак), уведзеных у абарачэнне поштай Украіны ў 2012 годзе.
NGC 6527
NGC 6527 (іншыя абазначэнні — UGC 11094, MCG 3-46-9, ZWG 113.14, NPM1G +19.0515, IRAS17595+1943, PGC 61297) — спіральная галактыка (Sa) ў сузор’і Геркулес.
Знакі паштовай аплаты Украіны (2012)
У 2012 годзе было выпушчана 98 паштовых марак: 83 памятныя (камемарацыйныя) паштовыя маркі і 15 стандартных восьмага выпуску (2012—2016). Тэматыка камемарацыйных марак ахоплівала юбілеі выбітных дзеячаў культуры, помнікі архітэктуры Украіны, знамянальныя даты, віды прадстаўнікоў фауны і флоры і іншыя сюжэты. У абарачэнне паступілі маркі наміналам ад 0,05 да 62,55 грыўні, а таксама літарныя наміналам «Ж», «L», «V».
NGC 6527
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Знакі паштовай аплаты Украіны (2012)
Спіс камемарацыйных марак
Парадак прытрымлівання элементаў у табліцы адпавядае нумару па каталогу марак Украіны на афіцыйным сайце Укрпошта (КМД УДППЗ «Укрпошта»), у дужках прыведзены нумары па каталогу «Міхель» (Michel Briefmarken-Katalog).
Каментарыі
<references group="Кам"/>
Казярожскі сельсавет
Казяро́жскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Казярогі.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет узбуйнены, у яго склад увайшла тэрыторыя скасаванага Мохаўскага сельсавета. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Лоеўскім раёне БССР. З 20 лютага 1938 года ў складзе Гомельскай вобласці. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Крупейкаўскага сельсавета. З 25 снежня 1962 года ў складзе Рэчыцкага раёна. З 30 ліпеня 1966 года ў складзе адноўленага Лоеўскага раёна. 17 ліпеня 1986 года цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Каўпень, сельсавет перайменаваны ў Каўпенскі.
Бацькі-пілігрымы
Бацькі-пілігрымы (Pilgrim Fathers) — назва першых пасяленцаў, якія прыбылі для стварэння новай калоніі ў Паўночнай Амерыцы. Плімуцкая калонія (цяпер Плімут, штат Масачусэтс ), заснаваная ў 1620 годзе, стала першым англійскім паселішчам з пастаянным насельніцтвам і першым буйным паселішчам у Новай Англіі. Будучы глыбока рэлігійнымі людзьмі, пасяленцы Плімуцкай калоніі адрозніваліся пурытанскімі норавамі і прыхільнасцю да традыцый. Некаторыя з іх традыцый сталі неад'емнай часткай амерыканскай культуры; да ліку такіх адносіцца звычай святкаваць Дзень падзякі (упершыню адзначаўся пілігрымамі ў Новым Плімуце ў 1621 годзе). Гісторыя бацькоў-пілігрымаў, якія перасяліліся за акіян у пошуках рэлігійнай свабоды, стала цэнтральнай у гісторыі і культуры Злучаных Штатаў Амерыкі.
Пеліццана
Пеліццана (Pellizzano) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 777 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 20 чал./км². Займае плошчу 39 км². Паштовы індэкс — 38020. Тэлефонны код — 0463.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы.
Мохаўскі сельсавет
Мо́хаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Лоеўскага раёна Гомельскай акругі. Цэнтр — вёска Мохаў.
Пасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года сельсавет у складзе Лоеўскага раёна Рэчыцкай акругі БССР. З 9 чэрвеня 1927 года ў складзе Гомельскай акругі. 30 снежня 1927 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя далучана да Казярожскага сельсавета.
Ізаляцыя (прадпрыемства)
Адкрытае акцыянернае таварыства «Ізаляцыя» — прадпрыемства Беларусі па вытворчасці мяккіх дахавых матэрыялаў і гідраізаляцыйных матэрыялаў.
Гісторыя
У 1991 годзе Міністэрствам дарожнага будаўніцтва было прынята рашэнне будаўніцтва завода па вытворчасці гідраізаляцыйных матэрыялаў.
У 1994 годзе пабудаваны і ўведзены ў эксплуатацыю завод «Гідрашклоізол» з тэхналагічнай лініяй магутнасцю 400 тыс. м² за год. У снежні 1996 годзе завод пераўтвораны ў адкрытае акцыянернае таварыства з узросшай магутнасцю да 1,5 млн. м² за год. У 1998 годзе завод выпусціў 1,45 млн м² гідрашклоізолу.
У 2000 годзе было ўведзена ў эксплуатацыю тэхналагічнае абсталяванне па вытворчасці пліткі дахавай бітумна-палімернай ці гнуткай чарапіцы.
У 2006 годзе прадпрыемства асвоіла вытворчасць «Эмульсій бітумных катыённых дарожных», якія знаходзяць ужыванне ў якасці звязальнага матэрыялу пры будаўніцтве, рэканструкцыі і рамонце дарожных пакрыццяў.
У верасні 2011 года з уводам у эксплуатацыю новай лініі вытворчыя магутнасці заводу істотна павялічыліся і дазволілі выпускаць больш за 7 млн м2 за год.
27 жніўня 2019 года Брэсцкі аблвыканкам прадаў ПУПАК «Вангранд» 25,16% сваіх акцый з умовай, што апошні інвестуе ў прадпрыемства на працягу 2 гадоў не меней 3,5 млн беларускіх рублёў для папаўнення пазазвароткавых сродкаў. .
Умеа
Насельніцтва — 83 249 жыхароў (па стане на 2015 год; з іх каля трэці — студэнты); найбуйнейшы па колькасці насельніцтва горад Паўночнай Швецыі і дванаццаты сярод найбуйнейшых гарадоў краіны).
У горадзе працуе самы вялікі ў паўночнай Швецыі ўніверсітэт. Пры ўніверсітэце працуе шпіталь. Умеа з’яўляецца цэнтрам медыцынскіх даследаванняў у Швецыі.
Умеа быў абраны культурнай сталіцай Еўропы на 2014 год (разам з Рыгай).
Гісторыя
Умеа ўпершыню згадваецца пад 1314 і паўторна пад 1320 годам. У XV стагоддзі Умеа, як і ўвесь Норланд актыўна каланізуецца шведамі і становіцца важным гандлёвым цэнтрам. Свае першыя гарадскія прывілеі Умеа атрымаў у 1588 годзе, калі ён яшчэ знаходзіўся ў 5 км на захад ад сучаснага цэнтра горада. Аднак ужо ў 1590 годзе рака Умеэльвен выйшла з берагоў і затапіла горад: ён часова прыходзіць у заняпад. У 1621 годзе кароль Густаў II Адольф адпраўляе свайго прадстаўніка з мэтай аднавіць горад на больш высокім месцы. Ужо праз год Умеа зноў атрымаў гарадскі прывілей, а ў 1637 годзе стаў адміністрацыйным цэнтрам лена Вестэрботэн. Цікава, што насельніцтва горада складала ў гэты час усяго сорак чалавек. У 1646 Умеа атрымаў канчатковыя гарадскія прывілеі. З 1714 па 1721 гады, у ходзе Вялікай Паўночнай вайны, горад шматразова быў спалены расійскімі войскамі, якія займалі горад і пазней — у 1809 годзе. У канцы XIX стагоддзя да таго пераважна драўляны горад быў мадэрнізаваны, у ім з’явіліся шырокія вуліцы, уздоўж якіх былі высаджаны бярозавыя алеі. З гэтага часу горад атрымаў мянушку «Горад бяроз». У 1965 годзе ў Умеа быў заснаваны першы ў Норландзе ўніверсітэт: з таго часу насельніцтва горада больш чым падвоілася.
Спіс манархаў Германіі
Ніжэй прадстаўлены спіс манархаў Усходне-Франкскага каралеўства, створанага пасля падзелу Франкскай імперыі ў 843 г., якое пачынаючы з X ст. атрымала неафіцыйную назву каралеўства Германіі, а таксама Свяшчэннай Рымскай імперыі, утворанай у 962 г., ядром якой з'яўлялася Германія. Будучыя імператары пасля свайго абрання (звычайна пры жыцці бацькі) і да прыняцця імперскай кароны ад рымскага папы зваліся каралямі (афіцыйна рымскімі, фактычна — германскімі). Пачынальна з Максіміліяна I, тытул караля Германіі стаў афіцыйна ўжывацца ў імператарскім тытуле. Курсівам вылучаныя тыя з манархаў Германіі, якія хоць і прымалі тытул караля, але фактычна не кіравалі.
Імперскія вікарыі
Падчас міжцарстваў у каралеўстве Германія роля часавага раздзелы дзяржавы выконвалі імперскія вікарыі — пфальцграф Саксоніі (у Паўночнай Германіі) і пфальцграф Рэйнскі (у Паўднёвай Германіі). Гэтыя пасады былі спадчыннымі адпаведна для курфюрстаў Саксоніі і курфюрстаў Пфальца. У перыяд Трыццацігадовай вайны правы імперскага вікарыя ў паўднёвай Германіі былі адабраныя ў Пфальца і перададзеныя Баварыі.
Павел Філіп
Павел Філіп (Pavel Filip; нар. 10 красавіка 1966 года, Пэнэшэшць, Малдаўская ССР, СССР) — малдаўскі дзяржаўны дзеяч. 20 студзеня 2016 года парламентам Малдовы зацверджаны на пасадзе прэм’ер-міністра краіны. З 2011 па 2016 год з’яўляўся міністрам інфармацыйных тэхналогій і сувязі Малдовы. Віцэ-прэзідэнт Дэмакратычнай партыі Малдовы.
Біяграфія
Павел Філіп нарадзіўся 10 красавіка 1966 года ў сяле Пэнэшэшць, Страшэнскага раёна, Малдаўскай ССР.
У 1983 годзе паступіў у Кішынёўскі політэхнічны інстытут ім. Лазо, які скончыў у 1990 годзе, атрымаўшы дыплом інжынера-механіка. Пры гэтым, у 1984-86 гг. Філіп праходзіў службу ў арміі. Сваю адукацыю Павел Філіп працягнуў у Міжнародным інстытуце менеджменту (1991—1996).
Працоўную кар’еру пачаў на кішынёўскай цукеркавай фабрыцы «Букурыя». У 1991—1993 гадах прапрацаваў на фабрыцы начальнікам кампрэсарнага аддзела; у 1993—1994 гадах быў дырэктарам аддзела вытворчасці. З 1998 па 2001 года займаў пасаду галоўнага інжынера АТ «Букурыя», сумяшчаючы яе з пастом намесніка ген. дырэктара па праблемах вытворчасці і тэхналогіі. З 2001 па 2008 год з’яўляўся генеральным дырэктарам фабрыкі.
У 2008—2011 гг. Павел Філіп з’яўляўся генеральным дырэктарам тытунёвай фабрыкі АТ «TUTUN-CTC» (былы Кішынёўскі тытунёвы камбінат).
У палітыку Філіп прыйшоў у 2011 годзе, калі быў прызначаны на пасаду міністра інфармацыйных тэхналогій і сувязі Малдовы у кабінеце Філата. Надалей, Павел Філіп быў пераабраны на гэтым пасту ў кабінетах Юрые Лянкэ, Кірыла Габурыча і Валерыя Стральца. Па яго ініцыятыве была распрацавана стратэгія «Лічбавая Малдова — 2020».
Асабістае жыццё
Жанаты з Таццянай Філіп. У сям’і Філіп двое сталых дзяцей. Апроч роднай румынскай мовы, валодае рускай і англійскай.
Анатоль Васілевіч Гарбачоў
Анатоль Васілевіч Гарбачоў (, в. Чарнякоўка, Слаўгарадскі раён, Магілёўская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1960 годзе. Працаваў у Брэсцкім аблпраекце, з 1961 па 1971 г. — галоўным архітэктарам Брэста, у Брэсцкіх праектна-канструктарскіх майстэрнях, у Белкамунпраекце, з 1974 года — начальнік, галоўны архітэктар майстэрні, начальнік аддзела ў Брэстграмадзянпраекце.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1963 года. Член КПСС з 1963 года. Пражывае ў Брэсце.
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): жылыя дамы па вул. Пушкінскай (1964), Набярэжнай (1963), Маскоўскай (1974—1976), манументы вызваліцелям Брэста (1965), (1971) у Брэсце, забудова Цэнтральнага раёна і мікрараёнаў № 5, 7 у Пінску (1980—1986).
NGC 6528
NGC 6528 (іншыя абазначэнні — GCL 84, ESO 456-SC48) — шаравое скопішча ў сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Вестэрос
Вестэро́с (Västerås) — горад у Швецыі, адміністрацыйны цэнтр лена Вестманланд.
Размешчаны на возера Меларэн ў вусці ракі Свартон. Насельніцтва — 134 тыс. жыхароў.
Да 1271 года называўся Арас («вусце ракі»), пасля быў перайменаваны ў Вэстра Арас (Заходні Арас), а пазней у Вестэрос.
Прамысловасць
Горад з’яўляецца індустрыяльным цэнтрам вобласці. Буйнейшыя прамысловыя прадпрыемствы: ABB, Bombardier, Westinghouse Atom, Peab, ICA Handlarnas.
Жукі (Кобрынскі раён)
Жукі́ (, Жуки) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Аніскавіцкага сельсавета.
Лошыца (могілкі)
Лошыца — могілкі былой вёскі Лошыца 1-я, якія знаходзяцца каля вул. Карзюкі ў Мінску. Адносяцца да абмежавана дзеючых, але плануецца іх перавод у катэгорыю закрытых (з магчымасцю падпахавання да сваякоў). Плошча 0,68 га. Год адкрыцця: 1821. Абмежавана дзеючыя з 1978 года. Першапачаткова існавалі як праваслаўныя могілкі, але ў савецкі час сталі змешанымі. На могілках ёсць асобныя пахаванні 2016 і 2017 гадоў. Пытанні аб магчымасці пахавання на гэтых могілках вырашае адміністрацыя Чыжоўскіх могілак.
Сяргей Сяргеевіч Каменеў
Сяргей Сяргеевіч Каменеў (4 красавіка 1881 года, Кіеў — 25 жніўня 1936 года, Масква) — савецкі вайскавод, камандарм 1-га рангу (1935 год).
Амброз Мандвула Дламіні
Амброз Мандвула Дламіні (Ambrose Mandvulo Dlamini, Ambrose Mandvulo Dlamini; 5 сакавіка 1968 — 13 снежня 2020) — прэм’ер-міністр Эсваціні (2018—2020).
Біяграфічныя звесткі
Нарадзіўся ў 1968 годзе ў вёсцы Мбекельвені ў цэнтральнай частцы Эсваціні, якая насіла ў той час назву Свазіленд. Доўгі час працаваў у банкаўскіх структурах, пасаду кіраўніка ўрада краіны займаў з кастрычніка 2018 года.
У сярэдзіне лістапада 2020 у 52-гадовага палітыка выявілі каранавірус, аднак тады заяўлялася, што ніякіх сімптомаў захворвання ў яго не назіраецца, і ён пачуваецца добра. У пачатку снежня стан Дламіні рэзка пагоршыўся, яго былі вымушаныя даставіць у бальніцу ў суседняй ПАР. Там прэм’ер правёў каля двух тыдняў, пасля чаго памёр.
NGC 6530
NGC 6530 (іншыя абазначэнні — OCL 19, ESO 521-SC21) — рассеянае скопішча ў сузор’і Стралец.
Шчыпцы
Шчыпцы ў шырокім сэнсе, Абцугі (слясарная справа, тэхніка), радзей Клешчы (кавальскія) — агульная назва сталярных, слясарна-мантажных, цырульных прылад, у выглядзе двух рассоўных на шарніры плоскіх або паўкруглых канцавін (губы, шчокі) з дзяржальнямі, якія выкарыстоўваюцца для сціскання, схоплівання, вышморгвання (да прыкладу, вышморгванне або выцягванне цвікоў, дроту; гарачай завіўкі валасоў; вышчыпвання валасоў на бровах).
Гісторыя
Кавальскія абцугі вядомы з жалезнага веку: вялікія двухручныя (даўжыня 24—55 см) і малыя (даўжыня 15—25 см). Абцугі ранняга сярэдневякоўя на тэрыторыі Беларусі знойдзены пры археалагічных раскопках у Полацку, Мінску, Навагрудку, позняга — у Друі, Крычаве, Мазыры і іншых гарадах.
Мытны кодэкс Рэспублікі Беларусь (1993)
Мытны кодэкс Рэспублікі Беларусь (1993) — сістэматызаваны заканадаўчы акт, які вызначаў прававыя, эканамічныя і арганізацыйныя асновы мытнай справы, накіраваныя на абарону эканамічнага суверэнітэту і эканамічнай бяспекі Рэспублікі Беларусь і развіццё яе знешнеэканамічных сувязей. Быў прыняты Вярхоўным Саветам Рэспублікі Беларусь XII склікання ў 1993 годзе.
Кодэкс уступіў у дзеянне ў перыяд, калі рынкавыя рэгулятыўныя механізмы яшчэ толькі пачыналі пранікаць і зацвярджацца ў гаспадарчым механізме. Шмат у чым ён адлюстроўваў пераходны стан мытнай справы ў краіне, калі патрабавалася аператыўна ўсталяваць механізмы перасоўвання тавараў праз мяжу ва ўмовах адмовы дзяржавы ад манаполіі знешняга гандлю.
Перадгісторыя
Да прыняцця першага Мытнага кодэксу і Закона «Аб мытным тарыфе», развіццё мытнай справы ў суверэннай Беларусі вызначалася падзаконнымі прававымі актамі — пастановамі Савета Міністраў, ведамаснымі актамі, галоўным чынам — загадамі, палажэннямі і інструкцыямі Дзяржаўнага мытнага камітэта.
Змест
Апрача агульных палажэнняў змяшчаў прыярытэт норм міжнародных дагавораў, якія рэгулююць мытныя праваадносіны, пра намер прыняць міжнародныя стандарты пры ажыццяўленні мытнай справы. Аднак ён утрымоўваў шмат неадпаведнасцяў міжнароднай практыцы і правілам Сусветнай гандлёвай арганізацыі і Сусветнай мытнай арганізацыі.
Безвалоскі
Безвалоскі, галацелкі (Psilidae) — сямейства насякомых атрада двухкрылых.
Апісанне
Даўжыня 3—9 мм. Ногі доўгія. Цела слаба апушана, чорнае, бурае, чырвона-жоўтае, жоўтае. Крылы празрыстыя. Галава трохвугольная, лоб выступае наперад. Вусікі кароткія з трох членікаў.
Пашырэнне
Жывуць у вільготных цяністых мясцінах, трапляюцца ў кронах дрэў, у хмызняках, на парасонавых і канюшыне. Зімуюць у глебе і сховішчах агародніны.
На Беларусі каля 14 відаў, найбольш пашыраны і.
Асаблівасці біялогіі
За год 1—2 генерацыі. Лічынкі развіваюцца ў каранях або галінах раслін (некаторыя віды ўтвараюць галы).
Херсонскі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт
Херсонскі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Херсоне.
Забалацце (Кобрынскі раён)
За́балацце (, Заболотье) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Аніскавіцкага сельсавета.
Пелуга
Пелуга (Pelugo) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Sagra dell'Angelo.
Цьеры Мюглер
Цьеры Мюглер (Thierry Mugler,,  — , Венсен) — французскі мадэльер і фатограф, стваральнік моднага дому свайго імя.
Біяграфія
Цьеры Мюглер нарадзіўся ў Страсбургу. Любіў маляваць, чым вучыцца. Ва ўзросце 9 гадоў Цьеры пачаў займацца класічным танцам і ў 14 гадоў быў прыняты ў кардэбалет Рэйнскай оперы. Зацікавіўшыся дызайнам, некаторы час вучыўся ў Страсбургскай школе дэкаратыўных мастацтваў, меў намер заняцца дызайнам інтэр’ераў. У 1969 годзе Мюглер пераехаў у Парыж, дзе пачаў працаваць модным стылістам.
У 1973 годзе Мюглер стварыў сваю першую калекцыю жаночага адзення пад назвай Café de Paris. Асноўнымі яе дамінантамі быллі матывы пяцідзясятых гадоў з характэрным акцэнтам на таліі, а таксама строгасць і выразнасць форм, уласцівая модзе саракавых. Гэтыя рэтра-элементы мадэльер напоўніў сучасным гучаннем, дадаўшы выявы агрэсіўнай сэксуальнасці і жаноцкасці, што стала характэрным для яго стылю. У 1977 годзе ён прадставіў публіцы сваю першую «калекцыю-спектакль», а ў 1978 годзе адкрыў свой першы буцік па адрасе Плошча Перамог, дом № 10.
У 1984 годзе адзначыў 10-гадовы юбілей сваёй творчай дзейнасці паказам калекцыі ў толькі што пабудаванай зале «Зеніт», на якой прысутнічала 6 тысяч гледачоў.
У пачатку 1990-х стаў запрошаным членам Сіндыката высокай моды. У 1992 годзе ў гатэлі «Рыц» была паказана яго першая калекцыя haute couture (восень-зіма 92/93). У тым жа годзе Мюглер узначаліў парфумернае падраздзяленне свайго моднага дому, створанае ў супрацоўніцтве з канцэрнам Clarins, і выпусціў духі «Анёл». Тады ж стварыў чорную абліпальную сукенку, у якой Дэмі Мур знялася ў фільме «Непрыстойная прапанова», а годам раней удзельнічаў у стварэнні кліпа спевака Джорджа Майкла «Too funky», дзе абраныя ім топ-мадэлі дэфіліравалі ў яго ўборах.
У 1995 годзе мадэльер адзначыў 20-годдзе свайго дома грандыёзным паказам моды ў парыжскім Зімовым цырку, на якім прысутнічала мноства зорак эстрады і кіно. Неўзабаве пасля гэтага ён пакінуў свет высокай моды і пераехаў у Нью-Ёрк, дзе пачаў працаваць як мастак па касцюмах для тэатра і кіно, фатограф і дызайнер парфумерных флаконаў. Мюглер ствараў касцюмы для выступленняў Цырка Дзю Салей, у 2009 годзе ён стаў персанальным стылістам Беёнсэ і пачаў ствараць касцюмы для сцэнічных выступленняў спявачкі.
Мюглер кіраваў вытворчасцю адзення prêt-à-porter «Цьеры Мюглер» да 2002 года, калі ў кампаніі пачалі ўзнікаць праблемы, а парфумернай студыяй — да 2013 года. У 2015 годзе гэты дызайнер выпусціў першую калекцыю сумак пад сваім імем. Схільны да тэатральнасці, ён ператвараў кожнае дэфіле ў феерычнае шоу. Увасабленнем ідэальнай жаночай прыгажосці для Мюглера стала мадэль Джэры Хол.
Пасля свайго сыходу са свету моды ён пачаў жыць пустэльнікам і пачаў прадстаўляцца сваім другім асабістым імем (Манфрэд). Актыўна займаўся бодыбілдынгам. Пасля таго, як у трэнажорнай зале Мюглер выпусціў сабе на галаву штангу, яго твар падвергнуўся ўмяшанню пластычных хірургаў і сур’ёзна змяніўся.
Цьеры Мюглер памёр ад натуральных прычын 23 студзеня 2022 года ва ўзросце 73 гадоў.
Акушэрскія шчыпцы
Акушэрскія шчыпцы — медыцынскі інструмент у выглядзе адмысловых шчыпцоў для вымання галоўкі плоду падчас родаў у чалавека.
У цяперашні час гэты інструмент ўжываюць даволі рэдка ў сувязі з вялікай колькасцю ускладненняў, якія ўзнікаюць з прычыны яго выкарыстання. Паказаннем да прымянення з'яўляюцца сітуацыі, калі натуральных выганяльных сіл парадзіхі недастатоква, каб выштурхнуць вонкі плод, а галоўка плода знаходзіцца ў тазу, прычым гэтае прамаруджванне пагражае небяспекай маці або дзіцяці. У мінулым адсутнасць падобнага інструмента ў акушэрскім наборы каштавала жыцця тысячам немаўлятаў і маці.
Вынаходства шчыпцоў адносяць да 1723 г., калі генцкі хірург Пальфін (Palfyn) прадставіў Французскай акадэміі інструмент, які складаўся з двух прамых, не перакрыжавальных «лыжак», якія злучаліся пасродкам ланцужкоў.
NGC 6532
NGC 6532 (іншыя абазначэнні — UGC 11085, MCG 9-29-45, ZWG 278.42, IRAS17583+5613, PGC 61220) — спіральная галактыка (Sc) ў сузор’і Дракон.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Мікалай Цітавіч Гардзеенка
Мікалай Цітавіч Гардзеенка  (, в. Клівы, Хойніцкі раён, Гомельская вобласць) — беларускі архітэктар.
Біяграфія
Малодшы брат мастака Уладзіміра Гардзеенкі.
Скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1967 годзе. Працаваў у Белдзяржпраекце, БелНДІПгорадабудаўніцтва, галоўным архітэктарам праектаў у Мінскпраекце, з 1976 года — інструктар аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі ЦК КПБ, з 1981 года — дырэктар Мінскпраекта, з 1987 года — намеснік дырэктара Белрамдарпраекта па архітэктуры.
Член Саюза архітэктараў СССР з 1971 года. Член КПСС з 1960 года. Пражывае ў г. Мінску.
Віктар Міхайлавіч Усаў
Віктар Міхайлавіч У́саў (,, Екацярынаслаўскі павет, Екацярынаслаўская губерня, Расійская імперыя (цяпер — Днепрапятроўская вобласць Украіна) — ) — начальнік 3-й пагранічнай заставы 86-га Аўгустоўскага пагранічнага атрада Беларускай пагранічнай акругі войскаў НКУС СССР, лейтэнант. Герой Савецкага Саюза (1965 г.).
Мікалай Цітавіч Гардзеенка
Творчасць
Асноўныя працы (у аўтарскім калектыве): ПДП цэнтра Магілёва (1968), Цэнтральнага раёна Мазыра (1968), зоны НДІ Акадэмгарадка АН БССР, раёна Рылаўшчына (1970), праект забудовы эксперыментальнага мікрараёна Захад-1 (1979) у Мінску.
Віктар Міхайлавіч Усаў
Біяграфія
Скончыў сямігодку, ФЗВ. Працаваў электраслесарам на заводзе ў Нікапалі. У Чырвонай Арміі з 1936 г. У 1940 г. скончыў Харкаўскае ваеннае вучылішча войскаў НКДБ і быў прызначаны начальнікам заставы Аўгустоўскага пагранічнага атрада Беларускай пагранічнай акругі.
Лейтэнант Усаў вызначыўся ў баі пры абароне дзяржаўнай мяжы СССР каля в. Вулька Драгунская Беластоцкай вобласці (цяпер — Гродзенскі раён). 3-я пагранічная застава прыняла свой першы і апошні бой 22 чэрвеня 1941 г. і больш за 6 гадзін стрымлівала націск пераўзыходзячых сіл праціўніка. В. М. Усаў загінуў у гэтым баі.
Энрыка дэ Нікола
Энрыка дэ Нікола (Enrico De Nicola, 9 лістапада 1877, Неапаль — 1 кастрычніка 1959, Торэ-дэль-Грэка) — італьянскі юрыст, журналіст, палітык, першы прэзідэнт Італьянскай Рэспублікі ў 1948 годзе.
Біяграфія
Энрыка дэ Нікола нарадзіўся ў Неапалі і атрымаў вядомасць як паспяховы адвакат.
У 1896 годзе скончыў Неапалітанскі універсітэт з дыпломам юрыста.
Працаваў рэпарцёрам і галоўным рэдактарам «Don Marzio» у Неапалі, абіраўся старшынёй Савета Калегіі адвакатаў Неапаля.
З 1907 году — муніцыпальны саветнік Неапаля.
Упершыню быў абраны дэпутатам Палаты дэпутатаў Італьянскага Каралеўства ў 1909 годзе. У 1913, 1919 і 1921 гадах пераабіраўся дэпутатам.
З 19 студзеня па 23 чэрвеня 1919 год — дзяржаўны унтерсекретарь Міністэрства фінансаў.
З 26 чэрвеня 1920 года па 7 красавіка 1921 года і з 11 чэрвеня 1921 году па 25 студзеня 1932 году — Старшыня Палаты дэпутатаў Італьянскага Каралеўства.
Пасля прыходу да ўлады фашыстаў спыніў палітычную дзейнасць. Кароль Віктар Эмануіл III прызначыў яго сенатарам ў 1929 годзе. Аднак Энрыка дэ Нікола ніколі ня браў удзел у працы Сенату. З 27 снежня 1929 года па 19 студзеня 1934 года — член Камісіі па справах Вярхоўнага Суда, а з 17 красавіка 1939 года па 28 студзеня 1940 гады — член Камісіі па ўнутраных справах і юстыцыі.
У 1943 годзе, пасьля зьвяржэньня фашысцкага рэжыму, становіцца адным з самых уплывовых пасрэднікаў у працэсе перадачы ўлады сыну караля прынцу Умберта.
Пасля абвяшчэння рэспублікі ў 1946 годзе Канстытуцыйная асамблея абрала яго часовым кіраўніком дзяржавы. У першым крузе галасавання 28 чэрвеня 1946 года дэ Нікола набраў 80 % галасоў.
З 28 чэрвеня 1946 года па 31 снежня 1947 — часовы кіраўнік дзяржавы.
25 чэрвеня 1947 года падаў у адстаўку, спасылаючыся на кепскі стан здароўя. Аднак Канстытуцыйная асамблея пераабрала яго часовым кіраўніком дзяржавы на наступны ж дзень.
З 1 студзеня 1948 г, пасля ўступлення ў сілу Канстытуцыі Італіі, займаемая дэ Мікалай пасаду стала афіцыйна называцца «Прэзідэнт Італьянскай Рэспублікі». Пасля ён адхіліў прапанову балатавацца на пасаду прэзідэнта на наступных выбарах, якія праходзілі ў маі 1948 года.
З 11 мая 1948 году — пажыццёвы сенатар (як першы прэзідэнт дзяржавы).
З 28 красавіка 1951 года па 24 чэрвеня 1952 году — старшыня Сената Італьянскай Рэспублікі.
З 15 снежня 1955 года па 26 сакавіка 1957 году — суддзя Канстытуцыйнага суда Італіі, а з 23 студзеня 1956 года па 26 сакавіка 1957 году — старшыня гэтага суду.
Памёр 1 кастрычніка 1959 года ў Торэ-дэль-Грэка.
Розін
Розін — прозвішча.
Ферма (канструкцыя)
Фе́рма (ferme ад  — моцны, трывалы) — у будаўніцтве, стрыжнёвая нясучая канструкцыя.
Фермы выкарыстоўваюцца ў якасці пакрыцця будынкаў, пралётаў мастоў, нясучых канструкцый пад’ёмных кранаў, апор ліній электраперадачы, мачтаў і інш.
Паола Руфа дзі Калабрыа
Каралева Паола (народж. Паола Маргерыта Марыя Антонія Кансілья, Paola Margherita Maria Antonia Consiglia; нар. 11 верасня 1937, Фортэ-дэй-Мармі, Італія) — каралева Бельгіі, жонка Альберта II.
Залескі (Кобрынскі раён)
Зале́скі (, Залески) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Аніскавіцкага сельсавета.
Цягліцы тулава чалавека
Цяглі́цы ту́лава чалавека, або Му́скулы ту́лава чалавека, або гутаркова: Мы́шцы ту́лава чалавека, — актыўная частка апорна-рухальнага апарату чалавека, да якой адносяць усе папярочна-паласатыя цягліцы, акрамя цягліц шыі, галавы, верхніх і ніжніх канечнасцей, а таксама кардыяміяцытаў.
З пункту гледжання эмбрыягенезу цягліцы тулава можна падзяліць на дзве групы: уласныя цягліцы спіны, а таксама, так званыя, «цягліцы-чужаніцы». Уласныя цягліцы з'яўляюцца ў эмбрыягенезе раней, ляжаць вельмі глыбока (непасрэдна на костках восевага шкілета) і прыводзяць у рух, галоўным чынам, шкілет тулава і галавы. Цягліцы-чужаніцы пры развіцці зародка з'яўляюцца на тулаве пазней і таму знаходзяцца на паверхні яго ўласнай мускулатуры. Функцыянальна цягліцы-чужаніцы адрозніваюцца ад уласных цягліц тым, што звязаныя пераважна з працай верхніх канечнасцей, хаця здольныя пры пэўных умовах прыводзіць у рух тулава і галаву. Уласныя цягліцы тулава знаходзяцца ва ўсіх яго абласцях, а цягліцы-чужаніцы тулава — на грудзях і спіне.
Зрэшты, традыцыйна ў вышэйшых і сярэдніх медыцынскіх навучальных установах цягліцы тулава падзяляюць на адпаведныя групы:
Мытны кодэкс Рэспублікі Беларусь (1998)
Мытны кодэкс Рэспублікі Беларусь (1998) — другі па ліку сістэматызаваны заканадаўчы акт, які вызначаў прававыя, эканамічныя і арганізацыйныя асновы мытнай справы, накіраваныя на абарону эканамічнага суверэнітэту і эканамічнай бяспекі Рэспублікі Беларусь і развіццё яе знешнеэканамічных сувязей. Быў прыняты Нацыянальным сходам Рэспублікі Беларусь у 1997 годзе і ўведзены ў дзеянне ў другой палове 1998 года. Складаўся з 15 раздзелаў, 45 глаў і 273 артыкулаў.
Мытны кодэкс базаваўся на «Асновах мытных заканадаўств Садружнасці Незалежных Дзяржаў» 1995 года і практычна капіраваў Мытны кодэкс Расійскай Федэрацыі. Дзейнічаў да прыняцця Мытнага кодэксу 2007 года.
15 студзеня 2004 года быў прыняты Закон Рэспублікі Беларусь «Аб унясенні змен і дапаўненняў у Мытны кодэкс Рэспублікі Беларусь», якім была ўсталявана практыка збірання мытнымі органамі Беларусі збораў за мытнае афармленне тавараў, што адпавядала патрабаванням Сусветнай гандлёвай арганізацыі.
Змест
Апрача агульных палажэнняў змяшчаў і рэгламентаваў арганізацыйныя пытанні кіравання мытнай справы. Вызначаў мытныя органы дзяржавы і іх кампетэнцыю. Замацоўваў асноўныя прынцыпы перамяшчэння тавараў і транспартных сродкаў праз мытную граніцу. Устанаўліваў мытныя рэжымы, мытныя плацяжы, мытнае афармленне тавараў, мытны і валютны кантроль. Мытны кодэкс вызначаў асоб, якім давалася права на мытныя льготы, а таксама рэгуляваў пытанні вядзення мытнай статыстыкі і таварнай наменклатуры знешнеэканамічнай дзейнасці. Шэраг норм кодэксу было прысвечана злачынствам і адміністрацыйным правапарушэнням у сферы мытнай справы, прававому статусу службовых асоб мытных органаў, іх правам і абавязкам.
Алёшкі (археалагічны помнік)
Алёшкі — археалагічны помнік: курганны могільнік каля в. Алешкі (Мядзельскі раён, Мінская вобласць).
Апісанне
На правым беразе р. Страча, за 0,5 км на паўднёвы захад ад вёскі. 12 курганоў вышынёй 0,7—1,5 м, дыяметрам 6—11 м, з каменнымі абкладкамі на схілах. Выявіў і даследаваў 8 насыпаў у 1895 г. Ф. В. Пакроўскі, абследаваў у 1979 г. Я. Г. Звяруга. Пахавальны абрад — трупаспаленне на гарызонце, у грунтавых ямах, у насыпе, пахаванні адзіночныя і 1 двайное. Суправаджальны інвентар — жалезныя наканечнікі коп’яў, сякеры, нажы, шылы, шпоры, спражкі, кольцы, бронзавы пінцэт, фрагменты гліняных гаршкоў. Датуецца 2-й паловай I-га тыс.
Crustoderma dryinum
Crustoderma dryinum — від грыбоў сямейства, тыпавы від роду. Сустракаецца ў Еўропе і Азіі, дзе ён выклікае бурую гніль на драўніне хвойных.
Бацькі-заснавальнікі ЗША
Бацькі-заснавальнікі ЗША (The Founding Fathers) — група амерыканскіх дзяржаўных дзеячаў, якія адыгралі ключавую ролю ў заснаванні і станаўленні амерыканскай дзяржаўнасці, у тым ліку ў заваяванні незалежнасці і стварэнні прынцыпаў новай палітычнай сістэмы. Некаторыя гісторыкі ўключаюць у іх лік прадстаўнікоў Трынаццаці брытанскіх калоній у Паўночнай Амерыцы, якія арганізавалі і правялі амерыканскую рэвалюцыю і стварылі ЗША ў якасці палітыкаў, юрыстаў, дзяржаўных дзеячаў, салдат, дыпламатаў ці проста радавых грамадзян.
У больш вузкім сэнсе абазначае дэпутатаў Другога Кантынентальнага кангрэса, якія падпісалі Дэкларацыю незалежнасці ЗША і Філадэльфійскі канвент, які стварыў Канстытуцыю ЗША. Да канца XIX стагоддзі яны згадваліся як "Заснавальнікі ЗША" або як "Бацькі ЗША".
Пры абмеркаванні духу амерыканскай канстытуцыі на любым узроўні (уключаючы і Вярхоўны суд) важным аргументам з'яўляецца меркаванне бацькоў-заснавальнікаў, выказанае імі ў лістах, публікацыях і іншых захаваных дакументах.
Гісторык Рычард Морыс у 1973 годзе вылучыў наступных сем ключавых Айцоў-заснавальнікаў: Джон Адамс, Бенджамін Франклін, Аляксандр Гамільтан, Джон Джэй, Томас Джэферсан, Джэймс Мэдысан і Джордж Вашынгтон. Трое з іх (Гамільтан, Мэдысан і Джэй) з'яўляюцца аўтарамі "Запісак Федэраліста" — 85 артыкулаў у падтрымку ратыфікацыі Канстытуцыі ЗША.
NGC 6533
NGC 6533 — эмісійная туманнасць з рассеяным скопішчам у сузор’і Стралец.
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Яўген Станіслававіч Окалакулак
Біяграфія
Навуковыя інтарэсы: вывучэнне варыянтнай анатоміі артэрыяльнай сістэмы чалавека ў норме і паталогіі.
Узнагароды
Ганаровыя граматы Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь.
Філібер Дэлорм
Філібер Дэлорм (фр. Philibert Delorme або de l’Orme; паміж 1510 і 1515, Ліён —, Парыж) — найбуйнейшы французскі архітэктар эпохі Адраджэння. Ён адстойваў спалучэнне ордэрных элементаў з гатычнымі (т. зв. «Французскі ордэр»), шырока выкарыстаў «французскую калону», драўляныя фермы («аркі Дэлорма») і кілепадобныя дахі. З 1549 насіў тытул абата Іўры.
Сын Ліёнскага муляра. У сярэдзіне 1530-х гадоў удзельнічаў у раскопках антычных помнікаў у Рыме.
Сейсмалогія
Сейсмалогія (ад Σεισμός — землятрус і λόγος — навука, веды) — навука аб распаўсюджванні сейсмічных хваль у нетрах Зямлі. Таксама сейсмалогія займаецца землятрусамі, рухамі платформаў, маніторынгам распрацовак рудных радовішчаў і інш.
Як навука сейсмалогія сфарміравалася ў сярэдзіне 19 стагоддзя. Былі распрацаваны яе тэорыя, методыкі і інструменты для правядзення даследаванняў. Сярод вучоных, зрабіўшых значны ўклад у стварэнне і развіццё сейсмалогіі, Б. Б. Галіцын, Э. Віхерт (Emil Wiechert), Б. Гутэнберг, Дж. Мілн (John Milne) і інш.
Асноўная задача сейсмалогіі складаецца ў вывучэнні ўнутранай будовы Зямлі. Падзяляецца на ўласна сейсмалогію, сейсмаметрыю і прыкладную сейсмалогію.
На Беларусі
На тэрыторыі Беларусі сейсмалагічныя даследаванні пачаліся на сейсмічнай станцыі «Мінск» у Плешчаніцкай геафізічнай абсерваторыі ў 1965 годзе. У 1979 г. у Інстытуце геалагічных навук АН БССР створана Доследна-метадычная партыя з мэтай выканання сейсмалагічных даследаванняў. Сейсмаметрычныя назіранні вядуцца на стацыянарных і перасоўных пастах.
Сезон 2012/2013 ЖБК «Цмокі-Мінск»
У сезоне 2012/2013 жаночага баскетбольнага клуба Цмокі-Мінск з Мінска прымаў удзел:
Рабцаў
Ра́бцаў — прозвішча.
NGC 6535
Гэты аб’ект уваходзіць у лік пералічаных у арыгінальнай рэдакцыі «Новага агульнага каталога».
Херсонскі дзяржаўны аграрна-эканамічны ўніверсітэт
Херсонскі дзяржаўны аграрна-эканамічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова са статусам ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Херсоне.
Агульная характарыстыка
Заснаваны як земскае сельскагаспадарчае вучылішча ў 1874 годзе. З 1919 года - Херсонскі сельскагаспадарчы інстытут, з 1920 года - тэхнікум. У 1928 годзе тэхнікум быў рэарганізаваны ў Херсонскі сельскагаспадарчы інстыту імя А. Д. Цурупы. У 1998 годзе ВНУ атрымала сваю сучасную назву.
Матэрыяльна-тэхнічная база ўніверсітэта ўключае 5 навучальных карпусоў, 5 інтэрнатаў, навуковую бібліятэку, два музея, спартыўны комплекс, водную станцыю на Дняпры, базу адпачынку «Колас» на беразе Чорнага мора і інш.
Каратканожка лясная
Караткано́жка лясная (Brachypodium sylvaticum) — від кветкавых раслін роду сямейства.
Батанічнае апісанне
Шматгадовая травяністая цёмна-зялёная расліна вышынёй 60—100 см. Утварае дзярніны. Сцябло прамастойнае, голае, апушанае ў вузлах. Лісце простае, суцэльнае, лінейна-ланцэтнае, пляскатае, з гладкім краем, сядзячае, шурпатае на похвах. Суквецце — рэдкі, паніклы колас. Каласкі складаюцца з 6—15 кветак. На ніжняй кветкавай лускавінцы маецца тоўсты сагнуты асцюк даўжынёй 7—13 мм. Плод — зярняўка.
Распаўсюджанне і экалогія
Ахоўваецца на тэрыторыі шэрагу рэгіёнаў Расіі.
П’евэ-дзі-Бона
П'евэ-дзі-Бона (Pieve di Bono) — камуна ў Італіі, размяшчаецца ў рэгіёне Трэнціна — Альта-Адыджэ, падпарадкоўваецца адміністрацыйнаму цэнтру Трэнта.
Насельніцтва складае 1385 чалавек (2008 г.), шчыльнасць насельніцтва складае 69 чал./км². Займае плошчу 20 км². Паштовы індэкс — 38085. Тэлефонны код — 0465.
Заступнікам населенага пункта лічыцца святы Santa Giustina.
Дзмітрый Міхайлавіч Струкаў
Дзмітрый Міхайлавіч Стру́каў (Дмитрий Михайлович Струков; 1828—1899) — рускі мастак-рэстаўратар і археолаг.
Біяграфія
У 1849 годзе з яго дапамогай была адкрыта рысавальная школа пры Тройца-Сергіевай Лаўры, якая стала пасля вядомай школай іканапісу. У гэтым жа годзе Д. М. Струкавым быў складзены «Даведнік да маскоўскай святыні» — падрабязны даведнік па праваслаўнай Маскве, дзе былі сабраны і сістэматызаваны звесткі пра маскоўскія праваслаўныя святыні, складзены поўны спіс цудатворных ікон.
У 1850 годзе Д. М. Струкаў быў запрошаны настаяцелем Сароўскай пустыні маляваць помнікі гэтага манастыра. Прыняў удзел у адкрыцці школы малявання пры Дзівееўскім жаночым манастыры. З гэтага часу ён стаў шмат падарожнічаць па Расіі, замалёўваючы храмы і манастыры Ніжняга Ноўгарада, Уладзіміра, Мурама, заходніх губерняў; быў на Каўказе, у Крыме.
З 1858 года стаў выдаваць часопіс «Школа рисования» («Школа малявання»), у якім змяшчаў малюнкі са старажытных літар (буквіц) і заставак (мініяцюры, політыпажы) і іншых помнікаў з кароткімі артыкуламі пра старажытнарускае мастацтва. Часопіс выдаваўся ім да 1863 года; доўг, які ўтварыўся ад выдання, Струкаў выплачваў затым амаль 25 гадоў.
У 1859 годзе ён быў запрошаны ў Зброевую палату для капіравання музейных помнікаў; з 1860 года ён быў зацверджаны мастаком Зброевай палаты. На гэтай пасадзе ім было адрэстаўравана 13 старажытных сцягоў з фондаў музея. У гэты ж час Струкаў займаўся разборкай калекцыі П. І. Севасцьянава, перададзенай у Румянцаўскі музей.
Д. М. Струкаў быў вымушаны шмат выкладаць у розных навучальных установах: У Сергіеўскай школе пры маскоўскім камітэце Імператарскага чалавекалюбнага таварыства (1870-я — 1880-я), Маскоўскім універсітэце (1873), у 3-й жаночай гімназіі, Маскоўскім камерцыйным вучылішчы. Ім быў выпрацаваны адмысловы метад навучання, які дазваляў хутка навучыць маляваць любога чалавека; ім за кароткі тэрмін было навучана 200 салдат Парнаўскага палка. За гэты метад ён быў узнагароджаны сярэбраным медалём на Усерасійскай выстаўцы ў Маскве і неўзабаве абраны ў члены Французскай акадэміі прыгожых мастацтваў.
У 1860 годзе ён удзельнічаў у рэстаўрацыі сабора Новаіерусалімскага манастыра.
Па запрашэнні царкоўных улад ён фіксаваў у малюнках такія праваслаўныя ўрачыстасці, як адкрыццё ў 1861 годзе мошчаў свяціцеля Ціхана ў Задонску.
У 1864 годзе Віленскі генерал-губернатар граф М. М. Мураўёў запрасіў Струкава для ўдзелу ў мастацкай экспедыцыі па Паўночна-Заходнім краі. Асноўнай задачай экспедыцыі было «адшуканне ў краі старажытнарускіх помнікаў ці, прынамсі, слядоў тых з іх, якія ў сляпой нянавісці да праваслаўя і рускай народнасці былі знішчаны». У час экспедыцыі мастак замалёўваў каляровай акварэллю захаваныя помнікі культуры і архітэктуры. Плёнам экспедыцыі стаў альбом са 199-ці замалёвак. Знешні выгляд многіх помнікаў архітэктуры цяпер вядомы толькі па працах Д. М. Струкава.
Зрабіў замалёўкі: населеных месцаў — Полацка, Магілёва, Нясвіжа, Рагачова, мястэчка Раманава (сучасны аграгарадок Леніна Слуцкага раёна) і інш.; помнікаў архітэктуры — манастыроў Куцеінскіх Богаяўленскага і Успенскага ў Оршы, Спаса-Ефрасіннеўскага ў Полацку, Барысаглебскага ў Бельчыцах, Маркава ў Віцебску; цэркваў у мястэчку Раманава, Ільінскай і Троіцкай у Віцебску, Барысаглебскай і Крыжаўзвіжанскай у Магілёве, Петрапаўлаўскай у Мінску і Маладзечне; Слуцкай брамы ў Нясвіжы; фрагментаў асобных збудаванняў — скляпенняў Спаса-Ефрасіннеўскай царквы ў Полацку, твораў выяўленчага і дэкаратыўнага-прыкладнога мастацтва (у т. л. крыж Ефрасінні Полацкай) і інш. Праводзіў архітэктурна-археалагічныя пошукі на Беларусі. Дзённікі, палявыя запісы, малюнкі Струкава — каштоўны матэрыял для вывучэння гісторыі беларускага дойлідства; захоўваюцца ў Вільнюскім універсітэце, Дзяржаўным гістарычным музеі Расіі ў Маскве і ў Ленінградскім аддзяленні Інстытута археалогіі АН Расіі.
У 1869 годзе па ініцыятыве Струкава было прынята рашэнне адкрыць у Маскоўскім таварыстве аматараў духоўнай асветы аддзяленне іканазнаўства, куды ўказам Сінода было прадпісана настаяцелям храмаў і манастыроў перадаваць «занадта састарэлыя і аблезлыя Св. іконы». Для збору было адведзена адмысловае месца ў Чудавым манастыры, асвячонае 23 снежня 1870 года. Паступова было сабрана больш за 300 старадаўніх ікон. Па думцы Струкава гэты збор мусіў выкарыстоўвацца ў іканапіснай школе. У 1870 годзе па ініцыятыве Струкава ў Заіканаспаскім духоўным вучылішчы былі адкрыты класы малявання, а ў верасні 1873 года на Вялікай Ардынцы — у доме, ахвяраваным Д. І. Хлудавым было адкрыта іканапіснае вучылішча. Аднак, пасля, большая частка ікон была перададзена ў бедныя сельскія храмы.
У 1860-я — 1880-я гады, як член Імператарскага археалагічнага таварыства, Струкаў неаднаразова ездзіў у Крым, дзе зрабіў шэраг важных археалагічных знаходак, напрыклад — Зелянчуцкі надпіс; ім была напісана праца: «Жыціі Святых Таўрычаскіх» (1886).
У 1883 годзе стаў адным з заснавальнікаў Рускага гімнастычнага таварыства.
Калі ў 1880-я гады яго сыну, М. Д. Струкаву, было даручана аднавіцьКутузаўскую хату, якая згарэла ў 1867 годзе, Дзмітрый Міхайлавіч быў запрошаны для аднаўлення яе інтэр’ераў. У гэты ж час Д. М. Струкаў арганізаваў уласную майстэрню па вытворчасці ікон і царкоўнага начыння ў старажытнарускім стылі.
Пахаваны на могілках Данскога манастыра.
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2021/2022
Чэмпіянат Беларусі па гандболе 2021/2022 — 30-ы чэмпіянат Рэспублікі Беларусь па гандболе.
Мелянкова
Мелянко́ва (, Меленково) — вёска ў Кобрынскім раёне Брэсцкай вобласці. Уваходзіць у склад Гарадзецкага сельсавета.
Да 11 мая 2012 года вёска ўваходзіла ў склад Аніскавіцкага сельсавета.
Бернард Лаўн
Бернард Лаўн (нар.  —) — амерыканскі ўрач, кардыёлаг, вынаходнік дэфібрылятара, які атрымаў Нобелеўскую прэмію міру (1985) годзе «За інфармаванне грамадскасці і схіленне грамадскай свядомасці на карысць міру».
Грамадская дзейнасць
Сустаршыня арганізацыі «Урачы свету за прадухіленне ядзернай вайны». Крытык некаторых аспектаў і акцэнтаў сучаснай медыцыны. Аўтар некалькіх кніг, грамадскі дзеяч. Нягледзячы на сталы ўзрост, працягвае актыўную дзейнасць.
Сен-Жэрменскі палац
Сен-Жэрменскі палац (Château de Saint-Germain-en-Laye) — былая каралеўская рэзідэнцыя ў парыжскім прадмесце Сен-Жэрмен-ан-Ле, непадалёк ад Сены, цяпер Нацыянальны музей археалогіі.
Карл V аднавіў разбураны замак на старым месцы, а Францыск I цалкам перабудаваў яго. Майстар французскага рэнесансу Філіберт Дэлорм узвёў для Генрыха II насупраць гэтага старога замка рэзідэнцыю ў найноўшым італьянскім гусце па вобразу і падабенству вілы Лантэ. Іскрынкай гэтага палаца быў рэгулярны сад, адзін з першых у Францыі. Людовік XIII перавёў у Сен-Жэрмен-ан-Ле свой двор; тутака ж у яго нарадзіўся доўгачаканы спадчыннік — Людовік XIV.
«Кароль-сонца» недалюбліваў палац свайго бацькі і аддаваў перавагу праводзіць час у старым замку, а потым і зусім з'ехаў у Версаль. Тым не менш у яго кіраванне абодва будынкі і сады былі абноўлены і рэканструяваны пры ўдзеле Луі Лево і Андрэ Ленотра. У 1688 годзе Сен-Жэрмен-ан-Ле стаў рэзідэнцыяй выгнанага з Англіі караля Якава II Сцюарта, які тут памёр і пахаваны. На працягу ўсяго XVIII стагоддзя палац заставаўся ачагом якабіцкага руху, хоць глава Сцюартаў пасля Утрэхцкага міру перабраўся з Францыі ў Рым.
Алёхаўка (археалагічны помнік)
Алёхаўка — археалагічны помнік: гарадзішча культуры штрыхаванай керамікі каля в. Алёхаўка (Уздзенскі раён, Мінская вобласць).
Гай Фокс
Гай (Гвіда, Гі) Фокс (Guy (Guido) Fawkes, сустракаюцца і іншыя напісанні імя і прозвішча; 13 красавіка 1570 — 31 студзеня 1606) — англійскі дваранін-каталік, нарадзіўся ў Ёрку, самы знакаміты удзельнік Парахавой змовы супраць англійскага і шатландскага караля Якава I у 1605 годзе.